Kesinlikle öyle yapacağım, yapacağız ❤ Eşim de hep "babamla hiçbir anım yok, ben kızımla öyle olmak istemiyorum" der. İkimiz de eksik taraflarımızı onunla tamamlayacağız

Bir nesil evlatlarını sevmeden opmeden buyuttu illaki istisnalar vardır ama bu durum ozellikle Y kusagının kanayan bir yarası malesef.. Bunun en buyuk nedenlerinden birinin ekonomik buhranlar oldugunu dusunuyorum.. Babamın dort cocugunu buyutmesi icin tek iste calısması yetmiyordu malesef, gunde iki tane ise gitmesi gerekiyordu.. Haliyle baba eve geç gelir cocuklar coktan uyurdu.. Babam haftaiçi haftasonu demeden boyle calıstı. Anı biriktirmek icin oncelikle zamana ihtiyaç vardır işte o zamanı hiç bulamadı bir cok baba gecim kaygısı yuzunden.. Anneler ise buradaki konularda okuyoruz ya cocuguma yetemiyorum vs. Bizim annelerimiz çamaşır mk bulaşık mk gibi ev işi yukunu azaltan bu teknolojilerden mahrum oldukları icin tüm günlerini bulasık camasırla geciriyorlardı artı yemek temizlik derken şimdiki anneler gibi etkilinlik yapalım cocugumuzu gezdirelim vs bunlar yasanmadı. Ve birde kaynana terörü var.. Psikolojik olarak ciddi anlamda siddet gormusler. Ya birlik otururlarmıs yada cok yakın olurmus evler. Annelerimiz ev cocuk yuku yetmiyormus gibi kaynanana cileside cekmis hemde fazlasıyla.. Bunca sıkıntı dert icinde olan annelerimiz kendileride sevgiden mahrum kaldıkları icin cocuklarına gereken sevgiyi veremediler. Bunları bizde yasasaydık bizimde yuzumuz gulmez uzuntu stresimizi baska bir sekilde cıkarabilirdik.. Annem 65 kv 55 yasında hala dün gibi anlatırlar bu yasadıkları zorlukları eziyetleri gözleri dolarak.. İste bu yuzden uzulup sorgulamayı bıraktım ben.

Ben cocuklugumu annemin babamdan dayak yedikten sonra yerlere dökülen kanlarini temizledigim gün mezara koydum. Ilkokuldaydim. Beni cok sevseler ne olur, bana guzel sozler soyleseler ne olur... ac degildik, acikta degildik, her yaz bir yerlere gotururdu, tum ihtiyaçlarımızı alirdi, okuttu, buyuttu, annem de babam da sevdigini hep gosterdi ama birbirlerini yemekten bizi gozleri gormedi. Hayatimda yaptığım çoğu hatamin sebebi o evde yasadiklarimdir. Keske affedebilsem...

Yaralarla dolu çocukluğumu kızımla birlikte iyileştirmeye çalışıyorum. Öpüyorum, kokluyorum. Anneanne-babanne sevgisini hissetsin istiyorum. Benim babaannem evin kapısından kovardı beni daha 2 yaşındayken. Zaten 3 yaşında ikende öldü. Çocuğumu babannesi sevince bile iyileşiyorum sanki. Anneannem hep ablama hediye alırdı bana almazdı ne bileyim kötü bir çocuk muydum? Çocuğun kötüsü mü olurdu? Bir sürü saçma sapan soru geliyor aklıma... Ama bu sorunları yaşadım geçti kabul ettim. Şimdi bendeki kalıntılarını düzeltmek için tüm çabam.

Bu konu benimde asla asamadigim ara ara beni vuran konudur. Annemin sevgisizligi soguklugu surekli bagirip cagirmasi anlayissizligi hic bitmezdi oyle dayak yoktu ama mutis bir sevgisizlik vardi belki seviyodu bizi ama hic gostermedi babam hep calisiyordu zaten cok az gorurduk okey babama cok bisey diyemiyorum cok iyi bir babaydi ama annemin babannemden dolayi kucuk yasta evlenip buyuk aehre gelip adapte olamayisi gibi sebeplerden sinirlerinin bozuk oldugu belliydi babam bu konuda biseyler yapabilirdi annemi doktora goturebilirdi yada baska bisey bilmiyorum ama o donemin getirdikleri cahillik olmadi neticede cok sevgisizlik icinde buyuduk ben en buyuk cocuk hep kisitlandim hicbir yere gonderilmedim okudum ama en ufak bir hatanda okuldan alirim tehdidiyle okudum. Simdi diyorum keske isyankar cocuk olsaydimda istediklerimi yapsaydim cok pismanim simdi kardeslerim okadar rahatlarki gece sabahlara kadar konsere bile giderler ben asslaa unide festivale bile gidemedim. Ben yakin zamanda anneme yaptiklarini anlattim inanilmaz sinirlendi asla kabul etmedi yaptiysam da iyi yapmisim hicbiseyden pisman degilim dedi okadar sogudum okadar sogudumki nefret ettim cahilliginden. Hala ayni 30 senedir istambulda yasiyor ama bir gram kendini gelistirmemis ayni cahillik devam. Lamet olsun dedim sadece kabullenmenizi beklemistim evet bunlar yanlisti demenizi istedim dedim annemle babama ama gulduler sanki ben ciddi degilmisim gibi nefret ediyorum bu durumdan ben asamadim. Cocuklarima annem gibi davranmiycam diyorum ama bakiyorum bazen cocuklarima ve esime ayni annem gibi davraniyorum sonra kendime ceki duzen veriyorum boyle icinden cikamadigim bi dongudeyim. Benim yaslarimdaki herkes benzer seyler yasamis malesef

