ama çocuğun mutsuzluğu üzerine mutluluk olur mu mesela benim çocuk sayısının oğlunu dayısının kucağında görse bile bana sorar benim babamda beni kucağına alıyor demi ne zaman gelecek ben babam olmadan yaşayamam diyor nasıl basederim bu durumla. Birde canım şu var herkesin yapısı farklı mesela bakıyorum bazı annelere çocuğunu bırakıp tatile sinemaya gezmeye gidiyor ben yapamam çocuğum eglenmicek ben eglenmicek gibi düşünüyorum galiba çok hasssasiz çocuk konusunda Y

Eski calistigim yerdeki mudurum-erkek-bosandiktan sonra her ay 16 saat otobus yolculugu yapip cocuklarina gidiyormus yillar once, kendisi anlatmisti. Yani ilgilenecek olan zamani da yeri de ayarlar. Isterse.

Birde benimle iyi olamasada çocuğuyla çok ilgili bir baba, gerçekten iyi bir baba hakkını yiyemem bu konuda. Çocuğuna karşı da bana gösterdiği umursamazlığı gösterseydi hiç tereddüt etmezdim inanın Z zlt8

Çok benzer durumdayız farkimiznbenim eşim. ozur dilese bile bende bitti artik henüz o aşamaya gelmemişsiniz belli affederim diyorsunuz kesinlikle iyi bir terapiste gidin derdinizi söylemekten cekinmeyin baktınız hala olmuyor sen yoluna ben yoluma dersiniz. Inanin bu kadar korkunç bir şey değil boşanmak benim ayağıma doğu görevi dolanıyor ve ailem boşanmanı istemiyor. yokksa bir dk durmam G greengirll

Benim demek istediğim yükü paylaşmak başkasının omuzuna bırakmak değil. Eşim bana ya da aileme saygısızlık yapamaz, günlerce bana küs kalamaz. Bunları yaptıgı zaman aman düzenimiz bozulmasın aman hır gür çıkmasın diye sessiz kalıp ayagına gitmem. Tam tersi benimle bir şey paylaşmıyorsa, bana saygı duymuyorsa bu evliliği devam ettirmeyecegimi bilir. Bizim evde kavga gerilim olmuyor mu oluyor tabiki ama saygı oldugunda oturup derdini anlatabiliyorsun karşı tarafın empati yapmasını sağlayabiliyorsun böylece gelip özür diliyor bir daha aynı durumda sıkıntı yaşamamaya dikkat ediyor. Eşim değil, ben kendimi sizin eşinizin yerine koyuyorum her küstüğümde haklı haksız benimle iletişim kurmaya çalışan alttan alan biri ile yaşasam niye özür dileyim ki hatamı nasıl anlayayım ki. Karşıntaraf zaten her durumda aynı reaksiyonu veriyor.

Ben sizi aşırı kendime benzettim, eşinizi de boşandığım adama. Konularıma bakabilirsiniz gerçi sizde kv problemi var mı bilmiyorum ama kişilikler aynı. G greengirll

Gülüyorum artık kusura bakmayın. Böyle birsey teklif etsem, benim bir problemim yokki, sen git gerekiyor diyorsan der. Uzlaşmak çok zor. Bazen nasıl bu kadar sürdü diye şaşıyorum kendime. . push ; B

Ohaa.. Ayy çok zordur bilirim :S Z zlt8

Evlilik terapistini deneyebilirsiniz. Ama siz boşanınca sadece siz boşanıyorsunuz, cocuk babadan boşanmıyor. Boşanma da masadaki bir seçenek.

Ben hissetmedim. Uzun hikaye. Coktan bitmisti bizimkisi. Uzatmalari oynuyorduk biz. Kanitlayamasam da aldatildigimi hissediyordum. Huysuz, memnuniyetsiz, surekli mutsuzluk cikartmak icin bahaneler uretiyordu. Bagirip cagiriyordu. Saygisizdi. Belki de benim gitmem icin yapiyordu. Bilmiyorum. Ben gidemeyince o gitti. Biz yine de doner diye bekledik. Sonrasi bosanma. Durusmaya sevgilisi ile gelince zaten bosanmak icin gec bile kaldigimi anlamistim. Merak etmeyin kimse kimseyi suclamiyor. Olmuyorsa olmuyor iste. O caba sarfetmiyorsa neden sucluluk hissedesiniz ki?

Ay aynısı yahu bu adamlar :) Ben defalarca şans verdim ama inanın en ufak bir şeyde başa dönüyorsunuz. Bu insanlar dengesiz, egolarıyla yaşıyorlar, uzattıkça daha çok yıpranıyorsunuz ve inanın evlilikte bir kere boşanma kelimesi geçti mi eninde sonunda oraya geliniyor. Aradan geçen zaman sadece kendini hazırlama oluyor sürece. G greengirll

Sadece sizin çabanızla olmaz ki boşansanız bile tek suçlu da siz değilsiniz o sebep olmuş sonuçta Özür bile dilemiyor çünkü biliyor ki çocuğunuz için bir şey yok gibi davranıyorsunuz ve seviyorsunuz bence boşanmasanız bile bir ciddiyim görmeli belki evi terk etme belki bir dilekçe yoksa umursamaz D DerinNas12 Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Hayir evlenmedi ama sevgilisi var. Ben zaten aldatilmistim. Uzun hikaye. Evlenme ile cocuktan uzajlasma arasinda bir bag yok. Gonul uzaklasmak istemezse yollar uzaklassa da kopmuyorlar. Biz simdi baska bir sehirde oldugumuz halde 5 senedir gelip giziyor babasi. Evlilikle uzaklasma arasinda bir bag yok. Evlenmeyip cocugunu aramayan da var. Bu babaya bagli.

