Sorun yaşadığında ilk soru daha öncede böyle miydi? O zaman neden çocuk yaptın? Neden boşanmadın? Umut işte, insan olayın içerisindeyken bazı şeyleri fark edemiyor; herkesin yaşadığı sorunlar var. Bizim yaşadığımız ne kadar derin onu kavrayamıyabiliyoruz. Korunarak veya isteyerek bebişler oluyor ve hayat devam ediyor. İnsan hep iyiyi umar ama başına gelecekler sadece kaderdir ve bazı şeylerin önüne geçilemez diye düşünüyorum. Konu sahibi arkadaşım herşey yoluna girecektir; biraz sakin olmaya çalış. Lohusa depresyonu eğer tedavi görmediysen devam ediyor olabilir, bu nedenle bu kadar umutsuzca düşünüyor olabilirsin. Mutlaka doktora gitmeni öneririm, inan doktorun telkinleriyle çok farklı bakacaksın. Ben kendi kuzenimden biliyorum, bu depresyonda kişinin mutlaka tedaviye ihtiyacı var. Doktor emzirdiğini de göz önünde bulundurarak en doğru kararı verecektir. Herşeyi kendi üzerine alma; sen iyi olursan herşey daha iyi olur... İyi olman içinde en kısa zamanda destek alman gerekir diye düşünüyorum.

off ya insanlar neden bu kadar anlayışsız. kimsenin kahrını çekmek zorunda değilsin. hayatını sen yön ver içinden geldiği gibi. inan pişman olmazsın.. smuwiLa

cnmm kendi bulamaman o cesareti okadar normalki adamın sürekli bağırması çağırması sende zamanla dahada kötü özgüven eksikliğine sebep olacak... . push ; curiouss

herkes ayrıl diyor sen ayrılmamak için kendine bahane ayrılmadığında nasıl çözüm bulma yolundasın adam sana şiddet uygulamış sürekli aşağılamış kimseye aldırmadan seni istediği yerde küçük düşürme eğiliminde ve bunu sürekli yapıyor ama pişman oluyor... senin yediğin psikolojik şiddet düzeliyor mu düzeliyorsa devam et... aşağılanmaya, küçük düşürülmeye...

canım yapacak adam söylemez bir akrabamın kızı kocasından boşandıktan sonra adam sürekli ona başkasıyla evlenirsen beraber olursan çocuğu alırım kaçırırım gibi tehditlerde bulunuyordu. oda durmuş düşünmüş ve sonunda eski eşine şöyle demiş evet o seninde kızın. istediğin zaman görebilirsin. istersen yanınada alabilirsin. tamamen sen bakabilirsinde. sonra bakmış adam, bizim kız korkmuyor, tehditlerden vazgeçmiş bence sende onun ailesinden özledik tarzında telefonlar geldiğinde, eşine isterlerse gelip görebilirler gibi şeyler söyle çocuğu çok fazla sakınma sen karlı çıkarsın. ayrıca ne olursa olsun hiçkimse kendi ailesinden vazgeçemez

ayy çok üzüldüm size ya cnmm eşinle sadece bebeğini kaçırmasın diye devam ediyorsan etme... havlayan köpek ısırmaz bak sana bu şekilde diye diye kendisinden korkmana ve iyice tırsmana sebep olacak... sonra kendi iyice dayılanacak... cnmm bence ayrıl... eğer ailen destek olacağına inanıyorsan maddi manevi hiç düşünme... bu adamın seni daha da yıpratmasına izin verme akandeniz herşey güzel

tşk ederim konularımı okudugun için.. intiharı düşünüyorm evet ama kaçamak için değil kaçmak için ama kesinlikle bahane olarak değil.. çünkü yoruldum bıktım.. torunlarını özlemelerine lafım yok ama onlarla konuşştuktan sonra eşimle tartışmam benim problemim.. bu daha ne kadar sürecek bilememek, her seferinde iğnelenmek benim problemim.. evet kovaladm çünkü annesi benim 2 günlük bebeğime beddua etti etmedim dedi ben iftira atıyor oldum.. ki eşim benim ailemi kovaladıgı için bende onları kovaladım..40 gün sabrettim dayanamadım artık. VuslataDair evli ve 3

