Ne güzel umarım öyle olur:))

Bu zamanda insanlarla mesafeli olmaktan daha doğru bir hareket olamaz. İnanın ailesi ile dediğiniz gibi samimiyeti olmayan birçok insan var. Kaldı ki son elli yıla kadar anneyi hadi geçelim babasına rahatlıkla sarılan babasının da ona sevgi gösterisinde bulunduğu insan yok gibidir. Bunların hepsi psikopat olmalıydı bu genellemeye göre ama herkes hayatına bakıyor. Sırf bunu yeneceğim diye de gidip olur olmadık yerde ve kimselere samimiyet gösterirseniz o daha kötü olur. Bunları çok düşünmeden hayatınıza bakın. Samimi olmak istediğinizle muhabbetinizi edin gerisi gelir.

Benim babam da öyleydi. Annem değildi. Kendi cocuklarımla falan kucak kucagayiz surekli. Hiç zorluk yaşamadım. Insanlara karşı da yaşamam yani pek.. K

biz de annemle aşırı yakın ama babamla bi okadar uzaktık sözel olarak bir sıkıntımız hiç olmadı ama hala sarılırken çekinirim babama

Mesafe candır bunca zamandır mesafe koymamıştım bende de tam tersi terapiste gidince mesafenin alasını koydum öyle güzel birşeymiş ki O

Annemle mesafeliyizdir ama rahmetli babacığımla sarmaş dolaş arkadaştan öte geçirdik ömrümüzü. Annemin böyle olmasindan dolayı pek şikayetçi değildim, belki de babam dengeyi kuran unsur olduğu içindir bilmiyorum. Şimdi kendi ailemi kurdum 1 oğlum var ve annemle olan diyaloğumuz gibi değil tabi ki. Dışarıya karşı da, mesafeli olmam gereken insanlara oldum elbet ama onun dışında kolay ilişki kurabilen bir insanim. . push ;

Benim ailemde de temas pek yoktu, hala da yoktur ama kendi kurduğum ailede bu sıkıntı yok hepimiz koala gibiyiz, sizde de böyle kalmaz merak etmeyin

Annem ve babam bu ana kadar sevgisini pek göstermediği için biz de karşı tarafa hep mesafeli yaklaştık. Cümlelerle belirtilerdi genelde, hiç temas etmezdik anne ve babamla. Ben mesela 25 yaşıma geldim hala gidip te babama sarılamıyorum. Babamdan böyle bir davranışı bir elin parmaklarını geçmeyecek kadar gördüm. Bazen istiyorum ama sarılamıyorum. Anne babasına yakın temasta bulunmayan biri tahmin edersiniz ki diğer kişilere karşı daha mesafelidir. Şu an pek isteğim de kalmadı mesela. İnsanlarla çok içli dışlı olamıyorum. Ama içimde bir yerlerde öyle olmak isteyen biri var gibi. Bu yüzden rahatsızım biraz. Sosyal olarak bir sıkıntım yok sadece mesafeliyim insanlarla. Ortamlarda narin hassas kız diye pek anılmak istemiyorum. Psikoloğa gitmiştim eskisine nazaran çok daha iyiyim ama hala aşamadığımı düşünüyorum Böyle şeyler yaşayıp aşanlar var mı? burcak86 hiçbişe

zor gelse de üstüne gitmelisin. ama ondan önce şunu bilmelisin ki iletişim de kısmen genetik bir durumdur. annen baban dingin olduğu için sana temas etmedi kısmen bunu genetik olarak almışsındır sen ya da bunu tamamen değiştirmek için 25 geç bir yaş. S

Yine ve yine ve yine toplum maalesef. Toplumun davranis kaliplarina uymak zorunda degiliz ki, icinizden ne geliyorsa oyle davranin duygularinizi bastirmayin birakin onlar topluma gore yasasinlar. Q Queen of the North Kuzeyin

Tam da mesafeli ve temassız olunması gereken bir dönemdeyiz. Bence isabet. Eğer "bir gün" herşey normale dönerse o zaman yakın kişilerle ve küçük temaslarla başlayabilirsiniz işe; en yakın arkadaşınıza buluştuğunuzda sarılmak gibi

Ben de 28 yaşimdayim babamla çoook az sarilmişizdir. Belki bazi ozel gunlerde bikac defa olmus olabilir hatirlamiyorum. Annemle de arada sirada olmustur. Annemle babami da birbirlerine sarilirken cok az gormus olabilirim. Hatirlarim bile silik Ben temas sevmeyen temas bagimlisiyim. Disarda baska insanlarla temas kurmam, mesafeliyim, konusurken dokunan insanlardan da rahatsiz olurum ama evde eşimle devamli olarak temastayiz ayri otursak bile ayaklarimiz değer. Ne yapacaksin millete sarilip

her zaman degisebilmek mümkün. değisim düsunceyle başlar. tamamen degisebilmesi icin bile 25 yaş gec degil bence gibigibiyim