Benim uzun yıllardır beraber oldugumu duyan cocugum olmuyor saniyordu takma milleti ne istediğine odaklan. Hayat senin ve eşinin kimseyi ilgilendirmez

Duyarlı biriyseniz doğru kelimeler kullanrsnz. Bana edebiyat dersi vermeyin okuldan almakla bu durumu karşılaştırma yapmanızdan belli zaten ne kadar ince dusuncede oldgnz. Linç yapmıyordm. ayrica doğru kelimeleri kullanın. T Tohru Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Herkes çocuk yapmak zorunda değil. Ki siz yapmayın bence çünkü tahammülsüz bir izlenim aldım sizden. Aileler eşinizi ve sizi doğurmak istemeyip doğurmuş size sormamışlar falan.. Çok saçma kelimeler bunlar ya ne bileyim bi irrite oldum. Ayrıca herkes yapın çocuk büyür bir şekilde der de bir de onu büyütene sormak lazım. :) Hele ki maddiyat kadının da çalışması yönündeyse zor. İstemiyorsanız yapmazsınız olur biter. Ama eşinizin de fikirlerine saygı duyup baba olmak istediğinde bana mı sordu baba olmak isterken gibi çıkış yaparsanız sıkıntı Önce bi geçmişin izlerinden kurtulun. Kendi yaşamınızda kavrulun. İçinizde kalmış ne varsa yapın gezin eğlenin ama geçmişi veya başkalarının kararlarını katarak varsayımlarda bulunmak yersiz. :) M MaviMabellee

O kadar benzer düşüncelerle beslenen endişelerim var ki... İçimdeki anne olma hissine karşı koymaktan vazgeçeli 1 ay oluyor. 28 yaş olalı da birkaç gün oldu, deniyorum. Korkuyorum ama deniyorum

35 yaşımı yarıladım. Evliyim ve mutluyum. Hiç çocuğum olsun diye düşünmedim. Çocuk doğurmak sorun değil o çocuğa bakmak o çocuğu büyütmek ve perspektif sunmak sorun. İçinden gelmiyorsa yapma.

Özetle suan cocuk dusunmuyorsunuz. Zaten yasınız genc yanı.35 de de dogurabılırsın sonucta. O zmana kadar bunları dert etmenın manası yok, keyfını sur. Ben cocukla keyıf yapılmayacagına katılmıyorum. Gayette keyıflı cocuk buyutmek. Tabıkı zor, zaman zaman cıldırma noktasına gelıyorsun. AMa hıc nıye yaptım demedım. Bılmıyorum belkı ben cok ıstedıgım ıcındır.1,5 sene kadar ugrastım sonucta. Cocuguma kendım bakarım ın cesıtlı yolları var, ben hem cocukla ılgıleneyım hem calısayım ıstedğimden yarım gun calısıyorum. Onu yapamasaydım kendıme evde bır ek gelır olusturur yıne calısırdım sanırım. Cunku calısmaya alısmıs ınsan evde cocukla bıre bır kalınca afallıyor. 10 ay kendım baktım sonra anneanne babanne donusumlu 1 yıl,1 yıldırda kres. Ben zaten 4 yasından sonra cocuklrın evde tutulmasına karsıyım veremıyorsun bısey cunku bence. Yanı 5 sene bekleyıp yapalım da deme sansınız var cunku yas daha 27 mıs:)

Sizi çok iyi anliyorum, 30 yasindayim hiç cocugum olsun diye düşünmedim. Sizin şüpheniz varsa zaten kesinlikle yapmayin. Çevremdeki anneleri gözlemliyorum çogu bir eksigi kapatmak icin cocuk yapmiş. Anne olmak gercekten çok zor. Siz ne yaparsaniz yapin o cocugun bir travmasi olacak. Çevreden çok kotu seyler ogrenecek yani zaten sizin tamamen kontrolunuz altinda olamaz hicbir sey bunu da kabul edelim. Keşke çocuk sahibi olmak isteyenler ben bu cocuga ne sunabilirim diye bi düsünse önce.. Tüm baskilara boyun egin ve yapmak istemiyorsaniz yapmayin

Şu an hazır değilsiniz bence. Hazır olana kadar bekleyin, o zaman da hala istemiyorsanız istemiyorsunuzdur herkes çocuk sahibi olacak diye bir şey yok ki

Sizi çocuğa ikna etmemizi mi istiyorsunuz ben anlamadım. Kafanız karışık bence. Kendi çocukluğunuzla ilgili sorunlardan dolayı bu fikirden uzaksınız sanırım. O nedenle bu fikirlerinizi psikologla paylaşmak sizin için daha faydalı olur. Belki geçmişteki sıkıntıları çözerseniz bu kafanızdaki karışıklıkta çözülmüş olur. İyi ki bu aileye doğdum diyen bir sürü insan var. Çocuk yetiştirmenin güzel tarafı da iyi ki bu aileye doğdum diyen bir evlada sahip olmak olabilir.

"Bir şeyi 'olduğu gibi' görebilmek için, 'istediğimiz gibi' görmekten vazgeçmemiz gerekiyor" kime ait olduğunu bilmediğim bu söz, sizin çocuk sahibi olma veya olmama fikrinize dair 'olduğu gibi' görebildiğinizi hissettirdi bana yazdıklarınızdan. Çok güzel ifade etmişsiniz. İlkel üreme halimize aklınızla, duygularınızla yaklaşmışsınız. Sırf 'annelik veya babalık' duygusunun tatmini veya 'soyun devamı' içgüdüsü ile bencilce karar vermek istememişsiniz. Çünkü bir tek doğduktan sonra değil, doğmadan öncede duyarlı olmak lazım. Bir canın sorumluluğundan ziyade asıl sorun yaşamın sürekliliğinde o canın nasıl bir hayatı yaşayacağının bilinmeme korkusuyla rastgele şekillenen bir kaderin içinde varlık bulmasını istememeniz. Orta yaşlı ve çocuk sahibi olmayan kişilerin fikirlerini almak istemişseniz de, bir çocuk sahibi bir anne olarak yorum yaptım. Bir kızım var. Her zaman fasit bir daire içinde anneliği yaşadım. Dünyaya geldiği andan itibaren 'sorgularım her daim devam etti'. Kızımın varlığına dair değil, kızıma sunduğum hayata dair. Çalışan bir anneyim. Çalışma zamanları dışında akşam beşten sonra, hafta sonları haricinde kızıma annelik yapamadım. Çalışmazsam daha iyi yaşaması için para kazanmam gerekiyor gerçeğinden sıyrılamadım. Anneanne ve dede, teyzeleriyle benden daha çok vakit geçirdi yetişirken. Sorgularımın esas kaynağı bir noktada bu oldu. Madem anneyim neden çalışıyorum, madem çalışıyorum neden çocuk yaptım? Dünyaya geldiği andan itibaren masal gibi bir varmış, bir yokmuş bir anne olmak çocuk gelişiminde olumlu olduğunu düşünmüyorum. Annenizin iki sene çocuğa bakarsın görüşüne katılmıyorum. İki sene çocuğun temel ihtiyaçlarını karşılayabilme noktasında bile yetersiz. Kaldı ki bir karakter gelişimi iki sene içinde olup bitmiyor. Yine aynı mantıkla bakıcıya da verilmesi taraftarı değilim. Karakteri için, çocuğa bakan kişinin dünyayı algılayışı ile ilgili bir sürece çocuk maruz kalacak. Anlatmak istediğim, fikir sorduğunuz için söylüyorum, anne olabilecek olgunlukta ve yürekliliktesiniz. Ama yine aynı sebepten anne olmayı tercih etmemenizi diliyorum. Çünkü duyarlı yapınız, doğduğu andan itibaren siz bu hayattan gidene kadar sizin en büyük savaşınızın sebebi olacak.

