Geçmiş olsun, inşallah en kısa zamanda tedavileriniz sonuç verir ve sağlıklı bir bebeğiniz olur. T TheKnack Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

İşte buna sevindim, teşekkür ederim

Böbürlenmiyorum zaten. Olabildiğini söylüyorum. Benim terbisiz olduğum yok ama sizin olanlara karşı bir probleminiz olduğu kesin. Umarım en kısa zamanda sizinde olur. miyaww 🇹🇷 Üyelik

İstenmeyen dahası hazır olunmadan bir gebelik ve çok kötü bir dönemde. Benim gebeliğim de sürpriz oldu hamileliğimi öğrendiğimde oğlum 15 aylıktı ve daha o bebek ikinci nasıl olacak diye çok korktum, bulantısı vs çok da zor geçti ilk aylar. Tam hadi alışıyorum derken korona başladı. Küçük bir bebek ve hamile halde eve kapanmak psikoloji falan kalmadı. Zaten bu şartlarda istemli bir gebelik olsa bile bunalma, psikolojik sorun yaşamamak mucize olurdu. Kendimi iyi hissettirecek hiçbir şey yapamamak, dışarı çıkıp bir yerde oturtmamak, bırakın arkadaşları ailemi bile görememek ne kadar süreceği belirsiz bir zaman aralığı, doğumda şartlar nasıl olacak o bile belirsiz. Zaman tanıyın kendinize siz çok bilinçli bir anne olacaksınız, beslenmenize dikkat etmişsiniz, bu şartlarda sporunuzu bile ihmal etmemişsiniz. Doğar doğmaz olmasa bile size anlamlı olarak bakıp gülümsediğinde bağınız iyice artacak, emek verdikçe sevginiz katlanacak. Sağlıkla kucağınıza alın

Aaaa çok şaşırdım şuan, ben üzülmüştüm bu konusahibine, konusahibi sen okuyorsundur buraları bu lafım sana, dırdırcı bi eşe denk gelirsin de bdv lerde çare ararsın inş

Destek almaya başladım, teşekkür ederim. Şimdi doktor ilaç da vermedi. Hamilelikte kullanılabilenler hafif, sana bir faydası olmaz dedi. Doğumu bekliyorum o arada da psikoterapiye devam edeceğim

@ceylan02, @mistralgagnant, @nursel2 bu 3 hesap ile bağlantınızı sormak istiyorum...

Konu fake

soyle, benim ilk hamileligim cok pozitif ve guzel gecti, bebegim de gercekten melek gibi bir bebekti. Ikinci hamileligim cok zor ve stresli gecti, bebegim de dogduktan sonra huysuz bir bebek oldu. Bir yil kadar surdu, sonrasinda cok sakin bir cocuga gecis yapti. Ben hamilelik sirasindaki duygu durumumuzun ozellikle bebegin ilk yilinda etkili olduguna inaniyorum bu sebeple. Ama bu dediklerim sizi uzmesin, aksine soyle dusunun, her zaman her zaman duzeltebilirsiniz kendinizi, daha iyiye gidecek hayatiniz emin olun. Simdi zorlaniyorsunuz, yavas yavas daha az zorlanmaya baslayacaksiniz. bir de konu ozelinde sunu eklemek istiyorum. Iki hamileligim de planli ve isteyerek oldu. Ama ben de hic cok anac bir insan degilimdir, hala daha da oyle. Kisiligimizi anne olduk diye degistiremeyiz, ama yine de cocuklarimiz icin en iyi anne biziz degil mi. bir de nacizane sunu ekleyecegim, teyze mod on seklinde. Tek cocuk hic cocuk, iki cocuk cok cocuk belki kalici dogum kontrol yontemlerini de bu surecte arastirmak isteyebilirsiniz.

Ben evli bir kadinim ama cocugum yok. Oncelikle ne kadar kibar ve sabirli bir hanimefendisiniz, herkese ne kadar saygiyla yaklasmissiniz bu zor zamaninizda tebrik etmek istedim. Benim annem de cok yeni evliyken hamile kalmis ve oldukca zor bir hamilelik gecirmis. Simdi annemle ben gercekten sizin yorumlarda belirttiginiz bir cok seyi beraber yapabiliyoruz. Mesela beraber spora gidiyorduk, beraber kitap okuyup uzerine tartisiyoruz. Annem bazen arkadaslariyla bulusacak olunca beni de cagirirlar hatta. Velhasil yillar gectikce ben eminimki sizin gibi akilli, saygili ve kibar bir kadin inanilmaz guzel bir cocuk buyutecektir. Sizin annelige olan bakis aciniz sizi daha az kadin yapmaz ne yazik ki toplum olarak bu tarz fikirlerin ustesinden gelemiyoruz. Birde bazi arkadaslarinda belirttigi bu ozellikle sosyal medyada maruz kalinan ideal anne ideal insan olma durumu var. Genel olarak mukemmelliyetci midir yapiniz bilmiyorum, bu da durumunuzu tetiklemis olabilir, yani anda kalma o ani anlama yargilamadan durumun farkinda olma yerine ideal hamilelikte yapilmasi gerekenleri is gibi siralamak yani sira hislerinizi paylasmamak sizi yormus olabilir. Paylasin, dusuncelerinizde kotu hic bir sey yok, merhametsiz degilsiniz gayet normal bir insansiniz. Cevrenizdeki insanlarin sizi yargilayacaklarindan korkuyorsaniz bakin burada size hak veren bir suru kadin var onlarla paylasabilirsiniz. Umarim yorumum minicikte olsa sizi hafifletmeye yarar. Siz her halukarda cok guzel ve ozel bir kadinsiniz.

Hayır tabiki böyle birşey olmayacak :) aksine perçinleşeceksiniz aile olacaksınız ikinizinde en çok sevdiği en çok emek verdiği biri olacak o. Şuan bu duyguları tahmin edebilmen mümkün değil ama inan bana herşey daha güzel olacak. Bende hamilelik ve lohusa depresyonunu dibine kadar yaşadım geçti gitti hepsi. Eşimin oğlumu ne kadar çok sevdiğini ona nasıl iyi baktığını gördükçe içim rahatlıyor güvende hissediyorum. Olumlu şeyler düşün uyumak istediğin kadar uyu filmler izle kitaplar oku hazırlıklar yap sen yemeğe başla iştah kendiliğinden gelir korkma kısıtlama kendini

Maşallah size

Lütfen bu halde açıklama yapmaya uğraşmayın. Bu çocuğu olmayanların gereksiz alınganlığı artık bunaltıyor insanı.

Sinir krizi geçirdikten sonra psikiyatrik destek almaya başladım. Hatta şu an haftalık görüşmemiz gerektiğini söyledi doktorum. En azından insanlar duygularımı öğrenince rahatlarım diye düşünmüştüm. Daha kötü oldu. Uyumaya korkar hale geldim sürekli kabus görmekten. Yatağa uzanıp saatlerce duvara bakıyorum. Utanmak gibi değil aslında kötü hissediyorum. Çok ilginç bakıyorlar insanlar. Nasıl anlatabilirim bilmiyorum sanki çok hasta biriyle konuşur gibi tavırları var. F flower world

Kafam karışık. Bir yandan söylediğiniz gibi çocuğunuzu kendi hayatınıza uydurun gibi söylemler var bir yanda da o bir birey bırakın ne yapacağını kendi seçsin gibi. Nasıl davranmam gerektiği hakkında hiçbir fikrim yok o yüzden. Şimdi o olaydan sonra psikiyatrik destek almaya başladım ama daha iyi olmadım. Daha kaç gün oldu gerçi zaman gerek ama en azından birileriyle paylaştığım için bir nebze olsun daha iyi olurum demiştim, hiç olmadı. Nolur ilaç verin bana diye ağlayacak kıvamdayım. ATTRAENTE ACTA EST

Siz çok çok haklısınız. Hiç hazır olmadığınız istemediğiniz bi anda hamile olduğunuzu öğreniyorsunuz. Kocaman bi sorumluluk altında hissediyorsunuz kendinizi. Anne olmayı istemek kadar istememekte normal bence. Bunu içinize attığınız içinde böyle bi patlama yaşamışsınız. Benim 3. gebeliğim. 3. çocuk istiyordum ama çocuklarımın yaşları çok yakın olacağı için su an zamanı değildi. O yüzden öğrendiğimdrn beri çok mutlu olamadım ve alışamadım. Anneliğin tadını bildiğim halde. Siz istemediğiniz halde sağlıklı beslenerek kendinize dikkat ederek herseyi yapmışsınız zaten. Psikolojik destek almanız sizin için şuan en iyisi bence

Sinir krizi geçirip hastaneye gidecek kadar bunaldıysanız bununla alakalı gerçekten baş edemediğiniz bir şey olmalı. İçinizden geldiği gibi davranın, kimseye rol yapmak zorunda hissetmeyin kendinizi, ama mutlaka destek alın. Suçlu hissetmeyin, bir hata yapmadınız.

Valla sinir krizi haric ben de aynen sizin gibiydim. Hic oyle anne olmak icin dunyaya gelen kadinlardan degildim, kalp atisi duyunca aaa atiyor dedim, hic sevincten aglamadim yani gulusu dunyaya beden vs demedim, dogdu guluyor iste lan modundaydim tam bir okuzdum yani sozum meclisten disari. Yanlis anlamayin o yuzden sizin durumunuz bana normal geldi, sinir krizi sebebi de bu duygularinizi bastirmaya calismak bence.

suçlu hissetmenizi gerektirecek hiçbir şey yok. bunları bilerek yaşamadığınız gibi, elinizden geleni de yapmışsınız. hep şöyle düşünürüm ki, insanlar duyuglarından değil davranışlarından sorumludur. siz de gerekli olanı yapıp uzman yardımı almışsınız. zaten streslisiniz, bir de suçluluk yüklemeyin kendinize.

Gerçekten sizin üzgün olmanızı gerektirecek bir durum yok. Bazı insanlar empati kurmaktan çok yoksun olabiliyorlar. Sarılmış kadar oldunuz inanın, siz de çok güzel bir insansınız. Sevgilerimle

Aslında çok kontrolcü bir anneyle büyüdüm demişsiniz. Bu bebeğiniz sizin için bir fırsat. Siz tam tersini yapıp geçmişin izlerinden kurtulabilirsiniz. Siz rahat ve doğal bir anne olursunuz bebeğinizi sıkmazsınız vs. Ama en büyük önceliğiniz bir yardım almak olsun ki korkularınızın asıl nedenini öğrenebilin. S

Ben güzel şeyler söyleyemem ki ona ama ağlarım kesin

Bu konuda taviz veremicem kimse kusura bakmasın. Biz olmuyor diye sinir krizi geçiyoruz hanımefendi.. yokluğu, olmaması, varlığından daha mı iyi olurdu sizce? Bence artık kabullenmelisiniz bir anne olucaksınız! çocuğunuz ilerde bunları duysa çok acı olur. Ban yememek için burda kesiyorum.

İŞTE bu tam olarak aylardır hissettiğim bu. Konu sahibi size çok dua edeceğim ve aynı korkuları yaşadığımı bire bir hatta böyle hissettiğimi bilmeni isterim. Gebelik ihtimalim var olursa sonlandırmayı Asla düşünmüyorum çünkü eşim çok istiyor. Fakat ne yapacağımı bilmiyorum o gelmeden psikiyatri uzmanına gideceğim.

Demek böyle hisseden yalnız ben değilmişim. Kalp atışı, tekme, cinsiyet hiçbiri beni heyecanlandırmadı veya anneyim ben dedirtmedi. Hala da hareket ettiğinde, tekme attığında tedirgin oluyorum. İsmini bile düşünmedim. Cinsiyetini öğrendik eşim araştırıyordu "Can nasıl?" diye sordu, "Tamam bu olsun," dedim. Zerre annelik duygusu yok içimde. T TheKnack Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Hamilelikte ki bu psikoloji bebek doğduktan sonrada devam ediyor bi yük gibi geliyor şuan hamilelik döneminde terapi almanız çok daha iyi olacak şuan size çok bi etkisi yok ama doğduğun da size muhtaç olacak ve siz hala bu psikolojide olacaksınız lohusalık da üstüne eklenince üstesinden gelmek daha zor bi hal alacak. Annelik çok fazla fedakarlık istiyor ki yeri geliyor okadar istediğimiz olması için uğraştığımız bebeklere tahammül etmek zor oluyorken sizin şuan ki psikolojiyle o bebeğe bakmaniz cok zor ve eziyet dolu olur terapi diyorum kesin ve net olarak terapi almazsaniz bunun üstesinden gelmeniz çok zor.

Ya siz ne kadar kötü kalpli bir insansınız. Bu nasıl ön yargı bu nasıl peşin hüküm vermektir. Biraz vicdan ya biraz vicdan. Gerçekten sözlerinizden ötürü sizin insanlığınızı sorguladım nasıl pata küte bu kadar rahat yazdınız bu cümleleri.

Benim de bahçede uyanıp yatakta uyanmak ve portakal suyu deyince aklımda nuri alço filmleri veya böbrek çalan organ mafyası canlanıyor öncelikle, romantik komedi şöyle dursun hayal ettiğim sahneden hayır bile gelmiyor böyle bir yokluk olamaz

Ben ultrasonda yüzünü görünce ilk Bi sevdim yoksa evet bende ne tekmede nede kalp atışında öyle feci Bi aidat hissetmedim... Tabiki ne zaman ilk canlı yüzünü gördüm orada aşık oldum... Nasıl oldu hala bilmem... Bittiğim andır o kokuyu içime çekmek... O gün bu gün bağımlısıyım Önceki

Tam olarak bir türlü ifade edemediğim hissi söylemişsini, hayatım yarım kalacak. Ben de aynen böyle hissediyorum.

Duygularınızı anlıyorum ya da en azından anlamaya çalışıyorum. Eminim çok zor bir durum, benim kendi durumuma üzüldüğüm kadar siz de kendi durumunuza üzülüyorsunuz eminim. Yanlış anlamamışsınız da başka çocuğum yok bu ilk olacak ve evet olmasa daha mutlu olurdum ben hayatımı başka türlü planladım çünkü. Size de kızmadım ayrıca. Sadece siz çocuk sahibi olamadığınız için kötü bir ruh halinde olduğunuzu yazdığınızda üzüldüm ve suçluluk duydum. Kimseye kırgın veya kızgın değilim gerçekten uzamasına gerek yok bu tartışmanın. İnşallah en kısa zamanda sağlıklı bir bebeğiniz olur.

Gerek duymadim, yabanelma sevdigim bir arkadasimdir onun mesajini cok begendim iltifat etme geregi hissettim musadenizle

Peki konuyu neden tekrar gündeme getirdiniz?

Allah yardımcın olsun. Çocuğu kucağınıza aldığınızda her şey geçecek bence. Belki hormonlardandır. Olabılır herkes çocuk ıstemek zorunda deil canım. Sağlıkla gelsın çocuğunuz beraber musmutlu gunlerınız olsun Mihail Zoscenko

Ağızlarının klavyelerin bir ayarı olsa? Peki anlıyorum. Önceki

Oncelikle yasadiklarinizin cok normal oldugunu, bebek istemiyorsunuz ya da anac degilsiniz diye tuhaf biri olmadiginizi bilin. Tum kadinlarin dogasinda anne olmak yok bence. Sanki boyle olmasi gerekiyormus gibi toplum tarafindan dayatilan bir algi olunca, en ufak bir negatif duygu sucluluga sebep oluyor, birikince de patlama yasaniyor. Cocuk sahibi olmayi ben de hic istemedim. Esime de daha sevgiliyken anne olmanin planlarim arasinda olmadigini soylemistim. Bebek buyutmek, bir insan yetistirmrk cok cok agir bsy gibi geldi bana hep. Bu sorumlulugu alacak biri degildim ben. Gezip tozmak, iyi vakit gecirmek, sadece esimle beraber olmak bana yetiyordu. Ama esim hep baba olmak istedi. Sonunda beni de bu fikre ikna etti ve hamile kaldim. Derken beklenmedik sekilde bebegimi kaybettim. Bu kisim bir travmaydi benim icin. Onu aslinda yeterince istemedigim icin gittigini dusundugum cok oldu. Bu kez tekrar anne olmayi isteyen bendim ve tekrar hamile kaldim. 9 ay kalp carpintisiyla gecti. Cok sukur oglum saglikla dunyaya geldi. 18 aylik su an. Onu cok seviyorum. Ama hala aman hasta oldu, aman kostu bi yerini incitti kaygilarim hat safhada. Cocuk ozellikle ilk 2 yil hayatinizi komple degistiriyor. Cocuk size ayak uydurur diyenler bence sonraki yillardan bahsediyor. Sik sik ondan onceki hayatimin rahatligini ozluyorum. Ama onu bi saat anneme biraktigimda da deli gibi ozluyorum. Garip bir duygu annelik. Benim icin bir delilik. Bunlari yazma sebebim onu kucaginiza alir almaz coook ulvi duygular beklemeyin. Hatta bnm gibi size tamamen bagimli vir birey, sekillendirilmek uzere elinizw verilen bi hamur oldugunu dusunmek kaygi duzeyinizuli iyice arttirabilir. Ama zamanla emeklerinizinnkarsiliguni gormek, size hic kimsenin bakamayacagi kdr ictenlikle gulumsemesi, bambaskq bir bag kurdugunuzu gormek tatmin edici olacak. Acele etmeyin. Zamana birakin. Destek almayi asla ihmal etmeyin. Yalniz olmadiginizi bilin

Zaten hiç istemediğiniz için ağır gelmiş Ama gerçekten hiç hiç istemeseniz o yaptıklarınızı size kimse yaptıramaz Ben hamileyken aşırı sağlıklı ve düzenli beslenirken şimdi kilo vermem gerektiği halde beslenemiyorum Ben isteyerek hamile kaldım ama aaa hareketlerini hisset anne olduğunu anlarsın falan diye bir şey de hissetmedim Ben anne olduğumu kendi annem yanimdan ayrılınca hissettim tüm sorumluluk bana geçince hissettim

Benim arkadasım da sizin gibi oldu. Ben onu tedaviye ikna edemedim. O yüzden onun doğumdan sonra da devam etti. Ama şimdi çok iyi. Bence siz dr u dinleyin ve doğumdan sonra tedaviye başlayın. Merak etmeyin gecicek.

