Yani ben çok istiyorum ancak ; henuz ne bir aday ne bir evlilik.. İşin kötüsü ufukta da görünmüyor Endişem ise limon kadar açıklıktan karpuz büyüklüğünde bir canlının çıkması.. Düşündükce bir huzursuzluk geliyor. Mental süreç değilde doğum anı tedirgin ediyor beni

Ben de sizin gibiydim. Eşim çok isıtıyordu ama önce maddiyatı yoluna sokalım dedik. Çok iyi olmasa da az biraz düze çıktık. 6.5 yıldan sonra bebeğimiz dünyaya geldi çok şükür. Ben hamile olduğumu öğrendiğim gün gün boyu ağladım. Ama sadece korku hissediyordum. İçimde mutluluk yoktu. Önceden de hamile olduğumu gördüğüm rüyalar kabusumdu ve uyanınca ohh be rüyaymış derdim. Öyle bi rahatlardım Neyse işte o gün tüm gün ağladım. Gebeliğim boyunca öyle çok büyük duygular yüklenmedi bana. Yani anlatıldığı gibi duygular yüklenmedi. Çünkü bu hayalini kurduğum bi olay değil, daha çok korkumdu 9 aylık sürenin sonuna geldiğimde artık kızım gelmek istedi. Kucağıma aldığımda da aşırı bi şey oldu desem belki yalan olur ama tabi ki sevdim ve sahiplendim. Sonra günler geçti geçti... Her geçen gün sevgim onla birlikte büyümeye başladı. Şu an tarif edilemez bi sevgim var. Her şey bi yana "O" bi yana. Ahhh kızım diyorum sen miydin o karnımdaki. Ben seni bilsem, senin orda olduğunu bilsem nasıl beklicektim seni 9 ay diye diye seviyorum tarifi yok. Hiçbi sevgiye benzemiyo. Allah isteyen herkese nasip etsin

Çocuk sahibi olmak asla tahmin ettiğiniz gibi bir şey olmayacak. Çocukla birlikte siz de yeniden doğuyorsunuz. Başlardaki hayat değişimine şok olma durumu geçtikten sonra çocukla birlikte yeni bir hayatın şekillenmesi oldukça keyifli ama çok yoğunum dediğiniz bütün zamanları unutun, o kadar yorucu İnsan çocuğundan pişman olmaz sadece şartları daha iyi olmadığı için olabilir. Misal yardımcınız yoktur, paranız yoktur, ülke şartları kötüye girmiştir... Bizde hepsi eksikti Hala neyimize güvendik derim.

Bende sizin gibi çok korkuyordum. Bebeğe bakarken yanıma gelecek, yardım edecek kimsem yoktu. Evde bunun tartışmasını çok yaşadık eşim bebek sahibi olmayı çok istiyordu, ben ise kacıyordum. Sonra hamile olduğumu öğrendim hem çok korktum hem çok mutlu olup ağladım. Onu ilk utrasonda gördüğümde de ağlamıştım. Hamilelik dönemimde zorluylu benim bir sürü test, doktor doktor gezerek geçti. Sonunda ise sağlıklı olarak kucağıma aldım yavrumu. Emzirmede de sorun yaşıyorum 45-46 günlük olmasına rağmen sütüm hala yetmiyor ama bütün bunlara rağmen zorlansamda, uykusuz kalsam da onun varlığı çok güzel bir duygu. İyi ki doğurmuşum, gözüme bakıp gülümsemesi tüm herşeyi unutturuyor.

