Allah yardımcınız olsun doktorunuza danışmadan ilaç bırakmayın. Bunun dışında terapide alın. Depresyonunuzun sebebi nedir? Okul mu iş mi?

daha öncesinde de bunu yazmışım. hemen ''bir yakininizin sevdiklerinizin başina gelince arastirmak zorunda kalın'' diye beddua etmek yerine sıkıntınızı bu konuda açıklayabilirdiniz veya geçmiş konunuzu alıntılayabilirdiniz.

Gecen günkü konunuzu ben de okudum ama sanirim yorum yapmamistim; orada depresyon mevzusunu anlamamistim cünkü, sadece is yeri/calismak ile alakali bir sorununuz oldugunu düsünmüstüm. Ama sizin esas probleminiz baskaymis belli ki. 4 yil boyunca hep ayni ilaci mi kullandiniz, yoksa aralarda degisiklik yapildi mi? Cünkü her ilac herkeste ayni derecede etkili olamayabiliyor. O yüzden tekrar doktora gittiginizde bu ilaci ne kadar süre kullandiginizi, kullanirken ve birakinca neler yasadiginizi mutlaka anlatin ki ona göre bir ilac yazilsin size. İlk asamada bu semptomlari atlattiktan sonra terapiye de gitseniz iyi olur diyecegim ama, ücretler malum.. devamliligi saglamak zor. Onun icin de devlet hastanesini deneyebilirsiniz, terapi ile destekleyince daha uzun vadeli sonuclar alinabiliyor. Her sey cok güzel olur umarim sizin icin.

Ofis Psikiyatri ilaç yazarak para kazanır kliniğe neden sevk etsin? Devletin özellikle psikiyatri ve psikolog konusunda ki yetersizliği bariz orada. Yatılı tedavi görmek, görmeyi talep etmek, tedaviyi düşünmek zarar getirmez zarar vermez. Umarım iz bırakır ve gerçekten daha fazla fayda göremediği ilaç tedavisinin bir üstü olan klinik desteğini alır vicdanende asla rahatsız etmez, aksine mutlu olurum yanlış bir öneride de bulunmadım. Kız kardeşim gibi intihar mı etmeli, stresin tetikleyicileri ile kanser mi olmalı? Dönülmez noktaya gelince ah vah etmek yerine kendisi için tedbir almasını önermek yanlış değl. Evet kız kardeşimde depresyondayken ilaç kullanırken 5. Kattan atlatı. Dru için soruşturma başlatıldı ve mesleğine devam etti. 38 kg kız kanserinden bahsetmemişmiş e adam sende gördün kızı? Niye hematolojiye yönlendirmedin a be dangalak diyemediğimiz gibi savunmasınıda kabul ettirmesini şaşkınlıkla izledik. Artık Türkiye'de insan sağlığının canının önemsiz ve değersiz olduğunu biliyor olmalıyız? H

Bakın sizin ruhsal sağlığınız yerinde ve çok şanslısınız bende sizin gibi şanslı olan nice insandan birisiyim. Çok teşekkür ediyorum şuan herşey yolunda bunun için hayata olan minnetim sonsuz.. Nihayetinde bu acı olayı deneyimlemişsiniz sizde fakat depresyon ile bipolar hastalığını karşılaştırmayınız depresyon yaşayan insan kötülük düşünmez, dedikodu yapmaz aksine yanında 1 gıdım bulunmuş insanı o sanki tüm dünya gibi hisseder sımsıkı tutunur umutlar bağlar ona yalnızlık en büyük korkusudur ki içindeki kendisi bile düşman haldedir Konu sahibinin açık ve net şekilde derin depresyonun son evresinde olduğu belli o işte olmak insanlarla iç içe bulunmak onda nasıl dev gibi bir kaygı ve korkuya sebep olabiliyor emin olun tahmin edebileceğiniz hisler yanında minicik kalır. İnanın empati yapmanız ve o insanı kırmamanız o insanın belki de depresyonun atak hale dönmesini bir nebze daha da olsa geciktirecektir. Burada en küçük onun kendisinde olduğunu hissettiği kişisel bir duygusuna olumsuz ve negatif yaklaşımınız onu yıkacaktır. Hayalleri olan gelecek için yaşamak isteyen bir kız kardeşimiz konu sahibi bu apaçık ortada, lütfen kırıcı olmayın yorumunuzu okuduğumda uzun uzadıya yazıp açıklama yapmak istedim çünkü aynı şeyleri kız kardeşime zamanında biz yaptık.. çok üzgünüm

