bende sürekli olan bir durum değil arada sırada böyle duygulara kapdılıyorum siyahvekirmizi

bende oldum olası yaşamaktan zevk almıyorum ne işe sarılabiliyorum ne bir faaliyet böylece evde oturup sadece nefes alıp veriyorum...

demek ki yalnız değilim

uzun zaman oldu hayattan zevk almayalı

Ben de varım Babamı kaybettiğimden beri eskisi gibi gülemiyorum bile

ama depresyon geçci bir durum değilmidir ben mesela oldum olası yaşamdan zevk almıyorum hiç bir şey canım istemiyor yapmak mecburiyetten yaşıyorum sanki öle.. hep hüzün var içimde bir boşluk var dolduramadığım ama ne ben de bilmiyorum.. Caulfield-

daha önce psikiyatrise baş vurmadım bir kere evlenirken gitmiştim öylesine depresan ilaçları verdi onlarda insanı çok uyutuyor sersemleştiriyor kullanmak iyi gelmedi bana.. ama bir iş hayatı iyi gelebilir evet ama hiç cesaretim yok şu evden çıkmaya.. çalıştığım kısa süreli zamnlar oldu.. bu kadar değildim ama yime mutsuzdum işyerine bile yansıyordu sanki hayattan bıkmış gibi bir halin var diyorlardı.. ama bu halimden iyiydim gene... tip olarak ta kendime bakan biriyim yani öle çok abartılı olmasamda.. çirkinde sayılmam ama işte hep böleyim.. hep halsiz hep isteksiz herkesten uzak yaşamak istiyorum

Beyindeki seratonin hormonu eksikliği buna neden olabilir. Kendimi bildim bileli dediğine göre ya kimyasal bir sorun ya da yanlış düşünceler, inançlar seni bu hale getirmiş. İlaç tedavisi yanında bu düşüncelerinde değişmesi gerekiyor. Kişisel gelişim kitaplarını tavsiye ederim. Özellikle de Dale Carnegie-Üzüntüyü bırak yaşamaya bak kitabını. Okudukça, düşündükçe, kendini keşfettikçe hayata da otomatikman bağlanıyorsun. Sadece ilaçlar bir işe yaramıyor bence. Ben kendimi böyle tedavi ettim. Uzun sürdü ama şimdi çok iyiyim. İşe yaramayan paradigmaları değiştirmek çok zor değil aslında. Yeter ki iste ve her zaman olumlu ve çözüme giden yolu seç. Biz ise tam tersini yaparız genelde. Bazen düşünüyorum da bizim kendimize yaptığımızı başkası yapsa onu en azılı düşmanımız kabul ederiz. En iyi dostumuz olmayı, kendi kendimizin her şeyi olmayı başarırsak kimse ve hiç bir şey bizi yıkamıyor. Bundan daha güzel bir duygu da yok. Bir de depresyon derinlerde bir yerde doldurulması gereken bir boşluğu gösterir çoğu kez. Beni dinle anla ve tatmin et diyen bir ses. Bu sesi de yargılamadan dinlemek lazım. Öyle şeyler keşfediyor ki insan... neferalem

psikiyatriye gittim ilaç veriyorlar verdiği ilaçlarda deli gibi uyku yaptığı için almıyorum çalışıyorum sonuçta monoton bir hayatımda yok gezmeyi eğlenmeyi seviyorum yaparımda fakat işte durum dediğim gibi bunlar bile tat vermiyor düşünüyorum o kadar kötü durumda insanlar var hastalıkla boğuşan fakat benim elimden gelen bir şey değil bu bir şekilde yenmem lazım neferalem

depresyon evet gecıcı bır durumdur. ama oyle gecer dıe beklenmez. daha once hıc psikiyatriste basvurdunuz mu? psikiyatrist destegıyle bu durumu asabılırsınız. tabıkı sadece psikiyatrist yeterlı kalmıyor sızın de kendınız ıcın yapmanız gereken seyler var. eger yasam tarzının monotonlasmıs bır durumdaysa onu hareketlendırmenız gerekıyor. yarına uyanmanız ıcın sebeblerınız olmalı. orn; bır ıs hayatı gıbı

hayattan zevk alamıyorsan birini mutlu etmeyi dene, o zaman başkasının mutluluğuyla sen de hayata tutunabilirsin, örneğin anneni alışverişe götür ya da ihtiyacı olan birine yardım et, okuyan bir çocuğa burs ver, o zaman mutlu olacaksın bence çünkü hayatta bir yerin ve görevin olduğunu farkedeceksin. Roseaysea Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

tamamen depresyon belirtisi uzun yıllar depresyon yaşamış biri olarak söylüyorum neferalem

hayattan zevk almamak; uzun süreli ve günlük aktiviteleri engelleyecek boyuta gelmişse depresyonu işaret ediyor gibi geldi bana; tabiki en doğru teşhisi uzman koyacaktır; çağın hastalığı; kısa süreli üzüntülerden ziyade; uzun süreli mutsuzluk; aşırı uyku isteği ve her zaman yapmaktan zevk aldığın şeyleri yapmamak hastalık belirtileri diye biliyorum... dilerim atlatırsın... ancak depresyon ise şayet başka hastalığın da habercisi olabilir.. hiç beklemeden doktora gidin derim... D

eskiden bende hayattan zevk almaz, hep uyumak isterdim. daha sonra doktora gittim depresyon teşhisi koymuştu. sizin durumunuzda depresyona benziyor bence bir an önce tedavi olun

çok güzel anlamışsınız beni sağolun.. dediğiniz gibi yanlış düşünceler inançlar beni bu hale getirdi.. içimde bir boşluk var dolduramadığım evlendim yine dolmadı o boşluk.. o dediğiniz kitabı alıcam muhakkak.. Roseaysea Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

canım teşekkür ederim durumuma bakılırsa hiç çıkmıyorum zaten neferalem

seni cok iyi anliyorum bence cagin hastaligi bu!! ömür boyu kariyer pesinde kosmaktan gönlümüz yoruldu iki yüzlü insanlarla oturup kalkmaktan güven duygusunu yitirdik ben simdiye kadar büyük hayal kiriligi yasamadigim halde kimseye güvenemiyorum bir gün evlenecek kadar nasil güvenebilirim hic bilmiyorum... hayat cok kisa o yüzden kimsenin kalbini kirmadan tadini cikar derim. evlenince bence allah nasip ederse cocuklarin olursa bence böyle düsünmezsin . push ;

Ben de zaman zaman... Bir hormonun eksikliğinin sebep olabileceğini de okumuştum ben bi yerde...