Ahahahshs ayyy inanmiyorimmmm... ayy ben de öyleyim.. Galiba küçüklükten kaldı ben de.. kucukken çok kilolu ve ozguvensiz bir çocukluk geçirdim. Sınıfta sokakta çocuklar benle dalga geçerdi sürekli.. O zamanlarda başladı kendimi hep çok zayıf çok güzel oldgumu hayal ederim. Ama film gibi konuşmalar diyaloglar da dahil.. O zamanlarda başladı daha sonraları ailem cok korumacı olduğu için beni kolay kolay dışari salmazdı. Yok beni organ mafyası kaçırırmış yok teröristler bomba atar gibi sebepler sunardı. Uni ye kadar hayatım okul ve ev arasında geçti kısıtlı arkadaş görüşmelerin olurdu. O zamanlar canım sıkıldıkça kafamdan film çekerdim başrol hep kendim olurdum.. otobüs de yolda yürürken araba kullanırken bile müzik ile birlikt e hayal kurmaya başlıyorum.. Eşim ile tanıştıktan sonra azaldı ama yine zaman zaman hayal kuruyorum hayalden ziyade başrolü ben olan filmlerimi beynimde çekiyorum.. galiba ben gerçeklerden kaçmak için bu yolu seçmişim bilemiyorum..

Evcimen olduğum kesin zaten ama aynı zamanda sürekli şunu yapalım, bunu yapalım, şuraya da gidelim diyen birisiyim. hatta iki sene kendimi eve kapattığımı duyunca arkadaşlarım: "sen gezmeyi seven birisin nasıl yaptın bunu?" tepkisini almıştım. Biraz çelişkili olabilir yazdıklarım ama durum bu işte. Aslında enerjim var ama bunu aynı insanlarla, aynı monotonlukta yaşayamıyorum. Lisede bu yüzden 3 kere okul değiştirdim inanabiliyor musunuz? Sürekli aynı insanlar, aynı ortamda olunca depresyona giriyorum, mutlu olamıyorum. Evde kaldığım süreler bu aynı insanlardan sıkılma olayı arttı tabii. Diyorum ya 3 gün okula gitsem 4. gün kaçacak yer arıyorum yanlarından.

Benim ikizler arkadaşın sorunlarının hepsine sahibim ve o bunları sorun olarak konu açana dek sorun gibi görmemiştim

Ay ssıkılganlık bende de var. Bi gün iyi olduğum insanla diğer gün konuşasım gelmeyebiliyor. Aynı yerde olmayı sürekli aynı insanları görmeyi aynı şeyleri yapmaya dayanamıyorum pek. Amaaan boşverin sevin kendinizi böyle :) bizde böyleyiz işte bence zor ama çok daha eğlenceli :)

Bende ikizler burcuyum bende böyleyim

Al benden de o kadar :) bende hep evdeyim sürekli. okul hayatimdan beri tek takilirdim evlendim hala aynıyım kimseyle bir yere gidip gelmeyi takilmayi hatta konuşmayı bile sevmiyorum komsularim o kadar çağırır ne giderim ne de gel derim çünkü muhabbet laf yok ne dicem ne konusacam diyorum hatta esime bile bazen diyorum ki dua et sana alıştım sevdim yoksa senle bile konusmazdim diyorum

Ben de böyleyim. Hayatta bir esimle vakit geçirmekten bir de kendimle vakit gecirmekten keyif aliyorum. aslinda cok sevdigim ve deger verdigim arkadaşlarım var ama hicbir bir kendim degil

Balık, yükseleni de yengeç geldi haaaaanımmm. Bende duygu geçişi bile pek yok, net. Dağılın . push ; S

olabilir, belki. senelerdir dilimde tüy bitti tatile gidelim, kamp yapalım, yeni yerler görelim diye. izin alamadı ya da canları istemedi bilemiyorum. sırt çantasıyla avrupa'yı gezmek istiyorum dedim diye "ne bu sırt çantası merakı" tepkisini almıştım mesela. belki bakış açılarımız farklıdır arkadaşlarımla ama anlaşıyoruz işte

