Davete gitmedim. Eşime davet mesajını iletmiştim. İstersen gidebilirsin, gitmezsen de haber verirsin demiştim. İnsanlara haber bile vermemiş. Akşam olunca davet eden kişi bana yazdı tekrar. Sinir krizi geçiriyorum artık en ufak şeye tahammülüm kalmadı. Çok basit bir şey ama bu bile tetikliyor resmen insanı. Bu kadar umursamazlık da ne bileyim.

Öncelikle, o misafirliğe gitmeyin. Çok gitmek istiyorsa eşiniz yalnız gitsin, orada sizin için mazeret uydurmak zorunda kalmanın sıkıntısını bi yaşasın.. İkincisi de, bir insanın ağlayan ve psikolojik çöküntü yaşayan bir insana hoyrat davranması, o kişinin insanlığını sorgulatır bana.. Oraya buraya vurmak, size tokat atması , sizi ordan oraya savurması, bunlar kendi içsel kavgasının ve size duyduğu öfkenin yansımaları... Şefkat yok, merhamet yok, sevgi yok... Size karşı derin bir öfkesi var. Sevgi duyan bir adam o durumda sizi sarıp sarmalardı, gözünüzün yaşını silerdi, titreyen ellerinizi tutardı. Bu adamdan size yönelik en ufak bir sevgi kırıntısı maalesef yok...

Kendisine sorarsanız o daveti bugün sanıyormuş. Dün olduğunu anlamamış mesajda. Bana ne zaman olduğunu sorabilirdin dediğimde susuyor. Ama dünden beri dibimden ayrılmıyor. Gözümün içine bakıyor. Bugün de bir yakınının düğünü var ve gitmeyeceğim. Ne kalkıp gidebiliyor ne de bana gidelim diyebiliyor. Öyle kıvranıyor. Evet gerçekten eziyet gibi. . push ; H

Hiç bişey yapmayacaksın bazen susmak hiç bişey yapmamakta lazım İletişimi minimuma indirim o yokmuş gibi mutlu olmaya çalışın alın çocuğu dışarı çıkın mesela

Çok büyük beklentilerim olduğunu düşünmüyorum. Bence yıldönümünde küçücük bir hoşluk beklemek büyük bir beklenti sayılmamalı. Babasıyla ilgili konuda da tabiki babasını benimle iletişime zorlamasını beklemiyorum böyle bir şeyi zaten kabul etmem. Ama bana yapılanı kendisi de görüyor. Sana öyle davranılan yere gelme demesini beklerim. Bunu aklı başında her insan yapabilir. Bunların çok büyük beklentiler olduğunu düşünmüyorum ben. Aynı şekilde ben de eşime saygısızlık eden bir ailem olsaydı onu benimle gelmesi için zorlamaz, aksine gelme derdim. Nişanlandığımızda aileme de, eğer kendini burada kötü hissederse gelmesini beklemeyin, gelmiyorsa siz de kendinizi sorgulayın demiştim. Çünkü annem başlarda eşime karşı biraz tavırlıydı, sadece kültür farkı var diye istemiyordu. Bunu düşünmek, bazı şeylere yön vermek, hayat arkadaşını güvende ve rahat hissettirmek çok zor olmasa gerek. Cinsiyet farketmeksizin yapılabilecek bir şey bu. Sorun benim beklentilerimin fazla olması değil eşimin kayıtsız kalışı. Bayılmıyorum bence zaten. Sadece ağlamalarıma engel olamıyorum ve titreme, halsizlik oluyor. Bazen gözüm açık bazen kapalı oluyor. Bazen kollarım uyuşuyor hissetmiyorum. Ayılıp bayılsanız da ilgi göstermiyorsa göstermez demişsiniz bu doğru ama ben ilgi görmek için bir şey yapmıyorum bu engel olamadığım bir şey çünkü. Hatta bazen kendimi engel olayım da artık şu adamın yanında ağlamayayım diyorum ama maalesef kendime engel olamıyorum. Misafirliğe gelince beni kuzeninin eşi aradı. Evet keşke eşimi arasalardı benim için daha kolay olurdu. Gitmeyi hiç istemiyorum gidip rol yapacak değilim. Sadece eşime haber verme noktasında ne yapabilirim diye düşünüyorum. A alindalin

Senelerdir başbaşa biryere gittiğimizi bilmem tek gittiğimiz yer annesinin evi yakın olmasına rağmen gideriz üç gün fln kalırız sonra eve döneriz. Ne zaman birşeyler yapalım die adım atsam hep kendi ailesiyle birlikte olacağımız planlar yapar boşanmak istediğimi söyledim ortalık yangın yeri evde gram huzur yok adam bugün için piknik planı yapmış gelmiycem diyince iyi hafta gideriz diyor planlar yapılıyor en son benim haberim oluyor. Akrabaları bana karşı saygısızdı tek kelime ettirmez kavga eder beni savunur güya seviyor ama sevgi kavramı çok farklı ilgi ve zaman ayırmayı da gerektirir.

Ben bu söylediğinizi daha önce yaşadım. Yani kasıtlı olarak değil ama gerçekten yine çok yıprandığım bir süreçte içimden hiçbir şey yapmak gelmedi ve yapmadım. Mecbur kalmadıkça iletişim kurmadım, küsmedim de ama yüzüne de bakmadım. Yemeğimi yiyip odaya geçtim telefonla uğraştım çocukla ilgilendim vs. Ben öyle olunca kedi gibi oldu. Ama düzelince yine aynı. Şöyle bir şey var eşim normalde sessiz sakin uyumlu bir insan. Ev işlerine yardım eder, bir dediğimi iki etmez. Ailesiyle ilgili problemlerim var beni onlarla iletişime zorlamaz. Ama bunları hep ben söyleyince görür. Kendi kendime düşüneyim, göreyim, acaba ne yapmam gerekir diye asla düşünmez. Mesela hastaneye babasının yanına gittik her zamanki gibi babası beni görmezden geldi. Eşime çay içer misin diye ısrar edip benim yüzüme bile bakmadı ve bunu hep yapıyor. Evlerine gittiğimizde de bana hep fazlalıkmışım gibi davrandığı için üzüldüğümü ve gitmek istemediğimi biliyor eşim. Yıldönümümüzün olduğu gün ben hastaneye babamın yanına gidecektim. Evden bir şeyler istedi onları götürecektim. Eşim de geldi ve kendi babasının olduğu hastaneye gittiğimizi farkettim. gitmek istemediğimi söyledim ve söylerken yine ağlamaya başladım. Çünkü ben zaten istemedikten sonra gitmem kapının önünde beklerim. Ama bekledim ki eşim bana yolda giderken kendisi söylesin bunu. Zaten beni istemediklerini açık açık konuşuyoruz. Sen arabada bekle çıkma boşver ben gidip geleyim demesini bekledim. Sonuç olarak tabi ki babasının yanına gitmedim arabada bekledim. Bana değer verilmediğini bile bile hatta bana çöp gibi davranıldığı halde sen gelme dememesi çok sinir bozucu. Ama sorsan ben seni hiçbir zaman zorlamam ki diyor. Bu ikisi arasındaki farkı ben ona nasıl anlatayım ki

Gözlerim doldu okurken... Çok etkilendim yaşadıklarından... Her zaman söylüyorum kötü evliliğin en büyük etkisini çocuklar görmüyor olan bizim sağlığımıza oluyor. Giden gençliğimiz, kaybolan sağlığımız ve bozulan psikolojimiz... Geç olmadan iyileşmek gerek. Allahım güç kuvvet versin yardımcın olsun inşallah arkadaşım.

Öncelikle çok geçmiş olsun, umarım bir an önce rahatsızlığınız geçer. Çünkü kimse için değmiyor gördüğünüz gibi. Bizim de flört döneminden beri sorunlarımız var. Keşke hiç evlenmeseydim diyorum şu an. Ve bugün boşanmadığım için yıllar sonra ben de pişman olacağım belki de.

Sizi anliyorum ama takmamaya calisin olan size oluyor. Insallah hakkettiginizi yaşarsıniz

Çok akıcı yazmışsınız ve derdinizi iyi anlatmışsınız. Bakın buradaki problem şu bence. Daha 100 yıl önce haremlik selamlık yaşayan bir toplum. Burada dini birşeyden bahsetmiyorum. Sosyolojik bir durumdan bahsediyorum. Kadın erkek ilişkisi romantik temele dayanmıyor iki tarafın da kesin görevleri var. Bu şimdi modern evliliklere dönünce ortaya garip bir model ortaya çıktı her anlamda. Ne tam modern ve duygusal temellere sahip ne eskisi gibi geleneksel ve rasyonel zeminde. 100 yıl toplumda birşeylerin değişmesi için kısa bir süre. Çok çok uzun bir konu. Kısaca anlatıyorum. Hal böyle olunca romantizmden, kadın erkek ilişkisinden anlamayan garip, mutant bir form çıktı. Eskiden bazı yaşlı çiftleri görünce şaşırdım. Kadın adamı habire azarlar. Tek laf yeter kadinin cildirmasi için. Şimdi kendi tecrubemden ve çevrenin tecrübesinden anlıyorum kadını. Kadın yıllarca adamı idare ediyor. Çünkü bize tavsiye edilen şey idare etmek. Eeee bir yerde de kadın bırakıyor idare etmeyi. Yılların öfkesini de öyle ya da böyle çıkarmaya başlıyor. Sizin ki de histeri krizi olmuş. Sizin hediye beklediğiniz kocanizin dedesi muhtemelen kendi muhitinden görücü usulü evlendirildi. Şimdi bu temelde büyüyen insanin kadın erkek ilişki anlayışı da ona göre oluyor. Hangimizin dedesi babaannesi evlilik yıldönümünde dansa gitti? Kaç kadın yahu benim kocamla romantik ilişkim bitti deyip ayrılıyor? İnanın bugün en iyi diye tabir edilen ilişkide dahil kadın idare etmese hiçbir yere gitmez. İdare etmek kavramı bizim toplumumuzda kadına atfedilen lanet. Kısacası bırakın kendi doğasına gitsin. Gorgusu bu. Kendinize başka mesgaler bulun. Duruma göre bakarsınız devam edip, etmeyeceğinize. Not: Bu yazdığım genellemedir. Aranızda kadının idare etmediği, sahici romantik ilişki yaşayan karı koca olabilir.

