herkesin anneler günü kutlu olsun...

Sevgili Annecigim, Ne garip; yeni yeni farkediyorum ki, cocuklari anne olunca cocuklasiyor anneler... ... Ve insan, zamanin nasil insafsiz bir ogutucu oldugunu bu rol degisiminde anliyor. Eminim karnindaki ilk tekmemden, hatta doktorlarin 'Bundan sonra agir kaldirmak yok' mujdesinden beridir iki kisilik yasiyorsun yasami... Dogum odasinda bir kucuk el saclarina tutununca degisti hersey ve o el, o sactan hic eksik olmasin istedin. Kimbilir kac geceyi karyola basuclarinda derin ic cekisler dinleyip huzunlenerek uykusuz gecirdin, kac emzirme seansinda bitkin uyuyakaldin. O gun bugundur hayati, bir toprakla cicegi kadar ortak uretiyor, tuketiyoruz. Yolboyu, kusurlarini hic gormedik birbirimizin, yeteneklerimizi abarttik karsilikli; toz kondurmadik uzerimize, kol kanat gerdik... Ben dunyanin en iyi evladiydim, sense; tarihin en iyi annesi... Her ciglikta basucumda bitecegini bilmenin guveniyle buyudum. Her derdimde benden cok dertlenecegini bilmenin o bencil aliskanligiylaayakta kaldim. Sevginle donandim... Ama sonra birden o korkunc cark devreye girdi ve yasamin acimasiz kurali isledi ; Buyudum... Senin kollarinda 'sen'den habersiz, bambaska bir 'ben' cikti ortaya. Bazen o eski 'ben'e hic benzemeyen bir 'ben'... Cunku farkettim ki, anlattigin masallarin yasamda karsiligi yokmus. Kizlar bir prens umuduyla kurbagalari opedursun, ben her yalanda burnumu yokladim. Sasirdim. Bostandaki lahanalarin, isirilmis lahanalarin ve benzeri pastoral ninnilerin modasinin gectigini gordum sokakta... Soyleyemedim sana... 'Yasamin degistigini, eski tecrubelerin artik eskisi kadar gecerli olmadigini' anlatan kitaplari salonun ortasinda acik biraktim, acip okuyasin diye... Her kusagin o vazgecilmez ikilemi depresti yeniden; 'Devir de amma degisti' diye yakinirken sen; ben ilginle boguldugumdan dertlendim. Bir yerim yaralandiginda 'Anam gorurse ne kadar uzulur' diye gizlemeye calismak kucuk bir cocuk icin nasil bir yuktur bilir misin? Acindan cok onda yaratacagin aci, acitir canini... Oysa ne cok acilar paylastik seninle... Ve ne cok sevincler yasadik beraber... Nasil dar gunlerde yardima kosup, kac senligine ortak olduk birbirimizin? ... Lakin artik kafesten ucma vaktiydi. 'Danalarin girdigi bostan'da ayakta kalabilmenin yolu, tek basina kanat cirpmayi ogrenmekten geciyordu. Yargiladik birbirimizi bir donem... Sorguladik... ... Sen bana es dost cocuklarini ornek gosterdikce, ben seni es dost ebeveynleriyle kiyaslar oldum. Sen her sohbete 'Bizim cocuklugumuzda...' diye basladikca ben, degisen takvim yapraklarini koydum onune... Nasil da zalim bir cark bu degil mi? Doguyor, doguruyor ve gunun birinde yuvadan ucacagini bile bile koca bir omru karsiliksiz veriyorsun... Ve hayat birden issiz bir adaya donusuveriyor. Sonrasi kah bir kapi zili beklentisi, kah bir mektup, kah bir telefon sesi... Gizliden gizliye ozlenen bir torun mujdesi... Fotograflar sarardikca solan bir yasam ve uzaklastikca yakinlastigimiz bir mazinin geri donmez anilari... Yazilarla konustuk oyle zamanlarda... Bakislarla anlastik. Aglastik birbirimizden gizleyerek acilarimizi... Bir mimikle ozlestik, bir gulusle kavustuk. Ben buyurken seni de buyuttum. Simdi cok daha iyi anliyoruz birbirimizi... Cunku kucucuk bir el saclarimi kavriyor geceleri... Karyola baslarinda uykusuz geceler geciriyorum. Pastoral ninnilerle buyutuyoruz oglumu; yalanci cocuklarin burunlari uzuyor masallarda, opulen kurbagalar prens oluyor. ... Ve yasamin degistigini, eski tecrubelerin gecersizlestigini anlatan kitaplari kaldiriyoruz salondan gizli gizli... O korkunc cark, acimasiz bir hizla donmeye devam ediyor. Zaman, ogutuyor kusaklari... İnsan ancak mahrum kalinca anliyor sevginin degerini... Bense sevginden mahrum kalmaya fazla dayanamayacagimi biliyorum. O yuzden bu Anneler Gunu'nde sana upuzun bir omur diliyorum. Hem biliyor musun? 'SENİ COK SEVİYORUM'... Can Dundar