Genç bir adam kentin merkezinde durmuş, çevredeki en güzel kalbin kendine ait olduğunu söylüyordu. bu iddialı konuşmaya şahit olmuş kişilerden oluşan kalabalık da adamın çevresini sarmıştı. Adamın kalbine bakan kalabalık gerçekten hayretler içindeydi. Çünkü gerçekten de genç adamın kalbi o kadar pürüzsüzdü ki hiçbir çizik, hiçbir leke yoktu. Herkes bu güzel kalbi konuşuyordu. Herkes genç adama katılıyordu ve onun en güzel kalbe sahip olduğunu söylüyordu. Bütün bunlar olurken aniden kalabalığı yararak genç adamın yanına gelen yaşlı bir adam aslında en güzel kalbin kendine ait olduğunu söyledi. Genç adam ve çevresindeki kalabalık yaşlı adamın söylediklerine itibar etmedikleri gibi alay etmeye başlamışlardı. Genç adam yaşlı adama "nasıl oluyorda benim genç, sağlıklı kalbimle senin yıpranmış, çizgilerle, yaralarla, boşluklarla dolu olan kalbini kıyaslarsınki..."diyeçıkıştı. Hatta yaşlı adamın kalbinin bazı yerlerinde parçalar bile yoktu yani boşluklarla doluydu. Yaşlı adam "evet gördüklerin doğru ama bu kalbin neler yaşadığını, neler anlattığını bir bilsen böyle demezdin."diyerek cevap verdi ve başladı anlatmaya: Kalbimdeki her çizik sevdiğim bir insanı temsil ediyor. Kalbimdeki her bir boşluk, benim kalbimden bir parça koparıp verdiğim ama karşılık alamadığım insanları temsil ediyor. Kalbimde gördüğün bu yamalar da bana kalplerinden birer parça koparıp veren ama kalbimi tam olarak doldurmayan insanların sevgilerini temsil ediyor. Bunlar acı veriyor ama ben bu boşlukların bir gün mutlaka dolacağına da inanıyorum. Bunlar kalbimi özel ve güzel yapıyor. Güzel kalp dondurulmuş kalp değil, yaşanmışlığı olan kalptir."