Tembellik tembelliği getiriyor. Bir noktada bunu kırmanız lazım. Örneğin bir işe girmeyi hedef koyun ve o yonde çalışın kendinize bir rutin oluşturmaya çalışın. Örneğin çalışma saati, bakım saati, temizlik saati, egzersiz saati gibi.

Dün baya ev işi yaptım. Ama dün gece ki haberlerden beri üstümde bir ağırlık var hiçbir şey yapmak istemiyorum. canım sıkkın. herkesin ki gibi. Bu süreçte durumunuz normal bence. insanız neticede. etkileniyoruz. biraz zaman tanıyın kendinize.

halsizlik biyolojik de olabilir. fakat ne yazık ki hastaneye gitmek için hiç uygun bir dönem değil. hele ki bu ortamda, eminim doktorlar da durumun acil değil der gönderir. acı ama gerçek. riski ayrı bir boyut. kafanıza göre vitamin bile olsa almak zaten doğru değil. hiç mi bir hobiniz yok? hani kitap okumaktan vs bahsetmiyorum sadece. ne biliyim bazı insanlar beslenmeye meraklıdır, hobi olarak başlar, okur öğrenir falan. böyle bir ilginiz varsa, internetten araştırarak evde basit ama sağlıklı şeyler hazırlayıp zaman geçirebilirsiniz. veya bu dönem özellikle daha çok gündemde olan free online kurslar var. oxford, harvard, udemy.. buralarda kafanıza göre konular bulup kendinizi geliştirebilirsiniz.

Tiroidlerinle ilgili bir sorun olabilir mi? Bence şu olaylar durulsun bir kan değerlerine baktır. Belki de hormonal bir durumdur. Ne bileyim vücudunun demiri magnezyumu eksiktir. takviye destekle kendine gelirsin... Bu ilk ve öncelikli yorumum. İkinci olarak, ben yaşam enerjisi cok yuksek, bakkala bile hoplaya zıplaya giden biriyim. Eski iş yerime her sabah ağız dolusu 'gunaydiiiiiğiiiiin' diye girerdim, sabah sabah bu ne enerji derlerdi. Uyuşturucu madde kullanan bir arkadaşım 'senin kafana erişsem yeter' falan derdi. Böyle coşkulu bir karakterim var. Amaaaaaaaa ben bile hareketsiz kaldığım zamanlar, enerji emen insanlarla bir aradayken sloth moduna girebiliyorum. O yüzden öncelikli olarak enerji emikleyen, ömrü sorunla geçmiş, dert anlatmayı seven, salak, gelecek hedefi olmayan, vur kafasına al lokmasını tarzı insanların hepsini hayatından çıkar. Evet bilmiyorum, böyle olunca arkadassiz kalabilirsin ama enerji emikleyen mutsuz insanlarla bir arada olmaktansa yalnız olmak iyidir. Sonra... Where is The hareket, there is the bereket demişler. İnsan durdukça hantallasir, enerjisi kalmaz. O yüzden kalk ve hareket et. Mesela on dakika bisiklet sürdükten sonra vücut endorfin yani mutluluk hormonu salgiliyormus. Ki eski işime bisiketle giderdim ve çok mutlu-enerjik olurdum. Çoğu spor da aynı şekilde. O yüzden hareket etmeye özen göster. App indir mesela, karşılıklı sor yap onunla. Beyne bir kan gitsin. Hem yorulunca daha erken uyursun. Bir diğer öneri olarak blog yazabilrisin. Kadınlar kulübünde bir topigin olabilir... kendi kendine chalange yap mesela. 10 günde 10 çeşit yeni yemek deneyeceğim de, tüm on gün onla oyalan. Meşgale olsun. En azından basit de olsa bir hedefin olsun. Ya da on gün, her gün 100 squat yapacağım de. 10 gun her gün çıkıp yarım saat koşup geleceğim de... böyle böyle basit hedefler koyabilrisin çünkü insan hedefini gerceklestirince mutlu olur. Kendine güveni gelri

Bir iki gün uymak için çaba gösterin sonra kendiliğinden düzeniniz oturacaktır.:)

benim bazal metabolizma hizim cok dusuktur, ve eger salsam aynen sizin gibi olurum. o yuzden bazal metabolizmami hizlandiracak sekilde hayatimi duzenlemeye calisiyorum, yediklerimi falan. hele ki sabah kahvaltisi edeyim direk beni uyutur, en azindan sabh kahve ile gecistirip ogle yemegine geciyorum su aralar direk. Ogleden sonrama da aktivite koyuyorum ki canlandirsin bunyemi azicik. Aslinda hit cardio yapsam her gun yarim saat inanilmaz farkini goruyorum, ama bu aralar pek hevesim yok malum sebepler... ama yine de elime dambillari alip uydurmasyon bir kac hareket yapiyorum bahcede, o beni aciyor. Siz de balkona falan cikabilir hic olmadi cami acip yarim saat spor yapabilirseniz faydasini gorursunuz. bir de hergun spor yapmam gerekiyor benim, yoksa gene bazal metobizma yerlerde, bunyesel saniyorum ki.

