Kiz öyle düşünme bebek olunca hayat baska güzelleşir bence Bn bi an önce olsun istiyorum hayatim herseyim onla olsun istiyorum..

Evladımı seviyorum ama anneliği sevemedim gitti.

9 ay çok erken bekle daha hayatınızı yaşayın petrapuella Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

4 yıl bekledim bebeğim olsun diye çok çok istedim hep... Çocuğum olsun diye günlerce ağladığımı biliyorum. Çok şükür nasip etti Rabbim. 7 aylık olduk ama ömrümden 7 yıl gitti gibi.. yorucu çok yorucu, çok sabır istiyor. Ona buna sinir oluyorsun, kendinden geçiyorsun. Ama bunların geçici olduğunu bilip sabrı öğreniyorsun. Biz de çok gezerdik, öğleye kadar uyurduk. Bazen arıyorum o günleri ama hiçbir zaman pişman olmuyorum. Bebeğim biraz daha büyüsün onunla gezip onunla uyuyacağız inşallah. Bence rahat hayat için evlat sevgisini esirgeme kendinden ve eşinden.

Senin gibi düşüne düşüne 38 yaşına geldim Sonra olmadığını öğrendik 3 sene dr larda gezdik ve tüp bebekle hamile kaldım Yasın 25 den asagı değilse ve bir gün muhakkak anne olmak istiyorsan kesinlikle erteleme İlerde hamilelik de bakımı da çok daha zor olur Bebek rahimime düştüğü andan beri o korkuların hiçbiri olmuyor Bir gün hareket etmese meraktan ölüyorsun Düzenim bozulacak Eşimle az zaman geçireceğiz Rahat olamayacağız Uykularım bölünecek Hamilelik fobisi diye erteleyen ben Şimdi bebeğimiz doğsa onla gezsek planları yapıyoruz ben kendime hayretttttt ediyorum

Teşekkür ederim. Bilmukabele...

Kendinizi hazır hissetmiyorsanız kesinlikle erteleyin çocuk fikrini. Bu hayattaki en en ama en güzel şey evlat sahibi olmak, minicik ayaklarına ellerine bakıp öpe öpe içine sokmaya çalışmak, sen benim misin diye hayran hayran onu izlemek, geleceğe dair her hayali onun etrafında şekillendirmek, cidden çok güzelbir duygu. Ama ben bu duyguları yaşayana kadar doğumdan yaklaşık 2 ay geçmesi gerekti çünkü ciddi lohusa depresyonuna girdim her an ağlayasım geliyordu, eskisi gibi olmayacak olmak üzüyordu beni, isteyerek hamile kalmıştım ama acaba erken mi oldu diye kendimi suçlayıp durmuştum, bu süreçte eşim çok destek oldu benim tukendigim anda o el attı, ilk zamanlar bebeğimizin tüm bakımıyla o ilgilendi ben sadece emziriyordum, eğer eşim de o sabır merhamet anlayış olmasaydı ikimiz de çok yıpranırdık. Diyeceğim o ki istediğiniz her şeyi yapın ve ben hazırım dediginiz anda deneyin.

Bekarlığıma doymadan evlenmem, çocuksuz hayata doymadan çocuk yapmam. Benim bu konudaki hayat görüşüm. :) Çocuklu hayatla çocuksuz hayat asla bir değil. Zaten kendiniz de sıralamışsınız. Pembe anlatılanlara inanmayın. Çocuk çoğu kadını yıpratıyor. Sevgisi dünyanın en büyük sevgisidir eminim. Ama sıkıntısı da küçümsenemeyecek gibi değil. Çok iyi düşünüp yapılmalı. " düşünme, korkma, yap bir tane, bak burada su çok güzel" gazlarına gelmeyin.