Not aklıma gelmemişti evet olabilir. Ben nedense anlamadığını düşünüyorum. Bir insan evladı anlayıp da şöyle davranıyorsa o zaman evlenmenin birlikte bir ömür sürmenin ne anlamı var ki. Yine de anlamıyor olmasını dilerim ya diğer türlü çok kötü. Boşanalım daha iyi o zaman. A alindalin

Bu durumlarda en erken giden daha şanslı, sakın durmayın yıllarınızı harcamayın artık...

Beklenti içinde olmayın. Gidip konuşma yapmayın, belli ki sık sık olan şeyler bunlar adam sizi kaale bile almıyor. Kendi köşenize çekilin.

Birebir değil ama evliligimde benzer hisler içindeyim. Çok severek, ruh eşim olduğunu düşünerek evlendim. Biz de maddi zorluklardan geçtik. Su anda rahatız. Ama çocuktan sonra bir sürü şey değişti ilişkinizde. Değer görmediğini hissetmek insanı çok yaralıyor. Bir şeyler değişsin, seni fark etsin, eskisi gibi hissettirsin diye çabalıyorsun ama sanki tam tersi oluyor. Ben konuştukça eşim sanki inada bindiriyor bazı şeyleri. Her yükü çeken kadin ama yıpranan, yorulan erkek sanki ilişkide. Benim de evliligimde değer gördüğümü hissetmeyisim, esimin ev işleri ve Çocuk bakımı konusunda tüm yükü üstüme bırakması, gezip eğlenmek için dışarı çıkmak istemeyisi vs ile ilgili konularım var burda. Hatta tüm bunlar için boşanmayi da aklımdan geçiririm zaman zaman. Artık şunu yapıyorum: kendime daha çok vakit ayırıyorum. Daha cok kitap okuyor, arkadaslarimla bulusuyor, spor yapıyorum. Psikiyatrik destek almaya başlayacağım. Böyle olunca eşimle ilgili konularda daha sakin kalabiliyorum. İlişkimizde de duzelmeler oldu, o da çabalıyor farkediyorum. Beni sevsin beni gorsun, şefkat duysun diye ustlerine gittikçe, konusup söylendikce dirdirci oluyoruz. Kadın kendine bakar, yatırım yapar, psikolojisini sağlam tutarsa adam bunu görür. Tabi akli başında, ilişkiyi kurtarmak isteyen bi adamsa. Arada saygı sevgi kaldiysa. Çift terapisi konusunda ısrarcı olun. Bizde bazı şeyler duzelmeseydi bu ko uda çok ısrarcı olacaktım. Kabul etmese bosanabilirdim çünkü tak etmişti

Konuştum da zaten. Buraya konu açmamın sebebi düzelmemiş olması olabilir mi

Eşinizin bunca olaydan sonra hala bi çabası olmamasına çok üzüldüm sizi de çok iyi anladım. Bende eşimle bazen 'beni sevdiğini yeterince hissedemiyorum, bana verdiğin değeri hissedemiyorum' diye tartışıyoruz ama sonrasında eşim hemen bi adım atıyor bişey yapıyor gönlümü alıyor hani beni o mutsuzluğumla başbaşa bırakmıyor mutlu olmam için uğraşıyor. Sizin eşinizin bi adım atmaması en azından eve gelirken ne bileyim eline bi çiçek almaması veya küçük bi pasta alıp geç oldu ama kutlayalım hayatım gel pasta keselim falan diyebilirdi yani kendini hiç zorlamıyor buna çok üzüldüm. Çocuğu annenize bırakın bi akşam çıkın dışarıya alın karşınıza konuşun aynı bize anlattığınız gibi ona da anlatın bana verdiğin değeri görmek istiyorum maddi bi beklentim yok ama bi hoşluk yap sevildiğimi hissedeyim yoksa bu evliliğin gidişatı bana artık mutluluk vermiyor vs gibi kulağını açın. Lütfen içinize kapanıp onun anlamasını beklemeyin, açık açık konuşun kafanızdaki herşeyi. Umarım eşiniz hatalarının farkına varıp kendine çeki düzen verir.. Davete de ben olsam eşimle arayı düzeltmeden gitmezdim, başka bir tarihe ertelerdim. Davete giderseniz ister istemez üzerini örtmüş gibi olacaksınız, hiçbişey olmamış gibi davranacaksınız eşinizde tamam unuttu mesele bitti gözüyle bakacak. Bu mesele bu kadar büyümüşken sonunu istediğiniz gibi bağlamadan bititrmeyin, adamın biraz aklı başına gelsin. P

Evet bende bu karardayım şuan maddi gücüm olsa zaten bir dakika bile durmam, onca şey yapmış sanki ben yapmışım gibi surat asıp oturur yatar uyur içindeyken farkedilmiyor nezaman içinde bazı şeyler bitmeye başlıyor ozaman gerçeklerle yüzleşiyorsunuz. . push ;

Niye sürekli ilişkiyi çalışıp çalışmamaya bağladınız? Çalışmak evinize ekstra bir gelir sokmak demek sadece, direkt evlilik ilişkisinde ne çalışıyor diye biri kıymetli ne de calismiyor diye öteki kıymetsiz. Çalışmayınca her şeyin en kötüsüne layık olunmuyor. Garip kiyaslamaya girmişsiniz. Herkesin eli ayağı var calismiyor diye kıymetsiz olunsa çalışabilirler. Ayrıca bu adam daha nişanlı, florken her doğum gununde hediyeler aldığınız halde biraz bile rahatsız olmayan bir insan bu saatten sonra hediye beklemeniz çok fazla. Bu defa alsa da devamlılık sağlayacağını sanmam genel bir değer verme. yok zorlamak sizi yıpratır çocuğa yazık. Daveti de siz haber vermeseniz de konusu açılırsa. kuzeniyle konuşursa öğrenir zaten, haber vermemezlik hoş olmaz.

Tabii, eğer tavsiyede bulunursanız çok sevinirim. Teşekkğr ederim A alindalin

Davet mesajını kendisine ilettim. Gitmek istersen aldığım ev hediyesi orada, istemezsen de haber verirsin dedim tamam yazdı o da. Yani gitmiyorum. Evet benden soğudu farkındayım. Ama ben her dk birlikte vakit geçiren sürekli ondan ilgi bekleyen biri değildim. Ondaki eksikliği farkedince üzerine gittim. Söylediğiniz gibi kendimi geri çektiğim de oldu. O zaman kedi gibi dibimden ayrılmadı. Açık açık konuştuğum da oldu. Açıkça konuştuğum zamanlarda da maddi sıkıntılarımızı öne sürdü. Çok yıprandık kafamı toplayamıyorum tarzı şeyler söyledi durdu. Yani her iki yöntem de denendi.

Yani ilk kriz değil gibi geldi bana anlattıklarınız. Sanıyorum sık sık yaşadığı için artık inandırıcı gelmiyor ondan sert davranıyor. Eğer sinirlenince sürekli ağlayıp krize varıyorsa o da size bu nedenle öfke duyuyor olabilir. Beklentileriniz uymuyor evlilikte, bu normal. Beklentilerinizi ifade edip ona rağmen istediğinizi alamadığını için kırılmanız öfke duymanız da normal. Ama ağlama krizleri, öfke nöbetleri fln hele sık oluyorsa da insan da yorulur. Bilemedim. Benim çok rahatsız olduğum bir şeydir bu. İstediğim olmadığında ayılır bayılır, öfke krizi geçiririm gibi hissettiriyor bana nedense. Sizin öyle olmasa dahi eşiniz de benim gibi bundan rahatsızlık duyabilir. Size hediye almıyor, doğru düzgün kutlamıyor mu? Siz de kutlamayın hediye almayın, kendi dünyanıza çekilin. Beklentim yok diyin o hissetsin soğukluğu. Böyle ağlama krizleri bayılmalar insanı sinirlendiren şeyler. Açıkçası ben hiç hoşlanıyorum ufak tefek şeyler için bu kadar abartılı tepkileri. Baktığım zamanda evet herkesin kızacağı bir şey ama o kadar da abartılacak bir şey değil. Çocukta travma yarattığınıza değecek bir mevzu değil. Bilemedim

Benim tarzım da uzun uzun mesaj yazmaktır. Böyle çarşaf gibi. Aslında bu seni önemsiyorum demek. Ne yazık ki artık bu zamana kadar davrandiginizdan farklı davranmalisiniz. Anlamıyorlar sanıyoruz ama artık düşüncem şu: " Anlamak işlerine gelmiyor. " Bizim istediğimiz gibi davranmak yük, anlamayan aptal gibi kabul görmek daha kolay. Bir kere yapsam hep bekler diye mi düşünüyorlar bilmem.. Ama bildiğim şey şu ki bu erkek milleti insan sağlığına zarar. Bakiyorum nerede mis gibi bir kadın böyle bir hanzoya rastlamış. Üzülüyorum.. Yazık! Görebileceği yere not yazıp bırakın kuzenin bekliyor istersen git ben olmayacağım diye.

