Ben artık atak geçirdiğim zamanlar kafamı bi şeyle meşgul ediyorum. Bakıyorum ki mesela telefonda oyun oynarken hiçbi belirti kalmıyor o zaman telkinlere başlıyorum. Eğer ciddi bi şey olsaydı oyun oynarken de olması gerekirdi. Demek ki atak geçiriyorsun. Birazdan geçeceğini biliyorum diye diye bi bakıyorum geçiyor sonra.

Gerçekten bu bilerek yaptıgım bi sey değil be bu durumdan gerçekten nefret ediyorum. Ama istemeden sanki nefes almak gibi hani bir refleks gibi bu düşünceler birden aklıma giriyor ve çıkaramıyorum yada çıkartmak için çok zorluk çekiyorum. giggles Shady's back. Anneler

Coronadan sonra bende çok kötü oldum Doğum yaptım hastaneden çıktım lanet corona geldi kafaya çok taktım normalde de evhamlı bi insandım fakat şimdi hastayım içimde sürekli bi endişe bi korku var konu sahibinin dediklerini yaşadım yaşıyorum kendimde belirti hastalık arıyorum özellikle boştayken siz ilk kez mi ilaç kullanıyorsunuz ben de psikiyatri ye gitsem mi diyorum ama ilaç kullanmaktan korkuyorum

Hastalık konusunda takıntılıyım. Yani aslında durduk yere bi belirti çıkarıp kendimi hasta etmiyorum şu şekilde oluyor mesela birden bire göğsüm ağrıyor internetten araştırıyorum kanser diyor mesela acaba kanser miyim diye kendimi yiyorum bende olmayan diğer belirtileri de hissetmeye başlıyorum hastane korkumdan hastaneye de gidemiyorum. Beni üzen hem bu şekilde panik yaşamam hemde bunu atlatamadığım için psikolojik olarak kendimi güçsüz hissetmem. Örneğin yine böyle paniğe girdiğimde annemle yada başka bi yakınımla konuştuğumda paniğim geçiyor. Demek istediğim hem bu gibi panik anlarımda hemde normal hayat akışında bi problemle karşılaştığımda atlatmam çok zor oluyor hemen düşüyorum psikolojim biraz zayıf. Geri kalkmak için yanımda hep bi yardımcı arıyorum. Ben çok isterdim gerçekten güçlü olmayı her şeyi kendimle atlatabilmeyi güçlükleri kaldırabilmeyi. Bunu yapamadığımda da üzülüyorum çok

Ben hastayken dahi hasta olmadigimi düşünürüm. Nicin kendinizi hastalik hastasi yapiyorsunuz. Bazi insanlar beynini bunu ayarliyor ve bir süre sonra hastalik teshisini kendilerine koyup malesef hasta oluyorlar. Bir süre yalniz ve bos kalmamaya dikkat edin. Allah korusun bir gun hasta oldugunuzda kaybettiginiz saglikli gunlerinizi mumla ararsınız. Her gününüzün kiymetini bilin.

Ben de öyle. Arkadaşım eve geliyor ve gittiğinde hüzünleniyorum. Annem ise gitmesin istiyorum. Yalnız yemek yemekten nefret ederim midem bulanır. Ama diğer konularda çoğu kişiden güçlü olduğumu fark ettim. Ben her aklıma değişik düşünceler geldiğinde direkt kendimi sevdiklerin hayatt, guvendesin, şu an şöyle olabilirdin ama değilsin diyerek telkin ediyorum. Ama yine de zor. Şu an yaşadığım süreç özellikle çok ağır. Kendime söz verdim sonuçlarim temiz ciksin hayatın tadını çıkarıcam artık. Tekrar yogaya baslicam, nefes egzersizleri yapıcam, örgü örmeye devam edicem. Tüm bunlar bana zamanında faydalı olmuştu çünkü. Sen de yeneceksin hep öyle düşün lütfen bu geçici. Hatta içini rahatlamak için şu örneği veriyim. Ablam ileri anksiyete yaşıyordu şu an tamamen iyi:)

Bu mükemmelliyetçilik takıntısı seni bitirir ablacım. Bak güzel bi üniversitede okuyormuşsun ne güzel. En olacağım diye uğraşma. Rakibin kendin ol mesela. Yapabildiğimin en iyisini yaptım de. Diğer insanlara takılırsan ohooo hayat geçmez. Hasta edersin kendini iyice.

