Evet engelli bir ablam olmasıyla ikinci plandaydım. Aslında ben ondan iki yaş küçük olmama rağmen ve bir çocuk olmama rağmen her zaman benim çocuk oluşum göz ardı edildi vs. Sadece annem babam değil çevremizdeki herkes ona ilgi gösterir ben görülmezdim. Birçok şeyi hep kendim öğrendim. Bana kimse hayat nedir, nasıldır öğretmedi ama hep benden bir şeyler beklendi. Kendimi her açıdan sorumlu hissettim ve sorumlulukların altında edildim. Başka biri bu şekilde davranması belki ama ben bu şekilde davrandım. Evet aileme onlar genckende bakmak zorunda kalabilirdim zaten hayatım hep bu düşünceyle geçti, sadece yaşlılık dönemine ait bir endişe yaşamadım. Zaten kendimi her yönden yetersiz hissettiğim için baştan kabul ettim Bern yapamayacağım diye. Birkaç kez denedim işte değişmeyi ama o zaman tabi şuanki bilgilerine sahip değildim. Kendimi şımarık olarak görmüyorum. Ama belki de haklısınız S

Bana biraz simariklik geldi yaptığınız... ben 37 yaşındayım kardeşim 34 babam 81.. aslında dedem sayılabilecek yaşta... ne yapalım okulumu dondursaydik... ailemizin haberi olmadan okulu döndürüp sevgilimizle birlikte yaşamayı mi secseydik... nolacakti sonra... kendi hayatımızı mafetse miydik.. Anneye babaya bakma olayında haklı olabilirsin... şu anda babama bakıcı tuttuk baktiriyoruz.. ama suda var baban yada annen genç iken hastalanabilir sen her türlü genç de olsalar bakmak zorunda kalabilirdin.. hayat bu herşey olabilir... Senin bence bu kadar sıkıntı yasamana sebep ablanın engelli oluşundan dolayı ailede ikinci planda olman. Çünkü yardıma muhtaç bir evlat varken ister istemez diğer evlada daha az vakit ayrılır. Bence hemen silkelen kendine gel bölümüne devam etme şansın varsa hemen başla... mesleğini eline al.. sonra kendine güveninde gelir

Anlıyorum, kolay seyler yasamamıssınız ama hayat boyle. Sürekli cabalama halindeyiz. Allah yardımcınız olsun

Müsait olduğum ilk an size detaylı olarak göndereceğim.

Herkesi bırak kendine odaklan, acil çalışma hayatına atılmaya bak, psikolojik desteğini sakın kesme, aileler maalesef kendi hatalarını çocuklarına yüklüyorlar, siz ailenizin ebeveyni değilsiniz, asla kendi hayatını kimse için heba etme...

Benim gibisin hayatta yalnız benimde 1 tane kardeşim var ağır engelli birde abim annem babam sürekli kardeşim iyilessin diye yıllarca çabaladı ben çabaladım ama malesef. onu için hep yalnız kalmışımdır her işimi kendim yapmışımdır üzülerek aşamıyorsun biyerlerde kalmak gerkiyor ayağı benim abimde hayatımda hiç olmadi evlendi ve hep yok oldu hiç ne arar ne sorar insan öyle oldumu çok yalnış tercihler de buluyor dayanağım yok arkamı yaslayacağım kimse bende uni mezunuyum kpss çalışıp bulunduğum şehirden uzak biyerlere atandım. Orda yalnız kalmaktan korkutugmdan birisi ile tanıştım iyi bir insandı kendisi ama hicbirseyine bakmadan evet dedim evlendik nikahında ailemden kimse bile yoktu tabiki beni bukadar sahipsiz görünce eşimin ailesi bana yapmadıkları zulüm kalmadi kredi çektirdiler canıma okudular ve ben ordan hemen tayin istedim kaçtım eşimde geldi eşim var birtek hayatımda işte onun aileside yok benimkide bende hep başlarının hayatlarını seyreden biri oldum ama mücadale ettim dua ettim yeri geldi çok aglaidm başıma bisey gelse arayacağım kimsem yok ama neyapalim hayat bu nefes alıyoruz yaşıyoruz belki bu düzende değişir umutlu olun rabbim sizinde yardımcınız olsun doğru bir insan olduğuna inanın aileside çok önemli herkesin kaderi birr değil iste

