Sadece arkadaş değil aile de çok büyük etken. İlla gidin kavga edin demiyorum ama kendinize göre saygı sınırları neyse, ona sadık kalarak tepki verin. "Benimle böyle konuşamazsınız" demek saygısızlık değildir. Aileniz diye sizin sahibiniz değiller sizde onların kölesi değilsiniz. Emin olun arkanızdan yediremedikleri için "Aaa Jane ne terbiyesiz olmuş" vs. diyecekler ama önemli değil. Önemli olan kendiniz. Kendi üslubunuz izin veriyorsa gerisi hiç önemli değil. O içinizdeki küçük Jane var ya, o size her zaman ihtiyaç duyuyor. O kızı koruyun lütfen. Aileye, arkadaşa, eşe, hakkınızı yiyen kim varsa onların karşısında durmalısınız. Sindirilirseniz bu sonsuz döngüde yuvarlanıp yıprana yıprana daha da kötü olursunuz. Affetme isteği duyuyorsunuz çünkü "affetmesem kendimi suçlu hissederdim. Sonuçta ne güzel gelmişler benden özür dilemişler ya da barışmak için adım atmışlar. Eğer kabul etmezsem ne kadar bencil ve kendini beğenen biri olurum. Ya böyle devam edersem? Sonunda kimse yanımda kalmaz ve kimse beni sevmez." Hep bunlar dönerdi kafamda... Rica ederim. Zor bir süreç. Ama farkındalık şart.

Kendi çekirdek ailem içinde olmasa da, amca, teyze, anneanne gibileri için şamar oğlanıydım ben. Bazı insanlar hayatta ne hata yaparsa yapsın başkasına yükler ya, çocuk olmama rağmen bu insanlar yaptıkları hataları bana yüklerdi. Ve bunu yapan arkadaşlarım da oldu. Kendi yaptığı yanlışları, hataları, eksiklikleri hep benim üzerimden tamamlamaya çalıştılar. Ben suçsuzum, herşey senin yüzünden dediler. Yukarıda anlatmıştım, yaşıt bir teyzem var hep o daha iyi daha güzel diye büyüdüm ben. O kız kaçarak evlendi ve evliliğinde eşiyle problem yaşayınca olur olmaz yerlerde hıncını benden çıkarır oldu. Mesela akraba arkadaş grubu mu var, durduk yere onu ilgilendirmeyen bir mesajımı alıntılayıp bana laf soktu. Herkes aranız kötü mü demeye başlıyordu, ben bir şey yapmamıştım oysaki. Son öneriniz çok hoşuma gitti, onu deneyeceğim inşallah. Teşekkürler, siz de çok değerlisiniz

Evet biliyorum ama gerçekten sıkışığım, çalışmıyorum çünkü. Bakarım videolara teşekkür ederim Borellus80

Bastırma duygusu onların ki boşver biraz da onlar düşünsün

Güldüm cidden çok sağ ol Evet değmiyorlar ama biz bazen günlerce onu düşünüyoruz, yani ben öyle düşünüyorum. Ne kadar haksızlık etmişim kendime, farkına vardım bugün. Kendi hakkıma o kadar girmişim ki.. Sırf kendime yaptığım kötülükler yüzünden affedemiyorum sanırım. Suçluluk duygum çocukluğumdan geliyor zaten. Öz teyzemle aynı yaştayız, sürekli o üstünmüş gibi düşünerek büyüdüm. Anneannem ve teyzelerim sağ olsun :) Liseye gidiyordu o, ben de evlerine giderdim. Sınav dönemi olduğunda anneannem kapı dışarı ederdi beni, küfürler hakaretler havada uçuşurdu. Aslında bana sınav dönemi bitince gel deseydi dinlerdim ama anlamıyordum ki onu. Sanırım 16 17 yaşındaydım. Odada oturuyordum, anneannem salonda oturuyordu teyzeme beni çekiştiriyordu. Ben başta anlamadım ama sonra baktım benden bahsediyorlar, hakaretleri buraya yazmaya utanırım gerçekten Tek suçum da kızı çalısıyormuş ben onun evine gitmişim falan. Hep o daha güzel, o daha akıllı, o daha iyi derdi. Teyzem üniversiteyi kazanıp bıraktı, sonra kocaya kaçtı. Noldu biliyor musun anneannem beni suçladı :) kızım onun yüzünden kaçtı diye. Buna asla anlam veremiyorum hala. Ki anneannemle artık görüşmüyorum. Yaklaşık 6 yıldır. Tabi hala kızının kaçmasını bana bağlar, kızının kaçtığını en son öğrenen kisi olmam dışında sorun yok. Ki bunlar en basiti, sanırım yaşıttık diye hep düşman gibi yaklaştı bana, çok kötü bir kadındı. Akrabaları babama Jane zeki kız onu okut diyince anneannem hemen gömerdi beni, 14 yaşındaydım... Suçluluk psikolojimin nedeni belli işte İnşallah iyileşirim, bu kadar acı çektikten sonra bomboş bir hayatım olmasını istemiyorum..

