Benim ailem de çok sık yapar bana bunu. Kendi adıma beni mutşu edecek ne yapsam "AA cenaze var olmaz." "aa millet ne der çok bencilsin" "aaa ayıp olur öyle düşüncesizlik yapıyorsun" vs. Örneğin kendi bunalabilir gezebilir ama ben gezersem acı varken ne gezmesi. Kendi bir düğüne katılabilir ama ben gidersem yengem ölmüş ne düğünü. Yengem yoğun bakımdayken oğlumu bırakıp gidemedim. Bakacak Kimse bulamadım. Ama önceki hafta zaten yanındaydım. Bana yapmadığını, demediğini bırakmadı annem. Evlat bir bende yokmuş, oğlum için yengemi kırmışım. Ne biçim insanmışım vs. Ki yengemin bilinci kapalıydı ve görüş yasaktı. Gitsem de yapacağım bir şey yoktu. Asıl derdi tabi ki oğlumu birilerine atıp oraya onu teselli etmeye yardım etmeye gitmemdi. Millet desin ki bak oğlunu bile önemsemeden anasını teselli etmeye gelmiş ne fedakar evlat. Hatırladıkça bunları mideme ağrı giriyor...

Çünkü ruh hastasıyım. Böyle düşünüp akabinde saçmalama o senin annen niye öyle düşünsün diyorum. Gollum gibi suya yansıyan sıfatımla içimdeki ses savaşıyor. Manyak oldum ailem yüzünden evet.

Evet maalesef kanser hastasıydı. Bir yıl içinde vefat etti. Kanserin kötü bir türüydü. Benimle yaşıttı 31 yaşındaydı... Idrakyollariiltihabi

Tamamen erkek evlat odaklı aile tipi en iğrendiğim Kendiniz eşiniz ve çocuğunuz için en iyisine karar verin lütfen bunun ne olduğunu söylememe gerek yok sanırım Bu arada çocuğunuz kaç yaşında Terapiste gittiniz mi

Eşinizin ağırlığını hissettirin. Yani kalmama sebebini ona atabilirsiniz eşim yemek hazirlayamiyor. eşim kalmamizi istemiyor. eşim çocuğundan çok ayrı durmak istemiyor gibi. Saygı duymuyorlar size. yazdıklarınızdan anladığım kadarıyla. ayrıca arabayı esirgemek fln. tabii ki haklı olduğunuz çok net anlasiliyor Idrakyollariiltihabi

Başınız sağolsun. Fırsat buldukça yeğenlerinizi görmeye gidebilirsiniz sanirim. Torunu niye getirmedin derlerse azarlayıp durmayın diye getirmedim. Ben de bir anneyim ve hassasım bu konuda diye hislerinizi dile getirebilirsiniz.

Yeğenleriniz için elbette zor bir durum ama oğlunuzun psikolojisini de düşünmek zorundasınız. Maalesef yeğenlerinizin bundan sonra ki ömürlerinden anneleri olmayacak ve sizin oğlunuza karşı bu muamele belki hep sürecek. Bence bir süre mazeret üreterek mesafe koyun. Aksi takdirde oğlunuzun ve sizin psikolojiniz bozulabilir ve bu içinizde biriktirdikleriniz patlama şeklinde dışarı çıkabilir. Benim de 3 yaşında çocuğum var veher normal anne gibi oğlum önceliğimdir. Hayatımdaki herkes oğlumdan sonra gelir. Başınız sağolsun bu ara da.

kaybınız için geride bıraktıklarına Allah sabırlar versin. ayrımın olduğu hiçbir yeri kabullenemiyorum. size kendi travmam üzerinde örnekleme yapıyım; çünkü çocukluğumda imanına kadar ayrımı yaşadım. koskoca kadınım hala psikolojik izlerini taşıyorum. bu ayrımı yapan öz be öz annemdi ailenin kara koyunu ilan etmişti, sebebi ablamın babası yok benim vardı. benim babam var diye beni hep annesizliğe mahkum etti. ablamın babası üvey diye beni hep üvey anne gibi büyüttü. izleri benliğime kazındı. şimdi hepsinden nefret ediyorum. anam da babam da rahmetli oldu. ablam ve kardeşim yaşıyor. hepimiz birbirimizden bihaberiz. Rabbim onlara muhtaç etmesin yüzlerini görmek istemiyorum. onlardan haber almamak için akrabalarla da iletişim istemiyorum. evladımı asla muhatap bile etmedim. çünkü annem ona da diğer torunuyla bariz bir ayrım yaptı. uzun lafın kısası evladınızı ayrım yapılan yerde büyütmeyin, izlerini ömür boyunca taşır durur.

Ben size çok çok hak verdim Çocuğunuzda hiperaktivite bozukluğu olabilir mi? Eski konularınızı da biliyorum çünkü Velhasıl ben olsam anneme gitmezdim, çocuğum beni bu kadar zorluyorken orda ekstra zorlanıp sever görmeyeceksem neden gideyim Arada anınızı skype ile arayın yeğenlerinizi görün kafi Ben mi taş kalpliyim bilmiyorum ama ben olsam aynen böyle yapardım.

Başınız sağolsun öncelikle. Yazdığınızdan anladığım kadarıyla şuan siz ailenize karşı kendinizi bayağı sorumlu hissediyorsunuz. Unutmayın ki eşiniz ve çocuğunuzda sizin aileniz ve onları da ihmal etmemeniz gerekiyor. Abiniz ve çocuklarına karşı ilignizi başka türlü gösterin. Evinize çağırın, siz değil onları bir şekilde size gelmelerini sağlayın. Özellikle çocukların kendisini iyi hissetmesini sağlayın, ailenizi mutlu edemesenizde en azından vicdanızı rahatlatmış ve görev saydığınız o şeyi yapmış olursunuz. Sizin de evladınızı düşünmemeniz ve eşinizi sinir etme pahasına ailenize karşı birtakım şeyler yapmanız bence hoş değil. Yapacaksanız da bir şekilde gönlünü hoş etmelisiniz.

Kanser. 1 yıl içinde tüm vucuduna yayıldı ve kaybettik maalesef... Sekoyam İlle de

Bir süre gitmeyin özlesinler, gidincede uzun kalmayın, oğlunuza yapılan tavır tabiki hoş değil ama hareketli çocuk kafa kaldırmıyor yaşlılarda, çocuğunuzla kibarca konuşun, büyüklerden biri terslediğinde aslında bu tutumun yanlış olduğunu ama kendinide doğru ifade edemeyen büyükleri hoş görmek gerektiğini anlatın, hem onlarda azıcık işitir ders çıkarır hemde çocuktur demeyelim herşeyi anlıyorlar, en azından dışlanmış hissetmesin çocuk

Başınız sağolsun. Söylenecek çok şey var aslında ama şu durumda sizin ve çocuğunz için ayda bir belki gitmeniz çok dha iyi olucaktir. Arayın hal hatır sorun. O zaman kıymete binersinz. Çocuğunuza yapilan ayrim hiç hoş değil

Yeğenlerim zor bir süreç yaşıyorlar. Evleri dışında bir yerde kalmak istemiyorlar henüz. Zamanla elbette yanıma alacağım ara ara. Teşekkür ederim yorumunuz için.

Sizi o kadar iyi anlıyorum ki benimde çocuğum aynı bu şekilde ve asla ev dışında uyumuyor. bende bu nedenle şuan eşim ve ailesi ile çok ciddi sorunlar yaşıyorum ve boşanma sürecindeyim. önce çocuğummm diyorum başka da birşey demiyorum. çocuğun durumu ve boşanma ne alaka derseniz elbette tek sebep bu değil tuz biber oldu. çünkü kasıtlı olarak götürmediğim ve çocuk sakladığım düşünülüyor işin ilginç kısmı da herşeyi bilen eşim onları destekliyor. ayrıca başınız sağolsun yeğenlerinize gerekli desteği verin ama çocuğunuzu ezdirmeden

Bu kadar net bir şekilde ayrımcılık yapıp çocuğunuzun psikolojisini bozacak davranışlarda bulunuyorlarsa ben olsam ayda yılda bir çok kısa süreliğine giderdim. Uzaklık, yoğunluk vs gibi şeyleri bahane ederdim. Şimdi açık açık söyleseniz yetim çocukları kıskanıyorsunuz derler, abinizle yeğenlerinizle aranız açılır.

Başınız sağ olsun. Gerçekten çocuklar için çok zor bir durum küçücük yaşlarında annesiz kalmışlar. Aileniz de ne yapacağını bilemiyor bocalıyor anlaşılan. Umarım zamanla daha doğru tavır sergilerler bu konuda. Arada çocuklar olunca çok fazla bir şey söylenmiyor. İkinci konuya gelirsek şu babanızın kız çocuğuna olan tavrına. Benim babam da aynı şekilde davranıyor. Damatların boğazından bir lokması geçecek diye ödü kopar. Sanıyor ki damatlar onun paralarını yesin diye kızlarıyla evlenmişler. Ama oğluna gelince hem oğlu hem gelini hem de torunu yesin yiyebildiği kadar. Bu konuda ben de çok doluyum. Babama da zamanla uzaklaştım ister istemez. Siz de daha az görüşürseniz daha az üzülürsünüz.

Öncelikle başınız sağolsun. evet zor şeyler yaşanılmış aile olarak inanın o yavrulara da çok üzüldüm. Ama siz evladınızı ve onun psikolojisini de düşünmek zorundasınız. Bence bencillik yapan tek taraf aileniz. sizde bir sıkıntı olduğuna inanmıyorum.

Başınız sağ olsun. Ben de herkes gibi sık gitmeyin ve uzun kalmayın dicem. Sizin yerinizde olsam anneme sen zaten çok yoruluyorsun bi de biz eklenmeyelim derim gel filan dediğinde. Abinize de bazı haftasonu vs gibi zamanlarda arayıp çocukları getir, onlara da sana da farklılık olsun derim. Tabi nasıl biri olduğunu bilmiyorum ama çocukların ortam değişikliğine ve biraz eğlenmeye ihtiyacı var deyip piknik vs organize ederim. Evet anneleri vefat etmiş ama yas kavramı için çok küçükler ve biraz değişiklik onlara gerçekten iyi gelebilir. Sizin gitmeniz gerekince de ben olsam eşimin izin gününde oğlumu ona bırakıp gider akşama geri dönerdim. Hem böylece oğlum her anne dediğinde içten içe onlar adına üzülmezdim. Son olarak konuyla alakasız ama yorumlarda geçtiği için söylüyorum hiperaktivite teşhisi ilk okuldan önce konulamaz, sadece hareketli diye çocuğunuzu kimsenin böyle tabiri caizse yaftalamasına izin vermeyin lütfen. Hiperaktivitenin çok farklı kriterleri vardır ki hareketli olmak sadece bunlardan biridir. Her hareketli çocuk hiperaktif değildir.

Okuduğunuzu çok yanlış anlamışsınız. Ben öyle davranmaları haklı demedim, bilakis haksızlar dedim "Çocuklara gösterdikleri hassasiyet konusunda" haklılar dedim Çocuklar yeni bir kayıp yaşamış, hiçbir şey olmamış gibi davranmak da vicdansızlık olur

Kaybınız için çok üzgünüm. Yapacak bir şey yok acı olsa da. Daha az gideceksiniz, daha az iletişime geçeceksiniz. Siz elinizden geleni yapmışsınız, fazlası ailenize katmaz ama sizden götürür. Yeğenlerinizi, ailenizi yine gidin görün ama 5 gün kalmayın, çocukla yollarda perişan olmayın. Biraz daha mesafeli durun. Sizin yavrunuza yazık değil mi o da ana kuzusu. O anlamaz kıskanır yeğenlerinizi.

Teşekkür ederim. Ben aileme karşı dik duruş sergileyemiyorum maalesef. Çocukluğumdan beri duygu sömürüsü yapmaları ile alakalı bir durum olabilir. Lakin hep acaba ben mi yanlış anlıyorum diye düşünüyorum. Bu kendimi sorgulama hali de onlara sonunda hak vermemle sonuçlanıyor. Olayları olduğu gibi yazdım ki ben mi yanlış anlıyorum diye dışarıdan bir fikir alayım. AZ önce konuştum annemle. Yine ben art niyetli ve yanlış anlayan oldum mesela. Babam arabayı sakınmamış belli başka sebepleri varmış ben anlamamışım.

idrak ufacık çocuklar bunu durduk yere söylemez. sen evine döndüğünde çocukların yanında konuşulmuş bu üzgünüm. seni değil çocuğunu istemiyorlar. gitme artık.