Okumak icin gittiginiz sehirde okulu dondurup erkek arkadaşınızın yanında napiyorsunuz yani evde oturuyor musunuz oylece ben onu anlayamadim. Şu an hayatınızda bir amacınız olmadigi için boyle hissediyor da olabilirsiniz hayata bir yerden başlarsaniz zaman içerisinde yola girecektir hayatınız. Egitiminize geri donmenizi ya da önceki egitimleriniz çerçevesinde çalışmaya başlamanızı tavsiye ediyorum çünkü hicbir sey yapmadan sadece psikolojik tedavi gorecek maddi imkaninizin olmadigini yazmissiniz. S

Hayata başlamak için daha fazla gecikmeyin bence. Zira artık çocuk değil yetişkin birisiniz. Kendinizi güzel ifade ediyorsunuz, eminim elinizden de bir şeyler gelecektir iş konusunda. Zor gelebilir ama zaten hep ilkten zor gelir. Sonrası Allah kerim. :)

Dengeyı saglayamamıs olabılrler evet, ilk cocuklarıyms, üstelik engelli afallamıslrdır. Siz bunu neden asamadınız hala?Nıye size daha az ılgı gosterildi diye hayatı bıraktınız? Aılenz sızı okulda sanırken, siz ev hanımcılıgı mı oynuyorsunuz sevgilinizle. Terapiler size siz istersenız faydalı olur. Siz kendinize acımaktan baska bısey yapmamısnız. O aile size bide para mı yolluyor okuyorsunuz dıye?Nasıl gecınıyorsunuz?Cogumuza hayat altın tepsi de sunulmadı. Napalım bırakalım mı?Cıkın o psikolojiden. Hic bi adamda sizi yıllarca hısterikliklerinize ragmen bakmaz. Gencecık kadınsınız, alın elınıze hayatınızı.

Evet bende bir dönem ilaç kullandım ama kaygı durumum için ilaç vermişlerdi. Önce 20 mg sonra 50 mg en son 100 mg şeklinde kullandım ama duygu durumumu net bir şekilde etkilediğini düşünmüyorum. Ama dengeye gelmiştim. Burada olan bir kişiden Barış Muslu'yu duydum. Oradan araştırmalar falan yaptım ve başka birinin dün bir demosuna katıldım. Baba ile enerjiyi şifalandirma diye bir konusu vardı. Her yolu deniyorum inanın. Dün bunu denedim ve babama karşı öfkemde, olumsuz duygularımda eksilme olduğunu düşünüyorum. Eylül ayından itibaren bir şekilde terapi almayı düşünüyorum o zamana kadar böyle çalışmalarda yapacağım. Aslında sıcak bakmadığım bir şeydi ama bir önceki psikoloğumla bu tarzda çalışmalar yapıyorduk. O yüzden bu defa sıcak baktım ve denedim. Ailelerimiz keşke daha bilinçli olsalardı. Ama evet onlarda bilmiyordu. Onların bilmemesi onlara kızgınlığını geçirmiyor ama anlayabiliyorum. Bu konuyu açtığım günden itibaren okuduklarım, izlediklerim ile anne ve babayla ilgili olan o duyguları çalıştıktan sonra, aslında onlardan beklentilerimizi kesip tamamen kendimize yöneldiğimizde genel olarak ilişkilerin değiştiğini öğrendim. Şimdi bunlar için çabalıyorum. Çok yazdım ama daha da paylaşasim olmasına rağmen kesiyorum artık burada. İlaç bazen o kadar önemli oluyor ki, çünkü beyin kimyamız değişiyor ve bunu öyle kendi kendimize falan düzeltme imkanı yok gibi bir şey. İlaçlarla beynimiz normal dengesine gelince işte yapılan her şey o zaman ise yarıyor. Umarım her sıkıntını asarsin ve hayal ettiğin hayatı yaşarsın

Amin teşekkür ederim S

Şimdi çok gençsiniz, geç kalmış sayılmazsınız ama hayattan korkup kaçmaya devam ederseniz orta yaşlarınızda çok pişman olursunuz. Korkularınızdan kurtulmanın tek yolu onlarla yüzleşmek. Yüzleştiğiniz zaman kafanızda büyüttüğünüz kadar aşılmaz olmadıklarını anlıyorsunuz.

