Bilmiyorum ama aramaya devam ediyorum.. alwaysnforever

Terapi almaya karar verdim canim. Kendumle ilgili hissettiğim tek olumlu şey ümitsiz olmadigim. Umitsiz olma..

Depresyona girmişsin sanki canım benim, ilerlemeden yardım al derim

yardım alarak başlayabilirsin canım Rengarenk

Son beş altı aydır bende senin gibiyim. Dediğin gibi kendimi işe yaramaz hissediyorum. İnsanların arasına karışmak istemiyorum. Herkese sorun yok deyip gülüyorum ama gece yattığımda ağlamaya başlıyorum. Gelecek endişesi çok fazla. Bir takım hobilerim var ama onları bile yapmak istemiyorum. Bir dönem çok sevdiğim kitaplarımı bile parçalamak istiyordum. Nedense kimseyle mutlu bir ilişki olmayacağını hissediyorum. Çünkü ne istediğimi artık bende bilmiyorum. Kendimi çok sorguladım. Sanırım bunun en büyük sebebi ikilem yaşamam oldu. Bu ayın ortasından itibaren kendimi iyileştirmeye karar verdim. En başta çoooooookkkkkk fazla olan kilolarımdan kurtulacağım. O yüzden diyetteyim. Kitap okumaya ve boyama hobilerime yeniden başladım. Sosyal medya kullanmıyorum. Toparlamaya çalışıyorum. Beni mutlu edecek yeni şeyler keşfetmeye çalışıyorum. Ama yalnızlık ve endişe hala devam ediyor. İlişki konusunda adım atmaktan korkuyorum ki adım atmayı istediğim kimse de yok. Arkadaşlarım var ama herkesin kendine göre sorunu da var. Bunu yalnızca ablamla paylaştım yine de çözüm bulamadım. Umarım sen bulursun. İmkanım olsa destek alırdım ama yok.

Ne kadar çok bu tarz konular açılıyor. Eski insanlar gibi kafamız rahat değil herşeyi en ince ayrıntısına kadar düşünüp dert sahibi oluyoruz. Benimde büyük bir sıkıntım yok fakat bazen bağıra çağıra ağlamak istiyorum. Gerçekten mutlu olmak çok zor sanırım.

Nasil cikabilirim bu moddan bilmiyorum. Kendimi yalnız ve amaçsız hissediyorum

Son iki aydır aynı şeyleri yaşıyordum. Canım hiç bir şey yapmak istemiyor, yapmadıkça daha da tembellesiyor. Hiç tatmin olamıyor, mutlu olamıyorum. Her gece başımı yastığa koyduğumda ağlıyordum, bazen sebepli bazen sebepsiz yere. TaM yardım almayı planlıyordum ki ilacım bir kedi sahiplenmek oldu. Bazen çözüm çok basit oluyor ama göremiyoruz. Siz de mutlaka yardım alın ama kendinize hep bir uğraş, tutunacak dal arayışında olun. Bağlama kursunda bulamadığıniz şifa belki farklı bir yerdedir.

Bende bi suredir boyle hissediyorum. Tam iyiyim derken kendimi boşlukta hissediyorum tekrar. Sebepli sebepsiz ağlıyorum. Icimde gecmeyen bi bosluk var. Bi cozumunu bulursanız benimle de paylaşın lutfen.. Rengarenk

Ben de 2 yıldan beri böyleyim malesef.

Nasil cikabilirim bu moddan bilmiyorum. Kendimi yalnız ve amaçsız hissediyorum. Yapmak istediğim çok şey var ama gücüm yok. Yeni iş ortamına henüz alışabilmiş değilim. Henuz kimseyle arkadaşlık kuramadim. Daha doğrusu bunun için bir çabam da yok.. Kendimi dinlemeye calisiyorum. Yalniz takiliyorum.. Iyi geleceğini düşünerek bağlama kursuna yazildim.. Orda da hiç istemediğim, kriterlerime uymayan biri peşime takildi.. Adam resmen yapisti. Ordan da bu yüzden zevk alamaz oldum. Sigara içmeyen ben sigaraya başladım. Maneviyatım dan da uzaklasdım ve bu bana acı veriyor.. Hep geçmişe dönüp bir suçluluk duygusu yasiyorum.. Pismanliklar duyuyorum. Geleceğe olumlu bakamayorum. Yuva kurmak istiyorum ama ne kendime ne karşıma çıkacak olan adaylara şimdiden guvenemiyorum.. Kendimi beceriksiz, hiç bir işin üstesinden gelemeyen, suçlu bir insan olarak goruyorum.. Bunlari telafi etmeye çalışıyorum ama olmuyir. Gecmisim beni dibe çekerken gelecegim çok uzaklarda duruyor. HER gün sıfırdan başlamak istiyorum ama olmuyor.. Ben yeniden başlamak istiyorum ama korkmadan... Nasul yapabilirim bilmiyorum.. ince topuk #kadıncinayetleripolitiktir! Anneler

Yarın sabah almaya başlayacağım. Insallah faydalı olur..

Kafana takilan birseyler var sanirim Bende bi ara oyleydim kullandığım dusuk dozdaki ilac beni toparladi cok sukur mutlaka yardim alin

bende uzun süredir bu şekildeyim canım. hiç bişey yapmak istemiyorum, kimseyle konuşmak istmiyorum, insan içine çıkmak istemiyorum,100 kişilik şirkette çalışıyorum kimseyle muhabettim yok hep kaçıyorum biri benle bişey konuşacak diye korkuyorum, konuşunca hehe diyip geçiştiriyorum. son 1 haftadır sürekli ağlıyorum.. hiç bişey yapmaya mecalimde yok. gelecek kaygım var inanılmaz derecede. geçmişteki pişmanlıklarım var.. eskiden derseniz hiç mi hiç böyle değildim neşe dolu, hedefleri olan herşeyin içine dahil olan ortamlarda girişken sosyal bir insandım. nasıl bu hale geldim bilemiyorum ama yoruldum hayttan yaşanmış olan başarısız ilişkilerden.. ve tekrar başlayamıyorum sanki, çaresiz ve umutsuzum. yeni bir ilişkiye başlama isteğim yok kendimi karşıma tarafa anlatmak bana çok yorucu geliyor. anlayacağın yalnız değilsin bende böyleyim