Hormonlardan ötürü böylesiniz.. doktora bir danışın çok çok tehlikeli aslında küçümsenmemesi gereken bir konu. Hiç bir şey sizin kontrolünüzde değil şuan hormonlardan kaynaklı bunları yaşıyorsunuz, kendinize bebeğinize zarar verebilirsiniz. Lütfen ihmal etmeyin en azından danışın.

66. günden sesleniyorum. geçiyor... kesinlikle azalarak bitiyor. ama annelik hormonları çok fena... aşı oldu gün ateşi var huysuz. gözlerim doluyor. neşelense 2 3 dakika dünyalar benim oliyor. sureci daha rahat atlatmak icim emziriyor iseniz bol bol emzirin

Bu yaşadıklarının adı hormonlar :) Neredeyse iki ay boyunca kucağımda ağlayan minik bebeğe bakıp bakıp ağladım. Ben de yalnızdım. Nasıl bakacağım, nasıl anlayacağım, ya anlamazsam, derdine çare olamazsam.. İnan bana annelik kaygılardan ibaret, bunu ikinci bebeğimi de kucağıma alınca aynı kaygıları yaşayınca anladım. Zamanla geçiyor. Hepimiz olmasa bile, çoğumuz bu yollardan geçtik. Zaman ver kendine de bebeğine de. Biribirinize alışacaksınız ve çok keyifli günler geçireceksiniz :) Yalnız değilsin.

önceki konunuzu okumadım ama ne olursa olsun eşinize carlayın ve annenizi tekrar çağırın.. şu an en önemli şey sizin ve bebeğin sağlığı.. eşiniz her şeye katlanacak mecbur.. tek kalmayın..

Ben cok derin yasadim lohusa depresiyonunu, ara ara hem kendime hem cocuguma zarar verme noktasina geldim, ve beni anlayan goren kimsem yoktu. Simdi nerdeyse iki sene olacak ve ben ayaga tekrar kalktim cok zor olsada. Simdi yavruma iyi annelik yaptigima inaniyorum, her yonden iyi ilgilendigimi dusunuyorum, en azindan elimden geleni yapiyorum. Eger ben atlattiysam sende mutlaka atlatirsin, guclu olmak zorundayiz artik bize muhtac yavrularimiz var.

gecıcek :) sımdı bebek daha kucuk dusunmeye fırsatınız var ayaklansın dişi cıksın ek gıdaya gecın konusmaya baslasın ne depresyon kalıyor ne bırsey kolunuz kopsa donup alacak zaman olmuyor tovbe yarabbım :) allah acılarını gostermesın zor surec lohusayken sinirler ekstra fazla oluyor olabıldıgınce herkesden uzak olun bu surecte kırgınlıklar daha uzun suruyor ve unutulmuyor cunku :) canınızı sıkmayın uzulecek gıbı olursanız evladınıza sarılın sonucta gecıyor her sıkıntı bunu bılın

cok şükür ki ne sizde ne bebeginizde herhangi bir saglik sorunu yok bunu düşünmek bile size iyi hissettirmeli bebeginiz size muhtac bunu düşünün size o kadar cok ihtiyaci var ki derdini anlatmak icin yapabilecegi tek sey aglamak bunu unutmayin ve guclu olmaya calisin lütfen bebeginiz sizdeki olumsuzlugu hemen hisseder uzuntunuzu sinirinizi bunu zamanla tecrube ederek siz de goreceksiniz mutlu anne mutlu bebek bu altin kural hep aklinizda olsun... bebeginizi saglikla buyutmeniz dilegiyle size de ferahlik diliyorum

Neden sezaryen oldugunuzu açıklamak zorunda değilsiniz. ister mecburi ister keyfi. Lütfen bu konuda kimseye açıklama yapmayın zorunda değilsinz. Asıl sorunuza cevap : geçecek merak etmeyin.

