Kendi adıma özür dilerim, daha önce görmediğim için. Sizin kendi hayatınız olmak zorunda. Kariyerinizi ve hayatınızı sonu belli olmayan, çıkışı olmayan bir hayata gömmeyin. Kendinizi de birlikte gömersiniz hayallerinizle. O evden eğer annenizle beraber çıkmazsanız, sonradan babanızla yalnız kaldığınızda artık çıkan kişi sadece sizken, çıkmaya hiç cesaret edemezsiniz, vicdanınız el vermez. Annenizle birlikte gidin. Babanız, artık biraz büyüyüp kendine dikkat etmeye başlayacak. Yemeğini yiyip tuvalete gidebilecek kadar pozitif gelişim göstermiş insanın daha da düzelmemesi için hiçbir neden yok. Alkolü bırakıp doktorların direktifleriyle kendi başına yaşayabilir. Ve bunun olması için sizin gitmeniz gerek, çünkü siz varken büyümeycek. Babanızla oturup konuşun bir akşam. Artık annem gidiyor, benim de iş bulup kendi hayatımı kurmam lazım deyin. Yurt dışına gideceğim kariyerim için, iyi bir teklif aldım filan deyin. Bir öğretmen olarak eğitim ve kariyer için yapıyor olduğunuzu sanması onun için daha kabul edilebilir olacaktır. Sizin de gideceğinizi bilip biraz çabalamaya başlarsa başlar, siz de haftada bir kontrole uğrarsınız. Annenizin tavırları da garip bu arada. Babanızdan boşanmış olabilir, ama sizi hiç düşünmüyor sanki, çocuğunun nerede kalacağını, arada kalacağını düşünmeden çıkıp gidiyor. En azından sizi de götürmesi, orada bırakıp gitmekten daha makul olurdu, daha annevari.

Esas ben teşekkür ederim değerli yorumunuz ve ayırdığınız vakit için. Annem zaten ben seni bırakmam, birlikte bir hayat kurarız diyor. Ama şöyle bir durum var ki ben iletişim fakültesi mezunuyum. Şu an İstanbul'da yaşıyorum. Büyük şehirler harici bir yerde kariyerimi oturtmayı düşünmüyorum. Annemin taşınmayı düşündüğü yer merkezi bir şehir değil. Oraya da dayımlar orada diye taşınmak istiyor. Eğer annemle gidersem babama haftada bir bile uğrayamayacağım. Onun dışında kendi hayatımı da asla es geçemem. Şu ana kadar başarılı bir öğrenciydim, yüksek lisans yapacağım ve aynı zamanda çalışacağım, bir erkek arkadaşım var 2 yıldır. Geleceğimi tasarladığım bu dönemde önüme bu tarz şeyler çıktı. Babamı bırakmaya vicdanım el vermez ama hayat bu, acımasız maalesef. Bir yerden sonra başka çarem de kalmayabilir. Anneme ben hep daha önce neden boşanmadın diye kızarım zaten, ona da kızgın olduğum şeyler var da şimdi kızgınlıklarımı düşünmem için doğru zaman değil. Çünkü hassas yapılı bir insan olarak kızgınlıklarımı hesaba katarsam ikisini de umursamamam gerekir. Bunu da ben yapamam.

Çok zor bir durum. Babannen ve halan ilgilenmez mi?

Yapılacak şey belli. İşinizi bulup siz de o evden çıkacaksınız Babanızın emekli maaşı ile akşamdan sabaha kadar kalacak bir erkek hasta bakıcı tutacaksınız, sadece geceleri gelecek. Haftada 2 yarım günde evi çekip çevirecek ve yemek yapacak kadın gelecek... sizde mutfak alışverişi vs biraz destek olursunuz...

Gerçekten resmen mucize olmuş. Ama onca şey yaşanmış, yazık değil mi size? Üzdüğü insanlara, kendine... Ah ah... Neyse en azından artık o günler geride kalmış. Umarım bir daha asla aileniz böyle şeylerle yıpranmaz.

Onlar zaten ayrı bir cins. Babam dediğim gibi geçinmesi kolay bir insan değil. Aksidir, son söyleyeceğini ilk söyler, egoludur vs. Ama onların babamla küsmeleri ufak bir sebepten ve felç kaldığı zamana denk geliyor. Yani asla ilgilenmezler.

