İçinizden geçen neyse onu yapmanız lazım. Hani sen aslında kalmak istiyor ama onca emekten sonra vazgeçemiyor ve emin olmak için bu soruyu sorup, vicdanını rahatlatmak için soruyorsan o farklı bir durum. Uzun süre aklına takılır kalır. Sen ailenle bu konuyu konuş, sonra hislerini de bir kenara yaz, otur düşün, artı eksilerini, psikolojine etkilerini, 5-6 yıl sonra kendini nerde görmek istediğini ve ona göre karar ver. Annesine kahve içmeye giden herkes çok da hayallerinin içinde demek değil. Belki onlarında çoğu yurtdışında yaşamış olmayı eğitimlerini üst seviyeye çıkarmış olmayı ve sonrasında o kahveyi içmeyi isterlerdi. İçinde ukte kalmamasına dikkat et, ukte kalıp da aileni suçlamana yol açacak bir karar da alma, bu da çok kötü.

bence git, 5 yil evet uzun bir sure, ama bu surede daha ne firsatlar ne durumlar ortaya cikar, senede bir kezden fazla da gelebilirsin ailenin yanina, ogrencisin zaten, en azindan gittiginde daha uzun sureli olur bu durum. ben yurtdisinda yasiyorum ve o duyguyu hissetmiyorum, ama oncesinde TR de ailemin bulundugu sehre 4 saat uzakliktayken de cok cok sik gorusemiyorduk biz, cok yogun calisiyordum, onlar da oyle, bir de 2 cocuklu biri olarak kim bilir nasil olurdu. simdiden daha sik gorusurduk elbette ama o ozlenen genclik yillari gibi olamazdi.

İşte belki anne olmadığım için anlayamıyorum onu aslında konuyu açarken anneler de inşallah yorum yaparlar, düşüncelerini söylerler diye düşünüyordum, çok üzülüyorlar mıdır acaba evlatları gidince falan Onu da ekleyeyim ilk mesaja filmdelisi

Anne değilim ama yazmak istedim :) Keşke beni de zamanında bıraksalardı şimdi çok daha farklı yerlerde olurdum. Bende senin gibiyim Velvette, gezmek görmek istediğim o kadar yer var ki ama şimdi bırak ülke görmeyi İzmir dışına çıkamıyorum. Ben ilk çocuğum o yüzden ailem her türlü sıkıntısını bende denedi, çözdü. Şimdi arkamdan gelenler daha rahat ve özgürler. :) Şuan annemle aynı şehir de yaşasam da kalbimin bir yanı hep özgürlükte, yani içimde çok büyük bir ukte kaldı. Bu saatten sonra da ülke ekonomisi malum ülke dışına tatil çok zor. Bu pişmanlığı yaşama derim ben. İnsan belirli bir zamandan sonra bencil olmalı zaten sen önce kendine iyi olursan, sonra herkese iyi olursun. Mutlu olmadığın bir yerde ailenle yaşamak mı, mutlu olduğun bir ülke de özgürce yaşamak mı? Bence ikincisi :) Bu konuda da sana anlayış göstereceklerdir eminim.

Bu da doğru işte aslında, ben TRdeyken de gidip gelme yine 4-5 ayda bir oluyordu aslında, yani dip şehirde falan değilsen o iş zor biraz. Bir de çok daha fazla konuşuyoruz ben dışardayken çünkü anlatacak şey oluyor. Buradayken yok çünkü boş hayatım.

İnşallah büyüdüklerinde çocuklarım, sizin gibi hayallerinin, ideallerinin peşinden gidebilecek kadar cesur; kendileri için yaşamaya and içmiş olurlar. Özlem apayrı bir mevzu ama yaptığınız şey gurur verir ancak ailenize.

