Fazla tevazu, baş eğer. Bunda çok düşünecek bir şey yok bence.

cok güzel yazıyorsunuz ancak yoruluyorum okurken, dil ağır ağdalı biraz edebi. onu basitleştirirseniz daha cok yorum alır ben okuduğum her konunun her sayfasını bütün yorumlarını okurum ancak sizinkini okurken yoruldum atladım biraz günlük dil kullanabilrsiniz bence :) yanlış anlamayın tarzınız güzel ama ağır

hayır değil, ben daha anlayışlı fedakar sevgi dolu verici olmayı isterdim, denedim. ama aşk ilişkileri olsun arkadaşlık olsun -ki en büyük darbeyi 15 yıllık arkadaşımdan yedim-, aile olsun en ufak yakınlık gösterip emek verdiğim herkes beni tam tersine itti biz kaba seviyoruz zor umursamaz uğraştıran seviyoruz ben bunu anladım. uğruna çabalayacak coooooook az kişi var onu iyi seçmeli. benim öyle olduğum 1-2 kişi var ancak onlarla bile dengeyi kurmaya çalışıyorm. cunku kibarlk eziklik algılanıyo. emek muhtaçlık olarak algılanıyo. maalesef ben de alıştım. herkes korktuğuna saygı gösterip değer veriyo

Çok teşekkür ederim nezaketiniz için :) Şöyle ki ben her insanın şu hayatta simarabilececegi birinin olmasını sans sayıyorum. Çünkü bana kalirsa şımarmak dozunda ve ayarında yapıldığı sürece karşıdaki insan ile arada tatlı bir bağ oluşturuyor. Ve her kim olursa olsun şımarma durumu olmaz benim için. Benim şımaracağım insan zaten kendisinin değerini bildiğim yakın hissettiğim biridir. Ve saydiginiz özellikteki insanlar zayıf değil kıymetli insanlardır. Benim çok yakinen tanıdığım biri var bu şekilde kendisinin bu davranışını zayıflık olarak gören pek kimse olmadı şimdiye kadar. Açıkçası ben bu insanların ayarı iyi yaptığı ve sinirlarini korudugu takdirde zayıf olacağına veya iyi niyetinin suistimal edileceğine inanmıyorum. Bu arada yorum alamama sebebiniz çoğu insanin uyuyor olması da olabilir :) Ve paragraf yaptığınız halde okunmayan konularınız da olabilir :) bdv burası zamanla anlarsınız

Paragraflı da olsa nefis olurdu.

Bence ikili ilişkilerdeki genel anlamdaki sorun. Naiflik ve aşırı fedakarlık sonucu şımarmaktan ziyade. Maalesef günümüz ilişkilerinin büyük bir çocuğunluğunun menfaate dayalı olması. Eskidendi o çıkarsız vefaya dayalı dostluklar, arkadaşlıklar. Şimdi tüketim toplumu ve hızlı dönen bir çarkın içinde sıkışmış bizler. Her şeyi hızlıca tükettiğimiz gibi insani ilişkilerimizide hızlıca tüketiyoruz. Etrafımdaki insanların diyaloglarına uzaktan baktığımda. En belirgin olarak gördüğüm şu ki, o bunu aldı bizde şunu alcaz. Filanca şu model araba aldı şöyle şöyle ev aldı. Çocukları şöyle okuyor şöyle model bilgisayar almışlar. Ya da kocası tek taş aldı benimki beş taş alacak hep bir sidik yarıştırma. Tabi bu konular bahsi geçen x kişi olmadığında dönen dedikodu ritüelleri. Fakat yüz yüze gelince canım cicim. Şimdi böyle bir ilişkiler yumağında samimiyeti, vefayı beklemek ne kadar yanlışsa. İnsanların büyük çoğunluğundan da verilen özverinin kıymetinin, bilinmesini beklemekte ne yazıkki mümkün değil. Ben artık yaşadığım tecrübelere binaen asosyal biri oldum çünkü sağa dönsem yalan sola dönsem çıkar menfaat. Konuyla bağlantılı olarak söyleyebileceğim diğer bir konuda aşırı mütevazilik ve naiflik karşı tarafın egosunu kabartmaktan başka bir şeye yaramıyor günümüzde.

