Ben de doğum sonrası depresyonuna girdim. Ama gerek eşim, gerek kayınvalidem ve diğer kişiler benim kendi kendime yaptığımı ve abarttığımı düşündüler. Anlatamadım sıkıntırlarımı ya da anlamak istemediler. En sonunda oğlum bir yaşındayken doktora gittim ve ileri derecede depresyonda olduğumu öğrendim. Ancak o zaman insanlar bana inanıp, alttan almaya başladılar. O kadar ilerlemişti ki kendimi öldürmeyi, hatta arkamda bırakıp perişan etmemek için oğlumu da kendimle götürmeyi düşünüyodum. İlaç tedavisinden sonra Allah' a şükür bu düşünceler aklımdan çıktı. Ama ben gerek manevi yalnızlık gerekse maddi zorluklar nedeniyle bir türlü tam olarak atlatamadım. Hala tedavi görüyorum ve sıkıntılar üstüste bindikçe herhalde daha uzunca bir süre görücem. Size tavsiyem, kimsenin lafıyla hareket etmemeniz. Eğer ki kendinizden, çocuğunuzdan, hayattan bıktığınızı hissediyosanz, ölümü düşünüyosanız ve artık hiçbir şeye tahammülünüz kalmadıysa bir an önce psiyatrise gitmenizdir. Benim kendim yaptığımı düşündükleri için hep beni suçladılar, ama sonunda hastalık olduğu ortay çıkınca, olan sadece bana oldu. Hala düzelebilmiş değilim. Ve şunu fark ettim ki, eğer insan kendini düşünemezse, ne kocası ne de başkası onu düşünmez. Bu dünyada en önemli şey önce kendimiziz. B

senı cok ıyı anlıyorum canım merak etme zamanla gececek. bende dogumdan sonra daha yenı kendıme gelıyor gıbıyım. dogum yapalı 11 ay olmak uzere hemde. burda eslerın destegıde onemlı. benım esım ne yazıkkı pek destek olamadı bana bu konuda piraye

kericim yasalar kağıt üzerinde öyle diyor ama iş pratiğe geldiğinde en azından ilk duruşmadan önce, yani mal tespiti, paylaşımından bile önce yeni bir hayat kurman gerekebilir, en azından ha deyince kullanabileceğin bir miktar naktin olmalı, kaldı ki o malların boşanmadan önce senden habersiz satılıp ortak hesapların boşaltılması durumunda hak iddia edemezsin, etsen de, dava açman, ispat etmen, davayı kazanman, en az 2 yılını alır, bunları biliyordun da niye maaşına sahip çıkmadın diyceksin şimdi haklı olarak, valla ben de bilmiyorum, sevip güvenince kendini unutuyor insan demek ki, anne olmasaydım yine akıllanmazdım da şimdi kızım olunca iş değişti, bi de aileme güvendim herhalde biraz, durumları iyi, çoook sıkışırsam yüzümü eğip yardımlarını isterim ama ona bile gerek kalmayacak inşallah, tek maaş tek çocuk biraz da birikim yapabilirsem ben altından kalkarım, yeter ki kızım mutlu olsun artık...