Sizi anliyorum sadece bunu bitirecek olan sey sizsiniz. Dusuncelerinize hasta olmadiginizin resmini gösterin. Akliniza girdiginizde basarili olduğunuz seyleri kagida dökün ya da telefonunuza yazin hobilerinizi yazin size iyi gelecek seyleri yazip arada okuyun.

Aslında hepimiz çok güçlüyüz bu durumda olup bunu fark edip atlatmaya çalıştığımız için güçlüyüz. Hepimiz hep çok iyi oluruz inşallah :)

Bende de panik atak var. Kaç kere kalp krizi geçiriyorum veya nefes alamıyorum sandım inanın bilmiyorum. İlaçla tedavi oldum. Şimdi ara ara olur gibi olsa da artık panik atak olduğumu fark ediyorum kendimi telkin ediyorum. İlk zamanlardaki kaygılarım bile saçma gelmeye başladı nasıl böyle düşünebilmişim diyorum.

Demek ki bende de anksiyete vardı. Aynı sizin gibiydim, gerçi hala sizin gibiyim Corona sonrası panik atak başladı. Tabi ben onu panik atak değil kalp krizi sandım. Eşimi uyandırdım, ambulans çağır ben kalp krizi geçiriyorum dedim. Hastaneye de gitmek istemiyodum. İstanbulda yaşıyorum ve coronanın başlangıç yeri burası malum. Sonra tıp okuyan kuzenimi aradım. Psikiyatristimi aramamı, çok bariz panik atak yaşadığımı söyledi. İlaçları kullanmaya başladıktan sonra daha iyiyim. Ama arada bir yoklamıyor değil panik atak. Bence psikiyatri ya da psikoloğa bir görünün gecikmeden.

Evet ve çok başındasın ilerlemeden önünü kes. S sFeAnTeIrH

Bende yaygin anksiyete terhis konuldi maalesef kendimle ilgili basa cikamiyorum 6 ay kadar zaman buluyor 1 ayda hafif düzelmelerim var uyku düzeni vs. Size tavsiyem hem psiyatrise git hem de psikoloja git. Ben ikisine de gidiyorum ancak psiyatrist hakkinda söyleyecegim su kendim icin diyorum icmedigim bi hap var 3 tane ilac verdi biri Antidepresan ve mide ilaci ve uyku ilaci.. Antidepresani hic icmek istememistim annemin zoruyla bi kez denedim 2 gün boyunca uyumusum bi daha da Antidepresan icmedim zaten ihtiyacim yoktu psikolog tedavi de aliyordum.. mide hapi ara sira iciyorum istahim yoksa iciyorum mide ilacindan ama uyku konusundada geceleri hergün icmeye özen gösteriyorum 6 ay tamamlaninca uyku ilaci birakacagim geceleri uyuyamiyordum sürekli kaygim herseyi düsünüyordum elimde olmayan birseydi L

ben ağız kanseri mi olmuyorum, böbrek kanseri mi olmuyorum, yumurtalık kanseri mi olmuyorum, mide kanseri mi olmuyorum, lupus mu olmuyorum, beyin tumoru mu olmuyorum, kalça kemiği iltihaplanması mı olmuyorum, erken menopoz mu olmuyorum, retina dekolmanı mı olmuyorum, 1 ay içerisinde kafamda bunların hepsini oluyorum, internetten belirti bakmadığım halde eskiden baktıklarım geliyor aklıma, kesin bu defa diyabet oldum falan diye diye diye anksiyetemi selamlıyorum her gun. çevremdeki kimseye yansıtmadığım için eşim dostum ailem bilmiyor bu paniklerimi kendimi yiyorum. iyi gelen şeyler b12 vitamini kullanmak, derin nefes egzersizleri meditasyon yapmak youtube dan kulaklıkla dinliyorum bir şey sanmayın, dizi izlemek, dunyada bir suru unlu var nerdeyse hiçbirinin hastalığı yok önemli, demek ki çok kotu hastalığa yakalanma oranı çok az sen de yakalanmayan çoğunluktasın diye kendimi rahatlatmaya çalışmak ve bir de balım alışveriş canım alışveriş, butun sosyal mesafe kurallarına uyarak eve en yakın mağazalardan ya da avm den yaptığım alışverişler.