Benim annem ablamı 15 yaşında kucağına almış düşünebiliyor musun Miss? Köy yerinde babama kaçmış. Onda annesinden dayak görmüş. Babam desen o da dövmüş, aldatmış. Babamı hatırlamıyorum. Ben küçükken ölmüş

Mesajın kalbimi acıttı. Sarılmak istedim sana Bizim evimizde de şiddet babam tarafından vardı. Babam İç Anadolu'nun bir köyünden 6 çocuklu aileden çıkmış. Zamanla ticarete atılmış ve parayı bulmuş bir adamdı. Ama taşıyamadı. Alkolikti, annemi aldatıyordu ve yetmiyor eve gelip dövüyordu. Annem onun stres atacağı kum torbasından farksızdı. Benimde unutamadığım, dünmüş gibi hatırladığım bir anım var. Bir akşam babam alkollü eve gelmişti. Annemi feci şekilde dövmüştü. Biz ablamla üst kattaki komşumuza sığınmıştık. Ben annemin sesini duymak için bardakla yeri dinlemiştim. Aslında annemin kendine ait az da olsa bir öğretmen maaşı vardı. Ama elalem ne der korkusu taşıdığı için babamdan boşanmadı. Senelerce babamın dayağını ve ihanetini çekti. Babam 2 sene önce 67 yaşında kalp yetmezliğinden öldü. Bilin bakalım ardından en çok kim ağladı? Annem. Ben annemi hiç bir zaman anlamayacağım. Ama benim için kendi hayatını harcadı. Biz bir şekilde evlendik. Çoluk çocuğa karıştık. Çocukluk travmalarımızı geride bıraktık. Ama annem kendini seven, saygı duyan bir adamı hak ediyordu.

Yani aile hayatı sizinki gibi kötü olan biri olarak söylemem lazımsa insanın içi hep bi buruk kalıyor, hayatımızın her parçasında da izi oluyor yani geçmiş anı deriz geçeriz kötü deriz boşveririz ama bunların psikolojimize yansımaları asıl zor olan. O sevmeye sevilmeye muhtaçlığı özellikle ergen yaşlarımda ağır yaşadım. Aile travmaları kadar hem insanı en güçlü hem de en aciz eden başka bir şey görmedim yani aşk meşk miş ayrılıkmış vız yani

Kendi icimde cok kavga ettim. Neden beni dünyaya getirdiler, madem getirdiler neden acımadılar, neden, neden, neden... cevap yok. Aglasanz isyan etsen de sonuc degismiyor. Bu sene artık degistiremeyeecgim şeyleri dusunmeme karari aldim. Anne babamin bana yapmadiklarini kizim icin yaptikca cok mutlu oluyorum. Cocugunuza ve esinize sarilin. Gecmisi degistiremiyoruz, uzmeyin kendinizi

Evet genelde bizim anneler anlatır. Çok kötülük yapıyorlarmış kaynanalar. Anneminki de öyleymiş Less-is-More Nirvana Anneler

Allah rahmet eylesin mekanı cennet olsun

Bana gösterildi valla G

bendeuyeolcam

Bu konu beni çok geçmişe götürdü. Set çekmişm geçmişime hep canlanıyor aslımda anilarım ama gömüyorum tekrar. Çıkartıp barışmam lazım belkide. Ben anne babamı affetmeye yakinım cahillik ve ekonomik bunalıma veriyorum biraz ama kendimi affedemiyirum nedense en masumu bendim oysaki o cocukluk ve genclik yıllarımda. Nedense kendimi suçluyorum

Eskilerin genelde bildiği bu. Annelik olarak anladıkları bu işte. Annenizi çok yargılamayın. Onu da anlamaya çalışın. Burada öyle anneler okuyoruz ki sizin hiç bir şey. Sonra üvey babanızla sorun yaşamamışsınız. Bu da büyük şans. Artık diğerlerini kapatın siz bunlardan ders çıkartarak çocuklarınıza nasıl iyi bir ebeveyn olurum bunun üzerinde durun. Onu da yine çok abartmayın. Analığın babalığın da kitabı yok bazen deneme yanılma ile oluyor bu iş. Ama asla yapılmayacak davranışlarda... Çocuklara dayak asla... Onları hor görmek asla.. Küçümsemek asla... Yolunuz açık olsun bebeklinick Bu karanlığın sebebi

Evet hayatta. Aranız nasıl diyeceksiniz muhtemelen, eh işte diyeyim. 4 ay önce evlendim en son düğünümde sarılıp ağladık ama o an bile benim aklımda bunlar vardı maalesef.

