Hamilelikte etki etti çünkü durduk yere zaten birkaç gündür gözlerim doluyor hep eski zamanlar geliyor, sanki hiç üzülmemişim gibi birde şimdi üzülüyorum enteresan şekilde. Çok sağolun sizde sağ saglim kucaklayın evladınızı inşallah M Mevsim hep

Sizinde basınız sağolsun. Benim annem "benim " illa olduğu için değil, uzaktan yakından tanıyan herkes evlatlarına olan aşkını, halini, tavrını parmakla gösterirler. Ben kendimi yetersiz, çaresiz hissediyorum. Hani sırtımda taşırım varya, ne sırtımda ne başımın üstünde. Bugün diyorum keşke evlenmeseydim zaten 30 yaşında hemde senelerce severek eşime kavuştum bu şekilde evlendim vs... Buna rağmen diyorum pişmanım keşke evlenmeseydim annemle ölene dek yaşasa idim, ben bakardım ona her manada. Ama şuan kendimi çok tuhaf psikolojide hissediyorum, geçmişte cahil çocuk hallerimde bile kırdığım zamanlardan kendimden tiksiniyorum, yetersiz hissediyorum ben sanki ona layık olamadım. Eskiden kötü bir kırıcı birşeyde bu hale sokarken şuan ben genel olarak kendimden mutsuzum, pişmanım, kendimi affedemiyorum hatalı bir evlatmışım gibi sucluyorum.

Bende 19 haftalık hamileyim. Öncesine nazaran daha sinirli bir insan oldum. Babamı geçen sene kaybettim. Babam hiç kimseye benzemeyen çok başka bir insandı. Benim rol modelimdi. Babamın vefatından beri annem tam bir başbelası oldu. Bana karşı inanılmaz kindar. Bir kaç kere küstük ama eninde sonunda yanaşıyor. Ben karar aldım mesafeli olacağım. Ben bebeğime odaklandım. Size de tavsiyem aynısı. Ölüm hayatın bir parçası. Bunu kabullenmeniz gerekiyor.

bebeğinize sağlıkla kavuşun inş

Sanırım öyle ben hamilelikte çok takıntılı hale geldim birde zor gerçekleşen gebelik oldu diye mi bilmiyorum şu son 24 hafta geçene dek dokuz doğurdum kaldı geriye kalan haftalar. Sağ sağlim kucağımıza almak nasip olsun inşallah

Çok teşekkür ederim çok sağolun Allah hepimizi sevdikleri ile yaşatmayı nasip etsin inşallah. M Mevsim hep

Üzülme lütfen bak bu dünya da kalıcı değil buradakiler de öyle düşün

Bizim de Anne baba en kıymetlimiz onların sesini duyamayacagım yüzünü göremeyeceğim bir gün var ve o günü düşündüğümde kendime hakim olamam Siz hamile olduğunuz için degil canınızın bir parçası oldugu için kıymetliniz. Üzülmeyin düşünmeyin diyemeyeceğim ama sizi anlıyorum diyebilirim

Bilmiyorum bir psikiyatriste görünmeli miyim, ne bileyim hani niye bu kadar bu durumum arttı acaba hamileyken bu halde benim gibi yaşayan var mıdır bilmiyorum K

Dediğim gibi siz bilirsiniz ama yalnız kalmayın . push ; GeyikliGece gider geyikli gecede uyurduk..

Bir de bebeğinize saglıkla kavuşmak nasip olsun Anneniz ile birlikte büyütmek 40 uçurmaya annenize gitmek nasip olsun

Rica ederim Amin tesekkurler M Mevsim hep

Bu hafta sonu kontrolüm var, kendisiyle konuşurum çok teşekkür ederim bilgilendirdiginiz için

Konu sahibi.. duygularını abartılı yaşıyorsun. Hamileliğin etkisi olabilir belkide. Annenize karşı hissettiğiniz suçluluk duygusunu anlayamadım. Anneniz hiç sizin için yaptığı fedakarlıklardan bahsedermi? Yalnız mı yaşıyor şuan anneniz? Bence gebeliğinizdeki hormonal değişimler takıntılarınızı tetiklemiş