Anaa konu fakeymişş

Tedavi ile hamile kaldım düşük yaşadım falan filan. Ama şak diye gebe kalıp istemeyen insanlara böyle konuşmadım. Avuç avuç ilaç içerken tvde bebeğini çöpe atan kadın haberi gördüm o an anladım ki onun sınavı buydu benim ki de bu. Bilmem anlatabildim mi?

Spiral Takıldıktan ne kadar sonra hamile kaldınız? Ben de başvurdum o yönteme, 6 ay kontrolüne gittim en son. Sürpriz yaşamak istemem açıkçası

Sizin konunuza benzer bir konusu vardı. Arama butonuna bir yazıp bakın istiyorsanız

Cok sukür sizin gibi degilim. size tavsiye boş ayna diye bir kitap alin okuyun cocuklarin neler cektigini sevgiyi ilgiyi gormeyen cocuklari anlarsiniz. tabiki bende cok isterim konu sahibi duzelsin yoksa o cocuga daha cok uzulecegim.. daha fazla yazmayacagim bu konuya cunku sizin gibi bakip bos hayallere girmem ortada ciddi bir durum var ve o senin benim sozumle duzelecek bir sey degil. olabilecek kötü yanlarini yazdim ki konu sahibi bu yonde ilerliyor. konu sahibi icin dua ediyorum insallah duzelir de iyi seyler olur. o cocuk sevgi gorsunde varsin siz bana kotu diyin umrumda degil

Konu ve üye fake B Belindas Kargalar sürüyle kartallar yalnız uçar 🙏 Üyelik

Sherlock Holmes okusa 'sensin' der ve elinizi öperdi hanımlar...

Hiç farklı yere çekmedim. Korunmadan hamile kalıp sonra da aynı şeyleri yaşayabilirdi. Siz kendi başınıza gelenlerin hıncını başkalarından çıkarmaya çalışıyorsunuz. Sanki sizin bebek hakkınızı konu sahibi çalmış gibi. Kaybınızı da söz konusu eden sizsiniz.

Anladım, teşekkür ederim. Alys

Bu tarz konularin sonu hep " iyi ki dogurmuşum" şeklinde bağlaniyor. Cunku cocuk hayatinizda var hep olacak bir gercek bundan kaçamayinca kabullenme başlayacak mecburen, emek verince de ister istemez sevmeye başlayacaksiniz zaten buyuk ihtimalle. Cok isteyerek hamile kalip doğuranlar bile bin tane dert yaniyorlar zaten boşver.

Spiralle hamile kaldim yazmis birde tam da taktirmayi dusunurken neyseki konu fakemis

Ilk duydum agladim.. Allahim hazir degilim ben nasil dogurucam dedim. kalp atiisini duydum hissizdim.. kipirdadi tekme atti herkes duygusal askla bagliyken ben atmasin istiyordum ama zaman yaklastikca merak etmeye basladim. kime benziyor ses tonu nasil? Bana mi babasima mi? Derkennnmn dogdugu an hayatta basima gelen en guzel seydi..9 aylik kizim inan baslarda bile oyle baglilik yoktu ama zaman gectikce bambaska hissetmeye basladim.. eskiden olmekten cok korkardim arik oyle bir korkum yok evladim icim canimi veririm... annelik duygusu tam olarak yasadikca ona bakmaya basladikca onu korudukca besledikce izledikce her gecen gun benimle buyudukce gelisti. yasim 30 yanlis anlasilmasin :) her anneye annelik anne karninda yuklenmiyor ama bunlari hissetmis biri olarak diyorumki cok seveceksin zaman gectikce onun icin yasayacaksin. inan bana.

Siz neden çocuk istemediniz?yani hayatınızda ne gibi değişiklikler olduktan sonra çocuk düşünecektiniz? T TheKnack Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Belirli zamanlarda kontrol şart var, spiral taktıranlar için, gitmediniz mi?

Hic oyle dusunmeyin. Ortalikta bir havuz var ve tum kadinlar sirayla ordan bebek mi aliyorlar ki siz baskasinin olmayan cocuguna engel olasiniz? Birilerinin olur birilerinin olmaz, tamamen tibbi bir durum. Lutfen boyle "bazisinin olmaz arar, bazisinin olur da kiymet bilmez" tarzi sacma sozlerine uzulmeyin. Yeteri kadar asmaniz gereken sey var, bir de bu eklenmesin

Ben realist olup buraya konu sahibini olumsuz elestirdim diye linc yedim resmen. akillica dusununce zaten konunun senaryo oldugu cok belli.. ruh hastasi insanlar yuzunden iyi niyetimizi de kaybeder olduk. bosverin yazmaya degmez hayali ajitasyonlari ve ruh haliyle yasayiversin. degmez

Canım bazımız ne kadar istiyorsak uğraşıyorsak sende istemiyorsun ve allah nasip etmiş.. seni iyi anlıyorum herkesin duyguları farklı nitekim içine attığın hersey patlak vermiş üzme kendini bunkadar bence.. ve suçluluk hissetme bence bu herkesin basına gelebilir ben o kadar istememe rağmen hamile kaldığımda şoka girmiştim kendi kendime diyordum ki hayatım özgürlüğüm bitti.. İnşallah zamanla bebeğine olan sevgin mutsuzluğunu bastırır..

Kızlar mistral gagnant yazmayı denesenize bir internet tarayacınıza. Bu ismin bir hikayesi var. Enteresan geldi bana

Bu kızın tamamlanamamışlık hissi diye bir konusu vardı. Orada okumuştum ilk, sonra bebekle ilgili konuları okudum, o kadar mantıklı, o kadar kibar birine benziyordu ki. Nasıl anladın yalan olduğunu Allaşkına yaa ben de şu kadar insan tanısam yeter bu hayatta

Arkadasın yazdığı çok ukalaca. Burası bir forum. Rabbim nasip etmiş ve istemiyorum diyo. Korunurken hamile kaldı Madem mutsuz aldırsaydı zamanında. Ben 5 tedavi görüp bebek sahibi oldum ve bu forumda benim gibi ne kadar cok insan var. Onlara nispet yapar gibi oldu ama istemiyorum demek ayıp. Rabbim nasip etmiş kıymetini bilsin.

Nasıl oldu? Sizinde mi spiraliniz kaydı Yoksa geri çekilmeyi korunma yöntemiz sananlardan mısınız?

Klinik psikologa gidin bence ya da psikoterapist. Bu kadar yoğun bi şekilde gebeliği reddeden anneye böyle bi öneri verilir mi? Şimdi bu ödevi yapmadığınız için de suçluluk hissedip strese gireceksiniz. Bu arada hiç çocuğumla öyle tek başıma konuşmadım bana komik geliyor ne konuşucam diyorum konu bulamayordum

Bütün konuyu okuyun ondan sonra cevap verin korunuyormuş zaten triplere girdiği falan yok dr. luk bi durum doktor bile demiş ki vericegim ilaç senin bu durumuna hafif kalır boş boş konuşuyorsunuz anca

Evet bu şekilde bazı fikirler ortaya atılmış ama dogruluğundan emin olamasakta sen yine de dogruymuş gibi içini ferah tutmayı dene ve kabullenmeye odaklan arkadaşım. İnan seni anlıyorum. İsteyerek çocuk yaptık ve aynı kaygılar bende de oluşmuştu zamanla atlattım. Çocugum ne zor ne de kolay bir bebekti orta şekerliydi yani ama en nihayetinde bu bebek. Eğer inançlıysan dua et bol bol, değilsen de evrene olumlu mesajlar göndermeyi dene.. Ferah ol.. Saglıklısın, eşin saglıklı. Üzülmemeye çalış.. Olmuşla ölmüşe çare yoktur... İstemesende sana bahşedilmiş bu güzelliğin hayatına belki daha olumlu olabileceği hususunda düşüncelere de odaklanmaya çalış.. Annem 4. çocuguna hamile kaldığında hiç istememişti mesela.. Ama suan tek dediği iyi ki olmuş. Hepimiz gelin olduk gittik :) O kaldı suan yanında ve atlattıgı saglık süreçlerinde çok faydası dokundu anneme. Eli ayağı gibi oldu kadının.

İnanır mısınız bilmiyorum işe yaradığına?Ben de pek inanmıyordum ama eft tekniği kurtulmak istediğim bazı duygularda çok işime yaramıştı. Belki placebo etkisi de olabilir. Yine de belki denemek istersiniz.

Ay sen taviz vermedin diye herkes bebek isteyecek anne olacak şimdi. İstemek zorunda mı, si ze ne?

Emin olun çocuk doğduktan 1 yıl sonra ben neler düşünmüşüm diye kendinize kızacaksınız kabuslarınız için bir reçetem var uygularsanız geçeceğine eminim 1 bardak suya 3 kez La Havle Vela Kuvvete İlla Billahi, 3 Kez Ayet el Kürsü, 3 Kez Felak ve 3 Nas süresini okuyup yatmadan önce için emin olun bitecek kabuslarınız denenmiştir tarafımca :)

Yaşanan bazı sıradan şeyler farkında olmadan bizi derinden etkileyebiliyor. Travmatik olmasa da ilk çocukluk anıları dünyaya bakışımızı ve kişiliğimizi oluşturuyor. Psikolojik destek alırsanız zaten psikoloğunuzun bu konuyu irdeleyeceğini düşünüyorum. Annelik büyük sorumluluk, kökten değişiklikleri gerektiriyor. Az çok en istekli kadınların bile aynı kaygıları yaşadığını düşünüyorum. O bir anlık tüm dünyam değişecek ve asla eskisi gibi olmayacak kaygısı gerçekten ürkütücü, siz sadece daha yoğun hissediyorsunuz. Çünkü çocuk istemediğinize karar vermişsiniz. Nasıl hissettiğinizi anlıyorum diyemem ama duygularınızı kabul edip kendinizi suçlamayın. Bu yola girmişsiniz en güzel şekilde kendinizce bir düzen oluşturacağınıza inanın. Kucağınıza alınca farklı hissedeceksiniz muhtemelen ama zorluklarına da hazırlıklı olun. Yeniden doğup büyüdüğünüz bir süreç aslında çok heyecan verici. Dünyadaki en keyifli şeyler en çok emek verdiklerimiz değil mi?

Çocuk neden istemiyorsunuz bunu söylemeniz gerek öncelikle.

Bir arkadaşım eşiyle ayrılık aşamasındayken hamile olduğunu öğrenmişti. Sezaryena girerken bebeği istemediği için ağladım demişti. Sonuç: dünya tatlısı bir kızı var ve onu kimseye değişmez.. Yaşadığınız şeylerde hormonlarınızın etkisi var. Annelik duygusu hamileyken gelmiyor. Bebeğinizi kucağınıza alıyorsunuz ve emin olun hamileyken ettiğiniz o beylik lafların, bebek büyütenler ne kadar abartıyor, ne kadar pimpirikliler gibi laflarım hepsini yutuyorsunuz. Kendinizden başka kimse bebeğiniz konusunda daha iyisini bilemez gibi geliyor. Öyle bir bağ oluşuyor ki o sizin kolunuz bacağınız gibi geliyor. Uyuyana kadar yoruluyorsunuz uyusun diye çabalıyorsunuz, uyuyunca kokusunu özlüyorsunuz. Bu laflar bana abartı geliyordu, hamileyken dahi bunu anlamıyorsunuz. Bebeği kucağınıza aldığınız anda böyle oluyorsunuz. Ben bebeğimi kucağıma aldım hala böyle olmadı derseniz zamanla olacak emin olun. Hormonlarınız sizinle oyun oynuyor. Bu oyun Doğum olduğunda da bir süre devam edebilir ama bebeğe aşırı korumacı bir hal almış biçimine dönerek devam edebilir. Sizi doğurup büyüten annenize bile öyle yapma böyle yap diyebiliyorsunuz bebek konusunda öyle bir çılgın ruh hali lohusalık. Ama hepsi zamanla geçiyor ve normale dönüyorsunuz. Sabredin. Minik prens ya da prenses size armağan olarak geldi ve mutluluk getirecek inşallah.

Konu sonunu okumadan bencilsiniz diye aylar önce yazdigim yoruma herkesin begenmedim ifadesi vermesi :))) Anliyorum olumsuz yorum kaldiramiyorsunuz da konu bile fake cikti hanimlar biraz bakin lütfen

Teşekkür ederim bakayım . push ; Suleymanin

Ay konu fakemiymis duygularimizla oynadi

Yahu evliliği kötü gidip hamile kalana/eşinden dayak yerken çocuğum olsun diyene kızan bir insanım ben! Cidden nasıl bir algıya sahipsiniz bu kötü algınız sizi yorar bu hayatta. Önceki

Keşke korkularinizi insanlarla paylasip guzel hikayeler ve guzel oneriler dinleseydiniz de icinizde tutup kriz geçirmeseydiniz..

Çocuk için uğraşanlara sanırım cahil falan gözüyle bakıyolar ben dün gerçekten bunu çıkardım.. Herşeyi geçtim insanların acımasızlığına gerçekten üzüldüm, toplum kuralı saygı denilen şey vardır her zaman bunu korumaya çalışırım konu sahibini kırmadığımı alınmadığını kendisi bile söylerken diğer arkadaşların taşlamaya çalışma amaçları neden? İlk yorumumda belirttim "olmaması olmasından daha mı iyi olurdu diye?"Çok mu garip yazdığım.. Ben yetişkin bir insanım diğer çocuk sahibi olmak isteyenlerde yetişkin ve burda neyi okuyup okumayacağım neye cevap yazıp yazmayacağımız konusunda herkes özgür yazılan insanların mantığına uymuş/uymamış bu kimseyi ilgilendirmez kaldı ki klavyenin ağzının ayarı olsa, bebeğini kaybetmen konu sahibin suçu mu, çocuk hakkını aldığını düşünüyorsun, çıkın şu triplerden tarzı çok irrite edici cevaplar geldi.. Hiç bir şeye üzülmedim ama kadın kadına bunları yapıyorsa ülkemizin vay haline diyorum. Daha yazılacak bir ton şey var ama ban yemeye değmeyeceği için susuyorum kimse de çocuk isteyenleri taşlarken benden/bizden susmamızı beklemesin lütfen..

Niye oyle diyon, benim kocam ben bizim sarayin bahcesinde hamakta uyuyunca kucaklayip kaz tüyü yatagimiza tasiyor, kahvaltida da cilek suyu getiriyor, tepsiye gul yapraklari serpistiriyor bi kerem

Öncelikle kabullenmek ile başlıyor sanırım her şey. Artık bir hamile olduğunuzu, bebeğiniz olacağını kabullenmek daha sonra hissettiklerinizin aslında çok 'normal' olduğunu kabullenmek. Bu forumda mutsuz hamileler, çocuğundan dert yananlar hep taşlanır. Hep bi kınanır. Halbuki evde ne yakalar silkeliyor çocuklardan. Çok isteyerek bebek sahibi oldum ama hep bi korku var hep bir acaba duruyor aklımın bir köşesinde. Kolay değil. Hele ki rahatınıza düşkün, özgürlüğü seven bir insansanız. Ben mutlu Mesut aşıyorum kendimce hamileliğimi. Çünkü kabullendim ve istedim. sizin de işe öncelikle kabullenerek başlamanızı tavsiye ediyorum. Hassas ince ve düşünceli insan olduğunuz her halinizden belli bence çocuğunuzun iyi ki benim annemsşn dediği annelerden olacaksınız. Zamana bırakın. Suçlamayın rol yapmayın sadece hislerim çok normal ve geçecek deyin :) O bağı kuracağınıza eminim.

Konu sahibine yaptığım yorumdan si ze ne?

Hissettikleriniz çok normal. Büyük çocuğuma aniden hamile kaldım. Üstelik hala nasıl olduğunu anlamıyorum. Ama oldu işte. Aşırı beklentili, sürekli çocuklarını kontrol eden, giydiği kıyafetlerin rengine bile karışan bir ailem vardı. Hayatımın iplerini elime almıştım. Güzel bir üniversite bitirdim.. Çok iyi para kazanmaya başlamıştım. Evliliğimin 3 yılı gezmekle geçmişti. 4. yılında doğum yaptım. Hastaneyi doktoru eşim seçmişti. Düşünün. Her doktora gittiğimde kendimi yokluyordum. Bu sefer daha çok benimsedim mi diye. Saçma saçma düşünceler işte. Hasta olsa bakabilecekmiyim. Ya büyük bir hata yaparsam. Ya birşeyi atlatsam. Bunların hepsi kontrolü elden bırakmamaktan kaynaklanıyor. Doğumdan sonra içimde ona karşı çoook büyük bir şevkat, Sevgi, ilgi belirdi. Zamanla daha da artıyor tabi. Şimdi büyük çocuğum 8 yaşında küçük çocuğum 4... 2 gün önce biraz rahatsızlandım bana yatağa kahvaltı hazırlamış. Kuzum balım yaaa. Dün salçalı makarna istedi. Yedikten sonra diyorki senin gibisi yok anne hayatımda yediğim en güzel makarnayı yapıyorsun. 2. sınıfa geçti. Özel bir okulda. 1. dönemin sonunda İngilizce bir tiyatroda rolü vardı. Hepi topu 3 dakika durdu sahnede. Ben ağlamaktan izleyemedim bile. Böyle zamanla evladına karşı içinde inanılmaz duygular oluşacak. Sevgi, şevkat, merhamet... Tüm iyi duyguların harekete geçecek. Ona emek verdikçe nasıl bir şey olduğunu anlayacaksın. Şu anda hislerin normal. Herşey aynı şekilde aynı şeyleri hissetmiyor tabi. Keşke içinizde tutmasaydınız paylaşsaydınız.

