Psikolog konusuna asla yanaşmıyor. Hatta ablası baya kötü durumda babasının vefatından sonra onun içinde dedim. Hani kendini böyle hirpalamak yerine destek alıp işleri biraz daha kolaylaştırabilirsiniz diye. Ama yok kabul etmedi. Onun dışında işi için tabii ki ona zaman tanıyacağım elimden geldiğince ama o sureci de onu bunaltıp kırmadan geçirmek istiyorum

Sanırım en mantıklısı şu an sınavlarıma odaklanıp yolumu ordan görmek

Bu yaşıma kadar aksini görmedim umarım dediğin gibi olur

Daha öncede konuştunuz mu? Hep aynı tepki mi, ilk kez mi konuştunuz?

Çok doğru söyluyorsunuz. Bende o yüzden bir an once bir şeyler yapılacaksa yapılsın istiyorum yoksa dönüşü olmayan bir yola girecek bu iş

ask karın doyurmuyor bencede sız haklısıınız. bı sekılde meslegını yapıp gelırı olmalı yoksa olmaz

Verdiğiniz tepkide bir anormallik yok. Onu da sınırında vermişsiniz zaten. Başınız sağ olsun öncelikle.. Anne-baba kaybı kolay atlatılacak bir durum değil.. Ama işine dört elle sarılmayan biriyle de gelecek planları yapmak çok sağlıklı değil.. Erkek arkadaşınızı anlıyorum, depresyonda olabilir hala.. Ona yapacağınız en iyi şey, terapi almasını sağlamanız olacaktır. O ruh halinden çıkıp önüne bakması gerekiyor.. Ama bu kayıp onu genel olarak etkiledi ve artık dünyevi şeyler önemsiz geliyorsa o zaman nasıl aile kurabilirsiniz bilemiyorum.. Bu sorumluluğu almak istediğini somut olarak belli etmedikçe o yolda adım atmayın, düzelir değişir demeyin.. Burda konularda görüyoruz... Evlendikten snra işsiz kaldığı halde bunu değiştirmek için adım atmayıp eş parası ile yol alanları.. Umarım bu sevgiliniz için geçici bir dönemdir ve kendisini toparlar. Hakkınızda hayırlısı olsun.

Acını paylaşıyorum ve kendim de benzer bir süreci yaşadığım için anlıyorum. Allah rahmet eylesin mekanı cennet olsun huzurla uyusun babacığın. Çalışmak tabii ki iyi gelecektir ama her insanın acıyı yaşama şekli farklı. Hiçbir belirti göstermese de maskeli depresyon geçiriyor bile olabilir. Dört ay çok erken ve yaşım geçiyor kendimi toparlayayım diye akılla mantıkla bu işin içinden çıkamaz. Mrs Delfino önermiş bak çok güzel fikir. Bence sen de acını yaşayamamışsın daha. Bir psikoloğa sen gitmeye başlasan ve sana iyi geldiğini gördükçe belki önce ablasını sonra kendini gitmeye ikna eder. Senin de ihtiyacın var belki sen de kaybının yarattığı travmayla bu kadar aceleci ve akılcı düşünüyorsun. İçinde olanı biteni biz bilemeyiz ki... Her şeyin ötesinde merhametli ve iyi kalpli bir adam emeği hakediyor. İnan evlendiğinde en önemli şeyin vicdan ve merhamet olduğunu anlayacaksın.

Elbet cok acilidir. Erkek arkadasinizin babasina bakmasi cok güzel çünkü cogu erkek kadinlara baktirip kendisi asla tasin altina elini koymaz. Ben bu yüzzden kendisinin kötü bir insan olduğunu düşünmüyorum. O an babasiyla gecireceği son vakitler olduğu icin istifa etmis olmasini da anlayabiliyorum. Cok sevdigimiz biriyle son günlerimiz olduğunu bilsek bircogumuz istifa ederdi. Ama 4 ay olmuş artık silkelenip kendisine gelmesi lazım. Kötü psikolojiyi bahane etmiş, çalışmak istememiş. Yas dedigin 1 hafta bilemedin 1 ay sürer sürer sonra icinde yasarsin üzüntünü. Erkek arkadasiniz calisma hayatindan bikmis ben bunu anladım. Siz cok haklisiniz.

ikinizin de başı sağolsun. siz de kendi geçtiğiniz süreçlerden geçiyor olmasanız sizi biraz daha anlayışlı olmaya davet eden bir yorum yazardım ama sizin de işiniz zor, o yüzden bir şey diyemedim.

Başınız sağolsun. Evlenme sözü aranızda geçince yol haritasını sorabilirsin, nasıl yapmayı düşünüyorsun kafanda ne var gibi. Ya da çözük meselesi açınca sorabilirsin, sonuçta çocuk olurken sen bir süre çalışamayacaksın ekstra masraflar da çıkacak. Yani plan yapılıyor ama neye göre yapılıyor bir öğren bakalım, belki vardır bir düşündüğü. Onun dışında sırf bunun için evlenilmez dediğiniz şey evin geçimi ve ev geçimi olmazsa ev huZuru da olmaz diye düşünüyorum. Sen de bi yere kadar çabalar sonra bezersin. Sorumluluk sahibi olmakla depresyon arasındaki ince çizgiyi ben kestiremedim, sen daha iyi tanırsın Önceki

Siz aynı acıyı yaşamamışsınız bir kere baştan bunu kabul edin. Hayattan kopmamışsınız, okulunuza gitmiş gelmiş, sınavınıza hazırlanmaya bir şekilde devam edebilmişsiniz. Öncekine kıyasla daha sık ailenizin yanına gidip gelmişsiniz ama şehrinize dönünce nefes alma imkanı olmuş. Hiçbir şey yapmadan evinizde de otursanız hasta evinde olmanın 24 saat o insanla yaşamanın psikolojisi başka oluyor. Burada sorun yaşayan kadınlar hep merhametsiz erkeklerle oldukları için yaşıyorlar. Konuları şöyle bir okuyun. Merhametsizlik erkekte olunca kesinlikle o insandan uzak durulması gerektiğini düşünürüm. Sizin sevgiliniz hasta babasıyla çok derin ilişki içinde çok yakın zaman geçirmiş. Kız kardeşlerinin üstüne yıkıp -ki toplumumuzda bu böyle olur genelde- arada bir ziyaretle bu süreci geçirirdi. Adam elini taşın altına koymuş. Sürecin yorucu maddi manevi yükünü ailesiyle omuzlamış. Ben merhametli vicdanlı bir adam gördüm yazdıklarınızda. Bu kadar yaşatmaya hayatta tutmaya çalıştığınız insanın kaybı 4 ayda atlatılmaz. Üstelik bir de pandemi dönemindeyiz. Zaten bu dönemde nasıl iş bulsun. İnsanlar işten çıkarılıyor. Arkadaşının dediği işe bakacak hali yok adamın en iyi de sizin anlamanızı bekler bence. Nasıl bu kadar rasyonalistsiniz. Hayata bakış açılarınız uymuyorsa ayrılmaya bir sebep arıyor arkadaşlarınızın aldığı arabalara heves ediyorsanız ayrı. 31 yaş geç ve geçen bir yaş değil. Adamın mesleği var normal zamanda işine de dört elle sarıldığını biliyorsunuz. Şu an çok mu zor içinde bulunduğu durumu anlamanız. Sizin babanız hasta olduğunda o da dışarı çıkamıyoruz eğlenemiyoruz hiç halin yok ben fıkır fıkır neşeli birini istiyorum deseydi hiç düşündünüz mü? Zaten pandemi döneminde bırakın yasını atlatsın 4 ayda ben daha babamı kaybettiğimi dile getiremiyordum kendime bile. Hayatın her anını paylaşmayı düşündüğünüz insanın elinden tutun hadi beraber aşalım bu durumu bizim mutlu ailemizi kuralım deyin. Beraber çok acı gördük artık mutlu olma sırası bizde diyip yol gösterin umut verin acısını sarıp sarmalayacak sebep verin. Annesi olmayın diyen arkdaşlara da hayret ettim. Annelik ne durum var burada? Hayat arkadaşlığı 101 arkadaşlar iyi günde kötü günde hani

Daha 23 yaşındasınız 4 ay önce babanızı kaybetmişsiniz Bi yere geç kaldığınız yok bu kadar acele etmeyin Bi kafanızı dinleyin. Erkek arkadasınız haklı depresyon geçiriyor olabilir herkes aynı tepkiyi vermez

Derin bir depresyonda olabilir. Depresyonda insan değil çalışmak kolunu kaldıracak hali olmaz. Şuan evlilik zamanı değil bence önce kendini toparlaması gerekirse tedavi görmesi lazım.

