Bunu yazan psikolog sanirim. Annesi ve babasi tarafindan kucuk yasta anne ve baba yapilmis bir tanidigima da psikolog asagi yukari ayni seyleri soylemisti. Buyuk konusmak istemiyorum kesinlikle buyuk de konusmuyorum Allah insani sasirtmasin ama anneniz de normal degil. Bu hanimefendi size bedavadan psikologluk yapmis bence dikkate alin.

Bence üniversiteyi bitirip kendi yolunuzu çizin anneniz babanız ne halleri varsa görsünler. Kimse için kendinizi üzmeyin yıpratmayın

En büyük korkularımdan birisi de bu, toksik eş seçimi. Maalesef depremden dolayı şehrimden ayrılldım yakınlarımda kütüphane yok ev de küçük olunca ses gürültü çok oluyor. Daha önceden de gitmek istiyordum psikoloğa ama ilerideki meslek seçimimi etkiler diye bir türlü gidemedim. Üniye geçersem inşallah ilk işim bu olacak. Zamanınızı ayırıp bana yazdığınız için de çok teşekkür ederim =)

Kesinlikle bırakıp okuyun

Meslek çok güzel ben de yurtdisinda yaşamak istemesem ve şahane bir sayisalci olmasam seçmek isterdim. Ama maalesef dediğim gibi okurken hem sürekli aileni düşünmek hem çalışmak çok zor. Bir şekilde o kafandaki ailemi bıraktım fikrini atman lazım. Ayrica da ailen olsun burs olsun bir gelire ihtiyacın var. Okurken çalışmak o kadar kolay değil.

Tamam okulu kazanıp sonra çalışarak okumak üstüne planınız varsa sorun tam nerde? Siz olsanız ne yapardınız dediniz. Ben de 3 sene istediğim yer gelmese okumak için uğraşmaz ise girerdim dedim. Sonuçta okuyana iş kapısı açılmıyor. İyi bir yeri okumak, yetenek, hırs bir çok şey gerekiyor beraberinde. Annemi de geride bıraktım diye düşünmem çünkü kocaman kadın, varsa bir sorunu ayrılır gider çalışır o da herkes gibi. Abiniz de isterse evlenir, doğudayiz düğün olacak diye bir şey yok. Sevgilisi kabul ettikten sonra kimseye hesap verecek değil. Sevgilisi de illa düğün diyorsa bilemem o da onun enayiligi, ceksik kredi ödesin 10 sene.

Sorun aslında ailemi geride bırakarak hata mı yapıyorum diye düşünmem de. 3 sene girdim ama kafam rahat değildi masaya otıracak zaman bile olmuyordu. Gelecek ne getirir belli olmaz istediğim bölümden diplomamı almak istiyorum, fikirlerinizi öğrenmek için yazmıştım. Teşekkür ederim P

Haklısınız ama üniversiteyi sorun olarak görmüyorum şimdilik, aksine benim için güzel bir kaçış yeri. Kyk çıkarsa süper olur tabii, abimden de destek alırım diye düşünüyorum. Seçimlerden umutluyum umarım bu sefer daha güzel olacak. Üniversite de işe girerim diye düşünüyorum zorlanırsam, depremden geldim şehrim de işe girebileceğim yer kalmadı maalesef. Eğer bulursam girmek isterim. Çok teşekkür ederim yorumunuz için :))

Aslında bu hayatı anneniz seçmiş. Tamam belki zamanında gençti boşanamadı babanızdan belli bir yaştan sonra "ben ne yapıyorum kendime çocuklarıma" diyip boşannabilirdi. Bence önce kendinizi kurtarmaya bakın. Babanızdan uzakta başka bir şehirde çalışma/yaşama şansınız varsa 1 sn bile durmayın. Önce üniversite okumak zorunda değilsiniz, önce hayatınızı düzene sokun çalışırken daha sonra üniversite okursunuz. İnanın iş yerleri tecrübeye daha çok önem veriyor çünkü artık herkesin diploması var ama iş tecrübesi yok. Abinizle başka bir şehirde bir hayat kurmaya bakın, belki annenizde akıllanır zamanla, babanızı bırakır ve sizinle yaşamaya gelir. Ama kolay değil tabi başka bir şehirde bir hayat kurmak belki yapabilirsiniz sadece kaçın o evden. Yaşadıklarınız çok zor Allah yardımcınız olsun. Yaşınızın çok genç olması şansınız aslında inşallah güçlü ve kendine yeten bir kadın olursunuz.

