Bu arada ben de sipariş verdim kitabı. Sizin aracılığınızla R Rosalind Franklin a yeniden teşekkür etmiş olayım

Anlaşılan siz çok beceriklisiniz sizin gibi insanlar hep mükemmelci onun için yanında zamanla kimse kalmıyor. Çünkü hatasız kul olmaz her insan hata yapabilir anlayışlı olmak en büyük erdem sonuçta herkes kalbinin ekmeğini yer N

Bir şeyi beceremeyen insanlara bende çok sinir oluyorum.. Beceriksizlige asla tahammülüm yok, anne haklı...

Annenizi hayat, yasadiklari ezmis. Assagilik kompleksi olusmus ve maglubiyetlerinin acisini tepkisel olarak sizden cikariyor. Belki sizinle ilgili hayalleri yikildi. En iyisi ayri eve cikin.

Gönülsüz yapılan işten hayır gelmezmiş sizinki öyle olduğu için kadın sinirlenmiş

Küçük ve gereksiz şeyler yüzünden kavga etmeye gerek yok. Ölümlü dünya... Bence herkes sakinleşince güzelce konuş. Ufak tefek şeyler yüzünden tartışma çıkarmayalım de. Herkes şu ara psikolojik olarak kötü en ufak şeyde patlıyor. Üstünde durmamak lazım

Bu mesaja çok şaşırdım, hiç oyle bir amaçla yazmamistim aslında ama kırılmana sebep olduysam özür dilerim kendi adıma Z

Annenize çok geçmiş olsun öncelikle. Anneler genelde böyle zaten. Özellikle belli yaştan sonra değişik bir durumlara giriyorlar ruhsal olarak. İstenmiyorum, göze batıyorum gibi düşünüyorlar ondan öyle öleyim de kurtul gibi sözler falan oluyor bence. Sonra da gelip özür diliyorlar aslında çok minnoşlar ama arada atar gider durumları da oluyor işte böyle. Üzülmüşsünüz sizde ama anlatınca rahatlamışsınızdır biraz belki. Kalkıp gidin sarılın öpün, bence anlatın canım annem bir tabak kadar değerim yok mu yapma böyle bak ben çok üzülüyorum. Ben sana aynını demem lütfen söyleme böyle falan deyin, hemen üzülür zaten bence artık dikkat de eder

ciddi bir hastalık geçirdi ki hastalığının adı yeter, sen artık biraz tahammüllü olacaksın oda seni büyütürken ciddi sıkıntılara katlandı, kuzum güzellikle böyle söyleme üzülüyorum vs anlat yahu annen işte dünya da sana en yakın insan kadının sinirleri yıpranmıştır ki söylemişte ben eczanelerde bekledim vs. sözleri söyleyip arkasından her evlat yapar tarzı konuşman kendinle çatışman gibi, yapma böyle rahat ol biraz T

Demek ki bu hareketin bir işe yaramiyor. Ayrıca bir daha yapmayacağım deyip ayni şeyleri yapıp durması da sorun. Belli ki kendinden habersiz bir insan.. Sen anneni tanırsın. Ona da uyan başka bir davranış bul kendine cekiduzen vermesi için. Ayrıca konuya şaştım kaldim, sen 'annem her fırsatta bağırır çağırır, bebekligimden beri öfkesini benden çıkarır, stres topu olayım diye doğurmuş" yazmışsın, insanlar 'ayy annelere kıyamam ya, op iki yanagindan' demis. İşte bu kaynana konulari vs vs okuyoruz ya, okudugumuz hadsizliklere biz inanamiyoruz 'bu hakkı nasıl kendinde bulur' diye. İşte bunlar hep annelerin ne yapsa hoş görülmesi, ne yapsa tontiş diye sevilmesi, asla yanlışlarını idrak edememeleri yüzünden bence. R Rosalind Franklin kitap önerisinde bulunmuş. Buyuk ihtimalle toksik ebeveyni okurken 'evet bu annem. Bu da annem. Evet bu da tutuyor' diye okuyacaksınız. Anneniz aslında zehir saçan, çocuğunun psikolojisini, özgüvenini batiran bir anne - çoğu türk anası gibi. Ama sorsan kendini harika anne zanneder. Neden? Gerçekten ne olduğu soylenmediginden, bagirsa cagirsa da 'anam benim' diye yanağına öpücük konulmasından. Yaptığınin yanlisligiyla yüzleşmediginden... Anneligiyle yuzlesemedigi için bir gram duzelmeyecektir. Çünkü ne derece bozuk olduğunu bile farkında degil Bilmiyorum ya ne diyim ki konuya. Adet yerini bulsun ben de diyim; annelerin hepsi çiçektir, candır, baldır. 9 ay karnında taşıdı. Olsun o kadar. Bir tabak için seni kırmış da ne olmus? Özür dilemis ya, herşey duzelmiş işte. Keşke sen de kirdigin tabaktan özür dileseydin, belki o da duzelirdi!

Sağol arkadaşım. Ben annemle doğum yaptığım günün ertesi günü küstüm sen düşün. Öyle olmalıydı çünkü... çok uzun anlatmak isterdim ama. Seni aslında iyi anlıyorum.

Yok benimki kanserden bağımsız olarak böyleydi. Kanserden sonra aksine kendi kendime dedim ki artkk dünyevi şeyleri kafaya takmaz, daha rahat bir insan olur ama olmadı. Doktoru da dedi bu sana verilen ikinci bir şans, ikinci baharın, tadını çıkar demişti. Ama nato kafa nato mermer dediklerinden.. Pandemiden sonra terapiye götürcem, bakalım işe yarar umarım. En azından beni yiyeceğine terapisti yesin, biraz da o dinlesin.

