Sizi o kadar iyi anlıyorum ki. Bende de var son zamanlarda o istek. Özellikle aileyle ilgili sıkıntılardan ötürü kimsenin bişeyi olmamak isteği. Aslında sevdiklerimizin bizim özgürlüğümüze ket vurduğunu görmek çok sıkıntı veriyor. Çekip gidemiyorsun yeni bir hayata sıfırdan düşünmeden başlayamıyorsun çünkü sevdiklerini bırakamıyorsun. Ben sırf bu mesele yüzünden evliliğe çok uzak bakıyorum, yeni bir bağlılığı bünyem kaldıramaz diye düşünüyorum. Ben hayallerimi gerçekleştirebiliceğeime dair inancımı koruyorum hala, hayallerim çok gerçek dışı şeyler değil lakin çok sıradan da değil. Bence siz umudunuzu kaybetmişsiniz, bazı hayallerinizi gerçekleştirmek için yeni yollar arayın. Oğlunuzla birlikte çıkın bu yolculuğa. Hatta size daha iyi bir tavsiye vereyim bi roman yazmaya başlayın, edebi yeteneğiniz var belliki. hem meşgul olursunuz hem de bi amaç edinirsiniz.

Ben de dibe vurdum çıkmaya çalışıyorum aman deyim ayakta kalmaya devam et.

Benim önümde canlı kanlı kanıtı var, bir ablam var kadın bildiğin yeniden doğdu. Her şeyi değişti ay ay gözümün önünde. Tabi sadece bu seanslar mıdır sebebi, bilmiyorum. Ben de bugün başladım ve ilk seansta bazı şeyleri istemsizce ağzımdan çıkardım, adam yakaladı gibi bir şey oldu ben de şaştım. Ailenin abisi olmuşum ben, o role girmişim mesela öyle söyledi. Evet, öyleydim-öyleyim. 2 saat boyunca durmaksızın soru sordu dinledi not aldı. Bi harita çıkarıyorlarmis önce, sonra daha derine inecekmis vs. Göreceğim ben de, bakalım işe yarayacak mı bende. Yazarım sana da fayda saglarsa.

Esasında geçmişteki halime bakınca benim de törpülediğim çok yönüm oldu. Fevri değilim artık. Sinirlenince kendimi frenliyorum. Hayatımın hiçbir döneminde bağırıp çağıran bir insan olmadım ama aşırı öfke, sakin bir şekilde insanların canını acıtmama sebep oluyordu. Yani öfkemi dizginleyemiyor ve öyle sözler söylüyordum ki, karşımdaki kişi uzun müddet özgüven problemi yaşıyordu. Özellikle eşime yapıyordum bunu. Törpülemek de değil, tamamen yok ettim bu davranışımı. Onun dışında benden giden ve çok özlediğim özellikler var ki en çok bu üzüyor beni. Gayretim yok oldu. Öğrenme isteğim, çabam, hayallerim. Ölmeyi beklerken oyalanıyorum sadece. Tek bir gayem kaldı geriye. Oğluma iyi bir gelecek hazırlamak. İyi bir anne olmaya çalışmak. Başka bir şey yok. Yazdıklarıma bakınca belki depresif, hayattan ümidini kesmiş bir ot canlanıyor insanların gözünde. Ama öyle değil. Aksine bir an bile boş durmuyor, durmadan hareket ediyorum. Yatağa girdiğimde yorgunluktan bitik vaziyette oluyorum. Ancak tüm bunlar yeterli gelmiyor. Emaneten yapıyorum her şeyi. Bilmiyorum anlatabildim mi derdimi.

sen huzurlu olmak ne demek bilmiyorsun, ve ogrenmen gerekiyor. sana ne iyi gelecek en iyi sen bileceksin ama yine de sans ver bence bazi dusuncelere, mesela evrene pozitif enerji gonderme sacmaligina sans ver bir de benim hayatim da toz pembe degildi ama anne baba anlasmazligi yoktu, sanirim cocuklarin huzurunu en cok bozan sey bu oluyor, ve yetiskinlikte te etkiliyor insani.

Bu tür yardımların olumlu bir etkisi olacağına inanmıyorum sanırım artık. Belki de zulüm geliyor kendimi, yaşadıklarımı anlatmak. Strese giriyorum düşününce bile. Uzun oldu haklısınız ama bari konu açarken susmayayım dedim :) yeterince susuyorum gerçek hayatta.

Sana sarılmak istiyorum sımsıkı. Ve yalnız değilsin. Küçüklüğümden beridir aklımda ölüm düşüncesi var ama hala yaşıyorum. Çünkü ölüm gerçeğimiz. Aklımıza gelen her şeyi yaşayacağız diye bir şey yok. Psikiyatri tedavisine başlamanızı şiddetle öneriyorum. İlaç kullanmasanız bile karşısında oturup her şeyi anlayacağını ve size bir yol göstereceğini, içinden çıkamadığınız bu girdaptan sizi söküp alacağını bilerek güvendiğiniz gerçek, işinin ehli birine gitmenizi öneriyorum. İnsanın aklına neler geliyor, ama sonra değer mi? demek lazım. Hiçbir şey mükemmel olmak zorunda değil zaten olsaydı yaşamanın ne anlamı kalırdı ki? Hayat direnmektir bir bakıma... Kendine bile. Kendinizden çıkıp başka bir insanın bedenine girme hakkınız olsaydı kimi tercih ederdiniz? O halde o kişi olmaya çalışın. Evinizi değiştirin, şehrinizi değiştirin, dolaşın, rutinden çıkıp alışmadığınız şeylere kafa yorun. Zihnimiz ve bilinçaltımız bizim düşündüklerimizle şekillenir ve onları kandırmak bize bağlıdır. Gelen hiçbir düşünce gerçeği sonuna kadar yansıtacak diye bir şey yok. Ölümü sık yaşamış olmanın verdiği sonsuz boşluktasınız ama siz bunu başarırsınız o kadar güzelsiniz ki. Dünya sizden mahrum kalmamalı. Daha çok yazmalısınız, ben bu forumda hiçbir yazıyı böyle akıcı okumamıştım. Yazın lütfen... Blog açın yazın, bir şekilde o klavye elinizden düşmesin. Ve size bir kitap öneriyorum; Tuğçe Işınsu - Ol der ve Olur adlı. Bu kitabı okuyunca aydınlanma yaşamıştım. Elbet bir gün öleceğiz hepimiz, ama bunu biz yaparsak hayattan pes etmiş oluruz. Hayat galip gelmemeli. Her insan kendi hayatının kahramanı değil midir?

Zor ki ne zor. Amin sağolun. Allah razı olsun. Idrakyollariiltihabi

:) asla o yonden benzetmedim yazış tarzınızı benzettim. Kişiliksizlesme o anlamda değil kendine ve topluma yabancılaşma demek. Yani olaylara etrafa sanki bir robot gibi yabancı gibi durma zamanla da ortamdan uzaklaşmaya deniyor. Ben bu gibi olaylarda en işe yarayan davranışı takip etmenizi öneriyorum. Örneğin yazdgnızı söylediniz bu cok olumlu bir hareket. Yazmaya devam edin hatta ilerde bunu profesyonelleştirebilirsinz. Wattpad uygulamasında yazıp geniş kitlelere hitap edebilirsiniz. Bu ve bunun gibi uygulamalar oldukça mevcut. Ve burda çoğu yazılan mesaja takılmayın. Benim bile mesajımı cok önemsemeyin. Çünkü sizi ancak siz anlayabilir bu yolu siz yürüyebilirsiniz. O yüzden kendinizi tanıyın ve ne yapmak istediğinizi hayatta nerde olmak istediğinizi düşünün. Nerde olmak isterdim ve neredeyim? Bu ikisi arasında ki fark sizin hayatınız. Her şey psikologla çözülemez. Onun işi sizi doğru yöne çekmek. Ama unutmayın yürümek yine size kalıyor.

Şu sıralar o sırada değilim bile :) kayboldum. Çok şükür gıda tüketip duş alacak kadar kendimi önemsiyorum.

yazıp yazıp sildiğim çok şey vardı ilk mesajımda şımarık zuppe gibi görünüyor diye :) ama ne yapayım? ne ile beslendiğini bilmediğim bu tatminsizlik hissi var oralarda. bilsem yemini suyunu keseceğim :) beyin naklini bilmem ama başarabilirsen odak noktalarını değiştirmeyi dene. dünyayı keşfetmekle değil de, kendine vakit ayırarak şehirde merak ettiğin yerlere git bakalım belki iyi gelir. mekik dokumak üzere sıkıştığın mekanlarda hep aynı. değişiklik iyi gelebilir keşke daha dahiyane şeyler söyleyebilsem :)

Ya dürüst olmam gerekirse bu konularda bir türlü "bunlar para tuzağı bir faydası olmaz" düşüncesini yenemiyorum. Esasında denemeye açık bir insanım sabit fikirlerim yok ama her ne hikmetse konu benim ruh sağlığım ve iyileşmem olunca "çocuğun rızkını bunlara veremem" diyorum :) Ama dikkatimi çekti yazdıkların epey. Sen bana özelden detaylı yazabilir misin. Kimdir nedir nerededir bir de maaşın tamamını ister mi :)

Derin düşünüyorsunuz. Ve mıknatıs gibi bir empati yeteneğiniz var. Ben ne zaman derin düşünmeyi ve insanların huzunleriyle uzulmeyi bıraktım o zaman rahatladım. Her insan kendi yükünü ancak kendi tasiyabiliyor. Böyle güzel tepelerde bir yerde insanların hayat oyununda oynadığı tiyatroyu izliyor gibiyim şuan. İnsanların yaptıklarından ders çıkartıyorum kendim aynı şeyleri yapmıyorum. Bakıyorum yanlış yerlere sürüklenenlere hangi yollardan gecmislerse oralara ugramiyorum. Neye kiriliyorlarsa onu söylemiyorum. Kendime de bir zırh ördum tabi. Tüm imalari, entrikaları o zirhtan gecirmiyorum. Kurulan tuzakların üzerinden hopluyorum. İyi davranıyorum ama iyilik beklemiyorum. Öyle bir tepenin üzerindeki köydeyim işte. O köyde büyüdüm. Büyüklerin saçmalıklarina, beni hep yerin dibine sokmalarina, anlamamalarina bu köy sayesinde kulak tikadim. Cocuklugumdaki gibi o köyün dağlarında tepelerinde geziyorum. Çamurdan sanat eserleri yapıyorum. Köpegimizle konuşuyorum. Tavuklara bostandan yesil soğan koparıp yediriyorum. Kuşlara çekirdek citleyip içlerini veriyorum ayağımın dibinde. Arkadaş yok ama aramıyorum. Anlamıyorlar ama anlasinlar diye de cabalamiyorum. Gürültüsüz temiz havayı çekiyorum cigerlerime. Kedimle geziyorum. Bebeğim yok ama kedimle bebek gibi oynuyorum. O kadar kaptiriyorum ki kendimi annem ya da başkası eve çağırsa da duymuyorum. Şimdi ise bu köyüm benim evim. Kendi kendime çocukken bulduğum huzurumu yeni yeni ekledim hayatıma. Kimse anlamasa da. Velhasıl derin düşünmeyi bıraktığımdan beri rahatladim. Huzursuzlugumu huzura çevirdim. Yoksa insan kafayı yer böyle dedim. Uçurumun kenarından kendimi kendimle döndürdüm.

İdrak, aile dizimi diye bir şey var, duydun araştırdın mı?

