katılıyorum :128::128::128:

canım demek istediğini anladım da ben kayınvalide tarafıana uzak durmaktan öte bahsettiğim gibi kadın torunun doğumuna bir geldi gitti. rahat bi kadın oğlu evlenmiş torunu olmuş hiç öle şeylerin tasasında değil. evet olan akrabalarıda kaba saba insanlar ama ama bi bebek olduğunda tebrik etmeyecek kadar da boş insanlar. dediğim gibi kapılarını çalan bile yok. kendi tarafımdan yana bir yalnızlık zaten yaşıyorum keşke diyorum eşimin tarafından yüüzm gülseydi. yengeme gelince illaki batıyordur çünkü bizim ortamımız eğlenceli şen şakrak bi aile değiliz annem yaşlı gelini geldiğinde hoşgeldin yavrum kızım der 5 10 dak oturur giderler yani biz onu açmıupruz pek sıkılıyor beni üzen kardeşim var ama yok. dediğiniz gibi herşeyin hayırlısı. . push ; Z zsnn

ben kendi ailemle çok samimiyim ama bir ablam rize de yeni doğum yaptı diğerinin 2 çocuğu var üçüncü yolda kardeşimin sürekli sınavları var odasında ders çalışıyor yani paylaştığımız bişey kalmadı artık. hiç birbirimize bu kadar uzak olduğumuz durum olmamıştı. seni çok iyi anlıyorum bazen ağlıyorum bu durumdan dolayı yalnız hissetmek çok kötü Rabbim derdini sıkıntını mutluluğunu paylaşacağın bir arkadaş verir inşallah.

Bende tam tersi, yalnız olmayı o kadar özlüyorum ki, uzun zamandır kendimi çok yorgun ve yılgın hissediyorum. Bilemiyorum belki üzerime aldığım sorumlulukların altında debeleniyor olmamdır. Keşke yalnız olsam diye iç geçiriyorum sürekli, kaldı ki özellikle hala ve amcalarla işim yok aman aman diyorum..

akrabaya gelince akrabalarım çok ama herkesin işi gücü ayrı abimlerle herkesinde yazdığı gibi yengem uzak olduğu için görüşemiyoruz ne onlar bize ne biz onlara gidip gelmiyoruz bayramlarda bile görüşmüyoruz kardeşim yurtdışında senede 1 gelirlerse anca görüşürüz kızkardeşim yok zaten eşiminde kardeşleriyle aramız iyidir sağolsunlar kendi ailem neyse eşimin ailesi odur benim için ama sık sık görüşmüyoruz kayınvalidemler de köylerinde yaşıyorlar onlarıda sadece geldiklerinde yada bayramlarda görüyoruz zaten günümüz şartlarından dolayı hiç kimsenin eskisi gibi sıkıfıkı aile beraberliği olmuyordur...

