seni o kadar çok iyi anlıyorumki ama benim annem beni sevmediğini düşünmüyorum çünkü beni çok çok sever.. öper hala evli ve çocuklu olmama rağmen ama benim annem beni hiç bir zaman beğenmedi... çok küçük yaştan beri.. hep horladı dayım kızları vardı annesi babasıonlar daha küçücükken medh etmeye başladı benim annem ben her kesin içinde sürekli mahcup etti o kızlar kendine güvenen kızlar oldu ben ise hala sindikçe siniyorum kendime olan özgüvenimde bir eksiklik var sürekli beni herkesin içinde aşağıladı ben bir evin bir kızıyım... ablam felan yok yani insanın evladına.. güven vermesi. onu poh pohlaması o kadar önemli bir şeyki çok küçük ve gereksiz gibi görünen bu ayrıntı insanın taaaa temelini oluşturuyor annem tabi beni herkesin içinde sürekli aşağıladığı için diğer insanlarda beni aşağılamaya başladı çocuğuna sahip çıkamazsan onu kurda kuşa yem edersin annem sayesinde ben hala beceriksizim... ve bilinç altımda bir şey bu konuda ısrar etmemi söylüyor işte bütüüüün bunlar için ben çocuğuma her kesin içinde tek bir kelime etmiyorum... kimseyede ettirmem benim yavrumu.. incitecek insan ve insanların alnını karışlarım

pippi burcun ne senin zeyno xan ez

peki tatlım sende kendini diğer insanlardan soyutlayıp kendine olan öz güvende bir eksiklik hissediyormusun:1no2: arkadaşın konusunu elinden aldım gibi oldu ama neyseyerimseniben yasamak. icin. dogmak Bir Tutkudur Şebnem

bende bu konudan çok muzdaribim. ailem tarafından sürekli eleştiriliyorum. bir kardeşim var ama ona hiçbir laf edilmez. gerçi o da kendine laf ettirmez, eleştiriye tahammulu yok. kardeşim fit, benim 6-7kg. kadar fazlam var suanda. ben kiloluyum bu hep soylenir. hayatımın fit oldugum donemlerimde bile zayıflamam gerektigi soylenir. dişlerim lekelenmişti çok çay kahve tüketmekten, dişlerin sarı denir. hassas ciltliyim, fazla güneste dursam suratın kıpkırmızı olmuş, baksana denir. sürekli ben eleştirildim. ama kardeşimden daha iyi okudum. kardeşim benden önce evlendi, ben bekarım. ailem kardeşimin evlenmesini başarı olarak göruyor bence. bana boyle birşey soylenmedi direkt, hissediyorum ama. bekar olmama bile laf soylediler. birkaç seneye kadar evlen mezsem evlen mezmişim. sana soylemedik dediler baska bir tanıdıgımız var bu durumda olan, onu konustuk dediler. ama bana soylendiğini adım gibi biliyorum. kardeşim evlendiği zaman da akrabalarımın imaları yüzünden zor gunler geçirdim. bu arada birkaç ay sonra 31 yasına giricem ve ailemle oturuyorum. evlenmeden aile evinden cıkmıyım dedim ama artık tahammül gücüm azaldı. kalp kırmak istemiyorum ama mümkün olmuyor. enson tartısmamızda sert dille uyardım. burada huzurum yoksa burada oturmam dedim. annem haklısın dedi bu sefer ozur diledi. ailemin de bana gore baska anne babalara kıyasla kusurları var ama ben onları yuzlemıyorum. elimden gelince de eve maddi-manevi yardımcı olmaya calısıyorum, haftada 3 kere evi süpürüp siliyorum, çalışıyorum vb. gecmise bakınca, ailem de bana kırgın, zor bir donemlerindeyken is durumundan dolayı yanlarında olamadım. kardesım cok yardımcı oldu. bu durum sureklı gündeme getirilerek benim yüzüme vuruldu. gecen yaz tekrar zor bir donemimiz oldu. bu sefer de ben cok yardımcı oldum, kardeşimin kendince sebepleri vardı o olamadı. bu konuda da borcumu odediğimi dusunuyorum. bunca yıldır kendimi aileme birtürlü beğendiremedim. bilmiyorum düşününce çok üzgünüm acıkcası burada benzer durumda olan arkadaslarımı gorunce bende ıcımı dokmek ıstedım. Patidostu Çok pati az insan çok

Bu konudan olan şikayetini annenle paylaştın mı hiç? Paylaştıysan aranızda nasıl bir konuşma geçti? Konuşmadıysan konuşmayı dener misin, ama suçlayıcı bir dil yerine üzüntünü anlatan kelimeler seç.

