Bir kere burasi adi uzerinde bir derdim var sayfasi. Karamsar yazmaniz en dogrusu, suan oyle hissediyorsunuz. Niye rol yapasinizki? Bence en yanlis davranis boyle anlarda sosyal medyada dolasmak olur. Bak ben aldatildim. Ogrenir ogrenmez ayrildim ama ogrenmeden yani ayrilmadan bir hafta once cocugumu babasi ile kresten almaya gitmistik. Sonra ayrildigimizi bi anne ogrenince ben sizi cok mutlu gormustum o an demisti. Sonra arkadasimin ablasi instada cok mutku gorunuyordunuz dedi. Yani herkesin icini bilemezsin. Tabii insallah mutludurlar ama kimsenin hayati sorunsuz değildir. Bence inaniyorsan Allah tan iste ne istiyorsan. Ben de senin gibi yalnizliktan muzdaripim. Kiz kardesim bencilligi yuzunden bana ve aileye rest çekti ve suan konuşmuyoruz. Bende artik mutlu bi yuvam ve arkadaslarim olsun istiyorum. O yuzden seni cok iyi anlıyorum. Ablanida bosver. Bende en kotu zamanlarimda kardesim tarafından yalniz birakildim. Allah isterse kardes gibi arkadaslar gonderir. Birbirimize dua edelim olurmu. Hersey guzel olacak. Siz yeterki Allah tan umudunuzu kesmeyin. Sevgiler

Mübarek gecede dua yerine gecer insallah Belki o zaman kendi dunyamin mutlulugu karamsarligimi atar ustumden

Bence çocuk istiyorsanız illa doğurmaya gerek yok Koruyucu ebeveyn de olabilirsiniz. Bu seçeneği düşünmez misiniz?

Ben bosanali 2 sene oldu. Evliyken de eski eş kişi hep görevlerden uzaktaydı. Çocuğum da olmadı. Son 2 senedir yapayalnızım. Yeni bir sehirde ailemden uzak ve arkadassiz geciyor gunlerim. Yalnızlığıma sabrediyorum. Kendimle vakit geçirmeye alışmaya çalışıyorum. Herkes aynı durumda. Bence sosyal medya kullanmayın. Kendinize yapacağınız en kötü şey kıyaslama olur.

Anne olabilmeniz için öncelikle mutlu bir evlilik yapmanız lazım herşey de bir hayır vardır gerçekten isteseydiniz evlenmiş olurdunuz bunun için çaba gosterirdiniz bu nedenle sizi anlıyorum aslında

Evlilik çocuk öyle birşey degil diye tutturmuş herkes. Evlilik ve çocuk öyle birşey arkadaşım. Tabi ki her evlilik ve ebeveynlik mükemmel değil ama hangimizin hayatının hangi noktası mükemmel ki. Seven ve sevdiğin bir eş, buyuttugun sonsuz sevgiyle sevdiğin ve sevildigin bir evlat. Çevrene bu isteğini dillendir bence. Evlenmek istiyorum demek kadar dogal birşey yok. İnsanlar durumdan vazife çıkarmamak için öncülük etmek istemiyor olabilirler.

İhtiyaç hiyerarşisine göre insani duygular içindesiniz anlıyorum. Lakin mutluluk öyle bir şey degil.. Hayat böyledir. Issizken ahh bir atansam deriz. Atanırız bir kotu idareci yüzünden hayattan nefret edebiliriz. Evlilik isteyen kendi yuvam olsun diyen biri fistik gibi eş bulsa kaynanasiyla imtihan olur nerden evlendim diyebilir. Cocuk sahibi olmanın guzel yanları da elbette var. Ama yorucu, zor yanları da fazlasıyla mevcut. Hayatin her basamağı inişli çıkışlı. O halde where is this huzur? :)

Kaç yaşındasiniz? Kiminle yasiiyorsunuz?

Çok güzel bir yaş. Hatta günümüz için en ideal evlilik yaşı. Nevossss Bin dert var, bir sensin Deva Anneler

Anladim sizi fakat gun dogmadan neler dogar. Artik 40 ndan sonra bile anne oluyor kadinlar. Allah buyuk. Onemli olan gercek anlamda hazir hissettiginizde anne olmak. Inşallah herseyi en hayirli sekilde gonlunuze gore versin Rabbim.

