Sağol eFulim yorumun için. Annem 54 yaşında. Nörolojik MNH diye bir hastalığa yakalandı. Sebebi belli değil, tedavisi yok. Benim çok daha iyilerine layık olduğumu düşünüyor babam. İyi derken diyorum ben de? Bir başkası benim daha gözümden anlayabilir mi aklımdan geçeni? Dudak büzüşümle dünyası kararır mı bir başkasının? Omzuna yaslandığımda dünyanın en güvenli yerinde hissettirir mi "çok okumuş" bir adam? Evet belki maddi imkanlarım açısından diyor, ama şu hayatta maneviyat olmadıktan sonra ne yapayım milyarlarım olsa? Çok insanın sahip olmadığı bir aşka sahibim diye düşünüyorum, öyle hissediyorum yani.. Onları tabi ki bırakıp gitmem, babamla da aynı evin içinde küslük falan olmaz asla. İşte susup oturucam gibi duruyor yine. Eşim de içime atarım da hasta falan olurum diye korkuyor. Z

Amin, teşekkür ederim.. Eşimden çok memnunum gerçekten hakkını yiyemem bana çok değer verir, çevresine karşı sert görünür. Ama içini bir tek ben bilirim. Tabi arada kavgalarımız da olur ufak tefek ama bir puzzle'ın iki parçası gibiyiz Çalışıp çabalıyor işte, biz onunla SIFIRDAN değil EKSİDEN başladık hayata. Onun da çok zor bir hayatı oldu, ancak toparlayabildik beraber. Onun yanında "Oh be işte hayat bu diyebiliyorum". Benim için bu önemli işte tam da dediğiniz gibi gerisi fasa fiso. Az daha sabır lazım bana.. :44: eFuLim sürprizlerle dolu hayat... Anneler

Okuyan ve yorum yapanlar teşekkürler, konuyu açarken çok canım sıkkındı, ağlıyordum hatta. Şimdi çok daha iyiyim, paylaştım rahatladım

Vallahi ne diyecegimi bilemedim. Bu yaştan sonra baban degismez. Annenin rahatsızligi da onu sinirli bir insan yapmıştır. Bence yine de ses etme. Olumlu kalimli dünya sonradan pisman olacagin şeyler yapma. Z

Aranızda 47 yaş fark var. Bu çatışmalar normal. Suyuna gideceksin ve gerektiği zaman alttan alacaksın. Bir küçük olarak kendimi ezdiriyorum diye düşünme sakın. Düşündüklerini tane tane anlat ona ama anlamama ihtimali yüksek. Annene geçmiş olsun. Sana da Allah sabır versin. Z

Bir kere aradaki yaş farkı 47. Ondan şimdiki nesli anlamasını beklemek mümkün değil, doğrularını değiştirmekte. Ortada hasta bir anne var. 71 yasındaki bir adam kendini değiştirmeyeceğine göre alttan alması gereken kişi konu sahibidir çünkü 24 yaş kendini değiştirmeye müsait bir yaştır. Hayatımızda her zaman sınandığımız olaylar oluyor. Bu da onlardan biri. Ne kadar ılımlı olunursa, tartışma yaratacak durumlardan kaçınılırsa o kadar iyi geçinilebileceğinin kanaatindeyim. En azından yatalak bir annenin hatırı için.