Annemle defalarca konuştum. Fayda etmiyor. Artık o boyuta geldiki kavga ediyorum. Ama yine bana akıl veriyo yine. Ben kendi sorunlarımı zaten biliyorum. Ama yine aynı şeylere devam ediyo. Şimdi uzaktayız ayrıyız. Tel de konuşurken bile oldu bugün. Konu evliliğe geliyo arkadaşlarımın hepsi evlenmiş, yada evleniyor dedim. Bana benim donuk olduğumu, bi erkeği elimde bile tutamıyacağımı söylüyo

Kendini iyi bir şekilde ifade edebilen insan daha sosyal ve sıcakkanlı oluyor. Benim gibi içe kapanıklıksanız bu sizin soğuk bir yapıda olduğunuz izlenimi veriyor. En zoru ikincisi çünkü içiniz başka söylüyor dışınız başka. Sizde her ortama kendini kabul ettirebilen, atılgan ve kendinden emin olmak istiyorsunuz ama kişiliğiniz ve yapınız buna müsade etmiyor. Bu durum malesef aile icindeki iletişimi ve bağı da etkiliyor. Ablam ve ben de aynı sizin gibiyiz. Annem ne zaman birilerine bizden bahsetse '' Evladın hepsi aynı sevilmiyor. Hangisi canına daha yakınsa o daha çok seviliyor." derdi. Ve ben o bahsedilen cana yakın evlat olmadığımı hep bilirdim.

Konu sahibine yazdım

canım üzülme, bak ben çok daha şiddetlisini yaşıyorum, ama allah kokrumdan susuyorum gibi, ama bazende kavga ediyorum, sonra çok üzülüyorum, onun için değilse kendin sonradan ölünce falan üzülürüm diye iyi davran, yanı yıne kendin için, valla ben genç yaşımda hacca götürdümde millet oralarda bana bayıldıda, annem bir kez allah razı olsun demediya, annem ikizler burcu çift kişilik, bende çok net biriyim, hayatımdan yaptığım bütün hatalar onun yüüznden, evlenemedim, annem yüzünden çocuk sahıbı olmak istemıyorum, ağır bi travma geçirdim, ben 31 yaşındayım, bak sen daha gençsin, bencil ol, işten çıkman hata olmuş, memur olsan işi bırakıp annenmi bakcaktın, ben arada işsiz kaldım, parada istemediğim halde işitmediğim hakaret kalmadı, ama başka biri işisz kalsa, ayyy üzülme allah bı kapı açar der annem, yaa çok doluyum,300-200 lirada olsa işe git, düzelirsin tatlım, para az deme, piskolojını tedavı edersin çalışırken,

demekki cogumuz ayni seyleri yasamisiz. benzer seyleri ben de yasadim zamaninda cok üzüldüm. bütün doğrularimi inanclarimi sorguladim. ama sakin kendinizden vazgecmeyin, bu sizsiniz ve bu sizin mutlu olma yasama sekliniz. biliyorum insani en yakinindan destek görememek cok yipratiyor ama belli bir seyden sonra kabullenmeye, annenizi takmamaya calisin. ben zamaninda kafaya cok taktim ve cok üzüldüm. ama kendi hayatinizi kurunca biraz daha kendinizle basbasa kalinca sular duruluyor. gönlünüzü ferah tutun. bu günlerin gececegini unutmayin :1rolleyes:

Anlayamıorum böyle anneleri.. Bende anneyim henüz bebeğim çok küçük.. Büyük konuşmak istemiorum ama nasıl çocuklarına böyle davranabiliorlar akllım almıyor Düşünemiyorum bile bebeğimin büyüdüğü zaman başkalarının yanında tersleyebileceğimi.. O benim canım nasıl kıyarım nasıl üzerim.. her zaman bunları düşünüyorum.. Benim annemde hiçbi konuda güvenmedi bana.. Doğum yapacağım zaman bile hastaneyi inleteceğimi bebeğimi doguramayacagımı düşündü.. Ama çıtım bile çıkmadı doğum yaparken.. Beni hiç ama hiç tanımıyor.. Afro minik

Konunun sonuna gelene kadar okumadınız çalışmıyorsunuz sandım oğretmensiniz kendi geliriniz var neden ailenizin yanınızdasiniz? G

kilolu musun? önceden güvenlerini sarsacak bir şey mi yaptın? ya da sen fazla ilgi alaka mı bekliyorsun farkında olmadan içinde belirmiş olan bir kıskanclık olabilir mi?

