kitap filan okuyabilirsin mesela bak... kişisel gelişim kitapları-romantik komedi kitapları filan.. çok eğleniyor insan kendisini iyi hissediyor. lavanta kokusu da koyabilirsin evine :) ben çok severim. ve rahatlatıcı etkisi de var.

katzicim merhaba sen nasıl aştın ve neler yaşadın biz savaşanlara anlatıp umut verebilirsin. Anksiyete yaşayanlar gelin dertleşelim benim konum

canım neler yaşıyosun? mesela durduk yere için daralıp sıkılıyor mu şiddetli derecede? herşey yolunda hiç bi sorun yokken mutsuz olup kesin bişi olucakmış gibi hissediyor musun? şimdi her anksiyete hastasında belirtiler farklıdır. Yaygın Anksiyete Bozukluğu Belirtileri Nelerdir - Delinetciler. net bu siteye bi bak burdaki yazanlar ve daha başka daha karışık şeylerde yaşayıp hissedebilir ank. hastası. ben çok ağır geçirdim diyebilirim yardımcı olmaya çalışırım sana

ah bir bulsam o doktoru, bulamıyorum, konyadayım canım. istanbulda falan olsam belki ama onlarında fiyatları çok uçuk karşılayamam. ilaçlarımı her gün ve aynı saatlerde alıyorum ilaçtan yana sıkıntım yok, benimki hafif dozda, belki daha ağırı gerekiyordur bilmiyorum. hoca işine gelince, insan çaresizlikten herşeyi yapıyor canım, denize düşen yılana sarılır misali bi umut her yolu denedim yani...

durup duruken huzursuz oluyorum bunalıyorum, genellikle sabahları ve akşam üstleri kötü oluyorum. vakitgeçiremiyorum ben şimdi ne yapacağım diyorum. tonla işim varken elim kolum kalkmıyor içimden gelmiyor. sık sık annelmere gidiyorum derdimi unuturum diye, oradada bazen yokluyor ama evde olmaktan çok daha iyi orası...

katzicim çok geçmiş olsun gerçekten çok zor şeyler yaşamış bugünlere gelmişsin. rabbim daha iyi günler göstersin okulunda başarılar versin inş. canım. sen ne kadar ilaç kullandın yada hala kullanıyor musun. uzun uzun ayrıntılarıyla anlatman çok iyi olmuş. bu kadar zorluk çekip ama şuan o günlere bakabilen birini görmek beni umutlandırıyor. bazen hiç geçmicek gibi hissediyorum çünkü. bende şimdi düşününce aslında çocukluğumdan beri bende anksiyete varmış. ama hiç fiziksel belirti göstermemiş beni hiç dibe çekmemiş. tabi bundan 3 buçuk ay öncesine kadar. işte patlak verdi demek en sonunda. ondan önce 22 yaşında pax.. diye bi ilaç kullanmaya başladım 1 buçuk yıla yakın ama almadığım günlerde oluyordu sonra ben çok iyiyim diye pat diye bıraktım. zaten bu ilacada çok yoğun çalıştığım için aşırı stres yaşıyordum kendim başlamıştım dr gitmeden. ben ecz. çalışıyorrumda. aradan 6 ay geçti yani 3 buçuk ay önce sıkıntılarım artmaya başlamıştı zaten ama bi gece bana ateş bastı yanma batma şeklinde nasıl anlatıyım sanki kızgın ütü basıyorlar ama aynı anda zangır zangır titriyorum üşüyorum. çarpıntı başladı tansiyonum normalde düşüktür o yükseldi ve acilde buldum kendimi. ertesi gün yine acildeydim gece. 1 saat uyku bile uyuyamıyordum. dr tüm tahlillerimi yaptı hepsi temiz bende psikoğa gittim. daha doğrusu yolladılar. dr bi ilaç yazdı 3 gün kullanabildim daha beter oldum. sonra ilacımı değiştirdi şuan onu kullanıyorum. fiziksel belirtilerden çarpıntı hafif titreme başımda ağrı uyuşma karıncalanma azar azar hepsinden var. 3 buçuk aydır bunada şükrediyorum. gece ilacım var bide 2, olarak onu içerek uyuyabiliyorum içmezsem yine uyuyamıyorum. sabahlarıda lust.. diye bi ilaç alıyorum. yani ilaç iyi geldimi dediğim gibi fiziksel olarak belirtiler azaldı ama hala var. ilaçlada olsa uyuyorum. ama kendimi yine kötü umutsuz yalnız hissediyorum. dr teşhisine yaygın ank bozukluğu ve majör depresyon demişti zaten. bende çok uzun anlattım sanırım kusura bakmatyın. bu günler geçsin istiyorum 24 yaşındayım bu illete yakalandım gıcık oluyorum. ama bunada şükür rabbim beterinden saklasın. hepimize şifa versin inşallah. ben senin gibi bi uğraş falan edinemiyorum deniyorum ama kendimi hiçbişeye veremiyorum. işe zor gidiyorum walla. zor çalışıyorum. zaten performansım öle bi düştü ki işsiz kalabilirim:18: zaten daha önce içtiğim ilaç kg yapmıştı onuda kafaya takıyorum şimdi yeni ilaçta yapabilir üzerine bi daha kg almaktan korkuyorum. onuda bırak bu ilaçların faydası oluyo ama yan etkiside çok. bilemiyorum Allah hakkımızda hayırlısını versin

