Ne güzel vakit ayırıp uzun uzun yazmışsınız çok teşekkür ederim harika tesbitleriniz var. Bana anlatması bı yönden hoşuma gidiyor öyle ajitasyon yaparak değil mesela şöyle anlatıyor. Babam bunu böyle böyle yapardı.. ve o aslında iki çocuk babasıydı ama asla yetişkin olamamıştı sonuclarini bilmeden yapıyordu.. vs gibi. Yani dediğiniz gibi bunlardan bi çok şey çıkartmış aslında kendisine. Ve küçük yaştan beri bı olgunlukla büyümüş şuan çocuklarla çok ilgili benim yaptığım ufacık ev işi için bile her seferinde teşekkür eder kıymet bilir bu da bana şunu düşündüruyor hepsinden kendine bı pay çıkartıp kendini ona göre sekillendirmis. Eğer kendisi isterse teşvik ederim ama şuan ısrarcı olmam sanırım destek alması için.

Çok üzüldüm insanın geçmişinde böyle şeyler olması çok acı gerçekten. Ama dediğiniz gibi deşmenin bı manası yok sanırım. Zaten aşamasaydi günlük yaşantımızı çok fazla etkilerdi. Suanlik öyle bı durum yok çok şükür.

Evet işte içinde yaşıyor olmasına da onun için üzülüyorum aslında yani illa demiyorum ki dışarı vursun bu yaşadıkları Allah korusun olmasın öyle bişey tabiki. Ama anlatsa belki rahatlar diye düşünmüştüm ama fikrim degisti yazdiklariniz mantıklı geldi. Yoksa ben tam tersi düşünüyodum açıkçası.

Suanlik yok ama üzerini örttüğü şeyler birden patlak verirse diye korkmuştum. Ama üzerine düşmem tabiki ısrarcı da olmam. Kendisi bı gün ihtiyaç duyarsa gider Dasmeer

bir yandan bakarsak hangimizin terapiye ihtiyacı yok? diğer yandan bakarsak da... benim sülalemin/etrafımın yarısı böyle travmalarla dolu. ben kumar masasında kumar borcuna satılmış, tecavüze uğradığı adamla evlendirilmiş, tecavüze uğradığı için 5-6 çocuklu başka bir adama "kaktırılmış" bir dolu kadın tanıyorum... ya da böyle adamlardan olma hayvan gibi yetiştirilmiş çocuklar. ama bunlardan çok güzel evlilikler yapan, çok güzel yerlerde olan, hayat dolu, pozitif mükemmel insan olanları da oldukça çok. evet psikologlar her şeyi çocukluk travmalarına bağlıyor. moda oldu iyice. e iyi de hiç mi kendi inisiyatifimiz yok hayatımız üzerinde? o kadar aciz olduğumuzu düşünmüyorum ben açıkçası... bilinçli bir insan zaten yaralarının travmalarının farkındadır. eksiğimizi, huyumuzu bildiğimiz kadar geçmişimizi de illa ki biliyoruz. yardım almak kötü bir şey değil ama aşmışsa, bir ferahlama getirmeyecekse bir değişiklik olmayacaksa... psijkologlarla terapiler çok da öyle ucuz, kolay, çabuk şeyler değil. hemen hadi koş psikologa demek bence biraz sakıncalı. size anlatması zaten artık anlatma yüzleşme çağına geldiğine dalalet. illa bunun sebepleri vardır... belki yararı olacağını düşünüp bir profesyonele de gidecektir ileride... ama bence siz buna şu anda karışmayın. "o bana bunları anlatırken nasıl yaklasmaliyim ona bilmiyorum" dediğiniz için diyorum. anlatmaya başlamak o kadar zor ki... anlatabilmek ve bunu ajitasyona bağlamadan sakin, sıralı, sebep-sonuç ilişkileri içinde objektif yapabilmek çok zor. siz psikolog olmadığınıza göre ondan bunları yapmasını isteyerek yönlendirmelerde bulunmanız da zor ama, size yük olmayacaksa, şişmeyecekseniz, merak ediyorsanız, sizin için de geçmişle yüzleşmek gibi olacaksa dinleyin, elinizdeyse teşvik edin derim. yok sizi gerip şişirecekse yavaş yavaş "ben dinliyorum ama sadece üzülüyorum acaba daha profesyonel biriyle mi konuşsan" deme aşaması gelebilir.

