Sizi çok iyi anlıyorum. Dünya çok acayip bir yer. İçine doğduğumuz aile de şans, yeni biriyle kurduğumuz yuva da şans, onun ailesi de öyle. Neyin içine düşeceğimiz belli olmuyor. Hiçkimsenin birinin hayatına müdahale etmeye hakkı yokken ailelere güya hak verilmesi o kadar saçma ki. Keşke herkes anlayışlı olabilse.

Daha az önce benzer şeyler düşünmüştüm, gözlerimden yaş geldi hatta. Ben ailemden hiçbir konuda baskı görmedim, küçük yaşta evlilik yaptım ve eşimin ailesinin gölgesi beni açıkçası rahatsız ediyor. Doğrudan bir müdahelede bulunmasalar da, düşünüyor olma ihtimalleri bile beni delirtiyor. Maddi anlamda asla ellerina bakmıyoruz, ama 15 yıl oldu evleneli, 30 dan sonra fark ettim ki aslında biz hiç karar verici olmamışız. İnsan olarak iyiler, bir fenalık görmedim. Aile apartmanında oturuyoruz, şuan yazlıktalar, ruhen bir nebze iyiyim, ama o zil çalıyor ya döndüklerine dair, yemin ederim beynim uyuşuyor o anda... Bütün çocuklarına karşı öyleler, 35 -40 yaşlarındaki insanlara ne yiyeceklerini ne yapcaklarını, ne yapmayacaklarını falan söylemeleri bana çok acayip geliyor. Bi salsınlar, saygı duysunlar rahat bıraksınlar istiyorum, böyle yapsalar onları daha çok seveceğime eminim... Kendi ailem kimin ne yaptığıyla hiç ilgilenmez, ben de dahil. Çocukkken bile özgürdüm ben, aile içinde demokrasi vardı.. Bu ailedeki anlayış çok acayibime gidiyor. Adı da "koruma". Satmak öldürmek dediniz ya.. Geçen kv me biraz sitem ettim, evin tadilata ihtiyacı var pek ilgilenmiyor sevmiyor evle uğraşmayı diye Bana Dedi ki: Neyse boşver kızım ne adamlar var, eşlerini pazarlıyorlar . Teşekkür mü etmeliyim anlamadım yani? Böyle bi gariplikler içindeyim ve bu ne zaman bitecek bilmiyorum. Bu insanlar benim geleceğim.. Belki birgün ailenize veda edip gidebilirsiniz ama ben nereye gideceğim eşimle mutluyken bu ortamdan bilemiyorum... Daha da uzatmak istemiyorum ama hemen hemen aynı duyguları size aileniz, bana da eşimin ailesi hissettiriyor. B

Bizim ülkede neredeyse bütün aileler böyle. Anne baba hakkı diye başlarlar bir de. Evin büyüğü bile küçüğüne karışmaya çalışır, arasında 2 3 yaş olsa bile sadece anne baba da değil yani. Bir de senin iyiliğin için diye kılıf bulurlar halbuki söyledikleri çoğu şeyde senin iyiliğinden çok elalemin tasvip etmesidir amaçları. Seni anlıyorum.

Kesinlikle öyle. Ben üniversitede yatay geçiş yapmıştım sonra pişman olup eski okuluma dönmek istediğimde annem "sütümü helal etmem gidersen" demişti :) tamam emekleri illaki oluyor ama her aile çocuğuna bakmak zorunda eğer dünyaya getiriyorsa. Sırf evladı kendi okulunu seçmek istedi diye de yapılanlar surata vurulup haram ederim demek o kadar saçma ki. Fazlasıyla bilgi sahibi olduğum konularda bile bilgilerim, düşüncelerim hep küçümseniyor ailem ve akrabalarım tarafından. Çünkü ben onlardan küçüğüm :) ben onlardan küçük olduğum için 60 yaşına da gelsem bir şey hakkında asla bilgi sahibi olamam ve fikrim olamazmış gibi davranıyorlar. Her şeyime müdahale her şeyime.

