ben en az öğretmenleri suçlayanlardanım. herşeyin farkındayım çünkü. öğretmen azimli de olsa idare arkasında değilse veliler bilinçli değilse hiçbirşey yapamıyor. öğretmen çocuğu ders de yaptıklarından idareye gönderiyor. idarede bir yaptırım yok çocuk bana hiç bir şey olmaz diye gülerek öğretmene de sırıtarak üstünlük taslayarak geliyor geri sınıfa. yüzde doksan iyi öğretmenlerimiz vardı ama bu koşullarla mücadele edemedim pes ettim koleje verdim. burada en azından velilerin bilinçlilik oranı daha fazla. hedefleri olan çocukların sayısı daha yüksek. hiçbir planı amacı okula neden geldiğini bilmeyen çocuklar var çocuk bile değil ergenler var hatta. üzücü ama durum bu hocam. size kolaylıklar diliyorum.

Hocam şu kadar söyleyeyim. Ben de İngilizce öğretmeniyim. Özelde de dersler veriyorum. Çok önemli konumlardan özel öğrencilerim oldu. Her iki yerde de aynı özenle hazırlanmış programı uyguluyorum ancak hiçbir zaman özel öğrencilerden ya da dil okullarından aldığım verimi devlet okulunda alamadım. Hani bir söz var. Karşındakinin almak istediği kadar. Tabi içlerinde birkaç tane hızlı bir şekilde derslerime tepki verip yükselenler ve sene sonunda fulleyenler var. Zaten onlar bizim mptivasyonumuzu yüksek tutanlar.

İşte idealist bir öğretmen nasıl yok oluyor onu anlatıyorsunuz şuan. ben de öğretmenim malesef durum çoğumuz için aynı. İlk zamanlar çok garipsenjyor ama sadece sistemde dönen çarkın bir dişiyiz. Bunu anladığımdan beri bende soğudum isimden. sadece bakicilik ettiğimi düşünüyorum bazen. Üniversiteyi dereceyle bitirdim, elimde bir sürü kaynak materyal vardı onları öğrencilerime anlatırım diye heves ederdim. anlatmayi bırak bildiklerimi de unuttum. zorla öğrencilere bisey öğretmek o kadar zor ki. koreldim

sosyal bilgiler öğretmenimiz aldırmıştı o kitabı 5. sınıfta çocuklara. kızım okumuştu. ben de okumuştum.

yaptıklarınızın değerini bilen ve ondan faydalanan bir çok öğrencinizin de olduğuna eminim. çabanız için sizi tebrik ederim, lütfen pes etmeyin

Senin gibi bir öğretmenim vardı ve sınıfça kıymetini bilemedik. Ben çok pişmanım açıkçası... ancak bir arkadaşım sayesinde İngilizce öğrendi yurt dışına açıldı... 4 senede iki üç öğrenciyi kadın böyle iyi yönde etkiledi. Yeter mi, keşke daha çok olsaydı sayı ama yeter bence. Siz doğru bildiğiniz şeyi yapın, ben de öğretmenim ama yaş aralığım düşük. Yine de yaşıyorum dediklerinizi... çocuklarla oyunla dolu harika bir gün geçirdikten sonra yan sınıf öğretmeni boyama yaptırdığı için daha iyi öğretmen olarak görülebiliyor, çünkü çıkışta çocukların elinde resimler var yine de doğru bildiğimi yapıyorum. İçimiz rahat olsun yeter

Sayın hocam, naçizane 23. yılını çalışan bir öğretmen olarak fikrimi söyleyeyim. Her çocuğu kazanamazsınız. Bazen idealist bir tutumlu böyle bir çaba içine giriliyor. Ama o 'kötüyü' kazanacağım derken yeri geliyor 30 iyi çocuğun hakkına giriliyor. Çünkü sistem sürekli size bunu dayatıyor, ' kötüyü kazan, yaramazı ehlileştir'. Peki ya iyi çocuğun hakkı ne olacak? Her öğrenci derse katılmaz, katılamaz sayın hocam. O gruba başka şekilde, akademik olarak değil, yaklaşın. Sorumluluk verin, ödevlendirin vs. Hiç boş kalmasınlar. Siz gerçekten öğrenmek isteyenle yola devam edin. Çünkü herkes akademik bilgi öğrenecek diye bir şey yok, olmamalı da. Son olarak çok sevdiğim bir cümleyi yazmak istiyorum: " Eğitime ihanet, vatana ihanettir."

henüz gençsiniz üstünü tamamlayabilir açıköğretimden bir bölüm daha okuyabilir dilinizi geliştirebilirsiniz.

sistem taa ilkokuldan yanlış. herkese takdirler teşekkürler yağdırılıyor. notlar bol bol veriliyor. bizim zamanımızda sınıfta 2 3 kişi zor alırdı takdir 3 4 kişi de teşekkür. son yıllarda sınıfın yüzde 80 i alıyor. vayyy ben neymişim diyor. ondan sonra da önce lgs de sonra da üniversite sınavında görüyorlar günlerini gençler. sistem değiştirilmeli. iilokuldan sonra olmalı sınav ortaokuldan sonra değil. bizim zamanımızda anadolu lisesi sınavları vardı. kazanan çocuklar 11 yaşşında kurtulurdu tembel davranış bozukluğu olan okumakta gözü olmayan çocuklardan. ama bu sistemde mecburlar liseye kadar en az birlikte okumaya.

Tamam, herkes yabancı dil öğrenmesin. Ama bu öğrenmeme hakkı, öğrenmek isteyeni de engelleme hakkını beraberinde getirmemeli. Bunu anlatmaya çalışmıştım aslında. Yine de anlaşmış olmamıza sevindim.

Mükemmeliyetçi bir yapımın olduğu doğru. Bana kalsa ben de huzurumu bozmayayım. Ama karışmasam, arada potansiyeli olanları kaybedeceğim. Bilemiyorum, belki ben de sizinle aynı noktaya geleceğim. Ama bunun kırılma noktasını kestiremiyorum.

Hocam bu mesajınız içimde bir yerleri yeşertti, inanın çok mutlu oldum. İdealist zihniyete ulaşmam zamanımı aldı. Hayallerimin arasında kesinlikle insanlarla iletişim kurmak yoktu, ama zaman içinde kendimden daha genç bireyleri görünce onlar için bir şeyler yapma ve bildiklerimi olabilecek etkili yollarla aktarma hevesi doğmuştu. Tabii sınırları ihlal etmeden, onların şevkini de daha fazla kırmadan bu meslekteki yıpranma payını azaltmak istiyorum. Verdiğiniz tavsiyeler birbirinden değerli, ben de şu an katılımı daha fazla öğrencileri cesaretlendirip diğer öğrencileri de kazanabilmek istiyorum. İlk mesajımda dediğim gibi, akademik gelişimi bıraktım, çocuk davranışsal gelişimini yansıtsa bana yeter. Bir anekdot daha eklemek isterim: Formasyon eğitimindeki stajımı bir meslek lisesinde yapmıştım. Gözetmenimiz olan İngilizce öğretmenini görseydiniz, hani yukarıda bahsedilen, sistem tarafından yıpratılmış öğretmen profilinden oldukça uzaktı. Nasıl diyeyim, yolunun başındaki insanların işini kolaylaştırmayı ve kendini mesleki anlamda geliştirmeyi tercih etmeyen biriydi. Bana matematik işlemi anlatır gibi gramer anlatmamı söylemişti. Komiğime gitti, çünkü formasyona yazılmadan önce TESOL almıştım ve belki bilirsiniz, onun hazırlık aşaması çok yoğundur ve sırf öğrenmeyi öğretme teması yoğunluktadır. Böyle insanlarla kendimi aynı kefeye koyabilir miyim, bilemem; ama böylesi gelecek hepimizin elinde.

şurada koleje gönderdim mecburdum yazıyorum devlet okulunda da içinde olan çocuk okur diyorlar. içinde olan o çocuğa sahibim. ama sınıf okul öyle değildi. çoğunluk aynen sizin anlattığınız gibiydi. benimki de en iyisi olduğundan her dersten yüz alıyordu. diğerlerine de sözlülerle yüksek not veriliyordu. sınıfın ing ortalaması 93 dü komik değil mi?daha adını yazamayanlar vardı ing. gel de bu zor ekonomide kendinden kısarak koleje gönderme. aradaki farkı ilk hafta anladım.2. sınıf çocuğu dili konuşuyor benim ki boş boş bakıyor 12 yaşında. proje okulları hariç eğitim mahvolmuş.

Ah sevgili branşdaşım.. ben de sizin kadar üretken olmasam da Ingilizce öğretmenliği adına soylediklerinizin her bir kelimesine katılıyorum. Küçücük bir ilde tek lgs birincisi çıkaran bir devlet okulundan baska bir gezegene geçtim, meslek lisesindeyim. Bile isteye yazdım ama sudan çıkmış balık gibiyim.. keske bir çözüm sunabilseydim.

Evet çok haklısınız gerçekten. Kardesimde de benzer etkileri hep gördük. Geçen sene üniversite sınavına girdi ben yaparım ederim dedi ama istediği bölüm olmadi yeterince hazırlanmadı çünkü

Hocam, o kitabı ta lisenin başındayken okumuştum. Asıl zamanı geldi demek... Hatırlattığınız için çok teşekkür ederim.

Dgsye girerek bir adım atacağım inşallah diğerleride olur bir gün teşekkür ederim

Sayılı olarak kalsakta bizler için yılmamanızı diliyorum. Emin olun bizlerde evde size ve cocuğumuza faydalı olmak için gayret ediyoruz. Sizin bizlere bizimde sizlere daha çok ihtiyacımız var emin olun. Ben 1 tane ile uğraşıp çabalarken yoruluyorum. Sizin yükünüz çok ağır biliyorum. Umarım yorulmadan işinizi yapabilme fırsatı bulacak bir toplum haline dönebiliriz, umarım...