Sizi anliyorum maaleaef ki toy genç bir yasta degilim Sanal dünya ile gercek dunya arasindaki farkliligi bilincindeyi o yüzden özellikle hayatında evliliklerinde sorunlar yasayan kisilerden örnekler verdim

Ben sizi anlıyorum ya, anne olmayı istemek ve bunun hayalini kurmak çok doğal. Özellikle de yetişkin çağlara adım atınca ve çevredeki herkesin evlenip çocuk yaptığını görünce insan ister istemez bir boşluğa düşer, kendini sorgular. Anne olmadan önce, evlilik konusunu bir gözden geçirin bence. Evlilik bana çok uzak demişsiniz, neden? Kurslara katılıp birileriyle tanışıyor musunuz, işyerindeki seçenekleri değerlendiriyor musunuz, tanıdık aracılığını düşündünüz mü? Artık kadının bir köşeye çekilip kısmetini beklediği dönemler geride kaldı bir şeyi istiyorsanız onu almasını bilin.

Yaş olarak benden büyüksünüz ama aile konusunda bakış acınızı değiştirecek birsey söylemek istiyorum. Ben birbirine bağlı 3 kız kardeş ve anne babasına aşırı düşkün bir ailenin icinde büyüdüm, hic arkadaşa ihtiyacım olmadı kız kardeşlerim yetiyordu çünkü, Ama bu durum o kadar zorladı ki beni evlilik hayatımda. Eşimi çok sevmeme ragmen 2,5 yılda anca evliligime alışabildim, surekli ağlıyordum aile evimi özlüyordum. babam annem halen daha alışamadı evli olmama boşanıp gitsem mutlu bile olurlar diye düşünüyorum. Ilk zamanlarda telefonlar acarak aglamalar falan hayatım bir anlamda zehir olmuştu, kendi hayatımı kurmuştum ama hala kendimi o evin kızı gibi hissediyordum. Şimdi ise kendi hayatıma odaklandım telefonları azalttım her iki taraf için de zor olmaması ve alışması için. Dedigim gibi bakış açısı olsun diye yazdım, Umarım kendi düzeninizi kurabilirsiniz, evlilik olsun veya olmasın.

Herkese hayırli aksamlar hayirli ramazanlar Daha önce açtığım konuya denk gelen olduysa ailevi ilişkilerimizin kardeş bağlarımızın çok kuvvetli olmadığından muzdarip olduğumu bunun için üzüldüğümu bilen vardır. Is yeri iliskilerindede yakın diyebilecegim pek kimse kalmadı ya is yerinin baska subelerine gectiler yada tayin alıp gittiler is yerinde sosyal hayatta aile hayatında bildiginiz yalnızlığın zivesini görmüş bulundum Bugün öyle can sıkintısında instada dolaşiyordum bi arkadaşımın eski stoylerine eski paylasımlarına baktım arkadaşım evli ve iki çocuk annesi eşini çok seviyor ama yeri geldi eşiylede eşinin ailesiylede ciddi sorunları oldu hatta boşanmanın eşiğinden dönüldü Herkesin olduğu onun kendi ailesindede bir takım sıkıntıları oldu bir dönem yani ozetle çokta pırıl pırıl sorunsuz bi hayatta yasamiyor oda ama baktımda çocuklarıyla olan fotograflarında o kadar mutlu ki resmen gözleri mutluluktan ışıldıyor yüzünde samimi bir gülümseme öyle hoşuma gittiki hesabın ilk açıldigi tarihten son güne kadar paylaşımlara baktım Sonra bi arkadasa daha baktım asker eşi iki çocuğu var ve hep esinden uzakta ve neredeyse çocukların tüm sorumlulukları kendidinde ve çalısan bi anne bunca yorgunluga ragmen onunda cocuklariyla olan resimlerindeki mutluluk çok guzel ben böyle böyle derken tüm gün hesabımdaki evli arkadaslarıma baktım evet evliliği hep isteyen biri oldum ama... İLK DEFA hayatımda ilk defa keşke anne olsaydım belki bende kendi dünyamda çocuklarımla kendi yuvamda mutlu olur beni umursamayan insanlardan dolayı yalnızlığımdan dolayı üzülmezdim. Mesela bazen ay geçer ablam aramazsam aramaz hiç aramiyorsun deyince inan çocuklardan kendimi bile görmeye zamanım olmuyor der Bugün mesela kardesimi aradım nöbet çıkışiydi extra isler çıktıgi icin eve gec gitmistir iftara kalkamaz diye arayayim dedim telefonu acar acmaz öylesine aradigimi düşünüp ben daha iftar etmedim hele bi bekleseydin iftar etseydim dedi Git gide yalnızlığım o kadar ağır basmaya başlıyor ki kendimi o yalnızlığın altında eziliyor gibi hissediyorum Kızlar lutfen kusura bakmsyın gercekten karamsar konular açmak istemiyorum ama bunlarıda konusup paylasabilecegim yakınlıkta kimsem yok Bu gün ilk defa keşke anneligi yaşasam evlat sevgisiyle mutlu olsam aile hayatında hizuru mutluluğu bulup bende başkalarindan beklentiyi kessem diye düşündüm ama düsunekte istemekte hicbirseyi degistirmiyor maalesef bunu söylemek bile istemiyorum hani insan bazıvseyleri hisseder ya ben hicbirzaman anne olamayacagımida hissediyorum

