o kadar sallamam artık bebeğim var depresyona girecek durumda değilim ama motivasyonsuzluk bende de var, bu ara pasiflora ve akşamları içkiye sardım. eşinize anlatırsınız bence kişiselleştirecek bir durum değilse değildir...

bizim bünyeler havalar soğuyunca, enerji/motivasyon modunu pasife alıyor. seve seve de açmıyor ben onu anladım. mecbur kalmamız gerek. o mecburiyet de iş ya da çocuk şeklinde oluyor L

Şu sıralar aynı durumdayım. Konuyu takipteyim bu nedenle. Yakında bu durumdan çıkarız diye düşünüyorum.

İş hayatında şu şekilde oluyor ben bekarım senin eşin varmış, eve geliyorsun yemek bulaşık çamasır varsa duş yatış. İşe geldikten kısa bir süre sonra yatma saati geliyor ve vakit nasıl gecti anlamadan yatmıs oluyorsun. Vakit ısık hızından bile hızlı geçmiş oluyor. defne-28

Çalışmayı düşünmüyor musunuz? Yada bir kursa gitseniz bir meşgale gerekli bence size

pandemi bir cok insani bu sekilde etkiledi. ben evden calisiyorum ve de hep bilgisayar karsisindayim. Pandemi basinda spor bantlarindan aldim, simdi adim sayimi takip ediyorum, minimum on bin, eger takip etmezsem gun sonunda bir bakiyorum ki tum gun araliksiz oturmusum. bir spor hocasini takip ediyordum, gecenlerde soyle bir paylasim yapti, pandemide saglikli bir hayat tarzi icin sunlari yapin diyordu, aklimda kalmis yazayim: - En gec 8 de uyan - Saat 10a kadar minimum 2 bin adim at - 2 parca Meyve tuket - 250 gr sebze tuket - Aksam 23 de yat - Gunde 1 kez sevdigin biri ile goruntulu gorus - Yapilacaklar listesi yap siz de bu tarz gunluk hedefler belirleyin, zamanla enerjiniz artacaktir.

aslında ben de düşünüyorum görüşsem mi psikologla diye, ama önce eşime bu durumun kaynağının o olmadığını anlatmam lazım. kıyamam evliliğimiz mi mutsuz ediyor seni, ben mi yetemiyorum diye kendi kendine kuruyor o da. bir şekilde atlatabilmek için yol bulabilmenize çok sevindim. Umarım terapi öncesi halinize dönmezsiniz tekrar. Maddi olarak da Allah hepimizin yardımcısı olsun. hayat ve her şey çok pahalı

Kendi durumunun farkındasın. Bu ruh halinden çıkman için dibi görmen lazım.

Benim de tam bahsettiğiniz bir aralığım oldu. Biz de evlendikten bir süre sonra covid başladı evde eşimle kimse de gelmiyor diye yedik içtik asla kalkmak istemedim yorgundum sürekli. İlaç başlamadım ama psikolojikti anksiyetem tavan yapmıştı. Doktorumla görüştüm eğer biraz daha ilerlerse kaygılarım ve bitkinliklerim ilaca başlayalım dedi. O süreçte bir kaç iş başvurum mülakatım oldu biraz toparladım ruh halimi. Sonra hamile kaldım pek çok zor süreçten geçtim şimdi bebeğim kucağımda yazıyorum. Geçti. Geçmek zorundaydı :)

Yani pandeminin ilk başındaki gibi yaşiyorsanız halen, bunalıma girmeniz çok normal Geçen sene bir ara bende o duruma gelmiştim çocuklar evden derse giriyordu ben evden çalışıyordum, sayılar çok yüksek toplu taşıma kullandığı için yardımcımda çağırmıyordum evde yemek, temizlik, ütü kafayı yemiştim artık Özellikle ev işlerini hiç sevmem, tek tek saldım, normal günlük işler dışında yapmadım Ofis işlerimi bitirip hergün 1 saat yürüyüşe çıktım, online spor dersleri aldım, evde kendime bakımlar yapmaya başladım, el işi hobisi edindim. Öyle öyle toparladım. Yoksa miskin miskin yatıp üzerine kilo almaya başlamıştım.

