yok ya öyle olduğumu düşünmüyorum şimdi detay vermek istemiyorum ama aile bireylerinden birini kaybetmenin acısını yaşamış biriyim belki tüm sıkıntılarım o zamanki yas sürecini iyi yaşayamamış olmam onu da bilmiyorum... ama öyle tırnağım kırıldı nasıl olur gibi bi durum değil gerçekten hassaslık yaşıyorum bazı konularda

Otrea dopamin midir bilmem ama o hissiyata bagımlı olma hali sanırım bende var. O cevabı okuyunca bir gözüm dolmadı değil.

Yalnız kalırsın eninde sonunda. Kimse depresif kişileri uzun süre hayatında tutmaz.

Intpt ne be

Şey, dopaminin bundan haberi var mı peki?

şimdi mesela 7 gibi evden çıkmam lazım hiç istemiyorum ya gitmek istemiyorum diye ağlıcam resmen zaten dün ödevleri de yapamadım belki kalırım ve bursum kesilir offf

Ben ENFP'im bahsettiğin teste. Hayatı seven, yaşamaya arzu ve merak duyan, mutlu insan karakteri yani :) Ama enn sevdiğim şeylerden biri şehirler arası otobüste başımi cam kenarına koyup 90lar - milenyum Türkçe pop dinleyip ağlamak Bence Hayvan gibi keyifli bir aktivite. O kadar seviyorum ki, bazen acıklı şarkılar dinleyip kendi kafamda acıklı klipler çektiğim oluyor:)) Hiç büyük ayrılık acısı yaşamadım, hiç terkedilmedim, genelde ilişkilerim lunapark gibi geçer ve beni üzmeye başladığı vakit çıkış kapısına yönelir ve ayrılık konuşması yaparım. Buna rağmen o yaşadığım hüznü yaşamaktan mutluluk duyuyorum. Mesela okusa çok gulecegi bir karikatürü artık ona atamayacagini anladığın zamanın üzüntüsü var ya. Bence çok kıymetli bir his. Aci kesinlikle insanın beynini çalıştıran, yaşadığını farkettiren bir şey. Eğer acılar olmasa, dünyaya sonsuz mutluluk hakim olsa insanoğlu ne güzel sarkilar yazabilirdi, ne güzel kitaplar. Bence insanın her hissi çok kıymetli. Bir süre sonra eskisi gibi yoğun yaşamamaya başlıyorsun çünkü duygularını. O zamana kadar tüm hislerini kucakla işte, ne güzel

Hayır senin verdigin cevaba gözüm dolmadı arkadasın yazdıgı şeye içlendim acaba mı diye.. evet özelden konuşmak isterim

zamanında ailenizde hep kötü şeyler yaşanmış ve o karmaşa duygusuna, o an salgılanan dopamine bağımlı olabilrisiniz.

melankolik bir insan olabilirsiniz, bu modu seviyor olabilirsiniz, bu arada universite 1 den hemen oyle arkadas cevresi yakın arkadaslar vs seyıne giremiyor olmanız normal ben de 3. sınıfta falan kafama gore arkadaslar bulabilmistim.. genelde tek basıma ya da o an kim ok se onunla yemek yerdim ya da dısarı cıkardım derste yanına otururdum falan. dogum haritanıza bakabilirsiniz, belki sizin karakteriniz gercekten boyle? bence 25e kadar insan boyle savrulur, bir o yana bir bu yana, ben de öyleydım, ama sizinki tam depresiflik diil bence. melankolik ruh halini seviyor olabilirsiniz yani, cogu sanatcı da boyle boyle eser uretmeye baslar aslında. insallah allah gercek bir dert vermez de o depresifligi gercekten yasamak zorunda kalmazsınız

