Ayıpladıkları grupların içinde de belirli bir dinden, inanıştan bağımsız olarak iyi insanlar olduğunu fark etmeleri yumuşamalarına sebep olur. Ünlü sosyal psikolog Muzaffer Şerifin bu konuda çok güzel saptamaları ve çözüm önerileri var. Ama işte kozmopolit şehirlerde bile insanlar kendi mahallelerinden hemşehri çevrelerinden çıkamayabiliyor. Benim annem tarafından tutucu akrabalarım var tüm ektrem karşıladıkları şeyleri bende gördükten sonra yumuşadılar mesela yani hiç anlattığınız raddedeki kadar değildi ama bikini giymek için ortaokuldayken aşırı kavga ettiğimizi hatırlıyorum. Ergenlik yıllarımda annemle çok çatıştık sonra kabullendi ya da yıldı herkes de alıştı. Zaten eleştirseler kopup giderdik, herkes birbirini olduğu gibi sevmeyi öğrendi bir şekilde.

Bana da bu davranış şekli öyle geliyor yani tamam belki düşündüklerimiz elimizde değil ama bunun aksine inanıyormuş gibi davranmak kimseye bir şey kazandırmıyor aksine tüketiyordur herhalde

Peki psikoloğa mı gideceğim psikiyatra mı bir de nereden bulacağım beni dinleyecek birini

Teşekkür ederim. Annem gerçekten bunu hak ediyor. Ayrıca insanlarla inatlaşmak her zaman daha kötü sonuç veriyor kim haklı olursa olsun.

Uzayda mı yaşıyorsunuz siz?Keşke 'empati'kurabilme yetisiyle yorum yapsaydınız diyorum.

Bunu yapmak çok zor canım. Zaten dediklerinin yanlış olduğunun farkındasin, etkilenmemeyi öğrenmeye çalışmalısın. Aslında içten içe sana kendinden nefret etmeyi aşılamislar. Ama özgürlükçü ama değil turkiyede yaşayan kadınlar olarak hepimiz az çok kendimizden nefret etmeyi icsellestirdik kadın düşmanı bir toplumda, bazılarımız daha az, bazılarımız daha çok. Eminim kadınların çoğunluğunda senin bilinç altında olan düşüncelerden birazı vardır. Ve çoğumuz da her gün kendimize güvenmeyi kendimizi sevmeyi tekrar tekrar öğreniyoruz. Bunun çözümü ekonomik özgürlük ve kendine güzel bir yaşam kurmak ve bunu hemen yapamasan da şimdiden ailenin dediklerinin yanlış olduğunu hep kendine hatırlatmak ve seni üzmelerine izin vermemek.

Gerçekmiş demek kader motifi, çok ilginç gerçekten. Ben de kapılmamayı denerim.

Bu yazın direkt polemik sebebi yalnız

Birazda "kedi ulaşamadığı ete mundar dermiş" kafası var.

Teşekkür ederim siz kendinizi geliştirmeye bakın bunlar çok hassas ve ince konular Oturup saatlerce derinlemesine konuşulabilir.

Bana da anlatır mısınız özelden

Milleti birbirine düşürecek bir konu değil. Aileniz toplu bir psikolojik sıkıntı içinde belli ki. Ve ya fazla cahil insanların giyimlerin görüntülerinden başka uğraşacaklari başka bir konuları yok. Siz bunun hatalı olduğunu düşünüyorsanız onların yaptığını yapmayacaksınız. Muhafazakar bir ailede büyüdüm. Fakat ailemin geneli için söylüyorum. Tam tesetturlusunden göbeği açık giyene kadar var. Bizde kimse kimsenin nasil olduğu ile ilgilenmiyor. Cidden bazen aileme kizsam da burada ki konuları görünce bize verilen her konuda ki özgürlüğe hayran kalıyorum.

psikologlara ne vakalar geliyor bir bilsen Amy lee

Namustan bahsedip duranda namus yoktur derler. Benim ailemde de bu tarz herkesi yargılayan kişiler vardı. Onların geçmişlerini araştırdığımda şok oldum, yargıladıkları şeylerden daha gariplerini yapmışlardı, aslında yargıladıkları kendileriydi, maske takmış ve maske düşmesin diye karşıdakilere saldırıyorlardı. Önceki

Peki bu arada annenizin ya da arkadaşlarınızın da iç dünyasının benim gibi olduğunu öğrenseniz ne düşünürsünüz? Sadece merak ettiğim için soruyorum. Gerçi sizinkileri kafa yapısı benimkinden farklıymış. Ben o düşünce tarzına katılmıyorum ve katılmadım da hiç.

Küfür günlük dillerine dolanmış her zaman her konuşmada küfrederler yapacak bir şeyim yok o konuda

Anneni belki yumuşatabilirsin görüşleri konusunda ama temel bir değişim olmaz, mümkün değil artık. Ve yapabileceğin şey ise annenden bu konuda senin yanında konuşmamasıni istemek yani öpüşen sarılan bir çift, ne bileyim mini giyen bir kadın görünce zihniyetini devreye sokup konuşmaya başladığında ya konuyu değiştir ya net bir şekilde fikrini merak etmediğini söyle, sustur onu

Ne gördüğümü yaşadığımı ben bilirim valla heryer bir değil ama herşey de dışarıdan göründüğü gibi olmuyor. O zihniyette düşünenler için söyledim çıkacaksa heryerde çıkıyor o tarz insanlar Erkek kadın fark etmez

Bazi insanlar baskalarini kötüleyerek kendini telkin etmeye calisir. "Hayatim b, ama bak bu bir o, bak bu p " gibi laflarla kendilerini yüceltmeye calisiyorlar ama kendileri batiyorlar. Kimi bunun icin dini, kimi bunun icin kültürü kullanir. Sahsen insanlarla o kadar ilgilenmiyorum, cünkü hep kendimle ve hayatimla ugrasiyorum. Bir mesguliyeti veya hedefleri olan insanin saga sola laf atacak zamani ve kafa yapisini da bulmaz. Iyilesmenizi ama annenize baglamayin. Zira o belki hic degismez, ama sizin degismeye ihtiyaciniz var, cünkü ilerde böyle bir anne olmak istemezsiniz

anneniz değişmez, bazı insanlar böyle şeylerden beslenir anneniz besleniyor o böyle düşünmekten mutlu siz iyiki ona benzemiyorsunuz neyin yanlış olduğunun farkındasınız kendinizi kurtarmaya böyle düşünmemeye çalışıyorsunuz 20 sene bu öğretilerle büyümek kolay değil, bunu normal de karşılayabilirdiniz bu açıdan daha şanslısınız annenize mesafe koyun derim o çevreden uzak durun

seks ve ceza, arzuyu yargılamanın dörtbin yıllık tarihi isimli bir kitap var. eric berkowitz isimli bir gazeteci cinsellik hukuku tarihini yazmış. kadın cinselliğinin sümerlerden, antik çağdan beri erkekler tarafından nasıl baskılandığı, iyice sindirmek için ne tür yasalar çıkartıldığı ve bunların günümüzdeki etkisinden bahsediyor özetle. harika bir kitap olmasa da konuyu anlamak için bir başlangıç olur ve çeşitli formatlarda ücretsiz indirilebiliyor okumak istersen.