aynı durumdayız benim eşim birşey söylemez ama normalde sınırlı ufak şeylere bağırır çağırır sonunda benimde sabrımı tasirrir sonrasında hiçbir şey olmamış gibi önemsemez beni takmaz ama çocuğumun sözlerine düşününce araftayim içindekileri herseferinde gidip ona dönüyorum ama önemsemiyor hatta dedim bak insanların aldatma sebebi Allah nasip etmesin ama neden böyle yapıyor yapma hiç umrunda degil sonanda

Daha öncede tartışmalarımız olmuştu ve herseferinde bağıra çağıra hakaret ede ede kavga eder. Ve her seferinde onun gibi olmadığımı, saygısızlığa gelemediğimi, birsey söylerken 2 defa düşünmesi gerektiğini söylerim. Özür diledi yine benim konuşma teşebbüsüm sonrası. Ama herseferinde aynısı olduğu için anlamını kaybediyor bi noktadan sonra. Ki konu beni aşmıştı. Aileme yapılan saygısızlığı da görmezden gelemem

Peki söylemek dışında ne yaptınız? Cezalandırmak adına mesela? D DerinNas12 Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Oglum 7 yasinda idi. Benden daha cabuk toparlandi. Benim toparlanmam 3 yil surdu. Hic bana oyle sorular sormadi. Ben o donem oglumu pedagoga goturdum. Bir de baba figuru aramasin diye bir donem babamlarla yasadik. Dayisi da aratmadi babasini. Babasi da zaren hergun okuluna gidiyordu. Bir bucuk yil kadar baba evinde uasadik. Sonra ben badka bir sehire tasindim isim geregi ve yeni bir duzen kurduk. Mutlu oldugu icin sorun olmadi. Telefonla gorustuler. Beraber tatile gittiler. Ayda iki kez hafta sonlari oglunu gormeye geliyor. Zamanla hersey yerine oturuyor. O kadar korkuldugu gibi olmuyor. Babasi vefat eden cocuklar ne yapsin? Ibanin cocuklar nizden cok daha guclu. Yalniz ben niz ayrildik diye oglumu hic simartmadim. Evli iken nasilsam hep oyle davrandim.

İşte sanırım beni mutlu edecek hayat da bu. Yoksa çocuk ikimizin arasında kalırsa.. Tükettik çünkü, o saygıyı azalttıkça bende sevgi azaldı ve birbirini kaybetmekten korkmayan iki insan arasında kalmak gerçekten çok yıkıcı olur. Ama çocuk psikolojisi, benim kuzenim eşiyle boşanıyor, dilekçe verdiler bugün. Artık kavga karşılıklı şiddet boyutuna varmıştı. 6 yaşında bir kızları var. Yüksek ses duyduğunda kulaklarını kapatıp masaların altına saklanacak kadar yıkık, ama baba nolur gitme diye arkasından avaz avaz ağlayacak kadar masum. O nedenle çok büyümesini istemiyorum aslında ayrılık için. Evet babayla büyür, bu onun için kazanç olur ama bir ömür böyle sürmeyeceği için sonrası daha zor olur. Y

Cezalandıramıyorum ki benim yapabileceğim her türlü trip, küsme, konuşmama vs. eylemini o yapıyor. Aylarca konuşmasam ne oluyor demez

ben aynı durumu 7 senedir yaşıyorum canım ha ara ara düzeliyor ama genel olarak ilgisiz iki kelam laf edemediğim biri kavga etsek illa ben gidip konusacam kendini değersiz hissediyorum bana kalsa birgün düşünmem ama zamanlarda iyice yiprandim ve gücüm kalmadı bu süreçte yasanacaklara. Sürekli aklımda boşanma bir taraftan diğer taraftan da çocuğumun anne sen ve babam olmazsa ben yaşayamam cümlesi şartlarının aynı ailem arkamda isim iyi bir iş s ne yapmalıyız kader ortağım bilmiyorum sanki bir ipin üzerindeyim ne cennette ne cehennemdeyim bir günde hatirlammki gelsin sorun ne desin D DerinNas12 Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

böyle bir koca sadece bende yokmuş demişki. bu ara aynı minvalde o kadar çok konu okuyorumki. biz de ailesi yüzünden boşanıyoruz ama onlara göre suçlu benim annem :) en son anneme öyle bir terbiyersizlik yaptıki anlatamma. hep sabrettim sustum. ailemde sustu. çocuklar var dedik, sabredelim dedik ama ben alttan aldıkça adam daha çok tepemize çıkacak oldu. bunda 6-7 ay önce çocuklar var boşanmayalım diye ben barıştım ama bu son olayda gözüm çocukları falan görmedi. ilk başta üzüldüm çocuklar için ama sonradan gördümki çocukların umrunda değil :) 1,5 yaşındalar şuanda. pazarları babalarını görüyorlar. bir arkadaşımın ablası psikiyatr ve onun dediği şu. çocuk ne kadar küçükken boşanırsam o kadar iyi. çocuklar yeni düzene çabuk adapte oluyorlar. şuan bizi aynı evde hatırlamaycakları için öyle aile özlemleri de olmayacak. şuan çok mutlular hiçbirşeyin farkında değiller. Ayrıca benim içim de vicdanım da çok rahat. keşke şunu da yapsaydım dediğim hiçbirşey yok. adam hala beni cezalandırmka adına çocuklarını cezalandırmaya çalışıyor. maddi yardım yapmıyor, sürüneyim isityorlar. ailesi 1 kez bile aramadı. iki tane küçük bebek var siz ne yapıyorsunuz demediler. kendisi bilir. insanın kendine yaptığını kimse yapmazmış. hakkınızda hayırlısı olsun. konunuzu görünce yazmak istedim. inşallah kendiniz ve çcouğunuz için en güzel kararı verirsiniz.

