Hazır değilsen ertele. Hatta hiç istemeye bilirsin de, doğal. Herkes çocuk sahibi olmak zorunda değil. Yalnız şu da var, bilmediğin bir şeye hazır olma ihtimalin aslında yok. Yani tam hazır olayım maddi manevi dediğin noktada o iş yaş.

Beddua mı ettim yoksa düşüncenizin ne kadar yanlış olduğunu anlamanız için mi söyledim siz karar verin.

Bu risk aslında. Ben de mutsuz olacağımı düşünüyordum ama olmadım. Maddi kaygım var tabii ki, eşim özel sektörde, benim maaş tamamen krediye gidiyor, eşimi işten çıkarsalar ev elimizden gider. Ama bu durum aklımı kurcalamıyor. Evimiz olmasaydı da çok sıkıntı etmezdim sanırım. Diğer isteklerim hep aklımın bir köşesinde, içimde kaldı mı kaldı, ama bu da çok problem değil, illa ki bir gün gideriz gidemezsek de gidemeyiz. Bunları yapsak ben başka planlar yapacak ve yine çocuk istemeyecektim. Pembesu'nun yaşadıkları zor ve normal şeyler. Gece ağlayarak uyuyup sabah mutlu uyanmak da normal, gece uyuyamamak da normal, bir bebeğin ağlaması çok çok normal. Bunları kabullenmek gerekiyor. Neden uyumuyor, neden ağlıyor mutsuz eden sorular. Uyumuyorsa uyumuyor, ağlıyorsa ağlıyor. Hem ağlasa ne olacak? Böyle rahat yazdığıma bakma, daha iki saat önce kucağımdan indirip de hazırlanıp evden çıkamadık diye ağladım gerginlikten. Ama bebeğinkinin normal olması gibi annenin ağlaması da normal. Ayrıca rahatına düşkünlük konusunda çığır açmış insanım, daha aynı günde temizlik ve yemek yapmışlığım yoktur. Ah o sevgisi yok mu hiç zor gelmiyor bakmak da demeyeceğim, bazen öyle zor ki, ama günü bitireceksin tek yapacağın bu, ertesi gün yepyeni bir hikaye. İlk aylar evet zor ama sonrası da çok güzel. Ben ağlarken gözlerini kısıp gülüyor, nasıl mutsuz olabilirim ki? Veya diğer isteklerim ne kadar önemli olabilir ki? Öncelikler yer değiştiriyor merak etme. O çok sevdiğin her şeyden daha zevkli bir şey oluyor bebek. Ama bunu çocuk olmadan anlamak mümkün değil.

Hazır değilseniz erteleyin tabiki, yaşlarınız da genç daha, bekleyebilirsiniz. Gerçi ben çocukları falan hiç sevmiyorum, ilerdede çocuk falan asla yapmayacağım benimki çokta objektif bir yorum olmayabilir, yanlı bakıyorum

Maddi sıkıntılar ömür boyu bitmez herlde:) canım benmde evliliğimin 2 senesi dolmak üzere. Ne ev ne araba ne eşya Türkyede ailelermz dışında kalck hiçbiryermz yok yani. Birkim zaten yok sadece düğünde takılanlar. Seneye temelli dönüşümz olcak. Ve biz yeni evli gibi ev tutup döşeyeceğiz. Ve 7 aylık hamileyim. Önce Allah'a sonrada kendime ve eşime güveniyrm. Sende çok ince düşünme derim. Gelirinz güzelse bi şeklde döndürürsünz inşaAllah. Ama tabi senin istemen herşeyden önemli. Benim de eşim çok istekliydi. onda istek olmasaydı ve babalığı ona yakıştırmasaydım düşnmezdim. Z

bu çok iyi bir fikirmiş, daha önce aklıma gelmemişti. kadın doğumcuya bu şekilde muayene olup tetkik isteyebileceğimi bilmiyordum. garip karşılarlar mı acaba Mikropik

bu yazıyı ilk okuduğumda ben de çok etkilenmiştim. tam da duymak istediğim şeyleri söylüyor gibiydi, hatta o zamana kadar bebek mi asla diye düşünürken düşüncelerimin ılımlı hale gelmesinde büyük etkendi bu yazı diyebilirim. sayenizde tekrar okudum, teşekkürler =) ayrıca kendi fikirlerinizi paylaştığınız için de teşekkür ederim. ben de aynen rahatıma düşkün biriyim ve maddi manevi şu ankinden daha kötü olma fikri beni korkutan şey sanırım. biraz daha akışına bırakmakta fayda var sanırım.

Şu an istemiyorsan istemiyorsun demektir. Ben istediğim de 26 yaşındaydım henüz ilk yılımızdı evlilikte ve o güne kadar da hiç aman anne olayım da anne olayım diye bir saplantım yoktu. Ne olduysa birden anne olmak istediğimi hissettim. Sokakta bebek gördüğümde dayanamıyor gözlerimde kalplerle annesinin ne kadar şanslı olduğunu düşünüyordum. Eşimle evliliğimizde 2 yılı bitirdikten sonra hamile kaldım eşim beni hiç baskı altına almadı. Anne olmak çok çok büyük bir sorumluluk evet ama karar verdiğin an hiçbir zorluğu zaten görme noktasında olmuyorsun.

Yokluk içinde çocuk yapmak mantıklı değil ama ben bu kadar ince ince planlamayı da mantıklı bulmuyorum. Planların tutma ihtimalini yüksek görmediğim için belki de. 5 yıl çocuk, 10 yıl ev yok diyordum evlenirken. Gebeliğimi 2. yılımızda hiç ama hiç çocuk istemediğim bir dönemde öğrendik. Daha umre, Avrupa turu, Güneydoğu turu yapacaktık, ben dişlerimi yaptıracaktım, demirim düşüktü onu halledecektim, birkaç kilo verecektim kronik göbekten kurtulacaktım, ev borcumuz bitecekti... Bunlar olmadan da oluyormuş işte, iyi ki de olmuş. TheQueeninthenorth

28 yaşındayım, eşim de 29. 6 yıllık beraberliğin ardından evleneli yaklaşık 1,5 sene oldu. ekimde 2 sene dolacak hatta. oturmuş bir ilişkimiz var, eşimle karşılıklı sevgimiz, saygımız, güvenimiz sonsuz. en iyi arkadaşım diyebilirim o aynı zamanda. ben öğretmenim devlette, eşim de iyi bir firmada çalışıyor. borçlarımız olsa da gelirimiz iyi denebilecek düzeyde. şu anda kredi ödüyoruz yeni araba aldık, 2 senesi var. gelirimiz iyi olsa da gider de fazla, yüksek sayılabilecek bir kira ödüyoruz. eşim evlendiğimizden beri bebek sahibi olmak istiyor, evlenmeden önce de çocukları ne kadar çok sevdiğini ve istediğini hep söylerdi. zaten yapı olarak da bana göre daha sakin, evine bağlı, sabırlı bir yapısı var. çok iyi bir baba olacağından hiç şüphem yok. ama benim gözümde bebek sahibi olmak çok çok büyük bir sorumluluk. kendimde o isteği bulamıyorum, onun bebek heyecanını paylaşamıyorum. sanırım bunun altında yatan en büyük sebep maddi olarak zorlanacağımızı düşünmem ve evimizin olmayışı. evlenmeden önce aklımda hep kendi evimin sahibi olmak vardı, bu isteğim gerçekleşemedi ama en azından çocuğuma bırakabileceğim iki göz oda olsun istiyorum, güvence istiyorum. eşimse kaygımın yersiz olduğunu, kirada bütün evlerin bizim olduğunu ama bu borçların üzerine bir de ev kredisi borcu ödersek yaşam standardımızın iyice düşeceğini, işte o zaman çocuğa yetemeyeceğimizi söylüyor. aileler de torun torun diye bana çok çaktırmasalar da dört dönüyorlar. en azından kendi ailemin maddi manevi her türlü destek sağlayacağına eminim ama kimseye güvenerek çocuk yapacak da değilim. kısacası çocuk düşünmüyorum en azından borçlar bitene kadar ama bu borç bitse yenisi başlayacak, yüksek lisans kredimin geri ödemesi var daha vs vs... eşimin dediği gibi hakikaten çok mu düşünüyorum? maddi kaygılar olmasa çocuk ister miydim onu da bilmiyorum, evet bebekleri seviyorum ama uykusuz kalma fikri, istediğim gibi rahat gezemeyecek olma fikri de beni yoruyor. sanırım rahatıma fazlaca düşkünüm. bilemiyorum, benim durumumda olup çocuk sahibi olduktan sonra iyi ki yapmışım diyen var mı? sanki çocuk olduktan sonra artık ömür boyu kiradan kurtulamazmışım gibi geliyor, siz ne diyorsunuz?

