işimi seviyordum.. ama evlilik nedeniyle şehir değiştirmek zorunda kaldım yine aynı işi yapıyorum ama çevreye ayak uyduramadım. alışamıyorum... alıştığım yetiştiğim çevreden çok farklı burası. kendimi yabancı hissediyorum burda. emanet gibiyim.. herşeyden soğudum bıktım.. M

canim senin durumunda aynen benim kizimin gibi yer destirince insan biraz zor alisir cevreye ama kapanik durma iyi dil yoksa daha kotu oluyo insan cik gezin dolas tanidiyin arkadasin varsa caya kahveye gidin gelin acilirsin. G

İşini seviyor musun? İş yerindeki insanlar sana samimi davranıyor mu?Çok fazla iş yükün var mı?Malum günün yarısı işte geçiyor. Bu bir etken olabilir

benim insanlarla iletişim kuramamakla ilgili sorunlarım var.. üniversite mezunuyum yaklaşık 7 yıldır çalışıyorum.. evliyim.. okul yıllarımda neşeli, güler yüzlü, hayat dolu bi kızdım ama zamanla özellikle iş hayatına atıldıktan sonra bu tam tersi oldu. içime kapanık somurtkan biri oldum çıktım. sanki bütün enerjim alınıp gitmiş. hiçbirşeyden zevk almamaya başladım, mutlu olamıyorum.. bu içime kapanıklığım çevremdeki insanlarıda etkiledi kendimi kapattım kimseyle görüşmek istemedim. arkadaşlarımda benden yavaş yavaş uzaklaştılar. artık durum öyle bi hal aldıki eşimle bile doğru dürüst muhabbet edemiyorum. arkadaş edinemiyorum. insanlara karşı güvensizlik oluştu gibi. kendime dışardan baktığımda sıkıcı çekilmez bi insan görüyorum ama değişmek içinde hiç bi çaba sarfedemiyroum. nasıl kurtulcam bu halden bilmiyorum... seaside

İnsanlara karşı güler yüzlü olmakla başlayabilirsin bence. Muhakkak gunluk sürekli karşılaştığın insanlar vardır onlara karşı en azından günaydın, iyi akşamlar gibi selamlaşmalara dikkat etmelisin. Zamanla iki sözcük yerini nasılsınlara bırakır, sonra gerisi gelir zaten. Ama kesinlikle güler yüzlü ve enerjik davran hem böylelikle kendini de daha iyi hissedeceksin.