Merhabalar, Sizler kadar bende dertliyim anne baba ve hatta kardeş konusunda. Ailem içinde o kadar bariz çatışmalar var ki bana laf atarken annem karşılığında cevap verirsem şiddetli kavgalar ve çok büyük eleştiriler ile karşı karşıya kalıyorum. Evet bu yüzden ben aileme uzak bir sehirden evlendim isteyerek. Çünkü onlarla mutsuzdum ve evlendikten sonrada hiç özlem çekmedim çünkü yorulmuştum Evlenmek bana huzur verdi bu nedenle. Annnem bana geldiğinde hep bişi olur o kadar sabır etmeme ragmen olur. Yani yapacak pek bir sey yok görünüyor. eşimle kavga etsemde annemin evine asla gitmem çünkü biliyorum ki orda daha çok huzurum kaçacak. Erkek kardeşime övgüler, bana eleştiriler gelir. ve ben daha çok içten davranırım ihtiyaçlarına elimden gelenin en iyisiyle cevap veririm. bunu bildiği halde en kötü benim... Hayatın kanunu malesef bir yanın eksik olmak Aslında çok yanlızım :

pippi_langstrumpf Hemnen sana olayın en canlı ve yasanmıs ornegını vereyım benım annenem aynı senın anne gıbıymıs bırebır hemde hatta annemı kucukken sokaga bırakmıs sonra evlatlık vermeye calısmıs sonra olmamıs ve evıne almıs hızmetcı ghıbı bıde kullanmıs sonra annemı okutmus buyutmus evlendırmıs evlendırırken hep övmus benım kızım şöyle ıyıböyle guzel dıye ustune de tıtremıs sonra kız evlendı cok sahıplenmemıs haliyle ve araları hep kötuydü, hep aynı sogukluk annem hep aglar böle uzulur duruma, ve annem hep uzgundur o konuda yani canım ama degısmeyen degısmıyor sevıyor da gosteremıyordu belkı sevgısını ama boyle... yani kendını cok yıpratma kısılıgı boyle demek, baskasının kızlarını hep daha cok sever daha över onlar dogrudur anam yanlıstır... bosverya yani onu da öyle kabul et asagılasın nolcak gözune gıremıon demek gırmeyıver kolay degıl ama öyle karakter meselesıdır muhtemelen ben de anlayamıyorum nasıl bır yapı cunku.

katiliorum cocuk psikolojisindan anlamasi gerek annenin.. ve ve cokk onemli seni baskalariyla kiyaslama yapior ama, farkindami acaba sende oz guven eksikligi yaraticaklmaz: derler ya herkes cocuk yapar ama herkes cocuk buyutemez..

cnm cok uzulduım senı cok ıyı anlıyorum aynı seyler bende yasadım hem annem hem babam tarrafından hep salakmısım gıbı davrandılar sımdı bankacıyım hala aynılar bazen bankadakılere bakıyorum da kendılerıne cok guvenıyolar bende de o guven yok malseff A Ally

Psikologa gitmeyi düşündünüz mü acaba belki sizin özgüven sorununuzu çözer yada iyi bir arkadad da bu sorunu çözebilir benimdd özgüvenin çok yoktu ama bende ataninca ve ayaklarımın üstünde basinda birşeyleri basamraya başlayınca gelmişti

Bu mesajı ben mı yazmıstım acaba? Tam beni anlatıyor. Tek fark en buyuk cocuk benım. Bende 27 yasındayım. Ozguven meselesını ben kendımı zorlaya zorlaya bıraz kazandım. Annemle hala bazı sorunlar yasarız bir de ailemin yanında kalıyorum. Sorun annem benım tercıhlerıme cok karısıyor. Mesela kıyafet konusu buyuk mesele hepsını elestırır. Artık gıdıp de kendıme bır magazadan bısey alamaz oldum. Daha baska seyler de var da neyse dıyorum artık kendı ısıme bakıyorum. Planlarım var gelecekle ilgili onları uygulamaya calısıyorum. Z

ya okurken çok üzüldüm buna hakları yok. kardeşlerine de sorunlu olsalar neyse psikolojileri bozuk dicem ama ayrımcılık yapmaları çok üzücü. öncelikle yumuşak ama kararlı biçimde yanlış yaptıklarını ve dikkat etmelerini rica et yapmazlarsa ya yavaşça iletişimini kopar ya da başkalarının ana babalarını öv sende. . push ; G

