Hayatta biryerlere gelmek için, rahat yaşamk için çalışıp didinmeli insan. Sen şimdi okulu bıraksan nasıl zevkle rahat ferah yaşayacaksın ya da ne kadar sürecek. Hangi devirdeyiz. Üniversite mezunu olmayanın para etmediği bir devirde. Senin hedeflerin amacın idealin yok. Ya bölümünü değiştir ya hedef belirle. Tabiki zorluklar çekilecek sınavdı şuydu buydu. Hazırdan olmuyor hiçbirşey. Ve kendine telkinde bulun. Sapasağlamım. Okuyorum. Ailem okutuyor. Hastalığım eksik bir uzvum yok. Tek derdim sınav olsun. Aile tabiki evlatlarının okuyup iyi bir yere gelmesini para kazanmasını ister.

Bence sen bir psikologdan yardım al.. Bu şekilde hayatı kendine zindan edersin.. Bu kadar düşünmen bana normal gelmedi..

Eğer gerçekten istediğiniz kariyer bu değilse bölümünüzü değiştirin. Yok çalışmak istiyorum, bu bölüm veya x bölümü farketmez aslında diyorsanız, okul/iş hayatınızla- sosyal hayatınız arasında bir dengeyi tutturabilirseniz sorun kalmaz bence. Ama eğer, kariyer falan derdim değil, maddi bir sıkıntım zaten olmaz diye düşünüyorsanız, hayat size güzelmiş, ne istiyorsanız onu yapın, kimsenin dolduruşuna gelmeyin siz de. _Sitare_

Merhabalar herkese, ilk defa konu açıyorum :) Başlıktan da anlayacağınız gibi kızlar sürekli ileriye kötü şekilde bakıyorum. Sanki iyi şeyler hiç başıma gelmeyecekmiş gibi. Belki de bunun sebebi sırf üniversiteye hazırlanırken herkesin gazına gelip çok çalışıp iyi bir yere girmem ama sonrasında hiç de mühendis filan olmayı istememem. Şu an ikinci sınıfım ve sürekli derslere giderken aklımda şöyle düşünceler var "cidden ben okuyup mühendis olacağım eee sonra? işe gireceğim ee sonra? öyle işte çalışacaksın bütün gün. ee sonra? para alacağım ee sonra? o kadar mutsuz mutsuz para kazanıp para harcayacağım saçma sapan şeyler için sonra da ölüp gideceksin" sırf aklımda ileride ne olacak düşünceleri yüzünden hiçbir şeyden zevk almıyorum. Ailemle yaşıyorum ve sürekli okulunu bitir, oku oku oku mühendis ol, maaş al, para kazan, adam ol kafasındalar. Sanki okula başladım başlayalı tüm yeteneklerim, hayat zevkim, yaratıcılığım, mutluluğum gitmiş gibi. Okul her şeyimi sömürüyor beni de eğitimli bir köle yapıyor gibi. Gece yatarken sınav var sabah kalkarken de sınavlar var hep aklımda. Bilmiyorum belki yanlış düşünüyorum ama sanki ömrümün en güzel zamanları sırf ööyle harcanıyormuş gibi. Psikolog yardımı almayı düşündüğümü söyledim aileme. Niye bize anlatmıyorsun biz senin aileniz diyip bozuluyorlar. ve inanın ailem hiç öyle konuşulacak bir tip değil. Basıp gitsem buralardan diyorum hep. Ne yapacağımı hiç bilmiyorum.

Tam olarak ayni durumdayim. Tek fark 4. Sinifta olmam. Bu kadar zor bir okulda zor bir bolumde sevmeden ne isim var diye kendimi sorgulayio duruyorum. Aile desen o da ayni. Ben psikologa gidiyorum, boylece evdekileri daha az takmayi ogrendim. Son sinif oldugumdan bolumu birakma niyetinde degilim ama yerinizde olsam yapardim eger istediginiz bu degilse. Samsonn