Hayatın eşittir eşin olmuş. Sen bukadar bagimlimisin etten püften şeylerden nem kapiyorsun. İllaki başına bi felaket mi gelmeli bizim gibi olsaydın ne yapardın acaba biz depremde sokakta kaldık kardeşlerim öldü yinede ayakta durmaya çabalıyorum. siz hayatı kendi kendinize zehir ediyorsunuz

Sadece mesajla haber verin gitmeyeceğinizi söyleyin bahaneyi o bulsun isterse tek gitsin. Boşanmayı düşünmüyorsanız eşinizle iletişiminizi minimuma indirin, çok konuştuğunuz da dediğinizin bir önemi olmaz. Erkeklere kısa cümleler kurmak gerekiyor yada iyi bir ders vermek gerekiyor basit düşünün. Kendinizi geri çekeceksiniz bir süreliğine. Günlük konuşmanızı, yeme içmenizi birşey olmamış gibi devam ettirin ama soğuk olun. Eşinizin varlığı size birşey ifade etmiyormus gibi. Bu durumdan rahatsızlık duymazsa bu evlilik duygusal olarak bitmişdir zaten

Normalde pek mesaj yazmam ama buna yazmadan geçemeyeceğim. Aynı döngüyü yaşadım. Babam beni sevsin diye mücadele verdim olmadı. Sonra eşimle başladı aynı süreç. Ben çok sevilmek istedim ve bunun için her şeyimi vermeye de hazırdım. Öyle açtım sevgiye yani. Ama eşim tam bir kacingandi. Sanki dönmüş gibiydi bana karşı. Ne yaptıysam çözemedim. Aramızda kavga dövüş saygısızlık seviyesizlik olmaz. Ama benim aradım o yakınlık, o tam vaktinde kalbime dokunulması,

İlk madde için biraz düşünmek gerekiyor. Eşimin onu düşünecek kadar beni umursadığını sanmıyorum. Direkt uğraşmak istemiyor. Terapiste yeni başladım. Çift terapisine de açığım ama önceliğim kişisel problemlerimi halletmek.

Çok haklısınız. Gönül almak için büyük şeylere gerek yok. Evet bir kutu puding bile alıp gelse yeterdi. Bir etkisi olmayacaksa mesaj yazmamın anlamı yok. Ama kendini öyle bir savunuyor ki. Şu söylediğiniz şeyi anlamasını çok isterdim.

Gün içinde defalarca arayıp sorar. Ama böyle kavgalı ayrıldıysak umrumda bile olmaz. Evet çift terapisini kabul eder.

Yukarıda Khomyuk bir yorum yapmış ve bana haklı yanları da var gibi geldi bu krizler sık sık oluyorsa gerçekten karşıdakini de çok yipratmis olabilir. Çocuğunuz açısından bakınca o yüzden de sinirlenmiş olabilir bu başka bir tarafı olayın. Siz kendinizi toparlamaya bakın sürekli o ne düşünüyor ne hissediyor diye değil

İnanın ki bizimde çok problemlerimiz oldu evlenmeden önce ama ozaman bir şekilde yoluna koyuyorlar eve girdiğimiz an ne yüzümüze bakan var ne de önemseyen bunları öğrenmeden önce teşhis koyuldu ama en ufak bir endişe yada önemsenme hissetmedim sadece kendi kardeşine çok endişeleniyorum belli edemiyorum daha çok kafasına takmasın die demiş önceden olsa inanırdım şimdi herşeyi daha net görebiliyorum.

