Her anne bunu dusunmustur herhalde"cocuguma yetemiyorum"... ben kac defa bunu dusundum, esimi kac kere arayip ben yetmiyorum annelik yapamiyorum bebegim hic susmuyor diye Lutfen uzme kendini bunlarin hepsi gececek, hersey duzene girecek. ev işini yapamiyorsan zorlama ufak ufak duzen kurmaya bak hepsi bir anda olmuyor. havalar guzel oldugunda kisa surelide olsa disari cik markete git iyi gelir

Bu süreçte size yardımcı olan kimse yok mu? Tabii ki kolay değildir, ama asıl 9 ay taşıma + doğurma kısmı çok korkunç geliyor bana. Sağlıklı bir bebeğiniz olmuş bile ne güzel, inşallah bu sıkıntılarda geçecek. Moralinizi bozmayın.

Bebek uyuyorken sizde uyuyun, dinlenin, böylece dinc olursunuz, temizligi falanda hergün kücük bisey yapin yani bi odayi mesela, heryer bal dök yala olmasina gerek yok, bu zamanlarda gecer ozaman daha cok vaktiniz olur... bi siralama belirleyin, rutinlik olsun hem sizin hem bebeginiz icin, zamanla alisirsiniz yeterki inanin ve dünyalar tatlisi yavrunuzu düsünün

Bebis 6 aylik bu saat oldu uyku yok benimki geçmedi geçmez artik ağlama sesine dayanamıyorum sinirlerin hala lacka beş iyi bi kotu seklinde devam ediyorum.

Benim bebik 8 aylik olacak 1 hafta sonra. gaz konusu gercekten cok yorucu ama 4. ayda bitecek merak etmeyin. biz sabsimplex ve nurse harveys suruplardan biraz fayda gorduk. hersey guzel olacak umutsuzluga kapilmayin :)

ben lohusalık depresyonunun dibine vurmadan çıkmanın ilerde patlak vereceğini düşünüyorum.. bence varsın bulun dibini.. aynı hızla çıkacaksınız.. elif şafak'ın siyah süt kitabında dediği gibi.. o gitmiyor siz yollayacaksınız aslında.. ama hazır olduğunuzda.. 2 ay çok erken inanın.. çok yenisiniz annelik işinde.. kendinize zaman tanıyın.. belki çok daha kolay olabilirdi herşey.. ama olmadı.. bunu düşünmeyin.. inanın her geçen gün daha iyi olacaksınız.. daha kolay olmasa da.. alışacaksınız, güçlenecek ve kendinizi tekrar bulacaksınız.. kızım 2,5 yaşında.. yazdıklarınızın aynısını binbir örnekleme ile yazabilirdim ben de.. dağınık ev.. yetebiliyor muyum telaşı.. bakımsızlığımdan utanırken hala saçımı tarayamamak o tarağın bi türlü elime ulaşamaması.. yemek yapmamak.. fazla kiloların eşofman içine tıkıştırılması ile oluşan ben neyim sorusu.. parfüme dönüşmüş kusmuk kokusu.. etrafın dediklerini sanki çok elzemmiş gibi kulağımda çınlatmak.. vs vs vs ama tüm bunlar zamanla yerini bir düzene bırakıyor.. sizin zoraki oturttuğunuz bir düzen değil bu.. bebeğinizle sizin zaman içinde farkında olmadan kurduğunuz bir düzen.. şimdilerde kızımla bir takımız sanki.. beraber herşeyi yapıyoruz.. ev yine dağınık evet bazen yemek yine yapamıyorum evet bazen bakımsızım yine.. ama daha nadir.. sadece o ve etrafında dönen anne yok.. o ve ben varız.. tüm zorlukların ardından bebeklikten çocukluğa geçen kızım ve harabeden sedaya dönüş yapan ben.. bir süreç bu.. yaşanması gereken.. komik gelecek ama tadını çıkarın.. bir daha hiç bu kadar dağıtamayacaksınız muhtemelen.. bebeğiniz sağlıklı mı mutlu mu? gerisini boşverin.. hepsi geçecek.. sevgiler..

Cevrende sana yardım edecek biri varsa ev işlerinde ve bebeginde daha saglikli olur hersey diye düşünüyorum lohusalik böyle bişey sanirim

Bebeğim yok ama ablamda çok korkmuştu ilk zamanlar.. Senin de annenler falan kimse yok mu haftada bir bile bikaç saat gelseler azcık kendine vakit ayırsan bi kuaföre gitsen ne bilim açılırsın..

Eşiniz de bir hoşmuş yani erken yatıyor diye kızacağına biraz yat dinlen dese ya.. Z

teşekkür ederim canım.

bende 1 sene toparlanamamıştım.. kendimi biraz salmıştım ama şimdi baya toparlandım. şimdi neydi o günler diyorum. biraz zaman gerekli evde ufak bebek oldumu zor oluyor uykusuzluk, yorgunluk insan perişan oluyor.

emiğn ol hepimiz geçtik aynı yollardan ciddi zor bir iş bebek sahibi olmak örünü adamak ağlayacak diye lavaboya giriş çıkış süratim geldi aklıma heyttt beee BENDEN HIZLISI YOKTU SİFONU ÇEKERKEN AYAĞA KALKMIŞ OLUYORDUM :) sabır yanlızca sabır canım 40 ı çıkmış bıngılı da kapansın sende daha rahat edeceksin ayrıca emin ol yetmesen dert edip ağlamazdın

sorun bebeğim değil sorun bu insanın kendisindeki loşluk hali. Yeni ortama yeni düzene adapte olmaya çalışma hali. O aradaki gitgeller ben eskiden böyleydim şöyleydim halleri. Bir an önce bu adaptasyon süreci geçsin halleri. Anne olmaya alışma o duyguyu en saf haliyle hissetmeye çalışmanın sancısı. Off herşeyin farkındayım fakat benden başka biri varmış gibi içimde sürekli kötümser konuşuyor.