Canım senlik bir durum asla yok şuan. Üzme falanda yok sakın öyle düşünme. Sadece korunduğunu bilmiyordum ve gerçekten çocuk isteyip olmaması daha kötü onu anlatmak istedim. Saygı çerçevesinde çok güzel yorumların var teşekkür ederim kendim adına.. Ne ben anlarım seni ne sen beni anlarsın ama burda yapılan ağır yorumlara şaşkınlıkla okudum kimseye saygısızca bir şey yazmadım fikrimi yazdım oldu bitti kimsenin kimseye kırmaya hakkı yoktur. Kaldı ki sen bile beni anlamışken diğer arkadaşların bu denli yorumları beni üzer.. Dileklerin için teşekkür ederim senin hakkındada inşallah hayırlısı olur.

Ama çocuk istemiyorum demek neden ayıp ki? Siz anne olmak istiyorsunuz, çocuk yetiştirecek gücü kendinizde görüyorsunuz, böyle mutlu olacaksınız, ne kadar güzel. Ama ben de diğer türlü mutlu oluyorum. Sizden daha farklı düşünmem ve hayat görüşünün farklı olması neden ayıp? Üzdüysem özür dilerim ama nispet yaptığımı düşünmüyorum. Çevrede de bir sürü hamile var yani hamile kalamayan bir sürü kadın varken onların hamile hamile gezmesi de mi nispet yapmak oluyor bu durumda? Ukala ya da kırıcı olmamak için mesaj yazarken dilime çok dikkat ettim ama gözümden kaçmış olabilir daha çok dikkat ederim. Güle güle büyütün evladınızı. İsteyen herkesin de sağlıklı bebekleri olur inşallah.

Birçok kişi gibi ben de terapi almanızı öneririm. İstenen beklenen gebeliklerde bile anne adayları depresyon, duygusallık, endişe ve korku yaşıyabiliyorken sizin durumunuz daha kritik. Bunu ancak profesyonel destekle aşabilirsiniz ki umarım aşarsınız. Herkes sizin için üzülmüş ben de üzüldüm fakat daha çok karnınızdaki suçsuz günahsız bebek için üzüldüm. Bu şartlar altında dunyaya gelmeyi o tercih etmedi ve kesinlikle mutlu ve huzurlu bir beden hak ediyor. Bebeğiniz şuan sizin hissettiğiniz tüm korku, endişe ve stresi yaşıyor hissediyor küçük beyin kıvrımları yaşadığınız her duyguyu kaydediyor bu durum dogumdan sonra da onda travma olarak kalabilir. Biliyorum zaten zor bir dönem geciriyorsunuz niyetim sizi daha fazla incitmek değil ama birilerinin karnınızdaki sucsuz ve narin bebeği düşünmesi gerekiyor en çok da sizin. Lütfen terapi almayı geciktirmeyin. Çünkü ikiniz için de henüz çok erken telafisi mümkün, bu stresi kendinize ve bebeğinize yaşatmayın. B

Bence biraz rahatlayin. Ben de rahatima cok duskun gezeyim tozayim modunda biriyim halen de oyle. Ama bebek cok baska birsey. Belli bir sureden sonra yine gezip tozacakasiniz bebegiyle dunyayi gezen hic evde oturmayanlar var. Ben 4 aylik bebekle yurtdisi tatiline gittim. Bakici ya da bir aile buyuguyle isi cozersiniz. Sosyal hayat hic aksamaz merak etmeyin. Esiniz size cok destek olur. Hamilelik psikolojisi cok farklidir. Kimseye rezil olmus filan degilsiniz. O arkadaslarinizla yine bir araya gelin ve rahatlicaksaniz cekincelerinizi paylasin. Goruceksiniz herkes anlayisla karsilayacaktir. Ben sizin cok iyi bir anne olacaginizi hissediyorum bu kaygilar aslinda ona yetemeyecegim korkusu Sevgiyle kalin.. I

Keşke şu forumda insanlara zalimce vicdansızca yorum yapanların üyeliği sonlandırılsa. Evinizde oturmuş, koltuğa yaslanmış, totonuzu devirmiş yaşamadığınız bir hayatın hükmünü nasıl bu kadar insafsızca veriyorsunuz anlamıyorum. Sizin umursamadan içinizdeki öfkelerin yaşanmışlıkların dışarı vurumundan ortaya çıkan sözler birinin belki de kalbini yaralayacak. Ulan harbiden şu forumda beni de sinirden delirttiniz ya birşey demiyorum. Çok üzgünüm konu sahibi çok keşke imkan olsa da kötü yorumları silip okumana engel olabilsem. Şuan ne hislerle oturup kalkıyorsun bilmiyorum ama gerçekten hepsi geçecek. Ve şunu unutma bir insan neyi istemezse bir o kadar da istemedim kötü oldu dememek için de o şeyin üstüne daha çok düşer. İnan bana sen fazlasıyla iyisin. Eltisiyle sidik yarıştıran, kaynanaya nispet yapmak için, konu komşuya karnı gözüksün diye doğurup ideal anne pozları kesip adam akıllı ebeveyn olamayanların doğurduğu yavrular dolu ortalık. Seni çok ama çok iyi anlıyorum lütfen güçlü ol lütfen. Keşke imkan olsa da sana sarılsaydım. Lütfen okuma kötü yorumları kafanın içine alma. Ne diyeyim ne söyleyeyim bilmiyorum ama sen çok güzel bir insansın

Bende istemiyordum. Şimdi 10 yaşında boncuğum. Süper bir anne olamadım ama kötü de değilim çok şükür. Görmediğin ve alışkın olmadığın birşeyi sevmek kolay olmayabilir. Hatta doğduğunda da hemen alışamayabilirsin, zamanla yüzü de kendini ve eşini görmeye başladıkça ısınır kalbin.. O senden ziyade yabancı bir cisim gibi gözüksede O BİRAZ SEN BİRAZ EŞİN gibi olan değişik minnoş ve kokusuna öleceğin bir yaramazzzz:) pat diye bekleme herşeyi, zamanla değişecek kendini zorlarsan geri teper.. Milana22

Değilsin cnm illa hayatımız da çocuk olacak diye bir kural yok. Ben bile kendime uygun bulmuyorum ama hani olsa da yok demem kafasındayım.. tabi ilerde bebeğiniz olduğunda onu seveceksiniz belki annenize, babanıza belki de size benzicek eminim o bağ kurulur illa

Evet haklısınız baskılamaktan olmalı. Değişimin tohumları zihinde atılır ama suyu davranışlarla verilir diye bir söz var ya ondan hareketle istiyor gibi davranırsam, mutlu gibi davranırsam, iyi bir annenin yapacağı şeyleri yaparsam gerçekten ister ve mutlu olurum sandım. Bir de saçma biliyorum ama kimseye de söyleyemedim bu durumu. İnsanlar çocuk sahibi olmak için çok uğraşıyorlar şimdi ben böyle yakınsam herkes bencil olduğumu düşünür diye düşündüm.

Çok teşekkür ederim, çok güzel iltifatlar etmişsiniz, teveccühünüz. Evet biraz mükemmeliyetçi bir yapım var. destina_88 Guru Anneler

Büyük ihtimal fake birden fazla üyelikleri çıktı. Mistralgagnat ile bu kişi aynıymış

Bende mistralgagnant ile bağlantılı olduğunu biraz düşündüm açıkcası. Tek düşünen ben değilmişim demekki. H

Şu çocuğu olmayanlar millete musallat olmayı bi bıraksalar artık, inanın daha itici oluyorsunuz tövbe insanda ister istemez bu kadar kötü ve anlayışsız ruha rabbim bilerek vermiyor demek ki dedirtiyorsunuz. Biraz empati biraz vicdan!

En önemli yeri atlamışsınız bebek düşerken eşine sayıp sövüyordu bebeği o yapmış onun suçuymuş diye KudrAlobar Ayak

Bu mantığı hiç anlayamayacağım sanırım. Dediğiniz gibi burası bir forum ve herkesin derdi aynı olmak zorunda değil. Birinin derdi diğerinin dermanı olabilir ama bu insanların sıkıntı çektiği gerçeğini değiştirmez. Burada evlenmek isteyen birçok üye var o zaman kimse eşiyle yaşadığı problemleri yazmasın evlenmeyenlere nispet oluyor yazdığınız mantıkla bakarsanız. Bende iki düşük ve tedavi sonrası anne oldum. Bu hamileligi kabullenmekte zorlanan kadınlara laf söyleme hakkını vermiyor.

Doğana kadar bende hiç istemedim aynı sizin gibi düşünüyordum biri yanımda bebekten bahsederken boğasım geliyordu resmen ama bir doğdu şimdi en ufak bi canı acısa canım gidiyor melek gibi uyurken o günlerim o düşüncelerim aklıma geliyor kahroluyorum ve çok korkuyorum bişey olursa diye kesinlikle hamileliginiz doğumun tadını çıkarın sonradan çok pişman olunuyor inanın 2. yi asla düşünmüyorum bu yüzden herşey içimde ukde kaldı merak etmeyin gecicek bu düşünceler sağlıkla gelsin bebiş

Doktor bana doğduğunda da bir şey hissetmeyebilirsin, belli bir zamana şartlanma dedi.

Hakkınızda hayırlısı olsun. Umarım kabullenebilirsiniz tez vakitte. Geçmiş sayfalardaki yorumları gördüm. Hayatınız boyunca anne olmak istemiyormuşsunuz. Peki evlenmeden önce eşinizle konuşmuş muydunuz bu durumu? Eşinizde istemiyor muydu sizin gibi? Eğer o istiyor siz istemiyorsanız bu eşinize büyük bi haksızlık. Ama size de büyük bi haksızlık istemediğiniz bir çocuğa bir ömür boyu anne göre üstlenmek zorunda kaldınız. Burada bir kafa karışıklığı oldu bende. Konudaki gerilimli anlarda bile kriz yönetimini harika yapmışsınız. Bu konu kilite kadar giderdi ama siz ortalığı sakinleşmişsiniz. Burada böyle olan biri çocuğunu çok güzel eğitir diye düşünüyorum. Merak etmeyin herşey düzelecek ve çocuk olunca sevginiz ikiye bölünmeyecek veya hayatınız yarıda kalmayacak. Ufak değişikliklerle siz yine de yapmak istediğinizi yapabilirsiniz.

Pek bana göre değil. Ben pek anaç bir karakter de değilim. Kariyerimde ilerleyeyim, eşimle ve arkadaşlarımla vakit geçireyim, gezeyim tozayım... Zaten çok kontrolcü bir anneyle büyüdüm. Şimdi tam hayatımın iplerini elime almışken bana bağımlı bir canlı fikri korkutucu geliyor.

Fazla baskıyla ve eleştiriyle büyütülmüş bir post ergen bence ama yanılıyor da olabilirim tabi. Annesi hakkında yazdıkları falan gerçek, tamamlanmamışlık hissi konusu çoğunlukla gerçek ama geri kalan koca, okul, iş, hamilelikler falan hikaye bence. Hayır şunları 25 yaşın üstünde bir insan yapıyor ya da yazıyorsa acilen tedavi görmeli bence zaten.

Uzman desteği alıyorum şimdi. Haklısınız en başında almaya başlasam daha iyi olurdu. Maalesef ben geçer, alışırım, severim diye bekledim. Etrafta da zaten hep kalp atışlarını duy gözyaşlarını tutamayacaksın, bir hareket etsin tekme atsın için gidecek, cinsiyetini öğren her şey heyecanlı olacak deyip durdular. Kalp atışını duydum, tekmeledi, cinsiyetini öğrendim ve sadece kaygım artmaya devam etti. Şimdi keşke o kadar dinlemeseydim çevreyi diyorum.

Uzman bir psikologdan destek almanız gerekiyor, travmalarınız atağa geçmiş olabilir.

Bebek hasreti çeken ve anne olan hanımlar, bazılarınızın birbirine söyledikleri çok nahoş, Allah dileyene isteyene bebek sahibi olmayı nasip etsin inşallah fakat hamile olup da hamilelik depresyonuna giren insanların varlığını da kabul etmelisiniz artık, her kadın hamilelik ve bebek sahibi olmayla ilgili aynı hisleri taşımayabilir, bu onu kötü ve zalim bir anne de yapmaz zira bu sitede bile doğuma kadar hamilelik depresyonu geçirip doğumdan sonra bebeğine çok iyi anne olan kadınlar var. Gebelik, kürtaj, annelik duygularıyla alakalı konularda birbirinizi aşağılayıp "Böyleleri anne olmayı hak etmiyor" "Allah bilerek size bebek vermemiş" "Bunca yıl bebeğin olmamış bundan sonra da olmasın" gibi vicdan ve merhamet duygularından yoksun yorumlar yapmak yerine, ki şu sıralar forumun çeşitli bölümlerinde bu yorumları sıkça görür oldum, bir kadın olarak okurken utandım, birbirinize pozitif yaklaşsanız hem incinmezsiniz, hem incitilmezsiniz. Birbirinizi tanımıyorsunuz bile, tanımadığınız insanları nasıl böyle yaralıyorsunuz aklım almıyor maalesef. @strawberry swing sizinle aynı hisleri paylaşan arkadaşlarımız oldu burada, muhtemelen hamilelik depresyonu geçiriyorsunuz, bunların hepsi geçecek sözü size şimdi ütopik gelse de doğum sonrası bebeğinizi kabullenmeye başladığınızdan itibaren her şey düzelecek, eğer çok şiddetli bir şekilde istemiyor olsaydınız bebeği eşinize rağmen aldırırdınız, bu bocalamaları doğal buluyorum, mesela bir erkeğe çok aşık oluruz, evlenmek isteriz ama nikah gününe yakın zamanda bile evlilik korkusu kaplar içimizi, doğru yapıp yapmadığımıza emin olamayız, evlendikten sonra alışma sürecinde hala tereddütlerimiz vardır, hamilelikte de öyle, bir çocuk sahibi olmak isteyen kadınları bile korku kaplar, yetememe, iyi bir anne olamazsam endişesi olur, bir bebeğin ömür boyu sorumluluğunu alma fikri korkutur, ben korkmuştum, bunu sizin gibi bir süreç yaşayan her arkadaşımın topiğine yazdım, başlarda inkar modundaydım, karmakarışık duygular yaşadım, şimdi 25 yaşında olan kızımı büyütürken hep acabalarım oldu. Sizin de korkularınız var belli ki, en göze çarpan korkunuzda eşinizin ilgisinin sevgisinin bebeğe yönelmesi ve sizin 2. plana atılmanızla ilgili olan korkunuz. Bir eşle bir bebeğin sevgisi aynı değildir, bebeğiniz doğup o alışma, alışırken bocalama dönemini atlatınca göreceksiniz ki eşi bir başka evladı bir başka seviyor insan, ikisine duyulan aşk o kadar farklı ki, yaşadıkça tecrübe edeceksiniz, lakin şu süreçte kafanızı biraz dağıtın, kendinizi zorlamayın, niye sevemiyorum diye sorgulamayın zamana bırakın ve kesinlikle hamilelik depresyonu üzerine çalışmış bir uzman yardımı alın.

Ben evliliğimin başından beri spiral kullanıyorum. Ben de kontrollere gittim düzenli olarak. Sıkıntı yaşamamıştım şimdiye kadar. Önceki

benzer şey yaşamadım ama bebeğim olmuyor ve hiç doğal yolla olamıcak bundan daha kötü birşey yok

Ben de sizin gibiyim asla çocuk istemiyorum ve sevmiyorum. Bence sizin durumunuzda aldırıp aldırmamaya babasından daha çok sizin karar vermeniz gerekiyor diye düşünüyorum, sonuçta kariyeri, sosyal hayatı, vücut dengesi bozulacak olan sizsiniz, babası değil. Yasal süre geçmeden kurtulsaydınız keşke bu kadar sinir stres olmaya, mutsuz olmaya değer mi?

rabbim herşeyin iyisini sen bilirsin bekleyene isteyene sağlıklı hayırlı evlatlar bagışla allahım AMİN

Onunla konuşmak da bağ kurmak için çok iyi gelir. İçinizden ne geliyorsa anlatın ona, hatta duygularınızdan bahsedin. Ses tonunuz ikinize de iyi gelir.

Duygusal olarak hazırlanıyor ki T TheKnack Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Bahçede uyuyakalıp yatakta uyanmak ve portakal suyu detayları anında yaktı benim fake konu lambalarımı. Romantik komedi filmlerinden ya da aşk romanlarından alınmış gibiydi

Bu ne ya, istenmeyen gebelil diye baska baska hikayeler anlatmak Bebegimi dusuruyorum diye konu acmak, sonra yine hamileyim diye konu acmak Siz hastasiniz, gercekten ruh hastasisiniz!!!! İnsallah hamile degilsinizdir gercekten!!!!

Arkadas cevreniz sizin gibiyse cok etkilenmez, elbette okula baslayinca farkli kulturler goruyor ancak evinde huzurlu ve mutlu bir yasami olan cocuk bunlardan cok etkilenmiyor

Aynı şeyi düşünüyorum sizinle. Ağzınıza sağlık.

Duygularımı anladığınız için çok teşekkür ederim, minettarım. Bana destek olmak için bu mesajları yazmanız da çok hoş gerçekten. Ama diğer hanımefendinin de duyguları depreşmiş olmalı. Çocuk sahibi olamamak travmatik olabiliyor, kınamak için yazmadığına eminim. O yüzden iki taraftan da tartışmayı sürdürmemenizi rica ediyorum. Gerilmeyelim hiçbirimiz. Tekrar çok teşekkür ederim. T TheKnack Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Sizi anlayabiliyorum. Ben de ilk evlendiğimde istemediğimi düşünüyordum. Şimdi de tedaviyle olacağını öğrendim oda olursa. Eşimde de bende de sorun çıktı. Umarım bebeğinizi kucağınıza aldığınızda ondan hiç ayrılamayacağınızı hissedersiniz. Sanırım kariyeriniz hayalleriniz, yaşınız, bebek fikrini hiç düşünmezken bir anda yaşamanız sizi strese sokmuş.. ama tüm annelerin söylediğini duyduğum bir şey söyleyeyim. 'Pişman değilim, daha önce doğurmadığıma pişmanım' gibi ortak cümleler kuruyorlar. Kendinizi suçlu hissetmenin çok bilinçli bir hamilelik geçirmişsiniz. Arada olur öyle patlamalar. Her konuda. Ama doğduğu zaman çok mutlu olacağınıza eminim. Hatta yine buraya yazmanızı isterim. Düşüncelerinizdeki değişikliği merak ediyorum.. bebeklinick Bu karanlığın sebebi

Zaten kimse bebeğine emek vermeden koşulsuz sevemez. Yani sevgi emek ister tam buna uyuyor. Çocuk dogmadan hatta biraz vakit geçirmeden anneliği de hissedemezsin. Üstüne siz zaten istemiyorsunuz. Benim tek endişem lohusaliginiz oldu. Şimdiden terapi almaya başlamanızi şiddetle tavsiye ederim.

