2 ay içinde benden 3. ayrılışı oldu.. Bazıları en ufak problemde ayrılalım demeyi alışkanlık etmiş. İlk ayrılalım dediğinde aynı gün problemleri çözelim aynı hataları yapmayalım demişti... Ayrılalım demek mi gerekti acaba hemen... Sonra 2. kez son kez deneyelim dedi.. Sonra saçma bi konuda yanlış anlaşıldım yok oyle değil dedim ama 4 gün konuşmadı sonra ben yazınca da ben sana ayrılalım olmuyor yazacaktım ama her zamanki. gibi önce davrandın dedi... Noluosa önce davranınca o da hata idi herhalde.. Zaten onceki uzun iişkim 4 ay once bitmişti.. Bir de bu

Bende kendimi cok yalniz hissettigim 1 donemdeyim, Pandemi sureci devam ettigi icin disari cikip gonlume gore birseyler yapamiyorum, aklimi mesgul edemiyorum, zamanimi tamamen evde geciriyorum. Bu da unutmaya engel oluyor. Ne yapmali ne etmeli bilemiyorum. Gercekten cozum sunabilecek kisilerin yorumlarini bende bekliyorum.

Kendimi yalnız veya stresli hissettiğimde ben genelde kişisel gelişim işlerine veriyorum kendimi veya yeni bir şeyler öğrenmeye filan çalışıyorum. Keşfetme işleri bana iyi geliyor. Pandemi sürecinde puzzle yapmanın da iyi geldiğini keşfettim. Zihnimi boşaltıyor, boş bir alana alıyor resmen. Sizin de mutlaka daha öncesinde keşfettiğiniz ilgi alanlarınız vardır. Onlara odaklanın yalnızlığınıza odaklanmak yerine.

Ben de iki ay önce ayrildim arkadaslarimla görüstüm disari ciktim ama hic iyi gelmedi. Hala cok üzgünüm sadece evde durmak yalniz bir seyler yapmak iyi geliyor. Dün gece yatarken tekrar agladim neden böyle oldu diye. Birileriyle konusup tanismak icin bir program indirdim bir kac kisiyle yazistim daha da kötü hissettim programi sildim. Yani tipik arkadaslarinla görüs ya da civi civiyi söker önerileri bana hic iyi gelmedi.

Yeni ayrıldıysam aşmaya çalışmıyorum açıkçası. Nasılsa zamanla geçiyor. Eğer 2 3 ay sonra hala günümün çoğunu o kişiyi düşünerek geçiriyorsam, atlatamadıysam hemen bir date ayarlıyorum Çivi çiviyi söküyor yani. Ama şu ortamda bu pek mümkün değil. Bence acınızı yaşamak için kendinize biraz zaman tanıyın.

Ben de 3 gün önce ayrıldım. 5 gün önce de depresyon tedavisi görmeye başladım. Ben ayrılmadan daha ayrılma kararı aldığımda rahatladım. Ama ara ara aklıma gelip hüzünlenmiyor değilim. İnsan doğru verdiği karar için neden hüzünlenirki? Kendimi hep "ne kadar güzel ve özel başlamıştık neden böyle olduk?" Diye sorarken buluyorum. Sevgiliyken bu kadar düşünmediğim adamı günlerdir 1 saniye bile aklımdan çıkartamadım. Hem huzurluyum hem üzgün. Ayrılık psikolojisi gerçekten çok tuhaf.

Bu aralar kendini yapayalnız hissedenler neler yapıyorsunuz, nasıl aşmaya çalışıyorsunuz? Özellikle yeni ayrılanlar

ben yeni ayrılınca, arkadaşlarımla vakit geçirmek, ne biliyim dışarı çıkmak, spora gitmek, hobi edinmek yerine. oturup evde hiç çıkmadan acımı yaşıyorum. 1 ay fln. Dünyanın en saçma şeyi yaptığım ama bu şekilde 3 aya 5 aya yayaycağım acıyı 1 ayda yaşayıp bitiriyorum. Zaten başka bişi yapmak da içimden gelmiyor. Kimse benim gibi olmasın.

Bana da iyi gelmez JES

Ben de cok ayrilalim dedim cünkü bana karsi cok yanlis davranislari oldu. O da bana kizardi her kavgada ayrilmak kelimesini agzina aliyorsun diye ama benim icin gercekten ayrilmak icin yeterli sebeplerdi kavga konularinmiz.

Sürekli ayrılıp geri barışma durumunda oldular hep nedense... Her sorunda ayrılırım tehditi

Çok zor gerçekten sürekli ayrılıp barışmak. Bizimki tam tersiydi, hoş tartışmamızda olmazdı ama sanırım duyguları değişti. Geçmişten kopamıyorum ben. İlk buluştuğumuzda şöyle olmuştu, bana bunları demişti, şuraya gitmiştik. Offf. Rüya gibi 6 ay, kabus gibi bi 3 ay geçirdim.

Kendimi yalnız hissetmiyorum ama az önce kendini yalnız hisseden bir erkek arkadaşımla konuştum. Tesellim cümlelerim işe yaramadı bende sustum.