Konu sahibi eşinizle uzlaşmanıza çok sevindim. Aranızda demek ki iletişimsizlik olmuş. İnşAllah böyle devam eder.

Elbette evliligin tek amaci degil ama onceden konusulup ortak karara varilmis bir konuda eslerden birisi sozunde durmuyorsa bence bosanma sebebidir. Hele ki anne olmak isteyen yasi da olan bir kadinin bu istegi, beyefendinin kendi sacma endiseleri yuzunden elinden aliniyorsa katmerli bosanma sebebidir. Siz durumdan rahatsiz degilseniz sorun yok tabii.

Eşinizin yaptığı büyük haksızlık. Ama belli ki şu anda bunu anlayabilecek bir halde değil. Ama bu kadar sevdiğinize kolladığınıza göre, pek çok düzgün tarafı da olan bir insan. Eminim, bir gün aklı başına gelecek, pişman olacak size yaşattıklarından. Naçizane tavsiyem, derhal yumurtalarınızı dondurun. İş arkadaşımız, 43 yaşında, bu sayede ilk çocuğunu kucağına aldı. Yeğenim, bekarken bizim baskımızla dondurduğu yumurtalarla, 39 yaşındaki evliliğinde 41 yaşında anne oldu. Burada da 40 ve üstü yaşlarda anne olan üyeler var. Yaş artık o kadar mesele değil. Ama yumurta kalitesi çok önemli. Gerçekten üzüldüm. Umarım gelecekte, buradan bize güzel haberler vereceğiniz günler görürsünüz.

mesaiyemi gec kalmis??? bu nasil bi dusunce anlam veremedim kusura bakmayin

Ayyy ne sevindim heyecandan atlaya atlaya okudum ve mutlu son. Güzel haberlerini bekliyoruz

Iki tarafa da hakverdim ancak size çok üzüldüm. Bu yaştan sonra ayrılsaniz da çocuk için pek şansınız kalmayacak doğru. Yerinizde olsam eşimden pek bir beklentim olmayarak çocuk konusunda ısrarcı olurum. Olası evliliğin zarar görme durumlarını hesaplar yine de istiyorsam anne olur ayrilirsam da yine ayrılırım. Ama iyi düşünmek lazım. Bunu göze alabilir misiniz? Anne olayım yeter gerisinin önemi yok diyebilmek gerek..

Adam kendi cocuğunun ergenlik triplerini çekemiyor başkasının cocuğunu evlatlık alıp sorumluluğunu alabilecek bir potansiyelde hiç değil hemde daha hassas olması gerekir.

Anne olmayı istemek en doğal hakkınız. Yaşınız ile alakalı "geç, erken" vb yorumlarda bulunmaya kimsenin hakkı yok. Eşiniz bu yorucu süreçten dolayı da böyle bir yorum yapmış olabilir ancak, yumurta dondurmayı araştırdınız mı ya da düşündünüz mü?

2. Evliliğini yapan çocuklu erkekler genelde çocuk istemiyor. Evlenmeden önce " isterim tabi senden de bir çocuğum olsun " diyorlar ama hep yalan. Belki burada böyle 30 tane konu okudum. Belki beni taslayacaklar ama böyle adamlar aldatılmayı da her şeyi de hak ediyorlar. Yanlış anlama olmasın aldatın demiyorum kötülüğe kötülükle karşılık vermek olur bu 30 yasını geçmiş bir kadın bekar da olsa kanunen kendi basına evlat edinebiliyor. Ayrılın ve evlat edinmeye başvurun. İlla doğum yapacağım diyorsanız da Kıbrısa gidip donasyon yaptırın.

Amma kiymetliymis yalanci kocaniz. O sizin hayallerinizi yok edebiliyor ama siz Beni yanlis anlar belki diye bir ihtimalden bile bahsedemiyorsunuz. Yazik size

Boşanmak için evet yeterli bir sebep de, evliliğin tek amacı bu değil ki. O nedenle bu kadar uzun uzadıya yazdım.

Hakkınızda en hayırlısı neyse o olsun. Bu süreçte yumurtalarınızı dondurmayı düşündünüz mü?

Kocanız ilk çocuğuna babalık yapmamış

Çift terapisti öneriyorum. Eşiniz dolandırıcılık yapıyor şu anda. Bahanesi ergen oğlu olmuş. Evlenene kadar ayıya dayı demiş gibi

Sinirlenmiş söylemiştir bence ergen gençlerle uğraşmak çok yorucu ve yıpratıcı bir süreç bence siz biraz yatışmasını bekleyin Hani stresi azalsın sonra gene açarsınız konuyu.

Hanımefendi sizin kafanız çok karışık. Anne olmak mı istiyorsunuz eşinizle evli kalmak mı? Eşinizi seviyorsanız illa bir çocuk sahibi olmanız gerekmiyor. Ama çocuk isteğiniz ağır basıyor ise bir şekilde eşinizi ikna etmeniz gerekiyor. Eşiniz yumurta dondurmanıza bile bu kadar art niyetle yaklaşacak biri ise zaten çokta beraber olunası biri değil. Kadınların 35 yaşından sonra yumurta sayıları azalıyor ve kalitesizleşiyor. Belki istesenizde hamile kalamayacaksınız. Günümüzde sağlıksız beslenme, büyük şehirlerde yaşamanın verdiği stres... doğurganlığı azalttı. Bu nasıl evlilik sizin isteklerinizin önemi yokken kocanızın hislerinin önemi var. Ben her ihtimale karşı yumurtalarımı dondurmak istiyorum dersiniz. En azından buna saygı duysun.

Ben adamın kafa yapısını sindiremezdim tamamen kendimi kandırılmış hissederdim. Evlenirken ilk niyetiniz cocuğunuz olması için evlenmek ha ama diyorsanız ki kocam daha kıymetli geldi evlat aşkımı bastırdı tabiki adamın fikrine saygı duyup yolunuza devam edin olsada olmasada sorun değil diyerek. Ama bu denli evlat aşkınıda kolay kolay hiç birşey bastıramaz bu durumdada benim gözüm koca moca görmezdi ozaman bekar kalırdım. En azından onun çoluğunun çocuğunun tiplerini çekemiyor olmasının cezasını bana bu şekilde kesen adamı bensiz bırakırdım nede olsa beni cok seviyor ya oda böyle ceksin cezasını. Umarım ilerde pişman olmazsınız veya bu adam sizi başka sebeptende yarı yolda bırakmaz.

Ilk esinden olan cocugun "hatalarinin" faturasini size kesmesi cok sacma. Hata da degilki cocuk ergenlik döneminde belki gecicidir yani Ama Sizin cocuk icin yanip tutustugunuzu bildigi halde sizi böyle caresiz birakmasi tam karaktersizlik! Olucak is degil

En büyük arzum anne olmak olsa ve eşim bana başta tamam deyip, benimle hayal kurup beni heveslendirip sonra yarı yolda bırakırsa, tekrar evlenmek ve anne olabilmek için değil, beni kandırdığı için ayrılırdım

Anlamadım ne dediğinizi. Manolya-- Popüler

Bence geç kalmışsınız her kadın anne olmak zorunda değil zaten ben eşinize de hak verdim istememesine rahatınızı huzurunuzu bozmayın hayırlısı olsun

Bunun mümkün olduğunu bu site sayesinde öğrendim. Bu konu bir süredir aklımda ama bundan söz etsem, bu kez de eşim şunları düşünür. Benden bi şekilde ayrılacak, ilerde birini bulacak ve ondan çocuk yapacak. O zaman bana inancını yitirir ve evliliği sürdürmek zorlaşır. Zihnine bu fikri sokmam istemem. Lütfen bana kızmayın, hala mı eşini düşünüyorsun diye, ikimizi birlikte düşünüyorum.

