Yaptığım tahliller hiçbir halta yaramadı Zeboş Ç :) Ellerim bomboş, yüreğimde bir sızı :)

Kader mi acaba? minikdepresif Vazgeçtim

Cok girip cikiyorum konuya. Tekrarla okuyorum.. Cesaret edip detaya inemeyecegim sanirim ama.. Ben de cok dayak yemis ve annesi cok aglamis bi cocuktum. Buna ragmen annesinden de hic sevgi gormeyen.. Surekli yaranma derdinde, otelenmis.. Cunku birileri beni sevsin diye yaptiklarim, elestirilmis. Ben kucuktum, koltuga oturmaya korkardim. Komik ama sanirdim ki onlar dahi beni istemezler ustlerinde.. Yalnizlik.. O kadar ki basarili ama arkadassiz bir cocuk. Hic unutmam bir kiz benimle arkadas olmak istedigi icin gunlerce tesekkur etmis bir ezik.. Ben hep her sey bagirarak anlatilir sanirdim. Nisanlim bi seyi sakince soyleyince sasiriyordum. Telefonda bir kelimesini anlamasam kizacak diye sormaya cekiniyordum onceleri.. Oyle iste.. Neyse. Su gunki halimize bin sukur.. Guclu degilim belki ama nazlanmaktan azcik anliyorum :)

Abla sen kac yasindasin? ya tabi ki bir cok seyi kendi kendimize sorun ediyoruz, halbu kibiraz empati ve biraz olaylari sorgulayarak kendimize cok büyük bir iyilik yapmis oluruz MiKaDo35

iyi geldi yani? istemedin cigara de mi bi anlatsana izmirli abila MiKaDo35

Babanın ellerinden öpüyorum abla rabbim ona uzun ve sağlıklı ömürler nasip etsin çok duygulandım Önceki

tüttürüyorum bol bool :) ilaç bende işe yaramadı. ilk başta bulantı sonra kabızlık yaptı. henüz bırakmadım 2. kutudayım ama hayatım o kadar anormal bi dönemde ki 10 ilaç olsa bırakmam. ama azalmıştım son 2 güne kadar.. MiKaDo35

Biraz daha şanlıyım ben o konuda, annem cesurdu. Ancak ikinci evliliğini bitirene kadar biz kötü etkilendik. Onu da şöyle açıklıyor, 2. kez evlendi ayrıldı demesinler, bir de kardeşlerim küçük, aramızda 6 ve 7 yaş vardı. Annem evde dikiş diker her eksiğimizi alırdı. Bayramlıktan, evdeki koltuğa kadar. Evin badana boyasını yapar, o zamanlar soba var, kurar kaldırır. Yani bildiğiniz erkek işlerini yapardı. Annem erkek olmalıydı diye konuşuruz kız kardeşimle aramızda. Ben de çalışmaya başladıktan sonra biraz daha rahat etti annem ve kardeşlerimde büyümüşlerdi ancak o zaman ayrıldı. MiKaDo35

Evet insan yas ilerledikce ve tecrübeler edindikce anliyor hayati... annem hep derdi anne olunca anlarsin, ama ben bir cok seyi anne olmadanda anladim, bizim dogru onlarin yanlis gördügü seyler meger sadece bizim iyi olmamiz icin söylenen sözler oldugunu... ah anacim neler cekmis ve hala dim dik ayakta, cocuklari icin, cok hatalarla dolu babam biz cocuklarin büyüdükce babamiza karsi gelmemiz, annemi korumaya calismak. cogu seyler yanlis gitti, hatta hersey yanlis yapildi, ama artik babam 70 e geldi ve tabi ki duruldu, her ne kadar cok nefret ettigim küfürden vazgecmediyse... cocuklarinda gelisimi sagliksiz oldugu icin yaptiklari hatalar...

Bunca şeyin farkındalığı varken, elinden geleni yap ama olmuyorsa, oluruna bırak sorunu. Ne bileyim, en azından bunları konuşup içini dök. Ben ketumdum hiç kimse bilmezdi sorunlarımı. Yıllarca paylaşmadım, suçluluk duyar gibi, benim suçummuş gibi... . push ;

evet ta kendisi minikdepresif Vazgeçtim

ben doktora danışmadan alıcam. yemek gün boyunca yiyemem, işteyim. akşamları bakıcaz. zaten peşinede yüzmeye başlıcam :) psikoloji kısmına bakıcaz artık. tamam karar aldım alıcam p. tesi başlıcam MiKaDo35

Bende annemle babama bıraktırmak istiyorum. Sigaradan gerçekten çok rahatsız oluyorum. Bırakamıyorlar. Böyle ilaçları da kullanmalarının zararı olmasından korkuyorum. Ne yapsam bilmiyorum. Bırakmayıda düşünmüyorlar. Belki böyle bir ilaçla ancak bıraktırabilirim ama zararı olur mu bilmiyorum. Konuyu baştan sona okudum. Gerçekten çok duygulandım. Özellikle Cudana'nın anlattıklarını okuyunca. Belki okuyan bazı insanlar bu anlatılanlardan ders alır.

Beni de insanlar ağlarken çok az görmüşlerdir, sen ağlar mısın derlerdi? Üni. de özellikle hep gülümserdim nedense, maske gibi yani... Çözüm üretmek, idare etmek, teskin etmek, umut vermek vs hep bize düşüyor. Bir de diğer arkadaşların değindiği o nesil gerçekten araştırılmalı sanırım. Kadınlar hep mutsuz. Rahmetli tontiş anneannemden dinlerdim hep eskileri, sorardık, anlatırdı dedemi. Dedem fena adammış. Ama gülerek anlatırdı, acındırarak kendini değil, O da güçlü kadındı. Bir tek teyzem ve eniştemi biliyorum, teyzem HAYAT derdi enişteme, emiştem de CAN derdi. Yıllar geçtikçe onlarında hali biraz değişti ama, bir çoğuna göre iyidirler. Hala evliler mesela 40 küsür senedir. Br de üst kat komşumuz vardı; teyzenin bir gözü kör, amca vefat edince çok ağladı arkasından "bir gün bile bana körsün, çirkinsin demedi, kalbimi kırmadı" diye...

mesaj tekrarı...

Hemde ne büyümek... Güneyde küçük bir ilden kalkıp 17 yaşında bayan halinle İstanbul'a gelirsin.. İş bulur ve çalışırsın... Üniversite için kendin burs kredi imkanları bulursun.. Hem çalışır hem okursun... Sonrada orada burada eğitimini tamamlamış insanların iş bulamadıklarını ve çalışamadıklarını iddia etmelerini duyar sinir olursun.. Anlayamazsın...17 yaşında sen yapabilmişsindir çünkü...

Bu cümleler bana hicte yapanci gelmiyor malesef. cevremde görüyorum suanda, cocklar sahiden ne kadar cok etkileniyorlar... sonucta onlar sudan cikmis balik gibiler bu dünyada.. ama tabi bunlari hepimiz biliyoruz. ooof of . push ; K

canım benim inşallah yakındır o günler sana kendini yıpratmamaya bak bilmiyorum okuyo msn ama okuyorsanda geleceğini düşün sadece ona odaklanmaya çalış kendini ailenin gürültüsünden soyutla mümkünse şimdi yapamıyorsanda ilerde mutlaka kulak tıkamayı öğreniceksin onlara çünkü herkes kendi hayatını yaşıyor ve hayat farkındalıktan sonra başlıyor asıl güzel bir gelecek seninle olsun..)

kızlar bende anlatim belki benimki nankörlük olcak ama... annemle babam boşandıgında ben 5. sınıfa gidiyodum bi küçüm beşinci sınıfa gidiyodu bi küçüğüde 1 yaşındaydı babam annemi taaaa ben hayatta yokken aldatmaya başlamış ve sonra dünyaya ben gelmişim :) yani aslında annem babamın gerçek yüzünü ben yokken görmüş ama dünyada yiycek ekmeğim varmış:) tabi dünyada ben varken aldatmalar barışmöalar hala devam ediyomuş sonra 4 sene sonra kızkardeşim olmuş annem bu adamın yüzünü bildiği halde kardeşimide dünyaya getirmiş:) ve ve ve en son finalide üçüncü çocukla benden 10 yıl sonra yapmış tabi bu arada aldatmaların bini bin para ama özürler dilenir annem affeder fırt bi çocuk:) gerçek bu bu olaylardan sonra benim aklım kesiyodu hatta ben üçüncü çocugun olmasın olmasını yanbi en küçük kardeşmin olmasını hiç işstememiştim o minicik aklımla anne yapma o olursa çok kalabalık oluruz gidemeyiz demiştim...:) canımdır en küçük kardeşim ama olmasaydı tanımıycaktık sonuçta ve boşanmalarından dört ay önce annem dördüncü çocuk diyo gelde çıldırma yahu bu adam seni hala aldatıyo napıyosun sen anne nolur yapma etme size bi kardeş daha gelcek yavrularım flan diyo kadın annemde bi devlet dairesinde memur yani bide çalışan bi bayan!!!!! derken derken babamın son macerası kadın bu sefer yaman çıktı babam boşanmaya kalktı annem istemedi sonra babam annemi gece uyurken gazla zehirlemeye kalktı evet biim odamızın kapısının altına tıkamış elbise havlu kapının deliğinide tıkamış penceremizde açmış bi güzel yatak odasının kapısıda sonuna kadar dayalı gaz içeri girsin diye!!!!! kendide balkonu açmış mutfakta karanlıkta camın önünde oturuyomuş üst komsu gelmiş gaz kokusu gelio sizden die...!!!! şunuda sölemeden geçemicem babam bu olaylardan önce evine sahip çıkardı yani bizim boğazımızdan aslaaa kısmazdı hatta arada bi severdi bile gezmeye götürürdü piknikler desen her hafta sonu piknikteydik sadece kıyafete ve eve mobilya alınmasına çok çok çok kızardı minderde oturmamızı falan isterdi öle bi kafaydı onunkide:) derken annem ölmedi bi gece silahını çıkarmış annemin kafasına dayamış boşan benden diye annem ertesi gün topladı bizi çıktık o evden bidahada asla dönmedik o eve... annanemlere geldik 3 ay ev tutana kadar annemin tayin işlemleri falan olana kadar köyde kaldık zordu mırın kırın etmeler söylenmeler falan filan evdeki tüm eşyayı aldı annem boşanırken amaaaaaaaa evde eşya yoktuki evde 16 yıllık dökülen eski püskü eşyalar vardı nese topladı hepsini yarını çöpe attık çünkü kırıktı çogu biz kalan kısmıyla idare ettik sonra yavaş yavaş evimize eşyada aldık okula giderken çogu zman harçlıksız giderdim yada param simit almaya yetmezdi ama sölemezdim anneme:) sonra orta okuldayken allahım bana bişeler oldu dünyadaki tüm erkekler benim olsun istiodum o çocuk aklımla o erkeklerin hepsini dövmek sövmek oyuncak yapıp fırlatmak istiodum içimde nefret vardı hep sadece biraz sevgilerini istiodum bana biraz ilgi gösterenin yanında bitiodum istediğim ilgiyi aldıktan sonra onu öldürmek istiodum üniye gelene kadar devam etti bu böle yani bu sevgili olim bişeler yaşım anlamında diil yanlış anlamayın sadece biraz ilgiydi istediğim bu!!!!! sonra ölsünler!!!! annemle ayrı eve çıktık evet ama hayat daha başka bi çekilmez olmuştu benim için çünkü evde yine huzurum yoktu annemin işten gelmesini istemezdim hep işte yaşasaydı yada ben okuldayken o evde olsaydı çünkü gelirdi evde bağırmaya başlardı bu neden burda bu neden böle bu neden şöle ben napcam sizle evet biraz nankörlük ediorum ama boşandıktan sonrada mutlu omadım ben HA ŞUNU SÖLİM EGER BOŞANMASALARDI HERŞEY DAHADA BETER OLURDU BU DURUM KÖTÜNÜN İYİSİ DİYELİM :) sonra orta sona gidiyodum bi gece yine evde krizler çıkmış bağırmalar çağırmalar çünkü annem her istediğini bağırarak yaptırmaya alışmıştı stresini öle atıodu belkide söz verdim kendime bu evden kurtulcam bi gün diye ve o gün yakın olan en kısa zman olcak orta okulda lisayi ağrıda okumaya karar verdim ama kazanamadım lise bitti üniye geldi sıra gitcektim bi yerlere neresi olursa olsun seçebildiğim en en en en en en en uzak yeri seçtim kars:) biraz fazla uzak oldu ama gittim okudum sonra geçiş yaptım en en en en en uzak ama daha güzel bi yeri antalya:) okudum mesleğimi aldım elime ailem orta karadenizde oturuo :) kpss yi kazandım tercih yaptım seçebileceğim en en en en en uzak başka bi yer tekirdağ yı seçtim benim için gideceğim şehirin kriteri uzak olmasıydı:)olduda şimdi kızkardeşim ünide oda seçebilceği en en en en en uzak yeri seçti aydında okuyo şimdi annemle aramız kötümü asla diil bizi o adamın elinden kurtardı önce kendini kurtardı tabi ama ben boşandıktan sonrada normal bi aile sıcaklığı hiç biyerde bulamadım takiiii evlenen kadar az daha yanlış bi seçim yapcakken eşim çıktı önüme ve eşimin sesi aynı babama benziyo hele telefonda o yüzden eşimle telde konuşmayı pek sevmem bunu ona hiç sölemedim hiç bi zman haberide olmıcak onun haricinde o adamla en ufak benzerliği yok ama sesini telde duymak ve o adamla olan ufacık benzerlik bile beni çıldırtmaya yetiyo babamla o kadar uzun zmandır konuşmuyoruzki benim evlendiğimi hamile oldugumu tayinimin çıktıgını bilmiyo bile hakkım varsa üstünde asla helal etmiyorum ona nemi oldu hemen sölim:) o kadınla evlendi biz 3 kız kardeşiz bizden hep utandı ama erkek çocugu oldu spastik özürlü hala onunla ugrasır durur hastaneler şudur budur dahada beter olsun ama ne olcaksa kendine olsun diy dua ederim ve çocugum olursa ona öğreticeğim ilk şey yavaş sesle konuşmasını öğretmek olcak bağırmamak!!!!!!!! ben senin için şunu yaptım bunu yaptım dememek çünkü bi insan ne yaparsa önce kendi için yapar!!!! ve inşallah eşim çocugumuzu büyütürken hep yanımda olur birbirimize sevgi dolu gözlerle bakarken yavrumuzu sıcak bi yuvada büyütürüz... en çok istediğim şey bu hayatta ve 2. çocukmu allah olmayana versin hep derdim tek çocuk en iyisi diye hayatta herşey olabilri çünkü:) ay gece gece hem ağıyorum hem yazıyorum ne çok şey varmış içimde:) hepinize i geceler:)

Yazacak çok şey var aslında ama bence bilinmesi gereken en önemli şey; insan böyle bir aileye sahip olduğunda, babasından da annesinden de nefret edebiliyor, bu nefret daha sonra diğer insanlara yansıyor, koca bir yalnızlık duygusu. Tek başına olduğunu bilmenin düşüncesiyle, hem çok güçlü oluyorsun, çünkü biliyorsun ki sırtını dayayacak kimse yok, bir o kadar da güçsüz ve çaresiz. Sıfır güven, sıfır mutluluk, sıfır huzur. Bazen nefes bile alamamak, niye yaşadığını bile bilememek. Evladım için katlanıyorum derken, evladınız bu halde bir insan olsun diye mi katlanıyorsunuz birkaç kez daha düşünün derim, bu tarz evlilikleri sürdüren kişiler. Çocuklar kavga dövüş içinde birarada bir ailede büyümektense, ayrı ayrı mutlu ve huzurlu bir anne babayla büyümeyi tercih eder, unutmayın. B

Birincisi zihinsel engelli bir erkek çocuk olmak üzere 4 yıla sığdırılmış 3. çocuğun en küçüğüyüm ben :) 2 kg doğunca babamın ilk yorumu yüzünü buruşturarak "hem çok zayıf hemde kız..." olmuş.. Tüm bu süreçte babaannem, bekar amcam,1 bekar, 1 dul halam ve 3 çocuğu hep bir arada yaşadık... Ben 3 yaşındayken evi ayırdılar.. Zaten o andan sonra babamda evde pek görünmez oldu :) Aslında iyi bir baba olduğunu söyleyebilirim.. Maddi olarak hiç eksiklik yaşatmadı.. Pavyonlarda hatunlarla keyif yapar günlerce eve gelmezdi ama ne yiyorsa eve de yollardı... O dönem insanlar yaşadıkları şehrin dışına çıkamazken bizim abimin dr. kontrolleri için her yıl olağan İstanbul ziyaretleri bahanesiyle Türkiye'de görmediğimiz gezmediğimiz yer kalmadı... Bize iyi davrandığını da söyleyebilirim... Ama... İşte bu ama... Babam 3 gündür eve gelmez sonra bir gece 3 gibi çıkar gelirdi.. Annem hem uykulu hemde kızgın kapıyı açtığı bir gece öldüresiye dayak yemişti babamdan... Neden suratın asık karşılıyosun sen beni diye bağırışı hala kulaklarımdadır.. Ama annem defalarca ayrılmaya kalktı.. Ne zaman annem ciddileşir ve resti çekerse babam evden ayrılmaz annemi çiçeklere hediyelere boğardı... Dayımlar ne zaman annemi almaya gelseler ellerine ayaklarına kapanırdı... Annemde herseferinde bize döner ve sizin için kalıyorum siz babasız büyümeyin diye derdi... Yaşadıklarımın bir kısmı bu :) Bende de anlatcak çok şey var :) Bölüm bölüm anlatırım :) MiKaDo35

Yorumları okudumda bu konuda büyük bir çoğunluk olduugmuzun farkına vardım 23 yaşındayım. annemle babam yaklasık 6 yıl önce bosandı. Babam içkisi kumarı olmayan kendınden cok bızı düşünen bi adamdır. . 10 yıl öncesinde küçük kardesımı trafık kazasında kaybettıgımızden itibaren annem yaşadıgı psikolojık çöküntüden galiba tavırlarını 360 derece değiştidi. Babamla severek evlenmiş olmalarına rağmen kadın babamı artık beğenmemeye ve başkalarını örnek gösterek herseyın daha ıyısını istedi. Bu çogu zaman devam ettı ve babamın sabrıyla 3-4 yıl gecirdiler. Annem bu evrede babam ıaldatmaya baslamıstı bun ubiliyordum ama babama asla söyleyemedım Nasıl söyleyebılırdımkı böyle bir durumu. Babamı nherseye ragmen anneme güven i sonsuzdu ve bu konuda asla sorun cıkarmadı. Günler geçtikçe annem babamdan dahada sogumaya baslamıstıbunu cok net anlıyordum ve o sıralar ergenliğe giriyordum sayelerınde çok kötü bir ergenlık donemi gecırdım ve dengesiz bir karaktere büründüm. Sırf bu yüzden karş ıcinsle olan ilişkimde tuhaf tuhaf davranıslar tavırlar sergılıyordum. Annem babamı sonunda evden yollamanın yolun ubuldu ve adamı resmen evden kovdu. Hiç bir şey dıyemedık mudahale edemedım. Bütün bunları kararsızlıgından ve bencıllıgınden yaptıgı kesındı. Günler gectikçe anneme karsı dahada nefret dolu oluyorum bunu içimde hep tuttum. . Sonrasın ımerak edıyorsunuz söyleyeyim babam gidip baska biriyle sırf bı yuva kurmak için biriyle evlendı. suan 13 yasında olan erkek kardesım ve ben ıse annemle yasıyoruz yasamaya calısıyoruz desem dha guzel olacak. Çünkü annemın yaptıkalrı aklıma geldıkce her gün dahada hırcınlasıyorum. Çogunluk babadan cıkmıs sorunlar ama bizde kide böyle.. Ben neyseki o dönemlerı sorunluda olsa atlattım erkek kardesım hala küçük sayılır

ahh ya malesef erkekler umursamaz ve dikkatsiz oluyor işte onlarıda öyle kabulleniceksin yeter ki adam gibi adam olsunlar boşvermeyi de öğreniyorsun zamanla sonuçta onlarda bizlere katlanıyor kolay değil :))

İşte çocuk ailede ne görürse o normal geliyor. Benim babam da gece 12 - 1 den önce gelmezdi. Geldiğinde sofra kurardı anem aynen akşam yemeği gibi yenirdi. Ailemde -biz çocuklar hariç- herkes sigara içer. Minibüslerde yazı vardır ya hani "sigara içmek yasaktır" diye, derdim ki kendi kendime neden ki acaba yasak. Benim evimde içiliyor ya heryerde içilir ve doğru bir şey sanırdım. Yada babaların eve geç gelmesi normal gibiydi. annem sinirini bizden çıkardıysa da gözden çıkarmadı hiç. Hatta hala der ki, "sizi kendim için doğurdum ben, güvenmeseydim bakabileceğime doğurmazdım". Hatta isterdim ki babamla ayrılmadan evvel bir çocukdaha yapıp ayrılsaydı, nasılsa biz bir aradaydık. shiningg

Çocukken kavga gürültü evimizden hiç eksik olmadı. Bir gün huzura muhtaç kaldım. Okuldan eve dönmek istemezdim. Evimden soğudum, uzaklaştım. Ayrılsalardı herşey daha iyi olur muydu bilmiyorum ama en azından bir ihtimal vardı. Huzurlu bir ev çocuğun hakkıdır. Evlat Kokusu Kötü Kalpli Kullarından Koru Allahım,💜 tek ayak

O kadar güzel anlatmışsın ki beni birden hıçkırarak ağladım... Hamilelik olayını ben yazmıştım.. Çünkü ben hiç naz yapmamıştım... Hatta tuhafmıyım normalmiyim bilemedim yıllardır Valla nedenini şimdi tam anladım Teşekkür ederim... Çocukluk fotoğraflarımla ilgili özellikle aynı şeyleri hep düşünürüm.. Keşke yapabilseydik...

Ben yaşlıyım ondan aldım.. Gençler almıyo bırakınca Şaka bir yana çevremde sigarayı bırakıp düzenli spor ve düzenli beslenme ile kilo almayı bırak bu dönemde kilo veren arkadaşlarda oldu.. Bu yıl geçtikten sonra bende bırakcam inşallah.. MiKaDo35

Evet, birde boyle bir durum var, ne yazik ki. Annaneler, cocuklarini birakta gel diyorlar. Pardon ama o babanin eline nasil birakilir o cocuklar. Annem bizi birakip gitmis olsaydi, ben suan hani arka sokaklarda olurdum, kestiremiyorum bile. Kadinlar, ailelerden birazda destek gorebilmeli. Hemde keni ayaklarinin uzerinde durabilmeli.

Cudana, Babana haksızlık yaptığını düşünerek kendini suçlama lütfen. Nasıl anlatsam, insanlar bazı şeyleri zamanında fark edemeyebiliyor işte, bunun sonucunda da hatalar yapabiliyoruz. Şu anda 28 yaşındayım, hayatı ve içindekileri, her geçen yıl daha da iyi anlamaya başladım, önceleri böyle değildi mesela. Yani, bu biraz da zamanla ve o sürede yaşadığın iyi-kötü tecrübelerle ilgili. Bir söz var; ''Hata, insana mahsustur ancak hata yapmakta diretmek, şeytancadır.'' Önemli olan, hatayı anlayıp buna bir son verebilmek zaten. Babana da annene de helal olsun, zoru başarmışlar. Önceki

Benim yaşadıklarım da bana ÖZGÜVEN PATLAMASI olarak geri döndü :) Çok güçlü imajı çizdiğim için ağladığımda insanlar beni önemsemiyorlar, nasıl olsa altında kalkarım diye :) Ben ne kadar yapıcı ve çözüm odaklıysam karşılaştığım insanlar da o kadar harap meraklısıydı. Hep mücadele etmek zorundayım. Off offf bu başlık beni efkarlandırıyor...

