Başlığı görünce baba yok sandım ki baba da az çok en azından ev işi falan yapıyormuş. Bi şekilde büyyecek yapacak bir şey yok. Eşinizden daha çok yardım isteyin madem yapıyormuş.

Her iki çocugumuda hem çalışıp hem her iki aileden Uzak doğunun çocuk doktoru bile olmayan bir bölgesinde büyüttüm çok şükür. Ne çaresiz ağlayışlar, sebepsiz kahkahalar attık. O zamanları şimdi yaşamak istediğim şehirde aileme yakın olduğum yerde gülümseyerek anıyorum. Zor ama hep aynı kalmıyorlar büyüyecek elbet kahvetelvesi

İs yerinde mobbing vs onların stresi gelecek. Bir sene keyif yap hiç olmazsa. Sonraki sene çalışırsın. Çalışan bi anne olarak hep özenmişimdir çalışmayan annelere. Ne bi güne katılıp kısır yiyebildim, ne rahat rahat mağaza dolasabildim bu zamana kadar. Cunku Çocuğumu birakabilecegim bi eşimde yok. Bosandim. is, cocuk, ev, yemek, temizlik, dert, mahkeme vs geçiyor günlerim. Benim yerime hiç olmazsa keyif yap kardeşim.

Tek büyütmenin zorluğuyla kıyaslanamaz elbet. Her şeyi geçtim, çocuğu ile ilgili babasından başka en çok kiminle dertleşebilir bir anne? Evli veya ayrı.

Dogumdan beri hickimse olmadi yanimda. 1 gun bile. 19 aylik olacak kizim. Alıştık gibi. Rutinlerimiz var doğrusu. Ama ev işleri beni mahvediyor. Hayattan tiksiniyorum bazen ev isi yüzünden. Bir de eşim cok iyi, o olmasa asla dayanamazdim heralde. Adam evin kapısından girince bana hayat enerjisi yükleniyor resmen

Nasıl yalnız büyütüyorsunuz anlamadım? Anne baba çocuk normal bir ailesiniz, yalnız büyütmemek için kim olması gerekiyor? Eşi ölen veya çocuklarıyla terk edilen anneler var. Siz mi yoksa onlar mı yalnız büyüten anne?

Derdini küçümsemek gibi olmasın ama gerçekten yalnız değilsin. Ama eşinin çocuk konusunda biraz daha sorumluluk almaya ihtiyacı var sanırım. Ara sıra eşine bırakarak kendine zaman yaratmalısın. Hem enerjini toplarsın, havan değişir ve daha iyi, daha sabırlı bir anne olursun. Sonuçta robot değilsin. Sevgiler.

Yalnız değilsiniz evet çoğumuz sizin durumunuzu hatta daha zorlusunu yaşıyor, geçecek inşallah diyelim benim 2 ve 5 yaşında iki evladım var ve çalışıyorum, hayatı sorguladığım çok zaman oluyor ama sonra geçiyor yaa, hayat kısa anın tadını çıkarmaya çalışıyorum A

2 çocuğa bakıyorum eş yok işteyken annem bakıyor işten geldiğimde hemen alıp evime geçiyorum yani ya isteyim ya çocuklarla kimbocia

Benim çocuğumun bebekliği pandemiye geldi, eşimle bi süre farklı evlerde yaşadık falan derken iki yaşa kadar ona hiç bırakıp bi yerlere gitme fırsatım olmamıştı. Ama bu hata burada bence. Şimdiki aklım olsa çok daha fazla eşime bırakıp kendime vakit ayırırdım.

Çocuk büyütmek elbette zor ama yalniz büyüttüğünüz kısmı yanlış. Eş yardim ediyor artı çalışmıyorsunuz da kime bırakacağım bakıcı kreş vs sorununuz yok. Allah herkese böyle yalnızlık versin diyesim geldi

Çocuk büyütmek -tek veya çift- başlı başına zor bir şey değil mi? Neden küçümsedik ki şimdi bu konuyu? B

Çocuk zaten anne babanın tek başlarına büyüttüğü bir şey değil midir? Ben mi yanlış biliyorum. Bekar anne sandım o da değilmiş.

Çocuğunu gerçekten "yalnız" büyüten anneler ne yapsın...

