insan kıyamıyor ya onlara canlarım benim ne tatlılar düştüğünde kaldıracak dağ gibi ailen var vicdan azabı çekecek durumun yok haftada 2 kere gidin görün bişey olmaz. bende bazen üzülüyorum yaşlanıyorlar keşke yaşlanmasalar diye bazen karşı geliyorum baskılarına sonra içim içimi yiyor onları üzdüm diye Allah hepsine uzun ömürler versin. Allah ömür verdiyse bizlerde öyle olacağız belkide her görüntülü ara görüş o bile su serper onların yüreğine :)

Annem babama karşı içimde hep vicdan azabı var halbuki haftada en az bir kere mutlaka gideriz yanlarına zaten aynı semtteyiz çok yakınız. Diğer kardeslerimde evli bitanede ergen var yanlarında o yaşlarda yani. ama varla yok gibi evde.. ya arkadaşında yaodasinda zaten okulda hep.. bizde akrabalık yok mlaesef babamın kimsesi yok neredeyse arkadaşları var hergun takildiklari kahvehane var tek gittiği yer ora.. ora da olmasa gerçekten kimsesi yok ana baba kardeş yeğen hiç kimse yarısı olmuş yarısıyla gorusmuyorlar neyse.. anne tarafım da ayda yild abi teyzemlerle gorusurler... bundan ols gerek babam hep bu gece bizde kalın der her gittiğimizde.. iki günde bı eşime yazar gelin çay içelim diye her defasında gitmeye çalışırız.. diğer kardeşlerime de yazar ama en çok bize yakınız diye gelmesi kolay diye... ama bazennbenim hiç gidesim gelmiyor evde planım oluyor isim oluyor... gitmeyince vicdan azabı çekiyorum çünkü biliyorum ikisi dortduvararasinda sadeceikisi bekliyor, günler gelip geçiyor hele şu karantina günlerinde okadar aciyorum ki onlara yanlarına gidemiyoruz heran. İnanılmaz yalnız kaldilar içim acıyor.. tabi sagliklari daha önemli ama... snaki yalnızlıklar ona terketmisim gibi bı azap var içimde.. ama karantinada öncede aynı şeyi hissediyordum... oraya gidince yapacak bişey yok temizlikten başka... hele kalmak hiç istemez oldum ama bu onlara haksızlık gibi mi sizce. Çünkü yatak yorgan ser sabah kaldır bosbos orda TV ye bak sırf onlar yalnız hissrtmesin diye başlarında beklemek gibi oluyor... babam karantina öncesi kahvehane gibi arkadaşlarına gördüğü yere giderdi akşam da sıkılıp bizi cagirirdi işte tam da o noktada onlrin başını beklemek gibi hissediyorum bu beni biraz geriyor mutsuz hissediyorum orda çoğu zaman bize de pek gelmiyorlar hep bizim gelmemizi istiyorlar... hattta babama kalsa biz oraya tasinalim boşuna kira vermeyelim.. eşimi çok seviyor araları iyi.. ama ben kendi evimde çok mutluyum... ne olacak böyle hem üzülüyorum hem geriliyorum... onlarin bukadar yalnızlığına bazen dayanamıyorum ama kendimde gidince uzun kalsam bunaliyorum az oturup gelsek onlara özelliklere babama yetmiyor.. hep evde ses olsun hep iç içe olalım istiyor.. bense tam tersi sakin yalniz kendi duzenimd bir hayat. .. şimdi ben bunları düşündüğüm için ve yeterince onlara vakit ayirmadigim için hayırsız evlat miyim? M magicat tam zamanlı

Yanliz olmak onlarin tercihi arkadas komsu edinebilirler herseyi cocuklarindan beklemek yanlis bana gore sizinde bir hayatiniz var bende evliyim karantina surecinde ailelerimizle gorusmuyoruz ozluyoruz ama normal zamandada haftada bir gorusuruz bu bile aslinda fazla bircok arkadasimiz neden her hafta gorusuyosunuz der ama ben mutluyum onlarda mutlu esime sorsan daha az gorselim desem tamam der o cok bagli degildir ama boylesi daha iyi ve yeterli. Bunda vicdan azabi yapacak bisey yok Sibelim84

biz de bir gün yaşlanacağız ve aynı duyguları yasayıp evlatlarımıza yaşatacağız. Kısır bi döngü iste. elinizden geleni fazlasıyla yaparsanız zaten vicdan azabı çekmezsinlz.

