haklısınız

uzatmadan konuya gireyim istiyorum elde olmadan da uzun olursa affola. şöyle ki herşeyi herkesi çok taktığım içselleştirdiğim bir hayatım var şu ara ve beni aşırı yoruyor. Taze manik-depresif bozukluk tanısı konulmuş biriyim. Problemim insanları ve davranışlarını çok fazla takıyorum backgroundta sürekli onun davranışı şunun sözü bilmemnenin tavrı dönüyor, haklı olsam dahi hep bir arayı düzeltme herşeyi geçiştirme ihtiyacı duyuyorum bu da -zaten yerlerde olan- öz saygımı günbegün kaybetmeme neden oluyor insanlar ne der insanlar nasıl düşünür aman tatsızlık olmasın diye diye attığım adımlar gösterdiğim tolereler sürekli benden götürüyor. Artık bir ortamda yüksek sesle kendimi ifade edemiyorum aman insanlar ne der ne düşünür diye diye sesim kısılıyor silik pasif birine dönüşüyorum. Herşeyi çok fazla düşünüyorum komik olan şu ki çekirdek ailemde misal eşimde kendi annemde aynı özeni gösteremiyorum onlara karşı gayet dik ve savurganım çoğu zaman ne olursa olsun koşulsuz kabullenip benimseneceğim fikrinden belki böyle. İstiyorum ki dış dünyaya biraz olsun duyarsız gamsız biri olayım sırf iç huzurum o gün iyi olsun diye kendime olan saygımı kaybetmeyim ama bunu nasıl aşacağımı ne şekilde düşüneceğimi bilemiyorum ne kadar dış dünyayı umursarsam ona o kadar bağımlı oluyorum ve bunu istemiyorum. Nasıl farklı şekilde düşünebilirim? Nasıl aşarım bunu noktasında farklı bakış açılarına ihtiyacım var.

Haklısınız ama beynimin kendi kendini kandırması çokta kolay olmuyor zaten psikomatik bir hastalığa sahipken 1 dediğiniz gibi yapsam 3 yine aynı yere dönüyorum. Teoride aman salla insanları çok mu onemli sanki derken pratikte yapamıyorum pratikte yaptığım da dahi iç huzurum olmuyor.

Sanırım bunların temelinde kendime gram değer vermeyişim var. Z. selvilioğlu bir tedx talksta özşefkatten bahsetmişti insanları kucaklamaya çalışmak yerine dönüp kendime sarılmam gerekiyor muhtemelen.

çoook teşekkür ederim bir yerden yakalamaya çalışacağım bende

Bence kendinizi çok güzel ifade ediyorsunuz. Mesajlarınızdan anladim bunu. Sanırım kaybetmek istemiyorsunuz diye susuyorsunuz. Cesur olun bence bu hayat sizin. Gerçekten sizi sevip gerektiğinde ortak noktada buluşabilecek kişiler olmali hayatınızda. Buna değer olmali. Insan olarak en büyük zaafımız alışmak sanirim. Herkes sizi boyle tanıdı ve alisti dolayısıyla onların gözüyle " sorun çıkarmanızı " istemiyorlar. Ama gördüğünüz gibi bu yükü bir yere kadar taşıyabilirsiniz. Kendi hakkınıza girdiğinizde iç huzursuzlugunuz daha çok artar. Elbette tartısin demiyorum ama kendi isteklerinizi de hep otelemeyin. Hep kendinizi açıklamak için fazlaca çaba göstermeyin nedense bu davranislar karsi tarafta, ben hakliyim ki bu kadar ugrasiyor izlenimi veriyor ve daha da üstünüze geliyorlar. Hataliysanız elbet özür dilersiniz ancak duygusal manipulasyonun devam etmesine izin vermeyin, binlerce kez özür dilemeye de gerek yok. Bir arkadaşımla yanlış anlaşılma yaşadım birkaç ay önce bende. Çok yakinim. Ama birbirimizi anlayamadık olabiliyor böyle seyler. O kırıldığı için sadece kendi açısından bakıyor ama ben ona bir sey dememiş olmama rağmen üzerine alınmıştı sadece. Bir süre görüşmedik. Sonra normal davrandım ben baktim ayni tepki yok. Bende çektim kendimi. Tedirgin değilim eskisi gibi. Telafi bile beklemiyorum hatta ben artik insanlardan. Hakkımda neden boyle düşündü ki diye kendimi üzmemin de manası yok. Eğer benim gibi geride bırakmayı başarabilirse devam ederiz. Yok takılı kalıcaksa yollarımız ayrılır. Ben eski ben değilim fark edebiliyorum. Üzülsem de ayırabiliyorum artik yollarımı sevdiklerimle bile olsa. Cunku biliyorum hic bir ilişki tek taraflı düzeltme çabasıyla yürümez. Hic düzeltmeye gayret etmeyin diyemem. Karşı tarafta böyle düşünüp inatlaşmaya varabilir. Çabanıza bir ses gelmiyorsa ilerleyin diyebilirim.