ahh canım akrdeşiiim bende bu konuyla ilgili topikleri inceliyordum şimdi. bende aynen senin gibiy im bende başka şehre evlenip geldim. bi abim var aynı sein dediğin gibi yengemden dolayı gidip gelmeyi bırak, şuanda telefonda bile görüşmüyoruz bende seningibi dertlenirdim 6 senedir yalnızım akrabam yok diye üzülürdüm, komşum bana hep yalnız daha iyi çocuklarınla başbaşasın zamanla alışırsın derdi, ben hep keşke yakında bi akrabam olsa derdim yinede. ama keşke dmez olsaymışım, keşke dediğime şimdi çok pişmanım,2 hafta önce görümcem başka şehirden bulunduğum şehre ve çok yakınıma taşındı yürüme mesafesi 15 dk. ve sürekli geliyor her şeyin içinde çok bunalıyorum ben alışmışım herşeyimi yalnız yaşamaya şimdi bana ağır geliyor bu kadar sık görüşmek. birde onun kızı var benim kızımdan 2 yaşbüyük allah şifasını versin biraz rahatsız konuşamıyor ve aşırı saldırgan, kıskanç hep benim kızıma vuruyor çocuğumun psikolojisi bozulacak diye korkuyorum, zaten onunla vakit geçirdiği zaman huyu değişiyor, geceleri ağlayarak uyanıyor :artık sinir sistemim bozuldu uykularım kaçıyor, bir gün yüzyüze görüşmesek bile günde en az üç kez telefonla konuşuyoruz ben bu kadar iç içe olmak istemiyorum alışmışım istediğim gibi dışarı çıkıp eve gelmeye şimdi herşeyimin iindeler doktora bile yalnız gidemiyorum, veplanını yapmış yaz tatiline de birlikte gidecekmişiz onun kayınvalidesinin köyüne ziyarete de gidecekmişiz bu durum ne zamana kadar böyle gider bende bilmiyorum ama huzurum kalmadı şimdiden ben ne yapacağım bilmiyorum. abartıyormuyum bilmiyorum ki. keşke diyorum, keşke uzak olsalardı 2 yada 3 ayda bir gürüşüyorduk tatlı oluyordu ama şimdi hergün dip dibe ben tahammül edemiyorum bi yere kendimizgitsek pazara bile hemen telefon ediyor ne aldığımza kadar soruyor, bırakta ailecek bi özelimiz olsun dimi yok ıncığına cıncığına kadar sorar ne yemek yaptığımı bile hergün neredeyse sorar tamam belki samimiyetten yapıyo belki çok seviyor ama ben buna alışık değilim ve hoşlanmıyorum kırılmasın diye de bişey de diyemiyorum sonuçta eşimin ablası saygıda kusur da etmiyorum ama ben böyle ne olacağım bilemiyorum, bugün için dünden giderken söylemişti çıkar gezeriz diye ama hiç gitmek istemiyorum. onlarlada gitmenin zamanı var elbette hiç görüşmeyelim demiyorum ama herşeyin bi kararı olmalı kendi kendimize de bişeyler yapalım istiyorum onların yanında rahat edemiyorum, istediğimi alamıyorum, eşime içimden geçen bişey söyleyemiyorum... çok doluyum velhasıl kardeşim kimseden medet umma kimseyi yakın olsun isteme bak ne güzel oğlun varmış zamanın onunla doluyordur bence kendinize vakit harca hiç kimseyi arama kendi kendinize günler yapın, mesela bi hafta sonu aienle özel menü yap ben hafta sonlarını sıraya koydum her hafta sonu sevdiğimiz bir menü yapıyorum çok güzel geçiyordu ama şimdi istediğim gibi olmuyor doğum günü pastamı görümcemin evinde kestik ben isterdim ki kendi evim de kendi ailemle sakin bişeyler yapıp özelimi kendi içimde yaşamak isterdim bunu bile yapamadım çok rahatsız oldum görümcemin herşeye müdahil olmasını istemiyorum benim işime karışmasın beni çileden çıkartıyor. umarım benim gibi olmazsın belkide ben alışmışım yalnızlığa şidi bu kadar içiiçe olmak zoruma gidiyor kimseye de anlatamıyorum kendimi yiyorum işte böyle.

Konu sahibi için bence en güzel cevap bu mesajdır. Allah her şeyin hayırlısını versin. Allah çok güzel günler nasip etsin Size yavrularınızla inşallah.

Eskidenmiş o arkadaşım şimdi herkes yalnız.. Ve ben daha çok seviyorum yalnızlığı son zamanlarda nedense.. Akraba günleri yaptılar ben bir kere katıldım oooo kim nerede ne yapmış o onu giymiş onu almış bırak allasen bune dedim İkinciye gitmedim üçüncüde laf ettiler verdim cevaplarını bi daha kimseden ses yok :) Ağrısız başına ağrımı istiyorsun :) Yengen için uzak yazmışsın ama sende kendi kocanın ailesine uzak kalmaya çalışıyormuşsun bunu bilmem farkettinmi :) Yanlış anlama Sana göre annen baban ailen süper olabilir ama başka biri içn öyle olmuyoo sana batmayan şeyler ona batıyoo zamanla :) Sen eşin ve çocuğunla mutlu huzurlu olmana bak güzel arkadaşım ve hatta ikinci çocuğunu yap sen kendi aileni büyüt bi yerde ben öyle düşünüyorum bu aralar :)