Alın benden de o kadar. Ben ilkokuldayım üstelik. Şimdiden emeklilik modundalar

Mesleğin ilk yıllarında kaçıp gitmeyi düşünmeyen var mıdır bilmiyorum. Şahsen ben de istifa yollarını düşündüm o dönemlerde. Pes etmeyin, sınıf hakimiyetiniz yıllar geçtikçe artacak, o öğrencilerle de daha rahat başa çıkacaksınız. 2007 de mesleğe başladım, bunca yıllık tecrübemin sonucunda ilk kez dün müdüre şikayet edilmişim veli tarafından. Hem de sınıfta başka bir çocuğu azarladım diye alakasız bir veli gelip söylemiş. Kendi çocuğu dahi değil. Eskiden olsa buna üzülürdüm, ama şimdi umrumda olmuyor. Müdüre, kim şikayet ettiyse çağırın bir de yüzüme söylesin dedim. Hiç takmam. Müdür de güldü sen bildiğini yap dedi geçti. Bizim iş sıkıntı, kendini işine versen suç vermesen suç... Siz de bildiğinizi yapın, içiniz en çok nasıl rahat edecekse öyle devam edin.

katılıyorum size de. ama niye her okulda eğitim kalitesi aynı olamıyor?ordaki eğitim aşkıyla yanan çocukların ne suçu var?adrese dayalı çıkıyor okullar. gidemiyorsun bile iyi devlet okuluna. ya da çok uzak oluyor büyük şehirlerde. öğretmenler başedemiyor davranış bozukluğu olan çocuklarla. onlara biraz sert çıkışsanız önce aileye sonra müdüre cimere e kadar gidiyor iş. evde kendileri bağırırlar şiddet uygularlar çocuklarına ama okulda öğretmen kızsa yaptırım uygulasa ovvvv. bunlardan veli olarak o kadar bıktım o kadar doldum ki yıllar içinde. öğretmenler ne yapsın?

En basit ama önemli bir konuyu açarken bile yanlış anlaşılmamaya bu kadar göstermenize şaşırdım doğrusu. Umarım çocuğunuzun öğretmeni tahmin ettiğim kadarıyla sabırsız biri değildir.

Normalde lisede kalma var; ama şu şekillerde gerçekleşiyor: 1. İdare gözümüzü korkutuyor, bizi köşeye sıkıştırıyor. 2. Veli itiraz ediyor. Çocuğunu mükemmel sanıyor. Zaten lisenin zorunlu olması ve ikametgaha dayalı eğitim sistemi yüzünden bu duruma geldik.

Ben ığdır'dayım ve 2 sene daha buradayım. Buraya ilk geldiğimizde ığdır'ın ilçesindeydik. Ve pandemiye denk geldik. O öğretmenimiz işinde o kadar iyi ve kibardı ki. Disiplini de çok iyidi. ama 1 sene sonra merkeze yerleşmek durumunda kaldık. Bu da bizim şansımız işteZaten eşimin işi ve yer değişikliği sebebiyle zor bir okul hayatımız oldu. Özel okullar var ama değecek seviyede değiller. Öğretmen bulamadım. Hala araştırıyorum. Umarım bulurum.

sizin öğrencilik dönemizde de sınıfınızda böyle durumlar yaşanıyordur muhtemelen öğrencilerin büyük kısmı okula isteyerek gelmiyor bir eğitim öğretim ile alakalı bir amaçları yok varsa da ona göre hareket etmiyorlar ve bu kişiler sınıfın populerleri oluyor kızların sevdiği erkekler erkeklerin sevdiği kızlar :) toplum böyle malesef kibarlık zayıflık olarak görülüyor niye böyle bilmiyorum

Eğitimcilerin yazdıklarını okurken içim acıdı. Öğrencilerle birlikte, öğretmenlerinde çöküşünü görmek çok acı. Bir veli olarak çocuğum için hem öğretmen için, çocuğumun üzerinde şuana kadar o kadar çok gayretim vardı ki. Öğrenmeye ve dinlemeye aşina bir çocuğum var diye gurur duyup elimden geleni yaparken, diğer öğrenciler ve sistem tarafından yıpratılan öğretmenleri okudukça çocuğumun tüm bu çabalar içinde kaybolacağını hissettim. Şuana kadar öğretmenlere bu neden böyle demedim çocuğum içinde dedirtmemeye de özen gösterdim. Hatta bu zamana kadar oğlum ingilizce öğretmenleri dışında hiç bir öğretmenine olumsuz yorum yapmamıştı. Bu dönem yine ingilizce öğretmenine düşemedim. Bu da çok sinirli anlayamıyorum diyemiyorum dedi bunu ing öğretmeniyle konuşmadım ve an itibariyle konuşmaktan vazgeçtim. Yorulmuş bir öğretmene diril demek gibi birşey olacak ve hiç birşey değişmeyecek ve problemli veliymiş gibi gözüktüğümle kalacağım. En iyisi özel öğretmen bulmak başka çare yok.

Bence sorun sizin mükemmeliyetçi yapınızla ilgili. Yani öğretmen değil atıyorum doktor da olsanız onda da tahammülsüz ve kuralcı olabilirdiniz. İnsan ne kadar böyle olsa da bence bu mesleğin belirli yıllarında böyle gidiyor. Sonrasında zaten isteseniz de buna enerjiniz kalmıyor artık pek çok şeyi görmezden geliyosunuz. Ben sizin yaşınızdayken o zamanki yöneticimle ilk tanıştığımda kendi işime ekstra bi birimin işini daha istemiştim. O zaman acaip enerjik, meraklı ve idealisttim. Yöneticim bana ama kaldıramazsın aşırı yüklenirsin kendine demişti. Ben de bu yaşta yüklenmezsem ne zaman yüklencem demiştim. Bu konuşmadan tam 4 yıl sonra afedersiniz ama ağzıma edildi, çatır çatır sömürüldüm ve sağlığımdan oldum. Artık mecbur kalmadıkça hiçbişeye karışmıyorum ve bol bol bilmiyorum diyorum. Yani siz daha bu kadar bitmemişsiniz, bu konuyu açtığınıza göre hala enerjiniz var. Zaman size de doğru yolun sadece insanın kendi huzurunu bozmadan çalışmak olduğunu gösterir. Boşverin, çalışma hayatı bu kadar ince düşüncelere gelmiyor.

kesin öğretmen dedim başlığı okuyunca, içeriğe baktım zümrem çıktınız :) ben de ingilizce öğretmeniyim. atandığımdan beri hep anadolu liselerinde çalıştım. iyilerinde de çalıştım, sadece adı anadolu lisesi olan ama yerel yerleştirmeyle alanında da. şu anda bir proje okulunda çalışıyorum. her yıl etwinning, tübitak vs yapıyorum. bu yıl erasmus yapacağız kısmetse. resmen mesleğimi tekrar sever hale geldim. dil sınıfım da var. öğrenmeye hevesli, hedefi olan öğrencilerle çalışmak çok keyifli. ancak çalıştığınız öğrenci grubu sorumsuz ve hedefsiz, zorla okula gelen bir kitleyse ne yaparsanız yapın ilgilerini arttırmak pek de mümkün olmuyor. aksine yaptırdığınız oyun ve etkinlikler, , ice breaker aktiviteler dersinizi ciddiye almamalarına neden oluyor, onların gözünde sadece gırgır eğlenceye dönüşüyor. eğitim sistemi sınıfta kalmayı imkansız hale getirdiği ve liseler zorunlu olmaya devam ettiği sürece bu da böyle sürüp gidecek. siz gene de bildiğiniz yoldan şaşmayın, 3-5 kişi sizi anlasa, derse ilgileri artsa kardır. şu anda o eski, sorumsuz ve kötü sınıflardan çok öğrencimle hala görüşürüm. hocam ingilizceyi siz sevdirdiniz, bir şeyler öğrendiysem sizin sayenizde vs derler hep. en haylazları sonra en kıymet bilenleri oldu, bu da bir şey :)

Ahh bir kaç sene önceki halimi okudum zümrem. meslekte 17. yılım. 6 yıldır da kadroluyum. Baştan beri hep aynıydı şikayetlerim, Atandıktan sonra daha da arttı, hayattan soğudum çünkü öğrenciye zerre suç bulmayan yaşanan herşeyin suçunu öğretmene yıkan ömür törpüsü bir idarem vardı. Hani biraz daha aklımı salsam intiharın eşiğine gelecek durumdaydım maruz kaldığım mobbingden. Tecrübeme dayanarak nacizane verebileceğim tavsiye yılmamanız. İllaki iyi öğrenciler de olacaktır ama malesef hemen hemen tüm okullarda öğrenci profili bu şekilde. Kurtarabildiğimiz kadarını kurtarıp kazanmak, hayata kazandırmak olmalı çabamız. Sağlığıma zarar vermeye başlamıştı bu durum son zamanlarda, kurum değiştirdim. Lise zorluyorsa sizi Halk eğitimi merkezi denemenizi önerebilirim. 3 yıldır Halk Eğitimi merkezinde kadrom istekli öğrenciler geldiği için ve yaş ortalaması yüksek olduğunu için daha az yıpranarak toparladım ben kendimi diyebilirim. Şuan her kademe ve yaşa ders veriyorum üniv. öğrencisi de var ev hanımı da, ilkokula da gidiyorum bazen, Haftaya lisede görev alacağım ilk defa. onun kaygısını yaşıyorken konunuza denk geldim :) hepimiz için en hayırlısı neyse o olsun inşallah. Daha da önemlisi Allah iyilerle karşılaştırsın. Sonrasında her sıkıntıyı halledersiniz yaşınız genç ve azimlisiniz gördüğüm kadarıyla. Umutsuzluğa kapılıp kendinize eziyet etmeyin önününüzde çoookk uzun yıllar var çünkü.

ilkokulda zorlama, ortaokulda zorlama, lisede zorlama, üniversitede zorlama ne ara bir şey öğrenecek de bir işe yarayacak bu çocuklar, büyüyünce ne yapacak diyen yok...

