Tabii ki gücünüz yetiyorsa kendi bağımsız yaşamınızı kurun. Evlenecek olsanız aynı tepkiyi vermezlerdi herhalde yani bir erkek için gidecek olsanız sıkıntı yok ama kendi hayatınızı kendiniz kurmak isteyince sıkıntı. Ben çok üzülüyorum bağımsız bir hayatın tadını çıkaramadan evlenip bir aile evinden diğerine geçen kadınlarımıza. Ablanızın dramasına da takılmayın aslında ayrı eve çıkarak ona da bir yol açmış oluyorsunuz o da kursun kendi hayatını. Aile fiziksel olarak yan yana duran insanlar değil farklı hayatlar yaşasalar da sevgi bağını kaybetmeyen insanlar demek olmalı

Ablama da söylüyorum. Benden iki yaş büyük. Ama onun ayrı eve çıkma niyeti asla yok. Zaten çıksa yapabilir mi onu da bilmiyorum ama kesinlikle istemez. Bir de annem ve babamın aralarında sorunlar var annemi yalnız bırakmak da istemiyor. Maddi gücü de zaten yeterli olmaz. Bunun yanında burada arkadaşı da yok çok fazla. Beraber dışarı çıkıyoruz hep. Hayatta en sevdiği kişi benim diyebilirim. Bana dayanıyor resmen hayatta. Durum böyleyken de ben olmadığımda çok büyük bir yıkım yaşayacak gibi hissediyorum. Ve nasıl cesaret edicem bilmiyorum Bllossom 7/24

Bencil değilsiniz. Hayatinizi yaşayın. Sizi cok seviyorum ama kendi duzenimi kurmaliyim deyin ve adiminizi atin

tek basına yasayınca aman aman bir şey olmuyor bence aile evinde durup daha çok gez, tatil yap, yurt dışına çık, araba al ya da ne istiyorsan onu yap ama bosuna ev ayırıp + kira vermeye gerek yok bence ben ailemdem coooook uzaklarda yaşıyorum 7 aydır ailemin evinde çok rahattım hedeflerim olduğu için yurt dışına geldim aile evi candır

Aslı Sütçüoğlu vakası. Israrla ikna çabalarına devam edebilirsiniz. Bir noktada yorulup razı olurlar belki. Başka yapacak bir şey yok.

29 yaşındayım ve artık ayrı eve çıkmak istiyorum. Kendi düzenimi kurmak istiyorum. Sorun şu ki; aileme bunu asla anlatamıyorum. Kötü bir şekilde ayrılmak da istemiyorum. İkna ederek tatlı dille ayrılmak istiyorum. Ancak ablam ve annem bana aşırı derecede düşkünler. Bu konu açıldığından beri aşırı duygusal bir tavır gösteriyorlar. Onları sevmediğimi, onlarla yaşamak istediğimi düşünüyorlar. Bu durum beni bir yandan rahatsız ediyor, bir yandan vicdan yaptırıyor. Evin içinde de bazı sorunlar var babamla ilgili. Ablam beni yapayalnız bırakıyorsun, istiyorsan yap ama beni sil diyor. İlk başta bunu rica ederek söyledi. Sensiz olmak istemiyorum diye rica da etti ama bana çok saçma geliyor. Annem de aynı şekilde eskisi gibi olmam diyor. Onlarla ilgili çok sorunum yok aslında, ama bana karşı çok düşkün olmaları, bu kadar koruyucu ve sevgi dolu olmaları beni rahatsız ediyor. Evet, kötü niyetli de değiller, her söylediğime de çözüm bulmaya çalışıyorlar. Mesela arkadaşımda kalmak istediğimde önceden merak ediyorlardı artık hiç bir şey demiyorlar ben kızıyorum diye, gibi gibi. Yeter ki ben gitmeyeyim. Onlar böyle yaptıkça da ben ister istemez vicdan azabı çekiyorum. Ama konunun onlarla bir ilgisi yok ki ben artık kendi düzenimi istiyorum. Mutluluktan ölsem de ben kendi evimde kendi başıma yaşamak istiyorum. Karakterim gereği çok bireyselim belki de. Bunun yanında maaşıma da hiç karışmıyorlar, eve herhangi bir destek beklemiyorlar. Boşu boşuna bir sürü para vereceksin başka bir eve, eve çıkmak yerine araba al vs diyorlar. Evet yaşadığım şehirde evler 10.000 den başlıyor ama maaşım iyi çok rahat edemesem de orta halli idare ederim. Ama çok çok kararsızım, bi de bütün bunların yanında başka sorunlar var. Buradaki evimiz kira, başka şehirde evimiz var kiracı çıkmıyor. Ev sahibi çıkın diyor Bunlar açılınca da "Sen bizi hiç düşünmüyorsun, aile bağın hiç yok" vs diyor ablam. Ama zamanında babam da beni hiç düşünmedi tamamen kendi emeklerimle okudum. Annem çalışmıyordu. Daha bir sürü şey uzatmak istemiyorum. Evet ablam destek oldu ama, şu an yalnız yaşamak istiyorum ve bunu asla anlamıyor. Sizce ne yapmalıyım? Gerçekten bencillik mi bu? Bende mi bir sorun var? Siz olsanız ne yapardınız

Bencil değilsin ama bencil olucaksın bazı noktada... böyle yol alamazsın maalesef

Ben ailenizde sorun göremedim. Ne güzel maaşınızi istemiyorlarmis. Haftada 1 2 gün evde görürsünüz onları. Ben olsam bende araba alma fikrine sıcak bakardım.

Siz annenizin veya ablanızın bakıcısı değilsiniz. Sevmek bireysel olmamayı gerektirmiyor. Kocaman insansınız. Annenizin kendi tercihi ablanızın da. Sizin de kendi tercihinizi yaşamaya hakkınız var. Büyümek sancılı bişey ama gerekli.