Of peki ben neden bukadar dusunuyorum Alys

Benim kizimda 8,5 aylık 2 ay önce başladım. Yapacak bir şey yok her an aklımda aralarda fotoğraflarıyla oyalaniyorum telefondan.

oglum dogdugunda master tezimi yaziyordum. 4 aylikken tezimi savundum, 7 aylikken is hayatina basladim. is hayatina baslayincaya kadarki surecte zaten sabahin 6.30unda okula gidiyordum. basin mensubuyum, haftanin 6 gunu gazete binasinda, bir gunu de evde olmak uzere 4 yil boyunca 7 gun calistim. bu sure zarfinda 1 yasinda oyun grubuna, 2 yasinda krese, 3 yasinda anaokuluna yazdirdim oglumu. 1 yasina dek annem ile beraberdi. isten eve gelirken hicbir hediye getirmedim. normal olanin bu oldugunu anlatma geregi bile duymadim. zaten bu disiplin ile bakti dunyaya oglum. bircok konuda yazdim yanit olarak, anneye guven esastir. benim gorev geregi evden ayri oldugum gunler de oldu. evladim her zaman x gun sonra anne eve gelecek diye bildi. okula giderken aksam anne evde olacak diye bildi. eger evde olamayacaksam o aksam, su gun evde olacak anne diye bildi. hicbir gun de o guvenin disina cikilmadi. hayati evvel kendinize, sonra evladiniza zorlastirmayin. guclu anne esastir, guclu anne guclu cocuk yaratir.

Siz de rahatlicaksiniz. Kendi hayatiniz oldugunu hatirlicaksiniz ve bu cok normal, biz de insaniz sadece anne degiliz. missburc Ben kalender

Çocuğunuzu kendinize bağımlı değil, bağlı yetiştirmeniz gerekiyor. Önce iki kavram arasındaki nüansı anlayıp, ona göre davranışlarınızı şekillendirin. Sonra da yavrunuza bunu anlayabileceği bir dilden açıklayın.

İnsan sabah giderken vicdan azabı hissediyor baya. Düşünmemeye çalışıyorsun vs ama olmuyor. İlk işe başladığımda bu vicdan azaplarından dolayı depresyona girdim çok ağır, tedavi gördüm:)

Ben de şu şekilde kurabiliyorum, annem bizi evde bırakır işe giderdi, çok küçüktük, bakıcımız falan da yoktu. Ne ağladığımızı ne onun üzüldüğünü hatırlamam. Olursa bir gün çocuğum hiç sanmıyorum dramatize edeceğimi.

O da alisti canım. günün başka saatinde ağlıyor ama sabah sağlanıyor.

9-3saatlerde is bulsam bende biraz rahatlardim galiba kizinizla kres saatleriniz uyuyirnu sabah siz onu birakip ise oylemi gidiyorsunuz o da mi 3 te cikiyor eger oyleyse cok sanslisiniz nora2010

arkadaşım bi de şu açıdan düşün. bi 8-10 sene sonra o seni bırakıp gidecek ama. önce arkadaşlarıyla dışarıya çıkmaya başlayacak sonra da üniversite felan derken. ve o evde olmadığı zamanlarda seni hayata bağlayacak en güçlü yanlarından biri çalışma hayatı bence. evet dezavnatajları olabilir ama artıları hep fazla gelmiştir bana. böyle düşün ferahlat içini M

bu konuda o kadar kavga ettim ki bu sitede artik gucum kalmadi savunmaya :) bu, sadece bir savunma mekanizmasi. bilinc alti olarak siz de bunu biliyorsunuzdur. anneden ayrilmak dediginiz sey annenin olmesi yahut cocugun hayatindan tamamen gitmesi durumunda olur. annenin calismasi, cocugun hayatinda anneden ayrilmak olarak kodlu degildir.

biraktiginiz kisi anneniz olacak, bu bile buyuk sans ayricalik.. icinizi rahat tutun,3-4 hafta icinde alisir. D Depiedra Hedef 60... tek ayak

Sen gaz bekliyorsun çalışmamak için. Dünya üzerinde kaç milyon çalışan anne vardır Allah bilir. En duygusal sen değilsin emin ol. Reel şeyler daha çok mutsuzluk verir insana. Mesela çocuğuna gönlünce harcamama yapamamak mı yoksa sabah gidip akşam gelen aktif bir anne mi? Hangisi mutsuz eder seni? D Depiedra Hedef 60... tek ayak

O arkadasinizi bilemem ama ben calismaj cok istiyirum sadece endiselerim var ve birazda guclenmek istiyirum D Depiedra Hedef 60... tek ayak

Dayanamadım ağladım çok. yanımda yatırdım kokladım sanki anlicak mis gibi anlattim. Hala biri 5 diğeri 3 yaşına girecek aynı hassasiyet devam ediyor. Ama tabii ilk zamanki gibi değil 3 muzde alistik bu duruma yeterki siz bunu ona hissettirmeyin. Ve en büyük şansım aklımın kalmamasi bu sürece alismamin sebebi anne anne ve babaanneleri nin bakması çok şükür onlar var yokluklarini gostermesin RABBİM. .. sizede kolaylıklar dediğim gibi % 80 ni sizde biter dik durun ve bu durumu ona hissettirmeyin. ... D Depiedra Hedef 60... tek ayak

Bu çalışan anne psikolojisini baba bile anlamaz tam olarak. Her gün işe giderken aslında kızımın yanında olmak istiyorum, onu öperek uyandırıp, güzelce birlikte kahvaltı etmek istiyorum, sonra güle oynaya okula gitmek istiyorum. Ama annesi çalışıyor ve onun için, onun daha iyi yaşaması için... Allah başka ayrılık vermesin, başka dert vermesin. Tek derdimiz bu olsun diyorum artık. Ama hayatı da ertelemek beni çok üzüyor. Kaçırdığım ya da sürekli ertelediğim şeyler. Kızım nasıl 5,5 yaşına geldi anlamadım bile. Bir bakacağım koca kız olmuş, evlenmiş gitmiş. O zaman sanırım yaşayamadıklarım için üzülürüm. Keşkelerin pişmanlığı maalesef kalıcı.