Benimde hep az arkadaşım olurdu lise yıllarımda da arkadaşlarımla aram bozulunca yalnız kalmıştım. İlk başta zor gelen bu durum sonradan büyüleyici gelmeye başladı :) hala daha yalnızlığı çok seviyorum kendi başıma alışveriş yaparım sinemaya giderim gezerim. Ama dikkat edilmesi gereken şey bunun bi sınırı olmalı. Çünkü yalnızlığa alışıp da onu sevdin mi vazgeçmesi çok zor oluyor. Size tavsiyem alışkanlığınızı kırmaya çalışın. Dışarı mı çıkacaksınız istemeseniz bile yanınıza birini çağırın. Yavaş yavaş insanlarla birlikte olabileceğiniz bu tarz değişiklikler yapın hayatınız da.

Dogru arkadaslari bulamadigindan bu sıkılganlik...

Burcunuz ikizler mi beni tarif ediyorsunuz da

Aynen bir tatlı için küçük bir eşya için bile bende karar vermekte zorlanıyorum. Aklıma bir sürü ihtimal geliyor :) kendimi durduramıyorum. Sıkılganlıkta aynı şekilde. Çok fazla aynı kişilerle yan yana kalamıyorum. Bu onları sevmediğimden değil, elimde olan bir şeyde değil. Ben daha evli değilim ama şimdiden düşünüyorum arada bi kendim hava almak için giderim bi yerlere diye :) Benim ruh halimde çabuk değişebiliyor. Bi bakarsınız çok neşeliyim çok hayat doluyum sonra bi bakarsınız sessiz sakin durgun biri olabiliyorum. Gerçekten karmaşığız. Burcumuz adının hakkını veriyor adı üstünde ikizler :) Dediğim gibi ama ne kadar zor olursa olsun bence mükemmel bu

Bence sorun değil :) Gerçekten zor hele o sıkılgan hallerimiz aşırı kararsız olmamız. Diğer insanların bunu kolay kolay anlamaması vs. Ama bence biz böyle çok güzeliz :) çok eğlenceliyiz ele avuca sığamıyoruz :)

Eğer yalnızlık ihtiyacı hayatınızı negatif etkileyecek seviyeye çıkarsa bunu "asosyallik" olarak adlandırmak gerekir. "Kendime bir dünya yarattım", "dışarıdayken halsiz hissediyorum" gibi ifadeleriniz de bunu destekler nitelikte. Profesyonel yardım almanızı öneririm, tedavisi basit.

Hoşgeldin ben Bir balık burcu olarak duygular arası geçişlerime ben bile yetişemiyorum ve evet yalnızlığı seviyorum. Aynı sıkılganlık bende de var. Çözümünü bulursam yazarım.

ben ikizler değilim ama yine bir o kadar dengesiz olan balığım

halsiz hissediyorumdan kastım şuydu aslında, mesela sizinle bir kez konuştuk buluştuk diyelim, her şey çok güzel, yedik içtik eğlendik ama aynı hafta içinde bir kez daha buluşmak istemiyorum, buluşunca yorgun gibi hissediyorum, sıkılıyorum ve hemen eve gitmek istiyorum. Bu mu asosyallik dediğiniz? Okula bile 3 gün üst üste gidince 4. gün sıkılıyorum aynı insanları sürekli görmekten. Yanlarından kaçacak yer arıyorum resmen.

