İste budur dostum

Çıtkırıldımlık anlamında değil, ülkede kadınlara yönelik yapılan tacizler, tecavüzler, rahatsızlık verici imaları yani ülkemizde çoğu kadının bu pislik olgu yüzünden zor durumda kalabileceğini vurgulamak için söylediği birşeydi o. Öyle "ben kadınım, hava kararmadan evde olmam gerek" manasında ya da aldığı eğitim doğrultusundaki işlere "ben kadınım" diye burun kıvırmak anlamında söylenmiş değil elbette.

İki düşünceden illa birine doğru demek mümkün değil. Aile çocuğunun eğitimine elinden geldiğince destek olmalı, çocukta bunu suistimal etmemeli.

1. fikir tamamen yanlış. 2. fikir de doğrular var ama fazla abartilan yanlışlıklar var. Şöyle aile dünyaya getirdiği çocuklarına iyi bir gelecek için ellerinden çekeni yapmalı. Para kazandığında geri öde yapılmak zorunda değil. Gönlünden geçer her ay bir miktar yardım yapılabilir ama para geliyor diye çocuğunu banka gibi görenlerde olduğu için bu mantıklı ve mesafeli bir şekilde olmalı. Çocuk ailesinden okuduğu sürece saçma sapan zevkleri haricinde diğer tüm eksikliklerinde para istemeli. Sokaktaki adamdan istemeyeceğini göre aileden istenecek. Çalışıp okuyorsa yetmiyorsa okul masraflarına gene aileden destek istenir. Çocuğun bu zamanda ki tek yükümlülüğü okulunu bitirmek. Kadınlarda gerekirse taş taşır mantığında olduğum için kadın orada çalışamaz burada çalısamaz mantığını asla onaylamıyor ve gerilik olarak bakıyorum.

ben fatmanın fıkrındeyım aılemın cok varlıklı zamanıda oldu babamın iflas edıp cok zor gunler gecırdıgımızde oldu hem evlat hem anne olarak soyluyorum dunyaya getırdıgım cocuktan omur boyu zorunluyum hıc bıseyım olmasa ceketımı satıp yıne kızımın hayatını kurmasında en buyuk katkıyı saglamak zorundayım cunku onu dunyaya ben getırdım bu benım gorevım ve asla cocugumdan karsılık beklemıyorum ılerde oda bana bakar demıyorum onun rahatlık ıcınde mutlu saglıklı yasaması bana en guzel hedıyedır ben öldugumde ardımda kalan kızım ıcın ne olacak dememelıyım ona tum ımkanları saglamalıyım dogurup dogurup kenara koyup kendı kendıne buyumesını bekleyıp okutup evlendırıp ben senı okuttum buyuttum evlendırdım annenım yada babanım demesı bı ınsanın cok komık olur acıkcası cunku bu zaten olması gereken bırsey :)

Fatmaya katiliyorum ama erkegi kizi yok bunun, bir anne baba buyutemeyecegi cocugu dunyaya getirmesin, dogurduysa onu layikiyla buyutup meslek sahibi yapmak zorunda. Ben calisip borcumu odeyecegim dusuncesi de tam bir ergen dusuncesi, nereye oduyorsun? Eger duzgun bir aileye sahipse, cigerini satsa odeyemez annenin babanin emeginin karsiligini.

Aile doğurduğu çocuğa bakmakla mükellef elbette zaten her evlat rızkıyla gelir.. Aile vericidir, çocuk alıcı. W

Bizde kızımın babasıyla ayrıyız :) İmkan falan yok be canım babası kızı için böbreğini satar o derece yani. 4 yaşındaydı boşandık 10 yıldan fazla benimle yaşadı ben evlenip Bodrum'a yerleştim benle gelmedi anneannesi ve babasıyla kaldı 5 yıldır da babasıyla birlikte yaşıyor. Babası, ben ve benim eşim elimizden gelen ne varsa fazlasını yapıyoruz. Kızımdan bişey beklemiyoruz açıkcası bir mesleği olsun evleneceği zaman da hayırlı biri çıksın karşısına kafi. Zaten evlendiğin de damat olacak kişi kızımı üzerse tepesine binerim kızım bu konuda yani bendem taraf çok rahat Amaaa kızım haksız ise asla tırnağımı oynatmam. Ben biraz ketum bir anneyim ama kızımı da kimseye yedirtmem