Tüm maddelere verecek çok cevaplarım var ama vertigom nüksetti uzun yazamıyorum. 5. Maddeye cevap vereyim sadece; Bence bir annenin çocuğunu dünyaya getirmesi, ömür boyu asla bitmeyecek olan en büyük aşkını doğurması demek.. Çok sevgi... anlatamayacağım kadar çok büyük ve karşılıklı bir sevgi.. Gözlerine bakınca dünyayı karşına alacak kadar büyük bir aşk.. ve sonsuz bir aşk.. İşte böyle :)

Çocuk konusunda karamsarim diye de karamsar bir karakterim olduğu sonucuna varmissiniz bu sefer de. Çocuk konusunda aklım karisik diye niye terapi almalıyım anlamıyorum burda yanıtlar arıyorum günün sonunda tamamen çocuk yapmamaya karar verdiğim için sorunlu mu olduğum anlamına gelecek? Ailem beni başarılı şekilde yetiştirmedi ama günlük hayatımda bu meseleleri ah vah eden biri değilim. Çocuk konusuyla alakası olduğu için anne baba olmayı kendi aileme de bakarak tartmaya calisiyorum

Daha gençsiniz geç kalmış değilsiniz 1-2 yıl sonra belki bu düşünceler yerine olumlu düşünceler gelebilir. Etraf baskısını atın kenara... Çocuk çocuk diyenler doğduktan sonra bin türlü bahaneler ile sadece seyirci olabilir.. Kendinize güvendiğiniz ve çocuk eksikliğini hissettiğiniz zamanda hayırlısı ise olur zaten.. Eşinizin de istemesi önemli ama çoğunlukla erkekler kadın kadar sorumluluk alamıyor.. Çocuk büyütmek bambaşka bir konu. Endişeler korkular ömür boyu sürecek ama kolay değil anne olmak.. İki kızım var tırnaklarının ucu için dünyayı yakarım.. Annelik duygusu herkese verilmemiş bence. Doğduktan sonra kabullenen de var çok isteyip sonrasında layığı ile yapamayan da... İnce düşünmek yerine hayatı akışına bırakın olumsuz duyguları çağırmayın çok detaylara takılmayın. 20 yıldır çalışan bir insanım 2 kızım var annem bakıyor evet 7-24 yanlarında olamıyorum ama sadece kendim için çalışmıyorum.. Tamamen kendinize kabullendirip karar almalısınız. Başkalarının lafı ile olacak iş değil...

İyi de bunları düşünmek için çok erken. Bende 27 yaşındayım. Çocuk için maddi manevi hazır olmayı bekliyorum. Siz de hazır hissedince isterseniz yaparsınız. Ailelere sert tepki koyun bu konuyla ilgili. Kalp kırmadan şuan çocuk istemediğinizi söyleyin olsun bitsin. Bu karar sizin ve eşinizin ortak kararı olmalı. Ailelerin ortak kararı değil

Çocuk insanları eğlendirmek için yapılmış bir şeydir. Kimse bana aksini iddia etmesin. Hiçbir ebeveyn çocuğum hayırsız olsun, ağlayan bebek olsun, bana dünyayı dar etsin diye doğurmuyor. Herkes bana eğlence olsun, uğraş olsun diyor. Hatta çocuk "sahibi" olmak diyoruz buna. Ben dünyaya geldim şöyle bir baktım pek bir şey göremedim açıkçası. Bir de öleceksin falan diyorlar köle gibi çalıştırıp. Beklentiler farklı, imkanlar farklı. Mutlu olduğun an az, mutsuz olduğun çok. Ya bu hayat denen yer pek mantıklı gelmedi bana. Şimdi canım sıkıldı diye birini doğurup mantığı olmayan bu olaya sürükleyim de en sonunda o da ölsün falan hiç akıl karı değil. Üzerine düşünen her insan sizin gibi az çok bunu fark eder. Evlatlık alabilirsiniz zira o insanlar zaten bu olaya girdiler bari birileri onların elinden tutsun. Ama gelmemiş insanları kendimiz için doğurmaya zorlamaya hiç gerek yok. Bana karamsar diyenler olacaktır. Dünyanın nereye doğru gittiğini görmemek için kör olmak gerek diyorum sadece. Maalesef insanlık hatta hayat bence mantıklı bir olgu değil. Bu da farklı bir düşünce olarak size fikir olsun

benden yana bir beklentileri olduğunda doğmayı ben istememiştim bunları benden istemeleri bencillik diye düşündüğümden bunu diyorum. babama başka torunlarınla ilgilen bizi şuan düşünme herkes çocuk yapmak zorunda değil dediğim için kavga çıktı siz düşünün yani durumu. B Besili

başarısız ve beceriksiz biri değilim tam tersine çocuk yaşta birçok zorlukla mücadele etmek zorunda bırakıldım. şuanki hayatımda sahip olduğum maddi ve manevi her başarıyı tek başıma elde ettim. başarısız falan olduğumu nerden çıkardınız anlamadım. bir diğer mesele de ailemle ilgili diğer bilmediğiniz detaylarla ilgili mevzuları da biliyormuş gibi ailemi anlamsız suçladığımı düşünmeniz garip. uzun uzun neler yaşadığımı yazıp dram yapmak istemediğimden yazmadım. ailemle aram iyi durumda ama çocuk doğurmayı bu kadar dert edindiysem demek ki şımarıklık etmiyorumdur bazı önemli şeyler yaşamışımdır diye düşünüyorum. ki siz terapilik bir durumda olduğumu düşünüyosanız demek ki şımarıklıktan değil ihtiyaç duyucak hale geldiğimden söylüyosunuzdur diye düşünüyorum. bu arada sorumluluk sahibi bir birey olduğumu yazımda belirtmiştim. benim derdim başka bir varlığı elimden gelen tüm çabaya rağmen mutsuz edicek olma olasılığından korkmam. okuduğunuzu nasıl garip şekilde yorumlayıp kaba kaba yazmışssınız şaşırdım gerçekten

Maddi manevi başarı görecelidir işiniz konumunuz olması hayal ettiğiniz yere ulaştığınız tamam demek değildir her zaman. Terapiye ihtiyacınız var evet bu kadar karamsar ve aileyle içten çatışmalı haliniz için kesinlikle gerekli. Bu bir hakaret değilidir. Terapiye gitmekte sorumluluktur. Giden birisi olarak yazıyorum yani ayrı bir yere koymuyorum bu kadar büyütmeyin. Ailede zorluk kısmına gelicek olursak kimsenin kimseyle çocukluğunda yaşadığı zorlukları yarıştırıcak hali yok. Hala anne babayı suçlamak bir sorun suçlu arama hali ve başaramadığı ne bileyim arkadaşlık ilişkisi, sevgili ilşkisi, aile olma ilişkisini veya sorumluluk alamamayı yüklemek için suçlu aramak gibi. Türkiyede nasıl olduğunu düşünüyosunuz?Herkes akşam yemeğini bütün aile şen şakrak yemeklerini yedi, uyumadan önce masallar okudu, anne baba hem birbirlerine hemde çocuklarına sevgi doluydu falan mı sanıyosunuz. Bunlara takılmak yerine yapabileceğiniz tek şey sizin o hataları yapmamakla beraber bu mükemmeliyetciliğinizle hiç hata yapmadan hareket etmenizdir. Bu mümkün mü?Tabi ki hayır Hele ki bu kadar mükemmeliyetci olurken... Sizde içten içe biliyosunuz ki ebeveynlikte, arkadaşlıkta, evlilikte sonuç olarak yaşamda böylesine mükemmel olucak kimse yok. Aile ve geçmişe takılmak size hiç bir şey getirmez bu hayatta o yüzden bakış açınızı değiştirip bu konulara o zaman onu gerektirmiş, öyle karar almışlar, o kadar olabilmişler gibi, ne demek isterseniz onları deyip üzerine düşünmeden kendi hayatınıza fokuslamanız daha sağlıklı olucaktır. Ve bunu yaptığınızda daha mutlu yolda yürürken kendinizi gülümserken bulucağınıza eminim. Kaygıyı terapiyle ortadan kaldırdığınızda yani bakış açınızı değiştirdiğinizde daha yaşamadan hesap ettiğiniz ve boğulduğunuz bir çok riski zihin bulanıklığı, karışmışlık hali, endişeli düşüncelerle değil daha net görüp kolay sonuçlara ulaşacağınız ve doğru kararlar alıcağınız bir benliğe sahip olucaksınız.