Kronik galiba yada anksyeteden ötürü oluyor

Çıldıracağım cidden, tabiki keyfinden istemedi ama bende keyfimden evde oturayım demedim kaç kez söyleyeceğim kronik depresyon ve anksiyete yaşıyorum ilaçla belirli bir zaman ayakta kalıyorum bırakınca tekrar aynı ve bu bildiğiniz ilaclardan değil öyle yıllarca kullanırım rahat yaşarım diyemezsiniz belirli bir dönem kullanip bırakmanız lazım depresyona girince sandığınız gibi ağlayıp çikolata yiyip yataklara kapanmıyoruz sevgilimden ayrıldım tribi yasamiyoruz yaşarken ölmek gibi birşey bu birşeyler yapmak istiyorsun ama daha dibe batiyorsun bazen parmagini dahi kipirdatacak halin kalmiyor ölmek istiyorsun uykuya dalmisken aaaa ben hazır dalmisken bir aglayayim demiyorum bilinç altım buna neden oluyor gidin arastirin yada bir yakininizin sevdiklerinizin başina gelince arastirmak zorunda kalın başka bisey demiyorum size

H hibbo Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Eşinizi tebrik ediyorum. İyi günde kötü günde, hastalıkta sağlıkta yeminine sadık kalmış Burada hep çöp kocaları okuya okuya içim şişiyor. Neden yıllardır kronik depresyondasınız, 4 senedir ilaç kullanıyorum yazdınız, ne oldu da tedaviye ve ilaca başladınız?

kardeşiniz için çok üzüldüm. Çok geçmiş olsun. farkındaysanız cevapta acaba geçmişten kaynaklı bir sıkıntısı mı var derken başka bir sebep olabileceğinide kastetmiştim. Çevremde sinir hastası ve depresyon geçiren biri var yok değil. Tedavi görüyor yanında herkes destek sürekli alttan alıyoruz ama artık o bunu kullanmaya başladı. Ve yıllarca bize birçok şeyi şart koşarak hakkımızda dedikodu yaparak bize hayatı zindan etti. Bugün yaşadığım ve yaşayamadığım birçok şeyde geçmişin izleri var. Geceleri ağlayarak uyudum sabah şiş gözlerle 6'da okula, işe kalktım. O yüzden bir yorumla niyet okumaya çalışmayın. Yaşamayan bilmez diyorsunuz ya harbiden yaşamayan bilmez...

Sizin dediğiniz mantıkla bakacak olursak klinik desteğe ihtiyacı olan birisi olsa doktoru ilacını kesmezdi öyle değil mi? Ama işte sizin ya da benim bu konularda mantık yürütmemiz sağlıklı olmuyor çünkü biz post sahibini tanımıyoruz hekim de değiliz sadece anlattıklarından tahmin yürütüyoruz. İlaç yoksunluğu üstüne hortlayan depresyonuyla baş etmeye çalışan birine intiharı çağrıştırıyor olabilirsiniz veya aslında durumu o kadar sıkıntılı olmayan bir hastanın zihnine benim hastaneye yatmam gerek durumum çok kötü fikrini yerleştirmiş de olabilirsiniz. Bunların hiçbiri olmamış da olabilir, arkadaş bunları hiç fark etmedi belki. Ama ya olduysa? İyi niyetle yazdığınız bu tarz şeylerin hiç tanımadığınız birinin hayatında böyle izler bırakması sizi rahatsız etmez mi? mirasanne