Bilemedim vallahi kazadır olur insanlık hali ama kadıncağız da gelip özür dilemiş zaten sizden. Ben birisi özür dilediğinde kızgın kalamıyorum asla uçup gidiyor tüm sinirim kırgınlığım. Kendiniz için mi psikiyatriye gitseniz acaba? Siz de zor bir süreç geçirmişsiniz. Hasta yakını olmak ayrı zor. Doğru ilaçla böyle ufak tefek olaylar gözünüze batmaz hale gelir pamuk gibi olursunuz.

Keşke senin kadar güçlü olabilsem. İnan hastalığından beri gittiğim her yere onu da götürdüm. Tatile gittik, kültür turuna gittik. Her haftasonu sinemaya, yemeğe götürdüm. Tek istediğim yaşadıklarını unutsun ve mutlu olsun dieydi. Ama mutlu olmak istemiyor. Ya beni suçluyor ya da da 30 yıl önce başına gelenleri yeni başına gelmiş gibi anlatıyor hiç durmadan. Terapi de aldım kaygı bozukluğu yüzünden, geçti falan ama bende başka kalan ne izler var bilmiyorum. Anne olsam nasıl bir anne olurum ben de bilmiorum, bir yanım onun tersi olursun dior ama bilemiyorum. İnan işe güle oynaya gidiyorum. Millet iş ortamını sevmez ama ben herkesle laylaylom ortamın şebeği durumundayım. Uzak olmak iyi hissettiriyor evden. Ben de kıymetliyim di mi.. Düşününce öyle ama inanana dek baya tekrarlamalıyım sanırım. T

Teşekkür ederim, okuyacağım kesinlikle T

Özür diledim zaten tabak kırılınca. Ama saydırmaya başlamıştı bile. Bana bilmediğim bişi söyleyin lütfen. Annemi kaybedersem dönüşü olmadığının farkındayım, o yüzden hala kalbim ağzımda yaşıyorum. Ama karşımda sağlıklı bir insan yok mental olarak. Ben kanserden sonra değil 30 yıldır her şeyden suçlanıorum, bu tabak olayı sadece küçük saçma bir örnek. Dediğiniz kadar kolay olmuyor sürekli böyle işitmek. Bir aralar alakasız birine bile bişi olsa benim yüzümden olmuş gibi geliodu. O psikolojiyi aşmam bile zaman aldı. Neyse yapcak bişi yok annem sonuçta Allah başımdan eksik etmesin.

siz çalisiyor musunuz? T

Yaa dediğiniz gibi anneler belki öleyim de kurtul kalıbını sık kullanıodur ama 1 yıl önce yaşadjklarımızdan sonra bu kadar kolay bunu söyleyebilmesi beni hem üzüyor hem de gücüme gidiyor. Barıştık kısır keyfi yaptık falan ama beni üzen bu sahnenin kısa süre snra tekrar yaşanacağını biliyor olmak. Mesajınız için teşekkürler ❤

Sanırım bu sayfaya yazdığım ilk bir derdim var durumu olacak. Rahatlamak için yazıorum. Ben normalde de çok konuşurum, gereksiz detaylarla konuyu boğarsam şimdiden afedersiniz.. Annem çay saati yensin die kısır yapmış. Domatesleri, salatalıkları, marulu da ayrı ayrı tabaklara doğrayıp ocağın üstüne koymuş. Geldi çağırdı : "Gel bak malzemeler de burda kaseye koy karıştır, öyle lezzetli olur" vs dedi. Dedim " Ben karıştırmıcam, ayrı yiyeceğim ".. Her zamanki gibi onun dediği olsun die aynı şeyi tekrarladı üşenmeyip. Pes ettim tamam dedim. Elime verdi battalboy kaseyi, bir elimde onu tutmaya çalışıyorum, diğer elimle kısırı almaya çalışıyorum derken salatalık kasesi düştü, kırıldı. Başladı saydırmaya : "Bir kaseyi tutmayı bile beceremiyorsun, ne beceriksizsin, sana bişi hazırlayanda kabahat vs vs" .. Neyse o öyle saydırınca ben de sinirlendim "Belki gitsem daha rahat edersin anne" dedim.. Başladı " Esas ben gebereyim de sen kurtul benden" demeye. Sinirlendim kapıyı çarpıp odama geldim. Konu çocukça biliyorum. Ama söylediği laf bana çok ağır geldi. Kızdıkça "gebereyim de kurtul" diyip duruyor. Geçen yıl erken evre meme kanseri atlattı. Eminim hastalık süreci onun için de zor olmuştur ama benim için de çok zordu. Evde sadece ikimiz varız, akrabalar hariç kimse yok. Annem randevular dahilinde, her şey öncesinde hazırlandığından sadece ilaç almak için hastaneye giderken ben tek başıma bütün ayarlamaları yapmak zorunda kaldım. Genel cerrahiden, onkoloji polikliniğinden, radyasyon onkolojisinden, radyolojiden bütün randevuları ayarlamak için tek başıma koşturdum. Hastanede hoca bakmıodu asistanlar vardı poliklinikte, profesör muayene etsin die özel bir hoca buldum muayenesine götürdüm. Ruhsal olarak da zordu. İlk kemoterapisinden önce ben kusma atakları geçirdim. Doktor psikolojik dedi ve kemoterapi hastalarına verilen ilaçtan verdi bana . Ama o üzülmesin die hafif bir zehirlenme yaşadığımı ama doktorun korkulcak bişi olmadığını söyledim anneme.. Hele hiç unutmam kemoterapi gördükten sonra kan değerleri düşerdi ve yükseltmesi için bir ilaç vardı, onu bulamadığım için yağmur altında ağlayarak eczane eczane 3 saat dolaştığımı bilirim.. Yaptıklarımı her evlat yapar. Kendimi övmek için anlatmıyorum. Ama ben annem yaşasın diye o kadar uğraştıktan sonra ben gebereyim de kurtul demesi çok gücüme gidiyor. Psikiyatriye gitsin derseniz götürdüm. İlaç kullandığı sürece iyi ama bırakınca aynı. Zaten ilaçtan da ziyade temelde bozuk bişiler olduğu için çözümsüz kalıo. Yılların getirdiği ezilmişlik hissiyle hep atağa geçip karşı tarafı suçluyor. Her şeyden suçlanmaktan da bıktım artık. Korona sebebiyle izindeyim şu an. İş başı yaparsam biraz normale dönerim herhalde. Şimdi geldi, gel barışalım, bak ben bütün gün yoruldum ondan böyleyim vs demeye. Şu an konuşmak istemediğimi söyledim. Ama üzülüp hasta olmasın die elbet odadan çıkıp barışıcam, hatta özür dilicem falan. Hep aynı kısır döngü. Ben nerde hata yapıyorum?