Ben bir insanin gercekten hayatini bu denli degistirmeye hazir olabilecegine inanmiyorum. Buna asla hazir olmayacaksin. Hamile kalinca 9 ayda yavas yavas bu fikre alisiyorsun. Sonra o gozunde buyuttugun seyler yavas yavas halloluyor. Bir sekilde bebek büyüyor. Elbette zorlugu cok fazla ama guzelligi de paha bicilemez. Tabi bir de isteyince hemen olacak mi o da var... Hayırlısı olsun hakkınızda.

sizle tamamen farklı frekanslardayız. her yazdığınıza karşıt bir argüman sunabilirim. mesela günümüzde çocuk sahibi olanların azalmasını inanç azlığına bağlamışsınız, bense hazır gıdalara, zorlaşan yaşam koşullarıyla ilişkili strese ve beslenme bozukluğuna bağlıyorum pek çok bilim insanı gibi. ayrıca evliliğin anlamının üremek olduğuna da katılmıyorum. imza olmadan da bebek sahibi olunuyor teknik olarak. gerisi sizin inanç sisteminizin oluşturduğu değerlerle alakalı, gerçeklerle değil. kaldı ki Allah istemeyene nasip etmiyorsa sizin de çocuğunuzun olmadığı düşünüldüğünde, kendi kendinizle çelişmiş olmuyor musunuz? belki de geceleri dua sayısını x 2 yapıp denemeniz gerekiyordur?

Canim cok iyi anliyorum kaygilarini... Bodrum kat bir evimiz vardi kredisini oduyorduk. 7 yil birlikteligin ardindan evlenmistik guzel bir evliligimiz vardi. Ev kredisi oduyor ikimiz de calisiyorduk. Esim cocuk istiyor ben o sorumlulugu maddi manevi asla almak istemiyor siddetle reddediyordum. Elimizde avucumuzda son kurusuna kadar ne varsa Bu kez de, bodrum kat bir evde cocuk buyutmek istemedigimi, cocuktan sonra evi satip yenisini almanin cok daha zorlasacagini, bu yuzden once birikim yapip, yeni ve daha buyuk bir ev alip ondan sonra cocuk fikrini dusunecegimi soyluyordum. Fakat korunurken hamile kaldim! Hungur hungur agladim bu evde anne olmak istemiyorum nerden cikti bu bebek diye! Esim adamcagiz sevinemedi bile. Hemen evi satisa cikarttik, yeni ev bakmaya basladik ki ben cocuk fikrine isinabileyim... evimizi sattik yeni ev bulduk, ben bu esnada cocuk fikrine alismaya basladim icimde buyuyor heyecanlaniyorum filan... satis islemleri gerceklesmek uzereydi ki 3. Ayi doldurdugum kontrolde bebegimin kalbinin durdugunu ogrendim! Ben hayatimi, odeme planimi, yasadigim yeri, herseyi ona gore ayarlamistim ama o gitmisti! Annelik duygusu icime girmisti bi kere! Yasadigim tramvayi burda anltmayayim, gercekten hayatimin en zor gunleriydi... psikolojik destek almasaydim asla atlatamazdim... Sonra ya tekrar anne olamazsam, allah bana bir kere verdi ben istemedim aldi ya bir daha nasip etmezse, ben istemedim diye mi oldu acaba diye beynimi kemirdim. Cok sukur evin satis islemleri bitti ve biz tasinacagimiz hafta ben hamile oldugumu ogrendim tekrar. Elimizde avucumuzda ne varsa eve vermistik, inan bir lira para kalmamisti elimizde ekmek alacak, su an odemelerimiz eskiye gore tam 2 kat fazla, kurus birikmisimiz yok, maddi olarak bu cocuk bizim icin gercekten cok cok fazla su an. Ama fark etmez! Dunya umurumda degil o iyi olsun yeter ki! İnan o oyle bir duygu ki, onu hissettigin anda butun hayata bakisin degisiyor! Allah annelik duygusunu icine veriyor, o sorunlulugu daha hamilelikte ogretiyor sana yedigin ictigin hareketin harcaman herseyini farkinda olmadan bebege gore duzenliyorsun... Ve dunyadaki en anlamli seyin bu oldugunu goruyorsun, para bir sekilde cozuluyor. Cozulmese de umursamiyorsun... inan sana tek tavsiyem: hazir olmayi beklersen yillar kaybedebilirsin. Ve o gun geldiginde keske daha once yapsaydin diyecegine emin ol... ben o hamileligi yasamasaydim 5 sene cocuk filan niyetim yoktu. Simdi? 5 yila kadar 2. Yil yaparim muhtemelen:)

Benim 10. senem hala hazır değilim 2 yıl bana göre çok erken ayrıca borçlarınız varmış onları bitirmeden çocuk yapmayın..

Herkes çocuk sahibi olacak, çocuk sevecek diye bir şey yok bence maddi kaygılardan ötürü değil de çocuk seven bir yapınız olmadığından istemiyor gibisiniz. Ben öyle hissettim en azından...

Ben de ayet le cevap vereyim konu din tartışmasına dönsün de konu sahibinin konusu kapansın diye mi ayet olayına girdiniz? Kur an i defalarca okumuş biri olarak şöyle de bir çok ayet var ZUMER-52 için 40 meal bulundu. Elmalılı Hamdi Yazır (39/ZUMER-52: Hala bilmediler mi ki: Allah rızkı dilediğine açar, kısar da, şübhesiz ki bunda iyman edecekler için ayetler vardır) / Elmalılı (39/ZUMER-52: Hala Allah'ın rızkı dilediğine açtığını ve kıstığını bilmediler mi? Şüphesiz ki bunda, iman edecek bir topluluk için bir çok ibretler vardır.) O halde konu sahibi hiç rızk ım artsın diye uğraşmasın nasılsa dilediğine veriyor. Hanımefendi belki de müslüman değilim belki konu sahibi bile değil... Belki bu tarz şeyleri zamanında kadınlar bol bol çocuk dogursun da kendi din savaşlarına adam üretsin kadınlar, hatta kadınlar bol bol çocuk baksın da başka bir şeye vakit bulamasın kafasını çalıştıramasın ana olsun yeter diye uydurdular. Analığı kutsallaştırdılar. Tıpkı şimdiki egemen yöneticiler gibi. Sorgulayın korkmadan sorgulayın.