Bence insanlik asosyallesiyor. Efkarlandim.

yani ben de sevgilimle zaman geçirmekten hoşlanırım ama nadiren görüşmek şartıyla iş sürekli hale gelince gerçekten çok sıkılıyorum, ne diyeceğimi ne anlatacağımı şaşırıyorum. her gün buluşsak ses çıkarmadan film izlesek, kitap okusak, oyun oynasak tamam ama birlikte bir şeyler yapmak mı? kaçacak yer arıyorum. ağustos sonu tatil planımız var ne yapacağım hiç bilmiyorum

sorunum arkadaşsızlık değil zaten bir sürü arkadaşım vardır ama onlara gereken değeri vermiyorum. Yanımda birisini çağırınca sıkılıyorum, karşımdakini de sıkıyorum sanırım. Bir de ben çok hızlı birisiyimdir sürekli oradan oraya koştururum, yüzlerce kıyafet denerim alışverişte ve aşırı kararsızım insanlar deli oluyor benimleyken

Bayılırım yalnızlığa. Çocukluğumdan beri. Hayal kurmak benim için de resmen bir aktivitedir. Sadece düşünmek, hayal kurmak ve yalnız kalmak için bazen birileriyle gidilecek yerlere erken çıkar yalnız giderim, yalnız dönerim, kendime iş uydururum. Buraya kadar güzel. Ama yalnızlığa fazla alışmanın beni çok zora soktuğu zamanlar da oluyor : sosyal ilişkilerde bazen akıl edememezlik yapıyorum, insanların dertlerini ya da sevinçlerini paylaşacak zamanı kaçırıyorum, bencilleşme tehlikesi de var yani.

Ben de useniyorum bugunlerde cikmaya ama diyet yaptigim icin cok az yedigimden dolayi konusmaya bile enerjim kalmiyor. Aksama aciliyorum biraz. Senin de fiziksel bir sorunun olabilir mi ya da evcimen bir yapin olabilir mi?

Sadece cafede oturmak sıkar insani zaten. Belki de degisik aktiviteler ariyorsun ve arkadaslarin bunu karsilamiyor.

Ben bu hayal kurma işini kimseye soyleyememistim kafama takıyordum. Sonra üni de sınıf arkadaşım da böyle olduğunu söyledi yani istemsiz oluyor. Biz küçükken Çılgın Bediş vardı onun gibi oluyorum. Galiba bu yalnızlıkla oluyor bilmiyorum. Çok takmıyorum artık sorunsa da bir uzmana gitmeli miyim acaba. O yüzden mi yalnızlığı seviyoruz bunun sonu sizp

cok tatlisiniz. Konuşmayi mi sevmiyorsunuz? Sessiz sakin biri misinizdir?

bilmiyorum, aslında hepsi çok iyi, benden çok beni düşünen insanlar ama hayata bakış açılarımız, gelecek planlarımız uymuyor bir türlü. Kurslara da gittim çevre edinmek için ama bende bir sorun var demek ki

keşke internette bir sürü kişi görüyorum mesela benimle aynı fikirde olan, aynı hayat görüşlerini, hedeflerini paylaşan kişiler ama gerçek hayata gelince hep tam tersi insanlar karşıma çıktı şimdiye kadar. İnsanlar nasıl buluyor kafa dengi birilerini de gezip tozuyor ben çok şaşırıyorum cidden