Güncelleme: bizi çaya davet eden kişiye eşimin gece çalışıp sabah iş çıkışı da arabayı servise götüreceğini söylemiştim. Geç olmazsa haberleşiriz demiştim. bana atılan mesajı eşime iletip gitmeyeceğimi belirtmiştim. İstersen kendin git, gitmezsen de kuzenine haber ver demiştim. Haber vermemiş. Ben de haber verdiğin düşünerek kimseye bir şey demedim. Kuzeninin eşi biraz önce bana mesaj attı gidip gitmeyeceğimizi soruyor. Çünkü haber vermemiş. Neden haber vermedin diyorum bugün olduğunu bilmiyordum diyor. E sorsaydın o zaman hangi gün diye. Delirmeyeyim de ne yapayım. İletişim problemi yüzünden sürekli insanlarla beni muhatap ediyor ya bıktım artık. Ben kendi akrabalarımla bile bu kadar iletişim halinde değilim. Kız da mesaj atmış diyor ki kayınvalidenler de bizde gelecek misiniz sizde? Ben de dedim ki eşim geç geldi ve gece çalıştığı için gelince direkt yattı. Bir şey söylemeyince ben de size haber verdi sandım çünkü bana haber vereceğini söylemişti dedim. Eşim uyuyor ben de annemlerle dışarı çıktım dedim yalan da değil öyle yaptım. Ama karşı taraf bozuldu haklı olarak sadece selam söyle yazmış. yine ben ve yine bitmek bilmeyen dertlerim... uzun bir iç dökme olacak yine. Konudan konuya atlayacağım biraz. Geçtiğimiz haftalarda hem babam hem de kp hastaneye yatırıldı. Birbirinden alakasız hastalıklar ama tesadüfen aynı döneme denk geldi. Çok şükür ikisi de sağlığına kavuştu ve taburcu edildiler. Evlilik yıldönümümüz de hastane sürecine denk geldi. Eşim o hafta gece çalışıyordu, geceden mesaj atmıştı kutlamak için. Hediye alamadığını ama telafi edeceğini falan da yazmış. Ben bunu sürpriz yapacağı için önden öyle yazıyor diye düşündüm. Çünkü ilk defa hediye alacak paramız vardı. Biz evlendiğimiz günden beri hep borç ödedik. Çok sıkıntılar yaşadık. Hiç rahat bir nefes alamadık. Bebeğim çok küçükken işe dönmek zorunda kaldım, eşim işten atıldı, kredi borçları vs derken çok yıprandık. Sonra eşim yeniden çok iyi bir işe başladı. Ortak bir işi vardı oradan ayrılıp paramızı aldık, borçlarımızı ödedik. ilk defa bu evlilik yıldönümümüzde maddi sıkıntımız yoktu. Eşim istese minik bir şey yapabilirdi. Babasına kafası takıldığı için olduğunu varsayalım ama internetten bir şey sipariş edecek olsa son güne bırakmamış olacaktı ve babası hastaneye yatmadan önce çoktan almış olacaktı. Hadi unuttu bir şey almadı diyelim, bu durumda da o gün gidip bir buket çiçek alabilirdi. Aslında unutması da mümkün değil çünkü ben ona hediye aldım ve ihtiyacı olan bir şeydi o yüzden birkaç gün önce bekletmeden vermiştim. Adamın babası hastaymış derdin bu mu diye düşünebilirsiniz ama babasının ciddi bir durumu yoktu. Önlem amaçlı birkaç gün yatırılıp çıkacağını biliyorduk. Eşimin kafasının takılacağı bir durum yoktu. Yıldönümümüzde hastaneye gidiyorduk mesela. O gün gitti babasını gördü gayet iyi her şey yolunda. Bunların hepsini geçelim ertesi gün babası taburcu oldu. Yine yapabilirdi. Ben buna çok büyük anlam yüklemişim demek ki. Normalde öyle özel günlere çok anlam yükleyen, hediyeler bekleyen biri hiç değilim. Benim için sadece doğum günlerimiz ve yıldönümümüz önemlidir. Ki o günlerde de zaten hiçbir zaman paramız olmadı. Yine de o güne özel bir yemek yaptım ya da ne bileyim eşime küçük de olsa bir şey aldım hep. Ama o hep "borçlarımız bitince telafi edicem" diyordu. Yahu minicik bir şey aslında borçlar varken de olabilirdi ama anlamaya çalışıyordum. Bu defa parası varken böyle olunca çok üzüldüm. Üzerine başka başka şeyler düşündüm tabi ki. Mesela şunu düşündüm. Flört ve nişanlılık dahil eşimin bana hiç hediye almamış olması. Ben hep çalışan biriydim. Bir ihtiyacım da yoktu ama hediye her zaman da ihtiyaç değildir zaten. Ki ben eşime hep hediyeler alan biriyim. En başından beri her doğumgününde hediye almışımdır mesela. Çalıştığım için evlendikten sonra da hiç eşimden bir şey istemek aklıma gelmiyordu o da hiç almadı. Borçlar yüzünden diyeceğim çünkü eşim bana hep bunu empoze etti. Sürekli borçlar bitince diyip durdu. Çocuğum oldu ama ben yine küçücükken bırakıp işe dönmek zorunda kaldım. Taşın altına elimizi beraber soktuk neticede o borç öderken ben evde oturmadım. Ama dönüp bakıyorum da hiç değerim bilinmedi sanki. Mesela çevremde çalışmayan birkaç yakınım var. Gelirlerleri bizden az olan da var çok olan da var. Aynı olan da var. Ama bakıyorum ne güzel her istedikleri alınıyor, her yere gidiyorlar, tatillerini yapıyorlar. Kendime bakıyorum o kadar çalış didin ama yeri gelince bir gönül almayı bile eşin çok görsün. Asla başkasında olanı kıskanmak değil bu. Yani demek ki sadece erkek çalışınca da kadının ihtiyaçları tedarik edilebiliyor. Mesela son günlerde eve birkaç şey almak istedim. Eşim hemen karşı çıktı. Şimdi değil biraz kafamı dinlemek istiyorum bilmem ne. Oysaki ben ödeyeceğim ondan para istemiyorum. Ama borçlar yeni bitti şimdi değil daha sonra diyip durdu. Ya insanlara bakıyorum çalışmadıkları halde her şey ayaklarına geliyor ben çalışıp didiniyorum ve kaç senedir gerçekten zor zamanlar yaşamışız. Şu an alacak durumumuz var. Bekliyorum ki eşim desin bu kız da çok yıprandı bunu haketti. Alayım mutlu olsun. Şunu düşünmek bu kadar zor olmasa gerek. Israrla biraz kafamı dinleyeceğim bir süre bir şey ödemek istemiyorum diyor. Yahu alacağım şey üç kuruşluk bir şey. İllaki kendi istediği zamanı bekliyor benim mutlu olmam ya da üzülmem umrunda bile değil. Bu arada alacak olsam yine alırım mesele o değil. Eşimin tavrı. Ya da benim her şeye bozulup ağlayasım var bilemiyorum. Bu arada asla ev hanımlarına yönelik bir sözüm yok. Bunu oraya bağlamayalım. Ne demek istediğimi anlatabilmişimdir umarım. Şimdi bir hediyeyi buraya nasıl bağladın diye düşünebilirsiniz ama değil. Ben zaten uzun zamandır düşünüyordum bunu. Değerimin bilinmediğini. Sanki eşim her şeyi yapması gerektiği için yapıyormuş gibi hissediyorum. Bazı şeyleri beni mutlu etmek için değil de gereklilik olarak gördüğü için yapıyor gibi gelmeye başladı. Beni mutlu etmek gibi bir görevi de yok zaten. Ama karşılıklı olarak birbirimizin mutluluğuyla mutlu oluruz ya hani. Eşimde bu yok. Bu hediye mevzusunu hiç açmayacaktım ama dayanamadım dün açtım. "Hata yaptım, aslında bir şey yapabilirdim ama yapmadım telafi edicem" diyor hala. Meselenin hediye olmadığını maddiyatla ilgisinin olmadığını da bir türlü anlatamadım. En başından beri paramız yokken de bir şeyler yapabilirdin ama madem parasızlığı bahane ediyordun şimdi paran vardı diyorum. Hastaneye gitmiş olmamızı bahane ediyor. Bakın babasının hastalığını değil, hastaneye gitmiş olmamızı. Çünkü babası gayet iyiydi. Baban iyiydi diyorum evet haklısın hata ettim diyor yine. Aslında sonu gelmeyen boş bir tartışmaydı. Sonra sinir oldum konuyu kapattım ama kırgındım. Bu meseleyi de mesajla tartıştık zaten evde değildi. Sonra eve gelince bir şey bekledim. Ne biliyim ya hassas bir dönemdeyim herhalde gelir bi gönlümü alır dedim yok. Bugün dayanamadım ve dedim ki senin hiçbir şeyle ilgili pişmanlık yaşadığını düşünmüyorum. Sadece bazı şeyleri sözden kurtulmak için "mış gibi" yapıyorsun dedim. Bu sadece son konuyla ilgili değil aramızdaki tüm problemlerle ilgili genel bir tesbit. Akşama işe gideceğim şimdi mi bunu söylemek aklına geldi dedi. Ve benim tüm sinirim bozuldu çıktım odadan başka odaya geçtim. O kadar ağlamak geldi ki içimden. Zaten son günlerde aşırı doluyum biri nasılsın dese ağlayacağım o yüzden kimseyle de görüşmüyorum. Daha önceki konularımı bilenler vardır destek almaya da başladım. Ama kendime engel olamadım inanılmaz bi ağlama krizi. İçim içime sığmıyor kendime engel olamıyorum ellerim dizlerim falan titriyor. Bir ara yere yığıldım sanırım o ara oğlum görmüş korkmuş ağlamaya başlamış. Eşim de geldi hemen beni kaldırdı ve kendime geleyim diye tokat attı. O anları biliyorum. O kadar sert vurdu ki sanki tüm hıncını alır gibiydi. Nefret eder gibi davrandı. Kendimde değilim diye bunları farketmedim sanıyor oysaki farkediyordum ama tepki veremiyordum. Bu nedir bilmiyorum sinir krizi mi ağlama krizi mi artık her neyse son zamanlarda çok fazla olmaya başlamıştı ama oğlumun beni öyle görmesine çok üzüldüm. Eşim ona annenin eli acımış ondan ağlamış dedi üst kata anneme bıraktı geldi. Beni elimi yüzümü yıkamaya götürüyor ama o kadar sevgisiz ki. Sanki sürüklüyor gibi. İte kaka yüzümü yıkadı falan. Ben o kadar kötüyüm ki gerçekten dizlerim tutmuyordu bi yerlere tutunmasam düşeceğim havada uçuyor gibiydim. Bir taraftan midem bulanıyor, yere basıyorum ama sanki boşluğa basıyor gibiyim. O da banyoda duvara vurdu birkaç kez. Çok gerildi her an bana vuracak sandım ama duvara vurarak kendini sakinleştirdi herhalde. Vurma sesi duydum sadece kendisini görmedim. Daha önce hiç şiddet vs olmadı olamaz da zaten bana elini kaldırsa asıl ben onu döverim ama sanki bu akşam beni yerden yere vurmak istiyor gibiydi öyle hissettim. Zar zor tutunarak yatağıma geçip yattım sakinleşmeye çalıştım kendi kendime. Su isteyecek halim bile yoktu dilim dönmüyordu zaten. Bir süre sonra işe gitme vakti yaklaşınca gidip annemlerden oğlumu aldı. Ben de daha iyiydim. Oğlumu yanıma aldım beraber yatarken uyudu bebeğim. Eşim de hazırlanıp işe gitti. Bu saat oldu daha nasıl oldun diye sormadı. Umrunda bile olmadı yani. Bu arada hediye almadığı için sinir krizi geçirdiğimi falan düşünmeyin çünkü maalesef buradan bu anlamı çıkaracak arkadaşlar var biliyorum. Asla konu hediye değil. Çok mutsuzum, sevildiğimi hissetmiyorum. Değer görmediğimi düşünüyorum. Daha yaşadığım bir sürü sorun var. Hepsi bir araya gelince böyle zaman zaman ağlama krizlerim olmaya başladı. İnanın kontrol edemiyorum her yerim titriyor kulaklarım uğulduyor. Çevremdeki her şeyin de farkında oluyorum duyuyorum ama tepki veremiyorum. Neyse tüm bunlardan sonra bir de şöyle bir şey oldu. Biz ne zaman eşimle tartışsak küssek mutlaka birileri bizi bir yere davet ediyor. İğrenç bir durum gerçekten. Eşimin kuzeni il dışında görev yapıyor. Kısa süreliğine ailesinin yanına geldi. Bizi yarın kuzen gitmeden çaya davet ettiler. Ama eşime asla bunu haber vermek istemiyorum. Aslında gitmek de istemiyorum. Gidip her şey normalmiş gibi davranmak istemiyorum. Ama pazartesi kuzeni tekrar il dışına gidecek, uzunca bir süre dönmeyecek. Yeni ev alıp buraya yerleştiler ve bizi evlerine davet ediyorlar. Gitmesek de ne bileyim. Hep böyle anlara denk geliyor. Öncelikli sorum şu. Eşime nasıl davranayım? Ne söyleyeyim? Ben asla bir şeyleri akışına bırakan, bekleyip zamanı gelince taşı gediğine koyabilen, intikam alabilen bir insan değilim. Hep anlık tepkiler veriyorum parlayıp geçiyor. Sanırım bundan kaybediyorum. Eşim de bunu bildiği için ağlar ağlar geçer diyor herhalde. Ama bugün beni böyle bırakıp gittikten sonra hiç arayıp sormaması işin tuzu biberi oldu. Kırgınlıklarım giderek arttı ve artık bir şey yapmak istiyorum. Beklemeden hemen şimdi uzuuuun bi mesaj yazardım önceden olsa. Ama sanırım ciddiye almıyor beni. Yine de çok beklemeden anlık ne yapabilirim. Çok ağır bir söz ne bileyim iyi bir ders niteliğinde bir şey lazım. Lütfen buraya kadar okuyan olduysa bana yardımcı olun çünkü gerçekten çok sinirliyim ve bir şey yapmazsam uyuyamayacağım. İkincisi şu daveti ne yapacağım? Eşime sadece mesajı iletsem? Hiç iletişim kurmak da istemiyorum. Kıza da eşimin gececi olduğunu, sabah iş çıkışı arabayı servise götüreceğini söyledim. Duruma göre haberleşiriz dedim. Ben şimdi ne yapayım?

Yazdıklarını gözlerim dolarak okudum. Desteğin ve içtenliğin için çok teşekkür ederim iki gündür ben de bunu uygulamaya başladım. Böyle de devam edeceğim

Evet sadece hediye değil sorun. Ailesiyle ilgili sorunlarımız, maddiyat, pasifliği, umursamazlığı.

Ben de sizin gibi düşünüyorum ama uygulayamıyorum. Çok iyi biliyorum ki ben beklentisiz bir şekilde devam etsem bir şeyler belki yoluna girecek ama böyle hesaplı kitaplı olmamın ne anlamı var ki. Beklediğim ilgiyi göremeyeceksem, küçücük bir şeyle gönlüm alınmayacaksa neden hayatımızı birlikte sürdürüyoruz. Evet küçük şeyler ama birikince bu hale geliyor. Ayılıp bayılmak benim tercihim değil yaşananlar sonucu geldiğim nokta. Bunu da isteyerek yapmıyorum. Bunu yapmamak için terapi alıyorum. Bir şeyleri zamana bırakamıyorum işte. Hemen tepki vermek hemen sonuç almak istiyorum. Olumlu ya da olumsuz ama şu an bir şeyler olsun istiyorum. Gidip konuşayım desem, içinden diyecek ki bu konuşmaları çok yaptık değişen bir şey yok. He diyip geçecek. Etkili bir şey yapmak istiyorum ama nedir ben de bilmiyorum A alindalin

Öyle mi dersiniz? Ben nedense anlamadığını düşünüyorum hep. Çünkü benim anlattığımla onun verdiği cevap arasında uçurum oluyor genelde. Evet ben de gitmek istemiyorum ama eşimi de ararlarsa haberinin olmadığı anlaşılsın istemiyorum. Sadece haber verip gitmeyeceğim desem iletişim kurmuş olucam. Hiçbir şekilde iletişim kurmak da istemiyorum ama sayfalarca da mesaj yazmak istiyorum. Acayip bir ruh hali. LADY VEGA İnan yok kimseye savaş

Defolsun gitsin şu adamı ve duygularını düşünmeyin sürekli aklınız fikrinizi enerjinizi yormayın kendinizi mutlu etmeye odaklanın. emin olun peşinizden o zaman koşacak bu adamın anladığı dil bu böyle yetişmiş görülmediği sevilmedigi değer görmediği ortamda anca rahat eder

Bunları yapmaya başladım zaten yapıyorum da bir çocuğunu. Ama bunlar uzun vadede sonuç verecek şeyler. Ben şu an o kadar sinirliyim ki. Şimdi bir şey yapmak istiyorum. Dünden beri tek kelime etmeyip, gidip uyuması beni deli ediyor çünkü. KIR PAPATYASII

Ben hediye bile aldım. İhtiyacı olan bir şey olduğu için birkaç gün önce verdim. Konuda da belirtim bunu. Bu zamana kadar da maddi sıkıntılarımız olduğu için her özel günde yemek pasta vs yaptım. Bir kere olsun eşimden bir şey bekleyemez miyim?