İstanbul'da oğlumun gittiği lisede öğretmenler o kadar idealist ve otoriderdiki 150 öğrenciden 120 si üniversiteye iyi yerlere yerleşmişti. Bu okulun bizden öncesi üniversiteye yerleştirme oranlarına bakınca aynı başarı devam etmişti. Bizim mezuniyetimizden sonra ki 2 yılda devam etti. Sonrasında okulun puanı düştü evi yakın çocuklar gelmeye başladı öğretmenler tayin ile gitti. Geçen ziyarete gitti oğlum. Müdürü ''keşke ilk geldiğim zaman başarılı olmasaydınız şimdi başarı oranı düşünce kendimi suçlu hissediyorum Başarılı öğrencilerin bu senelerde olmasını isterdim '' demiş. Öğretmenlik çok kutsal bir meslek siz hakkını vermeye çalıştıkça engel olunacağı yerde örnek gösterilmelisiniz. ancak çocukların çoğu istemeyerek okula geliyor ve dersi kaynatmayı maharet sanıyorlar

Bence sistem degismeli. Gerçekten okumak isteyen okumalı. Öğretmek isteyen kendini adayan sizin gibi öğretmenler bu işi yapmalı. Çocuğun aklı okulda değil hem sizi düşürüyor hemde öğrenmek isteyen öğrenciyi engelliyor ne gereği var. Sınıfta kalma da yok artık. Öyle korku da yok okuma bilmeyen sınıf geçiyor. Saçmalık.

Onlar için hem üzülüyorum hem de üzülmüyorum - dünya artık sınırlarını kaybediyor. Buna ayak uydurmaları bir yerde şart. Ama dil öğrenmese de çöpçü olması bile inanın benim için sorun değil. Bir mesleği olsun, helal yollardan para kazandığını görelim yeter. Çocukta disiplin yok. Ben 10. sınıf öğrencisine karşımda bacak bacak üstüne atmaması ve yüksek sesle konuşmaması gerektiğini defalarca hatırlatmak zorunda mıyım? Saygıyı ilke edinmezse ülkeye yararlı bir birey olması mümkün değil ki. ema1 Hayat, sen plan yaparken başına

İlkokul çocukları bile bu haldeyse vay bize

Hocam her okulun, her sınıfın aynı olmadığını bilmek içinizi rahatlatacaksa öncelikle onu söyleyerek başlamak isterim. Kadıköy Anadolu Lisesi'nde staj yaptığım yıllarda İngilizce derslerine katılma, sınavlarında gözetmenlik yapma fırsatım olmuştu. Bu dediklerinizin hiçbirini veya benzerini o sınıflarda gözlemlemedim. Çocuklar sorumluluk bilincine sahip bir şekilde derse katılım sağlıyorlardı. Buradan eğitimin ailede başladığına değinmek doğru olur diye düşünüyorum. Öğretmene saygının, hak yemenin, sorumluluk bilincinin farkında olmayan çocuklara siz ne verebilirsiniz ki? O açığı kapamak için çocukların İngilizce dersine katılmasını beklemekten önce daha temel problemleri çözmek lazım. Çocuklar size gelene kadar zaten çooook kötü bir İngilizce eğitiminden geçiyor. Siz sınıfa girip sürekli İngilizce konuşunca 'bu öğretmen de anlatmıyor bir şey öğretmiyor' deniyor. İngilizce eğitiminde de temelde çoooook şeyin değişmesi gerekiyor. Bu farkı özelde çalışan öğretmenler çok daha iyi anlar. 2 yaşındaki kızım benimle İngilizce konuşabiliyor ama senelerdir devlet okulunda İngilizce eğitim alan bir çocuk yanlış bir telaffuzla 'What is your name?'in ötesine geçemiyor. O kadar üzülüyorum ki... daha söyleyecek çok şeyim var ama sıkmayayım okuyanları. Tabsimeyi sorarsanız ideallerinizden çizginizden asla vazgeçmeyin. Elbet sınıfta sizin göremediğiniz ama başardığnız şeyler, kazandığınız çocuklar vardır. En önemlisi de kendiniz için vazgeçmeyin. Elbet güzel kapılar sizin için açılacaktır.

Bunu çok beğendim. Benim de kendime düstur edindiğim söz şudur: Vatanını en çok seven, görevini en iyi yapandır. Özellikle öğretmenlerin bunca probleme rağmen yılgınlığa kapılmaması çok önemli

Bahsettiğiniz örnek en azından okuldan kaçıyormuş ve sonradan kendini geliştirmiş. Böyle örneklere daha çok ihtiyacımız var aslında. Dediğiniz gibi, akademik bilgi o kadar önemli değil. Sadece motivasyon eksikliğine çözüm ararken herkesi kazanayım genellemesi insanı yanıltıyor. Ahtapot Anne Feeling lonely nowadays.. Anneler

Lisede bi ing hocam sayisal sinifinda sey demis arkadaslarim soyledi. Kaciniz odtu bogazici istiyor? Tabi tum eller havada. E bu okullar ingilizce egitim verdigi halde benden sizi serbest birakmami istiyorsunuz ki test cozun. Hazirlikta ne ing ogreneceksiniz burdakiji unutursaniz. Bir daha teklif etmeyin kalbinizi kirarim demis. İste isine asik mantikli ogretmen de oyle olur ama karsisinda ' ya hakli kadin' diyecek olgnlukta insan da bizim zamanimizda kaldi. Simdi hazirliktaki cocuk ' hocam alt yazili film ixleyelim yeaa' diye cikiyor karsima. Koca adama bi tane patlatasim geliyor. Git evinde izle!

Boşlar doluların ders işlemesine öğretmenin anlatmasına izin vermiyor ki. Yoksa Veli olarak ben de banane okumazlarsa okumasınlar derdim. Dolu çocukları harcıyor o boşlar

ama bu herhangi bir iş değil. bir öğretmenlik bir de dr luk insan hayatında iyi ya da kötü çok şeye malolabilen meslekler. hataların yeri doldurulamayan meslekler. vicdanlı bir öğretmen bir dr aman banane kendi hayatım daha önemli diyemez diyemiyor.

Peki başarılı öğrencileri okuldan soğutan öğretmenlere ne demeli. Benim kızım okula gitmek istiyorum diye günlerce ağlayan bir çocuktu. ilkokulun son iki senesi yeni bir öğretmen geldi emekliligi yaklaşmış eski sistem kafalı bir öğretmen kızımı okuldan soğuttu kızım okula zorla gidiyor şimdi. Kızımın en sevdiği ders matematikdi şimdi matematikden nefret ediyor. çocuklar onu dinlemediginde çocuklara kalem fırlatan bir öğretmen çocuklarla birlikte bir aktivite yaptığımızda bize bile kendi aranızda konuşmayın diyen sürekli ben hem yaş olarak hem tecrübe olarak sizden daha fazlayım havasında nutuk çeker gibi konuşmalar. Sizi gönülden kutluyorum çabalarınız için ama böyle öğretmenlerde var maalesef tugcemma Ege ❤ Anneler

siz lütfen değişmeyin. bir çocuğun bile hayatına dokunsanız onun hazzı onun mutluluğu size ömür boyu yeter.

Sizinle meslektaşız. Benim meslekte daha 1. Yılım ama ben şimdiden öğretmenlik dışında ne iş yapabilirim diye alamayabileydi desem... :) köy okulunda öğretmenim. 5-6-7 ve 8lerin dersine giriyorum maalesef. 5. Sınıflar ilkokulda ingilizce görmemiş onlara her şeyi en başından öğretmem lazım bu başlı başına bir sorumluluk. 8leri Lgs sınavın hazırlamam lazım. E daha arada 6 ve 7ler var. Üstelik yatılı okuldayım üstüne bir de nöbet var. Bu da yetmezmiş gibi haftasonu kursum var. Hiçbir şey umduğum gibi olmadı. Kendimi çok yorgun ve tükenmiş hissediyorum. Derslerim daha eğlenceli ve farklı olsun diye farklı materyaller hazırlamak istiyorum farklı aktiviteler kullanmak istiyorum ama bütün bunlar düşüncede kalıyor.

Farklı branştan meslektaşınız olarak ben de sizi takdir etmeye ve yılmayın demeye geldim. Kaç yıldır aynı okuldasınız bilmiyorum ama kendi tecrübemden bahsetmek gerekirse benim de ilk çalıştığım okul öğrenmeye kapalı öğrencilerle dolu mesleğimi yapamadığım öğrenciyi 40 dk olaysız sınıfta tutabilsem dua edeceğim bir okuldu. O okulu görünce eğitim bitmiş dedim. İnsan bir an ümitsizliğe kapılıyor bulunduğu çevreyle aynı olduğunu düşünüyor her yerin ama başka bir dünya daha var emin olun. Öğrenmeye açık öğrencilerin olduğu okullar sınıflar da var ya da bir sınıfta en azından üç beş öğrencinin gözünde gördüğünüz ışık size umut olabiliyor. Tayin hakkınız varsa okul değiştirmenizi öneririm. Hatta proje okulları ara dönemlerde öğretmen ihtiyaçlarını okullara yazıyla bildiriyorlar onları da takip edin. Bir de tavsiyem lise kademesini tercih edin. İlköğretimde sınıf tekrarı olmadığından öğrenci nasılsa geçeceğim dye çalışma gereği duymuyor. Yani daha yazılacak çok şey var sadece öğrenci de değil mesele öğretmenin çabasını gören destekleyen idari kadro olması da önemli ama dört dörtlük okul yok emin olun varsa da genç öğretmenlere kalmıyor zaten umarım bir nebze umut olabilmişimdir

halbuki mesleğiniz dil bilmeyi gerektiriyor değil mi?benim çocuğa sen sınıfın en iyisisin dediler verdiler yüzleri ing ce de. ama bu yıl koleje geçtik baktık ki hemen hemen hiçbirşey bilmiyor. o kadar zorlanıyor ki anlatamam. ek telafiler etüdler koydular. e hani bu çocuk 100 lükdü hani en iyisiydi?

