Yaşayanı görüp ders almakla, yaşayıp ders almak çok farklıdır! E

Ben de kesinlikle ama kesinlikle disarida okunmasinin taraftariyim. İnsan bu surede o kadar cok seyi ogreniyor, o kadar cok sorumluluk aliyor ki... Benim adima oyle en azindan. Ve kesinlikle universite tercihlerini yapacak insanlara bunu tavsiye ediyorum. Hayatin ailenin yanindaki gibi olmadigini ogreniyorsun, her ne kadar universite seviyesinde insanlarla beraber yasasan da her seyin okumaktan gecmedigini farkediyorsun.. Universite egitimi alan -ama cok cok afedersiniz- kullandigi tuvaleti temizlemeyen insanlar gordum ben... Ya da tuvaletini banyoya yapanlari gordum. Ve o an dedim "egitim insanin icindedir" diye... Yeri geldi parasiz kalip hayat mucadelesi surdurmeyi ogrendim ben, ailemin yanindayken her gece hazir yemek sofrasina oturmanin kiymetini bildim mesela... Yurtta cesit cesit insanlar da gordum, her kulturden milletten arkadaslarim, selam verdiklerim oldu. Yedigim yemegi paylasmayi ogrendim ben. Sirf kantin kapali diye, gecenin bir yarisi dunden kalan ekmegi yedim ve paylastim. Bunun verdigi haz bile inanilmaz derecede. Bir milletin insanini tanimadan o millet hakkinda var olan onyargilarimi yiktim. Turkiyede cogu sehirden insan gordum. Onlarin anlattiklariyla, oralarin kulturunu tanidim az cok.. O kadar guzel bir sey ki yurtta ve sehir disinda yasamak. İnsan kendini korumayi kollamayi, sorumluluk almayi ogreniyor. Tek basina yasam mucadelesi vermeyi bu sekilde ogreniyor... E

ıster aile yanında oku, istersen de ailenden uzakta üni hayatı çoook güzel bence, söylediğiniz bazı şeylere katılıyorum, fakat bazı şeylere de katılmıyorum, iki çocuk annesiyim keşke bir üni daha bitirsem diye düşünüyorum bazen. Herkes yaşadığı şehirdeki üniversiteye gitsin fikrine katılmıyorum, doğudaki üniversiteyle Odtü, Boğaziçi aynımı? Başarılı birin kalkıp adı sanı duyulmamış bir üniversitede okuması hakmı? Herkes hak edip, kazanıp geliyor oralara.. nacizhane bu benim fikrimdi saygı duyan olur yada duymaz onu bilemem :umursamaz: . push ; PeSpEmBe Uyuduum ben Büyüdüüm

insanlar 18 yaşına kadar ailelerinin yanındadır ve bu yaşa kadar gerekli ahlaki eğitimi almıştır ve ya almamıştır.. yurtta kalan arkadaşları bi takım değişiklikler göstermiş.. ama o yaşa gelen insan zaten gerekli değişimi göstermiş olup ailesinin yanından ayrılır.. insanı bu hale getiren yurt hayatı değil aldıkları terbiye yada içlerinde kalan bazı şeylerin dışa vurmasıdır anlatmak istediğim tam olarak budur Osso sıfırdan

Uzun bir yazı olmasına rağmen sıkılmadan hatta "eeeee sonra "diyerek gülümseyerek okudum yazını arkadaşım Bir yurtzedeus olarak şunu söylemeliyimki yanlışsın. sengözlerimebaksanab, İnsanın değişimiyle yurdun ilgisi ne. Niye acınacak insan kılıfına soktunki yurtzedeusları. 4 sene boyunca yurtta kaldım ama hayatımda geçirdim en güzel günlerdi diyebilirim. Gırgır şamata, oooooo, ne ararsan vardı. Çok güzel arkadaşlıklar edindim, hala görüşüyoruz. İyikide yurtzedeusumlaelaelaelaelae PeSpEmBe Uyuduum ben Büyüdüüm

Biliyoz ula, niye aptal muamelesi yapıyonki bana:çok üzgünüm::icecream: PeSpEmBe Uyuduum ben Büyüdüüm

ailemden ayrı şehirde okudum, okuduğum süre içinde de hep tek başıma evde kaldım; yani yurtta kalmanın nasıl bir şey olduğunu bilmem. bu kadar rahat geçen öğrencilik hayatımda yemek ve temizlik yapmayı, fatura yatırmayı, paramı idare etmeyi, ayakta tek başına durabilmeyi ve daha bir çok şeyi kendi kendime öğrendim; tabi gerektiğinde ailemden de yardım alarak. gerektiğinde ailemden bazı şeyleri sırf merak etmesinler diye sakladığım da oldu ama bana karşı olan emeklerine saygımda asla kusur etmeyecek şekilde. ıyiki dışarıda okudum diyenlerdenim...

evet kesinlikle katılıyorum...:lepi: PeSpEmBe Uyuduum ben Büyüdüüm

farklı tecrübeler sadece aileden bilmemkaç bin km uzakta yaşayarak öğrenilmez. hayata sığ bakmıyorum diyip de kendi dar çerçevesinde kendinden her farklı olanı küçümsemek bana kalırsa asıl sığlık budur. en mühimi saygıdır, sizin bulunduğunuz ortamda bu biraz eksik kalmış olmalı. kimse kimsenin hayatını bilemez, yaşadığı zorlukları da. herkesin seçimleri vardır. her dışarda okuyanın da süper ultra mükemmel ötesi hayata hazır olduğuna katiyyen inanmıyorum çünkü örneklerini gördüm. bu bir yapıdır, yetişme tarzıdır, karakterdir. biz de bunları sizin uzakta olmaktan kıvanç duyduğumuz ailelerimizden alıyoruz. 19 yaşımıza kadar beklemiyoruz bunları kazanmak için. sengözlerimebaksanab PeSpEmBe Uyuduum ben Büyüdüüm

ben yazılanların hepsini okumadım ama sadece şunu söyleyebilirim... ben de ailemden uzakta üni okuyorum.. herkes ailesinin yanında maddi manevi zorluklar çekmeden okumak ister ama eğer ben zekiysem ve yaşadığım şehir anadolu şehriyse neden sırf ailemin yanında olayım diye geleceğimi riske atayımki Çok üzgünüm çoook üniversite isminin çok önemli olduğu bi ülkedeyiz sonuçta değilmi? evet zorlukları var ama en başta özgüveni artıyo insanın.. kendi ayakları üzerinde durmayı öğreniyo.. yeri geliyo annem bana : nasıl cesaret ediyosun diyo? ee anne orda siz yoksunuz hayat öğretiyo diyorum ben de.. gelecek söz konusu olunca çekiyo insan hayıflanmadan kısacası PeSpEmBe Uyuduum ben Büyüdüüm

Ben de bir aileustum ve 1 yıldır da kendi ailemi kurdum, yine bir aileus oldum... :asigim: Kendimle de gurur duyuyorum, ama aileus olduğum için değil... Kendimi yetiştirdiğim, geliştirdiğim ve ailemden binlerce kilometre uzakta olup ilk kez ayrılmama rağmen bu durumu alt edebildiğim ve mutlu kalabildiğim için...:lepi: İnsan önce kendisiyle gurur duyabilmeli, her yaptığında, hareketinde, sözünde, niyetinde bu gururu yaşayabilmeli... Ben de konumla gurur duyuyorum, iyiki açmışım :icecream:

sağol tatlısım :kedi: :kedi: derdini anlayabildiysem ne mutlu bana opuyorumnanaktan eger o arkadasla ilişkını kesmen zorsa, sadece araya mesafe koyman bile kendini iyi hissetmeni sağlayacaktır.. :1hug: PeSpEmBe Uyuduum ben Büyüdüüm

İster, neden istemesin ki... Ben isteyemez mi yazmışım, dur bi bakimm CADIARZU sengözlerimebaksanab

annemiz babamiz basimiza baki degil. nereye kadar yanlarinda kalabiliriz ki... en iisi hayati tanimak, yasken egilmek... aile yaninda univ okumanin yemek, barinma ve maddi konular disinda bence getirisi yoktur. hatta olgunlasma surecini geciktirir... sevgiler... a. s. PeSpEmBe Uyuduum ben Büyüdüüm

bırakın üniversiteyi ben liseyide ailemden uzakta başka bit şehirde yatılı olarak okudum... elbette yaşadığım zorluklar oldu ama hayatı insanları öğrendim... şimdi üniversite son sınıf öğrencisiyim ve yine ailemden uzakta biyerdeyim... ailemi özlüyorum elbette ama kendi ayaklarımın üzerinde durabiliryorum... tekrar seçme şansım olsa yine aynı yoldan giderdim... arada sorunlar olsa da yurtta kazanılan dostluklar özellikle lise döneminde herşeye değer:)) PeSpEmBe Uyuduum ben Büyüdüüm

valla 5 sene aılemden ayrı okudum hala da ayrıyım yazdıklarınıza katılamıyacagım cunku soyle bır laf vardır hayatta her zaman yalnızızdır aslında belkı ne aılmeız ne evıız barkımız kalacak bıze o zaman aıleus dıye tabır edılen grup ah vah etmeyecekmı kendılerını toparlayıp baslarının caresıne bakmaları zaman almayacakmı 2 sene yurtta 3 senede evde kaldım yurtta kalırken ınsan tıplerını ogrendım kıme nasıl yaklaşmam gerektıgını kımlerın neler neler dertlerı oldugunu hıcbı zamanda kendımı ezdırmedım artık o yurtta gozunu acmazsan senı ezerler söle ederler lafları mazı oldu artık herkes bı seylerın bılıncınde sız sız olursanız kılometrelerce uzakta da olsalar aılenızı yanınızda hıssedersenız kendınızıde kotuluklere karsı korumayı ogrenırsınız kendı evlerınde kalan arkadaslarım da vardı fatura yatırmasını bıle bılmeyen kız coocugu uzakta okutmak emek ıster ozverı ıster en onemlısı guven ıster o guvenı de aılelere o yasınıza kadar vermıs olmalısınız ben bır yurtzeustum ve bunla da gurur duyuyorum :icecream:

yooo hiddetlenmedim canım neden hiddetleneyim.. aksine gayet sakinimzemuszemus ama malum nette duyguları yansıtamıyoruz... o kadar da sinirlenecek bi konu değil benim için.. mirmirmirmir evet sen bana seviyeyi bozuyorsun demedin.. ama eksi rep vermek benim içn o kadar basit bişey değil.. bana ağır hakaret edilmesi lazım. bana karşı seviye bozulursa anca o zaman veririm e bide doğal olarak bana verildiyse veririm gücümüz yettiğinceakannehir

birde ben bi gideyimde bak neler yapacağım diyen öğrenci topluluğu varki onlar için zaten ailenin yanında olup olmaması çok önemli değil chaiga

arkadaşlar bende üniversiteyi bulundugum şehirden çok uzakta okudum ama iyki şehir dışında okumuşum diyorum. insan ailesinden uzakta kendi ayakları üzerine durmayı, parasını idareli kullanmayı, herkese güvenmemeyi, ailesine, eski dostlarına kıymet vermeyi öğreniyo.. orada yepyeni bi hayat kurdum hayatım boyunca görüşecegim, hep özleyeceğim çok samimi içten dostluklar kurdum hatta ikinci ailemle yaşadım diyebilirim.. yurttada kaldım evde de delisini de gördüm sapığınıda ama olsun insan her yaşadıgı şeyden bi ders alıyo ve olgunlaşıyo diye düşünüyorum.. şimdi üniversite bitti 4 yıl boyunca yedigim içtigim ayrı gitmedigi insanlardan ayrıldım hemde hepimiz çok uzak yerlerdeyiz( ahhh o güzel günlere evimize dönmeyi o kadar isterdimkiiimafoldumben

Sağol canım a. s.

