Bu düşünceleri umursama bende böyle yapa yapa bunu iyice takıntı haline getirmisim yıllar sonra farkettim. Boşver yasa gittiği yere kadar arkadaş ol biterse bitsin böyle nereye kadar ki.. o zaman bitecek diye hiç arkadaşımız olmasın bitecek diye sevgilimiz olmasın yani ölücez diye yaşamayalım gibi bişey bu yasatmadim da kendime resmen sevgiliden kaçtım ettim. bu korkularla kaygılarla oysa herkes hayatı yaşıyor üzülmek de insanı ağlamak da yeri gelince yaşamak lazımmış meğer

Bu senin zayıf biri olduğunu gösterir Evet saçma arkadaşlarım evleniyor eee Sende evlenirsin bu mu yani? Bu kadar başka insanlara bağlanırsan ki bu sevgilin de olabilir üzülürsün hep Bu tarz konu açıp duruyorsun İnsanlar sana öneriler veriyor kendince dikkate almıyorsun bile C

Konunda kendimde yaptığım bir hatayı gördüm Arkadaşlık ilişkilerini bir iki kişiyle görüşmek diğerlerini es geçmek Bu bir hata sürekli farklı ortamlara girmek gerekiyor Hiç içini açmayan komşu kızına bir şans vermek kursta tanıştığın insanlarla oturup buluşmak gerekiyor mesela Yakınlığın sadece bir merhaba bile olsa çevreyi geniş tutmak gerekiyor BBence iş bulamazsan bile bir kursa yazıl bedava olan belediye kursları halk eğitim kursları var Sürekli düşünceler içinde evde olmaktan iyidir

Yani bir adim atmana bakar hersey Ha dönem dönem benim de miskin olasim geliyor ama cocuklar salmiyor Kendi icindde mutlu olmayi ögrendikten sonra arkadas sorunu cok önemsiz kaliyor Bak birkac aydir görüsmüyorum arkadasimla, dengemi bozuyordu beni negatif etkiliyordu yol verdim sakince Sana iyi gelmeyen insanlarin evinde, gönlünde aklinda olmasi da zarar ama canin sikilinca yaz iste buralara, olmadi bana yaz özelden cay koyup yanina yazisiriz Yalniz degilsin yani, ne yapalim dünyada herkese yer var, herkes müthis sosyal cevreli olacak diye birsey yok, kistas da degil bu Yasiyoruz iste güzel güzel

Bak bende de seninkine benzer bir sorun vardı. İlk atandığım zaman hiç kimseyi tanımadığım kocaman bir şehire geldim ve sırf yalnız kalmamak için saçma sapan kişilerle arkadaşlık kurmaya çalıştım. Sonuç hüsran tabii ki... Sonra farkettim ki onlarla yapabileceğim her şeyi tek başıma da yapabilirim. Tiyatroya gidebilirim, yemek yiyebilirim, sinemaya gidebilirim. O an tamam dedim kimseye ihtiyacım yok. Hala da öyleyimdir. Evliyim ve evet eşimi çok seviyorum. Çocuğum da var ama kendimin en yakın ve en iyi arkadaşı benim. Siz de öyle olun. Tabii ki gezdiğiniz ya da arayıp telefonla iki kelime edebileceğiniz biri olsun. Olsun ama şartta değil. Mesela geçenlerde yaşadığım yerde bir mekan gördüm. Dikkatimi çekti. Merak ettim. Eşim evdeydi ama çok yoğundu. Kız zaten küçük hemen uykusu geliyor. Eşime söyledim şuraya gideceğim diye tamam dedi. Oraya gittim, bir kahve içtim, sonra eve geri döndüm. Eşimi beklesem hem sinir olacaktım hem de o gerilecekti e çocuk mızmızlanacaktı zaten hava soğuk ama bunlar benim oraya gitmek engellemedi. Yani siz önce kendinizin en iyi arkadaşı olun sonra zaten iyi arkadaşlar bulur sizi. Merak etmeyin.

Neler yapıyorsunuz mesela? Mesleğiniz nedir işinizden ailenizden memnun musunuz bu faktörleri de onemsiyorum sevgiliniz varmı mesela. Bende o da yok da..

