insan zaman zaman böyle hissedebiliyor bende aynı senin gibiydim... uzman yardımı al bence gerçekten işe yarıyor.. bi de kandi kendini motive et... zaman herşeyin ilacı L

bazı insanlar damarlarında dolaşan trajediyle doğuyor. yazdığın yazıyı okurken 2 yıl önce yazdığım şeyleri okuyor gibi hissettim. aynı durumdaydım. okulum bitti beni çok mutlu eden bir iş buldum. ama durum değişmedi. gelen mutsuzluk dalgalarının sıklığı değişti ama yoğunluğu aynı. durum değişmiyor yani. ama çaresi de ne aşk ne de para. bir çözüm bulursam haberdar ederim :)

hayatımın en zor döneminde bende seningibiydim dışardan bakıldığında mutlu olmamak için bir nedenim yoktu diye düşündüler kimseye anlatamadım mutsuzluğum yüzümden okunuyodu biarkadaşım ozaman bana demiştiki " evet şuan mutsuzsun ama bu demek değildirki ilerde mutlu olmayacaksın git ve mutsuzluğunu yaşa sonra kendini topla gel" mutsuzluğumu yaşadım onsuzda yaşayabileceğimi biliyorum artık... akandeniz herşey güzel

yazdıklarını okuyunca inan kendimi buldumm sanki beni anlatıyodun bende 21 yasındayım bende aile sorunlarıyla büyüdüm babasız büyüdüm annemin üzülmesi daha çok mahvediyodu beni kardeslermin üzgün olması aynı zamanda.. bende üniversiteye gittim erkek arkdasm vardı 3 yıl cıktık herkes evlencek gözüyle bakarken oda terketti beni... tekrar başa sardım yeniden bitmiştim.. 1 bucuk sene geçti.. ağladım üzüldüm pskolga gittim... ve şuan güçlüyüm okulumu bitirdimm çalışıyıorum kendi ayaklarımın üstünde duruyorum kimseye muhtaç olmadan ve sevdiğinle değil seni seven sana değer veren bi insanla ol zamanla sende seviyosun saten ;) umarım herşey yoluna girer hayatındaa her zaman mutlu olursun..

21 yaşındayım ama hayat beni çok yormuş hissediyorum... çocuklugumda beri aile sorunlarıyla uğraştım pskolojik olarak yıprandım. Son 4 - 5 yıldır. çok şükür bu durum azaldı. annem ve babam ayrldılar annemle yaşıyorum üniversiteye gidiyorum. ama gecmiste babamla yaşadığım sorunlar, annemin üzerindeki yük vs beni de çok üzüyor bıktım artık. Ölmeyi düşündüğüm zamnlar oldu. Dışardan bakıldığında çok düzgün bir hayatım var gibi duruyor. Üniversiteye gidiyorum, fiziksel olarak iyiyim arkadaşlarım vs... Ama hep bir şeyler eksik gibi memnun olamıyorum yaşantımdan. Kimi sevdiysem sırtını döndü bana. En son erkek arkadaşımdan ayrıldım ve unutamıyorum onu. Beni çok yaraladı çook... Atamıyorum içimden. Aşırı duygusal olmaktan nefret ediyorum ama elimden bir şey gelmiyor... Ben burda yaşadıklarımız için üzülürken onun hayatının normal ve bensiz devam ediyor düşüncesi içimi yiyor... Ne ders çalışmak istiyorum ne okula gitmek. Sevdiğim arkadaşlarım dostlarım var evet cok yok ama yıned var. Ama kendimi değersiz ve yalnız hissediyorum. hep belirsizlik hissediyorum. Bu durumu nasıl aşarım naparım benimle benzer durumu yaşayanlar var mı?... Böyle hiisedincede hayatta en cok bana değer veren ınsani, annemi üzüyorum sonra üzdüğüm için pişman oluyorum... mutlu olmaya o kadar ihtiyacım var ki iyi olamya coook ihtiyacım var cook. 21 yaşıma kadar yüzüm dogru duzgun gülmedi hep hüzünler hayal kırklıkları üzütüler stres... bazıları gercekten doğuştan şanslı ben pek şanslı dogmamışım. İçimde az da olsa umut var ama...

Hepimiz böyle sorunlar yaşayabiliyoruz canım ama geçmişe dönük bir yaşam sürersek hiçbir zaman mutlu olamayız ve yine olan bize olur. Bundan sonra kendini düşünmeli ve okulunu bitirip iyi bir meslek sahibi olmak kendine yetmek için çabalamalısın. Diğer türlü her daim kaos içinde olacak, bu derslerine yansıyacak başarılı olamadıkça daha çok mutsuz olacaksın. Başarı, arkadaşların, çevren bunların hepsi kafanı dağıtman ve mutlu olman için etken olacaktır bütün hayatın kötüymüş gibi düşüne içinden iyi şeyleri çıkarmasını bil. Hayatın tadını çıkar çünkü bir kere yaşıcaz.

Yaşanmışlıkların verdiği yük ağır, geçmişi fazla düşünme, fazla yıpratma kendini.. Kendini düşün yeni bir yol çiz ve seni üzen herşeyi bir kenara at, yaşının heycanını yaşa karamsar olma böylece daha mutlu olursun.. Sen mutlu olunca annende mutlu olur.. D