Diğer konunuzu da biliyorum, süreciniz ve düşünceleriniz çok benziyor bana ve çift olarak bize... Yazdığınız her şeye harfiyen katılıyorum, biz artık kesin olarak korunmayı bırakma kararı aldık buna rağmen her dakika farklı şeyler düşünüyorum, bir an bebek videolarına içim giderken başka bir an yok ben asla yapamam diyorum çünkü şimdiki hayatımın güzelliğini, özgürlüğünü kaybetmek korkunç geliyor. Canım ne istiyorsa yapıyorum şimdi karışan görüşen yok istediğim saatte yatıp kalkıyorum, kariyerime emek veriyorum, kendime yatırım yapıyorum, eşimle evliliğim dokuz sene geçmesine rağmen ilk günkü gibi heyecanlı ve romantik. Biliyorum ki çocuk olduğunda bu hayat tamamen bitecek, anılarda kalacak artık iki kişilik küçük dünyamız ve biliyorum ki bu hayatı özleyeceğim... Kısacası düşününce ilerideki su soğuk hem de çok ama zaman akıp gidiyor, maddi manevi imkanımız varken anne baba olma duygusunu tatmadan gecip gitmek de istemiyoruz bu hayattan. Öyleyse yapacak bir şey yok su soğuk ama girince alışacağız inşallah diyorum. Hepsinden ötesi de bir şekilde bu kararı verip nasip olursa o çocuğu dünyaya getirdikten sonra iyi birer ebeveyn olabilmek ve içten içe en büyük korkum da bu benim. Hamilelik sıkıntıları hormonlar hayatımın değişecek olması hatta doğum vs bile bir yere kadar aşılacak korkular benim için ama acaba benden iyi bir anne olacak mı sorusu çok başka.. Umarım olur. Umarım ikimiz de kararlarımızdan hiç pişman olmayız. Hakkımızda hayırlısı.

Kızıma hamile olduğumu öğrendiğimde tam bir korkuya kapıldım şimdi ne yapacağım hissi. Hamileliğimde böyle romantik hayaller kurdum aman çıldırdım falan diyemem. Sıfır romantizm en iyi en güzel şeyler kızım için olsun hissi ama doğduğu an. Herşey tepetaklak oldu. Ben inanmazdım ama görünce aşık oldum resmen. Ve ilk lafim masallah çok güzel bir bebek kimin oldu. Doktorlar epey bir süre benim olduğuna ikna etmeye çalıştılar beni. Hakkınızda ne hayırlısı ise Rabbim onu nasip etsin inşallah

şimdi napıcam demiştim planlı bir hamilelik olmasına rağmen çok heyecanlı bir gündü ama hamilelik işin en az korkacağın yeri sanırım :)

Biz 9 yillik beraberlik ve 6 yillik bir evliligin sonunda cocuga karar verdik ve hic de duygusal yaklasmiyorum mesela olaya. Oncesinde hazir degilim diyordum ama sonra baktim istemeye basladim esimle konustuk ve su ara tam zamani artik dedik ama ne katila katila aglamalar ne stresle el titremeleri ne duygu yuklu anlar ne de boyle surprizli babaya veya aileye aciklamalar oldu. Bence son derece normal bir olay ve ben rahat olursam o da rahat yetisir diye dusunmeye calisiyorum boylece stresim ve korkum azaliyor. Korku genelde cevreden beklentinin cok yuksek olmasi. İste instagram annesi gibi hersey muthis olsun organik olsun en iyi okullar olsun aktivite ustune aktivite olsun vs vs bunlar cok geriyor kadinlari ve kendini yetersiz hissettiriyor. O bize uyacak diyerek yaptik bu cocugu. Yani sagligi vs yerinde olursa insallah bizim gibi yasayacak yiyecek giyinecek. Ve kendimi baska annelerle ve onu cocuklarla kiyaslamayacagim. Bunu destur edindim kendime. Fikir aliyorum tabii mesela hangi besigi kullaniyorsun en cok vs diye sordugum arkadaslarim oldu veya biberonu su bu ama ben de aynisindan almaliyim veya besigimi ikinci el alirsam elalem ne der diye dusunmedim. Veya cocuguma kotuluk yapiyor gibi hissetmedim. Sonucta ihtiyaci gorulcek mi gorulcek. Ve biliyorum Ki onun benden tek istedigi zamanim ve sevgim olacak onu da vermeye hazirim zaten:) hayatta okudugum her kitap tanistigim her insan edindigim her tecrube beni bu noktaya getirdi. Evlendim artik cocuk yapayim dusuncesi degil. Cunku bebek bakmak degil sorun. Asil zor olan insan yetistirmek. boyle bakarsaniz daha az korkutucu oluyor.

