Bazı kitaplar var size de çocuğa da faydalı olacak. Onları okudunuz mu acaba? Size çok yardımı dokunabilir. Bir kaç kitap önerebilirim

31 aylık oğlum da aynen dediğiniz gibi inatlaşma ortamlarda beni dinlememe bağırma falan birçok olay yaşıyoruz bizde ama ben burda sorunlu birşey görmüyorum belkide ben hatalıyım ama o benimle inatlaşıyor diye ona kızmıyorum veya kendime kızmıyorum lafımı dinletemiyorum diye.. çünkü onlar daha çok küçük ve kendi karakterleri oluşuyor ve onlar bizden çok daha bilinçli bireyler olacaklar buna eminim..

Al bendende o kadar ya bazen akışa bırakıcaksın otursun ağlasın analarımız bizi ağlatmış ta ölmüşmüyüz valla bi kaç tanıdık da bende var resmen yok çocuğumuz mutlu olmalı o istemiyosa gezmeye gitmeyelim o istemiyosa oturmayayım kalkmayayım psikolojisi bozulmasın otorite komple çocukta sal gitsin taktiğini uyguluyorum bazen yoksa bi ara sinir stres kendimi tanıyamıyodum

Geçecek tabii. Ama doğru tutumla zararsız geçse ne güzel olur. P

Evli ve çocuklu olmadığım için kendi tecrübelerimi yazamayacağım ama üç çocuklu kız kardeşim bu ara sürekli"Ben mükemmel anne olmak adına, uzmanları dinleye dinleye çocukları ve kendimi mahvetmişim"diyor. O sakinleştikçe çocuklarda öyle olmaya başladı."Bağırmayan Anneler "kitabını okuyor bu günlerde ve "hatalarımı anladım" diyor. Belki sizin de işinize yarar.

Oldu baska istekleride var mi:) onlarin psikolojisini dusunurken bizimki bozuluyo:)

2 yas sendromu, 25 aylik sipa ile fecahat halindeyiz bu aralar, Ama abiden idmanliyiz, Bir kac aya sut liman olacak

Onun için bu sabırlar zaten ama bı yandanda düşünmüyo değilim onlarin psikolojisini düşünürken bizimki nolucak

Her çocuğun huyu bir olmuyor ki bizlerdeki gibi. Benim kızım inanılmaz uyumlu uslu bir çocuktur mesela. Sizi cok iyi anlıyorum Kuzenim in cocugu aynı sizinkisi gibi. Kadın çığlık çığlık ağlıyor bazen deliriyor hatta doğurmaz olaydim dediğini bile duydum. Çünkü o da bazen cinnet geçiriyor. Allah yardımcınız olsun.

Kiyamam, yorgunsun haliyle sinirlerin yipranmis. Fakat o bir bebek kabul ediyorum biraz zor bir bebek. Ama bùyùyecek emin ol bir yil sonra bile cok sey degisecek. Lùtfen sabirli ol, gerildigin ortamlara girme, bebege de kendine de eziyet etme.

İki bacının bana verdiği yetkiye dayanarak rahatça açıklıyorum o zaman :) Organik çocuklar Beni Ödülle Cezalandırma Elvo

Benim kizimda 30 aylik. Bir seyi tutturduu mumkun degil fikrini degistiremiyorum. Bazen yapiyorum, bazen aglatiyorum. Aglayincada 1 saat susmadan aglamisligi var. İlk cocugu boyle degildi ama daha kolay ikna olurdu. Karakter birazda. Ama genelde burdada gordugun gibi herkes boyle. Ama geciyor. İlerde her dedigi i yapmamaya calis ama sonra aglayarak yaptiran tanidiklarimda var.

Her türlü zihin açıklığım ve bilinçliliğim ile bende kendimi böyle defalarca sorguladım. Çünkü; çocuklar çok aktif, çocuklar çok laf dinliyor, çocuklar çok uyumlu. Televizyon izletme, telefon verme, zararlı her şeyden kaçın, göz hizasına in, sallama, bağırma, dokun derken neden dayak yiyen televizyona bağımlı çocuklar benim kızımdan daha sosyal ve inatçı değil diye soruyorum. Yanıtı bence şu; özgürler ve doya doya benliklerini arıyorlar. Doya doya dirençleri sınıyorlar. Otoriteyi zorluyorlar. Avaz avaz ben diye bağırıyorlar. Bunu o 27 aylık bebe yapıyor. Çok daha erken başlıyor hatta. Şimdim 29 aylık kızım bana, bağırınca ayar veriyor "sakın bi daha bağırma, bak çok üzüldüm" diye. Sinir krizi geçireceksin, sakinleşeceksin, bi daha geçireceksin. Sen öfkeliyken eşin çocuğa kızsa eşinle kavga edip çocuğa savunacaksın ama değecek. İnanıyorum. Çok güzel ve sağlam bireyler olacaklar. Yeter ki sende o ortam değişikliğinde oluşturduğun otorite boşluğunu farketmesn. Gerekirse az gir kalabalığa ama değişme.

