Anne babayla köslük olmaz asla konuşmaya başladığınızda sizde gelinleriniz gibi davranın uzak durun hiç birşeyede mıdahale etmeyin mesafeniz olsun belki anlarlar hatalarını

çoook uzun bir süre kararlı bir şekilde ailenizden uzak durmanızı öneririm. Şöyle en az bir beş yıl falan. Yorum yapmayın, onları kötülemeyin, eşinize karşı onlar yokmuş gibi davranın, bir süre ailemle görüşmeyeceğim diyebilirsiniz eşinize, zaten o da anlar. Ama detay vermeyin, konuları eşinizin ve eşinizin ailesi yanında irdelemeyin, hislerinizi kağıda dökün kimseyle ayrıntı konuşmayın, aile herkesin hassas noktası, konuşacağınız çoğu kişi annedir deyip ailenizin tarafını tutabilir. sizi bu kadar üzmelerinin vebalinin yanı sıra maddiyatla ilgili olarak: herseyden öte size bir ev borçları var. üstünüze kayıtlı bir ev . Bu kardeşler arasındaki adaleti sağladıklarının göstergesi olacak. Derdiniz ev değil tabii ama adalet için savaşın. Sizin de çocuklarınız var. Siz isteyin, hakkınız olduğunu söyleyin, onlar vermiyor olsun, vebali onların üstünde olsun. Tabii laf yeri gelir ve özür dilemeye gelirlerse.

Baristiniz mi L Leame Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Bencede biraz görüşmeyin hastalanınca yada birine ihtiyaçları olunca sen olmayınca anlayacaklar kıymetini hatta abin kardeşin annen onların eşlerine sarmasın die aranızı yapmaya çalışacaklar çünkü sen yoksan onlara gidecek ve ya onları çağıracak kırgınlığını hakşsışıkşarı hepsini dike getir eğer işe yarar ise ne ala yaramaz ise normal konuşursun ama çok samimiyet kurmaz mesafeli olursun anne baba sonuçta hiç konuşmamakta olmaz A

Bunları eşinize de anlatmayın bence, çünkü malesef annesi babası arkasında olmayanın iyice tepesine biniyolar, değersiz görüyolar, nasılsa bana muhtaç diyerek kötü davranmaya başlıyolar.

Bu dediğini çoğu kiz yaşıyor, herseylerine koşarsın ama kıymetli oğlanlari olur Yardım etmedin mi Damada para mı yedirecegim derler, gelin kendi evlatları sanki! ben de bir kere aileme haksızlık yaptıklarını uygun bir dile soyledim duyduğum laf şuydu... Yazık olsun sana hiç demiyorsun kardeşim evlensin evi olsun barki olsun başı toplansın mutlu olsun... ya kardeşim evlensin sonsuza kadar Muş mutlu olsun ama sen haksızlık yapma mevzu onun mutluluğu değil mevzu senin ayrım yapman asla anlamazlar asla

Aramıyorum zaten... içim çok sıkkın ama aramayacağım... kadın kabul etse hatasını tmm deyip uzatmayacağım... bide özür bekliyor çok bekler... evet adil değil.. rahmetli babaannemi eleştirdi yıllarca oda küçük amcamı kayırırdı hep ama babama da çok destek olmuşluğu vardı kadının yalan söyleyemem Sonra bakıma muhtaç kaldığı 10 yıl sadece babam baktı amcam bir bardak su bile vermedi annesine yılda 1 yada 2 kez uğrayıp babamlara Sen cennetliksin abi anneme bakıyorsun ya diye dalga geçerdi birde Annem sinir olurdu... yıllarca babannemi eleşiirdi ayıpladı millete anlattı durdu... babannem demanstı diğer gelinler evlerine kesinlikle sokmadılar hastalığı boyunca... annem 16 yaşında evlenmiş ve çok eziyet görmüş elime kalasın diyede beddua etmiş hep... Amcam üni. mezunu maddi durumu çok iyidi.. dedem sayesinde... ama babama da yardımı oldu rahmetlinin bayağı... annem hep söylerdi sabancının oğlu gibi büyüttüler onu diye... Nitekim babaannemin akıl tamamem gitti 4 yıl kadar önce... amcam 42 yaşında vefat etti annesinden önce... eşi dara düştü haliyle... Yine annem kendisi farklıymış gibi. .. eee kul hakkıyla gitti kaynana hep ona yedirdi oda yedi doydu anasına bakmadı... diye söylendi durdu... Babaannemde öldü 2 yıl önce... Tartışırken sen babaannemden betersin dedim zoruna çok gitti.. Kendide küçük oğlunu öyle yetiştirdi halbuki... kınadıklarını yaşamadan ölüm yok insanoğluna

