Neden kuralları kendimiz koymayalım?

+1 Ben de

Siz kendinize zarar veriyorsunuz. Sizinle aynı yolları yürümüş biri olarak neden sizi çıkmaza sokmak isteyeyim, elime ne geçer ki? Ukalalık yardım almanızı söylemek mi, yoksa psikiyatristin teşhisini beğenmeyip kendisi tedavi olsun demek midir? Psikolojik problemleriniz olması buradaki insanlara saçma yaftalamalar yapma hakkını vermez size, hele ukala filan hiç olmaz. Geçmiş olsun diliyorum size.

Tedavi olmaniz gerek, psikiyatriye gitmeniz gerek. Ama o bile zor geliyor değil mi? Bu hissi biliyorum malesef, kolay kolay da çıkılmıyor içinden, destek sart.

Geçti mi o ruh haliniz nasılsınız ben de aynı durumdayım üstelik ilaç aldığım halde Pamukannesi83

Mutluluk ve ya amaç bulmak istemiyorsunuz, siz kendinizi kendinize hayatın sizin beklentilerinizi karşılamaması yüzünden haklı olduğunuzu ispat etmeye çalışıyorsunuz. Kabullendiğinizde kendiniz için çabalamaya başlarsınız.

Insanlardan önce kendine faydalı olmayi düstur edin kendine. Otomatik olarak cevrene de büyük faydan dokunacaktir. Asla ve asla insanlar icin yaşama. Onlarin zemmi de methi de gözünde bir olsun. Seni ovmeleriyle gururlanmadigin gibi sovdukleri zaman da umursama. Peki kendine nasil faydalı olabilirsin ki? Kant in Felsefesine cok kaymadan anlatacak olursam hazzı hayatının biricik amaci olmaktan cikarmalisin. Hayatını regule edecek bir kurallar silsilesine, yani bir nevi seni yönlendirecek ideolojiye ihtiyacın var. Zevk aldığın şeyleri yapma. Bir dava edin kendine ve onun yolunda git. Bu dava komünizm sosyalizm de olabilir, iyi bir dindar ruhban olmak da olabilir, hatta küçük ölçekte evine iyi bir hanim olmak bile olabilir ama lütfen kurallarını kendin yaratma. Zaten Varolan bir sistematige adapte olmalisin. Amerika'yi yeniden keşfetmeye luzum yok. Bu ruhsal sarsıntıları ilk sen yaşamıyorsun ve son da olmayacaksın.

Hayatımın bazı evreleri iyi bir dindar olarak ayrıca Turancılık davasına adanarak geçti ancak belli bir süre sonra buda yeterli olmadı... Sıfır noktasında buldum kendimi.

Yasadiginiz sey depresyon. Bu durumu iyi bilirim. Muhtemelen ya bir travma yasadiniz ya da birseyler birikti birikti ve sonunda patlak verdi. Ben once psikiyatriste gitmistim. Ilac kullanmak istemedigim icin psikologa gitmistim sonra. Fayda gormedim. Yalniz sunu da soyleyim kan degerlerinin dusuk olmasi da tetikliyor depresyonu. O yuzden kan degerlerinize baktirin. Vitamin ve demir takviyesi gerekliyse mutlaka alin. Sonunda kendim yenmek istedim bu durumu cunku sonsuza kadar yatakta kalamazdim. Biraz zor oldu ama bu donem aslinda en cok kendime dondugum donemdi. Biraz da iyi oldu. Cunku kendimi epey ihmal etmistim. Bol bol sukrettim, dua ettim. Kendimi yeniden kesfetmeye basladim. Yuruyus yaptim. Biraz uzun surdu iyilesmem ama sonra kuslarin otmesini duymaya baslayinca artik iyilestigimi anladim. Simdi tekrar ayni seyleri yasamamak icin kendimi kendimle küstürmüyorum. Yani mesela yapmak istemedigim seyleri yapmiyorum, baskalarina hayir demeyi ogrendim. Herkese ayirdigim vaktin 10 dakikasini kendime ayirmiyordum. Artik yapmiyorum bunu. Onemli oldugumu gordum. Allah bile seni ozene bezene yaratti ise sen de kendine ozenmeli, deger vermelisin. Baskalarindan once kendine onem vermelisin. Son olarak sunu ogrendim: hicbir dogum sancisiz olmuyor. Bunun arkasindan sana gelecek guzel bir hediye var. Bir an once toparlanmalisin ama hediyeni almak icin. Dogru soyluyorum. Dene ve gor.

