Başınız sağolsun İşiniz çok zor bende babamı 3 hafta oluyor kaybedeli ben kendimi sizin gibi tutamadım hıçkıra hıçkıra ağladım ben sizin gibi zorlanmadım iş konusunda biz 6 kardeşiz şükür herkes üstüne düşeni yaptı anneniz size çok bağlı annenizide yanınıza alamazmısınız yurtdışına giderken sonra çok üzülürsünüz zorlanırsınız annenizi özlersiniz tek çoçuklara herzaman çok üzülürüm olmuyorsa yapacak birşey yok ama olupda rahatlıkdan dolayı ikinci çoçuk istemeyenler bencil bence herşeyi tek çoçuğa yüklüyorlar

Yani yardımcılık bir durum yok aslında. Annem 60 yaşında dinç bir kadın. Fiziki bir problem yok. Sadece dışarı işlerini halledemiyor alışmamış. Yürüyemiyor gidemiyor değil nasıl yapılacağını bilmiyor, öğrenmeye de çalışmıyor. Bütün akrabaları ile aynı mahallede oturuyor. A dese biri koşar yardıma o mesele değil. Ben kendi ayaklarının üstünde dursun, bağımsız olsun istiyorum.

Harfiyen katılıyorum. Çocuk düşünmüyorum ama olur da yaparsam kesinlikle beni huzurevine versinler. Kimseye yük olmak, bağımlı olmak istemem. Bu arada kendi işini kendi gören ne yaşlılar var. Eşimin babaannesi 80 yaşında internet bankacılığından tut her türlü sosyal medya hesabına kadar kullanıyor. Pikap sürüyor. Pikapla tek başına Türkiye turuna çıktı. Bir sürü de hız cezası yemiş yurtdışına gidip kendi başına gezip dolaşıyor. Benim anam ilçe değiştiremez tek başına.

Yani evet ben de anlamaya çalışıyorum ama tek sorun atmden para çekmek gibi teknolojik işler olsa zaten dert etmem. Annemin genel hali tavrı problem.

60 yaş nedirki cok genç bir yaş bana göre. Bence birakin basinin caresine bakmayi ögrensin. Akrabalariniz aradiginda da ayni seyi soyleyin. Onlar da iyilik yapmaya calisiyorsa amcaniz mesela birlikte gitsinler nasil para cekilecegini ogretsin

Annem hep böyleydi. Babamı kaybedince böyle olmadı. Babam biraz frenlerdi onu. Evet hayatta tek kalmaktan korkuyor ve acısı da taze. Ama benim de acım taze. Benim de acımı yaşamaya hakkım var. Haksız mıyım sizce?

İnsanlar beni ararken bak annenin şu işi varmış biz yaptık sen yapmamışsın minvalinden arıyorlar ama... Ben yapmamışım dedikleri de bizzat memlekete gidip yapmam lazım gelen şeylerr. İş durumları sebebiyle gidememişimdir. Müsait olunca gelirim hallederiz demişimdir annem o arada amcamı seferber etmiştir... Falan filan... 26 yaşına yeni girdim saçlarım bembeyaz artık inanın..

Öğretmeye çalıştım hepsini. Öğrenmek istemiyor. Gösteriyorum öğretiyorum sonra bir duyuyorum yine amcama yaptırmış falan... Tek değil ki anneannem var. Annesiyle yaşıyor. Bütün akrabaları ile aynı sokakta oturuyor. Asıl ben yalnızım

benim annem annenizin tam tersine ağlayamaz içinde tutar sonra depresyonlara sokar kendini kanser oldu bu hassas kişiliği yüzünden fakat bazı şeyleri değiştirebilirsiniz. benim vaktim olmasına rağmen bankacılık ve türevi işleri yapmayı bi süreden sonra reddettim. "yanında hep ben olmıycam al eline kağıt kalem not et halletmeye çalış işlerini" diyince mecburen öğrenmeye başladı. babanızın gidişi sanırım sizin için daha da endişelenmesine sebep olmuş. annenizle konuşma aralığınızla ilgili bir anlaşma yapın. hep akıl verme olayına gelirsek zaten tüm ebeveynler öyle "tamam anne kırk kez söyleme bunları" derim sonra yine aynı şeyleri öğretmeye çalışır napalım:) annenizin tepkileri anormal bence doktor gözetiminde ilaca başlarsa rahatlar

Evet yapabilir ama annem kasaptan kıymayı erkek işi olarak görüyor. Veya muhtara gitmeyi. Erkeksiz gidilmez oralara diyor bana annem oldukça cinsiyetçidir. Ay sinirlerim bozuldu

Anneniz icin bir bakici tutsaniz? Haftada en azindan 2-3 defa onu ziyaret edip yardimci olabilen birini.

Evet. Yaşamayan bilmez. Gel demesi kolay git demesi zor. Bir de uyumlu, huzurlu bir insan değil ki idare edemezsem arada kalırım yani.

Ben burada 80 lik nineye şaştım yalnız:) Yaa biraz anlamıştım ama çok abartılı durumlar söz konusu. Ilçe değiştiremez ne demek. Çok fena alışmış bu zamana kadar. Bir yerden başlaması şart. Bir iki derken insan yapıyor. Benim annem tek başına uçağa bindi. Hatta aktarmalı uçuşa. Yapana kadar nasıl yapcam deyip duruyordu ama aldık biletini yaparsın dedik. Bir iki kişiye sora sora geldi. Şimdi kendi gelirim diyor güveni geldi kendine :) Bence yapamam edememleri birlikte kirabilirsiniz.

Kardeşim yok. Sürekli yurtdışında ülke ülke gezeceğim bir mesleğim var. Annemi her yere götüremem orada senelerce kalması mümkün değil. Elden ayaktan düşmedikçe, bakıma muhtaç olmadıkça yanıma almam. Çok sorun yaşarız. Annemi tanısanız anlardınız beni.

Annemi yanıma almam zor. Ülke ülke gezeceğim. Somali de olabilir Irak da. Bazı yerlerde vize sorun olacak falan. Alabilecek olsam bile çok elzem olmadığı müddetçe almam. Sebebi de evliliğime zarar vereceğini düşünüyorum. Ben de 1 hafta kaldı. Şöyle şeyler yaşadıkb eşim telefonla konuşuyor başka bir odada, annem yanıma geliyor biriyle konuşuyor o diyor. Hafiye gibi. Ben işteyim eşim ve annem evde. Eve gelince annem, eşimle annesinin o gün telefonda konuştuklarını anlatıyor bana. Eşime senin annen şöyle baban böyle falan diyor dilinin kemiği yok hiç. Adam cevap vermiyor tabi ama nereye kadar vermeyecek. Verince ne yapacağım hangisine kızarım? Mesela bir yere götürüyor eşim annemi. Annem, o, atm'den şu kadar para çekti diye beni arıyor çok ayıp bunlar nasıl yanıma alayım

Bence iyi niyetli bir kuzen veya arkadaşınıza annenizi emanet edin. Resmi işleriyle ilgilensin. Alışveriş vs yapamıyorsa, internetten sipariş edersiniz haftalık veya aylık her neyse. Siz gezerken eşiniz sizinle gelecek mi? Bence annenizden daha fazla düşünmeniz gereken o.

