Çalışmıyor musunuz?

Annem de böyleydi, beni hayattan soğuttu. Düğün zamanı karşı tarafın yaptıkları yetmedi bir de annemin kışkırtmaları, mutsuzluğu, ağlamalarıyla uğraştım ve orda artık yeter dedim. 8 aydır ilaç kullanıyor, doktora düzenli gidiyor. Dünya varmış. Annem seneler sonra gülüyor. Benimki arkadaşının zoruyla gitti. Keşke siz de ikna edebilseniz..

Anneniz anneme, babanız babama çok benziyor. Zaman zaman kabullenip zaman zaman isyan ediyorum ama 60 küsur yaşındaki insanları değiştiremeyeceğimi içten içe biliyorum aslında. Ben de elimden gelenin en iyisini yapıp anın tadını çıkarmaya çalışıyorum, onları da o an'a uydurabiliyorsam ne mutlu, uyduramıyorsam "ben elimden geleni yaptım, her şeyi / herkesi de her an ben kontrol edemem" diye düşünüp rahatlamaya çalışıyorum. Sevgiler...

bi an ben yazdim sandim. degismezzz daha cok dibe ceker. piskolog dedigim an triplere girer sorun onda degil babamda anannemde dedemde kardeslerinde. onlar düzelirse oda kendine ceki düzen verirmis mis

Merhabalar :) ben küçükken asosyal, karamsar ve özgüvensiz bir çocuktum sebebi ise aile. Annem bildim bileli oldukça depresif, bardağın hep boş tarafını gören, her şeyden çabuk sıkılan bir insan. Bu durum beni de bir hayli etkiledi. Üniversiteden sonra kendimi geliştirdim hayata pozitif bakmaya başladım, sosyalleştim, bardağın dolu tarafını görmeye başladım. Şimdi oldukça sıradan ve tekdüze hayatıma rağmen çok hayat dolu bir insanım ama gelin görün ki üniversite bitti yine annemle baş başa kaldım ve annemin bu depresifliği çok canımı sıkıyor. Evin tek kızıyım, sevgilim falanda yok. Arkadaşlarımın çoğu farklı şehirdeler bulunduğumuz yerde de çok şükür küçük bir arkadaş çevrem var ama en fazla haftada bir görüşebiliyoruz herkesin farklı bir uğraşı var sonuçta. Hayatımı şekillendiren kişi yine annem. Çok severim kendisini, çokta düşkünüm, hayatım boyunca hep hayırlı bir evlat oldum ama hayata daha pozitif bakmasını istiyorum artık bu karamsarlığı canımı sıkıyor. Sürekli hayatından, yaşadıklarından, babamdan şikayet ediyor. Babam mükemmel değil ama sadık, dürüst, merhametli bir insan. Biraz fazla savurgan anneme nazaran daha çok anı yaşıyor bu nedenle zamanında çok maddi sıkıntı çekmişler. Şimdi bir takım borçlar dışında maddi durumumuz yerinde çok şükür babam hiç hissettirmiyor, iyi geçiniyoruz. Ama annem evlenmeden önce idealleri nasıl farklıysa artık bu ona yetmiyor. Hep kendi abilerinin eşlerine karşı hayat tarzından bahsedip dert yakınıyor. Bir takım sağlık sorunlarından dolayı akşam yemekten sonra sürekli uyuyor bizimle ilgilenip sohpet etmiyor. Derdim sohpet, muhabbet değil güçsüz olması, kendini salması. Benimde yerimden kalkamayacağım kadar güçsüz ve yorgun olduğum zamanlar oluyor ama inadına daha da enerjik olmaya çalışıyorum ve bir müddet sonra gerçektende yorgunluğum geçiyor. Yani anlayacağınız kafa da bitiyor her şey, güçlü olmak, sabırlı olmak lazım ama bunlar annemde yok. En ufak bir şeyi gözünde çok büyütüp, alıngan davranıyor. Ve bunun gibi çok şey var daha ama uzatıp canınızı sıkmak istemiyorum. Sizlere açılma sebebim biraz içimi dökmek, birazda tavsiyelerinizi dinlemek. Haksız mıyım, nasıl davranmalıyım, yerimde olsanız nasıl davranırdınız? Vereceğiniz her bir yanıt için şimdiden teşekkürler

Farkındayım bir kere uzmana görünmeyi teklif ettim ilaç verecekler zaten çok ilaç kullanıyorum bir de onları kullanamam dedi. E

Çocukluğumda bu durumun çok zararı dokundu zaten bana. Özgüvensiz, karamsar ve çekingen bir çocuktum kolay pes ederdim, büyük hedeflerim yoktu olsa bile ulaşılamayacak kadar yuksekte bir hayal gibi gelirdi. En ufak bir problemi kafamda büyüttüğüm için ufak problemler zamanla aşinmasi zor olan zorluklar olurdu. İş hayatına atıldıktan sonra degistim çok okudum, kendimi geliştirdim. Şuan annemin bu durumunun enerjimi düşürmekten başka bir etkisi olmuyor bana ama olmayacağı anlamına gelmez tabiki. Ama dedigim gibi yalnızlıkta zor, o zamanda şimdikinden mutlu olacagimi düşünmüyorum. Olurda arkadaşlarımdan birisi ayrı yaşamayı düşünürse ya da kendime aynı evi paylaşabileceğim ortak bir arkadaş bulabilirsem neden olmasin? M

Herkes aynı dertten muzdarip demekki. Ah şu anneler, annelik mi yoruyor nedir? Pamukannesi83

okurken kendim yazmışım gibi oldı. birebir diyebilirim kelimesi kelimesine. ben de çözüm arayışındayım..