Ah ah aynı şeyleri bende çok düşünürdüm hayatım kısıtlancak gibi hisseder dim 2 yıllık evliyim olaya sıcak baktım istemeye karar verdim ama 7 aydır olmuyor diyorum belki de cezalandiriliyorum düşüncelerim yüzüne belkide hala hazır değilim bilmiyorum Loreth

Kesinlikle katılıyorum size

Herkeste bir tane olsun ertelemeyin falan yazmış. Bebeğine ısınamadığı için hergün döven, şırıngayla vücuduna çamaşır suyu enjekte eden bir anne vardı, demek istediğimi siz anlayın. Kimse hazır olmadan bilinçsizce çocuk yapmamalı. Bence siz hazır olduğunuzda yapın, yoksa ağır bir depresyon geçirebilirsiniz. Sevgili kadınlarımız böyle düşünmüyor ama acı gerçek bu. :)

Yazı çok güzel bebek sahibi olayı hiç istemiyor değilim. Sadece daha sonraya erteleme fikri var bende jane

Hayat mi hangi hayat

Nasil olsa bebek olacak diyorsan ertelemeyin bence. 9 aylik evlisiniz zaten hamile kaldim ettim diyene kadar 5-6 ay gecer. Evet cocukla gezmek piknik vs zor olur. Ama onun da farkli guzellikleri var Ask ve isyan 💓💓💓 Anneler

Evliliğin ilk birkaç yılı bebek yapmama taraftarıyım. Evliliğin oturması, çiftlerin birbirini tanıyıp baş başa hayatın biraz tadını çıkarması için evliliğe birkaç yıl vermek gerekir diye düşünüyorum. Yaşınız da genç. Beklemek istiyorsanız bunun için bekleyin. Endişelerinize gelince, başkalarının deneyimleri belli bir yere kadar işinize yarar ama büyük ölçüde de yaramaz. Zira bebek bebeğe benzemediği gibi anne de anneye benzemez. Kolay bebekler var, zor bebekler var, huysuzu var, gıkı çıkmayanı var, uyku seven&sevmeyen anneler var, sabır eşiği fazla&az olan anneler var. Hepimiz anne olmadan önce korktuk, endişelendik ama başa gelince de bir şekilde üstesinden geliyorsunuz. Onun dışında hayat rutininizden neden kopasınız ki? 3 yaş ve 4 aylık iki kızım var. Eşim olmadığında bile ikisiyle dışarı çıkabiliyorum. Şehrin öbür ucuna gitmiyorum tabi ama bir parka, yürüyüşe, bir kahve içmeye çıkıyorum. Bazen biri kanguruda biri bebek arabasında, kafile gibi takılıyoruz. Bazen büyük kız yürüyor filan... Eşim olunca işler daha kolay. Büyük kızla bol bol kampa gitmiştik mesela. Daha dün de pikniğe çıktık, üstelik arabamız da yok. Azıcık efor gerektiriyor ama olmayacak işler değil. Düzeniniz değişecek, sorumluluklarınız artacak, daha çok yorulacaksınız, fiziksel ve ruhsal dünyanız dalgalanacak, seyahate çıkmak isteseniz, önce bebeğe uygun bir yer mi diye bakacaksınız, al sırt çantanı, tut sevgilinin kolundan, ayaklarınız nereye götürüyorsa oraya gidin özgürlüğünüz sona erecek, bunlar da gerçek, ama merak etmeyin, hayat sizin için bitmeyecek. Sadece yeni bir şekilde yaşamaya öğreneceksiniz.

iyi akşamlar. ben 9 aylık evliyim. . Bebek sahibi olma konusunda korkularım var. hamilelik doğum süreci ve sonrası. beni korkutuyor. Sonra hayatımın değişecek olması. Şu an belli bir rutinde devam ediyor hayatımız. akşamları yürüyüşe çıkma haftasonları piknik yapma gezme dolaşma. Bebek sahibi olunca sanki bunları hiç yapamayacak gibi hissediyor insan. 4yaşındayeğenim var gerçekten çok zor bir bebekti. uyutması zor yemek yemesi zor. hala daha o şekilde. Ve çevreden duyduğum doğum anıları. Gözünü korkutuyor ınsanın. Eşimin arkadaşının bebeği oldu. Sanki eşim de bebek istıyor gibi ben de daha çok erteleme taraftarıyım. Sizin hayatınızda ne gibi değiişiklikler oldu

az önce bebekleriyle arkadaşlarımız geldi misafirliğe.. benimki o kadar heveslendi ki.. bende zerre heves yok. hem korkuyorum hem de cidden bakabileceğime inanmıyorum. keşke o da hevesli olmasa bu kadar. bizim ilerde en büyük sorunumuz bu olacak sanırım..

kesinlikle hayatinizda coook sey degisir bebekle.. ruhen ve bedenen hazir hissetmeden kocaniz istiyor diye sakin bebek yapmayin. esiniz cok istese de o bebege bakacak olan, her ise yetismeye calisacak olan sizsiniz. cok buyuk sorumluluk.