Yakın bir zamanda yakın bir arkadaşımla paylaştım, içimi döktüm. O da sizin gibi babam için x amca öğretmen, nasıl böyle bir hataya düşer mutlaka iyileşir vs. dedi ama içinde olmayan anlayamaz. Benim babam için artık içki olayı zihninin muhakeme edebileceği birsey değil. Son noktalarda bağımlılığı. Beni ve annemi o kadar cok kırdığı döktüğü noktalar oldu ki. Cok cok kotu seyler yaşadık, burasa yazsam roman olur. O yüzden biz yıprandığımızla kaldık, daha fazla gücümüz yok açıkçası. Ben o yuzden icsin icmesim bundan sonra pek ilgilenmiyorum. Ilerleyen zamanlarda nasıl olur, nasıl yaparız sadece bu konuda kafam karışık. Bu arada Kırşehirli değiliz. Doğma büyüme annem de babam da ben de Istanbulluyuz ama Bulgaristan Varna göçmenliği de var. deepsimply Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Okurken cidden içim daraldı. Öncelikle Allah kolaylık versin. Ne güzel bir çocuksunuz ki bunların kaygısını güdüyorsunuz. Nasıl olur bilmiyorum. Cidden kafam durdu ama umarım sizin için en hayırlısı olur.

bizimkide gitmedi.. hatta bigün içkiliyken merdivenden kafa üstü düştü.. ölüyordu.. nabız düştü.. hastaneye zor yetiştirdik.. doktor dediki abi sen ne yapmışsın Damarlarında kan değil alkol akıyor senin.. Yine akıllanmadı.. Yolda kafasına silah dayadılar soydular Akıllanmadı.. Neler neler Yazsam destan olur inanın.. benim babam içki içmiyordu Hani öyle akşamdan akşama içenlerden değildi. Bildiğin alkolikti Sabah otururdu akşama kadar içerdi.. Sonra ne oldu bilmiyorum sanırım dualarımız cevap buldu.. birden dine döndü.. içkiyi bıraktı.. hem de hiç tedavisiz.. namaza başladı.. Anlatılmayacak bir şey.. ama gerçekten öyle oldu -Mavi Güzel kalın.. Birde trombosit bağışı yapın Anneler

Babanızın hatalarının yükünü siz çekmek zorunda değilsiniz. Adam olsaymış bu hallere düşmeseymiş. Annesi bile aramıyormuş. Uzaktan gereken yardımı yaparsınız.

Babanin yillardir yaptigi bencillik degilmi K

anne babaniz sizi dusunmusmu babaniz siz yokken bagimliymis anneniz buna ragmen dunyaya sizi getirmis babaniz ayni sekilde siz dogduktan sonrada devam etmis ickiye burda sizi dusunen ebeveyn goremiyorum siz onlari neden dusunup hayatinizi yasamiycaksiniz yapacak birsey yok gibi omur boyu babaniza bakmak da zor annede bosanmis gidecek vicdan yukumlulugunuz oldugunu dusunmedim ben acikcasi bakim merkezine yatsa en azindan tedavi gorse daha iyi

Aslında buraya konu açmamın nedeni düşündüklerimin içinde tek bir acabanın bile kalmamasıydı. Doğrusu bu evet haklısınız, ben de böyle düşünüyorum ve böyle yapmak da zorundayım. Anneme de hep kızmışımdır neden daha önce boşanmadın diye... Ama ona kız, buna kız, bu şekilde olmuyor maalesef...

Annemi yüzde 80 haklı buluyorum, o yüzde 20 lik kısım da neden daha önce boşanmadığı sorusu içindir. Yine de kadına da bir yaştan sonra cesaret geldi, silkelendi bir kere. Haklı, çok haklı. Yine de çocuğum için boşanmadım deyip beni bu hayata alıştırdıysa, şimdi birden bire çekip gitmesi hiç doğru değil. Sonra olan çocuklara oluyor. Ben kendime güveniyorum. İş hayatımda da iyi bir yere geleceğimi biliyorum. Ama ya zayıf bir insan olsaydım? Daha duygusal, daha aciz ve desteğe muhtaç? Ya da bütün bunları hiç düşünmeyecek kadar umursamaz olsaydım? O yüzden 'çocuğum için katlandım' gibi bir şey bana tamamen zayıflıkları örtmek için yapılan paravan bir davranış geliyor. Buradan da şu yazımı okuyan yolun başında evli kadınlara sesleniyorum. Mutsuz musunuz? Boşanın. Düzelir, ay çocuğum babasız büyümesin diye beklemeyin. Çünkü siz çocuğunuzu düşünmüyorsunuz, zayıfsınız, düzenim bozulur diye korkuyorsunuz. Bu kadar da ağır konuşuyorum bu konu hakkında. Silkelenin kendinize gelin ve kurtulun! K

