O biraz senin kendinle alakalı bir yere kadar ben de çok kırıldım ağladım üzüldüm ama ağlayıp üzülünce karşıdaki ağladığım konuları zayıflığım olarak görüp sürekli o konularda canımı yakmaya devam etti bir yerden sonra yüzüne canımı yakmaya çalışıyorsun ama yemiyorum artık umurumda değil naparsan yap dedim bıçak gibi kesildi güçlü durman lazım senin enerjinle beslenmelerine izin verme aynı evde yabancı ol insan üzülüyor sonuçta ailen ama konuşma kapat kendini ben böyle başarmıştım umarım sende başarırsın eski halimi gördüm sende benim bir de annem yok daha karşı karşıyaydım anlayacağın

Allah kolaylık versin... Dışarı çıkmayı birşeyler yapmayı da reddediyor mu mesela? Dışarda bi çay içmek, sahil havası almak Sevdiği arkadaşlarıyla buluşmak konuşmak onları da mı istemiyor

Huy olmuştur benim babamla tanıştırayım sizi isterseniz annenizi bağrınıza basarsınız şaka bir yana anneniz tabiki üzüleceksiniz ama sürekli onun yaralarına çare olmaya çalışmak sizi de depresyona sürükler bir süre sonra, depresif insanlar hayat enerjisini sömürüyor normal insanların onun gibi düşünmeye onun gibi davranmaya mutlu olunca garipsemeye başlıyorsunuz

Ben babamın uykudan kaldırıp kavga ettiğini hatırlarım sudan sebepten hem de kaç defa ha çözüm bulabildim mi tayin oldum evlendim bir nebze şimdi de tlf hallediyor beni sinir krizine

işe başlayana kadar kendisine bulaşmamaktan başka çareniz yok malesef doktora gitmeye ve tedavi olmaya ikna edemediğiiz sürece böyle gelmiş böyle gider. umarım en kısa sürede iş bulur, ve evden uzaklaşırsınız

Arkadaşı yok annemin. Kardeşleri ve ailesi yakın ancak sık gitmez. Sahile ya da kafeye ben zorlarsam gider ve orada suratı asık oturur, konuşmaz. Ben ne zaman dışarı çıksam kapıya gelir asık suratla bana bakar, 'görüşürüz derim' cevap vermez kapıyı yüzüme çarpar. Rutinimiz böyle malesef(( Konuşunca tek hissettirdiği 'ne kadar kötü bir evlat' olduğum. Ben kötü bir evlat değilim ve çok ağırıma gidiyor.

Kendi haline bırakın o halde belki zamanla düzelir yada doktora gitmeye karar verir..

ya en son zamanlarda evden kovuyordu babam sağolsun iletişimini minimuma indir kapını kapatmandan rahatsız mı oluyor aç kapını ama kulaklık tak duyma yani onada takacaktır adım gibi eminim ama kulağın duymadığı sürece canında sıkılmaz inşallah bir an önce iş bulursun durumun çok zor allah yardımcın olsun

Canım sen bari psikolojik bir destek al. Bu durumu en hafif nasıl atlatırsın diye Annenin durumu ciddi. Sana da bulaşmasın, içindeki mutluluk yaşam sevinci sönmesin . push ; kahvenindelisi

En iyisinı yapmışsınız uzaklaşarak. Ancak uzaktan da dert verebiliyor bazı aileler. Annem telefon açıp uzaktaki kardeşlerimi arayıp beni şikayet ediyor bazen, deliriyorum.. haksızlığa dayanamıyorum.

Ben de ona benzemek istemiyorum, ancak aynı evde kaldıkça kaçınılmaz olacak bu etki. Ben kendim için psikologa danışmayı düşünüyorum sonunda... kahvenindelisi

Merhaba KK üyeleri, Annem uzun süredir depresyonda. Aslında ben onu neredeyse hiç mutlu görmedim. Çok zor bir yaşam sonucunda iflas etmiş sinirleri ve sorun odaklı bir insana dönüşmüş halde. Dokunan yanıyor. Hiç arkadaşı yok. Babamla da hiç barışmadı araları, iki yabancı gibiler. Annemle tatlı bir konuşma yapamıyorum. Aşağılama ve hakaret ile tepki veriyor çoğunlukla. Defalarca konuştum olmadı. Psikiyatriste gitmeye ikna edemiyorum da. Çok ağır geliyor annemin yükü bana. Ona acıyorum da. Beni çok etkiliyor. Bunaldım. Nasıl koruyabilirim kendimi? Bu arada ben üniversite mezunu ve bekarım, iş başvurularımın yanıtını bekliyorum. Ailemle yaşıyorum.

Çok fazla tartışma ortamı yaratacak konulara girmeyin. Tedavi olmak istemeyen birine yapabileceğiniz birşey yok ne yazık ki. En kısa zamanda iş bulursunuz inşallah. Kendinizi farklı şeylere, sevdiğiniz şeylere odaklamaya çalışın.