Normalde pek senli benli yazmam ama biraz dertleşme gibi olsun istedim. Neler yaşadık be Gülbeen... diyerek söze başlayayım. Doğumuma bir hafta kala kendi doğum günümdü. Eşim iş sebebiyle uzaktaydı ve akşam 10da WhatsApp'tan sticker atarak kutladı, parmaklarını yorup klavyeye basmamış o derece düşün. Tabi bende inanılmaz bir inkar durumu var, adamın ilgisizliğine bahaneler buluyorum aklımca falan ama o çok kötü koydu. Daha aklıma gelmeyen yüzlerce şey var. Özel günler falan hayal tabi. Her neyse benim aydınlanma dönemi böyle başladı, uzun da sürdü aslında. Ben küçüklükten beri babam beni sevsin diye uğraştım, evlendim eşim beni sevsin diye uğraştım falan böyle bir hayatım oldu. İkisinden de beklediğim dönüşü alamadım elbette. Neyse oradan yıpran, buradan ağla derken ben 30 yaşıma girdim öyle böyle. Bir sabah uyandım ve dedim ki "Ulan bunlar kim beni sevmeyecek? Muhtaç mıyım sanki?" A aaa... Ben yıllardır kendim hariç herkesi sevmiş ve kendimi sevdirmek istemişim. Birden 180 derece döndüm. Hatta hatırlıyorum en yakın arkadaşım çok gülmüştü, hayatımda yapmadığım şeyleri yapmak istiyordum sanki dünyayı yeni keşfediyor gibi. Ben yeni deneyimler edinirken eşim hala farkında değil, kafasına göre takılıyor ya da öyle görünüyor. Bir tatil akşamı kızımı uyuttum, aldım arabanın anahtarını, çok yakında oturan bir arkadaşıma gidecegimi söyledim, kızlar gecesi yapacaktık, sabah kahvaltıya yetişirim dedim. Eşim yüzüme bakakaldı çünkü ben normalde çocuk uyuyunca kahve yapar eşimle sohbet etmeye çabalardım. Çabalardım diyorum, çünkü gerçekten tek taraflı bir çabaydı. Çıktım gittim, sabah erkenden kızım uyanmadan geri döndüm ve baktım ki adam benle sohbet etmeye çabalıyor. Tabi ben bu süreçte kendimle ilgilenmeye başladığım için bana bir ışık geldi resmen herkesten iltifat almaya başladım. Eşimle oturuyoruz mesela, o laf açmaya çalışmamı bekliyor eski alışkanlık, ben alıp bir kitap okumaya başlıyorum. Baktım kendisi gelmeye başladı hadi dizi izleyelim diyerek. Böyle böyle birkaç ay geçti. Bu arada bu süreçte ben çok neşeliydim çünkü kendimle mutluydum dolayısıyla ortada trip kavga mesafe hiçbir şey yoktu. Okuluma odaklandım, onur belgeleri aldım falan keyfim yerinde yani. Şu anki halimiz şöyle, beraber vakit geçirmeye yer arayan bir eşim var. En sevdiğim kahveden koliyle almış, her akşam kahve teklif ediyor. 14 Şubat'ta minimal bir kolye almış çünkü ben öyle severmişim, anneler gününde aylar öncesinden sadece gösterip ne güzelmiş dediğim ayakkabıyı bulup almış, tanışma yıl dönümümüzü bile kutladı ya adam resmen... Sürekli beni en sevdiğim yerlere götürmeye çalışıyor, tatiller planlıyor ve işin garibi uyguluyor. Koltuğun öbür ucunda oturan adam şimdi bana temas etmeden oturmuyor. Ha, bunlar eskiden olsa beni havalara uçuracak şeylerken, şimdi sadece "normal" hissettiriyor çünkü ben eski ben değilim. Bazen hüzünleniyorum eski halimi de seviyordum ama demek ki mental anlamda yeni bir seviyeye ulaşmam gerekiyormuş. Şu anki öfkeni çok iyi anlıyorum. İnsan delirecek gibi oluyor evet, ne yapsan hırsını alamayacaksın yılların birikmişliği var hediye değil ki mevzu. Ama işte kısa vadede yapacağın hiçbir şey uzun vadede kendine yapacağın yatırım kadar etki etmeyecek. Çok iyi biliyorum, mutfakta elimde kahve ses çıkarmamaya çalışarak ağlardım. Ben tükendikçe sevgisizliğin dozu artıyordu. Kısır döngü gibi ya... Arkadaşlarım bana hep akıl verirdi işte ilgilenme şöyle yap böyle yap. Ben taktik ile ilişki yürümez kafasındaydım, öyle birisi olamıyordum. Denedim sonra, geçici oluyor çünkü ben hala o kendini seven kadın değildim. Yapay çözümler onlar. Şimdi hiçbir taktik yapmıyorum inan bana, sadece artık kendime döndüm. Benim bir kızım var, bu şekilde görsün bilsin ve bunu normalleştirsin o da yaşasın istemedim çünkü benim annem bunları yaşadı ve ben normal sandım. Bir de kendime bakmak istedim, hani hep sevilme çabası gösterip karşılık alamadım ya, esas karşılık kendimdeymiş meğer. Çok çok uzun yazdım biliyorum, ben hep upuzun yazıyorum zaten huy gibi bir şey. Ama mesajlar kısa artık. Uzun uzun dert anlatmaya gerek yok, anlıyorlar çok üzgünüm ama çok iyi anlıyorlar. Erkekler bir şeyleri bilerek beceremiyor veya anlamıyor gibi davranırlar ki beklentiye girmeyelim. Bunun terimsel bir adı da var fakat aklıma gelmedi şu an. N'olur üzülme o yüzden. Şu anda gidip ona ne yapsan veya ne söylesen hiçbir işe yaramayacak. Denedim her şeyi denedim, biliyorum. Bir de dön kendine bak. Sen kimsin, ne seversin ne sevmezsin, şu ana kadar neler yapmak istedin de erteledin? Mesela nasıl giyinmek isterdin? En çok hangi renkleri seversin? Son zamanlarda hiç farklı tarzda bir müzik dinlemeyi denedin mi? En sevdiğin anın ne? En sevmediğin peki? Bir dön bak kendine. İnsanoğlu derya deniz kendimizde keşfedecek onca şey var. Tüm bunlar olurken ben bir sürü psikoloji kitabı okudum, kişisel gelişim değil dikkat, psikoloji. Onlar beni çok güçlendirdi. Kendini tanıdıkça güçleniyormuş insan. Bir yolculuğa çık, yolun sonu güzel. O yolda adam da sana yetişirse yetişir, yetişemezse onu aradan çıkarman için ihtiyacın olan gücü kendinde bulacaksın zaten. Çok mutlu ol sevgili kız kardeşim, sen bunu hakediyorsun

Bir iliski bir kadinin fiziksel veya psikolojik sagligini bozuyorsa benim gözümde kurtarilmaya deger degil aslinda. Sizin calisip didinmenizden faydalanip, bir gönlünüzü alamiyorsa erkek olarak yatip ölsün yani. Ama ortada cocuk oldugu icin ve onu sagliksiz ortamdan korumak icin cift terapisi önderirim. Esiniz gelmek istemese tek gitmenizi. Baktiniz hic ilerleme yok ayrilmaktan baska yol yok. Bu durum böyle devam ederse iyice cökersiniz ve cocugunuz hasta bir anne ile büyümek zorunda kalacak. Bu bile o hanzoya aslinda birseyler degistirmek icin yeterli sebep olmaliydi. Ama sanirim simdiye kadar her kosulda yaninda oldugunuz icin bu kadar rahat davraniyor

Gözlerim doldu okurken yemin ederim. Hiçbir kadın su hayvanliği dağ ayiligini haketmiyor ya. Beni mutlu etme zorunda değil demişsiniz hayır zorunda eşini onun için her şeyi yapan kadını mutlu etmek zorunda o çaresizliği yaşadım kriz geçirirken karşındaki adamın duvar oluşunu sevgisiz kalisini çok kötü bı his anlıyorum sizi. İnşallah düzelir ve mutlu olursun gönlünce

Eger yapabilirseniz, ben olsam gormezden gelirim. kendime odaklanir, mutlu hissettiren seyleri yaparim. Bu donemde tamamen kendinize dönün, kendinizde değiştirmek istediginiz şeyler icin calismalara baslayin. Kilo mu vermek istiyorsunuz, ne bileyim almak mi istiyorsunuz, bedeninize odaklanin, kitap okuyun, dil ogrenmek de guzel olurdu, spora baslayin mesela, haftasonlari da alin cocugunuzu da gidin kahvenizi icin. Sizin, onunla olan problemlerinizi artik takmadiginizi, kafanizda bitirdiginizi düşünmesini saglayin. Sizden beklemedigi şeyleri yapip, bekledigi seyleri yapmayarak sasirtin.

