32 yaşında evlenince ayrıldım ama keşke ayrılma şansım olsaydı ay ne macera ve zevkli bir olay ben çok severim yakışmadı sana hanmadi

19 yaşında üniversite için yurda Pazar günü bıraktı ailem, Salı günü ben gelicem diye ağlayarak aradım Pazara zor dayandım gittim, evde de baya ağladım şu an ne saçma geliyor. Alışma süreci zor oldu ama alışınca insan çok seviyor. İnşallah sen de kolay alışırsın :)

Zamanla alisirsin. Bir arkadasim 2 yildir avustralya da. Bildigim kadariyla turkiyeye o zamandan beri gelmedi. Elbette ozluyordur ama hayatinin firsatini yasiyor. Her guzel seyin bedeli var malesef

Ben de kocaman kocaman öpüyorum, umarım gelirim

liseyi yatılı okudum, 18 yaşımda da kendi evime çıktım ama ailemle aynı şehirdeydim. 1 buçuk sene önce dünyanın öbür ucuna gidene kadar kendimi "ben zaten hep ailemden ayrı yaşadım ki" diye telkin ediyordum. ama öyle değilmiş. ankarada olunca her yer evim gibi kendimi inanılmaz rahat hissediyorum, başıma bir şey gelse babamı arasam saniyesinde işimi çözer biliyorum, en basiti yol biliyorum ya canım isteyince çıkıp geziyorum. ciddi anlamda dünyanın öbür ucuna gittim ve hala da alışamadım ben. bir huzursuz oluyorum her gittiğimde ilk birkaç gün. şimdi bana bir şey olsa babam yardım edemez ki diyorum. ama ben buraya ilk geldiğimde kayboldum ve 2 gün sokakta kaldım belki onun da etkisi vardır. tek tavsiyem güzel başla, benim gibi sürekli "her şey çok kötü ühühühüh" drama queenliği yapma :) umarım her şey çok güzel olur.

Hayatta en korktuğumuz özelliğimiz, aslında en güçlü olduğumuzdur. Korktuğumuz şeye bakabilirsek beraberinde kabul etmek geliyor. Kabul ettiğiniz zaman da sistem açılıyor. Kabul etmek... görmek... farketmek. Fark ettiğiniz an değişim başlar.

Evet kabul ediyorum ana kuzusuyum Nalet olsun ki çok duygusalım, hiç sevmiyorum hiçbir yararı yok duygusallığın. Bazen gereksiz çok fazla anlam yüklüyorum her şeye

Ben de ayrılıcam ben de korkuyorum. Aynı hisleri paylaşıyoruz. Çaktırmıyorum ama garip duygular içerisindeyim.

hiç bişey anlamadım madem üzülüyorsun gitme gittiğin yerde mutsuz olucaksan gitme hanmadi Love

Ben de sabah iyi oluyorum akşamları ağlıyorum son günlerde. Normal demek ki :))) Umarım güzel şeyler olur ve güçlü olmak için aldığım karar gerçekten güçlendirir beni. Teşekkür ederim :)

Yaaa gerçekten mi ne zaman? Çok az zaman kalınca benim gibi devreler yanmaya başlıyor A

Konuyu okurken nekadar şanslı olduğunu düşündüm. Bu yaşlarda herkes aileden kaçmanın yollarını arar genelde dırdırcı anne, kısıtlayan baba olur. Ayrılmak istemeyecek kadar iyi ebeveyn olmuşlar. Umarım benim kızım da ilerde böyle düşünür birgün evden gittiğinde güle oynaya gitsin istemem ne yalan söyliyim, dilerim senin ailen gibi bi aile olabiliriz ona

Korkmaniz cok normal. Ama gecicek bundan emin olabilirsiniz. Kendi ayaklarinizin üzerinde durmaya karar vermissiniz ki bu cok dogru bir karar. Insan her seye alisiyor. Ben de cok fazla degisiklikler yasadim hayatimda. Simdi de önemli bir karar almanin esigindeyim. Degisikliklere acik olmak sizi güclü yapar. Basaricaksiniz eminim. Size bol sans diliyorum. Yolunuz acik olsun.

Sizin evinizin olması, kimseye muhtaç olmamanız, ortalama bir aileyi mutlu eder.

Öğretmensiniz sanırım arkadasım bu hafta arandı gel başla diye hayırlı olsun size de yenGEnC

hanmadi kıyamam ya ağlama Ben senin mesajlarından çok güçlü bir kız olduğunu düşünüyorum. Yaparsın be!