Benimde bir dayım,2 amcam, bi halam ve başka hiç birşeyim yok. Ailemden baya uzakta oturuyorum.. Annemden başka kimsem olmadı doğumumda, lohusalığımda. Eşimin ailesinin huyundan gidip, nasıl derler, çok özür dileyerek.. olursam çok iyi anlaşırdık. Her aradıklarında, her geldiklerinde, hergün, en fazla iki günün biri düzenli olarak görüşmek istemediğim için onları yok saydım, aramız mesafeli. Komşularının çoğu, akrabalarının çoğu kaba saba.. Onların içine hiç girmedim, girmemde.. Kardeşim yok, bi abim var.. Eşi ruh hastası gibi birşey, gel git akıllı.. Ben çok mu iyiyim?Kimseye zararım yoktur, ama damarıma basılırsa ortalığı yıkarım. Bu yüzden kendi kabuğumda eşim ve çocuğumla çok mutluyum, yaşayıp gidiyoruz. Nerde çokluk, orda çamur.. Aynı kaderi paylaşıyoruz, ne kardeşim, abim var gibi, ne kuzenlerim vs.. Hiç biriyle sohbetim yok.. İnsanla sohbeti olmayan ataistler zaten kuzenlerim.. Bir tane diğer kuzenim var, can arkadaşım, dostumdur.. Nette, telde, binde bir yüz yüze görüşürüz o kadar. Hala desen Allah lık.. Doğum yaptım, geçmiş olsun diyemeyecek kadar yobaz.. Hiç birşey olmamış gibi çocuğumu görmeye geldi aylar sonra ama.. Sen gene iyisin be arkadaşım, benim buralarda ne bi arkadaşım, ne bi komşum var. Kaba saba bi mahalle sayılır oturduğumuz yer. Yüz versem eve doluşur kadınlar... Bi, iki tane ısındığım, kendini bilen selamlaştığım, biraz samimi olduğum bi iki kişi mevcut şu sıralar o kadar. Kısacası tek değilsin, bizim gibi olan bi sürü insan var malesef. Ben güçlüyüm, çocuğuma ben yeterim.. Kimse olmasın zaten. İleride oyun arkadaşları elbet olacaktır.. Zaten minik bi çocuğada büyük büyük insanlar fazla gerekli değil.. Anne baba sevgisi alsın yeter. Güçlü dur, dediğim gibi, nerde çokluk, orada çamur. Ben bazen efkarlanıp ağlarım bi güzel, daha sonra silerim göz yaşlarımı.. Hiç birşey olmamış gibi eşim ve çocuğum unutturur herşeyi bana.

ben de senin gibiyim.. ne kadar çok arkadaşı dostu olsa da insanın aile gibi olmuyor malesef.. yanlızlık zor..

bende kalabalığın içinde yalnızım. kimsenin bi faydası yok. küçücük bebeğimi nasıl büyütücem bi taraftan nasıl çalışıcam die düşüncelerdeyim. 2gün önce tam olarak kanıksadım. bu dünyada tek ben varım. kendime yardım edecek sadece ben. kimseden hayır yok. bebeğim sağolsun. varlığı yetiyor. boşverin sizde. hayat böyle daha huzurlu. M

bu arada kızlar önce açtığım bi konuda kızım olduğundan bahsetmişim lütfen yazdılarımı yalan demeyin onu yapan kişide amcamın kızydı kendiside kadınlar kulubüne çok takılır anlamasın diye o şekilde o zamanlar öyle yazmıştım NurTopum Annesinin can damarı.. tek ayak

valla arkadaşım doğrudur yanlızlık zor geliyordur fakat az insan çok huzur. bir sürü çevren olup ay görümcem şöyle dedi yok kaynanam böyle dedi diye dolacağına kafanı dinle derim. bizim aile daha doğrusu annemin tarafı çok geniş. inan annem istenbuldan gidip mağaraya yerleşeceğim diyor. kalabalığın da zor yanları var yani. eşinle çocuğunla mutluysan sıkı sıkı sarıl yuvana. senin şikayet ettiğın yanlızlığın hayalini kuranlar var :)