Bence bu sizin yasamak, nefes almak kadar dogal hakkiniz. Biz fitraten dogustan anneyiz, anne olsakta olmasakta bu bizim icimizde var. Ama... kocanizla bunu bastan konusmussunuz, 20 li yaslarda olsaniz takmayin derdim, biyolojik yasiniz gelmis ve bence oturup saglam bir konusma yapmalisiniz... Cunku bu sizin hakkiniz. Anne olmakta hakkiniz, olmak istrmemekte hakkiniz. Ben cok genc anne olmak istiyordum, esimlede 6 sene once 18 yasindayken tanistim, 3. Yilimiza giriyoruz birde kizim var 16 aylik. Biz bile isteye erken anne baba olalim, cocugumuzu anlayalim istedik. Ayni zamanlarda ablam evlendi, 35 yasinda anne oldu. Pespese dogum yaptik. Tahammul seviyelerini goz ardi etmemek lazim. Ben asiri sabirliyken ablamin tahammulu yok cocugu asiri yaramaz. Yasimdan kaynakli diyor. Ama pisman degil, hatta o bir tane daha istiyor esiyle. 2 cocuk ideal diye. Bu sizin bence hakkiniz. Yas, biyolojik unsurlar vs hicbirini aldirmayin, 10 sene sonra keske yapsaydim cocuk diyeceksiniz. Bu isteginizle de anne olunca, mukemmel bir anne olacaginizda simdiden belli. Erkekler ikna olmakta daha hizlilar. Su an diger ogluyla ilgili problemleri dindiginde bu konuyu acip salim kafayla konusun diye tavsiye ederim. Yasim sizden cok kucuk ama sadece hislerimi soylemek istedim. Dileginiz olur insallah, mutlu kalin

Eşiniz babalık duygusunu tatmış, ama siz annelik duygusunu tadamadınız ve anne olmak istemek de sonuna kadar haklısınız. Ne yani çocuk tipik ergenlik belirtileri gösteriyor diye tekrar baba olmayı mı reddediyor. Bence onu bahane ediyor. Yaşı ilerlemiş, çoluk çocukla uğraşmak istemiyor.

Bağları kopuk diye siz yazmışsınız? Bir babanın çocuğuyla bağlarının kopuk olması gibi bir şansı var mı? Başbaşa kötü bir baba işte. Çocuğundan haberi yok atmış kadıncağızın başına maddi destek veriyor oldu bitti. Eminin dinlemeyeceksiniz ama vicdani olarak ben yorumumu yapayım. Kocanız gibi bir adamın çocuğuyum. Görünürde para veriyordu, ayda yılda bir iki öğüt filan. Anneme düşkünlüğümdü işin kılıfı ama beni hiç tanımıyordu. Anca ben büyük bir halt edicem de o zaman devreye girecek filan. Koca kadın oldum hayatımda ne zaman bir sorun olsa ben bilirim ki sebebi baba figürünün eksikliği. Okudum ettim işim gücüm var ama yanlış tercihlerin insanıyım. Bu adamdan çocuk yapılmaz. Atmış çocuğu kadının başına haftada 1-2 arayarak görüşerek babalık yaptığını mı sanıyor? Bağları kopuk biraz ne demek yav. Normal mi geliyor bu size?

Cocuk yapsaniz da bu adam sorumluluk alabilicek bir baba olmicak. Kendim bakar buyuturum diyebiliyor musunuz?

Pardon herif seni kandirmis evet hala onu dusunmek sacma yani kusura bakma.. bence iki ucu moklu degnek.. yani ayrilsan sanki afedersin damizlik erkekler seni mi bekliyor cocuk yapmak icin ayrilmasan bu adam seni kandirmis omrun boyu mutsuz olacaksin.. hos gerci sen kandirildigini filan dusunmuyorsun bence.. eger oyle olsaydi hala kocani dusunuyor olmazdin

Haklisiniz.. baştan konusmussunuz tmm demiş. Ergen cocuguna da iyi ir psikolog bulun.. ne sorunu varmış. Belki geçicidir. Eşinizle tekrar konusun

Anlamadım ne dediğinizi

Eşiniz sizi kandırmış resmen, siz hala kendi yumurtalarınızı bile dondurmanın, eşinizde yaratacağı hissiyatı düşünüyorsunuz. Sizin anne olma isteğinizi eşiniz bu kadar düşünmüyorken, yumurtalarınızı eşiniz üzülmesin diye dondurmamak iyi cesaret valla.

su kadar pozitif olabilsem keske Zaten kimse evlilik uremek icin demiyor.. ama sen uremek istiyorsun esinde seni baya yari yolda birakiyor, basta olur dedigi halde..

Bende 42 yaşında anne oldum. Normal doğum istedim. 5-6 doktora gittim. "Sen normal doğum yapacağım desen, biz müsade etmeyiz" dediler. Hatta bir tanesi dedi ki "20 yaşlarında olsan neyse ama Allah korusun bu doğumunda bir aksilik olsa senin yeniden hamile kalma ihtimalin ne? Bir sıkımlık kurşunun var. Bunu harcayamazsın"

Adam ne yazık ki ilk çocuğuna bile sahip çıkamamış. Çocuğun şu sıkıntılarında kendisinin de payı olduğunun gayet farkında. Sizde bunu evlenirken göz ardı etmişsiniz. Yapamayacak adamı zorla baba yapmaya kalkışmanız sizi ve doğacak çocuğunuzu çok üzer diye düşünüyorum.

Esiniz sizi cok fena kandirmis yani buna nasil tepki verdiniz bilmiyorum ama cok agir bir tepki ve gerekirse zorlamayla cocuk istediginizi sizi kandirdigini söylemeliydiniz bu cocuk oyuncagimi sonradan vazgectim diyor sizin isteklerinizi yok saymis yani ben olsam sogurdum ya yaptigi bencillik

Çok istediğiniz bir şey bazen sınavınız olabilir. Bu sebepten oturun bir güzel verilmiş sözleri ayyuka çıkarın.. Baktınız hala istemiyor, boşanıyor musunuz? Kıbrıs'a bu adamlara ihtiyaç duymadan çocuğunuz için mi tedavi alıyorsunuz? Orasını o zaman düşünürsünüz. Her zaman bir yol vardır..

Cevaplari okuyorum da vallahi bayildim herkes ne guzel seyler yazmis ya konu sahibesi insallah ciddiye alır

Düzenleme: Gerkeli konuşmayı yaptım, detaylarını 7. Sayfada anlattım. Merhaba, Otuz dört yaşında ilk evliliğimi yaptım ve evliliğim boyunca eşim çocuk istemedi. Normal yollarla çocuğu olması mümkün değildi, beş senenin sonunda da; bana ayak bağı olduğunu, anneliğin hakkım olduğunu iddia ederek benden boşanmak istedi ve boşandık. Ondan iki sene sonra başka biri ile tanıştım ve sekiz ay aynı evde yaşadıktan sonra, evlendim geçen sene. Anne olmayı çok istedim. Hayatımın her evresinde istedim. Hiçbir zorluk beni korkutmadı, hep pozitif düşündüm. İkinci evliliğimin öncesinde, eşimle bekarken de bu konuyu konuştuk. Bunu kendi de istedi. Birlikte hayaller kurduk. İsim bile bulduk, yani buna çok inandım. İkinci eşimle yaşlarımız yakın, ilk eşim benden on üç yaş büyüktü. Şimdiki eşimin bir oğlu var annesi ile yaşıyor. Bağları kopuk biraz, çocuk annesine çok düşkünmüş onlar evlilerken. Şimdi on yedi yaşında ve ergenlik sorunları başlamış sanırım bir süredir. Annesi çocuğunun her şeyine yetişemiyor anladığım kadarıyla. Eşime geçen aylarda mesaj attı. "Ben artık başa çıkamıyorum, okulu bırakacakmış vs. Sen konuş oğlunla" demiş. Oğlunu bize davet etti, konuştular ikna etti okula devam etmesi için. İki hafta sonra eski eşi yine mesaj atmış. "Okula gitmiyor, ben artık ne yapacağımı şaşırdım" falan diye. Yine aradı oğlunu ama çocuk bu kez annesinin şikayet ettiğini bildiği için açmıyor telefonu. Babasını görmek istemiyor. Anneye de ters davranıyor. Çok garip hayalleri var ama bilgisayarda oyun oynamaktan başka bir eylemi yok şu an. Annesi de babası da çaresiz. Terapi de aldırdılar, yine aynı. Bu olaylar kontrolden çıktı ve eşim kendini baba olamamakla suçlayıp, çocuğun hayat boyu problemlerinin devam ettiğinden bahsederek, baba olmak istemediğini söyledi bana. Dünya başıma yıkıldı. Yine aynı yerden vurdu hayat beni. Bu çocuk konusu dışında, aramızda başka hiçbir sorun yok. Ama ben gerçekten anne olmayı çok istedim. Kendimi yine aynı yol ayrımında buldum. Şimdi kırk bir yaşındayım. Bu sebepten eşimden ayrılmak aklıma gelmedi. Haklıdır muhakkak bu kaygılarında da ama ben de anne olmak istiyorum, ben de bu duygumda haklıyım kendimce. Hem beni buna o kadar inandırdı ki, o nedenle yıkıldım. Yani tavrım netti. Ben bunu istiyordum, o da istiyordu. Sonra dengeler bozuldu. Şimdi ne yapmam lazım benim? Boşanmayı da aklıma getirdim, diyelim boşandım. Sonra? Bu yaştan sonra; sevdiğim adamı unutması, tekrar biri ile tanışması, inanması, güvenmesi... Diyelim bunca imkansızlığı başardım ve yıllar geçti. Zaten artık istesem de anne olamam, ki şimdi bile riskli bir yaştayım. Bu duygu ile nasıl yaşarım? Soruna o kadar kafayı taktım ki, bir çözümü varsa da göremiyorum. Lütfen bir yol bulalım bana da. Anne olmadan da aile olur muyuz? Hep böyle mi yaşarız? Ben bu içgüdüden bir gün kurtulur muyum, ileride kendimi ya da eşimi suçlar mıyım? Her şey belirsiz. Dediğim gibi, bunun dışında herhangi bir sorun yok, bir saygısızlığı, kabalığı veya aşırılığı yok. Gerçekten seviyorum onu ve sevildiğimi hissediyorum. Baba olmak istememesini anlamaya çalışıyorum ama olmuyor. Eski kaygıları, yaşanmışlıkları, evladı. Bunlar bizim hayatımıza yön veriyor ve bu kanıma dokunuyor. Beni buna inandırdığı ve şimdi vazgeçtiği için vicdanı rahat değil ama kesin olarak çocuk istemiyor. Gerekçelerinde de kendince haklı. Ben şimdi ne yapmalıyım sizce? Haftalardır üzüntüden kendi kendimi yedim bitirdim. Mucizeler bir gün gerçek olur mu? Eşimin düşüncesi değişir mi bilmiyorum ama, benim duygularım değişir mi?