Canım benim Hatırlanmak güzel dua almak ne kadar iyi hissettirdi bilemezsin çok sağol :) İnşallah sen de severek çalışacağın bir iş ortamı ve güzel keyifli bir hayata kavuşacaksın. Azmetmen kafana koyman yeterli bak bir yolu bulunur, umarım hep iyi insanlarla karşılaşırsın. Sen de ilerleme oldukça haber et olur mu? :) 8993

çok şaşırarak okudum.. o sebeple ne yazsam bilemedim:))

Ah kiyamam size Basarilar dilemeye geldim akilli kizsiniz siz, ustesinden gelirsiniz 34 yasindayim, aksamlari gelen o aglama hissi hala var bende. Evden 30 yasinda evlilikle ayrilan bir insan olmama ragmen

Sekiz yasında evden cıktım koyde oturyorduk yatılı okula bır gırdım 22 yasında unıversıteden mezun oldum yurtdan cıktım 24 yasında evlendım bır bucuk yıldır evlıyım. Ev benım ıcın evlenınce anlam kazandı olene kadar aılenın kucuk kızı olamazsn kozandan cıkman lazm hakkında hayırlısı olsun

Aaaaa bu ben! Vallahi ben. Kendimi bu sebepten ağlarken görebiliyorum şuan Resmen Ayşe'nin acısını hissettim

18 yaşımda üniversite okumak icin ayrıldım 4 sene okudum. 3 sene çalıştım. Tek başımaydım. Hayat bana şunu ögretti; ait hissetmediğin yerde yaşamak dünyanın en zor şeylerinden biriydi. Kimsem yoktu. Arkadaşlarım vardı. Ama o kadardı. Tek başıma acile giderdim. Gebersem de kalkmak zorundaydım. Çünkü yalnızdım. Büyük sehirdeydim. Para kazaniyordum. Parami yiyordum. Ama emanettim orda. Hiç-bir yerine ait değildim. Insanların yuzlerine bakıyordum ve icimden soruyordum; burda mi yaşıyorsun? Neden burda yasiyorsun? "Doğma büyüme buraliyim, burayi cok seviyorum, burda yasamak istiyorum" diyenlere cok şaşırıyordum. Çünkü olamazdi. Insan isteyerek orda kalamazdi. Oraya ait hissedemezdi. Tam 7 sene her an gidecekmiş gibi yaşadım. Ve bi gün istifami verdim. Aileme döndüm. 3 sene ailemle durdum. Cennetti burası. Her köşesi bana aitti bu memleketin. Ve ben de buraya aittim Yerlesiktim. Sonra evlendim. Ama memleketimden ayrılmamayi şart koştum eşime. Annem alt sokakta oturuyor Camdan bakınca görüyorum. Anladim ki ait olmadigim yerde göcebeyim. Ama alışıyor insan. Buna inan. Alışacaksın. Kendi ayakların üzerinde durmak güzeldir. Ama tolstoyun da "dünyanın en zor duygusu ait olmadığın yerde yaşamaktır" demesinin bir nedeni vardir Bence git. Yaşa öğren. Belki kendini oraya ait hissedersin. Denemeden bilemezsin. Bu mükemmel bir tecrubedir. Yolun açık olsun

Umarım gittiğiniz yerde çok mutlu olursunuz, işler ters giderse de eviniz aileniz hep sizi bekliyor olacak, hep sizinle olacaklar. Bunu yeni maceralar için bir süreliğine ayrılık olarak düşünün. Kendiniz ve kararınızla gurur duyun bence..

Ederim hanmadi güzel hayatın hiç bozulmasın :)

Tesekkur ederim. Sen guclu birisin. Herseyin ustesinden gelirsin. Cok mutlu olmani dilerim. Alismana da sevindim. Kocaman opuyorum.

Afjksfhakfjafldf sıradaki parça sevip de kavuşamayanlara gelsin Çok severim bu şarkıyı

Çok teşekkürler yalnız olmadığımı bilmek durumumu normal hissettiriyor :) Umarım sizin de ağzınızın tadı, mutluluğunuz hiç bozulmaz bir ömür böyle hissedersiniz sağolun

Ay late reply olmuş yine gözümün çiçeği kusura bakma Şuan işimden çok memnunum sevdiğim işi yapıyorum. Ortamım da çok güzel hani yaklaşık 10 erkek arasında tek kadınım ama bana hep özen gösteriyorlar el üstünde tutuyorlar çok şükür hiç biriyle sorunum yok inşallah hiç olmaz. Ama 9-10 saat ayakta kalıyorum ayaklarım bitik durumda çok yorgunum.. Yine de buna da şükür iyiyim psikolojim iyi, ailemi özledim ama o kadar meşgulüm ki çok aklıma gelmiyor lojmana gelip yatıyorum Ha dün çıktım arkadaşımla gezmeye gittim haftaya da içmeye gidicem böyle planlarım da olabiliyor neyse ki Böyle durumlar.. Sen ne yaptın ne aşamadasın bir şeyleri kabul ettirebildin mi çıkıyor musun dışarı? Ahiret sorularım

