Şunu açık söyleyeyim 70 yaşına gelip de 'keşke bir çocuğum olsaydı' diye pişman olmayı şimdi doğurup 'keşke bunu doğurmasaydım' demeye tercih ederim çünkü ikincisi benim için daha büyük azap olur. Tabi doğacak çocuk için de. Burada tüm yazılanlardan sonra zaten biraz kafamı dinlemeye, bunu düşünmemeye karar verdim. Dün nişanlımla da konuştum tekrar. O da benimle aynı fikirde. Eğer istemiyorsan çocuğu olmayıp da gayet mutlu olan bir sürü çift var. Biz de onlardan oluruz diyor. Sırf onun için böyle bir yükün altına girme fikrine kesinlikle karşı. Ve ben dün bir kez daha ne kadar şanslı olduğumu düşündüm. P

İstememek çok doğal. Ve tebrik edilesi. Anne olmayı bir gurur bir övünç, bir makam zannedenler var. Başka türlü var olamıyorlar, başka vasıf olmayınca naapsın anne olacak ki hem çevreden hem eşten puan alacaklar. Ben annneyiiimm diyerek etraftan ayrıcalık devşirsin anne olsun ki :)

Sizin korkunuz bilinçaltında "bebeğe zarar verir miyim" korkusu olabilir mi acaba? Yazdıklarınızdan çocuklarla iletişiminizin iyi olduğunu, ama dokunmak ve kucağa almaktan hoşlanmadığınızı anladım. Belki bebek değil de daha büyük yaşta (4-5 yaşlarında) bir evlat edinebilirsiniz. Belki de kendi bebeğiniz olunca düşünceleriniz değişir tabi ama bu "belki" ile yapılacak bir şey değil.

Dediğim gibi zaten hiç böyle düşünmedim. Normalde sorumluluk duygusu çok fazla, çok şevkatli bir insanımdır. Ama anne olmak istemiyorum içimden gelmiyor. Kalbimde yok. Allah beni böyle yaratmış diyorum kendi kendime. Marjinaly

ben de öyle çok çocuk seven biri değildim hatta evlendikten 3 sene sonra çevre baskısıyla çocuk yapmaya karar verdik hamile kaldığımda hiçbişey hissetmedim bebek karnımda oynadı bişey hissetmedim hatta bebek doğdu gene hissetmedim kendime kızmaya başladım ben nasıl anneyim diye ama bebişle vakit geçirmeye başlayınca herşey değişti içim içime sığmıyo o kadar seviyorum ki hatta keşke ikiz olsaymış dediğim bile oluyo P

Ben de aynı durumdayım. Çocuk sahibi olmak hiçbir zaman çekici gelmedi korkutucu hatta. Buna tokofobi deniyor arkadaşım, karışık bir durum. P

İnşallah bebeğinizi kucağınıza en kısa sürede ve sağlıklı olarak alırsınız. Bu da ayrı bir çelişki işte. Kimi anne olmayı çok istiyor ama olamıyor, kiminin de benim gibi hiç sorunu yok ama içinde o duygu yok. Allah hepimizin gönlüne göre versin. G

Sağolun inşallah herşey dediğiniz gibi güzel gelişir. Çok çok teşekkür ederim. Okudukça biraz daha ferahlıyorum. P

Konu sahibi en son 8 sene önce aktif olmuş, şimdiye ne oldu ne bitti Allah bilir. Ama genel olarak fikrimi söylemek istiyorum bu konuda. Bence nasıl ki çocuk sahibi olmak istemek çok dogalsa istememek de bir o kadar doğal. Ve gercekten içinde bu heyecanı isteği duymayan kadın sırf eşi istiyor diye anne olmasın.. çünkü gerçekten bir çocuk büyütmek çok zor, çok büyük emek ve özveri istiyor. Hayatıniz bir daha eskisi gibi olmuyor.

Defalarca söyledim benim derdim bakamamak ilgilenmemek değil. Çocuğun o sevgiyi hissedememesi. Pek çok kişi evlenince değişir demiş nişanlım hakkında ama değişmeyeceğini biliyorum. Nişanlım iyi eğitimli, anlayışlı, romantik, maddi durumu iyi olan oldukça da yakışıklı bir adam. Tabiri caizse elini sallasa ellisi. Ben ona herşeyi baştan söyledim o da bana karşı sağolsun çok anlayışlı davrandı. İsteseydi en baştan vazgeçer, çok kolay da başka birini bulurdu. Onun sevgisine de dürüstlüğüne de güvenim tam. Herkesten çok o destek oluyor, kendimi üzmememi söylüyor. Olmazsa olmaz diyor. P

Hahah bnde bu isin arasinda yazdim mesaji :)

Evt maalesef sanki bir mecburıyet varmış gıbı yuklenıyorlar beklentı içine gırıyorlar. Çocuk yapmadıgında ınsanların kafasına merak düşüyor. Başlıyorlar nasıhat etmeye. Ben de bu beklentı ve sankı anormalmışim gıbı karşulamalarından çok ama çok yoruldum.

Ben de 5.5 yıldan sonra bebek yapmaya karar verdim. Asla pişman değilim iyiki beklemişim. Cocuk onun bunun demesiyle yapılmaz. Su an hamile olduğum halde 2. yi düşünmüyorum. Ona Bile yaparsın yaparsn kısmet diyorlar. yapmicam arkadaşım. Gerekirse x3 lu korumaya geçerim. İnsanlar cocugun olana kadar sana destek oluyor. çocuk olunca herkes bir kenara çekiliyor. Çocuk ne zaman ne zaman diye her gün gorumceme soran kadın şimdi çocuğa 1 gün bakmiyor. üstelik ev hanımı. Kayinvalidem de bakmiyor. çocuk kaç kere düştü. Görümce deneyimsiz ama kimsenin umurunda değil. İlla içinden gelecek diye bir şey yok. gelir gelir diyen cahillere bakmayın siz. istemiyorsanız da yapmayın.

Yeğenine karşı nasılsın peki? SEviyormusun diğer cocuklardan farklı bir yere koyuyormusun. P

Aynen yaa Soyle konuyu acip ortadan kayboluyolar ya sinir bir durum bence Ara ara bi gel de malumat ver be kardesim dimi

Üzerinden zaman geçmiş ama bu süreçte neler değişti ne yaptınız? Çocuğunuz oldu mu çok merak ettim

bence gerçekten anne olman doğru olmaz. çünkü anlatıklarına bakılırsa çok da normal bir düşünceye sahip değilsin. hayvan sevmeyen insanlar bile şiddete kolay yöneliyorsa, insan heleki bebek, çocuk sevmeyen daha kötü.. evet çocuk yapmamalısın.. hepinizin iyiliği için.

O zaman sorun yok demektir. Sizi en iyi tanıyan yine sizsiniz. duygularınızdan eminseniz ve kararınızı vermişseniz insanlara bu karar saygı duymaktan başka bir şey kalmıyor. Artık düşünmeyin bu konuyu. Sonuçta hayat sizin hayatınız kendinizi hiç bir şey için mutsuz etmeyin. Nişanlınız konusunda gerçekten çok şanslısınız. Böyle erkek hatta böyle insan zor bulunur. Bundan sonrası birbirinizi mutlu etmeye bakar, her evlilikte çocuk şart değil sonuçta. Çiftler anlaştıktan sonra mutlu olabilecekleri sayısız şey bulunur amaç aynı hayatı paylaşmak. Evlilik ile ebeveynlik çok farklı şeyler. Çocuk sahibi olunca evlilik ister istemez boyut değiştiriyor. Yeni boyutun çok güzel taraflarıda var, zor taraflarıda. Bizim arkadaş çevremizde de çocuk sahibi olmayı düşünmeyen arkadaşlarımız var. Gayette mutlu görünüyorlar. En çok zorlandıkları şey ise çevrenin ve ailelerin baskısı. Ama kulak tıkıyorlar gelen baskılara, umursamıyorlar. Sonuçta böyle mutlular.. Herkes kendi doğrusuna yönlendirmeye çalışıyor çevresindeki insanları, gerek yok.. Sizin için nişanlınızla mutlu bir ömür geçirmeniz dilerim.. Z

Allah herkese kalbine göre versin. Üzüldüm durumunuza. İnşallah düzelir de en kısa zamanda kavuşursun bebişine.

Büyük konuşmayı sevmem ama nişanlıma güveniyorum. Sadece bu konuda değil hep destek olur bana. Ama birgün eğer bu değişirse umarım ben de değişmiş olurum. P

Çok teşekkür ederim. Bu tip yorumları okudukça biraz daha biraz daha rahatlıyor gibi içim. P

Sizi çok iyi anlıyorum. Tamamen aynı şeyleri düşünüyorum. 31 yaşındayım ve bir yıldan fazladır da evliyim. Çocuk sahibi olan arkadaşlarım "eh artık sizde yapın" falan dediğinde bile sinirleniyorum. Eşim de çok ısrarcı olmamakla birlikte yavaş yavaş istemeye başladı, ve artık benim de bahanelerim tükenmeye başladı. Yine de ben bunu psikolojik bir sorun olarak görmüyorum. Herkes çocuk istemek zorunda değil ayrıca yaşlanınca yalnız kalmayayım, bana baksın mantığıyla da çocuk yapmayı sağlıklı bulmuyorum. Umarım her şey istediğiniz gibi olur, hayat sizin..

sorumluluk demek çocuk sahibi olmak... Marjinaly

Çok büyük geçmiş olsun. İnşallah Allah kalbinize göre verir de alırsınız bebeğinizi kucağınıza. Herkesin ayrı bir derdi var işte. P

Çocuk istememe nedenlerimiz farklı. Ben hiçbir zaman gezip tozamam, hayatım yarım kalır diye düşünmedim. Ben oldum olası böyleyim. Ama dediğim gibi anne olmak kadar olmamak da her kadının hakkı. Sizin bir de özel sağlık durumunuz varmış. Allah yardımcınız olsun.

Bence siz henüz çocuk istemediğinize dair net bir karar vermemişsiniz. Sadece bebek sahibi olduğunuzda ona yeterli ilgi ve sevgiyi verip veremeyeceğinize dair kaygılarınız var. Bu kaygınız sizin kararınızı bilinç altınızda olumsuza çevirmiş. Eğer nişanlınızla ilişkinize ve anlattıklarınıza bakılırsa, yaşadığımız ülkede gerçekten bebek sahibi olup çocuk yetiştirmesi gereken nadir çiftlerdensiniz. Maddi kaygı yok, eşler ve aileler diğer bireylarin düşüncesine saygılı, her konuda empati kuruluyor. Henüz var olmayan bir durum için bile kaygılar ve planlar var.. Eğer siz çok net bir şekilde bebek sahibi olmak istemediğinize karar verirseniz zaten nişanlınız buna baştan saygı duymuş ve kabul etmiş olduğu için ilerde de problem haline getirmez diye düşünüyorum. Ancak sizin içinizde bir yerde bu ihtimal olarakta olsa duruyor. Eşiniz olacak kişinin hakkına olan saygınızdan ötürü.. O halde size söyleyeceklerim bu konuyu kendinize problem haline getirmeyin. Ben bir çocuk annesiyim, ikinci bebeğimi bekliyorum. Ama oğlum doğduktan sonra bir dönem çok enteresan bir şekilde diğer arkadaşlarımın anlattığı gibi şeyler yaşamadım. Onsuz birdk duramamlar olmadı. İşe başlarken ağlama nöbetleri geçirmedim. o düştüğünde ondan fazla canım acımadı mesela. Oğlumu çok seviyorum ama diğer annelerin yaşadığı o tarifsiz duyguları yaşamadığım için kendimi çoğu zaman tuhaf bir varlıkmışım gibi hissedip kendimi sorguluyorum. Ya da insanlar bu durumu çok abartıyor olabilirler bilmiyorum.. Sonuçta ben onu seviyorum oda beni seviyor, duygusal olarak bir eksiklğide yok çok şükür, ama aramızda inanılmaz muhteşem bağlar da yok. Hatta babasını daha çok sever. Enteresan ki eşimde öyle bebeğimiz olsun falan istememişti. Bence siz bu kadar detaylı duygusal hesaplar yapan biri olarak çok iyi bir ebeveyn olabilirsiniz. Sadece bu endişenizden kurtulmanız gerekli. Ancak kaygılarınız ağır basar ve asla anne olmama kararı alırsanız en azından size saygı duyan bir eş ve ailenz var. Geri kalanını boşverin gitsin. Bu yazdıklarımı sizin yorumlarınızdan gözlemledim. Sonuçta bebek bakmak en çok şevkat gerektiriyor. Eğer yolda bulduğunuz yararlı bir hayvana bakıyorsanız emin olun bebeğede bakarsınız. 2 yaşından sonra zaten onlara birey gibi davranılması gerekiyor ki yeğenlerinizden onlar benim küçük arkadaşlarım diye bahsetmişsiniz. Bence endişelerinizi bir kenara bırakın. Kararınız hangi yönde olursa olsun bundan pişman olmayacağınıza emin olun. Eğer bebek sahibi olmamaya karar verirseniz ilerde eşinize haksızlık yaptığınızı düşünüp pişman olma ihtimaliniz var mı? Ya da bir bebek sahibi olup onu kucağınıza aldığınızda keşke bu bebeği doğurmasaydım deme ihtimaliniz var mı? Hoş ben normal hiç bir annenin doğurupta pişman olduğunu görmedim. Pişman olanlar genelde düzenli bir aile yapısı olmayan, maddi sorunları olan, ya da ciddi psikolojik problemler yaşayanlar. Siz de böyşe bir durum olmadığına göre endşeniz yersiz. Umarım zaman sizin en doğru kararı vermenize yardımcı olur Sevgiyle kalın.

mesajı düzenlemeye çalışıyordum ben kusuruma bakmayın hani mecbur muyuz denilmiş ona binaen yazdım fakat size saygı duyuyorum evlenene kadar bende sizin gibi düşünüyordum ve çocuklardan ben nefret ederdim. Evlendim iş değişti bide bebeğimi kaybedince anladım ki anne olmak için gelmişim ben dünyaya becerebilirsem şayet... Sağlık sorunları genetik bozukluklar çok çoook farklı bir durum tenzih ederim o kısmı kesinlikle.. Son düzenleyen: Moderatör: 25 Haziran 2014 P purring Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Herkes bebek istemek zorunda değil ki

Yanlis anlamayin, ben size sevkatsiz de canavar da demedim. Ama cocuk bakmak zordur. Sevmeyen dayanamaz. Onu demek istedim. Aglayan cocuklara sinirleyip onlari pataklayan dadi videolarini gormussunuzdur belki. Sabir ve sevkat meselesi... Ama istemiyosan o riski almaya da gerek yok. Kirdiysam ozur dilerim...

Konu sahibi yalnız değilsin. Ben de aynı şey yaşıyorum. Çocuk istemiyorum. Bu da bazıların burada yazdığı gibi bakamayacağımdan değil bu dünyaya çocuğumu getirmek istemediğimden. Ona bir kötülük yapmış olurum çünkü. Çok ince düşünen, kötülüğe ve haksızlığa tahammül edemeyen bir insanım. Dışarıdaki sokak hayvanlara bile üzülen bir insanım. Bana kalırsa onlara iyi bir hayat veremeyeceğine görüp de düşünmeden çocuk yapan insanlara şaşırıyorum. Bu bencilik, sırf yaşlanınca bana baksın, ya da kocam beni terk etmesin diye çocuk yapanlar var bu dünyada. Ama yapsam bilirim ki mükemmel bir anne olurum, o da ayrı bir konu. Ama düşünmüyorum ve insanların çocuk istemediğimi söylediğimde ufo bakmış gibi bakmalarına umursamıyorum artık. .

Mental ya da ruhsal olarak bir sorununuz olduğunu düşünmüyorum. Özellikle belli bir çevrede büyümüşseniz ergenlikten beri beynimize kazınan feministlik temalı, özgürüm, bireyim, kimseye ihtiyacım yok, gündelik ev işleri, annelik bunlar boş işler, yaşasın özgürlüğüm canım özgürlüğüm oh la laa modunda kodlarla dişil enerjimizin içine edildi. Bende annelik hissi yok diyebilmeniz için kendi çocuğunuzu elinize alıp, istememeniz bir şey hissetmemeniz lazım. Başkasının çocuğunu sevmek ya da sevmemek bunun göstergesi değil o sadece bebekleri ya da çocukları genel olarak sevimli bulduğunuzun, etrafınızda daha çok anaçlıkla hamaratlıkla övünen insanlar olduğunun büyürken bu şekilde kodlandığınızın göstergesi. Dediğim gibi kendi annelik donanımınızı sorgulamak için geri dönüşsüz bir yola girmeniz gerekiyor. O sebeple size önerim bilincinizde çevresel koşullarla şekillenen fikirlere değil de bir şekilde kendi özbenliğinize ulaşıp o kişinin isteyip istemediğini anlamaya çalışmak. Bunu da psikanaliz yapabilen bir uzmanla çözümleyebilirsiniz. Kendini alıştır tarzı yorumlar yapan psikologlarla anca zaman kaybedersiniz. Cevap çok daha derinlerde.

Eski konuları kim bulup bulup hortlatıyor vallahi çok merak ediyorum

Her ne kadar bazı arkadaşlar artık çok zamanımın olmadığını söylese de :))) zamana bıraktım ben. Benim en büyük şansım nişanlımın çok saygılı ve anlayışlı olması. Yani tamam sen nasıl istersen öyle olsun diye kenara çekilmedi. Uzun uzadıya konuştuk. Ben ona nedenlerimi saydım o da hak verdi ki kişiliğimi en iyi o bilir. Düğüne 25 gün kaldı bakalım:) Belki de dediğiniz gibi olur.

inanin beklenti hiç bitmiyor, her daim yatak odasi muhabbeti yapmaktan utanmayacaklar. birinciyi yapacaksiniz e hani ikinci diyecekler, ikinciyi yapacaksiniz e yeter artik baska cocuk yapma bu devirde iki bile çok diyecekler herkes herkesin aile planlamacısi malum o yuzden hic duymayin.

