Bunu ben de düşünüyorum. Benim hatalarım tabiki oldu. Eşime ikimizde de hata var dediğimde hayır bende yok diyerek kestirip atıyor. Ona göre mesele eve geri dönmek değilmiş de birkaç gün önce yine kavga etmiş olmamızmış. Kendisini çok yoruyormuşum. Bu konuda tamamen haksızdı bence. Ama dediğim gibi benim de haksız olduğum noktalar çok çok fazla oldu/oluyor. M

Bu kadar sinirin sebebi ne acaba? Ya eşinizi sevmiyor, kendinize yakistirmiyor, saygı duymuyor ya da bir sebepten yaptığı bir şeyi affetmiyor olabilir misiniz? İnsan kaybetmekten korktuğu insana bu kadar hoyrat davranmamali. Ya da ailenizde mi sürekli kavga vardı?

Yazdım zaten benim sabit bir işim var, devlet memuruyum. Bebek için izindeydim. 1,5-2 ay sonra işime dönmek zorundayım zaten. B

Arkadaşlar burada konu açtıktan sonra eşimle konuştuk. Telefonumda bu konuya ait mesajlara denk gelmiş. çok kurcalamamış bir şey de söylemedi ne kadarını gördü görmedi bilmiyorum. Sadece bana dönüp seni çaresiz bırakmayacağım, orda bana anlatmadığın şeyleri de yazmışsın falan dedi. Çözülemeyecek bir sorunumuz yok, ikimizde çaba göstereceğiz ben senin üstüne fazla geliyorum farkındayım dedi. Yani sonuç iki gündür bir mesele kalmadı aramızda. Ben de artık ufak meseleleri problem haline getirmeyeceğim. Terapi konusunu hala gündemimde. Herkese yorumlar için teşekkür ederim.

Yani elbette olası ama karşı taraf sanki masum, melek gibi bir imaj çizmişsiniz. Tamm siz tepkilerini kontrol edemiyorsnuz ama karşı tarafın hiç mi suçu yok? Öyle bi anlatmışsınız ki hani bu tavır manipüle olmuş birine ait sanki? . push ; S

ben bunu burada çok konuda okuyorum da o yüzden siz de yazınca açmak istedim konuyu ben bekarım ilişkim olduğu zamanlarda da hiç birlikte yaşamadım arada 2-3 günler hariç. o günlerde de zatn şunu yapalım bunu yapalım diye bir şeyler sıkıştırmaya çalışıyoruz kalan sürede de sevişiyoruz bizde böyle geçiyor. o yüzden mi anlamıyorum bilmiyorum da nasıl olup sıkılıp sarabiliyorsunuz eşinize burası bende muamma yani şu anda evden hiç çıkmasam, hiç çalışıyor da olmasam, 5 sene benim ne okunacak kitabım biter ne izlenecek eğitim videolarım yazılacak yazılarım biter ne de ev işim biter -gardolabımı elden geçirip giymediklerimi dağıtmam lazım 3-4 senedir vakit bulamıyorum. üstelik de düzenli, temiz, pratik bir insanım. hiç bir işim olmasa çocuğum kışın güzel güzel yesin diye şu anda kışlık hazırlıyor olurdum. çocuk evde çıkabilecek yaşta ve havalar deli sıcak değilken de gezecek yerim bitmez. ah zamanım olsa şu anda mesela... neredeyse oturup ağlıycam her h. sonu plan yapıyorum her h. sonuna acil bir iş çıkıyor gezi planı iptal. 2 aydır sürekli böyle. ya gerçekten nasıl sıkılabiliyorsunuz arkadaş. nasıl zamanınız oluyor sıkılmaya? hani işim sorumluluğum çok bunalıyorum, nefes almam lazım diyeni anlıyorum da evde sıkılıp kocama sardım diyen benim için uzaylıyım demiş gibi, gerçekten.

Evde oturmayın, çalışın, iş edinin, hobi edinin. Kendi çevrenizi oluşturun. Başka bir fikir vermemem ben.

