Hiç muhatap olmam en iyi cvp bana göre kayle alıp cvp vermemektir

Biri sizi yanlış anladığında, tanımadan yargıladığında, hiç hak etmediğiniz laflar işittiğinizde, söylediklerinizi bambaşka yerlere çektiğinde, arkanızdan dedikodular iftiralar dönerse, hak ettiğiniz değer verilmezse, saygı duyulmazsa... kısaca haksız bir muameleye maruz kaldığınız zaman ne yaparsınız? Nasıl bir tepki verirsiniz? Bu sizi üzer mi? Ben böyle durumlarda o kadar üzülüyorum ki... Kafaya takmamak mı gerekir? Ne yapmalı? Cevaplarınız için şimdiden teşekkürler.

Zekasi yeterliyse kibar kibar soyleyecegimi soylerim o icinden almasi gerekeni alir, mesafemide koyarim. Yok yeterli degilse, kendi sorunlarindan, mutsuzluklarindan takintilarindan, baskalarina satasarak uzaklasan bir tipse direk yok sayarim hic muhatap olmam. Bilmiyorum ya zamanla insan iliskileri bana sunu ogrettiki;ayna gibi olacaksin kim karsina hangi yansimayla cikarsa sendende onu gorecek. Iyi insan olmak, iyiniyet en kolay suistimal edilen sey o kaziklar zamanla seni sen olmaktan cikariyor. Ben 3 yil oncesine gore bile cok farkliyim mesela

Ben de çok kafaya takarim, çok üzülürüm.. ruh halime ve olayın boyutuna bağlı olarak, bazen tepki gösteririm, bazen de göstermem..

Gider o kişiyle konuşur derdini sorarım

Ben de ilk basta cok kafaya takarim. Sonra kendimi öyle değil böyle ispat çalışmalarına başlarım. Ama en güzel olanı takmamak onemsememek. Benim içim rahat diyebilmek. Bunu başaranlar bize de ders versin gerçekten benimde buna ihtiyacım var insanları çok önemsiyorum.

Beddua ederim. Benimle uğraşanları Allah kendi derdine düşürsun beni unuttursun derim.

Ben cirkef insanim. O yuzden boyoe seyler yaşamiyorum. Cunku yasarsam tas ustune tas birakmam. Herkes ona gore davranıyor.

kendi hallerine bırakırım onlardan adam olmaz. hayatımdan da uzaklaştırırım

yastığa kapanıp saatlerce ağlayıp, günlerce yemek yemeyip tam bir mal gibi etrafta gezip bir de gurursuz gibi karşındakine yalvarırım. ben böyleyim ama siz yapmayın olur mu? 20 yaşında ne zaman ölürüm diye düşünmek çok zor çünkü

Bende işyerinde haksızlığa uğradım kendimi doğru ifade edemeyişimden. Şimdi buna sebep olan oda arkadaşlarımla normal davranıyorum ama beni bir türlü anlamayan üst müdürüme soğuk davranıyorum. Bilmiyorum ne kadar doğru

İşte/okulda gücümün yetmeyeceğini düşündüğüm kişiler tarafından haksızlığa uğrayınca ağlıyorum genelde. Ama biri arkamdan konuştu şunu dedi bunu dedi gibi şeylere pek takilmam ya. Yani normal sosyal hayatımdaki kişiler sizin dediğiniz şeyleri yapsa iletisimimi kesiyorum, kestim daha doğrusu.

Kendimi açıklama şansım varsa açıklar, ardından da kendisiyle iletişimini tamamen keserim. O aşamadan sonra kendini açıklaması gereken kişi o olmali

Ben eskiden çok ince düşünceli hassas ve duygusaldım. Herkese yardımcı olur, gerekirse ciğerimi söker verirdim. Sonra AĞZIMA SIÇTILAR. Öyle bir dedikodumu yaptılar ki, ne iftiralar ne iftiralar anlatsam inanmazsınız. Sonra benim sigortalar bir attı. Sessiz sakin hır gür çıkarmadan herkesin açığını aradım buldum, bilinmesini istemedikleri her sırrı ifşa ettim. Şeytanın arka bacağı gibiydim görseniz. Işten atılacakken yönetici oldum, beni ezen herkesi ezikledim, rencide ettim, hatta utanç verici sebeplerden işten kovdum. Yüzüme kapı çarpanlara arabamı yıkattım. Herkesi korkuttum, fazladan çalıştırdım üst yönetime geçtim. İntikam hırsım hevesim geçti gitti zaten dünyanın bi ucuna taşındım. İlahi adalete falan inanmıyorum ben, her şeyi de havale edemeyiz biraz kendi işimizi görelim. Kendinizi ezdirmeyin kızlar

Içten içe cok takarım ama karşı tarafla asla muhattap olmam. Öyle bir duvar örerim ki bana ulaşamaz.

