Ben bilemedim ya.. siz cok yakın arkadaş isteyip gereklilikleri yerine getirmiyor olabilir misiniz? Bu arada sorunuza cevabım : en yakın samimi olduğum arkadaşlar liseden. Bu konuda şanslıyım. Ancak dost bildiğim iki kişiyi belirli sebeplerden son 2 yılda çıkarttım hatta biri kendi bana küstü diyebiliriz Aşırı sıcakkanlı değilim ama normal arkadaşlık kuruyorm tatlı insanlara denk gelirsem yavaş yavaş ilerliyor zaten

2 tane insan var ikiside farklı şehirlere o nedenle yüzyüze görüşme imkanımız yok gibi birşey, biri üniversiteden diğeri işten arkadaşım. öncesi çok insan tanıdım, grup takıldıklarım da oldu ama hepsi kendi döneminde kaldı sonra koptuk, büyüdükçe hayatlar ve düşünceler farklı yönlere kaydı şuan en iyi arkadaşım kızım. Arkadaşa da çok gerek duymuyorum iştekilerle günü geçiriyoruz bir şekilde kalan zamanımda da ailemle takılıyorum zaten.

Emin olun ne kadar yakın olsanızda o gerçek samimiyet dürüstlük kalmadı artık. Benimde var yakın arkadaşlarım ama insanın zayıf noktasını bilince herkes üzerine oynuyor. Özellikle kadınlar arasında sürekli bi kıskançlık kıyaslama var maalesef erkeklere göre. Siz biraz üstün olduğunuzda bi konuda hemen kıskançlık oluyor. O yüzden ben çok fazla samimiyeti önermiyorum. Herkesi belirli bi mesafede tutmayı tercih ediyorum. Samimi arkadaşlarıma bile çok fazla özelimi anlatmıyorum. Sonra yerli yersiz ağızlarından duymak istemiyorum çünkü. Yüzeysel konuşmalar yeterli.

Alttan alıyorlardır yoksa sürmüyor inanın. Benim 10 senelik arkadaşım var bi ara bana şakayla karışık laf sokuyodu sürekli. Kilo aldığım bi dönemde sürekli şaka altında laf ediyodu. Bir iki kere güldüm geçtim. Sonra başkalarının yanında da yaptı. Çok kötü kavga ettim kalbini kırdım. Ağladı sızladı özür diledi konu kapandı bi daha yapmadı. Yani her uzun arkadaşlık kusursuz olmuyor illa kavgalar kalp kırmalar oluyor.

Yani zaten ben hayatımda ki hiç bir arkadaşıma küsmedim mesela. Bir yerler de görsem konuşurum ya da arada yazarlar sa konuşurum.. Eskisi gibi olmuyor ama samimiyetin bittiği her şekilde belli.. O samimi yediği içtiği ayrı olmayan arkadaşlıklar benim için merhaba merhaba dan öteye gidemez artık..

haklısınız nitekim eskiden ben de böyle düşünürdüm yakın arkadaşı yoksa demekki bir sorunu var diye o yüzden atlayıp kendimi savunamam şu anda. . push ; T Tohru Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Arkadaşlık dediğimiz şey paylaşım içinde olduğumuz, sosyal hayatta karşılaşıp, iki lafın belini kırdığımız insanlardan oluşan ilişkinin adıdır.. Pandemi dönemi bizi daha çok içimize yöneltmemize neden oldu, ve bu bizi daha çok yalnızlaştırdı bence.. O eski can ciğer kuzu sarması arkadaşlıklar kalmadı artık Bir yaştan sonra yalnızlık çok daha iyi geliyor.. Sana bir şey katmayan bir insanla oturup sohbet etmek bile istemiyorsun... Benim bu yaşıma kadar öğrendiğim en önemli şeylerden biri de budur.. Arkadaşın sevgilin eşin kim olduğu çok da fark etmiyor, kişi ne kadar hayatının en önemli yerinde olursa olsun görevi bitince arkadaşlıkta paylaşım da bitiyor... Ve yeni bir sayfa açılıyor... Hem senin için hem onun için...

Yok yeaa benim annemin burç ikizler, yükselen aslan, haritası akreple dolu. Püf diyeni siler hayatından. Beni bile her iki senede bir evlatlıktan reddeder Öyle ona kötülük yapana iyilik yapacak biri değil, s. car ağzına daha da konuşmaz. Sabit birkaç ömürlük dostu var, onun dışında arkadaş çevresi çok hızlı değişiyor:)

insanlar hep beni kıskanır diye bir ifadem olmadı bazıları şöyle şöyleydi, bazıları da beni kıskanıyordu dedim bu genelleme olmuyor, bana hissettirdikleri buydu. Şu an yalnız olmamın ana sebebi de bu değil zaten bana denk gelen 2-3 kişi böyleydi sadece.

Çok muhabbet tez ayrılık getirir diye bakmamak lazım bence. Birine ilginizi, zamanınızı ayırmıyorsanız nasıl bir sağlam dostluk kurabilirsiniz ki? Bence zaman ayırdıkça, iletişimi dinç tuttukça sağlamlaşıyor. Herkesle mesafe mutlaka olmalı haklısınız ama yenGEnC

kullanıcı isminiz efso bu arada hahahshadjadjdkad

Bugün bu konu ile ilgili düşünüyordum ben de. Hiç yakın arkadaşım yok. Güven konusunda eksiklik hissediyorum. Çok darbe yediğim için. Her konuda dertleşelim destek olalım isterim karşılıklı. Pozitif bakan biriyimdir. Karşımdaki insanlar hep negatif dolduruşa getirmeye çalışan derdimden daha mutsuz eden kişiler oldu ve görüşmeye devam etmek istemedim. Şu an 4 aylık hamileyim bugün özellikle kendimi çok yalnız hissettim. Hiç teyzesi olamayacak bebişimin gibi. Ya da arkadaşımın bebişi olup ondan tavsiye alamayacağım. Kendi kendime öyle internette ne bulursam artık. Sağlığımız huzurumuz yerinde olsun da su akar yolunu bulur ne yapalım artık.

Benim de hiç arkadaşım yok. Sizin gibi bir yerlerde tanışıyorum ama hep havada kalıyor. Ayrıca dediğiniz gibi mutlaka aynı hayat koşuşturmacası içinde olduğum insanlara yakın hissediyorum diğer türlüsü beni sarmıyor. Lise de ve üniversitede toplu takıldığım arkadaş gruplarım oldu fesatlık kıskançlık gibi nedenlerle grubumuz dağıldı. Şuan hiç arkadaşım yok, artık beni yıpratan insanları kolaylıkla siliyorum. Görüşmek beni mutlu etmiyorsa kendimi zorlamayı sevmiyorum. Ama bir iki arkadaşım olsaydı dediğim oluyor bazen. Keynaşıp ilerii vadeye arkadaş taşıyamıyorum. Arkadaşım yok demeye çekiniyorum ayrıca çünkü problemli gibi görülüyorsunuz.

