Ben varım. Anneme karşı bağımlı gibiyim, Allah gecinden versin, ömrümden alsın ona versin yokluğunu düşünmek istemiyorum. Onu bırakıp gidemiyorum. Çok gitmek istiyorum buralardan, fırsat da var önümde çok güzel. Sırf bu yüzden yapamıyorum. Gidip sonra annemle bir gün daha fazla geçirebilirdim diye pişman olmaktan korkuyorum. Bunun normal olmadığının da çok farkındayım, yine de engel olamıyorum. Annemi azıcık üzen herkese de acayip düşman kesiliyorum, ne yapsa sonra affetmiyorum. Bilmiyorum böyle nolacak... Hep çocuk sahibi olduğumda yani annem kadar sevebileceğim bir canlıya sahip olduğumda bunu dengeleyebileceğimi düşünürdüm ama siz şimdi 40 yaşında ve anneymişsiniz, geçmemiş... Sanırım benimki de geçmeyecek. yazarhanim35 Yazar

nasil dayaniyorsunuz

Allahim yokluklarini vermesin Bnde anneme cok duskunum ve bni kosulsuz herseyimle sevebilecek tek insan o

bende anneme giycegim. kiyafeti bile sorarim anneme tam bir bagimliyim aslinda bu hic iyi bir sey degil biliyormusun. esim benim gibi degil tam. bir bagimsiz ailesine hic duskun degil. ona ozeniyorum bazen . push ;

Bence lohusa depresyonu yasiyorsunuz. ülkemizde yasanan olumsuz olaylarda etkilemis olabilir. nacizane tavsiyem annenizi yakininiza alin. sık sık arayın görüşün. kalbini hos tutmaya bakin. bol bol da dua edin. cok rahatlarsiniz. Rabbim anneleri ve yavrularini ayirmasin. Amin

Ben varim. Kafam

bence her sorunuzun cevabı bu yazdığınızda.. annenizi kaybetme korkunuz yardımcı olacak birinin yokluğunu duyacağınızdan ileri geliyor.. bence annenizden ayrı kalmalısınız çocuğunu sen büyütmelisin... Annen olmazsa sen ne olursun biliyor musun çok iyi anne olduğunu annensiz de bu işin üstesinden gelebileceğini anlamış olursun...

Anne babayı sevmek başka, onların yuvaya müdahale etmelerine, eşi üzmelerine imkan vermek başka. Zaten çok uç durumlar olmadıkça anne babayı sevmeyen evlattan kimseye hayır gelmez diye düşünüyorum.

Evlenince, heleki kayınvalidenin asla ama asla annenin yarısı bile olamayacağını görünce insan annesini daha da seviyor. Ben mesela annemi tabi çok severdim ama deli bir düşkünlüğüm yoktu Allah için. Şimdi ise daha farklıyım

Ayni anlattiginiz gibi. Gerci bir seyi atlamamak lazim. Benim annem cocuklugunda cok sikinti cekmis. 15 yasinda evlenmis gittigi kapida gene oyle. Ben aklim ermeye basladigindan beri hep evde huzursuzlugu annemin mutsuzlugunu gordum. Tek kiz evladi olarak bundan cok etkilendim. Bende mutlu olamadim dogal olarak. Simdi kendimi kurtardim, maaşa gectim. Anneme hersey aldim. Evin esyalarini degistirdim. Sirf yuzu biraz gulsun diye. Eli para gordu, ama bu defa yaşlandi. Ben o yuzden tatile bile gitsem vicdan azabi cekiyorum. Elimde mutlu olacak imkanlari yasayamiyorum. Evde mutsuz yetistiyseniz, annenizi üzgüz hatirliyorsaniz, kız evladiysaniz, birazda zayif karekterli iseniz, kocaniz size cenneti verse mutlu olamazsiniz. Mutlu olurken sucluluk hissedersiniz. -((((( Bazilarina ozenmiyor degilim. Hayallerinin pesinden giden, guzel sehir hatta yurtdisina gidebilen kisilere. Ben çakılı kadro. V Vefali

Ayni ben. 1 gün görmesem acayip özlüyorum. Benim annem çok zor bir hayat geçirmiş. Aklıma yaşadıkları gelince hüngür hüngür ağlamaya başlıyorum o derece bi manyaklik bendeki (yasadiklarina 10 15 sene olmasina ragmen hala kiyamiyorum, kabullenemiyorum) Çocuğum olursa geçer diye dusunuyordum ama geçmiyor demekki.. Ben zamana bıraktım şimdilik. Olmazsa yardım almayi düşünüyorum. Bu şekilde yaşamak çok zor çünkü. Aklım hep annemde. Aşırı düşkünlük kesinlikle normal değil.

