Psikolojik gibi duruyor siz o ihtimal değil dediniz ama bunlara kendinizi layık görmemeniz değer konusuyla alakalı birebir. Ya da küçükken hep verilen birincil dereceden bakım, giyim, yemek.. bile bir lütufmuş gibi sunulmuş ebeveynleriniz tarafından size. Sonuç olarak terapiye çıkıyor yol bence

Sizde çok incesiniz ve diğer bütün ince ve nazik insanlar gibi dünyayı guzellestirdigimize inanıyorum bizim gibi insanların

Senin gibi yük her ailenin başına. Sen yük falan değil baş tacısın. Ailen senin mutlu olmanı ister başka ne istesin. İş öğrenirken böyle olursun sonra ustalaşır kendine güvenin gelir canını sıkma

Kimseyi rahatsiz etme diye diye tedirgin bireyler haline getirdiler bizi

Ben Türk kahvesi içmeyi çok severim. Haftada 3 gün fön çektirmeye gittiğim kuaförüme her gidişimde 1 paket kahve götürürdüm. Bazen sadece tuhaf olduğumu düşünüyorum. Vermeden almayı öğrenmek çok zor geliyor. Halbuki fön çektirmek için bir ücret ödüyorsun zaten. Bir keresinde kahve makinaları bozuldu diye kahve makinası bile almıştım. Konu sahibi konu dışı yazdım. Kusura bakmayın. Takip edip önerilerden yararlanmayı düşünüyorum.

evet siz deyince hatırladım maalesef bir çok var, çocukken ailemden duygusal olarak inanılmaz koptum ve sonrasında da hep kopuk bir hayat yaşadım. üniversite döneminde babamla tekrar duygusal bağa geri döndüm ama annemle hiç dönüş olmadi 2 hafta sonra 31 e gireceğim sanırım bundan sonra hiç olmaz.

Aslında kendimi iş dışı hayatımda asla kullandırmam, çizgilerim çok nettir ama işte emin olamıyorum ve bunu değiştirmeyi cidden isterim. . push ;

yok eleştiride de bulunabilirsiniz zaten sorun değil, sizin yorumlarınızı hep beğeniyorum biliyorsunuz. ben diğer yorumlarda da belirttim çizgileri olan net biriyim ; bunun çok çok sevdiğim yanları da var ama hayatta beni kısıtlıyor ayrıca spiritüel olarakta beni çok kısıtlıyor. şu yaşıma kadar böyle yaşamaktan çok memnun sayılırdim ama hayata bakış açım gittikçe değişiyor, neden bu kadar katiyim diyorum bu özümde var birazda alışkanlık açıkçası. Yorumlara elbette yansımıştır çünkü ben halihazırda böyle yaşıyorum. ama bu katiligim asla empati kurmama engel değil empatik ve duygusal biri olduğumu düşünüyorum bunu ifade ediş şeklim yeterince istediğim gibi olmayabilir. evet değişmek istiyorum ama terapi olayına karşı inancımı kaybettim, çok kere denedim uzun denemelerimde oldu ama bir arpa boyu yol ilerlemedi o yüzden nasıl bir yol izleyebilirim bilmiyorum gerçekten kendine her güzel şeyi layık gören kadınlar böyle mi yetişiyor? bu sonradan kazanilanilecek bir şeydir diye düşünmek istiyorum dogadostupanda

İşle ilgili kendinize zaman tanıyın öncelikle. İşin teknik boyutuyla ilgili eksikliğiniz olabilir ancak temelde bu iş için yeterli olduğunuza kanaat getirilmiş ki işe alınmışsınız. Düştüğünüz anlarda bunu kendinize hatırlatın. Kendinizle ilgili farkındalığınız yüksek, daha kontrollü ve soğuk kanlı olmayı kendi kendinize telkin edin, 1 defa özür dilemenizin yeterli olduğunu siz de biliyorsunuz, o anlık dürtüye kapılıp bir kez daha dilemeyin, bu farkındalığa varmaya çalışın. Hiç terapi aldınız mı?

öncelikle ambulans diyince insan böyle çok zor bir şey sanıyor ya ben merkezde bir yerde çalışıyorum insanlar hastane randevuları için ariyorlar ya, gece 3 te kulak ağrısı için arıyorlar. elzem şeyler cidden çok az. O yüzden işimiz aslında çok rahat diyebilirim ama bunu yapan arkadaşlar devletin kaynaklarını biraz düşünsun lütfen. dedikleriniz çok çok doğru, zaten sorumluluğu alıyorum ailemi suçlayacak bir yaşta değilim hiçbir konuda. kendime karşı şefkatli değilim diyemem ama yavaş yavaş öğreniyorum bu yolu çok iyi de sayılmam. bende çocukkenden kalan bir şey olduğuna inanıyorum ama değiştirebileceğine de inanıyorum. önerileriniz icin çok teşekkür ederim

Kardesiniz var mi? Varsa kiz mi erkek mi ve o bu konuda nasil hissediyor?

Ben kaçıngan bağlanmaya uyduğum için kaygılı bağlananları çok anlayamıyorum. İkisi de temelde aynı güvensizlikten gelse de çok farklı gösteriyor kendisini. Belki sizin kendi çizgilerini net çekme tavrınız, bağ kuvvetlenirse çok bağlanacağınızdan korkmakla ilgili önlem olabilir bilinçli ya da bilinçsiz olarak. Ben analitik düşünmeyi seven ve bir şeyleri anlamlandırabilmek için analiz etmeye ihtiyaç duyan biriyim. O yüzden bol bol okuma yapıyorum, bir şeyleri neden yaptığımı anladıkça davranışları kontrol etmem kolaylaşıyor.

Muhtemelen çocukluğunuzda ters giden bir şeyler var. Bu konuda gerçek bir profesyonelden yardım alırsanız bir miktar düzelir diye düşünüyorum. İş ki psikoloji alanında gerçek profesyoneli bulmakta zor, ama alanınız gereği daha kolay bulursunuz diye düşünüyorum. Kolayliklar dilerim.

Ben uzman değilim okuduğum kitaplardan öğrendiğime göre acaba bu kader motifi mi?

Bende de var ama daha hafif şekilde. Bazen beni de rahatsız ediyor ama genel olarak memnun gibiyim halimden. Çok tatlısın bu arada

Evet ya ben de en iyisi benim olsun, en iyisine layığım diyen kadınlardan olmayı çok isterdim de işte hep bir aman ne gerek var, ne yapacağım, yapamam ki modunda takılıyorum da işte...

Sunuda eklemek istiyorum. Siz kendinizi yük gibi hissettiginizi belli ederseniz insanlar da o sekilde davranir. Surekli ozur dilerseniz , ezmeye calisirlar. Insanlar zayif noktani gorunce oradan vurmaktan cekinmiyor

Ben hekimim, şu an ambulansta çalışıyorum ve yanımda salt ambulans için eğitilmiş arkadaşlar var kıdem olarak onlardan 3 kat fazla okuduğum için daha kidemliyim lakin benim eğitimim hastane üzerine, öncesi ilk yardım olaylarını elbette eğitim olarak çok çok detaylı aldım ama alışmak biraz zaman alacak, hiç bu alanda çalışmadığım için. Aslında hiç özür dilemeyip bir eksiklik yaptığımda evet benin eksiğim artık yapmayacağım diyip geçmem gerekiyor ama bunu tam olarak nasıl otururum bilmiyorum. çok kereler terapi aldım ama hiçbiri içime sinmedi psikolog bazında. bu konuda hiç almadım, ama Türkiye'de psikolog terapisi olarak terapiye inancımı kaybettim.

Ya işte öyle kadınlar, insanlar hayatın keyfini çıkarıyor. Hep hayatlarının merkezlerinde, önceliklerinde kendi istekleri var. Biz bir şey yaparken 40 kere düşünüyoruz. Stresten kendimizi yiyoruz

herkes herşeyi tam olarak bilmiyor zaten, çaktırmadan çözüm arıyor veya durumu idare ediyor. Bilmediğinizi fazla belli etmeyin. Biliyormuş gibi yapmak işi kurtarır, karşınızdaki insana da güven duygusu verir. biraz da bu yöntemi deneyin derim ben.. İş hayatında çalışanların çoğu böyle yapıyor emin olun.