Bu işler tek başına olacak işler değil. Çünkü terapi süreci de çok ağır. Ama giderseniz çok faydasını göreceksiniz. Gitmiş biri olarak söylüyorum sana

Yani zaten ben kendimin böyle olduğunu kabul ediyorum. Ama artık anlaşılmadığımı niyetim iyi olsa bile umursanmadığımı ve bunu nasıl çözeceğimi söylüyorum. S

Eşinizin bende hiç hata yok demesi bile insanın sinirini zıplatır. Tartışma varsa tek taraflı değildir ve biri bağırıyorsa onu bağırtan biri vardır. Önce ilişkideki sorunlu kişi kalıbından çıkın bence. Her şeyin sorumlusu siz değilsiniz. Küçücük bebeğiniz varmış uykusuzluk bile daha kolay sinirlenmesenize neden olur. Ama lütfen geçmişi geçmişte bırakın, ev meselesinden bahsetmişsiniz değiştiremeyeceğiniz şeyleri salın. Benim tavsiyem odak noktanızı eşinizden ve evliliğinizden uzaklaştırın. Kendinize odaklanacağınız başka bir şey bulun. Kendi dünyanıza dönün. Kendiniz için bir şeyler yapın. 'Öfke Dansı' ve 'Terapi odası konuları' bu kitapların faydası olacağını düşünüyorum.

Çift terapistine gitmenizi tavsiye ederim. Toparlanırsa oradan toparlanır

Sunu bi dusunmenizi oneririm. Bugune kadar ofke size, sizi yipratmaktan baska ne katti? Belki mukelliyetci bi yapiniz olabilir belkide cocuklukta aileden ogrenmis oldugunuz bi duygu bu her ne olursa olsun. Sakin ve huzurlu bi yasam varken ofke size ne katabilirki? Ozellikle cocugunuzun yasicagi travmada cabasi. Ofke sorunu nerden geliyosa ornegin cokmu mukemmelliyetcisiniz? Hic bir sey mukemmel olamaz beşeriyet vasfiyla. Mukkemmel olmak yaradana ozgu biseydir. Bazi seyler ters gitsin bazi seyler olmasin ee nolmus insaniz olabilir kusurlarimiz var bazi seyleri eksik yapabilir esiniz vs. Vs. Dedigim gibi ofkenizin nerden geldigine gore degisir. Ama hepsi ayni sonuca cikiyor 60-70-80 yillik insan hayatinda bu kadar kisa bi omurde kalp kirmaya, kirilmaya degermi? Bundan 20 sene sonra bu gunleri kim bilir ne kadar ozliceksiniz. Ailemle keske mutlu huzurlu gecinseydim ufak seyleri sorun etmeseydim ilimli olsaydim diceksiniz. Belkide sevdiginiz insanlari Allah gecinden versin kaybettiginizde bunlari anlicaksiniz. Gec olmadan sabretmeyi, ofkelendiginizde durulmayi belki o an susmayi sakinlestikten sonra sizi sinir eden sey ne ise sakince bunu esinize belirtmenizi oneririm onemsizse hic konusunu bile acmamayi. Rabbim yar ve yardimciniz olsun

öfkesini kontrol edemeyen bir insan olsanız işyerinde müdürünüze iş arkadaşınıza da saldırırdınız. Gelecek tepkiden korktuğunuz zaman demek ki öfkenizi kontrol edebiliyorsunuz. Muhtemelen eşinizin sizi çekeceğine alttan alacağına güveninizden kendimi tutamadım saldırdım diye bahane ediyorsunuz. Bence çok da güvenmeyin, kimse ömrünü böyle stres sinir içinde geçirmek istemez bir de yerde koparır atar aradaki bağı

Çift terapisi gibi profesyonel yardım almadan, bu mutsuzluğa neden bir bebek dahil ettiniz?

Önce kendiniz bir terapiye başlamalısınız. Üzerinizdeki gerginliği, siniri, ani çıkışları aşmalısınız ki eşiniz ve ailesi ile ilişkiniz düzelsin. Malesef hatanın ve sorunun çoğu sizde gibi görünüyor. İtme, kakma bile başlamış. İlişkide saygı biterse sıkıntı...

Çocuklu hayat daha farklı. Tabi ki engel değil. Ama sizin dedikleriniz farklı ritimde oluyor. Ondan sıkılmıştır. S

Bence önce siz terapi alın ama eşiniz için değil kendiniz için. Belli ki öfkenizi kontrol edemiyorsunuz. Yani en azından buradan öyle anlaşılıyor. Çabaladığınızı görünce eşiniz de ılımlı yaklaşırsa çift terapisine de gidersiniz.