Ben şahsen böyle olmam heraldeeey Çünkü kocamı diye bırakıp gideyim ki evimde otururum misler gibi bOniTO Yak hayallerini, ısıt evini. Cezmi

Ben bu kafayla cocuguma nasil annelik yaparim

Benim annem de aynı şekilde. Hep babamın anneme haksızlık ettiğini düşündüm, o yüzden babaya da tepkiliyim. Anneanneme de tepkiliyim annemi sanki ne çocukken ne gençlikte düşünmemişler gibi geliyor. Hep bir mücadelenin ortasında, hep çalışan didinen ve kendinden veren bir kadın ve bu durum beni aynı sizin gibi çok üzüyor. Tatile gidiyorum arkadaşlarımla, anneciğim buraları hiç göremedi diye üzülüyorum. Hak ettiğini hiç yaşayamamış gibi geliyor, yaşlandığını fark ediyorum, bir ömür böyle geçti diyorum kahroluyorum. Annemi hep mutlu etmeye çalışıyorum ama geçmiş yıllarını geri getiremiyorum, çok üzülüyorum. Sanırım bu çözümsüz. Annenin haksızlığa uğrayışını görmek, çile çektiğini görmek, ömrünü tükettiğini görmek, üzüldüğünü görmek özellikle kız evlatları çok daha farklı etkiliyor demek ki. Siz de anne olmuşsunuz, kendi çocuğunuza yaşatmamaya çalışın en azından bunu.

Bende elimde olsa ömrümün yarısını anneme vermeye razıyım. Onun için ölürüm o derece seviyorum ve düşkünüm... geçmiş gelecek hep beni hüzünlendirir. Geçmişte çektikleri gelecek kaygısı hep ağlamama sebep... seni çok iyi anlıyorum V Vefali

15 yasında yurtdısına geldım, aılemden ayrıldım sımdı 35 yaşındayım 4 cocugum var. Hayat benı okadar yordukı kendı sıkıntılarım bana yeter oldu. Demekkı mutlusun canım bır cocuk gıbısın. Eger öyleysen hep böyle ol Allah annene babana uzun ömürler versın acılarını göstermesın burbuk

İyi gecelet hanimlar. Oncelikle annesi ve babasi olanlara uzun omur, kaybedenlere rahmet diliyorum. Ben evli ve 1 bebegi olan yasi 40 a dayanmis biriyim. Ama 3 yasindaki cocuk gibi anneme muhtacim. Allah gecinden versin onlari kaybetme duygusu beni her an öldürüyor. Yasayamam dunyam biter gibi geliyor. Bir evladim var, kendimi boyle nasil cocuk gibi goruyorum yakistiramiyorum. hic simartilmadim. Belki oyle dusunen olur. Esime birseyler bahane edip sık sık ailemin yanina geliyorum. Biliyorum psikolog diyeceksiniz de, baska boyle olan varmi benim gibi. Annem ve babam disinda kimse umurumda degil. Ozellikle annem. mihrican89

Bu sekilde ki kocalar olsa kızariz

Benim öyle Bi lüksüm yok ne yazık ki

Başka seçeneğim yok ki. Her gün görüntülü arama yapıyoruz. Sürekli telefonla görüşüyoruz. bir garip oblomov

İyi gecelet hanimlar

Inanmiyorum yaaaa ayni ben 37 yasindayjm su an hamileyim ve ailem benden 14 saat uzakta yasiyir kizkardesimin evi annemimn tam karsisinda nasil kisakniyorim anlatamam hatta ben 3aya bi ailemi ziayarete giderdim simdiden bebek dogunca nasil yapicam onu dusunuyorum ve palnim kesinlikle annemin yani da dkgjtmak 5 ay orda kalmak bence bizimkisi bagimlilikama bosver Allah uzun ömür versin yokluklarkni gostermesin herseyde annemin onayini alirim iyiki hic de rahatsiz degilim V Vefali

Ben varımmm keşke kocamı iç güveysi alsaymışıZ diyorum çok özlüyorum ya, keşke aynı şehirde olsak diyorum

Ben de öyleyim evlenince unutuyorsun zamanla eşin herşeyin oluyor dediler ama yok anne/anne sevgisi bambaşka dünya bi yana annem bi yana.