Hangi şehirdesin olduğum şehirdesen çık bana gel

İstemsiz güldüm :) Çünkü 4 ay evvel ben de böyle konu açmıştım Teselli aramıştım burada Bebeğim 4 Ayı bitirdi bile Güle güle büyütün

Of şuan depresyondayım bende karşı komşum 2.5 ay evvel Doğum yaptı. Sabah eşiyle bir sebebten kavga ettiler duydum ne yazıkki adam işe gitti. Aradan biraz zaman geçince komşum bağıra bağıra almaya başladı sinir krizi geçirdi evde bende duramadım gittim hemen zile bastım. Eli yüzü şişmiş dedi ki eşim bana yardım ediyor ama kendimi gergin hissediyorum kötüyüm dedi. Hiç kimsemiz yok burada tek başına büyütüyor. Kocası eve geliyormuş bende hemen eve geldim bir bardak çay koydum verdim bi kahvaltı yap lütfen sakinleş kimseye geldiğimi söyleme dedim geri eve geldim kocası da eve geldi allahım herkes böyle şeyler yaşıyor galiba. Yaşayacaklarımın fragmanını izledim

Benim de kimsem yoktu annem 20 gün kalıp gitmişti, sanki ilk defa ayrılıyomus gibi hüngür hüngür ağlamıştım. Havalar çok soğumadan bol bol dışarı çıkın derim. Bizim ki huysuz bi bebekti ama dısarı çıkar çıkmaz uyuyodu.

Öncelikle tebrik ederim ne güzel anne olmuşsunuz sağlıcakla almışsınız kucağınıza yavrunuzu Ben de 4 buçuk ay önce sezaryen doğum yaptım ve maalesef lohusa depresyonunu yaşadım sizi çok iyi anlıyorum. Annem hariç, kendim dahil herkesten nefret ediyordum. O kadar kötü hissediyordum ki otururken dik duracak gücüm bile yoktu iki büklüm oluyordum. Sonra ne oldu biliyor musunuz? 10-15 güne toparlandım ama o kambur orada kaldı. Bunalımın vücudumda bıraktığı iz sayıyorum bunu. O psikolojiyle gurur yapıp eşime ona ihtiyacım olduğunu söylemedim, süreci yalnız yaşamayı seçtim, siz bunu yapmayın eşiniz hayat ortağınız o odada yalnız oturmak zorunda değilsiniz. Bırakın size destek olsun bu günleri birlikte atlatın :) emin olun çok yakında geçecek biraz sabır. Sevgiyle sağlıkla büyütün miniğinizi..

Geçecek korkma canım. sen bebeğe bebek sana alısacak. hiç tanımadığın bir sey verdiler eline. ağzı yok dili yok. dünyadan habersiz bir melek o daha. ikinize de zaman ver. alısma süreci olarak gör. yeni insanlarla tanıştığimizda bile hemen ısınamıyoruz. huyunu suyunu anlayamıyoruz. sütünden şüphe etme. azsa da yoksa da dert deģil çok şükür mamalar var artık. öyle de büyüyorlar. benim bir numara mamayla büyudü şimdi ikinci meme düşkünü. her çocuk farklıymış unutma. başka bebeklerle kıyaslama. ama ikisinin de kilo alimı yavaş. bebek küçuk diyenleri takma. kilo almış obez olur diyenleri sallama. ev pis dağınık olsun varsın. yemeği dısardan söyle. herseye yetişmeye çalışma. yeyersizlik hissetme. eşinden etrafındakilerden yardım istemekten çekinme.2 2.5 aylıkken sana uzun uzun bakıp tanımaya çalıstığinda 3 4 aylıkken oyunlar oynayıp yerlerde yuvarlandığınızda aklının ucundan geçmeyecek bu düşünceler. Allah yardımcın olsun güzel anne Not: ikinci çocugu 4 aylık olan bir anneyimlohusa kafası ara ara beni de yokluyor hala. merak etme geçiyor bu günler.

Tabii ki geciyor. Benzer seyler hissettim ben de. Surekli yanimda biri olsun istiyordum. Hatta buraya konu acmistim da ne simarikligim kalmıştı ne huysuzlugum. Neyse de geciyor, ama gececek diyene bile sinir olunan bir donem bu.