"Bunun için uykuda ağlayacak ne var" diyebilme hakkına sahip değilsiniz kimisi dünyayı sırtlar gıkı çıkmaz, kimisi omuzuna toz değer bittim der. Ruh ve sinir hastalıkları için sizin tarzınızdaki " bunda ne var " "aman boşver " " sen çok güçlüsün yaa" "bunu kafaya takma bile " yaklaşımı en büyük yıkımlardan birisidir. Hiç bir zaman depresyona girmediğiniz belli ve lütfen empati yapın. Herkes herşeyi aynı güçte atlatamaz. Size göre çok basit olabilir ama bu ancak size göredir. Depresyon içinde öyle dünyanın yerinden oynamasına gerek yok sizin deyiminizle uykusunda ağlaması için sebebe dahi ihtiyacı yok. Hiç bir neden olmadan bir stres yada tetikleyici olmadan kız kardeşimi gözlerimin önünde yitiriyorduk derin depresyon / kolon kanseri (2 evre) / 38kg ye düşme (evet tüm kilosu 38idi) / klinik tedavisi 68 gün / iş görememe / bir yığın ilaç sonrası 2 kür kemoterapi! Evet hepsi stres üzüntü ve sinirlerinin tamamen yıpranmasında kaynaklıydı ve kız kardeşim 26 yaşındaydı! Kız kardeşim de benim gibi lisans mezunuydu ve YL tez dönemini yeni bitirmişti dediğim gibi, Erasmus programı için TR de bölüm 1. Si olarak 2 yıl Almanya ve İtalya da okudu. Bir insanın psikolojik olarak neyi kaldırıp neyi kaldıramayacağını biz bilemeyiz. Ruhen neye ihtiyacı var bunuda biz bilemeyiz. Eğitimi, kişisel gelişimi, maddi olanakların imkanı, sosyallik gibi konularda dahi üst konumda olsada o insana " ama bunda ne var yaa" demek yapacağınız en en en büyük kötülük. Yaşadığın hayatın hayalini kuran, senin gibi olmak isteyen, ailemiz gibi ailesi olsun isteyen, başarılarının hiç birini elde edememiş onca insan var sen neyi takıyorsun kafaya diye düşünmekte en yanlış düşüncelerden biridir. Velhasıl bağlamak istediğim konu şudur psikolojiden depresyondan profesyonel şekilde anlamıyorsanız benim ve ailemin yaptığı hatayı siz yapmayın bunu acı şekilde deneyimlediğimiz için söylüyorum. Burası sosyal medya hiç tanımadığınız hiç görmediğiniz sadece SİZCE olan bir düşünceyi dile getirmeniz o kadar dibe çekebilir ki.. Yazıyı okuyup cevap yazmamanız daha yardımcı olur buna emin olun. H hibbo Konu sahibi canım benim.. seni anlamayı ve içindeki boşluğu, nedenleri, korkularını, kaygılarını, hislerini seni tetikleyen herşeyi dinlemeye her zaman hazır bir ablan var burada. Ben kardeşim ile sınandım ve sınavı başarılı atlattık. Şuan depresyonda olan kim var ise dertli olan kim var ise onların bir bir yanında olmak için en küçük bir katkı da olsa onlara dokunabilmeyi kendime görev bildim. İstediğin zaman bana özelden yazabilirsin istediğin kadarda seni dinlerim bıkmadan usanmadan..

