Ben ek olarak arkadaslik bagi kuramiyorum. Merhaba merhaba evresinden ilerisi icime fenalik getiriyor. Fikrini sormadan yorum yapip ogut verenlerle, yasi yakin olup da ablalik taslayanlarla, nispet yapanlarla, beni vasat kendisini muhtesem gostermeye calisanlarla aniden selami kesiyorum. Tek tarafli samimiyet ve aniden teklifsizlige dayanamiyorum. Mezun oldugum liseye de aidiyet hissetmiyorum mesela. Kimseyi de ozlemiyorum. Sevgili olmak da benim icin cok zor hatta yipratici... Sokaga cikarken birine haber vermek ya da izin almak bana zulum gibi gelir mesela. Gunaydin mesaji atacagima kalkar yuzumu yikar, giyinir, makyaj yapar, zaman kalirsa da ekmek kizartirim. Fedakarlik yapmak, biri icin cabalamak, ait olmak, onsuz olamam demek bana gore degil.

Cok yogun uzuntu mu yasadiniz da boyle ya da kayiplar bo donem ben de boyle hissediyordum, bazen hala

Dur dur bu kadarı fazla geldı Bende genel olarak baglılık duygusunu cok hıssetmem hatat gecen gunlerde bızım kızlara dedımkı ben asker yolu beklemedım zaten ben 3 gun gormedıgım kısıyı unutuyorum nasıl yanı dedıler :) potansıyelımde var ama bundan sıkayetcı degılım. Baglılık duymamam gereken seylere karsı bunu hıssetmıyorum sorun oldugunu dusunmedım. telefon cok onemlı degıl kı yenısını alırım mesela der gecerım

Dertli kklilarin isine yarar... az once bende bundan bahsettim... rahat olmak lazim... kizdirirlarsadaaaa Markete giderken ne alacagimi unutuyorum senimi unutmayacagim hödük seklindeee arizaya baglanmasini tavsiyee ederim... nasilsa beniiim felsefesinin ortasina darbedir bu

mezun olduktan sonra iş hayatına atılın gerçek hayatın ne kadar sabrınızı sinirlerinizi zorlayıp sizi geliştirdiğini pes etmekle devam etmek arasında gidip geldikçe çok değişeceksiniz, hayata atılın tek başınıza yaşamaya başlayın hayatla yüzleşin değişm başlıcaktır

Ayni durumu yasiyorum yillardir.. bir cozum bulamadim ev değiştirdim memleket değiştirdim yine ayni.. surekli bir gezgin ruhum var benimseyemiyorum sehri insanlari.. mesela hep burda kalmicam gidecem modundayim sosyal iliskilerimde de oyle.. sanirim kendi memleketime gitsem biraz degisir bu durum ama zor

24 yaşındayım. Belki de.. O konuda bilgim yok F fairtale ver bana

yaşınızı ve mesleğinizi öğrenebilir miyim ya da öğrenci misiniz, insanların olgunlaşana kadar geçirdikleri evrelerden birini geçiriyorsunuz o kadar, hislerinizi hayat enerjinizi tekrar yerine getirecek olaylar yaşayacağınıza inanıyorum, bunlar hep düşünsel sürecin etkileri bir şey oturup netleşene kadar her şekle her karaktere bürünüyoruz

bir şeyleri kaybettikten sonra kıymetini anlama olayını yaşamamışsınız mesela

Bende vardı bu durum. 22 yasina kadar falan. Hicbir seyi benimsememe, hep bi cekip gitme hevesi. 3 kere okudugum universiteyi degistirdim benimseyemedim diye. Kac yasindasin, evli misin vs bilmiyorum. Ben esimi tanidigimda gecti. Dogru duzgun bi ailem yoktu. Ailem oldu. Ben buni birakamam, o beni birakamaz, hanimis bizim yasadigimiz semt, hanimis bizim evimiz moduna girdim. Ozel bir sey yapmadim.

Hayır ailemden kimseyi kaybetmedim.