Çok teşekkür ederim hep güçlü bir insan olduğuma inandım ama şuan o kadar güçsüz ve savunmasız hissediyorum ki kendimi

Onceki konunu okumadim. Lahusalik depresyonu olabilir canim. Yaninda sana bi sure daha destek olacak birileri olsa iyi olur. Ilk bebegin galiba ilkse eger boyle hissetmen cok normal ama korkma hepsi gececek. Bebegin gık dediginde ne istiyor hemen anlicaksin. Telaslanma rabbim bunun gucunu kuvvetini veriyor her konuda fazlasiyla yetiyorsun bebegine. Sen aglamaktan da cekinme agladikca acilir insan ama en buyuk goz yaslarin hep mutluluktan olsun cunki saglikla almissin yavrunu yanina buna her zaman sukret. Icinde ki huzuru bozma vesveselere kulak asma. Insanin caresiz hissettigi zamanlar oluyor ama sen artik annesin yavrun var. caresiz hissettigin zamanlarin caresi her zaman sende.

Lohusalık hüznü bunun adı, hemen hemen her doğuran kadında olur. Hormonlar, içinde aylarca büyüyen parçanın artık içinde olmaması.. gibi gibi nedenlerden dolayı dalgalı ruh haline bürünürüz. Depresyon farklı bir durum, bebeğine bakmak görmek istemez bile insan. Eğer şu dönem sağlıklı atlatılmazsa nadir de olsa depresyona evriliyor.. Şu an kendinizi en huzurlu, en güvende nerde hissedecekseniz orda olun. Madem eşiniz annenizi evinize sığdıramadı, siz gidin. Bundan 14 ay önce 2. doğumumu yaptım bende. Eşime bi densizlik eder üzersen beni huzur olan yere giderim dedim. O ara bi rahat duramadı delirtti beni aldım çocuklarımı 3 haftalık lohusayken gittim annemin evine. Ohhhh misss. Kafasını toplayıp 1 hafta sonra da eşim geldi. Öncesinde zaten annem yanımdaydı hep. Tek başına zor dönemler.. Allah sağlıklı uzun ömürler versin evladınıza, hayırlı kul, hayırlı evlat olsun inşallah...

Geçecek hepsi merak etmeyin. Bende normal doğum yaptım ama maalesef dikişlerim fazlaydı ve keske bi doğum yapsaydım o dikişlerin acısını çekmeseydim dedim. Bi yandan bebek ağlar bi yandan dikiş ağrılarım bi yandan milletin lafı sözü, hep gözüm yaşlı.. çok zor günlerdi ama hepsi geldi geçti. 1bucuk yasında oğlum şimdi, lohusayken keske bebek için erken davranmasaydık diye düşünürken şimdi iyi ki diyorum. Dışarı çıkın bebeğinizle gezin hava alın, o na da size gelir açık hava, yakın arkadasınız varsa yardıma çağırın.

Zaman çok acımazsız geçiyor.

Bende benzer seyler yaşadım canm sürekli camdan bakardımki biri gelsin bebekle yanliz kalmiyim diye korkardım eşimin işten gelme saatlerini sayardım sana tavsiyem annenler müsaitse git orda kal biraz zaman öyle çabuk geciyorki düşünemeye çalış kendini oyaliycak biseyler bul Bende ilk zamanlar böyle melankoliktim kizim bi hastalık gecrdi hastahanede falan yattik bu durum bana duygularımı terbiye etmeyi öğretti hayatta en önemli sey bebegin ve senin sağlığın bunun için şükret bu günlerini zevk alarak yaşa

