Merhaba arkadaşlar... sizlerle kafama takılan bazı şeyleri paylaşmak istedim. 17 aylık evliyim şükür ki kocamla aramda bi problem yok. evlenmeden bir süre önce anne babamı 9 gün ara ile kaybettim. şu an 13 yaşında olan kardeşim eşim ve ben küçük ailemizde mutlu mesut yaşayıp gidiyoruz. aslında eşimle evlenme planımız bikaç yıl kadar sonrayaydı bu yüzden bi mal sahibi olabilelim maaşı çarçur olmasın diye bide annesi onu maddi kaynak olarak gördüğü için artık eşimde bundan bıktığı için araba almaya karar verdi. bir miktar birikimi vardı kalanı içinde kredi çekti. arabamızı aldıktan bi süre sonra annemler vefat etti bi süre kızkardeşimle yaşamaya devam ettik ama çok zor oluyordu bu bizim için eşimde bundan dolayı evliliği daha fazla ertelemeyelim dedi ve evlendik. herşeyimizi kendimiz yaptık ailesinin bir iğnesi yoktur evimde ve kaynanam gibi kaynanayı allahım düşmanlarımdan uzak tutsun. ama ben eşim yönünden şanslıydım ki o onlara karşı beni hiç ezdirmedi hep korudu kolladı ve zaten evim kapım ayrı ve zaten görüşmüyoruz. anne babamın vefatından sonra bi miktar para vesaire kaldı kardeşime ve bana ama inanın büyük rakamlar değil. ve istanbulda bir ev. eşime kirada oturmaktansa o evde oturmayı teklif ettim tabi başta kabul etmedi ve ikna edene kadra canım çıktı. kalan ev bir aile apartmanı en alt katta anneannem dedem üst katta teyzem onun üstünde dayım onun üstünde de biz oturuyoruz. eşimi ikna edebilmek için kardeşimi bahane ettim dedim onun sorumluluğunu biz tek başımıza alamayız onlardan da destek alırız falan baya bi dil dökünce ancak ikna ettim. hatta kendi zevkimize göre evimizin içinde bazı değişklikler yaptık çok cici bi evimiz oldu. fakat gelin görün ki destek olurlar diye beklediğim insanlar hep köstek oldular. teyzem garip bi insandır. dünya sadece onun etrafında dönsün ister herkesi o yönetecek kimse onun sözünden çıkmıcak. insan kullanmaya bayılır anneannemler ve dayımı annemin ölümünü kullanarak çok güzel avcunun içine almış "ben tekim ablam öldü bitek ben kaldım" diye istediği dengesizliği yapmaya hak görür kendinde. öyleki bana karşı kızkardeşime karşı yaptığı şeylerde bile savunması hazırdır "benim ablam öldü beni hoşgörün!" ölenin bizim annemiz babamız olduğunu unutur... ha sorarsanız annemle ölmeden önce ilişkisini dengesizlikleri yüzünden annem de yaka silkmiştir kendisinden ve yıllarca konuşmamışlardır. yani öyle sıkı fıkı bi ilşkileri yoktur. dayımla yengem gerçekten iyi niyetli insanlardır. yengem bu ailenin 25yıllık gelinidir ve hala dış kapının dış mandalı muamelesi görür anneannem ve teyzemden. az ağlatmamışlardır ikisi beraber olup o kadını. çok uzun uzun muhabbet ederiz yengemle "bi fırsatım olsda 1dk durmam şu apartmanda" der hep. dayım iyi bi insandır ama iyi bi eş değildir maalesef yengeme hiç anlayışlı davranmaz. zavallı yengem hem dayımı hem 24 yaşındaki zihinsel engelli oğlunu çeker... anneannem gözümde bi melekti