Kendımı sevıyorum ve kendımle cogu kez gurur duyuyorum. Bugune dek bır cok ısı kendı basıma yapmıs olmam, etrafımdakı kısılerın bana guven duydugunu bılmek, cesaretımı takdır etmelerı hosuma gıdıyor ve boylece kendımı daha da cok sevıyorum. Kımı zaman kendımı fazla egoıst buluyorum, bu anlamda. Fakat sanırım kendını sevmemektense, egoıst olmak evladır. E

arkadaşım inan çok güzel bir konu olmuş bu aklına yüreğine sağlık ve inan sorularına dair hiçbir cevabım yok bende merak ediyorum bunları... E Esila09

ve ınsanın basına muhım bır hastalık, canını cok yakacak bırsey geldıgınde kendıne yaptıgı haksızlıkların, dış görüntüsünü beğenmemesinin, paraya olan arzusunun vs. nin ne boşşş olduğunu anlıyor ve sadece sağlığına kavuşmayı düşünüyor... Allah sağlığımızdan etmesin de herşeye şükür demeli kendimize de şükür sahip olduğumuz herşeye de şükür T

bu konuda ahkam kesmek istemem ama konun çok güzel bence herkez bildiklerini paylaşsın eminimki bilmediklerim bildiklerimden fazla bende düşünürdüm ve hala geliştirmeye çalışıyorum kendimi elimden geldiğince beni mutlu eden şeyleri yapmaya çalışıyorum ve diğer insanlarında aynı şeylerden mutlu olduğunu düşünüyorum işin kısası kendime nasıl davranılmasını istiyorsam insanlara öyle davranıyorum ewt kendine iyi davranılmasını seven kendini seven çevresine güzellikler saçar tabi anlayan karşılığını verir bilmiyorum eklenecek birşeyler varsa burdan arkadaşların yorumlarınada açığım.. ThankfulNovember Oğlum, canımdan

Kendi değerini, başkalarının sana verdiği değer ile ölçmemek, onları hayatının merkezine oturtmamak demektir

ben çevremdeki insanlara çok iyi niyetli davranmama rağmen kırılan üzülen taraf oluyorum.. etrafımdaki herkesi değiştiremeyeceğimi biliyorum, kendimde saf denecek kdr iyi niyetliyim!!! bende çareyi yaptığım hiçbişeyden pişman olmamakla buldum, kendime kızmıyorum artık hiç bişey için... karsımdaki ne yaparsa yapsın ben önce kendim için yaşıyorum, kendime yakısan sekilde karsımdakine davranıyorum.. böyle düşünmeye başladıktan sonra cok daha mutlu oldugumu görüyorm.. ben böyleyim ve değişmek istemiyorum.. kimsenin hayatına zorla girmiorum, beni istemeyen kendi kaybeder yasnur herşeye rağmen

bi kere öncelikle kendini sevmeyi beğenmeyi öğrenmekle başlayablirsin. sen kendini sevdiğinde kendine saygı duydugunda insanlarında size bakışı bi anda değişiyor ve değer veriyor. hep söyledigim bi laf vardr. her konuda kendi işinizi kendiniz becerin kimsenin yükü olmayın. başkalarından medet umup beklenti içinde olmayın.. ben önceden çok içine kapanık sosyal ortamlarda gerilen sinik bi karakterdim. kendimi iğrenç başarısız çirkin itici hissediyordm başka şehirde üniversiteye başladıgımda bambaşka bi insan oldum... çünkü kendimi sevmeyi öğrendim.. yaydıgım pozitif enerjiden mi bilmem herkes benim yanımda çok keyifli olduklarını söylerler.. yasnur herşeye rağmen

Evet, öğrendim ki kendini seven herkesi de severmiş. Hayatı daha güzel olurmuş, bu dünyada mutlu yaşarmış.. Sonra düşündüm, kendimi seviyor muyum diye? Ya da bu kendini sev ile kastedilen nedir?Kendimi sevip sevmediğimi nasıl anlarım ya da? cevap net değil. Ama şu bir gerçek ki kendimi çoğunlukla yargılıyorum, neden öyle yaptın, neden öyle söyledin, senden bi şey olmaz vs.. Ya lütfen becerebilen, öğrenebilen arkadaşlar bana da öğretin şu kendini sevmeyi.. Belki de mutluluğumun anahtarı budur kimbilir? Buna dair duygularınızı, fikirlerinizi, deneyimlerinizi yazarsanız sevinirim ve umarım bana ve herkese faydalı bir paylaşım olur.