Başınız sağolsun. Yazdıklarınızı okurken çok üzüldüm benimde yeni doğan küçük bir kızım var. Kendimi sizin yerinize koyarak okudum. Eğer sizi çok üzmeyecekse bundan sonra ailenize çok sık gitmeyin. Muhtemelen aileniz eve gelmediğiniz için artık size bir sürü laf edecekler. Bizim abinin yeğenlerinin yanında olmadın diye yine sizi suçlayacaklar. Buna hazır bir psikolojide olun. Madem siz artık el kızı konumundasınız o eve gitmeyin. Sizi gözden bu şekilde çıkardılarsa yanlarında istemeleri çok bencilce. İsterseniz ilk zamanlar bir süre mana bulun gitmemek için. Bunlar ufak yalanlar olacak ama yapacak birşey yok.. örneğin oğlum kızamık oldu çocuklara bulaşmasın ben gelemiyorum diyin. Çocuğunuza sahip çıkın. Yanlış anlamayın ama belliki aileniz sizin çocuğunuza aile olamayacak. Ezmeyin ezdirmeyin yavrunuzu.

Az önce annemle tartıştım telefonda. Ben art niyetliymişim. Babam belki bambaşka düşünüyormuş. Derinlerde başka sebepleri varmış belki. En muhteşem savunması budur. Derinlerde bilinmeyen sebepler. Bir de bilmediğiniz şeyler var der haksız olunca. Mevzuya gizem katınca kendimi sorgulayacağım çünkü haksız mıyım diye. Idrakyollariiltihabi

eğer oyle düşünüyorlarsa bırak aynı düşünmeye devam etsinler, yengeni kaybetmişsiniz başın sağolsun ama asıl sorun annen ve baban da, senın yerınde olsam yılda 2 kez giderdim, bir ramazan bayramında birde kurbanda,

Sonuna kadar haklısın ama ailenle konuşmaman üzerinde hayat boyu çok daha büyük bir yük ve burukluk bırakacak. Biraz mesefe koy, sık gitme. Ailenden beklentini ne kadar az tutarsan o kadar az üzülürsün, içlerindeki sevgi ya da sevgisizliği değiştiremeyeceğine göre kabullenmek en doğrusu. Anne babası olarak sevginiz yeter oğlunuza, kimsenin sevgisini beklemeyin. Daha özgüvenli yetişir. Bu arada başınız sağolsun Allah sabır versin.

Haklısın canım hem de sonuna kadar. Başta ailene de hak verdim acıdan nasıl davranmak gerektiğini bilemiyorlar ve sağlıklı düşünemiyorlar ama geçer zamanla diye düşündüm. Ta ki sona gelene kadar. Ev halkında bi algı bozukluğu var ve nedeni baban. Ne demek sen evlendin diye elalem mi oldun yabancı mı oldun. Zaten mesafe çokmuş ulaşım da zormuş acıları yatışana kadar ve bu duruma alışana kadar az git telefonla yetin

Bir dahaki gidişinde eşini ve çocuğu götürme. Mutlaka soracaklardır "çok hareketliymiş ya rahatsızlık veriyor size o yüzden getirmedim. Çocuğumu çok dışlıyorsunuz yazık o da benim evladım kıyamıyorum sonuçta" de..

Evet yeğenleriniz için çok üzüldüm ama sizin çocuğunuz için de bir o kadar üzüldüm. Ben sizin yerinizde olsam kendi çocuğumun ruh sağlığı için bir daha o anne babayla görüşmem. Ne demek benim çocuğuma ufacık bir şefkati çok görecekler, bir başını okşamayacaklar, üstüne kızıp bağıracaklar. O küçücük masumun ne suçu var. Olmasın öyle anne baba. Yeğenlerinizi de kendi evinizde arada bir misafir Edip ilgilenebilirsiniz. İlla siz oraya gitmek zorunda değilsiniz.

Kaybınıza üzüldüm, hiç kolay değildir eminim, sonuçta minicik çocuklar bırakmış arkasında ama bu size yapılanları haklı çıkarmıyor ki. Sizin çocuğunuzda minicik, empati kurup, anlayış gösterebilecek durumda değil, o da kötü etkileniyordur bu durumdan. Yerinizde olsam kalmazdım 5 gün orada, sabah gider akşam dönerdim illaki gideceksem. Hem size hem evladınıza eziyet yani, ne gerek var Ailenizde belki siz kalmayınca oturup düşünürler ne oldu diye.

Sevgili Idrakyollariiltihabi Ben seni çok iyi anlıyorum. Sanırım içten içe hala ailen tarafından kabullenilmeyi, onay görmeyi, eşit davranılmasını bekliyorsun. Aileni memnun etmek için kendi huzurundan fedakarlık yapıyorsun. Sende kısmen kendimi gördüm. Ama asla memnun edemeyeceğini söylemeliyim. Daha 15 gün önce iş ile ilgili bir durum için babamın olduğu şehre 1 saatlik mesafeye gitmem gerekti. Tabi oraya kadar gelmişken kırılmasın diye akşamdan gidip onu görüp sabah işe geçeyim dedim. Ama benim girdiğim zahmetin bi değeri olmadığı gibi, sadece bir akşam ve bir gece kaldığım için sanki saygısızlık yapmış gibi algıladı babam :) halbuki ben gerçekten bir nevi sağlığımı ve bebeği riske atıp o yorgunluğa ve uykusuzluğa rağmen iyi bir şey yapmaya çalışıyordum. Ama karşılaştığım şey memnuniyetsizlik oldu. Senin durumunda da çocuğunla beraber otobüs yolcuğu yapman, ailende uzun zaman kalmak uğruna eşinle aranızın gerilmesi, annenin isteklerini karşılamak için maddi durumunu zorlaman gibi birçok iyi niyetli fedakarlık içeren hareket var ama karşılığında sürekli şikayet eden bi aile. Buradan bişey çıkmaz, ben kabullendim sen de denemelisin onlar düzelmeyecek. Ailen hiç eşini sevmeyecek, onun için içindeki hırsı senden çıkaracaklar. Benim babam da böyle. Bir açık bulsam da neresinden laf söylesem diye uğraşır :) asla yakıştırmaz bana. Hemen en küçük hoşuna gitmeyen harekette suratı düşer, eşim dünyanın en kötü insanı olur. Ona bişey yapamadığından sözleriyle davranışlarıyla bana eziyet eder. Ben kabullendim ama çocuğumun kalbinin kırılmasına müsaade etmezdim. Evet yeğenlerin annesiz kalmış çok acı çok üzücü. Senin de onların yanında nispet yapar gibi çocuğuna sevgi gösterileri yapmadığın ortada. Ama oğlunun bir annesi var ve tabiki onunla ilgileneceksin. Ona annelik yeğenlerine halalık şeklinde olacak bu. Bu çocuklara böyle davranıldığı sürece travmayı asla kabullenip atlatamazlar ki. Hayatta herkes onları kayırmayacak. Okula gittiklerinde diğer çocukların annelerine de mi engel getirecekler. Tamam hassas bir dönem ama bu şekilde bir tavır içinde sürekli ama onların annesi yok yazık onlara her şey serbest şeklinde davranıldığında sonra çok çok daha büyük problemler ile karşılaşacaklar eminim ki. Sana tavsiyem en fazla 1 gece kalmalı git, eşin de seninle gelebiliyorsa harika olur ondan çekindiklerini düşündüm okuduklarımdan. Gitme sıklığını azalt, o evde zaten oturmamış bi düzen var, belki de gitmemen daha iyi bile olur onlar için. Çocuğuma bağırılıp müdahale edildiği yerde ben olsam durmam.

Merhaba hanımlar Bu konuyu defalarca açmaya yeltenip her defasında "bencillik yapıyorsun idrak" diyerek göndermekten vazgeçtim. Ancak artık sahurda bile acıların kadını modundan sıyrılamadığım için yazmak istedim. Yaklaşık 7 ay önce ailemiz için çok büyük bir kayıp yaşandı. Benim dostumu, abimin eşini genç yaşında kaybettik. Hala acısını sindirebilmiş değiliz. Geride iki küçük yeğenimi bıraktı. Kuzularım ya kabullenmek istemiyorlar ya da farkında bile değiller. Küçüğü 3 yaşında onun haberi bile yok annesini kaybettiğinden. Ara ara neden hala hastaneden çıkmadığını soruyor bize... Neyse bu konuda hala konuşamıyorum. Asıl konuya geçeyim. Yengemin vefatından sonra abim çocuklarla birlikte ailemin yanına taşındı. Böyle büyük bir acının ardından adapte olmakta zorlanıyor herkes. Elimden geldiğince destek olmaya çalışıyorum 2 saat uzaklıkta ikamet etmeme rağmen. Yol uzun, özel aracımız yok ve oğlum asla otobüste durmuyor. Dolayısıyla sık gidemezsem de gittiğimde en az beş gün kalıyorum ailemde. Gel gelelim her gittiğimde berbat bir psikolojiyle geri dönüyorum. Oğlum iki buçuk yaşında ve inanılmaz hareketli bir çocuk. Ailem tarafından sıkça eleştiriliyor, uzaylı muamelesi görüyor. Önceleri duymazdan gelmeye çalışsam da yengemin ölümüyle birlikte yeğenlerime gösterilen alaka ile birlikte oğlum daha fazla dışlandı. Öyle ki yeğenlerim kıskanmasın diye asla oğlumu sevmez ve ilgilenmezler. Ben oğlumun temel ihtiyaçlarını karşılarken bile sürekli beni uyarırlar. "ilgilenme oğlunla yeğenlerin kıskanır. Onlarla ilgilen" şeklinde. Ki ben elimden geldiğince hassasiyet gösteriyorum. Yeğenlerim, benim de canlarım... Ancak takdir edersiniz ki benim oğlum da küçük. Zaten ailem tarafından sürekli azarlanan ve ilgilenilmeyen bir çocuk. Bir de annesi olarak ben ilgilenmeyince daha da hırçınlaşıyor. Üzülüyorum haliyle... Babam sürekli kıyas yapar. Yeğenim kabul edilmeyecek ve uyarılması gereken bir hareket yaptığında "annesi yok onun yapsın" derken o esnada ufak bir yaramazlık yapan oğluma sert çıkış yapabiliyor. Bir yandan yeğenlerim için fazlasıyla üzülürken, öte yandan ailemin bu tutumu karşısında oraya gitmek dahi istemiyorum. Gelelim beni günlerdir ağlatan son olaya. Ailemin oturduğu semte çok uzak olduğum için geçen hafta annem bana bir fikirle geldi. "kızım siz bir şekilde buraya gelin iftara. Sonra bizim arabayla dönersiniz gece. Kardeşin bir ara alır arabayı" dedi. Tamam dedim. Nihayetinde iftarı açıp o saatte 2 saatlik yolu toplu taşıma ile dönmek imkansız. Bir şekilde gitmek de çok zordu ancak eşimi zorla ikna ettim. Zor olan kısmı da, annem eşimin çalıştığı sektörle alakalı evine bir eşya istedi. Bizi maddi açıdan oldukça zorlasa da asla lafını etmedim. Ancak o eşyayı ve bir çocuğu toplu taşıma ile götürmek zulüm. Buna rağmen sırf annemin gönlü olsun diye eşimi zorla ikna ettim. Sırtımda taşırım gerekirse annem sevinsin dedim. İftara gitmemize bir gün kala annem beni aradı. "kızım babanı biliyorsun huysuz. Arabayı almanıza izin vermedi. Ceza falan yazılır" dedi. Dinlemedim gerisini zaten. Ağladığımı anlamasın diye apar topar kapattım telefonu. Babamın genel düşüncesi kız evlendikten sonra başka bir aileye ait olur şeklinde olduğu için, sindiremediğim bu fikrin böyle bir olayda karşıma yeniden çıkmasıyla patladım artık. İki oğlu arabasını kullanabilir ama ben kullanmam. Niye, çünkü ben artık başkasının eşiyim. Baba kanatları altında yaşamını sürdüren varlığım, kocanın kanatları altında devam ettirilmek üzere özenle teslim edildi. Oğlum da kocamın soyundan olduğu için zaten asla yeğenlerim kadar sevilmeyecek. Ufak bir not eşimi de sevmezler zaten. Uzun bir süre oğluma yapılan muameleye göz yumdum yeğenlerime destek olmak için. Ancak artık kaldıramıyorum. Ne bana yapılanı, ne de oğluma davranışlarını. Bir yandan kendime "idrak bencillik yapma. Yeğenlerini düşün" diye kızarken, bir yandan da "ama sen annesin. Senin oğlun da küçük. Neden hor görülsün" diye üzülüyorum. İnanın araba mevzusu beni çok kırsa da mevzu araba değil. Ben artık ailem yokmuş gibi hissediyorum. Yalnız kalmışım gibi. Ben gerçekten çok üzgünüm. Yengemi çok severdim. Onun acısı ayrı. Yeğenlerime, abime ayrı üzülüyorum. Lakin içimden ailemin yanına gitmek gelmiyor. Bu kadar dışlanmaya, sen hep verici ol ama biz seni hiç sormayalım. Ne haldesin merak etmeyelim tavrına tahammül edemiyorum. Evet çok zor bir durumdalar. Evet acıları çok büyük. Evet alışmaları çok uzun zaman alacak. Ama benim yavrum da küçük yahu. Tamam sevmesinler, ilgilenmesinler ama en azından sürekli eleştirip kızmasınlar. Çok mu zor bu dengeyi sağlamak. Lütfen bana akıl verin. Uzun oldu kusura bakmayın ama ben ne yapmam gerektiğini bilmiyorum artık. Daha yazmadığım onlarca olay var. Bu hale gelmeme tek bir olay sebep olmadı. Şimdilik bu kadarını bilmeniz kafi. Teşekkürler şimdiden.

