Çok geçmiş olsun, Allah babanıza acil şifalar versin, iyi olsun inşallah. Sizin için de hayırlı olsun yeni yaşamınız.

Nereye gidiyorsunuz bilmiyorum ama uçaklar ile mesafeler artık gerçekten çok kısa. Ben de yurtdışındayım ve her bunaldığımda geliyorum buraya. Bizler bir süre sonra dediğiniz gibi kendi çekirdek ailemizi düşünmek zorundayız. Bence vermiş olduğunuZ karar çok doğru. Zamanla bu suçluluk duygusu geçecek. Yerinizde olmak isteyen o kadar çok insan var ki! Size bol şans diliyorum, umarım herşey dilediğiniz gibi olur

e tamam iste 3 ayda bir gorusursunuz, 6 ayda bir siz cocugunuzla gidersiniz, onlar da 3 ay snra size gelirler. inanin normalde gorustugunuzden fazla bile olur, ayni evde 15 gun gecirince, gezince eglenince. simdi onlar duygusal, sonradan hoslarina bile gidebilir bu durum. onlar icin de farkli bir kapi olur. benim ailem de geliyorlar ziyarete, normalde biz buyuyene kadar kendi sehirlerinden cikmamis insanlar, bizim sayemizde bir cok sehir kultur ulke goruyorlar.

Artık daha çok düşünmek zorunda oldugunuz anneniz babanız değil çocuğunuz. Geleceği içn bişeyler yapmak zorundasınız. Bu imkana sahip olmak isteyen o kadar kişi var ki. Hem de artık eskisi kadar gidip gelmek zor değil ki uçakla hayat çok kolay. Aileler de bencillik yapmayip sizi düşünsün. Siz de ayrı bir ailesiniz artık.

Aklıma şu geldi Böyleleri varken litfen ama... https://onedio.com/haber/her-yolu-d... escinsel-oldugunu-soyleyen-cilgin-turk-846063 Alışamazsanız geri dönersiniz. Ama iyi bir şey yapıyorsunuz, çocuğunuz çok dilli olacak, nezih bir çevrede özgürce yetişecek. Bu kadarı bile yeterli bence.

Artik anne-babanizdan baska oncelikleriniz var, kaldi ki teknoloji cok gelisti her gun telefonla gorusursunuz.. sizin icin cok iyi olacagina eminim, arkaniza bile bakmayin :)

Yurtdışındayım. Maksimum 1-2 senede alışırsınız, ailenizde öyle. Maddi açıdan sıkıntı olmazsa ihtiyaç duyduğunuz vakit gidip gelirsiniz. Asla alışamam annem alışamaz diye düşünüyordum. Pekala alıştık. Şimdi annem mutlu olun da fizan da olun der durur.

Keşke bizim de böyle bir imkanımız olsa. Saniye düşünmez taşınırız. Her şey aile demek değil çünkü, düşünmen gereken bir çocuğun var, ülkenin refah seviyesi var, psikolojik rahatlık var, var da var yani. Dediğim gibi düşünmez hemen taşınırdık biz. Siz de öyle yapın, her çocuk dede nene ile büyümüyor sonuçta.

hayat senin hayatin degil artik evladinin hayati. evladin mi yoksa aile olmayo becerememis anne baban mi

akilli telefonlar ve cok ucuza ucak biletleri var artik :)) alisirlar, sizde alisirsini. hayat sizin, tabiki kendi tercihlerinizi yapacaksiniz. sukur hasta olan anne babanizi geride birakmiyosunuz ki?

kendi ailenizin kararı ve çocuğunuzun geleceği daha önemli bence

allahım neden böylelerine hep bu fırsatlar olur anlamam tamam herkez vatanını seviyo ama yurt dısınsaki fırsatlar suan ki durumla kıyaslanamaz bile bi fırsatını bulsam hemen gidicem de yok yok yokk