Canım teşekkür ederim çok şükür şimdi kabullenmiş bastırmış olsa da içine atmasından korkuyodum bende. Eğer kendini hazır hissederse bende destek olurum ama ısrarcı da olamadım şuan. Kvme bende çok üzülüyorum içim gidiyor cidden. Hiç kolay değil

İki tane evladım var çok şükür iyiki var

Hani şiddet gösterse eyvallah ama bence siz de bu durumu kapatın. Hepimizin yaraları var. Ama yaralarla yaşamayı öğrendik bir şekilde. Dasmeer

Bence ler ile ilerlemeyin. Eşiniz bu konuda size hiç tepkisel yaklaşmamış yani sövmemiş dövmemiş. İçinde yaşıyor hala. Bir yerde patlarsa diyorsunuz bırakın götürebildiği kadar yete götürsün. Demek ki bunu taşıyacak gücü var. Olmayacak zamanda adamı anlatmaya zorlarsanız çok daha kötü sonuçlar doğurabilir

Üzerinden seneler geçmiş. Böyle travmatik olaylar daha erken yaşlarda çözümlenmeli diye düşünüyorum. Benim babamda annemi kemerle döverdi. Bir keresinde o kadar şiddetli vurdu ki annemin bir kulağı sağır. Ben çocuk aklımla anneme boşan demiştim ama annem hiçbir zaman cesaret edemedi. Aile içinde şiddet yaşayan çocuklar seçimlerini ona göre yapıyor. Ben erken yaşta evlenmekte çözüm buldum. Baba evinde bulamadığım huzuru kendi evimde sağlamaya çalıştım. Ablam senelerce erkeklere güvenmedi, en sonunda görücü usulu, sadece çocuk için formalite bir evlilik yaptı. Eşiniz size ve varsa çocuğunuza karşı merhametli, sevgi dolu ise çok problem etmenize gerek yok. Kaçımızın yarası yok ki? Hayatın içinde bir şekilde kendimizi tamir ediyoruz.

Şuan aslında biraz zor bı donemden geçtiği için açıldı bu konular canım. Annesinde kalp yetmezliği olduğu çıktı ortaya bende kalıyor üç haftadir. Başımın üstünde yeri var tedavi sürecinde kalmasını ben teklif etmiştim. Sonradan babası da geldi o geldikden sonra fark ettim ki çok tavırlı babasına karşı hiç konusmiyor bile. Çok saygılı bı dedgini iki etmez ama asla konuşmuyor sohbet etmiyor. M

Deşelemenin gereği yok bence. Ayrıca kendi isteğiyle hazır bulunarak gitmeli gidecekse. Verimli olması adına. Bir de en az 2 yıl çocuk olmamalı bence.

Sevgi saygı zaten bence en buyuk destek. Allahım şifa versin eşiniz ve kv bilinçaltı korkularından kurtarsın.

Teşekkür ederim aynen bende akışına bıraktım bu onun kararı olmalı. Aynı konuları açıp ona baskı yapmıyorum yenGEnC

Kendi isterse gitmeli ve anlatmak isterse dinlenilmeli. Kendi konusunu açmadığı zamanlarda sizde kesinlikle sormayın. Evet psikolog iyi birsey fakat o kadar zor şeylere rağmen hayata çok güzel bakan pozitif olan Kendi kendini tedavi etmiş bir çok insan var. Bu durumu düşünmeyin derim ben.

Belkide sadece kendisini dinleyecek birine ihtiyaci oldugunda anlatiyordur. Ben öyleyim mesela, biri sussun ve ben saatlerce icimmdekileri dökeyim isterim. Sonra hayatima kaldigim yerden rahatlamis olarak devam ederim. Bazen sadece konuşmak isteriz geçmişe çare bulunmasini değil.

