canım ara vererek yazdığım için dayının kızını kardeşin gibi hatırladım bu yüzden kardeş dedim. pardon WOLFROG Ekşiden aynı tadı

teşekkür ederim canım benim zaman ayırdığın için. çok güzel dile getirmişsin hislerini. "başkalarının çocukları hep bizden bizden bizden işte.." çok acı verici ama kabullenmek gerek sanırım. yine de onun beni kötü hissettirmesine izin vermeyeceğim artık, değer vermediği fikirlerimi duymayacak, bunaldığı sevgi gösterilerimi görmeyecek bir daha. K

canım senin durumun da çok üzücü, umarım allah sana güzel ve hayırlı bir çocuk nasip eder, annenle yaşayamadıklarını onunla yaşarsın canım. yaşım 21 canm bu arada

Konu içeriği nedeniyle "Kendi ailesiyle ilgili sorun yaşayanlar" başlığına taşındı. Konuları lütfen ilgili başlıklara açmaya özen gösterelim.

Benim annem de çalışan bir bayan. Bakıcıların ellerinde büyüdüm ben de. Annem çalışırken benimle ilgilenmezdi. Okuldan gelirdim küçükken. Naptın derdi. anlatırdım. Sorduğu sorunun cevabını bile dinlemezdi. yorgunum derdi yatardı. ben de odama çekilirdim çoğu zaman. Ama sevgisini eksik hissetmedim. yeri gelince sarılırdı öperdi.. Her istediğim yapılırdı. Ağzımdan çıkan tek kelime ertsi gün önüme gelirdi. Ama ben de hep hırçın oldum o yüzden. ilk okulda ve anasınıfında arkadaşlarımın anneleri gelirdi. Onlarla olurlardı. Konuşurlardı. hiç yanlız bırakmazlardı. Ben anasınıfına giderken bile servisle giderdim. Anneler çocuklarının ellerinden tutar götürürlerdi okula. bakardım öyle camlardan. Anneme çok kızardım. Bağırırdım ona. Neden sen de diğer anneler gibi değilsin diye. İzin alıp da gelemezdi bir türlü hiçbir şeyime. Bir gün doğum günüm vardı anasınıfımda. Herkes ordaydı. Bir tek annem yoktu. O kadar zordu ki. Gittim ağladım dans odamızda. Öğretmenim gelmişti yanıma. noldu demişti. Bir şey söyleyememiştim. Bu senin doğum günün demişti. ben de ama annem yok demiştim. En içimi acıtan da ana okulumda sergi vardı çalışmalarımızın. Bütün arkadaşlarımın anneleri gelmiş, çocuklarının çalışmalarına bakıyorlar.. gülüyorlar.. eğleniyorlar. Ben bi köşeye oturmuş onları izliyordum. Sessizce öyle bir köşede izliyordum. Tek başıma. Anneme söylemiştim bunu akşamdan. ama izin alamam demişti. Peki demiştim. hep içimde bir burukluktu o anlar. Öylece köşede susup oturuyordum. İzliyordum onları. Sonra annem çıktı geldi birden merdivenlerden. koştum boynuna atladım. Sevinçten uçuyordum resmen. Sonra geldi çalışmalarıma baktı. Ordaki en mutlu çocuk bendim heralde :) Sormadım nasıl geldiğini. Geçen gün aklıma geldi sordum anneme nasıl izin almıştın diye. Öğretmenin aradı dedi. "Kızınız öyle bir köşede oturmuş izliyor arkadaşlarını. korkuyorum. lütfen bir yolunu bulup gelin. Bu çocuk hiç iyi değil." demiş anneme öğretmenim. Annem de iş yerinde kavga etmiş zorla izin alıp gelmiş meğer. Oturdum iyice bir ağladım. Canım bunları anlatmamın sebebi seni anlıyor olmam. Bazı anneler öyle evet. Çocuklarına sevgisini belli etmezler. Edemezler. Benim annem de dayımın çocklarını bendn çok sever. Onun için dayılarımın teyzelerimin çocukları hep benden önce gelir. Onlarla benim aramda tercih yapacak olsa onları seçer. Bundan da eminim. Hep onlar bendn iyidir, benden akılııdır, benden terbiyelidir, benden güzeldir, benden zekidir, benden çalışkandır.. benden benden benden işte.. anneme anlatamam ben bunu diyemem böyle diye. Bir kağıda yazarım derdimi. saklarım bir köşeye.. Senin gibi iyiliği için birşey derim. Sen karışma der. başkası söyler haklı olur. Ama anlatamam anneme. kıskançlık yapıorsun, bencilsin der diye. Bence git ve annenle konuş bu konuyu. Annene anlat yaşadıklarını hislerini. Konuşamam dersen yaz bi kağıda ver ona. İçinden ne geliyorsa yaz. En güzel yol konuşmaktır çoğu zaman. O senin annen elbette seviyordur seni, ama belli edemiyordur belki de. Uzun oldu kusura bakma. İnşallah konuşarak halledebilirsin. Asla çekinme. K

