Peki annene hiç vurdun mu? Anneye vurmak normal şiddetten ötedir, bir kırılma noktasıdır. Kolay kolay yapamaz bir çocuk. Hele bir erkek çocuk, duvara vurur cama vurur ama annesine vuramaz. Bunu yapabilen bir çocuktan bahsediyoruz. Güzelleyip durmayalım bunu yani. Ayrıca her şeyde anneyi tamamen suçlamak da bana sağlıklı gelmiyor. Anne zorlanıyorsa elbette babadan destek isteyecek. Kadın tehdit etmiyor aslında babasına vermeyi düşünüyor. Daha mı iyi olur diye.

Ergenlik dönemlerimi düşününce anne ve babamdan ne kadar nefret ettiğimi hatırlıyorum. Ama onlara el kaldırmadık maalesef başka bir doktora görünün şu an hareketleri çok normal değil ve ergenliğine ekstra yaşıyor gibi görünüyor. ve sürekli seni babana vereceğim derseniz onu iyice kaydedebilirsiniz

Merhaba, Lisede branş öğretmeniyim. Öncelikle çocuğunuza söz geçirmeye çalışmaktan vazgeçip onu anlamaya çalışın. Sanki eşinize olan öfkenizi, ona soyleyemediklerinizi oğlunuza yapıyormuş gibisiniz. O sizin rakibiniz düşmanınız değil. Çocuğu sevgiyle kazanmak zorundasınız. Bugün yeni bir başlangıç yapın, çocuğunuzun bir birey olduğunu kabul edin, ona saygı gösterin ve sevin. Gerisi gelir zaten. B

oğlum 13 yaşında.20 yaşında anne olmuştum. S

Gözden çıkartma demeyin lütfen. Tüm gün çalışıp, eve gelip gecenin 10'u 11 ine kadar da evde sürekli koşturan bir annesi var gözünün önünde. Ve o anneye yardım etmeyi de seçebilecekken görmezden gelip, onu ekstra üzüp bir de saygı sınırlarını aşınca insanın evladı bile olsa o an sıfırlanabiliyor. Ama bu anlık bir duygu, zaten kalıcı olsa hiç böyle düşünmeden 'yapamıyorum'deyip verirdim. Gerçekten iki ucu da kirli bu değneğin..

Yaşadıklarıniz eminim çok zordur tahmin edemem elbette ama okurken bı tuhaf hissettim, kolay çocuğa herkes bakar, önemli olan zor çocukla baş etmek hadi bu olmadı bunu verelim eşya gibi hissettirdiniz bana üzüldüm. Siz her fırsatta babaya vermekle tehdit etmissiniz çocuğu iyice öfkeli/agresif biri yapmışsınız. Babayla iletisiminiz bosanmaniz yasattiklarinizdan bu halde zaten keşke psikolojik destek aldirsaydiniz. Ayrıca erkek çocuğu babanın daha çok ilgilenmesi gerekiyor ilerde çocuğu tamamen kaybedersiniz elinizden kaymadan çözüm bulmasınız Birgaripinsan

Ben de buna sasip kaliyorum. Cocuguna tabi ki bakacaksin. Onu sen dunyaya getirdin, bunlari zaten yapman gerekiyor. Cocugu dogurup, caretta caretta gibi yasama katilmasini bekleyemezsin. Anne anneyse, baba da baba ama baba sorumsuz. Kendi yaziyor sorumsuz, bu adam bu cocukla ilgilenmeyecektir. Ilgilenecek olsa simdiye dek ilgilenirdi.

Çocuk annesinin elinden tutup psikiyatriye gidecek değil. Annesi bu adımı tek başına atıp çocuğu sürece dahil etmeli diyorum ben de. Bu nezaketinizi boşanma zorluğu çeken kadınlara da gösterin bundan sonra. Silkeleyip kendine getirmek için üstüne gidiyorsunuz ya hani. Silkeleme meselesi bu konuda sökmedi maalesef.

Öyle bir dünya var siz kabul etmeseniz de. İnsanın içinde sevgi yoksa zorla koyamasınız. Ayrıca koşulsuz sevgi diye bir şey de yok.

Babasına vermek çözüm değil, daha fena olacak. Evladınızdan hemen vazgeçmeyin. Ne demek artık sevmiyorum olur mu hiç? yerinizde olsam iyi bir yatılı okula veririm ki hayatına disiplin girsin. Madem babası da iyi kazanmaya başlamış. Linç is loading

Ben sizi çok iyi anlıyorum. O gün bende en sonunda ödevler yapılmıyor sürekli öğretmenler arıyor evde kapıları çarpan çocuk asla iletişim kuramıyorum ve sınavlar hep aşırı düşük delirdim. Önce yalvardım sonra kizdim en son delirdim babana vericem dedim. Duşa girdi gayet sakin ama nasıl ağladı yavrum orda hıçkıra hıçkıra. Benim görevim onu güvende tutmak mutlu etmek. Hep nasihat etmişim cocuguma hiç sohbet etmemişim ki. Şimdi bir sınavı kötü geçsin hemen yazar bana anne kötü geçti. Çünkü acilen pasta yapmamız gerekiyor akşam bu kötü sınavı kutlamak için. Pasta yapıp moralimizi düzeltiyorum. Sıkıldığı sınavlara beraber çalışıyoruz güle oynaya. Ben artık çalış demiyorum hiç notları aşırı duzeldi. 80 aldığı sınava kötü geldi diyor kuzum. Benim için senin mutlu olman önemli çalışır hallederiz dediğim için baskı yok üstünde ve daha kolay anlıyor. Yani önce sizin değişmeniz lazım. Öfkeli istenmeyen bir çocuk olmasın bu çok üzücü. Hayatı mahvolur. Ben o kadar çok seni seviyorum diyorum ki kızıma gün içinde istemsiz, anne tamam sakin biliyorum seviyorsun diyor. Dört sene önce dogumgunumu kutlamayan çocuk anneler gününde sabah çıkıp papatya topluyor erkenden. Sevgi verin sevgi görün. Senden nefret ediyorum keşke dogmasaydim diyen çocuktan sen benim en yakın arkadasimsin diyen bir çocuğa evrildi. Yardim alın hem evladınız hem kendiniz için. İleride küçük çocuğunuz da aynı duruma gelecek böyle davranmaya devam edersiniz. Babası zaten ilgisiz anne de olmazsa bu çocuklar kime güvenecek hayatta?

bazı insanlar ne yaparsan yap iflah olmaz, tedavi görmesi lazım düzelir umarım. daha da hırslanabilir beni yatılı okula verdin diye. babaannem 4 cocukla ortada kalınca calismak icin bir sene evin en kucukleri olan amcam ve halamı mecburen yurda vermiş geçici donem. yillarca bunun kinini bitiremediler babaanneme karşı bir daha hic anne cocuk ilişkileri vs olmadı. cenazesine bile gelmediler kadının öyle diyeyim ters teperse daha kötü sonuçları olur. eğer çocuktan vaz geçmek istemiyorsa kazanmaya çalişmak daha mantıklı

siz çocuğu iyice babasıyla özdeşleştirmişsiniz ve sevmiyorsunuz, çocuğa üzüldüm, acilen destek almalısınız... R -Rosa-

Teşekkür ederim iyi dileğiniz için. Ancak insanız bazı şeyleri yaşamasakta iç güdulerimiz sayesinde az çok anlayabiliyoruz.

7 ve 8. sınıflardan erkek öğrenciler Twitch yayıncılarını takip ediyorlar. Erkek yayıncılar gayet küfürlü konuşuyor mesela. Bir kere sınıfta bir yayıncı ismi verip kendi aralarında şakalaşıyorlardı. Duymadığımı ya da anlamadığımı düşünüp eğleniyorlardı güya. Ben de kimden bahsettiklerini söyleyip şakanın yersiz olduğunu belirtince bir kalakaldılar. Sonra hep birlikte bir hizaya geldik. 13 yaşta ergenlik başlıyor bir kere, isteseniz de o bebeksi masumiyeti bulamazsınız.

Erkek çocuklarının karakterleri çok değişken olabiliyor. Teyzemin iki oğlu var, büyük oğlu gayet normal sıradan bir insandır. Ama küçük oğlu bambaşka biri. Teyzemlerin evlerinde de karı koca olarak hayatlarında bir sorun yok sıradan bir aileler. Ama bu küçük oğlunun davranışları çok korkunç hale geldi. Öfke problemi var, en ufak şeye gereksiz yere sinirlenip evde dışarıda fark etmeksizin eniştemle teyzemin üzerine yürüyecek kadar kavga çıkarıyor. Belki eniştem olmasa aynı sizin oğlunuz gibi annesine vuracaktır. Ki teyzem bile oğlu bu hale geldiği için kavga etmez. Hani abisi olmasa belki anasında babasında sorun var diyeceğiz ama bu küçük babasının ve abisinin tam zıttı oldu. İçki sigara ortamlar her şey, eniştem para vermediği için kendi çalışıp paralarını yine yiyor. Bu konu aslında sizin oğlunuzun size vurmasından daha büyük bir halde. Bugün vuran, yarın istediği olmadığı her seferde vurur sizi korkutur evde sindirir. Olan küçüğe olur. Ya abisi gibi olur ya da abi tüm imkanların yediği için ona bir şey kalmaz.

Tünelin sonu aydınlık, ben oradan sesleniyorum size. Lütfen, oğlum sen ne düşünüyorsun, senin de fikrini öğrenmek istiyorum, bu sefer de senin yönteminle yapalım vs vs şeklinde iletişimi deneyin. Babasına verme olayını da, benimle mutlu olmadığını, bu evde huzursuz olduğunu hissettim ama yanlış düşünmüşüm, ne sen ne kardeşin kimse bir yere gidemez diyebilirisiniz. Şımartma ve fikrini önemseme - dediğini yapma arasında çok ince bir çizgi var. Çocuğun da bunu suistimal etmemesi gerekiyor, o noktada dikkatli olun. "Aramız düzelsin, kendini iyi hisset diye onu yaparım buna göz yumarım ama şu noktada duracaksın"ı bilsin. Başka bir üyeye de yazdım, oğlunuzu genel bir kontrole götürün. Kan değerlerine hormon dengesine baktırın. 13 değil de 6-7 yaşlarında veya bebek olduğu zaman nasıl hemen doktora götürüyordunuz, şimdi de değişen bir şey yok. Yine sizin çocuğunuz, yine rahatsızlığına çare arıyorsunuz. O vasıfsız babası bari bu işe el atsın. benyeniyimgaliba

Evet yalnız kaldım, benim çocuğumla bu konunun alakası yok. Evet harika bir hayatım var, çok bakıcım var vs. Hepsi ok. Ama konuyla alakasız. Ben burada anneyi değil çocuğu anlamaya çalışıyorum. Bir zamanlar o çocuğun yerindeydim çünkü. Ne hissettiğini çok iyi anlıyorum onun. Annemin bana ergenlik zamanlarımda babama verme tehdidiyle geldiğini düşünmek bile istemiyorum. Hiçbir yere sığamadığını hisseden ve çıkıp gidip başka bir yerde yaşama kararı bile veremeyecek küçüklükte bir insan o. Yazık değil mi?

13 küçük bir yaş değil O yaşta bizi babasız büyüten annemin emeğinin gayet farkındaydık, yanlışta yapsa öldüğü güne kadar hiç birimiz saygısızlık etmedik, dört kardeşiz Baba öcü değil, bir zahmet yaptığı çocuğa sahip çıksın. İşe git çalış, eve gel koş, sürekli sorumluluk taşı nereye kadar Burada herkes çocuk kazanılsın, babasına vermeyin diyecektir ama sülalesi boşanmış, bu durumu yakın çevresinde çok görmüş biri olarak diyorum ki uğraşmayın, değmez, siz yollarına altından halı da serseniz o yine aynısını yapacak. Anneye bile isteye vurmak başka bir boyut, geride bir de küçük var onu da düşünerek babasına verin bu arada psikolojik yardımı da deneyin

Sizin yine 1 tane, bende 2 tane var üstelik benimle olduğu kadar birbirlerini de yiyorlar. Sizin geçtiğiniz yollardan geçtim hala da geçiyorum. Çok çileden çıktığınız anda hemen parlamayın. Odanıza veya mutfağa gidin su için bir şey atıştırın yani o kızgınlığınız bir sakinlesin harı alınsın. Nasıl kurtulurum yerine nasıl düzeltirim deyin. Oğlum ben de üzülüyorum yanlış bir şey yapmaktan korkuyorum lütfen yardım et deyin. Babasına vererek sorunu çözmüyorsunuz kartopunu yuvarlamaya başlıyorsunuz. Benim eşimde sorun yok ama kız oldukları için babayı hiç bir şeye dahil etmedikleri bir dönem. Her şey bana söyleniyor bana soruluyor bana giydiriliyor. Ergenlik uzmanı pedagoga lütfen götürün. 45 dk çocukla 15 dk sizle görüşüyor. Ona da ödevler veriyor size de. Ana yüreği demişler baba yüreği değil. Hastalansa, ona kötü bir şey olsa en çok sizin canınız yanar. Babasına gönderdiğinizde başına bir şey gelse ömür boyu vicdan azabı çekersiniz. Kurtarılamayacak bir yaş değil 13. S

Annenin çocuğuna karşı sevgisi de koşulsuz değildir. Sadece insanlar öyle zanneder. üreme iç güdüsünü ve annelik duygusunu tatmin etme ihtiyacını tatmin etmek için anne oluyor insanlar.

Bazi yorumlar korkunc gercekten. 13 yasindaki cocugun asiri davranislari var diye yurda gonderilmedigi kalmis. O bile soylenmis gerci. Psikolog denen insanlar var, once psikoloji biliminden yardim almak gerekmiyor mu? Anne baba bosanmis, baba hayirsiz, anne her taskinlikta seni babana gondereyim de gor diyor, bu cocuk nasil normal olsun? Ne annesinin ne babasinin onu istemedigini dusunuyor. Isler bu raddeye gelmeden psikologa gitmeliydiniz konu sahibi. Bir ebeveyn hayirsiz diye diger ebeveyn de banane bu cocuk tek benim mi demeli? En azindan ben varim cocugumun yaninda, her sartta yaninda olacagim demek daha dogru geliyor bana. Bu konularda buyuk konusmaktan korkarim. Yasadiginiz sey cok zor ama ozelestiri yapin biraz lutfen. Bu cocuk bu hale sadece babasi yuzunden mi geldi?

Çocuğu pedegoğa götürün bence. Bir de sürekli seni babana vericem diye tehdit etmeyin baba zaten ilgilenmiyor anne de sürekli vazgeçebileceğini istemediğini ima ederse bu çocuk kime güvenecek? Böyle yaparak çok daha asi Bi ergenlik sürecine giriyorsunuz ve bundan küçük çocuk da etkilenir. Annem bizi koşullu seviyor hata yaparsak bizi istemiyor diye o da abisinin arkasından sorunlu davranışlarla gelecek. Bi uzmana danışın nasıl davranmam gerekiyor diye Bi kitap alın bu konuyla ilgili okuyup bunlara göre davranın. Normalde liseye başlayacak çocuk babasıyla da durabilir ama baba bakabilecek biri değilmiş ve çocuk istemiyor. Bence sabredin hangimiz büyüme ergenlik döneminde annemiz babanızla çok iyi anlaştık ki? Oğlunuzun bebeklik fotosunu buzdolabının üstüne yapıştırın ve onu ne kadar sevdiğinizi bunun Bi süreç olduğunu hatırlayın. Sen benim canımsın seni çok seviyorum ama ben zorlanıyorum bazen ben de yanlış şeyler yapıyorum sen de birbirimize yardımcı olalım birbirimizi üzmeyelim vs oturup konuşun. Sevginin çözemeyeceği şey yok. Allah kolaylık versin.