Hayatı ve insanları daha iy tanımak adına ben tam tersini düşünüyorum.18-19 yaşına kadar hep ailesinin sıcak kucağında olan bireyin hayata bakışını duruşunun daha farklı olması için konunun ilk mesajındada arkadaşın bahsettiği sıkıntıları yaşaması görmesi bence yararınadır

Belki senin için çok doğru bi yazı oldu ama ilk eleştiri benden gelsin... Arkadaşım ben ailemden kilometrelerce uzakta okudum, yeri geldi çok farklı insanlar gördüm yeri geldi ağladım, bağırdım çağırdım, psikopatlar gördüm ama hiçbir zaman senin şu yazdıklarını düşünmedim... Aksine işte hayat buymuş dedim, hayat buysa her insana güven söz konusu olamaz, ama şu varki lisedeki mahallemde arkadaşlarımdan hiçbir zaman kopmadım, çocukluk arkadaşlarımın üzerine farklı şehirlerden farklı insanlar eklendi. Uzaklarda ağladığım zaman annem yanımda olmadı ama arkadaşlarım oldu, bana sahip çıktılar bense arkadaşlığın dostluğun ne kadar önemli olduğunu oralarda anladım ve eski arkadaşlarıma daha çok sarılmayı öğrendim, annemin önemini bana destek olmasını uzaklarda daha ii anladım, şimdi anneme çok daha farklı gözle bakıyorum... Şuan birçok şehire gittiğim zaman beni memnuniyetle evine kabul edecek dostlarım var ve hiçbirimizde ikiyüzlü ve çıkarcı değiliz... Bence bu sistem müthiş bir sistem hayat nedir nasıldır bize öğretiyor, aklımızı nasıl kullanmamız gerektiğini sorumluluğun ne demek olduğunu öğretiyor bizlere... ış hayatı için bir ön hazırlık oluyor farklı şehirde okuyup farklı insanlarla iletişim kurmak... He belkide senin anlatmaya çalıştığın gibi olanlar vardır, ben onları yurtzedeus değil, gerçek hayatı taşıyamayanlar olarak nitelendiriyorum... littlefairy

ee aferın o zaman sıze alkış mı beklıosunuz delikafadulden yanı herkes buyuk sehırde yasamıyorkı daha ıyı unıversıtede okumak ıcın buyuk sehırlere gıdıyor bılıosunuzdur bır de unutmadan sözcuklerın lafzi yorumlarına degıl ozune bakalım olur mu ben yurtzeus oldum yurtta kaldım dıye gurur duyuyorum yazmadım bana kattıkları ıcın yazdım dıkkat lutfen :1closedeyes: konu acma ozgurlugunuz var bunla neden bu kadar gurur duydunuzkı pehh:lepi: PeSpEmBe Uyuduum ben Büyüdüüm

"kuzum" yazım gırgırla karışık bi yazı, zaten trajik takılmadım ben. Sabah kalktım, içimden yazmak geldi, oturdum üşenmeden uzuun uzuuun yazdım burayakaydirigubbakcemile2 Sizler de yorum yazınca öyle sevindim ki, içimden geçirdim " Bu kadar uzun yazıyı üşenmeden okumuşlar, vay be! " Ve sizlere bi kat daha saygı duydum bu yüzdenopuyorumnanaktan Yalansız konuşmam gerekirse ben olsam okumazdım bu kadar uzun yazıyı belki de... Eleştiriye açık biri de değilim ama hayret bu forumda bunu da öğrendim, forumun bana getirileri çok gerçektenzemuszemus O yüzden bana katılmasan da, çak bi beşlik, seviyorum sizi kaydirigubbakcemile5

Madem gereksiz bir konu, neden okudunuz? Okudunuz da, neden YORUM yaptınız? CADIARZU Şaşılacak şey doğrusu... Ben en başından beri, kaybettiğim arkadaşlarıma ithafen yazdığımı söylemekten bir hal oldum, genelleme yapmadığımı belirttim, bu bir iç dökmesiydi dedim... Dedim de dedim... Ama malesef yargısız infaza bayılırız, başlığım da ironik ve şakacı ayrıca... Tekrar belirtiyim; GERÇEKÇı değil zaten... Yazımın belli yerlerinde olduğu gibi şakacı bir üslupla seçtim başlığımı... Bir daha gereksiz dediğiniz konulara yorum yazmaz, vakit ayırmazsanız kendinizle daha az çelişirsiniz... Forumda binlerce başlık var, seçme özgürlüğünüz de var elbet, gerekli gördüklerinize yazın o zaman...

bende şehir dışında okudum ve PeSpEmBe nin sölediklerinin bazılarına katışıyorum bazılarına katılmıyorum. birincisi şehirdışında üniversiteye gidenlerinin büyük bir çoğunun değiştiği inkar edilemez bi gerçek. zaten değişmiyosa o kişide bi sorun vardır bence ve değişmeyenlerin tutunamadığını defalarca gördüm. evet değişiyoruz bacım ama herkese deil. arkadaşların sana karşı değişiyosa bunun suçunu bence onlarda arama kendinde ara. ben kendimden örnek verim. ben üniversiteye başlamadan önce görüştüğüm arkadaşlarımla üniversiteden sonrada görüşmeyi denedim. ama olmuyo. ben bi çok şeyi aşmışken onlar hala yerinde sayıyo. bunuda sorun etmedim görmezden geldimama yine olmadı. onlar hala 4,5 yıl önce bıraktığım yerdeydiler hatta daha berbat bi yerde. sorun şuydu: ben onların zavallı ruh hallerini anlıyabiliyodum ama onlar benim ne denli moktan bi boyutta olduğumu keşfedemiyolardı. ben onlara çok kurnaz ve çıkarcı bir hale dönüşmüş gibi göründüm. onlarsa bana tuhaf zavallılar gibi. hiçbişe eskisi gibi değildi. ister tepeden bakıyo de ister merdivenin altından ama durm dediğim gibi. ben gittiğimde saçının rengini küllü sarı mı karamelmi yapacağına karar veremeyen arkadaşım ben döndüğümde bu sefer işin içine fildişi sarıyı katacak kadar mertebe atlamıştı. o liseyi bitirdikten sonra iki yıl üniversite okudu istanbulda yani bulunduğu şehirde ailesinin yanında ve hep bunalımdı hep bunalım kaldı. hiç deişmedi ve hep ailesinden şikayet ederdi. diğer arkadaşım ise ilgi budalalığını 5 e katlamış ama bu durumda boyut deiştirmiş arkadaşım biraz daha büyümüş bu ilgi budalalığını kamufle etme ustalığına erişmişti. bıraktığımda kompleksliydi ve döndüğümde kompleksleri tavan yapmış durumdaydı ama bunuda örtmekte ustalaşmıştı. ayrıca alkolik ve fahişe olmuştu. ve hala beni kıskanıyodu ve eskiden olduğunun 5 misli daha şımarıktı ve onu görmediğim 4,5 sene içinde 3 kere intihara kalkışmıştı. öbür fildişi sarıda intiharın eşiğindeydi. ben dışarda okudum yaşamadığım zorluk kalmadı kafayı yediğim bile oldu ama döndüğümde onlardan çok farklı bi boyuttaydım. bırakıp gittiğim arkadaşlarım geçen yılların etkisiyle daha çok geliştirdikleri yaş kompleksinden dolayı kendilerine insanüstü bir çabayla bakmaya başlamışlardı. marka giyinme muhabbeti falan. asıl olaya gelirsek sırf bu ikisinde değil diğer hepsinde de bir tek şeyi farkettim: toplum içinde takdir görmek için yapamıycakları maymunluğun olmadığını ve onlardan kaçar adım uzaklaştım. onlar hala tiripliydi, şımarıkltı ilgi budalasıydı alıngandı, dikkat çekmek için yapamıycakları şey yoktu ve yıllarca arkadaşlık ettiğim kızların bu saydığım sebeplerden dolayı ne kadar yapmacık olduklarını farkettim. uzun yıllardır ne kadar sahte, modern görünmeye çalışan yapmacık bir arkadaş çevresinin içinde yaşadığımı farkettim. çünkü ben o 4,5 sene boyunca kurtuluş savaşının, kanlı fetihlerin ruhunu kavrıycak duruma geldim ve bunların salaklıkları beni hem güldürdü hem düşündürdü hemde son derece sıktı. insan şehir dışında bi üniversiteye gitmeden önce edineceği arkadaşın etiketine bakıyor biraz açiym: yani ortamda nasıl davrandığına, dış görünüşüne, kültür seviyesine, onunla nerelere gidebileceğine. ama döndükten sonra insan seçeceği arkadaşın ruhuna bakıyo, kalbine, niyetine, onunla nereye kadar gidebileceğine... etiket, dışgörünüş, kültür seviyesi anlamsız ve saçma oluyo. eskiden önemsediği şeyler her halükarda elinin altında olabilecekken birden önemsizleşiyo. şimdi benim marka etiket arkadaşlar edinmekte hiçbir yaşamıycağım ortada. hiçbirimizin hiçbir sıkıntı yaşamıycağı ortada. ama bakış açım değişti değer verdiğim şeyler. o tip insanlar benim için sadece diskoya gidip kopacağım insanlar olur. yada arabaya binip gezeceğim ama en can arkadaşım diyip koluma takacağım insanlar değil. çünkü artık herşeyin gerçek değerini görmeye başladım. gerçekten baba evinde pembe bi dünyanın içindesin. çok istisnai durumlar dışında. ama başka bi şehirde yalnızsan, kızsan ve herşeyle baş etmek zorundaysan evet savaşlarında ruhunu çözüyosun doğal felaketlerinde. ben çok zor bi öğrencilik geçirdim. bunlar öle senin hafifsiyceğin türden şeyler değil bacım. F

o şekilde konuşmanız bence saygısızlıktır sizin hakkınızda yorum yapılamıcakmı da hemen eksiyi yapıştırıyorsunuz.. ben seviyeyi bozduğumu düşünmüyordum ama oyunun kuralı bu galiba.. bizde kurulına göre oynarız canım... chaiga

