anesaysa bence de. maddi durumun elveriyorsa özele git renginar

Cok cabalidiginiz icin yoruldunuz o zaman.. zamaninda yasamayi ötelemek zorunda kaldiginiz seyleri yorgunluktan size tat vermiyordur.. Ya da önünüzde yine böyle cok ugras vereceginiz seyler varsa simdiden gözünüzde büyüyordur.. Umarim gecici bir depresyon halidir.. ama gecmezse bi uzmana gidin

sınav dönemi de ekstra bir yük yükleyecek omuzlarınıza, bunun yükü de binecek içinizdeki dağa, bence hemen bir uzmana gitmelisiniz ki sınav kaygısı ve gelecek kaygısı birleşip sizi severek okuduğunuz mesleğinize karşı soğutmasın, zaman o kadar kıymetli ki güzel kardeşim yitirdiğin bir günün bile öyle değeri var ki hayatında bunu anlaman için yitirmen lazım ve ben çok yitirmiş biri olarak söylüyorum yitirmeden bil kıymetini giden zamanının, sonra içinden giden hevesde yaşama aşkıda geri gelmiyor allah korusun, vakit nakittir hemen kendin için ayağa kalk ve silkelen, dik dur eğilme Kadınlar Kulübü Seninle D)

başka bir hastaneye gitsen? anesaysa anasının

Yorumunuz için çok teşekkür ederim. Belki de daha önce gitmem lazımdı ama önemsemedim en ufak şeyleri bile içime attım hep ve şuan dağ gibi büyüdü içimde. Sınav dönemim geçtikten sonra bir uzmana görünücem kesinlikle olmuyor bunu anladım... RACHEL GREEN ▫we were on a break ▫ tek ayak

Haklısınız, insan biyerden sonra umursamaz hale gelir tabiki. Konusmanın iyi olacağını bende düşnüüyorum. İşin içinde değilim tam ortasındayım hatta :) Ona rağmen kendime itiraf edemiyorum kötü olduğumu, düzelir düzelir dedim düzelen hiçbirşey olmadı.

Düşünüyorum bende ama hastanede staj yaptığım için drlar beni tanıyor birebir olmasa da orda öğrenci olarak gördüler beni. O yüzden çok çekiniyorum. RACHEL GREEN ▫we were on a break ▫ tek ayak

bazen insanlar, birikmişlik duygusundan ve hayatın hep bu şekilde mücadele ile geçeceği hissinden dolayı kısa bir süreliğine beyninde deyim yerindeyse "sigorta attırır". yani rölantiye alırlar tüm sorumlulukları. nasılsa ben çabalasam da hep böyle olacak hissi yerleşir. bu deneme işe de yarar. genelde kişisel çabalarıyla başarılar elde eden bu insanlar aslında hayatlarındaki başarıların şansla ve öylesine elde edilmiş başarılar olmadığını anlarlar. çünkü durum kötüye gitmeye başlar. dersler kötü gider, dönem uzar, işten atılma noktasına gelinir, ikili ilişkiler kötüye gider. bir bakar ki durum kötüye gidiyor, hemen sarılır son kalan gücüyle. siz, bence böyle bir dönemden geçiyorsunuz. sihirli bir değnek gelecek ve sizi iyileştirecek gibi bilinçaltı beklentisi olabilir. öyle bir değnek yok, kimse sizi kendiniz kadar düşünemez ve anlayamaz. o nedenle bu yorulmuşluk hissini zaman zaman bir kenara bırakıp direnin! zaman çünkü aleyhinize akıyor. ilaçlık bir durumda olduğunuzu sanmıyorum. içinde bulunduğunuz şartlardan çok bunalmışsınız. keşke ara verme lüksünüz olsa ama o da yok... siz yine de bir uzmanla görüşüp en azından ruh halinizi anlatın ona. çıkış yolları sunacaktır. gündelik hayataınızı değerlendirir başka gözle.

