Gerçekten çok basit şeyler bile çok fark yaratıyor. Mesela ben dogumgunlerimi kendim kutlarım bı pasta mum ve hediye. Bunu mutlaka deneyin. Bugün yeni hayatımın ilk günü deyin kutlayın ufleyin mumlarinizi yiyin pastanızı. O kadar çok şeyi değiştirecek ki bu

Merhaba hayatinizda olumlu yonde degisiklikler olmus ve cokta guzel olmus sizin adınıza cok sevindim umadim hep olumlu yonde degisiklikler kaydedersiniz. Ben psikologa baska sıkintilar icjn daha once gitmistim ama hic kisisel gorsel vs tarzi seyler soz konusu olmamisti Birgun bana sordu dediki aynaya bakarmisin aynaya neredeyse hic bakmam gibi birsey ben lavabodan cikista elimi yikarken kendime bakmamaya calisirdim kendimi girmek istemek diye birset yok Fotograf cektirmem ve fotograf cekilelim cumlesi fobi gibi birsey Ve su "aynaya çıplak bakarmisın" sorusuyla karsilastigimda once icimden ne alaka neden bakayim hem ne kadar onwmli olabilir ki diye dusundum Ben dusa bile girdigimde bedenimle karsilasmamak icin banyo dolabinin kapagini acik birakirdim ki aynayda o halde kendimi gormeyeyim. Sonra bir kere bakmayi denedim bakamadim tekrar denedigimde vucuduna bakinca aglamak istedim ben kendime ne yapmisim diye yıllarca her uzuntumu birseyler yiyerek atlatarak kendimi cok kotu cezalandirmisim aslinda kocaman bir bedene sahip oldugumu bu kadar net gormemusim. Keske biri bu konuda zamaninda yonlendirseymis keske bu sacma girdugum seyi zamaninsa yapsaymisim bu vucuduma dusman gibi muamele etmez kendimi bu hale getirmezdim diye dusunuyorum. Mesela kendini onemse kendin icin birseyler al dediginde fark ettim aileme cevremdekilwre fazlasiyla comert olan ben kendime karsi asiri cimri davraniyirmusum ve bu durumu asmakta cok zorlanacagim cunku hala zorlaniyorum kendim icin en elzem seyleri alirken bile baskasinin parasini harcar gibi tereddutle harcıyorum 3 yili geckin sureddir calusiyorum fakat kendim icin 2-3 parca cilt bakim tarzi seyler bile almamisim onemsiz gelmis kendime fazlasiyla hor davranmisim. Ve mesela kendin icin hosuna gidecek seyler yap diyor ama inanin kendimi hic tanimamisim hala tanimiyorum terlikli kedi neyi sever onu ne mutlu eder hic bilmiyirum daha yeni kendimi tanimaya caliama evresindeyim Sahiden yazdiklariniz bana cok iyi geldi insallah dikkat edecegim bundan sonra Sizin icinde attiginiz adimlarin hep devamını diliyorum

Merhaba, benzer duygularla yıllarca boğuştum ve büyük kısmını da yenebildiğimi düşünüyorum 2 kız kardeşiz ve 9 yaşında annem tarafından 1 gecede terk edildik o kadar büyük bir kayıp ve utançtı ki bu benim için sanki benim suçummuş gibi yıllarca eksikliğini ve özgüvensizliğini yaşadım ama derlerya bazı insanlar kılavuzdur diye, bir öğretmenim demişti ki " sen her zaman kendini yeneceksin, insanların hatalarını üstlenmeyi bırak her şeyin en iyisini ve en güzelini kendin için yap ve senin kaybettiğin her şey aslında insanların kaybı olarak değiştir" o günden sonra bazen ağlaya zırlaya bile olsa en güzel şeylere kendimi hazırladım, en büyük destekçim kendim oldum umarım sen de öğretmenimin cümlesinden pay çıkarırsın, sevgiler nelluniverso Her birimiz kendimize ait bir Evrenin

