Sevgi olmak için ızdıraptan geçmek zorundayız Laalecim.. Hayatta en çok istediğim şey sevmek ve sevilmekti... Diğer adıyla aşk...:asigim: Çünkü hayatımda bir o yoktu, onun eksikliğini çekiyordum... Olmayan şeyin eksikliğini çekeriz öyle değil mi? İşte varlığını ve yokluğunu sorguladım çoğu zaman aşkın... Ve yok dedim benim hayalimdeki şey yok bir yanılsıma.. Her yere bakmıştım meğer içime bakmamamışım... Onu dışarda aramakmış tüm kabahatim... Ve kurallarım, kalıplarım... İşte canım yandı kırıldım... Kırıldım kendimi buldum... Kendimi buldum aşkı buldum... İyiki çekmiş miyim evet iyi ki.. Acılarım benim ilham kaynağım... AR_YA

Bir hedefe ulasmak icin yasadigmiz acilar sonuna geldigmizde bize o hedefin degerini gösteriyor aslinda... Cektigmiz aci ne olursa olsun bizi öldürmedikten sonra sadece güclendirir... Güzel bir paylasim elfidacim tsk. a. s. kuzum Bu konida

var evet. Ben geçirmeye calıştıkca her yeni bir şey görüğümde yeniden yıkılıyorum ve direniyorum tekrar ayaklanıyorum işte:çok üzgünüm: acı cekmek özgürlkse özgürüz morukumlaaaaa:asigim:

Hepimizin yaşadığı acılar farklı farklı... Ve sanırım herkes kendi çektiği acıyı en büyük sanıyor... "Acınız, anlayışınızı saklayan kabuğun kırılışıdır. demiş... Ben en çok bu söze takıldım.. Toplumla şekilleniyoruz, içinde büyüdüğümüz toplumun doğu ve yanlış yargılarına göre... Önyargılarımız var, duvarlarımız var ördüğümüz, içimizde süregelen savaşlarımız var belki nedenini bizim bile bilmediğimiz... İşte bunları kırmak, kabuğumuzu kırmak için acıdan geçiyoruz belki de. Nil KK

elbette ki ölüm acıdır... geride kalanlar elbette acır, çünkü bir parçaları yoktur artık... söylenmemiş sözler, yaşanmamış yıllar kalır geride... en çok bunun için acı verir ölüm... yoksa ölüm giden için belki de huzurdur... bir evladını kaybeden babaya arkadaşı Allah sana bu acıyı unutturmasın dediğinde kızmış çok... ama arkadaşının ne demek istediğini diğer evladını kaybettiğinde anlamış... burada sorgulanan şey bence hangi acının daha gerçek olduğu değil.. yaşadığımız hayalkırıklıkları, vazgeçişler, terkedişler, pişmanlıklar... bunlar kötü gibi görünse de aslında bizi biz yapan gerçekler mi? yanlışlar mı bize en çok hayatı öğreten... Laale Aşikardır Zat-ı

çok güzel ifade etmişsin duygu çıkmazı acıyı yaşamakta güzel eğer ders almasını biliyorsan yada bişiler çıkarmasını. en azından bisha aynı yanılgılara düşmüyosun OLGUNLAŞIYOSUN.. B

Yaşadığım acılar getirdi beni bugüne.. Ne kadar zırlasam da yeter artık oynamıyorum ben diye.. Devam ettim var gücümle bu hayata asılmaya.. Çünkü gördüm ki; güneş herkese ve herşeye rağmen yarın sabah yeniden doğacak..:lepi: prenses006

Bet suratlı ne diyosun sen allasen. fisfisfis Bişe anladıysam ahada arap bacı gibi olayım Konuya cevabım ise "evet eksiktir". sengözlerimebaksanab DUYGUCIKMAZI maskeli balo ve shte

acıdan geçmeyen hayat biraz eksiktir evet... acı insanı güzelleştirir, olgunlaştırır, insan yapar doğanın bi dengesi sanırım. bi yerden alır bi yere verir ki tesellisi olsun kayıpların ama almasını da bilmek gerek. yaşadığın acı sadece canını yakıp geçiyorsa, sen o acının içindeki cevheri bulup hazinene katamıyorsan kimi şeyleri önemsiz kimi şeyleri kıymetli hale getiremiyorsan acı ancak kendine acımana sebep olur. hayat yine eksik kalır Laale Aşikardır Zat-ı

acıdan gecmeyen yurek dusunemıyorumkı bı tarfı eksık olsun mutlaka acı cekıyoruz ne olursa olsun belkı dısardan cok basıt gelıyo ama bız ıcımızde dunyalar kadar buyuk yasıyoruz gereksız belkı ama tecrube edınıyoruz alısıyorz gbuclenıyorz gece olsada tekrar gun baslıyo hayat kısa cok guzel bı yazıydı... tesekkurler

acıdan geçmeyen hayatlar eksik mi onu bende çok düşünüyorum özellikle de bu aralar henüz 23 yaşındayım ama yaşıtlarımla anlaşamıyorum aramızda dağlar var bir düğün bir topluluk olduğunda yaşıtım olan insanların yanında çok sıkılıyorum ve genellikle orta yaşlı insanlarla vakit geçiriyorum sadece bi topluluk olduğunda değil her zaman elbette olgunluğun insana kazandırdığı çok şey var ama bazen düşünüyorum da acaba acı çekmemek olgunlaşmamak hayatı laylaylom yaşamak daha mı iyi diyorum çevrem tarafından hep övülürüm olgunluğumla ama gerçekten övülmem gerekiyor mu yoksa hayattan en güzel haliyle olgun insanlar değil de acı çekmemiş hayttan bihaber insanlar mı zevk alıyorlar diye... B

elfidaanım konu açarsa işte bööyle havalı olur... acım, aslında içimdeki doktorun hasta yanımı iyileştirmek için sunduğu acı ilaçmış... doktoruma güvendim ve verdiği ilacı sakince içtim... her hastalığıma sunduğu acı ilaç biraz daha güçlendirdi beni... ve anladım ve kabullendim ki benim çarem o acı ilaçlarda... henüz çaresi bulunmamış yanlarımın ilaçlarına da hazırım... ondan gelen kabulüm... annem küçükken acı şurupları içirmek için küçük yalanlarla kandırır avuturdu beni... içimdeki doktor da aynı acı ilaçlar için kandırıyor beni... avunuyorum... ama sonuçta geçiyor mu... geçiyor... Gxuxlsxuxm