1. Bu durum gercekten geçici, çok ağladığı için koyduğunuz kuralları bozmayın, bir kere esnerseniz emin olun devamı gelir ve sonrasında kontrol etmekte zorlanırsınız. 2. önce insansınız sonra annesiniz, kendinize biraz zaman ayırmaya çalışsanız iyi gelecek eşinize filan biraksaniz bir kahve içmeye ciksaniz bile ilaç gibi gelecek. 3. insanlarin ne dediğine bakmayın, her çocuk farklı yaşar krizlerini size anne olarak sabırlı olmak düşüyor. Biliyorum söylemesi kolay ama yapması zor. Hersey geçiyor bir gün bu teselli olsun size :)

O kadar yumuşak olmayın, dövme sövme yok bizim durımda ama çocuklar radar gibi yumuşak olanı anlıyor, Bugün verdiğiniz ravizin acısı 15 yaşında çıkar, anne olmak disipline etmek demek malesef, O ağlasın mutfağa gidin şarkı söyleyin bırakın kendi kendine kalsın biraz P

Disiplin konusunda sertim hiç tavizim yok ama bu ağlama krizlerini asla asamiyorum. Babası daha yumuşak davraniyo o yüzden ona eziyeti daha fazla ona da bsy diyemiyorum çünkü çok sınırlı saatlerde bı arada olabiliyorlar. Desende adamın kafa bı milyon yapıyım bitsin diye dusunuyo biz gibi ilerisini goremiyo. Yani ne desem olmiycak zamanla asilicak elbet ama ben iyi hissetmiyorum umarım çok uzun sürmez. deepsimply Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Eve sokma cok ciddiyim sabahtan aksama kadar disarda gecir park bahce

Herkese merhaba. konuyu nasıl toparlayıp anlaticam bilmiyorum.28 aylık bı cimcimem var. bu zamana kadar koligiydi gaziydi disiydi yeme problemiydi derken baya uğraştık. Allah şükür bunların hepsi bitti tam rahatladık derken 2 yaş sendromu bizi felaket vurdu. Önceden sendrom mu vardı diyenler için valla benim zamanımda da yoktu ama bu yeni nesil fena. Son 1 aydır herşeye ağlayan bi bebek oldu. Ağladığında ağlayarak istedigi hiç bsyi yapmiycami söyleyip sarılarak sakinleştirmeye çalıştım önceleri. ama o kadar akıllı bıdık ki artık asla sarilmiyo ve beni duymamak için ekstra bagiriyo. Bugün tam 4 saat anlamlı anlamsız herşeye bağıra bağıra agladi haliyle komşular kapıya geldi tabi bu arada ben ağlıyorum oda agliyo. Komşum bı bana baktı bı ona baktı bsy diyemedi hastaysa yardımcı olalım hastaneye gidelim dedi. Biraz durumu anlatınca da Allah sana sabırlar versin diyip gitti. Durum şu ki bu geçecek gibi durmuyo ve ben artık çok ofkelenip kendime hakim olamıyorum. Bağırmak istemiyorum ama inanın o kadar abartiyo ki O ağladığı zaman kaçıp gitmek istiyorum. Bu arada doğduğundan beri bir kaac saat bile emanet edebilecek kimsem olmadı. Haliyle şimdi hem ona bağırıyorum diye kötü hissediyorum. Uyuyunca hep bı pişmanlik. Ope öpe yine ağlıyorum. Simdi birincisi ben bu ruh halinden ve öfkelenmek ten nasıl kurtulurum ikinciside kızımın ağlama krizleri de daha başka ne yapabilirim. Asla dikkatini dagitamiyorum oyuncakla ya da başka bsyle kandiramiyorum. Son çare İstediğini yapıyım sussun desem yapılacak şeyler olmuyo cogunuda anlamıyorum sebebini zatenkonusamadigi için. Nolur bunu yaşayan birileri varsa benimle süreci paylaşsın Q Queen of the North Kuzeyin

umarım geçer. P

İnanın o kadar zor durumlara düşüyorum ki. İnsanlari sürekli bana sabır dilerken biluyorum. Asla taviz vermiyorum biliyorum ki bı kere istediğini yapsam sonu gelmiycek. Ama o kadar çaresiz kalıyorum ki. En basiti bugün parka götürdüm ama o yan yoldaki askeriyenin içindeki parka girmek istedi. Herşeyiyle aynı bu arada farklı oyuncağı da yok defalarca anlatmaya çalıştım oraya gidemiycegimizi ama farkeden bsy olmayınca arabaya binip geri eve döndük. Eşim ara ara bakiyo bu arada ama inanın ona o kadar eziyet ediyo ki bı yerden sonra ben kıyamıyorum adama. Bugün o da aynısını söyledi ben gergin bı kaç saat oyalamaya calisiyim sen kafa dinle diye deepsimply Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Çok zor farkındayım biz şanslıyız anne, hala bakıcı baba dengeliyor, üzülmeyin sizde sırtınızı yaslayacak biri olmayınca zor oluyor haklısınız, geçicek bugünler P

Öyle gerçekten bı kaç saat bile olsa emanet edebileceğim biri olsa en azından ben böyle hissetmezdim belki kızımda bu kadar abartılı yasatmazdi bu sureci

Aglamadigi zamanlarda sürekli öyle zaten makineye çamaşırları doldurur bulaşık makinesini bosaltiririz elbiseleri katlariz balkon yıkarız beraber yemek yaparız minik elleriyle barbunya maydanoz atlar babasıyla çıkar araba yıkarlar kurularlar asla huysuz aksi bı bebek değil misafirliğe gittiğimiz evlerde oynadıklarını toplamadan bırakmaz mesela ya da bsy yediyse tabağını hemen götürür tezgaha bırakır ama şu bı ayda asla sakinleştirmek adına bsy bulamiyorum hiç bsye yonelmiyo kendini kapatiyo yere yatıp depine tepine agliyo bagiriyo. Son çare sus artık susmanı istiyorum diye bağırıyorum ki öfkeyle o zaman korkup susup bana sarılmak istiyo. Bu seferde bana o durumu yaşattığı için biraz uzaklaşmak istiyorum. birazda olsa nefes almak. Asmak istediğim tamamen bu. Etkinlikleri gün boyu yapıyoruz çok oyalamiyo onu. Yada bı kere yaptıysak ikinciye yüz vermiyo.

Ciddi manada zor bir süreç 2 yaş sendromu. Kendisi "Ben oldum." modunda ve bunu ifade edemediği için çok öfkeli muhtemelen. Bu dönemde çocuklar genellikle her şeyi kendi yapabileceğine, kendi kararlarını verebileceklerine inanıyorlar. Siz de ebeveyn olarak kurallarınıza bağlı olmak durumundasınız fakat kendileri kural mantığını henüz çözmüş değiller :) Bu dönemi daha sakin atlatabilmek adına biliyorum çok zor ama fazlasıyla ılımlı olmalısınız. Özellikle yardım istemek çok işe yarıyor, mutlaka tavsiye ederim. "Odayı toplamak için yardımına ihtiyacım var." gibi bir cümle ona kendini iyi hissettirebilir. Kurallarınızı esnetmeyin fakat alternatifler sunmayı deneyebilirsiniz. "O parka gidemeyiz ama el baskısı yapabiliriz." gibi. Kriz anları malesef en zoru. Siz öfkelendikçe o kriz artar, kısır döngünün ortasında bulursunuz kendinizi. Dil gelişim düzeyi arttıkça krizler azalacaktir zaten. Bu dönemde belki yeni hobiler edinebilirsiniz. Pinterestte çok güzel etkinlikler var; yeni bir şeyler keşfetmek onu da sizi de rahatlatabilir. P

ağzına çarpın bi tane diycem çok düz bi yorum olacak. kolay gelsin ne diyim geçer umarım

Kendine de kıyma ama, belli ki krizleri zor geçiriyor çocuğunuz ve eşinizle ortak olmaniz lazım biriniz bunaldiginda biriniz devreye girecek başka türlüsü zor olur diye düşünüyorum.

birde bunun 3 yas sendromu var.. oglum bugun tam 2 saat sifona ben basacaktim diye agladi.. sinir krizi gecirmekle sakinligimi korumak arasinda cirpinip durdum.. eskiden daha fazlaydi suan azaldi.. özellikle agladigi zaman istediklerini yapmiyorum ki alismasin aglayarak yaptirmaya.. Allah kolaylik versin.. tek tavsiyem cocuga yenilmeyin istedigi herseyi aglarak elde edemez bunu ögrenmesi lazim.. kararli durun yakin zamanda azalir bu inadi.. suan şansini deniyor.. inadiniz kirilirsa bütün kozlar onun eline gececek..

Ufak bı ilçede yaşıyoruz maalesef kreş gibi seçeneğimiz yok bide ben kıyamıyorum biri ona kaslarını çatarak bile olsa kötü bakmasın istiyorum. Çevremdeki bı kaç kişi bakicilar dövüyo diyoruz ama onların da işi zor kim sabreder gibi sözler sarfedince ister istemez kötü oluyorum. En azından konuşmaya başlasa kreş için bile tayin istemeyi düşünüyoruz zaten deepsimply Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Yarım gün kreşe gitsin disiplini öğrenir, bizde de var 29 aylık 1 tane kimse iplemiyor ağlayıp susuyor, bakıcı var onun sayesinde bu kadar net olay