Bence sizin şartlarınız gitmemek için yeterince olgun Aracınız yok, çocuğunuzla otobüse binip 2li eziyet çekmek birinci olgunlaşmış şart Üstüne yol çekip ailenizden bu şekilde dönüt almanız 2. olgun şart Tabii ki kökten bıçak gibi kesmeyin ama sizi kafanızı oglunuzu bu şekilde kotu etkileyen kişilere de gitmeyin derim, giderseniz de sıklıkları en aza indirin misal senede 3 falan.

Abimle iyiyiz. Yani kardeşimle olduğu kadar değil ama samimiyiz yine de. Hiç kavga etmedik, sorun yaşamayız. Sık sık arıyorum abimi zaten. Ancak o biraz nasıl diyeyim saftır. İyi niyetlidir fazlasıyla. Ona yansıtmak istemiyorum o yüzden hiçbir sorunu. Etkileniyor fazlasıyla. Idrakyollariiltihabi

Ne olursa olsun seçiminize saygı duymaları gerekir. Bir insana bir şeyi bir defa söylersin, ama o insanın hayatını senin doğruların senin kararların neticesinde yaşamasını bekleyemezsin. Bak ne güzel siz söyleyince dile getirmekten vazgeçmiş. Bazı noktalarda düşüncelerine etki edebiliyorsunuz demek. :)

Başınız sağolsun çok üzüldüm. Boş verin haklisiniz ailenizin davranışları konusunda. sizde daha az gidip az kalıp dönün zamanla onlarda alışıp normale dönerler. Kendinizi yıpratmayın. Benim annemde kardeşimin kızını büyüttüğü icin ayrı tutardı bahsederken bile bizimki yemiyor. bizimki yapmıyor. anne dedim benimki kimin oluyor oda kızının bu da kızının evladi. bir süre anlamadı ama fark etti. hersey normal. siz sevginizi ilginizi yeterince verin başkalarının sevgisine pek ihtiyacı yok çocuğunuzun. Özel olmazsa yengeniz hastamiydi.

Gitmeyin 5 günde kalmayın. O kadar kalabalık evde tabi ki sorun cıkar. Abiniz aynı apartmanda baska daireye tas8ns8n. Ben yaslılara da acıyorum. Kafa dinleme vakti diye birsey kalmadı. Yaptıkları cok yanlıs. Ama inanın bir yastan sonra cocuk filan cekilmiyor, sanırım yegenlerinizle ilgilenmek onları yeterince yoruyor ve patlama size yaşanıyor. Onlara mecburiyetin faturası size çıkıyor. Ben gelmiyeyim yeterince kafanız şişiyor diyebilirsiniz.

Öncelikle başınız sağ olsun Allah sabır versin o. yavrulara çok üzüldüm ama babanızın çocuğunuza yaklaşımı çok kötü oda çocuk üstelik çok küçük annesi var diye her gittiğinizde laf söylemeleri çocuğun piskolojisini bozacak zaten şimdiki çocuklar öyle seni çok iyi anlıyorum kizimda aynı ne evde ne de gittigimiz yerde rahat durmaz biz anne olarak alıştık ama cevremizdekiler anlayışsız olabiliyor yerinde olsam biraz araya mesafe koyardim ama telefonla gorusurdum çocuğunu düşünen hiç bir anne bencil olamaz bir yandan onları düşünürken diger yandan da çocuğunu yok sayamazsin

Gelecek adına en korktuğum şey sizin yaşadıklarınızı oğlumun yaşaması. Öte yandan oğlum ezilmesin diye uğraşırken kötü ve ilgisiz bir hala olmaktan da korkuyorum. Zamanla içimde biriken öfke ve oğlumu koruma içgüdüsü yeğenlerime karşı mesafe oluşturur diye korkuyorum.. keşke çocuklar annesiz kalmasa...

Kendime o kadar kızıyorum ki bu konuda. Defalarca kırılmama rağmen yine de eşime ve çocuğuma birçok konuda öncelik tanımıyorum. Vicdan azabı çekiyorum aileme karşı. Çoğu zaman eşimi karşıma alıyorum. O kadar uzun kalma ailende dediğinde kavga çıkarıyorum karışamazsın bana diye. Aileme istediğim zaman gider kalırım diyorum da eşimin şu yaşadıklarımdan haberi olsa zaten asla gitmemi istemez.

Ben olsam hiç görüşmem bana değer vermeyen, el olarak görenlerle.

Evet annesiz olmaları çok üzücü ama siz ne yaparsanız yapin onlarin anne boşluğu zaten dolmayacak.. Ikincisi siz evladinizdan aldiklarinizla iyi bir hala olayım derken bilinçaltında ileriki yıllarda kapanmayacak yaralar acabilirsiniz oğlumuza aranızda.. Madem siz evlendiniz artık erkek tarafına aitsiniz düşünceleri varsa o zmn sizde asil ailenizin farkına varin. Esinizi evladinizi mahdum etmeyin herkes başının çaresine bakar. Kimse de demez idrak ne fedakarlık yaptı diye.. Şimdi bize anlattığınız gibi ailenize anlatsanız araba mevzusu için de çocuklar için de kıskanıyor derler.. Onun için daha az gitmeye daha az vakit geçirmeye hele hele 5 gün gibi süreler kalmamaya özen gösterip vicdanen kendinizi yormak yerine hayırlısı böyleymiş deyin. Ve yine diyorum kendi çocuğunuza yönelin.

Basiniiz sagolsun öncelikle Hep böylemiydiler, yoksa bu durumdan sonra mı bu hale geldiler

başınız sağolsun zor bi dönemdir mutlaka.. babanızın saçma düşüncesine gelince... evinizin kapısını kapattığınızda kimlerle kalıyorsanız hayatınızın merkezine de onları koyun... madem babanız artık size el gibi görüyor-en azından ben böyle anladım-siz de onları 2,3,5inci plana atın.. belli ki babanız baya eski kafa bi insan.. tam tersi kız çocuğuna evlendikten sonra daha fazla sahip çıkılmalı çünkü bu çağda.. yani bu şekilde de konuşuyorum ama kusura bakmayın sinirlendim açıkçası.. yiğenlerinize üzülmekte haklısınız ama bu kendi çocuğunuzu ezdirmenizi gerektirmez.. ne yani bi çocuğun değerli olması için başında annesinin olmaması mı gerek? bence siz ailenizle bir süre görüşmeyin.. özellikle de babanızla.. abinizle ve yiğenlerinizle telefonda görüşün sık sık.. sizin kendi aileniz var-eşiniz, çocuğunuz ve siz- emin olun çok daha önemlisiniz..

Lutfen ogluna sahip cik Yegenlerinin durumuna cok cok uzuldum, allah hicbir cocugu annesizlikle sinamasin Ama senin icin oglun en degerlisi, onun uzulmesine, ikinci. plana atilmasina izin verme yoksa ruhunda onarilmaz yaralar acilir kuzucugun

Cok haklısınız eğer alınganlık yapmıyor olduğu gibi anlatıyorsanız sızın çocuğunuza günah ona bunu yapmayın çocuk tam karakteri oturacak yaslarda değersizlik hissiyle büyüyecek sık gorusmeyın madem çocuğunuz cok hareketli onlar da yorulmasın acılarına yeni hayatlarına odaklansınlar alişsınlar niye gelmiyorsun dediklerinde çocuk durmuyor sizide yoruyoruz diyin belki anlarlar dıger olaya gelince babanızı yeni tanımıyorsunuzdur kafanıza takmayın onu da öyle kabul edin bazı anne babalar öyle oluyor maalesef

nolur kendini kotu hissetme... Senin ustune duseni yapmama gibi bir durumun yok. Herkes elinden geleni yapabilir. Cocugun da sana Allah'in bir emaneti, tabi ki oncelikli olacak, olmali. Konu komsuya cocuk emanet edilecek bir zamanda yasamiyoruz ki, kime guveneceksin...

Amcam vefat ettiğinde ilkokuldaydim. Bir adet Benimle yaşıt ve bir adet de benden büyük kuzenim var. Ayni apartmandaydik. Kardeş gibi büyüdük. birşey olduğunda hep onlar on plandaydi. Tamam tabiki çok zor bir durum onlarinki ama ben de çocuktum. Herseyimi paylasmak zorundaydim ve onlar uzulmesin diye bana da alinmayan cok sey oldu. kuzenim daha özel muamele gördü ve bana daha çok kizildi. Tabi anlam veremez ve çok üzülürdüm. Cok sey var ama su kadarini soyleyeyim kisiligimin olusmasinda etkileri buyuktur. ve asla olanlari unutmadim bazi seyler icimde yaradir. İki taraf için de çok zor ama onların durumu özel diye diğer çocuklar uzulmemeli. Dolayısı ile bence elbette yegenlerinizin yanında olmalı ve onlara özel davranmalisiniz ama bubdiger cocujlar uzerinden olmamali. O yuzden cocugunuzun sağlığı için az goturmek daha iyi. Zaten babanız belli ki normal şartlar altında da sizin çocuğunuzu değil oğlundan olan torunları torun sayıyor. Zaten mesafe varmış arada. çok uzun oturmamakyapilaçak en iyi şey.

Bu da ayrı bir mevzu. Yengemin ailesi ile benim ailem pek anlaşamaz. Bu hususta ailemin hakkını yiyemem. Gerçekten tuhaf bir aile. Yengemin hastalığı boyunca sanki biz kanser yapmışız gibi davrandılar. Cenazede olaya çıkardılar. Cenaze sonrasında başsağlığına gelenleri kovdular. Misafirlerimizin üzerine yürüdüler yemek yemeyin diye. Pek normal tipler değiller.. Elbette bakmak istediler çocuklara. Haftada birkaç gün gidiyor çocuklar oraya da. Lakin onlar için de zor bir süreç. Çocuklar onların yanında daha da sarsılıyor. Idrakyollariiltihabi

Diğer çocukların annesiz kalmalariyla sizin çocuğunuza davranışları alakasız. Sizi yeterince sevmiyorlar ve saygı da duymuyorlar belli ki yoksa bu şekilde davranamazlar. Ayrica kimse bir cocugu oyle azarlamamali. Hele annesinin yanında olursa bu, siz onun şiddet görmesine izin vermişsiniz gibi algılar ve çocuğunuz da şimdi sizin ailenize karşı hissettiğiniz gibi hisseder. Yengeniz için ve çocukları için üzgünüm ama doğru yetiştirilmiyor çocukları yazık. Belki ilerde bunu söylersiniz siz de onlara. Hani eğitin saygılı ve sevgi dolu büyüsünler, şımarık ve görgüsüz değil diye. Yolları açık olsun... en çok korktuğum şeydir arkamda bana muhtaç çocuk bırakmak.