çocuk sahibi değilim, evli bile değilim hatta. ne zaman arkadaşlarım ileride çocuk sahibi olmak istese onlardan olmadım hiç. çocukların ağladığı ortamdan koşarak uzaklaşmak isterim. bilmiş tavırları beni soğutur. çocuk zor bir sorumluluk, ona yetememe duygusu vs hepsi çok zor kabullenilebilir. çocuk istemek kadar istememek de bir tercih elbette. şu an karnınızda, canınızda bir emanet var ve onun size, sevginize çok ihtiyacı var. 2 yaşında minicik elleriyle kafanızı kafasına değdirip seni çok seviyorum anne demesini hayal edin. ben böyle aşabildim ancak. tabii ki hayatıma giren insanın da beni çocuklara ısıtması da etken. sağ salim alın kucağınıza biz burada çocuğunuzu anlattığınız, gülümseyeceğimiz konularınızı okumak için bekliyoruz

Fazla dalmış ama İpek Ongun kitaplarına, çıkamamış. Çünkü konularında verdiği detaylar çok İpek Ongun tarzıydı

Korunuyordum. Spiral kullanıyordum. Spiralim kaymış.

Ne kadar güzel ya, hayran oluyorum böyle annelere. T TheKnack Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Peki hiç uzman yardımı almayı düşündünüz mü?

Teşekkür ederim. Destek almaya başladım ama şimdilik iyi gitmiyor. Bağ kurmaya çalışmamı önermişti doktor. Kendime belli bir zaman belirlememi ve her gün o saatlerde sessiz bir yere uzanıp elimi karnında gezdirmemi, bebeği hissetmemi istemişti. Bir nevi meditasyon. Hiç yapamadım henüz. Değil dakikalarca göbeğimi sevmek elimi karnıma koyar koymaz fena oluyorum

Hamileyken ben de hiçbir şey hissetmiyordum. Kalp atışını duyunca kalbin pır pır, tekme atınca dünyalara bedel filan derlerdi hiç de öyle olmadı, odun gibiydim. Kucağına alınca başka hissediyorsun evet, onu tanıdıkça ay ay büyüdükçe daha da başka. Ama henüz çok erken, onu henüz hiç tanımıyorsun, bir şey hissetmiyor olman normal.

Tamam yani ne diyeyim. . push ; T TheKnack Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Sizin kalbiniz kazan karasi olmus once kendinize bakin benim vicdanimi sorgulamak sizin haddinize degil. toz pembe hayaller icinde yasamayin kadin gercegi soylemis ve bende gercek olan olabilecek durumlari yaziyorum siz farkinda olmayabilirsiniz ama cocugu istemiyorum diyor umarim anliyirsunuzdur. iyi seylerle duzelecek olsaydi zaten konu sahibi iyi olmaya calismis ama olamiyor anlamiyorsunuz galiba. psikolojisi kabul etmiyor. e tabi siz cok iyi insansiniz ben gercekci oldum diye kotu oldum. bana kötu diyebilecek kadar kötü bir insan olmasaniz bana bunlari yazmazsiniz. isinize bakin

Teşekkür ederim, hali hazırda takviye alıyorum.

Kendinizi suçlamayı bırakın... Belliki hazır değilmişsiniz... İnsansınız hazır kıta robot değil... Kucağıma alana kadar bende anlamadım ne olduğunu olabilir... Duruma odaklanın... Anlayış gösterilmesi gereken şimdi sizsiniz... Hamileliği yaşayan ve doğuran biziz... Erkek ne derseniz deyin sonuç da ancak doğunca sonucu görüyor... Psikoloji hormonlar gelgitler... Herkes de aynı herkesde kolay olmuyor... Zamana bırakın şu durumda sakin olmak sakin kalmak ve evet kabullenmek gerek... Kabullenmek derken belki bu günleri nasıl böyle düşünmüşümki iyiki olmuş diyerek değişeceği i günlerde gelecek... Eşiniz dışında kimseye bir açıklama borçlu değilsiniz tek yapmanız gereken sakince düşünmek olumsuz tarafların yanında olumluları B Belindas Kargalar sürüyle kartallar yalnız uçar 🙏 Üyelik

Bıraz genetık bırazda oyle olmamak kımseyı karıstırmazsanız oyle olmaz bır kızım bır oglum var oglum abladından daha kıbar daha sevgı dolu daha sakın kucuk olmasına ragmen daha cok bana yardım eder ınsallah hep oyle gıder. Bu zamanda kızda erkekde zor gercekten ortam cok kotu o ortama salınca daha zor toparlanıyorlar. Ama daha cok erken bunları dusunup kendınızı uzmeyın akısına bırak bı 3 sene tafını cıkar anne olmak bende kahraman olmak gıbı bı hıs bıraktı canından can cıkıyor allah nasıp etmıs olmayanlarada verır ınsallah. Dogumdan sonra kendını hıc hıssetmedıgın gıbı basarılı guclu hıssedeceksın

"İdeal anne" gibi davranmaya zorlamayın kendinizi. Evin içinde bir saat yürümek zorunda değilsiniz. Bu süreçte mutsuz ve zayıf da hissedebilirsiniz. Her hamile kadın, pır pır heyecanlı ve hevesli olmak zorunda değil. Ben iki hamilegimde çok hevesli, heyecanlı değildim ki istememe gibi bir durumum da yoktu. Kendinizi biraz serbest bırakın. Olan olmuş. Korkmak, emin olmamak, gelgit yaşamak da normal bu süreçte. Psikojik destek alırsanız daha iyi olur doğum ve sonrası içinde.

ya yazıklar olsun bu kadar hassas bir konuda da hikaye yazmazsın ya... başıma gelmiş gibi üzüldüm empati yaptım bütün sayfaları okurken. senin gibilerin tımarhanede beslenmesine karşıyım ben. itlaf edilmeniz lazım ki üreyemeyesiniz ilerde. alçak yaratık.

Ayrıca halkımız taviz vermeme kelimesini ne olarak biliyor gerçekten merak içindeyim.. Taviz vermemek=kendi fikrim budur bu fikrinden ödün vermicem. Yani aaa çocuk yapmamana izin vermicem anlamına falan mı çıkartıyorsunuz!? Ayrıca sen değil, siz.

Altını çizdiğim kısım anahtar nokta bence, sorunun sebebini buz dağının altındaki gerçek sebebini bulursanız çözüme daha kolay ulaşırsınız

Biraz daha magazin kataydı keşke, serranın aşk hayatı da hareketliydi bu anca hamilelik aşkı memnu peyker gibi

Ciddi psikolojik sorunları var o zaman hikaye uydurmalar falan..

Ben de öyle düşünüyorum aslında. İhmal etmedim, elimden geleni yaptım o yönden içim rahat. Ama geçer, alışırım diye beklemek yerine daha erken psikolojik yardım alsaydım böyle olmazdı diye düşünüyorum bazen. Öyle olunca biraz sorumsuz hissediyorum.

Ben şuna takılıyorum aslında istemiyorsanız neden korunmuyorsunuz? Yani süpriz bebek olayını ben bi türlü çözebilmiş değilim. Sağlıkla alsın kucağına inşallah çabuk kabullenir.

. Önceki

Psikolojik destek alın. Içinizde yaşamışsınız herşeyi, kimseye yansıtmamak için de ekstra cabalamışsınız, patlamanız çok normal. Tek başımıza altından kalkamayacağımız durumlar olabilir insanlık hali. Mükemmel anne diye birşey yok inanın. İnstada var ya o x momlar sağolsunlar böyle bir algı yarattılar ama yok yani. İnsanız, sinirleniriz de yeri gelince Üzmeyin kendinizi lütfen.

Mistragagnantken düşük yapmış tiyatrocu bu konuda hamilelik depresyonuna girmiş avukat olmuş. Yaşanmayan şeyleri yazmaktan ne keyif alırlar anlamam

Melodii takma kafana canım, forumda bugünlerde cocugu olmayanlara karşı adete linç kampanyası başladı. Bizler hiçbişeye yorum yapamıcaz, fikrimizi söyleyemicez ve 'bazı kişilere göre' gebelik, tüp bebek, hamilelik forumlarından başka bi yerde bulunamıcakmışız gibi. Bu durumu yaşamayan kişilerin empati yapmasını artık beklemiyorum. Aylarca, yıllarca uğraşıp onca acı onca ilaca rağmen hala umudumuzu korumaya, tevekkül etmeye çalışırken dilerimki bizlere böyle fütursuzca laf eden kalbimizi kıran umudumuzu baltalayan herkes aynı durumu yaşamadan can vermesin! Klavye önünde ya da telefon elinde hiç düşünmeden yazdığınız cümlelerin evlerinde kimleri ağlattığını bilmiyosunuz. Bu size göre 'trip ya da alınma' bizlere göre gelip gelmeyeceğini bilmediğin birini gece gündüz camın önünde beklemek gibi. Umarım bikaç kişiye ulaşır bu sözlerimde vazgeçerler bizleri yargılamaktan!

Siz "bu konuda taviz veremiyicem biz olmadığı için sinir krizi geçiriyoruz " demeniz rahatsız etti. Olmaması sinir krizine sebepse istenmeden olmasida sebeptir. Sizlerde biraz anlayın tek dert sizinkinin olmadığını böyle her konunun altina olmadığını yazmak acınızı azaltmıyor sabr edin hanım efendi sabr varlığı da yokluğu da imtihan. Sizi anlamıyorum ama umarım sizde beni anlamak zorunda kalacağınız durum içine düşmeyin.

Lohusa depresyonuna omega 3 iyi geliyormuş. Bunu doktorum söyledi, bilimsel bir gerçek. Belki sizin durumunuza da etki edebilir bir sorun derim. Hamileler için omega içeren vitaminler var.

Bir şey olmaz meraklanmayın Kendinizi rahat bırakın biraz Ne mükemmel bir anne ne de çok başarılı bir iş kadını olmak zorunda değilsiniz. Durumunuz anormal de değil, iş hayatım boyunca sizin gibi hisseden bir çok iş arkadaşım oldu, kimi doğumca alıştı kimi çalışmayı gerekçe edinip anneanne babaanneye baktırıp çocuklarından uzak durdular. Bunu illa psikolojik bir probleme dayandırmakta anlamsız, herkes anne olmayı sevmek zorunda değil. Biraz oluruna bırakın, dua edin rabbim sevgisini versin kalbinize, kendinize karşı bu kadar gaddar olmayın, suçlu değilsiniz

Çok eski mevzu yani çoğu üye biliyor bu durumu. Biz de çok üzülmüştük zamanın da bu arkadaşa burcak86 hiçbişe

Teşekkür ederim T TheKnack Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Ama çocuk bunlara engel değil ki. yine kariyer yaparsınız. hatta eşiniz çok çocuk istiyormuş. evde daha çok vakit geçirir ve üçünüz oynarsınız. arkadaşlarınız çalışıyorsa ;çalışan insanların arkadaşlarına vakit ayırması zor oluyor. arkadaşınızın çocuğu varsa çocuklarınız oynar. yada bekar ise anneniz birkaç saat bakabilir çocuğunuza.. inanın çocukla gezmek daha zevkli.. kızım gelmese bir yanım eksik oluyor.. çocuğunuz bunlara engel değil

Ben yazım dilinden anlamıştım Mistralgagnant olduğunu

O cevapları verenlerin bir gün bizimle aynı yollardan geçmeyeceği belli değil. Dilerim geçmesinlerde. Konu sahibinin kalbine ferahlık diliyorum, bir gün mutlaka bağrınıza basacaksınızdır lütfen sabredin. Melodimm güzel haberlerini bekleyeceğim :)

kendinizi deşifre ettiğiniz için hesaplarınız birleştirilmiştir.

İlk konuda bebek istemediği için kocasıyla kavga ediyordu. Bahçede uyuyakalıp yatağında gözünü açıyordu. Kocası kahvaltısını taze sıkılmış portakal suyu eşliğinde yatağa getiriyordu. Hafta geçmeden hamile kaldığını öğrendi, yine aynı hızda çocuğu düşürdü. Canı sıkılan bi kardeşimiz işte

Bende sadece bir şey olursa diye koruma içgüdüsü vardı çok tedirgin oluyordum bir şey olacak diye Ama bence gerçekten annelik duygusu doğunca geliyor Isterseniz psikoloji destek alın sonuçta önce siz iyi olmalısınız yoksa bebek de iyi olamaz ve ikinize de eziyet olur Milana22

Olmuyor diye dalga geçtiğim yok da siz terbiyesizmişsiniz onu anladım. En azından olunca ay benim var 6 yaşında diye böbürlenmem. Önceki

Bir an önce destek almalısın. Yoksa bebeğe yazık. O artık seni duyuyor biliyor musun. Senin ses tonuna yaşadıklarına göre kalp atışı hızlanıp yavaşlıyor. Karnında 15 20 cm 200 300 gramlık sana muhtaç bir bebek var şuan. Ve o istenmediğini anlayabiliyor. Bu şekilde istemeyecektin madem başından aldırsaydın. Aldırmadıysan dikkat etmen lazım. Ha şunuda ekleyim eğer o kanamanın ardından bebek gitse asla oh rahatladım demeyecek, tam tersi ömür boyu yarasını taşıyacaktın. Bence şükret, elindeki nimetin farkına var ve tadını çıkar. Bende 20+2 yim ve düm gece 45 dk karnımı izledim. O minik hareketleri. Keşke doğduğunda nasıl koktuğunu bilseydin. Herşeyi kenara koy ve ona odaklan. Büyük bir nimet geliyor eline. Be o nimetin üzerine dünyada lezzet yok, ne kariyer ne gezme

Şimdi bu konunun neresi gerçek? ilk üyelikte bebek düşmüştü şimdi sağ. Eşi hep kısık sesle konuşuyor ama o değişmemiş bu konuda bir fantazisi var sanırım

Anneniz sizi istemiş ama siz olmuşsunuz. Yani demek ki herşey istemekle olmuyor. Söyledikleriniz doğru olsa öyle olacak olsa bile söylenir mi ya? Allah aşkına siz de hiç vicdan yok mu? Sayfayı yukarı kaydırın ne yazdığınızı okuyun. Size fazlasıyla nazik oldum oda gebeliğiniz hatrına. Yoksa anlayabileceğiniz kelimeleri de seçer bulur yazardım size.

İyi ki son mesajı okumuşum önce. Yoksa kaale alıp döşeyecektim İyi ki varsınız ajan kızlar . push ; Kumdan Kale Dance? Üyelik İptali Anneler

"Sanki sizin bebek hakkınızı konu sahibi çalmış gibi." Gerçekten şaşkınlıkla okudum çok tatlısınız düşünce yapınız beni benden aldı fazlasıyla.. C

Bu aslında sizinle, bebekle, doğum şekli ve toparlanma süreciyle alakalı bir durum. Ablam ve ben aynı dönem sezeryan doğum yaptık. Ben 2 gün sonra bebegimle ilgilenebilecek duruma geldim ama ablam 1 haftada ancak toparlandı. Bu günlerinde yanında birinin olması mutlaka gerekli. Sonra geldik lohusa dönemine. Ablam benden iyi adapte oldu internetten alışveriş yapıyor, geleni gideni rahatlık ağırlıyor, bebegiyle oynaşıyor falan. Bense daha çok üzerimden kamyon geçti modundaydım. Ben daha kendime gelemeden bu kezde bebegimin gaz ve koliği başladı. Yaklaşık 6 ay sürecek gece gündüz ağlama süresince yanımda kimse yoktu. Bazı geceler eşim ve ben bitik durumdayken saat gece 2-3 ablama gitmişliğim çoktur. Ablamın bebeği saatlerce deliksiz uyuduğu için ablam benim bebeğe de bakardı ben de bir nebze dinlemeye çalışırdım. O dönem yanımda kalacak anne yada kayınvalide olsa ne çok isterdim anlatamam. Yani doğumunuz, lohusalık döneminiz rahat geçerse ve bebeğinizin şiddetli gazı, koliği falan olmazsa evet karı koca idare edebilirsiniz. Aksi bi durumda ki inşallah olmaz ama sizin için lohusa depresyonu ihtimali ağır basıyor sanki. Mutlaka bir büyüğünüzün desteği iyi olabilir. Ya da doguma kadar terapi alsanız belki sizin için daha iyi olur. Suleymanin

Soru sormam yasak mı acaba? Ben bebek istememe gibi bir lüksün yok falan mı yazdım yorumumda? Ben aldırmaya karşı bir insanda değilim, aldıramazsın edemezsn illa onu doğuracaksın şükrediceksin onu sana allah nasip etsin oo mükemmel sevin buna mecbursun vs falan mı demişim? Olmamasının acısını yaşayan biri olarak sadece "olmaması olmasından daha mı iyi olurdu?" Diye bir soru alt tarafı neden bu kadar taş yedim bilemiyorum. Tek sizin için demiyorum bunu kusura bakmayn diğer yorumlardada linç etmeye kalkıştılar çünkü sanki konu sahibine küfür etmişim gibi.. Amin teşekkür ederim.

Bende de olmadı. Çevremde kalp atışını duyunca ağlayanları, çok heyecanlananları duyunca bende bir anormallik var herhalde diyordum annem ruhsuz derdi bana, sanki ilk çocuğuna değilde 10. çocuğuna hamilesin azıcık da birşeye heveslendigini göreyim derdi. Mizaç meselesi biraz da sanırım. Bazı insanlar herşeyi yoğun duyguyla yaşıyor.

