kirli bir dünya bu... sevgisiz, kuru bir yaprak gibi büyüyen bir coğrafyanın kırıldı kırılacak yürekleriyiz... çöl gibi susuz kalan umutlar... savaşlardan, açlıklardan, kavgalardan bozkır tutan yüreklerimiz... ne gam? ne tasa? kime ne dünya? daha da çürüyoruz... ve ne yazık ki; geleceğimizi de bizlere benzetiyoruz... aynı gemi de, aynı kadere mahkum, tayfalar gibi, bir çağlayanın eşiğinde olduğumuzu unutarak, ölüme her geçen gün yaklaşıyoruz... sessiz ve derinden... bir dünyanın sonunu, kendi sonumuza benzetiyoruz; bitiyoruz...