Anılar&#8230;. Herkesin vardır, unutamadığı anıları&#8230;çocukluğuyla ilgili, yetişkinliğiyle ilgili, ailesiyle, sevdikleriyle ilgili, gezip gördüğü yerlerle ilgili, büyüdüğü evle ilgili&#8230;.. evet benim anılarım o kadar çok ki&#8230;. tabi ki burada hepsini size anlatmayacağım ama bugünlerde beni çok etkileyen bir olayı sizlerle paylaşmak istedim&#8230;. benim doğduğum ev müstakil ve bahçeli bir ev&#8230; bahçesi cennet gibi, meyve ağaçlarımız, güllerimiz, üzüm asmalarımız&#8230;. bahçesinde oynadığımız, hafta sonları mangalımızı yaktığımız o kocaman balkonumuz, sevinçlerimizi, üzüntülerimizi yaşadığımız o güzel evimiz&#8230;. küçükken, bozuk paraları bahçeye gömdüğümüz, meyve ağaçlarının yola sarkan taraflarındaki meyveleri gelen geçenin toplaması ve babamın..&#8221;&#8221;onlar da onların hakkı&#8221;&#8221; diyerek daha çok toplayıp dağıtması, bayramlarda eline poşet alıp ev ev dolaşan çocukların mahalledeki yankıları, gençliğimizde mahallenin kızlı, erkekli gruplarının oynadığı saklambaçlar, dalyalar, kar topları ki hiçbirin de bir art niyetin olmadığı o arkadaşlıklar.. mahalleye biri girdiğinde bilirdik, kime misafir geldiğini&#8230;çünkü herkes 30-40 yıllık ahbaptı artık&#8230; babamın bütün çocuklarını, alnının akıyla evlendirdiği evimiz, ne hüzünler yaşadık, ne sevinçler yaşadık&#8230;hepsi anılar da kaldı işte&#8230; Ne mi oldu&#8230;? İnsanların her boş bulduğu araziye ev yapmaları, her müstakil ev sahibinin müteahhite kat karşılığı evini vermesi sonucu birkaç gündür aşırı duygusalım bu konuda&#8230; Evet bizim mahalle de artık eskisi gibi değil, her taraf bina oldu ama biz vermemekte ısrar ettik.. Çünkü evimizde çok rahattık. ama sağımız, solumuz, önümüz, arkamız hep bina olunca mecbur kaldık vermeye&#8230;ve dün evimizi boşalttık, bugün yarın müteahhit yıkmaya başlayacak.. inanın şimdi bile gözlerim doluyor&#8230;ne tuhaf bir duyguymuş bu&#8230; Nereye kadar gidecek bu düzen bilemiyorum&#8230; Belki zaten alışmış olmam gerekiyordu bu düzene ama İşte.. yüreğimden geçenleri size aktardım&#8230;. Artık resimlerde özlem gideririz küçük yeşil evimizle&#8230; Sevgiyle kalın&#8230;. HanimKelesimiGetir

bizler kendi yuvalarımızı kurduk zaten... ama annem ile babam nasıl alışacak bu duruma işte o düşündürüyor beni... bizlerde çok arayacağız evimizi ama dediğim gibi yapacak bir şey yok, yok... HanimKelesimiGetir

gençliğimizde mahallenin kızlı, erkekli gruplarının oynadığı saklambaçlar, dalyalar, kar topları ki hiçbirin de bir art niyetin olmadığı o arkadaşlıklar.. mahalleye biri girdiğinde bilirdik, kime misafir geldiğini&#8230;çünkü herkes 30-40 yıllık ahbaptı artık&#8230; Nerde artık o eski günler Şimdiki nesil bunların hiçbirini tam bilmiyor bile Güzelim 2 katlı evler oldu şimdi 5 kat Bahçedeki meyve ağaçları bile kesilir oldu Bunun adına modern yaşam deniyor şimdi Ama üzülme arkadaşım elden birşey gelmiyor Sadece anılarda kalıyor bazı güzellikler Umarım bundan sonra yaşamında Çok sevdiğin eski evindeki gibi Huzuru ve mutluluğu yaşarsın Sevgiler...

ben öyle yeşillikli alanları pek bilmem çünki çocukluğum da site içinde geçti. ama bizim site 110 daireli biyerdi. bütün çocuklar birbirini bilir ve çok güzel oyunlar oynardık. site önünde bi bahçe vardı sadece içinde de büyük bi söğüt ağacı. ben yükseklikten korksam da herkese uyucam, oyundan uzak durmıcam diye çıkardım. çıkmasına çıkardım da bi türlü inemezdim. en çok o ağaca üzülüyorum. çünki su borularını patlatıyo, kanalizasyona kökleri iniyo diye, koskoca ağacı ve hatıralarımızı kestiler. hala annemlere gidince ararım onu. ama yok

