Hanımlar selamlar.. Dert mi bilemiyorum ama bir süredir bu durumdan ötürü çok mutsuzum.. Ailem, akrabam ve arkadaş çevremi sosyo-ekonomik düzeyi arasında öyle büyük bir fark varki.. Artık altında eziliyor gibiyim.. Arkadaşlarim yüksek gelirli insanlar, ona göre de bir yaşam tarzı oluyor, ailem ise asgari ücretle çalışan insanlar. Arkadaşlarımla etkinlikler yapıyorum, keyifli vakit geçirip stres atıyoruz. Eve geliyorum, bir yakınımın üç kuruş için yaşadığı strese şahit oluyorum ya da duyuyorum.. Ben ailem için her zaman elimden geleni yaptım, yapmaya devam ediyorum ama bu derin farkı görmek artık çok yoruyor. Baş edemediğimi hissediyorum artık. Nasıl davranacağımi bilmiyorum hic

Ben çalışıyorum zaten, katkıda da bulunuyorum. Problemim bu değil, büyük bir ekonomik dengesizlik mevcut bulunduğum iki ortam arasında.. O arada kalmışlık hissi yoruyor

Kesinlikle.. Bi tarafta hasta bebeği tedavisi için bütçe ayrilaniyor diğer tarafta o bütçe bir gecede harcanabiliyor. Keşke duyarsız bir insan olsaydım diyorum

Maalesef.. S

Ben arkadaşlarımi seviyorum ki onlarda beni severler, öyle dışlanan biri değilim. İki tarafa da aitim, aynı zamanda iki tarafa daa ait değilim. Kimseye anlatamıyorum, sadece bu adeletsizlik ağır geliyor

Aynı şeyi yardım derneklerinin paylaşımlarında hissediyorum. Hayatın her alanında var bu uçurum.

İmtihan dünyasındayiz ve hepimizin imtihanı farklı konulardan kimisi maddiyat kimisi evlat kimi eş kimi hastalık... bunların hiçbiri bizim elimizde değil rızkı veren Allah elinden geleni yapar geri çekilirsin onları senden çok daha seven merhametle merhametlisi yaradanlari var. Parası azdır ama huzuru vardır mutludur sağlığı yerindedir evlatları hayurlidur. Parası çoktur hastalıkla huzursuzlukla geçimsiz koca hayırsız evlatla imtihan edilir. hicbirsey hickimsenin hayatı disradan göründüğü gibi pespembe degil

Biber Dolmasi demek istediğim bu.. Bişey yapamam evet ama psikolojik olarak yoruyor. Çevremdekilerle de paylaşmak istemiyorum, burada içimi dökmek istedim H

Bazı şeyleri kabullenmek lazım. Hayat adalet vaadetmiyor. Sizi çok etkiliyorsa kendi maddiyat seviyenizdeki insanlarla takılabilirsiniz. Büyük bi uçurum varsa yoruyor insanı çünkü yada daha basit etkinlikler yapmayı teklif edin.

Elimizden geldiğince.. Gelmediği noktada tıkanıklık yaşıyorum ben R

Yorar tabi bu durum insan bazen dışarda fazla harcama yapmak durumunda kalıyor bu duruma alismaktan Başka çare yok Biber Dolmasi Sevgide serbestlik saygıda mecburiyet

Tabiki gurur duyuyorum, ama üç kuruşun hesabını yapmak zorunda olanlarla diğer tarafın arasında kalmak kalbimi yoruyor

Aile olarak maddi manevi çok zor bir süreçten geçiyoruz, pandemi sebebiyle ailemle daha çok vakit geçirmek zaten farkında olduğum bu uçurumu hissetmeme sebep oldu. Ama imtihan dünyası, bugünn iyi yarın kötü ya da tam tersi.. Hayırlısı S

Bu fark psikolojik olarak yorar insanı dediğinizi anladım yani siz dışarda rahat harcama yaparken diğer tarafta iki kuruşun hesabının yapılması insanı düşündürüyor bu durumda napabilirsiniz ki S

Ben de ara ara bu psikolojiye giriyorum. Çevrem ve akrabalarım arasında uçurum var ve iki kesmi bir arada görünce aradaki uçurum insanı şaşırtıyor. Bir arkadaşımın bir günlük keyfi harcamasıyla bir ay mutfak masrafını karşılayan akrabam var mesela. Yapacak bir şey yok olsa keşke ama hayat böyle işte.

