Gecen gün dört yasindaki yegenim bana hararetli hararetli birseyler anlatiyor, gülüyor seviniyor. Bende dikkatli dikkatli dinliyorum fakat, "ayi" kelimesine gelince konsept tamamen dagiliyor, "r" harfini söyleyemedigini nedense o an düsünemiyorum. O Cümleyi tekrarlatiyorum o kelimeyi tekrarlatiyorum. cocuk artik üc dört kez tekrarladiktan sonra bakti anlamiyorum kelimenin almancasini söyledi.. ben de ariyla ilgili birseyler anlattigini anladim tabiki

Kücükken cogumuz hep cabuk büyümeyi istemisizdir, halbuki büyüdükten sonra zihnin en duru algilama halinin cocuklukta oldugunu da hepimiz saskinlikla farketmisizdir. Simdi o yüzden tüm cocuklara birer saheser gözüyle bakiyorum. Bizlerin farkedemedigi seyleri aninda farkedip aninda seziyorlar. Onlarin derdi hayati anlamak. Bizler ise gün icinde ugraslarla bogusup duruyoruz. Bizler cocuklara birseyler ögrettimizi zannederken, aslinda bizlerde onlardan cok seyler ögreniyoruz. Bunu yasarken tanik olduklarimiza bazen inanamiyoruz bazen sasirip kaliyoruz. Misafir agirladigimiz bir gün yanlislikla arkadasimin cocuguna askim dedigimde gün boyu 3 yasindaki yegenim benimle konusmadi ve tüm misafirlerimize hala diye hitap etti. O an yaptigim hatayi anladim, bunu uygulamali olarak bana ögreten yegenimin gücüne hayranim.. Dünya hali iste, bir gün oturmus aglarken 2 yasindaki yegenimin telasla yanima yaklasip saclarimi oksayip, gözleri dolarak ne oldu diye bana sarilip sirtimi sivazlamasi da hayatim boyunca unutamayacagim bir ders oldu.. o gün bu gündür cok yakininiz biri aglarken sarilip onu teselli etmenin ne büyük bir gereklilik oldugunu da ögrenmis oldum. Sayfanin devaminda aklima geldikce ve yasadikca sizlerle paylasacagim.. sizlerde bu gibi yasadiklarinizi anlatlmak ister misiniz? Hep beraber burda cocuklardan neler ögrendigimizi paylasalim.. Hadi kolay gelsin...