ben doğum yaptıktan sonra apartmanda bir arkadaşımda doğum yaptı mesela. çevreleri çok geniş insanlardı. özellikle eşinin. çocuk doğunca şehzade doğmuş gibi evde bayram havası oldu gelenler gidenler hediyeler çocuğu sevenler. kayınvalidesi kalıp yardım etti bizde sadece eşim ben ve yeni doğmuş beebğimiz arada annem kalıyordu. kayınvalide olacak kadın doğumdan 1 hafta sonra geldi 1 gün kaldı misfir gibi gitti ve lohusalığımda kalktım ben hazırladım sofrayı bile saolsun bide eşim yardım etti. düşününce sinrlerim bozuluyor. bi akrabalarıda kendi kızkardeşleri bile hediye yapmadı çünkü kendi de hiçbişey yapmamış

Öncelikle üzülme evet geniş ve kaynaşmış aile çok güzeldir ama yoksa da fazlaca dert etmemek. Bazen bende senin gibi hissediyorum ama ne yapalım elden birşey gelmiyor. Şöyle düşün akrabalarla hasbel kader birlikteyiz. Dost, arkadaş dediğimiz insanlar ise bizim seçtiğimiz kişiler. Kendi seçtiklerimizle birlikte olmak, tesadüf eseri hayatımızda olanlarla birlikte olmaktan daha keyifli. Seninde çevrende arkadaşların varsa gerisi hiç önemli değil. gzdkpz hayatımın 3

tam benlik bir konu olmuş burası. ben de evlenene kadar hep ailemle birlikteydim. çok kalabalık olmasa da yakın akrabalarımız yanımızda, gider gelirdik. sonra evlenince daha önce hiç gelmediğim bir şehire taşındım. ve zaman zaman kendimi gerçekten yanlız hissediyorum. öyle zamanlarda kendimi anne olmaya hazır hissetmesem bile bir çocuğum olsa oyalanırdım, bana arkadaşlık ederdi diye bile düşünüyorum. a birde sizleri okuyunca farkettim çocuğun yanlız büyümesi derdi de çıkıyormuş. ama illaki oyun arkadaşları olur çocukların diye düşünüyorum. annemler kayınvalidemler gelse gelse senede bir gelebilir. eşimin ablası uzakta, kardeşlerim de uzakta çalışıyorlar hiç birbirimize gelip gidemeyiz. yani ne yakın ne uzak hiç kimsem yok yanımda. annesiyle, kardeşiyle buluşup gezenlere, kalabalık piknik yapanlara felan hep imrenirim. ben ki aslında genelde içe kapanık yanlızlığı seven birisi olarak özelllikle de eşim nöbetçi olduğu zamanlarda kendimi çok yanlız hisediyorum. yakın arkadaş edinemiyorum. çevremdeki herkesle anlaşabilirim uyumlu biriyim ancak hiç kimse ile yakınlaşıp öyle iş dışında gelip gitmeli bir samimiyet kuramadım. bazen diyorum olaydı yakınlarım yanımda iyi olurdu. bir eşim var bir ben. ama bazen de düşünüyorum ki birlikte çok fazla takılmak birilerine bağlı kalmak bir nevi özgürlüğü de kısıtlıyor gibi. aranızda kimi yanlızlıktan şikayetçi, kimi kalabalıktan. yok mu bunun ortası zaten sürekli gelen giden olması da çok kötü değilmi? yiyecek birşeyler dşün hazırla, evini temiz tutmak zorunda ol felan filan. o zamam yine en iyisi benim. yanlız kaldığımda işlerimi hallediyorum, kafama göre geziyorum. çok nadiren de kendi arkadaşlarımla bir araya gelmekle yetiniyorum. ama eşimle birlikte ortak takılabileceğimiz birileri de olsa fena olmazdı ya neyse. sanırım mutlu olabilmenin tek yolu sahip olduklarımızla yetinebilmek, şükretmek ve daha fazlasını beklememek. başka yolu yok.