Cidden, artık herkes kendi memleketinde, kendi anasının, babasının yanında, liseye gider gibi gitsin üniversiteye... Yatılı ve başka başka şehirlerde, anasından babasından kilometrelerce uzakta, hele hele yurt denilen ; 8 -10 kişilik odalı yerlerde hiç mi hiç barınmasınlar... Kendi evlerine çıkmalarına da müsade edilmesin, "kankim" diye aynı eve girip sonra kanlı bıçaklı olmalarının yolu kesilsin bir an önce!:umursamaz: Doluyum, doldum artık... Lisede aynı sıralarda masum, telaşsız, ÇIKARSIZ, tamamen dostça yaşadığım arkadaşlıklarım, arkadaşlarımın üniversitede ailelerinden ayrı yerlere gitmesi ve benim ailemle aynı şehirde okumamla tamamen boyut, şekil ve renk değiştirdi... Çok üzgünüm çoook Ailesiyle yaşayan üniversiteli için, aileus ; aileisnden ayrı yaşayan üniversiteliler içinse yurtzedeus kelimelerini kullanıcam, belirtiyim şimdiden... hihoyyyt Ailesiyle aynı şehirde lise tadında üniversite okuyan ben, her türlü imkanı ailemin evinde tatmaya devam ettim, üniversite arkadaşlarımdan kafa dengi varsa onlarla takıldım gezdim, sonra yine evime döndüm, annecimle paylaştım günümü.. Zaman zaman yemeğe, kalmaya samimi olduklarımı çağırdığım da oldu, cokacimcoook arkadaşlarıma gidip kaldığım da... Ama dediğim gibi yuvam vardı ve ben bana ters gelen bir durum oldu mu çekip yuvama geldim, arkadaşsız kaldığım zamanlar en büyük arkadaşım olan annemle sohbet ettim :1hug:, kimseye müdana etmek zorunda kalmadım...:umursamaz: Çıkar nedir bilmedim, baba evindeydim...:içelim: Gelelim, bıçağın öteki yüzüne :1ninca: Bu yüzü keskin dikkat gamyoncuiremsu Yurt hayatı yaşadılar, 8-10 kişilik yurt odalarında, 8-10 tanımadıkları kişiyle, farklı iklimlerden, farklı kültürlerden, farklı şartlardan kopup gelen yurdum insanları yeri geldi katlanmayı öğrendi Çok üzgünüm çoook , yeri geldi psikolojik savaş yaşandı , yeri geldi yurttaki hijyensizlikten çıldırdı ( malum bilmem kaç kişilik yurt ve her katta 5-6 tuvalet var ve yüzlerce kişi için 10 civarı banyo ), yeri geldi kalabalık odasında kafa dinleyemedi bunaldı, yeri geldi etrafındaki insanların yapmacık hareketlerini gördü tiksindi, yeri geldi patladı :1ninca:, yeri geldi çıldırdı -tatlicadiarzu- Ve bu arada yurtzedeus, yeni yeni kelimeler de öğrendi, aileusun henüz öğrenmediği şeylerdi bunlar... Yurtzedeus, "çıkar", "iki yüzlülük" , "açlık" , "parasızlık" gibi kavramlarla tanışmış, kendi deyimiyle " hayatı öğrenmiş" , "insanları öğrenmiş" ve bunun doğal sonucu olarak "olma " yolunda ciddi adımlar atmıştı kendine göre Yurtzedeus bunları yaşarken aileus bunlar yaşamamıştı, evet... Yaşamadığı için de hala o eski dost, eski bakışlar, eski saflık, eski niyeti kendisinde hakimdi.. Ama dostu sandığı yurtzedeusu çok değişmiş, kendi tabiriyle " hayatı öğrendiği" için eski niyetlerini birer beşer yitirmişti... Artık karşısındaki insana yaklaşırken bir değil, beş adım geriden yaklaşıyordu, gülümsemesinde bir yapaylık, bir mesafesi vardı :jeyyar: Eski dostuna karşı da... Kimbilir belki artık o da çıkarcı, ikiyüzlü olmuştur, belli mi olur CADIARZU Ya da hep öyleydi, o küçüktü anlayamamıştı lise sıralarında CADIARZU Velhasıl kelam, buraya hayatın çok çok içinden bir serzenişte bulundum... Malesef yaşanmış bir hikayedir tarafımca. Keşke gerçek değil, kurgu oslaydı ama öyle :1no2: Etrafımda eskiden samimi dostum olan, ancak yurtzedeus olduktan sonra gözümde iyi niyetlerini ve saflıklarını yitiren, eski dostum olmaktan çıkan o kadar çok insan var ki:tomato: Ben de bunu yazdım rahatladım, peki ya şimdi :sm_confused: YÖK ' e sesleniyorum, herkes kendi ilindeki üniversitede okusun, başka şehire gitmesin... yasakkelime Hem böylece yurt murt açmanıza gerek de kalmaz, üniversitelilerin başka şehirleri gidip istila etmelerine de, açlık, yokluk çekmelerine de vesaire vesaire... Bakın, böylece eski dostluklar da eski dostluk olarak yerinde kalır, kimse değişmek zorunda kalmaz, nokta yerimseniben NOT : Şakayla karışık, bir iç dökmesiydi bu. Trajikomik derler ya ondan işte... oturup ağlamayacağım buna da di mi ama zemuszemus Kimi zaman birilerini silmemiz gerekir ya hayatımızdan, işte o zaman bile gülümsemek lazım, hayat kısa... a. s. Şeniz buyrunnnnnnnnn Beni dinleyen herkese sevgiler, saygılar buyrunnnnnnnnn Şeniz a. s. :enbuyukkk: :enbuyukkk: :enbuyukkk: :enbuyukkk: :enbuyukkk: :enbuyukkk:

Teşekkür ederim canım a. s. . push ;

Ben herkesin, özellikle kızların kesinlikle üniversite hayatı yaşamasından yanayım.. Kendi ayakları üzerinde durabilmeleri açısından çok önemli bir şey bu.. Ben üniversiteye gelmeden önce, ne yemek bilirdim, ne bulaşık, temizlik, tertip, düzen.. Ekonomi yapmayı burada öğrendim. Verilen parayı yetiştirmeyi de.. Fatura ödemeyi, elektirik su açtırmayı, doğal gaz tesisatını, kombi kullanmayı, bankada sıra beklemeyi, yalnız yolculuk yapmayı, evde yalnız kalabilmeyi ve daha bir sürü şeyi.. Yeri geldi arkadaşlarımla kavga ettim yalnız kaldım, yeri geldi hastalandım kimse bakmadı.. Ama bu şekilde öğrenebildim hayatı.. Eskiden herhangi biri bana kötü davrandığında ailem devreye girerken, kendi başımın çaresine bamayı öğrendim.. Yeri geldi mahkemelik oldum, adli süreçleri öğrendim.. Yeri geldi ameliyat oldum, hastanede kalmayı öğrendim.. Haksızlığa uğradım, param çalındı, ev sahibiyle kavga ettim sokakta kaldım.. Ama hepsi bana o kadar çok şey kattı ki.. Ayaklarımın üzerinde durmayı öğrendim.. 1 senedir tek başıma ev arkadaşım olmadan yaşıyorum.. Kendi kendime bir evi geçindirebilecek düzeye geldim.. Birey olabildim her şeyden önce.. O yüzden diyorum ki her kız üniversite hayatını yaşamalı.. Osso sıfırdan

O zaman tercihlerini kendi illerine yapsınlar, hı puanları yetmiyormu o zaman daha çok çalışıp puanlarını bulundukları ile göre ayarlasınlar... Bildiğim kadarıyla öss'de hangi ildeysen o ilin öğrencilerinin tercihleri öncelikli oluyor... Yurttada kaldım evde de kaldım şuan hiç pişman değilim iikide şehir dışına gitmişim diyorum... Soğuk suylada yıkandım, demir ranzalarda da yattım ama o günlerin manevi önemi asla bugünleri tutmuyor...

bence aileden ayrı okumalısınız üniversiteyi

ayrıca insanın tek başına ayakta durabilmesi kişiliğiyle ilgili bi durum bunun için kilometrelerce uzaklara gitmek şart deil...

bende aılemın yanında okudumm belkıde bu yuzdendır benım onların gozunde hala cocuk olusum hangısı ıyı dersem bılemyıorum ıste uzaklarda olmak bır bakıma hayatı ogrenmek bence ben hep bırılerı tarafından korundum pısman degılım cunku ben cok ıstemedım uzakta okumayı kuzum Bu konida

cicikız o kötü ortamlarda erkeklerde var, neden oğlunu değil de kızını gönderirken düşüneceksin?hep böyle olur ya kızları yollamazlar ama erkeklere mani olan olmaz, onlar çok düzgün yaşarlar ya.. neyse ben hala şehir dışında okuyan biri olarak, mutluyum, iyiym, bazen ailemi yanımda istedim onlara çok ihtiyacım oldugu anlar oldu, ben bir arkadaşımla beraber de yaşıyorum. eminim istanbulda ailemle kalsam daha fazla gece dışarı çıkardım, okudugum şehirde hiç gideyim sabaha kadar eğleneyim durumum olmadı, akşam evime geldim derisimi çalıştım, yemeğimi yaptım, arkadaşlarla oturduk güzel güzel.. yani şehir dışına ipimi koparmak için gelmedim. ben zaten evimde de özgürlüğe sahiptim. ama okul bitince ailemle yaşayabilir miyim derseniz, çok zor. insan kendi evine alışınca bir kere, kendi düzenine, aileyle yaşamak zor geliyor. kendi hayatını kurmak istiyor. annemlerin yanına geleceğim günleri iple çekiyorum.3 gün 5 gün çok mutlu oluyorum ama sonra kendi yerimi özlüyorum. M

ben sizin yazdıklarınızı onaylamadığım için - rep verdim ama siz benim yazdıklarımı onaylamadığınızdan değil bana cvp verebilmek adına ve karşılık olsun diye - rep veriyorsunuz.- rep yazarken size dediklerimin cvbını değil - rep vermenizin nedenini yazarsanız ben de katılmadığınız noktayı anlamış olurum. çocukça... herkes sizin düşündüğünüz gbi düşünmek zorunda değil. fikirlerinize değil üslubunuza kırıcı hakaret dolu yazınıza - verdim. PeSpEmBe Uyuduum ben Büyüdüüm