Aldığım en tatlı yorum, çok teşekkür ederim çok haklısınız <3

:) ne desem bilemiyorum, hayatım boyunca hep annemi korumaya çalıştım bazı şeylerden isteyerek ya da istemeyerek, toksik bir aileye uyanıyorum her gün. Ne olmasını bekliyorsunuz ki?

asıl sorun babamın izlemesi değil de ailecek kullandığımız bilgisayardan bakması... Kendi telefonu var zaten, git oradan bak. Kız kardeşim 9 yaşın da onun görmesi ne kadar sağlıklı olur ki? Baktığında da gizlice bakamıyor, koridordan geçen herkes görüyo maalesef. Geçmişten de temizlemiyor aptal herif, bizim gördüğümüzü bilmesine rağmen bakıyor. Sözde müslümanlık yapıyor birde. Bir ruj sürünce dünyanın lafını yiyordum...

Anneniz gelmek istemiyor ki. Kurtulmak istemeyen birini kurtaramazsınız. Anneniz sizin anneniz yalnızca, çocuğunuz falan değil. Normal değil bu düşünce. Yıllarca uğradığınız manipülasyonların ürünü. Kardeşinizi kurtarabilirsiniz ancak ama önceliğiniz kendiniz olun. Anneniz seçimini yapmış. O bu hayatı yaşamak istiyor. Başka bir hayat için çabası yok. Siz kendinize yeni bir hayat kurabilirsiniz ama

Ah babalar... Öncelikle kendine düzgün bir iş bulmaya çalış canım. Daha çok küçüksün ve muhakkak iş yarar bir bölüm oku. Hemen hemen aynı yollardan geçmişiz. içimi düğüm düğüm eden çocukluk anılarım var. Üniversiteyi dışardan okudum ve kpss sınavına hazırlandım. bunları hep gıdım gıdım para biriktirerek yaptım emin ol. Benim çalışmam vs teklif dahi edilemezdi ama kpss ile atanınca konu kapandı. Kendinle ilgili karar alırken kesinlikle BENCİL OLDUĞUNU DÜŞÜNME sen bir bireysin sen iyi olursan sevdiklerine de faydan dokunur aksi durumda sen batarken sadece sen batarsın herkes hayatına devam eder.

Konu sahibi babanla annenin ilişkisi seni ilgilendirmiyor. Babanızın internette izlediği şeyleri denetleyip, bunu annenize söylemeniz doğru değil. Bunu eleştirmende doğru değil. Her insnaın kendi kafasının içinde kendi dünyası var. Sizin ailenizdeki sorun anneniz. Anneniz mağdur edebiyatı yaparak belliki sizlere kendisini acındırıyor. Eğer babanın böyle leş gibi biri olarak görüyorsan, ilk girdiğin üniversite sınavında bir büyükşehire yerleşip, orada çalışmaya başlayabilirdin. Para biriktirerek kendi hayatını kurardın. Sen 20 yaşındasın, abin 23 yaşında. Ne ara iş buldu, para biriktirdi evlilik hayali kuruyor. Babanızın ne olduğu belli. Böyle insanlardan beklentiye girilmez.

Annenizin size anne demesi babanızın yaptıkları kadar anormal. Bence sadece babadan değil, aileden komple uzaklaşın.

