Küçüklüğümden beri evlenmek gelinlik gibi hayallerim olmadı öyle büyütülmedim. Annem hep kendini kurtar derdi, gerisi olursa olur... "Kendimi kurtarmaya" o kadar adapte olmuştum ki dershaneye gidecek durumumuz olmamasına rağmen üniversiteyi ilk girişte kazandım, üniversitede 12 kişilik devlet yurdunda kaldım çok şey öğrendim, bazen günü simitle geçiştirmem gerekti isyanı aklıma bile getirmedim, 21 yaşında okulumu bitirdim ve öğretmenliğe başladım. O kadar zor günler geçirmiş, o kadar zor mezun olmuştum ki, üstüne bir de içe kapalılık eklenince bu mesleği yapabilir miyim diye düşündüpüm günler oldu, başlayınca işler değişti, öğrencilerim ve ben arkadaş olduk, ben yıldan yıla değiştim kendimi sürekli geliştirdim çok okudum araştırdım hiçbir işten kaçmadım çok çalıştım ve şu an kendimden sonsuz memnunum Allah'a şükürler olsun... Evlenmek gerçek bir hayat arkadaşıyla yaşanacaksa güzeldir, birbirimizin haytını mahvedeceksek bir anlamı yok... Ama meslek sahibi olmak her halükarda güzeldir:) Yıllarca yaptığım birikimle kendime ev aldım, hayattaki en büyük mutluluğum bu şu ana dek... Hayatı fazla ciddiye aldım, sevgiye aşka çok az yer oldu, bunun acısını çektim çekiyorum, umarım yalnız kalmam hayatta eş de lazım. O yüzden aslında evlenmek isteyenleri de anlamıuyor değilim, herkesin okuyabilmesi çalışabilmesi mümkün değil... Evlilik bir yerde kurtuluş olarak görülüyor geri kalmış toplumlarda maalesef gerçek bu... B

ben de kendi hikayemi anlatayım. ilköğretim 6. sınftan beri üniversiteyi kazanmak istiyordum abim ablam öğretmendi ben de onlar gibi öğretmen olmak istiyordum. lisede başarılı bir öğrenciydim. lise bitince dershaneye gittim ama imam haitp lisesinde okuduğum için katsayı farkından dolayı aldığım puan öğretmenlik için yeterli değildi. neyse ben o yaz bilgisayar kursuna gideyim kendimi geliştireyim dedi. o gün kurstan çıkmıştım aynı okuldan bir ablayı gördüm üniversiyeyi kazanmış zihin engelliler öğretmeni olacakmış. nasıl başardın dedim. ikinci lise okudum dedi. sen de mutlaka başvur oku bu fırsatı kaçırma dedi. ben de aileme söyledim onlar zaten hemen kabul ettiler yeteer ki okuyayım. iki yıl boyunca hızlandırılmış bir programla ikinci lise olarak kız meslek lisesini bitirdim hem de ortalamam 5.00 süperdi. o sene üniversite sınavına da hazırlandım. üç arkadaşım ve ben nasıl azmeyorduk kazanmak için. sınav günü geldi çattı. sınava girdim ama sınavım çok kötü geçti, annem ve abim okulun bahçesinde heycanla beni bekliyorlardı ben ağlayarak çıktım kazanamıyacağım ben diye. annem ve abim olsun dedi yine hazırlanırsın sen sağlıklı ol yeter ki dediler. diğer üç arkadaşımın iyi geçmişti onlar yerleştiler okulöncesi öğretmenliğine. ben kendimi o kadar kötü hissediyordum ki hayat sanki benim için durmuştu. sonra bir gün kuzenimin düğününde eşim ile tanıştım. birbirimizi çok beğendik zamanla iş ciddiye bindi eşim evlenme teklif etti. o üniversiteyi bitirmiş ofisini kurmuş iyi bir imajı olan bir mühendisti. ben de dedim henüz üniversiteyi kazanmadım. üniversite okumazsam olmaz dedim. olsun dedi biz nişanlanlalım sen o zaman hazırlanırsın sınava. biz nişanlandık abim dershaneye yazdırmıştı beni çokta pahalı bir dershaneydi. ben düşündüm taşındım abime dedim: abi dedim kaydımı sildir ben dershaneye gitmeden kazanacağım sana söz veriyorum dedim. ben evde başladım çalışmaya elimde bir ajandam sürekli göz gezdiyordum gezmeye giderken, eşimle görüşmeye giderken sürekli elimdeydi. eşimle telefonda konuşurken diyordu bugün çalıştın mı. işte sen kazanırsın buna inanıyorum sürekli motive ederdi. sınav geldi çattı. girdim sınava süper geçti yaşasın bu sefer olacak dedim. sınav sonuçları açıklandı benim puanım fazlasıyla yetiryordu okulöncesi öğretmenliğinehem de yaşadığım ile tek tercih yaptım. düğünümüz oldu bir hafta sonra yerleştirme sonucum geldi yerleşmiştim. üniversiteye kaydımı yaptırırken eşim benden çok heycalıydı sanki kendi kayıt oluyormuş gibi canım benim. evliyken okudum okulumu hem de son sınıfta kızıma hamileydim sorunlu bir hamilelik geçirdim ama çok azmettim. Eşim de çok destek oldu bana yeri geldi planlarımı o yazdı, beni okula getirdi götürdü. annem de hakkını ödeyemem. sınav zamanları yanımda kaldı evimi temizledi. mezun oldum 3 hafta sonra kızımı kucağıma aldım. artık ben de bir öğretmenim şükürler olsun.