Merhaba, Buradan aldığım eski bir üyeliğim vardı fakat aktif bir üye olmadığım için giriş bilgilerimi hatırlayamadığımdan yeni bir üyelik aldım. Yaklaşık bir yıl önce kadar evlenmemden sonra şu an eşimle benim haricimdeki insanların kesin olarak ilerde çocuk yapacağımızı düşünerek yaptığı yorumlardan sonra içimdeki endişelere engel olamıyorum. Sanırım bu konuda daha çok orta yaşlara gelmiş çocuksuz kadınların samimi yanıtlarına denk gelmeyi çok isterim. Çok uzun olabilir kusura bakmayın. Yaşım 27. Kocamınki de 30. İçinde huzursuz günlerin daha çok olduğu geleneksel bir türk ailesinde istediğim şekilde gezip tozamadan, ilerde bağımsızlığımı kazanıp kendi hayatımı dilediğim gibi yaşama hayalleriyle kendi paramı kazanma hayali kurduğum bir evde büyüdüm. bekar şekilde kendi evime çıkmama izin verilmediği için o dönem flörtüm olan sevgili eşimi "bak gezemiyoruz, istediğimizi yapamıyoruz, hadi maaşlarımızı da birleştirirsek süper güç oluruz" diyip, flört sürecimizi psikolojik baskılarla kısa kestirmek zorunda bıraktım. Şuan ikimiz de kariyerimizde yoğun bir dönemde olduğumuz için nadiren gezebiliyoruz. İlerde kiradan ayrılıp kendi evimize çıkmak ve paramızın enflasyonda erimesinin önüne geçmek için ek işler yapıyoruz. Minik bir tatil, gezinti ya da romantik bir plan için özel bir boş vakit belirlememiz gerekiyor. Bizim karıkoca olarak hayatın tadına varmamız için birkaç yıla daha ihtiyacımız var. Eşim illerde şartlarımız hazır olduğunda iki çocuk yapmamızı istiyor ama benim tarafta beklentiler çok farklı. Aileler arasında kültürel çok fark var fakat hepsinin ilerdeki ortak beklentileri çocuk yapmamız. Şuanki kariyerim beni tatmin eden seviyede ama kayınvalidem bu maddi varlığımı çocuğuma bakıcı ayarlayarak kullanacağımı düşünüyor. Annem ise kendi çocuğuma evimde bakmazsam çocuğumun bu günlerinde yanında olamamanın vicdanını taşıyacağım için iki yıl evde bebekle ilgilenmemi istiyor. Şuan evliyken bile bize birçok konuda müdahalede bulunmalarına engel olduğumuz ailelerimiz, biz çocuk sahibi olduğumuzda daha da müdahale etmek isteyeceklerinden korkuyorum. Bizi doğururken bizlere sormamış olan ailem, kendilerine torun vermemizi evlatlık görevi olarak görüyorlar. Bu arada eşim de ben de doğumu istenmemiş fakat doğurulmaya son anda karar verilmiş çocuklarız. Mesele şu ki ben liseden beri bu yaşıma kadar sadece mesleğimi yapmayı bildim. Çocuk bakmanın beni depresyona iteceğini biliyorum ve çocuğuma kendim bakmıycaksam da sadece çocuk sahibi olmak için de çocuk yapmak istemiyorum. tüm bunların sonucunda aslında ben çocuk sahibi olmak istemediğimi düşünüyorum. Çocuk sahibi olsam da onu doğuran ben olmak istemiyorum, evlatlık alma fikrine sıcağım ama doğurmakla ilgili aşamadığım endişelerim var. Evlatlık fikrini daha çok sevdiğimi söylediğimde de insanlar benim yerime "aaa öyle diyosun ama hiçbiri kendi çocuğunun yerinin tutmaz" diye emin oluyorlar. benim bu konuyla ilgili çok sebebim var. 1. ben bile keşke doğmasaydım diyip anne babamı birçok konuda suçlamışken bir çocuğa daha hayat derdi yüklemek istemiyorum. 2. onun büyütürken yanlış yapmaktan korktuğum her şey için vicdanım sızlayıp duracak, hayatıma bir anksiyete sebebi daha eklenecek. 3. ikimizin bir kopyasını yapma romantizmine kapılırsam, o çocuğu beraber yaptığım eş bu sorumlulukla beni tek başıma bırakıp aile olmakla ilgili tüm inançlarımı zedelerse ve ben o adamdan soğursam diye korkuyorum. 4. mükemmel şekilde büyütmeye çalıştığım çocuğumu elin kekolarının büyüttüğü ruh hastası çocukların benim çocuğumun hayatı üzerindeki etkileri engelleyememekten korkuyorum. ve en önemlisi 5. yaşın geç olmadan şimdiden denemeye başla diyen tüm anneler, aynı zamanda çocuk bakmanın ne kadar zor olduğunu bana çocuklarıyla uğraşırken saatlerce anlatırken. Madem bu kadar zor niye bana tavsiye ediyosun diye sorduğumda ise tek cümleyle insanın kendi çocuğunun olması çok güzel bir his diyerek olayı özetliyorlar. uzun uzun bana bir çocuğu büyütmenin niye güzel olduğunu açıklayan bir anne tanımadım. buna anlam veremiyorum. Bu arada sorumluluk sahibi ve romantik olarak eşimle kendi çocuğuma sahip olmayı isteyecek biriyim fakat bu meselenin yaşam kalitemi düşürmesinden çok korkuyorum. sanki çocuğum olmazsa şuanki yaşantımla hayatımdan daha keyif alacakmışım gibi düşünüyorum. Her görüşten fikre açığım, cesaret öykülerine ya da kendi fikrimden emin olmama yetecek hikayeler duymaya açığım. "Yaşın henüz genç hormonların tavan yapınca kendi çocuğunu istiyceksin" diyerek de şuanki hormonlarımın neden düşük olduğu kanaatine vardıklarını anlayamadığım bazı insanlar var ki ben ilk reglimi 14 yaşında oldum.

Cocuklarımın verdıgı mutluluğu kimse vermıyor Rabbımın emanetleri buyugumun okula bırakırkan sapır supur öpmeleri bay bayları kucugumun anne sevıyoomm seenıı demesi yeter artar. Tek üzüldüğüm ıyı ebeveyn olma konusunda yetersızlıgımız cocuk yetıstırırkenkı hatalarımız.

taş geldi bana

İstiyorsanız yapın istemiyorsanız yapmayın bu sizin hayatınız. Kimsenin ne dediğini ya da başkalarının hayatlarını baz almayın. Herkes çocuk yapmak zorunda değil

Eşimi tanıyana kadar evlenmeyi bile düşünmüyordum ama şimdilerde çocuk için çabalıyoruz. Bizim sürecimiz sıkıntılı ama bu demek değil ki sizinki de hemen olmaz. Yani zaman verebilirsiniz kendinize yaşiniz genç fakat bu zamanın sonunda bugün olduğu gbi olumsuz olursanız o zaman eşinize haksızlık yapmış olacaksiniz. Bence bu konuyu eşinizle konuşun. Çocuk onun için olmazsa olmaz mı mesela? MissCherryBlossom

Yüzüm güldü cidden umarım böyle basit bı sekilde düşünmeden dediğiniz gibi anı yaşarım:)

Ailenize ve topluma karşı tavrınız kibir olmasın sakin. Ortalama her insan ilk ebeveyn olmaya hazırlandığı dönemde şu bahsettiklerinizi hisseder ve burada da devreye inanç girer tevekkül girer. Kimi de umduğundan güzeliyle karşılaşır. Hakkınızda hayırlısı olsun, doğunca "sen nerden çıktın" diyeceğiniz bir yavruyu doğurmayın o halde.