Ne demek, hepimiz rahatlamak için yazıyoruz. Sen yine annene kıyama ama nasıl annen herkes tarafından ezilip savunma mekanizması olarak hıncını senden cikartiyorsa sen de çocukluktan beri ezilmenin ve baba ilgisi eksikligi etkisiyle hayatında kötü tercihler yapabilirsin, öfkeni annenden öğrendiğin gibi yansıtıp yeni bir toksik ebeveyn olabilirsin ya da sinirden stresten hastalanıp genç yaşında çeşitli hastalıklarla boguşabilirsin. Annen kıymetli ama sen de kıymetlisin. Bence bunu farkına var, her fırsatta da kendine hatirlat. Benim annem de çocukken ezilmiş, erkek/kız ayrimciligina uğramış. Okuldan alınmış falan. O da bu şekilde agresif tutumu yaşam tarzı haline getirmiş. Burnunun dikine gidip gönlünce yaşamış /ezik bir çocukluktan sonra. Tek bana karşı değil, mahallede bile çekinirler annemden. Burcu İkizler yükseleni aslan, İsmi de yanginli-harlı-alevli birşey. Düşün yani uğraştığım kişiyi :))) Ama yine de öfkesini benden çıkarmasına izin vermiyorum. Ya da hayallerini benim üzerimden gerçekleştirmesine de izin vermiyorum. Beni bir kalıba sokmaya çalıştığında ya da benden en rahatsız olduğu şey söz konusuyken 'valla dediklerin umrumda bile değil. Sen ve senin sülalendeki kadinlarin hepsi 'hep stresten' dedikleri hastalıklarla boğuşuyor. Onlar gibi mi olayım, bırak da kendi hayatimi canımın istedigi gibi yasayayim. Konuşup da beni strese sokma' diyorum Senin gibi ya da konuya yorum atanlar gibi 'ayy annecim ya kıyamam. Mucuk' diyen biri olsaydım bugün oldugum insandan cooooooook farklı ve sıradan bir hayatım olurdu heralde. Çünkü benim annem izin verirsen herşeyin yontar-torpuler :) istediğim her şey için epey mücadele etmem gerekiyor

Niye kendimle çatışmam olsun ki.. Benim demek istediğim ben o sağlığına kavuşsun die her şeyi yapmaya hazırdım, elimden geleni de yaptım ama şimdi ben öleyim de kurtul demesi beni çok üzüyor. Ölmeyi istemek bu kadar kolay mı? Ben onun ölmesini istesem, ölse kurtulcağımı düşünsem neden o kadar paralanayım.6 ay neler yaşadığımı bir Allah bilir bir de ben Diğer yorumlarınız için teşekkürler

Teşekkür ederim, siz de beni ağlattınız. Konuyu açarken bu kadar duygulanacağımı düşünmemiştim

Bence böyle zamanlarda YA SABIR çekin içinizden ses etmeyin. Yazık sonra kendide pisman olmus.. İnsanın annesi 1 tane var sonuçta.

Bu kitabi az önce siparis ettim. Tesekkür ederim önerin için. Nettede herkes çok iyi konusuyor bu kitap için.

Bence takılacak bişey yok. Haklısınız ama o psikolojik olarak da rahatsız bunu bilerek davranmalısınız. O yüzden takmayın. Annem de aynıydı. Bi bardak kırılsın bi kafamızı kırmadğı kalıyordu. Yaşlanınca eşyaya boşuna değer vermişim dedi oda anladı hatasını. Şimdi benim evimde misafir setim de bile kırık var ki kendimde eşimde kırıyor kazayla. Aman diyorum mezara götürecek değilim. Kazalar olabilir yani ama eski insanlar zor aldığı için bazı şeyleri o eşyaları kıymetli olur. O piskolojik baskıda yaşadıkları için size de aynı baskıyı yapıyordur. Bazen insanın eli dolaşık olur yapamaz bu beceriksizlik de değil ayrıca bozmayın moralinizi.