Yukarıda eklemeyi unutmuşum. Arkadaşlık ilişkilerinizi de çok zorlamayın. Benden sürekli alttan almamı bekleyen kendisi çat çat herşeyi söyleyen arkadaşlarımla mesafe koydum. Allah sizi inandırsın yok böyle bir rahatlık. Bir de olabildiğince dedikodu ortamlarından uzak durun.

Birazcik cesaret yapamazsaniz bırakırsınız sadece bi adim atilip kursa gidilecek baska bisey yok hayat bu kdr basit sadece bir adim

Na cabuk konu kapattın daha yeni gördüm.

Ic huzurun mu yok cocukluk travmalari ile hersey baglantili hayatimizda. ben herkese oneriyorim ama biraz abarttim be baris muslu ve esra ezmeci cok iyi geliyor insana.

Cok meshur bi laf caresizseniz çare sizsiniz. hepimiz zaman zaman bu durumua düşüyoruz neden oyle oldu neden diyemedim. yogayi bi deneseniz varmi yasadiginiz yerde kursa gidin derim yoga yapanlar cok memnun.

Doğrusu yaşadığım bir dönemde ben de böyle idim. Zaman zaman da alttan alttan geliyor böyle. Ben de ilaç kullanmıştım bundan belki 10 yıl önce. Çocukluğumda çok başarılıydım lider ruhluydum ama annem tarafından bu durum hep kısıtlanırdı. Yaptıklarım beğenilmezdi. Nedense hep onay alma ihtiyacı duydum. Mesleğimi elime alıp kendi hayatımı kurduğumda aileme çat çat istediğimi söylemeye hatta tersleyerek söylemeye başladım. Bunun tersi olarak iş yaşantımda tüm işleri bana verin ben yaparım ben altından kalkarım modundaydım. Aileden alınan öğrenilen bu onay alma takdir edilme ihtiyacı iş hayatında ya da sosyal hayatta sürse de belki de bu durum için içten içe ailemi suçladım. İlaç tedavisi alıyorsanız ya da terapi devam edin. Dışarıya karşı isteklerinizi daha net söyleyin ailenizle önemli konuşmalarınızı önceden planlayın.

niyetlendim fakat kullandığım ilaçlar neticesinde vücudum baya baya hantallaştığı için cesaret edemedim.

Bence kendinize pek deger vermiyorsunuz ve bir memnun edicisiniz. Aman huzursuzluk olmasin, aman şu mutlu olsun, yeter ki bir tatsızlık olmasın güdüsüyle haklı bile olsanız karakterinizden ödün vererek de olsa durumu duzeltmeye çalışıyorsunuz. Ama her şeyi ve herkesi kontrol edemezsiniz. Bundan doğan sinirinizi de ailenizden çıkarıyorsunuz muhtemelen. Hayat bu, yeri gelir endiseleniriz, yeri gelir birileriyle aramız bozulur, bu durumdan bu kadar huzursuz olmayın ve kabullenin. Örneğin bir ortama girdiğinizde biriyle ayni fikirde degilseniz belirtebilirsiniz, susmayı seçmeyin mesela:) En fazla o kişiyle tartışırsınız ve dünyanın sonu gelmez.

konum çok yok eniştemi seviyorum yok kocam komşuya kaçtı minvalinde uç, heyecanlı bir konu olmayabilir ama umarım farklı bakış açıları okuyabilirim çevremde bunları sesli dile getirebileceğim arkadaşlıklarım olmadığı için buradan medet umuyorum açıkçası.