Ben sadece izliyorum.. Hikayem hayli uzun ve pek iç açıcı değil.. Ama şu cümlede kendimi buldum hayatta hep dik duruyorsunuz. çünkü yanlış yaptığınız da arkanızı toplayacak kimsenizin olmadığını biilirsiniz. işte bu yüzden garanticiyim ben Led_BiR_Vele_DisTiri Amaaaan Zırt! tek ayak

Cudana, ben şimdi bu mesajını görünce eski sayfalara geri gittim ve diğer mesajını okudum, şu an ağlıyorum ben de. Ben de babanın ellerinden öpüyorum. Böyle erkeklerin varlığını bilmek öyle bir şey ki sana anlatamam, özellikle de benim için.. Bir yandan ağlıyorum ama bir yandan da insana huzur veriyor bu hikaye... Gerçekten kaç erkek katlanır ki? Şimdi ben bunu okuduktan sonra derin derin düşüncelere dalarım...

ALLAHIM şu yasadıklarının hedıyesı olarak sana hayırlı bi eş nasıp etsin inşallah.. ben evlenırken cok korkmustum, ya evlılıgımdede mutsuz olursam dıye ama korkularım bosa cıktı şükür.. kurban oluram eşime MiKaDo35

sorunlu aile-sorunlu çocuk demektir böyle bir aileniz varsa her şeyi kendiniz halledersiniz. dışardan bakanlar sizi çok güçlü sanır, güçlüsündür aslında neden olmayasın ki? o sert tavırlar artık zarar görmemek içindir, babanız sorunluysa size baba gibi olacak erkekleri seversiniz. kimse baba olmaz insana.. evinizde ne yaşadıysanız, koca evinde onu istemezsiniz kısacası hayatta ne olmazı bilirsiniz, ama nasıl oluru bilmezsiniz... I

Sen istesende öyle olamazsın zaten... Ayrıca umarım ve dilerim ki seni anlayacak ve sevecek bir adamla evlenirsin.. O zaman sen kıyamazsın ona.. Harcadığın her kuruşun ortak geleceğin ve çocukların nasibi olduğunu düşünürsün... Ama laf aramızda o hatunlara bende hayranımdır.. Bana göre değil ama... parkon bence

aslında bu topiği takip etmemeye çalışıyorum.. kendi hikayemi ilk defa bu kadar açık anlatıp arkadaşlarımın daha da acı olan hikayelerini tekrar tekarar okumak çok yaralayıcı.. ama bizler çok şanslı insanlarız bence.. en azından nasıl anne-babalar olmayacağımızı çok iyi biliyoruz. kötüyü ya da eksiyi görmek bu açıdan güzel. çok mükemmel anne-babalar mıyız? elbette değiliz ama en azından gayretliyiz :)

Çok tatlısınız ya :) Ben sizi daha genç düşünmüştüm ama annemle hemen hemen aynı yaştasınız. Saygılarımı sunuyorum mikado ablacığımm . push ; MiKaDo35

Bende bunu hiç anlamam işte... Çocuklar annelerine ne yapabilir ki? Hem bu kadar kötü davranıyorsa çocuğun sana bunun nedeni onu eğiten ailemidir yoksa çocukmudur? Her ne nedenle olursa olsun insan kötü bildiği şeyi çocuğu için isteyebilirmi? Hadi bizden bir önceki nesil psikolojiden bir haber eğitim eksikliği olan bir nesildi.. Ama bakıyorum da forumda ve çevremde değişen pek de bişey yok açıkçası... MiKaDo35

hatshe senin anlattıkların anne olmanın doğurmakla olmadığının ispatı.. Allah huzurlu bi yaşam nasip etsin.

... mesaj tekrarı

o günlerden kalan hala içimde bir ürperti vardır, hergün hiç usanmadan bıkmadan kavga vardı evde, babam elinde bıçakla gezerdi, annemde çok inatçıydı, hiç susuyum çocuklarım için onların yanında yapmayalım demezdi, oda karşılık verirdi sandalyeyi kırdığını hatırlıyorum annemin kafasında, annem babama kızardı sinirini bizden alırdı bazen 3,4 yaşındayken beni oklava ile dövdüğünü hatırlıyorum izlerini babam görmüştü ve anneme kızmıştı, aklım ermeye başlayınca çok korkardım hep yatağın altına girip saklanırdım, birgün babamın bizi öldüreceğini düşünüp ağlardım okuldan eve gitmek istemezdim, hep aklımda babam bizi bugün öldürümü diye düşünceler vardı mahfettiler çocukluğumuzu, öyle zor ki bunları yaşamak bu sorunlarla genç kız olmak ahh ahhh diyorum ben aklımı iyi yönlerde kullandım kendimi hep, iyiyie çektim ben annem babam gibi olmayacağım dedim, olmadım eşimde çok iyi biri allahh yüzüme baktı çok şanslıyım... ama hatırlayınca hala ağlarım şimdi saygı duyuyorum anneme, babama allhımın onları affetmesi için dua ediyorum...

Doğru, bu forumda bunu iyi öğrendim. Halime şükretmeyi, başkaları için üzülmeyi, yalnız olmadığımı. Çok teşekkür ederim..

Bence bunun farkında olan insanın çocuğunun huzursuz yada hasarlı olma ihtimali kesinlikle yok... Ben kendimi zayıf yalnız güçsüz v. s sanırdım.. Ama bu forum sayfalarında o kadar tuhaf şeyler okudum ki çevremde o kadar değişik örnekler gördüm ki... Şimdi daha iyi biliyorum ki ben çok güçlüyüm... Ufacık bir örnek doğum yaptım kayınvalide geldi 3 gün kaldı olay.. Eşim doğumdan sonra bebeğin altını almadı olay Eşimin ailesi vırt dedi olay zırt yaptı facia Kusura bakmayın gülüyorum ama bazen de insanlar kendine dert arıyor... Erken doğum yaptım ana yok baba yok kayınvalide kayınpeder bekar kayınbirader hemen geldiler sağolsunlar... Bizden karayoluyla 8 saat kadar uzaktaydılar o dönem... Şimdi aynı şehirdeyiz... Kayınpederimi zaten çok severdim... Ama hastaneden eve bir geldim eşimin teyzesi eşi ve üniv. çağındaki 3 çocuğuda gelmişler ev 1 oda 1 salon 40 gün 40 gece bu şekilde yaşadık... Ufak tefek sıkıntılarım olsada ben bunu hep şans hep bağlı aile herkes beni seviyor diye yorumladım... Ama bakıyorumda şimdi şikayet mi etmeliydim acaba? Bende mi bir tuhaflık var? Eşim 1 hafta bebeğimiz her ağladığında benden önce koştu.. Ama 1 hafta sonra bende artık iyice düzeldiğim için kalkmasına izin vermedim.. Zaten çalışımıyordumda ne gerek var ki? Diye düşündüm..10 gün sonra bir sabah eşim maşallah artık bebeğimiz geceleri hiç ağlamıyor demişti.. O gece 10-15 kez uyanmıştı oğlum Kıyamam yorgunluktan duymuyordu bile Bunlar 1-2 minik örnek.. O 40 günden hiç şikayet etmedim.. Hatta 33 gününde bizzat ben ağırladım onları... Bebişimde ondan sonra sessizlikte hiç uyuyamadı :) Hala üniv. sınavına hazırlanırken bile evde misafir yoksa tv ve müzik açmadan çalışamaz... Kalabalığı hep sever keyif alır ne güzel işte B

Devam ediyorum... Annem bir devlet bankasında müdür yardımcısıydı. Çok güzel bir kadınmış, bir bakan bir daha bakarmış. Nazar diyordu çogu kişi... Hastalıgından dolayı 15 yıl hizmeti karşılıgında malulen emekli oldu. Emeklilik işlemleri ile de hep babam ugraştı. Bizler ilkolula giderken laf arasında teyzem, dayılarım çevredeki bir çok kişi bizlere, annenizin maaşı olmasa babanız size bakmazdı dediler. Ve bizler bundan o kadar çok etkilendik ki hep babama karşı asiydik. Bizim liseye kadar saçlarımız hep erkek traşı idi, hiç tokamız olmadı. Babam uzatmamıza izin vermezdi. İçten içe üzülürdük. Bilemezdik ki adamcagız saç toplamayı, bakım yapmayı nerden bilsin. Annemin olayından dolayı doktorlara inancını da kaybetmişti. Bizi çok kötü hasta olmadıgımız sürece doktora götürmezdi. Çok şey var çokk içimizde kalan. Bilemezdik ki babam bize hem anne hem baba olmuştu. Yaşanılanlar hem babamın hem annemin psikolojisini hem de bizlerinkini etkilemişti. Babam aşırı sinirli, her şeyimize müdahale eden bir adamdı. annemse artık ruhsuz duygusuz bir kadındı... Bazen o kadar sinirlenirdi ki babam, bir gün hepinizi terkedip gidecegim diye tehdit ederdi bizi. Bilirdik yapamazdı ama korkardık yine de gidecek diye... Babam bizi çok zor evlendirdi. Eşlerimizi çok araştırdı. Kayınpederimiz nasıl biri ilerde sarkıntılık falan yapar mı, hatta görümcemin eşine bile notunu vermiş adamdır. O zamanlar derdik ki babam da ne pimpirikli adam, her şeyi takıyor kafasına ne var yani herkes evleniyor diye düşünürdük. Bilemezdik ki binbir emekle büyüttüğü kızlarının ileride mutsuz olmasını istemediğinden bu kadar ayrıntıya takıldıgını... Bizlere de bir şey olursa kendisi gibi adam gibi adam olanlarla evlenmemizi, bizlere sahip çıkacak insanlarla bir ömür yaşamamızı istediğini! Ablamın evliliği mutlu, benim evlililiğim çok iyi, fakat ikizimin evlililiğine babam 1,5 yıl onay vermedi, kardeşim resti çekti, babam kızım gel beni dinle kendini ateşe atma dediyse de nafile. İkizim gitti evlendi. babam tam 5 yıl affetmedi onu. Haklıydı da babam yanılmamıştı. Kardeşim hala mutsuz, sorunlu bir evlilik sürdürüyor Aslında tüm bunları babamın neden yaptıgını birer yetişkin olup, taşları yerine oturtunca anladım. Babamın iki lafından biri çocugunuz olunca, anne olunca anlarsınız beni kızımdı! Çünkü babam daha 6 aylıkken annesi babası boşanmış bir ailenin çocuguydu. Babamın hiç öz kardeşi yoktur mesela. Babaannem ve dedem babam 6 aylıkken boşanmışlar. Dedem babaannemi hep hor görürmüş, köylüsün vs diye. Dedem ise sendika başkanı adam... Siyasilerle iç içe... Babaanemi istememiş. Babaannem köye geri dönmüş. İkisi de başkalarıyla evlenmişler. Babam 1 yaşına gelince babaannem dedemi arayıp oglumuzu yanına al, köyde kalıp çoban olmasını istemiyorum, okut onu büyük adam yap demiş. Dedem almış babamı yanına. Babam üvey anne elinde, diğer 6 kardeşi tarafından hor görülerek büyümüş. Dedem de çok aksi bir adammış. Babam küçük yaşlardan itibaren hem çalışmış hem okumuş. Kimseye yük olmak istememiş. Kaldı ki dedem zengin olmasına ragmen. Üniversite zamanı Erzurum tıpı kazanmış Dedem İstanbul'dan başka yere göndermem demiş babama. Bir yıl sonra İstanbul Üniversitesi Dil Tarih ve Cografya Fakültesini kazanmış. Yine hem çalışıp hem okumuş. Yüksek lisansını yapmış. Tarih ögretmeni olarak atanmış. Annemin 3 yıl hiç kalkmadan yattıgı süreçte annemin memleketinde lisede okul müdürüymüş. İşte bu esnada bütün akrabalar bizlere sırt çevirince O ara harp okulları sınavlarına girmiş, kazanmış ve böylece Harp akademisine rütbeli subay olarak ve tarihçi olarak geçti. Memleketi vs her şeyi bizleri de yanına alarak terketti.. Herkesden uzaklara götürdü bizi. Hatta bir gün hiç unutmuyorum, annemin yeni yeni koltuk degneyi ile yürümeye başladıgı bir gün yürüyüş yaparlarken, garnizon komutanı görüyor. Hemen arabayı durdurup konuşuyor. Ve hemen emir veriyor X komutanım bundan sonra nöbet tutmayacak! Nöbetten muaf oluyor babam! Çok uzattım. Neyse asıl demem o ki babam kendi durumuna bizler de düşmeyelim diye yıllarca çırpınıp durmuş... Ve ben tüm bunları ne zaman anladım biliyor musunuz? Anne olunca! (((( Ve o zaman babama ne haksızlıklar yaptıgımızı farkettim, pişmanlıklar içimde diz boyu Bu arada annem şu an tamamen iyileşmiş degil, yaklaşık 30 yıldır sol elini kullanamıyor, sol ayagı aksayarak yürüyor... Şu anda da aslında tüm bunlara neden olan erkek kardeşimin sorumsuzluklarıyla boguşuyorlar! Elbet o da baba olunca anlayacak diyorum!

Amin canim insallah Allah herkese nasip etsin...

sigarayı halleder halletmez spora tekrar başlıcam. yani yüzmeye. ilacın adı champix ayni ilaç mı acep? MiKaDo35

çok duygulandım, baban kolaya kaçıp terketmemiş helal olsun, parmakla gösterilecek kadar az baban gibi kimseler, Allah onlardan razı olsun..

"sizin icin cektim" 30 yasimi gectim iki cocuk sahibiyim ve su an bu cumleye agliyorum hala nefret ediyorum bu soylemlerinden bir arkadasin yukarda verdigi cevaba benzer cevaplarim var simdi sen elalem icin cektin sen ailene geri donmemek icin cektin sen dullugu bosanmisligi kotu bildigin icin cektin hayirli olsun boyle sinirli asi asabi bir kizin oldu herseyden kusku duyan guven sorunu yasayan melankolik yorgun hep icindeki cocugu susturmaya calisan

29 yaşında hala bekar olmamın tek açıklamasıdır sorunlu bir ailede büyümüş olmak... Ve eğer şimdiki sevgilim kendine bu kadar inandırmasaydı beni hala evliliği düşünen biri olmazdım...

ayrıda olsanız ki kimse ayrıldığınız için sizi suçlayamaz, iyi anne, baba olabilirsiniz bence. ve inşallah olur. o yavrucak ikiniz tarafındanda çok sevildiğini bilerek hissederek büyür inşallah. kadesa

sadece ben mi böyleyim ama bilmiyorum sevgilime çok fazla yükleniyorum sanki bana her an kötü birşey yapmasını bekliyorum aldatıcak mı kızar mı bağırır mı dövmeye kalkışır mı o yuzden sürekli bi tetikte olma hali sürekli problem çıkartıp duruyorum sanki bana ne kadar dayanabileceğini deniyorum ama bi yandada benı bırakıp gitmesinden korkuyorum.. bi garip çelişki hem seviyorum hem evlenmekten korkuyorum ne bileyim bi garibim..

Üstte anlatıklarıma tekrar dönecek olursak bana göre evlilikte, ilişkilerde yaşadığımız sorunların nedenlerini bir kaç maddeyle şöyle sunabilirim.. 1- Ailede yaşadıklarımız erişkin dönemde yaşadıklarımızı baştan sona etkiliyor.. Mesela babası aldatan bir kadın kocasının da mutlaka bunu yapacağını sanıyor.. Dile getirmese de hep tetikte kalıyor.. Bu stresin evliliğe ve birlikteliklere etkisi de malum.. 2- Türkiye'de biz kadınlar hamileliği hastalıkla özdeşleştiriyoruz.. Sözüm gerçekten zor hamilelik geçirenlere değil... Ama çoğumuz hamile kaldığımızı öğrendiğimiz ilk andan itibaren ilgiye sevgiye gömülmesi gereken koruma altında olması gereken zayıf insanlara dönüşüyoruz birden.. Annelik endişeleri ve vücdumuzdaki değişikliklerde üzerine eklenince biraz da çekilmez oluyoruz herhalde.. Tabi bu arada hiçbirimiz eşlerimiz in de baba olmakla ilgili kaygıları oluyor.. Eşimin hamile olduğumu öğrendiğindeki ilk tepkisi "ama evimiz bile yok, ben geçindirebilecekmiyim sizi, iyi bir baba olabilecekmiyim" olmuştu.. Engelli bir abim olduğunu söylemiştim daha önce eşimin de teyzesi aynı durumda.. Oğluma hamile olduğum dönem boyunca en büyük kabuslarımızdan biriydi.. Eşimin rüylarına giriyordu sürekli.. Eşimle iyi bir evliliğim olduğunu daha önce de söylemiştim... Sanırım bunun arkasındaki neden birbirimize korkularımızı duygularımızı rahatça anlatabilmemiz ve anlattıklarımızla birbirimize destek olabilmemiz... 3-Toplumuzda hala değişmeyen kurallar var.. Erkek evin geçimini en iyi şekilde sağlamakla yükümlüdür... Yok öyle bir şey.. Bence her insan kendi ayakları üzerinde durmak zorundadır... Çocuklarımıza özellikle kızlarımıza yapabileceğimiz en büyük iyilik onları geçerli bir meslek sahibi yapacak şekilde eğitmektir... Zaten kendi hayatını kurtaran hiçbir kadın hayatta zorlanmaz... Özgüveni tam olur.. Bir kaç yıl önce o dönem 38 yaşında olan kayınbiraderimle bir kızı tanıştırmak için aracı olmuştum... Kızın ve ailesinin "ilk sorusu evi varmı?" olmuştu.. Hayır dediğimde " aa bu yaşa gelmiş bir ev alamamışmı?" demişerdi Oysa kız da aynı yaştaydı.. Ve üniv. mezunu çalışan bir bayandı.. Arabası bile yoktu Gelirleri de 3 aşağı 5 yukarı aynıydı.. Bende kızınız neden bu yaşa gelip de bir mal sahibi olamamış diyerek mekanı terk etmiştim Neyse yani sonuçta eğitim almış olsa da çalışmayan çok arkadaşımız var.. İşin kötü yanı bu durumdan en çok da onlar rahatsız... Bu rahatsızlık ta eve ve ev halkına çeşitli boyutlarda yansıyor... 4- Hala psikoloğa yada psikyatriste gitmek delilikle özdeşleştiriliyor.. Psikyatri ilaçlarıysa insanı uyuşturan hislerini yok eden pis şeyler sanılıyor... Sonra ne oluyor hep beraber görüyoruz.. Çok güzel başlayan birliktelikler bir faciaya dönüşüyor.. Mutsuz çocuklar ve sorunlu bir toplum haline geliyoruz hep beraber... İlk etapta aklıma gelenler bunlar Eklemek isteyenler bu listeye eklesin... Önce nedenleri sıralıyalım sonrada çözümlere bakalım hep beraber

Mutsuz bir evlilik değildi ama sonu da olmayan bir evlilikti benimki. Ama eşim, mutsuz kavga gürültü içinde 13 sene geçirmişti. Sonrası yurtlarda... Kendi çabalamıştı hep tutunabilmek için. Basit işlerde uğraşmış 3 kuruş 5 kuruş için. Tanıştığımızda farkında olamadım bunların. Yada çok önemsemedim. Ne zaman evlendik bir evin içinde yaşamaya başladık o zaman kıyaslamalar başladı bende. Eşim aile kavramını bilmiyordu. Kalabalık bir aile ortamına girildiğinde sadece izliyordu bizi. Belki de içinde ki kırıklıkları biraz daha arttırıyordu bu. Bir gün çok bunaldığımda annemin kollarında annemin bilmiyor o annesi ile babasından sevgi, ilgi görmemiş nasıl davranması gerektiğini bilmiyor ona çok görme cümleleri ile kendime geldim ve o gün onu adam edebileceğimi düşündüm. Çok anlattım, çok çaba sarfettim. Her dediğini, her istediğini yaptım. 1 yıl boyunca çalışsa alamayacağı şeyleri koydum önüne ki değer verildiğini anlasın diye. Ama n'oldu. Olmuyor oğluna babalık yapamadı. Bir evin sorumluluğu ona ağır verdi. Evet belki 1-2 gün düzeldi herşey ama sonrasını toplamak hep bana kaldı. Bunaldım, yıprandım. Bende anneyim. Ve bende boşanmak üzereyim. Allah biliyor ya çok zorlanıyorum, acı çekiyorum kendim ve oğlum için. Ama oğlum benim sevgimle büyüyecek. Ona kimsenin veremeyeceği sevgiyi vereceğim. İmkanları, eğitimi en üst düzeyde olacak. Bunun için elimden gelenin fazlasını yapacağım. Ve inşallah oğlum ilerde iyi bir evlat, eş olacak. Önceki

Kaza için çok üzüldüm verilmiş sadakan varmış.. Ama girişimle ilgili yorum yapmayacağım..:26: beğen tuşuna basmayada içim elvermedi.. . push ; minikdepresif Vazgeçtim

Babanın ellerinden öpüyorum.. Saygılarımla... Helal olsun... Benide ağlattınız ya... MiKaDo35

evlenir, hamile kalırsam naz yapıcam arkadaş :) benim nazımı, kaprisimi çekemeyecek adamı ben ne yapayım. zaten yapamadım hiç kimseye. ergenliğim bile olmadı be :) sorumluluk almaktan. eccüg kocam çeksin kahrımı tabi bi kocam olursa :) ben mutsuz anlarımı eskisi kadar hatırlamıyorum. böyle konular geçmedikçe oturup düşünmüyorum ama psikiyatr ve psikologumun çok katkısı var bunda :) kadesa

farklı şehirşer, farklı insanlar ama ortak kader.. MiKaDo35

Pencerenin öteki tarafını anlatayım ben de size. Mutsuz cocukların hayatına giren kadınlar/erkekler... Mutsuz bir evliliğin ürünü olan, sağda solda ezilerek büyümüş, sürekli başkalarıyla kıyaslanmış, üvey annesinin oğlu ile mücadele halinde gençliğe adım atan bir adamla evliydim ben. -Beni hep kendine rakip olarak gördü. Bazen bilerek kelimelerin anlamlarını yanlış söylerdim ve ondan düzeltmesini beklerdim o kadar mutlu olurdu ki... Ben mükemmeldim ve o beni ezebiliyordu -Çok içine kapanıktı, aklından geçenler için fikir yürüttüğümde kıyameti koparırdı; "sen benim yerime nasıl karar verebilirsin" diye. -Kendi halinde 10 100 1000 yıl yaşabilirdi, kendi kendine yetmeyi öğrenmişti. Ben mutsuzluktan kıvranırken o içerde kendini tedavi edip hiçbir şey yokmuş gibi davranırdı. -Her tartışmada suçlu ya da suçsuz ilan etmek isterdi. Ona göre her suçun bir sahibi olmalıydı. -Sinirlendiği zaman gözü hiçbir şey görmezdi, bana zarar vermezdi ama belki alttan almasam ağzımla burnumun yerini değiştirirdi. -Huzursuzluğa asla tahammülü yoktu ama huzuru sağlamak için yapılan hataları hasır altı etmekte hiçbir beyis görmezdi. Ona göre sarılıp barışınca herşey unutulmalıydı. -Aile kavramından bihaberdi. Misafir ağırlamayı bile bilmezdi. Büyüklere duyulan saygı=sessizlikti ona göre. Kimseden birşey isteyemez, hakkını aramayı bilmez asla ama asla sesini cıkarmaz iyi polisi oynardı. -Şiddetin, aldatmanın, işsizliğin normal olduğunu düşünürdü. Bütün sülalesi böyleydi cünkü, normalleştirmişler bütün iğrenclikleri. Ama karşındakine Allah her zaman peygamber sabrı vermiyor. Taş olsa çatlar. Kötü davranışlarla büyüyen cocuklar iyi örneklerle karşılaştıklarında onu almak da istemiyorlar; işlerine gelmiyor cünkü. Önemli olan iyi bir ailede büyümek değil bence; iyi bir anne/baba ile büyümek.

