Evet. Ne orayı düzeltebiliyorum ne burayı düzgün tutabiliyorum. Bir de onun da kalbini kırıyorum sanki bunların sorumlusu eşimmis Gibi. Bende kesin kararımı verdim. Bu konuda destek alacagim

Ilişkimiz çok sağlam. Bugüne kadar bir defa bile darda koymadı hep destek oldu allah bin kere razı olsun. Ve inanılmaz bağlıyım. 5 dk ulaşamazsam ortalığı birbirine katarim o kadar da takıntılıyım anneme. Öyle olunca çözüm bulamamak daha da çok üzüyo. Allah basta annenize sonra hepimizin ailesine afiyet versin inşallah

Bağlı değil bağımlı bir ilişki sanki sizin ki. Hasta olmasına falan üzülür her evlat kafasına da takar onu anlarım. Ama kavga etmişler, yüzleri düşmüş sonucunda ne olabilir ki yine barışırlar. Bırakın koca koca insanlar bir hakeme ihtiyaç duymadan kendileri konuşup çözmeyi öğrensinler. Hangimiz eşlerimizle tartışmıyoruz, suratımız düşmüyor ki. Bir şekilde çözüyoruz, kaldığımız yerden devam ediyoruz. Sizin eşinizle aranızda hiç sorun olmuyor mu? Eşiniz ailesinin problemlerini bu kadar yansıtsa belki daha büyük tepkiler verirdiniz. Ağlaya ağlaya helak olmanız, üstüne eşinize "sınavına odaklan" dediği için tepki göstermeniz çok normal değil. Onlar barışacak, belki annenizde ciddi bir hastalık çıkmayacak ama sınav sonucunuz sizin hayatınızı etkileyecek.

Çocukluğumdan beri hep aralarında tartışmalarda sahit oldum. Hakem oldum. Araya girdim barıştırdım. Gunlerce kustuler ben gene dahil oldum arayı buldum. Boşandılar ben geri barıştırdım. evlendim artık başlarının çaresine bakarlar dedim olmadi. Annem babamla yaşadığı her sorunu anlatır oldu. Büyük, küçük farketmez. Onlar düzeldi ben günlerce uykusuz kaldım napabilirim nasıl düzeltebilirim diye. Defalarca rica ettim sen anlatıp unutuyorsun ben günlerce kendimi yiyip bitiritorum diye. Bu sefer anlatmasa da yüzünden anladım. Bugün 2 saatliğine uğradım. Hem ders çalışıyorum haftasonu sınavım var onun stresi hem doğuma az kaldı onun stresi azıcık kafam dağılsın dedim. Neyse gittim ikisinin de surat asık. Ne oldu diye sordum. Yok bir şey falan dedi ama belli araları bozuk. Annemin morali yerlerde surat sapsarı tat tuz yok. Üstelik dudağının kenarında sivilce gibi bir şey çıkmış yüzünün sol tarafında şişlik var . Karaciğerle ilgili ödem olabileceğini tahmin ediyor. Bir de buna taktım kafayı. Eve geldim düşün düşün ağla ağla helak ettim kendimi. Tam yatcaz eşime dedim annemin yüzünün rengi yüzündeki şişlik moralimi bozdu falan diye. Bana verdiği cevap "bitanem 4 gün sonra sınavın var ona odaklan " kızdım. Bende biliyorum sınavım var odaklamam lazım ama elimde değil dedim. Cevap vermiyo. Kavga çıkmasın da tek iletişim kurmasak da olur. Bir de ona moralim bozuldu. Anneme karşı hassasiyetimi nasıl azalabilirim. Inanın kendim evimde kocamla kavga ettigimde bj kadar takmiyorum kafama anneme uzuldugum kadar.. bu saat oldu hala annemi düşünmekten uyuyamadim

Bunu erkek yapsa çok kızardık. Ailesine odaklanmıyor diye. O yüzden lütfen kendi ailenize odaklanın. Eşinize, bebeğinize, sınavınıza, evinize özen gösterin

Aslında genel olarak neşeli hayat dolu bi insanım. Gülerim güldürürüm ama söz konusu annem olunca... atanamayanogretmen Körler sağırlar birbirini ağırlar 💯 Anneler

Anne babalar kavgalarını çocuklara yansittiklarinda inanılmaz kızıyorum. Yansıtmayı bırak dertlesiyorlar evlatlariyla bu konuda, ne kadar bilinçsizce bir hareket.

Onların ilişkileri o kaostan besleniyor. Bunca yıl yaşamışlar, küsmüşler, barışmışlar. Ama yaşamışlar. Siz yeni bir hayat kurdunuz yaşıyorsunuz. Mutlu yaşamak elinizde. Hangisi daha önemli?