şunu da söyleyeyim ki yaşadıklarım beni çook oldunlaştırdı.25 yaşındayım ama sanki ne tecrübeler yaşamış, görmüş, geçirmiş, birkaç çocuk büyütmüş bir yaşlı kadın gibiyim inan. gerçi ben ortaokul yıllarımdan beri böyleyim. artısı varmı var. ama eksisi artılarını silip götürüyor malesef

üzüldüm durumunuza kolay değil tabi. peki koruyup kollamıyormu sizi. sadece üzerinize mi düşmüyor yoksa yokmuşsunuz gibimi davranıyor anneniz.

küçükken misafirliğe gittiğimiz bir evde, yaşıtım kızlar ve anneleri vardı. gün gibi bir şeydi yani. 11 yaşlarınaydım belki de daha küçük. bir yerden konu açıldı evlilik konusuna geldi, yemek yiyorduk. kadınlar kendi aralarında senin kızını benim oğluma alırım gibi geyikler yapıyordu. hiç unutmam ve beni çok yaralamıştır, annem dedi ki, sizin kızlarınız güzel isteyenleri çıkar, benimki çirkin dedi. aynen bu şekilde, sonra herkes birden dönüp bana baktı, acır gibi, yok canım gibi şeyler söylediler illaki. öyle utandım ve öyle üzüldüm ki, o an yediğim lokma boğazımda düğümlendi, hüngür hüngür ağlamak istedim ama sadece gülümseyebildim acımı anlamasınlar diye. o gün eve döndüğümüzde ona çok kötü davrandım, hatasını anlamadı bile. beyaz sabun

annem küçüklüğümden beri bana karşı hep ilgisiz. çalışan bi kadın. o yüzden beni babaannem büyütmüştür. hiç hatırlamam annemin benimle oynadığını beni sevdiğini falan. ne istesem hep alırdı bugüne kadar. ama şefkatini çok az duyabilmişimdir. benimle pek ilgilenmez, ne derdim var hiç sormaz. söylediklerimi hiçbir zaman ciddiye almaz. ne söylesem boş onun için. onun iyiliği için verdiğim tavsiylere, bilgilere kulağı hep kapalıdır. benim söylediğim şeyi hiç ciddiye almazken, aynı şeyi bir başkası söyleyince dikkate alır ve uygular. bu hep böyle olmuştur. böyle olunca da kendimi değersiz hissederim. sanki sürekli boş konuşan, abuk subuk biriymişim gibi hissediyorum onun gözünde. onu öpmemi, sarılmamı da hiç sevmez. bilmiyorum, anlamıyorum başkalarının anneleri böyle değil. kızlarının fikirlerine önem veriyorlar. benimki başkalarına benden daha çok değer veriyor. dayımın bir kızı var, alt katımızda oturuyorlar, 3 yaşında, onu sanki kendi çocuğuymuş gibi seviyor, üzerine titriyor. 5 kelime ediyorsa, 4'dünde ondan bahsediyor sürekli. şimdi diyeceksiniz ki, o daha bebek tabi ki ilgilenecek ama ben de çocuktum, 2-3 yaşımı tamamen hatırlamam belki ama 4-5 yaşlarımda benimle hiç öyle ilgilenmedi, biliyorum. işten gelir onu parka götürür hep, benim zamanımda böyle değildi. küçücük çocuğu kıskanır oldum, utanıyorum bu durumdan. üzerime hiçbir zaman öyle titremedi. ona sevgiyle baktığı gibi bana bakmıyor. annem bana böyle davrandıkça hırçınlaşıyorum, hiçbir şey yapmak gelmiyor içimden. sanki sevmiyor beni. bazen beni hiç dinlemediğini dile getiriyorum, yapay bi şekilde ilgileniyormuş gibi yapıyor. böylesi daha çok üzüyor. bir şeyden bahsediyorum cevap bile vermiyor kimi zaman. ne yapmalıyım acaba, üzerine çok düşmeyip biraz kendimi geri mi çekmeliyim ki değerimi anlasın? bundan sonra hiç fikrimi söylemeyeceğim, nasıl olsa dinlenmiyor. söylediğimin aynısını bir başkası söyleyince değere biniyor, e diyorum bunu ben de sana söyledim ama dinlemedin, diyorum cevap bile vermiyor haklısın diye. beyaz sabun

