Evet esmerim tam da benim merak ettiğim şeylerden anlattıkların... Bu süreç atlatılacak zor bir süreç ama herkeste travma halinde olmak zorunda değil. Zorluğu da çocukların alışkanlıklarından olmasından kaynaklanıyor, çünkü onlar bu konuda çok hassas Ama yumuşatılabilir bu zorluklar, düşündüğüm tüm çözümler de maddiyata dayanıyor malesef. Öğrenmek istediğim bu çözümler olmazsa olmaz mıdır? Yani şöyle diyeyim. Mesela çocuğun alıştığı gibi bir düzeni olsun diye ev tutmak ve kendi evindeki odasının çok benzerini sunmak, Kendi evindeki odasını ellettirmemek, haftasonları o eve gittiğinde yine kendi odasında uyumasını sağlamak, Bunlar şart mı? Yoksa her türlü kötü koşulda bile ailedeki herkes çocuğa destek oluyorsa, onla ilgileniyor sevgi içinde gelişimine yardımda bulunuyorsa diğerleri önemsiz ayrıntılar mıdır? Y Yasii_ çatlak patlak

Çenem bizimkisi zaten anlaşmalı boşanma olduğu için velayet konusunda sorunumuz olmadı. Çekişmeli boşanmalarda benim bildiğim çocuk çok küçükse mutlaka anneye veriliyor. Belli bir yaştaysa da anne maddi olarak çocuğuna bakabilecek güçteyse ve iffettsiz bir hayat sürdürmüyorsa yine anneye veriliyor. Yani aslında anne her şartta hep öncelik tanınan veli, babaya göre çok daha şanslı. Elbette boşanırken bir sürü kural konuyor, tatil günlerinde, bayramların ilk gününde, hafta sonları vs. vs. görülebilir diye ama elbette bu da anne-babanın anlaşmasına bağlı, bizim de var öyle kurallarımız güya ama biz uymuyoruz ki en doğrusu da bu bana sorarsan. Benim kızı 11'inin içindeydi biz ayrıldığımzda, aslında kararını çok önceden vermiştim ama bazı şeyleri iyice anlayabilecek bir yaşa gelmesini bekledim açıkçası ve bu süre içinde de onu psikolojik olarak hazırladım ayrılık fikrine. Ama herkesin bu kadar programlı davranma şansı elbette olmuyor ve bu durumda çocuğunu düşünen anne ve babaların takkesini önüne koyması gerekiyor. Kanlı bıçaklı da olunsa çocuğun sağlığı için ortada buluşmak anlaşmak lazım. . push ; kuzum Bu konida

Evet canım bunları yapan her kadın kocasını da aldatabilirmiş. Ben yalancı bir kadın oluyorum bu arada Allah biliyor ya içimi o beni bırakıp gitsin diye her allahın günü dua ediyorum Çenebaz

Bunu biliyorum. Zaten avukat da çocuğun velayeti %100 sende diyor Ama evden ayrılırken eşim çocuğu vermiyor. Açıkçada söyledi çocuğu kaçırırım asla bulamazsın diye. Psikopattır kesin yapar bunu, ben ne kadar düşkünsem o da kızıma o kadar düşkün

Ben bebeğim 7 aylıkken boşandım. Zor sancılı bir süreçti. Bebeğim de zor süreçlerden geçti. Davranışları değişti, emmeyi reddetti, geceleri 5 dk. ara ile uyandı 2 yaşına kadar. 2-2,5 yıl kendimi unuttum. 3,5 yıl oldu şimdi ise yeni yeni yolumu çizmeye çalışıyorum. Ama bu benimle alakalı.. Daha ilk gün hayata sımsıkı tutunabilir bir kadın. Kendine olan inancını, varolan gücünü siper edip pek çok şeyin üstesinden gelebilir hemde kolayca.. Ben ailemle yaşıyorum çenebaz aile ile yaşamak avantaj Her anlamda. Ayrı yaşasan çocuk evde seni bekler ilgini, sevgini üst düzeyde Ama teyzeler, dayılar, anane, dede sevgi yumağı yapıp çocuğa mükemmel bir halka çizebilir. Çocuk zamanla kendinisini böylesine çok seven insanların arasından olmaktan mutluluk huzur duyar. Benim ki babaya gidince anane dede özler. Arada tlf. açtırır, sorar, konuşur zaman zaman.. Her çocuk bunu yaşar değil elbet ama içinde yaşar emin ol! Burada önemli nokta elma ile armudu karıştırmamak Anne - baba olmak ile karı - koca olmak arasında derin uçurumu görmek Karşılıklı karı koca olamadık ama iyi birer anne baba olmak için iyi niyet ve çaba gösterelim demek! Derken de her şeyin bir anda olmayacağını bilmek, olgulukla verilen kararların yeni düzenin oturmasını beklemek. Ben böyle yaptım. Şu ana kadar yaşadığım sıkıntıları kararlarımda ısrarcı davrandığım için sorunlar büyümeden aştım. Evlilik yürüyebiliyorsa yürümeli Ama bazen yürümemesi de büyük hayır Eğriyi doğruyu objektif düşünmeli 10 kere düşünüp 1 kere karar vermeli. Her şey gönlünüzce olsuna. s. Çenebaz