Alintilasaniz daha rahat görürdüm ben size 3 4 yorum yazdım konuya iliskin, yazim dilinize ithafen de son mesajimda düşüncemi belirttim. Ve nedense benim yazdiklarimi yargılama olarak algilayarak cevap verme geregi duymuşsunuz ama önceki mesajlarıma bakarsanız size tavsiyelerde bulunarak hayatımda yasadiklarimdan da örnekler verdim. Bana aciklama yapmak zorunda degilsiniz elbette, zan altinda birakmaya da çalışmadım öyle algilamis olmaniza da saygım var ama bunu karşılıklı tartismaya dökmeye gerek yok. Uslubunuzu da begenmistim ayrica, ilk mesajımda da yazdım. Yani alay etmedim öyle bir imada da bulunmadim, böyle dusunmeniz yine sizin oyle algilamanizdan kaynakli. Sadece ağır bir üslup kullanmaniz sosyal hayatta sizi zora sokabilir dedim ki bu da yargilama değil, bana ve diger arkadaslara yansıyani dile dökmeydi. Tavsiye olarak tulay hanimi ben de soyleyecektim ama yazilmis; Beyhan Budak, Serhat Yabancıyı da takip edebilirsiniz. Diğer sorduklarınıza gelirsek, bir insana hep aynı özen gösterilebilir mi bilemiyorum. Insaniz ve psikolojimiz hep aynı cizgide olmayabilir. Bir de her gecen gun degisiyoruz, hep aynı yerde takılı kalamayiz ya da aynı bakis acisinda olamayız. Ben hep ayniydim diyen ya kendine bir sey katmamistir ya da değiştiğinin farkında değildir. Benim icin cocuklugumdan beri arkadaşlık iliskileri hep önemli olmuştur, kolay kolay silip atamam. Ama bir arkadaşlığı bitirdiysem gercekten bitmesi gerekiyordur, belki artik aynı frekansta degilizdir ya da belki de birbirimize iyi gelmiyoruzdur. Bir de bir insan benim ona verdiğim degeri vermiyorsa gözlemlerim, bir kez hata yaparsa susarim ikinci kez aynı seyi hoslanmadigimi bile bile yaparsa uyaririm en sonunda da net bir dille kızar tepkimi koyar ve bitiririm. Çünkü ben sabrimin son noktasına kadar cabalayan biriyimdir. O son nokta da benim tukendigimi hissettiğim ve en cok üzüldüğüm/hayal. kirikligi yaşadığım safhadir. Insan iliskilerinde kırmak/dökmek kolaydır, yapici olmak zordur. Is hayatinda bile bir vatandaş gelir benim. isimi hallet diye atar gider yapar, ona bile eger mesgulsem buyrun oturun şu işimi halledip hemen sizinle ilgileneceğim diyerek sakinlestirmeye çalışırım. Bu konuda vatandastan da is arkadaslarimdan da olumlu tepkiler aldım hep. Yani sonuc olarak insan iliskileri de kisiye goredir aslında. Kimi kestirip. atmayi sever kimi sabretmeyi. Bu duruma ve kisiye göre değişir. Ama bu sorular ve verdigim cevaplar şımarıklıkla tam olarak. alakali değildir. Belki şu sekilde bir bag kurulabilir, bir insan caba göstermedigi bir seyin degerini bilmez. Yani kolay elde edilenin degeri de zor elde edilen seyler kadar fazla olmayabilir denebilir.

Bende benzer seyler yasadim. Onun icin artik insanlardan daha cok uzak duruyorum.

Değerli Serra20, umarım en kısa zamanda hasretinizi giderip çok güzel muhabbetler edeceğiniz bir süreç içerisinde olursunuz. Komşuluk profilindeki insanlara takıldım biraz; aklıma diğer üyelere de sormak istediğim başka bir soru geldi. 'Sürekli organizasyonu yapan kişi' olması meselesi. Evet bu bence de sürekli siz bu roldeyseniz çok yıpratıcı olur, bilemiyorum yanlış mı düşünüyorum ama bence köklü arkadaşlıkları/dostlukları baltalayan en büyük nedenlerden biri bu olabiliyor bazen. Hesap tutmak değil bu, kesinlikle yanlış anlaşılmak istemem. 3-4 kez arayıp, organizasyon yaptığım da olur, ancak bir geri çekilirsiniz telefonlarınız çalmaz olur. Diğer üyelerin görüşlerini de merak ediyorum bu konuda. Siz 'organizasyon planlama' konusunda ne düşünüyorsunuz? Ara ara kendinizi geri çekip 'Acaba ben onun için ne ifade ediyorum' gibi bir test planınız oluyor mu?

Tabiiki mutlaka insanlar çok bol buldukları şeyler için şımarırlar. Nerde çokluk varsa bence orda şımarma başlıyor. Bunu insan ilişkilerinden başlayp her yerde görebiliriz. Bolluk=Şımarma= Kaliteyi düşürme. Arkadaşı çok olan birisine dostluğunuzu sınırsız sunduğunuzda mutlaka şımaracaktır. Ama bunu menfati bitip yollarınız ayrılmaya başladığında görürsünüz. Yoksa ilişkideyken göstermiyolar. Ama çok fazla arkadaşı olmayan birine siz dostluğunuzu sunun bakalım nasıl kadir kiymet bilir. Size saygılı davranıp değer verir. Maddi anlamda bile düşünebilirsiniz. Parası çok olan şımarırken, fakir olan alamayan şımarıyor mu? Anababası üzerine titreyen çok şımartılan çocuklar da bir bakıyorsunuz son derece saygısız oluyor. Öte yandan anne babası kimsesi olmayan ise o anne babanın sevgisine öyle muhtaç oluyor ki. Yani insanoğlu bencil. Neyi bol buluyorsa şımarır değer bilmez ve göstermez menfaati varsa işler değişir tabii.

Evet sadece aşk da deıl çoğu ınsan boyle. Arkadaşlık. , dostluk. Hep verdıkce ıstıyorlar. Ama ben şöyle yaptım. Izlıyorum, değerlendırıyorum sonra ona gore arkadaş sevıorum. Aşk ılışlılerıne korkuyorum zaten. Ne kadar köfte o kadar ekmek mantıgıyla gudıyorum. Bazen çok sevdıklerıme odun verıorum. Ama oda ben ıstedıgım ıcın. Nıyeyse naif, kibar ınsanları enayı yerıne koyuyolar.

