Şimdi oraya da açtım yinede buradan cevap vereyim muhtemelen çok değer verdim yaptığım en büyük hatalardan biri de bu kendimi sevmeye gelecek olursak sevmiyorum sevemiyorum...

O halde ilaç kullanmak yerine önce psikoloğa gitme imkanınız varsa gitmenizi öneririm mutlaka..

Merhaba ablalarım kardeşlerim benim canım çok sıkkın o kadar ki artık içimde hiç yaşama sevinci kalmadı hayattan hiç zevk almıyorum kendimi mutlu etmeye çalışıyorum ama hep bir şeyler ters gidiyor. Bir yerden başlamak benim ciddi bir ilişkim var (2 yıllık) ve biz erkek arkadaşımla birlikte olduk. Yeni değil. Ama bir süredir bana karşı o kadar gel gitli ki anlatamam iyiyken çok iyiyiz kötüyken tek bir şey söyleyemiyorum memnun değilsen vazgeç git diyor. Yaptığım yemeği beğenmez beni beceriksiz bulur yemin ederim öyle biri de değilim benden ne istiyor anlamıyorum. Ve çok ağır başlı biriyim öyle yeni nesil genç kızlar gibi şunu isterim, şunu yap vs vs tribi atmam. Ben onu çok seviyorum ama onun artık beni sevdiğinden emin değilim. Bir yandan mutlu evlilik hayali kurarken bir yandan ölmek istiyorum. Aklımda tek bir soru var ben bunu hak edecek ne yaptım? Tek suçum birlikte olmak mı? Benimle aynı durumu yaşayan ya da yaşamış kişiler var mı?

Öncelikle yapmanız gereken ilk şey seviyorum dediğiniz karaktersizi hayatınızdan şutlamak olmalı. Bu olayı yaşadığınız için ona daha çok bağlanmışsınız ve oda bunun farkında bu yüzden size çok rahat kötü davranabiliyor çünkü ne yaparsa yapsın depresifjpn onu bırakmaz biliyor, elinde koz var resmen. Ve siz amacı sadece bu olduğu için amacına ulaştıktan sonra sizden soğuyan adam için sızlanıyorsunuz. Yazık! Kendinizi sevmeme sebebiniz nedir? Bir insana bütün hayatınızı adamak da neyin nesi? Neden size kötü davranan birine ömür boyu katlanasınız ki? Bence kendinize gelin, bu insanın sizi daha fazla üzmesine ve yaşadığınız şeyi size karşı kullanmasına da izin vermeyin. Kendinizi sevin, sizden daha değerli başka bir şey yok, değmeyenlerin hikayesi olmayın derim.

Karşınızdakine ederinden fazla değer vermiş olabilirsiniz. Onu çok sevdiğiniz kadar kendinizi de çok seviyor musunuz? Konuyu bdv de açarsanız daha çok cevap gelir..

3 kuruşluk adama 5 kuruşluk değer verirsen, aradaki 2 kuruşa seni satar

Kişi kendisini sevmeyince diğer insanlarda sevmiyor. Siz kendi payınıza düşen sevgiyi de o kişiye vermişsiniz. İçten içe değerli olduğunuzu biliyorsunuz ama değersiz hissediyorsunuz kendinizi. Yaşadıkları insanın hislerini de değiştiriyor. Bu kadar kötü muamele karşısında insanın mutsuz olması normal değil mi sizce de? Bazen çözüm bellidir ama çözüm canımızı acıtacağı için cesaret edemeyiz yapmaya. Ama günün birinde maalesef istesek de istemesek de olmayacak olan bir şeyi ne kadar oldurmaya çalışsak da olmadığını görürüz. Kaybımız geçen zaman olur ve daha fazla acı olur. Kendinize biraz zaman verin. Gerçekten bir insan için değer mi ölmeyi istemeye? Zaten siz kendinizi sevmeye başladığınız anda o kişiyi bu denli sevmeyi de bırakacaksınız. Hayatınız gerçekten değersiz mi sizce? 2 yıl önce mutlu muydunuz bilmiyorum ama bir düşünün 2 yıl önceki halinizle şimdiki haliniz arasındaki farkı bir düşünün.

Haklı olmanız o kadar üzücü ki forumda bana doğruları yazanları gördükçe ağlıyorum çünkü gerçekler çok ama çok acı therewillbeaday Alabora olmuş bir şeyin içinde bocalayıp

Bilmiyorum bunu yediremiyorum öyle biri değil diyorum konduramiyorum...

Maalesef ki adam olmayan birine denk gelmişsin. Tek olayı seninle birlikte olmakmış demek ki o da olunca başka serüvenler istiyor demek ki.

Maalesef biz kadinlar erkeklere gercekten ama gercekten cok büyük anlamlar yüklüyoruz ki siz demişsiniz ya " öyle biri degil" öyle biriler işte! Hep sonradan anlasiliyor öyle biri olduklari. Lütfen kendinizi sevin, deger verin. Kendinize yukleyin o anlamlari. Hani diyorsunuz ya " trip atmam diger kizlar gibi " vs bence gerekiyorsa atin yani. Sizi cok fazla cepte bilmis afedersiniz ama, ugrasacak, elde edecek bi heyecan kalmamis, yemegi begenmemelere getirmis işi tipki evlilik hayati gibi olmus. Begenmiyorsan gidersin de ne demek! Kendi gitsin bence, cekin kendinizi biraz. Hayatinizin merkezine koymayin şunlari artik nolur!

Teşekkür ederim değerli yorumunuz için

Öyle biri değil dediğin herkes aslında tam da öyle biri.

Şuan acınız çok fazla, nefes almak bile zor geliyordur size. Fakat inanın bu acı hep aynı şiddetle devam etmiyor. Çok sancılı bir süreç ama günün birinde o acı aynı yerde kalmamış olacak, bu biraz sizin elinizde. Acıdan korkup şuanki acıya sımsıkı tutunursanız maalesef kısır döngünün içinde olacaksınız.

2 yil once depresyon tedavisi görüyordum 200 mg lustral kullanıyordum günde hayatıma girdiğinde zamanla ilaçlarımı bıraktım o kadar iyi oldum ki herkes bendeki bu değişimi fark etmişti. Ama şimdi daha kötü olmaya doğru koşarak gidiyorum. Ve durduracak kimse yok ailemden uzakta yaşıyorum sadece hayatım boyunca onları utandıracak bir şey yapmamaya çalıştım. Ben buna hata demek istemiyorum yani birlikteligimden pişman değilim. Sadece canım çok yanıyor bunun üstesinden nasıl gelirim bilmiyorum

Daha fazla o ilaçları kullanmak istemiyorum

Tekrardan uzman desteği alma imkanınız var mı?