canım sende yaşıyormusun bu sorunları, benimki çok ağırdı, o zamanlar öyle kötü oluyordumki hayat bounca avuç avuç ilaç içmeye razıydım. gerçekten dayanılmaz bi acı bence. bazıları hafif atlatıyor ama ilaç kullananlar ağır geçirenler bence, zaten antidepresanların zararlı olduunu herkes bilir ama mecbur kalıyoruz, inşallah kurtuluruz duaların bizimle olsun. ruhan Ya Kuddüs tek ayak

uzun yazdım kusura bakmayın.

bende evden çıkmaya korkuyorum çıkınca dışarda başıma bi şeyler gelecekmiş gibi hissediyorum. evde yalnız kalınca tuhaf oluyorum mutsuz huzursuz sürekli yorgun biri oldum aslında 3 yaşında benimde bir oğlum var. yeni başladı bu bende eskiden çok özgüveni yüksek biriydim çalışıyordum. şimdi evde kalınca oldum galiba bana da üstümde nazar olduğunu söylediler bol bol dua oku. insanın içini ferahlatıyor. doktora gitmedim hiç. gitsem depresyon ilacı vereceğini biliyorum. o hocanın verdiği suda eriyip içilen duayı yapmanı tavsiye etmem hocalar bunun doğru olmadığını söylüyor. ama içini ferah tut ve dua et, yalnız değilsin arkadaşım

Aşk kırıntısı öncelikle üzüldüğümü belirteyim geçmiş olsun... Bak oğlunu düşün ne kadar tatlı di mi sürekli seninle oynamak istiyor... Bağ kuruyor annesiyle golden reitreiver mi neydi şu sarı tüylü tatlı köpekler gibi.. Bu köpekler çok tatlılar mıncıklamamak için kendimi zor tutuyorum ama tedirginde oluyorum hiperaktifler depresyona girme ihtimalleri çok düşük mesela.. Onun minik dünyasıyla mutlu olabilirsin aslında her insan gözlerini açıp biraz çevresiyle ilgilense mutlaka sevecek ve uğraşacak bir hobi bulabilir. Tabi eşler ve aileler destek olursa çok daha kolay atlatılabilir.. Uzaktan öğüt vermek kolay kabul ediyorum ama hepimizin bazen umutsuz depresyonik olduğu anlar var yani benim bile! Ama üzüntüm çabuk geçiyor çünkü o kadar komik tip var ki sırf onları görsen gülersin.. Kendini harika sanan angutlar, kendilerinin farkında olmadıkları için rahatlar başka türlü yaşayamazlar zaten! Kısacası benim kısa yazamama huyum var, Biraz eğlenmesini bilmek lazım herşeye ve herkese rağmen hayatla bile dalga geçmek gerekiyor yoksa katlanılmaz.. zorluklara.. acılara di mi? ruhan Ya Kuddüs tek ayak

alalh bir daha o günleri yaşatmasın canım, gerçekten senin durumun çok ağırmış. gerçekten insan kendi yaşıyorsa çok çok kötü, ama yanında birileri varsa çok şanslı, benimde eşim şehir dışında çalışıyor pazarlamacı, bi oğlum var, o bana güç veriyor o olmasaydı kötü olduğum günlerde herşeyi yapabilirdim sanırım. kendimi kesiyorum derken orayı anlamadım canım, özel değilse yazabilirmisin. . push ;

tam olarak ne oluyor anlatabilirsen burdan yada özelden sen bilirsin

kızlar bende 2 yıl ilaç tedavisi gördüm panikatağa bağlı depresyon teşhisiyle şuan ilacımı bıraktım.. 3 ay kadar oldu belki daha fasla oldu.. ama kendimi bazen çok mutsuz hiiseediyorum.. nasıl anlatılır hiç bişe beni mutlu etmiyo. bazen çok şen şakrak oluyorum gülüyorum şakalar yapıyorum eğleniyorum bir bakıyorum başka gün çok mutsuzumm içime kapanıyorum kendimi kötü hissediyorum.. o anları nasıl atlıcam nasıl kendimi mutlu edicem o düşüncelerden nasıl sıyrılcam bilemiyorum.. ilaca tekrar bağlanmak asla! istemiyorum umarım destek olurus birbirimize

