canım az kaldı ikimizin de :13: ayaklarımızın üzerinde durduğumuzda daha güçlü olucaz

benim oğlumdamı böyle olacak? burchecan herşey senin için

çok zor yaşamayan bilmez

s. d.34 sizleri okuyunca çok üzüldüm kızımı düşündüm boşanma sürecindeyiz 2.5 aydan beri ilk defa görmek istedi kızını çok özlemiş boşansakta bağlar kopmamalı yazık oluyor arada çocuklara küçük kuzum hep onun babası geldi bunun babası geldi diyip duruyordu Bugün, 18:05birse masumum;20182352]öff canım ya çok üzüldüm. Allah yardımcın olsun, ben eşimle kötü olduğumuz zamanlarda gittiğim bir uzman çocukların sürekli kavgalı bir yerde büyümesindense tek ebeveyn dediğimiz mutlu anne yada mutlu baba ile yaşaması daha doğru demişti.

Unutmaya, herşeyi geride bırakmaya çalışsanız.. O

canım çok sağol, aynı şeyler senin için de geçerli bir de şöyle düşün. bunu yaşayan bi tek sen değilsin bak ben varım, sokaktaki, internetteki, daha bir çok tanıdığın tanımadığın kişiler bunları yaşıyor şükrediyorum iyi ki annem var yanımda amacım bir an önce meslek sahibi olup annemi de yanıma alıp bi süre hayatın tadını çıkarmak buna ikimizin de ihtiyacı var yüzdüm yüzdüm sonuna geldim az daha sabret sedef diyorum kendime 20 yaşındayım üniversite 3 e geçtim ben canım sen neler yapıyosun?

kızlar bende alıştımaslında kocamanda oldum başka şehirde okuyorumama benim sinirlerim mahvoldu ufacık bişiii deli ediyor resmen, mesela şu an yazdıklarınızı okudum ve kendimi iyi hissettim :) terapiyi düşünmüyor değilim ama olanları tek tek anlatmaya dayanırmıyımm meçhull E EBRU 72

kızlar burda bir iki cümle iç dökmek yalnız olmadığımı bilmek bile beni o kadar rahatlatıyo ki.. betheone üvey babayla yaşamak da zordur bilirim. bir an önce ayaklarının üzerinde durmaya bak, mesleğini eline al ve kurtul bunlardan ecisbicis ben mesleğimizi elimize aldığımızda kendimi çok daha güçlü hissediceğimize inanıyorum bu amaçla bugünlere kadar geldim zaten 2 yılım kaldı, inş atlatıcam CuteMom Dünya vazgeçenleri değil, azmedenleri

Bizimkiler de ben 5 yaşındayken boşandılar. Babam zaten işi gereği ben küçükkende eve pek uğramazdı hatta anneme babama bakıp bu adam kim gitsin evden diyormuşum.. Boşandıktan sonra haftasonları beni almaya gelirdi ayda bir ağlayarak giderdim hiç gitmek istemezdim.. Bugün seni alıcam deyip akşam 5 lere kadar camlardamı beklemedim neler neler.. Şimdi ona karşı nötrüm hiçbişey hissedemiyorum. Allah bin kere razı olsun annemden canım annecim çalıştı beni bugünlere kadar getirdi. Evlenmedi. Şimdi babamdan bi de kardeşim var yanında baba dediğimde sen neden benim babama baba diyosun o benim babam diyen, hala ablası olduğumu bilmeyen, kolejlerde okuyan birsürü kurslara giden bana da 2 ayda bir 100 lira veren bi baba benimkisi