Niye kusura bakayım ki, benim yazdığım bana doğru, size ters ... Ben yurtta kalmayı kötülemedim, sadece kötü yönlerini, şaka yollu yazdım ve yurtta kalmış birden çok arkadaşımın geçirdikleri değişimi, yurtta kalmanın, aileden ayrı yaşamanın onlara kattığı mizaç olarak değerlendirdim, yapıyla da alakası var muhakkak bunun bilincindeyim... Yine de saçma şeyler yazdığımı düşünmüyorum S

Siz yazdığım o upuzun yazıdan bunu mu anladınız? Ve onlardan nefret ettiğimi mi çıkardınız? Söylenecek çok fazla şey yok.. Çünkü ne dersem diyeyim siz şimdi onu da çoook farklı anlayacaksınız ve nasıl anlamak istiyorsanız o yönde düşüneceksiniz... Anlayışlarımız çok farklı sizinle... chaiga

lmaz:lmaz:lmaz: bende yurtta kaldım evde de kaldım... hala ailemin yanında değilim.. neden kıskansınlarki bizi.. çokta kıskanılacak bi hayat değil açıkçası.. heee eğer her haltı rahatça karıştırmak isteyen varsa dışarda okumuk onlar için ala... hayatı ailesinin yanında öğrenenlerde var bu kişinin kapasitesine ve ailesinin tutumuna göre değişir. ama konuşmalarınıza dikkat edin lütfen nasıl olsa sanal alem tanımıyorum diye saygısızlık yapma hakkına sahip değilsinizlmaz: chaiga

ben 2 sene okulum bitene kadar KYK da kaldIM... Önceden 4 kişi kalırken üniversitede öğrenci sayısı arttıkça küçücük odalarda 6 ranzalı odalarda kaldım ama neşeli ve mutluydum, bazen sıkıldığım oluyordu, ama beraber gülüp, eğelniyor ve ağlıyorduk... benim tek şikayetim yurtta çalışan memurlar yüzündendi... psikopat bir kadın vardı hepimize kan kusturdu hele bana bi ara fena takanlardandı yurttan okula okuldan yurtaydım okulum 3dk uzaklıktaydı bir adımdı... cafe hayatım yoktu ders çalışırdım arkadaşlarımla yürüyüş yapardık, evde yaşayan arkadaşlarımızda yemek yapardık... ama o kadın beni son sen delirtti... hat çekmezdi cam kenarında konuşuruz koridorda vay efendim bunlar okumaya gelmiyor telle konuşmaya geliyor derdi Allahından bulur inşallah. gece 11 de kul bitiyor ikinci öğretimim yemek ye elini yüzünü yıka giyin saat gece 24.00 oluyor istediğim zaman konuşurum sanane ya... kendi ağzından bize dediki işimi sevmeden yapıyorum siiznle uğraşmaktan bıktım çocuğumla ilgilenemiyorum. halbuki bizim yurt çok sesizdi kızlar çok terbiyeliydi... işini sevmeyen bu memura biz vergilerimizle maaşını ödüyorum haram olsun... kendisi birde yurt müdüresiydi :umursamaz::umursamaz: O kadın çok ahımızı aldı,2 kız arkadaşım ranzada yan yana yatıyor diye lezbiyensiniz dedi size ceza verecem dedi kızlar ağlamıştı, halbuki ikisi hiçte öle kızlar değil çok ah aldı ya o kadın Çok üzgünüm çoookÇok üzgünüm çoook ama yurt yaşamı güzel böyle dandik karılar olmazsa...

seninle aynı şeyleri yaşadım pespembe güzel bi yazı olmuş aileustum ben de. şehir dışından gelen bazı arkadaşlarım : "kızım ailenin yanında okunur mu, hesap vermek zorunda kalırsın eve saatinde gitmen gerekir tadı çıkmaz" dediler. ama ben ailemin yanındaymış gibi rahat ve huzurlu, onlardan uzakmış gibi serbest yaşadım maddi sıkıntılarım hiç olmadı eve gelince sıcak yemeğim temiz kıyefetlerim ve tek bana ait bi yatağım vardı bunların yerini kesinlikle şehir dışında bi ünv tutamazdı istanbulda yaşamanın avantajları da var tabii herkesin okumak istediği okullar burda olduğu için puan tuttuktan sonra kimse de sorun etmez yani ailenin yanında okunur mu diyenler istanbulu tutturacak puana erişebildiler mi acaba! ben de buyur sen yüksek puan al ama şehir dışına git diyodum.. nys ben de yaşadıklarımı paylaşmak istedim bi ünv mezunu olarak ünv ortamlarını görmüş biri olarak kızım olsa şehir dışına okumaya gönderme konusunda bayaaa bi düşünmem gerekicek.. cahil biri diilim ama modernlik de bi yere kadar.. çünkü iyi kötü herşeyi görüyo insan acabaaaa diyo bilmiyorumkismile Önceki

bu yazdıkların pek olmadıı şimdiiiiiiii chaiga

Evet cnm konuyu anladın, malesef bazı insanlar bu şekilde.. Direk gıybetini yapıp, diğer dert bölümlerine mevzuyu taşımak istemedim, Cuma Cuma arkasından konuşmak, günaha girmek istemedim.. Konuyu üniversite hayatına çevirdim, bu da yoruma açık, paylaşıma müsait bir konu.. ıçelim güzelleşelim , içelim konuşalım istedim :içelim: lost87 Uyanalım Gaflet

Yazıyı başlatan arkadaş ailesinden uzakta okusa da bunu yazsa anlıycam hak vericem de bunun hakkında kesin fikirler söyleyebilmesi için kendinin yaşaması lazımdı, onu bunu görerek böyle konuşulmaz PeSpEmBe Uyuduum ben Büyüdüüm

benim de tam tersi bulunduğum şehirdeki üniversitenin puanları daha düşüktü ayrıca araştırıp kendime en uygun üniversite olarak belirlediğim üniversitede eğitim almak istedim çok şükür isteğim gerçekleşti ama konunun diğer yanına gelince pespembecim arkadaşınla aranda geçenlere üzüldüm... umarım düzelir aranız veya neyse hayırlısı ama ben uzakta okumanın katlanılmaz veya yanlış veya istila veya saflığı kaybetmek demek olduğunu düşünmüyorum ben 4 yıl boyunca 6 kişilik odaları olan yurtlarda kaldım, her yıl ev tutma isteğiyle başlıyordu ama yurttaki arkadaşlarımdan kopamıyordum hala da en sevdiğim arkadaşlarımdır onlar benim, çünkü arkadaştan öte kardeş olmuştuk onlarla çok güzel paylaşımlarımız oldu, çok defa beraber ağladık, çok defa beraber kahkahalara boğulduk, birbirimizin üzüntü acı korku endişelerine en yakından şahit olduk, paylaştık benim hayatta en çok şeyi paylaştığım arkadaşlarım kesinlikle onlardır... hiçbir zaman da kopamam onlardan a. s. Angjel

bence aileden ayrı okunmalı.. bende bu sene gireceğim bi üniversiteye inşallah. şehir dışında okuduğumdaa bazı şeyleri öğreneceğimi, cesaretimin geleceğini düşünüyorum. şehir dışı dediysem yaşadığım yere yakın şehirler. aynı şehirde okumak bana çok uzak bi düşünce. üniversite görünümlü lise W

Valla ben yurtta kalıyorum 2 senedir. Sorsalar ailenin yanında mı okumak isterdin diye kesinlikle hayır derim :) Üniversite yurdunda kalıyorum ve çok zorluk yaşadığım söylenemez tabi bazı pürüzler oluyor ama hayatta zaten karşımıza sorunlu tipler çıkmayacak mı? Biraz daha kendi hayatını kendin idare etmeyi öğreniyosun. Ben çok memnunum yani. Hatta yaz tatilleri evde geçmek bilmiyor gerçi annem yurdumu görmeye geldiğinde " kızım siz burda nasıl yaşıyosunuzzz" dedi ama bence çok rahat :)

tebrik ederim. bu kadar geniş hayalgücü ancak dışarda okunarak elde edilebiliyormuş meğer. biz şimdi evimizde okuduk diye kocamızdan dayak yiyecez he, vay anam vay. mirmirmirmir sizin dışarda kazandığınızı iddia ettiğiniz karakteri bir çok insan ailesinin yanında kazanıyor. dediğiniz gibi olsaydı geçmiş zamanlarda yaşayan bütün kadın ve erkekler beceriksiz insanlar olurlardı, oysa hepimizden daha becerikliydiler. aile bir bağdır ve yadsınamaz, bir insan ailesine bağlı diye de yargılanamaz efendim. aştığınız zorluklara saygım var, ancak başkalarını küçümsemenize hak verecek değilim. evde okuyanların sizin kendi tarafınızda görmedikleri bir çok sorunları olabiliyor. sorunları yarıştırmaya hacet yok, ben tamamen kendi isteğimle burayı yazdım, istanbulu. 6 senedir de kartaldan beşiktaşa gidiyorum her Allahın günü. sabahları 2.5 akşamları 1.5 saatlik yol. çok vakit kaybı, yurtta kalmayı denedim ama değmezdi. sizin çanak çömlekle uğraştığınız vakitlerde ben de trafikteydim, bir başkası ders çalışıyordu, bir başkasının başka bir derdi vardı. ve kimin nasıl nereye geleceği hiç belli olmaz, kendi iyiliğiniz için bu kadar büyük konuşmayın derim. fransa159 diyemedim ya la! tek ayak

neden olmasınki bende şakacı bir tavırla ele aldım olayı varsayalım kimse dışarda okumasın üniversiteyi kaardeşimm!! şu üslup ne kadar olduysa benimkide olmuştur eminim bizim ellerde üniversite vardıda bizmi okumadık heryerin kendine göre bi anlamı vardır benim hayatımın bir parçası konyada kaldı üniversite arkadaşlarımda.. PeSpEmBe Uyuduum ben Büyüdüüm

neden urfalı biri istanbulda okumak isteyemez mi... PeSpEmBe Uyuduum ben Büyüdüüm

Bu cümleden, söylediğiniz kadar derin bir mana anlaşılmıyor hanımefendi, "bana kattıkları için gurur duyuyorum" deseydiniz o zaman anlardım ne demek istediğinizi... . push ;

arkadaşlar ii diyosunuzda bi zaman gelicek ailenizle yaşayamadıklarınız için üzüleceksiniz yani bunu yaşayan çok tanıdığım var bende dışarda başka bir ilde okuyodum üniversiteyi şimdi ailemim yanındayım evet zor tarfları yok mu aynı şehirde olmanın var tabiki de ama en azından birlikteyiz şimdi sorsalar tekrar dönmek ister misin deseler hayatta yurt hayatını tekrar yaşamak istemem bi de özel yurttu yani

