Yüzleşilirse ipler kopar zaten. Üçüncü kişilerin ne düşüneceğinin bir önemi yok benim için ama yaşlı insanlar üzüntü birçok hastalığın başı malesef bu sebeple sonradan pişmanlık yaşamamak adına yüzleşmemeyi tercih ediyorum sanırım. Uzak bir tanıdık vefat ettiğinde oğlu ile yoktan bir sebepten hatta bir yanlış anlamadan dolayı araları açıktı. Sonradan oğul babasıyla küsken ayrılmanın çok acısını çekti aylarca etkisinden çıkamadı. M

Yazdıklarınızı okurken bi an şüphe ettım, benim doğum yaptığım günlerde açıp unuttuğum bir konu başlığı mı acaba diye? Tam 12 yıl oldu anne olalı ve ben anne olunca yavaş yavaş gün gün kızım buyudukçe daha da iyi anladım herşeyi Sorun annenizin cahil olması filan değil, sizin anne olmanız... Anne olunca anlıyorsunuz çocukluğunuzda yasadiklarınızın ağırlığını, evladının yüzüne baktıkça geliyor o soru insanin aklına Bir anne yavrusuna nasıl- neden yapabildi bunları? Ben yıllardir muhasebesini yapıyorum, bir yanda toplumun kutsal annelik kisvesi, bir yanda vicdan, bir yanda öfkem... hala çikamadım işin icinden Terapi aldım, Onunla yüzleşmeyi de denedim ama yok, görüşmesen olmuyor, görüssen ayrı dert Sana tavsiyem kirıp dökmeden uzak tut, çocuk bakimı için filan sakın yardim isteme mesela Genç kizlığindaki gibi hicbir sorun yokmuş tavirlarını sürdür ihtiyaci olduğunda yardımını esirgeme ama mutlaka anneni kendinden ve çocuğundan uzak tut

Annem bizi terkedip gittiğinde ben 17 kardeşim 10 yaşındaydı. Bizimle o kadar ilgisizdi ki ne kardeşim ne ben yokluğunu hissetmedik. Varlığı bizi daha çok rahatsız ettiği için belkide. Güzel bi anımızı hatırlamaya çalışıyorum yok, annemin beni sevdiği bi anı hatırlamaya çalışıyorum yok, sarıldığı öptüğü bi an yok. Dövmesi, hakareti, küçümsemesi, aşağılaması, başkaları yanında eleştirmesi, herkese fedakar cefakar anne pozu kesmeleri hep aklımda.. Herkes anne olmayı beceremiyor maalesef.

Annenize saygı duymuyorsunuz hatta cehaletindenbahsetmişsiniz ondan utanıp sıkılıyor gibisiniz. Benim annemde eğitimsiz ve söylediklerinin çoğu eski kocakarı işi bilimsel ya da güveniler gelmeyen çocuk büyütme tavsiyeleri ki beni de pek beğenmez annem işimi, yemeği mi, akıl yürütmemi Ama o beni doğuran büyüten hastalandığımda bana bakan, ders çalışırken anlamasa da yanımda oturup bana eşlik eden, çayı mı sütü mü getirip derslerine bak sen diyen, her işe koşup sen oku ben yaparım diyen, üstümü başımı temiz pak giydiren kadın; az dayağını da yemedim o başka anne terliği üzerine ihtisasım var Annenizi olduğu gibi kabul eder ve size hayat veren hiçbir ehemmiyeti yoksada vücudunu sizi doğurmak için deforme eden sütünü çekinmeden seve seve veren kadın olarak ( ki ben emzirmeyi oldum olası sevmedim ama 2 yaşına kadar çocuklarımı yüksek menfaatleri gereği emzirmişimdir), uykuduz gecelere meydan okuyan kadın olarak görürseniz; evladınız var en iyi siz biliyorsunuz. Yani gençliğinizi ergenliğinizi bilemem herkesin tramvaları var. Ancak sizinki biraz garip bir yaklaşım benim nazarımda. Yardım alın uzmana görünün aşın bu duyguları derim ben.