Sizden daha kötü durumda olanları düşünün. Yeğenim 2.5 yaşında, annesine düşkün ama ablam Cizre'de öğretmen olduğu için annem bakıyor memlekette.. Yani kaç haftada bir görebiliyor, gelebilirse tabi.. D Depiedra Hedef 60... tek ayak

Zor ama maalesef hepimiz yasiyoruz. Bende kizim 7 aylikken basladim calismaya annem ve kv bakiyor. Simdi bide ikinciye hamileyim. Ilk baslarda evden cikarken gozlerim dolardi ama artik alistik kizim bana gule gule diyor. Simdi 16 aylik krese yazdirmayi dusunuyorum. Yoksa birbirimize bagimli bi sekilde yasayacaz. Ben daha cok sosyal olarak ozgur olmayi ogrenmesini istiyorum. Ben o kucukken ise basladigim icin artik o kadar zor gelmiyor ama sen ilk 1 hafta biraz zorlanabilirsin. Sonucunda kendi keyfimiz icin degil onlarin gelecegi icin cabaliyoruz calisiyoruz

B3nim annemde cok gonullu degil canim belki biz ondan boyle muallaktayiz hani bazi anneler kv ler vardir yawrum kuzum ben bakacam tabi sen git isine olurum ona ben derler bazilarida mecbur kalinca bakilir derler benimki 2. Şik... napicaz arkadasim senin kv de de bakmak istemiyor belliki bakici asla istemem artik kimseye guvenim yok allah hepimizin evlatlaribi korusub kres desem bilmiyorum tam gun kresi kaldirabilirmi bana agir geliyir dusuncesi tam gun hani yarim gun olsa guzel eglenceli ama tam olunca slkllir cocuk zaten ozek krese veremem ben alcagim 3_5kurusu oraya nasil vereyim devlet kresleri gakkinda bilgim yok

Abartiyorsunuz, ayrica anne ise baslayinca cocuk psikolojisi icin iyi degil vs yok boyle bir sey. Sizinki bagi asip bagimlilik olmus asil bu iyi degil, ileride cocuk kendi basina su bile icemez boyle. 4-5 seneye okula baslayacak bu cocuk.

Direk işe başlamayın. haftada 3 4 gün 2 şer saat güvendiğinşz çocuğun da tanıdığı birine Anne abla vs. Bırakmaya başlayın. Çocuk gittiğinizi ama geri geleceğinizi bilsin. Anlatın ona... zamanla alışacaktır. D Depiedra Hedef 60... tek ayak

Peki kim bakiyormus esinize Annem bakicak ama cok da icim rahat degil kardeslerimde var evde dikatsizler hep camlari falan acik birakabilitler cok yuksek evleri of aklimda birsuru soru D Depiedra Hedef 60... tek ayak

Bana da biraz abartmışsınız gibi geldi ilk oğlum 3 yaşındaydı işe başladığımda tabi ilk zamanlar zor oldu ama öyle hiç ağladığını falan hatırlamam bende çok kötü olmadım sonuçta bakan kişi annemdi istediğim zaman tlf nda konuştum şimdi 2 yaşında bir oğlum daha var ben işe ara vermedim onuda doğum iznim bitince başladım işe 5 aylık ken ama ben yaklaşın 1 yaşına kadar yarım gün gittim işe bu çok iyi oldu sanırım bebekken bırakmak daha iyi bebek için anne için daha zor siz içinizi ferah tutun gun içind etlf ile konuşun bakacak kişi biraz daha fazla ilgilenirse zaman çabucacık geçer merak etmeyin T

Ise baslamadan once annenize birakmaya alistirmaniz gerek. Ilk gun 1 saat ikinci gun iki saat. Alistikca süreyi artirin. Yasamadim ama abartilacak bir zorlugu oldugunu düşünmüyorum.

Tamamen vazgectim galiba ama calismam sart off D Depiedra Hedef 60... tek ayak

Oglum 10 aylıkken ise baslamistim ben de, ilk zamanlar zor oldu tabii, aglardi, aglamazsa pencereden boynu bükük bi sekilde aglamadan bize bakardi icim giderdi o zaman, ne var ki zamanla buyudukce ve ben her seferinde ona "anneler babalar sabah işe gider, aksam olmadan da gelirler, cocuklar da oyun oynarlar, parka giderler" vs diye anlattikca kabullendi. Bana el sallar olmustu artik, hatta sabah gittigim saatte oyun oynuyorsa vedalasma ani oyununu cok bolmesin diye hadi git artik oyunumu oynucam dercesine hizli hizli gonderirdi beni:) aksam da yine hevesle beklerdi. Ben hicbir zaman cocuga "sana ciciler alicam, hediyeler oyuncaklar alicam"demedim. Cunku işe bunlar icin gitmiyorum, kendimi iyi hissetmek, var olmak, insanlara faydali olmak icin gidiyorum. hep anneler babalar işe gider normal olani bu diye aksettirmeye calistim. Cok sukur basardigimi da düşünüyorum. Su an evdeyim. Ikinci bebegimde de ayni yontemleri uygulamayi dusunuyorum.

