Karşındakinin sana söylediği lafa göre ne söyleceğini bilirsin sen. Bu o an gelir aklına. Sen kendine güven yeter asla ezilme kimsenin karşısında. Sözler kendiliğinden dökülür o zaman.

zor bişiydir laf sokmak!.. önceleri çok sessiz ve tepkisiz biriydim. aman kimse kırılmasın ve tartışma ortamı doğmasın derdim.. karlılıklı atışmalardan hala hoşlanmam.. ama baktım ki sürekli üzülüyorum.. karşımdaki söyleyeceğini söylüyor ve gdiyor ben bişiy demeden.. sonra alışıyor insan yada ben alıştım artık... bana söyleneni cevapsız bırakmadılafın altında kalmadım.. durduk yere laf sokmam kolay kolay yapıyorsamda bir nedeni vardır.. canını acıtanı sende acımayacaksın.. öyle bir devirdeyiz ne yazık kii.. pek az insanın bunu hakettiğini düşünüyourum ne yazık kii... insanlara değer verdikçe sömürülüyorsun çünkü.. F

Aynen canim bende laf sokanlara karsi asla aninda cevap veremem. kendim asla laf sokarak da kimseyi taciz etmem. karsimizdakide insan laf sokmaya ne gerek var.

bekarken asla kendimi ezdirmedim evlendim çocuğum olmuyor diye psikolojıkmen çöktüm kendimi kusurluymus gibi hisseddiriyodu özellikle eşimin ailesi okadar üzerime geliyolardıkı sussardım ailem şaşırırdı hazır cevaplı ben susuyorum. çok şükür hamile kaldı nasıl olduysa hazır cevaplı halime geri döndüm büyük konusmuyayım ne kendimi nede kızımı ezdiririm. bir ara psikoloğa dahi gitmiştim doktor bana dediki o an sana bir lafmı dedi gözünü yum 10 kadar say söylemek istediğin seyi içine atmadan hemen söyle karşındakine söyleyemedinmi eve gidince telefon aç telefonda söyle ogün mutlaka söylemek istediğini söyle gerçektende çok güzel bir yöntem benim içim şişeceğine karşımdakinin içi şişsin. B

Bir kere laf sokan birisi düşüncesiz, terbiyesiz birisidir çünkü düşünceli terbiyeli olsa yaptığının yanlış, karşındakininde kırılıcağını bilir ve durup dururken laf söylemez size. O yüzden böyle cahillere susmak erdem değil acizlik gibi gelir siz ne kadar susarsanız bunlar o kadar azar. Kısacası susmamak gerek onların dilindne daha doğrusu herkesin anladığı dilden konuşmak gerek. Böyle insanları kırmaktan korkmayın kırın. Bazen şakayla karışık bazen gerçek veyahut sinirli. Küfür etmeden aklınıza geleni söyleyin. Ha ben yapıyor muyum hayır bazen çok yakınından bile geliyor böyle terbiyesizlikler hatır gönül hesabı bir iki susarım ama devam ediyorsa susamıyorum maalesef.