Eşinizi niye bu kadar kapı disi ettiniz ki hiç parka goturmemek ne demek? Geçen hafta ilk defa götürdü derken.. Çocuk büyütmek gerçekten çok zor. Eşiniz aktif rol alacak. Benim eşim yeri gelir çocukla bi çıkar markete parka derken 2 3 saati geçirir öyle ben de evi toplar süpürür siler yemek yaparım. Akşamları yine eşim uyutur çoğunluk çalışıyorum da böyle olmak zorunda.. Ama bazı bayan arkadaşlarım da çocuk babasında durmuyordiye hic çocuğu babasıyla bir yere göndermiyor. Cocugun diği n her şeyini kendi yapıyor. Sonrası tukenmislik yorgunluk. T

Çocuğunu gerçekten yalnız büyüten annelere haksızlık yapıyorsunuz bu başlıkla bence

Biliyorum sitede bu durumda olan çok anne var. Bu konuda fikir ve tecrübelerini ihtiyacım olduğu için açtım konuyu. Aslında bir şekilde götürüyorum alıştım bu duruma. Ama bazen enerjimin tükendiği zamanlar oluyor. Yorgunluk, uykusuzluk, düşük mod vs. Bekarken bu durumlarda uyur dinlenirdim veya kendime iyi gelecek bir şeyler yapardım ve geçerdi bir şekilde. Ama şimdi kendimi düşünecek halim kalmıyor. Vaktim oluyor aslında. Bir kaç gün enerjiyle yapıyorsam bütün işlerimi sonrasında bir pürüz çıkınca toparlanamıyorum sanki. Oğlum aşırı hareketli bir çocuk. Beden yorgunluğu değil de kafa yorgunluğu beni en çok yıpratan. Her an onu izlemek her an bir şey olmasın diye kollamak vs derken gün bitiyor. Günün sonunda yapmam gereken şeyleri yapmadığımda modum dahada aşağı düşüyor. Eşim anlayışlı. İşten gelir evi toplar. Yemek olmadığında sorun etmez ne bulsa yer. Oğlum kreşe başladığında işe başlamayı düşünüyorum. Dışarıda olmak bana iyi gelecek diye düşünüyorum. Bilmiyorum yanılıyormuyum. Dahada mı stres yükü binecek yoksa omuzlarıma. Sizler neler yapıyorsunuz nasıl düzenliyorsunuz hayatınızı. Bu günlerde birisinin gelip ver oğluna birazda ben bakıyım sen uyu dinlen gez dolaş demesine öyle ihtiyaç duydum ki. Ama yok öyle birisi :) Bu arada oğlum 2 yaşını yeni geçti. Yorum ve öneriler için şimdiden teşekkürler.

2 yasinda kizim var. Ben çalışıyorum. Günler çok yoğun ve yorucu geçiyor ama çalışmasam da daha iyi bir psikolojide olmazdım. Evdeyken temizliği sürekli kafama takıyorum çünkü. Onun dışında kucuk cocugu olanlar benzer şeyleri yaşıyordur bence. Eşinizin çalışma saatleri uygunsa arada bakmasını isteyebilirsiniz. Siz de evden biraz uzaklaşırsıniz. Temizliğe yardımcı alma imkanınız varsa düşünün derim. . push ; C

Olay zaten eşinizin ev toplaması yemek aramaması vs değil sizin kendinize ait "yalnız" geçirdiğiniz vaktin olmaması. Benim oğlumda 15 aylık ve bende gün içinde tekim oğlumla. Herşey omuzlarımda anlıyorum sizi. Ben pilatese yazıldım sabah grubuna. Eşimde işini ona göre ayarlayıp evde 1 saat oğluma bakıyor ben spora gidip geliyorum. O 1 saat bana öyle iyi geliyor ki anlatamam. Böyle bişey düşünebilirsiniz hem vücudunuz toparlanır, hem kafanız sonrasında ise aksayan işlerinizi düşünürsek ona da şöyle bi çözü yaratın: Maddi durumunuz elverişliyse 15te 1 temizliğe yardımcı çağırın dip köşe yapsın. Ve kalan günlerde günlük işlerinizi günlere bölün. Mesela bugün gardrobunu düzenleyin sadece, yarın mutfak dolaplarını silin gibi gibi. Çocuk uyuyunca iş yapmayın oturun kahvenizi için. O uyanıkken onunla iş alışverişi yapın hepsi çok taklitçi birlikte zaman geçirirsiniz. Sonra oyun saati yapıp onun gönlünü yapın bizim hergünümüz böyle geçiyor hem sosyalleşiyoruz birlikte onunla hem oyun oynuyoruz. Banyo temizliğini ben hep eşim gelince yapıyorum o temizlik ürünlerinin kokusunu almasın çocuğum diye. Onun dışında ev süpürmesini de birlikte yapıyoruz bayılıyor süpürgeye çünkü :) yemek yaparken eline kırılmaz kaplar tahta kaşıklar veriyorum onlarla oyalanıyor. Kendi bakımımı yapcağım zaman da onu beşiğine koyuyorum evde hiç dokunmadığı ona zarar vermeyecek bi obje veriyorum eline, sonra telefonda çocuk şarkısı açıp ekranı kapatıyorum hem ona ses oluyor hem ben duşumu alıp bakımımı yapabiliyorum. İnsan kendi bakımını ve evin bakımını halledince daha bi mutlu oluyor bence bunlarda nacizane bikaç örnek size.

