adem güneşin güvenli bağlanma kitabını okuyarak başlayabilirsiniz. ayrıca sayfasından radyo programlarını dinleme şansınız olursa kendi kendinizin terapisti olursunuz inş

Bu arada senin işine yarar mı bilmem ama ben mutfakta iş yaparken filan internetten Adem güneş in radyo programlarını açıyorum dinliyorum. Anne çocuk konusunda dinledikçe biraz daha anlayış kazanıyorsun, tek olmadığını fark ediyorsun filan. Bana iyi geliyor.

Ailenizden birilerine birakini kastetmistim ama bakmazlar diyorsunuz. o zaman esiniz mesela haftada 2 gun aksam cocuga o baksin siz o arada spora ve ya arkadaslarinizla bulusun. Ya da cocugu yarim gun krese yazdirip birseyler yapabilirsiniz bunun icinde imkan yoksa calisin ve cocuga bakici bulun yani depresyon bir sarmaldir sartlar duzelmedimce toparlamak zordur. Sonucta cocuklar mutlu anne babayi herseyden cok hakediyor

Arkadasima aynen katiliyorum konu sahibi... 2 sene oldu annemi babami ozlemiyorum gitmiyorumda... Annem ozlefim desede inanasim gelmiyor

O biraz fazla rahatliga alismis yavas yavas ona sorumluluk ver sen herseyi sahiplendikce yuklendikce boyle dolarsin tabi, birazda ailenizden yardim isteyin bence ikisinden biri mutlaka bakar az da olsa. Bakici arayin siz yinede belki guvenilir birisi olursa eve kamera falan koyarsiniz ikna olur. fromrainforest... tek ayak

Çalışmak, okumak ev hanımı olmak bunların hepsi ayrı formatlar. Sıkıntılı hissetmeniz çok normal. İnsan adapte olmaya açılıyor ama çocuk sorumluluğu varken Ruhi bir dinlenme süreci geçiremiyorsunuz. Bende de iki üç hafta bunalım şeklinde yaşadım be seni çok iyi anlıyorum ama mümkün olduğunca dışarı at kendini. Çocuğun seni aslında hayatta tutacak bir şey. Dertleş, paylaş, için açılır. Bu bir dönem ve emin ol geçecek ama yerine yapacak bir şey koy. Hayat boşluk kabul etmiyor. Eskiden çalıştığın zamanın yerine başka iş koymazsan boşluğa düşmen çok normal ama belli bir tempoda çalışmaya alışmış bir beyin, yalnızca fiziksel güç gerektiren ev işleriyle karşılaşınca afallıyor. Gün boyunca şu bana şunu dedi, şöyle olsaydı, böyle yapsaydım diye kurmaya başlıyor. Çocukla gidebileceğin aktiviteler, kitap kursları, spor gibi şeyler iyi gelir sana ama en iyisi birileriyle paylaşabilmek. Benim eşim normalde çok anlayışlı değildir bu konularda çünkü ailesi hep evhanımı formatında. Bir kadının gün boyunca evde olması çok normal, başka arayışlara girmesi saçma. Eskiden senden bir şey istemiyorum huzur dışında, bu kadar zor mu deyip yapmadığım işlere takardı ama o da sonra bir anlayış sahibi oldu 7 sene içinde. En son bir müddet kapattmı kendimi ama hiç bir şey yapamaıyorum, devamlı mutsuz. İKi gün sonra sen de patlamaya başlarsın filan dedim ama baktım taşıyabildi o sırada beni ki misafiri filan vardı, istemiyorum getirme dedim. Anlayışla karşıladı. Onun olumlu tavrı da çok iyi geldi. anlayış en büyük destek, ama sen çocuğunun düzenini, yemek uyku saatini sabit tutmaya çalışarak başlayabilirsin. Adem güneş kitapları iyi gelir bana mesela. İyi bir annesin korkma, yalnızca biraz zamana ve güce ihtiyacın VAr. Ve o güçte damarlarında mevcut

Ayni sebeplerden 24 aylikken evde oturmama ragmen kizimi krese verdim kis soguk arkadas yok cocuklar kisin cok bunaliyor bende once tedavi oldum devlet hastanelerinde psikyatra gittim sizde gidin cok iyi geldi Birde ustune ikinciye hamile kaldim :) 2. bebis 18 gunluk oldu bugun kizim 3 yasina girmek uzere 1 yilda neler degismis yazinca anladim Esiniz dediginiz gibiyse cozumu siz bulunn lutfen cok iyi anliyorym siziiii hersey duzelir merak etmeyin

Madem farkındasınız yaptığınız yanlışın düzeltebilirsiniz. Belki parla gitmek sizi sıkabilir. Evde oynayabileceğiniz ikinizinde zevk alabileceği oyunlar bulun. Zorlayın kendinizi. Eminim kızınızın yüzündeki gülümsemeyi görünce sizde düzelirsiniz yavaş yavaş. Her insanın böyle dönemleri olabilir. Kendinize kızmakla vakit kaybetmeyin..

Canim senin durumunun tek sebebi bence calismaman insan calisinca her konuda özguven sahibi oluyor. kendi parasini kazanmasi, daha bi bakimli olmasi falan filan. muhtemelen uzun süredir calisiodun evde olmanda psikolojini bozdu. annelige gelince evet zor ama bence dünya nin en kiymetli meslegi. esinde yardimci olsa aslinda üstesinden gelirsin. is olarak degil hic olmazsa hafta sonunda ciksaniz hepberaber eglenebileceginiz yerlere gitseniz cok iyi olur. bu arada annen niye bakmioki torun sevmeye gelince seviolarda bakmaya gelince niye òyle anlamiom. hic olmazsa bi miktar para verirsin öyle bakar. bakmazsa bana getir ben bakarim valla. birde 2 yas tam onlarin oyun zamanlari cesitli oyuncaklar alin beraber oynayin zamanla sizinde hosunuza gidecek eminim. onun kisiligini siz sekillendireceksiniz bu sekilde devam ederseniz ileride o da cok agresif, soz dinlemez veyahut tam tersi icine kapanik konusma bozuklugu olan bir cocuk olarak yetisir lutfen en kisa zamanda toparlanin guclu bir anne olmaya calisin..

hatırladığım kadarıyla bir çocuk daha mı düşünüyordunuz. bence bu çocukla biraz vakit geçirin çocuk büyüsün biraz sizde dinlenirsiniz daha iyi olur sizin açınızdan

anladığım kadarıyla kendinizi işe yaramaz hissedip içinize kapandınız, yansıması da böyle oldu haliyle, eşinizi dinlemeyip psikolojik destek alın.

Aktif calısma hayatını bırakıp eve kapanan annelerin yaşadıığı cıkmazdasın turkuaz. Böyle hissetmen cok doğal. Biz cocuklarına bakmak icin iş hayatına ara veren blogger annelerden değiliz. O oyun parkı senin, bu faaliyet benim gezemiyoruz. Ya maddi imkanlarımız el vermiyor ya da icinde bulunduğumuz sartlar. Keşke işe yeniden dönebilsen, kızını kreşe verirsin. Cok daha kaliteli zaman gecirirsiniz. 4 ay evde oturdum ama inan kafayı yiyordum az kalsın. Sabrım da kalmamıştı, sevgimi gösterecek dermanım da.

Benzerlerini yaşadım oğlumu 25 aylık kreşe verdim Doğru düzgün konuşamıyordu 2 ay sonra şiir okuyordu Ben oğlum 16 aylıkken işten ayrıldım günde 11 saat ve çok yoğun ve 50-60 kişi ile aktif yaşanan ortamdan sadece çocuk olan eve girdim Ben bir de işten ayrılmak istemedim eşimin zoru ile işi bıraktım çünkü bakıcımız bizi bıraktı eşim yeni bakıcı istemedi 9 ay evde çocukla kaldım eşim bana gün içinde yaptığını bile anlatmadı birden asosyal oldum Kimseyle telde bile konuşmadım bunaldım deyince çocuğu da alıp bizi gezmeye götürdü oysa ben zaten 24 saat sadece çocuk görmekten bunalmıştım Annen varmış başka akraba vs varsa en azından ev gezmesine git benim kimsem yoktu sadece eşimin ablasına gittik ya da o geldi çocuğu olmadığı için o da anlamıyordu Özetle kreşe verdim 1 yıl sonunda kendimi topladım ama eski stNdardımda iş bulamadım kendi işimiyapıyorum deyip avunuyorum Senin ve çocuğunun ruh sağlığı önemli dikkat et çok üzülme kötü anne değilsin

Canim valla ayni benimkini anlatiyosun çözümü varsa babada soyleyin T

ACaba eşinden yeteri kadat destek almıyor musun ya da maddi sorunların mı var tabi ki kötü anne değilsin ki vicdan yapmışsın ama 2 yasındaki yavruya sabretmelisin

Allah sizin de yardımcınız olsun inşallah yeni yaşam şekliniz hep huzurla mutlulukla şekillensin.. hayat her zaman bizleri güldürmeyebiliyor işte... sıkıntıları atlatmak biraz da bizim elimizde okudukça bunu anlıyorum

işte bende böyle anne olmaktan korkuyorum çok sinirli bi yapım var eşinizle görüşseniz kısa bi tatil hepbirlikte size iyi gelebilir uzaklaşmak..