Öncelikle, an, kısa zamanda sağlıkla, huzurla anne olup mutlu bir ömür yaşamanızı dilerim. Öncelikle yaş endişenizi bırakın geröekten hiç gerek yok. Ne hissettiğinizi, o kadar iyi anlıyorum ki. ben de yaşadım benzerini ilk eşim evlenmeden önce hemen çocuk yapmalıyız derken evlenir evlenmez yoo hiç gerek yok benim çocuğım var zaten dedi. O evlilik başka psikolojik şiddet nedeniyle bitti. Ben 32 yaşındaydım. 10 yıl geçti aradan. Çok, üzüldüm ben de bu saatten sonra biri olur mu, olsa çoxupum, olurmu vs vs. 10 yıl sonra tekrar evlendim. 42 yaşında hemen hamile kaldım 43 de doğurdum. Ben yaşla ilgili riske pek inanmıyorum. Riskli gwbelikler veya problemi bebekler sadece ileri yaş annelerinde mi oluyor valla hiç öyle bir istatistik oldupuna inanmıyorum. Genç anne olmak da hiç garanti etmiyor bu durumu. Rabnim herkese sağlıklo çocuklar nasip etsin. Eşiniz ile ilgili olarak zaman geçtikçe oğlu düzelir ergenlik geçer herşey rayına oturur allahın, izniyle ve sonrasında siz daha çok keşke diyip eşinize karşı ilerde daha çok, kırılırsınız gibi geliyor bana. Eşinizin de endişelenmesi normal ancak size yapılan benciilk olur çünkü baştan konuşmuşsunuz. Anne olmak istiyorsunuz ve en doğal hakkınız. Eşinize de biraz zaman verin aranız madem normalde iyi, kavga etmeden aranızı bozmadan zamanla ikna edebilirsiniz inşaallah.

Her iki eşinin yaptığı da büyük bir bencillik Ne kolay kadının hayalleri ile oynamak

Teşekkür ederim. İnşaallah, kolaylıkla yollarıniz açılır. Hep olumlu düşünün

Boşanırım bak filan diyin belki sizi kaybetmemek için fikri değişir

Siz ilk mesajda anne olmak için deliren izlenimi verdiniz. Kesinlikle ne istediğinizi bilmiyorsunuz. Kendinizce olumlamalar yapıyorsunuz. Anlık duygu yoğunluğu ile konu açıp sonra gelen cevaplarla aaaa böyle olur mu şöyle olurmu diye bizi sanki yazdığımızı hayat görüşümüz buymuş gibi bir kalıba sokuyorsunuz. Bence çocuk olmasa da olurdu ömür boyu eşimle mutlu mesut yaşardım. Ama siz olamam izlenimi verdiğiniz için yorumu başka türlü yapiyorum misal.

Bende herkesin dediğini diyeceğim. Hiç doğum yapmamışsınız vücut olarak yıpranmamış çocuğun verdiği sıkıntıları yaşamadığınız için kendinizi 30 düşünebilirsiniz. Doğum ve çocuk bakmanın insanın ömründen götürdüğünü düşünenlerdenim o yüzden korkmayın vücudunuzdan. Daha gençsiniz.

Bir kadın olarak en doğal hakkınız anne olmayı istemek. Eşinizden ayrilsaniz hemen birini bulup çocuğunuz olmayacak. Bunlarda süreç ister. Bence bir süre kendinizi de onuda rahat bırakın. Sonra bu seninle son konuşmam diye hafif göz dağı verip seninle bir evladım olmasını istiyorum bunu sende istiyor musun diye tekrar sorun. Ama son diye özellikle belirtin bazen erkeklerin aklı korkudan iyi çalışıyor.

Bekar anne olmayi hayal etmedim demissiniz ama hamileyken aldatilan kadinlar var. Erkeklerin ne zaman gidecegi belli olmuyor ki. Elinizde olan bir sey degil. Adam onceki evliliginde de cocugun yaninda pek olmamis ve bosanmis. Sizin evliliginizde daha farkli olacaginin bir garantisi yok ki. Eger bekar anne olmayi goze alamiyorsaniz o kadar da cocuk istemiyorsunuz demektir. Bu durumda bosanmaniza gerek yok bence de. Ama sizin yerinizde olsam benden cocuk istemeyen adamdan ben hic istemezdim. Asik olan adam karisindan cocugu olmasini ister, hayal eder. Dusunun, siz de baska bir erkekten cocugunuz olsun istemiyorsunuz cunku o adama asiksiniz. Bunlari cocuk yapmayi kesinlikle dusunmeyen evli bir kadin olarak yaziyorum.

Ne Çar ayol yaşında kendinden emin aile olmak isteyen bir kadın istedigi yaşta anne olabilir

Hayat sizin. Ama biseyi lütfen unutmayın. Bugun eşiniz size çocuk yapalım der, çocuğunuz olur. Aile ortaminda hayylerinizde ki gibi büyütürken bi anda hersey degisebilir. Malesef hayatta hersey insanlar için. Siz o istediğiniz çocuğu yalnız büyütmek zorunda kalabilirsiniz. O zaman aile ortami bozuldu diye istemeyecekmisiniz evladinizı? 43 yaşında aldatma sebebiyle boşandım.7 yaşında kizim var. Birlikte yeni bir hayat kurduk. Konularima bakarsaniz hikayem uzun ve yorucu. Ama ne olursa olsun geçmişe dönme şansım olsa yine anne olmak, babasi ayni olsa da kızımın annesi olmak isterdim. Kimsenin sizden annelik hakkinizi almasina izin vermeyin. Hicbir erkek bundan vazgeçmenize değmez. Sizi gercekten seven adam sizin hayallerinizde yaninizda olur.