Hamile kalınca hepsi geçiyor bu düşüncelerin. Bn de 3 4 sene kadar bekledim. Bin tane şey düşündüm bebek sahibi olmakla alakalı. Öğrendiğin an dünyam değişiyor. Hele ki büyümeye başlasın tepinsin hisset. Tek odak noktan o oluyor. Karnında bile çok seviyosun. Doğsun da göreyim diye sabırsızlanıyosun. Eminim bir çok kişi bebek sahibi olmayı düşünürken korkuyor. Bazı endişeleri oluyor. Benim de vardı. Şu an sadece sağ sağlim kucağıma almak istiyorum Düşünmeyi planlamayı ne hissederim demeyi bırak. Direk yap

Şu kadarını soyleyeyim bilmem kaçıncı tüp bebek tedavisini olup transfer olduktan sonra tutacak mı tutmayacak mı, tum hayallerim emeklerim yine çöp mu olacak korkusunu yaşamaktansa soylediginiz bu korkuları yasamak bin kat daha iyidir.. Umarım korkularınız şekil değiştirmez ve hayırlısı ile yerini sevince mutluluga bırakır..

Ben yeni evli sayılırım şuan hiç düşünmüyorum. Ama sanki hiç düşünmeyecekmişim gibi geliyor. Nasıl hazır olunur? Hazır olduğunu nerden anlarsın bilemiyorum. Yaşım genç ve annem yaşlı bir anne. Dünyada yokluğunu düşününce nefesim daralıyor. Benim çocuğum öyle olmasın genç bir anne olayım istiyorum. Ancak çok pimpirikli bir insanım bütün o süreç o detaylar işte kan değerleri tahliller içimde bir canlı olduğu için her şeyden etkileneceği için rahatça yemek yiyemez oturamaz yatamaz yaşayamazmışım gibi geliyor. Her hareketimi her yediğimi onunla ilgili her detayı sorgular psikolojik olarak mahvolurum gibi geliyor. Doğana kadar nasıl doğuracağımı düşünmekten 50kere doğururum gibi geliyor. Sonrada senelerce deneyen insanları görüyorum ya bende öyle olursam diye geç olmadan deneyelim belki bizimde senelerinizi alır diyorum. Sonuç: Korkuyorum ve bir deli cesareti bekliyorum

Ben de çok korkuyordum halen korkuyorum. İlk hamile kaldığımda sevinemedim, çok korktum. Hayatım bitti gibi geldi. Yaşım 37 olduğu için de bebek sahibi olamayacak mıyım diye de korktum.. Malesef onu kaybettim. Şimdi tekrar hamileyim, artık akışına bıraktım hayatı. Ama nedense buna sevindim. Hayatta yalnız olmak istemediğimi farkettim. Halen korkuyorum ama eskisi kadar değil. Bir yerde sonra sorumluluk almak gerekiyor sanırım. Bir an önce büyütüp dünyaı gezme hayali kuruyorum

Bebek sahibi olmaktan korkmayanin aklına şaşarım tamamen bir belirsizlik. Hamilelik nasıl geçecek, hastayken bile bal+zencefil içip kendi kendine iyileşirken hastaneler ayakyolu olacak, belki sorunlu geçecek, aylarca yatacaksin, belki düzenli olarak oynastigin kocana yasak gelecek, aranıza giren cinsel engel ister istemez soğukluk olarak yansıyacak, sonra doğum nasıl olacak, bebek sağlıklı olacak mı, bebeğin karakteri nasıl olacak? Mesela yumuşak huylu, güler yüzlü bir bebeğe bakmak kolaydır. Ama içine şeytan girmiş gibi sabah akşam ağlayan, kolikli ya da uykusuz, iştahsız, huysuz, memnuniyetsiz bir bebeğe akmak çok daha zordur. Akça pakca, lüle saçlı bebek de olabilir, aynı kaynanana benzeyen, onun kel hali, biraz da gorumceyi andıran bir bebek de olabilir:) karakteri de sen ne veririsen ver istediğin özelliklere sahip olmuyor olabilir. Pisirik, zorba, hayvanlardan korkan, paylaşmayı sevmeyen, kindar, her reklama özenen, yaygaraci, aşırı duygusal... Piyangodan sana ne çıkacağı hiç belli değil ki. Bu büyük bir risk :) Ben de 31 olacağım, henüz daha bu riski almaya kendimi hiç hazır hissetmedim. Ama sanırım yavaş yavaş biyolojik saatim işaret vermeye başladı. Geçen sene eski sevgilimden tam ona benzeyen, maviş lülüş bir bebeğim olsa gibi bir his geçmişti içimden. İlk defa boyle bir istek duydum, otuz yıllık ömrümde. Bu istek artarsa tüm korkuları kabul edip annelik sürecine girmek isteyebilirim:) Artık bahtimiza ne çıkarsa Allah pişman etmesin kimseyi

