Hemşireyim. Mesleğimi çok seviyorum hatta aşığım. İşe geldiğim günler içim içime sığmıyor o derece seviyorum. Ama, amalar var işte. Son dönem hastalara bakıyorum. Sanırım bu mesleğin en kötü kısmı bu bölümde çalışmak. İşini bu kadar severken aynı zamanda da psikolojik olarak tükenmek.. anlatılması zor yaşaması daha zor. Birgün gördüğün hastayı ertesi gün nöbetinde görememek.. çok korkuyorum diye gözlerine acı dolu bakmaları... az önce morgun önünde ağlayan insanlara baktım uzun uzun. Normalde o ortamda durmamaya çalışırım. Tabutun basında ağladılar ağladılar... sonra cenaze aracı gitti aile birbirine sarılarak geri döndüler ve evlerine gittiler. Çok tuhaf hissettim. Bir yığın insanda biriktirsen ölürken yapayalnızsın. Bir yıl önce kendi babamı kaybettim. Onu son haliyle hatırlamak isterken morgta gördüm bir şekilde. Onun soğuk halini gördüğümden beri hayata farklı bakıyorum. Herşey anlamsız geliyor. Depresyona girdim diye psikolojik destek aldım ilaç verdi doktor kullanıyorum. Ama duygularımda değişme yok. Evet ağlama krizlerim bitti durup durup aynı şeyleri düşünmüyorum ama ölüm gerçeğini değiştirmiyor tabi. Dert ettiğim onca saçma sapan şey var üstelik. Kendimi anlatabildim mi bilmiyorum biraz içimi dökmek rahatlamak istedim. Eski halimi çok özledim...

Konu sahibi doktora gitmene gerek yok valla, bu sayfada doktor da, piskiyatrisde her şey var.. Bak herkesin bir fikri var herkes yargı dagıtıyor, zaten her konuda bir fikir sahibi olmak bir türk toplumuna mahsusdur...

Bende hep bu şekilde olduğum için sizi çok iyi anladım Yine de diyecek bsey bulamiyorum H Her sey gelip

Mesleğiniz gerçekten çok zor. Siz anlatırken gözlerim doldu. Yaşadığınız anı ve duygularınızı düşünemiyorum. Emeğiniz takdire şayan. Sanırım ben yapamazdım. Katlanamazdım. Diyecek baska bir seyim yok. Tebrik ediyorum sizi sadece

Hayırdır doktor mu kesildin başımıza da bagımlık yapmıyor diyorsun.. Depresyon ilacı kullan da sonra gel burda konuş. O zaman dinleriz seni... Konu sahibinin ne demek istedigini anlamayacak zeka biriyim, senin bunu tekrar tekrar acıklaman tam bir yetersizlik düzeyinde zaten, ne gereksiz insansın ya... Tartışmak için yer arıyorsun gece gece kendine boş insan.. Pumpkinspicelattee 👶🏼🐾🍼 Anneler

İlaca karşı bu düşünceler ve önyargılar var diye bu kadar mutsuz ve sorunlu insan var. Bi insanın antidepresana ihtiyacı varsa kullanmalı hayat kalitesini yükseltmeli. Kaldı ki her ilaç aynı olumsuz etkileri göstericek değil

Çünkü ülkemizde insanlar cok mutsuz. Parasızlık, dermansızlık ve daha niceleri. WOMAN

Sevgili meslektasım, morgun önünden gecerken insanlara üzülerek bakabiliyorsanız sanslısınız, biz bir ex verdigimizde tüm ekip ortalıktan kayboluyoruz dayak yememek icin. İsin sorun kısmına gelirsek, ben duygusal bir insanım. Alısamıyorum. Her seferinde aglıyorum, öğrenciyken hasta yakınlarıyla ağlardım. Yapacak birşey yok, mizaç ve yapı meselesi.

Tedaviye devam, bir sure sonra ise yaramazsa ilac ya da doktorunuzu degistirin

Evet cok biliyorum ve yukarida da gayet duzgun bir yorum yaptim konu sahibine. Sizin insanlari yanlis yonlendirmenizi engellemek icin de sizin mesajiniza yanit verdim. Kimse zaten omur boyu ilac kullan demiyor, insanlar iyilesip ilac kullanmayi birakiyor zaten. Siz iyi doktora, dogru ilaca denk gelmemissiniz belli ki, omur boyu kullanilacak kadar bagimlilik yaptigini dusundugunuze gore. Kaldi ki konu sahibi sizce ilac kullanayim mi kullanmayayim mi diye sormuyor farkindaysaniz ya da ilaclarin faydalari zararlari tartisilmiyor konuda. Konu sahibi babasini kaybetmis, acili aile gorunce kendisini kotu hissettigini soyluyor sadece H Her sey gelip