Hamilelik, doğum vs evrelerinden ölesiye korkan ve yıllarca tedavi olup, antidepresan kullanırken hamile kalmış biri olarak yazıyorum. Dünyanın en zor şeyi anne olmak. Ama ufacık bir tebessüme dünyayı unutturacak başka hiçbir şey yok. Gebeliğim aşırı aşırı aşırı zor geçti, doğduğu anda hepsini unuttum. Hiç bir süreç dayanılmayacak kadar zor değil asla. ben yaptıysam hemen hemen herkes yapar. Doğum hele en kolayı, bakma sen o hikayelere. Millet doğurduktan sonra öyle abarta abarta anlatmayı pek sever. Değişen şeyler illaki olacak. Ama o değişen şeyleri bile çok seveceksin. Hayırlısı olsun hakkında.

Buradaki hiçbir yorumu dikkate almayın. Herkes süper anne çünkü herkes aşık bebeğine. Sus diye apartmanı ayağı kaldıranlar otobüste gözümüzün önünde cimcikleyenler kimler bilmiyorum hiç :) Eğer hakkını verebilirseniz annelik kutsal ve ulvi bir duygudur eminim. Ama gazla mazla olmaz siz hazır hissetmiyosanız bekleyeceksiniz. Başkasının çocuğuna heveslendi diye kocanıza çocuk vermeyin yani ki daha çok yeni evlisiniz. Kendinizi dinleyin ne zaman hazır hissediyorsanız o zaman olsun.

Annelik şöyle böyle diye çok abartmaya müthiş bir şeymiş gibi göstermeye gerek yok. Anne olmadan önce güzel bir hayatım vardı özgürdüm, mutluydum. Anne oldum özgürlüğüm kısıtlandı bir miktar, yine mutluyum tek fark çok çok yorgunum ama onu seviyorum. Hazır olmadan düşünme erkekler ister, taşıyacak doğuracak ve sorumluluğun büyük kısmını yüklenecek olan sensin.

Evet çok zor gerçekten ama dünyanın en güzel şeyi anne olmak

Zorluğu kadar güzelliği de var ☺

Bebeğim 5 aylık Akşamları dışarı çıkamıyoruz çünkü 19.30 da uyuyor uyku rutini var bozamam bozarsam gece uykusu bozulur Haftasonları piknik yapılabilir bence 3. Aydan sonra ama öyle sabah gidip akşama kadar olmaz. En azından benimki durmaz Deliksiz gece uykusu diye bişey yok gece beslenmesi bitene kadar. Ben gece 3 kere kalkıyorum bazen daha çok. Ama buna adapte olunuyor. Gezme dolaşma hep bebeğin yemek uyku saatine göre planlanıyor bizde. kalabalk yerlere gidemiyoruz strese giriyor çok ağlıyor. Doğum bence korkulacak bişey değil normal doğum yaptım bence en kolay kısmı o :) hamilelik ve bebek bakımı daha zor bence Erkek ne kdar yardımcı olsa da bebek bakımı tamamen kadının üstünde diye düşünüyorum Evliliğimin 7. Senesinde kızım doğdu İyi ki daha önce yapmamışım Bu arada bebeğimin uykusuzluk gaz ağlama gibi sorunları yok. Ama tüm gün mesai yapıyorum yine de :)

26 yas daha erken diye dusunuyorum ben de. Esinizle yalniz basiniza yapabileceginiz pek cok sey var, once onlari tamamlayin, sonra illa ki olur, herkesin oluyor bir cocugu. Ben 30 yasinda evlendim,31de anne oldum. Gec evlendin diyen herkese yok dedim tam zamaniydi. Dogum sonrasi cok zorlandim Cunku zor bir cocuktu oglumuz. Hala daha zor, simdi okula basladi yeni yeni nefes aliyorum. Onerim, kendinize ait bir arabaniz, eviniz ve sahsi birikiminiz yoksa asla asla cocuk yapmayin. Para ve olanaklar cok onemli. Eger paraniz varsa anneligin getirdigi yuklerle cok rahat basa cikiyorsunuz. En basiti bir arabaniz varsa gun icinde cocugu icine koyup dolasabiliyorsunuz. Yoksa eger aksama kadar koca bekliyor insan. Bunalima bunalim ekleniyor.

