Nitekim ben de bir insanım, psikolog bile olsam hatalarım olacaktır. Hatta bir atasözü vardır bilir misiniz? Danışan dağ aşmış, danışmayan düz yolda şaşmış

Keşke aslında sevmediğinizi, özgürlüğünüze düşkün olduğunuzu evlenmeden önce anlasaydınız. Aynı şeyi bir erkek yapsa burda giydirirdik. Kızınız sizin evlenmeden önce yapmış olduğunuz yanlış bir tercih yüzünden her gün babasıyla birlikte değil, her gün görmüyor. Aynı şekilde babası da kızını görmüyor. Adamın yuvası dağıldı, suçu neydi? İç sesiniz rahat vermiyor ve buraya iyi mi yaptım temalı kendinizi rahatlatmak için konu açmışsınız bence.. Çünkü iyi yaptığınızdan emin değilsiniz.

merhaba, mutlu olan kimse boşanmak istemez, demek ki mutlu degildiniz. Siz mutlu olmazsanız cocuk hiç olamaz, enerjinizi hisseder. Vicdan yapacak birşey yok, siz onu mutsuz ortamda büyütmeyip saglikli bir birey olması icin elinizden geldigini gucunuz ölçüsünde yaptiginiz surece..

Zor bir durum. Insallah dogru yapmissinizdir. Bunu zamanla anlayacaksiniz. Sevgisiz bir ortamda buyumesinden daha iyidir bu durum

aile birliğini çok önemsiyorum ben.. çocuk yapıp sonra sevmiyorum ben deyip ayrılmak, kusura bakmayın ama bana çok bencilce geldi.. hayat bir oyun değil ve evladınız varsa artık şımarıklık yapmaya çokta hakkımız kalmıyo.. olan olmuş artık.. babasıyla daha fazla vakit geçirmesini sağlayın bence..

Hatta bence ornek olun kocaya ihtiyac yok cocuk yap bosan. hem ozgurlugun tadinida cikar zaten evlilik ihtiyac olmaktan cikar E

Ben bir evliliğin bu kadar basit sebeplerle bitirilmemesi kanaatindeyim. Tabi emek harcadıysanız o ayrı Ama özgürlüğüme düşkünüm monoton bayat seviyorum derken evlilik bu kadar sığ bir şey değil Sonuçta bekarken de aynı Evli olup hayatı renkli ve canlı kalabilirsiniz Tabi olan olmuş hakkınızda hayırlısı Ama hayat zafen aynı değil mi Sabah işe git akşam gel yemek ye çocukla ilgilen hat ben yine sabah

. . push ;

kendiniz demişsiniz özgürlüğüme düşkünüm, başına buyruk bırıyım dıye bende sızın gıbıyım, kısıtlanmaya gelemem, hayatımla ılgılı kararları her daım kendım almısımdır, baskasının ak dedıgıne kara deme potansıyelım yuksek bence siz evlilik insanı değilmişiniz tabıkıde sevmedıgınız bırı ıle evlılık yurumez ama ortada bosanmak ıcın baska sebep yokken sadece hayatın getırdıgı tek duzelıgın acısını esınızden ve dolaylı yoldan cocugunuzdan cıkarmıssınız bence... hayat bır sure sonra ıster ıstemez manatonlasıyor 20 li yaslardakı gıbı heyecan macera vs olmuyor hayatımızda olsada kısıtlı seyler oluyor cunku sorumluluklar gunden gune artıyor.. olan olmus dogru yanlıs dıyemem sız kararınızdan oturu pısman degılsenız sızın ıcın dogrusu buymus demektır. ama kızınızın haftada sadece bır gun babasını gormesı olmaz daha sık gorussunler o daha kucucuk babayada sıze oldugu kadar ıhtıyacı var gerekırse dısarda her ıkınızınde oldugu ortamlarda bırlıkte takılın bunu cocuk ıcın yapın sonucta su an hayatınızda da kımse yok bu nedenle kımseyede haksızlık yapmamıs olursunuz yanı oyun parkına gıdın bırlıkte ayda bırde olsa aılecek bır yemek yıyın gıbı gıbı sınırı asmadan saygı cercevesınde bırlıkte zaman gecırebılırsınız bır sure cocugunuz belırlı bır yasa gelınceye kadar bence..

