Bende tam sizin durumunuzdayım şu an.. Önce az ve öz arkadaşım vardı onlar yeterdi, kendi şehrimde baya aktiftim gezerdim tozardım, çevrem vardı, hiç yalnız hissetmezdim.. Bende şehir değiştirdim, iş bulamadım, artık insan Özlem'i gelmişti içime,2 laf edecek kimse yoktu.. O kadar yalnız kaldım içime kapandım ki, kendi dünyamda yaşıyordum sadece.. tam iş buldum 2 ay sonra pandemi vurdu, işten ayrıldım kronik hastayım.. şimdi de merkezden ilçeye taşındım daha berbat oldu psikolojim.. Ne bişey yapabiliyorum, ne işe ne kursa gidebiliyorum bu hastalıktan.. o kadar insana hasret kaldım ki, sanki dünyayı unutmuş gibi tuhaf bişeye döndüm.. Sonumuz hayrola..

Benim de kuzenim var arkadaş diyebileceğim. Bir de telegram grubumuz var. Onlara filan yazıyorum yani. Yani insanları da çok darlamamak lazım.

Bir hobi olarak çocuk yapmak..

Buraya yaz biz buradayız hem belki sana yakın kisilerde vardır burda

Aynii durumdayim seninle. Evlenmeden yalnızlığı severdim evde bütün gün takilirdim. Bi ara çalışmadım evde olmak ne kadar güzel diye diye geziyordum. Simdi evlendim geldim hickimsemiz yok burda. Arkadas eş dost kimsr yok. Bütün gün telefonda onu bunu arıyorum. Eşim ve telefon olmasa konuşmayi unutucam. Komşuluk desen hic yok. Kurslara gitmeyi düşünüyorum ama malum pandemi var. Onu erteledim mecburen. Is başvuruları yaptim olumlu dönüş alamadım. Evde durup durup temizliğe sariyorum. Yalnizlik cok zormus, kötüymüş.

Benimle ayniymişsin.

Beb arayınca şey diyorlar aaa bende tam seni arayacaktim da şöyle oldu böyle oldu bahaneler..

Sonuçta oturduğunuz şehir değişmiş yalnız hissetmeniz normal. Konuşmayıp görüşmesek de hayatımızda yakınımızda birilerinin olduğunu bilmek bile yeter. Şuan onlardan uzak kaldığınız için kıymetlerini anlıyosunuz. Bide evde oturup sosyalleşemedikçe arkadaş edinmek zor. İşe girince arkadaşınız da olur olmasa bile kafanız dolu olacağı için çok yalnız hissetmezsiniz

Artık arkadaş mı kaldı boşver kendinle mutlu olmaya çalış.. eskidendi o kankalık, arkadaşlık şimdi çoğu menfaatine göre şekilleniyor. eskiden olan arkadaşlarımla taa yurtdışlarından bile okadar güzel ilişkimiz sürüyorken etrafta, çevrede bir Allahın kulu yok. Yani illa bir hal hareket görüp uzaklaşıyorum ilerlemiyor. Şimdi hiç aramıyorum kendi kendime takılmak daha zevkli geliyor :)

Bende öyle düşünürdüm ama işte buraya geldim bana bir haller oldu

hobi olarak değil. evli nasıl olsa çocuk yapar diye düşündüm. S

Buluşmak bile istemediğiniz arkadaşlarınızın şu an sizi sallamıyor oluşu bana garip gelmedi, bu işler karşılıklıdır. Arkadaşsız bir hayatı benim aklım almıyor açıkçası. Dünya üzerinde bir tane bile kafa denginiz insan yok mu yani? İnsan yeri geliyor ailesiyle paylaşmak istemediği şeyleri farklı bir yorum almak için arkadaşına anlatıyor, bence arkadaş herkese lazım. Çevre edinmek istiyorsanız evde oturarak olmaz, sosyalleşmemiz gerek ama bence geçici bir dönem bu sizin için. Şimdi arkadaşlarınız olsa keşke yalnız kalsam diyeceksiniz gibi geliyor bana

Devir değişti. insanlarda öyle. hep çıkar, dedikodu, kıskançlık, kuyu kazma vs. çocuk yap bence eşin için hazırlan, geceleri ona süpriz yemekler yap artı fanteziler için hazırlık yap. tadını çıkar. derdin bu olsun. ALLAH dert vermesin bacım.

