Bende asla sert olamam cok hosgoruluyum herkse uyarim insanlari kiramam lafi cat dye soyleyemem ama bende bundan snra soylicem gercekten bazen iyi niyetlilik iyi olmuyor

Teşekkürler canım. Umarım ikimiz de düzeliriz bu konuda. Çok güler yüzlü, hoşgörülü, anlayışlı bir insanım normalde. Sonsuz vericiyim ama bunun kıymetini bilmediğinde biri hemen kendime kızmaya başlıyorum. Çok gülersen böyle tepene çıkar millet işte. Bakma suratlarına, diğerleri gibi kibirli ol, selam verme. Kapını tıklatmaya bile çekinsinler. O zaman abuk sabuk her insan seni üzemez. Gibi düşüncelerle kendimi suçluyorum. Ama bu da yapı. Sert olmaya çabaladığımda da huzursuzum çünkü benim özüm bu değil..

Ben böyle durumlarda sakinleştirici özelliği olan ve uyku yapan melisa çayını buldum.. gece yatmadan iç, kokusuda çok güzel.. cidden sakinleştiriyo, bide derin derin nefes al ver ben sık sık yapıyorum.. Deneyeceğim, teşekkür ederim :) . push ;

içimde hala böyle duygular kaldıysa insanım demek ki diye seviniyorum artık o nasiplenemiyosa insanlıktan benim suçum ne diyorum ve o insana karşı öyle bi duvar örüyorum ki... ha mutlu da olamıyorum evet çünkü dediğin gibi katı olunca da özüm bu diil... s ktir et diye komik bi kitap aldım dha tam okumadım faydasını görürsem mutlaka paylaşcam... :) nazım hikmet güzel demiş valla..: ne ben sezarım ne sen brütüssün ne ben sana kızarım ne de zatın bana zahmet edip küssün artık seninle biz düşman bile diiliz...

benim okudugum ofke kontrolu kitabinda aynen burda konusulanlar yaziyor. bu pismanliklar sonra bu insanlar hep beni buluyorlar kendini tutmayip karsindakine catir catir laf yetistirmeler nefessiz kaldigini hissetmeler vs.

Allah yardımcımız olsun, ben diyorum çabuk yaşlanırım ben

Bende ayni senin gibiyim canim sorunlari unutaniyorum aklima gelince ayni hisleri yasayorum birde gelecek kaygim cok fazla ya soyle olursa ya boyle olursa dye düşünüp kendmi bos yere mutsuz eden bi yapim var ben psikologa gttim ozamanlar bna bi ilac verdi 8 ay once yani... cok iyi geldi canim ama tabi oda kesin cozum deil bence o dusnceyi aklinda öldur ben aklima hukmedeblirim de dusunme canim

Bence herkes kendine baksın. herkeste az ya da çok tahta eksikliği var. herkes karşısındakını üzmeye hakkı olmadığını bilsin. er k ekler genelde rahattır. sorun kadınlarda. evde eşiyle sorun yaşayan, saygı değer görmeyen kadın, arkadaş veya iş ortamında nefretini kusuyor. mutlu olanları kıskanıyor. onları uzmeye çalışıyor. onlar gitmeli psikologa. yazık!

Yazdıkların beni anlattı canım... Yalnız değilsin. bu belki biraz rahatlatır seni.(

arkadasim bu anlattiklarin tamda ofke kontrol bozuklu. bir kitap okursaniz bu konuyla ilgili orda zatwn tek tek yaziyor bu duygu halleriniz. tedavi olmalisiniz terapilerle

Ben başlangıçta iyiyim, damarıma basana kaplan oluyorum aslında. Yani lafımı çat diye söylemiyorum değil söylüyorum ama yine de huzursuzum.. :S Acayip kinciyim.. Bu bana zarar veriyor... Teşekkürler yorumlar için kızlar.. Umarım takmamayı, olayı orada bırakmayı başarabilirim.. rapisa

aynısının tıpkısı ben :)) zor bi karakter özelliği bu, ben tüm bunları yşarken iştahım filanda kesilir, süzülürüm hemen filan:) yapısal bişey işte, psikolog filan çözmez:) kendin çözcen işte.. Ben topluma katılıp yoğunlaştırıyorum kendimi, yeni yöntemim bu... Hep yöntemle de olmuyo tabi.. İlla bi gün unutuluyo...

canım konunu okurken kendimle yüzleştim resmen.. :) ya ben bu duruma takıntı demiyorum aksine aşırı duyarlılık diyorum... öyle terapi önerisi veren arkadaşın baktığı gibi bakmıyorum olaya mesela bn bi insana bişey söylerken ya da yaparken kırk kez düşünüyorum karsımdakinin de fütursuzca hareketlerine dayanamıyorum o da düşünsün istiyorum sonra da çat çat sayıyorum tabi... fazla mükemmeliyetçi miyim beklentim mi çok çok mu hassasım bilmiyorum ama boşvermeyi bilen unutan insanlara hayranım ya...