birkaç gündür şu forumda okuduğum konularda genelde 18 yaşındaki gencecik kızlarımız sevgili derdine düşmüş, evlilik hayalleri kuruyor. Ben de diyorum ki bu konu altında, okuyup ya da okuyamayıp ne olursa olsun, dişiyle tırnağıyla altın bileziğini koluna takmış hanımlarımız, neler yaptılar nasıl buralara geldiler anlatsınlar. Belki özendirici olur da koca derdine düşmek yerine, asıl yatırımı kendilerine yapmaya karar verirler. Diyerek ilk ben başlayayım; lise sonda 17 yaşındaydım. okul bittiğinde 18imi henüz doldurmamıştım. Üniversite sınavlarına hazırlanıyordum. Ailemin maddi durumu iyi olmadığı için beni dedem dershaneye gönderiyordu. Özel ders vs gibi şeyler söz konusu bile değildi. Elimden geldiğince çalıştım. Aslında daha iyisini yapabilirdim, boşladığım zamanlar da olmadı değil. Mimarlık istiyordum. 5 puanla kaçırdım. 2. yıl tekrar üniversiteye hazırlanma imkanım olmadığı için tercih yapmalıydım. İzmirde bir devlet üniversitesinde İşletme bölümüne girdim. Okulum uzayamazdı çünkü bitirir bitirmez çalışmam gerekiyordu. okul bitti. 6 ay işsiz kaldım. sonunda bir yer buldum. maaşı çok düşüktü ama kendimi geliştirmeliydim. maaş pazarlığı yapabilecek durumda değildim. kabul ettim. dış ticaret bölümünde işe başladım. yabancılarla konuştukça dilimi ilerlettim. şirketim beni kurslara seminerlere gönderdi. bunların da bana kattığı çok şeyler oldu. kendim oturdum, araştırdım. hatta bu işi kendim de yapabilirim dedim bir ara, bir çok firmayla kontak kurup iş bağlamaya çalıştım. netice alamadım ama denedim ve öğrendim.3,5 senedir çalışıyorum. artık işimde belli bir birikime sahip olmuşum ki insanlara neyi nasıl yapacakları hakkında fikir verebiliyorum. bir şeyler bildiğimi görmek bana keyif veriyor. Şu an İzmir şartlarında iyi para kazanıyorum diyebilirim. Ama aza tamah etmeseydim bunu da bulamazdım. Erkek arkadaşlarım da oldu, hatta nişanlandım. ama nişanlandığımda 25 yaşındaydım. kısmet değilmiş evlilik olmadı. 18 yaşında, 22 yaşında... farketmez. sevgilisi olabilir insanların. mühim olan öncelikler sıralamasını doğru yapmak. önce kendi ayaklarınızın üzerinde durmayı başarın ki, başkaları sizin yanınızdan ayrıldığında ayakta durabilin... forevertogether

