Önce başkalarını diğerlerini bırakın. Kim nerelere gelmiş neler yapıyor boşverin. Sizi ne mutlu eder elinizdekilerle ne yapabilirsiniz ona odaklanın. İş yoksa sizi mutlu edebilecek şeylere odaklanın anın tadını çıkartın hayat kısa her anı doya doya yaşamak gerek. Kimbilir beklentileri bıraktığınız an belki karşınıza güzel fırsatlar çıkar hayat bu her an herşey değişebilir

Neden hayatına kimse girmedi? Bence bütün olumsuz duyguların temelinde bu var. Aşk, sevmek, sevilmek... insanı mutlu kılan şeyler. Sence utangaç bir insan olduğundan mi hayatına kimse girmedi? Yoksa köy gibi az nüfuslu bir yerde misin? Tüm erkekler sana salak mı geliyor yani? düşününce nasıl bir nedene bağlıyorsun bu yalnızlığı?

Cok haklısınız, insallah dediginiz gibi olur, yüregime su serptiginiz icin cok tesekkürler :) beklentilerimi bırakmıs gibi yapmak yerine artık gercekten bırakmaya

Ve sana bunları yazan 5 yıl Sonra sessizce terkedilmiş mutsuzluğun zirvesini yaşayan, tahmin bile edemeyeceğin haksızlıklara uğramış biri Hani tuzu kuru olup oturduğu yerden yazmıyor :) Yok yere canını sıkma diye yazıyor tadını çıkart hayatın

Rabbim gönlünüzü genisletsin, Allah beni birilerinden ya da bir seylerden koruyor demek ki diye de düsünüyorum bazen.. 5 yıl sonra terk edildiyseniz Allah sizi de birinden korudu belli ki, umarım siz de bi an önce mutsuzlugun zirvesinden mutlulugun zirvesine hic beklemediginiz bi anda aniden ucuverirsiniz.. olacak olacak, her sey iyi olacak

Neye nasıl baslasam bilmiyorum. Dısardan bakıldıgında mutlu gibiyim, neseli biriyim, hayatımda beni büyük üzüntülere sürükleyecek seyler de yok cok sükür. Hicbir sey olmamasına ragmen bu hiclik beni cok yoruyor.. İssizim, bugüne kadar erkek arkadasım olmadı, hic hissedemedim o sevgiyi. Ve cevremdeki bütün arkadaslarım is güc sahibi, evini barkını kurmus insanlar. Biliyorum bunlar icin gec kalmıs degilim henüz 26 yasındayım ama yine de insanların kosturmalarını sessizce bi köseden izlemek bana acı vermeye basladı. Sanki kimse beni sevmeyecekmis gibi ya da hicbir zaman bir ise girip calısamayacakmısım gibi. Kendimi teselli etmeye calısıyorum, Allah baska dert vermesin diyorum ama artık ben de yolumu cizebilmis olmak istiyorum. Kendimi daha fazla nasıl motive edecegimi, nasıl sevmeye baslayacagımı bilmiyorum. Bu yol böyle gider mi yoksa bi anda nasipler benim de karsıma cıkar mı? yenGEnC

Heh şöyle :) Biz istediğimiz kadar planlar yapalım çabalayalım bebek bile doğmak için belli bir süre bekliyor annesinin rahminde ne önce ne Sonra. Su bir şekilde akıp yolunu buluyor. Dışarı çıkın nefes alın kendinizle mutlu olmayı öğrenin bunuda kimseden beklemeye gerek Yok Yine başvurularınızı yaparsınız kimbilir Belki hiç başvurmadığınız bir yerden iş imkanı gelir gelmiyorsa da sizden kıymetlimi

Aslında hep hayatıma biri girecek gibi oluyor, bi anda ben de umutlanıyorum ama neden bilmiyorum devamı gelmiyor. Su an kücük bi yerde yasamama ragmen üniversiteyi İstanbul'da okudum, bi sürü arkadasım oldu, cekingen biri de degilim, konustum görüstüm ama bu kadar. Hep elimi tutmayacak insanlara uzattım elimi sanırım ya da nasıl flört edilir bilmiyorum