Kucukken birakmak daha kolay... nekadar surede alistiniz peki D Depiedra Hedef 60... tek ayak

Peki suan yetiyormu aksamki o 3_4 saat

Ya benimde daha once anneme birakmisligim oldu annemlere gidince carsiya cikinca arkadasa gidince birakiyorum anneme ama bu cok slk olmuyor tabi nora2010

Yeniymissin canim alistinmi biraz sen giderken agliyormu pesine D Depiedra Hedef 60... tek ayak

Haftada 3 4 gun birakacak kadar kimseye yakin degilim memlekeye gidince anneme birakip geziyorum ama D Depiedra Hedef 60... tek ayak

6 yaşındayken başladım. T

bu arada bencede 2 yaş malesef çalışmaya başlamak için sıkıntılı bence... K

Olayı dramatize etmeye gerek yok. Benim de kizim 2 yasinda ve biz de birbirimize aşırı düşkünüz. ben her gun 9-3 arasi calisiyorum kizim 19 aylikken ucretsiz iznimi sonlandirip basladim calismaya. Krese verdim. Kreste inanilmaz mutlu. Oraya her gun uçarak heyecanla gidiyor. Ordan alirken de inanilmaz heyecanla kollarima koşuyor. Orada arkadaslari var cok guzel oynuyorlar sosyallesiyor. Sabah oglen ve ikindi olarak duzenli yemeklerini yiyorlar. Istedigimiz zaman watsapptan video ve resim gonderiyorlar. Kizim bakicisini haftasonu bile ozluyor.

Kresler gakkin hic bir bilgim yok aslinda alistirarak baslatmam iyi olur ikimiz acisindan evet tam zamanli calisicam part time bulsam bayilirim Alys

Yani 3.5 aylikken bende bukadar dusunmexdim 2 yasi birakip ise giymek cok zor olucakmis gibi geliyor vana . push ; D Depiedra Hedef 60... tek ayak

Oylemi diyorsunuz eylule kaadar bekleyip direkt kres mantikli geldi devlet kreslerinin ucreti nekadar fikriniz varmi D Depiedra Hedef 60... tek ayak

Ah Adem Güneş... Seni herkes bilmeli.

Sizde mi calisan annesibiz kac aylikken ise basladiniz D Depiedra Hedef 60... tek ayak

ücreti bilmiyorum da 36 ayı doldurmuş olması gerekiyor diye biliyorum.

İlerde çocuğunuz okula başlayacak bu tarz ayrılıklar hayatınızda mutlaka yaşanacak gün gelecek sabah onu okula bıraktıktan sonra işe gideceksiniz. Okul hayatı bu duygusallıkla zor bir dönem olacak onun için sanırım. Benim eşim annesi sabah işe giderken kapıyı kollarıyla tutup gitme anne diyormuş, iki taraf içinde zor ama aşılır elbet. İçiniz rahat bırakabileceğiniz bir yer olsun yeterki.. Burda çoğu annenin tasası genelde bu yönde oluyor. D Depiedra Hedef 60... tek ayak

Aslinda lise de olsa her okulun bir kresi olmali, hem anaokulu ogretmenlerinin onu acilir hem bakici derdinden kurtulur anneler. Benim annem de ogretmendi, ucumuzu zor birakip gidermis.

oğlum 9 aylıkken işe başladım, hiç arkadamdan ağlamadı, erken alıştığı için herhalde. zaten o dönem sabah emzir hazırlan çık vs hiç bir şey düşünmeye fırsatım olmazdı. 2 yaşında kreşe başladı, ben götürüyorum, yine aynı tantana, sabah uyan onu hazırla, kendin hazırlan, bir şeyler atıştır ya da bir pastaneye uğra, gene bir şey düşünmeye fırsat yok. 2 yaşında her şeyin farkında olacağı için ilk ayrılmanız ilk bir iki ayınız zor geçecektir, buna kendinizi hazırlayın, ama alışacağız, halledeceğiz diye düşünüp kendinizi rahatlatın. eğer çok üzülüyorsanız birazcık daha işe başlamayı erteleyin, mesela eylüle kadar erteleseniz biraz daha büyüyüp direk kreşe de başlatabilirsiniz.

Iyi de siz bağımlı olmuşsunuz onsuz bir varlık olmayı unutmuşsunuz Büyük olduğu için başlarda garipser ama alışır benimki 3,5 aylıktı aklı ermeye başlayınca da hiç ağlamadı rutini öyle idi anne baba işe gider akşam da saatinde gelir 2 yaşında da kreşe başladı anne baba ile çocuklar okula gider diye kodladı hiç okula gitmeyeceğim diye de tutturmadı zira evde kimse kalmazdı algısı bu Siz de hediye rüşvet vaat etmeyin yavaş yavaş anneannedeki süreyi artırın normalleştirin işe gitmeyi Bu arada işte iken aklım kalmazdı ama bir dönem kendim baktım mesela babasına bırakıp çarşıya gidersem hiçbir şey anlamazdım aklımda hemen eve dönmek olurdu işte öyle olmuyor ama o zorunluluk zira

Valla sadece bugün akşam kesinlikle erken yaticam diye düşünüyorum uykuya doyamiyorum siz farkli konuda soruyorsunuz farkındayım ama alışınca hiç bir sorun kalmıyor. Y

Of bunlari okudukdmca kizima aciyorum hepten vazgeciyorum sabah 7 de birakilip aksam 19 da alinan cocuklara bende cok uzuluyorum lutfen kizmasin kimse ama gercekteb uzucu bir durum o saate kadar naparlar orda ya D Depiedra Hedef 60... tek ayak

Psikolojik danismanim.

