anlıyorum ama ortak bir karar almanız şart.. ortak bir yolu bulmalısınız eşinizle, sizin olduğunuz kadar onun da istekleri önemli bence.. istemiyorsa da vardır mutlaka bir sebebi onu da anlamaya çalışın.. ayrıca başlıkta karar aşamasındayım yazmışsınız anlamadım ne kararı? kabul etmezse sizin memleketinize yerleşmeyi ne olacak ki o zaman? ayrıca yakına tamam diyorsa 1 saatlik yol bişey değil, madem anneniz babanız dinç, gelebilirler size sık sık.. insanlar istanbulda hergün ondan fazla yol gidip geliyor işe gitmek için. N

senin olayında bebeği ikinci plana attım öznem eşindi açıkçası o yüzden öyle bi yorum yaptım canım, yerinde olsam dediğim gibi yapardım hem 1 yılım kafamı dinleyip ailemle geçireceğim dolu bir zaman olurdu hem de eşime tamamen rest çekmemiş olurdum 1 yıl sonunda o askerden dönünce duruma bakardınız N

Böyle çok defa anlattım bu fikir geçen yazdan beri aklımda.. Ablamın çocuğu olunca ailemin, kuzenlerin desteğini görünce kendime acıdım ailem 1000 km uzaktan bana nasıl fayda sağlayacak.. Çalışan insanlarız ücretsiz izne ayrılsam tek maaşla çok zor geçinmek hele birikim falan yoksa.. Ayrıca onu da düşündüm 2 yıl izin alsam ben şimdi bile depresyona giriyorum, dertleşeceğim evine rahatça girip çıkabileceğim insanlar yok diye o zaman iyice bunalıma girerim.. Eşim başka illere tamam diyor.. Memleketime yakın olan, fakat hiç bilmediğim kimsemizin olmadığı bir ilde gene tek başıma olucam gene annem bakamayacak çocuğuma yani mantığı yokki ben küçük çocukla ne kadar gidip gelebilecem.. Çocuğa bakıcı bakar diyor, bunu öyle rahat söylüyorki kendisi masadan tabağı kaldırmakla ev işlerine yardım ettiğini düşündüğü gibi bebek bakımına yardımcı olursa işler yine hep bana kalacak demektir..

kaç yıllık memursun 5 yılı bulduysan 1 sene ücretsiz izne ayrıl git ailenin yanına orda kafanı dinle belki böylesine bencil bi adamdan çocuk yapmak bile istemeyebilirsin N

hayatınız az çok bizimkine benziyor ben de tayin olduğum ilde eşimle evlendim evlenmeden öncede nerde yaşayacağız olayı gündemdeydi. annemler benim memleketimde olmamı istiyorlardı hala da istiyor. eşim o zamanlar özel bir şirketteydi benim memleketimde iş bulamam falan dedi neyse biz karar verdik ve eşimin memleketinde ev kurduk... ben bundan çok rahatsız değildim açıkçası ama zamanla her şey koymaya başladı bir düğüne gidersin herkes yabancı iş yerindede arkadaşım yoktu fazla... onun aileside biraz kendi halinde kötü değiller ama hani gidelim gelelim arayalım soralım olayı yok... neyse eşim kppssyle ikimizinde memleketine çok uzak bir yere atandı yani artık eşit uzaklıktaydık buna içten içe sevindim gel gör ki burda çocuğumuz oldu ve yabancı şehirde olmanın ne kadar zor olduğunu o zaman ikimizde anladık... ben ona hiç bir zaman şuraya tayin isteyelim v. s demedim... memleketime zaten gidemeyiz orda onun kurumu yok. olsa bile erkekler böyle inatlaşınca gitmez. ama hep dua ederdim beni anlasın gurbeti anlasın derdim. evet anladı ama ikimiz içinde zor oluyor. çocuğu bırakacak kimsemiz yok hastaneye kontrollere gitmem lazım kızımı kime bırakayım. en azından onun memleketinde olsak bırakacak birileri olurdu... gelelim size bence eşiniz memleketinize yakın bir yer istiyorsa kabul edin. eğer zorla kendi memleketinize götürürseniz sürekli başınıza kalakacaktır bunu ve huzurlu olayım derken huzursuz olursunuz. ama ilk önce başka memlekete sonra da kendi memlketinize gidebilrisiniz. çocuk olunca eşinizde bunu kabul edecektir. kaldı ki şöyle düşünün kendi memleketinizde olabilirdiniz ve anneniz çocğunuza bakamayabilirdi babanız v. s rahatsız olabilirdi yine bakıcıya veriridiniz... bence siz bunu takıntı yapmışsınız kendinize çevre oluşturun çocuk olunca çevrede artıyor çocuklu insanlarla görüşmeye başlıyorsunuz zaten ondan vakit bulup sosyalleşemeyeceksiniz bir dönem... tabi ki gönül ister ki ailenize yakın olun ama artık evlendiniz ve buradasınız mantıklı olanı seçmelisiniz... ayrıca ona da hak verin siz ailenize yakınsanız o da olmak isteyebilir ikinizde uzak olun ya da 3 4 saatlik mesafeyle kendi ailenize yakın olun... N