Kızlar cevaplarınız düşünceleriniz için tek tek teşekkür ederim. resusitasyon

yaklaşık 3 ay önce başıma gelen olay anlatayım.. ismi lazım değil büyük bir markette alışveriş yaptık eşimle ve kasadayız.. saatte mağazanın kapanış saati ve acele etmem lazım.. zaten birkaç parça bişey vardı aldığımız neyse kasaya koydum elimdekileri, derken yanıma belliki 3 saattir kuaförden çıkmamış son derece bakımlı ve tabiri caizse at gibi bi kadın geldi, öhö öhö deyip önüme geçmek istedi, önce bi şaşırdım hepimizin acelesi vardı ve herşeyden önemlisi sıra bendeydi.. izin vermedim tabi ne vericem benimde acelem var hanfendi dedim.. aaa hanım bozuldu, kasadaki görevliyle kaş göz hareketleri yapıyolar, çaktım tabi ama neyse boşver dedim.. o sırada eşimde yanıma gelebilmek için kadına, izin verirmisiniz dedi, kadın yolu kapıyordu çünkü.. kadın ne dese beğenirsiniz? "Allahtan eşiniz gibi kaba değilsiniz"... or.. puya bak hele kocamın yanında bana laf sokuyor... NEDİYOSUN KIZIM SEN HASTAMISIN? dedim.. DÜNYA SENİN ETRAFINDA DÖNMÜYOR.. BEKLİYECEKSİN SIRANI... bi geri durdu bu, vıt vıt bişeyler söyledi.. duyamadım pek ama şimdiye kadar alışverişim biterdi diye gömülü gömülü konuştu... o sırada eşim kartın şifresini yalnış girmesin mi:) uzadıkça uzadı tabi bizim alışveriş:) BAK GÖRDÜNMÜ? ACELE ETTİRİYOSUN İNSANI ŞİMDİ BEKLİCEKSİN, ACELE İŞE ŞEYTAN KARIŞIR ANLADINMI? hiç çıt yok valla:) kızdaki cesarete bak ya kocamın yanında sen nasıl beni aşalamaya çalışırsın, hatta eşime dedim benim için o karıyı dövermiydin diye... ben kadınlara el kaldırmam ama bir an korktum kadını dövücen diye, zaten kadında tırstı dedi bende öyle iri yarı bişey değilim yani kimseyide dövmedim şimdiye kadar ama göz korkutmanında zararı yok notgün bende agresiftim biraz kabul ediyorum ama ne olursa olsun eşimin yanında herhangi birinden de laf yiyemezdim...

hak edene laf sokacaksın. eskiden susar kalırdım. eziyolar insanı. artık çok çirkefim çok rahat içim, ooooh. o da kimmiş de gelip bana laf sokacakmış, bildiririm haddini yumuşak başlılığa, iyi kalpliliğe engel değil bu. kimisi hak ediyor KurabiYe Yeni

Konu sahibi arkadaşım bende sizin gibiydim. Aileme veya arkadaşlarıma gayet rahat tepkilerimi gösterebilirken diğer insanlara kalakalıyordum ama çok sevdiğim bir cümle var bir diziden edindiğim: 'ben terbiyesiz olmayı bile terbiyesizlerden öğrendim'. Terbiyesizlik elbette hiç tasvip etmediğim birşeydir ama biri canımı bile bile yakmak istiyorsa, üstüme üstüme geliyorsa, dalıma basıyorsa artık tepkisiz kalmamaya çalışıyorum. Aynı şekilde karşılık vermeye gayret ediyorum çünkü sustukça içimde patlıyor. Zamanında üstesinden gelemediğim şeyler içimde birike birike bana zarar veriyor. O yüzden artık bende tepki vermeye başladım. İnsanlar bundan anlıyorsa yapacak birşey yok. Eşinizin anlayışlı olması sizin için çok büyük bir şans. Mutluluğunuz daim olsun. Sevgiyle kalın..

Ben de böyleydim, gerçi hala da böyleyim denilebilir. Arkadaşlarım arasında kimseye kötü birşey söyleyemiyorum, onları eleştiremiyorum. Yanlış anlarlarsa veya bana laf sokarlarsa cevap veremiyorum çünkü yapım böyle, kimseyle ters konuşamıyorum. Ben bunu ailemde yetiştiğim ortama bağlıyorum. Benim annem babam hep böyle öğretti bana. Özellikle kendimden büyüklere asla ters bişey söyleyemiyorum. Bazen o kadar söylemek içimden geçtiği halde içime atıyorum bu çok kötü bi durum Birini kırmaktan, biriyle tartışmaktan çok çekiniyorum. Mesela küçükken sinir olduğum arkadaşlarıma karşı hep sessiz kalırdım çünkü birşey söyleyecek olduğumda laflarıya çenemi kapatırlardı. Bu insanda özgüven eksikliğine yol açıyor maalesef. Kendi hakkını savunmanı engelliyor, fikirlerini dile getirmeni zorlaşturuyor. Çok kötü bir durum.:85: Ve maalesef çözümünü bilmiyorum

rahmetli anneannem "lafı ağzında, . iki omzunda" derdi. nur içinde yatsın pamukşekerim.

