Bende senin yaşadıklarının benzeri bi hayat yaşadım 4 sene koca olmak ne demek baba olmak ne demek evlilik eş ne demek bilmeyen özgüveni olmayan birisiyle ite kaka benim zoruma geldik ama bi yerden sonra tıkanıyo artık konuşamıyoruz bile benim tahammülüm kalmadı sanırım artık kendisine iyice 5 ay önce gittim baba evine zorla gönderdiler çocğun var bozma yuvanı diye anlatamamdım sevginin saygının kalmadığını geldim ve herşey daha beter oldu. Kimseyr anlatamazsın içinde hissettiğin şeyleri kaybolan duyguları kimse görmezzz duymaz senin çığlıklarını o yüzden eğerki olmayacağına inanıyosan ve evet doğru yol bu diyosan benim yapamadığımı yap ve bitir.

. push ;

ahh soylemeyı unuttum mutlu hıssetmek ıcın estetıklere basladım hhhhhhh

İstemedıgınız bı hayatı yasamak zorunda degılsınız elbette bende kucuk seylerı takmıssınz dıyecegım ama bı oncekı msj da sıddet gordgunuzu yazmıssınız calısan bı bayansınız ıns hakkınız da hayırlısı olur sovr86

aynen katılıyorum... shrumt

. Aynı şeyler kuzum ne yapar babasıyla aynı şehirde olmayacak sürekli görüşemeyecekler bi tarafı eksik kalıcak diye düşünüyorum daha sonra dediğin gibi 15 yaşına geldiklerinde tanımıyolar artık anneyi babayı senin için ben bu evliliği yürüttüm diyincede yürütmeseydin bıraksaydın diyolar artık. babayı evlattan evladı babadan ayıran insan kötü kadın gibi hissediyorum kendimi bazen ama buduruma getirene kadar ellerinden gelen herşeyi yapan eden benim bu kararı almaya zorlayan o saygıyı sevgiyi tüketen o diyorum. Aslında konuşcak ve anlatcak çok şey var en iyisi hakkımızda hayırlısı neyse onu yaşatsın rabbim

canım okudum tüm yazdıklarını. ben normalde hiçbir evliliğin bitirilmesi taraftarı değilim. hele de bir çocuk varken. ancak ortada kayınvalide ve eşlerin ilgisizliği varken bazı şeyler tabi kaçınılmaz oluyor. hiçbir şekilde yönlendirme yapmak istemiyorum. kararını kendin vermelisin burada yazdıklarımızla bir karara varman yanlış olur. sonuçta sen daha iyi bilirsin ne yaşadığını. her zaman son bir kez düşünmekte fayda vardır diyorum. cinsellik de şöyle; zaman zaman çiftler soğuyabiliyor birbirinden. benim başıma gelmedi tabi ama çok arkadaşımın başına geldi. cinsellik için yapılması gereken yeni şeyler denemektir. ancak içinden denemek bile gelmiyorsa o zaman durum farklı. kararını ver ama bir an önce. sen de bir insansın. kendinin kıymetini bil. sakın ezdirme :) oğlun hep seninle olacak zaten onu da düşünme. nedengül R Rossiene

Nişanlıyken yaşadıklarınız, doğum günlerinden bahsetmeniz ne kadar küçük şeyleri kafanıza taktığınızı gösterdi bana. Çocuk doğduktan ilk bir sene bilemedin iki sene cinsel hayatta bir duraksama oluyor normal bu. Evlilik gül bahçesi değil, bir başkasıyla evlensen belki bir tık iyi olur, evladını babasız büyütmene değmez. Neden ayrılmak istediğini kendine gerçekten sor. Amacın sadece eşine acı çektirip neler kaybettiğini göstermekse, bu yolun dönüşü olmayabilir... Gadi

