Yok bence sorun sende ya da ailende değil. Seni koruyan bir ailen olması çok güzel bir şey. Fazla rahat davranan kişileri, örnek alma bence. Sevgiler

Burada konu açanlar genelde ailesinden kaçmak için yanlış adamları seçip onların şiddetine uğrayanlar ve sosyal hayatı olmadığı için özgüvensizliğinden ayrılamayan tipler. Aile en azından ona bir sosyal aktivite yapması için arkadaşlarıyla zaman geçirmesi için alan vermeli.

Keşke senin baban gibi benim babam da beni sevseydi, keşke hiçbir şeye izin vermeseydi de sevgisini hissedebilseydim, keşke evden çıkmasaydım da babam iki sohbet edip beni sevdiğini söyleseydi. ben 5 yaşından beri her gece babam ölsün diye dua ederdim olmadı...

Benim ailem de böyleydi. Tabii ben aksine daha da asileştim hep. Onlara söyle. Hata yapmazsam doğruyu bulamam. Bırakın düştüğümde kendim ayağa kalkmayı bileyim. Özgüvenim olsun. Her zaman yanımda olamazsınız de. Bunları inan birkaç kere söylersen kafalarına oturacaktır. Yavaş yavaş başlarsın hayatını yaşamaya.

Ben geldim :) Aynı yaştayız. Benim ailem baskıcı değil ama bazı yönlerden benziyoruz seninle. Ben de birileriyle konuşurken konu açmakta sıkıntı yaşayıp "amaan" der ve arkadaşlık ilerletemem genelde. Birkaç yakın arkadaşım var ha onlar da bana yetiyor aslında. Ama yaşadığım şehirde arkadaşım yok. Ailem de benim yerime bir şeyler yapmayı sever ve sürekli müdahale halindedirler. Onlar en iyisini yapsın da işim hallolsun modundalar ve beni sürekli kontrolde tutarlar ama ben bunu ne kadar aşmaya çalışsam da tabi hayata dair bir şeyleri öğrenmekte geride kaldığımı hissediyorum. İster istemez özgüvenin gelişemiyor. Bu yüzden bir süre önce kafaya koydum, büyük bir karar verdim, araştırdım soruşturdum ve çalışmak için şehir dışına gidiyorum haftaya. İlk kez evimden ayrılıyorum, düşünsene.. Ailem karşı çıkmadı kararıma ama karşı çıksalardı da vazgeçmezdim. Korkuyorum, aklımda çok fazla soru işareti var ama başka insanlar yapabiliyorsa ben neden yapamayayım? Karşıma ne zorluk çıksa da üstesinden gelebileceğime inanıyorum tüm kalbimle. Kendi hayatımı kendim yönettiğim günlerin hayalini kuruyorum. Çünkü ailemiz canımızdır ama insanın kendisi ailesinden de önce gelir. Ailen ne derse desin, senin de böyle bir hayalin varsa peşinden gitmelisin çünkü bir gün çok geç olacak ve sen geçip giden yıllarına üzüleceksin. Etrafında özgür kadınlar gördükçe başarısızlık hissi daha kötüleşecek. Okulun bittikten sonra evden ayrılman gerektiğine inanıyorum.

Ailen dogru olani yapiyor gercekten ask sevgi bu devirde ikinci planda once meslegini eline al sonuna kadar katiliyorum ailene.

Bu sırf sana değil, genel olarak söyleyeceğim bir şey. Üniversite yaşındaki birisi artık çocuk değildir. Ailenin o yaşa gelene kadar her anlamda çocuğu yetiştirmiş olması gerekir. Çocuğu belli bir yaştan sonra sürekli gözetim altında tutmaya çalışmak ahlak değil ikiyüzlülük getirecektir. . Cem Yılmaz'ın bile bu konuyla ilgili tespiti vardır, kadınlar ve erkeklerdeki yalan mekanizmaları diye. Sürekli gözlemlenen, peşine kuzendir, abidir takılan kız çocuklarının daha çabuk yalan söyleyebildiği hakkında. Biraz ofansif gelebilir ama temelde doğru bir tespittir. Türkiye'deki ebeveynler çocuklarının olgunlaşmasına izin vermiyorlar, her daim onlara muhtaç kalsın istiyorlar. Biz okutalım ama parasını bize versin, evlensin aynı apartmanda oturalım gelin bize baksın... "Askere gitsin de adam olur" lafı niye vardır, hiç düşündünüz mü? Bundan işte.

Çok yalın şeylerden söz ediyordu Jonathan: Uçmak bir martının doğal hakkıdır, özgürlük varlığının özündedir. İster boş inançlar ve gelenekler, isterse sınırlamanın herhangi bir biçimi, özgürlüğü kısıtlayan ne varsa kaldırıp atılmalıdır." :)

Ben de senin gibi düşünürdüm. Babam hicbir yere gitmeme izin vermezdi. Hep yalan söyleyerek gitmek istediğim yere giderdim. Şimdi şükrediyorum ki başıma bir şey gelmemiş. Yaşadığımız ilcedeki dolmuşlara binmeme asla izin vermezdi. Kalabalık olsun otobüsle git derdi. Ben bunu yıllarca anlamadım. Ama özgecan olayından sonra babamın beni kontrol ettiğini değil de korumaya çalıştığını anladım. Bu olay olduğunda babam vefat etmişti. Ondan sonra istediğim her yere gidebilirdim ama içimden gelmedi. Arkamda babam olmadığı için kendimi korumak bana düşmüştü. Demek ki neler neler gördü ve geçirdi. Diyeceksin ki insanın başına bir şey gelecekse gelir zaten. Hakli olabilirsin ama insan evlat sahibi olunca daha iyi anlıyor. Sadece üzüldüğüm nokta beni yalan söylemeye itmeseydi mesela, kendi götürseydi. Veya git ama şu saatte gel deseydi falan filan. Aynı çatı altında yaşamak ve onu seven bir ailesinin olmasını bilmek çok güzel. Onlar seni seviyor sen de kıymetini bil.

