Bebekle babasını yalnız bırakın. Günde 2-3 saat. Babası er ya da geç bebeği anlayıp, bakmak zorunda kalacak. Hem baba kız aralarında bağ kurmuş olurlar. Bebekte babaya alışsın. İlla ama o bakamıyor diye düşünme. Öğrensin. Siz de sonuçta doğuştan bebek bakmayı bilen biri değilsiniz. Siz anaysanız o da babası. Yıkasın, bezini değiştirsin, oyun oynatsın, beraber dışarı gitsinler takılsınlar.

Merhaba, ben istenmeyen bir bebekmisim ve öyle derin yaralar aldım ki bebeklikten itibaren. Şu an 35 yaşındayım, iki yıllık evliyim tüm baskılara rağmen çocuk yapmiyorum. Çünkü travmalarım. cok fazla. Size tavsiyem direkt terapi alın, hiç başka birşeyle xaman kaybetmeyin.

Bir cocuğum olmadığı için sizi anlayamam belki ama bir evlat olarak söyleyebilirim ki bence kendinizde olan cıkmazları o yavruya yansıtmayın ne kadar küçük yaşta olursa olsun. Bebeğin ruhunda bunun izinin kalacağını düşünüyorum. Size gelince de terapi alabilirsiniz bence cünkü insanlarla kendinizi kıyaslamak size de eziyet ve normal değil. Çözümü profesyonel yardımla daha kolay bulursunuz EloraViolet Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Merhaba, Sırf size yazabilmek icin tekrar açtım hesabımı. Sanırım kızlarımız aynı zamanlarda doğmuş benim kızım da 5.5 aylık oldu. Ben çok şanslıydım hem annem hem hayınvalidem ilk başlarda cok yardımcı oldu. Benim kızım cok gazlıydı ilk 3 ay ne yazık ki çok kötü geçti. Ben hala depresyondayım hiçbirşey yapasım yok kendimi bitkin hissediyorum ve ne yazık ki kimseye kızım da dahil ılmak üzere tahammülüm yok. 1 haftadır da sanırım yani umarım üst dişleri çıkacak sürekli mızmız ve huysuz kafayı yememe ramak kaldı. ama eminim ki dışarıdan böyle görünmüyordur. Akıl vermeyi hiç istemem ama bence kendinizi karşılaştırmayın kimseyle, en zor kısmını zaten atlatmışsınız bu da geçecek. Haftasonu 1 saat eşinize bırakın biraz yürüyüş yapın kahve icin biraz kafanızı dinleyin. Tüm gün benek bakmak gerçekten yorucu. Yine de kötü hissediyorsanız online psikologlar var onları deneyebilirsiniz hem de evden çıkmak zorunda kalmazsınız böylece aklınız geride kalmaz terapi de işe yarayabilir. Umarım yardımcı olabilmişimdir. <3

Arkadaşlar herkese merhaba. Kendimi o kadar bitik ve tükenmiş hissediyorum ki ne yapacağım ne edeceğim hiç bilmiyorum. 5 aylık bir kızım var. İlk aylarımız diğer bebeklere nazaran daha sakin geçti ama şu son 2 aydır o kadar hızlı büyüdü ve karakteri okadar değiştiki yetişemiyorum ona resmen. Her şeyiyle neredeyse tek başıma ilgileniyorum. Babası yardım eder ev işlerine olsun bebekle ilgilenmek olsun ama erkekler ne kadar eder bilirsiniz alıpta uyutmaz ya da sen biraz dinlen ben bakayım demez benim dememle olur bakması. Bir kaç gün öncede yirmilik dişim şişti inanırmısınız yatak döşek hasta etti beni ateşim 38 e çıktı. Kızımında diş sancıları zaten 1 aydır beni bitirmişti. Gündüz uyku düzeni bozulmuştu yeme düzeni bozulmuştu. Sabrımın da tükendiğini hissediyorum çünkü bi kaç kez uyumadğı için kızıma bağırdım ve buna sonrasında üzülmedim hak ettiğini düşündüm. Kendime kızıyorum sabırlı olmam lazım bi şekilde atlatmam lazım diyorum. Bir de çevremde okadar çok aynı dönem anne olduğumuz arkadaşlarım varki hepsi çok mutlu çok sakin gibiler bebekleriyle aralarındaki bağ dışarıdan inanılmaz duruyor kendimi sürekli onlarla kıyaslama gereği duyuyorum. Sonra gün içerisinde düşünüyorum tamam diyorum herşeyi yoluna koyucam ama okadar yorgunum ki hiç bir şeyi halledemiyorum. Hiç bir şeyi yetiştiremiyorum. Lütfen benim gibi bu durumu yaşanlarınız oldumu. Yaşadıysanız nasıl atlattınız yardım edinn...