Ben de yalnizlik cekenlerdenim.. Ama dert etme, buna bile alisiyo insan. Ilk zamanlar cok cok zorlandim ama simdi o kadar degil. Rahat birak kendini, her sey olacagina varir.

Sartre ayrı siz ayrı guzel yazmıssınız. Tam da benim aklımdan gecen ama dile getiremedigım ve su aralar hissettiğim hissettiğim icin beni mutsuz eden seyleri yazmıssınız. Peki sizce bunun bi sonu var mı, mesela once mutluluk sonra kaygı sonra huzursuzluk getiren bu ılıskılerın? İlkokul arkadaşlarımla uc dört ay önce gorusmeye başladım... nerdeyse 25 sene sonra, su sıralar gorusuyoruz yanı. Anneme geldikce ben, gorusuyoruz. Son zamanlarda sırf onları görmek ıcın geldigimi fark ettim, bu beni rahatsız etti. Cunku Bıgun ılıskılerımız biterse mutsuz olacagım. Gorusmeye baslayarak kotu mu ettim diye dusunuyorum, halbuki gorusurken mutluyum da, ama her guzel sey biter kafasındayım ve yasadım da cogu zaman bunu. Mesafe diyorum, farklı sehırde oldugum ıcın zaten mecburi mesafelıyım de. Telefonla sık konusuyoruz. Ama iste suan hayatımın baya yerindeler, ya biterse kaygı olarak girdi ıcıme ve kaygı huzursuz ediyor beni. Bunun bi sonu var mı acaba? 35 yasındayım nasıl davranacağımı da bilmiyorum. Su saatten sonra belki de insan kaybetmek istemiyorum.

cok iyi.. :) tamamen düzeldiniz mi peki suan hala ilaç kullanıyormusunuz P putixa

ben seni anladım gel benimle arkadaş ol ama Türkiyede değilim maaalesef tel arkadaşı olabilirim üzülme inşallah istediklerin olur Seridina Guru Anneler

Aslinda cok hakli Bir de ne onlarla ne onsuz tarafi var ya hani Benim icin onlarsiz daha derin bir dünya var, yalnizlasinca derinlesiyor da insan bir yandan görebiliyor, duyabiliyor etrafindaki sessiz isliklari Ben bir kendimi cözeyim önce, sonra baska insanlari kendime dhail ederim ama yalnizken bile kendime agir gelirken baskalarinin etkilerini üzerimde hissetmek cok yorucu

"Mutlu olmak istiyorsan bir amaca bağlan, insanlara ya da eşyalara değil"demiş Albert Einstein. Eninde sonunda herkes çeker gider. Bunu kabul etmek zor ama işte asıl kabul edince güçleniyor insan. Her zaman herkes sizin yanınızda bulunamaz. Aynı şekilde sizin hayatınıza birisi girse, evlenseniz, çocuklar falan derken ayrılacaksanız ondan. İnsan kimin yörüngesine girerse onun tarafından döndürülür, durur. Bu çok sıkıcı bir şey...

her zamanki gibi yine yanlızlığı övucem gardınızı alın. yanlızlık dunyadaki en guzel his. bir iki tane canın çok sıkıldığında aradığı arkadaşı olacak insanın, ama en buyuk eğlencesi tek başına gezmek dolaşmak, alışveriş yapmak, film dizi izlemek olacak. ne anlıyosunuz insanlardan, geneli ağzını tutamaz, dedikodunuzu yapar, kıskanır, çekemez, rekabete girer, yalan söyler hal böyleyken ne mana insanlarla olma isteği. humanistim ama insanları sevmiyorum

Cok cok tesekkurederim. Izzet Gullu'yu biliyorum. Efexorden de kurtuldum cok sukur M

iki kere beğendim say. konuşmama sartre'ın dizeleriyle son vermek isterim. "Yol değildir yaşamak, Yolda olmaktır. İçinde ben varsam bu yolun, Bir anlamı vardır. Başkaları cehennemdir, Dikkat et! " katılıyorum. başkaları cehennemdir, insanlar kısa sureli mutluluk uzun sureli kaygı ve huzursuzluk getirir genelde. neden bunu dedi neden böyle yaptı, neden gelmedi, neden gel demedi, acaba kırıldı mı, neden beni kırdı vs vs vs. sartre derin felsefesiyle, tabi ki benim kadın gunu fikirlerimden derinini kastetmiştir ama yuzeysel zekamla böyle algılasam da haklı, başkaları cehennem.