Ben bu tarz ailelerde büyüyüp kendini çok güzel ifade eden bir sürü genç tanıyorum. Bir çoğu ailede gördüğü negatifligi kendi aile yaşantısına yansıtmıyor. İlla etkilenip kendini demoralize eden de vardır. Benim anlamadığım böyle baba ile büyüyüp ona saygı duyması hala enteresan geldi bana. Bazı kişiler çok mu hoşgörülü? zeynones

Kötü huyu yok sanırım eşinizin. Psikolojik destek almasını isterseniz size karşı bir tavır takınır mı acaba? Ya da sizinle bu kadar rahat sohbet etmek istemeyebilir

Saygı duymayip ne yapacak ki. Eğer nefret etse kendi hayatına bakamaz bence. Sürekli o duyguyla basetmeye çalışır. Üzerini örtmek için bazı şeyleri o şekilde kabullenmek gerekiyor sanırım çünkü iş işten geçmiş artık.

Yani eğer canı sıkkın bir dönem olursa hafif bi sebep de olsa o zaman teklif edersin terapiyi git rahatlarsın diye. Ki hiç canı sıkkın olmasın tabi. Bak eşin burdaki Naime olabilir. Kendi kendini iyileştirmeyi başarmış olabilir.

Ne güzel yazmışsınız teşekkür ederim. Çok şükür Rabbim ona fırsat vermiş o da kendini iyi yönde geliştirmiş. Kendisi anlatırsa dediğiniz gibi dinlerim yanında olurum ancak.

Sadece sosyal hayatını etkiliyor sanırım bu durumlar. İçine kapanık malesef yani böyle çok fazla sosyallesemiyor. Hani herşeyden kendini soyutlamis değil ama girdiğimiz ortamlarda ben genelde hemen uyum sağlarım konuşurum giriskenimdir eşim biraz bu konuda sıkıntı yaşıyor belki ilerde isterse bununla ilgili yardım alır. Milana22

Merhaba kadınlar kulübunun güzel kadınları Uzun zamandır hiç konu açmamıstim. Ama bu konuyu konuşacak birlikte çözüm arayacağım kimse yok sizlerden fikir edinmek istedim. Benim eşimin babası zamanında baya baya alkolik birisiymis . Yüzeysel olarak nasıl bı hayat yaşadıklarını biliyordum kv anlatır arada sırada eşim pek anlatmazdi. Kv ile eskilerde ufak tefek sorunlarım olmuş olsa bile çok severim o da beni sever sayar iyidir yani ve kıyamıyorum ona hiç. Konuyu uzatirsam kusura bakmayın toparlayamadim. Biraz özet geçeyim. Benim kp eşimi ve abisini annesini içip içip dovuyomus çocukluklarında. Kv kaç sefer gitmek istemiş eline bıçak alıp kendimi öldürürüm diye hep tehdit etmiş. Eşimle abisi küçükken kemerle döverdi bizi diyolar. Hele kv mi odaya kilitleyip dövüp dövüp çeker gidermiş biz hep annemi ağlarken gördük diyo eşim. Zaten kv bununla evlenmeyi hiç istememis kaçırmış zorla sonra da daha nikah yokken hamile kalmış hepsi rızası dışı anladığım kadarıyla kızlar bunlar çok ağır şeyler anlatırken bile etkileniyorum. Mesela eşim çok zeki bı çocukmus burs vermeye başlamış zengin bı adam ama hiç bı şekilde o parayı eşim için kullanmamış içki kumar karı kız pavyon hepsi varmış anlicaginiz daha da açmama gerek yok sanırım anlamanız için biraz detay verdim. Şimdi benim sorunuma gelcek olursak kızlar eşim bazen zor biridir, evet evliliğimizin ilk yılları tanıma dönemlerinde tartışma kavga vs oldu ama çok şükür hiç saygımızı yitirmedik. Beni sever değer verir bende ona karşı öyleyim. Ama bana bunları çok nadir anlatırdi bugünde biraz derinlere indi anlattı yüreğim kaldırmadı. Ben psikolojik destek almasını istiyorum. Bunların şuan üstünü örtmüş olsa da, normal hayatına devam ediyor gibi olsa da bı yerden patlak vermez mi? Hiç kolay basit şeyler değil sonuçta hem fiziki hem psikolojik şiddet var daha bir sürü tanık olduğu şeyler var bunları ancak profesyonel bı şekilde aşabilir ama buna onu nasıl ikna edebilirim? Ve bunun haricinde ona nasıl destek olabilirim o bana bunları anlatırken nasıl yaklasmaliyim ona bilmiyorum belki size saçma gelebilir dert edindigim şey belki soramadım bilmiyorum ama yardımcı olacak bı kaç fikir verirseniz çok mutlu olurum şimdiden okuyanlara çok teşekkür ederim

