Bunların tek çözümü meşguliyet. Zaman buldukça kurar yayarsınız. Herkesin hataları oluyor bunlara takılmak doğru değil. Yaşayabilmeniz için unutmanız; başaramıyorsanız zihninizi daha sağlıklı şeylere yönlendirmeniz gerekiyor. Birkaç yıl önce bir olay yaşadım ve unutabilmem için yeniden doğmam gerekiyordu, öyle söyleyeyim. Sonsuz bir döngüdeydim düşündükçe daha dibe ittiriyor kendimi ve daha dibi bulmayı hedefliyordum, her en dip artık burasıdır diye düşündüğümde... Beynim susmuyordu. Öncelikli olarak en mantıklı şeyi yaptım; doktora gitmek. Yardım almaktan çekinmeyin. Profesyonel ya da güvendiğiniz herhangi biri... aşamayacaksınız yardım almak zorundasınız, bunda tüm insanlar hemfikirdir, bence. Sonraki hedefiniz kendinizin en iyi hali olmalı. Ben şahsen beynimi doldurmayı denedim önce. Kitaplarla, alanımla ilgisi olan herhangi bir makale olur, haber olur bakındım işte.. ve yeni bir dil öğrenmek benim için iyi olacaktı. Bunlar için çabaladım ama somut bir şeyler de görmek istiyordum. En iyi yaptığım şeylere sardım. İyi bir stilim olduğunu düşünürüm; gardrobumu zenginleştirdim, cilt bakımı vs uğraşmayı severim o alanda da kendime iyi gelecek şeyler buldum. Uğraştım sürekli, takılıp kalmadım. Kalsaydım benim için son olurdu. Bunu istemedim. Yavaş ve kesin ilerledim. Önemli olan bu; ilerlemek istediğinizden emin olmanız. Sizin durumunuzla benim durumum çok farklı belki.. ben insanları pek takmam vs vs.. Ancak anlatmak istediğim şey zihninizin kontrolünü ele geçirmek. Düşüncelerin arkasına takılıp giderseniz yolunuz çoook uzun olur, tepemezsiniz. Dur deyin. Başarabilirsiniz, unutmayın.

Sizde kötü şeyler yaşamışsınız sevindim iyi olmanıza ne güzel, inşallah bende iyi olup atlaticam bunu, haklısınız kimse yaptığı kötülükleri kabul etmiyor ayakta dik durup yolumuza devam etmekten başka çare yok.

Teşekkür ederim, gardrobumu bende yenilemeyi düşünüyorum, geçenlerde konu açmıştım cilt bakımı seansına gidicegim diye fikirler almak istemiştim, saçımı boyattım kendimle ilgileniyorum seviyorum bu tür şeyleri, zihnimi meşgul etmeyede çalışıyorum kitap okuyorum, YouTube de ilgilendiğim videoları izliyorum, ama yine de ara, ara aklima geliyor birkaç gündür sıklaştı ve modum düşüyor üzülüyorum, doktora gitmeyi düşünüyorum hatta randevu almıştım ama sonra iptal ettim, gitsem iyi olucak anlaşılan yardım almadan olmucak gibi bu sefer.