İnanın bir şeyler yapmaya çalışıyorum ve aslında son bir seneye kadar umutsuzdum çok, son bir seneden beri adımlar atıyorum umarım daha büyük adımlar atabileceğim. Duygusal olarak ufak olumsuzluklardan bile çok etkileniyorum onu da asarsam sanırım artık hayatta bir ben olarak var olabileceğim. Teşekkür ederim S

Ya bazen kendimi suçluyorum ama düşününce hep kendi hayatımı kurmanın doğru olduğuna çıkıyor düşüncelerim. Birilerinden bunu duymak evet doğru işte suçlu hissetme kendini diyorum. Annemler hep yanlarında istiyor beni, ilçede o kadar iş seçeneği de yok. Uzakta yaşarsam onlar napacak vs gibi şeyler de düşünüyorum ne kadar kizsamda onlara ve kendime. Ama evet bunu duymaya ihtiyacım varmış kendime, hayatıma odaklanmalıyım. Çok teşekkür ederim fikirlerinizi söylediğiniz için.

Merhaba, aslında üyelik açtığım günden beri buraya yazmayı istiyordum ama bir türlü yazacaklarım toplayamadım ve sanki tüm kusurlarını açınca öylece çırılçıplak ortada kalmış gibi hissedecek gibi oluyorum. 27 yaşındayım. Çalışmıyorum. Lisede hemşirelik okudum ama hiç çalışmadım. Ardından iki yıllık bı bölüm okudum ve ardından 4 yıllık beslenme ve diyetetik bölümüne başladım. Okulu dondurdum ama ailem şuan bilmiyor. Erkek arkadaşım var 5 yıllık onunla yaşıyorum ve şuan ailemin yanına geldim. Annem ve babam 65 yaşlarındalar, geç evlenmişler. Benden iki yaş büyük zihinsel engelli bir ablam var, iki kardeşiz. Hayat boyu kendimi hep yetersiz hissettim ve hala da öyle hissediyorum. Ailemin davranışları ve benim çok küçük yaşlarda sinen bir çocuk olmamla bu şekilde olduğunu görüyorum. Kendimi hayatın içinde herkes yaşarken onları izlemeye gelmiş gibi hissediyorum. Evlenmek istemiyorum, aileler düğün vs istemiyorum. Sadece beraber yaşamak istiyorum. Çocuğum olsun istemiyorum. Çocuktan korkuyorum daha kendime hayrım yok bir çocuğun hayatının sorumluluğunu alamam ve hiçbir zaman çocuk, evlilik hayalleri kurmadım. Çok küçükken babamı da bazı sözleriyle devamlı bakmak zorunda olduğum 3 kişi var gibi düşünüyordum. Arkadaşlarımın anne babalarına göre yaşlıydılar, sen bize bakarsın gibi laf arasında dahi olsa söylenen sözler hep büyük bir sorumluluğun var gibi hissettirmiş bana. Sanıyorum bu sorumluluktan kaçmak için büyümemeyi seçmişim. Hayatımdan mutsuzum, çok özgüvensiz hissediyorum. Bir hastanede ise girsem beni sazlar diye düşünüyorum. Ailem bı ilçede yaşıyor daha önce başvurmuştur birkaç yere ama geri dönüş olmamıştı ve bu beni daha çok uzak durmaya itti. Yaşamaktan, hayatın içinde olmaktan kaçtım açıkçası. Lise döneminde birine aşık olmuştum onun evine gidiyorduk bazen ailem bu şekilde ilişkiyi öğrenmişlerdi onlarda da bende bu bir travma oluşturdu. Sanki dünyanın en büyük hatasını yapmış gibi davrandilar. Bana nasıl olduğumu bile sormadılar. O dönem tamamen tek başıma atlattım her şeyi. İşte aslında ondan sonrada hayata tutunamadım. Kendimi hep yalnız hissettim. Şimdiki erkek arkadaşım hep destek oldu. Psikolojik tedavi almamda, okuyup öğrenmem de ön ayak oldu. Teşvik etti beni hayata bağlamaya çalıştı. Korkularımı yenebilmem için çabaladı. Onu da çok fazla yordum ayrılmanın eşiğine gelmiştik ki devam ediyoruz. Şimdi öncelikle özgüven ve özsaygı mi kazanmaya çalışıyorum. Kendim için yaptığım bir senelik bir plan var hayatta ruhsal olarak belli bir yere gelebilmek için. Duygusal anlamda guclenebilmek için. Sizce ne yapmalıyım? Psikolojik yardım aldım birkaç seans ama maddi anlamda sıkıntı yaşadığım için devam edemedim. Kendimi çok kötü hissediyorum, bir köşeye saklansam orada kalsam ölene kadar diye hissediyorum. Hayattan kaçıyorum yani. Ama artık her şey değişsin istiyorum. Şuan aşırı karamsar bir haldeyim bana yardımcı olur musunuz, siz olsanız ne yapardınız?