Aynen aslında tatil yapmak daha iyi gelecek ama şartlarınızı bilemediğimden yazmadım. Bu arada covidle barışın artık :)) hayat devam ediyor yapacak bir şey yok

bu fiks dediginiz yer bende fiks degil valla, kalan kaliyor, ama her gun sporumu yogami yapiyorum 2 cocuklu calisan kadinim, ama oldugu kadar yine de yani. tamamen saldigim donemler de oldu, sonucta mutsuz oldum. simdi mutlu olmak odakliyim. evin genel duzeni icin de bazi kurallar gelistiriyorum, faydasini gordugum seyleri uyguluyorum. Marie Kondo falan okudum, azicik yardimi oldu. Salondan mutfaga veya diger odalara gecerken eli bos gitmeme, bir seyi duzeltme ya da tasima kuralini da uyguluyorum, direk evi toplamasam da bu kuralla biraz daha iyi sonuc.

Şöyle bütün motivasyonsuzlar toplanıp birbirimizi gazlasak ne güzel olur ya. Video paylaşımı, sohbetle falan.

dibi görmeden nasıl kurtulur, adım atabilirim diye buraya yazdım ve farkettim ki buraya yazmak da bir adımdı. biliyorum bir anda mucize yaşamayacağım ama hangi adımları atacağımı, bu adımları nasıl atacağımı, yalnız olup olmadığımı öğrendim şu an için en azından.

Aynı sizin durumunuzdayim ruh halimi anlatmışsınız

Merhaba Ben böyle depresif bir ruh haline büründüğümü fark ettiğim an ilk olarak pijalarımı çıkarır ve kendimi uzun/kısa bir yürüyüşe atarım. Gerçi pijamalarımı uyandığım an çıkarırım çünkü bütün günümü pijamayla geçirmek beni daha aşağıya çeker. Olumlu düşünmek, akıcı bir kitap okumak, motivasyon videoları izlemek falan... Tabi okula gidip gitmemek sizin kararınız ama insan sosyal bir varlık ve sosyal bir çevreye hep ihtiyaç duyuyor. Çok kalabalığa girmek istemeseniz bile bir arkadaşla/komşuyla kahve içip sohbet etmek bile size ilaç gibi gelebilir..

ayy Allah bağışlasın, sağlıkla büyütün inşallah. Benim de kimse gelmiyor nasılsa zaten yoğunum diye başlayan boşvermişlik aynı şekilde anksiyeteye döndü. okulun bu dönemini iyi atlatırsam ben de geçti diyebilirim umarım. çok sevindim çok güzel bir sebeple geçmiş <3

Annem bana hep bekarkende hımbıldın evlendin hala hımbılsın kızım olmaz böyle diye telkin veriyor amaan anne bu dünyaya iş yapmaya mı geldim diyorum kızıyo bana annem aşırı hareketli hiç iş bulamasa dolabı indirip çamaşırları tekrar katlıyor ayyyh hiç uğraşamam o enerjinin gramı yok bende bak biz bazen para olmayınca termosa çay demliyip dışarda sandalyelerimizde keyif yapıyoruz bedava :) bazen evden sandiviç yapıyoruz çay demliyoruz bi parka gidip hem kahvaltı yapıp hep sohbet ediyoruz bazen de yürüyüş parkurlu ormanlara gidiyoruz öylece yürüyoruz hiç konuşmadan doğaya hapsoluyoruz iyi geliyor döndüğümde yenilenmiş hissediyorum. tavsiye ederim.

