işte tam da bu.. gördüğüm saçmalıklardan uğradığım haksızlıklardan sonra ben de böyle oldum. ne diye katlanmışım ki eski samimiyetsizliklere diyorum

Bende aynen böyleyim insanların iki yüzlülüğü, yapmacıklığı vs vs hiç olmasınlar daha iyi

nickname den belli.

Ozaman her şeyi boşvermişlik var

Benimde kafam kaldırmıyor ya

evet kapsıyor. hatta konuşmuyoruz bile. işte ben de umursamam kimse olmasa. ama ileriyi düşününce bayramlarda, düğünlerde, ölümlerde gözüm kapıda kalmasın istiyorum. depresyondayım da ilaç kullanmak istemiyorum, kullanmadıça insanlardan uzaklaşıyorum uzaklaşınca depresyonda kalıyorum kaldıkça uzaklaşıyorum. bu böyle dögüde devam ediyor. birde kurslara gidip arkadaş edinmeyi deneyecem. bakalım. Bsraa1 Üye Anneler

Doymuşluk, dolmuşluk, bıkkınlık, tükenmişlik, ay ne bok yerseniz yiyincilik, ben böyleyim.

İki tür yalnızlık vardır seçilmiş yalnızlık ve içine düşülmüş yalnızlık. Eğer insanlar yalnızlığın sizin için seçilmiş olduğunu bilirse size saygı duyarlar. Sınırlarınızı aşmaya çalışmazlar. Kimsesiz biri gibi değil de mesafeli biri gibi davranın. Arada neşeli eğlenceli yanınızı gösterin ama sonra yine köşenize çekilin. O zaman sizin özünüzde öyle olmadığınızı sadece sınırlarınızı korudugunuzu anlarlar.

Salmak lazım zaten en güzeli :)

ben de halihazırda arkadaşlarım/dostlarım dışında hayatıma yeni kimseyi sokmak istemiyorum. mecbur kaldığım durumlarda yapmacık oluyorum istemeden de olsa. 30dan sonra olsa gerek..

Etrafta güvenebilcek pek insan yok zaten ama iyilerde mutlaka var.. dostluk öyle kolay kolay elde edilmiyor, az olsun sağlam olsun.

Belki de iyi bir arkadaşınız olmamıştır. Hiç aşık olmayanın aşka inanmaması gibi. Ya da aldatmayan erkek yoktur genellemesi gibi. Aslında çikolatanın tadını bilmiyorsunuzdur belki de. Çok yakın arkadaşlarım var gerçekten özlüyorum seslerini duymak istiyorum. Onlarda beni arıyorlar sık sık. Hafta da 1-2 gün gece kalırlar. Hastaneye yatsam hemen gelirler çağırmadan. Belki aileden şanssız biriyim ama arkadaş açısından çok şanslıyım sanırım. Eşle olmak çocuklar güzel ama hiç kız arkadaşlarla film izlemek saçma şeylere gülmek istemiyor musunuz? Kendinizi dışarıya kapatmayın.

peki senin çevrenle ilişkin de merhaba merhaba mı yoksa nasıl? D

ben tam difiriz kadiniyim... insanlarda yedikleri kazıklarindan sonra bi daha ayni şey yaşanir diye korkusuyla tanimaktan kaçmak... bilmiyorum beni evlendikten sonra insanlar degiştirdi.. bu şekilde soğuk durmami mesafeli olmami sağladi.. ben hep kv görümceme mesafeliyim. annemede öleyim. nedeni bilsem. benim yüregim 2015 evladimi kaybettikten sonra yaşanılan olaydan sonra bi daha isinamadi o ateş oysa çoktan sönmüştü.. yine evladim var çok şükür ateşim sadece onun için yaniyor.