Yok bilmiyor olayları ama farkında olduğu için onlara basit kapris yaptığımı söylemedim detayları asla anlatmam bu konuda bende sizin gibi düşünüyorum

Yalnızlık hissine yoğunlaşma evrene sürekli negatif mesaj gönderme elinde olanla mutlu olmaya çabala geçmişte yaşama bugünde yaşama çalış, hayatında elbette olumlu olan olaylar var onlara odaklan şükret, yeni hobi edin aslında yapılacak çok değişik aktiviteler var ama sen bu yalnız kaldım duygusundan sıyrıl her şeye rağmen mutlu ve huzurlu olmaya odaklan Inquisitive

Üzülmek kısmı bendede mevcuttu ilk zamanlar... özlüyorumdum herşeye rağmen... sarılsa öpse saçımı okşasa herşey geçecek gibi geliyordu.. ama artık beklemiyorum.. önceden hüzünlenir ağlardım şimdilerde hiç ağlamadığımı hatta üzülmediğimi farkettim... öldürmeyen acı güçlendirir derler çok doğru Bu arada sağlıklı doğumunuz olsun inşallah B

Evet zamanla insan alışıyor ve katilasiyor sanirim. Ben aile büyükleri diye herseye tolere etmeye çalışmıştım hep ama olmayınca olmuyor işte.. Tek taraflı olmuyor hic, bazen kangren olan bacağı kesmek hayat kurtarıyor. Amin insallah bebeğim icinde.. P

Yakında beddua seansına da başlarlar. Lakin Allah görüyor. Anne baba bedduası tutuyor ama her anne babanınki de tutacak diye birşey yok. Sizinkilerinki tutmaz mesela. Bunları neden mi diyorum? Yakında görürsünüz.

Baska bir versiyonunu yasamaktayim anlattiginizin, yasit da sayiliriz. Evet ben de uzuluyorum ama artik tek bir sey soyluyorum "kimsesizin kimsesi Allah'tir", yalniz degilim. Rabbim kalbimizde eksikligini hissettigimiz bosluklari rahmeti ile kusatsin diyorum. Sadece, yaralarinizi kendiniz sarin, esiniz dahil, kol kirilsin yen icinde kalsin, kimsenin eline bir gun kullanabilecegi bir koz vermeyin... P

Ailenizin hatalarını anlayacağını sanmıyorum, böyle bir beklentide olmanız abes olmuş. Bugüne kadar yemekte bile 'kalk abinin istediğini ver' diyen anne, onlar dururken size bir şeyi hak görmez ki zaten. O zaman 'ayağın yok mu senin, kardeşin yemek yiyor ne haddine istemek' deseydi, bunlar olmazdı. Ama bu da hayata bakış işte. Varlıkları size pek bir şey katmıyorsa yokluklarına üzülmeyin. Allah yazdıysa bozsun, iki evladım var tabaklarına bile yemekleri aynı sayıda koyuyorum. Bakıyorum 13 parça, öbürüne de öyle, hak geçmesin, biri üzülmesin. Ben evladıma iyi anne olamadıktan sonra, yüzüme bakmasa hakkıdır çünkü doğuran benim. Anaların hakkı ödenmez lafına inanmıyorum, büyütüp yetiştirmek bizim seçimimiz.

Ben yerinizde olsam aramazdım gitmezdim de, sizin yasadiklarinizdan tek farkım benim okumuş olmam bu hikayede. Hastalanıp kızımda kızım demeden asla gitmezdim kapısına çünkü muhtaç oldukları ellerinin altındayken değer bilmiyorlar. vaper anne olmak herşeyi değiştirir Anneler

Bence doğru planı yapmışsın annenle görüşme ki görsün hastalandığında kim yanında olacak bunu annen idrak etmeli, gelinlerin ona bakacağını sanmıyorum uzun müddet görüşme o zaman oğullarının gerçek yüzünü görür yoksa değerin anlaşılmıyacak, biraz da gelinler sorumluluk alsın, sen bekle annen eninde sonunda anlayacak değerini, sabırlı ol sakin anneni arama, ayrıca annen adil bir insan değilmiş bütün erkek çocuğu olan annelerin adil olmasını isterdim

Sakın siz aramayın. Onlarda yine işi düşünce arar zaten.