Zor bir adam var karşınızda. Çabalayan, sürekli alttan alan bir hanım ve çok sevdiği bir çocuğu var. Emin olun boşanmanın bahsine dahi izin vermez bu adam. Çünkü sizin gibi bir karakter zor bulunur. Düzelmez de böylesi. İşiniz çok zor. Ömür törpüsü! Başlığa istinaden, o ömrü çürütmek, çürütmemek... İşte asıl mesele bu. D DerinNas12 Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Bir özür bile dilemediyse nasıl yeniden denemeye karar verdiniz. En kolayı özür dilemek oysa, bunu bile yapamıyor mu?

E zaten beş yılınızı bu adama heba etmişiniz. Kendi agzınızla söylüyorsunuz eşiniz yetiştiği aileden kazandıgı kişilik gözünüzün önünde ve bu evliliği sürdürürseniz cocugunuzun rol modeli de yine eşiniz olacak. Ben baba figurünün nefes alsın yeter, başımızda bulunsun yeter olanını kabul edemiyorum malesef. Mutlu olmayan bir ailede mutlu bir çocuk nasıl yetiştireceksiniz? Ben eşizin kaybetme korkusu olmadıgını sizin bir yere kıpırdayamayacagınızı ne kadar fedakar ve alttan alan bir yapıya sahip oldugunuzu bildiği için hiç çaba sarfetmediğini düşünüyorum. Siz herşeyi ve kendinizden başka herkesi düşünürseniz sizi kim adam yerine koyup da düşünecek.

Çok doğru ve objektif bir yaklaşım, çok teşekkür ederim yorumunuza. Ben çok dillenmesi, konuşulması taraftarı olmadım hiç bu durumun. Aklımdan bir çok kez geçti aslında ama.. 'Başkasının aklıyla düzelecekse' diye düşünmek yerine, 'tecrübesi olan insanlardan fikir alırsa' diye düşünüp güvenilir bir ortak arkadaşla dertleşebilirim sanırım. Sonuçta benimde bu forumda kendim için yapmaya çalıştığım bu. ATTRAENTE ACTA EST

aynı kafa yapısındayız mesela ben diyorum oğlum diğer arkadaşlarına bakar benim babam nerede dersecunku ne kadrolarda olsun baba ayrılınca uzaklaşır özellikle yeniden evlenirse benim oğlum geçenlerde ben varım artık bosanmazsiniz diyor eşimle konuşsam düzgün konuşmuyor bile birde herseferinde ben gidip konusuyorum Y

Yetiştirilme tarzı öyleymiş, maalesef ben çok geç farkına vardım. Ben 'yeterki çocuklarım mutlu olsun' diye kan kusup kızılcık şerbeti içen bir anne, eline 2 kuruş para geçse çocuklarına harcayan bir babayla büyüdüm. Önce büyüklere saygı, küçüklere anlayış öğretildi bana ve kardeşlerime. O ise sürekli kavgalı, sürekli küs, akrabalarla kanlı bıçaklı, dedikodu, kıskançlık olan bir evde büyümüş.. Karakterine işlediği belli, ama ben nedense insanların değişeceğine inanırım. Ben değişirim çünkü elimden geldiğince huzurum bozulmasın diye. Ama olmayınca olmuyormuş..

Zor bir durum. Ne yapilabilir derseniz bir uzmanin dedigine gore 6 yasina kadar baba figurunu gormesi onemli cocugun. Tabi ilgili, sevecen, annesini ezmeyen hirpalamayan. Sakin kafayla esinizle konusun. Cocugun iyiligini temel alan bir yasam surmeniz gerekiyor. Esiniz iyi bir baba ise bunun icin caba harcayacaktir. Uzman destegi alarak bu sureci en saglikli sekilde atlatabilirsiniz. Esinizin yapisi buymus, degisecegini sanmiyorum. Ama cocugunu goz ardi edemez. D DerinNas12 Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Ama esin tekrar evlendi mi evlenirse uzaklaşır oglundan sonanda

Kendimi tabiki eleştirdim. Sanırım en büyük problemim herseyi sorup, her konuda fikrini danışmak oldu. Bir süre sonra kendini karar mekanizması sandı. 'sen yapamazsın, sen halledemezsin, sen nasıl altından kalkacaksın' gibi cümleler başladı. Ve işte hatalı kısım geliyor, bende 'peki o zaman sen yap' dedim.

Boşanma olursa farklı şehirlerde olacağız ve çok yoğun çalışma mesaisi. Şimdi çocuk uyurken gelse bile öpüp kokluyor, öyle bir imkanı olmayacak. Aynı şehirlerde olsak belki daha kolay karar verebilirdim D DerinNas12 Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Ben gidin boşanın demiyorum ama eşinizin sizin de bir birey oldugunuzun bu ailede söz sahibi oldugunuzun ve saygıyı hakettiğinizin farkına varması gerekiyor. Bunuda yapıcı olma adı altında onun hatalarını görmezden gelerek yapabilmeniz çok zor. Siz laftan anlamıyor musunuz da sizi küserek cezalandırıyor mesela ne münasebet kaç yaşında baba olmuş bir insanın daha akılcı çözümleri olmalı. Kusura bakmayın böyle günlerce küsüp karısına psikolojik şiddet uygulayan erkeklere katlanamıyorum.

Kavgalarinizin sebebi ne? Esiniz zor bir kişilik ama 5 yillik bir evlilik aslinda oturmuş olmasi gerek. D DerinNas12 Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

nişanlıyken dört dörtlük olan bu adamlara, evlendikten sonra ne oluyorda bu hale dönüşüyorlar.. acaba kadınlar mı onları bu hale getiriyor... kendinizi eleştirdinizmi hiç...

Düşün içini rahat ettirecek bi karar ver insAllah sıkıntınız son bulur Rabbim hakkinizda hayirlsini nasip etsin D DerinNas12 Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Çok doğru söyledikleriniz.. Ne diyebilirim ki.. Uzun zamanlar yanlış karar vermemek adına ortada kaldım ama sanırım en kötü karar kararsızlıktan iyidir diye düşünmeye başlıyorum..