Belkidiğer türlü daha mutsuz olursun böyle keyfini çıkar

zamanında biraz fazla sıkıntı çektim, psikolojim çöktü. heralde çözüme kavuşunca bi rahatlık geldi sonra saldım her şeyi. amaaann modundayım. G gelecekzaman66

Bende öyleyim ama ben burcun da önemli olduğunu düşünüyorum oğlak burcuyum budç gereği soğuk bir yapım var hemen ısınamıyorum bir yandan diyorum ki aman boşver böyle daha iyi bir yanım da çok monotonsun biraz heyecanlı sıcak ol diyor

Kontrolsüz ve hızla gelişen teknoloji ile sanal dünyada ne kadar kalabalıklaştıysak gerçek dünyada o kadar yalnızlaştık. Alışveriş yapmak, film izlemek, oyun oynamak vb. gibi tüm sosyal faliyetleri ev içinde yapabiliyoruz. Yalnızlık, bireyselleşme, bencilleşme çağımız insanının ortak özellikleri. 6 senedir 20 daireli bu apartmanda oturuyorum üst komşumu yolda görsem tanımam. Bi çabam da yok tanımak için. Çoğumuz böyleyiz, konserve hayatlar yaşıyoruz.

ikiyüzlülükten de değil yani beni seven insanlardan bile soğudum, ne istiyorum ben de bilmiyorum. D

ben kendimi açamıyorum insanlara yani sanki açsam dediklerimle ilerde bana zarar verecekler gibi geliyor. yüzeysel bilgilerimi söylüyorum başka muhabbetlere girmiyorum çünkü hiç kimseye güvenemiyorum. D

Olması gereken de bu değil mi? Son birkaç yıldır ben de böyleyim. Kafam aşırı rahat. Bilinmemek çok güzel.

Ben de kimseyle samimi olamam. Yapı meselesi sanırım, düzelmiyor. Açıkçası törpülemeye çalışmıyorum da, ay cınım nasilsin modlarına giremiyorum, şap şup öpüp sarilamiyorum kimseye :)

Ben hayatımdakileri de çıkarmak istiyorum, o derece yani. hani tanıdığım hiç kimse olmasın yeni insanlarla sıfır tanışmak istiyorum. şimdikilere sıcak olamıyorum.

Bu durum ailenizide kapsiyorum? Kardeşlerlede mi sicak kanli değilsiniz? Bende ayniyim ve uzun yillar depresyon içindeydim. Ozamanlar birisi bana yardim etse, teselli etse diye herkese atlardim. Ama gördümki insanlar artik sirf kendi cikari için konuşuyor. Çok boş laflar dönüyor. Artik canim kimseyle sįk görüşmek istemiyor. Yeni cevre edinmiyorum ve hiç bir tane arkadaşimda yok. Eskiden bu duruma çok üzülürdüm, artik daha rahatim diyorum. Sadece ileri zamani düşündümmü korkuyorum, yaşlandimmi kapimi çalan elim tutan kimsem olmaz diye. Depresyonum gecti zannediyordum, eskisi kadar bunalimda değilim fakat bir yazi okudum. Depresyon içinde olan insanlar sosyal cevrelerinden uzaklaşiyormuşlar. Genel etrafa karşi ilgi azalmasi var. Bilmiyorum işte... bir araştirin

ben de tam tersi girdiği ortamda samimi oldugum arkadaslarım olsa, tüm buluşmalarda yapılan aktivitelerde aranılan biri olsam. Ben de bunu beceremiyorum niye acaba?

Ben de inzivada gibiyim.

hatta bu duygu bende o kadar yogun bir hal aldı ki son zamanlarda 2 gün önce patladım adtık esimin yanında kendimi tutamadım aglamak zorunda kaldım. bir sey yapılacakken en yakınımdakini cagırıp benim görmezden gelinmem acayip dışlanmış hissettirdi kendimi. halbuki sohbetimiz de iyidir

ben de senin bu istediğinden olmak isterdim. zaten sorunda burda başlıyor ne o dediğin gibi olabiliyorum ne de insanlardan kaçabiliyorum. orta direk olmak çok zor ya. M

Kurma sende bosver az insan cok huzur phalanx

tam da öyle yapıyorum. mesela kimsesiz gibi değilde insanlara sanki çevremde insan kaynıyormuş gibi hissettiriyorum, gerçi kimsesiz de değilim de kimseli de değilim. :) konuşmaya gelince içten oluyorum mecburen -çünkü sonra lazım oluyorlar-mesafeli ve ciddi olduğumu anlıyorlar zaten.

arkadaşlar cidden içimden kimseyle samimi olmak gelmiyor, kimseye ısınamıyorum, özlemiyorum, birlikte vakit geçirdiğim kişiler bir an önce gitse diye düşünüyorum, yakın gördüğüm biriyle belki kırılır diye şakalaşamıyorum. Bunlar neden olur sizce?

