Bana cevap vermemiştin ama ben herşeyin yoluna gireceğini düşünen taraftayım. Çocuk tahammülünü azalttı. Eşin de oduna bağladı sanırım bu süreçte, kendine de ona da bir şans ver. Elbette önce çocuğa...

Beni erkek çocuğu olması endişelendiriyor. Ruh halini anlamayabilirim, bir erkek figürüne ihtiyaç duyabilir. Huzur anlamında daha iyi olacağıma eminim zaten, geç geldiği günler evet biraz bunalsam da daha dingin oluyoruz çünkü öyle yapma bunu yapma dediğim biri olmuyor, çocuğu ağlatan bir adam da yok. Bir kaç sene sonra zaten bu kadar yorulmayacağımı da düşünürsek eminim evwt daha dingn br hayatımız olacağına

Bu konuyu okuduğuma üzüldüm koalina. Bu işin oluru yok diyorsan sürdürme tabi. Uzadıkça senin için de bebeğin için de zorlaşır. Ben işin maddi kısmını düşündüm. Çünkü çocuk sende kalacak ve hayatına daha zorlukla devam edecek olan sensin. Muhtemelen evi satarsınız kredinin kalan kısmını kapatır parayı bölüşürsünüz, araba da birinde kalacak ise değeri kadar parayı ev parasındaki hakkından düşebilir belki. Senin mesleğin dolayısıyla gelirin bence size yetecek şekilde. Özellikle ortaölçekli bir şehirde. Memleketin neresi bilmiyorum ama seviyorsan ve yaşaması kolay bir yerse bence annene ne yakın ne uzak bir eve yerleşebilirsin. Eğer oturduğunuz ev satılırsa üstüne olan borç vs var ise onlardan da kurtulup maaşınla geçinebilirsin. Ben kızımı 14 aylıkken kreşe verdim ve aylık 1500 tl gibi bir şey ödüyorum. Bence makul. annene bırakmaktansa bunu tercih edebilirsin. 3 yaşından sonra müstakil anaokullarının sınıflarına devam edebilir daha uygun fiyatlı olacaktır zaten. Ama annenle aynı ev aynı apartman aynı mahalle bence tercih etmemelisin. Haklı olarak çocuğu acil durumda bırakacağım yer olmazsa diye düşünüyorsun. Ama ben kendimden örnek vereyim 20 aydır bırakacak kimsem olmadığı için öyle bişey yapmadan da idare edebildim. Hastalandığında çocuk doktoru bana refakatçi raporu gibi bişey verdi işe gidemediğimde vs. Yani çevremdeki birine bırakırım diye bir seçenek olmayınca insan başks çözümler üretiyor. Hayatın bazı kısımlarda çok zorlaşabilir ama huzurun olur belki de. O yüzden eğer kararından eminsen harekete geçmen doğru olacaktır.

Ya ben herkesi alıntıladım zannediyordum. Bilemiyorum şu an uykusu bölünmüyor, sorumluluk yok. Eve gidince göreceğiz asıl olayı ama güzel konuştu ve güzel şeyler söylüyor şimdilik. En büyük sıkıntı da oğlum babasını çok özledi. Hiç önemsemez zannediyordum ama resmen 10 gün her kapı açılışında baba dedi, telefonları aldı alo baba diye. Görüntülü konuşurken öpückler telefona sarılmalar. Çok üzdü bu durum beni cidden.

Çalışıyor musunuz? Mesleğiniz nedir? Ekonomik durumu biraz toparlayıp öyle ayrılmayı düşünseniz. Eşinizle de bu konuyu açık açık konuşun. Ayrılmak istediğini ama baba olarak sorumluluklarını bilmesini istediğini vs Ayrılınca nafaka vs verir mi? Bence ayrılınca kesinlikle annenin evini düşünme bir de çocukla beraber hersey çok zor olur. Bir iş bulup gündüzde çocuğunu kreşe verip ikiniz beraber bir hayat kurmayı deneyin. Disiplinli bir anne ile çok zor. Eşiniz sizden ayrılacak baba evlat arasında kopmaz bir bağ olur sonuçta çocuğundan da kopmaz belki de

Eşiniz baba olmaya hiç hazır değilmiş O ne biçim davranış çeşidi Ayrılsanız Bile böyle babalık olmaz ki Acilen yardım alsın Çok üzüldüm oğlunuz için Aileniz destek olmaz mı 3 sene size Ya eşini karşına alıp diyeceksin ki benimle ne derdin varsa var ama çocuğa böyle davranamazsın şartlar olgunlaşıncaya kadar bekleyelim ya da o annesinin evine gitsin 3 sene maddi anlamda ayni şekilde devam edin bir orta yol bulmak şart

Eğer bir gün boşanırsam çocuğumu Kaş ta büyütürüm, ev tutarım büyük bir mahalle gibi Kaş kışı dinlendiriyor yazı eğlendiriyor çocuklar hep çok özgür.. kendimce benim B planım bu koalina, Allah yardımcın olsun zor ama imkansız değil mesleğin ve eğitimin var şükür. Şans diliyorum

Üzüldüm ama şaşırmadım başından beri ortak bir hayata adapte olamamıştınz. Konularını biliyorum yorumlarından az bucuk seni tanıyorum. Başarabileceğine inanıyorum fakat yinede bir süre ayrı kalmayı deneseniz? Ailesinin yanında kalsa bir iki hafta şöyle bir kafa dinleseniz iyice düşünseniz nasıl olur? derinss

Tamamen destekliyorum bu düşüncelerinizi. Çocuğunuzun maddi manevi her ihtiyacını karsilayabileceginizden emin olmanız lazim şartları olgunlastirmadan olmaz. Eşiniz şartlarınızı kabul ederse, bir süre ailesinde yaşayabilir. Ev satilip herkes kendi yoluna diyene kadar mesela. O zaman borç harç olmaz maaşınız size kalır. Ortalama bir öğretmen maaşı da bir anne ve bir çocuğu ortalama bir şehirde gecindirir diye düşünüyorum. Bodoslama asla asla hareket etmeyin. Çocuğunuza yetişemedikçe kendinizi suçlarsınız. Şimdikinden daha beter bir ruh haline düşersiniz ki bunun ne size ne oğlunuza faydası yok.

Koalina seni biliyorum ben de eskilerdenim. Araya senin hamilelik benim uzun yokluğum girse de eşinle olan tıkanmalarını biliyorum. Şu işaretlediğim cümleyi ben de duydum, bu kırmızı alarm cümlesi. Artık uğraşma demek. Senin de dediğin gibi efor sarf etme demek. Umarım herşey yoluna girer senin ve oğlun için.