İnsanın anlam arayışı kitabını tavsiye edebilirim size. C

Sizin hayatinizi degistirmeye ihtiyaciniz var, yeni ortamlar, is, amac, es vs... tedavi falan degil. Bunlar degismedigi surece ya bu sekilde de mutlu olmaya calisacaksiniz ya da bir seyleri degistieye calisacak ve hayata asılabilmek icin yeni yollara sapacaksiniz ve zamanla rahatlayip eski halinizi bu sekilde geride birakacaksiniz. Emin olun ki su anki halinizden dolayi boylesiniz ve bunu yalnizca siz degistirebilirsiniz. Doktorlar ve verdikleri ilaclar bir yere kadar yardim ediyor evet ama sorunu kokunden halletmek gerekiyor. Yoksa yalnizca biraz rahatlama saglar o haplar hepsi o kadar. Mucize yaratmiyorlar maalesef. Ve her seyden once Allah'a siginin bolca dua edin.

Yeni bir dil öğrenin ve birkaç ay içinde o dilde altyazılı diziler/filmler izlemeyi, uzun vadede de o dilin konuşulduğu ülkelere tatile gitmeyi hedefleyin. Yeni bir beceri kazanın. Atıyorum çok güzel nakış yapmayı, yemek yapmayı veya Excel kullanmayı öğrenin. Hiçbir şey yapmazsanız, birkaç ay için normalde yapmayacağınız bir işi yapın. Pizzacıda, restoranda, benzin istasyonunda veya bir yerde resepsiyonda çalışın. Hayatınıza hareket gelir, farklı bir deneyim yaşarsınız, modunuz değişir. Hayatınıza son vermekten iyidir.

Yıllardır aynı durumdayım hiç umudum yok. Birşeyler yapmak isteyipte yapamamak çaresizlik çok kötü birşey sanki üstümde karabulutlar geziyor basiretim baglanmis hep bir engel var önümde

Öyle güzel yazmışsınız ki siizn başardıklarınızı ben yapamıyorum silkelenip kendime gelemiyorum son cümleleriniz çok duygulandırdı beni hiçbir doğum sancısız olmuyor arkasından gelecek olan hediyeni almak için toparlanmalısın yazmışsınız o kadar etkilendim ki ağlıyorum bu Cuma saatinde ben de bu şekilde dua ettim artık bana da şifa ver Allahım bunca zamandır yaşadığım bu çıkmazdan çıkar diye S

Bu bir bıtkınlık hali, fibromiyaje diye bir hastalık olabilir. Mutsuzluk hastalığı. Bence tek dayanağın Rabbin, kalbini dinlemeli ve neden yaratıldığını anlamalı araştırmalısın. Bu seni rahatlatacaktır. Sağlıklıysan gerisi senin elinde. Kalbin de bişeyler eksik, sevgi olabilir, aşk olabilir, araştır K Katina- Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Kendinize hedef koymanız lazım. Bir hayat hedefiniz amacınız olmalı. Ama bu hedef önce sırf kendiniz için olsun. Kişisel amacınızı bulmaya çalışmalısınız. Icinizden gelmiyorsa gene de hedef koyun. Ve o hedefe azar azar yürüyün.

