o arkadaşına burdan selamlar

bi de mesela okadar beyne hükmediyor ki, sorunu bılmeme ragmen ne panık atakla ılglı bır yazı, ne bir konu hiçbirsey okuyamazdım.. panık atak kelımesını görmek bile gümbürdetirdi kalbımı.. cevrende ıllakı olumsuzluklar olur, dertler sıkıntılar olur, bunların herzmaan olacagını bilmek lazım, bunu bilerek bu hastalıgı aşmak lazım.. en ufak bir sıkıntıda tekrar bunları yaşamamak için

Buarada tabi hayatımda olumsuz giden şeyler var onlar tetikliyor muhakkak.. Maripositaa

ara bende bunu yapıp rahatlıyorum ama dediğin gibi bir sure ful yapmak lazım bugün kendi kendime bir kritik çıkarıp bende korkularımın üstüne gitsem iyi olur gerçi temmuzda hızlı trene bindim 40 kere uçtum şimdi binemezmişim gibi ama bir uçuş ayarlasam iyi olacak

Aslında bayılmadım hiç şimdiye kadar ama bu illet panik atak insana öyle gibi hissettiriyo... hep deniyorum giriyorumda kalabalığa ama ne gezmekten ne alışverişten bişey anlıyorum sürekli kafada korku olunca insan çok yıpranıyor... allah kimsenin başına vermesin... H

Şu aralar sıkıldıysanız gelir. İnsanın beynini kemiren hayatını zehir eden bir illet. Ben terapiyle birlikte mandala boyamaya başlamıştım. Sonra çizmeye başladım gitsin gelmesin inşallah

Benim de panik bozukluğum var sizin yazdıklarınız okuyunca içim daraldı benim de hatırladım yaşadıklarımı. Ben hep daralma geldiği zaman nefes egzersizlerini yapıyorum panik gelmeden kovuyorum yani. 1 sene ilaç tedavisi aldım dr a dedim ki ben hep böyle ilaç mı kullanacağım. Bu size bağlı dedi. Artık bunların birer hayalden ibaret olduğunu biliyorsunuz. Aslında bayılmayacaksınız ama öyle hissediyorsunuz. Ben de hep beyin kanaması geçiriyorum zannediyordum. Allah şifa versin. Telkinler ve olumlama da çok işe yarıyor araştırın derim H

Hepinize çok çok teşekkür ederim şu konuşmalar bile kendimi iyi hissettirdi şuan... dedinlerinizin hepsini uygulucm yavaş yavaş... . push ; H

kızlar yazdıklarınızın hepsını okudum. pek anlamam ama teyzemın kızı panık atak ve sanırım cıddı ılerlemış. ölüm korusu var sıddetlı. evlı yenı dogum yaptı. hamılelıkten once ılaç kullanıormuş. hamılelgınde cok zorlandı ve ıkı hafta once cokk sukur guzel bı kızımız oldu. cocugunu kucagına aldıgı ılk an dunyalar varmıs demıs ama sımdı yıne kotuleşmış. gecelerı uyku yok, sureklı banyo yapıp duruomuş. doktorlar vs de artık care etmıormu. teyzem hamılelıgınden berı onda kalıor kendısıne bısı yapacak endısesı yuzunden. sızın gibi kendını telkın edecek gibi de degıl. yanı bunu başarabılır mı emın degılım ama nasıl bıtecek onu da bılmıyoruz. qarden