Konularına ben de aşinayım Mühim olan karar vermek Koalina Sonra su akar yolunu bulur, inan bana her şeyi hesaplayamazsın Önce konuyu eşine aç, maddi işleri nasıl çözeceğinizi planlayın Sonrasında naçizane fikrim ailenle aynı şehirde ama ayrı bir ev Kendi düzenini kurmazsan çocuğun için verdiğin mücadele boşa gider Öğretmensin, çocuklara duyarlısın, etrafındaki insanlar ailen bile olsa yanlış yaklaşımlara müdahale edememek seni üzer İlaveten boşanınca aile evi eskisi gibi olamıyor, bir çocuk var, aileler yaşlanıyor, dur sus kafam şişti gürültüden deseler kalbin incinir. En temizi kendi düzenini kurmak, belki dört dörtlük olmaz, eksiği gediği olur ama çocuğu tamamlayan bunlar değil, çocukların sadece huzura ve mutluluğa ihtiyacı var. Ailene yakın olursun, desteklerini alırsın ama haneler ayrı olduğu zaman tatlı olursunuz. İyi bir anne, huzurlu bir ortam on babaya bedeldir. Umarım kolaylıkla çözülür herşey, bize yaz buradayız her zaman, elimizden ne gelirse yanındayız

Eğer boşandıktan sonra tek başınıza eve çıkabilecek, bakıcı tutabilecekseniz boşanma işlemlerini başlatın derim. Yoksa sevmediğim bir cümle ama şartların olgunlaşmasını bekleyin. Eski konularınızın bir ikisini okumuştum Eşinizin sorumluluk sahibi biri olmadığı aklımda kalmış. Yanlış mı hatırlıyorum bilmiyorum defne-28

Annem kıtadan kıtaya canımı okuyor. Bir de boşanınca yanımıza geleceksin diyor. "pışşık aklımı ekmek peynirle yemedim" diyorum içimden. Anlayışsız anne zulümdür. Anlayışsız anne ölümdür. Ama şartlar farklı olduğu için aynı pencereden bakmak mantıksız olur. Küçük şehir gerçekten de daha güvenilir ve huzurludur. Ayrıca çevre boşanmış kadına cahiliye devrindeki gibi bakmıyorsa gitmek en iyisi. Ben bütün planlarımı evden çalışmak üzere kurduğum için çocuk-iş yeri sorunlarını düşünmedim hiç. Bir an düşününce zor meseleler olduğunu fark ettim. Böyle bir durumda kulağımı tıkar çocuklarım için anneme bile katlanırım sanırım.

Nasil desem erkeklerin çoğu sizin kocanız gibi. kaba saba, düşüncesiz, sorumluluktan kacan. misal benim esim deli gibi gezmeyi seven bir adamdı. ne zaman ki 2. Cocuk oldu, o gezmeyi seven adamdan eser kalmadi. çünkü 2 çocuğun sorumluluğu ağır geldi. Daha 1 hafta önce konustum bende. artik. benimle vakit gecirmek istemiyormusun, sevmiyormusun diye sordum. cevap; seviyorum ama bana ne oldu ben de bilmiyorum oldu. yani adamlar bizim gibi oturupta düşünmeye gerek bile duymuyorlar. Sözün kisasi bosanmak yerine adami yontmaya çalışsanız. aglayip sızlasanız hicmi düzelmez bu adam

Bu konun beni üzdü Koalina.. Nedense aynı giriş ile bir gün benzer konu açabilecegimi düşündüm.. :/ Her şeyin hayırlısı elbette.. Ailene yakın olsan ama aynı evde olmasan olmaz mi? Oradan 1+1 ev borcuna girmen daha kolay olur belki. Annen hayatında istediğin zaman olsun ama mahkum olmayacağin bir düzen seni mutlu eder sanki. Oğlun kreş yaşına geldi mi bilmiyorum belki güvenilir bir bakıcı bulursun zaten yarim gün olacağından uygun fiyat olur. Derin mutsuzluk söz konusuysa zorlamanın anlamı yok haklisin.. Bence de boşanma kararı vermek boşanmaktan daha zor. Umarım her şey akarcasına kolay olur. Mutluluk, huzur seninle olsun.

Eşimin üzerine ayrı krediler var benim üzerime ise ev kredisi ve bir ihtiyaç kredisi. Maaşımın yarısı yapıyor. Eşimin maaşının tamamına yakını borçlar ve faturalar diyebilirim. Ama zaten evin yarısını o ödüyor benim kredi hesabıma atarak. 3 sene sonra evet ama 3 senede çocuğumdan gidecekleri düşününce sıkıntı basıyor.

Bence insan mutsuzsa artik bosanmali ve oluruna bakmali. En azindan umudu olur. Olayin negatif yonlerine de ne kadar hazirlikli olunursa o kadar rahat gecer surec. Istanbulda cocuk buyutmek cok zor zaten, hele ki tek basina. Mecbur degilseniz kalmaniz hic akillica olmaz. Ailede annenizin diktatorlugunu babaniz kapatabilecekse o sehre tasinilabilir. Cok yakin olmadan cok da uzak olmadan. Belki sizin babaniz da erkek figuru olarak yardimci olabilir. Zira benim iki oglum da babalarina cok duskun ve bir nevi rol model oluyor onlara. Acikcasi bazi konulari babaya itmek de benim isime geliyor. Ayakta isemeyi ogretmek, cinsiyetini kesfettigi donemdeki garip garip davranislar falan gibi isler babada. Dede de bu konuda yardimci olabilir, tabi ki anne de yapabilir de sanki erkek erkege daha kolay gibi geliyor bana. 3. yastan itibaren alan devlet anaokullari tek basina karsilanabilir, ancak suan bakimevine gitmesi gerek sanirim, o tek maasla cok zorlar, o yuzden belki 3 yas barajini bekleyebilirsiniz. Hayirlisi olsun. Belki esinize kararinizi acikladiginizda bir kez daha denemeyi teklif eder. Bu da degerlendirilebilir.

Senin yerinde olsam evi satar, istanbulda oldugunu varsayarak soyluyorum İstanbul'a yakin bir sehirden kucuk bir ev alir oraya tayin ister tek basima yasarim çocuğumla Zaten kira derdin yoksa ogretmen maasiyla kucuk bir sehirde rahatlikla yasarsin diye dusunuyorum, bakici masrafini da aldigin nafakayla karsilarsin olur biter Gercekten kararliysan korkma, tek basina annelik cok keyiflidir, senin bahsettigin gibi bir babadansa cocugun mutlu, huzurlu, bilincli bir anneyle buyumesi cok daha saglikli onun adina

Üzüldüm desem yalan olur Uzun zamandır üyeyim ben de Ne zaman sizin konuları okusam bu adamı neden postalamıyor ki diye düşündüm. Size layık görmedim. Sizin değerini bildiğini hiç düşünmedim. Sizin çok fedakarlık yaptığınızı gördüm. Bu noktaya gelecektiniz ergeç. Sizi sizin onun sevdiğiniz kadar sevmeyen bir adam vardı hayatınızda. Annesi, aynı ev vs sizi yıpratmıştı. Acısı şimdi çıkıyor, sabretmek sessiz kalmak değildi ama çoğu kişi gibi siz de öyle yapmıştınız. Her neyse, doğru karar bu bence. Oğlunuza rol model olamayacak bir baba ve size layık olmayan bir erkek var ortada. Aynı şehirde olsanız da oğlunu görmeye gelmeyebilir. Tek başınıza daha iyi büyüteceğinizin garantisini veririm hatta. Ergen bir kızım var ve evde tek otorite benim. İyi polis de benim kötü polis de. Ama kızım bu şekilde inanın daha huzurlu. Evde gergin, bağıran çağıran, onu anlamayan, eleştiren bir baba yok. Onu giyme bunu giyme, şuraya gitme diyen bir baba yok. Yanımızda olsa diyecekti çünkü 5. sınıfı bitirince yatılı kuran kursuna vereceğim diyen bir adamdı bu. Bizden uzaktayken o kadar huzurlu büyüyor ki çocuklarım. Ben de kendi huzurumu yansıtıyorum çocuklarıma. Siz de böyle olacaksınız. Merak etmeyin. Elinizde olsa bu evliliği yürütürdünüz ama evlilik iki taraflı kürek çekmek. Tek taraf çekince olduğun yerde kalırsın. Adaptasyon sürecinde ailenizle oturmanızı, borçlar bitince ayrı eve çıkmanızı öneririm. Mutluluk sizinle olsun.