Allah mutluluğunuzu daim eylesin. Canı gönülden söylüyorum gerçekten.

işte böyle şeyler yaşanınca bir daha o eski samimiyeti kuramıyorum ben hep diyorum o sana böyle yapmıştı diye

hani çevresi kötüydü bohçacı nişanlının barzo bir arkadaşı vardı parasıyla hava atıyordu? soru sahibi size gelince, çocukluk ve lise çağındaki o çıkarsız arkadaşlıklar üniversitede ve iş yerinde olmuyor. rekabetin olduğu ortamda arkadaşlık yok artık. birisi daha demiş friends ve himym'de de arkadaşlar daha sonra dağılıyordu. çünkü hayatın akışı böyle. bence hayatımızın bir döneminde çok yakın arkadaş grubumuzun olduğu bir zaman oluyor ama işte o belli bir zaman aralığı oluyor. daha sonra herkes işte evleniyor çocuğunun peşinde koşuyor. güven çok azaldı bir de artık kimse kimseye güvenmiyor. herkesin eşi artık en yakın arkadaşı. yani soru sahibi moralinizi bozmayın herkes böyle. ama dediğim gibi bir ara ankara buluşması yapmak çok istiyorum toplaşalım kaynaşalım biz.

Ben de bunu yazan ben miyim dedim Yazdiginiz her cümleye katiliyorum ben de ayni durumdayim. Suan cok samimi gibi gorunen 2 arkadasim var isyerinde ve ozellikle bir tanesi oyle seyler yapiyor ki yakindir kopmamiz. Idare ediyorum iyice yalniz kalmiyim diye ama kullanildigimi, enayi yerine kondugumu hissederken daha fazla cikarci tavirlara göz yumamayacagim. Sans isi galiba

Onlar kendi aralarında görüşüyorlar mı yoksa hepiniz mi görüşmüyorsunuz? Eğer birincisiyse sorun muhtemelen sizdedir. İkincisiyse sizlik bir şey yok demektir. Lise bitiyor üniversite yılları başlıyor, hedefler konuşulacak konular farklılaşıyor. Üniversite çevresine odaklanmaya başlıyoruz. Üniversite bitiyor iş kaygısı, iş hayatı başlıyor yine çevremiz ve hedeflerimiz değişiyor bu çok normal. Bence çoğu kişi lise arkadaşlarıyla 7-24 oturmuyordur. Hem lisede hem üniversitede arkadaş grubum vardı ama çoğuyla eskisi gibi değiliz. Hepimizin farklı hayatları var, çoğumuz da başka şehirlere dağıldık. Canımız nostalji çekerse ayda yılda bir oturuyoruz ya da şehrine gidersem mesela buluşup bir kahve içiyoruz. Bir derdim olsa ve onların yapabileceği bir şey olsa hiç düşünmeden ararım. Bence arkadaş biriktirmek budur. Yoksa okul hayatındaki gibi sabah akşam görüşmeye ne vakit yeter ne eski enerjiyi bulabiliriz.

Eski arkadaşlarının olumsuz özelliklerini sıraladın, peki ya seninkiler nedir mesela? Arkadaşlarımla benzer hiçbir yönüm yok zaten birbirimizin aynısı olsak çok sıkıcı olurdu. Bide artık insanlar rahat, birbirini yormayan ilişkiler içinde olmaktan yana

bebeğinizin de diplomanızın da size mutluluk getirmesini diliyorum. çocuğunuzu büyütürken bir çok vesileyle başka annelerle de içli dışlı olacaksınız ister istemez. kendiliğinden çoğalacak etrafınızdaki insanlar. herşey gönlünüzce olsun.

ben de sizin gibiyim hatta yaşlarımız bile aynı ve bi tane güvenebileceğim çocukluk arkadaşımla bağımızı koparttıktan sonra bu arkadaşlık mevzusunu kafama takmaya başladım.

Kaç yaşındasınız bilmiyorum ama yaş ilerledikçe yakın arkadaş olarak bildiğiniz insanlar da masadan ayrılıyor birer birer. Herkes evleniyim çocuk yapıyım toplum düzenine uyma derdinde oluyor. Ben en kötü en yalnız anlarında yanlarindaydim umut bagladiklarinda hayel kurduklarin da hayel kırıklıkları da. Herkes kendi hayatinda şuan ben bir düzen kuramadım tabiri caizse evlilik çocuk toplumsal duzen yani. Her anlarında yanlarında olduğum insanlar dipteyken yok yanımda. O yüzden önce kendiniz ile zaman gecirmeyi sevin ve hayatınıza kabul ettiginiz aldığınız insanların ağırladığıniz misafirler olduğunu benimseyin başka türlü olmuyor çünkü.

Ben de bana yanlış yapılınca soğuyup uzaklaşırım. Tabii tek hatayla olmuyor bu, birikim sonucu oluyor. Sürekli sizi üzen biriyle devam etmek istememek normal olanı zaten. Birkaç arkadaşımı böyle sildim bana yanlış yaptıkları için. Bunlardan sadece bir tanesini kendi içimde affedip yıllar sonra aradım. Şimdi hiçbir şey olmamış gibi süren bir telefon arkadaşlığımız var. Bu arada aslında beni üzen bencilliğinin ve rahatsız eden başka özelliklerinin aynen devam ettiğini gördüm. Ama artık eskisi gibi etkilenmiyorum, çünkü hem onu olduğu gibi kabul ettim, hem de olması gerekenden fazla anlam yüklemiyorum arkadaşlığımıza. Bu yüzden devam edebiliyorum. Bir de kötü niyetli olmadığını, karakterinin öyle olduğunu anladım. Kötü niyet ise kırmızı çizgim. Kıskanan, negatif enerji yükleyen, kendini kötü hissettirmeye çalışanlar olmasın daha iyi. Bu kişiler sadece kendi egolarını senin üzerinden tatmin etmeye çalıştıkları için yokluklarına üzülmeye de gerek yok.

Liseden görüştüğüm bir arkadaşım var. Üniversiteden 2 dostum var. İkisinide çok severim yerleri başkadır. Lise sonda bı kursa katılmıştım ordan yakın bı dostum var. Bunlar 10+ yıllık. Bazı nedenlerle senelerdir gorusmedigim aslında çok çok iyi olan arkadaşlıklarımda var inşallah hepsi iyilerdir. Bunun haricinde bicok arkadasliklarimiz var ve 2-3 tane eşli görüştüğümüz yakın arkadaşlarımız. P

30 yaşındayım.

