sen 7 aydan bahsediyosun ben 7 yıl bekledim

önyargı değil tecrübe diyelim. Yazdıkların gülümsetti beni, belli ki çok seviyorsun. Ama önemli olan aradaki sevgi değil işte. O bi yerde tıkanıyor, azalıyor, bitiyor. Geriye ne kalıyor? Saygı ve kişilik. Birbirinize girerek saygıyı baya bi zedelemişsiniz belli ki. Kişiliğinden ödün vererek ilişkini sürdürmeye çalışıyorsun. E o sevgi azalıp gözün açılmaya başladığında ne kalacak elinde? Biliyorum kızıyorsun böyle söylememize ama ihtimaller bunlar. Benim aşkım hiç azalmadı, hala ilk günkü kadar aşığım diyebilen kaç kişi var sence? Hem sesini yükseltmeyen, hem de arkanda duran biri olamaz mı sence? İki özelliği de taşıyamaz mı bir insan. Yaşadığının bire bir aynısını yaşadım üniversite yıllarında. Çok sevdim, çok sevildim. O yüzden anlıyorum seni. Ama evlilik için bu kadar acele etmesen daha iyi olur sanki. Gez, toz bence de keyfine bak. Neden o sorumluluğun altına gireceksin ki? O yüzük parmağa takıldımı, aileler işin içine girdimi inan her şey daha iyiye değil daha kötüye gidiyor. Düğümler çözüleceğine üstüne bir düğüm daha ekleniyor. Benden tavsiye acele etme.

onun 10. yılı benim 2 daha 2 yıl var okulumun bitmesine o da 'seneye bitircem yea' diyo ama bakalım bitse bi cesaret gelcek gibi

7 yıl beklemekte zor bi düşündüm de master yapmışsınız siz

Evlilik cocuk oyuncagi degil canim senin derdini paylasmayan cogaltan saygi duymayan surekli kavga cikaran bir insanla yapacagin evlilik intahar olur 7 ay cok kisa bir sure daha okulunu bitirmemissiniz askerligi isi kpss atamasi iviri ziviri var iste o zaman ben asigim diyebilecekmisin kendinde bu cesareti buluyorsan evlen o zaman sana tek tavsiyem saygi biterse ask biter iyi dusun tasin daha yasin genc hata yapip uzulme sakin iPhone 'den Kadınlar Kulübü aracılığı ile gönderildi

Ortada hiçbir şey yokken dert çıkarmak, derdi paylaşacağına çoğaltmak gibi sıkıntılı tavırları olan biri nasıl oluyor da varlığı yeter cinsinden oluyor, anlam veremedim. Ama yine de hakkınızda her şeyin hayırlısı ve en güzeli olsun diyelim.

yaşım 45 ve tam 21 yıllık evliyim benim ki; ön yargı değil, tecrübe...

Çok teşekkür ederim uzun uzun yazmışsın. Hayatımda hep net oldum. Verdiğim kararların hep arkasında durdum asla da pişman olmadım. Bundan da olacağımı zannetmiyorum. Tabi kimse boşanmak için evlenmez. Ama ben bayağı istikrarlıyımdır. :))) . push ;

Ooo "doğru insan" dedikten sonra 18 ay beklesem çıldırırım! Ben de ne evlilik delisi oldum çıktım yahu.

Tecrübelere saygım sonsuz. Ama bir iki örnekle de genelleme yapılması beni biraz geriyor. Herkese "erkek milleti işte hepsi aynı" demek büyük hata. Etrafımda kötü olduğu kadar güzel örnekler de var. Umarım herkes mutlu olacağı kararlar verip ona göre yaşar... Teşekkürler. bendeuyeolcam

yüksek lisans in vino veritas in aqua

Allah Allah ne şamarı ayol? Bu kadar gaddar babaya rağmen iyi flört edebilmişsiniz...

:) :) ooo büyük cesaret ben 18 aydır cesaret edemiyorum Laale Aşikardır Zat-ı

ortada bişey yokken bile size böyle davranan biriyle evlenmek akıl karı bişey değil. şimdi bunları yapan evlenince neler yapar düşünmek bile istemiyorum... bence ailenizi ikna etmek yerine onların sözünü dinleyen kazanan siz olursunuz

10 yıl ha... Diyecek bir şey bulamadım kız.

ilk zamanlar bende bulamamıştım ama şimdi bitirmek için çabalıyo benden önce hiç gitmediği için sınavlara falan uzamış bu kadar derslerden geçince seviniyoz evde artık

Merhaba kızlar. İlk konumda sizinle heyecanımı paylaşmak istiyordum ama içim çok buruk. Kendimi mutsuz hissettiğim için de buraya yazayım dedim... 7 aya doğru giden bir ilişkim var. İkimiz de okuyoruz, aynı üniversitede. İlk görüşte aşk gibi bir şey oldu, çok hızlı başladık, çok yoğun yaşadık, yani anlayacağınız bu 6 aya yılları sığdırdık. Çok fazla kavga ettik birbirimize girdiğimiz zamanlar bile oldu. Çok ağır cümleler duydum, çok fazla hayal kırıklığı yaşadım. Ama asla pes etmedim. Ona karşı duyduğum aşk hiç azalmadı. Onunla tanıştığımızda başınabuyruk, erkeklerle dalga geçmekten ileriye gitmeyen, hayatu ciddiye almayan, sonuna kadar özgürlüğü için mücadele eden, evlilikmiş çocukmuş asla düşünmeyen biriydim. Sonra o geldi... Sırf onun yüzü asılmasın diye sözünden çıkmayan, her dediğini istemese de yapan, kısacası boyun eğen biri oldum. Hiç pişman değilim. Hayat inatçılık etmeyecek kadar kısa. :) Ama olaylar böyle gitmedi. Tek hatam olmamasına rağmen üzülen taraf hep ben oldum. Ortada hiçbir şey yokken kavga çıkartan taraf da o... Aslında tek sorunumuz bu. Onun durduk yere benim canımı sıkması. Derdimi paylaştığım zaman azaltacağına arttırması. Bunlara katlanmak zorunda değilim biliyorum. Ama o benim için doğru insan. Hem ben de mükemmel değilim. Sonuçta hiçbir şey tek taraflı değil. Ne bileyim, varlığı yeter cinsinden biri zaten kendisi. Yanımda olsun da sırtım yere gelmez. Ben de amma edebiyat parçalamışım yahu! Asıl konumuz yüzük. İşleri ciddiye bindirmek istiyoruz aileler biliyor. Onun ailesi çok istekli ama benimkiler... Asıl önemli olan babam. Babamla da yarın konuşiciğim. Ne derim nasıl toparlarım ağzıma şamarı yapıştırırsa nasıl ikna ederim bilmiyorum. Saat 3e geliyor uyku da tutmadı... Şans dileyin bana. Yarın çook güzel olsun! :)