Panik atak hastalarıyla ilgilenmek gerçekten yorucu çok iyi bilirim. Ama yapıcak bişey yok canım. Allah yardımcın olsun. askiminaskiyim Penceresiz kaldım

canım benim öncelikle Allah kolaylık versin hastalıklarla uğraşmak zor.. annenize kızmayın çünkü adı üstünde ANNE kıyamıyor işte... tamam sizde evladısınız ama ablanız rahatsız istem dışı ona karşı koruma içgüdüsü daha fazla... Allah sabır versin umarım iyileşir..

hastaymış ondandır heralde teli kapat şarj bitmiş dersin.

bak gördünmü kıyamıyorsun işte.. şuanda söyleniyorsun kızıyorsun sonra geçiyor :) Rabbim babanada ablana şifa versin.. annene sana sabır ve sağlık versin..

Geceleri çok geç yatmadığım halde, gündüz uyanmak istemeyip, 2-3'de uyanırdım. Ve dvd'e bir film takar onu izlerdim yatağın içinde. Acıktığımda mutfağa gidip alır gelir yatağın içinde yerken film seyrederdim. Yataktan çıkasım, yıkanasım gelmezdi. Hatta o dönem fotoğraflarımda gözlerim yumuk yumuk. Uyuyunca unutuyordum çünkü. Sonra enerji ilaçlarına başlattı psikiyatr. Hem de iki tane. Bildiğin uykuyu alan iki ilaç. Bir de antidepresan. Ha bir de yeşil reçete ile alınan resmen morfin tarzı bir ilaç yazdığını söyledi. Ama acil sinir krizlerinde sadece yarım içecektim. Dinlemedim tabi sinir krizlerim o kdr çoktu ki ben bütün içtim, böyle ağızda eriyor dil altı gibi. Bütün içtim çünkü geçmiyordu. Ama her şeye rağmen uyumaya devam ettim. 2 tane ilaca rağmen. O bütün içmeme rağmen de asla sakinleşemedim. Sadece dışarı ifade etmeyi bitirmiştim. Ama içimde fırtınalar, volkanlar... Dışarıdan şeker bir kız görünüyordu Sorcha... En kötüsü de buymuş, dışarıdan sakin ve gülümseyen gözüküp, içte yaşamak daha kötüymüş. Ablanın da çocukluğunda bir şey olmalı. Nasıl yara aldıysam çocukluk da, sanırım bildiğimden daha fazlasını almışım. Ve son 4 ayda sanki geçmişim tekerrür etti. Bu sefer bizzat başrol bendim üstelik. Hani 100 yıl uyutsalar keşke diyorum. Cidden annem babam için yaşıyorum. İlaçları almayı bıraktım bir anda kestim. Ama fark ettim ki bazı korkularımı yenmişim, artık kapkaranlık sokakta korkmadan yürüyebiliyorum, cesurum. Ne olucaksa olsun yeter demeye başladım. İnsanların benim hakkımda düşündüklerini çok umursamıyorum ya da kendimi 9. kat olan evimizin balkonundan aşağı bıraksam nasıl olur diye de düşünmüyorum. Hayvanları zaten severdim ama daha çok seviyorum. İçkiyi dibine kadar değil 1-2 kadehte bırakmayı öğrendim. Hasta değilim diyerek egomu tatmin etmiyorum, çünkü hastayım. Ve iyileşmeyi öğrenmeye çalışıyorum. Tanısı ne olursa olsun, benim tasvirim; içimde bir şey var. Çıkmıyor, çıkacağını sandığım anda boğazımda düğüm oluyor. Yalnızlığı sevmeye, ona alışmaya başladım. Eskiden hırçındım şimdi sertim. İçimde donmuş bir kalp var sanki.:) Bunları neden anlattım bilmiyorum ama eğer ablan da cidden hastaysa sanırım böyle hissediyor.