Ne diyeceğimi bilemiyorum. Her toplulukta iyi ve kötülerin olacağını biliyoruz. Her meslekte işini iyi yapan ve yapmayan insanların olduğunu da biliyoruz. Hoş bir deyim değil belki ama, gavura kızıp oruç bozulur mu? Dilerim bir çıkış yolu bulursunuz ne diyeyim. Teşhis koyan psikiyatristlerin teşhislerini yabana atmazdım ben olsaydım. Ya fazla öfkelisiniz, ya da düşünce yapınız sağlıklı değil çünkü. Bu konuda Astoria ne düşünür çok merak ettim.

Yalniz yaşıyorum maddi gücüm yok ailem var ama yanlarına gitmek istemiyorum kimseyi görmek istemiyorum

Canımmm ciddi depresyondasın.. psikolojik destek Alman lazım.. filmdelisi

Evet işsiz ve bekar olup yaşı 30 u geçenlerden...

Düşünce yapımın sağlıklı olduğunu iddia etmedim zaten ama mukayesen bana zarar veren kötülük eden herkesten daha sağlıklı olduğumu biliyorum çünkü kimseye zarar vermiyorum en önemlisi ukala tavırlara bürünüp zaten çıkmazda olan birini iyilik adı altında dahada çıkmaza sokacak sözler sarfetmiyorum.

Kan degerlerinize baktırın vitamin eksiklikleri depresyona sebep oluyor Gecmiş olsun

Anlattıklarınız bana depresyon çağrıştırdı. Destek alabilirseniz daha iyi olur diye düşünüyorum. I inessa

seni mutlu eden seyi bulman lazim meditasyon yap gelecege umutla bakmaya calis ani olabildigince güzel yasa, gecmisin ya da gelecegin bir önemi yok ani yasayamadiktan sonra yani benim de kendimce endieselerim, bosluklarim var, simdi ayaklarima tuzlu su yaptim mesela dinleniyorum hep gec kalmis hissinden biktim, artik düsünmemeye calisiyorum cocuklu bir hayatin icinde kendimi aramaya caslismaktan bir yere varamadim, beklemem gerek sadece, kendimi gerceklestirmeyi bekliyorum zor olan bekleyip sabretmek su durumda olumlu cümleler kurun, inanin cogunluk bir rüyada kaybolmus durumda farkinda olmak en azindan birsey

Benim de böyle düşündüğüm çok oluyor. Sonra zor durumda acı çeken, şifa bekleyen vs insanları düşünüp kendime geliyorum... Halime şükredip hayata dönüyorum

kaç yaşındasın ki, millet ne büyük dertlerle uğraşıyor. Pozitif arkadaşın yok mu hayat dolu onlarla görüş ne biliyim spor yap, bir hobi edin. Şeytanın en sevdiği insan boş insandır sürekli vesvese verir. Bence iyilikler güzellikler seni bekliyor.

Bende de kişilik bozukluğu var ama bu leke değil ki? Elimde olan bir şey de değil. Çok uzun süre ilaç kullandım ama ilaçlar da aptallaştıran bir şey değil. Her psikiyatrisy iyi değil. İlaç kullanmak istemiyprsan terapiye gidebilirsin. Bana çok iyi geldi umarım sen de iyi oşırsun durumun nasıl hissettirdiğini iyi biliyorum çünkü

36 yaşındayım çalışıyorum ve yalnız yaşıyorum. Çoğu zaman ben de senin gibi hissediyorum. Kimseyi görmek istemiyorum, günlerce yatsam uyusam dışarı çıkmasam istiyorum. Bir çok şeyi mecburiyetten yapıyorum. Ve bazen hayatımda çoğu şey yolunda giderkende aynı olduğumu fark ettim. Sonrasında kıyas yapmayı bıraktım ki yaptığım en büyük yanlış buydu. Sonra şükür kelimesini dilimden düşürmedim. Olumlama ile ilgili Kitaplar okuyorum. Yine uykusuzluk ve karamsarlık duyguları devam ediyor ama en azından sosyal hayattan kopmuyorum.

