Anlam yaşadıklarımızda değil zaten bakış açımızda. Her şey anlamlı olmak zorunda mı o da ayrı bir şey. Bazen sadece sebep sonuç ilişkisi içinde bir şeyler yaşıyoruz. Hayat sadece "an"da yaşanıyor. Yoksa hepimiz işe git gel, yemek, çamaşır, bulaşık, trafik döngüsü içinde savruluyoruz.

Tek mesele sürekli sorunlarla boğulmaktan anın bile tadını alamadığımız ilginç yorumlayamadığım bir süreç bu yaşadığım. Her şeye sürekli geç kalıyorum hissi. S

Hayatın belli bir anlamı olduğunu düşünmüyorum ben nasıl her doğan canlı hayatta kalma çabası içindeyse bizde öyleyiz sadece biz daha karmaşık canlılarız hepimizin sahip olduğu imkanlar özellikler farklı bizim amacımız bence sahip olduğumuz kadarıyla en iyi şekilde yaşamak öyle özel bir anlama hayatımızı birşeye adamamıza pek gerek yok tabi bu benim düşüncem. hedefim elimden geldiğince geleceğimi garantiye alarak yaşamak sağlıklıyken gençken maddi manevi birşeyleri elde edemeyince yaşlılıkta pişmanlıklar kalır sadece.

bizlerde bu sekildryiz canim. calismadgmz gunlerde evde sıkıliyoruz. calisincada monoton is ev arasinda gidip grlmekten. disardan bakanlarda bize ozeniyorlar nr guzel meslegin var diye felan. yani herkes ayri bir dertten muzdarip dunya hayati iste. ne kadar gezip eglensek bile hersey siradan geliyor. bitiyor biryerde. fitratimizdan kaynakli bu da. sonsuzluga programlanmisiz ama fani sınırlı dunyadayiz simdilik. yetmiyor insana.

34 yaşındayım sağlık problemlerimden dolayı şu anda çalışamıyorum. Sıkıntılardan kafamı kaldıramıyorum bile. Çalışacak kadar sağlık durumunuz var, çalışıyorsanız paranız da vardır, arkadaşlarınız sevenleriniz var. Hayata pozitif tarafından bakmaya çalışın yukarıda saydıklarımın kıymetini bilin biraz. Bu yaşta artık anlaşılmayı beklemek bana saçma geliyor kimseye kendimi anlatamam ben kendimi anlıyorum o yeterli.

hayır sadece siz değilsiniz. ama konuşacak ve sizi anlayacak zaten çok insan yok kabul edin.

İnanın yalnız değilsiniz. Hayatım o kadar yoğun ve karmaşık bir durum aldıki her şeye yetişip, kendime yetemiyorum gibi geliyor. Koşuşturmaktan yoruldum sanki, Yavaşla diye bir kitap vardı onu okumayı düşünüyorum. Belki başarabilirim

Sanırım bu yaşlarda böyle oluyor bende aynı hislerdeyim üstüne bir de hassaslaştım yalnızlaştım. Arkadaşlarıma ayıracak vaktim olsa dahi doğru dürüst arkadaşım yok

sıkıldığımız şeylerin kıymetini bile bazen onları kaybettiğimizde anlıyoruz çalışmıyor olsanız bu sefer de geçim sıkıntınız olacak veya belki boş durmak sizi sıkacak anlam aramayı bırakmak lazım bence mutluluğu yakalamaya çalışmak da mutsuzluk yaratıyor insanda anda kalıp anın tadını çıkarmaya odaklanmak gerek bence

Bana da böyle gelirdi çevremde arkadaşım olmasına rağmen beni anlayacak insan yok gelirdi terapistim var 2 yıldır kendisine gidiyorum bir derdim olduğunda o beni anlar deyip gidip ona anlatıyorum derdime seçenekler sunuyor çözüm önerileri veriyor o hafifleme duygusu tarifi mümkün değil

neye mesela? eğer çalıştığınız halde karşılığını alamadığınızı ve bu yüzden hayatı kaçırdığınızı düşünüyorsanız emin olun herkes aynı düşüncede ömrümüzü veriyoruz ama karşılık göremiyoruz ülkenin ekonomisinden kaynaklı

Ayni yastayiz. Sagligimla ilgili kaygilarim var. Sinaniyor gibi hissediyorum bazen. Onlari yolunda koyarsam mutlu hissedecegim. Sonra gene bir şey cikacak ona takilacagim. Hayat böyle bir şey olsa gerek

Her insan zaman zaman böyle hissediyor diye düşünüyorum. Gökyüzü gibi ruh hali de sürekli değişiyor, değişik duygulara itiyor. Bedenimiz gibi ruhumuz da sabit kalsaydı eğer daha sıkıcı olurdu bence hayat :) Böyle ruhsal çöküşe girince, kitaplara gömülüp orada yaşıyorum. Yaşamak güzel şey. Gün gelir bir bir ortaya çıkar güzellikler.. Yağmurdan sonraki güneş gibi :)

kaça bölüneceksiniz hayat bazen gerçekten zor oluyor. buralarda takılın, insan bazen kendini anlayacak insan arıyor... herkese her şey anlatılmıyor.. herkesin derdi var gerçekten..

Yaşım 25, evli değilim ben de böyle bir ruh hali içerisindeyim S

Aslında tam olarak mesele bu aynı şeyi ifade etmişiz. Doğru dürüst arkadaşım kalmamış gibi hissediyorum. O kadar kalabalıktım ki şimdi bir bakıyorum sanki kimse kalmamış gibi. Olağan şeyler ama kabullenmek zor gibi. Bazen kafam atıyor hiç tanımadığım insanlarla yeniden arkadaş olmak dertleşmek istiyorum sonra saçmalama diyorum. Bu değişken ruh hali beni çok yoruyor. Bu çıkmaz bir kuyu gibi bu ruh hali.

Günler geçmezsen nasıl oluyorsa yıllar geçiyor hiç anlamıyorum bende . push ; S

Bende bir ameliyat geçirdim yakın zamanda. Sağlığım zorluyor ama çalışıyorum da bir daha hiç bir şey özellikle sağlığım eskisi gibi olmayacak. Ama neden ve ne için çalışıyorum onu bile anlamıyorum.

Ben de bu dertten muzdaribim. 33 yaşındayım ve aşırı hızlı geçiyor zaman. Bazen hızlı yaşanmaktan korkuyorum. Sanki bir kaç ayda 50lerimde olacakmışım gibi hissediyorum.

Yaşım 34, evliyim. Çalışıyorum ve artık hayatının monotonluğu beni öyle yordu ki. Hiç bir arkadaşıma ayıracak vaktim yok. Sürekli aynı kurallar içinde geçen saçma bir hayatım olduğunu düşünüyorum. Konuşacak ve beni anlayacak bir tane insan yokmuş gibi hissetmekten bıkmış yaşamaktan yorulmuş bir haldeyim. Bu psikolojide bir ben miyim.?