Annemi 3 yıl önce kaybettim acısı hala içimde ama alıştım sadece bazı anlar çok kötü oluyorum, özellikle özel günler, aile toplantıları, kısacası o hep benimle...

Başınız sağ olsun. Benimde eşimin babası vefat etti covidden dolayı cuma gecesi kalbi durdu. Eşim o hastanede olduğu zamandan beri çökmüştü zaten ölüm haberini alınca daha kötü oldu en kötüsü de ben pek yardımcı olamıyorum bana da bir şey olacak diyr kendine yaklaştırmıyor. Allahım sevdiklerimizi bize bağışlasın inşallah. Ne yapılır nasıl düzeltilir bilmiyorum.

Başınız sağ olsun. Ben de babamı kaybedeli 1 sene olacak bu hafta. 2 ay önce bir akrabamızın cenazesine katılmak durumunda kaldım, giderken acaba tetiklenir miyim diye endişelenmiş ve 10 aydan fazla oldu artık iyiyim diye düşünmüştüm. Yas sürecinin ortalama 1 senede tamamlandığını söylemişti terapistim ve ben bunu bir kural gibi kabul edip 1 seneye yaklaştıkça her şeyin geçeceğini farzetmiştim. O gittiğim cenazede aynı şeyleri tekrar yaşadım hatta çok daha şiddetliydi. Babamda yaşadığım acı o kadar dayanılmazdı ki bir şekilde üstesinden gelebilmek için ilgimi diğer aile bireylerine yönelttiğimi, kendi acımdansa onların acısıyla meşgul olduğumu fark ettim. Daha da önemlisi yasın bir süresi olmadığını ve hayatım boyunca bunu taşıyacağımı artık kabul edebildim. 1 sene sonra artık acı vermeyeceğine, hatta aklımdan çıkacağına inanmıştım. Acı ilk günkü gibi, geçen zaman sadece yasın fiziksel semptomlarını azalttı. Yas sürecinde ilaç tedavisi uygulanmıyor ama psikiyatriye gittiğin an direkt ilaç verildiğine çok kez şahit oldum bence siz hemen bir psikologla görüşmeye başlayın. Eğer sizin sürecinizde sıradışı bir durum varsa o sizi doktora yönlendirir zaten. Yas ve ölümle alakalı bir şeyler okumak araştırmak bana yardımcı olmuştu bu süreçte.

Basınız sag olsun, sabırlar dilerim. Aileden 4 sene önce babannemi kaybettim. Aramız hasır nesir degildi, sogukkanlı bir kadınım. Cok severdi beni ama ben öyle sevgiyle yaklasmazdım pek. O büyüttü beni, her seyime kosardı rahmetli. Lisans zamanlarımda derste almıstım ölüm haberini. Cok sogukkanlı durmam lazım dedim ama baktım gücsüzüm, savunmasızım döküldüm. O an orda bendeki yerini anladım ona cok düskünmüsümde haberim yokmus. Hastanedeykende yanına gidip helallik alamadım diye icime cok oturdu. 1 sene aralıksız rüyalarımda gördüm bana darıldıgını söylüyordu. Umarım hakkını helal etmistir. Tekrar sabırlar dilerim.

Bende babacigimi 23 Ağustos'ta covidden kaybettim. Konuda açmıştım. Bi kac güne 40i cikacak ama sanki yıllardır görmedim gibi gideli yıllar oldu gibi geliyor.. Bu acının tarifi yok.. Kalbim acıyor Cok özlüyorum cok iyi mükemmel bir babaydi. Agliyorum, konuşuyorum dua ediyorum daha ruyamda bile göremedim.. Başımıza gelmeden bilemiyoruz Karantinanın son gününde nefes darlığı nedeniyle biraz oksijen alsin rahatlasın diye ayağıyla gittiği hastanede 1 saatte kus oldu gitti babam. Allah bizden aldi Başınız sağ olsun..

Rabbim şifalar nasip etsin canım. Ani ölüm ayrı zor, beklenen ölüm ayrı zor. Rabbim dayanma gücü versin, baban hayattayken sımsıkı tut ellerinden hiç bırakma

Başınız sağolsun bu arada.. matemin evrelerini yaşıyorsunuz

Amiiiin duanız çok hoşuma gitti rabbim sıralı ölüm versin

Konu içimi dağladı ARYA. Emzirmesem cidden bir cigara yakardım. Kaç yaşına gelirsek gelelim anne ve baba hala hayatımızın baş köşesinde oluyorlar.

Basiniz sagolsun. Allah babanizin mekanini cennet etsin. Ben babami 19 yasindayken kaybettim. Bunca sene aradan gectigi halde hala o kanadimin kirik oldugunu hissediyorum. Acisi gecmiyor, ama mecbur onunla yasiyoruz. Hani derler ya herseyin ilaci zaman diye. Bence degil. Herseyin bir ilaci yok, ama sabretmeyi ögreniyorsun.

Keşkeler omur boyu bitmeyecek. Ben lisedeyken annemi babamı erkek kardeşimi depremde bir gecede kaybettim ve onlarca Akraba mi arkadaşlarımı... 2 yıl önce de kızkardeşimi kanserden kaybettim. Hiçbirşey eskisi gibi olmuyor ama alışıyorsun. Yapabileceğimiz hiçbirşey yok. Bir gün hepimiz öleceğiz farzet ki tatildeyiz. Onlar gitti biz de gideceğiz. Ölene mi zor kalana mi diye çok soruyorum kendime. Keşke annem olsaydı beni ıyi bir konumda ıyi bir meslek sahibi olarak görseydi diyorum. Şimdi çok param var keşke anneme kardeşlerime birseyler alabilseydim diyorum. Keşkeler bitmiyor. Allah yar ve yardımcımiz olsun. Başınız sağolsun sevgiler.

Ah canım, ben de geçtiğimiz Aralık ayında aynı şekilde çok ani bir şekilde kalp krizinden kaybettim babamı. Kalp hastalığı olduğunu bile bilmiyordum Kahramanmaraşa atandım uzaktaydım.. ve 8,9 aydır görmemiştim.. Keşke daha sık arasaydım diyorum. Maalesef telafisi yok acının, dua et.. En önemlisi ölümün bir son olmadığının bilincinde olmak. hepimiz Er ys da geç o yollardan geçeceğiz, acını yaşa içine atma.. Ama hayat devam ediyor, bu hep böyle olmadı mı.. Anneciğin için güçlü olmalısın

Baş edemeyecegimi düşünüyorum. Nedense hergun bu düşünceler yoklar beni. Gizli gizli ağlarım biyerlerde. Artık gogusumde bir ağrı beliriyor sanırım anksiyete panik atak gibi bişey olmaya doğru yürüyorum, birilerini kaybetcem diye düşünüp o yuku o an hayalen bile kaldiramayip ağlamaktan. bebeklinick Bu karanlığın sebebi

Ben de babamı kaybedeli 5 ay oldu. O kadar derindi ki yeri bende, bebeğimdi adeta. Ani beyin kanamasından kaybettim. Son yıllarda iyice düşmüştü, ben bakıyordum. Hastanede aylarca refakatçisi, arkadaşı, eli ayağı, her şeyi bendim, o da benim her şeyimdi. Gözlerimin dolmadığı, burnumun direğinin sızlamadığı bir gün bile yok. Zaten onu düşünmediğim günün ertesini görmek bana nasip olmasın. Zamanla geçiyor diyorlar da, bu acı kolsuz bacaksız yaşamaya devam etmek gibi bir acı, geçmiyor asla. İlk günlerdeki gibi her gün haykıra haykıra ağlamıyorsun ama geçmiyor. Bir yanı hep eksik kalıyor insanın, bir de içimdeki asla eskisi gibi olamayacağımı söyleyen o his. Kolum kanadım kırıldı, bizim gibi olanlara sabır diliyorum...

