Evet. :/ Kafama göre takılırken iyiydi, şimdi bir teknikle, kuralla çizme düşüncesi, zorlama durumu ve zorladıkça berbat hale geldiğini görmem, üstüne bir de acelece, geçiştirerek yapmam... Canımı sıkıyor. Sanki herkes bir günde mi başardı, sen de bir günde başarama diyorum. Oyh... Umarım daha fazla gerilmeden, bakınca "Hah, her şeyiyle oldu" dediğim bir şey çıkarabilirim. Umarım.

Düşünemem ki öyle, görüyorum ne çizdiğimi Kova gerçekçiliği diye bi lanet var biliyorsun Erken kıyaslamaya başladım ben ya, kıskanarak hemi de :/ Insta yasağı koyayım bari. Hepsi filtre, hepsi ışık oyunu, hepsi fotoşop, hepsi aynı filan diye tekrar edeyim bi süre içime içime

Deli gibi istediğim bi şey, ondan eminim de; sanırım sıkıya gelemiyorum. Bunun da vakit kaybettirdiğini düşünerek daha sinir oluyorum. Özene özene, planlı programlı, disiplinli olanları kafaya taktım sanırım, ben neden böyle disipline giremedim diye. İstemek ile ciddiye almak farkı gibi bir şey galiba, istiyorum ama ne kadar ciddiye alıyorum? Ooy oy... İçim şişti :) Armut piş, ağzıma düş şeysi gibi.

Valla konduramıyorum, yakıştıramıyorum kendime, bana da gülme geliyor. Rekabet, yarış hissi desem, değil ya, böyle başkasını kötüleyerek rekabet etmem, kendime bakarım yani, kendimle yarışırım en fazla. Saçma bi şey ya. :/

Ama o durum herkese göre değişir. Kimi disiplinli hareket ederek başarabilir, kimi de yayıla yayıla. Kapasiten yayılarak başarmaya müsaitse bundan daralma. Hatta kıskanmak yerine, patlayın bir ben olamadınız de:)Biraz zaman geçsin bakalım değişecek mi hissiyatın. Gelişmeleri bekliyorum.

Evet iste boyle yapinca ve istedigimiz sonucu tam anlamiyla alamayinca niye olmuyor diye sinire geliyor insan. Bosuna kendimize eziyet olmuş oluyoruz. :))

Bende senin gibiyim. Acele ediyorum ve motor konusunda da etmistim evet. Kendi kisisel sinirimdan daha güclü bir motosiklet alarak acemilik atma işimi zorlastirmistim. Hemen ogreneyim, hemen apacilik yapayim. haha Oysa digerleri gibi ağirdan alsaydim, kucuk bi scooterla filan baslasaydim daha kolay olurdu muhtemelen. Ama herzaman minik minik baslamak daha iyi sonuç verir, her adımı hazmetmiş olursun. Simdi bunlari diyorum ama en başa dönsem sanirim yine ayni davranabilirdim. Bilmiyorum. :)))

Ya elime kolum kadar fırçayı alıp "Bununla bile ayrıntı çizebilirim" dediğim gibi olmuş Ahh o ruhumdaki Bob Rossa tekme tokat dalışlarım...

Aynen :/ Kendi kendimize yapıyormuşuz ya. Amin, tüm yetenekler, dahiler, deliler ve evdeki seksiler keşfedilsin

İçim şişti yine ya, 3 gündür kaçıyorum tablonun başından... Yazık ettim güzelim resme, ne hevesle başlamıştım oysa. Baktıkça kendimi yiyorum ya Tabakhaneye yetiştirdin Gangsta işte tablonu, aferin. O saçlar nasıl düzelecek? Kopkoyu astar çektim, nasıl gölgelemeyi planlıyordum acaba? Bu bilgisizlik yüzünden deli vakit kaybediyorum, güya bugün başlayacaktı kurs, yok... Yine haftaya sarkmış, hala talep varmış da sınıflar ayarlanacakmış da bla bla... Vazgeçmek üzereyim ya, canım çok sıkkın. Alys

Resim yaparken müzik dinlemeni tavsiye ederim. Özellikle de enstrümantal :) ben huzur buluyorum çizim yaparken. Bir de tuval boyutunu küçük tut daha çabuk biter sıkılmazsın. Ya da sulu boya yap o daha hızlı bitiyor. Bir de akademik olarak ilerlemeyi düşünmüyorsan ya da mesleki anlamda kullanmayacaksan güzel sanatlar okumana gerek yok benim fikrine gore yani kendi kendine de gayet güzel çalışmalar yaparsın. Yeter ki zevk al yaptığın şeyden.

