Çok güzel anlatmışsınız. Ben de tecrübelerimizi/sıkıntılarımızı/mutluluklarımızı paylaşalım diye açtım bu konuyu. Boşanmak en çok da bir anne için zor olabiliyor. Ben de 4 senelik evliyim ama evliliğimin en başından beri sorunlar vardı. 1 senedir de ayrılma fikrini düşünüyorum. Dediğin gibi insan kafasında birsürü bahaneler buluyor. Bir yandan da çocuk büyüyor... Benimki de 3 yaşına yaklaşıyor. Ve bilinçleniyor gittikçe. Sen de evliliğini çocuğun için devam ettirenlerdensin. Ben de öyle düşünüyordum ama olmayınca olmuyor... "Tamam kimse boşanmak için evlenmiyor ama, 1 yıl ağlamak var, ömür boyu ağlamak var." Bu lafını çok tuttum... Bir de çocuklar yuvadan uçup da kendi ayakları üzerinde durduğunda ayrılan kadınlar var. Bence onlar da demekki çocuğu için yürütmüşler evliliklerini, sonra da bitmiş... Değer mi peki yaşlandığında desteğe ve muhabbete daha çok ihtiyacın olduğu bir zamanda yalnız kalmak. Hem de çocukların da yanında yok, yapayalnız kalmak... Sonu yalnızlıksa, pişman olmaksa, şimdiden yalnız kalırım daha iyi...

Bende 5 yillik evliyim. 22 aylık oglum var ve uzun suredir bosanma konusu dilimizde. Benden yana sevgi bitti ama esim bazen sevdigini bazen nefret ettiğini igrendigini soyluyor. Saygida yok aramizda surekli tartisiyoruz hakaretler havada ucusuyor. Ilk baslatan oydu defalarca uyardim bana hakaret etme asagilamaya calisma ama birakmadi sin 1 seendir bende ona soyluyorum.. Hayatimda olsun istemiyorum ama arkamda destegim yok annem kardeşim bizimle yasiyor. Kardesimin dedigi su isin gucun yok kendi kararini veremezsin bosanamazsin nasil bakacaksin çocuğa. Girersin işe ondan sonra kararina saygi duyariz.. Annemin dedigide su cocuk cok kucuk babasindan mahrum etme.. Anlasamadigimizi hakaretleri surekli kavga ettigimizi görüyorlar mutsuz olduğumu görüyorlar öyle ki sinirden yuzum istemsiz seyiriyor kolum uyusuyor ama bosanamiyorum iste.. 1 sene daha sabredip oglumu kresi verip ise girip hemen ayrilmayi dusunuyorum.. Sıkışmış hissediyorum kendimi. ..

Aslında çok büyük sorunlar yoksa konuşularak evlilikler kurtulabilir diye düşünüyorum. Ben konuşarak herkesin orta noktaya varabileceğini düşünen bir tarafım. Eski eşim öyle değildi. KOnuşamadığını kendisi de kabul ederdi zaten. En güzeli eşinizle birlikte terapi almak. Evlilikte eşitlik diye bir şey olmuyor. Türk toplumunda yaşıyoruz. Malesef kadına daha çok iş düşüyor. Ben yoğun çalışmama rağmen, bakıcı desteğiyle de olsa çocuğuma baktım, eve temizliğe hiç kadın almadım, bakımımı hiç ihmal etmedim, soframdan yemeğim hiç eksik olmadı, eşim bir ekmek almadan eve gelirdi al da demezdim zaten bütün market alışverişini yapardım. hep eşimden çok kazandım. Tek beklediğim takdir görmekti. Bir gün bunları başına kalkınca suçlu oldum. Bir kadının ruhunu besleyebileceği tek yer evidir. Orada da eşi ruhunu beslemeyi bilmiyorsa kadın mutsuz olur. Toplumsal baskı şu an için hissetmiyorum. Gelecek ne gösterir bilemem tabi. Çocuk varsa ve içinizde eşinize dair sevgi ve umut kırıntıları varsa, bence kurtarmaya çalışın. Yoksa da güçlü durun. Asla çok fazla taviz vermeyin. Taviz verdikçe verdiğiniz tavizler rutininiz oluyor. Kadın olduğumuzu unutmadab ve unutturmadan evliliğe devam etmek gerekiyor sanırım.