"Her kim olursa olsun" gibi bir genelleme yapılamaz tabii. Sağlam arkadaşlıklarımda, ne kadar samimi olsak da bozmayan örnekleri görüyorum. Konunuz, geçtiğimiz aylarda sebepsiz hediyeleştiğim bir çocukluk arkadaşımı getirdi aklıma, kendisiyle ara ara konuşur görüşürüz ve ne kadar samimi, mütevazi vb de davransam aynı telden cevabını alırım naif efendi bir kızdır. Saksı boyama yapıyorum, bir gün "Ne çizimi yapsam?" diye düşünürken, hiç çizgi dizi karakteri denemediğimi fark ettim. Vaktinde sevdiğim çizgi dizileri zihnimde taradım derken aklıma bu arkadaşımla birlikte izleyip muhabbetini edip durduğumuz, çocukken çizme denemeleri yaptığımız Sailor Moon animesi geldi ve saksıya Usagi ile kedisini yaparken "Bunu kesinlikle X'e hediye etmeliyim" diye içimden geçirdim. Biten saksının fotosunu alıp çizimlerimi paylaştığım insta hesabıma eklememle birlikte arkadaşım X'ten ilk beğeni ve yorum geldi "Yokuss harika olmuşş <3" . Ertesi gün, bekletmeden içine çiçeğini koydurup iş yerinde ziyaret ettim ve hediyesini verdim. Yani özel bir gün gerekmiyor o arkadaşıma hediye vermem için, güzel hatıralarımızı anmam yetiyor, karşılık da beklememiştim içimden öyle gelmişti. Aradan 1 ay geçmedi, kendisi hobi olarak amigurumi bebekleri örüyor, oğlum için çok tatlı bir zürafa örmüş hediyeye hediye verdi oğluma. Yapmayabilirdi de, o da hediyemi cevapsız bırakmak istememiş, el emeği hediyeme, yine el emeği bir hediye ile karşılık vermek istemiş. Yani herkes için böyle değil bu işler, değer bileni de var ve bu yüzden onların yeri ayrı arkadaşlar. Hep zarif, mütevazi, kibar bir kızdı, hala daha öyledir; değil bu yönünden domine etmek/sınır tanımamak, saygımı ve sevgimi kazanmıştır.

Öncelikle seçtiğiniz kelimeler ve konuyu irdeleme biciminiz cok hosuma gitti, cok yazisma yapan bir memur ve/veya yazı konusunda kendini yetistirmis biri imaji çizdiniz bende. Konuya gelirsek, ben her insanın simarma potansiyeline sahip olduğunu düşünüyorum. Bir insan baska bir insanı haddinden fazla övüyor, sen iyisin /güzelsin/benden daha... şöylesin böylesin derse kisinin egosu oksanir ve ister istemez kendini daha üstün görüp şımarabilir. Ve bence her insanin da simarmaya zaman zaman ihtiyacı vardır. Insan ilişkilerinde düşüncem şu ki, "kimse vazgecilmez degildir" bu benim icin de geçerli. Ne insanlar benim tüm olumsuzluklarima susup katlanmak zorunda ne ben insanlara katlanmak zorundayım. Misal bir arkadasinizi aradınız acmadi, dönüş de yapmadı. Siz yine aradınız umursamadi. Üçüncüde de ya cok aradin beni rahatsiz ediyorsun der azarlar, ya ben müsait olunca ararim der yine umursamaz ya da aramasaniz hic aramiyorsun hayirsizsin diye suçlar . Burada arkadasini arayan kişi belki bir sevincini ya da derdini paylasacakti ama arkadasina ulasamadigi icin üzgün. Karsi taraf da egosu hep aranan olduğu için şişmiş ve ezerek bu sismis egoyu tatmin etme derdinde olabilir. Yani her insanda bu potansiyel olmakla birlikte, insani değerleri önemseyen hassas yapidaki kişilerin daha fazla zarar göreceğini düşünüyorum ki şu an toplumumuz kim ustunse o kazanir ya da güçlü olanin lafinin sozunun geçtiği bir sekle girmiş. Çoğu insan kötü özelligi soruldugunda bile "iyi niyetli olmam" diyor. Halbuki iyi niyet kötü bir haslet degil ayrica bu yönünü bile aslinda icten ice egosunu tatmin edecegi bir sebep olarak kullanan kisi farkında olmasa da kibre meyletmis oluyor. Konu konuyu açıyor ben de kendimce yazdim bir seyler ama sorunuzun cevabı her insan simarmaya meyillidir ve kimi zaman simarmak/simartilmak da hakkimiz diye düşünüyorum.

Önce başlığa cevap. Bence kültür olarak sınırsızsız ve bu sınırsızlığı samimiyet olarak adlandırıyoruz. Yani şımarıklık dediğiniz aslında samimiyet adı altında suistimal edilmek, sınırların işgal edilmesi. Bu bağlamda sınırsızlığı iki taraflı ele almak gerek. Kendi sınırını koruyamayanlar ve sınır tanımayanlar. Kibar ve naif insanların sınırlarını belirlemek ve koyma konusunda sıkıntıları olabilir. Özellikle ilişkilerin tamamında sınır bilinçsizliğinin bence kültüre yerleşik olması, sınırını koruyamayan ve sınır tanımayanların bunu normal algılamasına neden oluyor. Bir çoğumuz sınırımızı koruyamazken belki farkında olmadan başkalarının sınırlarını da işgal ediyoruz. Tek taraflı değil yani. İlişkilerin almak ve vermek üzerine kurulu bir düzeni var. İlk mesajda dendiği gibi "seni üzmeyecek kadar vereceksin" Tülay Kök'ün youtubeda sınırlar ve ilişkilere dair video serisi var. Bence izlemelisiniz. Ben çok şey öğrendim. Öğrendiğimi uygularsam daha iyi olabilir elbette

Lana Del Rey'in bir şarkısında 'kibarlığımı zayıflık sandılar' diye bir serzenişi var. Gerçekten de öyle. Naif insanlar genellikle sönük karakterli olarak anlaşılır ve çevresindeki insanlar tarafından baskılanırlar. Bu yüzden gereğinden fazla ilgi ve kibarlık karşı tarafı hem şımartır hem de kabalaştırabilir. Dengeyi ayarlamak gerekiyor. Bu arada dilimizi çok güzel kullanmışsınız. Forumda tek beklentimiz sesli harflerin yutulmaması yönünde olduğu için şaşırdım

Çok tatlı kritik ediyorsunuz :) Teşekkür ederim. Konu bir bütün ya aslında paragraf gerekebileceğini gerçekten düşünmemiştim. Olabilir miydi diye düşünüyorum şimdi...