Sizn iyi olmanız cocugunuza da iyi gelir aranızdaki ilişkiyi de güçlendirir mutlu olmanız mesela ben biraz buyusun benimki annanne ya da babanneye bırakıp yapacağım bu dediğimi çünkü onlar büyüsün diye bekleyip biseyleri erteledikce biz yaslanip gidicez ve belki hiç yapamadıklarımız kalacak aklimizda

Ben bugün ilk seansıma girdim. 11 senedir gülen suratımın altında kimsenin tam manasıyla ulaşmasına izin vermediğim bir ağırlığı taşıyorum, buna kendim de dahil. Gülen suratım diyorum çünkü "Yüzüm bile gülmüyor artık" sınırını geçtim. Onun ilerisinde boşluğa sırıtabileceğin bir alan var, orayı gördüm. Yani "Sorun yok" duvarı. Geçen gün bir ablam geldi annemlere, ben de yanlarına geçtim. Aile dizimi filan bakıyordum zaten, önüme ne gelirse okuyorum böyle konularda. Senelerdir adam akıllı bir çıkış bulamadım. Bakmayı bırakmadım, çünkü katlanamıyorum. Dayanılmaz bir halde ve rahatsızlık etkisi azalmıyor. Dışta bi duvar, içte bi cehennem. Bu abladaki değişimleri daha önceden bir konumda yazmıştım. Nlp tekniği filan kadın uğraşıyor, beslenmesini düzenledi kilo verdi, işte ne bileyim daha sosyalleşti, durumları kötüydü düzeldi, bi şeyleri hep yoluna koymaya başladı yani. Enerji menerji bilinçdışı temizliği vb konuştuktu baya. Önümde kadın değişmiş, canlı kanlı. Biliyorum da yani az sıkıntı çekmedi o kadın da, eşi ile mütemadiyen sorunlu vs vs.. Bu gelişinde aile dizimini konuştuk. Dedim en fazla üç beş lira kaybederim benden önemli mi dedim tavsiye edilen birine gittim. İlk seansta adam bana direkt seninle işimiz zor, çok uzaksın dedi çıktı. Sonra 2 saat boyunca sorular sordu İdrak. Klasik bir psikolog gibi değildi. Çok açmayayım çoğu şeyi cevaplamak istemeyeceğim-cevabını veremediğim yerleri, sora sora buldu köşeye sıkıştırdı, duvarın bir kısmını ilk seansta fark etti resmini çekti sanki. Ben de şaşırdım çünkü adama bazı şeyleri istemsizce dökmüş bulundum. Senin bu yazıların, hepsi bir imdat bana yardım edin çığlığı. Çaba sarf ediyorsun çünkü hala yazıyorsun, yazmaya değer buluyorsun. İdrak şu aile dizimini es geçme bi bak. Kimi dalga geçiyor falan fıstık ama cidden anne babadan taşınıyor ruh halimiz. Ailenin yükünü sırtlanmışsın, abisisin sen ailenin haberin yok dedi bana. Daha neler neler... Çok ilginçti. Dogru biri ile deneyimlemek lazım anlatma ile olmuyor.

Merhaba sıkıntınızın ileriki boyutuna tıp dilinde depersanalizasyon bozukluğu deniyor. Sizin su an yaşadığınız travmatik kökenli olabilir, yas süreci depresyonu olabilir. Ya da yas sürecinden önce var ise uzun süreli major depresyon tanısı alabilirsiniz. Bunları neden söylüyorum? Yaşanılan her olayın tek tek üzerinde durulması gerekiyor hanfendi. Kesin bir tanı kesin bir tedavi şekli değil amaç, sizin bu duygularınızı neden böyle hissediyor oluşunuz. Ne ara be sıklıklarla geliyor. Kendinizi boyle hissetmediğiniz anlarınız oldu mu? Ya da en berbat durumda iken yaptığınız ve size iyi gelen şey oldu mu? Bilişsel terapiyi araştırın. Kendiniz anlamaya çalışın ilk. Eger cesaret ederseniz lütfen bir psikoloğa gidin derim. Diliniz cok akıcı ve cümleleri kurma biçiminiz bir yazarın eserlerine verdiği uyum kadar mükemmel. Bu konuda rahatlıyorsanız kendi iç dünyanızı anlatan yazılar yazın. Virgina Woolf un yazılarına benzettim sizin yazınızı okurken. Şahsi görüşümdür.

Ahshsh bana da yazarken bir gülme geliyor. Ergen misin kızım sen diye siliyorum bazı yazdıklarımı. Normal şartlarda 4-5 dakikamı alacak olan konu içeriği, silmelerim yüzünden vaktimi çalıyor epey. Bitmeyen ergenlik sendromu da olabilir bu yaşadığımız. Her şeyi vaktinde yaşayıp geride bırakmakta güçlük çekiyorsak demek ki.

Bana göre de oldukça problemli bir evliligim, bana bolca dert veren huzura hasret bırakan eşim var. Öyle ki mutlu edemiyor gitmeme de izin vermiyor. 2 aydir ayriyiz. Bu kez umuyorum ki kurtulacagim bu çirkin evlilikten. Gerçekten çevremde iyiki eşimi seçmişim diyen, düzenini oturtmuş arkadaşlarıma bakınca berbata yakın bir hayatım olduğunu düşünsem de hiç ölmek istemedim. Hatta beni üzen kimse onlar gebersin diyorum. Kıyamet kopsun vs diye düşünecek kadar dipte hiç hissetmedim. Her şeye rağmen yaşamak güzel diye düşünüyorum Allah sağlık versin. Hepsi geride kalır bugünler geçer. Neden bu kadar umutsuzsun? Evlat gülüşü güç verir derler ne bileyim. Umut en çok annelere yakışır bence..

Teşekkür ederim. Anlaşılmak da iyi geliyor insana. Hatta tek ihtiyacım olan şey bu belki de. İnşallah gelir bir an evvel o şifa.

Idrakyollariiltihabi

Evet babadan geldigi dusunuluyormus bu tur durumlarin. bu arada biraz kendinize vakit ayirip tatile falan gitseniz birz rahatlarsiniz belki mesela benim en sevdigim sey yuzmek okb hastasiyim cocugum otizmmi diye delirmis bir anneydim. sadece yuzerken rahatliyordum butun dertlerimi o suya birakiyor gibi hissediyorum.

Bence cok tatlisiniz bazen insanlar sikilir cokk sikilir darlanir cokk darlanir. Hersey herkes ustune gelir hersey sorun haline gelir ama aslinda hersey yolundadir. Kisa surede gecer insallah ic sikintiniz. Ha bide bende gicik oluyorum zaten beni biliyosunuz diye baslayanlara

Evlat olmasa her şey çok daha farklı olurdu zaten. Güç veriyor, ayakta kalma sebebi oluyor. Dediğim gibi benim halim dışarıdan anlaşılan, hayatı aksatan bir durum değil. Ben içten içe çürüyorum sanki.

Keşke. Ancak tuvalete gidince kapısında "anne seni çok özledim çık" diye bekleyen üç yaşında bir evlat varken yapamam.

Az önce geçmişte ki konularınıza bir göz gezdirdim. Siz ne güzel yaziyorsunuz öyle ya.. Öğretmensiniz bransinizi merak ettim:) Gerçekten çok akıcı ve okuyanı sarıp sarmalayan bir duygu aktarmanız var bayıldım. Keşke yazsanız. . Gayet ciddiyim kitap yazın biz okuyalım. Kitap olmasa da wattpat 'a yazın:)

Çözümü, seni mutsuz eden herkesten kaçmak bence. Başka türlü yaşanmıyor.

Branştaş sayılırız :)Güzel tesadüf. . Umarım mesleğinize de kısa sürede dönersiniz. Çocuktan dolayı ara vermiştinız galiba..

Sağol ya çok yardımcı oldun ahsjsjs. Neyse ben gibi sıkılmış ruhların olduğunu bilmek de güzel. Araf insanları olarak kıyamette buluşuruz bence. Ayrı muamele görmeyi çok isterim, azap konusunda değil tabi :)))

görünürde evet kayıplar, ekonomik sorunlar bunların hepsi sebep ama, kaybettiğin kişiler hayatında olsa ve ekonomik olarak daha iyi bir yerde olsan, bu sefer farklı şeyler olacak seni huzursuz eden. belki kariyerini yetersiz bulacaksın, belki ailene saracaksın, belki evladının geleceği hakkında endişelerin artacak, belki dünyayı merak edip ulaşamamak canını sıkacak. belki başka şeyler. 5000 parçalık puzzle ı tamamlamışım, orada bir eksik parça var, ve o yoktu. şimdi? madem bir parçası eksik, diyip puzzle dan yavaş yavaş eksilttim. artık o tek parça beni tırmalamıyor. o tek boşluk önce 5, sonra 10-15 arttı. artık bir önemi yok. ama bütün de bozuldu. parçalanan şey olmak istediğim kişi, varmak istediğim nokta, hayalini kurduğum hayat. olurunun olmadığını kabul edip yavaş yavaş olanı tüketmeye başladım. önce daha az okumaya başladım, sonra dikkatimi dağıtacak seyler bulmaya başladım, daha fazla gerçekleştiremeyeceğim hayal kurmama sebep olan, ufkumu açan şeylerden uzak durmaya çalıştım. sanırım kısmen başardım. :) kısmen diyorum çünkü 2 de yattım ve 5.30 da emzirmeye kalktığımdan beri bebek uyumasına rağmen uyanıgım. neyseki eskiden hep böyle iken artık zaman zaman böyleyim. bir kaç saate evde curcuna başlayacak ve akşam olacak. bir gün daha bitecek. eğer durup son bir kaç günümü ve gelecek bir kaç ayımı düşünürsem, yine kalbim sıkışacak. yine açık bir alana gidip önce nefessiz kalana kadar koşup sonra bağırma istegi gelecek :) soğuk havada derin derin alırsın ya nefesi, o koşma anından sonra, o nefese hem ihtiyacın olur hem acıtır. bogazını kurutur. sonra su içmek istersin, o su bogazından geçerken rahatsız eder, midene indiğinde yumru hissi olur. işte attığım her adımda zaman zaman bunu yaşıyorum. ihtiyacım var ama her şey rahatsız edici yada huzursuz ediyor. geçer diyorum. ya yaş aldıkça, ya koşturdukça, ya vazgeçtikçe geçer. eksile eksile tırmalamaz artık bazı eksikler. nasıl teselli ama :)

Blog olarak yazabilirsiniz o zaman mesela. Kendi kurallarınıza göre canınızın istediği gibi. Olmaz mı? R Rosalind

Anlıyorum. Peki sizi mutlu eden bir aktiviteniz yok mu? Ben çocukluk hayalim resme yoneldigimden beri acayip kanatlandim. Kendim için kendi zihin huzurum için yapıyorum. Haftada bir bile olsa bana ilaç gibi geliyor. Tabi çocukla ne kadar olur sizin için. Haftasonu esinize birakip birşeyler yapabilirsiniz tek başınıza.

Bence herkes yalnız, yalnız doğuyor, yalnız ölüyoruz. Kimi işle güçle, aile ile, kimisi eğlence, TV, gezme tozma ile bastıyor soruları. Sorgulamamayı, duymamayı öğreniyor. Evet, eş-çocuk çok güzel şeyler, getirdiği sorumluluklarla hayata başka bir boyut daha katıyor, ama insana ihtiyaç duyduğu anlam başka insandan gelemez. Maddi olan herşeye rağmen tatminsiz olmak, sahiplenememek sizinki gibi aktif akıllar için çok doğal. Çünkü tatmin olmayan ruh zaten.