Tabiki sizi anlıyorum. Ama İnanın ikisinden birine birşey olsa keşke hep gitseydim dersiniz. Sonradan pişman olmamak adına haftada bir iki defa gönüllerini kırmayın bence.

Hayırsız evlat mısınız, bilemiyorum. Ama bu kadar kendini suçluluk psikolojisine sokarak, acındırma yaparak hayat geçmez. H3RA_ İnsan

Sizin aslında şu an görüşmemeniz gerekiyor. Allah korusun hastaysanız sizi az etkileyen hastalık onlarda ciddi seyredebiliyor. En azından şu aralar görüşmeyin. Hiç mi görmediniz sosyal izolasyon diye her gün televizyonda uyarıyorlar...

Aslında babam ve kardeşim heves ediyor da annem eve sokmam diyor.. neguzel olurdu valla.. babam annemden fazla insan ve hayvan canlisi biri ama annem yüzünden herşeyden mahrum gibi P

Karantina öncesi sık sık gidiyordum ama yinede niye bu vicdan azabı? Sanırım herzaman istekli gitmedigimden A

Bu olay eş ailesi ile yaşansaydı -sürekli çağırırlar hiç özelimiz kalmadı -o kadar yakınız üstüne birde kalmamızı istiyorlar -eşim hayır demeyi bilmiyor, daha sütten kesilmemiş -ailesi çok anlayışsız, oğullarının artık bir ailesi olduğunu kabul edemiyorlar vs vs diye anlatılırdı. ama kendi ailemiz olduğunda kıyamıyoruz. Konu sahibi sizin eş ailesi ile ilgili iletişiminiz hakkında bilgim olmadığından yazdıklarımı tamamen üstünüze alınmayın lütfen. Ama ailenizi ne kadar sevsenizde bu sık görüşme, yatıya kalma konularında eşinizin memnuniyetini gözlemleyin, sorun çıkabilir ilerleyen zamanda. Ortada bu kadar ajite edikecek bir durum yok. Anne ve babanız ikiside yaşıyor ne güzel, kızkardeşinizde var çekirdek bir aileler zaten. Birlikte keyifli vakit geçirmeyi keşfetsinler bence.

Ben bi kedi aldım onlara yavru. suan yeni dogmus bebekleri gibi annemde babamda peşinden ayrılmıyor kedinin :)

Hayırsız evlat mısınız bilemem, ama bir önceki konunuza da bakarsak insanlarla iletişim halinde olmayı sevmiyorsunuz. Yalnızlık sizi daha çok mutlu ediyor. Hem böyle yaşayıp hem de sıkıntı içine girmeyin. Böyleyseniz kabul edin kendinizi böyle. Yok vicdanınız rahat vermiyorsa ailenize birqz daha zaman ayırın.

Malesef ama konu anne baba olunca böyle vicdan azabı çekiyorum

Sizi o kadar iyi anlıyorumki bende annemle aynı semtteyim ve çalıştığım için hafta 1 anca gidiyoruz eşimle, bu salgından önce hafta sonlarıda ben 1-2 saat uğrardım şimdi korkumdan gidemiyorum ve annemi terk etmiş gibi hissediyorum ama şükredinki sizin anne babanız birlikte 4 yıl önce babamı kaybettik benim annem tek başına abimibn oğlu kalıyor yanında ama oda genç sabah çıkıp akşam giriyor eve bütün gün annem tek başına tv ile vakit geçirmeye çalışıyor. . push ; manikkk