Benim ne kadar mutsuz olduğumu görüyor fakat tayin zamanı şu ilçe küçük, bu şehir olmaz diye kendince bahaneler uyduruyor izmire de bizim puanımız yetmiyor.. Bir 10 yıl bekleyeyimmi izmiri?

Bu yıl kabul etmezse sonra hiç olmazmış gibi hissediyorum.. Çocuk olunca anlar diye düşünüyorum fakat o saatten sonra aklı başına gelse ne olacak.. Biz belli süreler tayin isteyebiliyoruz, mesela tayin istedik diyelim başka bir şehre en şaz üç yıl kalmak zorundayız. K

Teşekkür ederim vakit ayırıp yazdığınız için aksine ben farklı yönlerden bakmak için buraya konu açtım kesinlikle yanlış anlamıyorum.. Siz yurt dışına gelin girmişsiniz bazen düşünüyorum ben de sizin durumunuzda olsam hiç yapamazmışsın gibi geliyor.. Ben buraya adapte olamadım çünkü hep Ege'ye tayin hayali vardı her yıl belki olur diye umutlandım, hiç kendimi buraya ait hissedemedim. Ailenizin, çevrenizin size yakın olmaması sizi güçlendirmiş bende de tam aksi etki yapıyor daha duygusallaştım daha kendime güvenmez oldum..

eşine de bu şekilde bize anlattığın gibi mi anlattın memleketine tayin istediğini? bu şekilde anlattıysan kabul etmiş olmalıydı çünkü gayet mantıklı sebeplerin var.. buna rağmen hala istemiyorsa, o zaman senin memletine çok yakın bir yeri teklife sun.. yani 1-2 saatlik mesafede bir yer.. hem böylece sen de aile de yakınların da rahatça gidip gelebilirsiniz..

Kendi psikolojimi düşünerek bunu yapmalıyım aslında, bakalım bu fikrime nası bakacak.. Farklı memleketten evlenmeyi düşünsünler bir kere değil 5 kere düşünün çünkü hep iki aileden de uzak kalmaya mahkum oluyorsunuz bunun sonu malesef yok.

Esinizin gorusunun degismeyecegi acik, bosa huzurunu bozma. Kosullara uyum saglamaya calis. Izmirse izmir tutmuyosa baska sehir, ailen yakin oldu mu sik sik gider gelirsiniz en azindan, oluruna bak. Bi de gittigin yerde de iyi iliskiler gelistir. 5 yildir yasadigin sehirde saglam dostluklar siki baglar gelistirmediysen biraz da senin sucun. Ailen kendi ailen olsa bile yakin iliski o kadar cici bisey degil N

