Bir de ilave olarak ben her çocuğun doğuştan karakterinin olduğuna inanırım. Çocuk gelişim kitaplarını zamanında çok okudum. 2 çocuğum var biri bir uçta diğeri diğer uçta. 6 yıldan sonra çocuk sahibi oldum ve oğlum her iki ailenin de ilk torunuydu. Herkes çok şımarttı ama oğlumun içinde sanki yetişkin bir insan vardı. Hala da öyle ve şu anda 22 yaşında. Kızım ise ikinci çocuk olduğu için o kadar şımartılmadı. Ama kızım kendini beğenmiş, herşeyin merkezinde ben varım diyen zor bır çocuk oldu. O yüzden kimseyi yargılamayın. Evladın sağlıklısını ve hayırlısını isteyin gerisi kolay.

Yas konusunda bir yanlis anlasilma oldu 24 yasindayim zaten 19 degil. Zaten bir acelem yok henuz hamile de degilim, hamilelik gibi bir dusuncem de yok sadece tedirginim ve kendimden emin degilim Ablanizin durumunu inanin kendime cok uyarladim kafamda. Insallah ben de kendi evladima cok daha farkli ve bilincli bir hayat hazirlayabilirim. En azindan cok sikmadan elimden gelenin en iyisini yapmaya calisirim :)

benim de 14 yas kucuk kardesim var evlatla kardes bambaska. McGrath

Şimdi mantıklı düşünün, kardeşinizle, olası çocuğunuzun ne alakası var? Her insanın doğuştan gelen bazı karakter özellikleri vardır ama bir çok şeyi de ebeveynler şekillendirir; öfke nöbetleri, şımarıklık, tatminsizlik, vs gibi. Siz ailenizin kardeşinize olan yanlış tavırlarını görüyorken, kendinizi bilinçlendirmeye çalışıyorken, çocuk yetiştirirken onlar kadar hata yapmanız mümkün mü? Hayır. Ebeveynler olarak hiçbirimiz mükemmel değiliz, mükemmel olmak zorunda da değiliz, önemli olan gelişime açık olmak, farkındalığınızı arttırmaya çalışmak bence... Kısaca ne doğacak çocuklarınızı kardeşinize ne de kendinizi ailenize göre yargılamayın. Bambaşka insanlarsınız.

Kucuk bir kardesim olmadi ama yakin akrabalarimin cocuklarini surekli elestiren bir insandim. Cocuklari cok severdim, cok elestirsemde o cocuklarla hep oynardim zaman gecirmeyi severdim. aslinda elestirdigim o yaramaz, laftan anlamaz cocuklarin ebeveynleriydi. Cocuklarinin bu yaramaz, laftan anlamaz hallerinin sorumlusu olarak veremedikleri egitimi sebeb gorurdum. Ve yillar sonra bende bir anne oldum. Bir suru cocuk gelisim kitabi okudum, ideal bir anne olmak icin oglum dogduktan sonra cok cabaladim. Ama ne kadar bilincli bir anne olarak davranislarima dikkat etsemde, oglum 10ncu ayindan sonra sinirli, istediklerini aglayarak elde etmeye calisan bir bebege evrildi. Istedigi olmadiginda kafasini yerlere, duvarlara vuran, aglama krizlerine giren, sakinlestirilmesi cok cok zor olan bir bebek ve Ben oglumun Boyle bir bebek olmamasi icin o kitaplarda yazan her seyi yaptim. Emzirdim, sevdim, surekli konustum, oynadim. Ne sosyal hayat, ne ev isi, hatta esimde hepsi Geri plandaydi. Saatlerce oynayip yanindan ayrilmadigim halde onun icin zararli olabilecek bir seyi yapmak istediginde ve izin vermedigimde sanki onca saat beraber oynayip, eglenmemisiz gibi aglamaya baslardi. Oyle ki duyanlar ogluma cok kotu davrandigimi dusunebilirdi yani oyle acikli bir aglama. oglum suan 17 aylik ve durum hala Boyle. Cevremde bir cok bebek/cocuk sahibi anne var. Arkadaslarim, komsularim vs. Bir cogunun cocuguna imrenerek bakiyorum. Ben nerede yanlis yaptim/yapiyorum diye kendime cok sordum ama arkadaslarimdan biliyorum o sakin, tatli cocuklarina hicte ozenerek davranmiyorlar. Bagirma, bazen dayak, ilgisizlik vs. Acaba diyorum cocuklara bagirmak, vurmak onlari korkutup sindirdigi icin mi sessiz, itaatkar cocuklara donusuyorlar? Hic kizmadiginda, sakin sakin egitim vermeye calistiginda ozgurce istedikleri gibi mi davraniyorlar? Ve bu davranislari genellikle biz anne babalari/yetiskinler rahatsiz edecek turde mi oluyor? Ben sanirim dogruyu/yanlisi idrak edebilecek olgunluga gelene kadar sakince anlatmaya devam edecegim. Bu surec benim icin ne kadar zor olacak olsada. Daha cok kendimi anlatarak cevap vermeye calistim ama yine de direk sorunuza cevaben sunu soyleyeyim;cocuk buyutmenin kolay bir yolu yok. Kendinizi sabirla, sevgiyle cocuk buyutmeye hazir hissettiginizde bu endiselerinizde eminim kaybolacaktir. Ve tabi ki kardesle evlat ayni degil. Evlatla esit tutulabilecek bir sevgi yok. McGrath

