Amin... Tesekkur ederim. Aynı şeyleri hissediyorum dedemin yanından bir an ayrılsam bir sey olacakmış hissine kapılıyorum. Kafami dağıtmaya çalışıyorum bir muddet başarılı oluyor bu durum. Sonra yine devam ediyor. Allah cekilmeyecek dert vermez. Bunlar da geçecek Insallah

Ben çok sevdiğim birisini aniden kaybettiğimden beri bu korku var. Aklıma gelince aileme sımsıkı sarılıyorum. İleride neden o anını boş geçirdin dememek için. Onlara zor da olsa sesim titreyerekte olsa seni çok seviyorum diyorum. O sonsuz vedayı ise hatırlamak istemiyorum.

O acıya dayanamayacağımı hissediyorum Seridina Guru Anneler

Öneri icin teşekkür ederim S

Belki de başa çıkılmıyordur. Acıyı yaşayıp gecmesini bekliyoruzdur.

Ben babamı kaybettim 11 yaşındaydım Allah kimsenin başına vermesin. Ama hayatın gerçeği bu her canlı ölümü tadacaktir. Bi evladım var Allah acısını göstermesin.

Bu korku bende de var. Çözümünü bilmiyorum. Konuyu takipteyim.

Evet ben de bu korkuyla yasiyorum bazen gece uyuyamiyorum normal mi bilmiyorum. baya zorluyor beni. allah dedenize saglik versin hersey insanlar icin ama iste cok uzucu sevdiklerini kaybetmek

şu sıralar bende de var bu korku. en çok ta, babamı kaybetmekten korkuyorum.88 yaşında, hasta değil ama yaşlılıktan oluşan sorunları var. ve ben her akşam yatarken, tedirgin yatıyorum. yanına gittiğim de, sanki son kez görüyormuşum gibi uzun uzun yüzünü inceliyorum. birgün kaybedersem, yüzü hafızamdan hiç çıkmasın diye. sanırım terapiye ihtiyacımız var.

Ben de sevdiklerimi kaybetmekten korkuyorum artik psikolojimi bozmaya başladı bu durum. Bu korkuyu nasil yenebiliriz ben de konuyu takipteyim

Belki bir yönden eksiğimiz vardır. O eksikten dolayi bu dusunceler olusuyordur,

Bol bol dua etmeni tavsiye ederim.. Gercekten insanin ic huzuru icin cok onemli oldugunu ve seni rahatlatacagini düşünüyorum. Sanirim tek yapabilecegin bu.

evet buna da yas tutma deniliyor. yani o acıyı yaşamadan aşılmıyor. bizimkisi başka birşey, olmamış birşey için ağlamak, üzülmek, normal değil. bazen diyorum ki, belki de ben göremem. ben ondan önce ölürüm. ya da annem var,75 yaşında, parkinson hastası. belki ondan önce, kaybedeceğim. bu düşüncelerle, biraz toparlanıyorum. sonra, birşey oluyor, hooop başa sarıyorum. yok yok normal değil bu düşünceler.

ya beş dk sonra biz gidersek, ihtimallerse kahreden bu ihtimal bizim için de var. çok düşünmemek lazım

O acıya öyle bir dayanıyorsun ki, sadece yaran kabuk bağlıyor elinden bir şey gelmiyor. Ağlasanda zırlasanda tepinsende toprak aldığını geri vermiyor. Zamanla alışıyorsun sadece. Hiç bir şey gelmiyor elinden. Ağlamaların azalıyor. Az da olsa hayata karışıyorsun zamanla. Ama hep bi tarafın eksik, kanadın kırık. Hep güzel bir şeylerin olmasını bekliyorsun içinden bir umutla. Olmayınca daha çok dibe vuruyorsun. Zaman zaman dibin dibini görüyorsun. Elinden bir şey gelmiyor. Sabah kalktığında insanların yaşantısına uyum sağlamak zorunda oluyorsun. Kalıplaşmış şeyler gibi. .. Dediğim ya sadece alışmaya çalışıyorsun yokluklarına, sessizce içten içe ağlıyorsun her gece.

Babasını 6 yaşında kaybetmiş biri olarak bu korkum çok büyük. Annemi, abimi, eşimi kaybetmekten çok korkarım. Bu yüzdende bu düşünceye düştüğüm anda kafamı dağıtırım. Çünkü o düşünce dipsiz bir kuyu ve çektikçe çekiyor seni. Üniversiteyi bırakıp eve dönmeye kalkmıştım anneme bişey olursa ben burdan yetişemem diye. Allah ne kadar ömür biçtiyse o kadar kalıp gidiyoruz bu dünyada. Sevdiklerimiz belki yaşama sebebimiz gibi görünüyor ama değil. Sebebimiz; sınav. Herkes birer aracı. Alışılıyor inan ki herkesin yokluğuna alışılıyor. Unutulmuyor. Ama alışılıyor. Sabrı geliyor İnşAllah sınavımız sevdiklerimizden olmasın. Dedenizde acil şifalar versin Rabb'im. Düşünmemeye o dipsiz kuyuya çekilmemeye çalışın. Hemen kafanızı dağıtacak bişeyler yapıp ben tek çözümü böyle buldum.

Allah sağlık versin babanıza. Evet terapi şart ama suan gidecek gücüm yok. Aynı duyguları bende yaşıyorum. Bazen geceleri nefes alıyor mu diye uyanıp kontrol ediyorum.

Yani dediğim gibi bir yolunu ben bulamadım. Bir ara çok araştırmıştım kaybetme korkusuyla nasıl başa çıkılır diye ama hiç elle tutulan bir şey bulamadım.