Ben de sayısalcıydım vazgeçtim, şuanlık böyle diyorum ama belki de çalışmama gerek kalmaz, inşallah hayallerimizde ki gibi bir hayat yaşarız mutlu mutlu... C cipssever Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Bakın benim babam rahatsızdı yurtdışından ağır depresyona yakalanmis vaziyette geldi yillarca calisamadi psikiyatrik ilaclar o kadar agirdi ki yerinden kalkamıyordu ama bize ve anneme cok iyi davraniyordu en agir hasta doneminde bile kafasi tamamen gitmişti kafir yahudiler babamı hasta etmişti babam mücadele verirken bu hale geldi ama sonunda biz kazandık sonunda sevgi kazandı aile maneviyatla ayakta durur oyle kufur kötü soz baba degil gozunun nuru olsa dinleme duyma cehennemlik de geç kendi hayatini çiz

Babayla ne yaşanırsa yaşansın araya ölüm girince her şey o kadar değişiyor ki. Bende babamı sevmezdim. Sürekli küfür eder bağırır çağırır dururdu. Ama şimdi o kadar çok özlüyorum ki. Ah babam diyorum. L lemon356 Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Bir de çok detay düşünüp yormayın kendinizi şuan az kaldi zaten dikkatinizi toplayin olmuyorsa yakinda varsa kütüphaneye gidim sabahtan kapanana kadar kalin orda çok guzel calisilıyor tavsiye ederim. Hedefleri kisa koyun omce sinav sonra tercih sonra neresi gelirse gelsin gitmek. Abinize de deyin maddi harclik versin bisey olmaz. Okula baslayimca da hemen bir psikologa gidin. Ilk varsa devlete de gidebilirsiniz ama psikiyatri degil psikolog ilacsız olsun yani. Pirıl pirıl gelecek bekliyor sizi inş. Psikolog sart yoksa es secimizin de malesef toksit olur

Sevgili konu sahibi kardeşim, 45 yaşında bir ablan, hatta belki de annen yaşında bir teyzen olarak yazıyorum, ben de toksik bir ailede, manipülatif bir anne ile büyüdüm. Ne yazık ki bunu 2 yanlış evliliği bitirip, ömrümün yarısından fazlasını yaşamış bir kadın olarak yeni farkettim. Annemi sildim. Genel olarak aileme sınır çizdim. Yıllardır panik atak, depresyon ile savaşıyorum. İlk belirtiler 13 yaşında minicik bir çocukken çıktı. Psikolojik tedavi görüyorum zaten de, terapiye de yeni başladım. Çünkü ben annem gibi bir anne olmak, 7 yaşındaki kızımın da hayatının benim yüzümden ve dengesiz babasından koruyamamış olmam yüzünden kaymasından çok korkuyorum. Demem o ki, buradaki kadınların görüşlerine güven, inan bana çok doğru noktalara temas etmişler. Ailene ve özellikle de annene mesafe koy ve bunu terapist desteği ile yapmaya çalış. Ben bu annem /ailem bağımlılığı - onay bağımlısı olmam yüzünden o kadar çok fırsat kaçırdım, ne çok hata yaptım bilemezsin...

Ve ben şunu anladım üniversiteye geçince dışarıdan bakan göz oluyorsun ailene o zaman anlıyorsun ne kadar ruh hastası olduklarını başkalarının ailesini gördükçe inanılmaz imrenme ve akabinde aşırı nefret geliyor ve sonra birden içe dönüşle olay kapanıyor

Ben ailenin reddedilebilmesi taraftariyim. reddet o aileyi.20 yasinda gencecik bir hanimsin. önünde pırıl pırıl bir hayat var. annenle konus once kardesin annen ucunuz calisip bi hayat kurun. babansiz.. kabul etmiyorlarsa sen kendin kuracaksin. annensiz, babansiz. boyle sacma sapan bi adamla ömür geçmez

annem hasta maalesef, çalışamıyor. Yorumunuz için teşekkür ederim

Lafın gelişi dedim herkes buraya takılmış. Anneme çok düşkün olduğum için bana anne diyor bazen... Abimin zaten bir işi var çalışıyor biriktiriyor. Babamın parası var, erkek tarafı olarak doğu da yapılmak zorunda. Üniversiteye gidince işe girmeyi düşünüyorum. Benim de hayallerim var, istediğim mesleği yapabilmek gibi... Ayrıca zanaat ve el emeğinin bir değeri kalmadı maalesef