Çok tesekkur ederim icimi rahatlattiniz. Tabiki yanlislarini gorebiliyorum ama cocuga tek basima bir süreç hazirlamak mumkun degildi. Sabah benimle iyiyken aksam ona bambaska davranan bir babasi var mesela. Uyumsuzluk oluyordu. Mesela diyordu ki babam bana sunu sunu yapiyor sen yapmiyorsun o yuzden seni dinlemeyecegim.. Bilincli bir Anne olmak icin elimden geleni yapacagim bir cocugum olursa insallah :) McGrath

Bence bunları dert edindiğinize göre zaten bilinçli bir anne olursunuz. Umarım ne zaman istiyorsanız o zaman, sağlıkla sıhhatle huzurla gelir miniğiniz kucağınıza. McGrath

Bende aranızda 14 yaş var sandım. Inan gözlerim doldu... neyse normal cevap vereyim bari. Eğer sinirliysen kendini terbiye et bende inanilmaz sinirli bir insandım hala zaman zaman patlarım ama terbiye ettim kendimi. Yine de gece gündüz ağlayan bir bebek hayal edince sarsılıyorum uzun zamandır evliyim, çocuklara bayılıyorum ama cocuk yapmama karari aldim. McGrath

Hayirli gunler kizlar :) Bugun sizin bir konudaki goruslerinize ihtiyacim var. Benim sonradan dogmus(diger kardesimden sonra 14 yil) minik bir kardesim var kendisi su an 5 yasinda. Kardesimi cok seviyorum, ona en ufak bir zarar gelmesini asla istemem lakin ozellikle babam cocugu oyle buyutuyor ki Cocuk yapma etme dur anlamiyor. Ve size nasil anlatsam ekstra ekstra enerjik. Durmuyor yani çocuk. Așırı merakli her yeri kurcaliyor, așırı saldirgan olabiliyor. Babam hep gozune bakar aglamasin diye her istedigini yapar, boyle dusunun yani. Ve ben Cocuk gelisim kitaplari okumaya calisan empati yapmaya Calisan bir insandim ama ailem farkli davrandigi icin Cocuk benim sakinligimi zaaf olarak gorurdu ve ben o evde cok ama cok sinirlenirdim. Resmen minicik Cocuk yuzunden sinirlerim tepeme cikardi bazen. Ben evlendim fakat gozumdeki Cocuk profili ne yazik ki degismiyor.. Kafamda hep iyi bir anne olamayacagimin, cok sinirli bir yapimin oldugunu kurup duruyorum. Oysa ki ben cocuklari inanin seviyorum. Ama kardesimden dolayi cok garip bir durum icerisindeyim ve cocugumun olmasini istiyor olmama ragmen cok korkuyorum. Sormak istedigim, insan kendi evladi olunca degisiyor mu? Tahammulu artiyor mu daha sakin oluyor mu? Evladim olursa kardesime olan tutumumdan farki davranabilir miyim sizce? Gercekten merak ediyorum ve fikirlerinizi bekliyorum :) Simdiden tesekkur ederim.. Not:24 yasindayim :)

Ya bazılarını gerçekten ailesi şımartıyor da, fıtrat olarak çok zor çocuklar da var.