üniversite yılları en güzel yıllardır keşke gene yaşayabılsem o yılları bende aılemden uzakda okudum iyikide uzakda okumuş kendı ayaklarımın üzerinde durmayı öğrendim bişey oldugunda yana yakıla babama anneme kosmak değilde kendi işimi kendim hallettim buda öz güven getirir insana evde kalıyodum ben bir ev arkadaşım vardı ev sorumlulugu nasıl alınır bunuda öğrendim yeri geldi aç kaldık yeri geldı 1 hafta sadece makarna yedik ama güzeldi genede ayrıca uzakda kalınca hayatla daha iç içe oluyosunuz kesinlikle ve insanları daha iyi tanıyosunuz kısacası herkesin bu tecrübeleri yaşaması gerikir hee bide insan sarrafı olmayı öğretti bana şu üniversite insa koca şehirde tek başına kalınca gözünü daha bi açıyo insanların iç yüzünü daha iyi görmenizi sağlıyo

yurtta bu yıl 3. senem olucak, dediklerin bi bakıma dogru ama ben hiç pişman değilim. kendi şehrimde asla üniverste okumak istemezdim. eninde sonunda ailemizden ayrılacaksak hayatı mutlaka en erken şekilde öğrenmeliyiz. ben üni. de olgunlaştığımı düşünüyorum. herşey her zaman istediğimiz şekilde gitmeyebilir bunlarla baş etmesini öğrenmek zorundayız. ailesinden ayrı olanlar bunu daha erken öğrenip iş yaşamında ona göre davranıyorlar, aileleriyle kalanlar geç öğreniyorlar... PeSpEmBe Uyuduum ben Büyüdüüm

Konuyu yönlendirmek istemiyorum, hepinizi tek tek okuyorum... Ve hepiniz de kendi içinizde haklısınız vereliniortak Ben kendi yaşadığımdan hareketle yazdım, üzülerek söylüyorum, üniversiteyi ailemin yanında okudum, hayatı ve insanları hala tanıyamadım... Toz pembe gözlüklerimi atamadım... Kimbilir, belki de ayrı okumak avantajlıdır... Ama dediğim gibi üniversiteyi ayrı okuyan tanıdıklarımda insanlara daha temkinli yaklaşma ve sertleşmiş mizaç gördüm, bu da benim fikrimi bu yönde şekillendirdi... Her şeyin eksileri ve artıları var muhakkak...

Çok Zor... Puan dolayısıyla maalesef aynı Şehirde okumak zor.. Ben Ayrı Okuyanlardanım.. iyikide öyle olmuş ki bu kişiliğime bile çok şey kattı Ağladım bağırdın öfkelendim küstüm üzüldüm Ailem yanımda olmadı! ıyikide olmamışlar... Şuan Onlar cenneteler ve ben onların Yokluğuna Dayanma gücümü O 5 yılda kazanmışımdır sanırım... Yanlız kalmayı başımın çaresine bakmayı öğrendim... ıyiki Farklı Şehirde Okumuşum:)

Tavır derken CADIARZU Ben yazmadığım bir şeyden dolayı itham edilmek istemem... Ben"urfalı biri, istanbulda okumak isteyemez." diye bir şey söylemedim.. Ayrıca "anladın mı?" demekle de, anlayacak değilim. Ben zaten küçük bir şehirde yaşayıp ızmir de okumuş birisiyim, yani sizin demenizle bazı şeylerin farkına varmadım, bizzat yaşadım ben... Şimdi bunları söyleyince de daha da mı çok bilmiş diyeceksiniz acaba... Diyin, benim için fark etmez, kimsenin demesiyle öyle olacak değiliz ya. PeSpEmBe Uyuduum ben Büyüdüüm

haklsın canım yaşadıklarından dolayı çok dolmuşsun... bak iyide oldu içini dökmüş oldun bizle paylaşdın yorumları okudukça rahatlamışsındır umarım... dediğin çok doğru dışarda okumak gerçekdende insanlara karşı temkinli hale getiriyor... mizacım sertleşmedi benim ya da yerine göre diyim... ama herzaman temkinli olmayı öğretti... ama sahip olduğum arkadaşlarımı kazandığım kişileri ve sevdiklerimede daha sıkı sıkı sarılmayı öğretti... doğru gerçekden herşeyin eksiler ve artıları muhakkak vardır... sen ne güzel pembe gözlüklerle bakıyorsun hayata :asigim:ama insan üzülebiliyo bazen bu şekilde... çünkü herkes bu zamanda kendimiz gibi değilki... kötü niyet fesatlık kol geziyor... umarım değer verdiklerin yanıltmaz artık seni hepimizi... KIZILCIKLI Kıskandığım

he he bu konu çok güzel hareketlere konu olur.. doğru aslında barınma, yemek, yol masrafı yüzünden çocuğunu okutamayan insanlar var herkes kendi bulunduğu ilde okursa bu sorunda ortadan kalkmış olur.. ayrıca anne babalar çocuklarını daha rahat kontrol edebilirler malum zaman kötü... cimcime eses

canım sen takılmışsın bişeye gidiyorsun... ne dersek diyelim bildiğinden şaşmayacaksın... ben sana cvp vermicem... PeSpEmBe Uyuduum ben Büyüdüüm

keşke böyle bi imkan olsa... yurt hayatım benmde böyleydi.. bir kısım kendını bilmz arkdslr numaradan bileklerni kesnceye kadr kavga ettiler. sonra hiç bişy yaşanmamış gibi canciğer kuzu sarmasına döndüler.. iki yüzlülük, yalan, parasızlık, çıkar ilşkileri herşeyi gördüm.. bunn yanındada tedbrimi aldım sağlm olmynları eledim ve merhbdan ötesini kestim.. ama ne yaşanırsa yaşansın üniv. hayatı çok güzel tüm olumsuzluklara rağmen..

Ben üniversiteyi ailemin yanında okuyanlardanım... Ama ablam kilometrelerce uzakta okuyanlardan... Ablam 5 sene boyunca 8 kişilik odalı devlet yurtlarında kaldı. Bense düzenimi zerre değiştirmeden, annemin yıkayıp ütülediği her daim deterjan kokan kıyafetlerle... Ablam gün oldu para yetiştiremedi, ben ona bayram harçlıklarımı yolladım, idare ettik. Ablam gün geldi, yurtta sinir krizine girdi, ben o küçücük halimle, aileme bunu hissettirmeden ablamın yanına gittim, geldim... Ablam gün geldi, o zorluklar içinde çalıştı çabaladı, bana kargoyla hediyeler yolladı, anneme, babama... Ama o zor günlerde tanıdığı eşiyle şimdi çok mutlu... Allah bozmasın... Ve ben büyüdüm... Ailemin yanında üniversiteyi henüz bitirdim. Hala para harcamayı tam kontrol ettiğim söylenemez. Allahtan erkek arkadaşımın evi dolayısıyle ev geçindirmenin ne demek olduğunu öğrenme şansını elde ettim, bulaşık, yemek, temizlik öğrendim. Yoksa annem benden hiç öyle işler beklemedi. Hala evin küçük kızıyım ama ıstanbulda ailenin yanında olmak bile büyük tecrübe ve sağlam sinir sistemi gerektirir. Okuduğum süre boyunca çalıştım, 1. sınıftan beri ailemden para almıyorum. ) Çalıştığım süre zarfında ve üniversite bünyesinde her türlü insan tanıdım, 72 milletten hem de... Yurtta kalan arkadaşlarım çoktu, kimisi dayanamadı eve çıktı, kimisi hayatı boyunca kopmayacağı arkadaşlıklar edindi. Ve biri var ki, en büyük övüncümüzdür, apartmandan bozma, 10ar kişilik odalı bir devlet yurdunda 4 sene yaşadı ve fakülte ikincimiz oldu!!! Hem de arkadaşları muhteşem insanlardı... Belki şans, belki kader, belki de beceri... Adını bilemedim... Ama biraz da kişinin elinde olduğu apaçık... U unuttum

Ne mutlu size, sizin gibi dışarıda okuyup da, bunun artılarını ailesine, arkadaşlarına, çevresine yayabilenlere... ışte hayat böyle olmalı... Eksiler bize bir şeyler katmalı, bizden bir şeyler alıp götürmemeli... Sizin gibi dışarıda okuyup da, ailesiyle okuyanlara, hayatı öğrenememiş, pişmemiş olarak bakmayanlara sonsuz saygı duyuyorum... Zorluklar sizi daha da olgunlaştırmış belli ki, bazı dışarıda okuyanlar gibi hırçınlaştırmamış! Anlatmak istediğimi şu hikaye en iyi özetler galiba, tam da anlatmak istediğim şudur: Havuç muyuz, yumurta mı, yoksa kahve mi? Bir baba ile kızı dertleşiyormuş Kız babasına, çok sıkıntı çektiğinden, sorunlarla baş edemediğinden bahsetmiş Babası kızını dinlemiş, dinlemiş ve &#8220;Gel, sana bir şey göstereceğim!&#8221; diye kızını mutfağa götürmüş Ünlü bir aşçı olan baba, ocağa üç tane eşit büyüklükte kap koymuş, üçüne de eşit su koymuş ve üçünün de altını aynı miktarda yakmış ve birinci kaba bir havuç, diğerine bir adet yumurta, diğerine ise bir avuç çekilmemiş kahve çekirdeği koymuş Ve her üçünü de tam 20 dakika pişirmiş Daha sonra ateşi kesmiş Sonra masaya 2 tane tabak bir tane de boş bardak koymuş ılk önce haşlanmış havucu alıp bir tabağa koymuş Sonra pişmiş yumurtayı diğer tabağa koymuş Sonra da suya iyice sinmiş ve tam kıvamında kahve görüntüsü olan kahveyi de alıp bir bardağa boşalttıktan sonra kızına dönerek, &#8211; Kızım ne görüyorsun? Kızı &#8220;Havuç, yumurta ve kahve&#8221; Kızını masaya iyice yaklaştıran baba bunlara daha yakından bakmasını istemiş Kızının şaşkınlığını gören baba, anlatmasına devam etmiş: &#8211; Havuç haşlandığı için yumuşak bir hal aldı Yumurta, artık pişmekten içi katılaşmış sert bir hale geldi Kahve ise, harika olmuş Tadı da çok hoş Kız, iyice şaşırarak, &#8220;Baba, bunu bana niçin gösteriyorsun?&#8221; diye sormuş &#8220;Bak&#8221; demiş babası, &#8220;Hepsi aynı şekil kapta, aynı sıcaklıkta, aynı dakika pişti Fakat hepsi bu etkiye farklı tepki verdiler Havuç ilk başta sertti, güçlü idi; ama kaynatılınca yumuşadı, güçsüzleşti, çözüldü Yumurta çok kırılgandı, hafifçe dokunsan çatlayabilirdi; ama kaynatılınca içi sertleşti, hatta katılaştı Bir avuç çekilmemiş kahve ise yine sertti, hepsi birbirine benziyordu Fakat ısıtılınca ne oldu; bu kahve çekirdekleri, ısındılar, gevşediler ve içinde oldukları suya yayıldılar Koku yaydılar, tad yaydılar ve suyu &#8220;eşsiz tad&#8221;da bir kahveye çevirdiler&#8221; Ve kızına, &#8220;Kızım sen hangisisin?&#8221; diye sormuş adam &#8220;Zorluklarla karşılaştığın zaman nasıl tepki gösteriyorsun? Havuç gibi sıkıntılara, problemlere rastgelince çözülüyor musun, benliğini koruyamıyor musun? Yoksa yumurta gibi katılaşıyor, başta kendin olmak üzere kimseye faydan dokunmuyor mu? Yoksa sen kahve misin? Kendini bitirmek uğruna, kendini ateşe atma pahasına diğer insanlara mutluluk veren, huzur veren, ağızlarına lezzet veren bir sevgi kaynağı mısın? Karar ver yavrucuğum ve bence sen bir kahve ol hayatta Kahve bulunduğu çevreyi değiştirir, mutluluk soluklarını etrafına yayar Benim etrafımda gördüğüm, bahsettiğim o birkaç arkadaşım, yaşadıkları zorluklardan sonra, yumurtaya benzediler, katılaştılar... Herkes böyle olacak diye bir şey yok! Kimileri kahve olur, kimileri havuç... Herkesin zorluklar karşısında gösterdiği tepki aynı olmaz, hepimiz farklı kişiliklere sahibiz...:enbuyukkk:

