Bende merak ediyorum senin düşüncelerini çünkü tam benim hamilelik sürecimi anlattın. başta bende afalladım ama ona bakınca zaten kıpırda kıpırda diyorsun kendine :)

O önceden hissetmekle olacak iş degil bence. Üşengeçlikse saniyorum sizden daha baskınım... 28 yaşimdayim 5 aylik evliyim... Ne eşime bir kere bile kahvaltı hazirladim nede gerçekten icimden geldi... Bu yasima kadar annem getirdi kahvaltimi önüme simdi kendi kahvaltimi bile hazirlamaya üşeniyorum... Esimde bunu çok iyi biliyor ve sagolsun bana yüklenmiyo... Ben babami 5 yasimdayken kaybettim annemde o yuzden bana cok duskun Ama bir bebiş istemeye basladim simdiden hatta suan hamile bile olabilirim. Yani bu hissiyatla alakali sen zorlayarak boyle biseyi hissedemezsin ki bence hamile kaldiktan sonra en az 9 ay karninda tasidiktan sonra zaten seni zorlasalar bile annelik icgudunden vazgeciremezler. O yuzden dusunme bile boyle seyleri

Tabikii hamilelikte hazırlanıyorsun annelige bebeğin içinde günbe gün büyüyo sen onun hareketini hissediyorsun daha karnındayken onu sevip korumaya baslıyorsun Dr her gidişinde farklı bir heyecan yasıyorsun acaba yüzü belli mi kız mı erkek mi kaç kilo oldu vs vs Ben iyiki de dogurmusum diyorum evin içinden kahkahalar bagrışlar cığrıslar yükseliyo

Hazır olmadan olmaz diyenlerdenim. Hazır olmadıkça 40 yaşıma da gelsem yapmam sanırım.

Sevgili kk üyeleri ben 31 yaşında 2,5 yıllık evli bir kadınım. Bebek düşünüyorum ama buna hazır mıyım, değil miyim henüz kestiremedim. Acaba yaşımın getirdiği toplumsal rolden ötürü mü istiyorum ya da artık annelik duygusu mu ağır basıyo bir türlü işin içinden çıkamıyorum. İkilemde kalmamin nedeni ise; ben oldukça rahatına düşkün, üşengeç biriyim ve zora pek gelemem.. Biliyorum bunlar hiç de iyi şeyler değil ama degisemiyorum. Çocuk, ömür boyu büyük bir sorumluluk bunu taşıyabilmek için illaki hazır mı olmak gerekiyor?

Yaşın ilerledikçe daha da zor olacak.. ve ilerleyen yıllarda keşke daha erken davransaymisim diyeceksin.. ben 28 yaşındayım 15 günlük bebeğim var.. İkinci bebeğim.. ama meşakkatli bir gebelik geçirdim.. her bünye aynı değil ama yinede pek erteleme derim.. rahimin de bir yaşı var.. ve dogurduktan sonraki ruh halin..

Aniden olmuyor ki :) 9 ay kosskoca hemdee. Once icinde senin bir parcan oluyo sonra gunden gune buyuyor sen içinde senin bir parcanin hareket ettigini hissediyorsun, doktorlara gidip geliyorsun, gunden gune karnin şişiyor... daha binlerce şey ve hepsi mucize onu anliyorsun... O yuzden hiccc dusunme bile bunları, ilerde dusunmen gereken cok daha elzem seyler olacak ve bunlarami kafa yormusum diyeceksin :)

Rabbim isteyen herkese versin inşallah bana da ❤❤

Mecbur uykundan fedakarlık yapacaksın yada hiç çocuk yapmıycakskn :) bende çocukları pek sevmem o yüzden çocuk fikri bana uzaktı yaşımda 25 bi deli cesareti geldi olsun bi tane dedim :) kızım olduktan sonra ona aşık oldum resmen dünyanın en tatlı bebeği benim için ve 2 yıldır gece uykum düzensiz rahatıma düşkün bi insandım ama mecbur artık öncelik kızımın rahatı... yaşında ilerlemeden düşün bence