Instagramda herkes mutlu. O fotograflara bakarak mutluluk olculmez. Bosanma asamasindaki fotograflarimda ben de mutlu gorunuyorum o fotograflarda, oysa icimin nasil yandigini bir ben bilirim.

Zatwn onların o ateş püskurttukleri dönemleride biliyorum o yuzden sıkıntıli durumlarindanda ornekler verdim

33 yasindayım ailemle yasiyorum

Aslında ben sosyal medyadaki paylaşimlara çok inanmıyorum çünkü cok defa vitrindekile vitrinin arka yuzunde durumların aynı olmasigina birebir şahitlik etmiş biriyim ama verdigim örnekleri özellikle şu açıdan verdim hayatının olumsuz ilerledigini bildiklerim bile çocuklariyla beraberken hayat onlar icin çok guzel oluyor çocuk insanı hayatın tün olumsuzluklarindan uzaklastiran bi guzellik oluyor bunun için mutlu bi yuvam bi ailem olsun isterdim. Olumsuz bakma nedenime gelincede birkac nedenden dolayi ben 35 ten sonra anne olmayi istemeyen biriyim 34de bi kac gun kaldi yani istesemde artık o istedigim evreye yetişemiyorum Yinede tüm iyi dilekleriniz için gercekten cok tesekkur ederim Umarım hayatınızda güzellikler tekrar baslar yeni bir baslangıc kapilarinizi güzelliklere acar

merhaba, annem ve kardeşlerimle sık görüşüyorum. yine de sağlıklı bir ilişkimiz olduğu söylenemez. herhalde bu ilişki zincirinde de en zayıf halka benim; duygusal, depresif, yalnız. evliyim, iki çocuğum var. fakat çocuk sahibi olmak bende "çocuklarımla çok mutlu ve güçlüyüm, artık başka kimsenin sevgisine ihtiyacım yok" gibi bir sonuç doğurmadi. evet çocuklarımla çok mutluyum ve onları ilgilendiren konularda çok güçlüyüm. ama özellikle çocuğum olduktan sonra çocukluk travmalarim, ailemin toksik davranışlari beni daha derinden etkilemeye başladı. bunu da ister istemez çocukla olan ilişkiye/birlikte geçirilen vakte yansitiyorsunuz. dolayısıyla çocuk sahibi olmak, güzel çocukluk gecirmeyenler için yalnızca çiçek böcek olmuyor. onun yerine hoşunuza giden şeylerle meşgul olmak, şevkle yapacağınız şeyler bulmak, sosyal çevrenizi biraz olsun genişletmek ve bence çok önemlisi bir terapiste gitmek sizin için daha iyi olur. umarım içinde bulunduğunuz bu olumsuz halden bir an önce kurtulursunuz

hakknızda hayırlısı neyse o olsun, . push ; sonanda

Kaç yaşındasıniz

Mutlu olmayı bir canlıya bağlamayın. Evli olup cocugu olduğu halde yalnız ve mutsuz o kadar insan var ki... Belki de sizin için en iyisi yalnızlıktır. U user0175 Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Ben sizi anlıyorum. Belli bir yaştan sonra herkes cekirdek ailesine kilitleniyor Ben bile arkadaslarımın yaptıgı 5 plandan 1ine katılabiliyorum yalnızca. Cünkü calısıyorum ve aileme de vakit ayırmak istiyorum. Kendinize kendiniz gibi arkadas cevresi olusturmanızı öneriyorum, benim de böyle bizle takılmıyorsunuz diye üzülen arkadaslarım var gercekten cok istiyorum ama bölünemeyecegim icin secici olmak zorunda kalıyorum.