İnsanları olduğu gibi kabullenemezseniz olmaz tabii. Sorunu bulmuşsunuz aslında. Mükemmel insan yoktur. Herkesin bazen zor günleri olur ters davranabilir. İnsanız kıskanabilir. Genel duruma bakarım ben iyi biriyse, iyi günde kötü günde yanımda olma gayreti varsa kusurlarını görmem. İdare ederim. İnsan ilişkileri zaten idare etmek bence. Bazen onlar beni idare eder bazen ben. Ha biten arkadaşlıklarım da yaşla birlikte attı. Farklı bir dünyamın olduğunu düşünürsem yada ciddi anlamda kötü niyet hissedersem yada negatif enerji sömüren bir tipse artık kesip atıyorum. Ama kafamın uyduğu insanları da ufak tefek pürüzlerini uzatmam kolay affederim.

Ben de arkadaslarima cok bag, iyimdir ama nice sevdigim insalnlarla gorusemiyorum.. Insan en yakindakilerle daha cok gorusuyor.. her yas grubundan insanlarla gorusuyor. Kendim 51 yasindayim. Bazen mahallemdeki teyzelerle bile gorusuyorum. Deneyimli insanlari dinlemek cok hos geliyor... yasa takilmayin bence...

Bence arkadaşlık bir şeyleri paylaşmak demektir. Sıkıntılara beraber çözüm aramak, sevindiği günü beraber kutlamak, birbiriyle dertlerini paylaşmak vs. O yüzden beraber vakit geçirmek, bir şeyler paylaşmak ve insanları dinlemek çok önemli. Ben lisedeyken ilk yıl herkesin birbirleri için türlü çılgınlıklar yapabileceği arkadaş grupları vardı ve ben dahil olamamıştım. Zaten kendi halimde takılmaktan da çok memnundum. Sıra arkadaşım bir süre okula gelmedi. Merak ettim, iyi bir kızdı ama aşırı yakın değildik. Anneciğim ara dedi, arkadaşın sonuçta bir sıkıntısı mı var sor. Ben de aramıştım ve zor bir hastalıktan hastaneye yattığını öğrendim. Morali çok bozuktu. Birkaç ay yattı o, ben de aralarda aradım ve yanına da gittim. O zor günler geçince ikimiz de birbirimizden bir şeyler verdik karşılıklı olarak. Neredeyse on yıl olacak birbirimizin omzunda ağlayabilecek kadar yakınız. Ha her zaman yazıyor ve araşıyor da değiliz. Üniv. falan derken çok da ayrı kaldık ama bağımız hep aynı. Başka arkadaşlarım da var ama o kardeşim gibi. Zaten kuvvetli olan bu bağı karşılıklı saygı da uzatıyor. Mesela ben aradıysam bir dahakine arkadaşım yazar veya arar. Arayı uzatmamaya gayret ederiz. Birbirimizin hayatını sürekli sorarız, aksi halde çok yabancılaşıyor insan. Diğer arkadaşlarla da öyle, bayram seyran kandil derken bunları da vesile olarak kullanıp karşılıklı olarak birbirimizi unutmadığımızı göstermeye çalışıyoruz. Bence bu hatır dediğimiz şey ayakta tutuyor. Ama ben de iyiliğimi istemediklerini hissettiğim çok kişiyle arkadaşlık kurmuştum zamanında. Yanlarında mutlu olmuyordum zaten. Bu konularda hisleriniz sizi yanıltmıyor. Niyetinden emin olmadığım insanları tek hamlede silmişliğim var. C

Ben 23 yasindayim ve gercek anlamda sirtimi dayayip guvenebildigim bir tane arkadasim var o da cocukluk arkadasim. Ha simdi unide var yine ama inanin mecburiyet ortam falan olmasa konusmam bile. Artik arkadaslik diye bir sey kalmadi. Herkes herkesin arkasindan konusuyor. Bugun grupta olmayan arkadasi kotulediler sonra o geldi askim canim bebegimler havada uctu. Hani bende haz etmiyorum ama ben mesafeliyim, arkasindan diyio diyip sonra samimi olmuyorum. Kisacasi artik guvenecek kimse yok arkadas bulmak da zor. Ha lafta arkadas ararsaniz o kolay ye ic gezlik model. Bilmiyorum ben samimi gercek omayacaksa hic olmasin diyenlerdenim. Yasiniz gec mi de belki sonradan iyi bir arkadas bulabilirsiniz uzmeyin guzrl caninizi

kaliteli bir yanlızlık kalitesiz kalabalıktan iyidir der çekilirim P

Ay evet benim annem de hayatımda gördüğüm en sosyal insan. Onda gözlemlediğim şey şu oldu, hiçbir insanı bana bu kötülük yaptı diye yaftalayıp görüşmeyi bırakmıyor, ondaki iyiyi bulup çok samimi oluyor. Mesela ben bu nasıl bir insan derim görüşmem. Kimsenin arkasından da kötü konuşmaz. Hep iyi düşünür. Hep iyilik yapar. Kötülük yapana da iyilik yapar. Kendini kullandırtmaz öyle yanlış anlaşılmasın. Ancak Ben yapmam mesela. Sonuç olarak herkes annemi çok sever. Ben ise zor insan seçerim, dönemlik arkadaşlarım olur.

38 yaşındayım benimde hiç arkadaşım yok annem ve 3 ablamdan başka ablalarım uzakta sadece annemle aynı mahallede oturuyoruz küçüklükten beri hiç arkadaşım olmadı küçükken babamın korkusundan arkadaş edinemedim köyde oturuyorduk anneannemi çok sevmeme rağmen ona bile gitmeme izin vermiyordu amcam ve dayimlarla evlerimiz çok yakındı bazen koyun dışına çıktığında gizlice anneanneme gidip gelirdim beni okutmadi da ilkokulu bitirdim polis kolejine hazırlık yapıyordum tam sınav günü beni göndermekten vazgeçti ondan çok korkuyordum annemde dahil olmak üzere 99 senesinde öldü bizde İstanbula amcamların yanına geldik ben 16 yaşındaydım bu seferde amca baskısı göz actirmadilar 26 yaşında evlendim eşim çok iyi ama çok mutsuzum tup bebek yaptım şuan 8 haftalik gebeyim mutlu olamıyorum kimse benimle arkadaşlık kurmuyor yeni eve taşındım komsularimla yaşıtım sadece kapı komşum arada bir selam verir diğerleri yüzüme bakmaya bile tenezzül etmiyor şuan hamileyim ablalarım ve annem dışında kimseye söyleyemedim çünkü öyle sevincimi paylaşabileceğim bir dostum yok bazen balkonda oturuyorum yoldan geçen arkadaş gruplarına çok imreniyorum kimiside balkonlarda oturmuş arkadaş ortamında çay kahve içiyorlar ablalarim ve annem beni çok eğlenceli buluyorlar aslında soğuk bir tip değilim güler yuzluyumdur ama nedense kimse benimle yakınlık kurmak istemiyor bu durum çocukluğumdan beri içimde yara bu arada açıktan lise okuyorum o çok istediğim diplomaya az kaldı Rabbim nasip etsin inşAllah