Karadenizin hangi ilindesiniz? Burada bir kaç ilin merkezleri harici kapalı bir hayat vardır bilirim. İlçeleri daha da sorundur bu konuda. Ve diğer söylediklerinizde sonuna kadar haklısınız. Eşiniz sanırım sabrınıza güveniyor. Tamam ilk zamanlar mecburiyetten katlanılmış hali ile. Başka bir seçenek yok ortada. Fakat şimdi aile ile aynı şehirde yaşamak gibi bir durum söz konusu iken insan nasıl katlansın yalnızlığa. İçi rahat nasıl olacak. Askerdeyken durumlar çok değişiyor hayata bakış açısı bile değişiyor erkeklerin. Hiç mi aklı gitmeyecek tamam siz dayanmış katlanmışsınız zamanın da ama bu durum farklı evli bi erkek kapalı bir ortamda eşinden bi haberken rahat olamaz ondan iyi olduğundan emin olmak ister. Sanırım eşiniz askere gitmeden bunun önemini anlayamayacak N

canıım sen dolmuş taşmışsın yine. seni en iyi anlayan benim biliyorsun. ben de inatlaşma diretme memleketim diye derim. yakın biry yere kapağı atın önce sonra ki admın memleketine gitmek olsun. inatlaşmayla bir yere varılmıyor benim ki şimdi gidelim dese 5 saat uzaklıkta bile olsa giderim emin ol. hafta sonları gidersin ailenin, arkadaşlarının yanına onlar gelirler. çok üzme kendini orada kalmaktansa ailene yakın bir yere gitmek iyidir. iyi haberlerini bekliyorum... H

şimdi eşiniz askerdeyken 1 yıl siz yalnız mı kalacaksınız? eşinize söyleyin işte. ben yalnız sıkılırım, korkarım diye. en azından ailenizin yanına taşınmazsanız bile 1 yıl ailenizin yanında olursun. 1 yıl geçtikten sonra eşin askerden döndükten sonra belki ikna edebilirsin onu olamaz mı? ama siz çok doğru düşünüyorsunuz. eğer çocuk yapmaya karar verdiyeseniz çocuk doğduktan sonra insan kendi yakınını görmek ister yanında ona yardımcı olmasını ister ama malesef erkekler bu kadar inceliklere girmezler. herşey onlara çok kolay gelir. asude_bahar

Off bilmiyorum düşündükçe daralıyorum.. N

Anlat bence esinede aynen boyle yazdigin gibi.. Elbet anlayacaktir seni, sevmedigin biyerde yasamak istemedigini felan soyle yani... N

Bunları deneyip de ikna edemezsem şurada kaldı 4-5 ay artık bende bildiğimi okuycam.. Biraz da o düşünsün sonrasını..

Daha öncede 3 yıl yalnız yaşadın diyor.. Bir yıl bişey değil ona göre.. Tamam yaşadım da çok zorlandım şimdi bildiğim için yaşayacaklarımı şimdiden endişeleniyorm.. Onu da anlıyorum askere gidecek olan o ve o da zorluk çekecek ama ben ancak ailemin yanında rahat edebilirim bunu da bilmesi lazım..

Fikirlerinize çok ihtiyacım var lütfen yardım.. asude_bahar

Ben aynı ilde 5 yıldır yaşıyorum fakat 3 yılı başka ilçedeydim son iki yıldır bu ilçedeyim.. Çok sosyal olmamakla birlikte arkadaşlık kurabilen biriyim dostluklarım hep iş yerimden oldu fakat küçük ilçeler geçiş yeridir yıl geçtikçe arkadaşlarım da tayin istediler başka şehirlere.. Bu ilçede de arkadaşlarım var fakat benim bahsettiğim dertleşebileceğim birbirimize yardımcı olabileceğimiz dostluklar kurmak.. Belli bir yaştan sonra böyle dostluk kuramıyorum.. Lise arkadaşlarım Üniversite arkadaşlarımla böyleyim, onları arıyorum ister istemez.. . push ; N

yahu 3 yıl yalnız yaşadın ama o zaman evli degildinki şimdi sana alıştım yoklugun çok koyacak duvarlar üstüme gelecek de bu şehirde kalamam her yer bana seni hatırlatacak daha kötü olacam de N

Tayin istedikten sonra en az 3 yıl yer değiştirmiyoruz, çocuk konusunu daha da erteleyemem sadece bana eziyet olacak bu durum hangi kadın istemezki hamileyken işten çıktığında annesinin yemeklerinden yemek, yada bebeği rahatsızlandığında annesinden yardım almak.. N

Sağolun aynen öyle bir yaşama sahip bu ilçede.. Hani sosyal bir ortam oluşturayım desem çok zor herkes ailesiyle iç içe öyle dıştan insanlarla sıkı ilişkiler pek kurulamıyor.. Evet malesef rest çekmesem anlamadan askere gidecek gene sıkıntıyı çeken ben olacam işim gereği öyle rapor al arada memleket git de olmuyor sonuçta üzerinizde sorumluluklarınız oluyor..