O zaman lütfen kendinizi bir kenara koyun. Mesela sabah uyandınız ve makyaj yapmak istediniz: sakın "bu benim yapabileceğim bir şey değil" demeyin. Eğer bir vücutta ve bir karakterde yaşamak sizi rahatsız ediyorsa o siz değilsinizdir. Kendinizin farkına varmak zor bir süreç çünkü normal bir insanın uzun yıllara yayarak yaşadığı değişimi sizin kısa bir sürede yaşamanız gerekecek. Kendiniz olduğunu düşünmediğiniz ama keşke böyle olsaydım diye düşündüğünüz insanı taklit edin. Tiyatro bu yüzden özgüveni arttırır denir ya çünkü özgüveni olan bir karakteri yansıtır, o karakterle bir olur ve kendinizle karakter arasında bir bağ kurarsınız. Sizin karakteriniz şu anda ortaya çıkmamış bir inci gibi. Kim olmak istediğinizi düşünün, o kişi aslında sizsiniz. Siz sorunlarınızın farkındasınız değil mi? Bu sizi güçlü kılar. Probleminizi bilmek sizi güçlü ve yeniliğe hazır bir kadın yapar. Dışarıda sizin, gerçek sizin, olacağınıza benim inandığım kişinin karakterine bayılacak bir sürü insan var. Kimseye kulak asmayın. Belki en zoru bu ama kendinizi yaratırken tamamen ben odaklı olmalısınız. Bencil olun. Kendinizi düşünün. Zararlı bir bencillikten bahsetmiyorum. Bir şey yapmadan önce kendinizi mutlu edip etmeyeceğini düşünün, başkasının mutluluğu için uğraşarak zaman ve efor harcamayın. Kendinizi mutlu edin ki etrafınızdakiler de o ışığı fark etsin. Kendinize çok iyi bakın, mutlu olun.

harikasin

Umarim sizin icinde faydali olur . push ;

Ben de bu yolun yolcusuyum bir buçuk yıldır. Geçen yıl kasım ayında öneri üzerine Zeynep Selvili Çarmıklı'nın Pembe Fili Düşünme'sini öneri üzerine okumamla başladı her şey. Benzer durumlar vardı bende de. Biri bir yerde bana baksa "Ah işte kesin çok kötü giyindiğimi düşünüyor ve o yüzden bakıyor," diye düşünürdüm. Gülerken çirkin göründüğümü düşünüyorum diye gülmezdim. Adres soramazdım salak olduğumu düşünürler diye vs. Ama sosyal kaygı bozukluğu gibi değildi tam benim durumum. Sahnede gayet iyi konuşur, kendimi bulurdum. Yine arkadaş ortamında falan kendimi gayet iyi ifade ederdim. Ama yukarıda dediğim durumlar vardı ve dışarıdan belli olmasa da içimde yaşıyordum. Her şey için kendimi çok suçlardım vs. Neyse dediğim kitabı okuduktan sonra Zeynep Selvili Çarmıklı'nın En Acımasız Ses adlı TEDx konuşmasını izledim. Bana çok ilham olmuştu. O noktada başkalarına gösterdiğim şefkati ve müsamahayı kendime de göstermeye karar verdim. Bir anda olmadı tabi. Kendimle empati yaptım. Örneğin bana bakan birini görüp olumsuz düşüncelere kapıldığımda "Ben de gün içinde bir sürü insana bakıyorum ve onların salak falan olduğunu düşünmüyorum, sadece gözü takılmış bile olabilir," demeye başladım. Bir şey için fazlaca kendimi suçladığımda "Eğer bir arkadaşım aynı şeyi yapmış olsaydı ona nasıl davranırdım?" diye düşündüm. Cevap çoğu zaman şefkatli bir yaklaşım oluyordu. Kendime de öyle davrandım. Bazı şeylere daha espritüel yaklaştım. İzahı olmayan şeyin mizahı vardır sonuçta. Herkesi memnun edemeyeceğimi kavradım, insanların benim hakkımda ne düşündüğünün o kadar önemli olmadığının farkına vardım. Melek olsam kanat sesimden rahatsız olacaklardı sonuçta. Meditasyon da yaptım. Şu an kendimi daha çok sevdiğimi ve kendime daha çok değer verdiğimi hissediyorum. Tabi daha yolun başındayım, uzun ve güzel bir yol bu. Benim deneyimlerim bu şekilde, size de yolculuğunuzda güzellikler diliyorum.