Alışırım aslında biliyorum da... Teşekkür ederim

Gecer biliyorsun degilmi bu hisler, hepimiz ozluyoruz ailemizi, dunyanin bir ucundaki bir ulkeden yaziyorum bunlari ben 18 yasinda ayrildim ailemden, daha buyumeden evlenip hic tanimadigim insalarla hic bilmedigim bir ulkede buldum kendimi, aradan on sene gecmesine ragmen aileme icten ice bu evlilige on ayak olduklari icin cok kiziyorum, esimi sevmedigimden degil, cok sukur esimle mutluyum ama en azindan 20li yasima kadar okulumu bitirip sonrasinda on ayak olsalardi bu evlilige, sen sanslisin ki, evlilik sebebiyle gitmiyorsun islerini ayarladikca gider gelirsin... ne mutlu sana ailen dahi olsa kimseye minnet etmeden calisip yasama gibi bir gayen var, bu olay seni olumlu anlamda cok degistiricek goreceksin, kendi duzenini kurmayi, sorumluluk almayi, kendine yetebilmeyi ogreniceksin! yeni insanlar taniyacaksin, yeni arkadasliklar kurucaksin, yeni hayatlar kesfedeceksin;bunlar cok guzel degilmi?bakis acini bu yonde tutarsan hersey cok daha olumlu gelicektir sana, umarim. yeni hayatinda hersey umdugun gibi olur...

Oncelikle umarim her sey gonlunuzce olur. Bir gun evkeneceksiniz ve yine ayrilacaksiniz o evden. Bu kadar bagimli yasarsaniz sorunlar da kacinilmaz olacaktir.

Ailenden er yada geç ayrılacaksın doğanın kanunu bu zaten üstelik onlardan ayrılıp yabancılara karışacaksın kimse seni onlar kadar düşünmez sevmez bunu ilerde daha iyi anlayacaksın hayatın kanunu bu

Hanmadi nasıl gidiyor konunu hortlatmış gibi oldum ama hahah hanmadi Love

Yazınızı okuyunca anneliğin verdiği duyguyla içimden bir şeyler koptu, kendi evladım gidiyor gibi hissettim, umarım gittiğiniz yere çabuk alışırsınız, umarım hak ettiğiniz ve istediğiniz kariyere ulaşırsınız, hakkınızda hayırlısı olsun, bahtınız da yolunuz da açık olsun

ilkokuldan sonra ailemden ayrıldım. Korkudan ziyade heyecan ve merak duygusu yaşamıştım. Gittikten sonra akşamları yatarken üzülüyor hatta ağlıyordum. Sabah olduğunda bambaşka biri oluyordum mutlu, umutlu, heyecanlı... Üniversiteye tek başıma kayıt yaptım. ebeveynleriyle gelenleri yadırgıyordum:)hala yadırgıyorum. Kısacası zamanla daha güçlü bir yapıya sahip oluyorsunuz. Güzel şeyler olacak öyle düşünün...

Cocuklarimiz ilkokul cagina gelince, ozellikle hic anaokuluna gitmemis ya da krese gitmemis cocuklarda daha sık goruluyor, okulun ilk gunu aglarlar. Cocuk icerde anne disarida... Hatta cocuk okula gitmek istemez, alisamaz bir kac hafta, okulu red eder. Ana kucagindan ilk kopus ilkokul ile baslar. Dahasi anne karnindan ciktigimizda da aglariz dogdugumuzda. Orasi sicaktir cunku, guvenlidir. Ancak hayat bu malesef... Seni tebrik ediyorum bu arada cesaretin icin. Kendi kanatlarinla ucmayi ogrenmeye gidiyorsun. Bu seni daha guclu yapacaktir. Bu karari veren biri de her guclukle basa cikabilir inan. Su aglayislarin normal, anne karnindan cikmayi istemeyen bebegin yaptigi gibi. Hayat sana hep guzellikler getirsin melegim. Yolun acik olsun.

Genelde öyle diyorlar, alışınca dönmek istemezsin diye. Teşekkür ederim evet onlar da benim açımdan düşünüyorlar neyse ki, karşı çıksalar daha çok üzülürdüm zannımca. hanmadi Love

Çoğu insanin hayalini yasiyorsunuz. Şuanda duygulariniz mantiğinizin önüne geçmiş bu sizi vazgeçirmesin. Gidin, sonucu iyi olmasa bile en azından bir denemiş olursunuz. Ileride acaba gitseydim nasil olurdu demezsiniz. Insallah her şey çok güzel olur, başarilar :)

Ağlamak mi? Benim hayalimi yapıyorsun. O kadar isterim ki kendi evimde kaldığım zamanlara dönmeyi... Bence cooook şanslısın. Artık hayatının dümeni sadece senin elinde. Umarım geldiğin şehir İstanbul'dur, eğer öyleyse her daim yaz bana^^ yaz da geldi, piknik yapariz, mangal falan yakariz

Evinden uzağa giden tek insan sen değilsin. Bunu bu kadar dramatiklestirecek ne var anlamıyorum. Dünyanın sonu gelmiş gibi acıklı sahnelere gerek yok. Eninde sonunda ayrulacaksiniz. Ayrıca insan kendi evinde büyüyüp olgunlasamiyor hep anne babanın kanatları altında küçük bı kız çocuğu gibi hissettiriyorlar. Büyümek için uzaklaşmaya ihtiyacniz var S

