Yazınızı sonuna kadar okudum. Yaşınız kaç hangi şehirde yaşıyorsunuz bilmiyorum ama ailesiyle kavga edip sevgilinizin memleketine dönme kararı bana garip geldi. Aynı şekilde sizin de daha iyi şartlarda yaşama imkanınız varken sırf sevgiliniz için taşınmama kararınız da garip geldi. Belli ki tek taraflı bir fedakarlık yapılıyor."Biz" olamamışsınız. Sevgiliniz madem ailesiyle tartıştı kendi başına bir yol çizebilirdi illa memlekete mi gitmesi lazımdı?Anladığım kadarıyla aile işi yaptığı için bir mesleği yok. Mesleği olsaydı olduğu yerden yeni bir iş bulup/kurup yaşamını devam ettirmek isterdi. Ortada bir sürü sorun varken sizin "seni bir daha göremeyecek miyim, ben ne olucam" vs diye benmerkezcil konuşmalarınız durumunuza bir artı katmamış. Anladığım kadarıyla sevgilinizi hep birileri yönetmiş kendi başına karar verme gibi bir luksü olmamış ve o anda sizin onu yönlendirmeniz gerekirdi. İlerisi için cesaretlendirip kendisi için yeni bir düzen kurması gerektiğini. Burda evlilikten bahsetmiyorum ben. Kendi yolunu çizmekten bahsediyorum. Ufak bir çocuğa bile şuraya git diyorsunuz da gitmiyor sevgiliniz ne yapmış olabilir memleketine sürgün ediliyor ve o da öylece kabulleniyor?İster babası desin ister abisi. Siin anlattıklarınızdan sevgilinizin doğulu olduğunu düşünüyorum. Sizin anneniz ablanız bilirken onun abisi bilmiyor mesela sizi. Sizce bunlar normal mi?Şu anda düşünmüyorsunuz belki ama, seviyorsunuz ya, bir düşünün bakalım bu şekilde karar veremeyen bir insandan size eş olabilir mi?Ayrılığın verdiği acı ve güçle herşeye göğüs gerebileceğinizi düşünebilirsiniz, ama zamanla bu yük size çok ağır gelir. Bence en doğru karar olmuş gönül bu yarın bir bakmışsınız başkasını sevmişsiniz... Bir süre kafanızı dinleyin bence, kendi yapabileceklerinize odaklanın. Ayağı yere sağlam basan kendi kararlarını kendi alan bireyler olun, bu sayede zorlukların üstesinden daha kolay gelebilirsiniz. F

Her derdin 1 dermanı vardır . push ; sonanda

Kendince memlekete gidicem, abim şu bu demiş.. İlişkiyi bitirmiş. Sen atılacak adımı atmışsın. beni bırakma fila demişsin. Ya Allah aşkına gerek yok yüzyüze konuşmaya. Adam olan seven gelir konuşur bitmesin diye bi hareket yapar yani. Yok o bitirdi yol gösterdi... boşver ya.5 -6 ay önce hayatındamıydı yok. Problemleri olan kendi ayağı üstünde duramayan, sevgisine sahip çıkmayan dolma akıllı biri. Ablan filan da girmemeli bu olaylara. Sen terkedilmeyi hazmedemiyorsun. Boşver gerçekten boşver değmez. Kaza yaptıysa yaptı. Sen geçmiş olsun desen de geçecek demesen de. Hee sen insanlık yapmışsın aramışsın o şımarmış. Sanırım biraz sen şımarttın onu. O memlekete gidicem söylemleri de blöf bence. Oyuncağı olma kimsenin. Umursama. Arkadaşlarından da ne onun hakkında haber al ne haber gönder. Mutlu ol gülümse.

Hayır madem gidecem diye ayrılıyor e sonrasında gitmiyor, "ya ben temelli gidersem bana umut bağlama diye böyle yaptım, gitmiyorum özür dilerim devam edelim" vs diyebilirdi. Bu ayrılık işine gelmiş gibi davranıyor yoksa çoktan dönerdi.