İş olmasa bile soyalleşmelisniz bütün gün evde yalnız oturmak sağlıklı değil. Kocanız da miskinmiş, beraber çıkın gezin alın bebeği de. Kendi arkadaşlarınızla buluşun, o zaman da bir zahmet bakıversin bebeğe, ben yetişkin insanlar da görmek istiyrum yoksa kafayı oynatıcam diyin.

çok sert olmuş Kakao ve Ben

Esinin miskinligi senin ve cocugunun üzerine sirayet etmesin dikkat et, al cocugunu üsensen bile al cik disariya gezin oyun aktivitelerine götür gezdir severek yap bunlari, esin masraf cikiyor derse bile sen kendin bunlari yapabilmek icin para koy kenara esinden alip, evin erkegi olarak bu ihtiyaclarida gidermek zorunda. Kreis icin biraz erken bu yaz cikarsan gerisi kolay olur az daha sabret ama üsenip evde oturma.

peki kreşte ezilir mi acaba? konuşamadığı için hep aklım kalacak gibi geliyor

bende yalnız çocuk büyütüyorum başta banada çok zor geliyordu ama zamanla alıştım ve farkına vardım ki aslında yalnız büyütmeninde iyi yönleri var mesela çocuk yalnızca senin verdigin terbiyeyi alıyor sadeca senin sözün geçerli oluyor öbür türlü her kafadan bi ses çıkıyo. bir anne olarak güçlü dimdik ayakta dur ve çocuguna iyi örnek ol. hangi çocuk yılgın bezgin bi anne ister ki.

bütün yük kadinlarda be. su adamlar napiyo ya?

Kesin başka sorunlardan bu haliyet. Ben de oyleydim ama bendeki Üşenmek değildi.

hem de çokkk rahat.. dua edin benim için fromrainforest... tek ayak

Rica ediyorumm kendinizden emin olmadıkça ne evlenin ne çocukk yapıınn.. öpüşmeyi kokuşmayı bişi sanıyosunuz evleniyorsunuz ee tabi arkasından çocukk.. anne olmak kolaymıı.. anne olan çocuğunla sosyaleşecek o kadar..

Sosyal hayat mı dedim? Ben bazen banyoya bile giremiyorum.. Bundan bahsediyorum.. Oturup televizyona bakamıyorum bundan bahsediyorum. Üslubunuz çok sert ve yanlış. Anlamadan dinlemeden yükleniyorsunuz insanlara. Ayrıca çalıştığınızı söylemişsiniz ki bu da bir nevi sosyal yaşamdır.

Ben kizim yeni dogdugunda diyordum, eee hani bu bebekle oyun oynanmiyor, agucuk bugucuk yapiyorsun gülmüyor, anca yatir kaldir doyur temizle Simdi 1 yasinda ve evin icinde yakaladim seni deyince kacacak delik ariyor Yani demem o ki insan bazi donemler bunaliyor, sıkılıyor cikmaza giriyor ama 2 yas artik birseylere baslamak icin ideal, gerek kizinizla kaliteli zaman gecirerek gerekse onu krese verip calisarak bu durumun ustesinden gelebilirsiniz.

Bunlar hep mahalle baskısı yaş geçmeden evlenilir evlenince çocuk yapılır bi kaç yıl sonra ikinci yapılır. Herkes çocuk niye yapıyor allah aşkına. Ben tahammülsüzüm mesela çocuklara karşı yapmıyorum o yüzden. Bunun psikologluk bi durum olduğunu sanmıorum çocuk sevmeyen çekemeyen herkes depresyonda mı yani? Sizin yapınızda biri çocuk yapmamalıymış hepsi bu. W

İşten çocuğuna bakmak için mi ayrıldın?

Bütün yorumları okumadım ama ben de şunları söyleyebilirim Destek olmayan ve size eşine ve çocuğuna vakit ayırmayan bir eş istiyor diye sakın ola 2. yi yapmayın Anneniz veya kv destek olamayışı çok kötü Kreş için geçen gün arkadaşım araştırıyordu ama 3 yaş altını almıyormuş çoğu Devlet hastanelerinin psikolojik yardımlarından faydalanabilirsiniz Çünkü bu zihniyette olan biri ne özel psikoloğa götürür ne kendi gider ne aileler yardımcı olsun ister ne kendi yardım eder ne bakıcı tutar bizim süper güçlerimiz olduğuna inanıyorlar, sen bakarsın sen yaparsın ne gerek var ki derler benim lohusa dönemimde bile yanımda kimse kalmasın istiyordu, kendi haftanın 6 günü gece 23ten önce gelemiyordu işten ve pazar günleri ava gidiyordu. çok bilirim 40ı çıkmamış bebeği yıkamak için o geldiğinde uyandırdığımı. tek o zaman tutmaya yardımcı oluyordu. sorumluluk ver demiş bazıları, ben de bunu düşünerek bir sabah emzirdim üstüne mamasını verdim altını değiştirip salona eşimin yanına bıraktım biraz bakar mısın diye o uyurken sonrası faciaydı benim ve bizim için.. oğlum 1,5 aylıkken ayrıldık, şimdi 6.5 aylık... Ne maddi ne manevi yanımızda değil.. O da 2. hatta 3,4 tane doğurmamı istiyordu, kuluçka makinasıymışım gibi... Kabus dolu günler sonrası şimdi çok huzurlu ve mutlu bir ortamda büyüyor çocuğum.. onu dışarı çıkarmak en keyifli işim.. öğlen 14-15ten önce uyanmaktan nefret eden ben sabah 7de uyanıyorum ve yüzümüz gülüyor. Allah yardımcınız olsun..

bence de işe başlamalısın. kadesa

kimseye güvenerek çocuk yapılmaz biliyorum ama ; anneme kızıma bir kaç saat bak da ben bi hava alayım diyemiyorum çünkü bakmıyor kv ise çok sert kaba saba biri bu yüzden ona da bırakamıyorum. bu durum da beni etkiliyor Jadesilla

üşeniyorum demişsin ama bence al çocuğunu bi alışveriş merkezine gir. oradaki oyuncaklara bindir onun kahkahaları okadar mutlu edecekki seni rahatlayacaksın sonra gir bi dükkana ona birşeyler giydir onunda seveceği şeyleri al ona sonrada geçin bişeyler yiyin ona sen yedir oynata oynata o mutlu sen mutlu bir gün geçirin bak sonra nasıl her günün güzel oluyoo inşallah... o bi emanet okadar masumlarki ALLAH korusun hepsini..

Yardimci olan kimse olmadığı için zorlaniyorsunuz. Aslında arada bir başka anneniz. Durumunuzu anlatsanız. Çok sıkılıyorum yardimcı olurmusun deseniz. Çok zor kendimden biliyorum. Jadesilla

Hep söylüyorum. Benim kızım da mecburiyetten çok küçük başladı kreşe. Ve hep şunu düşündüm. İyi ki mecbur kalıp kızımı kreşe başlatmışım. Bir de size psikolog Yaşar Kuru'yu takip etmenizi öneriyorum.