Başınız sağolsun. Olüm herkese var doğru diyorsunuz. Ama işte bi yandan sinavlar ni yandan olanlar.. Kanser süreci inanılmaz zordu zaten yani Allah kimsenin basına vermesin. Sonrasında vefat. Kafami toparlayamıyorum ki. Bir yerde bi iyileşme görmek istiyorum sadece çünkü gerçekten darmadagın oldum

Başınız sağolsun.. Kendi isini yapmıyordu öncesinde de kendi mesleğini sevmiyor ilgi alanım olmadığından da bir bilgim yok nasıl bir şey olduğuna dair.. Daha çok bir yerlerde supervisorluk ya da grup liderliği istiyormuş.. Bakalım umuyorum ki şu bunalım sürecini atlatır çünkü iyi olmasını istiyorum B barga

Sevgilini en iyi sen taniyorsun. Niye hala calismiyor niye isini birakti az cok bilmelisin bence.. Bana baba konusu biraz bahane gibi geldi. Sonucta sende ayni durumda oldugun halde onun gibi davranmadin. Veya hayata bakis acilariniz farkli..

O şekilde olacağını düşünmüyorum. Çünkü gerçekten çok çok merhametli ve yeri geldiğinde elini taşın altına koyabilen bir insan. Sadece bu iş konusu bilemiyorum olmadı bir şekilde. Yüksek ihtimalle arkadaşların dediği gibi babam gitti ben niye burdayım kendimi kime kanıtlayacağım tarzında bir psikolojiye girdi. Bilmiyorum umarım düzelir

İyi niyetli güzel yürekli iki insan gördüm ben konunuzda. Bu yüzden de etkilendim sanırım. Yalnız kalıp gülüp ağlayıp konuşmak paylaşmak ikinize de iyi gelecektir. Samimice sizin yanınızda güçlü olmasına gerek olmadığını, bu acıyı birlikte paylaşmak istediğinizi, bunun zayıflık değil yasın doğal bir parçası olduğunu da söyleyebilirsiniz. Umarım atlatırsınız bunları, önünüzdeki günler bugüne dek yaşadıklarınızdan daha güzel, pırıl pırıl olur.

Orda demek istediğim bana bakamazsan değildi aslında. Yani ben ondan trilyonlar kazanmasını da beklemiyorum ama o da çok farkındaki çalışmazsa onunla evlenemem başta ailem buna hayır der. Kaçımızın ailesi çalışmayan -engel durumları hariç- onune fırsat cıksa dahi bakmayan ve sürekli oyun oynayan bir adamla evlenmesine müsaade eder? Tabi ki toparlanmasını bekliyorum ve olabildigince yapicı olmaya çalısıyorum ama işin birde asıl tarafı var.

Psikoloğa maalesef gitmiyor G

Gayet yerinde tepki vermişsiniz kendinizi suçlayacak bi durum yok ortada. evet ikinizde çok zor süreç atlatmışsınız başınız sağolsun mekanları cennet olsun. ama çok üstüne gitmeyin çünkü erkekler babalarını kaybettiklerinde büyürlermiş.. çok germeden gerilmeden sakince konuşun

Inanın çok seviyorum kendinisini, huyu falan çok tatlı bir insan.. Ama gerçekleri göz önüne alıp düşününce sevgi karın doyurmuyor maalesef.. Ben resmen son 1.5 yıldır kendi karantinamı yaşıyorum.. Şu an çıkıp bir şeyler yapalım en basiti bi gece eğlenelim desek ona bile paramız yok.. Ve çoook uzun zamandır yok. Biraz daha zaman tanımak istiyorum bir yandan da gözüm korkuyor ya olmazsa diye. Aslında kendi işlerimi yoluna koyup öyle konuşmayö dusunuyorum ama o zaman da acaba iş buldu kendini toparladı beni beğenmiyor algısı yaratır mıyım onu da bilemiyorum

Umarım dediğim gibi olur çünkü onunla bir ömür gecirmeyi çok çok istiyorum Önceki

Kendisinin kabul etmesi gerekiyor. Ben bu yollardan geçtim. Farklı bir nedendi benimkisi. Ben kabul etmek zorunda kaldım. Sen zaman ver, bir bakalım ne olacak

Birlikte gitmeyi de teklif ettim ama kabul etmedi. İşe tam anlamıyla geri döndügümde psikoloğa gitmeyi düşünüyorum bende belki dediginiz gibi o zaman gelmek isteyebilir. Benim çokta güçlü olmadığımı o da biliyor hemde adı kadar iyi biliyor. Sadece bir hayat kurma çabam var ve onun için boğuşuyorum dertlerimi unutmama da yardımcı oluyor o kadar. Bilemiyorum belki de benim güçsüzlüğümü görüp dik durmaya çalışıyodur ama bazı şeylerin üstü kapatılamiyor. İnanın kafam allak bullak.. M

Depresyona yatkın olan insanlar beni korkutuyor aslında savaşmak yerine kabuğuna çekilenleri elimde değil zayıf olarak görüyorum, hayat o kadar stresli ki bugün babası ölür yarın annesi, ölüm her yerde ne bileyim heran olumsuz bişiler olabilir ki, şu tamamen kendisini babasına adaması da çok makul gelmedi bana, ben orada şüphelenebilirdim hatta, bi evde yas var diye oraya fatura gelmesi durmuyor ki ya da çorba kaynamasına ara verilmiyor hayat devam ediyor yani. Mecburen çalışmalı bi insan. Ben böyle bi insanla hayatımı birleştirmeye korkardım bana bişe olsa çocuklarıma bu adam bakar mı yoksa yine depresyona girer çocuklarıma devlet mi sahip çıkar. Güçlü kuvvetli bi hayat arkadaşı isterim ben.

bu isin dogrusu yanlisi yok ki, siz nasil hissediyorsunuz o onemli. Sahsen kalbim adama istedigi kadar zaman vermekten yana, ama ben sabirli bir insan degilim, cok fazla belirsizlikle de yasayamam, yasayamam yani beceremem, kotu de olsa bir planim olmali. Sizde de bunu goruyorum azicik. O yuzden sanki birbirinize uygun degilmissiniz gibi geliyor. Erkek arkadasiniz elbette kendince hakli ve kendini hazir hissedene kadar da bekleyebilir. Ancak bence siz onu bekleyemezsiniz. Vefasiz bir sevgili oldugunuzdan degil, bu sekilde yasami beceremeyeceginizden.

23 yaşında ne bu evlilik meraklılığı ya Bi salın azıcık Bırak adamı başka birini bul bence

Hareketleriniz gayet yerinde 31 yaşında bir adamdan beklenebilecek tepkiler. 15 yaşındaydım babamı kaybettiğimde son sınavlarım vardı okula sınava girmek zorunda kaldım hiç unutmuyorum benim için zordu ama gittim hayatımın elimden tuttum 15 yaşındaki bir çocuk bunu yapıyorsa 31 yaşındaki adamda kendine gelmeli.

