Psikiyatrist destekten başka yol gözükmüyor, dediğiniz gibi travma olmuş, kendiniz çözemezsiniz. Artık sorumluluk alıp aileniz yanaşmasa da terapi desteğine kendiniz yönelmelisiniz.

19 ve 23 yaşındaki çocukların ne tür işleri ve düzenli hayatları olabilir ya? Üstüne üstlük kısa da olsa birlikte yaşamak gibi bir sorumluluk için o kadar küçüksünüz ki. Hamile olduğunu bile yasal süreye az kala öğrenmişsin ki allahtan öğrenmişsin yani. Senin deneyimini yaşayan birini tanıyorum şu an evli ve 2 çocuğu olmasına rağmen halen aldırdığı bebeğinin üzüntüsünü taşıyan. Çocuk yaşta üstlenemeyeceğiniz sorumlulukları alıp bütün hayatın boyunca bunun ceremesini çekmek çok kötü. Umarım sen onun gibi olmazsın.

ah yavrum benim ah, 19 ya, 20 bile değil. kendine yaptığın kötuluğu kimse sana yapamazdı. ama ama kocaman bir ama, herşeye sunger çekip hayatına hata yapmamaya çalışarak devam etmek senin elinde. hayatının kıymetini bil. öncelikle eğitim ve iş olayını hallet. unut bunları, depresyonun da ardına sığınma olur mu? herkes sana hak verebilir yaşadıklarını anlatırsan, belki ama kimse senin yanında olmaz gelecekte. kendini kaldıracak olan yine sensin. anka kuşu gibi kullerinden doğ.

Hayat herkesi sinar senin sinavinda buymus neden kornmadin diyemicem yas 19 cahillik hat safada 19 yas cok kücük hem boyle bir iliskiye hemde hamile kalip aldirmaya olan olmus kendine yeni bir yol çizmelisin ve her adimini gecmistekilerden ders alarak atmalisin gecmiste kalma yalnizca ders al ekek arkadasin tam bir korkakmis sana ve obebege sahip cikabilirdi veya aldirirken bile yaninda olabilirdi sonucta vücut senin sen karar verecen o sadece yaninda olmaliydi hemen annesinin eteginin altina kacacaina yaninda olmaliydi o herifi orda birak düsünki bir yanlistan kurtuldun bebegi dogursaydin hayat tek basina bir anne icin daha zordu büyürdü ama nasil büyürdu lütfen ailenizle biraz uzak durun ama boslukta oldugunuzu cakan cakallardanda koruyun kendinizi Allah yardimciniz olsun

ya korunmadığıma yönelik bir algı oluşturdum sanırım, korunmamıza rağmen gerçekleşmiş bir durum bu. antidepresan kullanıyorum zaten hali hazırda anksiyete ve major depresyon için ama her gittiğimde dozajını arttırdıklarından ailem artık pek sıcak bakmıyor

Daha geçen konulrda ben bunu savununca bana dar kafalı imasında bulunmuşlardı. Bunu bem haklıyım ya da kınamak vs yanlış demek için yazmıyorum ama durum bu. Hatalar en başta başlıyor sonra çorap söküpü gibi geliyor. 19 yaşındaki bir kız aşkı sevgiyi cinsel deneyimle öğrenmemelidir.

Sevdiğin adamı kaybetmemişsin. O zaten hiç senin olmamış. Yanında hoş vakit geçmiş sadece, işler ciddiye binince tırıs tırıs kaçmış. Hamile kalmasaydın da gidecekti merak etme. Psikiyatra gitme sadece, daha kapsamlı bir yardım alman lazım. Hayatın düzene girmiş ama sen hala geri bakıyorsun. Bu geriye gitmene neden olacak.

Psikiyatriste degil psikologa gidin. Ilac kullanmak yerine konusun anlatin. Size yol gosteren biri olsun. Bu durumda ilac tek basina yeterli cozum degil.

