Doğru söylüyorsunuz ama pişmanlığı sevgiyle alakalı değilmiş ki.. Pişman olmak bana çok normal iki insanın hayatının sorumluluğunu almak sonuçta evlat sahibi olmak. Daha böyle bir duyguyu tatmadığım için bilemedim

Çok şahsi bir soru.. Ama çevremde çocuk yapmayan ve pişman olan var. Tek çocuk yapan pişman olan var. Cok çocuk yapıp pişman olanda gordum.

Yani kusura bakmayın ama gercekten de hic tutarli degil yazdiklariniz. Hic pisman olunur mu diye baslayip sonrasinda pismanmis gibi yazip sonunda da sevgisi olmasa elle tutulur yani yok bu hayatin demeniz gercekten ilginc. Cocugunuza pancake yaparken yaziyormussunuz, bence siz musaitken yazin, birkac isle birden ugrasirken akliniz karisiyor belli ki, sonra anlasilamadiginiz icin stresinizi ve yorgunlugunuzu burada uyelere patlatiyorsunuz.

Evett şimdi 25 sayfalık başlıktan anladığım Çocuk yapınca gezip tozup eğlenemiyor hobi edinemiyoruz özgürleşemiyor eve tıkılıp kalıyoruz öyle mi? Hiç mi yok çocuğuyla gezip çok eğlenen?

Her kadın doğurmak zorunda değil mecbur değilsiniz ileride pişman olursanız bir sürü muhtaç çocuk var bakımevlerinde ailelerinin terkettiği.. onlara kol kanat gerersiniz önemli olan sizin mutluluğunuz

Bence de yumurtalarınızı dondurun. Istemiyorsanız anne olmazsınız. Pişmanlığa da önlem almış olursunuz.

Kendinizi en iyi siz tanırsınız. Kendi kararınız, kendi hayatınız. Seçimleriniz mutluluk getirir umarım size

Doğmak sizin isteğinizle veya tasarrufunuzla olmadı yalnız Doğmak ve doğurmak o açıdan epey farklı

Böyle doktor mu olur yaa deli mi ne Sanane kardeşim deseydin

İnşallah dediğiniz gibi olur. Bazen çocuğumun yüzüne bakarken utanıyorum evet tatlı sevimli evlat ama... ben yazsam bitmez öyle bi durum

evlilik içinde kendi kazancımla aldıklarım yine görümceme kalır mı? ama var ya ne diyeyim bilemiyorum acayip sinirliyim

Bu saygı işte. Kendi çevremdeki insanlara da tez vakitte bunu diliyorum

2. Çocuğu düşünene nasıl cesaret ediyorsun diyeni duydum Sosyal ilişkiler gereği o kadar sorabildi büyük ihtimalle Ama yüzüne söylemeyip arkasından kınayan çok duydum Zaten bence kendimizde yorum yapma hakkını gördükten sonra yüzüne veya arkasından söylemek pek farklı değil Evliliğinde sorun yaşayan, maddi durumu olmayanları tenzih ediyorum tabi ki

Bende doğduğum için pişmanım mesela ama ailemi eşimi çok seviyorum

İkna etmeye çalışırken de sanki kendi söyledikleri ile senin duyguların, isteklerin, istemediklerin değişecek ve ona biat edeceksin gibi bir yanılgıya düşüyorlar. Aaa hic olur mu çocuksuz yap yap hemen çok da tatlı olur çocuğun, yaparsın yaparsın bal gibi yaparsın, sen önce bir yap kucağına aldın mı seversin, senden çok da güzel anne olur yap, yap yap yap.

2 çocuğum var, ikisi de erkek hadi bir de kız olsun istemez misin diyorlar. yabi sonu yok bunun

Genelde bayanlardan çok erkeklerde baba olma duygusu oluyor gibi bizde de eşim istedi

Annem der şimdi ki aklım olsa çocuk yapmazdım diye.

Ya da esinizde o baba olma hissi yok siz bunları dediniz diye çocuk yapmayalim mi diyor yoksa baştan beri size mi bıraktı çocuk olayını. Yani siz isteseniz eşiniz çocuk fikrine sıcak bakıyor mu? Tam istediği nedir? Şahsen esim bana sizin gibi çocuğun zorluğunu anlatsa o sırf bunları anlatti diye vazgecmem çünkü benim isteğim hep vardı. Ya da erkekler cocuk konusunda kadınlar gibi istekli mi değil?

Aynen öyle. Erkekler illa olsun diyo J janemarple

Forum kadınlarının "annelik" özetini yazmışsınız gerçekten. Bir başkasının çocuğu olmuyor diye neden olanlar doğurmak zorunda anlamıyorum. Toplumda bu kadar şükürcülük, kabul anlayışı var madem, bu forumda neden bu kadar konu açılıyor. Herkes de bekarları düşünüp kocasına katlansın o zaman. Ay bu yapamadığını başkasına zorlamaktan öte bir şey değil.

Canım burda bı kesim var, bu benim ikinci üyeliğim. Tek işleri burda. Birilerini nasıl incitsemde stresini atsam. Bak başka platformlarda üyeliğim var. Burdaki gibi acımasız üyeler yok. inanılmazlar. Örgüt gibiler birde. Sen birine cevap yazdığın an hemen diğerleri bir olur seni verem edene kadar kışkırtıyorlar. Ben hamileyken konu açmıştım bu defa o gün sancilandim. Neler yazmadilar nelerle suçladılar konu nerelere geldi. üyeliğimi sonlandırdık artık. Onlara hakkımı hala helal etmiyorum ve aslada konu açmiyorum burda.

Genel Türk erkekleri bebeklere bakmadığı için istemeleri çok normal. Erkeğin hayatı çok fazla değişmiyor ki kadının hayatı komple değişiyor. nihilist bir tavır içindeyim yani bu dünyanın anlamsız olduğunu yeme içme için onca acı ve strese maruz kaldığımızı, yıllar boyu 15 günlük tatiller için çalıştığımızı düşünüyorum. Yanlış anlamayın ergen gibi hayat çok kötü falan triplerinde değilim sadece mükemmel değil ve sanırım hiç bu yaşama başlamamanın, başlamış olmaktan daha kolay olduğunu düşünüyorum. Çocuğu bu belirsizlikler dünyasına atmak ona yapılabilecek en büyük günah bence. Bazen kendi çıkarlarımı da düşünyorum. Çocuk olursa eskisi kadar özgür olamam o yüzden istemiyorum diyorum ama ya kararım değişirse zamanla ya özgür olmak istemezsem, çocuk istersem ve öyle daha mutlu olacağımı düşünürsem diyorum. Sonra kesin kararımı verdiren bu olgu karşıma çıkıyor. Bana kalırsa çocuk doğurmak çocuğa çok büyük bir yük vermek ben masum bir hayata bunu kendi zevklerim yerinde olsun diye yapamam. O yüzden çocuk yapacak mısın sorusunun cevabı her zaman hayır olacak benim gözümde. Çocuğum olmazsa sıkılacağım, yalnız kalmayayım, yaşlanınca yanımda kim olacak, arkadaşımın çocuğuyla benimki aynı okula gitsin çocuğumu şimdiden yıllar boyu didiceneceği yarışa sokayım, aaa bizim ki alfabeyi söktü, bizimki şu liseyi kazandı, bizimki tıp kazandı gibi yıllar boyu beklentilerle dolu bir masum can, benim yapmadıklarımı o yapsın bu söylemler doğrultusunda çocuk yapmak bana bencilce geliyor. Hep çocuk yapmayanların özgürlüğüne düşkün bencil oldukları söylenir ama bence tam tersi. Anneler laflarımı üstüne bir saldırı algılamasın herkesin hayata bakışı farklı sonuçta, nihilist düşünmeyen insanlar bu söylediklerime katılmayacaktır. Koç burcuyum

Eger sizi rahatsiz ediyorsa degistirin. Ben de endokrin takibindeyim. 28 yaşımdayken bana "eger ileride cocuk istiyorsan soyle soyle yapariz, istemiyorsan boyle boyle" diye anlatti. Istemiyorum, o yonde bir tedavi yapmayalim dedim. Emin misin dedi, eminim dedim ve kapandi konu. Hekim olarak önerisini yapti, hatta yumurta sayımı isteyecekti ama ben cocuk istemedigim icin yaptirmadi. Onerisini yaptı, sureci anlatti, karari bana birakti, bir daha da gundeme getirmedi. Bence boyle olmasi gerekiyor. Hatta o esnada babam da yanimizdaydi, babam şok oldu ne demek cocuk yapmayacagim diye ahshs yapmayacagim, istemiyorum, bence kabullen dedim gectim

Yok demedim zaten ama herkesin cevresinden en fazla " bir arkadasim, bir akrabam" diye gosterilecek 1-2 tane ornek anca cikar. Cocukla herseyi yapanlar yok degiller ama cokta degiller. Ben de instagramda denk gelmistim cocugu sirtina baglayip dagda gezip kamp yapan cifte ama herkesin becerebilecegi seyler degil bunlar. Kamp tecrubesi olan biri olarak ben elimde cocukla yapamam oyle birsey gözüm almaz.

aynen ben çocuk güzellemesi yapmak istemediğimden kendi hayatımla ilgili bir kesit paylaşmadım bence zaten yapmak istemeyene gelecekten bir kesit gibi olabilir yaşadıklarınız. Lyanna Mormont evet çocuktan pişman olmak çok hoş bir durum değil çünkü varolan bir canlı artık siz onun dünyaya gelmesine aracı olmuşsunuz ve o canlının tek dayanağı sizsiniz. Tabi ki pişman olup, bırakıp gitme lüksümüz yok insanlar bunu bu şekilde algılıyor ancak nedenleri üzerinde konu sahibine yardımcı olunabilir diye dedim. oysa gidip hepimiz çocuklarımızı yazdık. bu da belki konu sahibine ilerde pişmanlık yaşamaması adına fikir verebilir ama madalyonun diğer yüzünü kimse yazmamış.

Ben yeni evliyim ama eşimle uzun zamandır beraberiz. Yaşlarımız da küçük değil. Çocuk istemediğimizi bilmeyen arkadaşlarımız "ee artık evlendiniz, yaşınız da geldi. Çocuk ne zaman?" diye soruyorlar. "Çocuk istemiyoruz, böyle bir planımız yok" dediğimde muhabbet bir anda çocuk sahibi olmanın zorluklarına ve pişmanlıklara geliyor. En iyisini yapıyorsunuz, çocuk çok zor, çok büyük sorumluluk. Şimdiki aklım olsa hiç yapmazdım ya da 3-5 sene ertelerdim vs... Bu insanlar tabii ki çocuklarını seviyorlar ve sevgiyle bakıyorlar ama "geriye dönsem bambaşka seçimler yapardım" demenin sevgiyle bir alakası yok. Bu insanların ben ve benim gibi çocuk istemeyen insanların olmadığı ortamlarda çocuklu arkadaşlarıyla görüştüklerinde "oyy iyi ki doğurmuşum gınalı guzumu. Çocuk çok güzel bir şey, bir gülüşüyle bütün yorgunluğum uçup gidiyor." şeklinde konuştuklarına da yemin edebilirim ama ispatlayamam. Aslında bana söyledikleri de yalan değil, çocuklu arkadaşlarına söyledikleri de. Hem pişmanlığı hem "iyi ki doğmuş"u aynı anda hissediyorlar. Ama her şey her yerde söylenmiyor işte. Herkesin anne-babalığı övdüğü bir ortamda kimse çıkıp da "ben pişmanım" demez. Zaten niye desin :) Burada bir filmdelisi çıkmış gördüğüm kadarıyla, bir cesur yürek :) Ama aynı şeyi söylemek isteyip söyleyemeyen çok fazla insan olduğunu düşünüyorum.

etrafa ağzım açık baktığımı fark ettiğim o an sanki dağ köyünden ilk defa çıkıp avm ışıklarıyla büyülenmiş gibi göründüğümü düşğnmüştüm

Yapanda pisman yapmayanda 3. Yu yapmayip pisman olanda var ama keske olmasaydi diyende var.. bilinmez neleri getirir zaman, bilinmez neleri goturur zaman... insanin bugunku fikri yarinla ayni olmuyor.. cocuk yoksa kafan rahat olur ama o kesin.. ha cocuksuzlar dertsiz mi? Degil tabii ama en azindan sadece kendin icin kaygilanirsin vs. Birde cocuk eklenince once bakimlari sonra baska dusunceler erken yaslandiriyor succulentaski

Tam olarak sizin gibiyiz kafamıza buyruk olabiliriz ve ayak bağı gobi geliyor çocuk çevrede çocuklu akraba ya da arkadaslari bir yere çağırdığımda hava durumu soğuk mu sıcak mi gidilecek yer çocuk arabasına uygun mu plan bunlara göre şekilleniyor sonra yedek kıyafetleri, biberonu, suyu, maması, termosu oyuncakları, yedek bezleri vs vs derken devasa bir çanta eşlik ediyor. O çocuk arabada durur mu elbet ağlayıp kucak ister bu sefer ya kucağına çocuğu alırsın ya o devasa çantayı. Bir yere otursan çocuk hiç oturur mu oturmaz tabi ağlar huzursuzluk eder, olur olmadık yerde koşmak ister ya sen ya annesi peşinden koşmak durumunda kalır ve günün sonunda zihnimde tek şey bu hayatı insanın bile isteyen nasıl secebileceği sorusu... Çok emek, sabır, fedekarlik istiyor

Evli kadın eşinden izinsiz kürtaj olamaz, tüplerini bağlatamaz. Bir de şimdi evli kadının yumurta dondurtamadığını öğrendim, muhtemelen eşini boşamasın diye yapıyorlar. Bu ülkede kadın olarak evleniyorsan boynuna devletin tuttuğu bir tasma geçiriyorsun demektir.

Aslında o icgüdü insana bir anda geliyor. Ama istemiyorsanız da zorla çocuk sahibi olacak değilsiniz. Padişah soyuymuşuz gibi insanların dayattığı "mutlaka doğurmalısın" mantığını anlamıyorum istemediğim bir cocuğu dünyaya getirdigimde ona kızip bağırırsam "kötü anne, madem bakamayacak dogurmasaydı, annecik" damgasını yapıştıracak olanlar da onlar yani baskası değil. Yumurta dondurmanızı tavsiye ederim bir anda fikirleriniz değişebilir belki

Hortlarım ben heralde

Şimdiki nesil bile anne babasını haftada kaç kez görüyorki. Eskıdenmiş o kalabalık sofralar. Şimdikiler boşluklarında tatile falan gidiyor. Yeni nesili tahmin bile edemiyorum.

Korku filmi gibi okudum allah kolaylık versin sakıncası yoksa hangi iki yöntemdi onlar?

20li yaşlarda evlenen kuzenim ve eşi istemedi istemedi hep korundular şimdi yaşı 35 istedi ve olacak inşallah tedaviyle.. yaşama dair hayalleriniz varsa önce onları yapın çocuk olur ya tıp ilerledi izmirlibjkkartal Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

İç sesim..

Beni de ekleyin lütfen. Oğlak Ama sanırım eş durumundan dolayı (eşim olsa da olur olmasa da olur modundaydı fakat son 7 aydır ciddi ciddi istemeye başladı ) ben de kayıtsız kalamadım ve tüp bebek sürecine başlamaya karar verdim. Bakalım bu isteksizlikle nasıl yol alırız bilemedim.

İstemiyorsanız zorla değil ya. Eşinizle ortak kararınız bu yöndeyse gerisi teferruattır. Yine de insanız, duygularımız düşüncelerimiz değişkendir diye düşünüyorum, bundan dolayı yumurta dondurabilirdim ben olsam. İlerisi için kesin hüküm veremezdim. 3 çocuklu bir anne olarak söylüyorum bunu Çocuk çok güzel evet. Kalbinin dışarda atması gibi yorucu ama. Aklın, kalbin başkalarıyla dolu falan. Zor ve güzel. Ama kimse bu kararı başkasının isteğiyle vermemeli. Ben istedim ve nasip oldu. İstemesem denemezdim

6 yıllık evliyim. "Neden çocuk yapıyoruz" sorusuna sadece kendi bencilliğimiz cevabını bulurken, "neden yapmamalıyız" sorusuna onlarca cevap bulabiliyorum ben de ben şu an hamileyim. Ama eşim deseydi ki çocuk yapmayalım, hayatımızı yaşayalım ben de seve seve kabul edecek durumdaydım. Şu an pişman mıyım? Hayır. Herkesin kendi kararı. Yapmazsanız bence pişman olmazsınız

Çocuk istemeyeni ikna etmeye çalışanları kesinlikle anlamıyorum. Çok çok zor bir sorumluluk. Resmen hayatın bitiyor ve onunkisi başlıyor. Maddi olarak da zorluğu ayrı... ben kimseye tavsiye etmiyorum açıkçası... çevremde 2. yi yapmayı düşünenleri de vazgeçirmeye çalışıyorum.

Ama siz neden ikna etmeye calisiyorsunuz ki. Kadin illa sizin soylediklerinizi soylemek, hissettiklerinizi hissedip dusunduklerinizi dusunmek zorundasiniz ki. Gercekten laf atmaya calismiyorum ama neyin iddiasinda oldugunuzu anlayamadim. Bu matematik degil ki 2x2 4 gibi bir sonuc olmaz. Bu cok oznel bir durum ve herkesin dogrusu da kendine...

Kesinlikle yap

10 kişyle anket mi olur insan lazım bana

Aynı düşünceyi paylaşıyoruz...

Hiç çocuk istemiyordum. anne olmak, annem yüzünden kabus gibi geliyordu. aile kavramına ve anne-çocuk ilişkisinin kutsallığına inan biri değildim. çocuk gözüne bakınca salgılanan oksitosin, köpeğimde de aynı hissi veriyordu bende. evliliğimin 5. yılında anne oldum korktuğum gibi olmadığını gördüm ve çok sevdim. tabi eşimle beraber büyütmemizin de etkisi vardır. çocuk takım işi tek başına asla tüm sorumluluğu alamazdım . sonrasında da kendine yeten bir çocuk büyütmek için gayret gösterdim. oğlum sürekli kardeş diye ağlayıp, 4 kişilik kardeşli resimler çizince dedik 2. yapmazsak çocuk gidiyor kardeşi oldu ve çok seviyor nerdeyse o yediriyor, içiriyor yatırıyor. mükemmel bir abi. sayelerinde aile olmak ne demekmiş anladım. içimdeki hiç geçmeyen boşluk hissini doldurdular. ben yapmasaydım pişman olurdum çünkü çekirdek ailemle çok mutluyum, çocukluk travma ve yaralarımı sardılar bilmeden. yapmayan arkadaşım var o da mutlu eşiyle. çocuklarla dünyayı gezdik, onlar çocuksuz gezdi. aynı keyfi aldık.

Yapıp pişman olanlar el kaldırsın bence, daha net soru bu.

Yazınızın çoğu yerinde kendimi gördüm Hayatta hep kendim için yaşadım ben. Aklıma esti yurtdışında eğitim için gittim ne istdysem şükurler olsun yaptım. 30 yaş olunca birinin ölene kadar sorumluğu alma düşüncesi bile o kadar kotu geliyordu ki. Kendi yegenlerimin büyümelerini göremedim hep şehir dışında okudum lisanstan doktoraya kadar. Çocuk seven deliren biri de değildim aşırı sevimli çocuk ay ne tatlı derdim ama nefret de etmzdm ama. Evliliğin ilk gününden itibaren eşim 1 cocugmz şimdi olsun 2. Sen ne zaman istersen diye diye 2. Yılın sonunda düşünmek durumunda kaldım. Bana kalsa ne zaman olurdu inan blmyrm. Şuan 2 yaşında bir oğlum var ama ne bakmaya ne öpmeye kıyamıyorum böyle buldumcuk derler ya valla öyle deli anaç bir şey oldum sanırsam. İçimden nasıl çıktı hala inanamyrm böyle bir kadın ki doğum sonrası ellerim tutmaz oldu hastalandım da çok ağır ellerimden ama viz gelirmiş Şimdi pişman oldgm tek şey keşke bunu yasaycgmi bilseydm eşimin sözüne kulak verirdim oluyor

Arkadaşın cevabını okuyunca ben de çok şaşırdım. Siz gayet güzel ifade etmişsiniz kendinizi. Resmen haksız çıkarmak saldırmak için yazmış. Özellikle kız çocukları kardeşlerine bakmayı ilgilenmeyi seviyorlar zaten. Kendilerini küçük anne gibi görüyorlar kardeşlerine. Onlar için evcilik oyunu gibi bu.2. si İnsanın kendi çocukluğundan ders çıkarıp çocuğuna ona göre yaklaşması çok iyi birşey. Mesela biz hata yaptığımızda büyüklerimiz bize sert çıkınca ben çok korkar bazen yalana sarılırdım. O yüzden çocuklarımla aynı şey söz konusu olunca elimden geldiğince sakin olup onları korkutmamaya çalışıyorum benim yaptığımı yapmasınlar diye. Bazen isteklerimizi hafife alıp gereksiz deyip güler geçerlerdi. Şimdi onlara soruyorum neden istiyorsun diye. Onları anlamaya çalışıp almayacaksak nedenini anlatmaya çalışıyorum. Bunlar küçük bir örnek. Zaten siz illa çocuk yapın da dememişsiniz. Sever bizim insanımız kendi fikrini haklı bulup karşıyı doğru düzgün anlamadan linç etmeyi. Ya da okuduğunu anlayamayan biri olabilir arkadaşGünahını almayalım şimdi.

Ben de hekimim bu kadar basit bir işlemmiş gibi bahsedince yedekte bulunsa zararı olmaz gibi düşünmüştüm tabi o an gelmedi aklıma tüp bebek tedavisinden farksız bir işlem olmasi. Sagolsun burada bir kaç kişi isleme hazırlığın, işlemin, muhafazasının zorluğundan bahsedince net karar verdim. Ben neden yüzde yüz istemediğimi bildigim bir şeyi olmaz ama olur ya günün birinde heves edersem diyerek yapayım bu çok saçma diye düşünüyorum. Ve yaşı ilerlemesine rağmen verdikleri karardan dönmemiş pişman da olmayan forum kadınlarını görünce içim rahatladı, kararından dönenlerin bir çoğununda eşi tarafından ikna edildiğini farkettim. Forumda bu şekilde bir başlık açmamın asıl sebebi şu herkes bir ağızdan pişman olacaksın, muhakkak isteyeceksin ve muhakkak yapacaksın yapamazsan da kahrolacaksın gibi bir baskı kurunca acaba gerçekten hormonlarla alakalı ve insanı buna zorlayan bir mekanizma mı var diye düşündüm ancak biyolojik saati yokladığı halde kararını değiştirmeyen forum kadınlarımız varmış

Bana esas herkes çocuk yapmak zorundaymış gibi baskı kurulması çok anormal geliyor. Zaten içinde bulunduğumuz çağ hiç iç açıcı değil, dünya hiç iyi bir yere gitmiyor, keza ülkemiz de freni patlamış kamyon yokuş aşağı alabildiğince gidiyor; bu şartlarda bu dünyaya çocuk getirmek istememek tamamen normal.

Bi suru yumurta dondurma onerisi gelmis. O yumurtalari buyutmek icin tonla ilac kullancak. Ilaclar cok pahalı. Tabi bedava dondurmuyolar her yıl parasını odemek zorundasın. Bu kadar cocuk istemezken hormonlarinla oynamanin ve bu kadar masraf yapmanın hic geregi yok.

30 yaşındasınız daha çocuk yapmak için nereden baksanız 10 seneniz var. eğer erken menapoz vs. durumunuz yoksa- ki varsa onu yazar ve 20 yaşında anne olmadığım içim pişmanım diyebilirsiniz mesela. evet 30 yaşında olup pişmanım-değilim yazmak, normal şartlar altında, dikkate alınmayacak bir durum.

Harikasınız defne-28

Kucağa almaz olur muyum yiğenlerim de var ama bu bana bir şey hissettiriyor. hiç çocuklara içi giden biri de olmadım. Bu annelik duygusu denen şeye çok benzer bir hissi yavru hayvanlara baktığımda yaşıyorum içim gidiyor diyebilirim ancak hiçbir zaman çocuklara karşı bir şey hissetmedim, bakımlarına ortak olmakta istekli olmadım ve onlarla vakit geçirmekten keyif almadım

Sanki benim o

Sosyal hayatı çok yoğun olan ve anaç bir yapım olmayan ben bir süre sonra anne olma isteği hissettim. Allah da aramadan nasip etti. Şu an 10 günlük anne olarak bebek sahibi olmazsam bu duygudan çok eksik kalırmışım diyorum. Ancak hayat ne gösterir bilmiyorum. Bence çok öznel bir karar. Eğer ki bu sorumluluğu kaldırabileceğinizi hissetmiyorsanız, bu kısıtlama sizi öfkeli bir anne yapacaksa ve bu konuda eşinizle de aynı düşünüyorsanız kararınızın arkasında durun. Tabii yumurta dondurma işlemi de hiç mantıksız değil.

böyle türk erkekleri de mi varmış anası ne der diye takmayan gözlerim yaşardı

Doğurduktan sonra ama insana güncelleme geliyor. Çocuklarla empati yapabiliyorum ben de çocuktan sonra. Başka çocukları da daha çok sevmeye başladım Ağlayan çocuklara kızmak yerine ah canım noldu ki diyor insan anne olunca

Uzuuuunca bir süre ilk doğduğu andan yaşına girdiği ana kadar yeğenime baktım Allah'ın sevgili kuluymuşum da fragmanın bir kısmını capcanlı yaşayıp çocuklu bir hayatın bana göre olmadığını görüp çocuk yapmama karar alabilmişim... Deneyip gördükten sonra pişman olmayacağımı da fark etmiş oldum on numara oldu... Sırf yaşım geçmesin, millet laf etmesin ya da ilerde bana baksın diye neden böyle bir yola gireyim ki hem bana yazık olur hem de ona...

ama sonsuza kadar tatlı kalmayacak ki? ben de bu çok sevimliler diye çocuk yapanlara şaşıp kalıyorum. 1 sene bebeklik dönemi için değer mi. sizin için demiyorum, siz muhakkak iyi annelik yapabileceğinize inandığınız için çocuk sahibi olmuşsunuzdur ama o küçük gülüşü çok tatlı falan, bunlar argüman olarak kullanılmamalı

Yapmdım, pişman da olmadım, 44 yaştan bildiriyorum

Bir arkadaşım dördüncü çocuğuna hamile. Maddi manevi o çocukların sorumluluğunun alabilecek bir çift yakın çevresi de biliyor buna rağmen olumsuz yorumlar almış. Bunlar yorulursun, nasıl yapacaksınız gibi yorumlarda değil. En son markette yaşlı bir kadın, sürekli ürüyorlar yanında üç tane var yetmezmiş gibi hamile kalmış demiş yanındaki arkadaşına, arkadaşımın duyacağı şekilde. Çocuk ve evlilik konusunda başkasının hayatıyla ilgili söz hakkına sahip olduğunu sanan insan çok malesef. Bir çocuğu olan ikinciyi yapanı anormal görüyor, iki çocuklu tek çocukluyu bencil olmakla suçluyor. İkiden fazla çocuğu olanın aklıyla zoru var bu böyle uzar gider.

Bu anlattıklarının çocuğunuzu ne kadar sevdiğiniz üzerine ve bundan doğal bir şey olamaz ancak sizin gibi çocuğunu çok seven bir kadının " evladımı seviyorum ancak çocuk yapmasam da mutlu bir hayat sürebilirmişim. Bu sorumluluk bana ağır geldi keşke daha çok düşünseydim ya da keşke böyle olduğunu bilseydim belki bu yola hiç gitmezdim." demesi ve yaptığı eylemden derinlerinde bir yerde pişmanlık duyması da bana çok doğal ve insani geliyor. Bence bu kişiyi kötü bir anne yapmaz çocuğunu seviyor ve yapması gerekenleri yapıyor ancak bu şekilde hissediyorsa hiçbir anormallik görmüyorum.

Eşimle tanışmadan önce sabahlara kadar gezerdim bazen eve gelmezdim müzikli ortamlar vs vs kızım olsa kızımın yapmasını istemediğim her şeyi yaptım. Evlenmicem asla dost hayatı yaşarım bu hayata bir kere geliyorum onda da hayatımı bir adama adayıp sabah akşam çocuk pışpışlayamam derdim. Sonra eşimle tanıştım 19 yaşımda o benden 7 yaş büyüktü. Sevmeyi öğretti bana sevilmeyi öğretti. Onunla büyüdüm. Onunla tanıştığım zaman evlenme isteği geldi içime asla gitmeyen. Hep dalga geçerdim evlilik için acele eden kızlarla. Kınadığım ne varda aynısını yaptım Evlendik 2 sene sonra. Sonra diyordum ki evlenirsem asla çocuk düşünmicem yurtdışları aktiviteler hobiler her şeyi yapıcam. Eşim çok istiyor bebek aklıma bir soktu bidaha da çıkmadı. Şuan düşünüp duruyorum yapsam mı yapmasam mı yaşım küçük vs. Zehiri bir kere verdi o anne olma isteği geldi 7/24aklımda. Görücez bakalım pişman mı oluyoruz ne oluyoruz Eninde sonunda o bebişi yapıcam zaten er ya da geç anne olmak istiyorum çünkü. Yaşım geçmeden olayım da bari sabrım ve enerjim yerinde olsun

bu cok goreceli bi soru cocuk yapip yapmamaniz sadece sizi ilgilendirir dışardan kimseyi duymayin ve pisman olup olmayacaginizi da sadece siz biliyorsunuz bunu da yasayarak goreceksiniz malesef. Eger yumurtalari dondurma şansınız varsa dondurun en azindan ilerde pişman olmazsiniz. Dogurup sokağa cocuk salmak kolay ama her anlamiyla ilgilenmek sevgiyle sefkatle sabirla büyütmek gercekten cok zor ben dogurdugum icin hiç pişman olmadim insallah rabbim pişman etmesin İnsallah sizde hakkinizda en hayirli olan karari verirsiniz

acaba bu başlığı çocuk yapıp pişman olan var mı diye açsaydık nasıl yorumlar gelirdi merak etmedim değil

Allah hayirli evlat versin cok zor gercekten. Aslinda herkes icinde guzel huzurlu basimizi öne egmeyecek bir hayat nasip etsin.

çocuk istemeyenleri çok iyi anlıyorum istemiyorsanız hiç girmeyin bu işe. istemiyorsanız yumurta dondurma falan da gerek yok bence. ben yıllardır çocuk istiyordum çok şükür şimdi gebeyim. çocuk yetiştirmenin zorluklarını biliyorum bu zorluklara hazır olduğumu düşünüyorum inşallah üstesinden gelirim.