O kadar güzel yazmışsınız ki dönüp tekrar tekrar okudum. Ben de yazsam aynen bunu yazardım. Keyfiniz daim olsun.

Bir tane yapın canım beğenmezseniz tekrar yapmazsınız dermişim Çocuk çok büyük bir sorumluluk ve hayatın bir daha asla eskiye dönmeyeceği büyük bir adım. Bunu baştan kabul etmek lazım. Nereye adım atarsanız atın aklınızda hep o olacak. En uysal bebek bile bir yerde zorlar. Ama o hayata alıştıkça bizi de alistiriyor. Doğum zor oluyor ama unutuyorsun. Gece uyanmalari zor ama alışıyorsun. Bir şekilde hayat rayına oturuyor yani. Bizim şu an en büyük sorunumuz dışarıda gönlümüzce gezememek. Gezintinin en tatlı yerinde sıpanin uykusu geliyor ve küçük bir terminatore dönüşüyor. 3 yaşında ama bunu asamadik.

Evlat guzel varlik. Isten geliyorum zile basinca kapida karsiliyor beni gulerek anne hosgeldin elindeki cantayi alayim sen yorulma aşkimmm kiyamam sana diyor dort yasindaki kizim. dun babasiyla atistik bana sonra yanlizken anne siz hayat arkadasi degilmisiniz kavga etmeyin diyor. cocugu buyuturken biz de olgunlasiyoruz cocukta buyutuyor bizi. boylece uykusuz gecelere sogumus corbaya caya tam izlenmeyen dizilere zor olan doguma herseye degiyor.

Ben de şuan nişanlıyım. Evlilikten korkma evresindeyim ben, daha senin evreye geçemedim. O yüzden yorum yapamıcam.. Güzel Allah ım tüm herkesin yardımcı olsunnn

Boşveeeer... Bence arayı uzattıkça uzat. Ben 2 yıl yapmadım ama pişmanım 5 yıl beklemediğime. Çok şükür verene, oğlumu seviyorum falan ama bitik durumdayım. 10 aydır ne düzgün bir uyku, ne bir gönlümce gezme ne bir oturup film izleme... Bugün yağmur yağdı mesela, hep bir bardak çay alır dışarıyı izlerdim eskiden, bugün çocuğun bağırtısı, oraya gitmesin bunu ağzına almasın diye, onu bile yapamadım. Hele eşimle hep sevgiliydik gezer dolaşırdık falan, şimdi çocuğa çanta hazırla, üstünü giydir şapkasını unutma derken çıkmadan yoruluyoruz. Yakınlaşmak bile külfet oluyor yorgunluk yüzünden.

İlk ay ben. Cok fenaydım ne yani annemi oldum hc bsey eskisi gbi olmuycak dıyordum sonra b bakdm meger b yarım eksikmis insan oldugumu anladım nedne yasadıgımı hissettm bana guc veren bir cift goz var smdi ve herseyi onla yapmak istiyorum cok harika b duygu

İyi düşünün taşının ömürlük bir sorumluluk, hele zor bir bebekse insanın herşeyi o oluyo daha da misal ben tuvalete gidemiyorum bazen her gece ağlama krizleri... Çok güzel bir şey annelik duygusu kendi kanına canına bakmak ama hazır olmak baya önemli 24 yaşında olmak üzereyim oğlum 11 ayılığa doğru gidiyor keşke biraz daha bekleseymişiz diyorum daha yeni yeni eşimle birlikte çocuksuz oturabiliyorum düşünün o da maksimum yarım saat kötü bişey olsun hemen kendimi suçluyorum ondan İnan'ın bir şekilde hazır olmak çok önemli ama duygusu hissiyatı herşeye değiyo bunu da söylemeden edemicem nitekim Allah sağlık sıhhat ve olur verdikten sonra sonra da olcak biraz kendinize zaman ayırın tavsiyem.

3 sene mi o kadar sürüyor mu o yorgunluk ya

Ben tam 6 sene erteledim evliliğimin 6. Yılında hamile kaldım çok zor bi bebek benimkisi bazen acaba daha çok mu bekleseydim diyorum bazen de niye daha önce yapmadım ki bu duygudan kendimi mahrum bıraktım diye kızıyorum kendime oğlumun gözlerine bakınca dünyalar benim oluyor dünyanın en güzel şeyi anne olmak benim işimi zorlaştıran tek şey yardım edecek kimsenin olmaması eğer yardım eden varsa o zaman hiç zorluk çekmiyor insan. Ve ınan bana çok çabuk büyüyorlar.

