Merhaba Hanımlar Uzun zamandır buraları takip ediyorum ve ben de bir konuda görüşlerinizi almak istiyorum. Kendimi bildim bileli çok kırılganım en ufak bir şeye hemen alınıyorum ve bu durum beni çok üzüyor günümüzde insanları tanıyorsunuz ağzı olan herkes konuşuyor. Ben genelde kırıcı olmamaya çalışıyorum çünkü kırılmanın ne demek olduğunu çok iyi biliyorum. Alttan almaya çalışıyorum, kibar davranmaya ve iyi olmaya çalışıyorum ama büyüdükçe kendimden nefret ettiğimi ve kendimi hiç tanımadığımı hissediyorum sanki kaybolmuşum gibi Sanki bu dünyada hiç kimsem yokmuş ve hiç kimse beni sevmiyormuş gibi geliyor ve çok daha fazla üzülüyorum Sanırım ben kendimi sevmiyorum. Normalde bir insan neden bir başka insanın seni sevip sevmemesine bu kadar takar. Mesela 2 yaşındaki birisinin bile seni sevmiyorum demesi beni ağlatabiliyor. Biliyorum çok can sıkıcı, birilerini anlatmak istiyorum ama en yakınımla bile konuşurken gözlerim doluyor, dayanamıyorum. Okulda bile kimse benimle konuşmazdı hep dışlanırdım kimse benimle oynamak istemezdi. Herkesin birbirini iyi davranmasını istiyorum ama malesef bu mümkün olmuyor. Sanırım ben çok sıkıcıyım ya da itici gösteren bir şeyler var ne olduğunu bilemiyorum ama insanlar işleri düşünce ne de güzel yanıma geliyor İnanın bu konuyu çok düşündüm ekstra iyi olayım dedim yine en kötü ben oldum Aslında en çok kendime üzülüyorum keşke biraz boşverebilsem beni bir saniye bile düşünmeyen insanları düşünüyorum habire, neden böyle dedi diye. En anlamsızı da sosyal medya bir arkadaşım beni silince de çok üzülüyorum oysa ben onu seviyordum diyorum En azından değer verdiğim, üzerlerinde ufacıkta olsa bir iyiliğim olan insanların beni unutmasına çok üzülüyorum - Beni şımarık bir çocuk gibi algılamayın Ülkemizde dünyada ne sorunlar ne hastalıklar var görüyorum bunlara da çok üzülüyorum keşke elimden bir şey gelse - Yani diyorum ki üzüntü hastalığına mı yakalandım. Kendimi neden değersiz hissediyorum Nasıl kendimi sevebilirim. En çok kendimi sevmeyi, kendimle barışık olmak istiyorum. Neleri yanlış düşünüyorum Lütfen bir yol gösterin nefes almak istiyorum mutlu olmak istiyorum herkesi mutlu etmeye çalışıyorum ama ben mutsuzum neden dışlanıyorum bir sürü soru... ama arkadaşımda hiç yok. Öğrenilmiş çaresizlik oldu kimseyle arkadaşta olmak istemiyorum biliyorum dışlanacağımı. Özgüvenim hele hiç yok Teşekkür ederim... bayan nihayet

Eğer problemin sebebi sen değilsen neden sen suçlanıyorsun? Eğer suçsuz yere olay sana kalıyorsa, hakkını savunmamandandır. Hakkını savunmayı öğren.. Aynada kendinle konuş, ayna karşısında sesli kitap oku, insanlarla konuşurken tedirgin davranma, dik duruşlu ol, kendine saygı duyduğun an, sorunlarını çözmeye başlarsın. İnsanlarla konuşurken iki kaşının ortasına bak.. Her davranışında kararlı ol..