Ben de çocukluğumda çok yara aldım. annemi erken yaşta kayb ettim. sonra babam evlendi üvey anneyle büyüdük. onun başka çocuğu olmadı bir abim ve ben vardık. çok cahil kadındı çocukluğum hep dayak ve azarlamalarla geçti. hala unutamıyorum. psikolojik ve fiziksel şiddet hep vardı, sindirilerek büyüdük. baskı altında ve sindirilerek büyüyen bir kişi toplum içinde hep ezilen kişi olur. evliliğinde de hep sinmiş ve kendinden ödün veren kişi olur. ben bunu çok geç fark ettim. tüm yaşadıklarım için babama ve eşine çok kızgınım.

Ben de bunu anlayamıyorum. Neden ailede en çok ezilen, en çok hakkı yenen, en insan yerine konmayan kişi sonradan ailesine en çok yaranmaya çalışan oluyor? Bir deyiş var ya "s. çan yaramıyor" diye, sizin ailenizi hiç uzmeyisiniz bence onların yaptığını odullendirmis oluyor. Ben şu saydiklarinin onda birini falan yasamisimdir, ailem beni sevdiğini hep hissettirir. Ama o onda biri için bile uzun yıllar, artık beni rahatsız etmeyecek hale gelene kadar annemle yuzlestim, en ufak bir ebeveyn hatasını bile yüzüne vurdum, bir şekilde konuşa -tartisa mesele artık beni rahatsiz etmez hale geldi. Ama size yapılmayan kalmamış, hala daha onları dinliyorsunuz. Resmen odullendiriyorsunuz. Benim bir arkadaşım var, ailesi dove dove - hizmetçi yerine koyarak büyütmüş. Dersaneyea vs yollamamis. Kız güzel bir puan alınca "bir sene dersaneye gideyim, daha güzel puan alayım" diye düşünmüş ama ailesi "dersane falan yok, okumayacaksan evlen" demiş. kız bulduğu ilk dört yıllık yere gitmiş. okurken devlet yurdu, devlet bursu ile gecinmis. Bir ihtiyaci olur korkusuyla 'nasilsin' demezmis ailesi. Neyse kız mezun olmuş buyuk sehre gitmek istemiş. Babası da 'ne halt edersen et' diye ugurlamis. Bilmediğin sehirdesin, paran yok ne yaparsın falan da dememiş bir gün. Sonra bu kız işe girdi, babası kredi cektirdi. Daha güzel bir yerde işe girdi, babası daha büyük bir kredi cektirdi. Öyle ki ailesinin hep kayirdigi erkek kardeşin telefon parası bile bu kızdan bekleniyor. Ve kız ısrarla maaşının yarısını ailesine gönderip tabiri caizse aç geziyor. O kıza da anlatmaya çalışıyorum, 'ailen değmez, beş kuruş yollama' diye. Ama bir bakıyorum yeni kredi çekmiş babasına yollamış.. Bence böyle toksik aileler bir kurban seçip ona bilerek çok kotu davranıyor ki ileride çocuk onlardan bir aferin almak için kendini paralasin. Umarım itaatkar, sevgi dolu evlat olmaktan vazgeçer annenizle yuzlesirsiniz. Eminim ki o zaman üstünden büyük bir yük kalkacaktır. Birine gerçek hislerini söylemek kadar insanı rahatlatan bir şey yok. Hiç acıma, bir bahane bul çocukluğun için hesap sor bence. Cahillik mahallik inanmıyorum ben.. ne cahilliği büyümüş evlenmiş üç çocuk doğurmuş da öteki kocayı bile bulmuş. Daha ne gençliği ne cahilligu

Yazdıklarınız içimi sızlattı. Maelesef geçmişi değiştiremiyoruz. Geçmişte olanı biteni kabullenmek lazım. Ben de babama karşı böyle hissiyatlar içerisindeyim. Bizi çok baskı içinde büyüttü. Ama sevdi de.. Öpüp kokladı.. ama sanki kendi için sevdi. Hep korku ve kaygı içinde geçti çocukluğum. Şu anki bir çok zorlantım çocukluktan kalma. Bir iki küçük şeyi babama söyledim. Mesela herkesin içinde haksız yere kulağımı çekmişti babama bunu söyledim. Özür diledi defalarca.. Biraz daha iyi hissettim. Ancak diğer rahatsız edici kısımları ona söylemeyi düşünmüyorum. İmkan varsa annenize hissiyatlarınızın bir kısmını anlatın. bir de imkan varsa terapi alın. Mesela ben Terapi alınca bir çok şeyin daha çok farkına vardım. Babam küçüklüğünde çok gazla yaralanmış diyorum. Bazı şeyleri anlaması İçin fırsatı olmamış. O cahilliğin içinde anca bu kadar diyorum. Ben kendimi geliştirip kendi yaralarımı sarmaya çalışıyorum. En önemlisi kendinizi yalnız hissetmeyin

