Mesele sadece disari çıkmak değil ki, konu sahibi ittirerek devam edilen, olur ya yapalım edelim denilip yapılmayan şeyleri kastediyor, devamı gelmeyen konuşmaları. Mesaj atmak, bir aramak hal hatır sormak da mı parayla? Niyet kalmamış insanlarda herkes kendi derdine düşmüş diyeceğim ama burdakilerde dert de yok ki. Bence arkadaş olmayı bilmeme, karşılıklı bir arkadaşlıklik oluşturmak için yeterli özeni gostermeme, belki bazı konularda kıskançlık var daha çok.

Sorun sizde değil insanlar gerçekten samimiyetsiz. İşleri düşmedikçe görüşmek istemezler. Ben de artık insanlardan uzak duruyorum. Samimi arkadaş sayım azdır. Ama sahte kalabalıktan iyidir

Kim olursa olsun aradıysam ve dönüş almıyorsam bir daha aramam. Tüm arkadaşlarım için geçerlidir bu.

Arkadaşliği yük haline getiriyor bazi insanlar. Devamli dert anlatayim dinlesin, devamli arayip sorsun, mesaj atsin her mesajima aninda cevap versin. Duzenli olarak disari cikalim vsvs bir suru beklentileri oluyor. Yani bana denk gelen çoğu böyleydi ve ben uzun zamandir insanlara cok yaklaşmiyorum. Arkadas oldum diiye duzenli olarak ilgi gösteremem birilerine. Arada sohbet ettigimiz, bir şeyler ictigimiz 1-2 kişi var.

Çok üzüldüm, gerçekten çok saygisizlarmiş.

Çok haklısınız. Gerçekten. Bizim liseden beri devam eden kemik bir kadromuz var. Şehir dışında okuduk ettik epey de ayrı kaldık ama her buluşmada ya da konuşmada ilk günkü gibi samimiyetler yaşayabiliyoruz. Bu beni sevindiriyor. Umarım gelecekte dostlukların arttığı bir dünyada yaşarız ya

Bence ulkecek kafayı yedik. Ekonomik koşullar, sosyal dengesizlik, kültür hayatının çöküşü. Grupça görüşmek en iyisi. İkili görüşmeler beni de boğmaya başladı. Bir taraf dert anlatan diğeri sürekli dinleyen.

milletin derdi kendine yetiyor... türkiyede yaşamak haddinden fazla stresli ve zor olmaya başladı. herkesin kendince sorunları, travmaları var ve çok eskiye dayalı sağlam ilişkiler yoksa bence yenilerine yer açmak veya sağlam olmayanların üstüne bir şeyler koymaya çalışmak pek mümkün olmuyor. eski arkadaşlıklarda bile zaman içinde hayat farklı yerlere götürdüğünde kopmalar oluyor. 2 tane çocukluk arkadaşım var mesela. onlarla büyüdüm, hepimiz hayatımızın en önemli anlarında bir aradaydık. biri evlendi ve iğrenç bir aileye gelin gidip 2 çocuk doğurdu, kızın başını dışarı çıkartmıyorlar. diğeri bekar, hostes. dünyayı geziyor. evlenmek istiyor ancak saçma sapan tiplerle ilişki yaşamaya devam ediyor. ikisiyle de hep görüşmek, çin sözleşip bir türlü bir araya gelemiyoruz ama bence bilinç altımızda bi şeyler artık hayatlarımızın tamamen birbirinden farklı olduğunu, bir araya geldiğimizde travmalarımızı birbirimize yükleyeceğimizi falan söyleyip engelliyor... başka dostlarım da var mesela, onlarla yaşantımızda daha ortak noktalarımız var. onlarla öyle değil mesela. kimse birbirinin yükünü çekmek istemiyor, bencilleşiyoruz gibi geliyor bana. veya oğlum olduktan sonra tanıştığım, kreş anneleri grubu var mesela. nispeten yeni tanışıyor sayılırız ama birbirimize iyi geliyoruz. sık sık görüşüyoruz.

Yurt dışında yaşıyorum o nedenle yabancılar ve Türkler olarak kıyaslama yapacağım. Bu aralar tam olarak Türkler için aynısını düşünüyorum. Yabancılar için çok şöyleler böyleler derler, onlar inanılmaz candan davranıyorlar Türkler ise bir garip ve dengesiz. Yani iki tarafa da aynı davranırken farklı hareketler görüyorsam demek ki sorun tavırlarımda değil kişilerde. O nedenle sizi anlıyorum bu noktada, şansınız varsa benim gibi yabancı arkadaş edinin. Yoksa kardeşiniz varsa ona, anneniz varsa ona ne bileyim güvendiğiniz bir iki kişi var ise geçmişten onlara sarılın onlara odaklanın. Gerisi gerçekten boş geliyor bu aralar.

