Mutlu olmak seninde hakkin. Tedavi olmalisin, dusunce yapin degismeli. Ani yasamayi ogrenmelisin. Imkansiz birsey degil, simdiki erkek arkadasiniz en buyuk sansiniz. Degerini bilin..

üzüldüm senin adına ama her erkek senin tanıdıgın gibi kötü değil bunu bir aklına yaz, hepimizin kötü tecrübeleri oldu, aldatıldık kandırıldık ama güvenmekten vazgeçmedik, o yüzden bir tedavin varsa aksatma lütfen, geçmiş olsun

Haklısınız belkide hayatım boyunca gördüğüm en ince sevgi dolu insan ama onuda yıprattım artık.

Teşekkür ederim tedavi de doktorlarda ayrı sorun malesef

Therapi aliyormusun? lütfen aksatma. Borderline hafife alinmaz HepBaharOlsa

Merhaba. Bunu neden yazdığımı bilmiyorum sadece artık içinden çıkılmaz bir hale geldi benim için. Henüz 6 yaşındayken öz amcam tarafından tacize uğradım sonra babamın arkadaşları akrabanın oğlanları derken bende korku ve içine kapanıklık başladı. Lise 4te ilk defa bi sevgilim oldu ve bana ilişki istediğini söyledi. Korktum ayrıldım tehtit etti içip içip aradı. İntihar ederim tehtitleriyle barıştık yine aynı şeyler olunca tanıdığım bi kızla ilişkiye girdi. Aldattığı için sevindim o derece kurtulmak istiyodum. Ama ben ilk kez birisine evet demiştim ve bu bende kapanmayacak yaralar açtı. Heryerdeler ahlaksız pislik erkekler her yerdeler sanki. O kadar boğuluyorum ki ölmek istiyorum. 3 yaşında bi bebeğe tecavüz ettiklerini duyduğumda bu dünyada yaşamak istemediğimi düşünüyorum. Şimdi 24 yaşındayım ve 1 yıllık bir ilişkim var 5 ay sonra evlilik düşünüyoruz. Bugüne kadar başıma gelen herşeyi sanki ondan biliyorum. Sanki onunda başkalarından farkı yok gibi kin besliyorum ama aksine bana o kadar iyi davranıp değer veriyo ki pamuklara sarıp sarmalayacakmış gibi ama ona güvenmiyorum. Bazen öfke nöbetleri geçirip tüm kinimi ona kusuyorum beddualar ediyorum. Nasılsa aldatacak buda diyorum ve gösterdiği sevgiyi ilgiyi zehir ediyorum. Kaç kere ayrılmak istedim bişekilde vazgeçirdi. Doktor bana Borderline kişilik bozukluğu teşhisi koydu. Gelecek göremiyorum. Mutluluk göremiyorum. İlerde evlendiğimizde bile en ufak yanlış anlamada çekip vurabilirim öyle bi öfke besliyorum ve içimdeki kin geçmek bilmiyo. Bazen ölümden başka çıkış yolu göremiyorum. Üzgünüm Yoruldum...

Psikiyatr teşhisi koydu çok üzerime düştü çok destek oldu iyileşeceğimi söyledi uzun bi tedavi süreci olsada başarırız dedi ama araya yaz tatili girip ben memleketime gidince 3 ay gidemedim geri döndüğümde ilk iş onun yanına uğradım. Öğrenciyim başka şehirde okuyorum. Ama beni tanımadı ve odasından çıkardı. O kadar kötü hissettim ki bidaha gidemedim yanına öfkelendim. 2 yıl sonra dayanamayıp tekrar başka doktora gittim ama sorunumu tekrar anlatmak yardım istemek o kadar zordu ki tekrar o olayları yaşamak gibi zor anlatması. Doktor sustuğum için bağırmaya başladı daha sırada bir sürü hasta var seni mi bekliycem falan. O gün belkide öfkeyle intihar edebilirdim. Düşündüm çok istedim ama yapmadım. Şimdiyse doktora bile gitmeye korkuyorum