Çok güzel bir siir yaaa

Offf bu aramama mevzusuna kimlerle tartışmak zorunda kaldım anlatamam, küsen küsene... aramıyorum evet ama beni atamayana da darılmıyorum ya, benim dinamiğim bu napayım seni mutlu edeyim diye olmadigim biri gibi mi davranayim

Bosverin yaninizda cekirdek aileniz varsa kimseye muhtac degilsiniz. siz kendinizi onlara muhtac gormeyin. benim hayat felsefem net arayani ararim aramayanida silerim. umrumda olmaz. hayatimda dis kapinin mandali kadar gereksiz insanlari tutmak icin kirk takla atmam. akraba degil kandan degil ne gerek var onlarin aramasina. ben boyle mutlulugu sectim artik hicbi insan istemiyorum yabanci. insallah sizde mutlulugu bulursunuz hayatinizda onlarin aramasina ihtiyac duymadan

Geçen gün bir video izlemiştim bununla ilgili. Ondan önce ben de şöyle düşünürdüm : Aman beni aramayanı ben mi arayacağım gibi. Ama anlaşılan bazı ilişkilerin dinamiği böyle oluyor. Gurur yapmamak lazım. Mesela benim de bir arkadaşım var üniversiteden ben hiç aramam. Yılda bir iki kez o arar ve ben aradığında mutlu olurum. Onu sevmediğimden değil sadece aramak aklıma gelmez. Tabii görüşmek istemeyenlerin peşinden koşun demiyorum. Görüştüğünüzde iki taraf da iyi vakit geçiriyorsa siz organizasyonu yapın ne olacak? Belki onların da huyu öyledir veya sizin aramanıza alışmışlardır.

ben de mesela ne aramayı severim zırt pırt, ne de aranmayı. ancak ben arkadaşlığıma verdiğim önemi farklı şekillerde gösteririm, arkadaşlarım da bunu bilir. bundan dolayı aramızda sorun olmaz. ancak şunu hissedersem, eğer tek benim ittirmemle ve emek vermemle bu arkadaşlık yürüyorsa, o zaman çekerim kendimi. arkadaşlığımı bitiririm. arkadaşlık her 2 tarafın da en azından eşit derecede özveri göstermesi ve emek vermesiyle yürütülür. yalnızca ben ittireceksem napayım böyle arkadaşlığı? bu yüzden her ilişkinin dinamiği farklıdır, benim arkadaşlıklarımda sorun olmuyor arayıp-aramama mevzusu. ha çok ekstrem durumları saymıyorum, başıma hastalık gelir bir şey olur, elbette yakınlarımdan beklerim aramalarını. ama öyle naber nasılsın niye aramalarına gerek yok. siz de eğer arkadaşlığınızın sadece sizin ittirmenizle devam ettiğini düşünüyorsanız, kendinizi çekin derim. kimse bulunmaz hint kumaşı değil, kimse egosunu sizin üzerinizden tatmin etmesin.

Insanlar neden sürekli aranmayı bekliyor cok sacma degil mi. Herkesin karakteri farklı farklı. Ben aramayı sevmem, saatlerce telefonda konuşmayı hic sevmem. Ama bu arkadaşlarımı sevmedigim anlamına gelmiyor ki. Fazla beklenti insanı mutsuz eder

Aynı ben

Hiç bir zaman aranmayı, mesaj atılmayı beklemedim, yaşım 32. Ama çevremde hep bi bu konuda beklentili arkadaşlarım oldu. Bunun karakterle ilgisi çok. Ben iç güdümlü biriyim, kendi dünyamda günler geçirsem sıkılmam. Ama kimileri daha dış güdümlüdür ve kendiyle uzun süre vakit geçirmeyi sıkıcı bulabilir. Yani durumunuz normal ama bunu sizi üzen birşeyse biraz daha şahsi meşguliyetinizi artırabilirsiniz

Başkasına mı ihtiyacınız var? Aramasınlar?

Bende de durum aynı. Ama ben pek iplemem. Ablamlarla konuşurum genelde. Kim beni arıyorsa, ona geri arama yaparım. O kadar.

Siz de aramayın.. ilişkiyi kesin.. Bende de böyle bir sözde arkadaş vardı. Aynı iş yerinde çalışıyorduk. Baktım işten ayrıldıktan sonra hep ben arayıp soruyorum. Bir kere aradım mesaj attım. Gördüğü halde zahmet edip dönmedi bile. Bende numarasını sildim. Her yerden sildim. Hissettiğimde de yanılmadım. Beni hiç aramadı. Bende hiç aramıyorum tamamen bitti ilişkimiz. İyi ki öyle yapmışım. Size değer verene değer verin.. Sözde değil özde arkadaşlarınız olsun..

Aynen sanki beni anlatmissiniz. bende oyle durumdayim. toplu gorusmelerde filan cok iyi sicak davranirlar. sonra ayrilinca kimsenin umrunda olmam. ama bende kimseyi aramam soguk bir insanim. ve kendimle barisigim o yuzden umruma gelmiyor. sahte insanlar hayatimda olacagina yanlizlik daha guzel geliyor. az insan cok huzur

Evet ben aramasam sormasam kimse nasılsın kumru demiyor arkadaş çevrem de var ancak hiç mi kimse merak etmez nasılsın demez bunu anlayamıyorum. Yeri geldiğin de bir araya gelip evime aldığım dışarılarda buluştuğumuz arkadaşlarım var ama o kadar. Sonrasında kimse ne arar ne sorar topluca buluşmalarda hep varım ama sonrası boş herkes kendi hayatında galiba hiç mi sıkılmıyorlar bir arkadaş sözüne sohbetine hiç ihtiyaç duymuyorlar. zaman zaman özlüyorum ama artık bende içimdeki bu beklenti duygusunu bastırdim. Kendi kendime yetebilmeyi kimse nasılsın demese bile kendimle mutlu olmayı bilmek istiyorum. Siz de durumlar nedir?

Ben yine arardım mesaj atardım birsey sormak icin bile olsa ikili görüşme yapardım ama yok kimseden hiç ilgi alaka göremeyince sahte geliyor bana da. Tabi bazılarının yapısı da böyle olabilir ama ne bileyim insan nasılsın diye bin yılda bir olsa aranmak istiyor

Negüzel şiirmiş bayıldım tam ben şimdiye kadar bilmedigimede üzüldüm senin sayende de ögrendim

Çok merak ediyorum kendimi Başıma birşey mi geldi Öldüm mü kaldım mı Hiçbir haber yok kendimden Bu sabah kapımı çaldım Kapıyı açan kendim Bir süre kendime baktım Bu güleç yüz bendim Oh ne güzel bir sabah Bugün de yaşıyorum demek Benden başka yok kimsem Beni merak edecek. aziz nesin'in çok sevdiğim "yaşıyorum demek" şiiri aklıma geldi.