Valla zaten mantar gibi yerden bitmis misalisiniz, sadece siz geç farketmissiniz görüyorsunuz annenizin tutumunu sonuçta, bu ilk değildi.

Ah be canim Kiyamam sana herkes doğurur ama anne olamaz üzülme bak bebişin olacak inşallah onunla cok güzel anne evlat diyologunuz olur.

bu nasıl yaraya tuz basmak... Sizin açınızdan üzüldüm. Depresyon hastasıdır ona bağlayın. Mesafeli olun. Evladınız en iyi arkadaşınız olacak.

Kendi kendinizi mahcup hissettirmeyin sizde madem. Neden gidersiniz ki öyle ananin kardesin yanina. Hayatta ugramam buyukte konusuyorum

Merhaba. Çok üzgünüm. Aslında bu konuyu buraya hiç taşımak istemiyordum, bir gün ifşa olursam en azından annemle ilişkimin bilinmesini istemem ama dayanamıyorum.. Hayatım boyunca hep başkalarının anne-kız ilişkisine özendim. Hatta anne olmak istemememdeki en büyük etken bu sanırım, evlat olarak hissettiğim eksikliğimi anne olarak tamamlayabilirim belki diye düşünüyordum daha ufacık yaşımda bile. Hani en yakın arkadaşı annesi olan, sıkışınca "annem kurtarır" diyen, annesinin evine gidince en sevdiği yemeği bulan, annesinden en sevdiği renkte elbise hediye alan, evlenince annesinin evini özleyen, annesini arayıp "şu yemeğini özledim" diyen, saçımı okşasana annem diyebilen, kız çocukları var ya ömrüm onları kıskanmakla geçiyor. Bir kere düşüğüm olmuştu, kanamam olurken ağlaya ağlaya aramıştım lütfen gel diye, "saat 11 oldu nasıl geleyim" diyip gelmemiş ertesi gün başka şehirde kaza yapan arkadaşına geçmiş olsuna gitmişti ama sorsan hayatta her şeyi benim için yapmış Mesela arkadaşlarım sağ olsun ararlar "süpürge bile tutma hermione, çocuklara bir şey olmasın biz gelir temizliğini yaparız" diye, annemden bunu duymayı bırak iki gündür bulaşık yıkayıp etrafı toparlıyorum. Uzun zamandır ailemle yalnız kalmadığımız için bayram ziyareti öncesi eşimle konuşup 3 gün kalmaya karar verdim. Kardeşlerim ve annemle vakit geçirecektim, belki teyzeme gider kahve içerdik. dondurma yemeye çıkar, balkonda çekirdek çitlerdik. AVM'ye gidip bebek kıyafetlerine bakardık. Çünkü bunları hiç yapmadık, yaşadığım şehirde tek bir akrabam yok. Dün sabah eşim gitti yalnız kaldık. Annem uyudu tekrar. Salonun ortasında yatak, kardeşim arkadaşıyla buluşmaya gitti gündüz vakti kör kütük sarhoş Ben kaldım yalnız. Küçük kardeşimle bir şeyler oynadık, akşamüstü oldu annem hala uyuyor. Bi çay/kahve içelim dedim halsizim dedi tekrar uyudu. Bu arada hasta falan değil, kendisi yaklaşık 20 yıldır depresyonda bence. Kardeşimi aldım dondurma yemeye çıktık, gezdik biraz akşam geldim uyanmış annem. Işık kapalı, tv açık uyku modunda yine. Dün böyle geçti. Sabah oldu uyuyorlardı, hala işlerim vardı dışarıda yaptım geldim dışarıda bir simit yemiştim, evde kahvaltı yok. kardeşim Mısır gevreği yemiş, tokum dedim bende. Sonra yine uyudu annem. Büyük kardeşim uyandı. "Ben buraya sizinle vakit geçirmek için geldim, yarın sabah döneceğim zaten bir şeyler yapsak ya" dedim. "Hava sıcak, ne yapalım?" cevabını aldım. "Çay içip sohbet edelim, kahve içelim birbirimizle onar dakikalık telefon görüşmeleri dışında alakamız yok, konuşuruz" dedim. Neymiş hastaymış, kolu ağrıyormuş, anlayışsızmışım, ne bekliyormuşum, halden anlamıyormuşum! Yahu beraber yemek bile yemedik! Büyük kardeşim gündüz çıkıp gece sarhoş geldi yattı hemen, annem yemek pişirmişti küçük kardeşime yedirdi, kendi yedi salonda sehpada. Ben acıkınca ayrı yedim. Biraz gerilim arttı, büyük kardeşim "ara kocanı gelsin alsın" dedi. Hatta "ben arayayım" dedi. Hatta küçük bir oyuncak fırlattı tam önümden geçti ama kafama denk gelse muhtemelen yüzüm çizilirdi. Bende eşimi aradım, beni almaya geliyor şuan. Eşyalarımı topladım, odanın birinde kapıyı kapadım oturuyorum. Keşke gelmeseymişim, yaşamasaymışım bunu o kadar üzgünüm ki gözyaşlarım dinmiyor... Tüm bunlardan sonra içeriden "hadi hazırlan teyzemlere gidelim" diye seslendi annem, dalga geçer gibi! Bu arada belirtmem gerekirse büyük kardeşim ve annem çok iyi anlaşıyor. Mesela büyük kardeşimin alkol problemi artık ciddileşmeye başladı, birkaç kuzenimden sarhoşken düştüğünü falan duydum hatta ehliyetini kaptırmış. Bunu anneme söyledim, kendini toparlaması gerekiyor diye "herkes çok biliyor! Elaleme mi inanıyorsun!?" gibi bir tepki aldım. Sanırım artık uzaklaşmam gerektiğini böylece anlamış oldum, üzüldüğüm tek şey yansıtmak istemesemde eşim bunlara şahit oluyor. Mahcup hissediyorum, yalnız sahipsiz hissediyorum. Öyle içimi dökmek istedim...