Valla eşini öpüp başına koy. Benim eski eş çocuklara bakmanın benim görevim olduğunu kendisinin zaten çalışıp yorulduğunu söylerdi. Kapının önüne çıkardığım çöpü bile yanından geçtiği çöp konteynerine atmazdı. Pazara gitsem 1 saate arkamdan arardı nerede kaldın diye. Yalnız çocuk büyütmek bu bence. Madem kendi işimi kendim görebiliyorum kendisine yol verdim.

Çocuğu eşimden başka bırakacak kimsem yok. Yaşadığımız şehirde de yalnızız. Şimdiye kadar önemli bir durum harici hiç bırakmadım eşime. Sadece ilk defa geçen hafta eşim çocuğu ilk kez yalnız aprka götürdü. Aslında güzel fikir hafta sonu eşime bırakıp spora başlayabilirim. Kendime vakit ayırmak iyi gelir umarım. Teşekkürler yorum için.

Yalnız çocuk büyütmüyorum, bir de kocam var büyüttüğüm

Hee yaaa. dertlenmeye diye girdik, kıskandık resmen

Oğlum 2 yaşında bende aynı durumdayım üstelik eşim ev işlerine hiç yardımcı değil. evde biriken çamaşır ve işler yapılması gereken yemekler beni ekstra gergin yapıyor bazen duşa bile giremiyorum çevremde kimseden fayda yok zaten oğlumda başkası ile vakit geçirmiyor. galiba bu süreci böyle kabullenmekten baska çare yok çünkü ben bı çözüm bulamadım sadece geceleri herkes yatınca yarım saat daha geç yatıp kafamı dinliyorum tek lüksüm bu şimdilik

Tabii konuşabilir, biz de zorlanıyoruz ama çocuğumuzu yalnız büyüttüğümüzü iddia etmiyoruz

Başlığa bakınca eşiniz yok sandım ama eşiniz varmış. Eşinizin evi toplaması vs. güzel ama çocuğu bazen ona bırakıp dinlenmeniz gerekiyor. Abim haftanın 6-7 günü çalışır geç saatlere kadar ona rağmen çocuğu alır bazen bize getirir bazen de gezdirir ki yengem kendine vakit ayırsın biraz kafa dinlesin. Ayrıca yengem spora, alışverişe vs. gideceği zaman da 2 yaşında olan yeğenimi anneme bırakır 1-2 saatliğine ki yengem ev hanımı. Her annenin deşarj olmaya ihtiyacı var çocuk bakmak gerçekten çok zor.

4 aylık bebeğimi maddi manevi gerçek anlamda tek başına büyütüyorum Eşiniz çocukla ilgilenip ev işlerine de yardımcı oluyormuş daha ne ki çok zorlanıyorsanız yardımcı tutun yersiz bir sitem olmuş

Bu kıyasın gereği yok ki. Tek büyütmek tabii ki daha zor, ama eşle uyum içinde olsa bile yine zor. Herkes kendi zorlandığı konuda konuşabilir değil mi?

Bence de gayet eş ile büyütüyorsunuz. Çoğu anne bu yükü tek başına omuzluyor. Bu tarafından motive olun ve geçeceğini bilin. Özellikle anneniz falan yanında olmayınca çocuk büyütmek zor oluyor.