Sevgisiz bir ortamda büyümek evladınız için daha zor olacaktı. Böyle bir karar alarak doğru olanı yapmışsınız bana göre. Etrafımda örnekleri fazlaca var sevgisiz, tartışma dolu ortamda büyümeye çalışan ve tüm bu yaşadıkları yüzünden güven eksikliği yaşayan çocuklara şahit oluyorum. Birde böyle mutsuz evliliğe 2. çocuğu yaparak belki düzeltiriz saçmalığına girmiyorlar mı yazık diyorum... Bana göre anne-baba mutsuzsa çocukta mutsuz demektir.. Raptiyeraprap

Çocuğun mutsuz bir ailede büyümesindense ayrılmak daha doğru bir karar olmuş gibi. Eminim tek kalemde bitirmemiş, o noktaya gelene kadar çabalamışsınızdır da. En azından çocuğunuz için. Ama olmuyorsa olmuyor, yapacak bir şey yok. Haftada bir gün görüşme az değil mi? İki ebeveyne de ihtiyaç duyulan yaşlar. Görüşmeleri sıklaştırabiliyorsanız sıklaştırın. Çocuğunuz da mutsuz bir aile ortamı yerine, ayrı ama mutlu ebeveynlerle büyüyerek eksiklik hissetmemiş olur.

Baba-kızın daha fazla vakit geçirmelerini sağlayın... Hakkınızda hayırlısı... Evet mutsuz bir evlilik sürdürülmemeli... Çocuk öyle bir ortamı hissediyor zira... Vicdan yapmayın lütfen... Herşey zamanla yoluna girer... E

Biz size ne diyebiliriz ki? Mutsuz bir evlilik hicbir zaman büyümek icin iyi bir ortam degildir. Cocugunuz istedigi zaman babasini görüyors sorun yok. Ama keske özgürlügünüze düskün oldugunuzu daha önce anlasaydiniz keske. Karsi tarafa da eziyet olmustur böyle bosanmak

Terzi kendi söküğünü dikemez olmuş sizinki. Anne babası ayrı çocukluk geçirmiş biri olarak söylüyorum, kızınızın bölük pörçük bir hayatı olacağı için yine mutsuz olacak. lonelybuthappy always alone never lonely tek ayak

Sevgi yoksa çocuğa zararı olurdu zaten yorumunu anlıyorum ama tam bir cevap değil bu söz öbeği. Baba huysuz, sorun cikartan, siddete meyilli biri değil anladığımız kadarıyla. Belkide kızına taparcasına seviyordu. Veya kızı babasını düşkündü. Bence tekrar birşeyleri canlandirmaya calismaliydiniz. Çocuğun yaşam alani ve konforu degisiyor netice de Neyse olan olmuş. Belki babasi yerine koyabileceği birini bulur bebis tekrar Siz kararınızı verdiğiniz için, size yoruma gerek bence zaten I istugul

Esiniz bosanmayi hemen kabul etti mi? Cabalamadi mi?

Hepinize merhabalar. 28 yaşındayım 4 yaşında bir kızım var ve 1 senedir boşanmış biriyim. Kendimi bazen suçlu gibi hissediyorum bu sebepten buraya yazmak istedim. Ben eski eşimle severek evlendim, yani eskiden ona aşıktım. Bir süre sonra ona olan sevgimin bittiğini gördüm. Artık hiçbir şey hissetmemeye başladım ve sevmediğim biriyle aynı evde yaşamak bana çok zor ve eziyet gibi gelmeye başladı. Yapım gereği monoton bir hayat sevmiyorum, özgürlüğüme düşkün ve başına buyruk bir insanım. Onun bana hiçbir kötülüğü olmadı sadece ben onda evlendikten sonra sevgiyi hissedemedim. Bana herhangi kötü bir hareketide olmadı, amacım başkasıyla evlenmek değil kimseyide sevmiyorum. Evliliğim sıkmaya başladı ve kızım üç yaşındayken ayrıldım. Kendi mesleğim var psikoloğum, şuanda klinik psikoloji üzerine yüksek lisans yapıyorum daha sonra alanımda doktora yapıp daha ilerisine gitmek istiyorum ve kendimi tamamıyla kızıma adamak istiyorum. Maddi açıdan sıkıntım yok daha önceden biriktirdiğim neredeyse araba alabilecek miktarda param var. Sizce ben yanlış mı yaptım? Kızım bu olay için biraz üzülüyor babasıyla haftada bir gün görüştürüyorum, kesinlikle onunla görüşmesin diye bir düşüncem yok onunla elbette görüşmeli o babası. Benim annem babamla zorla evlenmiş bazı sebeplerden dolayı ve annemle babamın arasının hicbir zaman iyi olduğunu birbirlerine aşkla bağlı olduğunu görmedim ve böyle bir ortamda büyümek bir çocuk olarak beni çok üzüyordu kızımında böyle bir ortamda büyüyor olmasını istemedim. Sizce ben yanlış mı yaptım? Yorumlarınızı bekliyor olacağım...

Takdir ediyorum bu kadar dürüst insanlari. Sevgi bitebilir ve bu aynen boyle ifade edilmelidir.

Psikolog da bize soruyorsa...