İnsanların bu tarz insanlar sevmediklerini biliyorum. Ben de kendimi sevmiyorum bu yüzden kendimi sevmek istiyorum aslında ben sürekli kendi sorunlarımla yakınan bir insan değilim sohbette fazla konuşacak konuda bulamam biraz kasıntıyım bunu da hiç sevmiyorum yani sadece şuna üzülüyorum mesela benimde sevdiğim değer verdiğim biri neden diğerleri gibi bana da öyle davranmıyor ama hep böyle yani bu aşk meşk değil basit bir abladan örnek veriyorum ben de bugün buna karar verdim hayatımın merkezinde ben olmak istiyorum en çok kendimi ben sevmek istiyorum ve herkese hak ettikleri kadar davranmak istiyorum ne diye bir kere gelebileceğim bu hayata en ufak bir şey için üzülüyorum R

Olduğunuz yaşta bence çok güzelsinizdir öyleyse iyi geceler dilerim ben de iyi kalpli güzel abla :)

rica ederim, yananlarin tecrubeleri ile karanliklar aydinliga erisir. yol cok uzun ama bir o kadar da hizli akmakta zaman. 19 yasima donmeyi cok isterdim. daha da iyi hissetmen temennisiyle, iyi geceler dilerim. R

ben de son derece zor bir anne ile buyudum. maddi ve manevi anlamda cok guclu bir anne ile... bunun olumlu oldugu kadar, olumsuzluklari da oldu karakterimde. bir kere hep onaylanma korkusu tasidim. belki de karakter yapim buydu, bilemiyorum. kendimi 28 yasima dek hic sevmedim. 28 yasimin karli bir aksaminda, cok gec bir saatte taksi bulamadigim icin cok dik bir yokustan yuruyerek inmeye cabaladim. korktum ve biraz evvel onerdigim yontemle kendime telkin verdim. o gun sevdim kendimi. hayatta donemec olan anlar vardir, henuz zamani var belki sizinki icin... ama bulacaksiniz onu. yeter ki farkinda olun :) R

Biraz umursamaz olmalısın. İkincisi sana senden başka yardımcj olacak var mı? İnsanlara kırılıyorsun ama onları çok ciddiye almandan kaynaklı, biraz da kendini ciddiye alsan. Kendinle konuşsana biraz deneme olarak :) sabah kalk mesela ne istiyorum güzel ben kahvaltıda bugün omlet yapıvam sadece kendim için böyle şımart kendini biraz. değer ver kendine yavaş yavaş geçer bence. Ve diğer insanları hiiiç takma hepsi senşn hayatında geçici yan roller, hayatının ana karakteri baş rolü

Üniversiteye gitmiyorsan, çok çalış, kazan ve o ortamdan uzaklaş.. Ailene muhtaç kalmadan, kendi ayaklarının üzerinde dur ve çalışıp, kendi paranı kazandıkça senden mutlusu ve güvenlisi olmaz emin ol.. Gereksiz şeylere takılma.. Meslek sahibi ol ve hayatını kendin için yaşa.. Birde psikolog yardımı al baş edemezsen. Geçmiş olsun.

Açıkçası sürekli verici taraf olduğunuzda almayı bilmediğinizden, yeri geldiğinden ''HAYIR'' demeyi bilmiyorsunuz. Çünkü cesaretiniz yok bu da ''KAYBETME KORKUSUNDAN '' kaynaklanıyor. Sürekli duygularınızı, isteklerinizi ikinci plana itmişsiniz. Burada '' ÖZ GÜVEN '' eksikliğinden kaynaklanıyor. Önce sevmeye kendinizden başlarsanız, fikirlerinize, hissettiklerinize saygı duymaya başlarsanız bu sorun ortada kalkacaktır. Değişim sizinle başlar. Önce değişime kendinizden başlayın sonra çevren kendiliğinden değişir. Size saygı duymayan ya da çıkar için kurulan arkadaşlıklar artık hoşunuza gitmeyecektir, kendiliğinizden uzaklaşacaksınız. R

ben kolay kolay üzmem kendimi herkese de deli gibi değer vermem zaten sonrasında hayal kırıklığına uğramamak için. gerçekten üzüleceksem hemen kendimi toparlayıp derim ki 10 yıl sonrasını düşün bu olay senin için ne kadar önemli olacak belki hatırlamayacaksın bile. sonra da unuturum gider. W