Karakalem mi çalışıyorsunuz? Neden şişe, meyve elma sepeti filan çizdiriyorlar ki. Annem yağlı boyayla uğraşıyor 7-8 yıldır, farklı farklı kurslara gitti. Genelde çizgi çalışmalarından sonra direk manzara tabloya başlıyorlar.

Herhalde onceden amatörce takilip cizdiginiz icin kafaniz rahatti. Işi profesyonellige dökme noktasina tasimak isteminden dolayi zorlama bir etki olusmus. Sonucunda cizememe kiskanclik gibi durumlar ortaya cikmis. Henuz yolun basinda cok hizli kosmak gerekmiyor. Nitel sicrama yapacaksiniz belki

Müzik dinlerim, nasıl bir tablo çıkarmak istiyorsam, hangi duygumu tetiklemek istiyorsam hatta ona göre seçerim beğendiklerim arasından ve konsantrasyon adına iyi oluyor. Çocuk olduğu için illa bölünüyorum ama napalım, başka seçenek yok. Tuvali küçük başladığım oldu, bundan bi önceki küçüktü, o bile süründü, yeterli bulmadım. Sulu boya ile başladım zaten, o çok keyifliydi kesinlikle ve sıkılmıyordum. Ancak kağıt istemiyorum, kanvasa devam etmek istiyorum. Güzel Sanatlar, belki olur akademik, bilmiyorum zaman gösterir o kısmını ama elimde özel resim kursu açabilme imkanı da olsun istiyorum, yedekte bir seçenek gibi... Keyif alıyorum boyarken, ilk karar aşamasında, heyecanlanıyorum hatta yeni bir tabloya başlarken; ancak kafamdakini net geçiremedikçe hüsran da oluyor. . push ; Yokuspokus

Dahi olsam şu zamana kadar kesin biri keşfederdi, evde oturup çekirdek çitleyen, kendi kendine kuduran dahi mi olur allasen Ne güldüm Kendinehas ya Sevil Atasoy kıskanılmayacak kadın da değil ayrıca, doğru birini kıskanıyorsun kesinlikle. :) Yani bi farkındalık dönemecinden daha geçiyorum sanırım, elimdeki bahaneler azaldıkça, ne kadar cins olduğumu görüyorum. Zorlanıyorum ya, valla zorlanıyorum. Kendi kendimi zora sokarak zorlanıyorum :/

Mecbur özgürlükten gidecek ya umarım denediğime, kendimi delirttiğime değer en sonunda. İnşallah layığıyla yaparım Nomu.

