Sen yanlış anladın galiba. Ben aşık olmayı çok iyi biliyorum. İlk gününden itibaren lanet ettim aşka. Yani platonik aşka. Çünkü platonik aşk bir işkencedir. Pençesinden zor kurtulursun. Şimdiki derdim bu değil, ben sadece şu sevilmek duygusunu tatmak istiyorum artık. İsterse 1 hafta sürsün, ama insanlara anlatacak bişeylerim olmalı benim. Beni o 2 arkadaş gibileri aşağıladığında çirkin olmadığımı bilebileyim, en azından bana arkadaştan veya normal bir insandan öte gözlerle bakabilen birinin var olduğunu hatırlatayım kendime. Bu konunun başlığında da ironi var. Yani hiç aşk dedikleri şeyi yaşamadım, hep platonik takıldım demek istedim. C

Yazmış olduğunuz Mesaj öngörülenden az karakter içeriyor. Öngörülem en az karakter 15 adettir.

Aşık olmak için hiç acele etme, aranarak bulunan bir şey değil. Erkek arkadaşımı tanıdığımda uzun süre hayatıma kimseyi almayı düşünmüyordum, aşkı ise okuduğum kitaplardan bilirdim sadece. Nasıl oldu bilmiyorum ama onu tanıdıktan sonra hiç tereddütsüz bu aşk dedim. Ayrılığa gelince, bence ayrılık acısı çeken bir insan gerçekten şanslıdır. Bu acıdan kıvrandığım geceleri, günleri bilirim ama o zamanlarda bile iyiki bu kadar aşık olmuşum ki canım da bu kadar acıyor derdim. Hiç pişman olmadım aşık olmaktan ama hiç bir zamanda beklemedim aşkı. Küçük iskender dizelerinde ne kadar güzel ifade etmiş bak bunu, '' Beklediğin birşey, sen onu unuttugun zaman gerçekleşir. Bu; hayatın 'sen bakarken soyunamıyorum' deme şeklidir.'' Aşkla ilgili diyeceklerim bunlar.. Birilerinin seni beğenmesine gelirsek, önce sen kendini sevmelisin beğenmelisin ki başkaları da sevsin, beğensin. Bak aynaya başkaları için değil kendin için. Kilolu mu buluyorsun kendini, çözümü zor değil ver bakalım bir 10 kilo nasıl olacak. Gözlüklerin rahatsız mı ediyor çok güzel gözlükler var, yok o da mı olmadı lensleri icat etmişler. Kendini kendin için beğenilecek duruma getir. Mutlu ol, ne yaparken mutlu oluyorsan onu yap, mesela benim kitapçılardır moralim bozulduğunda kendimi attığım ilk yer, saatler geçirsem fark etmem orada. İnsanlarla mı kaynaşmak istiyorsun aktiviteler bul kendine hem belki ilgini çekip hayatının önemli bir yerinde yer alacak bir hobin olur. Dans olabilir, dağcılık, tırmanış olabilir, yüzebilirsin, sanata yatkınsan resim kursu olur, fotoğrafçılıkla ilgilenebilirsin yeter ki iste. Bir de bir tavsiyem daha bilmem sen de işe yarar mı ama ben isyan etme durumuna geldiğimde çocuk esirgeme kurumuna giderim, elimdeki o kadar şeye rağmen mutlu olamazken bir çocuğun sadece başı okşandığında, sohbet edildiğinde gözünün nasıl ışıldadığına bakarım. O zaman anlarım ki insan istedikten sonra mutlu olmak zor değil sadece biz hep daha fazlasını isteriz. H

Şu bir gerçek ki platonik aşk ile hissetmek istediğin duyguları öğrenemezsin. Aşık olmayı çok iyi biliyorum diyorsunuz. Bir kadın kaç kez gerçekten sevebilir. Üniversitedeyken çevremdeki kız arkadaşlarıma özenirdim, erkeklerin birinden birine koşarlardı. Onların bir çoğunun gerçekten aşık olmadıklarını sonradan anladım. Birini beğenmekle birine aşık olmak çok farklı şeyler. Bir kere aşık olduğunda ağlamayı göze alacaksın. Kırgınlıklar, küskünlükler, kıskançlıklar, bir barışıp bir ayrılmalar, yemeden içmeden kesilmeler vs. vs. bir sürü şey yaşıyorsun. Yani kısaca acı çekiyorsun. Ama aşkın insanı eğittiği de bir gerçek. Sabrı öğreniyorsun en basitinden :) Kimin hikayesini okursan oku hepsinde tuhaf bir tesadüf görürsün. Belki de çok az kişiye nasip oluyordur aşk. Kendinize üniversite de böyle olurum filan filan diye bir senaryo belirlemeyin. Başkaları için yaşamayın. İnsanlara bir haftalık bir ilişkiyi anlatmak size bir şey kazandırmaz. Ama yaşınız çok küçük belki ortam böyle davranmanızı gerektiriyordur. Genede yaş aldıkça başka şeylerin önemi artacaktır hayat hikayenizde. Frezya