ben bebişimi kıskandım kimseye sevdirmedim gitmedim gelmedim benim ve babasının sevgisi yeter sandım. aynı zamanda doğan çocuklar babanneleriyle dedeleriyle parklara alışverişlere gezmelere giderken ben göndermedim. sonra ne oldu bi baktım o çocuklar çok mutlu biz dedemle şunu yaptık şuraya gittik şunu aldık benim kız boynu bükük bakıyor dinliyor onlara imreniyor kızımın o hali çok zoruma gitti. zaten ondan sonra aklım başıma geldi. ben ne yapıyorum bir çocuk dedesiz babannesiz anneannesiz olurmu. saçmalamışım dedim kendi kendime onların torunu canlarından bi can hemde çok seviyorlar sevmeseler istemeseler kızsalar dahamı iyi olacak. hemen kendime çeki düzen verdim aniden tavırlarımın değişmesi herkesin tuhafına gitti benden baya çekinmişler artık ne yaptıysam bunalımdan çok şükür kızımda dedeleriyle babanne ve anneannesiyle bişeyler paylaşıyor geziyor alışveriş yapıyor herkes halinden memnun önceden eşime tayin iste gidelim şu memleketten diyordum şimdi asla biryere gitmem hayalet sevgili canım seninde en büyük destekçin eşin olmalı umarım senin sıkıntılarına ortak oluyodur bu depresyondan bunalımdan en kısa zamanda çıkmanı dilerim iyi bilirim çünkü ömürden ömür alıyor ANLAYIŞLI KOCALAR EŞLERE DESTEK OLUN LÜTFEN YENİ ANNELERİN ÇOOOK İHTİYACI VAR

dogum yapali hemen hemen 7 ay olacak ben de cok sorunlar yasadim, ilk eve geldigim gunlerde hep agliyordum hersey bana cok zor geliyordu evde yapayanlizdim, annem haftada bir geliyordu kalmiyordu bizde aksam geri dönuyordu.. sadece azicik uykuya ihtiyacim vardi.. oglum hic uyumazdi sadece yarim saat uyurdu uyanirdi deli ederdi beni, ben de diger arkadaslar gibi intahar etmeyi balkondan atlamayi dusundum.. hersey ustume ustume geliyordu.. herkes bana bebeginin 40 ciktiginda duzelecek dedi ve gercekten de öyleydi sag olsun anneannem hep destek oldu gececek bu gunler kizim dedi.. gercekten de öyle oldu cunku ben hep pozitiv dusundum hep duzelmesini istedim ve gun gectikce bebegimin askiyla uyandim simdi dusunuyorum da nasil oyle intihari filan dusunmusum diye ben bebegimsiz ne yaparim, simdi diyorum ki Allaha ne olur canimi alma ben bebegimin buyumesini görmek istiyorum onunla gecirdigim her dakika bana mucize gibi geliyor arkadaslar belirli bir sureye kadar bu psikolojide devam ediyorsaniz mutlaka yardim alin lutfen ben de almayi dusunuyordum 40 bekledim.. intihar yemin ederim ki cözum degil.. hayat o kadar guzel ki, bebeginizin meleginizin gulusunu o masum bakislarini dusunun.. G gzgn3435

Arkadaşlar yazdıklarınızı okudum ve çok üzüldüm. Hepimiz hayatımızda bizi üzen hatta derinden sarsan olaylar yaşayabiliyoruz. Ben de anne adayıyım . Ama anneler her şeye göğüs germeli arkadaşlar. Kendinizi hiçbir zaman bırakmayın lütfen. O kadar çok insan var ki bebek sahibi olabilmek için bekleyen... tüp bebek deneyenler mi dersiniz, her türlü çareye başvuranlar mı... O yüzden bebeklerinizin anneliğin kıymetini bilin lütfen. Zorluk her zaman olacak. Manevi olarak yardım isteyin yakınlarınızdan. Sizler de manevi olarak içinizde ne eksikse onu doldurmaya gayret edin. Dünya cismani ve boş ama bizi biz yapan maneviytımız, dualarımız, ruhumuz. Pikoloğa gitme imkanı olmayan da kitaplar okuyabilir evde. Ama inanın içimizdeki psikolog çok daha önemli... Esas tedaviyi yapacak olan içimizdeki psikolog. Hepiniz Allah'a emanet olun ve lütfen O'na sığının. hammer

canım çok ayrıntıya girmek istemiyorum ama sorduğun fiziksel şiddetse evet bi kez oldu, ama beni en çok sarsan işin psikolojik tarafıydı, ağlamadan geçirdiğim tek bir olaysız gün hatırlamıyorum 9 ay boyunca, kınayacaksınız belki ama "allahım bu da ölse de kurtulsa" diye dua ederdim kalan bebeğim için, ölmedi, tutundu bana ve gerçekten ucuz atlattı meleğim S Suko

