Dünyanın oluşumundan beri, daha doğrusu insanlığın varoluşundan beri dünyanın sonuna adım adım yaklaştığımız zaten bilinen bir gerçekti. Tüketim arttıkça ve tüm dünya insanları "ekolojik" yaşamı seçip yaşamadıkça, kaynakların sınırlılığı ve günün birinde biteceği zaten bir sır değildi. Ha tabiki kaynakların bu kadar hızla tüketimi gözle görülür olunca insanın psikolojisi bozulmuyor değil. Ama insanoğlu her zaman üremeyi yeni bir yaşam kaynağı olarak görmüştür ve son güne kadar da öyle görmelidir, çünkü doğamız bize böyle emreder, her yaşam her yeni doğum bir umuttur çünkü insanlık için. Bilim kurgu filmerine dikkat edin mesela, dünyanın sonu gelmiştir, heryer yangın kıyamet yeridir vs ama insanlar orada bile halen kendilerine ekolojik bir sistem bir alan kurmaya ve orada üremeye çalışır, sonunda da bir bebek ağlamasıyla falan biter. Yani şunu demek istiyorum, bebek sahibi olmak istenmemesine saygı duyuyorum, fakat, "bu giderek kötüleşen eko-sisteme" bir yaşam getirmemek için istememek, bi hayli doğamıza aykırı, ve pes etmek havlu atmak demek. Çünkü son güne dek yaşama tutunmak da aslında bir nevi ekolojik dengeyi koruma çabasıdır insanlar için.

Zaten yapılmak istenen de bu.. İnsanları kaygıyla yok etmek.. Ama bizler daha pozitif bakarak, enerjimizi yüksek tutarak bazı güzel şeylerinde çogalmasını saglayabiliriz.. Buradaki bazı arkadaslarıda anlıyorum.. Sizin ki empati ve duygusallık fakat konuyu açanın ki daimi bunları düşünüp kafasında kurması. Bu tamamen bir hastalık.. Herşey dozunda güzeldir.. Nefsinize zulmetmeyin deniyor.. Bence çok kapsamlı bir cümle.. Her türlü aşırılık nefse zulumdur.. Kendi kendimize ettiğimiz zulumdur.. Üzülebiliriz, aglarız düşünürüz belki kaygı da duyarız ama bu normal bir insanın en fazla 2 gününü alır, sonra yine kendi hayatımıza dalarız..2 gün aglarken 5 gün güleriz.. Çillisardunya eger depresyon ilacı kullanıyorsanız bildiğim kadarıyla ilk bir kaç ay zaten bütün sıkıntılarınız kaygılarınız pik yapıyor.. Sizinde belki de bu artma sebebiniz olabilir.. Doktorunuzada danışın bence bu konuyu.. Şizofreninin kıyısından bir günde kendi çabamla döndüm.. Bence her korkunun en alt sebebi ölüm.. Ölümi bu kadar gözünüzde büyütmeyin.. Her varoluşta aslında bir ölümdür.. Yasamaya gelmişken bile ölüyoruz.. Hani şey gibi düşünün biz uzaylı diyoruz uzaydaki varlıklara onlar bize ne diyor peki.. Belki de bizde onlar için uzaylıyız.. Veya hayatının altının üstünden iyi olamacagını bilemezsin gibi..

Ben de gidiyorum ama sorunun bu olduğunu daha geç fark ettim açıkçası. İlaç kullanmadan mı atlattılar peki

Malesef haberler hep olumsuz konulae uzerine ama dunyada guzel seyler de oluyor. Lutfen haberleri takip etmeyi ve olumsuz konular konhsan insanlarla iletisimi azaltin. Pozitif sayfalar, tedx konusmalari, basari elde etmis insanlar vs. dinleyin takip edin. Kotuluk iyilikten fazla olsaydi dunya batardi.

