Kısmen senin yerindeyim; okul aile başkanı bir anne, ezberletilmiş olmasa bile zorla çalıştırılmış sınavlar, bir sayfa ile yüksek not alabilecekken ansiklopedi gibi hatırlatılan dönem ödevleri, sırf düşük not almamam için ekstra özel dersler/uykusuz geceler sonucu sırf o istediği ve hava atabilsin diye girilen bir üniversite bölümü... listeyi uzatabilirim. Son sınıfta üniversiteyi bırakmam ve isyan bayraklarını açmam ile son bulan bir süreç oldu. Hayatım boyunca sessiz kalmadım ama bir şekilde manipülasyon yeteneği ile kendi istediklerini sanki ben istiyormuşum gibi göstermeyi başarmıştı. Fark etmem çok uzun zamanımı aldı ve bu fark edişimin en büyük sebebi şuan ki eşim. Onun istediği profilde biri değildi ama ben yine de sevdiğim için ilişkimiz devam etti bir şekilde söz, nişan süreçleri aslında istemiyor olsa bile kavgasız gürültüsüz "nasıl olsa ayrılır" umudu ile tamamlandı. Çalışıyor oluşum, farklı ortamlara girerek gerçek anne kız ilişkilerini gözlemleyişim, eşimin annemle yaşadığımız her olaya gerçekten şaşırması ve normal olmadığını söylemesi ve farklı konular da eklenince benim uyanışım oldu. Özgürlüğümü elime aldığımda gerçek kişiliğimi ve gerçek isteklerimi buldum Sonuç; üniversiteyi bıraktım, bir süre daha çalıştım ve sevdiğim adamla farklı bir şekilde ailem yanımda olmadan evlendim. 6-7 yıldır yüzünü bile görmüyorum. Onun konuşma ve bana ulaşma çabalarına rağmen o hayatımda yokken çok daha mutlu ve huzurluyum. Soracak olursan pişman değilim. İtiraf etmeliyim ki zaman zaman üzüldüğüm oluyor ama karnında büyüğüm o kadının hayatımda olmamasına değil, gerçekten bir anne kız ilişkisi kuramamış olmamıza, bir sıkıntım olduğunda aklıma gelen ilk kişinin annem olmayışına, sevindiğim ya da üzüldüğüm her hangi bir şeyi onunla paylaşmak falan aklıma bile gelmeyişine... insan bunun eksikliğini hissediyor gerçekten. Bu eksikliğe rağmen yine olsa yine aynı kararı veririm çünkü bir kuştan deniz altında yaşaması beklenemez. Ben o kadınla, değişmeyeceğini bile bile onun şartlarında yaşayamam. Denedim, ancak tek tek anlattığım hiçbir hatayı kabul etmiyor.

"Sınavda sayısal alanda başarılı olamadım" cümlesinin olduğu yere kadar ben de senin yaşadıklarına benzer şeyler yaşadım. Misafirlikte ikram edilen 2nci şekeri annemin gözünün içine bakar, o onay verirse alırdım. Dışarda"benim kızım olduğun için bana yakışır şekilde davranacaksın" derdi. Beni sürekli kuzenlerimle ve komşu kızlarıyla kıyaslar;bana pısırık ve beceriksiz olduğumu söylerdi. Öğrencilik hayatım boyunca hep takdir aldım, sayısalda da kıyasladığı kuzenlerimi geçtim. Ama annemin gözünde yine beceriksizdim. Özetle ne yaparsan yap anneni mutlu edemezsin. Bundan kurtulmanın tek çözümü aileden uzaklaşmak. Ben öyle yaptım, buna rağmen telefonda bile bazen annem tarafından eleştiri yağmuruna tutulmaya devam ediyorum. Ama en azından uzakta olduğum için beni kontrol altında tutmaya çalışmıyor, daha doğrusu tutamıyor.

tavsiye ederim illa narsist kişilik bozukluğu olmasa da narsist özellikler gösteriyor gibi geldi