Hayır ablam var ama o benim gibi degil N Neredenbaksantutarsizlik Guru Anneler

Eve geldigimde icim icimi yiyor acaba cozduler mi konustular mi baristilar mi diye bugün bile çözemedim bakın bu saate kadar ayaktayim

Onlar belki çoktan çözmüşlerdir, ya da çözmemiş ama uyumuş dinleniyorlardır, sizin kadar helak etmemişlerdir kendilerini. Öyle düşünün. Takmayın diyeceğim ama insan takıyor biliyorum.

Amin, hepimizinkine İşte aynı ben :/ çok yıpratıcı ama böyle. bazen çok korkuyorum, annemsiz yapamam filan diye düşündüğümde hemen özür dilerim Allahım diyorum, sanki Allah bana bir ders verir gibi düşünüyorum :/ Ben dediğim gibi çözüm bulamadım, bulan olursa beni etiketlesin Bu arada şimdiden Hayırlı doğumlar, Allah tek avazda kurtarsın

Annenizin ciddi bir sağlık sorunu olmaması dilerim ama niye bu kadar müdahale ediyorsunuz ki.. yani anneniz sinirden yüzü gözü şişiyorsa bırakın boşansınlar. belki öyle daha mutlular. bi kere evlendiler diye ömür boyu yanyana olmak zorunda değiller ki. onlar hep sizin anneniz babanız. ama karı koca kalmak zorunda değiller. barıştırmayın. zaten barışacakları varsa barışırlar. yani annen adına konuşuyorum da sinirden vücudumda egzama atsa niye ille o adama katlanmak zorunda olayım ki! baban da iyi bir insan olabilir. annen de olabilir. ama kimyaları uyuşmuyor olabilir. başta iyi anlaşmış olmaları da 10 sene sonra bal kaymak olacakları anlamı taşımıyor. siz de büyümüşsünüz. sizin için de evliliklerini sürdürme gibi zorunlulukları yok artık.

ama filler çimenin üstünde değil ki çimen koşup ayaklarının altına giriyor şöyle düşünün siz de eşinizle tartıştınız kırıldınız vs yarın barışır unutursunuz olur biter ama siz anne babanıza bu imkanı bile vermiyorsunuz tartışmışlar barışırlar siz gitmeseydiniz belki haberiniz bile olmayacaktı annenize geçmiş olsun da çok büyük bir şey değil anladığım kadarı ile kendi başının çaresine bakabilecek, doktora vs gidebilecek konumda eşin de aslında kendini üzme demiş ama bence oradaki talihsiz kelime sınava odaklan olmuş yani bebeğe odaklan onu üzme deseydi belki bu tepkiyi almazdı ben annemin derdindeyim sen sınav derdindesin gibi olmuş lakin bebeğe odaklan deyince de yine anneliğe bağlarsınız diye kafanız dağılsın şeklinde öyle de demiş olabilir bence bebek olunca daha iç hayatınıza odaklanırsınız aileniz siz eşiniz ve bebeğiniz anne babanız da kendileri bir aile onlar bundan sonra bulurlar yollarını bir de herkesin her günü şen şakrak geçmez ki

Ben de yıllarca sizin gibiydim, küçüklüğümden beri evde arayı bulan ortamı neşelendiren hep ben oldum, babam bana "anaç tavuğum" derdi, uzakta bile olsak her gün arar her şeylerini takip ederdim çocuğummuş gibi... iki yıl önce annemle babam arasında çok büyük olaylar çıktı, ben de yeni hamileydim ama kimse bu kızı üzmeyelim anlatmayalım demedi, babam ayrı aradı anlattı annem ayrı aradı anlattı, artık o kadar üzülüyordum ki elim kolum kalkmaz olmuştu üzüntüden, eşim de haklı olarak bana kızdı "biraz da karnındaki bebeği düşün yeter artık" dedi. Hepsinin derdini ben dinledim, annem arar babana bunları söyle derdi, annemi kırmamak için babamı arardım bu kez de babam benle kavga ederdi... Ama sonra ne oldu? Ben annemin yaptığı haksızlıkları söyledim diye suçlu oldum "ben o kadar üzüldüm ağladım hanginiz derdimi dinlediniz" dedi bana... abimin karısını tuttu hep, o dinlemiş o ilgilenmiş... ben de artık susmamaya karar verdim, yaptığı tüm haksızlıkları konuştum ama anlamadı tabi... ağladı bana beddualar etti ve şu an benimle konuşmuyor, düşündükçe içim acıyor. İkinci bebeğime hamileyim ama sevincimi hiç biriyle paylaşamadım, aramazlarsa doğuma kadar da söylemeyi düşünmüyorum

Çok çok çok iyi anlıyorum sizi... Ama içinizden hep şunu deyin lütfen ; " artık benim de bir yuvam var, öncelik kendi yuvam kendi evliliğim ve kendi ailem"

o zaman olabildiğince uzak kalacaksınız. kulaklarınızı tıkayacaksınız. yani şiddet olsa vs diyeceğim ki çekin alın annenizi. ama öyle birşey yok. geçinemiyorlar sadece. o zaman o kararı verecek olan yine kendileri. sizin bu durumda yapabileceğiniz çok da bişi yok.