Selam hanımlar; nasılsınız? Ben biraz sıkkın, biraz karışığım; pek kimse ile konuşmadığımdan yine kafamın içinde birikip duruyor bir şeyler. Bu arada eski konuyu soranlar oldu, teşekkür ederim ilginize; özetle düzeldik diyeyim. Bir aydır fire vermedi, gayret ediyor cidden ve bu sorunu aştığımızı hissedebiliyorum . Şu an her şey yolunda. Bunun haricinde yolunda olmayan bir şey var; benim kuduzluğum, kudurukluğumdan ötürü. Şöyle ki kafamın içinde evirip çevirip olduramadığım bir şey ve bunu nasıl izah edebilirim, onu da bilmiyorum. Konu: Resim yapıyor-yapamıyor-oluyor-olmuyor-şurasını beğendim- şurasını beğenmedim, ne biçim bi şey oldu la bu konusu... Evet, elimde patladığını düşündüğüm resim yapma konusunu çok takıyorum kafaya ve hatta şu hayatta canımı sıkan en büyük şey budur diyebilirim. Memleket meselesine döndü iyice. Bu sene Güzel Sanatlara hazırlanmaya karar verdim, yeniden okullu olup yeniden bir üniversite daha bitirmenin yaşı yok neticede , yani en başından beri istediğim buydu ve olmaması için de bir engel yok... Kendim dışında. Özetle, bu konudaki problem, ben oluyorum. Karman çorman düşüncelerim ve bir türlü kendimi yeterli görememem. Gittim kursa yazıldım , artı sınav öncesi son aylarda "Güzel Sanatlara Hazırlık" kursu da alacağım. Mümkün olan tüm resim kurslarına gidesim var anlayacağınız, senelerin acısını çıkarmak istercesine, karşıma çıkan tüm resim hocalarını kucaklayıp, biri "O resim öğretmenini sakince yere bırak evlat" diyene kadar havada döndüresim var. Sabahın 6sından beri oturuyor ve kahvemi yudumlarken ara ara son tabloma bakarak, "Nasıl başladı ne hale geldi" filan diyor, kendi kendimi sıkıyorum. Diğer konumda bahsettiğim ressam teyze "Sıkılınca bırak, başka tabloya geç, aynı anda 2-3 tabloya başla, dönüşümlü boya. Sıkıla sıkıla üzerine gitme tek resmin, özenerek yapamazsın o zaman, geçiştirmeye başlarsın." filan demişti. Dinledim mi? Hayır. İlla neye başladıysam önce o bitecek, tamam olacak; ondan sonra başkasına başlayacağım. Off... Bu saçma huyumdan nefret ediyorum. Noldu, son tablodaki haşin bakışlı nazik kızımızın saçları totoma benzedi... Ya çözüm yolunu da söyledi kadın, yok, illa bildiğimi okuyup kendimi kasacağım. Bir de şu var, kurallara gelemiyorum resim konusunda. Bu da bir diğer sorun... Bu yüzden şu seneye bi heves başladığım birkaç resim kursundan kaçtım gibi oldu, hiçbir şey öğrenemeden hem de. Elma çiz, armut çiz, şişe çiz filan... Yapamıyorum. Şişe çizmek istemiyorsam çizemiyorum, daha doğrusu inanılmaz baştan savma bir çizim çıkarıyorum. Güzel Sanatlar hakkında bilgisi olanlar "E böyle olmaz ama, sen sınavı da geçemezsin, kazansan ödev de yapamazsın bu kafayla!" demiştir şu an eminim. Ben de diyorum. Ben bu kafayı ne edeyim diyorum, kendime kızıyorum. Bu konuda babamı ikiye katlayacak kadar cins olduğuma uyanıyorum. Adamı tabloya başlattım, bir iki tane yaptı, sonra aylarca uzaklaştı ve yine bildiği düzen yapmaya başladı. Ben daha beterim ya... :/ Bi de şu var ki ennn canımı sıkan, kendimi tanıyamadığım ilkel yönüm: Kıskanma. Şu zamana kadar ciddi ciddi kıskançlık yaşamış, bunu net hissetmiş biri olsam, inanın bu kadar yadırgamazdım. "Zaten haset bi yönün vardı Gangsta yeme şimdi beni" der, iki kudurur hırslanır geçerdim. Yok ya, kendime yakıştıramıyorum, sinirime dokundu. İyi resim yaptığını düşündüğüm tanıdıkları bildiğiniz kıskanmaya başladım iyi mi? Ömrümde böyle hastalıklı bir duyguyu tecrübe etmedim, resim konusu da dahil. Ama şu son birkaç haftadır, ayrı bir şey geldi böyle. Nasıl anlatsam "Zaten onu çizmekte ne var olm, kolay onlar. Cetvelle, kalıpla ben de yaparım sıkıysa çıplak el çizsin, kalemi bıraksın fırçaya gelsin come oon!" filan, bu ne? Bu ilkokul iki ya Sinirden gülme geliyor kendi halime. Çocukların birbirlerinin oyuncağını kıskandığı gibi, bi de bk atıyorum. Instada görüyorum ortaokul arkadaşım misal, hobi olarak başlamış, ilerletmiş de yani baya iyi çiziyor işte adam, şablon da kullansa iyi yapıyor, teknik yapıyor, ben gibi gelişine çizerken kafayı yemiyor, planlı davranıyor, aferin ona. Önceden görüp takdir ettiğim insanları, hoşuma gidip "Herkes yapsın ya, ne güzel" dediğim şeyi şimdi niye kıskanıyorum? Belki de kıskançlık da değil bilmiyorum ama sinirli bir şey, takıntılı bir şey, can sıkan bir şey. Bu yolda, ayağıma çelme takan kişi, benden başkası değil bunu anlıyorum. Şu kurs başlasın da gideyim de şişe, portakal, kavanoz neyim çizeyim zorla, belki aklım başıma gelir. Bu kez kaçmak yok!