Bir cok kisi ayni seyleri yasiyor, niye bu kadar uzerinde duruyosunuz? Ilac alicak kadar ne yasiyosunuz ki? Kimyasal maddenin ne kadar buyuk zararlari var farkindamisiniz? Icim SIKILIYOR ilac aliyim gecsin, bir digeri icim SIKILIYOR alkol yada uyusturucu aliyim gecsin der.. ikiside ayni bana gore. Ikiside ayni oranda bedeninize zarar veriyor. Bence cikin dolasin, arkadas edinin, aktiflesin.. belliki cocuktan sonra biraz eve kapanmissiniz, tek sorun hayatin cocuktan sonra degistigini dusunmek ve kendinize zaman ayiramamak. Cikin dolasin, cocugunuz hasta olursa da olsun, bagisiklik sistemi guclenir.

ben pr... zac kullanıyorum mesela.

canım sen evlimisin bilmiyorum ama benim oğlan kitap gördümü elimde hemen alır atar, tv izlesem kapatır kendisiyle ilgileneyim diye. eşimle bile konuşturmaz, ilgi arsızı. sen hangi ilacı kullanıyordun canım anlayacağım şekilde şifrei yazarsan sevinirim. birde kaç gr lıktı.

hımm... anladım. ama çok şükür ki kurtulmuşsun.

bilekleri kesmek işte

bu işler nazarla mazarla hocayla filan olmaz. hangi yüzyılda yaşıyoruz... iyi bir doktora gitmek gerek. bu anksiyete yüzünden ben neler çektim zamanında bilirim senin durumunu yani. çok ağır ilaçlar kullandım ama çok şükür ki şuan iyiyim. bu kadar iyileşene kadar beni de sık sık yoklardı. aklımı yitirdim sandım bir ara. camı açıp atacaktım kendimi. ama tutunmak gerekiyor bir şeylere. benim tavsiyem gerçekten işini iyi yapan bir psikiyatrist bulup onunla birlikte bu hastalığı yenmen. alalade bir doktora gidilmemeli. çünkü antidepresan ilaçlar gerçekten riskli ilaçlar ve doğru kullanılmadığı taktirde inanılmaz büyük sorunlara yol açıyor malesef. ruhan Ya Kuddüs tek ayak

