ailesinin tavırları çok fena. ben çok tatlı bir kayın aileye sahip olduğumu düşünüyorum ama bazen buna rağmen bazı şeyleri rahatsız edebiliyor. sizin bahsettiğiniz ailede hem saygı yok, hem iletişim kötü, hem anlattığınız kadarıyla her şeye yorum yapmaya, burunlarını sokmaya meraklılar. bile bile lades demeyin derim. hem hiç bir şeyin acelesi yok, erteleyin nişanı. bakın ben nişan elbisesi beğenemedim diye iki ailede istersen erteyelim dedi, kayın ailem kendisi teklif etti, zorlanma rahat ol seçerken diye. yani böyle basit bir sebepten bile ertenebilirken, sizin sebepleriniz - iş, psikolojik olarak hazır hissetme, kpss vs- çok çok geçerli.

böyle konuları okuduğumda kafamda "acılara yürüyor korkmuyorum." şarkısı çalıyor. acı ama gerçek. ikinizin de maddi özgürlüğü yokken nişan yapmak nasıl bir cahillik? hayatının iplerini alamamış hiçbir insana yaşı kaç olursa olsun evlenmesini asla tavsiye etmiyorum. siz önce kendi hayatlarınızı bir oturtun, ondan sonra hayatlarınıza birilerini alırsınız.

Kesinlikle ayrılmalısın. Bırak hayatı zindan eden baban olsun. Evlenip bunlari yaşamak var. Evlenip boşanmak var. Yakma kendini, gençliğini.

Basindan belli ne olacağı. Evlenme! Daha evlenmeden bir sürü sorun, evlenince neler olur sen düşün.

Hayat seçimlerimizden ibaret, ona yön veren de biziz. Bundan sonraki hayatınızın umduğunuz gibi gitmeyeceğini ve hayallerinizin yarım kalacağını düşünüyorsanız bir dakika bile vakit kaybetmeden dönün bu yoldan. İç sesiniz ne diyorsa onu dinleyin, kaç yıllık ilişkiniz olursa olsun, akrabalar nişan için bekliyorsa beklesin, içinize sinen bir yola çıkmıyorsanız vazgeçin. Herkes üç gün konuşur dördüncü gün dedikodu yapacak başka bir konu bulur, adın bile geçmez hoş geçse ne olacak ki senin hayatının her kötü evresinde yanında olup el mi uzatacaklar sanki kuru kalabalıklara aklında da beyninde de fazlaca yer verme. Kalbini dinle sadece. Bana üniversite yıllarımdaki halimi hatırlattın 4 yıllık ilişkim var okul bitmiş erkek arkadaşım artık ailene söyle adını koyalım evlenelim baskısı yapıyor, babama söylemişim olumlu bakmış ama benim içime sinmeyen bir şeyler var, ben gerçekten böyle bir evlilik mi istiyorum sorgulamaları peşimi bırakmıyor. Evlendikten sonra mutlu olmayacağıma emin gibiyim ama babama kadar da gitmiş olay ki babam çok tutucudur, erkek arkadaşımı da deliler gibi seviyorum ama onunla olamayacağımızı da biliyorum. Ben ağlaya ağlaya ayrıldım haftalarca gözyaşı döktüm ama kararımdan dönmedim. Ve hiçbir zaman da pişman olmadım bu kararı verdiğim için. Sonraki zamanlarda karşıma çıkan kişiye de ölçüp tartıp karar verdim şimdi 5 senedir onunla evliyim ve bu kararımdan da hiç pişman olmadım. Diyeceğim o ki şimdiyi düşünüp hareket etme canım arkadaşım ileriye bak, sana göz kırpan güneşli günler mi görüyorsun yoksa fırtınanın kara bulutların eksik olmadığı günler mi? Hayat senin hayatın mutlu olacağına inandığın yoldan yürü

Başdan belli olan bir şey için hiç kendinizi üzmeyin. Ayrılın, ve hayatınızı yoluna koyun.

Kimse size bitir veya bitirme diyemez. Biz yaşadıklarınızı anlattığınız kadar bilebiliriz ama sizin gibi hissedemeyiz... şöyle söyleyebilirim ki ömür boyu ağlamaktansa bir kere ağlayın. Tabi bitirmek istiyorsanız. Oturun bi düşünün artıları neler eksileri neler. Hangisi daha baskın geliyor. Hiç mi olumlu yanı yok vs. Maalesef eşimi sevmem yeterli demek olmuyor çünkü ailesiyle de evlenmiş sayılıyorsunuz kim ne derse desin kapımı kapatırım huzuruma Bakarımla olmuyor bu işler... yaşadıklarımıza üzüldüm çünkü kimse böyle bir ayrımda kalmayı istemez... inşaAllah en doğru yolu seçmiş olursunuz çok mutlu olun Hakkınızda hayırlısı neyse o olsun kalbinizi dinleyin

Her şeyin farkındasınız aslında. bana biraz kpps olmadı bari evlilik olsun deyip bu yola girmissiniz izlenimi verdiniz. fakat belli ki çok uçurumlar. bu gorebildiklerinizi ya evlendikten sonra gorseydiniz?Nisan atmak emin olun evlilikten dönmekten çok daha kolay. bolumunuz nedir?