Annenize açıkça bunun sebebini sorun ve kırgın olduğunuzu söyleyin. KARACAY

Yaw 10 yıllık konu. Hortlatmayın şu tarihlere bi bakın ya

ama arkadaşım sana diyeceğim şey hiç kimseden çekinme ben kendi kendimin psikoloğu olmaya çalışıyorum.. insanlar gerçekten güler yüzlü insanlarda çok hoşlanıyorlar ben artık herkese gülümsüyorum erkeklere gülümsemeni tavsiye etmem ve bunun etkisini görüyorum insanlarda bana gülümsüyor geçenlerde bir kadın yürüyüşe çıkmış hızlı hızlı yürüyor... bende yürüyüşe çıkmıştım kadına gülümseyerek bakmıştım oda bana gülerek baktı.. birde yürüyüş mürüyüş işte hepimiz kadınız ya fazlalıklarımızı kafaya takıyoruz... kısacası resmen beynimizi okuduk birbirimizin düşmüşüz bir kilo derdine der gibiydik inan herkes sen ben gibi... gulkurusuu güzel günler, bizi

Size hamileyken oldukça kötü olaylar geçirmiş ve bilinçaltında da bunların tüm suçlunun siz olduğunu düşünüyor olabilir. Hani istenmediği halde hamile kalmak ya da o dönemde eşiyle ve çevresindekilerle yaşamış olduğu sorunlar hep sizi istenmeyen yapmıştır. Yanlış anlaşılmasın sakın istenmeyen çocuk genel bir terim olarak kullandım. Kırıcı olmak istemem. Ya da sizi bu kadar abartılı şekilde düşünüp kusurlarınızı didikleyerek bulup size sunmasının sebebi, sizin onun gibi olmanızı istememesidir. Sizde kendisini görüyor olabilir. İnsanlar acayiptir. Ve sizi büyütürken bir sürü sorunla savaştığını düşünüyorum. Ve bunca yıldan sonra bu kadar üzerinize gelmesi, kendi hatalarını görmekten kaçınması tamamıyla kendi içsel savaşı. O çocukken neler yaşadığını bilemeyiz. Psikolojik savaş veriyor, çevresindekilerin de baskı var tabii. Görmezden gelinemez. Düşünsenize her bir araya geldiklerinde "Ayol senin kız hala bulamadı mı birini?, Bak şunun bunun kızına evlendi mutlu mesud yaşıyor". Paso yalandır mutlu mesud lafları. İçlerinden çatlıyorlar aslında, nasıl da bu kız öğretmen oldu diye. Böyle tuhaftır insanlar. Annenizin size yaptıkları çevresindekilerin laflarının onu kızdırması. Ve evli olmamanızı da siz de bir kusur varmış gibi aktarmaya çalışıyor. Aslında harika birisiniz. Düşünsenenize, ablanız ne kadar poh pohlanarak o mevkiye gelmiş. Ya siz? Nelerle savaştınız. Ruhsal durumunuz çöktü ama yine yılmadınız. Anneniz de bunun farkında. Onun her şeyisiniz siz, her ne kadar belli etmede sorunlar yaşasa da. Tebrik ederim sizi. Ne mutlu size ki, bir mesleğiniz ve saygı gördüğünüz çevreniz, size hayran öğrencileriniz var. Kendimden biliyorum, öğretmenlerimin yaşam savaşındaki başarılarına nasıl hayran hayran seyredip, bir gün ben de onlardan biri olacağım demeyi. yerimseniben

canım öncelikle okuduklarım çok üzücü.. çekirdek ailemden bir ayrım görmedim açıkçası seni her ne olursa olsun bunu yaşamadığımdan tam olarak anlayamam... bu sözsel ve psikolojik şiddeti ben ve kardeşim ailedeki başka akrabalardan gördük uzun yıllar ve ondan bile okadar çok etkilendikki... ama ayaklarım yere basmaya başladıkça hepsine mesafe koydum açıkçası... ve değil görmek yılda 3-5 telefon görüşmesi dışında bir diyaloğumuz bile olmuyor ... sende annene artık bu konuda gerçekten çok ciddi olduğunu çünkü yıprandığını üzüldüğünü onun olmadığı anlarda bile sanki o varmış gibi sesinin ve eleştirilerinin kulağına geldiğini ve buda böyle devam etmeyeceği için en iyi çözümün onunla uzak kalmak olduğunu söylemelisin... bir anne bence asla bu şekilde gözden çıkarılmayı hazmedemez... eğer bişey söylerse bile birgün ağzını tutmayı becerebildiğinde görüşeceğinizi söylesen.. çünkü nolursa olsun bir anne buna katlanamaz diyorum ben... birgün eşit olmayı öğrenirsen görüşürüz de geç.. çünkü o evladını başkalarının ne der ne yapar lafları için seviyorsa gerçekten sevmesine gerek yok... madem öyle bunu başarabilen çocuklarıyla idare etsin... sonuçta işin gücün var onlara muhtaç değilsin.. eğer kendini çekmezsende asla ve asla annen olayın ciddiyetini kavrayamayacaktır... yani diğer yazılanları pek okuyamadım açıkçası benzeri yada zıttı yazan birşey varmı bilmiyorum... lütfen beni kimse kınamasın bu yazdıklarımdan ötürü ama insanın en sevgi göreceği yerden böyle darbe alması çok acımasızca çok kötü... belki birz sert ve kökten bir çözüm ama inan bana yıllardır verdiğin bu savaşta kendini bıkmışlığını en açık şekilde ortaya koymazsan daha bu manevi şiddet uzarrr gider... :1hug: G

