Bende ayni, sürekli adsız kalan bebekler denilmesi içimi yakiyor. Allahim adlari vardı anneleri, babaları geniş aileleri kimse kalmadi. Allahim bu felaket atlatamiyorum.

Hepimiz çok üzgünüz Tahanın haberi de geldi bugün gerçekten hayat çok acımasız bir var bir yok dünyada yaşıyoruz, küçük çocuklar nişanlı çiftler çok üzücü hepsi kendimden utanıyorum

Taha duymaz bugün öğrendim sabah 5 de Sonra kıbrıslı öğretmen anne babanın hapisteyken adıyamana giden vefat eden 13 yaşındaki Mehmet Arif in mektubu Oğlu son nefesini hemen yanında verirken anne ölmek istemiyorum diyip annenin çaresizce oğluna Kelime-i şahadet getirmesini ve oğlu yanında ölü yatarken hiçbirşey yapamaması Daha kimler neler ne yaralar ne yitip giden hayatlar Ordan canlı çıkanlarda öldü aslında ruhları öldü bedenleri sağ Bir baba 6 aylık bebeginin ölüsüyle enkaz altında bekledi Ve o evi yapanlar paralarla yurt dışına kaçmaya çalıştı Nasıl bir vijdansızlıktır o parayı sen nasıl harcıcaksın nasıl Biz bundan sonra düzelmeyiz Çok büyük bir yara derin 40 bin ölü Şimdi başladılar evleri kontrol etmeye onca ölen insanın ne suçu var Bir insan dükkan için spor salonu için neden kolon keser Ahhh içim açıyor kalbimın agrısını ilk defa hissediyorum

çocuk konusu beni mahvediyor. Ailesiz kalan çocuklar bebeği yanında ölen anneleri düşündükçe perişan oluyorum. Biz yakında unuturuz ama. Yaşayanlar nasıl düzelecek nasıl iyileşecekler çok merak ediyorum

depremi yaşayan 10 işden birindeyim beni de deprem korkusundan çok sizin gibi aynı şekilde yıkılan hayatlar mahfetti düşündükçe aklımı kaybedecek oluyorum bu sabah hüngür hüngür ağladım 2 küçük çocuğum var onlara yansıtmamaya çalışıyorum ama çok kötü durumdayım biz bi şekil atlatırız yakının kaybetmeyenler yani ama o anneler o babalar o evlatlar nasıl atlatacak, bir anne oğlumun son nefesini verdiğini gördüm bi şey yapamadım diyor bu sözlerin ağırlığı altında ezilşyorum nefes alamayacak gibi oluyorum.. Allahım sen sabır ver, herkese

Icimiz aciyor. Bizim izlerken kaldiramadigimiz acilari minicik cocuklar bizzat yasiyor. Onlari dusundukce kahroluyorum. Neden diyorum neden oldu...

İşbilmezlerin yetkili makamlarda önlem almamasından,99 depreminden sonra bile insan canını hiçe sayıp menfaat ve koltuk sevdasından, açgözlü mütahitlerden, kolay para kazanma hırsından... aslında tek bir önlemle denetimle hiç kayıp vermeyeceğimizi bilmek en acısı, kahrolduk milletçe, yazıklar olsun canları önemsemeyenlere Lizan Benim kalabalığım içimde Anneler

Teşekkür ederim çok incesiniz. İyiyiz elhamdülillah misafirhanede kalıyoruz lojman vereceğiz dediler öyle gelmiştik sonradan vazgeçtiler. Burdan sağlam bir ev tutmamız zor şu an. Eski bir eve de bu korku ile ben geçemiyorum. Tekrar Malatya ya dönüyoruz birkaç güne. Ailem çadırda evleri çatlak gündüz evde gece çadırda kalacağız beraber

Teşekkür ederim. Çok incesiniz Rabb'ime emanetsiniz sizde. Çok sağolun tekrar

şuan bir çok insan sizinle benzer şeyleri yaşıyor o yüzden kendinizi yalnız başınıza bu duygularla savaşır gibi hissetmeyin. benim de günlerdir azra duru bebek gözümün önünden gitmiyor ve uyumakta, odaklanmakta zorluk çekiyorum. normalde çok neşeli canlıyımdır 12 gündür depresyon belirtilerini sonuna kadar yaşıyorum. hepimiz bu acıları çekiyoruz ve bunları hep birlikte atlatacağımıza hiçbir şüphem yok. bu olanlar kalbimizde bir sızı olarak kalmaya devam edecek fakat bizler normalleşeceğiz. o yüzden yasınızı atlatmakta acele etmeyin.

