Bence sen şu an baş edebilecek evredesin benim gibi iş işten geçmemiş. Sana iyi gelecek şeyleri bul, bak nefes egzersizleri yoga yapabilirsin. Hem ögrenmeye calıştıkça zihnini meşgul etmis olursun yoga yaparken de zihnin boşalır. Ben de 3 ayim geçsin başlayacağim. biz malesef tecrübesiz ebeveynlerin sorunlu çocuklarıyız kalp kırıklığımız çok zaten bir de sen kendini kırma canım toparla

İlaç + psikoterapi alın gerekiyorsa, kullanın ama dön dolaş size dönünce "Yapamıyorum"u "Yapacağım"a çevirmek zorunda kalacağınızı da kendinize kabul ettirin lütfen, daha sağlıksızlaşmadan, daha da zorlaşmadan.

Tesekkurler desteğiniz yeter

Merhaba canım, seninle birebir aynı şeyleri yaşadım. Annem ve babamın kavgaları arasında büyüdüm. Annemin ağlamadığı, boşanıcam senden demediği gün var mı hatırlamam. Boşanmadılar tabii. Duygularımı söylemeye çekinirdim, hissettiklerimi. Aman kızarlar aman yargılarlar vs. istediğim mesleği 28 yaşından sonra okulunu okuyup bitirdim. Çünkü babam aynı senin gibi iş bulamazsin bak benim meslegim ne güzel diye kendi mesleğini yapmama zorlamıştı. 18 yaşında ağır depresyon sonucu antidepresanlar ile tanıştım. Senin gibi elimi kaldıracak halim yoktu çünkü, devamlı agliyordum. Neyse 10 yıl ilaç kullandım yalan yok ilaç ile süper hissettim kendimi istedigim her şeyi başardım iltifatlar aldım özgüven tavandı. şimdi hamile olduğum için ilacı bıraktım ve o kadar da iyi olmadığık gerçeği tokat gibi yüzüme çarptı. Aslında ilaç ile duygularımı nası ötelemişim, onları duymamaya çalışmışım. Şimdi bütün duygularım ile beraber sindirmeye calisitırum. Sana tavsiyem ilaca başlama, iyi hissetmek diye bir kitap var yazarını unuttum. Evde kendi kendine uyguşayabileceğin bilişsel terapi şemaları da içerir. Okuduğum dönem bana faydasi olmuştu. maddi durum için psikolog çok zor ve yük oluyor biliyorum. Meditasyon yap, dışarı çık. Eve kapanma. Yoksa gecmiyor

Tam 10 yaşında bir kızım var ve ne yazikki babası ve benim kavgalarım arasında büyüdü şu an boşandık. Ve inanın kızım tam sizin anlattığıniz gibi eleştiriden aşırı korkuyor. Kendi fikirlerini söyleyemiyor. Kardeşine kizsam korkarak yanıma geliyor sanki suç işlemiş gibi. O kadar üzülüyorum ki keşke kızım küçükken ayrilsaydim. Simdi sürekli kendi kararlarını almasıni söylüyorum. Çünkü bu onun hayatı. Ama benim dinlediğim müzikleri dinliyor Beni mutlu etmek için çabalıyor ama eskisinden bı tık daha iyi. En azından artık benimle tartisabiliyor. Şimdi tek sorunumuz ağlamadan tartisabilmekte. Çünkü en ufak kizmam da kendini savunanamadan başlıyor aglamaya. Şimdi ne kadar zor olsada ağlamadan kendini savunmayi öğretiyorum. Şimdi size gelelim geçmiş günler için yapabileceğimiz HİCBİRSEY yok. O geride kaldı. Ama bugünü etkiliyor dediğinizi duyar gibiyim. Ama geçmiş gitti bugünde mi gitsin değil mi kalkmak zorundasınız KENDİNİZE RAGMEN. ZORLAMAK ZORUNDASİNİZ. KİMSE GELİP SİZİ KURTARMAYACAK. ilac gerekirse de kullanın ben hep ön yargiliydim ilaca ama bı ay falan kullandım o dönem iyi geldiğini hatırlıyorum. Allah yardımcınız olsun. Ailenizide affedin bilseler yapmazlardi eminim. Rabbim gönlünüze ferahlık versin.

Birazdan bakacağım hemen tesekkurler.