Öyle yani hayat hepimizi büyütüyor, o yüzden kendinizi üzmeyin. Gerekirse psikolojik destek alabilirsiniz. Gerekirse de sevdiğiniz bir şeyi görev edinin kendinize, yürüyüş olabilir, alışveriş olabilir, yemek olabilir. Şimdi geriye dönüp bakınca diyorum ki her hafta bir yarım gün ayırsa ev adam olurmuş ama bunu tercih etmedim :)

genel olarak şanslı bir insan sayılmam, bu güne kadar covid olmayarak covidle ilgili bütün şansımı kullandığımı düşünüyorum o yüzden olursam kesin yoğun bakımlık olurum diyorum artık hani sırf placebo etkisi yüzünden ağır geçirme ihtimalimi de arttırdığımı biliyorum ama oooff ooff hayatımı misler gibi kısır döngülerle doldurdum. Bir ara delilik gelmiş evlenip düğün yapacak cesareti bulmuşum. şimdi düğün videomu izlerken geriliyorum. biz nasıl onca insan dip dibe durabilmişizz

her gün yapılan standart işleri saymıyorum zaten onlar depresyon/anksiyete/motivasyon eksikliği vs adı her neyse o konudan etkilenemiyor. çamaşır bulaşık yemek ortalığı toparlama bunlar fiks. ama kayınvalidem, annem falan bakıyorum kadınlar harıl harıl çalışıyolar evin içinde 5 dk oturmuyolar. hiç bir iş bulamasalar bu defa da yok kışlık hazırlayayım, yok bi şeyler öreyim vs vs. onları gördükçe ben kendimi daha da yetersiz hissettim ama yok yani onlardaki enerjinin binde biri de bende yok. Seminer şart. bedava keyifleri de daha sık değerlendireceğim

Şu dönemlerde hepimiz öyleyiz aslında ruhsal çöküntü yaşıyoruz sıkıntı stres olay eksik olmuyo haliyle modumuzu düşürüyor sosyal yaşantımızı etkiliyor. Valla şu günler geçtiğinde toplu seminer versinler bizlere psikolojik destek alalım böyle olmaz Parasız günlerde eşinle çık yürüyüş yap sahilde termosa çay demleyin için küçük bedava keyifler yapın aktif olun evi de 2 günde bir düzelt her gün iş yapmak zorunda değilsin ki 1 gününü oturmaya ayır gerekirse kalkma koltuktan zoraki hissetme kendini o zaman insanın daha gözünde büyüyor işler güçler :)

merhaba :) ilk adımı pijamaları çıkararak attım teşekkür edeim :) havalar malum çok soğuk ama güzel de bir çay motivasyon için bir başlangıç olabilir gibi geldi. önerilerinizi dikkate alacağım

