Bende çok kafama takarım insanları olayları vs. Bu benim kisisel yapimla alakali ve kisiden kisiye gore degisir. Hassas olunca unutamiyorsun. Affetmek kismina katilamayacagim maalesef cunku insanlar karsisindaki insana ciddi zararlar verebiliyor. Demek ki oyle kotu seyler yasatmis ki hala etkisinde kaliyorsun o yuzden umursamamak belki sonmesine yardimci olur.

Sünger münger çekilmiyor. Beylik laflar bunlar. Geçmiş dediğin şey senin, sana ait. şu an seni bulunduğun yere taşıyan ve olduğun kişiye dönüştüren hayatın. Ne yaşandıysa yaşandı. Yaşanmaya da devam edecek. Şimdi yaşadıklarn da bir zaman sonra geçmişin olacak. İlerde şimdi yaşadıklarına sünger çekmeyi düşünmek istemiyorsan şimdinin kıymetini bilmeye bak.

Geçmişi silmek mümkün değil. Sadece geçmişte olan bazı şeyler için kendinizi ya da birilerini suçluyorsanız affedin, rahatlarsınız. Oldu geçti. Artık onları düzeltmek, bir şeyi değişmek olur iş değil. Geleceğe yönlendirin kendinizi ve onu düşünmeye çalışın. Hobi edinin, beyniniz düşünmeye zaman bulamasın.

Bir amaca ulaşmaya calısmak bence. Hedef koymak ve ona dogru ılerlemek.

Kızlar geçmişe sünger çekmeyi dünü dünde bırakmayı, Dünün ve dündekilerin verdigi üzüntüyle başa çıkmayı nasıl başarıyorsunuz? Yada başarabiliyormusunuz? Ben beceremiyorum bir türlü ve bugünümü de çalıyor dünümdekiler... Sürekli şikayet eden mutsuz birine dönüştüm, Bir arkadaşım dediki insanın her günü aynı olmayabilir bir gün iyi olur bir gün kötü ama sen sürekli şikayet halindesin her gününmü kötü diye... Günüm kötü degilsede ben birşeyleri takarak kendimi mutsuz etmeyi başarıyorum. Varmı önerileriniz?

İnsan yaptıklarından, yapmadıklarindan, yapamadıklarından hep pişman olur. Hep bir keşkemiz var malesef. Geçmişi geride bırakmak öyle kolay değil. İnsan geçmişini hatırlamalı ki anın kıymetini bilsin daha sağlıklı karar versin

Bebeğimi kucağıma alıcam inşallah sonra da acaba şunda böyle olsaydı diyecekmiyim kızımı düşünüyorum bebekliğini keşke daha kendimi verseydim diye geçmişe takılmasam diye her anne her zaman o anları özler ama ben daha odaklansaydım diyorum garip bir psikoloji huya dönüşüyor bi müddet sonra.

Eğer gün içinde kötü bişey yaşamışsam hemen unutmak imkansız tabi. İlk gece kafama takarım muhakkak, hatta uyku tutmaz ama sabah olunca yeni bir gün, dün dünde kaldı diyip yeni güne başlarım. Sanırım biraz gamsız biriyim. Hayatın üzülerek geçirilmeyecek kadar uzun olmadığını düsünenlerdenim.

Aman, öldürmeyen güçlendirir. Alıyorsak nefes hala, umut vardır. Hiç tatlı canımı sıkamam, bir kahve sigaraya bakar her şeyin geçmesi Ha bir de, genel olarak olaylara reaksiyonu anında veririm. Kızdığım, incindiğim ya da üzüldüğüm bir şey varsa söylemem lazım ki yarına mevzu kapanmış olarak başlayabileyim. Bunun tersini yapan, içine atan insanların geçmişle bir sorunu olduğunu düşünüyorum. Elbette her zaman mümkün olmasa da en azından tepki vermediğiniz bir olayın beyninizde yer işgal etmesine de müsade etmeyin.

Yaş ve tecrüne ile alakalı... başarılı olduğunuz bir iş veya aile özetle manevi olarak sizi tatmin edecek bir konuya eğilin... Ben işimde başarıyı yakaladım ve şimdi geçmişte yaşadıklarıma takılmıyorum. Mutsuz olsam bile kimseye anlatmıyorum, kimse bilmeyince daha çabuk atlatıyorum.

Affetmeyi bilmek, değişimi kabullenmek lazım. Hayat akışkan. Zaman geçiyor. Sürekli geçmişe takılırsak 80imizde kaçan fırsatlarımıza ağlarız, keşke eskiye takılmak yerine kendime gelip anı yaşasaydım deriz. filmdelisi

Ben de geçmişte yaşamaktan bıktım sonrada bugünü düşünüyoruz tüh diye geriden geriye takip gibi.

Tam olarak bunları yazmaya gelmiştim. :) Hayatında aldığın tüm küçük büyük kararlar bugün seni sen yapan şeyler. Onları kucaklamayı ve kabullenmeyi öğren.

Bu konuda iyi olduğumu düşünüyorum öncelikle olup bitenler yüzünden kimseye suç atmamak ve kabullenmek gerekiyo herşeyi. Evet olan oldu biten bitti ve artık olanlarda olduranlarda dünümde kaldıya beynimi ikna ederim yani. Ve ilerimde onlar olmayacak sadece ben varım hayatımı daha güzel hale nasıl getirebilirim diye düşünmeye başlarım sadece kendi hayatıma odaklanırım. Canımı yakanların canı yansın diye oturup beklemem yani devam ederim canımı yakanlarlada ilgilenmem bi zaman sonra unutur giderim. Yanımda olan insanların varlığına şükrederim olmayanlara takılmam. Ve sürekli şükredecek birşeyler bulmak en önemlisi. Bi derdin unutulması için daha büyük bi derdin gelmesini mi beklemeliyiz acaba hergünde bi güzellik bulup bi kaç sene sonra aklımıza bile gelmeyecek şeyler yüzünden her anımızı çürütmek doğru mu?

Doğru olanı yapıyorsunuz.