Bak o zaman beğenirim de yorum da yaparım İnşallah hayat sana bundan sonra hep güzellikler getirsinde iyice anla ve asla vazgeçeme bu hayattan... minikdepresif Vazgeçtim

kızlar ne zor günler geçirenlerimiz olmuş kıyamam ben kimseye ya inşallah biraz anlattıkça rahatlarsınız. ama bizlerde okurken helede ben 5 aylık bir kız annesiyim evladıma neler yapmıycağımı çok iyi öğreniyorum bir nevi sizden hayat dersi almış gibiyim. MiKaDo35

teyzemin mutsuz evliliginden bahsetmek istiyorum... 15 yasinda annesiz kaliyor ve uvey anne belasindan kurtulmak icin kendisini ilk istemeye gelen ile evleniyor.. Uvey anne dayagindan kurtulmak icin evlenen teyzem bu sefer de kocasindan dayak diyor 2 cocukla defalarca kapi onune konuyor Buyuk cocuk o kadar koru bir cocukluk geciriyor ki cok kotu bir karaktere sahip su an Cocuklarin ikisi de erkek ve ikisi de babalarindan gordukleri uzere hircin, kufurbaz, anneye eziyet eden, kavgaci, asabi cocuklar Buyuk cocuk her daim babasindan nefret ettigini bir gun onu öldürecegini dile getiriyor.. Kavga icinde buyudum diyor.. Kucuk cocuk da surekli anne babamin kavgasindan biktim diyor daha 6 yasinda Tum dayilarim teyzelerim yillardir bosan biz yanindayiz diyor teyzeme Ama teyzem kocami seviyorum diyor bosanmiyor Teyzem cocuklaina haksizlik etmiyor mu? O cocuklar anneden de babadan da cok dayak yedi Coguna sahit oldum..

En dertli olduğum konu yahu :) biz cok uzun yıllar sadece babamı suçladık. Babam hırçındı, babam şöledi böledi. Ama babam vefat edip annem gerçek kişiliğini ortaya koyunca babamı kalkan olarak kullandığını anladık. Ne zaman ki artık hayatlarımızı müdehale edemez hale geldi annem tırnaklarını çıkardı. Kötü olan ne biliyo musunuz? Ben anneme tapardım. Babam özellikle ben büyüdükten sonra pek bulaşamadı anneme. Koruma kalkanıydım. Babam ölünce babamın sülalesine sırt çevirdim. Sırf zamanında annemi üzdüler diye. GEz dedim babam öldü artık rahatsın. Bir istedi 2 aldım, kendim edirne ötesine gidemedim Almanyaya yolladım. 5 yıl psikiyatrlara taşıdım. Tek dedim iyi olsun. Ama gün geldi annem benim o çok sevdiğim annemi elimden aldı. Ben 28 yaşında hem babasızken birde annesiz kaldım. O kadar üzücü ki... ŞAnsıma beni seven bi adam çıkmadı, belki çıktıda farkedemedim. Ben yazarım bu konuda, sayfalarca günlerce... Kittyy K Carpe

Gençliğim üstteki gibi geçti uni. bittiğinde ''Eyvah yine o eve döneceğim'' diye üzülüyordum... Eşimi tanıdım zaten uni. hayatımdayken de vardı.. Evlendim... Pişman değilim.. Onu seviyorum.. Muhteşem bir eş ve muhteşem bir baba.. İtiraf edeyim kızımla eşim bir köşede babalı kızlı sevişirken benim gözlerim doluyor.. Kıskançlık değil içim gidiyor onlaron o haline. Eşimden ALLAH binkere razı olsun.. İyi ki var.. İyi ki babam gibi değil..

aminn canım merak etme daha iyi daha da iyi olucak inşallah ben nasıl onun varlığından güç alıyorsam kendi adıma o da aynen öyle.. ) minikdepresif Vazgeçtim

Nedeni yine hemcinslerimiz bence... Babaannelerimiz kaynanadan kocadan çekmişlerdir.. Ama oğullarını yine eşleri gibi bir adam yaparlar... Gelinlerine de kayınvalideleri gibi davranırlar... Bu zincir sürer gider... Değişim yine biz kadınlardan başlar diye düşünüyorum... Oğlum 2-3 yaşındaydı... İzmir'in sıcağı malum.. Yaz günü balkona çıkardım... Aklına balkon yıkamam geldi.. Bende yıkamak istiyorum diye tutturdu.. Bende 1 kova su getirdim.. Güya balkon yıkıyor...1 tas yerlere 1 tas kendi üzerine kikir kikir oynuyordu... Kayınvalidem habersiz geldi.. Tabi girer girmez torununu sordu.. Bende balkon yıkıyor babaannesi dedim neşeyle... "Daha neler canım ne münasebet canım... İş öğrette gelinin rahat etsin hanfendiiii.." Baya bi çığlık çığlığa tartıştık... Bilmem bu örnekle anlatabildimmi? shiningg

Varmış işte. Allah başımızdan eksik etmesin onu. Onu nedenle babalık vasfını yerine getiremeyenlere o kadar çok kızıyorum ki, Allah onlara birazcık olsun merhamet versin diyorum hep...

Ben bu konulara hiç girmeyeyim hele de bugün.. Önceki

Cudana çok zor bi çocukluk geçirmişsin Allahım kimseye yaşatmasın ama aynı zamanda da çok şanslısın. Öyle bi baba, dostlar başına.. Allah uzun ömürler nasip etsin.. Bizlerede öyle vefakar eşler nasip etsin.. MiKaDo35

sen de gel parça parça anlat Kader... farklı şehirlerde, farklı hayatlar yaşasakta aslında hepimiz ortak bi payda da buluşuyoruz. bu topikte bunu daha iyi anladım minikdepresif Vazgeçtim

biz küçükken annemgil çalışırdı yüzlerini bile göremezdik. tek hatırladığım annemle haftasonları kek yaptığımızdı keki çırparken o çıkan koku var ya çok seviyorum o kokuyu... nenem baktı bize. kkda tüm kvler gelse eline su dökemez o kadar iddialıyım 2007 de öldü de kurtulduk. bunu da yazacağım öyle acıdı ki içim hiç ezdirmedim kendimi. babamla çok kavga ettim, zaten hep ablam der bizim evin erkeği sensin diye hayatta hep dik duruyorsunuz. çünkü yanlış yaptığınız da arkanızı toplayacak kimsenizin olmadığını biilirsiniz. işte bu yüzden garanticiyim ben şimdi hiç bilmediğim bi şehre gitsem çekinmem mesela bazen omuzlarımdaki yükü biri alsın istiyorum. azcık nazlanayım, aşkğımmm diyip yılışayım, çatır çatır yiyeyim parasını... niye kütüğüm ben? B

Cudanaaa... Nasıl bir hikaye bu böyle diyecek hiçbir şey bulamıyorum Gözlerimde yaşlar... Bunlar senin gözünden anlatılanlar ya, bir de babanın gözünden dinlemeyi ne kadar isterdim biliyor musun, sonra annenin gözünden... Çokk zor zamanlardan geçmişsiniz hep birlikte ama babanın eliniz kolunuz ayağınız olması ne büyük şans... Liseye kadar hiç tokamız olmadı demişsin ya Sonra da sebeplerini anlaman... yok konuşamıyorum ben en iyisi susayım... Anne olunca anladım demişsin ya, bazen ben de bazı şeyleri evlendikten sonra anladığımı fark ediyorum, belki de anne olunca annemin dediği gibi ve senin şu an dediğin gibi, bir çok şeyi daha farklı göreceğim sanıyorum... İçindekileri paylaşmakla çok iyi yaptın biliyor musun... her yaşın ayrı bir katkısı var, bazı şeyleri yaşamadan bazı şeyleri olgunlaşmadan anlayamıyoruz malesef Ama lütfen ağlama daha fazla olur mu?

Evet insan erken büyüyor. MissCherryBlossom

Kim olduğunu kastetmemiştim. Her madde aynı yapıda birini gösteriyor. Maço tavırlı, sert bir adam yapısını anlatıyor, bunu anlatmak istemiştim.

Ne yazacağıma bir türlü karar veremedim Ama anlamışsındır sen minikdepresif Vazgeçtim

görüyoruz az biraz olsun böle seviyoruz seni

malesef bende bosanmıs bir anne babanın cocuguyum. Malesef dememın nedenı bosandıklarından duydugum rahatsızlık degıl aslında, onlar bosandıktan sonra nefes aldıgımı hıssettım. Malesef dememın sebebı onlarında mutlu cıftlar gıbı olup bızı mutlu cocuklar olarak yetıstırememelerı. Ailelerde şiddet varsa anneler aman cocugum babasız buyumesın demesın, babasız buyuyebılır bır cocuk, her gun korkuyla, her aksam bu gecekı kavga neden cıkayacak, bu gece nelerı kıracak, kımlere kufurler edecek kaygısıyla yasamaktansa babasız yasayabılır. O Yuzden annenın cok guclu olması gerekıyor. Calışmayan kadınlarımız malesef bosanmayı kabus gıbı goruyor, bır nevı haklıda nasıl gecınebılırkı?ya aıle destegı ya da kendı gucu ıle maddı ımkan şart. Ben annem çalıştıgı ıcın kendımı şanslı sayıyorum, yoksa asla babamdan ayrılamazdı. Hergun bızım gozlerımızın onunde dayak yemeye devam ederdı. Sımdı kardesımde bende ıs hayatına atıldık ben 2 sene once evlendım, esım babamın tam aksıne bagırmaktan cagırmaktan anlamayan, kıbar konustugumda anlasabılıecegım bırısı, unıversıtede tanıstık uzun yıllar bırbırımız tanıma fırsatımız oldu. Ben babamın anneme sureklı bagırarak bırseyler yaptırmasına okadar alısmısım kı, evlılıgımın ılk 1 yılında esım sureklı benı uyardı ses tonuma dıkkat etmem konusunda, ben psıkolojık olarak kendımı sartlandırmısım sanırım herseyın bagırarak yuksek sesle yaptırılacagına. Farkında olmasakta uzerımızde derın ızler bırakıyor. Ben kısmen kendımı kurtarmıs goruyorum kendımı, kardesımde farklı ızler bıraktı bence 25 yasında kız kardesım, annemle sureklı arkadas cevresını elestıyoruz, begenmedıgımız kısılerle arkadaslık yapıyor, ama bu durum senelerdır boyle, gecen sene o begenmedıgımız arkadaslarıyla tanısıp ıclerıne gırme kararı aldım ve yaptımda, dıkkatlıce ınceleyınce arkadas oldugu herkesın kalabalık bır aılesının oldugunu fark ettım ev halkı en az 7 kısıden olusuyor. Sanırım kardesım kalabalık aılelere özenıyor kı bunu kendısıde ıtıraf ettı. Dedıgım gıbı herkeste farklı ızler bırakıyor.

Benim babam son 7 yılını hasta geçirdi. Hiç unutmam bi beyin ameliyatı geçirdi. Ayağına yemeğini götürüyom yediriyom felan. Bi süre sonra işe başladı. Üniversteliyim o zamanlar, yaz tatili. SAbah 6 da kalkıyom, işe götürüyom, akşam 7 de gidiyom işten alıyom. babamdır hastadır evlatlık görevim. Sona ne oluyor, sen benim için ne yaptın nankör evlat sözleri eşliğinde gözyaşlarımla öbür odaya gidiyorum. En son bi kere bana vurmaya kalkıştı, elini tuttuğum gibi ittim. ÜZerimde zerre emeği olmayan adam bana vuramaz, söz hakkın yok dedim. Onu dövdüm oldum. Gene şükrederim. Haram lokma geçirmedi bogazımızdan, hep okuyalım istedi. Psikologumun dediği bişi var: O senin babandı. Seni sevmesi gerekirdi. SEvmedi. Bu ahlaki bir kural. Doğa kanunu değil. Uyup uymamak insanın elindedir. Baban seni sevmedi diye hayatı mı durduracaksın? Hayata devam mı edeceksin? Ben devam etmeyi tercih ettim. Tabi babanın boşluğu dolmaz ama önce ki kadar üzülmüyorum. Gecelerce düşünmüyorum. Annemlede az önce girdik birbirimize. Obez oldu hala yeme derdinde :) yahu diyoz yapma, yediğimde gözünüz var diyo. Aslında dize getirmek çok kolay annemi. Ben evi terk ediyorum dediğim dakka düzelicek 3-5 ay, ama sıkıntılıyım ya rahat kadın :) minnak her akşam eve gelmek zorunda

Kardeşimi çok seviyorum ama bende senin gibi bir kardeşim daha olsun çok isterdim. :) Aile ve kalabalığa özlemden mi bilmiyorum ama çok isterdim.. shiningg

bende anlatayım :) aslında bizimkilerin hiç mutsuz bir evliliği olmadı.. birbirlerini çok severek evlenmişler. ilk görüşte aşk:) babam annemi tam 10 kez istetmiş dedem 11. de tamam demiş.. böyle büyük bir aşk.. ama babam tam bir işkolik. kendimi bildim bileli okulu ve öğrencileri hayatının ilk sırasındaydı. biz 2 belki de 3. sıradaydık.. yıllarca idarecilik yaptı ama evini bir türlü idare edemedi. herşeyimizle annem ilgilendi. o da öğretmendi ve okul dışındaki tüm zamanını bize ayırdı. hem anne hem baba oldu. babamız hiçbir özel ve önemli günümüzde yanımızda olmadı. annem onun açığını kapatabilmek için kendini perişan etti.. kolay değil herşeye yetebilmek, baba rolünü üstlenmek! babam emekli olduktan bir ay sonra kalp krizi geçinri, sanırım okulundan ayrılmaya dayanamadı. şu anda iyi şükür.. eşime hep şunu dedim, birgün öğretmenlikten vazgeçip idareci olmaya kara verirsen aynı gün git adliyeye boşanma dilekçeni de var.. asla ama asla buna razı değilim. babam gibi olmandan korkuyorum.. annem hep şöyle der, benim bir kumam var o da eşimin okulu.. ben yine de çok şanslı hissediyorum kendimi, Rabbim bize öyle bir anne vermiş ki değerini hiçbir şeyle ölçemem..

Kırmızılı kısım hariç bütün yazını sevdim Ayriyetten kütük falan değilsin belki biraz yorgunsun o kadar Önceki

Aradaki 10 larca yılı atlayıp sona gelcem... Babamın gece hayatına ve Türkiye de o dönem hiç bitmeyen krizlere dayanamayan ekonomimiz gümledi... Babam tamda ben üniv. kazanmışken iflas etti... Ablam evlenip sözde kendini kurtarmıştı... Onun hayatı da bir başka örnek olarak devam etti... Biz abim annem babam hep beraber İstanbul' a taşındık.. Ablam memlekette kaldı..1 yıl çalışıp para biriktirdikten sonra üniv. sınavına tekrar girdim ve iyide bir bölüm kazandım.. Kredi ve burs da buldum.. Tam hayat düzene giriyor diye düşünmeye başladım.. Babamın parası bitince eve pek bi bağlı pek sevimli olmuştu... Ama... Olabilecek en büyük felaketlerden biri geldi başımıza... Annem 42 yaşında trafik kazası sonucu vefat etti... Onun üstüne babam 15 yıl hiç evlenmeden hiç bir bayanla görüşmeden kendini cezalandıra cezalandıra yaşadı... Sonra onu da kaybettik... Hayat bu mudur..2 kişinin mutsuzluğu koca bir ailenin mutsuzluk ve hayal kırıklıkları... Bu kadar kısa işte... Değermiydi acaba? MiKaDo35

Böyle bi konu gördüğüme cok sevindim yazayı dedim ben sizin yaptıgınız baslıga tamı tamına uyan cocugum ısste. Evli degilim okuyorum ailemle yasıyorum tabı halen hep aynı seyler hep hep hep. kesinlikle herkese söylüyorum eger durumunuz elveriyorsa bosanın eger gercekten ortada buyuk bı sorun varsa aldatma veya kişilik bozuklugu gıbı. bunlara sabretmeyın anneler. Çocuklarım babasız buyumesın ayrı gayrı buyumesın veyahut yavrum sırf sızın ıcın sabrediyorum. bunları yapmayın annem önceleri hep kardeşleri ayırmak ıstemıyorum secım yapamam baban bırınızden brını kesın alır ben sızden ayrı kalamam sudur budur dedı sımdıde sırf sızın ıcın sabredıyorum falan dıyo ve tek annem degıl gecen bı ark konustuk oda hep boyle seyler dusunuyomuş bakın ben sıze soyluyum ben sırf bu evliliğin cocugu oldugum ıcın bıle yoruldum dusunun. hep sağlam durmaya guclu durmaya calıstım hep bunu bildim kendime. hep anneme destek olmaya calıstım bu sebeble de ikisinin arasında yasanan herseyı bıldım ve artık o evın cocugu kucugu statusunden de cıktım herseyı duydum herseyı ısıttım aannem gozlerımın onunde agladı herseye ben tanıklık ettım ve gercekten o kadar yorukldum kı bazen ev yıne gerılınce bıran once buyusem dıyorum sımdı dıyorum unv dısarda okucam yok dıyolar bız senden ayrılamayız dıyolar neden blıyomusunuz cunku ne olsa ıkısıde gelıp bana dert yandıgı ıcın bı o anlatıyo bı o bende aralarında dert küpü oluyorum farkında değiller anneme resmen asıgım ve hep onun ıcın yapıyorum ne yapıyosam onun ıcın ayakta duruyorum benımle mult olsun dıye calısıyorum. çok uzattım k. bakmayın ıcımı doktum :) bunu okuyun anneler dedıklerımı dıkkate alın MiKaDo35

psikopatlığım ordan diyorsun =))

ne demiş Sezen YARALI, TEPEDEN TIRNAĞA HERKES YARALI, ALIŞILMIYOR ACIYA, YOK KAİDESİ KURALI... yalnız değilsin... shiningg

Kızlar ağlamak üzülmek yok ama... Öyle derseniz bende çok üzülürüm.. Ben tam tersi hep beraber rahatlarız birileride okur kendi hayatına kendi çocuklarına ders çıkarır diye açtım konuyu... K kizilca

amin canım hikayeni okuyunca bende ağladım zor bir hayatınız olmuş ama babana helal olsun böyle erkekler var mı bu dünyada dedim

ben de aynen, hakkımı ararım. hayatta pısırık duramam. hatta bi olay anlatayım sizlere. eşime ykmden bi ayakkabı aldık, baya da tuzluydu fiyatı. aldıktan 2 hafta sonra kıbrısa geldik. baktık ki ayakkabının tabanı çekmiş. çıkmış gibi duruyo. hayatta giyilecek vaziyette değil. tabi bizde ne fiş var, ne de ayakkabının kutusu. allahtan ykm kartı ile yaptığımız bi alışverişti. ykmye mail attım, durumu anlattım böyle böyle. tamam dediler, yollayın, kendi firmasına yollayalım. yolladım ykmye, ordan greyder in fabrikasına gitti ayakkabı, bekledik bekledik 2 ay geçti hemen hemen. hatta daha fazla. sonucunda ayakkabıyı yapmış firma. tabanını değişmişler. zaten yeniydi. allahtan benimle iletişime geçen hanım da çok iyiydi, ilgilendi sağolsun. dün elimize geçti ayakkabı ve eşim dedi ki ''sen uğraşmasaydın ben unutmuştum çoktan bunu'' ben de '' biliyorum böyle şeylerle uğraşmazsın, ama pısırık olmayacan hakkını arıcan, o kadar para verdik, yazık günah değil mi dedim'' bizimki hiç uğraşmaz böyle şeylerle. ben de son raddesine kadar ararım hakkımı.

Mutsuz bir ailede yasayan cocuklar, diledikleri egitimi alsinlar, diledikleri kariyeri yapsinlar, ulasabilecekleri son noktaya gelseler bile, koselerde bir yerlerde bu yasadiklarinin etkilerini hala hissetmeye devam ediyorlar. Hele ki, kendi evliliklerinde. Oyle travmalar yasamis oluyorki o cocuklar, ayni seyleri kendi yuvasinda da yasanacak korkusuyla, cok daha temkinli yaklasiyorlar. Tartismaya gelemiyorlar oncelikle. Sanki o gunlere geri donmus oluyorlar. Anne baba anlasamayabilir. Birbirlerini sevmeyebilir. Birbirlerini istemeyebilirler artik. Ama bu demek degildir ki, hayati birbirlerine zehir etsinler. Onlar kendi telaslarinda yasiyorken, olan o cocuklara oluyor. Bugun erkek kardesim, abla sen evlendin, kurtuldun bu ortamdan. Ben napabilirim, diyebiliyorsa, kimse kusura bakmasin, sizin icin katlandim bu evlilige, sdc kendi bahaneleri olmus oluyor. Ben daha dogmamis cocuklarimin gelecegi icin, her seyi goze alabiliyorsam, zamaninda o anne babada alacakti. Sdc bahanelerin ardina siginmakla olmuyor. K

Az bilmek mutluluk getirir, der babam. Biz cok biliyoruz. Herşeyi kendimiz yaparız, acımızı da cekeriz, gözyaşımızı da sileriz kolumuza. Sırf bu dik duruşumuz yüzünden aciz tiplerle karşılaştığımı düşünüyorum ben kendi adıma. Bir de cok sinirliyim suanda ağzımdan kötü şeyler kaçacak :)

Elmayra beni olumsuz yönde etkilediği düşüncesindeyim.. Bu durumlar bende sinir harbi yarattı.. Kolay sinirlenen, esen gürleyen, kendini kaybedebilen insanım.. Güçlüyüm ama nasıl biliyor musun? Bağırarak! Baskınlığımı inada dökerek.. Yapmam dediğimi yapmayarak ve tükürdüğümü yalamayarak.. Çocukluğumda babama ne yapsam yaranamadığım için bende sürekli olarak birileri sevsin beni diye yaranma huyu vardı.. Ufaklık zamanlarım hep böyle geldi geçti.. Dışlanma korkusunu iliklerime kadar yaşadım.. Ne söylesem takdir edilmeyip aksine ötekileştiriliyordum.. Fikrimin düşüncelerimin hiçbir zaman bir önemi olmadı... MiKaDo35

değil mi? güçlü olmak zorundayız belkide çünkü çoğumuz erken büyümek ve sorumluluk almak zorunda kalan insanlarız. hayat hep tozpembe değil :) iyi ki de değil..