Olmasını diledigim hayat bu sanırım A Ankee Nirvana Anneler

allahım korusun

Öyle anne babalar varki dünyaya getirdikleri evlatlarina öyle bir hayat yaşatıyorlarki, doğan doğduğuna pişman oluyor. Benim 2 evladım var iyikide yapmışım diyorum. Bu benim hayatım ve özgürlüğümse çocuk yapmamakta bir başkasinin özgürlüğü bence. Yinede ilerde fikrim değisirse diye tereddütünüz varsa yumurta dondurma işlemi bence çok mantıklı

Cocugu bilmem de evlenip iyiki evlenmisim diyen var mı ya? BEnce samimi degiller Evlilik dünyanın en gereksiz icadı bence

o kadar ters anlıyorsunuz ki... 37 yaşındayım bile isteye çocuk yapmadım küçük hanım, gerçekten bu kadar terslikle yapmayın siz zaten... bebeklinick Bu karanlığın sebebi

Gun ışığına ilk defa çıkan vempayır gibi

Bende ayni durumdayim o yuzden tum sayfalari okuyorum ☺ Yanliz birde cocuk dusunmuyordum oldu sevdim hic pisman olmadim diyenler zaten dogmus evlat icin buyuyupte aileye bir darbe vs yasatmadiysa genel olarak kimse pismanim keske dogmasaydi demez diye dusunuyorum

Nasil yav bizim edindigimiz mallar cocuk yapmazsak gorumce cocuklarina mi kaliyormuş oyle bir kanun mu var? Oyle birsey varsa o mallari yakarim ölmeden önce yine vermem.

aynı düşünceyi ben de 2 çocuk yapanlar için düşünüyorum inanın. Çok haklısınız bu arada açıkçası doğurmak vücudu yeniliyormuş tezine asla katılmıyorum çoğu arkadaşım benden daha önce doğum yaptı ve hepsi de benden 5 yaş net büyük gözüküyorlardı ben de baktım bu onlara haksızlık ben de hemen doğurdum artık ben de yaşım+5 gözüküyorum çocuk doğurmak doktorluk gibi bence. Doktor olmak inanılmaz güzel, bence muhteşem bir meslek ama doktor olmayı isteyen bir insanın hayattaki amacı doktor olmak olmalı gibi bir tezim var... Hiç bitmeyen bir sorumluluk, aynı çocuk da öyle. her şeyinizi verip hiçbir şey beklememek lazım iyi bir birey yetiştirmek istiyorsanız.

sizi tereddüt ederek alıntılamıştım zaten

Yay burcuyum

Ziyaretlerimde aramızda biraz sohbet muhabbet de cereyan edince mahalle teyzesi gibi muamele etmeyi uygun gördü herhalde

İlk yorumu ben yapabilirdim o zaman D dgdln

Kesinlikle zorunda filan değilsin, o baskıları salla, çünkü çocuğu olana olmayana, 3. yu yapana 2. yi yapmayana, cinsiyetleri ayni cocuk dogurana, evlenene evlenmeyene, ülkem insanlarinin baskı potansiyeli asla bitmez. Cocuk yap hayatının en guzel nesesi, en bilmemnesi, onun gibisi yok diyenlerin de yuzde 95ine dikkat edersen hayatlarinin odaklari tamamen cocuk, aile, ev vs olup kendi olmayan insanlardır. Bu sebeple sen kendini bilirsin, yapmak istemiyorsan yapmazsin bunun kadar dogali yok. Ha tabii dondurma islemi yap, olur da düşünürsen dönüşün olur, ki bu da cok normal.

Ben pişmanım ama neden bu kadar geç yaptık diye 56. günden bildiriyorum: Eğer istemiyorsanız asla yapılacak iş değil. Eşimle hep diyoruz ki bu kadar istemesek ve sevmesek bu yorgunluk ve uykusuzluğa katlanamazdık. Toplumsal baskı için veya doğunca severim heralde diye çocuk yapılmaz. Gayet normalsiniz

Kendinize zaman verin biz de eşimle ancak 30 yaşına gelince düşünmeye ve istemeye başladık ondan önce hele ilk evlendiğimiz yıllar çok uzaktı çocuk fikri şu an çocuğumuz yok düşük yaşadım 6 ay önce ama tabi tekrar düşünüyoruz içimde müthiş bir arzu istek var mı yok ama yine de tabi insan biraz istiyor A Scandal in Belgravia

Icerdeyken en guzel hali zaten merve Tobe yahu saka yaptim tabiki cok guzel bir duygu Allah isteyenlere nasip etsin fakat cok agir bir sorumluluk ve kolay bir sey degil bir evlat yetistirmek, bak buyutmek degil yetistirmek... Rabbim herseyn hayirlisini versin.

tek çocuk değil ama ikinci çocukta çok çok zorlandım. ama herşeye değer. yinede iyiki olmuş diyorum. bu arada ben hiç çocuk düşünmeyenn, sevmeyen, çocuklara nötr olan bir insandım ki kendi çocuğum olana kadar bir an geliyor hormonlar mı bilemiyorum çok çok istedim hatta düşük yaptım dünyam kararmıştı. sizi anlıyorum ama ya fikriniz değişirse benim gibi. ya değiştiğinde geç olursa? çok ciddi bir karar ve malesef biz kadınlar bu konuda zamanla yarışıyoruz M

Bu çok kişiden kişiye göre degisir Ben yapmasam pişman olurdum zaten istediğim birseydi Bence bu yaşam bicimiyle alakalı. Kimi insan aşırı özgür aşırı gezgin aşırı sosyal bu zaten kendi kendine yetiyor ve kendi hobileri ile mutlu. Bir gün bakmışsın yurtdışında bir gün bakmışsın başka yerde hayatı akıyor Ama bazısı daha kendi halinde daha yapacağı şey sınırlı daha tekdüze hayatı var diyelim Geneli toplumun ister o ogretilerle yetiştiriliyor ama bir onluk kesim de daha farklı yaşıyor O yüzden tamamen tercih meselesi. Yapip pişman olan da var yapmayıp pişman olan da. En iyi siz tanırsınız kendinizi. Şahsen ben de evliliği çok saçma gereksiz bulurdum bir insana katlanmak aynı evde hep yaşama fikri saçma gelirdi İnsanlar neden evlenir bir ara bunu sorgulardim evlenmeyenleri çok müthiş evlenenleri gereksiz bulurdum Fikrim tamamen degismese de evlendim Çocuk fikrim değişmedi ama o bambaska birşey benim için.

Gerçekleri kimse konuşmuyor hep hep manipüle ediliyor çünkü böyle kötü günler yaşamayan ve çocuksuz olana bunlar anlatılmaz hep güzelleme hep mutluluk pozları çünkü karşı tarafı çocuk yok diye kıskanan da var çünkü karşı tarafın hayatı daha planlı daha düzenli

Çocuk yapıp şişman olan hatta şişman kalan var

Hiç bilmiyorum. Artık herşeyimiz tamdı, bir çocuğun sorumluluğunu alabilirdim ekonomik olarak. Birgün eşime bakarken bu adamla bir çocuğum olsa bence çok güzel olur dedim. Finansal açıdan yetersiz olduğuma inansaydım, yapmazdım ama. Bir de yavru kedi sahiplendik :) o da annelik duygularımı tetiklemiş olabilir. . push ; dayler

Benim de bu tarz düşüncelerim çok vardı. Şimdi onun için hazırlık yaptıkça bu mutluluğun heyecanın çok çok başka olduğunu fark ettim. İyiki hissettim diyorum. Hiç kucağınıza bir bebek aldınız mı? Eğer içiniz giderse pişman olabilirsiniz hemen postalamak istiyorsanız belki de hiç pişman olmazsınız. İkisi de insana dair şeyler. Yargılamaya gerek yok Önceki

Pişman olduklarını hissettiklerim var ama onlarda anne olma isteği de var ve ara ara geliyor. Sürekli dizlerini dövmüyorlar yani. Çünkü çocuklu hayat gerçekten zor ve meşakkatli.. Çocuk sahibi olduğu için pişman olanlarda var.. yani herkesin kendi hayatı kendi tercihi.. Takılma kim pişma kim değil.. Zaten içinde hiç istek yoksa sakın yapma hem sana hem çocuğa yazık hem de ailenin dengesi bozulur. Yarın birgün kendini hazır hissettiğinde yaparsın. Şart da değil yani...

Ay kahkaha attım ya çığlık kıyamet eve dönüyoruz kısmına

Çokzel daha içerdeyken bile

Mutlaka Babybjörn alın. Bana sonra dua edin. O kadar muhteşem bir şey ki. 8 aya girecek hala onda duruyor. Onda uyur, oynar. Valla bütçeniz yoksa bile banka falan soyun dhhdhd

Sizi cok kararlı gördüm. Bence pişman olmazsınız. Kendinizin ve isteklerinizin farkında olmanız çok güzel. Anaç bir yapıya sahip olmayan ve çocuk istemeyen bireylerin ebeveyn olmaması hem çocuğa, hem de kendilerine yapacakları en büyük iyilik. Sevgisiz büyüyen cocuklara ya da kendini ve hayatını ihmal ettiğini düşünen ebeveynlerin hayatı mahvolmayacak böylece

Tabiki kalmayacak ileride sıkıntısı çok. O yüzden bakabilecek kadar yapmak lazim. Şuan hep feragat etmek zorunda olduğum bir hayat var mesela Ama ben bu durumdan rahatsız degilim.

Yumurtanızı dondurun ileride fikriniz değişir belki. Değişmese de bir şey kaybetmezsiniz. Ayrıca bu sadece sizi ilgilendiren bir mevzu kimi pişman olur kimi olmaz. Kendinizi en iyi siz tanırsınız neticede. gibigibiyim

Evet hekimin yorum yapması bile lüzumsuz kendisi ile yollarımız ayrılmak durumunda Babanız o an şok

Kadinlar çocuk dogurmak zorunda değil kimseyi takmayin aylardir bu izinimi planladim esimle biraz vakit geçirmek için çok değil 1hafta oglan hastalandi. Esinizde sizle ayni fikirdeyse bence milleti sallayin bazı eşler cocuk da cocuk diye tutturuyor.

ruhsal ve maddi olarak bağımsızım. beni çok strese sokan bir işi, parasına filan boşverip tekmeyi bastım geçenlerde mesela. harcamalarımı düşürdüm. çocuğum olsa böyle bir rest çekemezdim; onun harcamaları üstümde baskı yapardı. bu akşam eşimle canımız istese sabah yola çıkıp bir yere gidebiliriz. öğlen uyanıp gece oturabilirim. canım istemezse günlerce evde yemek yapmayabilirim filan filan. çocuk olsa bunların hiçbirini yapamazdım. ayrıca çocuk büyürken sokağa çıktı peki güvende mi diye düşünmekten kafayı yerdim herhalde. o ruhsal eziyet de yok. zaten çocuklara çok düşkün değildim, hayatımda dolduramadığım bir boşluk da yok, o yüzden hiçbir zaman çocuk diye yanıp yakılmadım ama bir ara caba mı demiştim bir haftada caydım. iyi ki caymışım. cidden aşırı mutluyum çocuk yapmadığım için

Otomatik sallananlar bir kaç ay sonra özelliğini kaybediyor. Bunda çocuk oynadıkça sallanıyor:) ne demek istediğimi kullananlar bilir. Allah bulandan razı olsun. 4 mom falan bunu yanında çöp.

Tabi ki öyle. Simdi keyifle hazırlanıp yatıp yuvarlanıyorum yaptığım bir şey yok. Sonrasına dair kaygılar listelendi bekliyor kenarda. Büyüdükçe zorlaştığını da artık daha keskin gözlerle gözlemleyebiliyorum. Öncesinde sadece ben de anne olabilir miyim korkum vardı.

Benim gözlemim, gerçekten istemediğine emin olup yapmamış olan kimse pişman değil. Yalnız acabanız varsa dondurun bence de. Yaşınız kaç bilmiyorum, 40 yaşında evlenen çok sevdiğim bir ablam, 30lu yaşlarımda aklımda yoktu gezip tozuyordum yumurta dondur diyenlere gülüyordum keşke dinleseymişim demişti. 45ine kadar 4 kez tüp bebek denedi kısmet olmadı. Bıraktı artık.

Normalsiniz. Her kadın doğurmak zorunda değil. Antinatalistsiniz belli ki ben de öyleyim, biraz araştırın. Sizinle benzer düşüncedeki insanları gördükçe anormal olmadığınızı anlarsınız.

7 yıllık evli arkadaşım var çocuk düşünmüyorlar. Karı koca hem fikirler. Çok da mutlular. Ne istediğini bilmek çok önemli bu konuda bence. Farklı şehirlerdeyiz. Bazen geliyor benim çocukları seviyor etkinlik yapıyor beni dinlendiriyor gidiyor. Hem ona bana yarıyor bu durum Bissunicole

Ya da çocuk çok aglak diyelim benimki öyle idi mesela ben ya eşime ya anneme vs bırakıyordum işlerimi halledene kadar Ya da mesela akşam yedide uyurdu 9 a kadar o arada bırakıp giderdim Bazısı yapışık ikiz gibi kimseye bırakmıyor.

Yapip pisman olanda var.

değil pişman olmak, çocuk yapmadığım için kendimi tebrik etmediğim gün yok valla.

gülse birsel mesela kesinlikle çocuk istemeyen bir ünlü. bu arada sanat camiasında çocuk sahibi olmaya sıcak bakmayan pek çok insan var.

ajda benden genç duruyor hala yapabilir

Benim bir arkadaş mesela aşırı o da özgürlüğüne düşkün asla istemem diyordu eşi çok israrciydi yaşımiz geçiyor demiş sürekli. Kadın da sırf onun hattına yaptı ve hep bakıcı tutacağım isimden geri kalamam hiç anaç hissetmiyorum derdi Çocuk doğunca kadın hemen annesini getirdi bakıcıya bırakamam dayanamam dedi şimdi onsuz bir saniye durmuyor herkesten çok anaç oldu.

Ben varım. Dünyayı gezdim çocuklarımla ve eşimle. Eşim bana yardımcı değil beraber bakıyoruz. İş bölümü olunca zor olmuyor. Bir de çocuğa ve yetişme tarzına da bağlı bir durum. Siz çocuğunuzun yerine herşey yaparsanız hayatınız işkenceye döner. 'Dur öyle yapılmaz ben yapayım' derse anne, çocuğa asıl kötülüğü yapar. Kendi sorumluluğunu almalı çocuk. En iyisini yapamayabilir ama zamanla daha iyi yapmaya başlıyorlar fırsat tanıyınca. Şunu söylemeliyim ki öğretme süreci zor ama çocukluktan alışınca hayat tarzı oluyor. Bence bir annenin asıl görevi çocuğu hayata hazırlamak, kendine yetmeli çocuk. Yarın annesi babası ölse çaresiz kalmasın.

Belli bir süre sonra düşüncelerinizin değişeceğini düşünüyorum. Daha yeni evli olduğunuz için sorumluluk almak istememeniz normal. Ama hiç istemiyorum asla da istemeyeceğim diyorsanız eşiniz ne düşünüyor en önemlisi o. Sonuçta siz anne olmak istemiyorsunuz diye o da baba olmak istemiyor diyemeyiz. Eğer ikinizde istemiyorsanız çevrenizde çocuk sorunları takmamak lazım her ailede öyle akrabalar maalesef var

İstememeniz çok normal elbette ama ilerde istemeyeceğinizin garantisi yok. Zamanın ne getireceği belli değilken neden seçeneklerinizi kısıtlayasınız. Bence yumurtalıklarınızı dondurun. İhtimallere açık olmakta fayda var.

Ki zira kadim kadınlar kulübü forumunda "çocuklu arkadaşlarım çocuklarıyla birlikte tatile gelmek istiyorlar" tarzı başlıklarda da sıklıkla incelenmiş olup, çocuklu arkadaşların bekar arkadaşları ille çocukla yapılabilecek aktivitelere zorladığı, eğer istemezlerse de çocuk sevmeyen bencil yaratıklar olarak yaftalamalarıyla son bulduğu gözlendi. Bunların hepsi incelendi burada çocuklu insanların, en azından bebekli insanların bekar arkadaşları salması gerektiği kanaatindeyim.

Ne yazsam bilemedim. Kesinlikle ikinci annelik daha deneyimli ve daha rahat oluyor. Öyle veya böyle büyüdüğünü görünce rahatlık oluyor. Benim ikincim henüz 8 aylık. Kesinlikle daha rahatım çoğu konuda Çok rahat edeceğiniz dönemler elbet gelecek. Bende bu koşturmacalı hayattan keyif alabileceğin şeyler yapmaya çalışıyorum. Yarım gün iş hayatım var. Oda iyi geliyor. Ama pişmanım diyemem. Sadece zor.. Genel bir yorgunlukta sezdim sizde warrior

Beni hiç zorlamamıştı en ufak bi yan etki yapmamıştı.

Evet benim eşim şaşırdı çünkü çevresinde çocuk istemeyen bunu bir tercih olduğu ve kendi isteğine gore gerçekleşeceği bilincinde bir kadın hiç olmamış. Toplumun bize biçtiği rollere göre ilerlemiş herkes. Kendisine sebeplerimi en başında sunmustum zaten o da bu fikri detaylıca düşündüğünde evet biz çocuk yapmak zorunda değiliz neden zorluk çekelim ki dedi ve ortak paydada buluşmuş olduk.

Çocuk çok büyük bir sorumluluk. Güzel yanları olduğu gibi çok zorlukları da var. Ben 1 çocuğu olup daha da çok çocukları olsun isteyen birisiyim; bunun yanında çocuk istemeyen insanları da gayet makul karşılıyorum. Pişman olma durumu çok kişisel ama bunu buraya yazdığınıza göre küçük de olsa bir ihtimal var demektir. İşlemin maddi manevi maliyetini bilmiyorum ama sizi aşırı aşırı zorlamayacaksa yumurtlarınızı dondurmak mantıklı bir davranış olacaktır.

Zorluk çekip seni de bu zorluğa neden katmak isterler anlamıyorum.

Teşekkür ederim, ince ince yazmışsınız naif düşüncelerinizi. Neyse ki ciddi anlamda kimin ne düşündüğü ile yakından uzaktan alakam olan bir insan değilim lakin bunlara içerleyen birçok kadın olabilir ve içlerinde 'temel' sorunu hep kendilerinde arıyorlar. Bu ne bir suç ne de vah vah seansı düzenlenecek bir durum, malum geri dönüşü de yok. E o zaman bu hayata göre yaşayıp mümkün mertebe girdiğimiz bu yol için uğraşıp, kendimizi revize etmemiz gerekiyor. Yapılamadığında çok büyük bir iç sıkıntı çıkıyor ki yaşadım, ilk çocuğumda aylarca dibini yaşadım bunun. Olmadım, olamadım yapamadım, kendimi mükemmelliğe adadım o bocalamadan ta ki ikinci hamileliğimi öğrenene kadar. Bana hep sorarlar kardeş meselesi nasıl oluyor diye, varsa böyle bir düşüncen çektiğin az geldi ise bence yapmalısın diyorum çünkü şahsi fikrim ben çocuktan ziyade kardeşliği sevdim. Bu benim tecrübem, iki kardeşi aynı evde büyütmek daha eğlenceli geldi bana tek çocuğa göre. Biriyle sorun yaşasanız öbürü şebeklik yapıyor, diğeri manyak gibi ağlarken öbürü öpüyor vs. Bu zıtlık, yinyang gibi benim çok hoşuma gitti, daha toleranslı olabiliyorum. Aynı zamanda ablam var ve hayatımda herkes bir yana ablam ve evlatlarım bir yana. Herkes için geçerli olamaz elbette. Alıp şimdi bunu başka bir kadına giydirsek delirecek ya da başka bir kadının hayatını bana giydirmeye çalışsak ben çıldıracağım. Bu kadar öznel bir konuda genel geçer doğruları kabul edip yargıya varmak büyük sıkıntı.

Canım sen bence böyle düşünüyorsan bencede cocuk yapmaman daha hayırlı. Eger kararlarında net isen pişman olmazsın ileride diye düşünüyorum

Bu sebepten evlenmek istemeyen de çocuk istemeyen de başım üstüne. Ama benim karşıma çıkan her şeye dalmak gibi bir huyum var bu hayatta. Üni kazandım yurda yerleştim, yurtta kalamam demedim. Tayinim çıktı çok uzaklara gittim, gidemem demedim. Erkek arkadaşlarım oldu, ailem kızar demedim... evlilik ve çocuk da koştuğum yollardan ikisii. Teklifler aldım düşündüm, evlenmek zor demedim. Arkadaşlar yeter bir tane zor bakıyoruz dediler, ben daha Zor durumdayken ikinciyi istedim. Bakış açın doğru, haklı, anlıyorum ama bana uymaz her şeye evet olayı var bende Khomyuk

Üyenin kendisine karşı sabrım yok. En iyi anne odur, diğer anneler kendinden eksiktir, o kadar iyi bir annedir ki başkalarının çocuğunu annelerinden daha çok düşünür, bunu belirtmekten çekinmez... yazmaya sabrımın olmadığı kadar rahatsız edici mesajlar yazmıştır zamanında. Ama dönüp baksın eski üyeliğine, kötü, alaycı yorumumu bulamaz konularında. "Bana ne ya, nasıl istiyorsa öyle düşünsün" dedim hep, ama bu konuya yazdığı o 3 satır artık bardağı taşırdı, kabul görmemesi gereken çiğlikte.

O da çok çocuk seven, katlanabilen biri değil ama ileride fikrin değişirse bakarız diyor

Hiçbir hekim sizi bir şeye zorlayamaz. Size olabilecekleri söyler, seçenekler sunar ve bu doğrultuda kararınızı vermenizi ister. Bir hastalık tedavisinde bile böyledir durum, tedaviyi reddetme hakkınız daima vardır. Neyin ısrarı yani?

Hiç tanımadığım bir çocuğa bile bir şey olsa içim gidecek kadar aşırı empati, sempati duyuyorum.. kimin çocuğu olursa olsun hepsi benim bebem gibi kıyamıyorum.

Ben 27 yaşındayken çikolata kistlerim olduğunu öğrenmiştim. Dr çocuk sahibi olma konusunda sorun yaşayabilirsin demişti. Hiç umrumda olmamıştı. Ama evlenince bir sürü tedavi görmeyi ben istedim, tüp bebek tedavilerinden sonra normal yolla gebe kalıp anne oldum. Benim fikrim sonradan değişmişti Neyapsamkisimdi Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Her yorumunuzda, her konunuzda bir falso var farkında mısınız? Eski üyeliğinizi de dahil ederek konuşuyorum. Nerenizden tutsam elde kalıyor. Kim olduğunuz belli olmasın diye önceki konularınıza atıfta bulunmayacağım, siz zaten konularınız nasıl tepkiler aldınız biliyorsunuz. Bu mesajınızda da mesela, neresini düzeltsem, neresi için farkındalık yaratsam diye bakıyorum. İleride çocuklarınızın birbiri ile anlaşacağına, görüşeceğine emin misiniz? Sizinle görüşeceklerine emin misiniz? Yurt dışına çekip giteyeceklerine emin misiniz? Yaşam sürelerinden emin misiniz? İnsan çocuk yapmak istemiyor olabilir, çocuğu olmuyor da olabilir, yazdığınız ilk 3 satırın kimde ne duygu yaratacağının bilincinde misiniz? Rica ederim bir geliştirin artık kendinizi. En önce şu yazım konusunda, 100 kere falan söylendi bu size. Sonra kendinizi ifade ediş konusunda, bir de araya empati duygusunu da alırsanız ne ala.

Ben de çift korunmaya rağmen böyle bir endişem olmuştu ve kan sonucu çıkana kadar korkudan kürtaj yapan doktorları araştırmaya başlamıştım ki o korku bana yetti zaten.

Yumurtalarınızı dondurun belki ilerde istersiniz

10 yıllık birliktelik ve 1 yıllık evliliği tamamladık. Kendimi bildim bileli annelik içgüdüsü yok, böyle bir istek, arzu yok. Bunu hiçbir zaman paylaşmaktan da çekinmedim. Ailem, eşim ve onun ailesi farketmeksizin herkes en başından beri bilir. Anne olmam için hiçbir sebep bulamıyorum tek bildiğim hayatımın gayet neşe dolu olduğu, evimde 3. Bir kisi ve onun sorumluluklarını istemediğim, bir canlıya ömrümü, tüm sevgimi ve fedakarligimi adamak istemediğim, çocuklu yaşam şeklinin bana hep boğucu ve kısıtlayıcı gelmesi, eşimle kafamiza estiği gibi hareket etmemiz, çocuklara tahammulumun çok az olması vs vs aslına bakarsaniz sebep aramama bile gerek yok istemiyorum bu kadar basit neden bulmaya dahi gerek yok nasıl ki çocuk isteyen insanlara neden istiyorsun ki demiyorsak istemeyen de istemiyor. Aslında insanların çocuk düşünmüyor musun diye sormasından rahatsız olmuyorum tek rahatsızlığım sorularına karşılık çocuk istemediğimi söylediğimde öcü gibi davranmaları, hiddetlenmeleri ve muhakkak değiştirilmesi bir kararmışçasına saçma bir şekilde ikna etmeye çalışmaları. Gelelim asıl konuya devamlı takipte olduğum çikolata kistlerim var ve her iki yumurtalıktada cerrahi gerektirecegi öngörülüyor konu hakkında hekimimin muhakkak hemen çocuk yap ya da yumurtalıklarını doldur diye baskısi var Çocuksuz bir hayat ihtimali onun için ihtimaller dahilinde değil, hastalıklı bir düşünce olarak görüyor bunu ve öyle ki bazen tavırları da çok rahatsız edici oluyor. Peki çocuk yapmayıp sonra pişman olan keske yapsaydım diyen var mi aranızda?

Siz olayı 'sahip olmak' ile değerlendiriyorsunız, ben hayatın yol ayrımı olarak. O yol ayrımına girmezdim evet ve hiçbir tezatlık yok bunda. Pişman olunan şey evlat değil, kendinizin hayatının son nefese kadar değişmesi. Kimse burda evladından pişman olmaz, sen olmasaydın demez zaten hiç sağlıklı değil. Fakat ben keşke anne olmasaydım ya da o zamanda doğru karar verememişim diyebilir, ne var bunda? İlla anne olmak evlatla mı alakalı pişmanlık oluyor, insanın kendisi yok mu oluyor çocuk doğunca? Kendi istek ve arzuları devreden mi çıkıyor?

Bir bebem var 7.5 aylık. Ben çok isteyerek ana oldum. Ama olduktan sonra 3.5 ay kendime gelemedim o kadar değişik bir duygu ki. Çok özgürlüğüme düşkündüm, sanırım ondan çok zor oldu benim için. Valla bu kadar isteyerek bu derece zorlanıyorsam, istemesem ömür boyu sürerdi sanırım depresyonun. İnşallah faydası olmuştur NOT; cidden bir gülüşleri var insanın içi eriyor

Evet bu sorumluluğun beşikten mezara kadar seninle gelmesi fikri çok ürkütücü zaten.

Özgürlüğün gidiyor bu net. Yani benim öyle oldu, kendi adıma konuşayım. Hobi mi, o da ne Netflix de bir filmi baştan sona izlemeyeli saymadım ne kadar oldu gözyaşım pıt

Mesela bebeğim oldu diyelim. 5-6 aylık ve bir tatile çıktık. Otel havuz güneş Bebişi pusetiyle havuz kenarında gezdirsem falan. Gezilmez mi yaaa nolur tecrübeli anne olarak söyleyin

Ayy resmen ben yazsam bu kadar olurdu sasirdim valla. 4 kopegim, 2 kedim var. Icim titriyor onlara, evlat gibiler benim icin ama cocuklara bunun ceyregini hissetmiyorum. Bazilarimizin cocuk sevgisi, cocuklara karsi olan anacligi bence kapali oluyor.

Alkis butonu olsa ona basacaktim

Eşimi seviyorum ama şimdiki aklım olsa evlenmezdim gibi. Eşim iyidir hoştur ama evlilik yükü ağır, hayatın değişiyor

Hayir, Türkiye'de belirttiginiz sekilde bir vasiyet sistemi yok ne yazik ki. Siz yazsanız bile varisleriniz itiraz edip gecersiz hale getiriyor. Once anneme sonra bana bir sey olursa benim mirasim halamla dayima kalacak mesela

Eşimin bu konuda kesinlikle baba olmalıyım gibi net bir dusuncesi yoktu. Aksine cocuk sorumlulugu almak istemeyen bir yapida ama bunu daha oncesine oturup dusunmedigi icin ve etrafindaki herkes cocuk yaptigi, etrafinda cocuksuz bir cift ornegi olmadigi icin heralde herkes cocuk yapar, erkekler cok bayilmasa da her kadin sanirim anne olmak, bebek sevmek istiyor gibi bi algısı vardı. Ben onun bu algisinin dogru olmadigini, her ciftin illa cocuk yapmasi gerekmedigini, cocuk sevgisinin oldugu kadar zorlugu ve sorumluluklarinin da neler ve nasil zor oldugunu, bizden hayatimizdan gotureceklerini anlatinca o da aslinda baba olmak istemedigini, bu sorumlulugu kaldiramayacak yapida oldugunu farketti. Cunku kendisi de yapı olarak rahat olmak ister, ev işi de pek yapmak istemez. Çocukla cok ilgilenmek, alip parklara goturmek, geceleri kalkip bakmak, uykusu varsa cocuk icin gec uyumak, gitmek istedigi yere cocuga uygun olmamasi sebebiyle gitmemek onu etkiler ama bunu benden once oturup dusunmemisti sadece dedigim gibi. hee eminim ki cocuk olmusken mecbur ilgilenir, belki cok severdi de bilemem. Ama onun da benim de inanilmaz zorlanacagimiz, kaldiramayacagimiz ve kaldirmak istemeyecegimiz bir sey bu. Bu konuda kendimle alakalı zerre suphem yok, esimi de hic kandirmadim, haksizlik etmemek icin evlenmeden bu konuyu konustum o da bu fikri cok net sekilde kabullendi ve aslinda kendisinin de istemedigine karar verdi. Bence de bir taraf isteyip diger taraf istemezse olmaz, iki tarafin da ayni fikirde olmasi gerek. Bizim dolu bir hayatimiz var, hayatimzda hc bosluk ya da eksiklik hissetmiyoruz, sevgi acligimiz da yok bu yuzden cok sevicegimiz birlikte vakit gecirecegimiz bir canliya daha ihtiyac duymuyoruz. Aksine o canliya sevgi ilgi hosgoru sabir fedakarlik verecek istegimiz, vaktimiz, hevesimiz yok ve iki kisilik ailemizden hayatimizdan ve duzenimizden cok mutlu ve memnunuz.

Benim de ilk çocuğum çok daha zor bakmayın uyuduğuna kreşe başladı dayanamadı bu gün. Kreşle erken uyumaya başladı çok şükür önceden geç uyurdu. Ben de ilki zaten zor ömür boyu uğraşırdın işte 2. Ye ne gerek vardı modundayım çıkamıyorum bu psikolojiden. 2. Çok uysal ama daha 5 aylık. Hep bunlar iyi günlerim ayaklanınca oyuncak kavgası başlayacak diyedüşünüyorum. Allahım farz mıydı kardeş ah ah

+++ Dasmeer

Burcla bir ilgisi var mıdır ki

Aslinda anne olmaktan pisman olan bircok kadin var. Ama iste toplum baskisi yuzunden bunu asla dillendiremiyorlar. Burada bile mesela ben eminim pisman olup dillendirmeyenler olduguna cunku aninda tepki alacaklar. Sizin şahsınız ozelinde soylemiyorum ama genel olarak tavir bu ne yazik ki.

Aslında düşüncemden yüzde yüz eminim ama benim gibi düşünürken yıllar yıllar sonra fikri değişen pişman olan var mıdır merakım bu insanların bahsettiği biyolojik saat gibi bir olay var mı gibi

Valla benim bir arkadaşım var 4 aylık bebeğiyle kamp falan yapıyor, sırtına bağlayıp dere bayır geziyorlar, çocuk da bir uyumlu bir uslu maşallah, biberonu ver eline öyle kendisi takılıyor falan Sürekli dışarda çocuk bebek arabasında kafasına göre uykusu gelince uyuyor, her kafeden de biberonluk ılık su elde edebiliyor. Böyle rahat takılan insanlar da yok değil kendinden ödün vermeyen. Ben bırak gezmeyi evde yemek bile yiyemiyorum, gezdirmeye parka çıkarıyorum, dönüşte ya uykusu geliyor ağlıyor ya kucak istiyor bağırıyor çığlık kıyamet eve dönüyoruz. Her çocuk da bir değil, ya da alıştırdığın gibi gidiyor ne bileyim çözemedim

SURİYELİLERİN

Ay ne sacmalamis ya. Aileleriniz ister diye hemen cocuk yap cok tibbi bir oneri olmus cidden

Şahsen şöyle ağzını yaya yaya sane ne deme hakkı istiyorum sana ne bile diyemiyorsun, karışma diyemiyorsun bu sefer de yarası olan gocunur kısır mı ki gocundu evdee kaldı ki gocundu diye arkandan laf ediyorlar. Neyse eyyorlanmam bu kadar

Siz baya elit ve gelişmiş bir çevredesiniz sanırım..