Öyle de paragraf olmayınca göz yoruyor. Cümle bütünlüğünü bozmadan paragraflara ayırabilirdi bence. Nokta koyulması gerek zaten merve nezaketen değil ki. Kk da doğru düzgün yazan birini görünce bu kadarı da fazla geliyor bize galiba Neyse konu dağılmasın şımarmayalım

Aslında sorun tamamen bazı insanların -hayır -diyememesi. Yani duygusal kalpler, karşı tarafı üzmemek adına her şeye evet vb olumlamalarda bulunur. Bu yüzden kullanılan kişi olur herzaman, ve menfaat arkadaşlıkları ortaya çıkmış olur. Bu yüzden gereksiz kalabalık yerine bir, iki dost yeterli. Bir söz vardı. "Dünya hassas kalpler için cehennem " gibi bir şeydi.

Çok değerli muhtesemgatsy; inanın ki öyle çıtkırıldım biri falan hiç değilim ve asla olmadım da. Öyle olsaydım kendimi sorgulardım zaten konu açmadan önce. gerek iş hayatımda gerekse hayatımın diğer pekçok alanında aşırı disiplinli, prensipli, tavizsiz biriyim. Belki de yaşadığım şok bu nedenle. Naifliğim insanlara saygımdır/ayrımcılık yapmamamdır/her zaman özenli olmaya çalışmamdır/emekçi duruşumdur Yoksa öyle kadınsal, aman çıtkırıldımım tarzı bir duruşum asla olmadı, bana/dünya görüşüme uygun bir duruş da değil bu sanırım. Sorun şu ki aslında, ben herkesin her konuda yanında olmuşken, onları hep takdir etmişken, kendimi tüm zaaflarımla onlara yansıtmışken onlarda bunu göremediğimi farkettim. Salt benim çözümleyebileceğimi düşündükleri anlarda, ya da o anki ellerindeki en iyi seçenek ben olduğum için belki bilemiyorum hep bana gelirlerdi, ama özel projelerini, daha mutlu anlarını benle paylaşmadıklarını farkettim, bunları sonradan öğrendim. Bir yıllık pandemi sürecinde de kendimi iyice yalnızlaştırılmış hissettim önceden haftada en az 2 kez görüştüğüm insanlarla bile. Bu da benim şeffaflığım dikkate alındığında bende bir kırılganlık oluşturdu. Acaba ben mi yanlış değerlendiriyorum diye kendimi de uzunca bir süre kritik etmek istedim, hemen peşin yargıda bulunmamak adına. Ancak şunu farkettim ki ne yazık ki, ben hep insanların işlerini bir şekilde gördüğüm için/o an yalnız kaldıkları için bir seçenek olmuşum , ama normalde susmayan telefonum da aylardır çalmıyor ki aile bireylerim dışında. Meramımı biraz anlatabilmişimdir umarım daha iyi yorum yapabilmeniz adına...

Ama bence bu düşünce bir cümle olarak bütünüyle beyinde dolaşıyor. Burda nezaketen noktalar filan koyulmuş.

Demek istediğiniz bu söylemler çok cirkinn lütfen böyle konuşmayın arkadaşlar diyerek uyarmam gerekliudiyse maalesef alan razı veren razı idi. bende karşılarında ucuz bir tiyatro izler gibiydim. Yani bayan onlara "geç şu tarafa yoksa ben carparim dedikçe karşı taraf (evli bayandan 10 yaş büyük, yada bekar yaşıt erkek, bayan)yokbya çarp diye sırıtarak ağız dalaşı yapıyorlardı. bazen çok ciddiye binebiliyirdu. cidden çok tuhaf bir yerdi... Ama komşuluk ilişkileri dede basariki olamadım. bilemiyorum. hep arayan soran organizasyon yapan bennoldum. ben elimi eteğimi cekincede anında unutuldum... Şimdilerde de inanın gücüm kalmadı insanlarla arkadaşlık yapmaya onları anlamaya çalışmaya halbuki hasretim iki laf edip muhabbet etmeye fikir alamaya, geçmiş, gelecek konuşmaya. ama olmaykncada olmuyorrrr

Evet ben de katılıyorum. Muhteşem bir metin.

Yaşınız kaç? Kullandığınız üslup güzel olmakla birlikte biraz toplumsal düzenle ilgili gözlemden izole kaldığınızı düşündüm. Dilini doğru kullanma konusunda hassas davranmanız ve kendinizi yetiştirme çabanız takdire şayan fakat bunu salt teorik anlamda yapmak ve sosyal hayatta zorlanmak da sizi toplumdan dışlayan bir faktör olabilir.

Bence uygun zeminde herkes şımarma eğilimine sahiptir. Hayatımızdaki kişiler için emek vermek konusu bence apayrı olarak sayfalarca konuşulmalı. Çünkü taviz vermeye dönüştürülebiliyor hala çok temel ve taviz verilememesi gereken konularda. Mütevazilik de tüm anlamlarıyla şu an benc demode. Ki keşke olmasa...