Sizin de başınız sağolsun, mekanı cennet olsun babacığınızın. Benim babamda uykusunda bir melek gibi bırakmış gitmiş bizi, hastaneye götürmeye bile fırsat olmamış. Beni aradıklarında durumu kötü gel demişlerdi, halbuki babam ölmüş söylememişler. Kapıya kavuşup o kalabalığı görünce eşime dönüp ağlayarak babam ölmüş diye bağıra bağıra bayılmışım. Unutamıyorum evden battaniye ile çıkarılışını, son gülüşünü, morgtaki yüzünü, elinden hiç düşmeyen sigarasını... Babam olsaydı şöyle yapardı, babam olsa böyle söylerdi... Hiç bitmiyor hiç...

Tam 160 gun oldu babamı kaybedeli.. unutmanın bir caresi varsa ya da başa çıkmanın herşeyimi verebilirim. Burnumun sızlamadığı böğürerek ağlamadığım tek günüm olmadı. yediğim zıkkım içtiğim zıkkım oluyor. onsuz hayat olmaz olsun diyorum. Alınabilecek her iznimi bayramlar seyranlar senelik izin ücretsiz izin hepsini kullanıp mezarlıkta geçirdim tüm zamanımı aylarca. Şimdi her hafta yanındayım saatlerce uzanıyorum yanına. olmaz olasıca korona aldı babamı benden bizden. hiçbirşeyi yoktu babasının evini yapıyordu kendı. o kadar dinc o kadar hareketli biriydi. Hayalleri evi cocukları herşeyi yarım kaldı bizim de hayatımızı elimizden alıp gitti. Bir arkadaş demiş ya babasız yaşamak kolu bacağı olmadan yaşamak gibi. hayatım boyut değiştirdi tüm anlamını yitirdi. bir günde bitti herşey. Ana nefes, baba hayatmiş... Baba gidince hayat biter sadece nefes alırmışsın.

Benim babamı kaybedeli 1 sene olacak ve hala deli gibi ağlıyorum. Hiç gülmüyorum hiç bir şey beni mutlu etmiyor. Artık dayanamıyorum psikologa gidicem. Sende gitmelisin. Başka türlü olmuyor. Çok çöktüm

11 ay oldu abimi canımı ciğerimi kaybedeli. Kanserdi.. Gencecik yasta üç kucuk cocugunu annem babam kardeslerinin yuregini daglayıp gitti.. Kan revan içindeyiz.. Bas etmek değilde yasamak zorunda oldugumuz için devam ediyoruz bir sekilde. İnancımız bir tek bizi ayakta tutan. Her gece öldüğüm günü hayal ediyorum abim beni karşılamaya gelmiş sarılıyoruz.. Ağlamadıgım onunla konusmadıgım tek gün yok.. Bu satırları da aglayarak yazıyorum. Allahım bizden daha çok sevmiş yanına almıs diye teselli ediyorum kendimi. Gün be gun artan acı ve özlem.. Bir yanın hep eksik gülüşler yarım.. Dünyaya hayata karsı guzel hayaller kuramamak. Yaşamıyorsun da debelenip duruyorsun sanki.. Sizin ve burada yazan yakınlarını kaybeden herkese sabırlar diliyorum Sevdiklerinize sıkı sıkı sarılın

BASİNİZ SAĞOLSUN

Elimden geleni yapıyorum ama acı cektigini görmek elimden hiç bişey gelmemesi çaresizlik mahvediyor..

dedim ki acaba bu yazıyı ben mi yazdım. o kadar benzer ki yaşadıklarımız. Benim babam da 13 gün yoğun bakımda kaldı. Çok acı çekti mi, birşey demek istedi mi bize, Ağladım ı çok, hissetti mi gideceğimi. Ben 5 ay bitti babam gideli ama hala o 13 günde neler oldu ne hissetti bize küstü mü kızdı mı acaba, o na kötüsün dediler mi diye diye kendimi yedim. Babam da çok gariban gitti. cenazesi apar topar gömüldü, kefen üstünde torba sonra taput tu, sırtı toprak yüzü bile görmedi. Bir gün ölürsem anca o gün unuturum bunları. eşim psikiyatrıye götürmek istedi. dedim babamı unutmak için ilaç mı içeceğim deyip kabul etmedim. Rabbim kandım diyene kadar rahmet eylesin babanıza...

keşkeler maalesef hiç bitmiyor ama sizin burada hiçbir suçunuz yok emin olun. Babanızla sizin kariyer durumunuz nasıl alakalı olur, hiç olur mu öyle şey? Okurken çalışmışsınız, yemesine dikkat etmişsiniz. Ne yaparsanız yapın olacağın önüne geçilmiyor. Maalesef bu konuda inançlı olmak dışında hiçbir şey rahatlatmıyor insanı. Anneler çok çok etkileniyor, tamamen geçmiyor zaten düzelme 1 yılı buluyor.

Allah sabır versin. Mekanı cennet olsun. Güzel anıları düşünmek ve onun hakkında konuşmak içini hafifletir.

Edemiyoruz. Ben yardım aldım psikologdan.

Başınız sağolsun... ben de babamı çok küçük yaşta kaybettim ve maalesef bu acıyla başa çıkmanın bir yolu yok.. kabuk bağlayan ama asla geçmeyen bir yara gibi, en olmadık yerde yine kanıyor. Bir yerde okumuştum; insanın sevdiği biri öldüğünde yüreğinde 40 mum yanarmış.. her gün biri sönermiş bu mumların ama sonuncusu asla sönmez, sonsuza kadar orada kalırmış.. rabbim sabır versin, babanızın mekanı cennet olsun inşallah.

Teşekkür ederim. Aynen öyle. İnsan düşündükçe daha çok kahroluyor. Düşüncelerin içinde kayboluyor, boğuluyor. Rabbim mekanlarını cennet eylesin inşallah. Tek tesellim, inşallah orada daha rahattır diye umut etmek. Babacım ömrü boyunca bir oğlu olsun istemiş ama üç kızı olmuş. Allah ın işi ya işte, üçümüzün de oğlu oldu. Babam Ne kadar sevinmişti her biri için haberi aldığında. Her iki günde bir soruyordu, benim paşam yürüyor mu, oğlum konuşuyor mu diye. Babacım oğlunun ne yürüdüğünü ne konuştuğunu göremeden gitti aramızdan. Üstelik o hastanede uyurken oğlum dede demeye başladı

Ben de öyleydim, gerçeğini görünce çok daha zor şeyler yaşadım. Bununla baş etmek mümkün değil ne yazık ki, her günü azap gibi astrojurnal

