Ailenin takdirini kazanmak güzel bir şeydir eminim, ancak yetişkinliğe geçmiş bir insan eğer kendi kişiliğinden ve değerlerinden eminse bunu çok da kafaya takmamalı diye düşünüyorum. Ben bir noktadan sonra annemin takdirini kazanmaktan vazgeçtim ve gerçekten hayatım kolaylaştı. Evlat olarak yapmanız gerekeni yapın. Abinizden destek almanız gerekiyorsa onu da işin içine katın. Fiziksel olarak yardım edemese bile Almanya'da iş güç sahibi biri olarak farklı şekillerde yardım eder.

Ailemin iki çocuğu da yurtdışında kimse bize de haber vermiyor birşey olduğunda çünkü haber verseler bile o an kalkıp gelemeyeceğimiz belli birşey. Bir iki kez tansiyonları çıkmış komşuyla gitmişler doktora. O yüzden normal yani abiniz gelip götüremeyeceğine göre

Bence kendinizi abinizle kıyaslamanın hiçbir manası yok. Her çocuk sevilir. Ayrıca, Annenizden ziyade siz daha çok dert ediyor gibisiniz. Mesela uzakta olana, ölüm döşeğinde değil ise, bizde de haber verilmez. Çünkü gerçekten yapabileceği hiçbir şey yok. Neden verelim yani.

Abiniz senede 6 ay anne babanızı yanına alsın, kalan 6 ay siz bakın. Bakamıyorsa bile bakıcı masrafını karşılasın. Oh ne ala beyefendi uzakta diye neden bütün yük sizde? Bayılıyorum böyle insanlara uzağa kaçıp gidince anne babanın yükü kalanın omuzlarında oluyor. Bizde de var bunlardan. Kaldıki kişisel hayatınız bile yok yazık değil mi size?

Uzakta olan evlat her zaman hayırlı evlattır bu genel kabul.. ablam kvakidesni aylarca evinde ağırlar diğer aeltisi 2 gün ağırlamaz.. Ama onkar uzaktayken gün de 2 kere telefonla arar kayni iyi olan onlar olur. Siz de ne yapmak istiyorsanız onu yapın kendi hayatjnzia odaklanin.. abiniz bir miktar para gindrain bakıcı bulun olmadı ayrı eve çıkabilirsinz belki ilerde evlenirsiniz. Böyle sizin durumunda olanlara biraz üzülüyorum.. anne babanız olmasa ne olacak hayatınız.. kendi arkadaşlarınız hayatınız olsun bence.. çalışmıyorsanız çalışın bir şekilde hayata karışın.

Bizim evin favori çocuğu benim ama uzakta olmadığım için herşeye koşturan da benim. Yurtdışında yaşarken de yine koşturandım aslında. Uzakta olmakla alakalı değil yani olay, tamamen olaylara bakış açınız ve yaklaşımınız ile ilgili.

Galiba her evde var bir favori çocuk. Maalesef bende eşimde o şanslı çocuk değiliz İnanki bunun okumayla kazanmayla ilgisi yok. Eşim bir ana babayı memnun edebilecek eğitime ve mesleki makama sahip ama favori çocuk en küçük kardeşidir. Bu favori çocuklar doğuştan seçiliyor sanırım. Daha yeni gelişen bir örnek vereyim. Eşim annesine yardım olsun diye senelik iznini de kullanarak memlekette annesine fındık topladı. Ama annesi hiç mutlu olmadığı gibi, birkaç kez küçük kardeşinin yaptığı işi övüp durdu. İş bitti, biz evimize döndük, küçük kardeşi memlekete tatile gitti.

evini ayırmıyacaksan kabullen. bu devran bu şekilde gider.

Genelde böyledir. Evde olan, her işlerine yetişmeye çalışan ellerinin altındaki çocuk değersizdir. Uzakta olan senede bir hafta tatile gelen en hayırlı evlattır. Sizin hayatınızı ipotek altına alıp abinizin rahatı için uğraşmaları adaletsizce Siz hayatınızı kurmaya bakın. Evleneceksenizde, iş değiştireceksenizde yapın. Sosyal ortamlara gezilere katılın. abinizede ya ailenize bakıcı tutmasını yada senede en az bir ay buraya gelip ailenize bakmasını tatile gideceğinizi söyleyin. Anneniz babanız bile olsa onlar için kendi hayatınızı kaçırmayın