Evet sürü psikolojisi gerçekten çok etkili. Bazıları toplumda varolmak, görünür olmak ile bagdastirdiklari için seçkin ve maddi durumu iyi koca+çocuk düşünüyor. Onun tercihi elbet saygı duyarım ancak bazıları için altında yatan neden bu. Toplumun beklentilerini ne kadar karşılarsan o kadar kabul görüyorsun.

Ben sizin aksinize genç yaştan beri annelik güdüsü çok güçlü olan ve 12 yıl önce anne olmuş biri olarak yanitlayayim, çocuğum açısından dogurduguma çok pişmanım. Ekonomi eğitim sağlık toplum gelecege dair umutlar her geçen gün o kadar kötüye gidiyor ki her gün evladima bakıp bakıp ne hakkım vardı da onu böyle bir hayata mahkum ettim diyorum. Sırf ben anne sıfatı kazanicam, dogurmazsam ölücem diye bir meleği ömür boyu bir cehenneme getirdim. Annelik güdüsü ve bilinci güçlendikçe çocukla empati artıyor, yoksa doğur 3 tane, ver eline kuru ekmek, yaşlanınca sana bakarlar seviyesinde kalıyor. Oysa evlattan değerli hiçbir şey yok, seçim sizin...

Öyleydi diyemem; ama ekonomik olarak hazır olmadan çocuk yapanlara çok kızardım. Ben genel olarak çocuk istemiyordum; ağlıyo, sana bağımlı, sürekli birşeyleri ile ilgilenmen gerekiyor vs diye. Ama birden hem fikrim değişti, çocuğum olsun istedim, hem de kendimi hazır mıyım diye sorguladığımda hem psikolojik hem de ekonomik olarak hazır olduğumu gördüm.

Aynıyız oglum 23 aylık hatta daha da fazlasıyız belki de asla birlikte oturup yemek yiyemiyoruz ne evde ne avm de ne yıldönümünde.. hep sırayla ve oğlum dur yapma lafını milyon kez tekrarlayarak..

İstemeden yapılacak bir şey değil. Güzel mi güzel ama zorluğu da çok çok çok. Yani zorluğunu biliyorum diye yapıyorsun ve buna rağmen beklediğinden de zor çıkıyor Yani isteyen bile zorlanıyor istemeyen hiç o topa girmemeli bence çünkü çok zor

yani henüz gencim ama bilemiyorum, içimde anneliğe bir özenme, bir istek yok.. kendimi anneliğe hazır hissetmiyorum. ve gerçekten emin olmadan asla çocuk yapmam benim yanlış kararlarımın cezasını günahsız bir sabinin çekmesini istemem. mutlu edemeyeceksem doğurmamalıyım diye düşünüyorum

Zorlamaktan ziyade profosyonellikten çok uzak bir şekilde ben senin iyiliğini düşünüyorum kisvesi altında saygısız bir ısrar hali. Kendisi çocuk düşünmediğimi belirttiğim halde yok yaparsın illa, çocuksuz olur mu hiç, çok pişman olursun diyor. Çocuk istemediğimi, düşünmediğimi kaygımın doğurganlığım değil kendi sağlığım olduğunu belirtsemde hemen yapman lazım sonra olmaz bak, hem sen istemesen de eşin aileleriniz ister elbet dedi ki hiç ama hiç profosyonel bir yaklaşım değil

Çocuk istememenize saygı duyuyorum bu sizin kararınız tabi ki ama belki bir ihtimali göz önünde bulundurup yumurtalıklarınızı dondurun derim. Hayat bu fikirler değişebilir şartlar değişebilir belki isteyebileceğiniz bir dönem gelebilir. B

İstemeyen biri olarak söylüyorum çok severek hemen bebek yapayim diyen arkdslarim bile anacligima şaşırıyorlar senin cocugun olsaydım keşke diyen bir arkdsm bile oldu hahaha çok güldüm ama içimden bir anaclik abidesi çıktı.

İşte o şuanda bende büyük olan Çok çocuklu annelerde eğer ilk çocuk sakin, huyu suyu ılımlı ise ikide çok çok zorlanıyor, benim gördüğüm bu. Büyük şans öyle bir bebeğe sahip olmak mesela, ben hiç yaşamadım İkisi de birbirinden beterdir her konuda, her şeyleri zıttır. Biri laf dinler ama asla durmaz susmaz ahtapot gibi elini kolunu zapt edemezsiniz. Diğeri hareketli koşturur eder fakat normal çocuk kadar ama bir ağlar bir ağlar offff. Susmaz kısaca, komut almaz, kurallara uymaz, her durumda çıkıntıdır 1 istiyorsa 1 veririz 2 diye gene olay çıkarır onu yaparız 3 dye. Sonu yok bunun ve bebekken de öyleydi, Allah canımı aldı da geri verdi büyütürken öyle bir zor çocuktu. Ve bendeki psikoloji daima 'sen istemediğin için böyle oldu bak evren seni cezalandırıyor senin suçun' şeklindeydi. İkinci çocuğumla bunu anca aşabildim ben. Önceki

Neredeyse tüm yorumları okudum üşenmeden, bu kadar cok istemeyen ve cocugu olmayan kadın varsa dışarda adım başı rastladığımız o bebeler kimin peki?

Benim babam hamilelik haberime şok olmuştu çünkü "aptal mısınız, niye doğurup hayatınızı zorlaştırıyorsunuz?" Kafasında bir adam. Ben mesela filmdelisi nin ne demek istediğini çok iyi anlıyorum. Pişman olanlardan biri de benim babam çünkü. Çok net ifade ediyor bunu. Bizi çoook seviyor, biliyoruz hissediyoruz, canını verir bizim için ama adam ben evlenip baba olmamalıymışım bana göre değilmiş diyor. Anlıyorum nasıl hissettiğini. Ha babalık görevini de hakkıyla sonuna kadar yapıyor, dünyanın en iyi babası bile olabilir bence, o ayrı.

Yengeç ama yükselenim Akrep, ay burcum da Terazi

İşte tam olarak anneliğin kendisine verdiği bu yoğun hislerden ve bitmeyen annelik mesaisinden, sürekli aklında yalnızca onun olmasından, sürekli onunla ilgili kaygı duymaktan ve hayatının tamamen degismesinden dolayı çocuğunu çok sevse de bu zorlayıcı annelik halinden pişman olan kadınlar olabiliyor ben bunu çok insani bulsam da toplumumuzda "kutsal anneliğe sürülmüş leke" olarak görülüyor.

Bunun bendeki diğer versiyonu 2. Evlada annelik yapmak istememek ileride insanı pişman eder mi?

Kesinlikle. Of 3,5 ay zor geçti yaw. Ama o zamanlar bebekte hani tepkisiz oluyor. Doyur, yatır ve altını temizle döngüsünde kendimi kaybetmiştim. 5 aydan sonra güzelleşti benim, 7. Ayda ise mükooo oluyor cidden. Yürüteçle gülerek peşimden geliyor

Evet biz de bir anda hadi kalk şuraya gidelim diye hazırlık yapmadan arabaya atlayıp giden hadi gece arabada uyuyalım diyen tipleriz hem çalışmak yeterince vaktinimizden çalıyor çocuğa ayırmak istediğimiz bir vakit yok. Tüm dezavantajlarına katlanmak için gerçekten çok çok istiyor olmak lazım diye düşünüyorum

Pişman olur muyum bilmiyorum. Cocuk hiç istemiyoruz ama 28 yaşimdayim henüz, bu konuyu 35ime geldigimde tekrar degerlendiririz diye dusunuyorum. Belki birden bire "anayim benn anaaa" modum aktifleşir filan nebileyim. Cocuk yaparsak once saglikli olsun sonra bir de en çok bana benzesin, en korktugum şey cocugumun kv ya da gorumceye benzemesi. Cocuk yok mu sorusunu geçtim cocugunu zorla kucagima verip ne kadar muthiiisss bir duygu, mucize, harika, kutsal annelik, bir gülüşünün yetmesi... gibi sohbetlerle cocuk istememi saglamaya calisanlar oluyor ama anlattiklarini dinlesem bile bana bir sey ifade etmiyor, cocuklarina baktigimda bir sey hissetmiyorum ve bunu algilayamiyorlar bir turlu. O sıkıntı ama napalim alistim

Ben kararınıza saygı duyuyorum. Aynı duygularda biriyim bir kızım var eksik olmasın ama gerçekten ikinci çocuk sorduklarında asıl ben onlara öcü gibi bakıyorum. Ama şunu da tahmin ediyorum annelik içte olan bir şey kiminle bu 20sinde belli olur kimisinde 50sinde. Yani illa ki bu annelik duygusu bir gün hortlar gibime geliyor. Tabi karar sizin MissCherryBlossom

Özlemek başka pişman olmak, o zamana dönsek yapmamak başka bence. Tabii ki herkes o zamanı özler, ben de çocuğumu anneme ablama paslayıp dışarı çıkıyorum. Benim demek istediğim komple hayata gelmemesini istemek gibi geliyor kulağa, yada beraber yaşadıklarını yaşamamayı yeğlemek. Annem benle yaşadıklarını yaşamamayı yeğlese kırıcı olurdu. Özlemekle pişmanlık arasında uçurum var

Hani olur da ilerisi için olursa diye dedim bir de "evlen" baskısı başladı çevremdekilerde evlensem bi 3-4 ay sonra çocuk baskısı başlayacak, hadi diyelim bi anlık gazla yaptım 1 tane daha yaşına girmeden ayy bi kardeşi olsaaa hani ikinci çocuk baskısı başlayacak daha yeni kurtulmuşum bi daha o taşın altına girmem kolay kolay

Seni o kadar iyi anlıyorum ki Yazdığın şeye attığım kahkaha ifadesi gerçekten gerçek yani sesli güldüm Bendeki tek fark korkudan kurtajda olamam

Hemen niye 3 çocuk diyorlar değil mi? Millete neyse. Bizim toplum her konuda hadsiz.

Gayet doğal bir şey ama tabi çocuk bambaşka birşey bence bi kaç sene daha geçsin istersiniz gibime geliyor. bebeklinick Bu karanlığın sebebi

Evet o bebeğin kimin bedeninde büyüdüğünün farkında değiller sanırım. Kadın ne zaman bağımsız oldu ki evlilikten önce aile evlilik sonrası koca... Kadın kadın olarak varolamadı, birey olamadı her zaman bir engel kondu önüne.

Merhaba, 35yasindayim, iki kere ustuste doğum yaptım, 3-5 sene beklerdim belki ama eşim 47 yaşında, onu düşündüm geç baba olacakti, hayatımın son 3 senesi mahfoldum yorgunluktan, uyumak istiyorum uyumak, ki zaten cansız kansiZ biriyim, vücudumdaki doğum yorgunluğu bile geçmiyor düşünün, biri uyusa öbürü ile tükeniyor um, yemek temizlik asla gücüm yetmiyor, annemlerde kalıyorum, sindi de ayağımda sallarken yazıyorum amaaaa bu zorluklara rağmen ben olduğuna pişman değilim ki olmadığına pişman olabilirsiniz, eğer sağlık durumunu Z el veriyorsa canınızdan kaninizdan olan evladıniza kavuşmaktan vazgeçmeyin, ama olmuyorsa zaten yapacak bir şey yok, fırsatınız varsa Allah sağlıklı hayırlı doğumlar nasip etsin, ömür törpüsü olsalar da olsun

Ben çocuk sahibi olmak ne kadar normalse olmak istememek de o kadar normal diye düşünüyorum. Etrafımda pişmanlık duyan iki kişi var ama pişman olmayan insanlar da vardır. Düşünceler gelişebilir değişebilir neticede sabit değiller. Bu yüzden dondurmakta fayda var diye düşünüyorum. En azından ilerde fikriniz değişirse kendinizi çaresiz hissetmezsiniz.

Sizinki de o yaşlar için normal aslında O yaşlarda insan öyle büyük büyük konuşur Keskin fikirleri olur filan Tamamen ergenliğin getirdiği kendini bulma süreci hepsi

Bana göre çocuk olduktan sonra ha 1 ha 5. Hayat gitmiş zaten, anne kimliğini aldığınız an sayısı farketmiyor. İnsandan çok şey götürse de ben tek çocuktan ziyade iki çocuklu olmayı sevdim. Daha rahatım, bilgim tecrübem daha iyi, ilk çocuğumda belki hatalı ya da endişeliydim onu görebiliyorum hatta en önemlisi benim yetiştirdiğim canlıların ne olursa olsun ayrı karakterleri var, ne yaparsam yapayım değiştiremeyeceğim şeyler olduğunu kabullendim böylece. Bunları deneyimlemek hayatı farklı algılamama yol açtı. Ayrıca ilk çocuğum gerçekten o kadar o kadar zor bir çocuk ki hala öyle, şöyle diyeyim kardeşi bir mucize, evimize bir şebek oldu ortamı sakinleştirdi:)

Ben koç, eşim kova

Kendi cocugunuz yigeniniz bir olamazki ikisinin sevgisi arasinda daglar kadar fark var. bende yigen buyuttum ama asla ayni sevgi degil neticede anneligi tadiyorsunuz her anlamda Önceki

Kayinaile sorunlari ben de yaşadim ama cozulmeyecek şeyler degiller zamanla cozuluyor. Çözülemiyorsa, 626272 senelik evli olup hala bitmek bilmeyen kayin aile sorunlari varsa o kocadan memnun olmamak lazim. Bitmeyen aile derdinin nedeni kocadir cunku. Onun disinda iş, işsizlik, maddiyat, hayat zorlugu, sorumluluk gibi şeyler evlenilmese de olacaktir, sonsuza dek annemizin evinin kucuk kizi olmayacagiz sonucta. Neyse konu bambaşka bir şeye gidiyor. Bu da oyle bir fikrim işte. seamoms Deniz koydum adını..🎈 Anneler

30 yasindayim, dikkate alinmak icin uygun bir aday miyim acaba? Bazı üyelere de yaş beğendiremiyoruz.

Şuan yapmak istemeyebilir siniz. Gelecekte de istemiyor olabilirsiniz. Ama istediğiniz zaman çok geç olabileceği ve kadın doğası gereği yapmanızın mümkün olamayacağı gerçeklerini göz önüne alarak önce sağlık hazırlığınızı tamamlayabilir ve gelecekte bu fikrinizden vazgeçip isteme olasılığınıza karşılık yumurta dondurma gibi operasyonlar ile önlem alabilirsiniz. Eş zamanlı olarak üreme problemi var mı eşinizde yada sizde oluşabilecek problemler neler bunların testini yaptırıp zaman kazanabilirsiniz. Daha sonrada hazır hissettiğiniz bir dönem bu kararı verirsiniz. Kimse istedi diye çocuk yapılmaz. kimse çocuğunuza bakmayacak ve belki isteksiz olduğunuz için mutsuz ve de kötü bir anne olacaksınız bunu kimse bilemez ve zamanı geldiğinde de size kimse yardım edemez. Bu kararı en iyi siz verebilirsiniz ama dediğim gibi sağlık kontrollerinizi ve tedavilerinizi olabilirsiniz. M MelatoniN

41 e girdim hiç de pişman değilim bi daha olsa bi da yapmam:) ileride pişman olursam da olurum ne var yani nedir bu biz insanlardaki herşeye sahip olma isteği o da olmasın yaşarım pismanligini ucunda ölüm yok ya

Annelik zorla olunacak bişi değil ki zaten ya, ben ultra anaç ve aşırı seviyede anne olma isteği ile eşimi zar zor ikna edip yaptım, ilk başta aşırı zorlandım kızımı ağır bi lohusalık yaşadım, tabi geçti onlar ama annelik zorla yapılacak bişi değil o minik çaresiz bebeklere bu yapılmamalı. Gerçekten sevilmediği bi anne tarafından büyütülmek çok acı.

Bu kadar basit aslında. Sizin yaptığınız normal ve olması gereken. Kültürümüzde biraz da kendini, saçını süpürge edersen ancak anne yada kocana eş olursun görüşü hakim. Yani ne kadar bakımsız, yorgun görünürse o kadar uğraşıyormuş, ne kadar bakımlı ve kendine vakit ayirirsa o kadar ilgilenmiyormuș gibi. Çok yanlış tabiki ama yetişme tarzı da bu.

İstemiyorsanız tabiki dondurun. Çocuk istendiği durumda yapıldığı halde bile zor yetişen bir varlık. İki kızım var. Şuan dünyalara değişmem ama çocuk fikrine uzak olan birisi için çok zor olur.

yumurta dondurun dursun derim. ama bunu size "çocuk yap" baskısı yapan doktorla yapmak zorunda değilsiniz diye düşünüyorum. Ben hayatımın bir döneminde anne olmayı istiyordum. ve biyolojik saat bana vurdu ama bunu hiç düşünmeyen biri olsam vurmazdı diye tahmin ediyorum. nitekim böyle bir arkadaşım var, illa bir çocuğa annelik edeceksem de kimsesiz bir yavru evlat edinirim diyordu. henüz saati vurmadı (yaş 35). Nacizane önerim, bu konuda şüphesiz ilerlemek istediğinizi çıkardığım için, doğum/bebek kaybı/infertilite gibi annelik ve doğum meselelerinde uzmanlaşmış birinden psikolojik danışmanlık almanız. annelikle ilgili tercihiniz tercihse ne ala, ama bir "çözülmemiş mesele" ise çözersiniz ve kararınızı da böylece daha net verirsiniz. . push ;

pişman olur muyum sorusu bile yumurta dondurmak için geçerli bir sebep bana göre. süreç nasıl bilmiyorum, pahalı ve zahmetli mi? hiç o duyguyu hissetmezseniz yapmazsınız olur biter.

Evliliğimin ilk 5 yılında hiç düşünmedim. Sorumluluk almak istemedim. Ben istemediğim için eşim de saygı duydu. Akrabalardan çocukları mı olmuyor gibi söylemler duyduk güldük:) Kimsenin sözlerini önemsemedik. Daha sonra bir gün hadi çocuk yapalım dedik ve şimdi haftalar sayıyoruz:) Eğer maddi kaygılarım olsaydı ya da tüm sorumluluğu kadın olarak tek başıma alacağımı düşünseydim bu yola girmek istemezdim. Yani istemek de istememek de çok doğal. Ve eleştiriye açık bir konu değil.

Kesinlikle haklısınız. Bir de iki eşin ortak kararı da önemli Dasmeer

vallahi o çevreye kendimi kabul ettirmek istiyorum şu an çünkü çevremdeki okumuş okumamış herkes bana 2. çocuk baskısı yapıyor da...

Hayat bana sillesini vurmuş, ne yorgunluğu yahu. Gene çok iyiyim, komando gibi sağ ve diriyim bence Evlatlarım bir yana, dünya bir yana. Kötü bakanı bile mahvederim o sevgi bağlılık ve anne olma mücadalesi başka şeyler lakin pişman olmak da var bu işte. Olduğum durumdan mutsuz olmasam bile bambaşka olabilirdimi özlemek kimseyi kötü anne vs yapmaz, yapmamalı.

haklısın valla. ben de bir tane var ben de 2 3 4 çocuğu olanlara şaşıyorummm

Yapmadım, pişman değilim

Her kadın anne olmak zorunda değil. Toplumdaki bu baskıyı ben de anlamsız buluyorum. Bu baskı sonucu anne olan kadın mutsuz, cocuk mutsuz. Kimseye faydası yok. Öte yandan dondurma işlemi ben olsam yapardım. Cunku yaşınız genç. Alternatif oluşturmak, kararınızın değişme ihtimaline karşılık iyi bir şey. Bundan 10 sene sonra bu düşüncede olmayabilirim. Pişman olmaktansa bu süreci yaşamayı göze alırdım. Ama siz çok kararlı bir insansınızdır, kolay kolay değişmezsiniz, bu konuda da netsinizdir, bu kadar emin olduğunuz bir şey için de kendinizi yormak istememeniz normal. doktorunuz size her ihtimali sunmak ve seçeneklerinizi detaylı anlatma durumunda. Bunun ötesinde bir ısrar olduğunu düşünüyorsanız ve tavrını can sıkıcı bulduysanız doktorunuzu değiştirin.

Çocuk istemeyenler olarak anket yapıyorum buyrun B Birgariplik M meredithgrey S sirinsh D duygular bebeklinick gixxer_600 pofudukterlik MissCherryBlossom Bibibella burçlarınız nedir arkadaşlar benimki kova

Khomyuk var olan bir şeyden bahsetmiyoruz ya da en azından ben. Ben kendi hayatımda seçtiğim yoldan kendi adıma pişmanım, çocuk olmasından çok bağımsız bir durum bu. Dramatize seven insan da değilimdir bilirsin, çok mantıkla ve içten söylüyorum. Evlatlarımla olan bağım başka, bu yolda dağ çıksa yıkarım o mesele bambaşka. Ama ben bu yolun yolcusu değildim, artık oldum.

Bence hicbirsey onun gulumsemesi kadar tatlı değil

Çesit çeşit ikna çalışmaları var çünkü o düşünceyle yaşayamazsın çocuklu kervanına herkesi katmalılar

Ben cocuklari cok sevmezdim. Hatta belki hic. Hic hayatimda cocugum olsun diye bir hayalim olmamisti. Hatta cocugu olmayip uzulenleri de anlamazdim hatta ne alaka derdim. Benim olmasa uzulmem derdim. Hatta atiyorum 45 yasinda oldu cocugum diyelim o kucuk olcak ben olursem vs diye dusundugumde mantikli karar vermek istedigimde aman ne yapayim kismet boyleymis derim vs derdim. Her sorana neden olmasi mi lazim derdim. Birgun hadi dedik olsun ama cok da hazir hissetmiyorum. Neyse hamile kaldim ve 3 bcuk aylikken kalbi durdu. O anki boslugu anlatamam sonrasinda da 6 sene olmadi ve ben sabah aksam olsjn diue agladim. Hatta suann tek ettigim dua allahim insallah onunla beraber uzun yillarimiz olur. O kendi ayaklari ustunde durmadan bizsiz kalmasin. Duygular cok degismeye musait. Hayatin karmasasi icinde yogunlukta insan ilgilenmek istemiyor. Ben kendimi hep ufak gorurdum hic buyumedim. Bebek bakmak, altini temizlemek bana gore degildi. Ama hala 6 yasinda olcakti suan yasasaydi diye aglarim. Ama hazir hissetmeden de olmuyor malesef . push ; D duygular

Kesinlikle istemiyorsanız doktor dedi diye şuan girişmeyin. İnsanın ne istediğini bilmesi bence çok güzel. Ama doktorun tavsiyesine uyarak dondurma işlemi yapabilirsiniz. Hayatın ne getireceği, yarın ne isteyeceğiniz muamma. Fikriniz değişebilir ve o zaman keşke demezsiniz

Ben öyle hatırlıyorum ama siz tekrardan bi soruşturun, yanılıyor olmayayım. Yumurta dondurma işleminin de tüp bebekten çok farklı olacağını sanmıyorum bu arada. Yumurta toplama aşamasına kadar yine aynıdır muhtemelen, sadece dölleme yapılmadan donduruluyordur, kafanıza yatarsa onu da araştırın derim. Burda donduran arkadaş varsa ya da tüpbebek forumunda, ordan da yardımcı olurlar. Aylak

Aynı şekilde 2 3 yıllık evli olanlarında.. İlk yıllar eşle doya doya başbaşa vakit geçirmek ister insan, bir de başka çocukları bebekleri kucagına alıp da ısınmak, ısındırmaya çalışmak saçma, ne başkasının çocugunu ne de en yakın kardeşim vs. Kucagıma aldıgımda hiç içimde annelik duygusu oluşmamıştı. hiç hayaller de kurmamıştım, çünkü halimden memnundum. Ama gelin görün ki kendi evladın bir başka oluyor. Eşim de ne yegenlerini ne e başka bir çocuğu sever ama kızımıza aşık. Başkalarının çocuklarıyla kıyaslama yapmak pek dogru degil bana kalırsa.

Halbuki bi doğursan Hele o ilk göz göze geldiğiniz an Büyük bir aşk besleyeceksin

Ailesi dünden razı toruna. Ama önemli olan bizim ne istedigimiz

Çocuk istemiyorsaniz yapmazsiniz. Cocuk ya pişman olursam diye yapilan birsey degil. Ama burada böyle bir soruyu sordugunuza göre çok emin degilsiniz dusuncenizden.

Ben aynı düşüncelerle yaşadım hatta küçükken evcilik oyunlarında bile anne olduğumda çok üzüldüğümü nefesimin daraldığını çok net hatırlıyorum. Çokta istemeyerek ama bir yandan da 1,5 sene uğraşarak hamile kaldım. Hamileliğim de hiç öyle karın severek geçmedi ne kalp atışı duyduğumda ne gördüğümde bir şey hissetmedim. Sonra sağlığıyla imtihan olduk ve oluyoruz onları düşünürken bir baktım ki hayatım o olmuş, daha değerli bir şey de yok. Yani sevimli diye çocuk yapılması saçma evet ama başkasının çocuğu en fazla sevimli geliyor size ama kendi çocuğunuz güldüğünde hissettiğiniz şey kesinlikle ay ne kadar sevimli gibi bir şey değil. Bambaşka bir his ve başkasının çok sevimli bir çocuğu dahi olsa siz de büyütseniz böyle bir hissi tatmanız mümkün değil diye düşünüyorum yani kıyaslamalarda yanlış bana göre. Evet hayatınız bitiyor birine adanıyorsunuz çok doğru ama bu adanmışlıktan zevk alıyorsunuz yani eziyet gibi bir his değil. Kesinlikle zor ve kesin eminseniz kimse size karışamaz ama aynı duyguları yaşamış ve duyguları değişmiş biri olarak yazmak istedim. Eğer aklınızda ufacık bir soru işareti bile varsa her ihtimale karşı yumurta dondurmanızı öneririm hakkınızda hayırlısı olsun

İnstagramda ünlü bir psikolog da geçenlerde bununla ilgili bir paylaşım yaptı. Çocukluğunuzda yaşadıklarınızı mı yaşatacaksınız çocuğunuza, yoksa kendinizi iyileştirip değiştirip sonra mı dokunacaksınız onlara babında... M ManzaramDeniz

Peki neden keşke daha evvel yapsaymisim diyorsunuz?

eskiden yine komşuluk vardı fakirlikten dolayı paylaşım vardı çocuklar sokakta oynardı sokaklarda tehlikeli değildi ama şimdi çocuğun yükü kadında erkek de değil çünkü çalışma saati uzun, rastgele ve sorumsuzca plan yapmadan düşünmeden çocuk yapılmaz bedeli ağır oluyor ve özgürlüğüne düşkün olan, sorumsuz olan çocukta yapmasın zaten F

Hicte basit degil. Tup bebegin maddi manevi tum zorluklarını bildigim icin, senin bunu yapmana hic gerek yok diyorum. Eger bi gun pisman olursanda, senin kararın sonuclarına sen katlancaksın sonucta. Baskıcı cevreyi etkileyen bisey olmucak.

Anormal bi durumunuz yok. Noktasından virgülüne katılıyorum yazdıklarınızın. Bende ömrü boyunca çocuk sahibi olmak istemeyenlerden biriyim. Annem tek başına büyüttü bizi başımızda baba olmadan. Amannn valla hiç uğraşasım gelmiyor o kadının çektiklerini gördükten sonra. Küçüklüğümüz ayrı sıkıntı, ergenliğimiz ayrı sıkıntı, büyüdük evlendik barklandık sıkıntı bire bin ekledi. Anneciğimin yaşadıklarını yaşamak istemem. Her erkek de öyle baba yapılmaya layık değil malesef.

Aslinda dikkate almamakta bir nebze haklilar. Yaşim 28, daha kucukken asla asla asla, kesinlikle cocuk istemiyorum eminim derdim ama şimdi yaş 35 olunca tekrar degerlendiririz en azindan diyorum. Eskisi gibi kesin bakamiyorum herşeye suan cocuk dusuncemiz yok ama o yaşa kadar neler yaşayacagiz, neler hissedecegiz, sartlar ne olacak bilmiyorum nebileyim. :))) Bence konu sahibi de yumurta dondursun tabi.

sizin burcunuz nedir acaba

Bende bu çocuk varken hiçbir aktivite yapamayanlari anlayamiyorum.

Onu bilmiyorum ben hep cocuk istemistim cunku. Belki ileride yaşlandiginiz da baskalarinin cocuklari torunlari gelip gittigin de bir özlem duyarmisiniz ki acaba.

Ay evet o da değişikmiş ama siz yazınca aklıma geldi. Bi arkadaşımın da bir çocuğu var. Eşi bi daha istemedi mesela. O da doğru

Bunlar olabilir inanın sıradışı ya da yanlış bir durum değil. Gerçekten derinlemesine anlayabiliyorum sizi ve hislerinizi kendiniz bile kabul etmek istemediğiniz, yanlış olduğunu düşündüğünüz için açamıyorsunuz. Şuan ona baktığınızda tek gördüğünüz yaşadığınız zorlukların katlanacağı. Herkesin bir durumla baş etme yöntemi farklıdır. Önerebileceğim şeylerden biri duygularınızla yüzleşmeniz olacaktır, ardından elinizdekilerle nasıl bir yol izlemeniz gerektiğini düşünmek. Geçmişe dönmek sadece sizi acıtır, aktif tutar pişmanlığı. Ne zaman his değil akıl boyutuna geçerseniz bu durumun, o zaman hayat daha yaşanır bir hal alıyor ama ilk etap o duyguları kabul etmek.

15 gün maks. iğne oluyorsunuz anestezi ile yumurta toplanıyor. Isteyip olduramazsanız daha büyük meşakkatlerle uğraşırsınız. En azından bunu istemeyecekseniz bile amh baktırabilirsiniz. Bu toplam rezervimizi gösteren bir hormon.

Sizin baktığınız çerçeveden bakacak olursak çocuğu olmayan biri bu konuyu okuyarak ben o kadar uğraşıyorum evlat sahibi olamıyorum millet keyfi olarak istemiyor diye de üzülebilir. Gerçekten bu kadar düşünceli ve hassas bir insan mısınız. Ne sizin konularınızı ne eleştirfiğiniz üyenin konularını bilirim. Sadece bu üyeye yazdığınız yoruma bakarak düşüncem kesinlikle hassaslıktan empatiden hoşgörüden yoksunsunuz. Berbat bir diliniz var. Yazım hatası olarak söylemiyorum. Öyle olsaydı çalışılıp düzeltilirdi. Uslüp olarak söylüyorum. Sizin amacınız uyarmak değil bağcıyı dövmek. Ne geçti elinize böyle yapınca. Velev ki konu sahibinin her cümlesi falsolu olsun. Bazen uslup sözden daha etkili olur. Kimseyle alay etme kimseyi küçük düşürme kalbinin en ücra köşesinde bile yapma bunu. Çünkü insan hayatı hafife alınmayacak kadar hüzünlü ve ciddidir. Yanlış hatırlamıyorsam Platon söylüyor bu güzel sözü. Başkalarının ne yaşadığını bilemessin. Dikkatli ol diyor. Yazmak istememiştim ama uslubünüz giderek ağırlaştı. Belki farkındalık yaratır sizde.

Ben çocuk istiyorum ama size nasıl çocuk yapmazsın onu doğurunca iyi ki doğurmuşum dieceksiniz falan demicem çünkü o çocuğu sadece çocuk doğurmak isteyen bakabilir istemeyen gönülsüz bakar o yüzden eğer ki gerçekten pişman olmicaksanız kimsenin sözüne aldırış etmeyin bu sizin hayatınız sizin özeliniz kimse eşiniz ve size karışamaz mesela ben evet çocuk istiyorum kimse de bana diyemez daha gençsin gençliğini yaşa çocuk doğurup napcan diye benim hayatım çocuk istiyorsak kimseyi ilgilendirmez de karışamazlarda

Aklı başında kimsenin cocuguna gidip dogurduguna pisman oldugunu soyleyecegini düşünmüyorum. Ben yetiskinler arasindaki sohbetlerde pismanligini ifade eden kadinlara verilen tepkilerden bahsediyorum.

