Dua ederim biraz rahatlarım

Böyle şeyler dinliyorum. Şu an olduğu gibi. Benim çözemeyeceğim halledemeyeceğim bir durum ise kabullenir, hayatın akışına teslim olurum. Bilirim ki her şey değişir, dönüşür.. hayat akar gider.. hiçbir dert olduğu gibi kalmaz. Benim yapabileceğim bir şey varsa cesaretimi toplamaya çalışırım.

Çaresizlik hissettiğin durumun değişmesi lazım. Kendiliğinden de değişebilir. Yada gücün yetiyorsa kendin değiştirmeye çalışmalısın.

Bende çok yanlızım yeni boşandım iş yerimde sıkıntım var maddi problemlerim var en kötüsü de hiç aglayamiyorum. Ama bu sürecin geçeceğine ve daha güçlü mutlu olcagima inandırmak istiyorum kendimi. Allahin izniyle inşallah seninde benimde bütün sıkıntılarımız geçer gider. eminnol yanlız değilsin Allah var,

Benim de zamanı gelene kadar ertelemeyi öğrenmem lazım sanırım. Her şey hemen çözülsün istiyorum ama o kadar kolay değil.

Bende bu haldeyim bu ara fena çaresizlik içindeyim. birde evden çalışıyorum dışarı çıkmam bile yok sayılır. maneviyata ağırlık verdim namazlarimin disinda ek okumalar yapıyorum halime uygun esmaul husnalar çekiyorum youtubedan kisiel gelişim videoları izliyorum Netflixden sinema aciyorumkitap okuyor bol bolda buraya takılıyorum geçer geçecek geçmeli geçsin insallah

ben kendi içime kapanıyorum öyle zamanlarda..

Evet kendimi çaresiz hissettiği çok oluyor. Hiç bir şey yapmıyorum artık. o hissi geçiremezsin çünkü. Komiser şekspir diye bir film vardır izleyen bilir. Kadir İnanır komser rolünde ve Atatürk büstüyle bir dialoğu vardı. ''Kimse beni anlamıyor, çok yalnızım be atam'' diye hüngür hüngür ağlıyordu. Ha işte, o durumdayım

neleer neler geçti bir düşün.. bu da geçicek, her gecenin bir sabahı vardır unutma, Dua et, Allah a derdini anlat inan rahatlayacaksın.

Bende eşimi kaybettim çocuk yok ailem 10 saatlik yolda maddi sıkıntılarım var. Gitsem nolcak aile yanına birde onların dertleri ne güzel demişsin Allah var geçecek

2020 yılının bolca 90dan gola attıgı kısıler arasındayım. Bu da olmasın beee hayır fazla değil mi bu kadarı da dediği bir insan oldum. Bolca ya sabır dediğim seneydi. Çoğu kez yalnız bırakıldıgım dileklerimin gerceklesmediği dönemdi. Sonra yalnızlıgı sevdım. Alıstım kendımı sevdım bırseyler değişmeye ve ıyılesmeye basladı o benı uzen konular yavas yavas ötede kendı sınavlarını vermeye basladılar. Bazen direnmemek akışa guvenmek ve kendıne donmek en ıyısı oluyor.

Gerçekten çaresiz misiniz yoksa öyle mi görüyorsunuz? Buna önce gerçekten karar verin. Ben bundan 3 sene önce ne abuk şeyleri dert etmişim kendime diyorum mesela.. Fakat şu anda çok çaresiz kalıyorum bazı durumlarda ve ben de bu aralar kendimi öyle hissediyorum annemin sağlık sorunlarından dolayı. Sonra 2 yaşındaki çocuğuma bakıyorum şükrediyorum. Hani Polyanna değilim ama bazen çaresiz şeyler karşısında çare aramaktan vazgeçmek, akışına bırakmak gerek diye düşünüyorum. Çünkü yolunda olan şeylerin de kıymetini bilmiyor insan sadece olumsuzluklara odaklandığı için. Kafam çok dağınık belki tam anlaşılır yazamadım bilmiyorum. Eğer hayatınızdaki şeyler gerçekten 'çözümsüz' ise başka şeyler ile oyalanmaya çalışın. mesela dün hava -8 dereceydi burda yine de giyindim 3 saate yakın yürüdüm. Eve döndüğümde kendimi daha iyi hissediyordum. herşeyin başı sağlık. İnanın. Sağlık probleminiz ya da sevdiğinizin sağlık problemi yoksa, Ölümden başka herşeye çare var. Umarım tüm sıkıntılarınız bir an önce geçer

Allah babanıza acil şifalar versin

Sitcom falan izlerim. Kendimi ya çalışmaya ya da hoşuma giden bir hobiye veririm, bütün vaktimi alır en azından aklım dolu olur. Bütün vaktim derken günde 10-15 saatten bahsediyorum.. İş yaparak rahatlıyorum ben

Oldu, oluyor, olacak.. Konuda kişiden ortamdan uzaklaşırım. Gece yarısı bile olsa farketmez. Dua ederim, kitap okurum, film izlerim, yemek yaparım. Çözülmez gibi görünen sorunu ertesi gün değerlendirmek üzere beklerim.