Aile çocuğu için imkanlarını seferber etmeli tabi maddi ve manevi. Çocuğu dünyaya getirdikten sonra ne yaparsan yap, benden para pul isteme ya da üniversiteye geldin hala daha para istiyorsun falan gibi bi tavır takınması dünyanın en yanlış şeyi bence. Kız ya da erkek fark etmez, çocuk kendi ekmeğini eline alana kadar aile para pul ihtiyacını karşılamalı. Zaten çoğu aile karşılıyor elinde olmasa bile. Tabi fazla da yüz vermemek lazım, yani temel ihtiyaçlarını karşılasın, ekstradan parası da olsun ki o da hayatının en güzel günlerini parasız geçirmesin, arkadaşlarına mahçup olmasın, parasızlıktan dolayı asosyal olmasın diye buna uygun miktarda para vermek lazım. Çocuk kötü niyetliyse bunu her türlü suistimal eder zaten. Nasıl olsa ailem bana bakıyor diye sırtını iyice yaslamamak lazım. Ailenin en büyük beklentisi zaten çocuk okulundan zamanında mezun olsun yeter. Çocuk da manevi olarak saygısızlık yapmayacak. Çocuk ekmeğini eline aldığında ailenin ihtiyacı ve kendi tercihleri doğrultusunda maddi anlamda destek olabilir. Banka gibi görmek, çocuğun parasını yiyeyim diye düşünmek çok ayıp ve saçma. Bunun da konularını görüyoruz burada. Teminat isteyen anne baba varsa gitsin gayrimenkul alsın o zaman. Çocuk bir teminat değildir.

Fatma gibi düşünüyorum. Anne baba, çocuğu kendi ayakları üzerinde durana kadar maddi manevi her şekilde yanında olmalıdır. Lakin evlat kısmı da "bakmak zorundalar, yapmak zorundalar' diye şımarmamalı, böyle katı düşünmemelidir. Ben çalışmadığım zamanlarda hiç aileme yük oluyormuşum gibi hissetmemiştim. Ailemin durumu iyidir, olmasaydı da hissetmezdim, ben onların evladıyım neden yük olayım. Şimdi benim kız evlatlarım var. Allaha şükür durumumuz iyi, benden istediklerini gücümün yettiğince yaparım. Mesleğini eline alsın veya almasın yaparım. Evlensin gitsin, yine her sıkıştığında başvuracağı adres olurum. Ama yetişkin bir evladın yüzde yüz ailesine bağımlı olmasına da karşıyım. Kendi ayağının üzerinde durmak diye de bişey var yani

Aslında iki arkadaşın da kendince haklı noktalara değinmiş. Benim kendi fikrime gelirsek ailenin durumu iyiyse kız olsun erkek olsun her evladına mezun olup bir işe girene kadar gücü ölçüsünde destek olmalıdır ama çocuklar da har vurup harman savurmamalı, harcamalarını daha bilinçli yapmalıdır. İş hayatına atıldıktan sonra da evlenip kendi hayatını kurana kadar gücü yettiğince ailesine destek olmalıdır. Ailem beni dünyaya getirdi bana bakmak zorunda fikri de yine doğru ama eksik. Şöyle ki bizler bebek sahibi olurken onun en güzel şekilde yetişmesi hayaliyle bunu yapıyoruz ve türlü fedakarlıklar gösteriyoruz. Elbette çocuğumuzun bir gün üniversiteye gideceğini düşünerek önceden hazırlık yapmak en mantıklısıdır ancak malesef hayat şartları her zaman planlandığı gibi gitmeyebiliyor... böyle bir durumda da üniversite öğrencisi olan evladımızın derslerine yoğunlaşıp en kısa sürede okulunu bitirip iş hayatına atılması, part time bir işe girip hem para hem ders derdine düşüp sonuçta derslerini de istenilen düzeyde yapamayıp mezuniyetini geciktirmesinden daha uygun olacaktır. Bu durumda da aile bir araya gelip ortak bir karar vermelidir. Örneğin anne veya baba ek iş yaparak belli bir miktar çocuğuna destek sağlayabileceğini, çocukları da derslerini aksatmadan mezun olacağının sözünü verebilir.