Fiziksel ya da kimyasal bir sorunun da olabilir ama araştırmak icin dogru zaman degil. Once bir dahiliyeciye gorunmek sonra bir psikolog.

Haklısınız aslında ama benimki uzun zamandan beri böyle olduğu için sormuştum sorumu... Şanssızlığım, sorumun zamanlamasının yanlış olması. Korona döneminde sormam abes oldu galiba biraz. S sunsea

Yani aileden de kaynaklı bir durum bu. Ben annemle yasasam hayatta beni bos bos tutmaz. Ben istemem zaten de gerci. Böyle alısmıssınız belli ki ama asmaya calısın cidden. Konsantre sorunu hakkında birsey diyemiyorum ama zamanla olusucak seyler bunlar. Denemek zorundasınız. Depresyonda gbi yaşıyorsunuz bana göre

Aşık ol...1 günde enerjin top yapar

Hastalığınız için ilac, terapi alıyor musunuz?

Benimde bi ara öyle olmuştu. Sonra baktım bunalıma gireceğim evlendim. Şimdi bütün gün evdeyim. Habire yemek pasta yapıyorum. Evde yiyen de olunca çok hoşuma gidiyor. Şu dönemde yaptığım en akıllıca şey evlenmek oldu. Yoksa evde tek başıma kafayı yerdim. İnşallah bu duygularım devam eder. Bir anlık heves değildir.

Ah ah simdi bekar olsam bı dk yatmazdim, çalışırdım iş bulma doneminde kursa giderdim düşünsene bı kocan yok bacağına yapışan çocuklar yok yemek yapma ev yönetme zorunlulu yok dusunebiliyormusun ya?

Bende de var o durum. Son zamanlarda vitamin alınca o modun geçmeye başladığını farkettim. Hangisi etkiliyor bilmiyorum ama kalsiyum magnezyum çinko d vitamini ve demir alıyorum.

Evet ailemle yaşıyorum. Doğru bildiniz Ya aslında boş boş durmak istemiyorum ama bir türlü konsantre olamıyorum ki yaptığım işe, bu da beni boş oturmaya yöneltiyor, "nasıl olsa konsantre olamayacağım iyisi mi otur oturduğun yere" diyor içimdeki ses. Kesinlikle memnun değilim canım, o Allah'ın emri hele de bir şeylerle uğraşan, aktivite yapan arkadaşlarımı her gördüğümde A

Benim durumum şimdiye mahsus değil ki. Senelerdir böyleyim ben...

Ya çevremizde kimse yoksa napacağız?! Hele de şu korona günlerinde işimiz daha zor... "Korona günlerinde aşk" AbsolutPromise perfectly

Doktor değilim ilacların içeriklerini bilemem zaten sadece belki onlar da etkilidir diye sordum. Ben sizin tam tersinizim. Enerjim biraz fazladır, kolay yorulmam vs. Karantinada olmak beni bile biraz hareketsiz hale getirdi. Evin içinde bos bos durmayın öncelikle. Her işinizi kendiniz yapın. Kahvaltı, yemek hazırlama, temizlik de buna dahil. kendinizi motive etmeye calısın. Sonucta bu durumdan memnun değilsiniz ki konu actınız. Hedef koyun haftada 2 kitap mesela. Merak ettiğiniz filmler yok mu hiç ya da belgeseller. Yemek videoları izleyin yeni tatlar deneyin.

