24 yasındayım kendi paramı kendim kazanıyorum köy okulunda çalışıyorum. Fakat bulundugum ortamda bogulmak uzereyım. Zaten girişken bir insan değilim burdada oldukça zorlanıyorum. çBiliyorum iş arkadaslarım benı soguk ıtıcı ınsana yaklasmaz bırı gıbı goruyolardır. Çunku benı tanımayan ınsanların dusuncelerı hep bole oluyor. Aralarına gırdıgım zaman konusamıyorum yaklasamıyorum. Helekı onlar onceden bırbırlerını tanıyorlar. Sırf bu yuzden calısıyor olmanın tadını cıkaramıyorum. Neden ınsan ılıskılerım bolesıne zayıf yaaa. Nefret edıyorum kendımden. Bu yapım ıs hayatımda epey sıkıntı yaratmakta. Aslında ıcımde cok baska bı ınsan olmasına ragmen gosteremıyorum. Rahat olamıyorum. Bı taraftan yalnız olmak ıstıyorum bı taraftan da bu yalnızlık acayip sıkıcı oluyor. Zamanla acılıyorum ama sıkıldım artık zaman dıye dıye donem bıtecek ve ben bu sekılde kalıcamUmarım anlatabılmısımdır arkadaslar çok üzülüyorum bu halıme(

Önceden yaşadığın kötü tecrübelerin mi var insanlarla ilgili? Hayır anlamadığım konu şu, eskidende böylemiydin yoksa ögretmenliğe başlayalı mı oluştu bu durum? Köy okulunda çalışıyorum demişsin, oraya gitmeden önce büyük şehirde mi yaşıyordun? Bir boşluğa düşmüş gibisin çünki.. B

Şehirde yaşamışsın ve Kıbrısta okumuşsun sonrada Köy okulunda çalışmaya başlamışsın yani alışılmışın dışında bir yaşam sürüyorsun şu anda. Tabi birde eskiden yaşanan kötü tecrübelerde buna eklenirse depresyon kaçınılmaz bir hal alır. Şöyle düşün bence, güzel bir mesleğin var, hizmet veriyorsun öğrencilerin senden birşeyler öğreniyor. Senin yerinde olmayı isteyen onca insan var ki işsiz güçsüz olan. Şükret bence, birşeyleri değiştirmeye çalış herşeye olumsuz bakma hayatın tadını çıkar mesleğini en güzel şekilde gerektiği gibi yap ki akşam evde tek başına otururken 'ben bugün güzel şeyler yaptım, bir adım daha attım, öğrencilerime birşeyler öğretebildim' diyebilesin. İnan ki işte o zaman herşey çok daha kolay ve güzel olacaktır. B

buraya kadr yazdıklarına sonuna kadr katılıyorum arkadasım. Saklayacak hiçbişeyim yok hem de aksıne onlardan çok daha şanslı olduguma ınanıyorum. Fazla duygusalım galıba dedıgın gıbı bı laf bıle gunumu mahvedıo benım. Kötü tecrubeye gelınce sole solıyım: En yakın arkadasım dostum dedıgm ınsan kucusuk bı sebepten cıkardı benı hayatından. Ben hep ıyı nıyetlı yaklastım ama noldu hep üzüldüm. Kazık yedım. Insanlar hıc acımadan en ufacık bı bahaneden senı sılebılıyor. Bense durumu ıdare eden taraf olmaktan bıktım. Bu durumu nasıl asıcaz pekı?:sinifsinif: B