Şimdi genel olarak bir mesleği düşününce tecrübesizi lider yapmazlar ama sizin zaten mesleğiniz gereği sağlıkta tepedesiniz. İlk defa bu alanda çalışacaksanız da normaldir her şeye hakim olmamanız. Eğer genellersem manuel vitesli araç için eğitim aldınız. Otomatik vitesli araba aldığınızı düşümün. Hem araba sürerek tecrübe kazanacaksınız hem de otomatik vitesli arabaya alışacaksınız.

Akıl vermek veya yapmak istemediğiniz bir şeyi yapın diye sizi darlamak haddim değil ama benzer şeyleri ben de düşünüyordum, ara sıra hala düşünüyorum ama yönetebiliyorum durumu artık. Terapi alma nedenim bu düşünceler değildi ama terapi bütünsel bir süreç, arada bu da düzeldi büyük ölçüde. Bende şöyle ilerledi örneğin, kendime saygım sizin gibi çok büyüktü , çok katı sınırlarım vardı , e madem ben kendime saygı duyuyorum, bir başkasına hak gördüğüm şeyleri neden kendime layık bulmuyorum? Örneğin hata yapmaya örneğin yardım kabul etmeye hakkı varsa bir başkasının, madem ben kendime de değer veriyorsam, kendimi bu hata yapma hakkını neden mahrum ediyorum? Burada bu şekilde iletişim kurmak zor ancak kendine saygı duyma - net sınırlar çizme - kendine yeten güçlü kadın olma - yardım kabul etmeme döngüsünü anlayabiliyorum. Terapi seçeneğini en azından gündeminize almanızı içtenlikle tavsiye ederim. Kendimizi bu kadar yormaya hakkımız yok.

Başlığa yazdığımı daha nasıl açıklayabilirim diye düşünüyorum şu an tam anlamıyla böyle çünkü. kendimi sürekli yük gibi hissediyorum özellikle şu sıralar yeni bir işe başladım ve işte eksikliklerim var çünkü benim daha önce hiç çalışmadığım eğitim aldığım alana değil ama eğitim programıma pek uymayan farklı bir yerde çalışmaya başladım. Yanımdaki insanlar fazlasıyla deneyimli ve samimiler. Ama ben en ufak bir eksiklik ya da hata yaptığımda o kadar çok kusura bakmayın diyorum, özür diliyorum vs ki herhalde günde 30 ya da 40 kere diyorumdur Ve ben şunu fark ettim ben bunu deyince aslında hatalarım insanların gözünde daha da büyüyor kibar naif bir insan olmuyorum ezik bir insan oluyorum. Çalıştığım yerde ekip lideri benim ama hiçbir otorite kuramadığım gibi insanların gözünde daha en başından saygımı kaybetmekten korkmaya başladım. Ve çok çok pasiflesiyorum işimde. Ögrencilikte de böyleydi, hiçbir şey için izin istemezdim asistanlardan vs Bu sadece iş hayatımda böyle değil özel hayatımda da yoğun şekilde böyle. İnsanlar bana en ufak bir yardım yaptığı zaman borçlu hissediyorum kendimi, seviyemi görmeniz için şöyle söyleyeyim buradaki hanımlar konumla derinden ilgilenip bana uzun uzun cevaplar yazdığında bile hissediyorum bunu. Buraya 'taşınmalı mıyım' diye bir konu açmıştım ve oradaki özellikle bir hanımefendinin yorumlarıyla bu durumu artık tamamen aydım diyebilirim Ailemin evinde kaldığım için onlara bile yük olduğumu hissediyorum, beni uzun okuttuklari için bu his arşa çıkmıştı Bu arada iki kardeşiz, tek kızları benim ve evi olabildiğince düzenli toplu tutmaya çalışırım yemekleri ben yaparım her anlamda hayatlarını kolaylaştırmaya da çalışıyorum; yük oluyorum diye düşünüyorum derken insanların aklına sanki her şeyi yapıyorum da böyle hissediyorum gibi kalmasın. Ve bu karşımdaki aslında her kim olursa olsun muhtemelen onu da rahatsız ediyor, koşulsuz vermenin tadını da yaşatmıyorum kimseye. Eskiden bu yük olma hissiyatı çok daha fazlaydı sanki bir tık daha azaldığını düşünüyorum ama iş hayatımda olanlar beni çok fazla tetiklemeye başladı. Ben karakter olarak net ve sınırları olan bir kadınım değerlerime çok önem veririm; bu yüzden kendime çok saygı duyuyorum Kendime değer vermiyorum gibi bir şeyin söz konusu olmadığını düşünüyorum ama almaya bu kadar kapalı olmamı ne ile açıklayabilirim bilmiyorum. Çok yakın arkadaşlarımda sanki bunu hissetmediğimi düşünüyorum Çok dağınık yazdığımı biliyorum ama nasıl toparlayıp anlatabilirdim onu bilemedim. Herkese okuduğunuz için ve fikirleriniz için çok teşekkür ederim Umarım benim gibi hissedip kendini tamamen almaya açmış olan kadınların muhteşem önerileri hepimize ışık olur.

Birinden bir şey istemeyi ayıp olarak gördüğümüz için almaya kapalıyız. Küçükken annemin yanında bir arkadaşına gittiğimiz de annem tembihlerdi önceden. Sakın yaramazlık yapma, evi kariştırma, bir şey isteme ev sahibinden, ikram edilen şeye teşekkür et. Çiğlik etmek gibi bir şeydi benim gözümde birinden bir şey istemelk. Belki ben kafamda birinden bir şey istemeyi ayıp olarak kodladım. Sizin benzer deneyimleriniz var mı?

Para konusu sanırım bu konularda en arsa çıktığım konu, ailemden bile isterken sanki canlarını istiyormusum gibi hissediyordum isten bile daha beter seviyede benim için.

Ben de öyle. Anneanne ve sonra kreş.

Yani özür dilemek evet biraz eziklik oluyor. Bir zamanlar ben de bu kadar olmasa da sizin gibiydim. Biri bir şey hediye mi etti hemen ben de bir şey vermeliyim gibi. Ama kusurum yoksa özür dilemem o ayrı. Özür dilemek yerine bunu nasıl yapıyorduk diye sorabilirsiniz. Çok ince ve hashas birisiniz. Ama maalesef insanlar bunu kullanıyor. Beyhan Budak'ın bu konuyla ilgili youtube videoları var bir izleyin. Belki nasıl davranacağınıza yön verir. Çoğu kişi alanında çalışmıyor ülkemizde. Deneyim kazandıkça öğrenirsiniz. Biraz rahatlatın kendinizi. Bu çok normal.

Bu arada kalinlastirdigim kisima %100 katılıyorum. Benim ustumde de hala etkileri var. Geceleri evde asla terlikle yuruyemem, alt komsu rahatsiz olur diye. Yuksek sesle konusmam, balkondayken komsum seslenirse cevap verirken cekinirim, birilerini rahatsiz edecekmisim hissini bir turlu atamiyorum. Buda cocukken maruz kaldigim seylerden kaynaklaniyor.

uzman mısınız bilmiyorum . bence Tülay KÖK'ü biraz dinleyin.. daha sonra belki tus'u kazanıp, psikiyatrist olup sizin gibi olan hastalara yardımcı olursunuz... Sulukuleli

yok pratisyen hekimim, dediğiniz hanımefendiyi hiç duymadım bakacağım. öneri için teşekkür ederim

Yetistirme tarzi yazan arkadaslara katiliyorum. Arkadasina gidecek olursun, birsey verirlerse yeme derler. Misafirlige gidersin, ev sahibi 2. kurabiyeyi verir anne hemen atlar o tok diye, birisi hediye aldiysa begenmesen bile cok begenmis gibi sevin. Teşekkür et, gülümse, rica et, birisiyle goz göze gelince gulumse diyerek belki dogru olani öğrettiler ama ayni zamanda baski da olustu ustumuzde. bunu elestiri olarak algilamayin lutfen, sadece birsey farkettim. Bazen diger konulara yaptiginiz yorumlara denk geliyorum, hissettiginiz rahatsiz edici duygulara ayni zamanda baglisiniz, o duygular esliginde tavsiye ya da fikir veriyorsunuz. Kirmaniz gereken bir kabuk var. Bunu tek basiniza yapamıyorsanız destek almalisiniz. Birde iş konusuna takilmayin. Rutin olarak hepimizin basina bilmedigimiz/az bildigimiz konular çıkıyor. Bakip, sorup oylr yapiyoruz. Teşekkür etmek guzel birseu ama surekli ozur dilemenizi gerektirecek birsey yapmiyorsunuzdur kendinizi sınırlandırmaya çalışın.

meslektaşız beni en iyi siz anlarsınız sanırım ambulans hekimliğine geçtim biliyorsunuz bizim için bambaşka bir dünya... Sanki ben yetersizim gibi hissettim kendime hiç bocalama hakkı vermiyorum..

