çok geçmiş olsun. hastalık hakkında hiçbir bilgim yok malesef, sadece sizi kutlamak istedim hastalığınızın farkındasınız ve düzelmek için elinizden geleni yapıyorsunuz. en önemlisi bu zaten. bipolar hastalarından ilacı kabul etmeyip hayatı hem kednien hem etrafındakilere zehir edenleri de gördüm. eminim çok güzel şekilde atlatacaksınız ilaçlarla en doğru şekilde, siz çok güçlü bir kadınsınız dünden beri de kimse yazmamış, kaynana konusu olsa 10 sayfa yazı dolardı, yazık diyorum bir insanın ihtiyacı var kimse dönüp bakmıyor.

Daha iki üç gün önce bipolarla ilgili bir konu açtım maalesef çözüm burda değil ilaçlarla beraber terapide Alman lazım. Ben neredeyse sıfır ilaçla ama terapi ile ilerliyorum. İki yıl her hafta bir fiil gittim. Kendimi duygularımı kontrol edebilmeyi başa çıkabilmeyi öğrendim . push ; samantha

Desteğiniz, güzel sözleriniz için çok teşekkür ederim Z

Merhaba, sen henüz bu hastalığın kontrolü altındayken bile böyle farkında, böyle bilgilisin, bikaç yorumuna denk geldim hatta bi yorumundan kendime ders cıkardım. Ve ben inanıyorum ki en yakın zamanda sen bu hastalığı kontrol altına alacaksın. Allah yardımcın olsun, acil şifalar diliyorum.

Ah ah üni zamanlarında bilincimde olsaydım keşke hastalıgımın ben çalışıyorum şuan ama o yıllar benden neler götürdü.. Bir kriz anında anneme dedim çok borcum vardı. Bana para vermek zorundasın yoksa kendi canıma kıyıcam yapamıyorum diye. Çok zorlandık maddi olarak ama cidden yaşamak için maddi zorluğa katlanmak zorundaydım. Ailen bilsin nasıl bir aile yapın var bilmiyorum üzülürler belki de ama en azından yanında olurlar Şahsen benimkilerin zerre umurunda değil. İleride bir iş sahibi olduğunda düzenli seanslarını alırsın ilacını azaltırsın belli de bırakırsın biraz sabır

merhaba, umarım düzelirsiniz. hastalığınızı kabul etmek ve düzelmek için çaba harcamak yaptığınız en doğru şeylerin başında geliyor. çünkü aksini düşünürsek ilk fırsatta kendinize zarar verebilir ve şu yukarda saydıklarınızın kat kat fazlası zor bir durumda kalabilirsiniz. tedavi , şuan ki planlarınızdan çok öncelikli, çünkü size bir şey olsa ne sınavlarınızın ne okulunuzun ne de başka hiçbir şeyin anlamı olmayacak. size inanıyorum, bir kez başardıysanız daha çok kez de başarabilirsiniz.

Elbette öyle ama aile pek de anlayış göstermeyince iş biraz değişiyor :) tanı konalı iki seneyi geçti ama hala benim bir hastalığım olduğunu tam anlamıyla kabul edemediler. Hele babam... Dönemsel, yaşa bağlı bir sıkıntı sanıyorlar hastanede yattığım, ağır ilaçlar kullandığım halde. Bazen anneme bahsediyorum, kendisi de antidepresan aldığı için o biraz daha anlayışlı, belirtilerimden, dalgalanmalarımdan, mod değişimlerinden bahsediyorum, "ne var ki bu herkeste var bu hastalık değil, herkes böyle" diyor. Anlattığım şeylerin bende hayatımı çok kötü etkileyecek düzeyde olduğunu kavrayamıyor. Herkesin günlük ruh hali değişimleri gibi sanıyor. Babamla zaten bir ilacımın dozu artsa kavga edeceğiz neredeyse . Tamamen irade meselesi sanıyor. Doktor ailenden biri bilsin dedi ben de birine söyledim mecburen ama o da saklayamaz bence, ilaca başlarsak başladığımı söyler miyim bilmiyorum. Saklamamın sebebi onların tutumlarının beni kötü etkilemesi. Hatta babam lityuma başladım diye beni suçlayacak noktaya bile gelebilir.