Fatma ya katılıyorum ancak, iş sahibi olduktan sonra hala ailenin eline bakmayı doğru bulmuyorum. Bence aileler hayata hazirlarken yeterince masraf yapıyor. Sonrası için yok ailem düğünümu yapmak zorunda, yok ev almak zorunda vs buna katılmıyorum. Ikisinden birini sececeksin. Ailen ya biriktirip seni okutmayip evini alacak ya da o parayı eğitime harcayıp seni is sahibi yapacak ve sen kendi hayatını kendin kuracaksın. İkisini birden isteyenleri anlayamıyorum. Çok acımasızca. Bu konuda Ayşe ya da Fatma bundan bahsetmemis ama ben fikrimi katmak istedim.

Ben harmanlayayım mı? W

Merhaba, bu defa konunun içeriği biraz farklı olabilir. Düşüncelerle ilgili sadece ve burada bir sürü anne var o yüzden sormak istedim. Tek sebebi merak :) Biz finallere çalışırken 3 arkadaş mola verdik, laf lafı açtı ve ilginç bir noktaya geldi. Konu; ailenin evladına karşı maddi sorumlulukları ve hakları, aynı doğrultuda çocuğun ailesine karşı maddi sorumlulukları ve hakları. Şimdi biz üçümüz de şehir dışında okuyoruz ve devletten aldığımız burs, kredinin yanı sıra ailelerimizin bize yolladığı paralarla geçiniyoruz. Mezun olunca iş bulup çalışıp kendi paramızı kazanacağız zaten onda bi sıkıntı yok. İki arkadaşım fikir ayrılığına düştü. Ayşe ve Fatma olsun isimleri. Ayşe'nin düşüncesi: Benim ailemin maddi durumu çok parlak değil kendi yağımızda kavruluyoruz. Çoğu kez paraya ihtiyacım olduğunda ailemden istemeye çekiniyorum bu yüzden harcamalarıma çok dikkat ediyorum. Ailem bana para yollamak zorunda değil. Masraflarımı karşılamak zorunda değil. Bazen ben onlara yük olduğumu düşünüyorum. Çalışmaya başlayınca onlara olan borcumu ödeyeceğim yani onları rahat ettireceğim. Maddi anlamda destek olacağım. Fatma'nın düşüncesi: Benim ailemin de durumu çok iyi değil biz de kendi halinde insanlarız. Ben de çoğu kez maddi anlamda zorlanıyorum ve para lazım olunca istemekten hoşlanmıyorum ama öte yandan ailem beni dünyaya getirdiyse benim masraflarımı karşılamak zorunda. Beni onlar dünyaya getirdi. Bütün sorumlulukların farkında olmaları gerekir. Özellikle kız evlada, kız çalışmaya başlayıp kendi parasını kazanmaya başlayana kadar ellerinden geldiğince yardım etmeliler. Erkek olsam taş taşıyarak da paramı kazanırdım ama kız halimle her işte, her ortamda çalışabilmem imkansız. Kadınlara yapılan muamele ortada. Her gün iğrenç haberler duymaktan kusacağız bi gün. Bu nedenle ben aileme yük oluyor gibi hissetmiyorum, bana ben kendi ayaklarımın üstünde durana kadar maddi olarak yardım etmek onların aile olarak görevi. Ben hala daha öğrenciyim ve onlar benim ailem ise onlara şu an maddi olarak ihtiyacım var. Sonuçta ben her sabah uyandığımda "ah ne güzel, iyi ki varım" demiyorum. Dünya çok da güzel bir yer değil. Fikirler bunlar. Siz hangisine katılıyorsunuz merak ediyorum açıkçası. Burada bir sürü anne var. Şimdi kimileri öğrencilerin çalışıp kendi paralarını kazanmaları gerektiğini de düşünebilir, benim ona bir yorumum yok. Bana göre çok mecbur değilse çalışmasın çünkü hayatı boyunca çalışacak. Ha maddi olarak bağımsızlık aynı zamanda kafa rahatlığını da getirir o bambaşka bir duygu. Size hangisinin düşüncesi daha yatkın?