Var ben Anneannem 3 yıl önce gel artık, kendi işini kurarsın ne yapcaksın ailenden uzakta derdi. Geçen 2 yıldan beri diyor gelme kızım, ekmek iş yok. Aileler de maalesef memleketin durumunun pek içaçıcı olmadığının farkında, o yüzden nerde iş bulursan orda kal kafasındalar şu noktada. Bir de çocuğum mutlu olsun da nerde olursa olsun diyen aileler var tabi. Şöyle ki ben hem Türkiye'yi özledim, hem ailemi özledim, hem Türkçeyi özledim o yüzden dönücem. İşyerim uzaktan çalışmama izin veriyor. İş meselesini ayarlayıp öyle dönücem. Okuyanlara tavsiyem dönecekseniz 1. AB/ABD pasaportu ne varsa artık ona konun ki uzaktan çalışma konusunda başınız ağrımasın 2. İşi gücü sağlamca ayarlayın Dönmek istiyorsanız bunları ayarlayın mutlaka. Çoğu insanın gitme motivasyonu iş zaten, eee uzaktan da çalışacaksan ya da freelance için müşteri portföyün varsa kafan rahat oluyor zaten. Göçmenlik yazıldığı kadar güllük gülistanlık değil maalesef. Annen baban yaşlanıyor, yanlarında olmak istiyorsun, arkadaşını özlüyorsun, ülkeni özlüyorsun, Türkçe konuşmak istiyorsun... benim kafama memleket hasreti 5. yılda vurmaya başladı mesela, ondan önce de bir miktar suçluluk duyuyordum ama pandemiyle beraber had safhaya geldi. Anneme suçluluk bastırmak için özel sigorta aldım, şunu aldım bunu aldım ama yetmiyor asla o suçluluk gitmiyor.

Bu çok göreceli anne olanlarin hissettikleri kisiden kisiye degisir. Ben üniversteye gittigimde annem pek etkilenmedi. Halam kizini üniversteye gonderdiginde bir sene agladi hatta ilk gittigi ay yataga dustu hasta oldu. Kuzen de senin gibi yurtdisi hayalleri kuruyordu ama halamdan sebep gidemedi halam kesinlikle karsiydi asla diyordu. Sonra kiz depresyona girdi baya zor gunler atlatti, annesini sucladi falan sonra evlendi uzak sehire gitti simdi yine uzaklar. Belki bu yasanmislik sana bir seyler anlatir diye yazdim.

İlk cümlenize güldüm, 27yim ben döndüğümde 32 olucam, ay yaşlanıcam dedim annemle babam da kafa sallıyor tövbest der gibi 32de yaşlı olucam sanıyorum ya İşte hep aklıma geliyor küçükken çok korkardım ay annemle babam 50lerine gelecek falan diye:)) Çok sağolun yorumlarınız için ve içimi rahatlattığınız için <3

Anneler perisan olur sen uzaktasin diye ama gurur da duyar gelecegin icin cabaladigini gorunce. Sen mutluysan oda mutlu olur

ben de esim de cok yogun calisiyorduk, hatta esim yonetici pozisyonuna gecince eve 8 den 9 dan once giremez olmustu, kiminle goruseceksin ki o durumda, simdi daha insancil sartlarda calisiyoruz, daha iyi kazaniyoruz, korona olmasa yilda 2 kez gidebiliriz memlekete ancak korona bir cok seyi degistirdi, istesen bile gidemeyecek durumda olmak cok kotu bir his, bir arkadasimizin yakin aile bireyi vefat etti, tam o hafta tum ucuslar karsilikli durduruldu, ve gidemedi

Konu sahibi arkadaşım, kardeşim yurtdışına gidecekken hıçkıra hıçkıra ağlamıştı.. hala onun o duygusal hali gözümün önündedir. halbuki yıllarca yurtdışı hayaliyle yaşadı ve hedefini gerçekleştirmişti. orada belli hedeflerinide yaptıktan sonra gemileri yakıp Türkiye ye kesin dönüş yaptı.10 yıla yakın kaldı. belkide belli bir hedefe eriştikten sonra sende dönüş yaparsın gerçi daha gitmedin, gitmeden getirdik seni:)

hayır neden suçlu olasın ailen seni mutlu başarılı görünce bi kahve içmekten daha başarılı olur emin ol :)

ben yurtdisina evlendim geldim, okuyorum da burada. cok sukur ailem hep destekledi. ozlem var tabiki.. ama herkes kendi hayatini yasiyor. yanlarinda kalip bir sekilde aileye yakin olma fikrine kapilirsaniz kendi hayatinizi degil onlarin hayatini yasayacaksiniz. gun gelecek herkes kendi hayatina donecek, buyuklerimiz rahmetli olacak, Allah gecinden versin, o zaman kendi hayatinizla basbasa kalinca keskeleriniz olacaksa secmeyin o yolu.