ta ki annemin ölümüne sebep olan kazadan sonra annem yoğun bakımda yatarken gelip kardeşim ve bana kızım yaralananıp buralarda yatacağına siz ikiniz ölseydiniz keşke diyene kadar. ondan sonra bakışım duruşum tavrım herşeyim değişti anneanneme karşı. sorun şu ki ben eşimi bu evde oturmak için ikna ederken verdiğim vaadlerin hiçbiri olmadı. burda ki insanların tavırları onu 17 ayda bunaltmaya yetti de arttı bile. şöyle söylim kardeşimin hiç bi sorumluluğunu almak istemezler. hiç bi kere duymamışımdır"sen kocanla başbaşa git gizem kalsın" diye. yada eşimle biyere gitsem zırt pırt arar teyzem anneannem nerdesiniz niye geç kaldınız bilmem ne diye. markete gitsek ne çok alışveriş yapıyosunuz diye dır dır ederler sanki kendileri ödüyomuş gibi. teyzem kocamı özel şöförü gibi kullanmak ister müsade etmeyince tavır yapar.. bunlar sadece aklıma gelenler. yazın teyzemle eşimin arasında ufak bi problem geçti. benim yengemle samimiyetimi hazmedemeyen teyzem bana karşı bişeyler yaptu sinirimden oturmuş ağlarken eşim aradı ve anlatmak zorunda kaldım yoksa hiç huyum değildir olanı biteni anlatmak. oda benim ağlamama dayanamamış aramış teyzemi sormuş ne oldu diye tabi olay büyüdü de büyüdü. hatta o zman dedim eşme onu karşına almakla hata ettin diye. dedim ya anneanemi çok güzel avucunun içine almış diye onuda eşime karşı doldurmuş ve sanki düşmanlarıymış gibi bahsediyorlar ondan. eşimin adı geçince suratlarında ki kinli ifadeyi tahmin bile edemezsiniz. bide sağda solda "uyuz oluyorum şu çocuğa geldi ablamın evine kuruldu ablamın parasını yiyor falan diyormuş. tabi kimse sormuyo kardeşim bizle kalıyo ve 700lira maaş bağlandı ayık fakat okulu kıyafeti psikologu aylık 1200lira masrafı var. ben çalışmıyorum eşim karşılıyo bu farkı allah razı olsun bikere bile lafını etmedi. sormuyolar bile nerden karşılanıyor diye. herneyse geçen akşam artık eşim iyice rahatsız oldu ve dediki burdan taşınalım yazın. ben buraya bu insanlara alışamadım uyum sağlayamıyorum. hiç bi cevap veremedim. evet burası benim için de çekilmez bi durumda evet bende burda mutlu değilim ama halihazırda ödemesini yaptığımız araba taksitleri var. ev alamayız bu durumda kirayada gitmek istemem ve bu evide çok emek vererek tam zevkime uygun yaptım ve 17 aydırda uğraşıyorum bırakıp gitmek işime gelmiyo. ama bi yandan da bu konuda eşimle karşı karşıya kalmak istemiyorum. aklım karman çorman oldu ne yapmalıyım sizce? şöyle bi alternatifim daha var önümde şehir dışında bi arazimiz ve evimiz daha var. eğer orayı satar da üstüne birazda borçlanırsak orta halli 2 ev alabiliriz istanbuldan. biri kardeşime biri bize. birinin kirası ve maası kardeşimin ihtiyaçlarını rahat rahat karşılar. kimseye muhtaçlığıda olmaz ilerde. ama orayı satmaya kalkıştığımda da dünyayı burnumdan getirirler biliyorum. çok arada sıkıştım. sizce ne yapmalıyım. Farkındayım çok uzun oldu ama derdimi tam anlatabilmek için uzun yazdım. S