puanınız yüksekse neden kendi şehrinizde kalasınız ki(yani 3 büyük şehirde yaşamayanlar için söylüyorum). türkiyenin en iyi üniversitelerinde iyi bi öğrenim görmek varken neden puanımın kat kat aşağısı yerlerde okuyayım sırf memleketimde kalacağım yere. üniversite hayatı boyunca ailemizin yanında yaşasak bir işe başlayınca ne yapacağız. evlenme çağı gelince içgüveysi getiririz artık. işe babamız bırakır bizi her sabah.70 yaşındaki annem hazırlasın kahvaltımı önüme.18 yaşında atılmasa 25 yaşında atılacak hayata. eninde sonunda atılacak yani. bunun için de üniversiteye 18de gidiliyor 25 te değil. bu konu daha çok tartışılır da.. yani ben üniversitenin başka şehirde okunması taraftarıyım bunu söyleyeyim sadece. insan hayatı tanımalı, değişik insanlar görmeli ki iş hayatına atıldığında şaşkın gibi ortalarda kalmasın.. PeSpEmBe Uyuduum ben Büyüdüüm

Bende üniversteyi ailemden uzakta okumaktayım. 2 seneye yakın evde 2 seneden fazla da yurtta kaldım hala yurtta kalıyorum. Çok zorlandım, ağladım, özledim, yemeksiz kaldım, yalnız hissettim, hasta oldum ama hiç bir şekilde ailemin yanında okumak istemezdim. Eğer ailemle kalsaydım arkadaşlığı paylaşmayı gerçek anlamda öğrenemezdim mersinin tantuni sini balıkesir in höşmerim tatlısını çiğ köfteyi kısır ı şimdiki gibi sevmezdim neredeyse tüm şehirleri duyduğumda aklıma biri gelip hüzünlenmezdim ben biraz da şanslıyım beni çok üzen insanlar ile karşılaşmadım hiç kimseyle tartışmadım sınıf arkadaşlarım ile lisedekine yakın sıcak ilişkiler kurabildim ailemin yanına geldiğimde kıymet bildim onlara tepki gösterirken daha dikkatliyim asla kardeşim yüksek sesle müzik dinledi diye kızmam :1hug: birde 4 senede kardeşime bu kdr hediye almazdım buda onun avantajı kaydirigubbakcemile3 benim için tek dezavantajı ben düzen kurmak için çabalarken bölümümde çok zorlandım ilk yılın sıkıntılarını hala çekiyorum ama bence değer.. annem hep keşke dedi, aslında bende ilk yıl çok zorlandım ama sonra oraya alıştıkça çevremi genişlettikçe güzel anılar yaşadıkça çok bağlandım eger ailem yanımda olsaydı daha bi mesafeli farklı olurdu ama şu anda 2 ailem var =) :1hug:

bazı söylediklerinize hak vermiyor değilim... ama ülkemiz şartlarında malesef ki herkesin bulundukları şehirde okuması çok zor hatta imkansız bile denilebilir... artık öyle zor ki türkiyede üniversite okumak insanlar kazanalımda neresi olursa olsun düşüncesinde... tabi ailenini yanında okumak her yönden kolaydır... yemek, çamaşır, bulaşık derdi yok... hastalandığında başucunda birilerini bulabilirsin... bende üniversiteyi dışarda okumak zorunda kalanlardanım... hatta ilk kayıta gittiğimzde ben direk yurtta kalmak istedim.. evi hiç düşünmüyordum bütün öğrenimim boyuncada eve çıkmadım.. şu yönden çok haklısınız ki eve çıkan o kadar kişi bi anda nası değişdi anlatamam çok iyi dost olanlar aynı evin sorunlarıyla yüzleşince birer düşmana dönüşdü kafamçokkarıştı... benim biçok arkadaşım böyle oldu duyduklarım da cabası... ben şanslılardandım bu yönden yurtta kaldım özel bi yurttu oda arkadaşım benim kardeşim oldu... o kadar çok hakkı vardır ki üzerimde... hala görüşdüğüm herşeyimdir benim... ama onun yanında o kadar sıkıntı çektim ki... başda paranın önemini daha bi anladım müsriflik yapmamyı yeri geldi aç kaldım.. yeri geldi çok mutsuzdum... yeri geldi soğukdan titredim.. çok sorunla boğuşdum yurt ve okul ortamında pek çok kişi tanıyıdım kimine güvenip kimine güvenemiyceğimi öğrendim... şu andaki arkadaş seçimlerinde özenli ve dikkatli olmamı insanları tanımamı oraya borçluyum... başda ayaklarım üzerinde durmayı öğrendim... şimdi aynı şeyleri tekrar yaşıycağımı bilsemde bana tekrar bu şans verilse ben yine aynı yere gider aynı şeyleri yaşardım... şöyle bi durumda varki söylemedn geçemiycem bazı kişilerde var ki sırf ailelerinin aşırı baskısından kurtulmak için başk aşehire gitmeyi daha doğrusu kaçmayı tercih ediyor... bu durumda olan çok kişide tanıdım buna sanırım herkes deşahit olmuşdur... ee ne oluyo evinde yapamdığı herşeyi baskıdan yapamayan... dışarıy abile çaıkamayan bu kişiler pek çok şeye maruz kalıp kullanıladabiliyor... arkadaş çevresi ve dışarısı tarafından...

evet canım, inan lep demeden leblebiyi anladın Şeniz Bence de böyle... Artık hayatımdan beni üzen insanları çıkarma kararı aldım, iğnelenmeye, laf işitmeye, sürekli kendimi savunmaya mecalim kalmadı artık... Gerektiği zaman silmeyi de öğrenicem süprizzzzz Konumu dağıtmayayım, sizler yorumlarınızla konuyu hareketlendirmeye devam edin lütfen a. s. KIZILCIKLI Kıskandığım

Afiyet olsun şekerim a. s. Yok ben kimsenin okuyup da korkacağını düşünmüyorum, artık çoğu kimse üniversiteyi ailesinin yanında okumak istemiyor, ailenin yanında lise öğrencisi hayatı yaşıyorsun ve büyümeyen çocuk olarak kalıyorsun evde.. Bunun da herkes bilincinde :jeyyar: derinderin huzurlubirhayatistiyorum. Anneler

Ben de üniversiteyi ailemden uzakta okuyorum, yurtta kalıyorum, 3 yılda çok şey öğrendim... Yurt, ev vs. bunlar sorumluluk isteyen şeyler ve bir şekilde ayaklarının üzerinde durmayı öğreniyor insan, para idaresi nedir bunu öğreniyor. Ailenim evinde yediğim önünde yemediğim arkamda, herkes her istediğimi yapar, kimse beni üzmez vs. ama şehir dışı öyle değil. Para idare etmeyi öğreniyorsun, tutumlu olmayı öğreniyorsun, ne istediğinin farkında olmayı öğreniyorsun, çeşit çeşit insan görüp bir süre sonra o "ben adamı gözünden anlarım" seviyesine yükselebiliyorsun, paylaşmayı ve paylaşmamayı öğreniyorsun, kendini ezdirmemeyi, haklarını savunmayı, girişken olmayı ve en önemlisi hayır demeyi öğreniyorsun. Tek başınasın çünkü orada, dostum dediğin insan arkandan vuruyor, seviyorum dediğin insan seni terk edebiliyor, bazen ağlayacak omuz bulamayabiliyorsun. Bence insana çok şey katıyor, sabır katıyor, anlayış sınırlarını genişletiyor falan filan... Bence kattığı şey çok. Tamam bazen rezillik çekiyorsun ama katlanmayı öğreniyorsun. Önceki

bence o kişisine göre değişir. üniversiteye gitmeden önce hiçbişey görmemiş geçirmemiş yaşamamış biri oraya gittiğinde farklı bi ortam büyüsüne kapılarak kişiliği karakteride değişmeye başlıyor. bende ailemden uzak okudum ama oraya gitmeden önce hayatı insanları bi parça tanıyodum ve herkesede hemen güvenip arkadaş olmuyordum. bahsettiğinz kişiler ortam büyüsüne kapılıp kendini bişey sanan ve gerçekten karekteri yanlış oturmuş gerçek dostluk arkadaşlık bilmeyen insanlardır. Kendini bilen her insan il dışında okuyabilir. ve gerçektende okumalılar erken yaşta öğrenip ileride sorun çıkartmazlar kişilikleriyle ilgili decemBer medeniyet bekarların omuzlarında

arkadaşım hem sen yurtta kalmamışsın ki kalanları görmekle olur mu değişceği vardır değişmiştir herkes bir mi okuyan da aileden uzakta olan her yer psikopat dolu sanırsırnaşık şeysırnaşık şey PeSpEmBe Uyuduum ben Büyüdüüm