Ama yarı yolda ilişkinizi bırakan o gereksiz bahanelerle senin kadar sahiplense inan çok daha güzel şeyler sizi bekliyor olacaktı.. nedir derdi o konuşsun seninle

Biaz uzun bir konu. Zaman ayırıp okuyanlar hakkını helal etsin. Bir ay öncesine kadar beş aylık bir ilişkim vardı. O beni sosyal medya da görüp çok beğenmiş ve ortak arkadaşımızdan bizi tanıştırmasını istemiş. Hatta baya bir kafasını ütülemiş kızın. Ben şu yaşıma kadar hiç aşık olarak bir ilişkiye başlamadım. İlk görüşte aşka inanmıyorum ki olamıyorum da zaten. Hoş biri olduğundan ona şans verdim ve ilişkiye başladık. Bana o kadar değer verdi o kadar ilgili davrandı ki, ister istemez onu sevmeye başladım. Tabiri caizse gözünde aşkı görebiliyordum. Beni sevdiğini gerçekten hissettim. Başlarda kafam karışık olduğundan ayrılık gelse de bazen aklıma, onun ne kadar üzülebilcek olması hep beni engelledi. Kısacası beni aşık etti kendine. Tabi bu arada hiç tartışma sürtüşme olmadı değil aramızda. Ama ben ilişkilerde yapılanların çetelesini tutup, bıçakları bileyip sen bana bunu yaptın, şurada da şunu yaptın diye kavga çıkarmayı sevmem. Hoşuma gitmeyen birşey varsa o anda söyleyip durumu çözerim ve böylece araya soğukluk girmesinin önüne geçerim. Ve haksızsam gereksiz gurur yapıp özür dilemekten çekinmem. Ki bir iki sefer sağlıklı düşündükten sonra haksız olduğuma karar verip, alttan alıp özür dilediğimde oldu. Bundan gocunmadım da. Çünkü bu çift ilişkisinden öte, aile veya arkadaşlık ilişkisi de olsa bir tarafın bazen altan alması gerektiğini düşünüyorum. Erkek arkadaşımın ailesi ile bazı ailevi problemleri vardı. Bundan kaynaklı bazen aramızda sorunlar çıkıyordu. Ama ben ona, ailesi ile sorunlarını o bana anlatmadan bilemeyeceğimi, benim ailemle yaşantımın farklı olduğunu ve bundan dolayı sorunlara yaklaşırken kendi ailem de gördüklerimi ornek aldığımı söyledim. Örnek olarak, benim bir arkadasım da kalmam veya gece eve geç dönmem ya da iftar yemeğinde dışarda olmam hiç sorun olmadı, ve bu ufak şeylerin sorun yapılması bana ilginç geliyordu. O ise sen bilmiyorsun öyle değil işte diye geciştiriyordu. Aile biraz tutucu ve yaşam tarzları biraz farklı. O zaman aramızda bunların sorun olmaması için bana anlat ki bileyim ona gore davranayım diye patladım en sonunda. Anlattı konuştuk ve uzlaştık. Herkesin farklı bir yaşam tarzı olduğunu ve bizim birbirimize herşeyi açıklıkla anlatmadan anlaşamayacağımız konusunda hemfikir olduk. En büyük abisinden çok şikayetçiydi. Sürekli iş ve özel hayat konusunda sorunlar yaşıyorlardı ve tartışıyorlardı. Abisinin ona diğer kardeşlerine göre farklı davrandığını söylüyordu. Bu arada tüm kardeşler aile işini yapıyor. Bir gün yine kavga etmişler. Beni akşam aradı abisiyle kavga ettiklerini ve memleketine gideceğini söyledi. Ben şok oldum. Hiç birşey söyleyemedim ve telefonu kapadım. Bu arada memleketi çok uzak. Ona beni bırakacakmısın diye sordum mesajla hemen ardından. Boyle yapma lütfen yapacak birseyim yok dedi. Beni bırakacaksan niye kendini sevdirdin hiç mi gelmiyceksin dedim, gidersem asla herhalde dedi. Beni terk mi ediyosun diye sordum telefonda konusuruz mesajlarız dedim ya dedi. Hiç gelmiycekmişsin, temelli mi gidiyosun dedim, evet dedi. Beni bu kadar uzakta