Evet haklısınız kimseyi değiştirmek zorunda değil kimse de değişmek zorunda değil. Ama bana dayatılmak zorunda da değil. Zaten benim öfkem en çok kendime. Yakıştırma yapsalar da haksız olduklarını güzellikle fark ettiririm. Ettiremezsem de boş veririm o sorun değil. Şu an biraz mücadele ediyorum ama bana da karışıldı tabii zamanında. Belki de ondan böyle oldum bilmiyorum. Belki de gerçekten kendi içimde yarattım mutsuzluğu. Neyse sapmayayım konudan, teşekkür ederim görüşünüz için.

Ben de bu ihtimali düşündüm ama beğendiğim bir şeye beğenmedim deme huyum yoktur. Yani hoşuma gittiyse gitmiştir. Gitmedi diye yalan söylemeyi ya da kötülemeyin mantıklı bulmuyorum. Etrafımda bu kafa var mı bilmiyorum varsa onlar adına da üzüldüm çünkü çok zor böyle iç çatışmalarla yaşamak. Ama ben olduğunu sanmıyorum çünkü hepsi koskoca çalışan kadınlar kimseye muhtaç değiller ristedikleri gibi yaşarlar tabii de bilemeyiz kimsenin içini. Pamukannesi83

Bu arada annemi de değiştirmeye çalışıyorum. Çünkü onu iyileştirirsem ben de iyileşirim diye düşünüyorum.

Ben zaten kendimi yeterince yargılıyorum hatta yadırgıyorum. Kimse bana benden daha kötü davranamaz. Ben de z kuşağıyım ama yaşıtlarım görünce ben niye öyle değilim diye içime bir öküz oturuyor huzursuzluk sinir üzüntü veriyor. Benden çok daha şanssız olanları görüyorum bu sefer niye onlar kadar güçlü ve iyi olamıyorum diye kendime kızıyorum. Yani içim hep çatışma dolu ve kaybedeni de hep benim.

Psikolog sizi yargılamaz ama burada yargılanabilir hatta yadırganadabilirsiniz.. 80'li kadınların birçoğu böyle büyütüldü.. Böyle büyümeyen kesim ise şanslı olan kesim zira çocukken karma şekilde oyun oynarken ergenlikte sevgili durumu dayaklık meselelerdi.. Bunu kıran nokta z kuşağı oldu.. Size henüz gümbür gümbür gelmemiş bu kuşağın en kararlısı ama illaki bu döngüyü değiştirecek biri gelecek..

Psikologla başlamalısın bence. Tabi bunun kararını ben veremem o yönlendirir. Nereden bulacağım derken gugıllayacalsın.

Öyle görmüşler zamanında yani doğrusunun bu olduğuna inanıyorlar tamamen yetiştirilme tarzı. Hatta benimkiler diğer akrabalarla kıyaslayınca kendilerini bayağı bir geliştirmişler. Sadece bazı tatsız ön yargılar. Ama işte onlar bana da aşılandı zamanında ve korkutuyor beni bu durum. L

Öyleymiş herhalde ama psikolog işe yaramıyor diyen de var kafam karıştı o yüzden Diyettenvzgctm-olmuyo 💞💞 Üyelik

Doğru dürüst yazamamışım en başta ama şöyle söyleyeyim aslında onlarla tartışırken bile kendi bilinçaltımla tartışıyorum aslında. Bir yandan aile ve çevre yapım, bir yandan kendi düşüncelerim, bir yandan kontrol edemediğim hislerim, bir yandan da diğer insanların algıları derken hep kendimle savaş halindeyim. Yoksa aslında başkasıyla zerre kadar derdim yok. İşte o içe yönelip zihin karmaşıklığı temizlemek nasıl olacak aslında o konuda yardım istemiştim de çok karışık oldu konu S

İçinden biri çıkıp yalnız yaşamak istediğinde peşinden gidecek bir sürü kişi olacak yahut o gün çok büyük gündem olup sonrasında unutulacak.. Yani ucunda ölüm yok bu kadınlardan..

Öyle düşünme. Ama yine de sıkı bi tedavi olmalısın. Gerçekten bunların hepsi senin bunca yıl sırtladığın travmalar. Rockeropt

Merhaba, güzel bir noktaya değinmişsiniz aslinda... Kim istemez dediğiniz gibi bilinçaltı arınsın, çiçekler açsın. Tahammülünüz bu yaşta kalmadıysa, hiç olmaZsa ileri yaşa taşımamis olursunuz. Ben de ailemde baZi değişmez kalıpları kabullenemiyorum. Babamın değişmesine zerre ihtimal vermiyorum mesela. Psikologa dahi gittim, dayanamadığımdan. Uzman yardımını deneyin, faydalı olacaktır, tek başınıza başa cikabilecek durumda gözükmüyorsunuz.

Bir uzman sizi düşüncelerinizden dolayı kovmaz merak etmeyin. Zaten oraya düşünceleriniz için gidiyorsunuz. Tamamen tarafsız ve yorumsuz bir terapi gerçekleşiyor