Bence olaya babasi babasindan gördügü kadarini yapiyor, o kadarini biliyor da ancak bu kadarini yapiyor seklinde yaklasamayiz. Elbette ebeveyn olmak kolay bir is degil ve elbette bizler de anne baba oldugumuzda yanlislar yapacagiz. Biz nasil kendi anne ve babamizi elestiriyorsak, cocuklarimiz da bizi elestirecek. Fakat bu demek degildir ki, herseyi kabullenecegiz, sineye cekecegiz, üzerine gitmeyecegiz. Bir kere konu sahibinin babasinin bir degil, milyonlarca hatasi var. Evet, haklisiniz, bizim topraklarda ataerkil aile yapisindan gelmis erkeklerin cogu böyledir, ki adamcagiz da 71 yasindaymis. Simdi dedemi düsünüyorum, yaslandikca onun da hatalari biri bin katliyor ama bütün cocuklari yine yasli insandir deyip alttan aliyor. Fakat kimse de dip dibe birlikte yasamiyor. Haftada bir, ayda bir ziyaret olursa, iki üc cümlesi sineye cekilir belki. Elbette, vefali olmak, erdemli olmak, ailenin yine de her seye ragmen kiymetini bilmek önemlidir ama bir yere kadar. Benim babam esime böyle laflar etse, bana da böyle etmedigini birakmasa, ben katlanamazdim. Cekmeyen icin "yaslidir, idare ediverin" demek daha kolaydir ama cekene sormak lazim. Bence yasli insanlar zaten yasayacaklarini yasamislardir, yeni hayat kurmus genc insanlarin huzurunu bozacak düzeydeyse bu durum, alttan alinamaz hale gelmisse, hele ki konu sahibi ve esi de özellikle cidden takdir edilesi sabirli davranmislar, biraz nefes almaya onlarin da haklari yok mu? Annem yatalak olsaydi ne yapardim bir fikrim yok ama bir süre sonra incinen esimi ve kendi ailemi düsünmek zorunda kalacagimi tahmin ediyorum. Annem de eminim beni desteklerdi. Ne yapabilirsiniz bilmiyorum ama en azindan belli bir süre nefes alma sansiniz varsa, nefes almaya calisin. Sürekli birlikte kalmayin. Gerci annenize bakabilecek baska biri yok degil mi? Esiniz geri döndügünde bir bakici tutmaya maddi durumunuz el verirse, iki ay siz bakiyorsaniz, iki ay bakici baksin. Cok mu gaddar duyuluyor bilmiyorum ama yasadiklarim bana bunu ögretti. Üstelik bu durumda bile sevgiyle kurulu bir yuva varken, bu yuvalar da böyle kolay kurulmuyorken, yaslidir diyip alttan alarak yasayamaz insan. E

Böyle tasvir edince, düşündüklerimden utandım. :26: A AklinYolu1

babanla sonrasında oyle guzel konusmussunuz ki... bence su an ki sorun biraz yaş biraz annenin rahatsızlıgının verdigi icten ice uzuntu, biraz da eski duzenini bozup yanınızda kalma mecburiyeti. ve bundan da rahatsız. ama evin buyugu otoritesi gibi davranmak sizi ve evi sahiplenmesini saglıyor aslında, bir de boyle dusun... seni kışın yola cıkman yerine baharda guzel gunlerde git istiyor... fakat dusuncelerini soyleyis bicimi uzuyor seni. annen gibi olmasa dahi onun da hastalıgını psikolojik olarak gormeye calıs. once tamam de, sonra da baba esime de moral olur hem bana da hava degisikligi olur ben en iyisi gideyim, hava durumuna da baktım yollar kapalı degilmis kar kıs olmadan hemen gorup geleyim desen? o zaman onunda gonlunu alarak gitmis olursun. zaten bu yastan sonra gormek istedigi tek sey hurmet ve kabul edilme istegi A AklinYolu1