Zamanla alirsin hic uzme kendini. Arada kacarsin sen de

İnanın ben de 1 hafta öncesine kadar gayet rahat ve gitmeye hevesliydim. Ne zaman ki "haftaya bugün burada olamayacağım" dedim, sonrası hep hüzün... Yani o ayrılık vakti yaklaşırken çok değişik oluyor. Haklısınız ama. Teşekkürler yorumunuz için :)

Yaaa çok mutlu ettin çok sevindimm :) Benim durumlar düzeldi valla onlar benim nereye gittiğimden daha çok iyi olup olmadığımı merak ediyorlarmış. İstediğin yere git ama haber ver diyorlar :) Ay ne iş yapıyordun ki öyle ayakta kalıyosun kıyamam L

Bu kararı verebilme cesaretini gösterdiğine göre bence altından kalkabilirsin yolun açık olsun :)

Evlenmeyi düşünmüyorum ama o daha kolay olurdu sanırım, en azından çıkıp gelebilirdim istediğimde. Teşekkür ederim iyi dileğiniz için.

Soyle dusunun kaybedecek neyiniz var yapamazsanz geri donersiniz olum yok ya

Geç bile kalmışsınız :) 18 yaşımda ilk kez ailemden ayrılıp üniversiteye gittim. 17-18 saatlik mesafeydi istediğim gibi gidip gelemiyordum bile ilk zamanlar çok ağladım yapamıyorum geri dönecem diye. Hep bana dediler bu günleri gülerek arıcaksaksın diye öyle de oldu. Hayatımın en güzel zamanlarıymış iyi ki de yapmışım. Kendi ayaklarınızın üstünde durmanın tadı bambaşka tarif bile edilemez. Size tavsiyem zorlansanız bile sakın vazgeçmeyen alışacaksınız hatta öyle bir alışacaksınız ki geri dönmek bile istemeyeceksiniz :) şimdi beni görenler bile anlayabiliyorlar olgunlaştığımı. Özgüvenin yerine gelmiş diyorlar. Darısı size emin olun çok faydasını göreceksiniz :)

ben aılemden ılk 12 yasımda ayrıldım antepden ankaraya tek basıma okumaya gıttım sonra da antebe dondugumde yatılı okudum korkacak hıc bırsey yok aksıne gec bıle kalmısım dıyeceksınız kendınıze guvenınız gelecek ayaklarınızın ustunde daha saglam duracaksınız bu sayede gercek hayatı yasayacaksınız aılenızın kolu kanadı altında yasamak gercek yasam degıl cunku, kendınızı korumayı dogru kararlar vermeyı ogreneceksınız bence bu bır sans ısteyenın elıne gecmıyor hayırlısı olsun

Ben alıştı isem herkes alışır bende üni okumak için hiç ayrılmadığım ailemden ayrıldım ilk hafta çok dert ettim ağladım ama sonra iyi ki ayrı okula gittim dedim özgpvenim yerine geldi olumlu anlamda çok etki etti şimdi de göreve başladım aileden uzak şehre güçlü ol

Yazdıklarınızı bende düğün öncesi eşyalarımı toparlarken hissetmiştim ve günlerce ağlamıştım evlenmesem mi diye defalarca tartmıştım eşimi aşkımı kafamda. Sonuçta 27 yıl boyunca o evde yaşadım her yerde paylaşılmışlıklar ve anılarım derken mantığımla herşey güzel olacak diyerek evlendim ve iyi ki de evlenmişim her gününe şükrediyorum İnşallah sizde adımınızdan her zaman mutlu olursunuz ve hergün iyi ki dersiniz

Aynı, aynı hislerdeyim :/ Çok sevdiğim bir yeri bırakmak ve belirsizlik... Nasıl birbirimize destek oluruz bilemedim şuan ama başarabileceğimize inansak yeterli olur gibi. S

Aynı Ayşe ilerleyen zamanlarda her makineye çamaşır atışında da annesini anıp ağladı. Ama sonra yaz tatillerinin neredeyse yarısını bile üniversite şehrinde geçirmeyi tercih eden birine evrildi. Ben 18 yaşımda evden çıktım. İki üniversite okudum. 31 yaşımdayım. Geçen sene ailemin yaşadığı ilçeye evlenerek döndüm. Tekrar başa dönsem 18 imde gider 30 umda dönerdim

Kesinlikle doğru kararı vermişsin çünkü 22 yaşında bu tepkilerin bence çok tuhaf ve bağımlı. Ama çok memnun olacaksın iyi ki yaptım diyeceksin her zaman korkuların üstüne gitmek gerektiğini düşünürüm o üstüne gidip acı çekip gelişme hissi de harikadır sonraki gurur hissi de. İyi eğlenceler bakalım

Halledersin, yaparsın, aşarsın güzelim. Kendine güven, şansın bahtin yolun açık herşey gönlünce olsun.