Ben ablam kadan üşengecını bılmezdım. O bile yaptıysa sen haylı haylı yparsın. :)

Hemen hemen aynı durumdayız. O kadar çok korkuyorum ki bi karar vermekten. Ya pişman olursam geri dönüşü de yok diye iyice strese giriyorum. Bakıyorum çevreme sanki çocuğu olan herkes mutluymuş numarası yapıyor gibi geliyor. Toplumda o kadar yuceltılmıs ki bu durum biri çıkıp yanlış karar vermişim pişmanım dese taşlar insanlar. O yüzden hiç kimseden objektif yorum alamıyorsun. Herkes hayatımın en güzel şeyi trıplerınde geziyor. O fotoğraflar partiler filan o kadar abartılı ki sanki bi şeyi kamufle etmek için göz boyamaya çalışıyorlar gibi. Artık çocuk sahibi ol diye fikir verenlerin mutluluğumu kıskandıklarını beni de kendileriyle aynı batağa çekmek için tuzak kurduklarını filan bile düşünmeye başladım Anneler lütfen övüp durmaktan vazgeçin tüm gerceklıgıyle olumsuz yönlerini de anlatın ki biz de bunları kaldırabilecek miyiz kendimizi tartıp ona göre karar verelım

Üsengeclikten çocuğa bakamam diye korkuyorum yaaa

Mutlaka iyi düşünüp öyle karar verin, üşengeçliğim geçer tahammül ederim balarım ederim diye çoçuğu ziyan etmeyin. bir çok insan doğurup doğurup sokağa atıyo yada atmasada ilgilenmiyor sevmiyor v. s, siz böyle yaparsınız demiyorum ama gerçekten çocuk sevginiz ve isteğiniz varsa yapın, çocuk yapmış olmak için çocuk yapılmaz. E

Yaşınız kaç bilmiyorum ama ne olursa olsun Bana kalırsa biraz daha bekleyin.

İnşallah bu kafa karışıklıgından sıyrılabilirim.. Bir de eşim de diyor sen henüz hazır değilsin, emin misin tam olarak cocuk istediğine diye.. O da benim iyice devrelerimi yaktı

sorunuzun cevabını bilemiyorum fakat şunu söyleyebilirim, çocuğunuz olunca Allah içinize öyle bir sevgi veriyor ki ne gece kalkmak, ne uğraşmak.. yani çocuğunuz için yapacağınız hiçbir şey külfet gelmiyor... başkası için yapsanız nefret edeceğiniz şeyler dayanılmaz veya zor gelmiyor annelik öyle bir duygu ki, gayet gönüllü olarak sizden önce hep "o" geliyor

Hazir olmak icin neyi bekliyorsun bende seningibiyim ama bebegimle cok mutluyum bana asla yuk degil basimin taci allahin emaneti uzun sure uyandiginda uyansada onunla ilgilensem doyursam diyorum yas gectikce daha zor olur gec kalma erken davran

Ben burada okuduğum onca bahaneden sonra iyice kopuyorum çocuk fikrinden. Şöyle ki; evladım olmasa boşanırdım, dayak yediği eşi için yazıyor bunu çocuğum olmasaydı kendime bakardım ama çocuğa nasıl para yetiştiricem, aldattığı eşinden boşanmamak için çocuğum var kime bırakayım, maddi durumu zor bakıcı sıkıntısı, çocuğu kime bırakayım, eşi gezmeye gidelim diyor, kadın çocuğu bırakamadığı için adamı tersliyor eşim çocuktan sonra beni beğenmiyor, aldatıyor, fiziksel olarak kötü görünüm çocuk olmasa evlenirdim, yıllardır yalnız ama çocuk istemez diye evlenemiyor tekrar Liste uzayıp gider

valla aynı derecede olmasa da kısıtlanmak kaygısını ben de yaşamıştım bebekten evvel. ama çevremde bir kaç tane minimum kısıtlama ile çocuklarını büyüten ve çocuklarıyla iletişimleri çok iyi olan kadınla tanıştım. geziyor eğleniyor, kendi arkadaşlarıyla vakit geçiriyor, eşiyle ilişkisinde sorun yok. sanırım bu kişiler bendeki kaygının azalmasına yardımcı oldular.