Bencillik mi? Çocuk yapmak istemediğim için mi terapiye ihtiyacım var? Ben çocuğumu mutlu edemem diye dogurmaktan korkuyorum diyorum gelmiş bana bencil diyor::) bu arada kim büyük konuşmuş?

Ne yüce gönüllü bir insansınız. Ben de 28 yaşındayım. valla benim de sürekli aklıma yaşamak istemediğim, acı çektiğin, neden dünyaya geldim deyip anne babama çok kızdığım zamanlar aklıma geliyor. insan yaş ilerleyince mutlu olmuyor mu? Hayır. Sadece daha sakin ve aklıselim olmayı öğreniyorsun. mutluluğun yerine huzuru koymayı kabulleniyorsun yani. Gerek var mı? Bence yok. şahsen hayatımı çok şevkle değil de madem geldik en iyi şekilde değerlendireyim mantığıyla yaşıyorum. bir nevi duyguları gelişine yaşamak yerine ne yapsam da bugün vakit geçse diye yaşıyorum. onun da bizden ne farkı olacak ki. hayatımızda içten mutlu ve huzurlu olan kaç insan var ki. bir sürü akıl hastası, aptal insanın arasında yaşıyoruz. Bu kalitesizliğe ben birini daha eklemek istemezdim.3,4. Çocuk muhabbeti yapan insanların gamsızlığı beni benden alıyor. bu nasıl bir yaşama aşkıdır. Yorumlar da inanılmaz iyimser. Açıkçası kızacak olan olsa da şu beklenmeyen hamilelik muhabbetlerinde güle güle büyütün yavrunuzu lafını okuyunca milletin ağzına kürekle vurasım geliyor. Insan bu insan koskoca bir insan... ...

Bende korkuyorum 29 yaşındayım, kendimi hala çocuk olarak görülüyorum, hep bebek gibi seviliyorum, sanki ben hep bir çocuk gibi sevgi bekleyen tarafım nasıl anne olur benden bilmiyorum doğrusu

Saptirmayin konuyu. Benim kadar duyarlı birine böyle laflarla satasamazsiniz. Almak veya edinmek/sahip olmak. Almak eylemi parayla satın alınan şeyler için kullanılmıyor sadece. Çocuğu okuldan aldım demeyelim de çocuğu okuldan edindim mi diyelim. Burdan bana linç cikaramazsiniz

Emin olmadan ve gerçekten istemeden çocuk yapmayın. herkes çocuk yapmak zorunda değil. ilk çocuğumu 35 te doğurdum. 37 yim ve 2. ye hamileyim. hazır olmak için çok bekledim. biyolojik saat sebebiyle artık beklemek istemedim. ve evet çocuk çok büyük bir sorumluluk ve karar yalnızca sizin olmalı

Bu isler zorla olmaz ki sadece seni ve esini ilgilendiren bir konu.. yani kocan 2 cocuk istiyormus.. sen istemiyorsun bunu onceden konusmadiniz mi? Bunlar ciddi konular.. 2 kisi ister Allah vermez o baska kader kismet.. nasip boyleymis dersin ama bi taraf isteyip diger taraf istemezse bence buyuk sorun.. kararli olmak lazim.. kocan surekli surekli ayni konuyu gundeme getirirse tadiniz tuzunuz kalmaz. Kaldi ki bence durumunuz varsa tamda bu yaslarda esinle guzel vakit gecirmeniz gerek.. genclikte yapilan hersey baska... tuhaf ama insanin yasi ilerledikce eskisi kadar hevesli olmuyor sanki... Dedigim gibi esinle anlasman onemli bu konuda.. ayrica herkesin annelik tecrubesi baska.. kimisi en buyuk askim derken kimisi neden dogurdum diyebiliyor.. ikiside normal bana gore.. insanin bir ani bir diger anini tutmayabilir.. hayat tek duzey degil zaten.. Eski bi is arkadasim cocuk istemezken 30 a dogru birden anne olmak istiyorum demis... istememe sebebi, annesiyle bagi hic iyi degildi..2 cocuk yapmis.. Sormustum bi kez.. senin annenle aran iyi degilse bile cocuklarinla aran cok iyi filan diye.. demisti ki: nasil anne olmamam gerektigini bildigim icin..

eşim benim düşüncelerimi biliyor. istemiyorsam o da beni mutsuz etmek istemiyor ama ben de çocuk istemediğim için onu mutsuz etmek istemiyorum Dasmeer

28 yaşıma kadar tek bir gün bile çocuk istemedim. Ki eşimle 13 senedir birlikte 6 senedir de evliydik. Ve ben anaç biri değilim, çocukları da severim diyemeyeceğim. Endişelerinde çok haklısın. Bunlar çok gerçekçi senaryolar. Ve muhtemelen bir kısmı gerçekleşecek. Peki neden çocuk yapılır? Çocuk yapmanın sebebi insanın kendi bencilliği bence temelde. Ama aynı zamanda fedakarlığı da. Yani kendi genini aktardığın senden gelen bir canlıya sahip olmayı çok isteyecek kadar bencilsin Ama o çocuğa ömrünü vakfedecek, her şeyin en başında onu düşünecek kadar da fedakar oluyorsun. Değişik bir paradoks. Bazı şeyler çocuğunla beraber daha keyifli. Onu büyümesine, öğrenmesine şahit olmak ve onu yönlendirmek insanı büyülüyor. Hayatı onunla beraber sen de tekrar öğreniyorsun, onun bakış açısından yeniden keşfediyorsun. Bir de 3 yaşındaki kızım sabahtab akşama kadar benim ne kadar güzel ne kadar tatlı olduğumu, büyüyünce benim gibi olmak istediğini anlatıyor :) birinin dünyadaki en çok sevdiği ve idol aldığı kişi olmak egomu tavan yaptırıyor henüz bir iki sene daha beni böyle severken keyfini çıkarıyorum. aslında sanırım temel nokta sevgiyi sınırsız paylaşacağın biri olması. Çünkü aşırı seviyorsun. Ama acı gerçeklere gelirsek, tüm saydıklarım hayatının kaydığı gerçeğini değiştirmiyor. Önceliklerin değişiyor. kendine ayırdığın zamandan yaptığın harcamaya kadar her şey senden çıkıyor. onun yörüngesine giriyorsun. Yani belki bu yanlış ama benim ebeveynlikten anladığım bu. Hayatım eskisi gibi asla olmadı. Bazen kendimi çocuksuz daha doğrusu çocuğu büyümüş ve nispeten üstündeki yükü azalmış olarak hayal ediyorum çünkü beni çok yıprattı. Açıkçası evde işte tatilde falan hiçbir yerde kafam rahat değil ve asla dinlenmiş değilim ama böyle de yaşanıyor onu gördüm :) Ben bir tane çocuktan başka yapmama kararı almıştım. Çocuk yapmadan önce aldığım bu karar çok yerinde bir kararmış. Ancak bu kadarına yetti benim bünyem. Hormonlarım falan demişsin ya 28 yaşına kadar hiçbir hormonum bence çalışmıyordu :) ne biyolojik saati diyordum. Sonra bir gün çat diye bişey oldu bana. Belki herkese olmuyordur. Ama bana oldu yani

Aşırı karamsarsınız ve başkaların ailelerinizin dediklerini kafaya çok takıyosunuz. 2018de evlendim evliliğimin 4. Senesi 32 yaşındayım. Tabi ki annem ve kayınvalidem sürekli bu konuda talepte bulundu. Benim kararım dedim. Sonra her söylediklerinde hayırlısı dedim geçtim. Şimdi olursa ne ala olmazsa vardır bir hayır diyorum. Ne çocuk diye yanıyorum ne tamamiyle reddeiyorum. Bu zamanla oturucak bir düşünce çocuk çocuk diye yanmayanlar için. Ne kadar karamsarsınız ve ailenizi sürekli suçluyosunuz. Bir çoğumuz mükemmel ailelerde büyümedik. Ben bu suçmalamolaylarını şımarıkca buluyorum. Kendi başarısız ve beceriksizliğini aileye yüklemek bu bence. Terapiye ihtiyacınız var. Ne kendi çocuğunuza ne de aman ha evlatlık bir çocuğa. Daha kendi çocuğunuzun sorumluluklarından korkarken evlat edindiğiniz çocuğa nasıl katlanıcalsınız. İstediğiniz kadar mükemmel yetiştirin fıtrat diye bişey var. Aynı ailede kardeşler aynı anadan babadan terbiye gçrse bile bambaşka oluyo. Ben kendimce mükemmel yaptım her şeyi efsane bir çocuk olucak garantisi yok. Çok fazla risk hesaplıyosunuz. Hayat böyle yaşanmaz. Terapiyi mutlaka düşünün.