25 yasındayım 1 yıllık evliyim. eşimle aynı okuldaydık ben lise1 esim lise sondaydı onu tanıdığımda 14 yasımdaydım. 10 senelik mükemmel bir birliktelikten sonra gecen sene evlendik. son 2 sene deli gibi çalışıp evimizi kimseye muhtaç olmadan düzdük. hiç borca girmedik. harika bir balayı ile kendimizi ödüllendirdik. hiç evlenmek için acele etmedşm hep anımı yasadım iykide öyle yapmışım çok mutluyummm. her sabah uyandığında gülen bir adamla evliyim Abdominal

1990 doğumluyum. Üniversite okuyorum bu yaşıma kadar 4 kez sevgilim oldu. şuanki ilişkim hariç dğerleri bana çocukluk aşkı gibi geliyor.. şuan ki ilişkim 16 aylık.. erkek arkadaşımla 4 senedir tanışıyoruz. akraba sayılırız. ondan ilişkimize biraz ciddi bakıyoruz. aslında biraz zorlanıyorum çünki askere gitti. ama bu askerlik olayı ikimizide baya bi olgunlaştırdı. herşeyi olgunlukla konuşup tartışıp kararlarımızı verebiliyoruz. Bu konuda sizin kadar tecrübem olmasada ben evlilik konusundaki kararımı şöyle belirtmek istiyorum. okulumu bitirip bir iş sahibi olana dek evlenmek istemiyorum. çünki kendi hayatımı kuramazsam ve birgün evlenip boşanırsam öyle ortada kalmak istemiyorum. sonuçta hayat bu.. ne olacağımızı bilmiyoruz..