Aile insanın kara deliğidir. Ben de senin olduğum yerdeydim)

Herkese merhaba öncelikle. Birçok düşünce geçiyor aklımdan. Kimi zaman iki kelimeyi bir araya getirmekte zorlanıyorum. Karşımdaki kişi yargılar mı yine anlamaz mı empati kurmadan önyargıyla mı yaklaşır diye düşüncelerimi ifade etmekten çekiniyorum işte bazen. Hayat bir hapishane gibi olabiliyor kimilerine. Engel oluyorlar "sen" olmana, benliğinin farkına varmana, sınırlarını oluşturmana, gerçekten yaşamanın tadına varmana. Genelde insanlar, bir kadının kocası tarafından kısıtlanmasına, üzerinde baskı kurulmasına, her şeyine karışılmasına, seçimlerine yemesine içmesine giyimine kuşamına nereye gideceğine nasıl yürüyeceğine vs vs kısacası her şeyine karışılmasına tepki gösterirler. Boşa gitsin derler. O senin kocan aile başkadır demez kimse. Ki son derece doğru sözler bunlar. Benim anlamadığım nokta ne biliyor musunuz. Öz anne baba bunları yapınca kimse seni haklı görmüyor. O anne babadır, aile başkadır, üzme onları, nankörlük etme derler. Şımarıklık yapma derler. Onlar öyle görmüştür derler. Doğduğundan beri her şeyinin yönetilmesi ne kadar acı bir şey biliyor musunuz? Ben bu yüzden son 5 yıldır hiç iyi değilim psikolojik olarak. Çeşitli tedaviler gördüm. Ama iyileşemedim. Niye biliyor musunuz? Kısıtlanmaya baskılanmaya devam edildi. Ve herkes bana yalancıymışım, numara yapıyormuşum, nankörlük yapıyormuşum gibi davrandı. Onları haklı gördüler. Onların kafa yapısı böyle boşver he de geç dediler. Denedim. Daha çok baskılandım. Dertlerimi paylaşamıyorum bile. Çünkü baiıma bir bela gelse yanımda durmak destek olmak yerine daha da çok ağzıma tükürürler daha da çok üstüme gelirler. Bir şey soracağım. Siz bir başkasının özgürlüğünü düşüncelerini kısıtlar mısınız çok rahat bir şekilde? Ben böyle gördüm der misiniz? Ya da biri hiç alakası olmayan birini kısıtlıyor. Kısıtlanan kişiye gidip "onun da kafa yapısı böyle napıcaksın katlan" der miydiniz? Kocasından psikolojik şiddet gören birine " o da böyle görmüş böyle yetişmiş boşver bçyle kabullen he de geç" der miydiniz? Ben söyliyim. Demezdiniz. Demezlerdi. Peki ya niye söz konusu anne baba olunca işler değişiyor? Niye onların her şeyi mahvetmeye bir insanın hayatını mahvetmeye hastalık sahibi etmeye ne hakları var? Anne baba olmak bu mudur arkadaşlar? Anne baba olmak maddi olarak bakmak değildir. Maneviyat en önemlisidir. Ben hadi benim ailem olun bana bakın bana para verin demedim ki. Ailelerimizi seçemiyoruz ki. Kimi zaman dışarıdan bunlar ufak tefek şeyler olarak görülür. Kimileri bu da neymiş kimi anne babalar çocuklarını satıyor dövüyor diye örnek verir bir de. Kıyaslamasın artık kimse, kimsenin sıkıntılarını. Damlaya damlaya göl olur derler ya. O ufak görünen sıkıntılar büyüyüp çığ olur. Kaldıramaz insan. Psikoloji çok farklı bir şey. Farkında olmadan darmadağın oluyor. Toparlamak çok zor. Hele ki kaygı, depresyon vs gibi değil daha ağır bir rahatsızlığınız varsa. Biliyor musunuz artık hafızam silikleşmeye başladı. Neyi ne zaman yaptığımı, yapıp yapmadığımı hatırlayamaz, ayırt edemez oldum. Bazı şeyler hayal mi gerçek mi hatırlayamaz oldum. Ailemden uzakta şehir dışında okuyorum. Ve yanlarına gitmekten korkuyorum. İstemsizce korkuyorum. Sanki orası penceresiz küçücük bir oda gibi. Düşündükçe göğsüm daralıyor. Evet beni satmadılar öldürmeye çalışmadılar. Ama zamanla psikolojimi çökertecek çok şey yaptılar. Hangi birini anlatabilirim ki. Benim durumumda olan varsa konuşmak isterim arkadaşlar. Aynı şeyleri hisseden biriyle hislerimi daha detaylı paylaşmaya çok ihtiyacım var. Ve bir de siz siz olun. Çocuklarınızın da bir insan olduğunu unutmayın. Onun özel alanına, sınırlarına saygı duyun. Sonra çok geç olabilir.

Çevreden hep "e onlar da öyle görmüşler, kabulleniver, he de geç" gibi şeyler duyunca yalnız olduğumu düşünmüştüm :) B

Hayır, yalnız değilsin. Bana dünyaya gelmeden önce ekrandan göstermediler. Emrivaki olarak geldiğim dünyada annemin ve babamın prensesi olmak isterdim ama yok. Bence neyi istersen onu yap bir kere dünyaya geliyorsun