Herkese merhaba. Aslında buraya yazmamın amacı anlatacak kimsem olmadığı için içimi dökmek. Öncelikle ben iyi bir bölümden mezun olmuş ancak 4 senedir kpss peşinde harcanmış biriyim. Yüksek puanlar almama rağmen bölüme verilen kontenjandan dolayı atanamadım. Bu süreçlerin başında üniversiteden yeni mezun olup küçük bir şehre ve aile evine döndükten sonra psikolojik olarak hiç iyi günler geçirmedim sınav süreci de buna etken gecemi gündüz yapıp sürekli ders çalıştım. Ailemin sürekli ders çalış baskıları ve başka şehire gidip özel sektörde çalışamam asla müsaade etmeyecekleri için bulunduğum şehirde de iş imkanı olmadığı için bu günlere kadar geldim. Bu sırada karşıma şimdi ki erkek arkadaşım çıktı 2.5 senelik bir ilişkim var. Ama ben tüm bunlar içinde onu bir kurtarıcı olarak mı gördüm de sevdim bilmiyorum. Sevgili olduktan 2 ay sonra askere gitti 6 ay yoktu o süreçte ben hayaliyle yaşadım. Geri geldiğinde ise işler hiç benim hayallerim gibi olmadı aslında kafamda kurmuş olduğum insanla çok farklı olduğunu düşündüm ama yine de seviyorum diye ayrılamadım. Ailelerimiz tanıştı ve burdan sonra da ipler daha da kopmaya başladı. Bizim aile ile onların ailesi arasında dağlar kadar uçurum var kültürel anlamda. Onlar bize göre çok fazla muhafazar ailedeki tek açık insan ben olacağım. Tabi bunlar sorun değil yeter ki iyi insan olsunlar ama bu da olmadı. Her kimle tanışsam bana çok kötü davrandı eltimle tanıştığımız ilk gün bana ben de çok yoruluyordum küçük gelin gelse de ben de biraz dinlensem o yapsa işleri diyordum dedi. Oysa henüz ilişkimizin adı bile tam konulmamıştı. Babası sürekli benim işime karışıyordu kısa süreli bir işe girmiştim orda gelecek yok vs deyip sevgilime bir şeyler diyordu oysa oğlunun işi bile yokken. Büyük annesi vefat etti cenazeye gittim halaları bunu niye getirdin deden kızmaz mı diye soruyorlardı. Abisi biz benim iş görüşmem için şehir dışına çıktığımızda b k mu vardı orda diye telefonla erkek arkadaşımı arayıp bağırıyordu. Daha bir sürü şey var da konu uzamasın diye yazmıyorum. Benim ailem kültürlü hepsi devlet memuru onlarsa çok kaba saba insanlar. Ben bunların hepsini artık dayanamadığım için erkek arkadaşımın annesine anlattım o da hak verdi fakat bunların basit küçük şeyler olduğunu söyledi. Acaba ben mi abartıyorum diye düşünmeye sevk etti beni. Erkek arkadaşım hep bunların arasında kaldı sürekli bunlar yüzünden tartışma yaşadık küssem de kırılsam da yine barıştım. Çünkü bir çıkmazın içindeydim. Şimdi birkaç hafta sonra nişanımız olacak ama ben hayatımı asla yaşamak istemediğim bir şekilde buna sürüklenmiş buluyorum. Erkek arkadaşım özünde iyi biri olsa da o da sonuçta o aileden bazen onlara benzer tavırlarını yakalıyorum tahammül edemiyorum. Maddi durumlardan ötürü beraber çok az şey yapabiliyoruz acaba gerçekten seviyor muyum diye düşünüyorum. Gitsem gidemiyorum kalsam kalamıyorum. Bu şehirde yaşamak istemiyorum erkek arkadaşımın da işi burada o da başka yere gitmek istemiyor. Hem bu aile konusundan hem de hayallerimin hepsinin içimde ukte kalmışlığıyla sürekli düşünüyorum nişana çok az kaldı elbisem ayakkabım her şey hazır ama benim içimde hiç heves yok. Ben ne yapacağım işi bu noktaya getirdikten sonra babamın bana çok kızmasına rağmen bu işi tamamen bitirmeli miyim içim karmakarışık