Dönemsel olarak bende de oluyor. Hiçbir şey yapmak istemiyorum, takip ettim mevsim geçişlerinde yoğunlaşmakta... Yaşla ya da işle alakalı olduğunu düşünmüyorum zira iş de olunca olabiliyor... Ve lütfen bunu 'amaçsızlık' olarak adlandırmayın. Bazı insanlar hassas kalplidir, daha derin düşünürler bazıları da öyle değil işte... Olduğu gibi yaşarlar galiba onlar da çok mutlu olanlar oluyor. Bazen her şeyin tam olsa bile bir boşlukta hissedebiliyor insan. Bu yorulma da değil ne bileyim tuhaf bir şey... Bende kendini 'yetemiyorum neden daha iyi değilim' olarak gösteriyor kendini sonra kendimi sevmiyorum. Aileme eşime layık değilim diye düşüncelere dalıyorum, saçma sapan şeyler :) sonra geçiyor. Herkeste farklı şekilde gösteriyor kendini. Kimisi kaybolmuş hissediyor, kimisi haksızlığa uğramış... Değişiyor işte.

Canım bende ergenlik donemimde tam böyle hissediyordum hatta intihar girişimlerim bile oldu malesef sana bi önerim var lütfen uygula. Tiyatroya yönel. Çevrende bi tiyatro kursu bul ve mutlaka git. Ben o sayede astım kendimi inanılmaz iyi geliyor insana. Acılıyorsun kendine öz güvenin geliyor

Bayıldım hatta ekran fotoğrafı aldım whatsap durumu yaptim:)

Kişilik bozukluğunu kısmını hakaret olarak almayın aşırı duyarlılık göstermişsiniz, borderline kişilik bozukluğu o anlama gelmiyor. Kendinize yardım etmek istiyor musunuz? Kesinlikle psikolojik desteğe ihtiyacını var. Ailenizle mi yaşıyor sunuz? Maddi gücünüz var mı? Ne zamandır işsizsiniz?

Psikiyatristin teşhisinin yanlış olduğuna nasıl karar verdiniz? Başka doktorlara gidin, başka birileriyle konuşun. Ayrıca kişilik bozukluğu, davranış bozukluğu, borderline kişilik bozukluğu kimsenin karakterine leke sürmez. Ben psikolog ya da psikiyatrist değilim bilemem, ama bakış açınız çok yanlış geldi bana. Nasıl diğer organlarımız zarar görünce hastalanabiliyorsa, zihnimiz ve ruhumuz da hastalanabilir. Bundan daha doğal ne olabilir? Böyle bakarsanız iyilesmeniz çok zor..

Depresyon ya da ona yakın bir şey yaşadığınız. Çok iyi anlıyorum, benzer bir dönemden geçiyorum. Beyhan budak depresyonla nasıl baş edersin? İzlemeni öneririm. Özellikle günlük rutin kısmı bana iyi geldi. Arkadaşlarımla istemesem de görüştüm o da çok iyi geldi. Bunun dışında bana meditasyon çok iyi geliyor. Youtubedan videolara bakmanı tavsiye edebilirim.

Bende işi olan, bekar 32 yaşındayım. Seni anlıyorum. Bunun işsizlikle medeni durumla alakası yok. Hayattaki beklentilerin olmamış. Bu da sende çöküntü durumu oluşturmuş. Duygu durumu öyle hemen bozulmaz. O dediğin semptomlar belli süre devam etmeli. Borderline, kişilik bozukluğu, depresyon hemen bir çöküntü umutsuzluk durumunda konmaz. DSM-5 'e göre çok belirleyiciler var. Buradan kimse anlayamaz. Ama sana tavsiyem kıyas yapmayı bırak. Sosyal medya kullanıyorsan bir süre kapat. Orası gösteri sirki gibi. Herkes kendini olduğu gibi değil; olmak istediği gibi gösteriyor. Işsizlik konusuna gelince, branşını bilmiyorum ama iş hala bulabilirsin. Önce duygu durumunu düzelt. Sonra iş durumuna bak. Bekarlık konusunda ise umutsuz bir durumda fevri kararlar verme. Hayatında biri var mi? Eğer var ise onunla sorunların da etkiliyor olabilir.