Anlatırken bile kızamıyosun ama baksana kızgınsın ve canım ablam diyosun ne güzel bişey bu...

ay öyle baskılarda benim çok sinirimi bozar mesaj at yoğunum çıkar çıkmaz arıcam de dahada açma telefonunu

Merhaba kızlar, benim ablam var. kendisi panik atak hastası kullandığı antidepresanlar var. her zaman yanındayım ve yardımcı olmaya çalışıyorum. çok hassas çünkü. bende zor dönemden geçtim misal ben daha içimdekileri anlatamadan o benden önce ağlamaya başlar anlatır eder. Annem çok düşkün o na benim güçlü olduğumu o nun hasta olduğunu söyler hep. ben ise kızarım anneme ablam birçok şeyin üstesinden gelebilecekken annem öyle bir noktaya getiriyor ki mesela neyse kısa yazayım. babamı geçen hafta dr a getirdim karaciğerinde hemanjiom görünümlü kitle çıktı. dr korkulacak birşey olmadığını ama ilaçlı bir tomografi çekileceğini söyledi. geçen hafta çektirdik. ben sağlıkçıyım. bu süre içinde ablam beni iş yerimde 5 defa arıyorsa 10 a çıkardı sesim kötüyse babamın sonucu kötü çıktı, sen bana söylemiyorsun diye sürekli konuşuyor. bugün birimde 2 kişiyiz yoğunluk çok var, benim güzel ablam arıyor sabah da aradı. ve babamın sonucunu soruyor yoğun ve yorgunum sesim iyi çıkmadı hemen babamın sonucu nasıl bana neden söylemiyorsun ya elim ayağım boşaldı gerçekten. çok gerildim şu an işimi bıraktım buraya yazmaya başladım. kendisini arasam kırıcam konuştum kaç defa bu sonuçlar erken çıkmıyor. ben zaten alınca ararım abla boyle yapma sürekli diyorum ama yok yani yooook.. benim içime etti bıraktı canım ablam sağolsun Z

Fazla mükemmelliyetçi olur kafadan hasta olanlar :) Benim gibi :) O yüzden de sıkarız. Ben de bir çok bana yanaşan erkeği böyle kaçırdım. Ama napayım sürekli kafama takcak bir şey yapıyorlardı.

hastanenin numarasını o birimin dahilisini mesaj atcam. bir daha buraya ara sor diye de :) yazsam mı bilemedim. askiminaskiyim Penceresiz kaldım

kapattım telefonu. belki bu kadar olmazdım ama bende bir yere kadar dayanabiliyorum biraz vakit geçsin sakinleşeyim içim gidicek telefonu yüzüne kapadım diye

:) o nu ilaç içtikten sonra görünce bende mi içsem diyorum

Ablanız boşanmış biri mi? Yani sorunları çok mu? Sizin abla daha bi endişe. Ben de çok endişeliyimdir ama aramam kendi kendimi yerim.

Ozaman eve gittiginde durumu anlat ona. Sen böyle yapinca telefonu kapatmak zorunda kaliyorum de. Anlasin durumu. Sana ulasamadiginda yine cok üstüne gittim diye düsünür en azindan. Benim annemde panik atakti. Tek basina sokaga cikamiyacak kadar kötüydü hemde. Zamanla düzeldi. Insallah ablanda düzelir.

Amin canım teşekkür ederim. vallahi ablamla böyle uzun uzun oturup konuşmak istiyorum. ama bu sefer ben konusayım istiyorum. çünkü hep o anlatıyor. işyerinde kileri müdürünü yemekhaneciyi görümcesini :) hep anlatır. ben dinlerim. telefonla da çok konuşur, ben sevmiyorum uzun uzun telefonda konuşmayı, ama o oyle değil. abla diyorum telefonla konuşana kadar akşam yemeğini yapardın diyorum ay niye oyle diyon kız diyor baana :)

O içeride kalmış, sanırım dışarıya çıkan senin, onu içeriden alıp dışarıya çıkartman gerek :) Belliydi zaten ailevi olarak başlaması. Babanın çok üzmesi de, erkeklere karşı savunma geliştirmiş tahminimce ve o yüzden vajinusmus olmuş. Son yaşadıklarımdan sonra erkekleri canavar gibi görüyorum ben de. İleri de sevgilim olursa bana dokunduğunu düşündüğüm de sinirleniyorum. :) Ben güzel miyim bilmiyorum ama Pamuk Prenses masalındaki Pamuk Prenses gibi saf yanım aşırı var. Kötü düşünemiyorum, art niyetli ya da bencilce. Hiç tanımadığımı bile savunuyorum. İnsanlar iyiiliğimi çekemiyorlar bebekliğimden beri. Sessizim çünkü, canımı acıt istediğin kadar ama dönüp arkamı gidiyorum ve bu geride kalanı delirtiyor. Bana da sanırım o kötülerin hırsı değiyor. İlaçlarla bir yere kadar, bence fazla sevilmeye ihtiyacı var. Ve ne olursa olsun sevilmeye. Kendimi bildim bileli sevgi açlığı yaşıyorum. Kendimi çirkin bulmam ya da değersiz hissetmem de bundan kaynaklanıyor. Psikoloji bir umman aslında. Çok zor. Her korkunun her hastalığın arkasında hiç bilmediğin bir şey olabilir. askiminaskiyim

