Allah yardımcınız olsun arkadaşlar hakikaten yazdıklarınızı okuyunca kötü oldumm.. Çözüm değil elbette ama en azından kaygıyı hafifletmek için kendinize hobi edinin, çalışma durumunuz varsa çalışın. Biraz aklınızı başka şeylerle meşgul edin yoksa Allah korusun sağlığınızdan olmayın... L lacrimas

malesef bu bendede oluyo 5 yıllık evliyim ailemede yakınım ama yakınlık ve uzaklıkla alakası yok bazen geceleri eşimle birlikte gidip ışık yanıyomu abraba kapıdamı diye bakıyorum annemi günde 5 kere arıyorum nasıl geçicek bu çok korkuyorum kaybetme korkusu düşünmek istemiyorum hatta hayattan tat alamıyorum poyrazinannesi

canım ben evli olmama rağmen işyerimde bile bu korkular oluyor bende de :) evlenince aynı ilde olucam ama hala içim kötü oluyor ne yapıcam ne edicem ama bunun tek yolu kafanı sürekli mesgul tutmak.. Kızınla ilgilen sürekli oyunlar oyna hiç olmadı bi işe gir yada eve bi iş al onunla uğras felan aklına bile gelmes bazen yorgunluktan :)

ayyy canım aynı şeyleri yaşıyoruz özellikle gece yatınca yarım saat dua ediyorum onlara bişey olmasın diye. ölüm allahım emri ama Rabbim zamansız ayırmasın kimseyi ailesinden.. R

teşekkür ederim gerçekten böyle şeyleri duymak az da olsa içimi rahatlatıyor. çocuk işine gelince erken olduğunu düşünüyoruz kariyerimle ilgili planlarım var ve bu bile ailemi mutlu etmek için.. inşallah tez zamanda kurtuluruz bu durumdan ben ve benim gibi yaşayanlar (

Arkadaşlar siz kaygı bozukluğu yaşıyorsunuz. Ya birde şöyle düşünün:Allahkorusun kötü birşey olacaksa siz yanlarında olsanizda olur olmasanız da. Neden hayatı olmayan boş endiselerle kendinize zehir ediyorsunuz. Bol bol dua edin ailenizin sağlığı için. Hem hepimiz Allah'a emanetiz sonuçta. Mümkün olduğu kadar da yatılı gitmeye çalışın, ailenizi de çağırın. Kötü şeyler düşünmeyin. M

Yazdıklarını okurken bi an bunları ben mi yazdım acaba diye geçti içimden o kadar aynı ki. Ailemden 600 km uzaklıktayım. 7 ay oldu evleneli. Ama o özlem hiç sönmedi. Alışamıyorum benimseyemiyorum bi türlü. Annem babam kardeşlerim aklımdan bi an çıkmıyo. Her gün dua ediyorum onlara bişey olmasın diye. Burnumda tütüyolar. Çok başka bişey bu özlem. Gün geçtikçe artıyo. Onları kırdığın üzdüğün anlar bir bir gözümün önüne geliyo yaptıkları herşey ve kahroluyorum üzdüm zamanında onları diye. Benimde psikolojim hiç normal değil seni üzmek istemedim arkadaşım ama gerçekten benimde içimi dökmeye ihtiyacım varmış galiba. Ağlayarak yazıyorum bunları çok üzgünüm. Bazen neden evlendimki bile dediğim oluyo. Herkes yaşadı bunları biliyorum ama benimki uzun sürecege benziyo. Umarım sen alışırsın bi an önce. Allah tüm sevdiklerimizle birlikte olabileceğimiz bir yaşam nasip etsin hepimize.

ilk sayfadaki yazıyı okuyunca kendim dışında daha birilerini görünce sevindim alışılmayan tek şey evet gurbet bende gurbetteyim ve gece çalan her telefon korkutuyor beni acaba döndüğümde kimleri eksik bulcam ömrümü yedi bu 4yılda ve bebişte yok oyalınıcak bişiyler olsa cok sık ailemin yanına gitsemde yakında gibi olmuyor yakınında olan arkadaşlara imreniyorum ölüm zaten olcak diyorum ama yinede mantığım kabul etse beynim etmiyor alışamadım alışmadım alışmadım annemin sesi azcık değişik gelse günlerce aklım onda kalıyor yani kısacası her evden dönüş ayrı bi ağıt otobüs içinde