Öfke problemi sadece ese karsi mı yoksa genel olarak mi öfkelisiniz bebeğe falan mesela. Bir de anne ya da babaniz öfkeli insanlar miydı. Anneniz babaniza bagirirmiydi ya da tam tersi sinmis miydi A

Ne olursa olsun "evlilik" iki kişilik bir kurum. O yüzden tek başınıza terapi almanız çok bişey çözmez diye düşünüyorum. Birlikte çift terapisi almanız gerekiyor. Belki onda sizi tetikleyen, fark etmediğiniz şeyler var ve onun da bunları çözmesi gerekiyor?

Çift terapisine gidin. Bir uzmandan yardım alın. Sinirleriniz için yoga yapın, meditasyon yapın, sizi sakinleştirecek hobiler araştırın hangisi hoşunuza gidiyorsa kafanızı ona verin. Huzur sakinlik olumları yapın. Yürüyüşte iyi geliyor sinirlere. Yada Dans yada spor aktiviteleri de olur. Doğa yürüyüşlerde iyi gelebilir. Aklıma bunlar geldi. M

Bence sorun sadece sizde değil eşinizdede var sizi nerden vuracağını neye sinirleneceğinizi çözmüştür 7 senede. Alttan alsa böyle olmazsınız.

Yazdıklarınıza göre hep suç sizde. O zaman sakinleşmeniz gerekli. Bir kavga çıkaracaksanız kendinize şartlar koyup ki 2 saat bekleyeceğim, sonra söyleyeceğim. Zaten 2 Saate geçer. Ya da 100e kadar sayın filan. Ama psikolog demiştir bunları. Sinirinizin altında yatan sebebi bulup çözmeye çalışın.

Genelde eşe karşı. Bebeğime asla değil. anneliğimin ilk zamanları çooook zordu lohusalık vs ama bebeğime yansıtmadım. Babam sinirli bir insandı. Evdeki baskın insanı rol model aldım belki de. Bazen fark ediyorum buna benzer şeyleri. M

O zaman siz de şaşirtin kocanizi. Birsey soylemeden sizdeki farki hissetsin. Mesela kavgalarinizin azaldigini, sizin sabirli ve ilimli davrandiginizi gorurse guveni de artacak. Inanin isterseniz aşa bilirsiniz çunki sorununuz çok basit. Sadece kendinizi egiteceksiniz bazi davraniş konularinda. Bu kadar. Bu hem evliliginiz için hem de kendiniz için onemli. Hayat devam ediyor. hayati daha pozitif ve mutlu, sevgi dolu yaşamak varken siz neden sorunlu, kavgali bir tercih yapiyorsunuzki? Eşinizle diye gule çocugunuzu buyutmek varken surekli birbirinizi yipratarak hayatinizi geçiriyorsunuz. Sadece beyninize hukmedin bir gunde bile duzelte bilirsiniz

Tabikide değilim. Gayet minnoş tatlişko biriydim. Eşimin kız kardeşi ve annesi sağolsun delirtti aynı sizin gibi. Konu benim olmadığı için detaya girmedim. Benim eşimin kız kardeşi 24 saat sürekli birşey isteyen almadığımızda mevzu yapan çağırmadığımızda hesap soran biryere gittiğimizde onuda götürmek zorundaymışız gibi davranan anasıyla bir olup ağzıma tüküren biriydi. Bende söyledim eşime çat çat çok kavga ettim. Evet dışarsan öfke sorunu var gibi görünsemde 2 yıl sonra düzeldi. Konu sahibine söylediğim önce kendi düzelicek. Kendi iletişim kurucak sınırlarını çizecek. Derdi neyse söyleyecek işine gelmiyorsa adamın boşayacak. Görümceme ve kaynanama sesimi çıkardığımdan beri klasik hareketler dışında normaller. Öfke problemimde geçti.