Benim hiç niyetim yok Daha önce 3-5 denemem oldu aslında ama...17 gün içmedim 7 kg aldım Sonrada 6 ay o 7 kiloyu vermek için çabaladım.. minikdepresif Vazgeçtim

Çok teşekkürler. Bence bir insanın içinde yoksa, yaşadıgı onca şeye ragmen ders almaz... Ama yine de temennimiz o yönde olsun :)

Pısırık ben de değilim. Bazen kendime güven konusunda sıkıntılarım eskisden çok olurdu ama şimdi çok nadir, o da duygusal zamanlarımda falan. Hele de başkalarının haklarını korumak konusunda çok iyiyim. Ben düzelteceğim ya bazı şeyleri. Ufak tefek tamir işleri vs. biz yapardık kız kardeşimle, çünkü annemden öyle gördük. Evlendim baktım eşim yapıyor, tamam dedim. Ama istediğim an olmuyor ya aldım yine çekici elime.

ben bu ara artık çok fazla farketmeye başladım halim tavrım iyi değil sanki onu sevmiyormuşum gibi bir durum çıkıyor ortaya kendimi frenlemeye çalışıyorum bir aydır daha sakin daha normal cevaplar vermeye başladım tam bağırmak üzereyken dur dıyorum kendime onun bi suçu yok o senın baban değil o bambaşka bir insan ikisini aynı kefeye koyamazsın böyle böyle telkin yapmaya başladım şimdi daha sakinim daha normal olmaya çalışıyorum çünkü 3 sene bitti daha ne kadar böyle devam edebilirim bilmiyorum mutlaka bırakır gider bir gün tak edip bırakamsada evlenince değişebilir bak yıne bi şüpheler bi şüpheler belkide herşey çok güzel olur...

açıklamasını ben sana söylim tatlım kendine saygısı olmayan insandan beklenen davranış bozuklukları bunlar adamın en önce kendisiyle bi alıp veremediği var ki bunun acısını çevresinden hatta en yakınlarından çıkarıyor bu böyle malesef ben böyle gördüm.

Kendim yazmışım gibi hissettim.. Aferin! İşte bu kelimeyi duyabilmek için çocukluğumda çok uğraştım.. Eşimi çok sevdiğim ve güvendiğim halde ideal bir baba olduğu halde 2. bir çocuk daha düşünemiyorum... Geçmişim hiç yakamı bu konuda bırakmıyor.. Çok kardeş olmanın bir faydası yoktu ufaklıgımda

Güzel günler yakın elbette, netice de boşanıyorlar.. :) Annesinin ve babasının boşanmasına sevinen biriyim ben. Özellikle de annem için seviniyorum. Okuyorum canım, asla geleceğimden vazgeçmem. Hem kendim için hem de annemin ve kardeşimin geleceği için iyi bir işim olmalı. Ama beni üzen sanırım babamın sırtını dönmesi. 1 aydır görüşmüyoruz ve bunu o istedi. Gerçi eskiden de görüşmezdik pek, annemden alırdı haberimi ama yine de beni seven ve bana değer veren bir babam olsun isterdim. Ama malesef yok.. Yine de mutluyum. Gelecekteki çocuklarım için iyi bir baba seçtiğime inanıyorum. Umarım güzel bir gelecek benim olur. Hepimizin olur.. :) shiningg

Davadan önce görüştüğümüzde bana ağlayarak; sen doktor doktor tedavi olmak için gezerken ben her ilişkiye girdiğimizde Allahım bana cocuk ver demedim, yürekten istemedim. Ben cocuk nasıl sevilir bilmiyorum. Bugüne kadar hep kendimi düşündüm bir başkasının sorumluluğunu almadım, nasıl alınır bilmiyorum o yüzden senden özür dilerim, dedi. Ya ben hamile kalsaydım? Şuanki psikolojimle büyük bir ihtimalle düşürürdüm. Risk almışsınız, Allah da sizi utandırmamış.

ben de mutsuz bir evlilikte büyüdüm babamla zaten sevmeden evlenmiş annem annemı kıskanan, aka boka kavga çıkartıp kırıp döken bağırıp çağıran ama dışarıya melek gibi görünen, bizimle asla ilgilenmeyen babam annemın 50 kere dayak yıyıp dedemlere teyzemlere gıdışı ve her defasında çocukları var bakamayız dıye sahip çıkılmayan eve gönderılen anacım ayakları üzerinde durmaya çalışan ve her defasından babamdan köstek gören aşağılanan, küçük görülen ama bizi mis gıbı buyuten annem ileri görüşlü kendını yetiştiren erkek gıbı annem gözumuzun önunde dayak yıyen ama korkumuzdan mudehale edemediğimiz annem KURBAN OLURUM ONA ılkokula gıderken ev işlerıyle tanışan, annesı evi terk ettiği için kardeşine de bakmak zorunda olan küçük yaşta dağ gıbı sorumluluk alan ben miilet hafta sonu sınema cafe gezerken evde temızlık yapan ben hala ayrılmayan 25 yıldır aynı evde yabancı gıbı yaşayan, yenı yenı lazım oldukça konuşan ama konuşma uzadıkça yıne kavga potansiyeli olan anne ve babam yanı bu özetinde özeti arkadaşlar, GÖZLERİM YAŞARDI BU ARADA şimdi kuzu ama babam, kzıım oğlum dıyen, annemden özür dileyen ama ne fayda annem zamanında çok ıstedı ama guvenemedı kendıne çok sonra kurtardı kendısını Allaha şükür çok ısteyende vardı annemı ama bız karşı çıktık çocuğuz ya şimdiki aklım olsa.. annem evlenıp mutlu olsaydı adam gıbı bı adamla evlenıp mutlu bır kadın olup herşeyı yaşasaydı babam keza daha ıtaatkar bı kadınla evlenıp ona sözunu geçirseydı biz belkı şimdı daha değşik konumlarda olurduk ben boyle hakkını arayamayan, kavka içinde buyuduğumden kavga yada ağız dalaşı edemeyen, pısırık bı ınsan olmazdım korkmazdım dışarda bıle yaşanan en kuçuk kavgadan ağlamazdım hem çok merak edıp hem korkmazdım evlılıkten vs vs ANNEMİ ÇOKKKKKKKKKK SEVİYORUM, BURDAN BIR KEZ DAHA HAYKIRIYORUM ALLAH ONU BAŞIMDAN EKSİK ETMESİN...

%100 katılıyorum sert falan değil.. minikdepresif Vazgeçtim

Sen hayırlısıyla doğumunu yap da ben sana sarılmasam da olur. Ağlama duvarı gibi oldu zaten buralar. Sen buralarda takılmasan iyi olur aslında, bdv de doğuracaksın cocuğu sonra :)

Bu arada, Ben de 32 yasimdayim ve sigara kullaniyorum :))) Önceki

İlaç işe yarıyor.. Ben 17 gün bıraktığımda ilaç yardımıyla bırakmıştım.. Ama kilo ve aşırı sinir bozukluğu yaptığı için resmen kendimi zorlayarak yeniden başladım... Herkeste aynı etkiyi yapmıyor... Biz 5 arkadaş aynı anda başladık.. İlk başta beşimiz de bıraktık ama sadece üçümüz kilo almadan ve sinir bozukluğu yaşamadan sürekli hale getirebildi...2 yıl olacak bırakalı arkadaşların yılbaşında... Eğer aynı ilaçtan söz ediyorsak bırakın sigarayı kokusundan da paketinde nefret ettiriyor.. Evin tüm duvarlarını çamaşır suyuyla sildim koku çıksın diye o dönem... Oysa evin içinde sadece mutfakta balkon kapısı açık bir şekilde tek tük içerim... İlaçla ilgili detaylı bir sayfa vardı.. Bi göz atın isterseniz Ayrıca farklı yöntemler deneyenlerden her türlü tavsiye alınır... Kesinlikle sağlıklı bir vücut ve beyinle hayata devam etmenin ilk yolu bu zıkkımdan kurtulmamıza bağlı minikdepresif Vazgeçtim

19 yasında çok büyük bi kaza geçirdim, bi araç bana çarptı, mucize eseri hayatta kaldım ve çok az hasar kaldı. 29 yasında intihar girişimim oldu çok şükür onuda atlattım. yani azrail 2 kez randevusundan vazgeçti MiKaDo35

Mutlu muyduk mutsuz muyduk, Hiç bilmiyorum inanır mısınız..? Babam sürekli küfür eden evde bagırışmalarından ürktüğümüz sinirlendiğinde vuran, kıran, döken bir babaydı.. Annemi 3 ya da 4 defa dövmüşlüğüne şahit oldum.. Üç kız kardeştik o zaman üçümüzün gözünde aynı korku ve ağzımızda aynı kelam ''Baba ne olur yapma, vurma anneme! '' Annem ise ağlardı.. Sadece vurdugu zaman attığı tokadın seslerini duyardık.. Şrankk! Suratımıza inmişcesine patları o tokad yüreklerimize. Evin en büyüğü bendim ve en çok da ben dayak yedim, örselendim.. Babamın küfürleri iğrenç ötesiydi.. Annem durmadan kendi ailesine karşı babam tarafından küfür yiyen bir kadındı... Defalarca halalarım, babaannem, dedem ben ya da kardeşlerim dayak yerken önümüze geçip babamın yumruklarından nemalanmışlardır.. Hatta halam babamın vurduğu yeri acıdıgında bizim ufak bedenlerimizin o dayaga karşı nasıl dayandıgını sorgulayıp ağlamıştı.. Ben ufakken bizim evimizden nefret ediyordum.. Babannnem ve dedemle kalmak istiyordum hep onların kızı olmak istiyordum.. Usanmıştım.. Hergün aglardım hemen hemen.. Arkadaşlarımın gözü önünde bile dayak yedim ben! Annem boşanamazdı 3 çocuk ve baba evine dönmek istediğinde dedem ona bir şart sunmuştu ''Çocuklarını almadan geleceksin! '' Gidemedi canım annem.. Bırakmadı bizi çekti.. Ama anneme bizi bu kadar ezdirdiği için kızıyorum ona.. Babama karşı isyankar bir evlat oldum büyüdükçe onun sözüne karşı gelip onu adam yerine koymuyordum bagırdıgı zaman üzerime beni dövmek için yürüdüğünde üstümü başımı yırtıp saçlarımı ellerimle koparıp gel öldür beni diye haykırıyordum Korkmuyordum ondan, saygım da yoktu.. Evine bakan çocugunu aç koymayan isteklerimizi elinden geldiğince yapmaya çalışan bir adam aynı zamanda bir canavardı.. Yeterli miydi? Değildi.. Eskisi gibi değil artık 2 kız gelin etti biri de artık gelin olmak üzere ve bizden çekiniyor.. Neye yarar ki? Ben babamın kucagına oturup baba sevgisini iliklerine kadar yaşamayan bir kadınım.. Sofrada bile yanına oturmayan ondan köşe bucak kaçan bir kadın! Yemek yerken sürekli suratına bakan korkan bir kadın! ilkokul birde döve döve okuma yazma öğretilen bir kadın!! Ağlıyorum... B

öncelikle bebişini hayırlısıyla dünyaya getirmeni diliyorum..:)evet bir çoğumuz mutlu ailelerin çocukları değiiliz belki ama bizim çocuklarımız öyle olmicak inşallah çünkü bilinçli insanlarız artık belirli şeylerden geçtik ve mümkün olduğunca yaşadığımız olumsuzlukları eşimize ve çocuklarımıza olumlu bir şekilde yansıtmak için varız sonuçta önemli olan ders almak diye düşünüyorum yani ailelerimizde gördüğümüz olumsuzlukları sevgiyi aşılamak varken kendi aile yaşantımıza yansıtmadıktan sonra mutluluk ve huzur bizimle olsun...) Led_BiR_Vele_DisTiri Amaaaan Zırt! tek ayak

Kendi annesi kucuk yasta vefat ettigi icin sorumsuz babasi tarafindan kucucuk yasinda bir buyuk sehirde akrabalarina terkedildigi icin 13 yasinda buyumek zorunda kalan bir erkek cocuk ve ayni buyuk sehirde yatili okudugu halde anne kuzulugundan kurtulamamis bir kiz cocugun evladiyim ben de. Birisi becerikli ama agresif, digeri sakin ama yetiskinlikten epeyce uzak iki insandilar. Surekli kavga gurultu olan klasik bir ev... Bir kac arkadas tespitleri yapmis zaten. Tespit insani olursunuz, cunku surekli birseyleri anlamaya, yorumlamaya, hakliyi haksizi ayirt etmeye, anne babaniz arasinda hakemlik yapmaya calismakla gecer cocuklugunuz. Buyudugunuzde de agresif, sert hatun, guclu bir kadin olursunuz. Surekli dunyayla kavga edersiniz, insanlarin hatalari, dunyanin carpikliklari sizi yildidir, nasil bas edeceginizi bilemez, ofke nobetleri gecirir, surekli herseyden kaygi duyarsiniz. Mukemmel olmak icin cabalarsiniz cunku kavganin gurultunun bir sebebi de siz olmak istemezsiniz. Annenizin yaptigi hatalarin surekli farkinda olursunuz ki babaniz ayni sebepten size de kizamasin. Sizin yuzunuzden evde ariza cikmasin. Universiteyi ailenizle ayni sehirde bile okusaniz evde durmamanin yollarini arar, birlikte eve cikilabilecek arkadaslar arar, kohne, bakimsiz, isinmayan ogrenci evlerinde huzurunuzla kalir, ailenizin cok konforlu evine mecburiyetten ayda 1 ugrarsiniz. Buyudugunuzde baktiginiz cocukluk fotograflarinizda kendinizi hep asik suratli, catik kasli gorursunuz. O mutsuz cocuga acirsiniz. O mutsuz cocugu alip konusmak, dinlemek, cocuk ruhunu biraz tamir etmek, gelecekte ona basina gelecekleri anlatmak, yuzunu guldurmek istersiniz. Hani bir arkadas demis ya hamile oldugumuzda cogumuz hasta moduna geciyor ekstra ilgi bekliyoruz diye, iste siz o moda hic gecmezsiniz, cunku siz sevgi, sefkat ne zaman beklenir, nasil nazlandirilan bir cocuk olunur hic bilmediniz ki, hasta olmaniz bile kavga sebebi oldugu icin hep ben iyiyimcilik oynadiniz, 8 aylik hamileyken bile hep iyisinizdir o yuzden. Yine bir arkadas demisti, benim de yillar once yaptigim kisisel tespitimdir. Birseylerin nasil yapilmamasi gerektigini bilirsiniz de nasil yapilmasi gerektigini hic bilmezsiniz. Kendi evliliginizde ayni seyleri yasamamak icin cabalarken bi taraftan da kendi cocugunuza aynilarini yasatmaktan korktugunuzdan uzun zaman cocuk dusunmezsiniz. Kendiliginden geliveren bir evlatcik oldugunda da onun dogduktan sonra ne usumesinden, ne hastalanmasindan korkarsiniz, mutsuz olmasindan korktugunuz kadar. MiKaDo35

off of içimi yaktınız

Son günlerde düsünür oldum, cocuklar sahiden aileden nasil görürlerse öyle mi olurlar? belki hepte tamamen öyle olmazlar ama bir cok hatalari onlarda yaparlar degil mi büyüdüklerine. ailelerimizi secemiyoruz ama kendi hayatimizi kendimiz secebiliriz, fakat bozuk aile tablolari bizlerede bazen hatalar yaptirabiliyor... misal kumarci baba nin ogluda kumar oynuyor ama baska türlü iyi esi ve cocularina... bazen diyorum cocuk doguracagim bu dünyaya acaba onu iyi bir sekilde egitebilecekmiyim/miyiz. MiKaDo35

Bence dr. a danışmadan kullanma.. Zaten sigarayı bırakma merkezlerine bile uğrasan yeter... Hem psikolojik destek de çıkıyorlar..

Çocuğun gelişiminde enerji çok önemli bir faktör bana göre. Ben kendimi bildim bileli halamı hatırlıyorum beni büyütmede. O büyüttü diyebilirim. Ailemin değil; O'nun enerjisini aldım ben. Gerçi annem-babam birbirlerini severdi, ta ki son 15 yıla kadar. Okul çağıma kadar halamın yanındaydım. Annem ve babam çalıştıkları için beni hafta sonu görmeye gelirlerdi. Cuma günü beni alırlardı bir, iki gün birlikte zaman geçirirdik sonra tekrar halaya. Buna rağmen anne ya da baba diye tutturduğumu hiç hatırlamıyorum. Halam çok severdi beni. Babamı çok çok sevdiği için yavrusunu da haddinden fazla severdi. Canım halam benim. Emeği çok büyüktür bende. Okula başlayana kadar halamla kazandığım alışkanlıklarım birden değişti. Ananeye geçti sıra. Ananemle aynı yerde oturuyorduk, altlı üstlü idi evlerimiz. Zaten müstakil bir apartmanımız var, dayım, teyzem, kuzenlerim hep iç içe büyüdük. Buna rağmen niye evde kalmamışım, ananem bakmamış diye düşündüğümde ise, herhalde ananemin çocuk yetiştirmede halama daha çok güvendiği içindir cevabını buluyorum kendimde. Ananem ali kıran baş kesen bir tipti çünkü. Dayak yememi istememiş belli ki:) Okul başladığında annemler okul vaktinden daha erken kalkardı, kahvaltı yapardık birlikte, onlar giderdi, ben de ananeme çıkar, okul saatine kadar yatardım. Günler böyle geçti. Oyunlar oynardık kuzenlerimle, mahalledeki çocuklarla. Her günümüz saklambaç oynayarak geçerdi istisnasız. Babamı çok severdim, annemi de severdim ama, o otoriter bi kadındı, asabiydi biraz. Babamınsa dünya yansa umrunda değildi. Sakindi. Tabi bu arada hafta sonları gitmeye başladım halama:)Hafta içi bir iki gün de onlar gelirdi hemen hemen. Ben 10 yaşındayken kardeşim doğdu. Kardeşime hamileyken annem o dönemde işten çıktı, evde durdu. Sanırım 1-2 yıl kadar çalışmadı. Durumumuz çok iyiydi Allah'a şükür. Her istediğim olmuştur. Gözümün kaldığı tek bir şey bile yoktur diyebilirim. Yaş büyüyüp ergenlik çağına geldiğimde, bir şeylerin farkına yetişkin olarak bakabildiğimde olayları kavramak benim için zor olmadı. Babam birden bire mi değişti, yoksa hep böylemiydi diye sormaktan alıkoyamam kendimi. Tamam, ben gürültüsüz bi ailede yetiştim , babamın yaptıklarına akıl sır erdiremiyordum. Durumumuz iyiydi ya, gerçi babam sabah kazandığını akşam yerdi pavyonda. Yermiş meğersem. Aklım böyle şeylere erince anladım. 11-12 yaşlarında annemin evde olduğu dönemlerde babam annemi aldatma çabalarındaymış meğer. Babam, sabah kazandığını akşam yiye yiye elde avuçta ne varsa bitirmeye başlayınca annemden istiyor bu sefer. Kardeşimin doğumunda takılan altınları vermedi diye, sen gecenin bi yarısı kadını döv, karda kışta sokağa at. O kısımları hala tam bilmem, annemle yeterince konuşmadık sanırım bu noktayı. Bu anneme bi ders oluyor, ve anında ananemlerin yanına gidiyoruz. İşte film burada başlıyor. Babam çığrından çıkmış olacak ki annem tekrar işe giriyor. Sanırım ben 13-14 yaşlarındayım. Ama babam ipini koparmış bi kere. boşanma konuşmaları geçmeye başlıyor artık. Hadi ben yaştan kurtardım, kardeşim için çok önemli bir yaş. Kötü enerji aldı yavrum, bu yüzden çok üzülürüm aklıma geldikçe. Evimize bir kaç kere haciz geldi, hatta birinde geldiler eşyaları götürdüler. Ben o sırada okuldan gelmişim ki evde kavga kıyamet. Kardeşim, sandalyenin altına pısmış, yüzünü elleriyle kapatmış kendi çocuk dünyasında ağlamaya başlamış. Bu anı hiç unutamam. Ölsem unutmam denir ya hani, o cinsten. Hepsi sağolsun babamın bok yemesinden kaynaklanan pisliklerdi. Kavga, gürültü eksik olmuyordu artık. Her gün bağırış çağırış dinlemekten gına gelmişti bana. Şimdi babam allah için kıskanç biri değildi. Annemin yaptığına ettiğine karışmazdı. Biz annemle çıkar gezer eve 10da 11lerde gelirdik gıkını çıkarmazdı. Yiğidi öldür hakkını yeme. Ama kendi kendine yenik düştü. Ne zaman alemlere aktı, bi türlü götünü kurtaramadı. Bi laf vardır hani; ''İnsan nefsi anne sütü gibidir, verdikçe ister; kestiğin zaman bi daha istemez'' Bi türlü kesemedi babam. Annem hep babamın arkasını toplarmış meğer. Sorumsuzun tekiymiş, ne fatura öder ne evin bi eksiğini alır. Anca kendi yer. Benim okul masrafımı falan annem karşılardı hep. Babam evin erkeği olduğu halde kılını kıpırdatmazdı. Onun başka sorumlulukları vardı. Pavyondaki karılara para yedirmek gibi. Annem de allah için hep iyi yerlerde çalıştı, maaşı iyiydi. En son babamdan fazla maaş almaya başlayınca klasik Türk erkeği tavırları: ''Sen bu parayı nasıl kazanıyosun'' Ulan, şerefsiz. Sen hangi akla hizmet böyle bir şey diyebilirsin kaç yıllık karına. Nitekim, olaylar çorap söküğü gibi geldi. Babam iyice hırçınlaşmaya başladı. Annemi dövemezdi, çünkü içgüveysiydi:) Dayım ve ananem anında evde biterdi. Fakat anneme olan hıncını benden çıkarmaya başladı bi dönem. Annem bunun farkında tabi. Babadan hiç dayak yemeyen ben ufak tefek sürtüşmelere maruz kaldım. Bi oldu iki oldu, yine bir akşam denilmeyecek laf söyledi ve üstüme yürüdü. Ben de aynı şekilde ona. Birbirimize giriştik. Ama nasıl anlatamam, o bana tokat attı, ben de ona allah ne verdiyse var gücümle tekme tokat giriştim. O sırada ananem bağrışmalarımıza inmiş, annem ayırmaya çalışıyo. Ananem babamla beni görünce diyo ki ''Al bavulunu... tirol git bu evden'' Daha aklıma gelmeyen çok olay var. Boşanmıcan diye annemi alıp, otobanda ölüme sürmesi mi, bileklerini kesmesi mi, annemi herkesin içinde dövmesi mi.. her telden.. ne ararsanız.. 2. celsede bitti dava. Rahat bi nefes aldık. Belki anneme arkasında olduğum sinyalini vermeseydim boşanmazdı kardeşim için. Ama kardeşimin yaşadığı olaylar yeterince travmatikti zaten. 7 yıl olacak sanırım, hala annemin peşinde. Barışma çabaları. Ama sevdiğinden değil; eski rahatlığını istediğinden. Şayet sevseydi bunu görmüş olurduk. Ne eve bir yardımı olmuştur, ne de çocuklarına. Kendi kazanıp kendi yemiştir hep, hala da öyle. Babam benim için ne zaman bitti biliyor musunuz.. Üniversitede okuyorum. İzmit'te. Yurttayım, ama devlet değil. Zaten özel yurtların masrafları apayrı olur, bir de geçinmeye çalışıyorum. Bana, anneme tek bir kuruş yardımı olmadığı gibi sözünde de durmazdı. Öyle havadan arardı naber kızım , paran var mı diye. Pek ondan para istemezdim ben, yollamayacağını biliyorum çünkü. Neyse bir gün sorduğunda yolla dedim. Tamam dedi, şu gün yollayayım. O gün geldi çattı, o para yollayacak diye annemden istemedim. Ama param da bitti. 1 liram bile yoktu cebimde. İlk günü aç olarak geçirdim. Şansa oda arkadaşım da memleketinde, olsaydı borç olarak isterdim ama malesef. Kimseyi de tanımıyorum. Tanısam da herkesten para istemem zaten. İsteyemem. Neyse.. İşte o günü aç geçirdim, ama arayıp sormuyorum, telefon bekliyorum. Odada su ve salep vardı. Açlığımı onlarla bastırmaya çalışıyorum ama, nafile. Derken 2. gün oldu. Yine ses soluk yok. Ha aradı ha arayacak diye beklerken aldım elime telefonu, aradım, kapalı. Arıyorum kapalı. Kaynar sular başımın üstünden öyle bi döküldü ki anlatamam size. biliyodum böyle olacağını, bile bile halt yedim kendi kendime babama inanarak. O günü de aç geçirdim. Ama midemin belime yapıştığını hissediyordum:) Eridi zavallım:) Halim yok, kan şekerim düştü. Kısacası bok gibiyim. Ama nasıl sinirliyim. 3. gün dyanamadım, annemi aradım, böyle böyle.. Babam gönderecekti ama ses yok param da bitti dedim.. Sağolsun hemen çıkardı, gittim çektim. Ama o yarım saatlik yol bana bi ömür gibi geldi. Yere yığılmadığıma şükrediyorum.. anneme 3 gün aç gezdiğimi çok sonradan söylediğimde oturdu ağladı kadın.. Ben bilseydim babanın ağzına... dedi.. Şimdi kardeşimi düşünüyorum, okul dışında spora gidiyor, onun masrafı var.. erkek çocuğu arkadaşlarının yanında ezik duruma düşmesin diye annem parasını eksik etmez.. Be şerefsiz adam, sen ne halta yaradın ki diyorum hayatımızda. Hep kendine yemiş, kendini düşünmüş.. Nitekim, hep böyle oldu.. Hayatımızın en zor günlerinde babamızın hiç bir desteğini göremedik.. Tabi o ''ben sizin babanızım'' demeyi dilinden düşürmezdi hiç.. hı hı, biz de öyle diyorduk.. Ne nişanımda, ne kınamda, ne düğünümde hiç bir yardımı dokunmamıştır bu adamın. Düğünde bir bilezik ve süpürge makinası dışında. Allah razı olsun, çok düşüncelidir:) Bir de damada '' kızıma iyi bak yoksa beni bulursun'' demeyi de ihmal etmemiş tabi.. Kendi çok iyi baktı ya:) Kardeşim tam bi baba hastası. Hiç bir halta yaramadığını bile bile ölüyo onun için. Babam da babam. Diliyle hallediyor çocuğu. Ama bu çocuk büyüyünce, okula gidince ne halt yiyecek çok merak ediyorum. Ha bu arada atlamadan, ben ne anneye ne de babaya bağımlı bi çocuk olarak yetiştim. Beni halam büyüttüğü için onlara bağlı olamadım hiç bir zaman. İyiki de halam büyütmüş beni, onun enerjisini almışım. Zaten üniversitede de ayrıydım, hiç öyle aman aman bi özlemim olmadı. Ailemi çok severim, ama onlarsız yapamam diyemem.. Şimdi kardeşimin etkilendiği noktaya geliyorum.. bu kötü olaylar onun gelişim çağında olduğu için çok duygusal oldu. Gözleri hemen dolar, hiç dayanamaz. Mutsuz değil elbet, ama anne ve babanın barışmasını her çocuk gibi o da istiyor, farkındayız. Çok efendidir, saygılıdır, akıllıdır. Konuşarak çözmeye çalışır sorunlarını. Ama gel gör ki hep bir yanı buruktur. Onu da ne yaparsak yapalım hiç bir şeyle yerine koyamayız.. Ben babamla görüşmüyorum, görüşmeyi kestim.. Hamile olduğumu da kardeşim söylemiş.. Zaten numaralarımız değişti, bi eşim bayramda aramıştı onda da ben konuşmadım zaten. sonradan bi kez aramış eşimi, öylesine. Eşim babanla konuş diyor, ben de içkiyi pavyonu bırakmadan onunla konuşmayı düşünmüyorum, lütfen ısrar etme dedim.. Ara ara söylüyor yine, ben de aynı şeyi tekrarlıyorum.. Bir çocuğun, bireyin asla dolduramayacağı şey anne ve baba sevgisidir. Her şey olur, eğitim, para, itibar, arkadaş çevresi.. Ama bu sevgi olmayınca olmuyor işte. Allahtan kardeşim 2-3 yaşına kadar yine iyi büyüdü.. Sevgi ortamı vardı en azından.. Ne biliyim.. karışık işler bunlar.. Zor... Önceki