Benden ziyade eşimin böyle bir durumu olduğundan şüpheleniyorum. Benim çocukluğum pek travmatik. Kimsenin dehb ihtimalini hatırlayacak mecali yok zaten :) TeslaninOsilatoru Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Konularını hep okudum ama yorum yaptım mı hatırlamıyorum. Anladım derdini ama ne denir bilmiyorum, farklı bir şey soracağım ben. Oğlunla olan sıkıntılarını biliyorum, acaba sen nasıl bir bebektin idrak? Konularında hep yoğun bir zihin karmaşası var. Sanki yaşadığın olaylardan ötürü de değil ama hayata bakışın, belki karakterin bu. Uygun tabiri bulmakta zorlanıyorum ama sanki sen hayatındaki kaostan besleniyorsun gibi. Acaba oğlun sana benzemiş midir? Senin zihninde dönen o karmaşalar bebekken de var mıydı acaba?

Başınızdan geçenler çok üzücü ve yıpratıcı. Geçmiş olsun, geçer ve iyi olursunuz inşallah. Terapiye karşı değilim elbette. Sadece geçmiş tecrübelerim pek iç açıcı değil. İyi uzmanlara rastlayamadım. İyi olanlar da yüklü paralar talep ediyor, o da şu durumda mümkün değil. Beni dinlerken anlattıklarımın hangi teşhise uygun olduğunu düşünen ölü bakışlı terapistlere yeniden gitmek istemiyorum.

Bu yazdıklarım yaklaşık 8-10 senelik olaylar, şu an iyiyim. Günlük konuları dert edebildiğim normal bir hayatım var :) Anlıyorum maddi durum açısından zor olabileceğini. İyi bir terapist bulmak sıkıntılı, ben de birkaç olumsuz tecrübeden sonra benim iyileşmemi terapistim ile tanışmıştım. Yine de maddi-manevi en uygun zamanda lütfen kendiniz için iyi bir terapist bulmaya çalışın. Gerçekten doğru bir uzmanla kendinize yaptığınız en iyi yatırım olacak.

Huzursuz bacaktan epey çektim zamanında ama huzursuz insan sendromu mu bilmiyorum :) genel olarak huzursuz bir insanım ama haklısınız. Boş duramıyorum, hiçbir şey yapmadan beş dakika dursam rahatsız oluyorum. Hani kahve eşliğinde yağmur seyreden romantiklerin yerinde olmayı çok isterdim ama o an bir şeyleri kaçırıyor hissine kapılıyorum. Tembellik, kendime ya da zamana ihanet gibi geliyor ki bu çok yanlış. Zira ihtiyaç oluyor bazen tembellik bile. Konu bu değildi nasıl getirdim buraya bilmiyorum da anladım ben sizi. Haklı olabilirsiniz ancak yönetmek değil de olduğu gibi kabullenmek diyelim. Oğluma olan durumum için :)

Umarım.. Sağolun, dostlar sağolsun... Benim kardeşim dağ gibiydi sırtımızı ona dayamıştık, 23 yaşında ama boylu poslu gören bidaha bakardı yan yana yürürken yollarda çocuğu gibi kalırdım yanında.. Gitti... Dayanacak bişey kalmadı.. Ondan sonra acı sandığım hiçbirşeyin gerçekten acı olmadığını öğrendim.. Ne diyelim. Alın yazısı. Can sağlığı olsun herşey düzelir geçer gider. Takmayın kafanıza.

Çok güzel anlatmışsınız bizi özgürlükten alıkoyan şey hep bu aidiyet zaten birinin bir şeyleri olmak annesi kardeşi karısı çocuğu.. bence siz eğer mümkünse kısa bi tatile çıkın yalnız başıniza küçük bi sırt çantasıyla

Sizin konularinizi uye olmadan once de takip ediyordum. Sadece tek anlamadigim bir nokta var, ozellikle travmatik bir cocuklugunuz var ve su an bu noktadaysaniz neden terapiye bu kadar karsisiniz? Cok acik yardim cigliklariniz var, cevrenizin bu durumu fark etmeyip sizi yonlendirmemesi de beni sasirtiyor. Ki ogretmensiniz, egitimli bir insan olarak psikolojik yardima onyargilariniz yoktur diye dusunuyorum :) Bu yazdiklarimi gercekten sizi anladigim icin yaziyorum. Alikoyulma, taciz, tecavuz girisimi yasayan; oyle ki bulundugunda bir sure yogun bakimda kalmak zorunda kalmis, bunlari kaldiramayip intihar girisiminde bulunan ve sonrasinda cok yogun bir terapi sureci gorup (2 sene) hayatina devam etmeyi secen bir insan olarak yaziyorum bunlari. Nefes aldiginiz surece kendinizden umudunuz var demektir. Bu yukleri tek basiniza tasimak zorunda degilsiniz.

Peki nasıl başardınız bunu. Cidden merak ediyorum. Az evvel eşim arkadaşlarına gönderdiği bir videoyu izletti bana. Kızdım, bana böyle şeyler izletme diye. İçeriği dayanılmaz değildi ancak ben çok fazla kötü hissettim. Eşim şaşırıp bu kadar tepki vermemin sebebini sordu. Videoda iğrenç bir şey yapan gence karşı ağır bir şiddet gösteriliyordu. Bu tür videolarda ben tek bir hisse odaklanamıyorum. "Sen yanlış yaptığı için şiddet gösterilmesine sevinir, yapılan yanlışa üzülürsün belki. Ancak ben yanlış yapsa bile o şiddeti hak etmiş olsa bile neden kendini böyle bir duruma düşürdü diye kendimi bitiriyorum" dedim. Hani kötü muameleye maruz kalan canlıya da, o muameleyi yapana da, muamelesinden dolayı şiddet görmesine de, o şiddeti yaşatıp sonrasında vicdan azabı çekecek olana da üzülüyorum. Birden fazla his bir video ile yükleniyor bünyeme. Dolayısıyla başım dönüyor, kötü oluyorum.

Ben de kendi kendime geri zekalı teşhisi koyuyorum bazen. Yani düşününce doğrul büyüdük, yaşlanıp öleceğiz. Bu kadar net ve kısa yaşam dediğimiz olay. Neyi kurcalıyorsun yaşa gitsin işte diyorum ki bunun dememin akabinde yukarıda yazdığım teşhisi koyuyorum kendime. Başkalarının mutlu olduğuna da inanmıyorum ben. Kendilerini kandırdıklarını düşünüyorum çünkü ben saksı değilim!

ikinci cocugum dogduktan sonra, hep bir kosusturma icindeyim de bitsin bu donem diye yasamaya basladim, sanki kendi hayatimi yasamiyorum da gecici bir durum yasiyorum ve bu surenin gecip gitmesini bekliyorum gibi. hani cocugu olan annelere deriz ya gecek bu gunler diye. ama ben bunu hic sevmedim, hayatimin hic bir doneminde de boyle gecsin gitsin hayat diye yasamamistim, cok cok garipsedim ve kendimi ait hissedemedim. cok mutsuz oldum, hayattaki her karari ertelemeye basladim, depresiflestim. sonra ne oldu da degistim ben de bilmiyorum acikcasi, ara ara o duygu geri gelse de daha iyiyim artik. daha cok odakliyim su anki zamana, gecsin gitsin diye degil, ani yasamaya calisiyorum. bu konuda okuyup fokuslanmaya calisiyorum, meditasyon yapmayi deniyorum, cok basarili olmasam da beni anda tutuyor yine. bence hayatinda cok cok buyuk degisiklikler gerekiyor idrak, ama bu oglunu alip dunyanin obur ucuna gitmek gibi bir sey degil, kendi icinde buyuk degisiklikler yapacaksin, hayata bakisini degistireceksin, olgunlasacaksin, ama bu yasla gelen bir olgunlasma olmayacak, daha kendini bilir daha etrafini okur olacaksin.

Kesinlikle katılıyorum. Eskiden olsa para mühim değil derdim ama son bir yıldır paranın insan hayatını ve psikolojisini fazlasıyla etkilediğini düşünüyorum. Esasında geçmişten gelen borç yükünü kapatma çabası olmasa bu denli sıkıntı çekmeyeceğiz ama borç ödemekten ötürü hep bunlar. Borçlar nasıl oldu derseniz, bu noktada eşime küfür etme isteği açığa çıkıyor ve susuyorum efem :)

Allah size sabır versin genç vefatı gerçekten zor. onun da mekanı cennet olsun.