Tabi hormonların etkisi de cok fazla bu dönem çok yalnız kalmayın bence

Gözlerim dolu dolu oluyor, aynı duygulardayiz. Zaman geçtikçe anlarsın diyenlerin hep sözleri çıkıyor zaten. Allah başımızdan eksik etmesin hiçbir evladın

Kendimi işte gözüm görmüyor ki, tek söylediğim gerekirse ben gideyim ama onlar yaşasın yeter ki onların kötü bir durumunu babamda yaşadığım o günleri nolur tekrar yasamayayım, çocuğum mu biliyorum ki annem benden daha iyi bakar belki bazılarınıza bu dediklerim tuhaf gelecek ama bende böyleyim. Çünkü o dönemleri nasıl yaşadım nasıl gördüm biliyorum, babamı son nefesinde daha küçük bir kız çocuğu iken avuçlarımdaydı o son nefesini verirken, keşke ölüm olmasa keşke sevdiklerimiz hep yaşasa. Yaşadıklarım şuan son 10 gündür hep gözümün önünde, hiç gitmiyor niye böyle oldum bilmiyorum. Buraya yazarken bile an an yaşıyorum. Tıkaniyorum

Öyle yapacağım o bana herseyini yansıtmak istemez, Rabbim sakınsın birşey dahi olsa söylemez o yüzden ben zaten takıntılıyım kendim halletmem lazım. Çok sağolun K

Çok sağolun gerçekten içimi ferahlattiniz şuan daha iyiyim, kesinlikle söyledikleriniz doğru Allah hiçbir evladı annesiz babasız bırakmasın hiç bir anne ve babayı da evlatsiz bırakmasin inşallah M Mevsim hep

Bu dünyada tek gerçek anneler gerisi yalan hamilelikle alakası yok yani Hani bir şarkı varya Bir tek annem olsun bana bişey olmaz... Bende çok severim çok yakın olmasamda zaman zaman tartışsak da kırsam da onu küssem de bu hayattaki en değerlim annem.. gerisi gelip geçici

Teşekkür ederim görüşleriniz için ama abarrtigimi düşünmekten ziyade bunlar benim şuan yaşadığım hisler duygular elimde değil çok sağolun Ladycharms Kalbin işine bak yüzüne bakamaz

Ben de hamile olduğumdan beri annemi özlüyorum. Genel olarak ailemi, evimi. Galiba kendimiz anne olacağımız için anneye olan bağlılık ortaya çıkıyor. Onları anlamak gibi. Öyle garip bir şey ki hem sen birisinin her şeyi olacaksın güçlü hissediyorsun bir yandan da kendini küçücük hissediyorsun. Ben bu ara böyle şeyler hissediyorum. Allah'ın izniyle kötü bir şey çıkmadan atlatın bu süreci. Her zaman korktuğumuz şeyler olacak diye bir şey yok o beze de çok basit bir şey olabilir. Rabbim birbirinizden ayırmasın. Babanıza da rahmet eylesin mekanı cennet olsun

Teşekkür ederim görüşleriniz için ama abarrtigimi düşünmekten ziyade bunlar benim şuan yaşadığım hisler duygular elimde değil çok sağolun Ladycharms Kalbin işine bak yüzüne bakamaz. Ağlar

Kardeş hepimiz aynıyız şu sıra. Bence pandemi de olumsuz etkiledi ruh sağlığımızı... Bende de sürekli bana ya da bebeğe bir şey olacak korkusu var. Sezeryan olacağım ve korkuyorum vs, annemi özlüyorum herkes yanımda olsun istiyorum gibi gibi... Allah sağlıkla çıkarsın hepimizi

Canim cok gecmis olsun annende inşallah bise yoktur sen de bir annesin bebegini düşünüp stres yapma lütfen annen iyi bir dr götür yarin bak hiç bise çıkmaz inşallah üzülme