Sürekli ertelememin sebebi tam olarak bu. Ama malesef yaş da ilerliyor, kendimi çok sıkışmış hissediyorum

Çok teşekkürler. Amin aminm. İnşallah dünyayı güzelleştirecek evlatlar yetiştirmek nasip olur

Aynı hisleri yaşayan birilerinin olduğunu bilmek iyi geliyor. Çevremdekilere soruyorum hepsi anne olmak için gelmiş dünyaya. Hepsi dünyayı sorumluluğu vs düşünmüş ama ertelemek istemeyecek kadar çok istemişler anne olmayı. Beni korkularımı anlayan kimse olmadı. Çok teşekkürler sizinde gönlünüzce olsun her şey.

Hepinize sonsuz teşekkürler. Birçok kişiyle hislerimiz benzer korkularımız aynıymış. Tek tek cevap yazmak istesem de yazmadım. Sayfalar çok fazla oluyor o zaman. bu yorumlardan faydalanabilecek birileri benim arada ettiğim teşekkürlerden dolayı bir mesajı bile kaçırsın istemem. Hepsini okuyabilsinler. Hepsi bana çok iyi geldi. Biliyorum bu korkuları yaşayan başka kadınlara da iyi gelecek ve çok doğalmış bu hislerim diyecek. İyi ki varsınız hepiniz. Her şey hayallerimizdeki kadar güzel olsun

Merhabalar İzninizle yine çocuk istemek ile alakalı bir konu açacağım Önceki konuma çok güzel yorumlar geldi. Her açıdan değerlendirildi. Yine sizlere danışmak istedim. Yaklaşık 5 yıllık evliyim. Başlarda anne olmayı çok istiyordum ama bilerek erteledik. Bunları dünyaya bebek getirmek için birçok konuda hazırlandığımı anlayabilmeniz için anlatıyorum. 5 yılda birçok konuyu hallettik. Her evlilikte bulunan sorunları eşimle destek alarak çözdük. Maddi kısmı düzene soktuk. Kendimle alakalı daha olgunlaştım daha hazırım artık. Zaten epey küçük evlendiğimiz için bilerek bu zamana dek erteledik. Ben zaman geçtikçe daha çok hazır hissederiz daha çok tamam şimdi bu evin tek eksiği bebek deriz diye düşünüyordum. Şuan ise çok daha farklı bir duyguya giriyorum. Anlatabilir miyim bilmiyorum bile çok karışık. Hala anne olmayı istiyorum. Hayal kuruyorum ama çok korkuyorum. Her şeyden hemde. Mesela bazen videolara bakıyorum işte idrar testini beklerken anne adayları çekiyor. Elleri titriyor, görünce ağlıyorlar böyle duygu yüklü mutluluk dolu anlar. Ben önce öğrensem eyvah ne yapacağım şimdi diye ağlar peşine mutlu olurum. Hamilelik şüphesi yaşadım 1 gün emin olana dek önce bir sürü ağladım sonra mutlu oldum yine ağladım korktum eyvah olmaz inşallah dedim sonra allahım olsun ne olur dedim. Hamile kalınca öyle tamamen mutluluk duyamam gibi hissediyorum. Bu his bana vicdan azabı çektiriyor. Belki de emin değilim kendimi mi kandırıyorum diyorum. Emin olsam mutluluk duyarım niye ağlayıp durayım diyorum. Çok garip bir ruh hali içindeyim. Sizler ne hissettiniz gebelik planlamadan önce ve öğrendiğinizde? tecrübelerinizi paylaşırsanız çok sevinirim.