Tamamen duzelmek neye gore kime gore bilmiyorum. Ama iyiyim. Tabiki ara ara sıkıntılı donemler geciriyorum ama genel olarak iyiyim. O gunler oldukca eskide kaldi. Zor bir donemden gecmistim. Ben de oldukca hassasim. Sanirim onun da etkisiyle yasananlardan fazla etkilenmistim. Varsa sorunlarin paylasmaya, elimden geldigince yardimci olmaya hazirim. Her zaman dinlerim . push ;

Ya insan tabiki kendini sevmeli kendiyle vakit geçirmeli. ama ben inanmıyorum tek başına sürekli kalıp mutlu olunabileceğini. Bunu karşılayan bir aileniz vardır muhakkak. Anne olur baba olur kardeş olur herseyinizi paylaşacak biri illa vardır diye düşünüyorum bu durumlarda. İnsan çatlar ya hep kendi ile kendi ile nereye kadar.. zaten arkadaşlar biriniz evlisiniz çocuğunuz var bunlar duygusal boşluğu kapatıcı faktörler. Diğer arkadaş marjinal bir yaşantınız var biraz mezat günlerinde ne alıyorsunuz balatta çalışırken gorurdm hep pahalı. mi mesela merak ederdim.. yada ne bileyim bira ve hamak keyfi kamp yapan bir genç kadının çevresi olur ya illaki kamp tek başına olmaz ki... İlla benim gibi birine yapışık hissetmeyin tabi sonra böyle sacmasapan sorun oluşuyor kaygı atağı yaşayacak kadar. Üni zamanları paramı kazanirdim haftasonu çalışıp keyif alırdım kendime biseyler almaktan. Tek olmaktan. Ama artık değil bir yerde kafede tek otursam üzülüyorum etrafıma bakınız sıkılıyorm nedense..

Benim yazmama gerek kalmadi, herseyi yazmissin Aslinda arkadasim olsun isterim ama bu sebeplerden olani da hayatimdan cikardim yarisa, dedikoduya, riyakarliga, nankörlüge ihanete gelemiyorum ve bunlari hepsi arkadas icin gecerli Iyisi denk geldi de ben mi birakmadim Bu durumda olmaya yol verip enerji alanimi temiz tutmaya özen gösteriyorum Kendime amaclar ediniyorum, kendimi gelistirmeye cabaliyorum Yalnizlik özgürlük aslinda

Konularına baktım efexor la ilgili konunu gördüm. Belki bende sana vesile olurum. YouTube İzzet Güllü isimli psikoloğu videolarını izlemeni tavsiye ederim. Birde Facebook Grubu var onlarin istersen özelden paylaşırım senle. P putixa

Kabul etme kabullenme meditasyonu diye bir sey var tavsiye ederim, ben de yalnızlık fobisi olan biriydim aşmama yardımcı oldu

Aslında evlilik ve çocuk pekte yalnızlığa çözüm değil. Bir kere hiçbir şeyin garantisi yok. Allah korusun boşanabilir insan. Çocuk başka şehirde hatta başka ülkede iş bulabilir. Bunların hiçbirisi olmasa bile çocukta çocuk olarak kalmayıp evlenecek ve onunda ailesi olacak, kendi yaşamı olacak. Şu da olabilir tabii eşinle uzun seneler birlikte kalıp çocukta aynı şehirde iş bulup, evlenebilir ama diğer ihtimalle bu yarı yarıya. Yani evlendim, çocuk oldu asla yalnız kalmam diye bir şey de yok. O yüzden diyorum birine bağımlı olmayın, en yakın arkadaşınız kendiniz olun. O zaman dışarıya daha farklı bir elektrik veriyorsunuz ve inanın karşınıza çok daha kaliteli insanlar çıkıyor. Test edildi, onaylandı. P putixa