Öyle haklısınız ki. Merhametli oluşu benimde çok hosuma gidiyor. Şu an ismini hatırlayamadım ama yorumlarda biri şey demisti -bu adam ilerde sana bir şey olursa yine depresyona girip çocuklara bakmayacak mı devlet mi sahip çıkacak bu çocuklara- tarzında bir şey yazmıştı. Mesela o kadar eminim ki iyi bir eş ve iyi bir baba olacağından. Allah korusun ama hastalıkta bana da çocuklarıma da of demeden bakacağından.. Aynısını bende ona yaparım hiç gocunmam Allah kara gün yasatmasın o ayrı. Bunları düşününce aman diyorum iş dediğin nedir ki. Gönlünu gönlüme yakıştırmışım bu adamın varsın ben geçindireyim evi sonunda ölüm yok ya.. Ama birde gerçeklerle yüzleşiyorum. Maalesef Türkiye gibi bir yerde hala yıkılamamış çok tabu var. Bu illa evlilik için değil ama şu an bile ailelerimizle cenaze vasıtasıyla tanıstık biraz konuştuk. Onun annesi bile ne güzel kız bulmuşsun oturup duruyosun kacıracaksın elinden kim napsın işsiz güçsüz adamı diyor.. Benim annem zaten farkında o iyi bir iş bulsa hayatlarınizı birleştireceksiniz ama ya olmazsa ileriyi düşün Winnie diyor.. En azından bu baskıdan da kurtulmuş olur. Burada konuşulanlardan biraz iş bulmazsa ayrılacağım gibi bir algı oluşmuş ama aslında anlatmaya çalıstığım şey o değil. Bilmiyorum ona iyi gelmek istiyorum.. İyi geldiğimi de söylüyor ama hiçbir şey de yardımcı olamıyormuşum gibi hissediyorum

Sağolun Allah razı olsun. Aslında calıştığı dönemde işe severek giden biriydi. Hatta o dönem bende işe girmiştim ben işe söylene söylene uyanırken o of bile demiyordu. Asla işini aksatmazdı mesela bugün canım gitmek istemiyor ya da başka bahanelerle rapor, izin vs asla kullanmazdı. Her şey gerektiği gibi olmalı ve bu benim sorumlulugum derdi hatta. Ama sonra bir şey oldu.. Belki de dediğiniz gibi bir depresyon hali bilemiyorum.. Ama bu durum bizi sadece geriye götürüyor. Sorun olmayan ilişkimizde sorunlar yaratıyor ve geleceğe dair güvensizlik oluşturuyor. Çünkü ben şu an yarın bir gün evlendiğimizde en ufak bir üzüntünde ya da sıkıntı da işi bırakıp bırakmayacağinı kestiremiyorum. Hatta bunu kendisine de söyledim. Çok farklı alanlarda iş arıyor. -Bu gireceğin iş önüne daha kesin ve iyi bir fırsat çıkmadığı sürece son işin olmalı ona göre bir adım atmalısın çünkü benim senin tekrardan bu döneme girmeni kaldıracak inan gücüm yok- dedim. O da bunu onayladı.. En çok üzüldüğüm nokta ilişkimizde bu iş konusu dısında karşılıklı tek bir problemimiz bile yok.. Ama bu da bizi göz göre göre sona götürüyor

Erkeğin çabasız ve miskin olması büyük sorun ve sinir bozucu Ama sen böyle yaparsan seninle geleceğimiz olmaz ne demek ya. Bu söz için sizi terk etse yeri. Bana bakamazsan senle evlenmem demissin resmen adama. Sen mantık evliliği arıyorsan orası ayrı. Bari evlenmemiş geç olur. Benim tek başıma herşeyle baş etmem zor olur. Bana destek olmak için birşeyler yapmalısın felan deseydin. Resmen ıssız kalıp para kazanmadigin zaman senle evlenmem demissin Birde erkekler bizim kadar çabuk toparlanamiyor. Rest çekmek yerine sana destek olması gerektiğini vurgula sürekli.

Babasıyla ilgilenmesi işi bırakması için tek sebep değilmiş ki tek evlat o değilmiş böyle olsa bir nebze hak verirdim... Benim babam 41 gün yoğun bakımda kaldı öyle vefat etti. Abim hafta içi hergün sabahları onu ziyaret için yollara düştü evden hastane iki saat üç araç değişti sadece 5-10 dakika yanına görebilmek için ki babam uyanık bile değildi belki onun geldiğinden bile haberi yoktu... Hergün dört saat yol çekti 41 gün boyunca ve işine devam etti... İş hayatı nasılmış önceden bilemem ama babasının bu hastalık durumu bence ona bahane olmuş bırakın öyle yaşamaya devam etsin siz kendi yolunuza bakın.

Kpss hazirlandigim donem dershanede ne aşıklar vardı aman Allahım. Sanki eş seçme alani Sonuç Erkek atanmış kız atanmamissa ayrılma oranı %50 Kız atanmış erkek atanmamissa ayrılma oranı % 100

Babasının ölümü çok fazla etkilemiş olabilir onu. Evlilik için acele etmeye gerek yok ikiniz de zor bir dönemdesiniz birbirinize destek olmaya çalışın hayatınız düzelince evliliği düşünürsünüz. erkeklerin de psikolojisi bozulabilir isterseniz bir psikologdan yardım alın. sevgi ve sabır her şeyin ilacıdır, umarım gönlünüzce olur herşey. sevgiler

Siz kendinizi kurtarin bence bu adamdan hayir gelmez

Bir yanlış anlasılma oldu sanırım. Evlilik diye diretmiyorum ben aksine kendisi evlenmek istediğinj dile getiriyor ama karsıligında bi tarz davranışları var anlatmaya çalıştığım sey bu aslında

Yani kalkıp bana bağırıp çağırmıyor. Aksine olabildiğince bana destek oluyor. Sadece iş anlamında yıpratıyor o kadar. Baslarda buna kendimce mudahil olmayı dahi yanliş gördüm ama sonrasında kendisiyle bir ömür gecireceksem bazı şeyler hakkında birbirimiz uzerine söz hakkı sahini olmamız gerektiğini düsündüm ve o yüzden konuşup düzeltmek için çabalıyorum. Bilmiyorum ama babasına üzüluyor diye onu hor görüp, kötü davranamam ya da onu bırakamam bu çok anlamsız olur

Gittiği yere kadar sanırım daha fazlasına bir sey yapamam. Onun yerine çalışamam Patidostu Çok pati az insan çok

sen çok gençsin zaten, zaman verirsin iyice toparlanırsınız. sorunsuz kurarsınız ileride yuvanızı inşallah canım