Biz de yakın zamanda bebek sahibi olmaya karar verdik. 3 yıldır hiç düşünmemiştik. Ama her zaman bir gün bebek sahibi olma fikri aklımdaydı. Şimdi korkular var tabi içimde. Zorlanmak, yetememek, muhtemel sağlık problemleri falan. Bence bunlar normal düşünceler. Olduktan sonra pişman olacağımı düşünmüyorum.

Ağlayarak okudum Amin inşallah. Ne güzel anlatmışsınız. Heralde bende böyle olurum gibi geliyor.

Okurken kendimi buldum :) duygularıma tercüman oldunuz bende 4. yıldayım bir yanım deli gibi istiyor bir yanım da deli gibi korkuyor ya pişman olursam diye sürekli şunu da yapayım sonra diye erteliyorum inşallah pişman olmadan en hayırlı vakitte nasip olur bize de

Bu duygu hiç geçmez bence bende isteyerek hamile kaldım şuan hamileyim ama hep acaba erken mi oldu diyorum simdide belkide dogduktan sonra burdaki cogu anne gibi iyi ki dogurmusum dicem ve hatta keske daha once anne olsaymışım bile diyebilirim... o yüzden bu konu öyle çok düşünüp yapılacak birsey gibi gelmiyor bana ama her kadının anne olma hakkı var en azından durumunuzda iyi ve baya yıldır evlisiniz bu duyguyu yaşamayı kendinize layık görün...

Ahh bende ilk hamile olduğumu öğrenince duşta bile düşüncelere dalıyodum, bakabilcek miyim hayatım tamamen değişicek ona yetebilcek miyim bir sürü şey kafamı kemiriyodu. İlk başta mutlu olmak yerine kaygılarım ağır bastı aslında ama şuan onun tekmeleri hareketleri bile mutluluktan uçuruyo, aldığım bi eşyasına bile aşkla bakıyorum. İlk başta endişeler oluyo gerçekten ama sonradan ona bağlanıyosunuz

İlk Oglumu isteyerek hatta ilaç kullanarak hamile kaldım ona ragmen ögrenince şok olmuştum 2. ye tamamen süpriz oldu ögrenince elim ayagım titredi direk eşimi aradım eve gel diye aklımdaki tek şey ben napıcam oglum küçük olmuştu hatta ilk zamanlar belki saglıksız hamilelik belki kalp atışı vs yok belki belki diye ihtimaller düşünüp kendimi rahatlatıyordum çocuk istemeyen biri değildim ama oglum küçük diye zamanı degil gibi gelmişti ona haksızlık gibiydi sonra zamanla bu düşünceler gitti yani bu bebek isteme hamile kalma durumları hissedilen duygular çok farklı olabiliyor ögrenince herkes havaya uçmuyor ki istese bile o an şokla sanki hiç istememiş gibi aglayan çok var önemli olan ne kadar sevinmek vs degil dogduktan sonra anneligin hakkını vermek anne olmak çok zor büyük bir sorumluluk insanın kendini baştan sona degiştirmesi gerekiyor nasıl bir çocuk yetiştirmek istiyorsan önce kendin öyle bir insan olmak için çabalıyorsun, birgün sana bişey olsa arkanda anne diyen birinin olması korkutucu geliyor şuana kadar ölüm beni hiç korkutmazdı ama oglumdan sonra korkutuyor benden sonra ne olacak diye düşünüyorum bu bile çok zor Bi düşünce.

Anneliği tanımlamam gerektiğinde aklımda hep bir sahne var, Yüzüklerin Efendisi filminde Galadriel'in bir sahnesi var. Frodo yüzüğü ona verdiğinden diyaloğu izleyen bilir "Karanlık değil, şafak kadar güzel ve aydınlık. Deniz kadar güvenilmez. Toprak kadar temelleri derin. Herkes beni sevecek ve korkacak..." Tam da böyle bir dalgalı kur. Bir an içinize sokmak isterken bazı zamanlarda "Allahım biri 10 dk ilgilense de kafamı dinlesem..." İnsan anneliğe hazır olamıyor ya anca 20 yaşına gelince falan toparlayacağım sanırım.