çok güzel bi konu olmuş ben de anlatayım: hem anneminkini hem kendimi.. dilerim annemin yaşadıkları bi tecrübe ve ders olur okuyanlar için, benim yaşadıklarım da bir örnek.. ben 2, annem 22 yaşındayken babam BİZİ boşadı annem kaçarak evlendiği için kalakalıyoruz öyle baba evinden koca evine kaçıp tekrar geri gelmenin acısını anneme sormak lazım 1 sene köyde dedemlerdeyiz.. annem o 1 sene boyunca köyde dışarı çıkmıyor, çıkamıyor.. o zamanki devir boşanmayı ayıplıyor, ee bir de köyde küçük yerde daha da zor oluyor. annem dayıma şehre gidelim çalışalım diyor dayım evlilik derdinde.. istemiyor yaşım büyüyor okula gitmem lazım annem benim için kendinden 20 yaş büyük bi adamla evlenip şehre geliyor fakat çalışamıyor çünkü üvey babamın benden 10 yaş büyük oğlu var, ikimizi evde bırakamıyor malum! yıllar geçti, üvey babamın da türlü türlü hallerini görüyoruz annem hep görmezden geliyor, sırf ben okuyayım diye, el mahkum.. 8 yaşında parmaklarımda sedef hastalığı çıktı, babadan dolayı karnem yok, bu konuda üvey babamın hakkını yemiyeyim senelerce doktorlara gidip tedavi ettirdi beni sağ olsun, şimdi sadece birazcık dizimde var. üniversite sınavına öyle bi ortamda hazırlandım ki, evde yüksek sesle bağrışma kesilmezdi, anneciğim çalışayım diye sesini çıkarmazdı, kışları soğuk odada titreye titreye, ağlaya ağlaya çalışırdım.. dersanenin bursluluk sınavına girdim ve %75 indirim kazanarak yazıldım öss ye bir kez girme ve yaşadığım şehri kazanma zorunluluğum vardı üvey abim okumamış etmemiş, evin üvey kızı neden okusundu? ve ben yaşadığım şehri sınıf öğretmenliğini kazandım o andan itibaren bile üvey babamın anneme karşı tavırları değişti ne de olsa annemin o güne kadar olmayan şeyi güvencesi olmuştu (buraya dikkat arkadaşlar! annemin arkasında benim bir altın bilezik olarak duruşum, babamın tavırlarını 180 derece değiştirdi. önce insanın kendine güveni geliyo, sonra karşındaki senin dimdik durabileceğini görüp adımlarını korka korka atıyo, biliyo ki istesen artık ona göz yummayacaksın, biliyo ki sen güçlüsün, artık o seni aldattığında kapıyı çekip gidebileceksin, biliyo ki artık ona muhtaç değilsin) ben de üniversiteyi kazanınca kendime güvenim gelmişti, bundan sonra gerisini getirebilirdim, bursum bağlandı, ikiz çocuklara özel ders verip harçlığımı çıkardım 20 yaşındayım, bugüne kadar arayıp sormayan öz babamı görmek için bişeyler denedim fakat hiçbirinde istemedi beni en sonunda dava açtım, belki orada görürüm diye.. onda da öyle bir yalanlar uydurmuş ki nerdeyse davayı o kazanıyodu ve üstüme 10 milyar kadar dava borcu kalıyodu ama onun da üstesinden geldim çok şükür şu an okulum bitmedi, üniversite 3 e geçtim. şimdiden aldım kpss kitaplarımı, başladım çalışmaya, çünkü atamalar çok zorlaştı. ama ben kendimi çok olgun ve güçlü hissediyorum. en büyük hayalim 2 yıl sonra atanıp anneciğimi de yanıma alıp buralardan gidip kendimize yeni bi hayat kurmak. belki diyoruz ki köy öğretmeni olurum, tarlada çalışan çocuklarımın, küçük yaşta kocaya verilen kızlarımın hayatlarını kurtarırım annem çocuklarımın annelerine boyama kursu verir, onlara bişeyler öğretir. onlar da kendilerini güçlü hissedip, isteyince bişeyi başaracaklarına inanıp eşlerin şiddetine, kumaya vs. maruz kalmazlar 2 babadan gördüklerimden sonra erkeklerden nefret etmeme rağmen, şu an 6 yıllık bi ilişkim de var. evlenene kadar bi 6 yıl daha geçicek biliyoruz evlenmeyi tabii ki çok istiyoruz, ama ben daha koluma altın bileziğimi takmadım, anneciğime hayatın güzel yüzünü gösteremedim biz sevgili olmaktan da mutluyuz, bir ömür birlikte olucaz, şurda biraz daha beklemekten ne zarar çıkar ki diye düşünüyoruz. sıkıntılı dönemlerimde psikolağa gittiğimde doktor bana özellikle ailevi problemleri olan kızların sevgililerine kaçtığı erken yaşta evlendiğini fakat bunun çözüm yerine daha çok sorunlar getirdiğini, çözümün yalnızca kendi ayakları üzerinde durabilecek güçlükte olunması gerektiğini söylemişti. ben insanın kaderinin biraz da kendi elinde olduğunu düşünüyorum. hayat bizi en derine sürüklese de önemli olan oradan çıkabilmeyi isteyip doğru yolda emek vermek. yeter ki hep umutlu ve güçlü olun joey just

gerçekten azimliymişsiniz tebrik ederim. ama sizin eşinizin size destek olması tamamen şansınız olmuş. ya olmasaydı? düğünden sonra "otur oturduğun yerde yok okul falan" deseydi... çok çok büyük bir risk almışsınız zamanında. şükür ki işleriniz rast gitmiş. şahsen ben böyle risklere girmektense evlilik öncesi meslek sahibi olunması taraftarıyım. ama dedim gibi ne mutlu size ki herşey gönlünüzce olmuş. Abdominal