Babası onunla barışmam için çok çabalayan ve benden ümidi kesince de hayatımın zor olmasından haz alan bir adam. Ona her sıkıntımı söylediğimde 'ne oldu hani gerekirse aç kalırdın bakardın'diye geliyor. O kadar bilinçsiz ve karaktersiz ki, gece alemlerine verdiği paranın yarısını çocuklarına vermiyor.

Şimdi bana kızanlar olacak. Ama bu kadın annesiyse o adam da babası bir kere. Sanki esir kampına gönderecek gibi herkes itiraz etmiş ama babası yani. Ebeveynin biri yetersiz kalıyorsa diğeri el atmalı. Anne sütüne muhtaç veya bakıma muhtaç ilk çocukluk döneminde olsa neyse diyeceğim ama 13 yaşında diyor. Babası öcü değil bir kere. Anneyi dövmek ne demek? Bu ciddi bir sorun. Şiddet ergen oğlundan geldi diye bir şey olmaz geçer mi diyeceğiz? Boyu büyüdü diye annesini mi dövecek? Psikoloğa mı gidiyor neye gidiyor bilemem ama bunun çözülmesi gerek. Kadın da yıpranmış bir süre toparlanması gerek. O eski koca da mecbur yardım edecek nokta. Her şey kadına yüklenmiş konuda da, psikoloğa götür, şunu yap bunu yap. E bu çocuğun babası yok mu ya?

Sabaha kadar ağladığını nerede yazdı? Derslerine çalışmayan, okul için çabası olmayan, annesini dinlemeyen, annesine vuran çocuk birden bire zavallı ağlayan çocuk oldu. Bu sizin çıkaramınız. Bana o kadar masum gelmiyor üzgünüm. Evet desteğe ihtiyacı var umarım alırlar. Ama bahsettiğin gibi zavallı bir çocuk yok burada.

:))) iyi forumlar N

Sizin çocuğunuz kaç yaşında? Bir de özel değilse sizi bu hisse iten ne oldu yazarsanız çok sevinirim. kahvetelvesi

Ne zorlukların üstesinden gelmişsiniz, bunu da atlatacaksınız inşallah çocuklarınızla birlikte çok mutlu günleriniz olacak. Kolaylıklar diliyorum Allah yardımcınız olsun

oğlunuzun ergenlikten öte sorunları var gibi geldi bana, bizlerde ergen olduk ama annemizi dövmedik. babasına verseniz daha beter olacak orası kesin, bir psikolog yada psikiyatriye vs gitmezmi acaba oglunuz? sizinde işiniz zor allah yardımcınız olsun bana göre en acı şeylerden biri kendi doğurduğundan şiddet görmek.

siz ne anlarsiniz ki? ergen çocuğunuzmu var? bunu kendi ergenliğinizle ve cevreniz deki ergenlikle kisaylamayasiniz. evet bazi dönemler oluyor sevmiyorsun hatta beddua bile edebiliyorsun. insani bir duygudur kadin tek başina iki tane erkek cocuk yetiştirmeye calişyor. siz ne anlarsinizki, daha süt kokan bebekle karsilastiriyorsunuz

Tek başına değil beraber çözebilirler. Ben de mesela kendiniz de gidin, çocuğu da çocuk psikiyatristine gönderim dedim. Bunu derken ama haddimi aşmadan dedim, incitmeden. Zor bir süreç yaşayan bir kadın var karşında.

Tamamen anneyi suçlamıyorum ama çocuğu hiç suçlamıyorum. Annem istemediğimi, ne kadar berbat hissettiğimi bile bile babama göndereceğini söyleyip dursaydı, belki vurabilirdim. Çocuk 17 falan olsa onu bile anlayacağım, 13 yaşında çocuğu koca adam ilan ettiniz. Tabi ki vurması kırılma noktası. Ama nedenleri olduğuna çok eminim.

Aslında en çok sıkıştığım konu bu. Bize çok yakın, kendi işine sahip olmasına rağmen asla oğluyla ilgilenmeyen, konuşmayan, çocuğunu alıp da bir etkinlik yapmayan, sadece kendi havasına göre takılan birinden çocuk sahibi olmanın talihsizliğini yaşıyorum. Psikoloğa götürme işini daha ilk boşandığımızda söylemiştim ve ben o zaman çalışmıyordum henüz.'Bakarız vs 'ile geçiştirdi hep. Ne diyeyim ki Allah bana ve benim gibi tek başına ebeveynlik eden annelere yardım etsin ve hayırlı, etik değerlere sahip güzel çocuklar olmaları için yeterli bilinci ve sabrı göstermeyi nasip etsin.

Çocuktan tükenip birçok şeye kılıf uydurma çabası bazılarının yazdıkları. Net biliyoruz da işte. Konu sahibi takdire şayan bir karar vermiş, çocuğuna da kendine de şans tanıyacak. Ne mutlu.. güzel haberlerle döner inşallah

Ufak çocuğa bakmanın zor/kolaylığı değil ki konu. Ortada sürekli "babana veririm" diye tehdit edilen ve muhtemelen daha niceleri yüzünden şiddete meyilli hale gelen bir çocuk var. Bu istismardır, psikolojik şiddettir. Duygu sorgulamasını güzelleyecek yer değil bu konu. O çocukla empati yapınca anlıyor insan durumun vehametini. Annenin acilen destek alıp kendini toparlaması ve çocuğuna duygularını yönetmesi gerekiyor.

Çok zor süreçler yaşıyorsunuz.. ama babasını kötü bilmesin diye bu sefer suçu sizde buluyor nefretini size aktarıyor bunu düşündünüz mü_? Kendi de görmesi lazım aslında N naz70

Gerçekten kendinizi aşırı önemsiyorsunuz. Karşılıklı gözardı edelim de rahatlayalım isterseniz bu kadar takılacaksınız. L

Kızım benim için bir şans gerçekten. O kadar düzgün o kadar tatlı bir genç kız oldu ki. Saygılı ne istediğini bilen neseli ama mesafeli duruşu olan. Bunların hepsi çok iyi bir psikolog abla sayesinde oldu. Her hafta aksatmadan gidiyoruz yıllardır hiç ara vermedim. Gerekirse o hafta patatesli yumurta yedik ama her ctsi mutlaka önce psikoloğa sonra beraber güzel bir yemeğe gidip eve geldik.

Çok dar ve esnek olamayan bir bakış açınız var. Tuturmuşsunuz yaşamadığınız duyguları bilemesinizde de bilemediniz. Siz bilmediğimizi nerden bilyorsunuz. İçimizde misiniz?. Siz bazı şeyleri yaşayarak öğreniyorsunuz diye insanlarında yaşayarak öğreneceğini düşünüyorsanız o sizin probleminiz.

Selamlarımla... Konuyu can havliyle açtığınızi dusunuyorum. Sanmıyorum ki oglunuzu sevmiyor ve gözden çıkarmış olun. Ben buradan çok yorulmuş, çaresiz kalmış bir anne görüyorum. Diğer yandan da duygularıyla başa cikamayan, yardım çığlıkları atan bir evlat. Anladığım kadarıyla baba sorumsuz, evlatlarıyla da boşanmış bir insan musvettesi. Biliyorum zor. Oglunuzla tartışma başladığında ona bağırmak yerine sımsıkı sarılın. Muhtemelen iter sizi, ama siz sarilmakta ısrar edin. Ve onu babasina vermekle ilgili tehdit etmeyin, korkutmayin. Hatta doğru ve açık bir iletişim başlatma adına, özellikle bu konuyla ilgili özür ondan özür dileyin. Bunların geçeceğini hem ona, hem kendinize tekrar tekrar söyleyin. Başa çıkması daha kolay olur. Nasihat vermeyin ona, sohbet edin. Dinleyin... İnanın okulmus, dersmis hepsinin telafisi olur. Bu daha 13 yaşında bir çocuk! Ayrıca ilgisinin olduğu bir spora yönlendirmenizi tavsiye ederim. Eğer bu konuda fikri yoksa, müsabakalara gidin, gitmesine izin verin ki, kendisini kesfetsin. Sporla hem sosyallesir, hem enerjisini doğru yönlendirir, hem de disipline olur. Fakulte hastanelerinde çalışan, ergen psikiyatristlerinden randevu alın. Gerçekten faydasını görürsünüz. Hatta imkanınız varsa siz de destek alın. Ve size bir müjde! Ergenligi zor geçen çocuklar, doğru yaklasildigi takdirde olgun, mantıklı yetişkinler oluyor. Benim kızım da eşinden boşandı ve Allah bağışlarsa 10 yaşında erkek torunum var. Baba da sorumsuz, ilgisiz. Bilmiyorum biz neler göreceğiz, yaşayacağız... Allah bütün evlatlara güzel günler göstersin, annelere de...

Oğlunuzla sakince konuştunuz mu? Tek tek "oğlum ben sizin için bunları bunları yapıyorum, siz benim için çok değerlisiniz, iyi olmanız için tüm bu çabalarım, seni çok seviyorum ama senin bana karşı saygısız tutumun beni çok üzüyor, incitiyor. Şiddet, saygısızlıklar beni artık çok kırıyor ve kardeşinde bundan olumsuz etkileniyor. İstersen birlikte psikoloğa gidelim beraber bunları aşmaya çalışalım. Ama bunlara yanaşmayacaksan da bir süre babanda kal ve birbirimize yaptıklarımızı bir düşünelim. Bana duymadığın saygıyı babana duyuyorsun ve bunun çözümü buysa ben bu yola gitmek zorunda kalacağım sende çabalamazsan çünkü ben çok yoruldum, tükendim. Sana yetemediğimi hissediyorum daha çok üzülüyorum. Sen ne düşünüyorsun?" gibi bir konuşma yapın. Bakalım o ne diyecek? Ben sizin adınıza çok üzüldüm. O kadar çabaya rağmen bir de üstüne anneye şiddet gösteren bir evlatla uğraşmak çok zor. Tamam ergenliğidir, ders çalışmamasıdır vs. anlaşılabilir durumlar ama şiddet anlaşılabilecek bir durum değil. Tehlike arz eden bir durum. Sizde, oğlunuzda tedavi olmalısınız. O kadar yıpranmışsınız ki ben buradan hissettim. Terapi sizin için şart. Ayrıca ben babaya gönderilmesi gerektiğine karşı çıkanlardan değilim. Sonuçta o da ebeveyn. O çocuğu tek yapmadınız, birazda o ilgilensin. 3 kuruşluk nafakayı vermekten bile kaçan, aciz bir adam! Haa bu durumda da çocuğunuz iyice yoldan çıkıp kötü arkadaşlar edinir mi, yanlış alışkanlıklar edinir mi? Bunları da düşünmek lazım. Baba çok ilgisiz bırakırsa veya çok baskı uygularsa kötü olabilir. Yalnız sizde lütfen oğlunuza tehditkar şekilde seni babana götürürüm bak demeyin. Daha çok olumsuz etkilenir ve sevilmediğini, istenmediğini düşünür.

Biraz da babası çeksin kahrını verin bence Emin olun bikaç sene sonra zaten üni falan kendi hayatına bakacak Yeter artık sizde biraz kendinizi dinleyin sizde gezin Böyle erkeklerden nefret ediyorum O yetmezmiş gibi oğlundan çekiyorsunuz Verin babasına da görsün gününü

Rahmetli anneannem senin gibi yaşamadığım şeyler hakkında keskin hükümlerim olduğunda "daha dur akşam başı" derdi. Mesela daha tek bir gün bile bebeğinle yalnız kaldın mı evde? Üç aylık olsa gerek korkuyorsun değil mi? Yalnız başına iki çocuk büyüten bir kadına bunu söyleyemezsin. Kadın da ayrıca sevgi hissetmese verirdi. Sen daha anneliğin o kısmında değilsin louder. Anlayamazsın. Ben de değilim. Ama ben bazen oğlum beni kırdığında, gelip vurduğunda ısırdığında hissettiğim öfkeyi biliyorum. İnsan öfkeliyken sevse de sevmiyorum diye düşünüyor. Sonra çocuk uyuyunca vicdan azabı çekiyorsun. Bunları yaşamadan burdan ahkam kesme. Mesela demin anne olmadan anlamıyorsun dedin ya birine. Evet anlamıyorsun. Çocuğun kaç yaşındaysa o yaşadığın yere kadar anlarsın. Ben de konu sahibini birebir anlayamam.

Eski eşe de tekrar dava açıp nafaka yükseltme olmuyor mu

Bunlar zaten sizin görevleriniz. Övünülecek şeyler değiller yani. Çocuğunuz için doğru olanı yapmak zorundasınız. Küçücük çocuğun problemli hareketlerine "sevmiyorum" demek ne demek? Bu biçim anneyseniz yanlış yoldasınız, kusura bakmayın. Bu nezaketi ve kibarlığı evladınıza göstermeniz umuduyla.

Büyük laf konuşuyorsunuz, bilmediğiniz konu hakkında atıp tutuyorsunuz. İçinde sevgi olmayan insan çocuk yapmayacak o halde. Ben çocuk veya insan sevmiyorum o yüzden doğurmayacağım diyene sonsuz saygı duyarım, tercih meselesi ama çocuğu doğurup sevmiyorum, zorla mı, veririm babasına ya da yurda gitsin diyen insanla yan yana durulmaz korkar insan. Sevgi duymadan çocuk yetiştiremezsiniz.

Evlenirken, bu adam iyi baba olur mu nasıl bir baba olur diye çok ölçüp tartmak lazım. kahvetelvesi

Boşanmanın üzerinden yaklaşık 3,5 sene geçti. Bu süreçte malum erkek kişisi kendini işine verip boşandıktan sonra işlerini iyice büyütüp araç sayısını üçe katladı, ofis açtı vs derken çocuklarına 1500/2000 tl(2 erkek ve okula giden) nafakayı iki, üç parçada gönderip, iki haftada bir de çocukları zorla alıp annesine bırakmaktan öteye geçemedi. Anlayacağınız nerde sabah orda akşam yaşarken ben şimdilerde zaman zaman tartışmalarımız sırasında bana elini kaldırabilen, bağırdığımda bana daha çok bağıran bir ergen çocukla/çocuğumuzla mücadele içindeyim. Oğlumu Lgs ye hazırlık çin dersaneye gönderdim ama doğru düzgün kitap bile açmadı, asla sözümü dinlemedi, ben evde yokken gizli gizli bilgisayarımı kullandı ve ne yazık ki sorumluluk sahibi olup, derslerini çalışmadı. Artık her sorunda' seni babana vereceğim o adam etsin diyorum' artık ama oğlum,'o önce kendi adam olsun, hiçbir yere gitmiyorum'diyor. Ben tüm gün işteyim. Asla takibini yapamıyorum ve şimdi okul bitti. Liseye geçecek ve çok yıprandığımı hissediyorum.33 yaşındayım bu arada. Küçük oğlum 6 yaşında ve bu sene 1. sınıfa başlayacak. Abisiyle olan kavga ve itişip kakışmalarımızdan çok kötü etkileniyor. Oğlum bana birkaç defa vurdu, o an ağlayarak babasını aradım ve bana 'şuan işim var, bana gelince konuşurum ben onunla'deyip salladı hep. Arkada gelen okey ve arkadaş ortamının da eşlik ettiği seslerle birlikte bir de... Özetle gelecekten korkuyorum. Oğlumu artık sevmediğimi hissediyorum çünkü tek bir söylediğimi bile dikkate almıyor, bağırıyor, dalga geçiyor. Bu kararı şimdi vermeliyim ve kardeşleri ayırmak, oğlumun o istemediği halde babasına vermek ve bunun sonuçları, yaratacağı psikolojik etkiler ve dahası kalırsa benim psikolojim gibi bir sürü soru işaretiyle boğuşuyorum ve gerçekten fikre ihtiyacım var... Yerimde olsaydınız ne yapardınız?