bu cümlenize yönelik bir şey söyleyeceğim. ben de başka bir konuda aynısını söylüyordum. herkes yapıyordu ben yapamazdım. olmayacaktı biliyordum hissediyordum. saçma sapan öylesine baktırdıgım falda bile o konuda olumsuz şeyler çıkıyordu. hatta ergenliğimde bu konuyla alakalı bana yine olumsuz konusanlar olmustu. onlar bile görüyordu. sonra fark ettim ki kendi kendimi olumsuz şartladığım için bunu yasıyorum. benle aynı durumda olup o yapamayacagım şeyi yapan bir sürü kişi var. ayrıca geleceği nasıl bilebilirim ki? 5 sene sonra bize hayatın neler getireceğini kim bilebilir? önce düşüncelerimi değiştirdim, sonra buna inandım ve en sonunda da akısa bıraktım. artık olsa da olur olmasa da olurdu. ve sonuç oldu :)) sizin de olur ama önce dusuncenizin ne kadar mantıksız oldugunu fark edin ama bunu yapmıs olmak icin degil gercekten inanarak mantıga oturtarak yapın. muhtaç, aciz enerjisinden çıkın. huzurlu bir enerjiye geçin. ve olsun. zor değil gerçekten.

evli misiniz bilmiyorum sadece diğer konunuzu hatırlıyorum kardeş ilişkileriniz hakkında idi. Evlilikte, çocuk sahibi olmakta büyük sorumluluk gerektiren mevzular ama şu da bir gerçek ki kendinden bir parça olan evlat sevgisi bambaşka birşey ama onunda sorumluluğu çok fazla varlığı dünyaya bedel ama sizden bir o kadarda götürüsü var gerek zaman gerekse maddiyat anlamında, her daim düşünmek zorunda olduğunuz biri var yani demem o ki fotoğraflara bakıpta buna karar vermeyin. Annelik zor zanaat. H

ayyy bir anne olarak depresyona girdim vallaaa

İnanın beni tanısanız hayatta hiç büyük beklentileri olan bi yapım olmadı ama sanırım manevi degerler beni maddi olanlardan daha cok cezbediyor ve manevi degerlerin arkadaslarimin uzakta olmasi vs beni daha çok uzuyor.33 yasindayim hayatimda hic ciddi yada flortoz bi iliskim olmadi hayatimda duygusal olarak eli hep boş yoksa insan oglunun isteklerinin hicbirzamsn bitmeyeceginin insanin tatmin olmayacaginin farkindayim