Mutlaka uzman destek alin. Burda öneriye düzelecek şeyler değil bunlar. Kendiniz için yapabileceğiniz en iyi şey bu N

Prof. Dr. Binnur Yeşilyaprak PDR bölümünde hocamızdır. Bu paylaşımını ben çok beğendim. Size online olarak terapiye devam etmenizi YouTube'da Beyhan Budak, Tülay Kök ve Gülseren Budayıcıoğlu'nu dinlemenizi tavsiye ederim. Üç isim de psikoloji eğitimi ve vasfi olan kişiler. Dr. Gülcan Özer'in İnstagram hesabını da takip edebilirsiniz. İsterseniz size kitap da tavsiye ederim. Ben de uzman psikolojik danışmanım. Eklentiler IMG_5557. jpg 56,7 KB · Görüntüleme: 66

Dans edin dediginiz sey aslinda ne kadar basit bir eylem fakat benim yalniz basimayken bile yapabildigim birsey degil İste bunlari duymak icin bu konuyu actim :) Yapmam gereken seyleri basit gorunen seylerin onemini girmek icin Kendini dinlemek konusu altini cizfigim bir konu oldu.

Merhaba tekrar. Benim şahsi yaşadıklarımı aslında yazıp uzatmak istemiyorum, ama sizinle benzer hisleri paylaştım uzun süre. "yetiştilme tarzım" dan dolayı aslında öz güvensiz, sevgiye muhtaç ve benliğinde yani kendinden bi habe bir insandım. Bizi bastırarak yetiştirdiler. Hem kız olarak bastırıldık, ama kişilik olarak da bastırıldık. En cok annem tarafından. Herseyimiz suç, kusur, hep "başına iş açıyorduk" halbuki yaptığımızı birşey yoktu. Sonuc olarak uzun bir zaman bizden beklendiği gibi robot bir şekilde hayatımızı sürdürdük. Babami kaybettikten sonra evdeki bütün dengeler değişti. Zamanla biz daha çok evde söz sahibi olduk. Aslinda evin yükü bizim omuzumuza bindi. Bu bir kac sorun beraber getirdi: 1. Dünyadan ve insanlardan bi haber büyütüldük. 2. Öz güvenimiz yok. 3. Elimizden tutacak da kimse yoktu. Tüm bu kargaşanın içinde okuyup ve çalışıyorsun, insanlar seni güçlü biliyor, çünkü güçlü görünüyorsun. Ben sonunda depresyon ve panik hastası olarak hastanelik oldum. Dönüm noktası da tam orda başladı. Yere çakıldıktan sonra zaten yok olmuş benliğimi sorgulamaya başladım. Ben kimim? Neden bu hala geldim? Neden yemekten içmekten kesildim (uzun boyluyum 48 kiloya düştüm bir ara). Bana ne oldu?! İşte tam orda fark ettim ki: Ben kendimi herşeyden mahrum bırakmışım. Bunun baş sebebi de çocukluğuma dayanıyor. O sevilmek hissi ve değer sizlik hissi zannettigimden cok daha derin işlemiş. Danimarkali bir yazar demişti: çocuklarimizla konuşma şeklimiz onların iç sesi oluyor diye. Bendede öyleydim. Ailemde bana karşı kullanılan eleştirici dil artık iç sesim olmuştu. Başkalara karşı cok iyidim, kendimi döve döve bitiremiyordum. o yere çakılmış vaziyette anladım ki: benim kim olduğumdan hiç haberim yok. Çocukluğumdan bu yana benimle ilgili hersey bastırıldı ve bilinmek istenmedi. Saç rengimden başla vücudum la devam et herseyimle dalga geçildi. Hep kendime eksik ve yetersiz gözüyle baktim. Eh bu gözle kendine bakan kendine güzel der mi? Üstüne çeşit çeşit elbise deneyip üstünde beğenir mi? Beğenmez. Cünkü baktığı göz kendi gözü değil. İçindeki ses kendi sesi değil. Şimdi "kendini sev" çok duyduğumuz bir söz. Hatta reklamlardada cok severek kullanılır. Ama kendini sevmek nedir? Kendinin sevmek için önce kendini tanımam gerekir ve kendini kabul etmen gerekir. Kabul etmek kelime yaniltmasin. "Ben kendimi kabul ettim, tamamim" diye birsey degil bu. Şimdiki halinizi ve olduğunuz yeri kabul edip, ama varmak istedikleriniz yerleri hedef olarak göz alarak kabul etmek. Cünkü hiçbirimiz olmak istediğimiz yerde henüz değiliz. Hic kendinize sordunuz mu: Ailemin üstümde bıraktığı bütün etkilerden önce ben kimdim? İnandıklarımin ne kadari benim fikrim, ne kadarı baskalarin fikri? En basiti kiyafet ile ilgi yazdığınız: kendinizi nasıl hissettiğinizden önce baskalarin ne düşündüğünü düşünüyorsunuz. Ben uzun süre güzel elbiseler giymedim. Kimine göre çünkü bana yakışmıyormus. Bana kim tekrar güzel elbise giydirdi biliyormusunuz? O zamanlarda iki yaşında olan oğlum. Bir elbise giydim, tam tekrar cikartacaktim bana "anne cok güzel oldun" dedi. Bendeki şoku bir düşünün. Kaç yaşıma gelmişim, ama çocuğumun o sözü içimden birseyi kopartıp atti. Tüm o "sana elbise yakışmıyor" diyenlerin sesini. Cünkü oğlumun orda arabaları ile oynarken birden bakıp öyle söylemesi iç hesapsız, beni yaralamak için söylemeyen sözlerdi. Simdi dolabımda bir sürü rengarenk elbiseler var, çünkü düşündüm de bende aslında kendime yakıştırıyorum öz sevgi bence sorgulamaktan geçer. Ben bu iyileşme süreci bana yaralar açan insanlardan bağımsız görüyorum. Onlar yaraları açtı, ama onları kapatmak benim elimde. Siz kendinizi geliştirdiginiz insanların da sizinle aynı anda geliştiği anlamına gelmez. Onun icin onlardan beklememek lazim birseyler. Cok uzun yazabilirim aslında. insallah az cok ne demek istediğimi anlatabilmisimdir.

