aynen öyle. ya eşimle bir sorun yaşadığımızda, üzüntülüyken ya da hastalık vs olduğunda daha çok arıyorum. ama eşinle daha çok bağlanıyorsun. birbirinden başka kimsen olmadığında, onunla bir bütün oluyorsun. sizin için de her şey iyi olur inşallah

Ben yaşıyorum şuan tekiz eşim ben bebeğim Çok zor muş eski çevre alışkanlıklar uçtu gitti bi anda, komşu desen yok tanıdık yok, rahatsızlığım sürüyor hastaneye gidiyorum mecburen bebeğimide götürüyorum ki keşke annem yanımda olsaydı en azından rahatça kızımı emanet edebilir işimi halleder dönebilirdim. telefon telefon bi yere kadar yetiyo Ben sevdiklerimle karşılıklı sohbet muhabbet kahve keyiflerimizi özlüyorum

Arkadaşlar Merhaba, bu bir dert mi bilemiyorum. Ben hem kendi isimden, hemde esimin işinden dolayi tüm ailemin, akrabalarimin olduğu şehirden uzakta bir şehirde yaşayacağım. . Şimdi ben sürekli çevresinde birilerini görmeye alışkın birisi olarak, yalnız bir şehirde ne yapacağım diye endişeleyim. Aslında yalnız değilim, ailem yanimda ama hadi kalk gidelim diyeceğim Kuzenler, arkadaşlar hepsinden çok uzak olacağım. Sizler böyle bir süreci nasıl atlattıniz, Neler yaşadınız? Dip not: telefondan yazıyorum. Normalde asosyal degilimdir ama birden de böyle hadi bir kahve içelim diyebileceğimiz aklınızdaki dusunmeden paylasabileceginiz birini ilk aşamada bulmak zor. Ayrıca burda kızımı emanet edebilecegim; teyzelerim ablalarim annem var. Orda işten 10 dakika geç çıkacak olsam kızımı kime emanet edebileyim... Uzun yazmışsam şimdiden kusura bakmayın lütfen, güzel cevaplarınızi bekliyorum. :) scarlettjohansson... billion

Çok teşekkür ederim inşallah bende böyle hissederim.

Hadi arkadaşlar görün beni lütfen :) vanityfairr No pain no

Sadece kocam ve çocuklarım var yanımda Herkes uzakta Ama ben şikayetçi değilim Vıcık vıcık aile akraba ilişikileri, dedikoduları bana göre değil

Ben de ailemden çevremden tamamen farklı bir şehire geldim evlilik dolayısıyla. Eşimin desteği ile adaptasyon sürecinde çok zorlanmadım. Hiç yalnız bırakmadı beni sağolsun. Özlem muhakkak oluyor. Babam, artık kendi kanatlarınla uçma vakti demişti evlenirken. Bu şehre adım attığım ilk gün benim ailem burada artık demiştim kendi kendime. Bakış açısını değiştirmeli insan yoksa zor oluyor. Ben en büyük eksikliği hastalanınca hissederim. Sağlıklı ve iyi olalım yeter ki.. Alışıyor insan.

Zaten çok Vicik vicik ilişkiye izin verecek bir yapiya ve mesleğe sahip değilim. Genelde yogun çalışıyorum ama arada toplanmalari seviyorum. Özellikle kardeşlerimle her gün gorussek her gün eglenirim gibi hissediyorum. ) Cevap için çok teşekkür ederim; )

Işte bende tam olarak bundan bahsediyorum. Çünkü o kadar alışmışim ki olduğum ortama. Sanki yalnız kalirmisim gibi hissediyorum.