Kısa zaman sonra burda müjdeli haberi vermenizi umuyor inaniyorum

Bakın kendimden size örnek vereyim. Ben 10 senedir sedef hastasiyim. Ama sadece saçımda var. Evliliğim sırasında çift rahim teşhisi konuldu. Daha 1 senelik evli idim. Dr bana çocuğum olmayacağını söyledi. Öyle deyince korunmayı bıraktık. Benim hemen çocuğum oldu ama anomali nedeniyle gebelik sonlandırıldı. Bu süreçte çok üzüldük ağladık vs vs. Ama bakın bundan sonrası ilginç... Eşim calismami isteyen ve çalışma hayatımın kesintiye uğramasını istemeyen biri idi. Çalışırken hamile kalıp doğum iznine ayrılıp tekrardan ise dönmemi isteyen biri idi. Ben ise çift rahim nedeniyle %100 riskli gebelik sınıfına giriyordum. Evlendiğimde 29 yaşında idim. Hamile kaldığımda 30 yaşında idim. Esimin böyle talebi olunca endişelerim artmaya başladı. Riskli idim çalışmayı istemiyordum. Çocuğum olsun sonra çalışma hayatına bakarım dedim ama eşim bunu içten içe hiç kabullenmedi. İş bulamamamdan korkuyordu. Neyse gebelik sonlanmasından sonra 2 sene geçti. Randevu alıyordum. Bir şeye kızıyordu bahaneyle randevuyu iptal ettiriyordu. Zaten ilk gebeligimde işinden izin alıp çocuğun kalp atışlarını falan dinlemeye de gelmedi. Kontrollere tek gidiyordum. Bir konuşma esnasında aslında çocuk istemediğini sen istedin diye çocuk öldü dedi bana. Ben şok gecirdim. Çocuk yapmadı. Calismami istedi. Pandemiye denk geldi iş bulamadım. İse giriyordum tamam çocuk yapacağız diyordu. Memnun kalmayıp işten cikiyordum hemen çocuk yapma fikrinden cayiyordu. Kısaca bir isteyip bir istemiyordu. Ben çok istiyordum. O yüzden yıpranmaya başladım. Çünkü iş hayatı için bu isteğimden dolayı ertelemek beni duygusal olarak cokertiyordu. Ben oldum 32 yaşında. Yaşım ilerledikce kaygılarım artmaya başladı. Yaş geçiyor. Ee çocuğun doğması büyümesi falan filan diyorsun. Sonra bana her ufak tartışmada çocuk istemediğini söyledi. Sebep olarak da sedef hastalığımı öne sürdü. Tamamen iyileşsin sonra hamile kalırsın dedi. Benim iyiliğim için imiş. Sedef kronik bir hastalık ve 10 senedir bende var. Konuşmama rağmen ısrarla sedef hastalığımin iyileşmesini öne sürdü. Ama en ufak tartışmada çocuk istemiyorum diyordu. Biz böyle tartışıyoruz ileride daha çok tartışmalar olur ve çocuk etkilenir dedi. Mesajlarda da çocuk istemediğini söyledi. İse ilk girdigim gün sabah mesaj attı. Müdürün çocuk düşünüyor musunuz diye sorarsa şu anlık düşünmediğimizi söyle dedi. 1 sene calisacakmisim sonra çocuk olacakmış. Girdiğim iş 2 vardiyalı. 12 saat çalışıyorum. Ben hangi ara çocuk yapıp bakacağım. Hangi güç ile hamile şekilde çalışacağım. Strese giriyordum. Ama o bu kısmı hiç düşünmedi. Sen zaten çalışmak istemiyorsun ben zorluyorum diyordu. Tartışma sebebimizin ana konusu zaten çocuk ve benim iş hayatım idi. Yaşım oldu 33. Bir gün bana senden anne olmaz sana kesinlikle guvenmiyorum. İnşaallah senden cocugum olmaz dedi. O gün bu adamın beni oyaladigini çocuk istemediğini anladım. Sonra araba parası biriktiriyordu. Araba alalım sonra çocuk dedi. Baktım ki sürekli bir bahanesi var. Temelde benim issizligim var. Bana çocuk olursa olur olmasa da sorun değil. Olmazsa 40 yaşında tüp bebek tedavisi oluruz dedi. Ki benim çocuğum oluyordu. Tüp bebek tedavisinin maddi ve manevi zorulugunu düşünmemis miydi? Bence tek derdi belli idi. Siz anladınız. Baktım dusundum. Dedim bundan çocuğum olsa Allah korusun bir engeli olsa ya da başına bişey gelse sen istedin böyle oldun der. Bu beni daha çok üzer dedim. Zorla güzellik olmaz dedim. Zorla baba da yaptıramam dedim. Bosansamda çocuk olmayacak evli olsam da durum belli dedim. Boşanmayı seçtim. Bu sadece bir nedeni idi. Ama kullandığı senden anne olmaz sana kesinlikle guvenmiyorum lafını hiç unutmuyorum. Bu benim icimde yara olarak kaldı. Diyeceğim o ki... Çocuk isteyen kişi her türlü ister. İstemiyorum kelimesi ağızdan çıktı mı o durumda sizin yapacağınız birşey yok. İsteyen adam sağa sola bakmaz. Bahane üretmez. Umarım hayal kırıklığı yasamazsiniz. Hakkınızda hayirlisi olsun.

Kocanızın yaptığı düpedüz bencillik.

Bence yumurta dondurmayı şu sekilde konuşmanız daha iyi sonuç verebilir. "Daha sonra fikrinin değişeceğini düşünüyorum, şuan zor zamaar geçiriyorsun, seni bunaltmak istemiyorum ama bu fırsatı da kaçırmış olmayalım. Kararımız olumlu yönde olduğunda, bı şansımız olduğu hissi bana çok iyi gelecek. " Hani plana onu da dahil edip, ben dili ile çözülür diye düşünüyorum.

Lütfen üslubunuza dikkat edin. Konu sizin algıladığınız yüzeysellikte değil.

Resmen kafamda şimşekler çaktı. Çok karışık bir durum bu. Ben olsam ne yapardım diye düşünüyorum... Ama bı baktım zaten bende benzer bı sorunla yüzyüze kaldım. Size ışık olur yaşadığım olay umuyorum. Evlendik. Eşim gönülsüz gönülsüz hatta konuşmadan bile çocuk fikrine yorumsuz kaldı. Bı şekilde oldu, o bebeği kaybettim. Ruhsal olarak ne halde olduğumu ne kadar yalnız hissettiğimi anlatamam. Sonra yine riskli bir gebelik, doğum sonrası yoğun bakımlar. Eve geldim. Sezeryanla oldu. Ağrılarım var, şiştim. Gazlı bir bebek. Bebek ağlıyor, ben ağrıdan oturamaz haldeyim. Eşim bağırıyor SUSTUR ŞU ÇOCUĞU! Kalıyorum öyle. Sonra belimde bı sorun çıktı hareket edemez hale geldim. Adam inatla çocuğa destek olmamakta ısrar ediyor. Sonra kardeşi olsun istedim. Bende çok istiyorum sizin gibi. Diyor ki yeter var bitane... Neyse iki düşük, yine aşırı riskli gebelik, yine yoğun bakım... Yine yalnız ben. Resmen tek başına iki çocuğun bütün yükünü bana yükledi. Uzaktan seyretti. Neymiş ben istemişim... Sonra ne mi oldu? Adam demez mi bana, 3. Çocuk çok seviliyor Muş... Yani dalga geçer gibi. .. Hatta konu açmıştım, herkes deli misin dediler haklı olarak. Vazgeçtim. Yani çocuk çok zor bı şey hele eş istemiyorsa, yalnız bırakıyor. Ben en guzel hissetmem gereken zamanlarda kabusu yaşadım. Siz eşinize kızımız olsa, abisine de iyi gelir kardeş deseniz. Bilemedim ki Sonra ikinc

Peki çocuk olmaz ise boşanırım dediğinizde ne diyor

Ne kadar ağır ve can acıtan bir yorum. Üstelik siz iki çocuk annesiyken. Herkes anne olmak zorunda değil kısmı çocuk istemeyen kadınlar icin geçerlidir. Siz de zorunda değildiniz heralde kafanıza iki silah dayadılar da öyle çocuk yaptınız. Allah sizi var olan evlatlarınızla sınamasın dilerim ki.

Siz harika bir insansınız. Ne kadar basit ve ne kadar insani cümleler. Bunu mutlaka söyleyeceğim.

Estağfurullah, eşinizi suçlamak ya da size kızmak haddim değil. Şu anki eşinizle birlikte olacak olsanız dahi yumurta dondurma isteyebilirsiniz yaşınızdan dolayı. Hatta benim soruyu sorarken aklıma boşanma durumunuz gelmedi bile, sadece yaşınıza binaen sordum. Eşinizi de bu açıdan bakarak dondurma konusuna ikna edebilirsiniz diye düşünüyorum. Bir de bakış açınızı değiştirmenizi tavsiye edeceğim naçizane. Eşim benim anne olmamı istemiyor değil de eşim yeniden baba olmak istemiyor daha doğru bir bakış açısı sanıyorum. Her ne kadar sonuç değişmese de sizin daha sakin dusunmenizi sağlayacaktır bu bakış açısı.

