Kesinlikle bencillik denilmez buna. Sorgulamanızı anlıyorum, çünkü annelik birçok anlamsız şeyi sorgulamakla geçiyor. Hayatınızı etkiliyor, doktora gitseniz keşke.

Bencillik değil yaşadığınız, kilitlenme durumu. Kendinizi ya da anneliğinizi sorgulamayın. Çözüm bulursanız yazın da biz de faydalanalım. Bendeki fobi sandalye üstüne çıkamayacak derecede. Kabuslarım hep yüksek yerlerde geçer.

O dediğiniz bende de var. Mesela küçük kızım var. Merdivenin başına yada düşebileceği bir yere hızla yoneldiğinde elimi yüzüme kapatıp bağırıyorum. Ama dizlerimin bağı çözülüyor ona koşup alamıyorum. Gören çok kızıyor bağırana kadar gidip çeksene hadi düşse diye ama o iki saniyede gözümün önünden kaç senaryo geçiyor. Kitleniyorum sanki. Bencillik değil bence yoksa iki evladımın da bir saçının teline ömrümü veririm. Çok evhamlı paniğim belki bundandır bilmiyorum.

Eşimde benim aksime uyurken bile çocuğu tutar, öyle değişik refleksleri vardır ve ketumdur. Onu gördükçe daha çok sorguluyorum kendimi sanırım. Daha hiçbir düşüşü engellediğim olmadı bugüne kadar. Eşim defalarca kafa yarılmalarını engelledi. Duygularımı çok yoğun yaşayıp üstüne giderek hallederim genelde her şeyi. Yükseklik korkusunun üstüne gitme ihtimalim bile olmadığından, doktoruda hiç düşünmedim.

Merhaba, Kendimi bildim bileli yükseklik korkum var. Ama çok ileri boyutta değil. Öyle olduğunu düşünüyorum yada. Birkaç senedir üst geçit kullanmam gerekmemişti hiç. Bu sene defalarca kullandım. Mide krampları, bacak titremeleri eşliğinde bitirdim yolu. Sorun şurda patlak verdi; 3 gün önce bir avmye gittik. Kızım önden camekana doğru koştu. Şu aşağıya bakılan, balkon kısma doğru yani. Uzaktan 1 karış kadar boşluk var gibi gözüküyordu cam ile yer arasında. Eşik yapmışlar ama yerden daha aşağıda, uzaktan belli olmuyor. Kızım koştu, tam o kenarda durdu. Ben sadece "dur" diye bi çığlık attım, yanına kadar geldim. Ve çocuğu tutmadım. Yüzümü kapattım öylece. Boşluk olsa orada gerçekten, çocuk aşağı düşecek ve ben çocuğumu tutmaya kalkışmadım bile. Sonra oturdum başladım ağlamaya. Dizilerde anneler araba çarpacağı zaman çocukları iterler kendilerine çarpar ya, o tarz bi anneymişim gibi geliyordu. Meğer baya bencilmişim. 2 gündür rüyamda kızımın gökdelen tarzı bir yerden sarktığını, benim onu kolundan tuttuğumu ama yüksekliği farkettikçe ve elimden kaydıkça kendimi düşürmemek için onu bıraktığımı görüyorum. Baya manyaklaştım yani. Gidip gidip çocuğa sarılıyorum, vicdan azabı duyuyorum. Bu yenebileceğim bir durum mu? Birde kendimi tartıyorum, acaba sorunların bütün kaynağı kızım mı? Bir tek onunla ilgili konularda böyle sorguluyorum kendimi. Annelik, vicdan yükümü çok arttırdı gibi hissediyorum. Normal mi halim, düşüncem? Fikirleriniz için şimdiden teşekkürler. C captain price erkek

yükseklik korkusu için doktora gidebilirsiniz. ama onun dışında yaptığınız bana anormal gelmedi. böyle durumlarda ben de kilitlenip kalırım, müdahale edemem. bu sizin anneliğinizle vs alakalı değil ki.