Sizi şükürsüz ve özgüvensiz olarak okudum. Bilmiyorum belki bir psikolog yardım edebilir

Özgüvenim yok evet.. ablalarm yüzünden sürekli ezilerek büyüdüm. Sosyal fobim oluştu zamanla çocukken gittiğim psikolog bu teşhisi koymuştu.. Özgüven farkında olup ger getirebileceğin birşey olmuyor dediğiniz gibi yardm gerekiyor.. Şükür mevzusuna gelince bu kadar çok şey yaşayınca hayatın bir anlamı, yaşamaya değer birşey olmayınca elindekileri gözü görmüyor insan.. belki şükürsüzüm..

Merhaba biraz içimi dökmeye ihtiyacım var.. Ben yıllardır hep bir üzüntü içindeyim yapayalnızım. Çok akrabam var bir kişi etrafmda yok.. Başıma iyi şeyler de gelmedi. Hep incindim. İncindikçe bunlar oldukça Allah'ın beni sevmediğini düşündüğümden bugünler geçmez diyorum.. Geçer mi ki? Ben de huzur bulur muyum bu hayatta? Yada mahşere mi kaldı? Bu dünyada gün yüzü görmez miyim?Neler yaşadığımı niye yalnz kaldğmı sorarsanız özetle uyumsuzdum.. uyumsuzluğumun sebebi onlarda etrafmda olan şeylerin bende olmaması mesela kuzenlerimin anneleri, babaları, maddi durumları iyi benim değildi babam beni hep azarlardı mesela.. Annem çalştğı için annelik etmezdi hem ilk çocuğuyla yani ablamla ben anlaşamadığımz için beni sevmedi. Çünkü ona çok düşkün bir kadın. Ben tüm bu uyumsuzluğun içinde kuzenlerimle arkadaşlk kurmaya çalştm ama hep dışlandım. Onlar gezmek, eğlenmenin derdindeydi ben yaşam mücadelesinde.. yani uyum sağlayamıyordum bi türlü ne onlara ne arkadaşlarıma.. ben uyum sağlayamaynca kavga çıkardı ama tek sorun benim uyumsuzluğum değildi onlar kendilerinde olanla kibirlenen insanlardı.. Bu arada her kavga edişimizi diğer akrabalarıma anlatarak beni herkesten soğuttular, herkesi doldurdular, herkes sırtını döndü. Dönmeyen de acıdığından geliyor kimse insan yerine koymuyor.. Ablalarmda beni çocukluğumdan beri hep yük olarak görüyor.. Çünkü annm, bbm öyle görmüş maddi açıdan durumumuz hiç iyi olmadı ablalarm evlendi gitti. Babm, annm yaşlıydılar zaten bbm vefat etti bi süre sonra.. Ben de onlara yük olurum sandılar. O yüzden hiç sevemediler ablalarm hep çatıştılar hiç insan yerine koymadlar, hiç sahip çıkmadılar. Okudum okuduğum bölüm de iş bulmak zor hem bu yüzden çalşamadım hem de sosyal fobim var çocukken çok ezilip dışlandğmdan çalşmaya korktum hep cesaret edemedim. Derken 1yıldr da bacağmdan hastayım artk istesem de çalışamam yasak zaten. Evde annmle kalıyorum bana Annelik etmeyen kötü kalpli bir kadınla. Ele karşı kendini iyi gösteriyor sanki bana iyi davranmş gibi yapıyor evde yeri geliyor yemek vermiyordu.. Gerçi hastalannca acıyıp iyi davrandı ama bana ettiklerini unutamam. Bu arada benim küçük ablamla aram çok iyiydi o da kanser olup gitti... Yani ben yapayalnz kaldm. Benim suçum mu böyle olması bazen soruyorum kendime kuzenlerimle iyi geçinemez miydim diye.. Bir dönem onların bana yaptıkları gibi bende kibirli davrandım onlara 5dkk yanmda duramadılar.. ya nasıl oluyormuş siz yıllarca böyleydiniz ben yapnca kaçp gittiniz ben kaçmamıştım ama.. Sonra düşünüyorum ablalarıma hiçbir kötülük etmedim ta ki canıma tak etti birgün şiddetli bir kavga ettik bende onların arkasndan konustum o sinirle sırlarını anlattm millete. Ama sinirle yani beni o raddeye getirdiler. Sinirle konuştuğum için haklıyken haksz konuma düştüm. Oysa yıllarca ağzmı açmadm haklarında konuşmadm. Biranlk öfkeyle konuşmuştum yani onlara bunun dışında bir kötülüğüm olmadı aksine onlar yıllarca hor gördüler.. Olan yine bana oldu.. Geçecek mi tüm bunlar? Bir parça umut ediyorum ama diyorum ki nasıl geçecek Allah seni sevmiyor sevseydi zaten bunları yaşamazdın zaten geçerdi bi parça da olsa.. Böyle düşününce sabredemiyor insan.. Bu arada aşk hayatıma gelince birini sevdim ben onu Allah'dan çok istedim.. Bir ara olur gibi oldu ama olamadı. Hala seviyorum hala umudum var ama işte dediğim gibi düşününce o da olmaz bugüne kadar ne oldu ki diyorum bazen..

Mune konuyu bdv taşıyabilirmisiniz.