Bu duygu bende de var burda yazılanları okuyunca çocukken kendime ait alan yoktur acaba ondanmi boyleyim diyorum. Ben de zaman zaman rahatsızlık duyuyorum. yasadigin şehri değiştirmek ise yaramiyor onu soyliyim ben yaptım çünkü oraya da ait hissetmiyceksin. Erkek arkadaş edindiğimde de böyle hissederdim çok kolay vazgecerdim bu yüzden sanırım geç evlendim şimdi eşime aidiyet hissediyorum sevgiliyken baslarda ona da hissetmiyordum benim oldugum sehirde geciciydi aman nasilsa gidicek diye devam ettim hep yoksa ayrilirdim. oyle oyle zaman gecirdikce baglanmisim. yaşadığımız şehirde geciciyiz yaza tasinicaz biran önce gitmek istiyorum muhtemelen tasinicagimiz şehirde de böyle hissedicem tedavisi varmı bilmiyorum . push ; TanGO Bşlngç:72 Hdf:58 Gncl:57.5 oğulcuğum 13

Ben şimdi yazın işe başlıcam, evimi de değiştircem bakalım belki çözerim bu sorunu. Konu sahibesi yazana kadar kafaya takmıyordum ama şimdi takıyorum sadece eşim ve kızımdan ibaret bir hayat gerisi sanki sahte gibi...

Bence cok fazla vasat şey var hayatında TanGO Bşlngç:72 Hdf:58 Gncl:57.5 oğulcuğum 13

Cok sevdigim bir şiir. Teşekkür ederim :) NeverOne

Canım şöyle ki; yetişkinlikte yaşadığımız psikolojik kaynaklı sorunların tamamı neredeyse çocuklukla bağlantılı. Mesela sinirli, topluma uyum sağlayamayan yetişkinler çocukken aile içi şiddet sahnelerine maruz kalmışlardır. Babanın anneyi dövmesi gibi. Bu beyin sinyallerini etkiliyor ve tedavisi mümkün olmayan, yani geri dönüşümü olmayan hasar bırakıyor beyinde. Eğer bir odan olsaydı bu sende aidiyet duygusu yaratabilirdi ya da katkı sağlardı. Kendi sınırların içinde, kendini idame ettiğin bir alan. Mesela uyuduğun, ders çalıştığın. Ama büyüklerle birlikte salon gibi yerlerde uyuyan çocuklarda büyüdükleri zaman buna benzer sorunlar olabiliyor. O yüzden aileler çocuklara evde bir alan belirlemeli. Benim kızım 5,5 yaşında bazen bana meydan okuyor. Bir şeyi yerini değiştiriyorum odasında kızıyor "burası benim odam istediğim yere koyarım" gibi..

Ben de 22 23 e kadar boyleydim. Sizin yaş kaç? yesilkalp Hayatın başında... Üyelik

yaşım 24, öğrenciyim.

maalesef bu konuda sana yönlendirici bir yanıt veremem. iyi de olabilir kötü de. bana iyi olur gibi geliyor. insan yaşadığı eve bağlanmalı diye düşünüyorum, yoksa nerede akşam orada sabah moduna geçer, bunun sonu da kötü biter. onun dışındaki bağlanamama durumları tek taraflı değildir diye düşünüyorum. en azından insan ilişkilerinde karşılıklı çaba gerektirir, ki erkek-kadın ilişkilerinde bunun dışında çekim de önemlidir. sadece aidiyet problemi değildir muhtemelen ilişkilerindeki problem. ailene karşı aidiyet duymamanın sebebi ise muhtemelen çocukluğunda saklıdır, yine bireysel olarak senin çaban yetersiz kalacaktır.

24 yaşındayım, okuyorum. Sorunun kaynağını bulmak da önemli. Ben kendi halime biriyim. Aslında neşeli de bir insanım ama aidiyet duymuyorum. Aileme bağlı değilim. Hiç özlemiyorum mesela.

aidiyet duygumu ben de ara ara kaybediyorum. özellikle toplumsal aidiyetimi kaybettim sanırım, bir daha kavuşur muyum, kavuşmak istiyor muyum bilemem. ama eve karşı aidiyet duymamak seni boşluğa sürükleyebilir. sevdiğin ve vazgeçmeyeceğin bir şeyler bulmaya çalış. eğer ailenle yaşamaktan memnun değilsen belki kendi evini kursan farklı olur.

Suan bu problemi daha derinden hissediyorum. Evet mesela odam yoktu hala daha yok. Bu aidiyet duygumu etkiler mi? Ailem beni pek önemsemez, bir de bu var.