Nasip değilmiş gerçekten, inşallah daha güzel bir hayatınız olur dualarımdasınız, mesajınızı görünce sormak istedim, önceden de gördüğüm sevdiğim naif üyelerdendiniz Rabbim sizleri korusun

Bende deprem bölgesinden uzak bir şehirde yaşıyorum ama çok fena sallandı bizimde evlerimiz Allahim bir daha yaşatmasın kalbim sıkışıyor o insanları çocukları düşündükçe duygularımı kelimelere dönemiyorum nasıl geçecek bu acı biz unuturuz belki ama o yavrucaklar nasıl unutacaklar anne kokusu olmadan nasıl yaşayacaklar o anneler babalar nasıl dayanacaklar evlatlarının hasretine beynim duracak offff offf(

İnsan empati bile kurmak istemiyor Allah yardımcısı olsun herkezin... bu psikolojiyi atlatmakta kolay bir durum değil çok zaman alıcak gibi görünüyor insanlar yas tutuyor acıları büyük...

Her şey daha çok yeni, bırakın kabuk bağlamayı yaralarımızın kanı bile durmadı. Evet bir daha hiç bir şey eskisi gibi olmayacak ama zaman geçince biraz sakinleşip yaralarımızı saracağız inşallah. T trustno_1 Tarot bakmıyorum. Üyelik

aynı durumdayım. sürekli kendim ve ailemle ilgili senaryolar kuruyorum. istanbulda depreme dayanıksız bir binada oturduğum düşünülürse çok normal. burdan taşındığım anda biraz huzur bulacağım sanırım succulentaski

Ailemin evi köyde. Çatlak var ve çok sallaniyor diyorlar hala korkudan sadece giriş odayı kullanıyorlar. Bizde diyoruz nereye kadar böyle olacak diye ama bilmiyoruz tabi. Lojman işi de şöyle oldu komutan tamam dedi üsttekiler izin vermemiş iptal oldu. İki çocukla koştura koştura gelmiştim ama nasip değilmiş. Amin inşallah sizede tez zamanda yardım etsin Rabb'im CELLE CELALUH

Her zorlukla beraber bir kolaylık vardır. Allah o zorluğun yanında kolaylığı da onlara verecektir. Onlar zorluğu yaşadığı için sabır da onlara selamet de ferahlık da onlara olacak inşallah. Olsun Çok zor şeyler, zaman ilaç olsun, kalpleri genişlesin bu darlık gitsin ferahlasın iyi olsunlar. Yüreğimiz dayanmıyor ama iyi olmak, devam etmek durumundayız. İzlediklerimiz bizi hem dibe çekiyor hem de duyarsızlaştırıyor. Alışıyoruz sanki. İzlemek size iyi gelmiyorsa bakmayın, dua edin, yardım edin ferahlayın. Elden başka birşey gelmiyor. Üzüntüm tarifsiz. Ama vücudum alarm vermeye başladı ne uyku ne yemek tuhaf bir haldeyim günlerdir. Sorumluluklarımı yerine getirmez, 3 çocuğuma doğru düzgün bakmaz oldum. Hayatın devam ediyor oluşu içimi yakıyor. Ama mecburuz işte. Uzattım... Öyle... Umarım bu acılar hafifler ama unutulmaz, gerekli dersler çıkarılır. O insanlar yeniden ayağa kalkar...

Duygularım aynısı, anneliğimden ilk kez üzülüyorum depremden sonra. Günah o yavruların annesiz kalması