Allah kalbinize de şifa versin inşallah ruhunuzu da ferahlatsın. Destek alın alamıyorsanız youtubede çok içerik var. İlla dinleyin bakın. Hayatta hepimizin inişleri çıkışları var. Örneğin ben depremde evimi akrabalarımı kaybettim bambaşka bir hayata uyandım yaşamak nedir unuttum. Bazen isyan ediyorum. Sonra tekrar umutla uyanıyorum hayat için bana bir şans daha verildi diye. Hayatın inişleri çıkışları var. Hepimizin yaşamında milyonlarca zorluk var. Eğer hala nefes alıyorsak yarın için bi umut vardır. Hatalarımızdan geçmişimizden ders alıp devam etmeliyiz. İyi olmak zorundayız

Öncelikle kuzenlerimle kavga sebebim yazdğm gibi çok kibirli ve memnuniyetsizler aslnda kavgadan kastm çocukken herkes kavga eder bişey olur bir oyun olur anlasamazsınız ama onlar bu tavrlarını genclikte de sürdürdüler bana karşı hiç iyi niyet göstermediler.. Sürekli benimle bir yarış çabasına girdiler tavrlaryla giyimle, kuşamla hava atma derdindelerdi, kıskandırma derdindelerdi.. mesela en son kopma nedenimiz şuydu alışverişe gidiyoruz bana birşeyler alacağz ben üniyi kazanmışım gideceğim, kuzenim en kötü en çirkin şeyleri almamı istiyor içten içe bana karşı kin besliyor. Farkndalığı yüksek biriyim bunu hissedince gör üsmeyi kestim. Yıllar sonra barştk ben biraz toparlandım kişisel durumum iyiydi bu kez de ben onların yaptıkları gibi onlara hava atmak istedim. İçimde kalmış yıllarca böyle davranılmış.. Onlar nasıl davrandıysa aynen öyle davrandım. Doğal. olarak görüsmeyi kestiler. Bunu belki yapmasaydım iyi olurdu ama içimde kalmış onlar zamannda o kadar çok yaptılar ki heves ettim belki de.. Genel olarak şikayet eden birisiniz yazmışsınız güzel bir sey olmadı ki sevineyim.. sürekli böyle bir hayatm oldu neye sevineyim? Yaşamayan bilemez.. Enerjisiz birisiniz diyorsunuz keyfimden mi? Yaşadıklarımı yazdm yukarda ki emin olun en basit haliyle... Böyle insanlar enerji sömürür demişsiniz Basıma gelenler bunlar enerjiniz sömürülmesin istiyorsanız benim gibi insanlardan uzak durun hanfendi. Enerjinizin sömürülmesi benim suçum değil. Başıma bunlar geldi diye aa enerjimi sömürüyorsun diyip suçlamak nedir? Size bu yazıyı özelden atmadım sonuçta.. konu açtım enerjinizin sömürüldüğünü düşünüyorsanız okumayı verin. Yorum yapmayı verin.. Beni Allah da sevmiyor derken bu kadar kötü şey yasayınca ister istemez bunu düşümdüm yani sevmediği için mi bunlar basıma geldi dedim.. Ablalar konusuna gelince hatalarınızın farkına varn demişsiniz yazdklarımı iyi okumamşsınız öz eleştiri yaptım yazmda bakın "böyle olması benim suçum mu" yazıyor orda.. neyi neden yaptığımın farkndayım yani biranlık sinirle yaptım demişim.. haklıyken "haksız" konuma düştüm demişim.. bu ne demek? Çok merak ediyorum bana hangi niyetle yorum yazıyorsunuz.. Suçlayıcı bir tavırla yazmışsınız saçmalık demişsiniz niyetiniz teselli etmek mi daha kötü hissetirmek mi? yosunlukek

Yorum için teşekkürler haklısınız kurban psikolojisindeyim ve aşamıyorum sanırım belki yakın zamanda yardım almayı deneyeceğim..

Amin Allah razı olsun Allah yardımcınız olsun, sizler için de inanın çok üzüldüm.. Ama dediğiniz gibi herkesin derdi kendine ağır geliyor illa ki.. Ne güzel söylüyorsunuz nefes alıyorsak umut var demişsiniz sağolun

Kuzenlerinizle neden kavga ettiğinizi pek anlayamadım. Ama genel olarak hayattan hep şikayet eden enerjisiz biri gibisiniz. İnanın bu tarz insanlar herkesin enerjisini de sömürür. Zaten beni Allah da sevmiyor demişsiniz. Buna nasıl karar verdiniz orası ayrı bir saçmalık ve Ablalarınızla bir kavga ile her şeyi dökmek çok yanlış. Kendi hatalarınızın farkına varın. Başınıza gelen çoğu şeyde sizin de suçlarınız var.

Suçlayıcı bir niyetle hiçbir zaman yazmadım. Başınıza sürekli kötü şeyler gelmiş kime göre neye göre? Sizin başınızdaki dertleri nimet sayacak insanlar var. Lakin sizin derdiniz size ağır gelmiş kaldırmamışsınız Allah beni sevmiyor demişsiniz. O zaman sizin yüz katı derdiniz olan insanlardan Allah nefret mi ediyor? Hepimiz güllük gülistanlık bir yaşam isterdik ama değil. Herkesin derdi kendine ağır. Kuzenlerinizle küsmüşsünüz ne güzel artık onlar yüzünden üzülmüyorsunuz. Ablalarınıza hatanızın farkındasınız o da ne güzel. Bu saatten sonra kurban psikolojisinden çıkın. Zira tamamen o psikolojidesiniz.