Bu konuda şöyle bir sıkıntı var, baskı yapılan kızlar ilk fırsat bulduklarında daha fazla coşuyorlar. Sıkıştırdıkça bu durum cazipleşiyor. Ergenlik çağına gelmiş kızınıza böyle şeyler yaparsan asarım, keserim, baban seni öldürür, seni silerim, evlatlıktan reddederim falan derseniz kesinlikle yapacağına emin olabilirsiniz. Bakınız bahsettiğim son ev arkadaşım, babası hafızdı Zaten hiç kimse git kızım yat kalkta demiyor, özgürlüklerini yaşamak sizin için öyle bir şey herhalde. Kendimi düşünüyorum, annem bana daha küçükken erkeklerin doğasını anlattı. Çok sever ayaklarını, yatağa atana kadar uğraştıklarını, 2 günde satıp gidebileceklerimi, değer konularını vs. Çok yakın erkek arkadaşlarımın ilişkilerini de görünce gözüm açıldı. Önemli olan nokta bu gözün açılması. Ben de kız annesiyim. Daha bebek benimki, kendi deneyimlerime dayanarak bu şekilde yaklaşmayı planlıyorum şahsen. Gerçek hayatı anlatmak lazım ve bence zamanı lise

Yıl olmuş 2020, istenmeyen gebeliklerden korunmayı akıl edemeyen kimse cinsel ilişkiye girmesin 40 yaşında da olsa. Zilyon tane korunma yöntemi var, birini bile bilmez mi insan şu zamanda? Genel olarak konuşuyorum.

Ben kendimi kollarına attığımda böyle bir insan değildi, kimseyi kara kaşına kara gözüne sevmem. Adam anlayışlı sevgi dolu dedim 180 derece değişti... Neyse öneri için teşekkürler liseden beri madalyona gidiyorum zaten...

Bide hiç birşey yapmayarak ilaçlardan medet umarak geçirme zamanını. İyi olabilmen için bunu gerçekten istemen lazım kendi kendini telkin et ınsanlar neler yaşıyor kaç senelik evlilikleri bitiyor. Ailesi sahip çıkmıyor sen gayet iyi durumdasın herkes gibi bir hatadır yapmissin olmuş güvenmemen gereken birine guvenmissin kendini toparla sınavlara odaklan yeni hayat kur kendine

O bebeği tek başına yapmadın aldırma zamanı bile yanında olmayan bir adamı kaybettiğine inanıyor musun gerçekten

Yasamis oldugun bu olayı kabullenip yoluna devam et. Bir psikologa gitmeni oneririm. Ankaradasin. Madalyon Pskiyatri Merkezine gitmeni oneririm. Gecmiste yasadigin hatayi kabul edip hayatina devam et. En iyi sekilde yasa. Her zaman bir cikar yol vardir. Kaldı ki seni bu hataya yonlendiren elbettw pek cok sebep olmustur. Kim bilir nasil bir bosluktaykin ki kendine bu yasinda boyle bir adamin kollarina attin. Soyle düşün. Yasadigin bu olay senin sen olman icin gerekliydi. O an oyle olmasi gerekliydi. Sen de bu durumu kabul et. Kendini affet. Ve güzel yaşa. S

Adam için üzülmeye değmez, haysiyeti yokmuş Onu atın kafanızdan. Çocuk içinse inanın doğursaydınız daha kötü olacaktı muhtemelen. Toplumumuz bu konuda çok katı aileniz, siz ve ileride çocuk çok daha büyük sorunlar yaşayacaktı. tabi tüm bunlar sizi tamamen rahatlatmaz. O yüzden tedavi olun, başka çare yok.

Adam sana da bebeğine de sahip çıkmamış aç gözünü

Ne çabuk atlatmışsında hemen 2 sevgiliyi yapmışsın, travma çok büyük olsaymış hiç bir erkeği yanına yaklaştırmazdın herhalde, yada duygusal bir karmaşa yaşıyorsun, bence mutlaka psikiyatriye git duygusal çöküş var arada ağladığında göre daha henüz yaran kapanmamış, devam ediyor gibi

peki korunmadığımı nereden biliyorsun? S

Kurtaj kırmızı cizgim.. yaşınız kucuk degil bazi seyleri yaparken onlem alin.. zevkiniz ve sonraki ferahiniz icin bir cana kiyamazsiniz

Haklısınız. Benim demek istediğim daha yaşı küçük tecrübesiz kızlarımızın nefsine yenik düşmeleri erkeklerin kızşarımızı kandırmaları. Her şeyi bilip korunmayı bilmemeleri mesela. Kimseyi kınamıyorum olmuş bir hata. Ama burda asıl suçlu 19 yaşında büyük bir sorumluluğun altına gireceğini düşğnemeyen bir evladımız var. Bu kız bu yaşta bu kadar tecrübesizlikşe sağlam bir hayat dersi almış daha ufacık. Çocuğu adam yerine zaten koymuyorum o baştan belliymiş.