Ben de. Birisi yardım ediyor bir konuda, dünyam kararıyor nasıl karşılık versem diye. Abimin evine gidiyorum dolaptaki meyve suyunu içersem yenisini almadan huzur bulamıyorum. Hamileyim birisi bir eşyayı eğilip alsın benim için, milyonlarca kez teşekkür edesim geliyor. Birilerine maddi destek sağlıyorum 8383884 sene, bir kere bana yardım edilse şoklardan şoklara girip kendimi duvarlara vuruyorum. Normal olmadığım kesin, nasıl düzelir bilmiyorum. Konuyu inceleyeceğim.

bununda hiç duymadım buna da bakacağım teşekkür ediyorum Önceki

Burda bazı konulara verdiğiniz yorumlara denk gelmiştim. Çok net, kibar ama birazda despot bir tarzınız var yada bana öyle geldi bilemiyorum.. Özel hayatınızda da bu tarzı uygulayabilirsiniz. Ya da sadece her yarde kendiniz olun bakın o zaman çok rahatlayacaksıniz.

Eğitimimin dışında olmadığını ısrarla yazdım. L Luthientr Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Bu düsüncenizin altinda yattigini tahmin ettigim değersizlik hissi için özellikle uzman yardımı almanızı öneririm. Ben bunu haketmiyorum diyorsunuz ince ince alt planda. Ayrıca "fake it till make it" yani olmak istediginiz kisi olana kadar olmak istediginiz kisi nasil davranirsa oyle davranacaksiniz. Ozur dilemek yerine dilinizi isirarak baslayabilirsiniz.

Sen ben olabilir misin

O yük olma hissi bende de var ve aşamıyorum. Aşmak için bir şey de yaptığım söylenemez. Her işimi kendim halledeyim kimseden bir şey beklemeyeyim modundayım. Başkası için fedakarlık yaparım ve bunu problem etmem. İş bana yapılmasına gelince çok mahçup olurum. Nasıl halledeceğiz bu işi, geçecek mi hiç bilmiyorum.

o kadar güzel anlattınız ki arkadaşlarımla bu durumu astigimi dusunuyorum ama sanırım birinin kusmami temizlemesi bana da çok ağır gelir yukarıda bir yerlerde de yazdım. tablomu çok ama çok net anlattınız, çok teşekkür ederim size de.

Fazla tevazunun sonu vasat adamdan nasihat dinlemektir. . .

aile yetiştiriliş tarzından olabilir mi? benim annem sürekli bizi gözüyle hizaya sokardı, misafirlikte asla ayağa kalkamazdık, ikramlardan tadamazdık dökeriz de ev sahibine ayıp olur diye. Çay verseler içemezdik yine dökülür de mahcup olur diye. Şimdi ben de öyleyim, kimseden yardım istemem yük olacağım rahatsızlık verdiğimi, yorduğunu düşünürüm, fazla ince düşünürüm ama bi zaman sonra saygı görmüyorsun. bazen bencil olmayı bilmeli insan.. yapım bu çok değiştirmek istiyorum bi türlü beceremedim umarım siz yaparsınız

Eski nesil tamamen el iyisi bence.

yazdıklarınıza katılamıyorum. kız evlat diye, çalışıyor diye, belli bir yaşa geldi diye maddi yardımı bırak manevi yardımda bulunmayan ailelerde var. ikinci çocuğumu doğurduğumda çok zorlanıştım birgün annemle konuşurken doğurduysan bakacaksın demişti uzaktan. çok üzülürüm hala. sanki ben sokağa atacam dedim bizim nesil sıkıntılı. büyütülürken yapılan çok hata var. ne kadar kendimizi eğitirsek eğitelim mutlaka bir yerde hata veriyoruz hepimize iyi bir terapi şart bence

Aileniz siz okurken size fazla emek harcadıysa bu yüzden kendinizi mahçup hissediyor ve emeklerinin karşılığını vermek için de çabalıyor olabilirsiniz. Siz daha çocukken ebeveynleriniz sizden para kazanma, mesleğinizi edinme, atıyorum iyi huylu biri olma, evlenip mutlu olma gibi beklentileri varsa bu yüzden de siz onları memnun etmek için okumuşsunuz, okulunuzu uzatınca kötü hissetmiş, hemen iş bulup çalışmak istemişsinizdir. Aileniz her başarınızda sizi takdir ettiyse belki bu yüzden başkalarının takdirini kazanmak için de uğraşmışsınızdır farkında olmadan. Memnun etmeyince birilerini, kötü hissetmeye başlamışsınızdır. Bende de farklı versiyonu var. Misyon yüklenmiş bana. Kendimden daha çok "Aman birilerinin işi görülsün, onlar mutlu olsun". Kendimi arka plana atıyorum çoğunlukla.

muhtemelen. çok sınırları olan aşırı iradeli mükemmeliyetçi bir annem vardı. hayatimin hiçbir anında duygusal olarak bir anne hissini hissetmedim, çocukken ya da 18/20 yaşına kadar bu konuya çok çok üzülüyordum ama onu sonunda böyle kabul etmeye karar verdim. hayatımda anne olarak değilde yakınımda olan biri olarak gördüm tüm duygusal beklentimi sıfırladım. maddi beklentimi de aslında... böyle yapınca rahatladım, varlığı gözüme kötü gelmemeye başladı aslında iyi yönleri olan biri ama kendimi onunla sinirlarimda biraz salsam çok ama çok tetikleniyorum hala.

teşekkür ederim, hiç duymamıştım yarın araştıracağım online vs varsa denemek isterim.

çok uzun kereler denedim ama bu konuda değil başka başka konularda en azından Türkiye için diyebilirim ki bana iyi gelen bir psikolog bulmam zor. Terapi önerilerine elbette açığım çok teşekkür ederim ama başka önerilere daha da açığım çünkü bunun iyi geleceğine sanki inancımı kaybettim

Ben de öyleyim ve bunu yeni yeni aşıyorum. "Başarılı olmalısın, başkasına minnet etmemelisin..." Sizin de içten içe içinde bulunduğunuz his bu diye düşünüyorum. Birisi karşılığını veremeyeceğim bir yardımda bulunacak diye ödüm kopuyor. Hediye verildi mi, bir şey ismarlandi mi en basitinden çok rahatsız oluyorum. Yeni yeni kendimi zorlayarak aşmaya çalışıyorum. Ben küçüklükten gelen bir şey olduğunu düşünüyorum. İçten içe annem başkalarına güvenme, işte kimse bizi sevmez, en iyi olacaksınız, en başarılı olacaksınız diye diye, hep şöyle yoruldum, ah bu çocuklar niye böyle, yok size şu kadar harcadım yok şunu yaptım bunu ettim diye diye büyüttü. Hal böyle olunca insanlardan bir şey kabul etmek, bir alanda başarısız olmak fikri beni çok gerdi/ geriyor hala. Ama aşıyorum. Bir arkadaşımla hep tasavvuf üstüne konuşuyoruz, eşim hep destekçim hiçbir konuda yargılamaz hep anlayışlıdır. Öyle öyle aşıyorum. Bakalım hala çok yol kat etmem lazım ama

teşekkür ederim, iyiki yazdınız Z zsnn

evet, duruş pozisyonunuz bile karşınızdaki insanın size yaklaşımını belirliyor. Çok ilginç ama doğru. deneyin

Bazen basit seyler izler birakabilir. Ben babaannemle buyudum ayni sekilde halamin ogluda oyle(aramizda 14 yas var). Maddi konuda ayrim olmadi. Manevi konularda da sevgisiz kalmadim ama ona yapilan muamele ile benimkisi farkliydi. Mesela yemek yememe ve yemek secme lüksüm yoktu, bunu bulamayanlar var der yedirirlerdi. Kuzenim ise yemek istemediginde hemen yenisini pişerdi, cocuk ilkokula gidene kadar yemegini kendi eliyle agzina goturmemistir hep babaannem ya da halam yedirdi. Bu durum beni derinden etkilemedi ama belki bir baskasi uzerinde etkisi farkli olabilir. Mesela daha rahat cocukluk gecirmesi ve yumuşama kismi bile etkilemis olabilir sizi. Aslinda iyi bir doktor ile duygularinizin bilinçaltınızda yatan sebeplerini ogrenebilirsiniz.