Bebek yaşta biraksaydiniz bu kadar zorluk yasamazdiniz, hak veriyorum size her anınız birlikte geçmiş. Kızınıza " ise gitme mevzusundan " söz etmemelisiniz.. Bu şekilde ağladıkça sizin gitmediginizi düşünecek. Zamanı geldiğinde bir kaç zaman önce bakacak kişiye bırakırsınız bir kaç saatliğine. Zamanla artttirirsiniz. Alisiyorlar emin olun. Yeter ki siz ona çok duygusal yaklaşmayın bu konuda. Hediyeden de asla söz etmeyin derim. The Calender

Tavsiyem ilk 3 yil anne ile olması. Pedagoglar da ayni şeyi öneriyor. Güvenli bağlanma için çok önemli. Ben atandigim halde ise baslamadim. Şuan ikinci bebegime hamileyim. 3 yasina gelsin kimse tutamaz beni. Calismayi çok istiyorum.

henüz bebişim yok empati kuramıyorum

Bebekken birakmk daha kolay derler bakan kisiye de alisnis oluyor ama 2 yada 3 yas sonrasi birden anneden ayrilmak pek saglikli degik cocuk psikilojisi iicin

Oğlum 3 aylık iken anneme bırakıp işe başlamak zorunda kaldım Çok kötü bir durum bu tabiki kim isterki kimse istemez ilk zamanlar özellikle okadar küçük diye ağlardım Sonraları alıştım, ona gelincede tavır yaptı yani diceksiniz ki 3 aylık bebek yaparmı ama maalesef yaptı gözüme bakmadı temas kurmadı benden yüzünü çekti babasına döndü. Her seslenmemde kıpır kıpır olan yavrum bir hafta ilgilenmedi benimle. Sonra büyüdü tabi şuan 5 yaşına girecek annecim gitme yanımda kal, seni özlüyorum diyor. Bende annecim çalışmam lazım sana hediye almak istiyorum güzel kıyafetler, güzel yiyecekler diye oda tamam annecim diyor aklına bunlar geldikçe hemen bu şekilde konuşuyoruz. Ve birşekilde alışıyor insan. Eğer çalışmayı düşünüyorsanız bunu ona yansıtmadan güçlü durun lütfen. Oda sizden güç alsın... The Calender

Bende artik işe başlamak istiyorum ama bana annenin calisip çocuğunu baskalarinin yetistirmesi ters geliyor. Okula başlama donemine kadar çocuk annenin yaninda olmali diye dusunuyorum. Anneanne veya babaanne bile olsa çocuğa anne bakmali anne yetiştirmeli. Çocuk bi şekilde buyur elbet kreste de anneannede de ama kucukten yetistiren bence anne olmali. Ben çocuğumu annem yetiştirsin ilk herseyini o ogretsin istemiyorum. Anneanne veya babaanne yaninda büyüyen çocuklar daha farkli oluyor gibi geliyor. Tabi ki anne zorunluysa çocuk için de evi için de calismasi gerekir. Ama mesela ben Çocuğumun ilk yillarini yanimda geçirmesini ilk eğitimini ben vermek istiyorum. O yüzden de calismaktan vazgeciyorum. Mesela evim biraz geç olsun ama cocugumla daha çok vakit gecireyim diye düşünüyorum. İki evi ve bir arabasi olan arkadasim da arabam daha lüks olsun diye kredi cekmek için oğlu 4 aylikken işe baslayabiliyor. Herkesin düşüncesi farkli. Benim için oglumdan ayrilmak çok zor.

Off cok kotu bir durum allah yardim etsin ablaniza nolurrr banada guc versin ablaniz☺

Asıl şu an çocuğuna kötülük yapıyorsun... çocuğunu çok bağımlı büyütmüşsün... bu daha kötü bence... o artık bir birey... çocuklarda ayrılık endişesi sadece 6-12. aylar arası olur, psikolojide yani... bence çocuğunuzu biraz özgür bırakmanız onun iyiliğine olacak

bebeğim 1 yaşındayken işe başladım. pişmanlıktan ölüyorum hala. kaç sene oldu hala zor ayrılıyorum. işe gelmek istemiyorum. olayı dramatize ediyor olabilirim ama seçme şansım daha doğrusu imkanım olsa asla ve asla çalışmazdım. çocuğumun yanında kalırdım. Z zsnn