Bu hayatta daha da korkunç şeyler var. Hani bazıları yapmış ya yorum, çocuktan nefret ederim, bebek hiç sevmem... Kendileri hiç çocuk olmadı. Hiç bebeklik halleri olmadan mantar gibi birden ışınlandılar dünyaya. Çocuk düşünmemeyi anlarım da, sevmemek NEFRET ETMEK nedir. Bu insanların hiç mi, yeğeni, akraba arkadaş çocuğu olmadı. Hiç mi bir mahsun bakışlı yetimi sevmediler. Allah'ın yarattığı en masum varlığı sevmemek nefret etmek nedir. Bazısı da çocuk gürültüsüne dayanamıyormuş. Kendi biblo olarak büyüdü. Allah öyle bir gürültü verir ki kafasının içinde, çocuk gürültüsüne hasret kalır. İnsan ne konuştuğunu bilmeli. İnsan bu kadar bencil olmamalı. Sana gelince konu sahibi, bu senin tercihin. Sen istesen de istemesen de kaderin önüne geçilemez. Ama kendini fazla şartlandırmış, hamileliği, çocuk olayını gözünde başka bir yere koymuşsun. Bugün böyle düşünüyorsun. Yarının neler getireceğini bilemezsin. Bugün nişanlın seni anlayışla karşılıyor ve isteklerin doğrltusunda hareket ediyordur. Yarın baba olma duygusu çok ağır basabilir. O yüzden kendini şartlandırma. Herşeyi oluruna bırak. K

Olmayın o zaman bu sizin tercihiniz. Queen Bee ✿ Evli, Mutlu, Kedili, Öğretmen ✿ tek ayak

Bilmiyorum belki de buradaki çoğu arkadaşın söylediği gibi doğum yapınca değişecek. Bilememek zaten insanı deli ediyor. Önceki

Bence aşırı yorumlar var hepimizin iyiliği için falan.. Bence bu kadar sert dilli anne de olamaz eğer bu yönden bakacaksak.. Siz bence fazla takılmayın o tür yorumlara. Allah tan hakkınızda hayırlı olanı isteyin. Yeğen çok başka gerçekten ben de yeğenime ölürüm çok seviyorum onu. Çocuğun yokken diyordum ki acaba insan çocuğunu nasıl sevebilir daha.. Ama ikisi bile birbirinden çok farklı, apayrı.. iPhone 'den Kadınlar Kulübü aracılığı ile gönderildi L

Evet konuyu ben hortlattım ama ilk konuyu başlatan kişiye sormuştum. Bu aralar bir umut kırıntısına ihtiyacım olmuş olabilir ben de hazır değildim ama iyiki de çocuk yapmışım diye... Kendi durumumu insanlara yol gösterebilmek adına yazdım bir diğer mesajımda. İsterseniz eski konu diye rahatsız oluyorsanız okuyup yorum yapmak zorunda değilsiniz.

bende çocuk sevmezdim.. halada bayıldığım söylenemez.. sadece kendi oğlumu seviyorum... N

Bence de çocuğunuz olursa seversiniz. olmadan bu duyguları hissedemiyorsanız zorla olmaz. olunca Allah sevgisini de verir. Amcam çocuk görmeye dayanamazdı hiç mi hiç sevmezdi. şimdi bebeğinin peşinden emekliyor M

bu mesajınızda her şeyi açıklamışsınız bence. mesela en basitinden en yakın 2 arkadaşım var biriyle birbirimize el şakaları yaparak sarılarak öperek severiz birbirimizi diğerinin ise kucağına bile yatmaktan çekinirim çünkü öyle dokunmak sarılmak ona göre şeyler değildir bilirim. siiz de o tarz bi insansınız anladığım kadarıyla:44: Siminru Canım

Yazdıklarımı okumamışsınız. Ben bunu baştan söyledim. Benim anne olmamak gibi bir hakkım var evet ama bu nişanlımın baba olma hakkını gasp edebileceğim anlamına gelmiyor. Bu yüzden binlerce defa konuştum neredeyse. Hep söyledim. O da çok kararlı bir şekilde bir çocuğum olacaksa senden olsun, senden olmayacaksa kimseden olmasın razıyım dedi. Tüpleri bağlatmak konusuna gelince biz hiç birbirimize blöf yapan, zarf atan bir çift olmadık. Hep birbirimize karşı dürüst olduk. O yüzden böyle birşey söyleyemem. Ama buna benzer birşey oldu. Doğum kontrol yöntemlerinden bahsederken vazoktomiyi de ele aldık ama ben ya fikrim değişirse bir daha operasyon geçirmeni istemem deyip eledim o seçeneği.

İlerisini düşünmek diye bir durum bebek doğurmaya sebep olamaz. Doğurduğumuz çocuğun biz yaşlanınca yanımızda olacağı ne malum? Hayatta hiçbir şeyin ne olacağını, nereye varacağını bilemeyiz. O yüzden yalnız kalmamak adına yapılacak bir iş değil bu. Gerekçe olarak bunu gösterenler oluyor ama hiç katılmıyorum ben bu görüşe. Onun dışında çocuk istemeyip de hamile kalınca iyi ki olmuş diyen o kadar çok insan buluruz ki. İçinde büyüteceğin bir varlığı sevmemek, istisnalar hariç imkansızdır.

Vallahi tarihe baktım bu defa Konuyla ilgili mesaj yazmaktan ucuz kurtuldum

20. Sayfada bakabilirsiniz. Masaldiyari

anne olmak istemiyorsan evlenme işte.. niye evleniyorsun adam çocuk için evleniyor sen ne için evleniyorsun ki.. herkesin hayali anne olmak burda tam tersi açmiş konu.. başkasinin çocuğunun cennet kokusunu anlayamazsin... kendi bi doğur o zaman anla. 70 yaşina gel ki keşkee çocuğum olsaydi derseniz. biz bişey diyemeyiz.. merilyn

Allah benim gibi olmayıpta çok isteyenlere nasip etsin önce sende istemek zorunda değilsin hayatta 2 kişi olmak seni mutlu ediyosa öyle yaşarsın Allah gönlüne göre versin . push ; P

İşte benim korkum tam olarak da bu. İnanın doğurursam hiçbir şeyini eksik etmem. Layıkıyla bakarım. Ama o çocuk hisseder o eksikliği. Sen ne kadar okşasan da, öpsen de zoraki yaptığını hisseder. Bir insanı böyle bir duyguya mahkum etmekten korkarım. Önceki

Siz kendınızden eminseniz o zaman sunu anlamalısınız bunun ıcınızde olmaması ımkansız. Allah doğarken insanı nasıl iki göz bir ağız ile yaratmış ise, kadın kalbini de anne olma arzusuyla yaratmıştır. Sizin o arzunuzun açığa çıkmaması dert, olmaması mümkün değil. 1,5 yıllık evli, 27 yaşına kadar çocuk sesinden rahatsız olan, doğru adamı bulduğunda 2 kişi de harıka bir aile olabılır çocuk şart değil diyen, 2 3 yıl sonra bebek sahibi olmak için ovulasyon testleriyle heyecanlanıp hayal kuran bır kadın olarak söyluyorum. İçinizde olmaması imkansız, size öyle geliyor ve bilicaltınız belirsiz bir gerekçeyle bastırmış muhtemelen. M

Benimle aynisin ben evliyim ve hicbisekilde anac duygulara sahip degilim bebekleri zoraki dahi kucagima alip sevmedim hic sesleri aglarken beynime kan sicratiyor orada bulunmak dahi istemiyorum esimde sansliyimki istemeyen birisi uygun biri buldum demissin ama bebek yeni bi can aslinda onemli bi konu ve biri isteyip oburu istemesse sorun olur ilerde umarim asarsin

Çok uzun zamandır KK'yı takip ediyorum. Benim derdim buradaki arkadaşların sorunlarının belki de tam tersi olacak ama biraz akıl almaya biraz da desteğe ihtiyacım var. Ben kendimi bildim bileli hiç çocuk sahibi olmak istemedim. Yaşım ilerledikçe geçer sandım ama başka kadınlara cennet gibi gelen bebek kokusu bile bana herhangi bir kokudan farklı olmadı hiçbir zaman. Bir arkadaşımın ya da yakınımın bebeği olduğu zaman bile sırf ayıp olmasın diye kucağıma alır severim. Uzun yıllar okudum, sonra çalıştım kendime bir hayat kurdum. Evlenmek için hep doğru adamı bekledim, kimsenin teklifini kabul etmedim. Şimdi 35 yaşındayım ve o adam karşıma çıktı. Bana evlenme teklif etti ve kabul ettim. Bir aksilik çıkmazsa üç aya kadar nikahımız var. Ama beni şimdiden bir düşünce aldı gitti. Nişanlım benim bebekleri sevmediğimi hep bilirdi. Çocuklu bir yakınımıza ziyarete gittiğimizde bile hemen başım şişer dönmek isterdim. Ama o şimdi bebek istiyor. Tabi bu konuda beni zorlamıyor. Sen istemezsen yapmayız diyor ama bir yandan da sevdiğim adamı bebek hasretinde bırakmak istemiyorum. Psikologa bile gittim acaba içimde bir korku mu var benim bilmediğim, bilinç altımda bir sorun mu var diye. Bu konuyu kimseyle konuşamıyorum çünkü konuyu açtığım bir iki arkadaşım sadece bebeğin olunca seversin diyerek geçiştirdi. Zaten çevremde çok fazla kız arkadaşım da yok. Arkadaşlar hamile kalmak düşüncesi bile beni irkiltmeye yetiyor. 9 ay boyunca karnımda bir canlıyı taşımak, onu doğurmak büyütmek benim için korkunç şeyler. Biliyorum çoğunuz bana kızacaksınız çünkü bunun özlemiyle yanıp tutuşuyorsunuz. Aslında niye konu açtım onu bile bilmiyorum çünkü bebek nasıl sevilir diye bir yöntem yoktur herhalde. Sadece içimi dökmek istedim.

Hala aynı fikirdeyim ve cocuk yapmamayi başardık. Tabi bu yorumu yaptigim zamanlar sene 2014 yeni evliymişiz. Zamanla cocuk yapin diye tutturanlar ve durduk yere ne kadar mucizevi kutsal olduğunu kusturana kadar anlatanlar artiyor ama pes etmek yok.

Yooo kizmam ben. Ama eşin mutlaka çocuk isteyecek. Çok ciddi konuşman lazım. Kesinlikle istemiyorum bu konuda bana asla baskı yapmayacaksin diye. Çünkü eşin meyilli. Söyle düşünüyor. Bı çok kadın bebek istemese bile bı sure sonra o istek geliyor. O zamanı beklerim diye düşünüyor. Bebek istemeyen kisme bebek dogurmasin. Ama bana öyle geliyor ki anne olsan sorumlulugunu bilen bı anne olursun. cok fazla detay düşündüğün için bu kadar korkuyorsun.

psikoloğunuz ne dedi?

Bir anne olarak size şunu söyleyebilirim. . Bende çocukları sever yanlız bakamayacağımı ve seslerinden çok çok rahatsız olacağımı düşünüyordum. ama küçücük meleğimi kollarıma aldığımda gözleri gözlerime değdiğinde yüreğim yerine sığmadı. . . Nasıl bir şeydi bu! tarif edilmezdi. . Evlat için bütün sevgi sözcüklerini kullanırız ama öyle bir duygusu öyle bir kalbinizde duruşu varki dile gelmiyor kelimeler. . Siz önceliklikle bir evlenin Allahın izniyle sonra belkide eşinize olan aşkınızdan onu mutlu edicek bir bebek teklifini siz ediceksiniz. . Herşey gönlünüzce olsun

Kafanızda nasıl bir ilişki yansıttım bilmiyorum ama biz birbirinden izin alan ya da birbirine izin veren bir çift değiliz. Birbirinin fikrini alan, birbirine danışan ve ona göre birlikte karar veren bir çiftiz. Ben korkuyorum. Bazen kendimi hamile hayal ediyorum ve kalbim daralıyor. Ama nişanlıma olan sevgim fikrimi değiştirebilir o konuda haklısınız. Fikrimi değiştirir ama hissettiklerimi değiştirir mi? Fikrim değişir de bir çocuk yaparsam elbette o çocuğu severim. İt gibi kapının önüne koymam. Ama anne gibi sevebilir miyim? Benim kalbimdeki korku bu. Ben yedi kat yabancının çocuğunu bile seviyorum ama öpmüyorum okşamıyorum hiçbir çocuğu içimden gelmiyor. Ya da bir bebek görünce içim gitmiyor. Kendimi anne olarak hayal bile edemiyorum. P

Allahtan benim üzerimde böyle bir baskı yok. Ne nişanlım, ne kendi ailem, ne de onun ailesi tarafından. Nişanlımın ailesine bile söyledim sonradan sorun olmasın diye. Senin gibi gelinim olsun varsın torunum olmasın dedi. Ki zaten diğer oğullarından üç torunu var.

Evlenmeden once ben de sizin gibi dusunuyordum gec evlendim ilk iki yil. cocuk istemedim bu arada da korunmadim iki dusuk yaptim simdi cocuk diye diye yanip tutisuyorum ama yok yok o cocuk duygusu evlendikten sonra degisiyor. Ah ah keske olsa. P

Çocuklara karsi aşırı bi sevgim yoktu güzel oynardim oyalardim ama kendi çocuğum olmasi. konusunda kararsizdim. Nasilsa olacak hadi olsun diye çocuk yaptık 8 ay özel hiç birşey hissetmedim. Bende bi anormallik var galiba duygusuz muyum acaba derken 3 hafta oncesinde hazirladigimiz odasina girdim o anda içimde garip bi his oluştu mucize gibi bi anda geldi o his. Hani böyle vahiy gelmesi gibi birşey :) annelik hissi böyle bişeymis demekki demiştim o ani anlatamam... E EBRU 72

Çok sağolun. Bu tip yorumları okudukça biraz olsun içim rahatlıyor. İnsanlar yargılamaya o kadar meraklılar ki, kendileri gibi olmayanı, kendileri gibi hissetmeyeni anlayamamak bir yana taşlamaya bayılıyorlar. Allah razı olsun. P

bende şimdi yeni konu açtık yaşım 29 anne olmak istiyorum ama umudumu kaybediyorum daha eş adayı bile yok diyee rabbim herkese bahşetmez bu annelik duygusunu tabiki sizin düşünceniz saygı duyarım ama anne olmak için neler vermemki eminim böyle diyen binlerce milyonlarca insan varken bu annelik duygusunu yaşamayı birkez daha düşünün derim

liseye giderken arkadaşlarım daha o zamandan iki ya da üç çocuk yapacaklarını anlatırlardı. ben ise ilk beş sene olmaz derdim. bana gülerlerdi sözünü yalayacaksın yutacaksın diye. sonra evlendik. onlar üçer üçer doğurdu. ben önce ilk beş sene dedim, sonra 35e kadar yolu var dedim, şimdi 35e 3sene kaldı, ben 40a kadar yolu var diyorum. çünkü aynen senin gibiyim. arada ayda yılda bir kaç günlüğüne canım doğurmak istiyor sonra vazgeçiyorum. ihtiyarlığımı falan da düşünüyorum ama yine de canım çekmiyor bebek. kırk yılda bir işte istiyorum. bazen diğer kadınları köy tavuğunun kuluçkadan çıkardığı ve ilerde kuluçkaya yatıp anne olacak piliçlere, kendimi ise makinadan çıkan pazarda satılan o hiç kuluçkaya yatmayacak civcivlere benzetiyorum bazen. eşim anlayışlı allahtan. yani yapacak bir şey yok. içinden gelmiyorsa takma kafana. herkes doğuracak diye bişey yok canım.

Size neden kızalım ki?Herkes istediğini düşünmekte ve istediği hayati yaşamakta özgür. Dediginiz kadar korkunç değil çocuk büyütmek ama hiç kolay da değil. Cok büyük sorumluluk ve sabır isteyen bir iş. Herkes anne baba olmak zorunda da değil zaten. Sadece ileride pişman olma ihtimaline karşı önlem alın derim. Sevgi ile kalın.

Çünkü içimi dökmeye ihtiyacım var ve doğru dürüst konuşabileceğim kimse yok. Çünkü sırf ben anne olmak istemiyorum diye sevdiğim adamı babalıktan mahrum etme düşüncesi içimi acıtıyor. Çünkü eğer o mutlu olsun diye çocuk yapar da eğer sevemezsem o çocuk da bunu ömrü boyunca hissederse bunun azabını nasıl taşırım diye içim içimi yiyor. Dışarıdan bakınca herşey yolunda evet. Birbirini çok seven ve birbiri için fedakarlık yapmaktan çekinmeyen bir çiftiz. Birbirimizin düşüncelerine saygı duyuyoruz. Ailelerimiz bize her konuda destek. Maddi bir sıkıntımız da yok şükür. Ama ben kendi kendimi yiyip bitiriyorum. Burada konu açmam için ille nişanlımın çocuk çocuk diye başımın etini yemesi mi gerekiyordu. İlle çevre tarafından baskı görmem mi gerekiyordu. Bazen insanın kendi kendine yaptığı baskı çevrenin yaptığı baskıdan çok daha acı verici olabiliyor. Bunun neresini anlayamadınız?

Istemeyenler cocuk yapmasin. Belki olunca severim diye de cocuk yapilmaz. Yazik cocuga, ya olduktan sonra da sevmezsen.. Herkes cocuk yapmak zorunda degil, etraf baskisini da bosver. Sevgisiz bi cocuk yetistirmektense etraf baskisina mazur kalmak daha tehlikesiz... Cocuk sevkati olmayan insan dayanamaz, siddet filan da gosterirsin Allah korusun.

Bu tuzağa hep düşüyoruz Konu sahibi arazi, çoktan evlenmiş çoluk çoçuğa karışmıştır belki, dur bir etiketliyelim P princessofdarkness

28 yasında 1 yıllık evliyim ben de. cocukları özellikle bebekleri her zaman cok sevmişimdir, şimdi 15 aylık bi kuzenim var eşim de ben de resmen tapıyoruz cimcimeye. Eşimle de 8sene flört üzerine evlendik, Allah herkese böyle eş ve böyle evlilik nasip etsin diyorum kısaca çok şükür bi derdimiz yok.. ama iş kendi çocuğum olayına gelinceee Mükemmel bir ailem var, annem de babam da yıllarca bize hem anne baba hem arkadaş dost oldular, iyiyi güzeli öğrettiler, şefkati öğrettiler.. Ama ben şimdi çocuk doğurursam sanki hayatım yarım kalacak ve istediğim gibi gezip tozamıcam, eğlenemicem, kafese sıkışacam gibi hissediyorum. Sadece eğlenmek değil tabi hiç bi zaman bu kadar sığ düşünmedim ama o sorumluluk o mecburiyet o gece gündüz farkındalık hali falan.. offf.. o zaman bekle biraz 2 3 sene dersiniz ama yumurtalığımdaki 4.5cm lik çikolata kisti beklememi uygun görmüyor maalesef.. Dün eşime dedim ki "aşkım bende bu kist olması sanırım en az 3 yıl daha cocuk düşünmezdim.." o da bana" sen onu düşünme Allah bilir ne olacağını yeter ki anne olmak içinden gelsin her türlü zorlugu aşmaya calısırız "dedi.. Şimdi benim de derdim böyle, hem çocuk istemiyorum, hem de ya ilerde olmazsa bu gecirdiğim zamanlar için pişman olur muyum diye korkuyorum.. Bence siz de düşünceler arasında boğulup kalmaktansa hayatı akısına bırakın, Anne olmak istemek kadar istememek de normal bence, eminim hiç bi eksiğiniz yok.. Ama o hissi çok iyi biliyorum, sadece diyorum zaman her şeyin ilacı.. Umarım çocuk sahibi olmak istersek bir zaman, Allah bize eksikliğini göstermez,... P purring Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Herkes anne olacak ya da olmak isteyecek diye bişey yok.. çok normal -Olivia- _Olivia_ Üyelik

Benden 4 yas büyük olan halamda ayni sizin gibi çocukları sevmezdi sümüklü altina kaka yapan varliklar olarak gorurdu. evlendi cocuk istemiyormusunuz doye soranlara hep önce kariyer derdi. sonra ben hamile kaldim cok istedim bebegimin olmasini ve heycanimi onunla paylastim. hemen olmaz diyerek cocuk yaptilar ve ilk seferde oldu. suan taze anne oldu okdr seviyo ki kizini. Kendi bile diyo evlat başkaymis. Sizin durumunuz farkli olabilir ama inaninki suan istemeye bilirsiniz ama evlendikten 4 5 sene snra bi istek gelecek iste o zmn zamani geldi demek:) M

Teşekkür ederim Bunu anlatmamda ki sebep hayatta her şey olabiliyor Bazen olduktan sonra dönüşü olmuyor Yaşlar malum 20 leri çoktan aştık, geç kalmadan düşünmek gerek Hakkında hayırlısı olsun, umarım her şey gönlüne göre olur in vino veritas in aqua

Bir yerde okumuştum senin gibi düşünen bir bayan. Bir şekilde hamile kalıyor ve hamileliği boyuncada hiçbirşey hissetmiyor, eşinede deli gibi aşık ama annelik duygusu yok bende diyordu. Ama doğumdan sonra yavrusunu kucağına aldığı an herşey değişmiş. Çok düşünme bence zamanı gelince Allah oo analık duygusunu sana nasip eder inşallah. Kadınlar Kulübü Mobil uygulaması kullanılarak gönderilmiştir.