Annenizle büyük kardeşiniz anlaşıyor çünkü ikisi de sorunlu. Sorunları da profesyonel yardım almadıkça düzelmeyecek türden. Bende annem ve ablamla konuşmuyorum. Evlendikten sonra birincil ailemiz eşimiz ve çocuklarımız ile olan. Ben şahsen yokluklarını aramıyorum. Ne kadar uzaklar, o kadar huzurluyum

Annenin ömrü depresyonla geçmiş ondan birşey bekleme

Maalesef yanlız değilsin bende senin gibiyim. Kendini üzme yapacak biyşey yok böyle kabul etmemiz gerekiyor çünkü yaşını başını almışlar artık biz değiştiremeyiz onları bu yaştan sonra. Değiştirmeye çalışsakta kendimizi yormuş oluruz. Meseafeni koru canını sıkmasına iİn

Valla bazı kadınlar hayatta dimdik durmayı zorunlu olarak öğreniyor. Bende hayatim boyunca hiç bir zaman anne desteği görmedim. İlkokul 1. Sinif zamanini hatırlıyorum küçücük halimle alarm kurar okula giderdim. Sabah kahvalti hazirlamasini geçin uyanmış mi diye bile düşünmezdi. Çok problemli bi hamileligimin dogumu yaklaşınca aradim annemi sezeryan olacam yanima gelmen lazım diye. Temmuz ayinda doğum yapacağım için çok sıcak gelemem dedi. Aramizdaki mesafe sadece 40 dk.. kendini yalniz hissetme diye anlatiyorum bunları. Şuan o kdr alıştım ki bu duruma rabbim acısını gostermesin sağ olsun ama bir yıl görmesem özlemem durumundayım.

Uzak kal huzurlu ol. Bu kadar basit aslında.. Ne gibi tecrübeler edinmek gerek hala? O beklediğin sıcaklığı bulabilmek için çabalayacak mısın sürekli?

Ailelerimizi biz seçmiyoruz malesef. Lütfen üzülmeyin diyemeyeceğim çünkü her insan kendini ne kadar güçlü tutmaya çalışsa da hep bir tarafı eksik gibi hissediyor. Benim annemle olan durumum ise çok farklı. Bu durumun bilincinde olup herhangi bir beklentiye girmeyin. Siz üzülmeyin ki bebişiniz de etkilenmesin eşinizle ilişkinizde mutluysanız çok şükür diyip geçin :)

İnşallah, çok teşekkür ederim güzel dileğin için bebeklinick Bu karanlığın sebebi

Neden gittiğimi açıkladım uzun uzun. Nasıl mahcup hissettirmeyeyim? Mantar gibi yerden bitmiş misali mi yaşayayım? Elimizi yakınca "anne" diye haykırıyoruz, sizce eksiklik hissedip vakit geçirmek istemek anormal mi? Ben zaten isteğimin sonucunda cevabımı aldım, bundan sonra ipleri kopardım ama öncesiyle alakalı bu kadarını yaşamamıştım.

Evladın ve eşin olarak tek ailen hepsi bu kadar... hamilesin kendni ve bebeği üzmeyi bırak lütfen ne halleri varsa görsünler. Alkol alamadığı zamanlarda yapacaklarındanda sen sorumlu degilsn artk güzelce belirtmişsinn.. hamileliğin keyfini sür tadını çıkar hayatında hiç olmamışlar gibi devamm...