Cizdiginiz resim bir Turkiye/Ortadogu portresi. Ekser kadin boyle buyudu bu ulkede. Bugun belki biraz iyilesti ama durum cok daha iyi degil kesinlikle. Bu topraklar maalesef hep sevgisiz, ruhsuz, duygusuz olageldi

Babanız hatasını kabul edip özür dilemiş. Ben de anneme tabii hepsini değilde bir kısmını anlatip neden diye sorduğumda ya ben çok kötüyüm kızım ben sana hiç annelik yapamadım diyip ağlıyor ya da tansiyonu çıkıp bütün haklarını haram edip tukuruyor. Belki kabul etse huzura erecegim ama bende vazgeçtim artık.

Ben bu durumda soyle dusunuyorum, onlar da kendi anne babalarina gore daha iyi bir anne babalik yapmaya calismislar. O zaman boyle bir bilinc olmamasina ragmen. Gormedigini yapamiyorsun almadigini veremiyorsun bazen. Ozellikle evde siddet, ihanet varsa onlar da kolay seyler yasamamislar diye dusunuyorum. Bu kabullenis rahatlatiyor, daha objektif baktigimi hissetmek iyi geliyor bana. Ki az buz seyler degildi yasadiklarim. Cocuk sahibi olup da ebeveyniyle arasi bozulmayan, gecmise donup neden beni, benim cocugumu sevdigim kadar sevmediniz demeyenine rastlamadim. Ama yapacak bir sey yok. Bu geminin dumeni bizde artik, bu turda biz anneyiz :) Ne kadar istemesek de bizde de hatalar bulacak cocuklarimiz. Cok bicak sirti konular. Evlatlarimiz sag saglikli huzurlu olsunlar da.. Gerisini halledebiliriz cunku zaten insan kendini iyilestirmeyi bilen bir canli turu. Bundan sonraki hayatinizda basarilar ve kolayliklar dilerim canim x ve y kusagi anneleri. Biz evlatken anne babayi memnun etmeye calistik, simdi cocuklarimizi memnun etmeye calisiyoruz, en guclu nesiliz bence

Böyle iç döküş bazen benimde yapasım geliyor ama hangi birini dökeyim ki diyorum. İnsanı en çok üzende şimdi hiçbir sorun yokken ailesin yabancı hissetmek ve böyle hissettiğini onların bilmemesi. Tek korkumda farkında olmadan onlar gibi olmak bu yüzden hep dikkat etmeye çalışıyorum. Anne olunca anlarsın diyorlar ya hep ben anne oldum ama anlayamadım. Gençlerdi gençliklerine verelim desem 4 5 sene öncesinde telafisi olmayan şeyler var bazı şeyler karakter malesef bizim payımıza da böyle olanlar düştü.

Seksenler ve doksanlarda çocuklar hep mi böyleydi, bizde de dayak vardı, babaannem her taşın altından çıktığı için annem hep tetiktdeydi, babam o dönemin babalarından çok çok iyiydi ama annemin arkasında pek durmazdı, Ablamla beni dövmek anneme terapi gibiydi sanki, önce döver sonra bizimle birlikte ağlar rahatlardı, buna rağmen hiç bir şeyimizi de eksik etmezdi. Aklımız erdiğinde farkına vardık annemin nasıl bir çıkmaza sıkıştığının, annem bizi kendinden bile korumazken, bizim onu babaannemden korumamız gerektiğini anladık, yaptığına karşılık, söylediğine cevap verdik, evde annemin çıkaramadığı huzursuzluğu çıkarıp babama sınır koydurduk, ondan sonra annem sanki yeniden doğmuş gibi bambaşka biri oldu, dayakları unutmadık ama saçımız da okşandı sonradan. Şimdilerde bizim kızları severken size nasıl kıymışım diye üzülüyor.

Merhaba, terapi almak bende istiyorum. Çocukluğumda ilgili çok yaralarım var. Siz özel kliniğe ya da hastaneye mi gittiniz, yoksa devlet hastanelerinde de ilgileniyorlar mi? Birde psikiyatri mi psikolog mu?