Kendimi nasıl anlaticagımı bilmiyorum insan kendine de kırgın olur mu ben kırgınım, eski ben karşımda olsa kendimden özür dilerdim, öz saygımı kaybettim duygularımla hareket edip salak saçma davranak, kendi gururumu ezerek yaptım bunu, aslında yanlışın en büyüğünü ben kendime yaptım, hayatımı göz önünden geçiriyorum alttan alıp fedakarlık yaptığım bir çok konu var, düşününce pişmanlıklarim çok neden ezdirdim kendimi küçük düşürdüm deyip kendi, kendime kızıyorum bazen, öyle davrandimda ne oldu kıymetli mi oldum diyorum, mesela okuyorum internette yazıyor işte oğlak Burcu şöyledir çok gururludur falan ben tüm oğlak burclarindanda özür dilerim ben oğlak burçlarının yüz karası gibiyim, hep konuşurken anlayışlı olup karşımda ki insanı kırmadan konuşmaya çalışıyorum, ama aynı şeyi kimseden göremiyorum benim bir kalbim yok sanki, dışardan baksanız hiç birşeyi takmayan biri gibiyim derdimi anlatamıyorum, ama ruhumda fırtınalar kopuyor mutsuzum yaklaşık 3 senedir bu böyle eskiden söylenmiş bir söze yada bir harekete takıyorum o zaman neden tepki vermedim diye kendime kızıyorum, yada üzülüyorum bana böyle demişti diye ağlıyorum birde karşında güvendiğin sevdiğin kisilerse bunlar daha çok üzüyor, eski evliliğimde de yaşadığım olaylar beni derin etkiledi, düşünüyorum ben mesela engelli olduğum için ne çocukluğum, nede genç kızlığım, nede kadınlığım dolu dolu güzel mutlu geçmedi herşey yarım buruk, çok isterdim dışardan göründüğüm kadar rahat olmayı, eskiden herşeyin ileride daha güzel olucaginı düşünüyordum şuan öyle bir düşüncem yok, hayaller kurardım artık kurmuyorum çünkü olmadığını gördüm, ama yine de hayallerim dualarımla Allah'a emanet ileride ne olur bilmiyorum ben sadece şimdilik buraya hissettiklerimi yazmaya çalıştım, bazen nedense çok duygusal oluyorum, hani filmlerde hamile kadınlar olur ya herşeye hemen ağlıyorlar, onlar gibi oluyorum geçenlerde evladını sarıp, öpen bir anne gördüm ona bile gözlerim doldu neden bilmiyorum, içimde büyük öfke ve kırgınlık var geçmiyor sadece bazen şiddeti diniyor tüm bu duygular beni yoruyor. T TravisScott Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Bende senin gibiydim. içimde insanların yaptıklarına nankorluklerine merhametsizlimlerine karşılık sürekli bir aşırı sitem kırgınlık öfke hırçınlık vardı. yaş ilerledikce, insanların gerçek yüzünü gördükçe, ana bana ölümü gördükçe, sırtıma bıçaklar yedikçe nefret ettim herşeyden ve herkesten. İyi sendeledim dibe vurdum hatta dibin dibini gördüm 3 senedir. Sırtımda bıçaklanmadik yer kalmamisti tabiri caizse. Baktım kimse benim hayatımı mahvettiklerini kabul etmiyor, ağlasam da zirlasamda olsemde kimsenin umurunda değilim herkes yoluna aynen devam ediyor, ölen geri gelmiyor, kimse ufacikda olsa bana, yaşadıklarıma başıma gelenlere uzulmuyor insanlar çok acımasız hep eleştiri hep eleştiri hiç iyiliğini söylemezler. Beni sürekli eleştiren kötüleyen bana zarar veren herkesle ama herkesle buna kardesleerimde dahil ilişkimi kestim kabuğuma çekildim, sosyal medya WhatsApp profil foto bile yok beni görmeye layık değillerdi çünkü. sonra guclenmem lazım dedim ölsem dahi kimsenin umurunda değilim. ayrıldığım adam bile bu ağlar ağlar ağlar kanser olur boşanmaya dayanamaz ana babasi zaten öldü, çocuklarına dayanamaz, kimsesiz yapayalnız intihar eder kaldıramaz bu kadar şeyi diye soyluyordu. Boşanmanın ardından 39 yıl yaşadığım doğduğum ili değiştirdim. Bana zarar veren herkesi ama herkesi sildim. guclenmem lazım dedim herkes benim bitişimi izliyordu. yeni şehirde işlerimi yoluna koymak için köpek gibi çalıştım gece gündüz, evimi çiçek gibi yaptım eskilerden çöp dahi bırakmadım herşeyi yeniledim mis gibi yaptım evimi yeni arkadaşlar edindim yeni komşular maddi olarak kimseye el avuç açmadım kendi yagimda kavruldum ve tabiki ilahi adalet tecelli etti dimdik durdum. şimdilerde nasıl yaptı nasıl becerdi nasıl güçlü kalabildi diye izliyorlar ama sadece izliyorlar. eskiden telefonlarda ağlayarak başıma gelenleri anlatan beni ben izin verdiğim müddetçe telefonlarını canım istediğinde açınca gulmelerimi dinliyorlar. sizde güçlenin çalışmıyorsan iz mutlaka ise girin dört duvar arasında kalmayın dışarı çıkın sosyallesin yeni insanlar tanıyın arkadaş cevrenizi değiştirin kimsenin sizin hayatiniza müdahale etmesine izin vermeyin güçlü olmak ayakta dimdik durabilmek iyi olmak en iyi intikam!