Yazdıklarınızı okudukça içim bayıldı. Ona yok, buna yok. Boşanmak için yeterli sebep değil, yumurta donduramam eşim incinir vs vs. Önce söz verip sonra annelik hakkınızı elinizden alan adama karşı fazla kocacısınız. Neyse kendinizle çelişmeniz de iyi bir şey, demek ki çocuk için o kadar da yanıp tutuşmuyorsunuz üzülmeyin.

Oğlunun durumlarından dolayı bu süreçte çok yıpranmış ve bunları tekrar yaşamaktan korkmuş. Belli ki çok etkilenmiş, bence bir yerde de sorumluluk sahibi olması iyi bir şey. Tabi ki size verdiği vaadler de var öte yandan. Bence birkaç hafta biraz bu olaylar durulduktan sonra korkuları ile ilgili terapi teklif edin. Veya birlikte çift terapisi de olabilir.

Bu kadar çok çocuk istiyorken bundan 10 yıl sonra pişmanlık duymayacağınızın bir garantisi yok, hele eşinizle aranız bozulursa iyice psikolojiniz bozulabilir. Ama yine de siz bilirsiniz tabii. Ben çok çocuk istiyor olsam kendi adıma ayrılmayı tercih ederdim. Evet belki ayrıldıktan sonrada işler iyi gitmeyebilir, yine çocuk sahibi olmayabilirim ama bu kandırılmış olma hissi ve eşinizin ve eski eşin hatalarının faturasını ödüyor olma düşüncesi bende daha büyük problemler yaratırdı.

Bahane... Sorumluluk almak istemiyor. Ne de olsa bir çocuk sahibi. Ve sahip olduğu çocuk da sorunları olan bir çocuk. Bir çocuk daha yapıp başını ağrıtmak istemiyor. Size bunu yaşatmaya hakkı yok. Her kadın ya da erkeğin anne ya da baba olma hakkı vardır. Kimse bu hakkı elinizden alamaz. Olmuyorsa boşanın. Ne de olsa evli kalsanız da ayrılsanız da çocuk olmayacak. S Seymahn Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Bende bir daha asla anne olmak istemiyorum ve bunu benimle bir gelecek kurmak isteyen adamlara baştan beyan ediyorum. Haliyle olmuyor evet, ama kimse kimseyi kandırmiyor o yüzden esiniz burada haksız ve yalancı... Peki siz gerçekten 41 yaşında anne olmak istiyor musunuz? Hamile kalmak, dogumdu vss 42-43 bebeğiniz le yaş farki vss... Keşke ilk eşiniz ile daha erken ayrilsaydiniz belki daha farklı bir hayatınız olurdu.. Şimdi linç yiyeceğim ama bu dünyaya gerçekten bir çocuk getirmek bu devre de çok riskli ve deli cesareti gerekiyor.. Umarım herşey gönlünüzce olur G

Geçen sene evlendiniz, eşiniz ne zaman vazgeçtim dedi? Bir yıldır denemediniz mi çocuk sahibi olmayı?

Baştan da kasten evet diyorlar evlenmek için

42 yasinda anne oldum. Hamilelik sorunsuz gecti. Saglikli cocugum var. Eski 40 yaslardaki kadinlar gibi degiliz. Cevremdeki arkadaslarimda hemen hemen hepsi 40 yaslarinda dogum yaptilar. Hakkinizda hayirlisi. Hersey gönlünüzce olsun

Düzeltme. Esneyemeyebilirsin o nedenle normal doğum riskli olur demişti

En inandığım sey budur. Muhtesemsiniz. Cok mutlu oldum sizin adınıza. Ben bu sitede bencilligi hos goren cok insan gördüm. Sadece kendini dusunmeyi normal sanıyorlar. Eş olmak bir olmak demektir biz olmak demektir. Onu seviyorsunuz hayatinizi birlestirmissiniz. Bir problem oldugunda kendimi dusuncem diye karsimdakini kırıp dokemem bende sizin gibi davranırım. En dogrusunu yapmissiniz. Karsinizda ki insan onu savunmanizi ve sevmenizi hakeden biriymis zaten bunu bu konusmanizda iyice belli etmis. Mutlulugunuz daim olsun. Annelik haberinizi paylasacaginiz gunler gelir umarım Güzel gunleriniz olsun..

Kocişim de Kocişim. Keşke oda bu kadar düşünceli olsaydi. Neyse ya valla guzel düzgün düzgün yazinca akli selim insan bir zaman ayirayim dedim. Ben kaçtım

Yaşadım. Tek sebep değildi zaten. Önceki

eşinizin yaklaşımı bambaşkaymış evli kalınacak gibi değilmiş gerçekten orası ayrı da bana ilginç gelen evlenmeden önce hiç mi jinekolojik muayene olmadınız 29 yaşına kadar çift rahimli olduğunuzu bilmiyor muydunuz? inanamadım gerçekten köyde mi yaşıyordunuz neydi yani buna engel?

Evet omriske giremiyoruz tek atımlık kurşun misali :)) sağlıkla mutlulukla büyütün inşaallah

Kocanız ilk çocuğuna babalık yapmamış. Sizin çocuğunuza babalık yapacağından emin misiniz? A Scandal in Belgravia

Yapmayın allah aşkına siz ve evliliğin tek amacı çocuk değil diye düşünenlerin kafası bir değil ki. Onlar net sorgulamayan ve mitlu insanlar. 5 yıla ergenlik biticek o çocuk babasıyla harika bir ilişki oluşturacak belki de. Gördükçe neler hissedeceksiniz? Eşiniz kasıtlı yapiyor zorluğu da öne sürüyor eminim buna. Çünkü dalda elma yetişmediğini bir insanin büyürken elbet zorluğu olduğunu biliyor. Lutfen eğer çocuk istiyorsanız vazgeçmeyin. Elinizden geleni yapın. Sonrası nasip zaten

Son cümlelerinize katılıyorum. Başlığa öyle yazmış olduğumu gördüm ama bunu, gerçekten kırgınlığın yarattığı öfke ile yazdım. Yoksa kesinlikle sizin dediğiniz ile aynı fikirdeyim. Eşimle de konuşacağım bu konuyu daha sakin bir zamanda. Belki çift terapisi de alırız ve işe yarar. Bazen onlara hatalı davrandıklarını, bir uzmanın söylemesi daha düşündürücü ve etkili olur. Beni şu koşullarda anlayabileceğini sanmıyorum çünkü gerçekten oğlu, büyük problem. Ha bir seferinde dedi ki; Diyelim ben de istedim ama gene çocuğumuz olmadı. Gene beni suçlayacaksın. Neden seni suçlayayım ki, o zaman bu acı ikimizin acısı olur ve birbirimize sarılır atlatırız. Kader, nasip deriz. Yaradanın vardır bir bildiği deriz dedim. Uzun uzun düşüncelere daldı ve konu orada kaldı. Bu durum onu da endişelendiriyor biliyorum. Umarım bir mucize dokunur hayatımıza. Ve ben de burada müjdelerle paylaşırım sizinle.

İnsallah gönlünüze gore saglikli evlat sahibi olursunuz. Bence annelik cok guzel yasanmasi gereken bi duygu. Ayrica yasiniz icin de olumsuz düşünmeyin. Saglikli gebelikleri, cocuklari olan bir cok kadin var. Kaderimizde ne varsa onu yasiyoruz

Ben ona rağmen değil, onun da canı gönülden istediği bir evladın annesi olmak istiyorum. Böylesi çok daha kırıcı olur. Boşan diyen arkadaşları da haklı buluyorum ama bu konu evet çok önemli fakat boşandıktan sonra da gene durumum aynı olacak, üstelik bu kez bekar olacağım. Bu arada kalmışlık hissi çok ağırıma gidiyor.