çok teşekkürler.. Ben görüyorum bazen televizyonlarda anne çocuğunu bırakıyor, bakamam diyor ya çocuk esirgemeye veriyor yada babasında bırakıyor. Ya dileniyor kimse bana iş vermez diyerek. Ben çocuğunu bırakan annaleri kınıyorum. Her ne olursa olsun bir insan çocuğuna bakmak istedikten sonra taşı sıkar suyunu çıkarır kendisi yemez çocuğunu yedirir, giydirir ama yetiştirir. Ben bunu kendi annemden gördüğüm için söyleyebiliyorum. Tabii ki kolay bir süreç değil... Annem birçok iş değiştirdi, çok bunalımlar yaşadı ama elele atlattık. Ev bile vermezlerdi dul diye.. Maalesef üşkemizde boşanmış bayanlara farklı gözlerle bakıyorlar. Görevi toplumu, insanları korumak olan, güvenliği sağlaması gereken bir polis hemde evli bir polis gecenin bir yarısı kapımıza dayandı mesela.. Gecelerce uyku uyuyamadık korkudan... Çok şeyler yaşadık ama direndik.. Şimdi çok şükür dimdik ayaktayız, kimseye halimiz şudur demeden, el açmadan bugünlere geldik ne aileden ne akrabadan kimseden fayda yok.. İnsan kendine güvenecek başka yolu yok. Ya da eşinin zulmünei, aladatmasına göz yumacak ve tüm hayatı zehir olacak.. Çocuklarınında hayatından çalacak... İnaın boşanmış ailelerin çocukları, sağlıksız bir ailede büyüyenlere oranla daha mutlular... Çenebaz

Uzun hikaye canım benim eşim yaklaşık 1 yıldır bana psikolojik baskı yapıyor hemde her allahın günü, ona göre ben onu aldatıyormuşum. Öyle birşey olmadığını kanıtlayıncada etrafın çok kötü olduğunu ya yaparsam diye korktuğunu söylüyor. O yüzden yapıyormuş Hiçbir şekilkde anlaşamıyoruz senin anlayacağın Çenebaz

Ben de bu süreçteyim Boşanmak istiyorum ama şu an değil Beklediğim bazı şeyler var onlar gerçekleştiği zaman bitireceğim bu evliliği, en azından öyle umuyorum Bizim en büyük sorunumuz böyle bir durumda eşim asla çocuğu bana vermiyor bende kızımsız yaşayamacağım için bu eziyete katlanıyorum. Çocuğuma belli etmemeye çalışıyorum ama ister istemez ben huzursuz, mutsuz olduğumda ona da yansıyor. Daha kızım çok küçük bi de büyüyünce eğer boşanırsam, kızımın bana karşı tepki almasından çok korkuyorum. Kafam allak bullak her gün eve giderken binbir dua ile gidiyorum, huzursuzluk çıkmasın diye e tabi bu korkuyla ne evime, ne de kızıma verimli olamaıyorum. Herkes hafta sonu gelsinde tatil yapayım diye bakar ben eve gitmek istemem. Bu psikolojiyle ne kadar bu evlilik sürecek, bu kız ne kadar iyi bir vatandaş olacak hiç bilmiyorum. Ama kızımı canımdan çok sevdiğim ondan asla kopamayacağım için burada kalıyorum. Bu topic benim takiplerimden en azından boşanmış aile çocuklarının psikolojileri ne durumda az çok bilgi edinirim . push ; Çenebaz

Anne bakım ve şefkatine muhtaç küçük çocuğun velayetinin anne yerine babaya bırakılması, ciddi ve inandırıcı deliller bulunmadığı müddetçe usul ve yasaya aykırıdır. yasakkelime

Kaçmak zorunda kaldım, burada telafi edeyim dedim :kedi: Çenebazım sen istresen o evin birebirini sun o gene bir kusur bulacaktır. Çünkü şimdiye kadar yaşadığı yer değil o, sadece aynısı. Ben eski evine her haftasonu gitmesinin taraftarı dadeğilim açıkçası. Artık evde kalınmayacağını, annesiyle onun başka bir evinin olacağına inanmaz bu şekilde. Alışacak, o zamana kadar belki üzüleceksiniz ama alışacak. Sonuçta onun hayatındaki tek değişiklik yattığı yer olacak. Hayat tarzı ve yanındaki isanlar değişmeyecek. Dediğin çok doğru; siz ona destek oluyorsunuz ve çok seviyorsunuz. Onunla çok ilgileniyorsunuz. "Sizin durumunuzda" gerisi önemsiz ayrıntı. Çünkü dediğim gibi hayatı ve yanındaki insanlar değişmiyor. Önemli not: Hayatı nasıl değişmeyeck, ya baba diyecekler için şimdiden not; yorumum genel değil, Çenebaz'a özel. Detayları bildiğim için bu şekilde yazdım. Çenebaz