Benimkiler de destek aslında mesela dedim ya babam aldı biletimi falan, çok seviniyorlar, gururla söylüyorlar falan. Aramızda kırgınlık yok gidiyorum diye, gözlerinin içi gülüyor ama işte

Cherry ben o duyguyu bilmiyorum. kendi dilini konuşma özlemide mi oluyor? Peki Türkiye'ye gelince ya Almanya yı özler gitmek istersen ne olucak, sanırım oradaydın diye hatırlıyorum. benim yakınım Türkiye'ye 7 yıl sonra geldiğinde sürekli lokantalarda yemek yemişti. bide sokak düğünleri olmuştu oof ne bu gürültü salonda yapsalar dügunu dediğimizde, olsun onuda özlemişim ne guzel demişti:)

Anne olarak yazayım; kızım ileride yurtdışında kalmak isterse hiçbir şey demem. Ah vah etmem. Bağlantımız kopmadığı sürece hiçbir sorun olmaz benim için.

Cocugumu seve seve gonderirim. Ama ben de pesinden giderim. bir cocugum var ve henuz bebek. Hayatimizi yurt disinda devam ettirme planlarimiz var, ama biz yapamazsak oglumu mutlaka egitim icin gondermek uzerine planlarimiz var. Biz de beraber gideriz o durumda.

Benim 11 ve 5 yaşında iki oğlum var, her ay ikisinin hesabına 100 $ koymaya çalışıyoruz. İlerde yurtdışında okusunlar, orda kalsınlar diye. Maalesef ki güzel ülkemizde gelecek göremiyoruz. İkisi de gitse yurtdışına, kimseye muhtaç olmadıklarını, insanca şartlarda yaşadıklarını, mutlu olduklarını bilsem yanımda olsalardı keşke diye düşünmem. Çünkü biliyorum ki iyi bir işi de olsa çalıştığının karşılığını alamayacak ve sürekli yorgun, gergin ve mutsuz olacak. Maaşının %60 kadarı vergiye gidecek. Fikirlerini özgürce söyleyemeyecek. Daha da yazılacak çok şey var ama neyyyyseee Yanımda kalsın demek bencillik olur bu durumda. Her gün aramaya çalış anneni, yılda bir gel, ellerini öp. Mutluluğunu anlat yeter. Yolun ve bahtın açık olsun inşallah.

İnanın hayallerini gerçekleştirmeniz onları daha da mutlu yapacaktır. Her anne baba bunu ister

Hayallerinin pesinden gitmek, kendini mutlu etmek bencillik degil. Bencillik istemedigi halde birine yuk olmaktir. Mesela ailen biz seni buyuttuk bu yasa getirdik bizi birakip nereye gidiyorsun derse bencillik etmis olur. Ya da sen anne ve babana beni siz dunyaya getirdiniz yapmak etmek zorundasiniz dersen yine bencillik olur. Birinin sirtina kan bagini ya da vicdanini merhametini kullanarak kambur yuklemektir bencillik. Oysa sen olmak istedigin yere gidiyorsun ve ailende bu konuda sana destek oluyor ne kadar guzel. Sen hayallerini gerceklestirdikce bu hayallerin bir ucundan tutan ailen de mutlu olup gururlanacak. Sen olsan evladin icin böyle hissetmez miydin?

Anne ve babalar zaten evlatları mutlu olduğunda mutlu olurlar.. Hele ki hayallerini gerçekleştirmiş, mutlu bir evlatları olursa sizden de mutlu olurlar inanın.. Hasret bitmez ama tuzu biberi işte.

İki evladım var. Biri 14, biri 3.5 yaşında. Onları büyütürken ileri de birlikte yaşamakla ilgili bir beklentim yok. Tek duam onların mutlu, sağlıklı, başarılı birer bireyler olduklarını görmek. Kesinlikle oğullarımın hayatlarının merkezinde olmaya çalışıp, sürekli beklenti içinde olup, onların duygularını sömürerek, hayatlarını aşağı çekmek istemem. Eğer yurt dışında mutlu ve başarılı olucaklarsa benim için burada kalmalarını istemek beni mutlu etmez. Ayrıca bunu evlattan beklemek çok bencilce olmaz mı? Onları doğurup büyüttüm diye olanların hayatlarına müdahale etme hakkını kendimde görmüyorum ben. Anne olmak benim tercihimdi.