Ebeveyn olmak istemeyen birini zorla baba yapmaya çalışmak olmaz. Eşiniz size karşı bir döneklik yapmış kaba tabirle. Bu durumda karar sizin. Ben olsam hangisini daha çok istediğime karar verirdim eşim mi çocuk mu diye Çocuk ağır basarsa da boşanıp bir çocuğa koruyucu anne olurdum. İlla doğuracağım diyorsanız işiniz zor çünkü adam istemiyor. Bence bu ihtimal imkansıza yakın. Eşiniz böyle yarı yolda dönmemeliydi. Ama çocuğunuz olup babalık yapmasa bu çok daha kötü bişey çocuk için. Hiç var olmaması daha iyi.

Yani esiniz bosandiktan sonra ogluna babalik yapti mi para göndermektek baska

İstiyorsanız vazgeçmeyin Sanmayın ki herkes güle oynaya çocuk yapıyor Bir arkadaşım zoraki yaptı kocası ikna etmek için neler yaptı Ama bunun sonucunda çocuklara kısmen ilgisiz baba verdi bunu da göz önünde alın

Anne olma isteginizi evlenmeden evvel acik acik soylemissiniz ve o da cocugunuz olmasini istedigini soylemis. İkinizin de ortak karari cocuk sahibi olmamak olsa tamam ama su an yaptigi sey bencillik. Evlat yetistirmek, buyutmek elbette zor seyler ama sizin bu kadar cok istemenize ragmen bunlari one surmesi bahane gibi geldi bana. Ya ikna edeceksiniz ya da bosanacaksiniz baska bir cozum gorunmuyor.

Benim de ilk eşim çocuk istemedi, hoş başka problemlerimiz de vardı, boşandık. 2. Evliliğimde hemen bebek için harekete geçtim, 2. Eşim de istemeseydi sanırım boşanırdım. Sizden 1 yaş büyüğüm, evladım henüz 1 yaşında. Bakın 2 senedir bu platformda kimseye kolay kolay "boşan" demedim, size de demeye dilim varmıyor. Ama eşinizi ikna etmek için ne gerekiyorsa yapın! Sizi yarı yolda bırakmasın mümkünse. Diğer sorunuza gelince, evet çocuk olmadan da aile olunur, ama sizin hayalleriniz çocuklu bir aile ise hayallerinizden el alemin ergen çocuğunun size yansıyan problemleri nedeniyle vazgeçmeyin.

Ikilemde kaldim. Şöyle ki evlenmeden önce acik acik konuşmuşsunuz, eger ben baba olmak istemiyorum deseydi belki de evlenmeyecek baska bir hayat kuracaktiniz. Ancak durum yolun ortasinda değişmiş. Anlattiginiz kadariyla baba olarak yapmasi gerekenleri yapmamış, iliskileri kopukmus, cocugun su anki durumunda esinizde payi var. Kendine güvenseydi ilk cocugumda yaptığım hatalari tekrarlamayacagim derdi, demekki kendine guvenmiyor. Bu durumda adami zorlamakta dogru degil. Aksi halde kendiniz icin cocuk dogurmus olacaksiniz. Goruldugu üzere cocuk bakiminda babanin aktif rolu cok onemli. Belki psikolojik bir destek yardimiyla esinizin bu durumunu aşabilirsiniz.

O zaman ilk kocanızdan neden boşandınız ki? Burada ortadaki sorunda çocuk değil zaten. Eşinizin sizi hayallerinizi, beklentilerinizi umursamaması. Size baştan dürüst olsa bu adamla değil evlenmek aynı evde bile yaşamazdınız nüyük ihtimalle ama adam resmen köprüyü geçene kadar sizi oyalamış ve kandırmış. Şimdi de geri dönüşün olmadığını düşündüğü için sizin hayatınuzla ilgili size sormadan böyle rahat tek başına karar verebiliyor.

bir evladım var. ilk eşimden boşandım. ona o kadar üzülüyorum ki baba figürü ortada yok babası senelerdir aramıyor ilgilenmiyor bir başını okşamıyor. herşeyin hayırlısı inanın kendimi sorumlu hissediyorum. isteyerek çok mutlu olarak bu evladı dünyaya getirdik şimdi babasından bir haber keşke baştan sonunu görebilseydim. o kadar zorki... arkasında durmayacaksa gönülden evlat istemiyorsa bırakın çocuksuz kalın annelik vicdan azabı gibi yedi mi iç timi huzurlu mu mutlu mu gibi gibi... cocuk olmadan tabili aile olunur koruyucu aile olarak yola devam eder ilerleyen süreçte evlatlık bile alabilirsiniz.

Kesinlikle çok doğru bir yorum. Yıpratır insanı. Çünkü istemiyorum demek ayrı istiyorum ama şu an zamanı değil demek ayrı. Bu adam çocuk istemiyor. Siz tepki verirsiniz diye de sizi oyalamış. Önce tamam demiş bakmış ki yükün altından kalkamayacak vazgeçmiş.

Başta tamam deyip sonra cayması hoş değil tabi. Ben hiç istemiyorum mesela bunu konuşucam evlenmeden sonradan istiyorum desede kusura bakmasın. Evliliği evcilik sanıyorlar herhalde. Çocuğu da klasik ergen işte. Ama haklı olduğu noktalar var evet iyi anne baba olamamışlar belli ki. Boşanmak çocuk için bir travma değildir bana göre ilgisiz kalması bir travmadır. Ayrıda olsan ona olan bağlılığını hissettirmen gerek. Öğretmen gereken çok şey var. O çocuktan yola çıkarak çocuk yapmamaya değil, daha ilgili bir baba olmaya hazırlaması gerekir kendisini.

Bu konuda size katilmiyorum. Bir insani baba olmak istemedigi icin elbette suclayamayiz, ama evlenirken cocuk sahibi olmak isteyen esimiz evlendikten sonra vazgectim diye gelirse bizi kandiriyordur ve sucludur. Ben cocuk sahibi olmayi dusunmuyorum. Esimin de baba olmak istemedigine emin olarak evlendim. 3.5 senelik evliyim, esim bugun ben baba olmak istiyorum vazgectim diye gelirse benim evliligim biter. Ne onun baba olma istegine engel olurum ne de kendime istemedigim bir cocugu dunyaya getirerek haksizlik ederim. Herkes kendi yoluna bakar. Aslinda sizdeki durum da su an aynen boyle. Siz, evli olma statunuzu kaybetmemek icin esinizin bencilligi karsisinda kendi isteginizi hice sayip, kendinize haksizlik ediyorsunuz.

Eşiniz kendini suçluyor. Üstüne bu konuyu konustuysaniz istemediğini söylemiş olabilir. Ergenin ne sıkıntısı varmış bir çözülsün. Belki bir süre yaniniza gelebilir. Eşiniz de kendini iyi hisseder. Sonra tekrar konuşursunuz.

Eşiniz kaygılarla dolu şu an ve bence ergen oğlundan ziyade kendisi de yardım almalı. Tüm bu sorunlar ona ağır gelmiş olabilir. Yardım almasını sağlayın gerekirse beraber gidin terapiste düşünceleri değişmezse ondan sonra düsünürsünüz.

Bence eşinizi karşınıza alıp konuşun. En başta söylemişsiniz, onun bi oğlu var babalığı tatmış herşeyi açıkça söyleyin seviyorsa sizi zaten bu konuda yalnız bırakmaz. Ha bıraktı boşverin yolunuza devam edin. Bende anne olmayı çok istiyorum eşimle bazı sorunlarımız vardı boşanmaya kadar geldik lakin açıkça herşeyi söyleyip ona yol gösterdim korktu elimi tutuğu gibi hastaneye götürdü şuan süreci başlattık, ki onun sorunu vardı ve hep erteliyordu her şeyi. iş ciddiyette binince davranışları bi an değişti kararlı olun korkmadan hareket edin. Dilerim herşey gönlünüzce olsun inşallah

İşte bu değil istediğim. O nedenle ille anne olayım diye diretemiyorum. Eşim çocuğu ile ilgilenmiş zaten eski evliliğinde. Eşine de, oğluna da gereken özeni göstermiş. Sadece son yılında annesi ile eşimin arası bozulunca, çocuk alenen taraf olmuş ve annesini seçmiş. Eşime kötü bir eş ya da kötü bir koca diyemem. Eski eşi adına konuşamam. Bence başka bir kırgınlığı var ve zamanla çözülecek. Dilerim çözüldüğünde, ben de hala aynı içten duygulara sahip olurum.

Bunun gerçek olmasını çok isterdim ama gerçekten istemediğine ikna oldum. Haklı çıkmanızı ne çok istiyorum bilseniz.

