Sevdiklerinden ve en yakınlarından birini ani sekilde kaybetmek, maalesef travmalara yol açıyor. 15 sene önce babamı, ben lisede iken kaybettim ondan sonra anneme ve kardeşlerime olan tutkum kat kat arttı bu tutkuyla birlikte korkularım, endişelerim, vesveselerim de cabası özellikle anneme... Sizi çok iyi anlıyorum ve basınız sağolsun...

Başınız sağolsun, babanızın mekanı cennet olsun.. Zaman her şeyin ilacı.. Zamanla bu korku ve endişeleriniz azalır umarım.. Ama terapi düşünürseniz belki daha kolay atlatırsınız bu dönemi. Profesyonel yardım almak iyi gelir bence. Tekrar başınız sağolsun..

Öncelikle başınız sağolsun. Yaşadıklarıniz ilk zamanlar için tabiki normal ama bu süreklilik hayatın olağan akışına aykırı bence en kısa zamanda bir destek alırsanız atlatırsıniz

Kızlar 8 ay önce ani bir kalp kriziyle babamı kaybettim. Babamın ölüm haberini sabah 8.45'de annemin aramasıyla öğrendim. O gün yataktan kalkmamla, babamın gömülmesi arasında geçen birkaç saati hiç aklımdan çıkaramıyorum, hala kabus gibi... Her an, her saniye, her dakika film şeridi gibi geçiyor gözümün önünden. Babamın kaybıyla yaşadığım şok hala benimle. Şimdi de sürekli panik ve korku halindeyim. Sevdiklerine, eşime, kardeşlerime, en çok da anneme birşey olacak korkusuyla yaşıyorum. Evde teksem kafamda sürekli bitmek bilmeyen o sahneler, sesler, korku, kalp çarpıntısı... Ama o gün bir işim varsa birileriyle görüşüyorsam kendimi çok iyi hissediyorum, unutuyorum ama tekken azap oluyor herşey. Sürekli ağlıyorum. Babamla yaşayamadıklarım, hayata dair keşkelerim, anneme birşey olursa naparım korkusu hayat kalitemi düşürüyor. Çok sabırlı ve anlayışlı bir eşim var. Hep yanımda oldu, hep teselli etti, bana omuz oldu. Benimle ağladı, benimle üzüldü. Elimi hiç bırakmadı bu süreçte. Çevremdekiler eşinde bıkar yapma böyle diyor ama elimde değil hayat devam ediyor diyip yoluma nasıl devam edebilirim hiç bilmiyorum. Ne yapmalıyım, bu acıyı kabullenip herşeyi unutup nasıl ilerleyebilirim bilmiyorum. Babamı çok özledim, mezarına gidip ağlıyorum hep biraz ferahlıyorum ama anılar canımı çok acıtıyor.

Aslında ani ölümler çok zor geliyor insana. Keşkeler, yaşayamadıkların, yapamadıkların bir ok gibi saplanıyor yüreğine ve hep kanatıyor bu da hayatını çok daha zor bir hale getiriyor. Umarım herşey düzelir...

Size tavsiyem yapmayın, anneniz uzağınızda degilse ve simdilik yanında birileri varsa bence düzeninizi bozmayın, evet muhakkak ki bir eliniz anneniz üzerinde olsun ama sizin de bir aileniz var. Ileride çocuk oldugu zaman durumlar neyi gösterir bilinmez bir bakmissiniz aileniz sizin bulunduğunuz muhite gelmis Çocuk konusunu da sahsi fikrim tabi ki bir süre askıya alin, çocuk dinamigi ciddi degistiren bir durum. Bir süre izin verin kendinize, hayatın tadı var, lütfen o tadı bozmayın kendiniz için esiniz için.

Sizi çok iyi anlıyorum. 5-10 dk odama gitmiştim ki annemin çığlıklarıyla içeri koştum, babam yerde hareketsiz yatıyordu. Hastaneye kadar arabada kucağımda götürdüm. Kalp masajı suni teneffüs bile yaptım. Ama kaybettik. Ani bir beyin kanamasindan. Oysa 10 dk once karşımda çay içiyordu. Uzun sure hep gelecek diye bekledim. Bazi adamlari babama benzettim. Her gece ayni sahneleri yasadim. Sanki herkes evimize gelip bize kötü birşey yapacaklar diye korkuyordum. Eve girmek istemedim. Uzun bir süreç oldu. Sonra okulum vardi derken bir şekilde kafa dağıtıyordum ama geceleri aynı şey. 7 sene oldu. Sadece alıştım, kabullendim. Acısı gecmedi illaki ama biraz da olsa rabbim kolaylastiriyor ilk günkü gibi olmuyor. Her guzel anda daha cok eksiklik hissediyorsun, ozluyorsun. Sabir ve bol dua. Elden başka hiç birsey gelmiyor. Rabbim sabrınızı arttirsin, gönlünüze ferahlık versin.