Bi an acaba ben mi konunaçtım dedim. Evlilil tarihlerimiz aynı hatta eşlerimizin yaklaşımları bile. Bende kendimi hiç anne olarak düşünmemiştim hatta evli bile düşünmedim 33 yaşında evlendim eşimle mutlu, saygılı sevgi dolu bir evliliğimiz var. Eşimin ısrarı ile korunmayı bıraktık ama ödüm kopuyordu halime kalıcam diye hatta bi kaç defa ertesi günü hapı bile kulandım. Aylar geçti çocuk falan yok sonra bir şüphe düştü içime ve dr a gittim ve normal yollardan gebe kalmamım zor olduğunu tüp bebek denememi söylediler. Hiç böyle düşünmemiştim bence gerekli kontrolrollerinizi yaptırın hormon değerlerinize, tüplerin durumuna sonra istediğiniz kadar erteleyin. S

anneliği de tatmak istiyorum, bu ay tedaviye başladık hatta doğal yoldan olmuyor şuanda reglm gecikti hamile olabilrim yani

evlenmeden önce de bu ev konusu vardı hala da var sende eşin mantıklı adam İstanbul da ev almak tüm gençliği harcamak demek ev almayı beklersen 20 yıl çocuk yapmayacak mısın çocuğa bir şey bırakmayı planlama daha önünde yaşanacak uzun yıllar var annemin babamın evi arabası var yaşım 40 a yakın bana bir yararı var mı şu an yok zira onların bana bırakmalarını beklesem belki ben 60 olacağım çalışıp didinip evimizi arabamızı aldık hiç de çocuğuma kalsın diye almadım valla şimdi kullanmak için aldık anı yaşamayı es geçmemeliyiz yalnız sen henüz çocuk moduna girmemişsin biraz daha zaman geçsin borçlar hafifleyip ücretsiz izin alınabilecek kıvama gelirse daha rahat çocuk fikri oluşabilir sende gibi şimdi annem bakabilir hissiyatındasın da sanki doğunca kimselere bırakmazsın gibi hayırlısı olsun ama kendini baskı altına koyma istediğinde vücudun alarm verir zaten

Hanımlar, rica ediyorum dini içerik yazmayınız yasaktır.

Hamileyim dogumuma ramak var çok istedim bebeğimin olmasını esimde aynı şekilde pişman değilim ama psikolojik olarak kendinize guvenmiyorsaniz kalkismayin hamilelik çok calkantili bi süreç maddi olarakta artık bebek bereketinden çok masrafiyla geliyor belirli bi bütçe şart Yokuspokus

evlilik tarihimiz aynı, bende istemedim hiç biraz daha zamn gecsin dedim,27 yaşındayım. Ama eşim sürekli icime içime işledi bebek konusunu. Şimdi kendimi çok hazır hissediyorum. Bir arkadas demiş bilmediğin birşeye hazır olamazsın diye, buda öyle bir şey.

Kesinlikle öyle bana kalsa ilk günden hamile kalacak potansiyele sahiptim o kadar istiyodum hazırdım kendimce, eşim 2 sene sonra diyodu, ortasını bulduk 1 sene sonra dedik, Allah da aratmadı şükür ama ben beklediğim kadar sabırlı olamıyorum çoğu zaman, eşim daha ilgili daha özverili daha sabırlı sanki

Sevmek zorunda mıyım? Değilim. Zarar veriyor muyum?Hayır vermiyorum. Sevip sevmememe siz karışamazsınız ve evet kalp taşıyorum haddinizi bilirseniz sevinirim.

Sorun maddi kaygılar değil sizde. aslında sorun da değil sizin için, eşiniz için sorun sayılabilir. M ManzaramDeniz

Bebek sahibi olursanız ev almayı bir süre unutun. Bence ev borcuna girmeden çocuk düşünmeyin.

ben deli gibi bebek istedigim halde dogunca cok afalladim. bir ara sevmedigimi falan dusunmustum. lohisalikla alakali tabi birazda ama istemiyorsaniz daha sabirsiz olabilirsiniz. tam anlamıyla hazir hissettiginizde dusunun. ama bi kadin icin dusunulmesi gereken birsey oldugu kanaatindeyim. mukemmel bi duygu.. M monalazo akşam güneşi tek ayak

Çocuk büyük sorumluluk ve bazı insanlar hiçbir zaman bebek fikrine kendilerini hazır hissedemiyorlar. Eşimle oturmuş bir evliliğimiz var, maddi olarak düze çıktığımızda bebek düşündük ve "Hazırız" dediğimizde bile esasen pek de hazır olmadığımızı gördük. Ne kadar planlarsanız planlayın, bir çocuğun sorumluluğunu aldığınızda hiçbir şeyin kafanızdaki kadar berrak kalmadığına, pek çok işin birbirine girebildiğine şahit oluyorsunuz. Hesapta olmayan harcamalarınız artacak, uykusuz geceleriniz elbette olacak ve bebeğiniz kolikse en az 4 ay uyku ve huzuru unutacaksınız. Bir ufak kahve içmek için ısıttığınız su kaynaya kaynaya buhar olacak, 2 yudum aldığınız çayınız masada unutulmuş halde soğuyacak, ne kadar iyi geçinirseniz geçinin eşinize gıcık olabileceğiniz anlar yaşayacaksınız, saçınıza tarak değmediği günleriniz olacak, hamileliğin ardından vücudunuzu tanıyamayacaksınız, sürekli ağlayan bir varlığı teselli için kendinizi parçalayacak ve çaresiz kaldığınızda kendinizi bok gibi hissedeceksiniz. Kabuslar görecek, endişeden tırnak kemireceksiniz, haberleri izlerken "Onu koruyabilecek miyim?" diyerek depresyonlara gark olacaksınız, yarım yamalak yemekler pişirecek, evinizin temizliğine doğru düzgün yetişemeyeceksiniz. Sonra bu saydıklarım bitecek ve yerine daha farklı koşuşturmalar gelecek. Her yeni yaşında siz de yeni şeyler tecrübe edeceksiniz, bu paha biçilemez bir deneyim elbette orası ayrı. Her şey ihtimal dahilinde. "Çocuk oldu, büyüyor, seviyoruz" cümlesinin altı, sayfalarca yazabileceğim fedakarlık ve sabır hikayeleriyle dolu. Buna karşın, "İyi ki oğlum doğdu" diyebiliyorum. Hiçbir zaman tam hazır hissetmedim, ama istedim. İstemeniz esas mesele... İstiyorsanız, değer.

Kişisel tartışmaya girilmesin lütfen.

Biraz da bizi dusunun ama bebek istemeyen esler? lluvia87

Hayvanlara olan sevginden kat kat fazlasini evladina hissedeceksin emin ol :) her anı ayrı tatlı ayrı güzel... Maddi kaygilar icin de haklisin tabi ki bebek demek masraf demek. Yine de insanlar asgari ucretle bile cocuk bakıyor. Sizin durumunuz cok daha iyi sonucta. Belki en lüks esyayi almazsin ama orta hallisinden güzel esyalar alırsınız. Gezmeye tozmaya da 3 kisi gidersiniz bir tek uyku konusunda diyecegim birsey yok onun icin de en az 2 sene deliksiz uykuyu gözden cikarmak lazım sanırım...

Genel anlamda çifler bebek düşünmediği için istedikleri zaman da Allah nasip etmiyor Farkındaysanız çocuk sahibi olamayanların sayısı aşırı arttı Benim eşim de istemedi uzun süre ben deli gibi istiyordum Şimdi sıkıntı çıktı ve bebek sahibi olmamız zorlaştı Lütfen evliliği gezip tozmak rahat yaşamak ve sadece seks olarak düşünmeyin Sonuçta evliliğin asıl amacı bebek dünyaya getirmek ve üremek en azından ben böyle düşünüyorum

. push ;

sizin borç bitmez, bu yüzden bebek yapacaksanız ertelemenizin anlamsız olduğunu düşündüm ben.

evet bunun farkındayım. bebek bereketiyle gelir lafına inananlardan değilim. belki de bu kadar gerçekçi olduğum için akışına bırakamıyorum.

