Hepimiz aslında yalnızız... Bırakın birbirimize itiraf etmeyi kendimize bile itiraf etmiyoruz... İnternetin hayatımıza tam anlamıyla girmesiyle aslında bütün yalnızlığımız kabak gibi ortaya çıktı... Eskiden ben 12 yaşındayken apartmanda herkesi tanırdık. Birbirine gelip giden komşular vardı. Birinin bi derdi oldu mu hemen koşturan insanlarla doluydu. Çok iyi hatırlıyorum alt komşuya misafirliğe gitmeden önce gider sorardım -müsaitseniz akşam oturmaya gelicez diye. Artık yolda birbirini gören tanıdık insanlar bile selam vermeden geçip gidiyor. İlk ne yalnızlaştırdı bizi? Televizyon. O dönemlere yetişemedim ancak inanıyorum ki bu dönemlerden kat ve kat daha iyi ve mutlu bir dönemdi. Akşam oturmalarının çok olduğu çayların böreklerin yapılıp sohbetin geceye kadar sürdüğü, insanların birbirlerine yalan söylemediği, herkesin arkadaş olduğu dönemler... Aşkların yalın yaşandığı katıksız olduğu dönemler... Gelen televizyon ile bölündü sohbetler yeni yeni duygular geldi birden hayatımıza. Kin nefret kıskançlık bunlar elbette vardı hayatımızda herzaman ama artık iyiden iyiye büründü benliğimize ve sonucunda yalnızlık geldi kuruldu en güzel yerine. Televizyonun ardından Bilgisayarlar geldi çok hızlı gelişen dönemlerdi bunlar değişimin kaçınılmaz olduğu kuşak çatışmalarının arttığı dönemler. Yeni neslin oyuncağı olan bilgisayar kısa bi sürede yalnızlığımıza yalnızlık kattı. İnternet ile birlikte insanlar üşengeç ve kolaycı oldukları için dostluklarınıda internetten yürütmeye başladılar. Yani yine biz yeniliği benliğe tercih etmiştik. Yine biz yalnız kalmaya razı olmuştuk. Şu anda burda olanların arasında internette dostluk kuran hatta sevgili olan bi çok arkadaşımız vardır mutlaka. Kendilerine bile itiraf edemezler yalan olduğunu internet in... Çünkü işte o zaman gerçekler çıkar karşılarına gerçeklerde herzaman acıdır. Bu yazıyı yazmak istedim çünkü ben kapı komşularımı özledim, kapı komşusunu tanımayanlara inat, çünkü ben sıcak sohbetleri özledim klavyenin soğukluğuna inat, çünkü ben aşkları özledim yalansız katıksız ve karşılıksız sevgileri gömlek değiştirir gibi sevgili değiştirenlere inat... Gerçekler yerine yalanı tercih edenlere inat. Marifet msn de binlerce kişinin var olması değil önemli olan derdinde sevincinde birilerinin yanında olması paylaşmak... Şu internetin soğuk yüzünden kurtulup gerçeklere dönmeniz dileğiyle... uğur çelik gulsehri

Cok guzel bir yazi, ama nerede o dostlar?Hepimiz aslinda dost ariyoruz kendimize, istedigimiz, sevincimizde, uzuntumuzde yanimizda olacak bir dost, bulamayincada sariliyoruz internete, televizyona, baskalarinin hayatlarini, baskalarinin asklarini seyrediyoruz, yani hayata seyirci kaliyoruz hep, yasamiyoruz, ve aslinda cogumuz istemiyoruz bunu bir anlamda mecbur kaliyoruz, toplumda boyle birsey iste, yasamak istemesekde bir sure sonra olayin icinde buluyoruz kendimizi. Keske sihirli bir degnek olsada cogu sey tersine donebilse, sokaklarda ip atlayan ev hanimlarini, aksam oldugunda yemeklerin alinip koskocaman sofralara tasindigi butun bir mahalle sofrasini hatirlarim, herkes herkesin ne oldugunu bilir, kimse kimseden ustun davranmaz, yemekler getirilir, yemekler goturulur, dertler paylasilir, sevincler cogalirdi, geriye donebilmek mumkun olsa hic tereddut bile etmez, bunlari secerdim inan. Acil Servis