İnsanları 16 ayrı karaktere ayıran, çok detaylı bir test. İşte buradan bakabilirsiniz; Ücretsiz kişilik testi, tip tarifleri, ilişkiler ve kariyer önerileri | 16Personalities

bir arkadaşım var aynı sizin gibi, kendi modunu düşürdüğü gibi, karşısındaki insanı da dibe çekiyor. isteyerek değil ama, vakit geçirince bir içiniz eziliyor yani yalan değil. çok büyük problemleri olmadığı gibi, en ufak bir şeyde kendini depresifliğe hazırladığından modunu düşürür, bir kahve yapar, sigara yakar.. daha yaşınız küçük. bunu değiştirmekte kendi elinizde, üzücü filmler izleyeceğinize benim keyfimi ne yerine getirir diye düşünün, insanlardan ilgi gibi beklentileriniz olmasın, gezin tozun, üniversitenin daha başı, hemen herkesle yakın olamazsınız zaten ama illa sevdiğiniz, güzel vakit geçireceğiniz arkadaşlarınız olur..

Gerçek bir dert kapınızı çaldığında işlerin hiç de öyle olmadığını görürsünüz. Hayattan sağlı sollu yumruklar yiyince açayım bir müzik alayım bir kitap oturayım olmuyor. Kaynar kazana atılmış gibi yandım Allah bagiriyorsunuz. Yuksel ihtimalle uzamis ergenlik sizinki..

ESTJ-A Çıktım

Okurken bir an ben yazmışım sandım Çok çekingen bir yapım var bu da lisedeki iğrenç sınıf ortamımdan kaynaklandı sonrası sosyal anksiyete midir nedir bir türlü sağlıklı iletişim kuramadım ta ki üniversiteye kadar orda da yakın bildiklerimden kazık yiyince de bir süre insan ilişkilerine ara verdim. Ben de tüm duyguları iliklerine kadar yaşamayı severim özellikle acıları Arabeske bağlarım :))) sevilmezsek de sevilmeyelim kimse kimseye zaten samimi değil. 19 yaşımda ben de abartılı depresyonalara girerdim zaman sonra pek vakit olmuyor hislerle ilgilenmeye ama tamamen geçmese de azalır

merhabalar, çok üzgünüm eğer sizi üzdüyse mesajım. asla insanların dertleriyle dalga geçen birisi olmadım, amacım da o değildi. sadece sizin bahsettiğiniz durum biraz daha farklı bir şey. dilerseniz özelden detaylıca konuşabiliriz, burayı bulandırmak istemem :)

Kolayı seçip kenara çekilmeyi hayıflanmayı seçiyorsun. Madem memnuniyetsizsin, degisime izin ver. Tabi bu da zor olan. Hani toksik insan derler ya, öyle profil çizdiniz. Yalnızlığınız bundan olabilir. Ha bir de şu var. Son yıllarda yaşananlardan dolayı çoğu insan mutsuz yada keyifsiz. Hayat gittikçe zorlaşırken enerjini neme buluta harcama.

bu arada cevremdekilerin bu halimden pek haberleri var mi emin degilim, bazen bu moduma gectigimde bisey mi oldu, hasta misin diye soranlar olmustu ama onun disinda cevreme cok yansıttıgimi dusunmuyorum. Butimar- Söyle Bana

Bizden tam olarak ne istenmiş diye baktım bulamadım Genel yorum yapayım bari Ben de sevmem hiç sürekli olur olmaz depresif olabilen insanları Belki depresif olarak ilgi çekmeye çalışıyorsunuzdur Bi dönemin "emo"ları gibi Umarım kimliğinizi depresif olarak oluşturmamışsınızdır

Selamm yoo yoo bende drama queenim aslında belki burc yada dusunce tarzınızla alakalı olabilir. Biraz oğlaklar ve aslanlar dramaqueen oluyorlar. Nerelerde dram yaratıp oradan beslendiğimi fark ettiğim nokları beslemeyi bıraktım:) bırakmaya da calısıyorum sağolsun yakın arkadasım var o da uyarıyor falan yenmeye calısıyorumm

bacım bundan şarkı bile yazdılar "I am only happy when it rains"diye koskoca bir müzik türü ortaya çıktı adı "grunge" radiohead aymaaaa criiip diyerek kült grup oldu coldplay zaten radiohead yansımasıydı in my place diye hüzünlü hüzünlü girdi piyasaya paradise ile çıktı ps den kim bilir ne telif götürdü allah bilir demem o ki melankoli arada iyidir yaratıcılığı körükler pour your misery downnnn pour your misery down on me diyorum hayatında yaratıcılık diliyorum.