Görünen o ki hazir degilsin. para isi hallonulur zaten calisan insanlarsiniz ama uykusuz gecelere cözüm sadece zamandir bazen uyku uyumadan sabahlarsin öyle ise gidersin buna su an hazir oldugunu sanmiyorum, öyle yazmisin sonra esinle bile zaman geciremeyeceksiz zorluklarini bile isteye yapmak lazim mutsuz bir anneyi hicbir bebek istemez sanirim bekleyin birkac yil daha derim ben emin olun ha ben hic düsünmedigim bir anda hamile kaldim, daha esimle bile düzenimiz oturmamisti, cocuk hayalimiz dahi yokken sonra ikinciyi yaptim bakiyorum esimle birbirimizi cok cok özlüyoruz ama ilerde cocuklarimizle gezeriz hayali kuruyoruz hastalanma yatma lüksün yok kac yildir gencim de yani, azicik yakinlassak benim kiz kapilara vuruyo hissedermis gibi bircok yönden degisecek hayatiniz emin olmadan yapmayin, ben yaptim cok zorlandim ve hic pisman dgeilim o ayri

buraya uzunca bir yorum yazacağım ama önce projeyi bitirmem gerek. bir iki güne gelirim :)

Size ayetle cevap vermek istiyorum. Allah; sizi yarattı, sonra size rızık verdi, sonra sizi öldürmekte, daha sonra sizi diriltmektedir. Ortaklarınızdan bunlardan herhangi birini yapacak var mı? O, şirk koştuklarından münezzeh ve Yücedir. (Rum Suresi, 40) Sizin o sokakta gordugunuz cocuklarin rizki var merak etmeyin. Onlar ustunden gecinenler yiyor onu. Isteyip istememe konusunda size hak verebilirim. Ama su bi gercek ki biyolojik yas ilerledikce doguracagin cocukla aranda ucurum oluyor. Esinin cocuk istegini bilerek evlenmek ancak cocuk yapmamak ne derece dogru? Ben cocuk yapmak istemiyorum deyip yapmamakla olmuyor. Ayni seyi erkek istemese kadin istese yapma tabi ki kocan istemiyo diyebilir miydiniz? Diceksiniz ki 40 yasina kadar cocuk yapilir. Bu da cocuga haksizlik degil mi peki? Herseyin zamani vardir.

gebeliğe engel bir sorunumuzun olup olmadığını araştırma fikri mantıklı, eğer bir sorun yok denirse biraz daha ertelemeyi düşünebilirim.

Endişenizi gereksiz buldum. Çocuğu olan herkes ev sahibi değil. Gayetde güzel büyütüyorlar çocuklarını. Evi sonradanda alırsınız. Ama biyolojik saat beklemez.

ilk hamileliğinizde kaçıncı haftalarda ısınmıştınız bebek fikrine? kirmizigitar

Ay töbe estağfurullah doğacak olan yavruyu maddiyatla paralel olarak gormen ne kadar korkunç... Gerçekten urperdim.. Yani bebek olunca fakirleseceginiz endişesi beni bile bir hoş etti.. Derhal bu fikri kafanizdan atın. bakis acinizi değiştirin. Önceki

ben erteleye erteleye 37 ye geldim Hala da tam istey, p istemediğimden emin değilim. Çalışmalar yapıyoruz ama öyle aman çocuğum olsun diye yanıp tutuşmuyorum.

3-5 sene önceki ben hatta o kadar bile değil, yeni evlendiğimde eşime ben çocuk istemiyorum istersen yol yakınken vazgeç demişliğim var ama o beni hiç ciddiye almadı iyi ki de almamış. şu anda da çocuk fikrine bayılmasam da asla olmayacak bir şey gibi gelmiyor.

şuan hamileyim 7 haftalık, mide bulantısı, açlık, halsizlik, uykusuzluk, çöktüm resmen. umarım ilerde herşey daha iyi olur, zorlu bir süreçten geçiyorum şuan..

Konunuzu görünce yazmadan geçemedim. Bende 1 yıllık evliyim ilkten çocuk düşünmedik ve sonradan istedik dr kontrolünde eşimin azospermi çıktığını öğrendik yani korunmasaymışızda doğal yolla çocuk sahibi olamicakmisiz. Kısacası şu hayatta kimin karşısına nelerin çıkacağı belli değil eşiniz spermiyogram tahlili yaptırsın sizde kontrollerinizi yaptırın sonradan korunmaya devam edin. Bir probleminizin varsa zaten tedavisi 1-2 yılı buluyor. şimdi istemediğinizi sonra mumla aramayın. TheQueeninthenorth

Beni anlatmışsınız...:) Bende sizden bir yaş küçüğüm ve daha önümde doktora eğitimim var. Eşim de 35 ine girdi üstelik. Ama ikimizin hayatı de bu meslekte öyle koşuşturmalı geçiyor ki değil bir bebeğe bakmak evde çoğu zaman yemek yapamıyorum da okuldan gelince birlikte girişiyoruz. Eşim inanılmaz evcimendir her şeye koşar benden de iyi yapar çok iyi bir baba da olur çokta istiyor ama eğitim hayatımın ortasına bir bomba bırakmak istemiyorum. Rahatıma düşkün olduğumu da söylemem gerek. Bir şey olduğunda kapıyı çekip gidebilmenin arkamda benim bakımıma muhtaç bir çocuğun olmamasını seviyorum. Bu kafayla gidersem 40 ıma kadar yapamam bu bebeği ve eşime olur olan bazen ona haksızlık ettiğimi düşünüyorum. İnşallah olması gerektiği zaman olur sizinki de. kahvetelvesi

Ben de 28im, 29 olmak üzereyim. Eşimle çok mutluyuz gelirimiz fena değil vs. Hatta bebek düşüncesiyle ilgili de bir konum var, bayağı ayrıntılı yazmıştım, sizce yapmalı mıyım diye. Bir aralar çok istiyordum. O sırada pek kariyerimle de ilgilenmiyordum açıkçası. Soğumuştum. Biraz denedik olmadı. Şimdi en son, yükselme için yurtdışına gitmem gerekiyor 3-4 aylığına. Onu yapayım sonra dönünce doktora gideriz dedik. Bu yaz gideceğim. Yurtdışını hiç istemiyordum ama mecburi bizim. İstemeye istemeye işlemlerine başladım. Sonra sardı beni. Allahım neler neler. O kısacık yurtdışı döneminde hem bir enstitüde kaynak araştırması yapacağım, hem 3 haftalık başka şehirde yaz okuluna gideceğim, hem bir sempozyuma katılacağım ona yakın bir ülkede vs. Hatta ona heveslenince buradaki akademik faaliyetlerimi de artırdım. İlk defa bir sempozyuma katıldım bir yaz şehrinde. Eşim olmadan evlendiğimden beri şehir dışına çıkmamışım onu farkettim. Çok güzeldi, hem çok şey öğrendim hem çok eğlendim. İşte o sempozyumun dönüşünde otobüste önüme iki çocuklu bir kadın oturdu. Biri 5-6 yaşında diğeri 1-2. O küçük olanı zaten çırpına çırpına çığlıklarla soktular arabaya istemiyordu. 8 saatin 6 saati boyunca o çocuk çığlık attı. Anlamadığım şey, ben çığlık atmaya kalksam en fazla on beş dakika sonra sesim kısılır, bir şey de olmuyor çocuğa. Diğer iki saatin de kısa bir bölümünde uyudu. Annesi arka koltuğa götürüp bacağında salladı. Diğerinde de etrafla falan konuşmaya uğraşmaya çalıştı. Kadına hiç kızmadım tabi ki çocuğuna bakmıyor vs. diye düşünmedim. Çünkü yazık elinden geleni yaptı ama ne yapsın yani çocuğu sarsacak ağzını kapatacak hali yok. Kadıncağız perişan oldu. Biz yolculardan daha zor durumdaydı. O an dedim, ben bunu mu istiyorum diye. Eşime bir yandan mesaj atıyorum. "İnsan çocuğu olunca onu seviyor mudur cidden" vs. şeklinde. Çünkü yani çok kötü yaa. Nasıl katlanılır sürekli. Şimdi yurtdışında gelince hemen koşa koşa doktora gider miyim bilmiyorum açıkçası. O yüzden sizi çok iyi anlıyorum. Ama sizin eşiniz çok istiyormuş. Orta noktada buluşmanız gerekir bu durumda. Bir tarafı tamamen mağdur etmek olmaz bu önemli bir konu olduğu için. Benim eşim tamamen bana bırakıyor, o yüzden daha rahatım.