boylece bırakacamısın seni hiç mi goremiycem dedim, niye sen herşeyi kendine mal ediyorsun ya diye ses kaydı yolladı. Ben o arada şoktan ağlıyorum tabi. Bende ona peki sen bilirsin git o zaman ben kimim ki, o kadar sıkıntının arasında bide beni kendine dert edinme, yolun açık olsun hakkım varsa helal olsun, hakkını da helal et tarzı bir ses kaydı yolladım. Ama sonra pişman olup çok kolay vazgeçiyormuşum gibi geldi ve beni bırakmamasını istediğim bir kaç mesaj attım. Hatta ufak bir hediye almıştım ismi yazılı bikaç gün önce, onun resmini yolladım. Daha hediyeni bile veremedim diye. O gece ağlayarak cevap vermesini bekledim. Hatta çevrimiçi bile oldu ama cevap yazmadı. Bende ağlarken uyumusum. Yirmi dört saat sonra bana mesaj atmış, ses kaydını yeni dinleyebildim neler demişsin oyle, nasılsın falan cevap yazmadım. Ertesi gün aradı baktım hiçbişey olmamış gibi konuşuyor canım falan dedim niye arıyosun beni sen beni terk ettin iki gündür ne haldeyim arayıp sormadın merak etmedim. Telefon da ağzıma geleni söyledim. Diyo ki ne yaptım sana, dedim ne yapmadın bana sevgine olan güvenimi parcaladın falan. Baya uzun konuştuk kendinde dikkat et dedim. Bu mu dedi, ne peki dedim. Tamam o zaman dedi ve bitti. Daha hiç aramadım. O da beni aramadı. Sonra ortak arkadasımızla konuştular. Kendi haklı gibi konuşmuş. Benim ailemin başka bir şehre taşınma durumu vardı, ekonomik olarak daha iyi olcaktık ben annemi vazgecirdim. Arkadaşım da bunu ona söylemiş o senin için gitmedi demiş, onun annesi istemedi ondan gitmediler demiş. Bu arada ben ayrıldığımızı aileme söylemedim. Ablam bi sorun olduğunu anlamış ve ona mesaj yazmış ne oldu falan diye konuşmuşlar, o bana yolu gösterdi bende gösterdiği yoldan gidiyorum demiş. Birkaç sefer de arkadaşıma nasıl olduğumu sormuş. İnanın ilişkide onu bu kadar sevdiğimi bilmiyordum. Bir aydır nerdeyse hergün ağlıyorum ve kötüyüm. Sanki hep beni arıycakmış gibi geliyor. Hep bir ümit var içim de, kendi içimde tam bitmediği için daha iyiyim ama bazen ümidim tükendiğinde yine çok kötü oluyorum ve kendimi yıpratıyorum. Kendim de biraz haksız taraf görsem adım atan ben olurum ama onun bu tutumu beni engelliyor. Bir özür bekliyorum. Biliyorum özür dilese affedicem onu. Bir türlü içimde bitiremedim. Hiç birşeye adapte olamıyorum. Bu arada tabi ki hiç biyere gitmedi. İki gün önce ablam instagramdan görmüş ufak bi kaza geçirmiş. Düşman değilsiniz ara bir geçmiş olsun de dedi. Kazayı duyunca o kadar korktum ki. Arkafsıma da sordum o da ara deyince aradım. Ama o kadar soğuk konuştu ki. Sanki ben haksızmışım gibi bir ton vardı sesinde. Boyle olunca aramak konusunda hata mı ettim diye düşündüm. Arkadasımın ve ablamın soylediğine gore benim onu bıraktıgımı düşünüyormuş. Yani ne yapıcağımı bilmiyorum. İçim tükendi resmen. Ben mi hatalıyım acaba. Sizce ne yapmalıyım. Yüz yüze gelmediğimiz içinde bazı şeyler çok havada kaldı. İçimde bitiremememin sebebi bu mu acaba son bir kez buluşma ayarlayıp bu düşündüklerimi onunla konuşsam mı yoksa hiç bir şey yapmasam mı. Yüz yüze gelmek daha mı sağlıklı olur. Ama öyle yaparsam da tamamen bitecek diye korkuyorum. Bu sefer hiç ümidim kalmayacak diye. Yani kafam çok karışık. Sizce ne yapmalı nasıl davranmalıyım?