enson mesaj bana ait oldugu için soruyorum, bana mı yazdınız yoksa baska bir yanıta yada baslık sahıbıne mi bilemedim ama ben mesajımda neden aile yanında oldugumu yazmıstım. Patidostu Çok pati az insan çok

Sen hiç içten öptüğünü hatirlamazsin, bende beni bikere bile öptüğünü dur bende hakkını yemiyim en geçen bayramda tokalasmistik L lillyblossom Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

:roflol::roflol::roflol:"asiyimben"burcunu sormasa ben soracaktım... konu başından beri yorumlarını okuyorum..."kendi kendime dedimki bu kız kesinlikle balık burcu... soracağım "dedim:roflol::roflol::roflol:asiyim sormuş hemen cevabını aradım aşağıya inip balık diye okuyunca tabiri caizse bende kayış koptu.. gülme krizine girdim...:roflol: yanlış anlama bende balık burcuyum... annesini ve annesinin davranışlarını balıklar kadar dert eden bir burç yoktur...:roflol: hayatım bunun sebebi annelerimize çok değer vermemiz... annelerimiz bizim yumuşak karnımız... Balıklar inanılmaz hassas ve duygusal gel gitleri çok olan bir burç... olumsuz bir eleştiri, helede bu anneden geliyorsa dünya başımıza geçiyor... balıklar kadar anne sevgisine ihtiyaç duyan burç yok gibi birşey... hani diyorsun ya insanları kendime bağlıyamıyorum diye... bu bizden kaynaklanan ve farkında olmadan aslında tercih ettiğimiz bir şey... a. sçünkü arkadaş ve dostlarımızın dertlerini sorunlarını, onlardan çok dert ediyor onlardan bile çok üzülebiliyoruz... bilinçaltımız bunu farkettiği için farkında olmadan zaman zaman bulunduğumuz çevreden uzaklaşıp içimize dönme ihtiyacı duyuyoruz.. bir tür arınma ve temizlenme molaları bunlar... emmdiğimiz tüm negatiflikten sıyrılabilmemiz için buna ihtiyacımız var... dolayısı ile de çok sıkı fıkı, vıcık vıcık ilişkilerin insanı olamıyoruz... a. s inanılmaz bir merhamet ve tüm canlılara karşı çok derin sevgiler taşımamıza rağmen bu yönümüz aynı zamanda da en zayıf noktamız... suistimale çok açık oluyoruz... bu olumsuzlukları yaşaya yaşaya kendimizi bu şekilde korumayıda tamamen içgüdüsel olarak ediniyoruz... Rabbim o yüzden bize öyle bir çift göz vermişki... kimselerin farkedemediğini farkeder, kimselerin göremediğini görürüz... hissederiz.. içimizde doğal bir alarmımız var:roflol:... iç hesaplaşmayı çok yaparız, inanılmaz bir empati yeteneğimiz var... gelgelelim bunlar yani bu özellikler dışardan bize bakanların kafasını karıştırıyor... bir türlü anlamlandıramıyorlar bizi:roflol:.. onlarıda anlıyorum çünkü biz balıklar bile kendimizi tanıyıncaya kadar yanlış değerlendirmeler yapabiliyoruz kendimiz için... kararsızız diyoruz mesela... aslında değil sağlamcıyız... vereceğimiz kararı her yönü ile araştırıp sonuçlarından en yakın noktaya kadar emin olmadıktan sonra karar vermiyoruz... çünkü pişmanlık duymak en korktumuz duygulardan biri... üstelik kararı verirken tek kendimizi değil bu kararımızdan etkilenecek tüm yakınlarımızıda düşünüp değerlendirme yapıyoruz.. o zamanda hali ile karar vermemiz zaman alıyor... ama belki bu yüzden pek az balık pişmanlıklaar yaşar... mesela özgüven eksikliği gibi hissettiğin şey... aslında utangaç olman... çok dışa dönük cıvıl cıvıl görünsekte aslında çok utangaçız... inanılmaz gururluyuz kimseden yardımda dahil kendimiz için hiç bir şey isteyemeyiz... hep kendi göbeğimizi kendimiz keseriz... buda dışardan bize bakanlara kibirli ve soğuk bir görüntü yaratıyor... ve son olarak dışardan çok nahif ve hep korunmaya muhtaç küçük bir kız çocuğu gibi görünmemize rağmen... hayatın en çetrefilli ve zor durumlarını, problem ve üzüntülerini çok sağlam bir duruşla göğüsler ve altından kalkarız... çok sağlam duruşlu ve kararlı gözüken insanların yıkıldığı anlarda biz