Sanki kapanıp bir odada baş başa vakit geçirmeniz gerekiyor gibi duruyor akşam için arkadaşlarla plan yapmak yerine. Alkol tüketiyorsanız bir şeyler içerek. Ya da sevdiği bir yemeği yapıp götürseniz. Siz onu iyi tanıyorsunuzdur, onu açacak, kaybıyla ilgili konuşmasını sağlayacak şekilde konuşsanız. Kendiniz yaşadıklarınızdan kesitler anlatıp onun da konuşmasını sağlayabilirsiniz mesela. İlk teşhis konduğu gün gibi ya da hasta olduğu dönemden mutlu bir anı, babanızla konuştuğunuzda sizi gülümseten bir şey gibi. Erkek arkadaşım babaannesini kaybetmişti biz daha yeni görüşmeye başladığımız zamanlar. Başka bir şehirde hastanede son anlarına tanıklık edip direkt yanımıza gelmişti. Derbi vardı o gün. Erkek arkadaşımın ev arkadaşı, onun iki arkadaşı, ben ve erkek arkadaşım hep birlikte maçı izlemiştik. Aynı anlattığınız gibiydi erkek arkadaşım, durgun, dalgın, iki kelime bile konuşmuyor bizimle falan. Eğilip bu gece burada kalır mısın, demişti, bir tek, başımı sallamıştım ben de. Sonra misafirler kalktılar işte, onlar odadan çıkar çıkmaz benimki başını omzuma koyup ağlamaya başlamıştı. Hiç unutmuyorum o günü. Babaannesini pek sevmezdi sağken, o yüzden o kadar etkilenmiş olabileceğini düşünmemiştim ben de. Bir süre sessizce sadece sarıldım sırtını, saçlarını okşadım. Kendini geri çektiğinde alnından öptüm. Hastaneye gittiğinde bilinci kapalıymış babaannesinin, kimseyi hatırlamıyormuş falan babası erkek arkadaşımı göstermiş bak oğlun geldi diye. Kadıncağız onu tanıyıp gülümsemiş ve hemen sonra bilinci tekrar kapanmış, çok kısa bir süre sonra da vefat etmiş. Bu son an çok etkilemişti onu. Bir insanın son nefesinde onu algılayıp onu tanıyıp ona gülümsemesi... Ben de yazarken ağladım şimdi, orada olmadığım halde beni de çok etkilemişti. Önce bunu konuştuk, sonra ben dedemi kaybettiğim günü anlattım, sonra o anneanne dedesini kaybederse ne kadar üzüleceğini anlattı. Ara ara güldük, ara ara ağladık, acısını birlikte yaşadık bu şekilde. Aklıma geldikçe hep iyi ki bir şekilde onun yanında olabilmişim o gün diyorum. Dediğim gibi baş başa kalsanız, alkolü de rahatlamaya yardımcı olarak söyledim, biz baya içmiştik o gün. Siz sizi en çok etkileyen anları anlatsanız babanızın hastalık sürecinde, o da açılır belki o da anlatır, sonra en mutlu günlerinizi konuşursunuz, babalarınızın size en son söylediği sözleri konuşursunuz. Hiçbir şey konuşmasanız bile sarılıp ağlaşsanız, o bile o kadar iyi gelir ki... Üzüntülerin paylaştıkça azaldığına mutlulukların paylaştıkça arttığına inanırım. Çok büyük bir acı, hayal dahi edemem. Yaş kaç olursa olsun anneye babaya her zaman ihtiyaç oluyor. Benimkiler sağ, babam sağlıklı çok şükür ama annem Alzheimer hastası. 6 yılı geçti artık ve ona baktığımda annemi göremiyorum artık. En son annemin hangi yemeğini ne zaman yediğimi hatırlamıyorum mesela. En son hangi filmi izlediğimizi, hangi şarkıyı dinlediğimizi, en son tam olarak beni anlayabildiğinde ne konuştuğumuzu... Hiçbirini hatırlamıyorum. Benim çok uzun sürdü bu hastalığı kabullenmem ama yas durumu hiç geçmiyor böyle bir hastalıkla maalesef. Çok tuhaf. Hep erkek arkadaşıma sığınıyorum böyle hissettiğim acılardan ben de. Pek anlayamıyor açıkçası yaşadıklarımı. Belki annemle tanışınca kavrayabilir tam. Ama ona açılmak iyi geliyor bana. Size de birbirinize açılmak iyi gelecektir, eminim. Umarım ikiniz de bugünleri atlatıp geleceğinize doğru adımlar atabilirsiniz. Yaşıtız sanırım, 96 eylül doğumluyum ben de. Evlilik için ne geç ne çok erken dönemlerimizdeyiz. Uzun süren ilişkide de insan daha erken evlenmek isteyebiliyor. Ben şu an bir ilişkiye başlasam 27'den önce olmaz, 30'a doğru evleniriz derdim mesela ama 5. yılımızı doldurmak üzereyiz ve hayatımın geri kalanını onunla geçirmek, onun eşi olmak için sabırsızlanıyorum. Ben buraya yazdıklarınızı evlilik meraklılığından ya da onu çalışmaya zorlamaktan ondan maddi beklentileriniz olmasından çok bir şekilde yas dönemini atlatması ve hayatına geri dönemsini sağlamaya yardımcı olmak olarak algıladım. O yüzden de bu kadar uzun yazdım. Umarım size bir gram dahi olsa yardımım olur.

Herşey gönlünüzce olsun inşallah

Sevgilini anliyorum ama sanada hak veriyorum.. Ayrilmak istiyorsan ayril kendini suclu hissetmeksizin. Kalbinden ne geciyorsa onu yap

Ailesi babasinın hastaliğında yanına yerleşti. O da minimum harcamayla evde oturuyor sadece.. burcak86 hiçbişe

Evet aslında ben önümü görebilmek isterim. Birde ablam baya sorunlu bir evlilik yasadı ve annemi accayip üzerek hem evliliği boyunca hemde boşanma sürecinde kadına inanılmaz travmalar yaşattı. Ablam baya sıkıntılı birri belki eski konularımda görmüssünüzdür. Durum öyle olunca ben kendimi garantiye almak istiyorum. Ama bu garantiden kastım çok paralar değil. Yarın bir gün ailemin karşısına onu getirdiğimde olabilen en az elestiriye maruz kalmasını istiyorum.. Bir yandan da arkadaş cevreme bakiyorum. Daha çok genciz! Hepsi haklı olarak eğleniyor, geziyor bir şeyler yapıyor. Ben evde bütün gün sınavlarla boguşuyorum, erkek arkadasımla bir şeyler planlamak istesem yapamıyoruz param yok diyor.. Bende olsa dahi kabul etmiyor. Acayip bunaltıyor beni bu durumlar. Çünkü kafa dağıtmaya acayip ihtiyacım var. Arkadaşlarımla bişeyler yapayım desem arkadaş grubumuz hep ciftlerden oluşuyor illa sevgilileri de olsun istiyorlar haklı olarak. O zamanda durup düşünüyorum biz niye böyleyiz diye. Off böyle dipsiz bi kuyu gibi çok çok karanlık

İnanın ilişkimizde başka tek bir sorun yok.. Pamuk gibi bir adam. Kalbim kırılacak, bir şeye yüzüm düşecek diye ödü kopuyor.. Belki yaşı gereği arkadaş ortamima muazzam ayak uyduramıyor mesela ama ona rağmen bizimkilerle oturucaz dediğimde bile yok ben gelmem demiyor elinden geldiğince ortama uymaya çalışıyor benim için.. O yüzden zaten bu üzüntüm. Bu kadar iyi giderken bırakmak zorunda olduğumu bilmek.. Düzelmezse elbet bitireceğim sonsuza kadar onun çalısmasını bekleyemem.. Sadece şu bir kaç ay baska bir kaybı kaldırabilecek durumda değilim.. O zamana kadar da onun düzelmesini temenni ediyorum ama bu süreçte de çok üstüne gitmek, üzmek istemiyorum o kadar

Basiniz sag olsun. Herkes ayni derecede yasamiyor duygularini. Demek ki o daha fazla etkilenmis. Zamana birakin derim.

Sevgilinizin babası hiç konuşmamış mı onunla? Oğlum ben bugün varım yarın yokum, hayatını idame ettirmelisin demediyse çok da iyi bir baba değilmiş...

Asla asla öyle bir adam değil. Gerçekten çok merhametli biri. Bana tartısırken sesini dahi yükseltmez. Ha sana vurmuşum ha bagırmışım aynı şey. Bagırmakta bi şiddet der hep. Oyle güzel kalpli ki kıyamıyorum.. Yaşananlar ortada üzmek istemiyorum. Ama bir şeyler yapmasını da bekliyorum ister istemez..

Çok teşekkür ederiiim. Umarım sizin içinde her şey gönlünüzce olur. Yolunuz hep ışık olur

Yani dediklerinizden ziyade şu an tam olarak şöyle. Bütün gün odasında oturuyor, olabildiğince az iletisime geciyor insanlarla. Ben aradığımda da normalde benimle saatlerce muhabbet eden insan genelde sadece benim dediklerimi onaylıyor ya da susuyor. Biz babamın vefatından sonra ilk kez bu hafta görüsebildik mesela. Eve geldi arkadaşlarimla oturuyorduk. Akşam için plan yapıyoruz ona da soruyoruz duymuyor bile. Dalıp dalıp gidiyor. Çok konuşası gelmiyor. Genel olarak muazzam derin bir depresyonda diyemem bu işin uzmanı da değilim. Ama hayata karşı motivasyonunu kaybetmiş gibi hareket ediyor MrsDelfino

Daha öncesinde babasının hastalık döneminde konuştum. O zamanda iş arıyorum demişti ama yıl geçti üstünden artık..