O yazi aslinda o kadar eksik ki aslinda Yazmanizi bekliyor olacagim

Ne kadar guzel bir yorum olmus O Oydar Yer

Merhaba; sizin durumunuzda olan birçok insan var. Genel bir durum ve bir o kadar da zor. Maalesef ben de benzeri durumdayım. Baba baskısı ile büyüdüm fakat; tamamen babamı suçlayamam. Küçük yaşlardan beri kendime güvensizdim. 34 yaşındayım, defalarca denedim. İşe giderken "artık değişicem" "ciddi olucam" "kendime güvenicem" olmadı. Akışına bıraktım, yine olmadı, maalesef hobi edinip gezip tozmakla düzelecek bir durum olduğunu düşünmüyorum, uzman yardımı ile ancak olur o da garanti değil. Ben istemez miydim kendime özgüvenim olsun. Ben kendime güvenemeyeceğimi son 1-2 yıldır anladım aslında: çözüm olarak da çareyi pek ortamlarda bulunmamayı seçtim ama işyeri için kendime güvenli göZükmeliydim. Yaz yaz bitmez ama artık kurtulmak istiyorum ben de bu döngüden.

Siz bubkinuda baya yol kat edip ilerlemissiniz sizin adınıza cok sevindim umarim heo daha iyisi olur Durumum bir cok konuda sizinle benzer mesela bazen kendimi cok iyi ifade edebiliyorken bazen saskin olarak tabir ediliyorum yillar once gittigim bir psikolog kendimi cok iyi ifade ettigimin altini cizerken bir arkadasim konusurken heyecan yaptigimi soyluyordu Mesela bazi arkadaslarim beni ozguvenli gorurken gecen is yerindeki ayni yere yeni baslayan biri problem sen kaynakli degilken senin yaptigin is degilken senin panikledigini gordum gercekten cok uzuldum senin icin. Hata baskasinin hatasiyken sen neden bu kadar heyecanlaniyirsun ki dedi Yani sevme konusu olmasada kendimi degistirme konusunda cok denemelerim oldu ama hep yarim kaldi meditasyon konusuna gelince daha once denedim bana cok iyi geliyordu ama suan ev cok kalabalik kendimle basbasa kalacagim bir alsnim olmuyor Kitap oneriniz icin teekkur ederim ilk fırsatta okumayi dusunuyorum

Bende de kendimi. Sevmem ama çoğu ozguvenliyim görünen insanların kibir içinde olduklarını görüyorum şahsen ozguvensizligi tercih ederim bu forumda da rastlayabilirsin uzman değilim ama bence başkasını aşağılamak kendinden daha güzel olduğunu düşündüğü kişiyi yuceltmek ya da tersi Kıskanmak bence hepsi özgüven eksikliği tek yaşayan sen değilsin herkeste farklı. Sen sadece daha bilinçli olanlardansin bence sorgulayan düzeltmeye çalışan ama sosyal hayatta diyelim düştun insanlar güldü ya da baktı inan hafizalarinda birkaç dakika kalırsın sonra unutulur gider olayların üzerinde durma düşünme Beyhan Budak psikoloktur ve başarılı bu konulara değiniyor youtube dan izleyebilirsiniz inan faydali olacak