Basiniz sag olsun. Torunlar arasinda ayrimcilik yapmak dogru degil. Bir tarafa sahip cikacagim derken, annesi hayatta olan cocuga ceza verilir bedel odetilir gibi davranilirsa ilerde o annesiz kalan yavrularda cok fazla davranis bozuklugu olur. Mesela bizim annemiz yok bize herkes ne yaparsak yapalim anlayis gostermek zorunda gibi dusunebilirler. Ya dedeleri nineleri cok uzgundur evet ama o cocuklara suan nasil davrandiklari, ilerde o cocuklarin tum hayatini, buyuk ihtimalle olumsuz etkileyecek... Yani siz nadir gidersiniz, zaten uzaksiniz, zaten hergun de gitseniz aileniz sizden "beklenti" icinde oldugu icin memnun edebileceginizi pek sanmiyorum. Ailelerin tuhaf duygulari oluyor, cocuklardan birinin basina bir olumsuzluk gelince, hayati daha guzel olana bedel odetir gibi davranmak, o kisiden ekstra ekstra beklentilere girmeyi kendilerinde hak gormek gibi. Hayati daha guzel olana kendini neredeyse suclu hissettiriyorlar. Ama yanlis yapiyorlar. Benim de annem babam vefat etti daha lisede ve uni. de okurken. Kimseyle kiyaslamiyorum kendimi. Kimseden bekledigim bir anlayis musamaha hosgoru yok. Ama mesela gorumcem bosaniyor ve ailesi ile kendisi esimle bana yukarda anlattigim gibi davranmaya da tesebbus etti... Kadin ailesinin evine geleli 6 ay olmustu, biz turla geziye ciktik diye demediklerini birakmadilar, işte bencilsiniz biz uzulurken siz keyfinize bakiyorsunuz gibi. Kaldi ki burada cenaze de yok, 10 yildir her sene esini zaten terk eden kadin bosaniyor, zaten rutin gibi bir sey ve 6 ay gecmis ustunden... Uzattim kusura bakmayin ama yasadiginiz durumu ayrimciligi cok iyi anladigimi dusunuyorum.

Biraz mesafe koyun kirildiginizi anlasınlar, sonra da akışına bırakın. Başınız sagolsun

O kadar doğru anlattiniz ki. Benzer bir durumdan dolayı ben ailemle görüşmüyorum ve görüşsem belki boşanmaya kadar gidecek benim evliliğim de. Ufacık da bir oğlum var. Bazen acaba anneme babama haksızlık mı ediyorum diye soruyorum kendime ama şu yazdıklarınızı okuyunca böyle olması gerektiğini bir kez daha anladım.

Konu galiba bikac gunluk kim bunu diyen buyuk kufurler ediyorum ben suanda ama yazmak yasak yazamadim el ne demek ya allah kahretsin insallah boyle anneyi babayi yaziklar olsun binlerce kez yaslandiklarinda da gelinleri ve ogullari bakar kendilerine arrik. Zaten Allah boylesini de tahminimce düşürür. Serefsizler Önceki

Acı kayıp söz konusu anlıyorum aileni de ama bunun yolu bir tarafı yaparken diğerini yıkmak olmamalı.. Ben olsam şu durumda uzunca bir müddet gitmezdim. Gitsem de çocuğumu, eşimi götürmez yatıya da kalmazdım..

Şu yazdıklarınızın aynısını yaşıyorum :) eksiği var fazlası yok. Bu kadar mı aynı olur tepkiler konuşmalar. En azından yalnız değilmişim onu anladım sağolun.

Abinizle iletişiminiz nasıl? Yani, anneniz/babanız değil de abinizin sizin yardımınıza ihtiyacı var. Onunla sık sık görüşün halini hatrını sorun, belki yeğenlerinizi yatılıya alın. Ama bence anne/babanızdan bir süre uzak durun. Sizin evladınız ağaçta mı yetişti, onlar torun da sizinki el mi? Bu zihniyet değişmez, siz de ona göre tavrınızı alın bence.

Hassasiyetini anlıyorum, ama öyle bir durumda saçından tutup içeri sokmak ne demek oluyor O yaşlarda kızım var, sonsuz hoşgörülü bir anne de değilim, fakat herşeyi öyle kılı kırk yarmak zorunda oluyor ki insan, iki adım, beş adım sonrasını düşünüyorsun her vereceğin tepkinin, bunun ona ne hissettireceğini düşünüyorsun... Sabırlı olmak gerekiyor, herkes aynı olamaz, artı daha 12 yaşında, kendi çocuğun var mı bilmiyorum,12 yaş çokta büyük bir yaş değil. En iyisini istiyorsun elbette onun için, biraz daha esnek olsan sanki, daha nelerle karşılaşıyor insan, anlattığın örnek ne ki... Öff deyip çıktığını diyorum tabii, diğerleri atm, geceleri dışarı da gezme, sorun elbette, sizin gibi ben de kabul edemem, çok zor işler bunlar...

O aile tipini biliyorum tam dediğin gibi kız el olur oğulları var Benim tanıdığım biri oğlum evini sat parasını ver desin gözümü kırpmadan dediğini yaparım dedi, bende e teyze kızın dedim, e o artık el dedi, ya boşan8rsa ya eşinin başına birşey gelirse nereye gidecek dedim, o evden çıktı oğlan varken kız düşünülmez dedi Ve bu ailelerden çevremde çok var ve kızları aynı senin gibi dertli bazısı dahada kırgın ve üzgün haklı olarak Ne diyeceğimi bilmiyorum bu konuda sadece yalnız değilsin bunu belirtmek istedim

oncelikle basınız sagolsun. yigenleriniz adina üzüldüm.. Sanslari bundan sonra güzel gitsin insallah. Ben ailenizle aranızda zaten problemler var gibi dusundum. mesafeli davranın derim.

öncelikle başınız sağolsun. tüm yorumları okumaya çalıştım. eşinize ve çocuğunuzdan zaman çalmayın siz gidip 5 gün kaldığınızda yaptığınız fedakarlığın farkına varılmıyor. yeğenlerinize de çok üzüldüm ama ne kadar hızlı kabullenseler farkında olsalar kendileri için daha iyi olur. şuan olduğunuz çok zor annenize iftara gitmeyin 5 gün kalmak yerine 1 gün kalın yeğenleriniz ile vakit geçirin evinize dönün.

Boşver Allah sizi kimseye muhtaç etmesin en kısa sürede arabanızı alın keyfinize bakın

Kimin ne istediği değil, sizin ne yaptığıyla ilgilenir çocuk. Kendi sorumluluklarınızı yerine getirirseniz zaten kimse sizin çocuğunuza öyle davranmaz eğer sizi kaybetmekten korkuyorlarsa.

Evet gittiğim uzman da çocuğunuz büyümeden herhangi bir teşhis koyamayız demişti. O yüzden beklemedeyim. Hoş, oğluma otistik diyen bile oldu alakası olmadığı halde. İnsanımız her şeyi çok biliyor maalesef. Idrakyollariiltihabi

Çok sık gitmeyin gittiğinizde de günlerce kalmayın gidin en fazla iki gün kalıp dönün biraz mesafe koyun şu anda hassas olmaları normal ne yapacaklarını onlarda bilmiyorlardır ama arabayı sakınmaları hoş değil tabii. İftara gidecekseniz de haftasonu gidin daha kolay olur.

Muhtemelen konuşuyorlar zaten ağızlarının ayarı yok. Kabul etmiyor annem bunu. Sen yanlış anlıyorsun babanı diyor. ATTRAENTE ACTA EST

İnanın yoruldum anneme bu konuda laf anlatmaktan. Hemen savunmaya geçiyor ve "sen kendi oğluna bak. Terbiyesiz laf dinlemiyor. Bir de yeğenlerin için akıl veriyorsun" diyor. Yani ben Yeğenlerim için doğru olan davranışı söyleme hakkına sahip değilim çünkü kendi oğlumu düzgün yetiştiremedim. Evet oğlum hırçın ve hareketli ama ben bu durumu değiltirebileceğimi düşünmüyorum. En azından fıtratın değişmeyeceğini biliyorum.

Bu hususta da eleştiriyor ailem beni. Buldumcuk olduğumuzu söylüyorlar :) oğlumun hareketli olmasını terbiye vermiyor olmama bağlıyorlar mesela. Ki ben çocuk gelişimciyim. Herhangi bir şeyle meşgul olmadan duramayan, her şeyi merak eden bir çocukta terbiyesizlik göremiyorum.

Bence halalarını sevip, paylaşmak istemedikleri için öyle söylüyorlar. Komşunun çocuğu elimizde büyümüştü. Yeğenlerim gelince öyle kıskanırdı ki maskara:)) Halbuki aynı ilgiye devam ederdik ama hep onlar gitsin isterdi G gulebilmek

Bu kadar değillerdi. Yengemin kaybından sonra ben ve oğlum aile dışında kaldık. Olan bu aslında. Idrakyollariiltihabi

başınız saolsun. siz kesinlikle haklısınız. aileniz tam olarak saçmalamış. 2,5 yaşındaki bebeden ne istemişler ya hu! tamam onu da sev onu da sev. kaldı ki her hatalarına anneleri yok yapsın demek o çocuklara kötülüğü, yanlışı aşılamaktır. annesi olunca ne yaparsa aynısını yapmaları lazım. sanırım ben olsam görüşmeyi keserdim daha doğrusu baya mesafe koyardım bayramdan bayrama, ölümden, düğüne gibi.

Bu zihniyete aşina olduğum için o kadar keskin çıkışlar yapamıyorum. Zira ona göre o tertemiz bir niyetle "çocuklar babalarından ayrılmamalı. Baba yaşıyorken onun tarafında hayatını sürdürmeli" demek istiyor. Lakin alt metinde "soyu neredeyse oraya aittir" fikri de var. İnanın ben kemikleşmiş sığ düşüncelerini değiştirmelerini beklemiyorum artık. Kabul ettim onları oldukları gibi. Sadece oğlum, benim yaşadıklarımı yaşasın istemiyorum. Nerede değer görüyorsa orada bulunsun istiyorum.

haklısınız.. Çok sık gitmeseniz, abinize de hissettiklerinizi anlatmanız iyi olabilir belki. İnsanları olduğu gibi kabul etmek beklentilerinizi minumuma indirmek sizi rahatlatır. Aileniz daha acısı yeni olduğu için yanlış tutum sergiliyorlar farkında değiller. Uzak durun en iyisi.

Benzer şeyleri anlatınca annem bana kindar diyor. Sanki çok kolay çocukluk travmalarını silip atmak. Asla kabul etmiyorlar ayrım yaptıklarını. Ne desem boş o yüzden. Sadece evladımın yıpranmasına müsaade etmeyeyim yeter.

Başınız sağolsun, yazdıklarınızı okurken ne kadar yüreği güzel bir insan olduğunuzu hissettim Rabbim hepinize sabırlar versin, aileniz için yapmanız gerekenleri fazlasıyla yapmışsınız buna rağmen sizi incitmişler, biraz uzak durmalı ve kırıldığınızı hissettirmelisiniz, evet ailenizin acısı büyük ama siz de o acıyı yaşıyorsunuz size de anlayış gösterilmesi gerekirken anladığım kadarıyla size yükleniliyor, yorumlardan birinde yeğenlerinizi evinize getirip zaman geçirebileceğiniz söylenmiş, ben de aynı tavsiyede bulunacağım size, hem bu şekilde kırıldığınızı ailenize hissettirmiş olursunuz.

Yapılması gereken şey çocuğunuzu ezdirmemek. Annesi ölen çocuklara tabiki özenli davnmak ama kendi çocuğunuza da aynı özenin gosterilmesi. Yani bir yandan yegenlerinize ilgi gosterilirken diğer yandan sizin çocuğunuz annesi sağ diye cezalandirilmamali.

Öncelikle başınız sağ olsun. Çok üzüldüm, çok acı gerçekten. Aileniz yengeniz hayatta iken de size karşı ve oğlunuza karşı bu tavırda mıydı? Az çok aile yapınızdan bahsetmişsiniz ama daha net anlamak için soruyorum. Abiniz ve çocukların durumuna çok üzüldüm ama ayrımı yapan arada denge kuramayan aileniz. Değişmeleri zaten şu saatten sonra imkansız. Sizde kabullenmişsiniz anladığım kadarıyla. Bence abiniz ve yeğenleriniz olsun odak noktanız. Annenizle de bir kez daha konuşmayı deneyebilirsiniz çocuğunuz hakkında. En azından siz ilgilenirken müdahale etmesinler. Bunun için beyaz yalanlara bile başvurulabilir. Doktora gittiğinizi biliyorlarsa eğer - anne doktor çocuğumun daha fazla ilgi, alaka ve özene ihtiyacı olduğunu söyledi- diyebilirsiniz. Belki daha anlayışlı olabilirler.