Öncelikle başınız sağolsun. Bana kızmayın ama bana biraz gaddarca geldi yazdıklarınız. Bu hayatta hiçbişey yapmadan yaşamış bir kadın için 60 yaşında ev çekip çevirmeyi öğrenmek, tek başına başka bir şehirde yaşamak bence çok zor ve çok korkutucu. 18 yaşında sanayiye arabasını kendi tamire götüren, 12 yaşından beri dışarlarda hayatı olan, 10 senedir de çalışan biri olarak yani dibine kadar kendi başının çaresine bakabilen biriyken böyle düşünüyorum açıkçası. Tek kalma hissi, ailenden herkesin ya ölmüş ya senden bir şekilde uzaklaşarak bir yerlere gitmiş olması ve o yalnızlık hissi çok korkunç geliyor bana. Sizin de haklı olduğunuz noktalar var da yani kadın napsın Atm'den para çekmeyi beceremiyosa, anlamıyosa, korkuyosa? Benim de annem hala internet denen şeyin varlığından bihaber, yarın bigün babama bişey olsa öğrenseydin diyip kenara çekilemem ki.. bence yapmayın böyle, biraz hoşgörü ve sabır gösterin sonra Allah korusun bişey olsa üzülürsünüz...

Ne diyorlarsa yap der kapatırım Bence dur demek için geç kalmayın Bu arada bana acımazsın tek çocuk vs denilebilir de ben de tek çocuğum uzak bir yerdeyim hiç kimsede aklım kalmıyor

Benimki daha babam son nefesini verirken demiş beni kime emanet ediyorsun diye. ama hayattayken hep senin bana hayrın yok derdi. o lafını unutamıyorum. sebebiyse son zamanlarda babamın işleri kötüydü. off o kadar çok şey var ki.

Tek başına başka bir şehirde yaşayan benim aslında. Annem bütün akrabalarımız ile kapı komşusu. Sorun Atm'den para çekmemesi değil. Annemin genel hali ve tavrı. Hiç çabalamıyor olması. Babamın ölümünden beni mesul tutması evlendim ve başka şehirde çalışacağım diye. Bazı huyları. Aralarda yazdım muhtemelen okumadınız onları. Olsun ama değişik bakış açılarına da ihtiyacım var.

Çabalasın da yapamasın canımı yesin. Sizin anneniz gibi olsa inanın hiç mevzu bahis etmezdim. Annenize de allah şifa versin inşallah kimse kimseye muhtaç olmasın

Herkes hepimiz yalnızız neler yaşamadık ne imtihanlardan gecmedikki ne acılar var içimizde cigerlerimiz paramparça... öyle kadınlar tanidimki düzenli maddi geliri bile yok ama aslan gibi dimdik ayakta hayatla mücadelesini veriyor hayatta kalmak için mücadele veriyoruz çünkü mecburuz. Oda öğrenecek öğrenmeli Sakin annenizi yanınıza almayın gelsin gitsin zaman zaman kalsın ama kapısını kapatıp evini dağıtıp size yerlesmesin kendi aile huzurunuz kaçar yuva dağılmaya kadar gidenleri gördüm.

Evlat olarak vicdanınızı yoracak birşey yok. Kendi düzeninizi kurmuşunuz, dert taşımıyorsunuz, asalak değilsiniz, sömüren değilsiniz. Eeee? Her yetişkin kendi acısıyla ve korkularıyla başkalarına hele evlatlarına yıkmadan başedebilmeli. Yazınca çok kolay geliyor da yapabilen kaç kişi var gerçi. Benim annem tüm işlerini kendi yaptı son yıllara kadar, babamın ölümü ardından benim evlenmemle yalnız kalınca - ardından dediğim 5 sene var arada - kendinden beklemediğim bir hızla histerik bir yapıya büründü, huzursuz, geçimsiz, alıngan bir hal aldı birkaç yıl içinde de demans başladı. Ben her zaman arayan soran giden ihtiyaçlarını alan sevdiği yerlere götüren evlat olmaya devam ettim ama asla yetemedim.. Şimdi işlerini kendi yapmıyor değil yapamıyor artık ama dert olan şey inadı ve geçimsizliği yüzünden yanına kimseyi yerleştiremememiz. Sizin annenizde de zor kısım bu geçimsizlik bence, hazır zihnen ve bedenen bir sorunu yokken alıştırmanız gerek kendini çekip çevirmeye ve dinçse bile kabul ederse yanına birini vazifelendirmek. Sonra imkansız oluyor tam kilitleniyorsunuz.

Bunlar vefat öncesi oldu ise çok net bir daha duymayayım denmeli İdare etti iseniz de artık net olun Sana ne derim kocan hakkındaki yorumlara ya da bana ne çektiği paradan derim Biraz sert de olsa haddin değil demelisiniz

Konu sahibi yaşamayan bilemez Öncelikle Allah rahmet eylesin babanıza Benim babam annem sağ Şuan ben hep dua ediyorum babam annemden önce ölmesin diye Benim annem tek basina surdan suraya gidemez Evin önünde market var iki adımlık bir oraya gider Telde üç kızı kayıtlı sırayla öyle arar bizi ve aşırı bağımlı olduğu kızı da benim Siz keşke kardeşim olsaydı diyorsunuz ama kardesinizde olsa biryere kadar Annem asla tek başına dışarı cikamaz fatura vs asla ödeyemez Ve öğrenmeye karşı Babam hep yapti herisini buda annemin işine geldi Kardeşim anne şunları öğren der Buyastan sonra ogrenemem der Ama gençken de öyle idi Babaniz ölse üç kizim var kafasında Ama herksin ayrı hayatı var bunu düşünmez Yaşlanınca iyice bakıyorum bencillesti Ben sizi doğurdum siz varken kime ihtiyacım olacak kafasında Yani yükunuz agir Allah kolaylık versin

Işte almamalıydınız. Bileti aldık para boşa mi gitsin anne? Kapına taksi gönderiyorum. Seni tren garına bırakacak. Indigin yerden de alacağız hadi diye baskı yapmak lazım.

benzer şeyi ben görümceme demiştim kendisi açtı lafı yukarıda yazdım anneannem ilkokul dahi bitirmemiş bir kadın okuma yazması var ama hayatı memur olan eşi ile şehir şehir gezip 5 çocuğunu büyütmekle geçmiş eşi zaten dışarılarda olduğu için de her işe o koşturmuş sonra anneannemin yetişkin oğulları vardı onunla yaşayan işleri paraları vs olan dedemden isteyemediğini, aldıramadığını vs de onlara aldırır kendi de dört duvarı arasında yaşardı yani pazara vs arada giderdi de aslan gibi oğulları olduğu için birlikte giderler onlar taşırdı vs sonra anneannem 60 olduğunda iki dayım da evlendi ve 2 yıl dahi geçmeden dedem vefat etti anneannem Ankara nın ortasında bu yaşantıdan sonra kaldı tek başına her işini halletti, gitti denedi arada da yanılmıştır mutlaka ama halletti hatta dayım vardiyalı çalışırdı, istese yardım ederdi ama anneannem ben hallettim derdi bu süreçte bir yerden devremülk almış dolandırıldı demiştik o bile bitti yıllardır gidiyor yaşı artık 84 ama hala evinde, evinin hanımı son birkaç yıldır dayım eşinden ayrıldığı için onunla ama esasen yalnız olsa da idare eder görümcem annem öğrenemez diyor, öğrenmesine imkan da tanımıyor kp yatalak oldu ve artık kv markete gidiyor ara ara gayet de öğrendi yani markete gitmenin öğrenilemeyecek nesi var iş başa düştüğünde para da çeker, aslında sora sora Bağdat bile bulunur diye boşa dememiş atalar ama işte o yapamaz dendiğinde iş zorlaşıyor aman ben iki dakikada halledivereyim psikolojisi bu o yapamayıp sorun çıktığında uğraşacağıma, aklım kalacağına hemen halledeyim bunu hem çocuklarımıza hem yaşlılarımıza yapıyoruz toplumsal kültürümüz bu hale geldi ve bu seferde ben yapamam diyen insan güruhları artıyor yani ben çok yakınımda, aktif iş hayatında olup aktif araba kullanıp da ben benzin alamam diyeni duydum neymiş parayı nasıl ödeyecekmiş şaka gibi ama şok olmuştum yani hiç fikrin yoksa sorarsın pompacıya nereye ödeyeceğim diye hiç bir şey bilmiyorsan aynı kişi yeri gelir ayyy yurtdışı gezilerini anlatır aman siz de gidin der vs ama basit hayat becerilerini yerine getirmez başkasına yıkılmayı sever bu nedenle ben acımasızım herkes o işlerle bir baş başa kalsın öğrenir bir de yani günümüzde paran varsa her şey var fatura denilen nedir ki ver talimatı ödesin banka hatta harcamayı da kredi kartı ile yap onu da bağla maaşa onu da ödesin oldu bitti