Yani babanız kendi işini görebilecek durumdaymış şu an. Kendinizi ayarlayabilirseniz iş konusunda, ayrılabilirsiniz evden. Ararsınız yada arada uğrarsınız halini hatrıni sormak için ama kendinizi feda etmeyin derim. Tamam babanız ama kendini düşünmeyen, çaba göstermeyen birine siz hiçbirşey yapamazsınız ki. Kolonya içip geldiği durumdan dahi pişman olmayıp, bırakmadıysa bu böyle devam edecektir. Anneniz sizin okulunuz bitsin diye beklemiş olabilir. Şu an kendi hayatını kurmak istiyor, haklıda ama keşke daha önce yapabilseydi. Sizde küçükken dahil olsaydinız bu duruma. Bu denli zorda kalmazdınız. Kendinizi düşünmenizde sakınca yok hatta mümkünse önce kendinizi düşünerek hareket edin.

Babam öğretmen emeklisi, özel bir bakım evine maaşı karşılığında yatırma fikrini bile düşündüm. Ama şu an bütün fikirler çok uç ve ulaşılmaz geliyor bana. Esasında 24 yıllık bir düzenin son 3 yılda bu kadar çabuk bu noktaya gelmesine şaşkınım da... Peki sizce ben kendi geleceğim için babamla yaşamamayı seçsem bencillik mi yapmış olurum? Vicdanımı çok zorluyor bu durum.

Kırşehirlimisiniz? Öncelikle baban hala tedavi olabilir Keşke çok daha erken olsaydı ama zararın neresinden dönse kardır Emekli maaşı var Ben senin yerinde olsam bir klinik araştırırdım Belki yeniden hayatının iplerini eline alabilir Baban bir eğitmen sonuçta huyuna gidip konuşursan ikna edebilirsin Bencede annen ile aynı zamanda çık ama annen ile yaşama Yüksek yapacağım diyorsun çalışacaksında ev arkadaşı bulup kendi hayatını kurabilirsin Babanıda en kötü haftada bir iki ziyaret edersin

annen haklı kendi hayatını kurmak ister tabiki. ama sende evlatlık görevini yaparsın. neden hayat kuramayacakmışşın ki. babanla ilgilenmesi için bakıcı tutabilirsin. evlendikten sonra da evine alırsın babanı orda bakıcı bakmaya devam eder. Hayat bu ne gösterir bilinmez sen plan yaparsın hiçbirisi tutmaz. sen kendi hayatını kurmaya bak. babanı elbette o hayatın içinde koyacağın bi yer olur.

Babam zaten ben dünyada değilken de alkol bağımlısıymış. Evliliğinin ilk günlerinden beri içiyormuş. Hatta gençlik dönemlerinde onların döneminde bir öksürük şurubu varmış, onu gizli hizli içer sarhoş olurmuş. Nasil birseyse artik bilmiyorum, babaannem anlatmıştı. Genel olarak da ruh hali çok iyi değil zaten bildim bileli. Bize gelince, biz neler neler yapmadık. En son noktaya geldi parasını aldık, dedik bundan sonra içki yok. Bu sefer de gitmiş kolonya içmiş gizli gizli. Yani olmayınca olmuyor, kişinin kendisinde bitiyor iş.

Borç harç olayımız yok ama ileride olmayacağı ne malum. Zar zor maaşlar yetiyor şu an. Malum ülkecek ekonomi de kötü. Maaşların eridiği şu zamanlarda her gün içen bir baba düşünün. Ne tedaviler, ne önerilerle gittik. Kendi istemedikten sonra asla birine yardım edemiyorsunuz. Ben artık vicdani yükümlülüğümden kurtularak kendi hayatımı en kolay ve rahat yoldan nasıl çizerim diye bakıyorum açıkçası.

