Bu aralar o kadar yorgunum ki. Galiba aramizdaki fark intihari dusunmemem. Ne bileyim bir de ahireti mahvetmeyeyim. Sukretmeye calisiyorum. Zor seyler yasadim. Ne bileyim artik tak etmis durumda. Gunu yasayip kurtariyorum. O gun ne yapmaliysam yapip bitiriyorum. Bazen yapamadigim da oluyor.

intihar değil de; bir dönem ciddi ciddi, ulan iş yok aşk yok para yok o yok bu yok ne var ben niye yaşıyorum ki moduna girdiğim oldu.. öleyim ben dedim. başkalarına bakıp sonra da kendime bakıp Allah'a isyan da ettiğim oldu.. Bir insanın bir işi de düzgün gitmez mi vs.. vs.. oldu da oldu yani.. sonra ben mesela maneviyata yöneldim. maneviyattan kastım öyle kuran okuyup namaz kılmak vs. dini ritüeller değil.. sırlar dünyası tadında da değil.. kendi içime yöneldim, kalbimi temiz tutmaya odaklandım mesela.. dua da ettiğim oldu aklıma geldikçe. çocuk sevindirdim, yaşlı sevindirdim, ne bileyim birisinin dedikodusunun döndüğü ortamdan kalktım gittim mesela kalbimi kirletmemek için.. önceden birisini fütursuzca eleştirmek, alaya almakla eğlenirdim herkesin samimi arkadaş ortamında yaptığı gibi.. hala bile buna çok dikkat ederim, biriyle ilgili bir eleştiri getirmeden önce birkaç kez düşünürüm. karma mekanizmasını harekete geçirmemek için çabalıyorum. karmaya da inanırım mesela ben.. ne alakası var diyeceksiniz belki ama galiba böyle böyle etrafımızdaki kötü enerjilerden arınıyoruz.. tecrübe ettim ben. negatif enerji alanı kalkınca da dünyanıza ufak ufak güzel şeyler girmeye başlıyor. 2 senedir çok şükür kariyerim düzene girdi, para kazandıkça borçlar da kapandı haliyle.. öncesinde ben de saçma sapan yerlerde çalışmak zorunda kalmıştım, çok kötü bir şekilde terkedilmiştim falan filan... yaşım da 30 bu arada. diyeceğim o ki, kalbini temiz tut sözü boşu boşuna söylenmiş bir söz değil. ben sihrine inanıyorum.

böyle şeylerle itham edemezsiniz beni. Mutlu olup olmayacağımı sana soracak değilim. Göz ardı et özelliği varmış, bilseydim hiç polemiğe girmezdim sizinle.

Yardım alıyor musunuz?

Yaşadığınız sıkıntılar sizin tükenmişlik sendromuna girmenize sebep olmuş. Yoğun bir şekilde yaşıyorsanız. psikolojik destek mutlaka alın. Sıra beklemek istemiyorum diyorsunuz ama, o hastanede sıra beklerken bile sizden daha çok sıkıntılı olanları görüp halinize şükredeceksinizdir eminim. Birkaç günlüğünede olsa imkan varsa ortamınızı değiştirmenizi, ne kadar çıkmak istemesenizde yataktan erken kalkıp dışarıda yürüyüş yapıp gelmenizi, kafanızı fazla yormayacak ama, komik birşeyler okumanızı veya izlemenizi, insanlarla konuşmanızı tavsiye edebilirim. Bunlar şu an içinde bulunduğunuz sıkıntılı süreci atlatmanızı kolaylaştırır. Birde bol bol dua edin. Tavsiye edebileceklerim, aklıma gelenler bunlar. Allah yardımcınız olsun. Sıkıntılarınızı bir an evvel feraha çıkartsın inşalllah. Bir de intihar falan etmeyin sakın. Aklınıza bile getirmeyin. Hayat bazen zor olsada, yaşamak güzel. Bunu unutmayın.

