İşte bu kadar meşgalenin içerisinde bir de üzerine evliliği ekleyince ailenle geçirdiğin süre iyice azalıyor, ben buna üzlüyorum. Allah gecinden versin, kiminne zaman öleceği belli olmaz ama öldüklerinde zamansızlıktan kaynaklı daha bir sürü yapılmamış plan/hayal kalmasından korkuyorum. Daha doğrusu daha fazlası olacakken kendi ellerimle kendimi böldüğüm için pişmanlık duymak istemiyorum. Öte yandan eşimlede yapmak istediğim bir sürü şey var yani iki ucu b klu değnek gibi elimde kalıyor. Belki de gereksiz çok düşünüyorum, kimin ne olacağı belli değil.

Şöyle düşünün ; iyi bir eşiniz, mutlu bir evliliğiniz var aileniz muhakkak bu durumdan memnundur. Hayatta muhakkak bir şekilde ailemiz ile yollarımız ayrılabilir, bu evlilik değil iş için de olabilirdi, veya okul. Sonuçta istediğiniz zaman gidip görebiliyorsunuz onları, böyle şeyleri düşünmek yerine keyfini çıkarın. Ben de aileme çok düşkünümdür, ama iyiki evlendim diyorum. Hayatta başarılar diliyorum

bende yeni evliyim ailemi çok özlüyorum özellikle annemi... sabah onlarla kahvaltı yapamamak annemle kahve içip sohbet edememek çok ağır geliyor... ama biliyorum ki annem ve babam iyi bir insanla evlendim yuva kurdum diye mutlular... şöyle düşünüyorum annem babamda evlendi kendi ailesini kurdu ana babadan uzaklaştı bende aynısını yaptım bir çeşit teselli işte

Hastalık gibi durumlarda zaten anlayış gostermiyorsa esiniz o evliliğin hiçbir anlamı yok ki, şu anda annem Corona babam alzheimer, her sabah gidip babamı alıp ilgileniyorum, yemeklerini yapıyorum vs vs, ben bazen gecikiyorum eşim kızıyor bana hadi git al babani da annen dinlensin diye, böyle bir durumda bana kızacak eşi anında kapı önüne koyarım, evleniyoruz diye ana babamızı çöpe atmiyoruz ki, hiç düşünmeyin böyle şeyleri. Ben evlilik olayına karşı olduğum için istemiyorum evlenmelerine, bana göre tamamen toplum zoruyla yapılan bir eylem, evlenmesinler beraber yaşasınlar sevdikleriyle, çok anlamsız evlilik, insanı yoruyor boşu boşuna

bu iki uçlu bi ilişki değil ki. ya boşvereyim ya kendimden ödün vereyim gibi... ayrı bir hayat senin hakkın. bilinçaltındaki aileme yetmeliyim dürtüsü seni bu hale getiriyor. doğmak bizim talebimiz değil. o sebeple bizi doğuranlar elbette ki bakmakla yükümlüler. dolayısıyla biz onlara bir şeyleri eksik yaptığımızda pişmanlık yaşamamalıyız. döngü bu.. tabi ki bu demek değil ki ailelerimizle ilgilenmeyelim. sadece bakış açını genişletmeye çalışıyorum.

Maşallah, inşallah eşinizle birlikte o günleri görürsünüz. <3 Aynen büyümekte, birey olup ayrı hayat kurmakta problem yok sadece evlenmeseydim diyorum. Eşimi seviyorum, onunla istediğim hayatı yaşıyorum yani ondan bağımsız olarak evlenmeseydim diyorum. Çünkü evlenince biliyorsunuz bekarlıktaki gibi olmuyor, örneğin hastalık oldu diyelim bekar olsam işlerimi kafama göre ayarlayıp direkt yanına giderim ancak evli olunca eşinle olan hayatını da düşüneceksin, hatta varsa çocuklarını da düşüneceksin vs. işte ne gerek var bu kadar bölünmeye diye düşünüyorum bu sefer de... Peki siz neden evlenmelerini hiç istemiyorsunuz? Aynen uzmanı düşünüyorum, burada tam kendimi ifade edemedim gidip biraz içimi dökeyim.

işte ben o teselliyi veremiyorum kendime, annem-babam ve hatta çoğu insanlık aynı şeyi yapmış hatta yapıyor olabilir ama ben yapmasaydım ya da daha sonra mı yapsaydım diye düşünüyorum. Amannn karışık şeyler, Allah herkesin gönlüne ferahlık versin.