Bende aynıyım. Sıkıldım insanlardan ikiyüzlülüklerinden sanırım. Kimse olduğu gibi davranmıyor

Ne kadar yakın olursam ne kadar içli dışlı olursam dertleriyle boğuluyorum çünkü

ben de D

Bendede var bu biraz neden bilmiyorum esim cok sikayetci o cok sosyaldir herkesi tanimak ister ben gereksiz bulurum etrafimda cok fazla insan yok istesem olur ama istemiyorum daha fazla samimiyet kurmak istemiyorum falan bilmem acaba niye boyle bide zorundamiyiz yani oda var :)

Yaa aynen, bizi bu hale getirenler utansın.

ayynen öyle. ben de de iletişim yeteneği var ama kullanmak çok yorucu geliyor. psikoloğuma sormuştum o da karakterin böyle o zaman dedi ama karakterim böyle değil aslında istesem çok sıcakkanlı ve içten olabiliyorum. tek sıkıntı olmak istemiyorum, düşüncesi bile ruhen yoruyor. . push ; D

Zaten işi biliyorsunuz siz ben de öyleyim. Zaten herkese surat yapıp tavır koyarsak kimse de bizi ciddiye almaz. Olgun temkinli davranmak lazım. Arada deyin sosyallik yoruyor beni biraz inzivaya çekileyim.

Tam olarak böyleyim sorun yok bence bunun kendini beğenmişlik le alakası yok gerçekten merak etmiyorum eskiden de aynıydım

Ben de oğlak burcuyum, dediklerinize katiliyorum ama bunlar ben de 40 yasindan sonra belirginleşti. 40 yaş öncesi cok sempatik, arkadaş canlisi, cevresinde pek cok insan olan, fedakar, arayan soran, dert dinleyen, eve sık sık arkadaşlar davet eden biriydim. Şimdi biri gelicek diye ödüm kopuyo:)) Cok kazık yedigimi ve gereksiz fedakar oldugumu, verdigim kadar alamadigimi farkettigimden beri degistim. Yine arkadasim yine dostum var yalniz degilim ama cook azlar. Eledim çünkü.. N

bende böyleyimmmm.. yeterınce doydummmm her seye nankörluklere haksızlıklaraa her seye.. tek basıma kalayımm ohh ne mutluyum herkesten uzakkk.. Hatta suan nişanlıyım nişanlmla bile ilk anlaşmalarımdan biri herkese uzak oturmak istiyorum dedim.. vıcık vıcık sevmıyorum.. kafa rahat olacak huzur olacak.. Annem olsun yanımda gerisi boş... Şuan nişanlm var ileri de değişmezse Annem ve Nişanllm baska kimseye ihtiyacım yok çok şükür ki benm Abim yengem halam yegenlerim arkadaslarım vs vs cevreee baya var amaaa yok ben kimseyi istemıyorum.. az insan çok huzur. . .

Gecen gun aynısını düşündüm. Yaşım çok büyük de değil. Çalıştığım yerde herkes çok sıcak birbiriyle arkadaş olmaya çalışıyor, muhabbet etmeye çalışıyor. Ben minimum muhabbet kurmaya çalısıyorum kimse ilgimi çekmiyor. Biriyle konusurken bitse de gitsem oluyorum daral geliyor. Liseden itibaren böyle oldum o zaman bu kadar değildi de gittikçe arttı neden ben de merak ediyorum. İnsanlar iletişim yeteneğim yok sanacak gibi geliyor ama var olanı kullanma isteği yok.