Üniversite de çevrem çok genişti. Çok iyi bir dinleyici olduğum için dert anlatan çok olurdu. Benzer olaylar yaşayan en az 10 kişi hatırlıyorum Hiçbiri ama hiçbiri o erkek arkadaşıyla evlenmedi. Kısa zamanda ayrıldılar. Bizzat son ev arkadaşım aynı heriften 2 çocuk aldırdı. Gece yoğun kanamayla ölüyordu kız, aradım da gelmedi şimdi küfür edip banlanmayayım, ben götürdüm kızı hastaneye. Demek istediğim bunu tek yaşayan sen değilsin, o kadar çok oluyor ki inanamazsın. Olan olmuş artık. O çocuk doğamazdı, bunu kabullen. O sana çok aşık falanda değilmiş, sorumsuz ergenin tekiymiş. O ilişki bitecekti bunu da kabullen. Travma evet ama sadece sana olmuyor, tek değilsin. Bundan sonra ki hayatında ekstra dikkatli ol. Hem partner seçerken hem ilişki de. Hayatına devam edeceksin. Belki çok sıradan bir söz ama çok doğru; olmuşla ölmüşe çare yok.

Kesinlikle. 19 yaşındaki kız cinselliği özgürce yaşaayamaz yaşamamalı. Daha bu cinsel ilişki sorumluluğunu alacak mental olgunlukta bile değil. Hele ki Türkiye de. Ahlakçılıl yapmıyorum Neyin acelesi ayrıca. burdan kk hanımlarına da sesleniyorum, lütfen küçük yaştaki kızlarımızı özgürlüklerini yaşasınlar diye yanlış yönlendirmeyin. Bu konuyı, bu kıza yapılanı kimse unutmasın ve ona göre cinsel mevzularda yorum yapın.

Kızımın üni arkadaşı aynı oda da kaldığı ki kapaklı kız aynı üniye giden başka kız arkadaşı, bu kız ile hergün içki içip sarhoş yurda gelince yurttan atılmış, evde çok baskıya maruz kalıyormuş

Öyle korunmak kolay değil koskoca 50 yaşındaki kadınlar istenmeyen gebelik yaşıyor o yaşına kadar öğrenememiş gebe kalacağını sonra tabi çocuğu aldıramıyor o çocukta istenmeyen ama zorla tahammül edilen son çocuk oluyor, 50 yaşından sonra çocuk doğurmak istemezdim önlemimi alırdım ama çoğu kadın sanıyor ki artık 50 çocuk olmaz ama aldanıyorlar çocuk olabiliyor şimdi 19 yaşındaki kız da cehaletten kendini korumaya almıyor ve bu travmayı yaşamak zorunda kalıyor tabi üzücü bir iz kalıyor ömür boyu, erkeği hiç bir şey olmuyor

Acı çeken insanların birini sevmesi veya biri tarafından sevilmesi çok uzak bir ihtimal mi? Yarabandından ziyade yol arkadaşım olur kendileri sadece sevmekle kalmıyor sabrına, sevgisine ziyadesiyle saygı duyuyorum. Alelade bir şey olsa şu durumda aklımdan dahi geçmezdi zaten.

Sen bu adam için boşuna göz yaşı dökme bebek konusunda birşey diyemem belki arkanda dursa aldırmayacaktın gene onun suçu

Antidepresanlardan bu kadar korkma. Başta biraz sarsılırsın ama sonra daha hafiflemiş hissedersin kendini. Psikolog desteği şart tabi ki yanında. Psikiyatriye git ve tedavinin yanında seni psikologa yönlendirmesini de işte. Çünkü bu anlattığın süreç çok ağır, zorlu ve daha 20 yaşındasın. Eskisi gibi olamam diye bir şey yok. Ama lütfen bundan sonraki cinsel hayatında daha dikkatli davran.

Keşke sevgili kalıp hiç cinsel ilişkiye girmesen iyi olurmuş çoğu erkek böyle ikiyüzlü, aşıkmaşıkta da değiller istediklerini alana karar gerçek yüzlerini ne yazık ki göstermiyorlar hep faturayı kadın ödüyor ve zor atlatoyorlar bu travmayı

Sevdiğiniz adam pek de adam değilmiş, ilk zorlanmada kaçmış gitmiş. Yaşınız çok genç, 19 yaş hayatının insanını bulmak için çok küçük, 1-2 sene önce daha lisedeydiniz, lise aşkından hallice yani yaşadığınız durum. Erken yaşta sağlam tecrübe kazanmışsınız. Geçmiş olsun. Bundan sonra önce düşünün, ben ne istiyorum deyin, neden benim isteklerim, hislerim öncelikli değil deyin ve aynı hataları yapmayın. Ailenize söylemeniz de iyi olmuş aslında, yarın bir gün olur ya tehdit etmeye kalkan olurdu, onun önünü kesmişsiniz. Bundan sonra iki düşünün, bir adım atın.