Yine saldırmışlar konu sahibine. Ben 24 yaşındayım. Bebekleri hiç sevemiyorum. Arkadaşlarım bebek sahibi oldular, bir tanesini gördüm kucağıma bile alamadım. İçimden gelmiyor sevmek. Mesleğim öğretmenlikti, çocuklarla sohbet etmeyi falan seviyorum ama sadece o kadar. Evcil hayvanlara bayılırım, tavşanım ve kuşum var evde. Onları sanki evladım gibi seviyorum. Ama aynı şeyleri bir bebek için hissedemiyorum. Çocuk yetiştirmek bana çok korkutucu geliyor. O sorumluluğu da almak istemiyorum. İyi şekilde yetiştiremezsem, zaman ayıramazsam, sevemezsem diye düşünüyorum. Ben anne olmaya uygun biri değilim bence.. Her kadın çocuk doğuracak diye bir şey yok diye düşünüyorum. Bu bir tercihtir. Yaşlanınca bana baksın, yalnız kalmayayım vs. diye çocuk sahibi olmayı da anlayamıyorum.

iyi dileklerin için çok sağol sende istiyosun sevmek bişeyler hissetmek ama olmayınca sizinde bi suçunuz yok tamamem duygu hissetme meselesi belki bi yardım almak çözüm olabilir istemediğiniz sevemem bakamam hissedemem dediğiniz minicik bi varlığı dünyaya getirmek te doğru olmaz zaten rabbim yardımcın olsun dua et içine anne olmak isteği doğsun

Istemiyorsaniz istemiyorsunuzdur, zorla mi? Zorlamayin bence icinizden gelmiyorsa, kendinizi garip veya anormal gorup tedavi olmaniza vs ben gerek gormedim. Cocuk istememek psikolojik bozukluk veya anormalllik degil bence, kasmayin kendinizi. P

Bence de çok haklısınız. Yazdığınız herşeye ve özellikle de kırmızıyla belirttiğim yere özellikle katılıyorum. nerisona

Canım bak bi ara bende böyleydim evlendim ve bi iki ay içinde hamile kaldım çok panikledim tabi ama ilk kipirtilari duyunca Allah insana onu koruma iç güdüsü veriyor. Hareket eden bisey var ve ona zarar verecek herşeyden kaçmaya baslıyorsun. Böyle böyle annelik duygusu aşılanıyor işte. Burada senin bir hatan var ve bu yüzden bebekleri sevemiyorsun. oda şu, başkalarının çocuklarını zorla sevmeye çalışmak. Bunu yapma daha da ters etki yapıyor. Başka çocukların olumsuz hareketleri yüzünden kendi yetiştirecegin tertemiz ruhlu evladından vazgeçiyorsun. Sevmeye çalışma başka bebekleri. o duygu sana bi anda verilecek zaten neden kendini zorluyorsun. ben su anda doğum yapmak uzereyim tüm bebek sevgimi oğluma saklıyorum ve hala ne kadar istesemde başkalarının çocuklarını sevemiyorum. Hayatı akışına bırak bence ve bu konu üzerine artık düşünme. Hamile kaldığında tüm ruh halin düzene oturacak. P

yanlız değilsin bende olmak istemiyorum ve eşimde istemiyor sürekli annesinden baskı geliyor ama kimse istiyor diye çocuk yapıcak değiliz bide neymiş yaşlanınca bakacak biri olsunmuş ileriye plan mı yapıyoruz çocukmu sanki garantisi var bize bakıcaklarının . push ;

Birde su yönden bakın onu dünyaya geleceksiniz okutup onun geleceğini hazirlayacaksiniz tamamen size ait bir eser sevkiyat ve annelik duygusu içimizde yoksa bile size ait hayallerini kurduğunuz hedefleriniz ne işe cocugunuza onu vermek için Kadınlar Kulübü Mobil uygulaması kullanılarak gönderilmiştir. ATTRAENTE ACTA EST

Bir yere gidince çocuk sesinden başım şişer demişsin ya emin ol bu çoğumuzda var. Bazen yeter artık bitsin diyorum. Evliliği düşünmüyordum bir buçuk sene içinde evlendim. Çocuk için çok zor, yok ben yapamam diyordum şimdiden düşünmeye başladım. Sevme işine gelince çocukları severim, kendi yeğenlerime baktım, ama hala başka birinin çocuğuna hemen ısınıp öpüp koklayan biri değilim. Ama eminim kendi çocuğumu çok seveceğim. İnsanların fikirleri zaman içinde o kadar çok değişiyor ki sen bile şaşırıyorsun. Belki de sevdiğin adamdan çocuk dünyaya getirmek isteyebilirsin. Öte taraftan eğer istemiyorsan kendini bu kadar baskı altında hissetme. Her kadın anne olmak zorunda değil. Nişanlın galiba zaman içinde ister diye düşünüyor zamanında ki suskunluğu ondanmış. Onunla bu konuda detaylı konuşmalısın. minnakmimar Real eyes, Realise, Real lies.. Anneler

Biliyor zaten. Ne kadar kesin olduğumun farkındaydı ve bunu kabul etti. İşin aslı o bana 'çocuğum senden olmayacaksa zaten hiç olmasın' diye bunu kabul ettiğini söyledikten sonra ben kendimi baskı altında hissetmeye başladım. Bir adam benim için çocuk sahibi olmaktan vazgeçebiliyor, bu fedakarlığı yapabiliyor. Böyle bir adamı üzmek, onu ömrü boyunca çocuksuz yaşamaya mahkum etmek düşüncesi beni üzüyor. Birbirimizi çok seviyoruz inanın ve her türlü fedakarlığı yaparız. . push ; nerisona

Ay evet ya bende de aynı durum söz konusu. Eşim istiyor ama benim de aynı sizinki gibi içimde öyle bir istek yok. Yapmasam sonradan pişman olur muyum? Ya da yapsam o sorumluluk altında ezilir miyim? Hiç bilemiyorum. Allah'tan eşimin çok büyük bir baskısı yok. Sadece arada milletin çocuğunu seveyim diye kucağıma getirir verir ama ben de etkisi hiç olumlu olmuyor malesef. 1

ama etraftaki çocukları sevmemek başka birşey. bende şuan çok çocuk seven biri değilimdir. hani zarar vermem elbet ama çok içim kaynamaz. içimin ısındığı çocuklar nadirdir. onları da çok severim. ama her çocuğu sevmem. bizde aile geleneğidir. her çocuğu sevemeyiz. ama ileride Allah nasip ederse anne olmak isterim. çünkü doğan çocuk benim çocuğum olacak. bunu şu amaçla söylüyorum; etraftaki çocukları sevmemek sizin annelik duygusundan mahrum olduğunuz anlamına gelmez. T turkuazkebelek

Annem cocuk cok sever o yuzden de yapmis iki tane, ben sahsen sevmiyorum. Annemin karari ile benimkinin ne baglantisi var, ben bir bireyim gobegim ailemle bir kesilmedi ki. Agladiysam kucukken bu benjm secimim degil anne babamjn secimiydi, beni isteuip yapan onlardi, bende kendi secimimi yapiyorum istemiyorum. Icimden gelmiyo sevmiyorum cocuk zorlami aaaa

Çocuğunu döven anneler de bu kontenjandan faydalanabiliyor mu?

Evet, tahmin ettigim cevap. Ben de boyleyim. Ay gel opceeem, tavrim olmadi hicbir zaman. Bebekleri de 1-2 oper sonra birakirim. Mesele bebek sevmek degil bence. Ben severim bebegim olsa ama iyi bir anne olamam. Cunku kendime zaman ayiramadigimda hircinlasirim, fevri ve asabiyimdir vs. vs. Ama siz yazilarinizdan anladigim kadariyla cok iyi bir anne olursunuz eger bir gun bebek dusunurseniz.. Hatta bence siz bebegini seven ama ruhunu doyuramayan, saygi duymayan, ozguvenini gelistiremeyen vs annelerden daha liyakatli olabilirsiniz. Evet illa bir "bebek emanetcisi" olmak zorunda degilsiniz ama bir gun karar verirseniz bu yonde kaygilariniz olmasin.. TheQueeninthenorth

Hamile kalamamak asagilanmak mi? Düsüncenizi belli ettiniz iste. ne alakası var. sizin düsünceniz bu. iPhone 'den Kadınlar Kulübü aracılığı ile gönderildi P

Ben de böyleyim. Anne olmak istemek kadar istememek de bir tercihtr bir eksiklik, taş kalplilik ya da bir sorun değildir. Neyse ki eşim de benimle aynı düşünüyor ama toplum baskılarına hazır olun. En iyi konuşan kişi "evlenince bebek istersin" diyor zaten.

evlenen her insan çocuk sahibi olmak, yada olmak istemek zorundaymiş gibi bir algi var bizim toplumda niyeyse. anne olmak istemiyor olabilirsiniz bu çok doğal bence. toplum baskisiyla eş isteğiyle çocuk yapip, bir cocugun yemek icmek disinda duygusal ihtiyacini karsilamaktan bir haber buyuduk bir çogumuz.

Her çift bebek yapmak zorunda değil tabiiki. Çocuğu olmasa da mutlu bir ömür geçiren çok çift gördük. Birbirini sevmek önemli olan. Ama senin eşinin ilerde isteme ihtimali yüksek görünüyor. Bu kadar çok sevdiğin bir adamla birliktesin, maddi problemin yok, güzel bir ailen var... Bu kadar kaygı ve gelecekte pişman olur muyum, eşimi üzer miyim endişesi ile boğuşmaktansa hiç düşünme derim. Benim de henüz çocuğum yok. Aman aman çocuk isteyen biri değildim ama insan evlendikten sonra, özellikle de bebek sahibi olan çiftleri gördükçe fikre daha çok alışıyor ve istemeye başlıyor. Biz de istiyoruz inşallah, karar verdiğimizden beri 5 ay geçti, umarım bu ay olur :) İnsan bir duyguyu tatmadan nasıl bir şey olduğunu bilemez ki. Anne olduğumuzda o bebeği mutlaka herşeyden çok seveceğimize eminim. Anne olup da pişman olan birini ben hiç görmedim. Aksine, herkes keşke daha önce yapsaydım diyor. Bence hiç canını bu kadar sıkma. Cahil bir insan değilsin, iyi bir anne baba tarafından yetiştirilmişsin. Muhakkak iyi ve bilinçli bir anne olursun. Önceki

Çok teşekkür ederim. İnşallah dediğiniz gibi olur eğer birgün bebeğim olursa. Yoksa çok zor olacak en çok da o bebek için. P

Yani bana kalırsa kesinlikle anne olmalısınız hatta üç beş tane doğurmalısınız :) Sizin gibi bireylerin yetiştirdiği insanlara ihtiyacımız var çünkü, ama içimden geçen hayırlısıysa olsun derim her zaman. Şu durumda da yine aynısını diliyorum.

Kesinlikle düşünmüyorum da hani Anlatamazsın Kardeşim dünyada yaklaşık 8 milyar insan müfusu var Bu ikiye katlanacak Felaket birşey Ne istiyorsunuz zaten yeterince insan var bırakın bazilarida ürememekten yana şansını kullansın

gençmiş daha 20 sene çocuğu olur, sen düşün sevmeyeceğin çocuğu da yapma, birazda akışına bırak yapıcak bir şey yok P

Seni cok cok iyi anlıyorum. 31 yaşındayım yeni evlendim aynı şeyleri ben de yaşıyorum. Çocukları çok seviyorum zaten öğretmenim ama kendi cocugumun olması fikri geriyor beni. Içimde hiç anne olayım isteği yok. Sürekli kk nin gebelik bölümünü okuyorum isinayim diye ama... akandeniz herşey güzel

Aynı hisleri geçen ocak ayına kadar bende hissediyordum, kendimi asla anaç bulmazdım, çocuğumun olmaması hayatımda büyük eksik olmaz diye düşünürdüm, taaki hamile olduğumu öğrenene kadar, hep dediğin gibi karnımda bir canlı fikrinden ürkerdim, hamile olduğum fikri bile çok tuhaf gelmişti, ama içinde onun var olduğunu bilmek, senden ve sevdiğin adamın bi parçasını taşımak yani acaba kime benzeyecek, neye benzeyecek duyguları kaplamaya başladı, normalde canım tatlıdır ben nasıl doğururum diye düşündüm, özellikle 8. 9. haftada kalp atışlarını net duyunca içimde inanılmaz bir mutluluk olmuştu. Ben bebeğimi 13. haftada kaybettim. 37 yaşımdayım, yine olmasını çok diliyorum, garip bir heyecan o. Kısacası evlenip hamile kalınca, olayları akışına bırakıp dert etmeyi bırakırsan inan sana normal gelecek. Tabi senin tercihin senin hayatın sen karar verirsin. Son düzenleyen: Moderatör: 25 Haziran 2014 P

Zaten dediğim gibi çocuk yapmaya karar verirsem eğer asla yalnız kalmama korkusuyla olmaz. İşin aslı hiç öyle bir korkum da yok. Teşekkürler yorum için. P

Evlenip aninda birsuru çocuk doguran dusunmeden buu yapani elestirmuyoruz bir kadin bende çocuk sevgisi yok diyor onu elestiriyoruz. Keske cocuk doguran her kadın her yonuyle kendini degerlendirse oyle kararlar alsa... Bir arkadasta 70 yasinda yalniz kalirsin demis.. Komsumuz gecen yil vefat etti 82 yasinda bes cocuk sahibiydi ve kadının ölüsu bir hafta sonra koku yayildigi icin bulundu. Yani cocugunun olmasi yalniz kalmayacaginin garantisi degildir.

aynı durum bende de var. benim yaşım henüz 22 evli de değilim üstelik çocukları severim ama anne olmak bana çok çok uzak geliyor nedense hiç istek yok içimde fatma2010 Mucizesini bekliyor umutla aşkla

Elbette farklı bir yere koyuyorum ama bebekliklerinde bile kucağıma alıp öpüp okşamadım. Uzaktan sevdim.

Merhabalar, sizden yaşça küçüğüm 24 yaşındayım ama benim de hiç çocuk sahibi olma isteğim olmadı, sizi anlayabiliyorum. Ben de yıllardır çocuklara gönüllü olarak ders verir, ablalık yaparım. İletişimim iyidir. Ama kendi çocuğum olması fikri bana çok uzak geliyor. Büyük konuşmamak lazım ama fikrim değişmeyecek sanırım. Sizin nişanlınız bu konuya anlayışla yaklaşabildiği için şanslısınız bence. Eğer kendinizi hazır hissetmiyorsanız, hiçbir zaman hissetmeyecekseniz, istemiyorsanız çocuk sahibi olmayın tabii ki. Herkesin çocuk sahibi olması gerekmiyor bence..

:) bu da bir bakış açısı

Pff, konu da taa 2014 den hortlatılmış...

Düşüncenize saygı duyuyorum, nişanlınızla konuşmuşsunuz ama içinizde endişe kalmış hasret çeker mi diye, bence birkez daha konuşun endişenizden bahsedin, çünkü sadice biz bayanlar değil erkekler de evlenince düşüncesi değişir algısına kapılabiliyor, öyle olmayınca da hüsran oluyor malesef, ciddi ciddi sen istemezsen ben istemezsem diye bir durum olmadığını gerçekten bunu istemiyorsanız evlenince de değişeceğinizi ummamasını sen istemiyosan tamam ama ben istiyorum diyorsa açıkca konuşmasını söylemelisiniz istemediğiniz öyle hisler barındırmadığınız bir evladı dünyaya getirip belki doğunca alışırım düşüncesiyle yola çıkıp sonra değişmezse o bebeğe de yazık olur o sebebden sizi anlıyorum, birşeyi anlatmak istedim şimdi, bizim bir komşumuz vardı, yaşı da o zamanlar 32 falandı astım hastasıydı, çocuğun ç sine tahammülü yoktu, evine bebekli çocuklu değil komşu kendi akrabasını bile sokmazdı, sonra da işte ALLAH dağına göre kar verirmiş astım hastalarının da doğum yapması çok riskli ben istemiyorum ya bu hastalıkta vesile gibisine konuşurdu gel zaman git zaman 35 yaşını aştı bir duyduk ki hamileymiş kendisiyle görüştük zorlu bir dönem geçiriyordu aldırmak istemiş ama sonra kıyamamış malesef bebeğini kaybetti sonra bir daha hamile kaldı bu defa kazayla değil kendi isteği ile o aslaa diyen hatun gitti yerine bebeğimmmm nolur gel artık diye ağlayan kadın geldi, bunlar tamamen yaradanın takdiri bence nasıl şuan o hisler içinizde yoksa kimse size neden yok diyemez birgün belli mi olur içiniz evlat sevgisiyle dolar taşar :) herşeyin hayırlısı olsun

seninle aynı duygularda olan bir arkadaşım vardı hiç istemiyordu yanlışlıkla hamile kaldı bunalımlara girdi aldırıcam diye ağladı düşsün diye uğraştı boşanmanın eşiğine geldi. ama o yavru inat etti ve geldi dunyaya. şimdi ben bunu nasıl istememişim nasıl oyle şeyler yapmışım iyiki doğurmuşum diye şükrediyor ve cok pişman o duygularına. bence cok düşünüp kendini sıkma olursa olur ve Allah sevdirir. belkide olmayacaktır bilemeyiz ki kaderinde ne yazılmış.

Seni anlayabiliyorum her insan çocuk isteyecek diye bir kural yok, bu senin duygusuz olduğun anlamına da gelmez. Bende aynı senin gibi yaşadım, hiç bir zaman çocuk isteğim olmadı, evlat diye yanıp tutuşmadım. Hayatımı kurana kadar çok mücadele ettim. Ama sonra bir gün sıradan bir doktor kontrolünde rahim ağzı tanısı konuldu, çok erken bir teşhisti ameliyat oldum, tedavi oldum geride bıraktım çok şükür. Ancak her tedavinin bir yan etkisi var, bir an da erken menapozla karşı karşıya kaldım. Doktor geçirdiğim ameliyat, tedavi, yumurta rezervim ve menapozun başlaması durumunu değerlendirerek, tüp bebek tedavisi dahil %5 ihtimalle anne olabileceğimi söyledi. Yaşım şu an 38, menapoz tedavisi önermedi doktorum kanser geçmişimden ötürü ancak tuhaf bir ruh hali içine girdim, şöyle ki ; o zamana kadar kendi irademle çocuk istemedim ama şimdi kendimi sakatlanmış gibi hissediyorum. Bütün ömrüm boyunca emek verdiğim her şeyi bırakacağım bir evladım olmayacak, anne diyenim olmayacak bu durum artık benim irademin dışında ve gerçekten çocuk sahibi olmadan geçirdiğim zamanlar için çok pişman oldum. Vaktin ve sağlığın yerindeyken çocuk sahibi olmalısın, evlendiğinde daha iyi anlayacaksın insan o çatının girdiği zaman bir evladı olmasını gerçekten arzuluyor. Zaman geçip, işler güçler bittiğinde mücadele verdiğin hiç bir şeyin evlat kadar değerli olamayacağını anlıyorsun F

Özel mesaj atan arkadaşlara desteklerinden dolayı teşekkür ediyorum ama cevap vermem için mesaj sayısı doldurmam gerekiyor. Henüz cevap veremiyorum.

Hanımefendi bu dünyada bebekleri kucağından indirmeyen, öpüp okşayan ama gece olunca kurban avına çıkan seri katiller var. Çocuğunu canı gibi seven koruyan ama başka çocuklara uyuşturucu satarken zerre vicdanı sızlamayan uyuşturucu tacirleri var. Bu dünyada işyerinde çalışan işçilere köpek muamelesi yapıp, sigortalarını yaptırmayıp, iş kazalarına önlem almayıp ölenlerin tazminatlarını bile vermemek için yırtınan ama kendi çocuğuna prenses, prens muamelesi yapan insanlar var. Yani sizin anlattıklarınıza göre onlar insanları seviyor ama ben bebekleri kucaklayıp öpmeyi sevmediğim için böyle bir insan olamam değil mi. Ben huzur evine gittiğim zaman oradaki yaşlılarla sohbet edip dertlerini dinliyorum, onlara sarılıp öpmüyorum çünkü yapamam. Çocuk esirgemeye gittiğimde onlarla oyunlar oynuyorum, yine sohbet ediyorum, ihtiyaçlarını karşılıyorum ama kucağıma alıp okşayamıyorum çünkü yapamam. Yapamıyorum. Bunu anlamak neden bu kadar zor. Benim sevgi gösterme biçimim bu. Ben bebekleri sevmiyorum, onlardan nefret ediyorum demedim ki. Ben insanları da hayvanları da bitkileri de, Allahın yarattığı herşeyi severim. Ama dokunmadan. berceste_ Başlangıç:94.7 Güncel 88.1 hedef

Bende ikinci çocuktan sonra aynı sizin dediğiniz gibi oldum bebekleri sevemiyorum İyiki büyüdüler diyorum Bebek ağlamasına tahammül bile edemiyorum Ama ne yaparsınız bilmem benimkiler bana yeter çünkü

Sizin gibi insanlara en güzel cevabı sevgili chamallows vermiş. Söylemeden geçemeyeceğim yeni evli çifte baskı uygulayan, çocuk diye tutturan "ister ister herkes anne olmak ister ihihi :))" diyen cahil teyzelerden bir farkınız yok. Dünyayı kendi küçük çevresinden ibaret sanmak cahilliktir. İyi günler.