Yanlış anlamayın lütfen neden ilki pişmanlık? Ben de ikinci çocuğuma karşı bi pişmanlık yaşıyorum. Ve dediğiniz gibi kendime yaptıgım en büyük kötülük olarak görüyorum pişmanlığım bu yüzden. Zaten bi tane vardı. Her zorlukta aklıma bu düşünceler geliyor esergry Nirvana Anneler

Yani soyle, vefat siralamasi onemli. Allah gecinden versin once esiniz vefat ederse onun ustune olanlar size, sizden de kardeslerinize kalir. Once siz vefat ederseniz sizin ustunuze olanlar esinize, ondan da kardeslerine kalir. L

Bana bi insandan ömür boyu sorumlu olmak zor ve korkutucu gelıyor

Bir arkadaşım aynı konu sahibi ve sizin gibi düşünüyor, bana şaşkın şaşkın bakıp neden yaaa bir insan neden çocuk yapar ki, Allah aşkına motivasyon kaynağı olarak ne buldun da yaptın diye sorar hep ben yapıp pişman olmayanlardanım ama karşı düşünceye de saygım sonsuz istemeyen istemez bu kadar net.

Benden önce eşim istemıyor. Kafam kaldırmıyor dıyor. Ayrıca mesela şuan çalışıyorum. Ev işleri ortak. Bu bizi epey yoruyor. Çocuk olunca tüm sorumluluk sana kalacak, sonra kavga edecegiz dıyor. Özgürlügü kısıtlanacak, maddı olarak yetemeyecegız, Türkiye nin gidişatı iyi degi bir sürü sebebi var. Bunları düşününce zaten biz iyi bir konumda degiliz, o çocukta ileride asgariye çalışacak gibi sebeplerimiz var. Birde kendi hayatımı kenara bırakıp hayatımı başkasına adamak kendime ihanet gibi geliyor. Kendım Zaten bu hayatta istedıklerımı yapamadım. Çocuk olursa hepsı ımkansız olacak.

Sizi çok çok takdir ettim bu kadar net ve kararlı olmanıza imrendim. benim çevremde çocuğu olmayan kimse yok. İlerde pişman olunur mu bilemem ama kendimi düşündüm. İlk çocuğumu çok isteyerek yaptım 2. Baskı ile oldu ve açık net söylüyorum hamileliğimden itibaren çok pişmanlık duydum. Keşke ben de sizin kadar kararlı olup net tavrımı koruyabilseydim. Lütfen sadece kendinizi dinleyin. İleride Yaşar mıyız ölür müyüz o bile belli değil.

Çocuk yaptım çünkü istiyodum sizin istememenizde gayet doğal... Çevremde çocuk yapmayanda var hiç pişman değiller niye olsunlarki. hem eğer ilerde öyle birşey olursa istersen evlatlık alırsın. insan evde beslediği hayvanına bile nekadar bağlanıyor. kaldiki bı insan yavrusu. biyolojik olman gerekmiyor bunun için

Ama sonuçta ikisinin de sorumlulukları bakımı büyütmesi vs aynı değil mi? Sonuçta ortada bir çocuk var. Anne kavramının ve bağının bana göre olduğunu düşünmüyorum

Benim yakın çevremde, eşimin dostumun cocuklarina - anneliklerine, babalıklarına bakıyorum. Gerçekten çoğu insan çocuğunu sırf laf olsun, kısır demesinler, Instagrama fotosunu koyayım diye yapıyor. Öyle özensiz - hirpalayarak - ekranin eğittiği bir çocuk yetistirecegine hiç anne baba olma, bir sabinin de günahına girme daha iyi. Ama yerinde olsam yumurtalarimi dondururdum. Yani ne kaybedersin ki? En fazla bir ay vücudunu hormona boğacak ilaçlar içip kötü bir ay geçirirsin, operasyon sonrasında canın yanabilir, bir de birkaç aylık maaşını bırakmak zorunda kalırsın. Ama buna karşılık bir ömür istersen anne olabileceğinin rahatlığını yaşarsın. Ben senin yerinde olsaydım çoktan kredi çekip dondurmustum yumurtalarimi:) Ayrıca sana baskı yapan olursa "ne kadar kırıcısın, bilmemne problemim var ve anne olmam imkansız" de, yalandan böyle gözlerini belert, sesini titrer. Söyledikten sonra da ortamı terket Birak tüm gece sağa sola dönsün üzüntüden, uykusu kaçsın insanların daha da konusunu açmazlar

Bir bomba daha atıp kaçayım Anne çocuk sevgisinin koşulsuz olduğuna inanmıyorum. Dünyadaki başka çocukları kendimizinki gibi sevemiyor, düşünemiyorsak tek sebebi 'kendimizden bir parça' olmasıdır. Bu durum çocuk için de geçerli, elbette onunla 7 24 beraber olan insanı seviyor, onu biliyor çünkü. Seçme hakkının bile olmadığı durumda, sevginin bambaşka ve koşulsuz olduğunu savunmak oldukça ironik.

Dur bak bunlar zor günler. Gittikçe güzelleşecek. 121. Günden bildiriyorum çooook tatlı bir şey oldu yahu. Doyamıyorum bakmaya. İlk 3 ay gibi değil. Herkes bunlar iyi gnlerin der dururdu yeni doğduğunda. Ama yok öyle değil. Yenidoğan zamanları bitik.

Benim kardesler de yok. Dogru insan oyle bile dusunse soyleyemez yav ilgincmis Lyanna Mormont

Herkes nasıl mutluysa öyle yaşasın bu baskıcı insanları anlamak asla mümkün değil. Ben de sizin gibi düşünüyordum asla istemem insanın en büyük zaafı olarak görürdüm çocuğu hayatımda benden daha önemli kimse yok gerekirse ailemi bile silerim ama evlat öyle olmaz diyordum. Ben önceden çocuk istemeyen ama sonra ani bi karar değişikliği yapıp anne olan biri olarak söylüyorum bu duyguyu yaşadıktan sonraki fikrim yapmasam kesinlikle pişman olurmuşum bi insan dünyaya getirmek her anına şahit olmak büyütmek yetiştirmek şahane bi insanı yansıtan rn büyük eser gibi. Ancak herkes evlenmek çocuk yapmak zorunda değil tabi siz kendinizi nasıl mutlu hissedeceksiniz önemli olan o

eşinizi nasıl ikna ettiniz. erkeklerin bu konudaki tavrını merak ediyorum, çocuk istemeyen bir kadına ne tepki veriyorlar, şaşırdı mı eşiniz ilk duyduğunda

Belki de gerçekten hiçbir zaman pişman olmayacaksınız. Keşke önceden en net şekilde görebilsek Önceki

çocuk büyütmek öncelikle bütçe meselesi bu bir gerçek. günümüzde asgari şartları sağlamak bile çok zorken konforunuzun sürebilmesi için daha çok para harcamanız gerekeceği kesin. parayla zamanı ve emeği satın alırsanız işiniz kolaylaşabilir pek tabii. çocuk büyütmek, sağlam bir psikoloji istiyor. sakinlik, yavaşlık istiyor. sabır istiyor. her şeyi aynı anda yapamamanın sizi üzmemesi lazım. enerji, güç istiyor bedenen de sağlıklı ve zinde olmanız gerekiyor. iyi bir planlamacı olmayı gerektiriyor. ev hanımı da olsanız, ev dışında çalışan bir kadın da olsanız planlı olmanız gerekiyor. bana sorsanız tüm zorluklara rağmen eşim ikna olsa üçüncü olsun istiyorum. iş hayatımda çocukluyum diye kayrılmayı beklemiyorum. çocuksuz arkadaşlarımı asla yadırgamıyorum, "oh hayata sana güzel" geyiği yapmıyorum. "mutlaka yap sonra çok pişman olursun." demiyorum. tek çocuğu olan arkadaşlarıma asla "ikinci ne zaman" diye sormuyorum. evli olmayan arkadaşlarıma da "mutlaka evlenmelisin, çocuk için geç kalıyorsun" demiyorum. kısacası, yapıp pişman olmaktansa yapmayıp pişman olmanız daha iyidir.

sizin kendinize ait zamanlar yaratmanız gerekli. mutlaka eşinizden yada aile büyüklerinden yada bakıcı bilemiyorum ama yardım alın. iki çocuğum var sizin kadar boğulmuş hissetmiyorum kendimi. kendi hayatınızı bu kadar yok saymayın küçük boşlukları güzel değerlendirmek sizin elinizde. açıkçası üzüldüm bu düşüncelerinize.

Bu süreçte çocuğum olsun diye iç giden insanlar bile zorlanirken, hic ama hiç istemiyorum ama olur da günün birinde pişman olur muyum diye girişilecek is gelmiyor bana.

Isin maddi kismini geciyorum. Konforuna, yaşam kalitesine düşkün olan ciftlerin en az 100 defa dusunmesi gereken bir durum cocuk meselesi.8 senelik uzaktan iliskinin sonunda evlenip 7. ayinda ikizlerime hamile kaldim. Daha evliliğin ilk gununden cok isteyerek hemde. Hamileligin son 1bucuk ayı dahil 25 aydır ben diye bir sey yok. Esimle biz diye de bir sey yok. Hayat sadece onlar. Markete, pazara gitmeyi luks goruyorum kendime. Yazin tatile gittik. Bebeklerimi deniz kiyisinda oynatmisim vs ama bilin bakalim neyi yapamamisim 1 hafta boyunca :) Evet denize girmemisim, girememisim:) Her seyimiz onlara endeksli. Uyku saatleri, yemek saatleri. Tekrarliyorum hayat su anda sadece onlar. Hee, pisman miyim? Asla. Zaten anaç bir insandim. Bekarligimdan beri hep cocugum olsun istedim. Halimden memnunum yorgunluktan topuklarimda kronik agrilar olmasina ragmen, birinin gaz bombasi olmasi sebebiyle 7 ay araliksiz her gun gogsume yuzustu yatarak uyudugundan yari oturur pozusyonda uyumama ragmen. Hatta kız olacaginin garantisi olsa. Bir de kız cocuk isterim. Gerci bunu dedikce esimin beti benzi atiyor ama olsun:) Ama her sey iste en basa donuyor. Konforuna duskun olan cok dusunmeli hem de cok.

Ne istediğinizden eminseniz neden pişman olasınız. Çocuk istemek kadar istememek de doğal. Yumurta dondurma işlemi sizi zorlamayacaksa dondurun.

Bende 1 tane var, 2 çocuklulara şaşırıyorum. 1 tane yaptıktan sonra ikinciyi istemem için kafayı yemem lazım

34 yasindayim. Sosyal kelebek degilim ama gezmeyi yeni insanlar tanimayi, bakimi, yeni seylere baslamayi, hobilerimi seven, biraz da tembel ve uyku seven bir kadinim. En iyi erkegin bile ise yaramaz oldugunu dusunuyorum. Evlenip bir erkegin+cocugun sorumlulugunu alabilecegimi dusunmuyorum. Evlenmeden de ulkemizde bu isler zor ve yipratici oldugundan umarim ileride pisman olmam.

Ben de, ama azımsanmayacak derecede var. Ben bebegi sallarken kitap okuyordum. Esim bakiyordu kuaföre gidiyordum, birlikte spor salonuna gidiyorduk. Akustik konsere gittik 3 aylikken tabi korona vs yoktu :) Yasi gelmeden yurtdisina gittik. Tabi ki cocuksuz hayat kadar konforlu degil ama kendimden vazgecmedim hic bir sekilde. Hic bisey yapamasam bahcesi genis bi starbucks var, arabaya koyup gidiyordum. Orda mis gibi uyuyordu.

Bu biraz insanın kendi ile alakalı bir durum... Çocuk istemeyenler zaten belli şeyleri göze almış kişilerdir... Şununda unutmamak lazım 9 çocuklu olup halini hatırını sormayan nice evlatlar ve heba edilmiş boşa yıllar olanları da es geçmemek lazım.. Herşeyin hayırlısını istemek en güzeli...

Doktorunuzun diplomasını torun bekleyen kaynanalar derneğinin kısır gününde takdim etmişler sanırım; bu ayarsızlık ve ısrarcılığı başka türlü açıklayamadım. Siz en iyisi her şeyden önce bi doktor değişikliğine gidin. Doktorunuz da önce kendisi tedavi olsun, sonra insanları tedavi etsin. Biyolojik yollarla çocuk sahibi olma seçeneğini temelli elemeye gelince... çocuk isteyip istememenizden bagımsız olarak geri dönüşü zor konulardaki karar mekanizmanız nasıl çalışıyo bence ona bakmak lazım. Mesela benimki çalışmaz. Bırakın çocuğu, atıyorum alışverişteyiz, dolaşıyoruz bi magazada, 2 elbise arasında kalmışım ve 1 tanesini seçmem lazım. O 2 elbise 2 şer kere denenir, benim kolumda bütün magazayı gezer, kasaya kadar benimle gelir, görevliye parayı / kartı uzatana kadar elimde değil ikisini de bırakamam. Benim seçeneklerim, vermeeem, my precioussss... modunda takılıyorum öyle gerçekten karar vermem gereken son ana kadar. Tabi benim kadar klinik seviyede kararsız olmanıza gerek yok ama seçim yapmak sizin için genel olarak zor bi kavramsa, karar verme süreciniz uzun sürüyorsa seçeneklerinizden vaktinden önce mahrum kalmaktan hoşlanmayacaksınız demektir. O nedenle yumurta dondurmak ve kendinize bu konuyu düşünmek için daha fazla zaman tanımak iyi bi seçim olabilir. Böylece zorunluluk altında ani bi karar vermek durumunda kalmazsınız. Öte yandan daha net ve stabil bi karar mekanizmanız varsa çocuk konusundaki tercihinizi tartışmaya açmak kimsenin haddine değil. Net bi kararı uygulamaya koymanıza maddi manevi engel olan her ne ve her kim varsa hepsine... çekebilirsiniz gönül rahatlığıyla. Son olarak pişmanlığın listeden tamamen çıktığı bi hayat pek mümkün değil. Daha doğrusu şöyle mümkün, sonradan hatalı olduğu ortaya çıkan ya da hatalı olmasa da size öyle hissettiren kararlardan kaçamazsınız ama sonucunu sallamayabilirsiniz. Maksimum bu var elimizde. Yoksa çok düşünülmüş bi karardan da pişman olmak mümkün. Pişmanım keşke öbür yoldan gitseydim diye düsünürken öbür yolun hic sizin hayal ettiginiz gibi olmaması, daha beter bi pismanlık getirecek olması, aslında yine ucuz yırtmış olmanız da mümkün. Hatta anne olup pişman olmak da mümkün. Ve bunu dile getirmek sizin su an dile getirdiginiz durumdan cok daha zor. Zira siz çocuk istemiyorum deyince maksimum taşlanırsınız, çocuğum var ve onu seviyorum ama şimdiki aklım olsa geçmişte çocuksuz bi yoldan giderdim diyene doğrudan kaya falan atarlar, topla tüfekle girişirler. Nitekim ucundan da olsa konu oralara gelmiş konu altında. Özetle siyah ya da beyaz değiliz. Her şey mümkün. Eğer kararlı bi insansanız içinize sinen neyse şu an bu işin doğrusu o. Pişman olacaksa da bu 10 sene sonraki Birgariplik in problemi. Onun varsayımsal pismanlıgı icin istemediginiz bi karar alıp pismanlıgı 10 sene erkene cekmenin kimseye faydası yok. Ki 10 sene sonra annelik damarı cok kabarırsa annelik bekleyen çocuk çok, sadece biyolojik bi secenekten vazgeciyo, dünyanın sonu gelmedi. Benim kadar kararsızsanız yumurtalarınız icin istifci bi tutum sergilemekte fayda var, son sana kadar benim yumrutalarım, vermem, belki cocuk yaparım diye dolasın gitsin.

Valla psikoloğa da gidiyorum ama o bile su açıklamayı yapmadı bana çok teşekkür ederim size. Aynı yollardan geçmiş biri daha çabuk anlıyor karşısındakini

Ben ikinciyi yapmadigima pişmanım Ben kızımla da hep gezdim her yere gittim bebekken kanguruyla biraz daha büyüyünce bebek arabasıyla Ama cocuk bir milat hayatın tamamen değişiyor O yüzden bu kararı siz vermelisiniz kimse değil ve herkes cocuk sahibi olmak zorunda da değil

İstemeyerek yapılacak bişey asla değil çocuk baskılara sakın kulak asmayın, -ki biz istemekten öle dirile yaptık ama gerçekten aşırı zor bir sorumluluk Bu arada sizin gibi yıllarca birlikteliği evliliği olan bir çift arkadaşım var ve çocuk diyince köşe bucak kaçıyorlardı. Sonra ikisine de 40 dan sonra bir çocuk isteği geldi, ve 7 yıldır olmadıkları tedavi kalmadı ve malesef çocukları olmadı, bu konuda çok üzgün ve mutsuzlar şimdi.. O yüzden siz yine de yumurtalarınızı dondurun pişmanlık ihtimaline karşı

DR a noluyo ya? Tmm ihtimalleri söyler, ön bilgilendirme yapar da dr niye cocuk istemiyorm diyen hastayı taciz ediyor

Ben de evlilik istemezdim sizinle ayni sebeplerden. Ama toplum baskisi, pisman olursun vs. ile evlendim. iyi ki de evlenmisim, evet cok sorumluluk ama donuo baktigimda anlam dolu bir iliski goruyorum. Iki kopegim var, inanilmaz zorluyor ve eve bagliyorlar beni, simdiki aklim olsa asla sahiplenmezdim diyorum hep. Ama baktigimda tum zorluklara ragmen bana kattiklsri seyler cok fazla. Yani evet buyyk sorumluluk ve cok yoracak. Pisman da olacaksiniz yer yer. Ama yillar sonra benim gibi iyi ki deme ihtimaliniz cok yuksek gibi. E

31 yasindayim ve kendimi bildim bileli cocuk istemedim. Cocuk sevmem, kendim de cocuk yapmayi düşünmüyorum. Yumurtaliklarimla ilgili bir tedavi duzenlenirken doktorum cocuk sahibi olmak istiyor musun, ona gore yol izleyelim dedi. Onda bile hayir dedim. İstemiyorsanız istemiyorsunuzdur. Kimsenin lafina gore davranmak zorunda degilsiniz. Ama ileride fikir degistirme ihtimaliniz oldugunu düşünüyorsanız yumurta dondurabilirsiniz.

Anlatmisıniz iyi hoş, haklisınız da. Ama son cümle ile tum tezi çürütmüşünüz. O kadar emin olsaniz pisman olan var mi diye sormazdinız. Ha istememek gayet normal vence. Ama pisman olursam korkunuz da var belli.

Eşimle tanışmadan önce dedim zaten Ayrıca 16-17 yaşında evlilik isterler demedim. İnsanlar lise üniversite iş hayatına girdikten sonra evlilik istediğini söyler. Ben onuda istemediğimi söyledim. P

Valla haklısın canım.. turisti gibi olduk ülkemizin

Şimdi Şstanbullu Gelin dizisinde Süreyya annesinin kendisini doğurmaktan yana pişmanlık duyduğunu günlüğünden okur ve depresyona girer. Dizi yorumlarına bakmıştım internette biri yazmış " memleketin üçte biri ana rahmine kazara düşmüş zaten, depresyona mı girsin bütün bir toplum." Sizinki de o hesap. Çok da şeyetmeyin

Cevremde hic boyle biri yok. Eskiden bir magazin programinda Ajda Pekkan tek pişmanlığının bu oldugunu soylemisti. Ne karar verirseniz verin, umarim sonucu sizi hep mutlu eder

sen bekar değil miydin ne çocuğu ayoll?yaşında genç

doğurduktan sonra sevilir kimse doğurduğu çocuk için pişman değildir. ama sevmek yeterli mi bir çocuk için. F

Dün evlilik yıl donumumuzdu. Oğlanı birakabilecegimiz kimse yoktu. Beraber kahvaltıya gidelim dedik. 2 yaş sendromunu dibine kadar yaşayan oğlum önce masadaki çatallari yere fırlatma oyunu oynamak istedi. İzin vermeyince hırçınlaşti, o iki lokma yiyecek diye ben kan ter içinde kaldım. Bu arada eşime de sen ye yoksa aç kalacaksın diye telkinde bulunuyorum adam keyifle yiyeceği kahvaltıyı hızlı hızlı bitirmeye çalışıyor çünkü birazdan o ilgilenecek. Sürekli içerideki oyun alanına gitmek istedi kahvaltı bitmeden goturemeyecegimi defalarca anlattım. Bu arada tabii sıcak çay içmem, doğru düzgün keyifli kahvaltı etmem imkansız çünkü eli dursa ayağı durmuyor oğlumun, eline de tablet vermek istemediğim için işkence çekiyorum. Hoş tableti de gözü görecek gibi değildi dün. İki lokma yediğinden emin olduktan sonra ben oyun alanına götürdüm sonra babası geldi ben oturdum kahvaltımı tek başıma bitirdim... güya adamla yildonumi kahvaltısı yaptık. Bu örnekleri cogaltabilirim. Hayatımızın merkezinde o var, ben veya eşimle biz diye bir şey yok 2.5 yıldır. Allah ayağına taş degdirmesin, ondan çok sevdiğim bir şey de yok bu dünyada ama elbette kendi doğurup emek verdiğiniz şeyi sevmeme sansiniz yok. Bu durum hayatınızı kisitlanmis hissetmenize de engel değil. Böyle bir hayat seçmek istemeyebilirsiniz pek ala. Tabii ki oğlum hep bu yaşta kalmayacak ama yükü azalmayacagi gibi maddi manevi artacak. Biz yaslanacagiz... fragmanı sundum. Asla milletin lafıyla hareket etmeyin

Bence böyle bir beklenti ile çocuk yapmak çok da doğru değil. O çocukların yaşlılıkta sizinle vakit geçirmek isteyeceği, ailesine bağlı olacağı garanti bir durum değil. Aksine kendi çekirdek ailemde ve çevremde olan bunun tam tersi oldu genelde. Kardeşler birbiri ile gecinemiyor, aileler saçını süpürge ettiği çocuklarından en çok sevgi beklediği dönemde tokat gibi bir yalnızlığa mahkum ediliyor. Bazen is güç bazen evlilikten sonra oluşan gelin-damat meseleleri derken aileler dağılıyor en huzurlu olması gereken dönemlerde derdine dert eklenebiliyor. Çocuğu olmayan insanın beklentisi de olmaz ama çocukları olup bunun için gençliğini maddi manevi her şeyini sunmuş insanların yalnız kalması çok daha yıkıcı olur. Bu tarz beklentiler ileride can yakabilir.

bile bile 3 çocuk yapıp hayatından bezmiş kadınlara kızıyorum bende gelip burda birde şikayet etmelerini anlamıyorum birde erkeğin isteğine uyup yapanlar var en zavallı da onlar

Bence annelik bu kadar da basit bir şey değil. Tabi ki bir anne diğer taraftan bir kadın ve başka başka sıfatları olabilir. Ben anneliğin gayette kutsal olduğunu düşünüyorum bu dünyada sonuç olarak ne yaparsak yapalım bizi en çok sevenler büyüsekte bizi en çok düşünenler onlar. 7/24 çocuğu 60 yaşına da gelse anne yaşıyorsa onun için kaygılanıyor. Annelerin toplumsal baskıdan dolayı yükünün arttığını düşünmüyorum bence anneliği hakkıyla yapan kadına başkasının ne dediğinin önemi yok onlar zaten yeterine yüklüler. Khomyuk

Olunca seversin gibi bişey değil. Tabi ki olunca seviyorsun cokca ama eziyet gibi geliyorsa eşinizle ortak kararinizsa cevreyi düsünmeyin. Ama yumurtaları dondurun bisey kaybetmezsiniz.

Yapmadım pişman değilim bende çocuk yapmak isteyenlere şaşırıyorum mesela

Kişinin çocuk yapma eylemini gerçekleştirmediğinden pişman olması için artık doğurganlığını kaybetmiş olması ve bu şansının ortadan kalkmış olması gerekir bu nedenle direkt çocuk sahibi olmadığı için pişman olan var mı diye sordum. Nitekim daha erken yaşta da doğurganlığını yitiren olabilir.

Hahah haklısın ama pişman olunmaz mi yaa şöyle aşırı sevimli bir kedisi olsaaaa

en kolay tatil yapılacak dönem bebeğin 5-6 aylık dönemidir. ek gıdaya henüz başlamamışsanız hele de emziriyorsanız çok rahat olur. 9 ay ile 2,5 yaş arası uyku ve yemeği organize etmek gerekir. burada baba evdeki adam olmayacak sadece, ebeveyn olacak ki herkes huzurlu olsun. bebek büyütürken annenin huzurlu, sakin, kaygısız olması bebeğe de yansıyor. anne hem ev işini, hem yemeği, hem bebek bakımını, hem misafir ağırlamayı düşünmek zorunda kalırsa, kısa sürede dönmek zorunda olduğu bir işi varsa, ekonomik kaygılarla anneanne ve babaanne arasında mekik dokursa ve vicdan azabı yaşarsa çocuk büyütmek gerçekten çok zorlaşıyor. hasbelkader evlendim çocuk da doğurmak zorundayım diye düşünmemek lazım. bir tanıdığım ekonomik gücü gayet yerinde olmasına rağmen, yatılı bakıcıya uygun bir evi de olmasına rağmen çocuğunu 2 saatlik mesafedeki annesine bıraktı çalışırken. ve çocuğun evi anneannesinin evi oldu. onu görmeye hafta sonları gittiler. çocuk kreşe bile anneannesinin yanında gitti. ilkokul çağı geldiğinde aldılar çocuğu nihayet. işte çocuk yapıp pişman olmak tam da bu.. çocuğu olmadığında duyulacak pişmanlık bunun yanından geçmez..

26 yasındayım. 3 senedir evliyim. Cevre baskısı cok gördüm hala da cok görüyorum. Annemle bu yüzden kavga bile ettim artık sorma diye. Dün dahi biri neden yapmıyorsun diye sordu :) fakat istemediğimi herkese de söylüyorum. Eşimde bu konuda cok anlayışlı sağolsun konusu gectiğinde sen ne zaman istersen diyor hatta bazen "ben sana kıyamıyorum aklıma geliyor nasıl dayanacaksın o acıya" diyo :) ilerde istermiyim bilmem. Şimdi üniversitesiye gidicem cocuk soranlara onu söylüyorum. Bi yüzleri buruşuyo hımm falan diyolar. İlerde olmaz dikkat et diyolar daha neler neler diyolar. Yapsam bile bi tane diyorum. Ki o bile cok bu dünyaya. Gidişat hiç iyi değil. Suan olmayan cocuğun geleceği için kaygılıyım.

Neden olmasın ki BBC'nin anne olduğuna pişman olan kadınlarla yaptığı bir görüşme vardı kendilerine de kimliklerini gizli tutuyordu toplumca çok kabul gören bir durum değil çünkü. Kadınlardan biri "çocuklarımı çok seviyorum ancak ben anneliği sevmedim." diyordu. Kendi seçimini yapamamış olabilir, üzerine düşünmemiş olabilir ya da kendi kapasitesini bilmiyor olabilir ve bunun neticesinde anne olduğunda anneliğin hayatına zorluk kattığı şeyler kendisinde pişmanlık uyandırabilir. Bu kişi mükemmel bir annelik yapıyor dahi olabilir, çocuklarını canından çok seviyor da olabilir ancak anne olmanın aslında kendi hayallerindeki gibi olmadığını ve böyle bir sorumluluğun altına girmekle hata yaptığını düşünüp çocuktan önceki zamanına özlem duyabilir belki geriye dönse anne olmak istemeyecegini düşünerek pişman olabilir. Bunun doğal ve bir çok kişinin hissettiği bir durum olduğunu varsayıyorum annelik kutsal dendikçe annelere binen yük daha da arttı. Annelik bir çocuğun hayatta kendini ve kendi yerini bulmasında rehber olmaktan öte değil. Anne yalnızca anne değil aynı zamanda bir birey ve bir kadın neden ulvi bir canlı gibi çocuğuna kendini yüzde yüz adamasını ve annelik sıfatı dışındaki sıfatlardan sıyrilmasini bekliyoruz toplumca.

Az kalsın ciddiye alıp sinir krizi geçiriyordum ki son anda jeton düştü.

Gene polemik polemik boyle bir konuda neden tartisma cikiyor? Cani isteyen yapar istemeyen yapmaz cocuk.. Allah verirse tabii.. ama herseyede duyar kasmayin bi zahmet.. herseyin iyi ve kotu yani vardir.. cocuk sahibi olmakta boyle.. uykusuzlugu acisi tatlisi vardir.. sorumlulugu vardir.. ama bir anne demesi dunyaya bedeldir... ilerde evet kalabalik sofralarda beraber keyifli vakit gecirmek vardir belki.. ama cocuklarin hayirsizsa bunlarin hic biri olmayadabilir.. yani sanki cocugu olanlar super mutlu olmayanlar cok mutsuz.. Sitede evet cocugu olmayanlar icin hassas konu.. ama o zaman hic bir konuya girmeyecekler o kisiler, oyle mi? Ne cok bayiliyorsunuz yanlis yerde duyar kasmaya Hersey neden kolay olmak zorunda bende bunu anlamiyorum.. ha hayat yeterince zor dersen onu anlarim.. ama birbirini yemenin alemi yok bu konuda

Toplumla alakası da yok bence. İçgüdüsel olarak başlayan bir süreç, sürekli seninle olan, seninle bağ kuran, sana muhtaç olan seni her halinle seven bir canlıyı koruma çok sevme ona adama hissin oluyor. Anneler kutsal deseler de demeseler de, annelik ne ezik ıığ da deseler de bana fark etmez. Ben toplum nezdinde annelik yapmıyorum. Kızdığımda bile bana gelen, benden başka kimseye güvenmeyen, sesimdeki kırıklıktan canımın sıkkın olduğunu anlayıp kedi gibi bana sokulup mutlu etmeye çalışan, sabah gözünü anne diye açan bir canlıyı ne olursa olsun çok severim çok korurum. Bu tamamen anne çocuk arasında oluşan sevgiyle bağla alakalı. Ben annelik için evet baskı yapan bir toplumda olduğumuzu kabul ediyorum ama bu nedenle anne olup pişman olan insanın az olduğunu düşünüyorum. Çünkü beni en koşulsuz seven insan oğlum. Kilo alsam göbeğin pufuduk oldu diye sevinen, kilo versem annem ne güzel diyen her halimi seven bir canlıyı nasıl sevmeyeyim. Okula gittiğinde en çok annesini özlediğini söyleyip özletme okulu bu sevmedim diyen biri. Ağlasa anne gülse anne diyor. Kucağımda şifa arıyor. Yani bir canlının bu kadar sevdiği güvendiği biri olmayı seviyorum ben toplumun ne düşündüğü de umrumda değil tamamen oğlumla karşılıklı çok seviyoruz toplum da umrumuzda değil.

Annem beni 3 kere aldırmaya gitmiş de doktor almamış yahu Bundan beter psikoloji mi var?

Bu aralar kendimde çok sorguladığım bir konu. Eşimle 8 yıldır birlikteyiz,6 yıllık da evliyiz. Çok dolu dolu geçti yıllarımız. Çocuk ilk 3 yıl istemedik. Sonra istedik ama olmadı. En son tüp bebekle bir oğlum oldu. Dünya benim olur sandım ama öyle olmadı. Pandemiden dolayı geçen yıl hamilelikten de ötürü çalışmadım. Bu sene de bebekten dolayı evdeyim. Bir anda eve kapandım. Dünyam dört duvar oldu. Evet onun sevgisi bambaşka. Büyüdükçe bana anne dedikçe birlikte bir şeyler yapınca daha kolay olacağına inanmak istiyorum. Bir de uykuyu çok severdim, oğlum hiç uyumuyor.. Demem o ki gerçekten zor bir karar. Herkes anne olmak zorunda değil. Bu kararı verene de saygı duyulmalı.