Ben korkmuyorum artik hayatta tadabilecegim en guzel duyguyu tattim diyorum elbettr evladimi dusunuyorum ama annelik beni daha cesur yapti

Bunu kendime de itiraf etmekte zorlanıyorum ama dediniz ya sevdiğin adamdan ortak bir parça öyle düşün diye, ben ilgiyi ve sevgiyi paylaşmaktan çekiniyorum biraz. Sanki belli bir sevgi kapasitemiz var ve herkes ondan payına düşeni alıyor. Şimdi bebek gelince eşimin sevgi havuzunda bana düşen pay azalacak gibi. Utanç verici ama bazen böyle düşünüyorum. T TheKnack Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Yazılarını tek tek okudum. Konuşma üslubu o kadar benziyor ki. Bu başlık altında bir arkadaş ona sana sarılmak istiyorum diyor o da sarılmış kadar oldun yazıyor. Diğer kullanıcı da da aynı şekilde bu şekilde 'sarılmış kadar oldun ' yazıyor. Ben anlam veremedim. konular o kadar karmaşık ki. Hamileyken alkol kullanmış depresyon tedavisi görmüş kocası bebek düşürdü diye onu sürekli kan lı vs gibi hissedip ondan soğumuş falan falan falan. Lütfen O kullanıcılar da sizsebiz bunu açıklayın da bizde saf yerine konulmaya çalışıldığımızı bilelim!!

Yazım dilinizi Mistralgagnant diye bir üye vardı ona benzettim..

Ben ısteyerek hamıle kaldıgım halde bır yanım ıstemıyordu hayatım yarım kalacak bana mecburı bır ınsan olacak hıcbısey eskısı gıbı olmayacak anne olacak gıbı hıssetmıyordum kendı karakterımı. Ama dogunca hersey degıstı onsuz yarımsaat bıle duramıyorum sımdı. Artıj donusu yok bu sekıldede gıtmez esınızıde uzersınız evlılıgınızde etkılenır yardım alın bebek kıyafetlerı alın alısmaya calısın. Yaptıgınız seydende utanmayın ınsanlık hali olabılır herkes mukemmel anne olacam dıye gezemez ortada

Doktorum da aynı şeyi önerdi. Elini karnında dolaştır, bebeği hisset, ona odaklan dedi. Bunu her gün belli bir zaman dilimi boyunca yapmamı önerdi. Meditasyon yapar gibi aynen bebeğe odaklanacaktım. Yapamıyorum ama elimi karnıma bile koyamıyorum hemen fena oluyorum. A

Sen gerçek misin? Bu alıntıladığım mesajları hatırlıyor musun?

İyi de hanımefendi burda yorum/fikir özgürlüğü var ben yorumumu yaparım konu sahibi takarsa takar, takmazsa takmaz yani sizi neden bu rahatsız etti ben anlayamadım? Ben bu konuda konumu açıp fikir istesem böyle yazsanız anlarım ama kalkıp ben sizi ve sizin gibi düşünenleri alıntı yapıp aaa ne kadar ayıp bizim çocuğumuz olmuyo saygısızlık yapmayın falan mı dedim? Kaldı ki tek dert benim olmadığını acımın hafiflemiyeceğini gayet bilen bir insanım kalkıp acımı hafifletsin diye yorum yapmadım ilk yorumumda belirttim hiç çocuğu olmadığını düşünerek olmaması olmasından daha mı iyi olurdu? Diye. Hepsi bu kadar basit bence uzatıp aman aman abartılcak bir mevzu yok.

Aaa ne kadar güzel. Belli yaşlarda çocuklar çevreden çok etkileniyor ya biz ne kadar doğruyu öğretsek de çocuk yaşıtlarından o yönde davranışlar görünce onları benimser diye tedirgin oluyorum.

Ben hamileliklerin gercek oldugunu dusunmuyorum ama kisinin gercek oldugunu ve cocuk sahibi olma konusunda ciddi obsesyonlari oldugunu, konuyu kafasinda evirip cevirip farkli senaryolarla toplum nabzini olcmeye calistigini dusunuyorum. Umarim ciddi bir tedavi gorur.

Anlaşılan ciddi psikolojik bunaliminiz var ve bu psikolojiyle o çocuga hic iyi davranabileceginizi sanmiyorum. istemiyorsaniz hukuki yollarla bir aileye verin sevgiyle buyusun maalesef sizde o sevgiyi ben goremiyorum. o cocuk aglayacak sancilari olacak atesi olacak vb. ve siz bunlara ASLA katlanabilecek bir insan degilsiniz o sinirle o kucucuk yavruya neler yapabileceginizi dusunmek dahi istemiyorum. haberlerde cok ornegi var Allah yavrunuzu korusun ne diyeyim.. sizin sorununuz şımariklık ve bencillik. önce bunlar icin tedavi gorun. simdi bunlari yazdim diye sizden linc yiyecegim ama gercek sorununuz şımariklik ve bencil olusunuz. kariyer yapmak bir canliyi sevmeye engel degildir. o cocuk sizin maalesef bir anlik zevkinizden dolayi dunyaya gelecek ve bunu umarim buyudugunde ona seni istemiyordum vs gibi soylemezsiniz haa siz soylemesenuz bile illaki cevrenizden duyacaktir annen sinir krizonden pat düsup bayildi vs. diye.. eşinizi yonetmeye oyle alismisinizki o cocugu baba buyutecek zaten sizden o cocuga fayda gelmez.. maalesef toplumumuza yine sevgisiz mutsuz bir cocuk daha ekleniyor sayenizde. insallah degisirsiniz ama problrminiz cocuk degil karekterinizde sıkınti var

Onun terbiyesizliği o zaman... Belki bir gün gerçekten yaşar aynısını hayat bu

Çok ilginç kafalar Hiç üşenmeden senaryo kurup o senaryoya göre millete laf yetiştiriyorsunuz. Bu yeteneğinizi wattpadde falan kullanın bence oradanda yazlık dizi senaryosu çıkar. Oyunculuğu az boyu fazla kızlarda dizinizde oynar. Ondan sonrada köşeyi dönersiniz. Her şeyi biz mi söyleyelim?

Olsun, güzel şeyler söylemek zorunda değilsiniz ki, zorlanmalarınızı da anlatabilirsiniz. Hissediyor, biliyor o zaten her şeyi.

Korunmuyor değildik tabi ki. Spiralim kaymış, o şekilde oldu. Spiralin kaydığını anlamak da pek mümkün olmuyor ben doktora gidince öğrendim.

Evet inşallah rahat bir bebek olur. Ataerkil toplum yapısı yüzünden erkek bebek sahibi olacak olmak da zor geliyor. Erkek çocukları duyarlı ve eşitlikçi yetiştirmeye çalışmak daha zor sanki.

Bebeğini düşürüp kürtaj süresince forumda takılan ve durumundan bizi haberdar eden koca yürekli mistralgagnant... Bence senin tek sağlık problemin psikolojik, umarım tedavi olursun. :))

Ağzım açık okudum ve gerçekten çok çok üzüldüm. Nasıl böyle yargılara varabildiniz anlamıyorum. Nasıl mesela eşimi yönetmeye çok alıştığım kanısına varabildiniz ben burada romantik ilişkimden hiç bahsetmemişken? Ya da nasıl çocuğuma zarar verecek kadar tahammülsüz ve merhametsiz olduğuma karar verdiniz? Çocuğu evlat edindirmemi gerektirecek kadar nasıl problemli gördünüz beni? Ya nasıl bu kadar emin olabiliyorsunuz sevgisiz mutsuz bir çocuk olacağından? Gerçekten inanamıyorum ve okuduğumdan beri fiziki anlamda midem bulanıyor.

Tam olarak bu durum. Herkes herkes sürekli bebekten bahsediyor ve boğulacak gibi hissediyorum. HanimKelesimiGetir

O zaman nasipte varmış demek lazım ki spiralin de kayması beşte veya onda bir belki oda sizin başınıza gelmiş. Derler ya akacak kan damarda durmaz diye o misal olmuş. Kul plan yaparken kader gülermiş bazen bazı şeyler elimizde olmadan gelişiyor.

Ben iki kizima da hamileyken hic bir sey hissetmedim. ne kalp atisini duyunca ne tekme atip hareket etmeye baslayinca. ne zaman ki dogup kucagima aldim o an hissettigim tek sey bu gune kadar kimseyi gercekten sevmemisim diye dusunmemdi. emzirme icin mesela herkes cok ulvi duygulardan bahseder ben emzirirken cok sikiliyordum bi an once doysa da biraksam diye beklerdim. herkes farkli farkli kendinizi hic bir sey icin zorlamayin nasil hissediyorsaniz oyle davranin kendinizi suclu falan da hissetmeyin. dogunca pisman da olabilirsiniz cok zor da gelebilir ama illaki icinizde ona karsi sonsuz sevgi ve merhamet olacaktir buna eminim.

Biraz empati ve vicdan istiyoruz evet ama kendimize değil size. Bu yorumu yapacak kadar nasıl rezil bir durumdasınız acaba? Allah biraz merhamet versin yüreğinize forumda yazılan yorumlara konu sahibi bile böyle bi tepki vermiyorken kalkıp tüm bu konudan yarası olanlara buradan sallıyorsunuz. Kraldan çok kralcı olmanın tipik örneğisiniz. Allah ıslah etsin yetiştirdiğiniz çocuğun topluma faydası olacak mı acaba empatiden yoksun hadsizce konuşma cesaretini kendinde bulabilecek kadar boş bir insan olmaz umarım...

Denerim tabi, teşekkür ederim

Peki bir yetişkinin üzülmesi ihtimali bir çocuğun üzülmesi ihtimalinden daha mı az önemli? Üzgünüm ama siz böyle yazdınız diye daha mutlu bir bebek olmadı o.

bebegin anneden uzak durmak gibi bir durumu ilerleyen zamanlarda olabilir, ilk yillarda degil, o yuzden oyle bir sorun yasayacaginizi sanmiyorum. Zaten bol bol ten temasi ile aciginizi kapatirsiniz diye dusunuyorum. Ikinci oglum cok huysuz oldugu icin ben surekli kanguruda tasidim onu bir yil boyunca, koynumda uyudu uyandi yani, bir sekilde ana karnindaki gibi hissedebiliyormus o durumda zaten.

Çok yanlış bir düşünce. Yazık o bebeğe. Evlat Kokusu Kötü Kalpli Kullarından Koru Allahım,💜 tek ayak

Ya bence sadece can sikintisi diil bu Hangi normal saglikli insan bebegimi dusuruyorummmm diye honkure honkure konu acar hemde olmayan bebegi Bende bebek dusurdum 40 yil dusunsem o an burda aklima konu acmak gelmrez, hani sonrasında acip derdimi paylasmak isteyebilirim o baska mevzu ama hastane odasinda yatıyorum kan icindeyim diyr konu acan gercektrn hastaneye yatirilip tedavi altina alinmali bir sure de sokaga salinmamali

Şu konu altında konu sahibini savundum diye polemiğe girmişim, ban yedim dört gündür. Girip bakıyorum konu yok sahibi yok şizofrenin ruh hastasının birinin uydurma senaryosu çıkıyor. Ya çok şey derdim de tekrar ban yemeğe değmez.

Bence görünce sizde onu seversiniz...

Ben de hiç hevesli değilim, çevremdekiler benden daha heyecanlı. . push ; choccywhoccydoodah

Ne tür bir rahatsızlığınız var bilmiyorum ama rahatsız olduğunuz kesin. Çok pis şeyler yazasım var ama sizdeki arsızlık ve yalancılık o yazdıklarımı kaldıracak kapasitede olduğunuzu gösteriyor, yorulmaya değmezsiniz. Dua edin yazdığınız senaryolar bir gün gerçek olmasın.

Konu sahibinin anlattıklarına göre yokluğu/olmaması varlığından daha iyi olurmuş demek ki. Bebek istemek kadar istememek de bir hak değil mi? Siz istiyorsunuz olmayabilir, fakat aynı anda birisi çocuk istemeyip aldırabilir. Başkaları istiyor ama olmuyor, neyse ben istemediğim çocuğa annelik edeyim derse ne kadar doğru olur sizce? Allah size de en kısa zamanda hamile kalmayı nasip etsin inşallah.

Yok zaten kimseye anlatmadım, anne babam bile bilmiyor da gören gördü işte. T TheKnack Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

İşte kimine allah vermez. Verende kıymet bilmez. Senin şu sahip oldugun duyguyu yaşamak için ne paralar döken insanlar var. Böyle triplere girceğine şükret ve bebeğine odaklan. Ayrıca istemiyorum ne yani. Ona göre davranıp onlemini alsaydın o zaman

Sevmiştim aslında doktorumu. Çok da zorlama kendini dene olmuyorsa bırak kesinlikle olacak diye bir şey yok demişti. Tabi gidişata göre bakarım gerek duyarsam değiştiririm doktorumu. T TheKnack Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Ne kadar güzel yazmışsınız, teşekkür ederim. Suleymanin

Peki ilk bebeğinizle aranızdaki bağ ikinci bebeğinizle aranızda olan bağdan daha kuvvetli mi? İkinci bebeğiniz sizden uzak durdu mu? Ben biraz bundan çekiniyorum da. Evet zaten hamile olduğumu öğrendiğimden beri tüp ligasyonunu araştırıyorum. Bebek doğar doğmaz da düşünüyorum açıkçası.

hele bir tanışmayı bekleyin. beklenmedik ve hazır hissedilmeden hamilelik olmuş. her kadın ille heyecanlı olacak diye bir şey yok ki. sizden beklenildiği gibi değil içinizden geldiği gibi davranmanız lazım yoksa kabullenmeniz zor olur. dayatmalara kulağınızı tıkayın ve henüz hiç tanımadığınız görmediğiniz birini sevmiyorum diye dertlenmeyin.

evet ne hakaretler yedik hatırlamazmıyım. neyse şuna sevinebiliriz tatlım, en azından hayatta az çok bişeylerin farkında olarak, bilinçli ve yaşadıklarımızdan tecrübelerimizi cebimize atarak, ders alarak ve sonucunda hayatı daha iyi öğrenerek yola devam ediyormuşuz

Ölmekten çok daha korkuyor insan yavrum nolur diye

Öncelikle bebeğinizi saglıkla kucagınıza almanızı dilerim. Kabullenmeyi deneme aşamasında yaşadığınız hisler gayet normal geldi bana. İstemezken birden hamile olduğunuzu öğrenmek ciddi bir sıkıntı oluşturmuş olabilir ama aldırmayı düşünmüyorsanız eğer bu hayatı kendinize zindan ederek geçirmenizi asla tavsiye etmiyorum, sizden götürür, yıpratır. Saglıklı bir şekilde hamilelik yaşamak bile bir lütuf. Bu tarafından da bakmayı deneyin. Karnınızda sizin onu istemediğinizden habersiz olan bir canlının dünyaya gelmesine vesile olacaksınız ve eminim ki çok güzel bir anne ve çok güzel bir babayla yetişecek o çocuk. İşin bir de diğer tarafından bakmayı deneyin.. Üremek için biyolojik saatinizin gelmediğini düşünsenizde size bahşedilmiş bir güzelliğe sahip olacaksınız.. Özgürlüğünüzün kısıtlanacak olması ve sonrasında neler olacak kaygısı ile bu hislere kapılmanızın gayet olağan olduğunu bilerek kendinizi demoralize etmekten bir an önce kurtarıp sürekli telkin edecek daha farklı şeylere odaklanın mesela.

Birazda sen kendini strese sokmuşsun suçlayarak canm benm isteyerek iki evladım oldu 3cuye istemeyerek bilmeden hamile kalsam bende kotu hissederim ama sen yine gerekli tüm herseyi yapip bebeğinin sağlığı icin uğraşmışsın kendini suçlama sadece alışmaya çalış

Ben kibledim sizin mesajinizi yonetim alintiladiginiz uyeleri kontrol etsin diye, ayni uyeyse zaten anlar yonetim

Millette ne kocalar var diyen oldu mu ki?. "Cam bebek gibi davranması" .. Hımm. Rahat olun siz bakmazsanız bu adam bakar

Turnusol kağıdı gibi üyeydi. Konu kalburüstü olunca, yapılan yorumlar bile değişmişti.

