İçinden geldiği gibi aşkı yaşamak... Hangimiz ne kadar yapıyoruz acaba bunu.. hırslarımıza yenilmeden, gururumuzu önümüze set olarak çekmeden, onun bunun lafıyla haraket etmeden... sakın erkeği fazla şımartma kendini bir şey sanır.. ne kadar çok duyduk bu sözü ve davranışlarımızda ne kadar önemli bir rol oynadı.. ben 4 sene önce kaçan kovalanırdan, erkeğe fazla yüz vermemekten ve çevremde duyduğum bütün taktiklerden vazgeçtim.. hepsini bir kenara koydum ve aşkı yaşamaya başladım.. kızdığım zaman kızdım dedim, mutluyken çığlıklar attım, sevinince boynuna sarıldım, özleyince onun beni aramasını beklemedim, görmek isteyince kalktım yanına gittim ona süprizler yaptım, hediyeler aldım, moralini düzeltmeye çalıştım.. tek taraflı mı oldu.. hayır kesinlikle.. ben bu davranışlarımın karşılığını fazlasıyla geri aldım.. bir kere mutlu ettim ise 10 kere mutlu edildim.. onun vazgeçilmez kadını oldum.. ailem bile beni senin kadar düşünmedi lafını duymanın mutluluğunu yaşadım Kendimi içimdeki ben ile ters düşürmedim.. yaşamak istediğimi ''aman bunu yaparsam kendini bişey sanır, şımarır'' demeden yaşadım.. çok yakın bir arkadaşım, benim yaptıklarımı asla onaylamıyor.. bu kadar düşkün olmak iyi değildir diyor... kendi yaşadığı evliliğe bakıyorum, aman kocam şımarmasın diye adama yüz vermiyor, özel günler hariç hediye almak istemiyor, daha 2 senelik evli adam eve girmek istemiyor artık... ve bunun gibi bir çok örnek... ben taktiklerimi bir kenara koydum 4 sene önce.. şöyle yaparsam şöyle olurları bir kenara koydum.. ilişkimde yapaylıkları bir kenara koydum.. kavga olmuyor mu oluyor.. tartışma olmuyor mu o da oluyor.. ama taktik olmayınca herşey kendiliğinden öyle bir çözülüyor ki... özür dilemeyi küçüklük olarak görmedikten sonra ilişki öyle kolaylaşıyor ki.. bir gülümsemeyle bütün kırgınlıklar öyle bir unutuluyor ki...