Annem de sevgisiz büyüdüm diyor, anneannem çocuklarını seviyor ama kadın hep meşgulmuş, 6 çocuk sürekli çamaşır bulaşık ev işi... bizim kuşağımıza gelince de şanslı olanlar var, ama şanssız olanlar da var. Sanırım anne kuşağımız 50lik-60lik, bakıyorsun 20yaşında karşı tarafı hiç tanımadan evleniyor, adam iyi çıkarsa iyi kötü çıkarsa yıllarca çekmek zorunda. Çoğunun maddi güvencesi ve mesleği yok, toplumda boşanma diye bir şey zaten pek yok. 20 yaşında kucağına bebek alıyor ama kendisi de çocuk, nasıl ebeveyn olunur, çocuk nasıl yetiştirilir bilmiyor. Yani yani ebeveynlik yapmaya kimse hazırlamamış onları, evlilikleri hasbel kader bilnçsizce yapılmış, koca dedikleri adamların çoğu kötü... bilemedim çok da suçlamıyorum böyle bakınca.

Haklısın Yengeç... Bahsettiğim olaylar sanırım ben 10 yaşlarına daha gelmeden sonlandı. Sonradan olan kardeşlerim de hiç şiddet görmedi. Ben 27 yaşında evlendim. Çok rahat olarak, evden kaçayım vs derdim hiç olmadı. Ne olduysa o çocuklukta oldu. Sonra annem de bi dönüşüm geçirdi. Sanırım olgunlaştı. Sonrası çok rahat ve ferahtı benim için. 2 kez üniversiteye gittim. Bunlar için annem çok çabaladı. Evimde çok huzurluydum. Annem bir kere bize yemek yaptırmamıştır, makineye çamaşır dahi attırmamıştır. Yani o en genç dönemlerine gelip onları yaşamak tamamen şanssızlıktı sanırım... Yani küçük bi dönem de olsa arada can sıkmaya yetiyor. Keşke hiç olmasaydı diyorum ama işte...

Ben şiddet görmedim. Ama babam beni seviyor hissini hiç alamadım çünkü sadece içkiliyken sevgisini gösterir evlatları olduğunu hatırlardı. Annemle anılarım güzel ama daha güzel olabilirdi. Olamama sebebi ise babamdı. İşten 6da gelip yemek yiyip evden çıkan, gece 3ten önce eve gelmeyen bir koca, dayağını kavgasını huzursuzluğunu eksik etmeyen hal hatır sormayan bir koca, bok gibi para kazanmasına rağmen market alışverişi dışında hiç bir para harcanmayan eş ve çocuklar... Ailecek tek bir yere bile gitmedik biz ya. Hiç hatırlamıyorum dışarıda yemek yediğimizi, bi yere gezmeye gittiğimizi.. Annem gencecik kadınken ömrü evde gece yarısında ağlayarak kocasını beklemekle geçti, kocası paraları kim bilir nerde kimle yerken.. Amcam aynı binada eşiyle çocuğuyla gezip tozarken, onlarla pikniğe giderken annem camdan nefretle bakardı, o zamanlar kızardım anneme neden onlar için kötü sözler söylüyor diye ama sonra düşünüyorum; 22-23 yaşındasın ailenden uzaktasın, sürekli dayak yiyorsun, kocan ne seninle ne çocuklarınla ilgili, kocanda araba da var para da var ama pikniğe bile gitmiyorsunuz.. Bi gün annemi evin kapısını sert kapattı diye öyle bi dövdü ki.. hortum boru gibi bi şeyle öyle bi dövdü ki.. 6-7 yaşlarındayım herhalde.. Şu an bile ağlarım buna.. Bi gün de yılbaşı gecesi annemle babam annemin memleketindeydi ben babaannemde kalıyordum. Babaannem çok güzel yiyecekler almıştı berbaer yılbaşı kutlicaz sanıyoruz sonra babamlar geldi. kardeşim de 4 yaşlarında falan. Aldılar beni eve gittik. Teyzem bana çok güzel toka yollamış üstüne basınca zil sesi çıkıyor, okullardaki klasik zil sesi. Annemle babam da gelmeden kavga etmiş, babam annemin bonesini beğenmemiş çünkü... Biz kardeşimle oturma odasındaydık, babam annemi yatak odasında öyle dövdü ki annemin ağlama seslerini kardeşim duyup anlamasın diye sürekli o tokaya basıp o zil sesi melodisini dinlettim kardeşime.. Yüksek sesle konuşup, annemin sesini bastırıp ağlaya ağlaya o tokaya bastım... Şu an sanki hala o odada, o sofradayım, kardeşim yanımda, elimde o toka...

Bende sunu anlamiyorum. Onlar anneligi oyle gormus yaziyorsunuz da sokakta bile 3 4 yasinda cocuk gorsen seni kizdirsa gidip vurmazsin kucucuk diye. Insan kendi yavrusunu acimadan nasil oyle dovebilir ki. Bu vicdanla alakali birsey bence. Hepsi vicdansizmis o kusagin bosa kendinizi kandirmayin. Benimde cocuklugum cok kotu gecti simdi annem der sen niye bu kadar soguksun yabanisin niye acaba! Ikisinide gram sevmiyorum bazen dusunuyorum olseler uzulmem sanirim. Insan anne babasi olse nasil uzulmez diye bu sefer buna uzuluyorum. Benim cok net hatirladigim bi anim var kucugum 6 7 yas sanirim gece uyurken anneme bakip aglardim annem olurse ben naparim diye. Allahim diyorum kucucuk cocuk nasil masumum. Annem ki beni bir kere bile seni seviyorum dememistir. Siddeti saymiyorum bile. Off canim sikildi yine gece gece.

