Hukuk fakültesinden mezun oldum, staj yapıyordum. Ama görsen ne staj, yanında staj yaptığım avukatın köpeklerini tuvalete çıkarmak bende, çay getirmek bende, yer silmek bende, adliyeye koşmak bende, avukatın sevgili dertlerini dinleyip ondan azar isitmek yine bende. Daha neleeeer neler.. bu sırada fakülteden 5 senelik sevgilim olan herif okul boyunca ders çalıştırdığım, ölse 4 yılda mezun olamayacak ama 4 yılda sayemde mezun olan herif beni lise arkadaşıyla aldatıp 3 ay sonra da evlenme teklif etmedi mi sana, ohhhh ballı kaymak. Ama ben varya sürünüyorum resmen para da vermiyorlar ha staj sırasında. Yol parasını zor denklestiriyorum. Sigaraya da başladım mı bu sırada ohhhh tuz biber. 10 ayım böyle geçti, son 2 ay dedim staj yeri değiştireyim bari yoksa intihar edicem yani. Degistirdim. Eşimle bi arkadaş vasıtasıyla orda tanıştım. Ama benim o üniversiteden sonra boynuzlandigim herife yaptigim fedakarlıkları bütün salaklıkları bütün güzellikleri bu adam bana yapıyor. Aramızda 5 saatlik mesafe var ve her haftasonu günübirlik yanıma geliyor falan. 1 sene içinde evlenme teklif etti derken şimdi bebişkomuzu bekliyoruz. Umut olsun sana, hayat tam senin "Ben bittim" dediğin yerde başlıyor

bazen hayatimizda böyle dönemler olabiliyor emin ol sonsuza kadar sonsuza kadar surmuyor ilginc

Kızlar merhaba, belki benimki çok büyük bir dert değil ama Ben kendimi çok yalnız hissediyorum. Hayatımdaki olumsuzluklar üst üste geldi son zamanlarda. Şu an çalışmıyorum kpssye hazırlanıyorum iki senedir. Günün büyük bölümünde ders çalışıyorum. Spora gidiyorum. Onun dışında içimden pek de bisey yapmak gelmiyor. Arkadaşlarım nasıl denk getirdilerse ayni anda evleniyorlar başları kalabalık :) Herkesin kendi derdi var. Kurslara gideyim desem biraz pahalı. Mutsuzum. Sanki herkes mutlu bir ben mutsuzum. Aylardır bu ruh hali içindeyim. Şükürsüzlük mü bu yaptığım bilmiyorum. Ama belki son bi senedir hiç içten bir kahkaham olmadı. Dizilerdeki gibi uzaklara dalıp dalıp gidiyorum :) Atamam ne olacak olsa nereye gidicem evlilik icin geç mi kalıyorum o da atama gibi mi olacak. Hayal ettiklerimi gerçekleştirebilecek miyim. Kafamda bir sürü soru. Ve tüm bu sorulara karşılık yalnız hissediyorum. Herkes sürekli ilerliyor ben olduğum yerde sayıyorum sanki. En ufak bir olumsuzluğa tahammül edememeye başladım. Biliyorum çok karamsar yazdım ama içimi döktüm hissettiklerim bunlar. Aklımdan geçen bunlar. Aranızda var mı böyle dar zor günler geçirip hiç beklemediği anda refaha erenler veya benim gibi hissedip de bu durumdan kurtulanlar. Şimdiden okuyup cevap veren herkese teşekkür ederim :)

Yazdiklarinda tamamen kendimi gordum ben de oyleyim. Arkadaslarin cogu evlendi is guc sahibi oldular. Insan tek kalinca bir de yalnizlik eklenince cabalarinin sonuc vermemesi onca emek verilmesi insana cok koyuyor. Umarim feraha cikar ve mutlu olursun canim insallah ummadigin guzellikler olur. L

Herkes bu sansa sahip olamiyor bence siz sanslisiniz ne guzel mutlulugunuz daim olsun.

Dönem dönem hepimizde oluyo tabi ki. Kendinize bi ödül verseniz İki gün belirleyip sinemaya, tiyatroya gitseniz şunu yapmayı istiyorum dediğiniz şeylerin planını yapıp eğlenseniz. Tabi imkan varsa. İnançlı biri misiniz bilemiyorum ama dua edin. İnşallah çok mutlu olursunuz.

Her gecenin bir sabahı var. Bi dönem sizinle benzer bir durumdaydım, 2 tane arkadaşım 15 gün arayla evlendi. Ikisi de evde oturuyordu bir garantileri yoktu. Şimdi biri boşanıyor, birinde de alkol şiddet ne ararsanız var. Tabiiki onlara üzülmüyor değilim. Yani bi garantileri olsaydı da yine isterlerse ev hanımı olmayı secselerdi. Şimdi biri baba evinde, birinin dönecek bi evi bile yok. Şunu demek istiyorum, madem bir yol çizdiniz kendinize hedefe odaklanin. Hayatin ne getireceği belli olmuyor. Ornegin ben evlenip mutlu bir yuva kuramayacağımı kabullendim. En azından işim var diyorum. Kimseye muhtaç değilim, buna da şükür