Geri donutu her ne olursa olsun siz yine de çevrenizdeki o elestirdiginiz ebeveynler gibi olmayin ve elinizden geleni yapin.. Cogu Cocuk evet sindirildigi icin oyle davraniyor. Insallah cocuklariniz ozguvenli ve duzgun bir kisilige sahip olurlar :) Allah kolaylik versin :)

Belki hayat terbiye etti, belki artık o kadar sinirli mi değilim, belki ölümü yaşadım gördüm ve hayat kalitem mi değişti bilemiyorum. Sinirlendiğimde pitbull gibi deliriyordum hala kafa tasım çatlayacak gibi olur ama sıkıyorum kendimi kesinlikle tek kelime bile etmiyorum hareket yok mümkün olan en kısa sürede ortamdan uzaklaşıyorum ve sakinleşmeyi bekliyorum nefes alarak:) sessiz kalıp bekledikçe bir süre sonra aynı seylere sinirlenmemeye başlıyorsun. Kalp kırmak çok kötü hissettiriyor. Eh tabi bir de evcil hayvan annesiyim onun psikolojisi bozulmasın diye kesinlikle sesimi yükseltmemeye alışınca zamanla daha az sinirlenir oldum. Ama bebek ayni sey değil ne yazık ki inanılmaz bir sabır ve enerji gerek. McGrath

Öfke problemim var mi inanin tam olarak bilmiyorum. Her seyi kardesime mi yikiyorum acaba diye dusunmeye basladim. Bunun icin sizce ne yapabilirim? McGrath

yasiyorum. 2 evladim var 14 uas kucuk kardesim de var. evlt bambaska McGrath

Guzel duaniz icin cok tesekkur ederim :) McGrath

Yaş gecince otoriterlikte azalıyor herhalde.. Buyuk kızımda ve kücük kızımda öyleydi, sonra kendine gel mevrouwtje dedim.. Şimdi herşey eşit.. Tavuk_suyu_

Yetiştirme tarzı çok önemli; sizin aileniz gibi yetiştirmeyeceğinize eminim, gözünüzü korkutmayın. Mevrouwtje Dürüstlük pahalı bir mülktür, her insanda

Biz buna olgunluk diyoruz sanirim :) Ne besliyorsunuz Ozel degilse :) ben de kedi beslemeyi cok istiyorum evimde.. P pembekrizantem

Zor. Sizin öfke, tahammul probleminiz varsa onu çözmeye çalışın. Çocuk bu sonuçta sınırları illaki zorlayacak bu sefer annesi olduğunuz için otoriteniz daha kabul görecek ama hiperaktif olursa ne yapacaksınız. Yani bu işler şans işi sakın uysal laftan anlayan bir çocuk da olabilir veyahut anarşit ruhlu inatçı dediğim dedik bir çocuk da olabilir.

Tabii ki farklı davranırsin. İnsan ilk çocukla son çocuğuna bile bambaşka iki anne oluyor. En basitinden ilkinde pimpirikli-kontrolcu-hayatini cocuga endeksleyen annelerin son çocukları plansız programsız, gürültülü evlerde büyüyorlar :) Ben 14 ablam 16 yaşındayken bizim eve de bir bebek geldi. Öz ailesi biz değildik ama on sene bizde yaşadı, ailesi gibiydik. Asla kardeşten farklı gormedik. Ben de mesela iyi bir abla olmaya çalışır tiyatrolara falan götürürdüm... Bir sürü şey. Şimdi ablamın çocuğu var, tamamen tamamen o zamanki halimızın zıttı davranıyor. Mesela biz sevdiğimiz için abur cubur alırdık, ablam kendi çocuğuna doğumgünü pastasını yedirmedi, herşeyi organik-saglikli kendi yapıyor. Ya da cocuk sussun-mutlu olsun-yemek yesin diye TV karşısına koyardik, şimdi kendi çocuğu varken misafir evinde bile TV actirmaz... Bizim çocuk kalabalıkta gürültü içinde büyüdü, kendi çocuğu uyuyunca evde çit diyen olmaz. Ve en önemlisi bizim çocuk çok başli evde buyudu. Annemin izin vermediğine ben verdim, benim yasakladığımi babam yaptı... Yani çocuk söz dinlemeyi değil de yeterince ısrar ederse elbet istediğini yaptıracağıni öğrendi. Ama kendi çocuğunda eşiyle ağız birliği içerisinde... Yani hiç endişelenmene gerek yok. Ama daha küçücüksün, bence anne olmak için epey bir bekle. Evlendim deyip hemen dogurmaya calisma

yaramaz şımarık çocugu hiç sevmem rabbim bir kız verdi çok şükür ne şımarık ne yaramaz değil, bu senın tutumuna bağlı

Galiba haklisiniz evlat cok farkli bir duygu olmali :))) burbuk

Nasil yetistirdigin elbette cok onemli fakat yapi geregi cok cok zor cocuklar da var. . push ; P