Olay evde kalmak değil, evli olmak. Kendi hayatım + eşimle olan hayatım + ailemle olan hayatım: bu üçüne de ayrı ayrı çoook zaman ayırmak istemem ve yapmak istediğim bir sürü planımın olması. Durum bu olunca niye bukadar bölündüm hissi oluştu vs. A Arya_Stark01

Evlenmeden de ailenizden ayrı yaşayabilirdiniz. İyi evlat olmak=ömrün boyunca ailenin dizinin dibinde oturmak demek değil. Sizin de kendi hayatınız var, bunun ailenize haksızlık olduğunu düşünmüyorum

Günü gelince çocuklarımın doğru insanlarla karşılaşıp yuvalarını kurmalarını, torunlarımı sevmeyi isterim. Ölene kadar benim başımı beklesinler istemem. Belki 100 yaşına kadar yaşayacağım çocuklarım evlenmek için benim ölmemi bekleseler 70 yayında olurlar.

Geçmiş olsun. Anne-babanıza sağlık, size kolaylıklar diliyorum. Eşimin hakkını yiyemem, güveniyorum yani öyle biri değil. Sanırım ben çok düşünüyorum, sorun bu. Evlilik konusunda katılıyorum, ben inancım gereği evlendim. Yani evlilik = birlikte helal olarak yaşamak benim için, eşimle de bunu konuşarak evlendim. İnsanların evliliğe yoğun anlamlar yüklemesi yorucu gerçekten. Teşekkür ederim yorumlarınız için.

işte tam olarak ben de 100 yaşına kadar yaşanacaksa neden yalnız yaşamak zorunda kalsın insan çocuğu varken diye düşünüyorum. ne taraftan bakınca o taraf haklı duruyor aslında o yüzden kişi kendi içinde bitirmeli ne taraftan bakacağını sanırım.

Komple döngüye karşıyım. Mantığımla duygularımı orta yolda buluşturmalıyım sanırım. Milana22

Çok doğru düşünüyorsun anne baban yuva kurmasaydı sen olmazdın, anne babana en büyük mutluluk senin mutlu olman.. okadar

Merhaba hanımlar. Okuyan ve yorum yapan herkese teşekkürlerimi gönderiyorum. Yakın bir zamanda ikinci annem olarak gördüğüm, çok sevdiğim birini kaybettim. Bu bende değişik düşüncelere sebep oldu, normalimi kaybetmek üzereyim belki de kaybettim haberim yok. Şöyle ki, 'evlat; doğar, büyür ve yuvadan uçup kendi yuvasını/hayatını kurar' teorisindeki son kısım olan yuvadan uçma kısmını zihnimde oturtamamaya başladım. Evliyim , aileme uzaklığım arabayla yaklaşık bir saat. İstediğim zaman gidip görebiliyorum, ancak ne gerek vardı buna diyorum. Böyle düşününce de eşime haksızlık ettiğimi düşünüp onun için de ayrı üzülüyorum. Hiç bir zaman evlilik meraklısı olmadım, benim için evlilik; istediğim/sevdiğim kişiyle birlikte yaşamak demek. Bundan daha fazla anlam yüklemiyorum. Keşke eşim ileride çıksaydı karşıma diyorum, aileme daha fazla zaman ayırdıktan sonra ki yaşım da 30 yani öyle toy da değilim. Anneme-babama doyamadım, kimse de doyamaz zaten ama nedir bu ölmeden gömmüşüm gibi üzüntü. Madem ben onların evladıyım neden yaşlandıklarında yalnız yaşamaya mahkum olsunlar ki, evlenmeyip onlarla birlikte yaşamaya devam etseydim. Evlenmeyip diyorum çünkü evlenince evlilik sorumluluğun ekleniyor üzerine ama bekar olunca kişisel yaşantın + ailenden mesul oluyorsun bu da ailenle daha fazla gezme, yeme, içme, muhabbet vs. demek oluyor. Neden böyle düşünüyorum, benim gibi düşünen var mı hiç bilmiyorum aklım o kadar karışık ki. Sizler nasıl düşünüyorsunuz?