Ya biliyor Musun ailen haklı biraz Zaman öyle kötü ki Ben üni okurken gece 2 kere kadar dışarda olurduk Öğrenci sehirindeydim Sevgilim de vardı Derslerim de iyiydi Hayatimın en güzel zamanlarını öğrencilikte yasadım Ama ilişki kısmına gelince okul bitip işe girmeden ciddi düşünmemek gerek gercekten Üni de 4 yıl sevgili olup Okul biter bitmez aileme keçi gibi nişanlanacağım dediğimi bilirim Sonra ne mi oldu İşe girdim ve o asık olduğumu sandığım adam diğer iş arkadaşlarım içinde bana çok sümsük geldi ve onu ağlaya ağlaya birakip nişani attım Suanda zaman çok kötü 39 yaşındayım ve daha karnımdaki bebeği bu iprenx dünyada nasıl koruyacağım psikolojindeyim. Kendime bile zor sahip çıkıyorum sokakta Arabama binince ilk işim kapımı kilitlemek Evde yalnızken kapıyı sürekli kilitlıyorım Önümden arkamdan bir adam yaklaşsa tedirgin oluyorum Bebeklere tecavuz ediliyor Saçmasapan seyler oluyor ülkemizde Ailenin endişesi normal geldi bana

Ne yaptın gittin mi sinemaya merak ettim 8993 8993

Kıyamam canım benim Allah eşinden güldürsün yüzünü. hanmadi Love

Herkese iyi haftasonları hanımlar Şu sıralar burada açtığım konulardan da belli olduğu üzere muzdarip olduğum mevzular yalnızlık ve kendine güvensizlik üstüne bir de karamsarlık. Kendim hakkında biraz bilgi vereyim - 22 yaşındayım - Mimarlık okuyorum - Ailemle yaşıyorum - 0 sevgili, flört ilerletememe durumu mevcut - Öğrencilikten kaynaklı parasızlık - İçe kapanıklık -Sosyal bir canlı olamama durumu gibi gibi... Elimdeki bu donelere ek olarak şunları söylemek istiyorum ; Ailem bir ilişki konusunda beni hep verdikleri telkinlerle engellediler. Mesela babam sürekli der ki okul bitmeden olmaz, kendi ayakların üzerinde dur önce, kafanı bununla meşgul etme her şeyin bir vakti var vs vs. Yani eğer ona karşı gelirsem kötü bir şeyler yaşanmaz ama içimde hep bir vicdan azabı oluşturdu. Sanki sevgilim olursa babama ihanet etmiş, okulum eğitimim için verdiği emekleri boşa çıkaracakmış gibi hissettirdi bana. O yüzden yapayalnızım. - Yine aynı şekilde mesela babama bir soru sordum, akşam dışarı çıkmama izin vermiyorsunuz ; ya benim ileride çalışacağım iş geç saatlere kadar sürmek zorunda kalırsa ne yapacağım işten mi çıkacağım dedim tepkiyle karışık. Verdiği cevap " evet başka bir iş bakarız " ... - Mesela beni çok sıktıklarından bahsettim. Dedim ki " arkadaşım Fransaya gitti ta nereye dil öğrenmeye. Siz beni çok sevdiğinizi iddia ettiğiniz için hep korumaya saklamaya çalışıyorsunuz onun babası onu daha mı az seviyor? " Bana verdiği cevap şöyle ki ; herkes imkanı dahilinde gönderir. Biz seni sevdiğimiz için koruyoruz, sen sevildiğinin bile farkında değilsin. Ben geceleri herkes bu çatının altında olmadan rahat uyku uyuyamam. " Kızlar aşırı şefkat, aşırı koruma zehirlenmesi geçiriyorum. Onun beni sevmesini istiyorum beni hep güzel kızım diye sever ama ben ölüyorum. Dışarıdaki hayatı bilmiyorum. Biriyle karşı karşıya gelince iki kelimeden öteye geçmiyor sohbetimiz. Sohbet yeteneğim yok. Sinema, tiyatro konser sergi vs gitmiyorum. Artık içimden gelmiyor. Çünkü sürekli aileme ben şurdayım burdayım demek istemiyorum. Ben artık çocuk değilim lütfen beni biraz rahat bırakın dediğimde sen bizim hep çocuğumuz olacaksın, ben seni her yaşında koruyacağım dedikçe içime öküz oturuyor. Allah başımdan eksik etmesin onları çok seviyorum ama ben çok bunaldım, kendime güvenim kalmadı. Yaşıtlarım sevgilileriyle sahilde bisiklet sürerken, adalara gidip piknik yaparken, sinema da sarılıp film izlerken, gittikleri tiyatrodan çıkıp kahve eşliğinde oyunu konuşurken bu yaşadığım hayat çok zoruma gidiyor. Kendimden nefret eder hale geldim. Eksik yarım biriymişim gibi kin doluyum kendime. Gelecekteki halimi kafamda şöyle tasvir ediyorum lanet olsun ki ; 45 yaşında, çökmüş, tv başında annesi babasıyla oturup haber izleyen ailesiyle yaşayan bir yalnız kadın... Ben ne yapmalıyım? Ailemi seviyorum ama onların bu fazla düşkünlüğü beni öldürüyor. askitotomsu Yiğit Aras_SMA

Bazen ben de öyle düşünüyorum acaba kendi asosyalliğim için bahane mi arıyorum diye. Ama yok sahiden bana olan davranışları beni içe dönüklüğe itti. Asosyal biri değilim sadece ailemin çitleri içinde sosyalleşebiliyorum.

Bence bu tür şeylere özenme. Eğer evlenmeyi düşünmüyorsan baban doğru söylüyor aklını meşgul etme. Bu sitede neler neler okuyoruz. Farzet akşam eve geldin annen ve baban yok. Telefon açıyorsun cevap yok. Bekliyorsun gece yarısını geçti hala yok. Ne hissedersin? Yani gittiğin yeri haber vermek kısıtlanmak değil sadece bilgi vermektir. Bu arada o kadar çok hesap vereceksin ki.. eşine, çocuğuna patronuna, iş sahibine , iş arkadaşına...