7 yaşında henüz. Hiperaktiviteli oğlum, çok güç idare etmesi. Hep birlikte yıpranıyoruz.

Çocuğunuz olduğunda tekrar bu yorumunuzu gözden geçirin bence. 13 yaşında bir çocuktan bahsediliyor evlatlıktan silme falan acımasız olmuş

Öyle bir dünya gerçeklikte yok. Her koşulda seveceğinizden emin değilseniz çocuk yapmayacaksınız. Hiçbir çocuğun annesi babası tarafından sevilme hakkı elinden alınamaz. Kaynana mı yahu bu? "Sevme ama saygı duy" falan?

Siizn problemli bir abiniz vardı. Anneniz onu seviyor mu?

Sanırım büyüğü babasına verirdim en azından küçüğü kurtarmak için. Ama hayatı boyunca sizden nefret edebilir daha kötüsü içkiye, uyuşturucuya başlayabilir Allah korusun. Çok sıkıntı bi durum psikolog denetiminde babayla kaynaştırılıp vermek en mantıklısı gibi evden atmak gibi değilde, erkek erkeği daha iyi anlar falan gibi

başarısız olacağını neden düşünsün neden korksun ki? bu çıkarıma nasıl vardınız? babası gününü gün ediyor, para zaten gırla kazanıyor. sorumluluk yok, eve gel ders çalışyır ütü yap yok. çocuklarına para bile vermiyor adam. asıl meslek sahibi çalışan annesi ise günde belki kendine 1 saat ayıramayacak durumda ve perişan bir hayat yaşıyor... bu çocuk neden annesi gibi olmak istesin mesela? babası gibi bir adam olmak başarısız olmak değil ki adamın 10 numara hayatı var. korkacak bir şey de yok mis gibi hayat yaşıyor babası --yani bence gayet böyle düşünüyordur.

Tamam siz yarın çocuğunuz büyüdüğünde her halt yediğinde ve size pata küte dallıp şiddet gösterdiğinde siz çocuğumda çocuğum diye sevmeye devam edin. Ben sevemem.

Akıllı diye 13 yaşında çocuklara söylerken koca kadını salak zannetmeniz... ne yaparsanız yapın :) R -Rosa-

Siz üremeyin . push ; B

Bir sinirle bu konuyu açtığınız düşünüyorum. Kimsenin haddine de değil anneliginizi sorgulamak. Uzun saatler çalışıp, 2 çocukla tek başına mücadele etmek eminim çok zordur. Üzerine oğlunuzun durumu. Bugün babasına bıraksanız yarın pişman olursunuz zaten. Ergenlikten öteye bir noktaya gelmiş oğlunuz, size vurmaya çalışması falan normal değil, muhakkak bir uzmanla görüşmesi lazım. O da kendi içinde neler yaşıyor da dışarıya böyle yansıyor kim bilir? Eski eşle durumu ciddi ciddi konuşsanız, ailesi ile iletişiminiz varsa onlardan da oğullarıyla konuşması için yardım isteyebilirsiniz madem durumu iyi tedavi konusunda yardımcı olsun. Bu sorumsuz babaları da Allah bildiği gibi yapsın gerçekten. Denilecek çok şey var. Umarım bir çıkış yolu bulursunuz. Hem sizin, hem oğlunuz için.

Normal sartlar altinda ebeveynlik kosulsuz sartsiz kabullenme ve sevme demek ama ortaokul ogrencisinin annesine vurmasini ben tahayyul dahi edemedim. Keske is o raddeye varmadan cocugunuza destek aldirsaydiniz. Simdi sorumsuz babasina giderse tamamen kayip edilen bir genc olacak.

Buraya çok şey yazardım ancak anlayacağınız düşünmüyorum. O yüzden siz karşılıksız sevdiğinizi düşünmeye devam edin.

Şu biçim bir anneyim, anlatayım; Beni aldattığı için babasına gitmek istemeyen oğluna babasının öyle olmadığı halde, sırf psikolojisi bozulmasın diye 'babasının onu ne kadar sevdiğini'anlatan bir anneyim. Durumu el vermediği halde ek iş yaparak onu dersaneye gönderen bir anneyim, Eve gelince durmak bilmeden onların isteklerine cevap vermeye gayret eden, kendinden önce evlatlarını düşünen bir anneyim... Ve yine beni bir otorite olarak görmediği ve saygı duymadığı için lise döneminde oğlunun yanlık yollara sapmasından korkan, çalıştığı için çocuklarını akşamdan akşama bir iki saat görebilen bir anneyim. Sizin 'ne biçim' bir anneliği öveceğinizi bilmiyorum ama yermeden önce daha dikkatli olmanızı öneririm zira burası sıkışıp kalmış insanların bir nefes, bir fikir aradığı bir yerken kimseye ihtiyacı olandan başka sorgulamalar daha iteklemeyin. Sevgiler.

Arkadaşım çok üzüldüm durumuna. Seni çok iyi anlıyorum. Ben de 3 yıl önce boşandım ve şu an 15 yaşında ergen bir oğlum var. Ne kadar zor durumda olduğunu az çok tahmin edebiliyorum. Bizde de durumlar baba cephesinde aynı. Zar zor alıyor. Alınca annesine bırakıyor. Eminim ki senin durumun çok daha zor çünkü ergenliği zor atlatan bir oğlun var. Biliyorum söylemesi kolay ama lütfen oğlunu babaya verme. Adamın belliki kendine hayrı yok çocuğuna mı hayrı olacak. Eminim ki oğlun senin yanında daha iyi yetişecek. Daha iyi bir geleceği olacak. Senin için ne kadar zor tahmin ediyorum. Ama psikolojik destekle ikiniz de daha rahat atlatabilirsiniz bu durumu. Maalesef ki anne olmak hiç kolay değil. Hele tek başınaysan çoook daha zor. Ama anne olmak fedakarlık ve sabır değil mi zaten. Şu dönemi bi atlatın sonra kendinle gurur duyacaksın. Çok zor bir süreçti ama çocuklarımın geleceğini ben kurdum diyeceksin. Benim eserim diyip hem kendinle hem de onlarla gurur duyacaksın. Ama lütfen psikolojik destek almayı ihmal etme. Oğlunu babaya verirsen kendini anne ve baba tarafından istenmeyen çocuk olarak hissedecek. Belki seni ömür boyu affetmeyecek. Ergenliği zor atlatan bir çocuk için bu durum belki yanlış yollara sapmasına neden olabilir. Çok zor biliyorum ama güçlü bir kadın olduğunu tahmin ediyorum. Bu zor günlerde Allah yardımcın olsun

Babasının yanına gitmesinde hiç sorun yok. Çocuk ister veya babası ikna eder gel benimle yaşa der kabul eder ok. Ama velayetini babana veriyorum git bu evden denmez. Üstelik "sen gidiyorsun ama diğer çocuğum benimle kalıyor"u ömür boyu unutmaz o çocuk. Dediğiniz gibi çift olarak üremişler ama babası da istemiyor çocuğu annesi de. Hiç bir anne çocuğundan vazgeçmemeli, vazgeçecek noktaya geldiyse kendinde de hata aramalı. 23 değil 13 yaşında çocuk. Adam dediğiniz gibi değil ama. Nafakalarını bile bölük pörçük ödeyip görüş günlerinde hiç ilgilenmeyip çocukları annesine bırakıyormuş. Kadın arayıp yardıma gel çocuğu zaptedemiyorum dediğinde kahvede okey keyfini bozmayıp gelmiyormuş. Baba keşke baba olsa da çocuğunu alıp derdiyle ilgilense. Baba umursamıyor ilgilenmiyor, anne gitsin bu evden al velayetini diyor. Konu sahibine bir kaç kez sordum, kim önce vurdu diye cevap alamadım. Kendisi çocuğa vurduysa çocuğun da kendini savunması normal. Asıl çocuk şiddet görüyor bu durumda öyle değil mi?

Bu tiynetteki bir adamin cocugu uslu olsa şaşarım zaten. Ne demek anneye vurmak? Bu yasima kadar hic duymadim nasi yetistiriosunuz bu kadar yüz verirseniz 20 yasina gelince napacaksiniz? Nasi sahip olacaksiniz? -EarthLing- ben Can nedir şimdi bildim... Anneler

Keşke evladını bu hale biz getirdik galiba ne yapabilirim diyen bir kadın olsaydınız oğlumu galiba sevmiyorum diyen bir anne hayal bile edemiyorum ic dünyasında kopan fırtınaların dışa vurumu bu sizde sevmeyerek müthiş bir canavar yaratıyorsunuz.. verin oğlunuzu bir ömür nefret edecek sizden keşke ikinciyi dogurana dek eşinize baksaydıniz adam mı diye.. Ben de çok zor süreçlerden geçtim eşim ikinciyi direniyor ve her ay o lanet iğneyi vurunuyirum çünkü eşim ikinciyi asla hakeden biri değil.. TeK cocukla bile burnumdan geldi hersey ama adamlar hep ister siz ikinciyi ne demeye yaptınız? Zaten 2 yaşında bosanmissiniz hani hiç mi anlamadınız dicem ama...

Çocuktan çok beklenti içine girmeyin O bir ergen, erkek. Hormonlar yükleniyor.. Zor bir dönemden geçiyor ve düzelecek. Gecici olarak hasta gibi düşünün onu, tatlı dille konuşun, restleşmeyin, zıtlaşmayın Yoksa kaybedersiniz. Ergenliğindeki tutumunuz ilerideki ilişkinizi belirleyecek Hangi şekilde bırakırsanız öyle kalacak.. Hamur gibi yumuşacık olsun istemez misiniz? Bence, oğlunuzda çocukluğunda yaşadığı agresif tavırlar ergenliğindeki sorunların temelini oluşturmuş.. Bir yerde okumuştum, ergenliğin sancılı geçmesini istemiyorsanız çocukluk döneminde çocuğunuzla inatlaşmayın, Aranızdaki bağın güçlü olmasını istiyorsanız da ergenlik döneminde kılıçları çekmeyin... Yaşananlar sizi yormuş, anlıyorum. Geride bir çocuğunuz daha var oysaki.. dinlenmeye ihtiyacınız var. Ergenlik döneminde babanın rolü çok önemli... eski eşinizden bu desteği görmediğiniz için tüm yük üstünüzde. Sabrınız kalmamış Ancak, bu süreç geçici. Tehlikeli dönemdesiniz. Eskisinden daha sabırlı, anlayışlı, sevecen olmalısınız bu süreçte. Yoksa çocuğunuzu kaybedebilirsiniz tehdit edip restleşmeye devam ederseniz.. küçük çocuğa bunu dersiniz ancak aklı ermediği için o yine sizi sevmeye devam eder, unutur denileni. ancak ergenlikteki birine derseniz sizden ışık hızıyla uzaklaşır, sevilmediğini düşünür... 14 yıllık emeğinizi çöpe atmış olursunuz. Çocuklarınıza da yazık olur size de.. Babasına gidebilir tabiki tatillerde vs, hem bu size de iyi gelir.. nefes alırsınız en azından.. ama ilk çocuğa yazık; baba ilgilenmiyor, anne bıkmış Biz anneler kanatlarımızı takmak zorundayız.. çocuğumuz için. Eski eşten de bişey bekleme, köstek olmasın yeter.. geçecek bu günler.. sabret.. ne güzel 37 yaşında çocuğunu okutmuş büyütmüş bir anne olacaksın, arkanda dağ olacak oğlun.. Ne ekersen onu biçersin.. Bol bol sabır diliyorum size, inşallah geçecek Tatlı dilin çözemeyeceği şey yoktur..

Karşı olmasam da biraz erken evlenip anne olmuşsunuz. Anne ile çocuk arasında daha güçlü bağ oluşması için arada biraz daha yaş farkının olamasından yanayım.

Çocuk nasıl bir çocuk peki? Seninki gibi anne baba sıcaklığını doyasıya yaşayıp parklarda koşma şansı oldu mu? Benimki gibi bir ananın bir babanın sıcak kucağında uyudu mu? Hayır. Benim çocukluğum gibi onunki de, muhtemelen daha kötü. Ben hiç babaya verilme tehdidi yaşamadım ama babam zorla alırdı yasal hakkına dayanarak. Babamdayken anneme de öfke duyardım bazen, beni kurtarmasını beklerdim. Mutsuzdum orada. Kocaman kadınlarız, bizim yaşadıklarımızdan çok minicik çocukların yaşadıkları önemli. Onların yönetme şansı yok çünkü. Mükemmel anneyim demiyorum, daha yeni anne oldum. Ne olacağımı Allah bilir. Ama böyle bir çocuğa sevgisizlik gösterilmeyeceğini, babaya göndermekle tehdit edilmeyeceğini çok iyi biliyorum. Yurda göndermekten bile bahsedildi burada. El insaf... Not: ben de çocuğunu sevdiğine inanıyorum. Bu yüzden lütfen bu tehdide son verip çatısının altından çıkarmasın çocuğunu. Psikolojik yardım hava cıva değil. Çok sorunu çözer.

Ergenlik doneminde cocugundan ceken, cocugunu sevmesin o zaman. Bu nasil dusunce, bir anne nasil cocugumu artik sevmiyorum diyebilir. Babanin sorumluluk sahibi olmadığını, kendiniz yazmissiniz. Babaya gidince duzelecek mi saniyorsunuz? 33 yasindasiniz, lgs hazirlanacak yasta cocugunuz var. Bu cocugu zaten kendinizi yetistiremeden yapmissiniz. Ustune ayrilan ebeveynlersiniz. Cocuktan once kendinizi sorgulamanız gerekir. Ben bu cocuga ne verdim ya da neyi veremedim. Sevmiyorum demek yerine, cocugunuzu kazanmaya calisin

Kendi çocuğumla karşılaştırdığımı nereden çıkardınız? Burada anne olmadığı halde "çocuğu sevmemekte haklısınız" diyenlere neden "sen ne anlarsın" diyemiyorsunuz mesela? Yanlışları doğrulama peşindesiniz çünkü, yardım çığlığı atan bir çocuğa "sevmiyorum mehh" deyip geçmeyi doğru sanıyorsunuz mesela. İkisinin de desteğe ihtiyacı var ve çocuk bunu çözemez, anlayamıyor musunuz bunu? Anne çözmek zorunda.

