aslında çıkmazdayım derken belki biraz abarttım. çünkü ev geçindirmiyorum.27 yaşında bi bayanım babam çok şükür her türlü ihtiyacımızı karşılıyor emekli bi memur olarak. fakat insanın kendi parasının olması ayrı bi durum. ve arkadaşlarımın çoğu çalışıyor. yanlarına gidesim gelmiyor bazen kendimi kötü hissedeceğim durumlar olabiliyor. eleştiriyolar beni sürekli herkes bişeyler söylüyor. nişanlım da bi bayanın mutlaka çalışmasını evde pijamayla oturan boş birisi olmasını istemiyor. aslında ben okulu ilk bitirdiğim zamanlar pek önemsemiyordum ağırdan alıyodum biraz ama şimdi sıkıldım ve iş arayıp da bulamıyorum. kpss olmuyor çok yüksek puan almazsan. ama sanki benim suçummuş gibi evlenmek bile buna bağlı gibi artık. ne kadar zoruma gidiyo. ben galiba çok türk filmi izlemişim. nişanlımın bunu artık çok fazla dillendirmesi çok gerçekçi olması beni çok üzdü ve aramız bozuldu nerdeyse. eskiden hemen evlenmek isterdi erkekler sevdiği kızla. üstelik biz uzun zaman çıktık ve sonra nişanlandık. sanki bak, iş bulmazsan evlenmeyiz evlenemeyiz deyince bana değer vermiyomuş gibi geliyo. aslında bunu konuştuk ama anlayamıyorum. ben de bayanların çalışması gerektiğini düşünsem de üstüme gelindiğini düşünüp beni kolay kırdıklarını düşünüyorum.. evde pek iyi değil aile ortamım. yani iyi ama üstü kapatıldı sıkıntılarımızın sanki kimsenin konuşası yok gibi. ailece sessiz çekingen insanlarız zaten. babam da biraz otoriter ve sinirlidir. okulum 2. öğretimdi akşamları çıkabiliyordum. okul bittikten sonra akşam gezmesi sanki yasak gibi oldu. babalardan sonra eve gelmezmiş bi kız. başıma bişey gelebilirmiş. hala anlaşamadık bu konuda. ben kaçıp gitmek istiyorum. doğuyu bile yazdım kpss de ama çıkmıyor. psikoloğa gidecm haftaya ama ilaç almayı sevmiyorum çok uyutuyo yan etkisi oluyo korkuyorum. psikatri dinlemiyo pek ben konuşmak istiyorum ve psikoloğa da gidemem o da pahalı oluyor. ne yapacağımı bilemiyorumm.. bayağı bi hayatımın dönüm noktası gibi.. büyüyemedim hala çocuk gibiyim çok uzattım belki ama yazdım iştee. kimsenin canının sıkılmasını istemem. çok şükür demeyi de bilmek gerek.. sadece biraz yardım almam gerekiyor galiba.. clou

teşekkür ederim doğru söylüyosun. bi erkeğin tartışsa bile yanında kalması bile böyle bi zamanda çok önemli. evet çok şükür. her an her şey olabilir benim de bitebilir Allah korusun da artık çok zor anlaşmak biriyle.. hakkımızda hayırlısı olsun. yaşımız 27 ama daha gençsin sen de. benim bazı arkadaşlarım da böyle düşünüyo. niye takıyosun diyorum yani artık okulu bitirine kadar zaten yaş 24 oluyo. eskiye göre geç kalmış olabiliriz ama:)bu zamanda böyle oluyo. kısmet böyle şeyler ya bi bakarsın karşına mükemmel olamaz belki ama anlaşabileceğin, fedakarlık yapan ya da senin fedakarlık yapmana değecek biri çıkar. ama hemen güvenmemek lazım tabi çünkü belki kendi açımızdan düşünüyorum dicem ama yok ya ne olursa kadınlara oluyo ilişki bitince. o yüzden dikkat etmek lazım. hayırlısı olsun ya bi de dediğin gibi işsizlikten dolayı boş şeyler düşünüyoruz bence. yoksa bu kadar takmayız gibi geliyor. ya da maddi ihtiyaçların olmasa da maddi özgürlük olmayınca sinirimz bozuluyo. her tarafta indirim üstüne indirim:)bayanların gözünü döndürüyorlar maşallah.. yoksa çok şükür. bi de kendimize bile itiraf edemiceğimiz duygularmız olabiliyo dediğin gibi en yakınlarınla bile paylaşamadığımız şeyler. kendini anlayamıyorsun niye ben böyle hissediyorum diye anlatamıyosun kimseye.. ya da psikiyatriye gitsen ilaç veriyo sevmiyorum ilaçları yan etkisi oluyo. çok kullanmadım da 1ay kadar kullandım sıkıldım. uyuşturuyo gibi oluyo.. ya da psikolğa gitsen dünyanın parası hem de napacak kii diyorum.. düşüncelerimizi pozitif yapmamız gerek de hakkımızda hayırlısı olur inşallah güzel işler buluruz. hepimiz için.. Dr. Phil. R. Meltem Kavcar Sirmali

senn gene iyi giden bir ilişkin var enazından sana isteklerini açıklayabiliyor erkek arkadasın. seni terkedip gidebilirdide.. benim sevgilimde yok. artık insanlar neden senn bir ilişkin yok deyip duruyor güzelde biriyim ama olmayınca olmuyor ben napıyım. insanlara sans tanıyorum ama ya sapık çıkıyo yada baska bişey... uzun süreli bi ilişkim olmadı. 3 sene biyerde çalıştım ve istifa ettim şimdide iş bulamıyorum... depresyona girdiğimi farkettim yada girmek üzere oldugumu.. parasal sıkıntılarım var.. geçmişimi düşünüp sürekli geçmişi özlüyorum.. kompleksli biriym artık kabul ettm... kabul etmekte birşey... tutarsızımm... bazen ben bile dediklerime şaşırıyorum. dediklerimde bir tutar yok... komplekslik var kıskançlık var... bazı insanları çekememe var.. kendime güvensizlik varr bazenn... bu kadar şey varken tabiki bir ilişkim olmaz. ve tabiki sağlılklı karar veripte fırsatları göremem.. napıcam bilmiyorum yasım oldu 27 benmde... meğerse alışverişe çıkıp dertlerimi sürekli erteliyormuşumm.. megerse sürekli reddediyormuşum 4 senedir belkide 5... sorunlarımı kabullenmem gerekli artık.. çocuk gibi oluyorum bazen büyüyemediğmi hissediyorum.. hayatıma giren sağılıklı bir erkeğide çıldırtırım ben bukadar şeyle... hayat benim için bittimi bilmiyorum.. kendimi değiştirebilirmyim bilmiyorumm..