Çok aşık oldum, şiddetle, bir anda, yangından mal kaçırır gibi. Kokusuna "aşk" adını verdim, ona "aşk kokulum" dedim. Bakışına, gülüşüne, nefesine henüz isim bulamadım her biri dünyanın en güzel manzarası gibi.. Bakmaya doyamam gibi, biraz benim gibi, biraz rüya gibi, canımın bebeği gibi, gözümden sakınıyorum gibi.. Uğruna tüm dünyayı reddetmek gibi, dünyanın yerine sadece onu koymak gibi, etrafında dönüp durmak gibi.. Sarılsam mı? Öpsem mi? Sevişsem mi? üçlemi arasında dolanıp durmak gibi, ne yapsam doyamam hissi gibi.. Çocuk kahkası gibi, huzurun can bulmuş hali gibi.. Mesela sesi; sadece benim duyabileceğim bir melodi barındırıyor içinde, dünyanın en neşeli melodisi, bu yüzdendir sesini duyar duymaz gülümseyişlerim.. Ve beni daha da gülümseten bir gerçek varsa o da tüm bu güzelliklere benim sahip olmam, "bu adam benim" diye özgürce söyleyebilmem.. Bana baktığında, karşımda gözlerinin gülümsemesi.. Birinin gözündeki gülümsemeyim ben artık, gülümserken kıvrılan dudağıyım, bazen üzüntüsü, çoğu zaman neşesiyim.. Ben onun beni sevdiği kadarım.