Evet evcil hayvanım öldüğünde çok üzülmüştüm.

ait hissetmediğiniz kim. aile ev arkadaşlar hangisi. mesela bende şuan biyere ait hissetmiyorum ama sebebi sevmediğimden

Bağlanmayacaksın bir şeye, öyle körü körüne. "O olmazsa yaşayamam." demeyeceksin. Demeyeceksin işte. Yaşarsın çünkü. Öyle beylik laflar etmeye gerek yok ki. Çok sevmeyeceksin mesela. O daha az severse kırılırsın. Ve zaten genellikle o daha az sever seni, Senin onu sevdiğinden... Çok sevmezsen, çok acımazsın. Çok sahiplenmeyince, çok ait de olmazsın hem. Hatta elini ayağını bile çok sahiplenmeyeceksin. Senin değillermiş gibi davranacaksın. Hem hiçbir şeyin olmazsa, kaybetmekten de korkmazsın. Onlarsız da yaşayabilirmişsin gibi davranacaksın. Çok eşyan olmayacak mesela evinde. Paldır küldür yürüyebileceksin. İlle de bir şeyleri sahipleneceksen, Çatıların gökyüzüyle birleştiği yerleri sahipleneceksin. Gökyüzünü sahipleneceksin, Güneşi, ayı, yıldızları... Mesela kuzey yıldızı, senin yıldızın olacak. "O benim." diyeceksin. Mutlaka sana ait olmasın istiyorsan birşeylerin... Mesela gökkuşağı senin olacak. İlle de bir şeye ait olacaksan, renklere ait olacaksın. Mesela turuncuya, ya da pembeye. Ya da cennete ait olacaksın. Çok sahiplenmeden, Çok ait olmadan yaşayacaksın. Hem her an avuçlarından kayıp gidecekmiş gibi, Hem de hep senin kalacakmış gibi hayat. İlişik yaşayacaksın. Ucundan tutarak...

Yaşınızla ilgili olabilir. Geç adölesanlık döneminde iseniz kimlik bulma süreciniz devam ediyordur. Belki onun sancısıdır bu.

Bende biraz sizin gibiyim bu halimden memnunum. Bur nesneye, bir insana deli gibi baglanan ona tapan insanlardansa bu ruh hali bana daha saglikli geliyor. Bende sizin yaslarinizdayim yazin evleniyorum kendi evim kendi ailem olmasi dusuncesi bu aidiyet duygumu biraz gelistirdi.

Bu sendromu yaşayan ilk sen değilsin merak etme. Özlememek biraz yaşınla ve yaşadığın ortamla bağlantılı. Birlikte olduğunuz için belki.. Ama yaşın ilerleyip Allah korusun birini kaybedersen nasıl da ait olduğunu anlarsın.. O zaman da boşluğunu dolduramazsın. Allah acılarını göstermesin. Bunları takma kafana. Sadece güzel düşün ki güzel olayları çek kendine.

Bu dönem yaşadığım şehri ve evimi degistirmek istiyorum. ise yarar mı, yoksa yalnızlık daha kotu mu olur? F fairtale ver bana

Cekıp gıtme havam olmadı ama cok hıssız yasadım. Babamı kaybedınce hıssızlıgı ogrendım. Aynı seyı bende evlenınce yasadım. Benım evım; benım esım, benım halım, benım ocagım, benım bucagım.. CuteMom Dünya vazgeçenleri değil, azmedenleri

Daha kötü de olmaz daha iyi de olmaz dediğim gibi aynı şeyi yaptım ben. bir sure ilk hevesle daha iyi hissedeceksin ama sonra aynı olacak

Yaşım 24 NeverOne

bi sorun yok bence.. mantık insanıysanız demekkii gayet iyi bi özellik

Bende de var o durum ama bulunduğum şehirle ilgili, oturduğum evle ilgili ama ben hiç sizin gibi kendimi sorgulamamıştım. Eşime ve kızıma karşı aidiyet duygum tam geri durumlar benim de sizin gibi. Bulunduğum yerden taşınmayı düşünüyorum ama olumlu etki yaratacak mı bilemiyorum.

Seni tanımadığım için yani birkaç örnekle şöyle diyemiyorum tabi ya da diğer yorum yapan arkadaşlar da aynı şekilde. Aslında bu biraz da dış çevredeki olaylarla ilgili. Mesela şehitler, ani ölümler, hastalıklar, bunlar farkında olmadan da bizi etkiliyor. Geçen hafta şehit olan askerlerden biri bizim tanıdığımızdı. Kendisini tanıyorum son derece efendi, saygılı, hayat doluydu, ama Ankara'daki patlamada şehit oldu. 30 yaşında bile yoktu. Bu bende bir an dünya aidiyet hissimi kopardı. Çünkü hayat çok anlamsız ve boş ve kısa geldi bana. Nasıl olsa bir gün öleceğiz düşüncesi... Ancak hayat devam ediyor. Okuyor musun sen, çalışıyor musun? Yaşın kaç? ist_nbl

Ben de böyleyim yaş ile alakası var galiba

Okul devam ediyormuş öyle okudum. Bitince değişir diye düşünüyorum. Öğrenim hayatı bitince bir boşluğa düşünce tutunacak bir şey arıyor insan. O zaman daha ait hissediliyor sanırım.