Yıldızcım bu anlattıkların bana şizofren belirtileri gibi geldi, umarım değildir ama hiç doktora gittiniz mi? MonaPisa

Çenebazcım eşimin rahatsızlığı olduğu kesin zaten defalarca dedim doktora gidelim diye kabul etmiyor. İpekcim eşim zaten çalışmamı istemiyor ama ben inat ettim çalışacağım diye. Yüzüne de aynen şöyle dedim."benim seninle bir geleceğim yok, geleceğimi ve kızımın hayatını mahvetmene izin vermem, işine gelirse ben çalışacağım" Benim inadımla başedemeyeceğini anlayınca susmak zorunda kaldı. Ona kalırsa zaten ben işi bırakırsam herşey düzelecek. Ama bir de şu var eşim parayı çok sever, birazda bu yüzden ses çıkarmıyor S

Hayatımda böyle saçmalık duymadım kafamçokkarıştı Bu arada boyun kaşımanın da böyle bir anlamı olduğunu töbe ilk defa duyuyorum. Külliyen saçmalıktan ibaret. Çeneme katılıyorum, bence de eğer ki eşin bunları seni mutsuz etmek için değil de cidden inanarak söylüyorsa normal değil, kesin bi rahatsızlığı vardır. Çenem biz de pek bi katıldık bugün birbirimize olumunekankayizsmile opuyorumnanaktan A

Evet kesinlikle öyle monişim... Ben de şimdi araştırdım, her yerde denen ÇOCUĞUN MENFAATı göz önünde bulundurulur ve genelde anne iffetsiz bir hayat sürmüyorsa ekstra durumlar yoksa anneye verilir diyor. Boşanma sürecinde de baba zorla almaya kalkar, tehdit ederse vs tedbir kararı çıkarılır diyor. MonaPisa

Dillerinize sağlık canlarım, hepinizi öpüyorum... Nalansum çok haklısın, ama eskiden ne olursa olsun evlilik bitirilmezmiş. Çünkü kadının çocuklarıyla zorluklara göğüs gerecek cesareti olsa da maddi gücü yokmuş çoğunlukla. Bugünün koşullarında değerlendiremiyoruz yani o bakış açısını. Ama bugünün koşullarında ben de mutsuz evliliktense mutlu bekarlığı tercih ederim. Glaze_butterfly'cım ben de hiçbir çocuğun anneden koparılmamasından yanayım ve hiçbir annenin evladını bırakmamasından yanayım. Belli ki çocuklar anneleri hakkında doldurulmuş, boşanmalarda en büyük yanlışlardan biri de bu. Çocuk ne kadar kötü de olsa annesi veya babası hakkında kötü konuşulsun istemez. Dejavu_one'cım annenin ellerinden öperim, her türlü zorluğa yenilmeden pırlanta gibi evlatlar yetiştiren yüreğine sağlık a. s. Söylediklerinde çok haklısın. S

Elini korkak alıştırma :1rolleyes:

Canım tek bir avukatla konuşmadım bi kaç avukatla konuştum hep aynı cevabı aldım. Bi de bizim eşimiz ile yaşadıklarımız ikimiz arasında geçiyor bire bir şahit olan insanlar yok. Ama benim eşimin düşündüğü tarzda bir insan olamdığımı kanıtlayacağım bi ton insan var. Çenebaz

Gerçekten monam, ne müthiş uyumlu bi çiftiz, sürekli katılıyoruz :asigim: axe canım benim, bizim durumumuza çok benzettim anlattıklarını. Ablam ev tutsa bile bazı şeyleri kolaylaştırmak ve mahkemeye çocuğun koşullarının değişmeyeceğini hatta güzelleşeceğini göstermek için olacak. Yoksa onlar hep bizimle, aksi düşünülemez zaten, yeğenim doğduğu günden beri 1 değil 5 anneyle büyüdü. Şimdi de bütün imkanlarımızı seferber edip tek onun mutluluğu ve en az hasarla kurtulabilmesi amacımız. Ablam da anlaşmalı boşanma için uğraşıyor ama bakalım nolacak... MonaPisa