Ailesiyle olan hikayem şöyle evlendik, 2 yıl sonra onlarla aynı şehirde yaşamaya başladık. Ve ben yavaş yavaş onları tanımaya başladım. Namazlarını 5 vakit kılarlar Allah kabul ederse, ama gözleri kulakları sürekli dışardadır, kim ne yapmış, kim ne demiş.. Ve bunu 'komşuluk' adı altında yaparlar. Ve en tiksinci, hakkında konuştukları insanların yüzlerine gülerler. Eğer eşimin ailesi olmasaydı ben onlarla aynı masada 1 bardak çay içmezdim. Ama defalarca gittim, defalarca çağırdım ve her seferinde dört dörtlük ağırladım. Bana sormadan plan yaptılar, bozmadım. Bu kız çalışıyor azıcık kendine ailesine vakit ayırsın demediler, tepki vermedim. Evime gelen herşeyin yarısını onlara verdim. Çocuk olunca eşime yalvardım, 'halimiz vaktimiz yerinde bakıcı tutalım' diye. 'bunu anneme söylersem çok üzülür' dedi, üstüne birsey diyemedim. 6 ay her sabah asık suratla, memnuniyetsizce geldi evime, su içtiği bardağı bile tezgaha bırakırdı. Ben öğlen işten gelir, sofra hazırlar, sofrayı toplar, akşam için yemek yapar, gerekiyorsa temizlik yapardım, o da içeride el kadar bebeğimle bağır çağır oyunlar oynardı. Asla kendimden büyük birinden iş beklemem, Allah şahidim kendim için bir lokma birsey istememişimdir ondan. Ama 'kızım, sen çalışıyorsun zaten, çocuğuna hasret kalma, gel şunu da ben halledeyim' diye teklif etsin. Ama yok.. Ama sorsan beni kızı gibi severler. Hiç kimseye hiçbirşey belli etmeden aylarca devam ettim. Bir tek annemle dertleşirdim, o da 'kızım kadın çocuğuna bakıyor, görmezden gel' dedi hep. Olduk olmadık zamanlarda kardeşlerinin olduğu şehre giderdi, anneme emrivaki yapıp çağırırdık, 2-3 hafta kalır dönerdi. Annemin şöyle bir huyu var, aklından geçeni hemen söyler. O yüzden tehlikeli bir insan değildir çünkü ne düşündüğünü bilirsin. Mesela bana 'kızım o kazakla dışarı çıkma' der ama aslında 'hava soğuk, üşürsün' demek ister. Neyse böyle böyle 2 yıl geçti. Annem bize supriz yapıp ziyaretimize geldi, 3 gün kalıp dönecek. Biz o şehirde 2 aile yaşıyorken, 2 arabamız varken ben annemi el gibi taksiyle uğurladım otogara. Arayıpta bir güle güle bile demedi hiçbiri. Eşimle konuşmaya çalıştığımda annen bizi ve bizim yaptıklarımızı beğenmiyor diyip duruyordu kıyamet annemi gönderdikten sonra koptu, çünkü ben evlenmeden önce, hatta ilk görüşmeye başladığımız günlerde 'senden 3 isteğim olacak, eğer bunlardan birini bile yaparsan çeker giderim. 1-bana vurmayacaksın, 2-beni aldatmayacaksın, 3-aileme saygısızlık etmeyeceksin' demiştim, o da bana sonuna kadar güven vermişti. Kavga büyüyünce ailesi dahil oldu. Beni kenara çektiler ve ne dediler biliyor musun? Annen yüzünden. Çünkü senin annen şöyle yaptı, böyle yaptı.. Hiç bilmediğim olaylar.. Annemin asla kurmayacağı cümleler ve bana, benim 35 yıllık annemin aslında anlattıkları kadın olduğuna inanmam için resmen yalanlar söylüyorlar. Ağzımı açmadım biliyor musun.. Aynı mantık, 'derin, annenden de dinlemeden yorum yapma'. Sadece dedimki, 'ben anneme, istersen onlarla görüşmek zorunda değilsin dediğimde onlar senin hayatındayken suratıma sövenler güler geçerim demişti, siz şimdi karşıma geçmiş çocuk gibi şikayet ediyorsunuz bana'. Ertesi gün annemden dinledim, annem ağladı ben hayatımda bu kadar art niyetli insan görmedim diye, o ağlayınca ben daha çok ezildim. Benim ailem artık eşimi görmek istemiyor, bende artık onun ailesini değil görmek, seslerini bile duymak istemiyorum. Bu olaydan sonra zaten olması zor.. Çizgilerim çok keskindir çünkü, ben ta evlenmeden onu uyarmıştım. Ama ama ama.. Farkettimki en çok ailesinin gazına gelmiş, onların dolduruşuyla güç almış. Yazık. Gitsin anasının dizinin dibine diyorum çoğu zaman ama ah evladım. Azıcık daha baba kokusu çeksin içine diyorum sonra. Ne uzattım, kusura bakmayın nolur

Daha önce bu noktaya geldiğimizde gözlerini devire devire 'eşyaları nasıl paylaşacağız' diye sorup, ben sıcak yaklaştıktan sonra 'ben senden ayrılabilir miyim?' diye gözleri dolan bir adam.. İşte belkide bu yüzden konuşabilsek belki değişir diye düşünüyorum. Ama artık o kadar yoruldum ki. Bazen diyorumki 'kaç yaşına gelmiş, neler görmüş geçirmiş, nasıl ders almaz?' Ben lisedeyken başka bir lisede okuyan arkadaşım sürekli ordaki arkadaşlarını anlatırdı, o öyle yaptı, bu böyle yaptı diye. Ben yorum yapamadığımı farkettim. Tanımadığım bir insan hakkında nasıl yorum yapabilirdim ki? 16 yaşındaydım arkadaşıma' lütfen tanımadığım insanlar hakkında benimle konuşma, onları tanımadan dinlemeden sana cevap vermeye hakkım olduğunu düşünmüyorum ' dediğimde. Bir şeyden hoşlanmıyorsan hoşlanmıyorsundur. Sırf karşı tarafı rencide etmeye çalışmak için doğruya bile yanlış demek karaktersizlik gibi geliyor. Ve ben ne için uğraşıyorum diye soruyorsun kendine..