Vardir mutlaka nadiren goruyorum ama onlar da cocuk istemeyenler gibi herkesin cevresinden bir kac tane anca cikar veya cikmaz, az yani. Cocukla çok geziyorum diyen arkadaslarim da kendileri gibi cocuklari olanlarla kum havuzlu, parkli kafelerde takiliyorlar devamli. Her hobi coluk cocukla yapilmiyor, yapilani da zor oluyor. Biz yazlari motosikletimizi yükleyip cadirimizi uzun yolda kamp yapa yapa geziyorduk mesela. Cocuk olsa devamli cocugu nereye kime birakicaksin? Ha araba da var ama motosiklet bizim hobimiz hani cadiri gectim yakin sehirlere gunu birlik bile gideriz sirf yol yapmiş olmak icin bile. Kucucuk cocukla ülke sehir gezmeyi gectim otel tatilinde bile anne babalar cocugun uyumasina, yemegine, çisine gore hareket ediyorlar Kendi adima ornekleri daha da cogaltabilirim de sikmayayim. Hobilerini yapan cok nadir cikar ama yapiyor olmasi kolay yaptigi anlamina gelmez. Ya da cocukla yapilmasi sorun olmayacak zevkleri ve hobileri vardir.

İçimde bir istek olmadığı için araştırma yapmadım ve yumurta dondurulmadigini da sizden öğrenmiş oldum. Embriyo dondurmak baya tüp bebek tedavisine giriyor sanırım ki ailede bir çok kişi tüp bebek tedavisi ile çocuk sahibi olduğu için ne kadar zahmetli olduğunu gördüm. Bebeğiniz konusunda da hayırlı olsun

Bence Allah annelik duygusu diye bişey yüklediği için zorunlu sevgi bunun adı Samimi değil bana göre.

Yaa yumurta sadece bekarlarda mı donruruluyor? Ben evlilerde de olabiliyor biliyorum. Sonuçta kocayı boşayabiliriz ama anne olmayı istemeye devam edebiliriz.

Çocuk yapmadim çocuk istemiyorum istemek zorunda değilim Benim içinde çocuk isteyen herkes aklını kaçırmış olmalı hayır bide viek viek sabah akşam nedir yani abi uff, aynı soruyu bende soruyorum kendime pişman olur muyum?

Yumurtalarını Dondur. On sene sonra çocuk istegi gelirse tüp bebek yaparsın. Çok isteyerek bebek sahibi oldum. İki oğlum var. Ama çok zorlandigim zamanlar oldu. Demem o ki hazır olmadan adet yerini bulsun diye çocuk yapma. Ama fikrin değişebilir. Bu yüzden yumurtalarını genç ve saglikliyken döndür lütfen. Haa bu arada çocuk gerçekten dünyanın en güzel şeyi. Ama bu güzelliği severek isteyerek getirmek lazım. Hep dua ederim çocuk isteyenlere maddi manevi ve psikolojik olarak çocuğa hazır olanlara çocuk ver Allahım diye. Para yok istek yok berabt bı evlilik. Hadi yine çocuk yapalim kafası olanlar var. Acınasi bı durum.

bende bu fikre mecburi adepte olmaya çalışıyorum o kadar korkak o kadar aciz bir insanım ki doktor tüp bebek dediği andan beri 1 aydır bunu kaldırıcak cesarette olmadığımı, boşanmayı düşünüyorum zihnim hiç durmuyo sırf korkudan çocuktan bile vaz geçeceğimi düşünüp sonra tekrar hayır olmaz diye sürekli bu düşünce ile yaşıyorum 1 aydır. Zihnim hiç durmuyo hastanelerden tüp bebekten herşeyden korkuyorum 31 yaşındayım ama cocuk gibiyim o kadar zor bir şeyki

Bilimin çözemediği konular var dünyada

Bir yıllık evlilik bu konuya kafa yormak için çok ama çok erken bence, kendinizi kesin kararlar almaya zorlamayın o yüzden. Yaşınızı yazdınız mı görmedim, 35 ve üzeriyseniz yumurta dondurabilirsiniz belki ilerde eşiniz ister, sizi etkiler ya da tam tersi olur siz istersiniz, zaman ne getirir bilinmez. Yaşınız daha gençse hiç yormayın zihninizi, hayatı akışına bırakın. Herkesin çocuğu olmalı diye bir şart yok.

İstemiyosanız yapmayın bence kendinizi zorunlu hissetmeyin warrior

Bunda değişik bir mantık evet

çocuğu olmayanın olana/ tek çocuk yapanın 2 çocuğa neden yaptın dediğini ülkemde hiç görmedim duymadım bizde asla çocuk yapmak sorgulanamaz bir tabu bakmayın burada yazıyoruz "nasıl bu kadar çocuk?" diye ama yüz yüze kimse arkadaşına akrabasına neden çocuk yaptın veya neden çok çocuk yaptın diye sormaz söylenmez. 5 tane olsa 6. ya hamile kalsa "yürrü beee" diye sırtı sıvazlanır hatta. anca eşinden şiddet gören falan yani eşiyle "ultra" sorunları olması ya da "ekstra fakir" olması lazım başka çocuk yapmayın denmesi için. Fakir bile diyemiyorum bakın.

Yahu sevmek ayrı pişmanlık ayrı. Artık geri alamayacağınız için ve dünyaya siz vesilesiyle geldiğinden bile isteye doğurduğunuzdan boynunuzun vebali, o anneliği hakkıyla yapacaksınız. Yapmayacaksanız da doğurmayacaksınız. Lakin insan hem bunu yapıp hem pişman olamaz mı, pek tabii olabilir. Okuduğu üniversiteden yaşadığı şehirden pişman olan yok mu, öyle bir zincire girmiştir ki değiştirmesi çok çok zor, keşke böyle olmasaydı dersin hayalin başkadır ama devam da edersin. Her gün lanet edecek, nefretlik bir hale getirip hayatı kendimize zindan edecek bir durum yok. Çocuk geri alınamayacak bir durum, ölsen de ebeveynsin, şuan o zamana dönsem kesinlikle kararım bambaşka olurdu, bununla çocuklarımla olan durumumun ne alakası var? Bir daha dünyaya gelsem yine çocuk istememe kararımın arkasında durur bunu değiştirmezdim en azından 35 yaşımdan önce asla asla düşünmezdim.

Önemli olan aklı başında olmak, farkındalığı olmak sizin gibi.. 1 tane olsa bile çevrenin o konuda kardeş baskısı da saçma sapan şekilde devam ediyor.. Ben de kardeşi olsun istemiyorum kesinlikle tek bana yetiyor, sanki kendileri bakacaklar

Bir anda nasıl ister hale geldiniz acaba duygusal olarak, mantıken mi yoksa biyolojik saat denilen olay mı? Loser9 Düzelicez inşallah, şu olaylar bi bitsin. Anneler

Özellikle akşamları durduk yere bana pusuyor. Eşime hıc böyle seyler yapmıyor. Galıba ben cok ılgılenıyorum dıye. Cıdden onlarda bı evlat S

Bence dondurun, ilerde fikriniz degisirse keske demezsiniz. Anne olmayı istemek gibi istememekte en doğal hakkınız. Ben cocuklari cok sevmeme istememe rağmen 7 sene sevgililik 7 sene evlilik, 14 sene sonra yaptim ve 1 2 sene daha geçse kafasındaydım

Eşim istemediğimi biliyor belki fikrin zamanla değişir diyordu ancak kendisi de çevrede çocuklu aileleri gördükçe soğudu bu nedenle bir baskısı yok

Pelin batu da yıllarca çocuk istemediğini, annelik güdüsünün çok olmadığını ve bütün kadınlar çocuk sahibi olmalı diye bir şey olmadığını söyledi. Yıllar sonra çocuğu oldu ve onsuz bir hayat düşünemediğini söylüyordu. İlla anne olacaksınız diye bir şey yok. Hatta kendi annemden örnek vereyim. Asla anne olmaması, kendi kariyeri için çalışması gereken biriymiş. Bunu yapmadığı İçin yıllarca acısını bizden çıkardı. Çocuk sevgisi denen şeye de sahip değil. Toplum evlen demiş, evlenmiş, çocuk yap demiş, yapmış. Hepsi o kadar. 35 yaşındayım, halen anne sevgisi denen şeyi tatmışlığım yoktur. Pelin batu yu örnek verdim. Çünkü yumurta dondurmanın bir zararı yok. Size bir şey kaybettirmez. Belki ileride fikriniz değişir. Ben de dondurdum. Şu anda başka tedavilerim var. İleride Allah nasip ederse onları kullanmayı düşünüyorum.

kusura bakmayın ama bakış açınız bana normal gelmedi ilk mesajınızda ilk çocuğunuza çocuğum derken diğer evladınıza 2. diye bahsetmişsiniz hep. Sevimli tatlı evlat ama.. ? Bilmiyorum belki psikolojiniz iyi değil ama normal gelmedi. Çocuk olmasaydı hayatım şöyle şöyle olurdu gibi bir pişmanlığı anlarım ama keşke bu 2. yide yapmasaydım şimdi oyuncak için kavga edecekler sevimli ama.. türündeki pişmanlık biraz içimi ürpertti. Bence kendinizi toplamak konusunda biraz destek almalınız belki beş aylık olduğu için uykusuzluk ve yorgunluktan böyledir bilmiyorum umarım bu fikir sürekli devam etmez çocuğun bir suçu yok.

Ben donduran bir kadın tanıyorum, sonra bir gazla çocuk sahibi olmak istedi yumurta rezervi çok kötü olmasına rağmen 39da doğal yollarla hamile kaldı Neyse konuya geleyim yukardaki üye doğru söylemiş. Bolca iğne var, toplamadan önce iğne var, hormon var, o kadın bana prosedürden olumsuz etkilendiğini söylemişti. Hormonal dengesizlik yüzünden vücudu su toplamış, sık sık ağlamış vs vs zannımca vücuda bolca üreme hormonları enjekte ediliyor o da vücudun endazesini geçici bir süreliğin şaşırtıyor

2 tane evladım var canımdan öte. Rabbim canlarına sağlık versin. Ama eğer şuan çocuğum olmamış olsaydı asla yapmazdım. Bu devre çocuk getirmek istemezdim. Sorumluluğu çok ağır. Şimdi diyorum onlar olmasa bi canm vardı sorumlu olduğum. Gelecek kaygım olmadan yaşar ölürdüm. Şimdi ölmekten ödüm kopuyor. Ben ölürsem kim sahip çıkar benim gibi diyorum. Herkes anne olmak zorunda diye bi kural yok. Bu sorumluluk çok büyük. Almadan önce iyice emin olunmalı. Yoksa gerek yok

Gerçekten hiçbir zaman emin olamıyorsunuz hamilelikten. Tek çözüm ilişkiye girmemek galiba

34 yaşında bekar kendimi bildim bileli çocuk sahibi olmak istemeyen hatta aynı kafada eş bulamadığım için evliliği düşünmeyen bi insanım. Türüm az gibi görünse de çokluktayız aslında, benim farkım sözümün arkasında durmam sanırım ki, çevremde çok fazla çocuk sahibi olup, aslında istemeyen ama gerek eş, çevre, sürü baskısına kapılıp çocuk sahibi olmuş insan var. He bir de çocuk istemiyorum deyince " eee evlide değilsin yaşlanınca napıcan" diyenler var. Bu lafı söyleyenlerin büyük çoğunluğu iş güç sahibi kariyer kadınlar üstelik Ben de onlara gerek akrabadan, gerek çevremde gördüğüm yaşlı, çocuk sahibi üstelik bazıları muhtaç olup, evlatları tarafından sahip çıkılmayan yaşlılara örnek veriyorum. Cevap olarak "Allah evladın merhametlisini nasip etsin" diyorlar

Hele bebek halleri çok daha güzel ama her hali güzel

Çok haklı valla ben de

Benim kızım da 3.5 aylık. Aynı döngüde debelenip duruyorum Bide kucağa alıştı, bırakıp tuvalete bile gidemiyorum çoğu zaman ama arkadaşın da dediği gibi bu gülüşleri dünyaya bedel. Uyurken bile özleyip uyandırdığım oluyor.. Hiç bir sevgiyle kıyaslayamıyorum. Tabiki herkes böyle hissedecek diye bişey yok. Çok büyük sorumluluk hakikaten..

Bu bir zorunluluk değil elbette.. Ki öyle olsa herkes çocuk yapardı.. İstemiyorsanız yapmayın ne olmuş ki.. Ama şuan bir yıllık evlisiniz.. İleride ne düşüneceğinizi bilemezsiniz belki fikriniz değişir.. Yumurta dondurmak size birşey kaybettirmez.. Bi de şu var.. İnsan mümkün olmayan şeyleri ister ya hani.. Bilmiyorum tam olarak durumunuz nedir ama belki yumurta dondurmadığınız için çocuk sahibi olamayacağızını düşünürsünüz ve çok istersiniz bi kenarda durursa istememeye devam edebilirsiniz Bu arada çocuk istemeyip ve yapmayan bir tanıdığım var hala da pişman değiller gayet memnunlar yani ama siz herkes değilsiniz tabi ki.. Herkes biricik ve ne zaman ne düşünürsünüz bilinmez..

Bir de bu gerekli sanırım ancak çok kişinin itiraf edebileceğini sanmıyorum

Yanlış anlaşılmış sanırım ben isteyenlerdenim Sadece kadınlara toplumun baskı koymasına karşıyım. sadece bu konuda değil, her konuda. Bekarım diyorsun yüzüne mal mal bakıyorlar bir acaipliğin mi var neden bekarsın demek istiyorlar gözleriyle. Evliyim çocuksuzum diyorsun ne zaman çocuk diyorlar sana ne diyemiyorsun. Sürekli kadınların özel hayatlarına burnunu sokma, müdahele etme, akıl öğretme var. Aynı şeyi erkeklere yapan yok. Toplumun bu konuda kendini düzeltmesi taraftarıyım

Olur mu oyle sey, ben torun isterim falan dedi klasik. Benimle yetineceksin artik dedim ahshs Annem coktan alisti zaten, evde bol bol kedi kopek var torun olarak

Bolca gülümseyerek okudum. Günlük hayattan pay biçersek kararsız değilimdir bir şeye sahip olamayacağımı biliyorsam onu beğenme zahmetinde dahi bulunmam aklım kalmaz, günlük hayattaki tercihlerimiz gibi olursa doğurganlığımı kaybettiğim takdirde bu fikre kendimi daha da uzaklaştırıp sahip olamayacağım bir şey için kendimi yormamayi seçerim. Beni bu konuyu açmaya iten gerçekten biyolojik saat vurdu mu çok etkili ve insanı tüm kararlılığından vazgeciren bir mekanızma mı merakı

Khomyuk benim derdim aslında çocuk bakım ve zorluğu değil. Tamam, benimkiler standart üstü zor ama en kolay, uysal bebekte de aynısını düşünecektim. 28 yaşında anne oldum ve ben anlıyorum ki olgunluktan yakından uzaktan alakam yokmuş, şuan o hallerime acıyorum altı üstü 5 sene geçti ama bende 20 senelik bir algı yüklendi. Ha o zaman da zaten çift çizgiyi görünce ağlamış, hastanede testiniz yanlış sizin diye olay çıkarmıştım, aklımın ucundan geçebilecek bir şey değildi, hala öyle. Bile isteye çocuk yapacak insan değilim ben, keza evlenecek de değildim oldu bir kaza derken zincirlemeye girdi durumum. Şuan olduğum konumun bir suçlusu varsa benim bu, ne evlendiğim kişi ne de doğurduğum çocuklar. O sebeple iyi ki yapmışım ya da yapmamışım diyebilecek bir şeyim de yok. Pişmanlığım sadece kendime ve seçimlerime olabilir, çocuklarım konusunda canavarımdır o bambaşka bir boyut. Ben hayatın a noktasında olmak isterken şuan z deyim, bu bir karmaşa içte yaşanan, üzerimize giydiğimiz rollerden biri gibi. Z nin tadını çıkarmaktan, hakkını vermekte başka yapabilecek bir şey olmadığına göre bu hayata uyum sağlıyorum, ben de başka şeylere evriliyor ve yeni kimliğimle nefes alıyorum lakin a olmayı hayalimden çıkaramıyorum. Yineliyorum bir daha dünyaya gelsem a rotasından sapmam, z yi sevmediğimden değil, 'ben' dediğim asıl kişinin a ya ait olması çünkü şuan ben sadece anne kimliğimle doğru rol model olmaya uğraşıyorum. Bu konuda çok detaylı anlatımlarım var, suskun kalan ve tanımlayamadığı için mutsuz olan kadınlar için onlar.

Yaşınız kac bilmiyorum 35te soyle bi biyolojik saat yokluyor gibi oluo baskalarinin cocuklarini gorunce ama bende on saniye falan sürmüştür. Kesinlikle istemiorum. Cocuk sevmiyorum çünkü tahammul edemiorum cocuksuz oteller mekanlar artirilmali hatta. Ama en onemli nedenim yasamanin guzel bisey olmadığını dusunmem. Bunu bi zihne daha yapmak hic vicdanli gelmiyor. Belki imkanlarim uber iyi olsa bi ihtimal düşünürdüm. Ama hayat hep mücadele gerektirio. Bir ada ortaminda mutlu mesut gunesi gorerek yasayabilio olsak belki yapardim. Okula gitmek ise gitmek gundelik seyler bile eziyet. Bi ton kalip yuzunden sacma sapan insanlarin soyledikleri yaptiklari sinirini bozacak duracak. Asik olcan ayrilcan sevdiklerin ölecek falan yasamak lanet gibi bisey. Bana kalirsa.

Bende eskiden çocuk delisiydim ama yeğenlerimle geçirdiğim 2 ay bana yetti de arttı şimdi o kadar hevesli değilim ne yalan söyleyeyim

Vasiyet hazirlasak olmuyor mu? 1 kuruşum varsa o bile X yere bagisliyorum desek olur herhalde.

İlk çocuğunda tam olarak bunları yaşamıştım. Kimse geceleri uyumayacağımı söylememişti. Kızım aralık doğumluydu. Mart bitene kadar dışarda gezememiştim, çok soğuktu, tecrübesizdim, avm mikrop yuvası diye gidemedim... şimdi biri 7.5, diğeri 3 oldu. Artık rahatladım diyebilirim. Ha şimdi de okul durumu falan sözkonusu. Ama çocuk gece uyumaya, kendisi yemek yemeye, oyuncaklarıyla oynamaya başlayınca siz de dinlenmeye kafa dağıtmaya vakit bulabildiğinizden okul öğretmen soruşturmak falan devede kulak kalıyor. Çocuklar büyüdükçe hayat nırmale dönüyor yani endişelenmeyin. Bu arada bütün arkadaşlarım tek çocuklu benden başka ikinciye cesaret eden olmadı, kimse istemedi.

Bende de yok konu sahibi ergenliktedir dediler yaşım 26'ya girecek hala o içgüdü yok. Çocuk yapanlara saygım var ama ben yapmak istemiyorum çok ciddi sorumluluk ve her geçen gün dünya kötüleşiyor. Ona iyi anne olamamaktan korkuyorum.

Çocuk yoksa üst soya kaldığından anne baba ve kardeş mirasçı oluyor. Kardeş payından kendine dolayısıyla görümce çocuklarının olacak, varsayım olarak.

Yumurta dondurma kısmı bile hiç içimden gelmiyor. Eşim insanlara açıklama yapmaktan hoşlanan biri değil soranlara kısır olduğumu söylüyor kestirme yol

Annelige hic kendini feda etme olarak bakmadim, hic de cefakar annelerden olmadim. Bu yuzden yaptigim en dogru ve guzel sey anne olmakti. Burda okudugum örneklerde kadinin bir dizi acip izleyemedigi, spora veya bir hobiye haftada 3 4 saat ayiramadigi, arkadaslarla bulusup 2 saat muhabbet&kahve yapamadigini, işi biraktigini, hem maddi zorluk yasadigini hem de vakit yoklugundan bir sac kesimine bile gidemedigini, bebek ve ev isleri arasinda boguldugunu görüyorum. Eger öyle olacaksa en dogru karar evet, istememekte haklisiniz, kimsenin de yorum hakki yok. Ben bu yuzden 6 yil erteledim ilk kuzumu. Ne zaman yatili bakici tutacak duruma geldim, o zaman cesaret edebildim. Ama zor islem degilse mutlaka yumurta dondurun. Gecen seneden beri istedigim tek sey dogurmak. Hormonlar sanirim... böyle bir duruma gelirseniz ve is isten gecmis olursa üzülürsünüz.

CiRiLLA Biti Zdrava Lyanna Mormont Biti Zdrava Allah'ın İzniyle

Karakter olarak rahatına düşkün okumayı öğrenmeyi huzuru seven biriydim. Eminim hayallerimin peşinden gidip kariyer yapsaydım çokta başarılı olurdum. Beni tanıyanlar da evlilik çoluk çocuk konusunda benden çok ümitsizdi. Evlilik çocuk hayalim hiç olmadı neredeyse. Yaşıtlarım bu konuları konuşunca içime bir sıkıntı bir korku çökerdi. Hayat istediğim hayatın tam tersini verdi. Evlenmişken çocukta olsun dedim. oldu. Onu hissedince sevdim de bunu. Doğum olunca dank etti. Hayatım tamamen değişti. Artık uykumu alıp kendi kemdime uyanmam hayal olmuştu. Bebeğime bakıp hadi benim ilk çocuk. Ne olacağını bilmeden yaptım. Ikinci üçüncüyü yapanlar hangi kafayla yapıyorlar diye düşünürdüm. Alıştım tabi. Şansıma çocuklarım rahat çocuklar. Tanıyanlar sen çocuk büyütüyorum deme diyorlar. Biraz büyüyünce hayatımı tekrar elime aldım sayılır. Ama getirdiği sorumluluklar çok tabi. Ben onların peşlerinden koşup arkalarını toplamıyorum çok. Hep ilgileneyim sürekli verimli vakit geçirelim de bana göre değil. Kendime de vakit ayırıyorum. Çevremde çocuğuyla süreki etkinlik yapan vakit geçiren sohbet ederken bile gözünü çocuktan alamayan arkadaşım da var. Hayatını çocuğuna severek adıyor. Saygı duyuyorum ama bana göre değl. Benim bu tutumumdan dolayı olsa gerek çocuklar birbirleriyle vakit geçirmeyi öğrendiler. Bana ya da babalarına çok bağımlı çocuklar olsun istemiyorum. Bu da bize nefes alma kendimizi dinleme fırshatı veriyor. Bence çocuğu yetiştirme şekli de önemli. Anne babalar bazen kendileri tercih edebiliyorlar kendi hayatlarını tamamen çocuğa vermeyi ve bunu da çok kutsallaştırıyorlar. Küçük çocuğu olan bir misafirim gelmişti. Yerde kahvaltı yaparken çocuk çay bardağına dokunmak istiyordu. Çay bardağını bir sağına koyuyor bir soluna. çocukta bırakmıyor emekleyerek gidiyor peşinden. Bir kere dokunmasına izin versene dedim. Benimki de istiyordu çekmedim dokundu eli yanınca yüzüme baktı ağlamaklı. Cısss dedim ben de. Şimdi istemiyor dedim. Aaa sen de çok vicdansızmışsın dedi güldük. Benim çocuk bardağı görünce uzağından uzağından dikkatlice gidiyordu rahat rahat yaptım kahvaltımı. Kendisi de bir eli çocukta bir eli çayda. Uzun lafın kısası çocuğa kendini adamak kişinin kendi tercihi birazda. Bazen düşünüyorum olmasalardı en baştan istediğim yoldan gitseydim nasıl olurdu diye. Ama yok yaa diyorum. Onların olmasını yeğlerim herşeye. Herşeyi geçtim insani karşılıksız hesapsız herşeye rağmen seven tek insandır evlat. Yeri geliyor bırak eşini anne babandan bile emin olamıyorsun. Sırf bunun için çocuk yapılmaz ama bu bile herşeye değer.

Ben yap ya da yapma diyemem tek diyeceğim şey yumurtalarını dondurman çünkü olur da istersen belki geri dönüşün olmayabilir.

ben cocuk seviyorum ya. cocugum var ama bebek gorunce hormonlarim bi acayip oluyor

Çocuk istemek ne kadar normal ise istememek o kadar normal.. Hiç bir zaman çocuklara düşkün biri olmadım ama bir zaman sonra belki de can sıkıntısından hadi yapalım dedik, olmayınca tedavi ile gebe kaldım ve bir kızım oldu. Keşke 3-5 sene önce yapsaydım diyorum. Ki hamileyken ya da ilk doğduğunda hiç bir duygum yoktu ona karşı. Sokaktan bir çocuk vermişler gibiydi.. Şu an ise sevgimi ifade edebileceğim bir kelime, sözcük yok dünyanın hiç bir alfabesinde.. Şimdi ise ikizlere gebeyim. Çocuklar ile uzaktan yakından ilgisi olmayan ben 32 yaşımda yoluma 3 çocuk ile devam edeceğim Allah nasip ederse şaka gibi... Ama evlat çok başka, hani olduktan sonra pişman olunur mu bilmiyorum bence olunmaz ama herkes başkadır. Fakat hiç istemiyorsanız yapmayın kimsenin saçma sapan davranmaya hakkı yok elbette. Ama sizin yerinizde olsam 'bir gün' isteme ihtimalinize karşı, imkanım varsa yumurta/embriyo her neyse dondururdum. Size ne zararı olabilir ki..

Sizle ayni düşünüyordum. Hala da düşünmüyor degilim. Ama esim o kadar cok istiyordu ki, ya bosanacaktim ya da ona haksizlik etmeyip bir cocuk yapacaktim. Cok git gel yasadim. Korunmayi birakip pisman olup tekrar korundum vs... Sonuc olarak evliligimin 8. senesinde hamile kaldim. Suan 4 yasinda oğlum. Doğurduğuma pisman mıyım, asla... Ama esim o kadar istiyor olmasaydi doğurmazdım o da bir gerçek. Eşiniz ne düşünüyor bu konuda? O da istemiyor mu? Eger istemiyorsa bu durumda yapmayın.

İkizleri de ekleÇocuk denilince tüylerim diken diken oluyor.

Benim annem de diyor türkiyenin dünyanın böyle olacağını bilseydim asla doğurmazdım diyor E benim psikolojim normal abi haklı çünkü haksız mı? Bende o zamana dönseydi beni yapmamasını isterdim Ona bakıyorum annelik babalık çok zor büyüdükçe daha da zor bence başka sorunları da çıkıyor Bence ara ara demek normal sevmediği için demiyor kimse bunu

Kesinlikle

ben bundan dokuz ay öncesine kadar aklımın ucundan bile geçmemişti. Anne olma fikri çook uzaktı. çocuklar yanımda ağlasa bile çıldırıım hala sabrım azdır. Dokuz ay öncesinde gebeliğin zor olacağını öğrendim. Sanki hayatımda bir şey değişti belki de ters psikoloji bilmiyorum. Şu an düşündüğümde istiyorum. Belki olaya burdan bakabilirsiniz. Çocuk istememeyi tercih ediyorsunuz ilerde olmayacağını bilseniz bu sizi üzer mi? Önemli olan sizin ve eşinizin görüşleri bence

Evet içimde anaç bir duygu olmadığı ve dünyaya iyi bir insan kazandırmalıyın idealizmine sahip olmadigim için sadece kar zarar mantık olarak bakıyorum ve çocuk yapmak için tek bir sebep bulamıyorum ancak bu işi çok iyi yapan ve herkese saygılı geniş bir dünya görüşüne sahip kibar olarak yetiştirilmiş çocuklar gördüğümde bunun ne kadar emek istediğimi bildiğinden takdir ediyorum

İkizler yükselenim Yengeç :)

Haklı sebepleriniz de olabilir sebepsizce istemeyedebilirsiniz. Hayat sizin, zaten sadece isteyen ve düşünerek yapan kişilerin çocukları olsaydı dünya bambaşka olurdu. Sizi sizden başkası tanımaz, pişman olan da vardır olmayanda ben ilerde pişman olabilirim derseniz dondurun.

Ben de eşim de çocuk yapmayacağız sözüyle ve şartıyla evlendik. Ama sonradan fikrimiz değişti ve çocuk sahibi olduk. Tabi ki ikimiz de isteyerek. Bu iş isteksizce olmaz. Çünkü büyük bir fedakarlık ve sorumluluk istiyor. Tabi ki bilinç de gerekiyor. Bir anlık bir kararla veya toplum baskısıyla saçma bir anne olmaktansa çocuksuz yaşamak daha iyi. Ama şunu söyleyebilirim ki, anne olunca dünyam ciddi anlamda değişti. Ve ben ciddi anlamda geliştim, kendi annemle olan sorunlarımı kavradım, çözüm yollarına gittim ve dönüştüm. O yüzden iyi ki kısmındayım ben. Ama istemeyen de illa pişman olacak diye bir durum yok. Kendi iç sesinizi dinleyin her zaman...

Bi insan yaptiklarindan degil ama yapmadiklarindan cok pisman oluyor o kesin.. bi tanidigim vardi.. yani 2 cocugu vardi ve gercekten oglunun dolandirmadigi kimse yoktur kizi dersen cok kotu bir hayati vardi.. kavga ederlerdi hep. Simdi duzeldiler ikiside evli barkli ama ne fayda? Anne gocup gittikten sonra hersey sut liman

Ben de sizin gibi dusunuyorum, cocuk evde olmazsa olmaz buzdolabi gibi, evde illaki olmasi lazim diye bakiliyor. Olmayabilir, herkes baba anne olmak zorunda degil. Hatta keske herkes sizin gibi olsa kendini duygularini tanisa sonra anne baba olsa.

Çocuk yapmadım ve hiç pişman değilim. Hayatta kendi adıma verdiğim en doğru karar diyebilirim. Önemli olan sizin kararınız. Ha yumurta dondurayım da ileride de bu konuda yine karar vermekte özgür olayım diyorsanız dondurabilirsiniz. Başkalarının size öcü gibi bakmaya, ve doktorunuzun bu kararınız karşısında kendi düşüncelerini dayatmaya hiç hakkı yok. Bu sizi ilgilendirir sizden başka ise sadece eşinizi ilgilendirir. Eğer o da istemiyorsa sorun yok.

Şunu da söylim çok anaç bir yapım vardır ama bunun bence çocukla hiç alakası yok

Çok kişisel kararlar bence kimseye laf düşmez. Ama bunun için konu açmanız bile belki ilerisi için fikir değiştirebileceğinizin sinyali olabilir mi? Açıkcası insan o kadar değişiyor ki yaş aldıkça bence diğer ihtimale karşı yumurta dondurabilirsiniz. Tabii ki sizin bileceğiniz birşey. Birde aslında derine indikçe bu insanın kimyasında olan birşey isteyebilir istemeyebilir, birini çocuk istemiyor diye yargılacaklarına o çocuğu doğurup rezil eden kişileri yargılasınlar. . push ; KIR PAPATYASII

Ben de çok korkuyordum her ay test yapardım bir gün geç adet olsam iki yöntemle korunduk yine de oldu o yüzden artık korunarak oldu diyenlere göz devirmiyorum :) Uyku konusu en korktuğum şey zaten bakalım nasıl sıyırıcam

bende konuyu takıpteyım. sıze bıraz katılıyorum bıraz pısman olmaktan korkuyorum bı yandan cocukları severım. ama anne olmak bambaska bısey. varsa pısman olan okumak fıkır sahıbı olmakta ıyı olabılır

Yüzüne söylememek veya arkasından kınamak çok fark etmez ki Kimin kaç çocuk yapacağının bizi ilgilendirmediğine dair bir algımız yok Buradaki yorumlarda da gördük ya mesela Çocuk yapanı saçma bulan, 2. yi isteyeni saçma bulan, 3. yü isteyeni saçma bulanlar filan var işte Oysa çok basit bir soru var Bize ne?

