Çevre baskısı yüzünden hiçbir şey yapmak zorunda kalmadım şükürler olsun. çevrenin ne düşündüğü benim ne istediğimden daha önemli değil. derler ya "duanla mı yaşadım ki bedduanla mı öleyim" ne alakası var anlamadım ama yazmak istedim lülülülülülüalkisalkisalkis BENOZ GECE VE GÜNDÜZ

baskımı kendilerine yapılmasına izin verilmeyen duyguların karşı tarafa yansıtılmasımı nedense toplumumuz kendi yapamadığı herşeyi karşıdakininde yapmaması için elinden geleni ardına koymuyor ben bunun adına çevre baskısı değilde çevre dedikodusu diyorum o ner diye bu ne söyler diye düşünmekten ömrümüzü kısıtlıyorlar evlenirsin kocanın yanında oturmak ayıp doğum yaparsın çocuğunu öpüp koklamak ayıp büyüklerinin yanında konuşman ayıp öyle giyinme böyle yürüme öyle çokki bunlar gibi hep yaşadık ve halan yaşıyoruz bakınca ne kadar basit gibi geliyor değilmi ama çark döndükçe azalacağına daha çoğalıyor baskılar mors

Ben de rahat büyüdüm, hep erkeklerle maç yapardıki kızlarla fazla takılmazdık, fazla kız yoktu mahallede zaten.3 tane de yaşlarımız birbirine yakın kuzenim vardı. Onlar ve onların arkadaşlarıyla oynardık hep. Bisiklete de bindim, hala da binerim. Bisikletin yaşı mı olur? Çokta güzel futbol oynarım, hatta dedem küçükken bizi bi futbol kulübüne yazdırmayı düşünmüştü. Ağaçlara tırmanırdık. Topla ağaçlardan ceviz düşürürdük. Sonrada bi güzel afiyetle yerdik. Herşey yapardık kısacası. kaydirigubbakcemile3 aklinialirimsmile G