Tabi o insanlara göre yine suçlu sen oluyorsun Ben ne dedim ki diyorlar çıldırıyorum

Hayır, öz saygımı yitirmek üzereyim neredeyse. Çok çok fazla taviz verdim, kendime çok haksızlıklar yaptım. Bugün çok iyi bir ders aldım, umarım bundan sonraki hayatımda hayatımdan çıkan insanlar için üzülmem, veya affetme isteği duymam, çünkü haddinden fazla yıprattılar beni. Terapi almasam da yavaş yavaş ilerlemeye çalışacağım umarım başarılı olurum. Mesajınız için çok teşekkür ederim

Canım benim. Sen de benim için öylesin, evet hepimiz hatalıyız. Ben o kadar takıntılıyım ki, anlatamam. Kurtulamıyorum bu illetten

İşte benim şimdiki halim senin geçen yıl ki halin galiba. Umarım ben de senin gibi kendime gelebilirim. Beyhan Budak'ın sözü o kadar doğru ki, yanlış insanlara susup doğru insanlara çok bağırdım ben. Fazla merhametli biri olduğumun da farkındayım ve bu bana çok zarar veriyor. Bana da hiç haddi olmayan konularda karışan insan sayısı çok ve ben yine yine affediyorum. Aldığım yaralar sayesinde belki düzelirim, yok yere kaybettiğim arkadaşım bana ders oldu.

Anneannemle yüzleşmem mümkün değil. Yani sonsuza kadar bağımız koptu artık. Evet çok attım içime, o kadar haksızlığa uğradım ki, annem diyor ben nasıl seni o halde bırakmışım, şu an düşünüyorum çok yalnız kalmışsın diyor. Dedim öyle anne acısını şu an çekiyorum o günlerin.. Bu da tecrübe diyorum artık napalım.. Anneannem hariç diğer herkesle yüzleşecem ama :) İlk yüzleştiğim kisi eşimdi, yaklaşık 3 hafta önceydi, ciddi bir noktaya geldik. Yüzleştim ve bu bana o kadar iyi geldi ki.. Yani bir dahaki hatasında eski ben olmayacağım sanırım, yani yollarımızı ayırmak pek de umrumda olmayacak, bunun farkına vardı o da. Çok tolerans gösterdiğim için umursamıyodu galiba, ama demek ki yüzleşip ciddi konuşmak gerekiyormuş..

hatasız kul olmaz bu kadar kendi üstüne gelme

Canım benim Bu mesajın o kadar iyi geldi ki anlatamam. Ben de seni çok seviyorum.. Evet hayatımda hep maddi manevi kendimi zorladım. Maddi açıdan düştüm, manevi açıdan yıkıldığım noktalar oldu. Bir yerden sonra toparlandım. Arkadaşım konusu da bana her zaman destek olan biriydi, affetmemesini problem yapmıyorum artık. Çünkü bana ders oldu, o da söyledi hiç kimse vazgeçilmez değildir, sen iyi ol kendini toparla ama ben yokum diye. Gerçekten öyle, en azından bundan sonra ki hayatımda beni seven, saygı duyan insanlara karşı daha iyi olabilirim. Evet hayatımda hep eğlenceli biri oldum aslında Ama bana hata yapan beni kıran çok insanı affettim. Gerçi bunun farkına vardıktan sonra hayatımdan çıkardığım 2 3 kisiyi almadım artık hayatıma. Çünkü bana karşı saygıları 0 dı. Ben de bana karşı saygısı olmayan bir insana tolerans göstermemek için kendimi zorladım, az da olsa başardım. İyi ki bu konuyu açmışım, bana inanan insanları görünce iyi hissettim. Bazen dengesizce davranabilirim ama eğer farkındaysam düzeltebilirim diye düşünüyorum.. Kırıp kırıp ama ben ne yaptım ki diyen insanları silmek olacaktır ilk isim. Devlet hastanesindeki dr lara bakacağım, inşallah sonuç alırım. Çok teşekkür ederim canım benim