Ben bu durumun aileden kaynaklı olduğunu düşünüyorum. En azından bende durum böyle. Başka insanların evine gittiğimizde ev sahibinden çok iş yapmalıyız neredeyse o kafadalar. Ama biri misafirliğe bize geldiğinde bir bardak bile yıkamamalı. Devamlı bir şekilde insanlara yük olduğumuz hissettirildi kalabalık bir aile olduğumuz için. Sizde de durum böyle mi acaba?

Bence bu ön çocukluk ve sonrası dönemde size kazandırılmış bir özguvensizlik, değersizlik hissi gibi duruyor. Ailenize bile minnet duygusu taşıyorsunuz. Halbuki sizi dünyaya getiren onlar olduğu için zaten maddi manevi tüm ihtiyaçlarınızi karşılamak zorundalar. Ama siz tam tersi bir bilinçaltına sahipsiniz. Bence buraya yoğunlaşın. Hatırlamaya çalışın, ne oldu, ne söylendi? Bunu bulursanız rahatlar ve asarsiniz. Ama eğer her şeyin suçlusu ailem vs moduna girerseniz o zaman işler sarpa sarar. Çünkü temel sorunu bulup suçlamak iyileştirmez, temel sorunu bulup anladım kabullendim demek gerekir. Bir de başkalarına olan hoşgörünuz, kibarliginiz, affediciliginiz gerçek mi yoksa sahte mi? Yani başkalarına olan sefkatiniz kendinize de var mı? Bence aynı şefkati kendinize göstermiyorsunuz. Eğer kendinize şefkat duymuyorsaniz o zaman sizin ince, iyi bir insan olmanızın tam olarak faydası yok. Peki neden başkalarından defalarca özür dileyecek ya da teşekkür edecek kadar kendinizi onlarin altında görüyorsunuz? Çünkü ozdegerinizin farkında değilsiniz. Bu da muhtemelen çocukluk yaşantılarınız, tecrubesizliginiz, yasinizdan kaynaklı. Tecrübe edip kirildikca degiseceksiniz ama inşallah o zaman da kalbiniz kararmaz. Çünkü en çok beyaz renk leke tutar. Kendinizi sevin. Bitkiden hayvana her canlının bu hayatta cok önemli bir görevi ve değeri olduğunu bilin. Siz de buna dahilsiniz. Yaşadığınız sürece dünyaya, insanlara, canlılara katkı sağlayabildiginiz kadar katkıda bulunun, guzellestirin. Denklem bu kadar basit aslında. Kimi ot gelir, saman gibi kurur gider. Kimi kendi kivilcimiyla dünyayı yakar. Kimi de güzeldir, güzel kokar, etrafı da güzel kokutur. Ambulans doktorusunuz şu an galiba. Ne kadar çok insan size umut bağlıyordur. İnsanlara umut olmak güzel şey mesela

Iyide uye dogru soylemis neden tersledinizki. Isi bilmeden nasil ekip lideri olabiliyorsunuz bende merak ettim. Ben calisiyorum aciklayabilirsiniz

Acaba bir ayrimciliga mi ugradiniz? Yazdıklarınızı okurken bunu düşündüm.

Tavrim size değil ki. Daha once calişmadiginiz, egitiminizin disinda ve tecrubenizin olmadigi bir alanda zaten insanin ozguvenli olmasi zor, otorite kurmakta zor olur haliyle. Eşim yöneticilik yapiyor şuan, ekip liderliği de yapti zamaninda hic bilmedigi bir işin liderligini/ yoneticiliğini yaptigini gormedim senelerdir. Sorarim madem bir sey ogrenmis olurum.

Ben terapiyle bunun aşılacağını düşnmüyorum. Bunu siz isteyince bitecek bakın o zaman her anlamda çok iyi hissedeceksiniz. Sizi çok iyi anlıyorum. Hassas bir insansınız.. İnsanlara, bütün varlıklara çok değer veriyorsunuz. İnanın sizin mesleğinizde ki insanlar için aslında çok gerekli ve güzel duygular dilerim çok yıpranmadan bu özelliklerinizi devam ettirirsiniz

Daha önce aile evinde kaldığınız için ailenize para verdiğinizi okuduğumda çok şaşırmıştım. Daha önceki konularınızdan da belliydi bu durum. Bence psikolojik yardım almanız iyi gelecektir size. İş için de telaşlanmayın. Kimse anasının karnında tecrübe kazanmıyor. Her işe yeni başlandığında bocalama herkes tarafından oluyor. Ben asistan oldum, bocaladım. Uzman oldum bocaladım , işyeri hekimliğine geçtim, bocaladım. Şimdi işsizim. Kızım büyüsün geri döneceğim ve yine bocalayacağım bazıları çok özgüvenli oluyor ve çok biliyormuş gibi davranıyor ama herkes bocalıyor. Hiç takılmayın. Ama bu yük olma psikolojisinden kurtulun. En garantisi psikolojik yardım olur.

Ya ben de böyleyim. Daha hiç bir yere eli boş gitmedim. Babamın, kardeşimin evine bile.

şu kısım o kadar doğru ki temelinde bence de ben nasıl bunların eline düşerim hissi var halbuki hepimiz birbirimizin elindeyiz ve hayata birbirimize karşı çok aciziz. Umarım ben de sizin gibi ilerleme kat edebilirim

hayır aslında evin çocukken aşırı ilgi gören tüm dikkati üzerinde olan çocuğu bendim. kardeşimle aramda 8 yaş var tabi o buyuyene kadar annemler çok degistiler daha da yumusadilar o da benden daha rahat bir çocukluk genclik geçirdi/ geçiriyor ama ilgi para vs konularında hiç ayrımcılık hissetmedim

muhtemelen vardır özellilkle üniversite olayı benim için çok ciddi bir travma oldu, maalesef insanların aksine yaşım ilerledikçe katilastim ben çizgilerim konusunda. çocukluğum fazlaca kendimi degersiz hissetmekle geçti zaten ama bu yaştan sonra bunu dönüştürmenin yolunun çocukluğa bakmak olmadığını düşünüyorum Ben aciz biri olmamalıyım narsizmi var içten içe ben de muhtemelen. katı çizgilerle birleşince efsane bir kombo oldu kişisel hayatınızda da mi boylesiniz? ben aile ve iş dışında alma verme dengemi kurmuş gibi hissediyorum F flower_rose

Cocuk konusuna birsey diyemeyecegim. Ben sizin çocuklarla yeterince ilgileneceginize inanıyorum. Cocuk icin ne kadar endise duyuyorsan o kadar ilgili oluyorsun yinede yetersiz hissederim, konfor alanimdan cikmam derseniz karariniza buyuk saygi duyarim. Bunun bilincinde olmak bir basari. Bakin bir anne icin cocuk büyütmek o kadar zor ki. Zaten mantikli karar versek hicbirimiz anne olmayız. Dogumda kesip biciyorlar, dinlenmeniz gereken yerde cocugu beslemeye basliyorsunuz. Cok fazla fedakarlık yapiyorsun, kendinden veriyorsun. Canimdan can verdigim cocuk bana niye yuk olsun ki? Ben cocugumu okuttuysam, destek olduysam buna ragmen 30 yasinda gelip Aylak aylak gezen , sorumsuz birisi olursa evet bana yük olur. Ben ebeveyn olarak görevimi yaptım mi evet. Ama bunun disinda ise giderken evimde kalabilir, isten ciktiysa is bulana kadar benimle yaşayabilir, cebine harcliginida koyarim. Anne olarak bu benim seve seve yapacagim bisey. Adim adim ilerleyin, once ailenizin beklenti icinde olmadigini kabul ederek baslayin bence

neden kusura bakayım, bu forum hepimiz için ben de eskiden sizin gibiydim ama özel hayatımda bu konuyu tamamen aştım. son yıllarda vermeden çok aldığım oldu, özellikle arkadaşlarımla. vermek sadece tamamen içime siniyorsa yapıyorum, en özenli şekilde. onun dışında yapmıyorum ayıp olsa da olsun diyorum. istemediğim hiç kimseye tahammül etmiyorum, ruhsal konforum en önce geliyor şu an.