Ben de özgüven eksikliği var aslında kendimi iyi ifade edebilirim ama bazen kendimi o kadar çaresiz hissediyorum ki sanki hiç kimsem kalmamış açlık ve hastalık içindeymişim ya da tüm aileme bir şey olup tek başıma kalacakmışım gibi örneğin kursa gitsem herkes yabancı sanki oracıkta ölecekmişim gibi. Bu yüzden kendi kabuğuma çekiliyorum Hani her şeyden korkar oldum çevremde kimsenin olmamasına üzülüyorum Çoğu kişiye zaten inanmıyorum arkadaşlıkları çok itici görünüyor sanırım halen almam gereken çok yol var belki bir 10 yıl sonra daha büyümüş, kendini güvende hissedebilirim. Habire birilerinden onay beklemek, pısırık ve sulu göz olmaktan bıktım. Siz nasıl kendinize hakim olabiliyorsunuz kalbinizi kırdıklarında hemen fee fi fo Ya hep ya

rica ederim, 29 oldum artik iyi geceler. fee fi fo Ya hep ya

Teşekkür ederim tek temennim bu. Hep bunu merak etmişimdir neden sürekli dışlanıyorum diye tamam biraz sessizsim ve sosyal ortamda rahat hissetmiyorum ama bir insana da böyle mi davranmak gerek her şey sohbet, neşe, gülücük, her şey genç olmak mı bilmiyorum ben böyle birisi değilim Sence yazarken itici mi yazıyorum keşke kendime dışarıdan bakabilseydim aslında buna çok inanıyorum insanın kalbinin güzelliği dışarıya nasıl yansıyorum bilmiyorum ama düşündükleri kadar korkunç birisi değilim bunu biliyorum

19 yaşındayım aslında problemin ne olduğunu sanırım çözdüm her zaman bir problem olsa hep ben suçlanıyorum sanırım bu sessizliğimden kaynaklı bir ortama girince de yabancı hissediyorum özgüvenli değilim aslında kimseye kötüde davranmam güleryüzlüyüm sanki kimse beni tanıyamıyor daha doğrusu kimseye güvenemiyorum da. Bir an mutluysam diğer an karalar bağlıyorum, Kendimi de çok değersiz hissediyorum Değişmek içinde çabalıyorum

bana mi sordun? tag vermedigin icin anlasilmiyor da. . push ; R

Ben şurda bekleyeyim, care bulunursa haberim olsun benim de..

hayat yorgunu olmak diye bir kullanim vardir ve bu, yasi ileri olanlari degil de yasanmisliklari ileride olanlari betimler. yorgunsunuz; yorgunlugunuz evveliyatla kendinizle barismanizla gecer. gerisi corap sokugu gibi takip edecektir birbirini. R respond

Teşekkür ederim. sinirli ebeveynler tarafından büyütüldüm her zaman suçlu olan ben oluyordum mahallede çocuk kavgası olsa ben de karışsam babam bana kızardı halen de bu böyle yani bir özgüven kaynağım yok aslında. Destek olacak kimse yok hal böyle olunca, insanlar da böyle eleştirip dışlayınca geri çekilen ben oluyorum içime kapanıyorum bir şeyler hakkımı savunmak istiyorum ama ya bu cesareti bulamıyorum ya da sulu gözlülüğüm tutuyor kardeşimle bile konuştuğumda abartığımı söyleyip geçiyor benim de psikolojimi bozma diyor nereden başlamalıyım ben işi. Sosyal medyayı artık kullanmıyorum her ne kadar tam uygulayamasam da artık onları düşünmemeye çalışıyorum sonuçta vicdanen rahatım. Bazen diyorum hep herkes kırıcı konuşuyor beni düşünmüyorlar ben neden böyle düşünüyorum birazda onlar beni düşünsün diyorum anladıkları dilden konuşmak istiyorum sonra iç sesim saçmalama bu sen değilsin diyor

Peki benim durumunda siz olsanız ne yaparsınız nasıl davranırsınız?