Evet gelecek ve geliyor. En baştan evlenmeden evvel eşimle o şekilde anlaştık. Hatta eşim teşvik etti ben vazgeçmişken. socialscientist Huysuz Şirin

babanız hayattayken annenize sorumluluk yuklememis ev işi dışında... dışarı işlere yabancı kalmış halı ile... vefat durumu olduğunda da kadıncagiz dimdizlak ortada kalmış yazık hicbirsey bilmiyor banka işleri v. s bunca yıl bakıp büyütüp okuttuğu tahsilli evladından yardım istiyor haliyle... annenize çok üzüldüm keşke ben yakın olsam onunla ilgilensem sizde depresyonunuzu yasasaniz evinizde... M mel_dem

Kızıyorum böyle evladına kendisine annelik yaptıranlara Asıl anneninizin görevi sizi teselli edip destek olmak Yanınıza falan almayın evliliğiniz de çatırdar Mümkünse terapiste gitmesi konusunda ısrar edin ilaç falan kullansa evhamı hafifler belki Sınırlarınızı belirlemeniz lazım çok yıpranırsınız Sizi anlıyorum aynı anneden ben de var Mesela ben düşerim dizim acır ağlayamam bile der ki benim acım seninkinden büyük benim de kızım düştü ama Şaka gibi ama gerçek Allah yardımcınız olsun sakın babanızı rolünü de üstlenmeyin Y

Anneniz yanlız kalmaktan korkuyor. Acımı asla tek başıma atlatamam gibi görüyor. Bu saatten sonra kağıt kürek öğrenemem diye de. Yadırgamamak lazım. Güvendiğiniz biri ona arada yardım etmeli. Birkaç arkadaş edinip onlara sohbet muhabbet derken vakit geçirmeli. Anneannem de dedem vefat ettiğinde çok zorlanmıştı yanlızım diye. Dayım en yakın oturuyor ona. O doktor, kağıt küreğine birkaç hafta da bir bakar. Yanlızlık hissini de teyzelerle gideriyor, örgü örüyor, bizimle görüntülü konuşuyor onu öğrendi. Öyle öyle alıştı, anneniz de alışır inşallah.

Öncelikle başınız sağolsun. Mekanı cennet olsun babanızın. Anneniz için hiç kolay değil. Yol arkadaşını kaybetti. Sonra siz de yoksunuz yanında. Yalnız kalmış. İzin alabilirseniz bir yanına gitseniz bir hafta. Herşeyi öğretseniz. Benim de 10 yıl oldu babama. Bekarım çok zaman aldı annemi toparlamak. Aynen sizin anneniz gibi para dahil çekemezdi. Pek çok kursa kaydettirdim. Herşeyi tek tek öğrettim. Onlar bizi bu yaşa getirmiş büyütmüş onca şey öğretmiş. Çağın gerisindeler. Sizin için basit olan şey onlar için zor. Ben de acımı hiç yaşayamadım. Vergi işleri internetten haloluyor. Siz yurtdışında bile olsanız o tarz şeyleri yaparsınız. Başka kardeşiniz yok mu? Ama gitmeden yanına gidip para çekmeyi vs öğretin. Napsın bir siz varsınız size sığnıyor. Mesajları aramaşarı bu yüzden. Sizin için de zor farkındayım. Ama işte anneniz için daha zor. Evde tek sürekşi babanızı düşünüyordur. Rabbim yardımcınız olsun.

Niye kötü hissediyorsun akrabalar ne için varlar socialscientist Huysuz Şirin

O kadar tanıdık geldi ki yazdıklarınız. ben de yakın zamanda babamı kayb etti. başınız sağ olsun bu arada. ama benimki üvey anne. öz annemi küçükken kaybettim. o da hep sızlanır durur. acısında değil hep böyleydi. onun isteklerini yapmaktan acımı yaşayamadım ben. sanki bir tek o üzülmüş gibi davrandı. senin eşinse benim canımdı o. ama anlamıyor. her işini başkalarına yaptırır alışmış çünkü. her şeyi babam yapardı. market alışverişini bile yapamaz o derece. ne alacağını bilmez. kombiyi çalıştırmayı o kadar öğrettim yok yine kuzenimin eşini çağırır. her gün arar konuşuruz. her hafta yanına gideriz yine sen sık aramıyorsun abin hep arar oluyor. abim başka ülkede bu arada. her işini ben yaparım yine yaranamam. Ben de dertliyim işte. bu arada hayırsız evlat değilsiniz büyükler biraz olgun olsa çözülecek şeyler.

Malesef anneniz içinden gelip öğrenmek istemez ise yapabileceğiniz pek birşey yok gibi. İstese yapılmayacak şeyler değil, sora sora bile öğrenebilir. A

Bende 75 80 yaşında zannettim annenizi eğer ciddi bir problem hastalık yoksa gayet kendi ihtiyacini karşılayabilir. benim annemde öyledir hep bağımlı okuması yazması var ama çocuk gibi. İş hayatida olmuş ama bağımlı işte fatura banka vergi dairesi falan bahsetmiyorum onları hiç yapamaz yemek yapmaz yapsada bir iki çeşit ve güzel degildir temizlik yapmaz yapsada ayda bir iki kez mesela bir kere olsun halı yikadigini bilmem neden biliyor musun çünkü yapan birileri hep vardı. Kendisi hiç denemedi denediysede zor geldi bıraktı. gencliginde yapmadı ihtiyarladi hiç yapmıyor yapamıyor yetiştirme tarzıyla alakki bir durum

Sağolun iyi dilekleriniz için. Annem geri planda bırakılmadı. Babam hep öğretmek istedi ama annem kendi ailesinden böyle alıştığı ve kendi annesi böyle öğrettiği için hiç oralı olmadı. Kasaba gitmek erkek işi anneme göre. Bu arada anneannem sağ ve dedem öldüğünden beri (o zaman 63 yaşında falandı ve eli ayağı tutuyordu) annemlerle yaşıyor. Annem hep anneannemin yörüngesinde hareket etti. Hala da öyle. Aynısını bana da yapmaya çalışıyor sanırım. Veraset, intikal işlemleri için aynen dediğiniz gibi çetrefilli işleri halledip basit işleri tüm belgeleri hazırlayıp eline verdim. Yine de her adımda beni aradı. İşteyim ve 10 saniyede bir böyle diyorlar ne olacak diye beni aradı.