Annem bana vicdan azabı yaşatmakta ve acaba ben mi hatalıyım diye sorgulamamı sağlamakta oldukça başarılıdır. Mutlaka ben yanlış anlamışımdır. Muhtemelen bu olayda da yine ben haksız olacağım. Idrakyollariiltihabi

Aynen söylediğiniz gibi aslında durumları. Çocuklar ufak bir şeye ağlasa onların içi parçalanıyor. Anlamaya çalışıyor ve hak veriyorum aileme inanın. Orada kaldığım bir gün küçük yeğenim gece uykusunda "annem gelsin artık" diyerek ağlamaya başladı. Oğluma sarılıp uyuyordum diğer odada. O an utandım oğluma sarılmaktan... Ailem her gün her an yüzleşiyorlar bu acıyla. Kolay değil yaşadıkları. Ben anlıyorum onları da keşke biraz da onlar empati kursa... İnşallah dediğiniz gibi zamanla oturur her şey. İnşallah en büyük yarayı alan ama yine de en sağlam durmak zorunda olan ben olmam her zaman olduğu gibi. Hani ailenin "sağlam duran, kimseye ihtiyaç duymayan" bireyi olmaya alıştım da, hiç olmazsa arada benim de duygularım olduğunu hatırlasalar :) Idrakyollariiltihabi

İşte ben de bundan korkuyorum. Şu an ne desem sen yetimleri mi kıskanıyorsun senin oğlunun annesi var en azından denilecek. O yüzden uzun süredir sadece susuyorum.

Var böyle aileler. Annemin ailesi bu anlattıklarınızın 1000 misli. Çok zor şimdi dolmuşsunuz ailem yok falan diyorsunuz ama o işler öyle değil. Annem senelerdir koparamadı bağlarını en son üzüntüden stresten neden Diye diye panik atak oldu. Başka psikolojik sorunları da çıktı. İlaç kullanıyor. Yeni yeni silmeye çalışıyor. Allah yardımcınız olsun ne diyim. Ama yeğenlerinizin her zaman yanında olun. Her zaman çok sevin sevdiğinizi gösterin. Kaybınız için başınız Sağolsun. Allah sabırlar versin tüm ailenize.

Teşekkür ederim güzel düşünceleriniz için. Yazan arkadaşa da söyledim. Yeğenlerim şu anda ev dışında bir yerde kalmak istemiyorlar. Fazlasıyla hırçın ikisi de. Çok zor yaşadıkları... Sanırım en doğrusu "çok bencilsin sık sık gelmiyorsun" sözlerine kulak tıkayıp bir süre uzak kalmak.

Siz bu kadar "artık başka soyadı taşıyan bir kadın" olmuşken, çocuğunuz da "eşinizin soyundan bir çocuk " iken, neden sürekli orada olmanızı istiyorlar? Sebep size ve çocuğunuza olan özlem değil bence.

İşte uzak durmaya çalışınca da vicdan azabından kahroluyorum. Daha çok destek olmam gerek diye düşünüyorum. Hoş ne yaparsam yapayım asla tatmin olmuyorlar.

Heh son paragrafınızda bende film koptu. Çok bile tuttum kendimi. Ben babama sadece gelinlikle evden çıkarken sarıldım. Onun dışında hatırlamam sarıldığımı. Zaman zaman anneme sitem ederdi "kızım bana niye hiç sevgisini göstermiyor" diye. Bne aldığım onca yaraya, yaşadığım o kadar travmaya rağmen gel deseler koşa koşa gidecekken, sevgimin ve bağlılığımın sorgulanıp eleştirilmesine tahammül edemiyorum. Annem hep bununla övünür. Benim evladım bana bir kez bile sesini yükseltmedi, beni asla kırmadı der her toplumda. Ah ben ne kadar kırıldım, kaç kere parçalanıp tek başıma ayağa kalktım bir bilse. Görünüşte ailenin Erol Taş şahsiyeti benim. Mantıkla hareket eden, duyguları alınmış despot kişiliği benim. Annem pek duygusal, pek içli. Keşke anlasalar duyguları dile getirmenin, empati yoksunu olmaktan daha iyi olmadığını. Kırmamak için yüzlerce ihtimali beyin süzgecinden geçirmeye çabalarken duyguları göstermeye mecalin kalmadığını...

Ayrıca bir anne dururken hic kimse bir çocuğu azarlayarak terbiye etmeye çalismamali. Kim olursa olsun bu net. Annelik çok hassas bir olay. Hislerinizde çok haklısınız. Herkes haddini bilecek.

Burada yazdıklarını aynısınıda annene söylesen nasıl olur Onlarda kendi tavırlarını görsünler

Yani anlıyorum kaybınız çok ağır, gitmezseniz sanki sırtınızı dönmüş gibi hissedeceksiniz ama sizin yavrunuz da minik. Oda inanın etkileniyordur bu durumdan, ayrıca sizde üzülüp yıpranıyorsunuz haliyle ister istemez buds yavrunuza yansıyacaktır, sizin önceliğiniz huzurlu ortamda yetiştirmek çocuğunuzu. İnanın 5 gün çok uzun bir süre, tabiki gidin ama 5 gün kalmayın. Maksimum 1 gece kalın geçin evinize. Aileniz dengeyi kurmak zorunda. Tamam tabiki diğer çocuklar sevilsin, mutlu olsunlar, gözlerinin içi gülsün sizde bunu istersiniz eminim ama sizin çocuğunuzu böyle horlamadan, azarlamadan, hırpalamadan da yapabilirler bunu. İnanın çocuklar bilmiyor bizim taşıdığımız bir çok kötü duyguyu. Biz müdahale etmesek onlar birbirlerini çok seven kardeşler olarak büyüyebilirler gayet Ama kalkıpta ailenizin yaptığını yaparsak işte böyle böyle kıskançlık, nefret vb duygular gelişecektir kacınılmaz bu.

Öncelikle başınız sağolsun Ailecek zor şeyler yaşamışsınız, haliyle herkesin bocalaması normal Yeğenlerinize hassasiyet konusunda aileniz haklı lakin sizin çocuğunuz da küçük. Sizin çocuğunuz dışlanmadan da pek tabii denge kurulabilir. Şu haliyle oldukça sağlıksız bir davranış. Haksızlar o yüzden bu konuda Babanızın mantalitesi çok ilginç gerçekten, evlendiniz diye ihtiyaç halinde bile nazınız geçmeyecek mi? Hep böyleydiyse, değiştiremezsiniz. Bence bir süre kafanızı dinleyin, az görüşün, onlar da yeni yaşamlarına adapte olsunlar. Daha sağlıklı karar verirsiniz daha sonra

Açık açık söyler annem sevmediğini. Söylerdi daha doğrusu iki ay öncesine kadar. Bir gün dayanamayıp "sen kendini dünyanın merkezinde sanıyorsun ama inan eşimle ilgili hislerinle ilgilenmiyorum. Sevmediğini anlamayacak kadar aptal değilim. Lütfen belirtme bunu" dedim ve bunu yapmayı bıraktı. Kusur bulmaya devam tabi her fırsatta :) Sebebi eşimi bana yakıştıramıyor olmaları. Görsel olarak. Mesleki açıdan vs. Bana iltifat etme amacı güderek "sen profesörle evlenirsin sandık ama aldığın tipe bak" deyip eşimi aşağılar annem. Eşim yakışıklı bir adam değil ki benim böyle takıntılarım hiç olmadı. Severek evlendim ailemi ikna etmek çok zor olsa da. Hoş, şu an evliliğim de mükemmel değil. Sarsıldı fazlasıyla. Ancak annem ve babam eşimi eleştirebilecek durumda değiller...

Biliyor musunuz annem bunu açıkça söyledi bir sohbet esnasında. Beni o kadar kırdı ki... Yeğenlerime yengemin ailesi de bakmak istedi. Lakin annem çocukların yeri babalarının yanıdır. Ne münasebet onlarda kalacak diye konuya giriş yapıp "Allah korusun kızıma bir şey olsa ben oğluna niye bakayım. Onların soyu onların çocuğu sonuçta" diyerek konuyu kapattı. Öylece baktım yüzüne. Kendince doğru bir şey söylediğini sandı sanırım.

Kız çocuklarına düşkün olma sebebim böyle dinazor beyinli cahil kötü insanlar yüzünden pufsever Fakat iyi

olmuşsunuz galiba. MariD Everybody forgives everybody for everything tek ayak

Yooo yooo ben sizin gibi düşünmüyorum benim de annem vefat etti 12 yaşında kız kardeşim var he canım sen ne yaparsan senin annen oldu sesimizi cikartmayalim kizilacak bir durum var ise söylenir bunu çocukların kullanmasına izin verilmemeli benim annem öldü ama lafına sığınmacı öğretmek onları acizligi öğretir. Benim kardeşim bir kere o lafı söyledi abla benim annem yok 1 senedir o kar 2 gün annesiz kalamiyorlar ben de alışmaya çalışıyorum dedi ben şok çünkü duymadım o zaman ağladı patladı ama kizicagim şeyleri yaparsa kizacagimi bilir. Dün kuaföre gittik ikimizde sacimizi kestirmeye bir de bayan geldi benim kafam yıkanırken kızı geldi arkadaşıyla Kuaförde tanıyormus napıyorsunuz felan konuştu kızın annesi devamlı ayrılmayın bir yere merkezi ettirmeyin diyor offff diyip çıktı yanından kaç yaşında dedim 13 yaşında dedi inanmadım ilk dediğim Allah razı olsun kardesimden su hareti yapsa benim kafam gözüm ayrı oynar onu saçından tutar içeri sokardim heralde öyle bir saygısızlıkta. Kadın da bizim kini sordu 13 yaşında yok dedim ben böyle şeyler görmedim benim tahammülümde yoktur. Kadın başlattı anlatmaya Az önce yanında ki kız çalışıyor 17 18 yaşında ATM ye gitmişler haber vermeden babası peşlerinden gitti buldu getirdi baban kızar bak diye on kere söyledi Gece 12 ye kdr dışarda geziyorlar Kuaför ordan bu kdr sıkmayın dedi kızlar essek kdr oldular yok dedim benimle istediği deliliği yapabilir ama güvenmediğim arkadaşının yanına gönderip gece 12 ye kdr dışarda tutmam vicdanım el vermez bn bir yere gonderdigimde bn babam eşim gözükmeyen devamlı kontrol ederiz Peki bn bnnem yok diye izin verse idim ne olacaktı bizim mahallede devamlı uyardığım arkadaşları var onlara benzeyecekti bizi uzecekti Yani kısacası anneleri oldu diye a annesinin babasının öyle davranması haklı değil ileri ki yaşlarda misliyle görülür hata

Ben de ilk birkaç ay yaşanılan acıdan, yeni hayatlarına alışma sıkıntısından olduğunu düşündüm. Ancak araba ve buna benzer birkaç olay daha yaşadıktan sonra mevzunun acıyla, en azından sadece acıyla alakası olmadığını anladım maalesef.

Allah rahmet eylesin. Sizede sabır dilerim. Üzülmeyin bizde ölüm olmadığı halde babam için oğlunun çocukları daha kıymetliydi. Soyadını taşıyorlar diye heralde. Benim ki de elin çocuğuydu. Bayram da oğluma harçlık vereceği zaman diğerlerinden saklı verirdi. Bir kere kucağına alıp sevmedi. Mantık nedir? Nasıl işler? Kız evladı gelinlikle çıkar. Kefenle döner mantığı. Bu hissettikleriniz hiç geçmeyecek emin olun. Siz evlat rolü yapacaksınız ama o bunu anlamayacak. Ama ilerleyen zamanlar da başları sıkıcınca aranan ilk siz olacaksınız. Siz evlatlık vazifenizi yapın önce evladınız gelsin. Gerekirse kardeşine söyleyin hafta sonları çocukları size getirsin. Kafa rahat sen rahat.

O zaman ben yine zaman diyeceğim. Acılar çok tazeyken yapılacak her yorum eksik kalır. Söylenecek her sözün eksik kalması gibi. Zamanla bu duruma alışıldıkça sevgilerini tekrar göstermekten kaçınmayacaklardır eminim. Sonuçta her ne olursa olsun onlar sizinde aileniz. Siz eşinizi kaybetmiş olsaydınız aynı yakınlık ve hassasiyet size gösterildi sanıyorum zihniyet ne olursa olsun. Her ne kadar kayıp hepinizin kaybı olsa da, aileniz kendilerini daha fazla sorumlu hissediyorlardır. Abiniz o evde onlarla yaşıyor, çocuklar her an onların yanında. İnsanın baktıkça içi parçalanır.