Evliliğin bana göre tek amacı var: mutlu olmak Eğer sevgiyi hissedemiyorsam ben de olsam evliliğimi bitirirdim. Kaldı ki aşık olarak evlenmişsiniz. Yani sevmediğiniz halde evlenip karşınızdakinin duyguları ile oynamamışsınız. Ama birini sonsuza dek seveceğimizin ya da birinin bizi sonsuza dek seveceğinin garantisi olamaz. Sevemediğiniz biri ile aynı çatı altında yaşamama kararınız ve cesaretinizden ötürü sizi kutluyorum. Üstelik çocuk bahanesinin ardına sığınmadan, bu hayatın ÖNCELİKLE size ait olduğunu düşündüğünüz için de. Ben her zaman mutlu anne eşittir mutlu çocuk denklemine inanırım. Ben de boşandım ve çocuklarım çok mutlu, huzurlu, uyumlu çocuklar. Bunda en büyük etken benim mutlu olmam. Babaları ile böyle mutlu olmayacaktım. Yazınızda tek katılmadığım nokta, bundan sonra hayatınızı kızınıza adayıp yaşayacağınız kısım oldu. Bu kadar büyük bir sorumluluğu kızınızın omuzlarına yüklemeyin lütfen. Kaldı ki insanız. Sevmek ve de sevilmek bir ihtiyaç. Yemek yemek gibi. Su içmek gibi. Kendinizi mahrum etmeyin. Mutlu kadın ettafına da mutluluk yayar. Siz mutlu olunca çocuğunuz daha mutlu olacak emin olun. E

Size bir danışan aynı soruyu sorsa cevabınız ne olurdu? Kendi meselenize üçüncü şahıs olarak bakabilirseniz cevabı bulacağınızdan eminim. Ayrıca bir hocanızda yok muydu destek alacağınız? Sorunuza gelince, bence hata etmişsiniz. Zira çocuklar in anne ve babanın bir arada olması önemli. Çocuk sonrası insan bir dönem sevmediğini düşünüyorsa da zamanla ilişki yerine oturuyor aslında. Harvil henrix in hak ettiğiniz aşkı yaşayın isminde bir kitabı var, hem mesleki olarak hem de bir çift olarak okuyabilirsiniz

Hicbir Sorun olmadigi Halde ask bittigi Icin evliligin bitmesi bana tuhaf geldi. Zaten ask belli zaman sonra yerini baska duygulara birakiyor, krlebekler ömür boyu Ucusmuyor yani :) Tanıdıklarim var psikolog, onlarin düsuncesi, Birdefa geliyoruz dünyaya, mutlu olmaliyix, gerekirse egoist olmaktanda bekinmemeliyiz şeklinde. Bilemiyorum sizdemi böyle düşündünüz, yoksa anlattiginiz gibi mutsuz olan cocuklugunuzdanmi Kaynaklandi kararınız. Herşeyin hayırlısı.

Sıkılmaya başlamışsınız, şu an olmasa ileride illa ki problemler çıkacaktı. Adamın en ufak hareketi batacaktı sevmediğiniz için Bu evlilikten hem kendinizi hem eşinizi kurtarmışsınız Bırakıp aile evine de dönmemişsiniz, ne güzel idealleriniz var Çocuğunuz sevgisiz, sıkıcı bir aile hayatında büyüse o da kötü Kararınızdan pişman olmayın, şu saatten sonra bir şey değişmez zaten ideallerinizi gerçekleştirmeye bakın

Kendi açımdan söylüyorum; ortada bir çocuk varken Eşimi sevmiyorum diyerek boşanmazdım. Çocuklar anne babayla mutlu. Kavga gürültü ya da ihanet, sorumsuzluk gibi bir sorun yoksa çocuğum İçin devam ederim. Her ne kadar babasıyla da görüşür desek de aynı evdeki gibi olmuyor çocuklara. GelenKutusu Mutlu ve 2 çocuklu bir bekar... Üyelik

Çok erken evlenmiş ve erken yaşta çocuk yapmışsınız. Evlenmeden önce yaşayacağınız özgür hayatı, kariyeri, hayallerinizi yaşayamadığınız için o monotonluk ve eşinizin de istediğiniz gibi ilgi gösterememesi sizi boşanmaya itmiş diye düşünüyorum. Herkes hayatı kendi tecrübesiyle öğreniyor. Boşanmışsınız artık, çocuğunuz babasıyla yeteri kadar vakit geçiriyorsa, siz de ilgileniyorsanız sorun yok bence. Belki kızınız için bazen üçünüzün birlikte bir şeyler yapması kızınızı biraz daha toparlayabilir. Verdiğiniz kararı da düşünmeyin artık. kinalikadin Cahil kimsenin yanında, kitap gibi sessiz ol.. Anneler