Çok geçmiş olsun görümcenize, çok üzüldüm. Benim çok şükür saldırganlık gibi durumlarım pek olmadı, saldırganlığım kendime dönüktü diyebilirim, tüm zararı hep kendime verdim :) görümcenizin hatta birçok hastanın durumunda aslında hızlı bir şekilde kötüleşme oluyor. Ben doktora ilk kez gittikten bir seneden biraz az bir süre sonra hastaneye yatacak hale gelmiştim, ilk gittiğim zaman da yatırmak istediler aslında ama yatmadım, bir de teşhis ve tedavi yanlıştı o zamanlar ama yine de doktora gitmesem muhtemelen daha hızlı kötülerdi. Kötülemeye başlayınca bir ay sürdü o hale gelmem. Şimdi yavaşça ilerliyor gibi, konuyu açtıktan sonra biraz daha hafifledi gibi ama ne zaman artacağı belli olmuyor. Ben o hale gelir diye korkuyorum, bir anda olur diye. İlk intihar girişimimi hiç planlamamıştım mesela, iyiydim, bir gün kalktım, annemle ufacık bir kavga ettik diye atak geçirip intihar etmeye çalıştım. Ama sorsanız son günlerde iyiydim, en fazla burada yazdığım kadar şeyler oluyordu, aklı başında gibiydim. Birden öyle oldu. Ondan dolayı korkuyorum. Ama sizin anlattıklarınızı okuyunca şükrettim açıkçası. Teşekkür ederim

Geçmiş olsun. Bence durumunuzun farkında olmak gerçekten cok önemli hastalıgınızı kabul etmek gerçekten cok güçlüsünüz bunu bilin. bir arkadaşım da bipolardı düzenli sporla baya baya düzelmişti. Bence sporu aksatmayın sınav seneside olsa mutşaka gün içinde spora vakit ayırın hem ruh sağlığınıza iyi gelir hemde kilo almamanızı sağlar

Umarım öyle olur, çok teşekkür ederim Z

Spor normalde çok yapıyordum o şekilde kilo verdim sonra bu sene sınav telaşından pek yapamamaya başladım en kısa zamanda tekrar başlamak istiyorum sınavı atlatınca. Tavsiyeleriniz için çok teşekkür ederim o belgesele bakacağım.

Merhaba. Geçen hafta bipolarla ilgili konu açmıştım burada, rahatsızlığım nüksetti diye. Dün doktoruma gittim, birkaç gün daha gözlemleyeceğiz sonra çok büyük ihtimalle lityum başlarız dedi. Bu şekilde devam ederse başlamamız gerek dedi ki düzelme çok yok zaten, gittikçe kötüleşiyor gibi. Bipolar için kullandığım ilk ilaç lityumdu ama yan etkileri biraz zorlamıştı, durumum da iyiye gidince lityum yerine başka bir ilaç verilmişti. Şimdi o ilaca ek olarak lityum başlayacağız. Ek olarak antipsikotik ve antidepresan da alıyorum, bir tane de duygudurum düzenleyici vardı şimdi bir de lityum eklenecek. İki tane dikkat ilacım var. 6 çeşit ilaç olacak. Gerçekten en korktuğum ilaçlardan birisi de lityum. Daha önce iyi gelmişti ama yan etkileri rahatsız ediciydi. Tiroit hastası olacaktım neredeyse, hormonlarda bozukluk vardı, bir sürü kilo almıştım, anormal derecede su içiyordum. Ailemden de gizlemem gerekecek. O kadar endişeliyim ki. Özellikle kilo almaktan aşırı korkuyorum, kiloma takıntılıyım. İlacı bırakınca çok rahat vermiştim. Ama bu ara zaten birkaç kilo aldım canımı çok sıkıyor. Lityum kullanıp da çok kilo alan oldu mu? Sadece o da değil zaten başka bir sürü yan etkisi var. Sınav senemde onlarla uğraşmak istemiyorum. O yaptığı bulantıyı hala hatırlıyorum perişan ediyordu. Bir de ilk içtiğimde hastanede yatıyordum, ister istemez düşünüyorum yine o günlere mi dönüyorum diye. Bütün belirtiler geri geldi. Hepsi neredeyse aynı şiddette. İntihar düşüncelerim çok arttı doktoruma da anlattım farkında o da. Şu an beni hayatta tutan tek şey hastalık hakkında tecrübeli olmam. İlk intihar denememde hiçbir şey bilmiyordum, hastalığımı bilmiyordum. Şimdi içgörüm var gibi, kötü olduğumu hissedip önlem alabiliyorum ama sanki her gün daha kötü oluyorum, bir süre sonra kontrolümden çıkabilir. Bazı şeyleri kontrol edemiyorum zaten, kendine zarar verme gibi. Doktor bununla ilgili de önlem almamı istedi zaten, evdeki ilaçları kaldırmak gibi. Dün dolaylı olarak sordum, ben yine hastaneye yatmaktan korkuyorum yine o günlerdeki gibiyim dedim, "o kadar kötü durumda değilsin, öyle bir şeye gerek kalmaz" diyemedi, iyisin diyemedi açıkçası hatta hastaneye yatmayı normalize edecek şekilde konuştu. Şimdi lityuma başlamak sanki o günlere döndüğümün, hastaneye yatacak duruma gelebileceğimin belirtisi gibi hissediyorum. O kadar karmaşık duygularım var ki. Çok endişeliyim. Hastaneye tekrar yatmaktan çok korkuyorum bu sefer her şey biter. Taburcu olduktan sonra düzelmek iki senemi aldı bu sefer yapamam. Hastaneye yatmak şu an sadece bir ihtimal ama yine de çok korkuyorum. Çok uzun yazdım sadece dertleşmek istedim kusura bakmayın. Gerçekten çok korkuyorum.