Bizde evliliğimizin başlarında boyleydik. Bende aynı senin gibi fevriydim. Ani tepkiler verirdim sınırlı hallerimle. Eşimde sürekli bana ben hatamı kabul etmeye yanaşıyorum ama bana bişey söylerken ne dediginle değil nasıl dediginle ilgileniyorum sen çok ani sınırlı tepkiler veriyorsun bunu asmadigimiz sürece hatalarimi duzeltemem derdi. Ben aşırı kinciydim küser konuşmak istemezdim eşimde ne yaşarsak yaşayalım bu evde benimle küsme. Ben bu eve gelince senin temizledigin kıyafeti yaptığın yemeği yemek zorundayım. Yapmayalım böyle der. Sonra ben ne kadar kizsamda yumuşak davranmaya başladım eşimde gerçekten daha ılımlı oldu kavgalarimiz azaldı. Laf sokmama sinir olurdu yine lafını soyle ama iğneleme tatlı tatlı soyle derdi. Gerçekten ciddi anlamda duzeldik birbirimze karsi sonundaoldu Nirvana Anneler

Tamam da bu kadın durduk yere sinirlenmiyordur. Etkiye tepki meselesi bence. Eşi kadını maniple ediyor sonra da sen sinirlisine getiriyor olayı. Eşi sakin kalsa kadın agresif olsa doğru derim de eşin de sinir konusunda konu sahibinden aşağı kalır yanı yok.

Cinsellik konusu ne durumda? Bana asıl sorun ora gibi geldi

Doğum sonrasi kadinlarda bu problem yasaniyor sanirim bende cok fevri sinirli biriyim ama kendimi torpulemeyi ogreniyorum eskiden yakip yakicam seylere artik guluyorum. Ego savasina cevirmemek en onemlisi bence evlilikte eger cok buyuk suclar yok ise bakis acimizi degistirmeliyiz. Ama bence suan yasadiginiz sorun hormonlariniz ve mesguliyetsizligin verdigi sinir diye tahmin ediyorum sadece kendiniz terapi alabilirsiniz esiniz anlayisliysa oda sizin yeni guzellesecek tavirlariniza ilimlasacaktir :) N

İki gün sakin kalıp sonra patlayan bir eş istemem açıkçası. Benim sesim yükselmeden onunki yükselmez dediğinize göre ya çok iyi manipüle ediliyorsunuz ya da sorun gerçekten sizde. Önce sizin terapiye başlamanız ve gerçekten düzelmek istemeniz lazım sonrasında sürece göre aile terapisi de alınabilir. Çocuğunuza yazık edeceksiniz. Çok üzücü

Bazı insanlar kaostan beslenir, tartışmadan, kavga etmeden duramazlar. Sizin de sorunuz bu. Her şeyin farkındasınız ve ne yapmanız gerektiğini buradaki herkesten de iyi biliyorsunuz.

Ama bunlar orada kalması gereken şeyler Yani unuttun o laf söyledi sen surat yaptın yarım saat sonra amaaan diyip unutmanız lazım. Ben anlatımınızdan sinirli taraf olarak sizi gördüm. Provoke ediyorsunuz sonra iş büyüyor gibi.

Çalışmaya başlayınca eşinize saracak vakti bulamazsınız ama ben bu yazdıklarınızda aranızda en ufak bir sevgi bile hissetmedim. Belki bana öyle geçmiştir ama sanki evlendik diye devam ediyormuşsunuz gibi geldi.

Tahmin ettiğim gibi. Siz önc kendinizi bu kadar suçlamayı bırakın, onun da suçlamasına izin vermeyin. Tek terapiye başlayıp onun da size katılmasını isteyin. Siz kendinizi tanıdıkça, neden böyle davrandığınızı çözdükçe zaten yolunuzu görürsünüz.

Eşin seni manüpüle ediyor olabilir mi. Oda anlayışsız bi insan. Suç sadece sende değil bence.

Bir kelime bile benim tetiklenmeme yeter mesela. Eşim onu söylese bana akşama kadar kavga ederim onunla

