Bak canım, yaşadıkların üzücü şeyler. Ama ben hayatta şunu öğrendim;yaşananların üzerinde çok durmayacaksın. Unutmazsan, hep hatırlayıp kendine eziyet edersen bunlar ilerleyen yıllarda sende hastalık olarak geri dönerler. Herkesin hayatı kolay değil, çocuklukta insanlar neler nelerle mücadele ediyor. Sen de mücadele vermişsin. Babana kızmakta haklısın. Ama onun kapasitesi, menşei bu kadar. Atsan atamazsın, satsan satamazsın. Tembelmiş, sorumsuzmuş. Her zaman beterini düşünerek kend, ni teskin et. Ne arsız, hırsız, ahlaksız babalar da var. Babana tavır almak ruhuna iyi geliyorsa tavrını mesafeni koy tabi. Ama geçmişi düşünme artık. Bak evlenmişsin, bir yuvan olmuş, eşin de iyi sanırım. Sen böyle dertlendikçe enerjin tükenir, bu eşine yansır, o da bir yere kadar bu karamsarlığı çeker. Hayata daha umutla bak. Bazı durumları aşmasını, bazı kötü olaylarla mücadele edip geride bırakmasını bilmelisin. Ailenin maddi sıkıntısı varsa ve eşin de yardımcı olmak istiyorsa, gereksiz gurur yapma. Eşin o senin. İmkanı varsa, seni mutlu etmek adına yapabilir. Bugün sana, yarın ona. Kimin ne zaman neye ihtiyacı olacağını bilemeyiz. Para yerine konulabiecek birşey, ama sağlık, huzur yerine konulamayacak şeyler. Fazla ince düşünme. Geleceğe umutla bak. S

Merhabalar; Eşle birlikte çalışma konusunda size katılamıyorum. bende aynı iş yerinde 6 senedir eşimle birlikte çalışıyorum dediklerinizin hiç birini yaşamadım. bu birazda kişilerle alakalıdır diye düşünüyorum. İş yerinde eşim benden kıdemli ve ben ona x bey diyorum:)İyi yanlarıda var ileride bebek olduğunda erken çıkman sorun olmaz. izin sıkıntın daha az olur. İş yerinde iş arkadaşı olursanız ilişkiniz yıpranmaz. Çay makinesi hediye etmek dediğiniz gibi çok anlamlı olur. S

yıllardan beri çalışıyorum, okulu bitirdim 15 gün sonra işe girdim giriş o giriş. tam 5,5 yıl oldu. doğru dürüst yıllık izin kullanmadım. hep başka şeylere denk geldi ve bu zamana geldik. evlendim 3 aylık evliyim, çeyizimi kendim yaptım, nişanlım bana sağolsun pek masraf yaptırmadı mobilyalarla fln ilgili ama ben ufak tefek şeyleri alırken bile açıldım. bardaktı tabktı tencereydi vs derken 8000 tl borcum oldu. 2bini patronuma, 1000 tlsi taksit, kalanıda kredi kartı. çalışıyorum ödüyorum ama artık tak dedi gerçekten. çünkü aslında bu kadar borca maruz kalmayabilirdim. bir yıl nişanlı kaldım ve bütün eve ben baktım. maaşaımdan kendime iğne almadım. kardeşlerime anneme babama ben baktım. babam sorumsuzun teki. eğer kendi aldığım bana kalsaydı hiç bu kadar borçla evlenmeyecektim. evlilliğide geçtim işyerimde mutlu olsam zaten sıkıntım olmayacak. patronumun, çay ver ordan, iki çay versene, şunu yapsana vs. gibi konuşma tarzlarından bıktım usandım. birde patronum ortağından ayrıldı yeni sektöre fln girdi işi ben biliyorum, o kadar yıl çalıştıktan sonra yüz üstü bırakmayayım müşterilerini fln ayarlayayaım işten ayrılayım diyorum ama bu çay işi sinirlerimi acayip bozdu artık. birde ben smmm stajı başlattım son 12 ay kaldı hazır alıştığım yer cdevam edeyim gayret edeyim diyorum ama yok çatlayacağım. eşiminde yeni iş yeri açtılar biraz işler otursun burada çalışırsın demesi var ama eşlede aynı yerde çalışmak nasıl olur onu bilmiyorum. burdan çıksam bi şekilde sigortamı eşim öder, sanki stajım devam ediyomuş ben çalışıyormuşum gibi ama ayrıyetten borçlarımda var, artık yüzüm tutmayacak onlarıda öde demeye. zaten harçlığımı yol paramı kayafetlerimi fazla fazla hep alıyor. birde bekarlık borçlarımı ödetmek ağırıma gider, gururum bu kadarını kaldırmaz. babam sorumlu bi insan olsaydı o kadar borç kalmazdı bu zamana, çok üstüme yıktı herşeyi ama kalbi kırılmasın diye bişey diyemiyorum. özledim deyip eve cağırıyor inanın sen beni özleme allah aşkına demek geliyor içimden tutuyorum kendimi. tabi babamın bu tavrı son bir yılın tavrı deil, çalışmaya başladım başalalı daha tam maaş harcadığım olmadı sürekli eve yardım ediyorum. daha doğrusu hepsini anneme veriyor kendime harçlık alıyordum. gerçi anneme kardeşlerime yaptığım herşey helal olsun onlar benim canlarım, ablalarıyıum, anne yarısıyım.. annemin emeği zaten tartışılmaz. ama babama çok öfkeliyim. evlendim biraz evimde oturayım, bi tadına varayım diye aklımdan geçiyor ama ne mümkün hala arkasını topluyorum. birde patronun diğer yandan beni kızdırması canıma yetti, tükendim., allahtan eşimin maddi sıkıntısı çok fazla yokta evin bütün masrafları bnm masraflarım onun üzerinde. içimi dökmek istedim kızlar, içinde olduğum durumun ii yanlarıda var ama babamın sorumsuzluğunu çekiyor olmak patronun gıcıklığına maruz kalmak artık yetti...