merhaba çilekli şeker :) ya ne yazık ki ben de aynı dertten mudaripim. Yazdığın her şey benim için de geçerli aileme karşı hakkımı savunuyorum rahatça konuşuyorum ama dışarıdaki insanlara ya da arkadaşlarıma karşı bu böyle değil :44: aman kimseyi üzmeyim, aman kimse kırılmasın diye diye söylenenleri yutuyorum resmen ama bu da beni yıpratıyor içime ata ata tabi... ama şunu anladım kibar olan anlayışlı olan insanlara böyle davranmak lazım sadece... çünkü diğerleri senin iyi niyetini kullanıp tepene çıkıyorlar resmen, biz alttan aldıkça onlar da nasılsa bir şey demiyor diye işi dozunu kaçırdıkça kaçırıyolar... bir yengem var benim kendisi çok hazır cevaptır hiç bi lafın altında kalmaz bana demişti ki '' ben hakedene hakettiği lafı söylerim hiç de düşünmem laf nereye gidiyor diye ben söylemeyip içimde kalıp üzüleceğime, söyleyim o üzülsün, o düşünsün, onun uykuları kaçsın'' Düşünüyorum da gerçekten haklı tabi ben istesem de o kadar hazırcevap olamıyorum senelerin alışkanlığı, yapı meselesi ve ailem böyle yetiştirdi sonuçta ama sanrırm bu tarz hoş olmayan bi durum olduğunda ağzımıza geleni söylemek en iyisi hiç düşünmeden çünkü düşünmeye kalkarsak laf nereye gitcek diye çok geç olabiliyor :44: ağzımıza geleni söyleyelim gitsin biz üzüleceğimize onlar üzülsün iyi niyet, iyi niyette bi yere kadar...

Ben mesela aileme veya daha yakın olduğum kişilere karşı gayet hazır cevap biriyim. Ama özellikle kendimi fazla yakın hissetmediğim kişilere karşı hiçbir söz söyleyemiyorum. Sizde de böyle mi bu durum?

Asla lafın altında kalmam. Hatta eşim dalga geçer hep bu durumumla der ki:"Babaannem derdi ki:b. kun altında kal, lafın altında kalma" Bana laf sokulursa şayet karşılığında aynı seviyede sokulacak bir lafım vardır. Susmakta bir erdem aslında ama ben yapamıyorum. Sanırsam biraz da yapı meselesi...

Kızlar çok uzun yazmışım özü şu nasıl hazır cevap olabilirim, başaranlar nasıl başarıyor, anında sokulan laflara çok daha güzel bir cevabı nasıl verebiliriz.

Kızlar insanlara değer vermemden, kimseyi kıramamamdan, utangaç olmamdan, babamın hep kızması söylediklerine karşı sessiz çocukluk geçirmemden zaman zaman kaba insanlara, laf sokan insanlara o an kalakalıyorum, sonra da bunu sinderemeyip ağlıyorum... Çok şükür eşim çok iyi, düşüncelerime çok değer verip her şeyi benimle paylaşıyo ve eşime karşı istediğimi rahatlıkla söylüyorum, eşim hatta benden çekindiğinden yada beni kırmamaktan ne dersem evet diyor... Ama dışardaki insanlara karşı durum böyle değil. farklı bir sürü insan var. Ne kadar iyi olursan insanlar okadar çok şey bekliyo ve başka insanın yaptığı kötülükler gözlerine batmazken bizim gibi düşünceli kibar insanlarınki hemen batıyor.. Aslında artık insanları daha az düşünmeye kendi istediklerimin daha önemli olduğunun farkına varıp, bunu uygulamaya başladım. Ama anında sokulan laflar ile kalıyorum hala.. bunu nasıl çözüyorsunuz, anılarınız var mı, yorumlarınız neler? bazen eğlenceli, iyi, kibar olurken çoğunlukla da utangaç, anlayışlı, kızaran bu nedenle de kendine güvensiz bir imaj çiziyorum bu gün de onlardan biriydi, önemsiz ama üzgünüm işte... böyle anlara bir çare lütfen