Şahsen ben çocuklarımı bana ömürlerini harcasınlar diye dünyaya getirmedim. Çocuğu olmayan insanlar ne yapsın peki? Ben şimdi çocuklarımla anneme gittiğim zaman yüzündeki o mutluluk yetiyor bana. Sonuçta anne babanız hayatta yalnız değiller ki.

Sagol canim. Hepimiz insallah ❤

Günde sadece 24 saat olduğunu kabulleneceksin o zaman. Öncelik denilen şeylerinde olmali. Kendine zaman ayiriyorsun, yada eşinle zaman harciyorsun diye, bu ailenin statüsünü azaltmiyor. Yani daha az önemli olduklarindan değil, bir birey olduğun için durum böyle. O liman olayindada kizimin hep benimle vakit geçirmek istemesinide, istemem. Arada oğrasin, konuşalim, kahkaha atalim, derdi olunca anlatsin,.. Ancak bir anne olarakta bende bir BIREYIM. Benimde hayatim, hobbilerim, arkadaşlarim var. Kiziminda öyle olmasini istiyorum. Benimle sürekli vakit geçirmek isteyen kizim, yetişkin birey olmamiştir demek.

Her insan evliliği, aşkı, sevgiyi olmazsa olmaz bir sevinç kaynağı olarak görmeyebilir. Yani evliyim, çocuk sahibiyim, mutluyum ama evli olmasam, anne olmasam yine mutlu olurdum. Bunun için kendimizi suçlu hissetmemize gerek yok. Kimseye haksızlık yapmıyoruz.

her anne baba cocugunun mutlu oldugunu kendısıne aıt bır duzenının oldugunu ayaklarının ustunde durabıldıgını gormek ıster ve buna cok mutlu olur kukuman kusu gıbı bı fiil omur boyu anne babanızın yanında olsanız bundan mutluluk duyacaklarını sanmam. annenız babanızda evlat onlarda kendı yuvalarını kurdu aıle oldular yasam dongusundeyız evlenmek dogurmak zorunda asla degılsınız ama sırf anneme babama doyayım dıye bır omur yanlarında olmak ıstemekde pek saglıklı olmaz. daha sık ıletısım kurarsınız goruntulu goruserek yakın mesafedeymıssınız bulusursunuz ıs guc hayat telası zaten gunun yarısı dısarıda gecıyor calısanlar ıcın, evdekıler ıcınde ev duzen temızlık cocuk derken zaman akıyor... yuvadan ucma deyınce baska aleme göç edılmıyor sonucta hala evlatlarısınız hala gorusuyorsunuz ılla aynı evde olmanıza gerek yok kı?

Yapacağım/planlarım bi ton var, bir de olmasa neler neler düşünücem demek ki.

Ama mutlu değil misiniz? Bir hayatınız var sonuçta, eşiniz var. Sizi seven, sizin sevdiğiniz. Kendi hayatınıza odaklanın, bir isiniz falan yok mu? Akşama kadar evde mi oturuyorsunuz, hobi edinin bir şeyler yapın. Bence bu sıkıntıdan.