İnsanız ve türlü türlü dertlerimiz oluyor. Bu benim başıma gelmez dediğimiz dertler başımıza geldiğinde Allah bir dayanma gücü veriyor sanırım. Ben en kötü bir durumda bile bu niye benim başıma geldi diye düşünsem de beterin beteri var diye düşünürüm. Mesela yıllarca çalışıp yemediğim içmediğim bir borcu ödedim çok sıkıntı çektim. Sağlığım yerinde çocuğum yanımda deyip şükretmeye çalıştım. Keşke ölseydim de bugünleri yaşamasaydım dediğim günler de oldu ama inanın daha beteri de olabilirdi buna da şükür dedim. Anlayacağınız size belki Polyyanacılık gibi gelebilir ama bütün dertler bir şekilde biter. Yeter ki sağlığımız gitmesin. Şuan yeni boşanmış biriyim. Etrafımdakilerin acıyan bakışlarını yakalıyorum ama üzülmüyorum. Bundan sonrası güzel olsun diyorum. Yapacağımız tek şey sorunlara çözüm bulabilmek ama karamsar olmamak, negatifi üstümüze çekmemek. Neyden korkuyorsak o başımıza geliyor. Bugün ne yaşasak kar. Yıllar akıp gidiyor üzüldüğümüzle kalıyoruz. Baş edemediğiniz durumlarda lütfen uzman yardımı alın. Bazı belediyelerin ücretsiz terapi merkezleri var, sizin bulunduğunuz yerde varsa araştırın. L Leame Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Merhaba arkadaşlar. Kısa tutup hemen konuya gireceğim. Hayata karşı kendimi çok yorgun hissediyorum. Okuyanlar hatırlar, birkaç ay önce hayatımın hiç yolunda gitmediğine dair bir konu açmıştım. Tabi değişen hiçbir şey olmadı hayatımda. İşsizlik, maddi sıkıntılar, işlerin yolunda gitmemesi aynı devam ediyor. Üst üste yaşadığım hayal kırıklıkları da cabası. O kısmı geçersek eminim sizin de sorunlarınız oluyordur, nasıl toparlıyorsunuz? Nasıl yataktan kalkacak gücü buluyorsunuz kendinizde? Yeni bir işe başlayacak gücü nereden buluyorsunuz? Ya da pişmanlık duymadan nasıl yaşıyorsunuz? Benim için anlaşılması zor bir konu, kimse yanlış anlamasın ciddiyim ve gerçekten anlamıyorum, çözüm de bulamıyorum, benim her günüm intihar düşüncesi ile geçiyor çünkü.

Bahsettiğiniz birçok konuda sizinle aynı düşündüğümü söylemeden geçemeyeceğim. Tarzınızı beğendim. Cevap için teşekkürler. samantha

Aynen benim depresyonum, kronik fiziksel bir hastaliga dönüştü.. neler neler cekiyorum 10 sene olacak. Bazı insanlar aşırı hassas yapılı. Antidepresan alinmasina karşıyım ben de 8 sene kullandim. Kapılardan geçemiyordum. Antidepresanlar ilk etapta ileriye götürüyormuş gibi yapıyor, sonra bir bakmışsın bir arpa boyu yol alamamışsın. Hayat gerçekten güzel. Dun gece evi birbirine kattim haliyle esim de üzüldü. Şuanda bende kus cıvıltısı duyuyorum. Az sonra kahve yapcam insan birazda kendinin doktoru olmali bence

Seni intiharı düşündüğün için yargilamiyorum. Bir aralar bende bir güzel planlanmıştım çünkü. Hani o noktaya kadar insanın gözü kör olabiliyor. Kör demek istiyorum, çünkü sorunlardan ve kötü hissettiklerimizden dolayı hayatı göremez oluyoruz. Simdi neler yaşadığımı ve o noktaya nasıl geldiğimi yazarak zamanını calmiyim. Oraya nasıl gelindiğini sonra analiz edersin. Önemli olan o noktadan dönmek. Ve bunun tek yolu küçük adımlarla kendinize doğru ilerlemek. Sıfırdan başlamak. Küçük rutinleri oluşturun hayatınızda.. Günlerce doğru dürüst yemeden içmeden yatıp durmak sizi iyileştirmez. Hareket etme zamani. hem. bedeninizi hemde zihninizi harekete geçirin. Bunu yaparken başlangıç noktanız yine kendinizsiniz. Neleri seversiniz. Neyi severek yapardınız mesela? Kendinize iyi davranmaya başlamalisiniz. hepimizin pişmanlıklari var büyük veya küçük. Önemli olan olanları kabul etmek. O zamanlarda elinizden o kadar gelmiş, daha iyisini veya kötüsünü yapamamissiniz. Dersinizi çıkartın ve bundan sonra ki adimlariniza odaklanin. Ben hayatimin bir kac yılını depresyon ile geçirdim. tedavi de gördüm ama çoğunluğunu kemdim arkamda bıraktım diyebilirim. Intihar düşüncesine tekrar gelince: Intihar etseydim bu son seneler kendime kurduğum hayatı yasayamazdim ve bu cidden çok yazık olurmuş. İntihar etmekten çok kendinizi nasil kurtarirsiniz onu düşünün. Hepimize geçmiş olsun

Allah'a inancım olmasaydı, kadere ve kazaya inanmasaydım, beni, bulunduğum durumdan bir gün çıkaracağını bilmeseydim, yaşanılan sıkıntıların geçici olduğuna inanmasaydım yaklaşık 16-17 yaşında intihar etmiştim. ( öyle maddi sıkıntı falan da değil, 4 yaşından beri az buz şeyler yaşamadım.) Hazır ramazan ayındayız duaya ve maneviyata yönel. Goreceksin seni çok rahatlatacak.