merhaba ıyı geceler :) bende aılemle uzakta bır uni hayatı okuyorum cogu dusuncenıze katılıyorum yalnız soyle bır durum var hayatı aıleden uzakta farklı hır sehırde tum cıplaklıgıyla ögreniyorsun ınsanların ne kadar zararlı olabılecegını en net unıde göruyorsun bu bıraz hayatla erken tanısma gbı bırsey oluyor bızler annemızın dıplerının dıbınde bun duygulardan uzak yasıyoruz bır anda unıye gelınce goruyoruz cıkarları, ıkıyuzluluklerı ama bunlar hayatın gerceklerı degıl mı bu tar ınsanlar her zaman etrfaımızda olucak ve hep aılemıze sıgınarak ustesınden gelemeyız kı cogu seyın. ınsanların cogu yasayarak ogrenıyor bana aılemden uzak yasamam cok aey ogrettı ben hayata daır hıcbırsey gormemısım diyorum sımdı ama masumiyetımı yıtırdım mı iyi ınsanlara dostluklara olan guvenımı yııtırdım mı hayır yıtırmedım hala guzel kaplı ınsanların var olduguna ınanıyorum :) ama soyle de bır durum var hep yurtsüzedelerden bahsetmıssın bu bıraz maddı durumu yetersı olan aıleler ıcın gecerlı sımdı ozel yurtlar evlerde secici davranıp edındıgın arkadasınla yurt sorunlarını yasamadan hayata devam edebilinebilir bırde belirtmek iatediğim bir nokta var ki sudur aılelerın aklı basında olmayan mantıklı kararlar veremeyen veya maddı olarak buyuk zorluklar cekebılecek ogrencılerın baska bır sehre okutmaya gınderılmesıne karsıyım cunku su devırde para yapılan hataların cogunun ozunde yatıyor durumu olmayan aıle cocugunu ne yapıo edıp gonderıyor ama bunun farkında olmayan cocuklar farklı yollara yonelıyor etrafında görduklerınden gerı kalmamak ıcın buyuk hatalar yapıyor bence ıyıce dusunup bunun altından kalkabılecek cocuklar gonderılmelı farklı sehırlere dıyorum...

olaya farklı bir açıdan yaklaşmakta gerekebilir. ne yazıkki bazı çocuklar ailelerinin yanında diğerleri gibi rahat olamıyor. ve bazı aileler aşırı korumacı tavır sergileyerek çocuklarının hayatla başa çıkmalarına engel oluyor. bu durumda çocuğun aile yanında okumaması hayata alışmak açısında isbetli bir karar oluyor ben dışarıda okudum. ailemden uzaktaydım. ayrıca yaşadığım şehirde büyük şehir değildi. büyük şehir insanına alışmakta yalnızlığa alışmakta çok zorlandım menfaati gördüm, çıkarcılığı gördüm ama son kalan paranı paylaşmanın nasıl bişey olduğunuda öğrendim. bana gönderilen parayla idare etmeyi öğrendim. zorluklarla başa çıkmayı, sorunlarımı kendim çözmeyi öğrendim. eğer direkt iş hayatıyla olsaydı hayatla tanışmam herşey daha zor olurdu benim için. belki ozaman kaldıramazdım insanların iki yüzlülüklerini. ben ailemden uzak kalmayı hayatı öğrenmek kendi ayaklarım üzerinde durabilmek olarak gördüm. bence her gencin yaşaması gereken bir deneyimdir üniversiteyi dışarıda okumak insana çok fazla şey katıyor.

şehir dışında okumak çok farklı, zorlukları tabiki var ama orda diğer illerden gelen arkadaşlarla kurulan arkadaşlıklarda çok farklı çok sağlam, birbirine destek olmak, aile olmadan birşeyleri başarabilmek, kendi başının çaresine bakabilmek insana özgüven getiriyor. Zaten o yaşımıza kadar hep ailemizleydik, liseye gider gibi okula gidip gelmek yerine, bir kaç sene dışarda hayatı öğrenmek daha faydalı, hem ömür boyu gitmiyorsunuz ki yine döndük ailemizin yanına ama tecrübelerle büyüyerek olgunlaşarak insanları daha iyi tanıyıp daha özgüvenli parayı daha faydalı kullanmayı öğrenerek... kuzum Bu konida

başta şunu sana söylemek isterim ki daha hayatta öğrenecek çok şeyin var... ben ailemden 2000 kilometre uzakta okuyorum yalnız yaşıyorum ve aynı zamanda çalışıyorum...2 gün öncede yeni evime taşındım... ne tesadüftür ki daha dün bunu düşünürken bu konuyu gördüm... bugün memleketime gidiyorum ve her zamanki gibi yine biliyorum ki memleketimde okuyan arkadaşlarım hala hayatın zorluklarını yaşamadıkları için ben onları hala tek problemleri sevgilileri yada annesinin almadığı kot pantolonu için üzülürken marka takıntılarıyla bulucam... ve yine git gide değiştiğimizi düşünücem... ama bu benim için kötü yönde değil her gidişimde artık yönde olacak ve oluyor... sana sorarım sen tek başına ev boyamayı ev temizlemeyi ayakların şişene kadar kiralık ev aramayı ve cam eşyaları nasıl toplayacağını biliyor musun? dostlukların asıl dışarıda daha sağlam olduklarını... yada ayın sonunu nasıl getireceğini yada insanların senin sandığın kadar masum olmadığını... küçük hanım... malesef hayat sizin anlattığınız gibi toz pembe değil... ve ben milyon kere daha dünyaya gelsem yine üniversiteyi dışarda ayaklarımın üzerinde durarak öğrenmeyi tercih ederdim... ve bunu da çok iyi başardığımı düşünüyorum... keşke sizde dışarda okusaydınız da hayata karşıdan bakmak yerine kapısından girmeyi başarabilseydiniz... evet zor bir hayatım var ama ben şunu biliyorum ki bu saatten sonra tek başıma ayakta kalabilirim... güçlü ve olgun durabilirim... ama ailesiyle okuyan çoğu genç ailesinden bir adım öteye gitmeye korkar ve daha da ilerisi olan ailesinin yakınına evlenmeyi bile kafasına koyar... yurt dışına gitmek ürkütürken bir gün ailesine bişey olursa nasıl hayata tutunacağını bile düşünenini bilirim... hatta hayattan korktuları için dayak yedikleri kocalarından boşanamamaları... bunlar bööle sürer gider sizin anlayacağınız... sadece üniversitede kalmaz bişeyler ve inanın bunlar sizin ''anne çay getirsene dizi başlıyo'' demenizden çok daha önemli ve çok daha hayata dair... üzgünüm ama çok şey kaybetmişsiniz ve öğrenecek çok fazla şeyiniz var hayatınızda... ama lütfen insanları sizin gibi aile yanından ayrılmaya ürken hayata karşı korkak biri olmalarını istemeyin... aklı başında güçlü sağlam durabilecek insana çok ihtiyacı var ülkemizin... yaprak dökümüne özeniyorsanızda daha dikkatli izleyin derim...

söylediklerinizi hem doğru hem yanlış buluyorum.. dediklerinizin çoğu oluyor. ama bende dışarda okuyan biri olarak çok şey yaşadım.. kendi kendime bişeyler halletmeyi öğrendim.. kendime olan özgüvenim gelişti.. ama ben şanslıydım.. Allahın sevgili kuluymuşum ki çevremde çıkarcı psikopat ikiyüzlü insanlar olmadı.. hepsi candostumdu... ama ben yurtta değil güvendiğim sınıf arkadaşlarımla evde kaldım.. ve kendimize göre kurallarımız vardı.. kurallarada uyduk uymayanı uyardık.. bu yüzden temizlik, yemek gibi sıkıntılar yaşamadık.. eve erkek almadık vs vs... bana ters zaten o tür şeyler.. ama şimdi bir kızım var ve geleceğinin derdine düştüm şimdiden.. o kadar çok arkadaşım vardı ki ailesini kandıran, saf yerine koyan, parmağında oynatan.. erkek arkadaşıyla kalır, yatar kalkar ailesi onu kendi gibi kızlarla kalıyor sanır.. ziyarete gittiğinde hemen plan yapılır, bir ev ayarlanır kızların yanına geçiverir vsvs.. çok uzar bu.. eşimde bunları sürekli gördüğü için farklı şehirde okumasını istemiyor... bilmiyorum ne yapacağız.. zaman gösterecek. ama ben kandırlın saf yerine konan anne olmak istemiyorum.. ama kendine özgüveni olmasını da istiyorum.. dengeyi kuracağız bi şekilde.. Çenebaz

Avantajları da var dezavantajları da. Ben 3 üniv. ye girdim ve ilki ailemle aynı şehirdeydi diğer ikisi farklıydı. Kişisel gelişim açısından keisnlikle aileden uzak olmak daha iyi, rahatlık açısından aile yanı daha iyi. Ama senin bu yazdıklarının üniversitenin başka şehrde olması ve yurtta kalmayla hiç bir ilgisi yok insanın karakteriyle ilgili. Kusura bakma ama saçma bulduğum çok şey var yazdıklarında. PeSpEmBe Uyuduum ben Büyüdüüm

sizi çok iyi anlıyorum. öğrenci iken tek başıma yaşardım... arkadaşlarım sorardı tek başına nasıl kalıyorsun diye.. evimi su bastı yanımda ailem yoktu bi kaç arkadaşımla beraber herşeyin üstesinden geldik. evime hırsız girdi yan tarafta benim gibi yalnız yaşayan bir öğrenci yanımdaydı ailem yine yoktu... telefonum çalındı... mahkemelerde kendim koşturdum... 5 senelik öğrencilik hayatımda koskoca istanbulda hep kendim üstesinden geldim herşeyin.. annem çalışan bir insandı ama evin alışverişini babam yapardı o yüzden annem ne nerden alınır nasıl yapılır bilmez.. ama ben en ucuz yağ nerede en ucuz meyve sebze nereden alınır bilirdim... bilmek zorundaydım... duşakabinim yeridne çıkmştı ben elimde silikon tabancayla onu tamir ettim... elbette aileleri ile oturanlarda bir çok şeyin üstesinden gelir.. ama aynı şey değil... yan tarafımda oturan öğrenci ya da üst katımda oturan erkek öğrenciler bile benim can yoldaşımdı bir güvenceydi benim için.. aileme güvenmedim hiç bi zaman çünkü bir zorluk olsa onlar gelene kadar etrafımdaki insanlar çoktan gelmiş olurdu.. aileye sırtımı dayamadım hiçbi zaman.. annemler der senden korkulur valla diye.. her işin üstesinden kendim geldim... iyiki de gelmişim iyiki de hayatın tüm zorluklarını yaşamışım.. ilk sene yurtta kaldım iyiki de sevgilimle marketten portakal alıp ortaköyün ortasında soyup soyup yemişim... herey güzeldi.. ailenin yanında daha düzenli bir hayat olduğu inkar edilemez ama iş öğrenme konusuna gelince hayat yaşayarak öğreniliyor ve insan tek başına kaldığında hayata karşı dik durmayı güçlü gözükmeyi denemeyi daha iyi başarıyor...