Totosunu ısırasım geldi Ne sevimli oyun oynuyordur o şimdi

sertmi olmuşş.. diğer yazdıklarımıda oku yavruu.. K

Hiç psikiyatriye gitmesin.. Sürekli ilacı dayayıp insanları robotlaştırıyorlar.. Benim eski psikiyatrim insanlarda olmayan hastalıkları söyleyip bir ton ilaç yazdırıyordu. İşe yaramadı mı, haydi yeni teşhis yeni ilaçlar... 3 sene zor dayandım kaçtım.. Benim tek problemim aileden kaynaklıydı ve evlenince, rahat huzurlu bir aileye sahip olunca, dünyam düzeldi.. Hayatta zorluklar oluyor ama optimist bir tavırla ruhsal durumu düzeltmek gerek. Yoksa hayat cehennemden farksız olur.

eşim cumartesi dahil çalışıyor. yaz mevsiminde bile hafta içi işten geldikten sonra asla dışarı çıkmaz pijamasını giyer oturur. bu pazar dışarı çıktıysak ertesi pazar çıkmaz. miskin biri. bu halinden nefret ediyorum... iki çocuğum olsa halimi düşünemiyorum kreş konusunda da ne biliyim kreşte kötü davranırlarsa diye tedirgin oluyorum. bu arada eşim bakıcıya karşı :) doğuran bakan ben.. ama eşim herşeyde hakim. ikinci çocuğu da istiyor ne güzel dimi!!!! Jadesilla

çocuğuna bir kez bağırdın diye kötü anne olmassında akvaryum balığı gibi halıda yetiştirirsen orası değişir.. bi psikoloğa git lütfen toparla kendini

pek yardımcı olmuyor. kızımla ilgilenir oynar ama sadece oynar. bak desem bakamaz. bir saat idare et ben mutfağa alışveriş yapayım diyorum. kızımız uyuyunca git diyor düşünün yani

eşinize bırakıp arada bir nefes alın. alışverişe falan gidin. sürekli aynı şeyi yaptığınız için ağırlaşmışsınız. kabuğunuzu kırın. ahh keşke evde olabilsem kızımla deli gibi gezerdik diye düşünüyorum bende. şanslısınız. ama bu güzel günlerin kıymetini bilmiyosunuz. ben sizin kötü bir anne olduğunuzu düşünmüyorum sadece bunalmışsınız.

2yas yine cok kucuk degil daha yasina girmemis bebeklerin anneleri calisiyor 1 yili bakiciyla idare edebilirsiniz.3 yasina gelince krese verirsiniz

Herkes farklidir hanimefendi, o bahsettiginiz hanimlar ev kadinligina uygun, siz belli ki degilsiniz. Siz de robbot degilsiniz, insansiniz, bulundugunuz durumdan memnun olmama hakkiniz var. Anne oldunuz diye ustun insana donusmediniz ya. Bence siz calisma hayatina donun, belli ki evde olmaktan bunalmissiniz artik. Siz mutlu olursaniz cocugunuzla daha kaliteli vakit gecirirsiniz diye dusunuyorum.

Ister tabi sen bakiyosun cunku... krese ver cnm hem sosyallesir cocugun.. sen de o arada dinlen biraz.. T

Benim kizimda 2 yasinda ve cok zor bir cocuk. kisilik olarak inatci birde 2 yas sendromu var allahim sana geliyorum. yillarca okumus calismis sosyal bir anneyken 25 aydir evdeyim bazi donemlerde yazdiklarinizi yasiyorum. son 4 aydir c. tesi gunleri anne bebek oyun grubuna gidiyoruZ orada arkadaslar edindik ayni yas grubunda bazen evde bazen disarida bulusuyoruz dertlesiyoruz cocuklarda sosyal oluyor biz annelerde kadin oldugumuzu bir kahve icmenin luksunu sonuna kadar yasiyoruz. bugun bir cilginlik yaptim kizima esofmanlarini giydirdim spor salonuna goturdum. ben spor yaptim o gezdi oynadi bu bile ikimize iyi geldi.

Kreşe başlatın, küçük diye korkmayın, hep evde konuşmayı zaten hemen öğrenemez ama kreşe giderse arkadaşlarının etkisiyle daha çabuk konuşur diye düşünüyorum. sizde kendinize vakit ayırırsınız, daha mutlu anne, mutlu çocuk Eşiniz tembel diye vazgeçmeyin, yavaş yavaş sorumluluk verin. Sizede yazık değil mi kimse size yardımcı olmuyor.

Ben onu evde yapıyorum. beraber aerobik yapıyoruz kıkır kıkır. Dilek

Cocugunuzla aktivite yaparken kendi sevdiginiz seyleride yapin. ben kizimi parka gotururdum kucuk bi park zaten kitap alirim kahvemide termosa onada yiyecek biseyler. bi gozum onda bi gozum kitabimda ohh mis. yada bahceye ineriz kuzucukla top oynariz yemegimizi yeriz resim yapariz nette takilirim bulmaca cozerim kitap okurum. ikimizde mutlu doneriz eve. en cok alisveriste egleniyoruz o giyer ben giyerim vs vs. haa kizdigim zamanlarda var o ayri ama kizimin en iyi oyun arkadasi benim. esim soylenir gec oldu yatin diye tableti gizlice kapip oyun oynariz 15dk yatakta. biraz daha anne deyince ama bende hamileyim kardesininde uykusu geldi vs deyince anliyor yatiyor. biz daha kucuk desekte oturup anlatinca anliyorlar. buyuyunce kucukken annem boyle yapardi soyle yapardi diye hatirlayacak oyuzden biraz dikkat

Kizimla birlikte vakit gecirmek icin neler vermezdimmmm. Keske imkanimiz olsada calismak zorunda olmasam. Kiziniza kotu davranmayin nolur. Birlikte disariya cikip bir seyler yapin. Bende cok usengectim ama baslamak yolun yarisidir deyin ve giyinip disariya cikin. Hava biraz soguk ama sıkı giyinin. Bir tur atin parka falan gidin sonra cok hosunuza gidecek eminim.

bu tür konuları kk ya açmak cesaret işi öncelikle sizi cesaretinizden dolayı kutluyorum :) çünkü ay nasıl annesin sen, hiç mi vicdanın yok, ben kızımla şunu şunu yaparım bla bla diyenler çok çıkıyor ve ruh sağlığınız daha da beter olabiliyor. inşallah bu konuda çıkmamıştır. çalışan bir insanın eve uyum süreci gerçekten zor oluyor bende yaşadım biliyorum. kızınızı çok sevdiğinize eminim ama eşinizin tutumu sizi bu duruma getirmiş bence. o da size yardımcı olsa hatta birlikte birşeyler yapsanız bence bu sorun kalmayacak. havalar ısınıyor lütfen kızınızı alın parkla gidin hem sizin için değişiklik olur hem çocuğunuz eğlenir. onunla vakit geçirmeye başladıkça inanın daha önce neden yapmamışım diye düşüneceksiniz. şunu da eklemek isterim devlet hastanelerinde psikolog var ve ücretsiz.

öptüm seni beybii bumudur budurr..

öpüyorum seni yavruu işte budurrrr...

Bunalmışsın arkadaşlarımda dediği gibi. Bende benzer durumlar yaşıyorum haftaiçi üstelik benim ikizlerim var ve 16.5 aylıklar. Telefonda arayanlarla bile Konuşmak istemiyorum ÇOĞU zaman. Eşim bazen çocuklara bakar 3-4 saat dışarda takılırım Arkadaşlarımla ayda 1-2 okadar iyi geliyor ki. Tavsiye ederim yoksa insan çıldırıyor gerçekten.