E sen de çek foto at instya, filtreyi de bas gözlerin ışıldasın. Bence mutlu olmak için başka bir güce ihtiyaç duyan zaten mutlu olamaz. Evlenince mutlu olur muyum? Bekarken mutlu olamayan evlenince nasıl mutlu olur ki? Çocuğum olunca mutlu olur muyum? Çocuk dediğin lunapark mi, neden anneyi mutlu etsin ki? Nasıl etsin. Onun görevi bir şekilde gelişimini tamamlayıp birey olmak. Arada iki sevimli söz söyler, gelir öper falan, o da huyu güzelse, aile mutlu olur. Onun dışında çocuk büyüme sancilariyla dolu bir organizma. Bugün çocuğun olsa seni nasıl mutlu edebilir ki, sen mutlu olmayı bilmedikten sonra? Anne olmak sonsuz endişe halı, çocuğun her hastalığı, her problemi annede stres yaratır. Başka çocukların ailelerinin yaptığı ama onun yapamadığı her şey anneyi üzer. Misal kreşler.. mahalle arasında olanlar bile yani en kötüleri bile 2 bin liradan başlıyor. Ortalama olanlar 2,5- 3 bin lira falan, gercekten güzel olanlar, yabancı abladan ders alıp tüm gün okulun etrafındaki koruda oynayıp keşifle öğrenenler 5 bınden başlıyor. Mesela daha çocuğun 3 yaşındayken bile ona en güzelini verememenin üzüntüsü oluyor çoğu annede. Okula başlayacak, bakacaksın mahalle okulunda sınıflar 40 kişilik, hoca agresif yapılı... Rahatsız olup özel okul araştıracaksin imkanı yok güzel bir özel okula vermene. Çocuğunu bir sıfır geriden başlatma hissiyle başa çıkmaya çalışacaksın. Her istedigini yapsan bu sefer de doyumsuz olacak. Kocanla kavga etsen psikolojisi bozulacak... Her an ama her an birisi için endişe edeceksin. Hem de bu zamanla azalsa da ömür boyu sürecek bir şey. Gün olacak eve gelmek istemeyecek, özgürlük ayağına başka şehirlerde okuyacak, telefonunu vakitlice açmayacak, endişelerine endişe ekleyeceksin falan... Romantik olmaya gerek yok, çocuk dediğin böyle bir şey. Mutsuz bir kadınin anne olunca bir anda mutlu olduğuna ben asla inanmam, annelik böyle bir şey değil. Senin önce mutlu olmanın yollarını öğrenmen gerekir, sonra evlenip coluga çocuğa karışırsın... Bence böyle şeyleri düşünmek yerine kendine odaklan. Kimsenin de insta fotolarına iç çekme. Oralar yalan dünyalar

Hayatımda birinin olmasını çok istiyorum ama kimseye güvenemiyorum. Çünkü ilişki içinde çok güvenen çok bağlanan fedakar bi yapım var. Kimsenin benim özverimi sevgimi iyi niyetimi hakettiğini düşünmüyorum. Yani kendim gibi birini bulsam asla kaçırmam. Korumaya çalışıyorum kendimi yıpranmadan sahtelikten gerçek olmayan ilişkilerden. Bakıyorum etrafıma yok gibi öyle biri. Herkes hazları peşinde. Günü güzel geçirip yarını düşünmeden yaşamak istiyor herkes. Ben de artık arayışta değilim. Olursa sürpriz olacak. Olmazsa da yalnızlığımla mutluyum. E

Öyle söylemeyin neden hiç bir zaman anne olamayasınız, umudunuzu kaybetmeyin. Diğer yandan anne olmak inanılmaz zor bir şey ama o kadar da mükemmel bir şey.

Ben dusundumde evlilik beni hic dusunmedi maalesef :)

yok est ya onu demek istemedim. yaşıt sayılırız zaten. sadece geçicek bana da her sevgilimden ayrıldığımda gelir o his yine mi anne olamıycam hissi. ki bu durumda bayaa gelmiş arkadaşların çocuklarıyla oynarken bana versenize diye geyik yaparım hatta. ki hepsinin ortak cevabı "şimdi gülüyorlar ama sen bir de mızmızlandıklarında gör biz bile niye yaptık kafasındayız" oluyor. benzer durumdayız beni de arada yoklar o duygular ama ben uzun zamandır saldım. sizin de umarım dilediğiniz ne varsa gerçekleşir.

Evlenmeyi düşünmediniz mi?

34 de bisey kalmadi sayilir dogadostupanda

benim gibi hiç kardeşiniz de olmayabilirdi, iş için sürekli yer değiştirmeniz ve dolayısıyla çevrenizdeki insanların sürekli değişmesi de gerekebilirdi. insan her duruma adapte olabilen bir varlık bence. bu duygudurumunuz da geçici onu bilin öncelikle. istiyorsanız umarım anne olursunuz ama hayatınızı ve mutluluğu bir tek çocuğa bağlarsanız bu da altı boş bir durum olur. öncelikle ne olduğunuzu bulun sonra ona göre yol çizin benim önerim. ya bi de insta hayaller burası hayatlar gibi geliyor bana

Sizi cok iyi anlıyorum benim annem ve babamda berbatti. Cok uzun sure bende evlilik ve cocuk hayali kuramadim. Bazen esimle tartisirken soyledigi birsey bana babami hatirlatiyor, o anda 2 kat ofkeleniyorum. Maalesef aile travmalari atlatilamiyor. Her ne kadar aile kurabilsekte bazen bir soz bir bakis travmalari tetikliyor. Umarim iyi insanlarla karsilasirsiniz hayalini kurdugunuz yuvada mutlu olursunuz