Tam çıkmaya hazırlanmak için duşa giricektim ki telefon geldi okulda arkadaşlarla proje dersi için buluşmam gerekti hanmadi :) Ama bir şey demeliyim ki senin ve diğer kızların dediğini yaptım. Önceden olsa izin almak için yol yapardım. İşte hava ne güzel dmi anne ben de biraz çıksam mı acaba ya hava alırım ne dersin gibisinden. Her ne kadar sinemaya gidemesem de annemden okula gitmek için izin almadım. Anne ben çıkıyorum bir şey lazım olursa ararsın dedim ve uzaklaştım eve dönünce de trip yemedim nereye gittin aç mısın diye sordu sadece :) Sanırım başarıcam bu işi sayenizde

Böyle güzel güzel açıklamanızdan anlamıyorlarsa bildiğini okuyacaksın. O sınırı yavaş yavaş geçeceksin. Akşam 20 de mi dönmen gerek 21 da dön. Nerede olduğunu haber ver, aradıkları zaman hemen açma. Başkalarına saygısızlık gibi gelebilir ama bazen insan kendi hayatı için savaşmalı. Herkese aynı fırsatlar verilmiyor. Ailen seni seviyorsa geç gelsen de severler merak etme. Böyle yaparak seni aslında daha zor bir durumda bırakıp hayatın gerçeklerine hazır bir hale getirmiyorlar. Kulaklarına yarı geçirgen şekilde duymayı öğretmelisin. Söyleneceklerdir, gülümseyip devam et.

Kusura bakmayın o halde. Yanlış anlamışım.

Bence sen de biraz bu durumu kabullenmiş ve hayatını bu şekilde yönlendirmişsin. Biraz kendini geliştir. Biraz girişken ol. Yapacağın şeyler yanlış şeyler olmayacak sonuçta. Asıl onların yaptığı şey yanlış ve zamanla kabullenmelerini sağla. Yoksa hep peşinde dolanacaklar ve sen bunun için hep onları suçlayacaksın.

Kızlar size az önce annemle aramda geçen diyalogu aktarayım : Ben : Ben artık biraz sosyal çevre edinmek istiyorum. Tiyatroya sinemaya falan gitmek istiyorum. Ev okul ev okul bunaldım artık. Annem : Baban ne yapsın? Gençliği boyunca çalışmış. Gezmek onun da hakkıydı ama çalıştı size baktı. Sen de şimdi ev okul diye şikayet ediyorsun. Ben : Ne yapmalıyım babam öyle yaptı evet ama şu an yapabileceğim ne var? Kendi hayatım da öyle olmak zorunda mı? Annem : Nankörlük etmeyin. Okulunuzu bitirip babanıza destek olun. Evet ne harika değil mi kızlar? Ben zaten çalışıp babama destek olmayı düşüniyorum. Ama annemin benden beklentisi tamamen hayatımı onlara ipotek etmem. Böyle şey olur mu Astoria sence yine izin almış gibi bir durum mu bu 8993

İyi ki gelmişsin :) Yorum yazan tüm hanımlara da teşekkür ediyorum. Ama özellikle son paragrafta da demişsin ya ; kimse üzülmesin kırılmasın diye uğraştıkça ben yıpranıyorum. Mutsuzum Hanmadi. Ne istediğim, hayal ettiğim hayat buydu ne de yaşamak istediğim ülke il ilçe buydu. Kendimi okul bitince her şey yoluna girecek diye avutuyorum. Belki elim para tutmaya başlayınca bana saygı duyarlar bilemiyorum.

Ya bilmiyorum, psikanalitikçi değilim ben belki onlar daha farklı yaklaşırlardı. :) Ama daha basit ele almak lazım bence, çok detayına girmeye gerek yok. Niye intikam alsınlar ki senden, sen onların çocuklarısın. Bilinçdışına kodlanmış değil bu, öyle görmüşler yani onu da uyguluyorlar. İlla bir kavramla adlandırmak istiyorsan sosyal öğrenme. Onlar da analarından babalarından gördüklerini yapıyorlar, belki haberlerden de etkileniyorlar bilemem. Ama sen onlara düşünce empoze etmeye çalışıyorsun, yapman gereken bu değil, böyle kısır döngüye girersin. Ben direkt Ankara yazmak yerine babaanneme "Ya babaanne ben gitmek istiyorum yaa, ben de hayatımı yaşamak istiyorum yaa" deseydim şu an hala İstanbul'daydım. Anlatabildim mi yani düşünce empoze etmeye çalışma, düşüncelerini değiştiremezsin. Sen bunu yaparken alttan alta hala izin alma çabasındasın. "Düşüncelerini değiştirsinler ki bana izin verebilsinler" Hayır onlar sana izin vermeyecekler, sen kendi bireyselliğini kendin yaratacaksın. Eve ne zaman gelmen gerektiğini sen bileceksin, onlar da bildiğini görüp sana karışmayacaklar. İlk kez 9'da geldiğinde kızarlar, ikincisinde kızarlar sonra alışırlar. Geç geleceğini haber vermen yeterli, izin alma artık, çocuk değilsin.

Merhaba arkadaşım Ben de 21 yaşındayım ve 18 yaşıma kadar özgüvensiz ve yalnız geçirdim. Tamam 18 in altı küçük ama dövüş sporlarına ilgim vardı sırf cinsiyetim kız diye yollamıyolardı ama erkek kardeşimi yolluyorlardı. Gitar çalmak istedim ama derslerim aksarmış. Bizim ordaki avmye sanatçı gelmiş neden arkadaş grubunun içinde erkek varmış. Bu şekilde gidiyordu. Bana şehrimize yakın üni yazıcaksın diyolardı tepki olarak çalışmadım tutmasın diye benim puanım Tekirdağ ı tuttu tabi istanbuldaki öğretmenliği yazmamı istediler. Tekirdağdaki mühendisliği zar, zor tercih ettim. Şu an taekwondoya gidiyorum ve gitar çalıyorum. Açık açık rest çekip tepkimi koyduğumda annemin sevgisinden hiçbirşey eksilmedi ve keşke önceden yollasaydım sana çok yaradı diyo. Sevgilimi biliyor. Yani herşey sende bitiyor

Son cümleleri naparsam yapayım kuracaklarına eminim. Sürekli bir vicdan azabı içinde olmamı istiyorlar. E

Bazi aileler disariya cikmasina izin vermiyor iyisin yani 8993

Her ailedekinden daha fazla bir korumacılık ya da baskı göremedim.