Kaynana konusunda herkesin bir yaşantısı, duymuşluğu falan vardır. Sağlık konusunda yanlış yönlendirmek istemediğim için yazmadım şahseb, çünkü hiçbir fikrim yok. Konu bu sebepten boş kalmış yani. Geçmiş olsun diyebilirim sadece

Psikoloji alanında bir tahsilim yok ancak yazdıklarınızdan sandığınız kadar kötü olmadığınızı anlayabiliyorum. Gayet bilinçli görünüyorsunuz. İlaçlarınızı mutlaka kullanın. Spor yapıp, sağlıklı beslenirseniz kilo almazsınız. Ayrıca spor yapmak ruh sağlığı için de çok faydalı. Bunun geçici bir süreç olduğunu unutmayın. Gün geçtikçe çok daha iyi olacaksınız

Tekrardan başladım spora geçen gün, çok özlediğimi fark ettim :) çok teşekkür ederim Z

Çok teşekkür ederim Z

Çok teşekkür ederim

Canım benim sana sımsıkı sarılıyorum ve öpüyorum. Sen o kadar farkındasın ve bu hastalığı o kadar iyi biliyorsun ki artık o ilk ataktaki gibi gafil avlanman mümkün değil. Kendini tanıyorsun, hastalığı tanıyorsun ve en önemlisi ilaçlarını içiyorsun. Bence sen korkma, hastalık senden korksun. Yapman gereken tek şey ilkbaharda ve sonbaharda özellikle kendini iyi gözlemle, seni zorlayan bir duygu durumu sezersen doktoruna danış ve ufak ilaç ayarlamalariyla üstesinden gel. Zaten uzun da sürmüyor, hiç eskileri düşünüp boşuna kendini üzme, sen artık bu hastalıktan öndesin. Bütün kalbimle iyi olacağına inanıyorum.

Merhaba, konuyu çok geç gördüm, nasılsıniz şu an? Umarım daha iyisinizdir, merak ettim sizi... Mavisaclikadin Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Ne kadar samimisiniz ya, çook sağolun ben de size sarılıyorumm evet artık birçok şeyi fark edebiliyorum hatta bu sebepten buradaki bir üye açtığım bir konunun sahte olduğunu söylemişti, bipolar olsam bu kadar rahat yazamazmışım, fark edemezmişim :) genelde şaşırıyorlar. İki senedir hatta teşhis konulmadan önceki zamanlarda bile durumumla ilgili çok fazla okudum ve hala okuyorum, kendimi çok gözlemliyorum. Ama fark etsem bile engel olamıyorum genelde. Sizin dediğiniz gibi doktora danışabiliyorum o an elimden başka bir şey gelmiyor. Söyledikleriniz çok umut verdi bana, evet artık bildiğim için eski halime kolay kolay dönmem sanırım. Güzel sözleriniz, tavsiyeleriniz için çok teşekkür ederim