Ben öğretmenleri veli toplantısına her katıldığımda çok iyi anlıyorum. İçeride olup bitenden manzaralardan ötürü o toplantılara sadece bedenen katıldım. Bir velide hiç mi vizyon olmaz. Durum böyleyken cocuklarını düşünemiyorum. İzlediğin zaman sanki hepsinin çocuğu prof. Kendilerini ne gördüklerini çözebilmiş değilim ama öğretmeni öğretmen görmedikleri çok açık. Sadece eğitim değil bu gibi sebepler de çok ve bende hiç istemiyorum devlet okulunu. Ama bulunduğum mecburi olan bu ilde özel okula göndersemde hiç birşey değişmeyecek. Bunun araştırmasını da yaptım ne yazık ki benim bu çözümüm de elimden gitti. 2 sene daha sabredeceğim.

40 kişilik sınıfta güler yüzümü sergileyemem. Sergileyemem derken donuk bir yüzle geçirmiyorum tüm dersi elbette, ama yok öyle ben bağırmayayım, güzelce anlatayım, öğrencilerde baskı kurmadan sorumluluğu anlatayım. Önce devlet ideal şartları sağlasın.

İyi akşamlar herkese. Sizlere, başlarda istemeden de olsa -neredeyse- çoğu insan tarafından gıpta edilen mesleğin bir alt dalının gerçek yüzünü göstermek, ardından da işinin ehli insanlardan yardım istiyorum. İngilizce öğretmenliğinde ikinci yılımdayım. Bu yıla biraz daha tempolu bir şekilde başladım dahil edildiğim bir projeden dolayı . Hayallerim çok büyük çaplı olmasa da, her günüm plan yaparak, derse yardımcı araç-gereç hazırlayarak ve ''öğrencileri derste daha aktif hale getirebilirim, kendimi daha çok nasıl geliştirebilirim'' diye kafa patlatarak geçiyor. Kitaptan yazı yazdırmak, kuru kuruya ders işlemek ve sırf Türkçe konuşmak asla tarzım olmadı. Gelgelelim, bu çabalarımın bir yere gidemediğini görüyorum. Bu ülkede çalışan ve ''salla başını, al maaşını'' mentalitesini taşımayan tüm İngilizce öğretmenleri bilir ki, bize fakültelerde ve formasyon eğitimlerinde anlatılan çoğu teknik ve yöntem bizim toplum yapımıza ters. Hatta bireyci bakış açısıyla daha açıklayıcı olayım, bizim toplumdaki insanların çoğu kendisini ezenlere saygı gösteriyor. Bunun gerçek bir saygı göstergesi olmadığını bilen bilir zaten. Çalıştığım lisede hep ''asabi, işini ciddiye alan'' biri olarak tanındım. Yine de artık öğrencinin yabancı dil öğrenmeye olan önyargısını kırmak bir yana, sadece sınıftaki faaliyetleri sekteye uğratmamasını beklemeye başladım. Olmuyor. İşin acısı, mizacım gereği bağırdığım kimseyle aynı ortamda bulunmak istemiyorum. Yapıcı bir şekilde uyarıyorum, dersime yaptığı müdahalenin tüm sınıfa saygısızlık anlamına geldiğini anlatıyorum, sınıf rehber öğretmenlerini araya sokuyorum. Yine aynı sonuç. Yıprandığımı hissediyor, isteksizliğe sürükleniyorum artık. 28 yaşıma doğru böyle bir hüsrana kapılmam normal midir, siz karar verin. Bana yol göstermenizi bekliyorum. Şimdiden teşekkür ederim.

O takdir teşekkür alan çocuklar liseye geçer geçmez çakılıyor Veli de gelip bizden hesap soruyor benim çocuğum şimdiye kadar çok çalışkandı nasıl böyle oldu dye. Komşunun çocuğuna ders çalıştırıyorum bön bön yüzüme bakıyor zeka seviyesi sıfırın altında ama sene sonunda takdir teşekkür havada uçuşuyor. Bizim zamanımızda sayılı öğrenci alırdı o belgeyi ve alanlar gerçekten iyi öğrencilerdi.

Bizim ilkokul, ortaokul ve lise dönemimiz iyiydi. Ama sonradan çok değişti sanırım. Sadece üniversite boş geçti benim, hiç hayalimdeki gibi olamadı

Küçük bir yerde yaşıyorsanız, özel okulu aklınızdan geçirmenizi tavsiye etmem. Bulabiliyorsanız alanında ve insanlarla iletişiminde iyi bir hocayla başlamanız idealdir. Ya da varsa belli derslerde etüt aldırabilirsiniz. Ama öğretmen yine önemli.

Meslegimde 10. yilim. Sınıf öğretmeniyim. Şimdiye köy ve küçük yerlerde çalıştım, işimi çok sevdim, çok güzel projeler yaptım. Gelgelelim yeni sınıfımda çok zorlanıyorum. Önceki sinifimdaki veli profili yok ve ne yapmak istesem karşı çıkan, eşim gösteriye katılmasını istemiyor diyen, çocuklara verimli olacak her adım attığımda mutsuz bir şekilde sınıfa dönen bir öğretmene donustum. Tabiki bu otorite kaybı meselesi değil, bana değer veren velilerim de var ama aşırı yoruluyorum. Üç gün önce bir çocukla çarpışmis çocuk, üç gün sonra aklına gelmiş evde ağlamış, veli okulu ayağa kaldırıyor. Üç gün önce söyleseniz en azından olay çözülür. Sınıfın ışığına karışan veli mi dersiniz çok çok şey oluyor maalesef. Ders ve etkinlikler dışında çok yoruluyorum. Çok mutsuzum. İdare veli ile sıkıntı yaşamamak için düşük not vermemize bile karşı. Özel eğitim a yönlendirilmesj gereken öğrenci velisi üzerime yürüyor. Düşük not verince evde mükemmel diyor. Oysa çocuk okuyamıyor bile. Bir diğeri sınıf başkanı çocuğumu uyaramaz istemiyorum bu başkanı diyor. Çok yorgunum.

Hocam sormayın. 15 yaşına kadar heceleyerek okul geçmiş nesille uğraşıyorum. İlk cümlede çok iyi anladım sizi. Okul dışında o kadar çok imkan var ki kendini geliştirebilmek için, araştırmıyorlar çünkü ilgi duymuyorlar. Ben Almancayı kurs dışı kaynaklardan öğrenmeye çalışıyorum, öğrenmek için otonomu benimsedim hep. Bu, şimdiki nesilde maalesef yok. Siz bir de üniversite çağındaki insanlarla çalışıyorsunuz, bir iki akademisyen daha vardı sadece slayttan ders çalışan ama hocayı takmayan öğrencilerden dert yanan. Hakikaten sabır diliyorum sizlere. kakaokafa battı fishing, yan going. ♐ Üyelik

Etkinliklerle uyumsuz ögrencileri de derse dahil etmek cok sabir gerekir ama denenebilir hala sonuc yoksa kalan kisilerle yola devam etmek

9 yıllık zümrenizden selamlar hocam2 sene sonra sanırım tayin hakkınız olacak, eğer bir okulun Lady Diana'sı olmak istiyorsanız ilkokula gelin. İlk defa sizinle dili tanıyacak öğrencilerin heyecanı bile yeter. Sadece veli sıkıntısı var biraz, ama biz branş öğretmeni olduğumuz için ayda yılda bir yaşarsınız sorun.8. Sınıflarla da çok çalıştım, o grup da zordur mesela ergenliğin başında oluyorlar, sınıfta cool gözükmek için öğretmene kafa tutanlar oluyor, ben mümkün oldukça görmezden geliyordum. Bir dener, iki dener üçüncüde istediği ilgiyi alamazsa sizden genelde vazgeçerler. Ama lise tecrübem hiç yok o yüzden tam olarak çözüm sunamıyorum tayin dışında

Zaten çoğu öğrenci evdeki ailenin, ortamın bir yansıması olarak geliyor önümüze. Hatta bazen diyorum, bu çocuk bunların elinde yine iyi bu kadar olmuş. Öğrenciye ayrı üzülüyorum sonra. Sadece gün dolduruyorum bazen, öyle geliyor yani bana.. Bazen yaşlı insanlar ile sohbet ediyorum. öğretmenim diyince iki büklüm oluyorlar, nasıl saygı gösteriyorlar mesleğime o kadar çok şaşırıyorum ki. koskoca insanlar hürmet ediyor bana. o zaman anlıyorum şu zamanin vahametini. Nerden nereye.