Bencede olmaz. Yani birbirimizi sadece severek bi ömür geçiremeyiz. Belki kendini toparlar biraz zaman gecince akli başına gelir bilmiyorum. Toparlamasını çok istiyorum ama çokta hi umudum kalmadı

Farkındaysa çaresine bakacak o zaman. Bir çalışmaya başla bakalım. Kendini kotu hissedip oda iş bakar belkk . push ;

Bakalım insallah şu sınavları verirsem hemen işime başlamak istiyorum bende Alys

Bence çalışmak için motivasyonunu kaybetmiş... Babası ölünce hayat boş, kimi gururlandıracağım şimdi vs gibi düşüncelere kapılmış olabilir... Veya yorulmuştur sürekli babasıyla uğraştığı için şu an işe gidip gelmeye gücü olmayabilir. Bence iş konusunda artık hiçbişey söylemeyin, o tasarım işini de kabul edeceğini sanmıyorum. Siz kendi sınavlarınıza hazırlanıp bir meslek edinin çalışmaya başlayın, o da size bakarak zamanla atılımlarda bulunacaktır.. Erkekler bizim gibi çabuk toparlanamıyor, yas sürecine izin verin

Gayet mantıklı adımlar atmışsın... Ölüme çare yok. Herkes ölüm gibi olaylara karşı aynı güçte olamayabiliyor o yüzden sevgiline bişey diyemiyorum fakat evlenmek istediğini belirtiyorsa o zaman babasının vefatını arkasında bırakması gerekiyor hem hayatı boşlayıp hem de evlenmek istemesi çok zıt olaylar...

Haklı olduğunuzu o kadaar iyi biliyorum ki :) Ama şu an bu gercekle yüzlesmek yerine otelemeyi tercih ediyorum sanırım.. Bende hiç sevmem afedersiniz kabag. t adamları ama adam 1 yıl sonra oluverdi :)

Çok çok güzel anlatmışsınız teşekkü ederim.. Anneniz adına üzüldüm maalesef böyle hastalıklar dediğiniz gibi yas süreci asla bitmiyor. Erkek arkadaşımla dediğiniz anı sadece babamın vefatında yaşadık sanırım. O gün kafam inanın gram yerinde değildi sanki kafamın içinde duman varmıs gibi hissediyordum. O gün sadece bana açıldı. -Bu hayattaki en büyük korkularımdan biriyle yüzleştim, babamı toprağa kendi ellerimle koydum- diyip saatlerce ağlamıştı bana sarılıp. Zaten ben o gün değil teselli etmek ayakta duracak halim yoktu öylece sarılıp ağlamıştım sadece. O olaydan sonra ilk görüşmemiz de bu hafta oldu zaten. Bilmiyorum biraz insan içine çıkmak, biraz sosyalleşmek ona da iyi gelir diye düşündüm çünkü son 1 yıldır sürekli evde. Sadece ayda 1 kere yanıma geliyordu o kadar. Bir sonraki gelişinde belki dediğiniz gibi oturup sakin sakin konuşabiliriz birbirimize biraz konuşmak için fırsat verebiliriz.. Bende babamın hastalığı sürecinde hep sevgilime koştum. Film zamanları öyle sancılı öyle zordu ki. O sonuçlar çıkana kadar olur olmadık yerlerde hüngür hüngür ağlardım. Gecenin bir vakti onu uykusundan uyandırıp ağlardım. Hep ona açtım kendimi o süreçte ama sonra o da babasını öğrenince o kadar çok gitmemeye başladım ona. Çünkü beni o halde görünce kahroluyordu. Babasının üstüne birde ben olmayayım dedim. Belki o da böyle düşündüğünden çok fazla açmıyodur kendisini bana. Beni daha fazla üzmek istemediğinden.. Çünkü uzaktan çok güçlü olanlara rağmen hala ayakta gözüksem de aslında ne kadar zayıf ve hassas olduğumu bilir. Dışarıya beton gibi dursam da en ufak şeyde içimde fırtınalar kopacağını da bilir. Belki o yüzdendir bu sessizliği. En iyisi her şeyden önce ben onunla başbaşa bir konuşayım. Güzel bir gün geçirelim. Zaten ne kadar ötelesekte ikimizinde konuşmaya inanılmaz ihtiyacı var

Annesi rolünü üstlenme diyenler evet öyle ama malesef evliliğe giden bir ilişkiyse o öyle olmuyor, bende eşime kendim mobilya aldığım halde bazı şeyleri ite kaka aldırdım çünkü adam yok yani daha ben ısrar etmesem 1 sene daha öyle laylaylom geçirirdi ve bu hiç umrunda olmazdı, evlenmek istemediğin değil ağır kanlılık mı desem ne desem bu arkadaşın yaşadığı durum gibi işte. Gene de sizin durum çok farklı bereye kadar itebilirsin ki?

Onu hiiç hiiç kabul etmiyor. Yine konustum bugün bende gitmeyi düsünüyorum bu süreci tek atlatmaktansa bir uzmandan destek almak, tarafsızca içimi dökmek istiyorum belki sende bana eşlik edersin, birlikte gider geliriz fena mı olur dedim ama yok yanaşmadı burcak86 hiçbişe

Bakalım bekleyip gorecegiz..

Aciyla bas etme yolu derken kastettigim bu aslinda. Yani siz ona yardimci olmak icin bir an once isine gucune donup hayatini duzenlemesini istiyorsunuz, eminim cok iyi niyetli bir cabayla yapiyorsunuz bunu ama su an onun ihtiyaci olan bu degil belli ki. Yasadigi az buz sey degil, 1 yil kanserli babasina bakmis. Birseyler yapmak istiyor da yapamiyorsa bu yasadigi travmanin yikimindandir, aklini toparlayamiyordur. Yasadigi kaybin uzuntusu onun bile farkedemedigi bir bosluk acmis icinde, belki beraber psikologa gitmeniz bir nebze rahatlatir onu.

Cok muhtemel. Aslinda bana karşı çok açık olmasına rağmen bu konularda konusmayı reddediyor gibi bir tavrı var o yüzden ne düsünup hissettiğini tam bilemiyorum. Konu iş olunca olabildiğince cabuk kapatmak istiyor. Bana birazda bu durumdan utanıyormuş gibi geliyor ama bilmiyorum ki.. Nasıl yardımcı olunur onu da bilmiyorum

Haklısınız.. Belki benim kendimi toparlamam onu da kendine getirir.. Hayırlısıyla şu sınavları verip önüme bakayım da. O da artık olduramıyorsa benim zaten bir şeyleri ötelemeye artık tahammülüm kalmadı

31 yaşında adam sandığınız gibi evlenicek yaşta olmayabilir Gayet genç evlilik için bence Babasını kaybetmiş Evlilik diye diretmek saçma İstemiyorsa sende bırak başkasını bul yani O adam toparlanana kadar 4-5 sene geçer

Acısını yaşarken ilişkisini harcıyor. Sizi harcıyor. Her acısında birini harcarsa hayatında olana/olanlara yazık.

Sağolun Allah razı olsun.. Kavga çıkartıp onu bunaltma taraftarı degilim tabii ki bu süreçte. Ama hayat ertelenemeyecek kadar kısa ve biz sadece erteliyoruz şu an..

Ikinizin de basi sagolsun. Sanirim sevgiliniz depresyonda. Her ayrilik bir travma yararir ve o travmalarindan daha kurtulamamis.