Anneniz ile ilişkiniz neden koptu?Kardeşiniz, ablanız, abiniz var mı? Bir de ben şunu keşfettim. Annem de benim gibiydi. Almayı sevmezdi. Vericiydi. Git gide yaşlandıkça ona benziyorum. hizuran Olur öyle Anneler

sizin çalışmadığınızı okumuştum bir kaç yerde bilmemenize veriyorum bu tavrınızı başka bir aciklamaya da gerek yok.

ben de bu tabloya ek olarak bir sürü de bakıcı var

Sürekli kusura bakma demekten vazgeç, psikolojide sürekli bu kelimeyi kullanman insanlara ben kusura bakılacak şeyler yapıyorum mesajı vermektir, dik dur...

kitabın arka yazısına baktım size kesinlikle katılıyorum yarın ya dinlemeye başlarim ya da kitapçıya gidip alıp okurum çok teşekkürler

Rahatsızlık vermemek... işte bu işin kilit noktası benim içinde en doğru tanımlama bu teşekkür ederim. yakın olduğum arkadaşlarım ve sevgililerim dışında kimsenin benim için konforunu bozmasına tahammül edemiyorum. çok zorlanıyorum. terapinin ise yarama olayını bende kendi içimde imkansizlastirdim, yardım aldığım başka konular oldu ama işlevsel olmadı. kendimle ilişkim iyi gibi hissediyorum ben saygılıyım en azından genelde ama you go girl moduna hayatım boyunca geçemedim

Ne kadar çok kişi var aynı durumda olan.

Bu bende de var biraz. Kimseye yük olmayayim duygusu. Ama aslinda bunun yük olmadigini, insanlara bana yardim etmeleri icin firsat vermem gerektigini anladigimdan beri daha rahatim bu konuda. Hatta artik direkt ben istiyorum. Insanlardan yardim isteyememenin ozunde de kibir ve narsistligin yattigini dusunuyorum. Bunlari kabullendikten sonra, almaya basladim ben. Is konusu daha farkli bence. Herkes yeni ise baslayinca bocaliyor. Gerekirse kendinden kidemsiz kisilerden destek aliyor. Özür dilemek bir yere kadar guzel bir davranis ama fazlasi -ozellikle bizim ulkede- eziklik olarak goruluyor. Iste tecrube aldikca bu sorunu halledersiniz. Ailenize kira vermeyi onlarin kabul etmesini su sekilde yorumladim. Eger kirayi kabul etmezlerse sizin o eve gelmeyeceginizi dusunduler bence. O yuzden kabul ettiler. Evet herkes bagimsiz olsun ama bence onun bile sınırı var. Hep kendi cercevemde yasayayim diye bir durum maalesef yok. Hayat müşterek. İnsanlarin size uzanmasina izin verin.

Ya yorumlara hizlica göz attim da ne kadar fazlayız... bu konuyu gercekten dusunmeliyiz

İşyerinde özür dilemek yerine ben bir hata yaptım galiba nasıl düzeltebilirim diyebilirsiniz. Aslında verici olmak kötü bir şey değil ama herkes sınırını bilmiyor. Çok verici olursanız insanlar sizi kullanıyor. O çizgiyi iyi belirlemek lazım.

bütün bunların temeli varlığını değerli hissedememek bence. yaptıklarım değerlidir sadece, varlığımın bir önemi yok kafası inanılmaz ben de. bence bu varlığının değerli olması olayı çocuklara bu ülkede hiç işlenmiyor

emin olamıyorum annem bana takintiliymis küçükken yani biri bana dokunsa bile kalkip terk ediyormuş orayı vs inanılmaz korumacıymis en en yakınlarına bile. ama biraz büyüyüp ilkokula geçtikçe birilerinden bir şey istediğimi anımsıyorum hatta o dönem aile dışından çok fazla şey isterdim ilkokul bir de filan. ailemin yanında da onlardan bağımsızda. bence bu bende sonradan gelişen bir olay oldu

Rica ederim. PCR cihazı örneği verecektim ama bu ne diyor derler diye genelleyeyim dedim PCR'da tecrübeli de olunsa cihazı anlamak zaman alır. Teknisyen de bana öğretebilir ama kıdemli benim. Bu gerçek değişmez. Yorumlayan, uyarlayan ve son sözü söyleyen benim.

hiç oluşmamış sanırım yani annem 4 yaşındayken bile onunla vakit geçirmek istemediğimi soyler. annem hiçbir zaman anne olması gereken biri değildi bence bir erkek kardeşim var, benimde annem çok vericidir bu arada ve istediği halde alamaz çoğu ilişkisinde ama aldığı ilişkileri de var. ben de bazı konularda ona benziyorum ve bu hiç hoşuma gitmiyor

Çok ince düşüncelisiniz aslında. Ama sizi hiç düşünen yok. Biraz bencil olsanız keşke. Böyle diyorum ama bazı yönlerden benziyoruz. Almaya ben de kapalıyım. Hasta oldum, ayak bileğimi kırdım, kolumu ve hatta bir keresinde kaburga kemiğimi kırdım. Hiç kimsenin bana gelip yardım etmesini beklemedim. Kendi işimi kendim yaptım. Biri bana yardım edince kendimi borçlu hissediyorum. Gururluyumdur. Sizden farkım kendimi ezdirmem. Ne ezerim ne ezdiririm. Cunkuneden adlı üyeye katılıyorum. Bu konu da bir terapi alabilirsiniz. Dünya sizi gibi nazik insanlar için fazla sert ve kötü. İş konusunu dert etmeyin. Zamanla öğrenirsiniz. Ama gerekmedikçe iş yerinde bu kadar çok özür dilemeyin. Herkes hata yaparak öğrenir. Ve lütfen sizi kıran üzen insanlara sesiz kalmayın. Tepki gösterin ki onlar da hatalarını anlasınlar. Her şey gönlünüzce olsun.

ahaha maalesef, daha yumuşak olmaya çalışıyorum bu da değiştirmek istediğim şeylerden biri. Aslında çok empatik bir insanım ama sanırım aktarma kısmında henüz yeterince iyi değilim özel hayatimda da tamamen böyleyimdir çok net ve kibar biriyim. Yakın Arkadaşlarımla ve sevgililerimle ilgili böyle yük hissim yok, alma kısmında dengeli olduğumu düşünüyorum ama diğer herkese her şeye karşı bu his var, bide yeni bir işe başlayınca bambaşka seviyeye evrildi

ben de bir ara benzer bir düşünce içindeydim, artık çok rahatsız etmeye başlayınca iki şeye dikkatimi vermeye başladım. birincisi, insanlar yüzsüzlük yapınca istediklerini almayı ilginç bi şekilde başarıyorlar. ikincisi birkaç sefer arkadaşlarım benden borç falan istedi, kendim çok normal karşılayınca bunu, "bunlar demek ki olurmuş" diye düşünmeye başladım. sonra bu yük olma büyük oranda geçti.

Boyun eğicilik şemanızla ilgili bir. probleminiz var sanırım psikolog arkadaşlar daha iyi. bilir. ama en kolay. halledilen semanin bu olduğunu. soylemisti. psikaytrist

Bu aşırı aşırı doğru hatta duruş insanın kendine hislerini bile belirliyor EloraViolet Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Bu şekilde nasil bir ekibin lideri olunuyor. Ozur dilemesenizde işi bilmeyen birini ekip lideri yaptiklarinda kimse saygi duymaz zaten.

evet ayrı eve çıkacağım zaten son 10 sene yalnız yaşadım son 4 aydır ailemleyim, beğendiğim bir ev oldu kiracının çıkmasını bekliyorum. aslında kendim için sorumluluk sahibi değil de sorumluluk takıntıli olan biri derim açıkçası. sorumluluklarim beni boğuyor aşırı takintimdan dolayı. bunun temelinde bence cidden benlik narsizmi yatiyor aslında.