Bir anne olarak cevapliyim sorunuzu, 23/13/5 yaşlarında 3 çocuğumuz var, hepsinin evden gideceği, kendi ayaklarının üzerinde duracagi anı düşündükçe heyecanlanıyoruz eşimle, bizim için en büyük mutluluk onların yetişkin olarak mutlu insanlar olmaları, o zaman bu anne babalık işini becermisiz diyeceğiz, bu arada kastettigimiz evlenmeleri değil hatta tam tersi evlenmelerine hic istemiyorum ama buyusunler, birey olsunlar, ben de o günleri goriyim istiyorum Boşuna uzuyorsunuz kendinizi, büyük ihtimalle kaybinizdan dolayı böyle düşünüyorsunuz, destek alabilirsiniz bence bir uzmandan, kendinizi çok kaptırmayın bu dusuncelere

Evliliğe adapte olamama durumları. Rahat bırak kendini düzelecek bu kafa.

Merhaba canım. Benim anladığım kadarıyla ailene karşı çok hassassin. Muhtemelen çocukluk döneminden kalan bir durumdur bu. Bir terapist ile görüşme de fayda var. Bende yaşadım farklı durumlarını. Gerçekten terapiyle halledemeyecegin şey yok Allah'ın izniyle. Erteleme bunu çünkü evliliğine de zarar verebilir zamanla bu düşüncelerin.

siz anne babadan ayrı bir bireysiniz. üçünüz tek bir kişi, tek bir vücut değilsiniz. dolayısıyla her birinizin kendi hayatı, kendi sorumlulukları, kendi sorunları vardı, var ve var olmaya devam edecek sizin gündeminiz eşiniz ve siz olmalı anne babayı düşünürken eşinizi feda ediyorsunuz, halbuki siz iki farklı aile oldunuz.

herkesin kendine ait bir hayatı var ve olmalı. anne babalar bizi doğurup büyüttü diye onlarla çok fazla zaman geçirmek gibi bir zorunluluğumuz yok ve olmamalı. kimsenin de kendini bu konuda zorunlu hissetmemesi gerekiyor bana göre. evlat olarak ailemize karşı mecburi yükümlülüklerimiz değil sadece sevgimiz olmalı ve ilgimiz, hastalıklarında yanlarında olmamız, birlikte vakit geçirmemiz hep sevgiden kaynaklanmalı.. ben böyle gördüm böyle büyüdüm. kendi ailemle asla birbirimize bağımlı olmadık. çok bağlıyızdır bir çok şeyi birlikte yapmaktan keyif alırız, birbirimizin darında da eğlencesinde de yanındayızdır ama herkesin de kendine ait bir hayatı vardır ve kimse diğerine neden daha az vakit geçirdik demez. diğer türlüsü bana çok gereksiz geliyor.

Eh ne güzel işte devreye sokun hemen o planları Kitap okumayı seviyorsanız, sayın başkanımın Calcifer topiği var burda, Ferfecir Kitap Kulübü diye. Oraya beklerim

İlla bir şekilde yollar ayrılıyor maalesef. Bende hep evlenip aynı mahallede oturan kardeşlere özeniyorum ki benim kardeşlerimle aramda 10 saat var. Fakat yollarımız ayrılması sadece evlilikle alakalı değil işle alakalı. Birde şöyle düşünelim bir arada olup niteliksiz zaman geçirmektense bir arada olunan zamanlarda niteliği artırmak en iyisi. Şu an çok karışık anlatmış olabilirim.

Güzelim, artık evlenmişsin keşkelerden kimseye iyilik gelmemiş kendini suçlu hissetme, evlenip anne babanın rızasıyla evlenmiş yuva kurmuş olman güzel birşey. Benim annem der ki kanatlanan kuş uçup yuvasına konmalı.. yaşadıkça haklılığını anlıyorum evlenmeyim ana babasının yanında kalan arkadaşlarım var hepsi pişman yaşları geçtiği için de şimdi denklerini bulup evlenemiyorlar. Eskiden ağır gelmeyen sorumluluklar ana baba diğer kardeşlerin nasılsa bekarsın deyip yüklediği işler artık ağır geliyor. O ki evlenmişsin hem yuvana sarıl hem de anne babana ama önce kendi yuvan sonra kök aileleriniz. İnanın böyle daha tatlı olur diğer türlü ana babanın sorumluluğunu hep sen yüklenirsin bir zaman sonra ağır gelir taşıyamazsın halıyken haksız olursun. Sana evinde ve de ailenle esenlikler dilerim olanı irdeleme akışına bak mutlu olmaya bak..