Çok uğraşıp beceremeyince kiskanclik olur. Motosiklet kullanmaya yeni başladigimda ve pek beceremiyorken dogal olarak. Buyuk makinalari canavar gibi kullanan kadin gormeye hatta ayni ortama girmeye dahi tahammülüm yoktu ve asiri kiskanip, icimden sövuyordum evet baya sövdüm -.- Hayatimda bu derece bir kiskanclik yasamamistim galiba. Allahtan kiskanacagim tarz kadinlar bir elin parmagini gecmiyorduda kriz gecirmiyordum. Sizde tutkunuz olan işte zamanla iyi oldukça kıskançliginiz sönecek tamamen. Lakin başarmak için bedel ödemek, bazı yollardan istemesekte gecmek gerekiyor malesef. Bu her konuda boyle.

Hadi senin yeteneğin var da bu işi başkası tekniğiyle yapabildiği için kıskanıyorsun! diyelim Bana ne demeli ben de Sevil Atasoy'u kıskanıyorum. Seninki ufak bir çabayla ki bu kendinde, davranışında ya da inanışında yapabileceğin ufacık bir değişimle çözülebilecek bir mevzu. Yani bu farkındalığa varmakla bir nevi başlangıç yapmış oldun. Ben, fazla olduğunu sandığım 5 kilomu verebilmek için 6 ay mızladım durdum, verene gıcık oldum, imrendim. Harekete geçince gitti kilolar, o misal. Kova burcu dahidir, isteyince KOLAYCA yapamayacağı şey yoktur. Kolayca diye özellikle büyük puntoyla belirttim çünkü zorlanmazlar bile, bunu da en iyi sen biliyorsun bir kova olarak. Umarım konunu net anlayabilmişimdir.

Kovasin sen kova Cizgi çizişin bile farklidir bosver diye dusun Enerjini disariya yonlendirme içe akit Yani gözun sadece kendinde olsun bir müddet

Hiç kursa gitmedim. Küçücük bir eğitim almadım. Kendi kendime çizdiğim her şeye ''Ohaaa ne güzel çiziyorsun hem de çabucak'' diyen çevrem var sadece. Çalıştığım okulun bahçesinin duvarlarını çizmemi istediler ben çizdim çocuklar boyadı. Sonra dedim neden daha kalıcı şeyler yapmıyorum? Şuan önümde bir fırsat var. Çizimlerim bekleniyor. Ama günlerdir sürünüyor elimde inan. Üstelik renklendirme yok Sadece çizcem ona bile bir yapsam üç dokunmuyorum. Ben galiba sıkıya gelemiyorum ya özgür olcam sonunca beğeni kaygım falan olmayacak.. Kelin ilacı olayı anlayacağın. Ama bence sen yaparsın bu işi. Kurs çok yardımcı olur. Hadi bakalım. Kendi kendine koyduğun engelleri kaldır. Özgür çalış. :)

Herkesin kendince saçmaladığı bir dönem oluyor. Benim de oldu. Hatta hala ara ara değişik konularda bayılırım kendimi tanıyamamaya. Acaba sandığın kadar istemiyor olabilirmisin?Hevesin kaçmış olabilir mi?Ya da nasılsa zorunluluğum yok keyfi bir şey bu rahatlığında olabilir misin?

İstemsizce güldüm. Allah güzel enerjinizi daim etsin. Yaparsın yaparsın az çabala olacak come onnn:)

Biz zor insanlarız Gangsta, eskiden zorluğu çevremize yapıyoruz sanıyorduk, büyüdükçe aslında kendimize yaptığımızı anladık, iyi ki büyümüşüz Ayrıca, herkes keşke keşfedilse. Dua dua dua Amin amin amin.