Öyle dedim bir kaç kez. Kendi becerdi bi özgüveni gelir gibi oldu. Sonra başka bir mevzuda yine başa döndük. Aslında doğrusu bu, bırakmam lazım ki öğrensin mecbur kalıp. Ama bir de şu var: ben yapmıyorum, gidip amcamı arıyor. Onlar yapıyor ya da beni arayıp annenin şu işi varmış diyorlar. Kendimi çok kötü hissediyorum böyle ben

Keşke yakınında kardeşi, yakın akrabanız falan olsa, ya da çok samimi aile dostu falan. Yalnız bırakmasalar çoğu zaman. Belki üzerinize bu kadar düşüp bunaltmazdı.. lily86

Merhabalar, başın sağolsun toprağı bol olsun babanızın. annelerimiz hemen hemen aynı yaşlarda ancak biz babamı kaybedeli bir 22 sene oldu. Maalesef anneniz sizi kendi kocası gibi görmeye başlamış, benimki de öyleydi. Bende çok yalnız kalmasın diye hep onunlaydım. Bizim sürecimiz çok dğeişti, annem yazlıkta yaşamaya başladı o yüzden ben evlenip iş sebebiyle taşınınca annem garipsemedi, kendisi de şuan yurtdışında ailesiyle yaşıyor. Acınız çok yeni ama size bizi kolaylaştıran seyleri bahsetmek isterim. 1-Annemin üstüne olan kartlarda benim numaram kayıtlı çünkü sisteme giremiyordum onun telefonu kayıtlıyken online, bankalara gönderdim kendi numaramı kaydettirdim. Online işlemlerden para aktarma fatura kontrol yapabiliyorum. Aynı şekilde e-mailim var. 2-Üzerime vekalet çıkarttırdım, bir işlem yaparken buradan dilekçe vs gönderip onu ilettirebiliyorum. Çoğu sorunu böyle çözdüm. 3-Türkiye'ye geldiği dönemlerde eve online marketten alışveriş yapıp gönderdim, kredi kartı bende kendisinin. 4-Faturalarını otomatik ödemeye aldırdım. 5-Parasını en yakın bankaya taşıttık, yürüyerek gidip çekiyor. 6-Banka müşteri temsilcisine annem yurtdışına gitmeden her şeyi kızım yapıyor demiş, vekaleti göstermiş kyadettirmiş. Başka bir şehirdeyim ama sıkıntı yaşadığımızda kadın hemen ilgileniyor benimle aradığımda. 7-Annem beni rahatsız etmez ama ben kendisine müsait olunca arayacğaımı yoğun olduğumu söylüyorum. Yine de uyurken neti kapatıyorum aklına bişi gelince yazıyor çünkü. Çok vicdan hesabı çekmeyin. Herkes kendi yoluna bakıyor, o kendi hayatını evliliğini yaşamış biri. Sizinde bunları baskısız yaşama hakkınız var. Benim annem güçlü, iş veren ayakları üzerinde duran bir kadındı, biz yaşından dolayı böyle aksiyonlar almıştık . işiniz zor ama belki kolaylaştırır diye yazmak istedim.

benim annemde böyle gerçekten zor bir durum anlayabiliyorum. Kardeşiniz var mı destek olacak? belki iş bölüşürsünüz, yada yurtdışındayken o ilgilenir. Yoksa da yakın bir akrabanız, annenizin yeğeni vs falan varsa rica da bulunursunuz, annenizde belki kendi kendine yetmeyi öğrenir.

Anammm yok yok kalsin guzelce kirmadan konusun haklisiniz yani simdi anladim

Bakın annenizin çocuğu olmayabilirdi. Kendi kendine yaşamayı öğrenmesi gerek. Benim de annem de öyle, yaşıtları sosyal medyada fink atarken annem numara bile ekleyemez telefonuna ama babaannem 85 yaşında şakir şakir kullanır telefonunu. Bu tamamen kendileriyle alakalı bir sorun. Annenize birini bulun. Haftada 2-3 gün gitsin gelsin, hem dış işlerini yapsın hem ev işlerinde yardımci olsun hem yoldaş olsun.

Aynen aynen... Ben de babamın vefatından 1 hafta önce falan otururken anne bak babam kendine dikkat etmiyor bu aralar sen biraz yediğini içtiğini frenle dediğimde amaan ben çok baktım ona kendime bakıcam artık dedi, benden sağlam dedi. Babam gitti 1 hafta sonra. Hakkı var annem çocuk gibi kontrol ederdi babamı ama son zamanlarda salmıştı. Bilemiyorum ne desek boş

O kadar emek verdin büyüttün az evlatlık yapsin izin ver Mune abla Ayy ben fena bir anne olacağım galiba. Bir takım beklentilerim var şimdiden kızımdan. Bu uykusuzluklar, fedakarlıklar boşa değil. Bu arada benim annem çok gayretli bir kadındır. Marketlere, pazarlara kendi gider. Beli, dizleri, ellerindeki sınır sıkışması ve bir türlü tam anlamıyla iyilesememesi rahat durmaması yüzünden. Kilo kilo patatesleri taşıyacak, yavruları donmuş patates yemeyecek. Domatesleri taşı taşı kisliklari hazırlayıp tüm evlatlarına dağıtacak.. Evde ekmek yoksa bir koşu gider o alır. Minnet edip kimseden istemez biliyor musun? Ve ben bundan nefret ediyorum.. Bence bu zamana kadar fazlasıyla yoruldu. Keyif yapma zamanı olmalı. Biraz da biz onun etrafında dönelim. Ama izin vermiyor. Atm konusunu, müşteri hizmetleri görüşmelerini cidden kafası almıyor sanırım. Becerebilse onu da kimseye bırakmazdı eminim.

Bende tek çocuğum. Evlenmek yuva kurmak bunlar doğal şeyler güzel şeyler bunun için asla kendimi suçlamazdım Tek çocuklukla alakası yok bence tamamen sizin vicdanınız Anneniz suçlayacak insan arıyor takmayın

Maalesef kardeşim yok. Bu hayatta en çok eksikliğini çektiğim şey. En azından sorumluluk paylaşımı yapardık. Kader ortağı olurduk. Hiç olmazsa manevi destek. Eşim sağolsun o görevi görmeye çalışıyor. Benim işim müsait olmadığı için bir ihtiyaç olunca o koşup gidiyor annemin yanına ama nereye kadar? Biz gidince ne olacak?

Bakıcı tutsanız maddiyatınızı zorlar mı?

Başınız sağolsun allah sabır versin. Bence sevdikleri adam öldü diye üzülmüyorlar, ben şimdi ne yapacağım tek başıma diye üzülüyorlar öncelikle. Annemin bana sorduğu ilk soru buydu:şimdi ne yapacağız kaldık sipsivri dedi. Kelimesi kelimesine hatırlıyorum bütün saçma laflarını. Sudan çıkmış balığa döndüler sorun orada.

Değil nomu, ben nice insanlar biliyorum 80 yaşında dahi her işini kendi halleden, 60-70 yaşından sonra üniversite okuyan, yaşı var yapamaz ya da yapmamalı bizim kültürümüzde kabul gören bir durum, biz yaşını alan kişilere yardımcı olmak istiyoruz, bir belgeselde seyrettim, 60 yaş üzeri insanlarla 3-6 yaş arası çocukların katıldığı bir çalışma yapılmış, çocukları 1 hafta 60 yaş üzeri insanlarla aynı eve bırakıyorlar, +60 grubu insanlar çocukların peşinde koşup onlarla fiziksel ve zihinsel aktivitelere katıldıkça fiziksel ve zihinsel seviyeleri arttı, bu da o yaş grubu erişkinlerde özgüvenin artmasına neden oldu.

