Diger konunuzdada acinizi duydugumda bi duraksadim. Allahim bol bol sabir versin. Oyle zor olsa gerekki. Ama ayakta durmaniz gerek. Sizin daha topluma kazandirmaniz gereken bi kardesiniz var, o guzel ebeveyn olan anneniz babanizin hayatta olsalardi muhtemelen yetistirecegi gibi bi evlat/ kardes yetistirin. Ancak boyle layik olunulur o guzel anne babaya. Ve ilk olarak surdan baslayin ; "canim kardesim, her annemiz babamiz aklina gelip kalbin sıkıstıgında bi fatiha yollayalim ruhlarina". Hatta daha guzeli, kurandan bir sayfa.. Bunu hisseder ruhlari.

hayatta en çok korktuğum şey anne babami kaybetmek. bu düşünce aklıma geldiğinde bile kalbim sıkışıyor gözlerim doluyor ama bigun başıma gelecek ölümden kaçış yok. Rabbim bol sabır versin size. Anne babanızın mekanlari cennet olsun inşallah.

Babamı kaybettiğimde çok küçüktüm ve ilk duyduğum an midem bulanmıştı, o öyle bir bulantı ki ağlatamıyor bile. 18 yaşıma kadar bir kez bile mezarına gitmedim. Kabullenmedim. Bir yerlerden tekrar karşıma çıkacak dedim. Gelecek dedim. Hayat en ummadığı yerden yaralıyor insanı. Hep annem çok üzülüyor diye onu kaybetmekten korkarken, bir anda babamsız buldum kendimi. Her hatırasını, bana aldığı, onu hatırlatan her şeyi saklayıp, bir kez bile açıp bakamadım. Bir kere bile yüzleşemedim. Ölümle yüzleşemiyoruz. Belki de ben yapamadım bilmiyorum. Allah'ım yardımcınız olsun, sizi birbirinize bağışlasın. Her ölüm bir hayatta tekrar doğar diye bir avuntum var. Onu kaybetmem, bana asıl kimliğimi verdi. Hayatıma sarıldım, kendimle geçindim, kendi kendimi büyüttüm. Hiç olamam dediğim insan oldum. Büyüdüm. Başardığım her şeyi ona adadım. Düştüğüm her yerden kalktıktan sonra, içimden babamı geçirdim. Kalktım baba dedim. Siz dua edin, acınız her şekilde geçecek. Çok acıtsa da geçecek, rüzgar gibi. Bazen aklınıza bile gelmediği olacak, ne zaman böylesine kabuk bağladı diyeceksiniz. Sizi olduğunuzdan daha güçlü biri yapacağına, ne olursa olsun onlar için mutlu olacağınıza inanıyorum. Mekanları cennet olsun. Siz size verileni güzel yaşayın, kardeşlerinize sarılın.

Benim haftaya bir yıl olacak annemi kaybetmem. Onların acıları geçmez ancak alışıp olgunlaşırsınız. Haftada iki gün yanına gidiyordum bu baya aylarca sürdü. Şimdi çok sıcakta haftada bir oluyor. Ancak onun yanına gidince rahatlıyorum, ona hergün dua edip onun için hayır yapınca kendimi huzurlu hissediyorum. Yaptığımız iyi şeyler onları mutlu ediyor, ölüm bir yok oluş değil yeniden diriliştir. Onlar varmış gibi yaşayın hayatınızı, hayattayken bizler için neye üzülüp neye seviniyorlarsa yine hep aynı

Rabbim dayanma gücü versin mekanları cennet olsun inşallah. Nişan ertelenebilir en doğrusu da şu zamanda ki ruh haliniz de budur doğal olarak. Hissettiğin kadar anımsamak sıcak tutacaktır içinizi belki, yazarak ne kadar teselli olur bilmiyorum, yaşayan bilir tabiki, dilerim dahasını yaşamazsınız. Kardeslerinizle sımsıkı birlik olmanın tam zamanı umarım toparlanırsınız tez zaman da iyi dileklerim sizinle...

Canim basin saoksun Rabbim mekanlarini cennet eylesin eminim dunyadaki en aqir acidir iste malesef ölümü enqellemek elimizde deil bir kader yazildi o ne yasatirsa onu yasiyoruz... sabir diliyorum sana bol dua et

Evet ben de böyle düşünmek zorundayım yoksa çıldırırım acım geçmez. Tek tesellim bir gün kavuşacak olmamız ve onların beni mutlu görmek isteyecekleri düşüncesi. Size de sabırlar versin Allah, annenizin başı sağolsun.

Annemi kaybettiğimde 1 yıl yaşamadım diyebilirim. Ne doğru dürüst yedim, ne içtim, ne rahatca uyuyabildim, ne de gezdim.44 kiloya kadar düştüm Süreç çok zorlu; ilk zamanlar aklınızdan hiç çıkmayacak yüreğiniz sürekli yanacak ama zamanla bu acılar ve sizi yiyen dusunceler azalacak. Ben kendimi annem hayatta olsaydı mutsuz olmamızı istemezdi diye avuttum. Sukur ki kardeşlerim ve babam hayatta. Birbirimize çok destek olduk. Ne mutlu size sizinde kardeşleriniz varmış birbirinizden güç alabilirsiniz. Eminim ki sizin anne ve babanız da mutsuz olmanızı istemezdi Allah sabırlar versin mekanları cennet olsun.