Lohusalık depresyonunu yaşamış biri olarak sana söyleyeceğim lütfen bugünlerinin bile kıymetini bilmeye çalış, al bebeğini koy kanguruya dışarı çık, bebeğinin bu zamanları bir daha geri gelmeyecek, bebeğin hareketlendikçe çevrenin farkına varmaya başlayınca ağlamaları da azalacak... Sen bugünleri ağlama kriziyle geçirirken bir bakmışsın bebeğin büyümüş, kendine de bebeğine de bunu yapma. Bırak ağlasın inan bir şey olmaz. Ağlayarak kendini ifade etmeye çalışan bir varlık o. Sen eksik değilsin bebeğin kendini böyle ifade ediyor. Nasıl ki bazı insanlar çok konuşur bazı insanlar az konuşur bebeklerde öyle işte...

Sizi çok iyi anlıyorum ve buna istinaden söylüyorum geçecek bu günler. Varsın eviniz dağınık olsun, dert etmeyin. Siz sağlıklı mısınız? Bebeğiniz sağlıklı mı? Gerisi boş. Zamanla herşeyi rayına oturtursunuz. sağlıkla büyütün bebeginizi.

yanı bılmıyorum benım cocugum ortalam bır cocuktu ben e tabı yemek yesem tuvalete gıdemıyordum tuvalete gıtsem yemek yıyemıyordum ılk 3 ay fılan ama yanı haftalarca bırsey yapmak ıcın beklemedım bebek uyudukca sızde uyuyun ben hep oyle yaptım salıncagıda vardı otomatık sallanan ben hangı odaya o odaya, sımdı pısmanım 4.5 yasında hala ayaklarımda oda oda

size bağımlı bir bebeğin oluşu insanda bu duyguyu oluşturuyor.. bence kurtulmanın en iyi yolu, kendiniz içn birşeyler yapmaktan geçiyor.. ben şimdi düşünüyorum da ne kadar sıkıntılansam da, oğlumu anneme falan bile bırakmamışım.. ne büyük hata.. mesela bebeği bırak annene ya da kv falan..1-2 saat eşinle ya da arkadaşlarınal görüş.. dışarı çık.. alışveriş yap vsss... ne canın isterse.. sütü sağıp bırakırsın.. brşey olmaz.. bebek en fazla huysuzluk eder.. onu da idare ederler.. ama sen kendine gelirsin biraz.. ara ara yapmak lazım.

Aynı şeyleri hepimiz yaşadık yaşıyoruz birçogumuzda yaşamayı bekliyo.. Öncelikle Ayna gördüğün yüzü beğenmediğin için herşey sana batıyo evin dağınıklığı bebeğin aglaması bunlar bahane sen kendinden sıkıldığın için herşey üstüne üstüne geliyo gibi kendine zaman ayır bebeğini h. Sonu iki saate olsa eşine bırak dışarı çık alışveriş yap saçını boyat yada amaçsız dolaş emin ol iyi gelecektir herşey sende başlıyo sen iyi hhissedersen herşey iyi olacak!!

Geçmeseydi ikinci cocuğu yaparmiydim? İlk kızım doğduğunda hergece ağladım istemiyorum ben bu bebeği bakamıyorum dedim. Zamanla alıştık birbirimize. Öyle çabuk gectiki günler ikinciyi bile yaptım:) hatta oda doğduğunda Allah im delimiyim ben niye ikinci cocuğu yaptım dediğim bile oldu. Büyük kızım 4 yaşındaydı küçüğü doğduğunda biri ayağıma yapışır ağlardi biride açlıktan. Şimdi küçük 9 aylık büyük 5 yasında olmak üzere. Hepsi gecti bitti. Eve yetisemedigim için bugün yardımcı aldım evi bastan aşağıya temizledi. ev parladı resmen:) yaşadığım sehirde sadece esım ve kızlarım cocuklarımı söyle 1 saat birakicak kimse yok. Onlar uyudumu bende uyuyorum. Yada oje surup makyaj yapıyorum. En büyük zevkim kahvemi alıp kitap okumak. Herseyi bir kenara bırakıp 3 sayfada olsa kitap okuyorum. Oda benim özgürlüğüm:)

oncelikle bebegin hayirli olsun cnm Rabbim uzun uzun omurler versin yavrucuguna anali babali buyutsun senin yerinde olmak icin inan neler vermezdim bende senin gibiyim sua an daginik hayata kusmus ama seninki en kutsal meslek annelikten benimki ise esimle bosanicaz hayata tutunma savasimdan ne kadar sanslisin ki bir yuvan var yavrun var esin seni seviyor keske bende senin gibi olsam inan hic gocunmazdim hic te uyumasam yavruma mis gibi bakardim senin simdi yapicagin sey oturup 2 rekat sukur namazi kilman ve yavrunla esine s1msiki sarilman ve cok sukur Rabbime demen ve hiccc te sikayet etme durumundan nolur saglicakla kalin

Aaa kalk bakalım, kendine gel, bebeğin uyumuyormu, uyuduğu zamanlarda yap işlerini, bak benimde okula giden bir kızım 2 aylıkta bir bebeğim var, abartısız 2 aydır hergün misafir ağırlıyorum, aile ve çevre kalabalık, koşturmaktan 10 kilo verdim, ama mutluyum, evin içinde sekerek geziyorum, şarkılar söylüyorum, kendimi motive ediyorum, akşam olup çocuklar uyudumu yapıyorum kahvemi ohh mis. kendime zaman ayıramaya çalışıyorum, elbet bazen yapamadığım oluyor, çamaşırlar birikiyor, ev 3 gün süpürülmüyor, benim saç baş karışık ama mutluyum. sende toparlan bakalım, kaşık kadar bebe seni hayattan soğutamaz. eşin 1 saat baksın kuaföre filan git, ne bileyim kadın tut başatn aşağı yapsın işini, inan mutlu hissedersin.