Rahatsızlığınızla ilgili bir yorum yapamam çünkü yaşayan bilir. Belki sizi daha çok zorluyordur bu durum. Tanı aldığınıza göre psikiyatr'a gittiniz. Beraberinde psikologa da başlayabilirsiniz diye düşündüm. Sevdiklerini kaybetmemek için alttan almak, onlar yüzüne bile vursa susmak bunlar bana da tanıdık. Bir zamanlar bende böyleydim. Insan değişebiliyor. Sınır çizme ve bağlanma stilleri ile alakalı videolar izleyin, kitaplar okuyun derim. Ben cevaplarımı buralarda buldum. Hala daha sevdiğim birinin bir yanlisinda hayatimdan cikarma yoktur. Cunku bizde insaniz bende ona yanlis yapmışımdır diye düşünürüm. Ancak karşı taraf telafi etmek yerine buzdan duvarlar örüyorsa artik barışmaya gayret etmiyorum. Çözümü şurada buldum ben, korktuğum şeylere gönüllü olmak. Bir şeyden korkup kaçıyorsak, sırf kaçındigimiz için sorunların, kırgınlıkların üzerini örtüyorsak o sadece geçici bir çözüm oluyor. Ve korktuğunuz yine başınıza geliyor, üstelik tüm suçlu siz olarak. Cunku zamanında sustunuz. Birden değişen siz olmuş oluyorsunuz. Korktuğumuz şeyin üzerine gidip yaşamaya gönüllü olursak o kadar da korkunç olmadığını görüyoruz. Mesela sevdiğim insanların beni yanlış anlamasını istemiyorum mu diyorsunuz? Bunu engelleyecek gücünüz var mi ki?yanlis anlasilmamak icin susmak, alttan almak doğru anlaşılmaniza sebep vermez. Bir yerde patlak verir ve karşınızdaki sizi yine suçlar. Sonuç değişmez kısacası. Bırakın gönüllü olun sevdiğiniz insanlar da sizi yanlış anlasin. Hakikaten niyetinize güveniyorlarsa zaten olayın sıcaklığı geçince o da durulacaktır. Biri sizi kötü bilmesin mi istiyorsunuz? Bilse ne olacak ki? Kendinizden ne eksilecek?birisin size kötüsün demesi sizi kötü yapmaz. Hepimiz bazen doğru bazen yanlış kararlar alabiliriz hayatta. Hata yapabiliriz ancak bile bile birine kötülük olsun diye art niyetle davranmadiktan sonra kötü olmayız. Gönüllü olmak lazım onların gözünde kötü olmaya da. Böyle böyle aşılıyor. Eskiden cok duygusal tepkiler verirdim. O benim en yakınım hakkımda nasil böyle düşünür diye üzülür dururdum. Şimdi diyorum ki " düşünür." Herkes suizana da kayabilir. Dostluklar arkadaşlıklar bitebilir, başlayabilir de. En yakınınız en uzaginiz olabilir. Kimseye kendini beğendirmek için çaba harcamayınca hayat daha güzel akıyor. Evet daha yalniz oluyorsunuz ama o yalnızlıkta kendinizi keşfetme ihtimaliniz oluyor. Kendi sorunlarınızla kendi başınıza bas edebilme gücü oluyor. Bence bunlar da güzel kazanımlar. Belki 16 17 yaşlarda bahsettiğim o duygusal iliskiler güzeldi ancak 30 yaşında olmuyor.

Ben de öyleyim, neden hakkımı savunamadığımı bilmiyorum tuhaf ve rahatsız edici bir durum gerçekten. Ailede mesela hep alttan alan benim ama her durumda suçlu da benim. Ne olacak nasıl düzelecek hiç bir fikrim yok maalesef. En kötüsü de eşimi savunmam gereken ona haksızlık yapılan ortamlarda da sesimi çıkaramıyorum... Sonra da bana kızıyor haliyle.

Mune konumu kapatır mısınız?

Ailenize nazınız geçiyor o yüzden belki de bence bazı dönemlerde hepimiz böyle patlamak istiyorum ama patlayamiyorum konumuna geliyoruz. Bir süre sonra geçer diye düşünüyorum. Sizde kimseyi tolere edip bu kadar kafaya takmamak için iyi gelen şeyler yapın mesela deniz varsa oturup onu izleyin. Veya parkta oynayan çocuklari. Bana iyi geliyor belki sizde de farkeder.

Hakkını savunamamaktan öte hakkımı savunup sonra aradaki tatsızlıktan huzursuz oluyorum ben hep bir dağılanı toplama, eksiği gediği yerine koyma çabası içindeyim bırak dağınık kalsın diyemiyorum.

Fazla tezcanlısınız. Bi durun millet anca okuyup yorum yazıyor kimse boş beleş kk da konu kovalamıyor. Konuya gelince, Kimsenin fikirleri için kendinizden ödün vermeyin. Yanlış mı anladılar anlasınlar çok mı dert? Bir değişiklik yapmazsanız bu tüm ömür böyle sürüp gidecek. Her gün yaşayacagınıza bir kere huzurunuz kaçıversin. İnanın kimse için değmiyor ne aile ne uzak olan el kimse verdiğiniz değeri anlamıyor zaten, içinizden geldiği gibi davranın yoksa basıp geçen çok olur.

Bu bence çocukluk cagimiz ile alakali surekli sus sesnbilmezsin sus büyüklerin yaninda konuşulmaz anne baba cocugu es geciyor fikirlerine onem vermiyor dinlemiyor sonuc kendimizi ifade edemeyen nesil..

O kadar güzel anlatmışsınız ki. Gerekilen yerde gerekilen tepkiyi verememek verdiğinde tatsızlığın verdiği o iç huzursuzluk. İnsan ilişkilerini o kadar karmaşık hale getiriyoruz ki sonra kendi içimizde düğümleniyoruz. Gösterdiğim her tolere sadece kendimden eksiltti.

kısa süre de olsa farklı şeylere kanalize edebiliyorum kendimi ama sonra dönüp dolaşıp yine aynı vaziyette buluyorum kendimi yaptığım herşey sadece süreci ertelemek oluyor kökten bir çözüm bulamıyorum kendi içimde ve karıştıkça karışıyorum.

Annemden kalma genetik bir hastalıkla uğraşıyorum kendisinin de sahip olduğu gençliğin ergenliğin verdiği sancılarla birbirimizi çok hırpaladığımız bir anne-kız ilişkimiz oldu her zaman. Çok manipüle edildim ama zerre bağışıklık kazanmamışım demek ki. K kendimidurduracakdegilim Nirvana Anneler