Bebek bereketiyle gelir derler. Ama kendinizi hazir hissetmiyorsaniz yapmayin. . push ;

vala şekerim 5 yıl korundum. kazayla karnıma düşene kadar ben de ısınamıyordum bu fikre. hatta net istemiyordum ve yapmayacaktım. sen misin büyük konuşan... kazayla hamile kaldım ve annemin zoruyla yaptığım test ile öğrendim. sonradan sevdim. ve şimdi ne salakmışım diyorum hala... onsuz nasıl yaşamışım diyorum klasik olsa da..

Bebeginizin gelecegini dusunmeniz cok normal ama sizin ve eşinizin bi meslegi var. borc konusuna takılırsanız hic bitme o borclar. benim 1 yasında bi kızım var esim öğretmen bende yeni atandım. ev kredisine girdik. araba borcumuz vardı kapattık. kızıma fon bile actık az bi miktarda olsa biriktiriyoruz. bence bunları dusunmeyin evet bebek buyuk bi sorumluluk ama dunyanın en guzel şeyi

başkasına beddua etmek hangi inanç sisteminde var acaba? kendi değerleriyle bu kadar çelişen biri olman çok acı. kahvetelvesi

Planlar hic bitmiyor galiba; hepimizin farkli farkli hedefleri var su hayatta. Bebek bunların hepsini sekteye ugratacakmis ve bu yuzden mutsuz olacakmisim gibi geliyor. Su pembesu nickli uyenin konusu gibi bir konu acmaktan korkuyorum acikcasi... peki siz iyi ki olmus nasil. diyorsunuz? Demek istedigim, aklinizin bir kosesinde yapmak istedikleriniz veya maddi kaygilariniz yok mu?

Bebek sahibi olmak başına gelmeden anlaşılabilecek bir durum değil. İlle tecrübe etmek gerekiyor. Dolayısıyla hazırım dese de insan, sonradan "h hazır değilmişim" diyebiliyor. Ama hakikaten güzel birşey. İsteyen herkese nasip olmasını dilerim. Maddi sebeplerle ertelememenizi öneririm. Ciddi bir maddi sorun yoksa yani.

ekşi sözlük'teki yazıda "onun için değil, onunla yaşıyoruz" demiş. çok hoşuma gitti.

Ben küçüklüğümden beri hic sevmedim veletleri Bana delilik gibi geliyor Asla da sevmeyeceğim anaç bir insan olmadım hiç Ama eşiniz iyiki vazgeçmemiş iyi tarafından bakalım

evlilik öncesini de sayarsak toplam 9 senelik bir beraberliğimiz var. dolayısıyla başbaşa pek çok şey yaptık diye dğşünüyorum. ama sonu gelmiyor işte bu başbaşa aktivite isteklerinin. mesela güney afrikayı görmeyi çok istiyorum sonra efendim belki bir kariyer değişikliği bile düşünüyorum. düşünüyorum da düşünüyorum işte... TheQueeninthenorth

yigenlerimi cok seviyorum kendi cocugum gibi bunu dusununce hep kimbilir kendi bebegim olsa kac katı sevgi olucak diye hayal ediyordum hep ama yeterli degildi cocuk dogurmak icin:) ilk baslarda hic istemedim aynı sekilde sorumluluk ozgur hayatın kısıtlanması vs bunlar beni geriyordu aman dedim yok kalsın bir defa adetim gecikti hic olmayan sey hamileyim dedi kesin ben ve esim o moda girdik bir baktım kı degilmisim:) buruklasma oldu bende:) sanırım istiyorum ben cocuk dedim tam 6 ay sonra hamile kaldım ama ilk zamanlar kabullenmeme evresi oldu tabi ama sonra alıstım bu fikre ben hala sporunu yapan biriyim bebek dogduktan sonra da yapıcam diye kendimi sartladım yine gezicem alıcam bebegimi cıkıcam oyle cok bebegiyle dolasan gezen insan varki onların farkı ne bazı kadınlar kendilerini salmıs hayattan bezmis boyle olursanız kendinize fırsat yaratamazsınız ama isterseniz hersey mumkun arkadasım iki tane ard arda dogurdugu bebekleriyle her hafta gezmelerde:) tabiki uykusuz geceler olucak zorlıycak bazen ama hayatın kendiside oyle degilmi siz kendinizi hazır hissettiginizde anlıycaksınız zaten daha sizin icin uygun degilse beklemenizi tavsiye ederim

bu arada 6 sene doğum kontrol hapıyla korunup bıraktığım ay hamile kaldım kimse bana küsmedi ya da Allah, ben buna nasip etmeyeyim de görsün gününü demedi ay bu nasıl bir bakış açısı zaten

30 undan sonra yumurtalık lar zayıflıyor cnm ve inan bi problemin varsa aylarca tedaviyle ugrasirsin ve keşke daha önce farkina varsaydim dersin bizim De borcumuz var ama evladımıza da yeteriz Allah'ın izniyle yanlış korkular bunlar doğum izni var mutlaka aileler yardımcı olur bence dünyanın en güzel şeyi o minik kalbi duymak benim ablamda sen gibi erteledi şimdi çocuk olsun diye uğraşıyor keşke önce farketseydim diyor bence 30 a gelmeden bı tane dogur derim F

Sizin adiniza sadece üzüldüm.. cocuk nasil sevilmez cidden aklim almiyor. neyse. kalbinize bolca sevgi diliyorum Emira SY Nirvana Anneler

Ben seni anlıyorum. Hatta bu endişeler yüzünden evlilikten bile kaçıyorum. Daha yapmam gereken bir sürü şey var ve bunlar kısıtlanıyormuş gibi geliyor. Mesela yurtdışı eğitimi istiyorum evliyken hele çocukluyken nasıl olacak? Üniversite okuyorum. Doktora var daha. Çocuk bunlara ayakbağı. Hadi oldu diyelim onu en iyi şekilde yetiştirmek isterim. İyi beslensin, en iyi okullara gitsin, iki üç dil bilsin, kurslara gitsin isterim. Bu beklentiyle alakalı. Çocuk olsun iki ekmek yer, büyür diye düşünen daha çabuk hazır olur ama belli standart istiyorsan daha fazla düşünüyorsun. TheQueeninthenorth

anladım, umarım her şey gönlünüzce olur.