Evet sabirli olacaksiniz. Çunki temel sorun sizsiniz. Bunu aşmak için ilk once eşinizle konuşacaksiniz. Hatalariniz, kabaliklariniz, itme kakmalariniz için ozur dileyeceksiniz. Ve sorunun farkinda oldugunuzu, duzelmek için çaba sarfedeceginize soz vereceksizniz. Eşinizden yardim isteyeceksiniz. Bir sure benim kendimi, kendi sinirimi yenmem için senden yardim ve anlayiş istiyorum soyleyin. Kavga çikacagini hissettiginiz anda odayi degisin. Diger odaya geçin. Içinizden 50ye kadar sayin). Eski konulari akliniza getirip kendinizi kinlendirmeyin. Sadece bugun ve yarini dusunun. Kavga niyetli bir dusunceye daldiginizda hemen kendinizi oyalayin. Aile terapistinin yuzune gitsneiz yine derman sizde. Sadece evde sizi bir sure idare etmek gerekli ki toparlana bilesiniz. Benim eşim sigara çok fazla içiyordu. Içmediginde biraz agresif oluyordu. Fazla. kiriglan oldugum için her laf incitirdi beni. Eşim de agresif yonunu gostermemek için birakamiyordu. Bana yardim edersen birakirim. Lutfen soyledikelrimin içimden gelmedigini bil, sadece zihnim çok bulaniklaşiyor sarmaya birini ariyorum derdi. Ben de bir sure agresif tavirlarina hiç kotu tepki vermedim. Bazen kalbimi kirardi sigara istedigi zamanlar. Gulerek yuzune bakardim. Operdim 1 ay içinde birakti sigarayi. Yardim etmeseydim birakamazdi asla. Yani insaniz hepimiz psikolok kafasinda olamiyoruz. Yardima ihtiyacimiz oluyor. Hemen vur kirildim davranmak yerine yardimlaşarak ustesinden gelmeyi bilmemiz gerekiyor. Ama siz de ben boyleyim sinirliyim diyerek kendinizi bir kaliba sokmayin. Beyninizin hükmü sizde. Ilk once bunun farkinda olun. Kendinize söz geçiremiyorsaniz evinizde nasil birine bir soz soylemek ve anlayiş beklemek istiyorsunuz? Daha kendinizle baş edemiyor ve kendinize hakim olamiyorsunuz.

Bebeğin eşyasını unuttuğunuz için eve dönüyorsunuz diye iki gün kavga eden bir insan eşiniz ve siz kendinizi suçlu buluyorsunuz. Bence sizi manipüle edip suçun sizde olduğuna sürekli sizi inandırmış biri. Ben sussam, sakin olsam gibi cümleleriniz var ama neden böyle olmak zorunda olasınız o size karşı böyle değilse. Siz onun huyuna gideceğine o sizin huyunuza gitsin fedakarlık yapan sadece bir taraf mı olmalı? Sizin de tabii ki vardır hatalarınız herkes gibi ama bunu tek başına üstlenmeyin bence size bu inandırılmış gibi geldi. Dışardan biz göz olarak birkaç cümleden çıkardıklarım bunlar tabii ki bilemem hayatınızı ama bu yönden de bir bakın bence.

Bende aynıyım

Yani bunu eşime teklif etsem ki daha önce ettim, önce sen git bir psikoterapiye demişti. Karşılıklı olarak birbirimiz çok fazla suçluyoruz. Geçen gün evde bir bebek eşyası unuttum ve eve geri dönmek zorunda kaldı diye 2 gün boyu kavganın çemberini genişletip birbirimizi yedik.

O çaba gosterecek mıymış ofkelendirmemek ve geçmişi telafi etmek için.?

Ha işte o olmuyor. TR'de hep kadından ayıp ortsun, affetsin, eskiyi robot gibi unutsun ne de olsa karşısında erkek ve onun ailesi var tavrı var. O da kadınları erkek tabiri ile "dirdirci" ve öfkeli yapıyor. Günün sonunda kendi yarattiklari canavardan şikayet edip, beğenmiyorlar. Yaratma o canavarı iyi niyetimi suistimal etme o zaman. hizuran Olur öyle Anneler

Çift terapistini önermiyorum. Öncelikle siz düzeliceksiniz. Öfke sorunu varsa birşeyler yolunda değildir. Gerekirse ilaç terapi olarak 1 yıl devam edin. Siz iyileşince evliliğinizde iyileşicek. İlk sene bende böyleydim. Kendimi tanıyamıyordum. İletişim kuramıyordum. Ben düzelince eşimde düzeldi. 2 yılımı aldı ama olsun. Eşim ev içinde sürekli sen benim sevgilimsin aşkımsın diyip dolanıyor. Bende gülüyorum. :) rabbim kolaylık versin

Eşi ailesini frenlemiyorsa manipüle ediyordur konu sahibini...

Bana şahane manipülasyona uğruyorsunuz gibi geliyor. O gelmiyoyor siz imkan varsa terapiye başlayın. Düzelmesini isteseydi ya da sizi anlamak isteseydi zaten gelirdi. Sırf anlamak için bile, ya benim karım niye böyle diye meraktan gelirdi. Ama o sorumluluğu size yıkarak çok güzel kenara çekilmiş. işin gerçeği buysa terapi süresince ortaya çıkar. Muhakkak gidin, evlilik için bile değil kendiniz için. Ben istisnalar dışında kadınların durduk yerde kavga çıkardığını, kocaya sardığını görmedim duymadım. Altında muhakkak geçerli bir sebep, o sebebi de çok güzel örten ve karşısındakini suçlayan erkek gördüm hep.