Selam arkadaşlar, Bu gece yine çok bunaldım, 11 ay önce babamı ani bir kalp krizi ile kaybettim, babam ölmeden 1 gün önce hastaneden yeni taburcu olmuştum covid dolayısıyla tedavi görüyordum. Eve geldiğim günün ertesi sabahı babamın ölüm haberiyle uyandım. Covid olmasın diye gözümden sakındığım babam, aylarca öpüp koklamadığım babam benim hastaneden çıkıp onu görmeye gitmemi beklemeden bir kuş gibi uçtu gitti bu dünyadan. Ben daha önce yakınımdan kimseyi kaybetmemiştim, oyüzden çok ağır oldu benim için. Çok üzüldüm, hatıralarımızın olduğu yerlere gidip hüngür hüngür ağladım. Hala şaka gibi, çok zor günler geçirdim. Babam biraz kiloluydu, (120 kg), yürüsün hareket etsin daha fazla kilo almasın diye kısa mesafelere arabayla değil, yürüyerek gitmesini istiyorduk. Yemesine müdahale ediyorduk, çok sigara içiyordu. Nefes problemi yaşadığı için az sigara alıyorduk. Hepsi onun iyiliği içindi ama şimdi hepsi bana öyle dert oldu ki. Anneme kızıyorum, neden sen babama karışıyordun diye keşke daha çok yeseydi, daha çok sigara içseydi, hiç yürümeseydi evde otursaydı ama sağ olsaydı diye. Hep keşke keşke keşke... Onu hep tekerlekli sandalyeye bindirip doktor doktor gezdiriyordum şekeri, tansiyonu, dizleri için. Şimdi o hastanelere gidemiyorum. Kalbim onsuz çok acıyor, hala alışamadım. Son yıllarda zaten hep maddi sıkıntılar yaşıyordu, babam son zamanlarında hiç maddi yönden rahat etmedi. Ben okudum ama bir işe giremedim üniden sonra... Sanki ben kötü - faydasız evlatmışım gibi geliyor, gurur yapmayıp sekreterlik kasiyerlik bile yapabilirdim evlilik öncesi. Onlara faydam olurdu en azından... Üniversite okurken hep çalıştım, burs falan aldım ama ailemden bi kuruş almadım. Aksine onlara faydam oldu ama üniden sonra ben şu okul mezunuyum, basit işlerde çalışmam diyip gurur yaptım. Şimdi diyorum ah keşke keşke keşke... Sürekli gözlerim doluyor, boğazım düğümleniyor. Allahım ne olur bari annemi bize bağışla diyorum. O da babamdan sonra çok bozuldu... Hep korkuyorum ona da birşey olacak diye. Eşim psikiyatriye götürmek istedi ama ben ilaç kullanmak istemediğim için gitmedim. Siz nasıl baş ediyorsunuz bunlarla? Ben çok yoruldum.

Allah yardımcınız olsun. Başınız sağ olsun. Ona dua ederek bu duyguyu aşabilirsiniz. Daha çok yeni olduğu için böyle hissetmeniz normal. Bence doktorada gidin ilaç vermeyin diye söylersiniz yada ilaç versin ne olacak ki bağımlılık yapmıyor söylenilenin aksine. İstediğinde doz azaltarak yavaş yavaş bırakırsın. Hepimizin yaşayacağı bir acı bu ne yazık ki kabul etmek güç... bizim çocuklarımızda biz de yaşayacak bunları döngü işte... ama Allah sıralı ölüm versin...

Babacimin uykusunda bir melek gibi ucup gitmesinden bu yana 10 ay gecti.. daha dun gibi. Onsuz koskoca 10 ay.. sesi, gozleri, gulusu.. herseyi sanki daha dun gormusum gibi aklimda.. Nasil basediyorsun diye sormussun.. bunun bir tarifi, anlatimi yok.. her gun olmasa bile haftada iki uc gun gitmeye calisiyorum mezarina, konusuyorum onunla, anlatiyorum olaylari, olanlari.. Bazen sanki bu dunyadan gitmemis gibi onun lafi geciyor konusma arasinda, babam soyle derdi, soyle yapardi gibi.. hatta guluyoruz onu taklit ediyoruz.. Bazen de icimi tamamen kapliyor ozlemi, bir sesini duysadim diyorum, keske olsaydi yanimda sarilsaydim diyorum.. ya da bazen sadece seslenmek istiyorum baba demek.. Ama en cok ne oluyor biliyor musun.. anilar aklina geliyor.. sicacik, dolu dolu yasanmis anilar.. bedenen yok ama o anilarin icindeki sevgi, o isik hic yok olmuyor.. ben yasadikca da yok olmayacak.. iste o zaman cok mutlu oluyorum iyi ki babam olmus, iyi ki ben de onun kizi olmusum diyorum

Sizin de başınız sağ olsun Evet, aynı düşünceler içindeyim. Artık daha az düşünmeye çalışıyorum ama aslında hiç aklımdan çıkmıyor. Beni dışarıdan gören belki ne iyi toparlamış diyordur. Fakat ben neredeyse her akşam yalnızken ağlıyorum. Onunla ilgili her anımda gözlerim doluyor, boğazım düğümleniyor. İnsan nasıl yanında olamadım, neden cenazesi böyle olmalıydı diye diye daha çok kahrediyor kendini. Sizi çok iyi anlıyorum. Psikiyatri olmasa da bir psikolog ile konuşabilirsiniz. İlaç vermez psikolog zaten. Konuşmak iyi gelir. Ablam da aylarca gitti ve iyi geldiğini söyledi. Yine de istemezseniz tabi ki sizin kararınız. Kendinizi çok yıpratmayın. Maalesef hiç bir şey çare değil. Birileri ile bir şeyler paylaşma ihtiyacı duyarsanız, ben seve seve dinlerim.

Başınız sağolsun. Belki tuhaf gelecek ama babanın ölümüne ağlamak bile nimet ve lütuf bence. Demek ki babalık yapmış, demek ki sevmis, sevilmiş, size olumlu şeyler yaşatmış. Şimdi kalanlara düşen bu anıları tazelemek ve güzel duaları iletmek. Göz yaşından çok duaya ihtiyacı var çünkü. Ardından yapılacak hayırlara..

Birde şöyle düşünün bu yaşınıza kadar yanınızdaydi tabi ki yaşayacak daha çok anınız olacaktı ama yaşadınız yine de gördünüz sarıldıniz öptünüz en azından bi ağzınızdan babam kelimesi çıktı hiç görmeyenler sadece 2-3 fotoğrafla ananlari düşünün her bayram het mutlu üzüntülü anında sadece mezara gidenler babam yaşasa nasil olurduk amaca diye düşünüyorum arkamda mi olurdu destek olur muydu acaba bana hiç sarıldı mi annem der ki seni çok severdi kardeşim üzülür çünkü hiç göremedi küçükken derdim ki babam kime benziyor ınsallah Rabbım nasip ederse bebeğinizde olacak dedesiyle anisi olmayacak ama siz herseyini anlatacaksınız deden böyle insandı beni böyle severdi bu şu aklınıza gelen hersey ne mutlu ki sizin hep yanınızdaymis bundan sonrada anlarınızda ve kalbinizde olacak hep ben 25 senedir baba diye bi avuç topragiyla konuşuyorum tüm derdimi iyi kötü herseyimi toprağa anlatıyorum Portuga İyi bir hayat süreyle ölçülemez

Ah canım... Senin de başın sağolsun, yaşadığımız şeyler okadar zor şeyler ki... Düşününce kafayı yiyecek gibi oluyor insan, acaba babam son nefesini verirken bizi çağırdı mı, gözleri bizi aradı mı, korktu mu, bekledi mi bizi duruguzel

Başedemiyorum. Düşünmemeye çalışıyorum aklımı dağıtıcak şeylerle kendimi oyalamaya çalışıyorum. Düşünüp kendimi bıraktığımda günlerce toparlanamıyorum ağlamaktan yorgun düşüyorum. 9 ay önce annemi kaybettim covidden. Yerdeki çöp onu hatırlatıyor. Elim gidiyor telefona aramak için. Hiç bir şey yaşanmamış gibi düşünmeye çalışıyorum. Gülüyorum konuşuyorum elbet zaten bunu yapmasak ottan farkımız yok. Anlamsızlaştı telaşlar diğer sevdiklerimizi kaybetme korkusu başladı. Ben koca kadın oldum çocuklarım var böyle yokluk çekiyorum. diyorum ya küçük yaşta anne babasını kaybedenler nasıl yaşıyor o yokluğu nasıl dolduruyor. Kendi halim iyi geliyor bu sefer gözüme. Yok çaresi işte gittiler... Ömürlük yara kaldı içimizde.

