3.5 yaş ve 1.5 yaşında iki çocuğum var tempom sizinkinden biraz daha yüksektir. Hep böyle olacak bu durumdan kurtulamayacağım dediğim çok oluyor. Kendimi sorguluyorum, dünyaya bunun için mi geldim diyorum. Ama bebeği olanlar hep geçiyor bu süreçlerden buna emin oldum artık. Daha ferahladı içim. Anneniz yakınsa yardım isteyin ve biraz Hava alın yürüyüş yapın. Sokakta avere gezmek bankta telefon kurcalamak bile iyi geliyor bana. Bebeği başka biri uyutsun mümkün oluyorsa eşiniz anneniz vs. Çocuklara başkasının yemek yedirmesi bile nimet geliyor. Bir de ev işini çok önemsemeye çalışın yükünüz yeter size.. Clarkkent Bir kedi annesi... Anneler

merhaba çocuk ne kadarlık oldu şu anda? Benek arabasına koysanız gün içinde uzun yürüyşlere çıksanız iyi gelir mi acaba?

Maalesef öyle bir tedavi biçimi olamaz. Bu tarz ruhsal sorunları da fiziksel bir rahatsızlık gibi algılayıp öyle yaklaşmak lazım. Karnı ağrıyan birine kafana takma geçer demediğimiz gibi kendini sürekli bunalmış hisseden birine de böyle yaklaşmamak lazım. Siz ısrarcı olun lütfen. Hayatınızda bir iki değişiklik ve profesyonel destekle kendinizi daha iyi hissedersiniz. Asla çözümsüz değil.

Bu kadar yorulduklarini sanmiyorum. En azindan kendilerine ayiracak bir suru zamanlari var. Herdaimgunes

Su dönemde hepimiz ayniyiz emin ol. Benim de 2 oglum var. Buyuk 3 yasinda kucuk 16 aylik. Gun icinde kendime yarim saat ayirip da kitap okuyamiyorum. Her yemekte 10 defa yerimden kalkiyorum. Ne yaptigim temizlik belli ne duzen. Her yer darmadagin. Toplasam da anlami yok, arkami dondugum an baska bir yeri dagitmis oluyorlar. Bir de tum bu yoğunlukta her gun canli ders yapmak zorundayım. Evden cikip okula gitsem bu kargasadan biraz uzaklasmis olurum en azindan ama durum belli. Ben ders yaparken çocuklarla kv ilgileniyor. Sagolsun cok yardimci oluyor ama yine de asiri yoruluyorum. Ben de evde spor yapayim dedim. Aksamlari yarim saat sadece. 1 gun yapiyorum 1 gun yapamiyorum. Bazen yaptigim zaman sonrasinda dusa girecek zamanim bile olmuyor. Çocuk uyuyana kadar terim uzerimde kuruyor resmen. Bazen kendime cok aciyorum. Su gunler hic bitmeyecek gibi geliyor. Sabahlari mutlu uyanmayi ozledim. Kendimi gun icinde ya bilgisayar basinda, ya mutfak tezgahini silerken ya ortalık toplarken buluyorum. Uykumdan feragat ederek kitap okuyorum. Markete bile gitmeye o kadar hevesleniyorum ki. Evden çıkayım da neresi olursa olsun. Sonumuz hic iyi degil. Herkesin psikolojisi berbat. Hele ki kucuk bebekli, cocuklu anneler cok daha zorlu bir hayat yasiyor. Benim ne kendime ne sana çözümüm yok malesef

Çok benzer şeyler yaşadık yaşıyoruz. Yalnız değilsiniz demeye geldim. Less-is-More Nirvana Anneler

öncelikle çocuğum yok çocuk düşünüyorum.. bu zamanda emin olun herkes yapmak için tırım tırım bir şeyler arıyor. psikolojik destek alın tabii kendinizi daha iyi hissedersiniz, boş zamanlarınızda bebeğinizin uyku zamanında bir şeyler yapmaya çalışın, yorgun hissediyorsanız bir multivitamin desteği de alabilirsiniz. ben de bu zamanda bari cocuğum olsaydı tüm gün evdeyiz vakit geçirirdim diyorum evet su an rahat ve serbestim ama sıkıntıdan da kendime bir meşgale arıyorum.. punch filan yapmayı düşünüyorum simdi.. kısmet

Bir çözümü yok sanırım Herdaimgunes

18 aylık havalar iyiyken çıkıyorduk bu ara çok soğuk Herdaimgunes

Evet almak istiyorum psikolojik destek ama annem ve eşim çok düşünüyorsun kafana takma vs diye beni suçluyor

Çok değil birkaç saatte yeter sabah çok erken kalkıyoruz öğlen uykusu çok az akşamda 9 dan önce yatmıyor o saatten sonra pil bitmiş oluyor geç yatsam ertesi güne enerjim olmuyor kısır bir döngü

Profesyonel destek alın mutlaka. Her şeyi unutmak da bir depresyon belirtisidir. Çocuğun uyku saati varsa o arada evde spor, örgü ne istiyorsanız yapmaya çalışın. Dışarıda kimsenin olmadığı saatlerde çıkıp yürüyüş falan yapın. Çocuk oturabiliyorsa çocuk koltuğu alıp bisiklete taktırıp gezin beraber. Böyle bu devran dönmez. Hayatı bir yerinden yakalamanız lazım.

Riskli geçen bir hamilelik, sıkıntılı doğum, doğum sonrası yaşanan sağlık sorunları tam toparlandık derken korona ve eve hapsoluş... kendimi kafeste çırpınan bir kuş gibi hissediyor oraya buraya çarpıyorum ama çıkamıyorum. Yakın zamanda da babamı kaybettim çöken psikolojim iyice çöktü. Günlerim birbirinin aynısı robotlaştım sanki zekamda azalmaya başladı beynimi çok kullanmaya gerek olmadığı için. Herşeyi unutuyorum bir okuduğumu bazen anlamayıp tekrar okuyorum. İzlediğimi anlamayıp tekrar geri sarıyorum kafam çok bulanık. Patlayacak gibiyim içim sıkılıyor. Artık ağlamakta rahatlatmıyor nefesim daralıyor ağlarken. Küçük oğlum var akşama kadar ikimiziz bazen geceleride çalışıyor eşim yalnızım hep. Eşim ev işlerine ve çocuk bakıma full destek ama manevi olarak beni çok anlamıyor. Çok kafana takıyorsun, düşünme, akışına bırak falan diyor ama zaten yapamıyorum sıkıntı orda yapabilsem yapacağım zaten. Dün akşam ağlama krizlerim geri gelince tamam istiyorsan gidelim kullan o hapları dedi. Bakış açısı belli. Sanki bir çıkış yolu yok hayatım bitmiş gibi hissediyorum. Spora yapmak istiyorum sitemizde spor salonu var ama inecek bir saat bulamıyorum çocuktan, gelip yanına duracak kimsem yok eşim hep işte o varken inmek istesem sonra yorulduğum için gece yarısına kadar oğluma bakacak gücü bulamıyorum. Örgü örmeyi çok seviyorum oğlum yaptırmıyor tek başına oynamıyor yada elimdekileri almak için ağlıyor. Kendimi mutlu hissedebilmek için alanım ve zamanım yok gün planlı ama o günün icinde ben ve isteklerime zaman yok. Ne annem ne eşim beni anlamıyor. Uzun oldu okuyacaklara teşekkürler