İnşallah teşekkür ederim. Yazmayı denedim evet rahatlatıyor içini dökmek. Ama bazen insan hani karsisindakinden tepki bekliyor kağıtlar konuşmuyor cevap vermiyor sonuçta. Ama bn öylesine arkadaşlıkları da istemeyen biriyim işte çünkü o da boş boş dinleyecek. Böyle de bir degisigim napalm :)

bu kadar dert etmene gerek yok. ailen hariç insanlar gelip geçicidir. başka birini bulursun genelde insanlar evlenince gerçekten değişiyor daha çok ailelerine odaklanıyorlar. muhabbetleri hep evlilik, çocuk vs oluyor. bu hayatın bir gerçeği kimseye ömürlük gözüyle bakmazsanız herşeyin ne kadar kolay olduğunu anlayacaksınız. ben hayatımdan çıkan veya çıkardığım insanlara hep bu gözle bakıyorum. iyi vakit geçirdik güzeldi, bitti. şimdi yeni insanlar tanıma zamanı. buarada ben tek kalmayı da seviyorum onunda etkisi olabilir. kendi başıma birşeyler yapmak beni daha mutlu ediyor pek insan arayan biri değilim ayda 1-2 sefer arkadaşlarımla görüşürüm ama arkadaşlarım çok sosyaldir hepsinin ortak arkadaşlarımız dışında başka arkadaş gruplarıda var onlarlada görüşürler bazıları asla evde durmaz sürekli birileriyle buluşur. bu bana çok boğucu geliyor mesela ben takılmıyorum her buluştuklarında.

Esin olması yetmiyor mu duygusal boşluk acisindan H

Blog açacağım diyip diyip yapmıyorum bende harekete geçme sorunum var düşüncelerimi ve hislerimi dinlemekten.. iyice tembel ve miskin oldum evde yata yata. Spora yazilabilirim aslında şuan aklımda o var orda hem yoga da var haftada iki gün.. gitarim var ama onun kursuna para ayiramam şimdi çalışmadığım için.

Eğer imkaniniz varsa Spor a yazilin kesinlikle faydasi oluyor.

Dikkate almıyor değilim uygulama kısmında sıkıntı yaşıyorum yani mazoşist değilim ama nasıl anlatayım bilmiyorum ki anksiyete durumu yasamayan cidden anlayamıyor bende onun anlamamasini anlayabiliyorum işte..

Yalnızlığı aklınızda çok büyütüyorsunuz. Tabi ki insanız arkadaşlarımız olacak. Ancak ben yalnız kendimle bir şeyler yapmaktan da keyf alırım. Bisiklete binerim, uzunca bir zaman gitmediğim bir yer belirler giderim kitabımı bir de günlüğüm var onu alır gider içimi dökerim. Rahatlarım. Aman onu demeseydim derdim de olmaz. Yalnız geldik yalnız gitçez. Kimseye bağımlı olmayın olsanız da hissettirmeyin karşıya. Çünkü en yakın dediğiniz bile kullanır bunu. Yaşadım arkadaştan çok çektim. Rabbim en yakın zamanda kalbinize göre birini çıkarsın inşallah.

Sevgiliden kacma arkadasım, sans ver yeni insanlara olur olmaz dene. Deneyip ogren. Ask guzel sey. Cok guzel seven adamlarda var bu hayatta, umarım onlardan birine denk gelirsin ben gelemedım

En son sizin buna benzer bir konunuzu okumuştum.. Hayatınızı arkadaşlarınıza endexlemeyin Kendinize başka ortamlar da bulun.. Bir iki arkadaş etrafında dönmeyin.. Gerçekten bir uğraş bulun mesela gidin bir enstrüman kullanmayı öğrenin..