çok güzel bir konuya değinmişsinz.. ama bizim toplum olarak bilinçlenmemiz gerekiyor.. gerçekten gençlerin birçoğu özenti malesef.. joey just

biz de toplumun birer parçası olarak bilinçlendirelim o zaman :) ne kadar okurlar ne kadar okumazlar bilemiyorum ama göz ucuyla baksalar bile bana yeter sizin hikayeniz ne? forevertogether

burası türkiye işte insana değer yok ki en başta tecrübe tecrübe neyse bu kadar yeni mezunlara gençlere iş vermezsen nerden yapacak tecrübeyi?umudunu yitirme inşallah iyi bir iş bulur ailene yardımcı olursun canım allah acil şifalar versin... E

teşekkür ederim canım.. ama dış ticarette şu var ki pratik ve teori birarada olmadığı zaman çok zorlanırsın. çünkü sektörden sektöre bile değişiyor işler. Ama madem o kadar okudun, bunun hakkını ver bence. Sözlünle konuş ikna et. En azından tecrübe kazan ki evde oturmaya karar verdiğinde, tekrar işe dönmek istediğin an, işler nasıl işliyordu diye bir sorunun olmasın. hem 22 yaşında mezun olmuş ama hiç çalışmamış, deneyim sahibi olmamış bir insanın iş bulması daha zor. en azından bir süre çalışırsan hem kendin için hem de ilerde istediğinde iş bulman için kolay olur. kendi paranı kazanmanın zevkine de var derim eveeett başka hikayesi olan hadi bakalım hanımlar

evet canım ben eşim yönünden çok şanslıyım onun desteği ve azmimle buralara geldim. gerçekten büyük risk almak benimkisi. herkes benim gibi şanslı olmaz. en iyisi evlenmeden önce mesleğini eline almak ben de katılıyorum bu görüşe.

Liseye basladigimdan beri oyle boyle bir yerlerde calisiyorum. Hatta ortaokul donemlerinde bile arkadaslarimla boncuk bilezikler yapip pazarda satardik. Her neyse, lisede ilk para kazanisim, dizi setlerine yardimci oyuncu olarak gitmek oldu. Ozellikle Hayat Bilgisi dizisinin cekimlerine her hafta sonu giderdim; daha baska dizilere de gittim. Para kazanmanin hazzini ilk o zamanlar yasadim. Sonra yurtdisina geldik ailece. Yine lisedeydim. Burda da hamburgercide, benzincide, pizzacida ve daha sonra huzur evinde bakici olarak degisik islerde calistim. Hamburgerciye girdim, ve 2 ay sonra biriktirdigim parayla ilk dizustu bilgisayarimi aldim, tabii benim icin en degerli esyam oydu. Sonra ehliyet ve 2. el bir araba aldim; ama paranin yarisini annem odedi. Liseden beri aileme masrafim olmadi, herseyimi kendim oduyordum. Simdi 22 yasinda, yeni mezun bir hemsireyim, mezun olur olmaz is buldum, calisiyorum. Simdi de biriktirdigim maasimla, biraz da borca girerek 2012 son model 2. arabami alicam, tek bekledigim sey arabanin piyasaya cikmasi. Borcunu 1-1.5 sene icinde kapatmayi planliyorum. Sonra da parami biriktirip ilerde ev alacagim. Daha yasim genc, yapacaklarim bitmedi. Ama sunu soylemek istiyorum, calismak bana cok seyler katti. Sabirli olmak, ottan sebeplerle isi birakmamak, cesitli insan tanimak ve idare etmek, is stresini kontrol edebilmek gibi seyler. Simdi buralarda okuyorum "yeni ise girdim, cok sıkıldım, ciksam mi acaba..." diye konu acanlari, hemen anliyorum acemi olduklarini. Is hayatinda tecrubeli ve tecrubesiz insanlari ayirt edebilmek zor olmuyor benim icin. Calismak cok baska bir duygu gercekten. Insanin kendi ayaklarinin ustunde durmasi, kimseye minnet etmeyip kendi ihtiyacini karsilayabilmesi kadar guzel birsey yok. Evliligi, kocasi sonra gelse de olur.