Annen dirayetli kadınmış, annen gibi kadınlar müstesna, sen de kızım gibi kendi işini gören anne dinlensin istiyorsun demek ki, biraz da yapı meselesi nomu. Sizin annelerinize göre gencim ama ömrüm varsa 60'lı yaşları görürüm, yataklara düşmedikten sonra da kimseden bir bardak bile su istemem, kızım da kızacak o zamanlar galiba:))

Yapmayin Allah askina 60 yasindaki insanlar kolay kolay atmden para cekemezler. Onlar bizler gibi dokunmatiklerle buyumediler. Tek kaldi. Ele ayaga dusecek bir yas dgil ama bu atm telefon musteri hizmetleri bunlar onlara gore zor. Defalarca sadece ayni yasta olan dayima youtubenin kirmizi dugmesine bas sadece dedim orda onun sevecegi sarkilari favorilere ekledim yani sadece kirmziyi gorecek basacak. Bak o bile ben ugrasamam bilmem dedi gecti. Ama kasap islerini halledebilir markete gidebilir. Musteri hizmetleride ayni sekilde ben 30 yasindayim beni bile cildirtiyorlar tatifemi degistrecegim 21 dakikada baglanmasinami yanayim 1 kelimeyle dogrularmisiniz diyo yani o yasta insanlar bunlari cozemez. yurtdisi gorevine uzun kalacaksaniz annenizide yaniniza alamazmisiniz acaba

Öncelikle başınız sagolsun Ben de babamı 1 sene kadar once kaybettim ve annem de hic dış islerini yapmamis biri. Bizde de kardesim kosturmaya calisir ama cocuk da yetisemiyor annem sizinki gibi her konu için aramasa da anlayabiliyorum cok zor anneniz icin de. Ben daha 2 hafta olmuştu veraset işlemleri asamasinda anneme dedim "eger aciyi atlatamayacagini düşünüyorsan bir uzmana gidelim anlat icindekileri" diye. Simdilik iyiyim gerekirse düşünürüz demisti. Şu an daha iyi ama arada konusurken aglamakli oluyor. Ben de acimi yasayamadan ise döndüm sonra pandemi girdi falan, inanın cok zor. Ama gececek. Anneniz icin de bir terapist düşünün derim, yalniz kalma korkusu kadar sizi de kaybetme korkusu yasiyor olabilir. Esim gitti kizima bir sey olmasin düşüncesi

Kanka iyi de sizin sülalede acaba senin eğitim geçmişine sahip veya senin kademende memur olabilmiş kimse var mı da o işi bırakıp gelebilecekler? Akıl karı mı yahu eşek gibi çalışmışsın, inanılmaz zor bir memuriyet kazanmışsın kadro bulmuşsun, ay işi bırak gel benlen otur. Kim kabul eder bunu? Şu kalınlaştırdığım istek makul bir istek mi, siz olsanız X uzmanlığını ayda X maaşlı kadroyu bırakıp annenizle mahallede oturur muydunuz diye Türkiye'nin batısından doğusuna 1000 kişiye soralım bakalım kaç tanesi otururum diyor. Deli deli işler yahu. Ha yatalak olur kimsesiz olur, çok hasta olur, böyle bir fedakarlık yapılır ama 300 akrabasıyla aynı yerde oturup tek derdi dışarıya yalnız çıkmak istememek olan genç ve sağlam anne için insan geleceğini çöpe atmaz net.

Onlar sağlık problemleri olmayan dinç yaşlılar olsa gerek Mune abla :) Benim annemin tansiyonu, bel fıtığı, dizlerinde yırtık ne ararsan var. Kafası zaten çoluk çocuk derdinden ebedi dolu. Belki öğrenebilecekse bile gayret edesi yoktur. Ee tabi çok şükür yalnız da değil. Ablamlar yanında. Yapacak birileri olunca, iş başa düşmeyince salıyor kendini belki de. Ama konu sahibinin annesi tek başına madem bir yerden başlamalı.. Umarım kısa zamanda hallolur. Üzücü bir durum gerçekten.

Başınız sağ olsun sabırlar diliyorum, annenizin yaşını da baz alırsak en azından 30-35 senelik bir evlilik sonrası eşini kaybetmiş, tek çocuk sahibi bir kadın, yüksek ihtimalle sizin evlenmeniz babanızın vefatı peş peşe yaşanmış şeyler, anneniz ister istemez birden bire evde yalnız kalınca tek kalma korkusu yaşamaya başlamış olabilir. Anlatımlarınızdan yola çıkarsam da bugüne kadar faturalardır, evi çekip çevirmektir vs hep babanız üstlenmiş gibi görünüyor, yanlış anlamayın sakın ama anneniz yapamaz diye mi bu kadar geri planda bırakılmış yoksa yapmıyor diye mi? Keşke biraz hayatın içine karışması için zorlasaymışsınız, bu saatten sonra ne yapılabilir diye düşününce aklıma sosyalleşmesi, kendine güvenini kazanabilmesi için aktivitelere katılması geldi ama pandemi sürecinde bu da mümkün değil acaba evde yapabileceği hobiler mi bulsanız? Bana kalırsa kafasını meşgul edecek uğraşlara ihtiyacı var ve biraz da cesaretlendirilmeye, mesela faturaların hepsi olmasa da bir tanesini onun sorumluluğuna verseniz, banka işlerinde birebir yanında olamasanız da bir kağıda neler yapması gerektiğini yazdırıp o kağıtla işlem yapmasını sağlasanız olmaz mı? Yaş olarak henüz kendi işlerini yapabilecek bir yaşta, eve kapanıp sürekli birilerinin yardım etmesini beklemek bir süre sonra annenizi dışarıya çıkıp bir şeyler yapmaktan korkutur hale gelir çünkü, onun iyiliği için bağımsız biri olmayı öğrenmesi, öğretilmesi gerekiyor gibi geldi bana.

bir kadın olarak şu toplumda dindik ayakta durabilmek kariyer sahibi olmak herşeyin üstesinden gelmek AMA anneni idare edememek nedir bilirim Biz nerde hata yapıyoruz biliyomrmusun herşeyi çözebiliyoruz ya annemizi değiştiremeyince orda takılı kalıyoruz illa onu da değiştirmemiz lazım Onu değiştiremeyince başarısızlık duygusuna kapılıyoruz Eğer bi gün onun değişmeyeceğini senin değişmen gerektiğini anlarsan mutlu olursun Ben bunu çok geç anladım Umarım sen 20 lerindeyken anlar yoluna huzurla devam edersin

Öncelikle başınız sağ olsun, allah sabır versin Size gökselden ya sabır şarkısını yollamak istedim Annenizi karşınıza alıp konuşun, henüz çok yaşlı değildir her halde. her işe yetişmesi gerektiğini çünkü sizin uzakta olduğunuzu hatırlatın ona, bağımlı insanlarla uğraşmak zordur iyi bilirim. Ama dirayetli durmak durumundasınız, hep pohpohlarsanız başa çıkma şansınız yok. Bazı zamanlarda sert durun, konuşmaları kısa kesin, ev işlerinizden bahsetmeyin ki karışamasın Yakınına taşınabileceği kardeşleri falan yok mu, onlardan destek alamaz mısınız? En azından ona arkadaşlık ederler. Sizin üzerinize bu kadar düşmez böylece. Çok vicdan azabı çekmeyin, yetişkin bir kadınsa kendi ayaklarının üzerinde duracak, işlerini kendi halletmeye alışacak, yok bunun başka çaresi, siz sonsuza kadar onun işlerine koşturamazsınız ki koşturamayacaksınız da zaten, sizin de bir hayatınız var. Evlenmenize şehir dışına çıkmanıza söyledikleri ayrıca sinir bozucu onlara hiç takılmayın, evde turşu olun diye mi yapmışlar sizi, kendileri neden baba evinde turşu olmamış. Duygu sömürüsü bunlar kapılmayın, ruhunuza yazık. Anneniz de olsa sizin kişisel alanınıza saldırmamalı.

Allah yardımcınız olsun madem herkes aynı ilçede yaşıyor enyakınlarınıza emanet edin yapıcak başka birşey yok yolunuz açık olsun

bence güvenebileceğiniz bir yardımcı ayarlayın yanına annenizin. az çok böyle bir hikayem oldu annemle benim de gerçekten hayatı ilerletmek çok zor oluyor. eminim yardımcı konusunda da zorlayacaktır sizi ama en azından aklınız kalmaz.