Maalesef ben de sizin gibi düşünüyorum ama boşandığım kişi de eşiniz gibi. Annesi de öyle yani karakterlerine sinmiş, rest çekmek, insanları silip atmak, işine gelen insanları kullanıp kenara atmak vs vs bizim anlayamacağımız özellikler, çünkü biz böyle değiliz. Ama o insanlar da öyle ve inanın değişmeyecekler, çünkü değişmek istemiyorlar. Benim sevgim dediğiniz gibi öldü işte. Annesinin öğrettiği kalp kırıcı, ego dolu cümlelerle beni kendinde bitirdi. Ama ben kararımdan hiç pişman değilim. Bu insanların da pişman olacağını pek de sanmıyorum.

Destek almayı denediniz mi? Eşinizin tavrı çok yorucu duruyor. Kendi gururunuzu kırıyorsunuz. S sentinus14

Çok teşekkür ederim. Rabbim sizede kolaylıklar nasip etsin. Pinki

Narsist biriyse omur gecirmek zor. Ben kisi kendi istemedikce degisenini gormedim. Evlilik de tek tarafin cabasiyla olmuyor. Burnundan kil aldirmayan bir tip de daima dedigim dedik, benim dedigim olur diyor. O zaman da benim onun gozunde hic mi hukmum yok sorgulari basliyor. Hizmetkari olarak gorulmek, deger gormemek yipratir insani. Insan bazen kendi hikayesini kendisi yazmak istiyor ama kalem baskasinin elinde ise o ne yazarsa sen onu oynuyorsun. Erkekleri anlamiyorum. Gul gibi karisi, cocugu, yuvasi var. Neden guzel guzel gecinmek varken sorun cikarirlar ki? Bu ego kime? Bence esiniz mutsuzlugu seviyor. Ozu mutsuz. Sorun sizde degil. Bunu da cozemezsiniz. Hic degilse siz mutlu olun. Neyse cok uzattim. Karsr sizin. Hakkinizda hayirlisi olsun.

Siz çözüm odaklısınız anladım ama o asla değil Boşvermiş gibi umursamaz gibi ya da öyle görünüyor Rahatlığının sebebini anlamak gerek neden böyle rahat siz bu kadar çırpınırken Ben de hiç sevmem mesela küs küs otur olayını varsa bir sorun konuşulsun gerekirse tartışılsın ama küsmek de ne çok saçma bir yere götürmeyen bir eylem ama kendince küsmeyi kafa dinlemek olarak da seçmiş olabilir sonuçta küs olsa da yemeği yapılıyor çocuğa bakılıyor ev işleri ilerliyor bir kaybı olmuyor ve bunları kar sayıyor olabilir

Benim eşimde bir noktayı aşmaması gerektiğini iyi biliyordu ama aştı. Çoğu zaman benim konuşup uzlaşma yoluna gitmemin nedeni de, benim uzlaşmak için konuşmaya çalışan biri ile ilgili 'nede olsa hep gelecek' diye düşünmek yerine 'o çaba harcıyor, şimdi taşın altına elini koyma sırası sende' diye düşünmem. Bir şeyleri bozmak çok kolay ama yapmak, yapıcı olmak emek istiyor. Ben bu emeği göstermezsem karşımdakinden ne bekleyebilirim ki? En azından şu an 'ben elimden geleni yaptım' diyebiliyorum.

Devrim döndü okuren valla öyle bi insansa umursamiyorsa evde iki yabancı olun yanliz birakin takmayın bosanmak çözüm degil tabi çünkü çocuk var ama gitmiyorsa çözüm o kaliyor valla çekilecek gibi degil umursama takma yokmus gibi davran belki akli. basina gelir B

Ben annesi babası boşanmış bir çocuk olarak size doğruyu söyleyeyim mi ; öyle denildiği gibi olmuyor, çocuk ebeveynlerinden birini belli vakitlerde gördüğü zaman o ebeveyni kaybediyor ister istemez. Çocuğun hayatında kendi ihtiyaçlarını karşılayan bir taraf ve arada bir gördüğü başka bir taraf oluyor. 8 yıl annesiz, 25 yılda babasız kaldım, her ikisinin de yokluğunu gayet iyi biliyorum, evet psikopat bir katil ya da sorunlu bir tip olmadım ama yaralarım ömrümün sonuna kadar iyileşmeyecek. Annemi de babamı da çok seviyorum ama ikisine de kırgınlıklarım var içimde, boşanma gerekçeleri gayet haklıydı benim kırgınlığım dört çocukları olmasına, bu sorunlar baştan beri vardı bari bizi yapmasaydınız diye düşünürüm hep. Dört kardeş bu boşanmadan türlü şekillerde etkilendik, yaşlarımız küçüktü, algılayabileceğimizin ötesindeydi olaylar. Çocuk olarak söylüyorum ki anneyi babayı yanında istiyor insan, en azında 5-6 yaşına kadar çocuğa bu hak tanınmalı, ona sormadan onu dünyaya getiren ebeveynler bu sorumluluğu taşımalı. Tabi ki olaylar dayanma gücünüzü aşmıyorsa ; yani evin içinde kavga, şiddet, fiziksel zararlar yaratacak bir şeyler olmuyorsa. Mutlu anne mutlu çocuk denir hep ama öyle değil ; mutlu çocuk evin içinde dolaşırken annesinden bir bardak su isteyip sonra da gidip babasıyla oyun oynayabilen çocuktur. 41 yaşına geldim ve her zaman derim ki hayatımın en güzel zamanı 6 yaşıma kadardı, çünkü annemde babamda yanımdaydı