Bu kadar üzülüyorsanız, çalışsanız keşke. Yaşınızı bilmiyorum ama çalışırsanız hem ailenize katkınız olur hem de etkinliği daha rahat yaparsınız.

Uzun süredir farkındaydım zaten ama pandemide derinden hissedecek kadar vakit geçirdim, şahit oldum. Bilmek başka, hissetmek başka.. S

Bu konuda sizin veya bir başkasının bireysel olarak elinden bir şey gelmezki. Sistem böyle. Siz en fazla o anki anlık bri derde yardımcı olursunuz geçici olarak. Sorun aynı sorun değişen bir şey yok.

çalışma hayatına başlayana kadar ben de çoğu şeyi görmemiştim, misal bizim eve zeytinyağı bile alınmaz, alınsa bile 1 yıl damla damla kullanılırdı. babam tek maaş, iki çocuk, ev kira, milletin küçülmüşüyle, yamalı kıyafetlerle büyüdük. sağolsun annem de savurgandı biraz bundan 20 yıl önce, 400 tl telefon faturasını milletten borç harç toplayıp aylarca babamdan gizli çalışarak zar zor ödemiştim mesela. sonrasında annem babam ayrıldı, ben evlendim, yıllarca çalıştım, şimdi anneyim :) çalışmıyorum... ama mesela dediğiniz şeylerden ben de çok vicdan yaptığım için her zaman toplumsal anlamda elimden geleni yapmaya çalıştım. misal veriyorum evlenene kadar anneme babama aylık destek oldum, evlenirken çöp bile istemedim, herşeyimi kendim yaptım. sonrasında üniversite öğrencilerine burs veriyordu çalıştığım firma, ekstra öğrencilere destek attım, okul açılma dönemlerinde kırtasiye yardımı yaptım, çocuk esirgeme kurumunda gönüllü annelik yaptım, löseve destek oldum, sokaktan kedi/köpek sahiplendim, ağaç diktim vs. belki çok atla deve değil ama bütçemin elverdiğince yapabildiğimce...

Yaşımla ilgili değilde farkındalık diyelim.. Arkadaşlari tarafından dışlanan, kabul görmeyen bir insan değilim aksine aranan biriyim, sevilirim. Beni incitecek birşey demekten ziyade olayları gözlemlemek beni yoruyor. Onların hikayesini dinliyorum, çocuklari için yaptıklarini, lukslerini biliyorum ama aynı zamanda ailemden birinin ilaç alırken düşünmesi zoruma gidiyor S

Kime nasıl davranacağınızı soruyorsunuz anlamadım. Arkadaşlarınızla görüşüp buluşuyormuşsunuz, her zamanki gibi davranın onlara işte sorun ne? Yaşadığınız ailenize zaten ne diyebilirsiniz hatta ne demeye hakkınız var ki? Kim ister kıt kanaat geçinmeyi? Siz çok çalışın, bol para kazanın o zaman. Ya da bu kadar rahatsızsanız çevrenizi değiştirin H

Keske herkes eşit olsa kimse kimseden ne zengin ne de fakir olsa ne güzel bir dünya olurdu o zaman

Kaç yasindasiniz? Bunlari yeni ogrenmiş gibi sasirmaniz ve takmaniz garip geldi. Bu farki hissetmemek için uzun sure kendi ailesi disina cikmamasi lazim insanin.

Hayat herkese adil değil maalesef sizi üzüyorsa arkadaş çevrenizin durumu onlardan uzak durun. Sizi mutlu eden kişilerle görüşün. sonuçta ailenizde alınteriyle para kazanan insanlar onlarla gurur duymalısınız. S