Henüz çocuğum yok ama aynen böyle düşünüyorum, dogum en kolayı gibi geliyor. Millet gercekten cok acayip şeyler anlatıyor. Peki antidepresan icmek yani farkinda olmadan bir sorun yaratti mi?

Cok zor helede destek olan birisi yoksa zor bi bebekse coook daha zor kolik bebek buyuttum o surecte sunu dedigimi cok iyi hatirliyorum ben hayatimda daha once hic zor gun gecirmemisim. ama tunelin sonu isik 4 yasinda uyuyo surekli aglamiyor

Cocuk sahibi olduktan sonra en buyuk degisimi kendi icimde yasadim. Insan icinde asla aglayamayan ben gozumde hazir bekleyen bir damla yasla dolasiyorum artik. Sanki icimde sonsuz bir merhamet var. Zor taraflarini bilmem kac tane actigim konularda uzun uzun anlatmistim zaten Mancar sevdim kararınca 🐜 Anneler

Yaklaşık 4 yıldır evliyim ve 30 yaşındayım, ben de sizin gibi düşüne düşüne bu kadar yıl geçirdim, ama asla pişman değilim, artık yavaş yavaş düşünmeye başladık, çünkü psikolojik olarak daha hazırım maddi olarak düzene çıktık gibi, yeterince gezdik, yedik içtik vs. Diyeceğim o ki maddi ve manevi olarak hazırsanız çocuk yapılmalı bence tabi.

Hayatinin tamamini etkiliyor kesinlikle haklisin. Sevisirken bile boluk porcuk oluyorsun. Aman uyku duzeni kacmasin diye aylardir bir kimseyle gorusmedim. Cunku bir kacarsa duzeni 1 ay zor toparliyorum. Tatile gidicez mesela hastaneye merkeze yakin otellere bakiyorum ateslenir bocek sokar bisi olur diye. Alti ustu iki saat avm ye gidicem beziydi mamasiydi suyu yedek giysisiydi, yok bebek arabasi yok battaniyesi bir bagaj esya tasiyorum. Ekrandan uzak buyutmek icin tv telefon herseyi hayatimizdan cikarttik onun uyanik oldugu surelerde. Aksam yemegi hazirlayacagim onun da yiyebilecegi birsey olsun, yedigi bir yemek olsun diye kus kadar secenekle yasiyoruz. Mamasina bezine harcadigimizdan kendimize corap alacsk butcemiz kalmiyor ay sonunda. Ama, bunlarin hepsini severek ve gonulden yapiyoruz. Ben asla cocuk istemiyodum cocuk yap diyenlerin de agzinin ortasina vurasim geliyodu. Zaten kist problemlerim vardi dusundugumde tedavi olmam gerekiyordu. Sonra korunurken kistlere ragmen hamile kaldigimi ogrendim. Aman allahim, aldirmayi bile dusundum, gunlerce agladim istemiuorum diye... Sonra fikre yavas yavas alistim, kalp atisini duyunca biraz daha degisiyor hersey. Cinsiyetini ogrenmeye gittigimde kalbinin durdugunu ogrendim. O tokadi asla unutamam. Annelik meger iliklerime islemis, farketmemisim... anne olmak dediginde tuyleri diken diken olan ben, kurtaj dan sonra ya hamile kalamazsam diye kafayi yedim! Lafin gelisi degil, gercekten yedim! Terapiler ilaclar kendimi toparladim. Ama cok zor toparladim. Aklimda sadece anne olmak vardi. Kisa bir sure sonra yine mucize bir sekilde hamile kaldim. Sorunlu bir hamilelik ardindan bebegime kavustum. Evet yukarda bahsettigim gibi, butun hayatim degisti, zorlasti. Ama verdigi tum sikintilar guzel gelmeye basladi. Uykunun en tatli yerinde sesini duyup kalktigimda yuzumde guller acti. O masum minicik eller ayaklar, senin yuzune bir bakisi, anne deyip boynuna sarilisi... gercekten bu gune kadar bekledigim icin aptal oldugumu dusundum. Kliselerden nefret ederim. Ama gercekten bir gulusu herseye bedel... rabbim al canimi gikim cikmaz diyorsun o derece... Hazir olmak onemli, istemek onemli, ama emin ol hamilelik sureci seni herseye hazirliyor zaten. O kadar uzun olmasinin sebebi bile o. Seni psikolojik ve fizyolojik olarak hayatindaki degisikliklere hazirlamak... mesela hamilelikte salgilanan bir hormon kulaklarini hassaslastiriyor. Dogum sonrasi bebegin sesini duyabil hemen diye. Nefes alisini bile duyuyorsun yan odada yatarken... oyle bir mucize yani...