Çok güzel ingilizce ogretmenlerim oldu. Sizin gibi ogretmenlerimi hiç unutmam çokta güzel şeyler katmislardir. Sınıfta dinlemeyen sorun çıkaran elbette çok vardı. Ama emin olun sizden çok şey alacak öğrenciler de mutlaka olacaktır

2010 öncesi bir devlet ortaokulunda ing öğretmenliği yaptım. eğitim fakültesi mezunu değilim bu arada öğretmen sanılmayayım. o zamanlar disiplin vardı. çocuklara baskı uygulayabiliyorduk yaptırımlar vardı. varoş semtte bir okuldu ama şimdiki çocuklardan çok daha düzgün çok daha terbiyeli saygılı sevgi doluydular. öğretmene değer verirlerdi öğrenciler de veliler de. şimdilerde öğretmenlerle dalga geçen öğretmeninin öğüdünü kulak arkası edip kendi aklını beğenen gençler ve aileleri türedi. umarım bu gidişat değişir. değişmezse sonu iyi değil.

Öncelikle okulda ogrendigimiz sinif yönetimi eğitim modelleri vs dediğiniz gibi sınıfa uygulanmıyor Ki zaten her model her teknik de her derse uygun değil Bir de ilkokul ortaokul çocuğuna oyunla kartlarla bir şeyler öğretiliyor ama lisede bu da sınırlı maalesef her seyi oyuna dökmek mümkün degil Yıllar geçtikçe insan hangi konuyu daha iyi ogretcegini de çözmeye başlıyor Mesel çocuklar İngilizce dizileri izlemekten hoşlanıyor belki altyapısı izletebilirsiniz Ben İngilizce öğretmeni değilim ama kahoot kullaniyorum bazen derste onu da seviyorlar Bir de şu var maalesef ogrenciler üniversite sınavında çözmeyecekleri dersi lise grubunda ciddiye almiyor

Artık online olarak var sanırım. Gerçi lise için ne kadar etkili olur bilemiyorum. İnternet kullanabilseniz iyi olurdu. Yapacak bir şey yok herkes aldığı kadarini alır. Zaten okul ortaminda o ders saatiyle öğrenmek pek mumkun degil. Kabaca gramer öğrenirler anca ama gramer de esas mevzu değil. Ben dile yatkindim sanırım daha doğrusu gramerim iyiydi. Ama olmuyor işte lisede öğrenilmiyor. O ders sayısı ile mümkün değil. Üniversitede hazırlıkta öğrendim çoğu öğrendiğim şeyi. Hatta diğer dersleri de ÖSS ye hazırlanırken öğrendim :) çok kotu bir öğrenci de değildim ama... Herkesi derse çekmeniz mümkün değil. Derse katılmayan için de hayatın sonu değil. Okul hayatından bıkıp belki meslek öğrenecek onun için daha iyi olacak. Ben artık bu dusuncedeyim. Herkes akademik başarıya sahip olmak zorunda değil. Dil bilmek zorunda da değil. Meslek öğrensin hayata tutunsun sorumluluk alabilsin yeter. Bizim lisede çok çalışkan olup üniversite kazanamayan olduğu gibi okulun serserisi olan kız bir kaç yıl gecikmeli üniversiteye girdi. Rus dili falan okudu. Şimdi o kadar iyi kazanıyor ki bebekte falan oturuyor. Dış ticaret falan o alanlara girdi. Lisede görsen asla bu kızdan bişi olur demezsin. Okuldan kaçan, derse girmeyen falan bir kızdı.

Penpalla cocuklara mektup arkadaşı buldursaniza. Mektuplar okulun adresine gelsin, siz isim isim verin. Belki böylece çevre edinirle, ingilizce hevesleri gelişir. Benim de vardı küçükken, şimdi kuzen çocuklarıma da buldum. İngilizce içimde kanayan bir yara, hayatımın son 6 yılı ingilizcemi güzelleştirmeye çalışmakla geçiyor. Çok isterdim ki küçük yaşta bu olayı halletmiş olayım. Benim ingilizcemi geliştiren tek şey sosyallik oldu. o yüzden ogrencilerinize bu yolla ilerlerseniz bence hevesleri artacaktir. Bir arkadaşım çocukluk yillarindaki mektup arkadaşı ile yıllar sonra tekrar iletişime geçmiş, onun evinde kalmıştı Hollanda'da falan, sonra o çocuk da Türkiye'ye geldi, arkadaşım gezdiri... mektup arkadaşı candır Ben çocuğuma nasıl bulurum diyenler için Instagram'da penpal/penpalcommunity falan yazınca çok sayıda ergen hesap çıkıyor karşınıza. Gerçek olduğu belli olan hesaplar, mektuplarının süslediği zarflarini falan paylaşıyorlar.. içinde kendini anlatan kisim oluyor isim yaş ilgi alanı falan filan. O kişilere kendi hesabinizdan yazıp "x yaşında x şehrinden kizima vermek için" diye adresini isteyin, paylaşıyorlar. Çocuğunuza hiç Instagramini söylemeden adresi verin, mektuplassin Güvenli mi? Bence güvenli.. neden olmasın ki? Ama coook takıntılı bir insansaniz benim gibi yıllık kutu kiralayın pttden, onun adresini verin Bir örnek paylaşıyorum mesela, random sekidle Instagrama yazdım, şöyle bir hesap buldum Herkese tavsiye ederim. Kurslara gönderip tense ezberletmekten iyidir yabancı arkadaş bulup çocuğu heveslendirmek

Çocuğunuz var mı bilmiyorum ama ergenlerin kadınlık hormon düzeyleri Azgın oluyor onlarla anneleri baş edemiyorum siz nasıl baş edeceksiniz sonra bazısı saygılı oluyor bazısı da her hafta sevgili değiştiriyor ilerisi 2 evlik,3 evlilik ve farklı adamlardan çocuk doğurma ve bu kadınlar mesleği olmuyor farklı sevgilileri oluyor metres hayatı yaşıyorlar etrafımda çok bu tip kadınlardan

Merhaba, branşdaşız Hocam. 32 yaşındayım ben de onuncu yılım. İlk yıllarımda benzer duyguları hissetmiştim. Bu görev yaptığınız okul türü ile de ilgili aslında. Şu an bir Anadolu lisesinde görev yapıyorum. Öğrenciler ilköğretim başarı puanı ile geldikleri için kısmen de olsa daha bilinçli. Benim de temel amacım hep dile karşı olan önyargılarını kırmak ve dersi sevdirmek oldu. Bu nedenle, her yıl çocukları gözlemleyerek öğretim yöntem ve tekniklerimi yenilemeye çalışıyorum. Seneye dil sınıfı açılmasını isteyen ve gerçekten başarılı olacağını bildiğim on iki öğrencim var. Ama diğer öğrencilerimin de dile karşı olan önyargıların yıktığıma inanıyorum. Şöyle düşünün bana sıfır gelen çocuklarım vardı. Bu öğrencilere kendilerini İngilizce tanıttırabilmek bile bence, benim açımdan bir başarı. Derslerde mümkün olduğunca İngilizce konuşuyorum. Anlamadıkları yerleri Türkçe açıklıyorum. İnteraktif alıştırmalar gönderiyorum. Bir de blog kurdum. Öğrencilerim için materyal paylaşımı yapıyorum. Elimden geleni yapmaya çalışıyorum yani. Ama bir yerden sonra da tabii ki öğrencide iş bitiyor. Bunlar dışında en önemlisi öğrencilerimin onları sevdiğimi bilmelerini sağlıyorum. On yıllık meslek hayatımda gördüm ki sevgi saygıyı getiriyor gerisi hikaye hocam.

Olumlu bir iletişim ortamı yaratmış olmanıza ve öğretmenin duyarlılığına sevindim. İşte böyle bir diyalog gerek hepimize.

Bir de ben dış ticaret bölümü mezunuyum. Ama inanın o dönem hocalarımız bizi hiç zorlamadi. Hep oku geç, ezberle geç vs ile bitirdik mezun olduk. Dil yok, bilgi yok... Muhasebede çalıştım sadece. Şimdi açıktan lisans tamamlamak istiyorum ama zor olacak benim için...

Tekrar merhabalar, ne çok zümredaşım varmış bu başlığın altında, inanın çok mutlu oldum. Tabii, diğer kullanıcılara da değerli yorumları için çok teşekkür ederim. Gençlikte bu heves kolay solmuyor. Cevaplardan birinde ''başka bir dünya daha var'' cümlesiyle karşılaştım. Hoşuma gitti, çünkü 2-3 yıl daha mevcut duruma katlanabileceğimi hissediyorum. Üç yıl vade vermemin sebebi de, bu meslekle ilgili başka planlarımın olması . Bir yorumda penpals önerisi gördüm. Bunun Instagram hesabı olduğunu bilmiyordum ve ben de penpals sayesinde arkadaşlar edinmiştim . Hatırlatma için çok teşekkürler. Öğrencileri de bu konuda bilgilendireceğim. Proje okullarına gidebilmek için sözleşmeli süreci dahil 5 yıl çalışma tecrübesi istendiğini biliyorum. O kadarı olsun artık. Daha dezavantajlı bölgelerde edindiğimiz tecrübenin bizi daha iyi geleceğe taşıyacağına inanıyorum .