Hayırlı olsun, Allah sağlık sihhatle buyutmenizi nasip etsin. Ben de ilk zamanlar ayni dediginiz gibiydim. Bakar bakar aglardim. Bu cok küçük, bir derdi olsa ağzı dili yok nasıl anlatacak, çok muhtaç diye acırdım kızıma. Haline içim parçalanırdı. Dunyadan haberi yok, masum masum yatiyor kendi halinde diye duygulanirdim. Herhangi bir hayvanin yavrusunu gorsem ah yazik cok minik der yine ağlardım. Ben ailemle farkli sehirde yasiyordum. Doğum sonrasi ailemin yanina gelmistik. Dönünce orada kimsesi olmayacak bir başına buyuyecek diye düşünüp üzülüyordum. Demem o ki duygusallaginiz da korkulariniz da çok normal. Gececek merak etmeyin. Bugünlerin tadını cikarmaya çalışın. Bolca sevin, sarılın. Cok cabuk buyuyecek, elde avucta durmaz olacak. maydanozsuyu My little sunshine🌞 Anneler

Benim bebeğim 2 aylık aynılarını bende yaşadım. Çocuk 1 aylıktı ağlıyo sürekli susturamıyorum falan oturdum ağladım ben bu çocuğa bakamıyorum kötü anneyim diye eşim dedi ki oyuncak bebek mi bu hep sussun git bi duş al kendine gel valla geçiyo canım 2 aylık oldu he hala zor ama gülmeye başlıyo seni görünce ya da yanında değilken ağlıyo seni görünce susuyo falan cidden çok minnoş

Malesef kimsem yok bu şehirde olsa keşke Flora01 Canımsın

bu durumları fazlasıyla yaşamış biri olarak söylüyorum (bebeğim 21 aylık şuan) bi süre sonra geçiyor emin ol ve zamanla bebeğin olduğu için arar ara mutluluk komasına filan girebilirsin şuan çok yeni geçeceğini düşün dua et

İnşallah inşallah Flora01 Canımsın

Geçiyordur inşallah. Allahım sağlıkla, mutlulukla, analı-babalı evladını büyütmeyi nasip eder inşallah.

Dediğim gibi kimsem yok bu şehirde tek işyeri dışında bir yere gitmedim geldim geleli sosyal çevrem yok anlayacağınız M

Duygusal depresyon, bende yaşadım o ruh halinden cıkmak cok zor oldu ama zamanla oluyor. Altında yatan bırseyler vardır, dogumdan sonra kırıldıgın, şok oldugun şeyler yetememe korkusu, oluyor cok normal ama cok doğal duyguların :) Hepsi düzeliyor, benım kızım sımdı 18 aylık oldu, tecrubelendım, cok zorlandım ama cok şükür. Kendımı ıyı hıssederdım, ama anneme gıdıp kalınca anlardımkı depresyondayım, evden cık bebegınle dolaş, annene gıt komşuna arkadaslarına git cok ıyı gelır. Doğal süreç ve bugunlerınınde yerı cok ayrı kalıcak sende :) Yetememe korkusu gecıcı, bazı seyler yasadıkca, bı bakıyosun senden başka kımse yok, mukemmel anne olmuşssun, mesela senden başka kımsenin gogsunde uyumak istemeyecek, senden başka kımse bezleyemeyecek, sütünü vermeyecek, gazını alamayacak, senınle sakınlesıcek, bakıslarında davranıslarında her hareketını takıp ettıkce bebegınle butunlesıcekaın, hepsı zamanla, sen daha yenı dogum yaptın, tüm hıslerın normal, bebegının senın ve esının ucunuzun hayatı degıstı, bebegıne yardımcı olacaksın daha cok sarılıcaksın, onu dunya ya alıstıracaksın, agladıgında daha cok gogsunde olsun sureklı konuş ılgılen:) Keşke o günlere dönebılsem ve kızıma tek basıma bakıyorum dıye hayıflanmak sınırlenmek yerıne, daha cok onu sarıp sarmalasaydım, bak 18aylık oldu hala daha ıcımde kaldı hala yetememe duygusu var. Güzel anne, bu guzel ama tatlı yorucu gunlerının keyfını cıkar.