Çok kişisel bir konu, ben de kendi payıma düşen taraftan, kdndi hislerimle yorum yapmak istiyorum. Bunları yazarken, bir yanımda eşim bir yanımda 30 günlük bebeğim, gece kahvemizi içtik, oğluş emdi uyudu yanımızda ve biz sohbet ediyoruz... Arada ondan ses geldikçe bakiyor ve her baktığımızda maşallah diyoruz... Gece uyanıyorum emzirmek için, uykuya düşkündüm normalde, öyle uykumu almadan uyansam başım falan ağrırdı, ama şimdi anneeemmmm diyerek uyanıyorum, ozlemiş oluyorum. Mis kokulum, oğlum, canım bebeğim, özüme öz oğlum diye seviyorum, ve her seferinde şükrediyorum varlığına... Eşimle sohbetlerken, iyi ki diyoruz... iyi ki oğlumuz var, iyi ki geldi ve her seferinde inşallah isteyen ve hayırlı olacak herkes için nasip etsin bebeği diyoruz, düşman bild böyle bir sevgiden mahrum kalmasın, bu bambaşka bir şeymiş... meğer biz şimdi olmuşuz diyoruz birbirimizi seviyoruz, eşime sevgim arttı hala birbirimize özenliyiz, vakit ayirıyoruz ve aslında fazlası, çünkü yardımlaşıyoruz, paylaşuyoruz, daha gerçek daha içten... eğer hazır hissetmiyorsan zorlama, yaşamaniz gereken başka seyler varmış demek ki ama kendinle çelişme, kendine yalan söyleme, sadece korku diyerek sığınma, demem o ki bırak kendini, hislerini hissetmeye çalış... ve sadece hisler değil hayatınıza da bir bakın, uygun mu değil mi, yani o da hazır mı diye... çünkü bebek ilgi, zaman, bakım, maddi en azında zaruri harcamalar gerektiriyor... umarım hakkınızda hayırlısı olur ve isteyen herkes için duacıyım, evlerine cennet kokusu yayılsın.

9 aylık evlilik bana göre daha çok taze. Erkekler genelde her zaman hazırlar. Çünkü bizden daha basit bakıyorlar hayata. Mesela ilk günden olsa benim eşim hazırdı. Kendimden örnek vereyim ilk 2 sene bebek istemiyorum biraz kendime ve kocama vakit ayırmak istiyorum diye planlamıştım ve gerçekten ilk 2 sene istediğimiz tatilleri yaptık, yurtdışı tatiline bile çıktık. Ama hiç bir zaman asla çocuk sahibi olmam dememiştim. 2 sene dolduktan sonra e olsun madem dedik çok şükür 7. Ayın sonunda hamile kaldım. Bazen kendime soruyorum bundan sonraki hayatın böyle olmayacak acaba biraz daha mı bekleseydin diye ama bununda bir sonu yok farkındayım. Yani doğru zaman olduğunu düşündüğün vakit çocuk sahibi olmayı dene bence.