Kisi gercek duygularini kavga aninda soylermis. Bir de ben de bosanirken oglumun senin yuzunden babam yanimizda degil demesinden korkmustum. Hic oyle olmadi. Cunku mutlu ve babasini goruyor. Birarada iken ortak payda da bulusamiyorsaniz ayrilinca da oyle olacak. Biz de oyle idik. Simdi ben karar veriyorum oglum icin gereken kararlari. Zaten oglum onun icin elimden geleni yaptigimi biliyor. Babasi ile ortak karar veremiyoruz cunku o hep oglum icin iyisi ne diye dusunmek yerine benimle ters dusmek derdinde. Ego savasinda. Ben de baktim olmayacak, velayet de bende, kendim verdim kararlari. Boyle herkes huzurlu. Y

sizaldatilmissiniz sizin durum apayrı aldatılmak olunca sizin yapacağınız birşeyde kalmıyor ama anlaşamaması olunca insan durup düşünüyor ayrılmak icin sonanda

Amin. Güzel duaların için çok teşekkür ederim. P

D DerinNas12 benimki de bunu yapardı, küserdi surat asardı durduk yere, ben sanardım yorgun, işle alakalı vs... Bütün iş sıkıntısını bana kusar, dertleşir sonra surat asardı işi bitince. Meğersem bana tepki gösteriyormuş. Tıpkı annesi gibi, değişik bir kafa yapısı, onun zihninde bir hata yapmışsındır ona göre ve o sana küsünce kendi düzeltmeli ve ondan özür dilemelisin, çünkü o hep haklıdır... D DerinNas12 Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Bunu anlayamıyorum, sanırım asla anlayamayacağım. Hiç kimse dört dörtlük olamaz ama hatalarından ders çıkartmak, konuşmak, özür dilemek yada karşı tarafın hatalı olduğunu doğru bir şekilde ifade etmek, mutlu olmak için çaba harcamak benim için paha biçilemez değerler. Ama inat, savaşmak, restleşmek ne kadar da boş. İnsan iş yerindeki hasan, mehmetle bile 2 gün bozuşsa huzursuzluk yaşarken kendi ailesine nasıl bu kadar umursamaz davranabiliyor.. Sonucun ne olacağından eminim aslında, o gerçekten hissetmediği cümlelerle sırf anlık galibiyetler kazanmak için benimle savaşırken bendeki sevgiyi tamamen öldürecek. Sonuçta ben çocuğum ve ailemle mutlu bir hayat yaşarken o pişmanlıklarıyla ortada kalacak ve herkesin aklından geçebileceği gibi olan çocuğa olacak..

Sadece şunu diyeceğim. 6 yıl önce boşanmış olarak yazıyorum. Eşler boşanıyor ama ebeveynlik baki. Yani demem o ki çocuğunuzu boşamıyorsunuz siz ya da eşiniz. Lütfen o küçücük bebeğinizi bahane etmeyin. Siz annesiniz o da baba. Boşanıldığında da bu durum değişmiyor.

Son ornek bana normal gelmedi. Farkli bir dusunme yapisi var. Koseli deriz ya hani. Anlasamamaniz normal bu durumda.

Güzelim kadınlar deve tellallarının ellerinde harcanıyor.. Ehh bee Y

Birde anne ilçede ilgili benim oğlumda çok duygusal bende diyorum ya kardeşim diyor gel sende kucağıma yok beni babam alır diyor şimdi vefat edenler ayrı tabi rabbim göstermesin o Allah'tan geldi diyorsunuz ama boşanma arkadaşın dediği gibi suçluluk hissedebilirsiniz Y

Kendimle çok fena yüzleşiyorum şu an cevapları yazarken, defalarca yazdım sildim şu mesajı. Sorun ne biliyor musunuz? Ben ailem hariç herseye eyvallah dedim bu zamana kadar, trip attım, konuşmadım, küstüm belki, başka odada yattım ama her seferinde hiçbirşey olmamış gibi devam ettim. Tartışmalar kavgalar hep haksız olduğunda yada konu onlara dokunduğunda çıkıyor. Mesela aldığım hiçbirşeyi beğenmez, artık sorarak alırım. Yine adı hediye olduğu için bir kaç seçenek ister birini alırım, 'o kadar şey söyledim bunu mu seçtin' der. Alındım dersin şaka yaptım der. Benimle savaştığını hissediyorum. Her konuda. Terslemek olsun yeterki. Bi pazar gün komşunun kapısının önü ayakkabı dolu, bizde dışarı çıkıyoruz. 'bu ne kalabalık kesin bisey oldu' dedi. Bende 'bisey olsa duyardık, pazar oturması yapıyorlardır' dedim. 'pazar pazar oturma mı olur' dedi gitti kapıyı çaldı, oturuyoruz komşularla lafını duyup geri döndü. Tabiki konuyu uzatmadım. Belkide uzatmalıydım..