Psikiyatrist reçeteme kişilik bozukluğu davranış bozukluğu borderline gibi bana leke süren şeyler yazıyor benim kişiliğim falan bozuk değil davranışımda bozukluk yok ki kimseyle sorun yaşamıyorum sadece benim kontrolüm dışında gelişen bi çok talihsizlik yaşadım her defasında düştüğüm yerden kalkmayı bildim ama hayat çektiğim sıkıntıların mükafatını bana sunmadığı gibi düze çıkmak için verdiğim emeklerimi de boşa çıkardı. Elde var sıfır... Böyle hissetmem normal ve bana kişilik bozukluğu teşhisi koyup aptallaştıran bir hap vererek beni düzeltemez. Oyüzden gitmek istemiyorum.

Psikolojik destek almanız sart. Madem intihar düşünceniz var profesyonel destek lazim. Size "dışarı çık, gez toz" fayda etmez. Nerden mi biliyorum? Bende bir zamanlar seninle aynı durumdaydim da ondan.

Kendinle ilgilen. Kendini unuttugundan vucudun tepki veriyor. Cok ihmal etmissin kendini. Sadece dis gorunus degil, ruhunu da ihmal etmissin. Bu donemi kendinle ilgilenerek gecir. Yuruyus yap, iyi geliyor. Bol bol oku. Kitap okumak iyi geliyor. Ve dua et. Merak etme bitecek. Sonduza kadar surmeyecek. Bir de neye uzuldun seni ne kirdi bilmiyorum ama hatalarinla kendini sev. Hatalar bizi büyütüyor, olgunlastiriyor. Kendini sev lutfen. Cok gecmis olsun. Tez zamanda iyilesmeni dilerim.

Öncelikle hayata bakış açınızı değiştirmelisiniz. Dünya toz pembe bi yer değil, hiçbir zaman da olmayacak. mutluluklar zaferler nasıl bizim içinse yenilgiler hüzünler de hep bizimle olacak. kimse bulunduğu yere kolay gelmiyor, herkesi sırtından vuran birileri var, herkesin isteyip de kabul olmayan duaları var ama kimisi buna rağmen dik durmayı başarır, duramasa da öyleymiş gibi yapar. iş hayatın sırrına varabilmekte, dünya cennet değil! herhangi bir mesleğiniz var mı bilmiyorum ama önemli değil, iş ayrımı yapmadan bi yere girmeye çalışın. bi yerden hayata tutunmaya çalışırsanız Allah da sizin elinizden tutacaktır. Allahtan isteyin kocaman bir umutla inanarak isterseniz mutlaka Rabbimizin vereceği bir şeyler vardır. Allah yardımcınız olsun.

Oturduğum yerde kalıyor, günlerce kalmak istemiyorum, dışarı çıkmak, gezmek, kimseyle görüşmek istemiyorum. Markete gitmek bile işkence gibi geliyor. Sabah uyanınca yüzümü zor yıkıyor açlıktan ölmemek için kahvaltıyı zor yapıyorum. Özetle kişisel bakımımı bile zor yapıyorum. İçimden hiç bir şey yapmak gelmiyor. Pencereden bakınca kendimi bu hayatın içinde görmüyorum, uyanıp işe giden insanlar, hayatın olağan akışı garip, anlamsız geliyor. Boşuna yaratıldığımı düşünüyorum. Bitsede gitsek ölsemde kurtulsam modundayım. Anneme babama evlat acısı yaşatmak istemediğim için intihar etmemek konusunda direniyorum ama bir yandan da kendi yaşam amacımı arıyorum bulamıyorum. Böylede amaçsız yaşanmaz ki...