yıldızcım senin kızın kaç yaşındaydı? Bak şöyle bir şey buldum... Merhaba; 5 yıllık evliyim. 20 aylık bebeğim var şiddetli geçimisizlik, dayak, iftira, hakaret ve huzursuzluk yüzünden boşanmak istiyorum ama çocuğumu bana göstermemek gibi tehditlerle beni elinde tutmaya çalışıyor. Ama artık ben tahammül edemiyorum. Ben de çalışıyorum 1000 TL maaş alıyorum. Çocuğuma şu an annem bakıyor ve ben çocuğumu 3 günde bir görüyorum. Hem çalışıp çocuğumu görememek hem de evde eşimle olan huzursuzluk ve işe gelmeden önce beni dövmesi artık zoruma gidiyor. Benim psikolojimi bozmaya hakkı yok. Ben de insanım sadece çocuğumu kaybetmek korkusuyla onunla beraberim. Lütfen en kısa zamanda cevabınızı bekliyorum. Ona göre gerekeni yapacağım. Şimdiden teşekkür ederim. Yanıt : 20 aylık bir bebeğin velayeti çok büyük problemler olmadıkça annede kalır. Çünkü o bebeğin anne bakımına ihtiyacı çok daha fazladır. Dava devam ederken hakim çocuk ile baba arasında şahsi ilişki kurulmasına karar verir. Eşiniz de dava devam ederken çocuğunu belli tarihlerde görür. Boşanma davası açarsanız çocuğunuzun masrafları ile ilgili iştirak nafakası da isteyebilirsiniz. MonaPisa

Hayırlısı olsun çenem inşallah. Bir çocuk için önemli olan cümle cemaat beraber yaşamak değil... bir çocuk için önemli olan sevgi görmek, insanların birbirine saygılı olduğunu hissetmek, kavgadan, gürültüden patırtıdan uzak kalmak... Bir çocuğun tek ihtiyacı olan şey sevgi... ister bir evde olsun ister on evde... Elbette gönül ister ki anne-baba beraber olsun... birlikte uyusun-uyansın... ama inan bana çocuklar o kadar olgun, o kadar güçlü, o kadar mantıklı ki... biz yetişkinlerin göremediğini görüyorlar... sevgi-saygı oldukta sonra ister bir evde ister kilometreler uzakta önemsemiyorlar. Allah onları hep hayırlısıyla, güzeliyle, doğrusuyla karşılaştırsın inşallah... Çenebaz

Bende boşanma aaşamasındayım ama eşim istiyor. bence eğerki şiddet yoksa ben hiç bir evliliğin bitmesi tarafı değilim çünkü çocuklar hiç bir zaman mutlu olamıycaklar. ben çok mücade le verdim halende veriyorum 9 aydır ayrıyım. eğer elinizden geliyosa bitirmeyin. benim de 2 tane çocuğum var. Çenebaz

Yıldızcığım, peki eşin senin çalışmana nasıl müsade ediyor bu kıskançlıkla

Bende boşanma konusunda seninle aynı düşünüyorum çenecim. Eğer evde huzursuzluk, kavga dövüş, küfür, hakaret varsa çocuk bu ortamda daha fazla zarar görüyor. Her zaman söylemişimdir. Benim ailem boşanmış kadınlarla dolu. En büyük teyzem kocasını sevdiği halde sorumsuz olduğu için boşandı. Eve karşı maddi anlamda sorumluluğu yoktu, geleceklerini düşünmüyordu vs, vs. Eski eniştemle hala daha görüşürüm -ki boşanalı 20 yıl olmuştur.- ıki kızı vardı. Küçük olan o zaman 12, büyük olan da 17 yaşında falandı. Teyzem tek başına çalıştı, çabaladı kızların okuttu. Biri turizm sektöründe iyi bir görevde, diğeri Türkiyenin sayılı kurumlarında 13 yıldır üst düzey yöneticilik yapıyor. Babalarına kırgınlar, sorumluluk sahibi olmayıp anneleri üzdüğü, tüm hayatı omuzlarına yüklediği için. Annelerine peki? Örnek alınacak kadın derler. Diğer teyzem aldatıldı ve kucağında 8 aylık bebeğiyle annesinin evine döndü. Anne de demin bahsettiğim boşanmış ablayla oturuyor ve tüm eve o abla bakıyor bu arada. Girdi iş çalıştı, oğlunu kocaman etti, eski kocası diğer kadınla evlendi, çocukları oldu ve oğluna hep onlar senin kardeşindir dedi. Baba öldü, kardeşler hala görüşürler. Bilmiyorum bunlar senin soruna cevap mıdır ama bana bazı konularda bu yüzden boşanmak son çare değil tek çare olarak gelir. Çünkü boşanınca heder olmamış bir sürü mutlu kuzenim var benim. Annesi-babası ayrı evlerde olan ama hem annesinde hem de babasında mutlu olmuş insanlar bunlar. Ne travma ne de sevgi açlığı yaşadılar. ılerde -Allah göstremesin- benim de başıma böyle şeyler gelse, benim de çocuğum mutsuz anne-baba-çocuk olarak yaşamaktansa mutlu anne-mutlu çocuk, mutlu baba-mutlu çocuk olarak yaşar. Çenebaz