Bende ailende fazla bir korumacılık göremedim normal standartlarda bir aile... Bu devirde olması gereken de bu sen fazla abartıyorsun.. Kendi asosyalliğin için suçlu arama E

Bende ailende fazla bir korumacılık göremedim normal standartlarda bir aile... Bu devirde olması gereken de bu sen fazla abartıyorsun.. Kendi asosyalliğin için suçlu arama 8993

Olmaz zaten, kabul ettiremezsin. Ben sana bile kolay kolay bir düşünce empoze edemem. Kaldı ki anne babaya... Yani çok zor. Onlar da çünkü kendi düşüncelerinin en doğrusu olduğunu düşünüyorlar. Ama hayatta her zaman annen baban yanında olmayacak, maalesef ki. Şimdiden alışman gerekiyor; para yönetimini yapmayı bilmen gerekiyor; hangi saatte gelmen gerektiğini, kendini frenlemen gereken noktayı "senin" bilmen gerekiyor. Anne baban senin adına karar vermemeli artık, o yaşı geçtin.

Cümlelerden anladığım kadarıyla psikolojiyle ilgileniyorsunuz bol bol okuyun bu tür kitapları ve aynı şekilde kişisel gelişim kitaplarını da Kendinizi bulmanıza faydası olacaktır

Feslegen Kokulu Nane Durmak, yıkılmaktan önceki son adımdır. Anneler

Emrivaki yapacaksın. Şöyle böyle olsa ne yaparsınız dersen tabi öyle cevaplar verirler. Gerçekten işin geç saatte çıkmayı gerektirse oturup sana başka iş bakacaklarını zannetmiyorum. Ben üniversiteyi bile isteye başka bir şehri yazdım, İstanbul'daki okulları hiç tercih etmedim. Ankara geldi, bizde de annem babam çok rahattır ama babaannem çok dominanttır. Yani daha direkt bir şekilde bize karışabilir. "Astoria ne işin var senin Ankara'da, İstanbul'da okul mu yoktu?" dedi. Tutmadı babaanne, Ankara'ya gidiyorum ben dedim. Gidiş o gidiş, önce yurtta kaldım, sonra ayrı eve çıktım. Mezun oldum, işimi burada buldum, nişanlımı burada buldum. Kardeşim o dönemler küçüktü, o İstanbul'da okur diyorlardı. Kardeşim de Ankara'da hukuk kazandı; benim yanımda şu an. Yani kendi bildiğini okuyacaksın. İzin alır gibi sormayacaksın onlara. Tabi görüşlerini alırsın ama hayatına bu kadar dahil olmamalılar; artık kendi başına kararlarını verebilmelisin. Anneler babalar her daim korumacı davranırlar ama nereye kadar başında olabilecekler ki? Sudan çıkmış balığa dönersin.

22 yasimda annemden izin alirdim disari cikmak icin. babam olmadigi icin annem asiri baskiciydi. sonra is buldum ozel sektörde 10da cikiyodum aksam. oyle oyle alisti ama hala evliligimde bile baski kurma cabasinda. valla degismiyolar.

Muhafazakar sayılabilecek bir ailede büyüdüm. (aksam 10dan sonra gelinmemeliydi mesela) o yüzden sizi cok iyi anlıyorum. 28 yasındayım hala onlarla yasıyorum su an ama yapacağım seylerin hiçbirinden kalmadım. Tiyatroya, sinemaya, sergiye onları da götürdüm. Görün bakın böyle bir dünya var ve sosyalleşmek gerekli birsey, bunu görmelerini sagladım az cok. gece dısarı cıkmak istediğim de annemi de götürdüm. Gece 3te beraber döndük eve. Nedir ne değildir görsün istedim. Baska bir ülkeye gittim, kısa bir süre calıstım hatta. Bunlar bizim aile için mucize seyler ama oluyor yani umutsuz olmayın. Birsey söylediklerinde cevap vermedim, tartısmadım ama bildiğimi yapmaktan da geri kalmadım. Türk aileleri üc asagı bes yukarı aynı bence. Hala cok sahipleniyorlar, yanlıs ama değişmez.

Sana değer verdikleri için böyleler. Onlara bu yaptıkları yanlış doğruymuş gibi geliyor. Onları aydınlatması gereken kişi sensin. Konuş. Ufak ufak söyle. konuşmayı özgürlüğe bağla, tecrübeye bağla. Alıp karşına doğrudan söylemesen bile aşıla işte sen bilirsin bu tür şeyleri :)

Her aile gibi bence. Şehir dışında okuduğum halde aileme haber verirdim. Annem hep başına birşey gelse nerede arayacağımızı bilelim derdi. Erkek arkadaşım da oldu. Onunla dolaştım da. Hatta okul bitince evlendim. Yani biraz siz kendinizi baskılıyorsunuz bence. Size gidemezsin demiyorlar anladığım kadarıyla nerede olduğunu söyle diyorlar

dışarıdaki hayatı bilmiyorum demişsin ya! bilmemen emin ol daha güzellll... ilerde meslek sahibi olunca biraz daha rahatlar ailen... babanıda çocuğun olunca anlarsın elbet...

Yok ben sizin yorumunuzu okumadım. Ama tabi dediğiniz gibi, bireyci bir kültürden gelmiyoruz kolektivistiz. Bunun da etkisi var elbette ama artık yavaş yavaş da bireyselliğe doğru ilerleyen bir toplum da olduk. Eskisi gibi değiliz.

Bu yaşlarda çoğu kişi aynı şeyi yaşıyor. Kimisi mücadele edip kendini kabul ettiriyor, kimisi durumu kabullenip devam ediyor. Benim 28 yaşında hava kararmadan önce evine koştur koştur giden arkadaşım var. Bu duruma gelmek istemiyorsan şimdiden harekete geçmen lazım. "Aileler değişmiyor" diye bir şey de yok. Değişmese benim annem değişmezdi. Eline fırsat geçse kardeşimi de beni de saksıya ekip sulayacak kadar korumacı biri kendisi. Babam çok daha rahattır. Babamın anneme "ehh bu böyle olmaz abartma" demesiyle başka bir şehirde okudum. Ama eve her geldiğimde seninle aynı sorunları yaşıyordum. Bunun çözümü 1. İzin istememek 2. Tavırlara aldırış etmemek İzin isteyince doğal olarak onay makamı yerine geçiyorlar ve koruma sorumluluğuyla "hayır" diyorlar. İzin isteme, bilgilendir. Diyelim hep 8'de geliyorsun, "bugün arkadaşımın doğum günü var 9-9.30 gibi gelirim merak etmeyin" dersin. İtiraz edip surat asarlarsa da aldırış etme. 1-2 tartışıp küserler ama zamanla alışırlar. Ailene karşı sakinlikle hakkını savunamazsan herkese karşı savunmasız olduğunu düşünmeye devam ederler. Önce onlara karşı dik dur ki çocuk olmadığını kabullenebilsinler.

benimde ailem öyleydi benim makyaj yapmama bile kuzardi babam kardesim butun kurallari deldi gecti.