Böyle bir şeyi karşılayacak durumun yok. Devlet hastanelerinde bekleyecek kadar gücüm yok.

Onlar da antideprasan verip başından salıyor. Ne kadar tandık bir tablo. Antideprasanların insanı iyleştirmediği biliniyor artık.

Çok pozitif bir bakış açısı. Güçlü biriymişsiniz.

İntihar bana göre yanlış bisey degil, bir seçim. Bir karar. Güçlü bir karar. Düşüneni de yapanı da saygiyla karsiliorum. Benim de gencligim mücadeleyle gecti. Simdi gecmise donup baktigimda bi ton travma görüyorum. Canimi siktigi da oluyo ama umut var icimde. Bence sende de var. Yoksa başkalarının hatrina yaşamaya devam edemez insan. Yasiyorsa kendi secimidir ve umudu vardir hala. Ben insan sevmiyorum mesela. Futursuz laflari, toplu taşımada kokmalari, bos bos konusmalari cok sinirimi bozuyor. Mümkün mertebe uzak duruyorum. Yakinimdaki bir kac dostumla gorusuyorum sadece. Bir amac edinmelisin kendine. Sabah uyanmak icin bir neden. Her ne olursa olsun. Hergun yeni biseye başla uzunca bi sure tart baktin olmuyor gidersin bu dünyadan cok da ahım şahım bisey degil yasamak. Bana gore sadece seks, yeni yerler görmenin heyecanı, güzel yemekler ve kahkaha atilan anlardan ibaret. Geri kalan hersey çöp gozumde. Emin ol calismaya baslamis olsan bu sefer de calis calis ne oluyo ne icin yasioruz her gunum ayni sabah kalk aksam git bu ne be dünün aynısı moduna girecektin bu sefer de. Ailenin sacma sapan laflarindan uzaklasmanin bir yolunu bulmayi amac edinebilirsin mesela. Senin yerinde olsam iyice delilige vururdum ustume gelmemeleri icin. Ölmek istiyorum der sagimi solumu kanatır vicdan yaptırırdim onlara. Belki çeneleri kapanirsa rahat eder daha rahat is guc bakarsin. Ama dedigim gibi melankolik dogmus insanlar icin tum hayat izdirap. Sevdigin seyleri bul ve onlari gerceklestirmeye bak yasamak istiosan.

Benim yaşadığımdan size neyse senin yaşadığından da banane çemkiren sensin Eklentiler Screenshot_20190518-155422_Samsung Internet. jpg 92,6 KB · Görüntüleme: 47

80' görmek haa! Yaşama sevginize hayran kaldım. İnşallah daha uzun seneler sağlıkla yaşarsınız.

Tesekkurler Bakin uc yil onceki konum İntihar halusinasyonlari, annelik, caresizlik, ic dokus Uzun olacak, icimi dokecegim, istemeyen okumasin. Ayar vermeye ego doyurmaya gelenler hic okumadan uzaklassin. Son zamanlarda intihar ettigimi dusunur oldum. Etmeyi degil. Intihar ettigimi. Kendimi oyle hayal ediyorum. Daha dogrusu filmlerdeki flash backler gibi kendimi merdivene asılı falan... www.kadinlarkulubu.com

İntihar umudun olmadığı yerde gerçekleşir ancak, her zaman hayata karşı bir umut taşıyın, ben şahsen yapmayı sevdiğim aktiviteleri yaparım o dönemlerde, bunun dışında günlük hayat hepimizin monoton, bir evcil hayvanım var ona sarılırım, evcil hayvan sahiplenebilirsiniz, ayağa kalkmalısınız, diz çökmemelisiniz bunları düşünün derim.

Siz neden konu açtınız ne olsun istiyorsunuz anlamadım iş para olunca da mutlu olamazsınız siz zaten

Şu an iş bulamamanız, ekonomik problem yaşamanız sizin suçunuz değil. ekonomimiz kötü durumda ve işi var olanlar da işten çıkarılma endişesi yaşıyor. Kendinize bir plan yapın gelişim için. Ne yapabilirim piyasanın ihtiyacı nedir diye. Ben çalışıyorum öylesine mesela hobi olsun diye örgü yapıyorum ki çok acemice hemen talipleri çıktı. İşte kendi yeteneklerinizi keşfedip eğitim alıp veya bir çok şeyin netten videolu anlatımları var oradan kendinize beceriler katabilirsiniz. Bunlar tabii ki yeterli değil ama başlangıçtır.