başınız sağolsun. annemi kaybedeli 4 sene oluyor. evet benim de ona karşı yanlışlarım olmuştur, keşke dediğim şeyler de var ancak bunlara takılmak insanı gerçekten hasta ediyor. ben benim, ve karşımdakiler ailem olsa da kendi karakterimce davrandım. tabi ki yüz kızartıcı şeyler yapmış olmak farklıdır ancak sizin de yaptıklarınız bu tip şeyler değil. sadece ne istediyseniz ona göre hareket etmişsiniz. bu hayırsız evlat olmak demek değil. bana da ilk başlarda bunu düşünmek tuhaf geliyordu ama bence anne yada babayı kaybetmenin acısı çok büyük olduğu için onu taşıyabilmek için insan kendine kızacak şeyler buluyor. ama mevzu bu değil kesinlikle. sağlıklı bir şekilde yas tutmayı öğrenmek gerekiyor. belki psikiyatriste değil önce bir psikoloğa gitmek iyi olur. o gerekirse psikiyatriye yönlendirir sizi. ayrıca ilaç kullanmak kötü bir şey değil. bağımlı olmayacaksınız, kullanıp doktorun planladığı şekilde de zamanla bırakacaksınız.

Başedemedim.2 ay sonra psikitriste gittim ben

Kesinlikle evet Arya beni çok severdi, benim için herşeyi yapardı diyeceğinden okadar eminim ki... Biz covid olmadan önce her gün babamı görmeye giderdik eşimle, sürekli iyi ki X'le evlendin, gözüm arkada değil derdi. Babamın tüm işlerini benle eşim yapardık, arabayla götürürdük her yere. En çok kimi seviyorsun dediğimizde ben Aryamı çok seviyorum derdi. Maaş kartını bana vermişti, parasını ben çekip götürürdüm. Ablam bana ver kartı dediğinde, kusura bakma veremem Aryam küçük daha üzülür derdi. Hatta son bayramda babam bana çıkarıp harçlık verdi, ben almadım. Paraya ihtiyacım yok babacım teşekkür ederim dedim. O da eşimin yanında bana " senin emeğin çok bana kızım, zaten bu az bile diyip 100 TL verdi" , eşim de hep bunu söyleyip sen iyi evlattın der...

Cenazelerde birkaç hadsiz hep olay yaratır. Benim kızkardeşimin tebarekesinde dayımın karısı pilav et soğuk gelsi diye olay çıkarmıştı. Allah ıslah etsin bunları. Zamanla daha iyi olacağız inşallah.

Allah yardımcınız olsun. Mekanı cennet olsun inşallah. Bende babamı 6 sene önce kaybettim acısı hala dün gibi. 5 dakika önce yanındayken 5 dakika sonra ölümünü duydum. O kadar zor oldu ki benim her şeyimdi. Zamanla alışılıyor. Acısı azalmıyor ama hayata bi şekilde devam ediyoruz

Öncelikle başınız sağolsun. Ben kaybedeli 16 sene oldu ben babamı 10 yaşında kaybettim doğru düzgün resmi yok anım yok ben babamın sadece hasta olduğu zamanları hatırlıyorum karaciğer kanseriydi son zamanlarda tuvalete bile gidemiyordu inlemelerini halen duyuyor gibiyim bazen düşünce hasta olsaydı başımızda olsaydı diyorum ama sonra iyi ki Rabb'im yanına aldı acidan kurtuldu tek tesellim bu benim. Yakı gibi yapıştırmalı ağrı keçisi kullanıyordu 3gun işe yarıyor sonra ağrıları devam ediyordu. Annenize kendinize yuklenjp hayatı yaşanmaz hale sokmayın anneniz için güçlü olun onun jcin çok çok zor bı durum ona yuklenmeyi bırakın ben küçükken bilmezdim ama şimdi anneminim ne yaşadığını tahmin edebiliyorum sizin için zorsa onun içinde. Allah hepinize sabır versin. Mekanı cennet olsun inşallah

7 yıl önce annemi kaybettim artık güçlü durmaktan bnde yoruldum. Üstelik hamileyim annemin ypklugunu çok arıyorum doğumunu düşünüyorum ne teyzem ne ablam ne de ananem var yanımda olucak. Çok ağır bazen bebeğime zarar vericem diye çok korkuyorum kızım olucak o kadar mutluyum ki... Acılarımı dertlerimi onla paylaşabilicem

Konuyu tekrar görmem, 3 ay önce ölen babamı hatırlamam ve girip whatsapp son görülmesine bakmam Bu konu içimi dağladı çok Biliyorum gitti ama hala aklıma geldikçe o son görülmesine bakıyorum 26 Haziran 2021 de girmiş en son. O tarih değişmiyor, değişmeyecek ama istemsizce kabullenemiyorum sanırım hala..

Amin amin hislerime tercuman oldunuz inanin.. Allah hepimize sabır ihsan eylesin.

Üzülüyorsunuz.. ben öleceğimi sanmıştım babam öldüğünde ama ölmedim henüz, yaşıyorum Sadece ve sadece olsaydı diyorsunuz, hiç bir şey yapmasaydı da olsaydı... otursaydı her zaman oturduğu yerde diyorsunuz ve son bakışlarını unutmuyorsunuz, unutamıyorsunuz... Bir de bakıyorsunuz, hayat devam ediyor, siz gülüp konuşuyorsunuz, önce bundan utanıyorsunuz ama alışıyorsunuz Beni hayata bağlayan kızım ve ailem oldu tabii bir de işim.. çok şükür diyorum iyi ki varlar

Hayat sana yasamayi da alismayi da dayanmayi da ögretiyor. Sen ögrenmek istemesende kafana vura vura ögretiyor. Babami kaybettigimde bundan daha aci ne olabilir ki demistim 2 ay sonra 6 aylik yegenimi kaybettim babamin daha senesi dolmadan da kizimi kaybettim. Bir sene icinde 3 kayip yasadim. Hala hayattayim. Pismanliklar bahaneler vicdan azaplari sebepler vs inanki hicbiri işe yaramiyor. Insan her ölume bir sebep ve suçlu ariyor bu suclu da hep kendisi oluyor ama ne sebebin ne de suçlunun zamanla önemi kalmiyor. Üzulerek aglayarak gideni getirmek mumkun olsa burda hepimiz toplanir gunlerce aglar geri getirirdik gidenlerimizi. Ama maalesef hicbirinin faydasi olmuyor. 5 dakika òncesine kadar ben de oturmus gidenlerime agliyordum böyle yazdigima bakma ben de senden farkli ruh halinde degilim. Senle kendimi de teselli ediyorum iste.

Rabbim sabır versin. Çok zor. Ben de babamı kaybedeli 10 yıl oldu. Çok düşkündüm. Annem için ayakta kaldım. Hüznümü gizleyip annemi nasıl ayağa kaldırırım ne yaparım diye diye geçti yıllar. Alışmak değilde belli etmemeyi içimde yaşamayı öğrendim ben. Yoksa içimde bir sızı eksikliği. Size yürekten sarılıyorum. Ama çok şükür hep güzel izler bırakmışsınız babanızda. Hayırlı evlatmışsınız belliki. Ne güzel. Bol bol dua edin. Rabbim sabırlar versin.