ben ınanıyorum sana canım kendıne ve bebişine çok iyi bakıcak vede çok mutlu olucaksın vede arkadasların dedıgı gıbı sıkılınca konuşmak ıstedıgın zaman yaz buraya ben yazılarının takipcisiyim:enbuyukkk: hayat sanada gülecek sabırlı ol sadece . push ; keri34 derinin

ayyy annelik ne büyük ve ne güzel bir duygu yaaa. bebeklerimiz için yaşamak süper arkadaşlar. yazılarnızı okudum, zaman zaman hepimiz bunalıyoruz. ama bebeklerimiz RABBİMİZİN bizlere en güzel hediyesi. RABBİM bebeklerimize ve bizlere saglık, sıhat ömür versin. hepinize kolay gelsin. BenGulsu Kiymetlim, Devrimim ve

zamanla alıstık ve toparlandık. evet senin sorunun farklı doğum öncesinden baslamış ve hala sürüyor. üzerine birde yeni bebek eklenince dahada zor olmustur bence bir süre sabırla bekle evliliğin için elinden geleni yap bu cabalarını kocan görsün otur iice düşün sorununuzu boşanmaya bebeğinin babası olmadan büyütmeye değermi diye. yanıt evetse ve verdiğin süre sonunda hala kocan aynıysa yapacak tek sey var. bir bebeğe verilebilecek en ii sey mutlu bir yuva ve anna ve babayla büyüme sansı ama oyuva artık yuva değilse şefkat sevgi huzur bekleyen bir bebeği orda tutmanın anlamı yok. ama lütfen ii düşün çok çabala kendini eleştir biraz benimde hatam varmı diye bunlardan emin ol öyle kararlar al. S Suko

benimki annelik hüznü ile depresyon arası birseydi herhalde.. ben etrafımdakilere karşı saldırganlaştım.. kayınvalideme kızıp sinir krizi geçirdim, bebeğim 10 günlükken bebeğime birşey olacak diye çok korkuyordum.. dışarı çıktıgımda nefes alamıyor titriyordum ama oğluma inanılmaz bağlandım ve çok sevdim ilk günden

Uzmanlar doğum sonrası depersyonun "annelik hüznü" ile karıştırılmaması gerektiğini belirtiyor. Çevresel faktörler ve doğum sonrası vücutta oluşan hormonal değişiklikler, kadınlarda bazı psikolojik sorunların ortaya çıkmasına neden olabiliyor. Aileye katılacak yeni bireyin getireceği ek sorumluluklar gibi çevresel faktörlerin yanında, oluşan hormonal değişiklikler, kadınlarda doğum sonrası depresyona neden olabiliyor. Depresyonun genellikle doğumdan sonraki ilk haftalarda etkili olduğunu anlatan Uludağ Üniversitesi TıpFakültesi Psikiyatri Anabilim Dalı Başkanı Prof. Dr. Selçuk Kırlı, doğum sonrası depresyonunun aileye karşı sevgisizlik, sıkıntı, hayattan zevk alamama, çocuğu reddetme, hatta intihara kadar gidebilecek ciddi sorunlara yol açabileceğini ifade etti. Doğum sonrası depresyonunun, doğum yapan her kadında normal olarak görülen ''annelik hüznü'' ile karıştırılmaması gerektiğinin altını çizen Prof. Dr. Kırlı, şunları söyledi: "Depresyon kişinin ilk doğumundan sonra oluştuysa, diğer doğumlarda da oluşabilir. Bu nedenle sonraki doğumlarda hazırlıklı olmak için hekimle temasta olmak gerek. Aileler, depresyonu ile karıştırıyor ve önemsemiyorlar. diye doktora başvurma gereği bile duymuyorlar. Oysaki bu çok yanlış davranış. Doğum sonrası depresyonu kendiliğinden geçmez. Depresyonlar da diğer hastalıklar gibi kabul edilip, mutlaka bir uzman nezaretinde tedavi edilmelidir." Doğum sonrası depresyonun, ilaç tedavisiyle genellikle 6 ayda yapılabildiğini anlatan Prof. Dr. Kırlı, tedavinin kişinin durumuna bağlı olarak 2 yıla kadar da uzayabildiğini sözlerine ekledi xoxzlem kxoxk