Çocuğun kaç yaşında? Niye sağlayamayasın ki Evet tabiki daha mutlu olucak sen söylüyorsun çocuk şimdiden tepki geliştirmiş babaya Kusura bakma alınma canım ama bunlar hep bahaneler Adamdan kopmak istemiyorum dersin anlarım da yani çocuğuma iyi bir hayat sağlayamam demeni anlayamam! Meslek sahibi insansın Memursun garanti işin var İnsanlar bu şartların yarısına bile sahip değilken neler başarıyorlar Öğretmenmişsin Bir çocuğa lan lun diye bağıran bir adamla çocuğunun mutlu bir geleceği olucağını mı sanıyorsun? Bu çocuğun ergenliği var daha! Yeri gelicek karşı gelicek babaya babası bunu tölere edicek sabıra ve yapıya sahip değil! Şimdi iki bağırınca susar ama ilerde bunu yapmaz! Diyorum işte ülkemizde senin dediğin şeylere aman canım ne var babası o döver de sever de der geçerler! Ama öyle basit değil işte! Çocuk yetiştirmek bir sanat bence bunun için olgun sabırlı bilgili herşeyden önce sağlam bir karekterde güven veren ve nazik bir şekilde çocuğa saygı duyan ebeveynler olması gerek! Toplumuz görüyoruz hersey ailede başlıyor Hakkında hayırlısı olsun Hayat senin seçim senin

Sanırım büyük bölümü ev kredisi evi satsanız borcun büyük bölümü kapanmaz mı? Sonrasında ise herkes yoluna bakar. Sevmediğin biriyle 3 sene daha geçirecek olmak zor durum ancak aldatma ve şiddet yoksa işin içinde 3 senede öyle çocuğun psikolojisi çok aşırı etkilenmez diye düşünüyorum.

Merhaba Koalina, hamilelik ve doğum sonrası süreçte yaşadığımız psikolojik sıkıntılar çok benzerdi, konunu görünce direkt kendimi görmüştüm. Eşinin tavırları konusunda bir şey demeyeceğim aklın yolu bir çünkü, ailen konusunda da emin olamıyorum benim annem hayatta değil. Teyzem sağ olsun oğlumun bu dünyadaki anneannesi, öz torunu olsaydı ancak bu kadar sevebilirdi herhalde. Hani torun baldan tatlıdır derler ya, inanılmaz sabır ve bir şefkati var. Halbuki kendi çocuklarına bu şekilde değildi, çok sertti. Oğluma inanılmaz sabırlı ve sevecen, sanki 3 çocuğunu o büyütmemiş gibi, oğulları bize şunu yapardın, bunu yapardın diye takılırlar hatta, yani demem o ki, torun baldan tatlıdır demişler. Ayrı ev olma ihtimali varsa zaten aynı ev olmasın, ama en azından aynı şehir de, yakın bir mesafe de olabilirsen iyi olur.. Mutlaka desteklerini görürsün diye düşünüyorum..

Seni anliyorum. Ben de ayni durumdayim. Surekli suclanan taraftayim. Bugunlerde bosanmaya karar verdim. Esim hala suclamalara devam tabi. Aynen kucuk bi cocugum var. Okula baslayacak. Annem hayatta degil zaten. Kendim bi ev tutucam. Bi kac esya ayarlicam. Onemli olan huzurlu olmak degil mi. Bi kase corba icsek kuzumla agzimizin tadi yerinde olsa yeter. Cocugun kac yasinda bilmiyorum ama devlet okullarinin anaokullari var sabah birlikte girer oglen cikarsiniz. Esinle de acikca konus. Sakince. Bu kadar.

kötü babayla her an iç ice olmaktansa zaman zaman gorup agzimin tadini kacirmamayi yeğlerdim. kucukken elbette ki zaman zaman bir evin icinde olmayisinizi sorgulayacak ama zaman gectikce akli yattikca aslinda en dogru karari annem vermis hay allah razi olsun ondan diyecek. kim isterki boyle sorumsuz sadece kendi istekleri olunca guzel bakan bir babasinin olmasini. 1+1 de olsa ailenize yakin ayri bir ev tutamazmisiniz

Soyle soyleyeyim, maddi acidan onemli bir destekti anneannem. Aslinda manevi yonden de oyleydi en baslarda. Kardesimle biz cok kucuktuk, annemin calismasi gerekiyordu ve bizi anneannem buyuttu. O olmasa annem her anlamda zorlanirdi, tamamen hakkini yiyemem. ama cok baskin bir karakterdi anneannem. Hep onun dedigi olurdu, onun kurallariyla onun anlayisiyla buyuduk biz. Bir sure sonra biz annemi ablamiz gibi, anneannemizi annemiz gibi gormrye basladik. Annem bunun cok mucadelesini verdi zamaninda ve cok yiprandi. Ben zamanla buyudukce aklim erdikce kimlik karmasasindan kurtuldum ancak bu durum kardesim icin daha zor oldu. Hala annemi pek kaale almaz, dinlemez. annem hep anneannemin bizle onunnl arasindaki iliskiyi zedeledigini dusunur. Bunlar en basit ama temel problemler. Daha birr suru sey sayabilirim.

Babası höt höt olan çoçuklar ilerde içine ata ata sinir hastası oluyor ve şiddete meyilli oluyorlar ve de kötü bir arkadaş ortamına girdiği anda babasından öc almak için tüm kötü alışkanlıklara düşebiliyorlar Ayrıca siz nasıl dayandınız böyle adama demekki sizde çoçuklukta ihmal edilme sonucu değersizlik şeması var yani höt höt kaba insanlara alttan alma daha çok bağlanma durumu yani değersizlik bildiğiniz bir duygu olduğu için beyniniz bu duyguyu tanıyorum diyip uzaklaşmıyor Psikolog tan yardım almazsanız boşanamazsınız Çünkü yıllardır böyle bir adama sabreden kişi stokholm sendromu yaşıyordur Yani kötü davranan kişiye bağlılık Bu adam sizi kıskandırır yine döndürür O yüzden uzmandan yardım şart. ATTRAENTE ACTA EST

Konularınıza genel olarak aşinayım. Adınıza üzüldüm bunları haketmediginizi düşünüyorum. Ben daha farklı bir oneri sunacagim. Ailenizin olduğu şehirde küçük bir evde kendi düzeninizi kurabilirsiniz. Hem bildiğiniz alışkın olduğunuz bir şehir hem aile ve güvenilir insanlar yakın. Yani su anda en makul bu çözüm geldi aklıma. Bebeğinizle size sevgiler. Dilerim Her şeyin hayırlısı sizin olsun.

