Geçmiş geçmiştir diyorum bende hep kendime.. Ama kabullenemiyorum hala da kabullenemediğim şeyleri yaşıyorum aslında.. Olay olduğu gibi kabul etmeyi başarabilmek sanki

Tarih tarih değil ama nerdeyse hepsini hatırlıyorum 4 yaşımdan buyana bir türlü silemiyorum bu nasıl bir hastalıktır psikoloğa gittim düşünmemem için ilaçlar yazdı ama kullanmak istemiyorum sulusulu Allah var gam

Benimde neredeyse yaşadığım iyi birşey yok gibi. Onca şeyden sonra güzellikler varsa bile silinmiş hafızamdan. Geçmişi düşünmek istemiyorum düşündükte psikolojikmen mahvoluyorum. Ama yaşanması gerekiyormuş yaşandı demeyi öğrenmemiz gerek. Bizden daha iyi hayatı olanlara bakıp kendimizi üzmek yerine, bizden kötü durumda olanları da bilmek gerek. Böyle bakmaz da sürekli diğer hayatlarla kıyaslama yaparsam ne sevgi kalıyo içimde ne de huzur. B

Canim bende oyleyim unutamadigim cok aci seyler var unutmaya calismiyorum ama bunlara ofkeleniyorum ve ofke beni ayakta tutuyor anneyim83 Baş 69, guncel66.5, ilk hedef 65, son hedef

Bu söylediğinin farkındayım ama inan ki iyi şeyleri kötü görme meyli değil bu. Çok çabaladım, hep içimde iyi birşey aradım ama olmadı. Tüm hayatım tutarsız kararsız biri olarak geçmeye mecbur bırakıldı. Ben çocukluk nedir, gençlik nedir bilmedim. Hep büyük olmak zorundaydım ama başkaların söylerine kölelik etmek sorunda bırakılan bir büyük. Mutluluki Mucize 1 di şimdi 2 oldu