Ama sen elinden geleni yapmışsın ayrılan bile sen olmamissin I

Evlenirken, hamileliğim boyunca usul usul takip ettim kadınlar kulübünü. Çok bilgilendim, bu kez fikir almaya ihtiyacım var. Eşimle 5 sene önce evlendik. Evlenmeden önce ılımlı, anlayışlı, saygılı, alttan alan eşimin, evlendikten hemen sonra sinirli, lafını bilmeyen, herseye küslük yapıp trip atan bir adam olduğunun farkına vardım. Eğer ortada bir yanlış anlaşılma varsa 'ben yalan mı söylüyorum' diyerek benim yalan söylediğimi ima eden, haklıysa hakaretler içinde bağırıp çağıran, haksızsa ben müdahale etmedikçe küslük sürdüren bir adam halini aldı gitgide. Ilk evlendiğimiz zamanlarda ikimizinde alışması lazım diyerek görmezden geliyordum. Ama artık yok sayamıyorum. Bir bebeğimiz oldu 2.5 yaşında bir oğlum var. Saygısızlığa gelemiyorum. Bunca kavga gürültünün içinde onu rencide edecek hiçbirşey söylemedim. Ama o haddini çok aştı, hatta konu aileme bile kaydı hiçbir suçları yokken. Evliliği bitirmeye karar verdim, ama aklımda hep çocuğum. Ondan sonra başka insanlarla hayat kurma peşinde değilim, çok şükür iyi bir firmada çok güzel bir pozisyonda çalışıyorum ve dahada önemlisi ailem sonuna kadar arkamda. Ama ne olursa olsun, hangi imkanı sağlarsam sağlayım asla babasının eksikliğini doldurmayacağını tahmin ediyorum. Onunda ayrılmaya razı gelmediğini söylemesiyle temkinli olarak yeniden başlamaya karar verdik. Fakat.. Unutamıyorum, söylediklerini yaptıklarını, ailemi düşürdükleri durumu hazmedemiyorum. Kendine de pek çeki düzen vermiş değil. Hal böyle olunca en ufak şey içimi acıtıyor. Konuşmak istiyorum, konuşamıyorum. Mesajla anlatayım diyorum, küsüyor. Bir çözüm bulalım diyorum kale almıyor. Ben çok yoruldum. Çalışıp, evde görevlerimi yapıp, çocuğumla ilgilenip hem çevreme hem çocuğuma mutlu görünmeye çalışmaktan, birde üstüne basit, önemsiz bir şeymiş gibi kestirilip ayrılmaktan çok yoruldum. Bugün boşanmış bir büyüğümle konuştum, 'çocuk babasıyla vakit geçirsin, bir kaç sene arkadaş gibi yaşayıp anne-baba sorumluluklarınızı yerine getirirsiniz. Sonrada çocuğa bir destekle anlatırsınız' diyor. Olabilir. Ama bir yandan da küçükken daha kolay olur diyorum. Aslında en büyük parçam büyük bir özür dilese, kendini affettirmeyi denese hersey düzelecek diyor. Daha yolun çok başındayız, bebeğimiz çok küçük. Daha ne problemler çıkacak karşımıza kim bilir. Birazcık mücadele ettiğini görsem, bizim için azıcık savaştığına inansam.. Ama bu karakterde değil. Kahrından ölür ama burnundan kıl aldırmaz. Biraz uzun oldu kusura bakmayın.. Durum bu işte, ortaya karışık. Hadi buyrun

Neredeyse butun yorumları okudum. Bende de buna benzer bir durum var. Üstelik cocugum da yok. Bu konuyu eşimle defalarca konustuk, çözüm yok yok yok... En son boşanmak da bir çözüm bizim için dedim. İstemedi benım psikolojim buna hazır degıl dedı. Ben bunun daha uygun olcagını düşünüyorum dedim. Yok nasıl bunu yapacaksın, işte mahkemeye gelceksin, hiç mi üzülmüceksin falan dedı.. Sonra hayatında ilk defa benden özür diledi bende şaşırdım. Şimdi cok anlayışlı davranıyor ama değişmez. Canım ben bu konuyu cok ama cok araştırdım. Psikoloğa gittim, bir sürü psikolog arkadaşım var onlara danıştım. Hatta üzerine makaleler okudum bile. Bana söylenen şu, annesinin babası ile olan ilişkisini gözlemle, annesi pasif bir kadınsa eğer o da bilinçaltında oyle bir kadın ister. Eger sende o sekılde bir kadın olamayıp hakkını arayan soran bir kadınsan, o zaman kavga etmemek yerine susmayı tercih edermiş. Bir de mesela annesi eğer oğluna tapan bir anneye veya ailesi erkek cocuga cok düşkünse pohpohlanarak büyüyen erkekler hatalarının soylenmesine dayanamamış. Doktor bana dedi ki istediğin kadar konuş nasıl sen kendi doğrun için ugrasıyorsan o da onun doğrusu kesınlıkle değişmez. Sadece sen kendini yıpratırsın. İnsanlar sadece kendisi isterse değişir, ama bunu sen söylersen olmaz. Yaşadığı olaylar, yaş vb.. İnsanları değiştirirmiş. O yüzden değişir diye bekleme, şahsen ben beklemiyorum.

Sizi çok iyi anlıyorum çünkü çok benzerlerini yaşadım. Beni de ailemden koparmaya, annemi kötülemeye çalıştılar. Ben büyük bir hata yaparak sırf aman olaylar durulsun diye aylarca aileme bile gitmedim, tabi bu onlara güç verdi. Benim ailemi aşağılamaya, ayaklarına çağırmaya başladılar. Küstüler, kanser babama geçmiş olsun bile demediler vs vs. Ama ne oldu sonunda... Koparamadılar, gene sımsıkı kilit olduk şimdi. Benim kv de aynısıdır 5 vakit namaz Allah kabul etsin ama hep fitne, artniyet kötülük... Birebir kulaklarımla duymasam, gözümle şahit olmasam inanmazdım belki de... Allah hepsini gösterdi bana. Annem de sizin anneniz gibi karakter olarak, içi dışı bir ve insanlar onu bazen yanlış anlar, kötü niyetli insanlar kötüye çeker söylediklerini ama onun asla kötü niyeti yoktur ki ben de annem gibiyimdir. Şunu hiç unutmayın: KÖTÜ İNSANLAR İYİ İNSANLARI SEVMEZ. Çünkü onları anlayamazlar. Kendinize asla suç bulmayın. Bence artık kendinize yeni bir yol çizin, çocuğunuz içinde suçluluk hissetmeyin. Elbet gün gelecek sizi anlayacaktır. Ben çocuğum olmadan boşandım, burda size bu konuda yardımcı olabilecek arkadaşlar vardır, ama eşinizin karakteri ailesinden ve üzgünüm değişmeyecek.