Ben böyle düşünmüyorum ama kısmen katılıyorum. Yani bence insanlar evlenirken çok iyi düşünmeli ölçmeli biçmeli, ömür boyu evli kalmak niyetiyle evlenmeli. Hemen çocuk doğurmamalı, iyice tanımalı, babalığa uygun biri mi yine düşünmeli. Tüm bu aşamalardan sonra yine de hata yaptığını görüyorsa, mutsuzsa mutsuzluğu sürdürmenin anlamı olmadığını düşünüyorum.

Geçen yıl ayrılma noktasına geldiğimizde kaynanam oğlundan yana oldu. Hatta ve hatta daha da ileri gidip çocuğu ikinize de göstermem dedi. Sanki kendi doğurmuş Benim işim Allah'a kaldı yani, eşimin tarafı hiçbirşekilde uzlaşma yanlısı insanlar değil. Herşeyi kendi saflarına çekerler. Bazen diyorum ki eşim bi falso yapsada kısa yoldan kurtulsam

Yıldızcım aynen monama katılıyorum. Bunları anlatırsa paranoya hastalığını ortaya koyar ve hakim kesinlikle senin lehine alır tüm kararlarını emin ol. Çocuk konusunda kesinlikle rahat ol, çok istisna durumlarda babaya veriliyor sadece, hukuk sistemimiz kadınları koruyor merak etme sen :1hug: Hakkında hayırlısı olsun canım, umarım en güzeli olur, bundan sonra da çok mutlu olursun :Saruboceq: Ayrıca kuzum içine atma yavrimmm, gel buraya :1hug: Şeniz

çok zor allah yardımcımız olsun benimde 2 çocuğum var 9 ce 3 yaşında. bizde boşanma aşamasındayız. olan çocuklara oluyor Çenebaz

Canım çalıştığım işyeri maddi olarak bir süreçten geçiyor. İşlerinin düzelmesini bekliyorum. Çocuğum konusunda avukat ile görüştüğümde avukat çocuğun velayetinin 5 yaşına kadar annede kaldığını söyledi fakat boşanma sürecinde de çocuğun bende kalması için babanın evden ayrılırken çocuğu al git demesi gerekiyormuş. Eşim olacak adam böyle bir durumda asla çocuğu vermeyeceğini söylüyor. Tartışma esnalarında da defalarca tekrarladı bunu sen gidebilirsin fakat kızı vermem diyor. Bu boşanma süreci bitene kadar ben deliririm kızımsız. Açıkçası eşimin biraz da al kızı git demesini bekliyorum, o lafı dediği an beş dakka durmam ama adam vermiyor işte

Bu süreçte... Okadar zor şeylere göğüs geriyorlar ki.. Okul, çevre, iş hayatı bu hep böyle uzayıp gidiyor... Birde arkasında tüm bunları yaşarken destek olabilecek bir anne babaya sahip değilse... Kişilik bozukluğu olan birey yetişiyor... Tabi kötü giden evlilikte anne bunlara katlanmak zorundamı kesinlikle değil... Evlilik bitmiş olabilir.. Ama mantıklı olanı ne anne nede baba cocuktan kesinlikle uzaklaşmamalı... Çenebaz

işte bende böyle insanları anlamıyorum.. Kendine bir hayat kurmuş ama bu hayatın içinde çocukları yok ben öyle hayata hayat demem. Ben hamile bile değilim ama çocuğum olsa onsuz bir lokma geçmez boğazımdan uyku uyuyamam iyi olduklarını bilsemde... Evlendiği insan istemez diye ne demek ya istemezse evlenmeseydi işi gücü varmış... Tabiki kendi hayatı da olacak evlenecek ama çocuklarını nasıl hiçe sayabiliyorlar anlamıyorum. Yarın bir gün yine ona bakacak çocukları... Benim annem evlendim başka şehire geldim eşimin bana ne kadar düşkün olduğunu ne kadar sevdiğini el üstünde tuttuğunu bildiği halde 2 günden fazla aramadığım zaman deli olur... 3. günü hemen ara niye aramadın diye.. Ya da küser... Gönlünü almaya uğraşırım.. Öyle bir annem var... Çenebaz

