Aslinda kendimizi iyi hissetmemiz icin baskalarina ihtiyacimiz yok, kendi kendimize de yetebilmeliyiz... Cevremizle mesafe koymaya basladigimiz an zaten giderek yanlizlasiyoruz ve zaman la o mesafe o kadar aciliyorki, dahil olmaya mecalimiz kalmiyor:) Ben yanlizligi seviyorum mesela, kendimi dinlemeyi ic dunyama yolculuk etmeyi hatta kendimle tartismayi:)) Ozumuzde hepimiz yanlisiz aslinda, o yuzden bence bu kadar takilma yanliz olmaya azcik ilgilen kendinle ses ver kendine bak nasil guzel gelcek

Sanırım öyle

Nedensiz mutsuzluk. Her şey yolunda giderken mutsuzluk. Asrın hastalığı...

Haklısınız. Pozitif düşünmek gibi aslında. İnanın ben kötüyü düşünmüyorum ama böyle içim sıkılıyor gözlerim düşüncelerim benden bağımsız gibi ağlamaya başlıyorum.

Bayağıdır iyi giden psikolojime ne oldu bilmiyorum. Kendimi kötü hissediyorum. Ağlıyorum çünkü içimden ağlamak geliyor. Önceden böyleydim şimdi yine başladı bu durum. Çok sinir bozucu bir şey. Kendimi yalnız hissediyorum kimsesizmiş gibi, bir başımaymışım gibi. Çok şükür herşeye şikayetçi değilim ama bu duygulara kapılmak beni korkutuyor. Bayağıdır da çevremdeki insanlarla arama mesafe koydum belki de ondandır. En yakın arkadaşım, erkek arkadaşım.. Buraya bile uğramıyordum çünkü iyiydim, bugünse iyi değilim ve buranın yazmanın bana bir nebze de olsa iyi geleceğini düşündüm..

Kesinlikle katılıyorum. Bu tespitim çevremle ilgili. Ben bu hayatı bu denli mutsuz olmak için çok kısa buluyorum :)

Dunya telasi neticede herzaman pozitif dusunmekte ise yaramayabiliyor, ama en azindan basetmeyi ogreniyor insan buda insani guclu kiliyor.. sonucta iyide kotude bizim icin, nerden baktigimiz onemli sadece.. Bide hormonlarindan olabilirmi?aklima geldi de birden, olabiliyor cunku hersey yolundayken bile bir karamsar duygular aglama hissi gelebiliyor insana baktirabilirsin hormonlarina istersen tabi

Hepsi dunyaya nasil baktigimizla alakali iste, bakis acimizi degistirsek belkide hayatimizi degistirecez gercekten toplumumuzun kanayan bir yarasi aslinda her iyi seyden kotuyu bulup cikarmak:)

Sanırım boşluğa düştüm bu aralar içimdekileri de yeteri kadar boşaltamadığım için de olabilir. Alışmalıyım sanırım yalnız olmaya. Doğru diyorsunuz aslında ilgimi kendime çevirmeliyim.

Bilmiyorum ki hormonlarımdan mı değil mi, böyle olmak istemiyorum ama buna eminim bu yüzden kendime daha fazla değer vermeliyim.

Nedeniz mutsuz olanlar hastane, huzur evi, kimsesizler yurdu gibi yerleri ziyaret etmeli. Hem onlar sevinmiş olur hem de sahip olduklarımız için şükretmeyi öğreniriz.

Oyle tabiki hemde cok kisa, degermi ya diyorum bazen bugun var yarin yokum... insanlarda bir sukursuzluk bir doyumsuzluk almis basini gidiyor, kendini sevmekle basliyor hersey, buna isterseniz kibir deyin ki bence asla degil! kafa yapilarimizda oyle bir algi var"kendini seven kibirli ve bencil insandir"hep baskalarini dusunup sevip sozde fedakar olmayi sectik, iste sorunun ana yapisi burda ama nerdee goren yok:))