hanımlar merhaba, daha önce farklı konularda da ufak tefek danıştığım ya da yardımcı olmaya çalıştığım oldu sizlere, şimdi ise bambaşka bir konuyla ilgili yardımınıza ihtiyacım var. ben kendimi her anlamda bitmiş, tükenmiş hissediyorum. Aslında bu pandeminin başlayıp eve kapanmamızla başlayan bir durumdu ama bu süreçte hayatımda pek çok gelişme de oldu. nişanladım, evlendim vs. vs... evliliğin başlarında da her şey iyi gidiyordu aslında, ev işleri, genel hayat düzeni, kişisel bakım hepsini eskisi gibi olmasa da şu andakine göre oldukça istekli şekilde yapıyordum. son 1-2 aydır ise koltuktan kalkıp tuvalete gitmek için bile kendimi zorlamam gereken anlar yaşıyorum. Eğitim hayatımın son dönemlerinde olduğum ve okul sorumluluğum olduğu için eşim sağolsun ev işleri vs konusunda üstüme gelmiyor ve elinden geldiğince yardımcı oluyor ama ben durumun vahametinden korkmaya başladım çünkü, bu güne kadar oldukça titiz bir insan olan ben, hiçbir iş yapmak istemez oldum. günlük yemek ve mutfak temizliği, banyo- wc temizliği dışında ev işlerini yapamıyorum, yapmak istemiyorum. Sadece ev işleri değil kendimle ilgili de pijamaları çıkarıp, eşofman giymek gibi bir işin zor geldiği dahi çok oluyor. olur da dışarı çıkmak zorunda kalırsam giyinip hazırlanmak dünyanın en zor ve en korkunç işiymiş gibi geliyor. Sizlere soracağım ise, hayatında böyle bir dönem yaşayıp atlatan oldu mu? bu dönemi nasıl atlatırım? çünkü bu halde olmaktan çok mutsuzum ama mutsuzlaştıkça bu durumun içine kara delik misali çekiliyorum. nasıl toparlanacağımı bilmiyorum. Bir an önce toparlanmam gerektiğine ise eminim. Varsa önerilerinizi bekliyorum. şimdiden hepinize çok teşekkür ederim. sizinle yaptığımız konuşmalar ve verdiğiniz önerilerden sonra güncellemeye geldim arkadaşlarr :) ne oldu neden oldu nasıl oldu emin değilim ve bir maşallahınızı alırım ama üstümdeki ölü toprağı gitti sanki. Bu durumda olan başka arkadaşlara faydası olur belki diye de buraya bırakıyorum yaptıklarımı Artık bir şeyi yapmam gerektiğini düşünüyorsam ertelemeyi düşünmeye başladığım anda kendime" saçmalama kalk ayağa 2 dklık iş" diye kızıp kalkıp yapmam gerekeni yapıyorum. Booolll booooll nefes egzersizi yapıyorum. Gül ve Lavanta kokularını evde daha sık kullanmaya başladım enerjimi inanılmaz yükseltti. canım 2. bardak kahveyi çekerse kendimi vazgeçirip papatya ya da melisa çayı demliyorum. yaptığım bir işin sonucu gerçekten hoşuma gittiğinde fotoğrafını çekiyorum bir dahaki sefere üşenecek olursam ortadaki dağınıklık vesaireye odaklanmak yerine o yerin derli toplu halini görmek, o haline tekrar ulaşmayı istememi sağlıyor. eşimle yürüyüş yapıyoruz yürüyüşün günün hangi saati olduğu önemli değil tembelleştiğimizi hissettiğimiz anda hadi bi çıkalım diyoruz, dışarıda bulutları izliyoruz, denizi izliyoruz, soğuk havayı hissediyoruz, nefes egzersizi yapıyoruz. döndüğümüzde modumuz/motivasyonumuz artmış oluyor. Kendimi dinlemiyorum içimdeki o huysuz mutsuz kadın konuşmaya başlayacak olursa enerjisi yüksek bir şarkı açıyorum. Bu aralar Can Bonomo-Demet Evgar Rüyamda Buluttum favorilerimden. bağıra bağıra eşlik edince o huysuz susuyor. Kendimi seviyorum başarısızsın, mutuzsun, çirkinsin, tembelsin vsvsvs böyle tanımlamaları yasakladım hem kendime hem eşime. Başarılıyım, mutluyum, becerikliyim, çok güzelim, istediğim her şeyi her an yapabilecek enerjim ve gücüm var gibi şimdiki zaman kipinde olumlu cümleler kuruyorum/kuruyoruz.

Bence cogu kisi boyle.. evde kaldigimiz zamanlar ozellikle. Yani tek olsam neyse cocuklara mecbur yapiyorum yemek buyuk insan ne olsa yer.. ama cocuk oyle degil.. arada bir hava almaya ihtiyaclari var. Parka filan cikariyorum ben dun saklambac oynadim onlarla.. yani hayat devam ediyor miskin miskin oturalimda... hayat cok miymiy geciyor oyle, 2 gunde fazlasi olmuyo

Tesekkur ederim. Ben cok maymun istahliyim, bir seye niyetlendim mi onla ilgili alisveris yapar malzeme kitap allah ne verdiyse alirim, esim de alir hatta. Sonra onlara bakip oyle de sinirlerim bozluyordu. Care bebis demeyelim de, çare hala yasatacak cok guzel gunlerimiz oldugu ve bunlari nasil yasamak istedigimizi hatirlatacak herhangi bir sey bence

Cok teşekkür ederim amin

Merhaba, öncelikli bir kan tahlili yaptırıp değerlerinize baktırın. Sonrasında takviye kullanmaya başlayın. Günlük çok fazla olmasa da evde basit egzersizler yapabilirsiniz, çetin Çetintaş var yoga ile ilgili çok güzel ve basit videoları. Bedeniniz hareket ettikçe ruhunuza da iyi gelmeye başlayacak. Tahlillerde sonra bı uzmanla da gorusebilirisiniz.