Evet belki de yaşamadım. Akrabalarımızdan birini kaybedince, bu insan çok sevdiğim biri dahi olsa üzülmüyorum. . push ; F fairtale ver bana

Haklısınız teşekkür ederim. Belki de ait olmak kavramını sadece kavram olarak ele aldığım için böyledir. Ait olamaya çalışmak yerine pek çaba sarfetmediğim içindir.

aklıma bu şiir geldi alıntıdır...

Siz öyle diyorsanız, öyledir :)

Ne gerek var bu kadar uzulmeye kasma ya hemen bir psikoloktan yardim alin psikoterapi ya da baska bir sey yaparlar cocukluktan gelmeli bu tarz bir sorun arkadaslarda soylemis bir odanizin olmamasi gibi bende ilk defa duyuyorum ama olabilir bize kuxuk gibi gorunen seyler bir kitapta okumustum cocuklukta anne cocugu yalniz birakiyor bir hastaligimi var nedir hastaneye gelmiyor sonra birden geliyor cocuk iyilesiyor vs... bu adamcagiz cok yakisikli isi gucu yerinde ama hic bir kadina guvenmiyor ve basi sıkisinca bir kadinin kendisini kurtarmasini bekliyor yasanmis bir olay psikoterapiyle anliyorlar... Suda var sizin birine mesela elerideki esinize birakip giderim diye biraz mesafeli olmanizi sevdim bana hos geldi bu erkekte pek ise yarar pek kiymetlidir boyle kadinlar tehtid edersiniz hissettirirsiniz saniniz yürür karsi korkutmak iyidir adrenalin iliskiyi canli tutar hersey duzelir gulums eyin biraz

Anladığım kadarıyla bu sonradan olan bir şey değil. Uzun zamandır ya da çocukluktan gelme bir şey. Küçükken bir odan var mıydı kendine ait? Yoksa olmasını çok mu istedin de olmadı ya da buna benzer bir örnek olabilir hayatında senin için önemli ama ailenin önemsemediği.

Merhaba kızlar. Sorunum çok derin. Şöyle ki, aidiyet hissedemiyorum. Yaşadığım sehre karşı ya da aileme karşı bir aidiyet duygum yok. Hiç bir sey bana ait degilmis gibi. Hayatıma giren insan olsun ya da telefonum olsun bir şey farketmiyor, hicbiri bana ait degil gibi, uzerindeki sorumlulugumu hissetmiyorum. Hani herkesin en sevdiği renk, yemek, şehir vb. vardır ya, benim yok. Bir işi yapmak konusunda çok isteksizim. Kadın erkek iliskilerinde de sanki karşı tarafa hep gidecekmisim gibi davraniyorum. Ya da başkasını bulsam giderim gibi davranıyorum. Bunu hic yapmadım ama potansiyelim var. Üzücü bir duruma pek uzulmedigim de oluyor. Hic bir sey hissetmedigim oluyor. Insanlar üzülüyor ben öyle bakıyorum. Birini cok seviyorum gibi hissediyorum zaman geciyor umrumda olmuyor. Bir ay önce yoklugunu eksiklik olarak nitelendirdigim biri, bir ay sonra sıradan biri olabiliyor. Bunu cogunlukla hayatimdaki insanlarin davranışları da belirliyor. Sorun ne bilmiyorum. Doktora gidip bunlari anlatmak istemiyorum. Fikriniz var mı bu konuda?

Bence bu durum normal değil. Senin eski konularını da hatırlıyorum. Arkadaş istiyorsun, beğenilmek istiyorsun, erkek arkadaş istiyorsun. Aidiyeti olmayan insan bunlara sahip olmak istemez. Sen sahip olamadıklarından ötürü, sahip olduklarına değer vermiyorsun. Eksiklik yaşıyorsun ve bunun etkileri bunlar.

Haklısınız teşekkür ederim.

Vee böylece sen de katılmış oldun aramıza. Depresyon alemine hoşgeldin! Bazen hiç yoktan ortaya çıkar, bazen kötü bir olaydan sonra, bazen geçmişte yaşadığın bir tramvayı tetikler bir saniyelik hadise ve bi bakarsın nur topu gibi bir depresyonun olmuş. Duygu Durum bozukluğu filan. Majörüydü minörüydü çeşit çeşit rengarenk. Psikiyatri yolları taştan..