Ailemize iyi gelmek istiyoruz ama bazen ne yaparsak yapalım iyi gelemiyoruz. Ben de çok iyi anlıyorum. Onlar ancak kendileri düzelmek isterlerse düzelirler. Her şey kendi ellerinde. Ben o yüzden onları düzeltmeye çabalamayı, huzurlarını düşünmeyi bıraktım. Çünkü benim düşünmemle olacak iş değil, kavradım artık. Ben de mutlu olduğum zamanlarda bile onların halini düşünüp nasıllar acaba diye mutsuz oluyordum bazen. Hiçbir şey yapamadığımı ve onlar değişime kapalı olduğu sürece de hiçbir şey yapamayacağımı anladığım an onları kendi haline bıraktım. Siz de öyle yapın. Onları kendi hallerine bırakın. Önemli olan insanın kendi huzuru inanın. Çünkü bir başkası için bunu asla sağlayamayız, ancak kendimiz için sağlayabiliriz.

Diyemiyorum. Uğraşıyorum. Bir şekilde çözerler diyorum ama yok. Onların benim sorunlarıma çözüm bulmaları gerekirken ben onlara ana babalık yapıyorum. Yapmadigimda da vicdan azabı çekiyorum

Çok haklısınız. Belki de bunca senedir ben sürekli devreye girdigim için doğru iletişim kurmayı beceremediler. Bu defa da ilgilenmedigimde vicdan yapıyorum acaba bencil bi evlat miyim ben diye

Sizin bukadara araya girmeniz kafaya takmaniz hic normal degil. Onlar kari koca kuserler barisirlar sizi ilgilendirmezki siddet yok diyorsunuz. Belkide bukadar araya girip mudahale etmeseydiniz ayri kalsalardi ikiside daha mutlu olacaklardi. Zorla insanlari bir arada tutmanin nesi dogru bak hala gecinemiyorlarmis. Kendi evliligine sinavina odaklanmalisin esin dogru soyluyor belliki senin onlara takik oldugunun farkinda o yuzden boyle cevap vermis. Psikolojik olarak bir sıkıntı niz varki bukadar abartili yasiyorsunuz ailenizle ilgili olaylari. Bukadar aglayip bayilmak normal degil

Barışmazlsrsa barışmasınlar koca insanların aşk acısı çekecek halleri yok. Demek böyle fırtınalı ilişkiden hoşlanıyolar. Bebeğiniz olacak bence gerisini odak noktası yapmaktan vazgeçin

Tek çocuk musunuz?

Yapabileceğin hicbir sey yok. Kendine sonra eşine sonra doğacak bebeğine zarar verirsin. Onlar bu hayatı kendileri seçmiş ve kabullenmiş. Alışmışlar da. Sen evine varmadan barıştılar belki. Değiştiremeyeceğimiz şeyleri olduğu gibi kabul etmek zorundayız. Başka hiç bir yolu yok.

gecinemiyorlarsa ayrilsinlar. boyle mutsuz mutsuz nereye kadar. esiniz de ayip etmis. sinavin var ama annenin sagligindan bahsediyorsun.

Fillerin altında olmayı tercih eden sizsiniz burada yalniz. Bakın kardesiniz öyle değilmiş. Kendi hayatına bakıyor.

Sabaha kadar düşündüm. Bu konuyla ilgili ciddi ciddi destek almaya karar verdim çünkü bu dediginiz gibi bu kadarı normal değil.

Çok haklısınız. Boşandıktan sonra tekrar bir araya gelmek bile bunun göstergesi. Onlar o kaosu seviyor yoksa niye katlansınlar birbirlerine. Ama ben kendi kendimi harap ediyorum işte. Gene konuştuk sabah keyifsiz tatsız zoraki

Sizde de maalesef ki bu üzülme, melankoli hali alışkanlık olmuş. Bir an önce atmalısınız bu hissi. Güzellikler, neşe ile geleceğe bakmak durumundayız.