24 yaşındayım. Aslında bir mesleği var. Üniversite mezunu ama kendime bir yol çizene kadar ailemle çalışıyorum diyordu. Daha sonra kendime bir iş kurucam diyordu. Aslında ben de ilişkide ki eksileri, artıları görebiliyorum. İlerde iş ciddileşirse ne gibi sorunlar çıkabilceğini az çok tahmin ediyorum. Ama tam olarak henüz ailesini tanımıyorum. O yüzden düşündüklerim ya da cevremden aldığım yorumlar yalnızca varsayım. Yüzde elli kotu olma ihtimali var, ama bi yüzde elli de iyi olma. Bu varsayım yaşadığım ya da yasayacağım tüm ilişkilerde de yok mu peki. Bir aklım anı yasa ilerisi ne gösterir bilinmez diyor. Bir aklımda ya kotu olursa diyor. Bir aklım bundan sonra karşına çıkacak kişinin kotü bir tercih olmayacağını nerden biliyorsun diyor. O yüzden varsayımlarla belki de güzel olabilecek bir şeyleri ziyan etmek istemiyorum. Çünkü şuan beynim de ve kalbim de o var ve mantığım ve kalbim çatışma halinde. Çok kötü bir durumdayım yani. Tiramisu35 ♥♥♥Yavrularım♥♥♥ Anneler

Bence dediği doğru. O anda senden destek beklemiş. Ve o kadar morali bozukken esmis gurlemis. Bence son bir kez oturup konuşabilirsin.

Şu kırmızıya boyadığım yer var ya, tam da yaşına göre düşüneceğin toy bir mantık. Güzelim varsayımla hayat sürmez. Dünyadaki tek insan da o değil. Hayat mantık çerçevesi içinde de gitmiyor.%50 ile hayata yön verilmez. Bir insan seni üzmüyorsa, aklı başındaysa, bir ilişkide mutlu oluyor birşeyler paylaşıyor gülüyor eğleniyor arada ufak sorunlar çıksada geneline baktığında iyiyse devam edersin. Değilse bitirirsin. Bundan daha iyisi çıkacak mı düzelir mi şu mu bu mu... değmez bunları düşünmeye.

Başka şeyler var işin içinde başka şeyler varr kafamı zorluyorum çözemiyorum. Ama her ne olursa olsun sebep kavga gürültü aile geçimsizliği vs. Değil. Ailesiyle tartışan insan ailesiyle geçinemeyen insan sevdiğiyle mutlu olmak için bir an önce yuva kurmak sevdiğiyle bir hayat kurmak ister. Seninkinde bir uzaklaştırma soğutma çabası var. Ben şu anda hayatında başka biri olabileceğini düşünüyorum.

yaşadıklarınızı kendınız en ıyı bılırsınız ama benım dıycegım şudur geri donse ozur dılese ne değişir yine birgğn birine kızar gıdıcem der belkıde gıder? yerınızde olsam kendımı kandırmam eğer bır erkek sevıyorsa karşısındakı hata bıle yapsa onu asla bırakmaz... bence o sızı sızın onu sevdığınız kadar sevmemiş ya da bağlanmamış... erkekler çabuk unutr bız gbı deıl... hayatınıza bakın çeki düzen verin unutmaya çalışın... tecrube olsun sıze...