Ee sen sana dogru olani yapacaksin.. x kisileri bos ver. Cocuk agliyosada aglasin bazen biyke yapacsksin ciddiyim. Taw parmak kadar cocuk parmaginda oynatiyo bizi normal degil

2 yas sendromu benım kızımda da var. Dısarı cıkmak bır yere yemege gıtmek arkadasıma akrabama gitmek hersey burnumdan gelıyor. Asla soz dınlemıyor biseyı kafasına taktı mı yapacak olmazsa yatar yuvarlanır yollarda rezıl eder. Artık alıstum oyle yapınca umursamıyorum nr yapayım baska.

Anne adayıyım ve boyle konular okudukça zamanında büyük konuşmuşum herhalde bakalim basima neler gelecek diyorum. Kuralları katiyen esnetmemek isin anahtarı galiba.

Heh işte o nasıl olacak. Yani yazdım durdum da çekirdek aileyle hele ki bebeyle yalnızken genel olarak sakiniz. Yani o değil, ben sakinim. Ama dün sanki herkes gerildi bizimkinin ağlamasından. Beni bu geriyor. Kuzenine kafa göz daldı, ya bi vursa yere yapışırsın. Kimi koruyayım, aman bebek uyanmasın, millet işten geldi ne kafa şişirdik derken. Öyle işte. Evet çok gerginmişim. M Missbohem Bu dünyada huzur yok tek ayak

Alanda çalışan biri olarak tavsiye edeceğiniz kitapları öğrenmekten memnun olurum. Moon

biraz rahat mı olsan? bak şimdi bunu yazdım ama her sokaktan eve dönüldüğünde sizinle bir daha sokağa çıkmam bu son diyen anneyim ben. ama işin sırrı cidden biraz rahatlık ve kasmamakta..

Sen idmanlısın ama 3 yaştan 4 yaştan bahsetmiyorsun, nasıl geçecek Geçmeyecek.

Böyle şeyler okuyunca iyice soguyorum cocuk fikrinden Allah bol sabır versin

Bi ara biz de iki kişi değiştiriyorduk, şu ara maşallah nazar değmesin eskisi gibi değil. Size naz yapıyordur diyen olursa anneanne ve babaanne de dede desteğiyle değiştirdi hep. 1 sene sürdü galiba.

Kesinlikle doğru. Anne kararlı olacak. Olmadığı an, köpek balığının kan kokusunu aldığı gibi metreler öteden, bu yaramazlar da annenin tedirginliğini, zaafını anlıyor. Yeğenlerim tablet diye ortalığı inletirdi ve kardeşim mecburen tamam derdi. Bir gün asla olmaz dedi ve diretti. Biraz ağlayıp kabullendiler. Başka şansları yoktu ki.

Offf yine ağladım burda. Yeminle daha sosyal ve uyumlular ve ben artık senin gibi pozitif bakmıyorum buna. Şiddet kısmını es geçtim, çünkü onlar çocuklarını germiyor bence. Biz "Hayır televizyon açamam bıdı bıdı..." diyene kadar açıyor televizyonu, al sana mutlu anne mutlu çocuk. Sonra bu bebe telefon görüp yapışıyor. Bugün arada eline verseydik bu kadar ağlamaz mıydı acaba dedim. Anneme göre çok kısıtlıyormuşum zaten.

Size katılıyorum. fitrati yabana atmamak gerek. benim oğlum sakin bir çocuk. ikizlerim daha inatçı ve dik başlı. Bu yüzden de kendimi suçladım yeterince ilgilenemedik mi acaba diye. Halbuki çocuk merkezli bir hayatımız var. Mesela ikizlerin birbirine vuruyor birbirlerini ısırıyorlardi. Evde şiddet yok. Televizyonda yok. Bir iki aile dışında kimseye de gitmedik. Nereden öğrendiler hiç bilmiyorum. Neyse ki aştık baya.. Bir profesörün röportajını okumuştum yazın. adamı tekrardan bulamadım isminde not etmemiştim Günümüzden annelerin fıtratı yabana attığını Bu yüzden işte mükemmel annelik yapmaya çalışırken çok yıprandığını falan söylüyordu. Gerçekten kendi adima söylüyorum daha sakin kalıp kitaba göre çocuk yetistirmek yerine nabza göre serbet vermeyi öğrenmem gerekiyor.