15 yaşından beri majör depresyon, kaygı bozukluğu ve son üç senedir de manik nöbetler ile yaşamaya çalışıyorum. Size verebileceğim tek tavsiye terapiye başlamanız. Maddi durumunuz el verdiğince gerekirse ayda bir kere gidin ama gidin. 4 sene aynı ilacı kullandıysanız bağımlılık yaratmış olabilir ama bence farklı bi ilaçla tedavinize devam edin. İlaç çok olmuş hadi keselim sen hayatına devam et tarzı birşey değil bu hastalıklar. Ben de çalışmakta çok zorlanıyorum çünkü iş yerindeki stresten nöbetlerim çok sık olmaya başlıyor. Mide problemleri vs cabası. Dört senedir evliyim dört iş yeri değiştirdim bu süreçte. Çareyi öyle buldum bir nebze. İşe giriyorum bir sene kadar dayanabiliyorum sonra bir süre ara verip toparlayıp tekrar başlıyorum. Başka çaremiz var mı? Şu ekonomide eşinizi maddi konularda yalnız bırakmaya gönlünüz el vermiyor eminim. Bu konuda tekimdir sanıyordum. Benim eşim başta durumumu anlamadığı için bu konuda kavgalarımız çok oluyordu. Bir sene terapiye birlikte gittik hem o beni anladı hem ben onu anladım. Masraflı mı evet ama paranın karşılayamayacağı çok şeye sahip olduk bu süreçte. Daha samimi daha sağlam daha güçlü bir ilişkimiz oldu. Ben onu, o beni anladı. Evet bu hastalıklar çok zor. Ama bir şekilde hayata tutunmaya devam etmek zorundayız. Eşinizin anlayışlı ve sevgi dolu olduğu besbelli Birbirinize sahip olduğunuz için şanslısınız.

Hanımefendi psikiyatrist veya psikolog musunuz neden yatılı tedavi öneriyorsunuz?

Hayır veteriner hekimim, psikiyatriye hali hazırla gidiyor olmalı ki 4 yıldır ilaç kullanıyor şuan hala bunları atlatamamış bir birey ilaç tedavisinden sonuç elde edememiş demektir, ilaç tedavisinin bir üstü olan yatılı klinik desteğidir. Psikologlar antidepresan yazamazlar psikiyatri Dr u da bu konuda kesinlikle yetersiz kalmış. Sizin bu çıkışınızın sebebi nedir bende onu anlamadım? İlaç ismi önerip bunu iç bu çok iyi demişim gibi davranmanız? Klinik desteği almak istiyorum denildiğinde hadi deli gömleğini giy yallah içeri tecrite demiyorlar emin olun. İntiharın eşiğinde şuan post sahibi güzel kalpli kardeşim ve herşey için geç olunca mı tedbir alınıp birşeyler yapılmalı sizce? Bir çok test sonrası klinik tedavisine alınıyor hastalar, uygunluğu göz önünde bulundurularak ve klinikler öyle filmlerde izlediğiniz gibi korkunç ötesi yerler değiller.. Düzenlemek istiyorum, doz azaltımı yapılmış, ilaç bırakılmış ilerleme kaydedilmiş olsa anksiyete tetikleyicisi ile burada gizli depresyonunu bizlere yanıstmayı tercih etmezdi. Doseoff durumu gerçekleşipte hala ilerleme kaydedilmemesi depresyonun önlenmeyip anksiyeteyi tetiklemesi psikiyatrinin kesinlikle yanlış tedavi uyguladığını yada yetersiz kaldığını gösterir.

Ne güzel eşinizin davranışı. Siz buradaki kere bakmayın. Esiniz size prenses gibi davranıyor. Tabiki oturum ders çalışın. Ders daha önemli. Calisirsaniz derslere odaklanamayabilirsiniz. Goode Üye Anneler

DoktorunuZu değiştirin. İyi bir psikolog, psikiyatrist bulun. Yoksa aynı yerde döner durursunuz O