Ben özel hayatımda sanki sizin kadar değilim gibi düşünüyorum ya da eskiden boyleydim de sanki biraz değiştim gibi ama aileme değil yakın arkadaşlarıma sevgililerime vs

var erkek kardeşim var, benim kadar değer sorunu olduğunu düşünmüyorum, alma konusunda hiçbir sorunu yok bence, hatta aldığı pahalı şeyler annemlere yük oluyor diye benim sinirim bozuluyor annemlerle benden çok daha farklı bir ilişkisi var öncelikle çok daha dürüst onlara ve bütün sorunlarında şeffaf. ben de ise hiçbir sorunumu bilmezler çocukluğumdan beri her şeyi kendim çözerim o yüzden ilişkimizde farklı aileleyle genel olarak.

o kadar böyle ki, annem başkasının evine gittiğinde bütün bulaşıkları yıkar, bana da bunu empoze etmiş göstere göstere yapmamaya çalışıyorum açıkçası kendi evimize misafir geldiğinde de çalışmasına rağmen kendini öldürürdu 10 çeşit yapacağım diye? peki neden? kim için ne için? ziyaretin amacı ziyaretten tamamen çıkmış durumdaydı.

kesinlikle öyledir, son yıllarda değer konusunda eskisinden çok daha iyi seviyedeyim bu iyi seviye yani herkes sağ olsun terapi önerdi ama ben daha önce bir çok başka konu için uzun sayılabilecek konularda terapiye başvurdum hiçbir etkisini göremedim, daha spiritüel yollar işe yarar mı diye düşünüyorum. A

yaa üstuste çok güzel yorumlar oldu evde böyle geziyorum Y yildizperisii Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Ben de benzerlerini yaşadım. Kardeşim öyle değil, o alıcı. Rahatsız olmaz. O usluydu ona yapma, etme demezlerdi. Sakindi. Ben öyle değildim. Bu yorumları okuyunca bir aydınlanma yaşadım.

kedinin veteriner ücreti ben ödedim onu da. aslında annemlere kira vs ödemek değil sorun ama keşke bunun zorundaliginda gibi hissetmesem, ben yardımcı olmaktan bahsetmiyorum. Bu evde kendimi rahat hissetmek ekstra ödemek isteidgim bedel yani, çünkü varlığım yük gibi sanki. Neyse zaten tasinacagim ama elbette çok fazla olmamak şartıyla elimden geleni yapacağım yine de. sürekli benden bir şeyler bekleniyor gibi hissediyorum bu salt benim uydurdugum bir şey de olabilir bilmiyorum. ekstra olarak evet insanın aciz olacağı haller vardır ama ben tahmin ettiğiniz gibi bu konuda da öyle takıntılıyim ki kendimi asla salmiyorum en yakınım dahi olsa yanında sarhoş olmuslugum bile yoktur, kontrolümu kaybetmemek adına. eşimin benim sondami kusmugumu filan temizlediğini hayal dahi edemiyorum. ben evim tam olarak temiz ve düzenli değilken ailemi bile eve alamayan biriyim .. bu konularda biraz değil son derece esnemek muhtesem olurdu. anne olmayı asla düşünmüyorum, ben annelik yaparsam hayat boyu mutsuz olurum, kişisel konforum benim için fazlaca önemli, çok çok önemli ve sorumluluk bilincimde çok gelişmiş ; çocuk olursa ona görevlerimi tam yapmak için sonuna kadar çalışırım ama çok mutsuz olurum, duygusal olarak yeterli olamam... keşke herkes benim gibi kendini tam olarak tanıyip bu fikre karar verse açıkçası.

çok teşekkürler, bide bu konuyu taktikca daha da pasiflesiyorum bu işte kendime güven alanına girecegim süreç uzuyor ve sancılı oluyor pasif olunca kendi kendimi daha da döngüye sokmadan acil kirmaliyim donguyu. Beyhan Budak hic izlemedim elbette bakarım evet muhtemelen şuan yanımda çalışan arkadaşlarda ilk basladiklarinda zorlandılar, bunu normalleştirmek gerekiyor

bu da önemli bir uyarı, çok teşekkürler

Empati kurabilmeniz gerçekten cok guzel bir yetenek, çoğu insan bundan mahrum. Size ters gelen her olayda farkli bir açıdan bakmaya çalışın. Tasinma konusuna yaptığım yorumda bende anne oldugumu ozellikle vurgulamistim. Bir annenin gözünden evladina bakisini gorun istemiştim. Mirkelam bir sarkisinda "kıvrıl fakat kırılma" diyor. Ayni seyi sizede önereceğim, katı oldugunuz yerleri esnetmeye çalışın, size zarar verdigi yerde ise esnemeyi bırakın. Misal aile evinde kalip 4000tl para verebilirsiniz hatta vermelisiniz de buraya kadar tamam ama kedi mamasini karşıladığınız yerde butceniz sarsiliyorsa bunu yapmayin. Siz yokken mama alinmiyor mu? Aliniyor. Siz zaten fazla fazla eve katkida bulunuyor musunuz? Evet. O zaman ben yük gibi hissediyorum diye rahatsiz olmayın. Ben bu evin evladiyim, elimden geleni yapıyorum, annem ve babam beni koşulsuz seviyor, onlar bana ben onlara yuk degilim gibi olumlama yapabilirsiniz. Bu yuk hissetme kismini aşmanız lazim. Ileride evleneceksiniz, cocuklariniz olacak, o zaman durum daha vahim bir hal alır. Yeri gelecek dogum yapip calismaya ara verdiginiz icin eşinizden para alacaksiniz, yeri gelecek esiniz sizin sondanızı ya da kustugunuz yeri temizleyecek. Kendinizi kotu hissettiginiz her an sirtiniza yük olur, kambur kalırsınız. Bir aile evladi eger hayirsiz, ipsiz sapsiz degilse omur boyu cocugunun peşinde olur, düştüğü yerden kalkmasi icin elini uzatir, yeri gelir maddi yeri gelir manevi destekler. Bunu seve seve yapar. Evladinin iyi oldugunu, mutlu oldugunu, hayatini duzene koyduğunu gormek ister. sonradan değişen kisimlar elbet var. Ozellikle anne oldukran sonra katılık azaliyor. O kadar beklemenize gerek yok. Etrafiniza bir bakin gercekten kotu, bencil insanlar ben herseye layigim deyip, sahip olabiliyor. Siz neden en iyisine layik olmayasiniz ki? Ustelik o insanlardan daha iyisiniz, bencil degilsiniz.

iki yıldan biraz faZla yaptım ama bana yıllar yıllar geldi Hekimler genel olarak hastane aşması için eğitim alır, ambulans değil evde bakım hekimi olsam yine zorlanacaktim ; hiç bilmediğim diyemem elbette ama yabancısı olduğum bir alan şu anlık nasıl olduğunu bilmiyorum terapiler genel benim icinde işlevsel olmadi başka başka konularda ama duzelebilecegine inancımı henüz yitirmedim bu konunun bazı öneriler çok makul geldi onları araştırma asamasindayim

Özür de dilenir gereken yerde sertte yapılır. Tamamen mesafeyle alakalı. Güleryüzlü görünüp şırıngayla kan alan grup yöneticisi olman çok zor değil. Biraz zaman

Ne kadar fedakarsan=o kadar iyi insansin. Türkiye geneli böyle. Ama ülkemizde çok çakal yetiştirilen bir kesimde var. Üniv. yıllarında gördum. Eşimin mesleği nedeni ile il il gezdim. Zekilik ile kurnazlık karıştırılıyor. Böyle anasının babasının cin gibi yetiştirdiği çocuk gün gelip o ayıp mı? Ben mi normal değilim diye hep başkalarının onayına muhtaç, bir gün mükemmelliğinin farkedilecegini düşünerek ömür tüketen çocuğu bulup dengelerini altüst ediyor. . Az önce yaşadığımı yazacağım annemle TLF da konuşuyorum zil çaldı apartmanı temizleyen kadın geldi su almak için. diyafon açık annem temizlikçi mi geldi diyor. Kadın duydu. yok Ayşe ablamiz geldi sağolsun apt ni temizliyor dedim. Sonra kadına seslendiler aldın mı su diye. Oya nin kıracisindan aldım dedi 8 aydır oturuyorum. Adımı biliyor. sohbetimizde var kadınla. Çocuklarından kocasından dertli ağlayıp anlatıyor bana. Bozulmadim kiraciyim evet. 1 saat olmadı olayı yasayali örnek anlamında verdim. Nerdeyse ben 17 ay terapi aldım. İç sesimin annem olduğunu gördüm. psikolog bana çok fazla ince dusundugumu soyledi. Halbuki annem öyle değil. En çok sevdiğim repliği kullanacağım. Bilemiyorum Altan.