Aşağıdaki yazı çok güzel uyuyor bu konuya.. Desinler diye diye&#8230; Uslu çocuk desinler diye her zaman bir şeker alırdım şekerlikten, öncesinde annemin gözlerinin içine bakıp onay mesajını aldıktan sonra. Temiz çocuk desinler diye her zaman beyaz giydirirdi annem. Saçlarımı da sımsıkı toplar en beyazından kurdele takardı. Kendisine iyi anne, bana da örnek öğrenci desinler diye. Örnek gösterilirdim gösterilmesine ama çocukluk hayatım boyunca şımarık demesinler diye kim bilir ne çok şeyi içimde ukde bıraka bıraka yapmamışımdır. Bu tabi ki bir şikayet değil bir saptama yalnızca. Bugün insan olarak hep bir şeyleri refere alıyoruz ve bazı şeylere gereğinden fazla önem verdiğimiz için de birçok şeyi bozuyoruz, kaçırıyoruz. Acı çekip, acı çektiriyoruz. Kendimiz olamıyoruz çoğu kere. Otantik var oluşumuzu gerçekleştiremiyor, fiziksel görünümü muntazam ama psikolojik yapılanması bir hayli bozulmuş varlıklara dönüşüyoruz. Anneler çocuklarının adına onların yetiştiremediği ödevleri yapıyor çocuk düşük not almasın diye. Evde misafir öncesi terör estiriyor bir başkası, ne kadar düzenli becerikli desinler diye. Ne kadar uyumlu giyiniyorsun desinler diye ömrünün büyük kısmını mağazalarda renkleri birbirine uydurmaya çalışıyor bir diğeri&#8230; Ömrü mutfakta &#8220;en ince dolmaları saran&#8221; olmak için geçiyor bir başkasının&#8230; İstediği bölümü seçemiyor, seçtirilmiyor bir diğeri&#8230; Doktor desinler, mühendis desinler diye&#8230; Doktor oluyor ama mutlu olamıyor mesela. Ne kendine, ne hastasına hayrı dokunmuyor sonra da&#8230; Ama diğerleri memnun oluyorlar ve oğlum doktor oldu diyebiliyorlar. Mahalleli de durumdan payını alıyor&#8230; Derse girdi desinler diye derse girmek, dinliyor görünmek için dinliyormuş gibi rol kesmek&#8230; Diploma aldı diye her türlü meşru olmayan yolla diploma sahibi olmaya çalışmak, yoklamada var görünmek için yerine imza attırmak&#8230; &#8220;Çeyizi ne çoktu&#8221; desinler diye göz nurunu, gençliğini, kanaviçeler, danteller arasında harcıyor bir diğeri&#8230; Sonrasında belki de hiç kullanmayacağı düzinelerce havlu ve çetik yapıyor, desinler diye&#8230; Annesi, babasından gizli gizli tencere-tabak taşıyor eve, &#8220;kızının çeyizi ne güzeldi&#8221; desinler diye&#8230; Birçok yalan karışıyor, bazen gözyaşı&#8230; Ama olsun mahalleli memnun&#8230; Bir adam kendine kılıbık demesinler diye kahveye alışıyor. Bir genç kendisine &#8220;çocuk&#8221; demesinler diye ilk sigarasını yakıyor. Bir genç kız &#8220;erkek arkadaşı yok&#8221; demesinler diye gelen ilk teklife evet diyebiliyor. Bir kadın dul demesinler diye her gün dayak yediği adama katlanabiliyor. Enayi demesinler diye bir başkası diğerini aldatabiliyor&#8230; &#8220;Düğünü ne şaşaalıydı&#8221; desinler diye bir yığın borcun altına girip beş yıl sürünenler, &#8220;evi var&#8221; desinler diye bankalardan kredi alanlar, sonrada icralık olanlar,&#8220;gelinliği son modeldi&#8221; desinler diye öncelikli ihtiyaçlardan kısıp bir defa giyilecek gelinliğe para saçanlar&#8230; Daha neler neler&#8230; Evlenemedi evde kaldı demesinler diye evlenmek, ucuza gitti demesinler diye bir ömür zengin koca veya güzel kadın beklemek&#8230; Ne yaparsanız yapın sonuçta insanlar bir şey diyecekler.. Eminim ki her birimiz bu örneklerden en az birine kendimizi yakın hissetmişizdir. Peki, bu neden böyle? İnsanın ömrü aman demesinler ya da desinler arsında mekik dokuyarak geçip gidiyor? İnsan neden diğerlerinin ne düşündüğünü bu kadar çok önemsiyor ve kendine rağmen böyle davranabiliyor&#8230; Sosyal etkilenme ve etkileme, insanın bir özelliği olarak fıtratında var. Ama her şeyde olduğu gibi, denge kaçtığında, tek hedef toplumsal beklentiler olduğunda amaçlar ve araçlar birbirine karışıyor. İnsan tek başına olamayan bir varlık. Kendi hayatına şahitler arıyor. Beğenilmek onaylanmak istiyor. İşte tam da bu noktada, toplumun onayı kendi beklentisine uygun olan koşullu bir onay olduğu için çoğu kere kişi kendi için iyi olanı seçmek yerine toplumsal beklentiye uygun olanı seçebiliyor. Kendi içinde uyumu yakalayamadığı için de bir süre sonra mutsuzluk ve hayal kırıklıkları doğmaya başlıyor. Çünkü &#8220;başkası iyi desin&#8221; diye yapmak, yapılan şeyi bizim için iyi yapmaya yetmiyor. Kendi gerçekliğinden hareket etmeden, sırf &#8220;desinler&#8221; diye yapmak işin mahiyetini de bozuyor. Kişiler memnun olamıyorlar. İşin doğrusu, sosyal bir geçeklik içinde yaşadığımızı bilerek ama kendi gerçekliğimizden hareketle hayatımıza bir yön vermek. Referans noktasını toplumsal yapının belirlemesiyle değil, ilahi olanın ölçüleriyle belirleyerek karar vermek&#8230; Yoksa insanlar bugün bunu der, yarın bir başkasını. Desinler diye diye yaşamanın faturası ağır. İnsan kendisine verilmiş olan özgürlüğün kıymetini bilmeli ve desinler diye değil doğru olduğunu düşündüğü için yapmalı her ne yapıyorsa vesselam&#8230; NAZLI ÖZBURUN Evlilik ve Aile Danışmanı &#8211; Sosyolog A Aman