Merhabalar. Size evliliğimin gidişatını anlatmak ve biraz tavsiye almak istiyorum. Burayı çok yakınen takip ediyorum başkalarının konularından da faydalandım. Şimdi belki özel olarak hayatımı yoluna koyacak şeyler duyarım diye açıyorum bu konuyu. Ben 4 yıllık evliyim. 1 tane oğlum var. Daha yaşına girmedi. Eşimle ikimizde çalışan insanlarız ben bir süresidir ücretsiz izindeydim. 2 ay sonra döneceğim işime. Maddi olarak bir sıkıntımız yok onu belirteyim. Eşimle 7 yıllık birliktelik sonucunda evlendik. Baya da seviyorduk birbirimizi. Evlendikten sonra işler kötüye gitti. Sürekli tartışıyorduk. Ufak konulardı hep ama evden bağırma eksik olmuyordu. Ben öfkesine yenik düşen bir insanım. Bazen eşime saldırdığım bile oldu. Onun da kendini savunmak için beni itmesi vs bunlar yaşandı, yaşanmaya devam ediyor. Birbirimize olmayacak sözler de ettik. Ama bir sekilde yoluna koyarız diyip devam ediyoruz. Bebek beklerken aramız iyiydi. Sonrasında da biraz iyi gitti. Sonra bozuldu. Ben evde durdukça sıkıldım sıkıldıkça ona sardım. Onun ailesine yakın benimkilere uzak oturuyoruz. Ailesi fena deği ama öyle can ciğer bir ilişkimiz de yok. Bu konuda da sürekli tartışıyoruz büyüyor. Hep ben sinirime yenik düşüyorum. Bir türlü beceremedim sakin olmayı. Psikolojik destek bile aldım bir müddet ama sonra yine başa döndüm. Eşim sadece ses yükseltmememi ve biraz daha ılımlı olmamı bekliyor. Ama ilişkimiz çok kötü. Yani iyi günlerimizde bile birbirimize planlı yaklaşıyoruz. Aramızda perde var gibi. Ara ara boşanma konusu geçiyor ama sonra hep kapanıyor. Genelde birbirimize sinirliyken söylüyoruz. Onun dısında evliliğim iyi demeyeceğim. Bunlar evliliğimizin geneli çünkü. Ama Bazen gerçekten iyi zamanlarımız oluyor. Birbirimizden özür dileyip sözler verdiğimiz. Oğlumuzla neşe bulduğumuz. Ama sonra yine başa sarıyor. Eşim artık bana karşı duvar gibi. Sanırım bıktı en sonunda. Ama benim aklım başıma yeni geliyor. Şimdi ne yapsam da hep bi deneme sürecinde gibi hissediyorum. iletişim kuramıyoruz. Aile terapisine eşim yanaşmaz, cünkü problemi bende görüyor. bilmiyorum. Ben sakin olamıyorum. 2 gün düzgün davranacağım diyip 3. Gün ipler kopuyor. Eşimi haksız bulmuyorum. Bazen diyorum ki kendimi tutarsam düzeliriz o da anlar. Bazen de diyorum ki belki de artık bitirdik uzatmaları oynuyoruz. Ama çok üzülüyorum. Eşimin de bana karşı kötü davranması oldu ama ben bunların sebebi olarak hep kendimi gördüm. Ben bir şey demeden onun bana ters davranması olmadı hiç. Ben evliliğimi düzeltmek istiyorum. Ama nasıl davranmam gerektiğini gerçekten bilmiyorum. Sabırlı sakin olup biraz sessiz kalsam gerçekten yoluna girecek. Ama bunu beceremiyorum. Lütfen bana yardım edin.