Ben kendimi çok seviyorum, kendime çok değer veriyorum ama insanları sevmiyorum, kimseye de güvenmiyorum. Kendimi sevmem başkalarını da sevmemi sağlamıyor yani. Ama her şeyin en iyisini hakettiğime inandığım için insanların beni üzmelerine izin vermiyorum. Üzülüyorum, üzüyorlar ama takmamaya çalışıyorum. Kendimi genelde yargılamam, istediğim gibi yaşarım ama bunun formülü nasıl hiç bilmiyorum. Sanırım her şey önce dış görünüşümü beğenmekle başlıyor. Çok şekilci bir insanım, toplumumuz da öyle ne yazık ki ve bu yüzden bu beni önce görüntümü sevmeye itiyor. :26::26:

işin sırrı "ben böyleyim" diyebilmekte.. ben de eskden kendimi sevmezdim, sürekli çevremki insanlara göre kendimi şekillendirmeye onlara kendimi beğendirmeye çalşırıdım sonradan baktım ki çevremde beni olduğum gibi kabul eden insanlar varken fazlasına ne gerek var dedim çoğunu hayatımdam sildim veya takmıyorum artık böylelikle çok mutlu oluyorum, doğallık en iyisi A aviator

kendimi sevme sorusunu aynaya bakarak cvp. vermiyorum ben. korkunç bir güzelliğim yok, ama kusulacak kadar da çirkin değilim. güzel sınıfında kabul görülecek kadar ok. ama beni sollayacak binlerce milyonlarca da güzel vardır muhakkak. oturup bunun için ağlamam, kafaya takmam beni olduğumdan daha da güzel gösterecek bir takım araç gereç preparat ve kozmetiklere de para yatırmam. fiziksel olarak kendimden memnunum kısaca. kendimi sevme konusunda cevabı ben başka yerlerde ararım... diğer insanlara bakarak, onların haline acıyarak ve o duruma düşmekten korkarak onlara yardımda bulunmak... migros'ta alışveriş yaptıktan sonra lösev kutusuna 3-5ne varsa elimde her defasında atarım, neden? ben de o duruma düşersem, birilerin bana 3-5te yardımda bulunsun isterim. yoldan geçerken yaşlı bir teyzenin numara yapmadığını anladığım vakit eline 3-5sıkıştırırım, neden?yarın çocuklarım beni o duruma düşürürse birileri de bana 3-5versin isterdim. cep tel. den AÇEV'e ayda bir msj. atıp bağış yaparım, neden?birilerine destek oluyorum ve zor anımda birilerin de bana destek olması için... ben tanrının önümüze her gün bir ya da bir kaç fırsat çıkardığını düşünürüm, bunu anlamak için bakmak değil görmek gerektiğine inanırım. bir teyze döndüğünüz köşede dileniyorsa ve sizi bir an duraklatıyorsa, bilin ki bu tanrının size bir sınavıdır. kendinizi seviyor geleceğinizi önemsiyorsanız, buna uygun da etrafınızdaki insanlarla temasa geçersiniz. birilerine kendimi sevdirmek için uğraşmam ama. BEN BUYUM der, kendi karekterimi ortaya koyarım, beğenen yanımda olur beğenmeyene eyvallah der oturup ağlamam. seçilen olmam hiç, seçen olurum. sanırım bu yüzdendir ki çevremde bana stres yaratan uyuz insan grubu hiç yok. hepsi birbirinden ayrı yapıda insanlardır ama hiç birinin içinde pislik, riya haset fesat kıskançlık ve kompleks yoktur. hepsi en önem verdiğim kişilik yapılarına sahiptir ve bu yüzden çevrem olarak kabul görmüşlerdir benim tarafımdan. bana zarar verecek her türlü yaratığı uzaklaştırırım yanımdan bu da beni huzurlu kılar, kendimi sevme sorusuna ben bunlarda cvp buluyorum bu yüzden. ThirtyFouR

