Merhabalar.. İlkokul 4. sınıfta tanışmış olmama rağmen 8. sınıfa kadar uzun süreli bir ilişkiyi yaşadığım ama bir kere bile sarılıp, seni seviyorum diyemediğim insan bu bahsettiğim kişi. Sarı saçlı ve yeşil gözlü, iyi kalpli bir bey bu bahsettiğim. Onunla aynı dershanedeydik ve ikimizde çok utangaçtık o zamanlar. Sadece çıkıyor ve mesajlaşıyorduk. Yüzyüze ne gülüp eğlenebiliyorduk ne de vakit geçirebiliyorduk. O benim ilk çıktığım çocuktu. İlk aşkımdı. Küçüktük ve ikimizde yaşadığımız bu güçlü şeyin farkına varamadık. Ve sonunda didişip ayrıldık. Ama zaman ne kadar ilerlerse ilerlesin.. ne kadar koparsak kopalım hep bir bahaneyle ya o bana yazar ya ben ona derken şuan lise son sınıfım o da üniversite 1. sınıfta. Şimdi asıl meseleye geleliimm. Bir gün ona" naber nasılsın görüşmeyeli" gibisinden bir mesaj attım. O da "bende seni merak ediyordum" gibisinden şeyler söyleyip buluşup kahve içmek istedi. Sorun şu değişmişti. Eskiden sabah akşam mesaj atardı şimdi sosyal medya kullanmayı sevmeyen, hiç aktif göremediğim biri olmuştu. Yine de küçüklüğünde sevdiğim adamla yıllar sonra ciddi bir buluşmam olucaktı ve heyecandan ölüyordum.. Hazırlanıp buluşma yerine gittim ve onu görür görmez hayatımda ilk kez "ben bu adamla evlenmeliyim" dedim.. onu gerçekten özlemiştim. O gün o masada geçmiş hakkında dersler hakkında bolca konuştuk. Bana hayatında biri var mı dedi hatta bende "son senem olmaz zaten" dedim.. yalandı "sen varsın artık olmaz" doğrusu. Çok olgun ve yakışıklıydı, giyimi kibarlığı konuşması gerçekten etkileyiciydi. O günün ardından tam 50 gün ikimizde birbirimize hiç mesaj atmadık. Gururdan galiba. Daha sonra "Yazmadın hiç?" diye mesaj attı. Meğer o benden ben ondan mesaj bekliyormuşum.. Biraz konuştuktan sonra ikinci kez buluşup bu kez yemek yemek istedi ve beni dershaneme almaya geldi. Beraber avmye gidip hamburger yedik. Daha sonra karşılıklı kahve içtik. İlk buluşmaya göre çok daha bakımlı ve özenliydim. O da öyle. Ancak şöyle bir sorun var ki istediğim diyaloglar, gülüşmeler gerçekleşmedi, uzaktık birbirimize. Hep aynı sıradan şeyleri konuşuyorduk. Bana arada laf bile sokuyordu. Bu beni üzüyordu çünkü ben onu sevdiğime inanıp ondan ilgi, sevgi beklerken o fazlasıyla ağırdı. Tamam bir erkeğin ağırbaşlı, çekingen olmasını anlarım güzel bir şey ama sonuçta küçüklüğümüzdeki samimiyet yoktu onda. Tek sevdiğim sey diğer buluşmalarımız için plan yapıp, benimle tekrardan buluşmak istemesiydi. Beni bir kaç gün sonra sinemaya davet etti.. Ancak eve gittiğimde yine mesaj atmamıştı. Hayır yani insan hiç mi iyi geceler, günaydın demez o da yok. Sadece buluşmadan önce kısa konuşmalar.. Bir kaç güne sinema için yazıcak ve ben çocuklar gibi mesaj bekliyorum.. belki ilk kez elimi tutar sinemada diyorum, sarılır belki.. yarım kalan çocukluğumuza döneriz. Şimdii sizce bu çocuk beni seviyor mu, neden yazmıyor ve ben onunla 3. buluşmaya gitmeli miyim? Azra910 Junior

Konunun başını okudum 4. sınıfta ilişki yaşama kısmını şok geçirdim. devam edip yorumumu yapacagım tekrar

4. sınıftan 8. sınıfa kadar mı? Uuuu baby geç kalmışsınız. Biz o yaşta "Ayağımın altı 36" oynuyorduk Dolunay89 Là sonsuzluk