Çok üzüldüm durumunuza. Psikolog değil ama öğretmenim. Erkek çocukları için baba figürü gerçekten çok önemli. Babanın ilgisizliği onu bu hale getirdi muhtemelen. Lütfen biraz sabır, zor tabi emin olun geçecek, koşulsuz sevgi verin. Sabır ve sevgi ile bugünleri aşacağınıza inanıyorum. Uzmana danıştınız galiba, yine yardım alın, çocuğu babaya vermekle tehdit etmeyin. Daha da hırçınlaşacaktır.

Ben çocugunuzun babasına asla gitmesine karşı değilim, halinizi tahmin edebiliyorum. Psikolog eşliğinde sorunu çözmekten başka maalesef bir yol yok gibi görünüyor. Aile büyüklerinizden kimse yok mu çocugunuzla iletişim kurup en azından sevdigi birisi olursa belki sözünü dinleyebilir?

çocukla empati yapiyorum. tam ergenlik döneminde erkek rölüne ihtiyaci olduğu zaman baba yok. ne fiziksel nede ruhsal, asil onu öfkelindiren durum bu. birtek seni "babana vereceğim" demekle sevmedigini göstermez. kadin tükenmiş yipranmiş, nasil sevgisini göstersin? calişmaktan koşturmaktan cocuklari doğru düzgün görmüyor bile. anneniz boşanmis ve sizde onunla beraber yaşadiniz tahminim. siz ama kizsin, kadin rolünü anneniz kapatmiş. Burda cocuk erkek, yine tamamen başka boyutlar, başka duygusal bağliklar. bunu anca bir uzman cözer. nacizane fikrim babaya göndermek.

Sevgi de bir ihtiyaçtır yalnız. O ihtiyaç nasıl giderilecek? Çocuğun güvende olduğunu sevildiğini ve anne babasının yanında olduğunu bilmesi de ihtiyaç. Sadece maddi değil ruhsal ihtiyaçlarını da karşılamak zorundalar. "Her ihtiyaca" bunlar da giriyor. Her 13 yaşındaki çocuk annesine vurmuyorsa o zaman sebebini araştırmak gerek. Dayak kısmını keşke bir çözebilsek, benim tahminim konu sahibi baş edemediği durumlarda çocuğa şiddet göstermiş. Yani bugün olan bir şey değil, her çileden çıktığında vurduysa etkiye tepki görüyor olabilir. Annesi bile olsa çocuğunu dövmeye hakkı var mı bir kadının? Keşke cevap verse hayır hiç dövmedim asla vurmadım dese ona göre daha sağlıklı yorumlar yapabiliriz. Boşanmayı bile beceremeyip çocuğun önünde bağır çağır kavga edildiyse, hakaretler savurulduysa, anne çaresiz yardımsız bırakılıp acısını çocuklarından çıkartmışsa bunun telafisini düzeltilmesini de bi zahmet yapsınlar. Babası bakmıyor istemiyor, annesi de bir enayi ben miyim ben niye çekiyorum diyor. Diğer çocuğu da problemler yaşamaya başlayınca onu da postalasın babaya veya toptan ikisini de yurda verip yenisini yapsınlar. Onlar da sorunlu çıkarsa yenilerini yaparlar. Çocuk yapmış olmak için veya anne olmuş olmak için doğurmak serbest ama zora gelince sevmiyorum napim.

Ha çok şey anlarım ayrıca. Zor bir ergenlik geçiren, boşanmış anne baba çocuğu olmak nedir çok iyi biliyorum çünkü. Annem bana "seni babana vereceğim" deyip dursaydı ne hissederdim tahmin edebiliyorum. Çocukla empati yapın biraz da.

Bizim doktor mesela "kızınızla konuştuklarımız sadece bu odada ve ikimiz arasında kalır, uygun gördüğüm bir şey varsa sizinle paylaşırım, onun dışında kimseye bir bilgi verme zorunluluğum yok" demişti. Demek her klinikte böyle değil, her önüne gelen hasta hakkı mahremiyet falan gözetmeden dalıyor terapi odalarına.

Abartmayın isterseniz. 13 yaşında bir çocuktan bahsediyoruz. Adı üstünde çocuk. Böyle düşünüyorsanız çocuk yapmayın,. anneler nelerle uğraşıyor. Uğraşamayacak olan çocuk yapmasın.

Tamam ama bu çocuğa iade edilecek bozuk mal muamelesi yapılıyor onun yaşadıkları göz ardı ediliyor. Elinden telefonu alırken tepki vermiş. İçinde öfke var ergenlikle birlikte. Tabi ki normal demiyorum ben de destek alsın diyorum zaten. Konu sahibini anlarken 13 yaşındaki çocuğu da anlayalım. Ben de konu sahibini kınamıyorum. Hatta eminim çocuğunu sevdiğine. Başkasının çocuğu vursaydı kırk kere kapının önüne koymuştu çeker miydi. Ama bazı tavsiyeler ve yazılar çok saçma olmuş. Yolla gönder sil. Becerebilen kendi çocuğuna yapsın bakalım yapabiliyor mu. Kolaydı öyle.

Nafaka dışında bir beklenti içine girmeyin. Ne kadar beklenti o kadar üzüntü stres olur. Tanıdık bir yer varsa yaz döneminde işe sokun yarım günde olsa zorluğu görünce anlar belki çocuğunuz

Kadınların kaderi bu maalesef. Bi pislik geliyor. Hayatının içine edip bide üzerine kendisine benzer çocuklar bırakıyor. Sonra anne uğraşsın dursun. Gencecik kadınsınız ve maalesef hayatınız artık çocuklarınızdan ibaret. mutlu olmaya bile hakkınız yok. Ben olsam vermezdim babaya. İyi bi ergen psikoğu bulun belki terapi ile düzelir. Allah yardımcınız olsun.

Çocuğunuzla iletişiminiz çok sert. Bu nedenle aynı sertlikte cevap alıyorsunuz. Çocuğunuz babasında da kalabilir ama bu "seni babana göndereyim de adam etsin" şeklinde olmamalı. Bu iyi bir cümle değil. Bu lafları duyan ergenlikteki çocuk canım annem diye sarılmaz. Çocuk psikiyatristinden destek alın lütfen. Çocuğun babası kötü bir baba. Ya siz iyi bir anne olup sahip çıkarsınız ya da babası ilgilenmezse ben hiç bakmam der işin içinden çıkarsınız.

Bunları okurken üzülüyorsunuz çocuğun telefonunu aldınız el kaldırdı diye oğlunuzun psikopat sosyapat özellikleri konuşuluyor

Cocugun yok ama boyle yapandan evlat olmaz, size de hayir degil bela getirir. Ben olsam evlatliktan filan sildirirdim naparsa yapsin babasi da almiyorsa yurda gitsin.

Ben kendimden bahsediyordum. R -Rosa-

Oglunuz istiyor olsaydi, artik anneye muhtac yasta degil verin biraz da babasi ugrassin derdim. Ama cocuk istemiyorken nasil verebilirsiniz ki. Zorla aglaya aglaya mi gondereceksiniz kocaman cocugu Önceki

İşim gücüm var sizinle uğraşacak vaktim yok, bunu da istemiyorum. Lütfen bana ilişmeyin. Hoşçakalın.

Yorumlara goz gezdirdim cok sert oneriler var. Bir onceki yorumumda yazdigim sey tekrarlamak istiyorum. Ebeveynlerin bosanmasinin ardindan duzgun kurulamayan iletisimin kiz ve erkek cocuklarinin uzerinden farkli etkileri var. Erkek cocuklari icin bu sonsuz ofke olarak ortaya cikiyor. Su an yasadiginiz seylerde babanin ve sizin rolünüz var. Cezalandirmak yerine lutfen profesyonel bir destek alin. Dedigim gibi maddi durumunuz elverissiz ise devlet hastanesinde psikiyatristten fikir alabilirsiniz.

Bir daha yazdıklarıma dayanacak bir mesaj vermezseniz, uğraşmak zorunda kalmazsınız. Kolaylıklar :) Louder

Konunuzu okurken çok üzüldüm ve beğenmedimlere anlam veremedim ama o kurduğunuz oğlumu artık sevmiyorum cümlesiyle gözlerim kocaman açıldı gerçek anlamda. Aldığınız tüm tepkiler o cümle için. Kimse sizin yaşadığınız zorlukları hafife aldığı için kızmamış size. Bunu bilmenizi isterim. Aşırı aşırı zor bir dönemden geçiyorsunuz. Evlatlarınıza iyi bir anne olmak için çabalamanız çok değerli. Çalışıp rahat bir yuva sunmaya çalışmışsınız. Hele oğlunuzun size şiddeti... O kadar zor ve sindirmesi imkansız bir şey ki. Ama kaçırdığınız bir nokta var, evlat sizin evladınız. Siz yetiştirdiniz. Belki boşanma travma yarattı, belki otorite eksikliği davranışlarını olumsuz etkiledi ama çocuğunuz doğuştan kötü doğmaz. Sizin ona yaşattığınız hayatla paralel gelişim gösteriyor. Babam beni istemese ve annem de sürekli bıkkınlık getirse ben kendimi çok ortada kalmış hissederdim. Onun açısından bakmaya çalışın. Anne olan sizsiniz. Pedagoga götürün. Kendiniz de psikologla görüşün bence. Babaya verecekseniz de bunu babayla konuşun. Çocuğu tehdit etmek yerine biraz da babanla kal, seni özlüyor diyin. Baba ilgisiz olunca daha da çığrından çıkmış sanırım her şey. Kolaylıklar diliyorum. A Scandal in Belgravia

Bir arkadasim vardı anne baba ayrı bana demişti ki anneme gidiyorum küçücük sorunda babana git diyor babama gidiyorm annene git diyor. En son çocuk evi terk etmişti dediğiniz gibi ergen zamanlariydi halıcı dukkaninda çalışıyordu orda yatıp kalkıyordu okdr uzulmustm ki aklıma geldi. Sizin babana git o adama eder seni lafiniz okdr ağır ki babasının parasını vs bosverin bence sevgi daha ön planda olmalı ben anlamyrm zaten herkes maddiyati öne koyuyor kendiniz değişin sorun sizde maalesef ki. İletişiminiz kötü onu anlamiyorsunuz bile

Hahahahahhalinç is loadig ama doğru kadın boğulmuş durumda yatılı okul mantıklı gerçekten

Tüm yorumları okudum. Bu zaten ' böyle bir ihtimal aklıma geliyor ama gönlüm el vermiyor, bunları bunları hissediyorum, nasıl düşünmeliyim'in cevabını bulabilmek için açılmış bir konuydu. Her ergen mi böyle bizim yaşadıklarımız mı şiddetini artırıyor acaba idi özel hayatımı burda açıp fikir alma sebebim. Ben oğlumla sık sık konuşuyorum,'Ben yetişemediğimi düşünüyorum, seninle ilgilenemiyorum, lütfen çalış, senin güzel ve rahat bir hayat sürmeni istiyorum, seni de kardeşini de çok seviyorum ama sürekli kavga etmekten yoruldum, tek isteğim zor bir hayatın olmasın'vs vs diye... Sevmeme konusu da o anlık bir his, bana elini kaldırdığında yada karşımda bana annesi değil de sanki arkadaşı gibi bas bas bağırdığında hissettiğim duygu. Sadece ne hissettiğimi ifade etmeye çalışıyordum. El kaldırma sorusunu soran arkadaş ise;telefonunu bırakmadığı için almaya yeltendiğim an, o sırada vurmuştu. Özetle çocuğumdan vazgeçtiğim falan yok. Babası gibi olması da son isteyeceğim şey ama yetersiz hissediyorum. Okumayan biri değilim. Okuyorum da ergen psikolojisini de dinliyorum ama pratik hayat o kadar basit değil. Sadece şimdikinden daha büyük sorun olur mu, takibini yapamazsam lisede iyice bağımsızlığını ilan edip kafasına göre takılır mı? Endişelerim bunlar. Yorumlarınız için teşekkür ederim. Anlamak zorunda değil elbette herkes. Her insan kendi hayatının dinamiklerine göre değerlendiriyor.

seni babana verecegim diyerek her tartismada istenmedigimi yüzüme vuran bir anneye bende asi sinirli davranirdim. Yavrunuz sizin. Vazgecmeyin. Ilk siz terapi alin sonra cocugunuz. Belliki yaralari var, herseyin farkinda ve bu sürec onuda yipratmis.

Dediğim gibi henüz ben de sizleri anlayamam. Ben daha 6 yaş okul sorunlarıyla uğraşıyorum. Tek derdi emzirme uykusuzluk olanlar burada annelik yarıştırınca komik oluyor. Bakmayın siz onlara. Buraya elli tane konu açacaklar üç sene sonra o zaman anlarlar mı sanmam

Babasiyla konusup maddi manevi ortak sekilde cocugumu psikologa gotururdum. Yasadiklariniz zor anliyorum ama ilgisiz bir adam ile birlikte daha da mahvolacak

Valla daha üremedim ama ürediğim zamanda severim herhalde. Bakalım

Yok valla ben yanarım yavrum sana, yavrum yanar yavrusuna. Annemi babamı çok severim ama evlat başka. Annem için de öyle. Koca kardeş hepsi Bi yana evladın bi yana oluyor. Ama tabi ki normal anne çocuk ilişkisi için geçerli. Çocuğunu döverek öldürenler sevgilisine kocasına dövdürenler sokağa atanlar istismar edenler narsist anneler falan var onlar da biyolojik olarak anne ama bu söylediğim sevgi onlarda yok tabi.

Hemşire

Velayetini babana verip seni evden göndereceğim, istemiyorum demek de şiddetin başka türü.

Sevmediğimi hissediyorum kısmında içim cız etti. Hissettim o duyguyu, henüz küçük bir çocuğum var ama içimdeki sevgi ölüyor demişliğim var birden fazla kez. İlişkinizi tamir etmeye ihtiyacınız var ve yetişkin olan siz olduğunuz için bu görev sizde. Babasıyla ilişkisi iyi olsa, ona iyi gelecek olsa gitsin ama orası da sıkıntılı. Yardım alın, kitap okuyun, onu anlayın. Söylemesi ne kolay, yapması ne zor, ama başka yolu yok. B bafelix

Ah en kötüsü sanırım bu, müdehale etmenin pek de mümkün olmadığı 'armut dibine düşer'kısmı... Babasına benzemesin, dürüst, çalışkan ve ahlaklı olsun çok istiyorum ama gen denen bir gerçek var ve itiraf etmem gerekirse en az babası kadar uyanık ve ne yazık ki zaman zaman yalana başvurabilen bir çocuk olma yolunda.

Loder cidden sabah sabah sizinle tartışamayacağım. Her şeyi kendinize yontmayın, rica ediyorum. Beni alıntılamayın dediğimden beri size yazmadım, seslenmedim. Durdum durdum da şimdi mi iletişimde bulunacağım? Sizin fikriniz size göre doğru, benimki bana göre doğru. O yüzden sizinle çocuk konusunda tartışmayacağım. İyi günler ve forumlar. Louder

Koşulsuz tek Bi sevgi var o da annenin çocuğuna sevgisi. Ben konu sahibinin de sevmediğini sanmıyorum sadece yorulmuş çatışmalardan.