benim annem 60 yasinda, çalışmıyor. onun bile arkadaş çevresi sık sık değişiyor, yeni kankalari meydana çıkıyor. Neden tanisilmasin ki? Ayrıca arkadaslik kurmak için bir sürü ortam var. En basiti iş yerleri. Uzuun saatler berabersiniz, beraber yemek yiyorsunuz. O ara pekala sohbet ilerleyebilir, hoşuna giden kişilerle. Öğle yemeğini beraber ayarlamak bir adım olabilir. Sohbet muhabbet, zamanla dışarıda da bulusur hale gelirsiniz. Gittigin etkinliklerde biriyle tanışabilirsin, benim mesajımda bahsettiğim 39 yasindaki etkinlik buddym geçenlerde gittiğimiz tiyatroya birini getirdi. Kızla şu an için sadece ınstagramdan eklestik, arkadaş diyebilecegim biri değil ama çok tatlı bir kadindi. Nasıl tanışmışlar biliyor musun:) gittikleri bir tiyatroda oyun başlamasını beklerken sohbet etmişler, yakında çıkacak, açıldığı anda bileti biten bir oyundan falan konu açılmış, biri demiş "evim yakın, ben internet satışı açılmadan gider, sana da kaparım" , öyle arkadaş olmuşlar. Oyun çıkışı kahve falan icip yorumlamislar. Şimdi gayet yakinlar. Böyle şeyler olabilir Ya da seyehatlerde tanışabilirsin insanlarla... Ben bir kere uçaktan inince bir sebepten panik olan bir kadına yardımcı olmuştum. Bana kahve ismarlamisti, aktarmalı uçuşum başlayana kadar gitmeyip eşlik etmişti. Onla çok denk insanlar olmadığımız için ve farklı şehirlerde yaşadığımız icin arkadaşlığımiz Instagram'da gönderi begenmekle sınırlı kaldı. Ama pekala az çabalasak devam edebilirdi... Bunun gibi şeyler. Ayrıca friends demişsin ama friendste de how i met your father'da da herkesin çatlak bir özelliği var. Herkesin bir kusuru var, herkes çeşitli zamanlarda arkadaşlarına yamuk yapıyor, ne bileyim küçük yalanlar söylüyor, arkadaşının eski sevgilisiyle görüşüyor, eşyalarını izinsiz kullanıyor, arkasından iş çeviriyor, kandırıyor, yan gözle bakıyor, bağırıyor, laf sokuyor, dalga geçiyor... Ama bölüm sonunda yine aynı koltukta kahve içiyorlar. Eğer onlar da 'ay ben karakter olarak hemen vazgeçiyorum insanlardan' diyen insanlardan olsalardı friends ilk beşinci bölümde biterdi.

Kendim açısından söyleyeyim sosyal bir insanım. Arkadaşlarla yapılan buluşmalar, yemekler, içilen kahveler bana hep cok keyif vermiştir. Yaş ilerledikçe bu sayı git gide azalsa da yine de insanın birkaç tane dostu oluyor ve olmalı da. Kusura bakmayın sizi tanımıyorum ancak herkes sahte olduğu için yalnızım, iki yüzlü ilişkiler var bu nedenle yalnız kalmayı tercih ettim, çok iyiler değer verenler hep yalnız kalır vs gibi düşüncelerde olan kişilere saygı duymakla beraber birçoğunda asıl sorunun kendisinde olduğunu kısaca kendi kendini teselli ettiğini düşünüyorum.

kimsenin arkasından konuşmaz kısmı doğru ise gerçekten helal olsun annenize ama diğer türlü ise durum korkunç hahahahsjd ben de tanıyorum o tarz insanlar ama bana normal gelmiyor ya, ne diyeyim ben de insanlara normal gelmiyorumdur gerçi hahhahah defne-28

Benimde çok az arkadaşım var açıkcası bende sizin gibiyim pek tahammülüm yok sanırım ama ben bu durumdan pek üzülmüyorum

gerçekten yakın olarak gördüğüm bir arkadaşım benim mutsuzluğumla mutlu oluyordu ve alakasız bir şekilde kendini övüp beni kötülüyordu. Ben arkadaşlığımı bitirmemek için direndim. Bak sen hemen insan siliyorsun falan diyordum kendime ama dayanılır gibi değil, ya gerçekten insanlar arkadaş konusunda şanslı ya da insanlar kolay alttan alabiliyor bu şekilde sürüyor arkadaşlıkları

Siz kaç yaşındasınız A

onlar kendi aralarında görüşmüyorlar ama bu da sorunun bende olmadığı anlamına gelmez çünkü ben de insan biriktirip bağ kuramıyorum, arada sırada görüşebilmeniz bile çok güzel bence bu da insan biriktirebildiğiniz anlamına gelir benim hoşuma gidiyor böyle şeyler

Arkadas grubumla 9yasinda tanistim hala da en yakin arkadaslarim. 10 kadar kisiyiz hemde. Her birimiz farkli kisileriz, birbirimizin sevmedigimiz sevdigimiz ozellikleri var, hepsi evlendiler esleriyle de kanka olduk, bazilarimizin cocugu oldu. Buyuk bir aileyiz.. diger yakin arkadas grubum uniden. Bagimiz hic kopmadi, nikah sahitleri bile bendim bir tanesinin, digerinin bas nedimesi gibi bisey. Ve bahsettigim arkadasliklar ayda yilda bir gorusme degil baya canim gibi kardesim gibi.. Bence insanlari iyi elemek, her haliyle kabul etmek ve guzel bir kalple yaklasmak gerekiyor. Evet biten arkadasliklarim, kazik yediklerim de oldu herkes iyi degildir ama genc biri olmussam ve en yakin arkadasim yoksa doner kendime bakarim. 1 tane bile olmamasi bence buyutulecek bir sorun. Birileri sizi kiskandi, birileri kotuydu, digerleriyle hayatiniz farkliydi eee? Sizin mukemmelliginiz nerden geliyor? Gecmisinden kimsenin olmamasi benim icin onemli bir kistas, bence insanin ne kadar sorumluluk alabildigini, en azindan birilerine ihanet etmedigini, iyi kalabildigini gosteriyor. Kirilmayin ama 1 tane bile dostunuz yoksa bence sorun sizde, ben 20 kisi olsun da demiyorum.

Ama üzgünüm tipim değilsin Kibariye'nin annesi Ben bohçacı yarimle mutluyum.

ailem bana arkadaşlarımdan daha çok zarar vermiştir ama ailemi affedebiliyorum aynı şeyi arkadaşlara yapamıyorum, bu bana nasıl bunu yaptı diyip elim ayağım titremeye başlıyor, bağışlayıcı olamıyorum asla

Emin ol ki özellikle çıkar ilişkilerinin söz konusu olduğu günümüzde yakın arkadaşının olup olmaması çok önemli bir mevzuu değil. Olursa çok güzel ama yoksa da gerçekten üzerinde düşünülecek bişi değil. Zaten çok muhabbet tez ayrılık getirir. Herkese sınırlı olmak en güzeli. Aile önemli olan. Kimse annemiz babamız kadar sevmiyor düşünmüyor. Ailenize sıkıca sarılın. Gerisi boş.