Yabanciya daha kolay anlatiliyor inan. kaygi bozuklugun olabilir illa ilac kullanacaksin diye birsey yok istemezsen yazmiyorlar zaten. Farkna varip adim atman guzel umarim hersey cok iyi olur :)

Arkadaşlar benim bir türlü çözemediğim sorunlarım var senelerin patlamasını yaşıyorum şu sıra sanırım kısaca anlatayım. Yaptığım hiçbirşeyden zevk almıyorum, yemeği öylesine yiyorum, suyu öylesine içiyorum. Mecbur olduğum şeyleri sürekli erteliyorum. Sonra sıkıştığımda stresten başıma ağrılar giriyor. Çevremdeki herkese aşırı kötü davranıyorum, yok yere kırıp üzüyorum, sonra pişmanlıktan ölüyorum, ağlama krizleri geliyor durup dururken. En önemlisi de hayata dair yapmak istediğim şeylerden vazgeçmiş durumdayım. Okulumu ve bölümümü çok severek okudum, şu an bu mesleği yapmak istemediğim geliyor aklıma sürekli mezun olunca ne yapıcam diye hergün moral bozukluğuyla geçiyor. Kimseyle paylaşamıyorum da konusamıyorum da. Bir tek erkek arkadasıma bahsettim biraz bu durumdan, benim bazı şeyleri abarttığımı, sorunlarımın dünyanın sonu olmadığını vs söyleyip duruyor. Aklıma en son doktora gitmek geldi ama çok çekiniyorum. Normal arkadaşlarıma bile kendimi açamazken yabancı birine sıkıntılarımı düzgün anlatamayacağımı düşünüyorum. Bir de ilaç verirse diye korkuyorum nedense ilaç falan kullanmak istemiyorum. Size sormak istediğim benzer durum başından geçmiş olan varsa bu durum nasıl atlatılır, neler düşünmeliyim, nasıl yöntemlerle baş edebilirim kendimle. Nalet Kaynana çok cahilsin keşke

Bana ayni taniyi koymustu doktor hatta ilac vermek istemisti ama ben istememistim. konusmak bile iyi geliyor isinin ehli birine gidebilirsen telkinler cok yol gosterici olabilir. Bolumun ne bilmiyorum ama belli ki bu isin icindesin kendini erteleme... Yada sana benim geldigim son durumu soyliyim amaan olmicez mi diyorum. hic birseyim tam degil belki ama miluonlarca insandan da daha iyi durumdayim sukredecek o kadar cok seyim var ki hayatimdaki hic bir olumsuzluk su anda moralimi bozamiyor :) iyi dusun iyi olsun

Yaşadığım şehir çok küçük tek bir devlet hastanesi var. Öyle olunca da randevu alıp iptal ettim birkaç kere anesaysa anasının

Burdada onlarca yabanci insana anlatiosun orda tek bi profosyonel kisiye icini dokeceksin ama sende biraz mezuniyet oncesi depresyon çökmüş son sene bana da olmustu bi donem ama nasi atlatacagin onemli tabi istersen git bi iki seans destek al yararini gorecegine eminim

Cnm benim de senin gibi zor bi hayatim oldu.. seni cok iyi anliyorum.. Ortaokuldayken ögretmenime böyle karamsar düsüncelerden bahsetmistim.. lise sinavi, üniversite sinavi, kpss falan nasil yapacagim dedim... ohooo önce önündekine bak dedi.. sonra digerine.. sonra digerine.. iyi ki anlatmisim, iyi ki acilmisim.. cok mantikli gelmisti konusmasi.. En güzel caglarindasin.. hani derler ya.. carpe diem, ani yasa.. keske o yillarima dönsem.. zordu ama en güzel yillarimdi

bence depresyondasın. kendi kendine çözmeye çalışmaktansa uzman yardımı almayı denemelisin.

Üstte de yazdım maalesef burda özel hastane bile yok bir tek devlet hastanesi. Şehir çok küçük o yüzden. Başka şehire de gidip gelme imkanım olmadı öğrenci olduğum için, ama böyle devam edersem tıp fakültesine gidicem sanırım. anesaysa anasının

Evet işin garip tarafı psikiyatri servisinde staj yapıyorum bu sene. Hastalarla ve hastalıklarla birebir ilgiliyim. Onlara yardımcı olmaya çalışıyorum ama bana yardımcı olan birini bulamıyorum Anksiyete bozukluğu olduğunu düşündüm bende ama kendi kendime de kafadan tanı koymak istemedim. RACHEL GREEN ▫we were on a break ▫ tek ayak