Bence insan kendini kendisi için birşeyler yaparak sever Bir gün açın müziği deli gibi dans edin Bir gün alın önünüze sevdiğiniz bir yiyeceği çok çok keyif alarak hatta kendi kendinize konuşarak yiyin Neşe geldikçe insan kendini sevmeye başlıyor. Geçin aynanin karşısına saçınızı başınızı değiştirin güzel şeyler alın suçlu hissetmeyin gerek yok ki hiç oyle birşeye. Rahatlatici müzikler dinleyin gevşeyin Bir gün sadece kendinizi dinleyin ne istiyorum ben kimim nasıl bı hayat yaşıyorum deyip cevaplarini verin. Daha verilebilecek çok öneri var aslında Ama en önemlisi... Kendinizi sevin çünkü sizden bir tane daha yok :)

Düşünce tarzınızı değiştirin ki hayatınız değişsin. Öncelikle ailenizin size karşı olan tavırları tamamen sizden bağımsız sizle alakası yok bunu iyi anlayın siz onlardan bağımsız ayrı bir bireysiniz. Diyelim anne babanız size beceriksiz dedi siz gerçekten beceriksiz mi oluyorsunuz onlar öyle deyince hayır tabiki onlar size karşı yanlış bir tutum içindeler. Onların söz ve davranışlarını kulak ardı ederek başlayın ve siz her birey gibi değerlisiniz bu düşüncenin etrafına kalkan oluşturun kimse o kalkanı geçemesin. Kendinizi her halinizle kabullenin ancak bu şekilde kendinizi sevmeye başlarsınız. Küçükken babam da hep ablamla benim beceriksiz, işe yaramaz vs olduğumuzu düşünür bunu da her fırsatta dile getirirdi küçükken düşünemiyosun üzülüp oturuyorsun ama belli bir yaşa gelince diyorsun ki beceriksiz falan değilim bu benim düşüncem değil babamın düşüncesi ve beni hiç ilgilendirmiyor,. Ben aceleci olduğum yönümü de seviyorum, kızgın yönümü de seviyorum yufka yürekliliğimi de seviyorum yani her şeyimle kendimi kabullendim ve kimse de beni değersiz hissettiremez kulağını tıka geç, hayat herkese verilmiş bir armağan kimsenin bunu mahvetmesine izin verme kendini kucakla çünkü o kadar çok yara aldı ki yetmez mi sence..

Yani o surec uzarsa tekrar devam etmek vs o yuzden burdan cozum arama yoluna gittim umut_sahili

Tavsiyeler : evde pijamayla oturmayın. Hergün kalkınca güzelce giyinin, saçınızı yapın makyaj yapın öyle oturun. Spor salonuna gidemiyorsaniz evde yapın. Düzenli olarak yapın. Yüksek sesle kitap okuyun. Eski olaylar eski dusunceler, rahatsız edici olaylar yakanıza yapisirsa takın kulaklığı yürüyüş yapın. Hergun meditasyon yapın. Aklınıza bak surda ne kadar utanmistin düşüncesi gelirse o anı hatırlayın, kaçmayın, kabullenin. Hangi duyguya odaklanırsaniz onu büyütürsünüz. Gece uyuyamiyorsaniz kendi kendinize olumlamalar yapın sürekli tekrar edin. Çok işe