Nasıl anlatılır bilmiyorum, babam hayatınızda görebileceğiniz en manipülatif, narsist insan. 20 yaşındayım ama kendimi 50 yaşında biri gibi hissediyorum. Tüm duygularım, heyecanlarım, yaşama sevincimi, ruhumu katletti. Hayatta hiç bir amacım kalmadı. Kendimi bildim bileli her güne kavga, çığlık ve küfür seslerine uyanıyorum. Artık güne uyanmak istemiyorum. Annem onun yüzünden kansere yakalandı, kendisi ağır hastalıklar atlattı. Küçücük yaşımda omuzlarıma ağır yükler yüklediler, en kötü zamanların da kendimi hiçe saydım sadece onlarla ilgilendim. Kendimi, hayatımı, isteklerimi, derslerimi, her şeyimi bırakıp sadece ikisini mutlu etmeye çalıştım. Benim en kötü zamanlarımda ise anlayışsız ebeveynler ve duyduğum küfürler oldu. Keşke size ruhumu gösterebilsem, gerçekten yaşamak için çok çaba sarf ediyorum, nefes alıp vermek bile işkence artık, içim kaldırmıyor. 3 senedirli üniversite sınavına hazırlanıyorum fakat bir insanın hiç amacı, yaşama hevesi olmayınca sadece ölümü bekliyor. Dersin başına geçip de okuduğumu anlayamıyorum, durduk yere ağlama krizlerine giriyorum. Kalbim sıkışıyor, nefes almakta zorlanıyorum. Sorunum da şu ; Yaşayabilmem için babamdan uzaklaşmam lazım bunun farkındayım fakat annem ve kız kardeşimi geride bırakamıyorum. Annem zamanın da babama olan aşkını, hislerini geri de tutup boşansaydı bunların hiçbirini yaşıyor olmayacaktık. Annemin babama olan sevgisi yüzünden bu halde olduğumuzu biliyorum. Ama anneme de kızamıyorum, babamla araların da 20 yaş var. Cesaret edememiş bazı şeylere... Artık babamdan daha fazla küfür duymak , para isterken ezilip büzülmek, annemle kavga ederken annemi savunduğum için evlatlıktan reddedilip evden kovulmak, bir ruj sürdüm diye boyalı kadınlara günü birlik teklif gider gibi laflar duymak istemiyorum. Kaç kez ama kaç kez bilgisayardan müstehcen şeylere bakarken yakaladım, ilk abim yakaladı ben 9 o 12 yaşlarındaydı, bana gelip babamın kötü şeylere baktığını söyledi. Evde kavga kıyamet koptu, babam suçu 12 yaşındaki küçük bir çocuğa, abime attı. Sonra bunlar devam etti, annemle bitmek bilmeyen kavgalar da cabası... Baba kız gibi iğrenç içerikler de gördüm. Bunu ilk okuduğum da kendime gelemedim, ingilizce bilmemesine verdim. Ne kadar iğrenç bir insan anlayın diye anlatıyorum. Ayrıca sinir hastası, içerisinde gram babalık duygusu kalmamış bir insan. Bazen içine şeytan girdiğini düşünüyorum. Son zamanlarda da aşırı cimrileşti, 20 yaşındayım almak istediklerim şeyler oluyor çıkartıp para verirken bile canından can gidiyor.(50tl veriyor o yüzden abimden alıyorum) Abim evlilik hayali kuruyor ama babam benim param yok destek çıkamam diyor, parası olduğunu da çok iyi biliyoruz. İşin ilginç kısmıysa, her kavga ettiğimiz de yukarıda ki küfürleri duymama rağmen tek kötü bir laf etmeme, suç %100 babamda olmasına rağmen sanki ben suçluymuşum gibi davranıp benden özür bekliyor. Annemi bazen tehdit ediyor ve aşırı paranoyaklaşıp annemin kanlı bedenini gözlerimin önünden silemiyorum... Çok olgunlaştım, üzerimde ölü bir olgunluk var. Toparlayamıyorum, annemi ve kız kardeşimi alıp başka bir şehire defolup gitmek istiyorum. 5 kuruş param yok, şuan gidip sakız almak istesem üzerimden o kadar bile çıkmaz. Annemi ve kardeşimi geride bırakmakta istemiyorum. Aynı il de okursam, intihara çok yakınım biliyorum. Sınava 1 ay kaldı ve ben aşırı anneci bir insanım. Annem bana anne der hep, annemi çocuğum gibi gördüğümden yalnız bırakamıyorum. Sürekli çevrem de olsun istiyorum ama başka bir ilde okursam bu mümkün değil. Derslerimde de çok başarılı bir öğrenciydim ama yaşadığım ailesel ve çevresel zorluklar yüzünden bu başarıyı sürdüremedim... İstediğim bölümü kazanabilir miyim bilmiyorum. En kötü 2 yıllık bir yeri kazanıp kafam rahatken tekrar hazırlanırım diye düşünüyorum. Siz olsanız ne yapardınız? Annenizi kendi iyiliğiniz için geride bıraktığınıza üzülür müydünüz? Fikirlerinize çok ihtiyacım var...

