Görüşünüzde haklısınız fakat daha önce kendim bir boşanma atlattığım için ilişkiler konusunda oldukça temkinliyim. Hatta o bağlılık olmasın diye ayrılmaya kalktım amerika işini duyunca. Ama bilemiyorum doğru mu düşünüyorum..

23 yaşında bosandiniz. Yinede dikkatli olun.

Beni nasıl amerikaya götürebilir ki? zeynones

O da var aklımda aslında... Ben onu bu kadar severken, bana bu kadar iyi gelirken ve beni hiç incitmezken sırf 1 sene sonra gitmeme ihtimali de olan bir durum yüzünden ayrılırsam ve ona bir şey olursa pişman olacağım. Depremde aslında öğrendiğimiz en önemli şeylerden biri yarınımızın belli olmadığı, sevdiklerimizin kıymetini bilmemiz gerektiği...

Kesinlikle kafa dağıtacak bişeler bulmalısın. Hiç kolay seyler değil. İç savaştan kim galip gelebilir. Sevgilin moralini yükseltiyorsa güzel bi seçenek. Sarıl ona bol bol. Belki de bidaha göremeyeceksin

Sen gitme desen kalır mı acaba ama haklısın seven insan sevdiğinin mutluluğunu ister, onunla yada onsuz. Şimdi kalmadı tabii böyle sevgiler. Herkes kendinden başkasını düşünmez oldu. Belki de o yüzden ben de böyle bir soru sordum. Giderse bile devam ederse, sen de okulun bitince yanına gidersin. Hayırlısı olsun canım.

Akışına bırakın sevgiliyle olan durumu seviyorsanız bırakın sevin. Sevmek kadar güzel birşey var mı? Yarının garantisi yokken ilerisi için plan yapmak artık yorucu geliyor

Ben de onlara bakıyordum şimdi. Staj durumu çok güzel olurdu ya. İnanın ücret önemli değil, hayatıma bir katkısı olacaksa karşılamaya çalışırım. Dediğiniz gibi bir araştırıp başvurayım bakalım, denemekten ne çıkar? Umarım sizin de gönlünüzden geçen olur bir an önce :)

Hadi ya Ahhh çok özledim şehri de kampüsümüzü de. Hayatın o dolu en stressiz yaşadığım dönemleriymiş kıymetini çok daha iyi anlıyorum. Valla her anı değerlendirin derim. Hem bölümünüz açısından hem de seyahat olarak. Biz arkadaşlarla acısını çıkarmıştık ama doyamadım Sevgilinizin de gitmesi çok iyi olur bence. Onun içinde iyi bir fırsat. Şimdi bunca derdin arasında insan bazen mantıklı düşünemiyor, duyguları daha ön planda oluyor ama ilerisi içinde büyük bir gelişme bence. Dediğim gibi onunla gidebilirseniz çok güzel olur.

Gitme demeye yetecek kadar aşkım ve cesaretim var fakat cevabını almaya cesaretim yok :) Çünkü bu ülkede mesleği açısından iş olanaklarının farkında ve mutsuz. Az buz borcu da var ve orada daha iyi şartlar altında yaşayacağını biliyor. Benim için kalır mı bilmiyorum, kal dersem bencillik eder miyim onu da bilmiyorum. Kalmak istememesi onun beni yeterince sevmediğini gösterir mi, bunu da bilmiyorum.

Hayatının karışıklığı için üzüldüm ama okula dönünce düzelir her şey. Erkek arkadaşın mevzusunu da pek anlayamadım. Sanki çok ta sevmiyor gibisin

Görüşmeme gibi bir durum yok, şu an şehir dışında fakat koşullar sağlandığında elbette görüşeceğiz. Kardeşim üniversiteye hazırlanıyor, gidene kadar babamla kalmak istedi.