Gözlerine bakınca bütün yorgunluğun gidiyo hatta uyudumu özlüyorsun O uykudayken kucağına alıp öpüp öpüp bırakıyorsun İnsan her şeye alışıyor

Hazir olmaniz en dogrusu tabiki ama bu usengeclik fitratinizda var diye evlat sahibi olmaktan vazgecmeniz anlamina gelmez... ben de uyumayi cok severdim cok cabuk sıkılırdım ama hic uyumayi sevmeyen bir bebegim var insan degisiyor... onunla yasamayi öğreniyor. Evlat cok güzel bir sey anne olmak cok güzel bir sey allah merhamet sahibi bütün kadinlara nasip etsin inşallah. Bence evliliginizde bir sorun yoksa deneyin bebek sahibi olmayi.

Kendimi sartlamak istemiyorum ama ben de böyle olacağım sanırım Bizim gibiler hazır olmayı beklerse hiç cocuk sahibi olamazlar. Evlendikten sonra usengeclik ve tembellik konusunda düzelirim dedim daha da beter oldum. nasıl olsa kimse bişey demiyo diye kafama göre davranıyorum. En azından bekarken annem söylenip duruyo diye kalkıp hareket halindeydim biraz, şimdi ise yemek bile yapmıyorum canım istemediğinde, öyle ev sorumluluğu filan hissetmiyorum üzerimde, cakilip kalıyorum oturduğum yerde çoğu zaman

Evet işte kilit nokta burası çocuğa endeksli oluyo hayat.. En basit örnek bir misafirliğe bile çocuğun durumuna göre gidiliyo, herşey çocuğa göre planlaniyo hep... Kendi hayatını unutuyosun yani kendine ait bir hayatın olmuyo çocuktan sonra... Of ya ne zor şey annelik..

Evet yaş ilerledikçe insan daha da rahata düşüyo

Ya bebekli arkadaşlarımı görünce çok hevesleniyorum. Evimde bir bebek yeni bir nefes olması beni çok heyecanlandırıyo amaa işin ağlama, bakım vs boyutunu düşününce diyorum ya beceremezsem ya sıkılırsam.. ama hazır olmayı beklersem de yaşım 40ı bulur diye de düşünüyorum. Bilmiyorum belki de olmayacak bebeğim hiçbir garantim de yok bu konuda sonuçta.. lavantamisgibidir

Çocuk sevgi ve isteğim var ama işte sıkılır mıyım, bunalir mıyım, ofla pofla bakar mıyım çocuğa diye endişe ediyorum ve bu durum beni bunalıma sokarsa diye düşünüp duruyorum. kendinehas Kadrolu

tabıkıde hazır olmanız lazım aynı yastayız ve kısmetse 3 ay sonra bebışımı elıme alacagım ama ben her acıdan maddı manevı hazırım, tabıkıde esımde hazır... ama su da bır gercek kı bıyolojık yas denen bırsey de var ve ha deyınce bebek olacak dıye bır kaıde yok, yanı bu bır surec zaten sımdı gebe kalsanız dogana kadaryasınız olacak 32... bırde ne kadar gec o kadar zor, hem onlar cok masumlar kendılerını sevdırıyorlar, ne usengeclık kalır ne rahatına duskunluk elınıze aldıgınızda herseyı unutturuyorlar..