Merhaba, Şimdiden anlatacaklarımın uzunluğu için özür dilerim. Okuyacak olanlara Allah sabır versin. Kısa okumak isteyenler renkli kısımları okuyup detayları atlayabilir. Ben 24 yaşında, 2 senelik çok şükür ki çok mutlu bir evliliği olan, kamuda çalışan biriyim. Eşim askerde. Anne ve babamla beraber yaşıyorum. Erkek kardeşim var ama o da başka şehirde okuyor. Annem ağır hasta . 5 aydır beraber yaşıyoruz annem- babamla, eşim askere gittiğinden beri. Babam 71 yaşında. Yıllardır aramızda sorunlar var. Bu sorunlar aslında çocukluğumdan beri vardı. Çok iyi anlaşırdık, ama babam muhafazakar biri ve bizi hep bu yönde eğitti. Hep "elalem" derdi. Hep başkalarına göre yaşadık. Başkaları bizi takdir etsin, ne çalışkan, ne akıllı, ne uslu, ne ahlaklı desin... Arkadaşlarımla akşam sinemaya mı gitmek istiyorum, hemen gerek yok derdi, ağlamaktan gözlerim şişince izin alırdım, ama ondan sonra gitmişim gitmemişim hevesim mi kalırdı ki... Üstüme bir "mükemmeliyet" etiketi yapıştırdı, hep ona layık olmak için uğraştım. Yıllar geçti, okulda başarılıydım, eğer düşük alırsam babamı hayal kırıklığına uğratırdım çünkü. Karnem hep 5 olurdu, herkese karne hediyesi alınır mesela ya sembolik olarak, bana "o senin görevin" denirdi. Bir kere "sanal bebek" istedim karne hediyesi, hala lafını yapar ne çok para verdik diye. Aslında cimri falan değil yanlış anlamayın. Dünyaları sererdi önüme, ama yıllar sonra bile lafını yapardı. Ortaokuldan sonra dershaneye falan gitmeden şehirdeki en iyi okulu kazandım. Gurur duydu, ben de mutluydum tabi. Bir gün okuldan kaçtık öğleden sonra ders boştu, sinemaya gittik arkadaşlarla sınıftakilerin çoğu vardı. Sinemadan döndük, babama da söyledim biz bugün sinemaya gittik diye. O kadar kızdı ki, öğle araları okulda yemek yememi yasakladı, eve geliceksin dedi, verdiği haftalık harçlığı kesti. (10 tl) Biz sana çok para verdik diye oldu bunlar dedi. O günden sonra başladım bir şeyleri saklamaya. Lise 2 ye başladığımda eşimle tanıştım. Babam için dünyadaki en kötü kişiydi herhalde. Kendi de tanıyordu tabi bizim sevgili olduğumuzu bilmeden. Ailesi kötüydü, arkadaş çevresi kötüydü, eğitim seviyesi kötüydü, mesleği kötüydü. Belki de babama ilk ve son başkaldırımdı sevgilim... Önce çok suçluluk duydum, defalarca ondan uzak durmaya çalıştım. Ama sonra kalbime yenik düştüm. Evdekilere yalan söylemeye başladım onunla görüşebilmek için. Lise sona geldim, dershaneyi kazandım burslu olarak, sonra bölümümden Türkiye'de en yüksek puanla alan 3. üniversiteyi kazandım. Aslında ben o üniversiteyi istemiyordum. Daha düşük puanlı bir üniversiteyi istiyordum, ama babam kabul etmedi. Anneme o yaz sevgilimden bahsettim, evlatlıktan reddederiz, baban duymasın, söylerim babana hemen bitireceksin dedi. Tabi ben bitiremedim. Üniversite 1. sınıfta, ben onu görmeye başka bir şehre gittim. Hatta 1 gün de kaldım. Bir süre sonra bunu babam öğrendi. Ve ipler burada koptu sanırım tamamen. Zaten hiçbir zaman güvenilmeyen ben artık aile güvenini tamamen kaybettim. Bu arada benim hesabıma babam bin tl yatırmıştı, bir gün lazım olur diye. Bu paranın büyük çoğunluğunu sevgilime vermiştim, kredi kartı yüzünden büyük sorunları vardı. Tabi bunu da öğrendiler falan... O yaz tatilinde sevgilim geldi babamla görüştü, evlenme niyetinde olduğumuzu söyledi, okulu bitince diye konuşuldu. Babam bize görüşme yasağı koydu. Bundan sonrası zaten kabus gibi, üniversiteden tatillere gelmek istemezdim. Okuldayken de sürekli beni kontrol ederlerdi yurtta mıyım diye. Ha tabi biz bu arada yine görüştük, o geldi ben gittim. :26: Okul bitti, ben atandım. Evlenmek istedik, hatta emrivaki yaptık, doğudaydım ve orada durmak da istemiyordum. Evlendik bir nikah yaptık, babam gönülsüz de olsa razı geldi. Eşimle bir süre orada yaşadım, sonra o başka şehirde çalışmaya gitti. Yazın tayinim çıktı artık eşimin olduğu şehre, düğün yapmak istedik. Ramazan ayında iftar yemeği verelim dedik, babam ben gelemem teraviye gideceğim dedi. Bayramda olsun dedik, millet bayram ziyaretine mi gidecek size mi gelecek olmaz dedi. Ben sana bir şey yapamam bana bilezik al, onu sana takayım düğünde dedi. Dedi de dedi. En sonunda dinlemeyelim biz yapalım dedik, o sırada annem hastalandı düğün iptal oldu. 1 sene geçti, ben şehrin bir ucunda eşim bir ucunda çalıştık, annemler arada gelip bende kaldılar kışa kadar. Sonra ben yine tayin oldum ve iş değiştirdim. Şimdi olduğum şehirde eşimle gerçekten çok huzurlu bir hayatımız vardı, ama aklım annemdeydi, eşim gitti babamla annemi davet etti bize. Aldı getirdi. İlk günler güzeldi, ama babam durmadan eşime laf çarpmaya başladı. Ben ondan fazla kazanıyordum çünkü. Eğitim olarak da eşim lise mezunu ben yüksek lisanstayım. Babam sürekli eşimden utandı işte... Eşim yanımda yokken bana sürekli onu kötülüyordu. Hatta geçen günlerde ne nankörlüğü kaldı, ne ezikliği Hatta s... bi herif buldu getirdi dedi benim hakkımda konuşurken. "Elalem", akrabalar eşimin mesleğini, okulunu soracak diye ödü kopuyor tabiri caizse. Bunlardan sonra babamla sadece biraz arayı soğutmaktan başka bir saygısızlık etmediğimi düşünüyorum. Cevap bile vermedim dediklerinin çoğuna. Eşime ezik, kompleksli, nankör derken bile sustum. Şimdi aynı evdeyiz, evdeki giderler, eşyalar falan kendi maaşımla karşıladığım şeyler, ama babam "benim" ona ait olduğumu düşünüyor, bu ev de benim senin aldığın maaş da benim, benim sayemde buralara geldin diyor. Ona da eyvallah, hakları elbette var üstümde. Az önce ise, "kirli bardağı baba koyma oraya" dedim diye duymadığım laf kalmadı, "HAYIRSIZ ve TERBİYESİZmişim"... O emir almazmış, ancak bana emir verirmiş... Annemin hatırı olmasa bu evde 1 dk durmazmış. Ben onun bu yaptığı fedakarlığı hiç takdir etmeyecekmişim. Anneme bakıyoruz biz ikimiz, bir bebeğe bakar gibi her ihtiyacını görmeye çalışıyorum, o da yapıyor tabi. Bunalıyor onu da anlıyorum. Ama bu kadar ağır lafları hak ediyor muyum bilmiyorum... Babamı zamanında eşimi bularak ve onunla görüşerek gerçekten büyük hayal kırıklığına uğrattım kabul. Ama şu yaşadıklarımı bir daha yaşayacağımı, şu eziyeti çekeceğimi bilsem YİNE eşimle evlenirim. Hayattaki hazinem o benim, 8.5 senedir beraberiz sanki daha 8.5 gün olmuş gibi, "biz"i hiç kaybetmedik. Eşim benim yanında "BEN" olabildiğim, kendimi gizlemediğim tek kişi... Mutluyum yani çok şükür... Bunu da babam görmek istemiyor sanırım Ben babamla kavga da etmek, çok can ciğer olmak da istemiyorum. Sadece şu aramızdaki çatışma bitsin istiyorum. Huzur evimizde hiç olmadı bugüne dek, bundan sonra biraz olsun sakinlik istiyorum. Konuşmamak çözüm değil, konuşmak istediğimde asla bana "sen de haklısın" demedi, demez. 71 yaşında zaten, gönlünü de kırmak istemiyorum, ama alttan alınca da hiçbir şekilde benim kendi evimde söz hakkım olmuyor. Kendimi evimde huzursuz ve sığıntı gibi hissediyorum... Çok çıkmazdayım, ne yapmalıyım? Kısacası söylesem tesiri yok, sussam gönül razı değil...