Ayrıca bende çok geride bırakılmış bir çocuktum. Ablamlar olmasa kenarda kıyıda büyürdüm öyle söyleyeyim. Ama ilerde Allah verirde bir evladım olursa ona çok iyi bir anne değil çok iyi bir arkadaş olmak isterim. Ahlaklı yetiştirmek isterim. Belki ben kaybettim ama onu kazandırmak için uğraşırım. O bana, Onunla mutlu olmayı öğretir belki. :) Umut, yaşama sevinci hep içimizde olsun yeter ki, gerisi hallolur.. Bu kadar sorgulamak da iyi değil.

SOnucta ılla herkes cocuk yapacak dıye bısey yok. Evlat edındıgınızde de aynı sorumluları yukleneceksınız. yumussweat Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

34 yasindayim 7 senelik evliyim cocuk düşünmüyorum, 27imde evlenirken de düşünmüyordum Esim de cocuk istemedigi icin cevremizden yukselen sesleri el birligiyle azaltabildik, Hormonlarina baktir, terapiye git, bunlari bir donem cok duydum cevremden, insanlarin Bitmek bilmeyen meraklarina ve tavsiyelerine sonsuz bir sabrim var, cunku soyledikleri bir kulagimdan giriyor diğerinden cikiyor : D Bu konuda kulak verdigim tek ses eşimin sesi ve kendi ic sesim. Sizi ise fazla stres ve baski altinda gördüm, bence simdilik bu konuyu rafa kaldırın

Daha hiç anne olmadan, tanıdığım pekcok çok çocuklu anneden bile daha ayrıntılı, doğru ve bilinçli sorgulamissiniz anneliği ve aile kurumunu, hayret ve hayranlıkla okudum yazdıklarınızı... Bu yüzden, ne karar vereceksiniz bilmiyorum ancak anne olmayı seçerseniz, şartlarınız ne olursa olsun mükemmele yakın bir ebeveyn olacağınızı soyleyebilirim...

5 sene sonra da korkmama sebep olacak bu etkenler azalmayacak ki çocuk yine büyük sorumluluklarıyla bizimle olacak

Merhaba çok haklısınız bu zamanda sırf doğurmak için çocuk dünyaya getirilmemeli

Evet terapi almalısınız çünkü ; aileniz çok baskılamış sizi. Niyetleri kötü olmayabilir ama sonuç ortada. Benim ailem de sizinkiler gibiydi. Erkek arkadaşım olduğunu babam bilmiyordu. Bilirse bana birşey demez anneme baskı yapardı fazla gezmemek için. Sevgilimle tatile gitmeyi aklımın ucundan bile geçirmezdim çünkü kız arkadaşlarımla bile bir geceliğine bir yerlere tatile gidemezdim. Mini etek giymem yasaktı. Ama kapalı giyin de demezlerdi. Dekolteye direk hayır derlerdi günlük hayatta. Makyaj yapardım gün için de gezerdim ama 25 yaşında çalışan biri bile olsam o zamanlar hep çocukmuşum gibi davranırlardı. Evlendim ama 4 senelik sevgilimle bir kez bile gece konsere gitmedim düşünün evlenince bunları yaptım. Bende ilk evlenince çok lafa karışıklığı yaşadım. Kocaman bir baskı kalktı üzerimden ama hala kendimi özgür hissetmiyordum. Mini elbise içimde kalmış mesela evlenince giydim giyerken bir de tatildeydim ona rağmen ailem görür mü acaba diye düşündüm. Sonra fark ettim ki hayat benim ama ben hayatımı hep başkalarının eline bırakmışım. Şimdi bende 1 yıllık evliyim biri çocuk sorunca istemiyorum diyorum. Zamanı gelince anne olmayı çok istiyorum ama kendimi hazır hissettiğim zaman diyorum kendime. Siz bu aydınlamayı yaşayamamışsınız. Kendi başınıza bu görünmez psikolojik baskıyı kaldıramadığınız için yardım almalısınız. Bence çocuk da istiyorsunuz ama başkaları istiyor diye bilinç altında pranga vurmuşsunuz. Tabi bu benim düşüncem. Asıl uzman biriyle sorunları sıra sıra çözerseniz daha sağlıklı olur

Çocuk içten gelen bir istek. bunu size nasıl asilayalim ki? mesela kardeşim şuan bekar yaşı 29 ama hala evlilik isteği ve çocuk isteği yok. çok aşk arıyor vs ben evlenirsem aşk için evlenirim çocuk için değil diyor. onada çevresi baskı yapıyor evlen çocuk coluga karış diye. bu bence yasla hem alakalı hem değil. kardeşim de evlense çocuk yapmak istese şuan ona uygun yaşlar ama çocuğa çok hevesi yok. kimse ona bu guduyu veremez kendi isteyecek vs. bende çocuk için deliren bir kadindim evlenir evlenmez ikinci ayında doktora gittim ne var ne yok diye. benim için çocuk olmazsa evlilik manasız olan birsey. çünkü ben çok aşk kadını degilim. huzur sevgi saygiyi önemsiyorum ve çocuğu. boşanma ihtimali anlasamama herşey var insan hayatında ama bunu düşünerek ani kaçırmak ne kadar dogru. insan kaderinden kaçamaz bir yere kadar bizim elimizde hersey. başıma boşanma gelecek diye niye çocuk yapmayayım? zaten sınırlı biyolojik saatim var. ben çocuğumla var oluyorum açıkçası şuan 1.5 yaşında onunla yeniden yasamim şekilleniyor çok yoruluyorum ama çok eğleniyorum. Hep de onun hayalini kurdum. Evliliği,32 de yaptım çocuk treni kacmasa çok daha geç evlenebilirdim hatta evlenmezdim belkide. Dediğim gibi siz hislerinizi iyi ölçün. Ben bu hayatta evliliğimden ondan bundan pişman olabilirim ama evlenmeyip çocuğum olmasa idi daha çok üzülürdüm. Herkesin bakış açısı cocuga farkli.

