insanın hayatını boş şeyler doldurunca dolu şeylere yer kalmıyor... anlatması zor demiştim ya hani... çok uzun hikaye... çok mücadele ettim.. böyle düşünmemin nedenleri var... şu an asıl mesele nasıl eski halime dönebilirim, kocam yanımdayken... yani insan memnun olmadığını bildiği halde nasıl katlanır evliliğe? çözüm arıyorum... asude_bahar

bu cümleleri ben yazdım sandım.. bu kadar mı aynı olur hissedilenler.. T

ben uzun bı surec sonunda evlenıcem ve asıl bu deneyımı yasamısların tecrubelerını dınlemek ıstıyorum yardımcı olursan sevınırım M

galiba asıl sorun burda.. hala emin değilken evlenmişiz. insan gönlü rahat olaraki emin olarak bu kararı almalı sanırım. ben evlilik öncesi de çok mücadele ettim. hep bir umut... işte.. insan çok sevince çabuk vazgeçemiyo.. aslında bana kalsa görüşmeye başladığımız ilk bir buçuk ayda anlamıştım olmayacağını.. ama o kabullenmedi.. o da çok seviyor çünkü.. ben çok ayrılmaya çalıştım ama o sözler vererek beni ikna etti hep bir şekilde.. bir türlü bitiremedim. evlenmeden önce karmakarışıktım. kırgındım... kızgındım... ne bileyim.. biraz da kişilik herhalde.. millet bi hata gördümmü tekmeyi atar, bize ise sabretmek öğretilmiş bi kere... T

arkadaşlar bilmiyorum içinizde benim gibi olan var mı ama yaklaşık iki yıllık evliyim. eşimi de -önceden daha da çok- şimdi ise 'çok' seviyorum ancak evlenmeden önce de ondan memnun değildim, bana sözler verdi.. evlendik... sözlerini tutmadı. onunla çok konuştum.. beni anlıyor, hak veriyor, üzülüyor ancak yeterince çaba sarfetmiyor. çok zor zamanlar geçirdim, geçiriyorum.. ancak sabretmeye ve bu durumla başa çıkmaya karar verdim çünkü küçük bir bebeğim var. benimle aynı durumda olan arkadaşlar! rahat hissetmek için neler yapıyorsunuz? ben hobilerime yoğunlaşıyorum. siz? M

sözler? maddi şeyler mi? ne bileyim anlamadım T

Ben sizi çok iyi anlıyorum. Bazen içimden abartıyor muyum acaba diyorum, ama yok işte, aşk bitti bende. O aşkın bitmemesi için de elimizden geleni yapalım, her an tetikte olalım diye çok da uyardım, hem onu hem kendimi. Ama yılllar yıllar önceki meseleler halen aynı, hiçbir değişiklik yok. Dediğiniz gibi, ben artık irbirini çekmeyen birbiri için emek vermeyen insanlara da kızamıyorum. Emek ne için verilir ki? uYUŞMAYAN KARAKTER YAPILARINI uyuşturmak için emek verilmez, onun adı zorlamadır. İnsan çocukluğunda ne gördüyse o. Ben de birlikteğimizin ilk aylarında anlamıştım uyuşmayacagımızı, ama sonra törpülenir düşüncesi ve psikolojik bağımlılığımla, genel ruhsal çökkünlüğümle kafamda kaç kez bitirdiğim şeyi en sonunda nikah masasında bitirdim. Bakalım bi bitiş daha yaşanır mı başka bi yerlerde... asude_bahar

ama bi çözüm yolu olmalı değil mi? maden boşanmak istemiyorum.. durumu kabullenip hayata geri dönmenin bi yolu olmalı.. önceki hallerime göre şu an çok daha iyiyim ama yine de işte... en son psikoloğa gitmeye karar verdim ama devlette psikeatri varmış psikolog yokmuş herhalde yeniden araştırmam gerek. eski huzuruma kavuşmak istiyorum. eşimi hem seviyorum hem nefret ediyorum. Allah a dua ediyorum 'içimdeki kini sök at...' diye...