Ben de Panik atak-Obsesif- Anksiyete karışımıyım :) O endişeyi biliyorum. Sanki herkes benden bir şey saklayıp, yalan söylüyor gibi. Sürekli pır pırım. Hoşgörün :)

Canım ya ablanda kendimi sende de kardeşimi gördüm resmen :) ablan sevdiklerini kaybetmekten çok korkuyor herkes korkar ama o korku seviyesini ayarlayamiyor. Nasıl davranicagani ne yapacağını bilemiyor çaresiz hissediyor bu donemde sen onu yalniz birakma yaninda olduğunu hissettir canım. Bak bu sorun çözümsüz bir sorun degil sen de biliyosundur :) Ablanin bence içindekileri dışarı vurması gerekiyor bir şekilde düşüncelerinden uzak durmalı ben boyle yendim. Canım burada sana çok is düşüyor, Allah sana kolaylık versin

Bazi üyeler telefonu kapat demis ama bu iyi bi fikir olmiyabilir. Telefonu actiginda bile panik yapan biri, kapali oldugunda ne düsünür kim bilir. Allah korusun sana bisey oldugunu sanip fenalasir. Iyilessin derken temelli hasta etme kadini

üzerine kapadım telefonu artık ne yapacağımı saşırdım ya. askiminaskiyim Penceresiz kaldım

Çok teşekkür ederim. Sen de öylesindir eminim :)) Kendine dikkat et. Belki de içinde bilmediğin şeyler, yani içine attıkların dışarıya çıkmasın. Ablanı seviyorsun, hep de sev zaten ama kendini ihmal etme. askiminaskiyim

Abla söz veriyorum sonuç cikar cikmaz ilk seni arayacagim. diye mesaj atin ve telefonu kapatin..

teşekkür ederim canım. rabbim tüm hstalara şifa versin inşalalh.. ezan vakti.. inşallah kabul olur.. ya evet kıyamıyorum ama birazda beni anlasın istiyorum

yok kapattım canım ya.. yeni yeni kendime gelebildim. kahve içmeyen ben acı bir fincan kahve bitirdim :) ahh ablaa ahhh.. askiminaskiyim Penceresiz kaldım

hayır canım, 6 yıllık evli. ilk 2 yılı vajinusmusla geçirip. vajinusmusu yenip hemen hamile kalanlardan :) 4 yaşına girecek bir yiğenim var. ama üzülüyorum eniştemi de çok sıkıyor, . push ; askiminaskiyim Penceresiz kaldım

oda hastaymış aslında allah yardımcınız olsun zor bir durum

Panik atak çok kotu bir illet ben de çok çektim. Hatta anlattiklarin beni bir 4 5 sene önceye goturdu zor zamanlar geçirdim ayni şekilde annem üstüme düşerdi kardeşim bazen yadirdardi bu durumu.. Neyse simdi herşey cok iyi çok guzel bin şükür olsun Rabbime... Ablan hasta ve o hastalığı yaşayan bilir.. onu da anlamaya çalış ve sen de çok zor bu durumdasin. Zamanın olduğunda karşına al el ele diz dize goz göze samimi bir konuşma yap aranizdaki bağı kuvvetlendir, samimi bir şekilde konuş.. Bu ona çok iyi gelcektir. Rabbim babanizz da en kısa zamanda acil şifalar versin...

teşekkür ederim canım, ama bende çok sıkıntılar yaşadım. ve kendimi hala toparlamış değilim. yani istiyorum ki biraz o beni anlasın, kardeşi olduğumu hissedeyim. yani ben bazı şeyleri kafamda yenmeye çalışırken baştan başlıyor, bir şarkı söylüyor, bir konuyu açıyor. ben artık yaşadığımı, gördüğümü unutmak istiyorum ama izin vermiyor ben ablamın her zaman yanındayım. ama inan kendime faydam olmuyor artık. rabbim dermansız dertler, hastalıklar vermesin. bu günlerimizi aratmasın ama bende bir yere kadarım. annem bana da destek olsun istiyorum. annem aradı telefonu açınca ablanla konusurken telefonu kapatmışsın diyor. ya sorsana kızım ne oldu? diye. yok yani bilmiyorum.

telefonunuzu kapatın bence. gerçekten zorluyor çünkü sizi.