Ahahah çözüm bulursam seni etiketlerim

En son geçen yıl bu zamanlar yaptığı tüm kötü şeyleri özür bile beklemeden defalarca affettiğim bir arkadaşım hiç haddi olmayan bir konuya karışıp kendi kendine bana küstüğünde - ki beni engellemiş hiçbir şey demeden ben çok sonra fark edip bir açıklama istedim - ben napıyorum ya demiştim. Benim için milat oldu. Sen iyi niyetli ve yufka yürekli bir insansın. Muhtemelen benim gibi her şeyin konuşarak çözülebileceğine her daim yeni şans verebileceğimize falan inanıyordun. Ben artık bazı insanların biraz gürültü ve mesafeden anladığını fark ettim. Bir de Beyhan Budak'ın bir kitabında okuduğum şu cümle çok hoşuma gitmişti: "Çok fazla susarsan bağırmaman gereken yerlerde bağırırsın." Gerçekten böyle oluyor. Bence sen biraz da merhamet yorgunusun. Her ne olursa olsun sevildiğini bil

Daha fazla dolu olduğunu bile söyleyebilirim..

Yaa ne kadar güzel bir şey yapmışsın, seni tebrik ederim. Tolerans gösterdiğim insanları bir görsen, insanın kendine saygısı kalmıyor zamanla. 24 yaşıma kadar insanlara çok yüz vermişim, artık insanlar hiç düşünmeden beni çok kırıyor.

N Neal dayler dayler Hemsirecik bakın burda minnoş bir konu varmış birileri kırılmş

Bunları duymak o kadar güzel ki, çok teşekkür ederim canım benim Umarım zamanla çok iyi yerlere gelirim, çünkü hayatta en çok istediğim şey bu. Hak ettiğime inanıyorum, yetiştiğim toplumun cehaletini anlatsam kk şoka uğrar herhalde. Buna rağmen kendimle bazen gurur duyuyorum ben de. Hatalarım, eksiklerim çok fazla. Çok affediyorum, o cahil kendini bilmez insanlara çok yüz verdim, ancak bir yerden sonra insan uykudan uyanıyor.. Sen bunun için mi veriyorsun bu mücadeleyi diyorsun, bu kadar istek, azim boşuna mı yani diye düşünüyorum. Zamanla istediğim kişi olacağıma inanıyorum, evet her zaman insanların desteğine ihtiyaç duydum. Sanki herkes beni desteklemek zorundaymış gibi. Ama kendime inanıyorsam buna ihtiyacım yok bence. İnşallah şu süreci atlatırım da artık böyle insanlar da nerde duracağını bilir. İyi ki varsınız hepiniz, sizi çok seviyorum

Oha, sen gerçekten ortaokul mezunu musun? Ben yorumlarından uzun süredir tanıyorum seni burda. Kafamda mühendislik, matematik... vs mezunu, analitik düşünebilen, ileri görüşlü, aydın, pozitif, çok zeki, oldukça eğitimli, güçlü bir kadın olarak kodlamisim Black Light i... Şu platformda bile kurduğun cümlelerle, bakış açın ve dusuncelerinle nice sözde eğitimli kadının arasından sıyrılmışsın yani... Kuzum sen daha 24 yaşında bunca imkansızlık arasında kendini bu noktaya getirebildiysen, bundan sonra eğer istersen dünyayı bile devirirsin... 22yillik egitimciyim boş konuşmuyorum. Gaz da vermiyorum, ciddiyim... Sen kendi değerini bil ki ona göre denk alsın herkes ayağını. Bu kadar basit...