Büyük tavsiyesi diye başlayan lafları hiç sevmem ama kendi hayatımdan yola çıkarak zaman zaman "acaba şöyle yapsaydım nasıl olurdu?" diye sorguladığım bir iki şeyi eklemek istiyorum. Üniversiteyi bırakıp farklı bir üniversite için hiç çaba göstermedim, sırf "kızım üniversite mezunu" bile diyemezsin istediğim için ama kendi isteğim bir bölümden mezun olmak hoş olabilirdi. Sonrasında grafik tasarım eğitimleri aldım ve bu alanda çalıştım ama üniversitede bu eğitimleri almak isterdim. Yine olsa yine aynı adamla evlenirim onda hiç sorun yok ama 24 yaşında evlendim. Keşke gerçekten anneme hesap vermeden, izin almadan yaşadığım hayatın tadını daha çok çıkarsaymışım. Evlenince eşiniz ne kadar mükemmel olursa olsun bekarlık gibi olmuyor asla İmkan varsa gezebildiğim kadar gezmek, tanıyabildiğim kadar çok insan tanımak ve gerçek beni dolu dolu tanımak isterdim. Benim için kendini tanıma süreci evliliğime kadar uzandığından dolayı başlarda zorlandım. Bir de mümkünse terapiye gerçekten ara vermeden devam etmek kendine yapabileceğin en büyük iyilik. Umarım dilediğin hayata sahip olursun ve gerçek huzuru tadarsın

Ben de çözümün aileden uzaklaşmak olduğunu düşünüyorum... Z

her ailede böyle baskıcı birileri olabilir. Annene karşı dik durmanı ama diklenmemeni tavsiye ederim. Bağını koparma fakat kendini ispatla... kendini önce kendine sonra annene ispatla. Benim annem de hep kuzenlerimi beğenirdi. Yillar sonra sorduğumda sen şımarma diye öyle yapardım dedi. Çok sacma ama onun kendi doğrusu buydu. Henuz teyze ya da hala degilim. Bu hissiyati bilemem ama evlat gibi oluyormuş yeğen de. Senin annen biraz abartmış evet. Ama alınma gücenme. Sen kendi yolunu çiz. Sevdigin bir bölümü oku. Insanin sevdigi bir mesleği yapması çok önemli.. Kendi maneviyatına yönel. Darlandiginda al bir abdest otur seccadeye. Rabbinle dertleş. O'na yakar O'ndan iste. Kendine zarar verme. Kusma hissiyatı icin ilaç vermislerdir. Zamanında ben de yaşadım kusmaları. Stresten de olsa mide ilacı veriyorlar. Ama o mide ilacları vücudun b12 vitamini emilimini bozuyor. Bir sure sonra alık gibi oluyor insan. Arada b12 olcturmeyi unutma derim. Kaygi bozukluğu yaşiyorsan arada yürüyüş yap. Hasbunallahi ve nigmel vekil de Rabbine kendini birak. Misal iki adam bir gemide gidiyor. Adamlardan biri yükü sırtında taşıyor öbürü bırakmış ayak ucuna. Sırtında taşıdığı zaman da o gemi gidecek tasimadigi zaman da gidecek. O zaman kendine yük etmesi kendine zulmetdigi anlamına gelmez mi? Hayat her türlü akıyor gidiyor. Bu sıkıntıları kendine yük etme. Gecmis gecmiste kaldı. Ani yasa ve geleceggini tasarla. Daraladığin zamanlarda ya Vasi ya Allah esmasını 137 defa cek. Rabbim icini ferahlatsın. Kalplerin ışığı olan Allah kalbini sıkan tüm karanlıkları aydınlığa çevirsin. Kalplerin tabibi olan Allah kalbinin tüm kırıklarını iyilestirsin. Minnoşsun kıyamam. geçmişi düşünmek insana kardan çok zarar verir. Takılma çok

Aynısını yapardım. Belli ki empatik ve hassas bir insansınız duygusal algılarınız açık, fazlaca etkileniyorsunuz. İstediğiniz, geleceği olan bir bölümü okuyup kendi hayatınızı kurmaya çalışın. Psikoterapi alabiliyorsanız da mutlaka alın. 22 çok genç bir yaş daha dünyalar değişir hiç merak etmeyin