Mesela anneniz için çocuğunuzu ihmal ediyor musunuz? V Vefali

Bir psikologa gitmelisiniz bence. Allah sıralı ölüm versin der eskiler, eninde sonunda ama yirmi sene sonra ama otuz sene sonra annenizin ölümünü yaşayacaksınız. O zaman kendinizi bırakırsanız evladiniz ne olacak? Yada şöyle düşünün sizin anneniz kendi annesinin ölümde kendini bıraksa ne olurdu? bir garip oblomov

Ben bu kafayla cocuguma nasil annelik yaparim. Onu sanki ben dogurmamisim. Varsa yoksa annem babam. Aman onlara birsey olmasin. Ne alacaksam onlara sorarim. Bu mu, bu mu diye. Yanimda degillerse foto ceker sorarim. Tek basima yasayamiyorum-((( vardir mutlaka psikolojide bir adi bu durumun. Cidden zor bir durumdayim. Birilerinin temizlik hastasi olmasi gibi buda bende bir sorun iste. V Vefali

Var, ben.

Çözümü bunları yapmamak Sorma alacağın şeyi bağımsız ol Sevmek ayrı her anını onlara adamak ayrı 15-16 yaşımdan beri sormam öyle şeyleri o ayrı ben ayrı araştırır bakar alırım Hata da yapsam benim hatam olur Yanlışın neresinden dönülse kardır Yavaş yavaş sormadan hareket etmeye başlayın o Zaman ya onlara bir şey olursa ne yapayım duygunuz da azalır Hepimiz öleceğiz buna çözüm yok ki

Peki suan mutlu olabiliyormusinuz

yaşayamamak diye bir şey yok atın bunu kafanızdan öyle bir yaşıyorsunuz ki... ben 21 yaşında kaybettim annemi babamı da 11 yaşında. annemin saniye saniye ölümünü gördüm ölüm anında ne kadar güçsüz olduğumuzu anlıyoruz tutmak istiyorsun ama tutamıyorsun bizden daha ulu bir güç alıp gidiyor engel olamıyoruz... mutluluğa gelince oluyorsun tabi ama hep bir taraf eksik kalıyor.. ilk zamanlarda başıma ne gelse elim telefona gidiyordu anneme anlatayım diye çünkü öyle alışmışım... çok telefon kırdım arayamayınca... kayıplar yaşaya yaşaya alışıyorsun doğumun olduğu yerde ölümde var ne yazık ki...

Bir gun bir olay gecmisti K. maraşta haberlerde

Ben de evlendikten sonra anneci olanlardanım :) Öğrenciyken de çok ayrı kaldık ama herhalde geri dönme ümidi vardı. Hele ilk günler ne zordu. Bir de ben evlenmeden önce bir hastalık geçirdim, annem babam çok iyi baktılar bana. O yüzden de çok daha düşkünüm şimdi onlara. Rabbim hayırlı uzun ömür versin ailelerimize.

ölüm ayırana dek bende sizin gibiydim... V Vefali

V Vefali

Allah rahmet eylesin canim, annen ve baban icin. Haklisin her konuda. Onsuz yasayamam demeyeceksin diyor mevlana. Allah onu sana yasatiyormus. Sorun kendimizi mutsuz etmeye her daim meyilli olmak. 40 yasima kadar annemi gormusum daha birde o olurse ben naparim diye utanmadan konu aciyorum. Gecen bir bebek gordum. Savasda olen annesinin memesini emiyordu. -(((( B Bes

Sevmek, bağlı olmak başka, bağımlı olmak başka. Maalesef bizim ailelerimiz, bağlıdan çok kendilerine bağımlı bir çocuk yetiştirme politikası uyguluyorlar. Ne kadar yanlış olduğunu, kendi örneğinizde görüyoruz. Umarım tez zamanda, bunu değiştirebilirsiniz.