Kesinlikle öyle. Hep dua ediyorum Allahım ne olur anneme birşey olmasın diye. Eskisinden daha özen gösteriyorum, daha çok sarılıyorum. Beynimde susmayan sesler delirtecek gibi oluyor. yesim2072

Basiniz sag olsun Allah rahmet eylesin. Allah nurlar icinde yatirsin. sabirinizi dualarla cogaltin. korkularinizi acinizi dualar ederek teseli edin kendinizi. Allah yardimciniz olsun

Sanırım böyle ani bir şekilde en yakınını kaybetmek, ardından böyle korkular getirebiliyor, yaşadığınız çok doğal bir durum. Ama yardım almazsanız daha kötüye gidebilir. Lütfen kendiniz ve sevdikleriniz için bir uzmandan yardım alın.

Başınız sag oldun. Tabıkı acınızı yasayın. Tabıkı bu durumun sındırme zamanı olucak. Bana sorarsanız terspı alın. Allah kımseyı sevdıklerınden ayrı komasın. Aılesı kardesler yıgenler bunlar cok onemlı. Anne baba da kalplerımızın sahıplerı. Gerıde kalanlara uzun omur versın rabbım. Annenızle aılenızle kalıtelı zaman ayırmaya bakın

Şuan aşırı midem bulanıyor, başımdan aşağı kaynar sular dökülüyor gibi... Kendimi hiç iyi hissetmiyorum, bana dua edin olur mu

Dua ile maneviyat ile falan düzelecek bir durum değil bu. Yaşadığınız şey travma sonrası stres bozukluğu. Muhtemelen anksiyete de eşlik ediyor. Terapi almazsanız çok daha kötü olacak. Nereden biliyorum? Kendimden. Abimi kaybettiğimiz de bende böyle oldum. Biraz daha kötüsü olabilir. Sonra gitmedim doktora. En son arkadaşım yalvar yakar götürdüğünde çok geçti. 2 yıl ilaç tedavisi gördüm. Anksiyete, OKB, insomnia, ağır depresyon ne varsa yaşadım ve psikiyatristim bana hep, çok geç geldin dedi. O yüzden en kısa zamanda bir uzmanla konuşun lütfen.

Bir yakinimin olumunu gece 2 de evde yalnizken telefonla aldim. Kuzenimin anne babasi ve benim anne babam beraber tatildelerdi. Kuzenim aglayarak babam oldu diyor ben baban oldu anliyorum. Neyse sonraki surecte aynen sizin gibi oldum psikiyatriste gittigimde anksiyete teshisi koydu ve ilac tedavisine basladim. Ondan sonra yaşam kalitem artti. Anksiyete kötü bir olayla tetiklenirmis. Psikiyatriste gitmeniz gerekiyor.

Sanırım çevremdekilerin demek istediği de tam olarak bu. Bir süre sonra bu durumumun güzel giden evlliğimi çıkmaza sokabilme ihtimali... Eşimde çok küçükken babasını kaybetmiş, o kendi annesinin muhitinden taşınmak istemiyor. Annesi onun değerlisi annesi, benim değerlim de annem. Bende kendi annemin olduğu muhite taşınmak istiyorum. Şuan medeni şekilde tartışıyoruz bu konuyu ama giderek kaosa dönüşme ihtimali var. Herşey çıkmazda gibi geliyor. F flamefire Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Ben de sizinle ayni durumdayim. Babam gideli 41 gün oldu. Bi sabah aniden cagrildim o gün son günümüz oldugunu bilmiyordum. Ben de annemi de yitirme korkusu yasiyorum. Esinde bıkar diyenlere cevabim. Bıkan bırakip gitsin. Bu korkular, tedirginlikler insanin elinde sanki. Öyle bunaldim etrafin bu sacma yorumlarindan. Bi cözüm sürecine girerseniz takipteyim sizi. Laale Aşikardır Zat-ı

Sizi anlıyorum kolay değil yaşadığınız şey.. Aileden birini kaybetmek çok zor.. Allah sabır versin.. Bebek sahibi değilim ama çevremden şahit olduğum kadarı ile hamilelik doğum lohusalık derken kadın psikolojik olarak yıpranabiliyor. O yüzden önce şu anki ruh haliniz için yardım alsanız, sonra atlatıp rahatlayınca bebek deneseniz daha mı iyi olur acaba? Ama belki dediğiniz gibi bebeğiniz size iyi gelecek de olabilir. Herkes aynı değil tabi ki.. Bir de stres çok etkiliyor diye biliyorum hamile kalmayı. Kaç tane örnek duydum aylarca uğraşıp stres yaşayıp, boşverip tatile gidince hamile kalanı.. Tekrar başınız sağolsun, en kısa sürede kötü günleri atlatır ve bebeğinize kavuşursunuz inşallah

Üzülünce midem çok bulanıyor, afedersiniz ishal oluyorum. Gerçekten üzüntümün bedenime yansımasını net bir şekilde görüyorum. Sanırım dediğiniz gibi bir uzmana görünmek en doğrusu olacak.