Senin yerinde olsam ASLA gitmezdim onlarin kapisina, hele disarda beklemek falan, kusura bakmada köpekmisinde sen disarlarda bekliyecekmisin?! Okadar bebegi götürmek istiyorsa ozaman siselerle mamalarini hazirlarsin ve o cocugu aglaya aglaya, altini kendini degistire degistire, kafa beyin kalmayarak kendi götürür esin o 10 saat yol boyunca senin degerini anlar en azindan. Bebek daha cok kücükse bir kac hafta daha beklesinler, biraz daha özlesinler torunlarini. Hem sanane onlarin duygularindan, niye umursuyorsunki? Esin madem bebegi göstermek istiyor, gitsin göstersin, sen kesinlikle hicbiryere gitme, kafayimi yedin. Ne biliyorsun sana ne yapacaklarini, belkide bebegi orda birakmak isteyecek esin, belki kendide kalmak isteyecek bir kac gün, kim bilir ne dolaplar cevirmek istiyorlar aslinda. Eger sen su an intihar bile düsünebiliyorsan, zaten bebegine saglikli bir sekilde annelik yapacak durumda degilsin. Tamam cocugunu seveceksin tabii, ama hic kimse icinde kendini ezdirmene gerek yok. Nekadar senin cocugunsa, esininde cocugu. Kendi cocuguna bir kötülük yapacak degil sonucta. Lütfen aklini basina topla ve kendine odaklan. Psikolojin iyice bozulmus senin, ayrilmayi bile düsünebilirsin. Cocuguda ona verecegine söyle, zaten tek basina bu durumda cocuk büyütemezsin, okadar kolaymi. Kendi derdine düs canim ya... inanki hayat yasamaya deger, senin bukadar üzülmen, kendini bukadar üzmen hata. Keske bebek olmasaymis ama olmus artik, ama sirf bebek var diyede bir evlilik sürdürülmez, sanada yazik esinede yazik, ikinizde böyle hayal etmemistiniz sonucta. Hersey zamanla düzelir, sen kendini sev yeterki, sen kendine deger ver. Madem annen baban arkanda, onlarda kal, esine de, ben ayrilacagim ama istiyorsan cocugu sen alabilirsin de veya istedigin zaman gel gör de. Tehditlerine aldirmadigini anlasin, Allah yardimcin olsun! cikom

canım çok üzüldüm birebir aynı şeyleri doğumumumdan 20 gün sonra ben yaşadım... bende döndüm evime şimdi kızım 1 yaşında ama düzelen değişen bişey yok aynen dahada kötüye gidiyor. eşimle tek ortak paylaşımımız kızım başkada bişey yok. günlerce küs duruyor aynı evin içinde iki yabancı gibi yaşıyoruz. eşim söz konusu ailesi annesi hatta sülalesi olunca evliliğini bile yürütemez hale geldi. çocuğunu beni göremez oldu... şaşıyorum ben bu durumdaki erkkelere... ama ben takmıyorum ailem arkamda çok şükür. kızıma bakıyorum başka şeylerle uğraşıyorum zaten hayat o kadar kısa ve özelki neden kendimi yıpratayımki... kızımın bana ihtiyacı var herşeyden önce... eşiminde düzeleceğini umuyorum... boşanma fikri çok geçiyor aklımdan ama çokta zor aşıılmaz gibi geliyor... kızımı düşünüyorum ben ne kadar babasını kendime eş olarak kızımada baba olarak yakıştıramasamda, sonuçta kızımn babası onu ondan mahrum bırakmak ona haksızlık gibi geliyor... bilemiyorum çok karmaşığım bende... ama sana tavsiyem bi gün bunları düşünüp kendine ve bebeğine zarar verdiğin için pişman olacaksın... o yüzden takmamaya hayatına başka türlü yön vermeye bebeğinle mutlu olmaya çalış ve sabret... innşş düzelir allah kimsenin evine düzenine bozgun vermesin.. tospi Ego'ma ters

arkadaşım eski konularını özenle okudum. İlk 2. ayında eşinle alakalı sorunların zaten varmış, bunu bile bile çocuk neden yaptın? üstelik ilk konundan bugün yazdığına kadar hepsinde intihar lafı etmişsin!! bu nasıl bi kaçamaktır, nasıl bir bahanedir. insan çocuğu varken intiharı nasıl düşünebilir. yanlış kişileri hayatının mekezine koyuyorsun. eşini, eşinin ailesini değil kendini ve cocugunu kyacaksın merkeze. sizin için çabalayacaksın. şu sitede kayınvalidesinden yana sorun yaşamayan kişi yok istisnalar harici her kocasıyla kaynanasıyla anlaşamayan intiharı düşünse, kadınlar klübü ndiye bi site kalmaz çünkü dünya üzerinde kadın kalmaz. ayrıca ne kadar berbatta olsalar eşinin ailesini evden kovalaman biraz fazla olmuş bence, onların torunlarını özlemeleri en doğal hakları, torun evlattan daha tatlı oluyormuş lafını duymadın mı daha önce? yapma allah aşkına, biraz "he he" demeyi öğren, emin ol o zaman daha huzurlu olacaksın. yapma kendine bu kötülüğü.. Son düzenleyen: Moderatör: 15 Kasım 2012