Yıllardır müzdarip olduğum bir durum... Bende bildim bileli kibar, anlayışlı, saygılı seviyeli, sevecen bir insan oldum, olmaya çalıştım. ama ben böyle oldukça ezildim, görmezden gelindim, kırıldım... Bence insanlar bu tarz yaklaşımları acizlik vede zayıflık olarak görüyorlar. cok izledim analiz ettim. kesinlikle öyle... bakın bir kaç örnek vereyim... 10 sene önce bir firmaya girdim. benden 10 gün once giren bir bayanla aynı bölüm de çalışmaya başladık. o tecrübesiz ben tecrübeliyim. Elimden geldiğince yardım ci oldum, işi öğrettim ama bir süre sonra bir baktım ki o ve ben bilmem ben anlamam ayaklarına yatıp bütün işleri bana atmaya başladı. ve üslubu o kadar kabaydiki. Odaya sohbete gelen her kişi ile konuşma şekli çok kafamı ütüleme, bir vururum duvar vurur, kes sesini, öküz gibi yedin, oha vs vsvs daha neler neler.2 günde bir sürekli bi kavga halinde idi. hep şirketteki diğer insanlar ile ağı dalaşı yapar kavga eder kus kalırdı. sonra gebe onun gönlü alınırdı. O hep hatırlanır hep onun la muhabbet ederlerdi. dogum günleri atlan mazdi. ben ise görünmesin. sirf öyle o tarz diyolaga girmedigim için... İş hayatım bitti onlarda hayatımdan gitti.. neyse.. Sonra ev hayatım başladı. biraz cevre yapayım kendini açayım derken inanılmaz kalbim kırıldı. ben insan Lara yakınlaşmaya çalıştikca onlar hadsizlesti. Ya ben beceremiyorum dedim yada insanlar da var bir problem var. Şimdi de ne dostum var ne bir arkadaşım.. Esim cocuklarim ailem dennbaska kimse ile görüşmüyor um... Yanlızlığı sevmeye basladim

Sevgili lily86 ve AbsolutPromise'ye kısaca beraber yanıt vereyim. Kırk yaş civarındayım, yalnız işin ilginç tarafı son 1-2 yıldır bunu sorgulamaya başladım. Daha öncesinde böyle sorgulamalarım yoktu. Tabi ki burada birbirimizi tanımadığımız için salt yazım tarzlarımızdan anlam çıkarmaya da çalışıyoruz bir yerde. Kasıntı bir tarzım sadece ukalalık yapan insanlara karşı olur günlük hayatımda, onun dışında kimseye bu şekilde yaklaşmam, hele dostluklarımda asla. Genel olarak dil/yazım dili konusunda evet hassasiyet katsayım yüksek, bunu diğer kritiklerde de dile getirmiştim, bu durum aşırı soğuk-aşırı mesafe gibi algılanabilir internet ortamında doğal olarak. Ancak dostluklarımda tabi ki yazdığım şekilde konuşmuyorum sürekli. Yine de üzerinde biraz daha düşüneceğim tabi ki. Kritikleriniz için teşekkür ederim.

Değerli Serra20, tecrübelerinizi paylaştığınız için çok teşekkür ederim. Yazınızı okuduktan sonra biraz düşündüm de, acaba 'kaba, hoyrat' insanlardan mümkün mertebe uzak kalmaya çalışırken de hata yapıyor olabilir miyiz peki sizce? Yani tabi ki, kimseye illa ki bir şey aşılamak, kimseyi kendi doğrularımıza getirmek zorunda değiliz, ki getirmemeliyiz de bence. Bireyler farklılıklarıyla güzeldir benim için. Ancak toplumsal bazda olması gereken normlar da yok mudur 'Nezaket' gibi. Biz 'Nezaket' alanından geri çekilirsek 'Kabalık, hoyratlık' daha güçlenmez mi? Tabi ki her şeye etki katsayımız olması mümkün değil ancak direkt mesela o kişinin yüzüne 'Bu kabalık düzeyi özel yaşamda bile tolere edilebilecek bir durum değilken iş hayatında asla tahammül gösterilmek zorunda değil' deseydiniz, bir şey değişir miydi sizce? Geriye dönüp baktığınızda bu konuda ne düşünüyorsunuz? Yalnızlığı herkes sevmeli, bundan keyif duymalı bence de. Ne güzel aile bireylerinizle de mutluymuşsunuz, Allah daim etsin. Ancak yine de soyutlamaya gidilmemeli, arkadaşlığa/dostluğa ihtiyaç vardır, onun da yeri ayrıdır, diye düşünüyorum.

Sevgili lily86, tekrar teşekkür ederim. Birkaç hususu netleştirelim lütfen; esneklik tavsiyenizi tabi ki ciddiye alacağım o ayrı, bu konuyu irdeleyeceğim. Ancak genel olarak bundan sonrası ve diğer yorum bırakacaklar için şunu söylemek zorundayım ki, yani yazım sorumun önüne geçti ne yazık ki. Birkaç üyemizden sorularıma yönelik bakış açısı, açıklama, video tavsiyesi vb. aldım, tekrar teşekkür ederim onlara. Sürekli yazım tarzına yönelik değerlendirmede bulunuluyor ve bu durumdan biraz sıkıldığımı itiraf etmek zorundayım. Yani kötü, özensiz mi yazmalıyım, eğlenceli olmak için de yazmadım ki, siz hayatta böyle durumlarla karşılaştığınızda nasıl kararlar alıyorsunuz, neyi değiştiriyorsunuz vs gibi gayet net bir soruydu aslında. İnsanlardan derken yakın ilişkiler alanını kastettim; dostluklar, yakın arkadaşlıklar vs diye özellikle vurgu yapmış olmam lazım. Fazla edebi bir üsluptan bu konu bağımsız çünkü çevremdekiler de dil kullanımı konusunda hassaslar, bu konudan dolayı beni hoş sohbet bulmamaları, sıkıcı bulmaları gibi bir durum hiç olmadı . Sorum şuydu genel olarak; uzun süreli arkadaş ilişkilerinde/dostluklarda bir müddet sonra siz aynı özeni gösteriyor olmaya devam etmenize rağmen hayal kırıklığı yaşıyor musunuz? Yaşıyorsanız, sonraki hareket planınız nasıl oluyor? Direkt kestirip atıyor musunuz, daha yapıcı çözüm yolları tercih ediyor musunuz vs... Yazım diliyle ilgili gerçekten neredeyse suçlanacağım, dili özenli kullanmayı tercih etmem sürekli bana aynı noktadan yaklaşılması realitesini beraberinde getirdi. Evet normal hayatımda da 'Yapcam, etcem' vs hiç kullanmadım, kullanmıyorum, kişisel mesajlaşmalarımda emoji kullanırım ama içimden geldiyse ve severim de bu durumu. Her şeyi resmiyet/mükemmeliyetçilik temelli yapmıyorum yani. Kimsenin mesajlarındaki imla işaretlerine, yazım tarzına, cümle yapısına yönelik hiçbir karşı mesaj yazmadım. İnsanlar burayı rahatlama alanı olarak görüyor, birbirlerini uzun süredir tanıyan insanlar karşılıklı şakalaşıyor, eğleniyor diye baktım. Ancak benim dili özenli kullanmam konusundaki hassasiyetim neredeyse bir alay konusu haline geldi. Bu konu benim açımdan taviz verilebilecek bir alan değil, daha eğlenceli görüneyim diye kişinin kaidelerinden taviz vermesini doğru bulamam. 'Kritik' kelimesini evet çokça kullanmışım, her kelimenin illa ki Türkçe kullanılmasını dayatmıyorum, kendim de öyle kullanmıyorum. Bazı kelimeler/deyimler/ifade biçimleri insana bazen yapışır, bazen de istemli ya da istem dışı o kelimeleri kullanmayı seviyordur sadece, hakaret içeren bir kelime vs olmadığı müddetçe bu zaaflarda ve/veya stilde bir hata yok diye bakıyorum. Bakın şu an yine seçtiğim bir kelime nedeniyle açıklama yapmak zorunda kalıyorum. Konunun özünden çok uzaklaşıldı, sorum çok netti aslında. Yazım tarzımdan bağımsız olarak konu kapsamında sorularıma açıklama yapmak isteyenlerin, video/kitap önermek isteyenlerin yorumlarını da dinlemek isterim biraz.