tatlım o kadar zordu ki anlatamam. bende aslında yıllarca psikolojik sorunlar varmış ama biz bilememişiz. kendimi kesiyordum mesela. kendime zarar veriyordum. istemiyordum ama yapıyordum bunu. sürekli mutsuzdum ve canım o kadar yanıyordu ki hatta kalbime vuruyordu agrısı. ve hissettiğim acıyı bedensel acıya dönüştürüyordum kendimi keserek filan. öss ye girerken bayılıyordum heyecandan. kusuyordum sürekli. üniversitenin 2. yılında birden bire eve kapandım. hani öyle bişey ki... insan çıkmak istemiyor yataktan ve sürekli hasta hissediyor kendisini. oysa ben çok sosyal biriydim. tangocuydum. 6 senelik fitnesscıydım. her şey mükemmeldi. birden tepetaklak oldum. ciddiye almadım bu durumu da. sonra 2010yılının temmuz olayında kötü birşey yaşadım ve travma geçirdim. o günden sonra asla eskisi gibi olamadım ve daha da beter oldum. sürekli kusuyorum, ağlıyorum, bayılıyorum. titriyorum ama nasıl titriyorum görmelisin. artık yüzüm kaymaya başlamıştı sinirden. ankaraya doktora gittik apar topar. çok iyi bir psikiyatrist. kendime hakim olamıyordum o titreyişlerim hala gitmez aklımdan delirmiş gibiydim. çok ağır ilaçlar verdi. haftalarca günde 23 saat uyudum resmen. yemek bile yiyemiyordum dogru düzgün düşün. mal gibiydim. 1 sene boyunca hep ağladım hep canım yandı. hep yattım... hatta doktoruma ''hocam ben ölüyorum galiba'' dediğimi hatırlıyorum. ''aklımı mı yitirdim. ne oluyor bana dediğimi'' biliyorum. yolda yürüyemez haldeydim. kitlenip kalyordum nefes alamıyordum filan. anlatmaya cümleler yetmez. ama kendime tutunacak bişeyler buldum. ben tek cocugum... ailemi düşündm. annemi babamı. bana bişey olursa ne duruma düşeceklerini.. hepsini düşündüm. bişeylerle oyalanmak için puzzle aldım 2000 parçalık oturdum onu yaptım. komedi dizileri izledim kendmi iyi hissetmek için. bi bebek kedi sahiplendim sokaktan. her gün kumunu değiştirdim mamasını verdim. sarıldım. sevgi ihtiyacımı öyle giderdim. yaşadıgım evi güzelleştirmeye calsıtım. değişik objeler yapmaya calıstım. becerebildiğim kadar... gerçekten çok zordu. olabildiğince çok şeye tutun. tutunabildiğin kadar. o insanların sana ihtiyacı var bunu düşün. çünkü bunları düşününce insan ertesi güne uyanmak için bir amaç belirlemiş oluyor hiç olmazsa. ara ara yoklayabilir bu durum. ama sakin olup derin nefes alıp ''geçeceğini biliyorum'' demelisin. şuan böyle hissediyorum ama yarın daha iyi hissedicem demelisin canım... şunu anladım ki kimseye kendisinden fayda yok. ne doktorlar ne ilaçlar... doktora her seans başı 350tl verdim ve şehir dışındaydı.. her ay 500tl doktora veriyordum düşün.. bir sürü ilaç.. alınan 22 kilo da cabası... bir gün uyandım ki pantolonuma sıgmıyorum. tartıya çıktım.. 48 kilodan 66 kiloya çıkmıştım. üstelik çok çok çok kısa bir sürede. bi kaç ay içinde. ama beni o kadar uyutmuş ki ilaçlar... hiç bişeyin farkına varamamışım. ama benim kullandıgım ilaçlar çok ağır ilaçlardı yeşil reçeteli kırmızı reçeteli filan. bol bol yagmur camur soguk demeden yürüyüş yap. yavas tempoda ama. iyi geliyor. blog yazdım mesela. müzik paylastım içimi döktüm fotograf cektim onları paylaştım. yaptıgım objeleri gösterdim filan.. oyalanıcak bişeyler bulmaya calıstım hep. ama geriye dönüp baktıgımda yemin ederim kendimle gurur duyuyorum. çünkü çok zordu. ve ben bu zorlukları tek başıma atlattım. yalnız yaşıyorum çünkü. yalnız yaşayan birisi için her sey daha da zor.. kendisini çok dinliyor insan kafayı yiyor.

tatlım ben bu ilaçları 1eylül 2010dan beri kullanıyorum. sadece xanax'ı ilk 3 ay düzenli olarak günde 2 kez kullandım. sonrasında azaltarak kesti doktorum. zaten o ilaç 3 aydan fazla kullanılmamalıymış bagımlılık yapıyor ve mahvediyor insanı. çarpıntılarım için ise başka bir ilaç verdi. bu güzel bir ilaçtı ve etkisini göstermesi için bilmem ne kadar süre kullanmaya gerek yoktu. onun dışında 2 ayrı ilaç daha kullandım işte. şuan bütün ilaçları kestik ve sadece cumadan cumaya pax.. içiyorum. 1ay sonra filan onu da tamamen keseceğiz inşallah. umudunu kaybetme hiç. bütün güç senin içinde unutma. 88 doğumluyum bende. aslında bu hastalık bir çok insanda var. ve ortaya çıkması için küçük bir patlamaya bakıyor sadece. bendekinin bu aşamaya gelmesi tabi ki kötü oldu. zaten bi kaç yıl öncesinden haberini veriyormuş yavaş yavaş. ama o olayı yaşayınca tamamen patladı işte. annemi ve babamı hiçe sayamazdım. güçlü olmam gerekliydi. tek çocuğum bir de ben. ölürlerdi yemin ederim. çok düşkünüz çünkü 3ümüz biz birbirimize. benim kuzenim intihar etti öldü. onda bile çok fena oldular ruhan Ya Kuddüs tek ayak

evet canım allah şükür hiçbir sorunum yokken herşey anlamsız sahte geliyor. mutsuz isteksiz huzursuz oluyordum. ama ben başıma kötü bişey gelmesinden falan hiç endişem olması. benim durumum farklı anlam veremiyorum ben... ruhan Ya Kuddüs tek ayak