Öyleyse ciddi ciddi alın karşınıza annenizi de ablanızıda konuşun. Ben patladım mesela geçenlerde. İlla yalvarmam mı gerekiyor gelmeniz için diye. Patlamak da çözüm olmuyor o yüzden sakince onların fikirlerini değiştirebilecek cümleler hazırlayın zihninizde. Ve sakince konuşun.

Bişey beklemeyip, takmamayı öğrenince ilişkiniz de güya iyi oluyor. Ama insanın aklına geliyor arada. Bi de durumlar böyle olunca insan eşine daha bi bağlanıyor. 1.5 yaşına gelmiş en zor zamanları geçmiş, Allah yardımcın olsun. Çok insan yaşıyor böyle şeyler

Gerçekten hoş değil... hele hele evlat ayrımı hiç hoş değil. Siz kendi çocuğunuzu babanızın kapısından getirmediniz sonuçta, o da annenizin torunu. Sizin ihtiyacınız varken ablanızın yanında olması kabul edilemez ama anneniz sonuçta. Et tırnaktan ayrılmaz... peki ablanızın sizinle yüzyüzeyken tutumu nasıl? Ben tek çocuğum ama kardeşim doğum yapsa, ya da bi ihtiyacı olsa annemi yollarım... anlayamıyorum... evlat ayırınca ne oluyor...

Ben ablanıza takıldım. Yani insan anne kardeşimin yardıma ihtiyacı var, ben gidemiyorum bari sen git demez mi?

Hiçbir şey yapmam. Kimseye minnet etmem. Bir de nasıl desem alışılmış bir düzen varsa kimse düzenini bozmak istemiyor.

En zor zamanları atlatmışsınız olsun takılmayın 2 çocuk annesi olarak kalben 2 sinin de sevgisi inanın aynı benim annem hep derdi kızım ayıramıyosun(biz 4 kardeşiz bu arada)çocuğun olunca anlarsın diye de inanmazdım gerçekten öyle sadece koruma içgüdüsüyle daha zayıf olana yardım edebiliyosun çünkü gücün ancak ona yetiyor siz sanırım ailenize karşı hayatta daha güçlüsünüz daha emin adımlarla basıyosunuz ve anneniz sadece sizin sorunlarınızın üstesinden gelebileceğinizi düşünüyor emin olun sizide çok seviyor Bakın bizzat yaşadığım bir olayı anlatayım ;bir arkadaşımın kızıda çok dert yanardı bu evlat ayrımından bi gün sordum annesine neden böyle hep onun yanındasın kızın alınır bak dedim bana dediği cevap şu; onun eşi çok iyi ona yardım ediyor kızımda iyi kötü kalkar altından ama diğerininki zaten sorunlu bir de ben bıraksam onun evliliği daha fazla sorunu kaldırmaz ayrılırlar dedi bir de bu açıdan bakın istedim

Acikcasi hic buna mecalim yok. Cocugum oyle yoruyor ki ve zihin olarak da bitik hissediyorum. Kendimi kimseye anlatacak halim kalmadi bi kalemde silebilsem keske diyorum. Bu gune kadar sinirle veya normal konusarak cok anlattim kendimi ama bisey degismedi. Bide benim konusmamla degisecekse hic degismesinler. Suleymanin

Ayrımcılık var mı bilmiyorum ama anneler ve kvler genelde evlerinden pek ayrılasıları gelmiyor. Yol çekmek istemiyorlar evlerinin düzeninden kopmak istemiyorlar. Ablanız da yakın diye ona yardım etmek işine geliyordur. Bir bazı ebeveynler çocukları kötü etkiliyor, çocukları öğretiyorlar resmen yakınımdan örnek vermek gerekirse x sen bizi sevmiyo musun artık bize gelmiyorsun onun yanına gidiyorsun, benim ailem yok mu gibi... Burda annenizden çok ablanızın ayıbı olduğunu düşünüyorum ben. burcubahar0635 what u get is what u

Kedi köpek de yavrusu dört ayak üstünde durana kadar analık yapıyo böylelerinin farkı ne . push ; Badem

Ona yardım etmesi hiç zoruma gitmedi aslında, sadece bende ihtiyacım oldugunda yardım görmek isterdim. Zaten sürekli birlikteler benim evime gelirken bari kendini ona göre ayarlamasın yada rahatca anne su gun gelir misin diyebileyim isterdim. Mesela benim bi gün yardıma ihtiyacım oluyor annem onun eşinin izin günü ne zamansa o zaman gelıyor evime. Maksat onu yalnız bırakmamak. Evet cocuguma kendi kurallarıma göre bakmak guzel tabiki ama bir gun eşimle basbasa cıkmak ıcın cocugumu bırakabilmek isterdim. Onların peşinde oyle kosturuyor ki guvenıp bırakamadım cocugumu. Bariz bir ayrım var ve zoruma giden bu malesef..