Ah ah kelin merhemi olsa ah! dislerimi sıktım da geldim şimdi. 24 aylık bir çocuğu uyutmak bu kadar zor olmamali ya. Doğduğundan beri uykusu problemli 2 senedir yok düzene sokamadik memeyi kestim şimdi memelerimi elleyerek uyuyor. 2 yaşındaki çocuk 11de uyur mu ya?en az 45 dk uyutmaya çalışır mi bi insan?35 yaşındayım bir sürü problem yaşadım hayatımda çocuğu uyuturken yaşadığım problem bunların yanında hiçmis. Bu kadar büyük konuşuyorum işte

O raddeye gelmedim hiç ama dün oğlum bile demek istemiyorum şu an dedim. Bir de gelmiş üzülme deyip yapıştırıyor. Sahi tecrübeliler aylar oldu bitmedi, vurma davranışı nasıl sönecek? İkisi de kendi çocuğum olsa tepki vermeyeceğim ama başkasının çocuğuna vurunca hiç tepki vermeden de olmuyor. kahvetelvesi

Ilacini ok annesi versin.. altinida zorla alirdim ben.. benim cocuklar laf dinlemediklerinde onlara birseyler anlatmaya baslardim dinlerken hallederdim isimi:) mesela altini alirken kacip gidecek ya.. eline hem oyuncak tutusturup bi ysndan anlatiyorum snlayan cocuga ama.. konusan cocuga.. bi varmis bir yokmus.. altini annesine aldirmayan bi cocuk varmis... bu cocugun annesi oglunu cok seviyomuss.. derken hoopp isim bitti bile:)) gibi gibi.. beni dinlemedigi anda bi hikayeye basliyodun ben..

Dökün lütfen, insan tecrübe istiyor, aslında dertleşmek istiyor. Dışarıda yemek yiyeceksek oyun alanı olan yerleri tercih ederiz mutlaka. Kalabalıksa girmez, girse de zaten birine vuracak mı diye gözümüz hep onda. 1 dakika içerde 1 dakika dışarda, arada dalarsa 5 dakika içerde derken ne yediysek o :) Ek gıdaya geçtiği ilk zamanlar yere atıyor diye çok geriliyordum, şimdi ona da alıştım. En son kendimiz temizliyoruz onun döktüklerini. En rahatı eve paket yaptırmak, dışardaki yemek değil, eziyet.

Yarı rahat anneyim diyebilirim. Avm'de birden gelen emekleme isteğine, asfalta yüzükoyun yatmasına da karışırsam ben çıldırırım. Daha çok araba önüne atlamasın, insanlar yürüken üstlerine doğru çıkmasın diye çabam. Evde de zaten tek olduğu için ev onun, at koşturuyor.

Bizim evde 2 kişi gerekir alt değişimine. Saniye durmuyor sonra her yere malum çiş... Birimiz kollarından tutuyoruz, diğeri tekmeleri kafasına gelmesin diye bir boksör edasıyla tek eliyle savuşturup, diğer eliyle alt değişiyor. Hikaye, ninni, kitap okuma, tv vb hiçbiri işe yaramadı.

Televizyon sırası bana gelmiyor ki. Anneanne bakıyor, 60 yaşında kadın izletme diyemem, çoğu gün yarım saat o izletiyor. Arada benim erken çıktığım günler babası açıyormuş hazırlanmak için. Anası tv açmamak için yarım saatte hazırlanacağına 2 saatte hazırlansın, babası zora gelemesin çünkü. Bu sefer haftasonu da haftaiçi belki fazla izlemiştir diye açmıyorum. O televizyon sırası bana hiç gelmiyor. Ben bir süre eve kapanmak istiyorum galiba. Eşime de dedim hiçbir yere gitmek istemiyorum, etraftan gelen tepkiler çok yoruyor beni. Ama 5 gün çocuğu annemden alıyorum, nasıl gitmeyeyim. filmdelisi

Pfff benzer seyleri yasadigim zamanlar oldu. Yasi buyudukce azaliyor canim, belki biraz iciniz rahatlar diye soyleyeyim dedim. Allah kolaylik versin annelik cok zor