Doktor kontrolünde ilac kullandılar ev üstümüze geliyor sanki diyorlardı gezmeye gittiler bol bol bende kaldılar şimdi evi seviyorlar. her insan için taşınma zordur hem yerleştirme hem ortam herşey.. Ayıp değil ki doktora git ilaç kullan geçince doktor zamanını söylüyor bırakıyorsun.. Yeni ortam yeni ev güvensizlik doktora iyice anlat ki seni anlasin. G

Bu arada bende hamileyim dünya çok kötü ama umudu yitirmemek gerekir biz insaniz ve elbette çocuk sahibi olacağız. dunya dualarimizla iyi insanlarla Allah'ın izniyle dönmeye devam ediyor herşeye ragmen. pozitif olmak için çaba gerekiyor evet. psikolojim alt ust malum hormonlar ama ayakta durmalıyız herşeye ragmen. Dua ediyorum bolca rahatlıyorum tavsiyem size ne iyi geliyorsa onu yapin dua meditasyon yoga vs vs

Bir süre haberleri izlemeyin, sosyal medyadan uzak durun, anksiyete batağına girince çıkmak zor ama bu duygularınız ve korkularınız kalıcı değil onu söyleyeyim Hep böyle hissetmeyeceksiniz, bu günler geçecek, bir sabah uyandığınızda güneş tekrar parlak hale gelecek. Bu algılarınızla alakalı bir durum, hepimizin problemi bunlar, hatta tüm Dünya'nın ama ölene kadar kendimize iyi bakmak zorundayız, hem ruhen hem bedenen. Olumsuz duygulardan çok olumlu şeylere odaklanın, bir süre sonra o da alışkanlık haline gelecek. ha bence asıl mesele; seratonin azalması. O dengede olduğunda leş ortamda bile huzurlu oluyor insan. Beyin çok acayip bir şey

Bunlar hepimizi kaygiya sürükleyen etkenler. Etrafima bakiyorum çaresiz hayvanlar sma lı bebekler yok olan doğa acı ceken insanlar hayvanlar nasıl bir zamana denk geldik diyorum. Ama yine de hayatın bir yerinden tutunup yaşamaya calisiyoruz. Elimden geldigince yardım etmeye çalisiyorum ama elimden gelen az buda üzüyor beni. Bazen bir tatile gittigim de buraya bu parayi harcayana kadar kaç hayvan daha doyardi diyorum ondan bile suçluluk duyuyorum.

Biliyorsunuz son olayları. Önceden de endişelerim vardı ama son zamanlarda arttı. Hayata pozitif bakamıyorum. Bir suru hayalim vardı hiç birini gerçekleştirmek istemiyorum çünkü güvenlik korkusu var. Yangınlar, doğal afetler, öldürülen kadınlar çocuklar hayvanlar. İnsanların doğaya verdiği zarar, kimsenin kimseye tahammülünun kalmaması, herkesin şiddete meyilli hale gelmesi. Gittikçe pahalilasan hayat ve insanların yaşamak için mücadele etmesi. Gittikçe kötülesen ekonomi.. hangi birini sayayım? Yolda ise gidip gelirken başıma bisey gelecek bi kaza geciricem, biri azıcık yaklaşsa elinde biseyle bana zarar verecek gibi hissediyorum. İçsel olarak sürekli bu düşünceler içindeyim. Öldürülen o genç kızların, yolda giderken arkasından yaklaşip onu öldüren cerenin pis katili.. bunlar gözümün önüne geliyor. Herkes potansiyel suçlu.. Çocukları çok seviyorum çocuk sahibi olmak istiyorum. Ama şuan evlensem bile böyle bi dünyaya çocuk getirmek istemiyorum. O çocuğu nasıl korurum böyle kötü şeyler yaşanan bi dünyaya getirmek istemiyorum. Hevesim hiç biseyim yok. 23 yasindayim ve hevesim 0. Mezun olduğumda tek endişem iş bulabilmekti şuan nasıl hayatta kalırım nasıl kendimi kötü insanlardan koruma derdindeyim. Olayın özeti bu. Korkularım.. psikolojik destek aldım anksiyete var zaten daha da artıyor gibi. Olayların gerçekliği ve hiç bisey düzelmeyecek insanlara ne yapsalar akıllanmayacak gibi geliyor artık. Kendimi hiç bitmeyecek bi kaosun ortasında hissediyorum.. Yoruldum..