Ailenizin evine değil de şehrine dönmeniz em iyisi. Boşanıp aba evine dönmek, ustelik cocugunuzla dönemek sizi ister istemez " başaramadım, geri döndüm, kendime yetemiyorum anne babama muhtacım, cocugum bu evde sığintı mı acaba..." gibi düsuncelere sevk edecek. Cok kisa vadede hazir kurulu duzene dahil olmak kolay gibi gelebilir ama daha sonra cok pisman olursunuz. Kendi özel yaşam alaniniz sizi daha özgür, güçlü ve rahat hissettirecek, cocugunuz da daha mutlu olacak inanin. Esinizin cocuk icin onaylamadiginiz davranislarina kızıp belki duzeltme cabasina girebiliyordunuz. Anne babaniz icin boyle yapamayacaksiniz yuksek ihtimal. Anneme soyleyemem, yasli insanlar bilemezler, oyle alismislar ne yapsinlar, bisey desem darilirlar, zaten evlerinde kaliyorum... gibi gibi hep icinize atacaksiniz. Sahsi özgürlüğünüzden asla vazgeçmeyin. Gerekirse kredi cekip kendi evinzi duzeninizi kurun, kendi memleketinizde oldugunuz icin de eş dost akraba anne babadan da sosyal/manevi destek alirsaniz kisa zamanda yeni hayatiniza adapte olursunuz insallah.

Koalina, kizim 2 yasina gelene kadar butun bu dusuncelerin bende de oluyordu. Yani zaten sorunlulugu full ustumde bir cocuk varken bir de es inanilmaz batiyordu. En cetin kavgalarimiz bu donemde oldu esimle. Kac kez o bavulunu topladi sayamam. Ama kizim birey olmaya basladikca bizimde sorunlarimiz cozuldu cunku ben rahatladim. Sorumluluğum azaldi. Kizim krese basladi ben ise basladim. Kafam rahatladi. Evlilikte o kadar batmamaya basladi. Eski sevdiğim günler cogaldi. Yani cocuklu hayatin ilk 2 yili gercekten zor. Eger ki sorun sadece höttürü bi adam olmasi ise vir sure sans verebilirsin evlilige. Ha sunuda soyleyeyim. Benim esimde kizimizla cok iktidar savasina giriyordu. 2 yas sendromuyla hersey b. ka sardi. Asiri agresif bir cocuk kaldi elimizde. Sonra kizimden gercek anlamda yedigi bir tokat sonrasi kendimize geldik. Soylemimizi degitirdik. Esimde değiştirdi mecburen cunku cocuk terapisti acik acik sorun çocukta degil sizde dedi. Simdi hersey gul cicek.

Ev ortak değil mi? Boşanma davası açarsan talep ediceksin Hakların var Nafaka var Neden ailene dayanıcaksın ya ne alaka Nasıl mutluysan öyle yaşa Hiçbir öneriyi beğenmiyorsun Yapamam yapamam yapamazsın bencede O yüzden eşinle geçinmeye bak iyi günler

Cok sasirdim koa Uzuldum diyemem, sen guclu kadinsin, sorun yasayacagini sanmiyorum. Adam zaten yok gibi bir seydi. Cocuguyla gorusmek ilgilenmek isterse ne mutlu, gorusmek istemezse de sen zaten ogretmensin, bunun yolunu biliyorsun. kotu baba olacagina hic baba olmasi daha iyi bana gore. Babasiz buyuyen cocuk cok var. Benim cok yakinimda da annesiz buyuyen bir cocuk var hatta. Babasi hic sorun yasamadigini soyluyor. Umarim aynisi senin icin de gecerli olur. Hakkinda hayirlisi olsun

Tek diyecegim babasinin tavirlari ne kadar rahatsiz ediyorsa sizi, annenizin yada babanizin cocugunuza sert yada uygunsuz tavirlari bin kat fazla zorunuza gidecek. Bunu iyi dusunup gidin yanlarina. Hersey gonlunuzce olsun insallah

Aaaa Koalina... En son bebeğini kabullenmedeki zorlu sürecinive ikinci bebek istediğini biliyorum... Biraz kendine zaman ver. Belki bazı şeyler değişir

Çok şükür iyiyiz canım rutin prematüre kontrollerine başladık sık sık hastanelerdeyiz. Inşallah iyi olacak her şey. Kızım güçlü gayretli maşallah

Yalan mı söylediklerim peki? Çaresiz biri değilsin demek istedim Bir mesleğin var Eğitimlisin Eleştiri değil aksine gücünü farketmen için yazmıştım Şimdi yazdıklarım hoşuna gitmiyor olabilir ama bir gün bana hak vericeksin Oturduğum yerden sallamıyorum hayatta iyi bir deneyimim olduğunu düşünüyorum Eşinin tarzını hiç beğenmedim Evlilik adamı değil belli Yarın ben gidiyorum derse şaşırma Bu tiplerin sonu bu Kendini sağlama alıp gidebilir O yapmadan sen yap dedim Neyse umarım bu dediklerimin hiçbiri çıkmaz Eşin istediğin gibi biri olur diyeyim Ama insan değişmez hele erkekler hiç değişmiyor Alys

Siz öğretmen değil miydiniz? Eşiniz de çocuk için nafaka vermek zorunda. Ailenizin yanına dönmeme ihtimaliniz olmaz mı?

O da aklımdaydı ama bu sefer çocuk hastalansa bir şey olsa kime emanet edeceğim? Yani en azından bu kadar ufakken ailem olsa modundaydım. C captain price erkek

O tabi manevi bir istek, oğlum yalnız kalmasın kardeşi oldun modunda... Zamanla her şey daha kötü oldu aslında ve zaman verdikçe daha da kötü olacak belli ki.

Eski konularinizi bilmiyorum Yeni boşandım Ailemden uzakta yasiyorum 3 yasinda cocugum var Yaklasik iki yildir ayri evlerde yaşıyorduk Yogun calisiyorum Bakicim var Baba destegi pek yok Maasimin son kurusuna kadar harciyorum Cocuk uyumadan dus alamıyorum Ama huzurluyum O kadar eften puften sebeplerle kavgalar cikar, kapilar carpilirdi ki.. Sesini yükselten birini gordugumde direkt o günlere giderim Hani hayatta biriyle ayni hayati paylasamaman icin ne yeterlidir dense ofke derim Oglumu sukunetle, sevgi saygi ile yetistirmeye calisiyorum O kavgalara sahit olmadigi icin sansli hissediyorum Ele bir kagit alip iyi hesap yapmak lazim Artilar ve eksiler Ne kazanip ne kaybedilecek Karar vermek lazim Hersey gönlünüzce olsun :)

Güzel bi mesleğiniz varmış kendi ayaklarınızın ustune durma potansiyeline sahipken neden aile evine dönme dusuncesindesiniz ki. Ailenizin sizin hayatınıza sınırlama getirmesini belkibkabul edebilirsiniz ama çocuğunuza yapılacak en ufak bir tepkiyi kabul edemezsiniz zamanla ailenizler sorunlar oluşma durumu var Kucuk bi şehirde belki yaşam sizin icin daha kolay olur diye dusundum ben

Gayet geçerli sebepleri var bence arkadasın Çocuğa lanlı lunlu konuşan bir baba var ortada Biraz usul adap öğrensin Allah bilir üniversite mezunudur El kadar bebeye bağır çağır böyle olmaz Çocuk şimdiden babasına karşı öfke oluşturmaya başlamış bile Konu sahibi endişelerinde haklı Yarın döver de bu çocuğu Büyüyüp asileşip karşı gelince şiddet gösterir belki yaptı bile Çocuğun piskolojisi için o adam gitmeli Ben böyle bir babam olsun istemezdim Türkiye'de çoğu çocuk şiddet hakarete maruz kalıyor aileleri tarafından ve toplum bunu normal görüyor bu asla normal değil! Mutlu bir çocukluğu her çocuk hak eder!