eğer emin değilsen o süreç daha da uzasın daha iyi.. kafan durulmadan evlenme derim ben... T

onu anladım kuzu da nasıl bir hedef ki ikisi bir arada olmuyor, onu çok idrak edemedim.. T

:'''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''' ah bi becerebilsem.. o yanımdayken öyle zor ki... ben siyah beyaz bi insanım.. gri yok hayatımda... birine yaklaşsam diğerinden uzaklaşıyorum:''''''''''''''''''' T

öyle değil.. anlatması çok zor... özetle şöyle diyebilirim; benim hayatımda en önemli bir şey vardı.. manevi bir şey-ben ona en baştan hayatımın hedefini söylediğim halde, bu hedefin herşeyin üstünde olduğunu, kendisinden de önemli olduğunu söylediğim halde, her şeyi en ince ayrıntısına kadar anlattığım halde bana açık davranmayıp, kendisini farklı tanıtıp, uzakta olduğumuz için benim kendisini yanlış tanıdığımı iddea edip, bir şekilde evlilik sonrasına vaadler vermesi... ve ben ona açıkça söylemiştim.. hatta kendisi de "bir yıl içinde hala sözlerimi tutmamış olursam istediğin yere gidebilirsin" demişti boşanmayı kastederek.. evlendik... günler geçiyor.. sabrediyorum.. sonra aylar geçmeye başladı.. hiç bir çaba yok... sonunda beni kaybedeceğini bildiği halde... işte... ağlamakla geçti zaman..

ve eğer bu da sınavın bir parçasıysa çok zor... altından kalkamıyorum:''''''''''''' asude_bahar

Tugbasevban, daha önceki mesajlarında demişsin ya, onu sadece hayatımdaki figürlerden biri olarak görmeye çalışıyorum, belki böylece etkilenme düzeyim azalır diye... Biliyor musun aynısını ben de kendime bu şekilde ifade etmiştim aynen. Yani herhangi bir uzak arkadaşı takma düzeyim nasıl "bir yere kadar"sa evlilik olayına da öyle bakayım dedim. Uzun yıllar evli kalan işadamları işkadınları sanki çok iyi anlaştığından, aşk dolu bi hayat yaşadıkalrından mı evli kalabildiler? Hayır, sadece evliliği hayatlarının bir parçası olarak gördükleri için diyer öğütler verdim kendime... Ama sanırım ben aşk kadınıyım Aşk bitti mi olmuyor. Haa yanlış anlaşılmak istemem, öyle çok ayran gönüllü, ya da saatlerce mehtabı izleyelim, aşk balonlarının içinde yaşayalım derdinde olan 15 yaşındaki kız değillim. Ama hem onun yanında kendimi güvende hissetme hissim neredeyse hiç oluşmadı hem de fiziken de soğumaya başladım. Artık biyolojik bebek saatim de geldi sanırım, ama daha ilk aydan uymadığımızı göre göre buraya kadar geldim, şimdi bi de hatalarıma hata eklemekten korkuyorum. Diğer yandan da ne derdin var ki diyorum kendime. Ye iç gez toz, arkadaşsızlık senin derdin diyorum. Ya Allah O'nu da elimden alırsa diye korkuyorum. T

ay ben anlamadım :44:

genel sıkıntılarınız neler tatlım :26: . push ; T

evet bu durum bendede var bende elşimi çok seviyorum ama velenmden önce verdiği sözleri hiç tutumadı evlendik bir balayına bile çıkamadık biyerlere gidelim diyorum işlerim var diyo bana verdiği söleri hiç tutmadı tusa bile dediğin gibi bir çaba göstermiyo. T

senin sorunun ne boyutlarda, hayatını ne kadar etkiliyor bilemiyorum ama eğer benim kadar yıpranıyorsan sakın bebek düşünme derim.. ben de düşünmüyordum.. belki bir gün emin olursam diyordum.. ama oldu işte.. T