Kreşe Uzun Süre Bırakılan Çocuklar... İnsanın sevgiye en çok ihtiyaç duyduğu dönem çocukluk dönemidir. Bir kişi, çocukluk yıllarını ne kadar annesinin kucağında ve babasının omuzlarında geçirmişse ruhen o kadar dingin olur. Bu yüzden bir çocuğun ilk yıllarını annesinin yanında geçirmesi çok önemlidir. Sevgi sunan hiç kimse anne kucağı kadar sıcağını sunamaz çocuklara. Ve hiçbir omuz baba omuzu kadar yücelere çıkaramaz çocukları. Özellikle erken çocukluk döneminde bir çocuğu annesinden uzun süre ayrı kalması onun duygusal gelişimini olumsuz etkiler, bazen ciddi hasarlara sebep olabilir. Zira çocukluk döneminde bir duygusal yakına 'güvenli bağlanamayan' kişiler yetişkinlik döneminde 'güvensiz' bir hayat sürer. Hem küçüklükleri hırçınlık ve söz dinlemezlik içinde geçer, hem de yetişkinlik yılları problemli olur. Annesine güvenle bağlanamayan kişi, eşine de güven içinde kendisini teslim edemez. Hep, bir yanı kendisini korumak üzere kenarda durur. "Ne olur ne olmaz, dünyanın bin bir türlü hali var" diyerek en yakınlarından bile kendini korumaya çalışır. Ve hayatın bir savaş üzerine kurulu olduğunu her fırsatta dile getirir, kendi hayatını da o anlayışla kurgular; eşi ile savaş, işi ile savaş, komşu ve akrabaları ile savaş... Böylesi kişiler hayatlarında başarılı olsa da ruhen hep bir tükenmişlik içindedir. Tahammül güçleri zayıftır, her an patlayacak bir bomba gibidirler. Çocukluğunda güven duygusunu doyasıya tadamamış çocuklar büyüyüp yetişkin olduklarında kullandıkları en belirgin söz 'babana bile güvenmeyeceksin' olur. Belki kalabalıklar içinde çok neşelidir bu kişiler. Sosyal hayatın 'palyaçosu' gibi vazgeçilmezdirler. Girdikleri ortamların cıvıl cıvıl şenlendiricisidirler. Ama geceleri aynanın karşısında yüzlerindeki maskeyi çıkardıklarında altındaki 'mutsuz' asık suratlarını kendileri bile görmeye tahammül edemez. Dolayısıyla çoğu defa kendileri ile baş başa kalmayı hiç sevmezler. Kendi ruh acılarını kendilerinden başkası bilemez... Bugün toplum olarak, ruhunda böylesi acılar barındıran kişilerin sorunları ile boğuşuyoruz. Annesiz büyüyen çocukların sorunlarını konuşuyoruz. Annesi olduğu halde anne sevgisine doyamamış veya annesi yanında olmadan büyüyen çocukların oluşturduğu toplumun sıkıntısıdır çektiğimiz. Sevgisizliktir sorunumuzun adı, aşkı bilememektir. Mevlana'sızlıktır çocukların kalbindeki katılaşmış yükün adı. Çocuklar anne sevgisine doyamadan büyüdükleri için kendi çocuklarına da hakkıyla annelik yapamıyor. İşte bu yaman çelişkinin sıkıntısını yaşıyoruz toplum olarak. Çocuklar ile annelerin koparılması sorunudur bugünkü sorunumuzun temelinde yatan. Bakın etrafınıza göreceksiniz, çocuğuna yetemediğini düşünen birçok anne daha erken yaşlarda 'davranış öğrenmesi' için onu kreşe veriyor. Belki de hiç ihtiyacı yokken 'madem çocuğu kreşe verdim, okul parasını da çıkarayım' düşüncesiyle çalışma hayatına atılıyor. Günümüz çalışma hayatı ise kadına karşı çok acımasız; 'Bu kadının bir çocuğu var, işten erken çıksın da çocuğu ile buluşsun' demiyor. Aksine, 'kadın, erkek ile eşittir' diyerek erkek gibi çalıştırıyor anneleri. Eğer bir toplumsal diriliş yaşanacaksa, bu dirilişin ilk 'saygın kişisi' kadınlar olmalı, anneler olmalı. Bunun yolu anneler ile çocuklarını buluşturmaktan geçiyor. Örneğin, kadınların mesaisi geç başlasın, sabahları bebekleri ile sarmaş dolaş olsunlar. Erkeklerden daha yüksek maaş alsınlar, daha az çalışsınlar. Mesaisi erken bitsin annelerin. Hiçbir şey yapamazsanız, belediyeler annelere özel otobüs, taksi oluştursun. Pembe taksi deyin örneğin bunlara. Anneler saatlerini sokakta otobüs bekleyerek, çocuğuna yetişmek üzere sağa sola koşturarak geçirmesin. Biliyorum, 'Bunlar sanayi toplumuna uygun değil. Kadın önce bir iş gücüdür, anne değil' diyeceksiniz. Ama gidin bakın kreşlere, çocuklar 'çiftlik civcivleri' gibi işten çıkıp kendisini alacak annelerini bekliyor geç saatlere kadar. İster işveren olun, ister bu ülkeyi yöneten bir makam sahibi; saat 07.00'de kreşe bırakılıp 19.00'da alınan çocuklardan oluşacak bir toplumda 'güvenli' ve 'huzurlu' insanlar beklemeniz doğru olmaz. Sanırım arkadaş bu yazıdan bahsediyor.

Ayy cnim neguzel anlatmissin iste ben o tavirli haline daayanamaz istem cikarim diye korkuyom sen nasil dayandin nasil sabrettin Brave Capricorn Şöyle yapsaydım böyle olmayacaktı diye bir şey

Çocuğunuza cok üzüldüm...