O kadar güzel yazmış ki bayan... Hayran kaldım. Çok iyi anlatmış. Katılıyorum... Ben üniversitedeyim çıkma teklifi de aldım yani ama aşk yok reddettim... Zorla aşık mı olsaydım, ki bu olamaz... 19 Yaşındayım... Belki aşkı bilmiyorumdur, delice saplantılarım oldu belki onları aşk sandım. İnan onlar bile çok ağır oluyor... Eğitti mi beni bilmiyorum ama dersler aldım. Şu an kimseyi aramıyorum çünkü hem gücüm yok hem de aramakla bulamam diye düşünüyorum belki arkadşaın dediği gibi tesadüf olur kaderde vardır diyorum işte...

Sen belanı istiyorsun canım çok geçmez olur mutlaka biri ayrılık acısı da yaşarsın ama yaşamasan daha iyi bence.. acı çekmeyi niye istiyorsun ki. ayrılık acısı çok sevdiğinin birinin hem ölmesi aynı anda hayatta olması gibi bir şey.. sen onun yaşadığını bilerek öldüğüne alışmaya çalışıyorsun.. hergününü beraber geçirdiğin bir insan düşün bir gün onunla bir daha asla görüşmeyeceksin ve bu kişi aşık olduğun kişi oluyor. bence sevdiğin kişi ile mutlu olmayı merak et

Çocukluğumdan beri olgundum zaten. Şimdiki görünüşüme bakan 25 yaşında der. Daha da fazlası, ben 50 hissediyorum... Nasıl hissetmez ki insan? Birkaç arkadaşım olsa onlarla paylaşırdım. Ama yok! Bir zamanlar vardı. Platonik takıldığım zamanlarda. Ne yaşarsam, ne hissedersem, her zamanki gibi ne yanlış sinyal alırsam anlatıyordum. Sonra o insanlarla küstüm. Onlardan sonra kimseyle arkadaş olmadım. Dertlerim de bana kaldı yani... Sevincimi de derdimi de kendi içimde yaşıyorum ama dertlerim baskın geliyor... Her neyse arkadaşların canı cehenneme zaten. Ben daha olgun olduğum için onların zeka seviyesi hep altta kalırdı zaten. 'Arkadaş' dediğin şeyin tanımı 'düşman'la eş anlamlı bende, odamdaki biblolar ya da saksılar bile daha iyi birer arkadaşımdır benim. Benim istediğim aşk artık... -lotus- Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Kendini insanlardan soyutlarsan nasıl aşkı bulacaksın :44: H

bir terapi al canım sen anlaşılan konuşmaya ihtiyacın var profesyonel olmayan kişiler sana senin istediklerini söyleyemez terapi konusunda ciddiyim :) -lotus- Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Ayrılık acısı ile platoniğin acısı biraz benziyor ama aynı değil... Ama her ikisinde de yalnız kalırsın... Bu arada yaş 17 ama karamsarlığına bakarsak 40 yaşındasın sanki Bu kadar efkar fazla sana canım... Olur daha neler nelerrr olur H

Soyutlamak istemiyorum ama şartlar müsait değil. Bir üniversiteye başlayayım olur diyorum. Ama lise için de aynını söylerdim... Yine her şeyi kendi ellerimle mahvettim. Ve biliyorum, üni. de de değiştiremeyeceğim kendimi... Ben buyum. Kimseye yalakalık yapamam, kimseyle aşk meselelerinden konuşamam, hiç anlamıyorum ki! Bazılarına çocukça akıl vermek istiyorum ama iplenmiyorum, ne anlarım bu konulardan zaten öyle değil mi?! Espri yapıyorum, esprime gülmüyorlar. Bir konu ortaya atıyorum, ilgilenmiyorlar. Sahi, şu popülerlerin mevzuları ne çok merak ediyorum! Ya da neden bu kadar sıkıcı bulunduğumu. Benim izlediğim bir filmi tartışmak hoşuma gider, ya da kulaklığımın bozulması beni sinir eder ve onlara anlatırım, ama insaf o kadar mı sıkıcıyım yaa! Gerzek muamelesi ediyorlar. Kavgacı bir tip de değilim, keşke olsam. eski_bir_masal