Çok sağ olun cevaplarınız için güzel anneler <3 Ben de konuştum ailem de böyle dedi, sen mutsuz olursan oralarda üzülürsen üzülürüz dediler. Gönül tabii ki özler, kopup gidince iletişim kaybolmuyor ki dediler. Ayrıca burada keşke imkan olsa, git çalış şurda deriz ama yok, git kendini geliştir, tatil gibi eğlen gel dediler

Hamileyim daha. Ama şimdiden isterim ki oğlum mutlu olsun. Bizden uzakta veya yakında fark etmez. Hayali neredeyse oraya gitsin. Uzağa da gidebilir. Yeter ki hayattan zevl alsın. Bu çocuğu dibimde yaşasın diye büyütmek istemiyorum. Aileniz de siz mutlu olursanız mutlu olur. Emin olun.

Bencillik değil kendi hayatını yaşamak bu. Çok düşünmeyin. İstediğinizde dönersiniz.

Oluyor tabi kız, yani yani hiçbir dil anadil gibi olmuyor. Beyinde anadil çok farklı bir yerde. AB vatandaşlığı kapıcam geri giderim ne olcek Evet ben de en son tatile şubatta geldim her gün yemeksepetinde takıldımTonla tatlı, pasta, şekerleme, meyve aldım her gün ayrı bir şey yedim evime öyle döndümSokak düğününe eskiden ben de burun kıvırırdım, valla şimdi olsa giderim değerini ben de anladım

Evet öyle bir sponsorluk imkanı da varmış veya uzun süreli ziyaret 2 yıla kadar bile Gerçi daha oraya var, ben en kötü ihtimalle daha yakın bir ülkeye gelirim diye umuyorum TR olmasa bile Posedion

Babaannem ölmek üzere ondan etkilendim sanırım biraz, gerçi o 90 yaşında. Çok sevindim kendilerine bakabilmelerine, inşallah benimkiler de öyle olurlar o yaşa geldiklerinde, benim gözümde o yaşlar çok büyüdü çok korktum zamanları mı azaldı, sağlıkları nasıl olacak vs diye

Türkiyeye geri dönmek gibi mi? D Denizdeniz14 Cennet kuşum Damla'm Üyelik

hayallerinin peşinden gidip hayatını sağlama al onları da alırsın yanına sonra

İçimden ailemi de götürmek geçiyor. Onlar da biz gittiğimiz için yazlığa taşınmayı düşünüyorlar gerçi:)) Ay konuşurken ağlarım ben tüh ya

Anneler gitme gözümün önünde dur demez ki. En azından çok büyük çoğunluğu. Zaten zorluk kalandan çok gidene. Çünkü geride bıraktıklarının her gün kaçınılmaz sona biraz daha yaklaştıklarını bilen sensin. Annen aksine mutlu olur bağımsız bir çocuk yetiştirdim mutlu olduğu hayatı yaşıyor diye. Ama ben gidemeyenlerdenim. Bir yerlerde kum saati kumlarını hızla dökerken ben mutlu olamam. Bazen yeterince bağımsız olamayışıma bağlayıp kendime üzüldüğümde olur. Ama ömrümce beni bu denli sevecek başka bir insan olmayacak. Bırakamam.

Bilmiyorum bende de geçecek mi.. yani birden eski kimliğime kavuşmayı zaten beklemiyorum, 6 ayda topluma uyum sağlarım diye düşünüyorum. Bilemiyorum yahu, göç etmek ne zormuş kimse bu kadar komplike olacağını söylememişti