Çok kızıp rezil ettin bizi gibi şeyler söyler ama sonra durulur kesinlikle kötü biri değil kesinlikle anlayışla karşılamasa da -Bibliosmia Kauai

Bunu son zamanlarda kaçıncı kez yazdım bilmiyorum ama sevgilin olan kişi ailesinin kopyası olacak, doğumdan itibaren kaşık tutmasından kaka yapmasına, konuşmasından nasıl cümle kurduğuna, annelik babalık, kocalık, karılık, komşuya akrabaya basıl davranılır, kızdığında kullandığın cümleden vurgusuna kadar aldığı eğitim bu insanlardan. Eğitim ile şive biraz değişir arkadaşla belki nasıl kendini daha iyi başkasına olduğundan daha iyiymiş gibi satabilir bunları öğrenir, belki biraz daha konuşmayı öğrenir ama geri kalan ne gördüyse o. Ailesinden farklı olamayacak ve zaten sen aileden şimdiden tiksinmişsin. İstersen 40 yaşında ol 10 senedir beraber ol. Bunlar bir bahane değil. Karşına düzgün bir ailenin düzgün uysal bir evladı çıkar o zaman bu insanlar neymiş böyle dersin. Hiç düşünme derim. İkinci olarak sevgiline güvenme. Erkekler çok değişken Türkiye'de orta Doğu kafası sanırım

İnanın nişan atmak, boşanmaktan 1000 kat daha kolay. Nişanlılık döneminde ailesi yavaş yavaş yüzünü göstermisti, bende nişanlım onlar gibi değil diye düşünüyordum ama evlendikten sonra armutun tam da dibine düştüğünü anladım ne yazık ki.

Kesinlikle ama kesinlikle kalbinizin sesini dinleyin. Baba eziyeti diyorsunuz boyut hakkında bilgim yok ama babanız en fazla nereye kadar eziyet edebilir? Emin bile olmadığınız hislerle o evin içine girip her gün ağlayacağınız, kendinizi ifade edemeyeceğiniz ve bence en önemlisi olan kendinizi ait hissetmeyeceğiniz hissiyatı varsa o yüzüğü lütfen takmayın. İnsan yanında evi gibi hissettiği insanın yanında çiçekler açar unutmayın.

İstenmediğini bu kadar belli etmişler ama nişan olacak diyorsun Yarın geç olmadan çok iyi düşün. Aileler birbirine uymadığı zaman sanıyormusun ki, eşin senin tarafında olacak?

Bu anlattıklarını evlenip yaşamayanlar var, sen daha evlenmeden evlendiğinde neler olacağının sadece fragmanını görmüşsün ve hala devam etmelimiyim diye soruyorsun. Kızım kaç kurtar kendini baban kızacak diye hayatını mahvetmeye değer mi? Baban iki kızar üçünücüde susar. Ya evlenip boşanıp çocukla gelirsen ne der onu düşün. Eşim iyi diye düşünme armut dibine düşermiş ilerde oda kendini gösterir. Kaç kurtar kendini...

Teşekkür ederim yargılayıp eleştirmediğiniz için. Yazdıklarınız benim için çok anlamlı oldu

Şuanda bir benziyorsa huyu ailesine evlenince beş benzeyecek. Daha da sinir olacaksın ve geri dönmeye cesaret bulamayacaksın. Nişan bile olmamış. Ayrıl derim. . push ; Ufka Yolculuk Guru Anneler

İçinizde minik bir şüphe varsa bile vazgeçin, böyle düşüncelerle ne ömür geçer ne geçirilir, değmez.

Bence babanız size tepki alıp kötü davranacak diye ömür boyu böyle bir aileye mahkum olmayın sonra başınızı çok taşlara vurursunuz. Onlar belli ki her şeylerine müdahale edebilecek bir köle arıyorlar. Babanızdır ilk başta kızsa bile eninde sonunda evladının yanında olur. Hem belki atanır gidersiniz kendinize yep yeni bir hayat kurup, kendi denginiz birini bulursunuz.

Dereyi gecemiyorum diye kaygilanirken denize dogru yürüyüp orda bogulacaksin. Sirf aliskanlik diye sevgilinden ayrilmiyorsun bence, aileler uyumlu degilse cok cekersin. Hic degmez.