Muhafazakar ve küçük bir yerde yaşıyor, isim vermeyeyim ama bu ülkenin yobaz ve olaylı şehirlerinden biri. Ben İzmir'de yaşıyorum benim için sorun değil ama onun için sorun demek ki.

Sonua kadar katiliyorum su sonuncusu ozellikle beni sinir ediyo tmm cocuk rizkiyla gelir eee masrafiylada geliyo bide bu lafa itibar etmeyincede imani zayif yaftasi yemiyomuyum sinir oluyorum bu kafadaki insanlara

Aile çocuklarına karşı her zaman sorumludur. Hem maddi hem manevi. Zaman kısıtlaması yok.

Ben Fatmaya katılıyorum.

Ben fatmaya katılıyorum WOLFROG Ekşiden aynı tadı

ayşe gibi davrandım yıllardır ama fatmaya hak veriyorum ne yalan söyleyeyim

Bende yetişkin kızı olan bir anneyim. Kızım hem üniversiteye gidip hemde çalışmak istediğini söyledi ben de Tamam dedim. Şayet çalışmayacağım deseydi yine Tamam derdim :) Üniye gitmek istemiyorum deseydi yine Tamam derdim. Kısacası benim için evladımın mutlu olması önemli. Bizler ebeveynleri olarak üzerimize düşen ne varsa maddi manevi kızımın her zaman yanındayız. Kızımın istekleri hiç bitmez tutumlu değildir 10 versen yer 100 versen onuda yer. Kızım Fatma gibi düşünüyor ama Ayşe gibi davranıyor

Fatma'ya katılıyorum. . Ek iş olarak çalışılabilir. .

Benim düşüncelerim de aynı bu yonde

Yüzde bin beşyüz katılıyorum bu yoruma.

Fatmanin dusuncesindeyim. Anne, baba olmak öyle bebeklik ve cocukluk gecsin sonra ne hali varsa gorsun olayi olamaz, olmamali. Benim dusuncem boyle ve buyuzden cocuk fikrine cok uzagim cocuk demek benim icin omrumden net 20 sene goturmektir. Hatta bununlada sinirli degil. Yine ihtiyaci oldugunda ben orada olmaliyim. Geleceginden sorumluyum yani. Bunuda borc olarak yapmam. Dunyaya getirmek anne ve babanin secimi sonuc olarak sorumsuzlugun alemi yok.

fatma. Ayşe biraz olayı dramatize etmiş. Okurken maddi olarak ailemize ihtiyacımız var. Evlat 500 lira verebilicek anne babadan 1000 TL istemediği sürece, o verilebilicek olan 500ü istemekte gayet haklı. Buda aileye yük olmak değil. Abartılıcak bi durum da yok.

Fatma'nın düşüncesindeyim ve yeri geldikçe bu fikrimi paylaşırım çevremdekilerle. Bir aile bir çocuğu dünyaya getiriyorsa gıdasını eğitimini en önemlisi de hızur ortamını sağlamak zorunda, kimse doğmadan önce illa beni doğurun diye mektup yazmıyor. Anne baba ihtiyarladığında ya da ihtiyaçları olduğunda yardım edilmeli tabiki ama gelecek teminatı olarak çocuk dünyaya getirme olayını asla tasvip etmem.

Hemfikirim. O kadar detayına girmedik ama Fatma zaten çalışıp para kazanmaya başlayıncaya kadar olan kısmın konusunu yaptı. Şu an üçümüz için de ufukta evlilik olmadığı için hiç o kadarını konuşmadık. :) Ama ben sizinle aynı şeyi düşünüyorum.

Kisacasi o iki arkadasin fikrinin harmanlanmasi makbul cunku ikinsinin de eksi ve arti yonleri var bence

Fatma'nın düşüncelerine katılıyorum.. Katılmadığım tek nokta, kız veya erkek çocuk farkı... İkiside aynı haklara sahip benim için.. Elimden geldiği kadar çocuklarımın meslek edinene kadar tüm ihtiyaçlarını karşılıksız sağlamak... Bana ileride saygı ve sevgi göstermeleri, mutlu olmaları yeterli...