Geçmiş olsun öncelikle.. Aynı şeyleri yaşıyorum bu bizler için çok zor keyif almamak sevdiklerinle beraberken hissizlik mutlu olamama çok zor.. Ama ben çocukluktan beri okb den anksiyete den okadar yoruldum ki Şuan hem depresyon hemde vücudu mu dinliyorum hastamıyım şuram acıyor kanser miyim midem bulanıyor kanama mı geçiriyorum okadar şeyi üst üste yaşıyorum ki birini çözmek istersem diğeri engel oluyor ama arkadaş güzel bir yaz yazmış.. Ben onları deniyorum istemesem de yürüyorum her sabah temiz havayı canım istemesem de kokluyorum içime çekiyorum derin nefes alıyorum.. Çocuklugmu düşünür mutlu olurdum önceden depresyon onu da aldı elimden.. Mutlu oldugum hiç bişey ifade etmiyor artık.. Kitap okuyorum sevdiğim filmleri izliyorum keyif almasam da zorluyorum normalmiş gibi davranıyorum.. Ama şu vücudu mu dinlemeyi bırakamıyorum heran hasta olucam gibi geliyor ölmek değil belki korkutan hastalıkla ugrasma sorumluluğu zor kızımı düşünüyorum bir kurguya giriyorum bilmiyorum ama dene bunları ayaga kalk en zor en isteksiz en keyifsiz anda ısrarla yapman gerektiğini hatırla.. S

Okuyacağım mutlaka yaziyi sindire sindire cok teşekkürler. Okuduktan sonra cevap yazarım yine.

Belki kızacaksın ama kalkıp birşeyler yapmaktan başka çaresi yok maalesef Anadolu yakasındaysan önerebilirim doktor

Okurken ayni şeyleri yasamisiz dedim gercekten. Tesekkurler paylaştığınız için. Hic ilac kullanmadım sadece üzerini kapatır bu duyguların diye. O kitabi almistim ama inanın açıp okumaya mecal bulamadım biraz okumuştum ama okuduklarimi uygulamak bile ağır gelmisti bırakmıştım. Cok düşünmemeye calisiyorum su aralar depresyonda oldugumu düşününce daha kotu oluyorum gibi geliyor. Umarim siz de daha iyi hissedersiniz. M Mutlulukolsunartik Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Uzmana gidene kadar bu konu hakinda videolar izleyebilirsin yorumlar kisminda benzer seyleri yasayip atlatanlar motive eder hem bakis acinda degisir

Konu hakkinda bir fikrim yok ama eminim burdan cok güzel tavsiye gelir, bir an önce toparlamani diliyorum

Sen yapamadıkların için depresyondasın ben de yaptıklarım için Yaptığımız tek şey geçmişi düşünüp bugünü mahvetmek... Eğer çabalarsak belki mutlu olabiliriz

Çocukluğumdan beri her şeyi kafaya takardım. Hırsız korkusu, deprem korkusu vs. Geceleri sık sık uykum bölünürdü korkudan. Büyüdükçe en azindan uykularım bölünmemeye başladı fakat iyiye de gitmedim. Ailevi sorunlar, içe kapanık olmam vs. derken kendimi dipte buldum. Ailem iyidir aslında ama kendi aralarında sorunları vardı inatcilardi ben de arada kalırdım hep kavga çıkmasın diye cok fazla sesim çıkmazdı. Potansiyeli olan bir çocuktum ama bu ruh hali yüzünden hiç bir sey yapamaz oldum, kendi kendime karar bile veremez oldum, bu yüzden yanlış kararlar verdim iyice mutsuz oldum. İstediğim şeyleri dile getirirdim bazen ama. en ufak olumsuz tepkide korkar vazgeçerdim mesela yurtdisina çıkmak istedim ama nasil yapacaksın tek başına vs gibi söylemler yüzünden hep korktum yada mesela istediğim meslek var nasıl iş bulacaksın derlerdi korkardım hemen yine. 16 17 yaşındaydım tabi cok etkileniyorum insanların dediklerinden. Erkek arkadasim olmadi o zamanlar cirkin ve sıkıcı olduğumu düşünmeye başladım. Su an oyle düşünmüyorum ama bakıyorum gencligim gitmiş. Tam bir hayal kırıklığı olmuşum. hiç bir sey yapamadan ölüp gitmekten çok korkuyorum. Hic psikolojik destek almadim ailem gereksiz olduğunu soylerdi hep. Ama su an bile yataktan çıkamıyorum, hayati yaşamaya değer görmüyorum kalkip bir seyler yap demeyin çünkü halim ve motivasyonum yok. kendime çok kızıyorum bu yaşa kadar niye ayağa kalkamadım diye. Bu başlığı hem icimi dökmek hem de istanbul'da psikolog önerisi almak için açtım yeterli maddi durumum yok o yuzden nokta atışı ve iyi birini bulmam gerekiyor. Uzun oldu tesekkurler okuyanlara n

Tesekkur ediyorum bilinçli bir ebeveynsiniz takdir ettim. Aileme kızmıyorum pek onların da sorunları vardi sonucta. Cok teşekkürler iyi dilekleriniz için. Kendimle savaşmak en zor şey olacak umarım başarırım.

Uğraşıyorum aslında kalkayım yapayim diye ama hep planlarda kaliyor. Evet Anadolu yakasi onerebilirseniz cok sevinirim.

Beyhan budak favorim.. ayrica doğan cüceloğlu tavsiye ederim