19 yas... senin yasindakiler universitede daha ogrenciler. Ergenlikten eh biraz hallice. Yaşına gore yasadiklarin oldukca agir. Bu yuzden kaldiramamissin. Erkek arkadasin da senin kafanda tasavvur ettigin gibi degilmis be kuzum. Yeniden duzen kurmana sevindim. Iyilesmen birden olmaz. Yavas yavas olur. Hep boyle kalmayacak inan. O gunu beklemek yerine kendi geleceginle ilgili yatirim yap. Kendine yatirim yap. Iyileseceksin. Sadece zaman.

Kendi çocuğunu taşıyan sevgilisini o şehirde, o kürtaj odasında yapayalnız bırakan bir adam... Sevdiğiniz kaybetmemişsiniz bı haysiyetsizden kurtulmussunuz. Sevgilinizle aynı yastayiz sevgilinizin yaşı küçük. bi yaş değil, gayet sorumluluk alabilirdi. Sevindim hayatınıza devam etmenize, psikiyatr değil de bı psikologa falan gtme sansiniz yok mu?

Aynen bende hep bu şekilde düşündüm, düşünüyorum bir kız hamile kaldıktan sonra erkeği ara bul, hepsi kaçıyor sorumluluk almıyorlar, bizim saftrik kızlarda sanıyor ki çocuk sahip çıkıp hemen evlenecek, bu erkek için erkek olmaya bir adım, aşkla meşkle işleri yok olan hep kadına, hep kadınlarımız mağdur, tabi bunu çok aşık kadınlarımıza anlatamıyoruz birde afaroz ediliyoruz keşke konu sahibi bunları hiç yaşamamış olsaydı, bu aşkı o kadar yüceltiyorlar ki müzikte, filmde hayal hepsi gerçek dünya da çok farklı ve acımasız ne yazık ki

Şu yazdığınız tüm genç kızlara örnek olsun. Görüldüğü gibi erkeklere hiçbir şey olmuyor. Ama o da bebeğini kaybetmiş olmasına rağmen ne psikolojisi bozuluyor ne de vücudu tahrip oluyor. Bu tür durumlar Kadınları hem fiziksel hem de psikolojik olarak etkiliyor. Üzülen yine siz oluyorsunuz. Ş... siz adam ne üzülmüş ne de kapanış konuşması yapmış olduğu gibi devam etmiş. Kimseye inanmayın seviyorum diyene sen Benim herseyim diyene vs vs Hele de bu yaşlarda Yaşadığınız ufacık bir dönemi belki de ömür boyu üzülerek ve pişmanlıkla hatırlayacaksınız. Bunun için ilerde daha sağlıklı ilişkiler kurmak ve daha doğru seçimler yapmak için mutlaka yardım alın. Geçmiş olsun

Cani pahasina seven erkek Filmlerde dizilerde var uyanin artik ayyy ergen kizlar cinselligi özgurce yasamak marifet degil olan size oluyor erkek cinsi 2 cizgi görsun araki bulasin

O 23 sen 19 yaşında, okuma, hayatınıza bir yön çizme çabası içinde olmanız gereken zamanlarda yanlış olaylara girmişsiniz. Kürtaja çok ılımlı bakmasam da olması gereken olmuş, doğursaydın ne olacaktı? Mesleğiniz, geçiminiz, toyluğunuz başka bir facianın içine girecektiniz. Aklı başında genç insanlar olarak korunmaya önem verseydiniz hiç bunlar yaşanmazdı. 23 yaşında toy bir delikanlının bu işlerden kaçması çok normal, ailesi, çevresi, geleceği vs... bebeği harcaması daha kolay tabi. Şimdi bu tedbirsizliğin ve bazı şeyleri bu kadar erken yaşamanın bir bedeli tabi ki var, yaşadığın depresyon gayet normal ki hayatına yeni birini alabildiğine göre o kadar derin değil. Hatalarınla yüzleşip yoluna devam edeceksin, cinselliğin o kadar hareketli olduğu yaşlarda gerçek aşk binde birdir, yaşadığın şeyin aşk olmadığını, birliktelikte hata yaptığınızı kabul edip yoluna bakacaksın. Dünyadaki hiç bir antidepresan bir bebek için duyduğun vicdan azabını iyileştiremez bu yarayı zamana bırakacaksın... Yeni bir ilişkin var madem aynı hataları yapmamaya bakacaksın. Hayata hoş geldin genç arkadaşım, her yaşadığının iyi ya da kötü bir bedeli var, öğrenmiş oldun. Aşk güzel şey sizin yaşlarınızda ama aşk için kendini ateşe atmak ahmaklıktır bunu hiç unutma... Gerçek aşk canını yakmaz, sana zarar vermez, senin toplum ve ailen içindeki konumunu düşünür. İlaveten ilahi adalet vardır, o da arkasını dönüp gitmek kararının bedelini elbet ödeyecektir

