Ben ben... Cogunlukla bu moddayim. Cok da mutluyum bu durumdan esim ve cocuklarim harici kimseyle konusmak istemiyorum. Selam veresim bile yok. Yasanmisliklar, yenilen kaziklar bu hale getiriyo insani bacim...

bende aynı hislerden muzdaribim yüz yüzeyken yine bir derece ama özellikle telefonda konuşasım hiç gelmiyor birde karşı tarafa bunu belli etmeme çabasında olmam gerekiyor resmen ızdırap gibi geliyor

ya ben sorun olunca ya çözüm arıyorum ya da çözümü yoksa aman napayım modundayım oturup da neden böyle oldu neden başıma da bunlar geldi neden ben demiyorum o yüzden sanırım depresyonum bu şekilde nüksediyor yalnız kalmak istemek olarak evet mantıklı dediğiniz o zaman C

Ben de oturup kurup dusunmem ama etrafimda gereksiz kalabaliktan bos muhabbetten haz etmem. Dert dinlemek baydi ve bir suredir sizinle ayni moddayim:) ya dert anlatirlar ya da ben mukemmelimi alt metinde anlatirlar cekemiyorum:)))

Ben o dediğinizi 1 seneye yakın yaptım. Çok rahatlatıcı ama bağımlılık yapıcı.

Valla oluyor hepimizde. Surekli dert anlatan insan varsa enerjinizi emiyorlarsa normal yani.

yani oluyordur muhakkak herkesten yoruldum bu ara doğrusu gitseler bir tanesinin eksikliğini hissetmem gibi çevremdekilerin o kadar bıktım ki kimse iyi de gelmiyor bana artık bir sus artık bir git işine diyesim geliyor herkese bence bu kadarı normal değil ya

Evet aynen durum bu. Yoruldum galiba bu ara kimsenin telefonunu açasım yok, konuşasım sohbet edesim yok. Resmen hayatımda kimseyi istemiyorum şu an akrabalar, aile arkadaşlar... kimseyi. Azıcık şöyle tek başıma takılsam bir ay filan da rahatlasam diyorum. Hiç böyle bir psikolojiye giren oldu mu depresyon mu ki bu?

Kendi sorunlariniz varsa yalniz kalmak istemeniz normal. Bazi insanlar surekli anlatma ihtiyaci hissedip karsisindakinin enerjisini emer, bazilari da yalniz kalmak ister. Bana normal geldi bu yuzden.

Ara ara oluyor bende de.