bu tip depresyonu yaşayan kişilerin bişeyleri düşünüp haline şükretmesi beş dakika etkili oluyor, yaşamayan bilemez, kimse de yaşamasın hammer

sağol arkadaşım, ağlayarak yazıyorum bunları ama çok mutlu ettin beni, hiç tanımadığın bir insandan bunları duymak bu desteği almak öyle güzel ki, belli ki sezgileri güçlü yüreği temiz bir insansın ne olur benim için daha doğrusu kızım için dua et... keri34 derinin

benim oğlum bir buçuk yaşına geldi ama hala depresyondan tam anlamıyla çıkamadım.. ilk 9 ay çok kötüydü kanser olduğumu ve öleceğimi düşünüyordum. kendime ve çocuğuma bakmakta çok zorlanıyordum yemek yiyemiyordum yani yaşayan bi ölü gibiydim üstelik destek olacak kimse de yoktu yanımda ailem uzakta eşim zaten destek yerine köstek oldu hiç anlamadı daha da zorlaştırdı hayatımı 40 ım çıkmadan eski sevgilisiyle yeniden görüşmüş eve geç gelmeler ilgilenmeme hatta bazen şiddet.. şimdi düşünüyorum da ben nasıl kafayı yemeden dayanabilmişim bunlara.. hala etkileri sürüyor çok karamsarım ve çok sinirliyim oğlumun yaramazlıklarına tahammül edemiyorum ve unutkanlık da başladı.. acaba psikolojik destek almalı mıyım?eşimle sorunlarımızı hala çözmüş değiliz ve eğer ona yardım almam gerektiğini söylesem bana sen delisin der ailesi de o yapıda anlayışsızlar. ne yapıcam bilmiyorum solidio Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

cevabın ve ilgin için sağol arkadaşım, ben daha açık anlatamadığım için durum biraz sıradan görünüyor biliyorum ama inan insan benim geldiğim noktaya kolay gelmiyor, yaşadığım anlık bir isyan ya da doğum sonrası sıkıntısı olsaydı keşke ama benim hiç öyle lükslerim olmadı, hamileliğim de kabus gibiydi, lohusalığım da, bebeğim çok zarar gördü bu olup bitenden, artık kaldıracak dayanacak gücüm kalmadı, bebeğim için yaşıyorum ama tükendim... piraye

Doğum sonrası annelerin yaşadıklarını okuyunca hem çok üzüldüm hem de tedirgin oldum. Psikolojik olarak zorlu bir dönem oldugunu tahmin ediyordum ama bu kadar kötü geçebilecegi hiç aklıma gelmezdi. Allah sabır versin. piraye

şunu da söyleyeyim kazara hamile kaldığımı öğrendiğimde bu olup bitenlerden dolayı aldırmak istedim bebeğimi, zarar göreceğini biliyordum ama eşim izin vermedi aldırmama, aylarca yalvardım, herşey yoluna girsin yine olur bebeğimiz dedim, dinlemedi, sahip çıkacağına söz verdi ama yapamadı, iki bebek vardı karnımda,3. aydaki arbededen sonra biri karnımda öldü, diğeri de hasbelkader tutundu bana ama her olaydan sonra acile yatarak, serumlarla, gözyaşlarıyla doğdu, meleğim sakat şu anda ama benim yaşama sebebim o, ona her baktığımda ölüyorum üzüntüden, öfkeden ama elimden birşey gelmiyor, eşimse beni sevdiğini ama bunlara sebep olanların benden ve bebeğimden daha değerli olduğunu, gerekirse onları seçeceğini söylüyor doğumdan beri, sanırım sakat bir bebek ağır geliyor ona, dün "sen de üzülüyorsun, boşanalım, yeniden evlenirsin, sağlıklı çocukların olur" dedim, cevap vermedi, bana yol göründü yani arkadaşlar, bu meleği tek başıma yaşattım, bundan sonra da tek başıma bakıcam anlaşılan, lütfen bizim için dua edin... piraye

