bunu başarabilen çok az insan var işte... genelde hep bir kaygı... yanımda ancak birileri olursa anlam bulabilirim telaşı... gençlik yıllarımda bende de çok fazla vardı... laf sokmaları sahiplenme sandığım, beklentileri sevgi sandığım yıllar... aman gitmesin diye tutunduğum sahte dostluklar... bir gün gerçekten çıktılar... kendimle baş başa kaldım... kendimle yalnız kaldım... korktuğum gibi değilmiş dedim... sanırım benim korkumun altında yatan sebep inançsızlıktı, inanamıyordum tek başıma anlam ifade edeceğime... be_reN I'm takin back my

yazarım ben bu konuya bi şeyler bilirsin ama şimdi değil. aklım başka yerde çünkü Gxuxlsxuxm

yanlızlık sadece evlenmemek, anne baba yanında olmamak veya çoluk çocuğa karışmamakla adlandırılmamalı. Şuan bulunduğum yerde sadece eşim var tanıdığım, konuştuğum, gezip eğlendiğim. Ama o işteyken zaman nasıl geçiyor bi sorsanız. Kapınızın hiç çalmadığını düşünün, gördüğünüz hiçkimseyi tanımadığınızı, başınız sıkışsa bir komşunuzun olmadığını düşünün birde. Yani yanlızlık zor, dayanlımaz. İnsanlar herkes yanındayken hep derki bi yanlz başıma kalsamda azıcık dinlensem. Yada yanlız kalsammda onun bunun lafından kurtulsam. Ama şöyle bir ay geçince aradan asıl o zaman anlıyorsun yanlızlığın ne olduğunu. Etrafta kimse kalmayınca anlıyorsun. iremsu

Yalnızlıktan hiç korkmadım ben. Aman şu beni bırakıp giderse ya da bu benim hayatımdan çıkarsa ne olur, ne yaparım ben diye hiçbir zaman düşünmedim. Annemi kaybetmiş olmama rağmen, onun eksikliğini hissediyor olmama rağmen bu korkuyu yaşamadım. Üzülmüyormuyum, deli gibi acı çektiğim, ağladığım zamanları biliyorum ama yalnız olduğumu çaresiz olduğumu düşünmedim hiçbir zaman. Bu acının henüz kabuk bağlamadığı, en sıcak olduğu dönemlerde bile, güçlü durabilmeyi başardım ben, kimsenin omzuna başımı yaslamadım, kimseden ilgi, şevkat bekleyip beni teselli etmelerini istemedim. Sevdiğim, bana destek olan kişiler yanımdaydı elbet, paylaşmak istediklerimi paylaştım onlarla.. Asıl düşüncemde;insanların benim o anki ruh halimden, belkide o zamanlar yaşadığım duygu karışıklığından faydalanmalarına izin vermemekti açıkçası.. Yoksa, ben içine kapanık, insanlarla paylaşımı olmayan biri değilim elbet. Hayatıma sokacağım kişilere çok dikkat ederim, ince eler sık dokurum ama yanımda olmaya çalışan bana destek olmak isteyen kişilerede kendimi soyutlayıp kapılarımı kapatmam tabiki. Ama, yaşadım evet, benim yakınımda olmak isteyen bana yanışmaya çalışan olmadık insanların davranışlarını gördüm, o anki bakış açımla, duygularımla bile anladım ben bu durumu.. Aradan uzun zaman geçmesine rağmen, şu an bir erkek arkadaşım olmasına rağmen hala aynı şeyleri düşünüyorum. O, olmazsa ben ne yaparım, onsuz nasıl yaşarım demiyorum, iyiki var hayatımda onunla herşey daha güzel ama o, hayatımda olmadanda yaşayabilirim zor olur belki ama devam edebilirim yinede.. Dedim ya, annemi kaybettiğimde dahi yaşamadım yalnızlık korkusunu ben.. Kendi ayaklarım üzerinde durabilirim, kimseye bağımlı olmam, boyun eğmem.. Kendi çaresizlikleriyle başa çıkabilen biriyim ben.. Güçlü biri olduğumu düşünüyorum ve hissedebiliyorum bunu... . push ;