Canım bütün yazını okuyamadım ama babamda kanser hastasıydı biz o zaman çok küçüktük ama anlamlar da bu evden kaçayım da ne olursa olsun derlerdi babam o kadar kötü davranıyordu. limon için bile kıyametleri koparırdı sofrada kimse kalmazdı. Hastalıkla ilgisi var sanırım sinirliliğin de

Öyle düşünmeyin lütfen. Çocuk bile sigara içen birine kızıldığında onun sağlığı için kızıldığını bilir. Eminim babanız da onun sağlığı için endişeli olduğınızdan öyle davrandığınızı biliyordu. Haklısınız annem benim sözüme karşılık verdi ama hep aynı karşılığı duyduğumdan buraya konu açma ihtiyacı duydum. Yorumınuz için teşekkürler ve başınız sağ olsın bu arada. Mdmray Guru Anneler

Vallahi bizim de annesi hasta olmasın diye ağlaya ağlaya 3 saat ilaç arayan biricik kıymetli evlatların azarlanmasına tahammülümüz yok ama yaşam işte...

Teşekkür ederim, en azından hak verilmek kendimi iyi hissettirdi. Terapi almadı, psikiyatriste gitti birkaç kere o da zorlaa, onkoloji doktoru söyleyince gitti. Terapiye ikna edemedim bi türlü ama ihtiyacı var haklısınız. Pandemi sonrası randevu alayım, emrivaki yapıp götüreyim bari. Başka türlü gitmez. İnanın sırf ilaç kullanması bile iyi geliodu ama fasikülasyon yapıo bende die bıraktı. Dktor bile dedi öyle bi yan etki yapmaz die ama vücudunu fazla dinliyor.

Teşekkür ederim, mesajını okurken ağladım. """"" Ayrıca konuya şaştım kaldim, sen 'annem her fırsatta bağırır çağırır, bebekligimden beri öfkesini benden çıkarır, stres topu olayım diye doğurmuş" yazmışsın, insanlar 'ayy annelere kıyamam ya, op iki yanagindan' demis. İşte bu kaynana konulari vs vs okuyoruz ya, okudugumuz hadsizliklere biz inanamiyoruz 'bu hakkı nasıl kendinde bulur' diye. İşte bunlar hep annelerin ne yapsa hoş görülmesi, ne yapsa tontiş diye sevilmesi, asla yanlışlarını idrak edememeleri yüzünden bence."""""""" Şunu yazmışsın ya beni ağlattı, çok teşekkür ederim. Ben sadece anlaşılmak istediğim için buraya konu açtım. Annemle yaşadıklarım doktorlar harici kimseye anlatabileceğim şeyler değil.. Annemi seviyorum ama basit ya da büyük her şeyle ilgili suçlanmak beni mahvediyor. Sadece huzurla yaşamak istiyorum. Dediğin gibi daha etkili bir yol bulmaya çalışcam. Aslında ciddi ciddi 2 gün küssem işe yarar gibime gelio ama hastalığı nüksederse die korkuorım. Hasta olmadan önce de kıyamıodum ama elime bişi geçmedi. Düşünücem napabilirim die. Hakkını helal et. Mesajın için çok sağ ol❤

O zaman yukaridaki yenGEnC adli uye gibi sınır cizip burada israrci olmakta fayda var. Hemen barismak ve hemen affetmek hatalarin tekrarina yol aciyor. Her anneye sizin gibi fedakar ve basarili kiz evlat nasib etsin Allah.

Valla seni de anneni de hiç tanımıyorum. Ama Konudan anladığım, sen annenin yaptığı her yanlışta onu ödüllendirmissin; Bir tabak için hakaret etmiş, aynı saat onunla kısır keyfi yapıp sohbet etmişsin. Senin işe yaramaz olduğunu soylemis, çalışıp cabalayip paranı eline saymissin. Sana kötü davranmis, tatile goturmussun. Boşanmasının suclusunu sen yapmış yine de hayirli evlat olabilmek için yirtinmissin. Çok basit düşün. Annen senin cocugun olsa ve yaptığı her yanlış davranista onu odullendirsen. Sana küfür etse, şeker alsan. Arkadaşının saçını çekse, parka götürsen. Saçını çekse, yanağını öpsen. Sence nasıl bir çocuk yetistirirsin? İşte otuz yıldır anneni de böyle yetistirmissin. Senin yumuşak karnını da biliyor, öyle yapsam yeniden hasta olur, böyle yapsam yeniden hasta olur... Senin annen ciddi bir rahatsızlık atlatmış, ama en bilindik davranış şu annelerde ayilıp bayilip dediğini yaptırma. KK'daki konularda da Kaynanalar ne zaman istemedigi bir şey olsa hemen düşer bayılır. Tansiyonu düşer.. benim acil hemşiresi arkadaşım var. Hep der ki 'duygu sömürüsü için serum taktırmaya gelen kadınlar olmasa inan aciller o kadar kalabalık degil' Bugün ' ya yeniden hasta olursa' diye asla asla onun isteğinin dışına çıkmıyorsun. Yarın evlilik vakti getirdiğin adamı beğenmezse de 'ya yeniden hasta olursa' diye istediğini söyleme hakkı görecek. Bir ömür boyu bu korkuyla annenin her istediğini yapacaksın. Gidişat bu gibi gözüküyor... annen de bunu iyice bilmiş öğrenmiş, en ufak şeyde bile 'oleyim de gör gününü' diye saçma cumleler kullanıyor. Ama şimdi sana ne desem doğru olmaz. Çünkü sen yaşanan her kötü olayı kendinden bilir olmuşsun. Biz dedik diye annenle sert bir konuşma yaparsın, on ay sonra annen üşütür, kusar hastaneye kaldırılir. Sen 'on ay önce böyle böyle demiştim. Benim yüzümden olduu' diye kahrolursun. Suçlana suçlana buyuyen cocuklar genelde böyle olur.