İşte 2 yaş! Bu dönem, bebeklikten çocukluğa geçiş evresini temsil eder. Özellikle de çocuğun duygusal dünyasında büyük iniş-çıkışlara neden olur. Ayrıca "2 yaş sendromu" ya da "Korkunç 2 yaş" olarak adlandırılır. Bu süreç 2 yaşla birlikte başlayabileceği gibi 18 ay civarında da görülebilir ve 36. aya kadar devam edebilir. Bu dönemde çocukta görülen en belirgin özelliklerin başında negatif tutum gelir. Bebeklik döneminde anne ile kendi arasında ayrım yapmayan çocuk, hareket becerilerinin gelişmeye başlaması, başka kişiler ve eşyalarla yeni deneyimler yaşaması sonucunda kendisini anneden ayrı bir birey olarak algılamaya başlar. Böylece anne ile arasındaki mesafe giderek artar. Çocuk zamanla kendi isteklerinin ve duygularının olduğunu da fark eder. Önceleri anne-baba ve diğer yetişkinlere uyum sağlayan, anlayış gösteren çocuk; sözcük dağarcığına "hayır", "yapmayacağım", "yemeyeceğim" gibi ret içerikli kelimelerinin eklenmesiyle her şeyi zor kabul etmeye başlar. Çocuğun kendi istek ve ihtiyaçlarının farkına varması, onun bireyselleşmesi için gerekli bir adımdır. Alıntıdır Çocuğunuz zaten zor bir döneme giriyor siz ona destek olun. Kendinizi bırakmayın. Her ne olursa olsun bence anneler her şartta çocukları ile ilgili konularda ağaç gibi sağlam durmalıdırlar. Benimde oğlum 2 yaşında. Abisine bir kere bağırdım onun yanında sonraki bir kaç hafta sürekli bağırmaya başladı. Zaten inatçı öfkeli olacağı bir döneme giriyorlar birde biz körüklemeyelim. Bende çok üşengeç biriyim ev işlerim çoğu zaman kalır ama hiç birşey yapamasam bile müzik açar çocuklarla spor yaparız evde. Hem bana iyi gelir hem onlar eğlenir hoplayıp zıplarız. Biliyorum insanın içinden gelmeyince çok zor ama kolay annelikte yok. Birde kitap okuyun bol bol.

cocugunuz kendi isteyerek gelmedi, siz istediniz ve dogmasina sebep sizsiniz, ayrica o aciz zayif ve sizin sevgi sefkat sabriniza muhtac bunu unutmayin. kendi yontemimi soyleyeyim mi? gecen evi supurdum sildim piril piril ama her tarafim agriyor temizlik yapmaktan... mutfaga bi girdim! bir bucuk yasindaki kizim mutfaktaki 2 lt yag şisesini yere haliya boca etmis... o da yetmemis oturup yerdeki yagi yuzune saclarina suruyor. beynimden vurulmusa dondum ama bana masum masum bi bakisi var ki. icim eridi gulumseyebildim sadece. cunku ona kizip bagirsam v. s yagi doktugu icin kizdigimi bile anlamayacak kadar masum. cvp veremeyecek kadar aciz. kusemeyecek kadar saf... bebeklik donemi sadece 3-4 yil... bu donem bebeginizin kisiligini belirleyecek ciddi bi donem. sevgi ile yaklasin her aninda. kotu bi anne degilsiniz bence cunku bebeginize haksizlik ettiginizin farkindasiniz. bu da en onemli adim zaten...

Söz konusu insansa eğer ki anne de bir insandır. Kusursuz olmak mümkün değildir. Hastayken ağrınız olur, sıkıntıyla böyle günlerinizin olması doğal. Tahammülünüzün az olduğu bir an için tüm fedakarlıklarınızı silmeyin. Kendinize haksızlık etmeyin. Bu halleriniz hasta değilken de böyleyse, genel tavrınız buysa sorgulayın anneliğinizi evet. Evlat fedakarlık gerektiriyor bu gerçek ama annelik insanı robot da yapmıyor ki. Olur böyle şeyler..

kötü bir anne olsanız yaptıklarınız vicdanınızı sızlatmazdı ve düzeltmek için burda konu açmazdınız. sadece depresyondasınız kızınızıda çok seviyorsunuz siz onunla oynamaktan değil hayattan zevk almıyorsunuz şu an. hemen bir hastanede psikiyatri kliniğine gidin anlatın derdinizi eğer verirlersede ilaçlarınızı düzenli kullanın hepsi düzelir. ayrıca bazen çocuklar öyle bir ters anımıza geliyorki bağırabiliyoruz. yani malesef bazen bende kendi oğluma bağırıyorum robot değilizki insanız tesr tahamülsüz anımıza gelebiliyor.

senelerdir çalıştım hep dışarda aktiftim. şimdi 1,5 senedir evdeyim ve resmen hapsoldum. bu ruh halimin büyük nedeni bu sanırım ama etrafımdaki anne olan arkadaşlarıma bakıyorum onların içinde de çalışıp çocuğu olduktan sonra işten çıkanlar var ve gayet hallerinden memnunlar ben neden böyleyim Jadesilla

Depresyondasiniz, bir psikologa gidin birilerinden yardim isteyin. sinirden delirseniz bile sakin olmaya calisin o size emanet ve her davranisiniz onun gelecegi demek. Ne kadar sakin ve sevgi dolu olursaniz o kadar guzel bir insan yetistirirsiniz onlar gercekten cok masumlar hayati yeni taniyorlar bagirmakla zorla terbiye edemezsiniz helede bu kadar kucugune korkudan baska hicbirsey ifade etmezsiniz.

Bir an uyuryazar olup gece uyuduktan sonra bu konuyu açtığımı düşündüm.. Bu kadar benzeyemez.. Ben de hep neden diğer insanlar gibi değilim diye düşünüyorum.. Sürekli o hal yok ama gerçekten dışarı çıkmaya üşeniyorum bazen oynayamıyorum sadece yayılıp yatasım geliyor.. Bizim sorunumuz ne? Depresyonda değilim ayrıca bezginlik yok.. Hayattan bıkmışta değilim. Sadece üstümden atamadığım bir üşengeçlik ve yorgunluk var..

Mahallenin mutlu cocugunu okuyun bu kitabi mutlaka okuyun. Herkesin karakteri ayni degil ben de kendimi bildim bileli hep calisirim herseyimi kendim hallederim bebegim olunca isten ayrildim ve banada hic iyi gelmedi depresyon, anksiyete azdi en sonunda panik atak oldum Allahtan panik ataktan kurtuldum simdi ikinci bebegimi dogurup biraz buyuteyim diyorum ondan sonrada ise donucem. Maddi olarak bir sikintim yok ama evde oturmak bana gore degil muhtemelen size gorede degil. Ama lutfen bu durumdan elinizden geldigince cocugunuzu koruyun aslinda iyi bir anne olmasaniz bunun endisesini kaygisini yasamazdiniz burda cozum aramaya calismazdiniz. Siz ilk once sizi ne mutlu eder ona karar verin mesela calismak mi gidip calisin sonra bos zamanlarinizda cocugunuzla disari cikin, aktiviteler yapin kaliteli vakit gecirin.

Kimse mükemmel anne degil merak etmeyin?!!! Hepimiz zaman zaman bunalıyoruz sıkılıyoruz insanız sonucta benimde kızımı eşimden başka bırakacak kimse yok yapışık ikiz gibiyiz çogu zaman onunla geçirdiginiz zamandan Mutlu olmaya çalışın o uyudugunda yapmak istediginiz şeyin yapın evi işi filan degil Mutlu olduğunuz herhangi bişeyi üzülmeyin herşey yoluna girer saglıklı olun yeterki

Günaydın, sizi çok iyi anlıyorum son günlerde bende aynen böyle oldum hatta belki de daha fazlası. Ben çalışıyorum iki çocuğum var. Bütün gün çalış eve git yemekti çocuklarla ilgilenmekti canım çıkıyor tabii sinirlerimde yıprandı sanıyorum. Dün akşam çocuklara çok fazla bağırdığımı fark ettim sanki sabrım tükeniyor. Bağırıyorum onlar uyuduktan sonra hıçkıra hıçkıra ağlıyorum ben niye böyle kötü anne oldum diye. Dün akşam hatta eşimle de tartıştım bu yüzden bana çocuklara çok bağırıyorsun bu aralar dedi bende neden acaba çünkü tükendim artık anlıyor musun dedim. Çocuklarla akşamları yarım saat oyun oynuyor olman benim sorunumu çözmüyor dedim. Yaz bir an önce gelse havalar düzelse çocuklarımla dışarı atıcam kendimi dedim. Eşimde öyle bir yere gidelim çocukları götürelim derim ilk lafı bakarız olur bu da beni delirtmeye yeter. Bir kere de sen düşün ama nerde düşünmediği gibi tekliflere de bakarız diye cevap veren bir eşim var benimde maalesef. Kendimi çok kötü hissediyorum bu aralar çocuklara bağırmam kendimi daha da kötü hissettiriyor bana çünkü onlar benim her şeyim, gözlerinin içine bakıyorum onlara bağırıp üzdüğümde sabaha kadar uyuyamıyorum. Bugünde uykusuz geldim işe resmen kabus gibi bir gece geçiriyorum böyle zamanlarda. Ama toparlayacağım çocuklarım ve kendim için bunu yapmak zorundayım.