Bizim normalde bu tarz sorunlarımız yok. Birlikte çok fazla vakit de geçiriyoruz. O da plan yapar ben de. İyiyken çok iyiyiz ama ben kötü olduğumda asla bir adım atmaz. Evet ben de artık normal tepkiler vermiyorum bu doğru ama bu duruma da kendi kendime gelmedim. Hatırladığım kadarıyla daha önce böyle problemlerim yoktu. Diyelim ki tahammül sınırım düşük, sorunlarla başa çıkamadım vs. Bu da bir sorundur ve bu durumda da yanımda olması gerekirdi. Şu anlamda yanımda; psikoloğa/psikiyatriste gitmem konusunda destekçi. Çift terapisine de açık. İstersen gidelim ne gerekiyorsa yapalım demişliği var. Mesele şu ki psikoloğa gidince her şey kendiliğinden çözülecek sanıyor. Kendinde bir sorun görmüyor. T

Rest çekin asla kabul etmeyin, ailesine falan gitmeyin bırakın tek gitsin, zaten boşanmaya kadar gelmişsiniz en kötü ne olabilir ki daha fazla... A alindalin

öyle yapacağım artık. Laftan anlamıyor çünkü. Ne yaşadıysam onun yüzünden. Ailesiyle olan problemim bile eşimin pasifliği, iletişimsizliği yüzünden. Bıktım artık.

Sizin ki birikmişlik durumu olmuş artık. Önceki konularınızı hatırlıyorum. Hem pasif koruyamayan ailesinin menfaatini düşünemeyen hem de sevgisini bile gösteremeyen, hissettiremeyen bir herif...

Çok geçmiş olsun öncelikle. Başınız sağ olsun, ölmüşlerinize rahmet diliyorum. Acılarınızdan dolayı tavrınızı mazur görüyorum. Ama hayatı bu bakış açısıyla yaşamıyorum ben. Sokakta kalmadım ya da acılar yaşamadım diye mutsuz evliliğimi sorgulamaya hakkım yok mu? Eşime bağımlı da değilim.

Anlamadigini dusunmeyin, anliyor. Bununla ilgili iki farkli dusunceye sahit oldum 1. kadinin her istedigi yapılmaz, doyumsuz olur vb gibi dusuncelerle ilgiyi çay kasigi ile verenler 2. ugrasmak istemeyenler Bu konuyu dillendirmek su saatten sonra size zarar verir. Cift terapisine gitmeyi düşünmez misiniz?

Çok üzüldüm gerçekten çocuğunuzun bu duruma şahit olmasına ve sinirlerinizin bu kadar yıpranmış olmasına. Ben sizi anlıyorum insan maddiyat istemiyor bazen düşünülmüş olmayı istiyor. Değer görmeyi istiyor. Eşinizden tamamen uzaklaşın bence. Yalnız kalsın kafasını toplasın siz de toparlanın sonra yeniden konuşursunuz ve daha sakin olunca kafalar daha anlaşılır oluyor konu. Her şey gönlünüzce olsun

Hep şunu savunuyorum, bizim gibi baba/aile sevgisinden mahrum kalmış insanlar ileriki ilişkilerimizde hep babamızı arıyoruz. Ancak hayalimizdeki baba figürünü değil, gerçekteki baba figürümüze benzeyen insanlar buluyoruz. Bu da bilinçaltımızın bize bir cilvesi. Bizdeki o eksik yan çok büyük. Düşünsenize bir çocuğun en sevgiye ve ilgiye muhtaç olduğu zamanlar bizde koca bir boşluk. Doldurmak hiç kolay değil yaşadığınız hisler o kadar doğal ve geçerli ki. Aslında olay şu, bizimle her konuşulmadığında, sevgisiz her davranışta biz yine o kız çocuğuna dönüşüyoruz. "Kırgın çocuk modu" tetikleniyor. Bu bağlamda "Mod Terapisi" adlı kitabı tavsiye ederim. Hislerimi biraz daha iyi tanıyıp yönetmeme yardımcı oldu bu kitap. Aslında önce o kız çocuğuna dönüp bakmak gerekiyor çünkü bir binanın temeli gibi, o da bizim temelimiz. Duygularımızı büyük oranda o temelde yaşarız. Neye neden nasıl tepki verdiğinizi bilmek size iyi gelecektir. Zaten evlilik de benzer bir şey, tıpkı bir çocuk gibi sevmek ve karşılığında sevilmeyi beklemek ama biraz daha zedeleyici bence çünkü ailemizi seçemedik ama bu adamları bizzat seçtik ve artık iki oyun oynayıp anlık unutabilecek o çocuk değiliz, yetişkiniz. Eşinizin karakteri de önemli hatta onun aile yapısı ve geçmişi de çok önemli. Misal benim eşimin annesi çok talepkar ve tatminsiz bir kadın, ben tam tersiydim ve eşime sahte geldiğimi farkettim çok şaşırarak. Kendisi dahi bunun farkında değildi üstelik. Gerçi benim fedakarlık da uç noktaydı orası ayrı mevzu. Eşinizi seviyorsanız ve çabaya değer görüyorsanız birlikte terapi almayı da deneyebilirsiniz. Umarım çok mutlu olursunuz

Beni ilgiye muhtaç edip ve ben sinir krizi geçirip çaresizce ağlarken beni o halde umursamazca terkedip işe giden ve arayıp sormayan adamı boşardım, eşiniz sizi sevmiyor, yeni evliyken ben de buna benzer bişey yaşamıştım eş ailesi yüzünden kısa süreli ağlama krizine girmiştim kendimi anlatamadığım için ama eşim de oturup benle ağlayıp sarılmıştı, bana o günü hatırlattınız, lütfen bu adamdan boşanın imkanınız varsa, sorun hediye değil tabiki bunu okuyan herkes anlayabilir bir kadın olarak, size tavsiyem asla normal bişey gibi davranmayın, size bu kadar soğuk ve ilgisiz bir eşi cekmeyin...

Konu sahibi sizin sorunlarinizi tee eşinizin kardeşiyle ortaklık yaptığı zamandan beri biliyorum. Dünya gerçekten naif insanlar için bir cehennem. Burda bile derdinizin maddiyat olmadığını bir hediye dusunulmesini istediginizi, maddi durumunuzdan bahsederken çalışıyorum ama işte ev hanımları alınmasın onların haketmedigini kastetmiyorum vs vs bir ton kendinizi açıklamasınız. Sizi yıpratan bunlar işte. Hayatı, insanları her şeyi bu kadar ciddiye almayın. Kimse kimseyi zerrece umursamıyor bu dünyada. Eşiniz o kadar alışmış ki sevgisizlige böyle büyümüş hep kardeşi tercih edilmiş o adam size sevgi vermeyi bilmiyor. Belki sizden nefret bile ediyor o ailenin onu sevmediğini gösterdiniz kardeşine para vermişti ailesi biraz onu adam yerine koyuyordu şimdi haksızlığa baş kaldirdj kendisi istemefi siz yaptırdınız azıcık yaranarak aldığı sevgiden mahrum kalıyor sizin onu sevmeniz ondan ilgi beklemenizi bundan umursamıyor belki. Çözüm çop gibi davranın o adama. Paranız varmış durumunuz da var çocuğunuzu alın yiyin, için, gezin. Gencecik yaşınızda yazık değil mi size? Çocuğunuz neden bunlara maruz kalsın? Bir daha bu zamanlar gelecek mi bu kadar genç görünecek misiniz? Gidin kendinize pahalı bir parfüm alın bir guzellik merkezine gidin sacinizfan tirnaginiza bakım yaptırın artık ne sizi mutlu ederse. Hassaslığı bırakın

Normalde pek mesaj yazmam ama buna yazmadan geçemeyeceğim. Aynı döngüyü yaşadım. Babam beni sevsin diye mücadele verdim olmadı. Sonra eşimle başladı aynı süreç. Ben çok sevilmek istedim ve bunun için her şeyimi vermeye de hazırdım. Öyle açtım sevgiye yani. Ama eşim tam bir kaçıngandı. Sanki donmuş gibiydi bana karşı. Ne yaptıysam çözemedim. Aramızda kavga, dövüş, saygısızlık, seviyesizlik hiç olmadı. Ama benim aradığım yakınlık, tam vaktinde kalbime dokunulması, ilgili ve önemseyen bir yaklaşım da oluşmadı. Aynı evin içinde birbirine hiç odaklanmayan, hiç merak etmeyen bir halde devam ettik hayata. Eşim beni hep uzak tutuyordu kendinden. Ben ise bir akşam birlikte oturup bir kahve içmenin mücadelesini vermeye çalıştım. Çok yanlız hissediyordum ve bıkmadan usanmadan ilişkimizin normal olmadığını anlatmaya çalıştım. Bilmiyor, anlamıyor sandım hep. Ailesinden görmemiş, çok yakın ilişkiler kurmamış, ben beklentilerimi anlatabilirsem öğrenir ve yapar sandım. Bazen duygularım tavan yaptı ve kendi kendimi bitirme noktasına geldim. Çünkü ölesiye açtım ilgiye. Ben istediğimde biraz yakınlık gösteriyor ve telafi etmeye de çalışıyordu. Bu da her defasında ümidimi ayakta tutuyordu. Ama iyi niyetimi hep koruyordum ona karşı. Sanki son limanim gibiydi çünkü ailemle sevgi bağım olmadı. Derken bir gün yine bunalıp onunla bu konuyu konuşmaya başladım. Tane tane anlatıyordum sağlıklı bir iliskinin nasıl olacağını, bizde neyim eksik olduğunu falan. Birden 'baştan beri bunları hiç yapmak istemedim, haklısın, içimden gelmedi' gibi bir cümle kurdu. Kulaklarım çınladı. Gayette farkındaydı benim yaşadıklarımın. Bir anda büyük bir üzüntü yaşayacak gibi oldum ama duygularım tepetaklak oldu. Sevinmeye başladım. Sırtımdan bir yük kalkmış gibi hissettim. Çünkü çoğu zaman benim normal olmadığımı, yaşadıklarımın kendi kafamın içinde uydurma senaryolar olduğunu falan düşünmeye başlıyordum. Sen sevgi görmediğin için bu kadar eksik görüyorsun dediğim oluyordu kendime. Ama tamamen haklı olduğumu anladım o an. Tamam dedim. Maden sen farkındasın öyle olsun. O an kendi hayatıma odaklanmaya karar verdim. Ama şöyle bir durum vardı, benim zaten ilgilendiğim çok şey vardı, hobilerim ugraşlarım çevrem var. Onlarla yetinmeye karar verdim. eşim ise bu kararımdan dolayı hayli rahatlamış göründü uzun bir süre. Ben sık sık gitgeller yaşadım çünkü ben de yaklaşmayınca aramızda uçurumlar olmaya başlıyordu. Eşim bunu fark ettiğinde zaman zaman yaklaşmaya çalıştı. sizinki kadar büyük degisiklikler olmadı hayatımızda. Ben kendi hayatıma bakıyorum. Eşim bu halimden kısmen memnun oluyor. Arada da bana yakınlaşmaya çalışıyor Ben eşime çok ihtiyaç hissediyorum yine. Fakat tutuyorum kendimi, tek başına üzülüyorum bu halime. belki de bütünüyle sizinki kadar bir dönüşüm yaşayamadım. İçimde hep çok sıcak bir ilişki türüne hasretlik kaldı.

