Evlilik sürecimde hiç ağlamayan hüzünlenmeyen ben düğün bitip ayrıldıktan sonra her hatırladığımda ağladım bir kaç hafta sonrasında artık annemde bile rahat edemeyip evime dönmek isteyecek kadar alışmıştım. Umarım mutlu bir yuvanız olur anneniz siz mutlusunuz diye mutlu olur sizde annenizi her zaman özlersiniz bunlar güzel şeyler :)

Çok teşekkür ederim inşallah dediğiniz gibi olur benim için de :) Bu arada aynı şehirdeyiz arabayla yarım saat mesafe. İşte çocukluktan beri bişeyleri idare edip evi toparlamaya çalışınca benim yokluğumda naparlar kaygısı sardı biraz Clemencia

Suçlamak değil de sanki yalnız kalınca zorlanıcakmış gibi hissediyorum

Çok teşekkür ederim yorumlarınız için. Anne kuzusu değilim. Ama küçük yaştan beri anne baba arası bozuk olunca hep toparlamaya çalışan, evi manevi anlamda idare etmeye çalışan bi çocuk oldum. Şimdi annemi o evde bırakınca sanki yalnız kalıcakmış gibi hissettim. Kendi evimi temizleyince içimde bi yer cız etti sadece. Annemin asla böyle bi lafı olmadı aksine mutlu bi yuva kurmamı ister. Sen mutlu ol yeter der hep. Düğün yaklaştıkça biraz hüzünlendim sadece. Deneyimli birilerinden sürece nasıl alışıldığı hakkında fikir almak istemiştim

Her kuş bir gün yuvadan uçuyor neticede neden suçluyosunuz ki kendinizi

Anne ozlenir tamamda bu kadar abartanlari anlamiyorum madem oyle evlenmeyin yazik esiniz olacak kisiyede. Erkekler icinde aynisi anne kuzusu erkeklerde evlenmesin olan kadina oluyor o zamanda.

Çok haklısınız bu anneniz boşanmış olmasa da hissedeceğiniz bir duygu ama kardeşiniz evlenince annenizin işi gücü evi yoksa yaşı ilerlediğinde yalnız kalacaktır asıl o zaman başlayacak sizin göreviniz. Başlarda hüzünleniyor insan, evlendikten sonra da genellikle anneyle diyalog ve yakınlık daha sağlam oluyor.

Hayatın çizgisi bu. Fazla yıpratmayın kendinizi. Annenizde iyi olup yeni hayatına adapte olacaktır.

İleride çocuğun olursa diyeceksin ki aaa bunun böyle olmaması gerekiyordu. Hayır o benim sorumluluğum değildi. Bana neler yüklemişler, yazık değil miydi? Bugün hissettiğin şeyler o farkındalık sonrası çok anlamsızlaşacak.

Merhaba arkadaşlar. 3 ay sonra düğünüm var. Annemle babam boşandı. 7 yıldır annem, kardeşim ve ben yaşıyoruz. Evlenip annemi bırakacağım geldi aklıma dün. Çok üzgünüm sanki annemi ortada bırakmış gibi hissediyorum. Dünden beri ağlıyorum. Siz bu durumu nasıl aştınız? Lütfen bana tavsiye verin girlinred

Herkesin duygu yogunlugu farkli demek ki universite okurken baska sehirdeydim ozlemedim bile hergun sesini duyuyordum tamam yetiyordu. Evlendim haftada bir goruyorum. Bana garip geliyor o yuzden. Farkli sehirde mi olacaksiniz?

Sizin durumunuzda o kadar çok kişi var ki. Aynı şehirde olmayacak mısınız evlenince? Kardeşiniz varmış zaten. Sık sık görüşür görüntülü konuşursunuz. Zamanla alışırsınız

Anneniz ortada falan değil isterse ikinci kez o da evlenir ben anneyim bugün dul. kalsam yarın evlenirken kızım ama annem yalnız kalıyor diye bana borçlu hissetsin istemem annenizden istemez eğer bunu hissettiren bir anne varsa o anne hatalıdır zaten annenize tek borcunuz mutlu bir yuva kurmanız ve annenize hep mutlu telefonlar açmanız.. siz annenizin ebeveyni değil evladisiniz anneniz yalnızlık duygusunu çok derinden hissederse ona uygun birileri kulağınıza geldikçe iletebilirsiniz yalnizligini gidermek annenizin sorumluluğunda sizin degil.. mutluluklar