Sıkma canını kuzum benim. Bazen olabiliyor böyle şeyler. Hem yaptığının yanlış olduğunu farketmende bir başlangıçtır değişmen için. Daha çok gençsin, önünde kocaman bir ömür var. Hata yaptım, ben böyleyim diyerek; kendini de, ömrünü de tüketme Seviliyorsun çok

mesafe da fazla geliyor bana jane artik delete

Işte o zamanlar bu lafları hakaretleri duydun içine attın bastırdın kendini bir süre sonra Bir şekilde bastirdigin öfken cıktı Ne yazık ki Bunu biliyor olman güzel aslın da janecim Görüşmesen bile içinde yara kalmış Bu saatten sonra kendine haksızlık yapma Bilmiyorum hiç annene ye bunları dedin mi hanı geçmişle yüzlesin der ya psikologlar Bir fırsatını bulunca bunları tek tek onlara de Içinde biriktirme Içindeki öfke kin yara neyse söyle belki rahatliyacaksin yüzleşerek

İnan bilemiyorum, günlerim çok kötü geçiyor bazen bir şeyi çok taktığım için. Destek alma şansım yok su an maalesef.

Evet aynen öyle kalkıp yüzüne karşı sen böylesin şöylesin diyorlar. Ama sen söyleyince hop kötü oluyorsun, düşüncesiz oluyorsun. En iyisi mesafe ya valla.

Bir terapistle görüşmeye ne dersniz? Muhtemelen şemanız var.

Canım benim, sen burada tanıdığım en tatlı üyelerden birisin. Hepimizin hataları var, törpülememiz gereken huylarımız var. Hangimiz evliya gibiyiz ki?Ohooo benim kendimle olan iç hesaplaşmalarımı bir bilsen, kendine gereksiz yere yüklenme, herşey bizim için.

Senin için böyle dolu muydu?

Terapistlerin danışanlarına önerdiği, bana da iyi gelen bir kitap: David Burns - İyi Hissetmek. Bir diğeri: kafa doktorum. İkincisi epey uzun bir süreç. Aslında yaşadığımız bu gibi sorunların temelinde yatan en büyük sebep kendimizi sevememek ve affedememek ki kendini affedememek kısmını kendin de yazmışsın. Farkına varmak düzeltmenin ilk ve en ağır adımı oluyor sanırım. İnsana ruhen epey ağır geliyor ama sonrası daha az engebeli, böyle düşünüyorum

Yapma kuzum ya, benim kadar takıntılı olabilir misin acaba?Ama ben baya törpüledim kendimi hatta şu anda satmişim anasını modundayım. Bir destek alma şansın var mı?

Ben seni tanıdığımdan beri gayet iyi niyetli uyumlu sevecen birisin Hep bu şu yer sofrasından kaynaklı janem Gül diye dedim Hadi kocaman bir gülümseme yap ve o üzerindeki bütün ağırlık olumsuzluk gitsin Dün şarkı yolladim kendine gel diye Onun ritmine kapil gitsin Inan üzülmeye değmiyor bazen birilerine kızıyoruz içimize oturuyor pişman oluyoruz o bende de. oluyor en yakın zaman iste kurban bayramı neler yaşadım önün öncesi nefes alamama problemi yaşadım kızlar biliyor Ama bazıları da hak ediyor canım ya Suçluluk duygusu genelde geçmişten gelir derler Belki çocuklukla ilgili bir şey bu yönde destek alabilirsin Bunun dışın da hayatta hepimiz bir şeyler yapıyoruz Elimizde olmadan bazen dilimize vuruyoruz Sessiz kalsan tepene çıkıyorlar söylesen suçlu oluyorsun Ama şu var kim olursa olsun Sınırlarını koyucaksin kırmızı çizgilerin olucak Tavrımızı tepkimizi tabiki vereceğiz Sadece oto kontrolümüzü sağlıyarak Şimdi sikma canını üzme kendini❣❣

ben hep sırıtan bir suratla baktim gozumun icine baka baka bana laf soylenirken bile ne oldu kendinde kusur yok sandi kisi simdi cvp verdikce kotu diyorlar neden cunku onlar gibi olmami istemiyorlar

oturduğun yerden bok atmak kolaydır çünkü onu söyleyen insanların kendine güveni olmayan asla senin yaptığını yapmayacak insanlar o yüzden insanların ne dediğini umursama herkes her şeyi der lafla peynir gemisi yürümez. Ve şuanda o kadar imkan var ki isteyene youtube video izleyerek bile konularına çalışa bilirsin sadece istek olsun.