valla benim içimde kalmıstır baska bi şehirde okumak bende kendi sehirimde okudum üniyi kendi ailemin yanında okuyordum ama arkadaslarım daha özgürdü okadar güzel arkadaslarım olduki ayrılmaz cok zor oldu ailemin yanındaydım evet cok güzel bişey sıcak yemegin var paran var yatacak yerin var en önemlisi şefkat acil katındaydı cok sükür arkadaslarımın yanında yurttada kaldım arkadaslarım bizdede kaldı hemde aylarca o denli güzel dostluklar yasadım yurtta kalmak cok hosuma gidiyodu herkes cok özgürdü ne bilim bi ranzaya ve kücük bi dolaba herseylerini sıgdırıyolardı akşamları kahve keyfi olurdu sular akmadıgı günler kyamet kopardı herkes camda gecenin 3 ü herkes suu istiyoruz sucaksuuu diye bagırıyo okadar eglenceliki pet şişelere suları doldrmuslar camdan asagı atıyolar varmı bundan ötesi cok eglenceliydi protesto yapıyolardı... herkes keni yasında farklı farklı insanlar cıvıl cıvıllar gencler duygulular sevimliler isteklerini hayllerini gülerek bagırarak konusuyolar okadar hosuma giderdiki yurtta kalmak zaman gecirmek sabahlara kadar uyumazdık picamalarımızı cemrer heryeri temizlerdik gizli gizli elektirikaletleriyle su ısıtırdık hatta beni elektirik carpmıstı banyoya takmaya gittim yerleri yıkamısız heryer ıslak beni bi bagırdım elim kapkara olmustu arkadaslarım kosa kosa gelmişlerdi doslarımdan 2 si sürünerek gelmişti bişey oldumu diye aglıyolardı ben soktayım tabi o arada ama cok güzel bi gndü nebilim okadar özgür okumak isterdim buda gerek insana farklı yerden bakıyosun olaya kendi sehirde üniversite okudugum halde cok eglendim ama arkadaslarım benim 5 katı egleniyolardı malesef sabah geldiğimde akşamki yaptıklarını anlatırardı cok güzel bişeyya tabi ben melek gibi insanlarla arkadaslık yaptım ne bilim kendi sehrimdiya belki hakimiyet bendeydi ama onlar daha cok eglenirlerdi kızlar gec oldu ben gidiyom byyy der ailemin yanına giderdim ama aklımda arkadaslarda kalırdı cokk mutlu bi üniversite hayatı yasadm arkadaslık dostluk cok güzel bişey allah iyi niyetlilerle karsılastırsın şimdi evliyim annemede yakınım sabahleyin gözümü annemin yanında acıyorum desem yeridir annemi ailemi cok seviyorum merak ediyorum arıyorum 3 kere calarsa allahım noldu acaba diye düşünce kaplıyo okadar merak ediyorum görmezsem simdi düşünüyorumda iyiki ailemin yanında okumusum yoksa okadar süre onlardan ayrı kalacaktım diyorum ne bilim cok sanslı hissetmiyorum değil ama baska bi sehirde okumakta güzel olurdu iki ara bi dere bacılar :)))

hayatınıs boyunca özellikle biz kadınlar sadece evlenmek için baba evinden ayrılacas die bi kaide yok kaldı ki dısarda hayat bizim adımıza karar veren ebveynlerden cok daha farklı her gencin belli bi yasta bu deneyimi yasaması gerektiini düşünüom. ki kendi parasını idare etmeyi sosyalleşmeyi insanlarla iletişimi kuvvetlendirmeyi farklı kültürlri öğrenmei farklı insanlarla nsıl anlasma yoolunu secebileceini öğrenmeli bir genc. saglıklı bireylerin böle yetişitiğini düşünüom acıkcası. ve saglıklı karaların böle verildiği düşüncesindeeim. doru ve yanlıs anlatılarak yasanmas yasanarak öğrenilir. o yusden kendinis yasayın kendinis öğrenin zorluklarlal mücadele edebilecek gücünüs olsun her zaman. babaevinden cıkıp bir bakşka erkein evine takılı hayatlar yasamayın. kendinize böylelikle secme sansları ve tercihler vermei öğrenin hayat böyle bişi çünkü. hayat bi tercih ve hangisini tercih edersen onu yasasın...

Kendimden örnek vermek gerekirse, ben de ailesindn uzakta yaşayanlardanım ve bundan hiç pişman olmadım. 4 sene önceki halime baktığımda ben de ne kadar çok değiştiğimi farkediyorum artık. o zamanlar yemek yapamazdım , ev düzeni nedir bilmezdim. ailenin önemini de bilmezdim, annem ilk kazandığım zaman tebrik bile etmemişti beni sırf uzak yeri yazdım ve o denk geldi diye, halbuki benim 1. ve en çok istediğim bölümdü, babam ben kızıma güveniyorum deyince rahat rahat gitmiştim ben de. sonra ilk yıl yurtta kaldım, yurt ortamı gerçekten kötü ama arkadaşlıklar kötülükler bakımından değil, hijyenik açıdan o kadar insanla aynı odada yatmak ve aynı banyoyu tuvaleti kullanmak, yemeklerin berbatlığı, hepsi çok kötüydü. en sonunda kötü de olsa bi arkadaşımla beraber eve çıktık. o zamandan sonra anladım ev düzenini, ilk başlarda çiğ tavuklar yedik ama şimdi geliştirdik kendimizi yurtta kalmanın de ne kadar kötü olduğunu bildiğimiz için arkadaşlarımızı da sürekli çağırıyorduk, yemek fln yapmaya başlamıştık, yurtta ders çalışmak zor olduğu için bizim evde ders çalışıyorduk. yeri gelip hep beraber ağlıyoduk yeri gelip kahkahalarla gülüyorduk. sürekli faturadır şudur budur derken kıtı kıtına paramız yetiyordu ama hiç bi zaman pişman olmadım ailemin yanında kalmadığım için. artık ailem de öğrendi tabi yalnız başıma kendi ayaklarımın üzerinde durabileceğimi, hatta beni o şehir uzak diye birinci tercihime yerleşmeme rağmen asık bi suratla tebrik eden annem, geçen sene yurtdışına göndermekte ısrar etti ve şu an yurtdışında öğrenimimi görüyorum, 4 yıl önce olsa o kadar cesaret edemezdim. ama tek başıma geldim, ilk uçak yolculuğum hiç portekizce bilmememe rağmen. şu an da bir tek türk ben varım ama arkadaşlarımla gayet güzel anlaşıyorum burda, hatta her ülkeden herkes en az 2 kişi olmasına rağmen bazen ülkelerini çok özlediklerinde duygusallaşıyorlar, sonra bana bakıp sen ne kadar güçlüsün diyorlar :) yani kendi ayaklarımın üstünde taa buralarda bile durabilmemi ailemden uzakta yaşamama bağlıyorum kesinlikle :)

ben ünideyim.. ailemin yanında benim için gayet ii rahat yediğim önümde yemediğim ardımda.. param olmasa bile sıgınacak bi evim var canım sıkıldıgında odama cekilebiliyorum ama tek sinir oldugum nokta.. yurtta ya da evde kalan arkadaşlarım en ufak bi durumda amaan sen ailenin yanıdasın sana ne var diolar.. ben buna sinir oluyorum bana öle bi tavır yapıolr ki bazen sanki ben ayrıdım ailelerindn onları hıhh kıskançlar nolcak :dilcikar:

ben üniyi ailemin yanında yani aynı şehirde okudum ama keşke diyorum başka bir şehirde okusaydım.. ama 2 sene ama 4 sene.. daha sosyal ve daha girişken olabilrdim... a. s

toplam 6 senelik ortaokul ve lise hayatım boyunca toplam 5 arkadaşım oldu çok iyi bir tanesi ile lisede farklı okullarda olsak da hala görüştüğümüzde kaldığımız yerden devam ediyoruz. diğer 4 tanesi ile ise 4 ümüzde ailemizden kilometrelerce uzakta okuduk aynı şehirde idik ama ve velhasıl biz bile aynı kalamadık. maalesef lisede dostum dediğin 4-5 kişiyle yola aynı şekilde devam edemiyorsun. ben şuna inandım her ne kadar lise arkadaşları çıkarsız da olsa insanların kişiliği tam oturmadığı için üniversitede mutasyona uğrayabiliyorlar. yurtzedeustuk 4 arkadaş aynı şehirde ama o 3 kişiden bana 1 kişi kaldı normal görüştüğüm o da dost olarak değğil sadece kavgasız gürültüsüz seviyeli bir arkadaşlık ahbaplık. karakterleri değişiyor lisede çocuksun ama 20 yaşına geldiğinde artık sen çocuk değilsin.. yani bence evdemi yurttamı kaldıda öyle oldudan çok liseden üniversiteye geçen bünye değişime uğradığı için aslında o çok iyi olan arkadaşının karakterinin yaşam şeklinin sana uygun olmadığını görüyorsun araya mesaf koya koya bir şekilde kopuyorsun bence bunla ilgili bu değişimler... benim üniversiteden en iyi dostum hala ailece görüşürüz o aileustu ben yurtzedeustum... Borzo

ben bütün kadınlar dayak yer demiyorum sadece aile yanında yaşayanların hayata karşı daha ürkek olduğunu ve bazı şeylere daha az cesaret ettiğinden bahsediyorum bu zaten yadsınamaz bir gerçek... ben sözlerimin arkasındayım ha bu arada aynı çevrede kalınarak farklı tecrübeler edinilmeyerek dediğiniz gibi ''hayal gücü'' elde edinilemez bu önemli bir beceridir hayata sığ bakmamak... decemBer medeniyet bekarların omuzlarında

valla bogazıcı tarıh verdıler de ben mı gıtmedım:) terkedıyorum senımalesef ıstanbul Önceki

şimdi düşündüm de. en yakın arkadaşlarım (3kişi) ünide hep benim gibi "aileus"tular. onlardan sonra samimi olduklarım da öyle. arasıra samimi olup sonra birdenbire bağlantımın kesildikleri ise "yurtzedeus"lardı. sanırım haklı olduğun bir çok nokta var pespembe. bu iki ayrım trajikomik ama gerçek. bu iki kısım birbirini çok da iyi anlayamıyor. ki ben de bir süre yurtta kaldım ve çıldırma noktasına gelmiştim birkaç haftada iyi bilirim.. aileyle yaşayanlar bazı mevzularda dayanıksız oluyorlar evet. ama bizim de yurtçular kadar özgürlüğümüz yok. şartlar aşağı yukarı eşit, touka kouka. fransa159 diyemedim ya la! tek ayak

Est. aptal muamelesi milmaz: Asla yapmam, yapanla da konuşmam yerimseniben temmuzsendromu sil baştan başlamak

ailesinden ayrı okurken sapıtan insan da çok, her iki grup için de kesin yargılara varılmamalı bence...