kendi kendine insanlar ne düşünür diye eziyet etmeyi bırak. daha yaşın küçük kapanmak isteyip bunu yapmış olmak ayıp olmadığı gibi aynısı tam tersi içinde geçerli. hayatı deneyimleyip kendimizi nasıl daha iyi hissedeceğimizi tartmanın bir mahsuru olmamalı. sizi zorlayan kapanmakla birlikte çevrenizi de değiştirmiş olmanız. bizim ülkemizde herşey nedense zorlaştırılıyor. şu an kendinizi mecbur hissettiğiniz için aklınız buna karşı çıkıyor. toplum baskısı bazen kendimizi özgürce yaşamaya izin vermiyor. belki yatay geçiş yapmayıp aynı ortamınızda devam etseydiniz bu kapanma kararı sadece size ait olup sizin isteğinizle devam edecekti. ben geçtiğiniz yoldan sizden daha küçük bir yaşta iken geçmiş ve yapım gereği dayatma, bıdı bıdı ama şöyle olmalılarla hareket edebilen ve kendi hayatıma ait kararı kendim veririm diyen biri olarak açıldım. tek farkımız benim elalemi sizin kadar önemsememiş olmamdı.

Ne söylesem bilemedim. Durumun beni gerçekten çok üzdü. Insanlar çok acımasız malesef. Uzun zamandır kapalı olarak kapalı olmanın çok zor olduğunu söyleyebilirim. Neredeyse 20 yıldır kapalıyım ama ben bile hala alışamadım. yani nasıl söylesem.. . Kapalı olmak her anlamda zor ama zaten hangi ibadet kolay geliyor ki insana.. Ben kapandığımda lisede felandım. Kendi isteğimle kapandım ama annem hep ben kapattım, zorla kapattım der dururdu etrafa deli olurdum. Sonra gerçkten baskı kurmaya çalıştı. Pardesü giydirmeler, makyaja karşı çıkmalar, pantolon giyemezsiznler vs vs... Bunlara karşı çıkmak istedim ama bu sefer gerçekten baskı kurdu üzerimde. Giyeceksin yoksa okula yollamam dışarı çıkarmam vs vs vs... Okul dönemim kabus oldu. Lise üniversite berbattı sürekli takipteydim. Nereye gittim kiminle konuştum off daha neler neler. Ne zaman ki reşit oldum, kendi işimi yapmaya başladım o zaman Pardesü çıkardım, pantolon giydim, makyaj yaptım. Hala kapalıyım açılmadım aklımdan bile geçmedi çünkü sadece diğerlerini istememiştim kapanmayı kendim istemiştim. Millette hala farklı bakışlar. Neden pantolon giyorum kapanacaksan tam kapan, makyaj yapma vs vs... Ya size ne diyorum gerçekten yüzlerine söylüyorum ben böyle rahatım. Ben saçımı açsam günahı size mi olacak? Saçını açanın günahı ayrıdır benimki ayrı... Ben bu kadarını yapabiliyorum diyorum. Ah şu millet kendi işine bir baksa... Senin için de içinden gelen neyse onu yap derim. Kapanmışsın çok güzel. Tabi açıl diyemem. Gerçekten Allah korkusundan kapandım ki sen de öyle yapmışsın. Bana kalırsa kendini iyi hissedecek şekilde giyinebilirsin. Yani kapalı olman kendini iyi hissetmene engel değil. Başörtüsüne asla alışamazsın. Böyle bir şey yok. Başörtüsü her zaman zordur. Bunu kimse inkar edemez. Umarım mükafatını alırız. Umarım her şey dilediğin gibi olur. I

Konunuzun tamamını okumadım ancak örtünmekten bile daha önemli bir şey var dinimiz adına, o da namaz kılmak. Henüz hazır değilseniz, bir süre eskisi gibi yaşayın, sonra tekrar kapanmayı deneyin bence. Dinde zorlama yoktur, içinizden geldiği vakit kapanın. Mesela ben de bir gün kapanmayı isterim ancak şu an o psikolojide olmadığım için buna cesaret edemiyorum. Ama size verebileceğim tek tavsiye; başınızı açsanız da, kapasanız da, nolur namazınızı bırakmayın. Bunun dışında geçen gün instagramda çok takipçili tesettürlü bir kadın gördüm öyle şık, modern ve güzel giyinmiş ki bir ortama girse herkes ilk dönüp onun duru güzelliğini fark eder bence. Siz de fark edilmeyi istiyorsunuz ya hani, bunu tarzınız ile kapalıyken de başarabilirsiniz bence.

Konu sahibi arkadaşım lütfen benim söylediklerimi dikkate alınız. kapanip kapanmamış durumuna karar vermeden önce sizin psikolojik durumunuzun düzeltilmesi gerekir. nedenmi? Çünkü açılınca da bunun için bı ton pişmanlık duyup konu acicaksin. benim hayat tecrubeme bakılırsa sizin Anksiyete yani kaygı bozukluğu nuz var. hemen bir psikiyatri uzmanı ile iletişime geçin ve durumunuzu anlatın. icinizde bulunduğunuz durum gecicek ins.

Açıl susam açıl dememizi beklemiyorsunuz herhalde.. İçinde bulunduğunuz buhranın "en azından açıkken kendimi beğenip mutlu oluyordum" düşüncesiyle geçeceğini sanmayın.. İnsanlar mutsuzken hep "öyle yapsaydım belki farklı olurdu" diye düşünürler.. ne zaman karşı kıyıya geçersen, diğer taraf sana hep daha cezbedici görünür.. Öncelikle hayata bakışını değiştir, kendini mutlu edecek birleyler yap.. mutsuzluğunu seçimlerine bağlama..20li yaşların başlangıcında gelgitler çok olur.. en az hasarla atlatmak adına önce mutlu olmak için adımlar at.. sonra "neden böyle oldu" diye sorarsın.. Sevgiler.

