Bir çok zaman tek başıma bu aşkı taşıyamayacağımı düşündüm... Korktum... Ona aşık olduğumu anlayınca ondan kaçmaya başladım. Küçüktüm daha... Onunla göz göze geldiğimde yüreğimden bir şeyler taşıyordu. O an ben farklı bir aleme giriyordum. Bana bakması onunla aynı ortamda olmak aynı havayı teneffüs ediyor olmak sesini duymak... Elimde olmadan gözlerim doluyordu akmayan gözyaşlarıyla. Bu beni korkutmaya başlamıştı... Bana neler oluyordu öyle ya! Uykusuz geceler onunla ilgili hayaller... Resmen acı çekiyordum. Hemen başkalarını sevdiğime inandırdım kendimi. Bir kişiyle çıktım. Bİr çok erkekle ilgilendim. Sevildim-hoşlandım... Arzulandım-özledim... Ama onu hiç unutamadım. Ondan yıllarca kaçtım. Yüzünü görmedim sesini duymadım ama adı her geçtiğinde küçük yüreğimden birşeyler taştı... İki ay önce onu yıllar sonra tekrar gördüm. Tamamen değişmişti. Erkeksi bir hava gelmişti üstüne. Artık ne o çocuktu ne de ben... Daha da ulaşılmaz olmuştu.. Herşeyin çocuklukta kalmış olduğunu kendime ispatlamak için yanı yaklaştım cesaretimi toplayıp. Merhaba dedim. Gözgöze geldik... Bakışları hala aynıydı hiç değişmemişti. O an anladım ki ben hiç büyümemişim hep çocuk kalmışım.

O bana her açıdan çok uzak... Üstelikte erişilmez bir insan. Öyle birini sevmiş olduğum için artık kaçmıyor kendimle gurur duyuyorum