aynen benim oğlumda yapayalnız büyüyor... hiç çocuk yok bulunduğumuz yerde... biyerde bi çocuk denk gelse saf saf onu izliyor yavrum.. nasıl oynaması gerektiğini bile bilmiyor bende çok üzülüyorum, ama yok işte bulunduğumuz yer öyle biryer ki hep emekli kesim insanları... istiyorum çocuğum parkta oynasın arkadaşları olsun... ama yok işte... bu durum benimde içimde yaradır... zavallı yavrum...

aynı durumu şuanda bende yaşıyorum... hamileliktenmidir nedir bilmiyorum ama kendimi çok yalnız hissediyorum, ne ailem geliyor napıyosun diye soruyolar nede eşimin ailesi... görümcem hamile kaldı kayınvalide hanım çeşit çeşit yemek yaptı hergün, ben kimsenin bi tas çorbasını görmedim daha... benden çıkmayan kızkardeşlerim gelmiyo artık belkide onlarla kahve sigara keyfi yapamayacağım içindir artık... dün anneme söyledim hatta ALLAH'tan mide bulantım aş ermem yok yoksa benim halim harab olurdu dedim annem maşallah bana çeksen mutfağa giremezdin dedi... giremesem ne olcakki kim yardım edicek bana? eşim desen gece çalışır gündüz uyur garibim onun yorgunluğu ona yetiyo zaten ona diyecek bi lafım yok... kendimi çok ama çok yalnız hissettiğim bi dönemdeyim bende sabır versin RABBİM hepimize...

Benim akraba cevrem genis coxugum amcamlar dayimlar teyzemler arasinda buyuyor ama ne zaman yardima ihtiyacimiz olsa ortada kimse yok bazen bende diyorum bir kiz kardesim olsaydi keske diye Abim var evli cocuklari var aramiz iyi piknige vs gideriz bizde yengem calisiyor ve iki coxugu var ben ikinci evliligimi yaptim ev tasidim o kadar akrabadan yanimizda olan annemin dunurudur yengemdir Boylesi dahada enteresan inan G

Bende aynı durumdayım. Sadece 3 tane halam var onlarında ha varlığı ha yokluğu. Arkadaş desen 5 sene önce bütün arkadaşlarım hayatımdan çıktı gitti. Yalnızlıktan o kadar bıkmışım ki şuan 23 yaşındayım ama 3. çocuğuma hamileyim. Neden yaptın diyor herkes ve benim cevabım sadece ben yalnız kaldım onlar yalnız kalmasın demek oluyor. Kardeş kardeşe sahip çıkarlar belki. Annem babam ayrı. İkiside evli. ne bir acı günümde ne bir mutlu günümde ikisini hiç yan yana yanımda bulamadım. Biri gitti biri geldi.3 ameliyat,2 doğum geçirdim yalnızlığı dibine kadar yaşadım. Bu hayattan çok çekip gitmek istedim ama yapamadım. Şuan da hayata tutan tek şey çocuklarım ama robot gibiyim. Yalnızlıktan yaptığım tek şey çocuklarla ilgilenmek ve deli gibi bilgisayarda oyun oynamak. Yalnızlığa bende alıştım sanırım şimdi yeni bir eve taşındım. Yan komşum çok girip çıkmak istiyor ama ben istemiyorum kafam şişiyor sanki kadının konuşmalarıyla. Yalnızlığa bile alışıyormuş insan. smuwiLa

aynen aileler akrabalar küssede barışıyor iyi kötü günnde yanında oluyor. ama bi arkaşınla küsmüşsen bitiyor.

çok teşekkür ederim canım üşenmeyip yazdığın için. Alalh çocuklarımızın bahtını açık yapsın. dediğin gibi benim kayınvalidemin akrabalrıda kaba saba insanı utandıracak cinstendir. keşke öle olmasaydı. saft

vallahi seni anlıyorum, bende benzer duygular yaşıyorum. ( B