Allahım rahmet eylesin mekanı cennet olsun inşallah tüm kayıplarımızın...

başınız sağolsun mekanı cennet olsun inşallah İnsanın sevdiğini bir daha görememesi elbette çok zor rabbim bol sabır versin çok zor bi yermiş bu dünya imtihanları mutlaka destek al çok iyi gelicek emin ol

Hem bir uzmana git kuzum gerekirse ilac destegi verir zaten rahatlaman icin hemde manevi yönünü iyice arastir cok rahatlarsin

Öncelikle başınız sağolsun Kolay değil yasadiklariniz Belki de babanızın vefati icinizde biriken olumsuz duygulari da tetiklemistir Eğer ki bu olumsuz durumlar sizin hayat kalitenizi düşürüyor, uyku düzeninizi bozuyorsa bir uzman destegi almanız daha doğru olur. Psikologdan ziyade bir psikiyatriste basvursaniz daha iyi olur gibi görünüyor. Eğer ilaca ihtiyacınız varsa psikiyatrist verir, eger ki ihtiyacinuz terapi ise zaten bir psikoloğa yönlendirir. Belki de ikisi gereklidir bilemeyiz. Lütfen ötelemeyin, bedenimiz kadar ruhumuz da hasta olabilir. F frances-ha Yeni

Çevrendekilerle evli olmadığına sukretmelisiniz. Başınız sağ olsun. Babanız insallah cok rahat etsin. Belki destek almalisiniz

Öncelikle başınız sağolsun. 2 gün sonra eşimin babasını kaybedeli 2 yıl olacak. Aynı masada güle oynaya kahvaltı yaptiktan 3 saat sonra aldik haberi o yüzden yaşadığınız ani travmayi anlayabiliyorum. Bu süreçte eşim aşırı etkilendi kaybindan, annesi tek yasamaya basladi, bir yandan anneyi dusunme, bir yandan surece adepte olma, bir yandan cok sevilen bir babanın ani kaybi, bir yandan 4 aylık riskl hamile bir eş, (sonrasinda 5 aylikken bebegini kaybeden bir es)bir yandan benim kendi babamın beynine atan bir pıhtı ile felc kalması, yani anlayacağınız 2019 senesi esim, benim ve ailemiz için çok sıkıntılı bir süreçti. Bu süreçte elimden geldiğince esime destek oldum, fakat esim bir zaman sonra benim de evlat kaybettigimi, babamin ciddi saglik sorunlari yaşadığını unutup tamami ile annesine yonelmeye başladı. Esim de ben de cok yoğun çalışan kişileriz, annesine her hafta sonu gitmek istedi, devamli babasının mezarina gitmek istedi, evet bunlar yaşadığı yas in durumu, tabiki de olacak seyler ama cok uzun zaman aldı, dediğim gibi bu süreçte ben de ciddi kayiplar yaşadım evet herkesin durumu kabullenmesi farklı tüm bunlara da tamam dedim, ta ki artık konu 2 güne bir annesine gitmek istemesi ve beni de devamli götürmek istemesi ile kayiptan 8 ay sonra ciddi krize dönüştü, çünkü artık yorgun olmam, mutsuz olmam, isimin olması bu sebeplerden ötürü gitmek istememem sorun yarattı eşimde. Dedim ki artık biz bu konuya bir çözüm bulalim. Is ailelere kadar yansidi ve o cok sevdiğim, her gün gunde 3 kez aradigim el uzerinde tuttuğum, riskli ve kanamalı hamile halimle dört dondugum kayinvalidem ne dedi biliyor musunuz. Tamam kızım sen beni istemiyorsun:) Şaka gibiydi yaa. Cok uzattım kusura bakmayin ama lütfen kendinizi toparlayin, ölüm doğal bir süreç. Ölüm güzel olmasaydı ölür müydü Peygamber.

Allah sabrını versin inşallah

Ben de sizinle ayni durumdayim. Babam gideli 41 gün oldu. Bi sabah aniden cagrildim o gün son günümüz oldugunu bilmiyordum. Ben de annemi de yitirme korkusu yasiyorum. Esinde bıkar diyenlere cevabim. Bıkan bırakip gitsin. Bu korkular, tedirginlikler insanin elinde sanki. Öyle bunaldim etrafin bu sacma yorumlarindan. Bi cözüm sürecine girerseniz takipteyim sizi

Başınız sağ olsun. Yaşadığınız durum son derece insana dair bir problem, yas sürecinin bir biçimi. Anlattığınız kadarıyla yaşamınızı normal akışında sürdürmenize de engel olacak kadar ağır yaşıyorsunuz. Psikiyatri böyle dönemler için var. İlaçlar ve psikoterapi size çok faydalı olacaktır. Hem bu sorunu, hem de hayatınızdaki başka bilinmezleri aşmak için bir fırsat gibi düşünün bunu. Daha düz bir şey söyleyecek olursam, kendi ölümünüzün zamanının da diğer tüm ölümlerin zamanı gibi öngörülemez olduğunu hatırlayın. Belki de korkmanız gereken asıl şey, kendi hayatınızın hakkını veremeden bir sabah 08.45'te aniden sona erivermesidir.