Bende hep annem gibi olmayacağım diyerek büyütmeye çalışıyorum çocuğumu her davranışımı kıyaslıyorum. Annenizin çocuğunuza davranışları nasıl peki ordan çok anlamlar çıkarabilirsiniz

Hayatımızdaki eksik tuğlaları tamamlayabiliyormuyuz blmiyorum ama farkındalığımızın geliştiği kesin. Hatırlıyorum da ilkokulda 23 nisan gösterilerinde görevli olurdum. Oyun başladığında başımı çevirip çevirip velilerin toplanıp bizi seyrettiği yere bakardım, acaba annem de geldi mi, beni izliyor mu, belki de aferin kızıma diyordur, ama annem hiç orada olmazdı Müzik sesiyle kendime geldiğimde öğretmenin sesini duyardım "Deniz Deniz dikkat et bozuyorsun" Bunların etkisiyle çocuklarımı özel günlerinde hiç yalnız bırakmadım, öyle ki karne günlerinde bazen her karne alanı ben alkışlardım sınıfta. Ve onların bütün karne ve çizimlerini ayrı ayrı dosyaladım, bazen kutuları karıştırıp 1ci sınıfta yazdıkları bir notu, anaokulundaki bir çizimlerininbuluyorlar, anne inanmıyorum, bunuda mı sakladın diyorlar Böyle böyle iyileşiyor birşeyler, arada sızlayıp kendini hatırlatıyor tabii Özür dilerim Idrakyollariiltihabi konunu çok dağıttık, fakat öyle bir başlık açtın ki herkeste farklı da olsa benzer anılar canlandı

Üzüldüm yaşadıklarınıza. Kendimi unuttum zaten şu konuda yazılanları okuyunca. Geçecek, inşallah. Elbette güzel anılarım da var annemle ilgili. Bizimle eğlenirdi, oynardı. Kasette ses kaydı yapmak en sevdiğimiz aktiviteydi mesela. Birçok anı var güzel hatırladığım. O yüzden yok sayamıyorum zaten annemi.

Çok teşekkür ederim. Umarim siz de hep mutlu olursunuz.

Bizler erken yaşta buyuduk evet. Belki ben siddet görmedim ama genede bazi seyler insani buyutuyor. Benimde anne babam 12 yasimda ayrildilar kardesim 4 yasindaydi. Annem velayetimizi babamda olmasini istedi. Babannemiz ve babamizla buyuduk iyi kotu. Kardesime abladan cok anne oldum bende. Evin yükü üstümdeydi dusunsenize daha 12 yasindasiniz ve evin yükü üstünüze biniyo birden. Ne oldugunu zaten anlamamissiniz okulunuz var sorumsuz bi babaniz var birde kucuk kardes.. bazen insan şiddet gormesede hayat onu cabuk olgunlastiriyor.. henüz 24 yasimdayim ama cok sey yasadım olgunlastim. Dediginiz gibi aglamak aslinda gucsuzluk degil ama ben bu yaşima geldim hala kimse ağladigimi görmemistir. Kimseye gostermeden aglarim agliyosam geceleri.. icime ata ata sistigim zamanlarda oluyor tabi.. olan sadece kendimize oluyor.

Benim konumu da yazmıştınız siz. yorumlarınızı gerçekten beğendim. böyle akıl verir küçümser tarzda ya da gerçek dışı değilde yardımcı olmak adına yapılmış yorumlardı. tavsiye ettiğiniz kitapları şipariş ettim. onlardan başka "iyi aile yoktur"ve "köpek gibi büyütülmüş çocuk"ve bir kaç kitap daha. hatırlamazsınız belki boşanma aşamasındayım.3 çocuğum var. en büyüğü 9 yaşında. ve onlara iyi bir anne olmak istiyorum. inşallah başarırım. konuyla ilgili şunu söylemek istiyorum. bu konudaherkes biraz yaralı. herkesin söyleyemedikleri ve travmaları var. bazısı farkında bazısı değil. sizinkine benzer bir aile yapım var benimde. utanç içinde geçirilmiş bir çocukluk ve ergenlik. utandırılırsın çünkü sen olmamalısın farklı olmamalısın. aileni her zaman gururlandırmalısın onları ele güne karşı mahçup etmemelisin. rolünü iyi oynamalısın. ben şu an çok ciddi bir savaş veriyorum. en çok ta kendimle savaşıyorum. bu öyle bir savaş ki kazansan da mutlu olamıyorsun kaybetsen de. konu sahibine ve kendi hayat hikayesini yazan herkese çok üzüldüm. ama burdan herkese şunu diyebilirim yaşadıklarınız size çok şey katmış gerçekten...