Merhaba bende birebir yazdıklarınızı yaşıyorum lanet birşey depresyon Allah kimseye vermesin bazen diyorum normal bir hastalık olsaydıda tedavi edilip geçerdi bu meret öyle birşey ki geçmiyor yaşamıyor gibiyim eski halimi düşündükçe daha üzülüyor ağlama krizlerine giriyorum sanki hiçbişey eskisi gibi olmayacak ruh gibi yaşıyorum resmen herşeyim etkilendi antidepresan kullanıyorum ama gene de mutluluk vermiyor

Estağfurullah ne demek. Evet aynı şeyleri yaşayan insanları görmek üzücü bir yandan da sevindirici. Koyu bir feminist olarak kendime en çok kızdığım ve kendimi en çok hırpaladığım konulardan birisi çalışma konusuydu. Hala da öyle ama insanız nihayetinde. Bazen dağı sırtlasak gıkımız çıkmıyor ama bazen de elimize diken batsa yıkılıyoruz. Benim iyileşme sürecim hep iki ileri bir geri oluyor bu işin doğası maalesef bu benim için. Umarım siz yakın zamanda tamamen sağlığınıza kavuşursunuz

Burda iki olumsuz durum bir araya geliyor. Sizin muhtemelen burn-out yasamaniz ve maddi durumunuzun tek kisi calisarak yetmeyecegi. Esiniz kötü niyetli oldugunu zannetmiyorum, ama sizin durumun vahimiyetini gec anlamış. Maalsef bazen insanlar ne kadar kötü durumda oldugumuzu biz gercekten kötülesmeye basladiktan sonra fark eder. Esinizin sizi ama simdi desteklemesi sevindirici. Tedaviye baslamaniz lazim. Orasi kesin, cünkü bu noktaya durduk yere gelmediniz.. maddi. durumlardan ötürü calismaya devam etseniz bile esinizi yaninizda bilmeniz ve tedavi görmeniz size büyük katkilar yaratacaktir. Insallah en kisa zamanda atlatirsiniz. Gecmis olsun

Kardeşiniz için çok üzüldüm, bu acıları tecrübe etmemenizi dilerdim.. keşke bunları hiç kimse yaşamasa, yaşayanlar ile empati kurulabilse çok zor bir durum bir söz vardır acını yaşayabiliyorsan canlısın, başkasının acısını hissedebiliyorsan insansın diye. Keşke sizin gibi anlayışlı empati duygusu gelişmiş insanlarla karşılaşsak hepimiz. Etrafımızdaki çoğu insan sadece canlı olmaktan ibaret insan olarak yaratıldıklarini unutmuş vaziyette dilerim bizim yaşadıklarımız tecrübe etmezler bu tip düşünen bir insanın bunları kaldirabilecegini zannetmiyorum çünkü.. yazdiklarinizin her bir kelimesi için teşekkür ederim beni içtenlikle düşünerek ince ince yazdığınız, tek tek açıklama yaptığınız için bana gosterdiginiz inceligin ve naifligin hayatınız boyunca size de karsilastiginiz insanlar tarafından gösterilmesini temenni ederim beni anlayan ve düşünen güzel kalbiniz incilmesin.

İyi de adam keyfinden istememiştir. Tek kişinin çalışması evi geçindirmesi zor bu devirde. Bunun için uykuda ağlayacak ne var. Milyonlarca kadın çalışmak zorunda hatta insanlar birkaç aylık bebeğini bırakıpta işe gidiyor. Acaba geçmişten kaynaklı bir sıkıntısı mı var?