Saf kötü çocuk dediğiniz bazılarının genetiğinde sosyopatlık psikopatlık olabiliyor, böyle doğabiliyor. Te çocukluktan hayvanları öldürmeye insanlara zarar vermeye falan başlıyorlar. Ama bu nadiren olan bir şey. Genel olan şeyse yetiştirmeden kaynaklı yaptığımız hatalar yaşadıkları travmalar sonucu çocukta davranış problemleri olması ve düzeltilmediği takdirde karakterinin bu şekilde oluşması. Ağaç yaşken eğilir hesabı. Kimse yalancı olarak doğmaz mesela. Sadece baskıyla korkutarak yalan söylemeye itilir yalanı alışkanlık haline getirir. Burda da anne babası ayrılmış, babası maddi manevi başından atmış, annesi çok da doğru yaklaşamayan Bi çocuk var. Bi çocuk için istenmediğini hissetmek çok kötü bi duygu, güvenmek Bi yere ait olmak o çocuk için ihtiyaç ama onun bu duygusu sarsılmış. Ben bu konuda konu sahibini kınamıyorum. Yeri geliyor saçpa sapan bir şeye sinirliyken çocuklara daha gergin davranıyorum. Hayat onun için de zor anlıyorum. Ama çocuk onun çocuğu. Yarın öbür gün madde bağımlısı olursa mesela ya da Bi suç işleyip hapse girerse çocuk, en çok kendisi kahrolacak aman napayım zaten asi Bi çocuktu diyemeyecek. Sen dersin ben derim ama o diyemez. O yüzden kendine hayrı olmayan babasına gönder, yatılı okula gönder senin de bi hayatın var yorumlarına kesinlikle katılmıyorum. Bu işin çözümü Bi uzmandan analı oğullu destek almak ve sevgi. İnsan ne olursa olsun çocuğundan vazgeçemez. Bugün atacağı yanlış Bi adım kararın acısı yine konu sahibinden çıkacak.

Şiddetin nedeni olmaz louder. 13 yaş ufak ama 3 yaşında da değil. Şiddetin her türünde gerekçe olmaz. Olmamalı. Çocuğum o yaşta bana vurursa aynı sevgi kelebeği olarak kalamam ben de. İnsan kırılır kendi çocuğuna da kırılır.

Sizi çok iyi anlıyorum. Çaresizliğinizi de en derinden hissediyorum. Biz çocuklarımın babasıyla evliliğe ara verdiğimizde oğlum 5-6 yaşlarındaydı beni çok zorladığı aileminde üzerime geldiği bir gün seni babana vereyim de gör gibi çok çirkin birşey söyledim. Çocuğun gözlerindeki korku ağlaması beni yerle bir etti. Sonra biz barıştık herşey düzeldi güya! Tekrar ayrıldık bu defa kucağımda bir de bebek. Ama asla o hatayı yapmadım. Çocuklarıma hep sevgiyle yaklaştım. Kendilerini aşırı değerli hissetmelerini sağladım. Şimdilik ergenliğe yeni yeni giriyoruz çok şükür bir sıkıntımız yok. Sürekli gurur kaynağım olduğunu söylüyorum. Görevleri olduğunu anlatıyorum falan. Lütfen siz de babaya veririm demeyin. Belli ki bir yerde ipin ucu kaçmış. Bir uzmandan destek alıp o ipi yakalamaya çalışın. Anne herşeydir. 34 yaşımdayım baba falan istemem annem olsun yeter.

Şu konunun neresinde sürekli uykusuzum demişim? Yanlış okumuş olabilir misin? Bir kez "bebekken de uyumuyor diye mi sevmiyordunuz, o dönemin problemi bu" dedim, bir kez de "2 saat de uyusam merhametimi kaybetmem çünkü bu çocuk benim kararımdı" dedim. İkisi de çocuğa yaklaşımı vurgulayan cümlelerdi, benim uykusuzluğumu değil. Demagojiye gerek yok dolayısıyla. Çocuğundan şiddet görmüş diye ekstra demagojiye ise hiç gerek yok. 30 yaşında adam değil çocuğu. Sevgi ve yardımla düzeltilebilir bir durumda. Anneye babaya ebeveynlik yapılmaz. O çocuk "ayy anam çok kötü durumda ben uslu durayım düzeleyim" diyemez. Annesi ona yardım etmek zorunda. Çocuk olan anne değil çünkü. Nereden biliyorsun şiddet gördüğü için babasına vermekten bahsettiğini? El kaldırdı demiş bak belki ilk kez oluyor, hatta muhtemelen ilk kez. Babana veririm diye tehdit eden bir annenin tarzı bellidir. O tarz da çocuğu şiddete yöneltir. 500 tane çalışma yapmışımdır benzer konularda. Psikopati bile tamamen genetik değil. Çevresel önemli faktörler var. Süreç, sonuç gayet net. Hiçbir 13 yaşında çocuk durduk yere annesine el kaldırmaz. Ayrıca daha önce de belirttim. Anneliği sorgulatan şey babaya velayet vermek değil. Sevgisizlik. Yaşamadığın çok şeyi kınadın, ben de o kınadıklarından biriyim. Ama geçti ne mutlu ki o zamanlar. Bir çocuğun diğer ebeveyne istemediği halde gönderilmesi tehditi kınamak da değil, anneyi silkeleyip sarsıp kendine getirmek için en önemli olay olabilir hatta.

Hayat her zaman tekdüze bir mantıkla ilerlemiyor ki. 2+2=4 mantığı hayatın her yerinde geçerli değil. Annesine saygısı olmayan adam hayatındaki kadına çiçek gibi davranabiliyor, annesinin elini ayağının altını öpen adam karısını sokak ortasında evire çevire dövebiliyor. Sevgilisini zorla tesettüre sokan adam bi şekilde ondan ayrılınca, mendil kadar şort ile üstüne iki yanından düğüm atsan mis gibi sütyen olacak bir şey giyen bir kadın ile evlenebiliyor. Bahsi geçen çocuk ise henüz 13 yaşında. Düzelme imkanı var. Bu kadar iç karartmamak lazım.

Arkadaşlar tüm yorumları okudum. Hepinize çok teşekkür ederim. Dün sabah buraya konuyu açmadan hemen önce oğlumun babasıyla akşam müsaitse konuşmak istediğimi söylemiştim. Amacım oğlum konusunda yardım etmesini, bir yaz okulu vs bulup yazı evde yalnız geçirmemesini rica etmekti ama ne aradı ne sordu... Ve ben bir karar verdim. Kendi üzerimde çalışacağım. Daha da sakin, anlayışlı, iletişim şekli daha sevecen bir anne olmaya gayret edeceğim. Diğer türlüsü zaten ve bundan sonra hayatıma kaldığım yerden devam etmek mümkün olmayacaktı. Bir serzenişti yazdıklarım, biliyorum zaman zaman yine düşeceğim bu düşünce çukuruna ama 'babasına verme ihtimali'ni önce kendim sonra da oğlumun zihninden silmek için çabalayacağım. Kolay değil, kolay olmayacak. Ama bu hikayenin sonunda ben 'çok emek verdim ve değdi ' demek ve düzgün, hayırlı çocuklar yetiştirmek için elimden geleni yapacağım.

Ve bir de 6 yaş oğlan çocuğu var o evde. Babası zaten piyasada yok, abisini muhtemelen rol model alıyor. O çocuğu düşünen yok. O çocukta etkileniyor.

Bence seni babana göndereceğim adam etsin demeyi bir an önce bırakın ama kontrol edemiyorsanız o da babası, gerçekten babasına gönderebilirsiniz. Buradaki tepkiler bana garip geldi. Adama sorumluluk verilmezse tabii aylak aylak gezer.

Velayeti vermek yerine herhangi bir devlet hastanesinin psikiyatristinden randevu alin, kendiniz gidin. Cocuga nasil davranayim, nasil adim atayim, cocugun psikiyatriste gelmesi icin nasil ikna edeyim diye sorun. Cocuk tabiiki babada kalabilir ancak bunu tehdit unsuru olarak kullanmak cocugunuzu kaybetmenize sebep olur. Hele erkek cocuklarinda bu durum daha tehlikeli bir hal aliyor. Oglunuzun simdiki davranışlarının en buyuk sebebi bosanma sonrasi anne-baba iletisiminin bozuk olmasi. Velayeti vermek yerine yaz tatilinde oglunuzu babasina gonderebilirsiniz belki ikisi arasındaki bağ dahada kuvbetlenir

Ben de 33 yaşındayım nasıl liseli çocuğunuz oluyor ki B

Anne ve babanın bozduğu çocuğu yine anne ve baba düzeltmek zorunda. Öyle baştan savarak olmaz babana gördercem velayetini vercem falan istemeyen bir cocuğa yapılacak büyük kötülük olur. Üzgünüm ama vurmalar falan ergenlikten kaynaklı sorunlar değil cocuk size saygısını yitirmiş yükünüz ağır ama çözümleyeceğiniz kişi babası. Gidin konuşun ilerde daha büyük sorunlarla uğraşmak zorunda kalcaz bu çocuğu bizim toparlamamız lazım diye söyleyin bir uzmanada gidin. Baktınız ki yanaşmıyor babayı yok sayın oğlunuz gidip görcem demedikçe anmayın ve taşın altına elinizi siz koyun.

Eşinizden destek isteyip psikoloğa götürmeyi deneyebilirsiniz. Sizin de psikolojiniz yıpranmış, siz de destek alırsanız iyi olur.

Yaşamadığınız bir duyguyu bilemezsiniz. İsterseniz çıkın tepinin bilemezsiniz. Ben de bilemem bu size özel değil. Saf kötü diye bir şey yoktur. Zihnimiz "tabula rasa"dır, zamanla işlenir. Kimse doğuştan kötü olmaz yani. Öyle olsaydı psikoloji diye bir bilime gerek kalmazdı. Bu iyi bu kötü der konuyu kapatırdık.

Asla yapmam dediğim şeyi bana yaptırıyorsunuz şu an: siz ne biçim annesiniz? Bebekken de altına yapıyor, uyumuyor diye mi sevmiyordunuz? Hayır, çünkü bebeklik döneminin getirisi, sonucu buydu. Ergenlik döneminin de sonucu bu. Tolere etmelisiniz. Şiddete kadar başvuruyorsa bir şeyleri yanlış yapıyorsunuz demektir, ne demek oğlumu sevmiyorum? Aklınız yerinde mi?

Keşke lisede yatılı okula verip masrafini da babaya kitleyebilsen. Gider orada disiplin öğrenir biraz. Ne demek anneye el kaldırmak

Allah kimseyi evladiyla sinamasin ama sanirim psikologa gotururdum mavis1311

Geçen yıl gittim aslında. Çünkü çok sinirli ve tahammülsüz hissettiğimi gördüm. Doktor bana ergenlikte bu çatışmaların çok normal olduğunu söyledi ama henüz ortaokulda böyleyse lisede ben nasıl sözümü dinleteceğim diye düşünüyorum. Gel desem gelen, yap lütfen dediğimde yapan bir çocuk değil. Aramızda ne otorite ne de saygı var.

Siz çok yorgunsunuz o da vucudu değişen kendini kanıtlamaya çalışan bir ergen.. çok çok zor zamanlar ama o sizin doğurduğunuz yavrunuz eşinizin yanında güvenebilecek misiniz ortama? okey oynuyorlar diyorsun artık adamlar erkek çocuklara sapıklık yapıyor Louder

Sevmeye devam ederim ve düzelmesi için her türlü yardımı, çareyi ararım. Ne gerekirse yapar doktor doktor gezerim. Kimse durduk yere problemli olmuyor. Benim abim dünyanın en sorunlu insanı mesela S so sorry hatırlatmış. Yok yere bu hale gelmedi. Çaresi arandı bulunamadı, annem mahvoldu vs. Anne olmadan böyle yargılara varmayın derim. Her derdinde yanında olmak için varız çocuklarımızın

13 yaşinda, yinede cocukta istemesi gerekir. benimki ilaclari cöpe attiğini bilirim Louder

Başarısız olma konusunda derslerini kastettim. Çocuğun notları düşükse, ders çalışmak zor geliyorsa veya ne kadar denese de anlamıyorsa kafasına girmiyorsa gelecekte başarısız olacağını düşünüyor. Nereden biliyorum, çünkü benim çocuğum da aynı dönemden geçti. Bana vurmadı ama bağırma çağırma tersleme vardı. Biz okul rehberlik öğretmeniyle konuştuk ve ergenlik problemlerinde uzmanlaşmış bir psikoloğa yönlendirdi. Psikolog ilk görüşmeye gelmeden önce çocuğun genel durumunu kontrol etmek için hastanede bazı tahlillerin yapılmasını istedi. Hormonları düzgün çalışıyor mu veya altta yatan fiziksel bir hastalık mı var bilmek istedi. Sonuçlar normaldi sadece tüm gün kalın perdeleri kapattığı için d vitamini eksikliği çıktı. Kızım şimdi 15 yaşında ve bir senedir notları düzeldi çünkü düzenli ders çalışıyor, arkadaşlarıyla geziyor eğleniyor bizimle çok samimi olmasa da iletişimi gayet düzgün. Buraya yazdığım her şeyi ben de çocuğumun doktorundan öğrendim. Mesela konu sahibi çocuğunu doktora götürüp genel muayene yaptırıp değerlerine baktırsa belki hormonları fazla-az çalışıyor çıkacak. Ya da fiziksel şiddet göstermeye başlamış nedenini öğrenmeye gerek duymuyor. Belki okulda zorbalık görüyor sağda solda sıkıştırıyorlar çocuğu. En işine gelen kolay yol seni evden gönderiyorum babana git. Çocuğun babası ölmüş de olabilirdi. Velayet niye alınıyor o halde? Benim söylemek istediğim babaya veya anneye itelemek kesin çözüm değil. Babası da bir iki ay sonra istemiyorum derse ne olacak, annesi babası kardeşi olan çocuk devlet yurduna mı atılacak?

Sevgi kelebeği olmaya gerek yok. Çocuğu o hale getiren nedenleri bulmaya ve çözmeye çalışırdın, tehdit etmezdin. Buna da çok eminim. Khomyuk

Özel bir yer olmasına gerek yok. Tıp fakülteleri, devlet hastaneleri acilen çocuk ve ergen psikiyatri ile görüşmenizi tavsiye ediyorum. Bu yaşlar çok debdebeli yaşlar, anladığım kadarıyla evlilik sürecinizde de pek çok kötü şeye şahit olmuş. Siz üzerinizdeki yükün ağırlığı sebebiyle o da yaşadıklarının etkisiyle birbirinize sarmışsınız. Size ilk tavsiyem bir daha babana göndereceğim diye tehdit etmeyin. Sen benim çocuğumsun, zor günler yaşadık ama birlikte atlatacağız mesajını verin. Birbirinize sevginizi ortaya çıkaracak etkinliklerde bulunun. Tam okul da bitecek tatile böyle bir giriş yapıp tedavi sürecine de girin. Şu an farkında değilsiniz belki ama etraf çok kötü varoş, elit farketmez tüm okullarda semtlerde uyuşturucu kol geziyor. Özellikle bu tarz dezavantajlı çocuklar ilgiyi sevgiyi bu ortamlarda arayınca iyice sarpa sarıyor. Zorluklar büyümeden iyilikle, sevgiyle çözün lütfen.

13 yaşında bir çocuktan bahsediyoruz, 30 yaşında değil. Kazanılabilir bir yaşta. Bela filan ağır olmuş. İnsan kedisinden, köpeğinden bu kadar kolay vazgeçmiyor. Yurda atılan bu çocuk intihar ederse vicdanınız susacak mı? Annenin zaten kafası karışık. Hassas şeyler yazmak lazım.