Sarılalım Yaşadıklarını kabullenmiş olmaları daha da can acıtıyor. Eminim onlar da mutlu aileleri, ilgili eşleri gördükçe benim neyim eksikti psikolojisine yenik düşmüşlerdir. Çünkü ben bile çok mutlu edilen, el üstünde tutulan annem yaşlarda bir kadın gördüğümde ya annem neden yaşayamadı bunu diye üzülürüm. İnşallah onlar da yaralarını sarabilir..

aynı şekilde benim annem de... çok eski bir zaman da değil aslında ama 4-5 yaşımda olduğumu hatırlıyorum. anneannem telefonla konuşurken kapıyı dinliyordu. ben de dinlemesin diye televizyonun sesini açtım. kıs dedi güldüm sonra geldi evire çevire dövdü. başka bir terlikle gözüme vurdu. kör olacağım sandım. böyle o kadar çok dayağı var ki. neden diye soruyorum hala affedemiyorum

Benimde çocukluğum çok güzel geçti, büyük bi travma dışında amma ve lakin üniden sonra annemden yana çok baskı ve gutbette olan kardeşlerimle ayrımcılığın kralını görüyorum. Şuan evliyim çocuklarım var ve annem benimle yaşıyor ama hala uzakta olana daha candan daha sevgi dolu yaklaşıyor. İlk zamanlar çok üzülürdüm son zamanlarda artık üzülmüyorum. Hasta zaten, bunları düşündükçe ona karşı bende sivriliyordum. Bu hep böyledir uzakta olan daha tatlıdır diyip geçiyorum. İnan düşündükçe ağladıkça hayatımızdan çalıyoruz. Bize yazık, bize.

Bi yandan da iyi oldu diyorum aslında. Kimseye ihtiyaç duymadan kendi başımın çaresine bakmayı öğrendim. Derdim mi var anneme babama anlatamam kendim bakarım çaresine. O yüzden de yıkılmam kolay kolay.

Cok uzuldum. Boyle seyler yasayan her cocuk buyudugunde bunlari dusunup uzulecek. Ben sadece babami kucuk yasta kaybetmenin acisini yasiyorum. Ama onla anilarim cok guzel. Dayak yedim ama kotu hatirlamiyorum gulerek hatirliyorum. Kendi muzurluklarimdi cunku. Siz kendi yavrunuza guzel anilar biriktirin. Buna odaklanın. Aklina boyle seyler her geldignzde kiziniza kocaman sarılın. Onla hem kendi cocuklugunuzu hem onun gönlünü yatistirin. Aklinizdan silemezsiniz. Mutlaka ara ara yoklayacktır. Her yokladignda kiziniza farkli bir anı ekleyin. Kendinizn yerine gibi dusunun. Ama o buyudugunde sevildigini hatrlasın

Sanırım çocuk olunca insan kendi çocukluğunu hatırlıyor, düşünüyor, bir eskileri yad ediyor. O güzel kızınla huzur dolu, mutlu, sağlıklı bir yasaminiz olsun

Benim annem babasız büyümüş. Hiç onu savunmamis ezik bir anne ile abisine itaat etmesi öğretilmiş sadece abisine değil karısına çocuklarina... Onlar Giresun'daydi annem İstanbul a gelin gelmiş. Bütün ömrümüz onları evimizde agirlamakla geçerdi. onlar varken bana öyle kötü davranırdı ki sanki Bakin artık benden de değersizini yaptım der gibi beni onların yanında aşağılar döverdi. Yıllar sonra geriye dönüp bakınca sadece onların yanında değil aslında bana hep öyle davrandigini anladım. İnsan doğurduğundan niye nefret eder diyeceğim de abime öyle yapmiyordu. Bu travmaları yaşamaya ne gerek vardı?

Böyle konuları görünce gözlerim doluyor hemen En kötüsü de ben annem gibi bi anne olmayacağım diyorum ama bazen annemin söylediklerini yaptıklarını yaparken buluyorum kendimi istemsiz oluyor Nadir oluyor ama aşamıyorum işte

Herkesin travmaları var üzülme geçmiş değişmez kızınla önüne bak yaşadıklarını ona yaşatma iyi anne ol kızını mutlu et hayatı dolu dolu yaşa kızınla