Bana da dün annem telefonda, var mı paran sana para yollayayım dedi. Ben de babama güvenerek babam yollayacak zaten, kendini sıkıntıya sokma dedim. Babama güvendim ne bileyim Annem de yok ben de yollayayım dedi. İyi o zaman sen öyle diyorsan dedim. Şimdi onu düşünüyorum onun yolladığı beni biraz rahatlatsa bari diye. Kredinin yatmasına daha var. Final zamanı çok masraflı oluyor. Dışarıda gezip tozsam hadi neyse. Ben de hiç kalite düşkünlüğü yoktur, hep fiyat/performansçıyımdır ben. Benim paket, aylık yurt ücreti, otobüs bileti gibi şeyler hep bana ait. İyi para kazansam da biraz rahatlasam diye bir an önce mezun olmak istiyorum açıkçası. Aile bile olsa başkasının hesabına göre yaşamak zor. Sizinki biraz masraflıymış. :)

Evlat aileye yük gelmez tabi ki. Ama çok da bencil davranmamak lazım. Ben ailemin durumunu biliyorum mesela yok. Ne yapacak bu insanlar? Asla bize yük diye düşünmez anne baba ama durum yoksa, insanlar hırsız mı olsun? O durumda olsam, yeri gelir idare ederim, yeri gelir uygun bir işte yarı zamanlı çalışırım ama yeri gelir de çok sıkışırsam aileme yüküm diye de düşünmez, onları zorda bırakmadan destek beklerim...

Ben Fatma'nın düşüncesine katılıyorum. Kişi belirli yaşa gelene kadar ailenin sorumluluğu altında. Bunu da suistimal etmeden tabiki. Kız çocuğu olarak koşulların imkanı ortada

Fatma gibi düşünüyorum. O nedenle çocuk yapma fikrini hep erteliyorum maddi olarak tam anlamıyla hazır olup öyle çocuk yapmak istiyorum. Çocuk kısmetiyle bereketiyle gelir diyenlere de inanılmaz derecede uyuz oluyorum. Eğer öyleyse neden çocuklar sokakta dileniyor neden açlıktan ölüyorlar? Hele o sürekli doğuran suriyeli kadınlara inanılmaz öfkeliyim. Ne hakları var çocukların hayatını karartmaya? Ama şu da var evladın da bu durumu sömürmemesi asalak gibi yaşamaması gerekli. Eğer evladımın da bu durumu sömürdüğünü anlarsam parasını biraz kısıp burnunun sürtmesini sağlardım.

Ben ikinci arkadaşınızın düşüncesine katılıyorum. Aile eğer bir çocuk dünyaya getirmeyi biliyorsa, masraflarınıda karşılayacak!!! Çok kızıyorum evliliği kötü olan ya da maddi durumu iyi olmayan ailelerin sırf bencilliklerinden çocuk yapıp bir insanın hayatını karartmalarına..

Ben de biraz Ayşe gibi davranıyorum maalesef, öyle bir davranış daha uygun diye düşünüyorum. Elimdeki para azalmıştı, babam da birkaç gün öncesinden sana para yollayayım dedi, tamam dedim. Ne kadar yollayayım dedi dün, bütçeni sarsmayacak kadar dedim. Bugün telefon etti şu kadar yolluyorum yeter mi diye, beklediğimin çok altında bi miktardı. Yeter dedim ne diyim şimdi. Kontörüm de bitmişti bu arada, TL yüklemem gerekiyordu. Hesap numarasını mesaj at dedi, telefonu kapadıktan sonra hiç TL kalmadığını yani paketimin bittiğini hatırladım. Arama da yapamıyorum tabi. Telefon etti hadi yolla diye. Dedim baba benim paketim bitmiş yenisini almam lazım dedim. Neyse yolladı etti falan. Sonra telefon etti, "ee sen TL yükleyeceksin ama elinde az para kalacak" dedi. "öyle olacak, bişey diyemiyorum" dedim. Teşekkür ettim falan öyle kapadık. Ne olacak haftaya yine istemek zorunda kalacağım Benimkiler bazen beni unutuyorlar, kardeşime her masrafı yapıp da 4 senedir şehir dışında okuyan kızlarını bazen unutmalarına üzülüyorum ama ne yapayım. Hiç de öyle istek delisi, savurgan biri değilimdir. Belki de öyle olmam lazım el üstünde tutulmam için :) Millet 2000 TL mezuniyet masrafı yaptırıyor, balosu için ayrı, töreni için ayrı, yemeği için ayrı kıyafet, ayakkabı vs alarak. Lazım olsa ben de isterdim ama ben başkaları değilim, başkasının aldığından bana ne dedim devam ettim. Kendi ekmeğimi almama az kaldı, bişey diyemiyorum. :)