Şuan ona aşık olduğunuz için yorumlarım size sert gelebilir niyetim sizi üzmek değil. Yas altı haftadır psikolojide, inançlıysanız dinimizde de 40 gündür hani, sonrası başka bişeydir artık.. Mesela gerçekten depresyonda olan bi insan tüm gün abartısız yataktan çıkmaz, aynı kıyafeti duş almadan günlerce giyer, özbakımı ve temizlik anlayışı bozulmuştur, tepkisizdir hayata katşı, geçmişe öfkelidir sürekli sebebini düşünür kendini ya da birilerini suçlar öyle kolay kolay kimseye destek olabilicek durumda da değildir. Ne bileyim ya hiç yemez ya kontrolsüzce tıkanırcasına yer yani normal/rutini bozulmuştur. Bunlardan biri ya da birkaçı var mı? Canı iş aramak istemiyor çünkü babası öldü depresyonda aa vah vahh tühle olmuyor bu işler. A

Az bıle tepkı vermıssın. İşsiz adamla evlenme. Sorumsuz adamlada evlenme.

burada merhametsiz adamların ettiği eziyetleri okuyup duruyoruz. bu adamda böyle bir durum yoksa bırakma derim. tembel olsa ilk tanıştığınızda da öyle olurdu. ama demişsin ki gıkını çıkarmadan severek işine gidiyordu diye. yani huyu değil bu. bence terapi için ikna etmeye çalış, sırf bu yüzden bırakma. ondan sonra bulacağın adamın merhametli ve bu derece hassas olma ihtimali milyonda bir.

Seytanolabilirim Cok guclu bir

Bence zayıf biri bu adam ya. Anında işi bırak, 1 yıldır çalışma vs. Yarın çocuğu olsa ne yapacak? Böyle sorumsuz birine hayatımı adamazdım. İnsan bir yerde durmayı da bilmeli. Tembelliği seçmiş.

Biraz zaman geçsin tekrar konusmayı düşünüyorum zaten.. Toparlanması gerekiyor böyle nereye kadar devam edebilir ki

Acısıyla yüzleşmekten korkuyor olabilir. Savunmaya geçiyordur bu yüzden. Aslında kişinin önce rahatsız olduğunu kabul etmesi gerek. İnsanın dişi ağrıyor, grip oluyor bu da bir rahatsızlık. Sonra psikiyatristten randevu alması gerek.

Bende yarın evleneyim diye uğraşmıyorum ki. Derdim ay evlenemedim niye olmadı da değil sadece erkek arkadasımın bu durumunu nasıl aşabilirim diye akıl isremeye geldim o kadar.

Bu bir yil icerisinde gecimini nasil sagladi ve sagliyor?

Zaman vermeniz gerektiğini düşünüyorum. Seviyorsanız zaman verin, sınav çalışmak ile bir işe girip çalışmak aynı Değil. Örneğin siz ders çalışıyorsunuz kendiniz ama o insanlarla muhattap olmak ve belli ölçüde sosyalleşmek zorunda ve buna hazır olmayabilir. Başınız sağolsun vefatlar gerçekleşeli 4 ay olmuş araya pandemi falan girdi. Bence bir 6 ay gibi bekleyin üzerine gitmeyin. Hala böyleyse o zaman konuşun derim.

mezuniyetinize odaklanin, belki sonrasinda farkli bir sehirde yasam kurmayi dusunebilirsiniz. Kafanizi dagitmak acisindan, maddi imkan varsa yurtdisi dil egitimi gibi bir sey de dusunebilirsiniz bir kac ayligina. Hayatiniza renk gelir. Babanizi kaybetmek elbette ki cok uzucu, ancak babaniz kendi hayatini yasamis, kesinlikle istemezdi ki 22 yasindaki kizi bu gencecik yasinda karalara baglanip evlere kapansin. Esimin babasi vefat etti, esim her zaman sey der, babam hayatini yasadi ve cok da guzel yasadi, o yuzden evet onu ozluyorum ama onun adina da mutluyum diye. Siz de hayatinizi yasayin, olum herkese var.

Süreç zorlu olmasa yorumum belli.. ama bilmiyorum şimdi her insan acısını farklı yaşıyor.. ilişkinizde yolunda gitmiyorsa eğer, içinize sinmeyen başka şeylerde varsa biraz kendinizi geri çekin bakalım ne olacak. ve kendi içinizde çok da umut bağlamayın bu adama

Benim babamın yanında hep annem oldu sağolsun bebek gibi baktı babama. Ama onun annesi de yaşlı bacaklarında sorun var yani baktıgınizda annesininde ufak çaplı bir bakıma ihtiyacı var. Bir kanser hastasının bakımını üstlenebilecek durumda değildi. Belki o yüzden gorev bildi. Belki de babasının son zamanlarında olabildiğince yanında olup son görevini yapmak istedi. Bilmiyorum çok garip bi süreç bu hastalık süreci. Bende babamın hastalığı boyunca çok kez gitmek her şeyi bırakmak istedim ama benim annem hep bana orda kal geleceğini kurtar ben babana iyi bakiyorum diyerek tuttu. O yüzden buna çok net bir cevabım yok

Depresyonda olamaz mı? Ya da o zamanlar işini sevmiyordu da, babasının vefatından sonra hayat ne ki, ben buradayım bunalımlarına girmiş olabilir

Ölüm hayatin gerçeği ne yazık ki, allah gecinden versin ama yarın öbür gün annesini kaybetse aynı şeyler mi olacak? Ablası varmış sonra ne bileyim insanin ta içi acır bunu kimse tartışamaz ama hayatini idame ettirmek zorunda bir aile kurmak istiyorsa. Bi çocuğunuz oldu yine allah korusun size birşey olsa o zaman ne olacak? Insan bunların hepsini düşünür ne yazık ki... böyle söyleseniz ona da en azından vereceği cevapları tartarsınız.

Hepimiz depresyona yatkınız, hepimizin de güçsüz yanları vardır. Herkesin gösterdiği tepki farklıdır. Birisini zayıf görmek çok yanlış

Sağolun Allah razı olsun.. Zamana bırakmaktan başka çarem yok şu an zaten. Sadece bunun sonunda güzel bir şeyler olur..

Evet bırakın herkes kendi hayatını düşünsün... Koskoca bir adam annesi rolünü üstlenmeyin... Konusunu dahi açmayın tamamen iş konusunu yoksayın tamamen kendi problemi olsun... Bakın her sey nasıl değişecek

Bende yıl sonuna kadar bekleme taraftarıyım sonrasında artık adam akıllı konuşmamız gerekicek hala daha düzelme gibi bir niyeti olmazsa elimden daha fazlası gelmez maalesef. Çunku bende tükeniyorum. Zaten dediğiniz gibi 3 aydır pandemi yüzünden hiç gorüsmedik gecen gün gördüğümde duvar gibiydi konuşmayi unutmuş resmen çok üzülüyorum öyle görüncede

Bende hiiç hiiç kıyamıyorum. Bi yolu olmalı ama o yolu ben bulamiyorum Alys

bence biraz daha zaman ver. belli ki naif bir adamdan bahsediyoruz. 4 ay cok kisa bir sure. 31 cok bir yas degil. oyaslara helince cok olmadigini hissediyorsun. hem erkekte yasin ne onemi var ki. birlikte cok zor seyler atlatmissiniz, bunu da atlatirsiniz. keske babalariniz hayattayken bi nikah kiyiverseymissiniz. kismet. uzme kendini, zamana birak. adama da soyleyip soyleyip bunaltma. biraz daha zaman ver sonra yavas yavas baslarsin soylemeye.