Merhaba hatunlar. Epey direndim konu açmamak için ama en nihayetinde parmaklarıma mani olamadım. Ne zaman konu açsam yazılan birçok yorumla yaşam enerjimi kısa vadede de olsa geri kazandım. Şu anda da buna çok ihtiyacım var. Esasında bence normalim şu anda. En azından sorun çıkarmıyorum. Lakin eşimin son bir haftadır "iyi görünmüyorsun ne derdin var" baskısından ötürü yeterince normal değil miyim acaba diye düşünmeye başladım. Bu düşüncenin açığa çıkmasına, bir çocuk kitabı okurken ağlamam da etki etmiş olabilir tabi. Bilemiyorum kafam çok karışık zaten. Konu içeriğini yazarken "zaten biliyorsunuz" diyerek tüm kk ahalisinin onu yakından takip ettiğini sananlara gıcık olmamdan mütevellit kısaca özet geçeyim. Kanser belası sebebiyle üst üste sevdiğim insanları kaybettim. Bir yıl içinde. Hiperaktivite şüphesi olan, genel anlamda dürtü kontrolünde zorluk yaşayan bir oğlum var. Maddi anlamda inanılmaz zor günler geçiriyorum. Oğlumun gelişimi için çalışamıyorum. En azından bu yıl. Özeti bu. Onca acıyı, sıkıntıyı bir paragrafa sığdırmak bir garip oldu ama uzatmak istemiyorum. Esasında asıl problem, aidiyet güçlüğü yaşamam. Çocukluk ve ergenlikte hayal dünyamın genişliği bu sıkıntıyı görmezden gelmeme yardımcı oluyordu. Ancak evlilik ve annelik sorumluluğu maalesef hayal dünyasını da bertaraf etti. Daimi bir mutsuzluk ve tatminsizlik hissine eyvallah. Onu kabullendim, sıkıntı yok. Ancak kaçıp gitme arzusu gün geçtikçe çoğalıyor. Bekarken, evlenip kendime ait bir yaşamım olduğunda bu hissin biteceğini sanıyordum. Bitmediği gibi, daha da arttı. 32 yaşında bir kadının kıyamete benzer bir felaketin ardından oğluyla bir başka ülkeye yahut evrene gitmeyi hayal etmesi, buna inanmak istemesi... Katılıyorum, kafa falan hep yanmış. Zannediyorum çaresizlikten kaynaklanan ütopik arzuların açığa çıkması bu yaşadığım. Ölüm var bir de. Bazen, mutlak sonun bir an önce gerçekleşmesi için heyecanlanırken buluyorum kendimi. Heyecan evet. Bezginlik ve tükenmişlik hissi ile kursaydım bu düşü, bir nebze ikna olabilirdim normalliğine. Sonra titreyip kendime geliyorum "anasın sen ana" diyerek. Ardından bir dua patlatıyorum "oğlum kendini kurtarana kadar yaşayayım da, sonra yürüyeyim beyaz ışığa doğru lütfen". Bir ara verip "bir dert göremedim ben boş boş edebiyat parçalıyorsun" diyecek ablaya bir selam çakmak istiyorum bu noktada. Naber kız? İyisin iyi. Gerçekten kafam çok karışık. Yazmak istediklerimi toparlamaya çalışıyorum ama başaramıyorum. Başımın sol tarafı uyuşuyor yine. Ne zaman darlansam bu fiziksel reaksiyon oluyor. Toparlamaya çalışayım. Inanılmaz yorgun ve mutsuz hissediyorum uzunca zamandır. Öfkeli ya da tahammülsüz değil. Eşim bu hafta sonu bi yere gidelim kötü görünüyorsun dedi. Olur dedim. Lakin bir istek yok içimde. Depresif de değilim. Ev temizliği, çocuk bakımı ve dahi tüm sorumluklarımı eksiksiz biçimde yerine getiriyorum. Adeta bir robot gibi üşenmeden, üzerinde düşünmeden yapıyorum. Ancak kaçıp gitme isteği var ya, o terk etmiyor zihnimi. Ne birinin eşi, ne evladı, ne komşusu, ne de kardeşiyim sanki. Koltuğun hangi duvara yaslandığının bir önemi yok. Minimal yaşam arzusu yahut eşyaya değer vermiyor olmaktan değil. Bana ait değilmiş gibi. Anlatabiliyor muyum bilmiyorum, emaneten duruyorum sanki bu evde. Ev benim değil, eşya benim değil. Ve hatta bu hayat da benim değil. Evliliğimle bir ilgisi yok bunun. Annem sıklıkla söylerdi bunu bana. "emaneten duruyorsun sanki, bu ev senin evin az sahiplen." Ben bu histen nefret ediyorum. Bu lanet his yüzünden evliliğim de insan ilişkilerim de berbat durumda. Görünen büyük bir sıkıntı olmasa da, ben hep emanet duruyorum herkesin hayatında. Bir tek annelik konusunda bu hissi yaşamıyorum ki bunun olmaması için öylesine büyük bir çaba sarf ediyorum ki, ütopik hayallerimde varlığı daim olan tek kişi oğlum. Mekanlar ve kişiler değişse de onun varlığı değişmiyor. Her gece uyumadan önce aynı iç sıkıntısı hasıl oluyor. Yine sabah olacak. Yine aynı kısır döngü ve tatminsizlik. Önceki gün bir yıl önce kaybettiğim dostumla yaşadığım bir diyalog geldi aklıma. Öyle bir üzüntü hissettim ki, tüm vücudum sızladı sanki. "ben ölmek istemiyorum idrak" bu cümle defalarca yankılandı zihnimde. Yaşadığım şey özlemdi, acıydı belki biraz da vicdan azabıydı. Lakin gerçekti. Çok değil yarım saat sonra tamamen yabancılaştım o hislere. Gerçekliğini ve samimiyetimi sorgular oldum ki yalnızdım. Kimseye bir şey ispat etme derdim yoktu. Önceleri somut olan durumlara karşı aidiyet sorunu yaşarken, artık hislerimi de sorgular hale geldim. Çok uzattım evet. Muhtemelen de asıl derdimi anlatamadım yine. Belki önceki konularda olduğu gibi bana rağmen beni anlayanlar olur da kendime getirirler beni. Lütfen eleştirmeden, höykürmeden önce kafamın gerçekten çok karışık olduğunu bilin. Elimden geldiğince açık anlatmaya çalıştım. Son dört gündür beslenme ihtiyacı bile hissetmiyorum. Bayılmamak için birkaç parça gıda tüketip ayakta kalıyorum. Öyle işte. Cevap yazan parmaklarınıza sağlık şimdiden.

ha şunu bileydin. rolünü kabullen ve oyna. dışına çıkarsan sahneye atılan muz kabuklarına basıp kayarsın. mazallah. kalıplar iyidir. insanı korur. farklı şeyler düşünmek, seçmek ve yaşamak ise fazla. sonra mutsuz olursun diyeceğim ama gülesin geliyor oğlanı al gel bir ara, laflayalım. :))

Bunun benzerini ben de yapıyorum. Bir gün kızımla başka bir evrende gözlerimizi açsak oraya uyum sağlamak için yaşayacağımız maceralar ev kurma hayata adapte olma hayalleri. Dizi izler veya kitap okur gibi uyumadan önce düşüncelerim. Bazen çizgiroman yapsam bu hayallerden diyorum. Belki siz de hikaye olarak yazsanız, yazım diliniz de güzel ve akıcı, güzel birşeyler çıkar ortaya.

Bu herşeyden bıkmışlık hissi, başını alıp gitme isteği banada çok yorulduğum bir dönemde oldu ve ara ara yine oluyor. Bedeninde ruhunda yorgun. Hayata bir ara verme isteği. Bu duyguları yoğun hissettiğim zamanlar kendimi günlük rutinin dışında bir şeylere yönlendirebilirsem çok devam etmeden geçiyor. Eğer bunu yapamazssam uzun süre devam ediyor. Eşinizin teklifini kabul etmekle başlayın. Hiçbirşey yapmamak daha kötü.

Çocuk kitabı derken bildiğimiz çocuk kitabı. Çizgi romanlı, 6 yaş altına hitap eden kitaplardan :) beyin yaşım küçükse demek ki. Adem güneş okumuyorum. Idrakyollariiltihabi

Evlilik, aile, maddi sorunlar vs değil çıkış noktası. Senin karakterin, ruhunun taşıdığı enerji böyle. Nerden biliyorsun dersen, ben de sen gibiyim. Hayal dünyam hala geniştir. Mesela az önce michaek jackson ile ilgili bir habere denk geldim. Hemen hayalimde onun ölmediğini falan ortaya çıkarmışım, sonra çok iyi iki dost olmuşuz gibi uçuk kaçık bir hayal kurdum. Sonra keşke ölmeseydi ya diye üzüldüm üstüne. Halbuki adam yaşarken hiç dinlemezdim ben onu. Yani bunun gibi bir çok şey. Birgn dünyayı kurtarırım, yarım saat sonra iskoçya dağlarında yeşiller içinde, tek başıma klübemde kahvemi yudumlarım ve huzuru yaşarım. Sen yine eve ait değilmiş gibi hissediyorsun. Bana kalsa, fırsatım olsa önce ülkeyi terkederim, birkaç yer gezerim yetmez bana, dünyayı terkederim, başlarım tüm evreni gezmeye. Öyle 1-2 gezegen kesmez. Sorarsan, gezmeyi sevdiğimden değil, huzursuzluk ve bulunduğum yere ait olmama hissi nedeni. Bir de yetmeme sorunu var bende. Uzaylıları araştırırım, dinleri araştırırım, dünyadaki sırlı mekanlar, hayaletler, inler, cinler, mağaralar, tarih, mısırlılar, ilk uzaylılarla temas, meditasyon, tapınak yazıtları aklına ne gelirse her şeyi araştırırım. Sadece bunları okurken mutlu olduğumu hissediyorum. Bilmek, olasılıkların çoğunluğu rahatlatıyor. Belki birgün bir uzaylının beni kaçırma ihtimali mutlu ediyordur beni, bilemedim şuan :)) Benim gibi yapsana, bizim gibi insanlara iyi geliyor bilgi. Şimdi Serpo projesine merak saldım. Onu araştırıyorum.

ben kendi cocuklugumu hatirladigimda cok huzurlu bir insan buluyorum, bir cok derdin arasinda, cunku hayati sakin yasardim, koyde buyudum zaten, bzen saatlerce salincakta sallanir dusunurdum, bazen bir kitabi bir gunde bitirirdim hic rahatsiz eden olmadan, simdi boye bir durum tatilde bile mumkun degil, o yuzden o sakinligi yaratmanin yollarina ariyorum, meditasyon gibi, arada durup derin nefes alip vermek gibi, turku dinlemek gibi. cocukluk hallerime donuyorum derken sen ne kastettin ben anlamadim bu sebeple sanirim, cunku ben donebilsem kesinlikle daha iyi olacagim. Su anki amacim o hatta :) seni de ic huzurunu kaybetmis arayan bir ruh gibi goruyorum ben, hic mi bulamadin, yoksa yolda bir yerde kayip mi ettin diye merak ediyorum.

Evet annemde hep aynı şeyi söylüyor nazara geldi çocuk her gören nasıl büyümüş askerden sonra serpilmiş aslan gibi olmuş diyordu Allaha havale ediyorum pis nefislileri ne diyim kırıldı kanadımiz.

Herkes kalbinin ekmeğini yer tamam mı. Biz bu derin felsefeyi kavrayamadığımız için yaşıyoruz bu sıkıntıları. Bir de hep şükürsüzlükten. İnsanlar nelerle uğraşıyor falan. Ayrıca tırnağı kırıldığı için ağlamayan demir kadınlar olduğumuz için mi kaybettik acabahshejejjdjr. Ay tamam kendimden tiksindim.

Şimdi ben kişiliksiz miyim aşkolsun :)) kendimi böyle hissetmediğim anlar oldu tabi ki. Lakin o anlarda inanılmaz enerjik, üretken ve pozitif oluyorum. Sırf bu yüzden duygu durum bozukluğu olduğunu söyleyip sonra bu teşhisin doğru olmadığını söyleyen bir doktorum oldu. En azından kronik ve değiştirilemez bir duygu durum bozukluğu yok. En berbat durumda yaptığım ve bana çok iyi gelen şey yazmak. Bunu bildiğim için yazıyorum biraz da. Virginia woolf'a benzetilmiş olmak gurur verici lakin umarım sonumuz aynı olmaz :) . push ; 3nity

aile dizimini hic duymamistim ben, ama gecen bir soz okudum beni cok etkiledi, ayni seye mi parmak basiyor acaba?

Ay etkileyici. Inşallah faydasını görürsün. Muhakkak bize de yaz.

Eski zamanları sorarsanız; karakalem, edebiyat, kaligrafi, örgü, illüstrasyon gibi alanlara ilgim vardı. Başarılıydım da. Genel olarak sanatın her dalına ilgim, büyük bir kısmına da yeteneğim var ancak benim sorunum devamlılık sağlayamamak. Çok çabuk sıkılıyorum. Kaligrafi dersi aldığım hocam Türkiye ve yurtdışında oldukça başarılı bir isimdi. Yeteneklisin, kaligrafi ve resmi birleştirebilir başarılı olabilirsin dedi. Ancak bir zaman sonra sıkılıp bıraktım. Resme, özellikle karakaleme hep ilgim vardı. O kadar uzun zamandır elime kalem almıyorum ki köreldim. Örgüye sardım uzunca bir süre, ondan da sıkıldım. İstesem de devamlılık sağlayamıyorum. Bu ara tekrar kitap okumaya başladım lakin kitap seçimim çok doğru olamadı. Daha da kapandım içime. Zamanında bir yayınevinin ve edebiyat dergisinin sahibi olan hocam "mutlaka devam et bu işe" dedi. Bıraktım peşini. Şimdi olsa belki istikrar sağlayabilirdim ama şimdi de imkanlar kısıtlı. Ne anlattım yahu, yazasım varmış :)

İçimdekileri nasıl cümlelere dökebilirim derken yazdıklarınızı okudum. Hiç bir yere, hiç kimseye, hiç bir zamana aidiyet hissedememek ağırlığı. Büyük fırtınaları bir bedene sığdırmak zorluğu. Sizin gibi kayıplar yaşamadığım ve sorumluluğunu alabileceğim bir çocuğum olmadığı halde böyle hissediyorum. Evet yalnızsınız. Ama bu duyguları yaşayan tek kişi değilsiniz. Size destek verebilmek isterdim, bu daha çok bir iç döküş oldu, affedin lütfen..