iyi ki boşandım, hiç pişman değilim, inşallah Rabbim pişman etmesin, bugünlerimizi aratmasın. kendime olan güvenim geldi, her gün işittiğim hakaretler, aşağılamalar bitti, sevdiklerimle birlikte yaşıyorum, her anın tadınnı çıkarmaya çalışıyorum, hayattan zevk alıyorum, kızım da çok mutlu bir şekilde büyüyor, babasının psikopat yüzünü yeni yeni tanımaya başladığı için artık görüşmelerine bile gitmek istemiyor, zorla hazırlayıp gönderiyorum, ayda iki kez yüzyüze geliyoruz babasıyla, onda da aynı tavrını sürdürüyor zaten, sakin sakin alıp gittiği çok nadirdir kızını... şu an tek sıkıntım bu... değer miydi, DEĞERdi, o sıkıntılı zamanların hatrına verdi belki kuzumu bana Allah, her gün şükrediyorum bana böyyle güzel bir emanet, hediye verdiği için... boşanmak sıkıntılı bir süreç, ama geçiyor, inşallah Allahım güzel sağlıklı mutlu günler göstersin bizlere.

konuya başka yazan yok sanırım. bu başlık aktif olsa ve tecrübelerinizi baylaşsanız ne kadar güzel olur.. Allah hakkımızda hayırlısını versim. oglumda 25 aylık oldu ve hala sıkışık bir durumdayım ne yapacagım ne edeceğim hiç fikrim yok tulipa ΛŁŁ -SТΛЯ başlangıç 66; güncel 62; hedef

Ben de o maksatla, birbirimize destek oluruz diye bu konuyu açtım aslında. Bu konu altında birbirimize destek olabiliriz... Seninle benziyor sanırım durumlarımız. Ben de boşanmak üzereyim ama biz daha yeni konuştuk... Ben terapiste de gittim. İlk gittiğimde iyiydi ama çok kısa oluyor onların seansı dediğin gibi de bir sürü para döküyosun... Birbirimizle dertleşelim canım... Peki 4 aylık ayrılma kararını beraber mi aldınız eşinle? Ve de ne zaman boşanmayı düşünüyorsun? B

Aslında bende bunu demek istedim işte ama tepki alırım diye yazmak istemedim."Sonu yanlızlık" Tamam çocuklarımızı bizler çok iyi bizlere iyi birer evlat olsun diye yetiştiriyoruz ama ya sonra, Büyüyüp, evlenip gidecekler. Kendi hayatlarını kuracaklar. Ya biz ne olacağız, ya bize dönüpte derlerse boşansaydın niye çektin, ha bunun tersi de olabilir. Ben çok düşündüm bunları. Eğer gerçekten bitmiş bir evliliğin varsa çok bekleme, çünkü çocuğun büyüyor ve çok fazla değil emin ol 6 ay sonra senin için bitirmek şuankinden çok çok daha fazla zor olacak. Belki diyeceksin ki sen herşeyin farkındasın niye bitirmedin bu evliliği hala ama, olmuyor yapamıyorum. Sevgi desen gramı yok eminim kendimden, saygı biteli zaten yıllar oldu. Psikopata bağladım diyorum bazen kendi kendime. İmreniyorum kendi özgüveni olup bunu başarabilen insanlara.

Merak ettiğim birşey daha var... Boşanırken hangi aşamalardan geçiliyor? Anlaşmalı boşanan var mı? şartları neler? Çocuk velayetini genelde anne alıyor ve boşanma sonrasında baba ile görüşmeleri ne sıklıkla nasıl oluyor? A aslii

İşte ben diyorum hep kadınlara... Siz sevmeseniz bile kendinizi zorluyorsunuz evliliğe, ama erkekler alternatif buldu mu veya hata olduğunu düşündüğü bir davranışınızı gördüğü anda sizden soğuyor. Çok yazık! Canım beddua etme, boşver Allaha havale et o adamı da! Kini bile sana zarar! Ne güzel inşallah çok mutlu olursun... Görüşürüz... sevimlikartanesi El-Latif, El-Cabbar, El-Mucib-Es-Semi tek ayak

Elalem hic susmaz susmayacak sen kendini düşün psikolojik siddet siddetlerin en ağırı Kararırın arkasında durup netliğini göstermen gerek yoksa kaale bile almıyorlar insanı Purpplee Süper women Anneler

Merhaba. Son durumunuz nedir. Benim de oğlum 9 aylık birebir aynı durumdayız. Karar tamam ama bu 18 gün yasak yüzünden dava açamadım. Herşeyde haklı iken karşımda ki cahiller yüzünden haksız görülüyorum. Eşim dövmüyor aldatmıyormuş. Hakaret psikolojik şiddet sevgi saygı yokluğu boşanma nedeni olarak görmüyor ailesi. Ve tabi bebeğim küçük olduğu için ve daha fazla katlanmadığım için vicdansız olacağım onlar için. . push ; S

Sevgi, saygı, güven yoksa niye evlisiniz hala?