Keşke öyle olsa ben bunu o kadar çok düşündüm ki şu anki ekonomide kalkıp tek başıma hiç maddi desteğim yokken nasıl başka bir şehre yerleşeyim. yoksa gözümü karartırım o sıkıntı değil. Kendi bulunduğum şehirde her yere başvurdum alanımla alakasız bile her yere ama hiçbir şekilde olumlu dönüş olmadı. G

Bundan ayrılınca oturup neden böyle biriyle beraber oldum, nasıl daha önce fark etmedim diye bir hesap yaparsınız. Bundan sonra biriyle tanıştığınızda dürüst bir biçimde ailesi ile ilgili her şeyi sorarsınız, daha erken tanışır araştırırsınız. Belki ailenizin tanıdığı biri olur. Bile bile kendini mutsuz etmek daha mı mantıklı? Zaten görmüşsünüz Look Up Move on honey ;) Anneler

öncelikle hangi bölümden mezunsunuz bilmiyorum ben de üniversiteden mezun olduktan sonra memleketime geri döndüm okuduğum şehirde kalsam o zaman için ailemden kimse birşey demezdi eminim ama bi kere memlekete döndükten sonra evden dışarı bile çıkamaz olmuştum. en ufak bi kafeye vs giderken ailem hesap sorar olmuş şehir dışına gezmeye bile göndermiyorlardı. onlar sorun çıkardıkça ben boyun eğdim ben boyun eğdikçe onlar üzerime daha çok geldi. memlekete geri dönmemin sebebi özel sektörde ofis açmaktı. ofisimi açmıştım hemen işlerim iyiydi ama ben hiç mutlu değildi. sonra baktım bu böyle olmayacak ailemle değil aynı evde yaşamak bambaşka bi şehirde olsam da telefonla bile konuşmak istemeyecek hale gelmiştim oturdum ofisi işleri her şeyi bırakıp kpss çalıştım ama gece gündüz ve iyi denebilecek bi puan aldım. ama kafaya koymuştum puanım kötü de gelse artık kimseyi dinlemeyecek başka bir şehirde maaşlı işe girecektim ya da evlenecektim.. o dönemki erkek arkadaşımla çok toksik bi ilişkim vardı ama ailemden kaçış yolu olarak görüyormuşum meğerse ayrılamamışım.. hatta en sonki olayda bana çok acı şeyler yaşatmasaydı muhtemelen ondan ayrılmayıp evlenirdim.. ama şu an o kadar güçlü hissediyorum ki kendimi kpss sınavına girdiğim günden beri gezmediğim şehir kalmadı ailemden izin bile almadım valizimi hazırlayıp ben gidiyorum dedim her seferinde. ve hiçbiri bir şey diyemedi. aslında normal olan bu.. sadece ailen de olsa boyun eğmemek güçlü durmak. siz kendinize güvenirseniz kimse karşınızda duramaz lütfen evliliği bi kaçış yolu olarak görmeyin

Biz zaten hemen evleneceğiz diye bir şey demiyoruz. Benim aile durumum gayet iyi. Bahsettiğim şey tatile gidemiyoruz vs. Cahillik demişsiniz İkimizin de lisansüstü derecesi var ben mimar o mühendis. Kendi işini kurdu. Ben şu an işsizsem bu ailemden dolayı istediğim her yerde her koşulda iş bulabilirim. Ama şu an bulunduğum şehir buna uygun değil. Keza gelecek planlarımızda ofisi birleştirip kendi işimizi yapmak var. Bunları açıklıyorum çünkü kendi hayatlarımızı oturtmadan illaki hayatlarımızda birileri olacak. Hayatta her adımımız tabiki planlı olamaz. Konu zaten maddiyattan bayağı uzak. Umarım açıklayabilmişimdir.

Ya insanın kafasında sürekli yanlış bir yolda mıyım yanlış bir karar mı veriyorum düşüncesi oluyor her iki anlamda da. Ayrılırsam ve verdiğim karar yanlışsa ya başka biriyle, daha kötü insanlarla, ailelerle karşılaşırsam gibi şeyleri düşünüyorum. Malum çok da şanslı bir insan olduğum söylenemez. Ama bu şekilde devam edip ya bu kararım da yanlışsa düşüncesi de çıkmıyor aklımdan. Dearest-b Aktif

Uygun değilsiniz işte uzatmanın manası yok. Dünyanın sonu değil nişan atmak.

kaç kurtar kendini. sevgilin de ailesiyle mesafe koyacak bir tip değil. ezer geçer bu aile seni. seküler koca ve aile candır cennettir hep derim.

Evlenme bile bile evlenmek dahada buyuk cikmaza surukler sizi tepki almaktan korkmayin once ayrilin evlenmeyeceginizi soyleyin sonrada gozunuzu karartip ozel sektorde calismak icin ailenizden ayrilin tum tepkileri goze alin size bisey yapamazlar sonucta illa memur olmak zorunda degilsiniz G