Asıl mesele çocuk olduktan sonra insanın kendine verdiği değerin azalması.. Bu çok yanlış.. Annenin kendine vakit ayırması lazım ki sağlıklı olsun. Sağlıklı olsun ki iyi çocuk yetiştirsin. Asıl sorun bu. Kadın yalnız kalamıyor.. Kadın kendine kısa da olsa vakit ayıramıyor. Bu da onu bunaltıyor.

Eşinin desteği çok önemlı böyle duurmlarda, o her dakıka ewde ve cocuguyla etkınlık yapan super mutlu anne olman ıcın kocanın ınsan olması gerekıyor.. Eger eve tıkılmanın ve işten ayrılmanın stresıyse durum gecıcı olabılır.. Ama hıc yardım etmeyen sacma bı esın varsa maalesef böyle olman cok normal.. Genc anne mı oldunuz?Hayatım bıttı mı dıye dusuncelere gırebılırsınız, bırakacak bırı yoksa ıyıce gerılebılırsınız.. Olağan hersey..

Anne olduğunuz zaman robota dönüşmediğinize eminim, grip ve halsizlik istemsizce huysuzluk yapmıştır. Rutine dönüşürse zaten çaresini ararsınız ama kendinize fazladan işkence etmeye de gerek yok. Ama bu depresyon gibi haliniz bayadır sürüyorsa, başka sorunlar da var mı?

Oglum 15 aylik bende calismiyorum. Evdeyim hep. Ustelik kucuk bi sehirde yasiyorum alisveris merkezi yok. Evimin yakininda park yok. Bi ara aksamlari baska odaya gecip hibi niyetine boncuklarla felan ugrasirdim. bi nebze iyi gelirdi. bir tanidigim da pazar gunu esi evdeyken cikar 2 saat gezip gelirdi. Nende ancak memlekete gittigimde uyuduktan sonra anneme birakip cikar, uyandigi zaman gelirim

Ay öyle demeyin lütfen annelik kadar kutsal bişey varmı yaa... Bakın bi laf var çocuğunu uyutmak için kızan sonra da uykusunda ozleyip gidip sarılan kişiye "anne" denir.. :) Biraz bunalmissiniz sadece annelik çok büyük sorumluluk istiyo bazen hepimizin yetemedigi zamanlar oluyo insaniz neticede ve onlar kadar büyük bi enerjimiz yok çok çabuk sıkılıp yorulabiliyoruz ben de oğluma kizdigimda uykudan uyanıp sarılana kadar vicdan azabı çekiyorum biraz daha sabırlı olmak gerekiyor işte... sorumluluğumuzu hafifletcek birileri yok mu cevrenizde ne biliyim Anneanne babaanne falan onlar biraz ilgilense siz de kendinize zaman ayirsaniz ya da saatlik kresler var oyun oynama ve yemek yeme alışkanlığı kazandiriyolar bezinin biraktiriyolar falan bunlar biraz sorumluluğumuzu hafifletebilir iki saat biraksaniz bile yeticektir size... Aklıma bunlar geliyo ama kendinizi suclamayin annelik sendromu sadece bu birazcık nefes almaya ihtiyacınız var...

ben eşime bu durumumdan bahsettim ve psikoloğa gitmek istediğimi belirttim. eşimin cevabı şu " yaa ne gerek var sen üstesinden gelirsin hem psikoloğa gitmek pahalı" ee ben daha ne diyim arkamda olan bir eşim yok ki... birilerinden nasıl yardım isteyebilirim mesela? evet farkındayım daha çok küçük çok kızıyorum kendime fromrainforest... tek ayak

çok teşekkür ederim yorumunuz için.. tek hayalim kızımı kreşe başlatıp işe girmek sonra hafta sonları kızımla dışarı çıkıp sinema tiyatro v. s. gezmek. kreş için erken diye düşünüyorum henüz kendini tam ifade edemiyor. hani kreşte ne yaptın desem cevap verecek derecede değil bu yüzden kreşe göndermek istemiyorum. bir sene daha bekleyeceğim sanırım. ama ikinci çocuğu ben sizin gibi isteyemiyorum yapamam gibi geliyor T

Sabah erken kalkıp kahvaltı yaptıktan sonra parka, yürüyüşe gidebilirsiniz. Döndüğünüzde kızınızıda uyutup sizde bir saat dinlenir kalkıp işlerinizi yaparsınız. Yoğun çalışma hayatımdan sonra bu yaşadığınız çok normal, bunalmışsınız fakat aktifleşmezseniz hep böyle devam edecek. Biliyorsunuz ki bu tembelliği ya da yorgun çöktü halinin tek çözümü aktifleşmeniz. Çocuklara elbette kızılmamalı özellikle bağırılmamalı. Fakat robot değil anneler bazen olabiliyor ve bu kötü anne olduğunu göstermez. Çözüm arıyorsanız kötü anne olamazsınız. ... Belki sizi canlandırır diye söylemek istiyorum ; iki yaşındaki bir çocuğun düştüğü zaman, düştüğü yeri öpmek ile rahatlayabilen bir aklı var. Kızmanızdan korkan, gitmenizden korkan, poşetin ağzını aç dediğinizde kendi ağzını açabilecek kadar aklı var. :) Onlar gerçekten bakıma muhtaç. Yemek, su, giyim herşeyi biri karşılamazsa yaşamaları imkansız. Siz dışarı çıkarırsanız çıkabilir çıkarmazsanız istese bile söyleyemeyecek. Onun da duyguları istekleri var, hava almaya ihtiyacı var. Sizin şartlarınızla yaşamak zorunda. Anlatabildim mi bilmiyorum. İnşaallah bir an önce toparlanabilirsiniz. Edit : Hafta da bir iki defa vitamin almanızı öneririm. Supradyn all day gibi.

4 ayrı doktora gittim başta.. En mantıklı bulduğumda kaldım ama verdiği ilaçlar sadece karaciğerimi yordu.. Daha önce olmayan alerjilerim oldu o ilaçlar yüzünden.. Zehranur

Ben de 8 yillik is hayatindan sonra cocuk sahibi olup isten ayrildim. bu bakimdan sizi cok iyi anliyorum. Ustelik benim isten ayrilmam bizi maddi olarak da cok zorladi/zorluyor. Ama acikcasi maddi kaygilar disinda hicbir nedenle ise baslamak istemiyorum (kizim 3 yasinda) Ben daha ilk gunlerde kizimi alip disari cikmaya basladim. Inanin siz onunla cikmaya basladikca o da alisiyor, sakinlesiyor. Disarda hayat ikiniz icin de kolaylasiyor. su an atıyorum arabaya bazen sabah cikip aksam eve donuyorum. Madem su an çalışma ya da birilerine birakma sansiniz yok, onunla sizin de keyif alabileceginiz aktiviteler yapmaya baslayin, bahar geldi yakinlarinizda yesillik alan ya da sahil varsa gidin yuruyus yapin, hava kapaliysa magaza dolasin oturun bir kafede birlikte siz kahve için ona sut ismarlayin. Inanin simdiden bu iletisimi kurabilirsiniz. Anneyiz ama once insaniz, kendimize keyif alanları yaratmadan mutlu olabilmemiz mumkun degil.

hepsi sert olmuş, okudum ama okumamış olmayı tercih ederdim.

Bana da depresyondaymissiniz gibi geldi.. baska sorunlariniz var da kafaya mi takiyorsunuz acaba..

Madem size yardimci olmayacak o zaman bakici tutsun esiniz... cocugu uzerinize saliyor sonra da siz bunalinca psikolog pahali diyor... esinize ya bana yardimci ol ya da psikologa gitcem bunaliyorum deyin...

Bebeğiniz için oyun grupları var araştırın çok pahalı olmaz sanırım sizde o esnada yeni insanlar tanırsınız ve depresyonda olduğunuzu düşünüyorum ama aşılmayacak bir şey değil

Annelerin sorumlulugu fazla ve bazen böyle durumlar olabiliyor, hergünu aynı gecirmek yorar biktirir. Böyle bir dönemim olmuştu ama uzun sürmedi çok şükür, hergün dışarı çıkarak kızımı yorardim, eve geldigimde hemen uyurdu. Haftasonu babasiyla yalniz ciksinlar isterdim. Ikinci çocuktan sonra depresyona fırsatım olmadı desem yeridir. Insan annelige alisiyor zamanla. Şimdi oğlumu da sürekli dışarı çıkarırım soğuk olsada. O koşar yorulur ben hava alırım. Evde durdukca psikoloji düzelmez.