Kimseye kızmak çözüm değil. Hepsini affedin ama geride bırakmayıda bilin. Sonuçta 1 kez yaşayacaksınız bu hayatı. Kendiniz için en doğru olanı yapmak durumundasınız.

Kesinlikle baskalarıyla bu konuyu konuşurken dedillerimin aynısını siz yazmışsınız, evet mantıklı olan bu. Anneme de madem mutsuzdun, bu adam hep boyleydi, niye şimdiye kadar bosanmadın diye hep kızmışımdır. Ama şu an durumlar netleşmeye başlamışken ileride pişman olacağım birşey yapmak istemiyorum. Kısacası, zor bir dönemden geçiyorum.

Kitaptaki baba da şiddet meyillisi değildi ama geldiği son nokta kızına şiddet uygulamak oldu. Hakkınızda hayırlısının olmasını diliyorum. Umarım dilediğinizden daha iyi olur bundan sonrası.

Teşekkür ederim, umarım. M Manap Manam

Aklıma lily king'in gözyaşlarıma rağmen babam isimli kitabı geldi. Kitapta baba alkolik, anne terkediyor. Kız üniversite için evden ayrılıyor. Prof oluyor ve kariyerinin dönüm noktasında babası için herşeyi terkedip onun yanına yerleşiyor. Yalnız bırakmamak, alkolü bırakmasını sağlamak için aylarca uğraşıyor. Sonuç: Bir gece yarısı babasının saldırısı sonucu hüsranla onu bırakıp kaçıyor. Çok zor bi durum evet ama ben vicdan yapacak birşey göremedim ortada. Vicdan yapılacaksa bunu babanız yapmalı. Size böyle bir hayatı layık gördüğü için. Alkolden vazgeçemiyor madem sizden vazgeçmeyi göze alacak, yada aldı kimbilir. Anneniz gidince bence de kalmayın onunla. Ebeveyn olarak onlar sizin hayatınızı düşünmemişler hiç değilse siz bundan sonrasını kendiniz için yaşayın. Arada ziyaret edersiniz arar sorarsınız yine. Bu kadarı kafi.

Babanız bu noktaya gelmeden önce destek filan almasını sağlasaydınız keşke. Yoksa yanaşmadı mı

Umut verdiniz teşekkür ederim... choccywhoccydoodah

Umarım öyle olur, en doğru çözümü bulmaya çalışıyorum. Beynimi yiyip duruyorum bir süredir. Birgaripinsan

Erm, annenizle gidin derken aslında daha çok "evden annenizle çıkın" demek istedim, çünkü belli ki iyi bir evlat olarak sonradan çıkmanız çok daha zor olacak. Anneniz dilediği şehre, siz de mesleğinizi rahat icra edebileceğiniz büyük bir şehre yerleşin, düzen kurun. Babanız da İstanbul'daysa ayrı bir eve çıkıp haftada bir kontrole uğrayabilirsiniz. Bu onu da biraz büyümeye itecektir. Kendisiyle ilgili çok sorumsuz davranmış, karısını çocuğunu düşünmeden. Babanızın geliri varsa eğer, amatem'e yatırıp alkol bağımlılığını çözebilirsiniz, gözünüz arkada da kalmaz oradayken. Ona karşı yapabileceğiniz son sorumluluk / iyilik bu olabilir zannımca.

Fikirleriniz için teşekkür ederim. Aşağı yukarı düşündüklerimi yazmışsınız...

aynı benim geçmişim.. benim babam birden bıraktı.. hala borç ödeniyor ancak 6 yıldır içmiyor.. Allah büyük.. umudunu yitirme.. tedavi ettirmeyi teklif et R riccinus

Babani ona uygun bir bakim evine gonderirsin, icki biter bakim yapikir sende yoluna bak, vicdan hakkedene yapilir, Anne, baba demek omur boyu onlari sirtlamak demek degil, annen vaktinde bosansaydi keske boyle bir hayata mahkum olmazsaysiniz yillarca, baban kendini dusunsun, bunca yil seni mi susunmus, Bu kadar iyi niyetli olma

Kitaptaki tek fark babam asla fiziksel şiddet gösterecek biri değildir. Saldırmak derken aklıma başka iğrenç bir şey daha geldi ama dilim varmıyor, aman aman... Kitabı edinip okuyacağım.