Sevgili Cileklivanilinn; konuyu güzel ve önemli bir noktaya çektiğiniz için teşekkür ederim. İşte ben o gerekliyse tartışmaya açık olan, gereksiz alttan almayan , hatalarımı olduğu gibi sunup paylaşan biriyim ilişkilerimde, ben de bundan keyif alıyorum, bu samimiyettir bence de. İnsanların o kendilerinin her daim en güzel yansımalarını sunarken, sizinle paylaşımlarında otosansür uygulamaya başladıklarını farkettiğinizde, bir geri çekilip düşünmeye başlıyorsunuz sanırım. Angela Corpse

Yaaaa ne güzel bir dostluk yazinizi okurken ilkokul. arkadaslarim geldi aklima Biz de yilda 1 kez görüşüyoruz 6 7 yildir Ve ne zaman bulussak sanki dün ayrılmışız gibi kakara kikiri sohbete dalarız Allah herkese böyle arkadaslar nasip. etsin

Çok teşekkür ederim değerli muhtesemgatsby; dil/diller ve doğru kullanımlar, özellikle bağlaçların doğru kullanımları konusunda oldukça hassasım. Metnin içeriğiyle ilgili değerlendirmenizle ilgili olarak Değerli muhtesemgatsby, hiç sönük de değilim inanın, iş yaşantısında yanıma yaklaşmaya çekinen insanlar bilirim, iş hayatında mesela çok prensip sahibiyim, yaptığım her işte. Ancak dostlarıma tolerans sınırım hep çok yüksek oldu, bir de hiçbir konuda asla hiç ayrımcılık yapmadım, yapmam, kibir ve benzeri huylardan hiç hazzetmedim, hep erdemli/mütevazi yaşamaya çalıştım. Bunlar bu kadar zayıflık gibi nasıl algılanıldı, karşı taraf hep bir üstünlük eğilimine, size anlamsız konularda bile ayar verme eğilimine nasıl girdi inanın ki anlayamadım sanırım. Şaşkınlığım da belki bu yüzden. Benim dünya görüşümle bağdaşmayacak olgular olduğu için uzunca bir süre üzerinde durmadım sanırım, irdelemek istediğimde de vakit geçti belki, hala işte anlamlandırmaya çalışıyorum...

Zamanın da çok vericiydim baktım insanlar bunu benim görevim olarak görmeye başladılar bıraktım artık çok da iyi oldu benim gibi mülayim bir insanı bile delirttiler

biraz daha durust olmak lazim bence, hem karsindakine hem kendine. cok verici olan insanlarin cok durust olduklarini dusunmuyorum ben, tabi ki istisnalar her zaman var, ama cogu kisi de aman ben cok iyi olayim oyle bilineyim derdinde, e tabi ki karsiligini da bekliyor, karsiligini alamayinca kiriliyor uzuluyorlar ve karsisindakiler de hakli veya haksiz e yapmasaydin bu kadar verici olmasaydin diyorlar. Biz genelde karsi tarafi bu iliskinin somureni olarak goruyoruz ama oyle mi gercekten. Neden istemedigi bir minnet altina girsin ki insanlar. Istisnai kisim, yani gercekten verici olan insanlar da somurulseler, bunu fark etseler bile cok da uzulup alinmiyorlar biliyor musunuz. Cunku o kisiler gercekten bencil degiller ve gercekten de baska kisilerin iyiliginden mutluluk duyuyorlar. Kendinize karsi durust olursaniz bence sorun kalmaz. 1. grupta iseniz, talepleriniz varsa verdiginiz seylere karsilik bunu gayet de acik bir sekilde talep edin, net olun. Hakkinizi savunun. 2. gruptaysaniz zaten mutlusunuzdur. Diger bencil insanlarin seviyesinde degilsinizdir.