çok haklısın şimdi bütün firmalar 3 yıl 5 yıl tecrübeli personel alıyorlar birde... kadının kendi ayakları üzerinde durması lazım kesinlikle en çokta sigortamın işlemesi için istiyorum sonuçta ne olacağı belli değil hayatta... sözlümü ikna etmek kolay bir yerde ama ailesi gelinleri üniversite mezunu da olsa onlarda gelin çalışmazmış!! ileride büyük sorunlar beni bekliyor... artık hakkımızda hayırlısı olsun... E

Sorumsuz bir babanın ve son derece güçlü bir annenin çocuğuyum. Babam şimdinin 10bin lirasını bir ayda kazanıyor olmasına rağmen, kumarbaz olduğundan bana değil kurs, dershane kışın mont bile almaz, akrabaların eskimiş montlarını giydirirdi. Ne test kitabı ne bir yaprak deneme kağıdı. Üniversite sınavına girdim, ilk 250lilk dilime girerek 245. oldum. Üniversitede ilk seneden itibaren çalışmaya başladım. Bir yabancı dil kolejinde dersi anlamayanlara "ek ders anlatıcı" gibi bir görevim vardı. Cumartesi, pazar full diğer günler de fulle yakın çalıştım. Maaşım şimdinin 300lirası falan gibiydi. Ama biri faks mı çekiyor, dibine girdim "abi, abla nasıl faks çekiliyor?", telefonla müşterilerle konuşanları dinleyip, ne diyor, nasıl iletişim kuruyor diye meraklı kaynana gibi izledim. Haftaiçi boş günümde dahi işe gittim. Ve tam yedi yıl orada çalıştım.5 yıl sonrasında orada müdür yardımcısı olup, hem yurt dışı eğitimlere gidip, hem de deli paralar kazandım. Sevgilim de oldu, arkadaşlarım da. Gece on ikilerde eve gittiğimde oldu, çok çalışmaktan hastalandığımda, "bu saatte toplantı olmaz, sen ne b. k yiyorsun işe gidiyorum diyerek" diye soran bir babam da oldu. Güzel iş teklifleriyle başka kolejlerde yöneticiklikler de yaptım ve savaştım, çalıştım ve kendimi geliştirdim.29 yaşında evlendim. Güzel bir meslekle, kendimi geliştirmişliğim ve annemden öğrenmişliklerimle bu hayattan korkmuyorum, en kötü şartlarda dahi olsa ekmeğimi kazanabileceğimi biliyorum ve kendime güveniyorum. Evlilik güzel bir şey. Hayat arkadaşıyla yeni bir hayata el ele başlamak, güne onunla başlayıp, günü onunla bitirmek tarif bile edilemez evet ama her şeyin bir zamanı ve gerektirdikleri var. Önce eğitim, elde olan bir meslek ve kendini geliştirme, kendi paranı kazanmanın zevki, başarının tadı ve daha sonrasın da bunları paylaşacağın bir hayat arkadaşı... Hayat o zaman güzel, o zaman daha güvenli. joey just