Benim kızkardeşimde böyle ikizler bi de Ümüğünü sıkasım geliyor

Başlıkta da belirttiğim gibi sorunum yalnızlığa alışmak. Üniversiteye hazırlandığım dönemlerde kendimi eve kapattım, okulda bile kimseyle konuşmaz sürekli uyurdum, okul bitti 2 sene boyunca istediğim yer için kendimi eve kapatıp ders çalıştım, kendime bir dünya kurdum, bütün arkadaşlarımla arada konuşmak dışında görüşmeyi kestim. Aradan iki sene geçti okula gidip geliyorum ama bu durumu hala üzerimden atamadım. Arkadaşlarım var aslında sorunum içine kapanıklık veya yalnızlık hissi değil sadece evdeyken daha mutluyum. Bir kere arkadaşımla buluşursam yakın zamanlarda ikinciye buluşmak veya konuşmak istemiyorum. Erkek arkadaşımla bile haftada bir kereden fazla buluşmak işkence gibi geliyor. Kendimi çok mutsuz ve halsiz hissediyorum. Onu sevmediğimden değil kesinlikle bu, sürekli buluşunca ne yapacağız ne konuşacağız? Her gün buluşanlara o kadar özeniyorum ki... Sözlendik, hala nasıl oldu farkında değilim. Evlenirsek ne yapacağım sürekli dip dibe onu hiç bilmiyorum zaten. Sonuç olarak ben halimden memnunum üniversite hayatı, dersler derken her şey güzel, kolay da hayat böyle geçmez sonuçta. Yaşıtlarım geziyor, bunun iş hayatı da var. Ben nasıl aşabilirim bu durumu? Fikirlerinizi belirtirseniz çok mutlu olurum. Teşekkürler şimdiden

Çok çelişkili olacak ama aslında değilim mesela birileriyle ilk tanıştığımda ya da yeni ortama girdiğimde çok konuşkan, enerjik, atılgan birisiyim ama bu buluşma olayı sürekli hale gelince sessiz, sakin birisine dönüşüyorum, anlatacak bir şeyim kalmıyor ya da bilmiyorum insanların beni tanımalarına izin vermeyi çok sevmiyorum, kaçıyorum o ortamdan

Ben daha genc iken arkadas olacaktik ki. Benim sorunum da bu. Cafede oturmak da bir yere kadar.

kesinlikle katılıyorum. buluşup bir kafede yemek yesek ne olacak yani kendim çıkıyorum alışverişimi de sporumu de tek başıma yapıyorum ama sürekli hale gelince ondan da sıkılıyorum işte. Bir de bende şöyle bir durum var, çok fazla hayal kuruyorum. Hayallerimi gerçekleştirsem bile hayal kurduğum zamanki kadar mutlu olamıyorum, haz alamıyorum ama hayal kurarken öyle mi? Gerçekte yaşadığım hayallerimin bile en derin mutluluklarımı onları hayal ederken yaşadım bu gerçekten bir sorun sanırım.

Ben de insanlarla mesafeleyim. Öğretmenlik yapıyorum evliyim aslında kendimi zorluyorum gibi oluyor. Evlenmeden önce eve gelir gelmez odama kapanirdim. Şimdi de öyle yapıyorum ama anneme ve kv gitmem gerekiyor mecbur çıkıyorum belirli zamanlarda. Şuan yaz tatilindeyiz kimse bana bulaşmasa tek başıma mutlu mutlu yaşıyorum. Senin dediğin gibi yalnızlığı seviyorum. Eşim dışarı çık arkadaşlarınla buluş diye zorluyor galiba benden korkuyor ama sıkılıyorum sanki evde olmadigim gün boşa geçmiş gibi hissediyorum koşa koşa evime geliyorum.

Normalde ben de kendi durumumdan memnunumdur. Okulda çok hareketiyim herkes beni çok neşeli yerinde duramayan enerji deposu sanır. Saat yedide dersimiz başlardı herkes bana hayran kalır ama gelin görün ki eve gelince yerimden kalkamam üşengecim ev islerini bile zorla yaparım.. çok yakın arkadaşım vardır kardeşim gibi ama zaman gelince onla olmak bile sıkıyor.. insanlar sıkıcı geliyor çok uzun süre birisi ile olamıyorum eşim bir kaç gün ise gitmemisti kışin onu çok seviyorum ama biraz git öyle gel demisligim vardır. Ama bir gün onu görmesem de ölürüm gibi.. ve evet alışveriş bir kabusssss.. Bir tatlı almak için bile saatlerce düşünebilirim.. insanlar nasıl hmen karar veriyor ya pişman olmaktan korkmuyorlar mi diye duusnup duruyorum:/