2 senelik yüksekmeslekokuku bitirince bir hevesle dgs sınavına girdim. Ve kazandım. 3 senede bitirmem gerekn okulu 6 senede zor bitirdim, hem de öyle böyle değil. Öyle şeyler yaşadım ki.. Borç diyorsun ya öğrenciyjen babamdan aldığım 600 TL ile geçinitken bir anda çok borca girdim. Aileme yansıtmadan ödemek için çalışmak zorunda kaldım. 3 ayda 5 iş değiştirdim, hepsi cinsel taciz yüzünden. Hayattan bıktığım bunaldıgım çekip gitmek istediğim anlarım oldu. Ama hayata tutundum, tutunmak zorundaydım. Kendimi teselli ettim hep. RABBİM KALDIRAMAYACAĞI YÜKÜ VERMEZMİŞ HİÇ BİR KULUNA, SABRET dedim kendime. Çok şükür okul bitti ama sıkıntılar bitmedi. Hayat bir sınav. Ve ben istediğim ufacık şeyi bile çok zor yollarla elde edebilen bir insanım. Ama ölümü düşünmek, intihar fikri kendimi hep aciz hissettirdi. Ailen değer vermiyorsa kız evladına değer veren peygamberimiz gelsin aklına. Hayata tutunacak bir şeyler bul kendine. Ya da sadece kendine tutun, inan bir gün bitiyor hepsi

d3 degerlerinize baktirin olurmu K Konus

iyi fikir :)) bu dunya icin fazla naif oldugumu dusunuyorum cogu zaman. fazla dramatik gibi gelebilir ama.. ugradigim haksizliklar insanlarin 2 yuzlu olusu vs. yasadigim bazi seyleri hak etmedim behh diyorum:))) sonra sukur herseye ragmen saglikliyim ALlahim cocuklarima saglikli huzurlu omur versin diyorum. bazen 10-15 yil ilerisini dusunup kac yasina gelecegimi dusunup neler yasamis olabilecegimi dusunuyorum. sunu diyebilirimki hayat bizim gibiler icin cok acimasiz.

Allah kolaylık versin kardeş

Mecburiyet, her şeyi tıpış tıpış yaptırıyor.

Bilmem mi, ben hala borç ödüyorum. Daha dogrusu ödeyemiyorum. İnsanların beklentileri hep fazladır. Hep almak isterler. Bende kpss hazırlananlardanım, ailem kazan artık diyor ama ders çalışmam için hiç fırsat verilmiyor Sende olumsuz şeyler düşünme, iyi düşün iyi olsun. Rabbim yar ve yardımcın olsun

Şu an sizinle aynı durumdayım ama bir şekilde hayat devam ediyor ve ayak uydurmamız gerek. Psikolojik destek al gerçekten iyi geliyor

Yasadigim surece umut hic bitmemistir ki. Ölünce düsünürüm artik öte tarafta diyorum ben. Uyandigim an yataktan kalkarim. Caliskan bir insan degilim ama sorumluluklarim var. . push ;

Ben sorun etmiyorum. Maddi sıkıntıya illaki giriliyor, bu da bizim sınavımızdır diyorum sabrediyorum. Dinç kalkmaya gelecek olursak, soğuk - serin olur kaldığım oda, uyanınca 1 elma, el yüz ayak buz gibi suyla yıkanır, ama bugünün planını dünden yapmam. Anı yaşamalısın, yoksa strese girersin. Gün içerisinde vaktin varsa 1 saatte olsa yürüyüş yap, illa birşeyler alman gerekmiyor, öylesine bak. Evde hobi edin, inci boncukla uğraş, olmadı çiçek böcekle uğraş. Kötü enerjini toprağa ver. Pişmanlık hmm... keşke demek yerine belki demeyi tercih etmelisin. Olumlu düşünmelisin. Herşeyi oluruna bıraktın mı, senden mutlusu, huzurlusu yok.

Okumayı severim :) Sıralayabilirsiniz, yeter ki rahatlayın. Bir arkadaşım sizden daha fazla süredir Kpss'ye girdi. Belki 9-belki 10 sene.. Ben olsam çoktan vazgeçmiştim dedim. Ben bir gün atancam biliyorum diyerek sarıldı o lanet sınava.. Geçen yıl son Kpss.. Tam sınav günü, sınavdan sonra buluşacağız. Sınav saati beni arıyor. Şuan sınavda olması lazım Allah Allah diyerek açtım. Höyküre höyküre bir ağlama.. Öğle arası salak gibi eve gittim, sınava 15 dk kuralı yüzünden geç kaldım. Almadılar. Kaçırdım sınavı diye tüm gün ağladı. Bütün emeklerim çöp oldu dedi durdu. Senelerdir ücretli öğretmenlik, tatillerde garsonluk, tezgahtarlık ne yapmadı ki.. Ağlama dedim, atanmak varsa kaderinde geçen senenin puanı ile atanacaksın. Atanmak yoksa kaderinde çok süper geçti desen de, o sınava gecikmemiş olsan da atanamayacaksın.. Kendini bu kadar helak etmen boşa.. Ne dediysem boş tabi. Çok ağladı. Çaresizliğine çok üzülmüştüm. O kpss girdiği son sınav oldu. 6 ay kadar sonra bize ağlaya ağlaya verdi müjdeyi. İnanamıyorum atandım ben diyordu. Aynen dediğim gibi bir önceki senenin puanıyla.. Bu arkadaşım 32 yaşında, yani bu sene atandı. Hala bekar. Bütün aşk ilişkilerinde aldatıldı. Mütemadiyen o.. çocuklarını çeker hayatına.. :) Yine de nasıl neşeli görmenizi isterdim.. Bu sene atanmasa bile öyle güzel gülerdi o biliyorum. Ailesindeki sıkıntılara girmeye gerek bile duymadım. Çünkü onlar onun için en önemsiziydi.. Dilerim sizin hayatınıza da güneş doğar. Umut hikayesi olsun size. Pes etmeyin lütfen..