Depremzede değilim. Hatta deprem riski düşük bir sehirdeyim. Zaten korkum deprem olması vs değil ama ben bu felaketi atlatamiyorum. Sürekli kafamda annelerinin babalarının yanında ölen çocuklar, çocukların yanında ölen anne babalar var. Enkaz başındaki O çaresizlik içimi öyle dağladı ki atlatamiyorum. Yıkıldığını gördüğüm her bina için içinde kim bilir kaç insan kaç hayat kaç çocuk vardı diyorum. Gerçekten yüzüm gülmüyor konuşalım gelmiyor. Birşeyler izleyip kafa dagitayim diyorum. Boş boş ekrana bakıyorum. Çok fazla icsellestirdim bu depremi. 17 Ağustos depremini gördüm hatta evimiz sallanmisti hatırlıyorum (13 yaşındaydım) ama bu kadar etkilenmedim. İzmir depreminde bu kadar etkilenmedim. .2017 Gökova depreminde Kelime-i şahadet getirdim bu kadar etkilenmedim. Bu depremi yaşamama rağmen görüntüleri kafamdan atamıyorum. Resmen 12 gündür ağlıyorum. Her gördüğüm video da kahroluyorum. Her gün dua ediyorum Allah'ım onlara yardım etsin diye. Her gün sovuyorum sebep olanlara. Ama gerçekten yaşamak anlamsız gelmeye başladı. Bir gün varken bır anda yoksun. Günlerce caresizce hem enkaz altında hem üstünde ölümü beklediklerini düşündükçe mahvoldum. Ölüm bile kurtuluş olmadı ya. Enkaz kaldırmak için çok erkendi. Cenazelere saygı duyulmadi. Bunları düşündükçe kendime eziyet ediyorum. Eşim acıyı sevdiğimi beni mutlu edecek şeyleri izlemem gerektiğini söylüyor. Onu da yapamıyorum. Allah oradaki herkese yardım etsin.

Aynı durumdayım. Maalesef çok zor bunu atlatmak. Haber ve sosyal medyayı sınırlayın. Rutinlerinize dönün diyor hemen hemen tüm psikologlar. Gel gör ki uyguluyamıyorum. Bilmiyorum nasıl düzelecek o kadar şehir. Ev fiyatları kiralar herşey de arttı. Nasıl bir toplumuz? Bir yanımız çok yardımseverken bir yanımız bir o kadar zalim. Bilmiyorum. Tarifsiz duygular içindeyim.

Amin inşallah Ben ilk 1 hafta haberle yatıp, haberle kalkıyor hatta rüyamda da haberleri görüyordum. Çocuklara makarna, çorba yapa yapa geçirdim. Ağlıyordum sürekli çocuklarıma bakıp bakıp olmadık şeyler düşünüyordum. Bencillik gibi hissediyorum ama artık haberlere bakmıyorum. Biraz daha iyiyim, felaket senaryolarını daha az düşünüyorum. Rabbim oradaki insanlara öyle güzel kapılar açsın ki, kaybettikleri malları yeniden edinebilsinler, kayıpları için sabır; ölenler için rahmet dilemekten başka bir şey gelmiyor elimden. Tabii ki toplum olarak maddi yardımlarımızı sürdüreceğiz, asıl bundan sonra başlıyor ihtiyaçlar..

Çok fazla görsel bilgiye maruz kaldım doğrusu. Her yerde görüntüler. En son Azra bebeğin vefatını öğrenince tükendim. İlk hafta zaten ne yiyebildim ne icebildim ne uyuyabildim. Sürekli deprem haberlerine baktım. İnsan evladına sarılırken utanır mi? Ben utandım ya!! Elimizden gelen yardımı yaptık ama yeterli değildi. Eksikti. Çok geç kaldılar. Çok yetersiz kaldılar.

Konya güvenilir diyorduk orda bile olmuş bugün 3 şiddeti ama hissetmişler yani ne diyim her an her yerde olabilir sanki artık

Sormayın gercekten o kadar acı verıcı şeyler oldu kı depremı sadece hissetmiş bırı olarak konusuyorum 4. katta oturuyorum o gunden berı her an saklanıyormus gıbı oluyoruz nasıl şıddetlıydı Allahım durmak nedır bılmıyordu oradakı ınsanları düşünemiyorum Allah rahmet etsin ölenlere kalanlarada sabır versın o gunden berı hersey anlamsız T

Afet bolgesindeyim her iki depremide iliklerime kadar yaşadım. 3 sene önce de büyük Elazığ depremini yasamastim ama bu seferki kıyametti.. Çıkamadım bende yastan. Üzerimde hem matem hem korku kaldı. Dün Adana Hastanesi'nde yatan ve refakatçisi olmayan çocuk ve bebeklerle ilgili bir belgesel izledim. Kahroldum. Bir anne olarak bu deprem benden çok şey aldı götürdü. Çocuğunu kaybeden annelerin halini dusundukce anne babasını kaybeden o yavruların halini dusundukce anne olmanin yuku altında ezilip buzuluyorum. Herşey o kadar anlamsizlastiki. Bir gün eski hayatıma donecekmiyim bilmiyorum ama bu felaketin hepimizin içinde çok büyük yaralar açtığını bu izlerin hiç bir zaman geçmeyeceğini düşünüyorum.