Vay be herkes dertli bu konuda desenize... Bizimde kavgalı ortamlarda büyüdüğümüz oldu. Babam ben 18 imdeyken bavulunu alıp evi terketti, ben babama aşıktım hala da çok düşkünüm, anneme dedim bırak gitsin kavgalarınızı daha duymak istemiyoruz, kardeşim o dönem annemin ağlamaları yüzünden babama düşman kesilmişti, halbuki bizim babamız ilgiliydi bizimle, içmezdi, dövmezdi, kahveye arada bir giderdi, iş dışında hep bizimleydi. Ama annemle anlaşamazlardı babamın ailesi idi genelde kavga sebebi. Terkedişi de bu yüzden oldu. Biz ayrılmalarını kaldıracak yaşta olmamıza rağmen, annem hüngür hüngür ağladı kocamı seviyorum diye, annemin babama olan sevgisini ilk duyuşumdu, halbuki görücü usulü ile çocuk yaşta evlendirilmiş babamla. Yıllardır memlekete taşınmanın lafını bile etmeyen annem oraya taşınmaya bile razı oldu. Sonra barıştılar... Dedem ve babaannemin -ikisini de çok severim- onların ölümünden sonra artık pek kavga etmiyorlar, yine didişiyorlar ama pek sesler yükselmiyor karşılıklı küsüşmeler yaşanıyor sonra her şey unutuluyor... Ben kimseyi suçlamıyorum, kimseye de sevgim azalmadı. Kavgalara sebep olan babaannem ve dedemi de sevdim, annem ve babamı da sevdim her zaman. Annem dominant bir kadın, klasik çile çeken Türk kadınları gibi değil, kontrol hep onda olsun ister, babamı kumanda eder. Kavgaların en baş sebebi belki de buydu. Bende malesef öyleyim. Günün birinde eşim yeter sıkıldım derse bizim ayrılma sebebimizde bu olur. Annem kadar sivri olmamaya dikkat etmeye çalışıyorum ama ben böyleyim,. Tespit demiş yukarıda bir arkadaş benimde yıllarım bununla geçti hayatımda hep kim haklı kim haksız yanlış mıydı doğru muydu diye tartar oldum. Hakem oldum yeri geldi anneme püskürdüm babamı üzüyorsun diye, yeri geldi babama yüklendim. Bizim hayatımızda başka büyük sorunlar olmadığından karakter çatışması, iletişim bozukluğu, fikir anlaşmazlığı gibi nedenlerdir diye düşündüm. Şimdi kavga etseler annem yakınsa hiç bir şey söylemiyorum sadece dinliyorum, boşveriyorum. Bunun yükünü sırtlanacak değilim, hakem olmak zorunda da değilim. Ben kavga etsem gidip oğluma yakınmam gider bir arkadaşıma yakınırım. O şahit olmasın isterim... Ben mutlu evlilik ideal evlilik olduğuna pek inanmıyorum. Yani olsa bile yıllar sürmüyor. Aykırı gelebilir ama evlilik kurumu insana uymuyor bence. İnsan sürekli değişen gelişen bir varlık, evlilik iki kişilik. Sen değişince karşındaki de etkileniyor. Ya tepki gösteriyor ya da o da değişime ayak uyduruyor. MiKaDo35

Benim şöyle bir özel durumum da olmuştu.. Annem babamla yaşadıklarından ve abimin hastalığından sıkıldıkça bana sarmıştı.. İnanılmaz bunaltacak kadar ilgi ve sevgi doluydu bana karşı...2 haftada bir komşu ilde oturan laborant dayıma giderdik.. Kanım alınır tahliller yapılır dr. lara çıkardık.. Sonra sonucu almak için de 1-2 gün dayımda kalırdık.. Uzunca bir süre çok ciddi bir hastalığım olduğunu sanıyordum... Evlendikten sonra eşimle bir müddet yurtdışında yaşamamız gerekecekti.. Bunun için tam teşekküllü bir hastaneden raporda almam gerekiyordu.. Annem ben evlenmeden 4 ay kadar önce vefat etmişti.. Neyse rapor için hastaneye gitmişken aklımıza gelen herşeye baktırdık... Ama hiç bir şey çıkmadı Ne kalbimde ne beynimde... Çok merak ettim ve dayımı arayıp sordum... Dayım olayı çok önceden çözmüş meğerse.. Kızım annen bunaldıkça seni bahane ederek gelirdi yanıma... Ama bunun kendisi farkında bile değil di demişti... İşin ilginç yanı ablamda eşime Mikado hassas çabuk hastalanır v. s demiş evlenmeden önce... Şimdi soruyorum neyim vardı benim diye ablamada... Bilmemki annem hep hasta olduğunu söylerdi diyor... Hala acaba annemin benden gizlediği bir hastalığım varmı diye düşünürüm ara ara.. Bu arada 2 haftaki önce yapılan rutin tahlillere göre hala turp gibiyim

Ben hicbir zaman anlayamadim, hic bir anlamda veremedim. Kendimde evliyim, bende ufak tefek sorunlar yasiyorum evliligimde. Farkindayim annemin yasadiklarinin zerresini yasamadim. Esimde babamin tam tersi bir adam. Ama yinede bazen sorun yasadigimizda, tepkimi koyuyorum. O adamla ayni yataga giremiyorum. Icim almiyor. Nasil oluyorda, namusuna bile dil uzatabilen adamla ayni cati altinda yasamaya devam edebiliyorsun? Sayende gozumde oyle bir baba profili var ki. Ve cok sagolsun o adam yuzunden, ben suan esimin gozunde, ailesi de sorunlu biri olarak gorunuyorum. Bulunmaz hint kumasi miydi bu da, bir turlu goze alamadin bosanmayi. Kac cocuk, polisi arayipta, cabuk gelin, annemle babami arayin diye sabahin 7sinde arar? Ve bu cocuk tum bunlarin travmasini nasil atlatir? Yazik degil miydi bizim cocuklugumuza, gencligimize? Anneme simdi bunlari anlatmaya kalksam, birde ustune ustluk ben haksiz cikarim. Birde boyle bir durum var ortada.

Cok tesekkurler Her zaman soylerim babam cennetlik adamdir Mesajima yine gozum ilisti goz yaslarimi yine tutamadim Kac erkek katlanir ki buna? cogu birakiyor cocuklari yurda verip yeni hayat kuruyor! Simdi hepimiz okuduk evlendik coluk cocuga karistik bir yerlere dagildik Ama babam hala annemin yaninda hala onca seyine yardim ediyor... T TinyLove

Benim anneme dayım gel ben sana bakarım demiş. Annem babasını çok sever. Ablası boşanmış. Babasının 2. kızı boşandı demesinler diye dönmemiş. Hep derim sen baban için çektin bizim için değil diye. K

Kadesa yaa Bugün beni her biriniz ağlatıp durdunuz... Nasıl bir eş istediğimi değil de nasıl bir eş istemediğimi çok iyi biliyorum, babam gibi olmasın. Aynı cümleleri kurmuşuz aynı soruya... Led_BiR_Vele_DisTiri Amaaaan Zırt! tek ayak

ya uslubum sert gibi olmuş kusura bakmayın e'mi :) minikdepresif Vazgeçtim

benim babam iyi bi babaydı, ama iyi bi eş değildi, bırakın ailesine köylüsü olan birine bile bi laf söyle hadi, annemi bu yüzden çok yıprattı, bide hiç saygı duymadı sen anlamazsın sen bilmezsin diye kenara ittiği kadının sözüne gelirdi herşeyin sonunda, ne içkisi ne akşam dışarı çıkması vardı sigara bile içmez, diyelim işi uzadı geç mi gelecek, dışarda yemezdi parası yokmuş gibi, sizinle yemek istiyorum derdi, öyle bi adamdı ama evlilikleri beş para etmez bu yüzdendir ki ben hiç evlenmicem sanırdım, eşimle 17 yaşında tanıştık, o yaşta zaten evlenemeyeceğimiz için ilk bi kaç sene rahattım, sonra onun okulu bitti, işe girdi, benim okulum bitti, o askere gitti, ben işe girdim derken 9 sene geçti, önümüzde engel kalmadı ama ne zaman evlilik dese ben kavga çıkartıyodum, annem halimi gördü evlenmiceksen oyalama çocuğu dedi, ya bismillah diyip evlendim, ama o 9 senede bi insanı nasıl ne derece ne kadar ölçebilirseniz hepsini yaptım, eşime hep derim ki ben yeni evli değilim ben 28 yıl+4 aylık evliyim bana göre davran sabrımı zorlama beni sınama, ne istediğimi bilmediğim zamanlarda bile ne istemediğimi çok iyi biliyorum umarım eşim değişmez ve ben güzel çocuklar yetiştiririm H

hayat çok zorlasada beni ki şu aralar yaşadıklarımın güneşin doğuşuna en yakın olan zifiri karanlık olarak niteliyorum. yakında güneş doğacak :) hayattan vazgeçmem, yaşadıkça ümit var, öldürsem şu an kendimi mutsuz ölücem, inadım inad mutlu olmadan bu dünyayı terk etmicem bendeuyeolcam

Allah kolaylık versin MiKaDo35

Bu cümle yüreğimi deldi, geçti.. Ben ne yazık ki hala aile sorunlarıyla boğuşanlardanım. Ve sizler gibi payıma düşen yarayı gelecekten izlemek istiyorum artık.. Hayatımda hiç bu kadar geçmiş zaman eki kullanmak istememiştim... Led_BiR_Vele_DisTiri Amaaaan Zırt! tek ayak

Evet kötü bir adam değil kötü bir babada değil. Belki 3-5 sene sonra düzelecek herşey ama ben artık dayanamıyorum. Bundan sonrası için isterim ki oğlum benimle kalsın ama babası her hafta sonu gelsin 2 günü de oğlumla geçirsin bende olabilirim yanalrında ama beraberde olabilirler. Bakalım bunun için çabalayacağım.

Canim benim... Benim de gozlerim doldu simdi. Ama gucluyuz ya hani; doldu ve geri gitti :2: Salya sumuk aglayamam ki ben . push ; minikdepresif Vazgeçtim

minikdepresif bu kısmı anlamadım.. "gerçi azaril bana 2 kere şans verdide" onun dışında problem yok.. minikdepresif Vazgeçtim

Hayir, gercekten merak ediyorum, onceki kusaklarda neden bir tek duzgun, mutlu evlilik yok? Bence sosyologlar bu konuyu arastirmali, cidden merak ediyorum cunku bir aciklamasi var mi dye.

babam gelip annemden yakınınca -kızıyorum ama malesef eleştirmekte haklı- yeter bana gelip derdinizi anlatmayın dedim, bi kaç kez daha oldu sonra sustu. annemse hiç susmuyor, hep şikayet hep dır dır bazen hiç konşamasa diyorum... dert duvarı olarak görüyorlar sanırım annemle problemimiz çok büyük... belki anlatırım bir gün...

Teşekkürler bendende sevgiler size B

Çok zorluklar görmüşsünüz T

Bunu pek heryer de anlatmam ama anlatacagım Bizim olayımız çok çok farklı Annemle babamın mutsuz bir evliliği yoktu aslında, ama babamın omuzlarındaki yük o kadar fazlaydı ki, bir de asker olmasının etkisiyle aşırı agresif, dediğim dedik bir adamdı... Hala da öyle... Babamın omuzundaki yük ; Annem erkek kardeşime hamileyken preeklemsi nedeniyle yüksek tansiyondan, beyin damarı tıkanıyor ve acil doguma alınıyor. Doktorlar yaşamaz ölecek diyorlar annem için. İkizim ve ben o zamanlar 4, ablam 6 yaşında, ortada yeni dogmuş bir bebek erkek kardeşimi babamın amcasının oglu alıyorlar biz bakarız diyorlar. Bizlerse orda burda birilerinin yanında kalıyoruz. Her şeyden habersiziz, bizlere söylenmiyor ama o küçücük yaşımızda aslında her şeyin farkındayız. Babam arada geliyor bizi annemin yattıgı hastaneye ziyarete götürüyor Hatta bir gün hiç unutmuyorum beni de götür baba diye ne çok aglamıştım ve babam da götürmüştü... Uzun bir hastane sürecinden sonra annem taburcu ediliyor, ama sol eli ve sol bacagı artık kullanılamaz durumda. 3 yıl yatıyor annem. Babam altından alıyor, bu arada işe gidiyor(O zamanlar 6 yaşındayız) Yemek, ev temizliği, bizlerin banyosu, çamaşırı her şey ama her şey babam da. (Bunu parantez geçeyim, otomatik çamaşır makinası çıkar çıkmaz babamın ilk aldıgı şeydir. Kimsenin evinde yokken maaşının 2 katı fiyatına almıştı canım babam ve ne çok sevinmişti) Bizler çok üzülüyoruz babam çok yoruluyor diyerek bütün ev işini ögrenmeye, annemin altından almaya başlıyoruz. Küçücük halimizle ayaklarımızın altına tabure koyup bulaşık yıkadıgımızı bilirim. Babam asla yapın demezdi, biz babamın haline çok üzülür kendimiz yapardık. Bu arada asker olması nedeniyle şehirler degiştiriyoruz vs. Akrabalarımızdan bir Allahın kulu da çıkıp da siz ne yapıyorsunuz demiyor... Babam annemin iyileşmesi için hiç pes etmiyor. Doktorlardan umudu kesince bitkisel tedaviye başlıyor. Lokman hekim kitapları, İbn-i Sina kitapları vs aynı zamanda Tarihçidir babam ve çok araştırmacıdır, anneme bitkisel tedeaviler uyguluyor. Veee 3 yılın sonunda tedavi sonuç veriyor annemin beyin damarları açılıyor, koltuk degneyi ile de olsa yürümeye başlıyor. Bundan sonra babam artık annemi, bizi her akşam alıp yürüyüşe çıkarıyor. Aradan zaman geçip annem koltuk degneklerini de atıp bagımsız yürümeye başlayınca babam annemi de alıp, yapılacak bir şey yok diyen doktorların yanına gidiyor. Veee doktorlar inanamıyor, nasıl olur diyorlar. Babam sizin başaramadıgınızı ben başardım diyor! Ve anlatıyor neler yaptığını! Babam! Canım babam! Fedakar babam! Küçücükken canımız her şeyi istediğinde yapan, sadece hamur işi istemeyin kızım yapamam, dışardan alayım diyen babam! Hakkını nasıl öderiz! Allah başımızdan eksik etmesin seni!!! Annem canım annem, çocuklugunuzu yaşayamadınız hiç kızım diyen sürekli aglayan annem! Bu arada atladım. Erkek kardeşime babamın amcasının oglu ve hanımı 3 yaşına kadar bakıyorlar. 3 yaşından sonra babam onu alıp yanımıza getiriyor. Bir anlamda onu bizler büyütüyoruz... Offffffffffffffff aglamaktan helak oldum yazarken, daha neler var da bu ancak bir kısmı...

Sorunlu bir ailede buyumedim... babamla hic baba kiz iliskimiz olmadi yeri geldi hic ilgi gostermedi simartmadi ama bizi ne dovdu ne uzdu nede kirdi... hicbirseyimize karosmazdi herseyimizle annem ilgilenirdi ama siniri olsa kendini kaybeder kotu laflar eder hemende siddete basvururdu... evliyim kocami cok seviyorum belkide en buyuk sevgiyi anlayisi onda gordum... ama icim yaniyor bagira bagira aglamak istiyorum anneme olan birikintilerimi... haykirmak istiyorum artik... bir iyilik yapsa defalarca yuzume vurmalari herdefasinda kendi isine nasil geliyorsa oyle davranmasindan yerde bir igne bile kaldirsa yuzume vurmasindan yeri geldi sirrimi saklamamasindan biktim usandim... baska annelere bakiyorum birde ona yilkarca sadece kendini dusundu baskalarina verilen kiymeti bize vermedi bir eksigimiz olsa yuzumuze vuruldu onun o sivri dilinden nefret ediyorum... ben erken dogum yaptim bebegim kuvezde drlar kalp kapagi acik dedikleri halde beni birakip gitti hastanede sirf ablamin turkiye tatili icin ablamin esinin tum ailesi burdaydi onlarda gidebilirdi cocuklarina bakmak icin ama sirf o taraf ona iyi desin diye beni iki evladimla birakip gitti... sadece destekcim esimdi herseyimle o ilgilendi sagolsun... benim cocuklarim yaramaz hele annem i gordulermi dur lafindan anlamazlar uyardigimda cocuklarimi aman dur cicuktur oynasinlar isine gelmedimi kucuk dusurucu laflar soyler... bir dengeyi tutturamadi... en cok canimi acitan olay bugun oldu esim turkiyeye gitti enistesinin vafatindan dolayi evde bunaldim annemle bir eve gittik... cocuklarim orda yaramazlik yapti haluyle sonucta cocuk biri 5,5 yasinda digeri 22 aylik... milketin yaninda yok eskiden cocuklarda korku varmis sildikiler terbiyesiz yok ne bicim yetistirmisim kadinin yaninda laf sokup durdu... o sirada kucuk oglum cok agliyordu hem gunduz uyumamisti saatte gec olmustu benim cocuklar gunduz uyumazlarsa uykusuzluktan huysuzlasiyorlar baska evde kucuk oglum asla uyumaz besik olmadikca neyse annemle arabaya bindik yuksek bir sesle LANET OLSUN SIZINGIBI COCUKLARA diyince ben cildirdim sen hangi hakla benim cocuklarima lanet okursun yaramazda olsa bunlar benim cigerlerim kac keredir bu lafi kullaniyorsun birdaha kullanirsan bu lafi bende seni bu sefer toplumda rezil ederim dedim... evine birakacaktim sinirden sokagin basinda biraktim... gercekten sivri laflarina dayanamiyorum biktim artik yuzunu bile gormeye tahammulum kalmadi... ben zaten evisine oyle herzaman gitmem mecbur kalmadikca o haftada biriki kere gelir cocuklari kudurtup kudurtup gider isine gelmezsz lafini vurur goren insanda ne sanslisin annen burda der ama gercegi oylemi uzaktan davulun sesi hos gelirmis... esilin isi dolayisiyla 300 km uzaga tasinacagiz annem buyuk oglumu simdiden kiskirtiyor sakin sen gitme kabul etme orasi pis beni burda yanliz birakma der yaninda oldukta ne oluyor evimde bir yemek bile yapsa gunlerce onun minneti... en azindan uzaga gitsem linnetlerinden sivri dilinden kurtulurum ablam tasindi simdi cok rahat belki uzakta olsam biraz onun gozunde kiymetli olurum... ben bir bebegimi 21 haftalikken kaybettim 3 sene once niye birkac defa benim icin geldi diye halada onun minnetini yapar yok kisin ayaklarina kara sular inmis bir ayagi bizde bir ayagi kendi evindeymis geldi ama nasil geldi her gelmesi olaydi beniaglata aglata giderdi bacaklarimdan kan akardi yinede kendi isimi kendim gorurdum hamileyken... bazen dusunuyorum annem neden boyle neden agzinin olcusu yok sadece ben degil butun sulale sivri dilinden sikayetci... anneler evlatlarimiza sahip cikalim dogrusuyla yanlisiyla bizim evlatlarimiz... onlara sevgilerimizi hissettirelim... her anlarinda onlari destekleyen bir aileleri olduklarini bilsinler... kadesa