Önceki konudaki ve buradaki birkaç yorumu okudum. Hem öfkelendim hem de üzüldüm. Buradaki asıl sorun empati eksikliği ve ruhsal hastalıkların "şımarıklık" olarak görülmesi. Arkadaşlar depresyon kaygı bozukluğu bunlar insanların hayatlarını ciddi manada zorlaştıran ve tedavi edilmesi gereken hastalıklardır. Lütfen bu hastalıkları sevgilimden ayrıldım çok kötüyüm tribi ile karıştırmayın. Depresyon hiçbir şey yapmak istememek, kaygı bozukluğu da yapsam ne yaşarım diye kafayı yemektir. Fizyolojik altyapıları vardır. Beyniniz düzgün yaşamanız için gerekli hormonları salgılatamaz. Ruh gibi yaşarsınız. Kalp rahatsızlığı olan insana "Ne demek 100 metre koşamam, bu kadarı da şımarıklık." diyebilir misiniz? Depresyonda olan insana niye rahat rahat " Çalış işte ne var bunda" diyebiliyorsunuz? Üstüne üstlük ülkedeki çalışma şartları ve ortamları İsviçreye fark atar oldu da benim mi haberim yok?

Eşinizin sizi anlamasına çok çok çok sevindim. Artık her şey çok daha güzel olacak göreceksiniz. Eş desteği bu konularda çok önemli. İnsan resmen hayattan vazgeçmişken bi nevi eşinin elleriyle hayata tutunuyor. Geçen konunuzdan sonra çok sık aklıma geldiniz. Acaba şu an ne durumdadır, yapılan yorumları çok takmış mıdır, eşi hala anlayışsızlık yapıyor mudur vs diye. Ama şimdi çok mutlu oldum. Bi an önce şifa bulmanızı diliyorum. Bu arada bişey daha söylemek istiyorum. Antidepresanlar terapi ile desteklenmediği sürece tam tedavi sağlayamazlar. O yüzden de 4 yıl çok olmuş keselim dendiğinde geri dönüşü daha ağır olabiliyor. Aynı durumu yaşamış biri olarak söylüyorum ilacı bıraktıktan 6 ay sonra eskisinden beter bir şekilde tekrar ilacıma döndüm. Bu sefer yanında geceleri uyuyamadığım için başka ilaç da yazıldı. Bana geri dönüşü çok ağır oldu yani. O yüzden doktorunuzu değiştirmenizi öneririm lütfen bu konuyu ihmal etmeyin terapi alamıyorsanız ilaç desteğine devam etmenizi öneririm. Bazı hastalıklar için ömür boyu ilaç kullanma zorunluluğu vardır. Nasıl ki bir tansiyon hastasına sen bu ilacı çok kullanmışsın artık kullanma denemiyorsa, tedavi olup olmadığı anlaşılmadan depresyon-anksiyete hastalarına da böyle bişey denmemeli. Doktorunuzun sizi yanlış yönlendirdiğini düşünüyorum ki şu an gelinen nokta da bunun ispatıdır. Mesela ben ilacımı aylar içerisinde azaltarak bırakmıştım hiç kötü bir durum da yaşamadım hatta aaa meğer ben iyileşmişim ilaçsız iyiymişim deyip seviniyordum. 6 ay sonra daha beter yakalanacağımı bilseydim asssla bırakmazdım. Maddi durumum terapiye yetmediği sürece de bir daha kesinlikle bırakmam. Gebelikte bile kullanılabilen antidepresanlar var lütfen bu uyarımı dikkate alın.

çok geçmiş olsun. o kadar sevindim ki konuşup halletmenize. depresyonda destek çok önemli diye düşünüyorum. allah hemencecik atlatmanızı sağlasın

Konuyu halletmiş olmanıza ve çalışmaya da bir yandan devam edecek olmanıza sevindim. İnşallah gönlünüze göre bir iş de bulursunuz İlaç bırakma süreci de kötü hissetmenizi arttırıyorsa doktoru mutlaka bilgilendirin daha kötü oluyorsa belki ona göre bir çözüm önerir