Sankı ben annenız olma yolunda ilerliyorum aman benı rezil etmeyın aman uslu olun kendimi bıraz eleştirmek ıcın ıyı oldu bu konuyla beraber

Teşekkür ederim. Her şey güzel olacak inşallah

Ben de özgür olmak istiyorum. Tıpkı sizin yaptığınız gibi farklı şehirde üniversite okuma niyetim var . push ;

Ne güzel yapmışsınız. Hem kendinizi geliştirmişsiniz, hem de güzel anılar biriktirmişsiniz. Anlattıklarınızı okuyunca çok heyecanlandım. Bakalım umarım her şey güzel olur

Teşekkür ederim izleyeceğim hemen

Okurken gözlerim doldu. Ne güzel bi yüreğiniz varmış. Güzel dualarınız sayesinde daha da bir şey olmaz bana. Çok sağ olun <3

Ben imkanı olan herkese iki yıllıkta olsa şiddetle tavsiye ediyorum şehir dışında okumayı. Çoğu arkadaşım ailesinden kaçıp gelmiş ama bu düşünceyle gitmekten ziyade gerçekten sorumluluk alabilmek, kendi başına zorluklarla başa çıkabilmek, sosyal ve iş hayatında çevre edinebilmek için bu şart oluyor. Ben hiç arkadaşım olmaz kesin diye gittiğimde 1 ayda 15 kişiyle tanışmışım istemeden :) Hepsi birbirinden bilgili saygılı insanlardı. Ama bunu yaşadığım şehirde asla yapamıyordum hem küçük hemde aşırı vasıfsız bir şehir olduğu için eğitim anlamında ilerlemen imkansız. Yeri geldi ağladım yeri geldi kendimle gurur duydum. Sizde iyi olacaksınız eminim. İlklerde inanılmaz zorluyor kimi bir haftada alışıyor kimi benim gibi bir ayda Çevre edinince daha kısa süredece alışıyorsun. O zaman yaşadığınızı hissedersiniz. Size tavsiyem etkinliklere katılmaktan asla çekinmeyin tek başınıza bile gidin ki genelde öyle yapıyorlar bu özgüveninizi yükseltiyor mesela ben fotoğraf aşığı bi insanım makinemde vardı fotoğrafçılık kulübüne katıldım sabahtan akşama kadar gezmediğimiz görmediğimiz güzellikler kalmazdı. Konferans, seminerlere katılın. Bunları sizin daha aktif ve özgüvenli olabilmeniz için söylüyorum yoksa sevmediğiniz şeyleri yapın demiyorum yanlış anlamayın :) Ben dokununca ağlayan bi tiptim o yüzden sizi çok iyi anlıyorum :)

Olmazsiniz.. siz bunlarin nele yol actigini her gün hissedip yasiyorsunuz cünkü. Önemli olan simdi sizi iyilesip tekrar ayaga kalkmaniz.

Çok teşekkür ederim <3 İnşallah sizin de çok güzel hayatınız olur, Rabbim ayağınıza taş değdirmesin

Matematiğim kötüdür benim. Geçenlerde annem "çocuğun olursa onu anasınıfından itibaren matematik üstüne eğitirsin. matematik yapabilen bir çocuğun olur" dedi. Yani özetle, daha başarılı ikinci bir ben yetiştirmemi söyledi. Sanırım kendisi de aynısını bana yaptı. Ama ben böyle biri olmayacağım

Hayatlarımız çok benziyormuş. Ben de sizin isyan bayraklarını açıp bölümü bıraktığınız yerdeyim. Özgürlüğünüzü bulmanıza çok sevindim...