Yoo hic arkadas grubumla kamp yapmadim. Cok nadir sevgiliyle ama genelde tek yapıyorum. Uzun yola tek cikiyorum çadırımi falan tek kuruyorum. Marjinal de değilim ya 9/5 calisan biriyim :) Hamakta da is cikisi kafa dinleyeyim diye tek basima gidiyorum. Zaten hamagim tek kisilik :) Arkadas eksikligi hissettigim zamanlar couchsurfing sitesinden turistleri gezdiriyorum. "Su an musaitim" uygulaması var mesela hang out. Bugun canım sıkılınca actim, bir suru turist vardi. Duyma engelli ama bu gezginligine engel olmamis şili'li biriyle buluştum. Cok anlasamadik ama yine de ufuk açıcı bir gündü benim icin. Mesela... sen de deneyebilirsin bu siteyi. Ben bos beles insanlarla kafede para harcayip avm gezecegime yillardir bu uygulamadan birileriyle sosyallesiyorum. Balatta da... mutlaka git mezata. Coook keyifli. On liradan açiyorlar ürünü. Kaliteli bir kalabalik varsa fiyatlar artiyor ama haftaici ozellikle aksam mezatlarinda sudan ucuza gidiyor cogu sey. Ben 20 liraya cooook guzel bir muzik kutusu almistim. 10 liraya sovyet pulu , 20 liraya matruska , 10 tlye 5 adet eski orijinal plak , 30 liraya gaz lambası falan almıştım... evinde satilacak tarzda birsey varsa götürüp satip nakit para da kazanabilirsin. Cok guzel birsey mutlaka git :)

Düzelmek şudur anladığım kadarıyla duygulara doğru tepki verebilmek kaygıyı korkuyu mutsuzlugu tanımak kabullenmek hemen paniklere girmemek.. bunu aşınca normal oluyosun zaten. nasıl aştınız peki izzet güllü faydası oldumu? P putixa

arkadaşa hiç gerek olmadığını yalnız kaldığımda anladım. onlarsız da yaşıyorum, kendi başıma da gezebiliyorum yani. gerek yokmuş hiç kendimi bunaltmaya, onlara içimi açmaya. pekala yalnız da yapabilirmişim. ama insanları tanımama sebep oldu yaşadığım her şey. sağlık olsun, hal hatır soracak da bir kaç kişi. o yetiyor.

Evliyim, iki cocugum var ama baska kimsem yok Yurt disina geldim ben ne bir akrabam ne bir arkadas bazen konusmayi unutuyor insan Esim uzun saatler calisiyor cocuklar yalnizliga pek care degil aslinda cünkü basbasa cay icip seni anlayabilecek olgunlukta degiller ama ileride neden olmasin Internette takiliyorum, spor yapiyorum, evimi temizliyorum kafam rahatsa kitap okuyorum Mutfakta degisik tarifler denemeyi cok seviyorum Pasta konusunda kendimi gelistirdim diyebilirim Benim zaman sikintim var zamanim olsa kurslara giderdim, spora giderdim Onun disinda acik havaya cikmayi seviyorum Calismiyorum öyle bir zamanim yok Cocuklar okula baslayinca ancak birseyler yapabilecek zamanim olacak Öyle yani, kahvemi yalniz icerim arada bir sex and the city sezonlarini bastan asagi tekrar izlerim Cocuklarin bakimi zaten zamanimin cogunu aliyor Ama zamanim olsa yoga yapmak isterdim, yazi yazmak isterdim, maydanoz yetistirmek, kendi sirkemi kendim yapmak isterdim

Kendimle başbasa kalmayi yalnizlik saymayacak kadar seviyorum kendimi. Bence herkesin kendiyle kaliteli zaman gecirmeye, kendiyle basbasa kalmaya hakki var. Ama tuvalete giderken bile arkadasini cagiran bir milletiz. O yuzden kendini tanimadan, kendini bilmeden yaslanip giden insanlar var. Benim hayatimda cok arkadasim var, iyi insanlar da var ama kaliteli zaman gecirecegim insanlar degiller maalesef. Ataerkil bakis acisina sahipler, hayatlarina bir arti katmadan oyle yasayip akisina birakan -evlilik disinda muhabbeti olmayan insanlar. O yuzden genelde kendimle zaman geçiriyorum. Uzun bisiklet turlari yapiyorum, birami alip hamakta kitap okuyorum, tek basima kamp yapiyorum, balat'a gidip mezatlara katiliyorum, kitapci geziyorum, internette takiliyorum, resim ciziyorum. Tek basima konsere gittigim bile olmuştu. Bir tiyatroya tek gitmeyi sevmiyorum, cikinca biriyle yorum yapma istegime. Onun disinda yalniz da hayat guzel geciyor. Sahsen is cikisi kendimle basbasa olmayi is arkadaslarimla ozsutte tatli yemeye tercih ederim. Canim kendim

Neden zorlandın? Sende mi arkadaş kaybettin..