Genel olarak söylenmesi gerekenler söylenmiş zaten. Ama konunuzda beni ekstra rahatsız eden şu oldu. Sanki bebeği erkek arkadaşını kaybetmemek için aldırmışsın. Halihazırda yeni olan bir ilişkide hamile kalıyorsun. Bunu bilmeden erkek arkadaşının seni çok sevdiğini! düşündüğün dönemde sen ondan ayrılıyorsun. O senden kaçmaya başlayınca onu kazanmak için neler yapıyorsun. Ve yaşına göre çok ağır olan bunca şeyi yaşadıktan sonra hayatına birini alıyorsun ki söylemlerinden onu sevmediğini düşündüm. Bi otur düşün lütfen. Hayatında ne istiyorsun. Sadece ailen istemiyor diye pskolojik tedaviyi reddedecek biri değilsin. Daha yaşın çok genç. Hata hatayı doğurmasın. Ciddi uzman desteği alman lazım.

Kızlar merhaba, tanıdığım insanlar tarafından devamlı suistimal edildiğinden bu meseleyi uzun süre önce dillendirmeyi bıraktım. Bu sebepten burada sizlerle paylaşmak istedim. Yaklaşık bir sene önce bir süre birlikte yaşadığım erkek arkadaşımdan hamile kaldım, o zamanlar üç aylık çok yeni bir ilişkimiz vardı. Ben çok aşıktım, onun da bana çok aşık olduğuna emindim öyle ki her gün sabaha karşı uyanıp beni uykumda kontrol eden, ben daha ağzımı açmadan her istediğimi saniyesinde yapan, küçücük bir balkonda saatlerce oturup ertesi gün işe gitmesi gerekirken benim için sabahlayan bir adamdı o zamanlar. Yaşlarımız çok büyük değildi o 23 ben 19, ikimizin de işi gücü düzenli bir hayatı vardı. Hamilelik durumumu öğrenmeden önce dengesiz hormonlardan ve düşük özgüvenimden mütevellit kendisinden ayrılıp sonrasında çok pişman olduğum bir dönem yaşadık, çok üzüldü çok kırıldı tekrar barışmak istemedi. Güç bela ne kadar pişman olduğumu ve ne kadar değer verdiğimi anlamasını sağladığımda barışma evresindeyken hamile olduğumu öğrendik. Sonrasında her şey birbirine girdi, konuya dahil olan arkadaşları devamlı beni yönlendirmeye çalışıyorlardı, ben olayın şokuyla ne düşüneceğimi bile bilmezken beni bunun dünyanın sonu olduğuna ve aldırmazsam kendi hayatımın yanında sevdiğim adamın hayatını da mahvedeceğime inandırdılar. Tüm kargaşanın arasında ben tek başımaydım, aileme söylemedim, çok güvendiğim iki arkadaşım hariç kimseye anlatmadım bile. Bana ne yapmak istediğimi sormak kimsenin aklına gelmedi, doktorlar araştırıldı, para durumu halledildi, randevu alındı ve tüm bunlar olurken erkek arkadaşım beni ankarada bırakıp muğlaya annesinin yanına gitmişti. Tek başımaydım günde en fazla 15 dk telefonda ya konuşurduk ya konuşmazdık. Aramızdaki tüm bağ birden kopmuştu çok sevdiğim ve beni çok sevdiğine inandığım adam sanki hiç tanışmıyormuşuz sanki yaşadığımız şeylerin hiç bir önemi yokmuş gibi davranıyordu, bana yarım ağızla olsa bile seni seviyorum demiyordu artık. Ben bunun dönemin verdiği sıkıntıdan olduğuna inandırdım kendimi, tatsız bir mesele olduğundan böyle yapması normal ama her şey düzeldiğinde eskisinden daha iyi olacağız diyordum kendi kendime. Hiç sormadım kendime bunu gerçekten kendim için mi istiyorum yoksa sadece onu korumak için mi yapıyorum diye. Henüz olayı idrak edememiştim, durumun ciddiyetinin farkında değildim. Aklımda sadece erkek arkadaşımın hayatına zarar vermek istemeyişim vardı. Her neyse öğrendiğimizde zaten iş işten geçmek üzereydi o sebepten her şey göz açıp kapayıncaya kadar yaşandı bitti. Bebeğimi aldırdım, aldırdığım günün gecesi erkek arkadaşımla yollarımızı ayırdık sonrasında aileme açtım konuyu ve başta iyi karşılasalar da devamlı konusu açıldığı için kendimi kötü hissettiğimden evden ayrıldım. Şimdi üzerinden bir sene geçmek üzere neredeyse, tekrar ailemin yanına döndüm, tekrar kendime bir amaç edindim, işler yolunda, yeni bir ilişkim bile var. Ama bir yıldır asla geçmeyen bir boğulma hissiyle baş etmeye çalışıyorum her gece uyumadan önce canım çıkana kadar ağlayıp sonrasında yorgunluktan sızıyorum, bir yıldır tam anlamıyla mutlu olduğum tek bir an bile olmadı ne zaman gülsem arkasından içimi kaplayan ağlama hissinden hiç kurtulamadım. Vicdan azabı, pişmanlık, kaybetme hissi. Bunun bir kayıp olduğunu kabullenmem çok uzun sürdü Hem bebeğimi hem sevdiğim adamı kaybettim, birkaç arkadaşımı, ailemle aramdaki maneviyatı, işimi her şeyimi kaybettim. Şuan her şey yolunda ama bir daha asla eskisi gibi gülemeyeceğimi düşünmek beni çok yıpratıyor, gerçekten hayata tutunmak için çok uğraşıyorum. Ergenliğe ilk girdiğim dönemlerden beri major depresyondan muzdaribim bu da durumu daha da zorlaştırıyor. Ailem psikiyatra gitmemden yana değil çünkü ne zaman gitsem bir kamyon antidepresanla dönüyorum. Bir yılda her şeyin nasıl değiştiğini, nasıl değiştiğimi düşünüyorum. Uzun süredir hiç bir şey hissetmiyorum. Kendim olmayı çok özledim. Bazen her şey çok anlamsız geliyor haddinden fazla acı çekmiş bir insan bir daha kendini iyi hissetmeye elverişli olabilir mi bilmiyorum.