İnsanlar boş zamanlarını değerlendiriyorlar, çeşit çeşit aktiviteler yapıyorlar, hiç bir şey yapamasalar ders çalışıp, film izleyip, kitap okuyorlar... Benimse hiçbir şey yapmak içimden gelmiyor. Buna istinaden sordum. A AklinYolu1

Merhaba. 24 yaşında, üniversite mezunu biriyim, şu anda çalışmıyorum, iş bakıyorum. Normalde benim hayat enerjim çok, çok düşük durumda. Canım hiçbir şey yapmak istemiyor. Üzerine ölü toprağı serpilmiş gibi derler ya, bu tabir bana o kadar uyuyor ki... Sabah kalkıp, bütün gün TV izleyip, arada bir uyuyup, sonra öğlen ve akşam yemeklerini yiyip yatıyorum normalde. Bir günüm böyle geçiyor. Bazen sıkılıyorum ancak bir şey yapmaya kalktığımda da oturuyorum öyle, uzun sürmüyor aktivitem. Çoğunlukla kafamda planlamalar var ama kesinlikle onları uygulamaya koyamıyorum... Tembelliğimden yana sıkıntı yaşıyorum. En çok şikayet ettiğim konu, ama bir gün tembel olmamayı denesem, 2. Gün gene tembel oluyorum, yani istikrarsızlık da var bende... Birkac hafta öncesine kadar sabah kalkıyordum, kahvaltıdan sonra yürüyüşe çıkıyordum normalde. Ancak şu korona illeti hortladığından beri onu da yapamıyorum, eve tıkılmış durumdayım. Yürüyüş biraz rahatlatıyordu beni, şimdi o da yok. En azından kalori yaktığım için kendimi daha enerjik hissediyordum. Şimdi ise ölü tavuk gibi hissediyorum. Normalde yürüyüş ve market alışverişi dışında dışarı çıkan biri değilim. Arkadaşlarım, konuştuğum kişiler sayılı. Onlarla da mesajla konuşuyorum genelde. Telefon etmekle ilgili bir sıkıntım var da. Sosyal hayatım yok. Arkadaşlarla dışarı çıkma gibi konular sıfır bende. Annem bunu kafa dengi birilerini bulamamama bağlıyor, dışarıdan bir göz olarak; bense benden kaynaklı bir sıkıntı olduğunu düşünüyorum. Erkek arkadaşım da yok. Bugüne kadar hiç olmadı. Bu da bir eksiklik mi benim için, onu da bilmiyorum. 11-12'li yaşlarımda hiç böyle değildim, hatırlıyorum da... Kafamda hedefler belirler ve onlara ulaşmak için çok çalışırdım. Derslerim zaten mükemmeldi... Ama şu 14 yaşında bipolar bozukluk hastalığım ortaya çıktığından beri hiçbir zaman eskisi gibi olamadım... Ne kilo vermek, ne üniversitede yüksek GANO yapmak, ne İngilizce, ne stajları iyi değerlendirme... Hicbiri olmadı... İşte, böyle bir küçük domuzcuk oldum Aynı durumda olan, karşılaşan, veya bu durumu aşmış birileri varsa önerilerinizi bekliyorum, kendi hayat hikayelerinizden de örnekler verebilirsiniz şimdiden herkese teşekkürler... A AklinYolu1

Evet haline şükret ve su en özel gunlerinde tembellik etme lütfen yapmak istediğin herseyi yap

Bipolarmışsınız bu yüzden tembelsin vs diye bakmamalısınız kendinize. Bu sosyal izolasyonda insanlar çılgınlar gibi online kurslara katılıp, evde sürekli bir etkinlik içine girip durma derdinde. Bende yapmıyor muyum yapıyorum ama olan rutinimi zamanım var diye genişlettim sadece. Asıl bence bu süreç bize bir mesaj. Durup dinlenmemiz için, sürekli tüketim halinde olmamamız için bir mesaj. Bu kendini geliştirme, kendine bir şeyler katma değil. Hiçbir şeyde ortamız yok ne yazık ki. Konudan kopmadan bağlayayım. Bipolarsınız diye bunları hissetmeniz çok normal ama sırf bu yüzden de salın gitsin diyemem. İnsan içe dönük de olsa, yalnızlığı da sevse bence bir sosyal ortamı olmalı. Bunu kendi seveceği çerçevede belirlemeli. Sosyalleşme konusunda kendinizi aşarsanız diğer şeyler için de enerji bulabilirsiniz. Bipolar bir tanıdığım vardı zamanla arkadaş olduk. Bizim arkadaş olmamızla durumunun iyiye gittiğini gördüm. Sonra ben ondan uzaklaştım durumu kötüye gitti. Tekrar arkadaşlığımıza devam ettim, bu süreçte de başka arkadaşlar edinmesi için destek oldum, hastalığından çalışamıyordu gönüllü işler buldu iş arkadaşları oldu. İnsan içine girip sosyalleştiği zaman hayata daha pozitif bakıp verimli alışkanlıklar edinmeye başladı ve daha stabil iş bulabildi.

Su sira evde oturmaktan virus olsam ne yapardım diyecek hale geldim. Sen hayat enerjisinden bahsediyorsun. Bana gore gayet iyi durumdasın.