Hayatın sert acımasız yüzüyle karşılaşınca duygusallık diye bir şey kalmıyor. İnsanlarin sahtelikleri, yaptığı ayaklar ve yuzlestigin meğerlerle taş kesiliyor yüreğin. Umarim saydıklarimi yaşamazsın tabi.

Tam olarak bu. tüm doğaya, insanlara hayvanlara... Ama ekstra olarak izlediğim bir filme de oturup dakikalarca ağlayabilirim. Mesela neslicanin filmi çıktı arkadaşlar gidelim diyorlar ben gitmeyecegim. Çünkü biliyorum ki sadece gözlerim dolmayacak. Ve o gece bütün gün onu dusunecegim

Kendimi bildim bileli boyleydim ama geçmişe göre daha çok arttı..

Bende sizin gibiydim çarşıda pazarda dilenci görünce ağlardım üstü başı biraz kötü birini görsem ağlardım haberlere aglardim esim haber izlememi yasaklamıştı ve eşim artık seninle hiçbir yere gitmek istemiyorum derdi şimdi ise artık eskisi gibi değilim yine az buçuk merhamet kaldı içimde ama yaşadıklarım gördüklerim merhametsizlestirdi beni kimseye acımıyorum artık

Yaşadığınız şey duygulanılacak bir şey bana kalırsa. Savunmasız her canlıya gösterilmesi gereken bir hassasiyet. Çoğu konuda demir gibi dimdik ve soğuk dursam dahi bir kedicik, masum ve mazlum can için saatlerce ağlayabilirim. Merhamet ile duygusallığını karıştırmayın.

Coooook duygusalim. Her şeye duygulaniyorum. En basit örnek, akşam dışarda gidiyordum yolda kedi yemek yiyordu ben yanindan geçerken ürktü bir anda. Ne kadar savunmazsiz ne kadar ürkekler diye ağladım. Bunun gibi birçok örnek. Bu hayat bu kadar duygusallığı kaldiracak bir yer değil ve benim degismem lazım..

Ben küçükken yaşlı insan görünce ağlardım. Yakında ölecekler diye. Neyseki büyüdüm. O duygusallık değil de merhamet. Her insan da olması gereken. Duygusallık denince aklıma mum, loş ışık, romantizm, vıcık vıcık aşk geliyor. Onu sevmiyorum ama merhamet iyidir. Bazen regl öncesi filmlerde gördüğüm herşeye ağlarım. Regl döneminiz olabilir mi?

Ben de tam olmasa bile sizin gibiydim. Kendimi cok törpüledim. Çünkü cok aurayi zayiflatan bir şey. Bitap düşüyorsunuz. Her üzücü şey gördüğünüzde cok neseli bir sey düşünün, o seyi bütün ayrıntılarıyla düşünün ve o pozitif "şey" in icinden cikmayin. Zihninizi bu negatiften pozitife sıçrayıp orda kalmalara alıştırin. Artik zavalli kedi yavrusu deyince, akliniza sevimli yegeniniz gelmeli. Yöntemlerimden birini paylastim. Psikoloğum ögretmisti. selamlar

Verdiğiniz örnek tamamen merhamet. Gücünüzü ona veremiyor, sonuç değiştiremiyorsunuz ve içinizdeki merhametle baş edemeyip ağlıyorsunuz. Eğer deseydiniz ki arkadaşım şunu dedi ağladım, bir yazı okudum ağladım vs, o zaman dirençli olun derdim. Gücü yetmeyenle paylaşamamak can sıkan temelde. Yanan ormana ağlamak, kurda kuşa üzülmek, haberleri izleyip içselleştirip feryat etmek, duygusallıktan uzak, çokça merhamet vicdan azabı içeren duygular. Gündelik hayat içinde insan ilişkilerinizde gözlemlemiyorsanız sorun değil, orada varsa evet sorun.

acı çektikçe nasırlaşırsın merak etme

Psikolojim bozulmus olabilir bende haberlere agliyordum onceden suan zarzor birsrye aglarim

Eft uygulaması araştırın. Bir nevi telkin. Terapistler kullanıyor. Ben bir dönem yapmıştım ve etkili olmuştu Allah'ın izniyle.

dünyada acı çeken her varlığa yardım edemeyeceğinizi kabullenin. elinizden geleni yaptıkça elinizden gelmeyen konusunda sakinleşirsiniz. yine de insanın ruhunun kayıt gibi inceldiği zamanlar oluyor, ben çok duygusal değilim ama bazı günler üzücü birşey görürüm korkusuyla dışarı çıkmadığım bile oluyor S

Kendinizi kırklı yaşların sonunda hastalık hastası olmuş, erken yaşta saçlarına aklar düşmüş, enerjisi ve aurası olmayan bir kadın olarak düşünün. Çünkü bu kadar hassasiyetin sonucunda büyük ihtimal bununla karşılaşırsınız. Böyle insanlar iterler. Evet hayat çok zor ve hassas kalpler için tam olarak bir cehennem. Ama kimse kalkıp sizi pışpışlamaz. Daha pozitif olmak, daha az görmek bazı şeyleri mesela... Bunlar sizi daha güçlü yapar. Yoksa daha çooook üzülürsünüz.

İnsanların gerçek yüzünü görmeye başladığında azalıyor. En azından normal insanlara karşı... Hayvanları, yaşlıları, hastaları ve çocukları ayırıyorum. J janemarple

Çok güzel bir noktaya degindiniz. Çünkü bazen bundan hiç emin olamiyorum. Çok mu merhametliyim yoksa bu sadece merahametten değil ekstra bir duygusallik da mı mevcut filmdelisi

Psikolojik destek alın. dipsiz

Eğer kendinizi bildiniz bileli böyle iseniz yapısal bir şeydir. Ama yaşadığınız olaylardan sonra geliştiyse psikolojik travmanın sonucu olabilir. Rahatsız edici boyutta ise, ki öyle görünüyor psikolojik destek alın derim

Bu örneği vermeniz tam yerinde oldu. Yaşlı insanlara ağlıyorim hemen gözlerim dolar. Ölecekler diye değil ama. Mesela hareket etmekte zorlandiklarini gördugumde, bir poşeti tasiyamayacak güçleri olmadığını gördugumde, gencliklerini yad ettiklerinde... Her anım regl donemi gibi