Oyyy okudun mu nasıl hoşuma gitti iyi geldi bunu okumak şuan :)

Orada belirttim zaten. Yalan söylerek yaptım bir çok istegimi. Konu sahibinin benim kadar baskilandigini düşünmüyorum. Benim yaşadığım baskısı anlatsam roman olur. Ona rağmen hayattan zevk almaya baktım. Çok şükür o kadar baskıya saçma sapan şeyler yapmadım. Babama bazı yönlerden hak versem de bazen de çok kızdım. Ama gerçek şu ki hayatta bizi karşılıksız düşünebilecek tek erkek babalarımız. Feslegen Kokulu Nane Durmak, yıkılmaktan önceki son adımdır. Anneler

Ne kast ettiniz burada anlamadım.

Her konuda böyleler. Ya istediklerini yapıcam ya da hep bir şeyler dikte edicekler. Sanki ben dedim beni doğurun bana bakın diye. İstiyorlar ki onlar yaşayamamış ben de yaşamayım. hanmadi Love

Öncelikle onlar sizin aileniz surdayim şuraya gidiyorum sununlayim vs demek çok normal hayatınızda başkası olunca da ona soyliceksinjz evlenince esinize soyliceksinjz bunda rahatsız olmanız gerektirecek bir durum yok. Eğer kucuklugunuzden beri kendi sorumlulugunuzu almadıysanız üniv. Gidince ailenizden bi anda kendi sorumlulugunuzu size vermesini bekleyemezsinjz. Kendinize part time bi iş bulun aktivitelere de katın kurslara da katılın arkadaşlarınızla da gezin tabiki. ailenize kanitlamaniz gereken şey kendi sorumlulugunuzu alabildiğiniz olmalı bu olduktan sonra zaten rahatlarsınız ama ne olursa olsun nerde olduğunuzu kimle olduğunuzu her zaman haber verin en azından Allah korusun başınıza bişey gelse sizi nerde aricaklarinj bilmeliler ve inanın anne babalar bu kadarını hak ediyo

Yani onlara göre iyiym evet ama benden daha iyi olanlar da var C

22 yaşına gireceğim benimde ailem seninki gibi. Ona rağmen yurtdışına çıktım. Bu gece daha 1 saat önce eve geldim. Bunu biraz da ben başardım. Sosyal aktivitelere katıldım, sayısız kursa gittim, çalıştım. Şuan da özel ders veriyorum çalışan öğrencilerim olduğu için akşam 9 dan sonrada ders veriyorum bu yüzden eve geç saatte geliyorum. Ekstra kursa gidiyorum. Sürekli kendimi geliştireceğim şeyler katıyorum üstüne. Dinlemediğin zaman, hayatın için bir şeyler inşa ettiğin zaman artık karışmayı bırakıp sadece neredesin dikkatli ol kısmına geçiliyor. Bunu inşa etmek kolay olmadı, sürdürmesi de kolay değil ama başarabilirsin. Benden sana tavsiye, akşam kursuna git. Dil olabilir ya da başka bir şey. Akşam kursla eve geç gelmeyi alıştırdığın zaman sonra kurs çıkışı arkadaşlarla oturma vs derken 11 e kadar uzatırsın girişi. Sonrası arap söküğü gibi gelir zaten.

Hanmadi hoşgeldin :) Senin için çok sevindim. Fakat düşünsene ailem okul için bile yollamadı şehir dışına beni. Çalışmak için gitmeye nasıl ikna ederim bilmiyorum. Hiç onlardan ayrı kalmama izin vermediler. Sanıyorlar ki tüm dünya dışaroda beni bekliyor kötülük yapmak için. En kötü senaryoları düşünüyorlar hep. En acısı da evlenene kadar bize emanetsin evlendikten sonra kocana mantığı. Dediğin gibi etrafımda özgür kadınlar var. Hem ailesinden kopuk değiller hem de özgürlükleri sayesinde ışıl ışıl parlıyorlar. Benim ise enerjim bitik. Geleceğim çok karanlık geliyor gözüme. Tek başıma başka bir ilçede dahi yaşamamışken benim en büyük hayalim ise yurtdışında yaşamak. Ne haddimeyse

Aslında bu dönem saat 9 da biten bir ispanyolca dersi almayı düşünüyordum okulda. Fakat ders programım uymadığı için alamamıştım. Önümüzdeki dönem bunu alıcam inşallah. Bence eve geç dönmek için geçerli bir sebep :) hanmadi Love

Bugün kimseye sormadan sinemaya gideceğim. Merak ederlerse mesaj atarım

Haline şükret bence

İçimdeki genç kızı öldürdüler. Artık mesela saat 9 a kadar dılarıda kalsam bile o kadar saat ne yapacağım dışarıda diyip tıpış tıpış eve dönüyorum. İtaatkar yapım onlara güç veriyor. Incredible incredible Guru Anneler

Boşver. Vicdan azabı da duyma. Sen sinemaya gittin, ne var bunda? Milyonlarca insan film izliyor dünyada. Utanılacak bir şey yok. Aileni dolandırdın, eviniz arabanız gitti gibi bir durum yok vicdan azabı çekecek 8993