Canım bu sorun cogumuzda var yillarca okul is hayati derken bir anda eve tikilmak depresyona itiyor. Ben kızımdan değilde genelde esimden çıkarıyorum:)

Önceki

Düzeni tamamen değişmiş bi kadın olarak eski hayatınızı özlüyorsunuz, yeni hayatınıza uyum sağlayamamışsınız ve bu da sizi mutsuz ediyor benim anladığım kadarıyla. Hayatınıza bu değişimi getiren şey de kızınız olduğu için içten içe onu suçluyorsunuz belki, ona öfkeleniyorsunuz. E haliyle 2 yasında bi çocuğu, üstelik de kendi çocuğunuzu sorumlu tutmak daha beter suçlu hissetmenize sebep oluyor. Siz de her şeyden elinizi eteğinizi çekmek istiyorsunuz böyle olunca, sorunu çözemedikçe görmezden gelmek istiyorsunuz bu da sizi üşengeç bi konuma sürüklüyor. Anlattıklarınızın bana verdiği izlenim bu. Çözümüne gelince öyle veya böyle yardım almanız lazım. Sadece psikologdan da bahsetmiyorum. Eşinizi, annenizi, kayınvalidenizi de size yardım etmeye zorlayın. İster hatrınızı koyun araya ister biraz sert davranın ama bütün yükü kendi omzunuza almayın. Yeni hayatınıza aktif olduğunuz dönemden bazı parçalar almaya çalışın. O dönem yaptıgınız şeyleri haftada bir de olsa yapın. Benim önerebileceklerim bu kadar. Bu konuda yeterli tecrübeye sahip değilim ama umarım bi faydası olur.

çözüm yok maalesef

bence kötü bi anne olduğunuz fikrinden bi an önce kurtulun. hepimizin zaman zaman böyle anları olmuyor mu? çocuk bakmak zor iş siz de hakkıyla yapmaya çalışıyorsunuz sanırım. ben de kızım ilk doğduğunda çok zor dönemler geçirdim. eşimle ciddi sıkıntılarımız vardı. kızımla oynayamadığım zamanlar suçluluk hissediyordum. ama sonradan farkettim ki bu büyük bi eksiklik değil o an oynayamıyorum evet bazen çok hasta ve yorgun olduğumda televizyondaki çizgi filmle oyalıyorum kızımı ama kendimi iyi hissettiğim ilk an ona zaman ayırıyorum beraber iyi vakit geçiriyoruz. günün her saati bu kaliteli zamanı geçirmek zaten mümkün değil. biraz mükemmeliyetçi bi yapım var ve bunun beni çok yorduğunu gördüm. bir de anneniz yardım etmiyormuş eşiniz de çok çalışıyor sanırım. bu konuda verebileceğim tek tavsiye etrafınızdaki insanlardan beklentilerinizi minimuma indirmeniz. ben çok üzülürdüm neden annem gelip bi saat kızıma bakmıyor neden ev işlerime yardım etmiyor diye. hatta annemle çok ciddi tartışmalar da yaşadım bu konuyla ilgili. şunu gördüm ki herkes kendi hayatını yaşıyor. kendi rahatını düşünüyor. o yüzden önce "ben" demeyi öğrenmek gerekiyor. ben iyi olayım ki çocuğuma iyi bi anne olabileyim. bebeğiniz henüz küçük zor zamanlar yaşadığınızı düşünüyorum. ama hepsi geçecek yavaş yavaş size bağımlılığı azalacak, uyku saatleri düzene girecek.. kızım 4 yaşında ilk zamanlarımıza kıyasla şimdi çok daha rahatım. etraftan ikinci çocuk sözleri duymaya başladım cevabım net: hayır! çok şükür yaşadım tattım bu duyguyu ama sorumlulukları bana çok ağır geldi.

Cocuklugunda anne sevgisi ve ilgisi gormemis bir insanim. Su an 25 yasindayim ve etkisini hala hissederim. Ömür boyu da surecek bu. Bu sekilde cocugunuzdan kacmanizi asla tavsiye etmiyorum. Yoksa o da buyuyunce annesini sarilip opmek istemeyen, ozlemeyen, kesinlikle icten gelerek sevmeyen, anne sevgisi ve ilgisini disarida baskalarinda arayan, sizden kopuk biri olur benim gibi. Davranislarinizi yol yakinken degistirin.

aynı şeyi bazen bende yapıyorum... kendimden bile korkuyorum kızımda korkuyor sizin değiniz gibi... sonra diyoki bana kızmadınmı kediyemi kızdın bende evet diyorum balkona kaka yapmışda ona çok kızdım diyorum ne yapayım oluyo arada bizimde

kötü anne olsanız böyle dert etmezdiniz kendinize inanın. bunalmışsınız siz. şartlarınızı tam bilmiyorum ama madem annenizden ve kv nizden destek yok. e kızınız da iki yaşına gelmiş. siz işe başlasanız onu da kreşe verseniz. hem o daha mutlu olur, hem siz biraz evden uzaklaşınca rahatlamış olursunuz. bu durum şimdilik mevzu bahis değilse havalar ısındıkça sokağa atın kendinizi, zorlayın inanın dışarıda hem vakit daha çabuk geçiyor hem o daha çok şey öğreniyor hem de siz daha çok keyif alıyorsunuz. hepimiz bağırıyoruz ara sıra. insanız sonuçta yeter ki onları yıpratmayalım, kalıcı hasar bırakmayalım yoksa biz de küçükken azar işittik, psikopat mıyız? herkesin aynı durumları yaşadığını bilin ve çıkın evden. evde vakit hiç geçemez ki zaten.

Oyy sorma bıcır bıcır geziyo her yanı, telefonun calmasiyla oynamaya baslamiyor mu sasıp kaliyorun

Anladığım kadarıyla kendini halsiz bitkin ve yorgun hissediyorsun hiç bir şey yapmaya takatin yok gibi bazen öyle olur. hemen bir silkelen. kendine gel sunu düşün sen çocuguna ne kadar zaöan ayırır ne kadar sey öğretrsen o okadar sosyal ve bilgili bir çock olacak ve 2yas çok eğitilmesi gereken bir yasdır. onu parka çıkaracaksın ki çocuk sosyalleşsin. yoksa geri kalır yasıtlarından bunu kızına yapmak istemzsin bırak elinden tlfnu canlan internete ayırdgn vakti kızına ayır. çık boya al birlkde boya yapın internette bir süri sarkı oyun var ac onları birlkde söykeyin oynayın. hayatını bi düzene bindirmelisin. anaokulu öğretmeniyim ve inan annelerin ilgilendgi çocklarla boş büyeüyen çocklar arasında uçurumlar var. onu geliştirnek yada geriletmek senin elinde eğitim evde başlar

Nasıl bir yazım nasıl bir ruh anlayamadım.. Mutlu evliliği olup çocuk yapıp ardından boşanan insanlara ne demeli o zaman.. Kimse tamamiyle hazır olamaz çünkü sonrasını bilemezsin..

iyi akşamlar arkadaşlar, beni o kadar rahatlattınız ki anlatamam Allah hepinizden razı olsun. ayrı ayrı hepinize teşekkür ediyorum. sevgiyle kalın...

Cnm 2 yasinda degilmiydi... valla benim arkadasim da sizin gibi bunalmisti... esi sehir disindaydi..2 yasindaydi oglu.. cocugu o yasa kadar yalnizz buyutmustu.. sonra verdi krese.. cocuk cok sevdi.. cok sosyallesti... bIcIr bIcIr konusmaya basladi.. kIz da cok rahatladi.. ise geri dondu..

kendine vakit diye bişi yokk o çocuğunun yaşamına girecek ve onunla paylaşacak her şeyii.. eskiler çöpe yeni sosyalleşmeye evettt.. . push ;

Durumunuz varsa krese verin çocuğunuzu. İçinize sinmiyorsa eğer şöyle düşünebilirsiniz, bu çocuğu baştan atmak ya da savmak değil aksine onun sosyallesmesi, yaşıtlarıyla oynayabilmesi için rahat davranacağı özgür bir alan. Hem sizde rahatlarsiniz ise başlayınca. Ona evde hergün uyuklayan ya da sinirlenen bir anneden çok, aksamları gördüğü ve onunla ilgilenen bir anne daha yarar sağlar. Lütfen yanlış anlamayın, içinizden gelerek böyle davrandiginizi söylemiyorum ben. Gücü elinize alin siz bir annesiniz, onun için herşeyi güzelleştirmek sizin elinizde.