Marie Kondo'yu duymamıştım ama yöntemini şu şekilde duymuştum." bir odadan çıkarken dönüp bakın ve her seferinde yerinde olmayan ya da o odaya ait olmayan bir şeyi yerine koyun." uygulaması basit, başlayacağım. sosyal medya odur budur derken kendimizi biraz fazlaca şartlandırıyoruz herhalde model gibi evlere. mutlu olmak öncelik tabi ki :) mutluysanız bence hem kendiniz, hem çocuklarınız için en iyisini yapıyorsunuz demektir zaten. kendi çocukluğumla ilgili hatırladıklarım evin ne kadar temiz düzenli olduğu değil de annem mutlu olduğunda birlikte geçirdiğimiz zamanlar :)

bu arada sonradan farkettim doğumunuza çok az bir süre kalmışş umarım sağlıkla kucağınıza alırsınız miniğinizi

çare bebiş galiba bu arada ben de aslında evde harıl harıl ders çalışıyorum. ondan kaçma şansım yok ama hani bazen kitapların arasında gözlerim dolu dolu yeterr diye isyan etme noktasına gelerek. kesinlikle çok benziyor hikayelerimiz hobiler konusunda ben de neler neler yapmadım ki evin bir kısmı küçük bir biçki/dikiş-el işi atöylesine döndü hatta. sizin adınıza da çok sevindim umarım sağlıkla gelir minik <3 zeynones

kan değerlerime yakın zamanda bakıldı, gayet iyiyim. işin garibi ben temizlik yapmayı severdim de bir taşla iki kuş hem ev temizleniyor hem ben evde bile olsam hareketimi kısıtlamamış aktif kalmış oluyorum derdim, o temizlik sonrası evin sakinliği mutlu ederdi. bir yerden başlayacak motivasyonu bulabilmek en azından o çiçek gibi evi tekrar hatırlamamı sağlayabilmek için temizliğe bir kerelik yardımcı almayı tekrar düşüneceğim sanırım. teşekkür ederim

evet böyle zamanlarım oldu sonuç olarak depresyondaymışım terapi+emdr seanslarıyla atlattım zor oldu. maddi olarak zorlanyor olmasam terapiye tekrar başlardım çok iyi geliyordu

sizin bu durumlarınızın aynısını geçen sene bende yaşadım yeni evlendiğim sıra işe esnek gidiyordum haftada 1-2 falan evde oturmaktan depresyona girdim resmen ve yaza kadar depresyon tedavisi gördüm yaz gelip havalar ısınınca kovid korkusu da eskisi kadar kalmayınca düzeldim allahtan bu sene mesai normalde evde otururp kafayı takacak bişeyler bulmuyorum kendime

Ben bu beeen Aynisini yasadim. Ben tuvalet wc bile temizlemez olmustum. Kelimenin tam anlamiyla hicbir sey yapmiyodum. Olaylar nasil bu noktaya geldi. Evlenmeden once hem calisiyordum, hem de nisanlilik surecinde yuksek lisansa baslamistim. Ama hataydi, cunku devam edemedim, tum derslerden kaldim. Oyle olacagini da bile bile kaydolmustum sanirim, cunku vaktim yoktu. Evlendim, isi biraktim, yuksek lisansa ara verdim. Hayalimdeki meslegi yapmak icin calisicam kendimi gelistiricem diyodum, yalan oldu, hicbisey yapmadim, hobiler edinmeye calistim onlar da 3 gunluk hevesler oldu. Esimin her konuda beni asiri desteklemesi de tuz biber oldu. Hem motive ederdi, ama hicbisey yapmayınca da canin sagolsun derdi, kendisi evi temizlerdi. Sonra belimi sakatladim. Daha cok abartili bir biçimde yerimden kalkmaz oldum. Bel agrimdan dgeil tamamen psikolojik. Neyse iste bu yaz sonu hamile oldugumu ogrendim. O bana bi yeniden uyanma sagladi sanki. Hayat enerjimi yerine getirdi. Kararlar almaya basladim. Evi daha temiz tutmaya, evdeyken daha hareketli olmaya basladim mesela. Kitap okumaya basladim geri, seri ve bol kitap okuyorum. Derken ehliyete yazildim. Tekrar ales ve yds ye girip yuksek lisans basvurusu yapma kararı aldim. Sinav kitapları aldim. Baya aktifim son gunlerde. Birden bire oldu. Kafada bitti her sey sanirim. Bebek uzerimdeki ataleti yenmemi sagladi. Simdi degilse ne zaman demeye basladim gibi. Neyse iste, velhasil hayatimin en yogun yilina hazırlanıyorum. Bu yil coook isim var :)