Ah ATTRAENTE çok benziyoruz biz birbirimize... Benim küfürbaz olmam haricinde

şuan aynı evredeyiz bizde 4sene bekledik ve şartların olgunlaştıgını düşününce tedaviye bşladık. ancak senin ki bence artık emin olmak değil. hala net bi şekilde istemediginiz hazır hissetmedigin belli. şu an testim pozitif çıksa asla napcam ben eyvah demem cünkü her türlü sorunu olacakları zorlukları düşündüm kendimi hazırladım. ama sizde bu tam oturmamış ki hala bi kafa karısıklıgı var. bence önce kendinizi ikna edin. sürekli böyle ikircikli olursanız aşırı stresli geçer sürekli acaba dersniz en ufak zorlukta...

Merak etmeyin. Emin olun bi canlının hayata gelmesini sağlamak, onun sorumluluğu kolay verilecek bi karar değil. Çok haklısınız düşünmekte

Valla çok çok isteyerek yaptığım halde ilk hamile kaldığımı öğrendiğimde çok korktum ve bir sürede alışamadım. Az önce bir konuya da yazdım. Annelik doğduktan sonra öğrenilen birşey. Ona emek verdikçe büyüttükçe senden bir parça olduğunu gördükçe artıyor sevgisi. Şartlar müsaitse beklemeyin derim. ama şuan iyiki doğurdum seni diyip totosunu dişliyorum

her şey hayallerinizdeki kadar güzel olsun inşallah. Dualarınız için bolca amin. Hepimizin endişeleri korkuları kötü tecrübeleri yerini güzelliğe bıraksın inşallah

Çok karışıktı anlatınca anlicaksiniz, Planliydi, ama istemiyordum, mutluydum ama neden ağlıyordum, etrafimdakiler gülüyordu benim içim bı buruktu, ne hissettiğimi bilmiyordum. Sonra anladım ben hazır değilmişim. Ama doğurdum iyiki oldu pişman mıyım asla. Bence çok planlı olunca da isteksizlik oluyor akışına bırakmakta fayda var.

Aynı yaştaymışız ve birebir aynı şeyleri düşünüyorum Kahrolsun biyolojik gerçekler

Bende çok korkuyordum hala korkuyorum. Yani bu korku daima oluyor. Benim korku sebebim en başından bebeğime yetebilir miyim? ona ihtiyaç duyduğu sevgiyi verebilir miyim? Onu her daim anlayabilir miyim? Kötülüklerden koruyabilir miyim? İhtiyaçlarını karşılayabilir miyim? Bla bla bla... daha bir çok soru geliyor aklıma. Hayatım boyunca da bu korkularım devam edecek biliyorum. Ama mucize gibi bir şey olduğuna inanıyorum. Annelik bambaşka bir durummuş. Karnında taşırken bile endişelerin en üst seviyeye çıkıyor. Demem o ki her zaman içinizde korku olacak. yani daha doğum yapmadım ama eminim ki o doğunca her şey çok daha güzel anlamlı olacak biliyorum.

Bu kadar da " planli ve her sey olmasi gerektigi gibi olsun" dusuncesiyle yapilacak bir sey degil bence cocuk. Bu cumlede bu kadar da ifadesi onemli. Sizin bence cocuga ait sorumlulukla beraber hayatinizin 5 yillik doneminden tamamen farkli olacak gercegiyle başetmeyle sorununuz var. Olay sadece dunyaya bir canli getiriyorum sorumlulugu degil. Burdan cesaret alma fikri ise bilemedim. Yasayip ogreneceksiniz nasil bir sey ki her ne kadar kafam karisik deseniz de çocuk kafasina girmissiniz yani o yola girmissiniz bence.