Bu duygularınızın farkında olup yüzleşmek istemeniz çok güzel. Herkes anne olmalı ya da her çiftin bebeği olmalı diye bir kural yok bence. Eğer ikinizin ortak kararı olacaksa bebeğiniz olmadan da mutlu olabilirsiniz. İki çocuk annesi olan biri olarak duygularınızı benim anlamam zor ama anlamak zorunda değilim, kimse de değil. Önemli olan siz ve eşinizin duyguları. Buarada bekarken ben de asla çocuğum olmayacak herhalde benim derdim. Kendimi çocuklu değil evli bile hayal edemezdim ama... Başkasının çocuğunu ben de öylesine severdim ama içimde ahh benim de olsa duygusunu hissedemezdim. Sonra evlendim çocuklarım olunca işi filan bırakıp evde çocuklarına bakan, onların kesip attıkları tırnaklarına bile kurban olurum dıyen:) bir ana oldum:))

ya ben de saf saf okudum ii mi S

16 aylik bir kiz cocugu annesiyim... karnina dusunce hersey farkli olur dediler olmadi dogsun yuzunu gor o zaman anlarsin dediler anlamadim... tek bir beden oldugumuzu, karsiliksiz sevgiyi o kendi halinde oynarken onu incelerken o parmaklar, o ayaklar, gozleri iste bu diyorum bu bir mucize bu bir lutuf kucucuk bir damla ve yumurtanin birlesmesi bu minik kiz cocugunun yanimda olmasi... o bir sevgi cocugu... zor mu cok zor heleki bugun cok zordu ama suan uyuyor ve ben onu ozluyorum sabah kalkinca o saskin ordek suratini gormek icin sabirsizlaniyorum... bir baskasinin cocugu benim cocigumdan guzel degil... ondan daha guzel kokmuyor o yuzdendir ki baska cocuklar size sicak gelsin... bir dusunun durup dururken biri gelip sizi opuyor kucucuk dudaklariyla, o kucucuk kollariyla boynunuza sariliyor ne annem ne sevgilim dedigim esim hic biri o an ki hazzi heyecani mutlulugu vermiyor... bunlari size yazan kisi hamileliginde oyle cok heyecanlanmamis, dogumda yuzunu gorunce bu muydu diyen dogum yapip odaya gelince alin sunu diye bagiran bir anne...

Bir kedi yavrusu alın sokaktan.. Onu beslerken, kucaginizda uyurken, gözünüzün içine bakarken nasıl mutlu hissedeceksiniz. Bu ilk adım olabilir mesela. Cocuktan sonra ondan vazgecmeyin ama olur mu..

bunu doktorlar daha iyi bilir, ne desem yanlış olur. hamile kalmanız ayrı birşey, annelik duygusu farklı birşey. okulumuzda atlarımız vardı dünya güzeli. ikisinde de hormon eksikliğinden dolayı doğurdukları yavruya bakmıyolar, hatta tekmeleyip öldürmeye çalışıyolardı onlar doğurur doğurmaz biz o yavruları alırdık, ayrı beslerdik. tabi hayvan sonuçta, insan gibi anlayamıyor.

Neden kizalim ki? Cocuk sahibi olmak nasil bir tercihse olmak İstememek de bir tercih, saygi duyulmasi gerek İnsallah esinizle omur boyu mutlu olursunuz

Abi şaka mısın nesin? Hala bütün insanlığı senin minik çevrenden ibaret zannedip gıygıy çekmektense diyorsun, işine bak ya. Biz senin küçük dünyana göre yaşamıyoruz canım, herkeste annelik iç güdüsü yok. Sen hala kendini bütün dünya görüşüne hakim zannet, tam bi cahil davranışı bu. Hiçbir şey bilmeyip herşeyi bildiğini sanmak. Tam olarak yaptığın bu. Sen anne olmak istedin diye bütün kadınlarda annelik iç güdüsü var diyemezsin, cahil misin nesin yürü güt Allah rızası için ya. Bir de dişil enerjimizi bozdular demişsin neremle güleceğimi şaşırdım, saçma yorumlar listesinde top 1'desin tebrikler skdjsjjsjsjs.

Konu eski bir konu galiba ama fikrimi dile getirmek istedim yine de ben. Çocuk için ölüp biten deliren bunu çok arzu eden kadınlar ne derece normalse istemeyen kadınlar da bı o kadar normal bence. Zaten herkes evlenmek zorunda değil, herkes çocuk sahibi olmak zorunda değil. Önce bi bunlardan kurtulursak belki insanlar kendini böyle suçlu hissetmezler.

Asla belki olunca severim diye düşünmedim. Şiddete gelince asla göstermem. Allah esirgesin. Ben şefkatsiz sevgisiz bir insan değilim. Çocukları da severim ama uzaktan severim. İçimde annelik duygusu yok diye canavar değilim yani.

Ben de istemiyorum. Hiç bir zaman da isteyeceğimi düşünmüyorum. Garip bir durum değil bir seçim bu. İnsanlar genelde yargılıyor bu düşünceyi ama eşimle evlenmeden önce de konuşmuştuk başka kimseye de söz düşmez. Bu arada ben çocukları çok severim sadece kendim sahip olmak istemiyorum.

Bunu ben de biliyorum ve hep aynı şeyi söyledim. Dediğim gibi nişanlım da sen istemiyorsan sorun yok önemli olan birlikte olmamız diyor ama onu içinde çocuk hasretiyle de yaşatmak istemiyorum. İki arada bir derede kaldım. Bilmiyorum ne yapacağımı. P

Ama sırf yetmiş yaşında bayram sabahı kapım çalsın diye de istemediğim halde doğuramam ki. Kaldı ki ben o çocuğa gereken sevgiyi veremezsem yetmiş yaşına geldiğimde zaten kapımı çalar mı?

Mesele cocuk doğurup anne olmak değil aslında.. Çocuğu hayvanlarda taşıyor ve doğuruyor.. Çocuk yapmak hamile kalmak bunlar bir marifet değil.. Asıl marifet o çocuğa laikiyle bakabilmek terbiye edebilmektir.. Bu konuda övunulmesi gereken olay tamda budur.. Annelik anca ozaman bir makam olur ve anlam kazanır.. Önceki

arkadasın doğru söylemış.. hıcbır hıssın olmasa dahı, o senın karnına dustugu anda baslar annelık duygun.. hamılelıgın ılk basında bende hıcbıse hıssetmıyorum, sevınemıyorum dıyordum.. ama azcık bı kanaman olsun, eyvah bebegıme bısey mı olcak dıye oyle bı annelıge burunuyorsunkı.. zaten doğurup kucağına alınca fılm kopuyor.. bundan oncekı hayatın cok anlamsız, bundan sonra hersey onun ustune kurulu oluyor.. 1 sanıye bırakamıyorsun.. uyurken onu ızlıyorsun.. öpmeye doyamıyorsun.. hayatta tek huzur bulduğun an onunla koyun koyuna uyuduğun an oluyor..

ben burada yazdıklarınıza da bakarak bir iki bişi söyliycem. çocuk sevmek için illa öpüp, koklamayı sevmek gerekmez ki. yani bu bir gösterge değil. çocuğa saygı duymak, ilgi göstermek, dinlemek, sabretmek bazen bir sürü öpücükten daha iyi gelir çocuğa. kendinizi şartlamayın bence, "ben çocuk istemem" diye. bilinçaltınıza bunu göndermeyin sürekli. istememek te gayet normal inanın. bu arada ilerde bana bakar diye de çocuk yapmak bana pek sağlıklı gelmiyor belirtmeden geçemedim. Neysesakinim... Erdenay Ata... Cennet seninle

Nişanlım hiç suskun değil. Çok ayrıntılı konuşuyoruz. Hatta o bana söylüyor düşünme, kendini üzme, istemiyorsan olmak zorunda değil diye bana moral veriyor. O konuda çok şanslıyım inanın. elifayse92

Psikoloğunuz işini layıkıyla yapan biri değilmiş. Bence bu derinde yatan problemi ortaya çıkarmak için başka bir psikoloğa gidin. Siz yargılanacak durumda değilsiniz. Ama hem psikoloğa gitmeniz hem de burada konu açmanız bunu kendinize dert ettiğinizi gösteriyor. Eğer "hayır çocuk sahibi olmayacağım" deseydiniz zaten bunları yapmazdınız. Ben psikoloğumu internetten bulmuştum. Etraflıca araştırdım. Ve çok şükür çok doğru insanla karşılaştım. Yargılama kelimelerini bırakın, yüzünde öyle bir ifadeye dahi rastlamadım... Eğer İstanbul'daysanız tavsiyede bulunabilirim.

Bende senin gibiydim hiç çocukları sevmezdim bebekleri bile uzaktan sadece :) eşim çok istiyordu duası kabul mu oldu ne süpriz bi şekilde hamile kaldım. Hamile olduğum süre boyunca da annelik duygusunu hissedemedim. Nasıl bişey olucak anlayamadım istemeden hamile kaldım çünkü. Ama 8 aylıkken suyum gelmeye başladı ve acilen doğum yaptım 10 gün bebeğim küvezde kaldı. O kadar zormuş ki benden bi parça orda dokunamıyorum sevemiyorum bakıp çıkıyorum. 10 gün geçti ve kucağıma aldığım an Allahım dedim bu Nasıl bi duygu Nasıl bişey. Yaşamadan anlayamazsın hayatında hiçbirşeyi hiçkimseyi bu kadar sevemezsin. Hala diğer çocukları çok sevmem pek ilgilenmem ama benim bebeğim bi başka ona baktıkça hergün şükrediyorum. İnan o zamanın gelmesini beklersen çok geç olur. Kucağına onu almadan anlayamazsın ve asla pişman olmazsın Alys

İnşallah benim ve tüm isteyenlerin olur hayırlı sağlıklı evlatları istiyorum tabi hemde çok ama olmuyor 8 senelik evliliğimin 7 senesi tedavilerle geçti her negatifte nasıl yıkıldığımı Allah biliyor ve her defasında bu son tedavim başka denemiycem diyorum tekrar hayal kırıklığı olmasın diye ama eşimin bir bebeğe bakarken parlayan gözlerine gülen yüzüne bakıp yine girişiyorum tedavilere Allah herkesin gönlüne göre versin hakkımızda hayırlısı herşeyin en iyisini bilen bizede en iyisini yaşatsın inşallah... sevgiler

bebek doğduktan sonra size destek olacak kişiler olacak mı yanınızda? bazı insanlar bundan da korkabilir. hem özgürlüğünüze çok düşkün hem de destek alamayacağınızı düşünüyorsanız bundan dolayı çekiniyor olabilirsiniz P

Ya çok normal birşey ki bunu istememek. Eşin de istemiyorsa hayat size güzel. Boşverin elalemi. İnsanın içinden geliyorsa gelir, gelmiyorsa gelmez. Benim yaşım 23, benimle yaşıt arkadaşım var, 4 yıldır tanıyorum ve tanıdığımdan beri çocukları çok seviyor, anaç, bugün evlense ertesi gün çocuk yapacak bir insan mesela, nerde bir bebek, çocuk görse sever, ilgilenir vs. bense tam zıttıyım. Benim ilişkim de var, bugün evlenip anne olmak istesem önümde bir engel yok yani. Arkadaşımın uzun zamandır hayatında kimse yok, bugün evlenmek istese önce damat adayı bulması gerekecek. Hayatta herkes aynı değil, hayat yaşamak içindir. Yaşayalım. M

Kariyere okula cok emek ettim aşağı yukarı aynı kafadaydım bebekli anneleri görünce off ne kdr zor diyordum ama o bebek icine düşünce o sevgi özlem kendiliğinden oluşuyor sevgi öğrenilmez zaten :)

O zaman herşey yolunda bir sorun sıkıntı yok neden konu açtın ki anlayamadım? P

Aynı düşünce bende de var.. Çocuk demek bi ömür sorumluluk demek ve o yüzden istemiyorum.. Gerçi öyle bi annelik duygusuda yok. Tek düşüncem eşimle bi ömür deli gibi gezip tozmak. 22 yaşındayım ilerde değişir miyim bilmem tabi :) Benim gibi düşünenlerde varmış demek bunu bilmem iyi oldu. :) Sony Xperia Z B

Daha evlenmeden çocuk derdi :) Yanlış anlamayın ama yaşınız pekte genç değil 1-2 sene sonra düşünseniz 40 yaklaşmış olacaksınız bu yaştan sonra cocuk mu kariyerden vazgeçmek mi düşüncesi olucak Istemiyorsanız yapmayın çocuk için evlenilmiyo ki birlikte bir ömür için evleniliyo çocuk işin cıvıltısı belki eksik kalan yanı tercih sizin Eşinizde baskı yapamaz sonuçta bilerek evleniyo . push ;

Sağolsun çok anlayışlı, bu konuda hiçbir baskısı yok. Tüm kararı bana bırakmış durumda. O beni düşünüyor, ben onu düşünüyorum. ATTRAENTE ACTA EST

tam size göre bir röportaj okumuştum, aklıma geldi okuyunca sizi... aynen sizin duygularınıza sahip bir kadının anne olması... http://www.hurriyet.com.tr/yazarlar/25243557. asp P

ben de sırasıyla 'evde kalmis', 'yasli gelin' ve 'yasli anne' damgalarini yedim cocuk konusunda ben de sizin gibiydim. Özgüelugume asiri duskun olmaktan kaynakli. hala bebek yerine, çocuk tercih ettiğimi soyleyebilirim. Kendinize vakit ayırdığınız surece cocuk cok güzel bir sey. her an, her yerde kanimda, canimda, aklimda... I idi2567 Allahim banada nasip

yazınızda bir şeye takıldım: 'zaten 35 yaşındasın, hamile kalman da zor' ben 1. çocuğuma 31, 2. sine 33 yaşında hangi ayda doğmasını istiyorsam ona göre hesap edip hamile kaldım. yani ikisi de tek denemede. siz çok kesin konuşmuşsunuz konu sahibi hakkında.

bunu kastetmemiştim ama sjw gıygıyı çekmektense var kendini öyle san :))

Ben de bu etraftan çocuk ne zaman diye soranlara ayar oluyorum.. yav size ne belki ben kocamla daha çok vakit geçirmek istiyorum belki çocuğum olmuyor sorunum var olamaz mı? Ayy doyamadım kocama bebe nasılsa olur Rahmimin bekçisi misin diyesim var böyle konuşanlara.. ha bana hiç denk gelmediler ah keşke gelseler sanırım alacakları cevab belli ondan ben bunu yazarken çocuk aşkı ile yanan biryiim ama saygım da var herkes benim gibi hissedecek değil.. Zaten bence istemeyen bir kadin çocuk sahibi olmamalı cunki insan istemediği bir şeye nasıl bakabilir yada ilgililenebilr.. baskı ile olmuş çocuklar ne şartlarda büyüyorlar.. ondan sonra devletlere teslim.. cami avlusuna talimm.. Bu arada tebrik ederim sizi sağlıkla gelir inshallah bebeğiniz

1 çocuk annesiyim, kısmet olursa 2. yi de istemekteyim. ancak istemeyen kişiler kesinlikle çevre baskısı nedeniyle çocuk yapmasınlar. maalesef Türkiye'de evlenen çiftlere resmen bir baskı var, hatta sırf çocuk için kişiler kendilerini evlenmek zorunda hissediyorlar. bence bunca yıl mutluysan ve bir eksikliğini hissetmediysen, çok çocuk sevgin de yoksa çocuk sahibi olmayabilirsin. ancak nişanlının hisleri de önemli, sonuçta onun da hakkıdır eğer baba olmak istiyorsa.

Ben zaten hiç nefret sözcüğünü kullanmadım. Kullanmam. Sadece annelik duygusu yok dedim. Bir bebeğim olursa ona en iyi şekilde bakacağıma eminim. Allah büyük konuşturmasın ama ben ailemden hiç şiddet görmedim çocuğuma da uygulamam. Benim derdim onu sevememe korkusu. Ya sevemezsem. Ne kadar ilgilenseniz de, iyi baksanız her ihtiyacını karşılasanız da biliyorum ki bir çocuk sevilmediğini hisseder. Bu da zaten hayatı boyunca alacağı en büyük yara olur. Sadece kendi çocuğumun değil hiçbir çocuğun böyle bir duygu yaşamasını istemem. P

Offf durduk yere okudum boşa gitti mesajım :/

bende çocuk 5-6 yaşını geçti mi sevemiyorum nedendir bilmem P

Hadi sen yazdında bende hızlı hızlı kaç sayfa okudum saf gibi bide baktımki 2014 acaba konu sabibi çocuk yaptıda omu yazdı diye biri hortlatmış valla:)

tamam işte sevmeyeceksen çocuk yapma, yazık olur çocuğa, nişanlın da bu kadar mükemmel bir adam olması ilerde fikrinin değişmeyeceği manasına gelmiyor, sen de aklı başında bir insansın olgunsun çocuk değilsin yani nişanlının ilerde fikrinin değişmesi onu yalancı yapmaz ki insanların fikirleri değişebilir

çocuğu olup doğru düzgün bakmayan sevmeyen anneler var, herkes sevdiğini iddia ediyor ama gerçekten çocuğuna bakmayan ilgi göstermeyen anneler gördüm, çocuğu ikinci plana atan ses çıkarmasın diye eline telefon veren pis pasaklı saatlerce gezdiren anneler gördüm, sen de öyle olurum diyorsan bence de anne olma yazık çocuğa nişanlına da söyle o şimdi böyle diyor ama ilerde ister çocuk sen de onun lafına çok güvenme evlenince değişir, zaten yaşın çok genç değil en fazla 5 sene belki olur o da 40 a yaklaştıkça riskli gebelik olur Neysesakinim... Erdenay Ata... Cennet seninle

Ben buna inanmıyorum işte... senin çocuk istememe hakkın olduğu kadar nişanlının da isteme hakkı var.. şuanda herkesin sana "sen nasıl istersin" demesinin sebebi bana göre nasıl olsa evlenince düşüncesi değişir olarak bakıyorlar... mesela nişanlına deki, evlenmeden tüplerimi bağlatmak istiyorum, evlenince sorun çıkmasın de, bakalım ne diyecek?

bu sadece senin kararın herkes annelik aşkıyla yanıp tutuşacak diye bir şey yok. kimseye de hesap vermek zorunda değilsin. keşke herkes senin gibi duygularını tartarak, kendini tanıyarak anne olsa ya da olmasa

Merhaba bende bir anneyim plansız bir şekilde anne oldum özgür sürekli kendimi düşünen bir hayatım vardı eşimle gece çıkıp konserlere gidiyorduk ne biliyim hiiiiç bana uyacak birşey değildi.. sonrasında bebeğim oldu ilk zamanlar anlayamadım bir bebek var ama benimmi değil mi diye çünkü hazır değildim.. sonrasında çok acılı gaz sancıları çekti ve onunla öğrendi, m anneliği sabahlara kadar uyumadım sonra onun bana bağını gördüm saf karşılıksız masum ve bu mucizeyi allah bana verdiği için çooook şanslıyım düşünsene içinde bir canlı hayat buluyor ve yaşama bağlanman için çok güzel bir sebep... bende ona bağlıyım çok gelecek planlarım hep onla hayatım o diyebilirim... yani senin fikrin başka olabilir istemiyorsan çocuk sahibi olma yazık o küçücük masuma smuwiLa

Ben 35 yaşımda doğmadım ki bundan önce de bir hayatım var:) Ben hayatım boyunca hiç anne olmak istemedim. Ayrıca içimde böyle bir umutsuzluk da yok. Bakın 35 anne olmak için çok geç bir yaş değil bunu biliyorum. Benden öte gittim kontrol oldum doktorum biliyor. Artık günümüzde tıp gerçekten çok ileri seviyede bu konuda. Benim kuzenim 45 yaşında evlendi, bir sene sonra hamile kaldı ve doğurdu. Aile genlerimiz gerçekten çok sağlam. Yani doğurganlık konusunda hiç sıkıntımız yok. Hatta şöyle söyleyeyim benim teyzemin oğluyla küçük teyzem aynı yaşta. Anneannemle birlikte doğurmuşlar. Yani benim derdim umutsuzluk falan değil. Gerçekten içimde olmaması.