kimsenin hoşuna gitmeyeceği gibi benimde hoşuma gitmiyor yediğim küfürler hakaretler.. boşanmak istiyorum ama tahmin edersiniz ki ha diyince insan kendinde o cesareti bulamıyor.. yada ben bulamıyorum diyelim.. ben ayrılmamak için bahane bulmuyorum ki.. çektiklerimi ben biliyorum.. herşeyden önemlisi bebeğime iyi bir anne olamıyorm.. devamlı ağlıyan, gergin bir anne var evde.. bu da bebeğime yansıyor.. bu daha çok kahrediyor beni.. VuslataDair evli ve 3

ailesiyle ayrı şehirlerdesiniz madem bırak konuşsunlar istedikleri gibi... torunlarını özlemiş olmaları gayet normal... hem onlar özlemiş diye eşinin çocuğu alıp oraya ışınlanacak hali yokya neyin sıkıntısı bu...

kv. ile farklı şehirlerdeyiz 10 saatlik mesafe var aramızda.. bebeğim daha 2 aylık.. emziriyorum.. ben olmadan bebeğimi götüremez.. bende evlerine adım atmam.. mecbur dışarda bi yerde bekliyecm.. curiouss

ay noluyo doğumdan sonra bu adamlara. bende çok zorlukla yaşadım doğumdan sonra artık eşimden nefret eder duruma gelmiştim bavulumu topladığımda oldu ama kendi kendimi sakinleştirdim. eşim çok değişmişti sanki artık çocuk var ne yaparsam yapıyım gidemez kafasındaydı. dayak aldatma böyle şeyler değil bahsettiğim ama sürekli üstüme gelecek hareketleri vardı. agresif anlayışsız şefkatsiz. memnuniyetsiz. aileler araya girdi daha kötü oldu. ben düzeltmeye çalıştıkça zıvanadan çokto annene gitmem sende benimkine gelme falan kafasındaydı. ama en son tartışmamızdan sonra bişi oldu adama eski haline döndü diyemem ama şimdi en azından aile gibiyiz ve ondan nefret etmiyorum. evet ya resmen nefret ettirmişti kendinden. boşanmayı düşünmediğim tek anım olmuyodu hani sevgiliyken evlenmeyi nekadar hayal ediyosam şimdi boşanmayı okadar hayal ediyodum. ama boşanacak cesaretim yoktu. annemi düşündüm bebeğimi. boşanınca bebeğim ben olmadan onların içine gidince ne derler kafası yıkanırmı bisürü şey tabi haketmediği şeylerde yakıştırıyodum eşime okadar soğumuşum yani. işte bu durum içindeyken en son bi kavga yaşadık suçluydu o sırada ve sırf üste çıkmak için kükredi idaha senni görmek istemiyorum dedi. yalan yok sabaha kadar allaha dua ettim b yo bul kurtulayım bu adamdan ama bebeğimle kalayım başbaşa yardım et diye. ertesi gn adama bişey oldu rabbim yardım etti. hatamı anladım dedi. uzunsüre affetmememe rağmen peşimdeydi. aynı eskisi gibi buda eni sevdiğini gösterir. içimdeki nefretse tamamen silindi şimdi onu eskisi gibi seviyorum. he bide ikimizde birbirimizin annesine gidicez ben çocuğu sensiz anneme götürmek istemem dedi. çok şaşırdım. niye böyle değiştiğini yani düzeldiğini sordum bişeyde demedi doğru dürüst ama ne olduysa güzel olmuş. en azından şimdi huzurluyum. bebeğime bakarken gözlerim dolu dolu değil gülerek şefkatle bakıyorum. bende senin konunu zapdetmiş gibi oldum ama şunu söyleek isterim bebek sonrası istisna aileller hariç çoğu aile için zor bi dönem. ben çok fedakarlık yaptım. kendimden çok taviz verdim çok asabi insan lmama rağmen çok yerde susup yorganları ısırdım ama rabbim mükafatını verdi. belki eşimin psikolojisinde bi sorun vardı o düzeldi bilemem ama düzeldi. ben 2 yıl bu durumları yaşadım. umarım senin daha kısa sürer.

eşin sana açık açık bunu söyledi mi M

önceki konularımı okumadınız sanıırım.. ailesi ben evi terkettim diye kendi evlerine dönmek zorunda kaldılar.. ben onlar gitmeden eve dönmedğim için.. şimdi ben onları kovalamş oldum.. onlar her özledik deidklerinde ben suçlu oluyorum.. ve böylece kavga çıkıyor.. eşim çocugu kaçıracam diyor.. çevresi geniştir.. allah korusun kaçırsa nerde bulacam.. kaçırması için ışınlanmasına gerek yok ki..

