canım benm babamda bi şekilde gizli görüştüğümü öğrendi 3-4 yıl önce baya sorun yaşadık telefonumu aldı evden dışarı çıkarmadı ama ben vazgeçemedm ayrldm dedm ayrlmadm, bu yıl abm vesilesiyle söyledik gayet anlayışla karşıladı hatta görüşmeme de musade ediyo arada soruyo damat nasıl diye sen babana uzak davranma o da davranmıycaktır. Bizde birbirimize sırtımızı dönmüştük ama sonra zamanla düzeldi yeterki düzeleceğine inandır kendini düzeelirr + dua et duanın açamayacağı kapı yoktur.

Babalar işte hangisi öyle değil ki. Umarım aranızda ki problemler çözülür.

Ne güzel söylediniz. Zaten onları dinlemeye karar verdim ben. Bir de inşallah affedilirim de problem kalmaz. Yoksa hem sevgilimi hem babamı kaybetmeye dayanamam ki, yapayalnız hissederim... N

Hep baş ağrısı yani hep stres altındasın senin ki aşk değil saplantı olmasın? Şimdiden eziyor ise birde düşün ailen yanında olmadığında ne yapar? Baban seni af edecektir her hangi bir tavsiyeye ihtiyacı yok sevgilin ile bu konuyu netleştir sonrasında git babanın elini öp af dile evden ayrılma sakın yakınında yanında ol o zaten baban kızına küsemez af edecektir.

Ben önceki konunuzda nispeten ılımlı bir yorum yapmıştım hatırlar mısınız bilmem ama şimdi ailenizin tepkilerine bakınca şunu demek istiyorum, bir erkeğin yerine yenisi her zaman konulabilir, dünyada 3,5 milyar erkek var ama iyi bir ailenin yerine yenisi konmaz, ailemizden sadece 1 tane var. Onlarla normalde mutlu bir ilişkiniz varsa, bu olay haricinde birbirinize saygı ve sevginiz varsa bir kez daha düşünün derim.

Ah keşke tokat atsa babacım, atsaydı belki akıllanırdım. Böyle yaparak her gün birçok kez tokat atmış gibi canımı acıtıyor zaten, en büyük cezası beni görmezden gelişi zaten... Ah ki ne ah... Yok canım evlenmeyi düşünmüyorum zaten, nasip gördükleri biriyle olacağım ya da uğruna böyle fırtınalar kopartılacak biriyle ancak affedilmek istiyorum... M

Kabul edecek bir durum da yok artık ben evlenmeyeceğim onunla yani sanırım, bilmiyorum, istemiyorum şu an için. Bir mucize olmalı ancak tekrar kabul etmem için ama bana gücendi işte annem de üstüne gitme hala burnundan soluyo diyor, sözünü gerçekten tutacağın zaman zaten o kendiliğinden yumuşayacak diyor, yani şimdilik o da bekliyor, ona da tersleniyormuş. Ben de mektup yazıp mı bıraksam diyorum, doğumgünü de yaklaşıyor belki arar kutlarım, hediye alırım. O gururdan ben utançtan, korkudan bakamıyorum yüzüne. Sizin nasıl yumuşadı ki ortam özel bir şeyler yaptın mı? . push ; farkedermi

Aynı ev içinde iki yabancı gibi birbirimizin yüzüne bakmıyoruz ne ben bir adım atabiliyorum ne de o, o kadar üzülüyorum ki

canım aşk bu illakide gözün kararacak iyi güzel çirkin dul yetim her neyse yaşamana ve hissetmene engel değilki annem kültürlü bir kadın dıyorsun iyi hoş bunuda bılmesi lazım bence babanın kırgınlıgına gelınce zamana bırak zaman öyle guzel derleyıp toparlıyorkı sen bıle ınanamazsın hem o senın baban sana kıyamaz ki... içinden ne geliyorsa onu yap ve yaşa ama dengeli yaşa..!!! aılen ıstemıyorsa ınan ılerde bunu başa bıle kakabılır sonucta gonul rızası yok ve emınım vardır bır bıldıkleri bundan bıle gunlerce aranızda kırıcı tatrısmalar cıkabılır üzülen gene sen olursun... büyüye gelince baş ağrıların büyüden değil bu ilişkideki çarpıklıktan bence stresten yani arada kalmak böyle sağlıksız yapabılıyor insanı demekki hassas bir insansın ki midenede etki yapıyor hakkında hayırlısı pambukmelek8788 :) seeen Seeeennn

Merhaba kızlar Ailem sevgilimle evlenmeme izin vermiyordu, görüşmemi bile istemiyorlardı. Ancak gizli yürütüyorduk bir süredir. Bitirdik demiştim gerçekten de bitirmiştim ve bir daha sizi üzecek bir şey yapmayacağım deyip söz vermiştim. Hatta anne babam sarılıp ağlaşmıştık. Ama sonradan sevgilime geri dönmüştüm. Babam da gizli görüştüğümüzü öğrendi. Gözüme baka baka bana yalan söyledi çok gücüme gidiyor demiş. O günden beri konuşmadık hiç. Bir zora düşsem koşar biliyorum hastaneye götürdü beni mr a götürdü filan tabi hiç konuşmadık ama aynı evde birbirimizin yüzüne bile bakmadık. Utancımdan bakamıyorum, ona ihanet etmişim gibi hissediyorum. Ailemden uzakta yaşıyorum, orda daha kolaydı ama ziyarete geldim. Resmen aynı ev içinde yabancı gibiyiz ve bu beni çok yaralıyor. Nasıl düzeltilir bu durum bilen var mı? Ya da yaşayan? Babasıyla el oğlu yüzünden bozuşan? Ya da destek olabilecek bir şeyler diyebilecek birileri? Yazarken ağlıyorum

peki ailenizle aranızı düzeltebildiniz mi? nasıl yaptınız? H hevuk

Biliyorum, daha şimdiden ezmeye çalışıyor zaten yaşım ondan küçük diye. Ben çok yoruldum yıprandım artık bu adamla uğraşmaktan mecalim kalmadı daha genceciğim böyle çökmek istemiyorum artık bir gün huzur istiyorum Annem büyü yapıldığını düşünüyor çünkü vazgeçmiyormuşum, nasıl onun gibi bir insana kapılmışım ve gerçeklerini görmüyormuşum, böyle diyor. Haklı belki bilmiyorum ben inanmam pek böyle şeylere ama ilişkimizin başlarından beri hep baş ağrıları çekiyorum, huzursuzum, kaygılıyım, ağlama krizlerine giriyorum ve inan yürütüyorum ama neden bilmiyorum, sebepsiz gidiyorum yanına, aşığım diyorum ama bunca şeyi kim kabul edip sineye çeker ki? Olabilir mi acaba cidden böyle bir şey? Bulunmaz babamı istiyorum ben el oğlunu değil ama nasıl kazanırım bilmiyorum, nasıl affettiririm kendimi? ATTRAENTE ACTA EST

Öyle diyorsunuz ama şu an asla konuşmuyor bile benimle, yüzüme bile bakmıyor, yaklaşamam yanına. O eve gelmeden de gideceğim. Sanırım bir süre görüşmeyip özlememiz lazım birbirimizi. İlla merak eder, anneme konuş ve sen temizle bu işi dedim. Ve babamın da gerçekten bittiğini anlaması lazım. Keşke dinleseydim, herkes dedi bırak o adamı sana göre değil, iyi biri değil diye babanın yokluğunu düşünmek, sevgilinin yokluğuna 10 hatta 1000 basarmış meğer...