Bizimki de öyle malesef... canı yanmayınca anlamayacak(

Ben bu koşulsuz şartsız daima kayırılan ablayı sadece bizim aileye has sanardım ama hemen hemen her evde var bu tür ayrımcılıklardan. Ben buraya konu açacaktım bu konuyla ilgili az daha. Benimde annem evli ablamı kayırıyor. Ablam bir yana dünya bir yana ve bunu her fırsatta açık açık dile getiriyor. Hele çocuğu olduğundan beri iyice pervane oldu. Ben bunu değiştiremeyeceğimi kabullendim. Ablama onun eşine ve çocuğuna yaptıklarını verdiği sevgiyi, ilerde bi gün evlenip çocuk sahibi olunca bana yapmayacağının farkındayım. Ona dair tüm beklentilerimi sıfırladım bu yüzden. İnsan annesinden bu tür şeyleri görünce hayata dair inancı kırılıyor ama kabullenmekten başka bir yol göremiyorum ben.

Aylarca gitmek bile gelmiyor icimden. Eskiden her hafta giderdim.

Hiç üzülme hayatınızın hakimi sizsiniz öyle düşünün zaten siz ablanız gibi annenize yaslanarak mutlu olamazsınız çünkü mizacınız öyle değil ve bence bu çok karakterli bir davranış dediğim gibi hayatınızın hakimi olmanızın uzun vadede artılarını göreceksiniz emin olun

Evet yabancı yapsa bunu, siler atardim. Aile olunca cok zor oluyor konussam anlamiyor yada isine gelmiyor. Konuşmasam icimde birikiyor. Takintili miyim acaba diyorum cocuk kocaman oldu sen hala dogumu dusunuyorsun diyorum kendime ama değişen hicbisey olmadi o zamandan bu zamana. S

Zaten dedigim gibi cok bencildir ablam. Annemi de babami da sadece kendine ait goruyor ve kullaniyor. Ayni sizinki gibi asla kendisi bisey yapmaz herseyini annem yapar. Benim de en büyük gururum herseyi kendi basima yapiyor olmam kimseye bagimliligim yok hepte boyleydi bu

Yasamadim ama anne baba derim ses edemem diye dusunuyorum bakmassa bakmasin napayim golgeleri yeter bazen

Doğum zamanı ablanıza yardım ettiği çin yanınıza gelmemesi üzücü gerçekten.. Konu anne baba olunca direk şunu yapın bunu yapın demek zor, içiniz vicdanınız nasıl rahat ediyorsa öyle davranın annenize karşı. Ablanıza olan hassasiyetini kabul edilen annenizden beklentinizi düşürmek sizi daha az üzer sanırım.

Evet daha fazla sevme durumu kesin zaten bunu kabul ediyorum malesef. Bazen tamamen silmek geliyor icimden hepsini.

Zor zamanimda keyfi olarak yanimda olmayan, iyi günümde hic olmasın.

Anneniz ablanızla yakın mesafede oturdukları için sık görüşüyorlardır, belkide bu yanlış düşünmenize sebep oldu. Bakış açınızı değiştirmeye çalışın. Küçük yaşta anne oldum. Tam ilk çocuğum kucağımdan indi derken 2. kez anne oldum. İlk bir kaç gün dışında hep yalnızdım. Özellikle ilk çocuğum çok yorucu bir bebekti. 3 yaşına kadar gece ağlamaları devam etti. Kimsenin benim çocuklarıma bakmak gibi bir mecburiyeti olmadığını düşündüğüm için böyle bir beklentimde olmadı. Kendimi ne eve kapattım, ne de ev işleri, yemek konularında çok büyük sıkıntılar yaşadım. Bir çocuğum elimde, diğeri kucağımda sırtımda çantam ile gezdim. Arabam yoktu toplu taşıma yada taksi yaptım. Hatta 2. bebeğim 15 günlüktü sıkılıp çocuklarla atmıştım dışarı kendimi. Yoruldum, sıkıldım, bunaldım ama bunun için kimseyi suçlamadım. Bir tek eşime çemkirirdim arada :) Bunları sizi yermek, yada bak ben daha maharetliyim demek için yazmadım yanlış anlamayın. Zaten öylede değilim ama sadece beklentim yok. Olmayınca da iş başa düşüyor ve kendi işinizi halletmeye programlanıyorsunuz. İnanın daha güçlü hissediyorsunuz. Beklenti insanı hem harekete geçirmiyor hemde duygusal olarak çok yoruyor. Buda inanın sadece size zarar veren bir yük.