Her gecen gun dahada mutsuz oluyorum. icim daraliyo kizim olmasaydi 3yil icinde bosanirdim kesin. hic mutlu degilim. Eski gunlerimi ozluorm hep. evlendikten sonra hc arkadasim kalmadi zaten fazla yoktuda iste. bosa koyuyorum dolmuyo dolu kismi zaten almaz... oyle karmakarisigim Y

aslında hatalı bendim.. kimse bu kadar büyük bi sevgiye karşılık veremezdi ki... ölçülü sevmek lazım... ben beceremedim... T

zaman geçtikçe benden bir şeyler götürdü hep... hiç olmak istemediğim bi insana dönüştüm.. kendimi bir çamura saplanmış gibi hissettim.. gittikçe batıyordum... hayatımın en büyük çelişkisini yaşıyordum...

hele evliliğimizin ilk yılı... bana verdiği sözleri tutmadığını gördükçe, kırıldıkça ağlamaktan harap olurdum... hatırlıyorum sabahları işe gözlerim kıpkırmızı şiş gelirdim.. haftanın 7 gününden 4 günü falan böyle olurdu... sabah akşam hüngür hüngür... T

Ben o hedefi az çok anladım canım benim. Ben de hep onu hedeflemeye çalışıyorum, ama bu durumun bazen zararı da oluyor, bu dünya gözümde küçülüp hiçleşiyor... Eğer benim anladığım şeyse senin dediğin şey, O hedefinden şaşma, sınav dünyası değil mi, en uzun süreninki 100 yıl sürüyor. Bu yaşadıklarımız da farklı alanlardaki sorular işte, doğru cevaplarız umarım. asude_bahar

kızlar bura tam benim topicim :87: ben de evlendiğine pişman olup da boşanmak için yeterli gerekçesi olmayan, aynı zamanda eşine karşı büyük de bir sevgisi olan bir insanım.. eşimin en sıkıntılı yanı, inadı.. tam bir koç burcu.. birşeye kızdı mı küser, inad eder, uzatır.. ben de ikizlerim.. hemencecik geçer sinirim.. geçse ne olur? adam suratıma bakmıyor.. aynı evin içinde 2 yabancı gibi günler geçiririz.. üç beş gün sonra siniri anca geçer.. işte o suratıma bakmadığı günlerde, ondan nefret ediyorum.. ama iyi olduğu günlerde de yanından kalkıp wcye bile gitmek istemiyorum.. maalesef ki iyi olduğu günler çoğunluk arz etmiyor T

bir de sevmek işleri bazen çok zorlaştırıyo.. mesela diyorum ki onu yok farzedeyim.. herhangi bi insanmış gibi.. ne biliyim üniversitedeki oda arkadaşımmış gibi.. önemsemeyim diyorum.. olmuyo... bana verdiği zararı -bütün hayat sevincimi, huzurumu aldı götürdü- unutmaya çalışıyorum.. hiç bir şey olmamış gibi savranmak istiyorum.. olmuyo.. T

Ben sevgilimden ayrildiktan sonra bunalima girdim. hic bitmeyecek zannediyordum bitmesini kabullenemedim. ama o bitirmisti ve hayatinda baska biri vardi. cok mutsuzdum tanistigim hickimseyi sevmedim ondan sonra. kararsizliklar icinde evlenme karari aldim. esimle 1 yildir arkadastik herseyimi anlairdim o da hep dinlerdi. cok anlayisli kibar biriydi hep. evlenmeden once. mantigimda kalbimde bu evliligi onaylamasada evlendim. nasil anlataymki herseyi kisaca. bi suru hayal kirikligi yasadim. esim hep kirici konustu. zaten evlendikten bir ay sonra cocuk yapmaya karar verdik. bi sekilde ikna oldum. aslinda hemen cocuk istemiordum. daha birbirimizi tanimadan. evet. İki iyi arkadas olmustuk ama sevgili es olamadik. sorun burdan basliyor. tabii ben cok sessiz kaldim yasadigimiz sorunlar karsisinda simdiki gibi tavrimi koysaydim davranislari daha farkli olrdu kesin. biraz karisik yazdim ama nerden nasil basliyacagimi blmiorm T