Canım önce evet anne baba boşanır çocukla boşanılmaz ama bir gerçek var haftada iki görmeyede babalık ne kadar olur. Çocuk etkilenir yarın diğer çocuklar babasına sarılırken o bunun eksikliğini hisseder. Okulda ailemiz konusu işleniyor diğer çocuklar anlatırken eksiklik hissetmeyecek mi? Çocuğun anneyede babayada ihtiyacı vardır. Bunun aksini söylemek bana inandırıcı gelmiyor. Ama çocuğun çatışmasız bir ortamda da büyümeye ihtiyacı vardır. Canım sizin sıkıntı çokça yaşanan iletişim problemleri olabilir. Senden ricam ortak bir arkadaşınızdan bir de eşinin ne anlatığını öğrenmeye çalış. Yazının bir yerinde trip attım küstüm başka odada yattım yazmışsın o da susarak belki bir tür trip atıyor. Evrakları hazırladıktan sonra erkeklerin çoğundan dön aman etme gelmez. İçi desede dilleri demez. Bir güvenilir arabulucu arkadaş akraba gerekirse terapist deneyin lütfen. . push ; D DerinNas12 Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Ne kadar da benziyoruz D DerinNas12 Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Evet. Agzina saglik.. Hep bosanmak isteyip de cocugum var diye bahane gosteren kadinlarimiza bazen kiziyorum. Gercekten bosanmak istese idi cocugu bile dusunmezdi. Ben de bosandim ve bir oglum var. Tek bildigim anne mutluysa cocuk da mutlu. Ve cocuk kucukken ayrilindiginda cocugun kabullenmesi daha kolay oluyor. Hem esler bosaniyor, cocukla baba degil ki... bosaninca anne ve babalik bitmiyor.

Muhakkak ki, gelmesi lazım, gelirde. Yalnız benim kafamda şu düşünce oluyor, çocuk babamı istiyorum dediğinde, oğlum baban bir hafta sonra gelecek, 10 gün sonra yanında olacak dediğimde ve bu her ay olduğunda nasıl bir tepki vericek, onu nasıl etkileyecek? Bazen diyorumki, sen mutlu olmadıkça etrafındaki kimseyi mutlu edemeyeceksin oğlunda dahil. Önce kendini mutlu etmeye odaklan, sen mutluysan o zaten mutlu olur. Hemen sonra diyorumki, ya mutsuz olursa, ya beni suçlarsa? Şu an çocuk çok küçük, sanırım biraz duygusal yaklaşıyorum. Yoksa etrafımda anne babası ayrı büyümüş bir sürü pırlanta gibi insan var.. I

Bütün evraklar hazır kapının yanındaki konsolda adliyeye gitmeyi bekliyor. Ama bunu gözdağı vermek için yapmadım, o zaman belki tepkisizliğine içim yanardı. Ben inancım kalmadığı için hazırladım evraklarımı, çabalamak diyemeyeceğim 'debelenmek'ten yorulduğum için. Ve size danışsam bile ona asla' acaba'larımı belli etmem. Ama.. Ona sorsanız ayrılmayı ben istiyorum, huzursuzluğu ben çıkarıyorum.. Hatta şöyle oluyor. Ona diyorumki 'bugünkü davranışın hakkında konuşmamız lazım, sence hersey yolunda mı?'. Konuşmak istemiyorum diyor. 'ben bu konuyu konuşmazsak rahat edemem, varsa bir yanlışım söyle.. vs..' diyorum. Bir kaç dakika konuşalım, konuşmayacağımla geçiyor. Sonra 'BEN SANA KONUŞMAYALIM DIYORUM, BEN NE YAPTIM, SEN DINLEMEDIN, SÖYLEMEDİN, BAKMADIN.. APTAL APTAL İŞ YAPIYOSUN, SUSUYORUM ŞURADA KONUŞMAK İSTEMİYORUM DİYORUM ZORLA BAGIRTTIRIYORSUN ADAMI'... Sonuç: o susarak çözebileceğini saniyordu, ben konuşturup huzursuzluk çıkarttım. Ama ben kafamızda büyütmeyelim, kendimizi doldurmayalım diye.. Hayır, sırf huzursuzluk çıksın diye. Manyağım çünkü ben

Ben nihayi kararınızı vermeden önce mutlaka bir uzmanla görüşmenizi tavsiye ederim aslında birlikte gitmeniz elbette harika olur ama gelmek istemezse siz gidin daha detaylı konuşursunuz daha mantıklı ve objektif yorum gelir çünkü anlattığınız kadarıyla iletişim problemi var aranızda tamam eşiniz konuşulmaz kapalı biridir bilemeyiz ama belki sizde yanlış iletişim kuruyor ve işi iyice çıkmaza sokuyor olabilir siniz bunu biz bilemeyiz bunu size ancak bir uzman gösterir 5 yıl sabretmişsiniz zaten 5 ay daha sabredip bir uzman terapisi almak çok zor olmasa gerek hakkınızda hayırlısı olsun D DerinNas12 Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Ben çocuğum var diye bahane göstermiyorum ki. Evraklarımın bile hazır olduğunu, eşinden ayrılan bir büyüğümle konuştuğumda bir kaç yıl arkadaş hayatı bile yaşasam çocuk için sabretmem gerektiğini söylediğini yazdım. Hatta çocuk küçükken daha mı kolay olur da yazdım. Ben sinirimden ölsem, hırsımdan kudursam çocuğumu düşünmeden bir adım atamam. Ondan yada tedirginliklerim var, yoksa benim bir umudum yok zaten. Keşke bu süreçlerden geçmiş biri olarak bana destek yada fikir paylaşımında bulunsaydınız. sonanda

Ben zaten yardimda bulunmak icin yazdim. Cogu kadin bosanma cesareti gosteremediginde cocuk var der. Oysa en zoru karar vermektir, gerisi corap sokugu gibi gider. Arkadas hayati gibi yasanak sizi yipratir. Anne yipranirsa cocuk da mutlu olmaz. Bu sadece sureci uzatir. Karar sizin. Aile terapistini denediniz mi?