İyi akşamlar herkese. Kelimenin tam anlamıyla şuan hissettiğim şey korku. Hiçbir şey beni sakinleştiremiyor şuan, bir de burayı deneyeyim dedim. Ağlayarak yazıyorum öncelikle Yarın gece evimden ayrılıyorum. Başka bir şehre gidiyorum çalışmak için. Öncelikle yaşadığım şehirde istediğim gibi bir kariyer olanağı yok. 22 yaşındayım ve bu yaşıma kadar hep ailemle yaşadım. Onları çok seviyorum. Dünyanın en iyi iki insanı bence. Ama kalabalık içinde özgüven problemim olduğunu düşünüyorum ve ailemle sonsuza kadar yaşayamayacağımı düşünerek böyle bir karar aldım. Kendi ayaklarım üzerinde durarak yaşamaya karar verdim yani... 1 hafta öncesine kadar her şey tamamdı ama 1 haftadır özellikle akşamları çok kötü oluyorum. Bugün sürekli ağladım. Elimde olsa gitmeyeceğim. Yıllarımı geçirdiğim evime bakıp bakıp ağlıyorum. İlk kez ailemden ayrılıyorum ve kim bilir ne kadar süre görüşemeyeceğiz. Evime de aylarca gelemem gibi. Çok korkuyorum. Gittiğimde ne bulacağımı bilmiyorum. Doğru bir karar verdim mi şuan ondan bile emin değilim, tek düşünebildiğim şey gitmek istemediğim. Sonsuza kadar annem ve babamla oturmak istiyorum. Düşüncelerimi toplayabildiğim kadarıyla yazmaya çalıştım ama sizce doğru mu yapıyorum? Bunu sormak için de çok geç artık ama bilmiyorum, siz ailenizden kaç yaşında ayrıldınız? Alışılıyor mu gerçekten? Onlara gidip sarılmak istiyorum ama ağladığımı görüp üzülmelerini istemiyorum. Çok saçma bir durumdayım...

Camdan dışarı bak evlerinde ışıkları yanan herkes bir ailede doğuyor bir sürü acılar yaşıyorlar, evlerinden ailelerinden ayrılıp başka hayatlar kuruyorlar ya tek başına ya da biriyle birlikte.. Bu en kolay ayrılık para kazanmak için ayrılınca ilk ağlayış ise en kolayı bu emin ol

Çok sağolun, keşke bavuluma koyup götürebilsem Babaannem de başka şehirden buraya taşındı o yüzden zor, bir de hedefim yurtdışı... Yine de hayali bile güzel :) Buzz Lightyear Sonsuzluk ve

Canım benim daha gencecik yaşta böyle birşeye cesaret eden birinin başaramayacağı birşey olduğuna inanmıyorum! 22 yaşında, kendi ayakları üzerinde durabilen bir kadın olmak çok gurur verici bir şey... bu duyguları hissetmen o kadar normal ki, ama kendi düzenini, kendi evini kurduğunda ne kadar iyi yaptığını anlayacaksın.. ayrıca artık mesafeler sorun mu? Uçak -otobüs yoksa görüntülü konuşma var.. hepsi geçer! Başaracaksın inanıyorum :) en kötü, denedim dersin! Kaybedecek hiç birşeyin yok.. Bol şans!❤

Alıştığında aldığın tat ve kazandığın yeti seni fazlasıyla tatmin edecek emin ol. Korkman normal ama ailene bağlı değil bağımlısın resmen. Bu özgüven düşüklüğüne neden olan bir kavram. Sen artık evlat olmaktan BİREY olmaya ve kontrolü ele almaya geçiş yapmalısın.. Bunun tadı hiçbirşeyde yok emin ol

İstanbul değil ya, kendi evime de çıkamıyorum :/ Lojmanda kalacağım önce. Duruma göre eve çıkmak istiyorum ama o apayrı bir mevzu zaten başlı başına. Keşke İstanbul'a gelseydim

Ayyyy teşekkür ederim Hiçbirimize ablacım

Ben de hic istemedim gelmelerini. Hem yol uzun hem de ayrilmak zor olur diye. Ama atandigim koy okulunu gormek istediler kiramadim. Babam illa okula gelip eksik gedik neymis bakmadan gidemezdi yani Meslek aliskanligi. Adam mufettis denetlemeden doner mi? Nitekim oyle de yapti Kutuphanemizi kurdu. Kitaplar aldi. Kirik dolaplari, siralari, masalari tamir etti. Okulumuzu boyadi. Koylulerle falan tanisti. Ahbap oldu Son olarak da ilce milli egitim mudurumuze goz dagi verdi okulun diger ihtiyaclarini zahmet edip karsilasin diye. Sonra da icim rahatladi gidebilirim artik dedi ve gitti. Ah benim egitim neferi babam Dayanamadim zaten. Bir ay sonra haftasonu gittim yanlarina. Sonra iki ayda bir uc ayda bir derken alismisim iste

Ben üniversiteye ilk başladığım aylarda en yakın arkadaşım olacak Ayşe ile alışverişe çıkmıştık. Diş macunu seçerken ağlamaya başlamıştı. Şok oldum ne oldu bir yerin mi ağrıyor falan diyorum. Babamın yapması gereken alışverişi neden ben yapıyorum babam nerde diye haykırarak koyverdi kendini Alışacaksın

Benim tarihim de belli değil, her an aranabilirim gelin diye. Hiç ayrı kalmadım daha önce, orda her şey bana bakacak. Tek başıma olucam. Hem buralardan ayrılmak, hem de gittiğim yerde mutlu olamazsam hissi.