Benim etrafımda her kafa yapısından insan var. Ama onların ne düşündüğü umrumda bile değil. Benim kendi fikrim var. Gerçekten nefret ettiğim, çoğu şeyden sorumlu tuttuğum, en ufak bir sempati beslemediğim bir devlet büyüğü annemin telefonunun ekran fotoğrafında duruyor mesela napayım yani, annemi mi bicaklayayim, ben de mi seveyim? Bana ne? O onun görüşü, benim yanımda adını anmasin yeter. Aynı şekilde ananemi çok seviyorum, ananem de beni çok seviyor. Benim gezmemin tozmamin sonuna kadar destekçisi , beni her koşulda destekliyor ama mesela benden başka bir kadın tek başına bir şey yapsın falan, yakıştırmalarda bulunuyor. Geçen senelerde onu ziyarete gitmiştim, çarşıya ciktik.. yaz ayıydı benim ustumde sıfır kol vardı, önde yuruyen sıfır kollu kadını görünce 'k.. cık, utanmadın mi atletle cikmaya' diye arkasından konuşmuştu TV dizisinde, kadın programinda kadın kendisini aldatan adama bagirsa adama 'yapistir şunun ağzına iki tane' der. Benim çok sevdiğim, onların dilinde şarkı ezberledigim ve yakın zamanda ülkelerini ziyaret etmek istedigim bir milleti mesela hakaret olarak kullanır, ' dölü' der küfür yerine. Yani ananem de böyle bir insan. Seksenbes yaşında. Bunu görmüş, böyle büyümüş. Ne yapayım, kadın böyle konuşuyor, düşünüyor diye. Neden kafayı takayım ki? O da boyle bir insan... Eski iş arkadasalsrim da mesela ataerkilligi sonuna kadar destekleyen, eril eril cümleler kuran kızlardı. Tabii ki insan uyuz oluyor, ben de isterim çevrem benim gibi düşünsün. Ama ne yapayım yani? Degistirebilecegim, geliştirebilecegim tek şey kendi zihnim. Ben ondan sorumluyum.. onun dışında çevrem ne düşünürse düşünsün. Herkes çeşit çeşittir Sen de duy ama içinden 'he he çok bilmiş' de, geç. Benim çevrem genel olarak benden farklıdır ama yüzüme karşı asla kimse benim hayat tarzımi eleştiremez. Ben de onları eleştirmem, kimseye de beni eleştirme hakkını vermem. Bu konuda sınırlarım var, aşamazlar. Size de bunu tavsiye ederim. Anneniz bile olsa kimseyle yuzgoz olmayın, kimsenin size salak salak yakıştırmalar yapmasına izin vermeyin. Yaptılarsa da pişman edin, pişman edemiyorsanız da bir daha görüşmeyin. Biri bana yollu diye yakistirma yapacak, sonra ben onun evine gitmeye devam edeceğim... öyle bir dünya yok. Önce kendine saygın olsun, sonra merak etme, herkes sana saygı duyar / duymayan da duymak zorunda kalri

Anaerkil bir ailede büyüdüm. Kadınlar daha baskındır, kapalı kadın da yoktur. Genelde beraber yer beraber güleriz. 17-18 yaşında kuzenlerimle geceleri geç döner açık da giyinirdik. Keza şu an 17 yaşında yeğenimin sevgilisi var beni tanıştırdı, annesini tanıştırdı gayet tatlı bir delikanlı. Biz kötü insanlar mıyız mesela? Hayır. Ben muhafazakar ailede büyüyenlere küfürlü şeyler söylemiyorum, ağır şeylerle itham etmiyorum değil mi? Dolayısıyla ailenln yanlışına düşmeyeceksin. Onlar öyle yanlış görmüş büyümüşler. Bunu sen kıracaksın. Sen bakışını değiştireceksin. Dedem en büyük teyzem 2 yaşındayken şehre göç edip tüm kızlarını okutmuş, meslek sahibi etmiş. 70li yıllarda çok kınayan olmuş ama umursamamış. Bu vizyonda olacaksın. Sen kendini iyileştireceksin özetle.

Evet tabii sizsiniz. Onlar değişmez ve yardım alacaklarını da sanmam.

Çok uzağa gitmeme gerek yok babam küçükken bana değişik şeyler aşılamaya çalıştı. Kapalı kadınların kapağı kapatılmış tencereye benzemesi, herkesin içindeki yemeği merak edeceği ama saçı giysisi açık kadınların merak edilmeyeceği gibi. Erkek kardeşimin daha ortaokulda okuldan ödevlerini eve getiren sınıftaki kızlardan birini babamın böbürlenerek anlatışı ama lisede bile her tenefüs zamanında benim okulumun oralarda dolaşıp beni gözlemesini de unutmadım. Üniversiteyi kazandığım zaman beraber o şehre gittiğimizde istasyonda sevgilisini yolcu ederken sarılan iki kişiyi gördüğünde kınayıp bunların ana babaları yok mu ahlaksızlar demişlişi var. Eşinden ayrılıp baba evine dönmeyen kendine başka şehirde çalışarak hayat kuran ve daha özgür bir yaşantısı olan teyzemin ne kahpeliği kaldı ne ahlaksızlığı babama göre. Başka şehirden misafir olarak gelen benle akran kız kuzenim kısa şort giyiyormuş diye onunla dışarı çıkıp yanyana görünmemi yasaklayan, onunla görünürsem kendi namusuna laf geleceğini düşünen de kendisidir. Bunun gibi daha birçok şey sayabilirim. Ailemdeki kadınlar bu kadar değil ama yine de içten yadırgarlardı saydığım şeyleri. Ben hiçbirine kulak asmadım benim doğrularım bunlar değil. Babamı değiştirmeye çalışmıyorum ama onun o düşüncelerine göre de yaşamıyorum. Kendi hayatımı kazanmaya başladığımdan beri bildiğim gibi hareket ediyorum kimse ne der diye düşünmüyorum. Çevre önemli. Bu tür yobaz düşünceleri olan insanların bulunduğu ortamlardan uzak durmanı öneririm.

Ailenizin bu konuda ne düşündüğü, yargıları şu saaten sonra ki değişimleri sizin için ne kadar önemli? Öncelikle bunu sorun kendinize. Değiştiremeyeceğiniz şeyler için çaba göstermeniz sizin düşüncelerinize, değerlerinize ne katacak? Siz kendinizden, bakış açınızdan mesulsünüz. Orayı netleştirdiğinizde yanlış olduğunu bildiğiniz düşünceler, söylemler daha basit ve anlamsız gelecek emin olun.

Ben çok fazla minnoş yorum yapamayacağım. Bunlar iflah olmaz insanlar. Psikolojik olarak sen güçlenmeden bunlara karşı duyarsızlaşamazsın. Duyarsızlaşmak zorundasın. Çünkü onlar asla değişmeyecekler. Çünkü bu konu onları dertlendirip tıpkı sen gibi derin sorgulamalar yapmalarına sebep olmuyor. Bence en üzücü kısmı, kadının nasıl olması gerektiğine dair erkek ağzından çıkan bu söylemlerin kadınların en ateşli savunucusu olması. Bu insanlar gibi kalıplaşmış fikirlerim var diyorsun ya, bundna kurtulabilirsin. Mesela ailenin eleştireceği tarzda bir kaıdn gördün diyelim. O eleştirel ses zihninde yankılanır. Sanki senin düşüncelerin gibi ama değil. O sesleri susturabilirsin, o yargı beyninde yankılandığında şuan doğrusunu bildiğin şekliyle o ifadeleri nötrle. Hem psikolog hem psikiyatrist maddi olarak sarsar. Bence sizin dile getirdiğiniz şeklilde ihtiyacınızı karşılamak için en ideali psikoterapi yapan bir psikatrist bulmanız olduğuna inanıyorum.