Yazan arkadaslarla kendimi Amerika'da yaptiklari gibi bir cember olusturmus ve birbirimize derdimizi anlatırken hayal ettim. Belki de burada oyle bir imkan olsa, hepimiz katilip rahatlayacaktik. Burda bile benimle ayni acili yollardan gecmis insanlari okuyunca bir nebze rahatladim. Yalniz degilim dedim. Keske oyle terapi toplulukları olsa, yada var ben mi bilmiyorum. Ben gercekten ihtiyac hissettim. Psikiyatrist Prof. Dr. Kemal Sayar'ı bilirsiniz belki babası öldügünde bir yazı yazmıs. Yıllardir yas terapisi yapiyorum. Ama danısanlarin icinde bulundugu durumu hic bu kadar iyi anlayamamistim diye. Bize uzman sözleri de mutlaka fayda edecektir ama ayni aciları yasamis kisilerle paylasim cok daha etkili olurdu gibime geldi. Yine diyorum. Allahtan sabır dilerim hepimize ayri ayri. Çogu satiri okurken icimde hissettim.

2 yıl önce canım babamı kaybettim. Onunla yeniden kavuşacağım günü bekliyorum. Sanki uzak bir yere gitmis gibi hissediyorum. Öbür türlüsünü konduramıyorum. Babamdan bahsederken geçmiş zaman kullanamıyorum. Çok özledim çok..

Sabah babamı ziyarete gideceğim, 11 aydır her cuma mezarına gidiyorum, çiçeklerini suluyorum, dua ediyorum, ağlıyorum. Eminim beni bekliyordur, Her cuma mezarının kapısından içeriye girdiğimde "Gülümseyerek Arya'm geldi, ah benim vefalı kızım, çok özledim diyip gözlerinin dolduğunu" biliyorum.

Kardeş acısı ve evlat acısı en büyük acılar... ben de kızkardeşimi kaybettim. samantha

Okurken tüylerim ürperdi. Ne güzel hisler bırakmışsınız babanızda. Ne mutlu size. Yoksa ölüm herkesin başına gelecek, önemli olan bir insanı bu hislerle uğurlayabilmek.

Evet sizi çok iyi anlıyorum. İnsanın düşünmeye fazla vakti olması daha zor oluyor. Ben de oğlumdan dolayı evdeyim çalışmıyorum. İnanın benim için de kolay değil. Ama iyi ki oğlum var. Onun varlığı bana daima çok güç verdi. O olmasaydı, ailemden uzakta bu acıyı nasıl taşırdım bilmiyorum. Her çaresiz anımda ona sarıldım. Belki saçma ama, küçücük bedeninden güç aldım. Rabbim kalanları ve özellikle yavrularımızı esirgesin. Inşallah yattıkları yerde rahat uyuyorlardır..

Ne güzel en azından her cuma yanında olabilecek mesafedesiniz. Ben babamın mezarını ancak yılda bir kez göreceğim

Babamı kaybettiğimde 26 yaşındaydım, şimdi 27 oldum. Hala çocuk gibi ağlıyorum, dün gece eşime sarılıp ben babamı çok özledim diyerek hüngür hüngür ağladım. Gözlerim şişmiş, bazı yaralar çok derin. Hep kanıyor.

Herkesin acısı ne kadar da bir ve bi okadar da başka.. Tam 4 ay önce bugün doğum günümde annemi kaybettim bi anda kanser olduğunu öğrendik ve 2 ayda bütün bedenini sardı daha biz hastalığını sindirememişken maalesef annemizi kaybettik.. Bütün gece başında bekleyip sabah anne uyan hadi dediğimde uyandıramamak hayatımda yaşadığım en zor andı.. Acı asla geçmiyor gülüyorsun evet ama kalbi hep buruk oluyor insanın. Hergün onun için kuran okuyup dua ediyorum bu beni biraz olsun rahatlatıyor ve haftada en az bi kere mezarlığa gitmeye gayret ediyorum.. Fotoğraflarına bakmaya alıştırdım kendimi ama henüz videolarını izleyemiyorum..

lütfen yasınızı yaşayıp atlatmadan bebek sahibi olmayın. bu yaranızı bebeğinizde iyileştirmeye çalışırken ona da psikolojik olarak ciddi yükler yükleyebilirsiniz. insan tabi ki yıllar geçse de üzülüyor, çok özlüyor. bu geçmiyor. ama süreci sağlıklı bir hale getirmezseniz kendinizi çok fazla yıpratırsınız. annesinin, babasının ölüm acısını atlatmak için dünyaya getirdiği bir bebek olmak ister miydiniz?

geçmişe takılmayarak... yapmaya çalıştığınız şeyler zaten onun iyiliği içinmiş ve belki de yaptıklarınız sayesinde daha önce kaybetmediniz. Üniversite okuduğunuzu görmüş, mezuniyetinizi görmüş, evliliğinizi görmüş. bir baba olarak içi rahat etmiştir. iyi anılara odaklanın

Ne kadar şanslısınız. Böyle güzel andığınız bir babanız olmuş. Babanız da ne kadar şanslı. Böyle bir evlat ile yaşamış. Allah sabır versin ama geride güzel anılarınız kalmış. Bunlara tutunun, keşke demeyin lütfen

Offf bende babamı kaybettim kalp krizinden. 3 ay olmak üzere. 5 yaşıma kadar yanında büyüdüm. Mükemmel bi babaydı. Sonrası yok. Annemle ayrıldılar. Çok kısa süreler babamın yanında kaldığım zamanlar oldu. Gerisi hep bölük pörçük. Düştüğümde hiç kaldırmadı. Maddi manevi desteği hiç olmadı. Elimden geldiğince ben ona destek olmaya çalıştım. Yeterli miydi? Hayır. Vicdanım rahat mı? Hayır. Onun da son zamanlarında çok maddi sıkıntısı oldu. Yorulmuştum artık. Bıraktım. Şimdi keşke yapsaydım diyorum. Son 2 sene kırgındık. Annem hakkında kötü konuşuyordu. Bir gün yanına gitsem 2. Gün beni azarlıyordu. Yeni evliydim. Huzursuzluğum eşime yansıyordu. Görüşmeyeceğim dedim en son. 2 sene geçti. Şaka gibi ama babamı özledim, babama gideceğim dediğim vakit babamın ölüm haberini aldım. Kimbilir ne kadar bekledi beni? Sosyal medya hesabında "ölürsem kimse mezarıma gelmesin" diye bi şiir paylaşmış. Vicdan azabından kafayı yemek üzereyim. Fakat anneme, bana yaşattıklarını düşününce yine de elimden gelenin fazlasını yaptım diyorum. Hiç arkamı dönmedim babama. Çocukluğumun travmalarla geçmesine sebep olmasına rağmen. Yine de hiç ölmeyecekmiş gibi geliyordu. Yıkıldım o ölüm haberini aldığım an. Tüm kemiklerim birbirine girdi sanki. Keşkelerim çok fazla. Ama bu keşkeler benim hatalarımın değil babamın hatalarının sonucu. Keşke babama doyabilseydim. Ama diyorum ya bu benim değil, onun elindeydi. Allah mekanlarını cennet etsin nur içinde yatsınlar

Ben de her cuma babamın mezarına gidiyorum, 12 ay oldu gitmediğim hafta yoktur diyebilirim. Gülleri çok severdi, güller ektim mezarına, çiçekler ektim. Suluyorum onları sevgiyle, Kuran okuyorum, ağlıyorum. Ölümle ilk babamı kaybedişimle tanışmak çok acı verici oldu. Benim eşimin de babası yok, hatta hatırası bile yok hiç babasıyla. Onu görünce haksızlık ediyormuşum gibi geliyor, bilmiyorum çok karışık duygular...