Fatma. Bilgim dahilinde olsaydi asla dogmak istemezdim zira. NeverOne

Bir anne olarak kızımında oğlumunda bırakın üniversiteyi, isterlerse yüksek lisanslarını bitirip iyi bir iş bulana kadar eğitimlerinden ben sorumluyum diye düşünüyorum. Evet dünyaya gelmelerini ben istedim ve iyi bir hayat yaşamalarını sağlamak ta benim görevim. Ama bir taraftan da, çocuğumun bana " bana bakmak senin görevin " demesini de istemem. Sonuçta elimden gelenin çok fazlasını yapmaya çalışıyorum, yeri geliyor kendimden kısıyorum. Tabii ki bu bana geri ödeme yapmalarını gerektirmez. Sadece çok ihtiyacım olursa destek olmaları yeterlidir.

Ben evladima sonuna kadar bakarim ama onun da cabaladigini gormek sartiyla. Ne kendi basinin caresine baksin derim ne de sinirsiz maddi manevi hosgoru gosteririm. Arayi bulmak onemli.

Anne ve babasi bosanmis bir cocuktum. butun masraflarim anneme aitti. buyudum anne oldum cocugumun da butun masraflarini annem ustlenmisti ta ki yurt disina tasinana dek... demem su ki, ebeveyn oldugunuzda omurluk bir "varlik" yaratiyorsunuz. o varliga iyi ve kotude, var ve yokta kendinizi sunuyorsunuz. bir oglum var bu yil ilkokula baslayacak. en iyi okula gitsin diye paris'te 35 m2 evde yasamayi goze aliyoruz ve o eve turkiye'de olsak bir villaya odeyecegimiz kirayi odeyecegiz. ancak su da bir gercek ki, hayat boyu arkasinda olacak olmam, onun sorumluluklarini alma yolunda sarkilar soylemesine vesile olmamali. yarin bir baba olacak olmanin, bir koca olacak olmanin sorumlulugunu ustelenebilecek sekilde yetistirmek benim gorevim; gerisi kendi becerisi, emegi, sorumlulugu.

Biraz ailenin yetiştirmesine bağlı galiba. Herkesin doğrusu farklı. Ben oldukça varlıklı bir ailenin evladıyım. Üç kız kardeşiz. Ben de kardeşlerim de okurken çalışmaya başladık. Hem de ağır işler yaptık. Vardiyalı, mesai saatleri okul dışında hemen başlayan işlerdi. Çok yorulduk üçümüz de. Yaş itibariyle of, üf demişizdir elbet. Ama mecbur mu hissettik nedir bırakmadık işlerimizi. Mezun olunca da üçümüz de iyi işlere girdik. Dönem dönem işsiz kaldığımızda resmen depresyona girdik. Ailemiz maddi manevi hep destek oldu, yine toparlanıp yine çalıştık. Kendi birikimimizle evlendik, evlerimizi aldık, çok şükür. Allahım muhtaç etmesin hala ne kadar yorulsak da üzülsek de üçümüz de maddi/manevi olarak getirisi yüksek işlerde çalışıyoruz.

Fatma diyorum ama onunda abarttigi noktalar var mesela emrivaki tavirlari ben bi anne olarak evladima sonuna kadar destek olurum keza babasida oyle ama karsima gercip yada arkamdan emrivaki yaparsa cekecegi var demektir benden

Ben Fatma ya katılıyorum. Ailem varlıklı. Bu nedenle Türkiye de okurken aynı zamanda çalışmaya ihtiyaç duymadım. Londra da iki dönem okudum, onda da destek oldular. Aynı yere summer school istedim onuda ödediler. Ben iyi derece ile mezun olarak ailemin maddi manevi desteğine teşekkür etmiş oldum zaten. Şimdi iyi bir işim, yüksek gelirim var. Bir ablam var aynı şekil ve şartlarda okudu ablamda. Ama tüm bunlar ailenin maddi durumuna göre değişir. Bu nedenle okula devam edebilmek için çalışmak zorunda olan arkadaşlara büyük saygı duyuyorum, çünkü gerçekten zor. Kısacası Ebeveynler çocuğun eğitimi için her desteği sonuna kadar vermek zorundalar. Ama çocukta bunu asla suistimal etmemeli. Durum Bu kadar basit.