Yaa çok mutlu oldum bu yorumunuza çok teşekkür ederim

Canım bipolar hastalardan senin gibi farkında olan çok var ve bu sayede hayatlarını gayet güzel götürüyor, işlerinde güçlerinde de başarıyla devam ediyorlar. Benim de yakınım senin gibi kendini tanıyan ve hastalığı iyi bilen bir bipolar. Bu sayede bir daha hiç atak geçirdiği günlere dönmedi, inan benden daha dengeli yaşıyor. Hatta bana takılır bazen ben bipolarsam sen ikipolarsin diye. Bahar ve geçişlerde kendisi doktorundan durumuna göre ilaç değişimi talep eder, gerekeni alır ve hayatına gayet güzel devam eder. O atak geçirdiğiniz günler sizin gafil avlandığıniz zamana aitti, geride kaldı. Benim tanıdığım 7 yıldır hiç atak geçirmedi. Doktoru birçok örnekler verdi, bu şekilde idame tedaviyle işine gücüne ve normal hayatına devam eden, bircogumuzdan da daha dengeli yaşayan, meslek hayatında da gayet başarılı örnekler. Şeker hastalığı gibi bu dedi. Bir şeker hastası nasıl yediklerine dikkat edip ilaçlarını kullandığında zarar görmüyorsa siz de uykunuza dikkat edip, kendinizi gözlemleyip uygun ilaçları içtiğinizde bipolar ikipolar size hicbirsey yapamaz. Sen gerekeni zaten yapıyorsun, önünde çok güzel yılların var herşey güzel olacak.

Benim görümcem de bipolar. Hastaneye yatış öncesinde biraz gözlemleyerek yatıp yatmayacağını az çok öngörebiliyoruz. Öncelikle hafiften tepkileri belli belirsiz değişmeye başlıyor. Her gün biraz daha anormal davranmaya başlıyor. Genelde sonbaharda oluyor ama ilkbahar daha rahat geçiyor. Ilerledikçe tamamen kontrolden çıkıyor. Zaptedilmez şekilde saldırgan olabiliyor. Ya da bağırarak şarkı söyleyebilir kalkıp oynayabilir. Bu raddeye geldiği zaman devlet hastanesinde kontrollerini yapan doktor hemen ruh hastalıkları hastanesine gönderiyor. Orda 10 15 gün yatınca gayet normal olarak taburcu oluyor. Bu raddeye gelmesi icin bazi sebepleri var ama. Mesela bi keresinde kızı işten atılmıştı. Bi keresinde de ilaclar karacigerine zarar verdiği icin değiştirilmişti. Yeni ilaçlara başladıktan cok kisa süre sonra davranışları degismisti. Haftasonunu geçirip öyle gidelim doktora diyene kadar kontrolden çıkmıştı. Şimdi sizin konunuzu okuyunca akli başında bilinçli bir insanin konusunu okudugumu fark ettim. Gayet iyisiniz bence. Tabiki bazi zorluklari olacak ama siz bu kadar dikkatli olduktan sonra kolay kolay yatışınız olmaz. Bence kendinizi yıpratmayın yalandan yere. Size gelene kadar yatması gereken çok insan var bu ülkede.

Teşekkür ederim. Siz de iyi olursunuz umarım Z

Ooo harika spor insanı çok motive ediyor. Hazırlanırız tabi çok fırsatlar var önümüzde. Sınavlara hazırlanır, kilolar alır veririz. Çok güzel günlerimiz olacak tüm bu kaosun acısını çıkaracağız, güçlü insanlarız biz. Ben daha iyiyim, tıpkı yakında sizin de olacağınız gibi. Ben de teşekkür ederim sizin güzel dilekleriniz için. Ne zaman isterseniz yazın. Bir gün buraya ne kadar iyi olduğunuzu yazacağınızı biliyorum ve o satırları okumak için sabırsızlanıyorum