Ben de varım yaş 31 hiç duygu yok, hayatımı çalacak gibi geliyor, düşündükçe tükeniyorum, hatta ay cici bici fici yapanlar bile öyle yapmacık geliyor ki. Çook sevilen tek çocuk olarak büyüdüm hala ailem üzerime titrer o yüzden heralde. Eşim de 37 yaşında o da kedilerimizle mutlu mesut işte yaşarsam 40tan sonra çocuk okuturum hani duygu gelir azarsa bilemiyorum, şuan için keyfime diyecek yok. Zaten 8 yıllık işimi bıraktım, ders çalışıyorum atanayım diye sonrası yurt dışı gezmek var planlarımda

Ben çok istiyordum. Bir an bile acaba demeden istedim onu. Sizin gibi hissetseydim sanırım çocuk sahibi olmazdım. Bu kadar kaygı, bu kadar plan.. tamam çok güzel bir yandan ama doğduktan sonra kaygılarınız milyon kere artacak öyle bir his düşünün. Hele ki dünyanın şöyle bir zamanında..

Ben de istemiyor değildim ama garip bı şüphecilik gibi bı his tarif edemiyorum. Siz beni anlamış olacaksınız diye düşünüyorum. Evet hazır olmamakla alakalı olduğunu net söylerim.

Ben 3 çocuk annesiyim be 17 yıllık evliyim, ilk oğlum evliliğin 6 yıl sonrası oldu. Bekliyorduk tüp bebek olduğu için çok mutlu oldum ama korkuda vardı tabi ama sonra kayboldu.

Ben de hazır olmayarak ama 30 oldum artık olsun diyerek doğurdum oğlumu ve her anne gibi iyiki diyorum ama jübilemi de onunla yaptım.. Anne olmak bence hayattaki en zor vasıf.. O yüzden benden asla çok çocuklu bir anne olamaz Kendinizi en iyi siz bilirsiniz ona göre çocuk yapın derim:Çevreye eşe, aileye hatta çocuğunuzun kardeş isteğine göre değil..

o kadar beğendim ki bu yorumu hele kayınvalide ve görümceye benzerse korkusu falan tabi kişilik yetiştirme konusu ayrı erkek olursa toplumdaki erkekler gibi mi olur kadınlara topluma çocuklara saygılı hayvanları seven biri olarak yetiştirebilir miyim korkum var kız çocuk olursa bu toplumda onu koruyabilir miyim yine insanlara saygılı sevgili biri olarak yetiştirebilir miyim bütün bunlar hayatımda çok büyük korku. bu korkular yüzünden hala sevinemiyorum anne olacağıma

Korkun zaten hatta hayatta her anınız bu korkuyla geçecek, onu düşünerek daha da irdeleyin. Söylediğiniz bir kelimenin bile kafada deli gibi muhakemesini yaptığınız ve ölseniz bile ardınızdan 'anne' diye ağlayacak birisinin kalacak olmasıyla yüzleştiğiniz, asla bitmeyen bir vasıf bu.

Kendimi gördüm. Ama istiyorum da sizden farklı olarak. gerçi İstiyor olmak hazır olduğumu göstermez. Bilmiyorum belki bende hazır değilim ama farkında değilim Çok plan konusunda haklısınız. Böyle bir sorunum zaten her konuda var. eunja Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Çok isteyerek ve tedavi olarak hamile kalan biri olarak söylüyorum test pozitif çıkınca eşimin peşinden hiç ayrılmadım ilginç bir şekilde yalnız kalıp bunu düşünmekten korkuyordum. Oysa ki iğne fobisi olan biriyim kendi karnıma o ay tam sekiz iğne yapmıştım. Velhasıl kelam hissettikleriniz oldukça normal. Bence herkes korkmalı zaten ömür boyu sana ihtiyacı olacak birini dünyaya getirmek. Çok sorunlu hamilelik geçiren biri olarak söylüyorum hiç pişman olmadım sadece kaygı ve korku hissediyor insan

Ben insanın dünyaya bir evlat getirmek için tamamen hazır olma kısmına pek katılmıyorum. Buna hazır olunmaz gibi geliyor. Çok isteyebiliriz, çok bekleyebiliriz ama hazır olmak kısmı için insanın tamamen başına ne geleceğini bilmesi gerekir. Bu netlik olmadığı için de insan hem mutlu olur hem üzülür hem endişelenir hem nasıl yapacağım diye korkabilir. Bu duyguların hepsini de doğal buluyorum.

