Nişanlınızla konuştunuz mu? Baştan konuşsanız belki aile işine girişmezdi. B

Bence sizin iş biraz yaş onu söliim 6 yıl diye emek verdim diye kendini sorumlu hissetme ben çok gördüm on yıllık ilişkiyi bitirip başkalarıyla pat diye evlenenleri.. bence sen de çok emin değilsin emin olsan bi dakka daha durmaz evlenirdin hayırlısıyla atan inşallah da ordan kendi yoluna bakarsın M Melis

Konuşmuştuk ama bu seneye kadar aile işine gireceğinden haberim yoktu. Üniversite de olduğundan hep işe gireceğinden falan bahsediyordu Giderli

http://www.kadinlarkulubu.com/forum/index. php?threads/kafam-cok-karisik.905634/ Kapatılan konunuzu tekrar açmayınız yasaktır ve lütfen @Kazen beyle görüşünüz. Bihter34 Rabbi Hebli

? gamzeugurum

Gecmis olsun canim. B

her evlilik kötü olmaz onu bir aklınızdan atın. evlilikten korkuyorsan istemiyorsan ve buna eminsen evlenmeden bitir karşı tarafa da yazık boşanmış olmak söz atmış olmaktan inan bin kat daha

Arkadaşlar aranıza yeni katıldım. Aklıma takılan bazı sorunlar var ve sizlere danışmak istedim. 24 yaşımdayım. 6 yıllık erkek arkadaşımla bu kasım ayında sözlendik. Ancak, bu zamana kadar evlenmeyi çok isterken, söz günüm yaklaşınca evlilikten korkmaya ve uzaklaşmaya başladım. Özellikle de çevremde ki mutsuz evlilikleri gördükçe, ve "evlenince görürsün" "şimdi bunlar senin iyi günlerin" vs. cümlelerini duydukça evlilikten ister istemez soğudum. Kendim zaten biliyorum her evlilik dört dörtlük olmaz mutlaka sorunlar yaşanır. Ama bu denli kötü yorumlar duydukça düşüncelerim değişmeye başladı. Hatta bu yaz evlenecektik, ben işimi bahane ederek seneye erteledim. Gerçi bu konuda ki kararımı olumlu buluyorum. Çünkü işim olmadan evlenmek istemiyorum. Öğretmenin ve kpss ye hazırlanıyorum. Bir diğer sorunum ise, yaşayacağımız yer... Nişanlımda üniversite mezunu ve aile işlerini devam ettirmeye karar verdi. Bu arada ikimiz de aynı memleketliyiz. Yani evlendikten sonra ailelerimizle aynı ilçede yaşayacağız. Ancak ben orada yaşamak istemiyorum. Sizde bilirsiniz ki üniversite okumaya büyük bir şehire gidilince küçük yerde çok yaşanılmak istenmez. Orayı seviyorum, orda doğup büyüdüm, ancak 12 bin nüfuslu bir yer hiç bir olanağı yok çıkıp dolaşılcak hiç bir yeri yok. Küçüklüğümü sırf küçük yerde yaşadığım için baskı içinde yaşadım ve halkı acayip dedikoducu. Ayrıca eğitim için - dersane vs.- sürekli il merkezine gitmek zorunda kaldım. İleride kendi çocuklarımın o şartlarda yaşamasını istemiyorum. Hele ki atanamazsam orada sürekli evde kendimi düşünemiyorum. Özel olarak kendi alanımla ilgili girebileceğim hiç bir iş sahası da yok. Kendim şuan ildeyim, dersane nedeniyle ve buraya çok alıştım - ayrıca bulunduğum il orta büyüklükte ve pahalı bir il değil- Nişanlımda orada yeni iş yeri kurdu ve ona buraya gel diyemem. Ama ben kendimi ömür boyu orada yaşarken düşünemiyorum. Kendi ailemde yakında, ile taşınacaklar ve onlarda olmayacak. Şimdi diyebilirsiniz, seversen katlanırsın diye, ama şuan mesele gerçekten o değil. Aynı zamanda, nişanlım aile işini yapacak diye de içim hiç rahat değil sürekli bir arada olacağımız için, evler ayrı olacak ama kese bir yerde olacak. Lütfen bana bir akıl verin. taylor