Anne olmadan annelik nasıl birsey sayfalarca yazsak anlatamayız gercekten... hamileyken bile şaka gibi geliyor insana... ama ne zman yüzünü görüyorsun bütün dünyan değişiyor... o oyle bir sevgiki insanda ne usengeclik ne rahatlik ne uyku hicbirseye degisemiyorsun valla... tabiki srnin kararin ama sevgisi herseye katlanmana degiyor emin olabilirsin

Yap gitsin, bebiş bu. Nasibiyle gelir, seni de annelik psikolojisine alıştırır merak etme Bazen cesur olmamız gerekir.

annelik duyguların dize getirir ileride çocukda problem olma riski var düşün düşün biryere varamazsın her düşünmede başka bir bahanen çıkar

Çoğu kadın taşlayacak ama 3.5 aylık hamileyim, daha annelik adına hiçbir şey hissetmedim, hissedemiyorum, hazır olamıyorum. İçimde bir canlı büyüyor, ultrasonda zıpladığını oynadığını görünce aklım yerinden oynuyor 32 diş gülüyorum ama sonra bitiyor. Tek yapabildiğim bebeğim aç kalmasın diye uyanınca bir şeyler yemeye çalışmak bir de nasıl eğitebilirim, zekasını geliştirebilirim diye araştırmalar yapmak. Belki fıtratımda yok bilemiyorum ama uykularım kaçıyor yapamayacağım, beceremeyeceğim, gece uyandığında bebeği duyamayacağım, ona iyi bakamayacağım, hergün oflayıp puflayacağım, annem gibi olamayacağım diye. Ben de sizin gibi fazla fazla rahatına düşkün biriyim. Öyle günüm oluyor ki 12 saat yerimden mıh gibi kalkmadan oturuyorum. Duygularım ise çoğu zaman alınmış durumda, gayet mantığıyla hareket eden biriyim. Hiçbir bebeği gördüğümde içimden 'benim de olsa' diye geçirmedim. Hep 'bakması ne kadar zordur' diye düşündüm. Bir yandan da bana kalsaydı eğer bu seçim, hiçbir zaman hazır olmaz ve bebek sahibi olmaya çalışmazdım, vardır bunda bir hayır diye düşünüyorum. Her gün daha var, yarın gelmeyecek eve sakin ol diyorum kendime. Kısaca bazı kadınlar galiba hiç hazır olmuyor, hayatını biterebilecek kadar fedakar olmak, hazırlanabilecek bir şey değil. Doğumdan sonra yine yazarım düşüncelerimi.

Ben bu hazır olma olayına katılmıyorum en azından kendi yaşadıklarıma bakarak. Üşengeçlik mi ta kendisi, bebek bakımı mı? Yarım saatten fazla dayanamaz. Keyif insanı mı? İşte o benim. Ve eşim bebek istediğinde hiç niyetim yoktu, 1 yıl daha geçmeli diyordum ama korunmayı bıraktım ertesi ay hamile kaldım. hamilelik sürecinde hazırlanıyor insan ama asla kucağa almadan anlaşılmaz. Zaman zaman uykusuzluk zor gelmiyor mu geliyor, her gece 2 saatte bir nasıl uyanırım korkusu sarıyor mu sarıyor. Ama sonra bir bakmışsın daha o ağlamadan, alarmın çalmadan kalkıp emzirmek istiyorsun, nefes alışını dinliyorsun, her hareketinde yatakta dikilip onu seyrediyorsun. kriz anları olmuyor mu yada olmadı mı evet oldu. Hiç uyumadığı çok ağladığı o ağladıkça benim gerildiğim, ama 10 dklık bir içini boşaltma hatta bazen ağlama ardından şarjı fullenmiş gibi bebeğine koşma. eskiden Bugün yemek yapamadım dışarıdan söyleyelim modundaki ben, ek gıda sürecinde ah kızıma ne pişirsem diye deli divane dolanan yine ben. Bıraksan kendime bakamam derdim ama evlat olunca yaptığın hiçbir şey zor gelmiyor aksine daha neler yapabilirim moduna geçiyorsun. tam bir sorgusuz kabul süreci. İlk çocuk beni yordu 2. Yapmam diyordum ilk senelerde şimdi artık yapsam mı diyorum. Annelik gerçekten bambaşka bir şey, 4yıldır anneyim, her baktığımda içim sevgiyle doluyor. Bana böyle olacaksın deseler gülerdim ama anne olmadan anlaşılmıyor gerçekten.