Çocuk babanne, dede v. s. istemesiyle yapılmaz diye düşünüyorum. Maddi ve manevi kendinizi ne zaman hazır hissederseniz o zaman olmalı ama anne baba çift taraflı istemeli. Evlat çok güzel bir duygu ancak 1 yaşında da olsa 20 yaşındada olsa evlat her zaman sorumluluk ister. Ve büyüdükce dertleri de büyür. Ancak bazen en güzel sırdaşınız olurken bazen de en çok saç baş yolduranınız olur. Allah isteyen herkese versin ama yaş ilerledikçe bakmanın yada tahammül süresinin daha az olduğunu düşünüyorum. Yanlış anlaşılmasın çocuk bir nevi özgürlük alır anne ve babanın elinden çünkü herşeyi ona göre ayarlamak zorundasınız. Tatiller, gezmeler, misafirlikler, uyku v. s. Lafın özü evlat candır, kandır, hayattır. Allah kimseyi evlatla sınamasın. kim ne derse desin evlat olunca en büyük sorumluluk annededir. baba bir yere kadar. bu yazdıklarıma evet altından kalkarım diyorsanız beklemeye gerek yok. herşey gönlünüzce olsun :) Adaadalardan Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Ana benim gibi düşünenler varmış, korkanlar emin olamayanlar.. 30 yaşındayım 7 yıllık evlilik başlarda çocuk olmadı eşim 38 yaşında şu an. Ben şimdiki kadsr emin değildim, şimdi özellikle istemiyorum yaşayamadigim bı hayat olduğuna inanıyorum yılları boş geçirmişim. İleriye ertelesem eşimin yaşı... Dede gibi mi olcak çocuğu olursa bunları düşünüyorum... Keşke zamanında içimde ukte kalmayacak olan şeyleri yaşasaydım. Zaman geçiyor ben de kararsızım ama çok da uzağım. Daha kendime yetemezken ömür boyu sürecek bir sorumluluk.. benim kv de torun diye deliriyor başka torun şansı da yok... Puf

Daha güzel anlatilamazdi Simurgp

Bu konuda çok haklisin ama zamana birakmalisin. Ben hayatim boyunca cocuk sahibi kesinlikle olmak istedim ama zaman yaklaştıkça senin de dediğin gibi isim esimle daha fazla zaman geçirmek, ona zaman ayirmam bakmam gerek vs derken surekli oteledim nerdeyse 31 imi bitirmek üzereyken anne oldum. Eski esim otelememe izin verse dahada otelerdim muhtemelen. Birincisi bu konuyu eşinizle oturup bir konusun onun düşüncesinide öğrenin, sonradinda verdiginiz karar ne olursa olsun beraber bir terapiye gidin, verdiğiniz karardan pişman olma ihtimaliniz var mı kesin mi aslinda bu cocugu istiyor musunuz yada istemiyor musunuz bu soruların cevabını tamamen netlestirirsiniz. Sonrada tamamen zamana birakin cocuk sahibi olcaksaniz da ne zaman hazır hissedersiniz o zaman olmali. Evlat edindiğiniz zamanda bu sorumluluklariniz olucak sonucta. Ben kendi evladım olsun bir tane de evlat edineyim istiyordum bir donem. Ama şartlar ve anladim ki bende bir cocuk daha büyütecek enerji kalmamış.

O istiyor yani? Biyolojik saat yazanlar olmus saatin zamani yanlis 20lerin sonunda değil minimum 35te falan vuruyor o. Treni kaciriyor muyum acaba derken yani.

Yani siz belki de ailelere isyan etmek için çocuk istemiyorum diye bir düşünceye mi kapildiniz. Bence duruma değişik anlamlar yüklediğiniz doğru ama zaten çocuk sahibi olmak çok anlam yüklenmesi gereken birşey. Sonuçta sizinle ömür boyu bağı kesilmeyecek ve size ihtiyaç duyacak bir varlık dünyaya gelecek. Bence siz içinize dönün ve başkalarını bosverin. Önce baskıdan dolayı kurtuluş olarak evlilik sonra kariyer malesef günümüzde bir çok kadının yaşadığı durum tam özgürlüğünüzu yaşayamamissiniz belki de isyaniniz bu özel şeye bile aileler mi karar verecek buna bile mi hakkım yok durumu. Öncelikle ailelerinizi bir evin içinden kovun. Onların bu kadar müdahil olabileceği alanı siz ve eşiniz yaratmissiniz. O ev sizin alanınız kovun derken tabi ki fiziksel olarak demiyorum. Siz onları taktikca onlar daha çok karışacak çocuk olmazsa başka konu olur. Siz önce iki kişilik dünyanızı kurun bakalım ondan sonra çocuğu düşünürsünüz. Siz özgür olacağım derken mental olarak daha çok ailelerin baskısı altında kalmışsınız. Yüklerinizden kurtulun öyle bakın bakalım siz gerçekten çocuk istiyor musunuz yoksa istemiyor musunuz. Çünkü bu karar sadece sizi ve eşinizi ilgilendirir başkaları fasa fiso

Malum platformda var galiba Ricky Gervais - Humanity izlemeni tavsiye ederim eşinle bi bak bakalim hangi kısımlarda gülüyor en çok :) yaşım yazıyor bir gün bile pişman olmadim cocuk sahibi olmadigima. Turkiyede gercek zenginler sadece çocuk sahibi olabilir bana gore artik. Ama nedense tam tersi fakir hobisi gibi bisey. Insanlar hicbisey yapamio bari bebek yapayim onla egleneyim diyor. Anne babanin lafina bakilmaz onlar baby boomer nesli bir an bile düşünmeden allah verdiyse olur kafasinda yapılmış cocuklariz biz neticede. Bence cok isteyen durumu iyi olanlar yapmalı acabasi olan herkes icin zulüm piyangodan cok uslu cocuk da cok nadir çıkıyor. Tamamen bi kumar. Evlat bu elbet seversin ama sana verecegi zararin haddi hesabi yok.

" Evlatlık alma" kelimesine kadar güzel gidiyordu. Ama şunu artık öğrenelim marketten limon almıyoruz. Evladimiza kalbimizi, evimizi açıyoruz. S sunsea

Ailenize "sizin gibi ebeveynler olmamak için çocuk yapmayacağım." deyin. Anlarlar umarım. Bu arada torun torun diye ölen o analar babalar sizin çocuğunuza bakmaz. Sadece sevmeye gelirler ve giderler

Evlatlık yerine evlat edinme deseniz daha iyi olur da asıl mesele bu değil. Şimdi bütün o korkular siz çocuk doğurmasınız da evlat kabul ettiğiniz çocuk da olmayacak mı? O da sizin yavrunuz olacak. Neyse bence terapi alın. Aile baskısı altında sağlıklı düşünemiyorsunuz gibi hissediyorum

Ama bu siz birbirinizi mutsuz etmeyelim diye doğacak bir çocuğu mutsuz edemezsiniz. Tüm cümlelerinizde bir "kavga hali " hissettim. Oysa ki öncelikle sakin olmalısınız kimse size zorla çocuk yaptıramaz bu tamamen sizin ve esinizin kararı. Baskı dediğiniz şey toplumumuzun zaten normali evlenmeye ne, işi olmayana, tek çocuğu olup ikincisini yapmayana, tesettürlü olana veya olmayana yani her türlüsüne baskı var. Bununla bu kadar ilgilenmeyin bence. Siz eşinizle bu konuyu halletmelisiniz. Çünkü bir taraf istiyor diğer taraf istemiyorsa bu büyük bir problem

İyi bir eşiniz huzurlu yuvanız varsa çocuk sahibi olunur. kendi geçmişinize bakarak karamsar düşünmeyin.

Fazla uzatmışsınız anladığım kadarıyla çocuk olayına şuan sıcak bakmıyorsunuz o zaman yapmayın kimse sizi zorlayamaz sadece eşinizin fikri önemli erteleyin çocuk planını. hayat kalitesi tabiki düşer çocuk inanılmaz masraflı birşey. denizbenimadim Üyelik İptali Anneler

Öyleyse hormonlarınız tavan yaptığında çocuk yaparsınız zaten. Bu duygular herkeste gelişmiyor. Ne istediğini bilmeden sırf evliliğin getirdiği sorumluluk için çocuk yapanları da görüyoruz. Siz bırakın bu çocuk işini düşünmeyi. Kalbiniz, ruhunuz bunu istediğinde bileceksiniz zaten. Gayet aklı başında birisisiniz zaten. Toplum baskısı için yapılabilecek keşke bişey olsa ama zor.