İşe başlayın mutlaka bir kreşe verin çalışırsan mutlu olursun çocukların mutlu anneye ihtiyacı var

eşim gitti kurtuldu çok şükür. belki kötü dr denk gelmişsinizdir. ilk defa evliliğimiz bu kadar iyi gidiyor maşallah

mutlu evlilikle,, mutsuz evlilikle alakalı değil canım hepimiz çocuğumuza kızıyoruzz.. mesele kızmak değilki.. kızdık diye kötü annemi oldukk.. hayırrr.. ama yazının devamını okuduğumdaa anne liğe hazır olmadan anne olmuş birini gördümm.. hamile kalan bir kadınn okuycak abiii.. annelik nedir ne değildir zorlukları nedirr. ne değildirr.. anne olan kişi eski bekar halini unutacak çocuğuyla hayat kuracak kendisine.. konu sahibi eski yaşamını özliyorrr.. ve agresifliği o yüzdenn... eski yaşam. bitti.. gittii.. artık o bir anne

Ben sıkıntı çekmedimmi iki çocuğum üst üste oldu oğlum 1'5 yaşında oldu tam işe dönücem dedim hoppp kızım geldi hoşgeldi sefalar getirdi hayatım bittimi hayır bitmedi herşeyi onlara göre ayarladım okul, park, oyun vs bu arada ev hanımı oldum iki çocuğu KV yada anneme bırakamam bu onlarada haksızlık çocuklarımada, Konu sahibi arkadaşım kızının elinden tut Canın nereye gitmek istiyorsa git bence fazlaca abartıyorsunuz, bi çocuk hiç çocuk derler heryere sığar bilemedim

Arada bir kendine vakit ayırmak gerek. Annene bırakamıyorsun eşine bırak müsait oldugunda sen gez hava al arkadaşlarınla buluş. Kendini eve hapseder depresyondan çıkamazsın ve çocuğunda bundan çok etkilenecek. Havalar ısınıyor her gün en az bir saat hava alması lazım oyun çocugu çünki o

hepimiz insanınz ve hepimizin böyle halleri olur... önce kafanıza neyi takıyorsanız onu halledin... artık havalarda düzeliyor güneş yüzünü gösterdi.. seninde içine sevinç dolmasına izin ver.. geçici bir durum sakın anneliğinle karıştırma...

turkuaz eksik olan noktayı ben aşağıda bulunan yazıda bulacağını umuyorum istersen bir oku; Büyük bir görev için seçildiniz. Göreviniz yeni nesil çocukları yetiştirmek. Bir çocuğun ihtiyacı olan manevi her şeyi ona sağlamak. Sizin göreviniz Yaratanın saf sevgisiyle çocuklarınızı sevmeniz. Çocuklarınızı koşulsuz sevgiyle sevebiliyorsunuz. Bu görevin kutsal yanı koşulsuz sevebilmek. Koşulsuz sevme şansı ilk önce siz annelere verildi. Koşulsuz sevebildiğiniz için koşulsuz fedakarlıklar yapabiliyorsunuz. Bu kutsal görev sırasında sizden istenen kendinizi unutmamanız ve kendinize değer verip vakit ayırmanız. Bir çocuğun, korkuları dengede, farkındalıklı, bilgili ve empati kurabilen bir anneye ihtiyacı vardır. Çocuğunuz boş bir bardak, sizde sürahi olun. Eğer sürahide su yoksa bardağı dolduramazsınız. Anne olarak tam donanımlı değilseniz, çocuğunuza istenilen katkıyı koyamazsınız. Çocuğunuzu siz dünyaya getiriyorsunuz. Ama yanıldığınız nokta; çocuğunuzun size ait olduğudur. Çocuğunuz sizin tarafınızdan dünyaya geliyor fakat o sizden bağımsız ayrı bir birey. Onunda duyguları, düşünceleri ve seçimleri olacaktır. Onu büyütür, yetiştirir ve eğitirsiniz. Ama duygularına, düşüncelerine ve seçimlerine karışmanız çatışmaya neden olur. Sağlıklı bir çocuğun düşündüklerini özgürce söyleme, duygularını ifade etme ve seçimlerini içinden geldiği gibi yapma şansı olmalıdır. Bu şansı siz yaratmalısınız. Çocuğunuzu, çocuk olarak değil de farklı bir birey olarak görerek işe başlayabilirsiniz. Farklı bir birey olduğuna göre sizden farklı duyguları, düşünceleri ve seçimleride olacaktır. Bir elin beş parmağıda bir olmayacağı gibi çocuğunuzda sizinle aynı olmayacaktır. Çocuğunuz atalarınızdan öğrendiğiniz ve aslında size bile yanlış gelen kalıplar içine sokmanız çok büyük bir yanılgıdır. Tabii ki toplumun örf, adet, gelenek ve göreneklerini öğreteceksiniz. Sadece bunu yaparken önce kendi kalp süzgecinizden geçirmeniz gerekiyor. Bize öğretilen her bilgi doğru olmayabilir. Daha yeni bilgiler için adım atın. Kendi doğrularınızı çocuğunuza kabul ettiremeyeceğiniz gibi onun doğrularını da siz kabul etmek zorunda değilsiniz. Çocuğunuzu sevin, sayın fakat endişe etmeyin. Endişe ve benzeri korkularınızla sadece çocuğunuza olumsuz katkı koyarsınız. Sizden istenen çocuklarınızı olumlu, tam ve bütün bir şekilde topluma kazandırmanız. Yeni nesil jenerasyonun sevgiyle ve farkındalıklarla yetiştirilmesini niyet ediyoruz. Sizin kendinize yapacağınız en büyük iyilik kendinizi ve kızgınlıklarınızı affetmektir. Kızgın olan insan iticidir. Önüne gelen tüm mutluluk fırsatlarını farkında olmadan iter. Zaten öfke ve kızgınlık itici güçlerdir. Bu durumda mutluluğun ve huzurun size gelmesini engellersiniz. Eleştirmek, küçük görmek ya da kendinden büyük görmek itici güç için ortam hazırlar. Ve bunlar kötü enerjilerdir. Para rekabeti de kötü bir enerjidir. Kendi öz güveninizi artırın. Siz değerli ve bütün bir insansınız, eğer sizde değersizlik korkusu varsa karşınızdaki kişiler de size değersiz olduğunuzu hissettirecektir. Çünkü bu sizin düşünceniz ve bu düşüncenizin sürekliliği için çalışacaktır. Unutmayın, kendine güveni yerinde olan, huzurlu ve mutlu olan insanlar kendilerine bolluk ve bereketi daha rahat çekerler. Problemli, sorunlu ve içine kapanık kişiler de kendilerine bu tür insanları çeker. Kendisini o kişiler içinde görür ve onların içinde kendini güçlü göstermeye çalışır. Bu kişiler cesur gözükür fakat kendi içlerinde kendilerini yer bitirirler. Geçmiş çok tehlikeli bir dönemdir. Sürekli geçmişi yaşamak sizi yorar ve anı iptal eder. Örneğin iki sene önce yaşanmış bir kıskançlık olayını ele alalım. Kıskanan kişi hatasını fark etmiş ve kendini geliştirerek bu tutumundan kurtulmuş. Fakat bir tartışma anında eşi iki sene önce yaşadığı bu olayı gündeme getirerek ''Sen iki sene önce de beni kıskanıyordun zaten senin ailen de böyle'' dediğinde karşısındaki kişinin iki sene içinde edindiği gelişimi alıyor ve onu geçmişe götürüyor. O andaki öfkeyle eşini iki sene geçmişe götürüyor ve eşinin kendi için iki sene daha uğraşmasına neden oluyor. Tabii gelebilirse. Açın ellerinizi ''Mutlu olmak için bize yardım et, huzurlu olmak için bize yardım et '' diye Allah'tan yardımını dileyin. Unutmayın, her insan mutlu olmayı hak eder, her çocuk mutlu ve huzurlu ortamda büyümeyi hak eder, her şirket iyi iş yapmayı hak eder, her insan üretken olmayı hak eder. Hayatınızdaki insanlara güzel şeyler söyleyin. Bir gün ninemle sohbet ederken şöyle bir soru sordum: Nine rahmetli dedem seni hiç sevdiğini söyledi mi? Ninem düşündü düşündü: Söyledi ya, dedi. Ne söyledi? Dedim. Ninem; ''Güzel kadınsın ama burnun biraz büyük'' dedi bana. Her gün kocasına öfke duyan bir kadın o hasta olduktan sonra suçu başka bir yerde aramamalı. Kocasına öfkesini aktararak, enerjisini çaldığı için ve sevgi vermediği için kocası hastalanmış olabilir mi? Bakın; tıptaki hastalıkların %70 i psikolojiktir. Kocanızla ya da karınızla ettiğiniz kavgaların çoğu onların vücutlarında dışavuruma ulaşır. Lütfen konuştuklarınıza ve davranışlarınıza dikkat edin. Eşinize sevgili ve saygılı olun. Çocuğunuza hoşgörülü olun ve değerli olduğunu sıkça hatırlatın. Üniversiteyi Türkiye'de okudum ve Kıbrıs'taki ailemi arardım. Babamla konuşurken bana beni sevdiğini söylemesini isterdim. Ama babam ''Dur bir dakika annen seni istiyor'' der ve telefonu anneme verirdi. Beni sevdiğini hiç söylemedi. Daha sonra kanser hastası oldu ve ben altı ay onun yanında kaldım. Babamı annemle sırtımızda taşırdık. Ve babam altı ay boyunca sürekli bizi sevdiğini söyledi. O yüzden insanlara sevdiğinizi söyleyin. Sevginizi göstermek için şartların değişmesini beklemeyin. Bahaneler üretmeyin. Genelde anne-babalar çözümü konuşarak halletme taraftarı değillerdir. Bu tarz konuşmalarda muhtemelen kendi ebeveynlerinden öğrendikleri kelimeleri kullanıyorlardı: " Neyini eksik ettik? Bir dediğini iki etmedik? Önüne yemeğini koyduk, suyunu verdik , daha ne yapacağız?" Bu gibi cümlelerle sorunu ortadan yok etmeye çalışırlar. Çocuğunuzun amacı sizin onu beslemeniz, ya da bir şeyler almanız değil. Onu bir birey yerine koyup ilgilenmenizdir. Okuldan gelince hal hatır sormanız, gününün nasıl geçtiğini sormak, moralinin nasıl olduğunu bilmek, bizlerin ebeveynlik görevidir. Olumlu cümlelerle, sevgi ve arkadaşça yaklaşımlarımızla onlara ilgi göstermeliyiz. Bir çizgi film kanalını açıyoruz, çocuğu oturtuyoruz önüne yeter ki sussun ve biz işimizi rahat rahat yapalım. Daha sonra diyorsun ki "Ne oldu bu çocuğa niye böyle davranıyor?" Senin yetiştirmenden gelen, senin kendi özünü ve sevgini aktarman gereken çocuğu sen tanımadığın çizgi filmlerle büyütüyorsun. TV başında çocuklarımızın hipnotize bir şekilde beyinlerini yıkamalarını, çaresiz bir şekilde farkına varmadan izin veriyoruz. Seanslarda önce anneyi dinliyorum, anne hep kendi annesine ne kadar iyi davrandığını ama çocuğunun ona iyi davranmadığını anlatıyor. Ben de çocuğu çağırıp sordum. " Annen sana nasıl konuşursa, ödevlerini yaparsın?" Çocuk diyor ki " Annem bana hep emir veriyor; annem beni hep eleştiriyor; annem bana hep çocuk muamelesi yapıyor." Bunu söyleyen 9 yaşında bir çocuk; "Bana sevdiğini yeterince söylemiyor ve hissettirmiyor, bana sarılmıyor. Bana dese ki 'ha de gel ödevlerini birlikte yapalım, bana vakit ayırsa ben ödevlerimi yapacağım." İlkokul ikinci sınıf bir başka çocukla konuşuyorum "Ben annemin yanında konuşmak istemiyorum" dedi. Seanstan annesinin dışarı çıkmasını rica ettik. Çocukla konuşuyorum; "Ne söylemek istersin?" "Yazsam olur mu?" Ve şöyle yazdı; " Annemin bana daha çok vakit ayırmasını isterdim; beni kucağına almasını ve sevmesini isterdim" Daha sonra çocuğu dışarı çıkardım ve anneyi içeri aldım. Anneye, çocuğunun yazdığı yazıyı gösterdim ve konuştuk. Annenin ilk itirazı şu olmuştu; " Bunlar da amma şımarık oldular. Harçlığını veriyoruz daha ne isterler hem de özel okula gönderiyoruz. Ne kıymet bilmez çocuklar bunlar. Bizim anne babamız, bizim yaptıklarımızın onda birini bile bize yapmamışlardı." " Çocuk senden harçlık yada özel okul istemedi. Senden onu kucağına almanı ve biraz daha fazla sevmeni istedi." Hemen anne söze karıştı: "Siz benim çocuğumu sevmediğimi mi düşünüyorsunuz?" dedi. Cevabım: "Çocuğunu sevmiyorsun demedim. İçindeki enerjiyi çocuğuna aktaramadığın için; ilgi ve alakayla açığı kapatmaya çalışıyorsunuz. Daha önce, sen hayatında birine öfkeli olduğu için öfke ve kırgınlık duyduğun için kalp enerjini kapatmışsınız. Bu sebeple içinizdeki sevginizi etrafındakilere aktaramıyorsun. Yani bizim aslında var olan sevgimizi çocuklarımıza insanlara aktarabilmek için herkesi affetmiş olmamız gerekiyor."