Eski konularına baktım biraz, eşin daha önce şiddette uygulamış sanırım, kayın validen bebeğe beddua ettiği için tartışmışsınız, kaynınıza surat astığınızı düşünen eşiniz annenizin yanında bir takım hoş olmayan şeyler yapmış! Bilmiyorum ama ben boşanmak istemenizi doğru buluyorum, bu adamla, bu şekilde hayat geçmez. Çocuğu gitsin göstersin, siz neden gidip kapıda bekliyorsunuz ki? Çocukla tehdit etmesi gözünüzü korkutmasın o işler o kadar kolay değil..

canım çok güzel yazmışsın tşk ederim ama gelsinler görsünler demem.. geldikleri zaman gitmek bilmiyorlar ve benim huzurumu kaçırıyorlar.. düşün 2 ayda boşanma aşamasına geldik ki beni silmişler artık.. eve gelme gibi bi istekleri yok artık.. eşim bebeği alıp götürecem grsünler diyor.. ben evlerine giremeyecğim için dışarda bekleyecekmişim :)

eşimle evlendiğimiz günden beri ufak tefek sorunlarımız oldu.. bazı tartısmalarn ise dozunu kaçırdığımızda olmuştur. ama hamilelğim süresince herşey çok güzeldi.. taki doğum yapana kadar.. önceki konularımda değinmitşm.. aileler arasında hastanede çıkan bir tartışma bizi içinden çıkılmayacak yerlere sürükledi.. evi terkettim 4. gün sonunda eşimin ağlamalrı sızlamaları, sözleri, yeminleri sonucu geri döndüm ama herşey aynı.. en ufak birşeyde kavga çıkıyor.. ailesiyle ayrı şehirlerdeyiz.. ne zaman tlfda konuşsalar '' torunu özledik'' muhabbeti yapsalar görüşme sonu bizim evde kıyametler kopuyor.. düzelecke diye beklerken herşey daha da beter oluyor.. artık evde konuşamaz, ortak bişeyler paylaşamaz olduk.. tek ortak noktamız bebeğimiz ki her kavgada onu kaçırıp götüreceğiyle tehdit ediliyoorum.. geçen hafta 5 gün ailemde kaldım ve evime! geliceğim diye hıçkıra hçkıra ağladm. çünkü huzurlu değilim.. insanın dişiyle tırnağıyla yaptığı evine gitmek istememesi, dahası deli gibi aşık olarak evlendiği adamdan soğuması kadar kötü bişey yokmuş.. gözümü açıyorm kapatıyorm tek düşüncem boşanmak yada intihar olmuş.. acaip acaip fikirler içindyim.. sütümü sağıp dolaba stoklayıp intihar etmeyi bile düşünüyorm... boşanmak istiyorm ama çocugumu kaçıracam diyor.. napıcam bilmiyorum... hayattan beklentim kalmadı.. gün geliyor sinirimden ağlıyor diye bebeğime bağırırken buluyorm kendimi.. sonra oturup ağlıyorm... arkadaşm yok çevremde..4 duvar içindeyim.. tek gittiğim yer annem.. eşiminde onlarla problemi olduğu için bebeğimde küçük olduğu için sık sık beni götür diyemiyorm.. çıkmazdaym.. curiouss

valla cok iyi yapmissin kovmakla ohh sefan olsun ne demek el kadar bebege beddua etmek ayrica dogum yapan ve ilgiye anlayisa en cok ihtiyaci olan sensin sakin geri adim atma neden intihar edecekmissin canim dunya genis herkese yer var torunlarini ozlemeleri de bahane o kadar duskun insan beddua edemez o kadar duskun insan torunu o denli seviyorsa geline de deger verir esine gelince ulkemizde hicbir mahkeme cocugu ona vermez kacirmak da kolay degil dag basinda mi yasiyoruz hem kacirsa nasil bakacak resmen seni sindirip ailesinin istedigi kivama getirmek icin ugrasiyor bezdirme politikasi uyguluyor hiiic canini sikma ne halleri varsa gorsunler onunla tartismaya girme umursama bu ona yetecektir hayata baglanmalisin evladinin sana ihtiyaci var bunu unutma biz anneyiz canim rabbim yazmadikca onlari birakip gidemeyiz oyle... unutma olur mu allah yardimcin olsun smuwiLa