Merhaba, ailenizden mi ayrıldınız? Eğer öyleyse bu da endişelerinizi tetiklemiştir. Alışkın olduğunuz bir düzeni, ailenizi bırakıp yeni bir hayata geçiş yapmışsınız. Biraz endişeli olmanız; aklınızın ailenizde olması, onları özlemeniz çok normal. Çalışmıyor olmanız, arkadaşınızın olmaması da sizi bu düşüncelere daha çok sevk ediyordur. İnsanların başına her şey gelebilir bu ne yazık ki bir gerçek. Ama ailenizin yanında olsanız da olmasanız da bunu önlemenin bir yolu yok. Kendinize hobi edinmeye çalışın, arkadaşlıklar kurmayı deneyin. Yani bu olumsuz düşünceleri aklınızdan uzaklaştırmak için kendinize uğraşlar bulun. E

merhaba arkadaşlar çok sıkıntılı dönemler geçiriyorum.8 aylık evliyim ve ailemden çook uzaktayım kafayı yemek üzereyim hergün ailemi düşünüyorum annemle günde 4,5 defa konuşmama rağmen telefonu kapatınca içime bi sıkıntı giriyor. geceleri ya ben yanlarında yokken onlara birşey olursa diye gözüme uyku girmiyor. uzaktayken aşırı derecede onları kaybetme korkusu hissediyorum.. burada hiç arkadaşım yok şu an işsizim evdeyim ve çok sıkılıyorum gibi şeylerde var ama bunları bile ailem bu durumumdan ötürü benim için üzülüyor diye kafama takıyorum, kendim için değil yani (( offff ne zaman bitecek bu yaaa içim parçalanıyor adeta mutsuzum (((((( bunları yaşayanlar deneyimlerinizi paylaşın lütfennnn ( B

Ben açmalıydım bu konuyu, öyleki aynıyız evlilik süresi, aile özlemi, kaç defa aramalar, geceleri korkular.. Yaşıyorum bunları birebir. Yapacak birşey yok, bir an önce aynı şehirde yaşamanın hayalini kuruyorum çaresiz. Ve sağlıkları için dua ediyorum, tek tesellim benden uzakta da olsalar sağlıklı olmaları. S

canım benim seni o kadar iyi anlıyorum ki aynı özlemleri aynı paranoyaklıkları bende yaşadım. bende ya onlara bişey olursa bende onlarrın yanında olmalıyım olacaksa hepimize olmalı diye diye uyurdum. uzakta olmak uzakta evli olmak çok zor. fakat sonra kızım dünyaya geldi inan yine aklım onlarda ama eskisi gibi değil. yani o kadar çok kafam meşgul o kadar çok yoruluyorum ki eskiden bende senin gibi 4-5 kere konuşurdum annemle şimdi yatağa girince aa bugün konuşmadık annemle diyorum. yani şu an yapacak bişeyin olmamasından ötürü kafan hep onlarda.. bana eskiden günler çok uzun gelirdi yapacak bişey bulamayıp hep temiz olan evi tekrar temizlerdim. şimdiyse gün yetmiyor bana.. diyeceğim o ki bir evladın olunca bu hasret sönmese de azalıyor korkuların aklına gelmez oluyor. ne yapalım bu günlerde geçecek eminim sen gibi ben gibi uzakta evli olan tüm arkadaşlar da aynı duyguları yaşamışlardır.. poyrazinannesi