Resmen okurken hayatım film şeridi gibi gözümün önünden geçti. Aynı sıkıntıları yaşadım. Ama hayatta verdiğim en doğru karar ünv yi farklı şehirde okumak oldu. Asıl o zaman ailemin korumacılık adı altında beni nasıl kendilerine bağımlı yetiştirdiklerini gordumm. Bı mağazaya girip yanımda annem yok diye çok ihtiyacım olan bı montu alamadigimda durumun vehametini farkettim. Ama Allah'tan dört sene ünv de üç yıl da iş hayatında farklı şehirde yaşadım. Ve hayatımı yeniden inşa etmeye calsitim.. insan asosyallesiyor öyle bı durumda ama bunu gormuoyrlar. Kızı eve kapatarak kötülüklerden koruyamazsin. Bı hikaye vardır ya kral kızını ölümden korumak için kız kulesine kapatmış ama ona gönderilen üzümün içinden yılan çıkıp kızi oldurmus. Bu kadar sikarsan kızı yalnız kaldığı ilk fırsatta geri dönüşü olmayan hatalar yapabilir. Çünkü yalnız başına nasıl yaşayacağı ogretilmemis hep saklanmış. 7 sene sonra ailemin yanına döndüm başlarda gene lisedeymisim gibi herşeyi yasaklamaya çalıştılar ki ben 26 yaşımdayım düşün artık. Ama yavaş yavaş alistirdim. Dışarı çıktığımda önce akşam 7 de geliyorsam yavaş yavaş uzattım bu süreyi. Sende bazı şeyleri alıştıra alıştıra yaptırmalısınız ailene. Yoksa bütün karakterini asimile edip yapayalnız kalmana sebep olurlar

İşe başlayınca azalır, azalmasa da karıştırtma o zamanlar. Bu korumak değil ki. Yapmak istediğini ölçüsünce yapman lazım. Lise çocukları bile senden daha özgür artık. Ha onlarınki da abartı ama senin durumunda olsam özgürlüğümü ilan ederdim ki ettim de. Başlarda huzursuzluk oluyor ama sonra sonra bakıyorlar ki sen yoldan çıkmadın, her şeyin düzenli, derslerin aksamıyor sesleri çıkmıyor o zaman. Her dediklerini yaparsan daha çok isterler, kurallara uydukça kurallar artar emin ol.

Öyle yapma. Sinemaya git, film başlamadan anne ben bilmem nerdeki sinemadayım merak etmeyin yaz. Böylelikle onların merak edip senin peşine düşmelerini engellersin. Sen haber verdiğin halde merak ettik falan derlerse söyledim nerede olduğumu neden merak ettiniz ki deyip odana geçer kulaklarını kapatırsın. Bol bol konuşacaklar çünkü. Bir kaç örnek, biz kimiz ki zaten izin alınsın. Bu saatte ne filmi acaba. Kimle gittiğin belli değil. Eve bu saatte mi gelinir. Baban çalışsın dursun sen sinemalarda gez vs 8993

Evet öyle. Yine kendi düşünceni empoze etmeye çalışmış ve tartışmaya girmişsin. Gereksiz bir çaba bana kalırsa.

Şu an için benim de bu bir hayal gece 2 de dönmek falan vay be :) Kötü bir şey yapmıyorum. Sadece biraz keşfetmek istiiyorum ama hep korkuyorlar. Altından bir kafesteyim adeta.

Bak dışarıdan bakan bir göz olarak mutsuzluktan kurtulup mutlu bir yola girmen için naçizane fikirlerim şöyle; ailenle istediğin hayatı ve yapacaklarını tartışma. Hiiç konusunu açma. Belli ki anlamayacaklar. Huylarına git, huzursuzluk çıkmasın. Söylediklerini kulak ardı et mümkün oldukça. Çok zor ve içindeyken gerçekten onların söylediklerine inanmaya başlıyor bi tarafın belki ama öyle değil bak. Burada hepimiz ailenden farklı düşünüyorsak sen yanlış değilsin. Ben de yaşadığım yerden mutsuzum inan hangimiz bu ülkeden memnunuz bilmiyorum bile. Yalnız değilsin bu konuda da. Sen yapacağını yap. Yapmayayım da kimse üzülmesin diyerek kendini tüketiyorsun, farkındasın. Hani onları hayatından kesip atma ve güvende olduğunu onlara hissettir ama bildiğini oku. Ama senin en büyük sorunun kendinde yeterince güç bulamaman çünkü yapamayacağına ikna edilmişsin. Ailenin fikrini unutursak, part time bir işte çalışıp harçlık çıkarmak istemez misin? Jonathan Livingston'un Martı kitabını öneriyorum sana :) Kendi sınırlarını aşmak için içindeki isteği durduramayan ve ondan beklenenin fazlasını içindeki güçte bulan bir martıyı anlatan ince bir kitap. Ve görmeyi okumayı en çok özlediğim üyelerden birisin ♥

ee desinler yani. onların fikri o. isteyen istediğini elde eder yapar bahaneye gerek yok. 8993

Diyorlar ki benim düştüğüm hatalara seb düşme diye böyle yapıyorum. Çok saçma tecrübe böyle oluşmaz ki. C

Yaaaa o kadar güzel yazmışsın ki. Ve son cümleni okuyunca içim sevgi doldu. Ben de senin fikirlerini okumayı özledim :) Kitabı da bugün okuycam inşallah. Hayallerimi kimseye anlatmayacağım evet. Buna kesin karar verdim. Moral bozmaktan yapamazsın saçmalama demekten başka bir şey duyamadım insanlardan. İçimde yeşerticem.