sana hak veriyorum insan istemedigi hayatı yaşamak istemez calışan bir bayan olman daha iyi en azından kendi ayaklarının üstünde durabilirsin.. işin içine ailesi girince işler zor olur elbette.. işte tek düşünülcek olan erkek evladın var onu babasız bırakmak hep bir yeri eksik olmasıda acı verici.. ben 32 senedir babasız yaşadım annem babam ayrılmış ben bebekken... ve şuan evliyim eşimi hem arkadaş hem kocam hem babam gibi seviyorum. tam bir ilgi hastası oldum sebeb ailem parcalandı... bir kez daha düşün derim gerekse eşinle konuş dicem ama anlaşılan tehtit yolunu seciyor... umarım herşey yolunda gider hayatında..

yaşadıklarınız çok üzücü ve sanırım hep ite kaka yürüyen bir evlilik hayatınız olmuş, düzeltilebilecek birşeyler varsa illaki uygulamışsınızdır size tek tavsiyem çocuğum var diye boşanamam diyip ömrünüzü heba etmeyin tabi eğer illaki boşanmak istiyorsanız düzelmiycek diyorsanız etrafımda çok var çünnkü mutsuz evliliklerini çocuklaır için yürüten, bbir çocuğun ilk önce mutlu bir anneye ihtiyacı var çünkü, ayrıca tamam oğlunuz var çok önemli ama sizde önemlisiniz ayrıyken de çok iyi bir anne olabilirsiniz, hakkınızda hayırlısı olsun Meleknaz Herşeyin

evliliklerde böyle dönemler oluyor yaşayan sen olduğun için duygularını en iyi tartıcak kişi sensin. bence önce sağlığından başla dibe çökersen çıkman çok zor iyi bir psikoloğa yada aile danışma merkezine git eşinde gitse diycem ama bu tipler gitmez. sular aka aka durulur onunla önce iletişiminizi sağlayacak bir yakınınızı araya koy duygularını öğren beklentilerini anlat çok ince ruhlusun ama boşanmak iyi bir çözüm olacakmı madden sıkıntın olmaması güzel ama ya ruhunun alacağı yaralar güçlü ol hemen pes etme onu seviyorsan tabi. hakkında hayırlısı diyorum inşallah sonu iyi olur aranızara 3. bir kişiyi sokma ne onun annesi nede seninki. G

ben sanırım aile konusunda şanslıyım ki her kararımda yanımdalar. ben yalnızlıktan ne yaparımdan yada elalem ne der gibi şeylerden asla çekinmiyorum... oğluma haksızlık yapar mıyım diyorum her seferinde ama sonra şöyle düşünüyorum oğlum 15 yıl sonra kendine bir hayat kurucak arkadaşları ünv. olucak belkide ayrı eve çıkacak sonrasında ben sevmediğim yıllarca tahammül etmek zorunda kaldığım bir adamla başbaşa kalıcam ve geçip giden yıllara yanıcam. en kısa zamanda bir avukatla görüşücem artık bi yerden başlamak gerekiyor. ite kaka bir yerlere gelmiş evlilikler bi yerden sonra çözümsüz kalıyor. sizi bu konuda çok iyi anlıyorum. konuşacak birşeyiniz olmuyor. aynı evde farklı hayatlar yaşamak ortak birşeyleri paylaşamamak ve evliliğinizi anne ve babasının yönetmeside aşırı yoruyor insanı... dilerim en kısa zamanda sizde mutlu olduğunuz bir hayata adım atarsınız. inanın hayat keşkeleri düşünemeyecek kadar kısa...

