Sen mutsuzsan ben nerelere gideyim kizzzzzzzz Sevgilim yok Isyerimden nefret ediyorum Ailemi de ozledim Kaka emojisi neden yok bu forumda

ne güzelsiniz. mini mini yazdığınız şeyler nasıl güzel geliyor. sadece bir hafta önce, hadi on gün önce; evi boyarken çok mutluydum. kapımdaki kedilere yemek verirken, annem kavrulmamış çekirdek ya da haşlanmış mısır aldığında dünyanın en mutlu insanı oluyordum. aşk acısı o bu, insanların dertleri hafif geliyordu bana. dik durduğun müddetçe bir şey olmaz diyordum. sanki bir el değdi üzerime, o günden beri açılamadım. teyzemi aradım dua et nazar oku diye. onları da yaptı. hala kendime gelemedim. bu gece biraz yazabiliyorum. bunu fırsat bilip buraya daldım. işten izinliyim, evde de gündüz tekim akşam da annemi doğru düzgün görmüyorum sadece yatıyorum. tek istediğim eski ben olmak. yazdığınızı tekrar tekrar okuyacağım.

Ben de bu aralar böyleyim arkadaşın dediği gibi keyif mutluluk hiçbirşey yok intihar düşüncesi var. Evliyim hamileyim o da tetikliyor ama gerçekten zor oluyor dayanmak. İnsan ne yapacağını şaşırıyor. Bir doktor A görünmenizde fayda var

Bu delirmekse ben çoktan deliyim :) ama bu pasif agresif kisilik bozukluguymus doktor oyle soyledi. Ben gece uykumdan uyanip 4 sene onceki olay icin aglamisligimi biliyorum :) yine ayni seyler basliyor o yuzden gidiyorum doktora kendim idare ettigimi saniyordum ama edememisim ki tekrar basladi

Bazen sebebi yok sanıyoruz ama oluyor aslında. İnsanız işte illaki tıkanıyoruz bir yerde önemli olan aynı yerde takılıp kalmamak. Son 2 aydır bende çok değişik duygu durumlarına girip çıkabiliyorum. Beni bu hale getiren saçma sapan ruh hastası 10 senelik dostum. Çok sabrettim kaybetmeyelim diye birbirimizi ama olan bana oldu. Bazen bencil olmak gerek. Kendi düşüncelerimiz kendi mutluluğumuz önde olmalı. Anneniz karar vermemeli mesela ilacınıza gitmeliydiniz doktorunuza. Anneye bağımlı yaşamakta sıkıntı. Evlenince problem büyüyor çünkü. Evliliğe alışma çabası yerine annenin yokluğuna alışmaya çalışmakla geçiyor zaman.

Rica ederim canım

belki beş altı yaşındayken kuzenim biz boğuşurken civcivimi ezmişti. günlerdir bunu düşünüyorum. civciv bir süre yaşayıp öldü ama unutamıyorum. keşke boğuşmasaydık diyorum. 7 yaşımdan kücüktüm eminim babam hayattaydı cünkü. deliriyorum diye bu yüzden diyorum.

kızlar tekrar selam. cuma günü farklı bir doktora gittim, kendi gittiğim doktor ayrılmış. ilacımı değiştirdi. biraz araştırdım daha ağırı değil sanki muadili gibi içerikleri hemen hemen aynı yazıyor internette baktığıma göre. ama size yazdığımdan beri daha iyiyim. bugün de mesela öyle dipte değildim. dipten biraz yükselmiştim yani. sanırım grip gibi falan zamanla iyileşecek.

Mutluluk bizim önümüze altin tepsiyle sunulmuyor ki.. Siz mutluluğu buluyorsunuz. Öyle büyükte degil kendileri. Minicik. Mesela çekirdek yemek, en sevdiğin diziyi izlemek, güzel bir bluz alip eve geldiginde bluzu giyecegin günü düşünmek, sevgilinle bulusmaya giderken yapacagin kombini hayal edip gülümsemek, arkadaşlarınla sinemaya gitmek.. Şıpsevdi sakızı çiğnemek, bakkalda cino ve bumbo bulunca mutlu olmak. Bu kadar basit. Ağla için tertemiz olacak sonra yine oyalanacaksın bir şekilde. Hayat bir oyuncak gibi. Büyüyünce fazla büyümemek gerekli. O vakit mutluluklar büyük, ihtişamlı ve ulaşılmaz görünebilir. Basit yaşayın hayatı. Mesela 3 yıldır kullandıgınız ilaci degistirin. Madem faydasi yok dr yenisini yazar belki. Acil şifalar, mini mini mutluluklar. :)