Kış depresyonu aslında hepimiz aynıyız, ben çok enerjiğim yaaayyy diye zıplayanı görmedim pek. Kendinize leyif veren şeyler yapın sevdiğiniz yemekler, kahve molaları, ya da bırakın hiçbir şey yapmayın. Hiçbir şey yapmamayı da sorun yapmadan ama. Canım böyle istiyor diyin ne olacak ölmezsiniz heralde dağınıklıktan. Bence kendimize sürekli depresyondayım diyip düzelmem lazım diye baskı yaptığımızdan da kötü oluyoruz.

aslında aktif devam eden okulum var fakat ona da gidemiyorum, toplu taşıma vs kullanmam gerektiği için çünkü toplu taşımada covid kaptığını düşünen tanıdığım çok, okulda da derslere devam zorunluluğum yok. yani aslında her şeye bahanem hazır kendimi zorlayıp okula gittim bu arada dönem başında ama devam edemedim gitmeye, hele toplu taşıma araçlarında maskeyi çıkaranları, kalabalığı, öksürüp tıksıranları görünce... Butimar- Söyle Bana

ahahahah atom karınca anaların, ağustos böceği kızları Bu haftasonu kıymetli totişkomu bi zahmet kaldırıp, soğuk vs takmadan dışarı atayım ben de kendimi. hatta telefonları da evde bırakıp yanımıza birer kitap da almayı başarırsak mis gibi terapi. Önceden kamp vs yapardık özledim o günleri, şimdi çadırımızın yerini unuttuk. yürüyüş parkuru, orman sahil, doğa diyince o günleri hatırladım... ayy çok güzel oldu bu tavsiye <3

Bence bi süre evden uzaklaşın. Ailenizde vs kalın geri döndüğünüzde rutininizi özlemiş olursunuz. Nevossss Bin dert var, bir sensin Deva Anneler

Sanırım covid süreci sizi çok etkilemiş ve bu yüzden depresyona girmişsiniz. Mümkünse psikolojik destek alın değilse de youtube den falan depresyon süreci için psikologların yayınladığı videoları izleyin. Tedbiri elden bırakmadan biraz dışarı çıkın bu şekilde kendinizi kapattıkça daha da içe döner ve işin içinden hiç çıkamayacak boyuta gelirsiniz. Teyzem iki yıldır metro-metrobüs ve otobüs kullanarak işe gitti geldi çok şükür hiç bir şey olmadı. Çift maske kullandı ve toplu taşıma kullanırken ellerini sürekli dezenfekte etti eve geldiğinde kıyafetlerini çıkarmadan bir şeye dokunmadı vs. yani tedbirle korunmak mümkün olabiliyor.

bebekle birlikte benzer durumları aşan/aşmak zorunda kalan sizin gibi çok kişi olmuş o yüzden dedim aslında. ama "yaşayacak çok güzel günlerimiz olduğu ve bunları nasıl yaşamak istediğimizi hatırlatacak bir şey" bu çok hoşuma gitti. Bu başlığı açarken acaba şımarıklık mı yapıyorum, insanlar ne dertlerle uğraşırken ben bunun için yardım istemeli miyim diyordum, sırf burada yazılanları okumak bile kendimi daha iyi hissetmemi sağladı. öncelikle yalnız olmadığımı, şımarıklık yapmadığımı gördüm ve dipsiz bir kuyuya düşmediğimi anladım.

başımızda aşırı motive biri bizi sürekli gazlayabilecekse ben varım, yoksa biz bu motivasyonsuzlukla ona da üşeniriz