Çocukluğumuzda oluşur aslında benliğimiz. Biz engel olamayız anne babalarımız doğrularını yanlışlarını alırız. Bilinçaltına yerleşir. Siz ne kadar öyle olmayacağım desenizde bir yerlerde puzzle birleşir ve o düşündelere kapılırsınız malesef kader motifidir bu. Annem babam 5 dakika geç kalsa panik yapar arardı gelmedi alla all derdi. Amcamlarla gezmeye gittiğimizde benimke ilgilenmiyorsun derdi. Eleşitirirdi babamı ve sürekli fedakarlık yapardı. Evlendim ne mi oldu? Anneme yanlış yapıyorsun dememe rağmen aynısını yaptım. Eşimi sürekli eleştirdim benimle ilgilenmiyorsun dedim geç kaldığında hemen yazdım ve kendimden çok fedakarlık yaptım. Eşim babam gibi tepki vermeye başladı. Abim dürttü beni. Annem gibi yapıyorsun kendine gel dedi. Zamanla toparladım. Kendime heğ diyorum bunlar senin düşüncelerin değil doğru değil sen kendi doğrularına göre hareket ediceksin sorun yok iyisin korkma diyorum hep. Deneyin.

20 yaşındayım okuyorum

Aynen şu an tam da bu dediğinizi deniyorum Yorumu da uzatmasam daha iyi zaten açıkladım kendimi Bakış açınız için teşekkürler bana çok fayda sağlayacak

Bu zihniyet degişmez anneni degiştirme ye çalışma kendine gelince de yardım alabilirsin bilinç altındaki yaralar kendi başına kapatması çok çok zor olur bende böyle bu kadar fazla olmasa da köyde yetiştim ve düşünce şekli bellidir ama insanları tanıyorsun giyim konuşma gibi şeylerin insanda bi etkisi olmuyor açık giyinip kapalı olandan daha inançlı daha temiz kalpli insanlar tanıdım bu yüzden böyle düşünmüyorum, ön yargılı olmayın herkesin kendi hayatı diye düşünüyorum yani zamanında ben gay im diyen arkadaşım vardı olabilir sorun değil dedigimde bana sen nasıl Bi insansın ya hiç garipsemedin demişti niye garipseyeyim ki herkesin kendi hayatı bana zararı olmayan bişeye karşı durmamım bi anlamı yok diye düşünüyorum.. Haa bu arada açık giyinmek falan özgürlük degildir özgür olmak kendini mutlu hissettiğin oldugun kişi gibi görünmektir çarşaf giydiginde de mutluysan kendini ona ait hissediyorsan açık giyinen kişi kadar özgürsündür

Yok değilim, ama içim kirlendi. Bunu görüyorum ve kendimden utanç duyuyorum. Bir insanın kendinden utanması ne kadar kötü bir cezaymış, bugüne kadar kime kötülük etmişsem hepsinin ahı tutmuş herhalde. Hiçbir şey yanıma kalmadı helal olsun.

Kimsenin inanışlarını değiştiremezsiniz ki. Siz kendi bildiğinizi yapmaya cesaretiniz varsa daha ne olsun..

Karşı tarafın söylediği her cümle yerleşir bizi. Dert dinlerkende çok dikkat etmek gerekir mesela. Farkında olmadan olayları kodlarız onlara yorum yaparken frekanslarına girriz bilinçaltı çok farklı. Bir akşam eşim beni almaya gelemedi bi misafirliğe gittiler ailecek normalde her akşam almaya gelir. Babamda ilgisiz bi adamdır annemle ilgilenmez ailesiyle ilgilenir. Annemle konuşuyorum bana ne dedi biliyormusunz " kızım alışmasın başka yere gitmeye seni almaya neden gelmedi " ? Kız ben o gazla kavga edicektim ya durdum dedim sakin ol bu senin düşüncen değil eşin baban değil. İlk kez oldu laf yapmamalısın. Çok zorlandım ama ben başardım. Siz de başarırsınız

Bence uzman birine görünüp, danışmalısın bu konuyu.

İşte benim derdim bilinçaltıma kötü hislerin işlenmesi. Böyle düşündüğüm falan olmadı ki hiç. Böyle düşünsem bu konuyu hiç açmazdım herhalde. Bana göre insan insandır nasıl yaşadığı bizi ilgilendirmez. Saygı duymamız lazım kaldı ki kimsenin de yaşam tarzından dolayı saygıya ihtiyacı olmamalı. Bilinçaltım bir çeşit tabu yapmış bunu bence. Çünkü siz bana farklı kulvarlardaymışız gibi geliyorsunuz. Daha çok istiyorum ama daha az içselleştirebiliyorum bahsettiğiniz yaşamı. Bunu hep söylüyorum düşüncelerim özgürlükten yana, ama bilinçaltım bunu tabu yapmış. Ben de bu çatışmadan kurtulmak istiyorum ama nasıl bilmiyorum. Sanırım en özet açıklaması bu. Daha somut bir örnekle bu sefer bizzat kendi üzerimden açıklamak gerekirse bir erkekle yakınlaşmışsak farklı insanlar tanımanın sınırı çok aşıp birbirimizi kırmadıkça normal olduğunu hatta gerçek aşkı bulduğumda o zaman tecrübe olarak çok katkısı olacağını düşünüyorum ama bir yandan da kafamın içinde bir ses sürekli ahlaksızsın sen kirlendin kimse seni beğenmeyecek diye biri bağırıyor, suçluluk duyuyorum. Ahlaksızlık olmadığını düşünüyorum özümde evet, ama suçluluk duygusu def olup gitmiyor işte.