Buraya konu açsam mı açmasam mı çok düşündüm. Yaşamayan bilemez, o yüzden konuları anlatırken aslında ne kadar zor olduğunu yansıtıp yansıtamayacağımı ve beni anlar mısınız acaba diye de çok düşündüm. İki üniversite bitirdim. Geçen ay mezun oldum. Babam öğretmen emeklisi, annem de hastaneden emekli. İkisi de yaşını başını almış insanlar. Ben iş aramaya başlayacağım önümüzdeki günlerde. Bir çıkmazdayım. Babam kendimi bildim bileli akşamları hep içer. Eskiden daha fazlaydı şimdilerde biraz azalttı ama alkol çok fena, bir türlü kurtulamadı. İstemedi de. İrade sıfır. Ayrıca değişik değişik takıntılı huyları var. Aşırı evhamlı. Ben çocukluğumdan beri kesintisiz uyuduğumu bilmem. Annemle bizi hep uyandırır ve sağlıklı mıyız uykumuzda birşey mi oldu diye cevap vermeden başımızdan ayrılmaz. Ben şu an çektiğim uyku düzensizliğini de buna bağlıyorum. Annem çok çekti. Maddi manevi çok yıprandı, bunu da biliyorum. 3 yıl önce babam içkiyi bıraktığını söyledi, hatta bunun için para olayını annem devraldı ve ona alkol için para vermedi. Maddi manevi çok zorlanmaya başladığımız da bir dönemdi. O dönemler biz içmiyor sanırken meğer kolonya içiyormuş kolaya karıştırıp. Tabii bünye dayanmadı ve felç geçirdi. Şu an daha iyi, tuvalet yemek vs işlerini halledebiliyor ama evde bir iki gün yalnız kalamıyor, yemeğini yapamaz, banyosuna annem sokar. Bu arada alkole ve sigaraya aynen devam. Hem kendi kendini bu hale getirdi, hem beyin fonksiyonları şu an zayıfladı, hem hala alkole devam ediyor, maddiyat vs. hiç bir şeyi düşündüğü yok. Eskiden geceleri uyanıp uyanıp kavga çıkarırdı, çocukken çok korkardım. Şimdi o tarz şeyleri yok. Bütün gün bilgisayar başında okey oynar, akşam içki içer yatar. Geçimsiz de bir insan, ailesinden hiç kimseyle konuşmuyor. Babaannem, halam hiç biri aramıyor, sormuyor. Bütün sorumluluk bizim üzerimizde. Geçen ay annemin canına tak etti ve boşandı babamdan. Anlaşmalı olarak boşandılar ama şu an benim belli bir gelirim olmadığından, annem beni bırakamayacağı için gidemiyor, aynı evde yaşıyoruz. Eski rutin devam ediyor. Biliyorum, bu böyle gitmeyecek. Annem onca çektiklerine karşılık şu an karısı da olmadığı için bakmak zorunda değil. Gidip kendi hayatını kurmakta özgür. Şimdi uzak bir şehirde ev almaya karar vermiş. Bunu da bugün söyledi. Peki "yarın öbür gün ben evleneceğim, işim gücüm kariyerim, kendi hayatım olacak, ben hep babamla yaşamayacağım ki bunu düşünmedin mi" dedim. "Bakma o zaman, ne yaparsa yapsın" diyor. Vicdanım el verir mi buna benim? Biri annem, biri babam. Ben annem gittikten sonra babamı bırakıp hayatıma bakabilir miyim? Buna dayanamayacağını bilmiyor muyum? Peki o zaman benim bir hayatım olmayacak mı? Ömür boyu babama bakan, kendi hayatını kuramamış biri mi olacağım? Bu düşünceler beni mahfediyor. Ne yapacağım ben? Lütfen bana bir akıl fikir verin. Düşünmekten de yoruldum artık.

Cok zor bi durum ya. Seytan diyo at kapiya ceksin sorumsuzlugun cezasini ama baba bu. Annen kendine gore cok hakli keske madem alkolikti zamaninda ayrilsaydi hatta cocuk yapmasaydi. Bak iste ne kadar onemli kimi baba yapacagin. Omur boyu evladin uzerine de yuk bindiriliyor. Senin de bi hayatin olacak olmali. Hala daha iciyormus pes tuvalete zor gidiyosun hic mi korkmuyor bakanim olmaz diye. Fikir veremedim valla. Bi yandan sevgisi vicdani bi yandan kendi nefsin hayatin. Allah kolaylik versin.