+1 bende de mümkün mertebe az görüşün konu sahibi abinizi yeğenlerinizi sık sık arayın ama malesef Türk toplumunda çok var kız o bizden çıktı elin çocuğunu mu besleyeceğiz olayı ne saçma 2 kızım var büyük konuşmayayım ama aklımdan geçmez böyle bir saçmalık

artık o eve anne babanızı değil yeğenlerinizi görmek için tek gidin. yaşları müsait ise de 2 haftada veya ayda bir de alın çocukları kendi evinize getirin birkaç saatliğine ki kuzenleriyle bağları kopmamış olsun. anne babanıza koymaz zaten oğlunuzu görmemek. düşüncesizler.

Buna sevindim en azından çocugunuzdan yana içiniz rahat

Mecazi anlamda soyledigimi anladiginizi dusunuyorum yaninizdan kiziniz o sekilde kalkip gitse hic tepki vermez misiniz? Belki de ben cok sertim bu saygi konusunda bilemedim of diyip cikmaya ses cikartmadiklari icin kiz rahatlikla geziyor sesini cikartan laf dinleten kisi cocuk roller tersine donmus durumda nkrmal gelemedi bana Liz-zy Popüler

Kızıyorum böyle ailelere, sizin çocuğunuzda küçük ve bazı şeyleri anlama kapasitesi yok Yeğenlerinizin kaybı çok acı ama bu kaybı diğer çocuğu ezerek telafi edemez kimse aksine oğlunuzun da yara almasına sebep olur, o yüzden evladınızı götürmeyin bence. Önceki

Birde çok özel değilse eşinizi sevmediklerini yazmışsınız, bir sebebi var mı? Direk açık açık söylüyorlar mı sevmiyoruz diye veya hep kusur bulma şeklinde mi? Idrakyollariiltihabi

Senin çocuğun suçu, annesinin, babasının hayatta olması mıymış. Ailen saçmalamış canım, bayram seyran da aranacak kadar samimiyet bırakırdım ben olsam.

Teşekkür ederim. Babam ilginç bir insan. Değişmesini beklemiyorum artık da bana yapılan beni alışmamdan dolayı çok kırmazken, oğluma yapılana tahammül edemiyorum. Bu yüzden arafta kaldım işte...

Ailenizin zihniyeti ne yazık ki toplumumuzda çok yaygın olan bir zihniyet. Sanki kız çocukları evlenince tüm kan bağı kayboluyor, kızının çocuğu onun soyundan değil de karşı tarafın soyundan diye ayrıştırılıyor. Bir soyismi farklılığından dolayı bu saçma düşüncelerle hareket ediyorlar. Bu arada başınız sağolsun. Ailenizin yeğenlerinize karşı tutumu da çok yanlış. Tabikide annelerinin yokluğunu aratmamak için şefkat gösterecekler bazı şeyleri tolere edecekler ama "şımartmadan". Oların iyiliği için yaptıkları şeyler ileride çocuklar için kötü sonuçlar doğurabilir. Bu konuda en çok üzüldüğüm şey sizin çocuğunuzun ayrıştırılması. Sevgi limitsiz bir şey. Herkese verilebilir. Sizin evladınızda onların canından kanından onlar her ne kadar farklı bakış açısına sahip olsada.. Sanki sizin çocuğunuzu sevdiklerinde diğerlerine sevgi kalmayacak. Sonuna kadar haklısınız bencillik ettiğinizi düşünmeyin sakın. En iyisi annenizle ve abinizle konuşun. Ayrıca çocuğunuzun hiperaktive sorunu olabilir bunun için bir doktora görünün derim tabii aileniz için değil çocuğunuzun iyiliği için. Sevgiler

anlatmak istedigim şeyi cok guzel ifade etmissin. Bu da azimsanacak bir problem degil ki. Artik abisi kendini biraz toparlayinca bu konuda en azindan onunla konusulmali diye dusunuyorum...

Allah rahmet eylesin, Allah sizlere sabır versin. Fakat ailenizin tavrı çok can sıkıcı. Allah korusun başlarına bi şey geldiğinde onlara yengeler oğulları değil siz bakacaksınız en azından bunu düşünseler böyle yapmamaları gerekir. Ama gerçi ileride bunun da suçlusu siz olursunuz, onlar oğlan onlara bi şey olmaz el evine gittin değiştin. Ay çok sıkıcı ya.. O evdekilerin psikoloğa gitmesi gerekiyor sanırım. Ramazan için alttan alın ama sonr A oğlunuz, kendiniz ve hatta eşiniz için yani aileniz için mesafe koyun, yol uzak gelemiyoruz çocukla diyin. Belki anlarlar. Yakın olsanız yeğenlerinize kol kanat gerersiniz ama uzaktan ne kadar gerebilirsiniz ki. Onlar düşünmüyorsa siz kendinizi ve ailenizi düşünün madem ele gittiniz elin oldunuz artk ona göre davranın madem.

Haklarını yiyemem ailem bu kadar kötü düşünmüyorlar. Genel olarak her konuda ayrım yapmazlar ama işte bazı konularda o ayrımı epey derinden hissediyorum. Idrakyollariiltihabi

siz de sırf hizmet için dediğini bile bile kalıyorsunuz o zaman.

İnanın bu duruma bile müdahale etmiyorum. Zira tepki vermeleri, tuhaf tuhaf bakarak "bu nasıl bir çocuk yahu" diye uzaylı mumalesi yapmalarından daha fazla kıramıyor beni. Suyanik80

Oğlumun henüz bir teşhisi yok ama yakın zamanda tekrar kontrole götüreceğim. İnanın beni o kadar yoruyor ki, bir de ailemin evinde çok daha fazla yıpranıyorum. Ama onlara sorsan ben bencilim. İlgilenmiyorum onlarla. Sık gitmiyorum kendimi ve oğlumu düşünüyorum vs. Asla kabul etmezler yaptıklarını. Ben yanlış düşünüyor olurum. BlancKahkul Allah var, Allah yar.. tek ayak

Gitmeyin acikve net. madem siz kizsiniz ve el oldunuz yazik sizin cocugunuzun cani yok mu. anneniz babaniz resmen ayrimcilik yapiyor. torunlari degil mi hic mi sevmezler. ikiyegeninize cok uzuldum anneleri yok artik cok aci Allah rahmet etsin. ama bunun acisi cocuktan cikarilmaz ki. gtmeyin bir sure. cocukla heryere gidilmiyor hele yatili misafir imkansiz. en iyisi kendi evin. haklisiniz babaniz cok zalimmis. boyle babalara uyuz oluyorum ve babama bin kez sukur ediyorum. Allah size sabir ailenize merhamet versin. yarinbirgun sizin elinize kalirlar utanirlar Allahin adaleti...

Ben de öyle yapacağım nomu. Eylülde iş başı yapacağım inşallah sonrası zaten kolay. Sık sık gidemem istesem de.

Şu cümle saçmalık resmen, tabi ki elinizden geleni yapar yeğenlerinizle ilgilenirsiniz ama bu kadarı fazla. Siz kimin annesisiniz, öncelik olarak kimi koruyacak kimi büyüteceksiniz, ilk olarak kimden sorumlusunuz? Tabi ki çocuğunuzdan. Küçücük çocuk ne anlasın nasıl anlayışlı olsun, etkilenir ve bunu engellemelisiniz bence. İstedikleri kadar bencil desinler çok az gidin, gitmediğiniz zamanlarda da abinizi, yeğenlerinizi arayın. Bu arada unutmuşum, başınız sağolsun, Allah rahmet eylesin...

Siz haklısınız Başınız sağolsun Çok üzülerek okudum konuyu Birde çok alakasız olabilir ama yengenizi neden kaybettiniz

Mekanı cennet olsun çok çok üzüldüm choccywhoccydoodah

Şu laftan sonra benim için biterdi ne ölüme ne ölüne der kestirir atardım.

Annem ısrar ediyor kalmam için. Ben d eçok istemiyorum uzun uzun kalmayı. Bana zulüm oluyor ama annem ısrarla burası senin ailenin evi gelip hemen dönme. Kal yanımızda diyor. Yapılacak ütü, temizlenecek ev varsa demek ki.

basiniz sagolsun. malesef yetimin ya hakkini yiyoruz ya da asiri simartiyoruz. insallah bu simartmalara ragmen akilli basli cocuklar olurlar. sizi de anliyorum, ataerkil kodlari olan bir aile daha iste... bence kendinizi biraz cekin. tatillerde yegenlerinizi annemizle birlikte bir kac gun yatili alirsiniz, bir sekilde samimiyet devam eder. kuzenler, yani sizin cocugunuz ve yegenleriniz arasindaki iliskinin duzgun olabilmesi icin dedelerinden ayri gorusmeleri sart gibi duruyor.

Bence yanlış yapıyorsunuz. Demişsiniz ya eşimi karşıma alıyorum, karışamazsın diyorum diye. Benim eşimin babası da sizin aileniz gibi bir bakıma. Sürekli kır, dök, eleştir, babalık yapma ama evlatlık bekle. Bence saygı hak edilen bir şey. Düzgün aile bağları yoksa eğer klasik bir aile anlayışı beklemek de haksızlık evlatlardan. Bu dengeyi sağlayacak olan sizsiniz. Tüm bunlara rağmen eşim babasına karşı sürekli bir onaylanma ihtiyacı içindeydi ve takdir görmek için çabalayıp duruyordu. Bu arada hep ben ezildim. Ailesinin aslında ben olduğumu anlayamadı bir türlü. Sadece bu sebeple boşanıyoruz. Bu duruma tahammül edemedim çünkü ben. 10 senedir ben daha çok ailesi olmuştum oysaki. Siz de eşiniz ve çocuğunuza haksızlık yapıyorsunuz. Ailem yok demişsiniz ama aileniz artık onlar zaten. Neden onları ikinci plana atıyorsunuz ki? İster buldumcuk desinler, ister görgüsüzlük desinler. Siz ne yaparsanız yapın düşünceleri değişmez ki. Sabit, kemikleşmiş artık. Ağzınızla kuş da tutsanız fark etmez. Neden oğlunuzu sefil ediyorsunuz, neden aşağılanmasına izin veriyorsunuz, dışlandığı, değersizleştirildiği bir ortama sokuyorsunuz? Sizin sorumluluğunuz evladınıza karşı. Hala olarak elinizden geleni yaparsınız. Evet acı çok taze fakat siz annelerini geri getiremezsiniz, annelik de yapamazsınız. Sizin çocuğunuzun annesi var diye suçlu mu, annesi yanında diye daha mı az sevilmeli, temel ihtiyaçları bile görmezden mi gelinmeli? Sonsuza dek annesi babası yanında mı olacak, kim garantisini veriyor bunun? Belki yarın sizlere de bir şey olacak, ne malum? Benim teyzem de beni çok dışlardı, aşağılar ve ezerdi. Çocuklarını çok severdim. Onlar uzak bir şehirden geldiğinde koşarak anneannemlerde kalmaya giderdim. Annem yollamak istemezdi ve kızardım ona. Sonra gördüm ki teyzem aslında bana eziyet ediyormuş. Annem onunla yalnız bırakmazdı asla beni, yine de iki arada bir derede sıkıştırır üzer, ağlatırdı. Bu arada benim de babam yoktu, babasız büyüdüm. Dedem yetiştirdi sayılır beni. Yine de çocukken bana bir kere el kaldırdı, vurmadı ama kaldırdı. Annem gördüğünde kolumdan tuttuğu gibi çıktık evden apar topar. O benim çocuğum, ona bağırmayın bile diye. Ben annemi böyle hatırlıyorum ve inanılmaz saygı duyuyorum. Ama sizin yaptığınız gibi ezildiğim bir ortamda beni bulundursaydı sanırım anneme karşı içimde kırgınlıklarım olurdu, beni sevmediğini düşünürdüm. Çocuğunuz şu an hatırlamıyordur belki ama hatırlayacak yaşa geldiğinde de bunlar devam edecek, o zaman o da size kırılmayacak mı? Bence yeterince fedakarlık yapmışsınız ve asla memnun olmayacak insanlar için kendinizi bu kadar paralamanız manasız. Lütfen yazdıklarıma alınmayın ama asıl sorumluluğunuz aileniz olan eşiniz ve oğlunuz. Onları ikinci plana atmayın lütfen. Bunu yapmak halalığınızı bırakmanızı gerektirmez ki. Başınız sağ olsun, kaybınız için üzgünüm.