Sırf anne diye hakaretler edilmesi, çocuğun 'ozur dilerim' diye işi yumuşatma hikayesini çok saçma buluyorum. Ölüm varsa tek yaşı büyüklere yok. Benim çalıştığım işte nice trafik kazası görüyorum, gencecik adamlar sakat kalıyor, gencecik kızlar tek suçu otobüste oturup ise gitmekken vefat ediyor. Benim annem de çok sinirli. Ve sacma sapan konuşma huyu var. Ama işin ilginci farketmez bile. Öyle bir anda bağırır, onun için biter. Unutur yani. O yüzden bu sene karar aldım. En ufak bir hakaretvari sözünde, en ufak bir ses yükseltmesinde 'tavrina dikkat et yoksa burada durmayacagim' diyorum. Dikkat edip susarsa ne ala. Eğer konuşmaya devam ederse sofrayı, odayı vs terkedip odama gidip bir gün boyunca konuşmuyorum. O da anlıyor ki yaptığı davranış kötü bir davranış. Çünkü hiç tepki vermeyince hiç anlamıyor bile. Geçen sene bir kere gereksiz bir patlaması oldu, yine klasik evlatlıktan reddedildim falan. Tam uç ay boyunca evi otel gibi kullandım. Her akşam 11den önce gelmedim. Geldiysem de onun yaptığı yemegi yemedim, yumurta kırdım. Eve gelince 'ben geldiim' vs demedim, anahtarla girip odama çıktım. 3 ay boyunca evde bir cümle bile konuşmadik. 3 ayın sonunda onun barışmak icin gösterdiği çaba sonrası ' 28 yaşındayım ve senin öfke patlamalarina katlanmak zorunda değilim. Kenara bir eve çıkıp üç ay kira depozito ödeyecek kadar bir para attım. Şimdilik babamın hatri icin tasinmiyorum ama bir daha bir hakaretin duyduğumda bu evden çıkacağım. Bu da benim değil senin yüzünden olacak" dedim. Cidden de Şimdi hakaret işittiğim bu eve sırf 'babam uzulmesin' diye katlanıyorsam yarın evlenince duyacağım hakaretlere 'cocuk uzulmesin' diye katlanmak gerekecek. Böyle saçma hayat mı olur? Nasıl iş arkadaşlarım, babam, ablam, eşim dostum bana hakaret edemezse annem de edemez. Öyle bir dünya yok maalesef. Bu konuşmadan sonra da mesajin başında bahsettiğim yönteme geçtim. Bir sene geçti dolu dolu. Daha canımı sıkacak herhangi bir olayı olmadı. Ki benim annem için bir sene kavga çıkarmadan durmak için uzun bir süre :) Yeniden bir kavga çıkarırsa da zaten kendi evimee yaşamayı çok istiyroum, seve seve valizimi toplar giderim. Bence sen de restini çek. Nasıl diğer insanlara -mesela patronuna/komşusuna bağırıp hakaret edemiyorsa sana da edemez.

Benim annemde bana habire tenesire gelesice derdi. En son amin anne kina yakarsin sende demistim. Bir daha demedi..

Herkesin benzer şeyler yaşadığını unutmayın. Allah yardımcınız olsun

Barışmak için gelip özür dilemesi çok güzel bir şey. Genelde psikolojisi bozuk ebeveyn küser, barismaz, sen özür dilersen de canına okur. Hissettiklerinizi ona söyleyin, laftan anliyorsa dikkat eder, anlamiyorsa mizacı odur deyin kendinizi üzmeyin. Onun sizi beceriksiz gormesi, sizinle ilgili bir gerçeklik değil, icsellestirmeyin. Bu onun huyu, savunma mekanizması. Herkesin savunma şekli farklıdır. Kimi suçlar, ezer, hircinlasir. Böyle yapanların tepkileri genelde anliktir, unutur gider. Kimileri içine atar, kırılır, biriktirir, kendini suçlar, içinde evirir çevirir, unutmaz. Dizlik olmadığını bilin rahatlayin

üzüldüğünü anladım da karşına alıp konuşman lazım güzelce kalbini kırmadan naz yapıyordur, onu anlamanı istiyordur bilemiyorum idare et diyorum çelişkiden kastım da her evladın yapacağını bildiğin seyi söylemene gerek yoktu, bir agresiflik vardı elbetteki yapmalısın o ilaç alınacak mecbur kanser bu, neyse işte iyi niyetli olduğun belli üzülüyorsun, başına kötü birşey gelsin istemiyorsun ama şunuda kabullenmelisin ki yorulmuş tepkileri normal karşılmalısın

Teşekkürler T

Barıştık şimdi. O an için hazır değildim sadece. Tedavi sürecinde ilaç kullandık beraber, pamuk gibi yaşıyorduk diyeyim :)) Şimdi üzerinden 1 buçuk yıl geçti. Ama insan kanserin korkusunu kolay atlatamıor. Bende geçmeyen bir korku var, eminim onda da vardır, şiddeti azalıor zamanla sadece. Aslında normalde daha kolay idare edebiliyorum onu ama inanın evde kapalı kalmanın da negatif etkisi oldu ikimizde de. Yılların getirdiği sürekli suçlanmam gibi bir durum da mevcut. Yani zaten mental olarak sıkıntılı bir ebeveyni yönetmeye çalışırken bir de bu hastalık durumu ikimize de ağır geldi. Ama annem değişmeyeceğine göre ben daha da sabırlı olmak zorundayım, yapcak bişi yok T

Hissettiklerimi söylesem de değişmiyor. Dediğiniz gibi mizacı öyle sanırım. İnanın savunma mekanizması geliştirdiğinin farkındayım. O kadar ezilmiş ki ezilmemek adına beni ezmeyi tercih edior. Üzülüyorum, yaşadıklarının zor olduğunu biliyorum. Ama düşünün ki sürekli ama sürekli bişilerden suçlanıorsunuz. Siz duymasanız bilinçaltınız bunu içselleştiriyor. Bir ara tanıdığım herkesin başına gelen her şey benim yüzümden gibi geliodu. Terapi aldım düzeldim falan ama aynı negatif uyarıcılarla uyarılmaya devam ediyorum. Artık umudumu işime bağladım. İşe geri dönünce bir nebze rahatlarım herhalde.