Sadece babam arıyor, torunuyla konuşmak için ama annem onu bile yapmıyor. Normalde haftaya buraya geleceklerdi ama babam tek gelecekmiş. Bugün aradı "annen gelmeyecekmiş" dedi, ben de "gelini onu her gittiğinde kovmaktan beter etti ama yine de ona küsmedi her seferinde evine gitti, şimdi bana böyle yapıyorsa kendi bilir" dedim. Babam da anneme içten içe kızıyor ki bana tepki göstermedi. Bu annemin ilk küsmesi değil, geçen yıl da bebeğim daha iki aylıkken ben hastanede yattım 8 gün tek başıma, o zaman bile doğru düzgün arayıp ilgilenmedi ben de kırıldığımı söyleyince bana küstü aylarca aramadı, yine ben aramıştım. Şimdi ev taşıdım hamileyim yine küs... en çok ihtiyacım olan zamanlarda hep küstü bana. Ama gelinini hep aradı ilgilendi ona asla küsmedi ne yaparsa yapsın. Bütün bunları söyleyince de ben suçlu oluyorum kıskanç oluyorum...

Tabii. Ama ne boşanıyorlar ne geçiniyorlar. Filler tepisirken olan cimene oluyor R rouges

Eşime de o yüzden kızdım zaten. Düşünme bunları diyo elimde değil. Haklisiniz bu onların hayatı onların meselesi anlaşamıyorlarsa maddi olarak birbirlerine bağlı değiller ikisinin de yüksek geliri var boşanır bakarlar yollarına. Deveyi güdeceklerse de kendi başlarının çaresine bakacaklar

Bence hiç aralarına girmeyin, siz evlat rolünüze geri dönün. Tartıştıklarında "siz halledin, ben sonra geleyim" gibi şeyler söyleyin. Daha iyi olur inanın, siz varken yapmazlar ya da belli etmemeye çalışırlar en azından içiniz rahat eder. Bencillik değil bu tabiki.

Bence siz ebeveynlik yapmıyor, ebeveyncilik oynuyorsunuz. Siz bu misyonu kendiniz yüklenmişsiniz. Sanki siz olmadan onlar yapamaz gibi düşünüyor hayatlarını kontrol etmeye çalışıyorsunuz. Bunun altında da egonuz yatıyor aslında ama derin konular bunlar. Pskolojik destek almanızı tavsiye ederim. Çünkü eşinize haksızlık yapıyor kendi hayatınızı olumsuz etkiliyorsunuz. Kaş yapmıyor, göz çıkartıyorsunuz.

Benim de annemle babaminda arası hiç iyi değil, hiç iyi olmadı. Bosansalardi ben asla birlestirmezdim açıkçası. Ha şu an eskisi gibi değil. %30 oranında bir huzursuzluk var eskiden %1000 di. Her telefonu yüreğim ağzımda ediyorum. Acaba bir sorun var mı diye. Annem grip olsa sesi düşse artık ses tonu düzenleme kadar huzur yok bana. Keza bir sürü sağlık sorunu var annemin. Hipertansiyon, tiroid, kireçlenme, migren... İnanın saysam bitmez. Benim size onerebilecegim hiçbir çözüm yolu yok. Bence annesi mutsuz olan kız çocukları kendi hayatlarında asla tam anlamıyla mutlu olamıyor.

Ararlarsa da konuşma, film başa saracak çünkü,

Bu misyonu siz yüklenmişsiniz. İsterseniz kurtulursunuz. Onlar karı koca, küser, barışır bu kadar. Sağlık kısmına herkes takılır ancak neden olduğunu biliyorsunuz en azından. Bakarsınız ilerliyor bir uzmana gidersiniz. Çözümü olabilecek durumlar için kendi hayatinizi çözümsüzleştiriyorsunuz.

Eğer bulabilirseniz 'annenize kafayı bu kadar yormamayı ' bana da söyleyin olur mu? Ben de annemin sağlık sorunlarını düşünmekten uykularım kaçıyor. Bu saat oldu hala birşeyler okuyorum. Allah annelerimize, babalarımıza sevdiklerimize sağlıklı sıhhatli güzel ömürler versin. Anne olduktan sonra, zaten düşkün olduğum anneme daha da düşkün oldum. Bebeğimi büyütürken hep anacığımı düşünüyorum nasıl öderim onun hakkını diye. sanırım bu hem anne-kız ilişkinizden hem de karakterinizden dolayı böyle. istedikleri kadar şöyle yapın böyle yapın desinler maalesef değişmeyecek bu huyunuz

Aile konusunda ben de hassasım o şişkinlik benim de canımı sıkardı ama aralarındaki meseleye karışmanız ağır saçmalık olmuş. Barıştırmanız da öyle. Siz istediniz diye bir aradalar belki de onları mutsuz ediyorsunuz bu barıştırmaya çalışırken. Hiç böyle düşündünüz mü? Ayrıca eşinize neden kızdınız anlamadım. Evet doğru söylüyor düşünmeniz gereken şey sınavınız. Sessiz kalıyor diye kızmışsınız ama bi yere kadar kalır herkesin bi sabrı var kimse kapris çekmez sonsuza dek. Sonra çok pişman olursunuz. Hayat böyle çünkü her istediğimiz bizim istediğimiz gibi olmuyor kabullenmek lazım bazı şeyleri.