Ben de senin gibiyim bir deli cesareti girdim bir işin içine bakalım nasıl olacak endişeliyim çok

Ikimizinde iyi bir geliri var. Bir çocuk, ömür boyu ev almaya engel olacak kadar masrafa sebep olmaz. Sağlık problemleri haricinde, bez, kıyafet mama hepsi bu büyüyene kadar.. TheQueeninthenorth

30 31 e kadar yolu var çokta mühim değil yani bencede kadınlar çekiyor yükü çocuk sadece masrafta değil çalısan kadın için büyük sorumluluk bence çalışan kadın için noral yaştasın sıkıntı yapma bir an evel ev kredi işine girip başlayın ailelerede öncelikli işimiz bu cocuga daha iyi bi gelecek için öncelik bu dersiniz M Minel_ask Previously

Bazisinin hic istemeden 40 yaşında korunurken 4. cocugu olur. Bazısı daha 30 yaşında yumurta rezervi sıkıntısı çekmeye başlar. Önce doktora gidip ne kadar vaktiniz olduğunu öğrenin bu çok önemli. Aşağılarda yatan bir sağlık sorununuz varsa ve 5 sene sonra geç kalmış olacaksaniz, uzulebilirsiniz. Diğer taraftan, ben 4 yıllık evliyim ve yeni hamileyim, 25 yaşındayım. Herkes beynimi yedi hadi çocuk diye. Herhalde dünyada en son çocuk isteyecek insanlardan biri bendim :) eşime aşırı duskunum, surekli gezen, gecenin bir yarısı hadi corbaciya gidelim diyen, gunu birlik sehir dışına falan giden bir çifttik. Hep esimden ve evliliğimden hevesimi alıp sonra çocuk sahibi olmak istedim. Heves almak derken, yani tüh şunu da yapamadik zamaninda, cocuk oldu artik zaten yapamiyoruz, diye hayiflanacagim birsey olmasin istedim. Cok şükür öyle de oldu. Ben de hep derdim, insan kendini nasil hazir hisseder ki diye. Ama gerçekten hissettim ve istedim. Cok şükür Rabbim verdi. Bir de tek çocuğa inanılmaz karşıyım. Allah bana ve esime ömür verirse çocuğumun mutlaka kardesi olsun isterim. Bu da ilk çocuğa sahip olduğunuz yaşla alakali. Yani ilkini 33te dogurunca cok da ikinciye fırsat kalmıyor. Benim annemle aramda 35 yas var ve bu da benim cok hosuma giden birsey degil. Kendi dusuncelerimi yazmak istedim. Belki bi fikir olur :)

bende ilk yıl kredi borcumuz var diye erteleyip durdum hamile kalcam diye ödüm kopuyordu üstelik eşim istemesine ragmen... sonra bende ister oldum ama simdi de bebek olmuyor nerdeyse 3 senedir ugrasiyoruz böyle olacagini bilsem hic korunmazdim bile. tavsiyem adetinizin 2. ya da 3. günü iyi bi kadin doğum doktoruna gidin ilerde hamile kalmaniza engel bi durum var mi kontrol icin geldiğinizi söyleyin, hormonlariniza (fsh, lh, tsh, prolaktin, e2) baktirin bi de doktor ultrasonla muayne eder eger tüm tetkiklerinin sonucu güzel cikarsa bi süre daha erteleyebilirsin bebek işini X xDerinMavix

M ManzaramDeniz bende hiç sevmem çocuklari, şımarık saygısız olanlardan bahsediyorum hiçbir bebeğide alıp sevemezdim çok nadir olurdu ama şimdi kendi bebeğimi seviyorum:) çocukları sevmemenin kalbin taşlığıyla alakası olduğunu düşünmüyorum çünkü ben çok duygusalım

Bende etrafınızdaki insanlara sabır diliyorum, onlarında hayatına böyle burnunuzu sokuyorsanız sağlam bir sabıra ihtiyaçları var demektir.

Merhaba neredeyse durumlarımız aynıymış, yaş 32 olduğu için biz mantık çerçevesinde karar verdik yapmaya, bize kısmet oldu, isteyen herkes kavuşsun umarım. Lakin kabullenememe durumu var bende psikologdan yardım alıyorum, almaya da devam edeceğim sanırım. Hazır olmadan böyle bir karar vermeyin derim..

işte tüm bu saydıklarını ben de düşünüyorum, hatta daha da fazlasını. bunca negatif şeyden sonra nasıl mutlu olabilirim o kısmını bilemiyorum. yani elbette dünyaya bir canlı getiriyorsun, bakıp bunu biz yaptık bizim bir parçamız olmuş diyorsun ama maddi manevi onca yıpranma, duygusal gelgitler... kaldırabilir miyim, hayat boyu mu sorumluluğu daha da artarak devam ettirebilir miyim, bunu istiyor muyum sorusunun cevabı nasıl evet olacak bilmiyorum... hayat boyu gönüllü kölelik değil de ne bu dye düşünüyorum.

haklısın, var. ben evin önemli olduğunu düşünüyorum, şimdi sağlıklıyız çalışıyoruz evet ama ilerde ne olacağımızın garantisi yok. 1 tane evim olsun ama benim olsun diye düşünenlerdenim. ama kısmet elbette... istanbulun yeni yerleşim yerlerinde kümes gibi ev için ömür boyu çalışacağıma kirada beğendiğim evde otururum diyor eşim de. şu anda bunu yapıyoruz biz de... çocuk modu oluşmadı bu da doğru, oluşacak mı hiç bilmiyorum bu gidişle. bu brçlar bitse başkası başlayacak. gezmek görmek istediğim o kadar çok yer var ki... çocuk olmadan yapılması gereken şeyler gibi listeler var kafamda ama o listelere sanki hep yeni şeyler eklenecek =)

Bebeğin nasibiyle gelmediğini evinizin en yakınındaki trafik ışıklarında bekleyen çocuklara bakarak görebilirsiniz konu sahibi. Ayrıca kucağına alınca tüm kötü düşüncelerin gitmediğini ' annelik anlatıldığı gibi değilmiş' başlıklı konu sahibinin tecrübelerini okuyarak da görebilirsiniz. Çocuk sevmek zorunda tüm kadınlar aksi olamaz yoksa tükaka olursunuz. Eksik kadın olursunuz. Toplum böyle dayattı çünkü. 33 yaşında 3 yıllık evli çok aşık bir kadınım ve çocuk yapmayacağım çocuk bakmak istemiyorum. Yani yalnız değilsin.

kontrol yaptırma olayını daha önce hiç düşünmemiştim. iyice aklıma yattı. reglim geçtikten sonra bir kaç gün içinde bir kadın doğum uzmanına başvurayım o halde. tam olarak hangi tetkiklerin yapılması gerekiyor acaba? malum devlette sadece kan tahlili ve ultrasonu yeterli görüyorlar. özelde de her tahlil ekstra masraf demek.

Yaşınız çocuk için erken değil. 30 dan sonra daha zorlaşıyor hamilelik tıbben de. Amh, fsh, tsh, prolaktin, e2 vb. gibi değerlere baktırın. Eşiniz de tahlil yaptırsın. Doktora tam bir tahlil istediğinizi söyleyin. Ya özele gidin, ya da araştırma hastanesine. Çünkü her devlet hastanesi bunları yapmıyor. İlk çocuğumu 22 yaşımda doğurdum. Sonra 5 sene ara verdim. 27 yaşımda tekrar istedim ama menapoza girmişim hiç bilmeden. Tahlil tetkik önemli.