Yalnizlik guzel, tekbasinalik kotu.

Şimdiye kadar yettiğini sanıyordum... fakat insanın bi arkadaşı olmalı... eğlenmek ve her türlü dert, sır vs paylaşmak için bi arkadaş arıyorsun... Eş başka arkadaşlık çok başka zamanla öğrendim...

Bende de aynı durum var... illa yakın olucam... ama yok bu zamanda herkes üstünlük çabasında sadece... güvenemiyorum güvensemde hep aynı sonuçları yaşıyorum.. resmen asosyal oldum eşim ailem dışında 3 4kişi var görüştüğüm.. onlarlada çok yakın arkadaş değilim sadece arkadaşım...

bence sonu yok o yuzden yaşasın yanlızlık, yaşasın insanlardan azad olabilme, yaşasın sorunsuz hayat... sadece birkaç tane çok yakın arkadaşım var çok yetiyorlar, onlar da 13-15 yıllık zaten. ama beni yanıltırlarsa hayatımdan çıkarmakta zorlanmayacak kadar çok seviyorum, öyle vazgeçilmez değiller.

Şöyle ki yalnız miyim yalnız mı hissediyorm diye sordum kendime. Çünkü derler ki bazen insan etrafında cok kişi varken de yalnız hissedebilirmis kendini. Bunun sebebi sizi anlayan birinin olmaması. Bazen ise sadece bir kişi vardır ama anlıyordur sizi yeter size. İşte benimde de hep bir kişi vardı 8 yaşından 27 yaşıma kadar yanımda. Farkettim ki bu arkadaşlık bağımlılık ilişkisine dönmüş. Çünkü onunla uzak olmak küsmek düşünceleri bana anksiyete kaygı atakları yaşatmaya başladı son yıllarda. Başta önemsemedim ama sonra farkına vardım. Üniversite hayatım varken okuldan da arkadaşlarım olduğu için mutluydum. Sonra koptuk. Yazmayana da birkaç kez ben yazmayı denedim ama gereken değeri bulamayınca vazgeçtim. Kimisi gerçek değilmiş ki zor günümde bıraktı gitti. Vs vs. Şimdi bu yanımda tek olan arkadaşımın benden başka bir tane daha samimi arkadaşı oldu son yıllarda onu kiskanmaya basladim devamlı ki önceden bende kıskançlık diye birşey yoktu. Bu yıl ise Ağustos ta biriyle tanisti birden evlenme kararına bağlandı bugün aileleri tanışıyor. Ben içinden çıkılmaz duygulara giriyorum ve beni rahatsız ediyor. Yalnızlık korkum tetiklendi yine çünkü. Kizkardesim 23 yaşında onunda 2 yıllık iliskisi var. Aklıma sürekli gelen düşünceler o da evlenecek bu da evlenecek sen tek kalacaksın. Zaten 7 aydır işsizim ve bunalimdayim. Bu yalnızlık işini nasıl asacağımı bilmiyorum. Bu arada ise girince geçer diyeceksiniz belki ama şimdiye dek işyerlerinde hiç iyi insana rastlamadım ki zaten iş ortamindan arkadaşlık zor. Bu yaştan sonra dost bulmak güvenmek de zor herkeste bir bireysellik maneviyata önem veren insan bulamıyorum herkes maddi olmuş. Sürekli bu arkadaşımın artık evlenip mutlu olacağını kocasıyla gezip tozacagini eskisi gibi beni arayıp sormayacagini düşünüp aglayasim geliyor :/