benim doğumum da çok zor geçti doğumdan sonra idrar yollarımdan sorun yaşadım bebeğimde 47 gün küvözde kaldı çünki 6.5 aylık doğum yaptım oğlum şimdi 9 aylık ve çok iyi bana gelince ben hala yaşadıklarımı unutamıyorum en ufak bişiyde aklıma geliyor umarım zamanla geçer talin

allahım o günlere tekrar dönmek ve hatırlamak istemiyorum. annemle kaynanamla çok zıtlaştım hiçkimseyi konuşturmadım işlerime karıştırmadım. sanki kızımı alacaklarmış gibi hissediyordum yada kızım benden çok onları sevecek. gitmeyi gelmeyi kestiğim gibi evimede gelsinler istemiyordum:1no2: şimdi 2. yi istiyorum herkes bi ürperdi hiç çekilmiyon diyorlar napalım o zaman cahildim bişey bilmiyodum. zaten oyüzden ne hamileliğimin nede ilk annelik günlerimin hiç güzel anısı yok. bidaha hamile kalırsam doya doya yaşamak istiyoruuuuuuuuuuuuummmmmmmmmmmmmm burdan kaynanalara sesleniyorum yeni annelere yardımcı olun beceremezsin sen deyip bunalıma sokmayın bizi yoksa torun morun sevdirmeyizklava: H

derdi veren allahım dermanınıda verir. dualarım sen ve bebeğinle keri34 derinin

ne zorluklarla, ne umutlarla 9 ayımızı doldurduk... nasıl, kime benzer, sesini duyacağım ilk an neler olacak, ona sütümü vereceğim, ona dokunacağım, bir gün bana gülümseyerek teşekkür ederim anneciğim diyecek mi?ben ona hakkettiği sevgiyi verecekmiyim nasıl bir anne olacağım? evet güzel anneler hangimiz bu soruları sormadık ki kendimize, biz anneyiz biz baba değiliz ki koşullu sevelim, onu karnında taşıyan, bin türlü zorlukla doğuran, büyüten elbette annelerrrr... bu şiiri defalarca yayınladım, şimdi sizin için lütfen okuyun...