Siz de az toksik değilsiniz

Ne yaparsanız yapın, hayatınızdaki rolleri asla birbirine karıştırmayın. Annenize olan sevginiz de sizi gerçeği görmekten alıkoymasın. Annenizin babanıza zaafı var ama bu sevgi değil. Bu tip bir saplantıya kendisinin yanında çocuklarını da heba ediyor. İlk önce kendinizi kurtarın sonra ailenin geri kalanını kurtarırsınız. Veya annenize söyleyin boşanma davası açsın. Baba nafaka öderse bir miktar para olur kadının cebinde.

Küçüğüm benim minnoşum senin de durumun iyi değil. Artık kendini mi düşünsen? Annen bazı şeylerin kararını vermiş ve o yanlış kararlarının cezasını sen çekmek zorunda değilsin. Kız kardeşini düşünmeni anlayabiliyorum keşke onu yanına alabilsen. Ama öncelikle kendine bir hayat kurman lazım ve bu da o şehirde olacak şey değil. Annenin annesi olamazsın. Böyle bir şeyin sorumluluğunu alman saçma olmakla birlikte eğer buna bile isteye devam edeceksen bu delilik. Sen önce kendine sahip çık. Çünkü kendinden başka kimsen yok.

Konu sahibi kesinlikle olay Annenizde çözülür.. Başınıza ne gelmişse Anneniz yüzünden gelmiş. Anneniz çocuklarını düşünüp, aşk böceği olmasaydı, dik durup babanızdan daha ilk olayında ayrılsaydı sizler, anne babası boşanmış ama ruh sağlıkları düzgün çocuklar olurdunuz ve babanızdan da bu kadar nefret etmezdiniz.. İleride bunu daha iyi anlayıp asıl annenizden nefret edeceksiniz.