Henuz 20 yasındasın. Sevdıgın adamın sevdıgı kadın degılmıssın. Bebek alındıktan sonra ortadan kaybolmuş o kurtuldum hissiyle. Bebek alınmasa sımdı senı sevmeyen bebek oldugu ıcın senınle mecburen evlenmıs adamla cehennemi yasayacaktın Sanıyor musun ki sevgiye saygiya dayalı harika bir Evlılıgın olacaktı. Bu arada yasın 20. Sımdıkı erkek arkadasınla mutluysan bısey diyemem ama, bı sure kimseyle olmasan iyi olurmus gibime geliyor. Sakin ısım gucum var dıyıp hayatı anlamıs kavramıs gibi davranıp dıgerınde oldugu gıbı kendını dibe cekecek benzer hata yapma. Cunku daha 20 yasindasın. Bunu kendine hatırlat.

Daha bir travmayı atlatamadan neden hayatına birini aldın? Sakın seviyorum deme yarabandı arayışına girmişssin. Acını doyasıya yaşayıp kapatman gerekirken.

Bence yaşadıkların senin yaşındaki birine göre çok ağır ve her şeyi neredeyse tek başına yaşamışsın. Keşke en başta korunsaydın bebeği aldırmış olmanın vicdan azabını yaşıyorsun ama doğursaydın her şey daha zor olacaktı. Evlilik dışı bebek yapmayı doğru bulmuyorum ama şu durumda aldırmakla en iyisini yapmışsın. Tr de evlilik dışı bebeği büyütmek manevi anlamda seni yıpratırdı. Hem sevdiğini hem bebeğini kaybettin kendine uzunca bir süre tanımalısın bence iyi bir psikologa gitmek seni rahatlatır. Artık her şeyin üstesinden tek başına gelme. Acını iyice yaşa ve günü gelince ardında bırak