Amaninnnnn ne ettin kiz sen simdi bide ikinci gelecek. allah yardimcin olsun

Zaman, sadece zaman! :)

seni okuyunca kendi lohusalığım geldi aklıma.. ilk doğumdan sonra artık koşamayacağım, hep böyle bıdı bıdı yürüyeceğim diye 1 ay ağladım ne zaman ayağa kalksam.. saçlarıma taktım, eve taktım, dağınıklığa taktım, kendime taktım ama geçiyor inanın, sadece biraz zaman verin kendinize.. boşverin dağınık kalsın, mutfakta kullanabileceğiniz kadar alan açın kendinize, bebeğiniz uyuduğunda siz de uyuyup dinlenin.. sinirlerinize iyi gelir.. nasıl olsa geçiyor bunlar, sonra gerçekten hatırlayıp gülümsüyorsunuz :)

ben de oğlumu 2 aylık bıratım anneannesine. Haklısınız işe dönmek iyi geliyor. Bir yandan da suçluluk duygusu. Gerçi o duygu anne olduğun andan itibaren başlıyor. Sürekli yetemiyorum çocuğuma düşüncesi.. benim oğlum da kolikti. 4 aylık olana kadar sürdü. Şimdi düşünüyorum o yokken ne kadar anlamsızmış hayat. Onca yıl niye beklemişiz. Keşke daha erken gelseymiş..

Klasik doğum sonrası bunalımı. Annen falan yok mu arada bebek konusunda yardımcı olsa da sen dinlensen?

Doğuma girdiğimde eşim yoktu (iş nedeniyle şehir dışındaydı, annem para ödemeye gitmiş yalnızdım... Hala okuyamam o cicili bicili doğum hikayelerini içimde burukluk olur... Herkez ne kadar bütün annelerin sütü vardır, olmaması mümkün değil desede yoktu işte yok... mayalar, alkolsüz biralar, neler neler sadece doğum kilosu artı 10 kilo daha, yetmez gibi apandist patlaması ve vücuda yayılan iltihap, yeni bir ameliyat ve sütün iyice azalması... Deli gibi sağmalar, sürekli emzirmeler yok... Sonuç bebeğim az anne sütü çok mama ile beslendi... Ankaradaydık o zaman, komşuluk yok.. Tanıdık yok... Eşim iş seyahatlerinde ve ben bebekle yalnız... Üstelik çocuk psikolojisini iyi bilen, ünv. tede 0/6 yaş okuyan ben... 30 yaşında anneliğe hazır ben... Bütün psikolojim bozuldu, bebek ağlar ben ağlar, kilo almış başını gitmiş, süt olayı zaten ağlama krizi sebebim ve ne yaptım.. Bebeğim uyuduğunda sigara içmeye başladım, bu konuyla ilgili çok ahkam kestim çok büyük konuştum zamanında ama başıma geldi.. Artık iş çığırından çıktı ve aldım bebeğimi anneme geldim.. Geliş o geliş bebeğim 18 aylık hala onlarla kalıyorum.. Tayinim de buraya çıktı şükür 1 yıl aradan sonra döndüm işe... Zordu çok zor tek başına...

Yok yok korkma ben biraz damar yaptım derinden daldım Allah sağlıkla sıhhatle kucağına almayı nasip etsin miniğinibende sana derim sonra geçiyor arkadaşım geçiyor sıkıntı yapma diye :)

Ev işlerinde size yardımcı olabilecek bir ykınınız yada anneniz kayınvalideniz yok mu yada imkanınız varsa bu dönemi atlatana kadar bir temizlikçi tutsanız? Inanın evi toplu temiz görmek size iyi gelicektir

Okuyup cevap yazan yazdıklarımı dikkate alıp önerilerde bulunan herkese çok çok teşekkür ederim.. Çok kötü hissediyordum kendimi. Biliyorum geçecek biliyorum durulacak ama duymak istiyor insan görmek istiyor bu zamanlarda bir destek. Allah hepinizden razı olsun. Ancak zaman bulabildim benim miniğim uyuyunca tüm mesajları tekrar tek tek okudum. Önerileri dikkate alıp daha güçlü daha dinç bir dombik anne olarak kızıma yararlı olmayı istiyorum Hepinizi kucaklıyorum tekrar teşekkür ederim. Açıp açıp okurum ben bu konumu hep

bunlari hepimiz yasadik ben emen kizimi kocama birakip evden kacmayi bile dusundum neyime cocuk diye cok agladim :) 30 aylik kizim 14 haftalik ikinciye gebeyim hemde supriz kizimi krese verdim is ararken bammmmmm aldim kizimida evdeyim bulantimda var yemek bekleyen oyun isteyen cocugumda erken uyudugumdan sikayet eden esimde evim hic olmadigi kadar duzensiz ve surekli dagitan kizim var :) kendimi dusundukce deliriyorum ben oyle sabirli azimli biri degilim :) anneyim ama anneyiz baska yolu yok dunyanin en muhtesem duygusuna sahip olmak kolaymi bebegin buyusun annisim canim diye pesinden kostukca guzellesirsin merak etme annelik kadinlari guzellestirir ben buna inanirim :)

birazcık daha zaman gerekiyor fakat bu süreç içerisinde eşiniz evde iken çocuğa bakarken siz en az yarım saat dahi olsa dışarı çıkan biraz nefes alın bu size çok iyi gelecektir.