Elbette herşeyin bir sebebi var. Hiçbir sağlık sorunu olmadığı halde hiç hamile kalamayan da var, hamile kalamazsın imkansız denilip çocuk sahibi olan da gördüm. Allah herşeyin hayırlısını versin. P

Seni yargılayan insanları da hiç takma. Bazı insanlar hayata tekdüze bakar, herkesi kendisi gibi zanneder. Halbuki binbir çeşit hayat ve kişilik var. Onlar seni anlayamaz, öpüp koklamıyorsun diye sevgisiz bir insan zannederler. Herkes sevgisini başka türlü ifade eder. Sana çok benzeyen bir arkadaşım var. Aç bir hayvan görse ağlar, yanında kedi köpek maması taşır, yolda hayvanlara dağıtmak için. Kardeşine kendi bebeği gibi bakar, sever. Ama başka insanlara karşı mesafeli görünür dışarıdan. Halbuki içi hassas ve iyilik dolu. O da diyor bende annelik duygusu yok diye. Ama sevgilisi çok isterse yapıcak. Dolayısı ile onunla da aynı şeyleri konuşuyoruz, anne olmadık ki bu duyguyu bilip özleyelim diyoruz. Annelik duygusu hissetmemek normal. İnsanları hiç takma, sadece kendini ve sevdiğini düşün. bendeuyeolcam

annelik çok güzel bunu istemek kadar istememek de en doğal hakkınız ne anneler var çocuğuna kötü davranan döven eden bence böyle insanlar da sizin gibi düşünmeliydi madem bakmıcaksın istemiyorsun sevmiyorsun neden yaptın? bu sizin en doğal hakkınız fakat nefret biraz sert bir söylem. kaza kurşunu diye de bir gerçek var bunu unutmayalım annem en küçük kardeşimi hiç istemedi ama olmuştu bir kere ağlaya ağlaya 9 ayı geçti ama onu kucağımıza aldığımızda tüm o gözyaşları unutuldu evimizin küçük neşesi oldu şimdi iyi ki doğurmuşum diye diye sever tek sorun eşinizin bebek isteyebileceği gerçeği tamam şimdi istemiyor olabilir ama bu iki kişinin de hakkı tamamen bu konuyu detaylarıyla konuşup ondan sonra evlenin ilerde çok problem olabilir bu durum K

Kesinlikle katılıyorum bu yoruma.. Anne olmak canım cicim demekle bitmiyor... Siz cok fedakar bir anne olursunuz.. Hatta benim korkum çocukları için kendini tamamen ihmal edebilecek bi anne dahi olacağınız yönünde... Zaten kaygıların kaynağına bakınca bu işi nekadar önemsediğiniz çıkıyor ortaya.. Anne olmak kolayca çocuk sahibi olup çocuğu öpüp kollamadan ibaret değil... kendinizi bu yüzden suçlamayın.. L

Aralarda neler yazıldı okumadım ama benim sana tavsiyem, bu konuyu kesin ve net bir şekilde nişanlınla konuşman, kesinlikle çocuk istemiyorum demelisin. içinde en küçük bir umut kırıntısı bile kalmamalı. ama şöyle bişey söyleyeyim, eski işyerimden bir kadın vardı, kazayla hamile kalmış. sürekli ben bu çocuğu istemiyorum diyordu. herkes çocuğuna bakmaz, ilgilenmez diye konuşurdu. ama şimdi resimlerine bakıyorum da çocuğunun olmadığı hiçbir resmi yok. ilk doğum yaptığı dönem bir gün şirkete gelmişti, çocuk çok farklı birşeymiş der dururdu. Ama tabii ki sen değişmelisin diye birşey yok, dediğim gibi nişanlın bu konuda duygularının değişmeyeceğini net bir biçimde bilmeli. P

Bebeğim doğmadan önce ben de senin gibiydim. Çocuklardan nefret etmezdim tabi ama bebekler ve küçük çocuklar özellikle ilgimi çekmezdi. Bir ortamda bebek olduğu zaman herkes sever ben zoraki de olsa sevemezdim, çünkü içimden gelmezdi. Hatta ben de biraz büyük çocuklarla ilgilenmeyi, sohbet etmeyi severdim. Onların soruları, çocukça merakları, hayata safça bakışları çok hoşuma giderdi. Bebeğim doğduktan sonra ne mi oldu? Bir şey değişmedi, yine bebeklere karşı mesafeliyim ama başkalarının bebeklerine karşı. Şu an benim için dünyanın en eğlenceli şeyi bebeğimle oynamak, onu güldürmek. Onun doğmasını nasıl sabırsızlıkla beklediysem, büyümesi için de sabırsızlanıyorum. Tabi tadını çıkara çıkara. Kendi çocuğun olunca gerçekten başka oluyor ama yine de üzerinde iyice düşünülmesi gereken bir şey çocuk sahibi olmak. Sonuçta her şeyden bihaber bir canlı getiriyorsun bu dünyaya, hem de ona sormadan. Maddi ve manevi olarak her şeyine yetebilmelisin onun ki büyüdüğünde kendi ayakları üzerinde durabilen, sağlıklı, özgüveni yerinde bir birey olsun. Eğer çocuğun olmasını istiyorsan iyice düşün taşın. Yazdıklarına bakarak ben senin yapabileceğine inanıyorum çünkü çocuk doğurmak için çocukları sevmekten ziyade aklı başında, maddi manevi olarak yeterli, sevgi dolu, merhametli şefkatli bir birey olmak gerekiyor. Başkasının çocuklarıyla anlayabileceğin bir şey değil bu. Nasıl ki başkasının annesini değil de kendi anneni annen olarak görüyor ve seviyorsan çocuk için de bu geçerli. Yaşını ise hiç dert etme. Benim annem beni 38 kardeşimi 44 yaşında doğurdu. Gerekli sağlık kontrolleri yapıldıktan ve sürekli takip edildikten sonra neden olmasın?

Yalnız kalmayayım, ileride bana biri baksın diye yapılan psikolojisi bozuk, sevgi görmemiş çocuklarla dolu ortalık. Doğuracağınız çocuk sizin köleniz mi? Sizin yalnızlığını paylaşsın size baksın?

hey hey be, daha kucuk sipa dogmamis bunu yazdigimda, 5 yasini devirdi ablalari, ellerinizden oper

benimde cocuklarla bebeklerle alakam yoktu ; kendimi zorlayarak dahi sevmedim kucagıma aldıgım ilk benek kendi bebeğimdi, öptüğüm sevdiğim vs o derece yani.. süpriz bi bebekti benimki.. bebekler kusmuk kokar sanıyordum koklamamıstım gerci ama sanki öyle gelirdi uzaktan ama süt kokarmıs sonradan anladım.. hala baska cocuklara pek ilgim yok ama eskisi gibi de asla değilim fakat kızım bi yana dünya bir yana beni bastan yarattı resmen.. meger onu beklemişşm hayatım boyuda haberim yokmus.. . push ; B

Bu konuyu ben mi yazdım hahahhah. Konu sahibi, 28 yaşındayım, kendimi bildim bileli hiç istemedim. Hayatımın evli geçen 1.5 senelik döneminin 1 ayında aşırı baskı ve aşağılık bi manipülatörün etkisiyle istediğimi sandığım ama içten içe aşırı huzursuz olduğum bi dönemden de geçtim. Psikoloğum bana, farkındalığımın olması gerekenden çok daha yüksek olduğu için çok detaylı düşündüğümü; bu yüzden de içten içe bir çocuğa yeterli gelmeyeceğime kendimi ikna ettiğimi söylemişti. Doğru bu. Çocuk dediklerinde aklıma "ya onu koruyamazsam ya yeterli erdemi veremezsem ve seçim şansı vermeden onu dünyaya getiren bana kızgın olursa" gibi düşünceler geliyor. Tüm çevrem hormonlarıma yenik düşeceğimi söylüyor yıllarca. Ama hayır, zerre kadar isteğim yok. Hoş belki de kısırımdır bilemem. Çocuğu yaşlılığın arkadaşı, bakıcı vs gören zihniyete de ayrı gıcığımdır mesela. Neyse konunu dallandırmayayım, yalnız değilsin demeye geldim.

sizi korkutan ne olabilir...

Bende bu durumdaydım. Aynı yaşadığın duyguları yaşadım. 7. senemde karar verdim. Şimdi bir kızım var ve çok şükür ki var... ve pişmanlığım şu yöndeki kardeş için geç mi kaldım diye... Lütfen ertelemeyin.. Keşkeler arkanızda hep sizi kovalar.. Bu konuyu buraya yazmanız bile Anne olmayı az da olsa düşündüğünüz içindir.. Belki okadar merhametlisiniz ki ona bakakamaktan ürküyorsunuz. Doğmamış bebeğinize bişey olacağından korkuyorsunuzdur.. Eeee tabi biraz da rahatlık var yani :1 Z

Allahın gücüne gitmesin ama bebekleri bende sevmezdim, hatta nasıl sevdiklerine bile garpseyerek bakardım. Hayvanlar özellikle kediler daha cazip daha sevimli gelirdi. Ta ki bebeğime hamile olduğumu öğrenene kadar. Eşim hiç baskı yapmadı hatta bize de olmaz bebek dediler bizde salladık eşimle. oluverdi. Şimdi tek düşündüğüm o. Yani bazı şeyler zaman ve yaşanmışlık. Başına gelince seviyorsun hatta ölüp bitiyorsun ruhiahenk sosyalleşmeye geldim tek ayak cezası Sahte

Bazı insanlar olabiliyor sizin gibi. Sorumluluk korkusudur belki. Cunku omur boyu onu korumakla görevli bi melek olacaksınız. Bi komşunun kızı var kızı gelmis ilkokul çağına doğurmasaydım pek sıcak hissetmiyorum diyodu. Yani bazısı doğursa da değişmiyor bi fikir P

Annelik duygulari bebegin dogumuyla ortaya cikan oksitosin gibi bicok hormonun tetiklemesiyle olusuyor. yani dogurdugunuz anda hormonlariniz sizi hem bedeninizle hem beynininizle anne olabilmeye hazirliyor. o hormonlar olmadan anne olabilecek gibi hissetmemeniz cok normal. o yuzden endise etmenize gerek yok :)

Seni çok iyi anlıyorum aslında çünkü ben de sen gibiydim. Şimdi çok mu farklıyım dersen hayır. Sadece eşim çok istediği için sıcak bakmaya başladım.

öncelikle yazılan ilk yoruma devamına bakmadan nitelikler yerleştirip iğnelemek doğru bir hareket değil... bu arada sadece okuduğum bir kıssadan ötürü yazdım fakat düzenlemeyi beceremedim daha sonraki mesajıma fikrimi beyan ettim... salih evlatlar yetiştirmek öldükten sonrada amelini evlatların devam ettirmesi ile ilgili bir yazıydı bulsam yanlış anlaşılmayı ortadan kaldıracağım inanın.. P purring Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Anne olsan cok seversin. Bazi insanlar sizin gibi dusunur ama anne olunca herkezden cok seversin cok iyi bi anne olursun. Zaten o duyguyu tatmadan anlayamazsinki :). Dusunsene senden bir parca sana en iyi arkadas yoldas hep yaninda olcak yasliliginda sana bakicak oldukten sonrada arkandan kur'an okuycak bi evlat.. S

kendimi övmek için değil, bu işlerin yaşla değil genlerle ilgili olduğunu, kimisinin 20sinde kalamazken, kimisinin 40ında rahatlıkla kalabileceğini belirtmek için söyledim. ne kendimi övücem, ne alaka? asıl siz kız 35 yaşında diye aşağılıyorsunuz, bu yaştan sonra hamile kalman zor diye, genlerini bilip bilmeden. P

İçine o bebek hissi düşsün de bi gör bak sen seviyor musun sevmiyor musun, muhyemelen ben duygun agir bastigi için istemiyordun, o da sen olucak kendini nasil sevmeyeceksin senden bir parça olacak kolay değil sevmemek. Hangi anne evladini sevmemiş ki çok az. Kismet bu işler, herkes ister olmaz sen şimdiden istemiyorsun haksizlik etme. Son düzenleyen: Moderatör: 25 Haziran 2014 nebf inci tanem biricik

ben de bu konuda senin gibi düşünüyorum. gerçi 25 yaşındayım ben ama 35 de olsam 45 de olsam fikrim değişmez. herkes çocuk yapmak zorunda değil ki. toplumun dayatması bu. ben bi ömürlük sorumluluk alamayacağımı hissediyorum.

canım benim benimde görümcemin çocukları var ilk başlarda sorun yapmazlar ama ya evlenince herkes bekliyor işte ben sinir oluyoırum bu duruma hayatıma ben değil elalem şekil veriyor sanki o çocuğa kendileri bakacaklar... şimdi nişan olduğu için bence ses etmiyorlar evlenin 1 sene geçsin ufaklar sesler gelir kulağınıza...

Evet. Asıl onlar milletin enerjisini emiyorlar, sonra insanlar hemen evlenmeliyim, evlendikten sonra hemen çocuk yapmalıyım diye düşünüyor. Amaaan bi de çocuk yapmasın "istemiyorum" dese de inandıramazlar, millet yok yok kesin olmuyordur, tedavi görüyordur diye kulp takıyorlar evli çifte. Herkes çocuk yapmak zorunda çünkü. İstememe gibi bi imkanları yok.

Asla... Yazdıklarımın hepsini okumamışsınız. Hiçbir tıbbi problemi olmadığı halde çocuk sahibi olamayanlar da var asla çocuk yapamazsın denildiği halde doğum yapabilenler de. Tabi ki önce nasip. Ben sadece sağlık açısından bir sorunum olmadığını, tüm kontrollerimi yaptırdığımı ve zaten ailemde de geç yaşında doğum yapan çok fazla kadın olduğunu yazdım. Allah umarım bebeğinizi en kısa zamanda size kısmet eder de diğer bebeğinizin acısını biraz olsun hafifletir. Ama benim anlamadığım da şu, sizlerin anne olmak ne kadar hakkınızsa ben de anne olmamayı o kadar hakkım görüyorum. Evleneceğim erkeğe bile bunu gayet açıklıkla ifade ettim ve o da kabul etti. Benim tek derdim onu üzecek olma düşüncesi. Ben bunları düşünürken anne olmak için çaba harcayan arkadaşların sanki bana biraz sinirlendiklerini fark ettim. Bu benim elimde olan birşey değil. Sizleri daha çok üzmek ya da 'bakın benim anne olmak için engellim yok ama olmak istemiyorum, siz isteseniz bile olamıyorsunuz' demek için yazmadım bunları. Aynı sizler gibi içimi dökmek, biraz olsun rahatlamak için yazdım. P

Benim en büyük korkum nişanlımın tavrıydı. Özellikle evlilik kararından sonra değişirse diye korkmuştum. Bu konuyu defalarca açtım, eğer çocuk isteyeceksen hiç girmeyelim bu yola dedim. Bana verdiği tek cevap şu oldu "Kararın değişirse sevdiğim kadından bir çocuğum olduğu için sevinirim. Değişmezse asla zorlamam. Çocuksuz yaşayabilirim ama PrincessofDarkness olmadan hayatımı geçirmek istemediğimi biliyorum". İnanın bizim birbirimize olan sevgimiz saygımız aslında en büyük sorunumuz:) Çünkü o beni mutlu etmek için çocuktan vazgeçiyor, ben onu mutlu etmek için hiç istemediğim halde çocuk sahibi olsam mı diye düşünüyorum.

Öncelikle Allah bağışlasın. Umarım sağlıklı, mutlu bir ömür sürer kızınız. Bana gelince eğer sevdiğim adamı baba yapma hissi ağır basar da çocuk sahibi olursam Allahtan tek isteğim o annelik duygusunu mucizevi bir şekilde bana bağışlaması. Yoksa bir ömür bununla yaşamak çok zor olacak. Allah çocuk isteyenin de istemeyenin de yardımcısı olsun. millan la havle vela isla

Aslında benim konumun yaşla çok alakası yok. Ben evlilik için de, bebek için de yaşımın çok geç olduğunu düşünmüyorum. Zaten dış görünüşüme baksanız en fazla 25 dersiniz. Ailemizde de aynı şekilde geç yaşta hamilelik çok sayıda var. Daha önce de yazdım anneannemle teyzem aynı yıl doğum yaptılar ve kuzenimle teyzem aynı yaşta. Yani genlerimin maşallahı var:) Benim derdim yaşım çok geçti bu yaştan sonra çocuk olur mu değil. Ben hiçbir zaman çocuk istemedim. Bundan on sene önce de istemiyordum. Ki kadınlarımızın 'iyi kısmet' olarak tabir edebileceği bir çok adam benimle evlenmek istedi. Ama benim içime sinmedi. Yani aynı annelik gibi evlenmek de bana çok uzak birşeydi. Hiç öyle 'aman evleneyim' diye bir derdim de olmadı. Ama bu adamı çok sevdim ve o da sabırla bekledi evlenmek için hazır olmamı. Dediğiniz gibi insan kırkında bile hamile kalıyor. Hatta anneannem 45'inde doğurdu maşallah:) Önceki

şu anlık düşünmeyin hayatı bence bunun ilerisi var. düşünsenize 70 yaşında bi bayram sabahı kapınızı kimsenin çalmadığını.. bence çok üzücü bi durum. nerisona

Ben de sizdenim 30 yaşındayım iki yıllık da evliyim çokluk çocuğun kendisi de muhabbeti de bayıyo beni hamile kal düştü mü bugün hareket yok kanama oldu oydu buydu basar beni hadi doğdu gece uykusu yok ınga ınga bakıcı bul oydu buydu büyüdü okula gitti dersleri iyi kötü falan filan çalıştı çalışmadı sonra lise üniversite hooop tekrar kocanla başbaşa reset bilmem ben hep böyle bir his taşıyorum bi tek ben mi böyleyim derken yalnız değilmişim anladım iPhone 'den Kadınlar Kulübü aracılığı ile gönderildi missdely Rabbim sen kazasız

Istemiyorsaniz yapmayin bence. Herkes anne olacak diye bi sart yok. Sonucta sadece kucaga alip sevmekle olmuyor. Hastaligi, gazi, disi, cisi sevilmedigi zaman yapilmasi iskence gibidir sanirim. samsung

ne genlerle ne yaşla hiç bir ilgisi yok çocuğun olup olmaması siz de genlerinizin iyi olduğunu geç yaşta doğum yapan yakınlarınız olduğunu söylemişsiniz hani bir nevi istediğim an hamile kalırım demişsiniz gibi anlaşılmış ama gerçektende sizinde yazdığınız gibi NASİP işi benimde hem anneannem hem babaannem kırklı yaşlarında doğumlar yapmışlar diğer yakınlarımda 3-5 neyse doğurmuşlar ama benim olmuyor bebeğim 26 yaşımda evlendim şimdi 34 yaşındayım P

Ne kadar ön yargılısınız. Sanki bebek sahibi olamamanız benim suçummuş gibi. Ben burada defalarca bebek sahibi olmak isteyenlere iyi dileklerimi yazdım, onlar için dua ettim. Sizin için de dua ediyorum. İnşallah kısa zamanda alırsınız bebeğinizi kucağınıza doya doya öper okşarsınız. Ama bende ne mantıksızlık, ne çelişki buldunuz. Ben çocuk istemememin sebebini küçükken bebeklerle oynamamama bağlamadım. Küçükken bile bebeklerle oynamazdım dedim. Hayatım boyunca hiç bir bebeğim olsun diye düşünmedim. Hiç içimden gelmedi. Hiç anne olasım gelmedi. Bu suç mu benim için, günah mı? Eğer çocuk doğurmak bir kadının görevi olsaydı mesela siz ve sizin gibi istediği halde anne olamayanlar hiç evlenmemeli değil mi. Sakın böyle düşündüğümü sanmayın ama yazdıklarınız bana bunları düşündürttü. Rabbim elbet hiçbir şeyi unutmaz. Ben sizinle kalbimden geçeni paylaşıyorum. Hissettiğim duyguları paylaşıyorum. Ve diyorum ki en büyük üzüntüm bu hayatımda. Ben de isterdim içimde böyle bir istek olsun da nişanlımı da daha mutlu edeyim. Ama olmuyor hissedemiyorum.