Ben çoook uzun süre hazırladım kızımı bu fikre. Bir "kızlar evi" icat ettim onun kafasında. Sadece ikimiz girebilecektik o eve ve kız kıza eğlenecektik. Baba "baba evi"nde kalacaktı. Sürekli böyle telkinlerde bulundum... öyle bir noktaya geldik ki kızım söylenmeye başladı anne hani kızlar evi tutacaktık diye. Sonra ayrıldım, ev tuttum. ılk başlarda eğlence gibi geldi kızıma elbette ama sonra algıladı ki bu sonsuz bir ayrılık, bir tatil değil. Ama çok fazla etkilenmedi, çünkü biz bu süreç boyunca eski eşimle hiç ama hiç tartışmadık... bir gün bile kavgamıza gürültümüze şahit olmadı. ıki evde de odası vardı, şartlar eşitti... şu gün orda kal bugün burda kal kurallarına asla girmedik, nerde isterse orada kaldı. Ve dediğim gibi en önemlisi asla aramızda bir soruna, probleme, kavgaya şahit olmadı. Şimdi çok huzurlu... halen nerede isterse orada kalıyor... bizim bu şekilde ayrı ayrı mutlu olduğumuzu kavradı, o da mutlu... bunu problem etmiyor. Hasar almadı demiyorum... ama minimum hasarı aldı diyorum... söylenecek çok sözüm var bu konularda... anlatırım daha...

nafaka olayı nasıl kızlar, yani ticaret yapan birinden neye göre nafaka talebinde bulunuyor acaba?

Öncelike sorduğunuz sorulara cevap vereyim.. Çocukların boşanmadan yara almaması için karşılıklı konuşması gerekiyor anne babanın yada baba bu konuşmaları yapacak biri değilse annenin boşanmanın sebeblerini ve boşansalarda ikisininde annesi ve babası olarak kalacağını sadec evlerin ayrılacağını anlatmaları gerekir.. Bir çocuk bundan etkilenecekse istendiği kadar maddi şartlar sağlasın, her istediği yapılsın yada aile ortamı yaratılsın anneanne dede neyse yine de çocuk etkilenir. Ama olgun karşılayabilirse her ortama uyum sağlayabilir. Ben boşanma oldu diye de her istediğini yapma taraftarı değilim çocuğun önceden hayat nasıl devam ediyorsa öyle devam etmeli. Yoksa en iyi koşulu sağlayan tarafa geçebilir çocuk ve bir tepki olarak anneci veya babacı olabilir anne baba ortak karar verip aynı şekilde davranmalıdır.. Benim annemde boşandı babamda sorumsuzluğu yüzünden. O zaman ben 11, kardeşim 6 yaşındaydı. Annem hiç o yaşına kadar çalışmamıştı ama işe girdi çalıştı çok zor zamanlardan geçtik babamın hiç desteği olmadı. Kardeşimin ergenliğe geçiş dönemi çok zorluydu, agresifti ama ergenlikten sonra kendine geldi. Annem çok otoriterdi geç saatte eve gelemezdin nereye gitsek annemin haber olmalıydı arkadaşımda kalmak yasaktı. O zaman çok bunalıyordum ama öyle de olak zorundaydı. Bir bayanın tek başına çocuklara hakim olması çok zor. Ama şimdi iyi ki öyle olmuş diyorum hiç bir yanlışımız olmadı anneme karşı. Çok kısıtlı imkanlarla okuduk. Ben şu an evlendim çok güzel bir evlilğim var başka şehire geldim. Üniversite okuyorum açıköğretim. Kardeşim askerliğini yaptı şimdi çalışıyor, annem hala çalışıyor ve kimseye de muhtaç olmadık. Ama eğer o evlilik sürseydi belki bu kadar mutlu olmazdık.. Annem elbette erken çöktü birçok hastalığı var şimdi o kadar senenin birikimi ama çok bağlıyız birbirimize.. Kardeşimde çok sorumluluk sahibi bir evlat oldu. Babamzı hiç aratmadı annem. Şimdi babamın kendisi hasta canı isterse arar bende kardeşimde görüşmüyoruz... Çenebaz

Yürümeyen evliliklerde çocukların çok mutsuz oldukları kesin.. anneler oksijen maskesini önce kendilerine takmalılar, sonra çocuğa.. Ben de kendi ablamı örnek vermek isterim. Ama şu an yeterli zamanım yok. Özetle ablam boşanmadı, ama sürünüyor. Hem de bir doktor kendisi ve eşinin 6 katı maaş alıyor. Oturdukları evi, arabayı hepsini ablam ödedi. Evin geçimi onun sırtında. Eniştem kazancını kendine harcamaz, ama yüzde 100 sorumluluk da duymaz. Yani parası bittiyse bitmiştir, nasıl olsa ablamın parası olduğunu düşünür hep. Ablama yüzük alırken, ablamın kredi kartını alıp kullanmış bir adam yani.. Bir de 8 aylık bebekleri varken ablama sanal bir ihanette bulundu. ıhanet sanal, ama kadın işyerinden arkadaşıydı. Ablam mesajları görmedi, ama faturadan mesajlaşıldığını gördü. Psikolog tedavisi gördü, aylarca ilaçlarla uyuşmuş yaşadı. Kızına kıyamadı, barıştı. Eşi zaten asla candan olmadı. Şu anda geçimsizler, resmen sürünüyor. Çenebaz