Aşşırı kafaya takarım, kendimi izah edip salak salak onu ikna etmeye çalışırım. En nefret ettiğim huyum, insanların düşüncelerini önemsemek. Asla böyle olmaması gerektiğini düşünüyorum.

Haksız muameleye maruz kaldığımda içimde tutamıyorum bunu. Karşı tarafın yüzüne vuruyorum. Sonra da al sana tartışma:)) Anlık bir olaysa da anlık yükseliyorum. Ben genelde her türlü konuşuyorum ama henüz bir faydasını görmedim. Hatta bazen öyle mantıklı ve süper şekilde kendimi ifade ediyorum ki.. Diyorum şimdi karşı taraf pişman olacak, hatasını anlayıp özür dileyecek vs. vs. Ama öyle olmuyor:)) İnsanlar o kadar yüzsüz ki.. Özür dilemeyi geçtim haksız oldukları yerde bile zeytinyağı gibi üste çıkmayı başarıyorlar. İş hayatım bu şekilde geçti açıkçası başladığımdan beri. Şimdiki aklım olsaydı ne cevap verirdim ne de münakaşa içine girerdim. Hatasını kabul etmekten aciz insanlara nefes tüketmek saçmalıkmış ama tecrübe dicez geçecez artık.

Haksızlık veya dedikodu sade benim değil çocuklarımın, hayvanlarımin ve annemin babamın üzerindenden de oluyorsa, sırf onları korumak için, şeytana dönerim ve bütün çirkin hareketleri benden bekleyebilirler ama dedikodu veya haksızlık benim üzerinde yapılmışsa, popomun sağından ve solundan çeksin gitsin söylenenler, hiç beni ilgilendirmez. Kendi yaşamı olmayan insanlar, baska insanların yaşamı için çok ilgi gösteriyorlar, onun için daha çok acırım öyle insanlara.

Bunu size kim yapıyor Tavuk hanım?

O anki ruh halime bağlı ama genel olarak buz gibi soğurum ve görmezden gelirim ilahi adalet güzel işliyor bence

Lafa bakarım laf mı diye Söyleyene bakarım adam mı diye..

İnsanın en büyük imtihanı bu bence. Çoğunu yaşadım, çok çok üzüldüm. Önce uzun uzun ağladım, kendimi çok sorguladım neden bunları yaşıyorum diye. Özellikle işyerinde insanların bir kısmının kendi sorunlarını gücünün yettiğine yansıttığını, zayıf gördüğü insanlar üzerinde egosunu tatmin ettiğini gördüm. Hakkımda o kadar tuhaf ve ağır iddialar duydum, o kadar şey yaşadım ki artık eskisi kadar etkilenmez oldum. Hatta atalarımız "Çok söyleme arsız olur." derler ya, herhalde duya duya arsız oldum, eskisi kadar etkilenmiyorum diyorum... Burada diğer arkadaşlar da yazmışlar, kimler kimler hakkında neler denmemiş, bana mı demeyeceklerdi diyorum. Bunların acısını yaşamış biri olarak onlar gibi olmamak, başkasına haksızlık yapmamak benim için onurdur diyerek daha iyi bir insan olmaya çalışıyorum. Kötüler de Allah'a havale. Çünkü bunlarla başa çıkamayacağımı düşünüyorum. Özellikle iftira konusunda. Hukuken, ahlaken, dinen bir insana iftira atmamanız gerekir. Ama bir kişi gözünü karartmış ahlak kurallarını bir kenara koymuşsa o insanla başa çıkamazsınız. Ama er geç ettiğini bulacağını bilmek, Allah'ın adaletine güvenmek insanın içini soğutuyor.

Konuşulabilecek bir tipse, işler çirkinleşmeyecekse davranışlarının sebebini sorarım. Konuşsam da sonuç alacağım gibi biri değilse kendi işime bakarım. Böyle şeyleri asla takmıyorum

Çirkefleşirim

Benim en iyi yaptığım şey, sakinlik ve yok saymaktır. Aynen hayatıma devam ederim, ha bir duvar ha o insanlar farketmez.