Haaa bide bende anneyim çalışıyorum sabahın 6 sında kalkıyorumm oğlum 5 yaşın içinde kreşe bırakıyorum öğlen babaannesi alıyor.. oğlumu arıyorum yönlendiriyorumm.. iş stresi yetmiyor koştura koştura evime gidiyorum giderken oğluma bişiler alıp gidiyorum ve hiç sosyal hayatım yok.. parantez açıyorumm önceden sinemaya giderdimm o yok,, tiyatroya giderdimm,, o yokk, arkadaşlarımla takılırdım o yokk,, ama ne var biliyormusunnnn.. sinemaya gidiyorumm oğlumla beraber çocuk filimlerinee.. tiyatroya gidiyorum çocuk tiyatrolarına.. arkadaşlarımla takılıyorumm.. hep beraber park oyunlarınaa anne olacaksa bir insan eski yaşam yok çocuğun önceliği var bu böyle bilineee...

Adem Gunes mutlaka okuyun cocuga olan bakis aciniz degiseccek... Esinizede yuhhh diyorum duygusuz adam

aslında böyle bir anne olmak aklımın ucundan geçmiyordu... o kadar mutsuzum ki herkes çocuğuyla mutlu mesut gezer tozar eğlenir çocuğuyla yaptığı her şeyden zevk alır peki ben neden böyleyim. kızım 2 yaşında ve kızımı dışarı çıkarmaya üşeniyorum evdeyken hep koltuğa uzanıyorum aptal gibiyim hiç çocuğumla oynamıyorum üşeniyorum sıkılıyorum. kızımı dışarı çıkarsam üflenmeye başlıyorum kızımı seviyorum hem de çok ama niye böyleyim. bugün hiç uyumadı ben de gribim hiç halim yoktu kızımın öğlen uyuması gereken bir saatti ve uyumamak için direniyordu bağırdım ona uyumayacak mısın diye o da korkuyla ve gözleri dolarak başını salladı korkudan salladı başını.. neden canavarlaştım hep ağlıyorum lütfen üstüme gelmeyin. ben anneliği beceremedim mi eksik olan ne safkelebek perfectus

Esinizle durumlar ne alemde.. o yardimci oluyo mu? T

Hic kendinize bahane uretmeyn. evet kotu demeyelimde ilgisiz annesiniz. o kucucuk yavruya gucunuz yetiyor bagirirsiniz anca.. yazik uzuluyorum gercekten boyle sabirsiz insanlar evlat sahibi olmaya layik oluyor ya..

Allah yardımcınız olsun bunalmışsınızdır ben de biran önce işe başlamanız konusunda hemfikirim eşiniz karşı çıkarsa da başka çareniz kalmadığını söyleyin kuzunuz da kreşe gider.. inşallah onun için de iyi olur bu arada 6 aylık kreşe veren insanlar var..