hiç yılmadan inatla mücadele ederiz... taki istediğimiz noktaya gelene kadar... bunlar öyle eften püften astrologların değil, dünyaca saygı kazanmış akademi kariyeri olan saygın tüm astrologların balık insanını yorumudur... onlar derki balıkları yıllarca çok yanlış değerlendirdiler onlar toplumun amortisörleri ve buz dağının arkasını gören gözleridir... bir o kadarda dayanıklı ve metanetlidirler... balıklar gençlik yıllarını ruhsal yüksekliklerine dayalı olarak çok gelgitli yaşarlar... ama kendilerini tanıyan ve taşları yerine oturtan olgun balıkların varlıklarına doyum olmaz... onlar hayatlarında yer aldıkları tüm insanlarda farkında olmadan bağımlılık yaparlar... rahatlatıcı ve huzur vericidirler... tek tehlike bu yüksek şuura ulaşamayan, kendini tanıyamayan ve bunalımlarının altından kalkamayan balık kendini alkole ve bazı alışkanlık yapıcı maddelere kaptırma potansiyelini taşır... ve kendini yok eder... o yüzden balıklar zaman zaman içe çekilmeli toparlanıp yenilenmeleri için bu zoruridir... sevenleride onların bu halini anlayışla karşılayıp sabretmeli... çünkü o gerekli arınmayı yaptıktan sonra pırıl pırıl ve tazelenmiş bir şekilde, hiç bir şey olmamış gibi yine onlara dönecektir... bak şimdi sana uzun uzun açıklama yaptım... çünkü pek çok genç balık gibi sende kendine aynı haksızlığı yapıyorsun... işte anneni takma bu olumsuzlukların üstünde çok durma demeyeceğim çünkü bunu yapamayacağını biliyorum... ama anneni olduğu gibi kabullenmeyi başarabilirsin... göreceksinki canın çok daha az yanacak... senin hassasiyetlerini annen zayıflık olarak algılayabilir... eğer karakteri çok dominant ve sert mizaçlı ise bu hatalı algılama onu çileden çıkarabilir... kabullenemez yani... a. s .. bu kaygılarını ve öfkesinide sana bu şekilde yansıtarak seni kamçılamak ve istediği noktaya çekmek amacını güdebilir... sen işe önce kendinden başla... kendin hakkında yaptığın tüm yanlış yargılamaları unut!!.. kendini yeniden tanımaya ve keşfetmeye başla... inan gördüklerine sen bile inanamayacaksın... ne kadar güçlü ve birçok insanda olmayan birçok yeteneğini keşfedeceksin... o zaman sana olumsuz gibi duygular bırakan birçok yönünün aslında çok güzel bir zeminde varolduğunu keşfedeceksin... kendini seveceksin dolayısıyla özgüven eksikliği adını koyduğun şey puff diye gidecek... buda dışına yansıyacak tabii gözlerin başka bakacak, gülüşün ışıl ışıl olacak... annene bile artık kızamayacak ona bambaşka gözlerle bakacaksın... hatta o gün annene şöyle diyebilirsin... anneciğim, yeterince mükemmel çocuğun var... ben senin sakar ve beceriksiz kızın olmaktan memnunum.. onlar senin mükemmel tarafın bende arızalı tarafınım demek ki... her zaman aynı ölçüde, aynı malzeme ile aynı ısıda pişirdiğimiz kekte bile hep aynı başarılı sonuçu alamayabiliyoruz.. bazen çok bazen az kabarıyor... sonuçta üçümüzde sen ve babamdan olduk... beni olduğum gibi sevmeyi başaramazmısın... çünkü sen beni bilerek veya bilmeyerek zaman zaman çok incittiğin halde, seni olduğun halin ile çok sevmeyi başarabiliyorum...:asigim: eminim bu birçok şeyin kapısını aralayacaktır... en azından sıkı bir başlangıç olacaktır... içine kapanma... uygun bir dille onunla tüm duygularını ve hassasiyetlerini paylaş... yalnız balıklar çok çabuk demoralize olup karamsarlığa kapılırlar... bunu hissedince içten kendini telkin ederek bu duyguyu hemen at üstünden... işte böyle canım... umarım bu anlatımın sana bir faydası olur... ben 41 yaşındayım... bir nevi tekamülünü tamamlamış bir balık olarak sana bunları yazdım... senin bu melankolik halin bana çok aşina geldi:roflol:kendinle dalga geçebilecek kadar, kendinle barışık olursun umarım... sevgiler:1hug:

bu konu şuan tam benlik. içimi kimseye dökemiyorum buraya yazmak istiyorum annemin ile az önce çok kötü kavga ettik şuan ağlamaktan gözlerim ağrıyor en kötüsü kalbim acıyor. uzun süredir böyle kavga etmemiştik aramız düzeliyor değişiyor sandım ama yanıldım. çok kötüyüm ben 25 yaşındayım ve senelerdir annemin beni yermesinden, hakaretlerinden, küçük görmesinden ve bana sürekli başkalarını örnek göstermesinden bunaldım. bugün ona bir yemek tarifi sordum ve koca kız oldun bana ne soruyorsun komşunun liseye giden kızı bile yapıyor sen bişey bilmiyorsun, beceriksizsin, bana sormaya utanmıyorsun ve bir sürü laf. benimde kanıma dokundu cevap verdim bu defa da ne saygısızlığım kaldı ne utanmazlığım ( sonra kilolarıma laf söyledi. evde bir işe yaradığım yokmuş anca yiyip yiyip oturuyormuşum. son 1 senedir evdeyim annem hastalanınca olunca ona bakmak icin işten cıktım ve şimdi iş bulamıyorum elimden geldiğince hem yemek hem ev işi yapmaya çalışıyorum. ilkokuldan beri ev işlerine yardım ediyorum ama yemeği son 1 senedir yapıyorum. ne yapsam yaranamıyorum olmuyor herkesin yanında da bunu dile getiriyor o bilmez, o yapamaz diye defalarca anlattım bu şekilde konuşmamasını ama yok olmuyor. ben ergenlige girdiğimden beri aynı kavgalar ve ben her kavga sonunda ölmek istiyorum. hayattan soğutuyor beni ( mutlu oyunu oynamaktan yoruldum E

burcum balık cnm A Ally

Kafana takma bence kendi kaygılarını sana yüklüyor sürekli. toplum da böyle. evlenmezsin neden evlenemiyorsun olur, evlenirsin çocuk düşünmezsin çocuğun mu olmuyor olur. İçine kapanık dene dene onu da kabullenmişsin. Üstelik de eğitimli bir bireysin. Belki de bu senin tercihin. herkesle aşırı sosyal ve samimi olmak annenden aferin alacaksın diye olacak birşey değil. Onların kıstaslarına uyarsan ne ala uymazsan tukaka. İnsanın annesi de olsa her dediğine kulak asma. sen de ne eksikse yara belleyip onu öne sürüyorlar ama bu eksiklikler sadece onların gözünde eksiklik. gerçekçi değil.