Akilli kiz hanmadim Sende bu kafa varken karada ölüm yok.

hanmadi nasılsın :)

Anneniz gideceğiniz için üzgündür ama bunu yüreğinin içine hapsetmiştir çünkü bizler sizlerin bir gün kendi kanatlarıyla uçmayı başaran kelebekler olacağınızı bilerek büyütüyoruz, tıpkı zamanı gelince bizlerin uçtuğu gibi. O yüzdendir ki eminim anneniz evladından ayrı kalacağının üzüntüsünü yaşasa da kendi ayaklarınız üzerinde durmayı öğreneceğiniz için sizinle gurur duyuyordur, her annenin hissettiği güzel duyguları hissediyordur sizin için, anne babanızın gurur kaynağısınız, ayrı bir yaşam kurmak zorunda kalsanızda onların yüreği de duaları da hep sizinle olacaktır.

Her sey gonlunce olsun hanmadi

Yeni işiniz, hayatınız hayırlı olsun, bol şans diliyorum öncelikle size. Çok şükür anneniz, babanız hayatta, arkanızdalar. Yuvadan dışarı atılan ilk adımların insanı tedirgin etmesi çok normal. Çok cesurca, kendiniz için harika bir karar vermişsiniz. Bu adımı atmak bir çok korkunuzu yenmenizi sağlayacak emin olun. Kim bilir ne zaman görüşebileceğiz diyorsunuz ama hasretlerinden deliye dönerseniz, iş bir bilete bakar. Kim tutabilir sizi? İmkansız engeller yok aranızda. Olmadı bir otobüse atlar, bir gece yanlarında kalır, sonra işinize geri dönersiniz. Hiç alışamazsanız, aileniz orada, her zaman dönebileceğiniz yuvanız da öyle. Durumlarımız benzemiyor ama belki size biraz cesaret olur diye anlatmak istedim. 16 yaşımda ailemi kaybettim. Bir başıma yobazlığın nirvanasında akrabalarla baş başa kaldım. Hem okumak, zorla evlendirilmemek için onlarla savaşmam, hem kendi hayatımı inşa etmem gerekiyordu. Üstelik o zamana kadar anne&babamın dizinin dibinden ayrılmamış, dünyadan bihaber, çekingen, asosyal, kendine pek güveni olmayan, liseli bir ergendim sadece. Yuvadan dışarı uçmadım, resmen itildim yani, öyle ani oldu ki, hazır mıyım değil miyim diye düşünmek aklıma bile gelemedi. Ve başaramazsam gönül rahatlığıyla dönebileceğim bir yuva da yoktu, bir kara delik vardı sanki. O kara deliğin korkusu pes etmemi engelledi. 16 yaşımda başardım ayakta kalmayı, kendime bir yol tutturmayı. Üniversiteyi kazandım, burslar buldum, akrabalarla mahkemeler cabası... Bakınız, hala hayattayım. =) Siz 22 yaşında, elinde mesleği olan, korkularının üstüne gidebilen genç bir kadınsınız. İleri bir adım atma cesaretinizi kaybetmediğiniz sürece her şeyin üstesinden gelirsiniz. Bir gün geri adım atmak isterseniz, o hakkınız da hala duruyor.

Çok teşekkürler güzel dileklerin için. Çok haklısın söyleyecek hiçbir şeyim yok:) Hepimiz sahip olduklarımızın kıymetini bilmeliyiz her şeye olumlu yaklaşmalıyız. İnşallah senin de hem ailen hem sen çok güzel günler görürsünüz her şey düzelir, allah korusun bir şey olsa bile mesafeler hiçbir şeymiş gerçekten anladım bunu.

Bunu yaşayınca geri dönmek bile istemezsiniz. Anne babasını kim sevmez diyeceğim ama ciddi problemi olan aileler var ama konumuz bu değil. sizin de kendinize bir dünya kurmanız onlar mutlu eder. 17 yaşımda ayrıldım. Ve artık bir anneyim, tek derdim evladımın birey olması.