Etrafımızda bu şekilde kimse olmadı. Sanırım sorunun kökeni de buradan geliyor. Alışık olmadıkları bir durum. O sebeple yadırgıyorlar. Ben de şuanki mesleğimi çok çok uç bir şey olmadıkça asla bırakmam zaten. Bunu da defalarca ifade ettim.

Kardeş yokmu olmazsa yanınıza alın

Başınız sağolsun öncelikle. Sizi çok iyi anlıyorum. Tek çocuk olmanın sıkıntısı bunlar birazda. Sorumluluklar paylaşılmış olsa bu derece yorulmazdiniz. Sizi anladım ama annenizi de anlıyorum. 60 yaş bu tarz öğrenmeler için biraz zorlayıcı değil mi? Benim annem de 60 küsür yaşında. Vergi dairesi gibi kurumlara kendi gider işini görür ama atm den para çekmeyi ısrarla öğrenemedi. Çekiniyor kartı yuttururum falan diye. Biz 6 kardeş olduğumuz için bu tarz iş bölümlerimiz var. Zorlamıyor bu durum. Size kolaylık diliyorum.

Merhabalar, Bu konuyu ifşa olma korkusuyla açmayı erteliyorum ne zamandır. Bugün çok bunaldım, dertleşmek istedim. Evliyim. Yakın sayılabilecek bir zamanda babamı kaybettim. Bana göre, aramızda çok özel bir bağ vardı babamla. Vefattan sonra hemen iş ve şehir değiştirmek zorunda kaldım. Eşimle de zaman zaman ayrı kalıyoruz bu sebeple. Yani evlilik, yeni iş , babamın kaybı, yeni şehir derken baya zor zamanlar geçiriyorum. Hepsini olgunlukla karşılamaya çalıştım. Hayat böyle, hayat devam ediyor gibisinden hep ayakta durmaya çalıştım. Belki de zorunda kaldım çünkü annem çocuk ben ebeveyn gibi bir şey olduk. Annem zaten olgun bir kadın değildir. Babamın kaybını da metanetle karşılayamadı ne yazık ki. Ona ilk söylendiğinde beni suçladı. Ben iş için uzağa gitmek istediğim için ölmüş, evlendiğim için dayanamamış vs vs. Ben yetişememişim... Bunlar doğru değil biliyorum çünkü babam annemin aksine çok makul bir adamdı, ve hayalimi gerçekleştirdiğim için benimle gurur duyuyordu. Ama yine de içime oturdu tabi. Devam eden günlerde çığlıkla ağlamalar vs.. neyse ben ağlayamadım bile milleti sakinleştirmekten. Ben kısa bir süre sonra yeni işim için başka şehire gittim. Ama annem hayatında hiç bir işi kendi halletmeye alışmadığı için çok zorlanıyor ve sürekli işini başkalarına halletirmeye çalışıyor hiç kendisi denemiyor. Ben de uzaktan yetişemiyorum ve aklım hep onda. Faturalarını falan ben hallediyorum zaten ama uzaktan halledemeyeceğim şeyler de var. Maaşını çekemiyor mesela birinden istiyor, vergi dairesinde bir iş var diyelim beni arıyor socialscientist sen ordan yapamıyor musun benim adıma diyor(gece 11lere kadar çalışıyorum ben, zaten kendisini istiyorlar yani yapamam) gibi gibi. Mesela müşteri hizmetlerini arayıp işini halledemiyor. Ben arayınca hattın yasal sahibini istiyorlar. Annemi arayıp söylüyorum bozuluyor. Bir de günde 7 kere falan konuşuyoruz. Aşırı evhamlı. Ben de idare etmeye çalışıyorum ama çok zor yani. Mesela sabah arıyor kalktın mı, sonra mesai saati başlayınca gittin mi diye mesaj, sonra akşam merak etmesin diye geç çıkacağım yazıyorum. Tamam haber ver, yalnız kalma falan yazıyor. Zaten stresliyim, bitmişim yani bu mesaj bana anlamsız geliyor haksız mıyım? Neyse çıkınca haber veriyorum. Eve gidince bir daha arıyor. E üstümü değişiyorum kendime yemek hazırlıyorum falan işim var yani daha duşa gireceğim. Neyse yatarken yatmıyor musun/eşim yanımdaysa yatmıyor musunuz... Küçük bir örnek anlatıp iyice uzatmadan bitereceğim. Bu sabah beni aramış duymamışım. Lavabodaydım. Eşim de duymamış kahvaltı hazırlıyordu. Saat 9.30 falan. Neyse eşimi aramış baktım içeriden sesleri geliyor. Ama nasıl panik bir ses aman allahım... Bana mesaj atmış cevap vermemişim, aramış açmamışım. Çok merak etmiş. . Bir de telefonda hep şu yemeği şöyle yap, şunu pişir, pazardan bunu al. Evini temizle, evini düzenli tut, ütünü yapmadın mı ütünü yap, eşimden için salona sokma dağıtır öyle alışmışş, istisnasız hep bunları söylüyor. Daha neler neler varda sordukça anlatırım artık milletin gözleri kanamasın. Neyse bir müddet sonra yurtdışı görevine gitmem gerekecek. Uzun bir görev. Ben ülke dışındayken nasıl göz kulak olacağım anneme? Hep bunu düşünüyorum. Gerçekten acımı yaşayamadım hanımlar bunları düşünmekten. Kendimi sıkıp duruyorum. (Not: annem 60 yaşında. Fiziksel hiç bir sorunu ve rahatsızlığı yok. Yapamam dediği şeyler bilmediği ve öğrenmeye çalışmadığından. Atm'den para çekemez mesela. Kaç kere gösterdim. Gidip çekmez ama)

zor gerçekten tek kalması ayrı, birine bağımlı olması ayrı zor yanına ayarlayabileceğiniz bir yardımcı varmı eş, dost, akraba olabilir

Anlıyorum hem de çok iyii Teşekkür bekliyorlar di mi sanki senin çocuğa biz bakıyoruz gibi Açmayıver telefonu şuan toplantıdayım acil bişey var mıydı diye mesaj atıver Annen de onların başka bi işine koşturuyordur sonuçta

Dedem vefat ettiğinde anneannem 62 yaşındaydı İlkokul mezunu dahi değil Dedem yıllarca tüm dışarı işlerini yapmıştı ona yaptıramadığı, aldıramadığını şeyleri de dayılarım alırdı 30 üstü yaşlarda evlendiler akabinde dedem vefat etti Anneannem Ankara nın göbeğinde akrabası vs olmayan ortamda 20 yıl yalnız yaşadı sonra dayım eşinden ayrıldı bir kaç yıldır birlikteler Ankara da iki oğlu bir kızı olan anneannemin hiçbir işini kimse yapmadı gitti çekti parasını, doktora da gitti hatta biz dolandırıldı sanmıştık ama devremülk bile aldı her yıl gidiyor Özetle bırakın hata yapsın öğrenir Sen yap dediğinde yapamam deyin geçin o kadar aramasında cevap vermeyin Yani geç gideceğim diye aynı evde yaşamadığım birine neden haber vereyim ki Sabah kalktın mı diye ararsan açmam derim akşamdan ve asla açmam Biraz net olarak tavır gösterin bence

Ben size hak veriyorum. Anneniz eşini kaybetmiş olabilir ama siz de babanızı kaybettiniz. İnsanları telkin etmekten sakinleştirmekten kendi acınızı yaşamaya vakit bulamamışsınız. Annenizin aramaları kontrolleri sizin yararınıza olmadığı gibi, size bir gram destek vermediği gibi kendinizi daha da kötü ve yetersiz hissetmenize sebep oluyor. Yaşı kaç bilmiyorum ama kendi işlerini halletmeyi öğrenmesi lazım. Siz elinizden geleni yapıyorsunuz. Birilerinin evladı olmanın yanında kendinizi düşünmeniz gereken bir hayat da var. O yüzden size bir kabahat bulmuyorum, kötü evlat olduğunuzu da düşünmüyorum.