He senin adam İstanbul'da değil mi. Ben öyle anladım. O zaman sende bir değişim olursa ve gerçekten işe yararsa mutlaka bana söyle. O vakit düşünmeden denerim. Zira bu hususta sana güveniyorum. Modern üfürükçüler gibi evrene pozitif enerji göndermenin seni pek etkilemeyeceğini biliyorum. Gerçekten işe yararsa mesaj kutumu aydınlat ki ben de delirme eşiğinden döneyim.

Benim çocukluğum huzurla geçmedi. Klasik anne baba anlaşmazlığının yanı sıra kök ailenin, çekirdek ailemize olan lüzumsuz müdahaleleri ailemin çevre baskısını ziyadesiyle önemsemeleri vs. İç huzuru hayatımın hiçbir döneminde bulamadım ama mutlu olduğum anlar oldu. Kısa sürse de :)

Başınız sağolsun. Yaşadığım kayıplardan sonra en büyük korkum kardeş-evlat acısı yaşamak. Allah sabır versin. Çok zordur eminim. Ne diyeceğimi bilemedim. Umarım acınız hafifler.

Tüm sayfaları okumadım ama okuduklarımdan çıkardığım sonuç; 1-Çocukluğunuzdan ve aile dinamiklerinizden kaynaklanan bazı sıkıntılar mevcut sizde. 2-Farkındalık düzeyi yüksek biri olmanız, sizi başkalarının fark etmediği veya fark etse de önemsemediği, ufak konularda bile çok duyarlı biri haline getiriyor. 3-Serde ne yazık ki mükemmelliyetçilik dolayısıyla da kuralcılık, herkesi, her şeyi düzeltme ve düzene sokma isteği var. 4-Kişisel olarak 'kendini gerçekleştirememe' sizi huzursuz ve mutsuz ediyor. 5-Eşiniz ve içinde bulunduğunuz evlilik, kişisel ve ailesel anlamda beklentilerinizi karşılamıyor. 6-Yaşadığınız kayıplar ve oğlunuzun özel durumu sizi extra yıpratmış. 7-Profesyonel desteğe ihtiyacınız var.

Ben de sanki benzer hislerdeyim hep. Kendi kendime bipolar teşhisi koydum hatta, bir çok iyi ve anlamsızca umut doluyum; ertesi gün hayatım bomboş. Bu hisleri hayatımda diğer aşamaya geçtiğimde daha yoğun yaşıyorum. Üniversiteye başladığımda, okul btip işe başladığımda, evlendiğimde ve şimdi çocuk sahibi olduğumda. İçimde hep bir dönemi kapatıp diğer döneme geçmenin ve eski dönemi layıkıyla kapatamamanın pişmanlığı/hüznü var. Yapabilecekken yapamadığım şeyler için pşmanım ama bu arada şu an yapabileceklerim için çabalamıyorum. Muhtemelen bir sonraki aşamya geçtiğimde de bu dönem için üzülürüm yani mutsuz olmak bana yapışmış sanki, aslında olmamak için ruhen çabalıyorum ama başkalarını mutlu eden şeyler beni etmiyor işte. Bu sebeple kimse de anlamıyor.

Bu aslında bildiğin buz gibi depresyon sadece beynin kişiliğin ve farkındalığın güçlü olduğu için yere patlamıyorsun gidip uzun uzun kimseye birsey anlatmak zorunda değilsin bence psikiyatristten antidepresan desteği alsan yeter. Idrakyollariiltihabi

Hayaller / hayatlar arasında kalmış olabilir misiniz? Ne zaman bir şeyler hayalimdeki gibi gerçekleşmese belki sizinki kadar sert olmasa da benzer duygular yaşarım. Kayıplarınız, getirdiği üzüntü, oğlunuz için kariyerinize verdiğiniz ara idealinizdeki kendinizi gerçekleştirememenize ve psikolojik anlamda saygı duyulma/ ait olma gibi ihtiyaçlarınızın giderilmemesine yol açmış olabilir. Kendiniz hayatınızın kaçıncı sırasındasınız?

Biz de Eat Pray Love diyoruz

İşte o doğru uzmanlara ulaşmak için de maalesef sağlam bir maddiyat gerekiyor. O da şu sıralar mümkün değil. Kız kardeşim yok. Dostum epey uzakta. En önemlisi de anlatma isteğimi kaybettim. İyiyim oturuyorum diyorum özetle.

Gerçekten çalışmakta kafa dağıtıyor. Evde olunca insan kurdukça kuruyor..

Allah dermansız dert vermesin. Gerisi halolur

Biraz uzun geldi ama anladım. Sıkıntılar, yaşadığınız kayıplar üst üste gelmiş o yüzden artık hissizleşmişsiniz hayatınızı, düzeninizi değiştiremiyorsanız iyi bir psikolog ve psikiyatristten destek alın.. Ya da belki alıyorsunuz bilemiyorum ama hayatınızda değisiklik şart.

Eşimi olduğu gibi kabul etmiş olmamın sebebi, kimsenin değişmeyeceğine olan inancım. Belki de boşanınca benim halimde bir değişiklik olmayacağını bilmem. Kendimi iyileştirmediğim sürece vereceğim hiçbir kararın doğru olmayacağını düşünmem vs. Yoksa mükemmel bir eşim ve evliliğim yok. Asıl sebebi ben de bilmiyorum ki söyleyeyim. Sebepleri ya da. Ne bileyim kıyamet kopsun bence artık.

Maddi durumun kötülüğü ne durumda bilmiyorum ama bu durum bence insan psikolojisini inanılmaz boyutta etkiliyor Bir ara eşimin ailesine para gönderiyorduk e kira ödüyoruz mutfak masrafı derken elimizde hiç para kalmıyordu ve ben hayatımda hiç olmadığım kadar depresif ve vazgeçmiştim. Harcamasan bile cebinde para olması insanın enerjisini değiştiriyor. İşe başlayınca tamamen geçer demiyorum ama düzelme göstereceğini düşünüyorum

Hiçbir şey yolunda değil sağlık dışında. Şükür sağlığım yerinde :) teşekkür ederim efem.

Ben anladım, sanki biraz disosiyasyon yaşıyor gibisin. Kendi hislerine, vücuduna, ortama karşı kopukluk geliştirmek. Bana da oluyor dönem dönem. Hatta 5 sene böyle düşünerek, oradan oraya sürekli taşındım, dediğin gibi kaçtım. Valla yaptığım tek şey kendimi gerçeğe döndürmekti, bunu yaptığımı fark ettiğimde yapmak istememekti. Zor oluyor başta ama, biz de her insan gibi bir yerde yaşama devam etmeliyiz.

Yazdım zamanında bir edebiyat dergisinde. Saçma sapan kurallar belirlediler sinirlenip bıraktım. Birkaç yorum önce de söyledim düzen ve zorunluluk olunca yazmak istemiyorum. Böyle platformlarda önünü ardını düşünmeden yazmak daha çok rahatlatıyor beni. Idrakyollariiltihabi

Bu düşünceyle hareket edecek olursam bugün için yüzümü güldüren tek şey, oğlumun uyumadan önce sarılıp annemi çok seviyorum demesi. Başka da bir şey yok. Bir de Siverek'te 13 yaşında ilkokula başlamış olan yoksul bir çocuğun doçent olma yolunda ilerlerken yaşadıklarını anlatan anı-romanı okumuş olmam. Nedense çok etkiliyor bu kitap beni. Konu bu değildi, dağıtmayayım. Eşim mesela. Yıllarca iki adet sığır patronun yanında ömrünü çürüterek asosyal bir yaşam sürdü. Onu bu halinden kurtarmak için epey çabaladım. Şimdiki işine girebilmesi için o kadar dil döktüm ve motive ettim ki. Kendisi istemiyordu. Şimdi, yıllarca hasret kaldığı sosyal hayata kavuştu. Anlaşabildiği iş arkadaşları var. O asık suratı gülüyor. İnsan içine karışmanın ne denli tatmin ettiğini yaşayarak öğreniyor. Lakin ne oldu. Adeta bir sığır gibi elindeki telefona yapışık yaşıyor. Hiç durmadan iş arkadaşları ile WhatsApp grubundan konuşuyor eğleniyor vs. Kıskanç bir tip değilim. İçten içe mutlu da oluyorum onun bu değişimine. Ancak beni yıpratan asıl mesele, 7 yıl boyunca karamsar ve asosyal yapısı ile beni içten içe çürütüp, ufacık bir yaşam enerjisi bile bırakmamışken, bu noktada mütevazılık yapamayacağım benim çabalarım ve ısrarlarımla şu duruma gelebilmişken beni yok sayması. O lanet telefonu ile bütünleşmesi. Bir yanım bırak mutlu olsun, tadını çıkarsın. Yıllarca gülmeyi ve sohbet etmeyi unutmuş bir insan olarak yaşamışken dilediğini yapsın diyor. Öteki yanım bana söylediği onca negatif cümlenin karşılığı bu şekilde olmamalıydı diyor. Ben niye bu kadar açtıysam içimi. Her neyse bunlardan en kötüsü de tüm bu düşündüklerimi eşime söyleme isteğimin bile olmaması. "artık biraz da ailenle ilgilen" desem geri çevirmez. Ancak bu nankörlük ve kendini kaybetmişlik karşısında bir adım atmak gelmiyor içimden. Ergenlik çağımda Astral seyahat mevzusuna kafayı takmıştım. Şimdilerde hiç çaba sarf etmeden bedenimi yukarıdan izliyorum :) tam olarak yaşadığım bu.

O kadar iyi anliyorum ki seni.. bende cocuk yok, ama o kacma, terketme istegi, kendini hicbiryere ait hissetmeme durumu var ya.. iste.. icini kemiriyor insanin. Disardan baksan oh gulluk gulistanlik hersey. Ama gel bir de bana sor. Ustume ustume geliyor duvarlar..