Bence sizin hayattan bir beklentiniz yaşamak için amacınız yok bu yüzden böyle boşvermiş vaziyette takılıyorsunuz. O kadar okul o kadar zaman ve emek boşuna mıydı? Kimsenin hayatı 4/4 lük değil ama hepimiz hayallerimiz ve hedeflerimiz uğruna mücadele veriyoruz, evde oturmak yan gelip yatmak kolay ama her türlü strese rağmen çalışıyoruz. Geçmişte olan biten için de ailelerimizi suçlamıyoruz. Herşey kişinin kendinde biter, geçerli bir mesleğiniz var, bu konuda bir tatminsizlik var ki farklı bölümlerde eğitim hayatına devam etmişsiniz o zaman başladığınızı bitirin, ikinci aşamada bir işe girin çalışmak insanı sosyalleştirir de aynı zamanda ne kadar meşguliyet varsa düşünmek ve geçmişe takılmak için o kadar az zaman var demektir. Evlilik, çocuk sahibi olmak bunlar sizin kararınız ama birlikte yaşamakta evlilikten pek farklı birşey değil bunu bilin istedim sadece çocuk sorumluluğu yok ve aileler mevzunun dışında kalıyor çünkü resmi bağlar yok ortada. Amaç özgürlükse o zaman kendinize ait bir eviniz yaşam alanınız olmalı.

Sorumluluk almaktan korkuyorsanız evlenmeyin. devlet hastanesinde bir psikiyatrik tedavi alın. sonrasina bakarsinizbakarsiniz

Hayatta görülmeyen insanlar olduğumuz için özguvenimiz düşük çalıştığım yerdede bu şekilde kendimi ifade edemeyen biriyim gelen kullanıo giden kullanıyor hep ikinci sınıf insanım benim ailemde çok yobazlardı ben açığım diyede dışladılar beni abim hep bu evden dışarı çıkmayacan diye baskıları iletişim kurmayı hiç beçeremedim kimseyle koca şehirde bile yalnızım kimsem yok 1 tane arkadaşım yok insanlarda zayıf görüyor lar malesef annem ailesine değer veren bir kadın değildi hep disardaki insanları korumaya çalışırdı teyzem olsun onların çocukları olsun bizi sevmedi çocukken bende sevgi boşluğunda çok sanki herkesten sevgi dinleniyorum kendini sevmeyen yetersiz değersiz hisseden birisi dışarıdaki yaşantıda nasıl başarılı olablir iş ev hayatım başka bir dünyam kimsem yok nasıl kendimi toparlayacam nasıl hayatıma başka kişileri katicam bilmiyorum güçlü olmaktan bile yoruldum ben