Evet ben de sizi hatırlıyorum :) ailem pek kabul edemedi, belki de kondurmak istemediler ilk kez karşılaştıkları bir şey olduğu için. Aynı şekilde benim ailem de abarttığımı düşünüyor. Yapacak bir şey yok biz kendi durumumuzu, abartmadığımızı biliyoruz en azından :) size de geçmiş olsun umarım şu an çok daha iyisinizdir. Sanırım ben de sınava tekrar hazırlanmak durumunda kalacağım şu anda öyle gözüküyor, gerekirse hazırlanırım ne yapayım. Size de başarılar dilerim. Kilo konusunda da tekrardan diyete spora başladım hem aldığım üç dört kiloyu vereyim hem de olur da ilaca başlarsam kilo almayayım diye, zaten diyet ve spor tecrübem var geçen sene yirmi kilo verdim. Alıştım artık. O konuda da umutlarım arttı. Güzel dilekleriniz ve desteğiniz için çook teşekkür ederim

Sizin başka bir konunuza yazdığımı hatırlıyorum. Bence gerçekten dediğiniz gibi icgorunuz var, durumunuzun farkındasınız ve ne hafife alıyor ne dramatize ediyorsunuz. Bu tutumunuz çok güzel. Psikolojik sorunlar söz konusu olduğunda destek ve şefkate, özellikle bakım veren konumundaki bir kişinin şefkat ve desteğine çok ihtiyacımız oluyor. Fakat maalesef ebeveynleriniz bunu idrak edememişler. Bunun nasıl bir durum olduğu hakkında az çok fikrim var çünkü babam da tanıya rağmen benim anksiyeteme ve panik ataklarıma inanmıyor abarttığımı düşünüyordu. Bu noktada kendinizin en büyük destekçisi siz oluyorsunuz. Sizin sizden başka kiminiz var ki? Şimdilik bence ilacın yan etkilerini boşverin, bir ilaç her defasında aynı etkiyi göstermeyebiliyor. Zaten doktorunuz yazmadan önce kar zarar oranını güzelce kıyaslıyor. Sağlığınızı tehdit eden bir durumda da müdahale edecektir. Kilo falan alınır verilir, morbid obezler bile zayıflıyor. Sınava gelince, ben de geçen yıl psikolojik sorunlar nedeniyle sınava düzgün hazırlanamdım ve başarısız oldum şimdi yeniden hazırlanıyorum. Başarı konusunda takıntılı biri olmama rağmen inanın hiç ama hiç üzgün değilim bunun için çünkü iyileşmek paha biçilemez. Siz de iyi olacaksınız, o gücün sizde olduğu konunuzdan belli. Herkes durumunu bu kadar iyi analiz edemez. Güzel haberlerinizi sabırsızlıkla bekliyorum

Kilo sağlığınızdan daha önemli değil. Kiloyu tekrar verirsiniz. Uzun yürüyüşler yapın, psikolojiye çok iyi geliyor.

Yakınınız adına çok sevindim, böyle şeyler duydukça çok umutlanıyorum benim doktorum da hep aynı örneği verir, şeker hastalığı gibi diye. Çok teşekkür ederim

Aa evet ben mevsim geçişini hiç hesaba katmamıştım bir de o vardı :) o anlamda da iyi olur muhtemelen. Çok teşekkür ederim güzel tavsiyeleriniz için

Sen çok akıllı birisin bitanem. İnan bana sen de hem iyi olacak hem de yeni atak geçirmiş ne yapacağını bilemeyen bu yüzden korkan canlara umut olacaksın. Ne kadar çok hayata dokunmayı başarırsan o kadar da mutlu olacaksın. Herşey insanlar için, Allah çözümsüz, ilaçsız hastalık vermesin. Gerisi önemli değil. Çok öpüyorum seni

İlaç hakkında bilgim yok ama hastalığın bilincinde olmanız bu hastalığı atlatmanızda çok yardımcı olacak inanıyorum. Umarım sizi olumsuz düşündüren hiçbirşey olmaz

İlaç ve yan etkilerini düşünmeyin. Kötüyü de düşünmemek lazım. Doktorunuz iyiliğiniz için duruma bakalım ona göre hareket edelim demiş. Umarım hastalığınızda süreç olumlu ilerler. İlaç gerçekten büyük kurtarıcı amcam bunun yanı sıra size iyi gelen şeyler yapmanız gerekiyor ki hastalığın ve ilaçların size getirdiği endişeler kapılmayın.