ınsanın karakterıylede alakalı bu ben once cok uzulurum ve ben ne yaptım kı boyle oldu dıye once kendımı sorgularım ve yakın gordugum bırıne fıkrıne guvendıgım bırıne mevzuyu anlatır sen ne dusunuyorsun dıye bırde ona sorar dısardan gozle mevzuya bakılmasını varsa hatam soylenmesını ısterım eger karsı taraf hatalıysa ve adım da atmıyorlarsa uzaklasırım gorusmem eger benımde hatam varsa kendı adıma ozur dılerım ve mesafe koyarım bazen bazı akrabalık ılıskılerı bıze veya karsı tarafa ıyı gelmez en ıyısı gorusmeyı kesmektır en nıhayetınde sonuc hep oraya gelıyor yanı

Agzının payını verırım devam ederse doverımm neden uzulecemkı gereksız ınsanların laflarına

Yanlışsın derim. Ne üzülücem. Anca onun için üzülürüm. Böyle peşin hükümlü olduğu için.

"Sultan Süleyman'ın arkasından konuşmuşlar, beni mi dillerine dolamayacaklar..." derdi halam. Bu konuda mottomdur.

Kişisine göre değişir. Ben dost canlısı bir insan değilim zaten. Genelde muhatap olmam, umrumda bile olmaz ama bunu çok yakınım olan birisi yapıyorsa ya kendimi izah ederim ya da tartışırım o da moduma bağlı.

Arkadas bildigim biri yapiyorsa tartisirim acik acik hic utanmiyor musun iftira atmaya derim. Ama uzaktan samimi olmadigim biriyse takmam. Ne gerek var...

Açıkçası başıma böyle bir şey gelmedi hiç. 34 yaşımdayım. Ufak tefek arkamdan söylenen şeyler oldu. Benim tek kırmızı çizgim NAMUS tur. Ona laf eden olursa ne yapacağımı az çok biliyorum. Onun dışında şu güne kadar bilmem ki yastığa başımı koyduğumda şu bana neden bunu dedi, bu neden böyle yaptı dediğim bir gün var mı? Hiiiç umursamam. Yüz yüzeyken söylenirse çok güzel cevap veriririm benim içimi kemireceğine onu kemirsin. Yani şunu söyleyen oldu ya geçen gün sana şöyle demiştim alınmadın değil mi? Aaa ne alınacam ki demiştim. Hatırlamıyorum bile. Takma boş ver.

Ölümlü dünyada ölüm dışında hiçbir şeyi takmazdım

Renkli renkli yaptım güzel oldu. Bunların hepsi farklı şeyler yalnız. Yanlış anlama medeni insanlar arasında konuşulup düzeltilebilir. Onda sıkıntı yok. Diğerleri konusunda çeşitli fikirlerim var ama yazmaya gerek yok. Eğer bu yazdıklarınız işyerinde yaşanıyorsa, bu durumda sadece işinize odaklanmalı, kurumsal bir yapıdaysa gerekli yerlere şikayetlerde bulunmalı olmuyorsa da yeni bir iş bulup ayrılmalısınız. Ben tüm bu yazdıklarınızı yaşamadım. Ama çok sevdiğim bir şey var. Ben asla bir konuda uzmanım demem, henüz olamam zaten. Hatta iyi biliyorum da demem, bilmediğim bir şey çıkabilir çünkü. Benim bu huyumdan faydalanıp, aynı konumdaki bir erkek meslektaşım bana üstünlük kurmaya çalışıyor mesela. Benim bildiğim şeyleri bana ilk defa öğreniyormuşum gibi söylüyor vs. Ya da güleryüzlü olduğum için bu mesleği yapamayacağımı söyleyen kadın meslektaşlarım da oldu. Yaralayıcı gibi gelse de, ben şahsen çok gülüyorum kendilerine. Ha, belki yapamam ama babamdan yana yüzüm gülmediği için belki de, hiçbir şeye zorunlu olduğumu, boyun eğmem gerektiğini düşünmüyorum. Yapamazsam alternatifine bakarım diyorum. Bu da rahatlık veriyor. Bu arada eğer hakkınızda dedikodular dönüyorsa siz insanlara kendiniz hakkında bir tane de olsa bilgi vermişsiniz demektir. Onlar biri bin yapıp konuşurlar. Asla kendinizi anlatmayın derim, hatta burada kadınlar sevgilim işyerime çiçek göndermedi filan diyorlar, şaşıyorum. Özel hayatınızı insanlara niye gösteriyorsunuz, işyerindekilere hele. Ben bir tatil planlamıştım, parasını kendim ödedim, tek başıma gidecektim. Sonra iptal etmek zorunda kaldım sağlık problemlerinden ötürü. Bana tatilin hesabını sordular biliyor musunuz? İnsanlara hesap verdim gitmeme sebebimi. Ama haklılar, onlara sınırı ben açmıştım bir kere. Buna da dikkat edilmesi gerektiğini düşünüyorum.

Ben de o kişiye saygı duymam. Kısacası ben ne almışsam karşımdakine aynısını geri veririm.