25 yaşında, 5 yıllık evli,3 yaşında bir kız çocuğu sahibi bir bayanım... Eşimle severek evlendim... hatta ailem ailesinin kötü olmasından dolayı çok fazla istememekle beraber beni üzmemek için kabul ettiler... İlk 9 ay birlikte olamadık, vajinismus olduğumu düşündük ama kızlık zarının kapalı olmasından dolayı imiş. Bir operasyon geçirdim... Sonra düzeldi ama ağrılı oluyordu ve benim isteğim gitgide azalıyordu... Bu konuda eşimi uyarmama rağmen bana fazla destek olmadı... Gitgide soğumaya başlamışken hamile kaldım. Sonra kızım problemlerimi bir süre unutturdu... Ama kzım 1 yaşını geçtikten sonra tekrar problemlerimiz devam etti... Panik atak hastası oldum ama eşimi sevdiğim ve onu kırmak istemediğim için istemeyerek de olsa hayır demedim... Çok konuştum çok anlattım ona, her seferinde hak verdi ama sözünü hiç tutmadı... Küçük yaşta evlenmiş olmamızın da getirisyle eşim tam anlamıyla evlilik sorumluluğunu alamadı, herşeyi kendim üstlendim... Eşim değil de çocuğum gibi oldu... Seviyordum nefret etmiyordum ama aşkım da bitmişti artık yanıma yaklaşmasını hiç istemiyordum... Ama kimsenin benim bu problemlerimden haberi yoktu... Böyle böyle düzelir diyerek 2 sene bekledim... Son altı aydır da aklımda ayrılık düşüncesi vardı ama ne ona ne aileme belli etmedim... Boşanmanın getireceği sorunları göze alamadım. Ailemi üzmek, çocuğumu babasız bırakmak istemedim... Bu sorunlarla boğuşurken biri çıktı karşıma... Eskiden tanıdığım ama fazla alakam olmayan biriyle internette tekrar karşılaştım... Ne yaptın vs. gibi sorular derken aramızda çok hoş sohbetler geçmeye başladı... Sürekli onunla konuşmak istiyordum. Sanki aynı dili konuşuyorduk. Ama bu görüşmeler yalnızca telefon ve internet ile sınırlıydı.. Eşimle yapamadığım sohbetler aynı şeylerden hoşlanmamız, onun kendine olan özgüveni... herşeyi ama herşeyi beni ona bağladı... Bunu farkettiğim anda ayrılmak istedim...1-2 gün zor dayandık tekrar konuşmaya başladık... ve bu yavaş yavaş aşka dönüştü... Sonta tesadüfen eşim bunu öğrendi.. önce kızdı sonra hatanın biraz da kendinde olduğunu kabul ederek birşey demedi... Ona bitireceğime dair söz verdim... Ayrılık konuşmamı yaptım ama olmadı işte tekrar döndüm... Sonra tekrar yakalandım... Eşim de beni aileme söylemekle tehtid etti ki bu bana yapılabilecek en kötü şeydi... Ölsem daha iyi derler ya, aynen öyle... Herşeye rağmen bu olanlara, başkasına aşık olmama rağmen eşim benden ayrılmak istemiyor, aileme nedenini söyleyemiyorum, ayrılamıyorum, kızımı düşünüyorum hiçbirşekilde çıkar yol bulamıyorum... Ama en kötüsü onu unutamıyorum... o kadar aşık olmuşum ki... içimden hiç çıkmıyor... unutabilmek adına kullandığım ilaçların dozunu arttırdım, passiflora alıyorum.. dayanamıyorum... Kalbimden söküp atamıyorum.. Bunu nasıl başarırım ne olur yardım edin... Dr. Phil. R. Meltem Kavcar Sirmali