Çok çok sağ olun, çok iyi geldiniz gerçekten. Hepimiz aynı yolun yolcusuyuz, hepimizin yaraları var. Bu yaraları ancak biz sarabiliriz, umarım ben de sizin gibi iyileşebilirim

Reactions: HALLEYS, MssPARE, Bissunicole ve 1 üye daha R Roseash 💙 Üyelik

24 yaşındasın daha hayat bundan sonra başlamıyor mu zaten 15-18-20 yaşındaki yaptığın hatalarda gençlik hatası olsun bundan sonrası önemli senin için şuanda hangimiz haksızlık yapmadık birine ya da kırılmaması gereken bir kalbi kırmadık ki sen bunun farkındasın bu güzel bir şey.

Selam kızlar. Direkt konuya gireyim. Ben hayatımda çok hatalar yaptım, sırf bu hatalarım yüzünden çok sevdiğim bir arkadaşımı kaybettim, görüşmüyoruz yani. Barışmak için bir çaba sarfetmiyorum çünkü ben kırdım onu gerçekten. Bir adım attım ona ama, yapmamam gerektiğini anladım çünkü o benim gibi değildi, bir daha görüşmek istememesi çok doğal o yüzden. Hep hata yapan ve kendisine yapılan hataları hep çabuk affeden biri oldum, hayatımdan çıkarmam gereken çoğu insanı hayatımda tuttum. Beni seven arkadaşlarıma da mağdurmuş gibi davrandım. Yani düşünmeden konuşup sonra hemen pişman olup neden affetmiyor diye düşündüm.. O kadar üzgünüm ki, kendimi affedemiyorum. Mücadele etmeye çalısıyorum, ama bu huy bana yapışmış sanki, birini hayatımdan çıkarınca aradan zaman geçince neden hiç bir şey olmamış gibi affediyorum, neden eskisi gibi oluyorum, çok kızgınım kendime. Evliliğimde bile aynı hatayı yaptım hep. Yanlış giden şeyleri görüp sonra affettim. Ayrılmak istedim, karşımdaki pişman diye affettim. Ama öyle bir noktadayım ki yaptığı hataları düzelten ve düzeltmeye çalışan eşimin çabası umrumda olmuyor artık. Bazı insanlara haddinden fazla tolerans gösterirken, bazılarına hep kırıcı oldum. Ve sanki birini affetmeyince suçluymuş gibi hissettim, suçluluk psikolojisi yakamı bırakmıyor. Çok kötüyüm, artık insanlara muhtaç olmaktan, herkesten destek bekleyerek yaşamaktan yoruldum. Karar verirken bile birilerine danışmak zorunda hissetmekten yoruldum. Çok yorgunum, içimi dökmek istedim.

takıntıyı çözersen bana da haber ver kafamda olmamış şeyleri düşünüp üzülen bir insanım

imkan biraz onu öncelemek ve oluşturmakla alakalı. Bunu çözülmesi gereken bir durum olarak görebilirseniz bütçe ayırabilirsiniz. Gerçekten maddi olarak sıkışığım diyorsanız tülay kökün uygun ücretli youtube videoları var kaydolanlar izleyebiliyor.

Kitap elimde şu an buna çok sevindim, hemen başlayacağım Neal'im. Umarım ben de kendimi affedebilirim zamanla, çünkü bu çok ağır bi yük, günün sonunda kendimi hep ezilmiş hissediyorum. Kendim yerine hak etmeyen insanları o kadar affetmişim ki değer bile görmüyorum. Sözüm bile dinlenmiyor ortamlarında. O insanlara bu kadar şans verdiğime hala inanamıyorum..