Aslında ilk aşamada yurt dışı çok güzel bir tecrübe olur sizin için en azından denemedim ya da keşke gitseydim demezsiniz. Sadece sevgiliniz olduğu için değil aynı zamanda kariyer planlaması içinde çok iyi fikir bence. Tabi ki karar sizin. Orada tecrübe dinip Türkiye'ye de dönebilirsiniz. Hem uzakta olmak insana çok iyi geliyor. Benimde annemle üvey babam çok kavga ederdi. Antalya'ya okumaya gittiğim dönem o kadar huzurluydum ki yaşadığım sıkıntıların hepsi orada kalmıştı. Gerçekten şehir veya ülke değişikliğinin bu yönü çok güzel. Hiçbir doktor bu terapiyi veremiyor sana :)

umarım hepimiz için... desteğiniz için teşekkkür ederim

Havacılık yönetimi benimki de. İngilizce ile aram iyi şükür ama elbette kendimi geliştirmem gereken çok alan var. Antalyada okuyorum :)

Size kocaman sarılıyorum. Ailede büyük kardeş olmak beraberinde bazı sorumlulukları da getiriyor. Ne güzel kariyer planlarınız varmış. Kendinizi ihmal etmeyin. Konuşabileceğiniz birileri varsa duygularınız hakkında paylaşımda bulunun. Her şey gönlünüzce olur umarım.

Aile maalesef hayatı çok etkiliyor. Çocuklarını düşünmeden hareket ediyorlar. Boşanabilirler ama bunu kavga gürültü ile değil oturup çocukları da karşına alarak güzelce anlaşıp ayrılmaları hem çocuklar için huzursuz bir ortam yaratmaz hem de onlar sinir strese girmek zorunda kalmaz. Siz eğitimini ne olursa olsun ihmal etmeyin. Erkek arkadaşınız kabul edilirse Amerika'ya sizinde onunla gitme şansınız yok mu peki? Okul, iş amaçlı.

Anne ve babanin boşanması sende duygusal boşluk ve travma yaratıp konuştuğun kişiye karşı aşırı bağlılık yaratabilir. Dikkat et mesafeli görüş

Tam olarak bölümünüzün adı nedir? Bende Havacılık Yönetimi okumuştum ama benim hala ingilizcede eksikliklerim var. Bu yüzden Antalya'ya dönmeyi düşünüyorum. Yaşadığın şehir bile eğitimini engelliyor maalesef.

Ciddi düşünüyor olsa planlarına sizi de dahil ederdi. Şartlarınızı bilmiyorum. Evlenip gidebilirsiniz.

Evlilik düşünmediğimi biliyor aslında, önümüzdeki 5 yıl kadar. Evlenerek birinin peşinden bir kere gittim ve pişman oldum. Şimdi gidersem evlenerek değil mesleğim için gitmek isterim. Ama yine de bilmiyorum, o ne düşünüyor...

Havacılık okuyorum ve çok güzel hedeflerim var kariyer alanımda. Yurt dışında çalışma planım kesinlikle var fakat öncelikle türkiyede iga gibi antalya gibi büyük havalimanlarında kendime bir kapı hazırlamak istiyorum. Amerikada sadece work and travel düşünmüştüm, orada iş bulabilir miyim düşünmemiştim hiç.

İlkinde çok erken evlendim, kötü yıllar geçirdim. Her evlilik aynı olacak diye bir kaide yok fakat biraz soğudum, ürktüm bu fikirden. En azından mezun olup mesleğimi elime alana kadar, yani 4 yıl kadar düşünmüyorum böyle bir şey. Ama dediğinizde haklısınız, acaba beni yanında istiyor mu? Daha önce ben yurt dışında yaşamak istediğimi söylediğimde o benim peşimden gelmek istediğini söylemişti aslında. Peki ben onun peşinden gidip onun için başka bir ülkede yaşamak istiyor muyum? Bunları düşünüp konuşmamız lazım.