Böyle bir anneyle bir arada yaşayamazsınız zaten, arada tavrınızı koyun, zamanla toparlanır. Munenin dediği gibi yapacağının ne olduğunu biliyorsanız not ettirin, bilmiyorsanız gittiği yerde sorsun, güvemlik görevlileri yaşlıların her şeyine yardım ediyor her yerde

Yani atamam o zamana denk geldi. Babam vefat ettiğinde evi taşıyorduk zaten. Erteleyebileceğim veya geri çevirebileceğim bir iş değildi. Bu arada eşimle de iş nedeniyle evlenir evlenmez ayrı şehirlere düştük. Ben de yalnızım. Ben de babamı kaybettim. Ek olarak aşırı stresli bir işim var . Bir de annem oturduğu beldede herkesi tanıyor, herkes onu babamdan dolayı sayıp seviyor, benim ise bu şehirde düştüm kafamı vurdum yardıma koş diyebileceğim yeni tanıdığım iş arkadaşlarım komşular dışında kimsem yok. Ama ben kendimi bırakmıyorum, o bırakıyor. Benim güçsüz olma lüksüm nerede?

Bir de kendi ATM den para çekemiyor ama eşinizin çektiğinin miktarını dahi takip ediyor Kasaba gitmezse etsiz kalır mesela kendi bilir Para çekmezse parasız kalır gibi gibi

Anladım zaten bu tür işlerini halledecek bir yardımcıdan bahsediyorum birlikte dışarı işlerinde yardımcı, çarşı -pazar işlerinde destek olacağı biri olsa yanında bu yaşa kadar öğrenmemiş şimdiden sonra zor malesef

Yahu trene binip benim oturduğum şehirde inecek. Gidip alacağız. Yok gelemem dedi. Eşim gitti aldı getirdi, geri götürdü vallahi Kara kara düşünüyorum diyelim ki tayinim paraguaya falan çıktı. Ben ha deyince gelip gidemem. Anam nasıl gelecek tek başına? Eşim her seferinde git getir geri götür yaparsa maaşı biletlere gömerim valla. Kayınvalideme zimmetleyeyim beraber gelip gitsinler diyorum ama kayınvalideme de tonla laf ediyor.

Sizi çok iyi anlıyorum benimde kayınvalidem anneniz gibi eşim tek çocuk her şeyine eşim koşturuyor nisanliyken neden yapıyorsun aslında iyilik değil kötülük ediyorsun annene memur emeklisi kadın cahil değil gençlere taş çıkarır sağlık konusunda ama yinede her şeyine sen koşuyorsun dediğimde adımız gelin ya bir kere çıkmış dokuza inmez sekize eşim yanlış anladı söylediğimi tepki gösterdi ama şimdi kafasına vuruyor oda hakliymissin diye biz çalışanlar 60 yaşında emekli olacağız hala çalışıyor olacağız 60 yaş ne ki nice nineler biliyorum cevremde 80 yaşında okuma yazma öğrenen camiye gidip kur-an öğrenen eşime dedigimi size de diyeyim iyilik yapmıyorsunuz her şeyine koşarak size birşey olsa nolcak annenize

Benim annemin de hayat mottosu Ben yapamam dır Hiç birsey yapamayacağını düşünüyor. Babam da öyle alıştırmış. Gün gelir tek kalırsa kendi basına yasayamaz. Zaten büyüttük bize bakacaksınız modunda lar. Bakmak. Yani bu tabir baba cok acayip geliyor. Bakmak bebege olur. Çocuga bile bakmak tabiri çok sacma. Çocuga bilr göz kulak olunur. İnsan kendinden bahsederken bakma k tabiri kullanacak kadar aciz olmayı nasıl kendine yedirebiliyor?

Babaannem bundan 35 yil once kocasini kaybettiginde kasaptan kiyma bile alan bir kadin degilmis. Dedem her seyi yapıyormuş onun yerine. Dedem vefat ettiginde halam baska sehirde ve hamile, babam baska sehirde ve ogrenciymis. Elerinden geldiğince yardim etmisler tabii ki ama ne kadar olabilir bu sartlarda? Sonucta babaannem bundan kac sene once tek basina her isini halletmeye alisabildiyse, anneniz de isterse yapar. Ama istemiyor cunku bu sekilde sizden ilgi gormus oluyor. Biraz zorlansin bazi konularda illa ki halleder. Cok teknolojik veya yasal surecler sıkıntılı olabilir evet ama bir fatura yatirmayi ya da kasap market alisverisini yapabilir kolaylıkla.

Anneniz sizin ona cocuk gibi göz kulak olacağınızı bildiği sürece hiçbisey yapmaya yanasmayacak. Ama siz de 7/24 annenizin yanında olamayacaksiniz. Bence yavaş yavaş anne benim işlerim var, bunu kendin halledebilirsin, ben yardımcı olamam falan diye alıştırmaya bakın, bozulursa da bozulsun. Ben sizin eski konularınizi biliyorum. Sizin kötü evlat gibi değil annenizin kötü bi anne gibi hissetmesi lazım. Çünkü kötü bir anne.

Ama anneniz sizin bunu medenice konuşmanizdan anlayacak bi kadın değil maalesef, trip atıp kavga edecektir sizinle. Amcanizla, annenizin işini gören yakinlarinizla konuşup halletmeniz lazım bu meseleyi. Benim 70 yaşındaki babaannem vergi dairesiydi maaş cekmesiydi bu gibi işlerini hep kendisi hallediyo. Atla deve değil ki yahu nereye kadar eli ayaği tutan koca kadına annelik yapacaksınız

Yanlış anlaşılmayı göze alarak açık açık yazacağım Çocuk sahibi olmayı istemek de istememek de kişisel haktır bence ama çocuğu ne için istediğimizi iyi bilmemiz gerekiyor, yaşlılığımızda bize bakacak bireyler mi doğurmak istiyoruz yoksa sevgiyle huzurla dolu bir yuvaya neşe kaynağı olacak, kendine ve topluma faydalı birey yetiştirmek için mi? Ben b şıkkına göre doğurdum, aşık olduğum adamdan bir çocuğum olsun onu yapabildiğim kadar hakkıyla büyüteyim ve günü geldiğinde kendi ayakları üzerinde dursun diye, ben sana baktım geceler boyu uykusuz kaldım şimdi sıra sende demiyorum demeyeceğim de, nasıl ki kadınlara anne olduklarında vicdan yükü yüklemek yanlışsa evlada da böyle bir yük yüklenmemeli bence. Yine açık konuşacağım belki herkes değil ama bir kısım evlat zorunlu oldukları ve vicdanlarına yüklenen bu sorumluluk altında eziliyorlar, içten bakma isteği bir süre sonra oflayıp poflayarak yaptıkları bir mecburiyete dönüyor, herkes birbirine yıkmaya çalışıyor sorumluluğu, sen az baktın ben çok baktım tartışmaları bile çıkıyor. Tek evlatsanız sorumluluk paylaşacak kimseniz de olmuyor, kendinizi geri çekseniz çevre baskısı görüyorsunuz, en başta hısım akraba ayıplıyor, hastalık bakıma muhtaçlık olur amenna ama sağlıklı bir yaşlı her işini kendi görüyor. Benim bir komşum vardı 80'i devirmişti kadın tek başına evindeki tüm halıları bile kendi yıkardı, evine gidin tertemiz, dışarıdaki tüm işlerini kendi yapardı, benden de hızlı yürürdü maşallah, hiç sevmezdi birilerine iş yaptırmayı illa bağımsız olacak öyle bir kadındı, anneannem keza düşüp de kalçasını kırana kadar her işini yaptı, bankadan dul aylığını bile kendi çekerdi, ki gözleri pek net görmediği halde.