Yaşınızı yazmamışsınız ama gençler büyükleri hemen yaşlandırıyor Yani anneannem 85 yaşında son bir iki yıla kadar yalnız yaşıyordu şimdi de dayımla yaşıyor ama yine evin işi yemek vs anneannede Günümüzde yaş alınsa da hayattan el etek çekilmiyor ki Biraz da ailenin hali tavrı, yaşam alışkanlığı önemlidir bu konularda ama imkansız yoktur Kv dem yıllarca evden çıkmazdı, çarşı Pazar bilmezdi Kp rahatsızlandı kv de markete gitmeye de alıştı İşlerini halletmeyi öğrendi eşini traş dahi ediyor artık Moral bozmayın çıkmışsınız yola devam edin

kendi kararlarını verebilen kendini tanıyıp mutlu oldugu yolda ilerleyen sorumluluk alıp kendi seçimlerinin arkasında duran kariyeri icin cabalayan bir evladı, benim dibimden ayrılmayan surekli bana bağımlı benden bağımsız karar alamayan surekli benden yol gostermemi bekleyen sorumluluk alamayan bir evlada tercih ederim ki cevremde 40 yasina gelip ikinci secenekte saydığım evlat yapısından cok var ve aileleri bizden sonra ne yapacak diye uzuluyorlar.

İnşallah istedikleri yerlere gider, gezer, öğrenirler iki evladınız da, kendilerine başarılar ve mutlu bir hayat diliyorum <3 N NauNau Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik İptali tek ayak

O çok acaip bir his, en çok o yüzden dönmek istiyorum sanıırm. Uzakta kaldıkça aslında olduğum şeyi untuuyotum, kendime özüme yabancılaşıyorum gibi geliyor. Kopuyor, gidiyor, uzaklaşıyor bazen yok oluyor gibi hissediyorum. Camus'nün Yabancı'nı lisedeyken okumuştum o zaman anlamamıştım. Kitabın ne anlattığını burdaki 5. yılımdan sonra anladım.

Önce hayatınızı kazanın, kendi geleceğinizi kurtardiktan sonra ailenize yakın yerde yaşama planı yapacağınız zaman da gelecektir.

Moralini bozmak gibi olmasın ama o his geçmedi bende, 2019 yazı dönmüştüm, iki sene olmuş hala bazı şeylerle bağ kurabildiğimi hissetmiyorum. Senin gibi düşünen insanlarla oluyor da, rastgele bir insan çekip muhabbet kurarsan onların önemsediği konuştuğu çoğu şeye ilgi duymadığını fark ediyorsun çünkü kültür ve konular da değişiyor, biz yokken bir şeyler oluyor, belki daha uzun sürede alışılıyordur tabi veya kendin gibi bazı şeyleri aşmış, kültür, gelenek vs içinde kısıtlı kalmamış insanlarla muhabbet kurarsın MissCherryBlossom

ben varim. 4 yildir yurt disindayim, onun oncesinde de ailemle yasamiyordum zaten ama yine de baska bir ulkede olmak bambaska bir his. ben cok fazla seyahat ederim aileme cok bagli degilimdir ama baska bir yerde yerlesik olmak cok farkli. babam yaslandikca bu fikirden cok uzaklastim. master bitince kesin donus yapacagim. babama herhangi bir sey olursa ve ben en kisa ucusla 17 saatlik mesafede olursam kendimi asla affedemem.

Öyle düşünme. Sen mutluyken onlar daha mutlu olur.

Valla ben yurtdışına gitsem nasıl olur bu suçluluğu duyarmıyım bilmiyorum. Şuan şehir farklılığımız var yılda 1 kez görüyorum ama o suçluluk yok. Yani herkesin artık kendi hayatı diyorum. Benim evim burası diyebiliyorum. Ama çocuğum gitsin kendini, hayatını kurtarsın çok isterim. Zira ülkemiz artık toptan mutsuz. Gözlemlerim bu yönde. Mutlu olanda varsa bizede öğretsin lütfen.

Evet bir yandan onu da düşünüyorum, TRde kpss ile atandığın işte de saatlerce uzaktasın. Birinde sınır var diğerinde yok işte. Arkadaşım Türkiyenin öbür ucunda yaşıyor o da senede bir geliyor aslında, tayin de isteyemiyor falan. Aileme yakın iş bulma olayı çok beklendiği gibi gitmeyebilir, bunu demek istediniz sanırım

Cherrye sormuşsun ama ben de cevap vereyim, benim Türkçem bozuldu aslında baya, 7 senedir sabah akşam İngilizce konuşuyor, çalışıyor, okuyor, izliyor, dinliyorum Artık İngilizce konuşmak daha kolay geliyor, çoğunlukla önce ağzımdan İngilizce kaçıyor sonra Türkçeye çeviriyorum vs Garip bir his Üstelik o ben Türkiyeye aidim hissi kayboldu, dünyaya aitmişim gibi geliyor Çok da şikayet etmiyorum yaşadığım koşullar kötüleşse bile, daha çok tolere edebilir hale gelmişim