Yaş dolayısıyla yumurta dondurmak yerine embryo dondurmayı düşünebilirsiniz. Diğer yandan yumurta dondurursanız ileride eşinizden ayrılma durumuzda dondurulmuş yumurtalarınızı yine de kullanabilirsiniz.

iki tarafta kendince hakli. ben esinizin sizi kandirdigini düşünmüyorum sadece olaya bakış açısı değişmiş. insanlar zamanla farkli dusuncelere dönebilir. bu olaylar biraz yatissin esinizde biraz sakinlessin sonrasinda tatli tatli durumu anlatabilirsiniz ama israrci ve diretici olmamak daha iyi olabilir. bosanmayi tehdit olarak sunmayi da pek doğru bulmadim sadece cocuk yapmak icin mi benimle evlendjn algisi olusturabilir. yer yer cok iyi bir baba oldugunu vurgulayin. ergenlik problemleri aile birligi tam olan evlerde bile olabiliyor bence ilerleyen zamanda dusunceleri eskiye donecektir

Evlilik ve anne olmak ayrı şeyler, nedense bizim toplumda kadınlar evliliği çocuk sahibi olmak için yapıyorlar, öncelik evlilik çocuk olsa da olur olmasa da, ayrıca çocuk gerçekten ağır ve zor bir sorumluluk yani herkes anne olmak zorunda değil, benimde annelikle ilgili yolunda gitmedi biseyler ama bu yüzden boşanmayı düşünmedim nasipse olur değilse olmaz bunun için kendimi harap edemem ha eş beğenmez yolunu ayırır o başka, fakat sizin eşiniz de istemiyorken neden kendinizi bu kadar yıpratıyorsunuz önemli olan evlilik eşle iletişim ve huzur, yeniden aynı imtihanları kendinize yaşatmayın belki de sizin için Bu hayırlı, anne olmak kutsal bişey değil...

Baba olmak istemeyişini saygıyla karşılamayın. Size yaptığı haksızlığı ona anlatın. Sizle evlenirken bu konuda ki hassasiyetinizi biliyordu. O da istiyordu.

Yeminle hala evliyim diyeceksin diye odum koptu okurken beni yordu, dengesiz bir insanmis.. ne istedigini bilmeyen.. sedef hastaligi omurluk azalir cogalir ama gecmez genel olarak. Konu cocukmus ama baska birseyde ayni dengesizligi yasadin ya da yasayacaktin.

Öyle bir şey demedim ki hiç

İkna edilmişlerle yola çıkılmaz, yola inanmışlarla çıkılır diyorlar ya. Tam da oradayım ben. Belki haklıdır, belki çocuğumuz olsa biz de aynı evrelerden geçeriz ama ne bileyim bu kaygılarla hayat geçmez ki.

Bu ağır bir iddia. Babalık yapmadığı kanısına nasıl vardınız? İnsanlar boşanabilirler, evliyken de çocuklarının ergenlik problemleri yaşanabilir. Hayatta her şey bizler için. Yazdığım mesajda da; çocuğuna babalık yapmıyor demedim. Ergenlik çağında bir çocukla iletişim kurmakta şu an zorlanıyor dedim sadece. Ben bile eşimin eski ailesi hakkında bu kadar net konuşmazken, şaşırdım bu iddianıza. Sorunuza da cevap vereyim. Evet, çocuğuma babalık yapacağına inanıyorum. Ben anneliğimi, kendisi de babalığını yapacak.

Dışarıda buluşup bazen etkinlik yapıyorlar çocuk isterse. Eşime sürekli oğlunu araz ihmal etme, o ergen her şeyi söyler, istemiyorum da der ama sen onu boşlamamalısın diyorum. Bu okulu bırakma konusu olana kadar görüşüyorlardı ara sıra. Şimdi çocuk onunla iletişim kurmak istemiyor.

İnşallah en yakın zamanda hamileyim başlığı ile gelirsiniz

Hiç olmadım. Hiç ihtiyaç duymadım ki. Çünkü çok düzenli bir adet döngüm var. Ağrım falan hiç olmuyor. Belirtisi şiddetli ağrı imiş. Ben zaten evlendikten sonra ağrılarım artınca muayene oldum. Öyle teşhis kondu. S Seymahn Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Esiniz oglu ile ilgili problemlerden stresli bir donemden gectigini dusunuyorum. Bu yuzden bir daha yapamayacagini dusunuyordur. Ama anladigim kadariyla bu konu disinda cok iyi anlasan bir ciftsiniz. Daha once bu konudada anlasmissiniz zaten suan gecici bir surec oldugunu dusundum ben. Temrar duzgunce konusmanizi oneririm. Yani diyebilirsiniz " Stresli oldugunu biliyorum. Ama oglunla vakit geciremedin onun yaninda degildin ne kadar olsada baba -og iliskisi olmuyor ayrilan ciftlerde. bu yuzden o travma yasadi ama bizim bir bebegmz olursa ben senin yanndaym ona mukemmel bir baba olacagini biliyorum. Oglun icinde ugrasiyorsun elinden geleni yapiyorsun ama ayrilik durumunda en oluru boyle. Benimde ne kadar cok anne olmayi istedgmi biliyorsun bu ikimizinde hakki. Bize ait bir parca olsun istiyorum" diyebilirsiniz. ilk evlendgnzden beri ugrastinizmi bebek icin gecen sene evlendm demissnz ya yoksa biraz evliligi otutrmak mi istediniz belki bu bir size isarettir birde bu acıdan dusunun. Anne olmayi cok isteyen birisiniz simdi vazgecerseniz ilerde pisman olacaginizi dusunuyorum. Cunku bu cok guclu bir istek bastirilamaz bir kere geldikten sonra. Ve isteyen herkesin hakkı... Nasip meselesi bir yana tabi ama hakkınız..

Korunmayı ona söylemeden bırakın o sizin fikrinizi hayalinizi önemsemiyor sizde onunkini önemsemeyin! Dicem ama konu çocuk olunca demeden bi düşünüyor insan umarım en iyisi olur hakkınızda zor bir durum

esiniz baba olarak bosandiktan sonra cocugun hayatinda varmiydi?

Valla resmen kandırılmışsınız ben çocuk hiç istemedim eşimlede yapmayı düşünmedik ama aile olabildik şükür aile olmak için çocuk şart değil bence

Bu ikinci eşiniz resmen sizi kandırmış. Problemsiz çocuk mu var? Biz 3 kardeşiz. Birimizin derdi biter, diğeri başlardı. Eşinizin ergen çocuğunun problemleri olması sizin anne hakkınızı elinizden almasına bahane değil. Benimde ilk evliliğim çocuk yüzünden bitti. Eski eşim çocuk istemedi. Boşandık. 2. Evliliğimi 39 yaşında yaptım. Evlendiğim ilk günden itibaren tüp bebek tedavisi ile uğraştık. Allah'a şükürler olsun 42 yaşında anne oldum. Siz boşanmaktan filan bahsetmişsiniz ama yaşınız zaten riskli. Yeni birini bulacaksınız da, evleneceksiniz de. Boşanmak sizin annelik hayallerinize veda etmeniz demek. Eşinizle sakince konuşun. Size değer veriyorsa, böylesine mühim bir meseleyi göz ardı etmez.

Size sinirli anında söylemiş. Biraz gaz verip sen şöyle iyisin böyle bilmemnesin, çocuk ergenlikte zaten aynı evde değilsiniz. Bundan sonra bak ikinci şans olur, çocuğun da ikinci ailesi ve kardeşi olur gazı ile deneyin. Olmadı bir cinnetle çözüm olur.

Ben size sonuna kadar hak verdim. En başta konuşup sonradan yan çizmek bencillikten başka birsey değil. Sizin konunuz için söylenen "Her kadın anne olmak zorunda değil" sözüne katılmıyorum. Maddi durumunuz yoktur, bakamayacaksınızdır o zaman evet fakat su konumda değil. Ortalık sakinleşince eşinizle tekrar bu konuyu konuşun. Eğer hala istemediğini söylerse anne olamadığınız için değil, sizi yarı yolda bırakıp kandırdığı için ayrılın.

Aynı güç ve enerji bakımından birebir atnı değilimdir mutlaka. Ama bu yaşıma kadar etrafımda gördüğüm, ve birkaç sene zihinsel engellilerle çalıltığım döenmde gördüğüm hiçbir çocuk geç yalta anne olanlardan değildi. Kendi gördükleirmden referansla tahminde bulundum. Normal doğum için doktorum esneyebilirsin demişti sadece.