böyle bi ailede yetişmedim ama en yakınımda teyzemin kocası bu kadar mı katlanılması zor bi insan olabilir ben misafirliğe gittiğimde bile katlanamıyorum o kuzenlerim aynı evde yaşadılar 2 sinin evliliği sorunlu belki de baba faktöründen hayat bu diye düşünüyorlar onlara ters gelmiyor diğeri desen babasının sorumsuzluğundan dolayı olan borçları ödemek için 6 da işe gidiyor ne için aman yuvaları bozulmasın minikdepresif Vazgeçtim

benim de tam tersi babam adam gibi adamdı, öz annem ise tam bir vurdumduymaz, gerçi babaannemler onu istememeişler, babam seviyorum diye bırakmamış ve istenmeyen alman gelinle evlenmiş, bizler dünyaya gelmişiz... sonra biyolojik annem babamı terk etmiş ben daha 2 yaşındaymışım, ben ama hatırlamıyorum... babam terkrar evlenmiş, ama bu sefer ailesinin istediği gibi bir Türk kızıyla... allah razı olsun üvey annem bize "üveyannelik" hiç yapmadı hatta ben onu belli bir yaşa kadar gerçek annem sanıyordum... şimdi allah var kadın yemedi yedirdi giymedi giydirdi... sonra biyolojik annemi aradım buldum, konuştum yüzleştim... ablam dedi boşver değmez ama dinlemedim çünkü onu tanımayan birtek ben vardım... istiyordum ki bana sarılsın af dilesin, ne kadar üzgün olduğunu belirtsin, çırpındığını görmek istiyordum, gözlerindeki o anne sevgisini görmek isitiyordum... ben zaten onu affetmeye hazırdım... ben, bana sarılacağını, benden özür dileyeceğini sanarken o "erkek arkadaşıyla" beni karşıladı, çocukları da olmuş... evi var güzel varlıklı belli... bir soğuk merhaba, bir iki neden bırakmak zorunda olduğuna dair özet geçti, bu kadar... gittiğime pişman oldum keşke gitmeseydim de hiç tanımasaydım onu zira önceden annemin iyi biri olduğunu hayal ederdim... herşeye rağmen beni sevdiğini düşünürdüm... sonra özgüvenim diplere düştü çünkü kendimi değersiz, istenmeyen annesinin bile atıp gittiği çocuk olarak görüyordum... kahrolmadım ama iyi ki de babam bizi bu kadına bırakmamış dedim... ona daha bağlandım ve böylesine bir babam olduğu için gurur duyuyorum, biyolojik olmasa da beni yetiştiren büyüten sevgisini eksik etmeyen anneme de ne kadar teşekkür etsem az... eşim ile aram çok iyi, çok aşık olarak evlendik ama başta benim durumumu öğrenen ailesi istemedi "bu kızdan ne hayır gelir "demişler, bu yüzden hep kendimi baskı altında hissettim... sonra tabi depresyon vb psikolojik hastalıklarla boğuştum... allaha şükür şuan çok iyiyim, oğlumu eşimi çok seviyorum onlar benim herşeyim, onlarda olmasa kendimi çok yanlız hissediyorum, onlara birşey olacak diye korkuyorum aynı zamanda da ölmekten... ölürsem oğlum ne olur, kimler bakar, başına ne işler gelir diye çok endişeleniyorum... rüyalarıma bile giriyor... dışardan bakanlar " sarışın güzel bir kız, yakışıklı bir kocası var birde sağlıklı zeki oğlu, iş güçte yerinde daha ne istiyor da bu kız, allahtan belasını mı?! diyenler de oluyor... bende dışardan zaten olabildiğince neşeli görünmeye çalışıyorum güçlü olmaya çalışıyorum çünkü dost vaar düşman var diyorlar... ben de rolümü yapmaya çalışıyorum ama gel gör ki içim yaralarla dolu... kanıyor, kanıyor... ve birgün beni öldürmesinden korkuyorum...

Bence de evlilik insan doğasına tamamen aykırı bir olay.. Ama özellikle az gelişmiş yada gelişmemiş toplumlarda kadın ve çocuğun korunmasının tek yolu yine evlilik... Ama mutlu ve ideal evlilik dediğinizde işte o değişim ve gelişimi beraberce elele yapabilmekle olabiliyor... Ben yaptım oldu

:) Tabi ki, bir insan hata yapabilir, kimisi hatasının farkına varıp düzeltmeye çalışır, kimisi de hata üstüne hata yapar. İşte bu hata üstüne hata yapan insanların, psikolojik olarak saglam bir ruh haline sahip olmadıgı kanaatindeyim. Yaşananlar olumlu ya da olumsuz herkesi, çevremizi, bizi, çocuklarımızı etkiliyor... Bu sayfada anlatılan onca hayat hikayesi, bunu çok güzel açıklıyor...

Oglum dogduktan sonra eşime şart koştum. Allah korusun babama bir şey olursa annemi yanımıza alacagız, biz bakacagız dedim. Kabul etti. Zaten eşim de çok vefakar, fedakar insandır.

Ben görmemişim hikayeni Cudanam Burada topiklerde yakınılan, bilindik baba-koca modellerinden sonra senin hikayeni okumak ilaç gibi geldi... İnsanın gözleri doluyor ama sevinçten, sonunda mutlu son gerçekleşen filmler gibi... Ve baban elini öpmek az olur onun gibi bir adamı anlatmak örnek göstermek lazım tüm adamlara... Gerçek sevgi bu olsa gerek

anlamadı ben sanalda olsa cigara içmicem artıkın bırakicim o mereti ben MiKaDo35

yıllardır oturup bir masada yemek yemeyiz mesela arkadaşlarım gıttığımde böyle bir tablo varsa garipserim sankı benım yaşadığım normalmiş gıbı bizim yemek masalarımız genelde kavgayla süslenıp yerle bir olurdu çunku bızım dışarı gezmelerımız bağırış çağırışlarla bezenır, elaleme rezil olunup noktalanırdı mesela karı koca yaşlanmış ama hala el ele tutuşuyolarsa kıskanırım, neden annem ve babam da başkalarıyla böyle mutlu olamadılar dıye hiçbir evlilik çocuk var dıye yurutulmemeli bence anne babanın da hakkı mutlu olmak çunku tekrar evlensın yada evlenmesınler başkasıyla çocuklar emin olun daha sağlıklı buyurler o mutsuz ev çatısının dışında...

şöle bi okudum konuyu herkes haklı ben huzurlu bir ailede büyüdüm babam içmezdi anlayıslı arkadas gibi bir babam var. ufak tartısmadan öteye hiç gitmedi kavgalar. simdi evliyim eşim iyi bir insan ama kayınvalde kayın faktörü olunca iş çok değisiyor sinir krizleri geçiriyorum para can herseyimiz gidiyor, tabiki 4 senede saygı azalıyor ve o aşk azalıyor sevgi azalıyor yine evlilik devam ediyor güzel günlermizde var tabiki. ikimizde çalısıyoruz içmez vs ama bende dayanamıyorum ve en kötüsü kızım bu olayların içinde oluyor. oda üzülüyor ben üzülünce. ayrılsam diyorum sonrada kızım hayatında şu an okulda ne hisseder diyorum. ve kızım şu an 3.5 yasında onun bana demesini bekliyeceğim anne ayrıl diye eşim tabıkı düzelmezzse. sonuç öle de bölede olsa bir kaderi yaşıyoruz. her halukarda mutsuzluk kaderinde varsa kaçamıyorsun. ayrılınca hersey güllü gülistanlıkmı oluyor. değil tabki unutuluyormu hersey hatırlanmamak üzere. imkansız bence.

Ben paylaşmayı öğrendim sanırım.. Ama yüzeysel bir şekilde. O kadar çok anlatamadığım şey var ki. Konuşmayı bilmek ama konuşamamak kadar berbat bir şey yok. Bazen diyorum annemdeki evlat sevgisinin milyonda biri babamda olsaydı dünyanın en mutlu ailesi olurduk. Ve düşünüyorum neden biz kadınlar bu kadar fedakarız da erkekler bizler gibi olmaktan, ailelerine sahip çıkmaktan, eşlerine değer vermekten bu kadar aciz? Neden hayatı mutlulukla ve huzurla geçirmek kolayken zoru seçer bu aptallar? Önceki

Deme abla zaten ben seni bi 10 yas falan daha genc hayal etmistim

babanın ellerinden öpüyorum, senin baban gibi adamların varlığı dünyayı olduğundan daha güzel kılıyo biliyomusun, gerçek vefa saf sevgi, sonsuz şevkat... minikdepresif Vazgeçtim

canım ben de okurken hıçkırıklarla ağlamaya başladım çok zor ve bir yandan çok güzel bir hikaye senin hikayen. ben ilk kez böyle bir erkek duyuyorum. inan çok duygulandım. P

43 demicem işte shiningg

benim annem de babam da hayatta değiller zaten çok uzun zamanlar geçiremedim onlarla ama geçirdiğim zamanlar da hep huzursuzluk ve kavga vardı. geçen gün bir konuda yazmıştım babamın 60 küsur yaşlarındayken bile kanser olan anneme söylediği bir sözü. şimdi yeniden yazmak içimden gelmedi. babam mesleği gereği şehir şehir dolaşmış türlü çeşitli insanla muhattap olmuş her türlü ortama girip çıkmış bir adam olmasına rağmen fazlasıyla cahil bir adamdı yani kişisel olarak olgunlaşmamış agresif, duygusuz, maddiyatçı, sevgisiz bir adamdı. garip bir hırsı ve siniri vardı. bu huyları yüzünden anneme çektirmediğini bırakmadığından olsa gerek annem kanseri yenemedi ve vefat etti. annem vefat edince inceden söylenmeye başladı evlenecem diye. evde de çocuk olarak bi ben kalmışım diğer kardeşler evli. babama olan nefretimden ve bi de üvey anne getirip beni daha çok ezmesi ve ezdirmesi korkusuyla yıllar geçirdim. her gün dua ediyordum Allah' a babam evlenmesin diye. birgün evlenecem ben dedi o an artık savunma psikolojisi midir annemin intikamını almak amaçlı mıdır nedir aklıma şeytan girdi. hiç olmadığım kadar gözümü kararttım '' evlenirsen ben de evden kaçarım bi pavyona giderim beni babam gönderdi derim '' dedim tabii bunu söylerken dayak yemeyi göze almıştım ama ilginçtir babam bana şiddet uygulamadı çünkü şaşkınlıktan nevri döndü çünkü o zamana kadar sessiz sedasız saygılı bir evlat olan ben bu lafı söyleyince sanırım akıl sağılığımdan falan şüphe etti. yaşadığımız yer yani memleketimiz küçük bir şehir akraba vs. herkes orada sanırım babam bu blöfümü anlamadı evden kaçacağımdan korkup evlenmedi. hani beni çok düşündüğünden değil de elaleme rezil olurum korkusuyla evlenme fikrinden vazgeçti. ve evlenemeden de öldü. şimdi bunları hatırlayınca bu sayede annemin intikamını almış olduğumu düşünüyorum çoğu zaman o zamanki o blöften utansam da yaptığıma pişman değilim. yaşadıklarımın benim üzerimde etkisi ise tahammülsüz, sinirli, sabırsız, karamsar bir yapım var ve bunları ailemdeki huzursuzluğa akabinde de anne babasız kalıp ortalarda sığıntı gibi yaşayıp bu yaşa gelmeme borçluyum

ben mecburum doktor yasakladı. çok korkuyom kilo almaktan MiKaDo35

Ben sırtımı 2 kere birisine yaslamaya yanaştım, ikisinde de hüsran. derim hep babamın kıydıgı bana el oğlu mu kıymayacak. annemin aldırmadığına yabancı kadınlar mı şefkat göstericek. Ufak bi örnek size. Bugünden. HAstayım. Dün erkenden uyudum bu yüzden. işe gittim, kan kustum. çok zor dönemler geçiriyorum işte. öyle böyle değil. mideme kramplar giriyor, uykularım bölünüyor. annem napmış sizce :) evde bi kap yemek yok, annem yok :) dolapta boş pazara gitme zahmetine girmemiş. ben böle aç bilaç, minik kız çocuğu gibi ablamı bekliyom. hiç bişeyede mecalim yok. bugün işyerinde isyan ettim. yeter dedim yüklenmeyin bana. eee beni doğuranın yaptığına bakın. ben çok ağlarım. 29 yasına kadar kimse ağladığımı görmemiştir. son 4 yıldır artık kaldıramadığım için ağlıyorum. herşeye her sebeple ve heryerde. acaba diyorum gözyaşı tükenmez mi? bu aralar çok kötüyüm MiKaDo35

tabi ki bazen bende kendimi soyutluyorum en yakınlarımdan bile.. o zamanlar yaşadığım duygu yoğunluğunu halada üzerimden tam olarak atabilmiş değilim öyle ki beni hissizleştirdiği de oluyor çoğu zaman tepkisiz kalıyorum olanlara.. sende ki takıntılardan bende de var fazlasıyla kimsenin yaptığını kolay kolay beğenmem ben en iyisini bilir yaparım kafasını yaşıyorum hatta biara lise dönemindeyken kendimi temizliğe vermiştim aşırı derecede evde terör estiriyordum tedavi gördüm o yüzden sebebide evdeki huzursuzluktu kendimi başka şeylerle oyalamam lazımdı çünkü. kız kardeş, eş bunlar güzel şeyler ama varlıkları yetiyor iyi ki var onlar..:')

Sevdim bu mantığı... shiningg

ya benım annem bosanma davası actı, ananem kardesımle bıze babanızdan bosancak aklı basında yakısıklı bı koca alcak derdı annemde gızlı, bende üvey baba korkusundan gecelerı uyuyamazdım bızı kırbaclıycak fılan dıye hayal ederım ay ne manyakmısım be . push ; K kizilca

annemin arkadaşlarından biri 60 yaşından sonra eşinden boşandı. gençken hem çocuklarını harcadı hem kendini. adam psikopattı kendinden geçip çocukları kemerle falan hırsını alıncaya kadar dövermiş. bi gün küçük oglu kendine ters baktı diye dakikalarca dövmüş böyle bir insan yaşlanıncaya kadar bunu çektiler yaşlandıktan sonra adam bir de kendini karıya kıza verdi pavyonlarda yedi içti bi sürü borç yaptı. tüm çocuklarını evlendirdikten sonra boşadı kocasını, ama çocuklar babalarından nefret ediyor şuanda. tabi şuanda elden ayaktan düştüğü için çocuklarına muhtaç yaşıyor baba, çünkü karısı da kendini artık istemiyor. şimdi çocuklarına iyilik mi yaptı bu anne? birde bu yaştan sonra babasına bakmak zorunda bıraktırıyor çünkü kendisi istemiyor onu. minikdepresif Vazgeçtim

Sigara istemedim... Sigara kokusu istemedim... Sigara içen insanı evimde istemedim... Sigaranın adını duymak istemedim.. Sonra yemek istedim... Buzdolabının önünden ayrılmak istemedim... Dikkat et kilo alıyorsun diyenleri duymak istemedim... Kahve istemedim.. Çay istemedim... Kek istedim... Pasta börek istedim çok istedim... Dışarı çıkmak istemedim... Kafeye gitmek istemedim... Arkadaşlarım gelsin istemedim... Kimseyi görmek istemedim... Basküle çıkmak istemedim...7 kilo fazlayı görmek istemedim... Sonra bir baktım ben yaşamıyomuşum beslenmek ve devamı birde uyumak ve uyanmak dışında yaşam belirtilerim kaybolmaya başlamış... Sigaraya başlamak istemedim... Ama başladım... Önce 1 taneyi zorla içtim... Kokusundan nefret ederek midem bulanarak.. Ama kendimi yeniden mutlu hissettim... Sonra 2 arkadaşımı aradım.. Okkalı bir Türk kahvesi eşliğinde 2 sigara daha tüttürdüm.. Ve hayata döndüm Kilo vermem epey zaman aldı ama... Malesef bende etkileri bırakma anlamında iyi kilo alma anlamında ve psikolojik bakımdan kötüydü.. Ama dr. um bunun ilacın yan etkisi değil sigarayı bırakmanın genel etkileri olduğunu ve kişiden kişiye değiştiğini söyledi... minikdepresif Vazgeçtim

Annem bize dua ederken hep "Allah kadir kıymet bilenlere düşürsün" derdi.. Bazen kendi ailen bile olsa senin kadrini kıymetini bilemez... Büyüdükçe bu duanın manasını daha iyi anlıyorum.. Ama emin ol çok dindar biri olmasamda biliyorum ki yaptıklarının takdirini bu dünyada olmazsa ötekinde muhakkak alacaksın.. Yani ben öyle umuyorum.. Yoksa çok daha manasız olurdu hayat... Tabiki her koşulda hayata devam edeceksin..."En kötü yaşamak ölümden iyidir, çünkü yaşadıkça umudun var" Mücadeleyi bırakmak yok... minikdepresif Vazgeçtim

Çok teşekkürler arkadaşlar. Dün geceden bu yana hala göz yaşlarım ara ara akıyor, tutamıyorum kendimi, burnumun diregi sızlıyor Çünkü olaylar bununla da bitmedi..

Ben de bu tip bir evliligin cocuguyum ama ayrintiya simdi girmicem, yazsam roman olur. Ben sunu hic mi hic anlamiyorum, hepimizin mi babasi b. k? Yasitim olan ve benden yasca buyuk olan kusaklarin hepsinde adam gibi babalik yapan adam ender. Bizden onceki kusaklarin erkeklerinden niye hic adam cikmamis? Niye hep kadinlar mutsuz: hayatlari neden bu prsikopatlara katlanarak gecmis? Bu adamlar niye adam olamamislar? . push ;

katılıyorum o kadar küçük yaşta büyük sorunlarla uğraşmak zorunda kaldım, büyük sorumluluklar yüklenip olgunlaştım ki şimdi özellikle ikili ilişkilerde karşımdakinden de aynı sorumluluğu ve düşünceyi bekler oldum yanı aptal yada kıt anlayışlı yada hiç anlayamayan, düşüncesiz insanlara hele erkeklere tahammülüm yok.. istiorum ki benden önce düşünsün, bana yol göstersin, anlasın, bilsin, üstlensin, taşın altına o da elini koysun ama nerdeeeee...

Mutsuz çocuk, bir tarafı hep eksik çocuktur. Hayatı boyunca o eksikliğini bilir, hisseder, arar. Sevgi arar, huzur arar, şefkat, güven arar. O çocuk büyüse bile hala içinde bir yerde, o çocuk mahzun kalır. En savunmasız insan, içinde o mutsuz çocuğu taşıyan insandır. I

bi ben ters çıkmışım aranızda :) çok güzel kavga eder, çatır çatır hakkımı ararım. ama ablamlar öyle değil. ben ezdirmem kendimi. ki kendime geldikten sonra babamada cevap verdim. kendi kendimi yetiştirdim. ama en büyük hatam sırf evden kurtulmak için 2 yıllık yazıp şehir dışına kaçmaktı. kendi geleceğimi kendim harcadım. anne ve babamın duruma abimle bizede yansıdı. abim çok hırcındır. bide annem sağolsun sen erkeksin, paşasın diye diye üstümüze saldı abimi. çok dayak yemişimdir abimden hele bi seferinde hastanelik etti beni. kim sayesinde onu egosu yüksek yetiştiren annem sayesinde. en son 21 yasındaydım galiba el kaldırdı, tam yumruk atıcak elini tuttum. ben bunca eziyet çekerken sen nerdeydin, nerde senin abiliğin dedim. evden dışarı fırladım. abim duruldu epey, hatalarını anladı tabi bizde anladık hatta barış yapalı 2-3 ay oldu :) kavga benimle ise korkmam, müdehale edemeyeceğim her kavgadan korkarım bana sıçrar diye. bende böle garip çirkef bişe oldum :)

Çocukluk dönemimde yoğun hissettiğim bir duygu da "kendimi ait hissetmemek", o eve, o aileye vs... boşluk gibi. Evet kardeşlerim benim için çok kıymetliler, çocuklarım gibi onlar. Erkek kardeşim bir ara derdi senin çocuğun olduğunda merak ediyorum nasıl davranacaksın? diye. Annesi gibiydim değil üvey abla olmak. "Aile bir kazadır herkesin başına gelebilir" demişti Ali Poyrazoğlu bir programında, bu kazadan herkes payına düşen yarayı alıyor, anne ve çocuklar özellikle...

Mutlu muyduk mutsuz muyduk, Hiç bilmiyorum inanır mısınız..? Babam sürekli küfür eden evde bagırışmalarından ürktüğümüz sinirlendiğinde vuran, kıran, döken bir babaydı.. Annemi 3 ya da 4 defa dövmüşlüğüne şahit oldum.. Üç kız kardeştik o zaman üçümüzün gözünde aynı korku ve ağzımızda aynı kelam ''Baba ne olur yapma, vurma anneme! '' Annem ise ağlardı.. Sadece vurdugu zaman attığı tokadın seslerini duyardık.. Şrankk! Suratımıza inmişcesine patları o tokad yüreklerimize. Evin en büyüğü bendim ve en çok da ben dayak yedim, örselendim.. Babamın küfürleri iğrenç ötesiydi.. Annem durmadan kendi ailesine karşı babam tarafından küfür yiyen bir kadındı... Defalarca halalarım, babaannem, dedem ben ya da kardeşlerim dayak yerken önümüze geçip babamın yumruklarından nemalanmışlardır.. Hatta halam babamın vurduğu yeri acıdıgında bizim ufak bedenlerimizin o dayaga karşı nasıl dayandıgını sorgulayıp ağlamıştı.. Ben ufakken bizim evimizden nefret ediyordum.. Babannnem ve dedemle kalmak istiyordum hep onların kızı olmak istiyordum.. Usanmıştım.. Hergün aglardım hemen hemen.. Arkadaşlarımın gözü önünde bile dayak yedim ben! Annem boşanamazdı 3 çocuk ve baba evine dönmek istediğinde dedem ona bir şart sunmuştu ''Çocuklarını almadan geleceksin! '' Gidemedi canım annem.. Bırakmadı bizi çekti.. Ama anneme bizi bu kadar ezdirdiği için kızıyorum ona.. Babama karşı isyankar bir evlat oldum büyüdükçe onun sözüne karşı gelip onu adam yerine koymuyordum bagırdıgı zaman üzerime beni dövmek için yürüdüğünde üstümü başımı yırtıp saçlarımı ellerimle koparıp gel öldür beni diye haykırıyordum Korkmuyordum ondan, saygım da yoktu.. Evine bakan çocugunu aç koymayan isteklerimizi elinden geldiğince yapmaya çalışan bir adam aynı zamanda bir canavardı.. Yeterli miydi? Değildi.. Eskisi gibi değil artık 2 kız gelin etti biri de artık gelin olmak üzere ve bizden çekiniyor.. Neye yarar ki? Ben babamın kucagına oturup baba sevgisini iliklerine kadar yaşamayan bir kadınım.. Sofrada bile yanına oturmayan ondan köşe bucak kaçan bir kadın! Yemek yerken sürekli suratına bakan korkan bir kadın! ilkokul birde döve döve okuma yazma öğretilen bir kadın!! Ağlıyorum... Led_BiR_Vele_DisTiri Amaaaan Zırt! tek ayak

mutsuz evliliklerin çocukları da mutsuzdur. her daim komplekslidir, sevgiye hep açtır, kolay güvenmez. kendimden biliyorum... annemle babam hiç anlaşamazdı. gözlerimin önünde babam annemi defalarca dövmüştür. bana da çok düşkün değillerdi.14 yaşında denizliden adıyamana yolladılar okul için. sonra kaydım manisaya alındı. yakındı ama eve gitmezdim. anca yarıyıl tatilinde, bayram tatilinde filan. böyle devam etti bu. hala pek gitmem. çünkü hala kavga ederler, hakaretler, küfürler... çok zor, hem aile için, hem çocuk için...

allaha cok şükür kı eşim var yanımda dag gibi, teek sorun 2. cocuk ıste ben korkuyorum hala güvensızlerım hayata karsı oglum otizmli ama iyiki eşim cıktı karsıma.. bu kadar mutsuzluktan sonra rabbım hediye olarak gönderdı sanırım aglıycam akşam akşam bi sigara içem I

(((((((((( Aglıyorum elimde degil. Evet tüm bunları çok çok sonra farkettim ben. Şimdi içimde hep bir korku var. Bana veya eşime bir şey olursa çocuklarım ne yapar? Yaşanacak varsa elbet katlanırz ama Allah kimseye yaşatmasın... MiKaDo35

evet herşey olabilirdi ama iyikide yapmışım bizede bu gerekiyormuş demekki. Ama belki sende hamile kalsaydın çocuğuna sarılabirdin herşey daha güzel olabilirdi belki ama bilemiyorum tabii o psikoloji nasıl birşey Rabbim yardım etsin

Eskiden belki kaderdi ama artık değil.. Mesela eşine çocuğuna şiddet uygulayan bir adama katlanmak kader değil... Artık o çocuğun da kadının da hakları var.. Korunuyorlar... Yeter ki neye ne kadar katlanmamız gerektiğini ve neler yapabileceğimizi bilelim.. Bunu genelleyerek söyledim ama benim yada çevremdekilerin böyle bir sıkıntısı olduğundan değil... Burada okuyanların forumda konu açanların pek çoğu hala aynı tarz sorunlarla boğuşup sonra kader demesinler istiyorum artık.. Farkında olsunlar.. MiKaDo35

Eskiden vardi o temizlik hastaligi bende baba evinde, simdi artik takmiyorum o kadar, ama icimde hala yasiyor o hasta temizlik meraklisi. biz birseyleri daha iyi yapariz umarim, cünkü o cocuklar yoksa öyle hasarli olabiliyorlar ki... kendimi gördükce disardan bir gözle bakarak, bunu daha iyi anliyorum MiKaDo35

devamını bekliyorum... bu arada bende hala yanımda yüksek sesle bile konuşulmasına dayanamıyorum... hatta burada insanların birbiriyle tartışması bile üzüyor yoruyor beni... minikdepresif Vazgeçtim

İnşallah annen babanda içen herkes gibi bende bırakırız.. Yılbaşında sıkı bir zam geliyor.. En azından azaltırım belki Ama onlar istemedikçe çok zor.. Birde ilaçları dr. a danışmadan sakın kullanmayın lütfen..