Güzel bir konu olmuş, herkes kendine bir tecrübe, bir fikir edinebilir. Bende evli ve 4 yaşında bir kız annesiyim. Evden ayrılıp, boşanmak için çok fırsat geçti elime. Hep erteledim, kızım küçük dedim, düzelir dedim, cesaret edemedim. Açıkçası bir sürü bahane buldum kendime. Bundan 3 ay önce yaşadığımız bir sorunda tüm cesaretimi toplayıp, herşeyi göze alarak babamın evine döndüm ama yine olmadı. Kızımın aklı artık herşeye eriyor, biz birkaç gün dedenlerde kalıcaz deyince, koptu kıyamet Sonrasında tıpış tıpış tükürdüğümü yalayıp, döndüm eve. Benim sizlere tavsiyem çocuklarınız küçükken evliliğiniz yürümüyorsa bitirin, akılları erdiğinde bazı şeyleri idrak edebildiklerinde çok zor oluyor. Tamam kimse boşanmak için evlenmiyor ama, 1 yıl ağlamak var, ömür boyu ağlamak var. Allah herkesin yardımcısı olsun...

4 yıllık evliyim 2 yıldır ayriyim 2.5 yaşında oğlum var boşanma davam sürüyor. Hayata bir kez geliyoruz, insan gibi muamele görmek hakkımız. Olmuyorsa olmuyordur bunu öğrendim.

Mesaj tekrarı...

İnatlaşma uğruna boşananlar pişman oluyor. Hani evliliğin ilk dönemlerinde anlaşma sorunları olur ya. Riskli dönemler. Eşini de seviyor, mantığına uygun görüyorsaydı önceden.. Bu kişiler genelde pişman oluyor. Sonra eski eşi kadar bile karşısına çıkmayanlar oluyor. Ve bunu itaraf ediyorlar..

ya bişey sorucam merak ettim. evlenmeden önce her şey çok mu iyiydi yoksa anlaşamayacağınız taa o zamanlardan belli miydi? M

Allah kolaylık versin. Ayrılma nedeniniz neydi? Bu anlattıkların mı? Kızın babasının yokluğunu aradı mı? Çocuğu görmeye gelmiyor mu babası? B

Bende bosanmis ve cocklu biri olarak biseyler eklemek isterim bende bosandigim icin cok mutluyum cunku benim eski esim ana baba ne derse onu yapan cinstendi tabi isine geldiginde bi bize duskun bi ailesine karman corban bi evlilikti kavga gurultu hepsi vardi ben bosanirken 2 seyi dusunup oyle karar verdim. Sevgiyi acikcasida son plana koymustum 1. Cocugum bu kavgalarda buyurse nasil bi cocuk olacak 2. Eski esim ve her zaman her olaya mudahale eden ailesi birgun beni delirtirlerse cocuguma kim bakacak... ve verdim karari ordugum duvarlari asamiyordum sevgide bitti betecekti his yoktu artik ama korkum hep cocugu ileride alacaklari tehditleriydi halada aklimdaki tek sorunda bu ya alirlarsa suan 7 aylik haftada bi gorme gunu ve her hafta gelip aliyor anlayacagin kendi adima mutluyum bi manyaktan kurtuldum korkuyorum cunku cocugumdan ayri kalmaya dayanamam. Benim hayat isigim Rabbim kimseyi kotu insanlarla karsilastirmasin ve zulum edenleride islah etsin... K

Çok sıkıntılar çekmişsin. İyiki de boşanmışsın arkadaşım! Hem de kariyerin var, işin var dünya güzeli bir kızın var... 1,5 yaşında ayrılman da avantaj... Ben henüz boşanmadım. Benim de 2,5 yaşında oğlum var... Ama boşanmak üzereyim... Boşanan anneler neler yaşıyor merak ettim... Sonrası pişmanlık oluyor mu vs. diye.. Amin, inşallah bundan sonraki hayatın huzurlu olur... D

Ne güzel bunları duymak. Ne kadar süre önce ve niçin boşandınız? Kızınız kaç yaşında? Tek başına mı büyütüyorsunuz kızınızı? Kızını ne diyor gitmemek için babasına?