Seni anlıyorum gercekten tüm kalbimle. Benzer şeyleri yaşayıp Bende senin evladın kızın değilmişim deyip içimdekileri döküp son konusmami yaptim ayni yaşlardayiz seninle. Bende konuşmuyorum artık. Elimden geleni yaptım kostum ettim ama yinede evlat ayrımında kenarda kaldim kac defa. Simdi. gorusmek istemiyorum ilk zamanlar farketsinler diyordum simdi hic görmek istemiyorum. Benimde evladim var bende bana yapılanı onlara yapmayim diyorum.

Evet bende farketsinler diye tam 3 ay mesafe koydum ama farketmek bir tarafa birde aramıyorsun sormuyorsun gibi serzenişlerde bulundular... kışkırtmasalardı belki yine patlamaz, Kendi kırgınlığımı içimde yaşardım yıllardır olduğu gibi... ama olan oldu 2 ay oldu ne arıyor nede soruyor annem, kardeşim... abimle zaten kavgalıyız bu mesele yüzünden... hadi annemi geçtim de küçük kardeşimle çok yakındık arayıp sormadı bile abla ne oldu diye... bende onu aramıyorum... hepsi büyüklerin yüzünden... bişey demiyorum eden bulur demişler bekleyip göreceğim B

Sonuna kadar haklısınız namaste21 Duayla başladı her güzel

Güncelleme Evet arkadaşlar 3 aya yakındır ailemle görüşmüyordum geçen gün o söz verip almadıkları yatağı bazasıyla birlikte almış adresime göndermiş annem aradım tekrar tartıştım sorunun yatak olmadığını anlatmaya çalıştım... anlamadı yine tabiki... ağladı söylediklerimi yüzüme vurdu... ben ona o bana yine... eşim geldi o ara telefonu kapatmak zorunda kaldım.. bilgisi yok tartışmalardan Kısacası yine olmadı... Küçük kardeşim aradı iki gün öncede ılımlıydık ikimizde ama yine eşim geldi işten konuşamadık izah edemedim kendimi.. zaten onunla bir sorunum yoktu 1 aya evlenecek uzağa gidecek oda.. annemde köye gidecek babam zaten köyde abim uzakta oturuyor.. Kendimi çok yanlız çokta mutsuz hissediyorum Eşim ve bir çocuğum var ama.. işte aile başka her ne kadar kırılsamda onlardan başka kimsem yok Eşimin ailesi var aile binasındayız ama abi yengesi tam bir facia görüşmüyoruz.. kaynananlar onlardan beter neyseki korona var diye bu kış gelmediler köyden.. hiç arkadaşım yok güvenip hislerimi anlatabileceğim Kimsem yok eski günleri özlüyorum annemin babamın kışları istanbulda olduğu zamanları yanlarına gittiğim oturup sohbet ettiğim eğlendiğim onları yanımda hissettiğim yakın olduğum zamanları Kardeşlerim bekarken hep bir arada olduğumuz günleri... şimdi kimsem yok gibi hissediyorum Eşimle aramız iyi şükür ailesi yokken herşey mükenmel ama yeterli gelmiyor bana ailesine olan düşkünlüğü ve beni geçmişte onlara karşı ezdirmesi malum.. hala içimden çıkmayan olaylar.. ailemin dimdik arkamda durması.. babamın beni hep savunması koruması kollaması.. Bir gün eşim babama (kızına çok yüz verme sonra en ufak olayda babamın evine giderim diyor dedi Babamda ona herzaman başımın üstünde yeri var istediği zaman gelir benim kızım demişti 12 yıl kadar önce...)nasıl sevinmiştim anlatamam Hala gözlerim dolarak hatırlıyorum... eşime ve ailesine asla güvenmiyorum.. sanki herşey elimden kayıp girmiş gibi hisediyorum... sanki anne babama birkez sarılsam saçımı okşasalar biz varız yanındayız deseler geçecek herşey ama yok işte, olmuyor 1 ay sonra nikah var sonrada köye gidecekler bir daha gelirler mi bilmiyorum babam gelmez zaten annemde belki gelirim diyor hep.. siz gelin diyor ama köy çok uzak 1200 km eşim gitmez 4 5 yılda bir belki.. çok özler oldum geçmişi bu aralar.. herşeyim sahte gülüşlerim bakışlarım zoraki yaşayışım... meğer ne mutluymuşum eskiden onlar hayatımdayken... Hiçbirşeyin tadı tuzu yok.. küs olduğumuzdan değil barışsakta geçmeyecek bu his biliyorum Çok kırıldım çokta kırdım... ama içim buruk Kırmak çözüm değilmiş onu anladım Üzgünüm ölsemde kurtulsam diye düşünecek kadar üzgün.. koca dünyada bir başımaymışım gibi geliyor Ağlayarak yazıyorum bunları inanın.. Evet çok kızgındım ama şimdi vicdan yapıyorum Ne olur kınamayın beni içimi dökmek istedim sadece... ema1 Hayat, sen plan yaparken başına

