Biz tam 6 kardesiz, hep mesafeli davrandik ve aslinda sicak bir ailemiz olmadi, ilk basta annem ve babam yasatmadi Ben esimle bir ev insa ettik ve bu sirada cok maddi ve manevi sikinti cektik, ben o zaman calisiyordumda cok zaman evde bir pilaf yada makarna zor piserdi, esimde duvar örmekle suva atmakla veya tas tasimakla ugrasiyordu, her isi yaliniz yapti erkek kardeslerim büyük yastalar, hasta degiler ama bir kere gelipte sormadilar. yardim nasilederiz diye biz üc sene insaat icinde yasadik, cocuklarim ortada büyüdü ne yengelerim ne ablam ne annem bir tencere corba yapip gettirdiler biz yine kimseye küsmedik ve hic lafinada acmadik, esim olgun düsüncelidir ve sustu hep simdi kardesimin bir ufak tamir isleri var bize duyuruyor ; enistem bu islerden anlar, beraber yapariz bide bizim evin etrafinda daha büyük iskele kurulu, onu istiyorlarmis evinin catisini yaptirmak icin o iskeleyi esim yapayaliniz kurdu o zaman onlar nerdeydi? simdi biz indirecegiz sirf onlar yaptirsin diyemi? niye hep bizden bekliyorlar sanki biz mecbur gibi, tabiyat gibi? istemiyorum yardim etmek ama iste kardes yenge aile diye agzimi simdilik acmiyorum sizce nasil konusmaliyim K

aynen onların davrandıgı gibi davranın ve bunun için kendinizi suçlu falan da hissetmeyin, yani yardım etmiyorsunuz diye. iskele için de acık acık isterlerse cok ugrastıgınızı ve sökemeyeceginizi söylersiniz. Kimseye hak ettiğinden fazla bir şey yapmamak lazım