10 yıldır üyeyim buraya. Nişandı, evlilikti, çocuktu derken milyon tane konu açtım. Bir dönem çok pişman olsam da şimdi dönüp okuyorum ve hayatımın ne kadar acınası ve boş uğraşlarla geçtiğini düşünüyorum. Çocuk sonrası gittikçe sağlamlaşan bir boşanma isteğim var. Bunu kendisine çat pat açsam da elle tutulur bir şey olmadan karşısına ciddi ciddi dikilmek istemiyorum hazırlıklı olmak adına. Herkes bilmek zorunda değil elbette, bilmeyen tanımayanlar için hödük bir adamı sevip evlendim ve kaçınılmaz sona bir de çocuk dahil ettim. Kendim de çok müthiş insan olmasam da hak ettiğimden fazla haksızlığa uğradığımı ve yalnız bırakıldığımı düşünüyorum. Yine her anne gibi başta oğlumun psikolojisini sonra geçim olayını düşünerek ne yapacağımı çok da bilemez haldeyim. Boşandığımda yüksek ihtimal ailemin yanına gideceğim ve oğlumun babasıyla çok da görüşebileceğini zannetmiyorum. Yani benden boşanınca oğlunu da evlatlıktan çıkarmış bir adam olacak karşımda. Ben bu durumu dengeleyemem ve ne gibi tahribatlar doğurabilir endişeliyim. Şu an evet baba olmasa da olur hatta olmasın modunda oğlum. Sürekli gergin ve sürekli yanlış mesajlar veren biri olduğu için resmen onu sevmiyor ayrıntılara girmeyeceğim. İlgisiz değil ama ona karşı da höt höt ve her an yanında olmayacağını, her koşulda sevmeyeceğini, oturursa, yemeğini bitirirse her şeyin iyi hoş yoksa kötü olacağını hissettiriyor kısacası. Bebekken kolay ama zaman geçtikçe karşıma ne gibi sorunlar çıkacak, ne kadar kalbi kırılacak, bana kızacak mı, babasını ne kadar isteyecek bilemiyorum. Ailemin yanında olmak çocuğum için ne kadar iyi olacak? Annem aşırı otoriter ve dediğim dedik bir kadın. Ben kendi hayatım adına bunun sıkıntısını çok çektim ve karakterime de işlendi ama çocuğuma öyle olmaması için üstün bir çaba sarfediyorum. Annemin ve babamın yansımaları var sonuçta bende de. Şimdi oraya gidince bugün eşimin negagatif etkilerini yok etmek için uğraşırken aileminkiyle uğraşmak zorunda kalacağım. Başka ve bilmediğim şehre yerleşmem mümkün değil. Ayrı ev açmam da çok olası görünmüyor. Diğer yandan bitmemiş bir sürü borç var zaten. Tek başıma çocuk bakmak değil ama çocuğumu tek bırakıyor olmak ve şimdiden geleceği için türlü sorunlar yüklüyor olmak zihnimi çok yoruyor. Bu zamana kadar en derin sorunlarımda kimse olmadı yanımda, bir omuzda rahatlayabildiğimi, ağlayabildiğimi bilmem. O yüzden sanırım 10 yıldır ne zaman sıkılsam buraya konu açtım. Bu da öyle bir konu oldu işte. Güncelleme: ar konuyu havada bırakmayayım dedim. Ailemin yanında geldim yaklaşık 2 haftadır buradayım. Bu süreçte ailemin yanında veya yakınında asla olamayacağımı anladım. Evet destekleri var ama bambaşka dünyaların insanlarıyız. Neyse eşimle beni bırakmadan önceki son gün konuştum. Bu şekilde olmayacağını, eğer böyle devam edecekse kesinlikle boşanmak istediğimi belirttim. Oldukça şaşırdı, ona göre sorun yokmuş. Boşanmak istemiyormuş. Kendi açısından da anlattı bazı şeyleri, hatalarımı kabullendim. Özellikle çocukla ilgili endişelerimi dile getirdim, o da kabul etti. Yani ilk defa karşılıklı konuşup anlaştık 2 haftadır sıkıntı yok zaten yan yana da değiliz. Gidince ne olacak bilemiyorum ama daha anlayışlı görünüyoruz ikimiz de.

Bence asla annenle aynınevde yaşama L

Belki cildirmadan, delirmeden işler cirkinlesmeden anlasirsa maaşı falan da iyiyse güzel bir nafaka alırsınız diye söyledim. Evlenip ayrıldıktan sonra anne evi pek eskisi gibi olamıyor Üstelik baskın karakterli bir anne ile çok daha zor bu işler. Annesin çocuğunu düşünüyorsun çok güzel ama sende hala gençsin ve yaşıyorsun. Kendinin de huzurlu mutlu olabileceği bir yerde ol.

Annen nasıl otoriter? Ne manada mesela? İnsanlar çocuklarına davrandıkları gibi torunlarına davranamiyorlar. Torun yüzü daha yumuşak oluyor. Belki senin çektiğin sıkıntıları çekmez. Bir de o anneanne olacak, sen anne olacaksın.

Teşekkür ediyorum. Borcu bitmiş çok ufak bir araba var. Evin daha 3 senesi var ama muhtemelen bana bırakır evi yahut 1/3 gibi alır mevcut borçlarını kapatmak adına. Yahut araba ona ev bana gibi olur. Ama boşanma çirkinliğine girer mi, işler çekişir mi bilemiyorum. Ne cevap verir muhtemelen tamam der. Artık çok kurtarılacak bir şey yok çünkü. Ben İstanbul'dayım ailem anadolu şehrinde. Ev işi hallolsa bile eğitim ve sağlık adına İstanbul'u karşılayamam maalesef.