Çok güzel ifade etmişsiniz yaşadıklarımız benzer şeyler aslında. Annenannemin annemi döverek, hakaret ederken, 19 yaşında evlendirerek " tüm kötülüklerden" koruduğunu düşünerek, başına bela açmadan evlendirmesi ve akabinde annemin kendi gibi biriyle evlenmesi. Ozlerinde çok iyi insanlar ancak bizi de kısmen hatalarla yanlış büyüttüler. Çünkü kız çocuk demek dert demek onlar için. Saçımızı kestirmemiz bile sorundu, aranıyor gibi. Tek başımıza birsey yapamazdik, gidemezdik. Kız torun olduğumuz için, erkek torun daha kiymetli görüldü. Bize otur sus konuşma isteme, evden dışarı adım atma şeklinde emirler yagdirilirken başkasına gelince övgüler dizilirdi. Şunu anlatayım.. Kaşımı aldığımda lise bitiyordu. Çünkü eğer daha önce alsaydım insanlar benim o... Olduğumu düşünebilirdi. Giydiğim kıyafetler uyumsuz, çingene pazarından rastgele alınmış gibi, bana olmayan büyük gelen kıyafetler. Benim istemediğim secmedigim kıyafetler. Neyi sevdiğimi, neyi giymek istedigimi öğrendiğimde 22 falandım heralde. Ben şifon gömlek seviyorum. Saçımı kısa seviyorum. Düşün bunu anlamak için 22 sene geçmesi gerekti. Zaten bunu anlayana kadar önce insanlarla çatışmam gerekti. İnsanlar dediğim ailem ve yakın akrabalar. Hersey bir olay sonrasında ben ne yaptım da bana kızıyorlar demekle başlıyor. Neden? O anda kafa düşünmeye başlıyor.. Ben ne yaptım? E hatam yok ben biliyorum. O zaman hata ne ki? Saçını kestirmek mi? Dünyada herkes kestiriyor. O zaman dünyada herkes mi hata yapıyor? Ama kendi de berbere gidiyor? Ona neden kizilmiyor? Önceden saçını kestirince hata yapmış olmuyor da ben saçımı kestirince hata yapmış oluyorum? Sonra baş kaldırma başlıyor. Kızıyorlarsa kendimi ve yaptıklarımı savunmaya başladım. Ben utanılacak, ayiplanacak birsey yapmadım. Yapsam da bu benim hatamdir, beni ilgilendirir. İster maymuna dönerim ister prensese. Bu zihniyetle uğraşmak hiç kolay değildi. Ne kavgalar ne laflar ne küslükler. Dolu dolu yaşadık. O zama çocuk aklıyla hareket etmeye çalıştım çünkü etrafta bunu öğretecek kimse yoktu. Şimdiki aklım olsa uzmanla çalışıp ilerlemek belki daha az yıpratıcı olacaktı ama kısmet artık. O zamanlar psikologa gitmek deli demekti. Hala yapmam gerek, çözmem gereken kısımlar var. Tabiki cozecem. Ben bu dünyaya bir kez geliyorum. Bunu da beynini kullanmamaktan örümcek ağı kaplamis insanlara heba etmeye hiç niyetim yok.

Zaten psikologa gidiyordum fakat su surecte danisan almayacakmis ne zaman baslayacak oda daha belli degil

Sizin yorumlarınızı, tarzınızı çok beğeniyorum. Eminim ki gerçek hayatta tanısam kendime örnek alabileceğim birisiniz. Geçmişte bu kadar bastırıldığınızı okuyunca ilk önce şaşırdım çünkü şu an çizdiğiniz profil gerçekten çok farklı :) belli ki aşmışsınız birçok şeyi. Sonra "Güzel insanlar öylece ortaya çıkmazlar, onlar oluşurlar." sözü geldi aklıma. Gerçekten de yaşadığımız travmalar olumsuz olsa da olgunlaşmamız için en önemli basamaklar. Sanırım dönüştüğümüz insanı sevdiğimiz zaman travmalarımıza da minnet duymamız gerekiyor. Ve geçmişimizle birlikte kendimizi kabul edip sevmeye başlıyoruz. Hepimiz o aşamaya gelebiliriz inşallah

Yani sozlerde vardi ama sozlerden ziyade tepkisel davranislaei vardi mesela giydigimize karisan herseye mudahale edem hayatimiz uzerinde fazlaca hakimiyet kuran mesela cocuklugum anne babamdan korkmakla gecti suan iyiler ama covuklukta bir cok konuda olumsuz etkilerini yasadik Mesela kiyafet vskonusunda maddi durumumuz iyi olmasina ragmen babam pek ilgili degildi iste anca dugun bayram gibi zamsnlarda yeni seyler alinir annemde hani sacina basina ozen gostereyim guzel giyinsin özensin falan durumlari hiç olmadi hatta küçük yasta bile kendimize cok az ozensek toplum tarafindan araniyor seklinde cirkin espirilere maruz kalirdik Mesela bu durumu hic asamiyorum evin icinde dahi sacimi farkli bi sekilde baglasam biraz ozensem sanki herkes bakiyirmus gibi aviklama yapma ihtiyaci hissediyirum Onerileriniz icin cok tesekkur ederim :)

Sizin durumunuz çocukluğunuzla alakalı ve çok derin. Bir uzmana görünmenizi tavsiye ederim.