No ayni sey degil.. cocugumdan pisman oldum demek ve keske evlenmeseydim demek asla ayni degil.. 40 tane koca bulursun ama evladin bambaska.. filmdelisi

Bu vejetaryenleri et yemeye zorlamak gibi değil mi ya?

Ha buarada yumurta dondurmak size ne kaybettirecek ki dondurun

İstemeyen hiç kimse anne olmamalı bence, annelik hafife alınacak basite atılacak birşey değil istenmeyen baskı sonucu oluşan gebelikler sonrasında mutsuz anneler mutsuz çocuklardan başka birşey olmuyor sizi çok tebrik ediyorum bu olgunluğu gösterip bu kararı göğüsleyebildiğiniz için keşke benim annemde aynı olgunluğu gösterip sözde anneliği için bu kadar ısrarcı olmasaydı ve ben kendimi bu kadar travmatik durumlar içinde bulmasaydım

Herkes anne baba olmak zorunda değil, hatta bazı kişiler kesinlikle anne baba olmamalı... istemiyorsan olma, kime ne? Hayat senin hayatın.

Gezilir, biz gezdik. 4 aylıktı bebeğim, tatile gittik. Biz havuza girdik o kenarda arabasında uyudu. Denize soktuk onu. Bütün gün hep arabasında gezdirerek uyuttuk. Bebekler seviyor genelde açık havayı.

Çoğunluk neye uyuyorsa senden o bekleniyor Çoğu eğitilmiş dediğimiz kadın bunu daha fazla yapıyor Bakiyorsun işyerine bosanan kadın sayısı az bekar kadın sayısı az bu yüzden olması gereken evlilik diye bakıyorsun. Ya da evlisin çocuk yapmak istemiyorsun hemen yine bir dışlanma hissediyorsun Bunu karşı cins yaşayınca böyle tepki almıyor erkek erkeği bu kadar dislamiyor Ama kadın toplumun belli normlarına uymayınca kötü kadın damgası yiyor Huysuz geçimsiz hep negatif sıfatlar kadına yakistiriliyor.

Kendimi bildim bileli çocuk sevmem. Çocuk sevgisi yok içimde kaldı ki birde oturup çocuk yapacagım. Evlilik zaten yanımdan geçemez. Fakat evlilik gibi bir zırvalıgı yersem basından herkesin bu düsünceme saygı duymasını isterim. Ama ileride düsünceleriniz ne der bilinmes. Dondurma ihtimalini düsünebilirsiniz.

Mirasin size ait payini sizin anne babaniz, yoksa kardesleriniz alir. Esinizin payini da kendi kardesleri alir. Kristialia Her dileyen alır, arayan bulur, kapı çalana

Üzücü bir durum maalesef herkes standart bir şekilde "sen bir yap sonra nasıl seviyorsun" diyor. Eee yaptıktan sonra mecbur kalıyorsun geldiği yere gonderemezsin pişman olsan fayda etmez. Su an kesinlikle yapma düşüncem yok hislerim de hiç değişecek gibi değil çünkü geçerli sebeplerim var ama bir ihtimal o pişmanlık yaşanır mı diyorum ama biryandan da yüzde yüz istemediğim bir şey için yumurta dondurma gibi zahmetli bir şeye değer mi diyorum

Çok saçma bir düşünce ama söyleyeyim ; Sanki uzun yaşayacağımın garantisi var gibi onunla daha çok vakit geçirebilirim yaşlanınca diye düşünüyorum

Ben de 31 yaşımdayım. 5,5 yıllık evliyiz; 10 yıldır birlikteyiz. Sizinle aynı düşünceleri paylaşıyorum. Eşim de ben de bir çocuğun sorumluluğunu almak istemiyoruz. Bu konu o kadar net ki bizim için. Fakat insanların sürekli pişman olursun falan demeleri canımı sıkıyor. Bana da acaba mı dedirtiyor. Aslında çocukluğumdan beridir hiç bir hayalimde anne olmak yok. Bunun bile bir işaret olduğunu düşünüyorum. Kendimi hiç anne olarak hayal edemiyorum :)

Kendi cocuklugunuzda yasayamadiklarinizi cocuklarinizda yasayacak ve yasatacak olmayi istemek sebebiyle mi annelige bu derece ovguler dizdiniz? Ya da 2. Cocugunuza 1. İle birlikte bakmak mi marifet? Uzmanlar bas bas bagiriyor buyuk cocuga fazla sorumlulugun altinda bogmayin diye

Çocuğu olmayanların çocuk hasretini biliyorsunuzdur Benimde 2 çocuğum var ama 3. İçin asla bi beş senemi yakamam yani kesinlikle istemiyorum Birde yaşınız kaç bilmiyorum ama yaş aldıkça insan değişiyor önceden ağladığına gülmek Sesli ortamları sevmene rağmen kafanın ses kaldırmaması gibi gibi Birde insanoğlu kendinde olmayanı her zaman ister İleride çocuğun olsun isteyebilirsin yani İstemeyebilirsinde Ama 10 sene sonra 10 sene önceki halimizde kalamıyoruz huy karakter değişebiliyo O yüzden yumurtalıklarını dondurmanı öneririm kesinlikle İstemesende her ihtimale karşı dursun

Ben sizin asıl derdinizin ne olduğunu biliyorum ama önemli değil. Sadece ikiyüzlülüğünüzü belirtmek için yazıyorum. "Hele bı yaşlanın, çevrenizdeki çocuğu olan şuan acidiginiz kişiler çocuklarıyla yazlık keyfi yapsın, kalabalık aile sofralarında sohbet etsin, çocuklarının doğum sevincini yaşasın, mezuniyetine olsun busuna gitsin.. sizde uzaktan izleyin. O zaman keşkelerin biri gelip biri gidecek." bu satırları yazan kişi duygusuz değil, ben duygusuzum evet. Bu konuyu çocuk sahibi olamayan kadınlar da okuyor olabilir, kendilerince teselli bulacaklarını düşünüyor olabilirler ve hop yukarıdaki ağdalı, empatiden yoksun cümleleri okuyorlar. Pişman olan tanıdığım var yazmak yerine bu yazılmalı çünkü o zaman duygulu olunuyor.

isteyipte olmazsa pişman olursun, ikincibebis

Genellersek öyle evet. Orta ustu ya da iyi durumu olanlarin tek cocugu var benim kendi çevremde. Hatta eşimin cocuk sahibi olmamis arkadaslarindan birinin İstanbulda bir kaç milyonluk evi var. Diger cocuk yapmamiş arkadasi da orta halli.

Herkes çocuk sahibi olmak zorunda değil, herkes evlenmek zorunda da değil. Böyle bir yanılgı var bizim toplumunuzda yaşın geldi evlen, zamanı geldi çocuk yap, yalnız kalmadın ikinciyi yap... Uzağa gitmeye gerek yok bu sitede bile evlenmemesi, çocuk sahibi olmaması gereken milyonlarca insanın konularını okuyoruz. Kendinizi en iyi siz tanırsınız

Birşey yapınca yanında olmayacak insanlar yorum yapmasin bir zahmet. O cocuk doğunca, sen binbir zahmetle büyütmeye çalışırken o yorum yapanlar destek olacak mı, hayır. Çocuk yapmak öyle yaptım oldu denilecek birşey değil, kendi hayatın kalmıyor.

Sizce de 16-17 yaşında bir kız çocuğunun evlilik istemiyorum demesi normal değil mi? SAnki 40 yaşına kadar gezip, tozup sonradan evlenmiş gibi yazmışsınız. Zaten 21 yaşında evlenmişsiniz. O yaşlarda asla çocuk istememek, asla evlenmek istememek son derece doğal. Hatta çok da genç evlenmişsiniz.

Öncelikle helal olsun. Ne istediğinizi bilen birisiniz. Ve cevre istiyor diye bebek sahibi olma gbi bi cahillik yapılmamıs. Burda sizin ne istediğiniz önemli. Mesela bende tam aksine bebek seven isteyen biriyim Önceki

Aynen.

Canım çocukla tatillere gidiyoruz ailecek tatile denize sahile parklara restorana gidiyoruz zor oluyır bazen bebekken özellikle ağlıyor falan ama evrede duramam ama tiyatro canlı müzik onlara çocuktan sonra gidemedik eger bırakagınız biri varsa gidersiniz heryere

Aslında bende çocuk istemiyordum diyebilirim yani olursa olur olmazsa daha iyi olur kafasındaydım sonra oğluma hamile kaldım plansız bir gebelikti evet çok zor heleki oğlum aşırı gazlıydı o günleri düşününce şimdi bile kafayı yiyorum şimdi 8 yaşını dolduracak ve iyiki olmuş diyorum oğlum bana çok iyi geldi oğlumdan önce çok depresif bir insandım çok içine kapanıktım ne bilim yaşasamda olur ama yaşamasamda modundaydım ama oğlum bütün dünyamı değiştirdi insanlar bile söylüyorlar sen eskiden böyle değildin diye ne bileyim akşam işten eve gidince onu görünce bütün dertlerim sıkıntılarım bitiyo sanki onun kokusunu içime çekmek en güzel terapi tabi herkes böyle hissedecek diye bişey yok ama bende ki durum bu...

Yakın bi arkadaşım da bana benzer bi soru sordu ne diyeceğimi şaşırdım bi anne olarak. Çocuk istemiyor değil ama istiyor da değil. Doğurma anacım pişman olursun sen desemmm doğurup iyi ki doğurmuşum derse bozulurum doğur bence desem cok zormuş kafama tüküreyim derse de bozulurum yani bu kişinin tamamen kendi vereceği bir karar tavsiye, akıl, sen öyle mi düşündün hissettin vs ile olacak şey değil. warrior

"evde beslediği hayvanın bile" demenize azcuk gönül koydum üç kedisi olan biri olarak onlar da evlat gibi oluyor yaa, minnacıkken alıp büyütüyoruz o da koşulsuz bir sevgi Şaka yapıyorum tabii karpuz'un dediği gibi eğer pişman olursanız evlatlık alabilirsiniz. Veya yumurta dondurmayı düşünebilirsiniz bence de. Çocuk istememek, istemek kadar doğal. Herkes anne olmayı tercih etmek zorunda değil. Ben istiyorum ve hep istiyodum da açıkcası çocuk ama ben zaten çok anaç biriyim. Çocuklar, hayvanlar, çiçekler.. Hepsini çok seviyorum. Bakmak büyütmek hoşuma gidiyor. Ama mesela benim için de çok erken, en az dört beş yılı var. 24 olmama rağmen bana bile soruyorlar çocuk ne zaman diye çok rahatsız edici aslında. Ne kadar özel bir soru. Keşke insanlar sınır ne demek öğrense Ne istediğinizi bilmeniz ve ona göre kararlar almanız da takdir edilesi. Öz farkındalık kıymetli bir özellik. Her şey gönlünüzce olur umarım.

Bu benim de karşılaştığım ve kendimde gördüğüm bir durum. Herhalde altında suçluluk psikolojimiz yatıyor. Normal olandan çok daha fazla efor sarfedip hissettiğimiz o pişmanlık dürtüsünü bastırmak ve yansıtmamak adına sanırım. A Asmin75

inanın korunurken hamile kalmakla ilgili resmen tramva oldum. Karşı komşum tam15 yıl sonra 4. çocuğunu doğuracak, korunurken olmuş. Resmen kadını görünce üzüntüden içim parçalanıyor. Sz de muhtemelen ilk sene ambale olup sonra alışırsınız herhalde. Mecburen :) Allah sağlıklı doğumlar nasip etsin

Aynen kakasını onda yapıyor koyunca direkt yapıyor kakasını valla. Bulandan Allah razı olsun.

Dedigim gibi görmezden gelin hatta oyle bir ozellik var yapin gecin. Yarası vardir hayatla ilgili bu saf kotulugun baska sebebi olmaz diyip affedin gitsin hatta. Size hayatta kolayliklar dilerim.

Kendinden emin bir şekilde istiyorum veya istemiyorum deyebilen insanlara hayranım ya asla tam olarak emin olamayacakmışım gibi geliyor bana bu nedenle sanki iki karar da sonunda beni pişman hissettirecek bilemiyorum

Yok benimkiler cok ister torun olsun ama benden anca dort ayakli torunlar gelir

Ben bu kadar katı değildim bu konuda ama istemiyordum. İleride çocuğum olsun istiyordum büyümüş şekilde kalabalık ailem olsun yani. Yaşlılığımda arada da olsa ziyaret edilecek olma fikri belki bilmiyorum. Yalnız kalmaktan da korku olabilir. Ama çocuk bakacak gücüm olmadığını biliyordum. Yine de eşimin de aşırı ısrarlarıyla girdik bir yola. Lohusalık dönemim bebeğini çok isteyen insanlara göre bir tık zor geçirmiş olabilirim. Kabullenmem çok zaman aldı eşimle tartıştım çok istediği için vs vs. Ama çok klişe olacak biliyorum şu an eski hayatıma sahip olamamın sebebi bu veletse fazlasıyla değer diyorum. İyi ki yapmışım. Çok değişik bir duygu yükleniyor. Tabi herkes böyle hissedecek diye bir şey yok dediğim gibi ben ileride çocuklarımın olmasını isterdim sadece bu yıllarımdan fedakarlıkta zorlandım bunun için. İleride pişman olur muyum sorusuna çok emin olamıyorum o yüzden. Bana hep olurmuşum gibi geldi.

2 çocuk annesi olarak söyleyeyim istemeyen birisi kesinlikle çocuk sahibi olmamalı. Sonuçta sizin hayatiniz nasıl mutlu olacaksanız öyle yaşayın derim

Ben cok ozgur kiz'dim yani gezmek istiyorsam ya da isim var calisiyorsam evdeki kocayi bile dusunmez takmazdim ve zaten cocuk da sevmiyordum yani ben kendim icin, kendime gore yasamayi seviyorum. Sonra bir takim saglik sebeplerinden 1. Yi yaptik, yalniz kalmasin hayatta hem kardes de cokomelli ve cok guzel bi sey diye zorrrrla 2. Yaptim. Simdi sonuc? Arada bebeleri evde unutup kahve icmeye gidesim var, o eski halimden eser yok simdi ozetle kitap okumak, sakince tv izlemek, disarda bi seyleri daha kendi halimde yapmayi ozluyorum velhasili sebeplerim bunlar. Ha cocuk sevenlere ya da benim kadar ozgur ve yalniz takilmayi sevmeyenlere garip gelecektir bu soylediklerim

Gezilir tabii ki. Millet abartıyor bakmayın

Bizim toplumumuzda sadece çocuk istemeyenler değil isteyenlerde tuhaf karşılanıyor. 3 çocuğum var, eşim 5 çocuğumuz olsun istiyor ben belki 1 tane daha olabilir diye düşünüyorum ama herkes şiddetle karşı çıkıyor. Çocuk istemediğinizden emin iseniz pişman olacağınızı düşünmüyorum ama içinizde ufakta olsa bir acabanız var ise yumurta dondurma işlemi yaptırmanızda fayda var

27-28 yaşlarımda iken ve bekarken hiç çocuk fikri aklımda olmadığı halde sürekli rüyamda mememden süt aktığını görürdüm. bu riya hep tekrarlardı. bazen de doğum yaptığımı. hep aynı rüya.. hamile olduğumun farkında bile değilim ama aniden doğum yapıyorum.. bu rüyalara anlam veremiyordum. rüya tabirleri gb safsatalara inanmam. kendimce şöyle yorumladım; hormonlarım bana çocuk yap diyor. vücudu dinlemek gerektiğine inanıyorum, hadi dinlesem dedim ancak o sıra ilişkim olmasına rağmen evlenme niyetinde değildim ve koşulları da uygun görmüyordum. o an evli olsam buna yönelirdim sanırım. sonrasında, 32 yaşımda evlendiğimde ve bugüne kadar bir daha böyle bir duygu yaşamadım. ama üzerinden yıllar geçtiğinde neden? Dediğim oldu. neden yapmadım? Bunu da toplumsal baskıya bağlıyorum. Eğer dondurma şansın varsa sonradan pişmanlık yaşamamak İçin ben de yap derim. Çocuk yapmak ileriki yaşlarda keşke bir dil öğrenseydim ya da bir enstruman çalabilseydim demeye benzemiyor biliyorsun. bunu beyin yaşlanmış da olsa ileriki yıllarda yapabiliriz ama çocuk İçin belli bir süremiz var maalesef

Evet tavırları gerçekten beni rahatsız ediyor hekimliği için öneri ile gittim ancak her defasında tercihlerime mudehale şekli ve dozunu aşan ısrarkeş tavırlar nedeniyle hekim değişikliği yapacağım. Dasmeer

Ya hiç pişman olunur mu:) Çoook zor. Ben bazen diyorum ki ikinci bebek içi biraz daha beklesemiydim diye. Sadece onu. için zaman zaman pişmanlık yaşadım. Ama şimdi oda büyüdü. Sevgileri olmasa zaten elle tutulur bı yanı yok bu hayatın

Üşenmedim 30 sayfa okudum hep anne olanlar yazmis, çoğunluğu onceden istemiyordum olunca iyi ki olmus diyenler, Sorunun asıl muhattapları iki elin parmaklarini gecmiyor. Ayrica 30 yas altinin ben hic istemiyorum yazmalarini okumadan geciyorum cunku birkac yila hamilelik cetveli beliriyor nicklerinin altinda 30 hatta 35 yas üstu cocuksuz üyelerin bu konudaki düşüncelerini/deneyimlerini okumayi cok isterim

Ben yaptigima pismanim, sayilir mi

Bunun cocuk sayisiyla ilgisi yok tek cocuklada burda yeterince aglayan cok.. normal yani.. anneyiz siye soylenemeyecek miyiz herkes kocasina soyleniyor mesela.. elin dogurduguna soylenecegime kendi dogurduguma soylenirim

İki tane oğlum var. Biri 2 buçuk diğeri henüz 6 aylık. Ve tahmin edersiniz ki hayatımın en kendimi unuttuğum dönemini yaşıyorum. Dağınık, tembel ve rahat bir insandım üstelik. Kendimi çoğu zaman eşime, benim hayatım bitti senlik bir şey yok tabi işe gidiyorsun farklı insanlar görüyorsun verdiğin küçük molalarda bile kafan rahat sigaranı çayını içiyorsun bu ne kadar kıymetli farkında mısın diye carlarken buluyorum. Tamam çok güzeller. Gerçekten çok çok güzeller. Bütün bu krizlerime rağmen, uyuduklarından sadece beş dakika sonra kendimi yataklarının kenarında ellerini ayaklarını öperken buluyorum ama... İçinde küçücük dahi şüphe olan kadınlar kesinlikle bu işe bulaşmasın.

Herkesin karnında melek bizimkinde canavar büyüyecek sanki

Ben de bunları 3 ay içinde 4-5 kişiden duydum. Ya zaten şöyle bir ortam düşün; biri çocuğunun kreşe uyum sürecini anlatıyor, diğeri 2 yaş doğum günü için nasıl bir konsept yapacağından bahsediyor, diğeri hamile ve aldığı beşiği anlatıyor falan. Böyle bir ortamda kim çıkıp da "ya bu kadar anlattık, iyi hoş ama ben bir yandan da pişmanım" der ki? "Geceleri uyuyamıyorum" diyene "biz de öyleydik, geçecek" denir en fazla -ki bizim gibi dram seven bir toplumda o cevabın gelmesi bile çok nadir görülür. Genelde "bunlar daha iyi günlerin" derler. Güzelleme-hafif yakınma, güzelleme-hafif yakınma... Döngü bu oluyor. Ama kimse çıkıp da "annelik bana göre değilmiş, o günlere dönebilsem yapmazdım, hayatımı başka türlü planlardım" demeye cesaret edemez. Bir de bunun daha konuşulabilir olduğu ortamlarda bulunuyoruz biz. Gözünü dünyaya açar açmaz evlenen; üzerine hiç düşünmeden, çevre baskısıyla çocuk yapan insanlar var. Onlar için daha da imkansız bunu dile getirmek.

Onun cocugu alacağına benim kardeslerim alsın kendim kazanıyorum kendim biriktiriyorum araba vs benim ailem bana aldılar ailemin bana aldıgı seyler icin bu lafları eden sümük insanlar

16 yıllık evliyim Çocuğum yok Pişman değilim... 36 yaşına az kaldı Büyük konuşmayayim ama herhalde olmaz

Şuan hamileyim zamanın ne göstereceği belli olmaz ama 2 düşünmüyorum. Hamilelikteki kısıtlamalar bile beni zorluyor. Şunu yeme, şöyle yapma, bunlar daha iyi günlerin, şimdiden uykunu al bilmem ne... Kısa sürede hızla kilo alma feci bir durum. Pantolonlar asla olmuyor. Ağzın, yüzün şişiyor. Alkol almayı seven biriyseniz 9 ay unutmanız gerekiyor. T

2. cocuk dusunmeyenlere de bencil diyorlar. Bu saydiklarinin neredeyse hepsini cevreden 2. cocuk icin duyuyorum bende suan 2. cocuk istegmz olmadgni soyledgmde. Ileride insanlarin fikirleri degisebilir ama cocuk gercekten cok buyuk bir sorumluluk. Hakkiyla buyutmek, yetistirmek gerek. Ben sizi asla yadirgamadim ama cevreyi bir kenara birakip, sizin gercekten ne istedgnze odaklanmanizi tavsiye ederim. Pisman olabilme ihtimalinize karsi da yumurta dondurma Ayrica bir arkadas yazmis bu tarz soylemler hep kadina yapiliyor hic erkege baski kurmak yahut sormak yok. Surekli cocklaridan yakinan kendine bir vakit ayiramayip, esiyle karslikli bir kahve jcemedgni soyleyen kisiler bile yapta yap cocuk yap aman cok cocuk yap en azndan 2 kardes olsnlar diyor. Hiddetlendim gene yani icime bir cocuk istegi daha gelir, esimle karar verirsek denerim. Hayat benim, cocuk benim. Bir cocugum varken 1 tane daha istersem ve olmazsa da uzulmem gibi ama siz daha derince dusunmelisiniz.

Gaipten ses duymak misali gaipten cümle mi okuyorsunuz, nedir? Ben size soru sormadım ki, gram merak etmiyorum, bana ne sizin Yeşilçam hayatınızdan? Hep aynı terane olduğu için yazdıklarınız belli oluyor kim olduğunuz. Daha da yazmayın rica ederim, hep aynı cümleler, hep aynı dizeler.

Ben sizi takdir ettim açıkçası 5 yıllık evliyim ve 54 günlük bebeğim var. Evlenmeden önce ve evliliğimin 4 yılında asla ama asla çocuk istemiyordum. Eşimde bu konuda destekçiydi. Ama sanırım biraz çevre baskısı biraz da iç güdüler derken biz de çocuk yapmaya karar verdik. Ve korunmayı bıraktığım ilk ay hamile kaldım. Hamileliğim çok güzel geçti. Odasını düzdüm çok güzel eşyalar kıyafetler aldım bebeğime. Ama her şey bununla bitmiyor. Doğumdan 1 hafta sonra depresyona girdim. Çünkü eşimle 10 yıldır birlikteyiz ve hep başbaşaydık. Çok rahat ve huzurlu bir evliliğimiz vardı. Kafamıza göre istediğimiz yere gidip geldik. 9 yıldır çalışıyordum ilk kez işten bu kadar uzak kaldım. Ve bi anda sorumluluğunun büyük kısmı bana ait olan, bana muhtaç bir bebek sahibi oldum. Hayatım kökünden değişti ve ben bu kadar etkileneceğimi bilseydim çocuk kararımı tekrar gözden geçirirdim. O yüzden kesinlikle zorlukları bilinerek girilmeli bu yola. Ben hep çocuklu hayatın pozitifliğine Odaklanmışım zorluklarını tahmin edememişim. Evet evlat çok tatlı, gülümsemesini gördüğünde dünyalar senin oluyor. Ama çocuk düşünmeyenlere de kesinlikle hak veriyorum çünkü gerçekten büyük sorumluluk ve ben daha yolun başındayım.

Çocuğa niye söylüyoruz ki bunu? Ben mesela çocuksuz günlerimi özledim. Bunda bir sakınca görmüyorum, dile getirmekte de bir şey yok bence. Çocuğa gidip seni doğurduğum güne lanet olsun demiyorum. Ama eşimle konuşurken, özlemişiz sırt çantamızı alıp haftasonu kaçamağı yapmayı diyoruz. Hatta zaman zaman 1-2 sene daha bekleyebilirmişiz de diyoruz. Bu bizi kötü ebeveynler yapmaz. Birbirini seven ve başbaşa vakit geçirmeyi özleyen eşler yapar Anneliği ben çok seviyorum, ama kolay degil :) onu söyleme bunu dile getirme diye daha da zorlaştırmanın, dertleşmeyi bile problem haline getirmenin anlamı yok bence.

Ben de bu durum devam etmesin diye destek alıyorum çok teşekkürler

Çocuklarla gezip eğleniyoruz ama ufak üç yaşında. Biraz yol katetmek gerekti benim açımdan. Bebeğim doğdu kışın, nereye gidebilirdim ki iki aylıkken... T

Bu çok tezat bir şey bence. Okunulan bölümle kıyas bile götüremez. Benim annem bana şu an kalkıp "seni ve ablanı çok seviyorum ama eskiye dönsem size sahip olmak istemezdim." dese bize olan sevgisine zerre inanmazdım. İnsan sevdiği bir şeyde nasıl böyle pişmanlık duyar? Bu gerçekten size normal mi geliyor yani? Düşünsenize anneniz sizi doğurduğu için pişman, var olduğunuz için pişman, geriye dönse sizi doğurmaz ama çok seviyor öyle mi? Mantıklı mı geliyor kulağa bu?

Beni de ekleyebilirsiniz. Yay. Tamamiyle özgürlükçüyüm

Var, ben gayet pişmanım. Pişmanlık ayrı, sevmek ayrı. Varolan bir şeyin elbet yok olmasını dileyemezsiniz ama kendiniz için hata yaptığınızı kabul edebilirsiniz. En azından ben ediyorum, ikinci çocuğum için değil ama ilki büyük pişmanlık bende.

İşte herşey sizin kafada bitiyor Kimi yana yakıla arar kimi de özgürlüğüm kisitlanmasin der Toplumu geçeceksiniz bizim toplum herşeyi eleştirir ben hemen hamile kalmak istedim arkadaşlarım delimisin dedi? Yani herkes sonuç olarak fikrini beyan ediyor Her konuda böyle. Evlenmesen niye evlenmedim evlensen çocuk yok mu bosansan dur boşanmaHer konuda konuşma luxune sahibiz çok şükür

Ben 6 yıl hazır olmadığım için yapmadım, çevremdekiler olmadığı için yapmıyorum sanmış. Onlar için evlilik=çocuk doğurmak. Hamile kaldıktan sonra da tüp bebekle oldu sanmışlar hani 6 yıl çocuk yapmadık ya. Tabi bunların hepsini ben hamile kaldıktan sonra söylediler öncesinde söylemeye cesaret bulamamışlar

Eskiden çok üzülüyordum. Hele hamileyken. Düşünüyorun ben bu insanlara ne zarar verdim diye. Hayatımı açarım, bı yerden açık bulup iğnelerler, en çok mesleğinden vuruyorlar birde. Öğretmen olacağım birde bak bak:)) Hayatımın son 4 yılı inişli çıkışlı. Doguya atandım. İki çocugumuda tek büyüttüm aile desteksiz. bir yandan mesleğimi yürüttüm. Arada konu açtım. İmla hatalarım yüzünden dünyanın en kötü ögretmeni ilan edildim. Ciddi anlamda kötüler.4 ay tek göz odada kalmak zorunda kaldım. Üstelik bebeğim 5 aylıktı o zaman. Gördünüz dimi nasıl alay ediyor. Çünkü onların hayatı hep düzlük. Gerçek hayatında inişli çıkışlı olacağını bilmeyecek kadar toy. desteğiniz için sağolun

Ben bu kadar çocuk sahibi olmak istemeyen kadının burada olduğunu bilmiyordum. Kadınlar Klubü yine beni şaşırtıyor

Kadın toplumda ayakları üzerinde duran bir birey yerine, kararları başkası tarafından verilen yardımcı insancık statüsünden kurtulmaya çalışıyor halen ve halen. Kadın hakları hiç olmadığı kadar revaçta deniyor ama halen zihinlerde o ataerkil düşünceler sinsi bir yılan gibi bekliyor, olaylara ve durumlara verilen tepkiler hep bu ataerkil zihniyet üzerinden ilerliyor. Mesele kadınsa kullanılan dil hep bi çatallı, kusur arayan bazen de içindeki kötülükleri kusan... Bu cinsiyetçilik toplumun her köşesine sinmiş ve kurtulmak sanıldığından çok daha zor. Halbuki kadın birey olmak istedi, varolmak istedi, görülmek, duyulmak, ciddiye alınmak, eteğinin boyu değil fikirlerinin büyüklüğü görülsün istedi.

Bahsettiğiniz ana kucağına baktım ne özelliği var ki otomatik sallanmiyor bile :) D

Yorumlara üşenmeyip bakarsanız görürsünüz içlerinde Birinin soracağını düşünmediğim için alıntılamadan okuya okuya geldim Tekrar 17 sayfayı tek tek okumaya da üşeniyorum doğrusu Pumpkinspicelattee 👶🏼🐾🍼 Anneler

Anket sonuçlandı burçla alakası yok. Koç da var yengeç de terazi de yay da kova da

Ex esim olmamasi icin senelerce israr etti, hele 2. Olmasin diye nerdeyse yalvaracakti. 3. Yu istersen evden kacarim demisti hepsi ayni degil yani

Buna bir çözüm istiyorum bende kimseye niye benden bir şey kalsın ki ben bağış olmasını istiyorum vallahi döner musallat olurum

Evliyseniz yasal olarak yumurta değil embriyo dondurabilirsiniz, onu demeye geldim. Ben de sizin gibiydim ama bi noktada isteyeceğimi düşünüyordum. Fark ettim ki yaşım ilerliyor ve o nokta hala gelmedi. O noktayı beklemeyi bıraktım, sonra da bebeğimiz oldu, şimdi 3 ayı geçti. Keşke daha erken yapsaymışız diyoruz. Hem sevgisi çok başka hem de yaş itibariyle gittikçe daha zor tabi bakması. Yani bence de embriyo dondurmakta fayda var ama onun da bir sınırı var sanırım, 5 yıl dondurulmuş embriyo saklanabiliyordu. Yakında bir tüp bebek merkezi varda gidip görüşebilirsiniz.

Benim gorumcem gibi... Cocugu dogurur dogurmaz yatili bakici aldi mesela direkt. Hiç oyle saci başi daginik kendinden geçmiş dolanmadi. El kadar cocukla bile ojesi, manikuru, fönü hayati aynen devam etti. Her gittigi yerde bakicisi peşinde cocuk bakici in kucaginda dolaniyordu oyle. Oyle yapacaksam ben de 4 tane yaparim.