Mesele annenizin size yardima gelmiyor olmasi mi, ablaniza yardim ediyor olmasi mi sizce? Sanirim sikayetiniz sadece annenizin evlat ayrimciligi yaptigini dusunmeniz. Ben olsam hic umursamam. Sonucta zorunluluk degil annenizin size yardim etmesi. İnanin tek basinizayken her seyi daha kolay halledersjniz esinizle beraber. Ben annemin tek Cocuguyum, buna ragmen zor cocuguma kendim baktim tek basima. E cunku benim cocugum o, elbette kendim bakacagim. Bosverin annenizister ablaniza yardima gitsin isterse evde ayagini uzatip otursun, siz kendi evinizde kendi ailenizle mutlu olun insallah

Bizdede annenizin kaynana versiyonu var ben 9 yıllık evliyim evimde bardak kaldirdigini gormedim kızı evlendiği günden beri misafir ağırlamamıştır annesi dip köşe temizliğini yapar yemeklerini yapar varsa çamaşır ütü yapılır misafire hizmet edilir insanlar gittikten sonra bulaşıklar yıkanır dağınıklık toplanır en son kahvesinde yapar karşılıklı icilir çıkar eve gelir o ara eşimi görür oluyorum ben çok yaşlandım bu sene kolumu kıpırdaamıyorum falan hatta sonunu timsah göz yaşlarıyla bağlar... ama Rabbim çok büyük bu haksızlığı görsün

Malesef birlikteyken tutumu cok sinir bozucu. Sanki ben misafirim o annemlerin evinin sahibi gibi davranıyor. Orda da ben cocuguma kendım bakıyorum annem onunkilerle ilgileniyor. Kıskanclıklar yapıyor çünkü. Ve bunaldıgım ıcın giderken düşündüğümden daha az kalıp dönüyorum uzun zamandır da gitmiyorum.

Kesinlikle ayni durumdayiz. Onlar da hep birlikte yer icerler, elini hic bir ise surmez butun gun. Butun işi annem yapar cocuklara bakar. Cocuktan once takmiyordum ama cocuk olunca insan oyle bir destek istiyor ki. Benim gibi yalnizligi çok seven biri bile destek veren biri olsun istiyor. Bence de icleri rahat olmasin, bende mesafe koyuyorum ama anlamiyor ki asıl problemi. Suleymanin

Ablam benden daha uzun zaman once evlendi, bekarken ayrimciligi goruyordum ama bende evlenince hele cocugum olunca ayni değeri gorurum sanmıştım. Ne hamileligime onunki kadar sevindiler ne bebegimle onunkiler kadar ilgilendiler. Insan beklemezsem uzulmem saniyor ama cocuk cok farkli bisey ve destek goremeyince ne kadar hazir olsanda cok üzülüyorsun

Az beklenti çok huzur dıyeyim. Annenizin böyle davranmaması gerekirdi ama olan olmuş üzülmeyin. İnsan uzakta olunca kendi yaparak daha çok şey öğreniyor. Eşinizle çocuğunuzla huzurlu bir ev ortamı oluşturun. Geçmişi çok fazla düşünmeyin.

Bilmiyorum bizimkiler yeni damat ne derse o oluyo daha birgün hatrim sayılmadı hep kızı için yapıyor tabiki neyse Allah var diyorum ve birgün ahimin çıkacağı günü bekliyorum. simdilik damadin her isteği oluyo kızında ev temiz yemek hazır gezip tozuluyo e bukadar şanslı olunca böylede devam eder galiba Annenizin ahi ciktimi açana? Yoksa öyle devammı etti hayat?

Kimseden bişey bekleme net. Özellikle ailenden. Baba evim diye düşündüğün evi sana öyle bir yabancılaştırıyorlar ki yemek yemeye çekinir oluyorsun.