Merhaba kızlar hepinize ailesiyle gecirecegi hafızalarinda yer edinecek cok güzel bir Ramazan ayı diliyorum. Öncelikle belirteyim ki kendimi toparlamak ceki düzen vermek adina kırıcıda olsa tum yorumları dikkate alacağımi bilmenizi isterim Toplumdaki bir çok hemcinsim gibi bende sevgisiz ve ilgisiz bir ailede büyüdüm bunun yanısira anne baba tarafindan devamli aşagilnma begenilmeme herseye tepki gosterilmesi seklinde büyüdüm. Hayatımin her evresinde kabul ettigim etmedigim tüm dönemlerde özgüven sıkintısı yasadim hayatimda yeri geldi bu kendini ifade etme sorunu yeri geldi insanlara hayır diyememe bazen sevdigim insanlara aşirı baglilik seklinde kendini gösterdi. Anlayacaginiz birçok konuda problemlerim var Ama en önemlilerinden biri şu ki KENDİNİ SEVME Bazı nedenlerden dolayı uzman destegini alma isini hep sonra sonra diye öteledim tam basladim bi kac seans gittim ki kovid durumundan dolayi psikolog bi sure danisan almayacagini soyledi. Ve ilk gittigim zaman sorunumun tamamen "Kendimi Sevmeyişimden"kaynaklı oldugunun tespitini yaptı. Aslında belki bunu biliyordum farkındaydim ama aynaya bakarmısin baktıgında ne hissediyorsun hiç aynaya çıplak baktin mi vs gibi sorularin cevabını verdigimde resmen kendi iç dunyamda bir sarsinti hissettim kendimden cok uzak oldugumu yani tarifi cumlelerle anlatilmayacak hisler. Bana herseyden once kendini sevmeye basla kendin için birseyler yapmaktan başlamalisin gibi telkinlerde bulundu herkes senin için Terlikli kedide kendini nasıl seviyor nasıl onemsiyir dedikleri gun dogru yolda oldugunu anlayacaksin dedi. Ilk bir iki deniyirdum ki bu surecte tamamen hic ilerleyemeden ipler koptu. Calisiyirum ama ailemle kaliyorum ihtiyaca binaen maasin yarisindan fazlasi eve masraflara gidiyor kendime en elzem ihtiyaclari alirken bile sanki baskasinin parasini harciyormusum gibi bir cekingenlikle aliyorum telefonum bozulacak yada kaybedecegim diye hep tedirginim sanki para benden degilde baskasindan cikacak yani benim kendime masraf yaptigim seyler o kadar kısitli ki Maddi boyut bir tarafa kadinsal yanlarım hep bastirilmis durumda sacimi evde bile farkli bi sekilde toplasam disarda farkli bi renk giysem herkes bana bakacakmis gibi geliyor kupe taki toka sevdigim ama hic kullanmadigim seyler Yani olumluda olsa insanlar bana bakarken cekiniyorum utaniyorum hele yorum yaptikladinda yerin dibine girip çıkıyorum. Kendimi asiri sekilde kisıtladigimi fark ettim birakın kendimi şımartmayı ben kendi cinsiyetime bile o kadar uzagım ki. Birgun bir erkek arkadasim universiteden bi arkadasinin resmini gosterdi ben seni heo bu arkadasima benzetiyorum zayiflasan falan ayni o dedi resmini yollamisti bende laf arasinda bir kız arkadasima gosterdigimde hic sanmiyirum hadi benzedin diyelim kıza baksana nasil pozitif duruyor o kısmini ne yapacaksin demisti Aslinda yazsam yazacak o kadar cok sey o kadar cok detay var ki sadece sizi sıkmamak adina ustun koru anlatip gecmeye calistim yinede uzun olduysa kusura bakmayin lutfen. İşin özü insan kendini nasıl sever nerde baslar nasil adim atılir bu yastan sonra degisebilir mi bazi seyler. Sizlerden rica benimle ayni yollardan varsa ben soyle soyle yapip astim bu surumu diyenler yada bak bu sekilde degisebilirsin diyenlerden fikir ve oneri bekliyorum

Tamda aynı seylerı hıssedıyrm. Bugun tamda bunları dusunuyordum. Yorumları takıp edeceğim. Kendımjzı sececegımız nıce guzel gunlere