Biliyorum skinner'ın deneyini, hatırlatmaniz cok iyi oldu eşime anlatmalıyım. Ben ikimizken esnek olduğumu sanmıyorum. Az şeye hayır derim, hayır dediklerim de zaten evet olamayacak şeyler genelde. Baba biraz tutarsız ama onu hallederiz, çok da tutarsız değil. Ama sosyal ortamda kabul ediyorum, tutarsızım. Dün düşünüyorum ne yapabilirdim, telefon abimin, yeğenimin elinde ondan alamam, kendi çocuğumu uzak tutamam, ağlaması dinmeyince ortamı terk etmeyi düşündüm, çok tatsız bir şey olacaktı gerçekten. Diyorum ya krizi yönetemedim, o noktada gerçekten beceremiyorum. kahvetelvesi

Bı tanede bende var 16 aylık ama hiç 16 aylık gibi davranmiyo buzdolabının fişini koparmaya çalışma fırını kemirme koltuklarda uçmaya çalışma bezlerini parçalama telefon kumanda için diretme şarj aletlerini kemirme bla bla o kadar bitiyorum ki gün içinde beni parmağında oynatıyor akşam akşam dolap kapasina 2 kere sebebsiz kafa atıp ağlayıp uyudu bende toplum içinde çok tedirgin oluyorum insanlar bsy soylemesin istiyorum ama yapacak bsy yok herşey gibi bunlarda geçecek daha çok sabır

Konunuz cok faydali olmus bence. Hemen hemen tum annelerin muzdarip oldugu bi durum. Gececektir, kendinize cok yuklenmeyin. T TheReason kitaplari ben de ogrenmek isterim. M

Yok ya hu o kadar değil. Bu dünkü duygu yoğunluğunun yansımasıydı. Bugün eve erken geldim, bebeyle yalnızız ve süt liman. Bugün yalnızlığa ihtiyacımız var benim kafamı toplamam için ki topladım da. Bugün sorun, piiii hep güzel tarafını anlatayım.

Bizim oğlan da vuruyor, ama bence doğal olan davranışı pekiştirildiği için vuruyor. Kalabalık ortamda vurmasına biri kızıyor biri gülüyor, biri çocuğun yanında benim "normal bi şey, konuşmayalım" dememe rağmen sebebini anlamaya çalışıyor derken nur topu gibi vurma alışkanlığı. kahvetelvesi

Odaya kapandım ağlamam geçti, yazıyorum. Alınan herkesten peşin peşin özür dilerim, ama ben de bi iç dökeyim yani, şiştim. Bebe 27 aylık. Normalde kendimi pek sorgulamam, en azından alenen sorgulamam ama gidip çocuğun yüzüne neden diye bağıramadığıma göre oturdum kendimi sorguluyorum. Yani yetiştireceğimiz bir bebe, onu da beceremiyoruz. İlgisiz ebeveyn değiliz, güya az çok da anlıyoruz ama siz deyin fıtrat, beriki desin normal, öteki desin eksik bir şeyler var, ben diyeyim beceremedik. Çocuğun ağlamasını da, inadını da normal görürüm, zaten mümkün mertebe inatlaşmam. Ama bu kadar inatlaşmamama rağmen bu tutturmalar cinnet noktasına götürüp getiriyor beni. Dışarı çıkmamız bağıra çağıra, dışarda gezmemiz bağıra çağıra, eve girmemiz zaten bağıra çağıra. Tabii benim tepeden tırnağa hazırlanıp geri soyunmuşluğum da çok, çünkü evet benim gücüm çocuğu giydirip dışarı çıkarmaya yetmiyor, çünkü kedi sevelim diye ağlayan bebe ben giyinirken fikir değiştirmiş oluyor. Neyse bunlar normal. Tek başımayken ettiği tüm eziyetlere amenna, o an gerilirim geçer. Ama insan içinde ben de insanlıktan çıkıyorum. Bugün annemlerde kuzenleriyle güzel güzel oynarken doğal olarak birsüre sonra işler sarpa sardı. Saatlerce ona ağladı, buna ağladı. Neyse. Bi ara baktım elinde telefon, görmezden geldim. Sonra bi ara tekrar gördüm kapattım. O kadar saldırdı ki etrafa, açmalarına ses etmedim, yan odada da bebek uyuyor. Sonra tekrar çocuk kavgası, telefonu aldım kapattım asıl kriz geldi. Bu arada bebek uyanacak diye ben gerim gerim gerildim. Bir taraftan tutturan çocuğa tahammül zor, kendi ailem de olsa rahatsız ediyoruz diye gerildim, kucağımda tutamıyorum, bıraksam yer cücesi gidip 5 yaşındaki kuzenini tırmalıyor. Buna mı ağladım, evet buna ağladım. Elinde telefon gördüm diye sinirlendim, sonra tutturmasını yönetemedim diye sinirlendim. Etrafımızda gözlem yapacak kadar çocuk var, bu kadar tutturan az gördüm diye sinirlendim, demek ki bir yerde hata yapıyoruz. Ben ne kadar bilinçli davranmaya çalışırsam çalışayım bak ama şu konuda da şöyle rahatız dediğim bir şey yok. Ohh gelsin kınamalar. "Aaa ama bu hiç söz dinlemiyor?" E 27 aylık? Demeyeceğim artık bunu. Aman kimseye bir şey gösterdiğim de yok ama içten içe yara olmuş demek ki ağlıyorum işte. Ben evetin ve hayırın sınırlarını bilmiyorum herhalde. Bu gece fıtrat deyip geçmeyeceğim, bu gece kendimi yiyeceğim. Özet isteyen olursa: Evde sallamadığım tutturmalarını kalabalık ortamlarda yönetemiyorum. Bu kadar.