Ben de eskiden sakin kalamazdım. Çok dominant bir tiptim açıkçası. 6 şubat depreminden sonra bende büyük değişimler oldu. O geceyi yaşadıktan sonra ölümü anladım sanırım. Şimdi ölümlü dünya yaa diyip geçiyorum. Eşinin ailesi torununa abartılı mi geliyor mesela ee duymazdan gel. Yapamıyor musun o ara başka şeylerle ilgilen kafanda şarkı söyle mesela Her şeyin dört dörtlük olmasını bekleme. O an olmuyorsa bir şeyler ileride olur elbet de kendi kendine

O zaten gerekeni yapmış. Zamanında ailesiyle üstü örtülü küs gibiydi. Bu kadar. Kalkıp hiç demedi siz bize bunu yaptınız.

Sevgi konusuna girmedim. Elbette bizimde iyi ve sevgiyi hissettiğimiz zamanlarımız var ama burda çoğı konuda insanlar yazıp yazıp yine de eşim iyidir onu seviyorum deyince pek hoş karşılanmıyor konudan sapılıyor. Ve elbette sizin dediğiniz gibi de olabilir devam ediyoruzdur öylesine.

Eee daha ne olsun. Adam size sormadan ailesine kredi çekmiş, ailesi de sizi ve durumunuzu sallamamis. Buna rağmen sizinle can ciğer kuzu sarması olma beklentisi var. İşte dedigimiz bu bencillik ve ikiyuzluluk karşısında zaten temelde de varmış ofkelenmeye baslamissiniz.

İlgisiz ve sevgisiz kaldığınız için ve bunu ifade edemediginiz için ofkeleniyorsunuz... sana ihtiyacım var yanımda ol diyenediginiz için patlamaya hazır bomba gibisiniz. nerden mi biliyorum kendimden çünkü benim de zamansız kontrolsuz öfke patlamalarım var

Genelde kadınlar olarak hisleeimiz oldukça kuvvetki olduğu için uzatmaları oynadığınızı düşünüyorsanız büyük ihtimal öyledir maalesef. tartışma, kavga unutuluyor da fiziksek şiddete kadar çıkmışsa ç9k fazla yüzgöz olunuyor, seviye düşünüyor. geri dönülemez yollara giriliyor. bu kadarı da fazla geliyor yani. uzatmalara giren ilişkileri itekleye itekleye yürütmeye çalışsanız da kendi motoru gibi gidemiyor bence bir daha. kısa bir süre sonra tekrar bozuluyor. benim deneyimlerimde öyle oldu en azından.

Kendimi geliştirip tanıyacak. Öfke bir korunma mekanizmasıdır neden buna ihtiyac duyuyor neden kendini sakince ifade edemiyor çözücek. Tükay kök öfke videolarından başlayabilir

Anlatımından sorunun sen de olduğunu anladım. Acilen bireysel tedavi ol. Evliliğin inş kurtulur ama sadece evlilik için değil ki genel hayat içinde öfke kontrolü sağlamalısın. Her insanın sabrı bir yere kadar. O yere gelince kadın erkek gark etmez gözü ne aile görür ne evlilik ne çocuk. Elimizdeyken kıymet bilelim

Çift terapisi bence de. Çünkü kadın erkek ilişkilerinde erkek sanki inadına bir cümleyi, bir olayı, bir davranışı yapıyor. Kadın da otomatik çok öfkeli hale geliyor. Kaostan beslenseniz buraya bu dürüstlükle konu acmazdiniz bence.

Sizde mi öfke kontrol sorunu var yoksa eşiniz sizi tahrik edip sonunda bağırdığınızda öfkelisin etiketini mi yapıştırıyor? Bunu anlamanız çok önemli. Bunun en kolay yolu da çift terapisi bence. Tek başınıza terapiden faydalanamamanizin sebebi bence eşinizin büyük bir tetikleyici olması.

Anladım ki sorun sadece öfke kontrolü Değişik bi tavsiye veriyim bence bir kan tahlili yaptırın tsh hormonuna falan baktırın. Tiroid bozuklukları da sinir yapar

Neden bu kadar sinirlisiniz ya da sinirlerinize hakim olamıyorsunuz? Bunun üzerine düşseniz belki bilişsel davranışlı terapi size iyi gelecekti ayrıca bir hobi edinseniz kendinizi rahatlatacağınız. Anladığım kadarıyla siz kendinizi törpülemedikçe zor toparlanır gibi. Eşiniz de sizde ki ılımlı tavrı görüp yumuşayabilir. Öncelikle kendiniz ve çocuğunuz için yapın bunu. Ayrıca iyi hissetmek ve öfke dansı kitabını da okumanızı tavsiye ederim

Eşimle konuştum. Ama ilişkimiz epey yıprandı ve o da sana inanmıyorum vs vs diyip konuyu kapattı. Hani şey diyo çaba gösterebilirsin ama benim senden pek beklentim kalmadı. S

Eşiniz haklı, problem sizde. Terapiye tekrar başlayıp biraz kendi merkezinizde merkezlenin. Ona, sizi tekrar görmesi için alan bırakın, ki size olan bakışındaki sis pus kalksın. Ama muhakkak terapi terapi terapi.