Çok üzüldüm adınıza gerçekten Allah yardımcın olsun. Şiddete meyilini bana zarar vermesini vs yasasaydim sanırım daha farklı olurdu. Bundan sonra da inşallah yaşamayız böyle şeyler, kendisini hazır hissettiğinde destek almak isterse yanında olurum. Ama şuan için elimden başka bişey gelmiyor malesef.

İki tane çocuğumuz var çok şükür kendi isteğiyle gitmesi daha iyi olur tabiki keşke öyle bı adım atsa.

terapiyi bir ameliyat gibi düşünün ama baygın değilsiniz ve ameliyatı yapan iki kişilik ekibin içndesiniz... yani ihtiyaç varsa elzem ama sistemi şu an için yolundaysa kurcalamayın. var mı şiddet meyili ya da başka bir zorlayıcı davranışı, kendini zorlayan bir tutumu vs

Terapi diye konu acarsaniz size bir daha anlatmaz o yuzden odaklanmayin buna Yapabileceginiz tek sey ona destek olup anlattiklarini dinleyip ona bir omuz olmak olur

Geçmişte yaşananlar paralelinde bir sorun yaşanmadıkça terapi çok anlamli gelmedi bana.

kimi insan vardır aile içi yaşadığı travmalardan sonra her olayı ona yorar, öyle olması gerektiğini düşünür, kimi insan vardır bu travmalar sonrasında kendini geliştirir, yaşadığını yaşatmamaya çalışır. anladığım kadarıyla eşiniz kendini geliştirmiş. babasıyla sohbet etmek istememesi normal. kim bunları yaşatan biriyle sohbet etmek ister ki? eğer eşiniz babası gibi davransaydı hemen terapiye teşvik edin derdim ama böyle bir durum yoksa şu an terapi görmesi onda o anıları tekrar tekrar canlandırır gibi geldi. size anlatırsa dinleyin ve ekstra kötü yorum yapmamaya çalışın derim

Doğru söylüyosunuz kendisi acmadikca konuyu açıp desmesem en güzeli. Teşekkür ederim

Üstünü örtebildiyse, bununla başa çıkabiliyorsa, bence deşmemek gerekebilir. Illa ki bi yerden patlak verecek diye kötü anıları tazelemeye gerek yok.

Suanlik ısrarcı olmam sanırım bu konuda teşvik ediyorum alttan alttan. Ama dediğiniz gibi terste tepebilir onun tutumuna göre hareket edicem.

Ben muhatap olmamayı tercih ederdim.

Nihalcim kıyamam ya çok zor şeyler gerçekten dediğin gibi çocukken çözülmeli ama o zaman kim ilgilencek kiçok şükür merhametli ilgili bı baba. Dediğin gibi kendisi anlatmadikca da çok desmemek daha iyi sanırım.

Aman sohbet de etmesin zaten. Ben yüzüne bakmazdım.

Adamın bir durumu yokmuş ki terapiye gitsin. Bence siz bu kadar üzerine düşerseniz olmayan şeyi, olduru verirsiniz.