Eskiden beri çocukları hiç sevmedim, sevemedim. Dışarıda falan millet bebek görüp sevmeye giderken, ben kedileri, köpekleri severdim. Eşimse en başından beri çocuk istedi hep, yaşım geçmeden baba olmalıyım triplerindeydi. Bu konuda ne kavgalar ettik. Bense hayatımın mahvolacağını düşündüm hep. Uykuya da düşkün birisiyim, uykusuzluğa nasıl dayanırım diye düşündüm. Gezmeyi, tatilleri severim hayatıma pranga olacak diye düşündüm. Bunca sene hep bana ait olmayan, beni mutsuz eden bir mesleğin eğitimini almıştım, sonrasında da çok da mutlu etmeyen işlerde çalışıp, radikal bir kararla beni mutlu edecek çocukluk hayalim olan işin eğitimini almaya başladım. Tam bu esnada çocuk beklediğimizi öğrendim. İlk dünyam, hayallerim başıma yıkıldı, tek tesellim en azından çocuk sahibi olmamda bir engel yokmuş şeklindeydi. Sonra zamanla varlığına alışmaya başladım. Ufacık bir aksilikte iyi mi, diye endişelenip doktora koşarken buldum kendimi. En son aşamadaysa artık gelmesi için sabırsızlanıyorum, temmuz olsa da doğsa diye heyecanla bekliyorum artık. Artık bütün tatil planlarıma onu da rahatlıkla dahil edebiliyorum. İş planlarımda onu da hayatıma dahil bir şekilde olacak şekilde çözümler bulabiliyorum. Uyku sorunu için sling kullanırım uyur, çok uykum gelirse annanne, babaanne, dedeler, babası ilgilenir ben uyurum diyebiliyorum. Ondan beri kendimi daha güçlü, daha yenilmez hissediyorum. Ki eskiden daha kolay pes eden, daha zayıf birisiydim, şimdi başaramayacağım şey yok modundayım. Ayrıca hamilelik de çok güzel, hayatımda hiç kendimi bu kadar piremses hissetmemiştim Sonra eşimle kendimi daha gerçekten aile olmuş gibi hissediyoruz ki küçük hanım daha teşrif etmemesine rağmen. Kısacası 7-8 aylık serüvenimden hiç pişman ve mutsuz değilim. Ben bile böyle düşünüyorsam dünyada çocuk sahibi olmayacak insan yoktur. Ben ki uçakta yanıma çocuk denk gelmesin diye en arkadan bilet alıp, bebekli yolcu denk gelse hayata küsen, yolda, sağda solda bebek görse ne gereksiz şeyler diyip kaçan biriydim yani. Şimdi bu bakışım bile değişti, yolda ger gördüğüm bebeğe sevgiyle bakıyorum, yolculuklarda yakınımdaki bebek ağlıyor bile olsa kimbilir ne derdi var diye üzülüyorum artık.

Benim teyzemde istemiyor 32 33 yasinda hatta bosandi zaten. Korkuyor cocuktan cunku mukemmel yetistirme iyi yetistirme endisesi var. Kimse mukemmel degil ki. Esinizde istemiyosa yapmayabilirsiniz tabi ki. Allah hayirli saglikli evlat nasip etsin herkese J jasmine7676 nasiple kavga

elif şafak ın siyah süt adlı kitabını okumuştum, yazdıklarınız onu getirdi aklıma. biraz daha açar mısınız, lohusalık döneminiz nasıldı? şu an çocuğunuz ne kadarlık ve nasıl hissediyorsunuz?

Herkes ister sever ama karnında taşıyacak olan doğuracak olan rmzirecek olan gece gaz nöbetleri, disiydi, atesiydi dogum sonrasi kilo vermesiydi, bakicisiydi, yemegiydi daha sayarım aslında ama yeterli kısaca hepsi sende. Tamam destek olsalar da asıl başrol senin kimse için cocuk yapma kendin istersen yap çok zor bir şey ama dünyanın da en güzel şeyi ShinSeGi

Cok fazla maddi kaygi yasiyorsunuz. Emin olun bebek nasibiyle birlikte gelir. Bi de sunu dusunun cocuk istediginiz bi anda da cocuk sahibi olamadiginizi dusunun. Bende onceden sizin gibiydim cocuk hic istemiyordum. Gezeyim tozayim diyordum. Simdi cocuk istiyorum ve olmuyor. Zaman oyle hizli geciyor ki. Yeni evli olsaniz derdim ki daha onunuzde vakit var ama zaman gectikce daha cok zorlasiyo hersey. Oluruna birakmayi dusunun emin olun hamile oldugunuzu duydugunuzda ya da kucaginiza aldiginizda tum kotu dusunceler yok olacak

Ben de ayni konudan muzdarip durumdayim Fikre alisayim diye gittim dogum sigortası yaptirdim her ay bos yere para oduyorum Ama su an hic içimden gelmiyor Evde kedim var geceleri bazen miyavladiginda hemen odadan cikartiyoruz cocuk gece ağladığında onu da mi odadan aticaz? Hamile olma fikri hosuma gidiyor bu aralar ama cocuk bakma ile sonuçlanacagindan öfff kim ugrasicak bu yastan sonra diyorum. Olsa severim muhtemelen ama ugrasasim gelmiyor Rahimle ilgili bazi saglik sorunlarim da çıktı. Bence vucudum da tepki veriyor istemedigini anlatiyor :) Muhtemelen ben bigun hazırım istiyorum dedigimde bu sefer de sagligim el vermeyecek. Not: 5.5 yildir evli yaklasik 12 senedir birlikteyiz ve boyle çok iyiyiz ya ne bileyim Bi de çocuk olursa sorumlulugu daha cok esime yikilacak gibi. Ben kendimde o yeterligi görmüyorum

O masum günahsızları nasıl sevmiyorsunuz aklım almıyor. kalp mi tasimiyorsunuz acaba

sanırım dediğiniz doğru, hiçbir zaman tam anlamıyla hazır olmak diye bir şey yok. ama bir şekilde kabulleniliyor. çocukla kıyaslanacak bir şey değil belki ama, köpekleri çok seviyorum ve ne zaman özellikle bir golden retriever görsem kendimden geçiyorum. zaman zaman beslemeyi de düşündüm ama sorumluluk kaygısıyla ondan da vazgeçtim. maddiyat + sorumluluk benim gözümü korkutuyor işte. . push ; TheQueeninthenorth

Hiç istemeyebilir bu normal bence de ama böyle bir düşüncesi olan bence evlenmeden karsisindakine bunu söylemeli. TheQueeninthenorth

Yazı çok güzelmiş. Ben de sinir olurum tek çocuk kendininkiymiş gibi davrananlara bir de kocaman emoji koymaları yok muu

Çocuk büyütmek ağır sorumluluk hem maddi hem manevi, hazır hissetmiyorsanız erteleyin tabi ki. Bugün 2 çocuğa hediye olsun diye birer takım üst alt, birer de oyuncak -kitap aldım, 200 tlya çıktım, büyüdükçe daha da artıyor katlanarak. Belli bir hayat standartı, eğitim vermek istiyorsanız çocuğunuza sizin için an doğru zamanı beklemek en iyisi.

sonuçta eşlerin ortak fikirde olması her anlamda iyi bir şey. bizimki de iyi değil, sizinki de. TheQueeninthenorth

oglum dogduktan 6 ay sonra ev ve araba aldik, bi miktar birikmis vardi ama kredi de cektik ve hala oduyoruz, bu durumda. cok cok etkilendigimizi soyleyemem. ama ozgurluk kismina bisey diyemem, ilk seneler insan tepetaklak oluyor, omur boyu sorumluluk sonucta. kirmizigitar

Maddi kaygıları fazla önemsemeyin, sonuçta işsiz güçsüz değilsiniz. Ama eşiniz istiyor, yada aileler torun diyor diye de asla yapmayın. Anne olacak olan sizsiniz. Bu ne babaanne, anneanne, ne de baba olmaya benzemiyor. Hem en güzeli, hem en zoru. Hazır olunmuyor evet, ama en azından kimseye güvenmeden bakabilirim dediğinizde düşünün derim :) eylemesra

benim evli çiftlere hep söylediğim bir cümlem var size de söylüyorum: BİR GÜN BEBEK YAPACAKSANIZ BUGÜN YAPIN. Ha hiç düşünmüyorsanız bir şey demiyorum olabilir çok makul bir tercih ama bir gün olur muhakkak diyorsanız o gün bugündür. Erteledikçe zorlaşacak, borç bitsin dedikçe yeni borçlar gelecek. Yaş ilerledikçe tahammül azalacak. Kısacası hiçbir derdin sonu yok rabbim sağlık versin. Tekrarlıyorum bir gün çocuk yapacaksan bugün yap