Şöyle düşünebilirsiniz, ileride Allah korusun aileniz bu dünyadan göçüp gittiğinde tek başınıza kalıp ailenizin evinde bir başınıza oturmayacaksınız. Çünkü severek evlendiğiniz eşiniz olacak yanınızda, kendi eviniz, hatta belki kendi çocuklarınız. Anne babanız ilerde hayatta olmadığında evlatlarınıza ve eşinize tutunup yaşayacaksınız. Vicdanınız da rahat olsun, bu yaşa kadar ailenize vefa konusunda elinizden geleni yapmışsınız. Hala da yapmaya devam ediyorsunuz. Siz iyi bir evlatsınız, ama bir eşiniz de var unutmayın onu da ihmal etmeyin sevgi-ilgi olarak.

Belki de bencil olmalıyım demişsiniz ya bencillikle yeni bir hayat kurmanın alakası nedir? Eşinize yansıtıyor musunuz bu üzüntüyü özleminizi? Eminim anlıyordur ama düşünsene bu durumda sen değil de eşin olsa yani eşin ailem ailem diye üzülüp sürekli onlarla olmak istese burada neler söylenir o adama Ana kuzusu yok işte evlenmeseydin o zaman, vay sen ne sorumsuzmuşsun bla bla bla.. Bence biraz topla kendini kocaman bir bireysin çocuk değilsin ki.

Ben zorunluluk gibi gördüğüm için değil; onlarla olmaktan keyif aldığım, yeni şeyleri birlikte deneyimleyip, bir sürü güzel anı biriktirmek istediğim için böyle hissediyorum. Allah korusun ağır bir hastalık falan olduğunda bekarlıktaki gibi yanlarında olamayız ki sonuçta evlisin, kendi sorumluluğun dışında eşinle ayrı bir hayat yaşıyorsun ve bunun üstüne ailende eklenince kendinden ödün verip her tarafa yetmeye çalışacaksın ya da boşverip akışa bırakacaksın vs. C Candyflosss Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik İptali tek ayak

Amin inşallah. Allah size de hayırlı uzun ömürler versin, çocuklarınızın mürvetlerini, torunlarınızı görün inşallah.

Belki onlar başbaşa kalmak istediler. Hiç bunu düşündünüz mü?

Annemi kaybedeli 62 gün oldu, iyi ki evlatlarım var diyorum. Bilmiyorum bi ailem olmasaydı eşim, çocuklarım daha ağır atlatırdım. Evlendiğimi, acı tatlı bi yuvada olduğumu bildi, çocuklarımı gördü diyorum. Umarım psikolojinizi çabuk toparlar daha sağlıklı düşünebilirsiniz.

Siz aslinda benim gözümde cok sanslisiniz. Anneniz babaniz yuva kurmaniza ve mutlu oldugunuzu sahit olabilmis. Ilerde cocugunuz olsa onlari da insallah görürler. Benim babam erken rahmetli oldu. Ne dügünümü görebildi nede cocuklarimi. Hicbir basarima tanik olamadi. Ailenizle zamam gecirin imkaniniz oldugu kadar. Sizinde ayni onlarin gibi kendi hayatinizi yasama hakkiniz var. Bunu unutmayin. Allah annenize babaniza hayirli uzun ömürler versin❤

Yav 30 yaşindaki birey, aile evindemi kalirmiş? Ve bu iyi evlat olmakmiş? Kizimi çok sevmeme rağmen, üniye gidince sevinirim diye düşünüyorum. Istediğim gibi tekrar gezerim tozarim, arada yanima gelip beraber gezeriz, film geceleri ne bilim ne. Benim anne olarak derdim, kizimin bana bağimli olmasi değil. Bir birey olmasidir. Dünyayi, etrafi keşf etmesidir, bağimsiz olmasidir. Ben kizima liman olmak isterim sadece. Yani 30 yaşinda kizim "keşke evde kalsaydim" dese üzülürdüm