Dini konu açmak yasak diye biliyorum ben ama... I

Buradaki konulara bir baktım da, bana bunlar da dert mi diyebilirsiniz ama ben baş etmekte zorlanıyorum. Öncelikle herhangi bir konuda asla karar veremiyorum bundan dolayı da sanki zaman akıyor ama benim hayatım pause ta kalmış gibi, olduğu yerde kalıyor. 10 yıl sonrada kendimi aynı konumda sadece dertlenen bir şekilde bulmaktan korkuyorum.21 yaşında üniversite 3. sınıf öğrencisiyim ve şuanda beni en çok çıldırtan düşünmeden duramadığım ve tabiki de bir karar veremediğim konu şu; 1,5 yıldır kapalıyım ancak zorlanıyorum açılma düşüncesi var ama vicdanım, Allah korkusu izin vermiyor ama kapalıyken de olmuyo. Niye olmuyo şöyle; liseyi baya kötü geçirdim ve özgüvenim kalmadı tek dayanağım görünüşümdü aynaya baktığımda kendime güvenirdim ve kendimi seviyodum dikkat çekmeyi bir ortamda ayırt edilmeyi severdim üniversite 1 i şehir dışında okudum geçirdiğim en iyi yıldı çok güzeldi özgüvenim yerine geliyodu. Ama biraz aileden psikolojik olarak etkilenerek yatay geçiş yaptım aynı zamanda arkadaşlarımdan etkilenmenin de payıyla kapandım. yani bir yılda hem okul hem arkadaşlarım yaşadığım düzen dış görünüşüm her şey değişti bir de abartısız makyaj yapardım onu da bıraktım. Biraz üst üste geldi. Şuanda bu açılma düşüncesi belki biraz diner hevesimi alırım diye makyaj yapıyorum . Ayrıca bunlar kafamda dönerken çok fazla sorgulamaya başladım malesef namaz kılmayı bıraktım. Birde açıkken insan kapalıyken namazı nasıl bırakır bırakmaz diyordum şuan o durumdayım bu her söylediğim şeyin aynen başıma gelmesinden de bıktım düşüncelerimi söylememem gerekiyor heralde. Yaşadığımız bu hayat o kadar anlamsız geliyo ki yani nasıl olsa ölücez bu hayatta ne yaptığımız yani doktor mu olmuşuz yoksa açlıktan mı ölmüşüz ne önemi var. Düşündüğüm şey insan hayatının hiç bir öneminin olmaması her şey bir insanın ne hissettiğinden daha önemli. Hiçbir değerimiz yok. Yani şu anda görünmez olmaktan, başkalarının bana yukardan bakmasından, kendime güvenememekten bıktım. Yani insan böyleyken kendine pek değer veremiyo çünkü yok gibiyim. Aslında olayda bu değil mi? dikkat çekmemek, insan kendini daha güvende hissediyor. Açıldığımda başıma korkunç şeyler gelir diye de düşünüyorum saçma sapan. Ayrıca vicdanım izin vermiyo. Niye açıldım diyede çok ağlayabilirim. Kapanma kararımı aileme söylediğimde aldığım tepki hayal kırıklığıydı, hayatıma saygı duyarlar ama benim heyecanıma ortak olmaları daha güzel olabilirdi. Çevredeki insanlar o kadar garip ki annemin bir arkadaşı bir sevgilisi de var da o mu istemiş kapanmasını demiş İşte bu düşünceler açılıncada zaten yapamazdı, sevgilisinden ayrılmış açıldı işte ye ve daha nicesine dönüşecek. Okul arkadaşlarımdan, hocalardan da tepki görücem. Ama eski halimi de çok özlüyorum. Saçımda havasızlıktan sanırım çok dökülüyo ve buna da üzülüyorum yani napıyım. İşte böyle asla karar veremiyorum. İçimi dökmeye aşırı ihtiyacım var ben hiç kimseye hiçbir şey anlatmayan tiptenim. Yıllardır psikolğa gitmek istiyorum ama asla cesaret edemiyorum hatta geçen randevu almaya kalktım geri dönüş yaptılar ama cesaret edip açamadım bile. Ve bu kısır döngü devam ediyo. diyetisyenlik okuyorum ve atama sıkıntılı bu yıl kpss ye girmem gerekiyo ales ve yds de düşünüyorum okul ortalamasınada dikkat etmem gerekiyo. Ama kafamı asla toparlayamıyorum asla bir şeye odaklanıyor ve çalışamıyorum. Ciddi anlamda iş bulma kaygım var. Bu arada yatay geçiş yaptığımada çok pişmanım. ailemle çok iyi anlaşamıyorum sanırım. bu ev uyuşturuyo beni. şehir dışında kendi kendimi idare ettiğimden çok daha iyi hissediyodum daha aktif ve verimliydim zamanımı iyi değerlendiriyodum. burada ise okuldan gelip yatıyorum sadece. Zor bela bir arkadaş çevrem oldu ama onlardan çok hoşlandığımda söylenemez. hayatıma yön veremiyorum çook mutsuzum. Anlatsam daha bir ton sorunum var sanırım ama yeterince uzun oldu sanırım. Ne yapıcam HAYATIMI NASIL GERİ ALIRIM NASIL MUTLU HUZURLU OLURUM beni anlamaya çalışarak yardımcı olursanız çok sevinirim

Milletin dediklerine takıp onlara göre yaşamak çok yorucu değil mi? Nasıl istiyorsan öyle yaşa. İnsan deneyimleyip görür bazı şeyleri. Ben sana açıl diyemem, açılma da diyemem ama milleti o kadar takma. Okurken benim içim sıkıldı.