Ocakta 3 yaşına girecek oğlumun inadı muazzam... anlatılmaz yaşanır... hele bağrışı ufff şükür kulak zarım henüz zarar görmedi

Canım bazi dönemler zor geçiyor Bazı çocukların bebeklikleri zor bazılarının ergenliği, bazılarının hepsi Rabbim sağlık versin. Gerisi sabredilir

Buna cevaben ben de bişeyler yazayım.. şöyle ki bizim evde televizyon yoktu, yeni taşındığımız evde bu ay tanıştı yavrum(20 aylık). Babası sağolsun, ben işe giderken kapıdan çıkmadan tv yi açıyor, eline müzik açıp teli de veriyor. Anlata anlata bi hayli azalttım bunu. Bugün tv açmamış mesela ve 3 şarkı dinletmiş sadece. Gün içinde tel i gördüğü zaman diretiyor, kendi videolarını izlemek istiyor, karşı çıkmayıp unutturacak bişey bulana kadar izletiyorum. Çünkü hırçınlaşması benim için daha ciddi bir problem. Telefonları gün içinde ortadan kaldırarak bu konudaki ısrarlarına son vermeyi düşünüyorum sadece. Çikolata vb için de aynı şeyi düşünüyorum. Kesinlikle vermeyeceğim birşeyse göstermemeye özen gösteriyorum. Mesela yazın kv lerde misafirlere çikolata ikram edileceği zaman kızımı ortamdan uzaklaştırır, kabukları toplar, öyle getirirdim ortama. Aksi taktirde kaçışı yoksa ve o esnada hele ki kalabalıkta rezil olacaksak ben de verirdim teli. O hırçınlığın yansımalarıyla uğraşmak daha can sıkıcı geliyor. Karışık oldu biraz yazım kusura bakmayın kafam kazan günün yorgunluğundan. Özetle kızınızın hırçınlığı doğal, duruma göre hareket edin. İdeali bu deyip kendinizi de bunaltmayın.

2-3 yaş arası benim oğlumda öyleydi. Çooook ağlamışlığım, sinirden koltuğa tekme atmışlığım, kimse duymasin diye kafamı yatağa gömüp doyasıya bağırmışlığım vardı. Anında hazırlan başınü kapa, anında bebeği hazırla, aha çocuğun bağırmasına bebek uyandı vs. Ama inanın geçecek. Gerekirse fazla ortamlara girmeyin Sinir krizi gecirinc3 biraz zaman verin, ona sarılın, hiiiiç sinirlenmeyin sakin kalın, canım neye üzüldün, aa buna mı kızdın gibi konuşun. O dönemlerde anlaşılmak istiyor cocuk, benliğini keşfediyor.. Ev oturmaları, gezme, alışveriş hep burnumdan gelmistir diyebilirim o yüzden sizi cok cok iyi anliyorum T

Umarım :)

Terlikleri sakladım yağmurda terlikle çıkmasın diye O küçük mont giyme bizimkinde de var, kar yağana kadar ses çıkarmıyorum sonra onu da kaldıracağım. Nooption memento mori memento

İlk paragraftaki soruyu ben de çok sordum kendime. Neyse şimdi oğluma bakınca çok dertlenmisim her sey aslında normalmis diyorum

kahvetelvesi Bu arada konu çok faydalı olmuş teşekkür ederiz. Güzel bir fikir alışverişine vesile oldunuz.

Bana göre de evde olsak bırakayım ağlasın, susunca gelsin sarılalım. Ama başka yerde gidip yaşıtına/küçüğüne vuruyor, sonra ortamda bi aaa detip davranışı pekiştirmeler. Çünkü 27 aylık çocuk hiç vurur mu? Senin nezdinde sorayım, nasıl parmağında oynattırmayacağız? Babası ilaç verirken annem içirsin dedi, ikna olmayınca gittim verdim. Altını değiştirirken babam değiştirsin dedi, mümkün değil artık ben degiştiremezdim. Bunun gibi şeyler. Orda ikna edip de işimizi halledemiyoruz, nasıl olacak? . push ;

Valla başımıza çok şeyler gelecek daha... Sabır işin anahtarı galiba. Bir de kurallı ve bir rutine göre yaşamak... Kolay gelsin hepimize.