çiçeği böceklere bakıp mutlu olamadığım için kusura bakmayın. Hayatıma dair ne istediğim beni ilgilendirir ve bunlar iş olmadan olmuyor. Anladığım kadarıyla konuya niye açtığımı sormaya getirmişsiniz? Benzer durumları yaşayan insanların nasıl hayatla baş ettiğini öğrenmek için.

Bir şeylerin düzeleceğini bilsem yarın başlayacağım. Ama çabuk sinirleniyorum. Sadece kendimle ilgili değil, tüm bu adaletsizlik iyicene bunalttı beni. Birileri zenginlik içinde yüzerken çöp karıştırıyor gencecik çocuklar. Dünyaya lanet okuyorum böyle zamanlarda. Sadece kendimle ilgili bir mesele olmaktan çıkıyor her şey. Sonra haliyle kendine kızıyor insan. Bir işe giremedik ki birilerinin elinden de biz tutsak. Sonra da isyan ediyorum haliyle. Tüm yaşam böyle sürerken çiçeğe böceğe bakıp gülemiyor insan. Yazarken bile bunaldım. En büyük dezavantajim bu. Cevap için teşekkürler.

sarıştım size kocaman içimden geldi

Bazen herkes "ne için yaşıyorum?" diye düşünür. Senin sorunun düşünecek çok fazla vaktinin olması. Çünkü çoğu kişi hayat telaşında pek düşünmez bunları.. Öğrencisindir ders ve sınav telaşı olur. Mezun olursun iş güç telaşı başlar. Birini seversin o kafanı meşgul eder. Evlilik hazırlığı olur. Evlenirsin geçim derdine düşersin. Sonra bunu hamilelik, çocuk büyütme takip eder. Ki bir kadının aklını en çok kurcalayan şey budur. Yeri gelir kendini unutur çocuğunu düşünürsün.. Yani aslında hepimiz günümüzde depresif ruh halindeyiz ama bunu pek düşünmüyoruz. Baskılıyoruz..

Tavsiye için teşekkürler, bunu ben de düşünmüştüm. Grafik tasarımı falan çalışıyorum ara ara. Farklı bir yerden bir iş çıkar diye.

Mesela sen ben neler yaşadım veya yaşıyorum biliyor musun ki çiçek böcek hikayesi yapıyorsun senin gibiler hep mutsuz zaten ne dertler var Allah düşürmesin sağlıklısın elin ayağın tutuyor herkes iş güç para istiyor ben neler istiyorum ama kendimide hayata kapatmıyorum

Ben de ağlaya ağlaya uyur. Baş ağrısı ile uykuya dalarım. Sabah şiş gözlerimi boyar işime gücüme sarılırım.. Tatil günlerimse eğer popomu kanepeden sadece boğazım ve tuvalet ihtiyacım için kaldırır, koca bir günü hiç ederek rahatlarım.. Hayal kırıklıklarım, kızgınlıklarım, dertlerim dünyayı 3 tur döner :) Bazen çok yorucu bir hayatım var neden diye isyana bağlasam da, ben niye ölecekmişim kötü insanlar ölsün. Mikrop gibi insanların hepsi ölsün. Hatta beklemeyip ben mi öldürsem diye çok düşünmüşümdür :)

Allah kolaylık versin. Eklemeyi unuttum yukarı KYK'ya 15 bin lira borcum var. İcra kağıdı yollayıp duruyorlar. borçlu olmak kötü bir şey. V

Büyük dertten kastınız nedir bilmiyorum ama oldukça zor bir hayatım var. E

kendimi kotu hissettigim zamanlarda aglaya aglayada olsa yapacaklarimi yapiyorum.. cunku cocuklarim var. onlara bakmak zorundayim. insan skntisiz olmaz, herkesin var bir derdi. amaan ne dertler var diyerek kendimi avutuyorum. inan bazen vucut yorgunlugundan bazen beyin yorgunlugundan aksam gozlerimi kapattigimda uyuyakaliyorum bazen aglayarak uykuya daliyorum. bu bile rahatlatiyor beni.. gencligimizdeki gibi.. ask acisi cekerken aglamaktan yastigin islanir ya.. iste o zamanlardaki gibi.. seviyorum yinede bu halimi

depresyondasınız. devlet hastanelerinde beklenecek bir şey yok randevu alıp bi gün önce netten vaktinde gidiyorsunuz anlatıyorsunuz bu kadar basit.