Monam darısı bütün çocuklu boşanan ailelere olsun... Kızın kaç yaşındaydı siz ayrıldığınızda, çok güzel fikirmiş, kızlar evi, biz de buna benzer şeyler söylüyoruz bazen. Ayrıca bu velayet konusunda bildiklerin neler? Hem boşanma sürecinde hem sonrasında vekalet nasıl oluyor? Çenebaz

Önemli olan kızınızın psikolojisi.. Eşiniz de böyle düşünüyorsa, onu kendi inadına kurban etmez diye düşünüyorum. Aile büyükleri yok mu iletişim kurmanıza yardımcı olacak. Kızınız uzun süre sizi göremezse sadece siz değil, kızınızda çok yıpranır bu durumdan. Yakın yerlerde yaşayabilir ve çocuğu ne zaman istese görebileceği garantisini verirsiniz eşinize. Birçok ülkede bu zaten kanunen böyle düzenlenmiş, ortak velayet söz konusu..

yıldızcım ve ipekcim yazdıklarınıza çok üzüldüm. ıpekcim ablan sonu olmayan bir yolu zorluyor bence, çıkmaz sokakta ilerliyor. Umarım haklarında hayırlısı olur, ablan çok naif ve sıcakkanlı birisi anladığım kadarıyla, mutluluğu sonuna kadar hak ediyor. Allah yardımcısı olsun inşallah :Saruboceq: Yıldızcım geçici velayet konusunda dediklerini ilk defa duydum. Bana çok saçma geldi, babanın çocukları da al git demesi çok nadiren rastlanan bir şey. Dese bile bunu ispat etme şansınız nedir? Bizim hukuk sitemimiz genelde kadını koruyan bir sistem Ve ben kesinlikle anne bakımına muhtaç yaştaki bir çocuğun babasına verileceğini düşünmüyorum hiç bir süreçte. Görmeyi istemek dışında alıp götürme isteği olursa da polise başvuruyorsunuz ve tedbir kararı çıkarılıyor, kadının çok fazla hakkı var arkadaşlar. Yine de bu konu aklıma takıldı, araştırıyorum şu anda, bir şey bulursam paylaşıcam sizinle. MonaPisa

ıpekcim Allah kolaylık versin ablana da... Ne kadar doğru laf, oksijen maskesini önce kendilerine sonra çocuklarına, aynen öyle. Mutsuz bir anne tarafından yetiştirilmek istemeyiz hiçbirimiz. Umarım en doğru yolu, kendisi yavrusu için en hayırlısını bulur ve o yoldan gider. Umarım herkes için her şey güzel olur :Saruboceq:

ınşallah monam, herkesler için hayırlısı olsun :Saruboceq: Gerçekten bazı şeyleri çocuklar bizden daha kolay algılıyor. Bir gün bir psikolog demişti ki çocuklar bu durumda bana ne olacak diye düşünür. Bunu dramatik hale getirirsen çocukta travma yaratır ama her zaman bize hiçbir şey olmayacak, biz güçlüyüz, ne olursa olsun yanında ben varım dersen onlar da güvende hisseder kendilerini. Ben de böyle düşünüyorum aslında, nasıl sunarsak öyle algılayacak. hammer

Yıldızcığım inan çok üzüldüm yaşadıklarına, eşinin sana şiddet uygulamasını gerektirecek en ufak bir neden yok bu anlattıklarında ki şiddetin zaten hiçbir bahanesi olamaz. Eğer tek dayanağı bu anlattıklarınsa inan bana kargalar bile güler buna, hiçbir hakimin karşısına bu sebeplerle çıkıp çocuğunun velayetini talep edemez, etse de alamaz zaten, korkma. Çenebaz

Eşinizin bir falsosu yoksa neden boşanmak istiyorsunuz ki zaten? :sm_confused::sm_confused:

Ablamda ciddi şekilde ayrılma fobisi var. Kimseden ayrılamıyor, hak eden kişileri bile hayatından uzaklaştıramıyor. Biz bir müddet babamızdan ayrı, sonra annemiz vefat edince babamız ve üvey annemizle yaşadık. Ablam benden daha büyük acılar yaşadı. Ben en azından gidip onun kucağında ağlayabiliyordum, ama ablamın böyle bir şansı da olmadı. Bana karşı hep pozitif ve güleryüzlüydü. Ben ona bakar, güç toplardım. Geçmişte benim huzurum için oynadığı oyunu, zavallı ablacığım, bugün de kızı için oynuyor.. Geçmişte sahip olamadığı ailesi, bugün itibariyle var, sadece görüntüden ibaret olsa da.. Eniştem Açık öğretimden 2 senelik bir bölüm mezunu. Ben kimseyi aşağı göremem, haddim değil. Ama ablam onunla evlenmemeliydi. Ona adeta acıdı ablam. Eniştemin ailesi yoktu, düzgün bir işi ve maaşı yoktu. Merhamet duygusu ile yuva kurulmaz dedim, dinlemedi. Nişanlıyken çok pişman oldu, hatasını anladı. Ben kimsenin dünyasını yıkamam, hayallerini yıkamam dedi, evlendi istemeyerek. Oysa bence ablam hiçbir zaman eniştemin hayallerinde değildi, bir mantık evliliğiydi ablam sadece.. Eniştem sağolsun evlenirken hiç elini cebine atmadı, atsa da pek birşey çıkmazdı orası ayrı.. Ablam çocuk yapmayacaktı, ama doktorun "boşuna korunmayın, çocuk için tedavi görmeniz gerek" teşhisi üzerine daha birkaç aylık evliyken hamile de kaldı. Bebek aldırmak gibi birşey ablamın zaten aklının köşesinden geçmez. Anlattığım kadarıyla tanımışsınızdır az çok. Dediğim gibi bebeği daha yaşına basmamıştı, eşinin ihanetini yakaladı. Eşi kendisini adam gibi savunmadı bile, ablamı ben avuttum. Eşi yanında bile değildi korkudan. Ablam ciddi ciddi hastanelik olunca geldi tabi süklüm püklüm.. Ablam yuvasını dağıtmamaya karar verdi, ama içinden de atamadı. Ayrıca inanılmaz bir kültür kaosu yaşıyorlar. Oturup sohbet etmeye başladıklarında, 2 dakika sonra ablam delirme boyutuna geliyor. eniştem onu anlayamıyor, apayrı dünyaların insanı onlar.. Ablam onunla "güvendiği için ve inançlı olduğu için" evlenmişti. Ama evlendikten sonra o 5 vakit namazlardan eser kalmadı, kandil gecelerinde bile elleri semaya açılmıyor artık enişte beyin.. Ablam yalvarsa bile.. Kaldı ki "güven" kelimesi aralarında zaten mevzubahis bile değil.. Ablam bu evliliği sürdürmek için hiçbir motivasyona sahip değil ve o nedenle çok üzgün.. Boşan diyorum, olmaz diyor. Daha yaşım genç, tekrar evlenirsem ne olacak, kızım üvey baba ile mi büyüsün, babasına gidince üvey anne zulmü mü görsün, okula başlayınca arkadaşlarından mı utansın vs gibi bahaneler üretti kendine. Ayrılsalar zaten çocuğun velayeti kesinlikle ablamda kalacak. Eğitim, kültür, maddi şartlar vs her yönüyle ablam daha iyi konumda. Ayrıca eniştemin ihanet vakası da var, şahitleri de var. Ablamın çalıştığı hastanede ve aile çevremizde bilmeyen yok ihaneti. Ablamı üzen bir konuda bu zaten. Eniştem ablama ihaneti itiraf etmemiş, yalanla dolanla kandırmaya çalışmış. Sonra ablam çalıştığı hastanedeyken eniştem telefonda itiraf etmiş. Ablam yıkılmış oracığa, zavallı ablam bayılmış olduğu yerde. Hem de bu ihanette yüzde 100 eniştem kusurlu, karşı taraf sürekli reddetmiş, eşine konsantre ol, beni rahat bırak demiş. Ama eniştem dışarıda görüşmek için ısrarcı olmuş. Gene de kadın kabul etmemiş. Tabi bu eniştemin anlatması, aslını bilemeyiz. Ablam o kadınla hiç muhatap olmadı. Off böyle işte canım ablacığımın hayatı..

Yazdım sildim, yazdım sildim, yine yazdım yine sildim. :1closedeyes: Çenebaz

Evet canım bence de kesinlikle. Dünyaya getirmeyi bilen koruyup kollamayı da bilecek...

Canım çok haklısın, aynı fikirdeyim. Ben yapamam diye bir şey yok, bu konuda büyük konuşurum, gerekirse tuvalet temizlerim çocuklarıma ben bakarım. Bizim de öyle bir tanıdığımız vardı, çok genç yaşta evlendi, yapamadılar ayrıldı, 3 tane çocuğu vardı. Bakamayacağı için çocuklar babasında kaldı, yıllarca onla birlikte ağladık, Ama sonra çalışmaya başladı, durumu düzeldi, yine de hiçbir şey yapmadı çocuklarını geri almak için. Sonra evlendi, kocası istemez diye de bir daha esamesi okunmadı bu konunun. Böyle insanlar da var... Malesef... :1no2: