Evet dediklerinizde haklısınız. Artık eskisi gibi gücümün her şeye yetmediğinin farkındayım. Ama, motivasyonumda hiç yok. Sanki, zorla yaşıyorum gibi ve bu durum beni oldukça mutsuz hissettiriyor. Bilmiyorum belkide gerçekten mutsuzumdur. P

Yani en önemli olan kendinize vakit ayırmanız.. Kendinizi dinlemeniz.. sürekli bi şeyler için çabalayıp kenDime zaman bulamadığım ve kendimi bi bitkiden farksız hissettiğim anlar ben bu şekilde oluyorum.. hiç bi şeyden zevk alamıyorum tat alamıyorum kıpırdamak dahi istemiyorum bence ne isteyip ne istemediğinize yada sevdiğiniz şeylere zaman bulmaya çalışın.. sevmediğiniz ve dayatma gibi zoraki yaptığınız şeyleri hiç yapmayın kendiniz için yaşayın kendimi nasıl mutlu edebilirimle başlayın.. denemeye değer bence

Ben de 37 yaşındayım ve son bir yıldır aynı şeyleri hissediyorum. Önceden mutlaka tatil planım gezme planım olurdu. Şimdi hiç içimden gelmiyor. Son bir yılda evlilik hazırlığı yapmam, pandemiden dolayı evde kapalı kalmak, eşimin iş değişikliği derken yıprandığımı hissediyorum. Bir de bebek yapmak istiyorum ama olmama sorun yaşama korkusu beni iyice olumsuz etkiliyor. Yada olursa bu bezmiş halimle bebeğe yetememe korkusu. Bunları düşünmekten iyice enerjim düşüyor. Bir haftadır sadece uyuyorum. Depresyona mı gireceğim acaba diye düşünüyorum

5 yıl önce ne vardı şimdi ne yok bir de onu sorgulamak lazım. Ya da ne yoktu simdi ne var :))

Okuyan herkese merhaba, 46 yaşındayım, çalışıyorum ve evliyim. 35 yaşından sonra ve özellikle şu son 5 yıldır, sanki enerjimin git gide çekildiğini hissediyorum. Çok azimli ve çalışkan olduğum söylenir. Mücadeleci bir yapım vardır ve şikayetlenmekten hoşlanmam. Ama, ben artık her şeyden ve kendimden vaz geçtim, yoruldum sanki. Geleceğe dair hayal bile kuramıyorum. İnsanlara bakıyorum. Hem her şeyden şikayetçi ve memnuniyetsizler, hem plan yapıyorlar, hemde hayatlarını dolu dizgin yaşıyorlar. Sanki tükenmişlik sendromuna girdim. Bu halimden memnun değilim. D vit yetersizliği için ilaç kullanıyorum. Ama, ben eski ben değilim. Ne yapmalı veya ne yapmamalıyım bilemedim. Siz ne önerirsiniz? P

Eskisine göre daha rahat bir yaşantım var. İşim zaman zaman yorucu ve stresli olsada, önceki halime göre çok şükür daha relaxım. Ama, yinede pilim bitmiş ve yaşam enerjim yok. Aşırı detaycı ve mükemmeliyetçi bir yapım vardı. Onlarıda törpüledim, asla önceki gibi değilim. Kendime zaman ayırma noktasında, haklısınız. Kendim için hiçbir şey yapmak istemiyorum. Birde bu pandemi süreci çok stresli geçti. Sağlık personeli olduğumuz için bizi çok fazla etkiledi. A

38 yaşından beri ben de eskisi kadar enerjik olamadığımı farkediyorum. Eski gücüm yok. Biraz da kilo fazlasi varsa giydiğin de yakışmıyor off iyice çöküyorsun Gelecekten beklenti de azalıyor. Ben o aşamada hep korktuğum ve cesaret edemediğim şeylere yöneldim. Zorladim kendimi. Kaybedecek ne var ki? Biraz işe yaradı sanki :)

Yeni bir düzene alışmak zor. Tatil vs planlar bu yeni düzene tam alışınca olur yine. İniş çıkışlar oluyor. Bundan sonra böyle diye düşünmeyin. 37 yaş fazla değil. Kafanız rahat olursa olur. Insanlarin 40li yaslarda bile saglikli bebekleri oluyor. Benim yaş 41. Subatta hamile kaldım. Kalp atışı olmayınca kürtaj olmak zorunda kaldım. Bir sürü sıkıntıya yol açtı. Regl olamadım 3 ay. Yapışıklık varmış. Histeroskopi ile açtılar. Kanama çok uzun sürdü. Hala toparlayamadım. Son zamanlarda nanemolla idim. İyice halsizleştim bu ara. Ama toparlanacagim ve daha iyi hissedeceğim inşallah yakında diye düşünüyorum. Siz daha gençsiniz bebeğe de yetersiniz enerjiniz de geri gelir merak etmeyin.