2 yada 3 yasindatkej cocugu ise baslayan yokmuuuuuuu

kizim neredeyse dogdugundan beri tam zamanli yaninda degildim hic. ilk zmnlar annem bakti, zaten o zmn daha ogrenci oldugum icin bazi gunler evdeydim erken geliyordum falan. sonra bir bucuk yasindan beri krese gitmeye basladi. 2 ay oncesine kadar yine haftanin 3 gubu gidiyodu diger gunler ben yada esim bakiyordu. ama iki aydir ise basladim, hicte boyle yogun bir is hayal etmemsitim, karsima cikinca kabul ettim gibi oldu. simdi haftanin her gunu krese gidiyor. 3 yasinda bu arada. sabah cok erken cikiyorum evden, esim hazirlayip krese birakiyor. aksam cikisina ben yetisiyorum. bazen cok zor geliyor, sabahlari gorememek, aksam sadece 3 4 saat cegirmek. kreste sadece 4 kisiler ve bakan teyze sagolsun cok ilgileniyo, gozum arkada degil. ama annem bakiyor olsa heralde hic dusunmez rahat rahat isime giderdim. sizde bakan anne var teyze var, hic gozunuz arkada kalmasin bence. hem 2 yasinda artik onada iyi gelir sosyallesir, park bahce dolasirlar alisir zmnla. D Depiedra Hedef 60... tek ayak

bende çalışıyorum. çocuğum yok. ama çocuk için hazırladığımızı iddia ettiğimiz geleceğin çocukla bizzat zaman geçirmekten ibaret olduğuna inanıyorum. ilerde tükürdüğümü yalayabilirim bile, büyük konuşamam. ama çocuğun daha cici elbiselere değil annesine ihtiyacı var.

Aylık değiller biri 8 diğeri 5 yaşında sabah tek hissedebildiğimiz evden sağsalim kavgasız gürültüsüz eksiksiz ve kahvaltı yapmış vaziyette evden çıkmak ilk çocukta daha duygusal yaklaşıyorsunuz olaya da sonrasında herkes ne yapması gerektiğini biliyor Çocuklara geç kalmadıysam hasta değillerse akşam evde yemek derdim yoksa onlarla oynayabildiysem hayat bize güzel asla çalışmayı dert etmiyorum Ama çocuk hastaysa ve bırakacak yerim olmadığı için kreşe veya okula gönderiyorsam ozaman tüm keyfim kaçıyor en büyük özlem pişmanlık sıkıntıyı ozaman yaşıyorum

Cocuk birazda senin psikolojinden etkileniyor. Görüyor sende mutsuz oldugunu ve hali ile o'da mutsuz oluyor. Bu biraz sey'e benzer, bir cocugun düsmesi. Bir cocuk yere düstügünde, anne babasi "bisey olmaz kizim bak simdi hooop diye kalkacak kizimiiz" derse o cocuk zaten gülerek kalkar ve tekrar kosmaya, oynamaya baslar. Ayni sekilde o anne baba panik halinde "Sen iyimisin? Bir yerin agriyormu? Ben sana demedim mi hizli kosma diye" konusuyorsa o cocuk aglar ve anne babada "bak cocuk agliyor, aci cekiyor" diye algilar halbüki böyle birsey yok. Sen kizina bagli degil, bagimlisin ve bu cok sagliksiz birsey. Anladigim kadari ile kizinin dogdugundan beri dogru düzgün kendine zaman ayarlamiyorsun. Avm'ye gittiginde bile özlüyorsun. Bu sekilde artik kendi benligini unutmussun. Sen sadece bir anne degil, bir bireysin. Ayni zamanda bi essin, bir arkadassin, x filmi seven, y müzikten hoslanansin. Kizinda aynen öyle, o sadece kizin degil, o'da bir birey. Mesela haftada bir iki gün oyun gruba yollanabilir. Biraz sosyallesin. Kendi bir birey oldugunu anlayip, sosyal iliskileri anlasin. Somut olarak sen bu olayi büyütmezsen, cocugunda büyütmez. Ve lütfen biraz kendine zaman ayir canim :)

Akşam eve gelmeyi umut ederek ve düşünerek çıkıyorum evden. Ayrıca bu kadarı fazla. bağımlı olmak doğru değil. Ben ev hanımı iken de bikaç saatlik bırakıyordum eşime. Arada annelerin de nefes almaya ihtiyaçı var. diye düşünüyorum.

oğlum 4 yaşındayken çalışmaya başladım, ilk zamanlar yolda dua ederdim, annem bakıyordu ve ' anne üffen gitme işe 'diye ağlardı peşimden bir süre sonra alıştı tabi... ama okul dönemi çok zorlandım, çünkü ders için hep beni bekliyordu, bende işim gereği geç saatlerde evde oluyordum, çok yorgun ve bitkin bir şekilde ödevlerini yaptırıyordum... daha sonra 7 yaşında testis kanseri oldu ve kemoterapi, ilaçlar hastaneler çok zor bir süreçti... ama yine çalışmak zorundaydım çünkü sgk lı olmam gerekliydi... babasını hiç sormayın... evlatlarımız bizim herşeyimiz, o günlerden bana kalan çok kötü anılar ama şu an yaşadığı ve soluk aldığı her gün için dua ediyorum... ve 16 yaşında artık sadece kızlara odaklanmış paşam... neden anlattım bilmiyorum ne o çok istediği gibi bir çocukluk yaşadı ne de ben ona zaman ayırıp, çocukluğunu doyasıya yaşatamadım... belki inanmazsın ama şu an 25 yaşında bir adam gibi olgun ve hayata bir o kadar acı tecrübeyle başlamış yılgın... ama ben ondan daha yılgınım... neyse iyiki varlar hep güzel zamanları olsun ve hep sağlıklı olsunlar herşey gelip geçiyor kısaca...