Kendini yalniz hissetme canim ben de ayni senin gibiyim. Bebeğim emmese bile sürekli memede kalmak isteyen bi bebek. Ayiramiyorum, sürekli emmekten bi gogsumun ucunun yarısı koptu diğer göğüs ucum paramparça.. Çekmeye kalksam damagiyla ezip tutuyor zaten deli gibi acıyan canımı daha da acitiyor. Sürekli yapışık haldeyiz kucagimda saatlerce tutmaktan ne kol kaldı ne sırt omuz.. Gündüz uyumaz, uyumadığı zaman kendi kendine durmaz. Hep kucakta gezecek hep konusacaksin. Kahvaltıyı aksam beste yaptığım çok oldu. Kucağından bırakıp birşey yiyemem yemedikce sut olmaz sut olmadıkça doymaz memede kalır bi kısır dongu halinde gider bu. Gece 10-7 arası uyur, onda da 2 saatte bi kalkıp iki saat hem emer hem uyur olan benim uykuya olur.

bende senin gibi olmuştum cnm çünkü yalnızdım. yaşım da genç üstüne birde bel ağrısı eklenince hayat işkence olmuştu. hiç bitmeyecek sanıyordum. her şey de yalnızdım aylarca korseyle gezdim. yataktan kalkamıyor kızıma zor bakıyordum hiç unutmam kıxıma banyo yaptırırken bel ağrısından dolayı kızımla banyoda kalmıştım. ve benim bir çok derdim var eşim ve kızım olmasa darmadağın olurdum. ama bitti şuan geçmeyecek gibi gelir ama zaman her şeyin ilacı annelik zor ve kutsal. keşke beni seven bir annem olsaydı yanımda olsaydı diyorum. sana tavsiyem sana berbat gibi gelen günlerinin tadını çıkar çünkü bir gün mutlaka bugünleri özlersin. bebeğin büyüyecek ve daha çok ilgi isteyecek işlerini boş ver bol bol uyu dinlen... uzun oldu kusura bakma canım

bence bu hala yapılabılır bırsey en azından bebekkten hakketten anlamıyorlar halbukı suanda ben cocugumu her yere surukleyen bırı olaraktan dusunuyorum butun hayatı dıken ustunde gecırıyorum ay allahım yaygarayı basmasın sımdı, uf sacımın boyası bıtene kadar aglamasın lutfen allahım lutfennnnn ne gerek var bırak cocugu anneye, yok olmaz bırakamam bıraksam rahat edemem bırakmasam ısımı halledemem fılan ıse yuvarlanıyoruz

Allah sıkıntınızı gidersin arkadaşım. Benimki şikayet değilde tecrübeli annelerden destek istemem. Şimdi daha iyi hissediyorum kendimi şükür. Allah kalbinizde olsun hep..

Korkmayın desem ne kadar faydalı olurum bilmiyorum ama korkmayın arkadaşım. Bu bir geçiş dönemi herşeyi bilsenizde hazırlıklı olsanızda birilerinin bazen bildiklerinizi size yüzünüze söylemesi gerek duymak istiyorsunuz. Benimkide böyle bir durum. Geçecek inşallah. . push ; Munzevi Zencefil Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Gözlemlediğim kadarıyla sen çok ılımlısın maşallah, ben çok sinirliydim herkeze bağıran, hemen sinirlenen ve ağlama krizlerine giren bir tiptim.. Birde üstüne saplantılar çıkmıştı işte ya bebeğime zarar gelirse Allahım derdim dünyadaki tüm sapıklar, tüm katiller, tüm kötüler ölsün.. Bebeğimi nasıl koruyabilirim tüm kötülüklerden ve aşırı koruma iç güdüsü nerdeyse bebeğimden soğuturdu beni.. Karışık karmaşık, aşırı depresyonlu bir süreç geçirdim kısaca belkide fazla yalnız kaldım... Sonuç geçiyor canım bende bile geçtiyse herkes atlatır... Onu herşeyden çok seviyorum ama ikinci çocuk düşünmem :)))

Annen falan yok mu yardimci olacak? En kotu arkadasini cagir o bebege iki pispis yaparken sen kendine bak biraz kas biyik fon vs. Once kendini iyi hisset su depresyon gorunumunden cik. Evi de salla yavas yavas olur. Allah kolaylik versin: /

Bu yaşadıklarınızı o kadar iyi anlıyorumki, bebeğe bakmak zor gelmiyorda o dengesiz karamsar sanki hayat başına yıkılmış hissi yoruyor insanı zaten, ama inanın geçiyor.. bana o dönem etrafımdaki herkes meraketme geçecek alışacaksın diyordu ama inanamıyordum nasıl geçerki bu bebek artık hep hayatımda eskiye dönememki deyip duruyordum, şimdi kızım tam 32 aylık hepsi ben farkında olmadan geçti gitti daha çok yeni annesiniz böyle hissetmeniz çok doğal daha alışamamış olmanız çok normal bu yüzden kendinize kızmayın ve emin olun geçecek ve çocuklu hayata alışacaksınız herşey eskisi gibi olacak meraketmeyin

Ama bu çok normal. Doğum sonrası depresyon bir yıl bile sürebiliyor. Herşey sizin elinizde.. Silkelenebilirsiniz. Düşünsenize bir mucize yaşadınız. Annesiniz artık.. Ağladığınızda bebeğiniz üzülüyor, mutluluğunuzu hissediyor. Ona hangisini yaşatmak istiyorsunuz?

gözüm korktu Allah yardım etsin geçer umarım

Allah Hayır bir vakitte yüzünüzü guldursun evinize bebek sesi doldursun inşallah. .

