Evet :/ kendimizi motive etmeliyiz. Herseye ragmen hayata tutunmaliyiz. Son günlerde yine cok düstü motivasyonum. Kendimi toparlamam lazim. Bu sekilde yoksa hayata olan tüm umudumu kaybediyorum. Enerjim iyiyice düsüyor G

Merhaba arkadaslar. 28 yasindayim ve yaklasik 2 yildir bu sorunla yasiyorum. Gercekten bunu ne bukadar tetikledi bilmiyorum. Kimse yarsim edemiyor. Ilaca baslamak istemedim ama buaralar yine cok kötüyüm. Bugün bir randevuma gitmem gerekirken son saniye otobüse binmeden eve geldim. Sonra kendimi toparlayip tekrar ciktim. Bende söyle bir korku var, ben bogulmaktan korkuyorum. Cok sacma farkindayim. Ama sanki birsey olucak o an ve ben nefes alamicam ve bogulucam. Buna okadar takmis durumdayim ki öksürmekten korkuyorum, ywmek yerken veya birsey icerken bogazima kacmasindan korkuyorum. Tabi böyle ben düsündükce yedigim ictigim bogazima yapiyor veya kaciyor. Bu korkularimdan dolayi sigarayi biraktim 1 bucuk yil önce. Onum disinda doktor doktor gezerken hasimato hastasi oldugmu ögrendim. Triod te anksiyete yapabiliyormus ama henüz beni ciddiye alan bir doktor bulamadim. 6 ay kadar psikoterapiye gittim ama acikcasi maddi anlamda birakmak zorunda kaldim. Ki terapistimde iyi oldugmu birakabilcegmi söylemisti. 6 ay gevti ve ben yine kötüyüm. Eskiden asla asla dedigim seylerden korkar oldum. Kalabalik ortamlar, metro, tren, ucak. Hatta arabayla giderken asiri trafikte kalinca bile. Bazen cafeler lokantalar bile bunaltiyor beni. Eskiden eglence mekanlari, konserler okadar severdimki ama suan sinemaya bile gitmekte zorlaniyorum. 3 yildir yalnz yasiyorum ama su son aylarda bu durum beni zorluyor. Ara ara ailemin yanina gidip orda kaliyorum. Isten ciktim suan yeni bir yer bakiyorum ama aslinda bakmiyorumda... Hani herkese bakiyorum diyorum ama aslinda bazen kendimde ise baslicak cesareti bile bulamiyorum. Hadi is yerinde panik atak gelirse, hadi en olmadik anda kötü olursam, hadi is görüsmesinde fenalasirsam diye bir sürü sey geviyor aklimdan... Ben cok yoruldum arkadaslar...

Ben geçende düğüne gittim fena oldum kendimi zor attım kızlar dışarı elim ayağım hala titriyor korkuyorum bi yandan çalışıyorum işimi sorf panik atağım için bırakmak istemiyorum inşallah yemicem bu kötü şeyi kafeye bile gidemiyorum E

Ne zamandır kullanıyorsunuz bu ilaçları?

Doktora gidiyorum bıraktığımı demedim bırakınca başa sardı tedavim iyi gidiyordu sizde mi panik atak yaşıyorsunuz? H

Aynen... Ben de herkese akıl verir konuşur dinler enerjik biriydim.. inanırmısın ne kimseyi görmek istiyorum ne de dışarı çıkmak... Ama beni çevremde bilen böyle olduğumu hiç bilmiyor... Çnkü söylemiyorum sadece görüşmüyorum insanlarla... anlamayana anlatmak istemiyorum... E

Kıyamam astım etkiliyordur tabi etkilemez mi... bazen yoğunlaşıyor bazen azalıyor böyle bi illet işte E

Aynen öyle öldürmüyor ama surunduruyor yaşama olan sevgini elinden aliyor Herşey e karşı hissizlesiosun A

Evet daha çok anksiyete benim.. ama resmen acı çektiriyor... UmutsuzKedi Belki bir gün.. Üyelik

Ben 22 yaşında panik atak hastası demek istemiyorum ama bunu kabul ettiğim için gözümde büyüyor korkuyorum. İlk paniği bu yaz yaşadım çok kötü bir şekilde 1 hafta yemeden içmeden kesilme istifra etme gidiyor bu şekilde tedavi oluyorum ilacım antideprasan değil isim vermem doğru olmaz sadece panik bozukluklarında ve hızlı kalp atışlarında vs kullanılan ilaç 2 ay felan içtim kendiliğimden bırakmak istedim bağımlı olmamak için kendimi gayet iyi hissettim sonuç hüsran tekrar bi kriz geçirdim yakın zamanda ve hala devam ediyor. Dışarı çıkıyordum ilaç kullanmaya başlayınca ama şuan korkunç geliyo evden çıkasım gelmiyor camdan bile bakmak istemiyorum bunu atlatmak istiyorum ama çok korkuyorum H

