Anladığım kadarıyla mizacınız böyle, fazla konuşmayı sevmeyen bir tarzınız var.. Bence en ideali :) Büyütülecek bir problem değil bana kalırsa, varsın insanlar sizi böyle kabul etsin :)

Ben durumunuzda bir anormallik görmedim. Bence gerektiği kadar selamlaşıp, konuşmak yeterli. Kızınızın sınıfındaki velilerle ahpap olmak zorunda değilsiniz, aksine mesafeli olmanızı tavsiye ederim ailesinde 3 öğretmen olan biri olarak. Bitttter

İyiki yazarken tıkanıyorsunuz hee.. Daha Mart'ta üya olmuşsunuz 2300 küsur mesajınız var.. Bide tıkanmasanız... Şaka yapıyorum kırılmayın sakın magic girl simdi diyet zamani tek ayak

5 dk yine iyi ben naber nasılsın iyiyim sen nasılsın iyiyim çok şükürden öteye gidemedim:) içimden gelmiyor sorulursa en kısa şekilde cevaplıyorum ve asla konu açamıyorum ve cidden can sıkıcı bi durum bu. arkadaş edinemiyorum malesef anne olduğunuz için durumunuz daha zor velilerle arkadaşlık gerekli her dönemde. kurs iyi bir fikir bence Y

teşekkürler hepinize arkadaşlar.. bebeğim durmadığı içn bazen tek tek cevap veremezsem kusuruma bakmayın lütfen... bakacak kimse olmadığı için kurs vs yerlere gidemiyorum.. inanın çoğu zaman uyutup okul çıkışına öyle gidiyorum koştur koştur.. yoksa kurslara gitmeyi tiyatroları takip etmeyi çook isterim... halk kütüphanesinden 1 hafta evvel aldığım kitaba bile başlayamadım... ama kendimi gitgide içine kapanık hissetmeye başladım.. eşim eve gelir çok yorgun halde konuşmaz tek kelime etmez.. ancak ben konuştuğumda.. sorarım 3 defa "ha ne dedein" der çileden çıkarım çoğu kez.. ama yorgun şekilde kanepede uyuduğunu görünce içim de acır hani... yaz tatili gelsin de memlekete gideyim diye iple çekiyorum bi annem var.. memleketteki arkadaşlarım da maalesef şehir dışına yada yurt dışına taşındı.. bu yaşa geldim kimsem yok şöyle enine boyuna dertleşecek bir Allah nın dürüst adamı diye içim acıyor.. K

canim karekterle alakali sanirsam kizken hic konusmazdim neyse nisanlandim kv yavrum sen niye konusmuyon annecim dedi bende baska zamanda geldigi zaman laf olsun diye ortaya bi laf atmistim is olsun iste ne dedigimi ben bile anlamamistim saftirik isteesimde oyleydi hatta annemler merak etmis bunlar ne konusuyorlar diye sonra benim dil bi sokuldu durdurana ask olsun o derece neyseki etrafimdaki insanlar sagolsun hep dedikodumu yaptilar cok konusdugumdan attiklari laflarida dedimmi diye cok dusundum bende sustum simdi insan secerim az ve oz konusurum dedikoduyu esime saklarim nede olsa ispiyonlamazkimseye yalniz esimin bu ara cenesi dustu arkadas bazen dinlemiyorum sadece basimi salliyorum oda diyorki hastamisin askim boyna kafa salliyon yok ya tatlim arada susda motorun sogsun dedim kirildi herhalde iki haftadir tik yokokuldakilerle sakin samimi olma ben oldum cok canim yandi sadece velilerde degil tatlim ben staj yapiyorum yeminle ogretmenler arasindada bir dedikodu var sadece izledim iki kisi digger ogretmenin dedikodusunu yapiyor sonar hicbir sey olmamis gibi gidip onla samimi oluyor sokkk oldum ne yuzsuz insanlar var su hayatta yalniz ben yapamam ama dedikodu yapmayanida kimse sevmiyor yurtdisinda bende yalniz kaliyorum ne yapayim ya dedikodu yada arkadaslik bende yalnizligi secdim B

selamlar.. bugün kızımı okul kapısı önünde törenlerinin bitmesini beklerken farkettim; ben 5 dk dan fazla kimseyle konuşamıyorum.. kimseyle muhabbet edemiyorum... konuşacak konu bulamıyorum sanırıım.. kızımın sınıfındaki bayanlara bakıyorum kaynaşmışlar... konuşacak bir konu muhakkak buluyorlar.. ben ise içlerine giremiyorum.. kimseyi beğenmemezlikten değil;yanlış anlaşılmasın. sadece konuşamıyorum.. yazarken sorunum yok yazma konusunda oldum olası iyiyimdir yazarken rahat ifade ederim sayfalar dolusu yazabilirim ama konuşmaya gelince yok.. komşuya gitsem en fazla yarım saat.. sonra yok nutkum tutulur gibiyim... neden insanlarla kaynaşamıyorum neden uzakta kalıyorum...? bundan 3 sene evvel eşimin işyeri arkadaşının çirkef bi karısı vardı bana iftira attı zor da olsa toparladım çok şükür... psikolağa giderek atlattım girdiğim deprsyonu.. ondan sonra insanlara güvenim sarsıldı.. kolayca arkadaşlık kuramıyorum..8 senedir bu ehirdeyim bi tane gelip giden devamlı arkadaşım yok.. bana okuldan kızımın arkadaşlarının anneleriyle kaynaşmamı dostluklar edinmemi söylüyor uzakta telefonlaştığım bi arkadaşım bir de şimdi yazacağım da ayrı bir konu bu konu hakkında bilen varsa söylesin lütfen; okuldaki velilerin bazısı hakikaten öğretmene yaranmaya mı çalışıyor; velilerin ağzından laf alıp öğretmene yetiştirmeye mi uğraşıyor anlamış değilim... kızım 1. sınıfta bayağı acemiyim bu konularda.. diğer velilerle nasıl bir diyaloğum olmalı okul süresi boyunca? en basiti kendi aramızda bi konuda hayır derken daha sonra "aa sen öyle mi yaptın ben böyle yaptım" deyip yan çizebiliyor. okul yönetimi konusunda bişeye kızarken daha sonra ; "iyi yapmışlar çok güzel olmuş" diye okul-öğretmen yanlısı oluveriyor. ben ise doğrumdan dönemiyorum tabi sivrilen ben oluyorum.. kendime kızyorum sonra kızım için hiç bi şeye karışmasam ya da okul öğretmen hakkında olumsuzlukları dile getirmesem.. zira insanlar 1 e 5 katıp anlatabilir diyorum... inşallah net anlatabilmişimdir kucağımda bebeğimle biraz zor olsa da yazdım... özgüven eksikliği mi oluştu bende ;ne yapabilirim?nasıl kitaplar okumalı nasıl bir yol izlemeliyim bu konuda bildiğinizi paylaşın lütfen sevgiler...

öyle bir devirdeyiz ki... muhabbet edecek İnsan! yok denecek kadar az... çevrede birsürü insana benzeyen mahluk var ama gerçekte çok az insan var... haliyle sizde güvenip konuşamıyorsunuzdur... okulda velilerle konuşmak yerine halk eğitim kurslarına gidebilirsiniz.. birşeyler öğrenmiş olursunuz... size iyi gelir. lunabrava L'amour c'est comme un

valla aynı derttweyız ıstersen ben arkadas olur derdını dınlerım cunku bende aynı durumdayımm ve konusacak drrtlesecek muhabbet edecek bır arkadas cook ıstıyorumm Meleknaz Herşeyin