Merhabalar, Son zamanlarda beni çok geren bir konu bu. Üniversite yıllarımda samimi olduğum sonradan küstüğümüz veya eski iş yerimde tartıştığımız veya bir ortamda birbirimizi hiç sevmediğimiz insanlar olur ya ben o insanlarla bir yerde denk gelince aşırı gerilip ordan kaçmak istiyorum. Hatta bazı eğitimler, seminerler oluyor sırf o ortamda hayatımdan çıkan biriyle denk gelirim diye gitmek istemiyorum. Bunu nasıl yenebilirim hiç bilmiyorum? Bir örnek vereyim çocukluktan beri tanıdığım bir arkadaşımın davranışlarından hiç hoşlanmamaya başladım, hayatımda olan iyi şeylere karşı kıskanç tavır sergiliyordu ve kendisiyle artık görüşmek istemediğimi söyledim sözlü bir münakaşaya girdi kendisi ama sonunda geçti gitti. 4 ay sonra avmde gördüm ve hemen çıkıp eve gittim. Bunu nasıl yenebilirim? Okuyan herkese çok teşekkür ederim

26 yıldır aynı yerde oturuyorum. Çevrem aynı hep çevremdeki okullarda okudum. Yani bir şey olsa 2002 yılında uyansam ya da 2012 yılında, hayatımda bir şey değişmez, 20 yıldır aynı otobüs durağında beklerim. Yaşıtım herkesi tanırım semtimde oturan. Onlar da beni. Kimiyle iyiyim kimiyle kötü her hafta en az bi kişiyi görürüm eskilerden. Gülüp geçerim görmemezlikten gelirim hayat bu.

Var olmadıklarına kendinizi inandırarak. Yani onlar artık hayalet ve siz onları görmüyor, duymuyorsunuz.

Görmeyerek. Yani yolunuzu değiştirin, gördüğünüz an görmemiş gibi yapıp devam edin. Gelip sizi taciz edecek değil ya :) Görmüyorum gördüğümü de sallamıyorum geçmiş bitmiş sonuçta. Birde bende şu var o kişiyi hala sevmiyorum ama ne konuda tartıştığımızı da hatırlamıyorum D

Savaş-kaç yaşıyorsunuz. Sakinleştirici yönlendirmeli meditasyonlar tavsiye ederim. Öyle bir durum yaşarsanız içinizden, arka arkaya "ben güvendeyim, her şey yolunda" diyebilirsiniz.

Çok teşekkür ederim bunu deneyeceğim LADY VEGA İnan yok kimseye savaş

Aynen öyle ama sanki gelip bağırıp çağıracak, bana bir kötülüğü dokunacak gibi hissediyorum. Kendime deli misin Vega 2 senedir görmediğin insan sana ne yapabilir diyorum ama gerginlik hissi devam ediyor ve kaçıyorum malesef Kibariyenin Annesi

Aynen öyle ama sanki gelip bağırıp çağıracak, bana bir kötülüğü dokunacak gibi hissediyorum

Bunu çok söylüyorum kendime, hiçbiriyle de hayatımdan çıktıktan sonra tatsızlık yaşamadım çok şükür. Sanırım hep kaçtığım için alışkanlık haline getirdim bunu. Teşekkür ederim yorumunuz için

O kim ki bırakın onlar kaçsın gorusmeyi kesecek kadar cesursunuz sonrası neden umrunuzda oluyor bosverin gitsin

Münakaşa iki taraflı bir olay. Siz kendi kendinize kavga etmediyseniz bunun iki sorumlusu var. Diğer tarafı kendinizden daha önemli ve haklı bulmayı bırakın. Alanınıza sahip çıkın. Onlar çekinsin.

Biriyle anlaşamadığımda asla o kişiyle konuşamam ki yapı olarak böyleyim. Bu yüzden de biraz yalnızım ama bundan mutluyum. Yorumunuz için teşekkür ederim

Teşekkür ederim yorumunuz için