Alıntı Ben anne olmasaydım eğer... Topuksuz ayakkabılarla da şık olunabileceğini bilmeyecektim. Hamileliğim esnasında 80'li kilolara kadar çıkıp kendi çapımda ilk defa bir alanda rekorumu kıramayacaktım. O küçücük ellerle renkli kartonlardan yapılmış bir kağıt parçasının bu kadar değerli olabileceğini öğrenemeyecektim. Kan yapsın diye danadili haşlayıp üzerine yumurta kırıp ağzının tadına da uysun diye çikolatalı pudingle karıştırmak gibi yaratıcılığın sınırlarını zorlayan tarifler keşfedemeyecektim hiç. Su almak için elimde kumanda ile buzdolabını açtığımda kumandayı buzdolabına koyacak kadar ya da evden çıkarken telsiz telefonu çantama atacak kadar kendimden geçmeyecektim. Birinin canı yandığında ötekinin bu acıyı hissedebilmesinin sadece ikiz kardeşlerde olduğunu sanacaktım. Sabahın köründe gözü kapalı mutfağa kadar gidip, süt ısıtıp yine gözü kapalı dönme yeteneğini kazanamayacaktım. Üzümün çekirdeklerini tek tek çıkarmak için insanüstü bir uğraşa asla girmeyecektim. Bir insanın gaz çıkarması beni bu kadar mutlu edemeyecekti. Büyüdüğünde arkadaşlarınla birlikte partilerde Süper Anne olarak eğlenmeyi hayal edemeyecektim. Babanla belki daha az kavga edecek ama sevginin evlat denilen başka bir boyutuna giremeyecektik. Sevginin böylesine karşılıksız olanını hiç tadamayacaktım. Telaşsız sevişmenin hayalini kuramayacaktım. Annemi bu kadar çok sevdiğimi anlamayacaktım. Annesinden zorla ayırdılar diye 'Uçan Fil Dumbo!' çizgi filminde böğürerek ağlamayacaktım. Geceleri kesintisiz uyuyacak, hafta sonunda sabahları istediğim saatte kalkacaktım ama uyandığımda yanağıma konmuş minik ellerin sıcaklığı ısıtmayacaktı yüreğimi. Çantamda sürekli bisküvi, ıslak mendil, bir adet oyuncak, düşer bir yerin kanar diye ayıcıklı yara bandı taşımayacaktım. Acıyı geçiren öpücüğün gücüne inanmayacaktım. 38,5 derece ateş beni de yakıp kavurmayacaktı. Yağmur sonrası çamurlu sularda zıplamanın keyfine varamayacak, sen bir lokma daha fazla yiyesin diye kalabalığın ortasında kafamda peçete dansı yapmayacaktım. Sen olmasaydın eğer yaşamın karmaşıklığını unutup tekrar basit yaşamayı öğrenemeyecektim. Sen olmasaydın eğer ben asla 'anne' olmayacaktım. Bir çocuk doğduğu anda, bir anne doğarmış... Bu lafın doğruluğuna inanmayacaktım

27 yaşımda anne oldum. Kızım 9 aylık. Evet zor bebek sahibi olmak ama dünyadaki en güzel şey hamileliğim zor geçti ağustosta doğum yaptım çünkü. Bu arada 29 kilo aldım 25i gitti. Sezeryan oldum 2. gün ayağa kalktım. Bakanım vardı zaten ama herşeyiyle ben ilgilenmek istedim. Lohusalık bunalımınada girdim. Hem sahipleniyosun hemde başka birininde sana bırakmışlar gibi geliyo. İnsan bazen eski günlerine dönmek istiyo ama kısa sürüyo anne olmak çok güzel bi duygu. Eve neşe geliyo. Normal zamanda hemen yorulan ben evdi bebekti daha enerjiğim. Uyutmak için uğraşıyosun ama uyuyuncada özlüyosun böyle bişey Bu arada eşimle 9 yıllık sevgililikten sonra evlendik. 3. ayda isteyerek hamile kaldım.

Şuan daha çok erken zaten. Evliliğin oturması ve sizin de olgunlasmaniz gerekiyor. Ben de ilk yillarimda hep sizin gibi düşünüyordum. Ama 2 sene sonra tamam artık hazırım dedim. Çok zorluk yaşadım ama hiç pişman olmadım. Şimdi ikinci bebek için benzer bir psikolojiye burundum bakalım onu ne zaman atlatacağım. S

Yo farkındaydım ama başka seçeneğim yoktu, okadar kayıptan sonra tekrar bebeğe cesaret edemezdim. ilaçla buldum cesareti. doktorumda hamileliği öğrenir öğrenmez keseriz dedi öylede yaptık. şükür hiçbir problem olmadı.