Ah evet tam olarak ergenlikten yetiskinlige adim atarken boyle bir cocuga maruz kaldim :)) Kardesimi cok cok seviyorum ama cocugum boyle olursa... Diye baslayan cumleleri siralaniyor kafamda hep. Insallah dediginiz gibi olur ve cok etkilenmem tesekkur ederim :)

19 yaşında mısın? Bekle. Erken çocuk sahibi olduğunda fiziksel ve mental olarak buna hazır değilken çok çok fazla sıkıntı yaşarsın. Ama beklersen özellikle 24 yaşından sonra kendine "acaba ben nasil bir anne olurum, hazır mıyım? Yapabilir miyim?" Diye sorarsan daha sağlıklı olur. Senin içinde, senden yetişecek insan evladı içinde. Neden böyle peki? Çünkü o yaşlarda inan bana hepimizde oluyor bu; biliyoruz zannediyoruz! Ama bilmedigimizi ve hic bir zaman tam olarak bilemeyecegimizi çok sonra yavas yavas anlıyoruz. Kardeş ve kendı çocuğun... aslında fark etmez. Fark eden şey senin 15 yaşında ki halin, 19 yaşında ki müthiş özel ve asla geri gelmeyecek gençliğin, 25 de ki halin... Aynı insan olmuyor bunlar. Ayni şeyleri bilmiyor, aynı şeylere kızmıyor, ayni şeylere gülmüyorlar. Eger aynı kalmışsa hic yaşamamış, düşünmemiş, öylesine hayattan geçiyor oluyorlar. Sen öyle olma. Bekle.

Amin. cok tesekkur ederim. Insallah sizinde gelecekte cocuklariniz tum bu endiselerinizi size unutturacak uysallikta olurlar :) McGrath

Kardesim benim evladim olsaydi ben de ona kendi ailemin davrandigi gibi davranmazdim. Eline telefon veriyorlar gonderiyorlar, Cocuk benimle tek kalinca telefon istiyor. E vermiyorum.. Sinir krizlerine giriyor, yemek yemeyecegim diyor. Yani ne bileyim gercekten tedirginim :)

Yoo asla zaten ben Kardesimi yargilamiyorum. Karakterden gelen apayri bir yonu var bu isin ama yetistirme de cok onemlidir diye dusunuyorum. Ve haklisiniz her Cocuk farkli oluyor. Annem beni anlatirken, suraya koyardim saatler gecse sikayet etmezdin oynardin diyor. Kardesimse yerinde iki dk oturmuyor. Ayni Anne baba ama karakter işte sanirim.. J Jey

bir de sizin ergenlik doneminize kardesinizin en yaramaz zamani denk gelmis sanirim. ben de o donemde cocuklari hic sevmezdim nedense, hep yanimda olan bir yaramaza ise tahammul edemezdim saniyorum ki. simdi olsa mesela o kadar etkilemez sizi. rahatlayin bence :) McGrath

Oyle mi diyorsunuz :) insallah.. J Jey

Evet. Çocuğunuz olursa kardeşinize olan tutumunuzdan daha farklı bir tutum içerisinde olacaksınız. Önceden, ne yaramaz çocuk, hiç ailesi kural koymamış, şımarık çocuk diye nitelendirdiklerinizi kendi çocuğunuzda olunca akıllı çocuk, enerjik çocuk vs. gibi kılıflarla örtüyorsunuz. Hani derler ya kirpi yavrusunu pamuğum diye severmiş işte öyle bir şey.

Anlıyorum cok tesekkur ederim :) McGrath

Nasil terbiye ettiniz kendinizi peki? :) F flower world

evet muhakkak vardır ama en temeline , inersek herşeyin sorumlusu Aile terbiye dogum yapıldıgı anda başlar ve okudugum bütün dr ların yazıları hep bu yönde,

Köpek:) wendy Nirvana Anneler

Ah Hayir hayir tabiki 19 yasimda degilim. Benden sonraki kardesimden sonra gecen 14 yil :) . push ; Alys

Yas kismindaki yanlis anlama disinda Yazdiklariniz beni cok etkiledi. Belki su an takildigim seylere birkac yil sonra takilmayacagim bile. Tesekkur ediyorum :) McGrath

Anlıyorum cok tesekkur ederim insallah bilincli Anne baba olabiliriz, bize de bir evlat nasip olursa. Mutlaka Cocuk bizim her istedigimiz yapmayacak sonucta makine degil bu kuralim.. Ama en azindan ben dogru olani en iyi sekilde yapmak istiyorum :) J Jey