Evet bak mesela bunu bilmeme rağmen engel olamıyorum içimdeki düşüncelere, takılıyorum sürekli. Tabi istediğim şeyleri mutlaka yapacağım inşallah. Ama takıntı insanı bitiriyor gerçekten. R Roseash 💙 Üyelik

Herkesi hemen affetmek, hep alttan almak, çok tolerans göstermek ve hep suçlu hissetmek çok yakın zamana kadar benim de bir özelliğimdi ne kadar yıpratıcı olduğunu biliyorum. Sonra ben biraz kendime karşı bir arkadaşımmış gibi davranmaya başladım. Sanki böyle durumlarda kendimi karşıma aldım ve bak Merida böyle yapmamalısın çünkü sonucu şu olur diye anlattım. Kendim de sanki buna programlanmış bir bilgisayarmışım gibi buna uydum. İşe de yarıyor gibi. Böyle şeyler için kendimi affedemediğimde de insanlar ne suçlar işliyor da affediliyor diyorum

Evet orası öyle, biraz çocuk gibiyim galiba. Aslında yetiştiğim ortama göre olgun sayılıyorum biraz. Yine de kendimle çok uğraşıyorum yani geliştirmeye çalışıyorum. Çok cahil bir çevrem var, küçücük bir köyde büyüdüm, kendimle bazen gurur duyuyorum sen gerçekten iyisin diyorum. Baksana diyorum bu bataklığın ortasında çok iyi bir noktaya geldin. Ama hatalarım benim önüme geçiyor. Ortaokul mezunuyum mesela, büyüdüğüm yerde kız çocukları okutulmazdı çünkü. Şu an lise için hazırlanıyorum, ama çevremde oho temelin bile yok, yıllarca okuyanlar dershaneye gidenler bile yapamıyor diyenler var, bu beni üzdü mesela. Kendime güveniyorum ama insanların laflarını fazla takıyorum. Yani sanki burdan bile destek istiyor gibiyim. Neden diyorum sonra sen herşeyi yalnız başına yapmadın mı? Çevremdeki insanların laflarını neden önemsiyorum o insanlar okuduğun bir klasiğe boş kitap diyen insanlar. Ama saçma sapan bir ruh halindeyim.

Çocukken çok sorunlar yaşadım, öz anneannem yüzünden suçluluk duygum bunu biliyorum. Ama ne yaptıysam düzelemedim. Belki burda yol gösterirler diye düşündüm R Roseash 💙 Üyelik

Mesajdan sonra okudum çok üzüldüm. O kadar iyi anlıyorum ki... Çekirdek aile dahil herkesin şamar oğlanıydım çünkü. Hiç ümitsizliğe kapılmayın. Bütün ailem hem bunları yaparken kahkahalar atıyorlardı hep birlikte. Şu an her şey bambaşka... İnanın ne istersek yapabiliriz. Sadece o ilk adımı atmak önemli. Sonrası geliyor. Çok sevindim hoşunuza gitmesine. Ben çok çalıştım bunların üstüne. Maalesef çok etkilenmiştim çünkü. Eğer yardıma ihtiyacınız olursa her zaman danışabilirsiniz bana. Hiç çekinmeyin.

Aynen öyle valla. Ben düşünceme saygı duymayıp terbiyesizlik yapan birini sildim, arkamdan şey demişti bir grupta 'bildiğimiz jane iki gün sonra kaldırır engelimi, konusuruz. O kızı bir daha hayatıma almadım, dedim düşünsün bakalım bildiği jane miymiş

Canım benim çok sağ ol Hatanın farkında olmakta iyi bir şeydir sonuçta değil mi La Vie J'ai un espoir