Benimle ilgili hayalleri yıkılmadı aksine gerçekleşti. Para kazanıorum, eve bakıorum, dizinin dibindeyim. Direkt söylemese de mesaj aralarında evlenmenin mantıksızlıgından bahsedip duruor. Evden gitmemi istemior. İlk konumda da yazdım ben eğer ayrı eve çıkarsam ölür herhalde." Beni elaleme rezil ettin... önce kocasıyla şimdi de kızıyla geçinemio dedirttin" der sinir krizi falan geçirir. Zaten istesem de bir yıldan önce çıkamam, sağlık harcamaları evin ihtiyaçları derken baya borca girdim. . push ;

Teşekkür ederim, takmamaya çalışıyorum. Sorun şu ki her şeyle ilgili tek suçlu benim :)) Misal geçenlerde elinden tabak kaydı kırıldı. Bana dedi ki " Sen o sıra benle konuşuodun İş yaparken benle neden konuştun. Senin yüzünden kırıldı " :)))) 1-2 kere olsa insan idare edebilior ama sürekli suçlanınca hem bıkıor insan hem de psikolojik olarak kötü hissedior kendini. Haaa bu durum sadece ev eşyasında geçerli değil, bi yere geç kalsak. da benim yüzümden mesela. Öyle saçma sapan bişi. Ama duymamazlığa gelmekten başka çarem yok sanırım

Suçlanmış bir çocuk olarak diğer kardeşlerin kılını kıpırdatmasa kuymetli olurken sen ne yapsan yaranamazsın. evlenirsin yine suçlanırsın normalde kocanın umrunda olmayan şeyler için de suçlar seni. çocuğun olur annelik görevlerini ısrar ile elinden alıp seni anne olamamakla suçlar. en temel nedeni de sen onun dediğini yapmadığın için değil onun istediği şekilde yapmadığın için. senin kişisel alanına saygısı yoktur. ama senin saygısız olduğunu ima edip kışkırtır. Tabi seni kışkırttığı için de sen suçlusundur. hasta olması geçirmesi onu huyundan vazgeçirmez. bunun ucu bucağı yoktur. seni suçlaya suçlaya hayata karşı bezgin isteksiz hale getirir. tabi suçlu yine sensindir. Bende merak ediyorum. böyle annelerin yaptıklarının yanlış olduğunu bir psikiyatır nasıl anlatır daha doğrusu nasıl kabullendirir.

'Zor Bir Ailede Buyumek' isimli kitabi tavsiye ederim. Anneniz toksik ebeveyn diye siniflandirilan grupta ve sizi manipule ediyor, kendi yasadiklarinizi anlamlandirmak ve hayatinizi geri kazanmak ile ilgili cok guzel oneriler verecektir size bu kitap.

Benim annemle kavgalarımız sebebi buna benzer şeyler. İnsanda tahammülsüzlük bırakan şeyler. Yok o havlu öyle değil de niye böyle katlandı gibi daha saçma sapan sebepler... Ancak temeli bu değil annelerin içindeki sevgisizlik, eleştirellik ve seni arzu ettiği gibi yönetememesi. En son ayrı eve çıkıp sonrasında da evlendim. Yine zaman zaman saçma sapan sebepler buluyor küsüyor. Ablama kardeşime de öyle. Kendi ayaklarınızın üzerinde durup yeteri kadar itiraz edebilmelisiniz. Bir diğer taraftan psikolojimizi sağlam tutmalısınız. İnsanlar sen yumuşat anlat derdini diyecekler ama anlamayacağını tahmin edebiliyorum.

O da kötüymüş. Bir çocuğun duymak istediği en son şey sanırım. Psikolojisi bozuk anneyle yaşamak zor cidden. İyi ki varsınız, sağlıklı ömürleriniz olsun ❤ T tugsem_10 Minik dünyam... tek ayak

Kızma bana :)) Dediğin sırayla yapmadım hiçbir şeyi. Gidip hakaret işitip tatile çıkarmadım yani. Ara ara her şey normale dönüyor ama sonra yine sapıtıyor işte.1-2 ay geçince insan düzeldi gibi hissedior sonra gene şak die bir olay. Misal kültür turuna götürdüğümde ışın tedavisi yeni bitmişti, kanseri atlatmıştı.6 ay o kadar zor bir süreçti ki ikimize de moral olsun die götürdüm. Bana hakaret etti diye değil. Zaten o 6 ay hiç kavga da etmedik, aksine hep teşekkür etti. Ama iyileşince gene rutinimize döndük tabi. Önceden yönetmem daha kolaydı. Ama şimdi diyorsun ki tabaktan sana hakaret etmiş, sen oturup kısır keyfi yapıosun. Haklısın. Kanser gibi bi olay atlattıktan sonra insana korku giriyor. Zaten yanlış bişiler olduğunu düşündüğümden buraya konu açtım. Tepkilerimi düzenleyeceğim, yapabileceğimi düşünüyorum. Sadece bugün çok duygusalım. Paramı eline verdiğim de yok. Kendisinin kredi borcu olduğu için şu an destek oluyorum. Ayrıca ben de bu evde yaşadığım için destek olmak zorundayım. Şu an olan oldu, biten bitti yapabilecek bi şeyim yok. Geldi özür diledi, ben de ölüm konusundan bu kadar kolay bahsetmesinin beni üzdüğünden bahsettim. Ağlaştı, yapmayacağım bir daha dedi ama yapacak. Ben de o zaman gerekli tepkiyi göstereceğim. Merak etme bişi olursa ne seni ne de başkasını suçlamam. Bu yaşıma kadar başıma gelen hiçbirşeye isyan etmedim. Hiçbir zaman başkasını suçlamadım. Sadece insan olayları kendisi yaşarken o kadar sağlıkla bakamayabiliyor. Dışardan bir göz her zaman iyi geliyor. Sen ve birkaç arkadaş da mantığıma uyan şeyler yazdı, teşekkür ediyorum. Ve annelik konusunda haklısın. Terapistim de aynısını söylemişti. Ben doğduğum günden beri annemin annesiyim. Olmak istemedim ama daha 3 yaşında bana bu misyonu yükledi. Daha o zamanlar ona akıl verirdim. İyi bir anne olamamışımdır belki ama olabilmeyi öğrenecek zamanım da olmadı. Ordan görüldüğümden daha güçlü olduğumu biliyorum. Sadece çok duygusalım şu an. Mesajların için teşekkürler.