Merhaba. Öncelikle söyliyim anne degilim. ama şahit oldugum bi konu var. doktor raporu sebebiyle psikiyatri bölümünde sıra bekliyodum. iki kişinin aralarındaki konuşma. Sürekli tutturmaları ağlamaları. bazı giyimlerde takıntıları varmış bu çocuklarin. biri bişey diyo öbürü ekliyo velilerin. garip geldi. ablamın 2 oğlu var. ona anlattım. bizim çocuklarda böyle bu bi hastalıkmı onlar niye ordalar dedim. varmış. tedavi için çocuklarını psikiyatra göturuyolarmıs. Nacizane bi olayı paylaşmak istedim

Bu yaşlarda oluyor demekkı kızım 15aylık sımdıden basladı yalandan ağlamalar TV konusunda ben rahatım bılmıyorum eger birşeyler öğreniyor boş bakmıyorsa inatlaşmamak lazım hiç TV sorunumuz olmadı şükür küçük bir örnek vereyim mesela bir büyük birde küçük montu var her dışarı çıkışta buyuk montu uzatıyorum ııı ıııı dıye kacmaya başlıyor dıgerını gösteriyorum koşa koşa gelip cici diyerek giyor zor kapatıyorum önünü bunu gördükten sonra ben ne yapsam boş dedim bu dönemi kafaya takmadan atlatmak en iyisi

Bizde de hikaye uydurma çok işe yariyor. alt açarken ve giydirirken. hatta ikizlerim birbirinin hikayelerini de dinliyor:)

Şimdi 2 yaş sendromunda. Daha bunun 3 yaş sendromu var, 4-5 yaşı var... :)) Bir sendromdan çıkıp diğerine giriyor bebeler. Biz de insanız, hep doğru şekilde yönetemiyoruz krizleri. Her gün ayrı bir vicdan azabı. Bu da geçecek. Kızım 8-9 aylıktı doktora kontrole gitmiştik. doğuştan gelen hastalığıydı, kilo sorunuydu, koliğiydi, ek gıda sorunuydu derken o kadar dolmuşum ki doktorun karşısında bir güzel ağladım:)) Daha başıma gelecekleri bilmiyormuşum. Öyle böyle geçiyor her şey.

Bende o duruma gelmistim bi ara mukemmel anne olmaya calisirken, xildiran bir anneye donusuyordum. Sonra kendi annem geldi aklima, gayet normal bir insanim. Biraz oluruna biraktim. Bu arada cocuklarin isirma donemi var sanirim.1 1 bucuk yas civari. Kizim Kizim bildigin mosmor yapti kollarimi. Ama simdi yapmiyor. 2 arkadasin cocuklarida isiriyormus ayni donem :)

Elbet geçecek, sorumluluk degişe değişe gidecek. Siz güzel düşünün her şey güzel olsun. İlerisi için eşle ortak tutum geliştirin, çevreniz de uyarsa bal kaymak, uymazlarsa işler kolay değil ne yazık ki.

Bazen bu cocuklari cok ciddiye aliyoryz sanki., ne bilim bizde yaramaz olmusuzdur zamaninda ama gayet normaliz yani:)