öncelikle seni çok seviyorum diye cümleye başlamak istiyorum :) seni tanıdığımız ilk günden beri bizim bulunduğumuz yerde birgüne birgün birini kırdığına hata yaptığına şahit olmadım aksine sen hep eğlenen eğlendiren oldun.. bence bu biraz karşı taraflada alakalı.. çünkü bizde sana öyle yaklaştık.. sen güçlüsün en başta bunu unutma... hatalar insanlara mahsustur.. önemli olan onun farkına varıp bir daha yapmamak... senin maddi anlamda olduğu gibi manevi anlamdada mücadelerin senin ruhunu yorduğu içinde öyle hissediyor olabilirsin.. sana negatif enerji veren insanları ne olursa olsun hayatından çıkarmayı affetmemeyi öğrenmen lazım.. arkadaşına hata yapmışsın hatanın farkında olmuşsun buda bi büyüklük ama seni affetmemiş bunu takıntı haline getirdikçe sen üzülürsün... bende senin prof. bir destek alman gerektiğini düşünüyorum.. devlet hastanelerinde bile artık bu var kuzum... sana iyi gelecektir.. tekrar söylüyorum sen güçlüsün

İnanır mısınız, bu tür tecrübelerim oldu. Karşılığında aynen 'çok değişmişsin, kendini üstün görüyorsun' gibi cümleler işittim. O kadar güzel anlatmışsınız ki, içimdeki küçük çocuk çok acı çekti ve hala çekiyor. Hem de sebepsiz, bomboş insanlar yüzünden. Bu insanların hayatımda olması bana zarardan başka bir şey getirmiyor, buna dur demem gerekiyor artık. Kendi ailem noktasında da haklısınız, sırf ailem diye herşeyi söyleme hakkına sahip değiller, ama çok şükür ki ailem en azından diğer insanlar gibi bu kadar sınırı aşmadı.. Bu açıdan şanslı sayılırım.

Aynen öyle

bende senin gibiydim canim yandikca kazik yedikce affetmem gerekeni bile affedemiyorum simdi sadece yoksayiyyorum bazi insanlar icin çok ince olmaya degmiyor gercekten gaddar olmak gaddar degilsen bile gaddarmis gibi davranmak gerekir

Yanı en güzeli çünkü bazı şeyleri bastırınca başka yerden patlak veriyor O yüzden teyzen yada kim varsa içine birikenleri at dışarı ağırlık yapmasın Rahatlarsın herkes hatasını günahını sevabını bilsin

Yapı olarak çok naif birisiniz. Aile içinde bazı insanlar olur. Tabiri caizse kendilerine bir "şamar oğlanı" ararlar ve bu da maalesef aile üyelerinden en savunmasız, en naif insan olur. Sonra her şeyin acısı o insana yüklenir. Size yükledikçe onlardan agresyon azalır ve siz kendi içinizde size yüklenenle yaşamaya çalışırsınız. Ta ki o çocuk büyüyüp insan içine karışana kadar. Sonra bir tuhaflık hissedersiniz. Herkesle aynıyım ama farklıyım. Çözemezsiniz, anlayamazsınız bu da biriyle anlaşmazlık yaşayana kadar devam eder. O ailedeki kişi kimse size yansıttıklarını içinizde lütfen çözmeye çalışın. Kendi küçük halinizle konuşun, öz saygı geliştirmek için alıştırmalar yapın. Stres ve kriz anında o kızı telkin edin. Sakinleşin. Arkadaşınızdan bir özür ya da barışma teklifi aldınız ama kararsızsınız diyelim. Bir kağıdı ikiye bölün mesela. Bu arkadaşlık bana ne katıyor / Bu arkadaşlık benden ne götürüyor Bunları yazın. Ama objektif olun. Başka birinin arkadaşlığını izliyormuşsunuz gibi. Eğer hala affetmek yönünde sağlıksız duygularınız çok yoğunsa sadece okuyun. O kişiden zaman isteyin. Sakinleşip mantıklı düşünene kadar yapın bunu. Zaten size kıymet veren biriyse sizi bekleyecektir. Sonunda içinize sinen yanıtı verin. Eğer o kişiyle arkadaşlığınız, gezmeniz, mesajlaşmanız, vakit geçirmeniz içinizi rahatsız etmiyorsa. Bu duyguları özlediyseniz, yaparken mutlu olacaksanız tekrar konuşun. Ama bir tuhaflık varsa ve baskın olan vicdanınızsa "hayır" yanıtı vermek için kendinizi hazır hissedene kadar süre istemekten çekinmeyin. Önemli olan şey kendinize kıymet vermeniz. Bunu yapamadığınız her alanda iyileştirmeye çalışın lütfen. Kıymetli bir insansınız. Bunu unutmayın.