Nasıl üzüldüm bilemezsin Ağlama diyorum ama biz bile burda ağladıysak, seni düşünemiyorum zaten Hep derler ya kötü düşünme diye, gerçekten öyle kötü düşünmemeye çalış, aklından uzak tutmaya çalış böyle düşünceleri... Hani derler ya, herşey olacakmış gibi hazırlıklı ama hiçbir şey olmayacakmış kadar huzurlu olmalı... greenjade... tek ayak

Babam ve annem için en ideal evliliğe sahipler diyemem... Hatta anneme de defalarca demişimdir... Babam seni seviyor, bize zaten tutku derecesinde bağımlı ama evliliğe uygun bir adam asla değil... Parasını emeğinin karşılığını asla kimseyle yiyip içmedi. Gereksiz para harcayıp bizi sersefil etmedi. 4 senedir çalışıyorum... Bir günden bir güne kızım paranı bana ver deyip el koymadı. Hiçbir zaman Allah'a şükürler olsun ne annemi ne bizi perişan müşkül duruma düşürmedi... 0 dan var etti, ne yaptı etti hep eğitimimizle birebir ilgilenmese de sürekli olarak gözüyle takipte kaldı... Haftasonları bazen kardeşimle elimizden tutup kitapçıya götürür kitap alırdı bize parka götürürdü... Hep okumanın öneminden bahseder daima bizi bilgiyle yüklemeye çalışırdı... Bunlara rağmen, babam gibi bir adamla evlenmek istemezdim. Evet, iyi bir baba. Hatta her yaşım attıkça daha da anlıyorum ki mükemmele yakın bir baba ama iyi bir eş olmadı, olamadı... Yüzüne de söylemişimdir, annem dışında seni çeken olmaz... Olamaz... Çünkü aşırı zor bir karakter ve dediğim dedik birisi... Fazlasıyla otoriter ve sert bir adam... Ha bu sertliğini asla dayak gibi şeylerde göstermedi kimi babalar gibi... Ne anneme ne bize elini asla kaldırmadı. Ama söz söylediği zaman fazlasıyla sert sözcükler kullanabilen bir adam... Ailesine karşı annemi her seferinde ezdirmesi, hatta çiğnetmesi... Bunlara mukabil, bizimle alakalı konularda sadece kendisi karar vererek annemi 2. hatta 3. plana atmasını bazen ise yok saymasını asla hoş göremem... Bazen anneme de derim, sanki seni yanındaki elemanı gibi görüyor. Şunu yap bunu yap bunu yapmayacaksın diyerek... Bazen annemin sırf bizim üzülmememiz için susmasını, içine atıp boş vermesini sinirlenerek içerleyerek izlesem de evet mutsuz değil ama zor bir evliliğe sahip annem ve babam... Son düzenleyen: Moderatör: 27 Kasım 2012 MiKaDo35

Bizimkiler büyük bir aşkla evlenmişler ki annem hala 31 yıl önce ölen babama aşıktır. Annem genç yaşta çok büyük bir aşkla sevdiği kocasını kaybedince çok küçük yaşlarda tüm sorumluluğu üzerime bıraktı. Belki mutsuz evlilik çocuğu değilim ama çok küçük yaşta babasız kaldım ve gençliğimden beri annemin annesi olmak, tüm sorumluluğun sırtımda olması beni acayip yordu. Her hayat bir hikaye Önceki

Hayata karşı kendi ayaklarım üzerinde böylesine emin ve dik durabiliyorsam ve bu olgunluğa daha bu yaşta erişebildiysem bunu da aileme borçluyum. Yaşattıkları iyi, kötü, acı, tatlı ne varsa hepsi için ayrı ayrı teşekkür eder ellerinden öperim. Ama Rabbim ne olur kendi kuracağım yuvayı huzurla, sevgiyle ve anlayışlarla doldur ne olur. Çünkü gücüm yok başkasının soyadı altında da bu acıları çekmeye...

Tencereyle döv :) Ya da cezveyle Kendini koruma içgüdüsü bu işte. Güya böyle davranarak kötülüklere kendimizi hazırlamış oluyoruz.

bizim ki kader, bizim seçimimiz değil. başkalarının seçimi bizim kaderimiz :) Zaten kader dediğimiz şeyde seçimler değil mi? MiKaDo35

amin canım, tüm yaşayan arkadaşlara nasip etsin MiKaDo35

yazılanların çoğunu okudum. Allah güç ve sabır versin. Çok zor şeyler yaşayan arkadaşlar olmuş. Bunların üstesinden gelmek yaraları sarmak o kadar zor oluyor ki bazen.. bu tür durumlar yalnızca kişiyi değil çevresini ve bir ömür boyu kuracağı ailesini de etkiliyor. ben evlendikten sonra fark ettim, annemin mükemmeliyetçi yapısını ne kadar aşmaya çalışsam da evliliğimde bazı yerlerde farkında olmadan bunu kopyaladığımı, eşimle olan tartışmalarımızın anne babamın tartışmalarına ne kadar çok benzediğini... ailem çok şükür mutsuz bir aile değildi. 28 yıla yakın evli olan anne babam hala arada sevgilerini belli eder. sadece arada yaşanan tartışmalar kavgalar farkında olmadan bilinçaltımıza işleniyor demek ki... bana nazaran eşim daha zor bir çocukluk ve ergenlik geçirmiş. bunun sıkıntılarını ilişkimizde çok yaşıyorum maalesef. onun yalıtılmış, yalnız, sevgisiz geçen yıllarının oluşturduğu hasarı tamir etmek kolay olmuyor. baskıcı bir anne ve ilgisiz bir baba karışımın ölümcül etkisini yaşamış eşim. bu yüzden hayattaki herşeye karşı olabildiğine hassaslaşan eşimle iletişim çok zorluyor beni bazen. iyi niyetli takılmalarım bile bazen kendine duyduğu saygıyı sorgulamasına ve şiddetli tepkiler vermesine sebep oluyor. bu hassasiyetlere ayak uydurmak, onu iyileştirmeye çalışmak, güven vermek bir doktor edasıyla yaralarını sarmak... mutsuz evliliklerin çocukları yalnızca kendilerinin hayatlarını değil etraflarındaki insanların hayatlarını da alabildiğine zorlaştırıyor. kalıcı iyileşme uzun yıllar alan bir süreç ve bu süreçte kendileri kadar onları sevenler de çabalamak ve sabır göstermek zorunda kalıyor. bundan yana bir şikayetim yok yeterki iyileşsin eşim ama bazen zorlandığımı hissediyorum. ne yapacağımı şaşırdığım ve geri çekildiğim zamanlar oluyor. yıkım derin olunca iyileşme de zor oluyor... inşallah zamanla herkes bu tür yaralarını sarıp iyileşir. herşeye rağmen yaşaıyorsak devam etmeli ve yeniden çabalamalıyız.. K

Bence cok guzelde anlattin. Iste bende hep bunu sorguluyorum. diyorum acaba babami ne boyle yapti... ama tabiki bazi seylerin sebebi ne olursa olsun olmamasi gerek... A

Ne güzel demişsiniz sonunda, ben yaptım oldu Gülümsetti beni onca hüzünlü yazıdan sonra... Ben evlenmeyecektim, erkeklere güvenememekten mutsuz bir evlilik yapmaktan o kadar korktuğum halde beni inandıran gerçekten hayatta düzgün insanlar da varmış dediren biri çıkınca karşıma, evlendim. İstemediklerimin hemen hemen hiç biri yok Kadesa'nın deyimiyle.. yeni evliyim ama ben de yaptım oldu gibi Bence insanın doğasına aykırı demek keskin bir genelleme. Çünkü insanın doğası tartışması alır başını gider:) İnsanlar birbirlerine benziyorlar mı? Evet ama bazı konularda hayır. Mesela bazı insanlar evliliğe karşı çıkarken, kimisi de evlenmeyi dört gözle bekler... Evlilik kurumuna inanan var, inanmayan var, ki bunlar da aslında bizim deneyimlerimizle elde ettiğimiz çıkarımlar. Doğrulana da bilir, yanlışlana da... Kimi seçtiğinize ve ne kadar emek verdiğinize, ne kadar taviz verdiğinize, ne kadar sevdiğinize sadakatinize arzularınıza çevresel faktörlere daha bir çok şeye bağlı.. Dediğiniz gibi de mutlu evlilik o değişim ve gelişimi emek vererek birlikte yapabilmekle oluyor. Başaran öyle güzel hikayeler var ki... Eşimi tanıdıktan sonra ben neden olmasın? diye düşünmeye başladım. Dilerim yanılmam..:)

hAKlisin, ben dekorasyon sayfalarina filan takiliyim biraz :44: mlkctk

eşimle ilk tanıştığımız dönemde nasıl bir eş hayal ediyorsun dedi.. hayalim yok ama nasıl bir eş istemediğimi çok iyi biliyorum dedim.. babam gibi olmasın.. tek istediğim buydu.. başka da hayalim yoktu. ve çocuklarımız doğduğu gün eşimi yanıma çağırdım çünkü hayati riskim vardı;eğer ölürsem sakın ama sakın onlara sadece baba olma.. aynı zamanda arkadaş ol, dert ortağı ol dedim.. evde sadece bir erkek figürü olmasın dedim.. onları her öptüğünde bir kezde benim için öp, hep iki kez sarıl onlara dedim.. ve asla babam gibi olma, onları yaşarken babasız bırakma dedim.. ve çok şükür çocuklarım çok şanslı.. A

Yuva huzurlu ve mutluysa kutsaldır. Çocuk anne ve baba mutluysa mutludur. Çocuk için hiçbişeye katlanmayın. Zira boşanmış anne babanın çocukları, sorunlu aileden daha mutlular emin olun. Keşke boşansalardı. Hayatımın 19 yılının içine annemle babam beraber etti. Kalan 9 yılınıada annem tek başına. toplasan toplasan 5 yıl biraz huzur görmüşümdür. ben asabi sert bi hatunum. mutsuzum, gerçek mutluluk ne demek bilmiyorum, birgün öğrenir miyim onuda bilmiyorum.

Bu topiği okumayı seviyorum, hep de okuyorum ama yazamıyorum... Sanırım okuduklarım zaten yazmak istediklerim... B

Ben kadın halimle bunları yapabiliyorsam, erkeklerin daha sağlam ve becerikli olması lazım hayat konusunda. Ama yok maalesef böyle değil. Bu da insanı gerçekten yoruyor, çünkü uğraşmak yine sana kalıyor. Ara sıra boşvermeyi öğrendim ama ben.

Kardeşlerimden ayrı ilk defa başkalarıyla paylaşacağım ben de çocukluğumu, Benim babam tam 7 sene işsiz gezdi, Annem 7 sene hem evimizin ihtiyaçlarını karşıladı, hem bizi okuttu, Nasıl mı? Gündelik tarla işlerine giderek, yövmiyeyle,,, Biz pazardan sadece soğan aldık yıllarca, Biz hiç et yemedik çocukluğumuzda, ondandır pek ete düşkünlüğüm yoktur, damağım alışmadı çünkü, Meyvede sevmem mesela,,, Uzak bir ilden amcamlar geleceği zaman annem tavuk yapardı, Mutfakta bizi tembihlerdi, aman kızım, önce onlar yesin, kalanları siz yersiniz sonra diye Bir Kurban Bayramı günüydü, kurban kesememiştik, her zamanki gibi, Annemle babam biryerlere gittiler, bayram kutlaması için, daha ilk gün,,, Ananemlerle yan yana oturuyorduk, tüm dayımlar da oradaydı ve o etin, ızgaranın kokusu, ve oraya gidememek, utanmak, ağlamak, Benim babam gençliğinde çok asabi ve alınganmış, biraz da vurdumduymaz, aslında bizleri sevdi, ama anneme çok eziyet çektirmişti, Annemin dayak yediğine çok şahit oldum, Ceketimi satarım yine okuturum dedi, ama Üniversiteyi kazanınca benim param mı var okutayım, bıraksın okumasın dedi, Ablam ve ben lisedeydik, kardeşim ortaokulda, Servisle gidiyorduk ilçeye okumaya, Bir gün servis arka arkaya kornaya basıyordu, bizi bekliyordu, annem "servis parasını geçen hafta dedenden aldık, Ondan önceki hafta halandan aldık" ne yapsak diye tasalanırken, biz servise gitmekle gitmemek arasında bocalıyorduk, babamsa içerde mışıl mışıl uykusunda,,, Yıllarca dost olduğumuz İstanbuldan gelen bir aile, yine İstanbula gideceklerdi ve tüm tanıdıklarıyla vedalaşacaklardı, O gün dayımlar, dedemler ve biz onlara vedalaşmaya gitmiştik, Babam yine anneme küsmüştü, O gelmedi, Biz akşam dedemlerle beraber eve döndük, Babam içerde televizyona bakıyordu, pencereden vurduk, kapıdan vurduk bize asla kapıyı açmadı, Biz o gün dışarda sabahladık, annem kimselere gidemedi, gitmedi, Köy olduğu için çok sinek vardı, Annem sabaha kadar başımızda sinekleri kovaladı, ara ara biz ablamla uyuduk, uyandık, en kötüsüde annem yüzümüzü sinek yemesin diye başımıza çuval geçirmişti, Yıllar geçti, babam uslandı, Kesinlikle babamı seviyorum ama birkaç hatıra asla zihnimden silinmiyor işte,,, Led_BiR_Vele_DisTiri Amaaaan Zırt! tek ayak

bizdeki en büyük sorun kurumları ve kavramları kutsallaştırmamız, konuşma dilimiz bile öyle, evli barklı kadın deriz mesela, evlidir edepli adaplıdır bu gibi şeyleri kastederiz, ya da evlisin sana yakışmaz, evli kadın öyle giyinmez, evlilik çabuk yıkılmaz kol kırılır yen içinde kalır böyle uzar gider, halbuki kutsal olan evlilik falan değildir insanların birbirine olan sevgisi ve saygısıdır, evlilik denen şey hepi topu bir sözleşme bir imza, iyi gitmiyosa yürümüyosa beni tükettiği gibi çocuklarımıda tüketmeye başlıyosa ben neden illaki dişi kuş modunda kalayım ki, burdaki biçok kadının durumu bu, evlilik kolay kurulmuyo işte ben anneyim boşanamam çocuklarım var, korkağız beceremeyiz hazıra alıştık diyemiyo biçok kadın, çocuklarım için katlanıyorum oluyo adı, katlanma kardeşim, küfür gibi yaa senin için babana katlanıyorum, ben şimdi hanginize kızayım ona mı sana mı, sizin aranızda kan bağı yok biyolojik bi bağ yok ama babam cinayette işlese benim babam keza annem de hala annem, çocukları hakem gibi kullanırlar bide 10 yaşında çocuğa hangimiz haklıyız diye sorarlar!

Evet kim olduğunun yanıtını da vermiştim zaten:)

kardeşimle annem tarısıyolar bısey yuznden mevzu ne hatırlamadım ama, annem; ben sızın ıcın yıllarca bu ayyaşa katladım bırakıp gıdebılırdım, ama yok evlatlarım ıcın katlanayım boyunları bukuk kalmassın dedım dedı kardeşim; ikide bır basımıza kalkıp durma anne çekmeseydın bızene, kım dedı sana o ayyaşdan 2 tane cocuk yap dıye evlendıgın ılk sene cocuk yokken anlamıssın neden o zaman bosanmadın. ablamı yaptın sonra benı. kendı hatalarını bıze yuklemekten vazgec artık, kendınıde bızıde sen mutsuz ettın dedı.. annem oldugu yere kalakaldı ben kardesımı aldım dısarı cıktık sakınlestırdım.. hakssızmıydı kardesım.. ben cok dıle getıremem korkarım kırılsın uzulsun ıstemem.. aman ne bıleyım aksam aksam uzuldum gene MiKaDo35

hımm sevindim o zaman senin adına.. :)zamanında bende çok istemiştim boşanmalarını ama annem için gidecek başka bir kapı yoktu malesef o kadar şanslı olamadık:S olsun babanda öyle bi adammış işte ilgisiz, savruk üzülme sen.. umarım herşey gönlümüzce olsun.. :))

Teşekkürler Hayal. Evet ne olaylar varmış meger, hepimizin küçücük çocuk yüreginde derin yaralar açan... Ben kendimi bildim bileli kitap okumayı çok seven bir insanım. Hatta ilkokulda sınıfta okumayı ilk söken ikizim ve bendik. Ögretmenimiz ders işlerken biz kitapları sıranın altına koyar kitap okurduk. Ögretmenimiz babamıza şikayet ederdi bizi, evde okusunlar derste degil diye :) Olayları içten içe sorgulayan da bir yapım oldugu için zaman geçtikte kendimi psikoloji kitaplarının arasında buldum. O kadar çok psikolojik kitap okudum ki sayısını ben bile bilmiyorum. Ama ondan sonra olaylara bakış açım degişti. Meslegimin de etkisiyle bir insanın davranışının altında mutlaka ama mutlaka bir sebep oldugunu, bilinçaltında bunun yer ettiğini ve farklı şekilde sonuçlar dogurdugunu anladım... Bu nedenle gözlem yetenegim, olayları analiz yetenegim gelişti. Artık bir insanın gözlerine bakınca ne oldugunu, aklından ne geçtiğini anlayabiliyorum :) Eşim maddi sıkıntı haricinde genel anlamda çok mutlu bir çocukluk geçirmiş.. 7 yıllık flört sürecimizde eşim genelde olaylara pozitif yaklaşırken, çözüm üretirken, ben elimden olmadan karamsar, sorun üreten taraf olurdum :) Sonra sonra anladım ki aslında her şey, yaşanılanlar insanların bütün davranışlarını etkiliyor... Ben eşimi seçerken bile öldüm, bittim, çok seviyorum mantıgıyla yaklaşmadım. Biliçaltıma işlenmiş bir baba modeli varken onun da her şeyi göze alabilecegini görmek istedim. her koşulda her anlamda denedim onu. Tabi o farkında degildi :) Ne zamanki emin oldum evet dedim... Allah'a çok şükür babam gibi, babalık vasfını yeterince yerine getiren bir insan... Eşimle mesleklerimiz de aynı. Aldıgımız eğitimin de buna etkisi var sanırım. Şimdi çocuklarımızı olması gereken anne- baba rolüyle yetiştirmeye çalışıyoruz. Tek farkla; Eşim mükemmelliyetçi, ben ise kuralcı, planlı, programlı bir insanım Bakalım bizler ortaya nasıl bir ürün koyacagız? Tüm bunları neden anlatım biliyor musunuz? İnsanların birbirlerini yargılarken sebebini sorgulaması için... Burda pek çok insan mutsuz büyümüş. Ama kaç kişi anne-babasının neden böyle davranışlar sergilediğini, belki de onların da kendileri gibi anne-babaları olan çocuklar oldugunu, onlara da bunun ögretildiğini düşünüp anlamaya çalışması için... Asıl gerçek sebebe ulaşırsak o zaman belki nefretimiz, kinimiz bir nebze hafifler diye düşünmeden edemedim... Anlatmak istediğimi sanırım anlatamadım :)

Düzeltiyorum her zaman haklar vardı ama şimdi bunun farkındayız minikdepresif Vazgeçtim

42 yaş 4.5 aylığım MiKaDo35

Bu arada benim çocukluğumda Kemalettin Tuğcu'nun kitaplarıyla büyüdük.. İyi bir yazardı mekanı cennet olsun... Ama bütün kitaplarının ortak özelliği neredeyse boşanmış yada ölmüş anne baba ve çocukları ve yaşadıkları felaketler üzerine kuruluydu... Çocukluğumun büyük kısmı annemle babam boşanacak ve berbat bir hayat yaşamak zorunda kalacağım korkusuyla geçti.. Şimdi anlıyorum ki asıl berbat olan benim yaşadığım o korku ve o hayatmış I

annem ve babam kavga ettiğinde hep ağlardım çok iyi hatırlıyorum, iyiki geride kalmışş o günler.. minikdepresif Vazgeçtim

Allah rahmet eylesin mekanı cennet olsun... Ölümünün üzerinden bunca yıl geçtikten sonra bile bu kadar saygı sevgi ve özlemle anılmayı herkes hak etmez... MiKaDo35

... msj tekrariii...

