Her günüm böyle saçma sapan geçiyor bunaldim

kimse yokmuuuuuuuu merak edip okuyan yardım etmek isteyen, aaaaaagggggggggghhhhhhh

Bide bana ne dedi biliyomusun sen her işte calisamazsin kadınsin dedi resmen ayrımcılık yaptı nasıl sinirlendim, çalışırım dedim bağırarak tek calisamaycagim yer bedenen ağırlık gerektiren işler dedim onun dışında da bal gbi calisirim dedim erkekmis dedim hadi ordan dedim sustu tek kelime etmedi

Arkadaşlar depresyona adım attım bence merkeze doğru koşarak ilerliyorum eşim beni anlamıyor anlamıyor anlamaya calismiyor ve ben daha çok sinir oluyorum daha çok sinir daha çok uyuz oluyorum, her geçen gün daha çok şişiyor içim resmen doluyorum doluyorum Şöyle anlatayım, ben evde durmaya alışkın bi insan değilim çalışıyordum sonra kpss için dershaneye yazildim işi bıraktım sınavdan sonra evlendim. 1 ay sonra babamı kaybettik normalde lisans mezunuyum 10 aylık is tecrübem hiçbir işe yaramiyor her sektörde farklı bir konumuz var. beb bilgilerimi unuttum artık is başvurusu bile yapmak istemiyorum ozguvenim sıfır zaten asgari ücret veriyor çoğu yer. baska is yapayım diyorum eşim müsaade etmiyor. Takmışsin kafanı kendi işim de asgari ücret olucak başka is de diyorsun basvurmuyorsun diyor dün kavga ettik, istemiyorum dedim kendi mesleğini yapmayı sevmiyorum dedim soğudum dedim başka bir iş yapayım dedim atanincaya kadar dedim Hayır dedi onuda ben istemiyorum dedi, ya sen mi calisacaksin ben calisicam dedim istemiyorum içimden gelmiyor kendi işimi yapmak dedim, o zman oturur durursun yerinde dedi, evde patladigimi biliyor halbuki, bilgilerimi unuttum nasıl başvuru yapayım nasıl çalışayım korkuyorum gün geçtikçe hiç beni anlamaya calismiyor, .. Oysaki kendisi ise gireceğinde ve kendisini yetersiz gördüğünde ben hep yanında oldum hep destek oldum, ama o beni hiç anlamıyor.. hayatımı sürdürecegim kişi beni anlamıyor ben de burda başkalarının beni anlamasi bana yardım etmesi için derdimi anlatıyorum ne kadar ters bir durum oysa onun beni anlamasi gerekmezmiydi anlamıyor. Her seferinde ben açık açık anlatıyorum destek olmuyosun diye ondan sonra tamam deyip geliyor yanıma, kısacası o beni anlamıyor ben kendimi anlatmak zorunda kalıyorum buda beni bitiriyor. Dün kavga ettik hicbirsey yapasim yok. Bütün gün boş boş vakit geçiriyorum isteksizce sıkıntıyla çok sıkıldım nefret etmeye başladım ev işlerinden ve durum böyle olunca hiiiiicbirsey yapmiyorum inadına bu sıkıntıyla kitap bile okunmuyor tv de izlemiyorum hiçbişey yapmiyorum depresyona adım attım yardım edin

Asıl sorun evde çok bunaldim ve üstüne kocam beni anlamayinca hersey DHA kötü oluyor. Bütün gün evde kapalıyim ve evde kalmayi sevmediğimi biliyor insan biraz düşünür bunu bişeyler yapmaya çalışır Gündüz bi kere Bile bu kız evde sıkılıyor bi mesaj atayım demiyor bide o iş olmaz bu iş olmaz Dye hepsini eliyor ben çalışmaya baslayamiyorum yine evde tikiliyim, ne bilim öyle işte

Gerçekten eşin desteği çok önemli. İnsan en yakınının kendisini anlamasını bekliyor. Ama maalesef erkekler kadınlar gibi değiller. empatide biraz eksikler. Neyse. Madem başka işte calismani istemiyor. Sende eve kendini kapatacagina hobi edin kendine. Arkadaşlarınla buluş sohbet et. Yalnız kalma bı dönem. Atanana kadar sabret biraz. D

Merhaba. Yaşadığınız sıkıntıları çok anlaşılır şekilde ifade etmişsiniz. Bu noktada gözden kaçan noktalara, farklı bir bakış kazandırabileceği umuduyla, dikkat çekmekte fayda var sanırım. Öncelikle depresyon sizin şu anki durumunuzdan çok farklı ve daha patolojik bir süreç ve geldiğini farketme olasılığı çok düşüktür. Bu nedenle bu düşünce ile kendinizi daha da çıkmaza sürüklememeniz faydalı olacaktır. Daha sonra şunu netleştirmekte fayda var sanırım; sizi asıl rahatsız eden şey iş bulamamak mı, yoksa iş bulamamanın yarattığı rasyonalitenin eşinizle iletişim ve ilişki şeklinizi biraz daha belirgin hale getirmiş olması mı? zira durum sizin işinizden ziyade böyle görünüyor ki bu asıl odaklanıp çözmeniz gereken konuyu gözden kaçırıyor olabileceğiniz anlamına geliyor. Bu noktada bir uzmana danışmanız faydalı olacaktır sanırım. Saygıları