Aynı durumdayım. Bütün gün sadece yatıyorum dua ediyorum başka hiç bir şey yapmıyorum. Yaşamayı haketmedigimi düşünüyorum kendimi yalnız çaresiz hissediyorum.. kimseye birşey anlatmaya mecalim yok. Ne zaman iyileşeceğim diye bekliyorum S

Çok teşekkür ederim. Soyleddiklerinizi yapıyorum

Resmen beni anlatmıssın aynı yaştayız çok zormus bu hastalık cok tükendim ben de bir gün pes etmekten korkuyorum Sizde kac yıldır var bu hastalık Rengarenk

Hayatım geçmiş ve şu andan ibaret. Yasadigim her gün hayatımın son günüymüş gibi.. major depresyon yedi bitirdi beni. Yoruldum artik. Allah'im affetsin bu bir isyan değil ama ağır geliyor bana... Aci cekiyorum. hic bir seyim yok ama acı çekiyorum. 3 ayı gecti. iyi bir tedavi aldigimi düşünüyorum. Bir ara iyiysem bi ara dibe vuruyorum. Adim attığım her yer boğuyor beni.. Nefes alamıyorum. Kimseye anlatamiyorum. Ailem depresyon diye bir hastalığı kabul etmiyor. Bir şey diyemiyorum. Onlar da yoruldular artik. ya 3 ay oldu. P.. k adımda bi ilaç aldım fayda etmedi doktorum e... rr diye bunlada gecti. iyi oluyorum ama bu aralar gene dibe vurdum. Dilimde o kadar çok söyleyecek söz var ki... Isyan olmasın diye ağzımı acmiyorum. Sifa diliyorum Rabbimden ama ya bir gün pesedersem.. Odum kopuyor bu düşünceden. Öyle bir şey ki anlatamam.. 28nyasindayim. Aileme göre hayatımın baharındayım ama 90 yaşında bir ruhum var.. Belki onlar bile benden daha enerjiktir.. Bazen iyi oluyorum. "oh be.. dunya vsrmis.."diyorum sonra ensemden bir ses sanki sinsice gitmedim daha burdayım diyor. Sonra başa dönüyorum ertesingun yine ayni.. Bazen uyumak istemiyorum.. bazen de uyanmak.. Yorgunumm... tukendim... Amacim yok.. hayalim yok.. Insan niçin yaşar?Acı çekmek için mi?ama yasayacagim.. cektigim acılar aşiretine kefaret olsun.. Ama Rabbim bu dertten muzdarip olanlara ve bana şifa versin.. Bu hastalığı yaşayıp da şifa bulanlar buraya yazabilir mi?gerçekten. Var mi.. Ya da bu dert kalıcı mi... L Li-moon

Çok teşekkür ederim. Soyleddiklerinizi yapıyorum. Kendimi kapatmıyorum ama bazen inişler yaşıyorum böyle elimde olmadan. Kitaolara verdim kendimi sürekli okuyorum. Gececek insallah ama tüketiyor insanı bu hastalık. Huzur gerçekten çok önemli ama nasıl kazanılır bilmiyorum. Bazen kendimi o kadar değersiz hissediyorum kii.. Mahcubiyet doluyum cevreme karşı.. Sanki dünya benim etrafında dönüyor ve kimse bana yaranamıyor gibi bir his iste.. Doktorum telkin ediyor beni ama yetmiyor bazen. L

Hayatım geçmiş ve şu andan ibaret. Yasadigim her gün hayatımın son günüymüş gibi.. major depresyon yedi bitirdi beni

çok geçmiş olsunnn çok üzüldüm. en kısa zamanda şifa bulursun inşallah canım

Acını içimde hissettim canım. Acil şifalar diliyorum. Bende anksiyete bozukluğu var. Hepimizin derdi başka ama sanki kaderi aynı. Eskiye göre çok iyiyim ama %100 bitmedi. Merak etme zamanla daha iyi olacaksın.. pes etme. Bir günde hastalanmadıkki bir günde iyileşelim. Ben hergün ağlıyordum iki ay evden çıkmamıştım. O halim maalesef bir sene sürdü. Sonra yavaş yavaş toparlandım. Lütfen kendini eve kapatma. Canın istemesede çık dışarıya yürüyüş yap. Temiz havayı çek ciğerlerine. Canın istemesede aç bi film izle. Kısacası kendini aktivitelere zorla. Kafanı dağıtacaksın iyi geldiğini hissedeceksin. ailen keşke destek olsa ama anlamıyorlarsa da anlatmaya uğraşma. Beni de kimse anlamadı. Hep kendimle savaştım. Anlatmaya çalışınca insan daha çok yoruluyor. Ailene anlatmaktansa buraya yaz daha iyi :)