Gerçekten anlamadığım için soracağım. Kuşlar, böcekler, çocuklar, gün doğumu vs. nasıl oluyor da hayatınızı iyleştiriyor anlamıyorum sayın esergry. Bunları ben de görüyorum elbet, çocukları da çok severim. Ama bunların dünya da varlığı benim içinde bulunduğum durumu düzeltmemle hiç alakalı değil ya da sizin dediğiniz gibi kafamı dağıtmıyorlar. Teşekkür ederim bu arada yanıtınız için.

geleceği görme yetisi hiçkimsede yok yalnız, ilk giriş cümlen zaten içine düştüğün kısır döngüyü anlatmaya yetti.."düzeleceğini bilsem" bu şu demek, "bir şeylerin düzelmeyeceğini biliyorum, düzelmesini istemiyorum, düzelmeyeceğini kabullendim" demek. bence bu yazdıklarımı kaydet, şimdi iletişime kapalısın. birgün tam olarak anlarsın belki

Evet anlıyorum, daha büyükleriylede karşılaşabilirsiniz... Ben zaten derdime bile şükrediyorum, benden daha kötüsünü düşünüp... Salmayın kendinizi...

Ben hayat hakkında ne düşünürsen onu yaşayacağına inanıyorum. Her şeye olumsuz bakan biri sanmıyorum ki güzel şeyler yaşasın ve mutlu olsun. Hiç mi silkelenip dışarıda kafanı kaldırıp kuşların cıvıltısını, çocukların çığlıklarını dinleyip hayat herşeye rağmen güzel demiyorsun? Bunun için mükemmel bir hayatının olmasına gerek yok ki. Biz de çalışıyoruz ama rahat değiliz. Ben de bazen "nereye kadar böyle gidecek?" diye düşünüyorum. Ama bu girdaptan çıkmam şart olduğu için aklımdan uzaklaştırıyorum. Açıyorum bir müzik kafamı dağıtıyorum. O sağlık bir defa gidince, depresyon kronik bir fiziksel hastalığa dönüşürse anlarsın kıymetini.. Tek başına çözemiyorsan tıbbi yardım alman şart. Ki ben de çok ağır hasta olmadıkça yaşam kalitesini etkilemedikçe antidepresan alınmasına karşıyım.. Şimdi belediyelerin de psikolojik danışmanlık hizmeti var. Araştır..

Ne intihar dusuncesi, olecegim diye korkuyorum asil. Hayatim cok mu yolunda? Hic degil. Ama ben 80 lerimi gormek istiyorum. Umudum var yani duzelecek :) Sen de umudunu yitirme.

Depresyondasın. İmkanın olup olmaması sözkonusu olamaz en azından devlet hastahanesine falan git.. . push ; esergry Nirvana Anneler

Bakmakla yükümlü olduğunuz bir çocuğunuz var mı bilemiyorum eğer yoksa çıkmayın yataktan. Birkaç gün yatıp hiçbir şey yapmamak iyi geliyor bazen.

Ben ölmeyi hiç düşünmüyorum çok şükür yani başkaları endişelenmesin diye de yaşamıyorum. Sadece ölürsem onların çok üzüleceğini biliyorum çünkü ben onların yokluğunu düşününce... hayatı seviyorum her şeye rağmen güzel. Beni üzenlerden uzaklaşıyorum. Siz bi boşluktasınız umarım geçer.

Tanımadığınız insanlar hakkında ahkam kesip durmayın. Amor-a

niye iyileştirmesin antidepresan kullananlar gayet de işinde gücünde dışarda eğlenen hayata karışan insanlar oluyorlar. sorunlarını çözerken sana yardımcı oluyor ilaç. şu hissettiğin hiçbir şey yapmama motivasyonu var ya işte o depresyondan. ilaçla bu motivasyonun geri geliyor bi bakmışsın istediklerini başarmışsın.

Grafik tasarımı demişsin amazon sattığı tshirlere basmak üzerine tasarim alıyor dolarla ödeme yapıyor bi arastir. Bi arkadasim bu sekilde is yerinde bos vakitlerinde yaparak 600 dolar kazanıyor ayda. Bi de antidepresanlar ise yaramio demissin ama sakinlestiriciler uyku ilaclari alkol uyusturucu gibi seyler ise yaramio sadece. Senden buyugum cogu seyi deneyimlemis biri olarak söyleyebilirim antidepresanlar düzgün düşünme yetisi verio insana. Sen uzun süre kotu dusunemeyince artik olumlu dusunmeye basliosun ve olumlu dusune dusune bu senin normalin haline geliyor. Sinirlenceksen mesela tepenin tasi gercek anlamda atamio. Ama bu salak gibi oldugundan falan degil. Onem sırası veriosun kafanda benim tatli canim mi yoksa bu lafa takilmak mi diye. Ve sonucta hep canini sikan seyleri umursamayarak siyriliosun o ikilemden. Ve zamanla bu senin karakterin oluyor. Ilaci biraksan bile artik boyle dusunen bi insan olmus oluosun. Beynin kimyasi degisio dolayısıyla algilarin ve düşüncelerin ve hislerin degisio.