Aslında eşimi çok severek evlendim. Çevre olarak biz eşimin ailesine göre çok elit bir çevredeydik. İş olarak da bir kamu kurumunda üst düzey çalışıyorum. bütün iş arkadaşlarımın ve çevremin naısl olur bakışları altında varoş bir mahallede sokak düğünü ile evlendim. evlenirken onlara masraf olmasın önemli değil diye hiç bir şey istemedim. bütün ev eşyamızı kendimiz aldık. Fakat herşeye rağmen k. validem hiç tatmin olmadı laf sokmaktan çekinmedi. Kaynım üniversiteye hazırlanıyordu "biz okuturz" dedim. oğlunun söylemesi gerekeni gelini olarak ben söyledim. Ama o hep daha çoğunu yapmamı bekledi. doğum yaptım depresyona girdim. hiç anlayış göstermedi. oturup konuşmak yerine oğlunu doldurdu. 1o günlük kızımla tek kaldım eski eşim yüzüme bakmadı, benimle konuşmadı, bebeği aldım "artık boşanıcam" diyerek annemin evine gittim. BArışmak için son bir girişim gösterdim. "Annemlerin oturduğu şehre gideceksin, bende gelmeyeceğim, 1 hafta bebekle annemlerde kalacaksın" dedi. BAri sende gel diye zar zor ikna ettim. o güne kadar hakaretimi, saygısızlığımı görmeyen k. validem beni evine almadı. emzikli bebeği onlara bırakıp ben otelde kaldım. ertesi gü yine eve koymadı. kızımı arabada emzirdim eşim alıp tekrar annesigilin yanına götürdü. Akşamına eve aldıklarında ise, k. validemden bir dünya hakaret işittim "bir kere daha beni ağlat, kara toprağa girer seni yine oğlumdan ayırırım dedi. gidene kadar kimse yüzüme bakmadı. benle vedalaşılmadı. Bütün bunlar 1 yıl önce yaşandı. Eşim artık saygımı kazandın dedi. Ama bellik ki yine yeterli olmamış. her kavgada hakaret etmekten, kaynım eve gelince yanlarında benimle kavga etmekten geri durmadı. geçen ay en mutlu olduğumuzu düşündüğüm, satılık ev bakmaya başladığımız anda da benden boşanmak istediğini söyledi. Çok sıkıntılı bir boşanma oldu. Hala arkamdan konuşuyorlar. Hemde dürüstçe olanı biteni söyleyerek de değil, yalan söyleyerek konuşuyorlar. Çocuğuma uzak bir akrabam yatılı olarak bakıyor. Gerçekten çok iyi bakıyorlar. eski eşim onların evinde yemiş içmiş olmasına rağmen, onların arkasından da konuşuyor. 1 ay oldu kızını hiç aramadı. muhtemelen görmeye niyeti yok diye düşünüyorum çünkü annesi arkamdan "o keyif yapacak ben onun sıpasına mı bakacağım" diye konuşuyormuş. Annesi izin vermedikçe kızını görmez. ya da bir diğer ihtimal en düşük olanı artık yüzümüze bakacak yüzü yok. Ben 2. yi pek sanmıyorum. Kızım da dünyalar tatlısı. 1.5 yaşında sarı saçlı mavi gözlü bir kız. henüz çok küçük yokluğunu aramıyor o yüzden. Sen neden boşandın? Allah herkesi iyi insanlarla karşılaştırsın

Hiç yorum yapacak olan yok mu kızlar? Çevrenizde bu durumda olan yok mu? B

Merhaba, yıllar geçmiş mesajısınızın üzerinden inşallah görürsünüz yazdıklarımı. Sizinle çok benzer bir durumdan geçiyorum şuan bebeğim yeni 7 aylık oldu ve ben boşanma kararı aldım ama eşim ve ailes öyle baskınlarki ve eşim ailenin lafıyla o kadar çok hareket ediyorki bebeğimi benden alırlar diye çok korkuyorum. Siz nasıl başardığınız bebeğinizi vermemeyi. Birde daha çok küçük olduğu için aldığında bakımını beslenmesini nasıl yapıyor baba kesin o da annesine götürür çocuğu diye düşünüyorum. Bir de alıp akşamda kalsın diye eve geri getirmemezlik yaparsa ne yaparım bebeğim daha çok küçük anne sütü alıyor ama eşim o kadar inat ve ters ki sırf bana inatlarına yaparlar kesin. Kendimi bu insanların şerrinden nasıl koruyacağımı bilemediğim için doğumdan beri maruz kaldığım ağır psikolojik şiddette susuyorum ama boğuluyorum artık