Çünkü bu konu senin konun gibi değil. Sen bağımlı gibi bir adamın her şeyine takılıp kendini sömürtüyordun. Burada tek başına bir hayat kurmuş zorlanan bir anne var. Şartları zor. Kendi şartlarını zorlaştırmamış. Zorda ve başa çıkmaya çalışıyor Boşanmış. Çalışan, akşam geç saatte eve döndüğünde de iyice yoran şeylerle mücadele eden bir anne var. Babası ilgilenmiyor bu kadın tek ilgileniyor. Tüm bu karmaşada bir de ilkokul bir gibi okul hayatının dönüm noktasında olan bir çocuk var. O da etkileniyor. Kadın burada ne yaşıyor bilmeden, annelik budur, biz öyle şahane anneleriz, koşulsuz sevgi bu fln demek yersiz. Bu kadın yaşamış, yaşıyor. Biliyor bunları. Zorlanıyor. Anneliğini yargılamadan, hüküm vermeden destek almasını söylemek gerek. Konunun en başındaki yorumlarına bir dön bak. Tamamen hüküm vermişsin. Hayır hüküm veremezsin. Bu kadın elbette seviyor çocuğunu. Ama bazen zor zamanlarda sıkışmış hissedince insan sorguluyor çocuğunu kendini ve anneliğini. Sevmiyorum galiba dediğin oluyor. Bu kadını kötü anne yapmaz, yalnız ve yorgun bir anne yapar. Bu kadının da o çocuk kadar desteğe ihtiyacı var

Bu işaretlediğim yerlere katılıyorum Yengenç. Ergen falan demişler de bunun ergenlikle alakası yok. Çevremde de bir sürü ergen erkek çocuk var. Bir kısmı da sorunlu, ders çalışmak istemiyor, arkadaş ortamı kötü vs. Ama hiçbiri annesini dövmüyor. 13 yaşında anne dövmek ne demek? Hiç mi kırmızı çizgin yok ya? 27 yaşında erkek kardeşim var, onun da ergenliği zor geçti. Ama bir günden bir güne ne vurmaya yeltendi ne de üstüne yürüdü. Anne dövmek bambaşka bir seviye. Ergen deyip geçemezsiniz buna. Annesini rahat rahat döven bir erkek, başka insanlara ne yapar hiç düşündünüz mü?

çocuk babasına gidebilir onda sorun yok da bu ceza gibi seni babana veririm tehdidiyle mi yapılır? karı koca karar verip bi çocuk dünyaya getiriyorsunuz sanki dünyaya o gelmeyi istemiş gibi ama sorunlarıyla başa çıkmayı istemiyorsunuz. sizi ebeveynlik işinde yalnız bırakan baba çok suçlu orada hemfikiriz ama ana baba olarak çocuğun psikolojisiyle oynayıp parçalanmış aile çocuğu olması ve belki de bundan kaynaklı ergenlikle birleşen sorunları ortaya çıkınca çocuğumu sevemiyorum mu oldu şimdi

Bana bile dokunuyor. Çocuk yahu henüz 13 yaşında.

Ama hesaba göre konu sahibi 17-18 yaşında çocuk sahibi olmuş bilemedim O yaşta çocuk yapsaydım ben d yetiştiremezdim eğitemezdim kendin ne biliyorsun ki öğreteceksin Hayırlısı olsun K kumru_asya89 Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Sorun babasına velayet vermeyi düşünmesi değil. Velayet babaya da verilebilir gayet, bu kimseyi daha az anne yapmaz. Ama çocuk boşanmış aile çocuğu ve doğal olarak sorunları var. İlgilenilmesi gerek. Buna tutup da artık oğlumu sevmemeye başladım demek asıl anneliği sorgulatan işte. Çok çok yanlış. Çocukla beraber annenin de tedaviye ihtiyacı var, psikolojisi ağır hasar almış olmalı.

Emrin olur.

Arkadaşlar yurda ver evlatlıktan reddet babasına at diyenler, canından bir parça olduğu zaman mümkün olmuyor bu dediğiniz. Çocuğu kaybetmek çok kolay ama kazanmak zor. 13 yaşını büyük görüyorsunuz ama daha küçük. Demek ki boşanma evresinde zarar görmüş yıpranmış. Ne anneye ne babaya saygısı var, tüm suçu çocukta bulmayın. Babasının otoritesiyle alay ediyor, adam kendi çocuğuna rol model olamamış. Kahvede okey taşı diziyor. Konu sahibi, önce siz mi vurdunuz diye sordum cevap vermediniz. Bu yaş çocuk-ergen bazen anne ya da babasını arkadaşı gibi görmek istiyor. O kötü bir şey yapsın ama annesi hiç kızmadan arkadaşı gibi yanında olsun istiyor. Ebeveyne güven duygusu artıyor. Bu demek değil hatasını yanlışını mazur görün. Bunu şunu yaptığını biliyorum, bu seferlik bir şey söylemiyorum ama tekrar edersen hoş görmem lütfen yapma, sana doğrusunu öğretmem lazım deyiverin. Benim kız mesela bana anne sen hiç kopya çektin mi diye sordu, dürüst oldum çektim dedim. Yakalandın mı dedi, yakalanmadım ama yakalansaydım büyük ceza alırdım dedim. Seni sınıfına kadar gelip kontrol edemem ister çalış ister kopya çek ama eğer kopya çeker ve yakalanırsan 1 ay boyunca çok pişman olursun dedim. Aksiyon belli cezası belli. Bildiğim kadarıyla çekmemiş çünkü sözlü notuyla yazılı notu aynıydı. Oğlunuz size güvenmiyor birşeyini paylaşmıyor. Evde olması yemek yiyip, uyuyup uyanıp, okula gitmesi gelmesi bedeninin evde olduğunu gösteriyor ruhunun değil. Hiç siz yanlış bir şey yaptığınızda özür dilediniz mi oğlunuzdan? Ben yaptığımda kızım dumur oldu. Anneler babalar özür diler mi şaşırdı. Dershaneye gitmemiş hiç ders çalışmamış, niye? Sakince oturup oğlum niye gitmek istemiyorsun, dürüstçe cevap ver belki bir çözüm buluruz şeklinde yaklaştınız mı? İstemiyorsan seni zorla göndermek istemem, annen olarak senin için en iyisini yaptığımı düşünüyorum ama yanlış davranıyorsam söyle bileyim dediniz mi? Herkes fizik kimya matematik süper bilmek zorunda değil. Anlaşma yapın ama bazı kuralları da kendisi belirlesin. Arkadaşlarınla buluşabilirsin ama saatlerce olmaz, saat kaça kadar mesela? deyip kapatın altını önünü. Odasını toplamak zorunda ama kendi belirlediği zamanlarda, ders çalışmak zorunda ama yine çalışma koşullarını saatlerini kendisi belirlesin. Ben bu yemeği sevmiyorum, ok yemek zorunda değilsin ama senin için ayrı yemek yapamam buzdolabından al ye bir şeyler... gibi. Bir adım ben bir adım sen. Ne düşündüğünü ne istediğini sormuyoruz. Bu böyle olacak sen de uyacaksın diyoruz, en nefret ettikleri şey bu. Sen şöylesin sen böylesin akşama kadar çalışıyorum sizin için falan diyor musunuz çocuğunuza? Eminim 6 yaşındaki çocuğunuzla bir sorununuz yoktur. Bu bile onları mutsuz ediyor. Ben niye böyleyim kardeşime kimse kızmıyor diyor. Bunları kafamdan sallamıyorum. Bu yaz 14-16 yaşına girecek kızlarımdan ve ergenlik danışmanından öğrendim hepsini. 3 senedir yüze yüze kuyruğuna geldim ve ben asıl şimdi anladım anne olduğumu. Altını değiştir, karnını doyur okula götür getir... bunlar en kolayı en basiti. Anne dediğin çocuk en diplere battığında sabır gösterip yerden kaldıranmış. Ergenlik dediğin bir kaç günde haftada atlatılmıyor.

Yasamadiginiz duygu uzerinden cok kesin yargilar bunlar. Insanlar oyle zannedermis valla ben kosulsuz seviyorum yavrumu. Bu duyguyu yasadigim icin de cok mutluyum.

Ayy şükürler olsun!

Aklı ermediği yaşlar 10 yaşa kadar bence de. 13 yaş evet çocuktur ama aklı da eriyordur. Bebek masumluğı da yok o yaşta

Psikolojik destek almalısınız. Oğlunuza karşı sağlıklı bir yaklasımınız yok.

İnsanların çift olarak üremesinin bir sebebi var, anne kadar baba da sorumlu çocuktan. Ne varmış babasının yanına gitmesinde? Adam zengin belki özel hoca tutup ders çalıştıracak, çocuk babada daha fazla imkana sahip olacakken üstelik kadın şiddet görüyorken hala ne diye kadına yükleniyorsunuz?

Başka bir doktor daha deneyin. Bu dönemde çocuklar öyle bazıları daha uçlarda yaşıyor bazilari daha içinde yaşıyor. Sizinle konuşacak sizi yonlendirecek ruhunuzu hafifletecek bir doktor bulmalısınız. Her doktor her alanda iyi olmayabilir sizinle aynı noktada buluşmamız olabilir

Sizi anlıyorum benim de aynı yaşta oğlum var ama sanırım çocuk babasının ilgisizliği ve anne baba ayriligindan bu duruma gelmiş. Babaya verirseniz sizin tarafindan sevilmedigini ve dışlanmış olduğunu dusunebilir. En iyisi psikolojik destek almak.

Ben emin değilim. Bilemem. Yaşadığı şeyler bana zor geldi. Biri 6 yaşında iki çocuk, geç saatlere kadar çalışıp eve geldiğimde beni dinlemeyen, şiddete varan aksilikleri olan bir çocuğa çok kibar da kalamazdım. Tehdit mi bilmem şimdi bile bazen sıkıştığımda zora başvuruyorum. Daha bu sabah servise binerken pijamanı çıkar geç kalacağız dediğimde şifreyi söyle şifresiz kalkmam dediğinde üç kere beş kere sakin sabırlı şifreyi bulmaya çalıştım, sorular sordum. Geç kalacağımı söyledim. Dinlemediğinde "hemen kalkmazsan yardım etmeyeceğim servise kendin ineceksin" dedim. Tehdit mi evet, yanlış ki evet. Ama işte bebeğim ufakken bu inatları, sebepsiz tutturmaların beni bu kadar öfkelendireceğibi bilemezdim. Oğlum o yaşta bana vursa ne yapardım hiç kestiremiyorum. Bence sen de emin olma. Daha zor kısımları görmedin. Bebeğim ufakken ben de bağırmaya mükemmel anne olacaktım. Büyüdükçe o iş öyle olmuyor. 13 yaşını ben tahmin bile edemem ondan üst perdeden akıl veremem

Ergen çocuklar aileyle tartışır gayet, evde sizinle yaşıyor arkadaşlarıyla değil ki. Tartışmasından rahatsız olmanız mantıklı değil, 70lerde yaşamıyoruz, neredeyse her ergen anne babasıyla tartışır ama daha öncesinde dediğim gibi vurmak başka bir şey. B bafelix

Çocuğum yok evli de değilim ama empati kurmaya çalışıyorum çok zor gerçekten. Hani atsan atılmaz satsan satılmaz derler ya o hesap. Ama bu hale gelmesi de kolay olmamıştır. Hepimiz ergenlik dönemlerinde aşırı duygusal, hassas, agrasif dönemlerden geçtik. Tabi bizde çoğunluk ailesinden korkardı şiddeti savunmuyorum yanlış anlamayın ama şiddeti gören bir nesil bırak el kardırmayı of bile diyemezdi. Sizin çocuğunuzda muhtemelen anne baba olarak şımarık büyütmekle birlikte ihmalde etmişsiniz bence. E tabi aranızda ki anlaşmazlıkta psikolojik olarak yıpratmıştır. Ama lütfen seni babana vericem gibi tehditler etmeyin o zaman kendisini iyice değersiz, eşyaymış gibi hisseder. Psikoloğa gitmek için ikna edin, konuşmayı deneyin.. Er geç sizin değerinizi anlayacaktır. Bende babasız büyüdüm ama bunu hiç problem etmedim açıkçası. Önceki

Yani sizi de anlamak lazım sevmiyorum deseniz bile diliniz söylüyor sadece tükenmişlik hali ile kimin ne yaşadığını kimse bilemez. Çok zor bir durum ama halledilebilir zamanla bence üstüne gitmeyin psikologa götürün ergen psikologuna hem siz ne yapmanız gerektiğini danışın hem çocuğunuza da iyi gelebilir o çocuk icin tam ergenlik döneminde babası ile olan boşanma tartışma vs. Onu çok etkilemiş belli zaten ergenlik çok zor geciyor ama bence babasına gitmek istemiyorsa vermeyin ondan ne olursa olsun vazgeçmeyin o sizin parçaniz babasinda daha da kötü olabilir Allah korusun kötü aliskanlikalara başlayabilir Allah yardımcınız olsun bide bu vurma konusunda tavrınizi net koyun ben sana vurmuyorum sende bana vurmayacaksin gibi çok net olun kendinize vurdurtmayin tabiki onunla kavga etmeyin benim fikrim bu yönde birde onunla oturup konuştunuz mu neden böyle yapıyorsun oğlum zaten çok zor hayatım bana destek olman gerek lütfen bana yardımcı ol tarzında?

O yüzden bu çocuk ergenliğin daha da zor geçiriyor. Çocuk gözünden bakınca da zor. Umursamaz baba hoplayan hormanlar beynine hukmedemeyen akıl, alıcılar çevre tetikleyiciler kopuk aile dersler sınavlar arkadaşlar birde bahar yaz gelince iyice en uysali bile kopuyor ki.

Çocuk kararından önce bunun benim kararım olduğunu kendi kafama vura vura soktum beynime. Çocuk bakma sabrı da böyle oluştu. Günde ortalama 2-3 saat uyuduğumda bile ona karşı tam merhamet ve sevgi halindeyim. Çünkü dünyaya gelmeyi o seçmedi. Bebeğine bile bağıran insanlar tanıdım. Korkunç. Ama bu konu top nokta oldu cidden.

size kendimden örnek vericem. Annem babam ayrı çok zor bir ergenlik geçirdim. Ders çalışmadım, anneme de sürekli problem çıkardım eğer annem beni o dönem babama verseydi şu an beni sokaktan toplarlardı. Bir şekilde idare etti bir kaç seneye de o taşkınlıklarım gitti. Lütfen çocugunuza bu kötülüğü yapmayın. Bir şekilde babayı ikna edip maddi destek alsanız ve uzmanla görüşseniz cok daha iyi olur.

