Onu da uzunca yıllar ve evlilik süresince denedim. Tek ilaçla sağlıklı gitmiyordu çünkü. Ancak rahatsızlık öyle de çözülmedi.

Doktorun ilaca devam et diyorsa et.

Ay bide kocamı dovuyorum ama çocuk istiyorum diyo

Aynen bu genellemeye bakılırsa her ses yükselten, eşiyle tartışan çocuğuyla da tartışır, ona da bağırır. Doğurmasınlar. Bağırmak, küsmek, hatta neşeli olmayan, çok uyuyan insanlar da doğurmasın hepsi psikolojik şiddet madem E

Bize değil doktorunuza sorun. Artık gebelikte de kullanılan ilaçlar var veya doz ayarlaması yapar. İlacı bırakmakla çok büyük hata etmişsiniz. Farz edin ki çocuğunuz oldu, atak geldiğinde bu sefer ona da vuracaksınız. Siz de durumunuzun farkındasınız, neyi yanlış yaptığınızı biliyorsunuz. Çok emin değilim, şüpheli gebeliklerde gen taraması yapılıyor diye biliyorum. Bu iş uzmansız olmaz. Gebelik düşünün ya da vazgeçin ama asla doktorun uyguladığı tedaviyi kafanıza göre bırakmayın.

Anne olmak duygusunu iyi bilirim. O istek insanı bazen çok farklı yönlere çekebilir. Sizin durum da doktor kontrolü ile ilerlemeniz lazım. Bu durum çocuğa geçerse ya da bu şekilde nasıl sağlıklı anne olacaksınız? Hastalığın durumunu bilmiyorum ama tedavisi zor mu? Baştan beri ilaçları düzenli kullansanız böyle olur muydu.? Bizim bir tanıdığın annesinde var kız anlatmıştı. Kendisi çocuk düşünmüyor sırf bu yüzden. E

Aynen hayat bu kadar basit bir şey sanki. Öyle sinirli olan psikolojisi kötü durumda zor zamanlar geçiren her insan üremeseydi dünya nüfusu biterdi

Çok üzüldüm okuduklarıma. İlaç almayı nasıl kendi kafanıza göre bırakırsınız konu sahibi. Bu ilaçları kafanıza göre bıraktığınızda daha beter olacağınız internette bile yazıyor. Ayrıca bu anlattıklarınıza rağmen size sadece anksiyete ve okb teşhisi koyan doktorunuzu da değiştirin lütfen.

Katılıyorum, çocugunu yastıkla boğanlar var, terk edip tatile gidip ölümüne sebep olanlar var konu sahibesi de eh işte biraz çocuğu dövecek, biraz babasını çocuğun önünde dövecek, biraz sinir krizleri geçirecek bunlar ne ki yani her çocuğun az biraz şahit olduğu şeyler işte

Makul ve anlayışlı yorumunuz adına çok teşekkür ederim, yarından itibaren bir hal çaresine bakıp kendim için bir adım atacağım. Çocuk konusunda da sonuna kadar haklı olduğunuzu bilmeme rağmen anne olma isteğimi engelleyemiyorum

Hastalığınız bı yana dursun eşimi dovuyorum diyip çocuk istiyorum diyorsunuz bu bencillik ve saf kötülüktür kusura bakmayın

Çok güzel açıklamışsınız. Ruhumu iyileştirmek için her yolu denedim ama yine en etkilisi ilaç olacak sanırım

Çocuğa genetik aktarım dışında büyürken geçireceğiniz süreçte gerektigi kadar dirençli olduğunuzu düşünmüyorum lütfen bu kararı çocuğun maksimum faydasını düşünerek alin ve profesyonel destek olmadan kalkismayin

Özür dilerim sizi üzecek bir yorum yapmak istemiyorum ama bu ailenizde genetik olan bir şeyse çocuk düşünmeyin derim. çocuğunuza da yazık olur. Hem bu hastalığınızı çocuğunuza da genetik yatkınlık olarak geçirme ihtimalinizin yanı sıra çocuğunuz da sizin bu durumunuzdan kaynaklanan rahatsızlıklarla büyüyecek, ve etkilenecek. Çocuğunuza da ileride istemeden şiddet uygulamayacağınız ne malum? Bunları kısmen rahatsızlığınızdan yapıyorsunuz ama kısmen de eşiniz katlandığı için diye düşünüyorum. Yani ikinizin de bu olaydan ikincil kazançlarınız var gibi. Doktor kontrollerinize ve ilaçlarınıza devam edin ama aynı zamanda bir çift terapisi de düşünün. Benim eşimin kuzeni bi polardı. üç kere evlendi üçünde de boşandı sonra ilaçlarını kesti ve annesiyle kavga edip evden çıkmış 8de 8 suçlu trafik kazası yapıp hayatını kaybetti. Artık kaza mıydı intihar mıydı bilmiyorum ancak geride acılı bir anne ve 13 yaşında kızı yetim kaldı... Lütfen tedavinizi kesmeyin.