Bizim 2 tane bende pişmanlık falan olmuyor ikisinide vaktinde yerlerine bırakıp işe yetişebilme kaygısından başka hiçbişey hissetmiyorum Gün içinde aklıma geliyorlar ozaman özlüyorum :) Alys

Canim 2 yas annelerinin cocuklarinin hissettikleribi merak ediyodum en cok saol yazdigin icin peki ilk gun nasildi cocuk icin ve senin icin kim bakti cocuna

Eşin iz kaçta geliyor işten. bulunduğunuz yeri bilemem ama mesela buralarda akşam 6 fan sonrada geziliypr. bir komşuya bşr arkadaşımıza veya çarşıya da gidebilirsiniz eşinize bırakıp.2 saatlik

Iste bende bunu kendime anlatmak icin calisan annelerden destek bekliyorum bu konuda

Calisan kadinlara herzaman imrenmisimdir hele bide cocugu olanlara... siz calisan kadinlarin gucune destegine psikolojisine yasadiklarini dinlemeye okadar ihtiyacim varki.. benim iki yasinda bana asiri duskun duygusal otesi bir kizim var, daha once birbirimizden birgun bile ayri kalmadik okadar alismisizki birbirimize birkac saat carsiya ciksam ne ben onsuz nede o bensiz durabiliyor ve artik benim calimam gerekiyor hemde cok gerekiyor ona dah guzel bir gelecek sunabilmek icin ama ben onu sabah anneeme birakip aksam almak fikri bana ve ona cok agir gelecek diye dusunuyirum ve cok uzuluyirum ilkdefa benden bukadar ayri kalicak ve sadece aksamlari ve haftanin birgunu dolu dolu vakit gecirmek. fikribeni cok uzuyor ama calismam hem sart hem istiyorum ama bu dygusal dusunceerimi nasil asicam bana biraz guc verin nolur hic iyi degilim ona guzel guzel anlatiyorum heveslendirmeye calisiyorum her is cikisi hediyeyle gelcem sen aksama kadar annaneyle teyzeyle oynucaksin sadece aksam. evimize gelcez diyorum basliyor aglamaya hediye istemiyorum diyor evimizde dur gitme faln ya napicami sasirdim onu birakip. ise baslarsam. ihanet mis gibi geliyo ona... durumum hic iyi degil psikolojik acidan bana guc verin nolur bununla. ilgili ornekler verin hayatinizdan cocugunuzdn ilk ise baslama gunleriniz falan cocunuzun tepkisi lutgen biseler deyin

Duygu insanın yapısında var. Çıkarıp atamazsın ki onlarla yaşamayı idame etmen lazım. Çalışmaya ihtiyacın varsa maddi olarak. Bunun başka alternatifi yok bence. Nokta. Alys

aynen hele hava iyi iken, bir arkadaşla birlikte alıyoruz oğullarımızı, bunlar başlıyorlar koşturmaya kavga dövüş bindiriyoruz araçlara. şimdiden kendi arkadaş çevresi var keratanın. D Depiedra Hedef 60... tek ayak

Bilemiyorum iste bende degistirmek istiyorum kendimi D Depiedra Hedef 60... tek ayak

hic bir zaman hem PhD yapip hem cocuk sahibi olup, zamanin en kucuk anini dahi dolu dolu yasayip, otobuste ise/okula giederken bile kitap/dergi okuyup, makale yazip, hepsini bir arada MUKEMMEL yapip bundan mutlu olamayacaginiz icin bende size cok uzuldum. Allah herkese yapabilecegi kadar beceri veriyor naparsin!!!

Ama yapmayın böyle. Kadınlar bu yüzyılda başlamadılar çalışmaya. "Çalışan kadın" kavramı bahçesinde, tarlasında çalışan, çeyiz yapıp satan tüm kadınları bir kenara atıyor. Ben de çiftçi bir annenin kızıyım. Annem çalışırken bize de babannem bakardı. Bizle birlikte olduğu zamanlarda da hiç boş durmazdı, çeyizlerimizi yapardı. Yani kadının işe giderken çocuğu bırakması yeni bir durum değil. Acınası bir şey de değil. Sadece zamanımız eğitim sistemi zanaatsız ev hanımlarının yetişmesine sebep olduğu için böyle bir algıya sebep oldu. Kadın hep çalışırdı, evine maddi katkıda bulunurdu ve çocuklara da aile büyüğü ya da komşular bakardı. Olayı dramatize etmeyin.

ennn rahatsız olduğum konu bu. ben kızımı 3,5 aylıkken anneme bıraktım ve çalışmaya başladım. iyi ki de başlamışım. terfi mi de aldım, kocam işsiz kaldığında evi aslanlar gibi de çekip çevirdim. ne kimseye el açtım, ne kimseye boyun eğdim. kızımı her gören ne kadar mutlu bir çocuk diyor. anneanne-dede ile çok güzel geçiyor günleri akşamları da bir dakika ayrılmıyorum yanından. oyun, sohbet, kavga, gürültü... geçiyor günler. bazı arkadaşlarım var. konuşurken "hayatta bırakamam, ay nasıl kıyarım" filan diyor. bu sitede de görüyorum. sanarsın onlar anne, biz bostan korkuluğu, sanarsın onlar süpersonik kadınlar, biz kalpsiz pis cadılar. hele bir arkadaşım var, annesine bırakamazmış çünkü annesi onun oynattığı oyuncaklarla oynatamazmış çocuğu... peh peh peh. her anında, her sıkıntısında, her doktorunda, her aşısında, her kahkahasında, ilk adımında, ilk kelimelerinde ben hep yanındaydım binlerce şükür. aşırı duygusal da bir insan olmama rağmen çalışmaktan hiç pişman olmadım. he belki 1 yaşa kadar şartlarım müsaade etse idi güzel olurdu ama lütfen yapamam, edemem, kıyamam tavırlarına girmeyin, söylemeyin. kırıcı oluyorsunuz haberiniz yok.