Bende kendime her türlü hastalığı yakıştırıyorum Allah korusun ama bi check-up yaptırsam mı diyorum rahatlar mıyım şu zamanda hastane ortamı da riskli deyip vazgeçiyorum S sFeAnTeIrH

İnanmıyorum resmen sen bensin. Bunun önüne geçmen lazım çünkü bu illet ilerliyor. Tam bir hastalık hastasiyim anskiyete sebebiyle ve durum o kadar ileri gitti ki bugün bana biyopsi yapıldı düşün. İlaçlı mr lar cabası. Kendini İyi Hissetmek diye bir kitap var mutlaka önce onu alıp oku ve imkanın varsa da psikolojik destek al. Ben şu an bulunduğum süreci atlatayim ilaca başlayacağim benim ileri çünkü. Sürekli ilaç almayı reddettim kendim bunu yenerim dedim ama hep patlak verdi maalesef. Destek şart. Hastalık hastalığını yenmek için de kendine genel bir baktir bir şeyin olmadığını görünce bundan sonra kafaya takmazsin belki. Allah bizim yardımcimiz olsun işimiz zor. Bu arada sakin güçsüz olduğunu düşünme. Ben de güçsüz olduğumu sanardim ama düşün biyopsi alındı sonra gidip tatlı yedim demek ki güçlüymusum. Eminim sen de guclusundur ve bunu atlatacaksin emin ol.

Bu anksiyete değil basit takıntılar sadece. Fakat böyle giderseniz sonunda anksiyete hastası olursunuz. Anksiyete ciddi bir hastalıktır sadece kafada düşüncelerden ibaret değildir fiziksel pek çok belirtisi vardır ve kolay kolay da tedavi edilmez. F

Fiziksel belirtiler hissediyorum. Mesela reglim bir iki gün gecikti diyelim internetten araştırdığımda rahim yumurtalık kanseri görüyorum ve inanilmaz bir kasık ağrısı çekiyorum. Ama regl olduğumda veya bunun normal olduğunu öğrendiğim an ağrı kesiliyor. Bu gibi durumlar yaşıyorum

Yaygın anksiyete dedikleri sürekli kaygılı olma hali bende öyleyim 6 ay mı sürüyormuş bu hastalık netten araştırmalarım da hep bi 6 ay lafı geçiyor ama anlayamadım L

Evet güzel bi yöntem bunu da deneyeceğim teşekkür ederim burcubahar0635 what u get is what u

Çok haklısınız. Kendime güvenim çok az. Güzel bir üniversite güzel bir bölüm bitirmek üzereyim ama sürekli başkalarıyla kendimi kıyaslarken buluyorum kendimi. Bir türlü kendime yetemiyorum, kendimi başarısız buluyorum. Kendimi seviyorum ama hep en iyisi olmak istedim ama hiç en iyisi olmadım. Sanırım bu yüzden kendimi sürekli suçluyorum S sFeAnTeIrH

Bunun çok farkındayım.. dediğiniz şeyleri yapmaya çalışıyorum. Neyse ki yine de şükrediyorum ki bunların olmaması gerektiğinin farkındayım ve düzeltmek için çabalıyorum

şu an coronadan dolayı ben sen çok tedirginim şu an yalnız yaşıyorum. halsizlik hissediyorum ateşli gibi hissediyorum acaba corona mıyım diye düşündüğümde bu şikayetlerim aşırı artıyor nefesim daralıyor. Ama kendimi sakinleştirip kendimle konuşunca yada kendimi meşgul edince ne ateşim oluyor ne nefes darlığım S sFeAnTeIrH