Eşim yardımcı olur, zaten o olmasa benim halim haraptı evin hicbiseyine yetisemezdim. Çocuktan sonra maddi imkanlar el verdigi sürece yardımcı kesinlikle istiyorum ama işte evdeki hesap çarşıya uymuyo kimi zaman.. Çocuk psikolojisiyle ilgili bir sorun yasayacagimi sanmiyorum çünkü öğretmenim ve çocukların içindeyim ve üniversitedeki ders kitaplarim haricinde çocuklara dair okudugum kitaplarin haddi hesabi yok. Benim sorunum sanırım kısıtlanmak

Hazır olmalısın, ben de 2 yıllık evliyim yaşım senden de büyük. Hiç annelik hissi yok bende. O yüzden yapma taraftarı değilim. Ödüm kopuyor hatta. Herkes çocuk sahibi oluyor ama psikolojisi vs tam anlamıyla hazır olmayan anneler elinde büyüyor, sonra gelsin sorunlar vs.

O kendine baktirir. Merak etme

Bakarsın hiç korkma evlat bambaşka birşey mişş Gözünden sakınıyorsun onun için aç kalıyorsun uykusuz kalıyorsun saçın başın birbirine giriyo kendine bakamıyorsun AMA sana bakıp bir kere güldümü içinde kelebekler ucusuyo

Cocugunuda dusun genc bi annesi olsun nie istemesin

bence insan kendi durumunu ve huylarını bilerek çocuk için hazırlanmalı. ve evet hazırlıklarını yaptığından ya da planını yaptığından emin olmalı. ama her sorunun bir çözümü vardır. üşengecim demişsiniz, bunu planlayın mesela, eşiniz yardımcı olur mu, olmazsa bakıcı fikrine sıcak bakar mısınız? ev işlerini vs başka birine yıkma imkanınız var mı? zora gelemem? kastınızı tam anlamadım. çocuktan önce çocuk psikolojisine çalışabilirisiniz. kendinizi ne ile karşılaşacağınıza hazırlarsınız. rahatına düşkünüm? e illa biraz rahatı arka plana atacaksınız ama artık eskiler gibi değil. her yerde bebek bakım odaları, restoranlarda çocuk oyun odaları var. eskiler mecburen eve tıkanıp kalıyorlarmış, yeni nesil gezerek çocuk büyütebiliyor. X xDerinMavix

Daha ne bekliyorsun ben 21 yaşındayım 5 çocuk istiyorum böyle boy boy benim arkadaşım 19 yaşında yeni anne oldu onun kadar tembeli yoktu bi santim uzanıp yanındaki çakmaga uzanmaya usenir beni deli ederdi üstelik uykuda çuvala koyup kacirsalar uyanmazdi şimdi ise bebek gik desin firliyor uykudan

hafif bunalim degil ciddi bunalima girenler oluyor.. ben cok cok isteyerek hamile kalmama ragmen dogum sonrasi agir depresyona girdim cunku bende de rahatina duskunluk vs. vardi onceden. annelige alismam 1 seneyi rahat buldu ve sunu soyleyebilirim insan yas aldikca daha cok rahatina dusuyor. eger bebek istiyorsaniz rahatiniza duskunseniz bile biran once kollari sivayin. yasiniz ilerlemeden anne olun.

Anne olmadan anlayamazsiniz, kucaginiza aldiginiz dakika neden daha once yapmamisin diye kizicaksiniz kendinize Bende oyle olmustu Rabbim isteyen herkese yasatsin bu duyguyu insh

Benimde bebegim uc sene sonra oldu vakit nasil geciyomus bos bos dusunuyoruz simdi once olmaliydi diyorum tabi nasib sen yasamadan anlamak zor tabiki onceligin sorumlulugun cocugun olacak bebege karsi istekli olman onemli hamilelik hazirlitiyor zaten