Bahane uydurmak kolayy maharet aramakda

zaten bu sitenin amacı bu arkadaşı olmayanların birbirlerine destek olduğu bir platform gerçek arkadaşa anlatamayacağın dertleri, hatta gerçek birine veremeyeceğin tavsiyeleri yazıyorsun

Çok zor bende evlenip ailemden uzaga gittim gerçekden zordu 5 senedeyiz şimdi gittigim ilçenin her şeyini biliyorum sokakda bahcede kimi gorsem konuşurum.. Şimdiki zmanda nerde dostluk herkes kendi derdinde bencil.. Ay vaktim olmadı arayamadım diyorlar yahu aramana gerek yok sesli msj at normalden bi yaz arkadasım nasılsın? diye artık eski teelfonlar gibi deil wc de de kullanıyor insanlar teliaramak isteyen vakit bulur bir sekilde

çok normal ben de sizin gıbıydım tek farkım işimde vardı. Aileden, arkadaslardan uzaktan geldıgınız şehır yabancı yolda yürüseniz tanıdık yüz görmeyeceksiniz bu his bende hala geçmedi 2yıl oldu. Herkes ay Antalya da yaşıyorsun ne şanslısın derdi ben nefret bile ettim. Zamanla alışıyorsun sanırım. Ama sana tavsiyem spora gidebilirsin o hem ruhuna hem. bedenine iyi gelir üstelik arkadaşta edinebilirsin. Bide benim eşimin arkadaşlarıyla görüşüyorduk. Sizde eşinizin arkadaşlarıyla görüşün evli olanların eşleriyle anlaşabilirsiniz belki

Inşallah eşin kısa sürede döner

Gerçekten çok zor bende evlenip başka ilçeye geldim. Tam birileriyle tanışıp kaynaştım derken onlar da taşındı. Eşimde görevde oluyor pandemi de çıkınca 7 aydır eve gelemedi. Bir eşimle konuşuyorum arada kardeşimle birkaç arkadaşımla mesajlaşıyorum ama insan yanında olan arkadaş istiyor. Beraber bir şeyler yapmak en basitinden yürüyüş yaparken konuşacak birini arıyorsun. Ama yok şuan zaten kimseyle tanışıp yakınlaşma da olmaz. Ondan öylece bekliyoruz işte senin en azından eşin yanında senden daha kötü durumda olanda var

ama bir ortam olmasi lazim birileri ile arkadas olmak icin. arkadasim dediginiz kisiler de muhtemelen ya okuldan, ya isten, ya komsu falandir degil mi. simdi komsuculuk da azaldigi icin sizin yasadiklarinizi bir cogumuz yasiyoruz baska bir yere tasindigimizda aslinda. ya hobileriniz varsa bunlara iliskin kurslara, derneklere falan giderek ortam yapacaksiniz, ya komsuculuk yayginsa cevrenizde bir sans vereceksiniz, bunun gibi seyler. ben cocuklarim kucukken tasindigimda cok zorluk cekmistim, cunku bu yazdiklarimi cocuklardan oturu yapamiyorum da, e yeni bir yer, tek bir allahin kulunu tanimiyorum. cok zordu, o yuzden anliyorum. Ama iste firsatlari da bazen bizim olusturmamiz gerekir.

Selam kızlar şimdi 30 yaşında koskoca kadın olarak bu konuyu açmaktan utanıyorum ama evlendim geldiğim yerde hiç arkadaşım yok ve bazen öyle sıkılıyorum ki eski oturduğum şehirdeki arkadaşlarıma sürekli msj atiyorum. Halbuki onların benimle ilgilendikleri ya da merak ettikleri bile yok. Sürekli mesaj atıyorum biliyor musun şöyle oldu böyle oldu. Herşeyi paylaşmak istiyorum. Ama argo tabirle beni sallayan yok. Aslında çevremde arkadaşlarım varken buluşmak bile istemezdim yalnız olmayı severdim. Ama şimdi bişey oldu bana çevremde konuşacağım birini arıyorum sürekli. Işe basvuruyorum bir görüşmem çok iyi geçmişti neredeyse 2 saate yakın konuşmuştuk. Artık işimle meşgul olurum kimseye ihtiyaç duymam diyordum ama onlar da geri dönüş yapmadılar. Kitap okuyorum dizi izliyorum zaman geçirme konusunda hiç sıkıntım yok zaman geçiyor ama sohbet muhabbet dertlesecegim kimse yok. Inanın normalde konuşkan biri bile değilim ne oldu bana anlamadım.

Önceki yaşadığınız şehirde muhabbet etmek istemeseniz bile muhabbet edeceğiniz çevreniz varmış... sıkılmnz çok normal insan insana muhtaç bı halini hatrini soran olsun istiyo... pandemi olmasa halkegitime fln istediginiz bı kursa gidebilirdnz çevre edinmiş olurdunuz.. esiniz arkadaşlarinin eşleriyle tanışın.. komşularımızla kapıda da olsa bi selamlasarak bı yemek fln götürerek tanıma fırsatınz olur NedirYani Kalbindeki Endişeleri

Komşu fln yokmu kuzum onlarla tanışsan bende evlenip geldıgımde hic bir tanıdıgım yoktu ama simdi cok şükür cevremde cok insan var ve ailem kadar yakınlar R

Bu dalga geçilecek bir şey değil aslında Gayet doğal. Bulunduğunuz şehirde arkadaş edinebilmenizin yolu yok mu acaba? Alisirsiniz bir süre sonra.

bende oyleyim 1 cocugu m var 24 yasındayım ve evde kafayı yicem burda kimseyi tanımıyorum (