Bende sizin gibiydim ama zamanla o huyumu aştım. Çünkü belki de bilmeden bende karşımdakinin kalbini kırmış veya sinirlendirmiş olabilirim bazen diye düşündüm. Tek kusur karşı tarafta olmayabilir bazen bizde de farketmediğimiz kusurlar olabilir. Gerçekten seviyorsam arkadaşımı kin tutmamaya çalışıyorum artık. Büyük bişey olmadıkça bozmuyorum arkadaşlığımı. Ama dediğim gibi yeni arkadaşlıklar olsaydı belki bende hemen silerdim ama hepsi eski dostluklar. 10 sene olmuş, 7 sene olmuş. Hepsi eski o yüzden kolay kolay silmek istemem.

İçlerinden birinin kötü olması hepsini kötü yapmıyor bohçacı sevgilimin. :) Sen beni çok sevdin Kibariye'nin annesi.

Eskiden çok arkadaş canlısı biri idim Ama yaş alınca çalışmaya da başlayınca etrafta kimse kalmıyor Çünkü zaman olmuyor kimseyle görüşmeye Hafta içi zaten herkes işte Evli olanlar çocuğuyla zaman geçiriyor Hafta sonu desen herkes ailesi ile O sıkı dostluklar arkadaşlıklar çocuklukta ergenlikte falan kalıyor daha çok

Bende buluşmak ve telefonda konuşmaya üşeniyorum galiba o kadar çokta istemiyorum arkadaş yoksa üşenilmez heralde P

Yakın sandığım 10 ve 15 yıllık arkadaşlarımı çöpe attım. teyzelerim ve kuzenlerim en yakın arkadaşlarım kendileri :)

Ben en yakın arkadaşlarımı 6 yaşımda buldum ve hala görüşüyoruz. Yeni arkadaşlıklarımda var ama onlar bir ayrı, çocukluğum onlar benim.

benim olumsuz özelliğim kusursuz olmak... dermişim hahahahhshjd benim olumsuz özelliğim; gün içinde devamlı mesajlaşmayı sevmiyorum, ara ara yazmayı sevmiyorum daha çok buluşup vakit geçirme insanıyım ve ara ara kendi içime dönüyorum yalnız kalmayı seviyorum bu da karşı tarafa neden hep ben yazıyorum ediyorum hissi veriyor haklı olarak

Ben de sizin gibiyim. Bazı insanlar her ortamda bir iki arkadaş bulup öyle çıkıyor. Onlara o kadar çok özeniyorum ki anlatamam. Spora gidiyorum. 1-2 bayan görüyorum ama onlar da yabancı uyruklu. Türkçe bilip bilmediklerinden emin değilim. Zaten herkes sporumu bitireyim de defolup gideyim diye bakıyor. Kursa falan gideyim diyorum kurslar da korkunç pahalı oluyor. Mahallede de yaşıtım yok Kısacası çok sıkılıyorum...

Arkadaş edinme ve yaş arasında bir bağ kurdum ama bunu neden yaptım bilmiyorum sanki yaş ilerledikçe kimse senin yakın arkadaşın olamazmış gibi ama şimdi durup düşününce bunun bana da saçma geldiğini fark ettim, sanırım insan çevresini lisede ve ünide kuruyor olarak şartladığım için ve buralardan biriktirdiğim insanların şu an hayatımda olmadığını düşününce akşam gerçekten boşluğa düştüm ama bundan sonra insan ilişkilerinde emek vermek için çabalayacağım çünkü benim de eksikliklerim oldu. Her ne kadar yalnız olmayı sevsem bile insan insana iyi geliyor bunun geç de olsa farkına vardım.

geri barışılsa barışılır ama eskisi gibi olmuyor işte

Eski arkadaşlıklarımı hayatımdan çıkarmışlığım çok. Başlar da bende üzülüyordum artık hiç üzülmüyorum cidden.. Şunu anladım, ben insanlar hep aynı sanıyorum yani o tanıdığım arkadaş olduğum insan ama insanlar çok değişiyor.. Karşındaki insanı tanıyamıyorsun.. Belki bende değişiyorum onlara göre bilemedim..15 yıl dip dibe yaşadığım arkadaşım hamile kaldığında, benim çocuğum olmadığını bile bile insan içinde " tatlım sende yap hadi artık ne bekliyon dahaaaa" dedikten sonra anladım ki insanlar hayatınız da bazen belirli süreliğine misafir.. Vakti dolduğunda gitmeleri gerek.. Önünüze bakın derim, yeni arkadaşlıklar kurun.. Dizilerde ki o arkadaş grupları da gerçek hayatta varsa helal olsun derim

Konunuzu baştan sona okudum ve okurken yer yer kendimi sorguladım acaba konuyu açan ben miyim diye. Lisedeki yakın arkadaşlıklarım lisede kaldı, herkes ayrı şehirlere dağıldı ve bağlar koptu. Üniversitedeki yakın arkadaşlıklarım da aynı şekilde üniversite bitince taş çatlasa 1-1,5 sene devam etti. Bence insanlar aynı sosyal çevrede bulununca bağ kuruyolar belki de mecburiyetten, ama o sosyal ortam kalktığı anda insanlar artık yeni çevrelerini odak noktaları haline getiriyolar. Tabii şu da var zamanla insanların karakteri değişiyor, oturuyor ve vakti zamanında iyi anlaştığın insanla bir bakıyosun ki paylaşacak hiçbir şeyin kalmamış, karakterleriniz bambaşka olmuş. Ben de kolay silerim ya bu arada, ama çok makul sebeplerim vardır hep kendime göre. Sürekli buluşmaları eken, kıskançlık eden, işi düşünce yazan insanları mesela. Çünkü enayi yerine konulmaktan nefret ediyorum, değersiz hissedeceğim bir arkadaşlıkta yer almayı kendime haksızlık olarak görüyorum. Son olarak söylemeden edemeyeceğim ben de sıkı bir friends izleyicisiyimdir, bence oradaki arkadaşlıklar hiçbir yerde yok. Adı üstünde dizi, güya hepsi işe güce sahip ama bütün gün cafede veya evde boş boş oturup sohbet edebiliyolar kaygısızca. Zaten dizinin sonunda hepsi ailelerini kurup bağlarını kopartıyor. Dizinin senaristleri bile demişti gençlik bitip aile kurulunca friends devri biter diye.