Umarım doğru yere açmışımdır konuyu. Öncelikle merhaba arkadaşlar ben sizinle müzdarip olduğum bi konuyu paylaşıp, benim gibi yaşayanlar varsa konuşup dertleşmek istedim. Benim sıkıntım kendimi çok fazla dinleyip sürekli kendimi sanki hastaymış gibi görmem. Küçük bir belirti varsa bile internetten araştırıp okuduğumda olmayan belirtiler bile oluşturuyorum vücudumda. Bunun bu şekilde olduğunun farkındayım ancak önüne ya geçemiyorum yada çok zorlanıyorum geçerken. Kendimi telkin ediyorum iyisin bi şeyin yok bu psikolojik diye o gün çok iyiyim ama bir modum düşsün yine eskisi gibi hasta olduğumu falan düşünüp iyice belirtiler yaşıyorum. Saçmalık olduğunu biliyorum ama cidden önüne geçmek çok zor. Dikkat çekmek ilgi görmek için sen yaptığım bir şey değil çünkü çoğu zaman kimseyle paylaşmıyorum kendi kendime atlatmaya çalışıyorum. Daha çok kendi kendimle olduğum boş ve yalnız olduğum zamanlarda ortaya çıkıyor bu durum sanırım kendimi çok dinlediğim zamanlarda. Meşgulken böyle bi sorunum yok yada etrafımda sevdiklerim varsa ama yalnızken çok zorlanıyorum. Bu durum beni ayriyeten kendi ayaklarımın üstüne duramadığım mutlu olmak için bile birilerine ihtiyaç duyduğumu hatırlattığı için ekstra kötü hissettiriyor. Bunu kendimi telkin ederek atlatmak çok zor illaki kendimi meşgul edip düşündüklerimi unutmam gerekiyor. Ben bunları yaşamak istemiyorum artık normal insanlar gibi güçlü olmak istiyorum. Bunu yaşayan arkadaşlar nasıl başa çıkıyorlar nasıl atlattılar biraz konuşmak istedim.. teşekkürler şimdiden

Hastalık konusunda mı takıntılısınız sadece? Hastalık dediğiniz fiziksel bir hastalık mı yoksa örneğin akıl sağlığınızı kaybetmekten mi korkuyorsunuz? Yeterince detaylı anlatmadığınız için mi bilmiyorum ama bana öyle geliyor ki çoğumuz dönem dönem böyle oluyoruz, sanırım önemli olan bunu ne süredir veya ne sıklıkla yaşadığınız. Stres seviyemiz arttıkça kendimiz için daha çok kaygılanmaya başlıyoruz galiba. İnternetten teşhis koymayı acilen bırakın lütfen. Eğer yardım almıyorsanız nasıl başa çıkıp atlatacağınızı profesyonel birinden öğrenmeniz daha iyi olmaz mı? Yine de benim baş etme tekniğimi yazayım kimseyi yanlış yönlendiriyor olmam umarım. Kendime en kötü ne olur diye soruyorum kaygılarım başladığında. Kendime verdiğim cevaplara da öyle olursa ne olur diye sormaya devam ediyorum. Bir de dalga geçiyorum çoğu zaman kendimle. Sanki bir çizgi film karakteriymişim gibi uç ve saçma sapan şeyler hayal ediyorum. Mesela başım ağrıyorsa ve bu bende kaygı yaratmaya başladıysa başımın patladığını ve içinden konfeti gibi çiçeklerin dağıldığını daha sonra o çiçeklerin yere düştüğü an minik çocuklara dönüşüp çocukların oyunlar oynamaya başladığını hayal ediyorum gibi. Bu örneği şu an uydurdum ama önemli olan bir süre saçma şeyler düşünüp dikkatinizi ordan uzaklaştırmak. Ben yıllardır meditasyon ve yoga yapıyorum çok faydasını gördüğümü düşünüyorum. Geçmiş olsun. Yardım almayı ihmal etmeyin lütfen T

Şu an bi kaç gün önce Boğaz ağrım oldu acaba corona mıyım diye çok korktum Boğaz ağrım bile geçti ama paniğimden dolayı kendimi hasta hissettiğimden sürekli yatıp hiçbir şey yemediğim için halsizlik hissediyorum ve yine panikten nefes açlığı çekiyorum. Bunların panikten olduğunu çok iyi biliyorum çünkü dün kafamı topladığımda gerçekten çok iyiydim S sFeAnTeIrH

Ben de bi şekilde kendimi telkin edince iyi oluyorum ama o ipin ucu bi kaçınca yine başa sarıyor her şey maalesef çok zor bir durum