Bomba Herşey güzel, biraz zor tabi ama benim o kasvetli mutsuz halimden eser kalmadı. İş ortamımı sevdim hepsi benimle ilgileniyor hatta 3 kişi lojmana bıraktılar beni ilk gün çok mutlu oldum. Kaldığım yer de harika değil ama kötü diyemem. Yani gayet iyiyim ve desteğinize minnettarım güzel, güçlü kadınlar 8993

O kadar sevindim ki aklıma geldikçe dua ettim senin için :) Darısı başıma benim de mezun olunca senin gibi güzel bir ortamım olur inşallah :)

Ya ama bu çok damar olmadı mı Yapma bak zor tutuyorum zaten Güçlü olmaya çalışıyorum ama kalbim sızlıyor sanki. Umarım yapabilirim

Ogrenciligi saymazsak (cunku 2 haftada 1 gidiyordum ailemin yanina) 22 yasinda atanip ayrildim. 1000 km uzaga. Babam, annem, kardeslerim beni biraktilar atandigim sehre. Donecekleri zaman yaslar akivermisti gozlerimden Babam hadi bin arabaya gidelim tamam bu kadar uzulme yavrum demisti. Annem de hadi ordan aglasan da sizlasan da kalacaksin burda, kocaya versem gitmem demezsin is guc sahibi oldun agliyosun demisti Tabi yolun yarisina kadar aglamis anacim sonradan duydum Birakip gittiler ya beni zönk diye

Çook teşekkür ederiimmmm senin de gönlünce olsun

Öncelikle ne güzel üniversite sonrası ara vermeden bir işe adım atma fırsatı yakalamışsın buna sevinmelisin. Ailenden daha önce hiç ayırlmadığından sana büyük boşluk gelecektir ilk etapta. Evindeki rahatlığı, oturmuş düzenini, ufak bir ihtiyacında dahi anne/baba yardımının geleceğini bilerek yaşıyordun her daim şimdi bir anda bunlara ara vererek yabancı bir çevreye gidiyorsun. Ben de aynılarını yaşadım hala yaşıyorum ama ilk yaşadığım gibi mi oldu hayır, her otobüs kalkışı kalbime dert getirir. Ama işe yaradığını gören ailen ay geçince o kadar seviniyor ki iyi ki bu ayrılık sıkıntısıyla baş edip kendi başıma bir iş becerdim karşılığıyla ailemi sevindirdim diyeceksin. Adım atmadan bilemezsin. Ve ayrıca şükredecek çok şey var. Şuan sağlıklı olamayıp dışarıda çalışamayan, kendi temel ihtiyaçlarını dahi başkasıyla gerçekleştiren, istediği an kimseye muhtaç olmadan gitmek isteyen ama gidemeyen nice insanlar vardır... Ve bi de benim gibi mutsuz ailede büyümüş olmak var. Mesela çok uzak kilometrelerden acaba annem ve babam şuan tartışıyor mu? babamın kalbi rahatsızlandı mı? annem veya babam birbirlerine zarar verebilir mi? babama bir şey olsa yetişebilir miyim bu gibi sorular olmadan sadece kendi hayatına odaklanabildiğin için kendini çok şanslı hisset ve öyle yaşa. Bol şanslar dilerim Allah iyi insanlarla karşılaştırsın :)

O andan çok tırsıyorum yaaa. Gelip bırakmasınlar istedim çünkü bırakıp gitmeleri daha çok koyar sanki. Nasıl dayandın ki . push ; Jawlensky

Ben üniversite için gittim başka bir şehre, senden daha küçüktüm. Ben senin tersine çok hevesliydim gitmeye ama gittikten sonra çok kötü oldu benim için. Ne şehre alışabildim ne okula. Bazen yatakta ağlardım. 18 yaşındaydım sonuçta, her şeyi bir başıma yapmam gerekiyordu. Şehre alıştım, yavaş yavaş arkadaş edindim derken daha sonra yurttan ayrıldım, ayrı eve çıktım. Bu sefer de ayrı eve alışamadım, evde ses arıyordum; rüzgar sesinden bile korkuyordum. Köpek sahiplendim. Ondan sonra ayrı eve alışmam daha kolay oldu sanki; mezun oldum, geri dönmedim memlekete. İşimi burada buldum, burada nişanlandım, kız kardeşim üniversite okumaya buraya geldi. Düzenimi burada oluşturdum ben de tersine. Hep ailemle olsaydım, onların dizinin dibinde; belki bu fırsatlar elime geçmeyecekti, mutlu olamayacaktım. Denemeden bilemezsin ama, önünde sonunda ailenden ayrılacağın bir zaman gelecek. Senin de kendi aileni kuracağın bir zaman gelecek en basiti. Biraz hayatı tanı, ki bu kadar bağımlı bir düzenin varsa gerçekten ayrılma zamanın gelmiş demektir. Merak etme bu hayatta alışılmayan hiçbir şey yok. Umarım senin için her şey beklediğinden daha güzel olur :)

titre ve kendine gel

Yolun açık olsun Geçer bu günler Daha ömründe çok uzun bir yol var yolun çok başındasın Nelere nelere alışırsın

Aynı düşünceleri üniversite ye gideceğim zaman yaşadım.. okadar ağlıyordum ki bilet alındı valizler hazır ben gitmekten vazgeçtim sonrası çok pişman oldum tabii. Gidin bence hayırlısı olsun

