ne yazık ki son pişmanlık fayda etmiyor... çok anlamlı ve etkileyici bir hikaye.. realist

Karımı 1998 ́in sonbaharında kaybettim... Yedi senelik evliliğimizin iki senesini kanser tedavisi için hastanelerde geçirmiştik. Karim, her evlilik yıldönümümüzde ikimizin fotoğrafını çerçeveler, ́Bunlar bizim hayatimizin gölgeleri ́ derdi.. Öldüğünde, yedi tane resmimiz vardı. 97 ́in bir gecesinde onu aldattım. Oysa ona sürekli onu ne kadar çok sevdiğimi ve sonsuza kadar sadık alacağımı söylerdim. Ölmeden iki hafta önce yine aynı şeyi tekrarladım. Tuhaf bir gülümsemeyle baktı bana ve sadece: ́Biliyorum ́ dedi. İzmir'e kar yağdığı gün, yani bir ay önce, evdeydim. Fotoğraflarımıza bakıyordum yine... Her çerçevenin altında bir harf olduğunu ilk kez o gün fark ettim. - A. - R. - K. - A. - S. - I. - N. Gerisi için yılları yetmemişti. Ama sanırım ́Arkasına bak ́ yazmaya filan niyetlenmişti. Hemen çerçevelerin arkasına baktım. Hiçbir şey yoktu. Sonra bir şey dürttü beni, hepsini teker teker söktüm. inanabiliyor musunuz, her birinin arkasından bir mektup çıktı! Geçirdiğimiz her sene için sevgi dolu sözler yazmıştı. 1997 ́deki resmimizin içinden çıkan zarf ise simsiyahtı. Ve içinden su sözler çıktı: ́14 Mart 1997/Gözlerin bana başka birine dokunmuş gibi baktı/ Söylemene gerek yok, biliyorum... ́ 2002 ́deyiz. Onu kaybedeli 4, aldatalı 5 yıl oluyor. İçim acıyor simdi. Çünkü kadınlar biliyor, hissediyor.. Seni seviyorum diyenin sevgisinden şüphe et, çünkü aşk sessiz, sevgi dilsizdir...

Aşağıda ne yazıyor? Yalan mı? P

şulem çok güzel bi paylaşım daha öncede okumuştum çok begendim her okuduğumda etkiler beni bu hikaye...

çok güzel ellerine sağlık

eline sağlık canım:)))