Ben anneme hiç bir zaman bu durumu söylemedim zaten kendisi görüyordu, denetlemek vs. hoş laflar değil, 9 yaşında ki birine de bunu söylediği için suçluyamazsınız. Annem mağdur edebiyatı yaparak kendini acındırıyor demişsiniz fakat kaç yaşındayım ben görüyorum her şeyi. Annem söylemese bile hissedebiliyorum. Abim asker, kendi mesleğini kazandı ve başka bir il de çalışıyor. Sevdiği bir kız var. 2,3 sene sonrası için evlilik hayali kuruyor. Annem de çocuk yaşta evlenmiş o yüzden anneme tüm suçu atamam, empati kurunca ne kadar zorlandığını düşünebiliyorum. Sanki her şey çok kolaymış da ben yapmamışım gibi konuşmuşsunuz. İlk senem de babam şehir dışına izin vermedi istesem de güzel bir bölümü kazansam da gidemezdim... Yorumunuz için teşekkürler

Okul kazan herhangi bir bolum ve git sonra tek duramiyorum de anneni yanina al alabiliyorsan

Anneniz koskoca insan, kendi başının çaresine bakar. Kardeşiniz de sizin sorumluluğunuzda değil. Ne demek anneniz size anne diyor siz de onun annesi gibi davranıyorsunuz? Hastalık bu. Abiniz de evlenmek istiyorsa bir değil iki ise girsin çalışsın biriktirsin, kendisi gibi biriktiren birini bulsun alsın her şeyini 2. el zamanla oturtur hayatını. Çocuk mu o baba desteği görecek? Ben 1 TL bile almadım evlenirken, kaç sene eşya bilmem ne taksidi ödedik. Üniversite dediğimiz yer iş garantili değil maalesef. Hele sizi okutacak para verecek birisi yoksa. Bilmiyorum okurken öderler mi masraflarınızı ama ben olsam kolay iş hayatına atılacak başka bir yol düşünürdüm. Bir zanaat olsun, el emeği olsun Bilmiyorum neye yeteneğiniz varsa artık. Ondan sonra belki 2. ogretim denerdim.

Hayal ettiğiniz bölümü çok merak ettim özel değilse. P

Herşey gönlümce olsun. Meslegini falan etkilemez abin finans etsin ayda bir bile olsa duzenli psikoloğa git. Gecen 4 yildır giden arkadasimi gordum. O kadar iyiydiki araba almis ofis acmis zihni temizdi. Halen de ayda bir gidiyorum dedi.

Toksik ailenin toksik olmasının nedeni annen. Bu toplumda kaç kişi hayatını yaşamış, eğitimini tamamlamış, işi gücü, birikmiş parası olan, merhametli annelerin çocukları? Çok çok çok az maalesef. Her ailenin maalesef evladına yaşattığı zorluklar var. Eski konunu okudum, annenin sana küçüklüğünden beri dertlerini anlattığından bahsetmişsin bak bu yanlış işte. Merhametsizlik. Sen şuan 20 yaşındasın, sen ileride üniversiteye başladığında, yeni insanlar tanıdığında onların ailelerinin yapısını gördüğünde ilk başta çok garipseyeceksin, kendi içinde annenin yanlışlarını gördükçe canın çok yanacak. İleride çocuğun ya da yrğenin olunca da şunu fark edeceksin "ben annemin bana yaptığını bu çocuğa yapar mıyım?" Hep bu düşünceler kafanda olacak. Yaşadıklarından dolayı kendini olgun hissediyorsun, ama yaşın daha küçük, hayatta yaşayarak tecrübe alacağın çok olay yaşayacaksın. Ama kendini kurban etme. Hayatını annenlerin sıkıntılarını yaşayarak geçirme. Bir mesafe koy. Eylül ekim ayında büyükşehir için tercihlerini yap, inşallah kyk yurtları çıkar, orada işe gir, hem eline para geçer annene gönderirsin belki. Hayata bir yerden başlaman gerekir.

