İçimi kemiren bir duygu var... Sebebini bilmediğim bir yalnızlık duygusu, sebebini bilmediğim bir huzursuzluk... Önceden sadece geceleri ağlardım, artık gündüzde ağlıyorum. Eskiden sadece kendime kızardım, şimdi herşeye kızıyorum. Farkında olmasamda büyüyorum. Uzaklara olan özlemimde benimle birlikte. Bir "uzak" sevdasıdır tutturmuşum. Neden, niçin, niye? diye sormadan.. Hayata devam ediyorum. Hiç bir tat, hiçbir lezzet almadan... Etrafıma bakıyorum, zaman çok çabuk geçmiş. Dünün çocukları artık bugünün gençleri. Eskiye oranla daha çok insan tanıyorum, ama eskiye oranla daha yalnızım. Demek ki diyorum önemli olan çok değilmiş, önemli olan "ASIL OLAN" mış... Yoldayım henüz, eve gidiyorum. Kafamı kaldırıp şehre daldığımda bir kalabalık görüyorum. Her zamanki İSTANBUL... Bu kalabalık arasında ben yalnızım. Uzakta çok uzakta beni anlayan birisi var aslında, ama dedim ya çok uzakta... Yıldızlar bu gece küsmüş İstanbul'a. Gökyüzünün o lacivertini örtü yapmışlar kendilerine. Belkide onların içindeki ışıkta sönmüştür. Tıpkı benim gibi.. Tıpkı benim ışığım gibi... Hafızamı yokluyorum. Kimler vardı hayatımda, kimlerdi hiç ayrılmayacağım arkadaşlarım?Kimlerdi unutamadıklarım?Hani neredeler?Hayatımın neresindeler? Hayallerim, vazgeçilmezlerim... Sizlerdemi terkettiniz beni, sizdemi vazgeçtiniz benden?Yoksa benmi vazgeçtim sizden? Neredesiniz hayallerim, hayatımın neredesindesiniz?Yada siz varsınızda benmi yokum?Cevap verin bana... Bir çığlık atıyorum gecenin karanlığında, geri dönmüyor bana. Boşlukta kaybolup yitiyor. Bir bakış atıyorum şehre, gözlerim aradığını bulamıyor... alinti