oncelikle annene cok gecmis olsun, "1 sene geçti, ben şehrin bir ucunda eşim bir ucunda çalıştık, annemler arada gelip bende kaldılar kışa kadar. Şimdi olduğum şehirde eşimle gerçekten çok huzurlu bir hayatımız vardı, ama aklım annemdeydi, eşim gitti babamla annemi davet etti bize. Aldı getirdi. İlk günler güzeldi, ama babam durmadan eşime laf çarpmaya başladı." sen ve esin ailene cok iyi davranmıs ve yakısanı yapmıssınız canım, fakat senin rahatsız olmanın yanı sıra esinin sabrını da tebrik ederim babanın laf sokmalarına vs. kirli bardak tartısması ve babanın buna benzer tavırları tolere edilebilir yaşından dolayı ama her gun her gun... hic babanla karsılıklı oturup konustun mu, ozur dilerim dedin mi? belki hala onu bekliyordur. yaslandıkca da artan huysuzluk da vardır tabi. esini ezdirmeden ozur dileyip ama simdi mutlu oldugunu soylesen, baban maasın her seyin benim dedignde bundan rahatsız olsan bile tabi ki sen yetistirdin beni bu gunlere getirdin seklinde onun emeklerini bosa cıkarmadıgını ve kabul ettigini hissettirecek sekilde konussan nasıl olur ki?