Yazınız bana skinner'in fare deneyini hatırlattı. Boş zaman bulabilirseniz hakkında yazılan çok fazla doküman bulabilirsiniz. Eminim siz de seversiniz okudukça... Kısaca düğmeye her bastığında faresine mama veren bir adamla ilgili. Fare böylece o davranışı ogreniyor. Bir süre sonra deneyini çeşitlendiriyor. Mesela düğmeye basınca artık mama gelmeyince ya da elektrik verilince farecik basmayi bırakıyor. Ama düzensiz olarak 5 basişta bir mama, 15 basişta bir mama verilince farecik şansını denemek için deli dana gibi gelip gidip basmaya devam ediyor... Bunun sizin bebeğinizle olan kısmına şimdi geliyorum :) -Siz çocuğa geçmiş zamanda 'telefon yasak' demişsiniz -Ama telefonla oynadığını görüp ses çıkarmamışsiniz, gönlünce oynamış -Sonra bir anda elinden almişsiniz - yeterince ağlayınca da sussun diye vermişsimiz E ne yapsın bu çocuk? Bu gibi davranislarinizdan bir çocuk ne anlar? Yeterince ağlarsam elbette ki telefonu bana verecektir. Bu kadar basit :) Ben de çocuğun yerinde olsam ağlar zirlar ödülümü alırdim:) Kendi cocuklugunuzu hatirlasaniza: +anne çıkabilir miyim? -Hayır +Anne cikabilir miyim? -Hayır +Ühüüüü anneeeğğeee ühüi çıkacam ben ühüü - İyi be, çık hadi geç kalma :))) Böylece çocuk olarak şunu öğrenirdik: yeteri kadar huzursuzluk cikarirsam başını şişirirsem elbette izin verecek. Annelerin bir izin verip bir izin vermediği her durumda bu gecerli. Ama annenin hayır dedikten sonra katiyen karar değiştirmeyecegini bilsek öyle ağlama krizlerine girmezdik. . Ama bir kere tamam de bes kere hayır de falan... Bu tamamıyla çocukları daha fazla ağlamaya teşvik eden birşey. Eğer kizinizla ilişkinizde hep böyleyseniz, aynı olaya beş kere tamam on kere hayir diyorsanız çocuğunuzun her derdini ağlama krizleriyle yaptırmak istemesi çok çok çok doğal. Kaldı ki iki yaşında Terrible two, erken ergenlik :) zaten sinirleri tepesinde, bir de siz böyle tutarsız olursanız bu huyundan uzunca süre vazgecmeyecektir. Bence ise kendinizi değiştirmekle başlayın. Olmadı bir pedagogla konuşabilirsiniz, o size yol gösterici olur.

Yok karışık değil, gayet anlaşılır. Ben de inatlaşmamaya çalışıyorum çok konuda. Evde aklına bile gelmeyen çoğu şey kalabalık ortamda sınırsız hale geliyor. Telefon evde bize tutturmuyor ama kimin açma potansiyeli varsa gidip ona yalvarıyor. Veya gidip başka çocukların yanında izliyor, annesi babası karışmayınca diğerlerine kapat denmiyor, bu sefer dengesi şaşıyor telefondan çok etkileniyor dünkü gibi. Telefonu kapatınca diğer çocuklar ya umursamıyor veya efendi efendi ağlıyor, bizimki gibi evi yıkmıyor.

Ben olamıyorum... Ev aynı dediğiniz gibi, onlara ait sadece tehlikeli durumlara müdahale ediyorum ama sınırlı özgürlükten yanayım. Bu sebeple ev özgür alanı, dışarısı ise kurallarına göre yaşanması gereken bir ortam bilincindeyim. Zaten her şeye cıyak cıyak ağlar, yemekler yerlerde zaten yemez, sinirden eşya fırlatır derken; bir de sürünmek, uzaklaşmak, kafasına göre gezinmek gibi şeyleri huy edinirse, kafamda huniyle gezeceğim. Nerede hata bilmiyorum, fıtrata inananlardanım. 2 bebeğim karakter olarak o kadar zıtlar ki, bir tek yaramazlıkları benzer. O sebeple artık kendime suç bulamıyorum ben, çare zaten yok. Bir çarkın içinde programlanmış makine gibi aynı şeyleri milyon kere yaptığım günlere uyanıp yeniden uyuyorum. Benim için oldukça zor bir gündü, sabah 8 de yatabildim ancak ve gün içerisinde emek edip yaptığım her şeyin 5 saniye içinde bozulmasını izledim defalarca. Biranda konunuzda içimi döküverdim kusura bakmayın.

Ben evde de sinir krizlerindeyim, en azından siz bir tarafı kotarabilmişsiniz. Bu gece aynen şöyle deyip geçtim ağladım, 'milletin adı da anne benimki de, herkes ne zorluklarla büyütüyoruz diyecek ama hak mı şimdi bu eminim mükafatı farklıdır çünkü bendeki çocuk değil sabır taşı'! Ki 2 tane oldukları için gerçekten kafayı yiyeceğim bir gün. Ama çevremde çokça gördüğüm şey, kendi evinde kuralları olan ama dışarıda ya da başkasının evinde çocuğunu tanımazdan gelen anne modeli! Evinde yere ekmek dökülse bebeğine kızan arkadaşım, restoranda bebeği yerlerde sürünüyor yuvarlanıyor üzerine bir de kış ayı, zemin soğuk ama tınn. Ben de her garsondan, çevredekilerden özür dileye dileye çocuğu zaptetmek adına ikimize de işkence çektirtorum. Allah o rahatlıktan nasip etsin ne diyeyim.