Belediye, üniversite.. vb kurumlarda değilseniz tayininz rahat çıkar. Belkide en güzeli eşiniz yavaş yavaş memlekete taşımanız. Dediğim gibi önce yakın bi il sonra memleket N

Yazdıklarınız için teşekkürler.. Ben malesef böyle detaycı bir insanım çocuk düşündükten sonra özellikle böyle oldum, öncesinde aileme haftasonun gidip gelecek kadar yakın olsam yeterli diyordum.. Yakın arkadaşımın ve ablamın bebekleri olduktan sonra etrafta destek olacak insanların var olması gerektiğine inancım arttı.. Yalnızlık duygusu kimsesizimi hissi yaşıyorum.. Çocuğum kuzen, dede, dayı, teyze sevgisi tatsın istiyorum N

yok siz eşinizle bir karara varmadan kesinlikle tayin istemeyin, emri vaki yapmış gibi.. anlattığınız şeyler bana mantıklı geldi, bunları eşinizle konuşmuşsunuzdur heralde, neden gitmek istemediğini söylüyor mu? N

Anlatıyorum ikna olmuyor.. Askerlik sonuna ertelersek burda bir yıl kendi başıma kalıcam bunu nasıl kaldırabilirim bilmiyorum, görülebileceğimiz yakın hissettiğim arkadaşım bile yok burda.. N

Benim rest çekecek cesarete ihtiyacım var ve bu bir blöf olmayacak, yani istediğim gibi olmayınca sonuçlarına katlanabilmeliyim..

Anladim.. Yine de esiniz son tahlilde kabul etmezse cok uzmeyin kendinizi, bazen bagimli olmayan iliskiler daha saglikli oluyor. Herseyde inanin bir hayir var. Bir arkadasim esinin ailesinin yasadigi sehirden ayrilip kendi ailesinin bulundugu sehre gelmek icin ciddi efor sarfetti, yakin bi ev tuttu kendi ailesine vs, su an annesi ve ablasiyla cok kotu iliskileri var. Genellemek yersiz olur ama bazen yakinlik o kadar da tatli olmuyor. N

Haklısınız. Belki onu ikna etmek için onun yolundan gitmelisiniz. Memleketinize yakın bir ilçeye tayin aldırın. Tayin alma sıkıntısı olmayan bir kurumdasınız sanırım. Memleketinize mesafe olarak en yakın memlekete gidin. En azından hafta sonları ailenizle olabilirsiniz. Askere gittiğinde durumu illaki idrak edecek, belki o zaman teklif etseniz tekrardan memlekete onay alabilirsiniz N

dualara sığının derim, Allah herşeye yeter. hakkınızda hayırlısı olsun N

Esiniz cok ama cok bencil askere gidecek ve sizin ne yapacaginiz onun umrunsda bile degil heryolu denediyseniz rest cekin ya gelirsin ya gelirsin diye belki bu ise yarar ayrica nekadar bencil oldugunu da bi hatır latin N

damardan gir duygu sömürüsü yap askerligi bahane et aslında bahane de degil duruhatice