Merhaba, bu forumu uzun süredir dışarıdan okuyordum ben de bir şey danışmak için üye olmaya karar verdim. Hamileyim. İstediğim bir gebelik değildi. Çocuk sahibi olmak istemiyordum. Eşim istiyordu ama ben istemediğim için üzerime düşmeyi bırakmıştı. Pandemi sürecinden hemen önce hamile olduğumu öğrendim. Şaşırdım, üzüldüm. Ama aldıramadım. Pek doğru gelmedi. İkimizin de iyi işleri var, sağlık problemimiz yok, iyi bir evliliğimiz var yani gözle görünür bir pürüz yok dolayısıyla bebeği aldırmak haksızlık olur gibi geldi. Zaten eşimin istediği bir bebekti. Onu da ikna edebileceğimi pek sanmıyordum yani etsem de mutsuz olacaktı. Kaldı. Alışmaya çalıştım, mutlu olmaya çalıştım. Davranışlarımın da düşüncelerime etki edeceğine inanarak çevreye gülümsedim, hiç problem yokmuş gibi davrandım. Hareket edince, tekme atınca için gidecek falan dediler ben hareketleri hissedince daha tedirgin oldum. Cinsiyetini öğrenince çok heyecanlı olacak dediler ben hiçbir şey hissetmedim. Hiçbir bebek ürününe bakmadım. Sürekli eşim kıyafet, oyuncak bakıp durdu. Ben o süreçte hamilelik bitince giyerim diye beğendiğim kıyafetleri aldım. Sürekli kontrollü davrandım, hiç mutsuzum demedim. Bir görev gibi doktora gittim, vitamin aldım. Sağlıklı beslendim. İlave şeker hiç kullanmadım. Karantina döneminde evin içinde bile her gün bir saat yürüdüm. İdeal anne gibi davranmaya çalıştım. Ama alışamadım. Mutsuzluğum sürekli arttı. Sabahları sanki başımın üzerinde bir kara bulutla uyanıyordum. En sonunda geçen hafta patladım. Arkadaşlarımızla buluşmuştuk. Her şey güzel başladı, en sonunda konu hamileliğime geldi. Herkes heyecanlı heyecanlı bebekle ilgili konuşmaya başladı. İsmini tartıştılar, bakıcı önerileri vermeye başladılar. Kreşlerden, organik bebek kıyafetlerinden bahsettiler... Kendimi çok çok bunalmış hissettim. Bir noktada artık başım dönmeye, sesler uğultu gibi gelmeye başladı. "Susun, istemiyorum," diye bağırdığımı hatırlıyorum. Gözlerimi hastanede açtım. Sinir krizi geçirmişim. İstemiyorum ben bunu diye bağırmışım, ağlamışım. Kanamam olmuş hatta. Şimdi artık gizlemeye çalışacak bir şey de kalmadı. 10 gün raporluyum. Evdeyim. Ve çok suçlu hissediyorum. Yani herkesin içinde öyle bir duruma düştüm. Eşim bir şey belli etmiyor ama üzüldüğüne eminim. Kırılacak bir eşya, cam bebek gibi davranıyor. Kısık sesle konuşuyor falan. Çok kötü hissediyorum. Zayıf bir insan olmadım hiç. Ama şu an zayıf bir insanım. Suçlu hissediyorum. Geceleri de uyuyamamaya başladım. Kabus görüyorum çünkü. Şu anda baya yaşamaktan bıktım. Benzer şeyler yaşayanlar var mı, fikir almak istedim. Son düzenleyen: Moderatör: 2 Temmuz 2020

Ben konu sahibinin kendisine olumsuz cevap verenlere 'ponçik ponçik' cevap vermesinden biraz işkillensem de ikinci hatta üçüncü üyelik olabileceğini tahmin edemedim. Ama çok şükür dedektif hatta ajan olacakken harcanmış, hanımlar var aramızda.

Merhametsiz miyim acaba diye düşünmeye başladım. Yani 19. haftaya girdik ben hala sevdiğimi hissetmiyorum. Kumdan Kale Dance? Üyelik İptali Anneler

Yapmayın böyle üzülüyorum. Evet biliyorum bebek sahibi olmak için çok fazla para ve zaman harcayan insan var ama ben de istemiyorum bu beni hatalı yapar mı ki? Elimden geleni de yapıyorum bebeğin sağlığı için. Triplere girmedim de zaten. Aksine o kadar çok baskıladım ki kendi duygularımı çığ gibi büyüdüler. İstemiyorum deyip de Allah'a emanet yaşamadım zaten. Spiralim kaydığı için hamile kaldım ben.

Hanımlar rica ediyorum polemiğe girmeyiniz, tartışıp kırıcı yorumlar yazmanızın konu sahibesine bir faydası yok.

psıkolojısı bozuk olanlar doktora gidip ben hastayım demezlermıs.. hastayım diyıp gıdenlerın de psıkolojısı bozuk degılmıs cunku kendılerının farkında olumsuzluk var dıyebılıyorlar. Dogumum zor gectı depresyona girdim ama kımse bana yardım etmedi. ben de depresyonda oldugumu bılmıyordum. içimde yaşadım hep ama ağır değildi. anlayabılıyorum sizi.. Rabbım yardımcınız olsun.

Kısmen oyle olsada dogunca emın ol onsuz bıseyler yapmayı basta sen ıstemıceksın bakacak bırılerınde varsa yakınında zamanda ayırırsın kendıne arada bır. Ama varya bebek sevmek cok guzellll ınsallah zor bır bebegın olmazda hıc bu dusundugun seylerı dusunmezsın ozmannnn

Cok yanlis dusunuyorsunuz, aile ne ise cocuk o oluyor, biz ataerkil bir aile degiliz ne esim ne kardesim ne babam ne oglum ataerkil olmadi Esim yer supurur, yemek yapar, oglum copleri atar, sofrayi kurar vs vs kardesimle babam da ayni sekilde evlerinde is yapar, eger ailenizde esinizle is bolumi varsa cocugun dogali bu olacak zaten Mesela oglum 8 yasinda falandi arkadaslarindan duymus bana sasirarak sordu "anne biliyo musun bazı evlerde anneler yemek yapiyormus " diye

Aslında kadın hormonları annelik için temel hazırlar ama ilginç bir durum. Bence bir doktora gidin sebebi ne olabilir öğrenmek lazım.

Ayy bir ben değilmişim bari

O size değil bi süre sonra siz ona bağlı olacaksınız Zaman.. bu hemen olmayacak. Bi doğsun, bi gülücükler atmaya başlasın.. Bakın kızım şuan needeyse 3 yaşında Bazen anlamsızca onu izleyip Allahım bu benimmi diyorum Benmi büyüttüm diyorum Bi insanın başarabildiği en güzel eser bence küçücuk bir bebeği büyütmek. İyi şeylee düşünün. Ben hep kızımla el ele gezdiğimizi hayal ederdim. Gelecekte kahve içip sohbet etmeyi falan. Benim kanımdan beni en çok seven canlı işte. Onu siz yetiştirip siz şekil vereceksiniz ötesi varmı. Annenizle bu baginizin olmayisi anneniz yuzunden. siz böyle olmayi secmek istemiyorsunuz bence. zamana birakin. zaman en guzel ilaç inanin

Benim tek tavsiyem artık bebek olayından uzaklaşmanız gerekliliği. Boşverin arkadaşlara rezil oldum falan vs. Çıkın yürüyüşünüzü yapın, takın kulaklığınızı güzelce dolaşmanıza gezmenize bakın. Sinir krizi vs önemli değil bu aşamada, bence kocanızı kıramamışsınız ama ona da bebek olduğu için ciddi bir kızgınlığınız var. Önce o kızgınlığınızı atmanız gerekiyor, tamam ciddi bir karar ama eşinizi çok mutlu ettiniz bence hamile kalarak. Fedakarlık yapmayı kabul etmişsiniz eşiniz için, bunu içinize sindirin, ve yaptığınız fedakarlıkla gurur duymalısınız.

Hayatımdaki herhangi bir değişiklik beni çocuk sahibi olmaya yöneltmeyecekti. Hayatımdaki bir problem veya eksiklik değildi benim çocuk istemememin nedeni. Ben ta lise yıllarımda derdim ben anne olmayacağım diye. Çok çocuk seven anaç bir karakter değilim. Kariyerimde ilerleyeyim, eşimle bol bol zaman geçirip paylaşım yapayım, arkadaşlarımla vakit geçireyim, bol bol gezeyim, okuyayım, izleyeyim, sıkı çalışıp iyi eğleneyim, yaşadığımı iliklerime kadar hissedeyim... Yaşamdan beklentilerim bu şekildeydi. Kafamdaki ideal yaşamın içinde çocuk yetiştirmek yoktu.

Saygı duyuyorum size, elbette makul sebepleriniz vardır. Ve her kadın anne olmalıdır görüşünde değilim. Ancak lütfen yardım alın şu haliniz lohusalıkla birleşince o çocuk zilyon saat ağladığında 20 dk bir kalktığında olacak olanları düşünmek istemiyorum. Allah korusun. Lütfen yardım almaya başlayın.

Size iyi gelecek birisi varsa o olsun tabi ki. Yemeniz içmenize yardımcı olur. bakımınızı yaparken çocuğa göz kulak olur. Ama böyle biri varsa tabi. Biz de yalnız kalın denmesinin sebebi genelde kadını orasından burasıdan çekiştiren, sütünü sorgulayan, bunaltan aile bireyleri. sizin gibi hele öncesinde buhran da geçiriyorsanız birinin yanınızda olması çok da faydalı olur. Her iki doğum şeklinde de ister istemez acı sızı oluyor. Yardım ve şefkat göreceğiniz bir yakınınız varsa güzel olur. Bu arada hissettikleriniz gayet normal, kendinizi suçlamayın. Hayırlı sağlıklı doğumlar dilerim G

Allah Allaah ilginçsiniz. Koskoca cenab-ı Allah'ın kime verip kime vermeyeceğine siz mi karar veriyorsunuz? Kadın belki korunurken gebe kaldı. Sizin çocuğunuz olmuyor diye insanlar depresyona giremez mi?

İyi de bu benim fikrim hanımefendi sizi neden bu kadar rahatsız etti kaldı ki konu sahibini bu kadar rahatsız etmiyorken bence saygı çerçevesini aşmasak daha iyi olacaktır. Konuda korunduğu ve başka çocuğu olduğu yazmıyordu herşeyimiz evliliğimiz sağlığımız maddiyatınız iyi ama ben hamileyim diye sinir krizi geçiyorum diye bir algı oluşmuş olamaz mı bende! Siz ve sizin gibiler ne biz ve bizim gibileri anlarsınız nede biz sizin gibileri anlayamayız. Konu dışına çıkmamanızı tavsiye ederim..

Haklısınız bu konuda ben de çok şükrediyorum fiziksel anlamda çok rahat geçiyor, midem bile bulanmadı. Bir de bu bebeğin her şeyi hissediyor olması sorunsalı kafamı karıştırıyor. Şimdi bu çocuk biliyor mu benim istemediğimi bilmiyor mu? Bir de hamilelik boyunca depresif ve stresli olan annelerin çocuklarının daha melankolik, duygu durum bozukluklarına daha yatkın olduğu söyleniyor. Dolayısıyla bu da beni demoralize ediyor ve artık her düşündüğüm her yaptığım bebeğe zarar gibi gelmeye başladı. T TheKnack Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Mistralgagnantın konusu yüzünden banlanmıştım. Boşlukları sorgulayınca suçlu ilan edilmiştim. Birde güzel linç etmişlerdi. Eğer bu kişiler tek bir şahısla bağlantılı ise burada insanları böyle hassas bir konuda birbirine düşürüp bundan zevk alan bi manyak olmalı. Başka açıklama bulamadım.

Bence bencilsiniz soyleyecek bisi yok baska.

Ben çocuk diye delirip iki çocuğumuda iple çektiğim için ne söylesem bilemedim ama doğumdan sonra lohusalık çok zor gelmişti bende ikisinde de depresyona girdim bence sizin yardım almanız gerek birde doğumdan hemen sonra bebekle yakından ilgilenecek bir yardımci olsun yanınızda ve lohusalıkta da yardım almaya devam edin herşey iyi olacak deyin vardır bunda da bir hayır belkide tahmin ettiğinizden daha kolay olacak herşey benim iki numaram çok uslu bir bebekti hiç yormadı beni iyi düşünün iyi olsun artık olmuş gelmiş bubsaatten sonra istemiyorum demeniz biraz mantıksız alışmaya ve pozitif olmaya çalışın yakın olsaydık ben bakardım ilk günler minnoşa bebekleri çok severim

Siz bebek istiyosunuz diye herkesin istemesini bekliyosunuz evet yorumunuzdan direk çıkan bu gidin kendi mesajınızın iticiliğinin bir farkına varın önce.

Siz çok istediniz zor sahip oldunuz diye herkes sizin gibi düşünmek zorunda mı, ya da istemediğinde size ayıp olur diye susmak zorunda mı? Herkesin aklı fikri duyguları var, yargılama hakkına sahip değilsiniz, asıl sizinki ayıp.

Yani ne desem bilemedim. Eşin seni seviyor, bebek istiyor, belli ki sorumlu bir baba olacak, maddi durumda varsa, Allah aratmamış olmuş. Tüp bebek forumuna bir baksana insanlar senin yerinde olmak için neler vermezdi Şükret bence.

Hamileyken bende alışamamıştım. hatta hamile olduğumu bile unutuyordum. (Bebek olmuş 7 aylık ben hamile olduğunu unutuyorum) neyse.. doğdu. en iyi arkadaşım kızım. hatta bazı çiftler tatile gitmek için yada gezmeye giderken çocuğu bırakır ya biz 1_2 defa bıraktık; gerçektende bir boşluk oluyor. eksiğiz gibi hissediyorum.

Tesekkur ederim haklisiniz cocuklari cok seviyorum bir cocugun uzulecegi ihtimali bile beni gercekten cok uzdugu icin dan dan yazdim sanirim.. ozur diliyorum kalp kirdiysam kusura bakmayin

Herkes aynı olmak zorunda değil ki. Belki de insanlar zaten o söylemlerden dolayı etkilenip, hamile olduğu öğrendiği an deliler gibi sevinçli davranıyor, psikolojik belki de. Sizin karakteriniz baska, cocugunuzu seveceğinize alısacagınıza eminim. Zaten hayatı tümden değiştiren bir olay, hemen alışamayabilirsiniz. Kendinizi suçlamayın, zaman alsa da sonu güzel olacaktır

Ben çözdüm şuan 6 yaşında Önceki

Evet bebek biliyor ve hissediyor ama siz de kafaniza bir de bunu takmayin Bebegin saglikli olmasi icin sizin sakin kalabilmeniz lazim, psikolog destegine devam edin, yapabiliyorsaniz meditasyon ve hamilelik yogasi yapin, mumkun mertebe sakinleyin ki bebeginiz de bu stresi yasamasin TheQueeninthenorth

Evet keske olsa. Klavyemizin, agzimizin bir ayari olsa.

Bunu evlenmeden önce eşinizle konuşmadınız mı? Kaçıncı hafta bilmiyorum ama zorla değil çocuk büyük sorumluluk. Ben gerçekten istemiyor olsaydım doğurmazdım galiba. Ayrıca çocuk sahibi olmak ne kariyere ne de gezmeye engel.

Psikiyatrik destek almaya başladım. Doğumdan sonra hemen ilaç başlayalım dedi doktor. Şimdilik sadece psikoterapiyle, haftalık seanslarla idare etmeye çalışıyorum. Pek de umudum yok ama ilaçsız geçmeyecek gibi. Teşekkür ederim.

Uyduruk adresler ile üye olduğunuz için hesabınız her seferinde pasife düşüyor ve gidip yeni üyelik alıyorsunuz.

Hay agzin bal yesin Taviz veremeyecegim diyorlar bir de. Ne tavizi yahu, bizi birbirimize baglayan ne var da taviz verilecek? Keske agizlarin klavyelerin bir ayari olsa

Teşekkür ederim ben de sizin için dua edeceğim, inşallah her şey gönlünüzce olur Önceki

Foruma değil de Bdv'a takılmak, bazen burayı okuyunca enerjim çekiliyor gibi geliyor. Bir ara bu bölüme hiç bakmadım, kafam rahattı ama nasıl bir şeyse çekiyor yine gelip dert okuyorum.

Şu düşük yapmalı konusu trend olduktan sonra ilgimi çekmişti neymiş diye biraz okuduydum, üstüne çok gitmişlerdi son sayfalarda, üzülüp geçmiş olsun diye mesaj atmıştım düştüm yani ben Sonra ipek ongun kitaplarına dair bi geyik topiğinde o da vardı, kitapları da ayrıntılarıyla biliyodu ha şaka maka

bana da bir cevap verseniz... özel mesajlarınızı bir kontrol edin lütfen

Doktorunuzun dediği gibi hamilelik depresyonu bu evet gayette normal bir şey. Doğduğumuzdan bu yana o kadar olumlu ve olumsuz şeyler görüp duyuyoruz ki hepsi bilinçaltımıza işliyor. Saçma sapan hikayeler, çocuk bakmak çok zor hayat zor, aman şu şöyle bu böyle, sadece evlilik değil her konuda çeşitli şehir efsaneleri... çok etkileniyoruz aslında ama farkında değiliz. Vajinismus bile bundan olmuyor mu. Bende evlenirken yaşadım mesela çok istediğim halde stresten depresyona girmiştim. Düğün günümde inanın zombi gibiydim. Nasıl olacak, ne olacak, ya kötü olursa düşünceleri beynimi sarmıştı, duygularımı bastırmak zorundaydım ve bu beni daha da kötü yapıyordu. Böyle olmak beni suçlu hissettiriyordu, etrafımdakiler gülsene biraz ne bu halin diyordu. Çok zoruma gidiyordu. Şimdi evliyim çok mutluyum o korkularım o günlerim geride kaldı gitti. Kimse kimsenin içini bilemez kendinizi hiç suçlamayın gayet normal şeyler yaşıyorsunuz. İnsanların size öcü gibi bakmasına aldırış etmeyin. Hal bilmez, ahval bilmez ger zekalıları da anlamıyorum. Her şeyin bir kıstası var sanki ona göre davranacağız gibi bekleniyor öyle bir şey yok sizde kendinizi buna şartlarsanız daha kötü olursunuz. İçinizden geldiği gibi yaşayın her şeyi. İlk önce kendinizi sevin kabullenin ki sonra bebeğinizi kabullenebilesiniz. Bırakın ne derlerse ne düşünürlerse düşünsünler. Dün böyle hissediyordum, bugün de böyle? Kime ne? Size tavsiyem insanlarla biraz daha az görüşün bu süreçte. Daha çok eşinizle birlikte vakit geçirin. Biraz kendinizle başbaşa kalın, kafanızı dinleyin. Uzman yardımı alın. İnanın her şey daha güzel olacak. Bide siz asla merhametsiz, ruhsuz değilsiniz. Aksine çok daha ince düşünceli, duygusal, kontrolcü bir insansınız. Doğurup doğurup sokağa salanlar, çocuğuyla ilgili hiçbir şeyi takmayan kafası baya rahat anneler mi çok duygu yüklü şimdi? Bence değil. Siz anne olun bakın onun kılına zarar gelmesin diye neler yapacaksınız. Hatta pimpirikli bir anne olacaksınız ben söylüyorum. Firdevs Yoreoglu Sen Bihter Ziyagilsin aptallık etme! Anneler

Uzman yardımı almaya başladım Alys

Hanımlar naçizane fikrim gerçekten kimse sizin cahil olduğunuzu ya da sadece tüp bebek forumlarında var olmanız gerektiğini düşünmüyor. Sadece bebek sahibi olmayı istemekler istememek çok zıt duygular ve diğer tarafla empati kurmak ona çözüm önerisi getirmek için gerekli olsa bile direkt olarak sorunun çözümü olmuyor. Çünkü sizin için dünyanın en büyük lütfu olan olay diğer taraf için dert. O yüzden bebek sahibi olamamanın çok daha kötü olduğu, bunun için yıllarca uğraşanlar olduğu, şükredilmesi gerektiği gibi söylemler irrite edici olabiliyor. Öbür türlü düşünüp canınızı sıkmayın, selametle.