Onlar iyi olsun da, ben kendimi oyalamayı öğrenirim bir şekilde. Çok şükür tutunabileceğim bir gelecek hayalim var, meslek aşkım var. Umarım geçecek bugünler de... Ben de size kocaman sarıldım.

Anne ve baban için üzüldüm. Ama unutma belki boşandıktan sonra daha mutlu olacaklar. Erkek arkadaşın konusunda ise daha çok baglanirim diye ayrılma bence geleceği düşünme yarına çıkacağımız belli değil. Zamana bırak akışına bırak içinden ne geçiyorsa yap yaşa gitsin.

Yazdıklarından çok aklı basında ve iyi niyetli birine benziyorsun. Anne babanın ayrılmış olmasına üzülmeni anlıyorum. Annen de belki şu an bir depresyon yaşadığı için tek kalmak kimseyi görmek istememiş olabilir. Baban ve kardeşin de yeni düzene alışana kadar bocalamıştır. Sen onların içinde kendi düzenini kurmaya çalış. Okullar online olacak zaten, madem derslerin iyi Kimseye bakma kapan odaya ve derslerine yönel. Erkek arkadaşın iyi bir fırsat yakalamış. Senin de gitme ihtimalin yok mu bir şekilde varsa zorla Yoksa da bu sebeple ayrılma bence şimdilik

Umarım en güzel kararı alırsınız kendiniz için.

Annemin şu an yıllar sonra gerçekten dinlenmek istemesini sonuna kadar anlıyorum. İyi olduğunu bildiğim için dert etmiyorum görüşmemeyi. Kardeşimle zaten ilgileniyor, ihmal etmiyor kesinlikle. Onun dışında kardeşim ve babam zamanla alışacaktır elbet fakat ben bu süreçte sakin kalmaya devam etmeliyim. Zorlanıyorum. Sesimi çıkarmadan ağlıyorum bazen, takılmamaya çalışıyorum. Kendi sağlığımı düşünmeye çalışıyorum. Derslerim de yoğunlaşırsa artık umarım başaracağım. Erkek arkadaşımla gitme ihtimalim zor ama deneyebilirim. Fakat öncelikle onun beni yanında isteyip istemediğinden emin olmam gerekiyor bu karışıklığı da en kısa sürede çözeceğim...

Aile meselelerinde maalesef yük omuzlarına binmiş. Ancak sen o evin annesi değilsin, Ebeveyn değilsin. Senin de bir hayatın var onu unutmadan yaşamaya çalış. Erkek arkadaşın ile ilgili konuda ise şunu söylemek istiyorum. Eşimle lisede tanıştık sonra üniversite okumak için o başka şehre gitti geldi iş buldum çalıştık vs derken tam 11 sene sonra evlendik. Aranızdaki bağ çok kuvvetli olsaydı başka şehre gidiyoruz diye ayrılmazdınız.

Evlenirsiniz gidersiniz, başka bir eğitim programına dahil olur gidersiniz, iş konusunda destek olur gidersiniz. Yeter ki siz gitmek o da yanında olmanızı istesin.