Ya bende farkındayım ilk çocuk vs zorluklar, anlayabiliyorum. Tabiki bir insan hayatı iki cümle ile özetlenmiyor. Çok fazla şey yaşadım çok çok küçüklüğümden beri görülmeyen falan biriydim. Dediğim gibi kimseden destek almadan kendim öğrendim birçok şeyi ve çocukluk vs ile yanlış öğrendiğim çok şey var. Çok fazla kendimi geri çekmişim hayattan ve bunu da normal sanıyordum bir döneme kadar. Şuan yazdıklarım vs hep bunların normal olmadığını anlamak ve asmak için verdiğim çabalar ve içimde yaşadığım git gel halindeki duygulardan kaynaklı. Ailemden para almıyorum. Bir sitede yazarlık yapıyorum ama çok az bir gelir elde ediyorum tabiki ve ekstra bir gelir olmadan psikolojik tedavi alabilmek mümkün değil. Birde erkek arkadaşımın ve benim birikimimden pasif gelir sağlayabileceğimiz bir şeyler yapmıştık. Birde ondan gelen pasif gelirim var. İşte ekonominin bütünüyle tabiki geçinmek tek başına bunlarla mümkün değil. Ama ailemden alsamda ancak bu kadar alabilirdim zaten. Toparlayacak olursam neden tüm bunlar beni bu kadar fazla ve kötü etkiledi bilmiyorum ama o kadar kötüydüm ki inanın ne buraya yazabilirdim o zamanlar ne başka bir şey yapabilirdim. Toparlanmış halim bu.

Bakın, sizin çocukluktan itibaren müthiş derin travmalarınız var. Şu an hepsi bilinçaltınızda kayıtlı şekilde duruyor. Onlar orada olduğu sürece huzuru bulmanız ve o frekansı yaymanız kolay şeyler değil. Eğer EFT ile travma temizliği yapmayı biliyorsanız size bir çalışma atayım. Bütün travmalarınızı temizleyebilirseniz yeniden doğmuş gibi olursunuz. Ben genel bir metin atarım size buradan, siz onu kendinize göre düzenlerseniz. İnsanlar artık her travmasını çözüyor öyle de kolay bir sistem.

Hemen kitaba baktım tam benim hissettiklerimi ifade etmiş tanıtım yazısında, öneriniz için teşekkür ederim. Kitabı satın alacağım birazdan umarım faydalı olur.

Ah çok teşekkür ederim, mesajınızı okuyunca duygulandım :) Erkek arkadaşımla olduğum şehirde onun teşvik etmesiyle bir süre çalıştım aslında ama tabi okuduğum bölümlerle alakalı değildi. Ama ailemin yanından döndüğümde tekrar çalışma planım var. Kendi işlerimi yapabileceğim yerlere başvuracağım, olmazsa yine bulabildiğim herhangi bir işe gireceğim. Ama bazen normal insanlar gibi yaşayabilecek miyim ki bende diye düşünüyorum. Desteğiniz için teşekkür ederim

bende de benzer ama daha farklı durumlar var. çok psikoloğa gittim ama aynı sebepten dolayı devam edemiyorum. aynı zamanda psikiyatriste de gidiyorum. sonbaharda gidip artık daha fazla dayanamayacağımı söyledim ve bana antideprasan yazzmasını istedim antidepresan değil ama dikkati toparlayıcı ve depresyona iyi gelen bir ilaç verdi. normalde senenin yarısı depresyon şeklinde geçer bende. ama ilacı kullandığımdan beri daha iyiyim. bazen gerçekten ilaç şart oluyor maalesef. keşke ailelerimiz bilinçli insanlar olsalardı ve bu duruma gelmemize engel olsalardı

