kavga sebebi neydi ki? sık mı kavga edersiniz?

Bu durumda aslında eşiniz size sadece yük, hem hakaret hem şiddet üstüne evin sorumluluğu çoğunlukla sizde, e o zaman bu adam niye hayatınızda değil mi? İnşallah hakkınızda hayırlısı olur, mutlu olmanızı içtenlikle temenni ediyorum.

Çalışıyorum.. Hatta çoğunlukla evi bem geçindiriyorum..

Öfkesini kontrol için profesyonel yardım almazsa bu evliliğe devam etmeyeceğinizi söyleyip rest çekseniz?

Gidecek yeriniz ya da paranız var mı? Daha önce evlilik terapisi denediniz mi, sorunlarınız nelerdir?

Sabah eşimle tartıştık ve 2 yaşındaki bebeğim korkup sandalyenin arkasına geçti onu öyle gördükten sonra bu evliliğin tutulacak dalı olmadığını anladım.. Çocuk için sabretmenin çocuğa daha büyük kötülük olduğunu anladıö ve bu kez kesinlikle tek çaremin boşanmak olduğunu anladım...

Siz gayet makul birşey söylemişsiniz, eşinizin yaptığı çok çirkin birşey. Öfkesini kontrol edemiyor olabilir mi acaba evlilik terapistine mi gitseniz? Çalışıyor musunuz ya da ayrılırsanız maddi yönden sıkıntı çeker misiniz?

Çok haklısınız...

Evet sık sık ediyoruz.. Kısacası aşağılık kompleksi diyebiliriz.. Benim çalışmam ondan çok kazanmam.. Komplekse girdi.. Sürekli sorun çıkartıyor ağır hakaretler ve küfürler ediyor.. mimsiar

Hakkınızda hayırlısı...

Çocuğunuzu küfürbaz, saygısız, şiddet gösteren, tembel bir baba figürüyle büyütmeyin. Huzursuz ve kavganın olduğu bir evde sürekli kaygılı ve mutsuz yaşar. Ayrılırsanız en azından ne kavgaya, ne küfüre, ne şiddete şahit olmadan huzurla büyür. Her evlilik mezara kadar sürecek diye bir zorunluluk yok. Olmuyorsa olmuyordur. Uzattıkça çocuk için zor olur.

Göstermişliği var ama hep çocuk için afettim bugün kü o hali gözümüm önünden gitmiyor yavrumun.. Sebebi de yetişkin biri öğretmen biri esnaf iki kaynım var babalarıyla kalıyor.. Kanapelerine döşeme yapmak istedi eşim ama fazla geldi fiyat ona bende kardeşinle bölüşün dedim tüm iyi niyetimle.. Gelsin hakaretler küfürler.. mimsiar

Kötü bir babadansa uzaktaki baba tercih sebebi kesinlikle Benim kaç tane arkadaşım var, anneleri ezikliğinden, korkusundan çekip çocukların sirtina 'sirf senin için katlaniyorum' diye yük bindiren. Sonuç? bok gibi bir çocukluk yaşayıp, güven problemiyle dolup yetişkinler oldular. Ve çoğu büyüyünce annesine : 'anne, boşa şu hayvanı, gel biz bize yaşayabiliriz' dedi. Ama boşanan anne sayısı: sıfır. Bu sefer de: bu yaştan sonra elalemi kendime mi guldurecegim dediler. Yani diyeceğim eğer boşanmayacaksaniz da sakin çocuğunuza onun için boşanmadiginizi söylemeyin. Daha sekiz yaşında yatağında kulaklarını kapatıp 'benim yüzümden, benim yuzumden' diye ağlıyorlar ve sizin yanlış seçimleriniz-korkakliklariniz yüzünden büyüyünce mutsuz ilişkiler peşinde koşuyorlar

Her zaman mı oluyor bu kavga?

Onu atlamışım o zaman. Ben sadece sözlü kavga gibi okudum. Şiddet varsa rest çekmek yetmez, boşanma dilekçesini iş adresine postalamak lazım. Ne terbiyesiz adamlar var bir de baba olmuş, yazık vallahi.

Allah yardımcınız olsun