Merhaba öncelikle herkesin yazdığı gibi uzman desteği şart. Ama en azından bu dönem için naçizane bazı şeyler yazmak gerekirse şöyle yazabilirim. Pek de farklı bi ailem olmadı benim de annem çok müdahaleci sürekli kıyas yapan hep azarlayan korkutan bi kadındı. En basiti küçükken korkuyorum dediğimde "aa ne korkması ben hiç korkmadım hayatımda çok ayıp korkma" derdi. Korkum geçmediği gibi kendimi aptal gibi hissederdim neyse. Kendimi sevmeyi öğrendim benim metodum şu: güzel ve olumlu yönlerimi buldum onları ortaya çıkarttım. Olumsuz yönlerimle dalga geçmeyi öğrendim. Evet çok güzel bir kadın değilim ama zekiyim, insanları güldürürüm, ağzım iyi laf yapar konuşunca kendimi dinletirim vs. Dış görünüşte ise burnum büyük ama hafif bir rimelle takma gibi olan kirpiklerim var. Gülümsemem çok içten. Bunları ayrıntılı yazdım ki sana da fikir olsun tabi ki her insanda farklıdır ama her insanın harika olduğu yönler vardır. İnsan içini sevince dışını zaten seviyor merak etme. Küçük de olsa en güzel yanlarını bul ve parlat. Göreceksin zamanla sen de nasıl parlıyorsun...

Böyle olumsuz sacma sapan arkadaslardan uzak durun mesela ne demek "Hıc sanmıyorum" Erkek arkadasınızın sıze borcu mu var da yalan soyleyecek! Hem erkekler oyle cok ınce de dusunmezler gercekten sızı o kıza benzetmıs kı fotografını sıze gostermıs ama arkadasınızın kendisi negatif bence ya da size boyle guzel birşey söylenmesini kıskandı. Cevremızde tuttugumuz insanların, arkadasların tutumlarının hayatımızda buyuk etkısı oldugunu dusunyorum negatıf konsan, pozıtıf enerjı almaadıgım yanındayken mutsuzlastıgımı hıssettıgım ınsanlardan uzak duruyorum. Siz de uzak durun bence boylece hayatınıza pozıtıf eve ıyı nıyetlı ınsanları cekeceksnız onlar da sızın modunuzu enerjinizi yukseltecek. O erkek arkadasınız gibi... Kız arkadasınız gıbı ınsanlar ınsanı dıbe ceker!

Güzel yorumlarınız için çok teşekkür ederim evet haklısıniz. Böyle şartlarda büyümenin bir başka zorluğu kendimizle beraber kardeşlerimi, anne babamı da değiştirmemiz gerekiyordu. Gerçekten zor ama değiyor. Dini inancınızı bilemem ancak Müslümansaniz bunların size sınav olarak verildiğinin, bunları geçmediğiniz sürece, doğrusunu yapıp olgunlasmadiginiz sürece ilerleyemeyeceginizi farkediyorsunuz. Gerçi bu nerdeyse bütün dinlerde, birçok felsefede geçerli bir durum. Burda bazen çok kızdığım zamanlar oluyor. Bir kadın olarak bu yapılanlar karşısında susmak, kabullenmek okurken bana ağır geliyor. Çok kiziyorum. Düzeltmek için hiçbir şey yapmak istemiyorlar. Sabah uyanıyor ağlıyor, sızlıyor burda şikayet ediyor, akşama aynı tas aynı hamam. Bunlar gerçekten acı veriyor, kayıplar oluyor, yorucu oluyor ama inanın sonucta fazlasıyla değiyor. Bunu tek başınıza yapamıyor olabilirsiniz destek almakta utanılacak hiçbir şey yok. Aksine ülkece destek alsak acayip bir ilerleme kaydederiz. Ayrıca eminim ki sizin gibi yaşanan travmalara, olaylara, acılara farklı bir bakış açısıyla yaklaşan herkes kendi için yaşayabilir, değişebilir ve değiştirebilir.

Tabikide isyerim digerlerinide dikkate alacagimdan emin olabilirsiniz Burdaki olumlu yada olumsuz tum yoruari onemsiyorum bana guzel seyler kazandiracagini dusunerek Ekteki yazida cok guzeldi annem babami tam olarak affettimde diyenem suclamiyorumda diyemem ama ama su var ki nen etkilerinden kurtulmak istiyorum ama basarili olamiyorum Keske bulundugum sehirden kimsenin beni tanimadigi bir sehire gitme sansim olsaydi sifirdan baslangic yapmak isterdim Pamukannesi83

Girl belli ki benzer yollardan geçmişiz. Sana uzun bir cevap da yazacağım daha, ama az sonra iftar vakti burda şimdiden şu kadrini yazayım: herkes sana kendini sev der, ama bunu nasıl başaracağıni söylemez. İş sadece kendine iyilik yapmakla bitmiyor maalesef. Sonra uzun yazacağım, ama yazının bir cok yerinde kendimi gördüm. Ayni yolun yolcusuyuz