Merhabalar, Aslına bakarsanız konuyu açmamdaki amaç derdime çare bulmaktan öte iç dökmek ve biraz kendimi iyi hissetme ihtiyacı. Kısaca kendimden bahsedecek olursam: 29 yaşındayım. Türkiye'de iyi bir derece yaptığım ve en iyi üniversitelere girmeye yetecek puanı aldığım halde sırf ailem üzülmesin ayrı kalmayalım diye şehirdışı tercih yapmamış ve özel üniversitede burslu okumuş, okuldan sonra yine global bir şirketin şehirdışındaki ofisinde çalışmak için teklif almış ve yine ailesine kıyamayıp reddetmiş, tüm imkanları zorlayıp müstakbel eşini kendi yaşadığı şehre getirmeye ikna etmiş bir insanım. Bunun sebebi biraz da kendimi bildim bileli adam akıllı birbirine sahip çıkan anne-babaya sahip olamamak. Ben kendimi bildim bileli aynı evde iki yabancılar. Sanki sadece abim ve ben onları bir arada tutuyoruz da biz olmasak yalnız kalıp bir taraflara savrulacaklarmış gibi. Asla " gözüm arkada kalmaz onlar birbirine yoldaş olur" diyemedim. Neyse evlendim, ailelerimizle aynı şehirde hayatımızı kurduk her iki tarafa da yakınız. Sonra bebeğimiz oldu. 1 yaşına gelmek üzere. Çocuk olmadan önce eşimin sürekli yurtdışına çıkma isteği ve ilerde olursa bebeğimizi orda büyütme düşüncesi vardı. Fakat ben tabii ki yine ailemi kendimizin önüne koydum ve torun sevebilsinler diye eşimi bu konuda aksi yönde ikna etmeye çalıştım (4 yıl erteleyebildim). Ama bebeğim olduktan sonra fikrim değişti her şeye daha farklı açıdan bakmaya başladım. Son zamanlarda ise bir anne olarak ülkede bazı şeyler sabrımı tamamen taşırdı ve eşime çocuğumu burada büyütmek istemediğimi söyledim. Eşimin yurtdışında çok geçerli bir mesleği olduğu için iş bulması çok kısa sürdü ve sonuç olarak iki ay sonra yurtdışına yerleşiyoruz. Ama ailelerimiz resmen perişan. Bize, bebeğime bakıp bakıp hüzünleniyorlar. Babam ise torununu kastederek "geç bulduk erken kaybettik" diye bir cümle kurdu ve bu cümleyi duyduğumdan beri kendime gelemiyorum. Çok ama çok üzülüyorum. Ama artık kendim ve çekirdek ailem için de bir şeyler yapmak istiyorum. Bu zamana kadar hep yalnız kalmasınlar, zaten birbirleri ile iletişimleri yok ben de evden ayrılırsam ne yaparlar diyerek her şeyden vazgeçtim her şeyden ödün verdim. Şimdi bu fırsatı değerlendirmezsek daha büyük pişmanlık yaşarız ve en çok da çocuğuma haksızlık yaparmışım gibime geliyor. Ama bir yandan da neneleri-dedeleri ile büyümeyecek diye üzülüyorum. Çok zor bir durum. İç ferahlatacak bir kaç söze ihtiyacım var sanırım. Zaman ayırıp okuduğunuz için teşekkür ederim.

8 senedir yurtdisindayim. Cocuklarim dogana kadar cok agladim gelip giderken. Ama cocuklar dogduktan sonra onlarin kosturmacasindan zaman nasil geciyor anlamiyorum. Yalniz sunu soyleyim, baslangicta illa ki bunalacaksiniz. Cocugunuz da bunalacak cunku bu zamana kadar kalabalikta buyumus, birden teke tek kalacaksiniz, buna kendinizi hazirlayin. Pembe bi tablo cizmek isterdim ama yurtdisinda tek cocuk buyutmek kolay degil hele ki hic ailenizden ayrilmamissiniz.

Simdiye kadar hic ayri kalmadiginiz icin alışmanız zor olabilir ama güzel bir sebeple ayrılıyorsunuz. Ulaşım, iletìşim artık çok kolay. Kaybedecek birseyiniz yok en kötü ihtimalle oldu da alısamazsanız geri dönersiniz. Umarim güzel olur sizin için

Avrupa'ya yerleşeceğiz. Gittiğimiz şehir yabancıların en rahat ve refah içinde yaşadığı Avrupa şehri diyebilirim. Eşimin ve benim yabancı dilimiz var ve gittiğimiz şehirde İngilizce 2. anadil gibi kullanılıyor o yüzden entegrasyon konusunda pek sıkıntı yaşayacağımızı sanmıyorum. Dediğim gibi benim tek problemim bu zamana kadar dizlerinin dibinden ayrılmamış olduğum ailem Ama burada yorum yazan herkes çok haklı. Artık ben eşim ve çocuğum ayrı bir aileyiz ve her şeyden önce ilk çocuğum geliyor.