Canım bak çok küçüksün simdi önünde tek engel sinav gibi geliyor sana. Sınav bir olsa gerisi kolay gibi geliyor ama emin ol sınav 1 zorsa üniversite okumak 3 zor. Kafanda hep ailen, para derdi, iş sorunu vs ile okumak aşırı zor. Ailenin her bireyinin derdini sırtlamak zorunda değilsin. Senden bunu bekleyen, sana derdini anlatan, sana yük olan herkes de haksız. Bir annenin bunu yapmaması lazım. Sen kendini kurtar gerisi önemli değil. Elinde sakız parası olmadan nasıl okula gideceksin mesela bunun planını yaptın mı? Yurt, ev kiraları uçmuş. Kitabı, telefon faturası, yol parası. İş bulana kadar gecinecek bir para lazım sana, bir şekilde onu gizli gizli biriktir. Nerede nasıl çalışırım, çalışırken hangi bölümü okumam kolay olur, hangisinden mezun olur olmaz İş bulabilirim diye düşünmen lazım. Yoksa şöyle bir hayalim var demeyle olmuyor. Eskiden oluyordu bak ama şimdi maalesef olmuyor.

hukuk istiyorum, hayalim savcı olmak. Savcı olmadan önce de avukatlık yaparak güçlü kadınları savunmak istiyorum.

ilk olarak zamanınızı gerçekten ayırıp diğer yazımı da okuduğunuz için teşekkür ederim <3 annem de suçlu evet farkındayım, annem bunun için benden hep özür diliyor. Haklısınız :) C cipssever Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Anneniz size niye anne diyor ailecek deli oldukları gibi sizi de delirtmişler benim ailem bu kadar değildi ama babam narsisttir hatasını kabul etmez yüzünü şeytan görsün annemde aynı şeyin laciverdi hiçbirini sevmiyorum üniversiteyi kazandım kurtuldum onlardan tatillerde mecbur bi kaç kez geldim her geldiğimde keşke gelmeseydim diyorum iğrenç insanlar çünkü gelip görünecek gibi değiller Allah sabır versin ne diyeyim

Aynı yaştayız, ben de üniversite sınavına hazırlanıyorum. Senin kadar olmasa da ailemle sorunlar yaşadım ve gerçekten aşırı derecede depresyonda olduğum, ölmek istediğim bir dönemi henüz atlattım. Bir nebze de olsa seninle empati yapabiliyorum. Anneni çok sevdiğin için belki konduramıyorsun belki bu fikir seni sinirlendiriyor ama diğer arkadaşların da dediği gibi belki farkında olarak belki olmayarak annen seni duygusal olarak sömürüyor. Gerek anne demesi gerek bosanmayarak seni ve kardeşlerini böyle kaotik bir ortamda büyütmesi çok yanlış. Annen de baban gibi suçlu. Her ne kadar anneni düşünsen de ailenin bulunduğu ilden gitmelisin. Çünkü ne olursa olsun günün sonunda en önemlisi kendi iyiliğin. Senin senden başka kimin var ki? Yazılım bilgisayar gibi iş imkanı daha fazla olan bölümleri seçebilirsin. Okurken part time çalışabilir KYK kredisi alabilirsin. Babanın şehir dışına izin vermediğini yazmışsın. Sana yardım edebilecek veya babana sözü geçecek biri yok mu? Bir şekilde git ve kendini bu aileden kurtar. Kendi ruh sağlığın her şeyden önemli, kendini bu ortamdan korumak için gitmeyi annene haksızlık gibi düşünme. Hem kız kardeşinin de önünde senin gibi bir örnek olsun. Umarım başarırsın ve bundan sonraki hayatında tüm güzellikler seninle olur

Savcı olmak istiyorum, devlet hastanesin de gidersem sicilime geçiyor maalesef ve sözlü mülakatta çok sorun oluyor bu. Birde doktor deprosyan anksiyete gibi teşhisler koyarsa mesleğe engel olur diye düşünerek gidemedim hiç. Çok incesiniz <3 K

Yapabileceğin en mantıklı şey ne yapıp edip okuman ve iyi bir meslek sahibi olup kendi düzenini kurman. okul için uzaklaş sonra iş güç derken zaten devamı gelecek... Babanı sen seçmedin, bu olanlar seni hayata küstürmesin aksine daha çok hırs yap kendi hayatına sahip çık