Böyle düsünüyorsan zaten bencede Anne olma bi baskasi icin. Cünkü sen bakacaksin cocuğa sana muhtaç sana emanet bi varlık. hayatında hiç bişey eskisi gibi olmıycak kendinden önce o olacak. Senin gibi bi insan kaldıramaz bunları anladığım kadarıyla. Kaldıkı zaten 35 yasindasin hamile kalmanda zor. ama bi evlat dünyadaki hiçbirşeye degislmez ne ise ne ese ne cana karnına düşünce bile onun sevgisi bambaşka herseye bedel. iPhone 'den Kadınlar Kulübü aracılığı ile gönderildi

tercih meselesi ozaman. ben bilmiyorum böyle cıvıl cıvıl aile ortamlarını seviyorum. sizi anlayamam. herşey gönlünüzce olsun

benim önceki deneyimlerine bakarak '40 yaşında hamile kalabileceğimi düşünüyorum' demem eğer kendimi övmekse , sizin '35 yaşındasın, hamile kaman zor' demeniz aşağılamak, yermek, evet... M

Asla ileride bana bakar diye çocuk yapmam. Bunu daha önce de söyledim. Çocuklar benim yanımda çok rahat eder aslında çünkü onlara benimle aynı seviyedeymiş gibi yaklaşırım. Büyük adam gibi oturur sohbet ederim. Düşüncelerine önem veririm, saygı duyarım. İhtiyaçları varsa karşılarım. Ama fiziksel yakınlık kuramıyorum.

Senin annen nasıldı?etrafında aklında kalan sorduğumda ilk olarak söyleyebileceğin hamilelik yada anne kim var? Ve nasıl bir dönem gecirdi? P

daha evlenmemişsiniz bile bunlar hormonlarla alkalı bir durum şimdi hormon seviyen düşüktür ilerde ne olacağını bilemezsin inşallah ilerde böyle bir konu açtığın için pişman olmazsın çünkü evlat sahibi olmak okadarda basit değil Allah aratmasın ve şimdiden bunları düşünmeniz bile çok komik ne olacağına kararı zaman verir zaten P

AH keşke asıl sizin gibi kadınların içinde olsa o çocuk isteği. Hem maddi hem manevi yönden birden fazla çocuğa ben eminim yetersiniz ama içinizden gelmiyor işte ne diyebiliriz Bence olay biraz da nişanlınızda bitiyor. Tamam o size ısrar etmiyor bu güzel bir şey olabilir ama sizi zorlamadan da alıştırabilir bence. Yani "tamam sen nasıl istersen öyle olsun" deyip kenara çekilmese bu korkunuzu yenmenize yardımcı olsa... P

Bence tam tersi, tabi ki çocuk sorumluluğu almak istemeyen tonla kadın ve erkek var ama toplum o kadar baskı yapıyor ki kadınlar bir yerde durup acaba ben mi acaibim demek zorunda kalıyor. Bu arada toplum baskısı her zamanki gibi sadece kadınlara erkek ne isterse istesin normal, ama kadın ben istemiyorum diyince psikolojik sorunlu

Tamam sjw kardeş sen haklısın. :)))

Acaba cocugu oldumu :) -Olivia- _Olivia_ Üyelik

Merak ediyorum herkes anne olmak istemek zorunda mı? Her dişi varlık annelik içgüdüsüne sahip mi? Ben değilim mesela, 18 yaşında arkadaşlarım evlenip pembik evlerinde kendilerini çocuklarıyla hayal ederken o yaşımda bile istemiyordum. Yaşım 24, geçen ay bi ihtimal oluştu öldüm öldüm dirildim ya varsa diye. Bir insan anne olmadan da annelik hissim yok diyebilir, neden diyemesin? Anne olmak istemiyorsa annelik hissi yoktur bu kadar basit. Kadın ben özgürüm modunda yazmamış ki, içimde bir canlıyı 9 ay büyütmem bana korkunç geliyor demiş. Bu kadının doğunca çocuğunu gerçekten sevebileceğini düşünüyor musunuz? Lütfen kendi düşüncelerinizle insanları genellemeyin, öyle bir yazı yazmışsınız ki sanki herkeste annelik içgüdüsü var ama enerjimizin içine edildi.

ben de bebekle oynamadım evcilik oynamadım kimse benim evleneceğime ihtimal bile vermiyordu, annemler heralde 40 yaşına kadar evlenmez diyorlardı erkek işi sayılacak bir işte mühendisim kendi şirketim var yoğun çalışıyorum 25 yaşında nasıl olduğunu anlamadan evlendim:) 27 yaşında bilemedim hamile kaldım 28 yaşında doğurdum şimdi dünyanın en güzel duygusunu yaşadığım için çok mutluyum:) hiç çocuğum olsun evleneyim diye yırtınmadım ama olunca çok çok mutlu oldum, lohusayken iş telefonları geliyor diye annemle eşim deliriyordu işi de bırakmadım aksine çok daha başarılı oldum, hayatım aynen devam ediyor kızıma da bakıyorum, belki hayatının eskisi gibi olmayacağı seni korkutuyordur bunu düşün bir de? benlenaben

tatlım duygularını anlayabiliyorum başkasının çocuğunu sevmezsin bu çok doğal ama emin ol kendi bebeğini kucağına aldığında tüm bu duyguların değişir herkesten çok onu seversin ama kendinden emin olmadan bunları düşünerek asla bir bebek getirme dünyaya önce kendini anneliğe hazırla sonra herşey kendiliğnden olacaktır zaten sen zamana bırak P

zaten sen bu gerginlikle istesende zor olur be kuzum ilk kez böyle bi durum duydum :26: P

Bende sizin gibiyim, bir farkla. Çocukları severim, gerçekten severim ama kendi çocuğum olacağı düşüncesi beni çok korkutuyor, çoğu arkadaşım daha evlenmeden anne olma hayali kuruyor, bende zerresi yok bu isteğin, Lise yaşımdan beri böyleyim. Geçer dedim, dediler ama hala aynı fikirdeyim. İçimde düşününce hiç bir kıpırtı, heyecan hissetmiyorum. Hele peş peşe çocuk doğuranlara bakıyorum ya açıkçası sürekli sorguluyorum ben yaşamı? Çocuk olmasıyla bitmiyor ki, eğitimi, bakımı vs. Bir de etrafımda çok bilinçsiz anneler gördüm çocuğu neden yaptığını bilmeyen? Hatta belirli bir yaşa kadar çocuk kendi kendine olan bişey, anne babaya isteyip istemediği sorulmadan gelen birşey zannediyorum. Bir kere çocuğunu kucağına almayan, sert konuşan sadece dört dörltük bakan anneler vardı. İnsan nasıl isteyerek bebek istediğini düşünebilir ki onları görünce? Çocuk çevremde aileye hep yük oldu. Kimse onun da bir birey olduğunu düşünerek dünya' ya getirmedi. Doğurmak marifetmiş gibi arka arkaya doğuruldu, kalktı anne bileziğini bozdurup umre' ye gitti, çocuğun üniversite yaşı dershane eğitimi gelince hem çalış, hem oku oldu. Çocuk çalışmaya bir başlasın, hemen el açılır para! Bu bahsettiğim çocuklar 17-18 yaşlarındalar daha, istekleri sorulmaz. Sen kendi ihtiyacını sonra alırsın önce şunu al.. Çocuk vakti gelince doğdu, bitti.. Allah verdi..

Bebek sahibi olmak istememeyi sorumluluk, risk almamak için anlayabilirim de bebekleri sevmeyenleri anlayanıyorum. Bütün canlıların köpek, kedi, aslan, koyun, inek vs yavruları çok sevimli gelir bana. Her bebek olmasa da aşırı sevimli bebekler vardır onları nasıl sevmezsiniz? Ya çocukken bi travma yaşadınız. Ya psikolojik sorunlarınız var ya da dikkat çekmek istiyorsunuz. Yaşınız küçük olsa neyse. 35 yaş olmuş anne olmak için geç kalınmış sayılır. Allah anne olmayı gönülden isteyenlere bunun için devamlı dua edenlere nasip etsin bu kutsal duyguyu. Kıymetini bilmeyenler keşke hiç anne olmasa? MissCherryBlossom

Inanin benimde 1kizim varken 2. yi hic ama hicc istemiyordum.9yil boyunca da hic istemedim ama oyle bisey oldu ki sairlere ilham gelir ya artik benim dogurmam lazim dedim. pat diye karar verdim. sizinde oyle olabilir belki bi anda karariniz degisir. hamilelik dogum dusunceleri beni kasiyordu ama isteyince o gunlerin her ani mutluluga donusuyor. Siz zamana birakin kismetinizde bi bebek varsa zaten olur. efecim Önceki

Teşekkürler. O arkadaşa da kızmıyorum ben. Çünkü bizim toplumumuzda evlilik ve çocukla ilgili büyük önyargılar var. Bir kadın evlenmemeyi seçiyorsa evde kalmış oluyor. Geç evlenmeyi seçiyorsa bu defa 'yaşlı gelin' oluyor:) Çocuk yapmak istese ayrı bir dert, yapmak istemese benim gibi ayrı bir dert. Her insanın kendine göre bir yapısı var. Kimi kadın 11 yaşında regl oluyor, kimisi 17. Kimi kadın ellisine kadar doğurgan oluyor kimi yirmibeş deyince menapoza giriyor. vargasabreu

sizi çok çok iyi anlıyorum. aynı sizin gibi düşünüyordum. ta kiiii bi anda hamile olduğumu öğrenip düşük yapana kadar. sonra bi garip oldum. yine hamile kaldım. tamamdır dedim bu sefer olacak. olur yani. yine düşük yaptım. ve içimde bi şeyler koptu. hayat anlamsız. herşey boş gelmeye başladı. o benimle olmalıydı. ben anne olmalıyım die düşündüm hatta kafaya taktım. yıllardır istemeyen, kimseye aldırmayan eşinin isteklerini bile dinlemeyen ben gitti. yerine anne olmak için can atan, çocukları görünce içi yanan biri geldi. ben dahil herkes buna şaşırdı. nihayet bin çeşit tedavilerle bebğim oldu. çok şükür alalhımaa... annelik varya hiç bir şeye benzemiyor. hergünüme şükrediyorum artık... sizinde mutlaka bi zamanınız vardır vücut saati mi diyorlar artık zaamanı gelince bence sizdede istek başlayacak. ben bi anda değiştim nasıl oldu kendim bile anlaamdım. kimse alınmasın ama her kadın bu duyguyu tatmalı. kendini mahrum bırakmamalı!!! J

Istemiyorsaniz istemiyorsunuz, ne var bunda? Hayat sizin, terich sizin, herkes kendi istekleri dogrultusunda yasamali bence, nasil istiyorsaniz oyle yapin.

Ben şu 'kucağına alınca seversin.' klişesine inanmıyorum. Bir insanın içinde yoksa zorla sevecek, isteyecek hali yok ya. Öyle olsaydı kucağına aldığı halde bebeklerini ölüme terk eden, hatta öldüren anneler olmazdı. Kadınların bu hayattaki tek görevi çocuk doğurmak değil. Mesela ben de çocuk sevmem, bana göre çok çok büyük bir sorumluluk. Zaten hiçbir zaman her gördüğü bebeği seven, öpen hatunlardan olmadım. Mümkün olduğu kadar mesafeli olurum. Siz de çocuk sahibi olmak zorunda değilsiniz. İnsanların söylediklerine çok takılmayın, millet konuşmayı pek sever. :) violin35 inşallah bir

Bende çocukken ve gençliğimde hiç öyle deli gibi çocuk isteyen ay evleneyim de çocuğum olsun diyen biri değildim hatta evliliğimin ilk 3 senesinde aramadım bile keşke olsa diye sonra sonra istek başladı eşimle ikimizden bir parça bir varlık benim vücudumun bir parçası, bu hayatta gayem gibi tabi normal denemeler tedaviler sonuç vermedi şu an beklemedeyim ara verdim ama olmazsa olmaz da demiyorum çocuk için çevremde de çok var olmayan evet istiyorum ama olmazsa da yapacak bir şey yok. Bazıları imkansız böyle bir şey hissetmemen demişler ama neden öyle olsun herkes annelik iç güdüsü taşıyacak diye bir şey yok çocukları sevecek, onun sorumluluğunu ömür boyu alacak hayatından feragat etmeyi isteyecek değil annelik isteyerek olması gereken bir şey yaş için de endişelenme tamam 35 yaşından sonra şans birazcık azalıyor ama hiçbir sorunun yokmuş. Bir evlen bakalım eş adayın da zorlamıyormuş zamanla kararını versin eğer yapamayacağını düşünüyorsan yapmazsın ama evlilik gerçekten düşünceleri değiştirebiliyor.

Oha ben de bakmadan yazdim mal gibi Önceki

Kendimden örnek vereyim, 2 senelik evliyim evlenmeden önce asla evleneyimde bir çocuğum olsun demedim. Annem örgü örerdi bunu da senin bebeğine saklayacağım derdi o kadar uzaktı ki bana o duygu yok artık derdim. Hemen hemen bütün arkadaşlarım evlendi çocukları oldu onları gördükçe benim içim daralıyordu resmen. Evlendim yine kendimi çocuğa alıştıramadım hatta bir gün hamileyim diye şüpheye düştüm o şüphe bile beni o kadar kötü duruma soktu ki anlatamam. Ama bir gün eşimin çok istekli oluşundan mıdır bilmem artık zamanı geldi sanki dedim. İçime bir bebek sevgisi yerleşti. Eşimle benim bize ait bir bebek o kadar mucize geliyor ki şimdi sanki bütün duygularım tam tersine döndü. Şimdi 6 aydır istiyoruz ama o gelmiyor Herşeyin bir zamanı var. Belki sizinde içinize doğar bir gün o sevgi... M

evlenebilir.. herkes kendine bilcek. ne diyim. . push ; Samsonn

psikologlar bana... geliyor artık. regresyon çalışmalarına katılabilirsin eğer maddi imkanın varsa ve kafan yatıyorsa P

Sizin kadar on yargili olmasamda bende cocuklari pek seven tagammulu olan bir insan degildim, bebekler hic sevimli gelmezdi bana, cocuklar hasari bocek gibi gorunurdu gozume, hamilelik tuylerimi urpertirdi, ne tekimkazara hamile kaldigimi ogrendigimde gunlerce agladim, ben ne yapacam, artik hicbirsey eskisigibi olmayacak diye esime dert yanip durdum, haftalarca acaba bu bu testlerde bir yanlislik varmidir diye umut ettim :)) aylarca anne gibi hissetmek soyle dursun durumu kabullenemedim, geceleri uykular uyuyamadim... Son haftalarda artik alistim kabullendim, minik kiyafetlerini ellerimle yikadim utuledim, odasini kurdum ve bebegimi beklemeye basladim, hep onu ilk gordugum an nasil hissedecegimi merak ettim. Kizim dogdugu an kucagima aldigimda, o burusuk cirkin aglayan yuzunu gordugum an agzimdan ilk cikan sozcuk "ne kadar guzelsin" ilk hissettigim sey sonsuz bir sefkatti. Oyle minik oyle savunmasiz, oyle bana muhtacti ki, onu bir saniye birakmak soyle dursun artik onsuz yasayamayacami anladim. Annelik soyle muhtesemdir boyle ozeldir kliselerinden nefret ederim, asla o klise arabesk kisi olmadim, ama durum bu! Yalniz hic kolay bisey degil annelik, hamilelik surecini gectim 7 aydir kizim uyudugu zamanlarda dahi adam gibi uyku uyumuyorum, huzur nedir bilmiyorum, ayaklarimi uyatip bombos bir kafayla keyif yapmayi unuttum, gazi var mi, usuyomu, ustunu acti mi, tok mu ac mi, hasta olmasin, yorgani kafasina cekip bogulmasin, uykusunda kusmasin, ne zaman uyanir... Annelik manyakca hastalikli birsey. Gecen gun esim hayatinin en mutlu gunu hangisi diye sordu, Mira' nin kahkahalar attigi anlar geldi hep aklima.. Bende durum bu Eger genede iyi bir anne olamayacaginizi dusunuyorsaniz, yapamayacaginiza inaniyorsaniz hic kalkismayin derim, hem anne olmak istememek sizin kotu, kalpsiz biri oldugunuzu gostermez, hayat sizin karar sizin Aşk olsun K

Bence imkansiz diye birsey yok. Insanin icinde yoksa yoktur. Her kadin anne olacak diye bisey yok. Cocuklarini bogarak olduren anneler bile var bu dunyada. Hicbirsey imkansiz degil o yuzden... D

Bilmiyorum size yardımcı olabilir miyim? Ben de sizin aynınızdım. Hiç bi zaman çocuk sahibi olmak istemedim. Yolda bebek görünce kardeşim arkadaşlarım koşar gider severdi ben sadece ayıp olmasın diye canııım derdim. Benimki de şefkatsizlikten değil. Kardeşlerime çok iyi ablalık yaptım yapıyorum da. Ama bilmiyorum o istek olmayınca olmuyor yani. Sevdiğim insanla evlendim, 2 sene çocuğun adını ağzımıza bile almadık çevredekiler hariç. Sonra eşim hep arkadaşlarının çocuklarını iş yerine geitrdiğinden bahsedip duruyodu çok özeniyodu belli yani. Çok düşündüm svdiğim insan benim için çok önemli onu bi yanı buruk bırakmak hiç istemezdim ama çocuğa bakmak da benim için bilmiyorum tuhaf bi duyguydu yani hiç isteğim yoktu. Bi gün bi arkadaşkmla konuştum dedi ki göÜnü karartmazsan o bebek hiç olmaz istemezsin. Velhasıl ben de korunmayı bıraktım 5 ay sonra falan testte gördüm hamile olduğumu ve çok ağladım napıcam ben diye. Eşim beni sakinleştirmek için yazık neler yapmadı. Hiç istemiyodum ya. Belirsiz bi duygu napıcam ben diye Hamileliğim boyunca giç annelik hissetmedim hatta doğdu belki 1 hafta falan benim değildi sanki. Doğumdan sonra da baya bi ağladım napıcam ben şimdi diye :) hiç bişey eskisi gibi olmayacak diye.. Şimdi oğlum 1 yaşında. Aramızda kaldın onun aşkı babasınınkini bastırıyo :) eşimi ne kadar seviyorum Allah biliyor yani. Velhasıl böyle bi duygu yokmuş yeryüzünde. Size bu kadar değer veren başka kimse olmayacak. En sevdiğiniZ insanla bile tartışıyosunuz aranıza bi soğukluk giriyor. Ama evlat öyle değilmiş. Rabbim isteyen herkese nasip etsin. Annelik duygularımı anlatamam burada. Bi öpmek için bile yeltenmesi, beni kucağına al diye gözlerinin içine yuvarlak yuvarlak bakması, sana dokunmadan uyuyamaması o kadar güzel ki.. Biz bayanların tek sıkıntısı anne olmadan o hormonlar gelmeden anneliği anlayamayacak olmamız. Bu mümkün değil yani. Çok başka bi duygu çünkü. Ben siZin canlı örneğinizim açıkçası. Elbette karar sizin olacak. İnşallah yardımcı olabilmişimdir. Allahım isteyen herkese nasip etsin inşallah.. iPhone 'den Kadınlar Kulübü aracılığı ile gönderildi

Ben biraz alınganım galiba çünkü içimde annelik duygusu yok dediğim insanlar bana hep yaratıkmışım gibi baktılar. Dediğim gibi çok sabırlı ve şefkatli bir insanımdır. O konuda hiç sıkıntım yok. Sadece annelik duygusu yok içimde. Olmuyor, olamıyor. Elimde değil. P

Her yönüyle aynı durumdayız seninle :) Sadece ben bebekleri fiziksel olarak çok seviyorum. Sorumluluk almak ciddi anlamda ürkütücü geliyor bu konuda. Çünkü eğer mutsuz bir birey dünyaya getirirsem kendimi affedemem gibi geliyor. Bir şey dikkatimi çekti yalnız, "hamile kaldığımı düşündüğümde boğuluyorum" filan demişsin, doğum yapmakla ilgili bir fobin olabilir, tokofobi deniyor sanırım. Çünkü fikrim değişebilir diyorsun sık sık. Çok kararlı değilsin aslında bu konuda gibi geldi bana.