Merhaba arkadaşlar,24 haftalık hamileyim. Şuan buhranlı dönemdeyim ama hamilelik depresyonu mu desem bilmiyorum. Geçmişte zorlu zamanlardan hepimiz gecmisizdir vs. Şuan hep o zorluklar geçmişte yaşadığım şeyler gözümün önüne gelip ağlamaya başlıyorum durduk yere. Buarada babamı çok küçükken kaybettim, annem beni ve kardeşlerimi çok büyük özverili halde büyüttü kendinden birçok fedakarlıklar yaparak, anneme zaten hep düşkün bir evlat idim ama evlendikten sonra daha doğrusu sıkıntılı dönemleri geçirdikten sonra bu hayatta annemden başkasının bana yalan olduğunu anladım vs. en kıymetlim eskiden eşim iken şuan annem. Bunu da her şekilde gosteriyorum ancak anneme aşırı bağlandım, sürekli kaybetme korkusu taşıyorum içimde korkuyorum aklıma geldikçe. Eminim ki babami aniden kaybetmem ve ergenlik dönemime denk gelmesi ile ilgili ama bu hayatta nefes alamadığım tek an annemin bu dünyadan yok olduğunu düşündüğüm andır. Şuanda da örnek günde belki 20 kere ararım annemi,2 gün göremezsem 3. gün mahsunlasir içime kapanirim yahut hemen gider görürüm. Bugün de annemin koltuğunun altında beze çıktığını öğrenince ki babamı kanserden kaybettim,2 saattir ağlıyorum. Niye böyle oldum bilmiyorum. Geçmişte ise obsesif kompulsif bozuklugum vardı, doktorumda babamdan sonra kaldığını vs demişti. Durum bu

Hamilelik duygusallığı arttırır. Zaman zaman anne baba kaybı benimde aklıma gelir ve nefes alamayacak gibi olurum. Rabbim hepimize sıralı ve güzel ölümler versin. Şimdi sizde bir anne adayısınız ve anneliğin nasıl bir şey olduğunu daha iyi anlamaya başlıyorsunuz. birazda ondan bu haliniz üstüne birde beze meselesi çıkmış babanızın kaybıyla iyice depreşmiş bu hissiyatınız. Yani bir nebze her şey üst üste gelmiş. Bu zamanlarda bana en iyi gelen ve ferahlatan şey duadır. Hamilelerin duası makbuldür. Annenize bol bol dua edin. Korkulacak bir şey yoktur muhtemelen rabbim sağlıklı uzun ömürler versin. Bebeğinizi birlikte büyütmek nasip olsun inşaAllah.

Belki senelerdir böyle sebepsiz yere üzüldüğümü hatırlamam, çok üzüldüğüm zamanlarım hep oldu ama sebebi hep vardı. Şuan garibim, ağlıyorum, 3 saat önce yatağa girip ki zorlu bir işim var hamile halimle uyumam lazım ağlayarak uyandım annemin sesi ile. Kim der 32 yaşında olduğumu, ben kendimi hep o çaresiz çocuk hallerimle şuan görüyorum, korkularım kendime dair değil sadece en sevdiğime yani anneme dair. Kendimi anlatmamdaki amaç hep düşünceli idim, annemi ve kardeşlerimi zorluklar içinde bile rahatlatmaya çalışırdım, örnek veriyorum herkes kyk alırken ben başbakanlık burslarimi bile biriktirip anneme kardeşlerime yollardim ki derdine azıcık derman olsun. Omuzlarının üstünde kocaman yükü maddi manevi annem göğüsledi ama bende manen çöktüm, hiç yaşıtlarım gibi bakamadım bakmaya da meyilli değildim. sorumluluklarım kendimce var deyip güçlü durmaya çalıştım ama güçlü değilim, aşırı duygusalım bu da beni çökmeye maruz bırakıyor. Yoruldum sanırım en çokta kaybetme korkuları beni yordu. Sinirlerim ve şuan ki ruh halim yok olmak gibi birseyde korkuyorum hemde cok sevdiklerimi özellikle annemi. Çünkü yaşadım, gördüm en çaresiz hallerimde babasız kalmayı çocuk yaşta 16mda en büyük çocuk iken evin bildim. Şimdi bu obsesif ruh halimle sanki nefes alamıyorum

Çok teşekkür ederim Allah size de en güzel mutlulukları nasip etsin inşallah