26 yaşındayım hizuran Olur öyle Anneler

"Anne" olmanın verdiği gücün mutluluğun yanında saydıklarının hiç birinin esamesi bile okunmaz

Dünyanın en zor ama en güzel şeyi bence Iki zıt cümle ama öyle yani

Anne olmak dünyanın en güzel şeyi evet ama fedakarlık istiyor, sabır istiyor. Psikolojik olarak hazır değilseniz eşiniz istiyor diye yapmayın. Erkek ister çünkü erkektir. Çocuğa annesi bakar. Bunun aksi yok. Tabi yardım ediyorlar ama önce koşan sen oluyorsun. O yüzdem daha erken biraz evliliğinin tadını çıkar. Tatillere gidin, gezin görün. Doyun. Çocuk olunca evet yapılır ama eskisi gibi olmuyor hiç bi şey. En basiti uyku saati kaçmasın diye erkenden eve dönüyorsun :)

Öncelikle her çocuk her anne her doğum süreci her doğum her doğumdan sonrası kişiye özeldir. Ben bir buçuk yıllık evliyim bebek kararı aldım şuan 13+4 haftalık hamileyim öncesinde çok tedirginliklerimiz vardı. Ayrıca illede çocuk yapın demiyorum ama hayatınız her zaman suanki gibi rutinde olması gerçekten sizi mutlu edecek olan şey mi? Ben hamilelik sürecini çok rahat geçiren anne adayları tanıdım bense ilk günden beri çok zorlanıyorum çok zor doğumlar duydum çok kolay doğumlar duydum ben herşeye rağmen kolay bi doğum yapacağıma inanıyorum. Doğumdan sonra çok rahat edeni de var sürekli ağlayan uyumayan bebekleri olanlar da var hatta uyanınca aglamayani da var. Demek istediğim sürekli başkalarının yaşadıklarıyla hayatınızı yönlendirmeyin evet azıcık yürüyünce hemen yoruluyorum biz eşimle kampa falan giderdik her haftasonu doğa yürüyüşleri yapardık en kısası 10 km idi. Şimdi 1 km benim için çok iyi bi mesafe, daha çok uykum var, sevdiğim şeyleri meleğime zarar verme ihtimali var diye yemiyorum, zaman zaman sıkılıyorum ama bişey yapmak için gücüm de olmuyo vs vs amma ve lakin içimde meleğim varken kamp piknik yürüyüş sevdiğim yemekler umurumda değil ki o kanimda minicik bi çıkıntı yapıyo dünyalar benim oluyo inanılmaz bi mutluluk yaşıyorum Rabbim isteyen herkese nasip etsin. Ayrıca ben kampa gittiğimde minicik çocuklarıyla kamp yapan aileler gördüm piknik yürüyüş... Mutluluğa engel yok evet doğumdan sonra uykusuz kalicam belki vücudum çatlaklarla dolu olucak kilo alıcam... Hayatıma bambaşka bi renk gelicek bi melek T

her anın ayrı bir güzelliği varr.. kendini hazır hissetmiyorsan biraz daha bekle derim. ama cocuk cokk güzelll. ben yıllaraca tek cocuk olmalı diye diretirkennn. suan ikinciye hamileyim. ki tek cocugumla tatile de pikniğe de heryere gittim ama insan sadece başbaşa olmayı özlüyor.. onun içinde cevrende yardımcı olacak birileri varsa misss misss hersey . push ; D dgdln

4 senelik evliyim bu korku bendede var. Eşim çok istekli gibi durmuyor yani dillendirmiyor ancak birinin bebeğini görünce kucağından indirmiyor çok seviyor 27 yaşındayım n yapmalı bilmiyorum bende de durumlar karışık I

Dahası da varmış ben 3. senedeyim gerisi bakalım nasıl olacak. Canı sağ olsun yeter ki

hayatım değişmedi toptan yeni bir hayata başladım

Daha çok yenisiniz bence iki üç yıl hayatınızı yaşayın eşinizle sonra yapin çocuğu

Açıkçası bebek olayı kimsenin hayal ettiği gib olmuyor. Evet uykusuz kalacağını biliyorsun ama seni ne kadar agresif yapacağını bilmiyorsun. Evet zorluklarının olacağını biliyorsun ama bunların arada bir olacağını zannediyorsun, her gün hem zor hem güzel zamanlar geçireceğini bilmiyorsun. Herkes annelik dünyanın en güzel şeyi der ama bana henüz öyle gelmiyor. Annelik çile çekmek ve kapasitenin üzerinde çalışmak. Zihin trafiğinin artması, sürekli endişe hali, para hesabı, gelecek kaygısı. İnsan bu kadar dayanıklı olduğunu bilmiyor doğumdan önce. Vakit varken gezip tozup yapmak istediklerini yapmak lazım çünkü bebek olunca hayat başks bir aşamaya evriliyor.

Ben 4 yıldır evliyim aynı korkuları yaşıyorum, ben ne yapayım . push ; Less-is-More Nirvana Anneler