Normal gecer.. benim 6 yasindaki bile birileri gelince bize simariyo.. inatlasip laf dinlemiyo.. 27 ay diyosun cok kucuk daha

Valla her cocugun sendromu ayri oluyor sanirim, 3 yas sendromu yasamadik biz, 2 yasta dagitip gecti sagolsun, Kardesi de simdi onun izinde, Bir haftadir kresten eve geliyor, tam 3 saat agliyor, sonra yatip uyuyor... neden peki? Dun corbasi istedigi sicaklikta degilmis mesela, bugun de yemek 10 dakika kadar gecikti. ..

Evet geçti bizim de. o dönem korkmuştum. arastirmistim baya. bir de ikizler de ayrı bir zorluk da var. Paylasamadiklari zaman herhangi bir şeyi, adaletle yönetmek gerçekten de sıkıntı veriyor Bazen. Tabi Diğer yandan mesela sıra beklemeyi de öğrendiler. Isırma dönemini aşmaya çalışırken

Her ortamda bırakamıyorum. Gidip 1 yaşındaki kuzenine zarar veriyor, mecbur tutmak zorunda kalıyorum onlar varsa. Başka yerde insanlar tepki veriyor , kendi çocuğum o tepkilere maruz kalmasın istiyorum, kendi haline bırakamıyorum. Bilmiyorum yönetemiyorum gerçekten.

Ben nerede olursam olayım. Birakiyorum ağlasın. bir kaç seçenek sunuyorum. olmadi mi en fazla rezil olurum diyorum. insanlarin ne düşündüğünü takmam bu konuda. Kuzunuz inatlasacak tabiki. bagimsizlik savaşı veriyor su an anda.. iki yasin bir süreç olduğunu okudum. bu dönemde düşünme yetisi konuşmanın çok ilerisinde olurmus. yani kelime hazinesi yetmezmis düşündüğünü ifade etmeye.. dolayısıyla sinir inat ağlama krizleri had safhada oluyormuş.. Bence kendinizi sorgulamayın.. elimizden gelenin en iyisini yaptığınız konunuzdan belli.

Bizim komşunun kızı öyleydi. 4 yaşına girdi anca düzeldi. Apartman olarak duyuyoduk sesini. Annesi çok sabırlıydı. Bide 2 yaş krizleri oluyomuş. Çok inatlaşıyolar hiç bişeylerini paylaşmak istemiyolar. Sabır lazım ne yazık ki başka bişey elden gelmiyo.

Benim 14 aylık ikizlerim var. Birisi 10 aylıkken huyunu belli etti, uyku hariç bütün gün ağlıyor, yırtınıyor. İstediği olana kadar, çığlık atıyor. Ben birazda fıtrat diyorum bu işe. Diğeri hiç öyle değil mesela. Zamane çocuklarının hepsi zor ama bazıları ekstra zor. Allah kuvvet ve bol sabır versin hepimize.

İnanmazsin surekli cevremdeki cocuklari inceliyorum. Bunu kiyas yapmak icin degil, anlamak icin yapiyorum. Bazi coccocuklar gercekten cok sakin ama bu onlarin yapisi bence.

Ben 2 yaşına kadar hiç diyordum. Sonra bi pedagoga gittim. "Dayanamıyorum, içim dışım oyun. Çocuk sosyal değil, yetmiyor. Ben televizyon izleticem, ne kadar süre veriyorsunuz?" dedim. Gün içinde ayrı zamanlarda toplam 1 saat televizyon izleyebilir demişti. Ama telefon ve tabletin yaydığı ışınları kaldırabilecek durumda değiller, ileride göz problemleriyle uğraşırım diyorsan bir şey diyemem demişti. Şimdi öğleden önce 2 öğleden sonra 2 pepe izletiyorum. 10ar dakika. Günde 4 kere talebini yerine getirince "annecim seni çok seviyorum" diye geziyor. He bide inanılmaz şeyler öğrendi, 8-10 şarkı ezberledi sayesinde. Dozu aşmadıkça herkes mutlu oluyor. Çok çok kasmamak gerekiyor. Dediğin gibi diğer anneler çatışma ortamı yaratmıyor. Ama onların terazilerinde zararlı kefe daha baskın. Sana bi reset lazım. Sabır yenilemesi lazım. Ben pedagogdan sonra yenilenmiştim. Sende yöntemini bul, biraz rahatla ama yolundan çok da sapma. Bence doğru yapıyorsun.

Bende ilk bebeğime gebeyim. O kadar korkuyorum ki doğumdan da sonrasından da... çok istedik eşimle, ama yetebilecek miyim sabredebilecek miyim çok korkuyorum. Güçlü olmaya çalışın demekten başka birşey gelmiyor aklıma... elbet geçecek