Teşekkür ederim iyi dileklerin için. Babamdan defalarca özür diledim yaşattıklarım için. o da evlendiğimizde tamam artık geçmişi sildim dedi. ama sürekli onlardan konu açıyor. Üniversite diplomamı aldığımda babama getirdim. "Baba bu diploma aslında senin, senin emeklerin" dedim memnun oldu. Geçenlerde de konuştuk. "Ben eşimle çok mutluyum, sen onu sevmeyebilirsin baba ama biz çok iyi anlaşıyoruz evliliğimiz çok iyi gidiyor" dedim. Biz de zaten onu istiyoruz dedi. Yani konuşunca hiç sorun yok, ama ikide bir böyle patlıyor bana. Ben de artık 15 yaşında değilim ki. Ona sormadan adım bile atmamamı istiyor. Eşimi askeriyede ziyarete gideceğim dedim, şimdi olmaz baharda gidersin dedi. Ondan izin almamı, her şeyi ona sormamı bekliyor. Ben eşimden bile izin almıyorum ki :26: Kendi hayatımı yönetmeme biraz izin verse keşke..

Canım allah yardımcın olsun sana şöyle yap böyle yap diyemiycm önceki babalardan ahhh o elalem ne der diye diye böyle olduk oda çekmiştir zamanında annenede üzülüyodurda böyle davranıyodur napıcan baba az sabır eşin gelsin sende streslisin annecigine saglık sıhhat versin allahımm Z

Ya zaten babalar anneler öyle bir sorumluluk yüklüyorlarki bize onların istedigi karakterler olmamız için bizler onun altında eziliyoruz aslında sana göre normal babana göre hayal kırıklığı yasatan durumlar olunca BABAN sindiremiyordur e damat hayalleride farklı oluyordr mutlaka:)) senin işin hiç kolay degil çalışıyosun annene bakıyorsun babanı idare ediyosun eşin yanında yok insallah bi an önce gelirde bi tatile cıkın sana cok iyi gelecektir:))aman genede sabır babana seslenme onların dualarıda beddualarıda kabul olur Anne'nin sütü karsılarmıs beddua edince ama babanınki direk tutarmıs!!! L

Benim babam seninkinin kat be kat beteri. Çözüm bulamadim henuz. A AklinYolu1

evridiki işte o bişey denemez durumdayım.. Tamam benim de onu çok üzdüğüm zamanlar oldu ama buradan sonrasına bakıp hayatımıza devam etsek keşke.. geçen gün telefonda halama şakayla karışık "Bizim kızın paralarını da adam yiyor, biz hiç faydalanamadık" dedi. şaka gibi söylüyor ama bu nedir yani, ister istemez soğuk davranıyorum sonra..

hepimiz buyuk sinavlardan geciyoruz sanirim buda senin sinavin ve cok zor bir sinav. anladigim kadariyla baya bir sabirliymissin anne babaya bir of demek bile gunahken biz ki neler yapiyoruz allah sana guc kuvvet sabir versin Z

Ne kadar güzel bir yorum olmuş bu. İzninle buna babanın nasıl davranacağını bilmediği ve kızını ne kadar kırdığını anlamadığı için belki böyle davrandığını eklemek istiyorum. Belki babasından öyle bir davranış görmedi. Kendi de bildiği kadarını yapıyor.

Annene cok gecmis olsun. Rabbim sifaasini versin. Nasil olduda yatalak hasta oldu acaba? Babanla ayni yaslardami? Allahim cektirmesin annene insaAllah. Senin durumuna gelince inan ki ne soylesem bilemedim. Babalar evlatlarina herhalde en iyi yere gelmis bir insani layik gorurler. Fakat okumakla adam olunmadigini belki tam olarak algilayamiyorlar. Yasi gercekten ilerlemis bu yuzden senin yapabilecegin en dogru sey bu saatten sonra gonul kirmamak adina sessizce icine atmak olacak sanirim. Zor olsada baska ne yapabilirsin ki gercekten dusunuyorum? Yeter artik baba diyebilirmisin? Sanmiyorum buna ne mantigin ne vicdanin izin vermez. Alip basini gidebilirmisin? Asla cunku anneni birakamazsin. Sanki cikmaz bir sokaktasin.. Ve o sokakta sessizce beklemelisin gibi bir durum bu.. İnsaAllah esin bir an once askerden doner.. Hayirli teskereler bu arada.. Ve sana psikolojik anlamda destek olur.. Belki o zaman dayanman daha 'kolay' olur?...