Allah yardimciniz olsun. Babaniza acil şifalar dilerim. D

Caresizlik bir insan yasayabilecegi en agir durumlardan biri. Caresizlikle once var gucunuzle savasiyorsunuz. Oyle zor ki bu savas... Caresizlikten, bir sey yapamamaktan mesai bitimlerinde sesim kisilana kadar arabada hungur hungur agladigimi bilirim. Neden diye haykirislarim, isyanlarim... Uzun bir sure sonra mantigi ele alip bosa kurek cektiginizi anliyor ve yavas yavas kabulleniyorsunuz durumu. Bir ferahlama geliyor. Mevcut durum ile mutlu olmanin yollarini ariyorsunuz cunku baska sansiniz yok. Kabullenmeyi basarabildiginiz noktada daha kolay oluyor her sey ve ama bu noktaya ulasmak epey ama epey zaman aliyor. Benim aciyi yasama bicimim cok enteresan. Insanlardan uzaklasip bir basima yasamayi tercih ediyorum ben. Tek basima yasiyorum acimi ve ayni oranda gucleniyorum. Zaman, sabir, rasyonel dusunme, kaliteli muzik, duzgun insanlar, sosyallesme, kitaplar... Sihirli kelimeler bunlar iste. Gececek hepsi. Ne gecmiyor ki?

Kitap okuyarak kendimi dış dünyaya kapatıyorum. Tabi sorumluluklarımı aksatmadan. Ya da gezer tozarım kafamı dağıtırım ondan sonra yüzleşirim.

bol bol kendime vakit ayırırım akışına bırakırım

Bir yürüyüş yapmayı deneyeceğim. En aızdnan fırına kadar gidip gelip ekmek alayım. Belki iyi gelir. Teşekkürler.

Basın sağolsun. Elbet bunlar bizim sınavımız geçecek ama geçene kadar derinden baya yaralayacaktır. Allah hepimize herşeyin enguzelini en hayırlısını nasip etsin.

Kimsenin yanınızda olamadığı, bunaldığınız zamanlarda kendi kendinizi rahatlatmak adına ne yaparsınız? Sıkıntılarım o kadar spesifik ki ifşa olmamak adına yazmak istemiyorum. Bazen her şey üst üste geliyor sanki. Siz böyle zamanlarda ne yaparsınız? Kafam kazan gibi oldu, ağlayamıyorum da.

Kişisel gelişim şeylerine sarıyorum ben öyle zamanlar Meditasyondur podcasttir gibi Bazen dua ederim öyle rahatlamaya çalışırım Bazen de puzzle işte

Evet şuan çaresizliğin en dibindeyim. Babam aamansız bir hastalığa yakalandı, fazla bir ömrü yok gibi... Kardeşlerim desen hayatta en büyük kötülükleri onlardan gördüm bana kol kanat gerecek birileri kesinlikle değiller, kaldı ki hicbirinin kendine hayrı yok. iş desen en kötü şartlarda garantisi olmayan bir işte asgari ücrete çalışıyorum, evlilik desen yaşım 32 ama olmadı birtürlü. Şimdi anne baba öldükten sonra işsiz güçsüz parasız pulsuz yapayalnız ne yapacağım kara kara onu düşünüyorum. Acaba benim kadar çaresizmisin?

Eğer ağlayıp rahatlayasım varsa Cahit Berkay ardakalan fon müziğini dinlerim. Deniz kenarına gitme şansım varsa giderim. Dalga sesi, esen rüzgar benim dertlerimi götürür sanki.. Eğer gülmek, kafamı dağıtmak istersem komedi dizilerine sararım. Sıra sıra bölüm izler geçiririm zamanı. Namaz kılıp dua ederim. Bu hisler değişecek, bu dertler misafir bir gün gidecek diye beklerim. :) Bu arada özelden sorununu anlatıp dertleşmek istersen dinlerim. Canını çok sıkma

Ağlarım ağlarım yazarım. İçimden gelen başa çıkamadığım her şeyi yazarım, kimseye söyleyemediğim her şeyi yazarım. Ardından da ya yakarım ya da yırtıp atarım. Bir daha okumam o şeyleri. Bu biraz rahatlatıyor beni. Onun dışında bol bol dua ederim. Bir de kişisel gelişim videoları izlerim.