Kullanmıyorum yıllardır. Yabanelma Bir sabah gelecek kardan aydınlık... Üyelik

Evden ayrılmak biraz olsun hafifletti mi seni

Benzer durumu kendi hayatımda nasıl çözdüğümü aktarayım; Ana odaklanmak. Gerceği görmek. Elinden geleni yapmak. Uçuk hayaller kurmak. Yazması kolay, uygulaması zor bilirsiniz. İnce bir çizgi var. Ben sıradan değilim bu hayat bana az geliyor. Bu düşünce insanı bazen gerceklikten koparıyor. Gercek olan elimizdeki ile mutlu olup daha fazlası icin çabalamak. Ancak daha cok sey isteyip, farklı bir hayat hayal edip ulasamadikça umut tukeniyor. Moral bozuklugu basladikca zaten hayattaki en temel ihtiyaclari karsilayamaz hale geliyoruz. Kafamizin cok calistigi düsuncesi ya da renkli hayallerimizin olmasi bizi yasadigimiz vasat hayattan sogutuyor ve bu da ait olmama duygusunu getiriyor, ama hayaller de uzakta onlari da gerceklestiremiyoruz, araf durumu boguyor ve kiyamet kopsa da bitse artik diyoruz. Elimizdeki tek an şimdi. Kurtulmaya calismak degil bu ani yasayip bir sonraki ana daha guzel gecmek yapabilecegimiz tek sey bu aslinda. Kesinlikle bos kalmamak gerekiyor. Ulke ulke gezmek hos olabilirdi ama bu olmuyorsa arada parka gitmenin de tadina alacak bir kafaya gecmek lazim. Yoksa diger turlusu gercekten zor. Ne hayatlar hayal ettik ne yasiyoruz. Ama hayat boyle. Tum bunlarin tek bir nedeni var bu hayata gelis amacimizi bulmak. Bunu bulup gerceklestirdigimizde mutlu olacagiz. Buradaki sır ise yasadigimiz hayat bu amaci bulmamiz ve gerceklestirmemiz icin en mukemmel olan. Bizim yasam senaryomuz ne ise ancak mutlulugumuz ordan cikabilir buna inanin. Su an ozgurce yasayip bol parali bir hayat yasayan kisinin hayati size verilse oradan mutluluk cikaramazsiniz cunku sizin bulacaginiz hayat amaci yani kisisel tekamulunuz yasadiginiz hayatla mumkun. Bu bakis acisi hayatin her zorlugunu bir nimet gibi gormeyi sagliyor, o dersi de alip bir adim daha ilerlemeyi sagladigi icin. Baska hayatlari hayal edip kendi hayatindan kopmak sadece bir yanilsama, oyalanma, kendi mutlulugunu erteleme hali. Gercekten aydinlanmis zihinler elindeki hayatin icinde kendisi icin sakli olan sırrı bulup çikarmali ve aslinda sirlarin sırrı da anı guzel yasamaktan geciyor, ki zaten baska yolu da yok ki guze olsa da olmasa da o an yasaniyor. Dertli yasarsan bir sonraki ana dert aktarirsin, mutlu yasarsan mutlu olmanin önunu acarsin. Gelecegi sekillendiren bugun neler yaptigimiz.

idrak ın konularını ne zaman okusam hep sonunda kendimi ergen gibi hissediyorum. bak sen de öyle olmuşsun :)) kimse beni anlamıyor'lar başlamış. o kadar da kimse anlamıyor değil, 3-5 anlayan çıkıyor bazen :)

Geçen bir yerlerde yazdım bende tersine işliyor durum diye. Yani yaş aldıkça olgunlaşıp pişmek yerine daha çok dönüyorum çocukluk hallerime. Belki de derinde bir yerlerde hala o her şeyin farklı olacağına dair umut var. Bu umut engelliyor var olanı kabullenmemi. Evliliğim boyunca adamı sıklıkla boşanmakla tehdit etmem de bu yüzden. Neyse ki artık yapmıyorum. Hani benim başka seçeneklerim de var fikrini dayatmaya çalıştım uzun zaman. Halbuki biliyorum o seçenekler olsa da ben aynı ben olacağım.

Başın sağolsun Allah sabrını versin nazara gelmiştir annem her zaman der göze gelen dize gelir diye annemde kardeşini erken sayılabilecek yaşta kaybetti 15 yıl geçti acısı hafifledi belki ama hep içinde bazı seyler

Susan insanlar ruhen daha çok hastar oluyor. Lütfen susmayın.. Dostunuz, kız kardesiniz varsa onlarla konuşun, anlatin hatta eşinize bile tüm duygularınızı anlatın. Ve o terapiler doğru bir uzmanla yapılırsa inanın ki çok faydası olur.. İlaç almak istemiyorsanız bile terapi alın, yapabiliyorsanız plates, meditasyon tarzı bir aktiviteyle ilgilenin sizi rahatlatacaktır. Ve lütfen mükemmeliyetçi olmayın.

Özellikle şu kısmı alıntılamak istedim. Zira bu istek kaçıp gitme isteğinden daha sık yakışıyor yakama. Esasında ruh halim çok çabuk değişiyor. Yani en diptekyen bir anda en tepeye çıkabiliyorum. Ufacık bir şey buna sebep olabiliyor. Diğer hususlarda da haklısın. Evet maddi durum düzelse, çalışmaya başlasam ve hatta her şey mükemmel olsa da bu beynimdeki kurtçuk rahat durmayacak. Neden bu ülkede kapana kısıldım, neden görülebilecek onca yer varken sadece buradayım diyebilirim ki şimdi de diyorum onu. Her şeye sahip olmuş ve artık isteyebilecek hiçbir şey bulamayan tatminsiz züppelere benziyor ruhum. Aramızdaki fark benim pek bir şeye sahip olmamış olmam :) Kitap okumayı azaltmaktan ziyade bıraktım ben uzunca süredir. Sonra bir de bunu kafaya taktım. Ben olmaktan vazgeçtim diye. Ben artık mutlu olmak istiyorum ya. Bunun için beyin nakli falan mümkünse yaptırabilirim sıkıntı yok. Mutlu, huzurlu olmak istiyorum.

Daimi mutluluk olsa ne güzel olurdu :) Ama yok. Senin yaşadığının benzerini ben 22 yaşındayken yaşadım. 1 sene içinde anneannemi, babamı ve eniştemi kaybettik. Ve birkaç ay ruh gibi yaşadım. Çünkü o dönemle ilgili yaşama dair anı yok hafızamda. Bu acılarla boğuşurken annemle hep gergindik, abim ve yengem saldırgandı. O arada iflas, borçlar, hacizler derken acaba birgün bu günler bitecek mi sorgusu başladı. Birgün bu düşüncelerle dehşet başım ağrımaya başladı. Sabah kalktığımda saçımın yarısı bembeyazdı. Özetlersem; geldik gidiyoruz idrak. Ama mutlu, ama mutsuz. Her şey bizim için. Belki bencillik ama benden kötü durumda olanlara bakıp şükrediyorum. Bak o kanser, senin kafan bozuk. Şükredeceğine nankörlük yapıyorsun. Bak o ülkede savaş var, çocuklar ölüyor. Sen üç kuruş az kazandığın için isyanlardasın. Kızım sana rahat batıyor, amaçsızca yaşıyorsun vb cümlelerle kendimi dövdüm, yerin dibine soktum çıkardım. Bu his ara ara yoklar mutlaka. Bu yüzden üç çocukla örgün üniversite okuyorum. Saz aldım hobim olsun diye. Baharda spor kursuna gideceğim kızlarla. Beyni ve bedeni boş bırakmamak lazım. Yoksa isyan ediyor.

Senin yaptığını zamanında fazlasıyla yaptım. Sonra bilmenin daha çok mutsuzluk getirdiğini fark edip tuvalet pompası olarak yaşamaya karar verdim. Zihnimi kapatıyorum tüm bilgilere. Çünkü çevremde gözlemlediğim kadarıyla bilmemek mutluluk getiriyor.

Belki bir süre uzak kalmak sana iyi gelir. eşinin kafası bazi konularda dank eder çözüme gidersiniz umarım. hayata karşı yorgun ve mutsuzluk hissi çok zor bende aynı durumdayım çözümünü bilmiyorum sadece yaşıyorum.

Sizi gerçekten anladım... Sadece bunu yazmak istedim Gönlünüze ne şifa olacaksa bir an önce olsun...

depersonalizasyon gibi geldi bana. bu konuyu arastirsaniz iyi olur

Evet Alys; çok açmak istemiyorum da işte baba üzerinden baba tarafının travmaları ağırlıklı bir yükü taşıdığımı ve bu yükü kolay kolay kimsenin almak istemeyeceğini, terkler yaşanabileceğini söyledi. Annemin düşük yapıp yapmadığını sordu, annem 7-8 sene tedavi ile bana hamile kalıyor benden önce çok düşük hikayesi var. Bunu da "Sen güçlü bir ruhsun, acıyı sen kabul etmişsin ve düşmemişsin, elbette bunun huzursuzluğunu, hastalık boyutuna varan halini, ıstırabını yoğun yaşayacaksın" tarzı yorumladı. Farklı bir bakış açısı üzerinden ilerliyor. Aile diziminde özdeşteşme ve transformasyon nedir bunları araştır diğer seansa kadar, kafandaki soru işaretleri biraz daha dağılır dedi. Diğer seansta neler olacak artık göreceğim; ses dalgası yayan bir aletten de bahsetti, unuttum bi şey rezonans terapi deniyordu, onu da uygulayacak. Aile diziminin mantığı aile sarmalındaki düğümlenen yerleri çözmek gibi bir şey. Psikoloji aktarılıyormuş. Hani denir ya "Annem şöyle davransaydı belki ben şöyle olurdum" diye, belki "Annenin annesi şöyle davransaydı o da başka olurdu" vb. Bi acı, davranış zinciri işte.

fikret zikret ve şükret... iblisin sana sağdan yaklaşmasına fırsat verme

Ben kisasta hayat vardır diyerek bu videodan etkilenmem artık. Önceden olsa etkilenirdim evet. Ama o kişi kendi aklıyla bunu yapmayı seciyorsa elbet sonucuna da katlanacak. Maneviyata yönelip onu uygulamak beni rahatlattı. Önceki halim olsa o dovulenin yerine kendimi koyup hayal eder acaba ben olsam ne yapardım diye düşünüp kendimi yerdim. Evet hatalar insanlar için. Ama hata var bir de bile bile kötülük yapmak var. Bana göre artık bir imtihan var bir de insanların yaptıklarının karşılığı vardır. Bunu nasıl anlatırım bilmiyorum. Yani bir insan yaptığı kötülüğün karşılığını görüyorsa üzülmüyorum evet ama bir imtihan sebebiyle insan birşeyler yasamissa tabi üzülürüm taştan değilim ama o insanın yerine kendimi koyup ben olsam nasıl dayanirdim demeyi bıraktım. Çünkü Allah insana asla cekemeyeceginden fazlasını yuklemiyor. Benim acimi bir diğeri çekemez ama ben üstesinden gelebilirim. Başkasının acisi da bana ağır gelir. Yani herşeyi her hali olduğu gibi kabullenme durumu. Yazdıklarımdan kabuğuna cekilmislik hissi gelmesin aksine insan ilişkilerine önem veririm ama herşey evimin kapısından girerken dışarda kalır. Bilmiyorum anlatabildim mi? Hani duygusuz, poker suratlı, gamsız bir insan değilim aksine aşırı melankolik, kontrolcu bir karakterim var. Bunları torpuledim diyeyim.

Tamam, seni süreçten haberdar edeceğim.

Evet eşinizin tarafından da olmuş olabilir, yetişkin dehb sıklıkla atlanan bir tanıdır o yüzden haberiniz olsun istedim. Yetişkinlikte aşırı derecede öfke, tahammülsüzlük, dürtüsellik ve ilişki problemlerine neden olur. Birçok tanıyla da karışır zaten. Çocukluk öyküsü alınamasa bile iyi bi doktor tanısını koyabilir yetişkinlikte bile. Sizin de eşinizin de aklında bulunsun. Ayrıca çocuğunuzun tedavisi asla yarım kalmasın yetişkinlikte de bir sürü sıkıntıyla uğraşmasın, şimdiden yol katededin. Hem dürtüselliğine hem öfkesine dair farkındalık kazandırabilirsiniz umarım..

Esas sorunun evliliğin mi diye soracağım ama eşinden şikayetin yok senin.. Onu her şeyiyle, hatalarıyla gerçek anlamda kabul etmiş gibi duruyorsun. Oğlun zor bir çocuk eminim etkiliyordur ama tek başına bu kadar dibe çekmez sanmıyorum. Aslında maddiyat, ard arda ölüm acıları dedin hepsi de bir arada olunca gayet yipratici olur. Allah kolaylik versin. Iyi olmanı dilerim. Ben de bu ara iyi değilim ama bıraktım her şeyi. Konu açasım bile yok artık. Allah hepimizin içine huzur versin. Amin.