Siz de hemen anksiyeteye bağlı öfke kontrolsüzlüğü teşhisi koydunuz. Buradan ne olduğunu bilmeden teşhis koyamayız ki hem hiçbirimiz uzman değilken. Sizde anksiyete sorunu varmış ve iyi bir anneyim diyorsunuz. Öylesinizdir de ama siz de tüm kadınlar gibi iyi bir anne olma çabası içerisinde olduğunuz için, kendi anksiyetinize rağmen, bu yorumunuzda biraz fazla duygusal yaklaştınız diye düşünüyorum. Bi polar rahatsızlığı genetiktir ve sizin anlattığınız gibi belirtiler olur ama nasıl anksiyete teşhisi koyamayacağımız gibi bu belirtiler de pat diye bi polar teşhisi koymaya yetmez, kan tahlilleri ile falan belirleniyor bu teşhis. Benim kimseye çocuk yapma demek haddime düşmez ama bir anne hiç mi çocuğuna öfkelenmez? Öfke kontrolsüzlüğü olan birey bunu düşünmek zorunda. Şimdi bir kadın çıksa burada "kocam beni dövüyor" dese herkes "aman bu adamdan çocuk yapma" der.

Eğitimli ve hatrı sayılır meslek sahibi bir kadınsanız, genetik geçişli olduğunu düşündüğünüz psikolojik hastalıklarınızı bir başkasına aktarmayı düşünmeniz çok acımasızca değil mi? Umarım bu kadar hassas bir konunun amacı sosyal deney / ödev / tez yazmak vb değildir.

Anksiyete ve obsesyona ek olarak bipolar iseniz, ilaclariniza ve doktor randevulariniza devam etmeniz disinda hicbir tavsiye verilemez.

Kafanıza göre ilaç bırakmamalısınız. Evlilikten sonra ataklar çok sık geldi diyorsunuz, çocuk istiyorsunuz, çocuk gibi büyük bir değişimden sonra daha da kötüye gitmeyeceğinizin garantisi nedir? Doktorunuza danışmadan ilaç bırakmayın. Terapiye devam edin. Gerisi hakkında yorum yapmak istemem ama bu üzülüyorum ya denilip kapanacak bir konu değil, eşinizle aranızdaki ilişki çok zedelenir. Yazık olmasın.

Tedavi olursa gayet çocuğuna bakabilir rahatsız olmasaydı kendisinden böyle bir konu bile açmazdı. Her psikolojik rahatsızlığı olan toplumdan çekilip yalnız yaşamak mı zorunda. Ve bende konu sahibi gibiyim sinirliyim başka insanlara sinirlendiğimde vururum bazı insanlar böyledir ama çok şiddetli değil tabiki. Kocasını da dayaktan hastanelik etmemiş sonuçta. Ama asla bir bebeğe bir hayvana vurmam ne kadar sinirli olursam olayım. Konu sahibi de benim gibidir.

Konuya nereden nasıl başlayacağımı hiç bilmiyorum.15 ay önce evlendik eşimle. Ne aşk ne mantık evliliği oldu bizimki. Peki ne evliliği derseniz kısmet evliliği derim ben buna. Nasipmiş, çok dönmeye çalıştık ama olmadı. Benim aileden gelen bir psikolojik rahatsızlığım var. Amcam ve anneannemin akıl hastanesi geçmişi var. Sanırım bana da gen yoluyla aktarılan bir şeyler olmuş. Bana teşhis olarak anksiyete ve obsesif dendi ama ben kesinlikle bipolar olduğumu düşünüyorum. Bunu atlatmak için çok ağır tedavi gördüm.3 yılın sonunda tamamen iyileştim sandım. Bundan 5 yıl sonra da evlendim. Eşime de söyledim en başta kabul etti bunu, dert etmedi ama ikimizde evlilik sonrası atakların çok yoğun geleceğini bilmiyorduk. İlaçlarım 150 mg doktor zamanla azalttı, ben kendimce çocuk düşünüyorum diye ilaçları kestim. Bu süreçte daha da berbat oldum ama yine de tekrar ilaca başlamayı gözüm almıyor. Eşimi dövüyorum kriz gelince eşim sarılıp geçmesini bekliyor ama son zamanlarda artık o da çok bunaldığını dile getirmeye başladı. Bazen onu aşırı eziyorum, hakaret ediyorum ama bazen de canım cicim diye yere göğe sığdıramıyorum. Aslında benim sözümde kalsa hep iyiyim ama bir kere arkadaşları ile dışarı çıkmaya kalksın ev yerinden oynuyor. Sonra eşim yine hep alttan alıp özür diliyorEşimin de hataları oluyor tabii ama benim verdiğim tepkiler de çok üst düzey tepki oluyor. Şimdi ben acaba bunları hastayım diye mi yapıyorum yoksa eşim katlanıyor diye mi?Tekrar ilaca başlamadan tavsiyeleriniz ne olur?Eşim bırakır giderse hiç toparlanamam ama bir yandan da beni bıraksın kurtulsun benden istiyorum.