Doğum yapalı 5,5 ay oldum neredeyse, doğumdan hemen sonra depresyona girdim özellikle eşim doğumdan sonra çok soğuk davranmaya başladı bana hergün kavga eder olduk bide kayınvalidemlerin lafları sözleri hergün dualar ettim Allah a sığındım burda ne annem var nede bi yakınım, oğlumun gazına bile tahammül edemeyip hergün o minicik bebeğe bağırıp duran eşimi öldürmek istedim bütün duygularımı bastırmaya çalıştıkça daha çok depresyona girdim ama malesef bu halime kimseyi inandıramadım, o aralar eşimin şehir dışında işi çıktı ondan boşanmayı bile düşündüğüm o anlarda ilaç gibi geldi,2,5 aylık bebekle 12 saatlik yola çıktım hiç umrumda değildi çünkü ailemin yanına gidip biraz nefes alacaktım ve öylede oldu, ailemin yanında kendime geldim arkadaşlarımı, yakınlarımı gördüm ve bu arada eşimlede biraz uzaklık ikimizede iyi geldi yaklaşık 1 ay kadar ailemin yanındaydım tam mutlu oldum derken yine kayınvalidem huzurumu bozdu neden buraya gelmedi oraya gitti diye sürekli eşimi doldurdu durdu hergün yine telefonda kavgalar ettik sonunda dayanamadım kayınvalideme telefon açıp patladım ağzıma ne gelirse söyledim o kadar dolmuşumki zaten psikolojim iyi değil neyse içimdekileri döküp ferahladım, bi süre sonra eşim bizi almaya geldi istemeyerekte olsa evime geri döndüm şimdi bebeğim 5,5 aylık yapayalnız büyütmeye çalışıyorum eşim hiçbişeye yardımcı olmuyo kendime ayıracak vaktim yok bugün dışarı çıkıp oğlumu gezdirmek istedim bi afra bi tafra çıkmayacaksın dedi bende hiç bişeye hakkım yokmu dedim bana lanet olsun dedi ve kapıyı üzerimden kiltleyip çıkp gitti zaten çok bunalımdayım herşey üzerime geliyo sanki sürekli ağlıyorum bebeğimide alıp çekip gitmek istiyorum aslında acil psikoloğa ihtiyacım var ama eşim buna engel oluyo... 3Karanlik1Mucize edeb ya

canım ilgin ve yorumların için teşekkürler, şansıma bugün hep meslektaşlarım el uzattı bana burda, evliliğim için elimden geleni yapıyorum aslında eşim de bi yere kadar çaba gösteriyor birbirimizi seviyoruz hala ama üçüncü şahıslardan kurtaramadık yakamızı, hergün bir tatsızlık yaşandı, hergün dayak yedik tabiri caizse, eşim bize sahip çıkamadı, hamileliğim sinir krizleriyle geçti-bazen ben bazen eşim- bebeklerimden biri karnımda öldü, diğeri sorunlu doğdu, şu anda hala sıkıntılarımız devam ediyor ama ben sakat bıraktıkları çocuğuma mı, soğuyan yuvama mı, bize sahip çıkamayan eşime mi yanayım bilmiyorum, açıkçası gücüm de kalmadı artık mücadeleye ama bebeğim çok küçük, zaten zarar gördü yeterince, delirmek üzereyim kısacası

canım saol yorumun için, haklısın onlar günahsız melekler, saçlarının teline zarar gelsin istemeyiz üstelik bütün yaşadıklarımdan sonra ben çok daha kötüsünü beklerken dünyalar güzeli ayağındaki kemik anomalisi dışında bir kusuru olmayan bir melek doğurdum, yürümeye başlayana kadar kimse farketmez bile, doktorlar da o yaşlarda ameliyatla düzeltilebileceğini söylediler, size komik gelebilir ama ben öyle şeyler yaşadım ki bu kadarına bile şükrediyorum, bebeğim sakat doğdu diye şükredilir mi? benim öfkem üzüntüm buna değil, hamileliğimde bana bunları yaşatanlara, sebep olanlara ve beni yalnız bırakan eşime yoksa dediğin gibi biz anayız taş da doğursak severiz, bırakmayız... piraye

her hanileliktemi oluyor bu depresyon keri34 derinin

40'ım çıkana kadar camdan aşağıya atlayarak kendimi öldürmeyi düşündüğüm günler bile oldukafamçokkarıştı saçma sapan şeyler düşünüyordum bu evde neden annem kayınvalidem ve diğer insanlar var tüm düzenim altüst oldu bu bebek niye hep ağlıyo, ben bakamıyorum bu çocuğa ben anne olmayı haketmıyorum eşimle hiç ilgilenemiyorum, beni sevmeyecek ben hep böyle şişko mu kalıcamkaydirigubbakcemile3 şimdi gülüyorum ama Allahım ne kötü bir pisikolojiydi allah kimseye vermesina. s. gerçekten çok zor K