Canım seninle aynı duygulari yaşıyorum. Aynı beni anlatmışsın. Çok rahat arkadaşlık kurabiliyorum. Ama o arkadaşlıgı devam ettiremiyorum. Mesela birkac ay önce şehir dışındaydım. Bir sene kaldım. Çok ama çok güzel arkadasliklar kurdum. Beraber gezmeler tozmalar vs. Sonra o sehirden ayrıldım. Bekledimki beni arasınlar sorsunlar. Onlar aramadı. Aramayinca bende gurur yaptım. Bende aramadım mesela. İliskim koptu boyle olunca. Arkadaslarimın yaptıgi hataları affedemiyorum. Mesela bayramda 2 tanesini aradım. Bana dönmediler sonradan hiç. Direk numaralarını sildim. Çok sinirlendim. Özellikle beni kıskanabileceklerini düsunduğum, bazı hareketlerinden anladım arkadaşlarımla iletisimimi kesiyorum. Şuan iki uç kisi var telefonda görüsüyoruz ara ara. Aman aman samimi değiliz.

Lisedeki arkadaşlarımla hala görüşüyoruz ve aramız iyi. Birisi şu an yurtdışında ama yanına gitsem eski günleri aratmayacağını biliyorum. Arkadaşlığın en önemli özelliği karşıdaki insanı sevebilmek ve alttan alabilemek bence. Sevmediğin zaman hem sen bunalırsın hem karşıdaki bunu hisseder. O da aradaki bağı zedeliyor. Alttan almayıp gurur yaparsan da saçma sapan olaylardan birbirinizi kaybedebilirsiniz. O da sizin için çabalıyor ve özünde iyi biri olduğunu biliyorsanız bu alttan almaları yapmalısınız. Ailemizde annenize babamıza sinir oluyoruz bazen düşüncelerini eleştirini sevmiyoruz. Bağırıyoruz kavga ediyoruz ama günün sonunda bunu unutabiliyoruz ve yine birbirimizi seviyoruz. Bunun aynısını arkadaşlarla yakalayınca onlarda ailen biri haline bürünüyor bence

Onu diyeni cıkardın mı hayatından bu sözden sonra

ben tam tersinizim galiba. kolay kolay insan silmem, davranisindan hoslanmadi isem tepkisiz kalirim veyahut da biraz kendimi cekerim, ama direk gorusmeyecek kadar silmem icin cok ciddi seyler olmasi lazim. Benim arkadasliklarimin cogu da mesafeler nedeniyle bitti gibi, aynen sizin gibi sosyal medyadan iletisimdeyiz, ama gorusmeyince ayni sekilde olmuyor haliyle. Sizin durumunuzda daha da normal geldi bana sonuc. Bir de Friends dediniz, ama orada da arkadaslarin zaman zaman birbirlerine cok yanlislari olmustu, ama buyutmediler ve bir sekilde tolere ettiler. O tarz arkadasliklar istiyorsaniz o yonlerini de ornek almanizi oneririm. Bir ornek vereyim, benim sevdigim bir arkadasim var. Arkadasim bariz bencil birisi. Ama bana karsi degil, her zaman oyle, her zaman ve herkese karsi kendi iyiligini dusunen ve diger insanlari cok dusunmeyen birisi. Biz cogu zaman dalgasini da geceriz kiz arkadas grubumuzda hatta. Ama onu oyle kabul ettik. Benim cok cok asiri samimi arkadasim olamaz bu haliyle, kimsenin olabilir mi bilmiyorum, ama onemli degil. Sonucta kotu niyetli degil, ve ben onu o sekilde tanidim ve sevdim de yani. Sohbetinden falan keyif de aliyorum. Neden bu yonu bana uymuyor diye sileyim ki.

Onlarca merhabalaştığım, laklak ettiklerimin dışında, aynı frekansta olduğum bir kişiyi örnek verdim zaten. Ayaküstü bir sürü kişiyle sohbet edebilirsin ama içini dökebilecek kadar anlaştığın kişiyi bulmak için biraz zaman tanımalısın. Ortak hayat telaşını paylaştığın kişiyle olmak istemen normal, diğer türlü sohbet bir yerden sonra çekilmez oluyor. Çocuksuzken çocuklu kadın muhabbetini çekilmez buluyordum şimdi öyle değil mesela.

Armutun sapi, uzumun copu mottosuyla yasarsan normal bence.. Kusursuz arkadas yoktur, farkli fikirlere sahip topluluklar vardir.. Yani yer edinmek istiyorsan caba lazim, umrumda olmaz diyorsan bu sekilde devam..

Bende asosyal tayfadanım. Hiçbir zaman arkadaşım olmadı kalıcı sağlam. Hepsi dönemsel ve geçici idi ama ben pek insan sevmem ondan kaynakliydi sanırım ama insan özlemini duyuyor cogu zaman..

Gerçekten çok yakın olduğum, evini kendi evimmis, ailesi akrabammis gibi hissettigim ; 3 kişilik bir arkadaş grubum var, ilkokulda tanıştık,14 yaşındayken de kanka olduk. eski ev arkadaşım var,20 yaşındayken tanıştık. kuzenim var, aramızda biraz yaş farkı var, birbirimizin kulvarında değildik. Sonra o benim şehrime gelince arkadaş olduk. 27 yaşındaydım arkadaşlığımiz başladığında. Onun dışında dost gibi değil de sevdiğim ve yakın hissedip her fırsatta görüştüğüm arkadaşlarim da var, yaş değişiyor. 23-24 yaşlarında çalıştığım yerden tanıştığımız, hala birkaç ayda bir sinemaya tiyatroya gidip geçen aylarda olanları paylaştığımız 4 kişilik bir arkadaş grubum var. 25 yaşında tanıştığım, düşünce yapısına hayran kaldığım bir çocuk var. Onla da her ay bir kere görüşürüz, ya evde kahvaltı yaparız ya müze gezeriz ya hobimizi iştirak ederiz 26-27-29 yaslarinda seyehatlerde tanıştığım 3 ayrı kişi var, uzak mesafe. Ama hepsiyle birkaç kere kere daha yolumuz kesişti, hatta kısa süreliğine şehrime taşındılar. Onlarla sık sık mektuplasiriz. 28 yaşında eski is yerimden hala sık sık görüştüğüm 3 kişi var. Ve 30 yaşındayım, Bu sene KK'dan tanıştığım bir kız birkaç kere şehrime geldi, havalanina gideceği gece evimde kalacak kadar yakın olduk:) şimdilerde buraya taşınma hazırlığı yapıyor:) Yine bu senelerde KKdan tanıştığım, henüz görüşmediğim ama her fırsatta yazisip Cook yakın hissettiğim iki kişi var. Hatta biri bana doğum haritası bile hediye etti henüz reelde görüşmedik ama bir şey paylaşmaya ihtiyacım olduğunda tereddütsüz yazacak kadar yakınlar, sanki bana tanışmışiz gibi geliyor:) Ve yine bu sene şehiriçi gezide tanıştığım birkaç kişi var. Ortak hobimiz var diye grup kurduk. O günden beri 6 ay falan geçti, birbirimizin etkinlik buddysi olduk, kim ne görse grupta paylaşır, musait olan herkes için bilet alır, gittiğimiz yerde buluşuruz. Yani yaş ve arkadaşlık arasında çok bir bağ yok bence. Ki son bahsettiğim grupta en yakın olduğum, ikili olarak da konuştuğum kişi 39 yaşında. İnsan her yaşta yeni birileriyle tanışıp yakınlasabilir. Sık sık yeni ortamlara girmeye çalışın, hoşunuza giden insanlara sıcakkanlı olun, Instagramdan ekleyin. Şöyle bir geriye dönük hafızanızı yoklayin, kimle arkadaş olsanız iyi olurdu. O kişiyi de arayıp tiyatroya falan davet edin. Eğer direkt davet edecek samimiyetiniz yoksa elinizde fazla bielt olduğunu, ekildiginizi falan söyleyin:) böyle böyle ilerler arkadaşlığıniz... Küçük çaplı seyehatler falan yapın. Ama mümkünse günübirlik olsun:) Bir şey anlattilarsa önemseyin, birkaç gün sonra sorun 'o şey ne oldu' diye... Arkadaşlık kurmak kolay ama devam ettirmek biraz emek istiyor