Bence oturup kitap yazin cok guzel anlatmişsiniz

yaş ilerledikçe çocuklaşıyorum dediğinde aklıma gelen buydu. çocuklukla kapanmayan bir hesabımız var sanki :) o yüzden bitmeyen hayallerimiz, yetişkinlik sorumluluğundan kaçan isteklerimiz, hep kendimizi bir farklı olduğuna inandırıyor olmamız. çocukluğa bundan iniyorlar demek. yıllarca dalga geçtik :))

Off tam olarak o da fayda sağlamıyor kafanın içindeki düşünceler pesimi birakmiyor minnie

Sınırlandırılmış, kuşatılmış hissediyorsunuz. Adım atmaya isteğinizin olmaması bu yüzden... Oturup sizi bu sınırlandırmış hissettiğiniz şeyleri düşünün ve atın hayatınızdan. Karamsarlık "nasıl olsa olmayacak" demenizden kaynaklanıyor. Hayatınızda değişimin vakti gelmiş. Bir değiştirin bakalım bir şeyleri neler olacak kendinizi nasıl hissedeceksiniz bir görün. Ve "olacak, her şey benim isteğim doğrultusunda gerçekleşecek, yolumu ve ne istediğimi biliyorum." diyerek yürüyün bu yolda. Aklınıza gelen düşünceleri "iptal" diyerek geri gönderin, ne düşünmek istiyorsanız onu düşündürün kendinize, aklınıza biriken yığın yük olmuş size.

Ben de yarım biraktiktiklarim sanat dallarini yazıp size köstek olmayayım. Ama ben şimdi sizden tam cevabı aldım. Sanatçı ruhlusunuz. Bu yüzden herşeyin detayına iniyorsunuz. Ana fikirde buradan örnek verecek olursam Yokuspokus la aynı yere çıkıyorsunuz. Sanatlarinizi icra etmek için daha doğrusu devam etmek için kendinizi zorlamaniz lazım. Ama herşeyden önemlisi ne biliyor musunuz? Size sizin kafadan arkadaşlar lazım. Bir tane de olsa yakininizda olsa biraz vakit geçirip karşılıklı anlıyorum seni diyebileceginiz biri. Bir de biryerde temizlik, ev düzeni herşeyi tam tamına yapıyorum demissiniz. Yapmayın arada bir salin. Bırakın biraz dağınık kalsın. Tembellik yapamam diyorsunuz ama yapın bazen. İnsan kendine bir kahve yapıp pencereden dışarıyı izlemeyi de çok gormemeli. Bir gününüz nasıl geçiyor mesela yatınca heryeriniz agriyacak kadar? Ya da hergun hep aynı şeyleri yaparak mi geçiyor?

Okudugunuz kitap adem gunesin kitabiysa bu etkiyi yaratiyor. bende bir sure kendime gelemedim. okumayi biraktim cunku daha kotu yapiyor bence insani..

Teşekkür ederim hakkımdaki güzel düşünceleriniz için. Kim olmak isterdiniz kısmına tek bir cevabım yok. Özendiğim, yerinde olmak istediğim kimse yok. Ben daha çok birçok şeyi yapabiliyor olmak isterdim. Yine aynı vücutta belki, ama daha sınırsız. Daha rahat. Bu da hangi hayatta olursam olayım mümkün değil. En nihayetinde bir düzen olmak zorunda. Ne istediğimi değil de ne istemediğimi biliyorum daha çok. Karamsarlıktan sanırım.

Teşekkür ederim fikirleriniz için. Haklı olduğunuz noktalar var özellikle son cümleleriniz. Evet oğlum ziyadesiyle yoruyor beni ama bundan şikayetçi değilim. Yani son 4 ay öncesine kadar şikayetçiydim ancak artık kriz anlarında daha sakinim. Dolayısıyla oğlumun gelişimi de daha iyiye gidiyor. Geri dönüş alabilmek motive ediyor beni. İnşallah sabrım ve çabam daim olur bu konuda.

Ben zaten hep iyi niyetimden kaybediyorum. İnsanlar çok kötü. Bir de bu zamanın insanı değilim ben. Olmuyorsa kısmet deyip geçeceksin. Bugün çöktüysem yarın ayağa kalkmasını da bilirim. Kutu kutu pense anladın mı? Idrakyollariiltihabi

Ya niye herkes aynı durumda mutsuz, bıkkın, memnuniyetsiz, şükürsüz, hevessiz, yetersiz tükeniyoruz hepimiz anlamadım gitti

ahahahaha ne yapayım? taytı giy gırgırla, çık arkadaşınla kahve iç, çocuğu kayınvalideye bırak, çocuğun göz seviyesine in ve öyle konuş, sarıl, bir de kınadığını yaşamadan ölmezsin olmazsa olmazlarımız. onlardan birini seçip yazıyoruz işte böyle. kendi ruhumun dingin halini hiç görmediğim için, öyle olan birini gördüğümde rol yaptığını falan düşünüyorum :)) yani onun da bedenine sığmaması, amacını aşan istekleri falan olmalı. o da izlediği bir filmden sonra çantasını alıp gitme istegi ile savasmalı. sorun yaşadığımız sehir şeklinde de olabilir. neyse, olaylar olaylar

Gangsta bir ara ben bununla ilgili konu bile açtım. Bir arkadaşım benim sorunumun buna bağlı olduğunu düşünüyor. Ailenin geçmişinden gelen sıkıntıyı bulup çözmeden hayatın duzelmeyecek diyor. Açıkçası olabilir desem de bunun çözümü olduğuna pek inancım yok. Tespit edilecek de çözülecek ohooo gözüyle bakıyorum. Valla birileri dese ki bu gerçek benim sorunum böyle böyle şu uzman sayesinde çözüldü deneyecek noktadayım artık. Bezdum da :)

Gülüm anlamak benim işim gerisi anca falanıma filan olur, bi dönerim yalan olur. Ayrıca basim döndü ama ne dönen dünya ne de onun gibi dönenler umrumda degildir canim cunku ben bi lafa bakarim laf mi diye bir de sagima soluma bakarim p Ama bence tamamen aitsizlik yok sende. Az önce "ailemize" demissin ya bir kıpırdandım. Cunku ben uzun sure sadece aile, aileye, aileden gibi benim/bizim eki olmamaksizin konusup yazardim, o derece soyutlamistim. Hissediyorum bu son dönemecin. Sonrası düzlük inşallah.

İblis her yerde yahu. Bence iblis yerini insanlara bıraktı. Köşeden izliyor sadece.

Ben çok sakin bir çocuktum. Yani ruhen ve zihnen bir sakinlik olmasa da dışarıdan görünen buydu. Kendi kendime yeten, çok fazla istek belirtmeyen bir çocuktum. Annem de onaylıyor bu durumu. Kaostan beslenme durumunu asla kabul etmiyorum :)) aksine nefret ederim kaostan.

Estağfurullah ne affetmesi dökün içinizi. En azından böyle bir faydam olsun insanlara. Yardım çığlığını duyurmayı başaramayanlar da yorumlardan nasiplenir belki. Idrakyollariiltihabi

Yazdiklarinida kendimi gordum. Siz evlisiniz ben bekarim. Insanin cekirdek olarak ailesi kurmasi iyi bir sey. Kendimi ait hissedemiyorum cunku oyle insanlar yok etrafimda tamamen yalnizlik oglunuz var ne guzel Olumu bekliyorum yazmissiniz ben de oyleyim. Fakat sizin oglunuz var onun da sorumlulugu var.. Aslinda olum guzel bir sey gerceklik var buradaki gibi halden anlamayanlar grubu yok tabi olumun de hayirlisi uzerimize duseni yaparak gitmek onemli olan..

Aynen biliyorum o yorgunluğu. . Çocuklar şimdi tüm enerjileriyle bizi bekliyor :) Her şeye rağmen tatlı yorgunluklar.. Sizde zamanı gelince bize katilirsiniz inşallah :) yorgunluktan başınızı kaşıyacak vaktiniz olmaz. . Yokuspokus

Eşimin teklifi şekil değişirdi. Zira az evvel yüzyılın patlamasını yaşadığım için eşimi terk edip ailemin yanında uzunca bir süre kalmaya gidiyorum yarın. Bir aile apartmanında bağırarak "şayet boşanma kararını vermeden dönersem Konuşuruz" diye bağırmam hoş olmadı tabi. Şu durumda bile tek derdi sesimin diğerlerine gitmesi. Hani ruh halim çöp olmuş falan hiç sorun değil. Dünyanın en gamsız insanıyla evliyim. Ben ne kadar kuralcı ve disiplinli isem, o tam tersi. Lanet gelsin diyorum artık evlendiğim güne ya. Camın önünde üç tane küllük var. Bin kere uyardım kiracının camının önüne atma izmatitleri hak geçiyor temizlemek zorunda değil diye. Atmaya devam etti. Bilinçli yaptığını düşünüyorum artık. Bugün kadının evine gidip "benim eşimin sorumsuzluğunu siz temizlemek zorunda değilsiniz kusura bakmayın" diyerek eşimin izmaritlerini topladım ve camın önündeki mermeri temizledim. Bak bu en basit örnek. Şu an yaşadığımız maddi problemin sebebi de eşim. Zamanında "öderiz ya, Yaparız ya" diyerek ertelediği ödemelerin patlaması. Faizler. Özel bir durum var çözemediğimiz ve anlatmak istemediğim. Tam iki yıldır bunun için adım atmıyor. İteliyorum, söylüyorum, uğraşıyorum. "tamam haklısın söz bu hafta halledicem" deyip yine erteliyor. Sorsan ben dırdırcıyım. Ulan sen neyi itmeden yapıyorsun ki. Savunması da muhteşem. Ben evde yatıyor muyum çalışkan insanım. Evet gördüğüm en çalışkan en azimli adam. Asla evde durmaz, çalışır çabalar tembel değildir. Ama o kadar işte. Bu hayattaki tek amacı çalışmak. İş hayatının dışında kalan hiçbir konuda sorumluluk almaz. Az evvel yaşanan patlamada "seni hayatımdan çıkarsam ne oğlumuz ne ben zerre eksiklik hissetmeyiz. O kadar yoksun. İki kişilik yaşıyoruz biz oğlumla" dedim diye çok zoruna gitti. Ben durduk yere sivri dilli kırıcı olmuyorum yahu. Defalarca konuşuyorum, izah ediyorum. Sonra da böyle patlıyorum. Ot yahu, bildiğin ot. Yandı benim devrelerim iyice. Uzunca bir süre mümkünse bu evden de eşimden de uzak kalmak istiyorum. Benim artık her şeyi sırtlanacak takatim kalmadı. Oğlumun gelişiminden bahsederken iş arkadaşları ile geyik yapıyor adam WhatsAppta. Sonra ben "senin çocuğun biliyorsun değil mi? Kasaptan peydah olmadı yani" deyince bu nasıl bir cümle diye carlıyor. Yavaş yavaş, tertemiz delirttiler beni. Önce ailem, sonra eşim. Valla kopsun kıyamet artık ya. Bir güzel de iç döktüm aman ne güzel. Kusura bakmayın.