S Suko

piraye

hayret edilecek bişey. aynılarını ben de yaşadım. doğum yaptığım ilk günlerde hep ağlıyordum kızım ağladıkça ben de ağlıyordum. annemler kızım bırak ağlasın ciğerleri açılır sen niye ağlıyosun derlerdi. ilk aylar çok çektim intihar etmeyi bile düşündüm. zerenime çok acıyordum sanki ölecekmiş gibi gelirdi.1 dk bile yalnız bırakmadım. şimdi 4 buçuk aylık oldu hala evde hapis gibiyim. açıkçası nekadar atlattım desem de hala kalıntıları var... chicek bebişim ve

pirayecim inşallah bebeğinle sen yaralarınızı çabuk sararsınız canım yaa... bebeğin ne kadar da çok hayata gelmeyi istemiş bak annesini bırakmamış:))

bu nasıl bir depresyonmuş anlamadım ben, iki sene oldu hala düzelemedim. ben istemeden anne olduğum için, daha doğrusu istediğimi sandığım için olduğunu sanıyordum. ama sonradan çok istekli olanların da benzer şeyleri yaşadığını duyunca şaşırdım. herkes güllük gülistanlık yaşamıyor, eskiden öyle sanardık. kızım kolikti, benim acılarım çoktu ilk günler ve eşim ütü gibiydi. inanın hayatım boyunca hatırlamak istemediğim günler lohsalıksenağlama. allah kimseye yaşatmasın. hala dönem dönem öfke nöbetleri ve isyanlara kapılıyorum. ne biliyim işte. ben de yazdım. hammer

inan durumuna bebegıne özelıkle çok üzüldüm dua edıcem sizin için kendını üzmemeye bak senın bı bebegın var onu yalnız sakın bırakma çok savunmasız babası adı birşey demicem çünkü onun boş bence her zaman kadınlar çok kuvvetlıdır bı türk erkegınden sen kendıne ve bebegını bakıcaksın buna hertürlü ınanıyorum allah büyüktür ve herzaman senın yanında olucak yaşamaktan korkma gecen bı fılm izlemıştım onuda anlatıyım kısaca orda adamın bı çocugu oluyor çok çirkin diger çokcuklardan çok farklı düşündüm şöyle ya benım çocugum böyle olsa ne yapardım yalnız mı bırakırdım yoksa bakarmıydım dıye asla bırakmazdım nede olsa o bir bebek farklıda olsa onun yasamaya ve sevgıye ıhtıyacı var sonuçta oda farklı dogmak ıstemezdı piraye

canım benım bıldıgım evlılıkte edınılen mallar bosanma durumunda ıkıye bolunuyor kımın ustune olursa olsun. nıye kocandan tek kurus almıcakmıssın. o cocuk onunda aynı zamanda bakmak zorunda. neyse bunlar en son dusunulecek seyler. sen ıyı olda hersey ıyı olur piraye

valla hayat işte boşuna ağlayarak doğmuyoruz ama benım oğlum doğarken hiç ağlamadı hepte inşallah öyle olur bütün bebişler inşallah B betican

canım ya okuyunca cok canım sıkıldı. keske bızım elımızden bısey gelsede durumunu duzeltebılsek. umarım hersey ıyı olur senın ıcın. hayırlısı neyse onu yasarsın ınsallah. allah yardımcın olsun ama unutma bu gunlerde gececek ve sen dımdık ayakta kalacaksın. madem o bebısı dunyaya getırdın onun ıcın yasayacaksın. onun sensız bırakırsan kım bakar ona senın gıbı. bazen dusunurum bana bısey olsa canım olan annem ablam bıle bakarken benım gıbı olamaz sevemez. allah kımsenın yavrusunu annesız bırakmasın

bende yasadım aynı seylerı ve zamanla duzelır dıye umıt edıorum

pirayecim daha iyisin sanki kafanda bişeyler azda olsa netleşiyor sanırım. allaha emenet ol. piraye