Bazı ebeveynler böyledir maalesef.. yaşanmışlıklar onları bu hale getiren. Babam kanser tedavisi görürken bir tek ben vardım yanında bir gün bile kalbini kırmadım... ama evde sigara paketin görünce delirdim kızdım bağırdım yüzümü göremezsin bi daha dedim ve 3 gün sonra vefat etti.. hala dilimi tutsaydım da bir dal sigara için üzmeseydim onu diyorum... hakaret etmemiş size kendince sizin sözünüze karşılık vermiş olan bu

Tahmin edebiliyorum zordur ama ebeveynleri değiştiremiyoruz, o halde mümkün olduğu kadar kırmamaya çalışalım. mesela bu suçlamaları neden yaptığını konuşmakta çalışın, ailesinde kendi de öyle büyümüştür belki.. daha da olmadı görmezden gelin duymamış gibi yapın

Anneyle gecimsizlik su hayattaki en zor sey. Annem de bana daha kucucuk bir cocukken bilw hep geber de kurtulayim derdi.

Teşekkür ederim, çok sağ olun T

Haklısın. Annem kemoterapi görürken bile bana yemek yapıyordu (((( Akşamdan hazırlıyordum ben ona aslında ama ertesi gün işten dönünce sen seversin diyerek kalkmış bana başka yemek yapmış buluyordum onu. Beni sevdiğini biliyorum. Bilerek böyle davranmadığını da biliyorum. Gerçekten zor bir hayatı oldu, dediğn gibi de en son kanser oldu zaten..3 aydır evde olmak da etkiledi beni. Normalde saçmaladığında umursamıyorum. Ama sürekli evdesin ve sürekli negatif konuşan biriyle uyarılıosun, kafana takmasan bıkkınlık hissi geliyor en iyi ihtimalle. Pandemi bitsin ben işe gidince rahatlıcam büyük ihtimal, onu da istese de istemese de terapiye götürcem. işler yoluna girer umarım. SiZe de çok geçmiş olsun ve mesajınız için teşekkürler ❤

anneniz fevri davrandığını kabul edip gelmiş genede. bunu bile yapamayan anneler var. belkide onu böyle kabul etmeniz gerek. annenizi değiştiremezsiniz ama en azından siz annenizin eleştrilerini kulakardı yapabilirsiniz.

Nasıl çekeyim ki, tekrar hasta olursa bunu vicdanen kaldıramam. Ben de genelde ters tepki vermemeye çalışarak oda değiştiriyorum. Ama anlıor gelip taciz edior:)) Gel barışalım demesi bile taciz gibime gelio.2 saat kendi halime bıraksa toparlıcam ama ona bile izin vermiyor. Ya benimki inan küsmeme bile izin vermior. Odaya gelip "Şundan şundan dolayı yaptım, bir daha yapmicam. " vs die durmadan konuşuyor. Bu sahneyi 10000000 kez görmüşümdür. T

Aslında annemi anlıyorum, daha doğrusu anlamaya çalışıyorum diyelim. Ailesinin en küçük çocuğu. Hep ezilmiş, bastırılmış.. Bide ben 6 aylık bebekken şiddet gördüğünden boşanmış. Gerçekten zor bir hayat. Ama benimki de kolay olmadı, tüm zorluğu beraber yaşadık. Annem herkesin onu sindirmesinden böyle bir savunma mekanizması geliştirmiş büyük ihtimal. Direkt kendisi beni suçluyor. Bazen böyle basit şeylerle, bazen de ciddi şeylerle. bazen beni şamaroğlanı olarak dünyaya getirdiğini düşünüyorum:)) ayrı eve çıksam rahatlarım biliyorum ama annem bunu asla kaldıramaz. Aslında zamanında terapi de aldım ve daha güçlüyüm, bi şekilde yönlendiriyorum onu ama pandemi zamanı sürekli evde olunca sabır katsayım biraz azaldı, ben de taştan değilm ki.

Orta-doğu gibi bir coğrafyada kadın olarak doğup; bin türlü cefa ve ezilmişlikten sonra aklını koruyabilmesi zaten mümkün değil. Bu coğrafyada 50 yaşından büyük olup da psikolojisi normal olan tek 1 kadın görmedim.