Ne kadar güzel bir örnek. Yarına çıkıp çıkamayacağımız belli değilken ben neleri düşünüyorum habire. İnan lisede nelere, kimlerin ne söylediklerine üzülmüştüm. Şimdi hiç birini görmüyorum Onlar aklımda kötü sözleriyle bense üzüldüğümle kaldım. Kimse kimseyi zorla sevmek zorunda değil. Ben de Allaha bin şükür kimseye muhtaç değilim. Annemle de konuştum bu konuyu bana herkesin her dediğine inanma herkes herkesi sevmek zorunda değil. bunu senin iyiliğin içinde kötülüğün içinde söyleyebilirler, Önemli olan onların seni nasıl tanımladığı değil senin kendini nasıl tanımladığındır dedi. Sizin yazdıklarınızla, annemin dediklerini iyice düşündüm dedim ki kendi kendime ben kendimi biliyorum. Elalemin ne dediği çok mu önemli. Beni önemsemeyen insanlar için neden hep uğraşacaktım gitmek isteyen gidebilir kimseyle zorla arkadaş olamam bu bana yakışmaz. En önemlisi benim bundan sonrası içinse hayır demeye başlayacağım çıkarcı insanlar için. Çok teşekkür ederim hepinize, hoşça kalın :)

Galiba benim bi fikrim var. En azından neden bu durumda olduğunuza dair. Birincisi insanlar çok kırılgan çabuk küsen alınan insanlara tahammül edemiyor. İkincisi sürekli başkalarına kırılan ve alınan insanların tek dertlerinin de bu olması, ve dertleşme esnasında sadece bunları anlatmasıda insanları uzaklaştırıyor. Nerden biliyorum çünkü böyle insanlarla bende görüşmüyorum. Yalnız kalmanızın sebebi bence bu. Yani iyi yada kötü biri olmanızdan değil, bu yüzden insanlara karşı ekstra iyi olmanız hayatınızda bişeyi değiştirmez. Çünkü sorun bu değil. Yurtta bi kızla tanıştık bahçede arkadaşlarla otururken. O kadar iyi niyetli okadar tatlı bi kızdıki. Fakat konuştukça ne kadar kırılgan ne kadar alıngan olduğu ortaya çıktı. Çünkü konu konuyu açıyor ve konuştuğumuz insanın bakış açısını duyuyoruz dinliyoruz. Ve buna göre değerlendiriyoruz. Erkek arkadaşıyla nasıl problemlerinin olduğunu nelere kızdığını alındığını küstüğünü anlattı, sonra bunu çok kafaya taktığını gördük. Sonra yurttan başka bi arkadaşıyla yaşadığı sorunları anlattı, yaşadığı tartışma sonrası ağladığını öğrendik. O gün kendisine biraz akıl verdik, ama daha sonra diğer toplanmalarımızda kendisini çağırmadık numarasını aldığımız halde. Çünkü kimse istemedi, çünkü herkes düşünce yapısını çok saçma bulduğunu, bu kadar kırılgan insana ve çabucak küsen insanlara tahammül edemiceklerini söylediler. Bize karşı aynı tepkileri vermese dahi, yani bize kırılıp alınıp küsmese dahi onun dertlerini dinleyemiceklerine kanaat getirdiler. Getirdiler diyorum ama bende dahil yani bende böyle düşündüm. Ve bu yüzden kendisiyle bidaha görüşmedik. Karşılaştıkça selamlaşıp hal hatır soruyoruz ayaküstü en fazla. Bu yüzden sizede insanların bakış açısının böyle olduğunu düşünüyorum. O kızda baya iyi niyetli tatlı bi kızdı ama istemedik. Çünkü mesele iyi kötü olması değildi. Bu yüzden sizde bu yönünüzü törpülerseniz arkadaş konusunda sıkıntı çekmezsiniz. Bu yüzden çok iyi davranmaya sürekli alttan almaya filan çalışmanıza gerek yok. Sorununuzu tanımlayamamışsınız.