Nasıl bu kadar eminsiniz çocuğu döveceğinden ya asla aklım almıyor. dövdü diye annesini, babasını, bütün hayvanları, çocukları her gün dövecek hatta yolda giderken önümüze geleni tekmelerz diye geziyor konu sahibi herhalde anne olunca dışarıdan gelen sese irkiliyor diye cam kapatıyorsunuz, o uyuyunca eşinizi mutfağa çekip istediğinizi bağırıp çağırıyorsunuz, hele de buraya konu açıp bunu dert eden biri kadar hassassanız

O sizi bırakmıyorsa siz onu bırakın. Yazık adama. MissCherryBlossom

Lütfen çocuk yapmayın

Aynen niye anne olmasın gayet hakkı var anne olmaya çocuğuna neler yapanlar var onlar anne oluyorda bu kadın niye olmasın hem iyileşmeye çalışıyor Ümit kırıcı yorumlar yapıyorlar hemen çok bilmişler

konu sahibeside kendine bipolar teşhisi koymuş konu sahibesi yazılmış ama tekrar yazayım kafanıza göre ilaç bırakmanız hata olmuş. bu şartlarda hamile kalsanız sizin içinde eşiniz içinde yorucu bir süreç olur. üstelik sağlıksız duygu durumuzla çocuğa vereceğiniz tepkiler bile belli değilken sıef anne olmak istiyorum diye bencilce davranmamalısınız. bebek bakmak başkasının bebeğini sevmeye benzemiyor sağlam psikoloji lazım.

İkinizin de birbirinizden başka çaresi yok anladığım kadarıyla, seven insana bile bu seyler zor gelir ki aşk olmadan yapılan bir evlilikte bu hallerinize katlaniyorsa eger o adam da başkaları tarafından pek tercih edilmeyen, edilmeyecek biri demek ki. Yani siz bile sevmiyorsunuz evliyken, ama yapmayın yani sizin de bu halinizi başkası çekmez. Geçinin gidin

Doktorunuz doz azalttı ama siz kafanıza göre çocuk yaparım diyerekten ilacı mı kestiniz? Üniversite mezunu bi insan bunu yapar mı ya? Onu da doktorunuzla konuşarak halletseydiniz.

Tüm psikolojik rahatsızlıkların evlilik ve artı doğum ile tetiklenip, neredeyse güç birimini ikiye katladığını terapistimle annemi konuşurken öğrenmiştim. Keşke doktorunuz da uyarsaydı sizi ya da siz özellikle sorsaydınız bilmiyorum.. gerçi başa gelmeyen şeyler için aşırı iyimser oluyor insan. Ne denir ki..

Yaptıklarınızı kontrol edemiyorsunuz belki ama ilaçları bırakmak bilinçli verdiğiniz bir karar. Bu yaşa kadar neyiniz var, nerde nasıl davranıyorsunuz, tepkileriniz ne öğrenmişsiniz, kendinizi ve etrafınızı düşünmeden ilaç bırakamazsınız.

Uzman değilim ama bipolar bozukluk böyle bir şey değil sanırım. Bazen depresyon bazen de mani hali diye biliyorum. Manik dönem illaki eşinize şiddet değil ki, aşırı alışveriş, aşırı mutlu olma vs. Depresyondan hiç bahsetmemişsiniz, uzun süren depresif bir ruh haliniz var mı? Bence sizde anksiyeteye bağlı öfke kontrolsüzlüğü var. Ben de anksiyete hastasıyım, sinirlendiğimde ağzıma geleni sayarım kendime inanamam. Kaygılardan bunalıp, taşma hali bu bence. Ben anne oldum, sakın anne olma diyenler Allah aşkına uzman kesilip de bir de anneliğe mi mani oluyorsunuz. Tabi ki bir çocuğun öfke kontrolünü sağlayan bir ailede büyümesi gerekir ama çocuğuna da şiddet uygularsın tanısını da koymayın bir zahmet. Bebeğimin gözünün içine bakıyorum, çoğu insandan daha sabırlıyım ona karşı. Korkmayın, terapi alın, öfkenizi kontrol etmeyi, kaygılarınızla başa çıkmayı öğrenin ve bebeği kavgasız bir ortamda dünyaya getirin