Çok şiddetli intihar dürtüsü geliyor doktoruma ulaşamıyorum arıyorum hastanede yok kendimi kapattım bir yere skainleşmeye çalışıyorum kendime bir şey yapmamak için kapattım kendimi kaç saattir böyleyim ellerimi yolup duruyorum kıpkırmızı oldu hep acıyo çatı var yukarıda oraya çıkmamak için zor duruyorum Bi tarafım çık at kendini kurtul diyo ama gerçek değil o ben ölmek istemiyorum kapattım kendimi bir odaya okulda, doktoruma da ulaşamıyorum lityum başlasa da kurtulsam Allah kahretsin şunu yaşamaktansa bin tane tedavi alırım yeter ki geçsin artık bıktım sadece sakinleyim diye yazıyorum özr dilerm

Haklısınız. Sınava falan gideceğim zaman hava iyiyse genelde yürüyorum evle arası çok var dediğiniz gibi uzun yürüyüş oluyor. Kulaklığı takıyorum bir de mis gibi oluyor. Çarşıya gideceksem genelde o şekilde yaparım. Spora da başladım geçen gün. Teşekkür ederim :) zeynones

Ne demek. Şifalı, güzel günler dilerim.

Çok sağolun

Merhaba ne yazık ki şu an tek tedavi yöntemi ilaç. Doktorunuzun rehberliğinde ilaç kullanımınızı aksatmayın, mutlu dönemlerinizi, mutlu anılarınızı yazabileceğiniz bir defter edinin. Kötü hissettiğinizde defterinizi okuyun. Kilo konusunda da mutlaka spora başlayın, spor endorfin hormonunun salgılanmasın sağlıyor. Endorfin = mutluluk illa spor salonuna gitmenize gerek yok bulunduğunuz yerde koşuya çıkabileceğiniz alanları değerlendirin, ek olarak gençlik spor bakanlığının salonları var, oraya yazılabilirsiniz. Size yardım edebilecek tek kişi sizsiniz. BBC'nin Runing saved my life diye bir mini belgeseli var, bipolar bozuklukla mücadele eden birinin sporla bunu nasıl en aza indirdiğini anlatıyor. Alkolden uzak durun, 7-8 saat uyumaya çalışın , stres faktörlerinizi belirleyin ve stresinizi tetikleyen insanlardan, durumlardan uzak kalmaya çalışın. Ve durumu gizlemeyin lütfen aileniz ile paylaşın.

Her şey tekrar başlayacak gibi düşünmeyin. Bu bir süreç, yemeği pişirirken bile altını kıs adan önce kaynamasını bekleriz ateşi önce harlarız. Olacak geçecek sizin en büyük şansınız bu hastalığın varlığını kabul etmeniz ve tedavi için adım atmanız. İlaçlarınızı yok saymamanız. Günü güne doktorun dediği dozda kullanın. Maalesef zaten İlkbahar, sonbaharda dalgalanmalar çok oluyor bu tür rahatsızlıklara. O açıdan kontrol altına almak açısından da isabetli olur.