çok üzüldüm arkadşım... başınız sağolsun... Rabbim sizlere sabırlar versin... işte hayat... ve herşey bizler için... sevgiyle kalın...

cocukken... bahcelı bır evmız vardı.. tutu agacı vardı kırmızı annemden ne azarlar ısıtırdık uzerınızı boyuyor dıye... okulumuz cok yakındı... eskı arkadaslar kocaman balkonu vardı... komşular gelırdı... muhabetler... caylar kahveler ne guzeldı cocuklugum... ıcım huzunle doldu hay allah yok sımdı cocuklugumun gectıgı gecelere kadar oyunlar oynadıgımız... o gunler yok o mahalle oyle duruyormu haberımde yok kocaman demır bır kapısı vardı... parmaklarım arada kalmıştı ne aglamıştım o kapı duruyormu.. bılmıyorum... cunku ankaraya tasındık... okul telesı ıs telesı ANKARANIN KOŞTURMA HAYATI ve o gunler... ne gıdıp gorebıldım nede gorme sansım var... eskı evımızı hayat ınsanı yaprak mısalı bır yerden bır yere surukluyor... ama hatıralar hep bır yerlerde kalıyor.. hatırlanmak ıcın... aynı sımdı oldugu gıbı tesekkurler eskıye goturup guzel gunlerı yad ettırdıgın ıcın canım emegıne saglık

COLOR="Blue"] Anılar&#8230;. Herkesin vardır, unutamadığı anıları&#8230;çocukluğuyla ilgili, yetişkinliğiyle ilgili, ailesiyle, sevdikleriyle ilgili, gezip gördüğü yerlerle ilgili, büyüdüğü evle ilgili&#8230;.. evet benim anılarım o kadar çok ki&#8230;. tabi ki burada hepsini size anlatmayacağım ama bugünlerde beni çok etkileyen bir olayı sizlerle paylaşmak istedim&#8230;. benim doğduğum ev müstakil ve bahçeli bir ev&#8230; bahçesi cennet gibi, meyve ağaçlarımız, güllerimiz, üzüm asmalarımız&#8230;. bahçesinde oynadığımız, hafta sonları mangalımızı yaktığımız o kocaman balkonumuz, sevinçlerimizi, üzüntülerimizi yaşadığımız o güzel evimiz&#8230;. küçükken, bozuk paraları bahçeye gömdüğümüz, meyve ağaçlarının yola sarkan taraflarındaki meyveleri gelen geçenin toplaması ve babamın..&#8221;&#8221;onlar da onların hakkı&#8221;&#8221; diyerek daha çok toplayıp dağıtması, bayramlarda eline poşet alıp ev ev dolaşan çocukların mahalledeki yankıları, gençliğimizde mahallenin kızlı, erkekli gruplarının oynadığı saklambaçlar, dalyalar, kar topları ki hiçbirin de bir art niyetin olmadığı o arkadaşlıklar.. mahalleye biri girdiğinde bilirdik, kime misafir geldiğini&#8230;çünkü herkes 30-40 yıllık ahbaptı artık&#8230; babamın bütün çocuklarını, alnının akıyla evlendirdiği evimiz, ne hüzünler yaşadık, ne sevinçler yaşadık&#8230;hepsi anılar da kaldı işte&#8230; Ne mi oldu&#8230;? İnsanların her boş bulduğu araziye ev yapmaları, her müstakil ev sahibinin müteahhite kat karşılığı evini vermesi sonucu birkaç gündür aşırı duygusalım bu konuda&#8230; Evet bizim mahalle de artık eskisi gibi değil, her taraf bina oldu ama biz vermemekte ısrar ettik.. Çünkü evimizde çok rahattık. ama sağımız, solumuz, önümüz, arkamız hep bina olunca mecbur kaldık vermeye&#8230;ve dün evimizi boşalttık, bugün yarın müteahhit yıkmaya başlayacak.. inanın şimdi bile gözlerim doluyor&#8230;ne tuhaf bir duyguymuş bu&#8230; Nereye kadar gidecek bu düzen bilemiyorum&#8230; Belki zaten alışmış olmam gerekiyordu bu düzene ama İşte.. yüreğimden geçenleri size aktardım&#8230;. Artık resimlerde özlem gideririz küçük yeşil evimizle&#8230; Sevgiyle kalın&#8230;. ne güzel anlatmışsınız kendimi buldum hikayenizde aynı şeyleri bende yaşadım sadece bir eksik var benim yaşamımda o güzel gecekondumuz bizimde yok artık ve canım kardeşimle geçirdiğim o güzel günlerde yok artık evet yok çünkü ben kardeşimi kaybettim anılarıyla birlikte