İntihar kurtulma yöntemi degil bacım. Gittigin yerde daha cok uğraşırsın aklından cıkart onu.. emin ol sokakta yürüyen 5 kişinin 3ü hayatında yaptıgı pısmanlıkları vardır. Kimsenin hayatı 4/4 lük değilki. Sadece bu derdimi ötekiyle kapatiyorum gibi bi durum var herkesde. Veya derdini dinleyecek vakit bulamıyolar cünkü herkes bi engame içinde. Hayat akışı böyle. Diyecegim o ki kendini dinleme, hayatına devam et.. bırak hayat seni yönlendirsin.. esergry Nirvana Anneler

Emeğinize sağlık, uğraşıp yazmışsınız. Teşekkür ederim. Hayat güzel falan, bana güzel değil 30 yaşındayım, abartmıyorum arkadaş, son 8 yıldır doğru düzgün güldüğümü bilmem. Uğraşıp dindinmekten başka bir şey yapmadım. Bana pek güzel değil hayat. esergry Nirvana Anneler

Bir kaç yıl sonra daha büyük dertlerle uğraştığınızda şimdiki derdinizin ne kadar umursanmaması gerektiğini anlarsınız.

Ben çok merak ediyorum. Sizi ölümü bile istetecek neler yaşadınız, ya da yaşıyorsunuz? Burada kimse bizi tanımıyor. Lütfen dökün tüm dertlerinizi. Görün nasıl rahatlayacaksınız. Hatta siz dökün sonra biz dökelim. Ben burada dertlerimi çok paylaştım ama çok da okudum.. Okudukça ciddi büyük dertlerimi bile umursamadığımı biliyorum.. Hep kendimizi değil, başkalarını da dinlemeliyiz bence.. Bunu yapıyor musunuz?

İlaç kullanmak hayat şartlarımızı değiştirmiyor ama inan ki o yataktan çıkamayan halimizi düzeltiyor

Var olan durumu kabullenmek, hatalarinla yuzlesmek, o yasadigin durumla ilgili diger kisilerin sorumlulugunu ortaya cikarip affetmek demiyorum ama anlamaya calisarak ve mali maddi manevi sorumluluklarini dusunerek mecbursun kalkmaya hepimize kolay gelsin ben yapiyorum diyemem ama deniyorum boyle

Oğlum yüzüme oturuyor mecburen kalkıyorum yataktan. Bakmakla sorumlu olduğunuz bir canlı olursa depresyon lüks oluyor. Kuş, köpek, kedi sahiplenin. Bir canlıya bakmak zorunda hissedin. O yataktan kalkılır o vakit.

İğrenç kötü zamanlarım oldu. Yeri geldi sabah uyandığımızda kapının önünde bulduk kendimizi. Yeri geldi kuru ekmek, çay ile kahvaltılar yaptım. Yeri geldi en sevdiklerimi kaybettim. Yeri geldi sevdiğim, mecbur olduğum işten çıktım yada çıkarıldım. Yeri geldi işe gitmeye 2 lira yol parası bulamadım. Yeri geldi bugün yemek yemeyeyim de kardeşime akşam dondurma götüreyim diye açlıktan bayıldığım oldu. Yeri geldi çöp kenarından aldığım montla 1 kışı geçirdim. Asla pes etmedim. Çok ağladım parçaladım kendimi ama sabah olunca var gücümle işime koştum. Hayallerim ve umutlarım gece baş ucumda, gündüz omzumun üzerindeydi. Biliyordum birgün hayal ettiğim o istediğim hayatı yaşarken bulacaktım kendimi. Bunun için çalışırsam olacağını bildim. İstediğim hayatın belki biraz daha fazla güzelini yaşıyorum. Ama hiçbirşeyin garantisi yok bunun da bilincinde yaşıyorum. Herşey insanlar içindir. Nerede olmak istediğinizi biliyorsanız, Er yada geç orada olacaksınız. Sabır, azim...