joey ne kadar azimliymişsin... emeklerinin karşılığını almana sevindim :)bende dış ticaret okuyorum ve bu işi yapmak için doğmuş gibi hissediyorum kendimi ticaret lisesinde de dış ticaret dalını seçmiştim şimdi üniversiteyi bitiricem inşallah seneye mezun oluyorum.. sorun şu ki 21 yaşındayım daha bende çalışmak istiyorum ama sözlüyüm mezun olunca evlenicem sözlümünde maddi durumu iyi çalışmana gerek yok diyor bu konuda çok kavga ediyoruz o kadar arada kaldım ki anlatamam :44: ama şöyle düşünüyorum yastık altındada olsa diploma diplomadır birgün senin dediğin gibi yalnız kalsamda bir iş bulup çalışırım diplomam olucak en azından diyorum. belkide kendimi avutuyorum sadece... :26:

bide işleri böyle güzel olumlu yolunda gidemeyenler var. belkide şans meselesi. kendimi bildim bileli çalışkanım üniverste sınavını ilk girdiğimde dışarıyı kazandım ve ailem göndermedi. 2. girdiğimde güzel puan almama rağmen babam beyin kanaması geçirdi ve tercih yapamadım. pes ettim. ek kontenjandan açıköğretime girdim. şuan işletme okumaktayım. açıköğretim okurken bi yandan çalışmak istedim malum babam hasta eve destek olmak için. elimi nereye attıysam boş döndü. kpss sınavına girdim güzel bi puan aldım ailem yine izin vermediği için tercih yapamadım. hala izmirde açılan kontenjan bekliyorum yeni tercihlerde. yada bi torpil demi! nereye başvurduysam tecrübemi sordular kimse izin vermediki başlamaya tecrübe edinmeye. benim iş değil ama hayat tecrübem var. 21 yaşındayım hala işsizim iş arıyorum okuyorum aileme destek olamadığım için hergün kahroluyorum. bide böyle hayatlar var...

ama hani diğerleriiiii? okuyup geçmeyin siz de paylaşın. nasıl olsa o kızlarımız burayı okumaz demeyin, biri bile okusa belki faydası olur electra_