İştahım benim de kesiliyor. Yesem de sanki ot yiyorum. Yatağa giriyorum ama zor uyuyorum sabah da hiç uyumamışım gibi yorgun uyanıyorum. Zihnim bunlarla o kadar meşgul oluyor ki... Dalıp dalıp gidiyorum.. İçimdeki bu huzursuzlukla, kaya ile çalışıyorum, üstelik mesleğim öğretmenlik. Hep ayakta, canlı, enerjik olmalıyım. Çocuklar öyle çünkü.. İnsanda enerji mi bırakıyorlar? Çok yıpratıcı yaaa

Haahah bence sen sen ol da mutlu ol, takıntısız ol Yani olalım

Kim normal ki şekerim. herkesi zorlayan şeyler var bu hayatta. illa ki birkaç tahta kırılıyor Kadehimi kadir kıymet bilmeyen insanlara ve sana kaldırıyorum canım

Türlü türlü insan karakteri var, o bunu dedi, şu bunu yaptı böyle düşünüp kurarak hayat geçmez. Karşındaki insanlar eğer özür diliyorlarsa bu da bir erdem, demek ki sana değer veriyorlar ki yaptıkları hatalara karşılık özür diliyorlar. Eğer yaptıkları yanlışlar çok büyük yanlışlar değilse biraz affedici ol. Bu durum psikolojik ise bir uzmandan yardım al, yok hayır tamamen karakter özelliği ise o insanların yaptıkları yanlış davranışlara ve negatif özelliklerine odaklanmak yerine pozitif taraflarına odaklan derim çünkü bu şekilde kendine zarar vermiş oluyorsun. Bir de insanların kendini rahatlatmak için bazı yöntemleri vardır, kimi kendi iç huzurunu bulmak için meditasyon yapar, kimi dua eder, kimi çıkıp 3 km koşar, kimi resim çizer, kimi şarkı söyler. Sen de kendine bu şekilde bir yol çizebilirsin. Baktın ki negatif yüklendin yine kuruyorsun, odak noktanı değiştir.

bende aynı sen gibiyim. kafamın içinde biri var ve ara ara olumsuz şeyleri bana hatırlatıp kocaman bi öküzü alıp göğsümün üstüne bırakıyor sanki.

sana tavsiyem kendinde beğenmediğin özelliklerini belirle ve bunları düzeltmeye çalış. mesela karşındakini bıktırana kadar hakkını arayıp konuşma huyunu düzeltmelisin çünkü böyle yaptıkça insanlar senden kaçarlar. bu arada yazdıklarının çoğunu bende yapıyordum. mutsuz olduğun konuları sürekli gündemde tutmak seni mutsuz etmekten ve gelecekte de böyle mutsuz olacağını düşünmekten başka bir işe yaramaz. birde şöyle birşey varki aslında düşüncelerimizle bazı şeyleri çağırıyoruz sürekli karamsar ruh halinde olup olumsuz olayları düşünmek o olayları çağırmak gibidir bu yüzden olumsuz olaylar olsa da sen "bunların üstesinden gelebileceğini, ya bu nedir ki ben neler aşmadım, ahhhhh ben yok muyum her bişeyi başarırım peh" demelisin.

Haklısın.. Sağol canım

haha oda olmuyormuş demekki tamam o zaman biraz daha durup başak olsaydım titizlikten ölseydim

Moralini bozmalarina izin verme! Bu konuda zaten senin karakterini bilip ayni seyi yapiyorsa gorusme. Bu durumda onlara kin tutmayacak kadar kendini ustun ve akilli gor. O kim ki senin canini sikacak

İştahım benim de kesiliyor. Yesem de sanki ot yiyorum. Yatağa giriyorum ama zor uyuyorum sabah da hiç uyumamışım gibi yorgun uyanıyorum. Zihnim bunlarla o kadar meşgul oluyor ki... Dalıp dalıp gidiyorum.. İçimdeki bu huzursuzlukla, kaya ile çalışıyorum, üstelik mesleğim öğretmenlik. Hep ayakta, canlı, enerjik olmalıyım. Çocuklar öyle çünkü.. İnsanda enerji mi bırakıyorlar? Çok yıpratıcı yaaa Ben böyle durumlarda sakinleştirici özelliği olan ve uyku yapan melisa çayını buldum.. gece yatmadan iç, kokusuda çok güzel.. cidden sakinleştiriyo, bide derin derin nefes al ver ben sık sık yapıyorum..

Aynısının tipkisiyim sen birde çatır çatır içini anlatiyomussun bende oda yok sürekli korku içime atma ya bana kuserseler bilmemek istemediğim halde insan kadro çekiyorum sevmiyorum kendimi. Modem ağrılar gitmiyor bilmiyorum obsesifmiyim neyim allah yatdimciniz olsun akıl veremicem Özür dilerim

Ben de aynıyım takıntılıyım yalnız bir farkla yaşadığım olayı söylenenleri asla unutmam ama içten içe kin tutmuyorum. Hatta ben de şöyle bir şey var; mesela bir arkadaşımla akrabamla uzun bir sohbet etmiş olayım sohbet çok keyifli geçmiş olsun yine de akşam yatmadan önce muhabbetin kritiğini yaparken buluyorum kendimi içim huzursuz oluyor. Keşke öyle demeseydim, boş konuşmasaydım vb. kendimi sıkıyorum o nedenle güzel sohbet bile sonrasında bana iyi gelmiyor içimi sıkıyor. Kesinlikle psikolojik bir rahatsızlık olduğunu düşünüyorum, arada kendime kızıp toparlansam da her zaman mümkün olmuyor. Kronik mutsuzluk gibi bişey.