Kac yasindasin? Ilk önce olmayan hastalik sallamasa insanlar keske. Hayatta hersey olabilir.. yanlis düsünceler psikolojik problemler olabilir ama bunlar gelip gecebilir de yani kalici degildir eger insan sabit fikirlere yapismaz ve degisik bakis acilarina acik olursa gelismek isterse. Hayat inisli cikisli cesit cesit. Ve senin büyük bir sorunun oldugunu düsünmüyorum.. sadece kendini tanimaya calisiyorsun. Sorular soruyorsun ve en önemlisi sorguluyorsun. Sorgulamak cok güzel birsey keske herkes böyle olsa. Zamanla sorularinin cevabini bulursun eminim. Sabit fikirlere yapisma yeter ki.. mesela dislanacagimi biliyorum o yüzden yeni arkadasliklar kurmuyorum deme düsünme. Öyle düsünürsen zaten öyle bir yaklasim sergilersin kendi sonunu kendin hazirlarsin.

Bir psikolojik mekanizma.. terapi ile çok kolay kendilik değerinizi yükseltirsiniz ve evet kendinizi sevmiyorsunuz. kendini seven insan için başkalarının kabulü ve onaylanma ihtiyacı böylesine hayat memat meselesi olmuyor. çaresiz bir durum değil ama uzman yardımı gerekiyor G

R respond okuyor musunuz? 19 yas hayat sorgulamalarinin patlak verdigi, kimilerinde de yeni basladigi yillara tekabbul eder. lutfen ise kendinizi sevmekle baslayin. guc bir anda bir eliniz diger elinizi tutsun mesela... yapabilirsin respond diye destek olsun? o eli illa baska bir elin tutmasina gerek mi var?

sizin verimli olabildiğinizi görmeye ihtiyacınız var. yani bişeyler üretebilen, gelişen biri. değersizlik hissi üretkenlikle kaybolur. bişeyleri değiştirdiğini, etkili olduğunu hisseden insanın özgüveni gelişir. kaç yaşındasınız? çalışıyomusunuz, okuyomusunuz? ona göre öneride buluncam. R

Bende herşeye gözü dolan çıt kırıldım insanları pek sevmiyorum rahat edemiyorum yanlarında her dediğime kırılıcak diye. Bence bu yüzden insanlar senden uzaklaşıyor az rahatbdavran kimsenin dediğini takma bak kimse senden kaçmaz R

Senin yaşadığın durumda kendini değersiz hissettirecek bir durum yok.. Boşuna üzüldüğünü anladığın an her şey normale döner merak etme.. İnsanları kafana takmamayı öğrendiğin gün tüm sorunların biter.. Her ne yaparsan önce kendin için yap, kendin için düşün, ama bencillik sınırlarına girmeden.. İnan kendini motive ettiğinde başarırsın. Sosyal medyadaki silen arkadaşlar hikayesine takılma, yada kapat.. Kendini dinle sadece.. Zaten orada insanlara bakarsan şu ne demiş, bu ne etmişe takılırsın, kaldıki sosyal medyayı aktif kullanan insanlar aslında, orada yansıttıklarının tersi bence.. Ben bakmayanlardanım.. Biraz dur, kendini izle bence.. Boşver etrafı, klavye delikanlılarını ve klavye çemkiricilerini.. Ruhuna acımıyorsan, bari beynindeki hücrelere acı

Karşındakini kırmamak için çabalamak güzel ağzı bozuk boş konuşan kalpsiz birinden daha iyidir yalnız bunu anlamayıp tepene çıkan aşağılayan insanlarda olacaktır herşeyi çok bilen insana üstten üstten bakan tipler hani zaten sende onlardan uzak dur benimde arkadaşım yok ama güçlü olmaya o kadar alışmışımki yani kendi gözyaşını kendi elinle sildikten sonra pekte yumuşak kalpli kalınmıyor sende en azından 1 kişi bile olsa seni anlayacak temiz kalpli boş ve çok konuşmayan bi arkadaş bulabilirsin belki bunlar yalnızlıktandır bende biri kötü bişey dese önce cevabı yapıştırır sonra 1 gün aklıma takılır elbet ama uzatmamak önemli herkesi kafaya takacak olsak herkes bişeyler diyor daha çok sevgiye açsın galiba kendine ödüller ver sevdiğin şeyleri al ve yap geçici bi durum olsa gerek