Psikolog falan mısın? Düşünce tarzını duyunca nutkum tutuldu. Ailecek destek almanız lazım sizin yaw. Kusura bakma tek dua ediyorum, inşallah evladım böyle bir ailenin içine düşmez.

annenenin ellerini tut iki elinle öpe öpe anlat... bak de bende başkalarına göre senin bu söylediklerin gibiyim belki de, lütfen insanları kıyafetlerine göre yargılama de kalp güzelliğini anlat ama bunu ellerini öpe öpe anlat... inatlaşarak yapma asla

Aileni ve çevreni değiştiremezsin. Hepimiz ailemizle fikir çatışmaları yaşıyoruz bu konuda değil belki ama başka başka konularda Sen mümkün olduğunca onların dediklerini duyma, kendine elit çevreden arkadaşlar seç, oku bilgilen kültürlerin daha çok öğren Kimseyi de takma

Kac yasindasin ne is yapiyorsun? Bence normal soylemler degil, psikolojik destek almasi gereken annen... ama emin ol anormal oldugunu kabul etmez.. bence mesafeni koy

Lanet olsun ki kadının toplumda yeri belli. Ve çok enteresandır ama bunları erkek yapıyormuş gibi görünse bİle Kadınlar yapıyor yine Kadının yerini yine kadın belirlemiş Ezelden beri bu böyledir.

Zaten değiştirmek için ugrasiyormussunuz fayda etmiyorsa. Kendinizi düşünüp kulağınızı tıkayacaksınız. Eline güzel bir meslek alıp okuyup araştırıp o çevreden uzaklasacaksınız. Sadece sizin aileniz değil maalesef birsuru insan var bu zihniyette. Polemik olmasını istemem asla ancak şunu söyleyeyim hafızım ve bir süre imam hatipte okudum. Neler neler var demek istediğim insanin içinde kötü birşeyler varsa heryerde her şekilde çıkarıyor. Daha çok şey var ama açık açık yazamayacagim. Genel toplum ahlakına uygun ve terbiyeli olduktan sonra insanın ne giydiği yediği içtiği kendini ilgilendirir

Mecburen psikolojik destek almanız gerekir. . push ;

Derdim birilerini kötülemek değil sadece anlatmak istediğim ailenizin düşündüğü gibi onların gıptayla bakıp mükemmel sandıkları insanlar mükemmel değil Ve ya onların namussuz dedikleri namussuz değiller yazıya da nasıl dökülür bilemedim umarım anlatmak istediğim anlaşılmıştır.

Yok canım ne alaka. Profesyonel biriyse yapmaması lazım zaten. İşleri bu sonuçta. Kim bilir neler duyuyodur onlar, ne insanlar geliyordur kim bilir. Buna mı takacaklar? Sanmıyorum öyle bir şey olacağını.

Anneniz ile uğraşmayın, bu ikinize de iyi gelmeyecek. O, şu yaştan sonra kayıplarının yüzüne çarpmasına dayanamaz ve çok yıkıcı olabilir. Kendini de sizi de yıkar. Siz kendinizi kurtarmaya bakın, anneniz ile de belli mesafede iletişim kurun.

Şu yazdığınızla gözümdeki gerçekliğinizi yitirdiniz Hangi doktor hastasını odasından kovmuş? Hangi doktor danışanını yargılamış? Cahil değilsiniz, saf değilsiniz bence kurnaz olduğunuzu sanıyorsunuz. Artniyetle açılmış samimi olmayan bir konu olduğunu düşünüyorum

Umarım net işinize yarayan cevaplar bulursunuz burada

Yok o konuda çok fazla sorunum olduğunu sanmıyorum çünkü duygularımın en yoğun olduğu ve zayıf hissettiğim zamanda bile başkalarının sahip oldukları elinden gitsin istemedim ya da yaşam tarzı için kimseye böyle yakıştırmalarda bulunmadım. Dışarıda dediğim gibi zaten kimseye dikkat bile etmiyorum. Benim savaşım tamamen içsel. Sevdiğim biri beni beğenip anne yapmak isterse de çocuğuma böyle şeyleri aşılamayacağıma eminim. Tek o konuda şüphem yok kendimden. Sadece çok olumsuz duygular hissediyorum kendi kendime. Bunun nedenini çözemiyorum. Dasmeer

aslında sebebi siz yazmışsınız anneniz bunlarla büyümüş, onun doğruları bu. Sakın onu suçlamayın zira böyle büyütülmüş ona doğru olarak bu verilmiş. Evet kullandığı kelimeler hiç hoş değil ama bunları görerek büyümüş ne bekliyorsunuz ki? siz kendinizi toparlamaya bakın ve suçlu aramayın. Doğduğunuz rahim, 20.000 km kuzey batıda olsa kiliseye gidecektiniz, 20.000 km güney doğu olsaydı ineğe tapacaktınız. Anne ve babamızı biz seçemiyoruz, bu sebeple bu durumu da sakın şanssızlık olarak görmeyin. Kendinizi geliştirmeye ve çocuklarınızı kendi doğrularınıza göre yetiştirin. kim bilir belki sizin çocuklarınız da sizi yanlış bulacak

Üzgünüm ama anneni değiştirebileceğini sanmıyorum ama kendin için yapabilirsin. Bilinçaltı çok güçlü bir olay. Ben de bu kadar olmasa da böyle bir ailede büyüdüm. Ben de açığım ama annem hala bazen açık kimse gördüğünde eskiden bana da derdi nasıl hesap vereceksin, yanacak oraların benzeri şeyler söylerdi. Annesi de onu öyle korkutmuş çünkü. Bizim nesilin farkındalığı daha fazla.

Siz kendi içinizde yaşadığınız çelişkilerin farkındalığını yaşıyorsunuz. Bence bu çok önemli bir adım. Bir çok insan, aile kendileri gibi yaşayamayanı, düşünmeyeni anormal karşılar, yadırgar. Kendileri gibi düşünmeyen insanlarda sizin gibi düşünen insanları yadırgar. Muhtemelen aileniz dışa kapalı bir aile, hal böyle olunca siz de sadece ailenizin size öğrettikleriyle, dikte ettikleriyle yaşamışsınız. Bu durumu aşmak için farklı çevre ve ortamlara girmeye kendinizi zorlamalısınız Bir de kendimize şu soruyu sormalıyız bence. Bu insanların bizden farklı bir inanca, yaşam biçimine, düşünceye sahip olması bize ne gibi bir zararı var, neden rahatsız oluyoruz?