Bir üst sokağında teyzem oturuyor. Amcamlar, halamlar, kendi kuzenleri ya aynı sokak yada bir iki sokak var aralarında. Komşuların hepsi 20 senelik komşusu. Komşu olmadan evvel bile tanıdığı insanlar. Hep kapısını çalan var sağolsunlar. Pandemi diye misafirlik olmuyor ama gelen giden hiç eksilmez bizden. O yönden şanslıyız çok şükür. Annemin sağlığı da yerinde . Benden çok koşturur evin içinde.

Yazacaklarım sizin veya okuyanlar tarafından yanlış anlaşılmaz diye umuyorum zira annenizin hem bağımsız biri olması hem de hayata karışabilmesi için gerçekten bazen net ve katı bir tutum sergilemeniz gerekiyor, bu kötü evlat, acımasız evlat olmak değildir, sağlıklı ve istese her işini kendi halledebilecek bir kadını bazen hayatın içinde tek bırakmak gerekir ki öğrensin, öğrenirken de cesaretlenmeye başlasın. Örnek veriyorum diyelim ki ev vergisi ödenecek, şunları şunları yapacaksın diye adım adım her aşamayı yazdırın, yazdıklarını kaybetme çünkü vergi dairesine gittiğinde ve beni aradığında ulaşamayabilirsin, sen bu işi çok rahat halledebilecek kadar zeki bir kadınsın deyin ve ararsa dahi açmayın. Akrabaları da tembihleyin, yine elleri üzerinde olsun ama kendi yapabileceği şeyleri anneniz adına üstlenmesinler, misal kasap alışverişini kendi yapsın, ekmeğini alsın, pazara gidip meyve sebzesini alsın, telefon faturasını yatırsın, eve kapandıkça psikolojik olarak da kendilerini birine bağımlı görüyorlar zira, ki bu da sağlıklı değil onlar için.

Annem sağolsun herkesten ricacı olduk zaten. Ama insanlar nereye kadar işini görür ki? Ben kendi kendine yetsin istiyorum. Kardeşim yok malesef. socialscientist Huysuz Şirin

Çok geçmiş olsun nomu, elbette kronik hastalıkların olması insanı olumsuz yönde etkiler ama yanlış anlaşılmasın, valla ebeveyn-çocuk vb temalı konularda diken üstünde yazıyorum hem anneyim hem evladım fakat ben biraz belki katı düşünüyorum belki yapım gereği bağımlı birey olmayı reddettiğimden farklı bakıyorum bu tür konulara. Yani kimse onlardan maraton koşmasını istemiyor ama yürüme mesafesindeki bir markete gidip alışverişlerini yapabilirler, ki kronik hastalıkları için de bu tip aktiviteler faydalı, biraz evlat odaklı düşüncelerden sıyrılıp kendilerini düşündükleri, azıcık içinde bencillik olan şeyler yapmalılar zira artık evlatları da kocaman birer birey, çoğu evlenmiş çoluk çocuğa karışmış, kendi hayatını idame ettiren, eh yerinde de rahat ve mutlu olan bir evlatsa artık o evlat için dertlenmek gereksiz. Yabancıların bizden farkı bu işte, biz evlenince eşe, çocuk sahibi olunca evlada adanmışlık yaşıyoruz, eş olunca anne olunca kendimizden vazgeçiyoruz, kendimizi düşünürsek ayıp bir şey yapmışız hissine kapılıyoruz çünkü bize öğretilen kadın dediğin iyi bir eş olur, anne dediğin kendinden geçer evlatlarını düşünür. Evladı doğurursun, okutur geleceğini inşa edersin sonra kanatlarıyla uçmasını sağlayarak özgür bırakırsın, çocukların ya da ebeveynlerin birbirine bağlılığı güzel ama bağımlılığı sorun bence. Tek kızım var, şu yaşıma kadar toplu iğnemi bile kızımdan istemedim kendim hallediyorum, bazen kızım dahi kızar anne bir işini de ben göreyim diye, yaşlanır elden ayaktan düşersem bakarız deyip kendi işimi yapmaya devam ederim, ben istiyorum ki kızım bana bakma zorunluluğu hissetmesin çünkü kendi görüşümdür bana bakma mecburiyeti yok, elim ayağım tutarken kendi işimi kendim görebilirim bakıma muhtaç değilim şükür, yaşlandığımda çok hasta olurum bakıma ihtiyacım olur belkiiii onda bile gel bak demem huzurevi düşünüyorum çünkü.

Anladığım kadarıyla dışişleri vb bir kurumdasınız sanırım ama ne yapacaksınız ki sırf annem bankaya gidemiyor diye de kurumdan istifa mı edeceksiniz memuriyet mi yakacaksınız ki ne yapabilirsiniz? Vicdanınızı rahatsız edecek birşey yok, insan ekmeği neredeyse oraya gider... Uzaktan da olsa akrabalar aracılığı ile otomatik ödeme vs aracılığı ile maddi manevi destek olabilirsiniz ama sırf annem bankaya gitmeyi öğrenmiyor diye de memuriyet yakılır mı, boşuna vicdan yapmayın bence. slyvia242 Mommy Anneler

Annenizle olan durumu nasıl çözersiniz bilmiyorum. Ben acınızı ertelemeyin demeye geldim. Ben babamı 18 yaşımdayken kaybettim. Bi o kadar yıl geçti üzerinden şimdi şimdi terapilerle ertelediğim, bastırdığım acımı, yasımı yaşamaya çalışıyorum. Maalesef bencil olmak kendinizi iyi etmek zorundasınız ki ilerde ciddi bir durum olursa annenize destek olacak gücünüz olsun.

Annenin acısı taze bence seni de kaybetmekten korkuyor. Hayatta tek kalmaktan. Bence destek alması bu süreci atlatmasını hızlandırır.

Is basa kaldiginda her seyi yapar. Faturalari otomatik odemeye baglayin. Bankamatikten cekemezse karttan harcasin. Daha da olmadi subeye gitsin. Biz türk degiliz annem turkiyeye 62 yasinda geldi. Turkce ogrendi o yastan sonra, cok akici degil ama o akici olmayan diliyle bile her seyi hallediyor. Dur ben anlamadim yavas anlat diyip calisanlari bir miktar yoruyor olabilir ama yapiyor mu? Yapiyor.

Siz kotu değilsiniz, malesef anneniz cocuk olmayi seçmiş, benim annemde boyle, hic cocuk olamadim, Hrp magdur, hep o darda kalmis hep o ezilmis, Yillar sonra panik atagi icin gittigimiz psikiyatrist tani koydu, bipolarin aktif - pasif basamagiymis, narin nazik, hep bagimli, avaz avaz aglamalar, sapik gibi devamlı aramalar, bir gun toplantiya girdim ariyor mesgule atiyor ariyor meşgule atiyorum, buna karsi ozuru yanlislikla kapattin sandim dedi, uzulmeyin hayatiniza bakin, mecbur klainca yapar

Tek çocukmusunuz

Anneniz acı çekiyor, eş kaybı kolay değil çok zor. Benim babamın rahatsızlığını annem öğrendiğinde günlerce ağladı sabahlara kadar. Sizin yanınızda eşiniz var, anneniz tek kalmış. Babanızın vefatının hemen ardından böyle bir işe başlamasaydınız keşke.

Başınız sağolsun, allah yardımcınız olsun. Üzgünüm bazı insanlar inatla öğrenmeyi reddediyor, başkasına yaptırmak daha mı kolay geliyor anlamıyorum. Sizinde bir hayatınız var sonuçta. Bu kadarı da aşırı yüklenmek bence.