ornegın asansör fobım vardı 14 kat tık nefes cıkardım korkudan.. yada metro tramway yer altlarına tünellere girdiginde bogulacak gibi olup kapıya koşup yumruklayasım gelirdi wcye gitmem gerektııgnde alırdı benı bır korku annemı bıle cagırırdım kapıda dur diye..20 yasındaydım sonrasında tabı psıkatrıste gittim yeşil reçeteli bi ilaç+normal bır antıdepresan 2 gün kullandım 3. gün ben neyapıyorum ya dedım bunlara bagımlımı yasayacagım sımdı dıye yıne bır panık atak dalgası vs.. sonra doktorda demıstı ozaman ilaçlar kontrol altına alır ama yenmek ıstıyosan kendı kendının doktoru olmayı ögrenmen lazım diye.. akabınde her korkumun üzerıne gittim bindim asansöre in çık yaptım defalarca kendı başıma en yuksek katlardan aşagı baktım hatta sarktım diyebilirirm.. müthiş bir yükseklık korkusu olusmustu.. vs. vs.. neyden korkuyosan onu yaptım ınadına yanı, belkı dogru degıl ama ılaclarıda bıraktım.. bunlara bagımlı kalıp yasamak ıstemıyorum yada her kendımı kötü hissettigimde antıdepresana sarılmak istemıyorum dıye.. atak gelişini hissettiriyor zaten vücuda verdıgı sınyalıyle, o anda yataga koltuga artık neresıyse oturuyordum gayet pozıtıf olmaya calısıp evet gel atagını yaşa ve git diyordum.. ve korkmuyordum bılıyordum gececegını ve sonrasında atak anında ne bayılacaksın ne de öleceksın dıye telkın ettım gel hadı beklıyorum dıye:)sacma gelebılır ama dr tavsıyesydı buda:) öyle böyle derken 1 yılda ilaçsız sekılde atlattım cok sükür.. aslında 1 yılın sonunda 2 yıla kadar ara ara yokladı ama okadar küçücük yapabılmeyı basardım ki onu, benı yıkamayacagını anlayınca cekıp gitti:) şuan hiçbir sorunum korkum vs. kalmadı cok şükür

panık atagın en buyuk tedavısı bana göre üzerıne gitmek.. yaklaşık 10 yıl önce yaşadım ve ne doktor ne ilaç benım çözümüm üzerıne gitmek oldu.. ne ölçüde yaşıyosunuz bilmiyorum ama ben asansor metro kapalı alan hatta banyo wc bıle ölüm gibi korkutucuydu.. ama ınadına hepsının üzerıne giderek yendım bunu ve güçlü oldum bu illete karşı.. panık gelecegını hıssettıgım andan tamma hadı gel deyıp vücudumu bıraktım o seni bi sarıp sarmalıyor o ara nefes al nefes ver 1-10 arası say.. geçip gidiyor.. üzerine git yanı ay panık gelecek atak gelecek dedıkce daha cok korkuyor ınsan.. zaten bneım çıkarımım bu panık atak, olan olaylardan degıl olabılecek olaylardan korkma hastalıgı

Ilaclardan cok medet ummamak lazim bence. Yasamis biri olarak soyluyorum. Her sey sende, beyninde bitiyor. Buna izin vermemelisin. Biz ne dersek diyelim yine senin beyninde bitecek bu. Karar vermelisin, artik ben baska bir insanim ve bunu basaracagim diyeceksin. Suan belki zor olacagini, belki pes etmeye cok yaklasacagini dusunebilirsin ama sen istedikten sonra bunu atlatmayi basaracaksin, insallah. Emin ol. Kararini ver ve bugun basla, yarina erteledikce ertelersin. Benim icin duanin da cok faydasi oldu. Allah'in isimlerinin manasini okuyup ihtiyacim olan, kendimi aciz hissettigim, duruma da uygun hissettigin ismiyle dua ederim, cok sukur atak yasarken cok yardimci oldu bu bana.

ay kapalı alanlar benimde sıkıntım bende bazen dayanıyorum arada bi salıyorum neler yaptın mesela anlatsana

Bende ölüm korkusundansa rezil olma hissi daha baskın hep kasarım kendimi kastıkçada nefesim kesilir... ama panik atak bendede ölüm korkusuyla başlamıştı ilk... sonra onu aştım ölmekten yada hastalıktan korkmuyorum artık sanırım sosyal fobiye döndü benimki.. H

hepsini okumadan cevap veriyorum istediğin zamanda yardımcı olabilirim 6 senedir anksiyetesi ve zaman zaman panik atağı olan birisiyim.. yaşadıklarını birebir yaşadım hala da yaşıyorum fakat kabul et etme en fazla bayılırsın sonu kötü değil üstüne gitmezsen korkuların büyür büyür ve büyür bugün dışarı korkarak çıkarsın yarın hiç çıkamazsın ya evde de bunalırsan nolur hiç düşündün mü?

artık hayatımda yok zaten, onu o metro istasyonunda bıraktım:)ahaha