Hocam akıllı tahtamız var, ama okulun bulunduğu konum ve kaçak elektrik kullanımı nedeniyle itibariyle sürekli elektrik kesilmekte. Bu yüzden internet sitelerini kısıtlı sıklıkta kullanarak, çoğunlukla role play yaptırmaya çalışarak ve öğrencileri sınıfta konuşturarak onların katılımını arttırmaya çalışıyorum. Kitaptan da etkinlikler yapıyoruz yeri geldiğinde. Keşke o dediğiniz yaratıcı drama liderliği eğitimi burada olsa da katılsam. Öğrenciye kaybedebileceği her şey kolaylıkla kazandırılmaya çalışıldığı için minnet duymuyorlar, sıkıntı burada yatıyor. kakaokafa battı fishing, yan going. ♐ Üyelik

Gıptayla bakılan meslek dedikten sonra İngilizce öğretmenliği beklemiyordum açıkçası Ortaokulda mükemmel İngilizce öğretmenlerim oldu. Alelade bir devlet okulunda okudum. Konuyu anlatıp şarkılar çizgifilmler izlettiler eğlendirdiler oyunlar oynattılar sınıfça çok eğlenirdik bilmiyorum öyle kargaşa da çıkmazdı sınıfta bize deli gibi bağırıp saygı oluşturmaları gereken . Şuanki nesli bilmiyorum ben 97 doğumluyum. Ama şunu söyleyeyim küçük yaşlarda eğer çocuk anne babadan iyi bir edeple yetişmemişse o çocuğu saygılı yapmanın tek yolu gerçekten biraz katı ama eğlenceli mizaçlı olmak. Yani bir yanınız çok sert olacak ama bir yandan da ona ana baba gibi sahip çıkıldığını hissettireceksiniz. Çocuğun kişiliğinde aile ilgisizliğinden ötürü bir yerde ip kaçınca öyle yumuşak davranarak baş edilemiyor hep onu gördüm

Evli bile değilim. :) Ama gözlemlediğim kadarı yetiyor. Zaten bahsettiğim davranışlar iki cinsiyeti ilgilendiriyor. A anderunmastisi

Ahaha sayın genç zümrem, 18. Yıldan merhaba Diğer branşların da farklı olduğunu düşünmüyorum. Zaten sınıf yönetiminin olmadığı yerde eğitim öğretim olmaz, okul branş ayrımı olmaksızın böyle bir gerçek var.

Şu ülkede temel eğitimde yıllarca haftada en az 3-4 saat İngilizce ders alıp da iki cümle kuramayan öğrencileri gördükçe içim sızlıyor. Formasyon müfredatı kesinlikle Türk temel eğitim öğrencilerine uygun değil, size katılıyorum. Üniversite eğitimimin tamamını İngilizce aldım. Amerikan İngilizce eğitim-öğretim formasyonuna göre bir yılda ciddi ileri düzeyde İngilizce öğrenmiştik. Şimdi ben kendim üniversite lisans ve doktora öğrencilerine İngilizce olarak mesleki derslerini anlatıyorum; hazırlık okuyanlarla bir şekilde liseden direkt yeterliliği geçerek (50 üzeri alarak) gelen öğrenciler arasında ciddi fark var. Hazırlık okuyanlar daha iyi. Sizin durumunuza gelince; lütfen enseyi karartmayın ve yapılması gereken ideal öğretmenliğinize devam edin. Bunu işinizi iyi yaptığınız için kendinizi mutlu hissedesiniz diye yapın lütfen. Bu ülkenin çocuklarının kafalarının eğitim sistemi tarafından iğdiş edildiğini de unutmayın. En ağır, en lüzumsuz müfredatlarla çocuklar derslerden nefret ettirilmekte ve kalabalık sınıflarda heba olmaktadırlar. Ayrıca değişen öğrenci ahlakı ile sınıfa ve öğretmene karşı olumsuz tavırlar sergilenmekte. İçinde bulunduğunuz psikolojiyi anlayabiliyorum. Kendi yaptığımı size anlatayım; öğrencilerin hepsine sınıfta sakin durmaları ve dersi dinlemeleri karşılığında geçme garantisi veriyorum (not olarak 50), öğrenmek ve kendini geliştirmek isteyenlere özel çaba sarf ediyorum ve soru soracağım yerleri söylüyorum. Daha başarılı sonuçlar elde ettiğimi söyleyebilirim. Bu ülkeyi ve çocuklarımızı seviyorsanız, kendi doğruluğunuza inanın ve kendinizi motive edin. Sizin gibi öğretmen sayısı da çok azaldı ne yazık ki. Muhatabınız çocukların bu halinden biz, ortam ve eğitim sistemi sorumlu.

Benim ingilizcem sadece konuları algılayabilecek derecede. Elimden geldiğince anlatıyorum. İlk okul olmasına rağmen geçen seneki sınavlarında abartısız 4 saat ingilizce çalıştırdım. yapamayacağım diye o kadar ağladı ki o sınavdan 100 aldı. Bu cocuğuma umut oldu. Şimdi her ingilizce dersinden sonra kitabını alıp sen anlat anne diyor. Reva mı bu Devlet okulunda şuan 5. Sınıfız ve öğretmenlerini tanımıyorum. Çocuğumu hijyeni sıfır olan öğrencinin yanına oturtmuş öğretmeni. Öğretmenine derdini anlat dedim. Anlatamam anne, diğer arkadaşlarım arkadaşlarıyla oturmak istedi hepiniz eşitsiniz dedi. Nasıl ben rahatsızım diyeceğim dedi. İçime oturdu bu durum. Çünkü okuldan mutsuz geldi son 1 hafta. Valla gördüğüm veliler o ladar psikolojimi bozduki aramaya çekindim. Bana da sizin cocuğunuzun ne farkı var diğerlerinden diyecek diye. Beynimde ben konuştum öğretmen cevap verdi öyle diyim. Derdimizi anlattıkça yanlış anlaşılmaktan korktum açıkcası. Ve kendi kimliğimi başkalarının oluşturduğu algılar yüzünden düşürmemek adına wp da msj olarak yazmaya karar verdim. Ve her cümlede kendimi açıklama gereği duydum ki öff demesin diye. Sonuna da bu kadar uzun yazmamın sorunlu veli olmadığımı anlatmak için olduğunu ekledim ve özür diledim. Öğretmenler kadar diğer velilerin ve yetiştirdikleri çocukları nedeniyle bende kendimi yorgun hissediyorum

Ah ah Benim de sizin gibi ogretmenlerim oldu ne ogrendimse onlara borcluyum. Yilmayin lutfen.. ama malesef ogretmenin de ogrencinin de kotusu hicbirseye yaramiyor ve sistemi bozup kurunun yaninda yasinda yanmasina sebep oluyor. Bir tanidigim ilkokul ogretmeniydi ve malesef cocuklari sevmez mesleginin cok yorucu oldugunu cocuklarin okumayi ogrenemediklerini soylerdi. Bu sebeple inglizce ogretmenligine gecti. Simdi hala cocuklarla ilgilenmeyi sevmiyor. Yaptigi ismis gibi mis gibi yan gel yat brans, ben dersimi anlatirim anlayan anlar anlamayan anlamaz. Ilkokulda cocuk okumaya gecemeyince ben suclaniyodum simdi hicbir derdim yok diyor. Ogretmen olmakla ogreten olmak cok ayri seyler.

eğitime takıntılı bir veliyim. hep yazarım çocuğum hakkında bdv de. onu dünyaya getirdim o istemedi. hakkıdır en iyi eğitimi almak. ama ne kadar çabaladıysam ilgilendiysem kaynaklar özel öğretmenler sunduysam yetmedi. vasat bir devlet okulunda harcandı yılları 4. sınıftan sonra özellikle. öğretmenlerin 20 dakikası ona sus buna dur demekle geçiyordu. kalan 20 dakikada yapılabiliyordu dersler.3 saat ing 4 saat beden 3 saat müzik vardı geçen yıl. adı seçmeli ama biz seçmiyorduk mecbur tutuluyorduk. yöneticilerle konuştum velilere kızdım hiçbirşeyi değiştiremedim. sonunda da okuldan aldım çocuğu kurtuldum. e o okuldan maddi manevi alamayacak durumda olan zeki ahlaklı çocukları olan velilere yazık değil mi? o çocuklara yazık değil mi?

O kadar cok teşekkür etti ki sanırım tüm öğretmenler tarafından özlenilen bir manzara. Problemimizi hemen çözdü sağolsun. Oğlumun diğer öğretmenler tarafından da sevildiğini ve üzülmesini istemediğini yazmıştı.

Merhaba meslektaşım. Sizden 10 yaş büyüğüm ve özel sektörde edebiyat öğretmeniyim. İşine aşık dedikleri cinsten biriydim... Ta ki bu yıla kadar. Aynı hisleri paylaşıyorum sizinle. Her yeni jenerasyon bir öncekini aratıyor ve bunun bir sonu yok ne yazık ki..

Her okulda müfredat aynı halbuki değil mi ama eğitimin kalitesini etkileyen o kadar çok etken var ki... sadece öğretmen kaynaklı değil emin olun işin içinden biri olarak söylüyorum öğretmen çok gayretlidir ama idare pasif kalırsa veliden öğrenciden korkarsa disiplin suçu gerektiren ciddi olaylarda bile disiplin uygulamazsa bir süre sonra iyi öğrencileri de kaybediyoruz. Türkiye'nin en kalabalık şehirlerinden birinde sürgün yeri sayılan okulun birinde görev yaptım. Ancak idari kadro öyle sağlamdı velinin öğrencinin karşısında öyle dik duruşu vardı ki ben orada gerçekten mesleğimi yapabildiğimi hissettim. Aynı dik duruşu işini yapmayan öğretmene karşı da gösteriyorlardı o yüzden öğretmenin kafa sallayarak maaş alma durumu söz konusu bile olamazdı. Öğretmen disiplin disiplin deyince veliler ayağa kalkıyor sanki çocukları kırbaçlayacağız gibi ama nasıl ki burada çocuk eğitiminde verilen en önemli tavsiyelerden biri kural sınır olması gerektiğiyse okullarda toplu yaşantının olduğu yerlerde disiplin kural olması şart. Zaten disiplini istemeyen de kurallara uymayacak kişiler oluyor. Ne kadar çok disiplin dedim ama bahsettiğim okulda çalıştıktan sonra bunun ne kadar önemli olduğunu gördüm

Zaten bir sınıfın 40 kişilik olması ideal şartlar sınırının oldukça dışında. Size geçen yıl yaşanan trajikomik bir diyalogdan bahsetmek isterim. Ankara'dan üç müfettiş gelmişti bizim okula. Sınıflara gelmek yerine direkt bizleri çağırdılar dersten, görüştük. Müfettişlerden biri form doldururken bizim o zamanki okul müdürüne sınıfların kaç kişilik olduğunu sordu, müdür sıfatındaki insan evladı da 20-25 öğrenci arasında değiştiğini söyledi. Müfettiş ne dese beğenirsiniz? ''Neden 40 kişi değil?'' Hayır yani, neden 40 olmak zorunda? Okula gitmek istemeyen çocuğu sıkboğaz etmenin hiçbir manası yok. Bir de bu insanlar eğitim sektörünün en yüksek mevkiinde yer almakta. Yazık hepimize.