Herkese merhaba. Kendimi ilk defa bu kadar açtığım için gergin olsam da yardımınıza ihtiyacım var. Merak etmeyin, olabildiğince kısa ve anlaşılır yazacağım. İlk okulda annemin sürekli "sen mühendis bi babanın kızısın senin sınıfındakilerin babaları hep işçi. biraz özgüvenli ol" laflarıyla büyüdüm. Annem ilk okulda yapılan denemelerin satıldığı yere gidip cevapları ezberletmişti. Haliyle 60 soruda 60 doğru yapmıştım fakat bu benim başarım değildi. Babam bu duruma sessiz kalıyordu. Ben ise ne olup bittiğini anlamlandıramayacak yaştaydım. Annem çevresine sürekli benim okullarda birinci olduğumu, çok başarılı bi öğrenci olduğumu söylerdi. Pısırıktım, özgüvenli değildim, hakkımı savunamazdım. Bunu da çevreye "hanım hanımcık kız" diye yedirdiler. Haliyle bana kurulmuş sınırlardan hiç çıkamadım. Annemin gözünde iyi bir evlat olabilmem için çevreden güzel şeyler duyması yeterliydi. Misafirliğe gittiğimizde ikramların tadına bakmak istesem bile "zahmet olmuş, elinize sağlık" deyip yememem, bir şey söylemek istesem annemin kolumu ellerimi sıkmasıyla susmam, en sonunda da tek kelime bile konuşmamamla bitiyordu günler. Okulda çok ezilirdim. Dövdükleri de oldu, hakaret ettikleri de oldu. Bunların hepsi çok sessiz biri olduğum için başıma geldi. Annem de bu olanlara son vermek için okul aile birliğine girdi ve benim yerime hep o konuştu. Çünkü ben "beceremez, yapamaz"dım. Lisede dilim iyi olmasına rağmen sayısal bölümünü seçtim. Niye? E çünkü babam gibi mühendis olmalıydım. Hem öğretmenler atanamıyordu, çok da para kazanmıyorlardı. Lise son sınıfa kadar sorular ezberletildi ve puanlarım şişirildi. Bu sefer bunu okul yaptı. Lise son sınıfta annemle konuşma çabalarım karşılıksız kaldı. Sarıldığımda iter, kuzenimle telefonda konuşur ve ona övgüler yağdırırdı. Benden daha fazla sesi çıkan, her şeye atlayan kuzenim annemin gözünde çok değerliydi. Sınavda sayısal alanda başarılı olamadım. Annemin "ya bölümüne gidersin ya da evlenirsin" tehditiyle kazandığım bölüme gittim. Depresyon, anksiyete ve titreme atakları sonucu hastanede serum yediğim gün bölümü bıraktım. Memleketime dönüp psikiyatriste gittim. İlaç kullandım, eve kapandım, defalarca istifra ettim, kendime zarar verdim, yataktan çıkamadım. Ama en çok üzüldüğüm şey annemin ben o haldeyken hala kuzenime telefonlar açıp ona övgüler yağdırması, saatlerini ona harcaması ve bana bi "nasıl oldun" bile dememesineydi. Şimdi ise yepyeni bir yola başlıyorum ve bu yolda annemle yaşamak istemiyorum. Başka bir şehirde yurtta kalıp bir yandan çalışıp bir yandan okuyup kendi hayatımı kurmak istiyorum. Annemleyken hep sıkışmış, belirli bi kalıba uymak zorunda hisseden ve çok değersiz biri gibi hissediyorum. Siz benim yerimde olsaydınız ne yapardınız?

Biraz yapıyla alakalı sanırım. Benim annem de çok baskıcıydı. çocukken tatlıya bayılırdım ama hiç bir misafirlikte önüme konulan tatlıyı yiyemezdim aç gözlü demesinler diye :)) tabaklar mutfağa gittiğinde gidip gizlice kendi tatlımı yerdim, hatta bir defa ev sahibine yakalanmıştım. "Erkeklerle konuşmayacaksın" derdi :) "tamam" derdim gidip okulda sevgilimle gezerdim. yani hep boyun eğmiş gibi gösterip bildiğimi okudum. Eğer evden ayrılma durumunuz yoksa onu idare edip bildiğinizi okuyun, oturup acımayın kendinize. Hayat sizin hayatınız. Artı annenizin onayına ihtiyacınız yok. Siz hayatınızı güzelleştirirken bırakın o, kuzenle takılmaya devam etsin.