Adamin mizacini degistirmek mumkun degil tabii. Cocuktan sonra rahati bozuldugu, ozgurlugu kisitlandigi icin iyice hircinlasmis olabilir. Parasizlik da etkiliyordur. Ama bu cocuga abuk sabuk davranmasini gerektirmiyor tabii. Kafasinda kadin her seyi cekip ceviren, hem ev hem cocuk her yuku ustlenen ama hic sikayet etmeyen olmali diye kodluyor cogu erkek. En cagdas gozukeni bile boyle. Esimle de her muhabbetin sinu ama sen annesin e baglaniyor. Ne yaptim da yoruldum oluyor hep. Sizin durumunuzda ben adam akilli bir kez olsun konusmak gerektigine inaniyorym. Siz yorgunlygunuzu, mutsuzlugunuzu, ondan beklentilerinizi o kendiliginden anlasin istiyorsunuz ama bazi erkekler bu mesajlari almiyor iste. Kendi degisen hayatlarina, kendi "yorgunluklarina" o kadar dalmis durumdalar ki, yanibaslarinda bir zamanlar sevgilisu olab kadinin nasil gunden gune degisip uzaklastiginin farkinda olmuyorlar. Iyice bir silkelemek gerekli. Bunu gurursuzluk veya sevgi dilenmek gibi dysunmeyin. Bunca yilin hatirina son bir sans, kopruden once son cikis veya cocugynuzun hatiri icin bir uyari vs gibi dusunun. Acik acik bana yazdiginiz ornekleri ona da anlatin. Aman nolcak yaaa kafasiyla cicuga soyledigi seylerin bazen tamiri zor seylere yol acabilecegini, evliliginizi yiprattigini gormesi lazim. Ha gordu ama ayni tas ayni hamam devam mi, o zmn yolunuza bakarsiniz. O zaman aklinizda acabalar da kalmaz, gonul rahatligiyla oglunuzla br yol cizersiniz.

Ben sizde ki mutsuzluğu hissetmiştim. Ama her şey bence üst üste gelmiş gibi, yani biraz vites küçültmek gerek yol alırken. Önce insanın kendi içinde birşeyleri çözmesi gerekiyor tamamen bitirebilmesi için. Çocuk için pişmanlık yaşanabilir. Yani ne kadar beğenmesinizde babaya da ihtiyacı var. Süreç nasıl işlerse işlesin inşallah her şey gönlünce olur.

Aslında aklımda çocuktqn sonra zaten şehir değiştirmek oluştu. Kaliteli eğitim ve sağlık hizmetinin tonlarca parayla olacağı gerçeğini kabullendim. En basiti randevusuz sağlık ocağına gidemiyorum, benim şehrimde oturup sohbet bile edebildiğimiz insanlardı aile hekimleri değil randevuyla gitmek. Acil bir durum olsa devlet hastanesi bekleyemezsin özele para yetmez. Eğitim de öyle. Şu an kreşler 2500 olmuş yani etim ne budum ne diyorum. Ki bunlar hep ortalama bir eğitim için, ekstraları zaten düşünemiyorum. Bu sebeple İstanbul silindi kafamdan. Eşimin diğer aile bireyleri gayet iyiler ama mesafe olduğundan her an yanımızda değiller. Ayda 1 bilemedin 2 kere görüşülür. İlk etapta tayin işi olana kadar muhtemelen ben evden çıkmam o ailesinde yaşar. Sonra evi satarız yahut bir dönem kiraya verip kendi borcunu ödemesini sağlarız vs. Annem diktatördür. Anlatılacak gibi değil. Şu an bile görüntülü konuştuğumuzda oğlum ağlıyorsa, ay ne çirkin oldun kız gibi ağlıyorsun böğğk tarzı yaklaşımları var. Muhtemelen annemle de kötü olurum çünkü kadının karakterini değiştiremem.

Bosaninca anne evi zulümdür, tecrübeyle sabittir, ne yap et, annenin yasadigi sehirde ama kendine ait ayri bi düzen kur.

Koalina yaşadıkların için üzüldüm, aslında birçok insana normal gelecek davranışlar sözler bizim gibi çocuğuna hassas yaklaşan insanlara batıyor. Bu anlattıklarını bir başkasına anlat aman canım ne var bunda onda babası işte kötülüğünü ister mi der. Şunu yapmazsan sevmem, bunu yaparsan küserim vs çocuğu tehdit etmek normal geliyor, değiştirmek de zor. Boşanma konusunda kararlıysan, şu yazdıklarına bakarak ailenin yanında da mutlu olmayacağını söyleyebilirim. O babayla çocuk ne kadar yanlış büyürse, o anneanne profiliyle de öyle büyür. Üstelik baba bir süre ile gidiyor akşam geliyor çocuk daha az görüyor ama anneanne sürekli evde olacak ve sürekli diken üstünde olacaksın. Uyardığın zaman da ciddi gerginlik çıkıyor onu dene bunu deme şunu yapma derken anneyle çatışma halinde bulursun kendini. Biz o konuma geldik, çocuğun yanında saçma sapan kelimeler kullanıyorlar, kendini suçlu hissetmesine sebep olacak sözler sarf ediyorlar en basiti bez ve meme konusunda bile. Benim tavsiyem İstanbul dışında geçimini rahat sağlayacağın bir ile yerleşmen ya da ailenin bulunduğu şehir olsa bile ayrı ev açman. Başka bir ilçesi filan olur böylelikle ihtiyaç anında da yardım alabilirsin, aynı evde yüz göz olmazsın

Çok sorumsuz diyemem. Sevgisiz, muhabbeti yok, ilgisiz, iki satır okumayıp araştırmamış, çocukmasaya çarpınca döv masayı diyen bir tip. Birikim mümkün değil borçlarımız var ancak ev satılırsa falan biraz düzelebilirim.

Teşekkür ediyorum. Evet maalesef sıkıntılar bitmedi, çözemedik, olmadı

Ailenizin evi yerine onların olduğu şehirden 1+1 ev tutun bence B

Ayy deme ya Koalina=/ Ne zaman adini gorsem, gelinliginin altina giydigin tatli kirmizi ayakkabilarin gelir aklima Gerci niye sasirdim emojisi kullandiysam mesajina, epeydir sancilarin vardi biliyorum. Her sey gonlunce olsun diyeyim bari

Bosanmayw karar verirseniz de asla ailenizinnl yanina donmeyin derim. Ayni sehirde olabilirsiniz ama ayni ev huzurunuzunbdaha beter bozulmasina yol acacaktir. 29 yasinda iki cocukla bosanip baba evine donen annemin hayattaki en buyuk pismanligi bosandiginda bizlerle ayri eve cikmayisidir. Bu konuda destan yazabilirim.

Korkmayın bence karar verin ve uygulayın hazır bu pandemi dönemi de okulların açılıp açılmayacağı kesin belli değilken bunu fırsat bilin ailenizin yakınında bir ev bulup düzeninizi kurun çünkü bence bugün değilse şimdi değilse bir gün mutlaka bunu yapacaksanız o zaman şimdi yapın en kötü karar kararsızlıktan iyidir, şans her zaman sizinle olsun

Hayır ortak değil benim üzerime ama ortak ödüyoruz. Öneri beğenmeme değil böyle dan dun konuşanşarın önerilerini beğenmiyorum. Asgari ücretle neler başarıyorlar böyle kadınları anlamıyorum denirse, ünlemlerle dolu mesajlar yazılırsa o öneri değil zaten eleştiri ve can sıkıcı oluyor. Sanırım yeterince kibarca anlattım.