Kelebek etkisine fazlasıyla inanırım. Sizin bir gün yapacağınız bir şeyin, beni de etkileyeceğini düşünürüm. Buna odaklanın, belki bir hayat kurtaracaksınız. Belki bir çocuğa umur olacak, susuzluktan ölmek üzere olan hayvana yaşam kaynağı. Bilemezsiniz ki. Siz gittiniz mi, zincir gibi hayatına dokunacağınız her şey eksik, olması gerekenden farklı olur. Tek bir kanat çırpış yeterdir büyük bir kasırgaya. Ha gayret, hayat gayeniz kendinizden öte başkalarına can olmaya, evren güzelliğine adanırsa, umut dolar içiniz. Yarın camınızın önüne ekmek kırıntıları koyarak başlayın buna...

Karmaşıklığa ve boşluğa götürür, bünyelerde kaosa sebep olur. Her zaman denenmisler önce tecrübe edilmelidir.

En son 6 yıl önce bir ünv hastanesinde psikiyatriste gitmiş canımı sıkan bana zarar veren insanları anlatmış 3 gece üst üste bile yaşadıklarımı düşünmekten uyuyamadığımı söylemiştim kadın birden biz savcı değiliz hakim değiliz diye bağırmaya başladı. O an birden uyanışa geçtim ben hasta isem o neydi sahi beni iyileştirecek birimiydi? O gün benim için psikiyatri branşı gereksizliğini ortaya koydu ve o günden sonra da birdaha asla gitmedim gitmeyi de düşünmüyorum. Önce bana kötü davranan o doktorun tedavi olması gerek.

Depresyondasiniz sanki. Bir de ne olmuşsa olmuş, ne yaşamışsanız size mutlaka bir artısı olmuştur veya kat kat güzelini yaşayacaksınız da öncesinde dikenli bir yoldasinizdir diye pozitif bakmayı deneyin. 'Herşeyi oluruna bırak've 'kotuyu cagirip durma, zihninden at'anahtar cumleniz olsun bence. Bir de KKda kişisel gelişim sayfasında pozitif düşünce, olumlamalar diye bir konu var. Bayılıyorum ben ona ve hayatımda yüzde yüz tutan bir durum. Vakit bulursanız bir göz gezdirin. Beynimizde ne varsa evren karşımıza onu çıkarıyor aslında, dusuncelerimiz iyiyse iyi kötüyse kötü şeyler yasiyoruz.

İlginize teşekkür ederim hoşçakalın

Hedonist görüşten uzaklaşmak.. Mükemmel.. Zaten şu anki buhranların çoğu bu yüzden. Instagramda orada burada o benden daha mutlu o benden daha sevinçli.. vs vs Bunlar bizi tüketiyor. Dediğinize katılıyorum. Sırf mutlu olmak için yaşamak yerine anlam için yaşanmalı. Mutluluk yan ürün olarak gelir o zaman.

Bende bir zamanlar kötü bir dönemden geçtim. İntiharı da düşündüm. Sonra şükretmeye başladım. Dilimde her an şükür kelimesi vardı. Her şükrettiğimde kendimi daha da güçlü hissediyordum. Ve o kadar iyileştim ki hiç bir doktor hiç bir ilaç böylesi iyileştiremezdi beni İnsan hiç mi sıkılmazdı, sıkılmıyordum. Antidepresanlar halsizlik verirken ben dinçleştim. Ben kalpten yapılan zikirle şükürle düzeldim Ne psikoloğa gittim ne vücuduma ilaç soktum ne tonlarca para akıttım, şükrettim Yalnız ben sizin başka bir konunuzu hatırlıyorum daha doğrusu profilinizi hatırlıyorum. O zaman bu ruh hali içinde değildiniz sanki. Tam da hatırlayamıyorum