canım aslında bu benim baskım değildi ben çocuk olarak görgüyü ve terbiyeyi öğreniyordum orda baskı altında olan annemdi, iyi bir anne olduğunu komşularına akrabalarına göstermeye çalışıyordu. çok eleştiren bir akraba kitlemiz vardı annemde otoriter ve disiplinli olduğunu bizim terbiyemizle anlatıyordu akraba ve komşularına. o zaman kızıyordum ama şimdi bazen onaylıyorum. bir keresinde evde ağzına zorla yemek teptiğim kızım arkadaşımın evinde ekmeği banıp tabağı sıyırarak nohut yemişti ağzım açık kalmıştı o an yemek yediği için çok sevindim ama aç karnına sanki oraya doyurmaya gitmişim gibi çocuğumu götürmüşüm hissine kapılmaktanda alamadım kendimi. . push ; X xoxzo_35

yani çoğumuz kaldık bunun etkisinde. hem sınıf arkadaşım hemde kapı komşumuz olan Zekiyle doya doya oynayamadık hiç bir zaman, annem balkonda gözü hep üzerimizdeydi B BarbieveKen zaman SU ❤ tek ayak

çok alakası var aslında özom

tamam ben anlamıstım zatn senin ne demek istedigini cevabim da hala gecerli cevre bisuru laf eder, etmez degil ama ben kimseyi takmadim 16 yasindayken bisikletle dolasmami dedeme sikayet etmis mahalleden biri dedem sur sen bosver dedi bana :) tabi her insan az cok topluma uyum saglar ama ben yapmak istediklerimi sirf cevre ne der diye engellemedim hic cocuklarin ucurtma ucurdugu bi alan vardi, gecen arkadasla bu yasta gittik ucurtma ucurduk, cevredikler soyle bi baktilar ama gercekten umurumda degildi, devam ettik zemus

canım her çocuk baskılanır bu şekilde ama az ama çok... ben de bu tip baskılandım hem de en ağır şekilde fakat bunları sayarak düşünmedim... BENOZ GECE VE GÜNDÜZ

kimsenin baskısıyla bisey yapmadim insallah bundan sonra da yapmam Z

el öpmek... sevmiyorum yani el öpmeği küçüklüğümden beri sevemedim maalesef :çok üzgünüm: huylanıyorum rahatsız oluyorum :1ninca:-tatlicadiarzu- ve annemin baskısıyla yapıyorum yapıyorsamda Halikarnas

saymakla bitmez bunları anlatmakla kah kale almadığımız yaptığımız olur ama genelde herkes baskı altındadır ve bu ülkede aksi idda edilemez dünyanın heryerinde vardır aslında bu bize özgü değildi sadece kültür farkı olduğu için onlar daha rahat gözü ile bakarız biz.. tabiki abartmamak lazım bazıları okadar abartırki hayatlarını zindan ederler elalem neder diye bazıları eşinin elini tutamaz ay elalaem kınar diye ben ise umursamam bile.. aslında kişinin aile yapısı çevre foktörüde değişik farklılıklar gösterdiği için senin yaptığpın bana acayip benim yaptığım sana cins gelir..

okulda erkek akadaşım olamazdı babam hep bana şunu derdi okulda akıllı uslu dru ben hiç ummadığın anda karşlına çıkar yada okula gelirim öylede oldu lisede hiç erkek arkadaşım olmadı ama keşke olsaydı lise bitti 1 sene olmadı eşimin beni istediği haberi geldi yok dedim hememn evlenmem babam gizli 8 ay konuştum seviyordum ama bazı sorunlardan dolayı nişan atmak istedim babam, annemler yakınlar nişanı artarsan bidaha biri gelmez istemez evde kalırsın yaşın 20 ıoldu ne zaman evlenencen dediler nişan altılmadı evlendikne oldu kavga dövüş yaptık keşke bu baskılar olmasaydı belki ikimizin hayatı daha iyi en azından kavgasız olurdu ben kızıma hiç baskı yapmıcam bu yüzden hayat onun hayatı

off arkadaşım tam damarıma bastın.. bende bu aralar hep bu konuyu düşünür sıkıntı eder oldum. gerçi size göre geç kalmışım ama.. anne-baba, kayın valide -kayınpeder komşular akrabalar... off saymakla bitmez.30 yaşımdayım. ömrümün yarısı geçti. tek kıskandığım ve özenti düyduğum insan kesimidir:kendisi olupta başarıyı yakalayanlar.. ben asla başaramadım. hep başkalarının doğruları.. off daraldım. cimcime eses

unutmayın ki baskalarinin lafini cok eden, elestiren insanlarin hayati sorunlarla doludur ve bunlari ortmek, unutmak icin baskalariyla ugrasirlar herkes degil tabiki KIZILCIKLI Kıskandığım