Bir insanın bence, eşinden önce annesi ve babası bu hayattaki en büyük şansıdır. Siz de çok şanslıymışsınız. Bi bakarsınız onlar gelip yanınıza yerleşmiş :)

Bende ayrıldığım ilk yıl çok ağlamıştım ama sonra alıştım sanki hep böyle yaşıyormuşum gibi oldu hiç yadırgamadım. Duygularınız normal ama size tavsiye iş dışında boş zamanlarınızda farklı aktiviteler yapın eve kapanıp ailenizi düşünmeyin sürekli alışamazsınız yoksa. Ben 19 yaşında ayrıldım okul eğitimi için üniv üzerinden 16 yıl geçti o zamandan beri ayrıyım

Harika yazmışsın öncelikle çok teşekkür ederim. Gideceğim şehre her gittiğimde ben de kendimi oraya ait hissetmiyorum hiç. Belki de hep turist olarak gittiğim için. Şuan yaşadığım şehri çok seviyorum. Ama hayatımda olması gerektiğini düşündüğüm şeyleri burada bulamıyorum. İyi bir arkadaş çevresi vs. Dediğin gibi en azından gidip deneyeceğim. Gittiğim yerde en yakın arkadaşım var. Bakalım belki çok iyi olacak, belki farklı bir yol isteyeceğim. Bu belirsizliği de sevmiyorum. Ama hayırlısı olsun hakkımızda hepimizin. Denemeden bilemem. Tekrar teşekkür ederim :)

Umarım ben de böyle güzel anlatabilirim ilerde serüvenimi :) Hayatın döngüsü bu farkındayım ama bu ayrılık çanları noktasında çok ağır geliyor işte. Çok teşekkür ederim gerçekten, umarım senin için de hayatın hep iyiye iyiye doğru devam eder :)

Bu cok mu dramatik bir olay bilemiyorum. Sebebi hep gidip yalnız yasama isteğimin olması. Vardı diyorum yapamadım, ailem fazlaca düşkün hep onları düşündüm. Nasıl olur, psikolojileri alısabilirler mi vs diye. Yurtdısına sadece 3 4 Ay gidip kalabildim. Şimdi de saglık sıkıntıları var gidemem. Ayrılmak bazen iyi gelir insana, yeni yerler, yasamlar kesfetmek gerekir. Siz daha denemeden üzülüyorsunuz. Tecrübeleyin, sevmezseniz ailenizin kapısı size her zaman acık.

Bende uzun uzun yıllardır aileden uzakta yasayan taraftayim. Alisma sürecinde cok fazla yanliz kalmayin, sosyal olun daha çabuk alisacaksiniz. Canınız istemese bile kendinizi sosyal olmak icin zorlayın. Hic keske ailemle olsaydim gibi bir düşüncem olmadı. Daha özgüvenli, daha güçlü, daha özgür bir kadın olacaksınız. Kolay gelsin.

17 yaşında üniversite için ayrıldım 21 yaşında mezun oldum atandım egeden güneydoğu anadoluya gittim tek başıma Ailene bağlı olman güzel ama bağımlı olmak iyi değil Kısa sürede alışırsın inşallah

Öyle tabi ama alışkanlıklarımın değişmesini de sevmiyorum, evime misafir gibi gelmek istemiyorum bilmiyorum çocukça şeyler hissediyorum belki de Değişimi sevmiyorum ama deli cesareti midir nedir böyle büyük kararlar alıyorum birden Çok teşekkür ederim :) hanmadi Love

Çok teşekkür ederim, umarım güçlü yapar dediğiniz gibi. Zerre kadar güç hissetmiyorum bugün kendimde. Umarım geçer.. Size de yeni kararınızda bol şans, en hayırlısı olsun umarım :)

Ahahahaha bayıldım el atmasına çok tatlı yaaaaa Ellerinden öperim kendisinin Ben de mi öyle yapsam? Tek gün iznim olacak, zorlanırım ama arada gelirim belki hanmadi Love

Üniversiteyi ailemin yanında okudum. 25 yaşında üniversiteden sonra iş için ailemden ayrıldım. 6 yıldır uzaktayım. Şu anda bulunduğum şehirde de mutluyum ama her ailemin yanına gittiğimde o şehre doya doya bakıyorum hala o şehre ait hissediyorum kendimi. Bir gün orada yaşamayı, çocuklarımı orada büyütmeyi çok isterim. Sanırım bu his hiç değişmeyecek.

Sevgili Mune çok çok teşekkür ederim güzel dilekleriniz için :) Annem de böyle mi hissediyor acaba Sizin evlatlarınızın da ömrü şansı bahtı açık olur umarım :)

Ne tatlı yazmışsınız ya bayıldım. Çok doğru.. Çok tesekkur ederim :) Çoktan geldim de alıştım bile Güzel dileklerinizin bin katı sizin olsun umarım