Selamlar hanımlar. Biliyorum konuyu açınca çoğunuzun yarası deşilecek. Çünkü yaşları birazcık ileri olanlar olarak aynı şeyleri yaşadığımızı biliyorum. Şu an bir melek kız annesiyim. Geçmişi düşünüyorum bazen. Hiç ailemle ilgili güzel bir anım yok. Evet bana işkence etmediler. Çok kötü de davranmadılar ama çok sevgi de göstermediler. Annem döverdi, ki dediğim gibi burda çoğu kadını küçükken anne babasından dayak yemiştir. Halbuki sakin bi çocuktum ama en ufak bir şeyde o dayağı yerdim. Niye bilmiyorum annemi öpmeye utanırdım... Saçlarım uzundu, çok güzeldi. Annem yola yola tarardı hatırlarım... Hatta bi gün o uzun saçımdan tutup kaldırdığını hatırlıyorum, bir gün boğazıma çöktüğünü... Babam üvey ama bi üveyliğini görmedim, sadece ben ilkokula giderken matematik yapamadığımı bilirdi. Kitabı alır önüme koyar, yapamadığım zaman kızardı. Bir kere onun için tokat attığını hatırlarım. Başka bi dayağını görmedim. Ablamlar da bu şekilde büyüdü. Onlar benim gibi değildi. Evden kaçtıkları oldu, başka türlü türlü şeyler de. Babamın hakkını yiyemem sahip çıktı her yaptıklarında. Gidip buldu getirdi. Şimdiye gelecek olursam, annem yaşı ilerleyince elbet sakinleşti. Üvey babamdan 3 çocuğu daha var. Bize göre daha iyi gezip, daha iyi yaşıyorlar. Ayrımcılıktan değil, bize annemlerin o zamanları denk gelmişti. Çok daha gençlerdi. Evet tekrar bugüne gelecek olursam dediğim gibi sakin ve kabullenen bir insanım. Yapım böyle. Ailemle ilgili hiçbir sorunum yok. Şu an annemin çocuklarından en çok onu dinleyen, hiç üzmeyen de benim. Bunları neden yazdım, öyle bazen aklıma geçmiş geliyor. Çocukluk ya, herkes çocukluğunu özler. Ben de özlüyorum. Ama isterdim ki orda güzel anılar da olsun. Yok yere kötü anlar birikmesin... Öyle bi içimi döktüm güzel hanımlar. Şu an beni etkileyen bir durum yok, dediğim gibi sadece geriye dönüp baktığımda benim güzel anılarımın olmaması bazen canımı sıkıyor o kadar...

Çocukluğumu ve genç kızlığımı yaşayamadım. Bunlar kalbimde yaradır ve beni hala üzmektedir.

Teşekkür ederim ❤

Belli ki ailenin en kötü en cahil zamanlarına denk gelmişsin, maalesef ilk çocuklar hep böyle saçma sapan büyütüldü geçmiş dönemlerde, şimdiki aileler daha bilinçli, size tavsiyem evliyseniz ve çocuğunuz var ise yaralarınızı eşiniz ve çocuğunuzla sarın, evladınızı her sarıp sarmaladığınızda küçük lupetta ya da sarılın ve tabi bir uzmandan destek alın o kötü günler için...

Ne kadar tatlısınız Çok teşekkür ediyorum ❤

Gecmisi degistiremezsiniz, sizin cocuklugunuz guzel doldurulmamis ama guzel kizinizin harika bir sekilde hatirlayacagi cocukluk donemini ona vermek sizin elinizde. Size nasil davranilmasini istediyseniz kiziniza oyle davranin, yasiniz buyuse de icinizdeki cocuk hala kucucuk, kucukken yapamadiginiz, icinizde kalan seyleri kizinizla tamamlayin. Ilerde buyuyunce benim cocuklugum ailem sayesinde cok guzeldi diyebilsin. Kendinizi uzmeyin bosuna giden zaman geri gelmiyor, onunuze bakin simdiki zamaninizi sevdiklerinizle dolu dolu kiymetli gecirmeye calisin. Kizinizi en guzel sekilde buyutmeniz dilegiyle

Aynen öyle. Annem 17 yaşında ablamı doğurmuş. 19 unda beni. Kendi çocukken çocuk büyütmüş. Kaynana, görümce içinde. Gençliğinde çocukluğunda ne görmüş ki bize göstersin. Bizde dayak da yedik, kizildikta. Ama bilirim annem bizi çok çok severdi hala da sever. Hayatını bize adamış. Sizde kızmayın annenize, bildiği oymuş o zamanlar ona göre davranmış. Sizi birakmamis bosansada görüyoruz öyleleri de var. Kötü bir üvey baba elinde buyutmemis. Belki bizim de şu anda normal gelen ama ileride çocuklarımızın bana şöyle yaptılar dediği davranışlarımız vardır. Her dönemin yaşam şekli, davranış şekli, zamanın şartları farklı olabiliyor

Çocukluğumu asla hatırlamak istemem, dönüp bakacak olsam çocukluğumun gölgesi büyümeden beklediğini görürüm. Anne babama ve diğerlerine yaranmak için kabul görsünler diye yıllarca itaat ettim her istediğini yaptıklarım beni içine aldı ama şimdi büyüdüm hepsini çocukluma gömdüm hiç biri için gram kıpırdamıyor yok saymıyorum kendime verdiğim değerden onları göremiyorum. Sizde bakmayın çocuklugunuza dipsiz bir kuyu