Anneni bi psikologa gotursen onun icinde iyi olacagni rahatliyacagni anlatsan. yada annen bos mu hobi bul ona

Bende hemen birakin gidin demedim zaten. Ama baktiniz sagliginiz bozulmaya basliyir o zaman bu adimi atmaya cekinmeyin. Cünkü sagliginiz bi elden gitti mi toparlamasi zor M

Öncelikle söyleyeceğim şey sizi göreviniz değil belki ama keşke annenize arkadaşca yaklaşabilseniz şefkatle merhametle annelerinde çocukları tarafından bunu görmeye ihtiyaçları olur bazen.. keske anneniz sizinle iyileşse. Kaybettikleri vardir umit edip bulamadiklari vardir yasam enerjisini kaybetmistir.. Dertlesseniz ıyi gelmez mi annenize şunu yap bunu yap anne demeden.

Annenizin psikolojisi pek sağlıklı değil gibi. Bunlar geçici yaşanan depresyon değil, sanırım hep böyle. Şikayet ve başkalarıyla kıyas yapmak da sağlıklı ruh hali değil. Bunun farkındasınızdır belki siz de

Ruh sagliginin bozulmasi bazi zamanlar beden sagliginin bozulmasindan bile daha kotu etkiliyor hayati.. annem hep boyleydi demissiniz. Belli ki cok eski zamanlardan beri psikolojik olarak iyii durumda degil ve tedavi olmadigi icin zamanla daha beter duruma gelmis. Insallah bir sekilde tedavi olmaya ikna edersiniz ve annenizi zaman icinde hayat dolu bir kadin olarak gorursunuz. Ben yazinizdan sizin annenize kizsaniz dahi vicdanli bir insan oldugunuzu dusundum. Yoksa bu durumu kafaya takmazdiniz. Insallah halledersiniz durumu :)

Bu sekilde ne kendi ne siz mutlu değilsiniz. Destrk almak sart. Psikiyatrist değil ilk aşamada psikologa gidin. bu davranislarin altındaki psikolojik etkenleri analiz eder psikolog. Ilaç gereken durum görürse sizi psikiyatriste yönlendirir.

Ne yasliligi 48 yas ne ki daha. benm annem 60 yasinda yuruyus yapiyo heryeri geziyo cok sever gezmeyi

Anneniz tedavi olabilir. Size sadece bu tavsiyeyi verebilirim: Depressif insanlarla yasamak sizi ister istemez etkeleyecek. Dikkat etmeniz lazim. Bir cok yakin belli süre sonra co-depresiv oluyor. Yani onlarin yaninda sizde hastalaniyorsunuz. Siz annenizi bu ruh halinden sorumlu degilsiniz ve annenizi bu ruh halinden cikartmak sizin göreviniz değil.. Bunu öncelikle göz önünde bulundurun. Baktinuz hic olmuyor ayri yasamaniz lazim.

Açıkçası kendimi 50 60 yaşlarında hayal ettim de; evlilik, çocuk büyütme durumlarından hiçbir hayalini gerçekleştiremiş hep ertelemiş olsam, üstelik çocuklar da kendi yollarına gidip beni yalnız bırakmış olsalar, evliliğimin de kağıt üzerinde bir alışkanlıktan ibaret olduğu anlaşılmış olsam, yıllarımı bir hiç için harcadığımı,20'li yaşlardaki yerde durduğumu, kendim için hiçbir şey yapmadan ömrümü harcadığımı farketsem, sonu intihara bile gidebilecek bir depresyona girerdim. Bu yazdıklarımı sizin anneniz için değil, kendi annemi düşünerek yazdım.

Benim annemde hep başkalariyla kiyas yapar ve hep kötü senaryolari vardir. ama kiyasi hep ben en iyisiyim diye yaparki ilgisi yok. hasta işte. ilaçta iciyor ama hala ayni ve negatif bir insan. negatif bir insanla ayni evde yaşamak zordur seni cok iyi anliyorum. sırf ailem yuzunden o evden ve negatiflikten kurtulmak icin hemen evlendim. allahtan işin varmış akşamlarida spora yada bi kursa git eve fazla ugrama bence. negatif insanlarla hayat çook zor

Çok haklisiniz akşam sürekli cikalim diyorum zaten annemi de alıyorum arkadaslariyla oldugumuz zaman o kadar depresif olmuyor ama her günde gidecek yer bulamıyorum haliyle evde olmak zorunda kaldigim zamanlarda oluyor o zamanlarda kitaba, müziğe, internete sarılıyorum. Gönül isterdi "pozitif annemle" iki çift laf etmek ama kendi tercihi tabiki

Teşekkür ederim :) keşke bunu birazda annem anlayabilse D

Annenizin bir psikiyatriste görünmesi şart başka yoku yok, kaldı ki halihazırda başka hastalıklar için tedavi görüyorsa o doktorlar onu nasıl bir psikiyatriste yönlendirmedi anlamıyorum. Üzüldüm size, babanıza ama en çok annenize. Etrafına yansıttığı karanlığın daha büyüğü onun içinde, çok zor. Mutlaka psikiyatrist işini halledin.

Anneler neden böyle ya. Bide en yakinlarindan çıkarır acısını. Ruhen hasta ise mutlaka uzman yardimi almali. Cok bisey bekleme annenden kendi icinde mutsuz insan cevresini mutlu edemez su asamada