dün anneler günüydü, dün herkes annesiyle fotoğraflar paylaşmış. benim elim gitmedi bir türlü, bir yanda beni doğuran büyüten öyle de böyle de bugünüme getiren kişi diyorum öte yandan hiç gülmeyen yüzü, yanında her an diken üstünde oluşum ne yapacak da bir huzursuzluk çıkaracak diye bekleyişim. mesela böyle sıkı sıkı sarılıp öptüğünü hatırlamıyorum annemin, çocukluk hatıralarım var anneler günü diye anneme resim yapmışım o ütü yapıyor resmimin yüzüne bile bakmıyor alıp kenara koyuyor işine bakıyor. demem o ki anlıyorum sizi, bazı şeyler unutulmuyor ve tamir olmuyor ne yazıkki.

Acaba hanımefendinin annesi siz misiniz diye düşündüm bir an.

İhmal, koruyamama, tercih yapmak gerektiğinde gözden çıkarılma, sahip çıkamama vb... çok detaya girmek istemiyorum. Fiziksel ve psikolojik şiddet hiçbir zaman olmadı. Dediğim gibi hiçkimseye doğrudan bir zararı olmaz. M i r a b e

Canim şunu ayiralim yalniz, yoktan bir sebepten yanliş anlaşılmayla küslük yasamak başka bir şey, küslük yaratacak veya kırıcı hiçbir ifadeye başvurmadan çocukluğunuz hakkında konuşmak başka bir şey, annem bugün hakkin rahmetine kavuşsa çok üzülurum, yas tutarim ayrı ama bu konuşma icin asla vicdan azabi çekmem, asıl bunlarin konuşulmasından kim rahatsizsa onun vicdani eksikliği vardır, bir çocuğun zamaninda söyleyemediklerini yıllar sonra söylemesi samimiyetle seni seviyorum anne demesi kadar hakkidır H

annenize karşı öfkenizi bastıramıyorsunuz ne kadar çabalasanızda. belki kırmak istemediğiniz için susmayı tercih ediyorsunuz ama bu konuda yüzleşmeniz gerektiğine inanıyorm içinizdekileri annenize anlatıp bu yükten kurtulmak iyi gelebelir annenizde geçmişteki davranışının yansımasını görecek belki üzülecek ama yeni bir başlangiçda olabilir anneniz ve sizin için. tertemiz bir sayfa açarsınız

Aslinda Sizin olay maziden dolayi bilincalti.. Psikoljik. Cocuklar kücükken beyninde bazi üzüntü tranvalari erteler, ve yaş illerledikce kimi insanda ansizin hortlamaya başlar, hatda depresyon da ola bilir bu başlangici sinsi sinsi gelir. En son Cikilmaz Hal alinca depresyon veya başka psikoljik bi rahatsizlik olarak zuhur eder. Size 2 Tavsiyem var. 1 Psikologa gitmeniz, içinizi tam dökmeniz. 2. Anneniz ile Hergün telefonlaşmayin bi kac gün gecsin. Zira hergün konuşunca özlem olmaz merakta..

Dogru anladım. Gorusmeyın aramayın diyorum bende. Kırdığınızı yazmadım. Kendı kendinize bılenıp nefret eder duruma gelmeniz fazla geldi bana. Aramayın sormayın

Fiziksel şiddet, psikolojik şiddet veya evlat ayırma yaşadınız mı yoksa sadece ihmalkar mıydi anneniz? Gerci sadece dedigime bakmayın ihmal de çocuk üzerinde son derece ciddi sonucları olan bir durum ama diğerlerine nazaran atlatması daha kolay

Kesinlikle çok doğru yazdıklarınıZ aynen böyle hissediyorum tanımlayamıyorum daha doğrusu içimde büyütmemek için üstünü kapatıyorum. Ben kapattıkça geçmişin yükü daha da ağırlaşıyor. Herkes annesi gibi bir anne olmak isterken ben bunun aksi için savaşıyorum. Annemin bizi büyütürken ki rahatlığını anımsadıkça, hepten kaygılı, endişeli, hep çocuğum kötü birşey yaşayacak korkusuyla yaşıyorum.