Kan değerlerine bir baktır vitamin eksikliğin olabilir, havalar yüzünden olabilir ya da gerçekten derdi olan insanlarla konuş bak ben depresyona bile giremiyorum Çok takılma bence geçici bir ruh halidir. F flower world

Merhaba, derdinizi ne güzel anlatmışsınız. Size spor yap, dans et, gez dolaş demek şu noktada yersiz olacaktır, sorun zaten bunlara istek ve enerjinizin olmaması. Vücudumuzda herhangi bir organımızın rahatsızlanması gibi beynimizde de bazen bazı işlevler yerine getirilemez, gerekli hormonlar vs. salgılanamaz ve depresyona gireriz... Ya da yaşadığımız kötü şeyler bu dengeyi bozar. Size mucizevi şeylere inanmanızı söyleyemem, ama elbette bu melankolik, depresif günler bitecek, yine rutinlerinizden zevk almaya başlayacaksınız. Bir psikiyatriste gidin, aynı zamanda vitamin - kan değerlerinize de baktırın. İlaçlarınıza karşı duyarsızlık gelişmiş olabilir üç yılda, farklı ilaçlar belki daha etkili olur. Üzülmeyin, sadece bir adım atın; gerisi muhakkak gelecektir.

burcunuz ne ben boğa

haklısın... deli misin derken hani bildiğin ilacı iç parasını öderiz delirdin mi sen anlamında söyledi. doktora yazdırmaya gerek yok anlamında lafın gelişi olan deli misin anlamında yani. o bana baktığında şımarık bir kız cocuğu görüyor. yarın veya öbür gün gidicem psikiyatri kliniği var yakınımda, derdimi anlatırım. uçağa binmekten deli gibi korkuyorum bir ay boyunca uçmam gerek iş gereği. onu da söylerim. belki ek bir ilaç verirler. ben biraz anne bağımlısı gibi yaşadım bu yaşa kadar. ama düzeltmem gerek. . push ;

stabil şartlardayken bunu yaşayınca garipsiyoruz sanırım. benim çünkü her şey aynı ama ben böyleyim. siz randevuya gidin, ben de çözmeye çalışayım. işten izin almıştım pazartesi başlayacağım. haber edelim birbirimize. hani bir doktora gidip şikayetim bu diyebileceğim bir derdim yok öylece askıda kaldım

çok çok teşekkür ederim

Merhaba bir haftadir falan bende de ayni problem var sanki ustumde bir agirlik var nefes alamiyorum alsam da yetmiyor gibi geceleri uyuyamiyorum ayin 15ine randevu aldim aslinda bende kronik depresyon var o nuksetti sanirim

Balik

Bence sizde gidebilirsiniz buraya yazdiklarinizi uzmana anlatin mutlaka rahatlatacak bir cozum bulur

bende şöyle bir şey oldu. ilacım bitiyordu annemi aradım gelirken alır mısın diye. gelirken almış. doktor yazmadığı için ödenmiyormuş dedi. anne o zaman doktora gideyim de yazdıralım dedim. yoo saçmalama ya sen deli misin, içiyosun işte bildiğin ilacı dedi. annem biraz fazla misyon yüklüyor benim üzerime sanırım. bir kere aldım bir ilacı ona yetiyor. ki ben aldığımda doktor altı ay daha demişti üzerine ben 1 sene daha içtim

Tebdil-i mekanda ferahlık vardır diyerek küçük seyahatler yapım bence. Haftasonları 2 gün 1 gece şeklinde mesela. İsterseniz tek, isterseniz sevgilinizle. Size kalmış. Biraz deniz koklayın, çimene basın. Bol bol temiz hava alın. Esneyin, yoga videolarını deneyin.