Ben baskı göremedim NedirYani Kalbindeki Endişeleri

Hayatın tadını alamıyorum. Tecrübem yok. P

Benim annem de hayatıma her saniye müdahale etmeyi seven bir kadın. Sırf bana ulaşamayınca aramasin diye 8 yıldır hiçbir arkadaşımın adını bile soylemiyorum :) Bir yere mi cikiyorum? Arkadaşla çıkıyorum Bu kadar basit Türkiye'de aileler resmen asalak gibi çocuk yetiştiriyorlar. Sıfır deneyim kazanma, sıfır kendi başına idare etme becerisi. İstiyorlar ki her sorunda ağlayıp onlardan yardım isteyelim. Bu yüzden kendi başına hastaneye gidemeyen, kendi kararlarını veremeyen, hep başkalarına yük olan, ilişkilerine bağımlı, itaatkar, büyüyememiş yetişkinler yetiştiriyorlar. Sadece sağına soluna bakman, ya da KKya bakman bile bu fikri destekler. Bir sürü koca var, annesinin ağzına bakan. Bir sürü kadın var sevgilisinden emir alan. Mutsuz da olsa o evi terk edecek cesareti olmayan... Böyle biri olmak istemiyorsan mücadele etmen gerekir. Türkiye'de çoğu kadın maalesef özgürlüğünü savaşa savaşa alır. Ben de öyle yaptım - ki çok özgür değilim maalesef. Yine de pek çok kadından daha şanslı durumdayım. Mesela tatile gitmeme, hele tek başıma tatile gitmeme izin vermiyorlardı. Ben de izin almiyordum. Surat asmalar, kavgalar... Bir süre sonra 'ne halin varsa gör' moduna geliyorlar. Ya da ilk yurtdışına cikisimda. Neredeyse bir ay sürecek bir tura yazildim. Taksit taksit öderken belki 4. Belki 5. Taksitte aileme söyledim. O saatten sonra ne diyebilirler ki? Sonraki cikisimda da beni bedavaya gönderecek bir kuruluş buldum ve herşey hazır olup vize alma zamanı söyledim. Onların hayalindeki çocuk değilim belki ama kendi hayalimdeki hayata yakın yasiyorum. Bu da beni mutlu ediyor Çocuk doğurmak büyük bir piyango. Sen ne kadar harika yetistirirsen yetiştir o arkadaşlarından etkilenip otçu hapci olabilir, serserinin təkindən etkilenip evden kaçabilir, şarkıcı olacam ben diye saçma sapan hayatlar içine girebilir, sinirli gergin bir insan olup bir ömür aynı evde dünyayı dar edebilir, girişimci olup iş kuracağım diye seni defalarca dolandirabilir... Binlerce ihtimal var çocuğunun olacağı. Bunlarin yanında özgür bir hayat yaşamak istemek çok da kötü görünmüyor. Bu risklere hazır olmayan, proje çocuk yetiştirmek isteyen de hiç hamile bile kalmasın bence :) doğuran da ne çıkarsa çıksın onu doğurduğu için mutlu olsun.

Kesinlikle katılıyorum NedirYani Kalbindeki Endişeleri

Astoria babama bazen diyorum ki lütfen biraz rahat bırakın gençliğim gidiyor gençliğimi yaşayayım biraz. Bana bazen şunu söylüyor ben de gençliğimi yaşayamadım sırf siz iyi yerlere gelin diye çalıştım durdum. Sence bu psikolojik olarak alt bilincinde benden intikam olmak olarak okunabilir mi? Mesela annemin de babası çok dışarı yollamazmış eski köy zamanları işte. Aman laf olur vs. Bu durumlar bilinçaltlarına kodlanmış mıdır acaba. Be benim üzerime mi boşaltıyorlar dışavurum olarak? bayan

Özgüveninizin bu kadar kolay zedelenmesi normal mi peki? Ailenize benzerdi ailem, sehir dışında okudum ama gezdigim yerlerden hep haberleri olurdu bundan da rahatsız olmazdım. Şimdi evlendim eşimle de gün içinde gittiğimiz yerleden birbirimizi haberdar ederiz. Beraber yaşadığımız insanlara karşı sorumluluklarımız var neticede anne, baba yada eş kişiler değişsede kafamıza göre haber vermeden hareket etmek doğru değil bana göre. Sizin nezdinizde söylemiyorum ama ailelerin baskılarından şikayet edip neden özgür olamıyoruz deyip sevgililerin haberi olmadan tuvalete gidemeyenen hemcinsleri gördü bu gözler. Ki sizin aileniz haberdar olmak istiyormuş, kimseye haber vermeden yaşamak istiyorsanız mesleğinizi elinize alır ayrı eve çıkarsınız. Yoksa es anne baba herkese karşı sorumluluklarımız olacak.

Kontrol altındaymış gibi düşünme. Özgüven in bu nedenden kırılmamalı. Kendi alanını oluşturmak senin elinde.

Her aile çocuğunu kendine benzetmeye çalışır, ailen bu açıdan bakınca gayet normal tepkiler veriyor. Sen de kendine göre normal tepkiler veriyorsun, yaşın itibariyle enerjik ve meraklısın, dışarıyı, bilmediğini merak ediyorsun. Ama aileni değiştiremezsin, hayatımızdaki bazı şeyleri olduğu gibi kabul etmeliyiz, çünkü şikayet de etsek dövünsek de değişmeyecek. Özgürlük insanın yarattığı bir kavram, ona yüklediğimiz anlam kadar var ve sadece kafamızda. Özgür olmaya karar verdiğin an karşında kimse duramayacak, şu anda ailen seni engelleyebiliyor çünkü anladığım kadarıyla tam olarak yeterince kararlı değilsin. Sana Maksim Gorki'nin Yılan ve Şahin adlı kısa metnini okumanı öneriyorum, senin için çok şey ifade edeceğini tahmin ediyorum. hanmadi Love

Kız arkadaşıma bakıyorum babası sevgilisini az çok biliyor dün akşam sevgilisiyle sahile bisiklet sürmeye gittiler akşam 11 gibi döndü eve. Çok şaşırdım dedim ki baban kızmadı mı? O da dedi ki yok artık beni eskisi kadar sıkmıyorlar. Sorun bence bende.

Sonrasında araları açıldı mı peki? 8993

Ahahaha bana da aynı cümleyi söylediler inan bana aile dediğin şey sadece kara delik Feslegen Kokulu Nane Durmak, yıkılmaktan önceki son adımdır. Anneler

Hoşbuldum canım Ailenin arkadaşları var mı, ya da aile büyükleriniz, seni anlayabilecek biri. Artık yetişkin olduğunu ve kararlarını kendin verebileceğini anlatabilirler belki. Olmazsa da yapacak bir şey yok. Benim de hayalim seninkiyle aynı bu arada. Böyle bir hayalin varken, ailen böyle yapıyor diye vazgeçecek değilsin. Üstte konuşmanızı yazmışsın. Annene gidip "ben de artık dışarı çıkmak istiyorum" demeyeceksin ki, çıkıp gideceksin ve onlara da sakince haber verip ben iyiyim merak etmeyin diyecek olayı büyümeden kapatacaksın. Sonra konuşup dursunlar. Sen mutlu olduğun yerde ol da. Yani o konuşmada da bir izin alma durumu söz konusu olmuş bence. Çalışıp gitmek istesen ellerini kollarını bağlayacak değiller. Belki huzursuzluk çıkar belki gönül koyarlar ama sen istediğin hayata ulaşıp mutlu olduğunda onlar da mutlu olacaklar senin için. O üzülmesin, o karşı çıkmasın, onunla kavga etmeyelim diyerek yaşanmaz ki.. Üstelik daha hayatın başındayız. Kesinlikle karamsar olma, okulun bile bitmemiş senin henüz. Ben 1 sene önce mezun oldum..