Yaa film benim de kulağıma kötü geliyor bu ya. Düşünüyorum da zorluğuna rağmen, estirdiği teröre, uykusuzluklara rağmen o yol ayrımına gelsem yine yapardım. Bile bile yapardım. Çünkü bilmediğin bir sevgi de var işin içinde. Ömründe yaşamayacağın bir aşkı kaçırmak gibi düşünürdüm. Böyle bir şeyi düşünüp söylemek bile içten içe korkunç geliyor bana bugün çocuğuma bir şey olsa ben pişmanım dedim ondan oldu azabı da çekerim. Diyemem dilim varmaz yaaa. Sen yazdıkça ayh demese ya öyle diye içim şey oldu

Kürtaj konusunda da bence annen aslında yine de iyi ki aldırmadım demiştir be film. Büyümüş haline en azından bakıp kesin demiştir. Senin oğlanlar benimkinden zor, ben ilk iki yıl çok zor geçtiğinde her gün ağlardım hayatım bitti diye. Ama işler kolaylaşınca, aradaki paylaşım arttıkça, senin de dediğin gibi bağ arttıkça iyi ki demeye de başlıyor sanki. En azından ben üçüncü yılın sonunda baktıkça ne zordu ha ama büyüdü diye saçma bir gururla seviniyorum. Saçma bir duygusallık da olabilir tabii benimki ama öyle. Diğer bombana gelecek olursam Anne babalar da evet koşul var bence de. Hatta içten içe birini daha fazla sevdiklerini de düşünüyorum. ama çocukların sevgisinde yok sanki koşul. Ne olsa ne yaşasa da seviyor garipler. Kendimden biliyorum yani annem zor bir kadın biliyorsun belki toksik ebeveyn dahi olabilir ama seçme şansım olsa ben yine benimkini seçerdim, başkası çekmez onu

Tamam söylerim derhal boşanırlar

keşke yaşı 35 hatta 40 üstü olup çocuk yapmayıp pişman olmuş olan var mı filan diye açsaydınız şöyle bi baktım yazanlar daha 30 bile değil, öhh yaani.

Umarım bir an önce çözülür evlatlarınızla mutlu bir yaşam dilerim.

Bilemiyorum açıksi anne olmadığım için. Bazı kadınlar bence müthiş anne oluyorlar sınırsız sevgileri oluyor. Bazıları ise gerçekten toplumun dayatması sonucu çocuk yapmak zorunda kalıyor. Herkes için farklı olduğunu düşünüyorum. İstemeyen kimse çocuk sahibi olmasın.

1senedir evliyim. Şuan cidden çocuk istemiyorum. Şükür eşimde istemiyor. Eşim tüm sorumluluk sana kalacak, sonra sürekli kavga edecegiz, evin huzuru kaçacak diyor. İkimizde maddi ve manevi açıdan istemiyoruz. Bana çogu çocuk sevimli bile gelmiyor. Sevsem de 2 dakika sonra annesine veriyorum. Ben çocuk yaparsam beni ve evliliğimi kötü etkileyecek gibi geliyor. Ben çalışmak istiyorum. Ama çocuklara anneanne babaanne baksın istemiyorum. Yüzgöz olmak istemiyorum. Çocuk bahanesi ile içli dışlı olmak istemiyorum. Yapmamak bizim için daha hayırlı. Ben sıkıntıya gelemiyorum.

Ahahahsh Yani buna gelene kadar ohoo. Kısacık ömrümüz var, göz açıp kapama arası. Değiştiremeyeceğimiz hiçbir şey için vah çekmenin manası yok. Bu arada benim çocuklar da aynen o kazara olanlardan, ben gibi Nesilden nesile istemsiz aktarılıyoruz bilim yokmuşcasına

Kararinizda gercekten netseniz kimsenin size baski kurmaya hakki yok en azindan dogurup bakamayanlardan olmazsiniz.

Çok doğru yoldasınız. Hele de anaç biri değilseniz gerçekten hiçç hiççç gerek yok. Size öcü gibi bakacaklarına birine bakamazken dördüncüyü yapanlara, vitaminsizlikten şekli şemalleri kaymış bir oda dolusu çocuk sahibi olanlara öcü gibi bakmalılar. One problem less..

Bende aynısını kocam icin diyorum hep. Keşke daha önce tanissaymisiz aynı sey galiba

Çocuk gerçekten büyük sorumluluk. Hatta doğum yaptığımda insanların nasıl bu kadar kolay başkalarına çocuk yapın diyebildiğine şok olmuştum. İstemeyeni anlıyorum. 2'den fazla çocuk isteyenler bana daha anormal geliyor hatta. Bir insanın hakkıyla, kendi psikolojisi bozulmadan, maddi olarak zorlanmadan çocuk eğitebilmesi, büyütebilmesi aşırı zor. Oğlumu çok seviyor olmam, her gün doğduğuna şükrediyor olmam, doğduğu için hiç pişman olmamış olmam; yetiştirirken zor olduğu gerçeğini değiştirmiyor.

Hah aynen öyle. Eşten bağımsız evlilik hayatının size göre olmadığını anlar ve bunun yerine hayatınızı başka yöne sokmak isteyebilirsiniz eğer bir daha dünyaya gelseniz. Öyle bir baskı kuruluyor ki kadınlar üstünde ne evlilikten pişman olacak ne çocuktan ne işinden, her ne gelirse kabulü ve şükrü olacak çünkü 'bak onu bulamayanlar var sen çok iyisin'. E iyiyim de arkadaş ruhum buna müsait değilmiş, başıma gelince anladım. Dünyaya bir küslüğümüz sıkıntımız yok fakat geçmişe gitsek değiştireceğimiz kararlarımız olamaz mı?

Yapıp yapmamak tercih meselesi eşiniz içinde sorun yoksa çocuk yapmayabilirsiniz. Benim gördüğüm nerede çocuklardan nefret ederim diyen veya çocuk istemeyip es kaza hamile kalan ya da sonradan anne olma isteği gelen kadınlar çocuklarına aşırının aşırısı abartılı şekilde düşkün oluyorlar. Kendi anneliğinizi sorgulatıyorlar.

Hele bı yaşlanın, çevrenizdeki çocuğu olan şuan acidiginiz kişiler çocuklarıyla yazlık keyfi yapsın, kalabalık aile sofralarında sohbet etsin, çocuklarının doğum sevincini yaşasın, mezuniyetine olsun busuna gitsin.. sizde uzaktan izleyin. O zaman keşkelerin biri gelip biri gidecek. Bu cümleyi bana kuran, tam 7 yıl evvel çocuk yapma konusunda kararsız kaldığımı söyleyince 65 yaşında bile isteye çocuk yapmayan komşu teyzem söyledi.. Öyle derinden etkilendim ki. Şimdi iki kızım var. İlk zamanlar evet zor ama şimdi büyüğü 4 yaşında. Çok keyifli. Beraber geziyoruz. İkinci bebeğimde birlikte büyütuyoruz. Onlar bana öyle bir güç kattıki. Ne olur yanlış anlamayın ama, bile isteye çocuk yapmayanlarada ben çok üzülüyorum nasıl bir duygudan kendilerini mahrum ettikleri için. Ha tabiki herkes anne olmak zorunda mı asla. Kimi çocuk yapıp çöpe atıyor mesela. Bu yüzden evet istekli olanlar anne olsun. iki kızımda aynı bana benziyor. Kolonlanmiş gibi. onlar benim geçmişim çocukluğum aynı zamanda. Çocukluğuma dokunmak, yapamadıklarını onlara yaptırabilecek muazzam bi duygu.

Çok sevdiğim kedimin sorumluluğu ağır geliyor. Kimi zaman elimi ayağımı bağlıyor. Çocuk mu? Allah isteyen bilinçli insanlara versin

Bende görmüyorum pişman olmakta bir anormallik.

İkinci çocuk için değil ama ilki için pişmanlığınız tam olarak nedir mesela warrior

Ya çok tatlısın iç sesim misin sen

Çocuk istemeyen çiftlere saygı duyuyorum ve bence takdir edilesi bişey, net bir şekilde ne istediğini ya da istemediğini bilmek. Çünkü gerçekten çocuk sahibi olmak insanın hayatini başka boyuta taşıyor ve hiçbir şey eskisi gibi olamıyor istesen de, artısiyla eksisiyle. Bir süre önce anne oldum, 5 aylık bir bebeğim var. Ve gerçekten zorlandigim zamanlar oldu. Gerek fiziksel gerekse mental olarak. Eskiden en sevdiğim şeyleri şimdi yapmaya zamanim yok. Ufacık zaman olsa bu sefer de enerjim yok. Kronik yorgunluk uykusuzluk, çokça tukenmislik.. en basiti gezmeyi seven bir ciftseniz bebekle bir yere gitmek hele oturup bı yerde bişey yemek içmek hayal. Geçen çocugu kontrole götürürken ilk kez bi oturalim dedik, demez olaydık. Daha ağzımıza lokma koymadan arabasında ağlamaya başladı. Aldım arabaya geçtim susmadı, emzirmek istedim istemedi. Susturmak için ne yapacağımı şaşırdım 2 kilo terledim. Eve dondugumuzde pestil gibiydim. Yani bu en basit örneği. Tabiki bu benim tecrübem.. ufacık bebekleriyle dünyayı gezen insanlar da var, ne mutlu onlara. Yine mesela uykuyu seven biriyseniz de kesin bir 12 ayı uykusuz geçireceğiniz bilin. Ben 5 aydır her gece -istisnasiz sekilde- 3 ile 6 defa kadar uyaniyorum bebek için. Gece yatıp sabah kalkmak nasıl bişey unuttum. Bı yere çıkacakken eskiden ufacık cantayla cikarken şimdi kavimler göçü gibi gidiyorsun :) kendime bakacak zaman bulamiyorum. Eski enerjik halimden eser yok. Çünkü kendinden önce başkasını düşünüyorsun artık. Anne ve baba olmanın en sade özeti bu bence. Önceliğin artık bir başkası oluyor. Ve bu bir gun iki gün değil bir ömür böyle oluyor. Elbette sevgisi dünyaya bedel, apayrı. Ama sorumlulugu da fazlasiyla buyuk.. Cift olarak da başka bir şekle evriliyor kari koca ilişkisi.. Pişman olunur mu ilerde? Bilemiyorum açıkçası. Ama herhangi bir sepeble çocuğu olmamış ya da istememiş birkaç çift var tanıdığım, yaşları da 50 üzeri şuan. Hayatlarından son derece memnun görünüyorlar.

Çoğu kedi böyle sanırım. Ben de şımarttım bana da durduk yere saldırıyor. Evlat işte naparsın kızamıyoruz

Herkes cocuk yapacak diye bir kural yok Yalniz bildiğim ve emin olduğum bir şey varsa o da " düşünceler ve istekler zamanla değişir " O yuzden dondurma gibi imkan varsa elbette dondurun.

Maya kyle hiç duymadım deyince ben de bi an şüpheye düştüm benim çevrem mi öyle diye Ama yalnız değilmişim demek ki

Cocuk zor is. Istemiyorsaniz yapmayin. Diyecegim bu kadar.

İnanın siz gerçekten istemiyorsunuz... kendimden biliyorum insan isteyince çılgınlar gibi istiyor sürekli akli bebek işlerinde oluyor... kizim 16 sinda birkac yıl önce ben de acaba mi dedim ikinci için;ama o tutku o istek yok... olsa olur ile çocuk işine girilmez... gerçekten çok zor çocuk sahibi olmak.. ben açıkçası sizi takdir ettim bari ne istediğini biliyorsunuz gayet de aklı başındasiniz.. hiç sanmam pişman olacağınızı... ama bir gün pişman da olursanız o pişmanlık duygusunu da asla atamazsiniz... tedbiri yumurta dondurmak ise olabilir siz nasil isterseniz:) sevgiler size

Ben tek çocuga annelik yapabilecek güçteydim. O sebeble başka düşünmedim.

Cocugu olanlara acimiyorum ama her cocugu olan cocuklariyla yazlik keyfi yapmiyor, devamli dipdibe durmuyor. Az once bir konu okudum mesela. 9 cocuğu olup hasta oldugunda kimde kalacagi konusuluyordu. Gelin mi bakacak, kizlari mi diye... Üzücü degil mi Elbette cocuklariyla güllük gülistanlik olan da vardir ama oyle olmuyor her zaman. Kendi annem, 3 kardeşler. 1'i yurtdisinda, 2 tanesi birbirinden farkli sehirdeler anneannem ve dedem de farkli bir ulkedeler, ben tek cocugum, ben de hepsinden farkli bir sehirdeyim, belki ilerde farkli bir ulkede yurtdisinda olacagim kendi planlarimiz var. Herkesin ayni anda bir araya toplaşmasi bile 40 yilda bir oluyor bizde, herkes bambaska ulke ve sehirlerde. Ben kalabalik ailede buyumedim hiç zaten oyle bir aliskanligim yok. Eşimin ailesiyle de tatil, gezme tozma yapmadik hiç. Ayda bir filan ziyaret ederiz anca. Boyle yani... Herkesin ailesi, yetisme tarzi istekleri farkli, bunlari dusunuyordur herkes.

+1000 neden pişman olalımm

Buldumcuk olmuş bence, aşı olsun buldumcuk aşısı çıkmıştır heralde şimdiye

A bir tanidigim daha var o da cok pismanim demisti hayat bombos suan filan diyordu ya tabii bunlar benim cevremden ornekler bu kararindan mutlu olanlarda vardir.

Basimiza taş yagardi. Kadin cocuk yapmayan ve pisman olanlar diye baslik acmis, cocuk yapanlar sayfa sayfa cocuk guzellemesi yapmis. Bir de cocuk yapip pişman olan dese düşünemiyorum

Ben kendimi bildim bileli hep çocuğum olsun istemişimdir. Allah a şükür maddi manevi bakabiliyoruz. Zorluğuda kolaylığı da bana. Eşim çocukların sesinden bunalmak bir tarafa aksine mutlu olan biri. Çocuk istemeyen gerçekten dünyaya getirmesin ama bakmaya durumu müsait olana da kimse neden 2. Veya 3. Çocuğu yaptın demesin. Her iki türlü de hadsizlik

Biz de zombi olunca gelir bunlar iyi günleriniz deriz millete napalım ayol

Muhtemelen daha büyütüp rahata ermediğim içindir, 14 ay arası çocuklarımın Aynen dediğiniz gibi, hatta hiç çocuk sahibi olmak istemeyen bir kadın olarak hamileliğimi öğrendim ve bunun için kendi iç savaşımı verdim o dönem. İkincide ise zaten ohoo hayat yoldan çıkmış, kalan sağlar bizimdir misali elimde olanın keyfini çıkarmak kaldı bana. M ManzaramDeniz

Ayyy şu an beni tarif etmişsiniz. Kendimize geliyoruz ama değil mi, yani anca başladı da bende kendime gelmeler..

Bende ağlayan çocuk görünce eşime kaç kaç diyorum hızlı adımlarla yer degistiriyorum sesini duymayana dek uzaklara

Ben Aslanım zaten anaçlık ve sahiplenicilik en üst noktada... Bence anketi özgür ruh Kova Kazanır...

Sevgili görümcem ve eşinin beklentisi bizim cocuk yapmamamız... cunku edineceğimiz tüm malların kendi cocuguna kalmasını istiyorlar hasetimden 5 cocuk yapasım var öyle sinirliyim onlara

Pişman olur musunuz, olmaz mısınız?Bilemem. Bu çok kişisel bir durum. Ama çevremde 3 çift tanıdığım var çocuk istemeyip yapmayan. Hatta bu 3 çift evlenirken de bu şartla evlendiler. Evlilikleri 10 yılları devirmiş kişiler bunlar. Bu 3 çiftin evliliklerine bakınca hiçbir 'anormallik' görmüyorum. Çevremdeki insanların da onlara "neden çocuk istemiyorsunuz?" gibi çok özel bir soru sorduklarına şahit olmadım. Sanırım, ben toplumun genelinden çok farklı bir çevredeyim.

yoo ben kimseye parlamadım. Lütfen en başından itibaren bakın. Alkasız yerde alakasız bir şekilde beni ikinci üyeliğimi açığa çıkararak gizli tehditte bulunarak konuyu dağıtan kişiye tabiki yazacağım. Bana faresi olan bı kesim var. Onlardan biride sizsiniz sanırım. Tutarsız değilim, çocuklarımı çok seviyorum Ama yorucu. Ne var bunda. Niye açığını aramak için bu çaba?

Bu ayni şey degil ya. Cocuk buyutmuyorsun sonucta karsinda kocaman bir insan var, yük bindirmeye degil yük paylasmaya, hayati paylasmaya evlenmişsin zaten Eş gercekten "iyi, hoş" olsa evlilik yük olmaz, ortada bir yük varsa paylasilir, sorun varsa çözülür. Anne pismansa da annelik yapmak, bunu en iyi sekilde yapmak zorunda ama pisman olunan evlilik surmek zorunda degil bence.

Yazdıkların o kadar doğru ki. Tamamen senin gibi düşünen bir insan iken bir çocuğum var. Zaten daha da başka yapmam ama benim çocuk sahibi olma kararım dışarıdan gelen baskı ile değil kendimin verdiği bir karardı. Bildiklerimi aktarıp bilmediklerimi beraber öğreneceğim ve çok seveceğim birine ihtiyaç duydum annemin ölümünden sonra. eğer çocuğum Hiç olmasa eksikliğini şu an çok hissedip ah vah neden olmadı demezdim diye düşünüyorum. Mantık çerçevesinde bakarsan maddi, manevi mantıksız bir iş çünkü. Ben çok zorlandığım anlarda neden çocuk sahibi olmayı tercih ettiğimi sorguluyorum. Ama bu öyle bir şey ki tüm duygular birbirine geçmiş gibi. Aynı anda ne kadar iyi yaptığımı da düşünebiliyorum :) Ama tekrar hayata gelsem yapmam. Harika şeyler yaşadım, yaşıyorum ama bir ömür birine adamak için aslında çok kısa ve ben üremeseydim dünya için çok da bişey değişmezdi.

Yay burcu benimki, özgür kız mod on yani...

Evet çok zor, bedenen zaten yürüyen ölülük de psikolojik olarak fazlasıyla ağır, biliyorum. Böyle bir konuda çocuk güzellemesi yapmak hiç istemem lakin siz doğurmuş ve pişmanlık yaşayan bir anne olduğunuz için, kendi sıkıntılarımı gördüğümü ve hepsinin geçeceğini belirtmek isterim. Bu süreç de ancak siz ne zaman her şeyiyle kabul ederseniz başlayacak. 'Benim hayatım artık bu, tek değil iki çocuk annesiyim ve eskiyi anmanın manası yok şimdi her şeyi sıfırdan yaşayıp bu şekilde bir düzen kuracağım' diyebildiğiniz an sakinleşeceksiniz. Pişmanlığınız baki olabilir ama kendinize kızmanız ve hayatın hep olumsuzluklarını görmeniz bitecek en azından çünkü bambaşka bir perspektif eklenecek. Ben 1,5 senedir kahve çay içebiliyorum gün içinde kendime 20 dk yaratabiliyorum ve öyle mucizevi bir şey ki bu Pişman olduğum hayatımda tek beni dinlendiren ve eski olduğum kişiyi yaşatan an.

Oladabilirsiniz olmayadabilirsiniz. Kişinin kendine bağlı bir şey.

Kedide cocuk gıbı. İlgi sevgi beklıyor. Ya ben kediyi çok sımarttım ya her kedi böyle. Durduk yere bana saldırıyor

O zaman sizin sebepleriniz genel olarak ekonomikti, yetememe korkusuydu doğru mudur? zeynones

Bu içinde yaşadığınız çalışma hayatı, kayınaile ilişkileri gibi çeşitli parametreler üzerinden değerlendirilmeli bence. Eşimden memnunum ama hayat bizi Zorluyor diyecek çok hatun var.

Gerçekten böyle bir mekanizma var sanırım ve bazı kadınlarda bu tabiat konunuymuşçasına çoğalmayı garantiye almak için verilen annelik içgüdüsü teğet geçilmiş. O içgüdü olmayınca da olaya sadece mantık çerçevesinde bakıp kar zarar analizinde sınıfta kalıyor çocuk yapma fikri.

Tabiki yapmaz. Olurmu hiç. Dün rüyamda gece yolculuğu yapıyordum vapurda ve yanlizdim. O kadar etkilendimki. Tüm gün etkisindeydim. O dinginliğe çok ihtiyacım var. insan bazen özluyor.

Eşinizle ikiniz çocuk istemediğiniz konusunda hemfikirseniz başka kimsenin yorum yapma hakkı olmamalı zaten Ama ülkemizde işler öyle yürümüyor nedense Çocuğu olan olmayana niye yapmıyorsun diyor Çocuğu olmayan olana niye yaptın diyor Tek çocuğu olan 2 çocuğu olanı saçma buluyor 2 çocuğu olan 3 çocuğu olanı mantıksız buluyor filan Tamamen toplumca hadsizliğimizden kaynaklı Bakacak durumu olanlar istediği kişiden istediği kadar yapsın çocuk İstemeyen de sonsuza kadar yapmasın Diğer tüm kararlarımızda olduğu gibi çocuk yapma/yapmama kararında da kararlı davrandıktan sonra başkalarına hiç laf düşmez Yine de garantici davranmak isterseniz arkadaşların dediği gibi yumurta/embriyo dondurma fikrini değerlendirebilirsiniz En azından karar verme hakkı sizde olur ilerde Çocuk istemeden çocuk sahibi olmak anne babadan çok çocuğa haksızlık bence ayrıca

Eğer çocuk sahibi olmak istemiyorsanız tabiki yapmayın, çok net olmanız çok güzel gerçekten. Dondurma işlemi yaptırın ileride belki fikriniz değişir, tabii bu da sizin bileceğiniz bir şey. Gönlünüzce olsun her şey

Bak bunu da diyemem ben mesela. Sanırım elimdeki her neyse aynı kalsın diyen sabit bir insanım ben.

Kesinlikle. Gerçi 27-28 yaşındaki arkadaşlarım da şuan öyle konuşuyor ama işte her şey birini sevene kadar A Ankee Nirvana Anneler

Biz kullandık gerçekten çok işimizi gördü bizimki sallanmaktan nefret ediyordu birtek babybjörn de pıt pıt bir iki sallamada uyuyordu. Uzun süre kaka yapmadığında oraya oturunca çok rahat yapıyordu. Biz biraz tosbidik ve uzun olduğumuzdan 7. Aydan sonra kullanamadık. Parasını sonuna kadar hak ediyor.

İstemeyen birinin gözü yemez tabi ki, yani hem bolca iğne, yan etki, üstüne para.. gerçekten çok çok motiveysen veya çok kararsızsan ya istersem diye bu yola girilir diye düşünüyorum. Bizim kadın doğal yolla çocuk sahibi oldu o para verdiğine pişman olmuş mesela

Hayatım boyunca çocuklara mesafeli oldum, anaç biri de değilim. Evlendiğimiz zaman eşime kalsa hemen yapardık ama ben istemedim. Sonra korunmama rağmen hamile kaldım daha iki aylık evliyken ama düşük yaptım çok geçmeden. O çocuk istemeyen ben hamile kalıp düşük yaptıktan sonra çocuk istemeye başladım hatta olmadı diye üzüldüm 5 ay boyunca :) sonra hamile kaldım doğurdum ve çok zor bir şey olduğunu ben de anladım. Çocuk olana kadar çok zor olduğunu hep duyuyorsun ama deneyimlemek bambaşka bir şeymiş. Ki ben bireyci, kafasına göre takılmayı seven biriydim çocuğum olunca nevrim döndü :) Daha da bombası henüz birinci çocuğun şokunu atlatamadan 2. ye hamileyim yine korunarak (2 yöntemle). Aralarında 1,5 yaş olacak ve kurbanlık koyun gibi doğumu bekliyorum. Eğer gerçekten istemiyorsanız da yumurtaları dondurun bence çünkü benim gibi sonradan isteyebilirsiniz. Ben bana sırnaşan bebeklere bile ısınamazdım ayıp olmasın diye diye bi gülümseyip geçerdim buna rağmen sonradan istedim ilk çocuğumu

Bu çok çok büyük bir fedakarlık. Evde kuş bakarken bile bazen bunalıyoruz koy şunu kafesine diye. Seviyoruz ama sıkılırsak çözüm basit koy kafese çok mu ötuyor ört üzerini uyusun. Çocuktan sıkıldın bunaldın elden ne gelir zor gerçekten.

Hiç şaşırtmadınız. Klasik benim neler yaşadığımı biliyor musunuza bağladınız yine. Evi bulmuşsunuzdur artık, o değildir, hamilelikle ilgili durum vardı, doğurduğunuza göre o da değildir, ama son 4 ay dediğinize göre olabilir de. İtici bulunan daha çok sizin konularınızdı hatırlarsanız. Daha doğrusu konu ayrıntılarında yazdıklarınız. Yoğun şekilde tepkiler alınca da en sonunda yine "benim neler çektiğimi biliyor musunuz, elveda" vs yazıp gittiniz. Nitekim bu konuda da benden başka tepki verenler oldu yazdıklarınıza, ama hala inatla red halindesiniz. "Komşu teyzem var, o pişman olduğunu belirtiyor" diyebilirdiniz, ki bu konu sahibinin sorusuna yeterli bir cevap olurdu. Karamsarlığı nereden çıkardınız anlamadım. İlk 3 satırda yazdığınız şeyi çocuğu olanlar da yaşayabilir demiştim kısaca, başkasının çocuğuna yönelik karamsarlığım/iyimserliğim olamaz. Negatif/eleştirmeyi seven ya da bundan zevk alan hiç değilim, öyle olsa bütün yazdıklarınızı 'Türkçe tercümesi' başlığı atıp silbaştan yazardım, dalga geçmek, zevk almak öyle olur çünkü. Bir zahmet hızlı yazmayın o zaman, farklı insanlardan aynı konuda eleştiri alıyorsunuz ve hiç düzeltmeye çalışmıyorsunuz. Yetmiyor "eğitimciyim" yazıp insanların aklında olumsuz fikirlere sebep oluyorsunuz.

Tabiki istemeyebilirsiniz ama yinede yumurta dondurma işlemi bence. Belki ilerde fikriniz değişir. Bu size bir şey kaybettirmez. Ben 2-3 aya kadar asla çocuk istemiyordum. Hamile kalmaktan çok korkuyordum. Bu sıralar yavaş yavaş istemeye başladım ve sebebini hiç bilmiyorum

İlerde çok bişman olursunuz kesinliklen çünkü bu evlad evlad, başka hiçbir şeye benzemez. Evlad kokusunu içine çektin mi analık otomatikman yükleniyor hem bilmiyorsunuz siz içinize nasıl çekilir evlad kokusu, buradaki kadınlar da bilmiyor tardışıyor, sarmısaklı cacığı koklar gibi koklarsanız ebletteki olmaz. Ben asla pishman olmadım, yine olsa yine yabarım çünkü korunmadan sebişmeyi de sebiyorum. Bir gülüşü yediyor ve bunun için gülmesini dahi beklemiyörüm. Teqnologiç ağletler çok ilerledi gülerkenki fodografını çektim 75e 50 büyüttürdüm ve salonuma asdım evladımın. Arada döner kolduğuma oturup bir kadeh fiskimi alıp, puromu yakıyorum ve gülüşünü izliyorum. En sevdiğm hobimdir. Ayrıcana bir yuvanın tuğlası erkekle gadınsa, çocuk çimensosudur, harcıdır. Yanlız taştan duvar olmaazz bunu sen de biliyorsuğn demiş ünlü düşünür Tarkan ve kurdu hüp klibinde hem. Dohtor çok haglı, doğurun. En az üç çocuk.

Kader ortaklığı, o senin tatlılığın

Tabiki olmasını istemeyebilirsiniz bu sizin en doğal hakkınız Ama cocuk bambaska ve tarifsiz bir duygu. 1 kizim var 2. ye hamileyim kizimsiz dunya düşünemiyorum yapmasaydım pisman olurdum galiba. dogdugu anda onun sevgisi kalbe iniyor zaten. Ama elbette hayat sizin hayatınız herkes anne olmali diye birsey yok kendinizi tanimaniz cok guzel birsey. hic cocuk dusunceniz yoksa yumurtalarınızı dondurun belki fikriniz zamanla değişir diye. Umarim hakkinizda hayırlısı olur.

Merhaba boşverin Sizinle ugrasan kadın sizi cocuklarinizin yaşam. süresinden emin misiniz diye vuracak kadar alçalmış duygusuz biri okudum tüm yorumlari. Icim yandi o yazdigina size yazma ihtiyaci duydum o sebeple ama Allah a havale edin.

Eşitlikçi ve yardımcı bir erkekle evli değilseniz gayet doğru. Kariyerimi seviyorum derseniz onu toptan çöpe kaldırıp atıyorsunuz, ilk 3 yıl sadece bebekle ve dertleriyle uğraşıyorsunuz, kahve içmeye bile vakit olmuyor, uyku zaten yok, sporluk hobilik vakit yok baba desen zaten 2 agu gugu yapıp babalık diyor çocuk bakımından oralı olmuyor... Türkiyede annelik = kendini feda etme. Bizden önceki kuşak zaten berbat adamlara, fiziksel şiddete, psikolojik şiddete, aldatılmaya, horlanmaya, aileye ezdirilmeye çocukları için katlanmış cefakar anneler topluluğu. Kime baksam b. k gibi 5 para etmez bir ayıya çocuklarına sebep katlanmış. 50+ annelerin hepsi cennetlik, eli değil ayağı öpülesi insanlar. Dedem kumarcıymış, anneannem 6 çocukla hayat mücadelesi vermiş resmen. Oturup bakıyorum kadının hayatına kumarcı bir kocaya sebep koskoca bir hiç. Daha sonra nasıl bir insan olacak, eğitimi, mutlu olması, iyi bir insan olması, dürüst olması şusu busu derken 20 yıl boyunca kafa patlatıyorsun düzgün bir insan yetiştirmek için. Gamsız insanlar daha rahat bu işe giriyor bence, amann çocuk bu büyür işte diyenler planlama yapmayanlar ya da topluma iyi bir insan kazandırma derdi olmayanların başı daha rahat.

var mı gerçekten? hiç görmedim inanın. ya da çocuk sayısı fazla olan o kadar hızlı çocuk yapmıyor musun? 2. yapmıyor musun? 3. neden yok diye soruyor ki, çocuk sayısı az olanın neden fazla çocuk yaptın demeye fırsatı kalmıyor olabilir. Çok hızlı silah çekiyorlar...

Bu sadece sizi ilgilendirir insanlara bunu açıklamak zorunda da değilsiniz. Ama yumurta dondurmayı deneyebilirsiniz belki ilerde isteme ihtimalinize karşı. ama herşeyden önemlisi sizin sağlığınız tedavinizi olun lütfen

Ve Başak burcunu da :) Ben Başak, eşim Yay. Normalde yaylar basaktan daha ozgurlukcudur ama eşim kendisi istemese de yine de daha cok bana birakiyor. Ben mukemmeliyetci ve problemlerde fevriyim. Bir cocuk sorumlulugu almak bi omur bu sorumluluk ve yükü tasimak istemiyorum. Ozgurlugumun kalmamasi, artik baska bir canliyi dusunerek yasamak, surekli hosgorulu ve sabirli olmaya calismak benim icin ağır. Ona birsey olsa bir omur aci cekecek olmak, bana birsy olsa arkamda yarim bir insan birakmak, hastalikta uzulup, zorluklarda yipranmak istemiyorum. Bunlar ve bunlar gibi cok sebeplerim var. Esimin tum kardeslerinin cocuklari var, arkadaslarinin var, akrabalarin hepsinde var, yapmak istemeyen cevresinde hic olmadigi icin o da her ciftin olur heralde diye dusunuyordu baslarda. Ama ben ona hakli sebeplerimi daha evlenmeden once soyledikce o da istememeye ve ne kadar zor oldugunu gormeye basladi. Bazen diyorum bak ne guzel canimiz gec yatmak istiyor hemen cerez meyveler cikarip guzel bir film aciyoruz, erken yatmak istiyorsak deliksiz uyuyoruz, istedigimiz seyi istedigimiz gibi yapiyoruz. Istersek eglenmeye gidip istersek spora yuruyuse cikiyoruz, istersek baska odalarda kendi halimizde vakit geciriyoruz. İstedigimizde seyahate cikiyoruz, istersek o arkadaslariyla futbola, ben biseyler icmeye cikiyorum. Ikimizden baska dusundugumuz birsey, bir stresimiz yok. Çocuk olsa boş vaktimiz olmayacak, olsa da o vakitte donanimli birey olmasi icin onun aktivitelerine kosturucaz diyorum. Suan o kadar ikna ve benim gibi dusunuyor ki birinin cocugu olsa ya ne zor yazik ne kadar zorlancaklar simdi diyor.