Sizin çocuğunuz varmı? Eğer tedavideyseniz Allah yardımcınız olsun

Ben de öyle. Kendimce 35 yaşına kadar sınır koymuştum kendime, en geç 35'e kadar bekleyeceğim, o yaşa kadar yaparsam yaparım yoksa çocuk meselesini kapatırız demiştik eşimle. Bunu söylerken daha 25 yaşındaydım tabii, çok zaman var gibi geliyordu ama şimdi 34 olmak üzereyim, söylediğim yaşa bir sene kaldı bugün hamile kalsam doğana kadar 35 e ramak kalacak ki hemen hamile kalıp kalamayacağım da belli değil belki aylarca yıllarca olmayacak. Nasıl geçti bu kadar çabuk ne ara zaman kapıya böyle dayandı bilemiyorum gerçekten. Kendimi hala 25 gibi hissediyorum çünkü ama bir yanda da biyolojik gerçekler var. Keşke önümde bir on yıl daha olsaydı ama yok... Öte yandan iki kişilik hayatıma doyayım diye beklemenin sonu da yok, on senem daha olsa hayatım değişince biliyorum ki yine eski hayatımı özleyeceğim. O yüzden artık ya hep ya hiç diyerek yapıyoruz bir delilik bakalım

Ama iste o kadar da cok insan var ki bunu engel kabul etmeyen:) cocuk gercekten size uyarak buyuyor. Karavanda dunyayi gezen cocuklar var:) hep diyorum yeter ki esiniz gonullu olsun o hep yaninizda olsun hep elinizden tutsun o zaman annelik babalik o kadar da goz korkutan bisey olmayacak. Cogu kadinin bitkinlik yasamasi babanin cocukla sadece iki agu yapip kenara cekilmesinden kaynaklaniyor. 'Sen uyu ben bebisi besliyim sonra da birlikte guzel bi kahvalti yapip yuruyelim' vs diyen adam candir:)

Korunmayı bırakmak planlı gebelik sayılıyorsa planlıydı bizimki. Hadi bırakalım olsun artık zaten hemen olmaz dedik. 2. Ay pozitif gördüm. Ama öyle ne bir heyecan ne bir korku ne bir mutluluk hissetmedim. Sanki ben değil bir başkası hamileydi de onun sürecini takip ediyordum. Doğum gününde de öyle yoğun duygular mutluluktan ölmeler olmadı. Ağlamadım bile. Ağlarım sanıyordum hep. Şu an 13 aylık, lazımlığa yaptığı çişe bile duygulanıyorum çok garip bir şey gerçekten, yaşadıkça birlikte zaman geçirdikçe yoğunlaşıyor annelik.

Bende 2 yıllık evliyim biz de eşimle bir süre çocuk yapmayacağız, baş başa vakit geçireceğiz diye anlaşmıştık nişanlıyken. Sonra ben evlendikten birkaç ay sonra eşimi ikna ettim zaten anca olur falan diye ve hala gebe kalamadım. Öğrendik ki eşimin bir sağlık sorunu varmış . Varikosel ameliyatı oldu şimdi hala beklemedeyiz belki de tüp bebeğe geçeceğiz önümüzde belirsiz bir süreç var. Şu durumda bile hamile olduğumu öğrensem ilk hissedeceğim şey eminim ki korku olacak. Ama iyi ki diyorum eşimi ikna etmişim de uzun süre korunmamışız zaten zamanımızı alacakmış haberimiz yokmuş.

Çocuk istemedim hala da istemiyorum, o yüzden o hisler konusunda yorumum yok ama keşke herkes sizin gibi düşünerek, duygularını ve hayatını tartarak çocuk sahibi olsaydı dünya ne güzel bir yer olurdu. Allah gönlünüze göre versin