Bir tek siz vicdanlı şeyler yazmışsınız. İnsanların acımasızlığına inanamıyorum. Yok kadın yorulmuş, yok kardeşine vurmuş. Hangimiz büyük kardeşimizden dayak yemedik. Her büyük çocuğu yurda verselerdi o zaman. Hiç tanımadığım çocuk için için sızladı burada yazılanlardan. Kedi yavrusu sahiplendirme konusu sanki. Annenim teyzesi vardı. Kızı zihinsel engelliydi. Kız 40' li yaşlara gelmişti, bir de iri yarı, şişman bir kız. O haliyle annesini döverdi, annemin teyzesi herzaman mosmor gezerdi. O anne 40 yaşındaki kızını ayaklarında saklayarak uyutur, kurban olurum sana diye gezerd. Hiç unutmam sürekli öpüp koklardı. O benim evladım derdi. Evet konu sahibi zor durumda kalmış, bunalmış olabilir. Ama umarım dışarıdaki insanları bir çocuğa karşı ne kadar acımasız olduğunu burada yazılanlardan anlamıştır da oğluna sahip çıkar.

Babaya göndermeyi asla kötülemiyorum ama tehditle de olmasın diyorum ben, güzellikle, biraz birbirimize zaman tanıyalım diyerek, yeniden kavuşma olacağını vurgulayarak, sevgiyle olsa. Anne de rahatlar çocuk da sakinleşir. Tabi ben sadece kendimi yerine koyarak konuşuyorum. Psikolog ne der bilinmez. Ama hiçbir çocuk korkup nefret ede ede babasına gitsin annesini özlesin istemem. Berbat bir duygu o.

Çok üzüldüm şuan yaşadığınız strese, çıkmaza.. Allah işinizi kolaylaştırsın, lütfen ondan vazgeçmeyin. Sabırla hoşgörüyle yaklaşın bol bol konuşun.

Çok genelleme yapıyor bazıları. Kimsenin yaşadıklarını bilemeyiz ve ayrıca ortada bir sürü anne baba var. Herkes bu denli sevgi dolu olsa idi çöpe atılan, kuruma terk edilen ya da yeniden evlenebilmek için çocuklarını baba ya da ailelerine bırakan kadınlar olmazdı.

Konu sahibi bu yorumu lütfen iyi okuyun. Bence çok benzer şeyler yaşıyorsunuz. Sizi de anlıyorum hisleriniz insani kendinizi suçlamayın çözüm arayın Arrietty_

33 yaşında 15 yaş çocuğunuz olursa olacağı bu kusura bakmayın. Bende aynı yaştayım, inanamıyorum söylediklerinize. Çocuğum yok ama zaten problemli olan çocuğu problemli babaya bırakmak ne kadar doğru?

Tabi ki seviyor. Evladı onun, nasıl sevmeyebilir.

Açtım evet,8 ay olacak hala itiraz aşaması, gelirini düşük gösterme vs derken uzatıp duruluyor...

Hiç sevilmediğimi nerden çıkardınız? R -Rosa-

Büyük konuşma diyorsun ya, aslında büyük konuşan sensin. İnşallah hiçbirimiz hiçbir zaman ters davranan, uyumsuz çocuğumuzu her şeye rağmen çok sevmekle, onun için çabalamakla sınanmayız. Louder

Büyüdükçe dertleri de büyüyor derler ya. Gerçekten öyle. Her dönemin sorunları başka oluyor. Geçen yardımcı abla geldi eve. Onunda 8. Sınıfta kızı varmış. Oda çok zor geçiyor diye yakınıyordu. Başımı alıp gidesim geliyor diyo kadın. Geeçekten zor durumlar.

sadece iç cekmeye geldim bosanmis annelerin yüzü ne zaman gülecek bu babalar ne zaman vicdanli olacak bizimkide parayla ceza vermeye calisiyor insan evladından calarmi ya hayret bisey 10 sene sonrayi düşünemiyorum hayatimin zeynones

Burada yaşamayanların sert linçlerine bakmayın konu sahibi. Bebek ufakken bakmak kolay, masum bir canlının altına kaka yapması şok uyanmasıyla, kendi çocuğundan şiddet görmen aynı şey değil. Biz ufak çocuklular sizi anlayamayız şu an. Bu Kadın da uykusuz kaldı büyüttü neticede. O Faslı geçti. Bu bambaşka konu. Uykusuzluk diye sulandırılacak bir şey değil. Ergenlik diye küçümsenecek bir şey değil. Anneye el kaldırmak ciddi anlamda zordur. Bunu yapması ruh sağlığının iyi olmadığını gösteriyor. Sizin de o hareketten sonra duygularınızı sorgulamanız normal. Şiddet insanın sevgisini etkiler elbette. Lütfen anne oğul destek alın. Özellikle ergen psikiyatristi arayın.

Benim de öyle, her uyuduğunda yada işteyken aynı şeyi hissediyorum. S

çocuğa istediğinde bir yere atılacak bir eşyaymış gibi davranmak iyi değil tabi. babana veririm vs. kötü hissettiriyordur eminim mesele sadece maddi ihtiyaçlar karşılandığında her şeyin tam olduğunu sanmak aslında. konu sahibesi onlar için çalisiyorum çift iş yapıyorum vs vs. diyo ama zaman geciremediginden de bahsediyor. gecirdikleri bir iki saatlik zaman diliminin çok kaliteli olduğunuda söyleyemeyiz yinede çocuğa üzülüyorum ben şöyleki yatılı bir okula vermek seni babana veririmle aynı kapiya cikacak onun için. cünku çocuga bir kez verilebilir vazgecilebilir bir şey olduğu hissettirilmiş.

yahu oğlunuz klasik ergenlikte, zor bir ergenlik geçiriyor besbelli bu durumda gidip de hemen oğlumu artık sevmediğimi düşünüyorum ne demek? bu durum evladınıza karşı sevginizi nasıl azaltabilir bitirebilir? siz çocuğu çoktan gözden çıkarmışsınız bu arada. her sorunda seni babana vereceğim diye tehdit etmek durumu daha da kötüleştirmiş haberiniz yok. psikoloğa götürdünüz mü ağlayarak babasını aramak yerine?

Sizin adınıza cok üzüldüm. İnsanız hepimiz, zaman zaman tükendiğimizi, yorulduğumuzu hissetmemiz cok cok normal. Zor zamanlardan geçiyorsunuz belli ki. Babası biraz daha fazla sorumluluk alsın ki sizin de omzunuzdaki yük hafiflesin. Oğlunuz için de kendiniz için de profesyonel destek almalısınız.

kesin babasina verin. siz çok fazla fedakar bir annesiniz. Cocuklariniz iyiliği için uğrasiyorsunuz ama nasil bütün gün evde olmadan ilgileneceksiniz. sizi anlamaz çocuk, en zor döneminde boşanmişsiniz. aldatilmak cok kötü ama keşke biraz bekleseydiniz. L

Oğlunuzun söz dinlememesi, öfkesine hakim olamayıp vurmasi bunlar oldum olası var mıydı yoksa ergenlikte mi başladı. Eğer küçüklüğünden beri böyle bir cocuksa arastirilmasi gerekir ona göre bir çözüm bulunabilir. Babasinin yanında daha kötü olacağı aşikar. B bafelix

Önce bir psikiyatri doktoruna gidip nasıl başa çıkabilirim ne yapmalıyım diye danışırim bu süreci en az hasarla atlatmak için önce kendimin iyi olması lazım. Asla babaya bırakmam bu demek olurki bir genci hlgelecegi heba etmek. Ergenlik zor çok zor hele erkek çocuk hele tek başına hem anne hem baba olmak desteksiz. Çok guclusunuz ki bu zamana kadar getirmiş siniz. Şimdi siz destek alın bakış açınız yaklasimziniz değiştikçe oda değişecek ve bu süreç geçecek. Sevmediginizi düşünmeniz gayet normal yaşamınız çok zor her insanın kaldirabilecwgi yük değil çok iyi anlıyorum sizi. Kendinizi ruhunuzu iyileştiririn. Gerisi gelir.

Öncelikle oglunuzu kurtulmak istediginiz bir yük gibi konuşup tehtid etmekten vazgecin. Sözler de acitir ve su anda ikinizin arasini daha da acar. O ne kadar ergenlik sendromundaysa da aslinda tek siginabilecegi yerin sizin yaniniz oldugunun gayet farkinda. Zor zamanlardan geciyorsunuz anliyorum, ama cözümü oglunuzla beraber aramaya calisin. Imkaniniz varsa profesyonel destek de alin. Bu ayip birsey degil. Babasi bu konuda masraflara yardim etsin. Oglunuzun size vurmasi kabul edilemez. Oglunuz biraz da ümitsiz gibi geldi bana. Insallah iyi bir cözüm yolu bulursunuz. Kendinizi de sakın suclamayin. Elinizde geleni yapiyorsunuz bir anne olarak

Ya bir de ek olarak boşanma sorunlarının hepsinden kadın sorumlu değil ki. Karıştırmıyorsam adamın ihaneti sebebiyle boşanmışlar. Kimse de kusura bakmasın çocuğunu çok düşünen böyle bir şey yapmayacak. Erkeklerin bir kısmı evliliğin bitmesi için her şeyi yapıyor. Üstüne bir de çocuğundan da boşanıyor. Çocuk davranış problemleri sergilediğinde de hesap sorulacak ilk adres niye direkt anne oluyor, onu anlamadım. İki ebeveyn olmasının bir sebebi var yani. O çocuğa evli ya da ayrıyken sahip çıkamayacak adamlar çocuk yapmasın o zaman. Biraz da fatura şu erkeklere çıksın.

Ben sizi anladım ve ne yazık ki önerim yok. Belli ki güçlü ve aklı basinda birisiniz. Eminim en doğru kararı vereceksiniz. Evlatla ilgili durumlar hayattaki en zor imtihanlardan biri sanırım

Annesi tarafından kaybedilmiş bir kız çocuğu olarak okudum gözlerim doldu... Kızınız çok şanslı sizin gibi bir annesi olduğu için.. bi kere de benim için onu öpüp çok sevdiğinizi söylet misiniz... inanın çok değerli bir cümleniz bile.. Keşke tüm anneler sizin gibi olsa..

Zorlandığınızı anlayabiliyorum. Hissettikleriniz için de sizi yargılamıyorum. Oğlunuzla belli ki ciddi bir iletişim sorununuz var. Ergenlik zaten başlı başına zor bir süreç, ama bunun dışında da yolunda gitmeyen bir şeyler olduğu çok açık. Yazdıklarınızdan anladığım, oğlunuz size de babasına da çok öfkeli. Muhtemelen bu yılların birikimi. Çocuğunuza her sinirlendiğinizde "seni babana vereceğim" dediğinizde, kabullenmek yerine itmiş oluyorsunuz. Bir insanın başına gelebilecek en kötü şey, annesi tarafından sevilmediğini ve istenmediğini hissetmektir. Çünkü anne sığınılacak limandır ve çocuğunuz o güvenli limana ulaşamıyor. Keza, gene yazdıklarınızdan anladığım kadarıyla babasıyla ilişkisinde de bu var. Kesinlikle destek almalısınız, oğlunuzun buna çok ihtiyacı var. Sizin de buna çok ihtiyacınız var. Şu an karşılıklı olarak hırpalanıyorsunuz. Destek alıp ilişkinizi düzenlemek hepinize iyi gelecek. Aksi takdirde oğlunuzla ilgili çok daha üzücü durumlar yaşayabilirsiniz.

evet cocugunuzun yaptigi gercekten yanlis fakat ben de zamaninda babanin yanina gönderirim diyen bir anneyle buyudum ve ondan sadece nefret ettim beni artik sevmedigini de dile getirince evde catal dahi kaldirasim gelmiyo boyle yaptikca daha uzaklaştırıyosunuz emin olun tehdit ettiginiz her an tek isi resit oldugu gibi yaninizdan ayrilmak olucak maalesef

Küçük yaşta yanlış seçim sonucu işte Zaten boşanmış Üstüne de dayak atan evlat Sorumsuz bir eş Allah yardım etsin

Konu o değilse neden sürekli ay ben de uykusuzum diyorsun mesela? Bu kadın da uykusuz kalmıştır emin ol. Ayrıca orada bir çocuk daha var lou. O da abisini rol model alıyor muhtemelen, etkilenen bir çocuk daha var. Ayrıca burada kadına yüklenmenin kadına ne faydası var? Kötü bir annesin dediğinde ne olacak? Ortada tek başına iki erkek çocuk büyütmek isteyen bir kadın var ve oğlundan şiddet gördüğü için duyguları karışmış. Tek başına baktığını hayal et bebeğine siz kaç kişi bakıyoruz diyorsun dimi? Bak bu kadın altı yaş ve 13 yaşla yalnız. Bende sadece 6 yala yakın çocuk var, tek başıma baktığımda ne yaşadığımı biliyorum. Bu kadında bir de 13 yaş ergen var. Uzaktan söylemesi kolay yani. Durduk yere tehdit etmiyor çocuktan şiddet gördüğü için yorulmuş. Yanlış mi yanlış. Ama insanlar etten kemikten yanlış yapabiliyoruz. Kadın yorulmuş. Kadın üzülmüş kadın zorlanıyor. Bir de babası mı baksa diyor. Hemen burada biz mükemmel anneleriz sen istismar ediyorsun dememeliyiz. Annelerin de duyguları var. Ve anneler de bıkmış tükenmiş hissedebilir. Bu kadjn için oğlundan şiddet görmek ne demek biz bilemeyiz mesela. O kadın ne hissediyor ben hayal bile edemem. Ondan kınayamam ve bilmediğim şey hakkında büyük büyük konuşamam.

Anne olmak yaşamadan bilinebilecek bir şey değil . Ben de yeni öğrendim. İnşallah siz de tadarsınız.

Abi domates mi bu turşu mu tadına baktım ihh iyi çıkmadı sevmiyorum.. sizden ricam lütfen saksıda çiçek yetiştirir gibi cocuk büyütecek suyunu ışığını verdim büyürse buyur yoksa benden çıktı zihniyetinde olacaksanız uremeyin çok rica ediyorum..

Buralar doğru. 10-13 yaş grubunu az çok bilirim. Çünkü o yaş grubu ile çalıştım sormadan söyleyeyim öğretmen olarak. Çocukları aptal ya da aşırı meleksi bir konuma getirmek yanlış bence. Sadece boyut olarak küçük insanlar yani, uzaydan gelmediler. Birkaç seneye de yetişkinlik özellikleri göstermeye başlayacaklar. Hiçbir şey bilmiyor, bilmediğinden yapıyor vs. gibi bakış açısı da yanlış. Bazen gerçekten de seni çileden çıkarmak için bile bile yapıyorlar. Bu ergen ya da ergenlik öncesi grubun içinde her şeyin farkında olan, ortalama zeka seviyesinin üstünde olan hiç çocuk yok mu sanıyorsunuz? Tamam bazısı gerek anne baba tutumu gerekse yetiştiği çevre dolayısıyla biraz saf büyüyor. Ama bazısının da algıları gayet açık oluyor. Hepsini altı bezli bebek gibi nitelendirmek yanlış. Valla öylesine denk gelirsiniz ki şaşarsınız. :)

Asla sizi yargilamak degil amacim sakin yanlis anlamayin. bende 2 erkek annesiyim ve en korktugum sey ergenlik. Özellikle büyük oglumda cünki oglum otizmli ve beni nelerin bekledigini gercekten bilmoyorum. ama Artik sevmediigimi hissediyorum demek cok acimasizca degilmi. Oglunuz ergenligini biraz agir geciriyor belliki. Destek alin bu ona iyi gelicektir. Cocugunuzdan vazgecmeyin nekadarda size diklensede dalgada gecse vursada siz olmadan hicbirsey yapamaz. cünki hala ana kuzusu. Allah yardimciniz Olsun.