Cok uzun yazdigim icin detay vermedim o yorumda. Şöyle anlatayim, ulkede mevcut durumu baz alip yorum yaptim. Kizim asgari ücretle izmirde işe girse ayri eve cikamaz, kiralari karsilayip gecinemez, ne yaparsan yap diyemem ki. Yanimda kalmaya devam eder, bu bana yük olmaz. Isten ayrilabilri/atılabilir yine yanimda kalir, yeni is bulana kadar maddi destekte sağlarım. Bosanirsa kapim aciktir. Cocuk sahibi olduktan sonra işe donerse ve aldigi maas bakiciyi karşılamazsa torunuma bakmaya da giderim . Ustte yazdiklarim kismen benim yasadiklarim. Issiz kaldim, bosandim annemin yanina döndüm birsure nafaka+annemin emekli maasi ile gecindik, şimdi ufak tefek isler almaya basladim evden çalışıyorum yaptigim is basvurularina geri donus olana kadar home office im, mirasimiz hayatta iken bölündü bana bir ev düştü su an orada oturuyorum. Bazen bana bazen diger kuzenime hangimizin ihtiyaci varsa alindi, destek olundu yeri geldi ben altinlarimi satip destek aileme destek oldum. Hic yuk gibi hissettirmediler bize. Aksi bana rahatsiz edici geliyor. Cocugum ipsiz sapsiz, kac yasina gelmis calismadan yan gelip yatiyorsa bana yük olur ama isi gucu vardir kendini çeviremiyordur seve seve destek olurum. Kiz evladina deger vermeyen insanlar var evet ama konu sahibinde bunu hissetmedigim icin o yonde bir yorum yapmadim ona. Annenizin tepkisine üzüldüm belki yasindan/hastaliklarindan dolayi size destek olamayacak durumdadir ve bunu dert ifade etmistir

dediğiniz kitap storytelde var sanırım yarın dinlemeye başlarim maalesef bağlanma stilim ozellikle aşkta kaygılı bağlanma. öncesinde arkadaşlarıma ve aşık olmadığım sevgililerime bile öyle bağlanıyordum, 18 yaşında 1 gün görüştüğüm adam için günlerce üzüldüğümü biliyorum. neyse yaş ilerleyince hepsi geçti şu an sadece aşk gibi güçlü bir duyguda bu kaldı ama yine de eskisi gibi değil. sorunuza gelirsem tam şuandaki durumumda is konusunda kendimi yetersiz hissettiğim için net bir tavır koymam/koyamam acikcasi bu yüzden kişisel ilişkide tavır koyarım sadece, bizim nobetlerde 24 saat istasyonda oturuyorsun (3 kişi) vaka gelince ambulans ile çıkıyorsun, vaka dışında iletişim kurmam. dogadostupanda

Aile ve iş dışında arkadaş kalıyor geriye. Evet, arkadaşlıkta da böyleydim. Bana göre normali buydu. Baktım karşı taraf bencillik yapıyor, yine suçlu benim. Birkaç çabadan sonra koydum mesafeyi. Ben dengeyi ağır derecede kazık yiyince koyuyorum. Bazı kişilere hayır demeyi ve kendimi de öncelikli hale getirsem benim için tamam gibime geliyor. Hadi hayırlısı.

Kusursuz insan olma sendromu diyorum ben buna mükemmeliyetçi yapınız, kendinize olan saygınız yansıyor aslında lakin cevremizdeki insanlar öyle değil, siz naiflestikce onlar kabalasiyorlar hak görüyorlar herşeyi, saygıyı herkese, özveriyi sadece kendinize bunu asla unutmayın

aslında teşekkür etmek bence kibar bir ruhun işareti bende hep teşekkür ederim ekip arkadaşım damar yolu açar her ama her seferinde eline sağlık derim bu en güzeli bence ama mahcupluk işte

Çevremdeki birçok insan da sizin gibi. Annemi örnek göstereyim, ayda yılda bir yazın zor bela ikna ederiz bize gelmeye geldiğinde de bize dar eder o tatili, yük olduğunu düşündüğü için sürekli erken gitmek ister. Halbuki eşim de ben de annemin bizde olmasını çok seviyoruz, annem çok eğlenceli bir kadındır. Evde sürekli iş yapmaya çalışır, eve bir şeyler almaya çalışır. Sürekli "kusura bakmayın" der. Kardeşlerime de zehir olur o tatil. Onlara zehir ettiğini düşündüğü için daha da panik yapar O kadar yorucu ki. İnsan bu sefer o yük hissetmesin diye sürekli dikkat etmeye çalışıyor. Annemin evime gelmesi benim için bir savaş gibi olmamalı yahu... Şimdilerde onu bu durumdan vazgeçirmeye uğraşıyorum. Kuzenim de öyle, geçenlerde hasta oldu ki nazlı bir kız da değildir. Hastaneye götürdüm, orada istifra etti temizledim falan. Bin defa özür diledi. En son dedim ki "abla yaptığım hiçbir şey yormuyor da bin defa özür dilenince yoruluyorum." Çünkü zaten öz ablam gibi, bana çok iyiliği olmuştur, bana yük olması söz konusu dahi olamaz. Yani sadece sizin için değil, çevrenizdeki size değer veren insanlar için de çok yorucu oluyor emin olun. Hatta sürekli böyle düşünerek araya gereksiz bir mesafe koyuyorsunuz farkında olmadan. Annem sanki benim evimi yabancı evi biliyor gibi hissedip üzülüyorum, rahat olsa çok mutlu olacağım oysa ki. Kimseye bir yükünüz olduğunu sanmıyorum, esas yük olan insanlar zaten yük olduklarını düşünmüyorlar insanın tepesine tepesine biniyorlar. Ben de eskiden öyle yapardım çünkü babam sağolsun olması gereken şeyleri bile lütuf gibi sunardı bana. Şimdi yapmamaya çalışıyorum. Siz de böyle düşünmeye çalışın, hem bir ekip lideri olarak daha iyi bir imajınız olur, hem de kişisel hayatınızdaki insanlarla daha rahat bir ilişkiniz olur

gece duş almıyorum su sesi komşuya gidecek diye biri evimde müzik açsa direkt strese giriyorum saatten bağımsız komşu rahatsız olacak diye

Tamda boyle bi insanim ogretmenim veli ogrenciyi calistirdigi icin bile tesekkur ediyorum yahu cocuk onun... mesela birine bi iyilik yapiyorum saol ya diyerek geciyor bunu anormal bulmuyorum ama o bana benim yaptigimin yarisini yapsa nasil mahcup oluyorum nasil aciklamalar tesekkurler susmuyorum kendimi durduramiyorum... umarim saglam bi cozum gelir takipteyim A

Ben de sorunun içte hissedilen değersizlik kaynaklı, kendini güçlü ve yeterli hissetmeye duyulan güçlü ihtiyaçtan kaynaklandığını düşünüyorum. Muhtemelen insanlar yardım ettiğinde "altta kaldığınızı, yük olduğunuzu" düşünüyorsunuz çünkü kendinizi yardıma değer görmüyorsunuz. Türkiye'deki terapi kalitesi ve deneyimleri şahsi olarak benim de ilgimi çekmiyor açıkçası. Ben en büyük faydayı kitaplarda buldum kendi açımdan. Olgunlaşmamış ebeveynlerin yetişkin çocukları diye bir kitap var. Size kesinlikle öneririm. Bende de aynı içselleştirilmiş değersizlik ve güçlü bağımsızlık ihtiyacı var. Muhtemelen bağlanma tipiniz de kaçıngan bağlanan. Kendinize olan saygınızı, kişisel sınırlarınızı vurgulamanız da bana bu hissi verdi. Tek oturtamadığım durum, genelde bu bahsettiğim tarzda insanlar dışarıdan daha sert görünür, ezik görünme gibi bir risk olmaz. Diyelim ki çalışma arkadaşlarınızdan biri sizin bu özür diler tavrınız nedeniyle saygısız yorum yaptı ya da sizi dinlememeye başladı, tavrınız ne olur? Bence kitaplara ya da internet okumalarına yoğunlaşın, terapi olmasa da kendi kendinize kaynakları anlamak, üstüne düşünmek çok yardımcı olabilir.