Ayrıca her şeyi kendimden bilmiyorum yenGEnC. Suçlana suçlana büyüyen çocuklar böyle olur demişsin, haklısın. Ama mesajlarımı okuduysan dedim ki " bir zamanlar her şey cidden benim yüzümden gibi geliyordu".. O yüzden gittim terapi aldım zaten, iyiyim şu an. Sadece ne kadar benim yüzünden olmadığını bilsem de sürekli suçlanmaya devam etmek duymasan da insannı üzüyor, taş değilsin, en hafif tabiriyle bıkıosun. Ben de bıktığımdan bu konuyu açmıştım. Son mesajın gereksiz öfke doluydu bence. Annemle uğraşmanın doğru yollarını bulmalıyım, sınırı çizmeliyim biliyorum, yapacağım da tek başıma yapamazsam gerekirse terapi de alacağım yine ama annem benim düşmanım değil, silip atılmıyor işte. yenGEnC

Kısır zayıf noktam... çok canım istedi şu an. Sizinle alakası yok iki günde bir kısır ister canım Canınızı sıkmayın zaten pişman olmuş anne çocuk arasında olur her zaman böyle şeyler.

Bu arada yazmayı unutmuşum size de çok geçmşş olsun. Allah bi daha yaşatmasın. zeynones

Evet ama kronik hastalık sebebiyle idari izindeyim T

Bir ömür boyu bu korkuyla annenin her istediğini yapacaksın. Gidişat bu gibi gözüküyor... annen de bunu iyice bilmiş öğrenmiş, en ufak şeyde bile 'oleyim de gör gününü' diye saçma cumleler kullanıyor. Ama şimdi sana ne desem doğru olmaz. Çünkü sen yaşanan her kötü olayı kendinden bilir olmuşsun. Biz dedik diye annenle sert bir konuşma yaparsın, on ay sonra annen üşütür, kusar hastaneye kaldırılir. Sen 'on ay önce böyle böyle demiştim. Benim yüzümden olduu' diye kahrolursun. Suçlana suçlana buyuyen cocuklar genelde böyle olur Mesajının bu son kısmı çok keskin ve kesin bir dille yazılmıştı, o yüzden biraz rahatsız etti beni. Çünkü birbirimizi sadece burda yazdığımız kadar tanıyoruz, birkaç mesaj tek başına beni ya da seni anlatamaz. Ama kesinlikle iyi niyetle yazdığını biliyorum. Hattta bu akşam bana çok zamanını harcadın, teşekkür ederim. Özürlük bişi yok, desteğin ve yardımcı olmaya çalıştığın için çok teşekkürler ❤❣

Haklısınız. Bunu bile yapamayan anneler var kısmını belki de daha sık hatırlatmalıyım kendime. Ama inanın hep aynı kıSır döngü. Çoğunlukla cevap vermiyorum ama kırıldığımı anlıor, özür diliyor. Bi daha yapmıcam diyor, önemli değil kızmadım diyorum. Tekrar tekrar rutin aralıklarla yaşıyoruz. bazen de kızıyorum bugünkü gibii. Sonra da vicdan azabı çekip duruyorum. . push ; yenGEnC

Sende hata yok annendede andn gelip özür dilemiş aynı evde bazen. Sinirler gerile biliyor. Annen belliki biseyleri içinde yasiyor baksana kanser olmuş kafasına biseyleri takıyor belli sende çok güzel. Bir evlatsin. Allah evinize huzur koysun. Bazen. Birbirini çok düşünen insan daha çok kirabiliyor. Annem e düşkün biriyim bende. Ama evde anneme iş yapma. Ben yaparm derdim oda bana yok sen yorulma derdi sonra bı sekilde. Bu ev de iş bitmio vs diye sinirlenirdi. O beni dusunul ben onu derken evlendim. simdi. Anamın sesini bile. ozledm. Eşim çok iyi biri ama asla bir anne değil geçen. KCK bir Opera geçirdim elimden. Annem olsa otur derdi yemeğimi yapardı ama ben o halde bile mutfağa girdim eşimde yardım etti ama. Hani git sen dinlen demedi de birlikte yaptk iste

Annenin içinde ki kırgınlıklar malesef basit şeylere öfke olarak yansıyor. Ve sonrasında da çok pişman olup gelip özür diliyor. Emin ol hayatta en kırmak istemediği kişi sensindir. kIlac tedavisi aldığını yazmışsın peki hiç terapi aldı mı?Mutlaka almalı zor şeyler geçirmiş kolay değil. Asla yaptıklarını haklı bulmuyorum üzülmekte de haklısın ama eminim o kadın içinde bunlar kolay değildir.

Ayy canım kısır çekti kalkiyimde yapim bari

Benimki de aynı birebir. Kendi bişey kırsa bile suçlu ya biz oluyoruz yada kendi kendine bağırıyor hırsını alamıyor sudan sebepten bizi haşlıyordu :)))) napalım canları sağolsun gerçekten değiştiremiyoruz o yüzden en iyisi kendimiz böyle olduklarını kabul edip he diyip geçmek.

Tabak kırıldığında anne bağırıyorsa özür dilerim annecim istemeden oldu deyin, tepkisi değişecektir zaten. kanser tedavisi kolay bi dönem değil. anneniz sizin kaç katı yıprandık bilemezsiniz kendisi için değil sizin için kurtulmak istedi büyük ihtimal. benimde babam bu süreci atlattı 2 yıl önce bende tek kız çocuğu olarak koştum herşeyine bir başıma, ve bir gün olsun kalbini kırmadım bebeğim gibi baktım halada öyleyim. ve bana daha 2 ay önce itiraf etti; tedavi döneminde çok acı çektim defalarca intihara kalkıştım ama her seferinde sen gözümün önüne geldin dedi Anne, baba gitti mi dönüşü yok bunu bilerek hareket edin