GEÇECEEEEK. Hepimiz geçtik o yollardan. Yeterki kendinize yardım edin. Facebookta "Danışman Anne" diye bir sayfa var bir bakın isterseniz. Bende lohusayken yemek yerken ekmeğim neden ufalanıyor diye ağladığımı bilirim ve o an benim için çok büyük bir dertti ekmeğin ufalanması. Geçecek hepsi, yardım edin kendinize yeterli :)

Amin teşekkür ederim inşallah biran önce geçmesini istiyorum

Nerde oturuyorsun canim havalar cok sogumadan cik bi kahve ic gidecek yerin yoksa bile

O kadar normalki su hissettiklerinz 3aylik bı bebeğim var benimde aynılarını hala hissediyorlar bazen ağlıyor çaresizce bakiyorm ne derdi var anlamıyorm o anlarda öyle yalnz hissediyorum ki kendimi tecrubesizlik ilk bebek olmasının verdiği acemilik kendini suçlama hepsi bı arada gelecek kaygısı ya hep böyle olursa ben beceremez sen düşüncesi 3 ayda 3 kere annemlere gittim kaldım aynı şehirdeyz Allah'tan sana kesinlikle biri lazm yanına eşinde annene laf sokuyorsa kendi annesini getirsn yoksa bı yardımcı tutsn he bunları yapamiyorsa annemede laf sokmayıversn nedir yani ilk bebeğin insan aglaynca bile eli ayağına dolanıyor ya da bı sure eşinize söyleyin annenize siz gidin gerçekten kendinizi iyi hissetmediginizi anlatin anlayacaktır eminim anne iyi değilse bebekte iyi olmuyor ordan girin konuya.

Nasıl yeticem korkusu çok normal. İkici kez anne oldum daha iki gün önce. Benim de ikinci sezeryan. İkinci çocuk olmasına rağmen nasıl yeticem, nasıl büyüyecek korkusu başladı bende. Annem gidince ne yapıcam diye düşünüyorum şimdiden.

Hepsi gececek cok normal canim. Zamanla duzeniniz oturucak bebegin dis dunyaya sen bebegine alisican bi bakican gunler aylar gecmis olacak. Ben ilk cocugumu 18imde dogurdum 1 ay kaldi annem yanimda sonrasinda hep yalnizdim 7 sene cok sukur her konuda yettim. 3 ay oncede ikiz bebeklerim oldu ilk 10 gun kalabildi annem ve geri kalan 80 gundur bir basima 1 cocuk 2 bebek bakiyorum. Rabbim o gucu kuvveti her konuda veriyor sen birakma kendini.

Hepsi geçecek, çok normal. Daha 2 haftalık annesiniz, sudan çıkmış balık gibisiniz:) Öncelikle bedenen tam olarak iyileşmeniz gerek, sonra ruhen. O durduk yere ağlama durumları, güçsüz hissetmek, depresif haller 2 ayı buluyor bitmesi. Ama sonra da güllük gülistanlık olmuyor eğer eşinizin desteği olmazsa. Size ilk tavsiyem önceki hayatınızdan alışkanlıklarınızı devam ettirebilmek için zaman yaratın. Bebeği bırakabileceğiniz biri varsa, sağın sütünüzü çıkın 2 saat bir kahve için gelin. Yürüyüş yapın, alışverişe çıkın, sinemaya gidin. Kısa molalarla eve daha enerjik ve mutlu döneceksiniz emin olun. Bebeğinize bağlanma kısmı ise, ilk anda olmadıysa zamanla olacak korkmayın. Sizi görüp güldüğünde, sesinize çığlıklarla mutlu olduğunda, dünyada hiçbir gözün onun size baktığı gibi bakmadığını anladığınızda işler kolaylaşacak.

Senden bir hafta önce dogum yapmışım ve bende aynen depresyondayım eşim her ne kadar kabul etmese de :) Olur olmadık herşeye aglıyorum sinir sistemim cökmüş durumda bebegime yetemiyorum düşüncem var ki aslında yetiyorum sürekli baska dogum yapanlarla konusuyorum eylül anneleri baslıgında ve Bugun farkettim ki kendimi kıyaslamaya basladım anneliğimi sütümü vs Hemen gecmiyormus ama bu süreci birçok yeni anne yasıyormus Bende gececegi günleri bekliyorum cunku gececek biliyorum :)

Çocuklarınızı sağlıkla büyütün inşallah

Hormon dengeniz yuzunden bunlar normal. Gececek merak etmeyin. Saglikla, mutlulukla buyutun bebisinizi.

Ankara Moon

Kızlar bebeğim bugun 14 günlük ve ben çok kötü hissediyorum kendimi. Öncelikle 12 Eylülde doğum yaptım. Sezeryan ve genel anestezi keşke şartlar başka türlü olabilseydi ben kalp hastasıyım ve başka şansım yoktu malesef acı eşiğim yüksektir acı ile ilgili sıkıntım yok ama kalp ameliyatı olmuş bir insan olarak kalp ameliyatı ol desinler olurum ama sezeryan büyük sözüme tövbe asla olmak istemem. Bebeğim saat 9.00 da çıkmış yukarı annem eşim herkes görmüş ben tam saat 11.15 te çıkabildim yukarı. Mesele bunlar da değil asla. İçinde bulunduğum ruhi durum beni korkutuyor hiç geçmeyecek gibi geliyor. O kadar duygusalım ki bebeğimin yüzüne baksam bir ağlama geliyor içimden. Ona nasıl yeticem derdini nasıl anlayacağım bilmiyorum. O kadar duygusalım ki Önümden yavru kedi geçse ağlamaya başlıyorum. Daha önce açtığım konuda eşimin Anneme laf sokmalarından bahsetmiştim haliyle annem iki gün önce gitti ve ben bütün gün sadece ağladım. Çekip gitmek istiyorum ailemin yanında olmak istiyorum ama nasıl olur sağlıklı bir düşünce mi bilmiyorum? Sizce bu yaşadıklarım geçicek mi? Yada bunun adı nedir?

Tam bir bucuk yil once ayni durumdaydim cok zordu hiç gecmeyecek gibi geliyordu bana sanki ben degil bambaska biriydim cok kotu olmaustum benimde istanbuldaydim aişem yoltu yanimda bebegim 15 gunlukken ailemin yanina gittim tatil amacli ve tabi bu depresyon halimden kurtulmak için annem sagolsun benimlede bebegimlede cok ilgilendi 4 ay kadar ailemin yaninda kaldim esimde saygi gosterdi.. ve atlattim gecti gitti bak inanir misin daha dun esime sanki hiç gecmeyecekmiş gibi hissediyordum ama simdi cook mutluyum demekki geciyormus dedimmm sen canini sıkma hepsi gececek bol bol hava al bebeginle bunaldinmi at kendini disari komsularina arkadaslarina git tek kalmamaya calişş gececektir

Lohusalık herkeste farklı etki oluyo bence. Benim arkadaşım gayet mutluyken teyzem kendinden geçmişti. Sabret, geçer.

Lohusalıktan canım elbette geçecek

Geçiyor. İlk bebeğin nasıl bakacağım yetecek mimiyim vs hepsi doğal düşünceler. Ben eve geldiğimde bebeğim ağlarken ben artık anneyim kalkıp ona bakmalıyım demsitim.. 2 günlük anneydim. Artık bir bebeğim vardı. Sonra geçti gitti sanki 40 yıllık anne gibi işlerini görürsün bakarsın. Geçecek bunlar en azından bunu bil.

bende böyleydim kızımı kucağima verirlerdi hıckira hickira aglardim emzirirken gözyaslarim kizimin uzerine damlar siril siklam ederdi bir sebepte yok deli gibi bir duygusallik ne oluyo derlerdide aciklayamazdim bizimkiler arkamdan cocugu kabullenemedi heralde bile demisler biraz sezeryan etkisi gecince kendimi toparlayinca gucum kuvvetim yerine gelince geçti ilk zamanlar insan böyle çaresiz hissediyor annem 40 gun kaldi yanimda 15. gundu kaynanam varken birakip 2 gun eve gidecekti ayaklarina kapanip aglamistim anne gitme ben napicam diye simdi hatirladikca guluyoruz bazi insanlarda lohusalik biraz agir seyrediyo sanirim sizde boylesiniz ama geciyor cocugada yetiyorsunuz merak etmeyin saglikla buyutun insallah