Alisirsiniz, bebzer durumdayim Ben hicbir zaman aileme sizin gibi duskun olmadim ama babam hasta, gun gectikce kotulesecek ve bizde 3 ay sonra yurtdisina yerlesiyoruz Karari cok rahat vermistim ama simdi babamin hastaligi beni cok etkiliyor, yine de bir anne olarak cocuklarimi dusunmek zorunda oldugum icin gidecegim, esimle de cok konusuyoruz, hastaliktan once cok hevesliydim ama simdi bi parcam cok huzunlu ama cocuklarim icin gitmek zirundayim deyip duruyorum adama, belki de kendimi ikna etmeye calisiyorum Yani sizde boyle bir durumda yok, rahat olun bence, sık sık gelirler ziyaretinize

Ben sizin yerinizde olsam, anne babami degil de, kendi ailemi düşünürdüm. Ama şu bakımdan; dilini bildiginiz bir yer mi, sosyal bakimdan kulturel olarak yabancilik ceker misiniz, bebeginiz hasta olduğunda yardiminiza koşacak biri var mi, kendinizi madden ve manen güvende hissedeceginiz bir yer mi. Ben olsam bunlari onemserdim. Aliskanliklarimda asla vazgecemeyecek bir insanım. Benim de 1 yaşına yakin cocugum var. Arkadaşlarımın cocuklariyla, kuzenleriyle buyuyor olmasi cok hosuma gidiyor açıkçası. Belki imkanlar daha iyidir ama aile bağları yok, ezan sesi yok. Bazi ülkelerde cinsellik ve uyusturucu yaşı cok cok aşağılarda. Korkarim cocugum icin Insallah hersey gonlunuzce olur

Ben bebeğimiz henüz küçük olduğu için bir süre daha çalışmayacağımdan, sık ziyarete gelebilirim uçakla 3,5-4 saat sürüyor. Hatta ailemin de vize sorunu yok, istedikleri anda gelip bir yıl içinde 3 ay kalma hakları var ama gel gelelim sürekli bir üzüntü hali mevcut şimdi sürekli yanlarında olduğu için, aynı olmayacak diyorlar.

Doğrusunu yapıyorsun Bırak onlarda yolunu bulsun nereye kadar hem belki onlar için de iyi olur onlar da özgür bireyler

Kimse torunsuzluktan ölmez, sonuçta bu güne kadar torunları yoktu merak etmeyin bir süre sonra iki tarafta alışır. Genelde erkekler, anasını babasını bırakıp gidemez sizde durum tam tersi ve ne kadar şanslısınız eğer yaşam kalitesi yüksek bir ülkeye gidiyorsanız. Biz de Kıbrıs'da yaşıyoruz 3 ayda bir gidiyoruz memlekete, kayınvalidemler geliyor bir süre kalıyor giderken ay biz nasıl unutucaz torunumuzu, ay nasıl özleriz, ay bir hafta etkisinden kurtulamıyoruz falan bir laflar şeyler gittiklerinde de bir daha aramaz sormazlar herkes kendi derdine düşüyor çünkü. Sizin artık düşünmeniz gereken bir evladınız var, dünya artık onun etrafında dönüyor sizin için. Herşey onların daha rahat, daha kaliteli yaşaması için. Giymedim giydirdim, yemedim yedirdim lafı bu durumlar için söylenmiştir işte. Siz vicdanınızı rahat bırakın zaten aileniz için fazlasıyla fedakarlık yapmışsınız, kendinizden yeteri kadar ödün vermişsiniz. Belki bu kadar düşünceli ve fedakar olmasaydınız daha farklı yerlerde, daha farklı bir kariyerde olacaktınız vazgeçmişsiniz ve şimdi kendi kızınızın da bu uğurda şansını geri çevirmeyi mi düşünüyorsunuz? Sonra düşünmeyecek misiniz keşke gitseydik kızımın daha farklı bir hayatı olabilirdi diye. Anneniz babanızın ilişkisi için ise; her şeyi kontrol altında tutamazsınız bu hayatta, bazı şeyleri de oluruna bırakmak lazım belki böyle olması daha iyidir bilemezsiniz. En sevdiğim sözdür hayatım alt üst olur diye üzülme belki hayatının altı üstünden daha güzeldir.

