Evlisiniz galiba. Sevgiyi eşinizde bulamıyor musunuz?Yani o konuda da yeterli sevgi yoksa dışarıyı bu kadar kafanıza takıyor olabilirsiniz. Ayrıca kuzenlerinizle konuşsanız bu meseleyi."Geçmişte olan oldu, şimdiye bakalım, annem hakkında da konuşmayın"diye rica etseniz hediyeler falan götürüp. Belki ön yargıları kırılır. M

Eşiniz el oğlu değil artık aileniz. Anneniz babanızla aynı sırada artık böyle düşünün yeni bir aileniz var

Aslinda eşimle cok mutluyum. Çok sevgi dolu bir evliligim var. Hatta benim icin 1. Sirada gelir Bu sevgi eksikliginden dolayi sanirim beni en çok sevdigini dusundugum kisiyi sevdim. Fakat işte anksiyetemin olmasindan dolayi mi bilmiyorum illa "sonucta el oglu bugun bugun seviyor diye yarin da seveceginin garantisi yok" dusuncesini kafamdan atamiyorum. Yani mutlak bir inanc duyamiyorum. Roseaysea Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Merhaba KK Konum biraz uzun olacak okuyanlara simdiden teşekkür ederim okumayanlarin cani sagolsun. Ben sıkıntılı bir ailede büyüdüm, biz küçükken annem hep mutsuz bir kadindi, babamin da saglik problemleri vardi ve savurgan biriydi. Bu sebeple evimizde hiç huzur olmadi. Annem de babam da fedakar insanlardir ama o huzursuzluk mutsuzluk bana hep sirayet etti. Annem babamin ailesini sevmezdi, zaten annemle babam da pek uyumlu insanlar sayilmaz. Annemin sülale tarafi asirinin aşırısı muhafazakar ve tutucu (kiz cocuklarina ilkokul 5'ten fazla okutmamiş insanlar basi açık okuyacak diye) , baba tarafim siradan normal insanlar. Benim sorunlarim daha küçükken başladı annem kirsalda büyümüş biz sehirde büyüdük. Annemin kendi doğruları vardi kendi ailesine kabul edilmek, onaylanmak vs... Bizi de kendi kirsalinda gibi büyütmeye cok çabaladi ama çevreden etkilenmemize görmemize engel olamadi. Ablam da ben de üniversite kazandik bitirdik meslek sahibi olduk. Annem bizi kendisine ve kendi ailesine mecbur olarak büyüttü, kendi ailesi dışında hic kimseyle iletisime girmedi. Misafirlige gittigimizde bile sevmedigi insanlarin cocuklariyla oturup kalkmamiza oyun oynamamiza izin vermezdi. Bizi bir odaya hapseder orda basimizda dururdu. Benim su an görüştüğüm tek akrabalarim anne tarafimdan teyzelerim ve onlarin cocuklari. Çünkü tanımiyorum amcalarimi amca cocuklarimi... Bundan sonra da zor çünkü onlar da annemi hic sevmiyor ve annem nasil bir insan olursa olsun anneme gözümun icine baka baka hakaret etmelerine de musade edemem. Ben şimdi kuzenlerimden cok farklı bir hayat yaşıyorum yani hayata bakışım düşünce seklim, onlardan cok farkli. Onlari severim, onlarin da beni sevdiğini düşünürüm ama dislandigimi farkediyorum. Bu durum beni cok üzüyor cok yalniz hissediyorum. Zaten hayatim boyunca cevremdeki herkes tatafindan elestirildim yargilandim buna ragmen isyanlarla mücadelelerle, tesbihte hata olmaz kanla, gozyasiyla kendi hayatimi kurdum. Ama illa bi kabullenilis bi sevgi görmek istiyorum. Herkesin bir zaafi vardir ya benimkisi de sevilmek. Hayatimdan cikarmayi da dusundum ama yapayalniz ne yapacağım? bir cocugum var cocuklarimiz arkadas olsun istiyorum. Ne yapmalıyım hic bilmiyorum... Roseaysea Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

O halde bunun üzerine gidip sevilme ihtiyacına olan bağımlılığınızdan kurtulmanız, özgürleşmeniz gerekiyor. Kendinize şu soruları sorarak asıl kaygı ve korkularınızı keşfedip bunların üzerinde çalışabilirsiniz: Neden sevilme ihtiyacım var? Sevilmezsem ne olur? Bu konuda başıma gelebilecek en kötü ihtimal nedir ve ben bununla neden baş edemiyorum? Korktuğum başıma gelirse neler yapabilirim? Diğer insanlar bunları yaşadığında nasıl başa çıkıyor?