Ya geçen bir arkadaşımla görüştüm kısıtlı vaktim vardı ama yine de vakit ayırdım. Bir anda ailevi travmalarını anlattı üstüme bocaladı resmen. İyi güzel yani ama altı üstü 2 saat kahve içecektik şehir dışından gelmişim hevesli hevesli de süslendim çıktım morali bozuk eve döndüm. Benim hep böyle oluyor samimiyet hafif ilerlesin bir anda insanlar travmalarını anlatmaya başlıyor. Ben iyi bir dinleyiciyimdir gayri ihtiyari dinliyorum sonra güzin ablaya dönüyorum. Yine de insanlarla görüşmeyi buluşmayı severim yalnızlık güzeldir kafasında değilim. Bence yalnızlık hiçbir zaman güzel değil. Ama özellikle kadınlar hayatlarında eş ya da sevgili falan yoksa arkadaşlarla iletişimini sıkı tutuyor eğer özel hayatlarında biri varsa pek sallamıyorlar. Erkekler her yaşta arkadaşlık ilişkisine önem veriyor bence

Ben de bu dengeyi bozdum işte o yüzden hiçbir işim rast

İnsanlar samimi içten olsalar dertleride dinlenir ama bazı insanlar sadece ben anlatıyım ben konusuyum dinlesin diye düşünüyor. Son zamanlarda hayatımdaki herkes öyle. Ya sen anlatıyorsun tamam ama benimde dertlerim var bi anlatmaya başlıyorsun takmıyor e bunu görünce insan soğuyor. İnsanlara benimde tahammülüm kalmadı bide ben ya aşırı samimi olmayı seviyorum ya da sadece merhaba merhaba. Samimiyetsiz arkadaşlıkları sevmiyorum sevemiyorum.

Benim canımı sıkan böyle bir durum var. Mesela bir arkadaşım ile konuşuyoruz, herhangi bir sağlık sorunu diyelim. Aaa dur benim falanca yerde tanıdığım uzman doktor var hatta Pazartesi günü oraya gidecektim, geçerken seni de alayım olur mu diyor. Çok sevinirim diyorum. Sonra Pazartesi günü geliyor, arkadaş aramıyor bile. Ya da bir plan yapıyoruz, diyelim on gün sonrasına. Tamam diyor herkes. Ben de tamam diyorum ve o gün geldiğinde herkesin başka bir bahanesi oluyor. İyi de bir daha üzerine hiçkimse bir şey demeyince ben de falanca için plan yaptım diyor. Ama söz verilmiş. Üzerine bir daha konuşmaya ben hiçbir zaman lüzum görmem. Söz sözdür. Galiba kimse umursamıyor böyle şeyleri artık, laf olsun diye sözler veriyorlar sonra da umursamıyorlar. Başıma çok geldi, artık hiçkimseyi ciddiye almıyorum. Benden başka herkes yoluna bakıyor çünkü. Sonra neden yalnızız? Çünkü umursamıyoruz.

Hiç aramamak degil ama her gün, gün içinde arayip soramam acikcasi. Niye yazmadin, niye gelmedin tripleriyle de ugraşamiyorum. Ben zaten kimseye dert anlatan biri degilim huyum degil keyifli bir insanim, kimseden de yardim istemisliğim yoktur, bir şey istemişliğim yoktur istemem yani öyle işim dusunce arayayim gibi bir tavrim yok. Birbirimizi darlamadan belli araliklarla keyifli keyifli konusalim goruşelim yeter. Oyle cok iç içe her seyi paylasmali asiri samimi bir arkadaslik aramiyorum acikcasi ama benim tarzimda insan da az burada. Ama buldum kafama göre yine de yeter.