Fatma gibi düşünüyorum. Bi çocuğu yapmak, dünyaya getirmek kolay ama ona iyi bi gelecek sağlamak zor ama zorundalar. Dolayısı ile ona göre çalışıp biriktirip çocuk okulu bitirip mesleğine başlayana kadar destek olunmalı. Ama çocuk bu arada çalışıp gerçek hayatın farkına da varmali. Ayşe gibi yapıyorum. Ailem kendi yağında kavruluyorlar ve ben oldum olası para isteyemiyorum. Pek düşünceli değillerdi bu konuda zaten. Ayrıca kendi paramı harcamak ve bağımsız olmak daha iyi geliyor.

Bizim Türk aileleri Türkiye'de çocuğundan hiç kopmak istemiyor :) Biz hep ana kuzusu :) 25 yaşına gelip de ayrı eve çıkmak istediğinde bile itiraz ediyorlar. Benim erkek arkadaşım Avusturyalı ve 15 yaşında evden ayrılıp Graz'a okumaya gitmiş. Çalışmış vs ailesinin biraz desteğini görmüş falan sonra da Viyana'ya taşınmış. Öyle geçmiş yani. Bizde pek yok o tarz şeyler. Kendi hayatını kuralı çok olmuş. Şimdi iş için Türkiye'de o ayrı konu. Doğrudur ya da değildir gibi bi yorum yapamıyorum ama her işini görüyor.

Aynen düşünsenize açlıktan ölen çocuklar var dünyada.. fakirlikten kendini aşağılanmış hisseden.. ya da durumları iyi değil diye arkadaşlarına bakıp iç geçiren.. Kimsenin bunu sırf anne baba olayım bencilliği yüzünden bir insana yaşatmaya hakkı yok..

Bunlar yıldırıcı değil ki. Bu korkuyla yasarsak evden hiç çıkmamız lazım. W

Bende fiyat/performanscıyım :) Ama kızım marka performanscı. Kızımın uçak ve tatil masrafları bana ait okul taksitleri ve harçlığı babasına ait. Tabi harçlık bitince ek kredi olarak hemen beni arar Fakat kızım da senin gibi düşünüyor. Başkasının hesabına göre yaşamak çok zor diyor bir taraftan da çalışmak istiyor bende hiç çalışma falan demedim aksine süper olur dedim Bakalım ne yapacak daha ilk yılı. Babası öyle zengin falan değil adam sabah akşam çalışır aman kızımın eksiği olmasın diye. Kredilerle kolejde okudu küçük hanım. Ama Allah var çok şükür hep taktir ve başarı belgeleri getirdi hiç bizi utandırmadı. Onca sosyal faaliyet gezmeler sinemalar arasında nasıl ders yapıyor bilmiyorum ama ingilizce sayısal okuyor birde :) W

Güzel bir eğitim almışa benziyor. :) Bizde de şakır şakır İngilizce var ama kimsenin umurunda değil, umarım işverenlerin umurunda olur mezun olunca. Biz hep devlet okulunda okuduk, kolejin önünden geçmedik valla. İmkan varsa yapılıyor ve bence çok da güzel. Benim annem ve babam ayrı ama ikisi de çalışıyor. İkisinin de ne sigortası var ne emekliliği.

Allah boşuna akıl vermiş bu insanlara göre.. çünkü nasılsa kader anı anına belli, çocuk rızkıyla geliyor, herşeyden kader sorumlu vs.. Daha yazacak çok şey var da :) bunların hepsi dini gelenek olarak yaşamalarından, gerçekler hakkında hiçbirşey oturup okumadıklarından, cahilliklerinden..

fatmanın fikri gerçekçi. iki fikir de yerine göre birbiriyle harmanlanabilir ama fatmanınki ağır basar. mecburiyetten değil aslında aile bağının kuvvetine bağlı bir şey. ben fatmanın düşüncesindeyim.