Bu yaştan sonra degismeyecekler. o yüzden düşünüp üzülmeyin. Gitmeyin kalmayın. hele beş gün nasıl kalabiliyorsunuz? Gittiğiniz zaman günübirlik gidin dönün. size el muamelesi yapan aileniz için cok ta kendinizi hirpalamayin derim

Onu babamda söylerdi bazen şakayla karışık ya bu çocuklar neden hep sana sarılıyor ne var bu annede bu kadar diye. Hemen gidip babama da sarılırdım ama kısacık. Babamda annesiz büyümüş. Anne bu kadar tatlı bir şey mi diye sorardı bize, keşke annem olsaydı derdi kocaman adam. Aman nereden ne anlatıyorum işte herkes kendi yaşadığı hissi mi biliyor acaba? İletişim kopukluğu araya giriyor çoğu zaman. Yansıtamıyoruz hisleri, geçiremiyoruz karşı tarafa. Zaten söze dökülünce, ağızdan çıkarken çok yavan kalıyor. Ruhsuz anlamsız bir şey söylemişsin gibi. Anneniz ve babanızın en büyük engeli belki de zihin yapıları, o zihin kayıtları sevgilerini gösterememe, kız çocuğunu biraz el görme. Bunlar önlerinde bir set, engel oluşturmuş belli ki. Zamanında yapılmayan şeyler de şimdiden sonra yapılsa bile nafile. Aslında sizin birikiminiz bu noktaya getirmiş sizi bu son yaşadığınız adete tuzu biberi olmuş. Ne diyelim umarım çok geç olmadan farkına varırlar bazı şeylerin. Sizi büsbütün kaybetmeden evvel. Yani fiziken yanlarında olmanızı kastetmiyorum, ruhen.

Öncelikle başınız sağolsun. Allah rahmet eylesin. En büyük sorun bu işte. Niyet okumak. Benimkiler de böyle maalesef. Ben de bu durumdan biktim artik. İş dolayısıyla gidemiyoruz çok fazla ama onlara göre bu bir bahane. Bir karar alırız hemen eleştirir onu yapana kadar bunu yapsaydınız derler. Hele ki annem kendi kendine kurar da kurar. Bir iki olayda çocukluğundan beri sessiz sakin olan, onlara herşeyi kolaylaştıran ben patladı artık. Sesimi yükseltmek zorunda kaldım. 7-8 saatlik yola eşimle özel araba var gidemesek de benim için sen çık çık gel, gelmiyorsun, çocuklarla konuşurken çocuklara siz otobüse binin gelin, anneniz sizi getirmiyor vs. Ya da kocan getirsin bıraksın gitsin beş gün kalacaksak mesela 5 gün sonra almaya gelsin. Ne kadar kolay onlara masraf bize değil sanki. Otobüsle iki çocukla o kadar yol gitmek de kolaydı. Kendi arabaları olmalarına rağmen de senede bir zar zor gelirler. Gelsek miki gelmesek miki. Masraf çok olacak, uzak. E bize yakın sanki. Kız kardeşim 3 saat uzakta ona senede en az 3-4 kere her fırsatta giderler. Kendilerine yakın başka kız kardeşim var. Onun çocuğu benimkinden 5-6 ay küçük. Her gidişimde benimkiyle illaki kavgaları oluyor oyuncak yüzünden e çocuk onlar olacak. Ona takılmıyorum. Ama tutup da biz misafir ken evine her gün gelen yeğenime destek oluyorlar. E o küçük sen ver diyorlar benim çocuğuma düşünün. Ya da yeğenim evlerine ilk geliyormuş gibi kapıdan girer girmez bir sevgi gösterisi sarılmalar. Kaç kere gördüm benimkilerin uzaktan onlara baktığını sarılırken. Tamam onlar yakın huyunu suyunu biliyorlar ama biz de bikac gün kalıp gideceğiz yani. Biraz çocukların gönlüne girmeye ugrassaniza. O an sarılmak istemese benimkiler e soğuk bunlar, zaten unutmuş çocuklar baksana. Halbuki çocuklar ne hevesle ne sevinçle gidiyorlar. Sonra hayalkırıklığı. Az evi dağıtsalar azarvari konuşur annem sonra da bu çocuklar beni sevmiyor. Otururuz akşam hiç görmemiş gibi tv ye kitlenip kalırlar ya da uyurlar. Ben az telefonu kurcalarsam aman geldiniz iki gün elinizde telefon diye çıkışır annem. E napayım herkes yokmusuz gibi davranıyor. Çünkü karar alırken sormuyoruz ya pek önemsenmiyoruz. Bunu anladım ben de. Aynı yani niyetimi okuma çabaları ve kendi kendilerine yorum yapmaları. Evlendim çok maddi sıkıntım oldu bir kere sormadılar. Şuan durumumuz iyi ama kendimizce biraz gezsek hemen para harcamaya meraklı oluyoruz. Aman öyle işte. Ben de dolmuşum. Siz de gitme sıklığınızi azaltin derim. Gidince de en fazla bir akşam kalın dönün. Tamam tabiki hassas bir donemdeler ama öte yandan sizin ki de küçük çocuk. Denge sağlamaları en çok yeğenleriniz için önemli. Onların kişiliklerini bencil olacak şekilde alıştırıyorlar da farkında değiller. Sorsan zaten sizi kim büyüttüden girip ananinizi babanızı beğenmiyorsunuzdan çıkarlar. Allah kolaylıklar versin.

Başınız sağ olsun, içim parçalandı okurken. Allah kimseyi annesiz babasız bırakmasın, hele o kadar küçük yaştayken. Böyle bir olay insanların dengesini şaşırtıyor. Benim ve ailemizin başından da sizin gibi çok acı kayıplar geçti. Sonrasını hatırlıyorum, içim acıyor. Birbirimize sevgiyle kenetlenip, yaralarımızı tamir etmeye çalışmak varken, bir sürü saçmalıkla, haksızlıkla, hır gürle uğraşıp durmuşuz. Zamanla herkes biraz daha dengesini buldu ama giden zaman gitti işte. Yerinizde olsam ne yapardım diye düşünüyorum, çocuğumu ezdirmezdim, gerekirse anne babama posta da koyardım ama abimin ve o iki masum yavrunun yanında olmaktan asla vaz geçmezdim. Gittiğimde kalmazdım, belki yorucu olurdu ama değerdi yorgunluğa. Belki abinizle ve çocuklarıyla dışarıda görüşürsünüz, belki sık sık kendi evinizde misafir edersiniz... Biraz daha zaman geçince belki abinizle de konuşursunuz durumu. Şuan konuşsanız, zaten adamın acısı yeni, pek uygun bir zaman değil. Belki anneniz ve babanızın bazı tavırlarını o törpüler. Sonuçta onun evlatları ve onun için bu arada kalmalarınız. Of, gerçekten sabırlar diliyorum size ve ailenize.

Benimmde babam sevgili oğullarını daha çok sever annem bana düşkündür ama babam olse mezarına gitmem o derece kırgınım ona bir de ben kardeşimi anneme babama bile azarlayan siz nasıl izin veriyorsunuz bir çocuğa anası babasından başkası laf söyleyemez ortalığı birbirine kararım valla sevgilimin annesi torunlarını azaeliyinca bile içten içe kızıyorum düşünüyorum benim çocuğum olsa kavga çıkarırım diye siz de giderken goturmeyin ogkunuzu sorduklarında anneannem dedem beni sevmiyor ben gitmek istemiyorum hal ama babaanneme gitmek istiyorum dedi dersiniz

Yeğenlerim inanılmaz derecede şımarık ve sınır bilmeyen çocuklar oldular zaten. Kendi annelerinin verdiği eğitim ve terbiyeden eser kalmadı. Bir şey demeye kalksam "zaten anneleri yok sen ne duyguszsun" tepkisini alıyorum. Karışmıyorum artık bu konuda. Durmadan şımarık olmalarından ve yorulduklarından şikayet edip öneride bulununca da kabul etmiyorlar. Evet asla memnun olmuyorlar. Asla yeterli gelmiyor yaptıklarım. Az evvel annemle kavga ettim telefonda. Bana neden soğuk ve mesafeli olduğumu sordu. "şaka mı bu anne bir de soruyor musun" dedim. Araba konusunu açtım. Bu bariz evlat ayrımı anne dedim. İki oğlu kullanırken kaza ve ceza aklına bile gelmezken kızı aldığında geliyor aklına. Nasıl bir iyi niyet beslemeliyim bu durumda dedim. Ne fesatlığım kaldı ne art niyetim. Ben yanlış anlıyormuşum her şeyi. Sor bakalım babana belki derinlerde bir sebebi vardır dedi. Anne sen haksız olduğunuz her durumda derinlerde sebep bahanesi sunuyorsun. İnan artık sebepleriniz umurumda değil dedim. Benim kardeşim benim arabamı istese, kocamı boşar yine de kardeşime hayır diyemezdim. Aramızdaki fark bu. Ben gemileri yakarım ailem için ama siz asla benim hakkettiğim değeri vermiyorsunuz dedim. Tabi ki kabul etmedi ve kapattı telefonu. Idrakyollariiltihabi

Evet ne benim ne eşimin hiçbir kararına saygı duymazlar. En doğru, en mükemmel onlar çünkü :) eşim oğlumuza çok düşkün ve çok özlüyor ben oradayken. Bu durum ailem tarafından "buldumcuk işte. Sanki ölecek az ayrı kalsa" şeklinde yorumlanıyor. Eşim oğluma karşı çok hassas ve ilgili. Sık sık arar sorar. Ne yaptığını bilmek ister. Bu durumda annem tarafından "görgüsüzlük" olarak yorumlanıyor. Erkek adam bu kadar anne gibi davranmazmış. Amacı beni ikinci plana atıp çocukla ilgili yönlendirmeye hakimiyet kurmaya çalışmakmış :) çok güzel niyet okur ailem. Eşimin uzun süre bizden ayrı kalmak istemediğini söylediğim bir anda da, annem mevzuyu aileden esirgemeye bağladığı için artık bu hususta konuşmuyorum onunla.

yine huyunu suyunu bildiğiniz insanlara alınma mevzusu. madem durum bu gidip beş gün kalmayın sizde. ayrıca çok da gerekli değil bence. orda zaten yeterince bi kalabalık var. sizin de küçük çocuğunuz var. oraya gidip yük oluyo olabilirsiniz o kalabalık içinde. ne gerek var ki.?

Arkadaşlar son durumla ilgili toplu cevap vereyim herkese. Annem aradı bugün beni. Neden soğuk ve mesafeli olduğumu sordu. Ben de bir de soruyor musun anne dedim. Sonra patladım biraz. Ben artık susmaktan ve sizi idare etmekten yoruldum anne dedim. Söylediklerime bozuldu epey. Kapattık telefonu. Akşama doğru içine dert olmuş olacak ki bir daha aradı. Haftasonu sana gelelim iftara madem sen gelmiyorsun dedi. Tabi ki buyurun gelin anne dedim. Yalnız pazar günü epey önceden planlanmış bir işim var cumartesi beklerim dedim. Normal şartlarda ben sınavım olsa ona gitmem sırf annemlere ayıp olmasın diye. İlk kez kendimi ve çekirdek ailemi düşünerek konuştum. O da şaşırdı zaten. Tamam cumartesi geliriz dedi. Telefonu kapatırken de "sen bizi sevmesen de ben seni çok seviyorum şımarık kızım benim" dedi. Güldüm geçtim. Şımarık yakıştırmasına layık olabilecek son kişi benim sanırım. Kimseye şımaramadım. Velhasılı bir aile olayı daha benim şımarıklık yaptığım fikri ile son buldu. Şu an annem vicdan azabı çekiyor. Zaten ben ondan ziyade babama kızmıştım. Annem de çoğu zaman bencildir ama oğlumu sever öper. Babam kadar değildir en azından. Allah'ım yine kendime "keşke üzmeseydim sussaydım" dedirtmeyi başardı annem.

Kaybınız çok acı, Allah sabırlar versin. Ailenizi son derece haksız buldum. Tüm torunlarına merhamet ve sevgi dolu yaklaşmak bu kadar zor olmamalı. Elbette yeğenlere hassas olunur ama bu hassaslığı diğer toruna kötü davranarak göstermek doğru değilki. Gönülleri geniş değilmiş. Babanızın mantığı da çok çok ilginç. Evlat evlattır, evlenince değişen bişey olamaz. İlle değişecekse daha sıkı bağlansaydı, siz onun "kız çocuğusunuz" . Yerinizde olsam biraz seyreltirdim gitmeleri. Ve çocuğum 'gereksiz' yere azarlandığında ufak da olsa tepki verirdim. Bu süreçte de abimle irtibatımı azaltmazdım. Yeğenlerimi sık sık sorardım.

