Kendimi yiprattigimin farkibdayim çözüm yolu arıyorum

hayata bakış açınızı değiştirmelisiniz. siz kendinizden karakterinizden kişiliğinizden vs. eminseniz diğerlerini boşverin. kimse sizi sevmek yada hayran olmak zorunda değil. en büyük yanılgımız sürekli kendimizi insanlara beğendirmeye uğraşmamız. canımız istemese bile gülmek vs. canınız nasıl istiyorsa öyle davranmalıyız. kafanızı oydu buydu yormayın önerim kitap okumanızdır özellikle yatmadan önce. böylece beynininz bir nebze meşgul olacak düşünceleriniz başka yönlere kayacaktır. film izleyin özellikle gerilim filmleri. çok faydalı. ve değer görmedğiniz insanlara mesafeli olun değer gördüklerinize sarılın. gerekirse uzman yardımı alabilirmisiniz. uykusuzluk derecesi çok arttıysa ilaç almanızda fayda var

Ahhhh ahhhhh iste diyemiyorum aman banane ne dusunurkerse dusunsunler isime bakayim demeyi nasil isterdim

nasıl bir yöntem izlemen gerek bilmiyorum fakat yaradılışla ilgili diye düşünüyorum bende aynen herşeyi takan biriyim amannnnnnnn boşver diyemiyorum. dedigim zaman ise içim içimi yiyiyorum. isterdim ki rahat insan olmak eger sen taktıklarını dışa atıp söylüyorsan yine iyi ben söyleyemiyorum da oda daha beter ediyor insanı

Canim sonuna kadar haklisin karsidaki kim ki ne dusunurse dusunsun ama yataga girdim mi basliyorum dusuncelere E ehl-i

Valla benim hayat felsefem şöyle her zaman da her yerde söylerim inşallah size de yardımcı olur : Amannnn benden önemli mi dünyaya bir daha mı geleceğim boşveeeeer :)) Zaman geçiyor ömür kısalıyor giden bizden gidiyor ablacım o yüzden çok takma oluruna akışına bırak..

Jollys haftaya yardim almak icin ugrasacagim ins hic de gocunmam psikiyatri yada psikologa gitmek akil hastaliginin göstergesi degildir E ehl-i

Bu ne demek istedi neden boyle yapti bnm icinne dusunuyor vs vs

Kafan güzelmiş gibi davran en güzeli

Zaten kk da da inceledim bu konudan muzdarip cok kisi var bir ara iyileşiyor um sonra donup dolasip yine ayni

Bende ayni konu sahibi gibiyim. Ama takma benden değerli mi diye sallayamiyorum. Bu durum buradan gelecek tavsiyelerle de çözülemez bence

belinay 222 Mutluluk senin elinde :) Kayıtlı Üye 29 Ekim 2014 947 733 36 8 Ocak 2015 Konu Sahibi ehl-i keyf #11 Bende aynı senin gibiyim ama hiç iyi bir huy değil hem sosyalleşmeyi hemde evdeki huzuru kaçıran bir huy keşke bıraka bilsek bu huyları ama olmuyor bende yaradılış diye düşünüyorum umarım bir çare buluruz

hım takıntılarımız yalnız degilsin sekerim. Taktın konuyla ilgili sadece düşünüyomusun yoksa cözmek icin bisyler yapıyomusun

şuda var eskiye göre daha rahatım sanki daha takmamayı öğrendim belki tecrübe belki düşün düşün b.

Herşeyi kafaya takarsak kafada saç mı kalır :) Bende zamanında çok kafama takardım herşeyi, abartmıyorum gece 1'de yatağa girip 6'da uyuduğumu biliyorum. Sonuç olarak kafaya taktın mı birşey değişmiyor ya da düzelmiyor sen kendini yiyip bitirdiğinle kalıyosun inan ki

Yok ya nerde ben de soyleyemem ama birden patladigimda oluyir tabi o daha kötü permanganat En kimyasal üye ☠ Kayıtlı Üye 3 Nisan 2011 1.847 1.523 8 Ocak 2015 Konu Sahibi ehl-i keyf #5 Erken yaşlanırsınız... M

Buna çözüm bulan varsa banada yardım etsinn bende nefret ediyorum bu huyumdan

Bir psikologa gitmekte fayda var diye dusunuyorum takintilar maalesef hayatimizi kisitliyor aslinda bunlra izin vermememiz lagzim her insanda takinti olabilir ama hastalik derecesine gelmeden tedavi sart bence!