Belkide calismak iyi gelir. Annem ise girersen kendini dinlemeye zamanin olmaz suan bistasin ondanda bukadar oluyor diyor. Ama tabi yasamaynlar anliyamiyor. BanDa eskiden biri anlatsa anlayamazdim. Bazen sadeve korkuyorum. Ve o an tam olarak neden korktugmu bile bilmiyorum. Ve cok zoruma gidiyor cünkü ben okadar cesaretli ve güclü birisiydim ki. Tek basima herseyin üstesinden gelicek gücte görürdüm kendimi. Hic birseyden korkmazdim. Tek basima dimdik ayakta durudum. Hayatla ilgili okadar planlarim vardiki ve tam okul bitti istedigim seyleri yapabilcek dönemdeydim ki bu durum patladi. Sanki bir daha hic hayallerimin pesinden gudemicekmisin gibi hissediyorum ve bu beni cok üzüyor. Dünyaya gezmek en büyük hayalimdi ama suan evden cikip bir arkadasimin dogumgününe gitmek bile beni zorluyor H

Benim ilk ağır depresyondu uyku problemleri vs depresyonu ağırı atlattım ama depresyon belirtilerim hala var tabi eskisi gibi şiddetli değil bu panik atak çok kötü öldürmüyor süründürüyor resmen kalp krizi geçiriyon sanıyon bildiğin İnşallah atlatırız. ilaç yazdırmaya gitmiştim devlet hastanesine bi abla demişti ki ben 20 senedir antideprasan kullanıyorum tedavi işe yarasa bile başka psikolojik sorunu çıkıyor diye başta bu dediğini tam anlamadım ama şuan o cümle gitmiyor aklımdan. Yaşıtlarım gibi değilim yaşıtlarım cıvıl cıvıl eğlenmeyi biliyor her yere korkusuz gidiyor ben en basidi cafeye gidemiyorum darlanıyorum fena oluyorum H

seni çok iyi anlıyorum cidden çevremdekiler bu durumuma alıştı bazısı abarttığımı düşüküyor insan böyle birşeyi neden abartsın ya da kim isterhayatını kısıtlamayı. Öldürmüyor süründürüyor resmenbenimde bir olay oldu ondan sonra kaldı bende allahtan işe gidiyorum fena olsamda çalışıyorum kafamı işe veriyorum sende kendini dinleme kötü olsanda gir çalış . push ; E

bende çok cesaretliydim sanki eski ben ölmüş farklı biriyim çok korkak kan aldırırken bile korknayan ben panikliyorum. Uçaktan korkmayan ben heycanlanıyorum eski halimi özledim E

İlaç bağımlılık yapmaz kendi kendine bırakırsan böyle olman çok normal... doktora gitmen lazım kendi başına çözemezsin UmutsuzKedi Belki bir gün.. Üyelik

Caresizlik hissi en kötülerden biri. Dün disarda yine kötü oldum. Uzun zamandir ilk defa bukadar kötü hissettim. Ve direk hastaneye gittim. Astim hastasi oldugum icin bir ihtimal ondan dediler. Orda ilac verip yolladilar evde yalniz kalmak cok zorluyor beni buaralar H

Anksiyeteye çevirmesin 4 yıldır boğuşuyorum öyle ki evlendim çocuk yapmaya cesaretim yok ilaçları kafana göre kullanma iyileşme süresi uzuyor ben doktor bulamıyorum çok kötü bir ilçede görev yaptım için düzenim yok kafam senaryolarla dolu yardım edecek biri varsa bana etsin valla artık kendime üzüldüğüm için ağlıyorum I iyilik

8 senedir kullanıyorum paxerayi ama yılda iki kere atak geçiriyorum. bu son bırakmam doktorumun ilacı yanlış şekilde bıraktırmasi oldu

Bende öyleydim şimdi gidebiliyorum ilaç içmememe rağmen merak etmeyin sizde zamanla alışıcaksınız:) herkesin dediğine takmayın ne yaşadığını nedenini bilmiyorsunuz sonuçta

Merhaba canım bende 8 senelik panik atak hastasiyim yaşım 27. bende seneler önce senin gibi yaptım tepetaklak geldim sakin ilacı kendiliğinden bırakma. bende doktor kontrolünde bıraktım fakat doktorun yanlış şekilde bıraktırmasi bni basa dondurdu. doktorumu degistirdim tüm. sosyal hayatim bitti ise gidemiyorum dışarı çıkamıyorum hep içimde bi sıkıntı. ozellikle sabahları uyandığımda çarpıntiyla uyanıyorum bn paxera ve ativan kullanıyorum H

Anliyorum cünkü bende pek paylasmiyorum. Cünkü bunu yasmayan anlamaz. Annem bile en son cok sinirlendi. Bu ne böyle azcik güclü ol, aglama toparla kendini falan dedi. Cok üzüldüm cünkü onlarinda huzurunu kaciriyorum. Hemde anlamiyorlar... Ciddwn zor bir durum H

Ben de 22 yaşındayım seninle aynı durumdayım. Ama benim asıl korkum hastalık ve özellikle kanser. Uykum mutluluğum her şeyim bitti. Nasıl atlatıcam bilmiyorum. Doktor kötü bir şey söyler dşye doktora bile gidemiyorum. atlatan varsa yardım edin yalvarırım A

Öncelikle hepinize geçmişler olsun. Ben de 2 yıl önce çok kötü bir atak geçirdim kalp krizi sandım.2 ay kadar lustral kullandım geceleri hiç uyuyamadım o yüzden bıraktım ilacı şimdi kendi kendime idare etmeye çalışıyorum. Kendinize uğraşı bulun ve sosyalleşin iyi geliyor. UmutsuzKedi Belki bir gün.. Üyelik