Bizde eşimle çocuğumuz bebekken bir daha asla çocuğumuz olmasın diyorduk biz anlamıyoruz hep ağlıyor çocuğa yetemiyoruz diye ağlıyorduk. Ama şuan çocuğumuz büyüdü ve tekrar düşünüyoruz zaman geçtikçe fikirler değişiyor ona güzel güzel anne olmanın hakkıniz olduğunu söyleyin

Benim önerim şu olacak; maddi imkanınız varsa evlatlık edinin. Eşiniz bu fikre ne der bilmiyorum. Ama hem bir insanın hayatına dokunmuş olursunuz, hem de keşkelerle pişmanlıklarla yaşamazsınız.

Esiniz kendisinin baba olarak yetersiz hissediyordur muhtemelen. Bu durum yipraticidir. Ama faturasi size kesilmemesi lazim. Ben evliliginiz icin aile danismanina basvurmanizi öneririm. Cünkü bu durum aranizda öyle veya böyle ucurum acar. Anne olmak en dogal hakkiniz. Böyle önemli bir konuda birden fikir degistirmek evliligi ciddi sekilde sarsar. Burdan nasil devam edebileceginizi karar vermeniz lazim. Hic birsey olmamis gibi iki taraf da devam edemez.

Çeşitli fikirler gelmiş, iyi niyetli olduğum için çok da eleştiri almışım. Dün gece eşim saat 1'de işten geldi ve sabah 4'e kadar uzun uzun konuştuk. Onu anladığımı ama bunun benim hakkım olduğunu anlattım. Gerekçesinin benimle ilgisi olmadığını ve bana haksızlık ettiğini de açık açık izah ettim. Hiç sinirlenmeden, kavgacı bir tutum içine girmeden, tehdit savurmadan ve duygusal olarak zayıf görünmeden. Empatinin önemini iyi biliyorum. Ben onu anlıyorum, içindeki iyi tarafı da görüyorum. Siz uzaktan uzağa, gerçekten iyi niyetle sayısız fikir verdiniz ama yapıcı olan yaklaşımlar sayesinde biz eşimle ortak bir dil konuşmaya başladık. Tek kaygısı oğlu değilmiş. Eşim boşanmış bir ailenin çocuğu, kendi de ilk eşinden boşanmış. Bunlar hafife alınacak şeyler değil. Bizim ilk tanıştığımız dönemde, şiddetli bir tartışma sonucu ben ondan ayrılma kararı almıştım daha yol yakınken. O zaman çok üzülmüştü ve konuyu affedip tatlıya bağlasak da, zihninde o kaybetme korkusu kalmış. Bunları anlattı. Ya sen de gidersen, ya bir çocuğum daha dağılmış bir ailede ortada kalırsa vb kaygılarını dinledim. Hayat ne getirir bilmiyorum ama ben seni yarı yolda bırakmak için yola çıkmadım, elimden geldiğince de her konuda yanında durdum, o zamanlar az tanıyorduk birbirimizi, eski travmalarımın izleri tazeydi, ilişkimizin dinamiğini oturtmamıştık dedim. Onu anladığımı gördüğünde, onun da beni anladığını ve bunu istemediği için değil, korktuğu için böyle dile getirdiğini anlattı ve benden özür diledi. Bu yumurta dondurma konusunu da, güzellikle nasıl söyleyeceğimi öneren üyemizin cümlelerine benzer cümlelerle ona anlattım. Onu da anladı çünkü karşımdaki insan, körü körüne savunduğum biri değil, sevgisine inandığım biri. Daha sayamayacağım kadar çok şey konuştuk bu konuda. Hepsi yapıcı şeylerdi. Biz şimdi; süreçte yaşanacak olası aksamalar ihtimaline karşımhem yumurta dondurma işlemini yapacağız, hem tedavi olacağız ve hem de doğal yollarla çocuk sahibi olmak için de korunmayı bırakacağız. Korunan kendisiydi bu güne kadar. İlk zamanlar daha yeniyiz diye acele etmedik, yazın da tatillerden sonra karar vermiştik çocuk konusuna. Sonra o sorunlar baş gösterince, korkuları arttı demek ki. Öfkeyle bu güne kadar hiçbir sorunumu çözemedim, o nedenle hep şunu savunacağım. Üslup her şeydir. . Ve benim eşim dün gece hiçbir söze gerek bırakmadan, korunmaktan vazgeçti. Sürekli kendini düşünmeyip eşini düşünüyorsun benzeri cümleler de okudum ama bu hayatın içinde olan benim. Onu en iyi ben tanıyorum. Bunalımda olduğum için çözümü tek başıma göremiyorum dedim, bu nedenle de sizlerden yardım istedim. Faydasını da gördüm. Çünkü gerçekten insan üzüldüğünde, çok basit çözümleri göremeyebiliyor. Bu konuda bana her birinizin cümleleri ışık tuttu, her birinize ayrı ayrı son kez teşekkür ediyorum. Dilerim bir gün müjdeli haberlerle de kucaklaşırız. Herkese sağlık dolu bir hafta sonu diliyorum.

Boşanmış çocuklu erkekler genelde başta evet dese de evlenince istemiyorlar, zaten hayırlı değil diğer eşi çocukla boşanmış cocuk travma yaşıyor belli ki, Cocuk için boşanmaya da karşıyım ama bir erkek çocuk istemiyorsa çocuğa bakmak istemediği içindir cünkü hormon alacak cocuk doğuracak vücudu bozulacak kadın, erkeğe hava hoş, buna rağmen cocuk yapılan adamlar çocuğa bakmıyorlar.

Bu biraz karisik ve kisiden kisiye degisen birsey.. evet yas ilerlediginde yumurtalar ayni kalitede olmuyor ve dedigin gibi riskleri cogaliyor.. tabiiki allahin dedigi olur ne yazmissa onu yasariz. ama mesela 40 yasinda ilk cocugunu kucagina alanla 40 yasinda 3. Cocugunu kucagina alan ayni olmuyor. Vucut daha onceden yasamis ayni seyleri vs daha yipranmis olabiliyorsun..

Daha önce konuşmuş, önceki evlilikteki durumu anlatmışsınız. Sizin bu konuda yaralı olduğunuzu ve kesin olarak çocuk istediğinizi bilerek tamam deyip sizinle evlenmiş, şimdi yaptığı şey pekte etik durmuyor açıkçası. Üstelik yaşınızın da farkındaydı evlenirken. Ne çözümdür bu konuda bilmiyorum ama kırgınlığınızda sonuna kadar haklısınız, bir hayat çalmış sayılır eşiniz bu durumda bana göre.

Şeytan diyor ki git aldatıp çocuk yap diye tavsiye ver ama elbette şeytana uymuyorum.

Şu anda öncelikle kendinize odaklanın. İyi bir jinekolog ile görüşüp yumurtalarınızı dondurun.

Siz 25 ve 40 yaşlarında sağlık olarak aynı mısınız? Ben kesinlikle değilim. İleri yaşlarda gebelik tabii ki daha riskli. Herşeyden önce bebeğin down sendromlu olma riski artıyor. Etrafımda da duyuyorum. İlk çocuğunu 20 yaşlarında doğurup ikincisini 30 yaşlarında doğuranları. İkinci gebeliklerinde daha zorlandıklarını söylüyorlar İleri Yaş Gebelikleri Ve Riskler Son yıllarda doğum yapan kadınların yaş aralığında ilerleme olduğu tespit edilmiştir. Aynı zamanda 35 yaş ve üzeri hamileliklerde bazı riskler bulunmaktadır. www.meteitil.com.tr

Eşinizin anlık olarak söylediği bir söz olduğunu düşünüyorum. Oğlu ile uğraşırken yorulmuş ve böyle bir cümle kurmuş. Ortalık sakinleşir zamanla Bir de 2. Evliliklerde bir tarafın çocuğu varsa tekrar çocuk fikrine genelde uzak kalıyorlar

Anne olmak isteyen bir kadına vaat verip hayaller kurup sonra paşanın keyfen baba olmak istemiyorum lüksü yok. Bu sizi kandırmaktır. Yalan söylemektir. İhanettir. Ortada çok büyük bir sorun var. İyice düşünün bu kişiyle bence