Aa dönüyor musun misscim :) Her gidişimde 5 seneye dönerim, 2 yıla dönerim vs planı var tabii ki Off ya plan yapayım yapayım da ben daha gitmeden böyle oldum, o 5 yıla ben de ailem de yaş atacağız

Bir anne olarak cevaplıyorum. Eğer çocuğum gittiği yerde güvende mutlu huzurluysa kendi gelecegi icin ordaysa ve bu durum kendisini mutlu hissettiriyorsa. açta acikta değilse neden benden uzakta demem.

Sen de NA dasın diye hatırlıyorum, ben de biter bitmez dönebilirim, o kadar uzakta hiç yaşamadım tabi emin olamıyorum onca saat farkı ve uzaklık

Goruntulu konuşursun. Çok şanslısın. Bende gıtsem keşke.

Çok yapmak istediğim şeyler, görmek istediğim yerler var. Oradan oraya geziyorum. Ama kendimi suçlu hissediyorum. Şimdi iki hafta sonra yine gideceğim 1 yıl gelmem büyük ihtimalle. 5 sene okuyacağım bölüm de hadi 1-2 olsa neyse Ya acaba bunların hepsi boş mu, hayal de yurtdışı, vs diye koşuyorum ama yarın bir gün aileme bir şey olursa suçlu hissetmez miyim burada değildim, zaman geçiremedim diye Bazen diyorum keşke yakın olsam mesela ailesinden birkaç sokak ötede oturanlar var, annesine kahveye falan gidiyorlar öğlenleri, öyle bir kolaylık olsa keşke Biletim her şeyim hazır, üzgünüm ama, vazgeçmek için çok mu geç, vazgeçsem yurt dışındaki hocam kızar diye korkuyorum Ne diyeceğim ki ben gelmiyorum mu Babam o kadar para verdi bilete vs Ya da vazgeçmeli miyim Kendimi hayırsız, kötü evlat gibi hissediyorum Bunca yıl bana baktılar büyüttüler ben de hayalim diye gidiyorum o kadar uzağa gidiyorum bırakıp Bence ailem beni bırakmazdı ben neden bırakıyorum, ailem yaşlandıkça artıyor bu korkularım Ps. Annelerin yorumlarını da çok merak ediyorum sizin çocuğunuz gitse nasıl hissedersiniz gibi

hiç suçlu hissetme kendini, anne baba kimseye bağlı değiliz biz hepimiz kendi hayallerimiz kendi ideallerimiz için gerektiğinde yer değiştirebiliriz. Yurtdışı imkanınız varsa çok güzel ve aile için de gurur verici Türkiye'de asgari ücretle çalışan, kıt kanaat geçinip her sene KPSS kasan biri olacağınıza Uzakta huzurlu, mutlu ve güzel imkanlara sahip olmanızı isterlerdi emin olun

bana fazla abartılmış geldi bu duygular yani gitseniz özleseniz anlarım da daha gitmeden gelemem bir yıl diye düşünmek, moral bozmak gereksiz aynı ülkede anneme en son Aralık 2019 da gittim, zira virüs var öncelikler tabii ki kişiden kişiye değişir ama ailemin bana ihtiyacı olacak, destek olamayacağım kaygım bu yönde bir duygum yok yani 25 yaşında annemlerden ayrı şehre taşınırken de 40 yaşında hala uzaktayken de sonuçta yan dairede otursan da katkın sınırlı pandemide belki biraz daha hissedilebilir yakın olanların aileye desteği ama 74 yaşındaki babam ve 65 yaşındaki annem gayet kendi hayatlarını idame ettiriyor geçen gece babam rahatsızlanmış atlamış arabasına acile gitmiş aynı evde uyuyan annemi dahi uyandırmamış ben aynı şehirde olsam benim de bir desteğim olmayacak ki

Evet türkiyedeyim. Tabi ki bildiğim bir konuysa yardımcı olmak isterim :)

Her kuşun bir yuvasi olsun da, ucmaya hevesi olmasin mi tatlim. Hayallerinin pesinden git, ailen sen mutluysan mutludur...