Allah yardımcınız olsun, biraz da iyi tarafından düşünmeye çalışın bence, bu kadar olumsuzluklara karşı mükemmel bir eşiniz var, borçlarınızı problem yapmamış, annenize ve kardeşlerinize yardım ettiğiniz içinde vicdanen rahatsınız. İnşallah yakın zamanda rahata kavuşursunuz. A

çok üzüldüm meslektaşım inşallah bitirsin borclarını.. babanda yani niye öyle yapmıs sana yazık günah değil mi sen şimdi bekar olsan neyse ödersin ama evlenmişin yani çokta haklısın eşine nasıl diceksin.. ama üzülme eşin belki kendi ödemek ister bi iyilik yapar o kadar dert etme

insan evladına neden böyle bi kötülük yapar neden bu kadar huzursuz eder? kına yaksın. bence babana açık açık söyle. kendin bu kadar sıkıntıdaysan kimseye de artık para verme. P

Merhabalar, yazdıklarınızdan ne kadar bunaldığınız gayet net bir şekilde görülebiliyor. Hep fedakarlıkta bulunmuşsunuz, kendiniz için hiçbir şey yapamamışsınız. Gitmek istediğinizde de sorumluluklar ve belirsizliklerin getirdiği endişe yapışıyor yakanıza. Sizi anladığımı sanıyorum. Belki de şuan size neyin iyi geleceğini bilemez haldesiniz. Hiç tatil yapmadım demişsiniz. Biraz izin kullanıp uzaklaşsanız belki daha sağlıklı düşünebilir ve doğru karar verebilirsiniz. Size kolaylıklar diliyorum. dirim

Yazdıklarınızın tamamını bir yere koyarak bir tek "eşle beraber" çalışma fikrine cevap yazmak istedim, uzak durun. Evliliğinizde hayır kalmıyor, sabah akşam aynı ortam da işte iş, evde işe dönen bir hayatınız olacak ve tek gördüğünüz eşiniz olduğundan sürekli konuşur hale geçeceksiniz.. İlişkileri yıpratıyor.. Pek tavsiye etmem. Çay konusunda ise siz tavır koymazsanız daha çok çay taşırsınız bi zahmet bi çaycı alsın ofise :) ya da siz masasına bi çay makinesi bırakın hediye anlar..