Babamla ikiz falan herhalde baban. Benimki de beni ağlatmaktan büyük zevk alırdı niyeyse ağlasın birazcık derdi hep anneme. Ha eşimi de aynen istemedi millet ne dermiş dul adama kız mı verilirmiş herkes tanıyomuş vs vs salak ya yeminle ben artık sövüyorum gençliğimi harap etti gün gelecek son anında pişmanım diyecek affet diyecek ben hayır diyeceğim o anı bekliyorum. Bir insan kendinden bu kadar nefret ettirebilir. Annem bile duymazdan gel diyor. "Delidir ne yapsa yeridir." de gül geç diyor. O kadar çıldırttı artık hepimizi. Şimdi ilaç kullanıyormuş. Evlendiğimden beri hiç görüşmedik. Lazım da değil.

Amin çok sağol. Evet anneme çok üzülüyor, ben de ona üzülüyorum, eşimden ayrıyım diye üzülüyorum, işim çok stresli ona üzülüyorum.. İyice bunaldık babam da ben de... Ben daha hayatta kimseyle kavga etmedim. Eşimle bile tartışırken susarım sonra söylerim sakin sakin. Ama babam sanki bağırmaya yer arıyor gibi.. Bence geçmişte onu üzmemin hırsını alamadı benden. Hala yaptığım hatalardan bahsediyor. Eşimden boşanıyorum baba desem, hayırlısı olsun der gibi geliyor bana.

Anne babaların hakkı elbette ödenmez. Ama şunu da unutmamak gerekir ki, senin de onların üzerinde hakkın var. Bu yaştan sonra mümkün değil değişmez. Ben bir saygısızlık göremedim. Siz elinizden gelenin fazlasını yapmışsınız ve doğrusunu yapmışsınız. Bu arada diploma cehaleti alır, eşeklik bakidir. Her şey üniversite değil... İnsan mı? Sizi mutlu ediyor mu? Eve ekmek getirmek için çabalıyor mu? Huzurlu musunuz? Gerisi fasa fiso... Rabbim yardımcınız olsun.

Yazılarınıza zaman zaman rastlıyorum zaten forumda. Eşinizi ne kadar sevdiğiniz ve onun da sizi ne kadar sevdiği belli oluyor. Aslında önemli olan da o. Birbirinizi tamamlamanız. Anne-babalar elbette bizim iyiliğimizi istiyor ama ben de geçen gün annemle bu konudan tartıştım. Hayalindeki damat çok ütopik dedim. Yakışıklı, iyi meslek sahibi, uzun boylu vs. vs. Sayıyor da sayıyor. Yahu dedim insan olsun bana değer versin. Yakışıklı olmuş bana değer vermemiş eşek yerine koymuş ne fayda? Ya da 5000 lira almış, karıyla kızla yemiş... Neyse ki kapandı gitti... Kalıp yargıları oluyor eski insanların malesef. Aranızdaki yaş farkı da çok fazla.:44: Eşinizi de ayrıca tebrik ediyorum, gerçekten saygılıymış. Sesinizi yükseltmeden sakince konuşmayı deneyin. Suçlayıcı olmadan. Hani şunu yapma demek yerine... Şunu yaptığın zaman kendimi kötü hissediyorum tarzı. . push ; Z

bu zmana kadar hep baban ıcın baskaları ıcın yasamıssın. Ne kadar zordur kımbılır. ama babanın yaşı ortada. bu yastan sonra hem daha huysuz hemde daha anlayıssız oluyorlar. Alttan almak lazım ama sen zaten bunu hep yapmıssın bu zmana kadar. Babanın esın ıcın dedıklerını kulak arkası etmen lazım. Bu yastan sonra onlara cocuk gozuyle bkman gerek. yoksa her dedıklerını dgru ve mantıklı dıye dusunursen cok uzulursn. Annen ıcınde cok uzuldum Allah şifa versin. gercekten zor bır durum. Herkes aynı yere gıdıcek elbet bır gun. neden boyle yaparlar buyukler hıc anlamıyorm. Bu saatten snra babana oturup anlatsan bence gene huysuzluk cıkarır. Eşin gelene kadar sabret bence. Onunla bırlıkte asabılırsınız bunları bence. Atsan atılmaz satsan satılmaz aıle ıste. Kımse aılesını secemıyor ne de olsa. Dilerim en yakın zamanda huzura kavusursun bı tutamda olsa hande..