Geçenlerde bir konu açmıştım özetle kendimi pskolojik olarak iyi hissetmediğim bir zamanda eşimin bana çalış diye tutturmasıydı.. yorumların hepsini okudum kimi yorumu okurken kendimi çok kötü ve suçlu hissettim. Kendimi diğer kadınlarla karşılaştırdım onlar hep çalışmışlar yazdıklarına göre yıllarca evet bende çalıştım. Ama onların yorumlarını okuyup ben neden yapamıyorum artık kaldiramiyorum dedim birkac yorumda beni anlayanlari gordum azıcık da olsa teselli oldu benim için sizin normal hissettiklerinizi hissetmek için ilaç kullanıyorum bırakınca tekrar geriliyorum sonra tekrar kullanıyorum sırf normal hissedebilmek için. şu anda bıraktığım bir donemdeyim doktorum 4 yılın çok uzun bir süreç oldugunu azaltarak bırakmamız gerektiğini söyledi 1 aydır kullanmıyorum. Her neyse şu anki durumlara gelirsek geçen gece ağlayarak uyandım ve bu yaşımda ilk defa altımı ıslatmışım, iştahım gittikçe azalıyor ne yesem midem bulanıyor ve yemek istemiyorum artik eşim de içten içe tedirgin olmaya başladı. Dün yaz okulu sınavım vardı eşim beni uyandırdı ama gitmeyecegim diye ağlamaya başladım baya yalvardi yakardı neden böylesin anlamıyorum artık gözümün önünde eriyor gibisin, önceden koşa koşa gidersin diye ama gitmek istemiyordum çünkü derslerin yüzüne dahi bakamadim calisamadim ve kendimi ezik bitmiş hissettim. Sorunlarımı anlattım lütfen anla artık beni, yok zannettiğin birşey olmaz zannettiğin depresyon beni bu hale getiriyor depresyon diye birşeyin varlığını kabullen artık kendimi tasiyacak gücüm yok gerçekten kendi isteğimle yapmıyorum bunlari diye vs konuştum randevu aldı bana beraber gideceğiz atlatacagiz diye ve bu gün dışarı cikardi sahile gidelim dedi inanın oraya gidecek bile halim yoktu oturduk bir banka konuştuk ayrıntılı anlattım durumumu iyi hissetmediğimi soyledim. İyi hissetmem için elinden geleni yapacağını bundan sonra daha anlayışlı olacağını söyledi ben anlattıkça onun gözleri doldu orada anladım beni ne kadar sevdiğini işten çıkmamı söyledi hatta anlamadığım halde derslerini çalışmana bile yardımcı olurum ezberinde vs diye ama ben cikmayacagim yada farklı bir iş bakacağım gücüm yettikce destek olmaya calisacagim yoruldum derken o benim için dolan gözleri aklıma gelecek 1 aylık bir krizi böyle yavaşça aşıyormuşuz gibi hissettim kendimi insallah Rabbim güç kuvvet verir ve tekrar eski nesemi bulurum ve tek dileğim düşmanım dahi yaşamasın yaşadıklarımı

Çok geçmiş olsun. Doktorunuz ilacı bırakalım demiş ama bıraktığında yaşadığınız, hissettiğiniz durumları onla paylaştınız mı? Acaba hem ilaç hem terapi bir müddet ikisine birden devam etseniz daha mı iyi olur. Bunu mutlaka doktorunuzla konuşun Z zxshermine

Açıköğretim Fakültesi öğrencisi değil misiniz? Neden bu kadar strese giriyorsunuz? Kalan derslerinizi sonraki dönem verebilirsiniz.

Her bir kelimeniz icin teşekkür ederim, beni anlayan insanlar olması beni sevindiriyor fakat bir yandan da üzüyor benimle aynı şeyleri yaşadıkları için ne kadar zor olduğunu anlıyorum çünkü. Evet hayata tutunmaya devam etmek zorundayız kendimi sürekli telkin etmeye çalışıyorum bu konuda bir yerlerde düşüyorum hep ama sonrasında yine toparlamaya çalışıyorum. Terapiye 3 sene evvel gitmiştim 1 sene boyunca çok iyi gelmişti tekrar ihtiyacım olduğunu düşünüyorum