Kızlar sorun şu ki ben geçmişimden insan biriktiremiyorum, biri bir yanlış yapsın hemen soğuyorum ve uzaklaşıyorum. Lisedeyken bir kız grubumuz vardı ama üniversiteye geçince ortamlar değişti ve yeterince samimi değilmişiz demekki kimsenin bir iletişimi kalmadı birbiriyle, instadan ekliyiz, arada birbirimizin hikayelerine cevap veririz o kadar. Üniversiteyi şehir dışında okudum, bir sürü insanla tanışmıştım ama yakın olup bağ kurabildiklerimin hepsini bir sebepten çıkarttım hayatımdan bazıları içten içe beni kıskanıyordu yani bana hissettirdikleri oydu hsdjfjsfdf, bazıları yalnız kalma korkusu yaşıyordu ve yalnız kalmamak için herkese yanaşıyordu, bazıları ile de hayat görüşümüz ciddi anlamda çatışıyordu ama şimdi kendi yaşadığım şehirdeyim ve gerçekten çok yalnızım, hiç arkadaşım yok ve bu durum benim aşırı garibime gidiyor hep friends dizisindeki o kalabalık arkadaş gruplarının olduğu ortamlara özendim ama hep bir şekilde günün sonunda yalnız kaldım. Benim gibi olan var mı ve birileriyle tanışırken konu açılınca yakın arkadaşımın olmadığını söylüyorum ama sonra utanıyorum çünkü genelde o tarz insanlara tuhaf gözüyle bakılır ya da ben tuhafım bilmiyorum hhdfhsfjsfdfjffd ve yakın arkadaşınızı veya yakın arkadaş grubunuzu kaçlı yaşlarınızda buldunuz merak ediyorum.

Ben 2 sene önce 10 senelik lise arkadaşımı çıkardım hayatımdan. Bazen çıkması gerekiyor ama bi kaç tane çok sevdiğim arkadaşım vardır. Enerjiniz uyuyorsa hep hayatınızda olur ama değilsede çok dert edilecek bir şey değil diyorum.

Şunu da eklemek isterim o friends dizisinde arkadaşlar son bölümde ayrılıyordu herkes kendi hayatlarina gidiyordu. :)

Arkadaş konusunda nişanlımdan daha iyi birini görmedim. 25 senelik o kadar çok arkadaşı var ki. Bağları kopanlarda olmuş ama mükemmel bir arkadaş çevresi var. 6-7 senedir tanıyınca da artık benim de arkadaşım oldular hepsi. Grupça takılıyoruz. Bense arkadaş konusunda çok iyi değilim. Önceden epey başarısızdım. Ama sağlam dostluklarım var. Liseden sadece bir arkadaşım var ama neredeyse haftada bir buluşuruz. Benim 25 yaşından sonra edindiğim çok sağlam iki dostum ve görüşmeye çalıştığım iş arkadaşlarım var mesela. Önceden düşünüp üzülürdüm düğünüm olsa sevgilimin 50 tane arkadaşı gelecekken benim sadece 2-3 tane gelecek diye. Ama son birkaç senedir işler değişti. Bende de dert şu ki başbaşa buluşamıyoruz. Ya biri arıyor görüşmek için ya da zaten planlamış oluyoruz. Hatta yazın bir gün başbaşa buluştuk ne yapsak bilemedik o kadar alışmışız birileriyle olmaya. Dün yakın bir arkadaşımın evinin yakınında sevgilimin arkadaş grubuyla oturduk. Arkadaşıma denk geldik. Ciddi ciddi trip yedim. Burdasın neden aramadın diye. Bi anda kendimi açıklama yaparken buldum Halbuki başka bir arkadaş ortamındaydık. Dedim hadi sen de gel otur. O da geldi hep birlikte oturduk. Bir yaştan sonra arkadaşlık dostluk kurmak zor gibi gözükebilir ama benim en sağlam olanları 25 yaşından sonra oldu. Bu enerji ile alakalı bir durum. Bir de bazı şeyler gerçekten emek istiyor. İnsan ilişkilerini yürütmek her zaman kolay değil. Kendinizi belki de doğru ifade edemiyor olabilirsiniz. Ben önceden çok burnu havada bir tip olarak algılanırmışım mesela. Halbuki alakam yok. Belki yürüyüşüm belki yüz ifadem bu konuda yanılttı insanları. Ama zamanla silindi bu da. Bir de benim en sağlam dostluklarımdan biri arkadaşımın çok nadir görüştüğüm sevgilisiydi. Aralarının biraz bozuk olduğu bir gün kıza hadi oturalım dedim ve o gün bu gündür haftada bir gün mutlaka otururuz. Onlar ayrıldılar, bizim dostluğumuz başladı. Bazı şeyler için de sizin adım atmanız lazım. Yapı olarak nasılsınız bilmiyorum ama biraz daha girişken olabilirsiniz. Çalışıyorsanız iş yerinizde birini akşam bi kahve içmeye davet edebilirsiniz. Maddi durum elveriyorsa bir kursa kaydolup sosyalleşebilirsiniz. İllaki çevrenizde kimyanızın uyduğu birileri vardır. Bir de insanlar sizi neden kıskansınlar ki? Yani kıskanan eden elbette olabilir. Bazıları diyerek bir genelleme yaptığınız için biraz tuhaf geldi açıkçası.

3 ayrı gruptan 10 a yakın samimi oldugum arkadasım var. İlkokul-lise grubum 5 kızız 2. grup 3 kız eski isyerimden 3. grup esli görüstüğümüz esimle 2 kız arkadas. Lise grubumla pandemi basından beri wp üzerinden görüsüyorm 2. grupla 2 kez Aİle grubuyla 2 kez görüstük pandemiden beri. Biyerden sonra insan kardesiyle görüsürken 1 hafta önceden planlıyor. Cünkü evlilik cocuklar herkesin ayrı hikayesi var. Neden devam ettiremiyorsunuz arkadaslıkları ona bakmalı?