Mrb ben 26 yaşındayım. Bugüne kadar ailemin beni içten gelerek öptüğünü hiç görmedim. Haksızlık yapmayım annem yemeğimizi yapar, sohbet eder bizimle. 3kardeşiz. Ablam ve 16 yaşındaki erkek kardeşime güvenleri sonsuzdur. Ablam evlendi, annem o evlenirken bile karşı tarafa ablamı marifetli, akıllı, zeki diye hep övdü. Hiç gözü arkada kalmadı. Konuşma yönünden olsun, marifetleri yönünden olsun ablama çok güvenirler. Güvensinler bişey demiyorum. Ama neden banada aynı güveni göstermiyorlar? Küçüklükten beri hiç bi zaman önemsenmedim. Annemin beni içten bi şekilde öptüğünü hatırlamam. Beni hep eleştiriyorlar. Kendime güvenim hiç olmadı. Şu anda bile zorlanıyorum bu anlamda. Hep o öyle yapılmaz, beceriksiz tarzı usluplara maruz kaldım. Toplum içine girdiğimizde annem bana bakar fazla mı yiyorum, yanlışmı konuşuyorum diye senağlama Başkalarının kızlarını över beni yerer . Ben artık ben olmaktan çıktım bana fazla konuştuğumu ve saçmaladığımı söylediği zaman yıkılıyorum. İşte bu yüzden kalıcı arkadaşlıklarımın olmadığını söyler. Ve bunu hep tekrar eder. Bugünde sen çok donuksun o yüzden evde kaldın kimseyi bulamıyorsun diyor. Artık iyice psikolojim bozuldu. Bana günde 1000defa kitap oku diyor ve bunu hiç bir kardeşime demiyor sadece bana diyor. Halbuki küçük kardeşimin dersleri kötü. Onunla ilgilenmek yerine bana sürekli baskı yapıyolar. Bugüne kadar girdiğim bütün sınavları kazanmama rağmen, hep başarılı bir öğrenci hayatı geçirmeme rağmen ve hemen öğretmen olarak atanmama rağmen üstüme fazlasıyla geliy kadar kötü bi durumdayımki çok bunaldım. Yardımlarınıza ihtiyacım var senağlama

sizi tebrik ediyorum. böyle bir ailede bile okuyup öğretmen olup yaşamınızı kurtarmışsınız.. annenizi de anlamak mümkün değil. keşke biraz çocuk psikolojisinden anlasaymış.. sevgiler

çok var snein gibi be canım. ben tek olduğum halde benzer şeyler yaşadım ve yaşıyorum. babam bana yapar bu dediklerini, anam da ona yaranacam diye destekler, 15 yaşımdan sora da ben cevap veririm olay büyür :ecrin_bebek: saygısızlığa vardırdığım da olmuştur ama sınır çizmek için bazen sınırları aşmak da gerekiyor. bana kolay kolay diyemiyolar artık böle şeyler, çünkü ister istemez sinir bozukluğumuz oluyo ben de patlıyorum.. kendileri normal değil ki normal evlat yetiştirsinler? mühim olan o tufanda kendini kurtarmak, sen de kendini kurtarmaya bak olur mu? annen baban da seni düşünse de iyiliğini istese de, kimse senin kadar iyi bilemez senin için neyin iyi olduğunu. o yüzden çok takma ve kendini kurtarmaya bak. başka şeylerle ilgilen. duymazlıktan gel. duymazlıktan gelince artıyosa cevap ver benim gibi, ama bu sefer babanın sülalesi seni düşman belleyebilir. benim umrumda olmadı açıkcası. hepsinin gözünde beceriksizim hedeyim hödöyüm, hiç birinin evladı benim kadar iyi bir yer kazanamadı ama? elaleme hava atma derdinden başka dertleri yok, boş teneke gibi çoğu, tek fiskeyle devrilen. Allah elbet bi yerden veriyo vereceğini canım. o yüzden takmayacaksın tak açacaksın.

gerçekten çok iyi anlıyorum ve ben tekim sanırdım ama benim gibi başkalarıda varmış 25 yaşındayım herşeyin farkındayım ama ben hiçbişi bilmiyorum 20 yaşındaki kız kardeşim herşeyi biliyor konuşması düzgün, güzel giyiniyor, güzel yürüyor... ben ne mi yapıyorum üniversiteye gitmden önce herşeyi kafama çok takıp bu söylenenlere devamlı ağlayan biriydim ama şimdi asla o bana söylediğinde ben buyum senin çocuğunum 25 yaşından sonra değişemem ben senin kızınım bunlar için beni bir kenara atacaksan buyur at diyorum ama artık oda sustu karışmıyor şimdi annemle birlikte çeyiz alışverişine çıkıyoruz :))) bence mantıklı konuşmak en iyi çözüm evet bende seni iyi anlıyorum :1hug: bende bugün ben sizin kadar zeki değilim kusura bakmayın sizin gibi mükemmel değilim özür dilerim dedim artık aranızın düzelmesine sevindim inş. hep böyle gider :Saruboceq: bu arada hayırlı olsun yerimseniben gulkurusuu güzel günler, bizi

alkisalkisalkisalkisalkisalkis katılıyorum

senin böyle ablanınsa öyle olmanızın sebebi bana göre annen... küçüklükten beri ablana olumlu sana ise farklı davranmış... bu da zeni kendine güvensiz yapmış... böyle anneleri anlamıyorum bende hiç... çocuk psikolojisinden anlamayanlar ebeveyn olmasın yaaa... sardunyama katılıyorum... uzman desteği alman şart canım...