Benim annem de ben 2 yaşındayken tekrar çalışmaya başlamıştı. Hiç öyle ağladığımı üzüldüğümü hatırlamıyorum. Babam nasıl her sabah işe gidip akşam geliyorduysa annem de öyleydi ve normalin bu olduğunu düşünüyordum. Birkaç sene sonra sokakta oynarken (ahh 90'lar) bir arkadaşımın annesinin işe gitmediğini öğrenmiş ve "Nassıl yanii 0_O " olmuştum ilkokula başlayana kadar bakıcım vardı sonra ben de tam gün okula başlayınca gerek kalmadı anne babamdan önce eve gelir anahtarımla kapıyı açar girerdim. Evde yalnız olmayı da çok severdim. Hiç öyle anne baba bağımlısı olmadım. Garip olan benim sanırım..

Bende oğlum 2 yaşındayken geri döndüm işe. Benimde oğlum bana ve babasına çok düşkündü ama alıştı. Çocuklar bu konularda bizden daha güçlüler. Değişen durumlara bizden daha kolay alışıyorlar. Ama olayı biz büyütüyoruz. Şimdi alıştı oğlum sabah ben evden çıkarken bana güle güle diyip akşama istediği şeyleri söylüyor akşamda hoşgeldin diyip oyunlar oynuyoruz. Bu arada sabah 6.30 da evden çıkıp akşam 7 gibi evde oluyorum. Haftada iki akşam zorunlu mesayim var o akşamlar eve 9-10 gibi geliyorum. Annen nerde diye soranlara işe gitti akşam gelecek benimle oyun oynayacak diyormuş

Ben de çalışıyorum ama buraya fikrimi yazamiyorum bile. Çünkü saldırıya ugrayacagim, bunu biliyorum. Lutfen anneler, cocuklarınızı daha yaşına bile girmeden birakip çalışmayın. Bunu burayi okuyanlar icin yazıyorum. Konu sahibine zaten ozelden yazdım.

Vet ben 9 3 calisiyorum. Kizimi krese birakip ise geciyorum. Isten cikista kizimi kresten alip eve geciyorum. Arada is cikisi sitenin onunde hava alip öyle cikiyoruz eve. Kaldigimiz yerde park bile yok. Yani oyle. . kreste 8 5 kalan cocuklar da var.

ben de en az iki yıl evde kalmak isterdim yazdığınız sebeplerden, ama bazı meslekler bu kadar uzun arayı kaldıramıyorlar maalesef. benim mesleğimde verdiğim 10 aylık arayı kapatmak bile zor oldu mesela. Sadece maddi kaygılar değil, diğer durumlar da bu kararı etkiliyor.

Sizde şanslı kesimdensiniz çocuğunuza anneniz bakıyo biz mecbur bakıcıya bırakarak işe gidiyoruz ama emin ol çalışan anneler daha kaliteli vakit geçiriyor Z zsnn

Dramatize etmek diye yorumlamayalim arkadaslar herkesin yasam tarzi cevresi bulunduğu ilin imkanları is saatleri bir degil. Mesela ben evlendikten sonra hic kimseyi tanimadigim bir ortama geldim kv gorumce yakin ama kv daha hamileyken bebegi krese verirsin demi diye sordu anladimki bakmak istemiyo zorunda da degil sen bak diyemem... gorumcemin 2 tane aşırı hareketli cocugu var onlari zor idare ediyor... dogru düzgün bize uyan kreş bulamiyorum bakiciya guven duyamiyorum hos her gün okudugumuz igrsnc haberlerden sonra insan akrabasina bile guvenemiyor... ben de konu sahibi ile ayni dertten muzdaribim cocugumu birakinca ne yapicam ne yapmaliyim ona bu durumu nasil izah etmeliyim nasil olacak sadece ne hissettiniz bunu ogrenmek istiyorum benim nasil bir anne oldugumu soylemenizi degil. Ben ogretmenim kizim suan 1 yasinda ve o 16 aylikken falan okula dönmem gerek. Konu sahibi allah yardimcimiz olsun inşallah gözümüz arkada kalmaz cocuklarimiz bu durumu fazla yadirgamaz biz de mutlu mesut işimizi yapip koşar adimlarla evimize döneriz.

tam zamnlimi calsimaya baslayacaksin, ben once 2 gun veriyordum krese sonra 3 oldu simdide tam hafta. belki alistira alistira biraksan alisirsiniz ikinizde. birde hicbir cocuk anne oh sen git ben dururum demezki. tabiki gitme diycek ama aksamda beni eve goturme azcik daha oyniyim diyorlar.

Kac ayliklar ozlem hissetmiyormuunuz D Depiedra Hedef 60... tek ayak

babasiyla sabahlari daha cok zmn gecirdigi icin su an fena degiliz. aksam uyumak istemiyor erkenden, bide geceleri yanimiza geliyor, hos eskiden de gelirdi. muhakka daha cok zmn gecirmek istiyor bizle. ama kreste de mutlu. dedigim gibi bnim annem bakcak olsa, bide evde teyze olsa hicc dusunmem :) D Depiedra Hedef 60... tek ayak

Ben de 7 aylık bıraktım şu an 26 aylık. Gayet iyiyiz. Sabahları gülerek uğurluyor beni el sallıyor. ama bebekliğinden beri çok bağımlı değildi bize. Büyüyünce bırakmak daha zor sanırım. Anneniz bakacak durumdaysa keşke daha küçükken işe başlasaydınız. Bu konularda ben çok duygusal değilim

Kazanacagin paralari dusunerek ise gidebilirsin. S SheZofren... tek ayak