İri ufaklı her şey birer birer üstüme yıkılıyormuş da hangi birinin altından nasıl kalkıcam diye düsünürken beynimi yakıyormusum gibi hissedip stresten ağlayamayı bile beceremeyek duruma geldiğim zamanlarda hollywood tipi romantik komedilerde ne yapıyolarsa onu yapıyorum; -Büyük bi kase tatlı ya da bi şişe şarap al -Senaryosu vasat müzikleri ortalama/ortalama üstü bi yapım ya da dramatik bi belgesel bul ve izlemeye başla. Bu ikili bastırılmış duyguları dışa vurup gönlünce ağlayabilmek için birebir. İnsan bazen şaşırıyo tabi kendisi için dökemediği gözyaşlarını iki yavrusundan birini nehirde kaybeden çita için ya da dökünce ama işe yarıyor O stresten kasılma kısmını bu şekilde atlattıktan sonra gerisini de biriyle konuşur gibi yazarak halletmeyi seviyorum. Kafamın içinde dönüp duran seylerin yerine oturmasına yardımcı oluyo. Bitirdiğimde yazdıklarımı mutlaka okurum, sanki buraya açılmış bi konu gibi. Böylece daha sakin ve dışarıdan bakma fırsatı buluyo insan. Yenilgiyi kabullenip devam etmek mi lazım, savaşıp cözüm üretmek mi lazım, zamana bırakıp yeniden mi degerlendirmek lazım daha net görüyosunuz. İlk kısım için pek benim tarzım degil ama endorfin ve adrenalin salgılatan hareketli aktiviteler de iş görür bu arada. Yani kulaklıkları takıp yorucu bi yürüyüse cıkmak ya da yorulana kadar deli deli dans etmek iyidir mesela, bedeninizi yorarken beyninizi dinlendirmiş olursunuz.

Çok ağır bir bunalım halinde değilsem ağlıyorum, dua ediyorum, müzik dinleyip rahatlıyorum. Ama ben çok sevdiğim şey tatlı yapmaktır, ciddi anlamda beni rahatlatıyor. baklava bile açabilirim Çook ağır bir bunalımdaysam uyku ilacımı içip yatıyorum. Takıntılı bir insanım, ergenlik zamanlarımda birkaç intihar girişimim olmuştu, ağır problemlerle başa çıkamadığım için bu gibi durumlarda psikoloğa gidiyorum.

Ağlamak en iyi rahatlama yoludur. kime ofkeliyseniz onu saydirarak ağlayın. öfkenizi içinizdekini boşalttıktan sonrada dua edin iç huzurunuz için. ikincisi yürüyüş yapın. hem kafanız dağılır hem vücudunuz mutluluk hormonu salgılar.

Tercihli yalnızlık yaşayanlardanım, kimseye dert anlatmayı sevmiyorum çünkü, dertten ölsem kimseye söylemem:) Dertliyim diyelim ki veya bir şeye çok canım sıkıldı, yürüyüş yaparım, müzik dinlerim ilaç gibi geliyor müzik ve içimdeki her şeyi kağıtlara dökmeyi severim, öfkemi, nefretimi, üzüntümü en sadık ve aleyhime kullanmayacak, yüzüme çarpmayacak, kimseyle paylaşmayacak kağıtlarla paylaşıyorum, içimdekileri istediğim gibi dile getirebildiğim için de terapi gibi oluyor, yazmayı seviyorsanız bir defter edinmenizi tavsiye ederim

Kabullen şükür ve dua et. Bende aynıyım napalım hayat

Çok çaresiz hissettiğim, herşeyin ust uste geldiği zamanlarim oldu. Hatirliyorum her yerde biri vardi ve ben patlayacak gibi dolmuşdum. Tavuklarimizi kazlarimizi sakladigimiz yere girip ağlamişdim. Izledigim hiç bir diziden hiç bir şeyden keyif alamiyordum. Islami vidyolar izledim. Sabki kuş gibi hafifledim. Sonra zaten tüm sıkintilarim birer birer çozuldu. Allah her zaman yardim isteyenin yardimina yetişir. Siz de içinizi Allaha dokun. Onunla konuşun. Iyi gelicekdir