Bwnce aen çocuk istemediğin için birşeyler öne sürüyorsun bahane gibi geldi wvim olsun bilmem ne bunca insan evi olmadanda yapıyor çocuk bereketiyle nasibiyle gelir kimi aile çocuğu doğduktan sonra ev alıyor bir anda durumu daha çok yükseliyor. Elbette bakacak sevecek olan sensin ne zaman istersen yaparsın ama eşinde istiyormuş iyice düşün kendince bahaneler buluyorsun bence.. . push ; M

Kalp atisini duyduktan yaklasik 10 gun sonra anne gibi hissetmeye baslamistim. Zaten hamilelik hormonlari sizi o dusunceye sokuyor. Yani icinizde bir canli yetisiyor agrilariniz oluyor hareketleriniz kisitlaniyor caniniz seekli birseyler istiyor cok cabuk scikiyorsunuz ve icinizde bir canlinin sizi yonettigini fark ediyorsunuz ve bu ilginc sekilce hosunuza gidiyor... Yani annecik, o rahme dustukten sonra kendini cok fazla sevdiriyor buna emin ol:)

ev sahibi olma konusunda eşiniz haklı. Bebek sahibi olduktan sonra hiçbir şey toz pembe olmayacak kadın açısından. Tüm özgürlüğün ve kendi hayatın en az bir 1 sene iptal olacak. Rahat gezme yok, uyku yok. Yemek yemek bile lüks olacak. Sen yoksun Bebek var sadece. Esin işten geldiğinde iki agucuk yapıp sana atacak. Yani özetle evi almak çok önemli değil bence eğer diğer yazdıklarımı "aman idare ederim " dersen...

kime, anlayamadım? TheQueeninthenorth

Ben hiç çocuk istemiyorum, sorumluluğu geçtim gerçekten bebekleri, çocukları sevmiyorum. Hiç ilgimi çekmedi bebekler mesela diğer kadınlar gibi agucuk bugucuk yapmadım hiç, hatta bebek görünce uzaklaşıyorum kimi anneler çocuklarını sevmem gerekiyormuş gibi davranıyor çünkü. Bu yüzden hm güzelmiş demekle yetindim, sırf iyice garipsemesinler diye. Misal ben sorsam bana sakın çocuk sahibi olma denir ama sen böyle katı değilsin. Çocuk isterim ama zamanı var diyorsan bence çok bekleme. Çünkü zaman geçtikçe tahammül sınırın düşecek.

Ben de çok hazırdım, hemen olsun modunda.. Ama biraz bekledik yine de.. Nasibimiz 2 sene sonunda geldi şükür. Ve aynı şekilde, hayal ettiğim gibi sabırlı değilim, teori ve pratik farklı baya

yani bu biraz yaşam tarzınız ve çocuk büyütme anlayışınızla alakalı, çocuğuna ayda 1 et yediren, maddi imkansızlıktan yakınıp istediği kurslara göndermeyen, bir dondurmayı çok gören ama 2. evinin kredisini ödeyen insanlar da tanıyorum. çocuk için bu kadar detaylı düşünmenizden yola çıkarak bu sınıfa dahil olmadığınız varsayımında bulunabilirim :) o yüzden mümkünse evinizi alın, çocuk büyüdükçe gerçekten giderler de büyüyor

daha erken, 28 yaşındayken ben de aynı düşüncelerdeydim, 30 umda çocuk sahibi oldum, pişman değilim ama bikaç sene daha bekleyebilirmişim... ha bu arada, artık kirada öleceğim fikrine alıştım çünkü çocukla ev almamız imkansız, gelirimiz arttıkça onun standartlarını yükseltme peşine düşüyoruz...

aynen öyle. allah rızkını verir cilerden olmadığım için ince eleyip sık dokuyorum. çünkü ben iyi bir eğitim aldım ve tarafından tek başına büyütülmüş biriyim, çocuk yetiştirmenin ne kadar zorlu bir süreç olduğunu iyi bildiğim için toz pembe bakamıyorum bu duruma. TheQueeninthenorth

Eşinizle konuşarak bu konuda karar verin derim ve bi psikologla bu konu için görüşün gerçekten hazirmisiniz buna inanin çünkü çok fazla fedakarlık gerek dogmadan uykusuzluk başlıyor korkutmak gibi olmasın ama

yakın zamanda ev almak gibi bir planımız da yok borçlardan ötürü. ev alabildiğim zaman bebek sahibi olurum diye beklersem ömür boyu beklerim herhalde. TheQueeninthenorth

evlendım bır ay sonra hamıle kaldım planlı gebelıktı, yaklasık 6 aylık hamıle ıken ev aldık yarı pesın yarısı kredı tabı eve de masraf yaptık esya tadılat vs.. eve tasındık tam uc ay sonra dogum yaptım o arada dogum masrafı vs eklendı ve kızım bır yasında gecınıp gıdıyoruz bır sekılde, tatılde yapıyoruz, borcta oduyoruz, kızımın ve kendımızın ıhtıyaclarını da karsılıyoruz borc hep olacak sonucta fazla da dusunmemek lazım ki maddi imkanım elverse ve çalışmasam inanın ikinciyide yapardım..

Olur da sorun varsa zaten tedavi çok yorucu cnm yine De sen bilirsin malesef hepimiz dört dörtlük evlerde büyümedik endiseni anlıyorum ama bence bahane biraz bunlar

Çok enteresan bir duygu, tarif etmem çok zor ama bir başkası için yapamam dediğiniz şeyleri yaparken buluyorsunuz kendinizi. Kendimden örnek vermeye çalışayım; rahatına düşkün bir insanım, kendimle ilgilenmeyi, kendime vakit ayırmayı severim. Şimdi attığım her adımda çocuğumu düşünüyor, kendi keyfimi ikinci plana atıyorum. Bu otomatik gelişiyor, hani derler ya "İş başa düşünce yapıyorsun" o halde ilerliyor, kendi rutinini oluşturuyor, alıştıkça kolaylaşıyor. Ama şu da var, hani çocuk oldu tamamen değiştim, artık hiçbir şey eskisi gibi değil durumu da aslında kişinin kendisine bağlı. Eskiden yaptığım pek çok şeyi yapmaya devam ediyorum çünkü tamamen çocuk endeksli yaşamıyorum, sadece anne olarak var olmuyorum. Ekşide bir yazı okumuştum ve bir ara paylaşmıştım da buralarda. Sizin için de paylaşayım: https://eksisozluk.com/entry/64571729 Yani kölelik gibi bir şey değil bu, fedakarlık ve sabırla yeni bir hayatı keşfetmek.

Bu düşünceler yüzünden Allah çocuk nasip etmiyor. Minikkuala bekleme

Olunca dedim ki bunca yıl boş boş yaşamışız...

Acikcasi sizinle ayni fikirde oldugumdan evliligimin 8 yilinda cocuk dusunmedim. Suan dogumuma cok cok az kaldi. Hala bile ayni kaygilari yasiyorum. 8 yil ertelemeyin tabi ama hazir olana kadar erteleyebilirsiniz.

aynen ben de öyle düşünüyorum, hatta çocuğu geçtim evlenmeden önce ev alamazsak evlendilkten sonra kira verirken çk zor diyordum nitekim öyle de oluyor... hele ki istanbulda.