aynı şeyleri düşünüyoruz sanırım.. ben, -o hayatıma girmeden önce- çok gerçekçi bi insandım.. karakterlerin uyması en önemlisi derdim.. hatta görüşmeye başladığımız ilk bir buçuk ayda kesin tahlilimi yapmıştım.. biz uyuşmuyoruz birbirimizi üzmeye kalmadan ayrılalım dedim. o bir şekilde gönlümü aldı çünkü çok seviyordum onu. yıllar önce platonik sevdiğin insan sana yıllar sonra bir mail atıyo... düşünsene o da seni seviyormuş... bir hafta yemeden içmeden kesilmiştim farkına bile varmamıştım... öyle mutluydum.. sadece susadığımı hatırlıyorum... tarifi olmayan bir mutluluktu.. yıllardır içime attığım sevgi, ben bittiğini sanırken halbuki birikip katlanmış gizlice.. o mailden sonra da "hadi hayırlısı.. inşallah uyuşuruz" diyordum kendi kendime... uyuşmadığımızı bildiğim halde, onun verdiği umutlar tuttu beni... zaman geçtikçe daha çok kırıldım.. içim cayır cayır yanıyordu acıdan.. 7 ay her gece hüngür hüngür ağladım.. ve dediğin gibi; çok uyardım onu... sevgimi törpüleme dedim.. ama nafile.. bir olay daha oldu.. ve kalbim buz tuttu sanki... artık eskisi gibi yanmıyordu.. aylarca da buna ağladım... söküp almıştı sevgisini içimden.. çok canımı yakmıştı... neden eskisi gibi içim yanmıyordu artık? T

ben de eskiden ne kadar huzurlu olduğumu düşündükçe saatlerce ağlardım.. şimdi düşündüğümde yine ağlıyorum ve düşünmemeye çalışıyorum.. çünkü çok yıpranıyorum.. işin içinden çıkamıyorum... aynı dediğin gibi karmakarışıktım ben de.. ama artık o kadar zaman oldu ki her şey kafamda net.. ne zaman nasıl hissedeceğimi bile biliyorum.. düşünceler başıma üşüşünce bir kaç dakika içinde saatler sürecek ağlama krizlerine giriyorum. onun için eşime diyorum ki:"benim o halimi gördüğünde hemen sarıl gönlümü al" çünkü o hemen bir şekilde beni yatıştırabilirse saatler sürecek ağlamalarım dakikalara düşebiliyo.. neyse ki benimki suçunu kabul ediyo en azından pişman hissediyo, değişemese de... seninki suçunu kabul ediyo mu bari? T

kendini olduğundan farklı tanıttı.. tutamayacağı sözler verdi hep... neden? beni kırmamak için.. beni sevdiği için... beni kaybetmemek için.. asude_bahar

yani hayatımdaki en önemli hedefe yaklaşmaya çalışsam, eşimden uzaklaşıyor, eşimden nefret ediyorum. eşime yaklaşsam, hedefimden uzaklaşıyorum... çünkü o hedeften o beni uzaklaştırdı diye düşünüyorum ve tam 4 yılım onun yüzüne boşa geçti gibi düşünüyorum.. T

şimdi ona karşı hissettiğim kuru bi sevgi... bir dönem nefret ettirdi kendisinden... kurtulmak istiyordum.. çıkmıyordu içimden.. hala bu kadar sevebilmem bile imkansız görünüyordu . ne kadar güçlüymüş sevgim.. nasıl bu hale getirebildi.. nasıl yıpratabildi bu kadar... asude_bahar

ben de evlenıcem de senn evlendıkten sonra yasadıgın sorun nedr? Y