Depremde yaşamını yitirmiş tüm canlarımız için başımız sağ olsun, depremzede olan tüm canlarımıza da sabır, güç, dirayet diliyorum... Söylenecek çok söz var ama bir o kadar da kifayetsiz kelimelerimiz... Herkese merhaba. Muhtemelen hepimiz için çok ama çok zor bir dönem, bunun farkındayım. Ben de bununla başa çıkabilmek, bir nebze nefes alabilmek adına buraya bir şeyler yazmak istedim. Depremden birkaç gün önce, ben üniversiteden memlekete dönmüşken annem evi terk etti. Babamı terk etmekti amacı fakat bizi de terk etti. Tabii ki ikisinin mutluluğunu isterim, yetişkin insanların kararlarını yargılamak bana düşmez kaldı ki ben 23 yaşındayım. Ama bu yaştayım diye de onların ayrılmasının beni üzmeyeceği söz konusu olamaz. Çünkü ben ilk duyduğum anda ikisi için de çok üzüldüm. Onların birbirlerine sarılmasıyla bile mutlu olan bir çocuktum ben... Bunun üstüne evde ergenlik çağının en asi döneminde olan kardeşim ve babam arasında tartışmalar, kavgalar başladı. Hepsini sakinleştirmeye çalışan bendim, ortalığı çekip çevirme işi bendeydi, herkes benimle dertleşmeye geliyordu fakat en ufak olayda acısını benden çıkarıyorlardı. Hepsi için sustum, zor zamanlar dedim, anlayışlı oldum. Üstüne hemen o günlerde 2 yaşındaki kedimiz öldü. Uzunca ona ağladık. Okula dönüyorum diye biraz sevinçliydim. Çünkü daha önce üniversiteye başlıyorum, şehirden ayrılıyorum diye erkek arkadaşımla da ayrılmıştık. Sonunda o da benim okuduğum şehre taşındı ve tekrar görüşmeye başladık çünkü birbirimizi hala seviyorduk. Tam kendime, kendi hayatıma odaklanmaya çalışırken deprem oldu ve biz çevre ilde olduğumuz için çok sağlam hissettik. İnanın ilk saatlerinden itibaren canla başla çalıştık öğrenciler olarak. Hem maddi hem manevi, elimizden ne gelirse yaptık, umarım bir faydamız dokunabilmiştir. Ama her gün o haberleri izlemek hepinizi olduğu gibi bizi de mahvetmişti. O da psikolojime vuran bir darbeydi. Sonrasında okullar ertelendi. Kesinlikle bir şikayetimiz olmadı, onlar için ne doğruysa her şeye hazırdık. Kyk yurdunda kalıyordum, yurdumuzun önü bir sürü 46, 31 plakayla doldu. Yurda depremzedeleri yerleştirmeye başladılar. Onları gördüğümde direkt ağlamaya odama kaçıyordum. Dolayısıyla da mümkün olduğunca çıkmıyordum odadan. Onları rahat ettirmek için ne gerekirse yaptık ama evleri gibi olur muydu... Sonra bize dediler ki okullar uzaktan. Yurtlardan çıkın. Apar topar eşyalarımızı toparladık, herkesle vedalaştık. Sonra erkek arkadaşımla görüştük ve düşündüm hayat bizi sürekli ayırıyor neden diye. Eve döndüğümde annemle babamın davası sonuçlandı ve boşandılar. Annemi evi terk ettiği günden beri görmedim. Bizi aramıyor, kendi kafasını dinlemek istiyor. Biz arıyoruz destek olmak için. Babam perişan, kavgaların arkası kesilmiyor. Ve ben hep arada kalıyorum. Kardeşimle babamın sinir krizleri geçirmesine şahit oluyorum. Biri kaşını patlatır, biri elini kırar ve hep ağlayan ben oluyorum... En çok bana dokunan herkes bana dert anlatmaya geliyor ama kimse sen nasılsın diye sormuyor. Annem daha düzen kuramadı, yanına gidemiyorum. 3.72 ortamalaya sahip bir öğrenci olarak okulumu, derslerimi çok seviyorum ve uzaktan olmasına gerçekten üzülüyorum. Ama durum olağanüstü olduğundan tek kelime edemiyorum. Sadece şu an keşke kaçabileceğim bir yurdum olsaydı diyorum. Her şeyin üstüne bir de erkek arkadaşım biz ayrıyken Amerika'dan iş teklifi aldı ve yine ayrı olduğumuz dönemde kabul etti. Hep hayaliydi gitmek ve ben de bunu çok iyi biliyorum. Temmuz ayında vize işlemleri başlayacak. Gitmeme ihtimali de var çünkü adamlar biraz ağırdan alıyor her şeyi, geç dönüş yapıyorlar falan. Yine de ben onun benim için kalmak istemesine rağmen gitmesinden yanayım. Orada daha iyi bir hayat yaşamayı hak ediyor. Gidip gitmeyeceği 1 yıl içerisinde kesinleşecek. O 1 yıl birlikte olmalı mıyız yoksa daha da fazla bağlanmadan ayrılmalı mıyız, bilmiyorum. Çünkü o zamana dek biz birbirimizi daha çok seversek ve o bir anda giderse ben mahvolurum. Böyle işte hanımlar... Çok uzun ve gereksiz oldu belki de biliyorum. Kimse okumasa bile köşeye sıkışmışlık hissini üzerimden atabilmek için yazmak istedim. Okuyanlara teşekkür ederim, böyle bir dönemde bu mu senin derdin diyenlere de saygım sonsuz...