Beni düşündüğünüz için sağ olun minnettar oldum gerçekten. Hakkınız ödenmez. Ama bunu yazan kişi haklı. En azından benimle ilgiliyse haklı. Bizimki gibi düşünen bir sürü aile var ülkede, kaldı ki bizimkiler gerçekten mutluluğum için ellerinden geleni yaparlar. Sorunlu olan benim, benim zihnim benim kalbim. Ben bir türlü atamamışım aşılananları içimden. Yoksa ne baskıcı ailelerde büyüyüp melek gibi pırıl pırıl tertemiz olan gençler var. Onlardan da olabilirdim. Sorun sadece içimizde. Başkasında değil. Bunları da konuda yazma sebebim çevresel olarak etki etmiş olabileceği. defne-28

Hadi bakalım umarım, teşekkür ederim

Siz artık bir yetişkinsiniz. Bir yandan annenizi idare edip öte yandan hayatınızın kontrolünü kendi elinize alabilirsiniz. Benim annem de çok tutucuydu erkekler konusunda. Ama erkek arkadaşlarım da oldu, cinsel yaşamında. Annemin Hiçbir zaman bilmedigi bir ton yaşanmışlık var hayatımda. Hayat benim hayatım, yaşarken anneye kabul ettirmeye gerek yok. Yalnız küfürlü konuşmaları çok rahatsız edici. O konuyu düzelttirebilirseniz ne ala.

İsteyen istediğini düşünebilir. Yani kimse ben istemedikçe beni degistiremeyecegi gibi ben de kismeyi benden yardım istemedikçe değiştiremem. Ben sadece kendimden sorumluyum. Yıllar içinde bu bilince geldim. Kimsenin gözüne sokmadan kendi hayatimi yaşıyorum. Ama asla da birinin benim hayatıma burnunu sokmasina izin vermiyorum. Mesela benim annem için alkol büyük bir olay, hiç hoşuna gitmeyen bir şey. Benimse sıcak yaz günlerinde en sevdiğim sahilde bira içip öküz gibi güneş altında uyumak. Annem sevmiyor diye sevdiğim bri şeyi içmeyecek değilim. Ama ona saygı duyduğum için genelde eve sokmuyorum, buzdolabına falan bira atmıyorum. Ayrıca onun dini hassasiyetini bildiğim için evdeki bardaklarla şarap içmiyorum, kendi minik bardaklarim var odamda duran. Böyle böyle seyler... ya da ananem için erkekle sinemaya gitmek bile kötü bir şey. O böyle görmüş, ne yapayım? Dolu dolu bir aşk hayatim var, flört etmeyi de severim. Ama bunu onun gözüne sokmuyorum, evleneceğim insan olmadıkça da kimseden bahsetmeyecegim. Neden? Çünkü neden bahsedeyim? Sevgilimle gideceğim tatilden bahsedeceğim tonla arkadaşım varken neden ananeme bahsedeyim? Kör göze parmak sokmak gibi:) yani ne gerek var? Herşeyimi herkesle paylaşmak zorunda değilim. Bu arada annem hayatımdan atamayacagim bir insan. Ananem öyle değil ama onu da seviyorum diye atmak istemem. Ama hayatımda sevmediğim, bana hakaret edebilme hakkını kendinde gören, kafasını duvarlara sürtmek istediğim insanlarla olabildiği kadar az iletişim kuruyorum Bunlar herkes olabilir, dayı, kuzen, arkadaş vs... Yani teyzeniz yeğenine mesela hayat kadını yakıştırması yapmış. Eee, yeğeni hala neden teyze diyip yüzüne bakıyor, evine oturmaya gdiiyor? Ya da sen sana yapılan çirkin ithamlardan sonra neden tekrar tekrar hakaretlerin duymak için onlarla buluşuyorsun? Dayım sırf asla onaylamayacagim bir şey yaptı diye evimden kovmustum, hem de daha lise öğrencisiydim. Sonrasında da özür dileyene kadar bir on sene falan asla konuşmadım. Sizin konu daha beter, Biri bana hayat kadını yakıştırması yapacak, evimden içeri giremez. Hadi diyelim ailem onu haklı buldu, girdi, ben odamdan cikip ona hoş geldin demem. Senin yüzüne o... Demisler, Yarabbi Şükür der gibi hala o insanların yuzune gülmeye, sohbet etmeye, çay ikram etmeye devam edersen yarın bir gün başka şeyler de derler. Neden demesinler ki? Kendine saygısı olan o lafı kendine dedirtmez, hadi dedi, kendi ayıbı. Ama ikinci kere böyle bri şeyi duymaz çünkü iletişimde olmaz. Bizim insanimiz iletişim kurmayı bilmiyor kesinlikle.. iletişim kurmayı bilmediği gibi iletişimi kesmeyi de bilmiyor. Birbirinden gram haz etmeyen insanlar birbirinin evinden cikmiyor, sonra dolup dolup daha da mutsuz insan oluyorlar.. Bu döngüden çıkmak ellerinde.. o da görüşmemek. Zor bir şey değil. Gelince odandan cikma, onlar bir şey derse göz devir, asla onlara misafirlige gitme. Gerekirse bayramlarda düğünlerde evde dur ama gitme yani. Ailen de ne kadar seni zorlayabilir ki? Çok mu ısrar ediyorlar? Adetimin ilk günü, sıcak su torbasina sarılıp uyucam de, geç. Bahanen mi yok?

Anladım ben sizi merak etmeyin. Kimseyi kötülediğinizi falan düşünmüyorum öyle bir anlam çıkarmadım yazınızdan.

Eskiden biz de bayağı kısıtlanırdık ama şimdi artık ben kendi adıma konuşayım alıştırmaya başladım. Saygı duymuyorlar muhtemelen ama en azından müdahale etmemeleri gerektiğini anlamalarını sağladım ya da onlar kendileri anladı. Tabii hala bazı sorunlar olabiliyor da onları da görmezden geliyorum artık. Sadece kendi içimde tutsak ediyorum sanki kendimi.

Yanımda böyle konuşulunca rezil ediyorum. Benim etrafımdaki böyle konuşan insanların çoğu bir de çok müslümanlar :) Yaptıklarının islamda yeri olmadığını, anladıkları dilden anlatıyorum. En basiti "kızken" kelimesinin yerine "bekarken" kullanılmasının gerektiğini bin kere söyleyerek düzelttim. Bunu yapmaya enerjim var. Kadınların daha rahat yaşaması için bunu yapmam gerektiğini hissediyorum.

"Bunlar benim düşüncelerim değil desteklemiyorum" aslında ne kadar basit ama etkili bir cümle.. Bunu ben de kendime söylüyorum arada. Ama herhalde zihnim benimle uğraşmayı seviyor.