Size çok üzüldüm gerçekten öncelikle duygularınızı çok güzel ifade etmissiniz, uzun zamandır okuduğum en akıcı konu uzun olmasına rağmen. Demem o ki eşiniz sizi çok iyi anlıyor, anlatamıyorum diye üzülmeyin. İçinden uğraşmak gelmiyor görev bilinciyle hareket ediyor. Kendinizden geçtiğiniz de size davranışı çok gurur kırıcı orada size merhamet şefkat göstermiş olsaydı inanın herşeyi unuturdunuz, size birşey olacağından dahi korkmamis. Sevgiyle yaklaşmış olsaydı sizin için paniklemis olsaydı adam seviyor ama beceremiyor akıl edemiyor falan derdim. Gezme konusunda tavrınızı koyun gitmeyin haber dahi vermeyin eşinize, etrafa karşı olayların üzerini örtüp konuşmak zorunda kalicaksiniz. Eşinizin sizi ciddiye alması gerekiyor.

Resmen pireyi deve yapmışsın

Boşuna uğraşma canım biz geceden beri burda kafa yoruyoruz İnan ki onlar çok güzel neşeyle hayatlarına devam ediyorlar. Çünkü onlar sadece el iyisi. A alindalin

Bu ilk değil. Daha önce de aynısını çok yapmışlığı var. Ben bunu yaşarken gidip içerde tv izlemişliği çok. Yanında ağlamamak için kendimi sıkıyorum bu yüzden ama bi yerden sonra kontrol edemiyorum artık.

Merhaba sanki kendim yazmışım gibi okudum 8 senelik evliyim bayılma olayından tutunda hediye olaylarına kadar aynı harfi harfine yaşadım ve şuan boşanmayı düşünüyorum çünkü değişmiyorlar. Bizimde önceden maddi sıkıntılarımız vardı hediyeyi hep ona bağlardı şimdi bir senedir çok şükür maddi durumumuz iyi ama öyle özel gün vs yok, seneler önce bayıldıgımda bende öyle sürüklenir bir kaç döver gibi yüzüme su serpilir bir yere uzanır kendime gelmeyi beklerdim nasıl oldun die sorulmazdı. Şuan endoskopi yapıldı pangastrit ve les gevşekligi tanısı konuldu hala biyopsi sonucumu bekliyorum, doktorumun ilk cümlesi neyi kendinize bu kadar stres yaptınız oldu. Eşimin ilgisizliği ve seviyor mu sevmiyor mu algılayamıyorum diyemedim. Hep bu davranışlara bir kulp buldum seviyor ama şu sorunu var bu sorunu var dedim. Daha bir ay önce bahis oynamaya başladığını ve kötü sitelere girdiği gerçeğiyle karşılaştım. Ben çırpınıyorum sinir krizi geçiriyorum adam oyun oynuyor tepkisiz ve sakin bir şekilde sanki ben yapmışımda kendimi anlatıyormuşum gibi evden gitmeye kalktım bekle beni iş dönüşü oturalım adam akıllı bitsin biticekse dedi genellikle ben içimdekileri kustum o sanki gerçek yüzünü gösterir gibi karşımda kale almayan tavırlarla dinledi belki beş sn ağlar gibi oldu sonrası aynı ve sonuç evdeyim gidemedim hala tavırları çok rahat senelerdir hep ilgisizsin dedi yaptı etti gidicem dedi ama gitmedi rahatlığına sahip ama bu sefer çok kararlıyım.5 yaşında bir kızım var anaokuluna yazılıcak pazartesi öyle zor ki anlatamam seneler önce gitmeyi başarabilseydim şuan hayatımı düzene kurmuş olucaktım sizinle aynı kaderi yaşadığımıza çok üzüldüm tek şansınız çalışmanız bana senelerce çalışmamı istemediğini söyledi şuan çalışsaydım bir kaç hafta sonra maaşımı alıcam düşüncesiyle bir dakika beklemezdim şuan sıfırdan başlamak çok zor

Merhamet her durumda devam eden bir seydir, bu adam size dusman olmuş, siz o haldeyken duvarları yumruklamasinin sebebi yok, hatta basina is açtığıniz icin kendi de krize girmis resmen. . push ;

Beklentiler insanı yaraliyor malasef. yaz dönemi olduğu için çoğu kişinin yıldönümü yaklaştı. tipki bizim olduğu gibi. bende birşeyler yaparız ederiz dedim hatta çocuğu bırakırız beraber takiliriz. yok malasef duygusuzun önde gideni bazıları.. konuk çok farklı yerlere taşındı. kavgaya dönüştü. yani benimki de ya otekliyor ya sizin ki gibi sonralara sığınıyor ve o gün hiç gelmiyor unutuluyor. esleri bu konuda düşünceli olanlar çok şanslı ben hep düşünceli olmaya çalıştım ama bana zarardan başka bir şey vermedi

Uzun uzun mesaj yazip anlatmayin hatta hic birsey anlatmayin. Size deger vermiyorsa siz de deger vermeyin. Evlilik yildonumunu Hatirlamazsa hatirlamasin, siz de hatirlamayin siz de ona hediye almayin. Hediyeleri kendinize alin. Kendi zevkinize paranizi harcayin. Onun icin kendinizi hasta etmeye deger mi?Onem vermiyor, deger vermiyor. Siz de ayni sekilde davranacaksiniz. Once kendi sagliginiz.

Ilk madde cok uç bir ornek zaten ama erkek milletinin isi belli olmaz. Insan olaylarin icinde farkedemiyor ama disaridan bakinca hersey daha net görünüyor. Biz kadinlar dusunuldugumuzu gormek istiyoruz. Hatta olur olmadik anılara tutunuyoruz. Daha dün evi supurmustu, onceki gün yemek yapmisti, cocugu parka goturmustu gibi. Halbuki bunlar ortak sorumluluklardir, kadina yapılan jestler degildir. Gun icinde "nasilsin" diye sormak insanin maksimum 20 saniyesini alir. Esiniz cift terapisini kabul eder mi peki?

Bence beklentilerinizi gözden geçirin beklentileriniz ne kadar büyükse o kadar çok hayal kırıklığı yaşarsınız. Anladığım kadarıyla değişen bir şey yok eşiniz evlenmeden önce de aynıymış en nahoş kısmı eşinizin sürekli bahaneler sunuyor olması olmuş. Ancak kusura bakmayın bayılmalarınıza eşinizin pek inandığını sanmıyorum her şeyin bilincinde olduğu bir bayılma bana da pek inandırıcı gelmedi, histeri krizi gibi geldi kendinize bunu yapmayın. Psikoloğa veya psikiyatriste gidin derdim zaten başlamışsınız. Sizinle ilgilenecek insan inanın ayılıp bayılmasanız da ağlayıp debelenmeseniz de ilgilenir. Babası sizi sevmek istemek zorunda değil, babası da sizin için gelinim beni sevmiyor istemiyor diyor olabilir, sanırım duygularınız karşılıklı ve eşiniz ne yapabilir, sizi de babası için bir şeye zorlamiyor benimle illa geleceksin göreceksin demiyor, babasını sizin için bir şey yapmaya zorlaması mi gerekiyor, eşimi sev saygı duy baba dese babasını zorlasa bu sizi mutlu edecek mi gerçekten? Bence acınası olurdu ben bir daha karşı tarafın yüzüne utancımdan bakamazdım. Sonra yine beklentileriniz devreye giriyor ve beni anlasın bana şunu desin bunu desin. Erkeklerin öyle bir kapasitesi genelde olmuyor dümdüz isteklerinizi söylemeniz gerekiyor ama sen otur gelme demez siz kendinizi yerine koyun ananız babanızın yanına eşiniz olmadan gittiğinizi düşünün eşinize canım sen gelme annemi babamı sevmiyorsun demessiniz herhalde siz de gelsin istersiniz, muhtemelen o da bir umut gelmenizi istiyordur. Son konu kuzeni ile alakalı yine aynı yere geliyor bence en baştan sizi aramaları saçma çünkü sizin kuzeniniz değil eşinizin kuzeni. Siz kendi kararınızı verin gitmek istemiyorsanız gitmeyin ancak eşiniz görmek isterse kendisi gidebilir sonuçta onun kuzenidir. Bence eşinizi de ikna edin çift terapisine de gidin belki karşılıklı olarak birbirinizi ifade edemiyorsunuzdur. Birbirinize karşı daha net olmalısınız bence çünkü eşiniz de net bir şekilde bana hediye almak saçma geliyor hoşlanmıyorum diyebilirmiş senelerce bu arada neden almıyor bilemem söyledigim sadece bir olasılık başka bir nedeni de olabilir ama onun yerine bahaneler üretmek daha kolay gelmiş. En başında söylediğim gibi fazla beklentiye girmeyin erkeklerin sosyal zekası kadınlardan düşük oluyor genelde o nedenle sizi algılamasini beklemeyin boşuna bence üzülen siz olursunuz.