Ancak bu böyle mi olmalı sizce peki sürekli? Yani doğrusunun bu olduğuna gerçekten inanıyor musunuz? silentmode what doesnt kill you makes you

Şöyle ki ben de dilimizin doğru kullanimi konusunda hassasimdir buradaki bir çok arkadaşın da gerekli hassasiyeti gösterdiğini düşünüyorum Ama bazen mesajlasma dilinde aynı konusuyor gibi "yapcam/arıcam" şeklinde yazabiliyoruz, sizin bunu da yapmadığınızı düşünüyorum. Diğer yorumlarda yapılan "kasıntı" ifadesinin de buna atfen olduğunu düşünüyorum ki siz bunu da soğuk tavır olarak algılanıyor diye düşünerek yazmışsınız. Hayır bu soğukluk değil, fazla düzgün olma çabası. Yazım seklinize ve kendinizle ilgili satır aralarinda yazdiklariniza bakarak mükemmeliyetçi biri olduğunuzu ama bu yönünüzün sizi sosyal hayatta da zorladığını düşünüyorum. Forumdaki birkac yorumunuza da denk geldim. Bir arkadasin yazdığı gibi "fazla edebi" bir üslubunuzun olması sizin insanlar karşısında çok da eglenceli, hoşsohbet biri olmadığınız izlenimi birakmaniza sebep olur. Dolayısıyla o şımarık dediğiniz insanlar belki "normaldir" ama siz onlara göre daha ağır bir üsluba sahip olduğunuz için böyle algılıyor da olabilirsiniz. Yaşınızı sordum çünkü bana 45 -50 civarı bir imaj cizdiniz. Ayrıca dil konusunda hassasiyetime dayanarak ben de "kritik" kelimesini çok kullanmaniza takıldım elestiri desek sanki daha Türkçe olur Yas olarak sizden en fazla 5 6 yas küçük biri olarak tavsiyem, biraz daha esnek olmanız

Bence kibar ve naif olmakla "needy" görünmek arasında fark var. Needy'den kastım "aciz, muhtaç" gibi görünmek. Bazı insanlar çok fazla karşı taraf odaklı yaşıyorlar ve bu da onları sıkıcı hale getiriyor. Ben biriyle arkadaşlık kuruyorsam karşılıklı paylaşımlarda bulunmak, onun fikirlerinden de faydalanabilmek ve karakterini görmek isterim. Sürekli olumlu, hiç tartışmayan, hep gereksiz alttan alan biri beni geliştirmez aksine geriye götürür. Hatta bazen karşı tarafla tartışma yaşamak, onun hayatında yaptığı hatalara da şahit olabilmek ilişkilerimizi pekiştirir. Yani işin özü "doğal ve spontane" olabilmekten geçiyor. Arkadaş ortamında bazen dan diye bir espri yapmak, dobra yorumlarda bulunabilmek ve özümüzü yansıtmak bizi daha sevilir hale getirir. Yoksa kimse karşımdaki bana kaba davransın, sövüp sapanlansın istemez, böyle insanlardan hoşlanmazlar.

konunuza gelince cevabım kocaman bir EVET. normalde patavatsız bile denilen biriyim ancak cok faydasını gördüm şöyle herkes haddini biliyo, aşırı yakınlarım dışında kimseyle fazla empati kurmam ve umursamaz davranırım. bir dönem kendimi eleştirip değişime gitmeye karar verdim cok nazik anlayışlı üsturuplu konuşan minnoş biri olayım dedim 1 ay bile geçmeden çoğu kişinin tavrı davranışları değişti ve önemsenmemeye başladım sonra bunu farkedip hooopppp yine recep ivedik oldum ve sonuç herkes bunu bekliyomus mutlu oldular maalesef öyle...

Elbette, estağfurullah değerli JES, ne demek istediğinizi çok iyi anladım. Haklısınız, biraz daha az göz yorucu ve daha kolay okunası olabilirdi böylece. Hem değerli gözlerinizi yorup ne güzel okumuşsunuz ki kritikte bulunuyorsunuz. Ben de 2 saattir burada benim mesajıma acaba bir yanıt alabilecek miyim diye bekliyorum. Sizin dediğiniz tarz 2-3 paragraf yapsaydım belki şu an yorum sayısı biraz artmış olurdu :) Ben böyle güzel kritiklerden hiç alınmam, mesajımı okuyan gözlerinize, değerli yüreğinize, beni zenginleştireceğine inandığım bakış açınıza sağlık. Biçim dışında konunun içeriğiyle ilgili değerli yorumlarınızı da bekliyor olacağım...

Çok teşekkür ederim, bu akşam izleyeceğim önerdiğiniz video serisini.

Değerli Mune, değerlendirme yapmak için yeterli derecede görüş aldım. Konum kapatılabilir. Teşekkür ederim. F flower_rose

Eğer sorunuzu doğru anladıysam :Evet. Karşınızdaki kişi illa da sizi istismar edecek kötü niyetli biri olması gerekmiyor, gerçi öyleleri de var ama genel olarak vericilikte ve fedakarlıkta her zaman benimsemeye çalıştığım ölçü sizi üzmeyecek kadar ölçüsüdür.

Zar zor okudum. Yazım şeklinize göre profiliniz bana göre çok kasıntı geldi. İnsan ilişkilerinde bu yönden problem yaşıyor olamaz mısınız? Olayı sizin özelinizde değerlendiriyorum. Genelleme yapmak zaten çok havada kalan bir durum olur.