Vay canına bu ayrıntıları bilmiyodum ben, şöyle bir kocişimiz olmadı beh. Evleri de bahçeli falandı o zaman, yatağa gelen portakal sulu kahvaltı falan dizi gibi konuymuş, içinde beş ayrı çekim yapılan kiralık villalardaki zengin dizisinin senaryosu gözümde canlanmaya başladı bile

Mutlu mesut poncik hamile olmamak utanılacak birsey degil. Heleki beklenmedik bir hamilelik ise inanın güle onaya buna sevinmedigine şaşırmamak lazim. Cünkü büyük bir sorumluluk. Cocuk istememe sebebinizi bilmiyorum. Ama madem aldırmadiniz etrafa mutlu hamile rolü oynamaktansa psikolojik destek almaniz daha iyi olurdu. Korkmak normal, emin olmamak normal. Cok insani duygular yaşadıklarınız. Ve bence bir depresyonu felan engellemek adına psikolojik destek alin. utanılacak birsey yok bunda.

Ben çok isteyerek hamile kaldım ama öğrenince şimdi ne olacak dedim. Onu kucağına aldığın an doğumda çektiğin tüm sıkıntıları unutucaksin dediler. Ne yalan söyleyeyim öyle de hissetmedim. Kayınvalidem yardıma geldi. Sanki annesi o, bense ablasıyım gibi hissediyordum ama ne zaman iletişime başladık, beni diğer insanlardan ayırdı ben anneliği o zaman hissettim ki ben kendimi anaç bir insan olarak tanımlarken böyle oldu. Kendinize zaman tanıyın. Tüm kadınların ayakları yerden kesiliyor, ben neden böyleyim diye kendinizi suçlamayın. Dogumdan sonra da aynı hisler devam ederse paniklemeyin. Yardim almaktan çekinmeyin, mükemmeli oynamaya calismayın, hislerinizin üzerine uzun uzun düşünmeyin. Simdi elinizi karnınıza koyun, panik yapma bigün aynı frekansı tutturacağız deyin. Hem kendinize, hem bebeğinize...

Kitap tavsiyenize teşekkür ederim okurum belki ama o çocukları anlamak için okumama gerek yok. Annesi tarafından her türlü şiddete maruz kalmış, başı bir defa bile okşanmamış bir çocuk oldum ben. İsteseydim bende o sevgisiz büyüyen çocukların dili olur burda anneme hayata herkese öfkemi kusardım ama yapmadım. Neden biliyor musunuz? Kimsenin acısı bir başkasının canını acıtınca hafiflemiyor. Benim yaşadığım hayatın zorluğu başkasını fütursuzca yargılama hakkını vermiyor bana.. Ha şöyle bakın isteyince ne de güzel yumuşatıp yazıyorsunuz cümleleri aynen devam dan dan yazmayın kimsenin kalbini kırmayın. Her doğru olan her yerde söylenmez. Ki yazdıklarınız sizin doğrunuzsa genel bir doğru değilse hiç söylenmez. Dua edin konu sahibine. Bende ikinize selametle

Kesinlikle madem bu kadar çocuk konusunda katılar bir ton korunma yöntemleri var.. Ne kendilerine eziyet çektirsinler ne o çocuğa nede günaha girsinler. Daha çok şey derdim bebeğini kaybetmiş biri olarak ama gerçekten değmeyecek.

Yanliz gercekten o uyeyse insallah hamile degildir, ciddi ruhsal sorunlari var demektir

Yarım kalmıyor inanın, tam aksine tamamlanıyorsunuz. Çok sevdiğim bir söz var der ki, yeryüzünde bir çocuk doğduğunda bir de kadın doğar. Gerçekten öyle. Doğum yaptığınızda tüm geçmiş korkularınız, travmalarınız, aslında hiç farkında olmayıp hayatınıza yön vermiş şeyler, bilinçaltınızda gizli saklı tuttuklarınız her şey gün yüzüne çıkıyor. Daha anlamlı hale geliyor her şey. Doğum olayının kendisine zaten hayranım. Doğanın bize bahşettiği müthiş bir olay doğum, bir lütuf, bir mucize. Bir de bebek olunca tamam illa ki zorlanmalar oluyor, sorumluluk büyük ama hala gezip tozabilirsiniz, ilk birkaç yıl dışında yapmak istediğiniz her şeyi hala yapabilirsiniz. Misal ben, bebeğimin doğduğunun 5. günü gezmeye başladım. Başlayış o başlayış. Bebeğimde alıştı bu işe, sürekli gezmek istiyor. Öyle bize dayatıldığı gibi sürekli evde çocuk bakmak zorunda değilsiniz. İnanın kafanızdakinden çok daha güzel olacak :)

Anlıyorum, siz de ve sizin gibi birçok kadın da anne olmak istiyor ve olamıyor. Sizin için üzgünüm. Ama ben de istemiyorum ne yapayım. Sizin veya aynı durumdaki diğer kadınların anne olamaması benim suçum değil ki. Yokluğu daha mı iyi olurdu demişsiniz, hiç anne olmak istemeyen benim için hamile kalmamak daha kolay olacaktı.

herşey o instagramda methiyeler düzenlerin gösterdiği gibi olmuyor. Bazı şeyleri yaşayarak öğreneceksin başka çözümü yok bunun. O bebek sevdiğin adamdan ortak parça öyle düşün

O zaman gelecek bebeği kabulleneceksiniz Red edip hayatınızı cehenneme çevirmiyeceksiniz, red ederek işi yokuşa sürü realiteden kaçmayıp, olan biten herşey kabulün deyip ruhunuza daha çok eziyet etmeyeceksiniz,

Peki hiç uzman yardımı almayı düşündünüz mü? Bunu ilk bu duyguları yoğun olarak hissettiğinizde yapsaydiniz sizin için de bebeğiniz için de çok iyi olurdu. Siz doğduktan sonra onu çok seveceksiniz onu eşinizden bile sakinacaksiniz buna inanıyorum. Ama ilerde kendini bilmezin biri bunu çocuğunuza isteyerek ya da istemeyerek söylerse o zaman çocuğunuz bunu unutmayacak. Yakınlarımda da benzer bir durum olmuştu hatta sizinki kadar ciddi bir durumda değildi. Ama o çocuk 20 yaşına geldiğinde bile bunu hep dile getirdi zaten ben istenmeyen bir çocuktum diye. Ben de duydukça çok üzülürüm. Ben çocuğunuzun o günlerini düşünerek kendimi ifade etmek istedim. Bundan sonrası için kendinizi anne olmaya zorlamayın bu süreç kendiliğinden gelişir kimsenin karakteri diğeriyle aynı olmaz. Ben de bebeğim olacak diye havalara ucmadim çok normal hicbir şey yokmus gibi bir hamilelik geçirdim ama çocuğum duyduktan sonra herşey çok baska oldu. Kızımın bir süre hastanede yatması gerekiyordu. Yoğun bakımda yanında kalamazsiniz eve gidin biz herşeyiyle. ilgilenicez dediler. Ben burda bekliycem kızıma süt vermem lazım burda koltukta oturur beklerim dedim ve onu hastanede yalnız birakmadim. Ben sizin de bunu yaşayacağıniza inanıyorum ama muhakkak uzman desteği almanızı da

Ben de mesela korkuyorum hasta olsa naparım diye. Sizin bu durumda hisleriniz ve tepkileriniz nasıl oluyor? Tam olarak ne zaman benimsediniz çocuğu, ne zaman sevdiniz? Led_BiR_Vele_DisTiri Amaaaan Zırt! tek ayak

Doğduktan sonra emek verdikçe sevdim ben çocuklarımı, hatta iki numara doğduğunda büyük çocuğumu hastaneye getirdiler. Bu yeni doğurduğumu ilki gibi sevmiyorum ilkine içim kaynıyor diye düşünmüştüm Eşime anlattım o çok şaşırdı, odaya girdiğinde acı içindeydin hemşireler haline üzülmüştü, asansörde çok zordu doğumu deyip durmuşlardı ama sen bebeği soruyordun mama vermediniz di mi oğlum nerde, emzirmem lazım süt inmesi lazım deyip duruyordun, ezelden seviyormuşsun gibi gelmişti hayran kalmıştım anneliğe/anneliğine dedi. Halbuki ben hiç öyle hissetmiyordum. Sadece yoğun bi sorumluluk hissediyordum hepsi bu. Emek verdikçe o bağlandıkça sizi istediğini görünce siz de onu çok seveceksiniz, şimdi sevmeniz gerekmiyor bana göre.

Tabi istemiyorum. Merhametli, farklılıklara saygılı, duyarlı, kültürlü bir birey yetiştirmek istiyorum. Zaten bakabilir miyim, yapabilir miyim tarzı korkularım yok. Biliyorum zorlansam da gayet iyi bakar büyütürüm. Benim korkum bu süreçte kendimi kaybetmek.

Nasil davrandıklarıni az cok tahmin edebiliyorum. İnsanlara depresyon geçirdiğinizi, panik atak geçirdiğinizi felan anlatsanız size deli gözü ile bakıyorlar nerdeyse, halbuki beden gibi "zihnimiz" de zor zamanlar geçebilir. Bizim toplumda herkes gibi olmayan birine iyi gözle bakılmaz. Şu meşhur elalem tayfası icin onun yüzünden hayatımda yerr vermiyorum. Size tavsiyem: Empati yoksunu veya dar görüşlü insanlarla hissettiklerinizi paylaşmayın. Bunu güvendiğiniz insanlarla ve terapide sınırlı titun şimdilik. Bütün gücünüz kendi sağlığınıza odaklı olsun, elalemin salakları ile uğraşmayın hiç.

İkinci bebek korunurken oldu Beklenmeyen bebekleri kabullenmek zor oluyor Zaman gerekiyor benim ikinciydi sanki hamile değilmişim gibiydi Pek hayatımıza giremedi hamilelikte Doğunca evet ikinci kere anne oldum dedim İlk bebeğe hamile kalıncada zor olmuştı düşünce ama çok üzüldüm Kendinizi yıpratmayın bu sizin elinizde değil Demekki bilinçaltında aşamadığınız şeyler var Bebek bir yıl çok bağımlı olsada büyüdükçe yükü azalıyor özgürleşiyor Sevmek için zorlamayın içinizden geldiği gibi hamileliği yaşayıp destek alın doğduktan sonra yavaş yavaş düzelecektir

Öncelikle hamileliğiniz hayırlı olsun, sağlıcakla kucağınıza almanız dileğimle. Bence sz kendinize biraz zaman tanıyın, bebek doğunca inanın duygularınız değişecektir. İlk başta kabul etmeme olacaktır ki, sizde bunu seziyorum günler geçtikçe duygularınız mutlaka değişecektir. Tek tavsiyem mutlaka yanınızda bir yakınınız olsun ki her yardımcı olur hemde size destek sağlar.

Şimdiden travmayı yaşadı çocuk. Istemiyorsan doğurma. Mecbur değilsin. Ileride daha büyük problem yaşarsın. Her kadın anne olacak diye bir şey yok.

20 yaşında konservatuar öğrencisi küçük bir kız çocuğu diye düşündüm ben. Harry potter izliyor, ipek ongun okuyor. Ergenlikten çıkamamış henüz.

size bir video onereyim, ingilizce orjinal dilinde, TR altyazisini secebilirsiniz Let's talk parenting taboos

Haklısınız evlenmeden önce konuşulması lazımdı ama hiç konuşmadık. İkimiz de bulutların üzerindeydik o dönem çocuk hiç aklımızın ucundan geçmedi. Maalesef öyle bir hata yaptık. Daha sonra evliliğin üzerinden zaman geçince o istemeye başladı ben istemiyordum. Baba olmak onun da hakkı olduğu için boşanmayı teklif ettim başka biriyle evlenip çocuk sahibi olabilir diye ama o bunu istemedi. Daha sonra da çocuk konusunu hiç açmadık ta ki hamile kalana kadar.

Evet ikiz annesiyim hatta üçüz olacaklardı biri 8. Haftada aramızdan ayrıldı. ikizlerimde allah bağışlarsa 16 aylıklar. Sosyal hayatım bitti mi hayır. İşe devam ediyormuyum evet ve 28. Günde çalışmaya başladım. Lgs gibi ciddi bir sınava öğrenci hazırladım... vs. Annem en büyük yardımcım ve destekçim. konu sahibide kendini bu şekilde motive etsin. Şuan evet belki çok yoruluyorum ama onların bir gülüşünü dünyaya değişmem. Ve dipnot:tr deki doktorların çoğu evlenme. çocugun olmaz ve iki hormon 0. Rahim ince senden olmaz cocuk. Yumurta naklı bile yapsan %30 denen biriyim. çok çabaladım çok arastırdım ve doktorlara hastalıgın tedavısını anlattım. Şimdi benim gibi biride bu konuyu görüp yorum yazarsa AFERİN DEMEZ YANİ. SAHİP OLDUKLARINIZIN DEĞERİNİ KAYBEDİNCE ANLAYAN BİR TOPLUM OLDUĞUMUZ İÇİN BENİ ELEŞTİREN VE BEĞENMEDİM ATANLARA DA ÇOK GÖRMÜYORUM

Keşke. Bu konudaki en büyük pişmanlığım. T TheKnack Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Canim benim ablam yıllarca uğraşdi döktükleri paranın haddi hesabı yok. Çok şükür kavuştuk evladına aşık doğduğunda 7 kurban kestik o kadar istenen bir bebekti Ama şimdi günden güne eriyor sürekli ağlıyor ben bakamıyorum diye hayatim bitti diyor Seni çok iyi anliyorum gerçekten büyük sorumluluk

Çok güzel şeyler yazmışsınız çok teşekkür ederim

Hayır aksine eşiniz bebeğinizi sevdikçe siz de eşinizi daha çok seveceksiniz, o da sizi, böyle bir kısır sevgi döngüsüne gireceksiniz :) İkiz+1, tam 3 çocuk annesiyim. Görünce aşık olmak, karnımı severek konuşmak gibi şeyler olmadı. Zaten çok da çocuk sevmezdim. Pek bir şey ifade etmezdi çocuklar. Buna rağmen 3 çocuk annesi oldum ya:) Ama evlatlarımı öyle çok seviyorum ki, aklım çıkıyor. Küçüğüm bebek henüz, bir tatlı ki Durumunuza saygı duyuyorum. Ama anlamıyorum. Bu kadarı fazla gibi geldi bana. Dolayısıyla yardım almanız çok mantıklı diyorum ben de. Devam edin. Doğum sonrası için de faydası olacaktır. Zaten sonra birbirinizi tanıdıkça bağ kuracak hayatınızın vazgeçilmezi ilan edeceksiniz onu. Ve.. Herkesin yaşantısı farklı. Maddi manevi yaşayışlar nasıl nedir bilmem ama kendimden örnek vermek isterim. Kısa bir dönem sekteye uğrasa da hayat asla bitmedi. Çocuklar gezmeye film izlemeye tatile işe güce sosyalliğe romantizme hiç bir şeye engel olmadı. Biraz da insanın kendi elinde emin olun. Siz süreci nasıl yönetirseniz büyük ihtimalle kontrolü elinizde olan bir hayatınız olacaktır. Sağlık olsun

Ben kontrolcu bir insanim. Hayatimda kontrol edemedigim, planlarim disinda gelisen olaylar beni cok endiselendirir. Kaygi duzeyi yuksek bir insanim. Bu yuzden oglumla ilgili en ufak bir olumsuzluk beni hemen alt ust edebiliyor. Aksi gibi oglum cok kez dustu, kafasini vurdu, besin alerjileri yasadi, daha 2 aylikken idrar yolu dnfeksiyonu sebebiyle hastanede yatti. Daha gecen cuma ayagina cay dokuldu 2. derece yanik olustu vs... bunlarla cok zor mucadele ediyorum. Bu konuda yardim almam gerek, o yuzden nasil relax anne olunir noktasinda size tavsiye vermekten uzagim. Lakin sunu soyleyebilirim, hamileyken oldugumdan daha guclu hissediyorum cunku biliyorum ki oglum bana guveniyor. O bana benim kendime guvendigimden daha cok guveniyor. Onu rahatlatabilen tek sey benim dogdugundan beri. Cok minikken mememi ariyordu, simdi bilincli olarak, anne diyerek bana siginiyor en zor anlarda. Bu insana ciddi bir guc ve moral oluyor. Evet diyorsun ben onun annesiyim, onu bir tek ben avutabilirim. Dolayisiyla benimseme ve aradaki ozel bag aslinda dogdugu andan itibaren olusuyor. Biraz aci biraz tatli ama essiz bir bag... kucagina alir almaz mucize bekleme dememin sebebi o. Insan eger merhametli ve vicdanli biriyse, ne kadar agir buhran geciriyor olursa olsun seviyor, baglaniyor emek verdigine. Sadece zaman lazim, yasanmislik lazim. KARACAY

Çocuğunuzla sağlıklı iletişim kurabilmeniz için destek almanız şart. Herşeyiniz tamken istememenizin altında bişey yatıyor belli ki. Onu çözemezseniz ağladığında uykusuz kaldığınızda daha büyük bi kriz geçirebilirsiniz.

Ay bi de epey tartışma çıkmıştı bir sürü ajitasyon yapmıştı konuda uzun zamandır böyle troll gelmediydi, en son zeynepguven falan hatırlıyorum ben. Hatta ben de üzülüp mesaj atmıştım tanımadığım halde, üzme kendini sağlığına dikkat et falan demiştim saf gibi, millet gerizekalı gerizekalı davranmaktan ne anlıyor bilmiyorum. Sonradan bir süre geyik topiğinde falan takıldıydı. Hırsız hikayesi gibi böyleleri yüzünden gerçekten derdi olana da inanmayacağız bu gidişle. Her konunun ilk sayfalarına ellerinde mercekle damlayıp o fake bu fake şu fake diyenlere kıl olurum normalde ama böyle yapan hatunlar da haksız değilmiş yani.