27 gec bir yaş değil ki szi cevrenizdekilerin baskısı altında kalmayın. 29 30 yaslarindayim 20li yaşları geçmeye alismaya calisiyorum esimle flort donemimiz uzun sürdü cocuk sahibi olmak icin evlendigimizi mi düşündü cevremizdekiler artik bilmiyorum neyse evlendik bi süre dillerde çocuk laflari gezdi. Yok işte gec kalip cocugu olmayan ornekler mi isterseniz dogudayken yapin aradan ciksinlar mi istersiniz. Cocuk ozellikle torun icin cesit çeşit seneryo ve istekler geldi. Hic etkilenmedik biz. Çocuk sahibi olmak icin cok fazla faktor var yani çevresel faktorler ekonomik durumlar sizin psikolojiniz vs vs insanlarin ne dedikleri bunlarin yaninda cok da onemli degil diye düşünüyorum

sanırım ben çocuğumun iyi ki beni doğurmuş diyebileceği bir anne olacağıma inanmıyorum. beceremiyceğimi düşünüyorum

Ay kendimi düşündüm de hiç böyle şeyler düşünmedim çocuğumuz olmasın ilk yıllar dedim eşime aşkım yaşımız genç belki çocuğumuz olmuyordur öyleyse çaresine bakacak vaktimiz olur dedi bana bende zaten hazırmısim hoop hamile kaldım o bebeğim düştü düşünce daha da çok istedim ilk bebeğim kucağımda neyseki ikinci için acele etmedim araları 7 yaş ikiniciye hamile kalisimda burnuma bebek kokusu geliyor demiştim eşime bebeğe aseriyorum gibi bişey ama fark su ben çalışmıyorum çalıştiginizda bebeğe kim bakacak ve kariyer kaygısı olabiliyor ama bu kadar hesaplama yapmayın su akıyor yerini buluyor hakkınızda hayırlısı olsun bu arada benim bebeler birisi 16 diğeri 9 yaşında S Spizella

Hayır olaya bakış açısı her şeyi açıklıyo Kararsız kalmak başka cümlelere yansıyan karamsarlık başka Günün sonunda çocuk yapmamaya karar verince sorunlu olucağınızı nerden çıkardınız?Ne alaka yani size çocuk yapın baskısı yapan ben değilim karıştırmayın. Beyninizin alt zeminindeki soruyu bana yansıtmayın. Ben tamamen bundan bağımsız bir şeyden bahsediyorum. Neyse Son cümleniz bile her şeyi açıklıyo ama almayın siz terapi Öcü bi şey o Siz mükemmelsiniz, kusursuz, terapinin ne haddine siz. Simurgp

Bu sizin düşünceniz ama, genellememek lazım. Herkesin kendi vereceği bir karardır. Konusahibi, bu çok önemli bir konu. Çocuğu insan kendisi çok istiyorsa yapmalı. Eğer istemiyorsanız kesinlikle yapmayın. Aile baskısı, başkalarının düşünceleri, toplumsal gelenekler, hormonlar, tabanca zoru :) hiçbiri çocuk yapmak için yeterli sebepler değildir. Bir insan dünyaya getirecekseniz bu yalnızca sizin bunu içtenlikle istemeniz neticesinde olmalıdır.

Eşinizle ortak karar aldıktan sonra kararınız kimseyi ilgilendirmez. Herkes çocuk sahibi olmak zorunda değil. Hatta keşke herkes çocuk sahibi olmasa. ilerde pişman olursunuz olmazsınız onu yaşamadan bilemezsiniz. Ama şuanki düşünce yapınızla çocuk sahibi olursanız mutsuz olursunuz diye düşünüyorum.

Burcunuz koç mu aşırı merak ettim . push ;

Ahhh o çevre. Kabullenmiyorlar bir insanın çocuk istemeyebileceğini. İki muhabbet ediyorum konuyu çocuğa getirip akıl veriyor çoğu insan.

Eşinizle bu durumu konuştunuz mu siz istemediginiz konusunda gayet netsiniz bence başkalarınin ne düşündüğünün önemi yok. Eğer eşiniz de istemiyorsa yapmayın. Yani birinin sizi ikna etmesi yeterli değil ki? Bu çok kişisel bir karar ve durum bence sizde çocuk konusuna oldukça tepkilisiniz. Sanki çocuk olursa o da mutsuz olacak gibi hissettim

O kadar çok sorulariniz var ki tek diyecegim cocukla ilgili kafasinda bu kadar aşiri sorular olan insanlar, buna bu kadar kafa yorup sorgulayanlar genelde cocuk doguruyor bir kac yıla. Bu sitede de bunu gozlemledim ne kadar cocuk istemiyorum diyip cocukla ilgili bir suru konu acip, konuşan kafasi karisan üye varsa hamile kaldilar sonunda. Cocuk istemeyen biri bu konular ustunde bu kadar dusunmuyor. Eşiniz zaten cocuk isteyen biriymiş, muhtemelen sizi ikna eder, siz de ikna olur bir sekilde hamile kalir korksaniz da bakar buyutur giderdiniz.

Ben de size psikoloğa gitmenizi tavsiye ettim. Sebebi çocukluğunuzda yaşadığınız olumsuz şeylerin şuanda karar vermeye çalışırken sizi etkiliyor olma ihtimali. Karakterlerimizin oluşumunda hep çocuklukta yaşadığımız şeylerin etkisi oluyor. Bu aklınızdaki soruları psikolog bizden daha iyi çözümler diye düşünüyorum sakın yanlış anlamayın. G

Sorulariniza cevap vermeyecegim ama şunu belirtmek istedim, günümüzde artık bazi şanslı hanimlar hariç çocukta öyle ha diyince olan bişey değil hani biz isteriz karar veririz ama o gelmez, olmaz, engeller çikar bunu da dusunmek lazim. Artik cocuk sahibi olmakta cok zorlasti.

Yaşım sizden biraz büyük. Evli değilim ama evlenirken dikkat edeceğim konulardan biri partnerimin çocuk sahibi olmak istememesi olacak. :)

Keşke tüm insanlar sizin gibi düşünebilseler de herkes ebeveyn olmasa, çocuklar ziyan olmasa, inceliğinizi ve güzel düşüncelerinizi tebrik ederim öncelikle. Konuya gelince, her kadın anne olmak zorunda değil, istemiyorum ve olmadım, pişmanlık duymuyorum, 45 yaşındayım, eşimle ortak kararımız bu. Sizin konunuzda ailelerin ne dediğinin bir önemi yok ancak eşinizin ne istediği önemli. Ortak bir hayat yaşıyorsunuz, bu kararınızı bilmesi ve ona göre hayatınızı şekillendirmeniz gerekli. Siz anne olmak istememe hakkına sahipken o da baba olmayı isteme hakkına sahip. Ebeveyn olmak ya da olmamak ikinizin ortak kararı olmalı

"bu meselenin yaşam kalitemi düşürmesinden çok korkuyorum" demişsiniz de e çocuk olunca yaşam kaliteniz tabii ki düşecek bu 2x2 = 4 kesinlikte bir durum. Ama bunu 2-3 sene göze alırım sonra da alışırım, zaten o kadar zor olmaz biraz büyüyünce diye baştan kabullenmeden bu işe hiç girmeyin derim. yaşınız daha müsait biraz daha bekleyin bence.