aslında herşey sizin içinizde bitmiş yani siz içinizde eşinizle boşanmışsınız öyle anladım babasız büyüyen çocuk tekde sizinki olmayacak mutsuz bi ailede büyümektense ayrı büyüsün derim tabi karar sizin G

merhaba kızlar ne zaman birileriyle dertleşmek istesem hep en uzak kişileri tercih ederim insan tanımadıklarına daha rahat açabiliyor içini... bende uzun zamandır araştırıyorum psikologların aile terapistlerinin yazılarını okuyorum. avukatların bloglarını takip ediyorum ama bir gösterilen çözüme vicdanım el vermiyor. eşimle 3 yıl önce severek evlendik daha öncede bir boşanma sürecinden geçtik. aslında sıkıntımız nişanlıyken başladı ben erken olarak aslında evlenmek için doğru çiftler olmadığımızı farkettim bunu ona söylediğimde agresif tavırlar gösterdi. ben daha çok hayata bağlı yaşamı doya doya yaşamayı seven birisem eşimde bi o kadar bana dokunmayan yılan bin yaşasın tarzında bir insan. kötü değil içki içmez kumar oynamaz gözü dışarda değil ama artık günümüzde evlilik kriterleri değişti diye düşünüyorum. kadınlar iş hayatına girdiğinden beri sosyal çevre edinip bir birey olduklarının farkına vardığından beri evlilikten ve eşlerinden beklentileri değişir oldu. kırmızı güller yatağa kahvaltılar ilgi odaklığı değil istediğim. biz evliliğimiz dahil 7 yıldır birlikteyiz. herkese ufak gibi gelen yıllardır unutamadığım bir kaç şey vardır. sizlerle kısa olarak paylaşayım. nişanlıyken mide kanaması geçirdim hastanede yattım iki gün ve sonra evde yattım 3 gün. gelmedi ne hastaneye nede yanıma sebep kar varmış yollarda. o günler hala kalbimde bir yara... ardından yeni evliydik 1 sene filan doğum günü için çocukluk arkadaşı ile eşini, abimi, yengemi, kardeşiyle sevgilisini çağırarak ufak basit bir süpriz kutlama hazırlamıştım. doğum gününde annesinin yanındaydık yalnız hissetmesinler diye kutlamayı 3 gün sonra yaptık ama kayınvalidem karnım burnumdaki halime bakmadan bana ağzına geleni saydı oğlunu ondan kaçırmakla onu hiçbirşey yerine koymamakla herkesi parmağımda oynatmakla suçlandım ki tek derdim eşimle fotoğraflara baktığımızda güzel bir kaç gün geçirmekti. olmadı... en kötü günüm olarak geçti zihnime. evliliğimizin ikinci yıl dönümünü eşim hatırlamadı hatta o günün 11 temmuz olduğunu söylediğimde bana avanslara 4 gün kaldı demişti şaka yapıyor zannettim ama unutmuştu hatırlattığımda tepki verdi özür bile dilemedi kayınvalidem "yıldönümüde neymiş oğlunuza sarılın yeter"" demişti. evet benimde istediğim oydu eşimin bir koluna oğlumuzu alıp bir kolunada beni alıp iyiki varız demesi bana en güzel hediye olurdu ama denmedi... sorunlar ondan sonra başladı aslında kendimi bir ev için ne kadar yıprattığımı gördüm herkes mutlu olsun isterken ne kadarda mutsuz olmuşum meğer... çalışan bir anne olmanın verdiği zorlukla birde hayatta mutlu olma çabasına girmek ne yıpratmış beni farketmemişim. hiç yalnız gezmelerimiz olmadı evim ayrı olmasına rağmen hep eşimin ailesiyle onların istediği yerlere gidildi gitmek istemediğimde sesler yükseldi ve ben sorun çıkaran geçimsiz biri olarak tanımlandım... 3 yıldır evliyim ve 1.5 yaşında bir oğlum var eşimle cinsel hayatımız 8 aydır yok hiç yok aynı yatakta herkes yatağın bir ucunda uyur. ki oğlum sabah kalktığında bizi görsün anne babasını bir arada görsün diye. eşime karşı hiçbirşey hissetmiyorum. olan büyük aşkımı ilgisizliği ile savunmasızlığıyla ve umursamazlığı ile bitirdi onu mutlu etmeyi inanın istemiyorum artık boşanmak istemimi defalarca dile getirdim kendine ve bana zarar vermekle tehtid ediyor. korkmuyorum tırsmıyorum sadece oğlumu düşünüyorum babasına olan sevgisini düşünüyorum ama birde şu varki daha 26 yaşındayım hayat elimin altından kayıyor hergünüm mutsuzlukla başlayıp umutsuzlukla sona eriyor. ve eşim düzelmiyor herhangi bir çaba sarfetmiyor. ve ben boşanma sürecine nasıl nerden başlasam bilemiyorum... biraz uzun oldu ama sizden fikirlerinizi yardımlarınızı bekliyorum... nedengul