ben de bilmiyorum ki, şarkı felan birşeydir herhal dolandığına göre hoşbuldum:1hug: Gxuxlsxuxm

yalnızlıkla yalnız kalmakla alakalı bı baska topıkde yaptıgım yorumumu yınelıyecegım.. yalnızlıktan yalnız kalmak korkusu daha cok yas ılerledıkce ortaya cıkıyorr sanırım.. tabııkı kotu bısey Rabbım esırgesın.. ama en kotusu ısee kalabalıklar ıcındekı yalnızlık... :çok üzgünüm:

Yalnız kalmanın en ağırı bana göre, yalnız yaşamak, hayatta bir başına kalmak... beraberinde endişe, korku, çaresizlik, kimsesizlik bunların hepsini getiriyor zaten... bazen yalnız kalmayı, kafa dinlemeyi, sessizliği çok seviyorum ama çok kısa zaman... derin düşündüğümde ise, işte o zaman korkuyorum yalnızlıktan... en sevdiğim eşimin yanımda olmayacağını düşünmek bile ürkütüyor beni... insanlar hastalandığında yanında birini ister, üzüldüğünde, sevindiğinde, gezerken, evdeyken hep ister işte... arkadaş, dost bir yere kadar, dediğiniz gibi kalabalıkda bile yalnız değilmiyiz ama biliyoruz ki eve gidince en yakınımız yalnızlığımızı bitiriyor... amaannn tam bam telime bastın fidanım, karman çorman oldu ama korkarım yalnızlığın herşeyinden... Allah kimseleri bir başına bırakmasın... sevgiler...

o ne idi akasya şarkı mıydı... beynin error veriyorda şu an, bir elimden tutun...:sinifsinif: sen de yoksun çok çok uzun zamandır... sende hoşgeldin...:1hug: Laale Aşikardır Zat-ı

hiç böyle bir korkum olmadı... aksine yalnızken eğlenmeyi de güzel vakit geçirmeyi de iyi bilenlerdenim mutlu olmak için hayatımı kimseye endekslemem zemuszemus hatta bazen kendimi yalnız hissetmek için arkadaşlarımdan, dostlarımdan uzak tek başıma vakit geçiririm evin dısında bi yerlerde... zaman zaman kimsenin beni tanımadigi benim de kimseyle "oo selam nasılsın burnun kapıya kısılsın" tarzı yapmacık diyaloglar kurmak zorunda kalmayacağım yerlere atıyorum kendimi evet arada yalnız kalmak istiyor bazen ruhum fakat bu sürekli bir hal alırsa yine aynı şeyleri düşünür müyüm bilmiyorum çünkü yalnızlığı ben istedigim için hoşlanıyorum istemediğim bir yalnızlığı yaşamak canımı ne derece acıtır bilemiycem...

evet songülcüm konu o değil... farklı algıladın sen... sevdiğimiz insanları kaybetmek ve yalnız kalmak değil anlatmak istediğim benim... yalnız kalmaktan korkup kendinden kaçmak... mesela sevmediği insanlarla beraber olmak sırf yalnız kalmamayım diye... sonrada şikayet etmek hayat ve hayatın getirdiklerinden...

yalnız kalmaktan korkuyorum, bu benim en büyük korkum diyebilirim. Anneannem gıttıkten sonra bu duyguyla tanıştım ve o gunden berı sureklı ensemde, hep beynımın içinde açıgımı buldugunda canımı acıtıyor. bu benım asla ustesınden gelemedıgım en buyuk endışem. gulkurusuu güzel günler, bizi

evet aslında korktuğun şeyin içindesin, yalnız bir hayatın var... o hayatı yıllardır deneyimliyorsun aslında korkulacak bir şey olmadığını da biliyorsun... çünkü hayatının her köşesinde emeğin var... bence sen tamamiyle kendine ait bir hayat yaşabilen bir kadınsın... senin korkun benim saydıklarımın hiçbiri olamaz doğru... olsa olsa kendine sen kadar sahip bir başka sen'e varamamak olabilir... SEPTEMBER LOVE eylül