gebelik bölümünde bir ara böyle bir konu daha açılmıştı sen açtın sandım ama değilmişsin :)) bebek istemek kadar istememekte bir okadar doğal bir durum, ben ebeyim ve günde bir çok hasta aile planlaması için başvuru korunma yöntemleri hakkında bilgi alıyo RİA takılıyor, hap, condom kullanıyo vs vs.. hiç kimse yargılamaz sormaz o hastalara niye korunuyosun gerekçen nedir diye 3 çocuğu vardır doğru düzgün korunamıyodur yada bilmiyodur der ki tüplerimi bağlayın kurtulayım ya da hiç çocuğu yoktur istemiyodur herhangi birisiyle korunur bebek istememek gayet normal... vee bebek istemekte bir okadar normal dediğim gibi işim gereği okadar çok iç içeyimki bebeklerle ama benim bebeğim olmuyo kirli, temiz, büyük, küçük hiç çocuk ayırmam hele bebekleri elalemin çocuğunu alıp içime sokasım geliyo okadar seviyorum kimbilir kendi bebeğim olsa nekadar severim ama korunmamamıza rağmen 3 yıldır olmuyo çok üzülüyorum ve çok dua ediyorum Allah herkesin gönlüne göre versin konusahibininde çocuk hasretiyle yanıp tutuşanlarında

Sizi anlıyorum gerçekten kendimden örnek vereceğim. 2 yıllık evliyim 27 yaşındayım bana kalsa 30a kadar yolu var dost, akraba bebek erteleme fikrimi duyunca gözleri yuvalarından fırlıyor hazır olmak başka birşey çünkü bunun kararını anne ve baba adayı vermeli. Psikoloğunuz alıştırma yapın demiş size ben bu yöntemi kendim keşfettim ve zaman zaman uyguluyorum kuruyorum hayal ediyorum şöyleki anne olduğumu hayal edip bebeğimi göğüsümde uyuttuğumu minicik poposunu pışpışladığımı düşündüm en son inanın o an gözlerim doldu, içim bi tuhaf oldu bu hayal ile yüreğim yumuşadı ama sadece o anlık.. Alıştırmadan kasıt bu.. Allah sizede istediğiniz hayali yaşatsın.. nerisona

Olabilir herkes çocukları sevmek zorunda değil. Ben sizin gibi pek çok insanı gördüm. Ama eşinizle aranızda bu ciddi bir probleme dönüşebilir ileride. Ve merak ettim psikolog bu konuda ne yorum yaptı? M M e

Çocuk sahibi olmamak tercihtir, haktır. Ben de çocuk sevmiyorum, ağlamalarından nefret ediyorum diyenleri anlamıyorum. Hiç kimse 15 yaşında doğmadı sonuçta.

icinden gelmek diye birsey var bende tam tersinizdim. evlenmesem olur ama muhakkak bir bebegim olmali derdim cocuken bile hayalini kurardim... Kadınlar Kulübü Mobil uygulaması kullanılarak gönderilmiştir. Önceki

Çocuk istemeyenler zorla, baskıyla, tavsiyeyle anne olmasınlar.. Ya seversem diye doğurmasınlar geri dönüşü yok.. Gerçekten bakabilecekler olsun.. Annelik öyle kolay, istemeden yapılabilecek bişey değil.. Eskiden ben de yüzüne bakınca kokusunu duyunca değişir herşey derdim şimdi bakıyorum da anne demeyi haketmeyen insanlar anne oluyor olan çocuklara oluyor,,

İnanın şefkatsiz bir insan değilim. İki ayda bir çocuk esirgemeye giderim. Yapabileceğim yardımları yaparım. Ama dediğim gibi içimde annelik duygusu yok. Çok iyi bir ablayım sadece. Çocuğu kucağıma alıp sevmeyi sevmem. Çocukla ilgilenmeyi sevmem. Ama oturup sohbet etmeyi severim. Bu düşüncem değil içimde hissettiğim duygu ve ne yaparsam yapayım başedemiyorum. Yolda bebek görünce kendimi zorlayarak gidip seviyorum belki içimde birşeyler olur diye. Ama yok olmuyor. Çok üzülüyorum sırf bu yüzden. Şimdiye kadar sorun olmamıştı. Ama şimdi bu bir eksiklikmiş gibi hissediyorum. En büyük korkum da bebek olduktan sonra ya çocuğumu sevmezsem. Allah sizin de yardımcınız olsun. İnşallah karşınıza sevdiğiniz güvendiğiniz biri çıkar bebeğinizi de kucağınıza alırsınız.

Olmayınca olmuyor değil mi o duygu. nerisona

hani yaşınız 20li yaşlarda olsaydı bekleyin belki o duygu gelir derdim ama yaşınız 35. bundan 5 sene sonra şimdi anne olayım dediğinizde olamayabilirsiniz. bence evlenirseniz çocuk sahibi olun. ben de çoğu kişi gibi kendi evladınızı kucağınıza aldığınızda o psikolojiden çıkacağınızı düşünüyorum. A

Herkes çocuk sahibi olmak zorunda degil ve bu bilincteysenuz sadece saygi duymali. Ancak evlenince esiniz, esinizin ailesi, sizin aileniz surekli cocuk isteyecek.. Ayrica universitede bir profesör hocam var cocuk sahibi olmak istememis hic ve dunyadaki en anac en mükemmel kadin.. Sefkatli, merhametli harika bir kadin bir konuşmamız da bu benim tercihim demisti hicbir saglik sorunum yoktu ben istemedim demisti çünkü kendimi taniyorum istemedigimden emindim demisti.. R

Yukarıda ne güzel demişsin nişanlımıda bebek hasretinde bırakmak istemiyorum diye evlendikten sonra tek kişi olamıyoruz bir oluyoruz eşimiz ile tek başımıza karar verdiğimiz zamanlar bitiyor onu da düşünmek lazım diye düşünüyorum tam da yaşınızdasınız bana kalırsa beni de annem 34 yaşındayken doğurmuş iyi ki de doğurdum seni der bende evliyim evlenmeden önce ve evlendikten 1 yılımıza kadar çocuğun ç si aklıma gelmez istemezdim ama çok garip bir duygu çok değil 1 yıl önceki ben ben değilim şimdi ben istiyorum bi bebiş umarım sizde evlendikten sonra benim gibi bir anda aklıınıza kalbinize bebek isteği düşer :)

70 i görecek miyiz meçhul. ya insanlar sadece aşık olup evlenemezler mi

Kimsenin baskisiyla cocuk yapilmaz herkeste cocuk sahibi olmak zorunda degil yaşinizi boşverin siz istemiyorsaniz cocuk yapmazsiniz ilerde fikriniz degişirse koruyucu annelik yada evlat edinebilirsiniz. Bende eşimde cocuklari cok sevmemize ragmen 4 yilimiza giricez hala hazir hissetmiyoruz kendimizi. Aslinda bu sene dedik artik olsun bizimde bi bebitomuz ama rahatimiza sanirim fazla düşkünüz. Cocuk güzel şey ama büyük sorumluluk. Bazende diyorum herkesin cocugu olmak zorunda degil bilemiyorum ama anne olmaya hazir hissetmiyorum kendimi ve dogum vs bana cok korkutucu geliyor aslinda ben sanirim daha cok dogumdan korkuyorum her dogum yapanda herşeyini anlatmasa ne mutlu olucam

Yorumların hepsini okumadım ama başlamış millet dünyaya gelirse seversin, çocuğun olursa geçer, yaşlanınca yalnız kalacaksın demeye sanırım. Burda sadece nişanlının baba olmak istiyor olması problem. Şimdilik sorun etmiyor olabilir ya da öyle görünebilir. Yarın öbür gün ikna ederim diye düşünüyor olabilir ya da baba olmama fikri ağır gelebilir. Bunları etraflıca düşünüp oturup konuşmanız lazım. Hatta gerekirse birlikte bir uzmandan yardım almanız lazım. İleride evliliğinizde sorun çıkmaması için önemli bunlar. Ben de 29 yaşındayım, bebekleri çok seviyorum ama sorumluluk almak korkutuyor açıkçası. Anne olabilecek vasıflara sahip miyim emin değilim. Biraz keyfine düşkün bencil bir insanım mesela. Kendimden önce bir başkasını düşünmek zorunda olmak zor geliyor. Her insan bir değil, kişiliklerimiz farklı. Bu nedenle kendini yargılamaktan, ben neden böyleyim demekten vazgeçmelisin. Herkes isteyen anne olamadığı gibi, her kadın da anne olmak zorunda değil. Dediğim gibi burda tek sorun nişanlın, o tarafı çözüme kavuşturursan mesele kalmaz.

Nişanlım bu konuda bana herkesten fazla destek oluyor. Hatta kendi yakınlarımdan bile :) O sadece olursa sevinirim çünkü sevdiğim kadından çocuğum olacak ama olmazsa da dünyanın sonu değil. Sen mutlu olamazsan ben zaten mutlu olmam diyor. Hiç ikna etme çalışmaları da yok. Kısa süredir birlikte değiliz, çok uzun zamandır tanıyorum ve uzun süredir birlikteyiz. Evlilik konusunda bile hiç baskı yapmadı hep benim hazır olmamı bekledi. Hatta ben çocuk konusunda yapmak istemiyorum annenler bu duruma ne diyecek diye sorduğumda 'bu bizim evliliğimiz, bizim hayatımız. Ne benim ne de senin aileni ilgilendirmez kararlarımız' dedi. Yani onun hakkında hiçbir kaygım yok. Ama biliyorum ki anne olmamak nasıl benim hakkımsa baba olmak da onun hakkı. O beni zorlamak istemiyor ben de onu bu haktan mahrum bırakmak istemiyorum. P

Hep yazıyorum istemiyorsanız istemiyorsunuz, suç değil, eksiklik veya acaiplik değil. Toplum baskısı insanlara kendini kötü hissettiriyor sadece.

bende 33 yaşındayım ve şu anda hamileyim,,,,, benim için çocuk sahibi olmak her zaman ertelediğim bir şeydi,,, 17-18 yaşındayken 25 yaşımda anne olurum diye düşünüyordum, 23-24 yaşıma geldiğimde insanın 28 i görmesi gerekir diye düşündüm, 28 e geldiğimde, 30 iyi bir yaş diye düşündüm,,, çünkü asla kendimi hazır hissetmedim, hayattan daha fazla zevk almak daha çok gezmek eğlenmek istedim,,, sonuçta aklı gezmekde olan annelerden olmak istemedim tatlım,,,, geçensene hayatımın aşkı ile evlendim eşim çocuk istemiyorum dedi, bende bilemiiyorum zaman içinde fikrim değişebilir dedim,,, sonra kazara hamile kaldım tatlım,,, aldırmayı bile düşündük,, sonra hamileliğin devamına karar verdik ama bebek bizimle kalmamaya karar verdi ve düşürdüm,,,, hayatımın en kötü zamanıydı tatlım,,,, şimdi hamileyim,,,, bazen gece yarısı kalkıp, çocuğun bir başkasınn hayatının sorumluğunu almak korkutuyor beni bazen,, ama hayatım boyunca insanın görmediği bir şeyi bu kadar sevebileceğini düşünmedim,,,,, tabiki de hayayımda eksiler olucak, her anlamda ama biliyorum ki bu bebekle beraber kendimi bütünleş hissedicem, belki eksile olucak ama başka konularda da artılar olucak hayatımda,,, belki de belli bir yaştan sonra anne olmak kararı biraz zor veriliyor çünkü insan olgunlukla beraber herşeyi daha çok düşünüyor,,,, birde insanın gerçekten sevdiği, bütün olduğu bir insandan bir bebek yapması insana mucizevi geliyor,, sende bunu evlenmeden aynı evde yaşamadan hissedemezsin, kendine karşı bu kadar eleştirici olma tatlım,, bence sen şimdiden bunları dert etme, evlen müstakbel eşinle,, zaman içerisinde çocuk olucaksa da kendiliğinden olur tatlım,, ama ki istemezsen de buda senin en doğal hakkın,,, sonuçta herkes ebebyn olmak zorunda değil,,,,, bu arada ocak ayında doğum yapacağım ve 34 yaşında olucağım, ve hayatımda elime aldığım ilk yeni doğan bebek kendi bebeğim olucak,,,,

Niye? Beraber yiyeceği, içeceği, şakalaşacağı, sevişeceği, gezip tozacağı, bir evi - hayatı paylaşacağı, bir ömür niyetiyle yola çıkacağı hayat arkadaşı istiyor olamaz mı?

Konu eski ama yorumlar beni benden aldı Piyasada bu kadar çok iğrenç, anneliği beş kuruş etmeyeecek insan olmasına şaşmamak lazım. Keşke bu zihniyet son bulsa da insanlar zorunluluktan, laf olsun adet yerini bulsun diye üremese, hazır olmayan insanlar çocuk doğurup kendi hayatinin da çocuğun hayatının da içine etmese.

evlendikten sonra o his kendiliğinden doğuyor in vino veritas in aqua

Soğuk değilim ama mesafeli olduğum doğru. Tanıştığı insanla hemen can ciğer kuzu sarması olan bir insan değilim. P

Arkadaslariniz dogru demis kendi evlafinizi kucagina alinca sevemiyorum diyemezsiniz missplayful

hissettiklerinizi en derinden anlıyorum. 1 sene 8 aydır evliyim artık çevremde çok yoğun bir çocuk isteği var. ama bende... hiç bir şey istemiyorum bu konuda. bir çocuk yapmak dünyaya getirmek ona yeterince bakamamak. ona bir anne olarak belki yetememek... daha zamanı var diyorum geçiştırıyorum ama o zaman ne zaman... eşim deli gibi çocuk düşkünü oysa bana hiç bir şey ifade etmiyor. yaşım geçiyor 30 geçtim bak diyor çocuk bana dede mi desin diyor ama içimde böyle bir istek yok. heyecan yok seni çok iyi anlıyorum. A

Opemem, sevemem, zip zip ziplatamam dediginize binaen konuyu bebekten soyutlarsak baska insanlara karsi nasilsiniz? Mesela nisanliniza sevginizi nasil belli ediyorsunuz? Dokunarak? Kelimelerle? Fedakarliklarla? Sefkatinizle? Hangi sevgi gosterme bicemi tatmin ediyor sizi?

Ama bence gercekten cocugun olursa kazayla vs yada nisanlinin istegiyle sevicegine benimseyicegine eminim. Bende cocuklardan nefret ederim cok ses cikariolar fln diye ama bebeklerede hastayim mumkunse hic buyumesinler

Eğer asla anne olmak istemiyorum fikrindeysen bunu sevdiğin adama belirtmelisin. Sanırım o çoğu kadın da olan annelik korkusunu yaşadığını ve bunun zamanla değişeceğini düşünüyordur...

İnşallah dediğiniz gibi olur. P

aslında normal. bebek bakmak sorumluluk. hadi onuda geçtim herkezin düşüncesi farklı... ben 30 yaşımdayım, genelde çocuklar beni sever, ben onları kucağıma alıp mıncıklayamam. çocukluğumdan beri öle ama... kendi çocuğum olsa durumun değişeceğini hissediyorum... bu arada bir süredir bebiş istiyoruz ama kendisi gelmiyor. şöyle düşün yaşın 35, eğer bir süre daha istemezsen ki hemen gelip gelmeyeceğide meçhul, geç kalmış olursun... merhametli olduğunu düşünüyorsun ozaman kendi bebeğini kucağına alınca durumun değişiceğini düşünüyorum... C

kimsenin sana kizmaya hakki yok ki.. hazir hissetmeyebilirsin, korkabilirsin.. bebek sahibi olmayi isteyip sknti yasayanlarin kendi açilarindan bakip kizmasi cok sacma olur..

Kim taşlıyor sizi merak ettim.. başkasının çocuğunu sevmemen ile kendi çocuğunu sevmemen çok farklı birşey... bunu söylemeye çalışıyorum ben, senin bu konunda yargılayan da taşlayan da göremedim.. kim onlar?

Hiç öyle bir kaygım yok. Ailemle aynı şehirdeyiz. Ablamla çok yakınızdır. Teyzelerim de benimle aynı şehirdeler ki onlar da annem gibidir benim için.

yaşadığın şey biyolojik olarak bence imkansız, annen ile ilişkilerinin çok kötü olduğunu düşündüm bu yüzden istemiyor olabilirsin... VAZGECILMEZIM DÜDÜKSÜZ

bir ana rahmine düşssünde sen o zaman bir gör bakalım hayatının nasıl değiştiğini.. hele ki yaşın 35 riskli sınıftasın. Allah korusun bben böyle durumlarda bir sağlıkçı olarak sıkıntılı gebeliklere çok rastlıyoruz. Onun için iyi düşün iyi olsun. Hele bi sen onu hisset nasıl oluyor. Belkide çocuğun olmayacak denemekten hiçbir zarar çıkmaz. bana o zaman çok hak vericeksin...

Evli ve iki çocuğu olan bir ablam var. Yeğenlerimin yaşları bana yakın neredeyse. Onları çok seviyorum. Hiç yanımdan ayırmadım şimdiye kadar. Hep kendimden üstün tuttum. Onlar da beni çok severler. Ama onları bile bebekken çocukken öpüp okşayarak sevmedim ben. Her dertlerinde sevinçlerinde yanlarında oldum, hiç yalnız bırakmadım ama ne bileyim çocuk sever gibi sevemedim, sanki küçük arkadaşlarımmış gibi sevdim. Bu sorunumu ablamla da paylaştım. Sen küçükken de oyuncak bebekle oynamazdın dedi. Sonra geçmişi düşündüm, gerçekten çocukken de hiç oyuncak bebekle oynamazdım ben. P

Genel olarak kadınlar öyle, bu foruma özgü olarak yazmadım. Ama burada bile çok önyargılı yorumlar olabiliyor. Arkadaşın biri normal olmadığımı, kötü olduğumu yazmış mesela. Önemli değil yazsın düşünsün. Ben kendimi ifade etmeye çalışıyorum. Asıl üzüntümün nedenini de söyledim, yazdım. Yani seninle ilgili değildi o yorumum sakın üstüne alınma.

hele bir evlen...