Herkesin ortak, fikri uğraş bulmak ve güçlü olabilmek... ben normalde çok güçlü bir insanım öyle çabuk koyuvermem kendimi ama anne baba kardeş bunlar çok farklı şeyler.. evlenince değerlerini daha iyi anlıyorsun hele birde uzaktaysan!!! Aileme bunları anlatamıyorum üzülmelerini istemediğimden. Ama düşündümde Annemde ailesinden uzakta hep. o da çok ağlamış zamanında anneannemle teyzem kendilerini yerlere atmışlar ağlamaktan annem giderken. sonra abim olmuş ben olmuşum bizimle ilgilenmiş biz büyüdük evlendik annem şimdi kendi çocuğu için üzülüyor. bu bir kısır döngü sanırım.. Herşeyin başı kesinlikle sağlık, uzaktada olsalar varlıkları çok önemli. Başımıza birşey gelse Dünyanın öteki ucundada olsalar koşturarak geleceklerinden emin olmak, bunlar çok önemli... tek yapabileceğimizde onları asla kırmamak ve bol bol dua etmek. Allah hepimize Ailelerimizi bağışlasın bayanlar...

Bende ne yapacağımı düşünüyorum onlar olmadan nasıl nefes alabilirim hiç bilmiyorum ama zamanla alışırsın sanırım Bir uğraşlar bulmalısın kendine :) Allah'ım herkese iyilik ve şifa versin M

bu hissi bi ben hissediyorum zannediyordum. hatta kendimi paranoyak sanmaya başlamıştım çünkü arkadaşlarım abarttığımı sanıyorlardı. bende ailemden uzakta olunca bu hisleri hissediyorum. lütfen neden olduğunu öğrendiğiniz zaman banada söylermisiniz :26: poyrazinannesi

İşte benim yaşadığım durum bu. Evli değilim ama ailemden uzağım ve sacma sapan dusunceler giriyor aklıma hep. Ya bişey olursa bana haberı gelirse vs. Gunde annemle ayrı babamla ayrı 2şer 3er defa konusuyorum ama bnimde içimde aynı sıkıntı. Bazen ağlıyorum oturup. Yenı de degıl evimden aılemden uzak olmam. Unıversiteyıde dısarıda okudum o zamanlarda da vardı ama bu kadar yogun degıldı ama şimdi beter durum. Evlenıp yıne onlarda uzakta olma durumum var bunu dusundukce kalbim sıkışıyor resmen. Senın derdini hafıfletecegıme kendı derdimi anlatıyorum ama aynısını yaşıyorum aynısını pambukmelek8788 :) seeen Seeeennn

çok geçmiş olsun... evet çok insan var aynı kaderi yaşayan yine de halime şükrediyorum hayat da mücadele etmeden anlamsız düşününce amacımız olmalı yani her ne kadar bazen isyan etme noktasına gelsem de:)

Amerika'da olanlar var ben ne yapayim :2: poyrazinannesi

Bende sen le benzer durumdayim ve seni okadar iyi anliyorum ki bende evlendim ailem uzakta evliligime alisayim derken hep ailemi ozluyordum tovbe gece ailemden birilerini kaybetmisim gibi dusunceler gelir aklima yerlesirdi gozlerim dolardi ne paranoyakca seyler daha bilsen neyseinsan nelere alismiyor sehri seviyordum neyseki ama malesef esimin isyeri istanbul a tasindi bilmedigimiz kimsemizin olmadigi bir yer apar topar tasindik hemde ah ne zor ayrildim eski evimden hala ruyalarima girer hic tadini cikaramadim. Geldik buraya benim issizlikle ilgili husranlarim bitmek bilmedi yani bi konu acsam anlatsam yok artik dersiniz oyle tuhaf seyler oldu ki evde vakit geciriyorum ona da alistim sıkılmıyor um artik ama asosyal oldum disari cikmak istemiyorum yeni bir ortama girmek birileriyle tanismak istemiyorum cunku isimi soruyorlar bi cevap verincede neden calismiyorsun diyorlar gel de anlat bisuru sacmaliklar. Kimseyi tanimiyorum cevrede hic arkadasim yok bir tek esim Allah eksikligini vermesin. Boyle devam ederken benim bir rahatsizligim var ona kontrole gitmistim ve baska bir rahatsizlik daha cikti okadar uzuldum ki ve hala uzuluyorum halime sukur de ediyorum nice caresizler var benim hastaligim olumcul degil Allahtan diyorum ama surunduruyor nerdeyse 1 aydir bunun icin doktor arastiriyorum ve stres uzuntu cok etkiliyor. Esim farketmis parmaklarimi kasiyormusum gece biseyi tutuyo gibi yapiyor birakiyormusum devamli bu hafta doktora gittim nörolojiye neyseki nörolojik biseyim yokmus stres uzuntu! Bak artik o bana bunu dedi yok evim kirlendi takintisi işsizlik vs hepsi unutuluyor saglik okadar onemliymis ki bosuna kendi kendimi yemisim durmusum sen benim duruma dusme kafana takma lutfen ben taktim taktim bak sagligimdan oldum uzun yazdim ama icimi doktum sanirim:) poyrazinannesi