ben pek korkmuyorum açıkcası benim bi lafım vardır insan özünde yalnızdır. diye öldüğümüz zaman bile yalnız yatıcaz öyle değilmi alışmak lazım buna her insan yalnızdır aslında ben mümkün olduğunca işlerimi hep tek başına halletmeye çalışırım çünkü ihtiyacın olduğu zaman kimse yanında olmuyo buda benim fikrimyerimseniben be_reN I'm takin back my

kendi kendine yetememe korkusu... kendine güvensizlik... bir birey olarak "ben varım" diyen insan yalnızlıktan korkmaz bence... bir de yalnızlıktan korkan insanların mutlu evlilikler yapabilme ihtimali düşük bence... gurbaa prenses KK'nın Haylaz

kendine yetebilen bir insan yalnız değildir. yalnızlığın tarifi bana göre de bu değildir. nicelik olarak değil de nitelik olarak yalnızlık vardır. sevdiğiniz sevdiğini zannettğiniz yaşantımızda yer tutmuş değer görmüş insanlar hayatımızdan silindiğinde kendimizi yalnız gibi hissderiz. o yer doldurulur mu diye korkarız. ya hep boş kalırsa. korkularımız başlıyor işte. korkularla beraber başlıyor bu his. her daim güçlü olmak lazım. hayata, yaşanılan her acıya rağmen daha bir sımsıkı sarılmamız lazım. hayata ve sahip olduklarmıza sarıldığımız ve şükrettğimiz zman bu his bizim için sadece nicelik olacaktır. biliriz ki bu duygu geçicidir ve biz tek başımıza da çok kişiyizdir aslında. kendimize yetebiliriz çünkü. gulkurusuu güzel günler, bizi

Gülsüm çok yaşa sen... anne baba çocuk doğar doğmaz başlıyor tasalara, kaygılara hep kendi istediği gibi olsun istiyor evladını... çünkü yalnızlık ihtiyacını karşılamak için yapılıyor çocuk çoğu durumda... eş desen ömürlük sevgi talep ediliyor birbirinden, emeklilik garantisi gibi bakılıyor en saf durum olan sevgiye... fazla sesin çıkmasın efendi desinler, ağır ol molla desinler vs.. ve yalnız kalmamak için yaşadığımız şartlanmalar... . push ; Gxuxlsxuxm

Ben yanliz oldugum icin yanliz degilim... yanlizligmi kimseye anlatamadigim icin yanlizim... Bu söz bana göre herseyi anlatiyor elfidam... Aslinda bizi korkutan yanlizik degil... yanlizligmizi anlatamamak... O kadar cok insan varki ruhunu bile hazetmedigi insana sirf yanlizligni anlatabildigi icin katlanan. Hic bir insan cok uzun bir süre yapa yalniz kalmak istemez... yaradilisimiz böyle..

uzaklaşmak mıdır kendinden, gitmek midir kendinden yalnızlık, teklik aksine yakınlaşmak mıdır? kendinden gidersen tek olamazsın derim.. yarımlaşırsın derim bilakis kendine gelmektir, kendine yaklaşmaktır, "sen" olmaktır yalnızlık, teklik tek kendin olmaktır.. benim yalnızlığım bu.. daha bir derinleşiyorum o vakit, dibe çöküyorum.. derinden derinden seyreyliyorum olamayanları, bitemeyenleri.. kendiyle kalmanın, yalnızlığın korkusu da bana kalırsa insanlık hallerinden olmayanı istemek halidir olsa olsa, olanı istemeyip, olmayana uzanmak çabası.. Laale Aşikardır Zat-ı

laliş tarih adını ışıklı harflerle yazacak... maria antoinette gibi kadınsın vesselamm... zemuszemus çok tuttum bu sözü... Gxuxlsxuxm