Bu yorumunuzu taktir ettim. cok guzel yazmissiniz elunize saglik

Bebek istemek kadar istememekde cok normal herkes sevecek diye biesey yok kendini hic zorlama akisina birak önce evlen bak bakalim hayat sana ne getirecek kendini bunca zaman okumaya ve calismaya vermssn aile olmak yuva kurmak farkli bir olay saglik acisindan karninda bir canlının varlığı evet kolay adapte olunacak bisey degil ama gercekden allah verdgi anda sevgisini icinde verecek yavas yavas alisacaksin. cok sevdgm bir arkdsmda sen gibi hic cocuk sevmzdi evlendi aglayarak birgun aradi hamiletim diye doguramazms istemyormus neyse aylarca agladi zamanla alisti bu duruma bebek dogdu öyle iyi bir anne olduki simdi yavrumu dunyalara degsmem 2. yi dusunuyorum diyor. kasma kendini sartlandrma akisina birak esinin yabindada surekli bu konuyu getirip sartlama onuda kendinide yoksa bu evlilignzde büyük sorun olur icinde kalsin dusuncen zamana birak P

Üremeyenlere eksik, problemli gözüyle bakmak kabile devrinde kaldı artık o zaman kabilenin insana ihtiyacı vardı. Şimdi bakıyorsunuz işsizlik, kalabalık şehirler, bizim ülkenin daha fazla insana ihtiyacı yok ki aksine nüfus planlamasına ihtyacı var. Bunu çıkıp söyleyecek, kontrollü çocuk sahibi olmak vakti geldi diyecek hükümeti indirirler yeminle üreme sevdalısı ablalar yakar o meclisi

Teşekkür ederim :) P

Etrafimizda anneligi abartili yasayan insanlari gordukce otomatikmen sogursunuz annelikten. Hamile bayanlarin insani hamilelikten sogutan korkunc abartili hallerini saymıyorum bile. Bence ne hamilelige ne annelige buyuk anlamlar yuklemeyin. Allah'in takdir ettigi, bizim olur verdigimiz bir durum olarak dusunun. Amac oyyy kurban kuzummmm, oyyyy bunu ben yaptim, oyyyyy mikemmel dahi cocuk, oyyyy mis gibi cennet kokusu laflariyla buyutulen bir cocuk olmasin. Hele de gelecekte yalniz kalma duygusuyla cocuk asla yapmayin. Ben sahsen cocuguma muhtac olup kahrimdan olecegime, devletin bakimevlerinde bakimsizliktan olmeyi tercih ederim. Velhasil amac sadece insanliga, topluma faydali basarili birey yetistirmek olmali.

bence hormonal birşey de olabilir. annelik duygusunu kontrol eden hormonlar vardır, mesela bazı hayvanlarda eksik oluyor ve bu yüzden doğursalar dahi bakmıyorlar veya öldürüyorlar. Yanlış anlamayın hayvanlarla çalıştığım için bu örneği veriyorum. ama sonuç olarak herkes çocuk sahibi olmak zorunda değil, iyi bir düşünün. eğer ileride pişman olmayacaksanız, siz de hayatınıza böyle devam edin, ne var bunda? önemli olan mutluluğunuz. zaten çok çocuk seven biri olsanız genç yaştta evlenir çoluk çocuğa karışırdınız. P

Ben sizin yerinizde olsaydım bunun icin psikologa falan gitmezdim. Bazi arkadaslar da sanki psikolojik bir sorunmus gibi oraya yonlendirmisler. Hayir herkes cocuk dogurmak zorunda mi? Biyolojik saat falan hikaye. Annelige bu kadar buyuk anlamlar yuklemenin de anlami yok. Eger bu kadar muhtesem dogaustu falan olsaydi insanlar bebeklerini cope atmazdi. Eee hani annelik icgudusu? Madem her kadin annelik icguduleriyle dogaro zaman cocugunu oldurmenin anlami ne? Demek ki gayet normal ve fizyolojik bir olay. Cocugunu elbette seversin. Ama abartmanin alemi yok. Ben dunyaya geldim, toplumun yararına isler yaptim. Bunun devami icin bir tane daha insan dogurdum. Bitti.

35 yaşımı doldurana kadar tıpkı senin gibi düşünüyordum. Ondan sonra ne oldu bilmiyorum, belki yaşın getirdiği bir baskı belki de hormonal idi bendeki ama çok ama çok istedim çocuk sahibi olmayı. Eski eşim ile uzun zamandır sorunlarımız vardı ve buna rağmen doğurmak istemedim, oda zaten başta çok istemesine rağmen sonradan bu fikir, sorumluluklar onu düşünceden caydırdı, iyi ki caydık ikimiz de.. Ve boşandık. Sonrasında görüştüğüm erkek arkadaşım beni bu fikre daha da ısındırdı, gerçi ilişkimiz sevgili olarak bitti ama hala onu gördüğümde bu adamdan bir çocuk ne güzel olur diye hayal ederim hep... İnsan aşık olunca böyle değişebiliyor.. Demem o ki zamanla bu fikre alışmanız olası.. Paniklemeyin. Bu fikre alışamasanız bile bence her kadın bu dünyada anne olma amacı ile gelmiyor, belki başka amaçlarınız vardır.. Tuhaf değilsiniz, son derece normal bir kadınsınız, psikoloğunuz bunu söyleyemiyor ama ben sizi temin ederim nacizane..

Demek ki insanlar aynı düşüncelere sahip olup araştırabiliyor ki kadınlar kulübü bence bunun tam yeri. Ben toplum baskısına aşırı maruz kalmış, annesinin torun olmazsa ilişiği keseceği hakkını helal etmeyeceği, eşinin çok çocuk isteyip onu bir yandan baba yapmayı kendine hak gören, doktora gittiğinde senin kistin miyomun var ileride çocuk sahibi olamazsın dediğinde aklı karışan, artık her ortama girdiğinde e sen varsın 33, eşin 40a merdiven dayamış e 2 seneye yakın evlisiniz yok mu çocuk daha ya olmuyor mu yoksa sorularına da maruz kalan biriyim. Toplum bunu bana 2 seneye yakın ilmek ilmek öyle bilinçaltıma işlemiş ki bu zamana kadar hep ertelediğim şeyi herhalde çocuğumuz olmayacak bir deneyelim diye eşimin çocuk isteğini kabul ederek şu an 5 haftalık hamile olan, depresyonun en dibinde olan, ben hazır değilmişim mutlu bile olmadım diye ağlayıp üzerine neden mutlu olamıyorum neden istemiyorum diye ağlayan bir haldeyim şu an. Allah korkum var eşimi de üzmek istemiyorum o yüzden geriye döndüremiyorum hiçbirşeyi. Fakat kesinlikle toplumun size bunu yapmasına izin vermeyin. Ben de hazır değildim ama bir anda kendimi bu şekilde buluverdim. Keşke milleti susturup iletişimi kesip kendim ne istiyorum diye düşünseymişim annem de artık gözü açık mı giderdi hakkını helal etmez miydi bilemiyorum kendi problemiydi. Eşim bir dediğimi iki etmiyor hep destek ama sonuç olarak şu an mutsuzum. Hiç öyle Allah bize vermiyor seni nankör kadın senelerce uğraşıyoruz yorumları yazmasın kimse. Bu psikoloji anlatılmaz yaşanır, kimin içinde ne fırtınalar koptuğunu bilemezsiniz. Ben de size özeniyorum çünkü keşke ben de sizler kadar sevinebilsem keşke havalara uçsam çocuğum olacak diye. Öyle olur sandım ben de ama olmadı işte elimde değil...

Bu tarz bi konuda arkadasin biri beni yanlis anlisti bu yuzden yorum yapmiyim. Allah herkesin gonlune gore versin istemiyosaniz zorla diilya ama olursa eminim o his icinize isliycektir bundan supem yok. R Rossiene

Allah gönlüne göre versin canım..

O size göre öyle tıp dünyası bile 35 den sonra gebelik şansının azaldığını söylüyor. bide kendinizi övüyorsunuz 40imda hamile kalirim diye hamile kalmak icin senelerce uğrasan insanlar var ve yas cok büyük bi etken. iPhone 'den Kadınlar Kulübü aracılığı ile gönderildi nerisona

Cocuklara karsı sevgin olmazsa isteğin de olmaz. Yeğenini bile uzaktan sevmişsin hiç öpmemişsin. Bence insanlara karsı da böylesin. Soğuk ve mesafeli. Doğrumu? Yapısal bir durum galiba.

Nişanlım 43 yaşında... MissCherryBlossom

bence şu anlattığınız kişi ile konuyu açan kişi arasında hiç bir bağlantı yok, hatta alakanız yok.. bir bebeği kollarına alıp sevmek istemeyen bunu yapamayan bir insan yukarıda saydığın şeylerin hangi birini yapabilir. hiç tanımadığınız yaşlı genç çocuk herkese yardım ediyorsunuz da kendinizin ya da değil bir bebeği nasıl sevemiyorsunuz ilginç.. tuhaf olan da bu zaten ya heptir ya hiç:26: P

Ben tercihimi ürememekten yana kullanıyorum. Yarışmacı arkadaşlara başarılar dilerim tişikkirlir.

Sen de kendinden kesin emin değilsin demek ki.. senin nasıl fikrinin değişme ihtimali var, nişanlının da var.. Nişanlına tüp bağlatma konusunu açtığın da sana izin vermeyecektir zaten.. cevabı bildiğin için de sormanın manası yok, haklısın... P

herkes evlenip çocuk sahibi olmalı diye birşey yok.. 35 yaşınıza kadar evliliği istememişsiniz şimdi evleniyorsunuz.. çocuk istemiyor olabilirsiniz bence en doğal hakkınız.. ilerde pişman olmamanızı dilerim ama.. çünkü 5-10 yıl sonra anne olmak isterseniz doğanın kanunları sizi zorlayabilir.. bence çok düşünmeyin.. eşinizle mutlu evlilik hayatınıza alışın önce.. çocuk konusu elbet açılacak o zaman kararınızı verirsiniz.. benim 2 yaşında kızım var kendi duygularımdan hareketle "çocuk sahibi" olun diyemem.. ama şu da var.. ben de öyle çocuklara tapan biri değildim.. yani çocukları sevip çocuk doğurulmaz zaten.. içten gelen bir istektir.. allah bu isteği olana versin.. siz de madem yok bence düşünerek kendinizi yıpratmayın.. birgün gelirse zaten anlarsınız:) gelmiyorsa o da sizin doğanız.. sizin seçiminiz ve hayatınız.. . push ;

çok çok farklı bir açıdan gireyim ben konuya çok kişiye mantıksız gelebilir herkese saygım var kendi inancım doğrultusunda yazıyorum bakınız kadının görevleri ve cennete girebilme yolları... innuk

Anne olmak istemiyorsan sırf eşin istiyor diye çocuk sahibi olmamalısın ilerde. Zaten istemeyerek doğurduğunda o çocuğa ne kadar ilgi, sevgi verebilirsin ki... Yazık olur yani. Ama nişanlın zaten kabul ettiyse ilerde sorun çıkarmaz gibi geliyor. Z

Bunun düşünmekle alakası yok ki. Bu içimden gelen duygu. Engelleyemiyorum. C

Acaba insanlarda da aynısı söz konusu olabilir mi? Yani hormonal bir sorunum olabilir mi? Gerçi sürekli olarak sağlık kontrollerimi yaptırıyorum. Yaşım nedeniyle zaten hamile kalmamın zor olacağını söyleyen arkadaşlar olmuş ama her ihtimale karşılık tüm testlerimi de yaptırdım. Şu an hamile kalmam için hiçbir sorun yok. Sadece ben istemiyorum.

Tam tersine... Sadece annem değil, tüm ailemle ilişkilerim çok iyidir. Pek çok insanın imreneceği bir anne ve babaya sahibim. Hayatım boyunca hep arkamda oldular, hep destek oldular. Sevgilerini hiç esirgemediler. Hep kendine güvenen, ayaklarının üstünde duran bir insan olmam için çalıştılar tüm imkanlarını seferber ettiler. Başımın üstünde Mekke'ye taşısam ikisini de haklarını ödeyemem. Ama daha önce de yazdım ben çocukken bile oyuncak bebekle oynamak istemedim. İçimde yok. P

Cok dusunurseniz ölene kadar cocugunuz olmayabilir. Cunku yasiniz 35. Bence ilerisini dusunun. 70 yasinda yapayalniz bir hayat...

İnşallah olur bebeğiniz tabi istiyorsanız. Dediğim gibi herkesin derdi farklı farklı. Ben asla istediğim an hamile kalırım demedim. Yanlış anlaşılmış. Bir arkadaş zaten yaşın geçmiş tarzı bir yorum yapmıştı. Başka bir arkadaş da ona cevap vermişti. Sadece basit bir açıklama yaptım. Genlerle ve yaşla çok ilgisi var aslında ama sonuçta olacak olanı yalnız Allah biliyor. Bize bu özellikleri de veren zaten o değil mi. Önceki

Şöyle anlatayım ben en yakın dostlarıma bile sevgimi kucaklayarak öperek göstermem. Daha çok onlara karşı davranışlarımla, bakışlarımla, onlar için elimden geleni yaparak gösteririm. Bu durumun tek istisnası nişanlım oldu. Durup dururken öperim, bağrıma basarım onu. Gecenin bir yarısı aklıma gelir arar onu sevdiğimi söylerim. Hasta olsa içim gider. Parmağı kanasa kalbim çıkar.

Ben zor dedim imkansiz demedim daha evlenmemisler bile bu arada bende 33 yaşındayım ve su an hamileyim. ilk gebelikler icin 36 yas kolay hamile kalınabilecek bi yas olmayabilir. iPhone 'den Kadınlar Kulübü aracılığı ile gönderildi nerisona

İstememek de çok normal Ama nişanlına kesinlikle istemiyorum fikrim de değişmeyecek demelisin ve ayrılma ya da devam etme kararını ona bırakmalısın

Oncelikle tesekr etmek istiyorum cunku cok duyarlisiniz. konuyu acarken "bircogunuz bebek istiyo ama ben istemezken size ayip olurmu "diye dusunmen cok nazik bi davranis. cunku buraya kabak gibi testinin fotosunu cekipte "aaaa hamilemiyim acaba "diyenlerde cok var. bilmiyolarki nekadar uzuluyoruz. ben sahsen 7senedir bebek icin ugrasiyorum tedavilerle. biliyorumki daha uzun yillar ugrasanlarda var. ama en cok niye katlaniyorum bu eziyetlere biliyomusun esim icin. ben istemesem bile onu mahrum edemem. en buyuk hakki bi evlat sahibi olup o duyguyu tatmak. sende eminimki evlendikten sonra eksikligini hissedeceksin. bi aile olmanin tadi bambaska olmali. Ama biyandanda dogurupta sevmeyenler sahip cikmayanlarda var. rabbim isteyene versin yinede hakkinizda hayirlisi S sibelizim Kağanin

En son 2014 de girmiş buraya son görülme tarihine baktınız mı

İzin vermemekten kastım, karşı çıkmasıydı... sen şimdi böyle düşünüyorum ama ilerde fikrim değişebilir diyorsun.. o zaman sorun yok zaten, nişanlında kvden de bunu tahmin ediyorlardır zaten.. ben de yedi kat yabancının çocuğunu öpüp okşamam... bu annelik ile çok farklı bir durum.. yeğenlerim var mesela onlara ölür biterim ama komşunun çocuğunun yüzüne bakmam :)) o yüzden şimdiden korkma bence... P

Benim işimden kopma ya da başarımı etkileyeceği gibi bir kaygım da yok. Çok şükür hayatım garanti altında. Şu an işi bıraksam ölene kadar hiç çalışmadan yaşayabilirim maddi sıkıntım olmaz. Zaten yaptığım iş çok fazla mesai isteyen bir iş de değil. Yani benim derdim bunlar değil. Benim içimde hiç olmadı bu anne olmak duygusu. Hiç hissetmedim. Ben çocuğum olursa hayatımı etkiler diye korkmuyorum, ben çocuğum olursa ve ya çocuğumu onun ihtiyacı olan şekilde sevemem diye korkuyorum. Önceki

ben sizi çok iyi anladım, siz başka şey için konu açarken, birisinin bu yaştan sonra hamile kalman da zor demesi bana hoş gelmedi, çünkü diyorum ya gerçeklik payı yok. annem de ilk denemede 35 ve 42 yaşında doğum yaptı. teyzem korunurken +40 yasında hamile kaldı. P

Çocuk meselesi enteresan bir mesele bana göre... Kimi çok isteyip de sahibi olduğu zaman, bazı depresyonlar yüzünden bir kenara atabiliyor.. Hatta verebiliyor... Kimi hiç istemeyip de kazara sahip olduğu zaman hemen bir sene sonra bir tane daha yapabiliyor... Bu biraz enteresan bir mesele... Sadece şunu söyleyebilirim... Ne olur kızmayın ama başka kelimeler gelmeyecek gibi aklıma, Kadın enteresan bir aygıt.. Bilgisayar gibi... Windows 95 ile hayata başlıyorsun... Regl oluyorsun sürüm değişiyor.. 98 oluyorsun... Daha farklı gözler.. daha yeni pencereler... Sonra Evleniyorsun... Sorumluluk alıyorsun.. bunalıyorsun da.. Ama XP oluyorsun hayat zorladıkça.. Bir yanda iş.. bir yanda eş... bir yanda hayatına peyda olmuş yeni arkabalıklar, bağlar... bayağı bayağı XP'sin yani... Daha önce sende hiç olmayan yeni sürümler, servis paketleri ve açılmamış fonksiyonlar açılıyor... Ben böyle miydim ya? Bu benim karakterim miydi? dediğin şeyler çıkıyor ortaya... Çocuk tüm bunların tam upgrade versiyonu ve sürekli güncelleniyor.. Hiç açılmamış bir sürü kutu açılıyor içinde... Asla aklına gelmeyecek şeylerden severek feragat ederken kendine de kızıyorsun.. Çünkü en iyi annenin içinde bile saklı kalmış "Ben olma" arzusu vardır.. "Benim kendime ayırdığım zaman" adı altında gerçekleştirdiği bazı şeyler... Çocuk sahibi olmadan o kutuları açamazsın.. Kim bilir belki de hakikaten anne olamazsın, yoktur bu fıtrat... Ama kimbilir, belki de hepimizden daha iyi bir "Anne" sindir, hatta çok iyi bir evlat yetiştirebilecek tam donanımdasındır.. Bu riske değer mi? Bilmek ister misin? bilemiyorum... Şunu da belirteyim, hiç anne olmamış bir arkadaşım var.. Artık imkanı da yok.. Olabiliteler elden gittikten sonra kıymete biner ya hani, bazı keşkeleri hala var... Derinden derine... Yalnız yine de şunu söyler "Ya olsaydı da ölseydi.." Allah korusun.. Onun korkusu sevdiğini kaybetmekmiş meğer.. Seneler sonra bu fobisinin altta yatan neden olduğu düşünülünce tabi, insan hak veriyor.. Sizin isteksizliğinizi körükleyen belki bir fobidir.. Mesela "sorumluluk alma"... ya da çocuklar bazen zorlayıcı olabiliyor ve zamanı emiyor "özgürlük kaygısı" vs. Altta yatan nedir bilirseniz, belki farklı bir bakış açısı sunar psikoloğunuz. Tam olarak sizi ürküten nedir? Belki de doğru soru bu...

Evet biliyorum üzerinden epey zaman geçmiş zaten yazdım yukarıda da ben de aynı süreci yaşadığım için merak ettim belki mail ile bildirim gider görür ve sürecini anlatır diye hepsi bu D

Bence dert etmeyin ve herşeyi akışına bırakın. Ben de anne olmadan önce hiç bir bebeği öpüp koklayarak sevmedim, hep uzaktan severdim. İçimde de öyle aşırı sevgi, şefkat gibi hisler oluşmazdı. Evlendikten sonra olsun istedim ama hamileyken ben çocuğum doğunca onu kurallarla yeriştireceğim, ağladığında şımartmayacağım, katı olacağım vs derdim, Bebeğim doğdu ve ben tam tersi bir anne oluverdim. Aşırı sevgi dolu, bebeğiyle oynayan, onu içine çeke çeke seven vs. Şu andaki size bakarak nasıl bir anne olacağınızı bilemezsiniz çünkü annelikle farklı bir kimlik kazanacaksınız, daha önce deneyimlemediğiniz bir duruma vereceğiniz tepkileri şimdiden kestiremezsiniz. Nasıl nişanlınızla diğer insanlara olduğunuzdan farklı bir ilişki kurdunuzsa, bebeğinizle de bambaşka, sadece sizin ve onun aranızda farklı bir ilişkiniz olur. Yaşınız gereği olgunsunuz ve fazla detaylı düşünüyorsunuz. İnanın anne olmaya karar verenlerin çoğu da sizin gibi detaylı düşünse belki kararsız kalırdı. İnsanlara dokunmaktan hoşlanmayan, mesafeli biri olmanız çocuğunuzla da öyle olacağı anlamına gelmez. Ayrıca bebeğinizi illa da çok öpüp mıncıklayarak sevmeniz gerekmez, doğumla birlikte hormonlar zaten size yardımcı olacaktır, seveceğinize ve çocuğunuzun da sevginizi hissedeceğine emin olun. Bizim ülkemizde annelik duygusu gereksiz yüceltiliyor, anneler de insandır. Sizin de çocuğunuza çok kızdığınız, ondan bıktığınız pek çok an olacaktır tabii, her annenin olur sadece dillendirmezler, tabudur bu. Kısacası, şöyle olursa böyle olursa diyerek ihtimalleri düşünmeyi bırakın, su yolunu bulur. Elbette ki anne olmak zorunda değilsiniz, istermezseniz de çocuk yapmazsınız. Ama düşündükleriniz olacaklarla büyük ihtimal hiç örtüşmeyecektir, bunu hesaba katın. Yaşınız geç değil, ben ikinci çocuğumu 39 yaşında doğurdum, ilk denemede de hamile kaldım. Arkadaşım 42 yaşında doğurdu. Sağlıcakla kalın.