Eşiniz zaten kendisinin terapisti olmuş, kendi huzurlu yuvasını yaratmış, çocukken sahip olamadıklarını eşine ve kendi evlatlarına veriyor, yorumlarınızdan anladığım bu Sizin eşinizin terapiye ihtiyacı yok, tam tersi kendisi bu durumdaki insanlara terapi verebilecek durumda, çok taktir ettim kendisini, hiç bu konu üzerinde durmayın, anlatmak isterse dinleyin, yanında olduğunuzu hissettirin, ilginizi, sefkatinizi verin, tek ihtiyacı olan bu

Eşiniz çok şanslı sizin gibi bir eşi olduğu için eşiniz muhakkak psikolojik destek almalı, şuanda bilinç altına atmış herşeyi ama bazen öyle anlar gelirki yaşadığı herşey ordan fışkırır adeta, umarım eşiniz sizi dinler ve terapi alır, kv nize çok üzüldüm

Bence cocuklari ona hala saygı duydukça yaşadığı mahcubiyet ona ömrünün sonuna kadar yeter. Tabi herkesin kendi tercihidir olaylara vereceği tepki

Ayni durum bende de var suan boşanıyorum kp ky dovmus dovmus kaynana cocuklaro hirsla dövmüş icerden psikopat cikti ilk zamanlar bizde kavga ediyorduk alışma dönemi dedik cocuk dogdu adam canavar oldu parmagimi bile kirdi herhafta sonu kavga cikardi suan boşanıyorum cocuk varmi yokmu bilemem ama tedavi olsun öfke patlama soruni vardi bizde marifetmis gibi ky iyike dövmüşum der alsin simdi oglunu basina çalsın. Inancim su siddet goren cocuklarim içerden patlama sorunu var ve köşeye sıkışmış olduklarında yada yetersiz hissettiklerinde yanindakilerden cikariyor tecrübe ile sabit its mee kırılan parmak onurim ve haysiyetim

Kabullenmiş, unutup gitmiştir diyorum. Kabullenemeyen insanlar belli oluyor, bir yerden patlak veriyor. Sizin adam kabullenmiş bence üstübe gidip demeyin derim

Amin Allah razı olsun güzel dilekleriniz için.

Benim hayatımda birinin ergenlik yıllarında cinsel istismar hikayesi vardı. Bunu bana çok zorlanarak, hassas bir anında anlatmıştı. Büyük çaplı bir şey olduğu icin ben de psikologa gitmesi için yönlendirme yapmayı düşündüm, psikolog bir yakın arkadaşıma başka birinden bahsediyor gibi olayı anlattım, nasıl yardımcı olabilirim diye. Bana o kişi hayatına bakıyorsa, depresif, düşünceli, durgun vs değilse, kendine zarar veren hareketleri yoksa bir şekilde bununla başa ciktigini, o istemedikce deşmenin bir manası olmayacağını söyledi. Benim çocuk gerçekten de çok neşeli, hayata pozitif tarafından bakan, üzücü şeylerle bile dalga geçecek yan bulan, mutlu biriydi. Ben de arkadaşımı dinledim ve konuyu unutmus gibi yaptım. Sizin de eşiniz belki bu olayları hazmetmistir, üstünü örtmüş derinlere gommustur. Eğer günlük hayatınizda bir etkisini görmediğinize inanıyorsanız üstüne düşmeyin bence

Terapi süreci, yüzleşme süreci çok sancılı süreçler. Eğer eşinizin bunlardan kaynaklı hayatının akışını ciddi etkileyen bir durumu yoksa terapi önermek yersiz olur.

Çocuk yapmanızı tavsiye etmem.

Tahmin ediyorum çok zor olur onun için bana bile yeni yeni anlatıyor. Anlatırken de diyo en ince ayrıntısına kadar aklımda herşey. Bu çok zor bişey gerçekten. Bide bunları en başından anlatıp tekrar dillendirmek hiç kolay olmaz.

Öyle mi dersin Merve ya. Ne bileyim hani şimdi bı psikolojidir gidiyo ya benimde aklıma takılıyor kolay şeyler yaşamamış nasıl örttü üstünü, içine ata ata Allah korusun hasta falan olur diye.