Babam annem ablamın evine bile pek gitmezler rahatsız etmeyelim diye siz gelin derler, benim evimde de bakmak istemezler, babam kendi evi dışında asla rahat edemez rahatsızlık veriyorum diye.. Birda şöyle düşünün zaten çocuğuma bakacaklar gönüllü, birde hergün gidip geliverin nasıl derim, bizde kalsalar aynı evde nasıl olur o da çok zor.. N

biraz duygusal yaklaşsanız eşinize 5 yıldır ailenizden uzak oldugunuzu onlar özlediginiz artık yanlız kalmak istemediğiniz ruh halinizi anlatsanız belki fikri değişir.. bi de eşinize 2014 yılında oldugunuzu hatırlatın ne demek hanım köylu şartlarınza neresi uygunsa orda yaşarsınız çevreye hesabı verceksiniz... bence kararlı ve sabırlı olunsizin bu kararınızı gördükce fikri değişebilir... yapamazsa kendinin istediği bi yere tayin isteyebileceğiniz söyleyin denemeden karar veremez... N

Eşinizin haberi olmadan tayin almayın. Peki nasıl içi rahat olacak sizi bilmediği bir memlekette bir yıl yalnız başınıza bıraktığında buna ne diyor sordunuz mu? N

tabiki çocuğunuz bunları yaşasın şu anda benim kızım çok yalnız kuzeni yok iki taraftanda halasına aneannesine yabancı senede bir kaç kez gördüğü için yanlarına bile gitmiyor... ben de çok üzülüyorum fakat demek istediğim eşinize ılımlı bir şekilde yaklaşın inada bindirmeyin... olabilecek ihtimalleri değerlendirin ailenize şimdilik biraz yakın olun daha sonra. ocuk olacak ve eşinizde birirne ihtiyacınız olduğunu anlayacak eminim... çok büyütmeyin kafanızda daha da çıkılmaz hale gelir yapamam burda dedikçe daha da çok bunalırsınız bu arada hangi şehirdesiniz ben de karadenizliyim merak ettim N

ikna etmeeye çalış şimdi adama askerlik psikolojisi çökmüş bunalmıştır zaten N

tam olarak neye şaşırdın anlamadım herkes için o yorumu yapmazdım ama eşin uzlaşmıyosa en azından o askerdeyken ailenin yanında olursun diye yazdım sen bilirsin tabiki, bizde şark dönüşü Ankaraya gidicez kısmetse, ailelerimiz orda, ama onun ailesi x şehrinde benimkiler y şehrinde olsa idi ikisindede yaşamak istemezdim şahsen N

vallahi bilemedim.. ne siz bir adım atıyorsunuz anladığım kadarıyla ne de eşiniz.. herkes kendi isteğinde sabit fikirli, pek anlayış, orta yolu bulma isteği sezemedim.. halbuki birbirinden çocuk sahibi olmayı isteyecek kadar birbirine bağlı olan, birbirini seven eşler, bunları düşünüyor olması gerek.. anlayışlı olması orta yolu bulmak için çabalıyor olması gerek.. bence siz çocuk olayını biraz erteleyin o zaman, üzülerek söylüyorum ama daha bu sorumluluğu alabilecek bir çift gibi görünmüyorsunuz.. evliliğiniz biraz daha otursun birkaç yıl dha geçsin bakalım, belki onun fikirleri değişir.. erkeklerin askerlikten sonra daha da olgunlaştıklarını söylerler, ben tam bilemiyorum benim eşim askerlikten önce de olgundu bir farkı olmadı dönünce de ama, sizin eşiniz belki askerlik sürecinde bazı şeyleri düşünme, sindirme fırsatını bulur.. umarım ikinizin de mutlu olacağı bi orta yol bulabilirsiniz.. N

Ortak karar almak tabiki de önemli.. Fakat ben ona bazı konularda karar alma hakkı veriyorum, mesela yüksek lisansına hiç karışmadım hatta destekledim kendini geliştirmesi için, başka şehre gidip geldi her hafta, maddi manevi vaktini ayırdı destekledim onu.. Şimdi ben anne olmak istiyorum, çevrem olsun istiyorum.. Olmuyor bu yaştan sonra eski dostluklarım gibi arkadaşlık kuramıyorum.. Eşim pek arkadaş aramıyor iş ortamı yeterince sosyal eve gelince beni bile dinlemek istemiyor bazen.. O yüzden beni anlamıyor.. Bu arada benim işim malesef insanlarla iç içe değil evde yalnız işte yalnız patlıyorum..