Allah Hidayet versin doğruyu göstersin içlerine merhamet duygusun versin iyiyle kötüyü ayırt etmeyince iyilik yapanı iyilikten tabiki soğutur

Abim aradı bugün onuda doldurmuş... kadın çık üzülüyor muşta ağlıyormuşta kalbini çok kırmışımda o yüzden gelmiyormuş ta.. ben hep böyle yapıyormuşum... ne zaman düğün dernek yada bişey olsa arıza çıkarıyormuşum... onlar hiç ayrım yapmıyormuş yapsalarda o beni doğurmuş büyütmüş bilmem ne... bir süre tartıştık.. sonra. kendi bilir dedim.. ayrıca sen karışma git kendi sorunlarınla ilgilen de dedim... oda beni silmiş artık aramayacakmış falan filan.. kime ne hayrı varsa! Çok lazım sanki... ah hayat... annenin babanın değer vermediğine abimi değer verecek sanki yadirgamiyorum artık... hayır birde hatasını kabul edeceğine milleti doldurup üstüme sarıyor gerçekten şu yaşadığıma inanamıyorum...

Gönlünü almalarını bekleme canım, yapmazlar. Anne-baba kendini daima haklı görür, üstün görür ve çocuğundan özür dilemez. Bizi onlar dünyaya getirdi ama her ne sebeptense "sütümü helal etmem" diye salakça bir güç görüyorlar kendilerinde; halbuki bu dünyaya getirdiysen beni o süt de senin boynunun borcudur, analık babalık yapmak senin boynunun borcudur bana ikrammış lütufmuş gibi davranmak niye?! Yapınca başına kakarlar, yapmayınca da sen haketmiyorsun çünkü iyi bir evlat olmadın bla bla bla... her türlü saçmalık işte. Yaptıkları haksızlığın faturasını çocuklarına kesmeye çalışıyolar. şimdi düşün, kapı çaldı ve annen geldi diyelim, ne olacak ki? Bunca sene kırılan kalbin yaralanan ruhun düzelecek mi? Elbette hayır. Er geç konuşacaksınız orası kesin, ama saçma sapan kırgınlık konuşmaları yapıp kendini üzmeye değer mi? O yüzden boşver, içinden gelmiyosa arama ama özür de bekleme boşuna. Olur da içinden aramak gelirse, kendine söz ver bundan sonra kendinden ödün vermeyeceğine dair. Mesafeni sınırını koruyacağına ve fedakarlığını sınırlı tutacağına dair söz ver. Ancak bunları aklından çıkarmadan ararsan doğru olur. Üzme kendini sen önemlisin, bunca şeyi başarmış bu yaşa gelmişsin. Kimse seni yıkamaz, üzemez, incitemez. Boşver.