Ayy aynı ben. bende cok korkuyorum bu halimden gece kalkiyorum mesela ya bisey oldysa diye icim icimi yiyo. onlara gidip donerken ya bidaha goremessem diye ayriliyorum oysa evlerimz cok yakin hergn teldede knsurum. evlendigime bile pismanim

Eeee erkek bunu söylese şimdi burası yıkılmıştı. Demek ki neymiş yaş kaç olursa olsun cinsiyet ne olursa olsun her evladın anne/babay her anne/babanında evlada ve onların sevgisine ihtiyacı varmış.

Bende boyleyim. Cok ta simartildim, sevgiye, sefkate doydum hatta essek kadar oldum hala doyuruluyorum bu konuda ama ben de anne babasina cok duskunlerdenim.3 hafta olucak eve gitmedim deli gibi ozledim ikisini de. Yaz, somestr, bayram her turlu tatilimin buyuk kisimlarini da onlarla geciyorum.5 sene uzakta gorevdeydim. Simdi yakinim ne kadar cok zaman geciririsem okadar iyi diyorum hep.

Bagli olmak ve bagimli olmak farkli ama sizinki bagimlilik. Her insan annesini sever ama herseyinde anne aranmasi ailenizin sizi yanlis yetistirdigini düşündürüyor. Bende anneyim. Ne kizimin ne de oglumun beni zir pirt aramasini isterim. Tabiki ararim konusuruz ama 10 yasindaki oglumun bilekendi kararlarini veren bir cocuk olmasi icin elimden geleni yapoyorum. Sadece onlari herseyden cok sevdigimi bilsinler yeter. Annem vebabami da cok severim. Ararim sorarim giderim gelirim ama bu tur bir iliskim yok.

Benim öyle Bi lüksüm yok ne yazık ki. Annemle babam yurt dışında yaşıyorlar. Türkiye'ye geldiklerinde de onlar İzmir'de ben İstanbul'da yaşıyoruz. Arada görebildiğim kar işte filmdelisi

bende ayni senin gibiyim. allah dan esim bunu sorun etmiyor

Bu kadar ölümü düşünecek, sürekli ölüm korkusu yaşayacak kadar sevmen bana normal gelmedi. Ben de annemi çok seviyorum elbette ama bu kadar hayatımı etkilemesine izin vermiyorum. Üstelik siz de şu an bir insanın annesisiniz. Önceliğinizin hala anne sevgisi olması bana pek normal gelmedi. Ne bileyim herkesin sevgisi farklı farklıdır. Birini en öne koymak ve ona göre bir hayat şekillendirmek eşe veya çocuğa haksızlık değil mi? Aynısını burada bir erkek yazsa topa tutacak, annesinden ayrılamayan evlenmesin diyeceklerin hepsi ben de anneciyim diyor şu an mesela. Garipsedim açıkçası ben.

Sırf onlara yakin olmak icin cok yuksek bir puanla kucuk sıkıcı bir ile atandim. hayatim burda mahvoldu. Bir adim öteye gitsem, misler gibi sehirler var. Yasa gencligini harca parani. Olurmu hic. Her c. tesi pazar yanlarinda olayim. Monotonluga raziyim. Ne acinilacak bir hal. Aslinda bu duygu benim omrumu heba etti. Iyiki bekarken bir iki kere tatile gitmisim.

Bende ayni senin gibiyim. Bende surekli onlari kaybetme korkusu var, gunde kac defa sudan bahaneler uretip ariyorum belli degil. Zirt pirt vatsaptan konusuruz, ve saat basi vatsapa en son kacta girmis kontrol ederim. Sabah uyanirim vatsapa giris saatine bakarim ajan gibiyim surekli. Sabahlari uyanir uyanmaz mutlaka telefonlasir yada mesajlasiriz cunku dogalgaz kacagi filan olacak baslarina birsey gelecek kimse bilmeyecek cok gec fark edecekmisiz gibi gelir. Annemle uc sokak aramiz, yine de bana oturmaya geldiginde eve gectim diye yazmasini yada aramasini beklerim 15 dk sonra hala aramadiysa ter basar korkudan. Memleketimiz 2 saat uzaklikta, yazlari genelde orda gecirirler ve sik sik gelip giderler buraya, onlar her gelip gittiginde yol boyunca 10 dk da bir ararim orman yolu telefon cekmiyorsa hemen baslarina kotu birsey geldi sanirim. Sanki hep kotu birsey olacakmis ve ben yetisemeyecekmisim gibi gelir. Bende kurtulurum belki diyodum cocuk olunca filan ama degismiyor mu diyorsunuz?