zamanında bende böle sevdim 1 yıl evvel! ondan öncede başka birini çok sevmiştim. deli dolu severim biandada vazgeçerim buyk bir hatası olursa. hepsinden ben ayrıldım. ayrılmasamda ailem evliliğe pek sıcak bakmıyor. şimdi nasıl biriyim biliyormusun? okadar çok ilgi gösterilen biriyimki insan gibi hissetmiyorum bazen kendimi.!! kimseyi bi haftadan fazla önemseyemiyorum. aramıyorum sormuyorum arasa daralıyorum. ama ben çok beddua ettim kendime. ALLAHım beni taşa döndür diye!! 21. yaşım ailemin kopması abimin eşinin bana iftiralar atıp annemi sürekli ağlatması fln farketmeden deli gibi yıpranmışım. meğerse ailem eski sevgilim vs hep birlikte yıprandım işte. şimdi ise dünya umrumda deil hayat bölede güzel. ama ha ilerde sevipte evlenebilirmiyim bilmem. sanmamda...

Sanırım uzun süreli ilişkindeki kişi seni çok fazla yormuş ve aynı enerjiyi başkasıyla hissedemiyorsun haliyle, bu da senin başka bir ilişki yolunda cesaretini kırıyor. Kendine güven, her şeyin hayırlısını dile. Kimse ama kimse senden kıymetli değil, kendin ol ve hayatının tadını çıkar, takılma.

Aynı şeyleri bende yaşadım ve hala yaşıyorum. Tamam hayatın tadını çıkarıyorum ama insan biryerden sonra sevmek, sevilmek istiyor. Yalnızlık zor. Allah kalbimize göre birilerini versin inşallah canım.

canım çok doğru tespitler yapmışsın gerçekten. bu günden sonra dediklerinizi harfi harfine uygulayacam ve tekrar yaşadıklarımı paylaşacam. ha bu arada kise sakın başka şeyler düşünmesin benimde bi aklım var.. ama gözüm bi takım şeyleri uzun süre görmdiği için körleşmiş durumdayım bunu için engin bilgilerinize sığınıyorum. çok tşkler tekrardan önerilere hala açığım

Başınızdan mutsuz bir durum geçmiş. Çok ciddi ve ağır sınavlar vermişsiniz. Şimdi yalnızsınız ve tek başınasınız. Boşluk içindesiniz. Yalnız ve kimsesiz kalmışsınız. Sizi de en çok bu haliniz sıkıyor ve bunaltıyor. Fakat bütün bu olumsuzlukları fırsata, sıkıntıları lehinize ve yararınıza çevirebilirsiniz. Çünkü muhakemenizi kaybetmemişsiniz, aklınız ve iradeniz yerinde, yeter ki isteyin, yeter ki bir çaba içine girin, yeter ki sağlam bir niyet taşıyın. Dünya bu kadar işte! Başı da, sonu da bu kadar. Daha ilerisi ve ötesi yoktur. Her şeyini görmüşsünüz, her lezzetini tatmış, her acısını yaşamışsınız. İnsanı diğer canlılardan ayıran en büyük özellik geçmiş bir hayatının ve gelecek sonsuz bir hayatının olmasıdır. Geçmişe takılmadan geleceğe ümitle bakmak, insana mahsus bir özelliktir. İnsan hayatında her şey bitiyor, her şey elden çıkıyor, her şey faniye dönüşüyor ve yapayalnız kendi canınızla baş başa kalabiliyorsunuz. Ama bitmeyen, tükenmeyen, sonlanmayan ve hiçbir şekilde yok olmayan bir gelecek vardır, sonsuz bir hayat bizi bekliyor. O hayatın gelmesi bu hayattan daha kesin ve daha zaruridir. Madem bu hayatı verenin hayatı ebedidir, öyleyse O'nu seven ve Hayy ismiyle hayatlarını devam ettiren bizler O'nun sadık dostu oldukça ve O'na yaklaşmaya çalıştıkça, ebedi hayata geçecek, sonsuza adım atacak, ebedi hayatta ebedi mutluluğa erme hedefine varacağız. Şu iki paragraf hepimiz için şu hakikatleri seslendiriyor: "Ey insan! İktidarın küçük ise Mutlak Kudret sahibine itimat et. Hayatın az ise sonsuz hayatı düşün. Ömrün kısa ise ebedi bir ömrün var; merak etme. Fikrin sönük ise Kur'an'ın güneşi altına gir. İmanın nuruyla bak; yıldız/ateş böceği gibi olan fikrin yerine her bir Kur'an ayeti birer yıldız gibi sana ışık verir." "Hem sınırsız emellerin, arzuların, acıların varsa, sonsuz bir sevap ve sınırsız bir rahmet seni bekliyor hem sayısız arzuların, maksatların varsa, onları düşünüp mustarip olma; onlar bu dünyaya sığışmaz, onların yerleri başka diyardır ve onları veren de başkadır." "Ey insan! Sen kendine sahip değilsin. Sen, kudreti sonsuz bir Kadir'in, rahmeti hadsiz bir Rahim'in kulusun. Öyle ise sen, kendi hayatını kendine yükleyip zahmet çekme. Çünkü hayatı veren O'dur, idare eden de O'dur." "Hem dünya sahipsiz değil ki, sen kendi kafana dünya yükünü yüklettirerek sıkıntılarını düşünüp merak etme. Çünkü onun sahibi hikmet ve ilim sahibidir sen de misafirsin, boş yere karışma, karıştırma." (Sözler, 32. Söz'den) Bir de geleceğinize bu açıdan bakın.

O kadar vermişsinki karşındakine, almayı unutmuşsun... sevmişsin, hissetirmişsin, yaşatmışsın ve öyle alıştırmışsın ama kendini ve senin isteklerini unutmuşsun.. zaman geçmiş, bayan olduğun sevgiye ilgiye ihtiyaç duyduğun aklına gelmiş ama karşındaki maalesef çok şımartıldığı için seninde duygularının olabileceğini anlayamamış... ve nihayetinde o yada bu sebeple bitmiş.. Artık kendine değer vermeye başla.. hayatında biri olsun ama sana senin ona verdiğin değerden daha çok değer versin.. yokmu kafanda bir insan yada çevrende? Caramelim