Aileni çok sallama. Benimkiler de bipoların ne olduğunu bile bilmiyorlar. Sorsan sess ne hastasıdır diye cevap verebileceklerini sanmam. Ben artık ümidi kestim onlardan, bir tek hastayım diyorum o kadar. Önemli olan bizim bilinçli olmamız ve kendimizi tanımamız. Sende de o içgörü var. Bana da 3 sene önce teşhis kondu. Ne güzel iki ilaçla gidiyorken, bu sonbaharda bir atak yaşadım, 6 aydır hala çıkamadım depresyondan. Ve kullandığım ilaç sayısı 6 ya çıktı Lityum a da 3 ay önce başladım. Bana çok büyük yan etkileri olmadı. Her seferinde aynı etkileri yaşamayabilirsin. İlk zaman almışsın daha yeniyken, şu anda vücudun bu tür ilaçlara çok daha alışkın. Kilona dikkat etmen çok güzel bir şey bu hastalıkta. Ama baştan bildiğin için önlemlerini alabilirsin, yiyeceklerini sınırlandırmak, her gün belli bir miktar su içmek ve günlük yürüyüş yapmak gibi. Ben de şahsen abidik gubidik yan etkiler yaşıyorum mütemadiyen hasta olmayan biri yalnızca birini Yaşasa koşarak hastaneye gider. Hiç anlatıp canını sıkmıyayım. ama iyi olmanın yanında kafaya takmıyorum canım ya. Lityum da eski ama çok etkili bir ilaç. Kötü değil, iyi zamanların başlangıcı olsun inşallah. Ben ilk aylarımda kilo aldım çok, antipsikotikle. Lityum hiç kilo aldırmadı bana. Aldığım kilolar İçin de Ramazan dan sonra büyük bir mücadeleye gireceğim inşallah. O kadar çok kilo var vermem gereken ama onlar da moralimi bozamaz. Bak depresyondayken bunları yazıyorum. İlk zamanlarda apansız yakalanırdım depresyona. Şimdi daha ayak seslerinden tanıyıp önlem alabiliyoruz. Kendimize dışarıdan bakabiliyoruz. Sen de ben de tecrübe etmişiz bunu. Biz yalnızca bu hastalıkla mücadele ettiğimiz için bile çok güçlüyüz. Bazen emekleyerek gidiyoruz herkesin yürüdüğü yolları. Ama yerden o kadarcık kalkabilmek için bile ne kadar büyük bir çaba gerekiyor, Allah biliyor. Ve her düşüşten sonra, tekrar kalkıyoruz. O yüzden moralini bozma, zorluklarıyla beraber şifası da olan bir hastalığımız var bizim de.

Ne kadar güzel ifade etmişsiniz. Çok geçmiş olsun, umarım en kısa zamanda atlatırsınız. Bu azminiz oldukça kilonuzu da rahatça verebileceğinize eminim. Ben de sınav stresiyle ve hastalıkla beraber kilo aldım biraz, geçen sene çok vermiştim şimdi dört beş kilo aldım. Vermeye çalışıyorum ama çok zorlanıyorum. Diyetisyene gideceğim tekrardan. Umarım ikimiz de veririz :) Aileler sanırım kondurmak istemiyorlar. Amcamın kızı var, ne hastası bilmiyorum ama bazen alevlenme dönemlerinde ciddi halüsinasyonlar görüyor, uzun zamandır da depresyonda. Psikotik depresyon gibi bir durumu var sanırım. Kullandığı ilaçları da gördüm ağır ilaçlar. Gerçi o kız bazı kötü olaylar yaşadı, aile baskısı da eklenince o hale geldi ama sonuçta hasta. O kıza üzülüyorlar mesela. O kız için "abartıyor, istese düzelir, hasta değil" demiyorlar. "Yazık çocuğa, neler yaşadı" diyorlar. Ama kendi kızları o kadar ilaç kullandığı, bir ay hastanede yattığı, iki kez kendini öldürmeyi denediği hatta halüsinasyon gördüğü halde hala dönemsel bir depresyon, kendi kendime uydurduğum bir şey, sırf kafama çok taktığım için ortaya çıkan, tamamen kendi irademle yönetebileceğim, ortaya çıkmasına kendim sebep olduğum, çok basit bir şey sanıyorlar. Hala anlatamadım ne olduğunu. Babama bipolarım bile diyemedim, doktorlar söyledi ama hala pek inanmıyor, adam ilaçları bırakacağım günü bekliyor. Bir iki aya ilaçları keseceğiz gibi bir algısı var. Lityuma başlama ihtimalim olduğundan bile haberi yok. Annem zaten ayrı bir dünya, benim durumumu gündelik, herkesin yaşadığı ruh hali değişimleri sanıyor, hatta doktorlar yaşımdan dolayı ilk başta emin olamadıkları için hala tanı net değil sanıyor. Herkes bunu yaşıyor sanıyor. Bende de hata var, ağzımı açıp "anne herkes o ruh hali değişimleri yüzünden koluna faça atıyor mu, kendini öldürmeye çalışıyor mu, krizler geçiriyor mu" diyemiyorum, keşke diyebilsem. Yine de o nispeten babamdan daha iyi anlıyor, kendimi anormal hissetmeyeyim diye normalize ediyor da olabilir. Ama yine de tam manasıyla kabullenemiyorlar sanki kanser olduk Evet artık çok iyi gözlemliyorum, hatta şöyle söyleyeyim ilk başta doktora gitme talebinde bulunan da bendim. Bir anormallik olduğunu anlamıştım hatta bipolar olma ihtimalim aklıma gelmişti. O zamanlar çok iyi bilmiyordum ama yine de yardım isteyebiliyordum en azından. Gerçek olmayan görüntüler gördüğüm, sesler duyduğum olmuştu ve onları da kendim fark etmiştim. Bunlar bana çok avantaj sağladı. Hastanede yatarken çok kolay tanı kondu bu sayede. Doktorum artık kötü olduğum günlerde ona sormadan ilacımı arttırmama bile izin veriyorher belirtiyi gözlemleyebiliyorum, direkt doktoruma yazıyorum ama işin kötüsü bunları fark etsem bile hiçbir şekilde engel olamıyorum. Bana garip gelen şey bu. Her şeyin bu kadar farkında olup nasıl engel olamıyorum aklım almıyor. Mani geçireceğimi fark ediyorum mesela, ama o andaki hareketlerimi, o bağıra bağıra gülmeleri, yerinde duramama hallerini asla engelleyemiyorum en iyi ihtimalle ortamdan uzaklaşıp sakin bir yere gidiyorum kimse beni o halde görmesin diye. Ya da kendime zarar vereceğim zaman tamamen dürtüyle yapıyorum. Sanki yapmak zorundaymışım gibi. Fark edip hiçbir şey yapamamak çok kötü. En iyi siz anlarsınız diye düşünüyorum. Doktorum bunun normal olduğunu, o ataklardaki davranışları benim zaten engellememin mümkün olmadığını, ancak ilaçla düzeleceğini söylüyor ama yine de çok anlamsız geliyor bana. Ama yine de içgörümüz olması güzel bir şey sanırım, birçok psikolojik hastalıkta en sıkıntı yaratan şey içgörü olmaması. Hastanede gördüm böyle insanlar. Bir taraftan da doktorumdan haber bekliyorum. Haftaya karar vereceğiz demişti. Bir haftadır nasıl olduğumu falan yazdım, mesaj attım, bakalım ne diyecek. Çok çok uzun yazdım farkındayım, çok özür dilerim lütfen kusuruma bakmayın. Özellikle benimle aynı durumdaki insanlar görünce, beni anlayan birileri olunca anlatıyorum böyle. Birbirimizi anlıyoruz diye. Umarım çok iyi olursunuz, en kısa zamanda depresyondan kurtulursunuz. Çok güzel şeyler yazmışsınız, çok moral verdiniz. Çok teşekkür ederim desteğiniz için