Heba ediliyorsunuz..

Merhabalar hocam, halk eğitim merkezi aklımdan hiç geçmemişti aslında. Zaten sanırım kadroya geçmeden önce kurum değiştirmem mümkün değil. Ama imkanım olursam ve kontenjan açığı yakalarsam başvurmak isterim. İdarecilerin ''sende sınıf hakimiyeti yok'' laflarından çok sıkıldım. Bu ve bunlar gibi insanların nasıl eğitimci olduklarını aklım almıyor. Dayak atarak, bağırıp çağırarak kontrolü ellerine aldıklarını sanıyorlar. Aslında çoğu meslektaşım da sert davranan öğretmenlerin daha çok sevildiğini söylemeye çalışıyor. En başta dediğim gibi, korkudan doğan saygı gerçek saygı değildir. Gerçek saygı başka şekilde uyandırılır; ama bunu sadece yüreklerine dokunduğun öğrencilerin anlar. Düşünsenize, sürekli bağırıp çağıran öğretmene nasıl saygı duyulur? Ben kendimi faranjitin kucağına atamam davranış bozukluğu yaşayan öğrencileri düzelteceğim diye.

siz doğru olanı yapıyorsunuz fakat gerçekler bunlar değil keşke olsaydı o ayrı. bende iki üni bitirdim şuan mesleğimdem çok başka bir sektörde 9. senemi tamamladım. dolulara emek verip boşları bırakacaksınız herkes okumak zorunda değil herkes her dersi sevmek zorunda da değil bu çaba sadece sizi yorar ve günün sonunda artık dolu öğrencilere de sabrınız kalmaz

Anahtar kelimeyi söylediniz: Bakıcılık. Tam olarak bunu yapıyoruz. Keşke öğrencilerin ailelerinin yüzüne ''çocuğunuzu bu hale siz getirdiniz'' diyebilseydim. Ama inanıyorum, birine bunu söyleyeceğim. Çünkü bazen çocuklardan, hatta ergenlerden bile daha beter yetişkinler görüyorum. Sadece biyolojik olarak yetişkinler ama.

kafalar tıngır tıngır bomboş o çocuklarda ve ergenlerde ama egolar tavan. insanlarla dalga geçmeyi saçmasapan espriler yapmayı akran zorbalığını okulda populer olmayı bir şey sanıyorlar. onlar yüzünden de gerçekten okuma hevesindeki çocukların çoğuna yazık oluyor. hem kendileri ders dinlemiyor hem de onları engelliyorlar. tembel ama zararsız öğrenciyi bin kere tercih ederim böylelerine.

Şuan bir bölümde okumuyorum. 2014te diş ticaretten mezun oldum İstanbul'da bir universiteden :) maalesef dediğiniz gibi slayttan, ezber notlardan ders anlatarak geçirirdi hocalar. Sadece mikro-makro ekonomi derslerini hatırlıyorum amfide olurdu ve hocanın anlattığı bazı şeyler hala aklimda... Bizde imkanlara sahiptik ama dediğim gibi o dönem kolaya kaçmak iyi gelmişti. İş bulmak kolay sanmıştık. aklımız havadaydi :) Kardeşim sınavdan sonra anladi biraz. İnşallah bu sene çalışıp hedefine ulaşır, teşekkür ederim

İşte öbürlerini sen düşün...

Bütün mesajları cevaplayamıyorum, ama hepsini okuyorum. Ortak bir cevap vereyim: Burada eğitimin, öğrenmeyi öğrenmenin ve disiplinin farkında olan velileri ve meslektaşlarımı görmek beni umutlandırdı. Çok teşekkür ederim. :) Ve akademisyenleri gıpta ediyorum, itiraf edeyim. Her kademede geleceğe hitap etmek zor. Buna ders devam zorunluluğu, sınıf tekrar durumu, idarenin tutumu eşlik ediyor. Evet, müfredat aynı olsa da her okulu birbirinden farklı kılan durumlardan yukarıda bahsettim. Her özel okulda aynı olmamakla beraber, oralarda yabancı dil ağırlıklı ve daha ciddi bir eğitim oluyor. Devlette eğitime ulaşmak daha kolay; ama adrese dayalı sistem ve zorunlu lise eğitimi getirildiğinden beri ayarı kaçırmış vaziyetteyiz. Merak edenlere, belde okulunda çalışıyorum ve 2. yılımdayım. Ha, okul deyişime aldanmayın, kademem lise. Çocuklardaki bu disiplinsizliğin bir nedenini söyleyeyim, geçen yıl okulumuza görevlendirme bir müdür geldi. 88 doğumlu, aslen sendikasının devreye girmesiyle okula gelmiş. ''Tutanak tutmayacağım, sınıftaki sorunlarınızı bana yansıtmayın'' diyen, okulda bizimle alakasız bir soruna sinirlenip ''sizin yüzünüzden oldu'' diye bize patlayan bir adam bu. Düşünün ki ben karşımda birbirine kafa atan öğrencileri bile müdüre söyleyememiş biriyim. Ama bizden rica ettiği şeyi kendi yapamadı. Okulun kapanmasına yakın öğrencilerin gözü önünde bir temizlik görevlisiyle tartıştı. Tabii ben Kürtçe bilmediğim için birbirleriyle küfürleştiklerini de sonradan öğrencilerden duydum. Böyle yapan bir idareci çocuklara iyi örnek olabilir mi? Öğrencilerin şu anda bu rahatlıkta olmaları da bu yüzden. Bu yıl bir idare geldi kadrolu olarak, aradığım profildeler. Umarım çocuklar zaman içinde kendilerine çekidüzen verebilirler bu sayede.

Tavsiye olarak yaratıcı drama liderliği kursuna katılıp o teknikleri de derdinize katmaniz. Lise de ders esnasında biraz zor olabilir tabi. Mevcudunuz fazlaysa zor olabilir. Bir müfredat da oluyor yetistirmeniz gereken. Eğer akıllı tahtasınız varsa şarkı tamamla ile ilgili güzel siteler vardı. Daha başka yaş gruplarini ben yaratıcı drama yöntemleri ve online oyunlarla yakalamaya çalışıyordum. Lise için yabancı şarkılar ilgi çekici olabilir. Ne kadar iyi olsanız da sınıf yönetimi açısından bir faydasi olmuyor. Çok sert olmak da sizi yorar. Tatlı sert bir üslup yakalayabilmek iyi oluyor. Tabi not kaygısı olmayan, disiplinle ilgili bir yaptırım olmayan şu durumda bunlar çok mümkün değildir elbette ki. Kaybedecek birşeyleri olmalı. Olmadığı için de rahatlardir eminim.

Derse zerre ilgisi olmayan ve katılmayan öğrencilere bile sözlüden yüksek not vermemiz isteniyor. Proje ödevi veriyoruz öğrenci getirmiyor yine de iyi not vermemiz bekleniyor. Sınıfta kalma vs zaten yok. Hal böyle olunca diyorum ki neden uğraşasın? Zaten sen ne materyal kullanırsan kullan hangi yöntemi kullanırsan kullan öğrencinin okulla, eğitimle, aklını kullanmakla ilgisi yok.

Akademisyenim özelde. Bizde de durum aynı. Makale ödevi veriyorum, okuyup gelin tartışacağız diyorum. Hepsi zulüm geliyor öğrencilere. Anlat slayttan geç ama sınavda da sadece slayttan sor, kitaptan sorma hocaa kafasındalar. İlk yılımdaki ders planlarıma bakıyorum bir de son seneki. Dağlar kadar fark var. Ben körelmişim. Hevesim kaçmış.

Maalesef çok saçma. O anda bize tabi iyi geliyor zorlanmiş olmamak

Son cümlenizle absürt komediye yeni bir soluk getirmiş olabilirsiniz. :) Çocukların sadece notlara göre tavır geliştirmeleri ne acı.

ilkokulda harika bir öğretmenimiz vardı 3. sınıfta gitti çok üzüldük hala görüşürüz. sınıfta okuyun çocuklar çalışın çocuklar demiş. motive olsunlar diye de okumazsanız aç kalırsınız para kazanamazsınız demiş. çocuğun biri ailesine anlatmış. veli whatsaba yazdı: o ne karışıyormuş rızkı veren allahtır aç maç kalmaz benim çocuğumm. bir tartıştık ki sormayın bu kadınla. öğretmen üniversite okuyacak gibi çocuk yetiştirmeye çalışır halbuki. ha diğer meslekler de değerli. ama öğretmen apartman görevlisi temizlik işçisi yetiştirmez. matematik bilsin coğrafya bilsin tarih bilsin dil bilsin ister. ama o kadın bunları ne anlar. öğretmeni dinsiz ilan edivermişti.

kakaokafa hocam, siz doğru yoldasınız, kendinizi geliştirmeye devam edin ve sabırlı olmaya çalışın. Atatürk'ün de herkese önerdiği Finlandiya'nın gelişmesini anlatan 'Beyaz zambaklar ülkesinde' isimli kitabı okumanızı öneririm.