4 ay önce yurtdışına taşındım. Bu zamana kadar hep ailemle yaşamıştım. Ama hicbir zorluk yaşamıyorum. Çünkü annem her gun görüntülü arayıp uzun uzun oradaki herseyi anlatıyor. Özlem gideriyor. Avrupada olacaksaniz zaten 3 4 saatlik uçuş mesafesi. Sık sık ziyaret edersiniz zamaninin ve maddiyatiniz imkan verdigi ölçüde. Kisa zamanda alisirsiniz. Ben 4 ayda hiç ozlemeye firsat bulamadim daha

Aileme duskunlugumden bir cok guzel semtte baska bir hayat yasayabilecekken mahalle degistirmeye bile cesaretim olmadigi icin bodrum kat bir eve yerlesmistim, simdi de yine uzaklara gitmeyi gozum yemedigi icin ayni semtte ama ulasimi rezalet bir evde oturuyorum. Tek nedeni annemlere yakin olma duygusu... Ama bazi seyler gercekten kismet. Ben onlara yakin olayim ihtiyacimiz oldugunda birbirimize hemen kosalim diye diplerinde nasil hayata goz yumdum, onlara en cok ihtiyacim oldugu gece onlar memleketteydi. O gun anladim ki yakin olmak hicbirsey ifade etmiyormus, kismetimizde ne kadar bir arada olmak varsa o kadar oluyormusuz... Sizin icin zor bir karar evet, ama bu duzene herkes zamanla alisacaktir. Ustelik kabul edelim ki normal sartlarda hicbirimiz omrumuzun sonuna kadar anne babamizla yanyana olamayacagiz, kendi hayatimizi bi sekilde kurmak zorundayiz. Siz daha iyi sartlarda yasayinca muhtemelen onlarda kabullenecrk ve sizin icin mutlu olacaktir. Yolunuz acik olsun

Bence bir deneyin baktınız olmuyor geri dönersiniz. Neresi bilmiyorum ama artık neyse tüm havaalanlarından direkt Ankara, İzmir, Antalya var. Ben 2 ayda bir kere ziyaret ediyorum mesela.

imkanım olsa bırak ülkeyi dünyayı terk edeceğim.. son zamanlar ve özellikle çocuğum olduktan sonra TR benide çok zorlamaya sinirlerimi germeye başladı.. üzülme ve geleceğini düşün bence..

Aileler bazen fazlasıyla bencil oluyor. Emin olun şu anda yerinizde olmak isteyen bir sürü kişi vardır. Keşke bizimde imkanımız olsada çocuğumuza sizin gibi imkanlar sağlayabilsek.

Alışırlar zamanla

Konu sahibi valla fırsatın varken koş git ben olsam pılımı pirtimi toplayıp teeee uzaklara kacmistim kocacığımla

İyi dilekleriniz için teşekkür ederim, aynı durumda olan bir kişi olarak söyledikleriniz iyi geldi gerçekten :)

Hahahahahhhha yazık ama ya

Bence göbek bağını kesmekte geç bile kalmissiniz. Yeni hayatınızda başarılar dilerim^^ Ayrıca gelip gitmeleri iki bilete bakar. Arasıra gelir bir ay kalır dönerler. Sonucta yeni Zelanda -kore-ameriks gibi dünyanın bir ucu değil gideceğiniz yer. Hiç vicdan yapmayın. En iyisiji en doğrusunu yapıyorsunuz. En azından çocuğunuz tamamen sizin terbiyenizle büyüyecek. Bu bile taşınmak için güzel bir sebep :)

Yurtdisindayim, burda cook bunaldigim, burdan nefret ettigim zamanlar da oluyor; ogluma burda saglayabildigim imkanlara bakip dogru bir karar vermisiz dedigim zamanlar da. Ne tamamen buraya aitim, ne de geldigimden pismanim.. ve bu ikilik yillardir degismedi :) Kay degil yurtdisinda yalnizbasina tutunmaya, alismaya calismak tabiki. Ilk zamanlar hele oldukca zor.