aslında bunu çok iyi farkediyorum. bazı arkadaşlarım çok eften püften şeylere üzülüyorlar, yurtta kalmak aileden ayrı kalmak onlar için büyük sorun ne olduklarını unutuyorlar ama biz yıllardır annemle tek başımıza yaşadık her işimize kendimiz koştuk ben bunların ne demek olduğunu çok önceden öğrenmiştim zaten ama aşırı duygusal yapım yüzünden dayanamıyorum bazı zamanlar geliyor yeter diyorum, ama dediğim gibi yazmanız beni çok mutlu etti birilerinin benim için vaktini ayırıp düşünüp değer verip yazı yazması gercekten çok güzelmişşş teşekkür ederimmmm :)))

her hayırda bir şer her şerde bir hayır vardır Allah a inan dua et hayırlar ve güzel günler bütün ailesi yanında olmayanlarla ve olanlarlada olsun biz varız daha ne istiyosunuz bazen 40 kat yabancı hayırsız annadan da babadan da iyidir halinize şükredin ölmemek için yalvaranlar ve çaresiz hastalıklı olanlar var eşinden ayrılanlar çocuğuyla ortada kalanlar var bence utanmalısınız

huzursuz mutsuz bi ailede büyüdüm bende..21 yasına geldim hala devam gerçi boşansalardı keşke.. kendımi bildim bileli ayrı yaşadılar saten senede bir gördüm babamı hep mutlu ailelere imrenek geçti hayatımm kendi ailemden pay çıkardım hep ben böyle olmıcam benim mutlu bi ailem olucak inş dedim... inş annemin kaderini yaşamamm canım annemm hakkını ödeyememm aslaa sana herkes hata yapar seninde hatan o adamla evlenmekmiş... allah herkesi daha beterinden korusun mlkctk

öff canım ya çok üzüldüm. Allah yardımcın olsun, ben eşimle kötü olduğumuz zamanlarda gittiğim bir uzman çocukların sürekli kavgalı bir yerde büyümesindense tek ebeveyn dediğimiz mutlu anne yada mutlu baba ile yaşaması daha doğru demişti.

canım nüfus kaydını kabul etmediler. velayet istediler. annem de onu 18 yıl önce aldığı için kaybetmişti, o yüzden babanın imzasını istediler. bursda benden de babanın maaş bordrosunu istediler. ama ben onu tanımıyorum, nerde ne yaptığını bilmiyorum. bunu söylediğimde bana inanmamışlardı ve dalga geçip gülmüşlerdi, bursa ihtiyacım olmadığını söyleyip yalan söylediğimi düşünmüşlerdi bu adam yüzünden başıma hiç iyi bi şey gelmedi, hak iddia etme riskiyle yaşamamak için de hiçbir şey yapamıyorum

haklısın.. yaşıtlarımdan olgun olmayı istemezdim aslında biliyo musun? bir de dediğin gibi ufacık şeylerde üff psikolojim bozuldu demiyorlar mı =) birse arkadaşımın dediklerini uyguluyorum ben de.. ama an geliyor hiç olmadık bi yerde aklıma geliyor mesela dün çok hastalandım, ağrıdan bayılıcam neredeyse, bi yandan istifra ediyorum.. annemle üvey babam doktora gidelim diyolar. istemiyorum, isteyemiyorum.. çünkü O'nun yüzünden sağlık karnem yok ve ben bi devlet hastanesine bile gidemiyorum. böyle olunca fiziksel acıma bir de psikolojik acım ekleniyor kinci, fevri, çekilmez biri olup çıkıyorum. zaten yine O'nun yüzünden tırnaklarımda sedef hastalığı çıkmıştı, bu hastalığı yenene kadar üvey babama maddi yönden yeterince yük oldum. daha da yük olmak istemiyorum arada yine sedef hastalığı çıkıyor, bazen kendiliğinden geçiyor, bazen çıkıyor.. birse arkadaşımın dediği gibi alıştım onla yaşamaya, adaşım beni özledi çıktı geldi yine tırnağıma diyorum

bizde yaşadık bidönem osorunları bendeçok ah verdim asla affettmem diodum hatta yeni tanıştığım insanlara öldü diyordum ama olmuyor işte baba atsan atılmıyor ne olursa olsun o senin baban gerçeği hep karşına çıkıyor. son 2 yıldır iyiyiz ama ben 20 değilde 40 yaşında gibiyim

seni çok iyi anlıyorum. annem ve babam ben 7 aylıkken boşanmışlar. ve ben babamın yüzünü hiç görmedim. ama en azından olumlu tarafından bakmaya çalış. üvey babayla yetişme çağında bi genç kız olarak neler yaşayabilirdin. tıpkı benim gibi.