Seni anlıyorum herkes aynı yoldan geçiyor benim kızım sürekli ağlardı gece ve gündüz uyumazdı bende hep ne kadar mutsuz bir bebek derdim anneme neyse o vakit annem yakındı sırf uyumak için anneme şu bebeğe bak ben uyuyayım derdim geçti o günler şimdi ünide kızım umarım sende çevredeki akrabalarınla yardımlaşmayla atlatırsın

sanırım ben şimdiden depresyona girdim. özellikle bu hafta yold yürüyemez oldum işyerindeki sıkıntılarda çabası. sonra hiçbirşeyin tam olmaması uykunun deli bir sevdalı gibi yanımdan ayrılmayışı bitmeyen veli istekleri öğretmen lafları dün gece ilk krizimi yaşadım ağlayarak saat 8 de uyumaya başladım eşim bir süre benim delirdiğimi düşündü yanımda durdu canı sıkıya gelmeyince çekti ben o halde uyumuşum. sabah diyor ki gece ne yaptın hatırlıyor musun. sanırım depresyona girdin... oy Allahım ben şimdiden yorgun ağlayan halsiz uykulu bir anne adayıyım. Allahım hepimize sabır versin.

Amin saol kares Rabbim senin mutlulugunuda daim etsin yuvanizde hep mutlu ol esinle cocugunla sevdiklerinle marien

Rabbim su mubarek cuma hurmetine sanada bir bebek nasip etsin arkadasim Rabbim kiimin s1kintisi varsa gidersin bebek icin meryem suresi duymustum istersen bi yaz google a belki yardimci olur

Canım öncelikle mutlu ol sağlıklı mis kokulu bebeğin var benim oğlum 15 aylık ben de çok zorlandım birde 2 aylık bırakıp okula gittim düşünsene okuldan yorggun argın gelip sürekli ağlayan bir bebek alıyorsun kucağına yatırana kadar sürekli ağlıyor öncelikle sakin oldum yemeğimi bebeğimi kanguruya koyarak yapıyordum temizliğimi o uyurken yapıyordum bazen komşumun kızı gelip bebeeği oyalıyordu ben temizlik yapıyordum bir şekilde geçti o günler geçecek merak etme

Toplamda 4 5 saat uyuyabildigim zaman ah ne çok uyumusum diyorum artik. Ailelerden uzaktayiz yanımda kimsem yok. İçime atan bi insanım bağırıp çağırıp da rahatlayamiyorum. Evin halini zaten hic anlatmayayim. Bebeğim simdi yavaş yavaş düzelmeye başladı umut oldu bana. Birkac gundur gunduzleri iki saat kadar uyuyor iyi geldi bana. İnşallah bu günler de geçecek. Keşke daha iyi şartlarda daha kolay atlatabilsek ama herkesin ayni olmuyor tabi. Buna da şükür Rabbim hastalık vermesin de. Tüm bunlara rağmen yine de bebeğimin kokusuyla teselli buldum. Sana da kolaylıklar diliyorum canım..

kocanız ne yapıyor? işte bu duyguları kaldıramam diye çocuk sahibi olmaktan korkuyorum.

zamanla yenersin düzelirsin inşallah. bol bol dua et ve namaz kıl huzur verecektir sana hep pozitif düşünmeye çalış ve şükret eşinde yardımcı oluyormuş hiç yardım etmese sana daha çok baskıcı bir tavrı olsa daha da bunalıma girebilirdin. benim de bebeğim olmuyor diye üzülüyorum depresyona giriyorum geneldeherkesin bi derdi var yani ne güzel bebeğini büyüt kafa dengi aileden yardımcı olabilecek birileri varsa yanında olsunlar bu zamanlarında.

Canimmmmmm postpardum depresyonu diye bisey duydun mu hic? Gececek, gececek.. Dua et, psikolojini bozmadan atlatirsin insallah bu donemi.

sab simplex bizim de kurtarıcımız oldu

bu dugular çok normal canım.. öncelikle sakin olmalısın.. benim oğlu şuan iki yaşında. İlk doğum yaptığımda ona bakıp bakıp neden olduki şimdi bu.. ömür boyu buna mı bakıcam ben duygusu vardı. Bir yandan bunları düşünürken, bir yandan da o uyurken başından ayrılmazdım ya nefes alamazsa diye. öncelikle şöyle düşünmelisin. Mucizen o senin. Rabbimin emaneti.. Temizliği falan bir kenara bırak. alabiliyorsan 15 günde bir kadın al dip köşe temizlet. eşin de anlayışlıymış bak ne güzel. Bunlar en zor günler. Gitgide daha kolaylaşıcak herşey. kendini çirkin hissetmen de çok normal. Zamanla vücudun da eski formuna kavuşur. Hele sütün varsa emziriyorsan en kolay zayıflama şeklidir. süt arttırmanın püf noktaları su, moral ve uyku dur. allah evladını bağışlasın inşallah :)