Off sizde kendimi gördüm bi an ama ben frenliyorum çok şükür, absürt bir durum olmadıkça büyük tepki vermemeyi öğrendim, öfke patlamalarının genel sebebi çocukluk dönemlerine dayanıyor, çok sağlıklı bir ortamda büyümedim o yüzden hırçınlaştım, evliliğimin ilk 2 yılı kaostu ama benden kaynaklı değildi eşimin ailesinin müdahalelerine büyük tepkiler veriyordum, iletişime kapalı haldeydim, zamanla konuşarak halletmeyi öğrendim, eşim de beni rahatlatmak için gereken çabayı gösterdi, ailesini benden uzak tuttu biraz olsun öfkem geçti, sizin de altta yatan başka sebepler var, öfkenizi tetikleyen huzursuz olduğunuz konuları eşinizle sakince konuşmayı öğrenmelisiniz, çocuğunuz için emek vermek zorundasınız... S

Konu sahibine sordum öfke probleminin sebebi ne? Çok toksik bir tip değilse kendini bu noktaya getiren şeyi cozmesi lazım. Yoksa irade ile öfke geçmez.

Bence öncelikle siz bir tedaviye gidin zaten diyorsunuz ben yükselmeden o yükselmez diye. Hatta kan değerlerinize hormonlarınıza baksınlar. En ufak şeyden nem kapıyorsanız arkasında fiziksel bir neden de olabilir öfkenin nedeni illa sadece psikolojik olacak diye bir şart yok. D Vitamininiz düşüktür, dopamin azdır bir de bakmışsınız ki torunu seven kaynanaya kızmışsınızdır. Doğum ve emzirme süreçlerinde bedenimize büyük yük biniyor, dengelerimiz alt üst oluyor. Bu sürecin etkisi her kadında aynı değildir, ciddi etkilenenler oluyor. Ne zaman ki doktorunuz uygun görür, o zaman çift terapisi ile devam edersiniz. Zaten o vakte kadar eşiniz ne kadar çabaladığınızı görmüş olacak, o aşılmaz duvarda artık açık bir kapı olacak, ılımlı olacak. Sizde ciddi bir farkındalık görüyorum, kendini eleştirebilmek herkesin harcı değildir. Uygun doktoru bulursanız çok olumlu cevap vereceğinizi düşünüyorum, ben umutluyum açıkçası.

Bakın benimki de bunun tam tersi. Niye ofkelendigimi sorguladım. Sebepleri vardı. Çatır çatır konuştum. Bu, bu beni çıldırttı. Biz sevgiliyken nasıldim şimdi dön bak. Eşim hatasını anlayıp o konularda düzeltti kendini. Galiba sizin öfkenizin sebebini sorgulamanız lazim. Size bir örnekle anlatayım. Hamileyken benim eşimin herb kolog ablası eşimle ve kendiyle alakalı bir işi basit bir işi halletmesi gerekirken habire arayıp bu olmadı, şu olmadı diye söylenip duruyor. Ben ha doğurdum doguracagim. Eşim de gelmiş bana anlatıyor. Amaç sen ilgili kişileri arasan da hallolsa diye. Sinir krizine yakın birşey geçirdim. Dışarıdan bakan bu kadının öfke sorunu var diyebilirdi ama beni o noktaya getiren iki yuzluluktu. Akıl vermeye gelince bilir kişi, ortalık yangin yeriyse elinde benzinle koşan bir tip, teşekkür kavramından uzak, hayatın içindeki basit bir problemde aglak yavru ceylan. Amacı işi bana hallettirip ego tatmini. Hadi ordan. Sonra eşim kardeşi basit bir mevzuda ağlasa direk yüzüne Cat çat soylemeye basladi. Saçma sapan problemlerini eskisi kadar zırt pırt arayıp söylemiyorlar. Yani sizi bu hale getiren ne? Hep böyle miydiniz?