Bence herkes arkadaş bulusmasinı sever. Kafa dengibbirilerini mi bulamadınız acaba. Dışarı istemiyorlarsa ev bulusması da ayarlanabilir X

uzun diye okumayanlar için özet, ben hep vermeyi bırakınca cevrem de değişti, artık devamlı beni bir yerlere davet ediyorlar, bilet alıp hediye veriyorlar, buluşmaya çiçeklerle geliyorlar, hediyeler alıyorlar vs. Size de tavsiye ederim K

benim genelde arkadaşlık ilişkilerim iyidir, hem kendi arkadaşlarımla hem de eşimle olan ortak arkadaşlarımızla da sık sık dışarıda görüşür bir şeyler içeriz. dertse dert, keyifse keyif her şeyi konuşuruz. ama öyle her gün mesajlaşma, niye aramadın niye çağırmadın yoktur aramızda. fakat farkettiğim bir şey var ki insanların birbirine tahammülü kalmamış. her ortamdan arkadaş edinebilecek ben bile artık duruldum her hafta görüştüğüm 15 yıllık arkadaşımla aramıza kendi sıkıntılarından dolayı mesafe girdi, ona bile eskisi kadar üzülemiyorum.

Birebir sizinle aynı düşüncedeyim

zaman geçtikçe kişiler değişiyor. eskiden çok yakın olduklarınız bir süre sonra yakın gelmemeye başlıyor. bana olan bu.. lise döneminde en samimi olduğum arkadaşım mesela uzun zamandır beni boğuyor. hayatlarımız farklılaştı, ortak yönümüz kalmadı. her konuşmamamızda kaynanasını ve eltisini dinlemekten yıldım açıkçası. ara sıra mesajlaşmaktan öteye geçesim gelmiyor. kendimizde değişiyoruz.. bence en güzeli zamanımıza uyan arkadaşlıklar edinmek. yeni çevre, yeni insanlar, yeni enerjiler yaş ilerledikçe de eskisi gibi sık sık görüşmek, konuşmak olmuyor.. hayatlar genişliyor sorumluluklar artıyor. kafamda bin tilki varken ''X naptı acaba eltisiyle'' diyemiyorum mesela eski arkadaşlıklarımdan devam edende var ama artık aynı frekansta olmayıp görüşmeyi ötelediklerimde çok fazla. siz de zamanına uygun arkadaşlıklar edinebilirsiniz belli ki mevcut olanlarla aynı frekansta değilsiniz

İnsanlar Son yıllarda samimiyetsiz mi olmaya basladı? Yoksa ben mi itici olmaya basladım? Yazmasam yazan yok sohbet edelim diyorum valla görüşelim diyor sonra tık yok hep tek taraflı itmeyle mi olacak dışarı çıkıp sosyalleşme? Vallahi sıkıldım bu durumdan. Kendime bakıyorum acaba bende mi sorun var diye, Sizle de dertleşeyim dedim sizin ilişkileriniz nasıl ilerliyor,?

Pandemi döneminin insanlığa en büyük kazığı bu oldu. Bireysellik aşılandı herkese. Kimsenin kafası kimseyi kaldırmıyor. Ben birazda buna bağlıyorum.

Birde sen anlatınca yaa kanki olur öyle şeyler, vardır bir sebebi diye geçiştirip kendi derdi olunca saatlerce kitleyenler var. Böyleleri olacağına hiç olmasın. O saatlerimiz hiç değmecek insanlara vermektense 2.80 yatarım evimde

Para yok, insanlar nasıl çıksın?

Valla az insan çok huzur. Tek tük dost kalanı sürü. Herkesle aynı mesafe. Nasılsın? Sohbet edelim

İşte buna katılıyorum. Eskiden olsa gezeyim de ne olursa diyen ben bu haftasonu şehir dışı için söz vermiş bulundum arkadaşlarıma şimdiden içim içimi yiyor masrafları düşünmekten :) bir daha söz verir miyim sanmam. S

Hayatımda kimse yok derler ya ben de o hesap Sizin yasadiklariniza benzer şeyler yaşadım haliyle yalnızım bence çevrem sorunlu TheQueeninthenorth

Evet son zamanlarda herkeste bir yalnız kalma ihtiyacı var gibi davranıyorlar. Ailem dışında herkesi sildim bende sizde beklenti duymayın

Ben dert dinlemeyi sevmiyorum ya. Kafam almıyor, yani en azindan bos dertleri ya da elimde çözümü olmayan şeyleri. Kimseye de dert dert anlatmam. Hoş sohbet etmeye, fikir paylaşımı yapmaya çıkmayı seviyorum. Bence artık genel olarak çoğu kişi bu şekilde düşünüyor. Bir de belli yaştan sonra sorumluluk artıp enerji azaldıkça biraz daha mı dışarıya ayırdığımız vakti kendimize ayırıyoruz? Belki. X