Banada boylesi dusmus diye dusunun, en azindan siz daha iyi anne olabilirsiniz, Inanin herkesin annesi, yavrusunu koruyan kotaran olmuyor, cok yalniz buyudum, annemle buyudugum halde ustelik annem herkese sacinizi supurge etmus evladi icin cirpinmis imaji cizer halada ciziyor... Uzulmeyin,

canim ben yuzlesmeye yenilerde cesaret etmis bir ablaniz olarak diyebilirim ki pek işe yaramiyor, aksine daha da kotülestirebiliyor, ben yüzlesmeye biraz da mecbur kaldim baska olaylardan dolayı ama ne kadar yerinde ve doğru ifadeler kullanirsaniz kullanin, toplumun kutsal annelik algisina savas acmıs oluyorsunuz, nankor evlat ilan ediliyorsunuz, sanki bir insanin kendi annesi hakkinda bunları ifade etmesi kolaymış gibi bir de olayı hic anlamayanlar tarafından yargılanıyorsunuz, zaten el kadar bebeye bile acimamis, empati kuramamış kollamamis kadinlardan bahsediyoruz, şimdi kazık kadar halimizle empati kurmalarıni beklemek ve yine alamamak sadece bir kez daha acitiyor içinizi, yediğiniz hain evlat damgasıyla ortda kaliyorsunuz

Eleştirenleri sizi anlamayanları umursamayın sadece yaşayanların anlayabilir çünkü herkes kendi dünyasında ki durum neyse diğer insanlığı da öyle sanır. Sizi tebrik ediyorum en azından ona hissettirmiyorsunuz ben bu sabrı gösteremiyorum. Anne deyince sadece kendi anneliğim aklıma geliyor onun dışında kendi annem olarak düşününce ancak içime ağırlık veren bi kelime. Malesef keşke anlamı olmayan felan deseydim ama değil.. İyi olsun mutlu olsun ayda bi iki kere halini hatırını sorayım ama benden uzak dursun. Ne kadar acı..

Kendini zorlama o zaman.. Kötü davranma yeter.. İhtiyacı varmı onu sor destek ol bitti gitti.. illa vıcık vıcık olmak iyi evlat olmak değil ki. O tür örnekler seni yanıltıp ideal ilişki diye düşündürmesin. Hatta o bahsettiğin aşırı annecilik o kişilerde yuva yıkılmalarına sebep olduğu gibi annelerini kaybettiklerinde hayatları bitiyor.. O yüzden sen sağlıklı biçimde bireyselleşebilmişsin esasında iyi bir yerdesin farkında değilsin Ebeveynlerimiz illa vıcık vıcık ilişki kurulması gereken varlıklar değiller. Her daim saygı sevgi yardım şefkat evet, ama bireyselleşmenin önüne de geçmemeli.. Kıyas yapmamaya çalış, sen herkes değilsin. Dışarıya çık ve bak, hayvanlar bile birbirinden farklı karakterde.. ki biz insanız..

Sizlerin yazdıklarını okuyunca canım bir kez daha yandı düşünüyorum sürekli beraber olmamıza rağmen bir tane güzel anımız gelmiyor aklıma sürekli kendi halinde bencil sadece yedirip doyurup çekilen bir kadın üstelik görmemem gereken çok şeyler gösterdi o gözlere küçğkken anlamadım büyüdükçe fark ettim uzaklaştım annemdem babamdanda bizi bu kadar o kadının eline bıraktığı için sesini çıkarmadığı için görüp sustuğu için bizi kotumafığı için offffffffff Sabaha kadar konuşurum ama yıllarca sustum rüyalarımda bağarabikiyorum anneme öylede bastırdı bizi

Annenle cocuklugundan beri bag yoksa atanda soguduysan, gorusmezsın. Oyle de olmaz dersen haftada bir arar bir dk konusur kaparsın telı. Bu kadar da anneye bılenmek bana fazla geldi.