Güzel sözleriniz için çok teşekkür ederim. Sevdiğim ve güç aldığım insanlar var. Beni hayata bağlayan tek şey onlar zaten. Terapistim çocukluk arkadaşım. Faydasını görüyorum fakat kısır döngüden bir türlü kurtulamıyorum. Konuşuyoruz her şey güzel gidiyor ama ben yalnız kaldığımda kötü düşünceler, kaygılarım beni tekrardan ele geçiriyor. İlaç desteği ile birlikte atlatırım inşallah. Tekrardan teşekkür ederim güzel dilekleriniz için.

Kimi kaybettiğinizi anlayamadım fakat başınız sağolsun. Teşekkür ederim iyi dilekleriniz için. Doktora gidiyorum ve terapist bir arkadaşımdan yardım alıyorum.

İyi hissetmek kitabını bugün doktorum da önerdi. En kısa zamanda edineceğim iki kitabı da teşekkür ederim.

Canım benim ben de yıllardır benzer sorunlar yaşıyorum hatta çok daha ağırını. Terapistim bana birkaç kitap önerdi çok iyi geldi paylaşmak isterim 1. İyi hissetnek 2. Panik atakta. Bu iki kitabı oku gerçekten fazkasıyla işe yarıyorlar.

Durulmayan bi kafa diye bir kitap var Ayrıca loving vincenti izleyin. Van gogh u, john nashi araştırın. Güç alirsiniz

Yolun sonuna gelmiş gibi hissediyorum yazmıştım. Ona istinaden yazdım başlığı. Pek dikkat etmedim açıkçası. Sağolun.

Geçen sene yazın depresyon tedavisi gördüm. Doktorum ilaç önermedi başta ben istedim. Deli gibi ağlıyordum herşey üstüme binmişti. 2 3 ay kadar düzenli ilaç kullandım sonra bıraktım o zamanlar iyi gelmişti çok şükür birkaç sorun dışında bir daha yaşamadım. Aksine daha iyiyim eskisinden. Bende o tedaviden sonra yalnız kalma ihtiyacı çok oldu. Biraz insanlara tahammülüm azaldı dinlenmek istedim bol bol. Telefonla konuşmaktan bile soğudum hala aşabilmiş değilim ama böylede çok huzurluyum. Hiç geçmez gibi geliyodu geçti hepsi. Sizde durum birazda ailesel. Çocuk esirgemede bulunduğum dönem şizofreni olan hiçbir aileye evlatlık verilmiyordu. Yada şizofreni annenin çocuğuysa eğer oda evlatlık verilemiyordu. Çünkü etkiliyor. Biran önce tedavi olun derim. Bildiğim kadarıyla genetik yatkınlık varsa anksiyete ve depresyon bipolar bozukluğa evrilebiliyor.

Merhabalar, Bugün doktora gittim. Majör depresyon ve anksiyete bozukluğu teşhisi koydu doktorum. Yeni değil yaklaşık 6 seneden beri süren bir depresyon benimkisi. Son zamanlarda üstüne anksiyete bozukluğu da eklendi. Ailede şizofreni ve bipolar bozukluk geçmişi çok fazla. Teyzemle dayım şizofreni hastası. Annem ise ne zaman geleceğini belli olmayan akut psikotik ataklar geçiriyor. Ben küçükken çok ağır dönemler geçirdik. Ortaokul yıllarımdan sonra daha az sıklıklarla atak geçirdi annem. En son atak geçirdiğinde (yaklaşık 3,5-4 sene önce) önünde oturduğum halde beni sayıklayıp, x'e bir şey oldu bana getirin diyip durdu. Anne buradayım deyip kendisine sarıldığımda dahi beni tanımadı. Küçüklüğümden beri hep korkum ve acım oldu bu hastalıklar. Annem gibi olmaktan korktum, her atak geçirdiğinde ya kendine gelemezse diye korktum. Korktuğum başıma geldi. 6 seneden beri kendimle boğuşup duruyorum. Sürekli kendimi telkin ediyorum. Yaşadıklarımın bana beynimin bir oyunu olduğunu, kaygılarımın yersiz olduğunu söyleyip duruyorum kendime. Ama yinede bu kısır döngüyü kırıp, bu düşüncelerden kurtulamıyorum. Her geçen gün daha da tükendiğimi hissediyorum. Yoldan karşıya geçerken gelen arabanın önüne atladığımı hayal ediyorum. Köprüden geçerken kendimi aşağı atlamayı düşünürken buluyorum. Yolun sonuna gelmiş gibi hissediyorum. Buraya neden yazdım onuda bilmiyorum. Benim gibi bu hastalıklarla boğuşup, iyileşmiş insanların hikayesini duymaya ihtiyacım var galiba.

Fazla detaya girememek üzere anlatmak istiyorum size, 1. Dereceden akrabamıza majör depresyon koyuldu bundan 5 yıl önce. Kadın evde birşeyler görüğünü bişeyin sürekli ona yazı yazdırdıgını söylerdi evden 1.5 yıl kadar neredeyse adımını atamadı dışarıya, evde otururken de surekli zaten camı aç atla hadi gibisinden bir sesin beyninde döndüğünü söylerdi, malesef defalarca kere camı açıp dusunmus bunu. Aile hocalara gitti dualar muskalar yazıldı en son artık sinir krizleri gecirmeye başladı, sağlık sorunları da bununla beraberınde tabıkı, ayaklarında durmadan kramplar gibi ve en sonunda kadın psikiyatri ye gitmeye, başladı en üst seviye majör depresyon teşhisi koyuldu ve doktor o kadar zaman nasıl sen ayakta kaldın bu kadar diye şaşırıyor. En ağır ilaçlara başladı ve de bu süre içinde tablette oynadıgı bır oyun var, en başta arkadasları kafanı dağıtırsın diye vermişler orda birşeyler ekiyo biçiyo filan işte neyse, Herkes bırak şu oyunu bırak şu ilaçları demeye başlayınca ailede bir süre sonra deniyor fakat bırakamıyor ama yaklaşık 4 yılın sonunda bir sabah benim artık ihtiyacım yok diyo ve ilacı bırakıyo, Allahıma bin şükür ilacı bıraktıktan sonra kendini de toparladı butun gun uyuyordu cunku, velhasıl kelam suan hastalığının 5. Yılının sonunda hala oyunu bırakmıyor o ayrı fakat normale döndü kadın, herşeyin kafada bittiğini söyler hep. 5 yılı ınanın buraya sığdırmak çok zor bu depresyona neden başladığından tutunda ilk yıllarda asıl nasıl aşabiliriz diye ne yollara başvurduğumuzdan, onu mutlu etmek adına.. Bu hastalıkta cevrenızde kı insanlar çok önemli size moral kaynağı olan birşeyleri gerektiğinde alttan alan yanında gercekten kendınızı mutlu ettıgınız ınsanlar.. Zaten bu surecte kımın yanında mutsuzsanız gorusmeyın hatır ıcın bıle olsa hic birşey canınızdan sağlığınızdan kıymetlı değil, bu yazıyı yazmamın sebebi sizin yazınızda bu yaşadıgımız 5 yılı gördüm sanki, bızzat bu rahatsızlığa tanık oldugum ıcın yazdım, çok çok gecmiş olsun

İstanbuldaysanız fransiz lape hastanesini tavsiye edebilirim.

yolun sonu falan degil. kendni daha da dipsiz kuyuda gibi hissetme. sen iyi olacaksin ve bu donem gecici. dr destegini ihmal etme ve pozitif dusun. negatif dusunceleri aklina geldigi gbi kovala. esiri olma

biz seni anlayamayız ama tahmin edemeyeceğimiz kadar zordur şüphesiz. senin adına üzüldüm 6 yıl çok uzun süre. ama atlatabilirsin etrafında hala seni seven ve güvenen onca insan var eminim psikoloğun sana verimli gelmediyse değiştirmeyi dene? şizofreni olayı da ben genetik olduğunu düşünmüyorum illa teyze/dayı öyle diye sende olacak diye bir şey yok. kendine saygını sonsuz tut ve sev kendini inan bana hayatı bu şekilde daha yaşanabilir bir hale getirebilirsin bu senin elinde. kalabalıklara kaptırırsan kendini anı yaşarsan araba görünce önüne atlama düşüncesi yerine onların önünden geçtiğini farketmezsin bile. gerçi bunların hepsini psikoloğun seninle konuşmuştur. çalışmıyorsan eğer kendine bir meşgale bul derim insan evde düşün düşün beynini yiyor çünkü. Allah yardım etsin sana umarım atlatırsın

Maalesef İstanbul dışında yaşıyorum. Eğer buradaki doktorumla yürütemezsem, bahsettiğiniz hastaneye gidebilirim. Teşekkürler.

Bana bir tek şu araba önüne atlama ve bi yerden atlama hissi yakın geldi. Dediğimi kötü bir şekilde kaybetmiştik. Sokağında olay yer inceleme beyaz giyinmiş adamlar o koku vs.. O günden sonra ciddi psikolojik hasta haline gelmiştim ve aynen öyle hissediyordum mesela metroya binicem bakıyorum yaklaşıyor bi sses "raylara atla hadiii" diyordu ya da uyurken biri bana dokunmuş gibi hissediyordum vs vs.. Biraz ağır ilaçlar kullanmıştım ama tedaviimi yarıda bıraktım ilaçlar da uyuşturuyordu. Şu an çok daha iyiyim.. Ama senin durumun çok çok farklı.. Ben kendime yakın gelen yerleri paylaşmak istedim.. Umarm korktuğunuz hiçbişi olmaz ve bi destek alsanız..

Öncelikle sizede çok geçmiş olsun. İnanın ben artık ağlayamıyorum. Taşlaştım sanki. Beni biraz hayata bağlayan tek şey beni seven insanlar. Ben kendime bir şey yaparsam ailem ne hale gelir? Bu soru beni hayata bağlıyor. Zerre kendi canımın kıymeti yok gözümde. Genetik durumumun farkındayım. O yüzden bugün itibari ile ilaçlarıma başladım. 6 sene kendi çabalarımla yenemedim. Umarım ilaçlı tedaviden fayda sağlarım.

yolun sonu derken ölüyorsunuz filan sandım. geçmiş olsun. doktor tedavisi dışında önerecek bir şeyim yok maalesef.

Bu hastanede babam manik depresif tedavisi gördü. Sizofrenin kıyısından döndük elektro sok tedavisiyle. cok gecmis olsun, belki size iyi gelicek olan bi terapistten daha fazlasıdır, iyi aksamlar

merhaba, oncelikle gecmis olsun. durumunuzun farkında olmanız iyileşmeniz icin bir adim onde oldugunuz anlamına gelir. sure içerisinde iyi bir psikologdan psikoterapi almanız faydalı olacaktır, size bir de önerim var, d&r da psikonet yayinlarinin kitapları var, iyi hissetmek, panik atak, depresyon vs. bunlar bilimsel kitaplar. netten bi bakin isterseniz

rica ederim memnunsan terapistinden değiştirme o seni değiştirsin :) konuyu takipteyim gelişme olursa yaz mutlaka