Tedavinizi hiç aksatmayın her şey yoluna girecek düzelecek. Bilinciniz yerinde kendinize zarar vermek istemiyorsunuz bu güzel bir şey. Umarım doktorunuza ulaşabilmişsinizdir. Merak ettim son durumunuz nasıl. Keşke elimizden bişey gelse yardımcı olabilsek. Çok dua edeceğim sizin için. İnsanın bedeni nasıl hastalanıyorsa ruhu da dönemsel olarak hastalanıyor ama geçiyor. Tedaviyi aksatmadığınız sürece ben çok iyi olacağınıza inanıyorum kendinize olan inancınızı hiç yitirmeyin

Ailenden gizlemek niye? Bi bipolar için en önemli şey çevresinin anlayışı biliosun dimi.

Canım, tabi ki bu sen değilsin. Yakında ailen ya da arkadaşların varsa onların yanına git. Yurt yöneticisi ya da görevlisi varsa, onun. Yanına, Ya da en yakındaki hastaneye git, intihar riskin olduğunu söyle, seni gözetim altında tutmak zorundalar. En kısa zamanda da Ful tedaviye başla hiç korkmadan. Ben de depresyonda aynı şeyi yaşıyorum. Bunu yaşayacağıma kırk kere tedavi olurum diyorum yan etkileri çok sallamadan. H

Haklısınız. Bir iki güne belli olacak kullanıp kullanmayacağım, ne olacak bakalım ama şu anki duruma bakınca kullanacağım gibi gözüküyor. Umarım olumlu ilerler çok teşekkür ederim.