canım bence de mutlaka en tez zamanda yeni bir eve çkkın. para için sıkıntıya girmeye bile değmez bak anneciğin babacığın göçmüş bu dünyadan. sana onların yasını bile tutturmamışlar doğru düzgün, gidin kendi evinizi alın, orayı a kiraya verin ya da satın olabilirse N

gerçekten öyle... bu zamana kadar şükür ufak tefek tartışmalarımız haricinde bi sorun yaşamadım eşimle fakat burdan bunladığını seziyorum ve bu eve yansıcak ilişkimize yansıcak diye de korkuyorum. ilişkimi bozmaktansa çeker gideriz daha iyi csi Susuyorsam

başın sağolsun.. zaten yeterince üzülmüşsün. görülüyorki sana bu dünyada destek olacak bir tek eşin ve kardeşin var.. hemen ordan ayrıl, gerekirse sende bi işe gir. annenlerden kalan evide kiraya ver kafanı dinle.. kendi yuvanda huzur varken dışardaki insanların seni üzmesine müsade etme.. gereksiz insanlarla vakit kaybetmeyecek kadar kısa hayat... Umberlee

siz zatn yaşanabilecek en kötü acılardan ikisini yaşamışsınız onlar sizi anlayacak yerde iyice beter etmişler. fikrinizden caymayın, dediğiniz gbi alırsınız iki ev oturursunuz rahat rahat

Kendi bulduğun önerini destekliyorum.. Düşünmene bile gerek yok.. Elinde imkanım var bi şekilde.. Kocanla aranı bozmaya değmez.. Rahatsız oluyorsa tabi gitmek isteyecek.. Sen onların aile içinde otursaydın sana yapılsaydı sende gitmek isterdin çünkü.. Empati Kimsenin ne diyeceğine bakma.. Zor günde yanında yoksa hiçbi konuda söz hakları da yok demektir.

öncelikle hepinize teşekkür ederim. aklın yolu birdir misali sizde fikrimi destekleyince daha bi güçlü hissettim kendimi... iyiki varsınız:) önümdeki süreç burdan baktığımda evet yıpratıcı olacak ama burda kalmaya devam edersem daha da yıpranacağım... şimdi sıra bu fikrimi uygulamaya geçmeye geldi... kopacak fırtınalardan sizi haberdar edeceğim:)

Bu Saatten Sonra Başkasını Düşünme.. Eşinden de Allah Razı Olsun, İnsan Gibi Konuşuyor.. Derdini Anlatıyor.. Sen de Onu Artık Zor Durumda Bırakma.. Al Ceketini.. Ardına Bakmadan, Git Artık.. BitterKuzucuk Bal

Bulduğunuz öneri gerçekten akla uygun. Taşınıp gidince zaten onların söylediklerini kulaklarınız duymayacak. Huzur çok önemli. O evde huzurunuz olmayınca saray olsa ne yazar değil mi? N

Canım ben senin yerinde olsam ne şekilde olduğu fark etmez taşınırdım. Hiç kafamı bulandırmalarına değmez yani onlarla mı uğraşcam faydaları yok zararları var S

işin maddi kısmını bi boşver önce sen nasıl mutlu olurumun peşine düş arkadaşım. kimsesizlik zor şey bende kimsesiz kaldım ve etraf dırdırı yüzünden doğduğum yeri terkedip bambaşka biyere yerleştim. başta düşünmüşsün kardeşimle ilgilenirler falan ama bak olmuyo. tırnağı olan başını kaşıyor kimse kimseye fayda getirmiyor. bence sen bütün bunlardan uzak kalarak nefes almalısın. akraba ile yakın oturmak zaten sıkıntıldır hep ve inan yyedi kat yabancı insanlardan çok daha fazla iyilik görebiliyor insan. ben kardeşimden görmediğim anlayışı 2 kez görüştüğüm insanlardan gördüm. Allah iyi insanlarla karşılaştırsın yeter ki. hoşçakal...

öncelikle başın, başınız saolsun... anladığım kadarı ile bir trafik kazası. en zor ayrılıklardan biridir zamansız olanlar. hem de aynı anda iki can birden. çok zor, çok... daha arsayı okumadan benim de ilk aklıma gelen bulunduğunuz evi satıp başka bir yere çıkmanız idi ki zaten bir de arsa varmış. yapılabilecek en mantıklı çözümü bulmuşsun sen zaten. kimsenin bir şey demesine izin verme. ne ev ne arsa konusunda. kardeşimin parasını yiyor ne demek? ölüm hak, miras helal demişler. sizin hakkınız olanı alacaksnız siz. Siz rahat huzurlu oturdukça Allah annenize ve babanıza rahmetler yağdırsın inş. N

. push ;