Cocugunuz kac yasinda S Spizella

Eski konularını bilmiyorum o yüzden şu yazdıkların doğrultusunda yorumumu yapıcam Eşin çocuğa karşı sorumsuz sanırım bütün sorumluluğu sana atmış sende ezilmişsin destek görmüyorsun şimdi Yapılacak ilk şey biraz birikim yap Kendini hazırla Ailenin evine dönme Oğlunla ayrı bir ev tut Çalışıyor musun? İmkanın yok mu? L

İst'a yakın yerlere yoğunlaş o zaman, mesela Bursa, Balıkesir . Hem İst'dan babası için elin ayağın kesilmez hem de nefes alınabilir yerlerde yaşamış olursun. Zaten tek başına sırtlanmıştın çocuğun sorumluluğunu. Yine aynı sistem devam edecek ufak tefek eklentilerle.

Kızlar konuyu havada bırakmayayım dedim. Ailemin yanında geldim yaklaşık 2 haftadır buradayım. Bu süreçte ailemin yanında veya yakınında asla olamayacağımı anladım. Evet destekleri var ama bambaşka dünyaların insanlarıyız. Neyse eşimle beni bırakmadan önceki son gün konuştum. Bu şekilde olmayacağını, eğer böyle devam edecekse kesinlikle boşanmak istediğimi belirttim. Oldukça şaşırdı, ona göre sorun yokmuş. Boşanmak istemiyormuş. Kendi açısından da anlattı bazı şeyleri, hatalarımı kabullendim. Özellikle çocukla ilgili endişelerimi dile getirdim, o da kabul etti. Yani ilk defa karşılıklı konuşup anlaştık 2 haftadır sıkıntı yok zaten yan yana da değiliz. Gidince ne olacak bilemiyorum ama daha anlayışlı görünüyoruz ikimiz de.

Bende çok eskilerdenim aslında senin en baştaki eşya muhabbetlerinden hatta direk gelin yatağıydı, sürekli eş ailesiyle toplanmalarıydı buralardan hatırlıyorum. Hiç şaşırmadım, bu arada bende boşanmış biriyim. Ben her zaman senin daha serinkanlı, dik duruşlu, kimseye müdanası olmayan biri olduğuna inandım. Eşininde çocuksu, biraz kaba ve düşüncesiz. İnsanın ayrılık için önce kendini inandırması gerektiğine inanıyorum. Kimisi aldatmak, şiddet, kötü alışkanlıkları sebep göstermeye cesaret edip boşanamazken bi başkası evlilikte yalnızım zaten, yürümüyor deyip davayı açabiliyor. Ben eşinle konuşarak mantıklı bi boşanma yaşayacağına inanmıyorum. Aile evine dönmek senin için yıpratıcı olacaktır. Sen benden daha iyi bilirsin tabi ama zor bi babayla çocuğu büyütmek için direteceğime kendi bildiğimi okurum daha iyi. Onun işi ne bilmiyorum ama olay pisleşirse nafaka konusu maaş haczine kadar gider, vermek zorunda. Bence bir avukatla detaylıca konuşman iyi olacaktır.

Koalina, sen diye hitap edeceğim. Öncelikle hem geçmiş olsun hem de hayırlı olsun. Boşanmaya karar vermek belki de boşanmaktan zordur. Annenin disiplinli oluşu neden seni düşündürüyor? Öğretmensin, öğrencilerinden pay biç, disiplinli ailelerin çocukları hep daha başarılı olur. Disiplinden kasıt elbette diktatörvari tutumlar değilse. Ya da çocuğunla rahat yaşayacağın şehirler seçeceksin ancak tayin-puan durumuyla gelir mi, o var. Bakıcı pat diye bulamazsın, bu var. Maddiyat da sıkıntı demişsin zaten. Neden illa şehir değiştirmek var kafanda? Aynı şehirde kalmak daha avantajlı olmaz mı? Baba figürü kötü, peki, babaanne dede nasıl? Ev durumunuz farklıydı sizin, bir ara eş ailesi ile yaşıyordunuz dönem dönem, sonra değişti mi bilmiyorum. Hala böyle olduğu için mi senin evden çıkman üzerine düşünceler? Boşanarak çocuğuna kötülük yapmış olmazsın, merak etme. Zaten çocuğu için ölüp biten bir adam değil, sevgiden ziyade farklı şeyler gösterecek bildiğin gibi.

Bütün süreçlerine hakimim nerdeyse hakkında hayırlısı olsun, aile yanında sadece çekirdek aile olmuyor kuzenler çocukluk arkadaşları vs bana daha güvenli geliyor. Çocuk olmasa dönme derdim ama istanbula yakın bir şehirde tek başına bastan başlamak çocukla çok zor, hastalık gece gündüz vs av peki bundan önceki görev yerin neresiydi eski ortamın duruyorsa güvenilir arkadaşlar belki orayı da düşünebilirsin sıfır yerine yarımdan devam edebilmek adına. Baban nasıl peki anneni bastırabilir mi bu süreçte? R

Konuya hakim olabilmek adina hemen bir eski konulara da goz attim ve kesinlikle bosanma karari konusunda hakli buldum sizi. Esinizi cocukla iletisimi/iliskisi anlaminda yontabileceginizi asla dusunmuyorum, o acidan cocugunuz icin vicdan azabi cekeceginiz, sorgulamaya duseceginiz bir sey yok bence. Diger taraftan ben aile evini de oneremeyecegim. Ben annemlere iki saat gittigimde dahi o baskici kontrolcu ben bilirimci tavirlarindan o kadar bunaliyorum ki Allah muhtac etmesin bir arada yasamayi asla istemem. Kendine denilenden cok cocuga denilen dokunuyor insana, ote yandan da zaten "ne bicim cocuk yetistiriyosunuz"a kadar da yolu var bu isin, bir ucu da mutlaka size dokunacak. Zannediyorum ben olsaydim ailemle ayni mahallede ama ayri evlerde kres/bakici ihtimalini dusunurdum. Bir goz odam olsun ama aksama cocugumla ben evimize gecelim isterdim.

Duygularınızı o kadar güzel ve net bir şekilde ifade etmişsiniz ki. Sizin gibi ne istediğini bilen, kendini tanıyan, derin bir kadın çocuğu ve kendi için en doğru kararı verecektir. İlk adım her zaman en zor olanıdır.

Damdan artık nasırlaştı bir çok şey. Evet ben biraz kapalı kutuyum ama açık olduğum nadir zamanlarda da dönüt alamıyorum. Artık saygı duyduğum biri olmaktan ziyade bana yük gibi geliyor. Sürekli yanlış davranan, sorumsuz, ilk fırsatta kaçmayı isteyen, hayatını sevmeyen, paraya aşırı önem veren ve dahi pis biriymiş gibi. Toparlansa da geçici çözüm olur veya çok uzun zaman gerekir bence. Nasıl anlatayım bilmiyorum, bazen oğlumu görümcelere bırakıp alışverişe çıkıyoruz. Hani çocuksuz bir fırsat değil mi ne el tutar ne bir muhabbet eder. Tatildeyiz bir haftadır, her gün öğlen çocukla uyur onunla kalkar. Bir gün de gel karşılıklı bir kahve içelim yok. Arada bir geç uyur onda da elinde telefon. Artık ben uğraşmak istemiyorum, yordu beni ve bence bu kadar efor bile çok ona. Ben açıkçası istediğinin sorumsuz, paralı ve istediği gibi uyuyup uyanabileceği relax bir hayat olduğunu düşünüyorum ama itiraf edemiyor. Mutlu musun diye sorduğumda verdiği cevap: mutsuz değilim.