Ama böyle böyle alışsınlar hadi saçma bir talebin olur engellesinler. Senin üzerinde otorite kurmaya çalışıyorlar çok belli. Evlenince eşinle sorun yaşarsın sen de. bayan

Haber vermeyi özgürlük kısıtlaması olarak düşünmeyin onları da anlayın kendi canlarindan bir parcasiniz korkuyorlar doğal olarak. Haber vererek yavaş yavaş bunları atlatırsınız bence. Nerde olduğunuzu bilmeleri sizin alacağınız keyfi değiştirmez. Zaten özgürlük kimse naptigimi bilmesin düşüncesi değildir. Birazcık çabayla isteklerinizde diretme ile alışırlar diye düşünüyorum.

Yiiaaaaa Benim de en sevdiğim kitap sanırım çünkü hayatımla ilgili aradığım gücün nerede olduğunu göstermişti bana. Hiç başkalarını dinlemeye gerek yok :) Beğenmene çok sevindim

Bende aynı duruma maruz kalmıştım. Senın yaslarında özellikle karakterinde asilik veya özgürlüğüne aşırı düşkün birisi bu konuda sıkıntı yaşıyor. Ama malesef bu yaştan sonraki insanları değiştirmek de pek mümkün olmuyor. Ama yine de konusarak çözmeye çalışmak en güzeli

Evet nerede olduğumu bilmek istiyorlar. Ama bu da sürekli kontrol altında yönetildiğimi hissettiriryor özgüvenimi kırıyor. 8993

sizde itaat etmeyi bırakın. aileniz olabilir ama sizin de kendi özel hayatınız olmalı. yavaş yavaş alıştırmaya başlayın. boyun eğdikçe böyle sürüp gider bu durumç keşke başka yerde üni okusaydınız. en güzel zamanlarınız boşa gidiyor.

Aileniz kötü niyetli değil okuduklarımdan anladığım kadarıyla sadece fazla evhamlılar. Evet dünya şu an çok kötü durumda her ebeveyn çocuğu için fazlasıyla endişeli ve haklı da ama sanırım anne babanızın kabullenemediği nokta sizin bir birey olmanız. Türkiye'deki ailelerin çok büyük bir çoğunluğu bu şekilde, çocuklar ailelerine bağlı değil bağımlı haldeler. Dolayısıyla özgüveni düşük, kendi hayatını eline alamamış bireyler yetişiyor. Dışarı çıkmak istemeniz çok normal benim ailem benim gece geç gelmeme karışmaz ama nerede olduğumu kiminle olduğumu hep bilirler. Size önerim sinmeyin, sizi sindirmelerine müsade etmeyin. Kavga edin, kalp kırın demiyorum ama yavaş yavaş alıştırın ben yarın 9da geliyorum deyin mesela bir kızar iki kızar üçüncüde alışırlar. Karşı komşumuzun 2 kızı var araları 1 yaş aile çok baskıcı ve kızların çok kısıtlı hayatları olmasını istiyor. Büyüğü eve 2 adım mesafede iş yerinde çalışıyor, evlenmek isteyen oldu devlet memuru ya başka şehire atanırsa ailemden ayrı kalamam diye istemedi sadece 2 kız arkadaşı olan sosyallik 0 iken küçüğü yüksek lisans yaptı kendine para biriktirip araba aldı kalabalık bir sosyal çevresi mevcut bakın aile aynı aile ama karakter farklı. Aileniz nerde kiminle olduğunuzu bilsinler yanlış bir şey yapmıyorsunuz sonuçta ama bunun sınırını, saatini siz belirlemelisiniz. Sosyal klüplere, kurslara yazılabilirsiniz öncelikle kalabalık bir çevre edinmenizi öneririm

Bana çok pasif ve özgüvensiz geldin. Hiç bir aile kapıları açıp hadi kızım artık özgürsün, gönlünce takıl demez. İstediklerini sen savaşarak alacaksın. Bu illaki kavga gürültü ile olacak diye bir kaide yok. Yavaş yavaş hissettirmeden onları yola getirebilirsin. Önce 7'de eve gelmeye başla sonra 8 yap 9 yap o saatleri. Ya da part-time bir iş bul, oradan arkadaşlarınla çeşitli programlar yap. Onların dahil olduğu hayatın dışı da farklı bir hayatın daha olsun. Bunu bilsinler. Ailenin güvenip sevdiği belli arkadaşların olsun, onlarla beraber olduğunda daha farklı davranırlar. Sen kendini koruyabileceğin ve mukayyet olabileceğine dair güveni karşıya veremedikten sonra kimseden sana özgürlük sağlamasını beklemeye hakkın yok. Ben dahi buradan bakınca senden o enerjiyi alamadım. Ve unutma gözü açık olmayanlar için dışarısı gerçekten bir cadı kazanı. 8993

Beni şehir dışına bile yollamadılar. Gerekirse yeniden girersin sınava gibi bir cümle dahi duydum. Şu an nefret ettiğim bir okulda okuyorum. 8993

Bu yaptığım son hataydı. Artık dediğiniz gibi davranıcam.

Ben de seninle benzer durumdayım. cilek. yagmuru

Önerirsin de okumaz mıyım :) Çok güzel ve ilham verici bir kitaptı pdf olarak buldum okudum :) Sanırım ana fikir alıntıladığım bölümde mevcut birazcık. Oturdu kafama bir şeyler :)

Sınırları aştığımda evde huzursuluk çıkarıyormuşum. Bundan dolayı da azar işitiyorum

Aynı evde yaşıyorsak özel hayat diye bir şey olamazmış... . push ; Lacrymose Guru Anneler