Daha önceki yorumumda eşiniz umarsız biri demiştim. Akrabasına gelemeyeceğinizi haber vermeyerek bunu doğrulamış oldu. Umarsız ve kayıtsız bir erkekle, fazla hassas ve her detayı düşünen kadının evliliği çok zor yürür. Ben odağınızı kendinize yöneltmeniz gerektiğini düşünüyorum. Biraz çekin kendinizi. Tartışmaya, kendinizi anlatmaya uğraşmayın kocanıza. Çocuğunuzla çıkın gezin, ailenizle ve arkadaşlarınızla buluşun. Kocanız merak etsin noluyor bizim hanıma? Diye.

Ben de size ve bu konuya çok üzüldüm. Benim tavsiyem bir süre eşinize ve ilişkinize değil de kendinize yönelmeniz yönünde olacak. Ağlama ve sonrasında histeri krizleri sizin psikolojik olarak çok yorulduğunuzu gösteriyor. Bu durumun sık yaşanması sizi bedenen ve ruhen yıpratır ve başka sorunlara yol açar. Üstelik oğlunuz da bunlara şahit oluyor ki bu başlıbaşına irdelenmesi gereken bir durum. Eşinize gelince, uzaktan tek taraflı anlatımla ne kadar doğru tahmin edebiliriz emin olmamakla beraber hayatı öylesine yaşayan, umarsız biri gibi geldi bana. Dolayısıyla size ve beklentilerinize çok önem vermiyor. Bunların aşılması ancak dışardan profesyonel destekle mümkün. Kısa vadede kendinize yönelmenizi, mutlaka psikolojik -önce bireysel sonra çift terapisi- almanızı ve bu konuda size faydalı olabilecek bazı kitaplar okumanızı tavsiye ederim. Psikoloji ile mesleki yakınlığı olan biri olarak isterseniz kitap tavsiyesinde de bulunabilirim. Her şey gönlünüzce olsun inşallah.

Bizim de birlikte sarılıp ağladığımız çok anlar oldu. Siz de bana onu hatırlattınız ve yine ağlıyorum. Ben böyle duygudan duyguya savrulurken onun umrunda bile değilim şu an. Söylediklerinizde çok haklısınız ama insanın bunları kabullenip de harekete geçmesi bazen yıllarını alıyor. Söylediğiniz gibi erkenden kaçıp kurtulan karlıdır belki de. Şu an kendi kişisel problemlerim de olduğu için neyi doğru neyi yanlış yaptığımı bilmiyorum. Asla bazı şeyleri üzerime almayacağım tabi ki bu olanlar benden kaynaklı demiyorum ama benim de payım vardır elbette. Bu nedenle şu an terapi almaya başladım zaten. Bir süre kendimi iyileştirmeye çalışacağım. Sonrasında da zaten kendisi böyle devam ederse tabi ki onu hayatımda tutup yeniden aynı şeyleri yaşamayacağım. Bunun kendisi de farkında.

Yazdıklarınızın hepsi bende de var. Ay bi de tam küseceğim biri gelir biri çağırır arada kaynat gider. Ben de bu sabah dedim ki 7 Yıldır beraberiz her yıldönümümüzde sana kızarım neden 1 hafta önceden şık bir şey hazırlamıyorsun diye, o kadar oldu mu dedi xD sonra herhalde aşık olsaydın yapardın dedim, ne alakası var bu işler çok zor of dedi, ama mesela tabiki aşığım falan da demedi yani

bastiracaksin, baska yolu yok. Karsinda su an icin laftan, sözden anlayacak biri yok gibi görünüyor. Onun bir seyleri anlamasi imkansiz bu noktada, ne yaparsan yap. Allah korusun, simdi ölsen yine tık demez ona.

Hepsininokuyamadim valla ama ikiniz de evlendiniz sonucta siz kutlasaydinız ona sürpriz yapip. Kasmayın bu kadar A alindalin

Ben hiçbir şey anlatmadan anlaşılmayı bekleyen bir insan değilim. Buraya anlattığım gibi defalarca kendisine de anlattım. Gerek mesaj atarak gerek kahve yapıp içerken sohbet ederek. Uzun uzun anlattım. Bazen de kavga ederek anlattım. Evet anlattığım zaman güya anladı ve borçlardan dolayı yıprandık kafamı toplayamıyorum gibi şeyler söyledi hep. Bazen kendimi geri çektim uzun süre iletişimi minimuma indirdim. Öyle zamanlarda kedi gibi evde varlığı yokluğu belli değil. Her zaman ev işlerini ortak yapıyoruz ama öyle zamanlarda daha bi her şeye koşuyor, bana aşırı anlayışlı oluyor. Yumuşacık ses tonuyla konuşuyor falan. Normalde de sesini yükselten biri değildir ben sorun çıkarmasam tartışmaz bile. Önceden bunu sabırlı olmak sanıyordum. Şimdiyse suya sabuna dokunmamak olarak görüyorum. Sorun çıkmasın her şey akışında ilerlesin diye her şeye tamam diyip söyleneni yapıyor. A alindalin

Söylediğimden öyle bir anlam çıkıyor olabilir ama konunun tamamına bakılınca anlatmak istediğim o değildi. Çalışan değerli/çalışmayan değersiz diye bir şey vurgulamak değildi amacım. Kişisel olarak gözlemimden bahsettim. Kendimi boşyere yıpratmışım her şeyi çok fazla üzerime almışım ama karşımdaki bunu görmemiş demek istedim. Oysaki görecek olsa, ben bu kadar yıpranmasam da görürmüş örnekleri de var demek istedim. Yanlış bir örnek derseniz evet olabilir. P -pelin Aktif

O kadar doğru tesbitler ki...

Ben cok üzüldüm adınıza oysaki cok iyi, naif birine benziyorsunuz. Uzüntünüz, hayal kırıklığınız bize bile gecti. Oysaki adam iki sarılsa biticek ama bunu bile çok görüyorlar. Ben sizi cok iyi anladim. Ama susup geri cekilmelisiniz bence. Siz sevdiginiz icin cabaliyorsunuz, cozmek istiyorsunuz ama inanin ne yazarsaniz yazin anlamak istemeyen anlamiyor. Lutfen dikkat edin kendinize çok degerlisiniz. Bu arada ben olsam davete gitmez ve bir sure kendimi gerj cekerdim konusmazdim, islerini yapmazzdim yani

Terapiye eşinizi de dahil edin ama yoksa çok faydası olamayabilir evlilik için...

Bu konuya cok üzüldüm. Evlilikte insanlar hediyeleri ya gercekten içinden gelip esini mutlu etmek icin ya da politik davranip sorun cikmamasi icin alir. Esinizin icinden politik olmak dahi gelmiyor. Siz esinize ne yazarsaniz ne kadar icinizi dokerseniz dökün işe yaramayacak. Cunku yapmak istemiyor. Gonul almak icin cok buyuk seylere gerek yok. Eşinin kırılıp kirilmadigini onemseyen adam, size çaktırmadan açar yemeksepetini sevdiğiniz tatliyi siparis eder, seni kırdığım icin uzgunum dusuncesizlik ettim, bak sana ne aldim der. 5 dakikasini bile almaz bunu yapmak. Bunu yapamiyosa hadi yarin aksam yemege cikalim der, en odun adam bile "al kredi kartimi kendine alisveris yap" der. Sizi rahatlacaksa yine uzun bi mesaj atabilirsiniz ama istediginiz sekilde geri dönüş alamayacaksiniz bunu bilin. Kuzen daveti konusuna gelirsek: ben olsam "davet edildik ama ben iyi hissetmiyorum, gelemeyecegim, sen yalnız gidebilirsin" derdim

Bir aydır tavrım net zaten hiç bir yakınlık göstermiyorum çocuk dışında bir irtibatım yok ama kendi hiç bir sorunumuz yok gibi davranıyor Buda beni daha da öfkelendiriyor.

Belki de haklısınız. Benden nefret bile ediyor olabilir. Kendisi de söylüyor, onlarla öyle yaşamaya alışmıştım bana normal geliyordu diyor. Peki benim suçum ne? Bunlara onun yüzünden maruz kaldım ama tek bir pişmanlığı yok gibi görünüyor. Ya da pişmanlığı varsa bile görünürde en ufak bir çabası yok düzeltmek için KIR PAPATYASII

Bekleyin de gelmiyor. Alın karşiniza konuşun ne yapalım A alindalin

Kadınların ilişkilerdeki en büyük hatası, adam beni sevsin beni görsün ilgi göstersin diye kavgalar etmek krizler geçirmek bağırmak çağırmak Sonuç olarak adam daha da uzaklaşıyor Eşiniz sizden soğumuş eskisi gibi sevmiyor çok belli kavga ile krizlerle sizi tekrar nasıl sevsin? Çözüm bu değil yani İlk olarak o davete gitmeyin çok rahatsızım der kibarca reddettiniz İkinci olarak eşinize karşı bu şekilde davranmak yerine ya kendinizi tamamen geri çekin çocuğunuz arkadaşlarınızla vakit geçirin biraz yok sayın hayatın merkezine kocanızı koymaktan vazgeçin yok yapamıyorsanız kocanızı alın konuşun ben aşkından ölüyorum bu şekilde ilgisiz davranmana katlanamıyorum diye açık açık konuşun