Nerden başlasam bilmiyorum. Benimkisi şımarıklık mı dengesizlik mi güvensizlik mi bilmiyorum. Evliyim çalışıyorum. İş saatlerim makul ama boşluktan mı bilmiyorum mutsuzluk hissediyorum. Özellikle yalnız kaldığım zamanlarda. Eşim arada seyahatlere gidiyor bazen iş yemekleri falan. Kendi kendine yetememek mi bilmiyorum. 2-3 aydır böyle gel git lerim var. Reflü çıktı mesela onu büyütüyorum kafamda ona takılıyorum. Ama bi arkadaşım var onda da var umrunda değil. Ve eminim taktığım için böyle ben var ettim. Seramik kursuna gittim 2 kere hocası ilgisizdi bıraktım. Oryantale gittim öğretmiyor gibi geldi bıraktım. Psikologa gittim o da sanki sorunu derinleştirip yoktan var ediyor gibi geldi anlat anlat aynı şeyler çözüm sende falan. Deli danalar gibi takılıyom hala Bir iyiyim herşey yolunda diyorum bir kötüyüm dünyanın sonu gelmiş gibi. Mesela mutlu olduğum zamanlarda eşimle diyorum ki birgün öleceğiz ve onu kaybedicem buna üzülüyorum. Ya böyle saçma sapan şeyler. Mesela olumsuz bir şey duyayım kendimi acaip kaptırıp mutsuz oluyorum. Ya hormonları mı nebileyim. Lütfen siz de diyin ki ben de yaşıyorum abartma. Çarpık düşünüyosun diyin. Böyle şeyler duymaya ihtiyacım var. Böyle pozitif neşeli arkadaşlarım olsun istiyorum dostlarım. ama böyle olumsuz düşünürsem bu enerjiyle kolay değil. deli miyim ben sizce hilarite

Kızlarr yanıtlar için çok mersi çok tatlısınız degisikbirgunce sıradanlık saptaması doğru olabilir insanın bir amacı olması uzaklaşıp o kafasında büyüttüğü şeyi görmesi lazım belkim de. Ya size komik bir şey söylicem ama gülmek yok. Bisiklet öğrenmeye çalışıyorum. Kendi kendime. 5 saatlik ders aldım ama olmadı hoca sen zor öğreniyosun kafanda korku oluşturup bi de buna inanıyosun falan dedi. Bi de son ders sinirim bozulup ağlamadım mı -rezillik ya- . Neyse sonra bisiklet aldım kendi kendime öğrenicem diye sinir oldum çünkü-sen kimsin bana zor öğreniyosun dersin die gurur yaptım içimden- ama şimdi de ayy ben çıkıp kendi kendime öğreneceğim saatte millete geliyor bi yürüme aşkı. Tüm site aşağıda ya bi evinize gidin iş çıkış ne bu yürüme azmi alla alla. E bakıyolar görüyolar koca kız debeleniyor bisiklet üstünde(tam üstünde değil tabi şimdilikE tanıdığım kişiler çoğu, çocuğu var büyüğü var. Elalaem ne der korkusu yüzünden bisikletle bakışıyom. ama yok bu akşam debelenicem yine kim gelirse gelsin hem de her akşam burdan söz veriyom hadi bakalım yeter artık

Böyle yazınca bile bi rahatlama gelmedi değil. Biliyorum hepiniz bana cevap yazmak istiyorsunuz bu yüzden sayfa kilitlendi bu yüzden yanıtlar gelmiyor Laale Aşikardır Zat-ı

Bence siz sıradanlıktan sıkılmışsınız. Bazen bana da oluyor bu. Monoton ilerleyen yaşamıma bir değişiklik katayım diyorum ama hemen sıkılıyorum. Böyle durumlarda iştem biraz izin alıp, sağa sola kaçıp iki değişik yer görmek iyi geliyor:) Kendinizi biraz dizginleyin, sakin kalın biraz.

Yoga kursuna katıl ve ayriyeten meditasyon da yap. 2 ay içinde etkisini görmeye başlarsın.

Senelerce boyle duygularla basetmeye calistim yeri geldi cok mutluydum yeri geldi en dipteydim.. neden boyleyim diye hep sirardim kendime sacmaladigimin abarttigimin farkindaydim ama engel olamiyodum. Yapi bu tamamen hic derdin hic sikintinin olmadigi yerde melankolik takilmayi sevenlerin yaptigi hiseetmek istedigi duygu.. bende boyleydim. Sonra sonra toparladim ve gercek sorunlar yasamaya basladigimda anladim ki ne kafar bos seylere takiyomusum ne kadar gereksiz yoruyomusum kendimi. Insan en iyi kendisi tedavieder kendini.. hayat bu yarin ne olacak diye dusunurken bi bakmissin 5 dk sonra bitmiş. Siz de bos verin yarini onunuzdeki o sıkıntısız 5 dakikanın keyfini çıkarın.. sikinti sorun dert bela olunca zaten ugrastirir kendisi. Sizin kendinize dert yaratmaya sikinti cikarmaniza gerek kalmaz.. mutlu hayatlar anlar dilerim...

O kadar boş vaktiniz varsa hayır kurumlarına gidin, gönüllü çalışın.

Ahahaha Konunuzu okurken kendimi gördüm sanki emin olun kimse mutlu değil çünkü mutlu olacak bir hayat bırakmadılar... G