Bende son patlamamı yaşadım ve kovularak evime geldim. Tabiki anne baba konuşulur ama birşeyler kırıldı bende. Gidip gelmeyi düşünmüyorum

Iyi aksamlar kk 1 bucuk yasinda bebegim var, dogdugundan beri epey zor bir cocuk oldu, ilk zamanlar kolikti. Birde ablam var 2 cocuklu bir kadin. Fazlasiyla bencildir. Annemsiz hicbisey yapamaz, surekli yanında olacak, cocuklarina hep birlikte bakilacak vs. Ben ilk dogum yaptigim zaman esimin is saatleri duzensizdi, annem ablamin yardima ihtiyaci oldugu dusuncesiyle ve çocukları onu ozluyor diye cok kısa sure yanimda kaldiktan sonra beni birakip evine gitti. Uykusuzluktan agladigim oldu, esim oldukca yardimci oldu ancak o da cok evde olamiyordu. Herneyse bu surekli bu sekilde oldu annem hep onun yaninda oldu ona destek oldu. Evime bile onlar musait oldugu zamanlar geldi ve gitti. 1 bucuk senedir esimle basbasa hic vakit geciremedik mesela ama ablam esiyle her istedigini yapabiliyor. Cunku annem kosulsuz yardim ediyor. Benim cocugumla onun cocuklari arasinda buyuk sevgi farki var annem ve babam icin biliyorum. Annem bunu surekli yakin olmalarina elinde buyumus olmalarina bagliyor yani kabul ediyor. Ablamdan firsat bulup asla yardim goremedim, buna en buyuk sebep annemin ayrimciligi. Bu konuyu bi kac kez actigimda kendince biseyler soyluyor acindirma moduna giriyor. En son esim dogumun ilk zamanlarinda annemi aradigini, benim cok kotu durumda oldugumu gelmesi gerektiğini soyledigini ama annemin ablama yardim ettigi icin gelmedigini agzindan kacirdi. Bu cok cok üzdü beni uzun zamandir aklimdan cikmiyor.. Siz olsaniz ne yapardiniz? Nasil basa cikardiniz bu durumla?

Sende haklısın canım. Allah kolaylık versin. Bu bir süreç. Büyüyecekler onlar. Ve inanın çocuklarınızda ilerde görecek zaten annenizin ayrımcılığını. Ve çocuklar unutmazlar inanın. Ben anneme kızmıyorum ben ablamın bu kadar o kadına sırtını dayamasına kızıyorum. Çok borçları var annemlerde destek çıkıyor ve bana gelmeye otobüs bileti parası bulamıyor kadın. Gelince telefonda geri gel baskısı oluyor üstü kapalı. Çünkü babam kalp hastası günlük ilaçları var. Adam kendine yemek yapıyor ablamlarda nasipleniyor helali hoş olsun ama bi akşamda bi makarna haşlayıp baba bunu da ben yaptım demiyor. Yani annemin başına bişey gelse ablam ne misafir ağırlayabilir nede evinde aş pişirip çocuk yapsa bakabilir. O durumda. Ben diyorum ki kendi kendime kendi hayatımı tırnağımla kazıyarak kendi başıma yaşıyorum. Mantar gibi değil. Birinin sırtına yaslanarak geçmez hayat... siz de annenizden önce ablanıza bir bakın. Bütün sorumluluğu üzerine atmış. Evlat işte söz geçiremiyor insan...

Kaynananız aynı babannem gibi... görümceniz de halam:)) annem yaşadı bunları, mesajınızda gülümsettiniz... ama sonra bizim damat işten ayrılınca babannemlerin yanına yerleşti. Babamın sevdiği yemekleri yapmayan babannem kızına için "akşam ne pişireyim" diye telefon ederdi... Kumanda hep halamdaydı

Ablanizla konuşun bence. Durumu ona anlatın. Eğer o annenize söylerse anneniz dinler. Buradan öyle görünüyor.

Evet cok şükür büyüttük esimle beraber zor zamanları atlattik. Duzenimizi kurduk az cok artik ihtiyacim yok su saatten sonra kimseye. Ama dediginiz gibi aklina geliyor insanin ve hiç sorun yokmus gibi rol yapasim gelmiyor.

İnan bak çocuğum yok ama kendime oyalanacak şeyler buluyorum. İğne tutmayı bilmezdim şimdi nakıl dikiş yapıyorum. Annemden daha iyi turşu yaparım ve annemin yapmadığı çok şeyi yaparım şalgam, zeytin, konserve, reçel bilmem ne. Hatta anneme tarif veriyorum. Daha 1.5 senelik evliyim ve ben annemin evimde basit şeyler yaparken şuan yöresel yemekten tutun kışlığıma kadar yapabiliyorum. Ve kimsesiz yaptım kendi başıma. Ben bununla gurur duyuyorum ablam kek yapamaz doğru dürüst. Dileğim onunda yapması tabi ama böyle yaşamaya devam ederse yapamaz. Allah hepimizin yardımcısı olsun sizde bebeklerinize odaklanın güzel günler yakın en zor zaman geçmiş gerisi zaten gelir.