lütfen yapmayın bunu kendiniz zevk alıyor olabilirsiniz ama çevrenizdeki insanları da düşünün yani. Öyle birinin yanında hayatta olmak istemem. Varolan sevincimi de alıp götürüyor.. bir de insan neden mutsuzluktan beslenir keyif alır ki? Büyüme döneminde ailenizden yeterince sevgi göremediniz mi?

-ingilizce başlık yasak olduğundan tam bir drama queen'im yazamadım.. bu çok içimde kaldı belirtmeden geçmek istemiyorum.- derdim çok çocukça gelebilir, üniversite 1. sınıfım 19 yaşındayım onu da söyleyim. her an depresif olan bir kız değilim aslında, ama modum düştüğünde "neyse hemen depresif şarkılarımı açar biraz bir şeyler okur kahve içerim" gibi bir moda giriyorum. yani bunu direkt böyle düşünmüyorum ama kafam böyle çalışıyor arka planda. psikoloji de ilgimi çektiği için bu konu hakkında bir şeyler okudum, kişilik testi falan da çözdüm benim anlamadığım bu karakter özelliği gibi bir şey mi, ergenliğe bağlı bir durum mu, bu tarafımı kabullenmem mi gerek doyasıya yaşamam mı gerek yoksa kendimi bu moddan çıkarmam mı gerek? eğlenceli biri olduğumu da söylerler ama bazı konuları kafamda çok büyütmüşüm şimdiye kadar ve o konulardan bir eleştiri gelince çok yara alıyorum hemen o depresif moduma geçiyorum, insanlardan hatta biraz ilgi alaka bekliyorum beni anlasınlar istiyorum. çünkü zamanında o kadar kalbim kırılmış ki bazı konularda şuan en ufak bir şeyde en başa dönüyorum çocuk gibi küsüp kendi kendime acımı yaşamak istiyorum. yorumlarda bu durumu bi de örnekle anlatmak istiyorum onu da okursanız çok sevinirim fazla uzatmak istemiyorum soru kısmını.

19 yaşında insan kendi yumruğunu balyoz sanıyor. En büyük dert bende sanıyor... Sonra büyüyoruz ve aslında eskiden dert ettiğimiz şeylerin ne kadar komik olduğunu görüyor ve büyütmüyoruz. Hatta modunuzu yükseltmek için Serdar ortaç falan açıp oynuyoruz.

şimdi mesela ben lisedeyken pek kendi kimliğimi bulamamıştım. sınıfta rahat olamıyodum bazen sesim az çıkıyodu falan çok eziklik psikolojisindeydim. öyle sessiz falan durmuyodum aslında dahil olmaya çalışıyodum bir şeylere ama sınıf ortamında istediğim gibi kendim gibi değildim anksiyete gibi bir şey yaşıyodum hatta. şimdi de üniye geçtim sınıfımız çok kalabalık değil bi 50 kişi falan ve ben 45iyle muhabbet etmişimdir şimdiye kadar az ya da çok. yani bi sosyal fobi olduğunu zannetmiyorum. bilmiyorum ama grup bulanlar nasıl kuruyolar o grupları sınıfta bir arkadaşım vardı mesela onla yakın gibiydik sonra yavaş yavaş aramıza soğukluk girdi -konuşuyoruz yine ama denk gelince- şimdi o güzel bir arkadaş grubu edinmiş ben hala aynı, sınıfla muhabbetim var mı var ama kimseyle uzun süreli yakın değilim. kendim gibi de olamıyorum yani sınıfta ve bu lisede yaşadıklarım tekrar tekrar aklıma geliyor tam bi kısır döngü gibi. farklı insanlar farklı olaylar farklı mekanlar ama sorunlarım genelde aynı başlıklarda yaşanıyor. ben mesela bugün yine aşırı depresiftim. içimden geldiği gibi o mod düşüklüğünü yaşamayı seviyorum ama işte ortada elli tutulur bir sebep de yok. şeyi seviyorum ya sorunum, beni rahatsız eden şey artık ne ise onu bir araştırıcam onla ilgili kitap varsa kitap yazı varsa yazı sorular varsa onlara bakıcam. kahvemi koyucam yanına işte depresif modda bir film varsa onu izlicem mesela ya da vintage bir dizi. bu bana zevk veriyor. geçmişteki bu konular tekrarlayınca ben böyle hemen geçmişe gidiyorum, o depresif moduma geçiyorum içten içe çevremdekilerden bir anlayış görmek istiyorum. her an böyle değilim ama böyle olduğumda da tam bir drama queen oluyorum kısaca. neyse çok uzattım, nolur okuyun