Eline yüzüne bulaştırdın derken? Ne engel oldu tekrar dönmeye? Cesaretim var tabiki... Ben çocuklar büyüsün diye beklemeyi hiç düşünmüyorum ;çünkü o düşünce çok saçma ve zaten onlar büyüdükten sonra hiç olmaz... Bence seni eşin çoktan sindirmiş... Senden de beklentisi yok mu eşinin? Sevmediğin bir insana nasıl tahammül ediyorsun? CuteMom Dünya vazgeçenleri değil, azmedenleri

Niye tepki alacaksın ki? Şimdi mutlaka çocuk o ailede anne baba arasında sevgi olmadığını hissetmeyecek mi. Hadi hiç tartışma, kavga gürültü olmadığını düşünelim. Biz gülüştüğümüzde bile çocuklar mutlu oluyorken, sürekli yüzü asık, hayattan zevk almayan, eşini sevmeyen bir anne profili ne kadar doğru. Ve de eşini bile mutlu edemeyen bayan sürekli kocası tarafından suçlanacak. Daha da özgüveni yıkılacak. Niye cesaret edemiyorsun? Ailen de anladığım kadarıyla arkanda. Bence sen çocuğuna karşı koyamıyorsun. Benimki şuanda küçük ama artık dediğim gibi bilinçleniyor, yine çocuğum için şans vereyim demiştim... Bizimki de biraz çocuk büyüsün ondan sonra düşünürüz ayrılmayı diyor... ? Saçma! Sen çalışıyor musun canım? . push ;

Agresif bir eş, 7/24 "oğlum ben siizn için neler yaptım" diye ağlayan ve yaptığı duygu sömürüsü ile gurur duyan, benimle ilgili sevmediği özellikleri yüzüme söylemek yerine arkadan opğlunu işleyen bir k. valideden, eşimin hakaretlerinden kurtuldum için oh diyorum. sanırım eşimi artık sevmiyorum ama yokluğuna alışmak yine de zor oluyor. çocuk konusunda 1,5 yaşında kızım var işim çok yoğun olduğu için bir akrabam yatılı bakıcı olarak kalıyor çünkü hiç bir akrabamın olmadığı bir şehirdeyim ve eski eşim ölüyoruz desem annesinden izin almadan gelmez. annesi de izin vermez. o yüzden çocuğun çok zorluğunu hissetmiyorum. En büyük zorluk eski eşimle hiç yüzyüze bakmadığımızdan ve nefret ettiğimizden düzenlenemeyen çocukla ilişki. bunun dışında bir kursa yazıldım. işim yoğun zaten. bol bol kitap okuyorum. böylece zamanın geçmesini sağlamaya ve düşünmemeye çalışıyorum.

Bence hiçbir tarafın, ne kadının ne erkeğin aşırı fedakarlık yapması doğru değil. Kendiniz söylemişsiniz, birgün başına kakınca suçlu oldum diye. İnsan psikolojisi bunu kaldırmaz. Bilinçaltı sürekli ben çırpınıyorum ama eşim hiç oralı olmuyor, bana değer vermiyor yargıları oluşur, birgün çok saçma bir konuda patlarsınız... Ben terapiste de gittim. Eşime de beraber gidelim diye ısrar ettim ama kabul etmedi! Konuşmayı zaten evlendiğimiz günden beri yapıyorum ben ama hep tek taraflı oldu bu konuşmalar. O sadece dinler, içinden de onayladığını veya onaylamadığını bilmem bile... Ama onaylamadığını da yazıyla topluca belirtir. Anlarım ki konuşmalarım boşuna imiş... Evet içimde ne saygı, ne sevgi, ne güven bıraktı. Bu temeller olmadan da evlilik yürütülmez mantığı ile boşanmaya karar verdim. Daha önce de karar vermiştim ama çocuğum için şans tanımıştım ama iş daha da kötü oluyor ve çocuk için de çok da sağlıklı bir ortam olmuyor... Bir de kendimizin de bayan olarak özellikle hiçbir saygınlığı kalmıyor, psikolojimiz de yıpranıyor. Bence sadece evliliği yürütmek adına yürütmemeli... Tamam sosyal açıdan rahat oluyor evliliğin avantajları var ama dezavantajları ve sizden götürdükleri açısından değmez...

anlaşmalı boşanmada taraflar boşanma anlaşması yapıp mahkemeye başvuruyor, tek celsede boşanılıyor, en az bir yıllık evli olma şartı var, dava masrafı daha az oluyor. çocuk küçükse, zina iddiası yoksa çocuk genelde anneye verilir, baba çocugun yaşına göre değişmekle birlikte ayda iki kez haftasonları görür çocugu, babalar gününde, milli, dini bayramlarda ayrıca yılda 1 ay kadar süreyle görme hakkı var babanın.