Prensesim şu anda 7 aylık kolik vardı kızımda düşünsenize en az 5 saat durmadan ağlayan bir çocuk doktor bana kolik 5 ayın sonunda biter dediği zaman ben heralde ölürüm o zamana kadar demiştim Ama 3 ayda bitti hiçbirşey eskisi gibi olmayacak diye üzülürdüm bende. Merak etmeyin Geçiyor yeterki sabredin

Dombik beni korkuttun resmen Ote yandan her cicegi burnunda anne, ayni seyleri soyluyor ve zamanla her seyin yoluna girdigini, surece alistiklarini anlatiyorlar hep. Ben ilerisini hayal ederken cooookkk zor olacagini biliyorum ama yine de onun sut kokusunu bir an evvel icime cekmek istiyorum Haftada bir en azindan durumunuz musaitse bir yardimci al temizlik icin. En azindan senin gozune batan temizlik hususu ortadan kalkmis olur. Allah bebegine de sana ve esine de saglikli huzurlu omur nasip etsin.

Çok erken 2 ay daha düzene girmesi için. Hem de çok erken.. Henüz hormonların bile düzene girmeden hayatının düzene girmesini bekleme. Bir de çalıştığını düşün. Sabah kalkıp işe gittiğini, üstüne ek olarak bir de evde bunları yaptığını düşün.. En önemlisi yavrun çok şükür sağlıkla kucağında seninle doğum yapıp da daha yavrusunu kucağına alamayan 1 kere görmek için yoğun bakımın kapısını bekleyen nice anneler var. Şükretmek lazım. Evin dağınıklığı vs bunları da önemseme ama kendine bak.. Yavrunla güzel zaman geçir, pozitif ol.. Gerisi hiç ama hiç önemli değil.

Amin saol kares Rabbim senin mutlulugunuda daim etsin yuvanizde hep mutlu ol esinle cocugunla sevdiklerinle

Teşekkür ederim Allah evladınıza sağlık sıhhat versin şifa versin. Geçecek inşallah biraz daha sabır ve önerilere uymam gerek. Munzevi Zencefil Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

bir anne adayı olarak gözümü cok fena korkuttunuz

amınnn allah razı olsun... K

Hepsi geçiyor inanın... Ben de sanmıştım ki hep öyle devam edecek. Ama öyle çabuk büyüyor ki bebekler, hızına yetişilmiyor bir zaman sonra. İçinizi ferah tutun, bu bir süreç hayatınızda ama geçecek. Bebeğiniz büyüdkçe daha da düzene girecek herşey. Bebeğinizin uyuduğu zamanları siz de dinlenerek geçirin. Akşam uyku saatlerini 7-7.30 gibi ayarlayın. Hem onun gelişimi için çok önemli düzenli uykusu hem de sizin için. Siz de akşamları düzenli dinlenirsiniz. Allah kolaylık ve versin, anın tadını çıkarın... Streslenmekten, kendini kötü hissetmekten bebeğinizin bu çağlarını kaçırmayın:)

Bir de ne olur sutum yetmiyor fikrine kapilmayin inatla emzirin, her annenin yeterli sutu vardir, saat basi emzirin o zaman sut inanilmaz artacak. bunu her hamile tanidigima soyluyorum, yanlis anlamayin lutfen :)

hahaha alemsin ohh

Bu kadar takma kafana ev işlerini, eşin halletsin biraz sen de kendini yorma boş yere.. Ben ilk günler gece 2saatte bir uyandığımdan, gündüzleri çok yorgun oluyordum eşim evde olduğundan bebek uyudukça hep uyudum. Gündüzleri yanında birİ varsa sen de öyle yap yoksa bile bebek uyudukça uyu merak etme bişeycik olmaz. En son ev dağınıklığını düşün. O ev hiç toplanmıyor çünkü yapsan bile yine aynı olacak çünkü ıncık cıncık çok şey var.

Haklisiniz son zamanlar da asiri stresli geciyor, merak etmeyin yeni bir hayat kapida, eviniz bebek bebek kokacak, hele bir de o guzel bebisiniz gulumsemeye baslayinca mest olacaksiniz. Sadece zamana birakmak gerek arkadaslarin dedigi gibi..

Hemen hemen hepimiz yaşadık bu sıkıntıları. Hiç bitmeyecek gibi geliyor. Ama bir gün bir bakıyorsun bebeğin ağlamıyor eskisi gibi. Oğlum 5 dk ağlamadan durduğunda sevinirdim. Şimdi 3 yaşını geçti. Zaman çabuk ilerliyor.

Her anneninyasadığı şeyler cnm dua et güçlü olmaya çalıs en hassas nazlı zamanların şimdi. Temizliğe birini çağır gücün yoksa.. su aralar bebek gündüz uyur sende uyu arada film izle kitap oku ben öyle yapmıstım..