cnm kaç yaşındasın acaba. okul durumun falan ne. bunları mrk ettim. bir de sen şimdi böyle yetişiyorsun ya ilerde çocuklarına mükemmel bir anne olacağına eminim. çünkü ben seni anlayabiliyorum. şöyle ki:ben annemi ve babamı 10 yaşımda kaybettim. beni ve kadeşlerimi akrabalarımız büyüttü. tabi kendi çocukları gibi asla olmuyor. sadece karnımız doyuyordu, barınıyorduk, güvendeydik. hepsi bu. nankörlük etmek istemem ama daha fazlasını veremiyorlardı tabiki de. halam kızıyla olan ilişkisi, kızını haksız da olsa kollaması, koruması, aşırı derecede şımartması benim hep içime oturuyordu. biliyordum ki ben ömrümde hiç onun gibi olmayacaktım. hep gergin, stresli, ezik büyüdüm. sessiz içine kapanık yetiştim. eziyetleri yoktu ama görülmeyen bir baskı vardı. anlatılmaz yani. hep fazlalaık gördüm kendimi. anne hasreti, baba hasreti öyle çok çektim ki hala daha çekiyorum. çok ihtiyaç duyuyorum. şimdi evliyim 2 yıldır. eğer çocuğum olursa Allah onu bensiz bırakmasın diye yalvarıyorum. yani seni çoooook iyi anlıyorum. senin annen var çok şükür ama buna sevinemiyorsun bile. yok gibi yani anlıyorum beyaz sabun

bazı konularda yokmuşum gibi davranıyor canım. biriyle tartışsam, karşı taraf iyidir hep, bende mutlaka bi hata vardır. başkalarına karşı beni savunmaz. başkalarının anneleri çocuklarını her yerde överken o beni yerin dibine sokar. hayır övsün istemiyorum ama öyle de yapmasın. beni koruduğu bi anı hatırlıyorum, çocukken bi oğlan çocuğu vuruyordu bana onun kulağını çekmişti. o zaman korumuştu beni. K

ama en azından şöyle düşün. anne diyebileceğin, güveneceğin biri var. eksiklik hissederek büyümüyorsun evinde. kimseye eyvallah demezsin. varsın az ilgilensin ama başında olsun. sizi ayırmasın yine de. K

inan çalışan bir annenin işi kadar zor başka bişi yok bence. biz insanların her yaşı her dönemi aynı olmaz. mesela seninle çok ilgilenememiş belliki bunun farkında olarak bari kardeşiyle ilgileneyim demişte olabilir. aslında yazmak istediğim çok şey var sana ama kısa tutacağım. sana en büyük tavsiyem annenle otur ve konuş. ama tüm ayrıntıyı onuda anlamaya çalışarak ve kırmadan. hatta bir kaç gün konuşacaklarını bir kağıda konu başlıklarıyla yazki o anda unutma. eminim onunda kendine göre haklı olduğu yada senin yanlış algıladığın olaylar vardır. bu durumu ancak annenle konuşarak çözersin. ve o zaman göreceksinki boşuna üzülmüşsün bunca zaman. annelik gerçekten bambaşka bi durum ve hayattaki en zor şeylerden biri. hem anne, hem eş, hem çalışan bir kadın o. daha fazla zaman kaybetme ve bir an önce konuş bence.