Kendimi çok seviyorum çunki bir tane daha benden yok.. olsaydı onuda çok severdim.. Yanlış kararlar verdiğimde, kendime dersler çıkardım hata yapmamaya çalıştım.. Pişmanlıklarımda oldu ama netice itibariyle onlarda bana dairdi. Hatalarımla, başarılarımla seviyorum kendimi... çunki kendimi çok iyi tanıyorum.. hepsinin altında kendi imzam var... kaypaklık yapıp kaçmadım onlardanda.. faili meçhul olmadı hatalarım.. Hepsini kabullendim... Çok zor ağlarım ben ama ağlamanında hayata dair olduğunu öğrendim.. gözyaşların zayıflık olmadığını öğrendim.. Birçok şey öğrendim kendime dair ve hepsiyle sevdim kendimi.. Bir bayan olarak çok güçlüyüm... birçok hemcinsimden daha güçlüyüm... Hayatta benden daha değerli hiçbirşey yok... Hayatımdaki diğer herkes sadece ederi kadar değerli.. masum_kiz

kendimi sevmemek doğru bir kelime mi bilmiyorum ama kendimi çok acımasızca yargıladığımı farkettim. Geçmişte, yani 17-25 yaş aralığımda çok fevri, düşüncesiz, bencil, alıngan, kırıp döken, asi bir insan profili çizdim. İnsanlar da beni böyle yaftalayınca ben artık bu olmuştum. Aslında o zamanlar hayatımın karanlık yıllarıydı. Hepten kötü müydüm? Hayır, sadece hayat bana çok acımasız davranmaktaydı ve ben de bir o kadar kötü yansımalar veriyordum çevreme. Anneciğimi kaybetmiştim, üvey annem vardı artık, gerçi iyi kadındı ama işte kabullenmek anneme ihanetti sanki. Bu olayla başladı kötü ben. Sonra işte hırçın ve sevimsiz oldum her zaman. Şimdiye gelirsek, artık kendimi yargılamak istemiyorum. Bi ara yoga yapıyordum. Başlangıç bölümünde elini alnına koyupşöyle dersin: Ben suçlu değilim. Daha sonra ise şöyle: Herkesi affediyorum. Bunu yapmak bana çok iyi geliyordu. Çünkü suçlu değildim, sadece savunmacıydım fazlasıyla. Bana karşı çok yanlışlar yapıldı, onları da ffediyorum. Şimdi sıra artık kendimi sevmeye başlamakta. Kendimi küçük bir kız çocuğu gibi sevmek istiyorum, bu kız çok hırpalandı, çok gözyaşı döktü. En çok da kendisi kendisini üzdü, çok fazla hem de. İnsanlara değeinden fazla önem verdi ve sonra aynı değeri göremeyince değersiz olduğuna kanaat getirdi. . push ; flocke topiclerin güzin

kendi özelliklerimin farkındayım kişiliğimi, davranışlarımı, aklımı, zekamı seviyorum farkındalık çok öenmli çirkinde olsam aynaya bakınca kendimi seviyorum:) oldukça iyi niyetliyim, saf diyorlar çoğu saflıkla iyi niyetlilik farklı bence ve bu iyi niyetimi kullanıp üzebiliyorlar beni ne yapabilirim bu onların karakteri ben oldugum gibi davranıyorum birine yardım etmek elimden geleeni yapmak için çırpınmak mutlu ediyor beni kimseye çıkar için yaklaşmıyorum doğalım, menfaat için arkadaşlık kurmam kimse ile beni anlamayan ve arkamdan işler çeviren olursa da uzaklaşıyorm o kişiden kimsenin beni üzmeye hakkı yok "ben değerliyim ve ben önemliyim herşeyden önce" diyorum biri beni sinir mi ediyor bende onu laflarımla sinir ediyorum kimse öenmli değil benden önce ben sonra onlar :) insanları kırmamaya çalışırım konuşurken önce bi düşünürüm incinebilir belki bir kelimemden diye dikkatli konuşurum ama karşımdaki böyle davranmıyorsa bende onu düşünmem kısacası "farkındalık" kendinizi, kişiliğinizi farkedin ben farkındayım ve bu yüzden çok seviyorum kendimi kişiliğimde kalbimde aklımda harika aşığım kendimmee elimde değill sürekli sorunlara kafa yormam 3günlük dünya aman sen dur bi köşede derim sorunlara:) beni mutlu eden şeyleri yaparım uzatmışım baya