Önceden yaşadığınız dışlanmışlık hissinin belkide şuan bir ortama girdiğinizde tekrardan kaynaklanacağım düşündüğünüzden gelen bir ruh halidir belkide. Ya da bizim bilmediğimiz yaşanmışlıklarınızdan ötürü kaynaklanan bir iç kapanmadır. Zaten insan bir kere yalnızlığa o depresif ruh haline alıştığı zaman çıkamıyor.

ENFP ' im ben. Cidden de eşin dostunkini okuyunca falan hiç bana yakın değil, kendiminkinin tüm maddeleri tutuyor . push ; Led_BiR_Vele_DisTiri Amaaaan Zırt! tek ayak

Son cümlelerinizi okursanız çocuklukta yaşadığınız sıkıntılarınız olduğunun farkına varırsınız. O zamanlar ne yaşandıysa depresif hissetsiniz. Tanıdığınız bildiğiniz duyguyu özlüyorsunuz ya da bilmediklerinizden korktuğunuz için bu duyguyu hissetmeye dönüyorsunuz. Bunun çözümü var. Terapi alabilirsin. Sonunda o depresif kısmını bir kutuya koyarsın, bazen kendi açılır hemen içine geri tıkarsın, bazen kendin tam olarak senin dediğin gibi sevdiğin için özlersin ve pandoranın kutusunu açarsın. Önemli olan hayatının kontolü sende olsun.

Birikimden ötürü yaşanmışlıklarınızdan ötürü ister istemez kaynaklanan ruh halinizdendir. Ortaokul yıllarımda deli dolu bir kızdım ve yıllar sonra arkadaşlarımla bir araya geldiğimizde sessiz sakin tavırlarımdan mı kaynaklandı anlamadım fakat bir arkadaşım bana senin psikolojin mi bozuk demişti. Gerçekten şok olmuştum insan farketmeden olsa bile yansıtıyor. Çünkü genelde elimde olmadan hep düşünce halinde oluyorum.

Coldplay'in bunalim muzigi oldugunu asla ama asla kabul etmiyorum gibigibiyim

Öncelikle en sevmediğim tipsiniz. Bu tipler her dönem var olmuştur. Şimdilerde drama queen. 90larda jiletci gençlik. Oluyor. Hormonlardan ergenliktendir diyorum ben.

Teşekkür ederim çok

Yaptim eli sopali bi yönetici kadin olarak gosterdi beni bdbsbsh kesinlikle. dogru bu test

Sen bensiiin Lise çağımda bir türlü dahil olamadığım o arkadaş grupları, bulunduğum sınıf ortamında bir türlü kendim olamamam falan. O dışlanmışlık hissi kötü bir his belki şuanki depresif konumunuz geçmiş yıllardaki yaşanmışlık hislerinizden daha doğrusu o zamanki acılarınızdan üzüntülerinizden kaynaklıdır. İnsan zaman zaman geçmiş zamanlarına gider gelir.