Bunalmışsın ama çok büyük dert etmeni gerektirecek bir durum yok ortada. Ailenin yükünü alman zoruna gitmemeli. Sonuçta o aile okutmadı mı seni. Büyütmedi mİ? Hayat budur. Bazen birilerinin sorumluluğu büyük olur, senin de öyle olmuş. Kızma babana. Kızmak kendini üzmekten başka birşey sağlamaz sana. Bak ne güzel eşin evlenirken sana yüklememiş yardımcı olmuş. İnan daha da kötüsü olabilirdi, paran yokken yatak odasıydı şusu busu derken sen almak zorunda kalıp,8 değil,18 de borç yapabilirdin.8 bin evlenirken çokta büyük bir rakam değil. Zaten 2bini patronaymış. Faiz işlemiyor. Sağlığın olsun ödenir. Ama patronunun işi bildiğin için sana ihtiyacı varken, bunu kendi lehine çevirebilirsin. Sana kullandığı üslubun sorumlusu sensin. Uygun bir dille çaycı olmadığını anlatabilirsin. pitirtay

dışardan biri babama bişey söylesin atmaca gibi atlarım üstüne, sen kimsinde babamla böyle konuşursun babam o benim diye ama çok bunaldığımda bende kendi kendime sitem etmeden duramıyorum işte. biz küçüklükten beri hep özenerek geçirdik zamanımızı, babamın ara ara işleri iyi gitti ama sonradan o iyi giden işlerin bedelinide çok ağır ödedik. yani yılda iki üç ay para kazandıysa çalıştıysa gitti onu en ii şekilde yedi kalan aylardada, getirirken iyiydi ya diye hep üste çıktı. halbuki mesleği gayet iyi ama dürüt çalışmayınca kim ne yapsın. annemle anlaşmıştık, ben ortaokuldaydım ben çalışıcam seni okutcam sonra ikimiz çalışıcaz kardeşlerini okutucaz, evlilik düşünme dedi. tamam dedim. zaten kardeşlerime hiç kıyabilir miyim, annem çok ağır şartlarda çalışıyordu, sabah 7de iş başı yapıyordu, çay, temizlik, tekstildeydi bazen işletmenin içine bile götürüp çalıştırıyorlardu. bende bir yaz tatilinde bir ay calıştım o ortamı gördüm, anladım ki okumam zaten şarttı iyice bir hayat dersi oldu bana, deli gibi ders çalıştım. ama gel gör ki o bir aylık işyeri ortamını görüp anneme üzüldüğüm için o yaz verem oldum, sırf anneme üzüntüden. allah razı olsun sosyal güvencemiz yoktu devlet baktı dispanserde tedavi oldum, şimdi iyiyim. sonra aynı annemin dediği gibi, ben kardeşlerimi okuttum ama ben çalışmaya başladıktan sonra annemi işten çıkarttırdım. o gün bugün derken zaman bu zaman oldu işte.. eşim geçen akşam o borçları ödemeyle alakalı bişeyler söyledi ama kabul etmedim, ben çalışıyrm öderim dedim. çok şey yaşadık... annemde yokluktan zatürreye tutuldu, öyle çok öksürüyorduki gece uyumuyorduk. tabi iyi bakım gerekiyor, ama para yok. bi kaç parça et girdi bigün eve, annem mutfakta pişirirken ben iki kardeşime tembih ettim, annem eti getirince çok yemeyin o yesin hasta o diye. et sofraya geldi, iki kardeşimde daha küçük okula gitmiyorlar, et kokusu bu canları çekiyo ama benim gözüme bakıyorlar acaba yesek ablam kızar mı diye, hiç kızar mıydım ama annemde hasta bakım lazım. o sofrayı hiç unutmam. tabi annem yer mi yine bize pay etti, kendide bir iki lokma aldı ama o iki küçücük kardeşimin bana bakmaları gözümün önünden gitmez coğu zaman. bunun gibi çoook acı anı var, babaannemlerle altlı üstlü otururduk. o emekli tabi yanlarında amcamlar var onların cocukları fln. her maaşında pastaneden kıymalı börek alırdı. merdivenlerde kokusu kalırdı tabi bizde yine para yok. kız kardeşim çok içlidir belli etmez pek ama oğlan öyle değil canı çekerdi, anne mis gibi koktu derdi. kadın elinden geleni alırdı çalışırdı ama napsın bi yere kadar. işte bu küçücük çocuklara babam benim kadar acısaydı çalışırdı, iş ayrımazdı, annem kendi çalışırkende ona işler buldu ama hiç gitmedi. acımadı bize. şimdi insan büyüdükçe unutmuyor bunları, hadi anne bi yere kadar, kendinde öylesin. ama kardeşlerime hiç kıyamıyorum. ikiside büyüdüler ama benim aklımdan o zamanlar çıkmıyor.