Muhtemelen senden büyüğümdür. Abla tavsiyesi gibi düşün. O zaman hem psikkogtan hem de psikiyatrdan destek alabilirsin. Benim atlattıklarım çok ağır şeylerdi. Evet ailem, arkadaşlarım destek oldular. Ama o yatağa yattığında tek başınasın. Beyninin içindekilerle tek başına mücalede ediyosun. Dolayısıyla iyi olmak için önce kendine ihtiyacın var. Başkaları 2. Sırada sana yardım edebilir. Ben güçsüzüm dersen zaten kaybedersin. Hayır insanlar evlatlarını toprağa koyup hayatlarına devam ediyolar. Dolayısıyla kendine acımayı bırak ve toparlanmaya bak. Kendini oyalacak şeyler bul. Hobiler edin. Kitap oku, dans et, yoga yap, örgü yap. Seni rahatlatan şeyleri sen daha iyi bilirsin. Sen kendine destek olmazsan, kimse sana yardım edemez. Bunu hiç unutma.

Ömrümde yaşamadığım Boğaz ağrısını yaşadım bu yıl içinde

İlaçlar hemen etki göstermez zaten ya normal ilaç aldıktan sonra da devam etmesi. Sorun yok yani

Benim sanırım depresyon geçmişim olduğu için ben çok fazla etkilendim. Nefes açlığı çektim 1 ay boyunca. Yüksek yastıkta yatmak istiyordum. Akşam olmasını hiç istemiyordum. Akşam hava kararmaya başladığı an benim bacaklarım titretmeye başlıyordu. Baya iğrenç bir tanışmamız oldu panik atakla

Yok ben daha önce de depresyon tedavisi görmüştüm zaten. Sanırım 4 yıl önceydi. Sonrasında ilacı bıraktım düzeldiğim için. Ama panik atak hakikaten çok kötü birşey. Ölüyorum sanıyosun, aslında zihnin oyunu olduğunu biliyosun, ama o korkuyu yenemiyosun. İlaç kullanmaktan korkulacak birşey yok. Zira ben doktorumu aramadan önce burda bi hastaneye gidecektim. Ama panik atağım o kadar pik yapmıştı ki kapının dışına çıkamam ben diye ağlıyordum. Çıkınca hemen virüs kapıp ölücem gibi düşünüyodum. Bu yüzden farklı ilde olan doktorumu arayıp durumu anlattım o da ilaçlarımı düzenledi. Şimdi daha rahatım çok şükür. Zaten doktorlar ha deyince ilaç yazmazlar. Sizi değerlendirip o şekilde yazmaya karar verirler ya da yazmazlar. Kendinize eziyet etmeyin bence çok kötü hissediyorsanız profesyonel yardım en iyisi.

Oh sevindim iyi olmanıza. Bende telkinle geçiyo benim atağım deyince aha dedim ben çok umutsuz vakayım telkin melkin bende işe yaramıyo çünkü Ama çok şükür atakta geçirmiyorun ilaç kullandığım için. Ki piyasada bilinen ağır ilaçlardan birini kullanıyorum. Ona rağmen nefes açlığım 1 ay devam etti. Şimdi ara ara yokluyo. Kendi kendime bi şımarma, atak bu geçecek diyorum artık

Evet anksiyete... Yıllardır başa çıkmaya çalıştığım illet. Psikolog ve psikiyatri uzmanı desteğiyle eskiye göre çok iyi olsam da tam olarak silinmiş değil arada yokluyor. Özellikle meşgul olmadığım zamanlarda, yoğun stresin ertesinde hemen patlak veriyor. Doğru tedaviyle beynin kaygılarla karşı verdiği tepkiyi normallestireceksiniz, o zaman hayatınızı bu denli etkilemiyor.

Depresyon geçmişim benim de var. Bu bahsettiğim süreç en baştaki halim değil. En başlarda şehirden biraz uzaklaşsam ya bi şey olur da hastaneye yetişemezsem diye bile geriliyordum. 1.5 yıldan fazladır tedavi görüyorum. Yukarda yazdığım son halim. Yoksa öyle ay telkin ettim hemen geçti olmadı başlarda.

Desteğiniz için çok teşekkür ederim resmen o kadar duygulandım ki mesajınızı okurken gözlerim doldu.. çok zor bi durum, umarım atlatırız. Yalnız olduğumda bu gibi durumlar yaşadığım için hayatım boyunca hiç yalnız kalamayacağım sürekli birilerine ihtiyacım olacak gibi hissediyorum. Bu beni çok üzüyor..