Şöyle düşün annesi babası olmadan bir ömür sürenler var. Onlara göre çok çok şanslısın. Bir gün anne babamızı kaybedeceğim ve kaybediyoruz da.. Allah sıralı ölüm versin gerçekten. 5 yıl öncede babamı kaybettim. Ama kardeşimin acısı tarif edilemez. Babamda bu kadar kaybetmedim kendimi. Ama kızkardeşimde kendime gelemedim... çok ağır.. yazarken gözlerim doluyor... S

Senin de başın sağolsun canım Mekanları cennet olsun babalarımızın. Fakat şöyle şanslı olduğunu düşün, evet tabiki evlat babaya doymaz ama yine de beraber çok vakit geçirme imkanınız olmuş. Aranızda kırgınlık olmamış. Babanın biricik kızı olarak kalmışsın. O senin gözünde mükemmel baba bu hiç değişmeyecek. Beni burda tanıyanlar bilir babamla çok sorunlu bi ilişkimiz vardı. Bil bakalım böyle bi kız çocuğu hayatta iflah olur mu? Olmadım tabi. Hep eksiktim. Ömrüm babamın peşinde sürüklenmekle geçti. Annemle berbat bi evlilikleri vardı. Zaten uzun seneler önce ayrıldılar. Alkol bağımlılığı vardı. Çürüttü o bedeni yedi bitirdi. Yorulmuştum artık biliyor musun? Tonlarca hastalığı varsı psikolojisi iyice bozulmuştu. Yanına iki gün gitsem üçüncü gün tartışırdı benimle. Cevap verir sonra günlerce ağlar pişman olurdum içimden tutardı. Baktım bende akıl sağlığımı kaybediyorum görüşmeyi kestim. 2 sene görmedim babamı. Babamı özledim babama gideceğim dediğim günün akşamı vefat haberini aldım biliyor musun? Şimdi yaşadığımız kötü günlere mi üzüleyim, yaşayamadığımız güzel günlere mi? Mezarına gittiğimde farkettim ki hep aynı şeyleri söylüyorum. Herşey daha farklı olabilirdi baba diyorum. Acaba bana kırgın mı gitti bilmiyorum. Benim hakkım helal rahat uyusun inşallah elbet bir gün tekrar bulaşacağız tek temennim dünyada yaşamadığım o baba kız ilişkimizi orda yaşamak. Bazı duygular var tadamadım. Düştüğümde kaldıran bi babam olmadı, babam arkamda ya sırtım yere gelmez diyemedim, dur babama bi sarılayım da geçsin diyemedim. Tam tersi babam düştüğünde kaldıran ben oldum. Evlattım ben hata yapma şansım olmadı hiç. Şımarma hakkı tanımadı hayat bana. Neyse uzattım kusura bakma kafanı şişirdim. Acımız aynı ama yaşadıklarımız farklı. Sen birikimlerine odaklan İnan babanla geçirdiğin güzel tek bir anın dahi varsa bu büyük nimet

ben de 6 sene önce annemi kaybettim, 3 yaşında kızım var. o süreçleri yalnız yaşamak buruk oluyor. nedense de yokluğunu en çok bu yıl hissettim. yine de çocuğumun olması bana iyi geldi. bazen senin annen yok mu nerde diye soruyor, keşke o da görseydi diyorum

Allah sevgisi kadar sabrını versin hepimize. Çok zor.

Sizin ve burada yakınını kaybeden herkesin ölmüşlerinin mekanı Cennet olsun Rabbim Rahmet ve Merhameti ile karşılasın, içinde benim babacığımıda Aminnn... 8 ay oldu ağlamadığım tek gecem yok, içim yanıyor ve gurbetteyim özledikçe mezarına bile gidemiyorum... Gülüşünü, gözünü kısarak bakışını, annemi kızdıran şakalarını, yemek yiyişini, çok dikkatli araba kullanışını, anneme olan aşırı sevgisini, nefesini, kokusunu özledim... BABA demeyi özledim... Biz BABA diyince SÖYLE BABAMM diyişini özledim... Ben yetişip son defa göremedim, yazın gidip 3 ay kaldım son görüşüm olduğunu bilmeden. Eve döndüm 4 ay sonra kalp krizi geçirdi, Annem tükendi biz tükendik ama ben güçlü durmaya çalıştım annem için kardeşlerim için. İlk evlat olduğum için kardeşlerimi, annemi toparlamak bana düştü... Benim canımın içi babam hayvanlara çok merhamet ederdi, çok severdi. Bende onun niyetine her sabah akşam hayvanlara su ve yiyecek veriyorum. Bol bol Kur'anı Kerim okumaya çalışıyorum, onun sevdiği yemekleri yaptığımda hayrına veriyorum. Rahatlıyorum özellikle hayvancıklara verirken çünkü çok çok severdi hayvanları. Oğluma bile o aşıladı hayvan sevgisini. Rehberimden silemedim duruyor hala hem nasıl silinir ki.. Ben güçlü ve sağlam görünen çürüklerdenim, gece yaşarım acımı yada sabah çok erken kimsecikler görmeden.. Ayyy çok uzattım kusura bakmayın babamı konuşmayı çok seviyorum. Rabbim Cennette ebedi ölümsüz kaygısız sıkıntısız bütün sevdiklerimizle birlikte olmayı nasip etsin AMİN...

Gerçekten kolum kanadım kırıldı... Çoğu zaman elim kolum bile tutmuyor ki kalkıp bir bir iş yapayım. Dediğin gibi sanki artık eskisi gibi olamayacakmışım gibi, çok zor.

Şöyle düşün annesi babası olmadan bir ömür sürenler var

Başınız sagolsun. Daha bugün mezarlık ziyaretindeydim. Çok zor ama ölüm hayatın bir gerçeği. Keşke şunu yapsaydim, bunu yapsaydımin sonu yok. Emin olun cok iyi bi evlatsinizdir. Elinizden ne geliyorsa yapmışsınızdır. Hepimizin bi ömrü var. Ne zaman ne sekilde olacak bilmiyoruz. Allah herşeyin hayırlısını versin. Çok şükür babanızla büyümüşsünüz. Anılarınız var. Eşim babasını cok küçükken kaybetmis ve anısı hemen hiç yok. Babanızın anısına hayırlar yapabilirsiniz. Bol dualar okuyun. Sevgiyle anın.

Canımmmmmm Rabbim babacığının da, evladının da, yeğeninin de mekanını Cennet-i Ala eylesin. Rabbim daha acı sınavlar yaşatmasın. Çok kötü oldum yazını okuyunca, insan birileriyle dertleşmeyince sanki bu dert sadece kendisinde varmış gibi düşünüyor. Bu konuyu açınca gördüm ki, aynı acıyı yaşayan onlarca kişi var burada. Rabbim hepimize sabırlar versin

Hislerimi öyle güzel özetlemişsiniz ki, babam toprağa gömülürken beni de yanına gömün demiştim aileme. Mezarlıktan beni sürüklüye sürüklüye çıkarırlarken babam burda tek başına korkar gitmeyelim diyip hüngür hüngür ağlamıştım. Zamanla azalıyor gibi ama hiç geçmiyor. Eşim belki yeniden bi sevinç olur diye bir bebişimiz olsun istedi, o da olmadı aylardır. Perfect

Hislerimi öyle güzel özetlemişsiniz ki, babam toprağa gömülürken beni de yanına gömün demiştim aileme

Bu acı öyle geçip giden birşey değil canım ama insan acıya da alışıyor onunla yaşamayı öğreniyor. Dua et ve keşkeler yerine iyikileri düşün. Allah rahmet eylesin mekanı cennet olsun.