Sen çok daha iyisine layıksın kendini boşuna üzüyorsun!

Aileler arasinda fark var demissin cocuk bunu fark edip ileride iliskinizin zora girecegini düsünmüs ve böyle ben gidiyorum gibi bir oyun oynamis olabilir mi?

Sen de bir suç yok arkadaşım. Sakın bir adım daha atma. Sonra çok pişman olursun. O seninle olmak istese ydi o çabalardi. Resmen bitirmiş ve seni suçlayarak vicdanını rahatlatıyor. Gelme bu oyunlara.

Bunu düşüneceğim. C

Bence bu sorun şu sorun değil temelde zihniyetleriniz farklı. Hazır ayrılmışken siz de kabullenme, unutma sürecine yönelin. Aile yapılarıyla ilgili mesele örneğin. Bunu değiştirmek mümkün değil. O ailesiyle bir tartışma yaşamış size destek görme amacıyla yazmış ama sizden "ben ne olacağım, beni terk mi ediyorsun, beni görmeyecek misin, ben ben ben" gibi tepkiler gelmiş. yargılamıyorum asla ama bakın bir arkadaş demiş ki "ailesiyle sorunu olan kendi yuvasını ister ama sevgilin öyle düşünmüyor heralde". Demek istediğim bakın ne kadar farklı zihniyetler, bakış açıları var. Bu kadar farklılığı zorla biraraya getirmeye çalışmayın, canınız daha çok yanmasın.

Sizi çok iyi anlıyorum yaşınız da genç yeni birşeyler inşa ediyorsunuz evlilik belki uzak belki yakın ama şu anki durumunuz bile sizin geleceğinizi şekillendiriyor farkında değilsiniz belki de. Mesela farklı bir şehire gitme imkanınız varmış belki orda iyi bir iş bulup çalışma imkanınız vardı ve belki de orda sizi tam olarak tamamlayabilecek birini bulacaktınız siz sevgiliniz için olduğunuz yerde kalmayı tercih ettiniz o ise üniversite mezunu olmasına rağmen ailesi git dedi diye memleketine dönerek ilişkinizi yok saydı. Aslında onu da çok yargılamamak lazım kişilik bu bir anda değişmez. Hep yönlendirilmeye alışmış insanlar daha sonradan dahi kendi kendine karar veremiyorlar. Sürekli kendilerine bir pusula ararlar ilk başlarda bu insana çok koymaz ama ileriki zamanlarda bıkkınlık yaratabilir. Gelecek insanı bilemeyiz nasıl olduğunu dediğiniz gibi iyi de olabilir kötü de olabilir ama şu an erkek arkadaşınızın çizdiği profil kararlı, güvenilebilecek ayakları üzerine dimdik duran kendi doğruları peşinde koşan bir insan değil. Bu şimdilik bir sorun oluşturmasa da ilerisini düşününce insan ister istemez bir beklenti içerisine girer ve beklentilerinizi karşılamadığında hayal kırıklığına uğrarsınız bu hayal kırıklıkları büyüdükçe zamanla yerini kızgınlıklara, kırgınlıklara bırakır. Sevgi herşeyin ilacı diyoruz ama uzun vadede bazı şartlar sağlanmadıkça maalesef hiçbir şeye ilaç olmuyor. Sizi suçlayıcı bir şekilde konuşması ileride bu ilişki devam ederse acaba her kavgada yada her aksilikte herşeyin sorumlusunun siz olduğunu vurgulayacak gibime geliyor. Toplumumuz zaten ataerkil bir toplum yanlışı yapsa yapsa kadınlar yapar Her zaman hep affedici, hep en güzel, hep en çok seven, hep emek veren, hep derleyip toparlayan, hiç yorulmayan, hep fedakar... vs olmak zorundayız. Yani bunlar serzeniş olarak algılanmasın zaten bu kadar zorluklar varken ekstra zorlu bir insanla uzun vadede nasıl olur ilişkiniz diye düşnüüyorum.. Bence bir süre bu konulardan uzaklaşmanız lazım.. Hani karışıklıkta ufak bir şeyi ararken nasıl gözümüz yorulup göremeyiz ya önümüzdeki şeyi, siz de şu an aynı durumdasınız. Sağlıklı karar verebilmeniz için kafanızı, dikkatiinizi toparlayabilmeniz için zamana ve bu konulardan uzaklaşmaya ihtiyacınız var. Hem geçen bu süre içerisinde sevgilinizin nasıl davrandığını gözlemleme şansınız olur.. Ve bu sayede daha iyi kararlar alabilirsiniz. İnşallah hakkınızda hayırlısı olsun..