Gerçekten mi? Ben kendimde değil insanlarda sorun olduğunu düşünüyordum oysa Daha doğrusu hep sorunlu insanların beni bulduğunu

Ben de bi zamanlar böyleydim resmen hayattan kopuk yasardim o olayi icimde halledebilmek icin. Ama artik insanları, sözlerini, tavirlarini önemsememeyi öğrendim... Kafaya takmaya basladigim an "bir hic uğruna değersiz biri için dakinani bile harcamayacaksin" diye kendime kizip durumu toparlamakla basladim ise.. Ardindan cevap vermeye, tartismaya dahi değer görmemekle devam ettim.. Kesinlikle daha huzurluyum artik..

Aynennnn. sorun onlarda Arkadaşa bir msj çektim öğlen. hala cevap yazacak haspam! Cehennemin dibine haspa! Daha zor görürsün msjı!

:) Rica ederim. Yorumun için teşekkürler. İnsanların beni sevmesi gibi bir derdim yok aslında. Küsen küser güle güle gider. Benim içim rahatsa, kendimle ilgili vicdanım rahatsa problem yok.. Saygı görmeyi bekliyorum aslında. Göremediğimde yaşıyorum sorunu ben.. Bu arada Amin..

Teşekkürler yorumun için. Tamamen karakter meselesi.. Maalesef özür dilediklerinde hmm erdemli biri diye düşünmüyorum. Benim moralimi yerle bir ettikten sonra özür dilemesinin ne anlamı var? On kere düşünüp davransın da kimseyi üzmesin, özüre de gerek kalmasın diye düşünüyorum. Çünkü gerçekten hemen sakinleşen biri değilim. Bakın günümü değil günlerimi etkiliyor. Keşke özür dilemeleri hemen her şeyi çözseydi. Bu huyumu hiç sevmiyorum Dizi, film izleyerek kafamı dağıtmaya, iç huzuru bulmaya çalışırım genelde.. Ama yeterli olmuyor benim takıntım ciddi sanırım..

Merhaba bayanlar... Mutlu pazarlar dilerim. Hoş pazarı da kalmadı mutlu haftalar dileyeyim daha uygun olur Derdim bugüne özel değil, genel yapıma özel bir dert. Aşırı takıntılı, sorunları büyüten, kafama takan, kendimi sıkan bir yapım var. Yaşandı bitti, orada kaldı değilim. Hatta bana yapılan bir yanlışa, yaşadığım bir soruna karşılık almış olduğum özür dilerim, kusura bakma sözcükleri bile beni sakinleştirmeye, bu olayı atlatmama yetmiyor. Üzerinden bir hafta 10 gün geçmiş olsun, aklıma geldiği an kendi kendime konuşmaya, kafamda o olayı aynen canlandırıp yaşamaya başlıyorum. İçimde koca bir kaya oturuveriyor. Sonra bu iç sıkıntısı içinde bulunduğum zamanı zehir ediyor, yarına dair endişe veriyor. Yarın kim bilir ne saçmalık yaşayacağım off gibi bir ruh haline giriyorum.. Üstelik yaşadığım haksızlıklar karşısında susan, ezilen biri değilim. Hani çat çat içimi kusup karşımdakini utandırana, pişman edene dek konuşuyorum. Ama bu içimi döküş beni rahatlatmıyor. Tersine.. Ne gerek vardı? Bu tatsızlık neden yaşandı? Ben de üzüldüm ee haliyle üzdüm. Neden? Gibi bir huzursuzlukla güne devam ediyorum.. Ve rahat olmak, ben değil o düşünsün bana ne, yapmasaydı, haddini bilsin, oh verdim ağzının payını bitti gitti. Diyerek çayımı, kahvemi içmek, yediğim yemeğin lezzetini farketmek, iç huzuruyla uyuyabilmek istiyorum.. Bana tavsiyeleriniz var mı acaba? Şuan bir hafta evvel yaşadığım sorun için yine çok huzursuzum da

kesinlikle. bu kadar gerginliğe diken üstünde olmaya iyi bile yaşıyoruz ben yengeç olmama bağlıyorum bunu. az daha duraydımda aslan olsaydım. eğlenseydim coşsaydım

Tahta eksikliğine nerden geldik kız. Sen de bayağı dertliymişsin bu konuda gel yavrum gel kıyamam

Yaaa.. Ama ben bu laf yetiştirmeleri her daim değil, haklı olduğum konularda yapıyorum. Eğer haklıysam ve haksızlığa uğramışsam ciddi öfkeleniyorum ve ağzıma geleni sayıyorum doğru...

Karşında bir aslan var şekerim..