Öyle travmatik bir çocukluk yaşamadım ben aslında. Kötü bir ailede de büyümedim. Annem babam beni çok seviyor ve benimle ilgileniyorlardı ama bazen annem çok kontrolcü davranıyordu. "Perdelerini aç böyle daha iyi, o renk sana daha çok yakışıyor onu giy, onu içme bunu iç daha iyi..." bir noktada bunaltıyor. Ben büyüdükçe bu huyundan vazgeçti yavaş yavaş. Ama ben o dönemde anladım ki ben pek kısıtlamaya gelemiyorum. Dediğim gibi annelik duyguları da pek içimde yok.

Üzülme canım konu fake:)

19. haftada. Belki o dönem benim de yapmam gereken sonlandırmaktı ama yazımda da dediğim gibi gözle görülür bir pürüz yoktu öyle olunca da aldırmak haksızlık olur, yazık olur gibi geldi. Alışırım diye düşündüm ama pek öyle olmadı maalesef. Evlenmeden önce konuşmadık maalesef bunu yapmalıydık. Daha sonra tartıştık bu konuda çokça. Hatta boşanmayı teklif ettim sonuçta çocuk sahibi olmak onun da hakkı başka biriyle evlenip çocuk sahibi olabilir diye. İstemedi. Daha da hiç konuşmadık bu konuyu. Çocuk çok vakit alacak açıkçası nasıl engellemez beni bilmiyorum.

Teşekkür ederim, umarım dediğiniz gibi olur. Ben de pek çocuk sevmem. Yani çocukları sevmiyorum manasında değil de hani birçok insan çocuklara özel bir sevgi besler ya bende ondan yok. Pek gürültülerine tahammül edemem.

İnsanlık hali. Bence suçluluk duymanın anlamı yok. Ben ilk hamileligimde bir kac stresli hafta yaşadım. Türkiyeden dönerken bir sinir krizi geçirdim. Ağlayıp duruyorum. Neden ağladığımı da bilmiyorum. Orda ablam canımı sıkmıştı. Bütün ucak yolculuğu (3 saat) ve kendi evime varana kadar ağlayıp durdum. Yazık eşimde çekip durdu. Sonuç olarak yapacak birsey yok. Başkaları da şahit oldu duruma tabi. Bence ne için suçluluk duyulur? Elinizde olup, bilinçli bir şekilde yaptığınız birşey için suçluluk duyabilirsiniz. Mesela gidip birine zarar verdiniz. Ama burda durum öyle değil. Tek zarar verdiğiniz insan sizsiniz. Sırf başkaları durumu fark etmesin ve yargılamasın diye tüm olumsuz duygularınızı bastırmışsiniz ve bu patlak verdi. Elinizde olsa kriz geçirmeyi engellerdiniz elbet veya birinin görmediği bir yerde olurdu Kendinizi suçlamayın. Tüm bunlar sizi ne kötü insan nede kötü anne yapar

Yani gerçekten bazen bu foruma takılmakla iyi mi ediyorum bunu sorguluyorum.

Ozaman korunanydın bu beden senin

İlk konusundan itibaren fake diye kibledim. Ama sağlam fakemiş uzun süre takıldı buralarda yakalanmadan. Hatta kendisine de yazdım inanmıyorum konularına diye Çok belliydi bence.

o konu fake miydi? ya iyi kandırılmışız öyleyse ben cidden inanmıştım.

Doktor ağır geçen bir gebelik depresyonu olduğunu söyledi. Bebek doğar doğmaz ilaca başlayalım dedim.

Ben isteyerek hamile kaldığım halde ne hamilelik döneminde ne de lohusalığımda anneliği hissedemedim. Hani bazı anneler diyor ya "bebeğimi kucağıma alır almaz aşık oldum" diye. Değil aşık olmak kucağıma almak bile istemedim. Sonraki üç ay da çok zor geçti. Muhtemelen siz de buna benzer bir sürecten gececeksiniz. Size tavsiyem destek ve yardım alın. Dogumdan sonra da bebeğe alışıncaya kadar yanınızda biri olsun.

Hiçte acı duymamıştım benm annem beni istememiş bunu da hep söyler. Sadece aldıracak parası yokmuş. R Rosalind

Siz sorumluluk alip yinede randevulara gitmissiniz. Eltim dussun diye kendini paraladi son aya kadar. Neler yapti neler. O hamilelik laflarina kanmayin. Suan cocugu kimselere vermiyo. Cok seviyo. Insan dogupta kucagina almadan nasil biseye sahip oldugunu anlayamiyo. Eminim seveceksiniz. Karninizda tasidiginizla kucaginiza aldiginiz farkli iki bebek gibi gelecek.

Aynı şeyleri yaşayan biri mi? Dediğim gibi dışarıdan ara ara okuyorum burayı ama üyeleri aklımda tutacak kadar haşır neşir olmadım. Benzer yollardan geçmiş biriyse iletişim kurmak isterim. T TheKnack Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Okurken dedim ki ne kadar bana yakın biri. Cocugum yok hamile değilim ama sanırım öyle birşey olsa sizin anlattiklarinizin aynısını yaşarım. Hislerimiz kontrol edemiyoruz lütfen kendinizi suçlu hissetmeyin. Hatta bu kadar negatif olmanıza tagmen herşeyi doğru yapmaya çalışmanızı ben takdir ettim. Zayif biriyim falan da demeyin, ben de iki kere sinir krizi geçirdim ve insan icindekileri biriktirip aniden patlayabiliyor. Bunun güçlü veya zayıf olmakla alakası yok. Terapi alsanız olmamz mi acaba, akraba eş dost iyi güzel de pek dinlemeyi bilmiyor insanlar. Umarim çok mutlu olursunuz

Yahu siz yaşadınız mi ki böyle konuşuyorsunuz yokluğu ne kadar zorsa istenmiyen bir bebegi doğurmakta o kadar zor siz ve sizin gibi düşünenler hepiniz buraya bakın sizde artık su triplerden çıkın ya Yaşadım konu sahibinin dediğini bende yaşadım 3. çocuğu hicmi hiç istemedim korunuyordum spiral ve pro ile oldu nasil olduysa oldu Rabbim verdi size vermeyen Rabbim bana verdi imtihan etti siz olsun diye ağlarken ben geri alsın diye ağladım icimde bir ur gibi büyüyordu o büyüdükçe ben hastalanıyordum son 3 ayımı yatarak geçirdim bu yaşadıklarımı bi ben bilirim bir Allah...

Benzer seyleri yasayanlari biliyorum. Suclu hissetmeyin, hayirlisini dileyin, meditasyon yapin, dua edin. Kolay degil ama ustesinden gelirdiniz cunku farkindalikli bir yazi yazmissiniz.

Buna hemmen yorum yapayim 4 yasi bitmek üzere olan bir tazmanya canavarım var cok çok zor bir çocuk ama temizlik dedim mi kizim da 8 yaşında ikiside yapicak hersey eşit ben süpürürüm oğlum toz alir kizim villada tabaklarını kaldırmayı öğrendiler yatak toplama esyalari ni katlama dolaplarına koymak ikisinin işi ha yarim yamalak oluyor mu evet ama oluyor. Oğlu ma pembe giydiriyorum kızıma da ma bi renklerin anlamı olmadığını öğrensinler doye ve sürekli anlatıyorum evdeki isler sorumluluklar hepimize ait birlikte yapicaz diye Demem o ki asla korkmayın siz nasıl yetistirseniz hangi yoldan giderseniz cocuk onu alıyor bir şekilde gecen oğlum hadi anne tatlı yapalim mi dediğinde iste o zaman dedim tamam ben birşeyler öğretmişim artik

Ya üf bende olmayınca öyle bir koca hep sadece filmlerde olur sanıyorum.

Yoo ben geri çekilme gibi bir Doğum kontrol yöntemi bilmiyorum hanımefendi merak etmeyin. Ama şunu diyim sprial artı kondomla korunup hamile kalan çok var. Bence sizin olmuyor diye bu şekilde olanlarla dalga geçmeyi bırakmalısınız

Benimki de planlı Bi gebelik değildi. Pcos vardı, hap kullanıyordum. Evlendikten 4 5 ay sonra hapı bıraktım. Olacağına dair inancım yoktu. 2 ay sonra hamile kaldım. Hiiiç mutlu olmadım asla sevinmedim. Hep böyle hayatım mahvoldu napcam gezemem uyuyamam kafamı dinleyemem diye karalar bağladım. 1. Ve 2.trimesterde ruh halim böyleydi. Son aylarda biraz daha iyiydim ama hala öyle havalara uçmuyodum bence zaten 9 ay uzun Bi süre. Sürekli havalara uçup mutlu olarak gebelik geçiren yoktur. Yarım dünya olup yatakta ordan oraya dönmek çileye dönmüşken insan mutlu olamıyor ki. Her neyse kızım doğdu, annelik hemen yükleniyor ama amatörlük biraz engelliyor. Bi şekilde aranızda çok güzel Bi bağ oluşuyor. Emzirmek muhteşem Bi şey umarım emzirebilirsiniz uzun aylar aranızdaki sevgi bağı öyle bi güçlenicek ki çelik gibi olucak. Şu an mutsuz olmanız normal. Planlı hamile kalanlar bile Bi afallıyodur çünkü hayatı en çok etkilenen kişi anne oluyor bu yüzden korkular endişeler duymak çok normal. Doğum yaptığınız zaman depresyona girmemek için şimdi ve doğum sonrası psikolojik destek alın mutlaka. Bence çok güzel Bi anne olacaksınız. Görev gibi sağlıklı besledim yürüdüm vs demişsiniz ama bence bebeğinizi düşünmeseniz hiç birini yapmazdınız. O yüzden sadece doğumu bekleyin. Mutluluklar.

Ben amerikalı bir kadının yazısını okumuştum. Kadın çocuğu doğduktan sonra aslında anne olmak istemediğini fark ediyordu. Ama aynı zamanda çok güzel annelik yapıyordu. Ama zamanı geri alabilse asla anne olmayacağını söylüyordu. Ve herkesin annelikten şikayet ettiği bir konuşmada samimiyete inanarak bu duygularını açıkladığı için linç edildiğini söylemişti. Bazı insanlar belli şartlar altında herkes sevinmeli mutlu olmalı diye düşünüyorlar. Kesinlikle öyle değil. Duygularınızı gizlemeyin. Terapi ve yardım alın. Akıllı bir kadına benziyorsunuz bu durumun altından başarı ile kalkarsınız.

Eskinin trollerini özlüyorum ben ya zipzip yaşlar kaç diye yazardı falan. Özlüyoruz zipzip, sen gittin ortalık böylelerine kaldı üff döl israfı diyecem banlanmam işşallah.

Eft tekniği nedir bilmiyorum ilk sizden duydum T TheKnack Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

sinir krizi geçirmedim ama ilk başlarda ben de kabullenemedim. Hormonlar maalesef kötü etkiliyor. Şimdi o dönem neler yaşadığımı yazsam buraya hemen toplaşırlar " yıllarca isteyipte çocuk sahibi olamayanları düşün ve bir sürü lanetleme ":) 30. haftadayım hala kendimi anne gibi hissetmiyorum. Alış verişe yeni yeni başladım. Zamana bırakmak lazım. kendinizi kötü hissetmeyin planlı, plansız hamile olduğunu öğrenen %50 hamile durumu kabullenemiyor. Hele de kariyer planı ya da başka planlar varsa ooo neler neler... ben bebeği 21. haftada ayrıntılı ultrasonda sağlık problemi çıkınca sahiplendim. kendinizi suçlamayın, çoğu anne bebeğini kucağına aldığında bile belli zaman sonra sahipleniyor.

Nasibinizde yokmuş olmamış. Sizin kaybınız var diye başkasına böyle şeyler söylemeye hakkınız yok.

Simdi size bir seyler yazacam hee bende bunu duymak istiodum diyeceksiniz ama.. İnanin plansiz gebeligimde bende aynen siz gibi dogdugu ana kadar kabullenemedim. Gorev gibi gordum her seyi. Ama dogdugu saniye aglamasi, getirip yuzunu yuzume sürmeleri Allahim diodum bir an once temizlesinler versinler onu bana diodumHerkes aninda anne olamio benim 3 cocugun var. Ikizlerim ve oglum inan bana dogumdan sonra hislerim olustu. Simdi once onlarin canlari sonra benim ❤Duzelecek kendini zorlama sonucta sana muhtac bir canli ister istemez benimm dieceksin. Yazarsin buraya hislerini G

Boşuna kendinizi suçlamayın hamilelikte olağan şeyler bunlar çok istenerek oluşan gebeliklerde bile böyle durumlar görülebiliyor geçmişi unutun geleceğe odaklanın bebeğinizi kucağınıza alınca emin olun herşey çok daha güzel olacak G

garip bir hüzün kapladı içimi bebeğe üzüldüm. ya doğduktan sonrada böyle davranırsanız iyi anne olmalıyım deyip deyip bir tahamülsüzlükte patlarsanız.. en iyisi siz destek alın isimdeyimgucumdeyim Guru Anneler

Bir arkadaşım hiç istemediği halde 3. Çocuğuna hamile kalmıştı ve gerçekten kötü hissediyordu, bir türlü alışamadım istemiyorum bu bebeği diyordu. Şu an bebeği 5 aylık, konuştuğumuzda doğumdan sonra onu ilk kucağıma aldığım an herşey geçti dedi. Arjadaşım o kadar mutlu ki halinden, deliriyor bebeği için. Umarım sizin de öyle olur, onu kucağınıza aldığınız an bütün kötü düşünceleriniz uçup gider.

Sizin durumunuz istisnaymış. Diğer yorumda dediğim gibi isteksizliğinizin altında bişey yatıyor olabilir destek alın yoksa daha kötü bir sinir krizi anında bebeğe filan allah korusun zarar verebilirsiniz. İnsan sinir krizi anında kendinden geçiyor ne yaptığını bilemiyor.

Nasil ya? @strawberry swing siz hastanede dusuk yapiyorum deyip ortaligi birbirine katan uye misiniz?

Ahaha doğru o da var. Gerçi bebek düştükten sonra pek okumadım konularını. Millet ciddi ciddi yazdıkça sinirlerim hopluyodu

Eğer hatam varsa özrümü dilerim. Ama cevaplarsanız sevinirim. BU KONU HAKKINDA YORUM YAPAN ARKADAŞLAR LÜTFEN ALINTILADIGIM MESAJLARI OKURLARSA SEVİNİRİM. DİLERSENİZ KULLANICILARIN TÜM MESAJLARINA BAKIN.

aslinda sen cocugu kendi hayatina uydururken bunu cocugun istedigi sekilde yapabiliyorsun. yani orta noktada bulusulunuyor. bence bunlari simdiden dusunmeye baslama. cocuk dogunca onun karakterine gore sekilleniyor nasil davrandigimiz. nacizane tavsiyem maddi durumunuz uygunsa ilk 2 hafta eve her gun temizlik ve yemek icin yardimci alin. yediginiz onunuzde yemediginiz dolapta dursun :) ilk gunler extra stresli oluyor bir de duzen ve yiyecek sorumlulugu olmasin kimsenin uzerinde. bence kendine fazla yukleniyorsun. zaten hersey cok yeni. zaman ver. su an bir ilacin iyi gelecegine de odaklanmis gibisin galiba. istersen bunu psikiyatristine söyle sana uygun bir ilac başlasın.

A neden Bi an üzülmüştüm nasıl anladınız Calcifer Ay Çiçekleri Arasında Gonca

R rosseyy koş kız koş bak bebeğimi kaybettim ölüyorum konusunda bizi parçalamışlardı gördün mü konu sahibi fake çıktı Acayip gülüyorum şuan inanıp da savunanlara kdkdkdkdk

Evet doğru, roman gibi bir anlatımı var. Ama kimse aynı minvalde bir sürü konuyu farklı farklı hesaplarla açmaz. Konuları yalandıysa da bir şekilde gerçek de olmalı. Bir derdi olmalı yani çünkü insan o tamamlanamamışlık hissi konusunu uyduramaz.

Artık saygı çerçevesini aşan bir yorum benim hakkımda konuşurken beni alıntı yapsaydınız keşke. Şikayet etmek durumunda kaldım bilginize.

Teşekkür ederim

Kucağına alınca demeyeyim ama onunla vakit gecirip mimiklerini, hareketlerini görüp yaşaynca.. seni farkedip seslenmene gülümsemesinu görünce onu çok sevecek ve bağrına basacaksın.. hamileyken bireşy anlaşılmıyor.. onunla yaşayınce anlayeceksın

Şimdi ayrıntılı ultrasonda bir şey çıksa çok suçlu hissedeceğim biliyorum. Ben sinir krizi geçirdim diye kanama oldu zaten. Doktora gitmeye korkar hale geldim bir şey çıkacak diye. B barga

ben de bunlari yazmaya gelmistim. @strawberry swing yasadiklarinizi yasayan binlerce kadin var. kendinizi yalniz hissetmeyin.. daha dun aksam bir arkadasim 5 yasindaki cocugu icin benimle iletisim kurmaya baslayana kadar onu kabullenemedim dedi. cocuklar ailelerinin cizdigi disiplinde buyurler. ingiliz bir komsum vardi. oglu 1 yasindayken cocugunuza ne soylerseniz onu yapar, elleme dediginizi ellemez derdi. ikinci oglani dogurdu hala evinin duzeninde gram degisiklik yok. yerde vazolar duruyor. ya da kucuk cocuklari ile 1 yil tatil yapan aileler var forumlarda. yani siz ne yapnak isterseniz cocuk da ona uyum saglayabilir. onemli olan yontemini belirlemek. fazla ertelemeden kendi sectiginiz, guvendiginiz bir psikolog ile gorusmeye başlayın. kendinize zaman verin.