Cok alingan ve hassas herseyi kafama takiyorum kurguluyorum sürekli dolayısıyla sosyal iliskilerim etkileniyor kurgulayip dusunmekten cocuklarimla bile ilgilenemiyorum nolur yardim edin insanlari kafaya takmak fazla onemsemek istemiyorum rahat Relax iyi insan olmak istiyorum M

takıntılarınız ve kurgularınızdan ornek verebilir misiniz?

benim duygularımıda yazmışsın resmen benimde öyle sorunum var aşırı duygusalım biri sinirlendirdiğinde hakkımı savunmak yerine hayır demek yerine hemen ağlarım sanki gözyaşlarım gözümün ucunda duruyo bişeyleri bekliyo ağlamak için hemen herşye ağlarım ve çok kırılganım herşeye alınırım bu huyumdan nefret ediyorum. bende kafama en ufak şeyi takar bazen hiç ama hiç olmayacak şeyleri kafama takar sabahlara kadar uyumadığımı bilirim herşeyi düşünürüm üzülürüm kafama takarım bu durum gerçekten zor aslında bu bi hastalık olduğunu düşnüyorum bu yüzden resmen kendime zarar veriyorum farkındayım ama elimden hiç bişey gelmiyo sürekli hasta oluyorm artık en ufak şeye üzülmemde hasta oluyorm dudaklarım uçuklar çıkıyo ve hep mutsuz oluyorum bunun çözümünü bulandan bende yardım almak isterim şahsen çok zor çünkü

Zaten kk da da inceledim bu konudan muzdarip cok kisi var bir ara iyileşiyor um sonra donup dolasip yine ayni Jolyss

şuda var eskiye göre daha rahatım sanki daha takmamayı öğrendim belki tecrübe belki düşün düşün b.. işin durumunu daha bir anladım sanırım E ehl-i

Jollys psikolojik tedaviyi o kadar istiyorum ki ne zamanim ne de maddiyatim var bir de sunu merak ediyorum gercekten bu sikintilari yasayip psikolo g a gidip care bulan var mi

"Amaaannnn" de geç en güzel ilaç valla

ne demek istedigini neden dusunuyorsunuz ki? bir diyecegi varsa gelsin acıkca soylesin. soylememiyorsa da onun sorunu. bırakın kendisi dusunsun, nasıl derim, ne yaparım? diye ; ) insanların kendimiz hakkındaki dusuncelerini elbette bilmek isteyebiliriz. fakat sizi heyecanlandıran ve sevginizi saygınızı kazanmayan birinin ne dusundugunun ne onemi var ki? dunyanın en kotu insanı diye dusunuyor diyelim, aynı dusuncelere sahip olmanız gerekmez ama sahis olarak saygınızı kazanamayacak kadar geri bir noktada ise o mu sizin hakkınızda hukum verebilecek? belki bu yazdıklarımı ukalalık olarak algılayabilirsiniz ancak ben "kendinden emin olmak" diyorum. sonucta baskalarını kucuk gorup onlara bunu aksettirmekten bahsetmiyorum.

Bu sabah erkenden uyanıp kafama bir şeyi taktım. Eşimi de uyutmadım, "kalkar mısın, lütfen o adamı ara yoksa çıldıracağım" diyorum ama nasıl takmışım kendi kendimi yiyeceğim. Zorla sabahın köründe arattım. Yani bende de var o. Taktım mı takıyorum. .. Bi çaresi olduğunu düşünmüyorum. Babam böyleydi sanırım bana da ondan geçmiş...

Su an yine o durumdayim geceleri uyuyamiyorum yemek yiyemiyorum 28 aylik oglum var 4aylik kizim var emziriyorum ustelik

Tabikide var bu hastaligin tedavisi mumkun ve sonuclari gayet basarili! aslinda hayatimizi kisitlayacak bir durum soz konusu degildir ama biz dusuncelerimizle kendimizi yigip bitiyoruz adi sadece DUSUNCE kendi yarattigimiz bir takim senaryolari gercekmis gibi yasiyoruz maalesef ve bu durum bizi SIKINTIYA sokuyor! bendede takintilar olur donem donem hemde sacma sapan takintilar ve bir psikologa gitmekten cekinmem acikcasi cokta iyi gelir! bu takintilar genelde hasas kisilerde daha cok olur! maddi durumun yoksa mesela sosyal kurumlarda muhakkak psikologlar vardir bence hemen basvur! Allah yar ve yardimcimiz olsun :)

Psikolojik destek alarak bir çaresi bulunabilir belki...