Aynı sorun bendede var... evin tek kızıyım abim ve küçük erkek kardeşim var... ben ortancayım... annemin dünyası oğulları üzerine kurulu... oysaki her işine ben koşarım ameliyat oldu geçen yıl gelin bastı gitti ilgilenmemek için memleketine abimde kapıdan şöyle bir uğradı annem telefonda sitem ettiği için oda... Günlerce kaynanamların imalarını göz ardı ederek annemde kaldım baktım iyileştirdim... bu en azı inanın... temizliğine hastalığına herşeye... neyse bu yıl kardeşim nişanlandı 3 aya evlenecek... ailem varlık lı insanlar... abime çok destek oldular o evini aldı uzağa taşındı... şimdide kardeşime ev alıyorlar oda uzağa gidecek... aslında babamın 2 evi var ama oğlunun üzerine sıfırdan daire alıyorlar site de otursun diye... bana gelince hiçbirşeyi layık görmüyorlar evime gelseler 1 kilo meyve bile almazlar.. aç mısın tokmusun diye sormazlar... ve hep eşimin yanında sana şunu alıcaz sana bunu vericez deyip bol bol sallarlar ama sonra hiçbirşey ne alırlar nede verirler... oğlunuza ev alıyorsunuz bana hiçbirşey layık görmüyorsunuz dedim... demez olaydım... ne fesatlığım kaldı ne kıskançlığın nede art niyetim Bak dedim ben okumadım iki oğlunda üniversite okuttun.. genç kız oldum 1 gün bile bu kıza bir harçlık verelim demediniz 16 yaşında işe girdim borcunuz var diye çalıştığım parayı eve verdim üstüme giyinecek 2. bir kıyafetim olmadı hiç taki çalışana kadar cebim para görmedi.. birini sevdim bu kapıdan içeri giremezler dedi istersen ceketini al git sileriz seni dedi. ailemize uygun değilmiş... abime hiç sorgulamadan sevdiği kızla evlendirdiler hemde ailemize hiç uygun olmayan biriyle... kardeşimin nişanlısına öyle.. hiç sorgulamadan istendi kız... neyse şu anki eşimi seviyorum o ayrı... çeyizime kendi paramla aldığım ç. makinası bile büyük sorun oldu... evlendim çok büyük maddi sıkıntılırım oldu yansıtmadım... sadece doğalgaz yaptıracak para yoktu bana kombi aldı babam o kadar... misal kurban keserler köyde eti bana layık görmez.. hepsini yüzüne vurdum annemin... kavga ettik telefonda yazıklar olsun sana dedi keşke beni doğurmasaydın dedim keşkeee... dedii o bana ben ona... saydırdık... sonra suratına telefonu kapattım 1 aydır aramıyorum oda aramıyor... yakın mesafe oturuyoruz ne zaman zil çalsa annem geldi zannediyorum gönlümü alacak diye... yada telefon çalsa annem arayacak gönlümü alacak diye bekliyorum... değersizlik hissi küçüklüğümden beri yaşadığım bir şey ama yaş 37 hala kaldıramıyorum... küçükken abim mahsus ben masadan kalkayım diye birşeyler isterdi çocukluk işte beni sinir etmek için kalkmazdım annem bana kızardı kalk abinin dediğini yap diye... çok döverdi bizi... biryere oturmaya giderdik herkesin çocuğu koştururdu herkes dururken annem beni tokatlardı sus otur diye... hiç başımı okşayıp sevdiğini bilmem hep ezdi... yinede bu son kavgaya kadar çok düşkün olduğumu düşünürdüm... nasıl ağzımdan çıktı o kadar şey bilmiyorum... canım gerçekten çok sıkkın eni konu mutsuzum.

Aynen öyle kardeşim nişanlı ev aldılar ona ki babamın 4 evi var zaten kirada... çocuğa mecbur ev almışlar açıktamı kalsınmış... babamın evleri depreme dayanıklı değilmiş eski binaymış ki hiçbir sorun yok o yüzden kiptaştan almışlar falan... aldıkları ev kardeşimin üstüne oldu. Tabiki... abimde aynı siteden ev aldı onada birsürü altın taktılar oda peşinatını verdi birazda kredi çekti aldı 5 senede babamın evinde oturdu bu arada... bana gelince üç kuruşluk bir eşyayı layık görmediler... yüzüne vurundaysa kötü ben oldum ne kıskançlığın kaldı ne fesatlığım... ama ne yalan söyleyim bütün içimdekileri döktüm kırıcılıksa kırıcılık... ben yıllardır dışlanıyorum üzülüyorum an onlar lay lay lom... şimdi onlar üzülsünler inanın içim öyle bir soğumuşki umurumda bile değiller

Degistiremezsin. Ya boyle kabul et ya da mesafe koy hissettir onlara bunu.