bende anlatayım. kendimi bildim bileli çalışkan bir çocuktum. benim olduğum bir sınıfta kaçarı yok sınıf birincisi ben olurdum. ortaokuldan sonra girdiğim sınavda anadolu lisesini kazandım. kilolu ve büyük gözlüklü bir çocuk olduğumdan içe kapanık bir çocukluk dönemi geçirdim. çokta dalga geçilirdi. o yüzden hiç dost, arkadaş biriktirmedim o dönemden. hatta hiç hatırlamak istemem o dönemi. kilo takıntımda o dönemden kalma. iyi bir ingilizce eğitim alarak mezun oldum. o yıl girdiğim öss sınavı hüsranla sonuçlandı malesef. puanım yeterliydi birçok yere ama çok istemediğim yerlere sırf puanım yetiyor diyede gitmek istemedim. sıkı bir şekilde tekrar hazırlandım. dersanede devamlı dereceler almaya başladım. sınıfta zaten hep birinciydim. ancak ne yazıkki sınavda heyecanlanarak normalde aldığım puanın 35-40 puan aşağısını aldım. benim için 2. hüsrandı ama tekrarda çalışacak gücü kendimde bulamadım. çünkü zaten gücümün sonuna kadar çalışmıştım. daha fazlası artık sağlığımı kaybettirebilirdi. bir anadolu üniversitesinde elektrik-elektronik mühendisliği bölümünü kazandım. hiç aklımdan geçmeyen bir bölümdü mimarlık düşünüyordum ama kısmette mühendislik varmış. yavaş yavaş dış görünüşümü de değiştirmeye başladım. gözlüklerimi değiştim çerçevesiz gözlük aldım saç rengimi değiştirdim vs. üniversiteye geçtiğimda artık öyle deli gibi çalışmıyordum. sınav hangi günse bir önceki gün oturup çalışıyorduk odacak. yurtta kalıyordum. çocukluktan kalma bir arkadaş edinme sıkıntım vardı. ancak yurtta korktuğum başıma gelmedi. harika oda arkadaşlarım oldu. 4 yıl nasıl geçti onlarla anlamadım. hala da görüşürüz. okulu yarım dönem uzatarak bitirdim. eşimlede 4. sınıfta tanıştım. eşim kısa sürede evlenmek istedi ama ben iş güç edinmeden kendi ayaklarım üstünde durmadan evlenmek istemedim birde eşimi iyice tanımak istedim tabiki. işimi çok çabuk buldum ilk iş görüşmemdi zaten. iyimi ettim kötümü bilmem acaba başka yere başvursam şimdi başka sonuçlar olur muydu bilmem. elektrik ürünlerinin satışı üzerine. "Satış" işi takdir edersinizki içe kapanık bir kız için çokta kolay bir iş değildi. sıkı bir çene ve ikna gücü gerektiriyordu. zaten işe başlarkende belirtmiştim size satış patlaması vadetmiyorum işi öğretirseniz elimden geleni yaparım. beni işe alan müdürüm çok yoğun bir adamdı bana işi pek öğretemedi ama ben diğer çalışanlara sora sora kaptım birşeyler. zamanla dahada geliştirdim. katalogları düzenledim. sunumlarını hazılardım ve sunardım. eskisi kadarda tutuk değildim. eskiden müşterileri aramadan önce içimden sayardım içimden 40'a kadar sonraları çatır çatır arar oldum müşterileri. sonraları şirketin sahibi vefat etti ve miras kavgası ortalığı karıştırdı. tüm yönetim değişti. beni ieş alan müdürde gitti. bende anladım ki benim burada geleceğim pek yok. düşünmeye başladım kpss'yi. maaşlara zam yapılma vakti geldi. baktım en düşük maaş bende. öncesinde kim ne alıyor bilmiyordum. aynı işi yaptığım kişiler daha yüksek alıyordu. görüştüm baktım olacağı yok. bastım istifamı. ben aldığım eğitime ihanet edemem dedim. başladım kpss ye kasmaya. iyide bir puan aldım. bu kezde başladı mı bir kopya olayları. sınav iptal edildi edilmedi derken sonunda iptal edilmeyeceği açıklandı. tercihimi yaptım. atandım. sonrada 3,5 yıllık bir flört aşamasından sonra eşimle evlendik. çalıştığımız süre içerisinde paramızı biriktirdiğimiz için çok şükür borçsuz harçsız evlendik. biraz uzun oldu kusura bakmayın

ne kadar maddi durum iyi olursa olsun çalışılmalı bence ben eşim bile olsa çekinirim açıkçası param yok verir misin demeye kendin kazanıp istediğin gibi harcamak gibisi var mı maddi yönü dışında manevi tatmin olayı da var yeni mezunum 1 aydır evde oturuyorum ve patlamak üzereyim atamam ekimde bi öncekinde istesem yetişebilirdim ama kadro nasıl olur diye riske atmak istemedim ama şimdi diyorum ki atansa mıydım acaba boş duracağıma 3 ay erken para kazanırdım, ders de çalıştığım yok kaç senedir okullardayım bu kadar emekten sonra kesinlikle boş duramam. joey just

evet bende bunu düşünüyorum ailem o kadar para döktüler canla başla çalıştılar annemde babamda borç harç ev yaptırdık okuttular çok zorlandık maddiyatın yanında birde manevi durum var o kadar emek çaba sabahlara kadar ağlaya ağlaya ders çalış vizesi finali... bende ayda 300de olsa 500de olsa bi kazancım olsun emeğimin karşılığını alayım istiyorum aileme destek çıkayım... ben böyle söyleyince sözlümün verdiği cevap şu ; ailen banka değil sana o parayı geri ödeyeceksin diye vermedi evlatlarısın bunun hesabını yapmazlar sen onları evlenip mutlu olduğunda birde onlara torun verdiğinde en büyük ödülü alıcaklar.. onu sevdiğimi bildiği için beni seçim yapmaya zorluyor resmen... . push ;