Tuhaf olan çocugu olup aşırı zorlanan insanların çocuk baskısı yapması. Ama benim korkum eşimin çocuk diye tutturması. O da şuan aşırı rahat. İki kişi gerçekten çok mutluyuz. Çevremizdekilef eminim bebek haberi bekliyorlar ama bu gidişle avuçlarını yalayacaklar. İnsan sanırım bu rahatlığa alışınca kaybetmek istemiyor. Kedimiz var. O bile yeri geliyor yoruyor. Çocuk büyük sorumluluk. Ve bu beni aşar gıbı duruyor.

İstemiyorsanz yapmazsınz, yumurtanızı dondurablrsinz sizd bişe kaybettirmez Çoğunluk pişman olursunuz dese yapckmısınz sanki, karar yine sizin yine sizin M

1 buçuk yıllık evleyim henüz, her gören "bebek var mı?" diye soruyor, empati yoksunu bir toplumdayız malesef. Evet, kesinlikle herkes çocuk yapmak zorunda değil, çocuksuz da bir hayat gayet verimli geçebilir, keyif alabilirsiniz. Başak Kablan'ın bir videosu vardı bu konuda, o da kesinlikle istemiyor, izlemek istersiniz belki :)

Zahmetsiz rahmet olmuyor biliyoruz hepimiz Gercekten duygu olarak anlatilmaz elbet kizim benim iyikim, herseyim o... Smdi bana kardesi olsn diye soylenenler de guzel geliyor bunlari bende dusunebiliyorum elbet mesela olursa 2 kiz kardes olsunlar cok isterim ama onlarin annesi ben olacagim. Bir can yetistirmek cok agir bir yuk maddi de manevi de ve sorumlulugu omurboyu zorlayan bir durum. Guzellgni tartismiyoruz zaten. Belki biraz birseyleri umursamayanlar daha cesaretli olabiliyorlardir ne bileyim. Rabbim evladima saglik versin, bize bagislasin. Tabiiki cumle evlatlari ailelerine bagislasin insallah. Seninkide saglikli, uslu, gazsiz, uykulu ve istahli bir bebis olsun insallah.

Ah Mirve, sorma o his çok eğlenceli bişi ya, hep oynasın istiyor insan Ama birazdan bikaç aylık bebekli ablalar gelir, muhteşem hevesimizi kursağımızda bırakan "ah bunlar iyi günler, doğsun zombi gibi gezecen! Uyuyamıycan. Bir büyüsün diyecen, ama her anı öncekinden daha zor, daha eziyetli." Diyerek bizi dibe çekicekler ama olsundu, herkesin kendi görüşüydü. Velhasılkelam kimsenin cocuguna hiç kimseler karışamaz Ben istiyorumdur, o istemiyordur. Ayrıca tek cocugu olan kişiye ikinci ne zaman? Kardeşsiz mi kalsın diyen teyzelere de ayrı gıcığım keşke insanlar birbirini bi salsa

Var yahu niye olmasın? Bir akrabamdan şahidim çocuk doğduğundan beri 3 ay üst üste evde kalmamıştır Tatilini, gezmesini her şeyi yaptı Ama eşi yardımcı olurdu her konuda Tüm sorumluluk bir kişideyse çocuk büyütmek zor

Sorulabilecek en yanlış yerde sormuşsunuz bu soruyu. Şimdi çocuğun ne kadar güzel bişey olduğunu dinleyeceksiniz bol bol

Kesinlikle biz de kendimizden ne istediğimiz ve neyi kesinlikle istemedigimizden eminiz. Ama herkesin tek bir ağızdan pişman olacaksın laflarından dolayı aynı şeyleri yaşayıp hissedip sonra pişman olan var mi diye sormaya itti.

Aslinda çok değil. Çevremde cocuk yapmayan benden başka kimse kalmadi. Kimisi evlenir evlenmez yapti kimisi 2 sene icinde yapti hatta 2. Tura gectiler kardeş filan yaptilar cocuklarina. Tek cocuksuz benim. Eşimin arkadas cevresinde bizim gibi 6-7 yillik evli olup cocugu olmamiş 2 çift var sadece, onlar da istemiyor mu yoksa olmuyor mu ya da bekledikleri şartlar mi var bilmiyoruz konusmadik o konularda.

Genelde cocugu buyuttukten sonra alisilan hayata tekrar 2. Bir sorumluluk zor gelir ama sizin ilkinin neden pismanlik olusturdugunu merak ettim paylasmak isterseniz. Sanirim ebeveyn olmadan once yapmak istedikleriniz vardi...

tamamen şartlarla ilgili. ev işlerini eşit üstlenen bir eş, bıraktığınızda vicdanınızı sömürmeyen anane/babane ya da hiç çalışmayıp tam zamanlı bakıcı alıp hatta 4 tane bile doğurup hayatınızdan feragat etmeyebilirsiniz. Ama işte şartlar çok önemli...

Allahaskina çocuk çocuk bu nedir ya? Illa olmalı, çocuk olunca hayatımın en mutlu dönemi oldu, aman olsun pişman olursun da ne? Istenmeyen istemez kardeşim! Keşke bunu anlasa herkes. Illa evlen illa çocuk doğur, bir tane hıc olur iki tane doğur... Bu saçmalıklar yüzünden kadınlar psikolojin baskıda. Dünya milletin çocuğunun çevresinde dönüyor sanki pes!

Yaş 42 yapmadım ve pişman değilim çok iyiyim böyle

Şu dünyaya istenmeden getirilecek çocuktan daha kötü ne gelebilir bilmiyorum. Bence her insanın kendi tercihi herkes kendi kapasitesini biliyor. Huyunu, suyunu, sabrını vs vs.. önemli olan senin ne istediğin doktorunun değil. Kadın ne zaman isterse ne zaman hazır hissederse o zaman olması gerekiyor çocuğun. 5 çocuğu olanıda yadırgamam, çocuk istemeyenide. 2021 yılındayız yahu hele hele bir kadın doğum doktoru yani ilk defa sana denk gelmemiştir eminim onun daha açık görüşlü olması lazım İlerde sen istersen zaten olacağı varsa yine olur

Tüh ya bi ikna edemedik sizi. Yine abooovv nasıl cocuk istemezler, hadi kadinlar istemedi kocalari ve kaynanalari istediginde nasil yapmadan durabilirler, nasil istemedigini yapmayacak kadar guclu olabilirler, hayir olabilemezzzzz kontenjanından uzayli gibi bakılanlardan olduk. Siz merak etmeyin 20de de istemiyordum, 30 oldum yine istemiyorum, 40 oldugumda da denk gelirsek o zaman sizi yine aydinlatirim. 10 yilda degismedim aksine fikirlerim ve kararim gayet net, bir 10 yil sonra da degismeyecek. Cocuk istemiyorum, istemeyen ve beni onaylayan biriyle evlendim ve kimseye bunun aciklamasini yapmadigimiz icin disaridan da etkilenmiyoruz. Ustelik cocuk yapmamis ve cok mutlu yasayan tanidiklarim var. Turkiyede de vardi simdi Almanyada da var. Hayat, dunya sizin kucuk pencerenizden cok daha buyuk ve disarida birsuru insan bir suru yasam tarzi milyarlarca fikir ve akan kocaa bir hayat var...

Aslında biyoloji hocamız bize anlatmıştı. 9 aylık bu süreç kadınları hormanel olarak hazırlıyor hamileliğe. Aslında insanlarda kimyasal bileşimlerin sonucu davranışsal olarak tepki veriyor. Bu sebeple hiçbir şeyden emin olmama taraftarıyım. İleride insanının fikri değişebilir.

Yumurtalarınızı dondurun suan istemiyor olabilirsiniz ama hayatın ileride size ne getirecegini bilemezsiniz. Bazen dusunceler degisebiliyor. Tanıdıklarımdan var 55 yasında bir doktor tanidigim cok kararlı olarak yapmadım ama simdi cok pismanim demisti. Tabii ki karar sizin istemeyen yapmaz.

istemiyorsanız olmaz zaten. çocuk olmasa bir çok kadın eşinide boşar :))) kirli don yıka kirli çorap yemek yap. :)) ilerde pişman olmazsınız, çocuk büyüdükçe sıkıntı ve masraflarda büyüyor

Yumurta dondurma olanagı varsa dondurun. Ya olur da fikir degişir isterseniz içinize bu duygu yerleşirse pişman olabilirsiniz. İstemezseniz de birşey kaybetmezsiniz. Kendinizi bilmeniz ve bu sorumlulugu almak istemediğinizi söylemeniz bence örnek bir davranış, böyle düşünüp de çocuk sahibi olanların halleri ortada olan çocuklara oluyor çünkü. Sizin gibi düşünen sayısı isteyenlere nazaran az olduğu için tuhaf geliyordur baazılarına ama sizin düşünceniz en dogrusu. Nasıl mutluysanız öyle davranın hayat sizin hayatınız.. Corpse Bride Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

O bende de vardı. Hatta yeğenlerimle o kadar çok mutluydum, sürekli ilgilenirdim, eğlendirirdim ki anneliğim de öyle olacak sandım. Değilmiş meğer.

Benim kıızım 25 aylık, imkanım olsa 2. yi yapardım. İmkandan kastım calısmaya devam ederek 10 aylıktan beri yarım gün calısıyorm. 3,5 sene sonunda kızıma kavustum ama tam gün annelik yapamazmısım Cebren ve hileyle 1 yıl kvde ve anneme baktırarak krese basladık Simdi 2. yapayım desem üzerime ucarlar Ben kendi hikayemde sunu anladım annelik bana enerji veren bisey, ama kendimi adayarak,7/24 annelik benlik is değil. Bana göre saglıklı da degil. Annenin nefes almya ihtiyacı var, toplumumuzda buna izin verilmiyor Cocuktan mı kacıyorsun deniyor Kacmıyoruz nefes alacak alan yaratmaya calısıyoruz ki, dönüp tekrar kaldıgımız yerden devam edelim. Ben anne olmasaydım cok pisman olurdum, ama calısmasaydım da cok pisman olurdum. Cünkü orası tek konfor alanım

Asil soru su ki. Aslinda cok eminseniz, burda bu soruyu neden sormak istediniz? En ufak bir süpheniz barsa bence dondurun.

Yaptıktan sonra pişman olmayacağınızın garantisi var mı? Yani evet çocuklar canımız ciğerimiz ama içten içe pişmanlık duyulduğunda bunu itiraf etmesi o kadar zor ki. Ya da kadın istemediği bir çocuğa gebe, aldırmak istiyor, resmen katil diye linç ediliyor. Hayat standartlarınızı, nasıl bir ortamda ve hangi koşullar altında mutlu olacağınızı en iyi siz bilirsiniz. Bunu 2 küçük çocuk annesi olarak yazıyorum :) Yeni evlilere çocuk konusu açtıklarında bunun bir zorunluluk değil büyük bir sorumluluk olduğunu söylüyorum. Ötesine herkes kendisi karar verir.

yazdığınız 2. çocuk durumu en büyük korkum ya... hatta rüyamda 1 koğuş dolusu yenidoğanı uyutmak zorunda kalıyorum fln kan ter içinde uyanıyorum.. ilk çocuktan sonra böyle kabuslarım oldu

10 yıldır 2. çocuk baskısı var bana heççç oralı olmuyorummm.

Konuda bir tek ben çıktım herhalde pişmanlığından dem vuran, her zamanki gibi Sizin yerinizde olsaydım mutlaka yumurtalarımı dondurur sonra yoluma devam ederdim. Elimizde böyle bilim nimeti varken 20 sene sonrası için olası karar değişikliğinde bana bu fırsatı sunuyorsa sonuna kadar değerlendirirdim.

Burcum yengeç. Aileye düşkün ve anaçlıkta zirve olduğu söylenen burç Anaç bir yapım var mı bilmiyorum. Kedime karşı öyleyim bence ve çocuğum olsa ona da öyle olurum diye düşünüyorum ama olmak istemiyorum :)

yani geçen yazacaktım konuyu dağıtmamak adına yazmadım genius dizisinde einsteinın hikayesini izliyorum adama uyuz oldum resmen. çok zeki diye bir kadınla evlenip, kadını hamile bırakıp sonra kadının tüm hayatını sıfırlaması... sonra ama ben dehayım böyle dünyevi işlerle uğraşamam beni baltalıyorsun tavırları... bütün çevrenin adamı haklı ve muhteşem bulması kadının yok olup gitmesi... madam curie nin hem çocuklu hem de bilim kadını olması ve tabi ki çocuklarının ondan nefret etmesi... sonra da 90 yıllarından sonra kadın haklarını savunurken biz, ergen salak adamların çıkıp da "neden hiç bilim kadını yok o zaman yeaaa" gibisinden tespit kasmaları... sanki kendisi quantum mekaniği hakkında makaleler yazmışçasına...

Sanırım evlat sevgisini tatmış olmak bu duyguyu herkes tatmalı gibi bir düşünceye sevk ediyor insanları. Benimde 1 tane kızım var. Gerçekten hiçbir şeye benzemeyen bir sevgi. Gerçi ben kimseyi çocuk yapmıyor diye ötekileştirmiyorum ama sence yapılmalı mı deseler kesinlikle evet derim.

Hesabıma 300 000 tl yatırın hemen hamile kalacağım söz dedim 1 2 kereşok oldularrrr

İlla herkesin çocuk yapma zorunluluğu yok bunu anlamali insanlar. Hem kendiniz hemde cocuk mutsuz olacaksa neden yapasiniz ki. Ben istiyordum cocuk sahibi oldum ama abim asla tahammülü olan bi insan degil, cocuk tabiki sever ama uzaktan :) 45 yaşinda hayallerinin peşinde baska ulkede yasiyor ne o bize garip geliyo ne biz ona herkesin kendi yapisi ve tercihi.

Evet, benim de çevremde çok var. Dediğiniz gibi tur bindirenler bile had safhada geç kalmış bile hissettiriyorlar çoğu zaman. Ben de yazılanları görünce şaşırdım, çevremde gördüklerimle bağlantı kuramadım pek. Ama gözlemlerime göre, gelir seviyesi arttıkça çocuk sahibi olmama durumu da artıyo. Yani maddi durumu iyi olmayanlar fütursuzca cogalırken, imkanları fazla olanlar ya tekte kalıyo, ya da yapmıyolar erteliyolar.

4 yaşındaki kıza tuvalet temizletip yemek yaptırıyomuş hadi linçleyelim arkadaşı girlinred

Evliligimin ilk yillarinda bi acaba hamilemiyim tereddutum olmustu ve aynen boyle hissetmistim. Caresiz, kapana kısılmıs gibi. Genel olarak cocuk sevmem. Hani kimi insan tanimadigi cocugu bile cok sever ya, ben yegenlerim ve kendi cocuklarim haric cocuklara herhangi bi ilgi duymuyorum. Öyle asla cocuk diye ölüp biten kadinlardan olmadim yani hic. Ama son 1 yildir gercekten vucudum dogurmak istiyor. Tabi ki herkese olacak diye bir sey yok. Ama boyle de bi ihtimal oldugu icin bence yumurta dondurun mutlaka. Yasiniz kac? Benim 30.

İstemiyorsan yapma, kimseye de kulak asma, senin yerine onlar bakmayacak. Ben eşim çok istediği için anne oldum. Seviyor muyum çok seviyorum ama aklımdan şu an bana tatsız gelen düşünceler de geçmiyor değil. Dillendirirsem linç yiyebilirin, allah korusun artık yokluklarını yaşatmasın diyeyim. Ama yumurtalarını dondur, yarın düşüncen değişirse pişmanlık duymamak için.

Benim terazi

Çok doğru. Çocukluk travması gibi bir kalıp olması ihtimaline karşı psikolog arkadaşla hislerimin üzerine biraz çalışma yaptık açıkçası annelik=fedakarlık ve vazgeçiş seklinde kalıplarım var ancak çok da haksız bir kalıp sayılmaz galiba

Eğer çocuğa koşulsuz sevgi, huzurlu bi hayat veremeyeceksen yapmanin bi anlami yok. Ben de duygusal bakmiyorum maalesef aa annelik ic gudusu deyip yapmak icin yapma taraftari degilim, evet hormonlarim suan cocuk yapmam icin zorlasa da oyle dusunuyorum, buyuk sorumluluk.

Aynen sorumlulukları bakimi vs tabiki var ama birisini fiziksel yaparsin birinide tum kalbinle sevkatle askla yaparsin senin gozune hicmi hic zorlugu glmez umarim anlatabilmisimdir. Kendinizi o duyguda hissetmiyorsanız tabiki ypmayin sonucta geri iadesi olan bisey degil M ManzaramDeniz

Olmuş artık napalım. Önceki

yok buna canlı şahit oldunuz mu merak ettim sadece. gerçekten merak ettim bu arada hani laf sokma gibi bir niyetim yok, yazışınca hesap soruyormuş gibi oluyor. giggles Shady's back. Anneler

Seni etiketlicektim bende

Benim de arkadasim sosyal medyada devamli, hergun cocugunu paylasir, iyi ki dogurmuşum şeklinde şeyler işte. Ancak kizlarla grupta özel olarak konusurken cocugunu cook cok sevdigini ama evliligin de, anneligin de aslinda kendisine gore olmadigini soylemisti ama bunlari başka ortamda asla soylemez. Bir kac arkadasim var benzer, samimiyiz diye konusuluyor bunlar. Konusmayan ne kadar insan vardir.

Bana hekimden çok bir akraba teyze gibi geldi bu söylemler Hatta komşu teyze de olabilir, o kadar bilimsellik çünkü.

Şu an istemiyor olabilirsiniz çokta normal bir durum. Bende otuz yaşıma kadar asla düşünmedim, şimdi çok istiyorum olmuyor Bence yumurta dondurun ileride fikriniz değişmezse yapmazsınız, oldu ki fikriniz değişti çocuk sahibi olma şansınız artar.. İnsanların ne dediğine de bakmayın, çok seviyorlar birilerini yargılamayı.. Bu sizin hayatınız nasıl mutlu olucaksanız ona karar verirsiniz umarım..

Hayatımın tam başlama noktasına bomba gibi düştü ve köprüden önceki son çıkış kaçtı benim için. İkinci çocukta pişmanlığım yok, hayat zaten bitikti ve giden gitmişti. Hatta iyi ki olmuş, annelik nedir görmüşüm. İlki hep endişe kaygı, ayrı dünyanın insanı olarak sürekli araştırma kurcalalama yanlış bir şey yapmama adına kendini paralamakla geçerken, ikincide işin erbabı olarak keyfi kaldı.

Benim şu hayatta en anlamadığım şeylerden biri başkasının gelip çocuk yapın, çocuk çok güzel, yapın yapın ne duruyorsunuz vs laflaridir Evlendigimiz zaman bir kari koca arkadaşımız vardı. Sürekli bize çocuk yapın diyordu onlar da daha 1 senelik evli 6 aylık çocukları vardi. Ve kendisi de cok zorlanıyordu ama ona rağmen yapın yapın çocuk ailedeki kavgaları bile azaltıyor biz eskisi gibi kavga etmiyoruz diyordu. Neyse bizim de cocugumu oldu ama işler öyle gitmedi o uyumadikca yemedikçe vs eşimle birbirimize sardık. Normalde iyi anlaşırız ama cocuktan sonra bambaska insanlar olduk eskisi gibi olmadığımız kesin. Çocuklarımı cok seviyorum anne olmayi da seviyorum her şeye rağmen ama kolay değil hele zorla yapılacak şey hiç degil

Ben de aynı durumdayım ama bekar ve 25 yaşında olduğum için şimdilik yorumları okuyorum çünkü beni tanımayanlar ilerde isteyeceksin diyecekler yıllar sonra tekrar geleceğim hepinize göstereceğim :d

Muhtemelen reddedilmeye karşı bir hassasiyetiniz var ve bir çok insanın yaşayabileceği bir duyguya karşı dahi tetikte olduğunuzu hissettim. Bir annenin pismanlik hissetmesi sanki onu reddetmiş, sevmemiş, onunla hiçbir şeyden keyif almamış ve büsbütün onu reddetmiş gibi hissettiriyor olabilir mi size? Halbuki bu hayatta bir çok tercih ve yol olduğu ve bu yoldansa diğerini seçmenin kendi kişiliğine, hayallerine, belki de konfor alanına daha uygun olduğunu kendine itiraf etmesinden başka bir şey değil.

Ben de eskiden hep 3 çocuk yapıcam peş peşe derdim. Allah korusun Bana da ha 1 ha 2 gibi geliyordu ama şimdi tek çocuklu hayatımı çok özlüyorum ne kolaymış sadece birine göre yaşamak. Su an büyük uyudu mesela küçükle ugrasıyoruz hep içimden olmasaydı hayatım nasıl olurdu diye düşünüyorum.

Saldırıları nasıl püskürtüyorsunuz? Benim artık çok asabım bozuluyor, gerçekten kırıcı olmaktan korkuyorum. Paylaşırsanız sizin taktiğinizi kullanmak isterim :)

36 yaşında 6 senelik evliyim. 1 sene öncesine kadar "asla çocuk istemiyorum, çocuklu aileler benim kadar rahat yaşayamıyor neden kendimi kısıtlayayım" derdim. Ağlayan çocuğa katlanamazdım. Çocuk yapacak mısınız diyene "sevişirken korunup korunmadığımı mı soruyorsun, ne ayıp" der terslerdim. Eşimin de içten içe istediğini biliyordum ama hep saygı duydu, hiç baskı yapmadı, bana uydu. Geçen sene ne olduysa bir anda karar verdim; çocuğum olsun istiyorum artık dedim. Doktora gittik, tüp bebek şart dediler, yaptık, ikincide oldu. Yani demem o ki, siz kendinizi garantiye alın, yumurtaları dondurun. Çocuk istememeniz kadar bir gün bu fikrinizi değiştirmeniz de çok doğal.

Evliliğimin 15. Senesinde çocuk yapmaya karar verdim. Daha doğrusu arkadaş gazıyla bir defa korunmadım. Üstelik sizin yazdığınız herşey bende de aynıydı. Tamamen ben yazmışım gibi. Çift çizgiyi görüp kalp atışını duyunca bende işin ciddiyeti ortaya çıktı. Çok mutsuz bir hamilelik geçirdim. O kadar pişman oldum ki anlatamam. Doğunca ve görünce geçer dediler. Geçmedi. Şu anda 19 aylık kızım var. Çok seviyorum, çok masum, herşeyden habersiz ama benim gibi düşünüyorsanız lütfen çocuk sahibi olmayın. Şu anda zamanı geri alma şansım olsa kendime de aynı öğüdü veririm. Nasıl anlatsam bilemiyorum ama insanın kendini öldürüp başka bir canlıya adaması. Artık ben yokum. Olamam da. Herşey de çocupa bağlı. Hayatta bana keyif veren herşeyi 19 aydır rafa kaldırdım. En basitinden arabaya binip müziği açıp ruhumu dinlendirmek bile lüks. Sürekli benimle. Yanımda olmasa da benimle. Ağlıyor mu, ağlayacak mı, uyudu mu, ateşi mi var. Gece gündüz yok. 24 saat çocuk var artık.

Istemiyorsanız istemiyorsunuz zorla değil ya Toplumun bu konuda koyduğu baskı çok edepsizce ve saçma. Toplum ne baskı kuracaksa kadınların üstüne kruuyor zaten, erkekler ellerini kollarını sallayarak geziyor. Bu arada bu konuyu keşke hiç açmasaydınız şimdi bencilsin şusun busun yazanlar çıkacak, onlar melek nasıl istemezsin püüü diyen 3 çocuklu ablallar gelecek bir de ben istiyorum çocuğum olmuyor sen nasıl istemezsinciler var onları unutmayalım

Ne kadar itici şu yazdıklarınız. Sizin şu yazdıkalrınız bende nasıl etki ediyor peki farkında mısınız? kim olduğumu çözünce bunu buraya yazmak zorunda değilsiniz, benim son 4 aydır neler yaşadığımı biliyormusunuz, Klavye ile yazma konusuna gelince, hızlı yazdığım için evet yazım hatam çok oluyor. Bu kendimi ifade edemediğim anlamına gelmiyor ayrıca. ben kendimi böyle kabul ettim. Kaldiki bu konuyu nasıl yazım hatama çekebildiniz? Hepsini geçtim. Çocuk konusuna gelince. Şuanki duygularından bahsettim ben. ilk paragrafta yazdıklarım bana komşu teyzemin söyledikleiydi. Onun pişman oluşunu dile getirdim diyede ekledim. Akabinde kendi fikirlerimi yazdım. Gelecekle ilgili fikir beyan ettim mi? Kısada yaşasalar, uzunsa yaşasalar, yurtdışında yaşasalar onlara en iyi şekilde annelik yapıyor sadece anı yaşıyorum. Ve bunun keyfine varmaya çalışıyorum. sizin gibi karamsada değilim. Etrafımda siz gibi negatif ve eleştirmekle birilerini yermekle zevk alanlar iyiki yok. Nasıl insansınız, ne oldu şimdi madalyami takalım size?kimmisim hadi söyleyin, gizlediğim sakladigim yada ayıp birşey yapmışım gibi yazıyorsunuz ayıp değil mi? Son düzenleyen: Moderatör: 5 Ekim 2021

Bi tanıdığım vardı aşırı entel dantel kolejlerde okumuş iyi eğitimli yıllardır yurt dışında yaşayan bi tipti asla ve asla çocuk düşünmüyordu eşi de kendi gibi biriydi, ailesi tamamen umudu kesmişti torun beklemekten. Sonra bigün kadın 40'ındayken aniden çocuk istedi, Türkiye'ye kesin dönüş yaptı ve doğurdu. Diyeceklerim bu kadar.

Nedenki

Bende hala neden tüm konularına bu kadar hakimsiniz, nasıl unutmanışsınız. İkinci üyeliğimden kim olduğumu çıkaracak kadar takıntı haline getirmenize anlam veremedim. İsminizi bile şimdi görüyorum. Evet zor bir hayatım var. Size alay konusu oluyor ya hala pes. Lafa geldimi çok duyarlı olursun ama. İnanılmaz kötü bı kalbe sahipsiniz. sizinle daha fazla yazıp konu sahibim komusunu sabote etmek istemiyorum. sahi sizin içinde zor oluyordun sabah akşam burayı didiklemek:) seda sayanda izliyosunuzdur siz. Şuan bile bebeğimi emzirerek yazıyorum. Bazen kızıma pankek yaparken, bazen tek elle.. evet bir çok yazım hatam oluyor. senin gibi tek işim burda sivri yorumlarla birilerini deşifre edecek kadar boş vakitte yazmiyorum. kaldiki iki çocuklu doğuda yaşayan sıradan bir ögretmenim. sokak hayvanları benim herseyim. ekstra onlarla ilgili projeler yuruturum, beslerim, yuvalar yaparız eşimle. son 4 ay barakada yaşadım 2 çocukla. Tek göz oda, mutfak yok, banyolar legende, sayısız hastalıklarla.. daha yazayimmi? Evet bildiğiniz tek göz baraka. Sorduğunuz merak ettiğiniz için söylüyorum. Bunuda bugün kullanır alay konusu yaparsınız:) Mesleğimi yeri geldiğinde söylemem bile sizi neden rahatsız ediyor. Yahu beni bı şal artık olurmu. ben üyeliğimi kapatarak sizi zaten saldım. kavun kokusu Son düzenleyen: Moderatör: 6 Ekim 2021

Bende de reglim gelmeyince galiba hamileyim durumu olmuştu Kendimi çok kötü hissetmistim Banyoya kapanıp ellerim titreyerek test sonucu beklerken bı yandan agliyodum Sonucu negatif görünce müthiş bı haz ve mutlulukla eşimin yanına gidebilmistim İnsan böylesine hazır değilken bı çocuğa gebe kalsa nssil sevebilir bilmem... pek akıl karı degil

Kendimi konuşarak çok rahat ifade ediyorum. Yazmayı sevmiyorum. Yıllardır böyle. Sayisiz seminer düzenledim burda bir çok kişiye komik gelecek belki ama çok iyi bir konuşmacının reelde. Ama yazarak olmuyor işte. Bende buyum. Çok vakit ayırmam lazım yazarak ifade etmem için. Hiç bir seminerime hazırlanarak gitmedim. Direk konuşurum. Çok kitap okurum,11 yıldır öğretmenim. Eğer isterseniz özelden Instagram profilimide atabilirim. Ufak bir kitleyede sahibim. Ama kk benim en şeffaf yerim. Burda bebegimi emzirirken, bı kahve içerke. vs yanlizken konu okumak iyi geliyor. Bazen bende konu açıyorum. Ama dediğim gibi. Herkes bu yüzden hep aynı şeyi söylüyor. Ve ben düzelemiyorum:)) Bana demet akalın 1 sen iki diyor çevrem

İfade edilmesi de çocuklar açısından kötü. Tepki olmasına da şaşırmıyorum. Pişmanlık kelimesini annem bana kullansa şu yaşımda üzülürüm. Beni çok sevdiğini bilsem dahi üzülürüm. Çocuğa da yük bindiriyor. Duygusal bakıyorum ben açıkçası bu konulara ya.

Anladım. O zaman kendinizi ifade etmede zorlaniyorsunuz, cok fazla anlatim bozuklugu yapiyorsunuz demektir. Konuyu "evet pisman da olabilirsin cunku cok zor ve buyuk sorumluluk, ama olmayadabilirsin cunku sevgisi cok cok buyuk" gibi yorumlasaydiniz boyle soylemezdim. Ama ne pismanligi yaa deyip sonra da bu cok zor bir hayat ben de pisman oluyordum deyince cok garip duruyor gercekten. Ayrica sizi tanimiyoruz, bilmiyoruz, size garezimiz olamaz. Bu kadar insan bir sey soyluyorsa, bence bir durup dusunun. Karakterinize hakaret etmedik, kotu birsey soylemedik ama aleni ifade bozuklugunuz var. Bunun bize zarari olmaz ama uzerine gider, bu durumu iyilestirirseniz size ve bir egitimci olarak ogrencilerinize faydasi olur. Bu sizin mesleki sorumlulugunuz ayni zamanda.. filmdelisi

Bakamayacağı çocuğu yapanların bencilliği yanında çok masum bir bencillik bence hep konuşur onlar zaten

Dünya çok kalabalık, 10 yılda 1 milyar insan doğdu neredeyse ve çoğu işi robotlar yapmaya başladı. İşsizlik tüm dünyada bir sorun olmaya başladı. Artık insanın bir kıymeti yok ki, bu baskıya anlam veremiyorum.

Sorunlumusunu siz? Ev bulmuşsunuz, doğum yapmıssinizdir o zaman sorununuz ne demeye getiren kimdi az evvel? Olayın, görmeyin yazmayın. o. zaman bu kadar rahatsız siz. Delimisiniz yahu. ilk siz yazdınız. Yeşilçam hayatı öylemi:) Hadi bı gidin işinize..

Kesinlikle katılıyorum.. annem evde çocuğa bakarken bıkac saatliğine kahve içmeye gittik, cezaevinden izne çıkmış insan şaşkınlığı ve sevinciyle o kahve bana nasıl tatlı geldi anlatamam, sanki dunyayi bagislamislar taa ki annem arayıp acele edin artık çocuk agliyo durmuyo diyene kadar

Böyle bir duygu durumu gerçekten var mı bu mekanizma bende mi yok anlamak çok güç hic mi insanın içi pır etmez insanlar doğurduğunu güzel bir rüya olarak görür ben kabus olarak görüyorum. Rüyamda dahi doğurduğumda ben bu çocuğu ne yapacağım istemiyorum diye uyanıyorum. Bir gün içimde o istek olur mu olursa gerçekten sudan çıkmış balık şaşkınlığında olurum sanıyorum.