tam açıklayıcı anlatamadım elbette ama işin içine hakaret küfür ve de sözlü ve fiziksel şiddet girince gururuma dokundu boşanmayada ondan sonra karar verdim gibi. kesinlikle niyetim bak ben gttim sen ne hale düştün demek değil... sadece mutsuz ama evli bir hayat yaşamaktansa mutlu ve yalnız bir hayat yaşamak daha iyidir diye düşünmekteyim... Nadiaa devrim sehitleri olumsuzdur tek ayak

Canım benim ya İnan bana cok ama çok düşünmelisin.. Erkekler çok ince düşünemezler yapılarında yok Kimi erkek cok romantik olurken kimi erkekte olamıyor. Ailesinden görmemişki böyle bişey. Bunun için eşini suçlama bence. aranızın iyi olduğu durumlarda ondan beklentilerini güzel bi şekilde onu boğmadan sıkmadan söylemelisin bence.. Bak Allah bağışlasın evladında varmış. Düşün arkadaşım düşün yıkmak kolay ama yapmak çok zor inan.. Kuzenim her gün eşinden dayak yedi bıraktı evi gitti çocuklarıda alıp. Ama cocukların ona babam nerde diye sormaları üzerine ben bu cocuklara bunu yapamam deyip tekrar barıştı. Eşiylede arası düzeldi şükür çok mutlular şimdi. Ben senin bu günleri atlatacağına inanıyorum. Sende evladın için bi kez daha düşün bence. Sevgiyle kal

boşan gitsin demesi kolay cnm eşinle konuş rahatsız olduğun her şeyi söyle içinde kalmasın aklındakilerin biri bile ve biraz uzak kalın derim tatile git memlekete git yada o gitsin söylersin eğer hala devam ederse aynı şeyler ve mutsuz olursan ondan sonra bırak gitsin bu hayatı kaç gün yaşayacağımız belli mi mutlu olmaya bak P

4 ay önce boşanma davası açtığımda o gitti evden ama 3 gün sonra geri geldi sonrada yerleşti.. bende abimi çağırdım gel yalnız kalmak istemiyorum diye... oğlum daha küçüktü o zamanlar babasına aşırı düşkündü şimdi bireylerin farkında anne babayı biliyor babam odamı boşalttı gel diyor farkında çünkü artık sağlığımda bozuldu sürekli serum ve iğneler yiyorum çünkü bu süreçte kimseye bişey belli etmeyeyim güzel bir evliliğim varmış gibi görünsün diye çabalamaktan 9 kilo verdim saolsun abim hep destekcim ve eşi... en kötü ihtimal kirada küçük bir evim var babamın vermiş olduğu kimselere sığmasam o evimde yeter diye düşünüyorum özel bir eğitim kurumunda çalışıyorum ki oğlum 1 yıl snra bnm yanımda kreşe başlayacak ama dediğim gibi onu babasından koparmak olmamış meyveyi dalından koparmak gibi geliyor ama bu şartlarda da sabrım az sinirlerim yıpranmış olduğundan verimli bir anne olamıyorum... burda en azından benim gibi olan bu durumları yaşamış kişiler naptı nasıl oldu da hayatları yoluna gidi yada nasıl boşanmaya ikna etti?