Yalnızsındır, sevgilin olunca mutlu olacağını sanırsın. Sevgilin olur, evlenince daha mutlu olacağını zannedersin. Evlenirsin bu sefer mutluluk çocuktadır. Çocuk olur bir süre sonra ikinci çocuk sevdası başlar her şeyin anahtarı ondandır. Hepsi tamam olunca bu sefer alınacak ev araba, ailecek gidilecek tatiller, gezilecek yerler vardır, onun için de para lazımdır, onlara da ulaşsan mutlu olacam dersin sonra bir bakmışsın yaş geçmiş, enerji bitmiş sen hep arıyorsun mutluluğu. Ama mutluluk tam olarak şu anda, yaşadığın anda. Görmeye çalış ve keyfini çıkar, beklediklerin elbet seni bulacak, arayarak kendini tüketme

Bu kadar karamsar olmayin. Her sey evlilik, cocuk demek degil. O yuzu gulen insanlar bazen ates saciyor gozlerinden sizin haberiniz olmuyor Arkadaslarinizla vakit gecirin, sosyallesin

Uzulmeyin, sizi anlayabiliyorum yasla beraber bir yuvam, cocugum olsun istegi artiyor. Iyi bir esiniz olmazsa cocuklarla olan mutlulugunuzda yarim olacak. Hadi cocuklarla ben ilgileneyim, sen kafani dinle diyen bir esiniz olmazsa sadece evladınıza bakar mutlu olur, kocaniza bakar nefret duyarsiniz. Bahsettiginiz arkadasinizda hayatini maalesef boyle yasiyordur. Burada boyle bir suru konu var. Umarim birgun sizi cok seven ve dusunen bir esiniz olur. Olmuyorsa da hayirlisi buymus demek ki, kotu bir aile kurmaktansa bekar olmak daha iyi

Amaaaaan, etrafına baksana anne olmayan kaç insan var? Üreyebilen herkes anne. Sence gerçekten de herkes 'hazine sahibi' mi? Bu kadar romantize etmeye değecek bir şey değil Ayrıca madem cooook yalnızsın, yakın gelecek planı olarak evine kedi alsana. O seni evde bekler, mama koyunca önce seni öper öyle yer, geceleri sarılır, eve geç gelince endiselenir... Benim de kedim var, ozellikle pandemide vs hiç yalnızlık çekmedim, sarıldım bütün gün kedimle takildim

Ailemin evinde benim bile zor yerim var ama ailenden bagimsiz yasasam buyuk uhtimalle dusunurdum Rockeropt

Hikayelerimiz cok benzer. Ben de esimden ayrildim, ailemden binlerce kilometre uzakta yasiyorum. Arkadaslarim var ama nerdeyse hepsinin bir ailesi var sürekli görüsemiyoruz. Ben yalnizligima alistim, hatta bazen böyle rahatim bile diyorum. Calisiyorum, kafama göre geziyorum, yemek yapiyorum, film izliyorum, kitap okuyorum, ailemle kamerayla karsilikli kahve iciyoruz ama bazi günler oluyor ki cok yalniz hissediyorum.

Umarım benimde düşuncelerim sizinki gibi olumlu yönde degisir aslinda eskidende sanki hiç anne olamayacakmışım gibi hissederdim ama olumsuz olarak beni etkilemezdi ama şimdi niyeyse artık üzuyor orda yazarken aklıma gelmemisti ama yasim 34 olmak uzere ne yazikki büyük konusmak istemiyorum ama ben birkac nedenden dolayı 35 ten sonra anne olmayı istemem sanırım F flower world

Aslında normalde ben dü yanın içinde bulundugu durumlardan savaşlar ekolojik denge doğal kaynaklarin tükenmesi ekonomik sorunlar gibi durumlardan hicbirzamsn anne olmayi dusunen isteyen biri degildim. Evliligi isterdim ama anne olmayi bencillik olarak gorurdum ama aanki bugun o fotograflara bakinca annelik evlat bir kadinin funyada sahip olabilecegi en buyuk hazinelerden biri gibi geldi sanki yasim ilerledikce benden uzak hislere karsi daha cok istegim oldu yenGEnC