Hepinizin hikayesini okudum, duygulandım, hamileyim çocuğumu bu dünyadaki kötülüklere karşı koruyamazsam diye çok korkuyorum. Bin kere düşünüp te öyle çocuk yapmaya karar verdim. Eskiler nasıl bu kadar rahat çocuk yapabilmiş anlamış değilim. Benim hüzünlü bir hikayem yok, güzel mutlu bir çocukluk geçirdim annemle babamın kavga ettiğini bile görmedim, en fazla annem küsmüştür sonra barışmıştır. Babam bizi kimseye muhtaç etmedi, bir şey istediğimiz zaman mutlaka yapıldı. En mutlu olduğum zamanlar beraber gezmeye gittiğimiz zamanlardı. Annem de melek gibi bir kadındı. Ama annemi en çok mutsuz eden babamın geç gelmesiydi, abartmıyorum hergün gece 12 de gelirdi çok nadir erken gelip bizle vakit geçirirdi, hatta misafir geldiğinde annem babamı sorduklarında yerin dibine geçerdi. Cep telefonlarından önce çaktırmadan çağırmaya giderdik siz gidin geliyorum derdi gelmezdi, sonra cep telefonları çıktı ama arardık gelicem derdi gelmezdi. İlk evlendiklerinde sabah 3 lere 4 lere kadar kalırmış pavyon, içki, kumar vs. Biz doğduktan sonra onları bırakmış bu seferde kahvehaneden gelmezdi. Şimdi düşünüyorum annem ne mantıkla 3 tane çocuk yapmış, ben olsam ilk yıl ayrılırdım. Eşim babama göre çok iyi bir eş, ben derim ona git arkadaşlarınla halı saha maçı yap gez dolaş diye, gider 1 saat sonra arar seni almaya geliyorum diye. Tabi biz bu süreçlerde mutluyuz, babamın eve geç gelmesini yadırgamıyoruz çünkü diğer türlüsünü bilmiyoruz. Sonradan üniversitede arkadaşlarla konuşurken farkediyorum çocuklarının geleceği için çırpınan babalar varmış, benim babam ne okuyun derdi ne okumayın, bizim okulumuzdan bihaberdi kaça gittiğimizi bile bilmezdi. Kız çocukları olarak bizim hayatımızı çok etkilemedi ama erkek kardeşimi etkiledi bu, çünkü çocuk yetiştirmek demek eline para verip okula göndermek değildir. Erkek kardeşime aynen bunu yapıyorlar annem evde ev işleriyle meşgul ablamın çocuğuna bakıyor, babam kahvehanelerde, kardeşim arkadaşlarıyla okulu kırıp geziyor, sigara içiyor ve lise 1 de sınıfta kalıyor. O da eve 2 den önce gelmemeye başlıyor, sürekli arkadaşlarıyla sokakta. Neyse bir gün babam kardeşime kızıyordu gelmiyor falan diye, ben de dedim ki baba ne bekliyorsun genlerinde var sonuçta. Biz hep babamızı severdik çünkü annem sürekli bunu aşılardı babanız çalışıyor sizi okutuyor aç açıkta bırakmıyor vs diye. Sanki bunu yapmak anne babanın görevi değil de lütfuymuş gibi. MiKaDo35

bende 5 gün sona 33 olcam :) daha dogrusu 33 ü devircem 34 ten gün almaya başlıcam. 33 yani dolu dolu. sigarayi bırakamadım tabe ki. p. tesi tavsiye edilen bi ilaç var onu alcam, araştırıyorum. bu arada azalttım. MiKaDo35

babam cok içen bı adamdı, sabah kahvaltı etmek yerıne alkolle baslardı güne, vardıyalı calısırdı iş yerındede ıçerdı gecenın bı yarısı ankaranın kuru sogunda kapıya atardı, o uyuyayana kadar kapıda beklerdık, aklıma geldıkce gene içim ürperdi annem bosanmak ıstedıgı zaman ananem cocuklarını bırak gel dedı, annem bızı bırakamıycagı ıcın vazgectı, dayım cok destek olmustu, o zamanlar anneme, en son babaannem kı annemı hıc sevmedıgı halde boşan ben cocuklara bakarım sende calısırsın, dedı o bıle acıdı halımıze, cunku bı kerede o bızdeyken gece 3 te kar yagarken hepımızı dısarı atmıstı.. kavga gürültü hıc eksık olmazdı evde.. anneme baskı yaptık bosan artık dıye babaannemde ben cocuklara bakarım sen calısrsın bırazda nafaka alırsan rahat edersınız deyınce, evden cıktık, babaannemlere gıttık herseyımızı topladık.. içip içip oraya gelıp rezıllıkler cıkardı.. annem boşanma davası actı o arada ananem lere yerlestık ordan kucuk bı ev tuttuk babam tutustu kapılarda agladı buyuk yemınler ettı bı durusma oldu babam kabul etmedıgı ıcın uzadı tabı dava.. sonra bıraktı içikiyi, ilaçla tedavı oldu.. bız de bı sans verdık, 14 sene oldu bırakalı.. ama annem sımdı heryerı hasta bıtmıs vazıyette.. keske bızı yapmadan hıc bosansaymıs babamdan da bızde o gunlerı yasamasaydık.. hadı benı yaptın kardeşımı nıye yaptın be anne dıyodum ne bılım senın ıcın yaptım onuda deyıp cıkıyo ısın ıcınden.. hatırlamak bıle ıstemedıgım yıllar.. ben 8 senelık evlıyım eşimi cok sevıyorum 1 tane oglum var hersey yolunda gıderken bıle 2. cocuk yapmaya korkuyorum ve ıstemıyorum.. bazı hanımların cesaretlerıne hayran kalıyorum şahsen

çok doğru söylemiş aynen öyle ve bizim seçimimiz değil işte seçmece geliyoruz dünyaya kısmetin neyse onu yaşıyorsun iyi veya kötü.. ve tabi en çokta anne ve çocuklar nasibini alıyor bundan. ama bir şekilde devam ediyorsun hayata işte bende özellikle kardeşlerime ve anneme karşı çok korumacıyımdır asla laf ettirmem elim maşalıdır o konuda iyi bilinir bir ben varım zaten ailemde sesi çıkan ablam ve annem sessizdir erkek kardeşimde beni bir abla değilde daha çok arkadaş olarak görür bana anlatır özelini, sıkıntısını, ablam desen bana abla gibi değil daha çok ben abla olmuşumdur ona aramızda ki yaş farkıda çok yok zaten.. onlar için dimdik ayaktayım asla ne kendimi ne onları ezdirmem varlıkları bana en güzel armağan..:)) labellevie Guru Anneler

Benim hikayemde sizinkiyle aynı ilgimi çekti konunuz sadece benim annem Türk bende arayıp sormam kendisi ararsa arar 40 yılda bir ve kimseye bahsetmem biz konuyu dışarıya karşı hiç sizde öylemisiniz anlattıkca daha çok üzülüyorum çünkü . push ; Clarkkent Bir kedi annesi... Anneler

ben de böyleyim.. sürekli bağırma, dediğini yaparsam ezilir miyim korkusu ilerde eşim döverse tüm hıncımı ondan alacağım...

Sanki birisinin dediğini yapınca ezdi yada ezecek gibi. Bir de her gittiğim yere uyum sağlardım, yapılacak iş varsa, bakılacak çocuk varsa bakardım. Kimse benden şikayet etmez bilakis "aferin" derdi. Beklediğim o muydu acaba? İlgi, kabullenilme... Şimdi öyle değilim artık, gülümsüyorum hatta bir çok şeye, ama çocuklukta hiç kolay değilmiş. Ay herşeyi yeniden yaşadım gibi.

tinylove anladığım kadarı ile eşin kötü bi adam değil.. belki leride inşallah çok geç kalmaz, iyi bir baba olabilir. anne baba boşanabilir ama kimse annelikten, babalıktan istifa edemez, etmemeli. kadesa

Istedigin yere kac, yinede olaylarin icinde buluyorsun kendini. Ben 4400 km uzaktayim su an ama aklimda surekli onlarda. Cunku bizi geceleri uyutmazdi, annemle beraber yatardik. Aman odayi basacak mi, ne zaman gelecek diye tedirginligimden, gozume uyku girmezdi. Evdeki tikirtilari bitmezdi. Icer icer, oraya buraya sarkardi. Evliyim ve 2kez gittim annemin evine. Ve inanir misiniz, kaldigim geceler o odada ben yine uyuyamadim. Nasil icime sindiyse, atamiyorum tum yasanmisliklari uzerimden.

mutsuz evliliklerin çocukları o kadar çok ki... sen, ben, o... şöyle bir düşündüm de; ben mutsuz bir evliliğin çocuğuyum, arkadaşlarımın ve çevremdeki insanların çoğuda aynı durumda. bizim öyle içki kumar karı kız olayımız yoktu ama sürekli bir huzursuzluk, mutsuzluk, suratsızlık vardı... kaynana, kayınbaba, görümce vardı, annemle sürekli bir geçimsizlik vardı ve tabi arada kalmış bir baba, ne bizle ne de kendi ailesiyle düzeni tutturamayan bir babamız vardı. annem onlara kızardı hırsını bizden çıkarırdı babamla sürekli kavga ederdi, dedem bizede etmediğini bırakmazdı ama babam kendini korumadığı gibi bizide koruyamazdı. babasıydı nede olsa asla toz kondurmazdı... aradan yıllar geçmiş ikiside 60 yaşını devirmiş olmalarına rağmen bakıyorumda annemde babamda birbirlerine iğneleyici laf söylemeden duramıyorlar. gariptir sevgilerini bile böyle gösteriyorlar. çünkü nasıl sevildiğini öğrenememişler, çünkü onlarda anne babalarından aynı tavırları görmüşler. ülkemizin geneli böyle insanımız mutlu değil olmak içinde çabalamıyor. mutlu olmak için değil evli olmak için evleniyorlar. sevmek için, değer vermek, değer görmek için değil sırf çocuğu var desinler ve yaşlandıklarında kendilerine baksınlar diye çocuk yapıyorlar. çoğu bir kez olsun sarılıp sevmiyor bile, zaten zamanında yapamadıkları için sonrasında garip geliyor beceremiyorlar sevmeyi... belkide seviyorlarda gösteremiyorlar, nasıl yapacaklarını bilmiyorlar... ben bunları gördüğüm ve yaşadığım için aynı şeylerin çocuklarımın başına gelmesini istemiyorum. tökezlediğim zamanlar oldu ama mutlu olmak mutlu etmek yolunda ilerliyorum. çok şükür kıymet bilen, sevebilen ve bunu gösterebilen bir eşim var. anne babamdan ve çevremden gördüklerim nasıl bir evlilik nasıl bir eş istemediğimi iyi öğretti bana. bizler anne babalarımızın yanlışlarının bedelini ödedik çocuklarımıza bunu yaşatmayalım, çünkü ne istemediğimizi biliyoruz... çokkkkk mutlu, her zaman mutlu olun kızlarr..

Arkadaşlar benim amacım sizlerin dikkatini belli bir konuya çekmekti.. Farkındaysanız çoğumuzun içinde arayış içinde küçük kırılgan bir çocuk var... Emin olun biz bayanlar bunları burada olmasa bile arkadaş dost ortamında konuşup bir nebze rahatlıyoruz.. Ama erkekler bu konuda daha zor durumda.. Çoğumuzun abisi, eşi v. s de bizle aynı ortamlarda büyüdü... Ama onların üstlendiği rol daha farklı.. Sert olmalılar.. Ağlamamaları lazım... Şikayet etmemeli ve muhakkak bir aile geçindirecek kadar kazanabilmeliler... Kadınlar ana kuzusu olabilir.. Ama bir erkek olursa bu ayıptır zaafiyettir... Oysa çocukluğunda anneyle beraber ne tür sıkıntılar yaşadı bilemeyiz... Bence çok acımasız davranıyoruz bu konuda eşlerimize... Oysa biz kadınlar öylemiyiz... İlgi gösterilmesi gereken, nazik bir çiçeğiz hepimiz Çevremde ve forumda gördüğüm kadarıyla sorunlu evliliklerin büyük bir kısmı hamilelik ve doğum sonrası dönemde sıkıntı yaşamaya başlıyor ve bunlarında büyük bir kısmı boşanmayla sonuçlanıyor... Bana göre bu bir zincir.. Bu zinciri kırabilen mutlu mutlu yaşayıp gidiyo... Kıramıyansa ya ömür boyu bekar kalıyor yada sorunlu bir evlilikten bir diğerine yada yanlızlığa doğru koşuyor... Bunları düşünerek herkesin kendini bir kez daha sorgulaması lazım... MiKaDo35

Ben halen annemlerin evine gittiğimde içimde bi sıkıntı, bi huzursuzluk olur. Rahat rahat oturamam, oturacak yer bulamam. O evde beni kötü etkileyen bi manyetik alan mı var, tamamen mi duygusal bilmiyorum, bir an önce kendi evime kaçıp gitmek isterim. Benim de duydugum benzer bi söz vardı. Hayatınızın ilk yarısını içine doğduğunuz aile mahveder, ikincisini de kendi kurduğunuz aile.

sana hitabım sert olmuş gibi geldi. düzeltme bbutonuda dakika geçince kalkıyo :) yok ben bu sert uslubu değişemicim MiKaDo35

kucukken bir an once buyumeliyim diye dusunurdum cok iyi hatirliyorum belki uzaklara kacmak icin ama lanet gelsinki bir yere kacamiyorsun kactikca uzaklasmak istedikce annedir babadir diye mutsuzluklarina sahit olma pahasina yine yanlarinda olmak istiyorsun MiKaDo35

Biyolojik babamı tanımıyorum. Ben 1,5 yaşımda iken annem ayrılmış. Bir çoğunun aksine benim annem cesurmuş. Dedem gibi birisi bile sözünü geçirememiş ki, koca kim... :) Ayrılırken dedem çocuğunu bırak gel demiş, 1-2 ay kadar kaşı tarafın burnu sürtsün diye bırakmış, ama bırakmak denemez. Her hafta yanında bir amca oğlu belinde silah, elleri poşetlerle mama, bez vs. benim yanımda. O dönemden hatırladığım -kısa bir süre annem çalıştığı ve dedem de beni istemediği için- çocuk esirgemede kaldığım gecelerden bir kaçı sadece. en son çok hastalandığımda yuvadan anneme telefon geliyor kızın ölüyor diye bir daha da bırakmadı zaten beni. Hatta hasta olduğumda dedemdi başımda bekleyen, ortancaların olduğu büyük balkonda yatarken üstümü örten. Dedem-anneannem üst katta biz alt katta annemle oturuyorduk. Ben gündüz anneannemdeydim, teyzemin kızı da olurdu çok eğlenirdik onunla. Camdan çatıya çıkar, bakona atlar, dört dönerdik o zaman kocaman, şimdi gözüme küçük gelen o evde. 4-5 yaşımdayken dedem vefat etti. O yaşlardaki halim içine kapanık, konuşmayan, -annem asabi olduğu için çok dayak yedim- ağlamayan bir çocuktum. Annem beni hiç bırakmadı, arkadaşlarıyla yemeğe, sinemaya, plaja vs... 5 yaşımda falanken annem tekrar evlendi. Üvey baba sıfatını yakıştıramam çünkü bana babamın yaptığı babalığı yaptı, haksızlık etmek istemem. Beni hiç ezmedi -annem ezdirmedi, kendi yetti zaten- 2 kardeşim oldu, onlardan çok benim dediğimi yapardı. Annem dediğim gibi asabiydi bayağı, iş hayatı, sosyal hayatı, düğün, dernek, akraba vs hiçbir şeye izin vermedi babam. Resmen eve kapandı annem, yıllarca evde bile şalvar giydi. Bizim gözümüzde rahatsız gibi bir hali yoktu, babamla mutlu gibiydi. Annemin amca çocukları hep bizde, anneannemde kalırlardı. Yedirip, içirmeyi çok severdi babam. (Geçmiş zaman kullanıyorum çünkü, 1997 de ayrıldılar annemle.) Ramazan aylarında iftar, sahur en az 10 kişi olurduk. Komşuluklar çok güzeldi, kapılarımızda kilit yoktu. Dışarıyla ilişkiler böyle iken ev içinde annem bize çok katıydı. az dayak yemedim. Kardeşim merdivenden düştü beni dövdü, unutamadıklarımdan biri. İlk okula giderken bulaşık yıkardım, misafirlere çay servisi yapardım, misafirlerin çocuklarına bakardım. Kendi kardeşlerime de çok baktım ortanca olan kız kardeşim küçük anne derdi. Yaşımdan büyük yük ve sorumluluk alınca annem ezdi diye tabir ediyorum işte. Hep bir şeyleri düzeltmem gerek, yanlış işleri yoluna koymam gerek, ara bulmam gerek, aman annem sinirlenmesin azar işitmeyeyin, dayak yemiyeyim... Evde oturup ders çalıştığımı hiç bilmem, ortam yok çünkü. Derse otur, _ay_ git ekmek al, git tuz al, git bilmem ne al... tabi bunlar tek tek alınır hep, bir arada değil. "Hayır" demeyi öğrenemedim ben, annene hayır diyemezsen başkalarına nasıl diyebilirsin ki, şimdi bazen annem diyor bana ve kız kardeşime, -eşlerimiz için özellikle- HAYIR demeyi bilin. Sana diyebildik mi ki, şimdi değişip hayır'ı öğrenelim, zaman istiyor. O dönemdeki yaptıklarını büyüdükten sonra -yani bundan 3-5 sene evvel- anneme söylemeye başlamıştım, üzülünce artık söylemiyorum. Yılda bir anca Çünkü O da çok çekti babamdan. Ayrılmadan evvelki son 5 sene hepimiz için faciaydı, gerçi bize kötülük yapmıyordu ama annemle kavgaları arasıra şiddete başvurması. Üni. yi Trakyada okudum, her Cuma gelir, Pazar dönerdim. Kavgalı iseler yine ağlaya ağlaya dönerdim okula. Üst komşumuz "sen gelince annenin yüzü gülüyor" derdi. Ben biraz daha özel bir çocuktum herkese göre, babası yok, üvey var falan. Annem için de özeldim ama çocukluk dönemimde fena tramvalar yaşattı bana. Babam da severdi, hala sever. annemle kavgalarında araya girdiğim anda geri çekilirdi. Yıllar sonra kız kardeşime demiş "O bana baktığı zaman dünya bir yana O bir yana" diye. Ama işte kendi aralarında da olsa kavga, etkilenen çocuklar oluyor. Gece çıt olsa uyanırdım, "acaba kim kimi kesecek" diye. Yıllarca en ufak ses yükselsin -başkaları dahi olsa- kulaklarımı tıkardım. Bir ara devam ederim. B

Ben utaniyorumda : evet ben böyle bir aile ortaminda büyüdüm demeye: ama öyle iste, malesef babami anlamaya calismakla öfkem arasinda celisiyorum... demek ki aile ne kadar önemli, cocuklarinda saglikli bireyler olabilmesi icin. cok hatalar yaptik bizlerde cocuklar olarak, ama belki dogruyu ögrenmedik diye, ama belki babamda dogrularini bilmeyen biri, diyorum ki hata nerde? ama babamala armada malesef böyle hic birzaman baba-kiz iliskisi tam olarak olmadi, hatta cok az yasadim ben o duyguyu, ve halada yasiyorum diyorum acaba icimde nasil duygular var babama karsi, birgün vefat ettiginde mi ögrenirimofff ne kadar yarali yüregim. ne kadar eksigim ve bogazimda dügümlü duygularim var babam misal kardeslerim ergenlige gelince döverdi egitme niyetine, veya ciril ciplak soyup 13-14 yasindaki abimi sokaga atmistir bu bende hep beni bile utandirip o cocuga acitan simdi büyümüs ama hayatinin uzun süreside hapiste gecmis bir abi olarak cok üzüyor... o ergenlik yaslarinda arkadaslariylan yaptigi hatalar sonucu olusan seyler. . push ; C

allah sizin iyiliginizi versin hemi aksam aksam aglamaktan mahvoldum yaaa inanamiyorum babaniz bu dunyadan degil ne mukemmel insanlar varmis yarabbim.. film gibi... MiKaDo35

canım sana kesinlikle katılıyorum hayata bir sıfır yenik ve önde başlanıyor böyle ailelerde çünkü gözlerini ilk ailende açıyorsun onların yanlışları ve doğrularıyla yaşıyorsun o evden çıkana kadar tabi.. kendimi bir 10 yıl kadar ilerde görüyorum yaşımı yansıtmıyorum kesinlikle çevremde de böyle biliniyorum olsun gurur duyuyorum yinede kendimle yaşadığım tüm olumsuzlar bana ders olmuştur her zaman ders almayı bir amaç edindim kendime öyle devam ediyorum hayatıma sevdiklerim benimle olduktan sonra gerisinin önemi yok gözümde böyle bakmak lazımmış hayata öğreniyorsun..

yazdığımı oku :) bizim yaşadıklarımız kader.. annelerimizin, babalarımızın ki seçim.. ben yuvanın kutsallığına inanmadım, ya da cocugum için katlanıyorum yalanına.. Bunlar korkak insanların yalanları.. forumda çoğu konuyu okuyup çıkıyorum. kadın doğuma 3 gün kala aldatılıyo, affediyo dayak yiyo, affediyo bizim kk hatunlarıda şak şak şak bi şans bi şans.. değil şans dünyayı yakarım ulen. ulan azrail gelince şans veriyo mu adama? sen niye şans veriyon! gerçi azaril bana 2 kere şans verdide

Amin... Umarım hiçbir çocuk yaşamasın böyle şeyler... aslında sadece sağlıklı olduğumuz için bile her gün binlerce şükür etmemiz gerekiyor... . push ; M

Bilmem ama bütün güçlü gördügüm kadınlar burada :)) buna ben de dahilim.. Şaşırmadım hiç aslında.. . push ; kadesa

Degil mi? :) Kimi anneden, kimi babadan, kimi de bizimki gibi garip bir durumdan etkilenmiş...

Yine aglattınız beni ((((((((( Hepimiz etkilendik hepimiz. Ama sanırım ailenin en duygusal, aynı zamanda olaylara mantıksal yaklaşan çocugu olarak en çok ben etkilendim (((

iyi ki yapmışım o girişimi. yoksa aklımın köşesinde hep ölme fikri olacaktı. şimdi hiç yok.. hayatın ne kadar değerli olduğunu anladım. şimdi gülümseyerek anımsıyorum MiKaDo35

Halam vefat etmeseydi bu evlilik düzelirdi. Çünkü halam annemi çok severdi ve kardeşinin vurdumduymaz olduğunu bilirdi. Anneme haksızlık yaptırmazdı. Hatta bu aldatma meselesi peydahlandığında halamın anneme 'yapma etme' demeleriyle durulmuş konu. Halamın bi eli hep babamın üstündeydi. Gençliğinde de halam bakmıştır babama, evlendiğinde de elini çekmemiştir. Ne mal olduğunu bildiği içindir belki de. Hani dedim ya iyi ki halamın enerjisiyle büyümüşüm diye.. Halam çok değişik bi insandı. Fevkalede bi insanlığı vardı. Halamın kendi bebeği zehirli ishal hastalığından melek olmuş. Onun sevgisini babamda ve sonra da bende yaşamış diye düşünüyorum. 2001 de vefat etti halam. Hep derdi ki, ben kızımı subayla evlendircem. Çok isterdi rahmetli. Dilinden de düşürmezdi. Yani nasıl bi şeyse, hala düşündüğümde tüylerim ürperir.. Halamın vefatından 11 yıl sonra bana aşık olan adam subay çıkıyor. Tabi benim de aşık olduğum.:) Halamın isteği de yerine gelmiş oluyor. Ve bunu ailede herkes bilir. Halamın böyle dediğini. Herkes şaşırıyor tabi, halam geliyor akıllarına.. Bunu eşime anlattığımda şok olmuştu.. Ara ara halamdan bahsederim, halanı tanımak isterdim der. Ah keşke olaydı da tanıyaydın diyorum ben de.. Halamın vefatı ailemizde büyük eksiklik yaratmıştır. Özellikle de bende çook.. Çok arıyorum onu, keşke yaşasaydı diyorum. Bebişimi de görseydi.

canım yaa düşünme bile bunları bırak onlar kendi pisliklerinde boğulsunlar inşallah! onları irdelemeye kalkarsak çıkamayız içinden yoksa kelimeler yetmez sen tükenirsin onlar yine bildiğini okur çünkü.. MissCherryBlossom

Bu aralar sadece kocaman sarilabiliyorum zaten, kucuk sarilmam teknik olarak mumkun degil Ama 1 ay kaldi, elini cabuk tutman lazim. B