Lohusalık depresyonu sanırım. Ama bu kadar uzun sürüyor mu orası muamma. Bence bi psikolağa görünün. Anneniz yada kayınvalideniz yokmu biraz size yardımcı olsunlar.

okudum tüm yazılanları ve gülümsedim. 5 aylık oldu oğlum. ben kolay bir doğum yaptım ardından ameliyat olmak zorunda kaldım. ayrıntılara girmiyorum bekarlar korkuyor :) epey zordu o günler. kendime mi bakayım. oğluma mı. 5 gün hastanede kaldıktan 1 hafta sonra kaynanam geldi. ben bebeğe bakayım sen temizlik yap bilmem ne yap. ben zor yürüyodum halbuki. hem altta hem karında dikişlerim vardı. sinirlendm. ben kendime bakamıyorum temzlik benden önemli mi dedm. çok asabiydm. kapım çalıyordu devamlı yetmezmiş gibi. dinleneyim die uzanmaya çalışıom. ikide bir kalk kapı aç işin yoksa. kapıları açmadım uzun süre. temizlikte pek yapmadım. arada arada sade az az. asla kendimi yormadan. sadece bebeğimle ilgilendim. bende şişmanım şimdi. yani öyle hissediyorum. beni en iyi şimdi sen anlarsın :) birsürü kıyafet ayırdım. bunlar bana olmuyor diye. karar vermiştim ama 2 ay olduğunda. ek gıdalara başlayınca bebeğim, bende rejim yapıcam. zamanı gelince sende yaparsın acele etme. eski güzelliğimize kavuşcaz inşallah. he kavuşamasakta böyle de güzeliz yahuu :) ben hep böyle diyorum

Hormonlarınızın dengesi degiştiginden böyle hissetmeniz normal... yeni bir düzene alışıyorsunuz... bebek uyudugunda telefonu, kapı zilini bile kapatın uyuyun... emzirdigim zamanlarda çok halsiz düşerdim... böyle bayılcak gibi olurdum... emzirirken fazlasıyla enerjiniz gidiyor... bebegimi uyutunca hemen uyurdum enerji toplardım... ev işide yapmazdım... dagınık dagınık otururduk... Dogumdan sonra kendinizi kötü hissetmeniz normal... ben belimde olan caanım saçlarımı ensemde kestirmiştim... beni daha da bunalıma soktu bu durum ayrı tabi... anladım ki mesela saç degilmiş hormonlarmış... Annelik şuan ayna baktıgımda bana bir seyler kattı... fazlasıyla daha dişi oldum... gerçekten... etrafımdaki insanlar bile bunu söylüyorlar... guzrl bir kadındın ama şimdi daha da bir güzelligin arttı diyorlar... Yani annelik şuan senden birşeyler götürebilir uzun vadede taşlar yerine oturacak ve sen kendini eskisinden daha iyi hisseceksin emin ol... dişiligin bambaşka bir boyut kazanacak... özgüven patlaması yaşayacaksın...

Allaahh insallaaah sanada olmayan butun herkesede nasip ederrrrr...

eşimden Allah razı olsun yardımcı oluyor çok

Kizim 19 ayin icinde allah tum bebeciklere saglikli guzel omurler versin insallah... hersey geciyor ama unutulmuyor... ben hep oyle decam edecek sandim degilmis buyudukce kendine zaman ayirabileceksin ben hatta suan sacima fon bile cekebiliyorum o kadar yani... sen eski sen olana kadar biraz zamana ihtiyacin var... tek degilsin herkes sanirim ayni yollardan geciyor... yorucu hem bedenen hem ruhen... allah yardimciniz olsun...

ahhh canımm banada moral versın 45 gunluguz yorgunluktan ölüyorum... gazıydı sütüm yetıyormu derdıydı bebegımın keyfıne varamıyorum.. gunduz hıc uyumayan bır bebek gece 2 saatte bır uyanır 12-7 arası.. uyanık oldugunda sakin sakin bakınmaz hep mıkırdanır aglar... yoruldummm allah yokluklarıyla sınamasın katlanıcaz

Lohusalik boyle birsey mi ben korktumm ((((

kesinlikle katılıyorum. İnatla emzirin. Göğüslerinizin çatlamasına hatta kanamasına aldırmayın. Ne kadar emzirirseniz sütünüz o kadar çok olur. Bu konuda pes etmeyin. Emzirdikçe bebekle aranızdaki bağ da kuvetlenicektir.

lohusa depresyonu tez vakitte geçecek inşallah pozitif olmaya çalışın tabiki kolay değil ama hergün en azından 40 kez ben iyiyim ben mutluyum deyin bu telkinle daha kısa sürede düzelirsiniz Allahın izni ile..

Halinize şükredin, bebeğiniz sağlıklı ve geçici bir süreç. Ben daha gazıydı kusmaydı, alt değişmeydi vs alışmaya çalışırken ufacık bebeğimi ameliyata gönderdim,3 ayı yeni bitirmişti. 2 hafta yoğun bakımda kaldı, hala da kontrollere giderken acaba diye tırsıyorum. Dün doğum anlarına, ilk ay resimlerine bakıyordum. Kızım 21. aya girdi ve hala bebek olduğunu düşündüğüm kızım meğer büyümüş dedim kendi kendime. Bu ayların tadını çıkarın bence, hemen geçiyor çünkü :)

Geçiyor canım birazcık daha sabır bende gece gündüz yatmaya gazlı bi bebek ailem yanımda değil uykusuz yorgun geziyordum şimdi biraz daha rahatım çok şükür geçmez diyorsun ama geçiyor

daha dün gibi yazdıklarınızı yaşadığım..4 yıl olmuş bile.. oğlum 4 yaşına geldi, zaman nasıl geçiyor anlamıyor insan.. oğlum kolikti, devamlı ağlama, uykusuzluk derken ben zona çıkardım. sonra süt iltihabı oldu göğüslerimde ameliyat oldum,3 aylıktı oğlum işe başladım.. uykusuz işe gitmek.. aslında bana çk iyi geldi, evden dışarı çıkabilmiş olmak, birey olmak.. bir yandan da böyle düşündüğüm içn vicdan azabı çekiyordum, oğlumu bırakıp çalıştığım için.. ben o zamanlar kendime şöyle telkin ediyordum,"bu hissetiklerim gerçek değil, loğusalıktan kaynaklanıyor, skainleş, mantıklı düşünmeye çalış" diyordum kendi kendime..