21. yy ölüm acısı en çok bir yıl sürer diyor N. Hikmet. Başkları endişelenmesin diye yaşamaya devam etmek zayıf bir düşünce. Geçer, endişem eş dost değil. Dinen yasak olması. Herhangi bir amacın peşinden gidecek gücü nereden buluyorsunuz? bunca hayal kırıklığından sonra ben bulamıyorum.

pişmanlık yaşıyorsun üzülüyorsün aglıyorsun tembelleşiyorsun sıkıntı oluyor ama sen insansın bunlar hep olur artık rutin olmalı, pişmanlık tabiki var ama onunla barışmayı öğrenmelisin giden gelmez olan oldu ne yapabilrsin bazen kaderci olmak iyidir, kader de geç yenisi gelir.6 tane iş değiştim hepsinden gına nefret ederek çıktım ama yeni işe devam dedim nabucan. nefes alıyorsun ya ve sagllıklı vucudun varsa şükrediyorsun. bence biraz dua et içini ferahlat dışarı çık nefes al. kitap oku arkadaşların varsa bol bol görüş ihmal etme kendini, arkadaşlar terapidir gerçek arkadaslar. senden bir tane var

5 yaslarında aileden yakın birinin defalarca tacizine ugradım gercek iliski dısında herseyi o yasta yasattı bana pislik Hic baba sevgisi ilgisi gormedim hissettirmedi Erken yasta evlendim evden kacıstı belki Ama onu sevdim O da beni anne yaptı bıraktı gitti İslere girdim cıktım guzel olmak akıllı olmak başa bela islerde de ya patron tacizleri ya kadınların fesatlıkları çıkmak zorunda kaldım Zaten issizlik gırla iş de arayınca bulamıyorum Gelecege dair umudum yok dogal olarak Her gun kalkıyorsam sebep yavrularım Ölmüyorsam sebep yavrularım Hatta Allahım canımı erken alma ki yavrularım bu pis dunyada yalnız kalmasın anneleri başında olsun bari diye dua ediyorum işte annelik bu kendinden cok onları düşünmek Ve intihar edenlerin cehennemlik olması korkusu Hic huzur bulamıyorum Ustune yetmez gibi Bir eve tasındım tepemdeki deli cıktı her gece tak tuk ses yapıyo uyutmuyo ama her gece Bi yandan yol calısması cıktı aylar surcek gunduzde onun sesi Derdim çilem bitmiyo Delirmemek işten değil Ama direniyorum Hergun kuran dinliyorum okutuyorum evde dua edip Allaha sığınıyorum

Teşekkür ederim. Arkadaşınız adına da çok sevindim.

Nefes alıyorsak hala umut var demektir. Bi de hayata cok anlam yuklememek lazım bence. Hepimiz bi sekilde yaşayıp sonunda da ölüp gidecez iste. Hayatın amacı illa mutluluk olmamalı. Bi dizide duyduğum bi söz var mutluluk fazla abartılıyor diyor. Herseyin önemi sizin ona yüklediğiniz kadardır. Herseyi ve herkesi bu kadar ciddiye almayı bırakmanız ve ic huzurunuzu bulabilmeniz dileğiyle

Şu an için zor bir hayat yaşadığınız ortada. Dediğiniz gibi, bu halde çiçeğe böceğe bakıp mutlu olmak da pek olası değil. Hayat şartlarınız burdan birinin bir önerisiyle birden değişecek de değil. Öyleyse neden yardım almıyorsunuz? Antidepresanların işe yaramadığını söylemişsiniz bununla ilgili bilimsel bir araştırmaya rastlamadım doğrusu. Bence yardım almanız gerekiyor başka verilecek bir tavsiye göremiyorum. Bu arada kan değerlerinize falan da bir baktırsanız belki bir şeyiniz eksiktir halsizlik falan yapıyordur

Intihar düşüncesi çok bencilce değil mi? Çevrenizde değer verdiğiniz ya da size değer veren kimse yok mu? Onlara karşı bencillik etmiş olmaz mısınız? Ben doğal bir şekilde öldüğümde bile sevdiklerime vereceğim üzüntüyü düşünüp üzülüyorken... Bir amaç edinin. Hayata bağlanmak için sebeplerimiz olsun. Bomboş geçen bir ömürü yaşamak için tabiki bir çabanız olmaz.

Buraya ne yazayım 8 senedir düzgün bir iş bulamadığımı mı? Kpss kaç defa girmeme rağmen atanamadığı mı? ( Soran olacaktır atama 90 üzerinde puanla yapılıyor, her yıl hayal kırıklığı yaşamaktan bıktım) 30 gelmeme rağmen evlenemediğimi mi yazayım? Bu süreçte uğradığım hakaretleri yazmıyorum bile. Başvurduğum en basit işlerden bile geri dönüş alamıyorum. Ciddi anlamda maddi sıkıntım var tahmin edersiniz ki... İş bulamadığım ve halen aileme yaşadığım için her gün "bir işe yaramadın, okudun da ne oldu, evlenemedin" tarzında laf çarpıtmalarına maruz kaldığımı söylemiyorum bile. Kız çocuklarının utanç kaynağı olduğunu düşünen bir babayla büyüdüğümü mü de yazayım elim değmişken. Sıralamaya devam edebilirim okuyacaksanız.