Eskiden terapi gören biri olarak söylüyorum: kafaniza göre ilaclarin birakilmadigini biliyorsun7z aslinda. Ilac almayi tercih etmek istemediginizi anlarim, ama sizin baska careniz yok. Su anda en iyi davranmaniz gereken insana siddet uyguluyorsunuz. Ve sirf o insan altdan alip cekip durdugu icin "ilac almama lüksünü" gösteriyorsunuz. Erkek sizin yaptigini yapsa kadina kesinlikle cocuk olmadan kac kurtul deriz. Acil kendinizi toplayip tekrar tedaviye baslayin. Verilen tehsise güvenmiyorsaniz baska bir doktora da gidin. Esinize siddeti kesin. Gerekirse evden gitsin ama ezmeyi kesin. Yasadiklariniz kolay degil, ama bu durumda en son düsüneceginiz sey bir bebek. Hamilelik lohusalik hormonlar altüst oluyor. Psikolojik olarak etkileniyorsunuz. Sizin cocugunuza zarar vermeyeceginizin garantisi yok. Siddet gören esiniz de hamile kalmamizi engellemeli bu durumda

Hatırı sayılır ünv mezunu olduğunuza inanamadım nedense, kafaya göre ilaç bırakmak cehaletten başka bir şey degil. Neden doktora danışmadınız? Dünyaya çocuk getirip hastalığınızı ona da vericeksiniz, başka bir insan evladı da şu yaşadıklarınızı yaşayacak ona yazık değil mi? Bu şek8lde hastalıklara sahip insanların çocuk sahibi olması dümdüz bencillik

evet çok karışık, kendi mi diyor doktoru mu demiş orası mualak. Umarım doğru teşhis ile sağlıklı bir tedavi sürecine başlar.

Çocuk istiyorsun da karşındaki kişinin hayat kalitesini etkiliyorsun. İlaçlarına devam etmeni öneririm.

Bence ilişkiyi sabote etmek için öyle yapıyorsunuz, içten içe bu evliligi hiç istemiyorsunuz gibi geldi bana

Ben koymadım ki teşhisi kendisi yazmış anksiyete hastasıyım diye.

Çocuğu ne için istiyorsunuz, dövüp hınç almak için mi? Atak sirasında da el altında olsun o da dayaktan nimetlensin diye mi? Annesi babasını döverken kenarda şoka uğrasın diye mi? Tam olarak sebebini anlayamadım?

Ölümle yaşam arasinda bir çizgideyim onca lafin arasin da küfür gibiyim sanirim bitdi barişamayiz bundan sonra... kahvetelvesi

Kafana göre ilacı bırakamassın ki. Ne tavsiye verelim şimdi üç beş çeker bu davranışlarını sonra çeker gider. Kimsenin sabrı sonsuz değil. Eşini dövecek kadar kendini kontrol edemiyorsan acil tedavi olman lazım. Kimse senin emir erin değil ne demek arkadaşlarıyla çıkınca yer yerinden oynuyor. Normal olmadığının farkındasın dimi. Yanlışlıkla hamile kalma lütfen önce iyileş.

maalesef farkındayım normal olmadığımın E

Üniversiteyle ne alakası var. Ben Turkiyenin en iyi okulunda okuyan sevgilimi de gayette terk etmiştim, evi atabasi olani da... nebileyim. Saydiklariniz gayet guzel artilar ama evlilik, iliski dedigimiz sey sadece gidilen okulla, meslekle ve ev arabayla yürüyen bir şey değil. Kendisini döven, mutsuz eden eşiyle birlikte olan bir insanın psikolojisini normal olduğuna beni kimse ikna edemez. Başka türlü yanınızda duramazdı, ben böyle şeylerin çok aşktan olduğunu düşünmüyorum.

tekrar ilaca başlamayacağınız bir tavsiye nedir bilmiyorum fakat duygudurum bozukluğu yaşıyorsanız, nasıl fiziksel rahatsızlıklarda ilaç kullanıyorsak bunda da beyninizdeki kimyasalları düzenleyen bir tedavi programı uygulamanız tartışmaya kapalı bir durum. Üzerine bir de evli olduğunuz için eşinize karşı sorumluluğunuz da var. Yani anlattığınız kadarıyla sadece kendi içinde yaşadığınız bir durumdan bahsetmiyoruz. Eşim benden kurtulsun istiyorum demişsiniz, bence farkındalığınız yüksek, ona da değer veriyorsunuz. Aynı değeri kendinize de verin, sorumluluk alıp ilaçlarınıza yeniden başlayın, çocuk fikrini erteleyin.