yapmalıyız cute.. anne mutlu huzurlu olmazsa çocuk da olmuyor çünkü.. halbuki annane ile güzel vakit geçiriyor.. atıyorum mesela ne gerek var çocuğu kuaföre götürmeye, ya da mağaza mağaza sürüklemeye.. ben yapıyorum valla.. annem bırakıyorum arada, Ata da istiyor zaten.. sinemaya gidiyorx, ya da kendimle ilgileniyorum.. ya da babasına bırakıyorum, kuaföre ya da arkadaşlarıma gidiyorum..2-3 saat sadece kendinle olmak bile iyi ggeliyor insana.. bazen sadece evde oturuyorum inan.. tek başıma evde kalmayı özlüyorum yahu..

sadece yeni düzene alışmanız biraz zaman alacak eminin olun alışacaksınızda bende 2 kere kriz geçirdiğimi bilirim 2 saat durmaksızın ağlayan bebeğim ve yan odada ne oluyor ya diyipte gelmeyen koca ona sinir olup bağırıp çağırmıştım aslında çok yardımcıda oldu bana halende oluyor ama o zamanlar tahammül seviyem aşağlardaydı sanırım ama hep dizginlemeye çalıştım kendimi her gece 1,5-2 saatte bir kalkmak o kadar yoruyorduki evi resmen bk götürüyordu hoş şimdi de çalışmaya başladığımdan yine aynı :) yardım dersen anneler 10 gün falan geldi işte o kadar sonrası kimse gelim de evini toplim sende uyu çocuğa bakim dedi anladımki o bana muhtaç ve bunu düşünerek mutlu olmaya çalıştım şimdi 14 aylık 9 aylıkken anneme bıraktım çalışmaya başladım akşamları alıyorum ve o akdar özlüyorumki onunla evde geçirdiğim vakitleri.. bence her anın tadını çıkarmaya bak doyasıya yaşa bir daha o zamanları yaşayamayacaksın çünkü çok çabuk büyüyorlar...

arkadaşım zordur mutlaka ama bırde benı düşün ben 14 yıldır bebek hasretıyle yanıyorum... çok şükrek tadını çıkar bence...

Öyle rahatıma düşkün biriyim ki.. Çocuk yok. Çalışıyorum. Bir haftadır süpürge bile açmadım. Her yer dağınık. Yorgunum yemek yedim, uzandım. Hiç anneme layık bir evlat değilim. Görse evin halini yüzüme tükürür Yarın yaparım temizlik diyerek.. Yarın da iyi hissetmezsem öbür yarın. O yarın da iyi hissetmezsem başka yarın. Yarınlar bitmez :) Canımdan kıymetli değil.. Bir de sizin canınızdan öte can var şimdi.. Ondan önemli hiç değil.. Sıkmayın tatlı canınızı

Nasıl ki bekarlıktan evliliğe geçildiğinde bir dönem kapanmış yeni bir dönem başlamış oluyorsa, anne olduğunda da yeni bir dönemin içinde buluyorsun kendini. Eski düzeninle alakasız çok daha yoğun ama anlamlı bir düzenin içindesiniz. Aileniz genişledi, sorumluluklarınız arttı. Daha hareketli daha canlı hissedeceğiniz dönem. Emeklerinizin karşılığını gün gün izleyebileceğiniz, verdiğinizi inkar etmeyen yepyeni bir hayat. Evladınızı Allah bağışlasın. Hayırlı, ömürlü, sağlıklı, analı babalı şanslı olsun İnşallah.

Eşiniz de bir hoşmuş yani erken yatıyor diye kızacağına biraz yat dinlen dese ya.

Bende geçiyorum o yollardan oğlum 9 aylık ve ben 5 buçuk aylık hamileyim bir gün ikindi uykusunu uyumasa düzeni bozulacak die ödüm kopuyor gece üçe kadar bir kaç kez üçten sonra ise saat başı uyanıyor ve 6 da kalkıyor. Çok yoruluyorum Rabbim bütün annelere sabır İhsan etsin ben hiç sabırlı değilim bir öğün yemek yemesin hemen moral sıfır

Bazen çok zor geliyor.. Bazen değil çoğu zaman.. Aynaya bakmak istemiyorum. Baktığımda hayattan bezmiş yorgun bir surat.. Saç baş dağınık yüz göz kaymış.. Yine yeni yeniden bir ağlama krizi sonrası sessizlik.. Yetmiyorum ben bu bebeğe dediğimde tekrar gözyaşlarım.. Sabır noktası muamma.. Heryer heryerde evimin.. Kaç haftadır toplanmayı bekleyen yatak odam.. Üstünkörü toparlamaya çalışılmış mutfağım.. Dayanamayacakmışım gibi geliyor. Bugün yine deli gibi ağladım. Çok mu abartıyorum. Hala çıkamadım mı lohusalıktan. 2 ay oldu. Ağlama sesi duyunca gerilen sinirim beni yıpratıyor. Ben bebeğimi seviyorum ben anneyim ben sakin olayım ki oda iyi olsun. Ben yorgun olmayayım ki oda iyi olsun. Ama dinlenemiyorum ben. Bir düzenleme yapamıyorum hayatıma. Bu günler geçecek mi hep böyle mi olacak. Siz nasıl düzene girdirdiniz hayatınızı?