Değerli hemcinslerim, geçmişte de elbette bu hususta bazı önemli kazanımlarda bulunmakla beraber özellikle son bir iki yıldır periyodik olarak yaşadığım bazı olaylar nedeniyle aklımı birkaç haftadır meşgul eden bazı soru işaretleri oluştu. Bu hafta bu minvalde bir konu açıp açmamayı düşünürken arkadaşlık/dostluk ilişkileri konusunda benzer eksende birçok topik açıldığını görüp o konularda yazdım. Ancak belki tam hedef nokta atışında irdeleyemememiz kaynaklı olası durumları daha iyi analiz edebilmek adına konu açma ihtiyacı hissettim sizin değerli görüşlerinizi almak adına. Size muğlak ifadeler sunmamak adına biraz daha net olmayı deneyeyim: Konuyu genel olarak insan ilişkileri kaynaklı soruyorum . Genel anlamda insan ilişkileri derken özellikle dostluk ilişkilerini kastediyorum . Son bir haftadır okuduğum dostluk konusundaki yanılgılarla ilgili mesajların da tesiri altında kaldım sanırım biraz, zaten benim de sorgulama alanıma girmişti. İnsan seçememek konusuna düşük bir yüzdeyle katılabilirim elbette düşük bir yüzde çünkü ben dahil kaç yaşındaki üyelerimiz de benzer sorunlarla muhatap olmak zorunda kalmış sanırım. Değerli hemcinslerim, spesifik sorum şu aslında: Karşısındakine her zaman naif, saygılı, insanları olduğu gibi kabul eden ve onların hayatında olması için daha çok itina gösterip emek veren insanlar sizce bu durumları eninde sonunda yaşamaya mecbur mu bırakılıyor? Belki 5, belki 20 yıl sonra? Mütevazilik, hayatınızdaki kişiler için emek vermeye çalışmak artık günümüzde demode kavramlar mı? Bu naif ve hatırşinas tavırlarımız sizce karşımızdakileri şımarma eğilimine mi sevkediyor? Sizce insanlar uygun koşullar ve zemin temin edildiği takdirde her kim olursa olsun şımarma eğilimine sahip midir? Hatalı olunan yanlar sizce nelerdir? Siz bu hususta neler düşünüyorsunuz? Değerli görüşlerinizin hepsini merak ediyorum. Saygıyla ve sağlıkla...

Çok teşekkür ederim değerli gul2016. Açtığım ilk konuya ilk yanıt veren kişi olmanız da benim için ayrı önemli. 'Bizi üzmeyecek' ölçüsünde sorun yaşıyorum sanırım. Zira her zaman saygımı-sevgimi-içtenliğimi olması gerektiğine inandığım gibi sunan birisiyim. Açık olmayı tercih eden birisiyim. Bu mu sorun oluyor, insanlar bu kadar içtenliği kaldıramıyorlar mı acaba, çevrelerine/sisteme entegre olup kapalı yaşamı, küstahlaşmayı da öğrenmeyi bir popüler kültür ekseninde/ona eklemlenme bağlamında cazip bulmaya başladılar mı diye de düşünüyorum.

Bu arada kibar ve mütevazı insanların ezildiği bir ortamdayiz bunu anlamlandirmakta ben de zorlanirdim artik biraz daha idrak düzeyim arttı diyebilirim. Herkesi kendi gibi değerlendirmek bazen yanlış sonuclara sebep olabiliyor. Özellikle is hayatında sizin de yaptiginiz gibi titiz ve hassas çalışıp aldığım maasin hakkını verme konusunda azami çaba gösteren biriyken ve genelde sessiz sakin kalabilen biriyken artık hakkimi yine kibarligimi koruyarak net ifadelerle savunuyorum. Kavgaci insanlar vardır hep saldırır, onlara karşı bile lafimi net ama kavgaya vardirmadan söylüyorum. Hem istedigi kavga ortami olusmadigi icin sinir oluyorlar hem de ben seviyemi bozmamis oluyorum :) Insanlarimiz kibarligi eziklik algılıyor maalesef

Ya esasında gerekli mi gereksizmiden ziyade ben böyle sanal platformlarda paragraflı yazıların daha rahat ve yormadan anlaşılır olduğunu düşünüyorum. Böyle anlamıyor mu insanlar tabi ki anlıyor ama biraz daha okumayı kolaylaştırması açısından. Yani kısaca siz yanlış yazdınız olması gereken paragraflıydı vs değil demek istediğim :)

Ben bunu erken yaşta tecrübe ettiğim ve fark ettiğim için mutluyum. Normalde hiçbir zaman naif denebilecek bir yapıya sahip olmadım, gereksiz kabalıklarım da çok oldu hatta. Lisedeyken ilk yılımda büyük olaylar yaşadığım için okul değiştirmek zorunda kaldım. Kısaca bahsetmek gerekirse tacize uğradım ve arkadaşlarım buna sessiz kalmadığım için beni haksız buldu. Sınıfımdaki neredeyse herkes ile büyük tartışmalar yaşadım ve yeni okula geçiş yaptığımda ailem başta olmak üzere herkesten daha sakin olmam konusunda uyarı aldım. O sene kendime söz verdim değişmek konusunda. Gerçekten kibar ve sakin bir insan olarak gidecektim ve dediğim gibi de yaptım. Peki o sene nasıl geçti biliyor musunuz? Hayatımda ilk kez zorbalığa uğradım. Sonrasında o yaz psikolojik destek almaya başladım ve ertesi seneye de sert yanlarımı törpüleyerek ama kendim olarak devam ettim. Zorbalığa uğradığım kişilerin bana olan davranışları o yıl değişti ve saygı duymaya başladılar. Tek yaptığım ise artık naif olmamaktı. Bunları ilk idrak ettiğimde çok şaşırdığımı hatırlıyorum. İnsanlara gereğinden fazla iyi yaklaşırsanız bu farklı algılanıyor. Kendilerini baskın karakterde hissediyorlar ve sizi ezebileceklerini düşünüyorlar.

Kesinlikle evet.. uygun zemin oluştuğunda tüm insanlar şımarıyor, ayrıca fazla ilgi alaka ne oldum delisi yapıyor insanları, her şeyin fazlası zarar, fazla gurur fazla öfke fazla kin fazla fedekarlık