Yengem kızına hep güzel kızım der dediniz ya, ben de kızıma hep birtanem, çiçeğim vs derim ama eltimin kızı var kızımdan büyük ve annesi sadece ismiyle hitap ediyor, bunu ben kızıma seslendigimde bakışında yakalamıştım aslında üzüldüm ama normalde diyor mu bilmiyorum, bunlar basit şeyler ama çocuklar için değerli bence... ben eltimin kızına da canım, fistigim vs diye seslenirim ama önemli olan annesi, bunu eltime söylersem olmaz gibi geliyor G

Bende farkli bir ortamda büyüdüm. Yasim 30a yaklasti. Ara ara düşünür üzülür, ağlarım. Artik kabullendim. Aile travmalari kabuk baglayan bir yara. Bazen kabuk soyuluyor, kaniyor, tekrar kabuk bagliyor.

Bazen bende bunu düşünüyorum. Neden böyle olduğunu. Annemle babam hep tahammülsüz ve sinirliydi. Yengem kızına hep güzel kızım felan der bir gün annemin ağzından öyle bişey duymadım. Şimdi güzel kızsın evlen diye ısrar ederken çıkıyor ağzından. Banyo yaptırırken, okula götürürken, yemek yaparken sanki onlara hep yükmüşüm gibi hissederdim. Ben olmasam annem bu kadsr yorulmaz, ben olmasam babam bu kadar para harcamaz. Varlığımdan asla iyi ki olarak bahsedilmedi. Şimdi aramızda bi soğukluk var ve bunu yapan benim. Yemek yerken babamın söyledikleri geliyor aklıma hemen susup sohbetten geri çekiyorum kendimi. Huzursuz ediyor beni onlarla vakit geçirmek. Kendilerine kötülük etmişler çünkü evlat büyüyor kendine bi hayat kuruyor öyle ya da böyle ama anne baba yalnız kalıyor kimsesi kalmıyor zamanla etrafında evladından başka. Bunu hiç göremediler. Hep söyledim yapmayın diye. Umarım evladınızla çok güzel bir ömür geçirir onun her zaman yanında olursunuz

Öldürmeyen acı kuvvetlendirir dedikleri bu oluyor sanırım...

Ne kadar kötü... Değer miydi ya biz bunları neden yaşadık... Babanız hayatta mı? B

Ayy okuyunca ağlamamak için kendimi zor tuttum Bebekken çocuğu sevmek kolay derler ya, büyüyünce gör diye. Ben her zaman onu çookk seveceğim ❤ Evet maalesef önceleri insanlar genç anne baba olmuşlar ama arada olan hep bizlere olmuş...

Evet bana işkence etmediler diyor. Saçımı yoldu boğazıma çöktü. her fırsatta dövdü. Bence sen şu işkence olayını bidaha düşün

Biz çocuklarımıza daha cok vakit ayiriyoruz. daha cok sevgimizi gösteriyoruz. bu en dogrusu zaten. yalniz simdiki çocuklar cok doyumsuz ve mutsuz. sabir denen hic bise yok. Bu kadar sevgi goren bu kusak neden böyle oldu acaba. ben bunu cok düsünurüm.

Lupetta üzülme canım herkesin unutamadığı hayatının bir döneminde yaşadığı travmalar var. Allah ne güzel sana kız çocuğu bağışlamış. Biz de kız kardeşiniz. Üzülme buradayız. Sana sarıldım

Merhabalar, Ben bir psikologdan terapi alıyorum. Uzun bir süre oldu. Devlet hastanelerinde durum nedir bilemiyorum. Ben kendim araştırıp buldum. Durumumun Psikayatrlık olduğunu düşünmedim. Terapistim ilk önce İyi hissetmek daha sonra da Hayatınızı Yeniden Keşfedin kitaplarını önerdi. Kendisinden çok memnunum. Sayesinde yeni bir bakış açısı kazandım. Umarım siz de iyi bir psikolog bulursunuz. Son olarak Doğan Cüceloğlunun İçimizdeki Çocuk kitabını kesinlikle okumanızı tavsiye ederim

Babam da diğer konularda aynen anneniz gibi davranacak potansiyele sahip. O yüzden ona minicik bir kısmını söyledim. Babamı gözlemledikçe onun İçin daha çok üzülüyorum, çünkü ben yaşadığım olumsuzlukların sebebini öğrendim. Elimden geldikçe çabalıyorum. Ancak o hiçbirşeyin farkında değil negatif düşüncelerin içinde sürekli savruluyor. Umarım siz de kendinizi rahatlatacak, ruhunuza şifa olacak bir yol bulursunuz

Burada ki kurban artık bağımlı kişilik oluyor farkindaligi oluşsa bile yapamıyor. Kendimden biliyorum. Hatta bu ebeveynlere benzeyen eşi gidip şıp diye buluyor yani çoğunluk öyle.