Hah işte şöyle söyleyeyim elit çevre dediğimiz insanlar bana garip hissettiriyor. Çok kompleks yapıyorum kafama takıyorum ve bazen olumsuz duygular hissediyorum özgür insanları görünce. Direkt bana öğretilenler aklıma geliyor. Çatışma yaşanıyor bilincim ve bilinçaltımda. Yardım istediğim konu aslında buydu. S

Size katılıyorum. Özgür derken istediğin gibi olmaktan bahsetmiştim. Yoksa bize dayatılan medya algısını da sevmiyorum gerektiğinde ona da karşı çıkıyorum. Ben sadece konuyu kendi yaşadığım perspektiften ele aldığım için öyle bir anlam çıkmış olabilir, kusura bakmayın. Benim de umurumda değil kimsenin inancı şusu busu. Hatta farklı tip insan görmek hoşuma bile gidiyor. Benin sorunum zaten içimde, dışımda değil.

Annenizi değiştirebileceğinizi sanmıyorum. Muhtemelen aşırı baskıyla büyüdüler ve hep özgür kadınları içten içe kıskandılar. Farketmeden de onlardan nefret etmeye başladılar. İçlerindeki yaşanmamışlıkları da böyle bir nefretle bastırdılar işte. Bence boşuna uğraşmayın bir an evvel kendi hayatınızı kurun uzaklaşın.

Tabii sizi haksız bulmuyorum ama ben daha çok gerçekten anlatarak söylemeyi daha doğru buluyorum. Çünkü birine kızmak onu daha da agresifleştiriyor. Mesela biri de bana kötü üslup ben de agresifleşiyorum bazen istemeden. Ama mesela düzgün anlatsa bu sefer utanmaya başlıyorum veya kendiliğimden fark ediyorum. O yüzden diğer insanlara da bunu yapıyorum.

Canım benim oluşmuş değer yargılarını atamazsın kaygılanırsın alışmış olduğun normlar dışınada çıkamazsın. Ufak desteğe intiyscın var. Her aklına geldiğinde "bunlar bana ait değil bunlar benim düşüncelerim değil desteklemiyorum" diyerek rahatlatabilir sin. Benim annemde babama hizmet ederek büyüttü bizi. Hala da kocana hizmet et der. Neden ben hizmetçimiyim? Direndim ve tam tersiyim. Kocamda kaldırıcak masadan tabağını eve de yardım edicek. Malesef herkesin düşünceleri farklı siz destek alın

Olabilirsin çünkü farkındasın biraz bu konuda okumalısın. Kadınlae hakkında çok güzel kitaplar var. Bence bir araştır. Modern toplumlarda Kadının toplumdaki yeri, toplumsal cinsiyet ile ilgili bilgi sahibi oldukça o kafana yerleştirilen fikirlerden bağımsız olarak kendi doğrularını oluşturabilirsin

İçselleştirmemişsin aslında demek ki. İçselleştirmeye çalışmalısın, konuyla alakalı kitapları okumalı belgeselleri izlemeli içselleştirmelisin. En önemlisi kendi hayatını kazanıp onlarla minimum görüşmeye çalışmalısın. Tek hedefin de bu olsun. N

Ben şahsen rahatsız olmuyorum kimseden. Şu an zaten bambaşka bir çevredeyim hiç benim gördüğüm tarzda insanlar yok burada.

Psikiyatr genellikle ilaçlı takip yapar. Tabii ben en doğru bilgiyi veremem ama psikolog ile görüşmeniz daha iyi olabilir

Çıkabilirim aslında ama yardıma ihtiyacı olan asıl benim Diyettenvzgctm-olmuyo 💞💞 Üyelik

Öncelikle bu biraz hassas bir konu ve böyle sosyal hele de tamamen kadınlardan oluşan bir platformda açılması doğru mu bilmiyorum. O yüzden kusura bakmayın ama açmak istedim çünkü bu kararmışlık sadece benim değil hepimizin yenmesi gereken bir şey. Tüm kadınların. Zaten birazdan kesin polemik çıkar ve konu kapanır. Böyle şeyleri sevmem, kusura bakmayın polemiğe sebep olabilirim biraz ama yazmazsam birine danışmazsam çatlayacağım. Daha fazla uzatmayacağım, ben küçükken çok düşmanca bir zihniyetle yetiştirildim. Benim annem, akrabalarım kadın düşmanı cümleler kullanır. Annem açık giyinen kadınlara direkt f hişe der. Hatta genel olarak kadınlara s rtük der sebepsiz yere. Teyzelerim de öyledir. Kuzenim bir çocuktan hoşlandığı için o spu demişlerdi, yakası biraz açık bir bluz hediye geldiğinde "Bunu k rhanede mi giyeceksin" demişlerdi. O zaman 16-17 yaşındaydı kuzenim de. İşte böyle başka bir sürü şey. Evlilik öncesi cinsel ilişkiye giren hatta cinsel ilişkiyi geçtim erkek arkadaşları olan kadınlara, kızlara "Onları ileride kimse beğenip almayacak bile" derler. "Kadınların tek derdi erkekler ve seks" derler. Evet bunları duymak hoşunuza gitmiyor ama ben 20 yıl bunlarla büyüdüm. Hala da bunlarla yaşıyorum. Her gün bu cümleleri duyuyorum. Ve şimdi de sizden yardım istiyorum. Ben bu düşünceleri hiç desteklemedim. Hep direndim. Ama bilinçaltıma yerleşmişler, çıkmıyorlar. Özgür ve cesur kadınları düşününce içimi kötü hisler kaplıyor. Nasıl kötü hisler derseniz herkese ve her şeye karşı öfke gibi. Neden biz yalanlarla ve düşmanlıkla, psikolojik baskıyla büyüdük? Ve ben niye diğer hemcinslerim gibi güçlü olup bu zihniyete ve dünyaya karşı olan sinir ve üzüntümden kurtulamadım? Bilinçaltı nasıl temizlenir? Siz etrafınızdaki karanlık zihniyetlerle nasıl başa çıktınız? Herkes aşırı özgürlükçü ailelerde büyümemiştir herhalde burada. Bana da öğretin yoksa kalbim daha da kararacak. Çünkü büyük şehire taşındığımız için daha farklı hayatlar görüyoruz ve artık sürekli namus üzerinden aşağılama cümleleri duyuyorum. Eskisine göre sıklaştı. Sarılan genç bir çift gördüğümüzde "Nolur annem bir şey demesin nolur onları görmesin" diye içimden geçiriyorum. Çünkü insani gördüğüm şeyleri aşağılayan bir kafa yapısının beynime soktuklarıyla gerçek düşüncelerimin kafamın içinde kavga etmesini istemiyorum artık. Ben kazanmak istiyorum, doğruluk kazansın istiyorum ama hep öfke ve kötülük kazanıyor sanırım çünkü sonunda ben hep mutsuz oluyorum. Sizin de çoğunuzun ailelerinde böyle durumlar olmuştur. Nasıl aştınız nasıl yendiniz? Peki ya size aşılananlar nasıl çıktı beyninizden? Tekrar söylüyorum, bu herhangi bir kesimi ya da topluluğu aşağılayıcı bir yazı değil. Ben burada benden büyük ve tecrübeli hemcinslerime bilinçaltımın derinliklerini açtım ve onlardan yardım istiyorum. Açık açık sadece yardım istiyorum. Ha derseniz ki şu cümlende şunu demişsin gibi anladım, yanlış yapmışsın, o zaman düzeltir daha doğru ifade etmeye çalışırım. Ben sadece içimi ve çevremi temizlemek istiyorum artık. Bilinçaltım pespembe olsun çiçek gibi. Özgürlüğü içselleştiremiyorum, ne kadar istesem de olmuyor. Bir türlü çok sıradan bir şeymiş gibi olamıyor benim için. Direkt gözümün önüne bana aktarılanlar geliyor. İçimde karanlık bir bulut oluşturmuşum git gide büyüyor. Nasıl gönderirim bu lanet şeyi kafamdan def olsun gitsin nolur ya. Psikoz mu geçiriyorum anlamadım ki. Çok karışık olmuş ama anlamadığınız bir yer olursa lütfen bana sorun. Konu yanlış anlaşılmaya müsait çünkü. Ayrıca troll falan da kesinlikle değilim. Milleti birbirine düşürmek gibi bir amacım yok hatta polemik çıkmasın diye dua ediyorum şu an.