İnanın hiç değişmiyorlar.. Eşim bana bir keresinde ailen niye seni sevmiyor, acaba srn birşeymi yaptında seni sevmiyorlar dedi.. Kendisi annesiz büyümüş sanıyorki bütün anneler seviyor.. O gün kızdım ettim.. Sonra birgün tesadüfen onlara gidiyorduk kardeşim evden çıkıyordu. O çıktı biz girdik. Yani kapıyı çalmadık, geldiğimizi duymadılar biz montları çıkarırken bizimle ilgili konuştuklarını duyduk. Işte benim fiziğimle dalga geçiyor, küçükkende salaktı, inatçıydı. Yok 3 4 yaşındayken sofraya çağırırmış gitmezmişim dayak yiyince gidermişim, çünkü çok sinsi ve fesatmışım hep o yaşta huzursuzluk çıkarirmışım.. Sokakta oynamak için arkadaşım çağırıyor diye kapı çalınıyormuş gibi numara yaparmışım bu yüzden hep yalancı ve şeytanmışım..15 16 yaşlarında babam dışarı bırakmazdı camdan bile baktırmazdı. Bende gizlice perdenin arkasından dışarı bakardım. Aslinda ben o zaman perdenin atkasından erkeklere bakarmışım.. Camdan kardeşimi çağırsam aslında erkeklere işaret gönderiyormuşum. Bıraksalar o... olurmuşum çok meraklıymışım.. Eşiminde tipiyle dalga geçtiler sonunda işte layığını buldu.. Evlendiğimiz de ben 21 eşim 26 yaşındaydı.. Ben evde kalmışım.. Zorla anca oyle biri beni bulmuş.. Ben kalmışım eşim kurumuş birbirimizi bulmuşuz fln filan.. Eşim bunları duyunca çok şaşırdı. Bana ne kadar haksızlık yaptığını anladı.. Oysa onların her işine koşardı.. Onlar ne iş olsa hemen ona söylerdi.. Sanki onun görevi gibi o yapsın o gitsin. Oğullarına ya kıyamazlar yada laf geçiremezler hep eşime emirler yağdıriŕlardı.. Eşim ve ben kırmayalım ben aman hakları üstümde kalmasın diye her işlerine koşardım.. Onlarda bizi salak sanıyorlarmış.. Şimdi çook mesafeliyiz.. Hiçbir işine koşmuyorum. Hatalarını anlamış gibi cümleler kuruyorlar ama belkide niyetleri bizi iyi görüp yine eskisi gibi davranmamızı sağlamak. Çünkü şimdi işlerine koşan yok.. Ama karalıyız biz bu mesafeden şaşmayacağız.. Bu iyi niyetimiz yıllarımıza mal oldu.. Anne vaba evlat gibi görmüyorsa bende böyle uzak olurum... Bir üyeninde dediği gibi bizi dünyaya getirdiler her yaptıklarını başımıza kakıyorlar.. O zaman dünyaya getirmeselerdi

Bazen anne baba bile evladını düşünmez bunu anladım bende yaşadığım kadarıyla bebeklinick Bu karanlığın sebebi

Benım bir yakınım var kendisi 5 kardes. Maddı durumu cok ama cokkotu ama yınede annesinin herseyıne o koşturur.. bulur bulusturur hastaneye taksiyle goturur gerekirse. Dıger kardeslerde ilgilenir ama annenısının mahallesinde oturan oğlu karısının korkusuna annesine bjsey yapamaz fazla.. Daha bir cok sey. Ama anne yınede oglum da oglum der.. Yollarını gozler.. dıgerlerınıde sever ama o oğlu bır baskadır. Ee ne demişler sevmeyen sevilir sevilende sevmezmiş...

Kimseden hiç bişey bekleme cidden bak konu ne oldu bilmiyorum ama sana anlatayım annem 47 yaşında sildi ailesini mevzu da bir 150 lira dan koptu Ablasının kocası babamı hırsız yerine koydu hiç alakasız bişeyden annemde onlara açıklama yapmadı böyle bişeyi bize nasıl kondurdunuz diye ablası anneme o kadar ağır sözler etti ki annem yine saygısını bozup cevap vermedi şimdi onlar da çok pişman ama burunları yere düşse eğilip almazlar annemde sen gibi yorulmuş çok yorgun hiç birini özlemiyorum gözümde değiller der sende öyle ol herşey gönlünce olsun inşallah

Benimde 3 ay oldu. Hamileliğimi zehir etmesinler bana dedim. Kafam rahat olsun. Doguma zaten ilk cocugumda bile gelmedi. Simdi oyle beklentimde yok. Benden uzak Allaha yakın olsunlar diyorum. Bazen üzülüyorum ama her konuşmada daha çok uzuluyordum simdi oyle aklıma gelince. Hamilelik hormonlarının etkisiyle daha tepkiliyim birde..