Şimdi kötüleyince abinizi aramamak istememesi normal. Allah korusun abiniz de Almanya'da kötülese o da annesini aramaz. Ne gerek var uzakta olup bir şey yapamayacak insanı telaşa sürüklemeye. Yanında kimse yoktur, durum ciddidir baya haber verilir o ayrı. Abinizi anlatması özlemindendir. Genelde yakında yöresinde bulunan çocuklar çok görüldüğü için belki daha az seviliyor gibi gelir ama siz başka şehre çalışmaya gitseniz veya evlenseniz sizi de dilinden düşürmez. Başka olaylar vardır bilemem ama anlattığınız kadarı ile sizin derdiniz aileniz ya da ailenizin abinize olan sevgisi değil.

Abinizi özledikleri için sürekli ondan bahsediyorlardır muhtemelen. Birde çocukları iyi bir iş ve iyi bir eş bulan anne babalar bu durumdan memnun oldukları için anlatmak istiyorlar eşe dosta. Bu sizin daha az sevildiginiz, yada abinizin daha hayırlı bir evlat olduğu anlamına gelmez.

Burada asıl sorun favori çocuk meselesi değil de sizin hayatınızı bu kadar arka plana atıp, değersizleştirmeniz bence sanki ama.. yani ben bundan rahatsız olurdum diyim

Bence klasik Türk milleti hayatı, uzakta olan etliye sütlüye karışmaz hiçbir şey umurunda değildir ama en çok o sevilir, yakında olan her şey ile ilgilenir ama umursanmaz ha yakında olan erkek olunca bi tık değişebiliyor bakıyor ediyor diye kıymet biliniyor, bilmiyorum ya ne desem boş.. kendi hayatınızı da yaşayın ama

Abiniz uzakta olduğu için bişey dememeleri normal benim abim asker asla ona bişey söylemeyiz ama hayatınızı yaşamayıda bu kadar ihmal etmeyin tamam yaşlılar işlerini yapıyorsunız ama kendi hayatınıza da bakın.

Hem uzakta hem erkek, tabi kiymete binmiş. Tipik türk zihniyeti. Arada bir buraya yazdiklarinizi onlara da soyleyin, her isinize ben koşuyorum deyin. Belki anlarlar

Bizimkinin de ben değilim en küçük kardeşim bence ailem kabul etmese de bunu Siz de kendinize vakit ayırın mutlaka

Seni anlıyorum. Ama sende kendi hayatin için birşeyler yapmalısın.

Bence kendi kendiniZe yapıyorsunuz. Kendş hayatınızı kendi elinizle geri plana atıyorsunuz

Kendi hayatinizi bu kadar arka plana atmayiniz. Sizinde bir hayatiniz olmali.

bizde favori çocuklar erkekler. yani ben ne yapsamda boş

Böyle bir durum yaşayanınız var mıdır? Bir abim var. Almanya'da yaşıyor. İyi bir işi var maddi durumu çok iyi. Güzel de bir evlilik yaptı. Bir de oğulları var. Anlayacağınız mükemmel evlat kendisi. Ben ise evli değilim, ailemle yaşıyorum. Bir işim var ama çok öyle iyi bir gelirim yok. Neyse buna da şükür. Annem de babam da çok yaşlılar. Sürekli hastalanıyorlar. Ben yanlarında olduğum için sürekli onlara ben bakıyorum, hastaneye ben götürüyorum. Ev işlerini de ben hallediyorum. Bir koşuşturmaca gidiyor hayatım. Kendime ait pek bir şey yaptığım söylenemez. Annem durumu kötülediğinde abime haber bile verditmez. Uzakta o ne yapabilir ki der. Ben koştururum. Abim de herşeyden habersiz mutlu huzurlu hayatına devam eder. Sanırım çok yoruldum bilemiyorum. Yaşım da 40'a yaklaşıyor. Bütün bu olanlar sonucu bir de evin favori çocuğu abimdir Komşuya filan saatlerce o anlatılır, tabi benim anlatılacak pek birşeyim yok. Hiç kendinizi böyle bir durumdan dolayı kötü hissettiğiniz oldu mu? Evini ayır demeyin maddi olarak da gücüm buna yetmez, hem de bizimkilerin benden başka kimsesi yok. Fikirlerinizi merak ediyorum.

Neden sizde evlilik düşünmediniz?