Canım ben olaylara şöyle yaklaşmak istiyorum tamam çok zor bir süreç anlıyorum başınız sağ olsun cennetleri mekan olsun ama olaki adam iş buldu ve sen çok sevdiğin ve iyi diye evlendin adam en ufak sıkıntıda yine iç dünyasına ya kapanır sa ne bilim annesini kaybederse kendi iş açıp işi batarsa ya siz hamile kalıp ALLAH korusun da düşük yapsanız olaylara hep böyle kaçak dövüşçü gibi mi yaklaşacak siz hep adamı mı toparla yacaksınız. İyi düşün derim ben bu adamla süreç sıkıntı olabilir Seytanolabilirim Cok guclu bir

Kendisi gitmese de siz gidip erkek arkadaşınızın durumunu anlatsanız? Ona nasıl yaklaşmanız gerektiğiyle ilgili, ona nasıl yardımcı olabileceğiniz onu nasıl yönlendirebileceğiniz ile ilgili danışabilirsiniz. Ya da kendi yas döneminizle ilgili yardım alsanız belki o da bunun normal, gayet doğal bir şey olduğunu, insanların yardıma ihtiyacı olabildiğini fark edebilir dolaylı olarak. Uzaklaşmak yerine birbirinize en çok sarılmanız gereken dönemde kendini kapatıyor. İkinizin de başı sağolsun. Belki sizin de dışarıdan göründüğünüz kadar sağlam olmadığınızı fark eder, sizin de acınızı görürse size karşı daha açık olabilir.

Babası sağken konuştu hatta iş bulmak icin bir tanıdıgıyla gorüseceklerdi gün ayarlamişlardı 1 ay sonrasına adam yurtdışındaydı. Ama işte maalesef o gün gelemeden babası vefaat etti. Kendisi gidip konuşabilirdi aslında ama inanın bilemiyorum baskı da yapamıyorum..

Aşk mantık olmadan, tuzsuz ve dudakları yakan sonradan aldığınız her kaşıkta da ilk yanmanın acısını hissettiren bir çorbadır bence. Siz biraz daha zaman tanıyın toparlayın kendinizi baktınız o size bakıp kendine gelemiyorsa feyz alamıyorsa yolu açık olsun.

Ben sizi hakli buldum cunku 31 yaş mesleğe atılmamış olması zor bir durum gelecek icin geleceği bırakın suan bile hayatını idame ettirilebilmesi icin bir gelire ihtiyaç duyması lazim bu şekilde biraz daha devam ederse geleceğiniz acınızdan ilişkini oturup düşünmenizi tavsiye ederim aclockworkorange

Herkes birini kaybedince farklı tepkiler verebiliyor. Keder işte. Ben bunalımda olduğunu düşündüm. Beni büyüten kişiyi anannemi kaybettim yeni ve bende grafik tasarımcıyım. Birileriyle ugrasmak, revizyonuydu isteğiydi hiç bitmeyen bir meslek. O kadar zor geliyor ki suanda bunlarla uğraşmak. Ayrıca inanın şu süreçte iyi bir maaşa is bulmak çok zor. Bulsan bile o kadar çok insanla uğraşmak zorunda kalıyorsun ki bir yerde geri dönmeye korkmuş olabilir.

Soruyorum aslında, her şey düzelicek diyor hayatımız artık böyle üzüntüyle gecmeyecek diyor.. Evet duymak çok güzel ama icraat bekliyor insan

Bende babamı kaybettikten bir hafta sonra okula telafi sınavlarına gitmiştim, maalesef hayat acılarla, zorluklarla, sorumluluklarla devam ediyor. 19 yaşımda sırtıma binen ama hep ertelediğim acıyı şimdi şimdi terapiyle yatıştırmaya çalışıyorum. Herkesin acıyı yaşama, kabullenme süreci farklı işliyor. Adamın başka kötü hiç birşeyi yok dediniz diye yazıyorum bunları, bence hemen kestirip atmayı gerektirecek bir durum yok. Daha sakin olun hemen doldurmayın kendinizi. Ona çok uzun olmasada biraz daha zaman tanıyın. Birlikte yaşadık bu acıları hadi birlikte toparlanıyoruz durumu yaratmaya çalışın. Biz bu süreçleri yurttan arkadaşımızla yaşamıştık. İnsan ortak acıyı yaşadığı, halinden anladığı arkadaşı için bile yapıyor bu kadarını, sevdiğiniz adam sonuçta biraz daha beklemeye, uğraşmaya değer bence.

İnanın olabildiğince germeden konuşmaya çalışıyorum.. Bugün bile konuştuğumda bağıra çağıra anlatmadım derdimi. Benim kafama takilan bir şey var dedim ve sadece düşüncelerimi aktardım ki bunu yaparken de her kelimemi özenle sectim.. Ama artık cidden umudum kalmıyor. Etrafımdali yasıtlar bir şekilde işe başladılar, birikim yapıyor araba falan alıyorlar.. Bense dert keder içinde yüzüyorum resmen nerden tutsam elimde kalıyor..

Calısmaktan bıkmak değilde daha çok o gayreti yok.. Birde bu 4 aylık sürec tam bu virüse denk geldi falan.. Ya benim derdim yarın iş bulsun değil zaten ortalığın hali belli. 4 elle sarıldığını gorsem o bile yetecek

Ama kendisi de bu konuyla alakali kendisini kötü hissettiğini hayatında hiçbir şeyin yolunda gitmediğini söylüyor.. Ben iş konusunu hemen evlenelim diye istemiyorum ki sadece ona yardımcı olmak istiyorum ama ona nasıl ulaşacağımı bilmiyorum

Zaten emin olmadan olacak iş değil.. O işe girdiği gibi evleneyim diye bir plan yok kafamda. En az 2 yıl onun istikrarlı bir şekilde çalıştığını, kendini toparladığını vs görmem lazım

Babası sağken paradan yana sıkıntılari yoktu Sadece kendisi babasından para almiyordu. 30uma geldim babamdan para alamam diyorsu ama evin kirası faturası için bir sıkıntiları yoktu. Onun dişında dediğinizde haklısınız guçlu durmasınu bende isterdim ama karakter meselesi sanırım herkes acısını farkli yaşıyor..

Herkesin aciyla basetme yolu baska. Siz hemen toparlayabilmissiniz ama o belli ki calisacak durumda degil su an. Zaten ha deyince de evlenemezsiniz su ortamda. Biraz zamana birakin.

Kimse erkek arkadasina acini yasama demiyor. Elbette zor bir dönem fakat ölen ile beraber ölünmüyor. Mecburen hayatina devam etmeli. Calismama süresi uzadikça, işe girme şansi azaliyor. Cv'sinde bosluk kaliyor. Ve insan evde kaldikça, o buhranlara girdikçe, çikmasi zor oluyor. Artik dişariya cikmak, normal hayat yasamak korkunç gelebilir. Psikolojik tedaviye ihtiyaci var sevgilinin. Azicik daha zaman ver, psikologa gitmesine ika et. Baktin halen olmuyor, ayril. Bu konuda kendini kötü his etmene gerek yok. Yeterici kadar çaba gösterdin.

Bende sırf bu yüzden bekliyorum zaten.. Ortak acılarımız ve gercekten başka hiçbir sorunumuz olmaması dolayısıyla. Umarım bu süreci bir şekilde atlatabilir, toparlanabilir çünkü benimde dayanabileceğim belli bir sınırım var.

Aklı başında bi kız olduğun belli oluyor, inşallah en kısa zamanda her şey yolunu bulur, senin doğru karar alacağını düşünüyorum, yani ifadelerin öyle düşündürdü. Hakkınızda hayırlısı olsun

Gayet haklisiniz. Bu adam gamsiz diyorum kisaca, hicbir cabasi yok soyle biriyle evlenilmez nokta.

