Nörolog ve Psikiyatr dışında hiç kimse annenizin yaşam kalitesini koruyamaz. Ailesi olarak annenize destek olmanız çok güzel ama hastalığının belirtilerini sadece uzmanlar durdurabilir, azaltabilir veya yavaşlatabilirler...

Birincisi annenizi suclamayın kişisel algılamayın eşiniz de algılamasın, demansa baglı depresyon, algı bozuklugu ve aşırı alınganlıklar, hayaller, kurmacalar hep olur, durumuna uygun özel ilaclar var demansı yavaşlatmanız önemli alzheimera evrilebilir. Demansla ilgilenen noroloji dr una baş vurun mesela erenköy ruh ve sinir hastanesinde var. Size düşen görev: şefkat göstermek yaşam kalitesini artırmak ve keyifli bir hayat vermek, şikayet ettiginde mesela aa öyle mi konuşalım eşimle ben annemi ezdirmem bence başka şeye sıkılmıştır canı bilmeden olmustur kesin vs diyin, ara sıra da sohbet konuşması arasında biliyor musun eşim seni cok sevdigini söylüyor annesi gibi görüyormus sürekli annen iyi ki bizimle diyor vs, gibi ufak pozitif sinyalleri kafasına yerleştirin. Eşinizden fazladan ilgi bekliyor ondan emin olmak istiyor çünkü kendisini size yük görüyor kendini cok yalnız hisseder demans hastaları bütün dünya yabancıdır onlara tek başına kalmış gibi gelir. Eşiniz anlayışlı biriyse gidip anne beni yanlış mı anladın kusuruma bakma özür dilerim seni cok seviyorum şeklinde konuşsun. Bundan başka yöntem yok demans sıkıntılı bir hastalık dogru doktor ve şefkatten başka bir yol yok. Bunları yaparsanız hayat kaliteniz yükselir aksi halde git gide hırcınlaşabilir. Zor bir sürec size de zor ama en cok ona zor. Gecmiş olsun

Merhaba, Babamı kaybettikten sonra Annem'e diğer kardeşlerim sahip çıkmadığı için biz seve seve evimizi açtık. Eşimde Allah razı olsun ilgisini esirgemez. Tatile de beraber gideriz, alışverişede. Dediğim gibi diğer kardeşlerim hiç ilgilenmez hatta arayıp sormazlar bile doğru dürüst. Anneme 3 yıl önce demenz teşhisi konuldu ama ufak tefek unutkanlıkların dışında şuan bir sıkıntısı yok çok şükür. Yani biz öyle sanıyorduk. Son zamanlarda annem eşimin herşeyini eleştirmeye başladı. Dediğim gibi eşim ilgisini esirgemez hatta ben hamile olduğum için doktorlarına bile o götürürdü ama mecburen değil annesi olarak gördüğü için. Ve kendi aramızda da konuşurken kardeşlerime sitem eder ilgilenmiyorlar diye ama annemin yanında demez ki kırılır diye, hassas biri eşim dikkat eder. Eleştirmeleri arttıkca ben rahatsız olmaya başladım. Eşimin düşüncesini biliyorum annemin söylediklerini duyuyorum, açıkcası zoruma gitmeye başladı ve bir gün anneme konuyu açtım."Neden böyle şeyler diyorsun, o sana ne yaptı. O öyle düşünmüyor, sen neden böyle şeyler söylüyorsun" gibisinden ama tabii hesab soran değil daha hoş bir dille. Bir gün yemek yapmış eşim eline sağlık dememiş, işten gelmiş suratı asıkmış . Konu biz onu evde istemiyormuşuz, elinde bavul ortada kalmış, "Allahım sabah'a canımı alsada klmseye yük olmasam" demeye kadar vardı. Açıklamak için çırpındım durdum ama nafile ağladı, sızlandı, içim parçalandı bir bana güveniyormuş ben de eşimi tutuyormuşum hayal kırıklığına uğramış. Kendini bakım evine yazıdracakmış "orada ölür giderim canı isteyen cenazemi kaldırsın yoksa devlet kaldırır atar bir çukura giderim" diyor. Araştırdım ki demenz ve diyabetle depresyon oluyormuş ve annem de tüm belirtiler var. Doktor dışında tavsiyelere ihtiyacım var. Hem lohusayım, hem yeni bebeğim var ve annem bu durumda ne yapacağımı şaşırdım.