Sen nasılsın bebeğin iyi değil mi?

Ben de eski uyelerdenim, nickim degistigi icin cogu uye bilmeyebilir. Takip ettigim uyelerdensiniz, cogu konunuza hakimim. Uzuldum bu hissettikleriniz icin. Cocuk konusubda basindan beri esinizden destek goremiyordynuz. Bu bir kadin icin hic kolay degil. Hayat musterek diyoruz hep ama sorumluluklarin altinda ezilen, hYati her yonuyle kisitlanan, cocuga her anlamda rol model olmasi gereken hep kadin oluyor nedense. Cocuk olduktannsonra cogu wvliligin temeli bu sebeplebsarsiliyor bence. Ben ki evlenmeden once ruh esimi bulduguma inanirken, hatta cocuktan once de boyle dusunurken cocuktan sonra ciddi anlamda evliligimi sorgular oldum. Peki hic mi oluru yok? Esinizle rahataiz oldugunuz konulari konussaniz cabalamayacagina mi inaniyorsunuz? Sizin kirginliklarinizin farkinda mi? Ruhunuzin ne kadar yoruldugunun? Elbette bisanmak her zaman bir secenek, olmazi oldurmak mumkun degil ama cocugunuz cok kucuk. Maddi zorluklar yasayacaksiniz ve bahsettiginiz profilde bir aileniz varsa onlarin yaninda cocuk buyutmek de hic kolay olmayacaktir. Bosanmis bir ailenin cocugu ve otoriter anneannesi, hatta buyukanneannesiyle buyumus biri olarak madalyonun bu yuzunu de uzun uzun anlatabilirim. O yuzden ck iyi dusunun, olaya her boyutuyla bakmayi deneyin derim

Eski konularına çok hakim degilim sadece çocuktan sonra bir bocalama dönemin olmuştu onu hatırlıyorum. Eşinin tavrı davranışları çok da alkışlanası değil ama boşanmak için de yeterli gelmedi bana. Hala o buhran dönemlerini tam atlatamamış olabilir misin, hani canımız sıkkın iken gözünün üstünde kaşın var diye gıcık oluruz ya ota b. ka öyle bir durum mu? Çok iyi düşünüp karar vermelisin. Boşandıktan sonra da çocuğuna herkes güllük gülistanlık bir hayat sunmayacak belki de babasından daha sinir edici üslup kullanacaklar ve bunu engellemen eşini engelleme ihtimalinden daha düşük olacak. Nihayetinde o babası ve oğlunuz büyüdükçe tavrı şekli değişir gibi geliyor bana. Tatilde de kahve içelim demedi öğlene kadar uyudu diyorsun ya inan kocaların %99.9 u böyle yani. O ufacık dilime giren erkek profili çok zor bulunuyor. Kimse kocasını övüp bana yardımcı oluyor da demesin, çünkü hep bir şeyler yetmeyecek ve biz hep söylenip tatmin olmayacağız. Sabah kalkar çocuğa bakar mesela neden öğle uykusuna o yatırmadı deriz, dışarı çıkarıp gezdirir neden daha fazla kalmadı deriz. Hep deriz yani yapı olarak asla tatmin olmuyoruz. Bence biraz sakin kafayla düşünmeye ve objektif şekilde ölçüp tartmaya çalış. Kulp takacak taraf bulmak istersen bulursun çünkü. Bu yönü benim hayatımı ne kadar etkiliyor, boşandıktan sonra bu rahatsız olduğum yön başka şekilde başkaları tarafından önüme getirilir mi? Çocuğumuza karşı hareketleri düzelecek türden mi yoksa kişiliğine yerleşmiş asla düzelme imkanı yok mu? Ne bilim artı eksi her yönüyle bakıp karar vermelisin

Emin misin? Bence hala dogum sonrasi post partum depresyon var. Eslerde de oluyor annelerde de. Bosanmalarin cogu cocuktan sonraki 2 yilda oluyor. Cocuk donum noktasi. Aile danismani denedin mi ya da psikolog? Bebek olduktan sonra da adapte olamamistin, bende olamadigim icin benzer sorunlari esimle ysadim ama astim sonucta. Bir seyler uapmali, kesip atmamali hemen.

koalina buradan az çok birbirimizi biliriz boşanma konusunda gerekirse daha ayrıntılı da konuşabiliriz istersen özelden de konuşuruz lakin asla ailenin yanına dönme sadece kendinken dahi sıkıntı olduğunu hissettiğin aile evine çocukla asla gitme evin var işin var kal olduğun yerde evet biraz maddi olarak zorlar vs vs ama huzur daha kıymetli bu sene geçer sonra bağımsız anaokuluna verirsin sonra kendi okulunda devam edersin belki ileride burs alır vs vs bunları şimdi düşünme eşinle ne kadar kurtulabilir değerlendir ve ben evlendiğiniz günden beri sizin sıkıntınızın senin açık konuşmaman onun da "aman boş ver"ci tavrı olduğunu düşünüyorum ciddiyeti bazen zor hissediyor zira o çoğu şeyi önemsiz görüyor hala balayına motor ile nasıl gideceğiz adama kalsa topuz tokası bile gereksiz yazdığın konu gelir aklıma

Toleranssız değil annem ama düşünce biçimi bana hiç uymazdı. Baskıcı bir kişilik olsa da kitap okumak, tiyatroya gitmek, masal anlatmak gibi çocuk için başat şeyleri ondan öğrendim. Ama işte hala bana o ne biçim mayo her şey ortada diyebiliyor. Oğlumu babasının alacağını zannetmiyorum, zaten bir ay bir izni yok, bakabilecek yetkinliği yok. Ailesi de yaşlı yani bütün gün bir ay boyunca emanet edebilecek gibi bir durumda değiller.

Bu konuyla ilgili hayır sadece lohusa depresyonu ile ilgili yardım aldım. Bu konu ise paramı harcayamayacağım bir konu çünkü doğumdan sonra pat diye olmadı her şey. Eski konularıma bakıyorum 5 sene önce de başka konuda benzer davranışkara sinir olmuşum. Adamın karakteri bu ve yaş alıp sorunlar çıktıkça huysuzlaşıyor. Doğum sonrası adaptasyob sorunu bence sorunlarımızdan sadece birisi

Teşekkür ediyorum umuyorum iyi olur her şey.

Üzücü.. Ama ailenizin yanına donmemenizi daha makul buluyorum. Yani içimden geçen o. Bölünecek ev, arsa, araba var mı bilmiyorum. Acaba bolusulurse 1+1 küçük ama mutlu bir eve gecseniz daha mı iyi olur Karşı taraf boşanma isteğine ne cevap verecek kurtarmaya çalışacak mi? Derin mevzular umarım şans sizden yana olur