Aslında benim de çok yakınım yok çocuklukta yaşanan travmalar buna sebepmiş,, insanlara güvenmeme bağlanamama,, ne kadar samımı sohbetim olsa da hep ıcten ıce suphecıyımdır bu yüzdendır de sağlıklı bağlanma olmuyor,. bende arayıp sormadıgım ıçin bı sekılde kopuyor ama bunun rahatsızlığın çok çekıyorum hala

Arkadaşlarımın hepsi memleketimde kaldı son senelerde birkaç şehir değiştirdim, ben de böyle düşünüyordum. Olursa çocuklukta- ilk gençlikte olur, belli bir yaştan sonra kimseyle tam anlamıyla bağ kuramam gibi geliyordu. 1 senedir burada çok yakın bir arkadaşım oldu, baya baya içimi döktüğüm. Hem de çocukları parkta oynatırken tanıştık. Sadece tavsiyem insanlara pozitif enerji veren biri olun. Hayat zaten özellikle son yıllarda herkes için zor. Sürekli olumsuz konuşmayın, mutlu görünün, insanlar bir sey danıştıklarında yüreklendirin, yaparsın deyin, duymak istediklerini yapmacıklığa girmeden söyleyin, dil cimrisi olmayın. Zamanla çevrenizin genişlediğini görürsünüz.

Bazi arkadaşlıklar zamanla biter çok normal. Iletişime geçmeyip icinde büyüttüğün seyler gun gelir katlanilmaz olur. O yuzden iletişim vakti ve yeri gelince tartışma çok değerli arkadaşlıkta bence. Kırmadan incitmeden de birbirimizle iletişimin ortak bir dilini bulabilmeliyiz. Bulamıyorsak mutlaka bitiyor. Bununla birlikte arkadaşlıklar belli yaştan sonra olmaz değilde daha yavaş ilerler samimiyet bence bu doğru. Herkesin koşturması artıyor çünkü. Evlilikle birlikte artik gelin, yenge oluyor. Karşı tarafın akrabalarıyla görüşmesi gerekiyor vs arkadaşına ayırdığı zaman azalıyor bir de çocuğu oldu mu zaten bekarlar gorusmek bile istemiyorlar. Okulda öğretmenim davet oldu mu bekarlar ya da çocuksuzlar hadi gezelim diyorlar en baştan kimse cocuk sesleriyle gezmek istemiyor sanırım ya da çocuğu olan evde olmasi gerekiyor daha çok. Bekarlar ise evde oturmaktansa gezmeyi tercih ediyor. O yuzden ister istemez bekarlar bekarlarla evliler evlilerle daha çok arkadaş oluyor. Bizim arkadaş grubumuzda da nerdeyse bekar kimse kalmadi. Davet etsen biri "hamileyim doktor dikkat et dedi" diyor, oteki zaten cok uzağa taşınmış ve eşi izin vermiyor diye düşünüyoruz diğerleri olarak biz. Birinin iki bebeği oldu peşpeşe basını isten ayıramıyor. Biri kpss çalışıyor. Bunlar benim en kadim dostlarım dediğim kişiler. Hepsininde hayat kosturmasina saygı duyup ayda yılda bir görüşme durumunu kabullendim şahsen. Yapicak bir sey yok dip dibe oturmadiktan sonra böyle oluyor. Bende yüksek lisans yapıyorum zaten vakit ayıramıyorum ama olsa da her defasında gidip fedakarlık yapan olmayı tercih etmem. Insanlara sana geldiği kadar gitmek gerektiğini düşünüyorum aradaki saygı en iyi böyle korunuyor yoksa nefsi şekilde hep ben gittim biraz o gelsin mantığıyla değil. Ben artık en cok neredeysem okul, is orada muhabbet edeceğim kişiler oluşturmam gerektiğini düşünüyorum çünkü ister istemez en cok onlarla görüşüyoruz. Belli bi yaştan sonra olmaz dememek gerekiyor önyargısız yaklaşmak lazim☺

ben yakın arkadaş istiyorum ama o kişinin beni boğmasına ne bileyim trip atmasına gelemiyorum evet yalnızlığı seven biriyim.

Bu konuyu okuyunca yalnız olmadığımı anladım. Çocukluk arkadaşlarım dışında arkadaşım yok. Benimki biraz bilinçli tercih oldu gibi. Bir gün bir baktım ki acil servis olmuşum. İnsanlar canı yanınca benimle, eğlenmeye gelince başkalarıyla. Günlerce derdine çözüm bulmak için kendimi yendiğim insanlar #şükür takılıyor. Tökezlediğim yerde herkesten önce onlar yeriyor beni. Evimde dizi izler, örgü örerim daha iyi dedim ve kestim ilişkilerimi bu insanlarla. Oooh, kafam rahat. Arada geyik yapıp takılmayı özlüyorum ama bir dirhem bal için bir çeki keçiboynuzu çiğneyemeyeceğim.

mesela parkta nasıl tanışıp bağ kurabiliyorsunuz? benim o şekilde tanışmalarım genelde havada kalıyor çünkü biriyle aynı enerjide olabilmem, yakın olabilmem için aynı hayat koşuşturmacası içinde olmam gerekiyor mesela o hayatın neresinde? atıyorum şöyle örnek vereyim benim gibi üniversiteyi bitirmiş iş arayan biri ise kendime daha yakın hissediyorum ama atıyorum o kişi üni öğrencisi veya evli barklı bir insan ise o benim arkadaş radarım içerisine girmiyor. Bu enerjiden de çıkmam gerekiyor

Ben de öyleee arkadaş istiyorum ama mesajlaşmaya konuşmaya çoook üşeniyorum 4 5 gün sonra bazen bi ay sonra dönüyorum mesajlara. Yani senden beterleri de var gör diye yazıyorum ama arada eski arkadaşlıklarım rüyama giriyor ya, bilmiyorum, zor...

Evet yavaş yavaş, konu da açmıştım daha önce.. Zaten bana triplenmişti hamileyken onunla ilgilenmemişim diye..15 yıldır tanırım asla bu triplere girebilecek bir insan değildi.. Demek ki insanlar değişebilir diye düşünüyorum, üzülmüyorum artık..

Allah sanada en hayırlısını nasip etsin

Ben de bu sekilde dusunuyorum o an surekli kimleysek onlarla yakin oluyoruz cevre degisince arkadaslarda degisiyor. Ama iste boyle olmayanda cok surekli ilkokul arkadasiyla vs gorusen eden hayatinin her aninda yaninda olan hic kopmayan arkadaslarda var. Bu da sanirim sans oluyor..

üniversiteden mesela yakın olduğum biri vardı ve hep birlikte takılırdık hava atmayı seven biriydi ama ben hep görmezden gelir aksine iltifat ederdim çünkü iyi yanları vardı ve her insan kusursuz değildir derdim daha sonra kasıtlı olarak incitmeye çekememezliğe gelince iş kötü niyetli olduğunu anlıyorsun