Hayatınızı nasıl etkiler bilemem emin şekilde konuşamam her çocugun karakter özelliği farklı oluyor ama inanın çocukla da özgür şekilde hayal ettigim gibi gezerek yaşayabilir hayalini çocukla beraber yaşayabilirsin asla engel değil ben çocugu bişeyler yapmaya engel Bi ayak bagı gibi görenlere karşıyım benim de 18 aylık oglum var o varken onsuz gezdigimden daha çok gezdim daha çok seyahat ettim tatil yaptım. Çocuk büyütmek büyük sorumluluk ve asla kolay bişey degil ama çok güzel bişey bir insanı sıfırdan yetiştirmek hergün yeni bişey ögremdigini ne kadar güzel büyüdügünü sana ve çevresine olan sevgi bagını görmek çok başka Bi duygu bazen oturup izliyorum Oglumu ne kadar güzel büyüdü diyorum kendi kendime. Bazı düşüncelerinizi çok duygusal ve fazla abartı buldum yani 1.3. ve 4 üncü maddeler bana çok uç geldi 2. maddeye gelince de elbette büyütürken hata yapılıyor ki bu çok dogal bir süreç sonuçta siz de insansınız Bi çocuk gelişimi kitabında okuduğum cümle var iyiki mükemmel annelik diye bişey yoktur. Annenin yaptığı hata da çocuga bir dogruyu ögretir diyordu mükemmel olmak demek mükemmel çocuk yetiştirmek için yeterli değil ki. siz bence istiyormusunuz diye Bi kendinize sorun çevrenin ailenizin vs ne beklediği umurunuzda olmasın siz istiyormusunuz çünkü bu çocuk olursa sizin olacak bütün sorumluluk sizin aileler evlat evlat der sevicez der dogunca vs de 1 saat sevip sonra ortadan yok olurlar bu yüzden onlardan önce sizin ne hissettiğiniz daha önemli ha son olarak çocuk olunca hayatınıza daha çok müdahale etmek isteyecekler kesinlikle o kısım dogru mesafe ayarlamak çok önemli

sanırım insanlarla yaşadıklarımı konuya yazarken o anları hatırlayıp gerildim. ben evlendikten sonra özgürlüğümü kazanıcağımı düşünürken ailemi kurmakla ilgili kararlarla ilgili bu kadar müdahale olunacağını düşünmemiştim. kendi içimdeki yanlış karar alma korkusu kendime de kızmama neden oluyor. ya herkes haklıysa ben asırlardır herkesin kolayca sahip olmaya karar verdiği şeyi kendime çok anlam yükleyip saçma bi boyuta taşıyosam diye de düşünüyorum

Sevdiğimiz bir komedyen. Ortak konulara gülüyoruz. Fakat dışarıda milleti rahatsız eden bizi sinirlendiren tipleri gördüğünde "bak bu tipler en az 3 çocuk yapacak dünyayı pisleticekler. Dünyanın bizim gibi insanların üremesine ihtiyacı var" gibi laflar ediyo bı anlığına ikna edicegini dusunuyo:d

Çocuk olduktan sonra bir süre yaşam kalitesi ister istemez düşüyor. Ancak bunun da bir süresi var. Benim oglum iki yaşında. Karar verdikten 2 sene sonra oldu. İstenilen bir gebelikti. Dogdugunda öyle söyledikleri gibi aşk ile bağlanmadık birbirimize. Kolik, surekli aglayan ilk 3 ay hiç gülmeyen bir bebekti. Çok defa pişmanlık hissettim. Kendimi anne gibi hissetmediğim çok zamanlar oldu. Çok zordu. Hala da zor. Yorgunlukla baş etmek, uykusuzluk, eş sorunları, çevre sorunları bunların sonu gelmiyor. Ama ilk 6 aydan sonra alışıyorsun. Çocuk bakmayı öğreniyorsun. Kriz anlarını yönetmeyi öğreniyorsun. O da hayata alışıyor. Ama her insan aynı değil. Hepimizin hayata bakışımız, zorluklara karşı tutumumuz birbirinden farklı. Acı eşiği gibi düşünün. Biri eli ufacık kesilse yaygara koparır başka biri eli kırılsa sesini çıkarmaz. Çocuk çok kişisel bir konu. Herkesin çocuğu olması gerekir mi? Kesinlikle hayır. Eğer bir hayatın sorumluluğunu almak istemezseniz, yaşam kalitenizden ufacık bir ödün vermek istemezseniz, geceleri ağlama sesiyle yatağinizdan çıkmak istemezseniz, konforunuz sizin için çok çok önemliyse çocuk yapmak zorunda değilsiniz. Bu bir mecburiyet değil bir tercihtir.

Kendi çocuğunuzuda doğursanız, evlat da edinseniz aynı sorumluğu almış olacaksınız. Hazır hissetmeden bu yola girerseniz psikolojik açıdan çökecek gibi duruyorsunuz. Çocuk içinde sağlam bir psikoloji ve sabır lazım olduğunu düşünürsek bence bunun için kafanızı toplamaya ihtiyacınız var gibi gözüküyor. Olmadı bir uzmandan yardım alıp bu konuda düşüncelerinize bir yön verebilir ve ona göre hareket edebilirsiniz. Çünkü çok fazla endişeniz var bu konuda ve kafanız çok karışmış.

Yaşınız daha genç yeni evlisiniz. Kulağınızı dışarıya kapatın. Eşinizle güzelce gezin tozun istediğinizi yapın. Ailelerinizin hayatınıza, eşinizle ikinizin kurduğu aileye karışmasına izin vermeyin bu süreçte. Bu konuları düşünmeyi bırakın biraz rahatlayın. Daha sonra duruma göre bakarsınız. Hazır hissettiğinizde de psikologtan yardım alın rahatlamanıza faydası olur

Yıllardan oldu 2022, topllumlar hala kadın bedeni üstünde hak iddia etme peşinde... Herkes kendi işine baksa her şeye burnunu sokmasa -özellikle de kadınların hayatlarına - bence çok daha iyi olacak.

Kendimi bildim bileli anneliğe mesafeli bir kadın oldum. Baskı dediğimiz olay, iğrenç bir şey ve gücünü küçümsememek lazım. Ben en başından evlenmeden önce bile dile getirmeme rağmen, evlenme hatasını yaptığım yaratık ve ailesi sistematik bir manipülasyonla, baskıyla beni çocuk istediğime ikna etmişti. İçten içe biliyordum bir şeylerin ters olduğunu ve bu yüzden hep erteleyecek bahaneler buldum yapmadım. Boşandım. Çok şükür yapmadım. Psikolojik tedavi gördükçe anladım ki; kendimi gerçekleştirip, hayallerimin en azından bir kısmına ulaşıp ve en mühimi ise yarın bir gün doğurursam, babasının hayırsız çıkmasından tutalım da ölmesine kadar geniş skalada, bu bebeği yalnız büyütebilecek maddi manevi güce ulaşmak hedefim. Sizin bu kaygılı düşüncelerinizin temeli de böyle bir şeye dayanıyor olabilir. 28 yaşından bildiriyorum; kendimi gerçekleştirmeden bir insan yetiştirmeyi erteledim. İlerde nasip olursa olur, olmazsa hayırlısı olsun.

Orta yaşında cocuksuz kadınlar demişsiniz ama 30 yaşında çocuklu bir kadın olarak naçizane fikrimi söylemek istiyorum. eğer hayalleriniz varsa çocuk yapmayın. Kendinize de evliliğinize de çocuğunuza da yazık edersiniz. Kendinizi hazir hissettiğinizde düşünün. Velev ki hiç çocuk istemiyorsunuz herkes çocuk sahibi olmak zorunda değil su00 Guru Anneler

Arkadasim benim anladigim cocuk yapmama konusunu cok fazla dile getiriyorsun bizim toplumumuza ters bir durum oldugu icin etrafindakiler seni ikna cabasina girmis birazda ailene bu konu uzerinden dogumunla alakali hincini diyeyim almaya calisiyorsun laf sokuyosun biraz dusunmelerini istiyosun ne hissettiginle alakali bence sen konu hakkindaki dusuncelerini oncelikle kendine sakla cunku ne kadar mantıklı gerekce sunarsan sun evlendiysen cocuk yapmalisin fikri bu topluma yerlesmis degistiremezsin bunu kabullen sana direk sormadiklari takdirde yorum yapma sorarlarsada nasip de gec cok fazla aciklama yapma kimse seni bu ulvi dusuncelerinden dolayi alkislamayacak o yuzden sadece esinle bu konulari konus

çocuğum büyüdükten sonra hayatla ilgili sancıları daha da artmaz mı?