Her ikisinin de haklı yönleri var. Ben ayşeyi haklı buluyorum. İleride çocuğum olunca da, tabiki yardım ederim. Ama her ihtiyacını karşılamam. Öğrenecek. Yurtdışında bu şekilde yetişen çocukların ne kadar dik durduğunu söylememe gerek yok herhalde. Ben irlanda da yaşadım. Hamburgercide çalıştım. Okudum da. Annem de sadece birazcık yolladı. Yollamak zorunda mıydı, hayır. Allah razı olsun. Kendi paramı kendim kazandım düğünümü de kendim yaptım. çocuğumu da bu şekilde yetiştirmek istiyorum.

Katılıyorum. Ben mesela, hiç çalışmadım herhangi bir işte. Mecbur kalsam evet çalışırdım ama mecbur kalmadım. Daha fazla harcama yapmak isteseydim çalışırdım o ayrı konu. Ama herhalde hem kendi paramı kazanayım diye çalışıp hem de okulu sürdürmeye uğraşsaydım muhakkak bir sene falan o okul uzardı. Okulun devam zorunluluğu, çoğu işverenin öğrenciye sınav zamanı toleransı göstermemesi de cabası. Ertesi sabah sınavı olan arkadaşımın 1 saat erken çıkmak için patronundan izin alamadığını gördüm ben.

İste bu dusunceyi tum anne babalara asilamak lazim ama ne mumkun bide genc nufus azaldi korkusu salmis herkesi o da ayri bi konu

Aynen hem ne demisler tedbir al takdiri allaha birak ama yok bunlar bodoslama dal cocuk olsunda nasil buyurse buyusun diyolar bugun kac tane cocuk bu kafayla yasayan sorumsuz ebevynleri yuzunden yari ac yari tok yasi yasiyo bile bile lades diyolar resmen

altını çizdiğim yere katılıyorum. Önce yük olduğunu düşünerek para istemekten hoşlanmadığını sonrasında ailesinin kendisine bakmaya mecbur olduğunu söylemiş. İçten içe ailesine karşı borçlu ama yapacak bir şey olmadığından boşvermiş amaan ailem bana bakmak zorunda dünyaya gelmeyi ben seçmedim diye geçiş yapmış. Soruya gelirsek, her çocuk ailesi nasıl yetiştirirse onu düşünür. +25 karakter ve çevre etkisi. Mesela benim annem ve babam benden asla maddi anlamda beklentiye girmediler. Bana ev de alsalar, araba da alsalar karşılığında bir iğne bile beklemezler. Ancak kayınvalidem her yaptığının karşılığını bekler hatta zorunda tutar. Ben yaptım, onlar da yapmak zorunda gibi. Zorundalık mıdır? Asla. Vicdanen elinden geleni yaparsın. Kız çocukları için ise aile erkeklere göre daha çok destek vermeli fikrindeyim. Evet erkek ne işte olsa çalışıyor ama kız öyle değil. Türkiye'nin durumu belli, bu konuda Fatma'ya katılıyorum. Geç saatte işten çıksan sıkıntı, erkeklerin çoğunlukta olduğu yerde çalışsan sıkıntı. Eğer kendini savunamayan, ağzı laf yapmayan bir tipsen daha da sıkıntı. Ancak ailem bana bakmak zorunda diye yan gelip yatmak da sıkıntı. Herkes elinden gelen işe girip bir şekilde ayaklarının üzerinde durmalı. Öğrenciyken de aile maddi destek sağlamalı, tabi ailenin hiç durumu yoksa cinsiyet kız da olsa aileyi zorunda tutmayıp bir yerden maddi kazanç sağlamaya çalışmalı.

Fatma hakli. Nitekim buna yonelik kanunlar, emsal davalarda var. Ogrenim hayati boyunca anne baba maddi destek saglamak zorunda. Saglamiyorsa dava acilip nafaka gibi bisey baglatilabilir. Zaten vicdanli bireylerde ise girdiklerinde ailelerine az cok destek olur

egitimini maddi durumları el verdigince saglamak durumunda aile belli bir yastan sonra zaten isini meslegini eline alınca oda ailesine katkıda bulunur aile denilen seyin icinde mecburiyet olmamalı zaten sevgi ve baglar oldugu icin evlatta anne babada kardeslerde suistimal etmeden birbirine yardım etmeli