böyle okuyunca hem güç alıyorum hemde çok tuhaf geliyor aynı kaderi yaşayan ne kadar çok insan var.. bende çoğu zaman kimseyi görmek istemiyorum... eşim destek oluyor fakat biyere kadar. sağlık dersen benimde sorunlarım var hatta önümüzdeki hafta doktora gideceğim ve diğer gittiğim doktorlarla aynı fikirde olursa ameliyat olacağım. bazen hayat zor olabiliyor ama inanıp başarmak kendi elimizde... . push ;

Benim evim annemlere çokta uzak sayılmaz. yürüyerek 10 dakikada gidebiliyorum ama bi çok bende ağlamışımdır ya onlara bişey olursa ya onları kaybedersem diye. bu düşüncelerin uzaklıkla bi alakası yok bence. etkisi var doğrudur ama direkt uzaklıkla bağlantılı değil. bende 8 aylık evliyim, bi gün görmesem ikinci gün mutlaka görmeye giderim. gördüğüm halde eve gelir ağlarım annem bugün hasta gibiydi, babam bana kırgın gibiydi diye. evden çıkınca bi kere onları kybetmişiz gibi hissediyoruz. sanki biz onların yanında olunca onlara da bize de hiç bişey olmaz gibi geliyor. ya sabah uyandığımda onlar hayatımda olmazsa diye düşnüüyoruz hep. yanıbaşımızda olduklarında da aynı derece de seviyorduk onları ama kendi ailemizi kurunca o sıcaklığı arar olduk. ÜZÜLME BURDA Bİ ÇOK KİŞİ SENİNLE AYNI ŞEYLERİ DÜŞÜNÜYOR. en azından ben düşnüyorum. yalnız değilsin yani. poyrazinannesi

canım benim... bende senle aynı durumdayım.. evlendim... çok uzaklara ailemden doğup büyüdüğüm yerlerden hiç bilmediğim topraklara geldim... ben bunu kadere bağlıyorum... bir gün herkes herkesten ayrılıyor.. yalnız paronayaklığın seni mutsuz etmesine izin verme.. çünkü böyle hayat geçmez... canım bak ne güzel sevdiğin yanında... kendi evin.. herkesin bekçisi ve emanetçisi yaradandır... onlara bir şey olmaması için dua edersin ancak bu kadar... gerisine bişey yapamazsın ki sen... hatta sn değil olacak olan olaylara bütün insanlar birleşse yine bir şey yapamaz olacak yine olur... seni vesvese vererek yani kötü düşünceleri ve sıkıntıyı sürekli aklına sokan içindeki evham... eşine sıkıca sarıl... onu ve kendini mutlu etmeye bak... erkek bu duruma bir süre sabredebilir... bu durum böyle ilerlese eşinide mutsuzluğa ittiğin için aranızda problem çıkabilir... buna fırsat verme... dua et bol bol... rabbim bu kötü evhamları sıkıntıları yüreğinden söküp atsın... rabbime emanet ol inşallah... mutluluklar...

ben de görev sebebiyle ailemden uzaktayım. gerçekten çok zor. alışılamayan tek şey gurbet galiba. Chelzy İkiz oğlan