Kalmak istememesi değil de, sen de gelirsin yanıma gibi gelecekvari hayaller kurup kurmaması gösterir bence

Erkek arkadaşın seninle ilgili gelecek planı kurmuyor. Kendi Amerika'ya gidecekse seni de yanında götürür. Sonuçta seninde geleceğin. İlişkiniz yeterince şeffaf değil. Bence açıkca sor, alacağın cevaba göre de 1 sene daha fazla uzatma.

Anladim. Umarım herşey çok güzel olur kuzum benim

Naz arkadaşımızın bahsettiği programları araştırayım da oluru varsa konuyu erkek arkadaşıma da açacağım. Bakalım tepkisi ne olacak. Düşünsenize bu sefer ben gidiyormuşum o gidemiyormuş...

Bizim fakülte küçük bir ilçede olmasına rağmen çok sevdim, denize yakınlığı, denizin berraklığı, antalyanın zaten anlatılmaz yaşanır güzelliği ile bayıldım okuluma da geleceği olan bölümüme de Umarım en kısa sürede okula döneriz, her fırsatı değerlendirmeye devam edeceğim. Bahsettiğiniz programları iyice araştıracağım, resmen önüme farklı bir çözüm yolu sundunuz, teşekkür ederim. Nasıl aklıma gelmedi şaşıyorum

Aiesec var orada da yurt dışına çıkmak için gönüllü projeler oluyor, Ya da ESC ile de gidebilirsiniz. Aynı zamanda size staj yapma fırsatı veriyorlar.

https://genclikdernekleri.org/duyurular/ One month volunteering in Timisoara, European Capital of Culture 2023 Fransa Eğitim Kursu Projesi - Erasmus+ Türkiye | Projeler & İpuçları Bu programlara şüphesiz güvenebilirsiniz. En güzel yanı tüm masraflarınızı karşılıyor olmaları. Tek sıkıntılı tarafı dönüş yapmalarını beklemek zira çok başvuran oluyor. E tabi motivasyon mektubu da hazırlanıyor. Ama siz Yotube'dan gidenlerin ve kurumun videolarını izlerseniz daha ayrıntılı bilgi sahibi olursunuz. Hem gönüllü olarak projelerde yer alabiliyorsunuz hem de staj yapma imkanınız olabiliyor bölümünüzde bu noktada faydalı olacaktır. Aiesec ise ücret alıyor ama onlarda belli bir miktar alıyor tabi kendi imkanınla gitmek istesen imkansız gibi bir şey oluyor maalesef :) Bende en son İspanya'ya başvurdum bakalım dönerler mi bilmiyorum :)

Aslında çok seviyorum, daha yeni okuduğum şehre geldiğince gelecekten söz etmiştik. Mezun olduğumda ciddi bir adım atabileceğimizi konuşmuştuk. Gerçekten onu düşününce içim titriyor fakat mutluluğuna da mani olmak istemiyorum. Kafam çok karışık, neyin doğru neyin yanlış olduğunu bilemiyorum...

Anneniz nerede kaliyor. Ne zamana kadar görüşmeyecek sizinle ve babanızla mi kalacak kardeşiniz