Ama beş ayda sürekli görüştük. Gün için de mesajlaştık konuştuk. Başka biri olsa hissederim diye düşünüyorum. Ayrıca iki gün sonra hiç bişey olmamış gibi davrandı. Ben de öyle davransaydım yine eskisi gibi devam edicektik. Bu yüzden bu ihtimal olmazmış gibi geliyor. Bir de en başta ben henüz evliliğe hazır olmadığımı söylemiştim. Bu yüzden hiç bu konuda açılmadı aramızda.

Ama birşeyler yarım kalmış gibi hissediyorum. Şuan bile ağlıyorum. Bugüne kadar kalben buda benim sevgilim dediğim bir kişi bile olmadı ki. O kadar hazırlıksız bir anda bir bitiş oldu ki kendimi hala toparlayamıyorum. İçim çekiliyor sanki. Çok fazla bi özlem var içimde. Kendi ilişkime objektif bakabiliyorum aslında. Artıları eksileri görebiliyorum. Belki ilişkiye devam etsek daha kötü olucak ama bi aklımda ya iyi olursa diyor. Bu ihtimal beynimi kemiriyor.

Acaba seni öğrenip istemedilerde babasının son ver dediği arkadaşlığınız mıkı? Belki saçma ama bu geldi aklıma çünkü senin burda bi hatan falan yokki kendi araya soğukluk mesafe koyuyo bahane ederek

En önemli şeyi soylemeyi unuttum. Onun kavgalı olan değil diğer bir abisini de arkadaşım tanıyor. Abisyle karşılaşmış neyapıyor falan diye laf almış agzından. O abisi bizim ilişkimizi bilmiyor. Demiş ki, o haklı olduğunda ben onu savunuyorum. Ama bu sefer haksız. Babam çok kızdı. Bu yaptığına son vermezssen seni memlekete gotürürüm bir daha da buranın yüzünü goremezssin demiş. Bunu yeni öğrendim. Kendi gitmek istememiş yani galiba. K

Onun iş için kullandığı gözü gibi baktığı aracı kuzenine vermişler, boşta olan büyük aracı da ona. Çünkü büyük araç için onun ehliyeti uygunmuş. Kuzeni kullanamıyomuş. O da asla olmaz asla vermem demiş. Eğer verirseniz ben çalışmam falan demiş. O yüzden diğer abisi haksız bu sefer diyor. Çünkü onlarda mecburiyetten bunu yapıyorlar. Babası da o zaman gotirürüm seni memlekete bi daha buranın yüzünü goremezssin demiş. Bana bunu anlatmış olsaydı, ben ona bişey demezdim ki tavsiye bile verirdim. Sonuçta baba o kız erkek farketmez evlada kızar da sever de. Benim üzüldüğüm benim hiçbişeyden haberim yokken olaylara beni dahil etmesi ve bir açıklama yapmaması. Bu şekilde babam gotürcek demeyip, belli bir süre gidicrm ama sabret donücem dese anlayışla karşılardım ben.