Her insan kendi içinde bir dunya. Eskiler daha değişik kafa. Benim annanemde açıkları vs eleştirirdi en sevdiği torunu öyle bir kızla evlendi. Baktım annanem herkesten çok sevmeye başladı gelinim asagi gelinim yukarı demeye başladı. Bu iş böyle. Herkes birşeyler düşünür konuşur. İnsan yetiştiği ailede illa etkileniyor. Saygı duymayı başarmak zorundayız. Bu ülke etnik çeşitliliği olan bir yer birbirimizi otekilestirmeden yaşamayı başarmak zorundayiz. Ama insanın kendini geliştirmesi var. Sonuçta siz üniversite okuduysaniz orada her kesim insan görüyorsunuz. Sizin ailenizle aynı yapıda olmamanız gerekiyor ve öyle de degilmissiniz. Onların düşüncelerini es gececeksiniz.

Valla gerçekten belki yanlış anlaşılabilir ama karakterin dış görünüşle hiçbir alakası yok. Kız yurdunda kaç yıl kaldım üniversitede kaç kişi görüp tanıdım. Açık giyiniyor saçını kazıtmış renkli renkli saçlı diye karakteri kötü olacak diye bir şey yok. Ailenizin tasvip ettiği görünüşe uyan ancak o diğer kızların belki aklına hayaline bile gelmeyecek şeyleri yapanları gördüm. Tam tersi de olabilir. Dış görünüşün kıyafetlerin hiçbir alakası yok gerçekten. Biraz insan içine karışmış ortam görmüş herkes bunun farkına gayet varabilir

Teşekkür ederim beni desteklediğiniz için. Bu desteğinizi hak etmeye çalışacağım.

Öncelikle ailenizin her dediğini duymayın, onlarla asgari oranda iletişim kurun, merhaba, günaydın, nasılsın, iyi misin, naptın ne ettin vs. Bilinçaltınızdaki karanlığı beslemelerine izin vermeyin, içinize dönün uzaklaşmaya imkanınız yoksa, kendinizi hazırlayın, onların yanında zarar görmeden yaşayabilmek için. Aileden tam kopuş pek mümkün olamıyor, tek çözüm onlarla barışmak, ateşkes yapmak.

Gugılda bulurum umarım

Sana gelince demek istediğim ise özgürlükten korkma, içsel özgürlükten bahsediyorum pekala farklı bir bakış açın Ve hayatin olabilir ailen ve akrabalarinin dışında ve bu bir sorun değil Gelgitlerin sebebi tamamen ailen ama oraya yenik düşme, hem onlarin zihniyetine hem kendi zihniyetine saygı duyup ilerleyebilirsin Olaya diğerleri ile ayni olmak etkilenmek gözü ile bakıyorsun o yüzden affaliyorsun Hayır kendi farkini gözeterek etkilenmeden ilerleyebilirsin gayet

Odasından kovar mı acaba? Ya da çok yargılar mı? Günah çıkarmam lazımmış gibi hissediyorum.

Kaç yaşındasınız?Okuyor musunuz yada çalışıyor musunuz? PsikolojisiBozukPsikolog dost olarak

Çok ikiyüzlüler

Hepimiz bizden daha iyi imkanlara sahip kişileri görünce " ah keşke bende de olsaydı hissi yaşarız " bu anormal bir şey değil Ama sizi ileri boyutta rahatsız ediyorsa bir psikologdan randevu almanızı tavsiye ederim

Yardım alabilirsiniz bir uzmandan bence

Es geçiyorum ama sanki bilinçaltımda gizlenmişler gibi hissediyorum. Yani düşünce olarak değil de duygu olarak. Sanki kendimi bir kapana kısıyormuşum gibi.

Yani tamamen değiştirmeye çalışmıyorum ama genelde bu konu açıldığında tüm akrabalarımla tartışıyorum. Aynı tartışmaları kafamın içinde de yapıyorum. Bilincim ve bilinçaltım sürekli dövüşüyor. Dayağı ise hep ben yiyorum.

Anneniz değişmez. Siz de psikolojik destek alın ve ailenizle aranıza biraz sınır koyun. Ailemizi biz seçerek dünyaya gelemiyoruz ama birer yetişkin olduğumuzda istediğimiz sıklıkta görüşmeyi belirleyecek olan bizleriz. S Spizella

Biraz kalın derili olun, hayat bu kadar naifliğe yaşam imkanı vermiyor malesef. '' Ben buyum böyleyim, sen de busun böylesin ve bu konu tartışmaya kapalı. Birbirimizi bunlar yüzünden kırmamız çok saçma. '' deyin ve ağızları kapatın hiçbirşey yapamıyorsanız. Kendi içinize yönelin, zihninizi temizlemeye bakın, anneniz ve geniş aileniz ile çatışmak hiçbirinize fayda getirmeyecek.