Kendi işimi yapmak konusunda özellikle çok daha fazla çaba sarf edeceğim. Zorlukları kabullendim artık ama inanın bundan bir yıl önceye kadar aşırı kaygı yüküyle asla adım dahi atamayacak haldeydim. Çok şükür toparladım biraz bu toparlanmış halim. Teşekkür ederim desteğiniz için. :)

Hayır öylece oturmuyor dün tabiki çalışıyordum ama işten ayrıldım. İşten ayrıldığım içinde doğal olarak ekonomik anlamda etkilendim ve terapi alamamaya başladım. Erkek arkadaşımın yanında öylece oturmuyorum hayatı deneyimlemeye çalışıyorum. Korkularımı yenmeye çalışıyorum. Okulda da çok zorlandım ve psikolojikmen yaşadığım bunalmayla devam edemeyeceğini düşünüp dondurdum. Aile evine dönsem aynı çukurda aynı şeyleri yaşayacaktım ve anlaşılmayacaktım. Döngüyü kırmaya ve hayata tutunmaya çalışıyorum. S

Boşluk hissi diye bir kitap var. Hemen alıp okumanizi tavsiye ederim. Bircok sorunun cevabını bu kitapta bulacaksınız. Okuması bazen zor gelebilir ağır gelebilir ama mutlaka okuyun.

Siz kendinizi cok iyi ifade eden bi bayansiniz butun eksiklerin kusurlarin neler olduguna cok iyi hakimsiniz.. bi cogumuz avazimiz ciktigi kadar bunlari bagirmak isteyip susarken siz tane tane baskalarina camur atmadan ahh babam gozun kor olsun hep o engelli kardesim yuzunden annem hic sahip cikmadi demiyorsunuz... sadece kendinizde ariyorsunuz buda bana gore sorunun yuzde 50sini cozmektir... ben olsam mutlaka ise girmeye calisirdim belki sehir merkezinde belki ilcede farketmez... aldigim para sadece masrafa bile olsa ise girmeye calisirdim yeni insanlar taniyip onlarla daha normal iliski kurmaya calisirdim.. aklima eskiyi getirmeden... suan cok ugrasiniz olmadigindan onceden olanlara kilitlisiniz... kendinize bunu yapmayin bir tane hayatimiz var dunyaya birdaha gelmeyecegiz gunahiyla sevabiyla kendinizi sevin en onemlisi bu hatalariki ben yaptim diyerek gogusleyin lisedeki durumuda dunyada bunu yapan tek kizda siz degilsiniz bu arada muhtemelen son olmayacaksinizda olumsuz gelen her dusuncenizden uzaklasmak icin butun okumsuzlari icinizde sindirin... acikcasi bunu yapmaniz zor olmayacak belli siz icte cok guclu bi insansiniz sadece o gucu gormeniz lazim

Yapamam düşüncesini aşmak için adım adım hedefler koyabilirsiniz. Mesela şu an yetişkin bir insanın yapıp sizin yapmadığınız neler varsa en kolayından en zoruna doğru zamana yayıp ilerlersiniz. Böylelikle yapabileceğinizi de görmüş olursunuz. Bir de neleri kendiniz öğrendiniz neler yaşadınız?

Evet aslında özgür olmak istiyorum kendi istediğim gibi yaşamak istiyorum. Ailemin yanında kendimi asla bir birey gibi hissetmiyorum onlar da öyle görmüyorlar zaten. Ben kendim olmak istiyorum, kendim olarak var olabilmek istiyorum. Kendim olamamanın acısını hissediyorum ama bu başka insanlarda hep kamcilayan bir şey olmuş, bende ise tam tersi. Evet iş mutlaka bulacağım maaşına vs bakmadan yeter ki kendi işim olsun diyip çalışacağım. Okulu da bir yandan bitirmeye bakacağım. Ve evet kendi evim olmalı asla annemlerle beraber yaşamak istemiyorum. Şuan onların yanındayım var olan enerjim de sanki çekiliyor gibi. Ve evet çok doğru bir şey dediniz hayat amacımın olmaması, gerçekten amaçsız kalmışım. Kesinlikle bu durumumun en önemli sebeplerinden biri buymuş.