Kesinlikle izzet güllü nün youtube dan videolarını izle. depreayon ile ilgili. ben çok faydasını gördüm. şiddetle tavsiye ederim

İlacı hangi tanıyla kullandınız bilmiyorum ama 3 yıllık bir kullanımın ardından bu kadar çökkün olmamalıydınız. Muhtemelen bu ilacın üzerinizde artık bir etkisi yok, ilaç değişikliğine gidilecektir diye tahmin ediyorum. Bir sorun yok diyorsunuz fakat dikkatimi çeken mesajlarınızdaki anne vurgunuz oldu. '30yaşında hala anneye bağlı bir kadınım, annem fazla misyon yüklüyor' gibi.. Bu yazdıklarınızı da dikkate alarak doktora gidin.

Cok iyi anlıyorum bende evliyim esimle iliskimi etkiliyor o ne kadar anlayisla karsilasa da

çok çok geçmiş olsun

Psikiyatriye giden herkes deli mi? Anneniz3 haber vermeden gidin oyle doktor kontrolu olmadan ilac mi kullanilir

Allah gönül ferahlığı versin. En kısa zamanda sıkıntını atarsın insallah. Anksiyeteliyim ben. Anksiyetesiz günlerim ve anlarım bile benim mutluluğum. Allah hepimize acil şifalar versin

Umarim duzelirsin bana da ilac verecek muhtemelen bende birde sey var eskiden yasadigim o olaydan utandigim sinir olduğum keske yapmasaydim dedigim seyleri surekli hatirliyorum asla unutamiyorum mesela anaokuluna giderken olan olay yuzunden gece kalkip oturuyorum neden oyle yaptim diyorum

kızlar merhaba... ben sanırım ağır depresyona girdim. doktora gitmedim. gidecek gibi de değilim annem şımarıklık olarak görüyor. 30 yaşında hala anneye bağlı bir kadınım. yaklaşık üç senedir ilaç kullanırım zaten, fakat hiçbir etkisi yok artık. eskiden sürekli eğlenen neşeli bir kadınken, şimdi bitik haldeyim. bir şey oldu bir anda. hani ekşın yok şu an konuda ciddiyim. her konuyu okuyan biri olarak bu uyarıyı yapmak istedim. son bir haftadır sanırım kendimi ciddi anlamda kötü hissediyorum. yüzüm gülmüyor. bir şey var içimde sanki, bir ağırlık, taş var kalbimde gibi. her şeyden nefret eder oldum. her şeye tepki gösterir. hiçbir şey mutlu edemiyor beni ki bir ay önceye kadar müthiş mutlu bir insandım. karakter olarak mutlu bir insanımdır zaten. ailemle sorunum yok denecek kadar az sıradan şeyler. iyi bir ilişkim var, en önemli yere koyduğu kişi benim. işyerinde bunaltıldım, çok iş yüklendi üzerime. herkesin işi bana yüklendi. sanırım mobbinge de uğruyorum. bunun patlaması diye düşünüyorum zira 3 senedir yaşıyorum bu psikolojiyi. bir yerde kotam doldu sanırım. o kadar güçsüzüm ki sevgilimle görüşebilmek için iki gün izin almıştım onun yanına bile gidemedim. cesaret edemedim evden çıkmaya. intihar fikri sürekli aklımda ve olsam ne olur olmasam nolur noktasındayım. hani annem üzülür mü sevgilim ne yapar diye bile düşünmüyorum. kendimden korkuyorum sanırım. iyi bir şeyler olsun istiyorum ama beni mutlu edecek bir şey olmuyor ki. daha doğrusu öyle bir şey yok. bir hafta önceye kadar beni mutlu eden hiçbir şey şimdi edemiyor. bu kadar soyut olunca da nasıl yardım istenir kestiremiyorum. diyemiyorum ki şu şu derdim var diye. yok ki bir derdim özünde. bir hafta önce duvarları boyuyordum mesela, sehpaları, masaları, banyoyu bile boyadım. keyif alıyordum. kedim var günde iki kez gelir evime, onunla oynuyordum. şimdi onun yanında bile ağladım. napılır... ne yapmam gerek bu ruh halinden çıkmam için? okuyorum, kitap da okuyorum bu konuda. ama spor yap deyince geçmiyor. ben kendimi bir şeylere zorlarım ama neye zorlamalıyım lütfen bu psikolojiye gelmiş olanlar ve siz yardım edin.