Huzursuz insan sendormu mu sizdeki, evet üst üste yaşadığınız şeyler zor ve insani yıpratır ama genel anlamda kişilik olarak huzursuz, memnuniyetsiz bir yapınız var gibi geldi bana, yani şartlarınız daha iyi olsa da zihniniz sizi dibe çökertecek birşeyler bulurdu diye düşünüyorum. Oglunuz dışındaki herkes beklentinizin altinda sizin icin, eşiniz, anneniz, babanız ama oglunuzla olan ilişkinin yönveren kısmı siz olduğunuz için memnunsunuz onun varlığından yanlış mı düşündüm bilmiyorum ama bu ruh halinden nasıl kurtulabilirsiniz kısmı için psikolojik destek almanız gerekir diye düşünüyorum. Ama oğlunuz biraz büyür iş hayatınıza dönerseniz düşünmek icin daha az vaktiniz olur sanırım :) dilerim bu ruh halinden kurtulur daha huzurlu günlere kavuşursunuz.

Önceki konularımda yazılmıştı. Duydum ve araştırdım esasında. Ancak öyle bir vazgeçme halindeyim ki kendimle ilgili, üzerinde durmadım. Sanki hiçbir şey çözüm olmayacak gibi hissediyorum. Bu anlamda bir çaba sarf edemiyorum bile. Esra

Uygun tabir bulmakta zorlandım dediğim gibi :) konularında sürekli bir karmaşa var gibi geliyor bana da o yüzden kaos tabirini kullandım. İyi geceler :)

Varoluş sancısı.. Bu öyle bir yol ki kimse sizin için yürüyemez maalesef, siz bu yolu yürüyeceksiniz. Ek olarak dehb genetik geçişlidir ve yetişkinlikte de devam ettirir kendini çoğunlukla. Bu anlamda siz de kendi çocukluğunuza dair bilgi edinin.

Bende kardeşimi kaybettikten sonra dibe battım.. Hala da diplerdeyim kimse bilmiyor... Evlatlarım için yaşadığım bu hayatı artık eskisi kadar önemsemiyorum bu beni rahatlattı biraz.. Iki ayrı psikologla görüştüm o dönem kardeşimden sonra onlar benden beterdi, denedim en azından ama kimsenin bana bir faydası olmadı kendini ayağa kaldıracak tek kişi yine insanın kendisi...

İşte bir zengin olsaydım da maddi olan her şeye rağmen tatmin yaşamama haline de vakıf olsaydım. Bir de para ile imtihan olayım ya ahshsh.

Teşekkür ederim. Branşım okul öncesi. Yazmayı, daha doğrusu kendimi yazarak ifade etmeyi çok seviyorum ama bu zorunluluk haline dönüşünce ya da belli bir düzen içinde olunca sıkılıyorum. Belki biraz daha yaşlanıp kendimi yeterli görürsem yazabilirim :) i

Ben de yüzmeyi çok seviyorum. Hatta yüzerken inanılmaz özgür hissediyorum kendimi. Bir keresinde kendimi o kadar kaptırmıştım ki yunus balıklarına selam çakmıştım. Rahmetli dayım arkamdan kurtarma botu göndermişti :) "ablaaaa ne yapıyorsun sen ablaaaa" diye böğüren bir ergenin sesi kendine getirdi beni. Hala mutlulukla hatırlıyorum o anı. Çok güzeldi.

Bazen pes edesim geliyor. Otur 3 çocuğu büyüt. Bu yaşta (40) üniversite neyime diyorum. Ama yazdığın gibi tek ya da çok çocuk tüm gününü alsa da insan kendisi için bir şeyler yapmak istiyor. O yüzden kendimi zorluyorum.

Antidepresan kullandığını düşündüm yazını okurken. Bazi yerlerinde de kendimi gördüm çalışan hedefleri olan biriyken birden iki çocuğa bakarken buldum kendimi gerçekten bu çok yorucu ve sıkıcı oluyor ne kadar annede olsan sevsende yıpratıyor ayrıca yasadigin acilarda var sanki herşey ustuste gelmiş hap kullanmasanda terapinin fayda sağlayacağını dusunuyorum

Birkaç konunuza denk geldim. Doğru yanlış bilemem ama sizin sorununuz hislerinize karşı farkındalığınızın yüksek olması. Sanırım dış dünyayı algılarkende pek çok insandan daha empatik bir tutumunuz vardır ve günümüz dünyasına bakarak bunun sizi iyice karamsar olmaya ittiğini hissettim. Bu karamsar duygularla boğuşup yorulup robot gibi bir hayat yaşamaktansa biraz derin ve hüzünlü hislerinize birazda dünyaya gözünüzü yumun. Kandırılan bir çocukmuş gibi sadece neşeli şeylerle ilgilenin. Aslında şu an hayatınızda gerçekten yıpratıcı olan tek şey dürtü kontrol sorunu olan bir evlat. Çok yakından şahit oldum nasıl zor olduğunu biliyorum. Güçlü ve pozitif olun evladınızı sakinleştirip onun dünyasını yapılandıracak olan sizsiniz, bu uzun bir süreç. Mutluluk sizinle olsun.

ardarda yaşadığınız kayıplarla bulunduğunuz yeri, bu dünyayı, bu hayatı boş görmeye başladınız sanırım. her ne kadar dünya, üstüne düşülmemesi telaşına kapılmamamız gereken bir yer olsa da burda da sorumluluklarımız var ve üstesinden gelmemiz gerekli, kendimiz için sevdiklerimiz için. küçük planlar hedefler belirleyip buna sevdiğiniz kişileri katarak ve tabii ki harekete geçerek üstesinden gelmeye çalışabilirsiniz. hayatı güzel yönüyle görmeye çalışın pollyannacılıksa pollyannacılık olsun. eşiniz ve çocuğunuz sizinle mutlu olmak ister, siz de onlarla. onlarla yaşadığınız her an kıymetli aidiyet duygunuzu ailenizden başlayarak, minik adımlarla oluşturabilirsiniz belki de Önceki

İdrak seni bu siteye üye olduğun günden beri takip ediyorum. O kadar gülüyordum ki yazdıklarına... Sonra evlendin, çocuğun oldu, klasik kk kadını oldun. Bence karakterine göre bir yaşamın yok. O yüzden de hayatını sahiplenmek istemiyorsun. Sen özgür bir kadın olarak yaşamalıydın, canın istediğinde seyahat etmeliydin, gezmeliydin, istediğinde takılmalıydın. Bu çocuklu, kayınvalideli hayat sana uymadı. Uydurmaya çalıştıkça da zihnin isyan ediyor. Biraz ruhunu serbest bırak artık, biraz dilediğin gibi yaşamaya çalış... Yoksa daha büyük psikoloji problemlerin olabilir.

Anlattıklarını taa içimde hissettim aynılarını hissediyorum sıklıkla desem hatta face ilk açıldığı zaman bir grup vardı üye olduğum açıp açıp ismini okurdum derdim ne kadar beni anlatan bir cümle "hiçbir zaman hiç kimseye ve hiç bir yere ait olamayanlar" sanırım anlatabildim

Olur öyle arada ya. Ben lisede lise formasını giydiğimde çok şükür üstümdekiler bir yere aitmişim gibi gösteriyor beni demiştim. Hala ara sıra gelir o. Ama farklı kombinlerle gelir bana. Bir gün ev bana ait ama kocam değil derim. Bir gün çocuklar bana ait ama bu evde emanetim derim. Bir gün çocuklar misafir iyi ağırlamak gerek, sonra uçup gidecekler derim Bir gün hepimiz misafiriz bu dünyaya ait değilim derim, ben bu dünya için fazla yorgunum niye seçilmişim ki derim. Sonra da ya seçilmeyip de kendimin halt yemesiyse derim ve teertemiz deliririm. Bir de biz hep iyi niyetimizden kaybettik ama çekemeyen de anten taksın ayrıca soda getir sebastian hazımsızlar var ahahah

Sızı çok iyi anlıyorum bir kaç haftadır annem bende kalıyor geldim geleli yüzün gulmedi diyor belli başlı sorınlarım var ama çözumsuz degil umutsuzluk karamsarlık kafaya cok takmaktan oluyor bence ayrıca aidetlik duygusunda ev iş eş hatta cocuğunuza karsı bile aidetlık hissetmeseniz bile unutmayınki bu hayat sizin her ne kadar uzucu yorucu mutsuz olsanızda bu yasadınız hayat sıZın! Youtupta beyhan budak diye psikolog var takip edin derım sayesınde baya bi düşüncelerımı topladım bir kaç gune kadar bende diplerdeydim hatta geçen sene magmadaydım şimdi cok çok daha iyiyim umarım sızede yardımcı olur

Evet çektiğiniz acıyı burdan anlamamız mümkün değil siz ne kadar yazarsanız yazın ama gene sizin hayatınızda sizi sevip destek olanlar olmuş bende o da olmadı hiç hep köstek oldu ailem o yüzden ne arkadaşlık nede dotluk bile kuramadım vs. Yani siz kendinizi düşünemez hale gelseniz bile sizi sevenlere sevdiklerinize birşeyler yapmaya çalışın ve onların mutluluğuyla desteğiyle ayakta kalmaya çalışın, keşke sihirli bi değnekle tüm acılara son verebilsek ama olmuyor işte bazı insanların hayatı diğerleri gibi olmuyor, bazen elinizdeki iyi şeylere odaklanıp katlanmanız gerekiyor sadece.

Evet bu yıl dönecektim ama oğlum için bekleme kararı aldım bir yıl daha. Çalışmak iyi geliyor en azından daha az düşünüyorum. Ancak tek başına o da yeterli olmuyor. Sadece yorgunluktan mecalim kalmıyor durup delirmeye :)

Yazayım da buraya gelmene gerek olmaz muhtemelen, çünkü bu adamın eğitim aldığı kişi İstanbuldaymış bildiğim kadarıyla. Ha para tuzağı faydası olmaz düşüncesi bende de vardı ve hala daha bir miktar var, emin olmam için daha fazlasını görmem lazım.

Ilkokul arkadaşımla 27 yıllık sağlam bir dostluğumuz var. Ortak noktamız çok fazla. Kitaplığı hazine değerindedir ve sanata karşı müthiş bir kabiliyeti var. Ancak maalesef ki aramızda uzun mesafeler var. Sık görüşemiyoruz. Telefonla sık sık konuşur mesajlaşırız ama yüz yüze görüşmek çok mümkün olmuyor. Yorgunluk konusuna gelince, titiz değilim ama temizim. Her gün ev süpürüyor, gerekli ise siliyorum. Mutfak tezgahı her daim temiz ve boştur. Oğlum çok hareketli ve sürekli evin her yerini dağıtıyor. Dolayısıyla ben de peşinden topluyorum. Her an onunla oynamamı istiyor ki bu da ciddi şekilde yoruyor beni. Günün büyük bir kısmında onunla ilgileniyorum. Düzeni seviyorum. Bunun için de epey enerji sarf ediyorum. Sabah sekizden akşam 9a kadar pek oturamıyorum. Dokuzda oğlum uyuyor. Kahve ya da çay yapıp biraz kitap okuyor, biraz örgü yapıyorum. Günün en sevdiğim saatleri bunlar zaten. Sonra da yat uyu dinlen değil mi? Öyle olmuyor. Sabah erken kalkmama rağmen uyumakta zorlanıyorum. Birkaç haber okuyup bu sitede az zaman geçirip sonra uyuyorum işte. Beni yoran şey düzen takıntım sanırım.

Başın sağolsun ağır şeyler yaşamışsın sen de. İnsan kaybetmek sanki bir süreliğine durduruyor hayatı. Kaldığın yerden devam edemiyorsun. Sende ne kaldıysa onunla devam etmeye çabalıyorsun. Aslında boş kalmıyorum sürekli faaliyet halindeyim. Ancak yetmiyor ya da yeterince tatmin etmiyor. Üç çocukla örgün üniversite dedin dehşete kapıldım :) yürekten tebrik ediyorum seni.