Kadın kocasından kurtulmuş, oğlundan dayak yiyor. Çok sevgi dolu olmaması normal. Ergenler çok problemli olabiliyorlar, pedagoga da götüremez zorla öyle bir çocuğu. Ayrıca anneye vurmak ne demek? Lise çağında bir çocuğun etik ve ahlaki değerleri olmalı kendi yürütebileceği bir aklı ve vicdanı olmalı. Hepimiz çocuk olduk ama ben çok uç örnekler dışında böyle şeyler duymadım çok şükür. Babasına versin bakalım ona vurabilecek mi? Oh ya hem çalışma hem anaya vur hem gitmiycem de

33 yaşındasınız oğlunuz liseye gidecek yaşta. Siz kaç yaşında evlendiniz konu sahibi.

Daha üremediginiz için böyle düşünüyorsunuz zaten sizde degisirsinizmerak etmeyin, herkes suan ki ruh haliyle cevap yazıyor misal yeni anne olanlar daha hassas duygusal yaklaşıyor, insanın hayatta koşulsuz sevdiği tek canlı evladıdır, gözünü kırpmadan canını verebileceği anne olduktan sonra anlıyorsun bunu. İstediginiz kadar kendinizi seviniz değer veriniz ama evladınızin başına kötü birşey gelicekse ona gelmesin bana gelsin diyebiliyorsunuz ve bunu sadece evladınız için diyebilirsiniz, ne anne ne baba ne eş için diliniz soylemeye varmaz Burdaki anne çıkmazda ve maalesef çok genç yaşta anne olmuş sorumluluğu çok fazla nasıl baş edeceğini bilemiyor, eminim babaya da yurda da vermez.

Bir ergen annesi olarak yorum yapabilirim. Her çocuk tabiki bir olmuyor. Hem genetik faktörler hemde yetiştirme tarzı çok etkiliyor. Benimde 12 yaşında kızım 6 yaşında oğlum var. Dönem dönem tabiki zorlandığım oluyor. Ama benim yanımda annem var destek olarak ve çocuklarım anneme çok düşgün. Benimde ilk ayrıldığım dönemlerde oturup ben çok yoruldum diye ağladığım oldu. İnsanız bazen gücümüz tükeniyor. Konu sahibini yargılamadan önce biraz empati yapmak lazım. Eminim yorgun bir halde. Yılların yorgunluğu var üzerinde. İnşallah biraz evvel toparlar durumu. Ben onu çok iyi anlıyorum.

Hem seni istemiyorum hem de kişiliğini yok sayıyorum. Bunu söyleyen annesi, baba zaten yok. Benim de ergen kızlarım var ve beni çok sinirlendirdikleri zamanlar bile babanız ilgilensin sizinle demedim. Çok zorlayıcılar biliyorum ama hep şunu söyleyip teselli ettim kendimi. Geçici bir sorun için kalıcı travma yaşanmasın. Oğlunuza sordunuz mu ne olmak, hangi mesleği yapmak istersin diye. Bakın o da korkuyor, bir mesleği olamayacağını başarısız olacağını düşünüyor. Oğlum önemli olan senin istediğin senin hayatın. Çok başarılı olsan da az başarılı olsan da ben hep arkandayım destekliyorum seni dediniz mi? Size tavsiyem önce ergenlik ve sorunları konusunda bir pedagog- psikoloğa ardından da kariyer uzmanına gidin. Otursun anlatsın kendini, nelere ilgi duyuyor hangi mesleği yapmayı ister düşünür veya hiç bir fikri yoksa bile uzman söyler anlatır. Daha ilkokul biter bitmez o sınav bu test, giriş sınavı, deneme sınavı... Eğer kafasında bir şeyler oturursa, geleceğini ne olmak istediğini az çok şekillendirirse daha huzurlu olacağını düşünüyorum. Bana el kaldırdı dediniz, ilk hamle kimden gitti? İlk siz vurduysanız kendini savunmuş çocuk, vuramazsınız. Babası sorumsuz bir adam, siz ümidinizi kesmeyin oğlunuzdan ve lütfen ergen veya el kadar çocuk bile olsa özür dileyin. Hata- yanlış yaptım - düşünemedim oğlum özür dilerim deyin. Hep mi haksız veya yanlış davranıyor, sizin hiç yanlışınız yok mu?

Hasta çocuklar ile saf kötü çocukları karıştırıyorsunuz. İstediğiniz kadar doktor gezin hiç bir doktor saf kötü çocukları düzeltemez. Zaten düzeltmesi için ortada bir hastalık olması gerekir bunlar hasta değil Bir çok anne vijdani nedenlerle hasta olmayan, aslında kötü olan çocuklarının yanında olur ve seviyor gibi görünür. Sizin anneniz hangi nedenle yanında bunu ancak Allah bilir. Birde annesiniz diye her şeyi bildiğiniz anlamına gelmediği gibi, benimde bilmediğim anlamına gelmez.

Psikiyatri kliniğindeki göreviniz neydi bu arada B bafelix

13 büyük bir yaş değil. Acil yardım alın. Psikolojik destek ile düzelme ihtimali yüksek. Lisede de aynı olursa işte o zaman işiniz zorlaşır. Yol yakınken psikolojik desteği bir an önce alması lazım. D Dolunay2018 Nirvana Anneler

Önerinizi dikkate alacağım. Psikologla çözülecek bir mesele muhtemelen. S

İsteyerek doğurmadığın çocuğu nasıl seviyorsun o zaman? Diyelim böyle ilk çocuğumda anne olma ihtiyacımı giderdim ikinci de kazara oldu onu neden seviyorum.

Buna yanıt vermiştim aslında. Çocuklarıma şiddet uygulayacak kadar bilinçsiz ve kötü bir anne değilim. Bu bir senedir baş gösteren bir isyan durumu sadece. CanTorun

Psikopatlık, sosyopatlık gibi durumlar nadiren görülen bir şey olmadığı gibi her psikopat veya sosyopat cinayette işlemiyor doğrudan zarar vermeyip pasif olarak zarar veren bir çok psikopat var. Kimse bunların psikopat olduğunu farkına bile varmıyor. İki sene pisikiyatri kıliniğinde çalıştım çok iyi anne babaların korkunç denecek çocuklarının olduğunu gördüm ve çoğu hasta falan değildi bilginiz kötüydüler. Şunu da kabul ediyorum gerçekten kötü yetiştirilen çocuklar var. Bu çocuklar eğitildiklerinde topluma kazandırılabilir. Ayrıca biz burda konu sahibine çocuğundan vazgeçsin demiyoruz tükenmiş bir annenin yaşadıklarını anlamaya çalışıyoruz.

Babasından çekiniyor olması ve bana olanın aksine ona oldukça saygılı davranıp, sözünü ikiletmemesi aslında beni bu düşünceye sevk eden şey.

En doğru kararı vermişsiniz. Benim de iki çocuğum var. Oğlum çok zor bir çocuk, Kendimi tuvalete kapatıp ağladığım günler oluyor. Nasıl baş edeceğim diye endişelendiğim günler oluyor. Öfkelendiğim günler oluyor. Kolay olmadığını biliyorum. Ama büyüdükçe düzelecekler. Ne babasına ne de başkasına saçının telini vermem oğlumun. Asla evladinizdan vazgeçmeyin. Bu günler geçecek diye düşünün, terapi alın beraber. Çocuklar anneye muhtaçtır. Ergenlikte hepimiz annelerimizden nefret ettik, şimdi el üstünde tutuyoruz onları. Allah yardımcınız olsun.

Benden hiçbir şekilde alıntı istemediğini söylemiştin Rosa, öyleyse bana mesaj vermeyeceksin. Arkadaşa bir soru soracağım, sağlık çalışanı mı diye merak ettiğimden sormuştum o soruyu. Çocuklara bilmediğinden yapıyor demek yanlış evet, ama yaşadığı problemleri göz ardı etmek daha da yanlış. 13 yaş çok çok küçük. Yetişkin olmasına çoook seneler var daha. S

Olur yaptığım çocuğu siz uygun görmediniz diye iadeli taahhütlü yollarım. Evet ergenlikte her ergen annesine şiddet uygulamıyor. Ciddi bir sorun var burada. Kadın çözmek istiyor. Bunu isterken de sevemiyor gibi hissedebilir. Anne olunca kendi duygularımızdan arınmıyoruz. Bu hisleri yaşaması normal. Yardım almaları lazım.

Kadının kendi içinde sinirlenip konuşması bile mümkün değil. Sinirle söylenen cümleleri herkesin var bu kadın da şu an bunu yapıyor. Hemen vay sen nasıl sevmiyorum babana yollarım dedin diye kötü anne ilan etmek hangi vicdana sığar acaba.

Bence tam tersi ya. :/ Çocuklar anne dövse de sövse de yine de anne diye ağlıyor, seviyor. Çocukken ailesi tarafından şiddete maruz kalan kadın konularını okuduk hepimiz. İçten içe hepsi hala seviyordu, kopamıyorlardı bir türlü.

Daha ne beklenir bundan kendi evladına vermemek için kırk takla atan insan bir gün olur o çocukların kucağına düşer kendi gelecegini hazırlıyor. Siz beklentiye girmeden olduğu kadar yaşamaya bakın ama önce kendiniz

Ebeveyinler koşulsuz bir şekilde çocuk yetişkin olana kadar bütün ihtiyaçlarını karşılamak ve yanında olmak zorundadır. ancak sevmek zorunda değildir. Keşke sevse ama sevmiyorsa da sevmiyordur. yapacak bir şey yok. Öbür türlü sen annesin sana şiddete uygulasa çocuğunu sevmek zorundasın demek annenin vijdanina yük bindirip daha beter depresyona girmesine neden olur. Kadın 33 yaşında ergen oğluyla uğraşmaktan tükenmiş. Yani çocuğa sorumlularını yerine getirdiği için tükenmiş. başka türlü umrunda olmazdı.

Ama konu sahibi zaten çocuğa bakamiyor. Öyle ki küçücük çocuktan dayak yiyor. pedagojik bilgiye de sahip değil, çocuğa 'babana vereyim de gör' diyip duruyor, çocuğu tetikliyor. Baba desen çocuğuna para vermez, çocuğundan az büyük insanlarla içer s. çar. zaten çocuğa bakacak kişi babaanne, onun da bunlardan farklı olduğunu sanmam. Böyle de olmaz ki Belki yatılı okul, arkadaş ortamı falan terbiye eder çocuğu. Bir de bugün annesini döven yarın onu reddeden, aldatan kızı bıçaklar. Allah korusun, her şey olur

Servise tek inmekle anneyi sabaha kadar ağlayarak özlemek çok farklı şeyler be Khomyuk, ben de anlamanızı beklemiyorum o duyguyu. Ben anneliğimden değil çocukluğumdan dem vuruyorum. Herkesin her fırsatta yüzüme vurduğu o hataları da çocukluğumun acıları temellendirdi ne de olsa. Her neyse, herkesin yaklaşımı, anneliğe bakışı farklı. Anlaşmanın mümkün olmadığı konulardan biri daha.

Konu sahibinin anneligini sorgulamak biraz ağır olmamış mı? Ortada ergende olsa anneye şiddetin yanlış olduğunu ayırt edebilecek yaşta. Buraya konu açtığına göre anne de çocuğundan vazgeçmek istemiyor ancak bazı şeyler onunda canına tak etmiş durumda. Çocuğun her hareketinden anneye yüklemeyi doğru bulmuyorum. Bazen anne ne yaparsa yapsın çocuk farklı bir karakterde olup bambaşka kişiliğe sahip olabiliyor. Bazen de çok iyi anne olduğu halde çocuk yine anneyi sevmeyebiliyor ve bunu sonucunda anneye kin ve öfke duyabiliyor ne yazikki böylede gerçekler var.

Ya bak çocuğu dövmüş olsa ya da durup dururken öfke kussa yani istismar olsa tavrım farklı olurdu. Ama şu anda kadın şiddet görüyor. O yüzden yüklenmek istemedim. Gerek baba rol model eksikliği gerek boşanma gerek çevre ve kişisel sebeplerle bu çocuk bu hale gelmiş işte. Sonuç bu yani. Ama tutup da kötü anne diyemeyiz bence, annelik sorgulaması şu durumda çok da haddimize değil bence. İşin açığı ergen oğlum beni dövüyor olsa korkardım her şeyden önce. Yetişkin erkeğe yakın fiziksel gücü olabilir. Duygusal konular konuşuldu ama işin bir de bu boyutu var. Şiddet evlattan da gelse yaratacağı yıkım aynı bence.

Ortaokuldayken kızımla kavga ettiğim gün bu sözü söylemiştim içim cız etti. Ders calismiyor beni dinlemiyor ve sürekli benimle kavga ediyordu. Seni babana vericem demiştim ben yapamıyorum seninle. Dilim kopsaydi. O an cidden çok bunalmistim ve sevgi hissedemiyorum diyordum. Benim hayatımda en çok en çok pişman olduğum şeydir. Aslında benim ihtiyacım varmış psikoloğa cocuguma düzgün yaklasamamisim. Şimdi ölüyorum bitiyorum evladıma. Dünyanın en tatli en komik en bitane en güzel en aşk evladı. Dün gece beraber film izlerken çaktırmadan baktım güzel yüzüne. Öyle olgun öyle tatlı biri oldu ki. Aradan 4 yıl geçmiş. Bak şu an bana dünyayı versinler etimden et kopwrsinlar saçının teline değişmem. Ama o an o dönem bende öyle dusundum. Biz iyi bir psikolog bulduk ama öğrendik ki çocuğun yardım çığlıkları imiş bu davranışlar.

Annesini döven sevgilisine neler yapar...

Evet o dünya tam olarak haberlerde izlediğimiz rezil ana babaların yaşadığı dünya. Ben kabul edemiyorum varlığını. Siz de koşulsuz sevgiyi kabul edemiyorsunuz ama var; tam olarak oğluma duyduğum şey o.

Hiç sevilmemis sen hiç sevemeyeceksin sanıyorsun annelik nedir biliyor musun iki gün ayrı kalsan burnunun direğinin sizlamasidri B

Sevgili Kardeşim, öncelikle sabır diliyorum sana. Ergenlik çok zor bir süreç ve sen ergenligi zorlu yaşayan bir çocuğa sahipsin. Ama emin ol bu hep böyle gitmeyecek. Ben de benzer bir süreç yaşadım. 1- 1,5 yıl tavan yapan bir ergenlik sonrasında daha makul bir gence bırakıyor yerini. Çocuğunuzu bir ergen ve çocuk psikiyatristine götürmenizi öneririm. Birlikte bir cafeye falan gidin sakince ikinizin çok daha iyi bir ilişkisinin olabileceğini, ikinizin de zor zamanlar yaşadığını, sorunlu geçen bu dönemi daha rahat atlatabilmek için profesyonel yardım almanız gerektiğini anlatın. O sizden daha zor bir dönem yaşıyor. İstenmedigini düşünmesi onu çok olumsuz etkiler, ilişkinizi geri dönülmez bir şekilde yaralayabilir. Ebeveynlerinin onu istemedigini düşünmesi onu çok çaresiz ve yalnız hissettirir. Onu elbette ki seviyorsunuz ama şu an hissettikleriniz de çok normal. O da sizi seviyor emin olun. Allah yardımcınız olsun.