Buna ben de katiliyorum. 'Aptitude' teorisini de sonuna kadar desteklerim. Ben kucuk sehirlerde sansima iyi hocalardan dil ogrenerek yetistim ama etrafimdaki azicik kaynaklari yedim bitirdim. Hocalarimi bezdirdim ellerindeki kitap vs odunc aldim onlarla pazarda bile denk gelsek ing konustum. Benim 23 tane daha sinif arkadasim vardi hic birinde bunu gormedim. Unide en iyi okullarfan birinde okudum ve sinifita turkiye ilk ondan 5 kisi vardik. Cok net diyorum en iyi ing benimdi. Test teknigini cozmusler sadece. Unide de yabanci hocalari ve interneti kullanarak aksan ve telaffuzuma yogunlastim. Kimse sadece tr imkanlariyla bu noktaya geldigime inanmiyor. Gurbetci misin? Yurt disinda mi okudun? Bunlar hep duydugum sorular. Su yuzden anlatiyorum. Matematigim ve resimim 2 idi benim. Hem ortaokulda hem lisede. Yetenek yok istek de yok. Ama dil olunca herkesi ben calistirirdim sinav oncesi. Ama mat sinavi oncesi ben baskasinin kapisinda yatardim. Herks boyle olmak xorunda mi diil, aksan sart mi, yuzde 90 hakimiyet sart mi? Degil! bunun yuzde birini yapmaya gonlu yok ama yuzde yuz ing egitim veren bi kurumu secmis. Lise ogretmenleri buna da bakmali. Bu okulu istiyosun ama ing testi yaptik sana yerlerdesin demeli.

Ben sizi taktir ettim. 5. Sınıf öğrencisi annesi olarak aradığımız ingilizce öğretmenisiniz. Bu geçip giden 5 senede ingilizce eğitimi oğlumda sıfır diyebilirim. Benim ezbere çalıştırdıklarımla yüksek notlar aldı hep. Ve özel ders için öğretmen arıyorum inanın onu da bulabilmiş değilim. Oğlumun ingilizce harici tüm derslerde hep başarılı oldu. 4 okul değiştirdik hiç bir öğretmeninden şikayet almadım. Hal böyleyken ingilizcede durumun böyle olmasını oturmamış eğitim sistemine bağlıyorum. Keşke ezbere olan bu sistemde bizede sizin gibi öğretmenler denk düşseydi. Düşünün ki bu şekilde 5. Sınıfa geldik. Ve sıfır eğitimle liseye ilerledik. Ve benim cocuğum sizin öğrenciniz oldu. Bu kadar kayıptan ve anlamıyorum psikolojisinden sonra sizce derse ne kadar katılım ve dikkat sağlayabilir? Ben hiç sanmıyorum. Goygoy yapan öğrenciler bir kenara gerçekten öğrenemeyip ve öğrenmeyeceğini düşünen öğrencilerde mevcut. Ve ne yazıkki birilerinin öğretemediklerini sizin gibi işine önem verenler toparlamaya çalışıyor. Sizi bir veli olarak anlayabiliyorum.

Ünlü bir okulda yabancı dil hocası olarak çalışan arkadaşım var. Kendi konuşulanı anlamıyor ama okulun en iyi hocası.

Her öğrencinin İngilizceyi öğrenecek ezber kafa, , yetenği, olacağını sanmıyorum, çabalayan ve ilgilenen kazanacaktır fazla da kendinizi üzmeyin bu bütün dünya da böyle Bazılar da çöpçü olacak

Ben bu yil Ingilizce ogretmenliginde 13. yilimi calisiyorum. Simdiye kadar ozel okulda, yabanci dil kurslarinda junior'dan yetiskin siniflara kadar her yasta ogrencimle, ozel derslerde, ilkokulda, ortaokulda, lisede, lise yabanci dil sinifinda çalıştım. 8 yildir da devletteyim. Ogrendigim tek sey var. Yabanci dil tamamen yetenek ve istek isi. Bunu ogrenmek istemeyen ve azicik da olsa yetenegi olmayan bir ogrenciye amuda kalkarak da anlatsan dersten ciktigi an o bilgiler beyninden uçuyor. Zaten haftada 2 ders saatinde bir ogrenciye Ingilizceyi ne kadar kalici bir sekilde ogretebiliriz ki?

Aynı böyleler ceycey Bıraksan 8 saat evde tek yapamaz, tek başına iki sokak öteden ekmek alamaz. Yada tembelliğinden gidip almaz. Ne dersi dinlemeyi bilir ne çalışmayı, ne bir işin ucundan tutmayı bilir ne ailesine yardım etmeyi Ama bir özgüven var ki adamlarda oo Vallahi şaşırıyorum. Daha doğrusu onun adı özgüvende değil ya neyse

ben sizi tekrar tekrar tebrik etmek istiyorum. devlet okullarında aradığım öğretmensiniz. yalan yanlış ders işleyip zaman doldurup ay sonu da maaşımı alayım diyenlerden değilsiniz. bilinçsiz veliler öğretmenle dalga geçen dil öğreneceğine ders kaynatmayı seçen yeni bilgi talep etmeyen öğrenciler yüzünden maddiyatımı zorlayarak özele geçtik 6. sınıfta. yoksa liseyi bile bitirse doğru dürüst dili olmayacaktı. dünya insanı olmayı dil öğrenmeyi başta çocuklar sonra da aileleri ısrarla talep etmeli öğretmenlerden. ama valla billa etmiyorlardı. yalandan aldıkları notlar yetiyordu onlara. ben sizi bir kez daha tebrik ediyorum. lütfen yılmayın ve değişmeyin mücadele edin hocam.

Öncelikle, hangi bölümü okuyorsunuz açıktan? Dış ticaret güzel bir bölüm, bu arada. Gelecek vadediyor. Ama üniversite okumak kadar bölümün akademik kadrosu da bir hayli önem taşıyor. Siz sırf ezber ve hazır bilgilerle Boğaziçi'nde akademisyen olmuş birinden ders almak ister misiniz mesela? Hiç sanmam. Başka bir konu da, ''Oku, geç; ezberle'' cümleleri 80'lerde daha yoğun kurulurdu. Çünkü o zaman öğrenci merkezli eğitim yaygın değildi. Sınıfta aktif öğrenme ve çoklu zeka kuramlarını kullanmak hak getire. şimdi yok Web 2.0 araçları , yok FATİH projeleri, o uygulama bu eğitim yöntemi derken öğrenciye bir sürü kolaylık sağlandı. Ama bunların ardında unutulan bir şey vardı: Disiplin, tarihe gömülecek bir kavram değil. 2000'lerden sonra bunu göz ardı ettiler. O yüzden eğitim sistemi çöküşte şu an. Ha, toplumun genelinde kurallardan ve düzenden kaytarma baki. Ama bunu eğitim camiasında yaparlarsa daha kötü. Muhtemelen size de bu tarz akademisyenler düşmüş. Belki de slayttan ders anlatıp günü kurtarmışlar... Kardeşiniz gibi pek çok genç okul notlarının yarattığı illüzyona aldanıyor. Aslında üniversite sorularını en başta onlara çözdürsek, bir simülasyon yapsak ancak o zaman farkına varacaklar durumun. Size gerçeği söyleyeyim: İdare zorlamasa, aslında bu ülkenin gençlerinin yarısı 50'yi bile hak etmiyor. Dört yıldır bu alandayım , ilk kez bu yıl bir öğrenciye 20-30 verdim sözlü notu olarak. O da sınıfı geçmiş maalesef . Alın size bir örnek.

4. Siniftan beridir ingilizce goruyor sozde cocuklar ama sonra universiteye gelince adini soylemekten aciz. Aileler de bize kiziyor 'beginner' olan cocugu bir yilda nasil ingilizce egitim gorecek makale okuyacak seviyeye cikartamazsiniz diye. Ben de bunu anlamiyorum. Yani artik ingilizce her yerde. Nerdeyse herkesde netflix su bu var eee? O kadar armut pis agzima dus mentalitesinde yetismis ki bu cocuklar ben de meslekten baya sogumustum ki ben ilk gunden beridir akademisyenim. Hic 18 yas altiyla calismadim. Allahtan dogum izni ucretsiz izin vs derken biraz ara verecegim yoksa delirmek uzreydim. Aileler ozel okullara tonla para dokuyor ama cocuk bi cumle yazmaktan aciz. Ama sorsaniz okulda hep 100 almistir kolejde sonra uni de e hocam bizim cocuk neden gecemiyor sinavlari?

vasat özel okul da bir işe yaramaz para israfı sadece. onun yerine kursa özel derse yönlendirin daha iyi. ben büyük şehirdeyim. çok tanınan bir kolejden burs aldı çocuğum ondan gönderdim. vasat bir okula asla göndermezdim kolej diye. bilinçli bir velisiniz belli. destek verirseniz ing dede de ilerlersiniz. ben ing biliyorum ama çocuğuma istediğim gibi öğretemedim. sebebi gene okuluydu. orda 100 alıyordu ya benim anlatmamı istemiyordu çocuk yeterli buluyordu. bu okulda anladı hanyayı konyayı. hergün dibimde ders çalıştır diye konu anlat diye.

En zor branslardan biri bence. Bir kere sürekli konuşmak zorundasınız. Öğrenciyi de sürekli dinlemek zorundasınız. Defterine doğru yazması konuyu anlaması yetmez telaffuzunu da duymak zorundasınız. Ustlelik zor olduğu için kimse dikkate almaz, önemini idrak etmez. Gerçekten zor. Allah yardımcınız olsun diyorum

çocuk sınavlardan 55 60 anca alıyor.100 alan gibi takdir veriliyor. sözlülerle yükseltiliyor o notlar. idareler böyle istiyor çünkü. e çok çalışan çocuklar diyor ki o da takdir aldı ben de. bu nasıl olur?