Allahım rahmet eylesin tüm kayıplarımızı. Hepsinin mekanı cennet olsun inşallah... Mutlaka psikolojik destek alın, çok zor bir imtihan. Acı geçmiyor, onunla yaşamayı öğreniyoruz sadece... Allahım büyük sabırlar versin inşallah.

Gercekten öyle insan sadece kendisi yasiyor saniyor bazi duygulari ama bu herkesin basina geliyor oysa. Ama insan yasamadan farkinda olamiyor bazi seylerin. Babamin yarin senesi doluyor yapacak tek sey dua etmek.

Bas edemiyorum. Depresyonda gibiyim. Günluk işlerimi zorla yapiyorum bazen. Eşimin baba ve annesi canimi sikacak seyler yapti babamin cenaze ve ertesinde onlarla görüsmeyi kestim. Sık sık kendimi onlara öfkelenirken buluyorum. Zaman bazi seyleri biraz degistirir mi bilmiyorum. Beklemedeyim.

Senin de başın sağolsun canım, öyle zor ki. En derinden yaşıyoruz, unutmak mümkün değil. Annem için dik durmaya çalışıyorum, onunla çok zaman geçiriyorum. Ama içimdeki o boşluk hiç geçmiyor.

Gerçekten büyük sabır diliyorum, size, bana, bizim gibi sevdiğini toprağa koyan herkese... Ben de sizin gibiyim, kendimi sürüklüyorum adeta. Yaşama ayak uydurmaya çalışıyorum diyelim. Ama daha iyi olacağız, geçmemiz gereken evrelerden geçiyoruz. Her şeye rağmen hayat devam ediyor, onları aklımızda, yüreğimizde anılarıyla yaşatacağız.

Bende babamı 11 ay önce kalp krizi sebebiyle kaybettim. Şekeri ve tansiyonu vardı oda böbreklere vurdu ve son dönem böbrek yetmezliği potasyum yüksekliğine bağlı arrest oldu. İşin kötüsü ben nefroloji diyaliz ünitesindeyim ve babam benim çalıştığım hastanede öldü. Ordaki hocalarıma güvendim gözümün önünde olsun diye ben götürdüm oraya. Kendimi suçladım kabullenemedim çok zorlandım hala öyle. Hastaneye gidince içim sıkılıyor bunalıyor tayin isteme hakkımda yok. Aslında herşey birer sebep vade dolunca geri kalana sebep gerekiyor işte. Arkasından elimizden geleni yapmaktan başka çaremiz de yok. Zamanla acı azalıyor özlem artıyor. Ben psikolojik destek almanızı öneririm yinede günlük hayata odaklanamıyorsanız depresyon yaşıyor olabilirsiniz.

21 eylül de 10 yil oldu babam göçeli cok klasik ama allah gercekten sabrini veriyor benim babacığım yogun bakimda bir basina öldü bana en cok bu dert oldu. O zaman kizim 1 yaşındaydı annem zaten rahatsizdi güçlü durmalıyım diye diye acımı, yasımı yasayamadim bu da vucudumda buyuk sorunlara neden olmus ki sonradan öğrendim 1 yıl sonra psikiyatriye gittigimde atlatilamayan yas hali teshisi koydular. Boyle durumlarda insanin yasını rahatca yasamasi ve olumu kabullenmesi gerekirmis bir psikoloğa gidin inanin size iyi gelecek. Cocuklariniz varsa onlarla ilgilenin, işinize daha sıkı sarilin, bol bol hayır dağıtın. Babalarimiz icin artik yapabilecegimiz en guzel sey onlar icin hayirli isler yapmak

Basiniz sagolsun, ben basedemiyorum umarim siz bir yolunu bulursunuz

Başınız sağ olsun. Yasınız uzamış gibi duruyor. Anlattıklarınızdan günlük hayatınızı da sürdürmekte zorlandığınızı anlıyorum. Terapi iyi gelebilir.

Yanlış ama böyle durumlarda insanlar icinin acisini dindirmek için birbirini suçlar yillarca annemi aldatan babama ofkem o olunce anneme yöneldi keşke bosansaydinda istedigiyle olsaydi belki yasardi okadar saçma ki ama söyledim annemde bana keşke o suprizi yapmasaydin kalkp hastasi adam belkide ondan gitti dedi ki arasında 10 gün var benim suprizimle ölmesinin ahh ahh çok zor ama iste zamanla alisiyorum Bademli_Magnum Güzel haberler geliyor tek ayak

Başınız sağolsun. Bende annem vefat ettiğinde 17 yaşındaydım. Allah sabrını dayanma gücünü mutlaka veriyo. Bende aynı siz gibi sigara almaz çok içipte ölmesin diye kadını ağlatırdım. Annem öldükten sonra ben başladım sigaraya da ahh dedim canım annem içmediğinde neler hissediyomuş keşke ağlatmasaydım da alsaydım, keşke okumasaydım da karnını daha çok doyursaydım. Ahh çöktü acısı yine içime. Bi psikiyatristten randevu alsanız çok iyi olur bende belli bi zaman ilaç kullanmıştım. Yoksa insan bazen üstesinden gelemiyo. Daha acınız çok taze rabbim kalanlara sabır dirayet versin inşallah

Çok çok teşekkür ederim. İnsan aynı yerden yara alınca anlıyor değil mi birbirini. Dezavantajım iş yerimde neredeyse tüm gün yanlızım ve sürekli kafamda aynı sorular karşımda bana bakan resmi kulağımda elbet bir gün buluşacağız sarkısı. Toparlanamıyorum. Ben de ne zaman isterseniz sizi dinlerim. Rabbim Sabırlar versin HAYATINI kaybeden herkese... Başka bir forumda daha yazmıştım hep bu dilimde... Bir plak olsam Zeki Müren çalsam Bozulsam Aynı yerde takılsam Hep tekrarlasam BABAM elbet birgün buluşacağız...

Başınız sağ olsun. Acınızı çok iyi anlıyorum. Ben de 9 ay önce babamı corona yüzünden kaybettim. Öncesinde bir ay yoğun bakımda kaldı. Göremedim, sarılamadım, koklayamadım. Nasıl görünüyordu onu bile bilmiyorum. Cenazesini bile yapamadık. Görevliler getirdi apar topar gömüldü. Yetişemedik bile. İçimde ukde olan şeyler o kadar fazla ki. İçime sığmıyor bazen. Ben onun fotoğraflarına bile bakamıyorum. Gittiğini kabullenemiyorum. Geçen hafta o gittiğinden beri ilk defa bir hastaneye gittim ve göz yaşları içinde kendimi dışarı zor attım geri. Her şey içimde volkan gibi patladı, içim kavruldu. Bir ay ne yaptı o hastanede, uyutulmadan önce ne hissetti ne düşündü kim bilir. Yapayalnız kaldı. Asla yanına kimseyi almadılar. Gariban gibi kaldı canım babam. İnanın baş edilmiyor. Sadece bir şeylere alışıyorsunuz, hayat devam ediyor. Ama acısı hep aynı kalıyor. Herkesin keşke si farklı emin olun. Ilaç kullanmak istemiyorsanız psikiyatri yerine bir psikoloğa gidin ve sadece dertleşin. Ablam da durumla baş edemediği için aylarca psikoloğa gitti ve faydasını gördü. Umarım siz de bir yolunu, size iyi gelecek bir şeyi bulursunuz. Sizlere sabır ve sağlık diliyorum. Dertleşmek isterseniz dinlerim.