Kendimi kurban psikolojisine sokmayı hiç istemiyorum. Dediğinizi yapacağım teşekkür ederim

Canımsın içim ısındı sana kıyamam Rabbim sana güzel bir hayat nasip etsin insAllah canım kardeşim

Biraz abartıyor olmanız mümkün mü peki zira annenizin böyle biri olduğuna inanmak istemem. Babanız neredeydi bu sırada? Ben sizde fazla kurban psikolojisi gördüm. Sorular ezberletildiginde hayır kimsenin hakkına girmek istemiyorum diyebilirdiniz hatta demeliydiniz. Belki o zaman bir duruşunuz olurdu. Hepimizin ailesinde böyle baskıcı bir ebeveyn vardır, benim de hayatımı etkilemişti bu durum. Bir noktada artık kendi hayatımıza bakmamiz gerekiyor. Tedavinizi aksatmayin bence umarım üstesinden gelirsiniz.

Kaç yaşındasınız şu an A Anyeppo Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Su anda Internet de kücük yasta "Cocugum trans" diye cocuklarini ortaya süren ebeveynler görüyorsun. Bunlari da aslinda sirf kendilerini yükseltmek icin yapiyorlar. Yoksa 3 yasindaki cocuk bunlari ne bilsin. Konu sahibinin anneside ayni kategoride. Cocugunu kullanip kendini yükseltmeye calisiyor.

Destek alin oncelikle yanliz sonra annenizi de katabilirsiniz kabul ederse tabi.. Ama hayat sizin baskasinn sekillendirmesine izin vermeyin

Bende benzer şeyler yaşadım şuan 30 kusur yasindayim ve 22 yaşıma donseydim tam olarak düşündüğün şeyi yapardım.

İnanın az bile yazdım. Annem böyle biri ve ben onu bu şekilde kabul etmek zorundayım. Edemiyorum ama deniyorum. Ve bi süre sonra sağlıklı bir şekilde ebeveynlerimizden ayrılmamız gerek. Ben de bu süreci biraz öne çekmek istiyorum. Babam annemin tavırlarına hiç karışmadı. Bazen "tamam üstüne gitme" tarzı şeyler söylese de evimizde annemin sesi daha fazla çıkardı. Babamı 2 sene önce kaybettim, her şey daha da kötüleşti maalesef

Okurken depresyona girdim. Anneniz dizi oyuncusu gibi canlandı gözümde. Ben duramazdım ki iyi anlaştığım ve özgür olduğum halde uzakta okudum ve o kadar iyi geldi ki. Böyle bir terapiyi hiçbir doktor veremezdi bana. Özgüvenim yükseldi, iletişimim güçlendi, sosyal anlamda gelişme sağladım. İçe kapanık bir çocukluk geçirmeme rağmen bir o kadar aktif olmak için uğraştığımda spora etkinliklere ilgim vardı onların çok faydasını gördüm ilkokuldan bu yana. Üniversiteyi Antalya'da okuyacağım bu şehirde eğitimime ve kendime gerekli faydayı sağlamam mümkün değil dedim ve gittim. Çok şükür annemde mutlu olmam için hepsini seve seve kabul etti onun tek sıkıntısı tek çocuk olmamdı :) Ama sizin gibi olsa nadir iletişim kurardım. Bu dünyada beni mutsuzluğa, depresyona sokan şey baskı ve özgürlüğümün kısıtlanmasıdır. Ben zaten nerede nasıl davranmam gerektiğini çok iyi bilen bir bireyim annem bazen bunun bilincinde olmayıp gereksiz uyarılarda bulunduğunda bile tartışma çıkarırdım çünkü düşünerek konuşuyorum zaten. Bu arada çok dayak yedim annem anlayışlıdır diyorum ama okuldan eve döverek getirmişliği vardır