Kızlar gerçekten hayatım nerden tutsanız dert içinde artık gerçekten bi köşesinden de olsa düzlüğü görmek istiyorum.. Kısaca özet geçmem gerekirse; Benim 2.5 yıllık bir ilişkim var. Erkek arkadaşım benden 8 yaş büyük. İlişkimizin ilk 1 yılı gerçekten harikaydı yani inanılmaz eğlendiğimiz, ara sıra tartışsakta gereksiz ve boş şeyler üzerine tartıştığımız ama asla uzatmadığımız tatlı bir ilişkimiz vardı. Ama sonrasında ilişkimiz çok farklı bir noktaya evrildi. 2. Yılımızın başında babama kanser teşhisi koyuldu ben işim, okulum gereği ailemden uzak yaşıyorum ve öyle olunca sürekli memlekete gidip gelmeye başladım. Hayat neşem söndü, resmen dünya başıma yıkıldı tabii. Öyle olunca bizde eski gece eğlencelerimizi bıraktık çünkü benim inanın içimden nefes almak dahi gelmiyordu. Tek buluşmamız evde ya da en fazla evden 5 dakika uzaktaki kafede bişeyler içmek oluyordu ki bu son 1.5 yıldır böyle. Babamı öğrendikten 9-10 ay sonra erkek arkadaşımında babasına akciğer kanseri teshisi koyuldu ve bizim zaten keder içinde olan hayatımız iyice mutlusuzluğa yuvarlanır oldu. Tabii ki çok sarsıcı bir süreç yaşadık ve babasının hastaliğından 2 hafta sonra kadar erkek arkadaşım işi bıraktı. O an ki psikolojisi inanın neydi bilmiyorum ama yapıverdi.. Sonrasında kendisini babasına adadı resmen onunla ilgilendi, tüm bakımını üstlendi ki bu bence harika bir durum. Bu kadad merhametli bi adamla birlikte olduğum için mutluyum çünkü bi of bile demedi bu süreçte. Ama benim sürekli aklımda bir iş bulur düsüncesi vardı çünkü ablaları da babasına yardımcı oluyordu ve işsiz kalmaz diye düşünüyordum. Neyse.. Biz ikimizde maalesef babalarımızı kaybettik.. 1 hafta arayla ikisini de toprağa verdik. Ve inanılmaz zor zamanlardı çünkü bu kadar üstüste gelmesi her şeyin ikimizi de yıktı. Biz babalarımızı kaybedeli 4 ay oldu her şey çok taze ve hüzün doluyuz.. Bu araya kadarını olayları az biraz anlatabilmek adına yazıyorum çünkü kendisine direk ihtamda bulunmak istemiyorum belki bende yanlıs yorumluyor olabilirim. Benim sıkıntım olan kısım tam olarak şöyle erkek arkadaşım 31 yaşında ve tam 1 yıldır işsiz.. Bu geçen sürede tabii ki ona bu konuda baskı yapmadım babasının durumundan dolayı sadece bir kaç kez konuştum. -Çalışmak sana da iyi gelir hem biraz o ortamdan uzaklaşırsın, kendine ve ailene yetebilecek enerjiyi bulursun- tarzında çünkü inanılmaz bir bunalımdaydı. Tek yaptığü butun gün babasıyla ilgilenmek ve kimseyle iletişim halinde olmamaktı bu da onu çok yıpratıyordu. Ama o herhangibir işe girmedi. Evet babalarımızı kaybetmek inanılmaz zor ve üzücüydü hala üstümüzden bunu atamadık ama hayat bir şekilde devam ediyor ve kendini en azından idare edebilecek kadar para kazanması gerektiğini düşünüyorum. Bana evlenmek istediğini söylüyor ama iş bulmak adına bir çabası olmasına rağmen hani böyle dört elle buna sarilmıyor. Bu durum artık cidden canımı sıkmaya basladı. Ben üniversiteden geçen sene mezun oldum ve mesleğimi yapabilmem için vermem gereken 3 sınavım var. 1 yıldırbu sınavlarla bir şekilde boğuşuyorum ve bu süreçte mecburen part-time çalısıyorum en azından ailemin yükünü biraz da olsa hafifletebilmek için. Ama onun bir şey yapmadan oylece durması beni çok geriyor artık çünkü bu sekilde maalesef bir geleceğimiz olamaz.. Bir yandan da 31 yaşına gelmiş ama hala düzeni olmayan biri ile ileriyi düşünmek bana biraz ütopik gelmeye başladı. Çünkü bilmiyorum en azından mesleği olmalıydı.. Üniversite mezunu kendisi bu arada. Yakınlarda bi tanıdığımız kendi bölümü üzerine erkek arkadaşıma iş teklif etti. Daha doğrusu kendisi grafik tasarımcı olduğundan. Eğer istediği şeyler üzerine yeni seyler tasarlasa bunları iletişim içinde olduğu buyuk sirketlerle paylaşıp ona iş konusunda yardımcı olabileceğini söyledi. Bende bunu kendisine anlattım bana verdiği tek tepki "bakarız" oldu. Yani ben bu kayıtsızlığına sinirleniyorum ve umutlarımı tüketiyorum. Çünkü ben duyunca heveslenir ve hemen ufak çaplı da olsa bir araştırma yapar diye bekledim ancak.. Aradan 1 hafta geçmesine rağmen kendisine sorduğumda bugün bana "daha bakmadım bakacağım ona" oldu.. Bilemiyorum ben mi çok abartıyorum. Ama onun yaşı geçiyor ve böyle durarak maalesef bir yere varılmıyor. Bugün gerçekten artık sinirlendim ve kendisiyle konuştum. -Bak bu böyle gerçekten olmuyor, ben sınavlarla boğuşuyorum, yaşadıklarımız ortada, sende çalışmak istiyorsun biliyorum ama önüne gelen fırsatları da görmezden geliyorsun. Çok üzülüyorum bu halimize çünkü bu böyle devam ederse seninle bir geleceğim olmayacak- dedim.. Sonrasında üstüne gittiğimi düşünerek üzüldüm. Ama off inanın bilmiyorum kafam çok karışık.. Sizce ben yanlış düşünüp, yanlış tepkiler mi veriyorum.. Nolur bana bi akıl verin

Bencede çok zıt. Ama bir yandan da yası ilerliyor çok geç baba olmak istemiyorum bak ben babami kaybettim çocuklarım benimle doya doya zaman geçirebilsin istiyorum diyor. Ama bu da öyle pat diye olabilecek bir şey değil maalesef

Biraz sabır et bence oda toparlanır Demek istiyorum

Başınız sağolsun. İkinizinde yaşadaıkları çok zor. Ama ne kadar zor olursa olsun siz pes etmemişsiniz uğraşıyorsunuz. Sevgiliniz ise hala bunalım takılıyor anladığım kadarıyla. Bu şekilde evlilik olmaz. Gayet mantıklı düşünüyorsunuz. Bu süreçte duygularınız sizi etkilemesin mantığınızla hareket edin. Bu kişiyle olmazsa da çok üzülmeyin bana bencil bir erkek imajı verdi nedense

kendi dusunmuyorsa ilerisini neden kendinj yoruyorsun kii? hepimiz ayni acilari yasadik ama buyuduk sorumluluklarimizi aldik.. sonucta hayat devam ediyor ve gecinmek, duzenimizi kurmak zorundaydik zorundayizda.. erkek arkadasinjzin guvendigi bisey varsa bilemem ama arkadasinjz keyfi olurda bi isin ucundan tutarsa.. sanirim sorumluluk almaktan kaciyor.. tabii her baba yigidin harci degil calismak.. neysee dedigim gibi isini duzenini kurarsa Belki biseyler olur ama bazi seyler sogudumu anlami kalmiyor..

Hayat güllük gülüstanlık gidince kimse dibi görmez ama böyle kötü günlerde kendini dağıtıp hadi dağıttı bir de toplanmaz sa sıkıntı büyük olur size . push ;

Mantığınız hamleleriniz çok yerinde. Benim babam dünyadaki en güzel varlığımdı kaybettim bir ay sonra okuluma devam ettim. Ya toparlayacak ya da bu buhran onu çekecek içine. Ve sırf sevdiğiniz vefa aşk bilmiyorum işte her neyse o sebeple sizin de içine çekilmenize gerek yok. Yolunuza bakın bence. Çünkü insanlar müsaade ettikleri kadar onlara ulaşabiliriz. Beyhude bir çaba ile yılları heba etmeyin. Sizin onu düşündüğünüz kadar o düşünemiyor şuan maalesef