Ben senin yerinde olsam o ilaçları kullanmayı bırakırım, bende bir ara kullanmıştım.. İnsanı daha çok depresyona sokan, kafayı uyuşturup salak gibi gezdiren, arada bir vucudu titreten berbat bagımlılık yapan ilaçlar... Ölüm hepimizin başına gelecek bir gerçek, evet hepimiz yalnız bir şekilde kalıcaz.. İnsan ölümü hic bir zaman kabullenmez.. düşünmek dahil istemez, cok zor.. Hele ki sevdiklerini kaybedince, daha iyi anlıyor hayatı... Bana doktorum demişti ki acıyı kabullenip, onunla yaşamayı baş edebilmeyi ögrenme bilmelisin... Daha hayatına cok şey iyi veya kotu girecek.. Her zaman depresyon ilaçlarıyla yaşayamazsın... Gerekirse agla her gün, acını içine atma... Zamanla unutmuycaksın, Ama alışacaksın dedi... Evet ben şimdi ilaç kullanmıyorum bıraktım ama, acıyla yaşamayı kabullendim cok az da olsa... kendime hep şunu söylerim! Bu dünyada bir tek sen degilsin acı çeken, önemli olan iyi insan olarak yaşayabilmek... İnsanlara kötülük yapmamak, yoksa hepimiz bu dünyada yaptıklarımızı götürücez öbür tarafa... Bu dünyaya biz imtihan olarak geldik... Hic şüphesiz...

Kimsenin inançlarını, tartışıyorum veya sorgulamam... Siz ne kadar tersten duruma bakıyorsunuz... İlac kullanmanın sonu yok demek istedim.. Tabiki de ben doktor degilim, kullanamazsın demiyorum.. Bence siz yorumu başka yerlere çekmeye çalısıyor sunuz. . push ; H Her sey gelip

Yas doneminde ilac kullanmayi doktorlar tavsiye etmez aslinda. Ben babamin son donemlerinde ve vefatindan sonra ilac kullanmak istemistim, aglamak bu surecte daha iyi ve daha dogru diyen 2-3 psikiyatr, psikolog gezdim

Evet ediyorum ilaç kullanalı 5 ay oldu aslında çok iyi geldi rutin yaşama geri dönebildim hayatımdaki en önemli insandı babam onun yokluğuna alışamadığım için herşey anlamsız geliyor galiba

Psikolojik destek almaya devam ediyomusunuz lotuscicegii Tüp mide 9.8.22 105 kg ☀gncl 67 ☀ Hdf:

Yani işinizok zor, her gün ölüm görmekok çok zor. Onkolojide mi çalışıyorsunuz? Bence rotasyon yapın, bir süre başka bölümde çalışın acil servis olur, dahiliye olur, göz olur... Bu fikre ne dersiniz?

Konu alanında uzmanım. Antidepresan ilaçlar bağımlilık yapmaz. Anksiliyotikler ve betablokerler bağımlılık yapar. Lütfen kişisel tecrübelenizle kullan/ kullanma yorumları yapmayınız. Farklı farklı etken madde ve etki alınan dozlar var. Ruhsal bozukluklar öyle bir anda ortaya çıkan şeyler değil. Profrontal kortekste kanlanmanın azalması, hacminin küçülmesi, tiroit hastalıkları, nörotransmitterlerin reseptörlerinin bozulması, nöroaminlerin azalması bunları ilaçsız tedavi edemezsiniz.

İlac kullanmaya baslayali ne kadar oldu? WOMAN

Ölüm kaçınılmaz olsada gerçek ve değiştirilemez bir son. Bu hayatta öylece yaşıyorsun acıların kederlerin ama yanına kar kalacak olan tek şey mutlulukların hayattaki kahkahaların oluyor. Oraya yalnız gitmiyor kimse böyle düşünme anılarımız bizimle nefes alınmasada atmasa da kalp yaşanmışlıkların var yanında. O yüzden ne olursa olsun hep iyi olmak önemli olan. Bende aynı durumları yaşadım seninle bi yakınımı kaybetmedim ama düşünüyorum sürekli. Herkes ölümden habersiz yaşıyor gibi sanki ansızın onların kapısını çalmayacakmış gibi sürekli kalp kırılıyor sanki hiç gitmeyecek o kişi. Yani alışmak tabiki zor ama yapacak bişey yok bunun farkına varıp kabullenince daha iyi hissedeceğini umuyorum bende bu duygular hep var ve tedaviyle de geçmiyor sadece kabullenmemiz gerekiyor o zaman daha yaşanılası oluyor WOMAN

Tibbi gereklilik varsa ilac kullanilir. Nasil ki bir yerimiz agriyinca ilac kullaniyorsak psikolojimiz bozuldugunda da kullanmamiz kadar dogal bir sey olamaz. Sadece yas doneminde kullanip kullanmama konusu tartismali; onun disinda kimse kimseye ilac kullanma diyemez bana gore. Ustelik obur taraf falan demissiniz, nereden biliyorsunuz konu sahibinin inancli oldugunu? Dini yorum yapmak yasak

Yooo gayet duzden anliyorum. Ben senin yerinde olsam ilac kullanmam seklinde tavsiye veriyorsunuz. Bu tavsiyeyi neye dayanarak veriyorsunuz diyorum ben de H Her sey gelip