Canım... bu soyadı konusu nedir... anlayamadım... neden rahatsız oldun ki... . mors

sizleri okuyunca çok üzüldüm kızımı düşündüm boşanma sürecindeyiz 2.5 aydan beri ilk defa görmek istedi kızını çok özlemiş boşansakta bağlar kopmamalı yazık oluyor arada çocuklara küçük kuzum hep onun babası geldi bunun babası geldi diyip duruyordu

benim ailemde bıkaç sene önce ayrıldı ben de ünideyim şu an. Çok acılarr yaşadım çok agladım çok eksiklikler hissettim babamı cok istedim ama o beni tersledi görüşmedi sokakta kalsam yüzüme bakmayacak biri kısacca babalık duyguları hatta insanlık duyguları yok. Peki nefret ya da kin duyuyor muyum? hayır... kırgınlıklarım var o kadar. cunku bna yaşattıgı acılar beni olgunlaştırdı hayata karşı dimdik ve saglam duruyorum şu an. napalım ailemizi biz seçmedik hayat sadece onlar değil sen güzel günleri, gelecegi düşün. Bu zamanda boşanmış aileden olmak eksiklik değildir artık malesef normal hale geldi bu tür şeyler. annenle baban bir olsaydı bu halinden daha kötü olurdun. Sen onlara inat dogru ınsanla guzel evlılık yaparsın ilerde aile kurarsın değil mi ama :)) ne guzel demişsin onları anlamaya calsııyorum diyerek... Bu zamanda anlayışlı insan olmak zordur. insanlar bencil çünkü... Ağlamak ayıp değil moralın bozuksa ağla tabı rahatlarsın ama abartma lütfen ne yapıyorsan kendine yaparsın üniversite yılları cok guzel bence tadını cıkar gez dolaş arkadaşların olsun hayat boyle güzel CuteMom Dünya vazgeçenleri değil, azmedenleri

benım annem babam da 12 sene önce boşandılar çok sıkıntılar çektik. babam maalesef paranoid şizofren ama asla hastalığını kabul edip tedavi olmaya yanaşmıyor. böyle böyle ömrünü tüketti gitti.. şu anda ona karşı ne bır sevgı nede nefret hissediyorum. sadece onun için üzülüyorum acıyorum. benım anladığım tek şey baba olmayı anlayabılen çok az erkek var. onun için evlenirsem en az 5 sene beklemeyı düşünüyorum çocuk yapmak için. eskıden de eksıklık hıssettım hala da hıssedıyorum. herşeye çok çabuk sınırlenıyorum kin tutuyorum en basıt olayları bıle hemen kışısellestırıp aklımdan atamıyorum. bende bunalım geçiriyorum ama elimden de bırsey gelmiyor... bende hep ısterım normal bır babam olsun benı korusun kollasın herkesten korkuyorum kımseye doğru duzgun guvenemıyorum. başıma bır şey gelırse kimse bana sahıp çıkmazmış gıbı hıssedıyorum. eğer dengesiz giden bır evlılığınız varsa ne olur hemen çocuk yapmayın K

Huzursuz Bir Yuvada Büyümektense; Boşanmış Anne Babanın Çocuğu Olmak Daha İyidir.. Hiç Canını Sıkma.. Ama Bundan Ders Çıkarmanın Vakti Gelmiş.. Ayakların Üstünde Durmayı Öğren, Kimseye Muhtaç Olma.. Z