Seni çok iyi anlıyorum. Bazen ben kendime niye eziksin diyorum? Küçüklüğümden itibaren bana varlığımla kimseye rahatsızlık vermemem öğretildi. İnsanların benim için zahmete girmesinden kötü hissederdim kendimi. Hep fazlalık olduğumu düşünüyordum. çok eleştirildim küçüklüğümde. universite yıllarında prof. un dersi vardı. asistan yoklama imzalarını alıyordu. Sınıfta 30 kisi varsa 60 imza vardı. tam ben imzamı attım prof geldi aldım imza kağıdı elimden başkasının yerine imza atmaya utanmıyor musun sen Özlem misin ki dedi. Savunamadim bile kendimi. bu ve bunun gibi durumların ebeveynlerle kurulan bağlarla ilgili olduğunu biliyorum 1.5 yıl terapiye gittim hiç bir işime yaramadı. Yorumlarından seni takip ediyorum bence sen güçlü bir kadınsın. İç konusmalarin sanki başkasına nasihat öğüt veriyormussun gibi yapıcı olsun. Herkes anasının karnından mükemmel doğmuyor hadi kızım biz bunuda yaparız diyorum artık kendime. Bir cocukla konusuyormusum gibi öyle sefkatli davranıyorum ki bana

Dediğim gibi bana da öyle gelmiş olabilir Evet, yeni iş ortamlarında iki taraf için de, birbirini tanıyana kadar karşılıklı biraz kasma olabilir. Madem farkındasınız o zaman buna kendiniz son verebilirsiniz. Doğal olmaya çalışın, rahat olun..

es konusunda darısı başıma diyorum, evlilik çok derdim değil ama beni destekleyen biriyle hayat paylaşmak hoş bir deneyim olurdu. ben maalesef iliskilerimi hiç bu aşamaya getiremedim. aslında özel hayatimda bahsettiğiniz olayı astım ben yani öyle sanıyorum ama siz ısmarlama olayı diyince şimdi sanki emin olamadım yakin arkadaşlarımla kesinlikle böyle değilim ama kendini her güzel şeye layık gören almaya tamamen açan muhteşem kadınlar var ben birazda onlar gibi olmak, o alanı deneyimlemek istiyorum

Dünya hassas kalpler için bir cehennemdir. Sevgiyle kalın.

Buna imkanınız olabilecegi ve arastirabileceginiz için söylüyorum. Cunku süreklilik ve maddiyat gerektiren bir yol. Psikanalitik terapi alın. İstanbul dışı var mı bilmiyorum. İnsanlara annenizin aktarımını yapıyorsunuz. Dış dünyaki insanlar anneniz ve siz mükemmel olmak, kendi ihtiyaclarinizi karşılamak zorundasınız. Yoksa insanlar yargılar sizi.

Ben sizi çok iyi anlıyorum. Ben de yıllarca çalıştım. Şimdi başka bir iş durumu var. Biraz korkuyorum farklı bir yer. Ama zamanla insan her şeyi öğrenir diye kendimi teskin ediyorum. Siz de böyle yapın.

Sizin haliniz aslında normal. Kibar, nazik birisiniz. Ama bizim toplumuzda edepsizlik yapan, dişini gösteren, yüzsüzlük yapan ciddiye alınıyor, önemseniyor. Daha çıkarcı davranmaya çalışın. Bu kusura bakma, özür dilerim gibi cümleler yerine, "Benim aklımda böyle kalmış emin olamadım, sende bir kontrol etsene" "Gözümden kaçmış, dikkat etmemişim" "Sen halletiysen bana gönder" "Demek bu böyle olacak, ben tekrar gözden geçireyim" Üniversiteye kadar bende böyle kibar nazik biriydim. Üniversite ortamım tam kurtlar sofrası gibiydi. Böyle karakterime nolduysa, bir çirkef, bir edepsiz güncellemesi aldım. Yeri geldiğinde edepsizlik yapmak çok fark ediyor, her ortamda. Hak ediyor bazı insanlar. Siz şimdi işyerinde kibarlıkta değil demeniz gerektiği gibi tşk ediyorsunuz, eksiğiniz varsa belli ediyorsunuz ki kendinizi geliştirebilesiniz ama insanlar bunu anlamıyor, bunu zayıflık olarak görüyorlar. Bu her ortamda böyle, eğitim seviyesi, maddiyat bir değişken değil. Toplumumuzun düşünce yapısı çok yanlış maalesef. Ek olarak aile ve arkadaşlık gibi ilişkilerinizde hep veren taraf olursanız olmaz. Karşılık bekleyin. Gerekirse sözlü olarak beklentinizi iletin. Önceliğiniz kendiniz olmalı hayatta.

Terapiye gittiğimde bir bayan ile sohbetim olmustu isyeri varmış ama hem ailesine hem çalışanlarına laf soyleyemiyor hatta alttan alıyor sürekli özür diliyorum demişti boyun eğicilik şeması için sema terapi görüyormuş bu yüzden ben de merak edip sormuştum en kolay kırılan sema bu demişti psikiyatrist aklımda kalmış yazayım dedim

çok klasik ama ben yetiskinlikteki bu tarz durumların hep cocukluga dayandıgını dusunuyorum. bi dusunun bakalım cocukken yuk gibi mi hissettirildiniz? size zaten hali hazırda verilmesi gerekenler lütufmuş gibi mi verildi? sürekli yaptığınız hareketler başkalarını rahatsız ediyormus gibi tembihlediler mi? soyle yapma, bunu deme, sunu yapma tarzı sanki varlığınız rahatsız ediciymis duygusunu size herhangi bi sekilde aşılamış olabilir mi aileniz?

ben de karşımdaki insan teşekkür etmeyi bilmediğinde, veya yapılanı küçümsediğinde şoklardan şoklara giriyorum

Aslında çok da anormal hiçbir durum göremedim. Gayet nazik, bağımsız, kimseye muhtaç olmayı sevmeyen ve sorumluluk sahibi bir kadın gördüm. Amaaaa bu toplum nezaketi eziklik olarak yorumladığı için dert haline gelmesine de şaşırmıyorum. Ben de sizin gibiyim, geçen kahve fincanından özür dilerken arkadaşım yıkıldı gülmekten. Halbuki istemsiz "ay çok özür dilerim" diyiverdim çünkü sakarlık yaptım.. 6 aydır ailemi görmüyorum, tatilde gittim 3 gece kaldım döndüm. Yalvardılar gitme diye, yok, sevmiyorum yük gibi hissediyorum başka yerde kendimi. Çok da yüklenmeyin kendinize. Ayrı eve çıkınca daha iyi hissedersiniz. Ama iş yerinde en azından rol yapmanızı, azıcık sert durmanızı tavsiye ederim, ilerisi için..

Hayır, benim eksiğim bi daha yapmam tarzında da konuşma. O da yanlış. "uyardığın için teşekkür ederim" deyip sorunu düzelt, bitti gitti. Sen hata hata diye üzerinde durursan başkaları da durur. Ara sıra da unuttuğun bişey için "yoğunluktan atlamışım" de olsun bitsin.

havadan koydular oraya, torpille. S

işte iyi bir seçenek bulmam gerekiyor bir hanımefendi dinamik terapi tavsiye etti, ilk kez duyuyorum bugun onu araştıracağım

Buna inanmıyorum, tabii kısmen. Bu durum tamamen çalıştığınız kişilere bağlı ve tabii ki sizin tutumunuza.. İş zamanla öğrenilir yeter ki istekli, hevesli olunsun, işe zamanla hakim oldukça, birşeyler kattıkça ve beraberinde davranış tarzınızla zamanla gerek iş yaptirabilen ve sevilen bir ekip lideri olabilirsiniz. Başta sizin dediginiz gibi olabilir, zaman alabilir ama gittikçe gelişir, benim dediğim de ilk etapta sizin düşüncenize paralel bir görüş olmakla birlikte bir süre sonra gelişebileceği yönünde ayrılıyor. Bunu 27 yıllık çalışma hayatımda/ büyük bir kurumun birçok farklı şehrinde ve farklı departmanlarında yaşayarak deneyimledim.

evet kesinlikle katılıyorum. Nezaketin bile sınırı olmalı. Haketmeyene gösterilmemeli. Gerekmedikçe özür dilememeli. Teşekkür ederken mevcut seviyeyi korumalı. Hatalardan ve hata yapmaktan korkmamalı. Kişi kendi hatasıyla yüzleşebilmeli, düzeltmeye de gönlü olmalı. İnsanlardan bşyler istemeyi, gerekiyorsa yaptırmayı bilmeli. Gerektiği yerde bencil olmalı. Düz ol, dümdüz ve ego sahibi.. Ego iyidir. ''kolay incinecek kadar narin, her ince ayrıntıyı bile düşünecek kadar hassas, kırılınca kendi içine çekilecek kadar duygusal olmak seni fazlasıyla yıpratır. Kimse bu kadar ince düşünen birine acımaz. Duygularının yoğunluğuyla ilgilenmez. ve kimse narinsin diye seni kırmaktan çekinmez.''