Depresyon derken bir sağlık sorunu yaşadım önemli değildi ama işte hepsi birleşince bir de ev gerçekten bayağı etkiledi eskiden kocaman odam vardı şuan maalesef biraz küçük. Evden çalıştığım İçin de bayağı darlandım o odada o yüzden ofise taşındım. Evet her yerin karışık olması daha da beter bir hale sokuyordu, şuan yerleştik ama bakalım inşallah zamanla azalır ve gider

Psikolojik destek almaya devam etmeniz gerekiyor belli ki. JOYz

Ben de aynı durumdayım. Son bir buçuk yılda yaşananlardan sonra geleceğe dair içimde en ufak bir umut kalmadı. Her güne aynı mutsuzlukla uyanıyorum.

Su dünyaya hala cocuk getirmek isteyenlerin aklından zoru vardir net. Ben diodum gene beni iyi kotu idare eder sonraki nesiller çeker bu küresel krizlerin ceremesini ama sandigimdan cok cabuk batıyor vallahi :) Normalde bile varolussan sancilar cekmeyen insanlarin deli olduguna emindim ama hala pozitif bak diyenler var. Deli otesilik resmen.

Ben de böyleyim, her şeye üzülüyorum. Ben de psikolojik destek almaya başladım, evde bile duramıyorum taşındık ve yeni evi hiç sevmiyorum belki bahane bilmiyorum. Çalışıyorum normalde ama bu psikolojimden dolayı işe 3 4 saat geç gidiyorum, ruh gibi hissediyorum sanki kendimi derdim yok aslında görünürde ama küçük küçük herşey birikmiş gibi ya da kafam hep kötüyü görmeye başladı Allah hepimize güzel bir bilinç nasip etsin. Buna da şükür diyorum sonra senin gibi kendimi bir kaosun içinde hissedip ne diye yaşayıp çalışıyorum ki herşey daha da kötüye gidiyor diyorum. Sonra aklıma geliyor belki de sınanıyorsun, beterin beteri var sabret düşüncelerini kirletme diyorum ne örnekler var diyorum ama karışığım işte yazayım dedim bende...

Hayata bakışım git gide kötülüyor her yönden herseyde bıktım bende

Hepimizin aynı kaygıları var ama kontrol altında tutuyoruz. Psikolojik destek almayı bırakmayın. Sosyal medyadan, haberlerden biraz uzaklaşın sağlığınız için.

uzun lafın kısası hayatında bir boşluk var. snaırım bir sevgili bu boşluk.. O dolarsa bunların hepsi biter diye düşünüyorum.

Taşınma depresyonda olan kişiyi daha zora sokuyor annem her tasinmada depresyonu yenilendi sanki ondan biliyorum adapte olmak çok zor birde heryer karışık zaten depresyon da varsa braindamage Bayan

Madem öleceğiz niye yaşıyoruza çıkıyor bu düşünceler, çok anlamsız. Kötülük daima var olacak, zorluklar, olumsuzluklar, felaketler biten şeyler değil. Geleceğe dair umudunuzu dış etkenlere bağlı kılmak sizi mutsuz eden aslında. Kendi içinize dönmek, bir yerden yeşillenmeye başlamak iyi gelecektir. İnsan ne isterse onu görür, siz yaşamak istediklerinizi görün ve gösterin.

Bu düşünceler pek sağlıklı değil. Destek almaya devam edin. Dünya insanlık tarihi boyunca güvenli bir yer olmadı zaten. Olmayacak da. Bu durumda hiç birimiz dünyaya gelmemeliydik.

Pozitif bak mottosu çok saçma artık bu şartlar altında

Uzun zamandir bende ayni duygular icerisindeyim. önceden hayal kurardim o kurdugum hayalleri gerceklestirmek icin mucadele ederdim fakat suan 1 saat sonrasinin hayali kuramiyorum icimde yasam sevinci kalmadi hayat cok bos sans eseri yasiyoruz cocuklugumi ozledim onceden bayramlar geldiginde sevinirdim ama suan buruk bir duygu icerisindeyim. Allah sonumuzu hayir eylesin

Hayatta kalma endişesi yine olacak. Onunla alakalı olduğunu düşünmüyorum . push ;