Merhaba Ben başka bir açıdan yazacağım Eşimin amcasının eşi, rahatsızmış yıllarca hastaymış ve 3 çocugunu eşimin annesi bakmış eşim doğduğunda büyük çocuk -- lengee atalım bunu lengeee diyecek kadar yarım konuşurmuş O kadar çok anı biliyorumki, oğlunun sünnetinde atak geçirmiş, eşimin annesi durumu kurtarmış, Sonra intihar etmiş vefat etmiş en küçüğü daha emiyormuş eşimin annesine sarılırmış hep emmek için Sonra amca tekrar evlenmiş, çocuklar hep eşim ve kardeşleri ile bir büyümüş yıllar geçmiş problemler artmış İnanın ben düğün zamanı bile çok şaşıracağım şeyler yaşadım. Bir süre sonra kanıksanmış bir kendini önemsememe ne yaparlarsa haklılar konumu oluyor. Kocaman çocuk sahibi olmuş insanlar hala saçmalıyor sanki dünyada tek kayıp yaşamış gibi davranıyorlar. Ama amca / yengeye asla saygı duymak yok. İçlerinden biri benimle aynı zamanda evlendi, kayınvalidem nereye yetişeceğini şaşırmış, oğluna faydası olmayacak hale gelmişti. Ben eşimi de ailesini de sever ve güvenirim, ama başka biri ile problem yaşayabilirlerdi. Şu an yeğenleriniz küçük olabilir, sevgiye ihtiyaç duydukları kadar adalet paylaşma ve hak duygularını da öğrenmeliler Yoksa aileye karşı farklı bir tavır huy olacak Siz ve oğlunuz her zaman dışlanacak ezilecek Şimdi süt kuzusu, ilerde evlenirken eşine bile yansıyacak Evet vicdan ön plana çıkıyor ama bir yerden sonra dur denmeli, o çocukların iyiliği için. Şimdi göz kapattığınız şeyler, ilerde siz anlamadan alışkanlığa dönmesin. Ailenize isterseniz kötü olun, ama yeğenleriniz için asıl doğruyu yapın, evladınızı unutmayın o da yaşarken annesiz kalmasın

Iki yıl önce eşim ağır bir ameliyat geçirdi. Hastane ailemin evine yakın olduğu için oğlum eşim ve ben bir hafta orada kaldık. Öyle zor günler geçirdim ki, bir haftanın sonunda ağlayarak anneme içimi döktüm ve konuşmanın sonunu "bilsem ki açlıktan öleceğim yine de kapınıza gelmem artık" diye bitirdim. Özür diledi, ağladı. Hatalıyız yanlış yaptık affet bizi dedi. Aradan iki yıl geçti ben yine aynı haldeyim. Yani onlar değişmeyecek. Ben kendi adıma sağlıklı olana karar verip adım atmalıyım.

Zihniyetleri yengemin vefatından önce de aynıydı ama davranışları böyle değildi. Oğlumu sever ilgilenirlerdi. Beni kıracak davranışları olmazdı. Lakin şimdi yeğenlerime olan hassasiyetlerinden ötürü ben ve oğlum aile dışında kaldık :) denge sağlayamıyorlar ne yazık ki. Abimin acısı çok taze. Onu karıştırmak istemiyorum bu olaylara. Zaten üzgünken bir de bu sorunlara uğraşsın istemiyorum. O yüzden sadece destek amaçlı konuşuyorum. J Jey

Iki buçuk yaşında. Gittim evet. Ciddi bir sorun olmadığını, sorunun üstün zekadan ya da hiperaktiviteden kaynaklanabileceğini 3 yaşına girdiğinde yeniden kontrole götürmem gerektiğini söyledi. Şimdilik yapacak çok fazla bir şey yok dedi. Gelgidelimm Gülümsediğime bakmayın çoğunuzu sevmiyorum. tek ayak

Gidip gelmeyi kes ya da birkaç saat git bari öyle kalma yazık çocuğa.

Başınız sağ olsun. Yeğenleriniz çok küçük elbette. Ve herkes büyük bir acı yaşamiş. Ancak ne olursa olsun sizin önceliğiniz çocuğunuz ve eşiniz olmalı. Sizi bu kadar yıpratan hor gören insanları 2 ayda bir görseniz de olur. Varlığınızı umursamıyorlar. Belki yokluğunuzda kıymetinizi anlarlar. Kuran'da dahi evlat ölene dek anne baba sorumluluğundadır. Büyüdü evlendi vs. bunlar onların size olan sorumluluğunu ortadan kaldırmıyor. Ki bir de evlat ayrımı yapıyorlar. Allah onlara akıl fikir vicdan versin inşallah... Üzmeyin güzel kalbinizi. Eşinize evladınıza sıkı sıkı sarılın. Sizin gerçek aileniz onlar..

Şimdi aileniz size çok güzel davransa ama eşiniz gitmeyeceksiniz dese o zmn bu sözleriniz için arkanızdayım derdim ama şuan tam tersi bir durum var.. Eşinize de çocuğunuza da haksızlık etmeyin.. Allah korusun size birşey olsa çocuğunuza bile bakmayıp babannesi baksın diye düşünecek birileri tahminimce.. Sizin hayatınızın gercekleri biraz bencilliği hakediyor bence.. Idrakyollariiltihabi

Öncelikle başınız sağolsun iki yavru için üzülmemek elde değil ancak gördüğüm siz zaten gerekli özeni göstermişsiniz ailenizin çocuğunuzu rencide etmesini gerektirecek bir durum söz konusu değil. Ki daha o bir çocuk ne yazık ki bizim toplumumuz hala bu algıyı aşamadı babalık hayat boyu devam eder evlenince son bulmaz. Kesinlikle kırgınlık konusunda çok haklısınız. Ne demeli bilemiyorum ama bu kafa yapısı değişmedikçe daha çok üzülecek kızlarımız.

Ben size hak verdim gerçekten. Çok haklısınız. Ama öksüz çocuklara yavrulara acıyın. Yine elinizden geldiğince gitmeye çalışın. Ama ben sizin yerinizde olsam onları gittiğim o evde "onların" evinde annenizi babanızı yok sayardım bir süre. Daha fazla verici olmazdım. Madem sizi artık aileden saymıyorlar siz de onlara en güzel cevabı onlardan desteğinizi çekerek verebilirsiniz. Gerekirse sırtımda taşırım tavrınızdan vazgeçin. Ne kadar zor olsa da gitmek o öksüzlerin günahına girip onlardan annelik merhametinizi eksik etmeyin. Aileniz sevme çocuğunu ilgilenme dese de ilgilenin. Onların haddine değil bunun ölçüsünü belirlemek.

Ben ailemin yanında o kadar geriliyorum ki maalesef ben de oğluma tahammülsüz davranıyorum. Ben nasıl ki çocukluğumu annemin ailesine zaafı yüzünden berbat travmalar ile geçirdim, şimdi de oğlum aynı şeyleri yaşıyor. Annem de onun yaptığı gibi oğlumu ikinci plana atıp onlara kendimi adamamı bekliyor. Suyanik80

Bir müddet daha az görüşmeniz ve kafanızı toplamanız daha doğru olur gibi göründü bana.

Birçok kişi aynı şeyi söylemiş. Kalamamam gerektiğini. Doğrusu da bu belki. Ama vicdan yapıyorum bu sefer de. Annemlere zaman ayırmıyorum diye. Neyse ki eylülde iş hayatına geri dönüyorum. Herkes için daha iyi olacak benim işe dönmem. En başta bana iyi gelecek.

Yavrum kıskanmıyor neyse ki. Çocukları sever kıskanmaz. Ama işte yeğenlerim pek paylaşımcı değiller. Oyuncak paylaşmazlar. Oğlun uyusun sen bizimle oyna derler. O gitsin buradan gelmesin derler :) kızmıyorum onlara daha çocuklar ve anneleri yok. Ama yetişkin olan ailem onlardan beter. S

Basiniz sagolsun, huzur icinde yatsin yengeniz Ortalara gelene kadar size su yorumu yapacaktim, merak etmeyin hersey duzelecek, zamanla aci azalacak ve oglunuzla da ilgilenmeye baslayacaklar Ne zaman ki babanizi okumaya basladim bi durdum, cok kizdim, en nefret ettigim zihniyet Uzak durun bir sure Telefonla abinizi arayin bol bol ama gitmeyin Araya mesafe koyun, oglunuz da siz de bu muameleyi hak etmiyorsunuz

Boşuna laf da anlatmaya çalışma bence. Yav he he modunda takılıyorum ben artık Ve gerçekten umrumda değil taa oradan neden benim canımı sıkmalarına huzurumu kaçırmalarına izin vereyim? Her gün telefonla arıyorum, havadan sudan konuşuyorum, hayatımın detaylarını anlatıp ağzına asla laf vermiyorum. Çünkü sonradan aleyhime kullanılıyor bir tartışmada. İhtiyacını soruyorum, davet ediyorum falan o kadar. Eskiden saatlerce telefonda eşime laf sayılmasını ve durmadan kalbimi kıracak lafları dinlerdim şimdi müsaade etmiyorum. Aramız böyle pek bi iyi oldu 48 saatten fazla aynı ortamda da durmuyorum çünkü özlem giderince başlıyor memnuniyetsizlikler. Böyle tam tadında oluyor Yeğenler için de; Mesela piknik gibi, lunapark gibi çocukların evde olmayacağı bir yere götürürsün hepsini. Hem oynarlar hem stres atarlar hem de evde olan sıkıntıları yaşamazsın. Elinden gelenin fazlasını yapmışsın, evlatlık görevlerini biraz daha mesafeden devam ettir derim

yeğenlerine üzüldüm, annelere diyecek bişey bulamıyorum sen gitme gelme, hele baban o arabayı alsın başına çalsın diyesim geldi, hiç seevmediğim insan tipi, benim babam bizim arabamız olduğu halde yeri gelir alın benim arabamla gidin der, cezayı geçtim vursam adamın gıkı çıkmaz, eşine çok yansıtma ama eşin mesafe koysa haklı

Yengenizin anne ve babası torunlarına bakmak istedi mi genelde kayıp yaşayan taraf evladının evladiyla teselli bulmak ister. Kv kp devamlı mı bakıyor merak ettim. Başınız sağolsun. Eğer bu durumdan önce boyle değillerse geçicidir. Yok hep böyleydi diyorsanız bu saatten sonra biraz zor değişir gibi geliyor bana

Allah yardımcınız olsun Hislerinizi çok güzel anlatmışsınız Karşılıklı oturup anlatıyorsunuz gibi hissettim Gelelim asıl mevzuya aileniz de bu kafa varken işiniz çok zor Gitmeyin aramayın sormayın diyecem ama onların hatasını görmeleeini sağlar mı hiç sanmıyorum Evlat arasında nasıl ayrım olmaması gerekirse torunlar arasında da öyle olmalı Burda iş annenize düşüyor Alacak kocasını karşısına yaptıklarının yanlışlığını ve tüm aileyi etkilediğini ve onarılması güç hatta imjansız yaralar açtığını önce kendisi kabul ederek anlatacak Annenizle en ciddi modunuzla konuşun Bir daha seni çocuğunu göremeyeceğini Anlatın Gerçeklerle yüzleşmelerini sağlayın

Basınız sağolsun Hislerinize gördüğünüz muameleye çok üzüldüm kimsenin kimseye tahammülü kalmamış halbuki ortada böylesine bir acı kayıp varken yaşayanların değeri daha da bilinmeli diye düşünüyorum evladınız için gereken hassasiyeti ötelemeyin annenizden isteyipte göremediğiniz yaklaşımı evladınızdan mahrum etmeyin...

bende senin anlattıklarında kendimi gördüm. annem üzülmesin annem kırılmasın diye hep üzülen ben oldum eşimi üzen ben oldum aile huzurumuzu kaçıran ben oldum. sonra dedim ki düzelen birşey yok bu hep böyle devam ediyor. ben üzülüyorum diye üzülen bi annem yok. aynı senin dediğin gibi buradan birşey çıkmaz dedim. ama asla kabullenemedim, kabullenemiyorum. eziyet edilen arada kalan gurbet çeken yorulan koşturan yıpranan benim ama her defasında memnun olmayan onlar. neyse.