Ne yaparsan yap ne kadar zorluk yaşarsan yasa değişmiyor bekarkende yaşadım on yıldır da evliyim yaşıyorum hala. Aramızda birbuçuk kilometre var ablamla ise kırk kilometre ama benim evim uzakmış. Ölüme yaklaştığım zamanlarda oldu sağlığımla imtihan edildiğimde ama hep tek başımaydım. Iki senede adını bile duymadigim bir çok hastalığım oldu en son kolumdaki ağrılarımdan yeşil reçeteli ilaçlar yazdılar ama çocuklarıma nasıl bakacağım bu ilaçları kullanırsam diye uzuldum sağlığın için kullan sanki çocuklara ne olacak dedi ama kesinlikle kullanmayacağım bir de ben hiç birseyi takmazmışım ki

Aksine annem geldigi zaman triplere giriyor. Dogumumda bile ne yapip edip kendisiyle ilgilendirdi, ben gece aglayan bebegimle ugrasirken annem onun cocugunu uyutuyordu diger odada.

Her ailede daha çok sevilen bir evlat var. Siz de ona göre ayarlayın mesafenizi anne baba yerine koymayın herkes tercihlerinin bedelini ödesin, zaten başka da bişey yapamazsınız.

Sizin durumunuz biraz benimkine benziyor. Ablamla annem alt üst oturuyorlar çalışıyor. İkimizin de henüz çocuğu yok. Her haftasonu dışarıdalar eşiyle. Temizliğini annemle beraber yaparlar. Misafirine hazırlığı annem yapar. Hergün yemek annem yapar yerler bulaşığa bile ellemez. Peşinde pervane misali. Ben çalışmıyorum ama gurbetteyim kimsem yok. Bazen benimde yardıma ihtiyacım oluyor hasta oluyorum sorunlarım oluyor. Temizlik bilmem ne derken ben eşimle dışarı bile pek çıkamıyorum. Benim dişlerimi yaptırırken annem 1 hafta geldi diğer taraf perişan oluyor diye kal dememe rağmen kalmadı çekti gitti. Uzun zamandırda gelmiyor ablamı bahane edip. Ben artık kimseden bişey beklememek gerektiğini anladım. Bekledikçe üzülüyor insan. Ama mesafe koydum. Eskisi gibi aramıyorum. O beni ararsa konuşuyorum gel demiyorum. Gel dememe gerek yok isteyen gelir görür. İçi rahat değil bu yüzden farkındayım. Ama rahat da olmasın zaten.

Ama böyle devam ederse çocuğunuz anneanne sevgisinden mahrum büyüyecek ve bu çok üzücü bence( gitmemekte de haklısınız ben olsam ben de gitmezdim

Henüz çıkmadı ama görüşmüyoruz.. en büyük korkuları elalem ne derdi şimdi millet soruyor gelin neden gelmiyor falan diye... kuranından önce hep temizliğe annemi çağırırdı her şeyi ona yaptırırdı annem kıyımsızdır... ama kendi kızının evini toplamaya hep babannem giderdi. Evet nedense damatları kıymetli oluyo babam sigara bile içemezdi, kokuyo derlerdi damadı alkol içiyo babam kendi büyüdüğü evde içemiyorken haliyle bağları kopardık... çok başka şeyler de oldu ama kopmamız erken oldu. manevi olarak çok sömürdüler en çok maddi ama... Allah tez zaman da kapılarınızı ayırsın... biraz rahatlarsınız.. emin olun neden erken silmemişim diyeceksiniz...

Bu çok ağır değil mi? O anne baba büyütmüş emek vermiş bu günlere getirmiş sonuçta konu sahibini.

Ben zaten görüşmüyorum aynı binadayız inanın su durumda bile tek korkuları damat yanlış anlar bu gelin niye görüşmüyor sizinle diyormuş ne diyorlar bilmiyorum... buarada tek kalemde silerim ama eşim ailesine bağlı onların hiçbir yaktıklarını görmüyor yaşlıdır deyip gecistiriyor

Kısa vadede ablanız mutlu gibi görünsede uzun vadede siz mutlu ve huzurlu olursunuz boşverin onlar bugün var yarın yok siz yinede annenize bişi belli etmeyin anne baba duası çok önemli kendi hayatınz için emek veriyorsunuz ve emek verilen şey güzeldir

ikiside umrumda olmaz o zaman ne arar ne sorarım, annenizin sucu daha çok tabi bu kadar ayrım yapılmaz.. zor zamanlariniz geçmiş, bence artik onlardan birşey beklemeyin malasef bende çoğu kişiden umudumu kestim. modern hayatin bize getirileri bunlar