Allah rahmet eylesin babanıza rabbim sabır versin benimde gözlerim doldu okurken

Bu duygu bende de var. Babamla olan anılarımı düşününce kalbimde bir sıcaklık oluyor. İşte o zaman ben yaşadıkça babamda benle yaşıyor gibi hissediyorum. Babamın gençlik fotoğrafı var başucumda. Ben onu hep öyle hatırlamak istiyorum. Son senelerde çok yaşlanmıştı. Böbrek nakli olmuştu. Başı sürekli sallanıyordu. Belki çok acı çekiyordu, bize söylemiyordu. Mezarına 2 kere gittim. Ama orda hissetmiyorum ben. Orda yatan bedeni çoktan çürüdü. Benim aklımın ermediği bir yerde bekliyor gibi hissediyorum. Rüyalarıma giriyor çoğu zaman. Hep mutlu görüyorum. İşte o zaman dünyalar benim oluyor.

Düşüncesi bile korkunç. Baba insanın cidden sığınacak limanı. Arkasında ki güç. Ben düşünemiyorum babamsız bir hayatı. Ama ne mutlu ki sizin gibi sağlıklı, güçlü bir evlat yetiştirmiş. Sizde eminim muhteşem anılar bırakmıştır. Burada bazen anne ve baba olan insanları okuyoruz. Çocukları ne kadar mutsuz... Keşke anne ve babalar ölümsüz olsa.

Öncelikle başınız sağolsun, Rabbim sabırlar versin. Ben de anneciğimi kaybedeli 9 sene oldu. O kadar zor ki hayatım boyunca benimle devam edeceğini bildiğim bir eksiklik ile yaşamak... Henüz bekarım, en çok da evlenip yuva kurmaya çalıştığım zamanlarda onsuzluğun acısını çok derin yaşayacağımı biliyorum. Zaman her şeyin ilacı diyeyim. Bu acıyı asla unutmuyorsunuz, malesef ömür boyu sizinle gelecek. Ama ilk zamanlardaki kadar acılı hissetmeyeceksiniz. Bol bol dua edin, yaşadığınız güzel anılarınızı düşünüp şükredin en çok da. Öbür dünyada onlara kavuşacağız inşallah

Başıniz sagolsun annenize de çok yüklenmeyin bu sefer de keske anneme bunu demeseydim dersiniz Allah korusun. Piskologa gidin iyi gelir belki. Benimde annem öldü hiç bilmiyorum keske yaşasaydı da anne sevgisi anne sıcaklığı neymis görseydim diyorum Başıniz sagolsun rabbim sabır versin.

Öncelikle başınız sağolsun. Babanıza sorsak mesela "arya seni sever miydi, senin için elinden geleni yapar mıydı" cevabı ne olurdu? Sizin değil, babanızın cevabı? Bunun cevabı olumlu ise yapamadıklarınız için kendinizi suçlamak yerine beraber yapabildikleriniz için mutlu olmaya odaklanabilmeniz lazım. Ayrıca ilaç kullanmak istemiyorum diye psikiyatriste gitmemekte ne demek ya? Boşu boşuna verilmiyor o ilaçlar, böyle her gece kendinizi yiyip bitirerek sağlığınızdan olmayın diye veriliyor. Ayrıca illea ilaç olacak diye bir şartta yok, belki sadece terapi ile kendinizi toparlayabileceksiniz, neden bu şekilde davranıyorsunuz?

Beni canevimden vurdun. Seni o kadar iyi anlıyorum ki... aynı zamanlarda aynı acıları başka başka yerlerde yaşamışız... ben 11 ay önce canım kızkardeşimi kaybettim. Aynı sebeple ani kalp durması nedeniyle kaybettik onu... daha 37 yaşında idi.. iki çocuğu vardı.. hangisine yanayım onun yaşanmayan ömrüne mi, evlat acısı yaşayan anneme mi yoksa öksüz kalan iki çocuğuna mi? Bizim için de çok zor o nedenle bir tavsiye veremeyecegim. Hala dün gibi taze. Çalışıyorum, o nedenle yeni yeni uyum sağladım hayata. Çalışmak gerçekten bir nimet.. eğer baş edemiyorsaniz yas terapisi uygulayan psikologlar var. Online danışmanlık da yapıyorlar. Onlardan destek alabilirsiniz. Ben terapi almadım doğrusu. Özelden tavsiye de verebilirim...

Ben 3-4 yaşında annemi kaybettim. Çocukluğum psikiyatrilerde geçti şu an yaşım 25 yakın bir zamanda 26'ya gireceğim terapilerle anca iyileştim diyebilirim. Lisedeyken de rahmetli annemin babasını kaybettim ama üzülmedim çünkü bende bıraktığı yara vardı o da bende kalsın asla bir "dede" olamadı. Çocuk hatta nerdeyse bebek olduğum için oldukça yorucu geçti belki de yetşkin olsam bu kadar olmazdı. Başınız sağolsun, mekanı cennet olsun asla kendinizi suçlamayın ve gerektiğinde de terapi almayı lütfen unutmayın. Bende ilaçlardan korkuyordum ama o ilaçlar sayesinde iyiyim şu an.

Ben de babamı aniden kalp krizinden kaybettim 2 yılı geçti ama acısı hala duruyor maalesef bu geçmiyor sadece zamanla alışıyorsunuz.

17 ay oldu babamı kaybedeli. Hayatımda yaşadığım en büyük acı. Başka hiç bir şeyle kıyaslanılmıyor ama zamanla baş etmeyi öğrendim. Ölümde hayat kadar doğal. Babam 10 sene daha yaşasaydı da doydum demezdim. Başkalarının acılarını düşündüm. Bazısı babasını hiç tanıyamadan kaybediyor. Bazısı çocuğunu kaybediyor. Yine buna da şükür. Babam iyi kötü 67 sene yaşadı. Şunu da yapmadı diyebileceğim hiçbir şey yok. Veren de Allah alanda. Bazı şeyleri kabullenmekten başka çaremiz yok. Hepimizin gideceği yer aynı. Ben hissediyorum bir gün babamla yine beraber olacağız. Bayram sofrasına oturacağız. O zamana kadar tüm ölmüşlerimizin mekanı cennet olsun. Huzur içinde yatsınlar

Benimde babam kanser durumu günden güne kötüye gidiyor. Bende onunla beraber hergün ölüyorum. Aniden kaybetseydim daha kötü olurdum belki diyorum ama böyle de hergün ölüyorum 1 senedir sürekli ağlıyorum psikolojim hiç iyi değil.. Bide bunun kaybettikten sonraki süreci var nasıl dayanacağım hiç bilmiyorum..

Kardes acisi kadar kptu oldugunu dusunmuyorum Ayni karindan çıkıyoruz sonucta Annem babam yasiyor Yasamadan bilemem ama benim en buyuk acim kardesimin vefat etmesiydi Ustelik 5 6 aylik gebeydim Keske daha fazla zaman gecirseydim Annem benden sonra olmesin derdi Engelliydi. Ben bakardım ama rabbim yanina almayi uygun gormus ne gelir elden Boyle yazilar okudukca daha kotu olurum.. Allah sabir versin cumlemize..