O daha kötüymüş gerçekten. Belkide konuşacak çok ortak konu yok ondan kendimi yalnız hissediyorum bir de kalabalık olunca anlattığım sebeplerden anlık öyle hissediyorum. 3 sene oldu aslında ailesiyle iyiyim ama kendi aralarında geçen muhabbetlerden konuşunca şu şöyle yapmış bu böyle yapmış gibi hiç bişey anlamıyorum sanki. Konuyu takip edemiyorum.

Yaşamadan bilemezsiniz hanımefendi özgüven nasıl ailede kazanılan birşey değil? Tam tersi özgüvenin temeli ailede atılır. Baskıcı herşeyi eleştiren bir ailede büyüdüyseniz nasıl kendinize güvenebilirsiniz. Direk kadın olmadım ayrıca bunun çocukluğu ergenliği var bu süreçte özgüvensizlik nedeniyle yaşadığım travmalar var. Siz çok basit algılamışsınız. Ayrıca öyle tutulup kalmıyorum. Sadece kültür farklılığından ve hızlı konuştuklarından kalabalık olduklarında anlamıyorum takip etmekte zorlanıyorum iki, üç dört kişilik muhabbetlerde tabiki katılıyorum takip ediyorum. Neyse siz yardımcı olmaya değil yargılamaya gelmişsiniz laf anlatamam size daha fazla.

Merak edip bir video açtim kutahyalilar nasil konuşuyor diye genel olarak anlaşiliyor ne konuştuklari bazi farkli kelimeleri var ama anlamini sorsaniz soylerler. Sanki yurtdisina gitmiş dilini bilmediginiz insanlarin arasindaymissiniz gibi davranmaniza gerek yok. Şu ne demek deseniz soyleyen olur illa. Ozguven illa ailede kazanilan bir şey değil, ailenize kizmayin boşuna, kocaman kadinsiniz ozguven kazanabilirsiniz. Ben de kalabalik ailede buyumedim ve tek cocugum ama ortama girince tutulup kalmiyorum. O Oydar Yer

merhaba arkadaşlar Kütahya geliniyim farklı bir şehirde yaşıyorum. burada her bayram toplanılır. Kütahya'da bayram ziyaretleri kalabalık olur. Bense hiç kalabalık ortamlara alışık değilim ailemden dolayı. Bu yüzden aileme hep kızıyorum keşke beni birazcık olsun özgüvenli yetiştirselerdi. Kütahya insanı sıcaktır beni hemen aralarına aldılar sıcak yaklaştılar ama bir araya gelince nasılsın Nasıl gidiyordan öteye gidemiyorum. kalabalık ortamda muhabbet ettiklerinde şivelerinden dolayı çoğu zaman ne konuştuklarını anlamıyorum yani takip edemiyorum çok hızlı konuşuyorlar. Takip edemeyince kendimi yabancı ve eksik hissediyorum beni sessiz biliyorlar. Benim gibi olan var mı merak ediyorum? Ve bebeğim olduğundan evdeyim çalışamıyorum annem bana hiç destek olmuyor varla yok arası. Başkalarının ailelerine bakıyorum her türlü desteği veriyorlar. Benimkiler hep ben arayayım hep ben gideyim istiyorlar. Ayrıca ne komşum var ne bişey yakın arkadaşımla yeni küstük. Kendimi çok yalnız hissediyorum şunu anlıyorum ki insan kendi ailesinden sevgi göremeyince sevilmek için ufacık bir sevgi kırıntısı arıyor. Ve kendini yapayalnız hissediyor. Sizce ben napayım bu aralar niye böyle hissediyorum bilmiyorum bu kadar yalnız hissetmiyordum kendimi.

İnşallah çok sağolun içime su serptiniz gerçekten.:)

Bebekle birlikte stresiniz yorgunluğunuz artmış. Keske etrafımızda bize destek olanlar olsaydi. Ben de bebeklerimi kendim büyüttüm annem babam hayatta degil, kardeslerim uzaktalar. Üstüne evde hayvanlarim var. Cok cok zorlandığım zamanlar oldu. Hala oluyor. Akrabalarla gerektiği kadar görüşün. Aileden ve akrabalardan beklentiye girmeyin. Ailenizi hatalarıyla kabul edin ve affedin. Muhtemelen onlar da saglikli yetistirilmediler cogu ebeveyn gibi. Bebeğinizle birlikte aktivitelere katılın, kurslara gidin. Bebek büyüyünce onu etkinliklere götürün o şekilde çevreniz de olacak. Çocuk okula başlayınca yine arkadaslarinin anneleriyle görüşüp sosyalleseceksiniz. Ozguveniniz de yavaş yavaş yerine gelecek. Bununla ilgili kitaplar da okuyabilirsiniz. Maalesef ailelerden çok yara alıyoruz ama kendimizi iyilestirebiliriz gelistirebiliriz, herkes muhteşem ailelerde büyümüyor maalesef. Gecmise takılmamaya çalışın. Kendinizi sevin

Ozguven ailede kazanilmaz demedim. "Ozguven "İLLA" ailede kazanilan bir şey değil" dedim. Travmalarimizi ömür boyu taşimak zorunda değiliz. İyileştirilebilir şeyler bunlar, kendimiz yapamiyorsak yardim alarak... Onlari da böyle dikkatsiz dinliyorsaniz normal. İyi geceler.

Sakinles bebek biraz büyüsün oh diyeceksin inşallah, bunlar geçici durumlar, yeterki sağlık olsun...

İlk evlendiğim zamanlar kütahyalı bi komşum vardı şivesi vardı ama anlaşılıyordu ya. Ne kadar oldu evleneli. Zamanla alışırsınız bence. Hem sadece bayramlar kalabalık oluyorsa sorun değil ya 8 daireli bi aile apartmanında otursaydınız

Zamanla alışırsın, ben neredeyse 10 yıldan fazla gurbetteyim, valla kendi akrabalarımdan daha iyi insanlarla karşılaştım çoğu zaman, bebiş büyürse zamanla kurslara falan başvur, kendini eve kapatma, ha tek ortamın da eş ailesi ve akrabaları olmasın, çevreni genişlet ve kendine ait bir ortamın olsun, bu arada annen bile olsa kimseden bişey bekleme çok üzülür ve yıpranırsın, şuanda birçok insan gurbette yaşıyor ve zamanla herşeye alışıyor insan, hatta bir süre sonra herkesten uzak olmak hoşuna bile gidebilir, kendine zaman tanımalısın

Haklısın aslında baştan ben kendime derdim bunları kimseden bişey beklememeliyim diyeve öyleydim de kimseden birşey beklemezdim. Dışardan gören biri beni gamsız olarak biliyor ama öyle değil. Bazı şeyleri kafaya takan bir yapım var çocuk olduktan sonra bu yapım daha çok arttı insan sevdiklerinden daha çok destek görmek istiyor çocuk olduktan sonra ama işte yorgunlukta olunca ve destek göremeyince bu sefer neden böyle diye öfkeleniyorum. Ama dediğiniz gibi kurslara yazılıp ortamımı genişletmeliyim yoksa depresyona giricem