Bu yaşta bu kadar sorumluluk alman normal mi sence? Sana yazık değil mi annen neden bu kızada yazık dert içinde kahroluyor demiyor? Bu sene de kazanamazsan açıktan okuyup bu sırada işe girebilirsin. Hem elinde paran olur hem de üni okumuş olursun. Maalesef şimdi üniversite okumak hemen iş kapısı açmıyor dah açok gençsin, yolun başındasın insan ailesini seçemiyor ama geleceğini seçebilirsin. Okumaktan ve kendinden asla vazgeçme. Dernekler belki siyasi partilerin gençlik kollarına bak burs almaya çalış. O senin canın annen ama seni bu kadar dert duvarı yapmasına izin verme. Var mı bilmiyorum ama zararı olmayan sadece sakinleştiren ilaç varsa verseniz olmaz mı?

haklısınız, teşekkür ederim

Kabullenemesek de ebeveynlerimizin de bir cinsel hayatı var. Bunu bilmek tiksindirici oluyor bizler için, biz çocukken abim bana "annemle babam öpüşmüş sen olmuşsun derdi bende ağlardım hayır yalan söyleme Allah'a dua ettiler oldum" derdim. Kaç yaşında olursak olalım ebeveyn cinselliği bizleri irite ediyor ne yazık ki. Babanızın cinsel içerik takip etmesi aslında doğal bişey. Baba kız gibi içerikleri düzenli takip etmiyorsa araya kaynayan bi içerik olabilir. Davranışları size karşı ensesti düşündüren davranışları varsa direkt şikayette bulunup uzaklaştırma almalısınız. Babanızın davranışları ve annenizin size anne demesi vs vs bunlar hastalıklı davranışlar. Sizin de psikolojiniz normal değil ne yazık ki. Halk sağlığı merkezleri devlet hastaneleri gibi pek çok ücretsiz psikolojik destek alacağınız birimler var. Bunlardan birine başvurmanızı tavsiye ederim. Sorunlu ailelerde büyüyenlerde sorunlu bir hayat sürüyor ne yazık ki, hayatına toksik insanları alıyor.

Anneniz sizin çocugunuz degil kendinize gelin. Bencil anneniz bosanmadigi gibi tum sorumlulugu da sizin uzerinize atip yayilmiş resmen. Bir de nazliyorsunuz. Kiz kardesiniz dr sizin sorumlulugunuzda degil. Cikim gidin evden kendi hayatinizi kurun. Kurunki ilerde kizkardesiniz ayni durumdaykrn gidecek evi olsun. Ama en onemlisi kendinizi birey olarak sevin on planda tutun. Babaniz evet nefret edilesi ama annenizin sizi duygusal olarak somurmesi de babanizdan farkli degil. Siz iyi saniyorsunuz ama o da aynı b. k un laciverti yani kusura bakmayın da. Kafanizı toplayin çalişın. Neresi gelirse gelsin gidin okuyun yurtta kalin. Yazilim falan yazabilirsiniz tutarsa puan. Okul zorlamazsa ise de girin. Zorlarsa da yazlari çalişıp biriktirin kişın okul donemi ek harclik olur. Baska bir il yazin kesinlikle. Veee sayet ogrenci evinde vs kalirsaniz annenizin gelip size yapismasına müsade etmeyin. Ruhunuzu emiyor o farkinda degilsiniz

Abinizin işi varmıs iyi. Size destek olsun maddi olarak. Mutlaka universiteye başka şehre gidin. Abin cok genc zaten 27 olana kadar beklesin para biriktirir bol bol yeter o da. Annenizin bazen size anne demesi her turlu sizi duygisal olarak somurdugünün kanitı. Siz normalleştirdiniz diye normal degil. Bi 8 yil sonra falan siz de bize hak verirsiniz simdi o ortamda saglıklı düşünemiyorsunuz. Burada herkes dış göz olarak yorumluyor dikkate alın bence