Sen iyi bir annesin ve unutma sen annen değilsin, onun gibi olmayacaksın. Bunun farkına var bence. Evet oğlun zor bir çocuk ama sen elinden geleni hatta fazlasını yapıyorsun. Annenle görüşüyorsun, affetmiş gibi yapıyorsun ama bence içten içe affetmiyorsun. Yerinde olsam içimde ne var ne yok dökerdim, sorardım pişman mısın diye, bu sayfayı kapatmak için yapman gereken yüzleşmek. Annem bazen bana der ki, kızım ben size haksızlık etmişim, neden o kadar baskı yapmışım, devir kötüydü ama keşke farklı şekilde davransaydım diye. Belkide annen de pişman olmuştur, yada hislerini, unutamadığını hatta sende açtığı yaraları bilince /anlayınca daha farklı davranır, seni kazanmaya çalışır. Çok iyimser oldu biliyorum ama tam tersi olsa dahi sen içindeki zehri akıtır rahatlarsın belki.

Ruhen anneni affetmelisin. Yoksa bu çöküş hiç bırakmayacak seni. O duygunu en derinden yasa ve bitir. Hayat geçmişle geçmiyor. Herkes yaşıyor seninki sana benimki bana zor bir hayat. Oyu günler göresiniz diliyorum ki..

çok üzüldüm gerçekten gözüm doldu okurken. paylaştığınız için teşekkür ederim. içimden o küçük çocuğa sarılıp yalnız değilsin biz varız geçti artık demek geldi. umarım psikoterapi alıyorsunuzdur yaşadıklarınız ağır çünkü

Kızlar 6. sayfaya kadar okudum, başıma ağrı girdi. Sigara bastırma olayını zaten okurken ağzımdan küfür çıktı, özür dilerim yine de ama hiçbir çocuk böyle muameleyi hak etmez. Çocuklar söz konusu oldu mu kendimi tutamıyorum. Bazı kadınlar anneliği beceremiyor, bu tip kadınlar genelde ortada en iyi anne benim modunda geziyor, ordan bile bunu anlayabilirsiniz. Yapamadığı şeyi yapıyormuş gibi göstermeye çalışıyorlar işte. Hiçbir çocuk suçlu değil, bu dünyada olmayı onlar istemedi. Gerçekten çok çok üzüldüm yazılanlara. Daha yazarım da konu sahibi annemdir çok abartmayın yazmış diye yazamıyorum. Ama şunu söylüyorum son olarak her anne kutsal değil. Ha böyle yazdım diye benim annem de çok harikaydı zannedilmesin. Babamla tartıştığında babama küstüğü gibi bize de küsen bir annemiz vardı. Çocuk aklımızla babamla annemin ergen hallerini çekerdik. Onların cilveleşmeleri bizde çocukluk yaraları açtı. Şimdi annem ablamı eleştirince ablam söylemese de ben evin küçüğü olarak şak diye söylüyorum onun annesi o, herkes kendi anneliğine baksın diyorum. Kendi yapmadığı şeyleri ablamdan bekliyor annem. Ablamı da yetersiz hissettiriyor hala. Ara ara yokluyor beni de cevabını veriyorum, anne hakkı diye bir şey varsa evlat hakkı diye bir şey de var. Biz harika çocuklardık, bizim kuşak hep böyleydi. Anne babalarımızınsa beklentisi yüksek, baskıcı ve despotlardı. Benim bütün arkadaşlarım her tipten arkadaşım bu tür şeyler yaşadığından bahsediyor. Okumuşu okumamışı akıllısı delisi efendisi serserisi çekingeni dışa dönük olanı hepsi de anne babadan dertli. Bizim kuşak çok sıkıntı çekti bu konuda.

Kuzum, ben de benzer haldeyim ama kendimize bunu tekrar ettikçe daha hızlı batıyoruz sadece. Bak bugün psikologum seansı yarım bıraktı "Senin boşu boşuna paranı alamam, böyle olmayacak" diye. Adam helal süt emmiş dedim kendi kendime, olmayacaksa olmayacak dedi... Grup çalışmasına alacakmış, destek grubu gibi bir şey, benzer durumdakilerle; bir de öyle deneyecek, belki anlatan, ağlayan birilerini gördükçe ben de anlatırım diye. Dediğin gibi, dil ile hak verdiklerini görüyorum, dahasını istiyorum; acımasız mıyım bilmiyorum ama karşımda çok ağlasınlar, pişmanız diye sürünsünler ve telafi için uğraşıp dursunlar istiyorum ve buna karşın affedebilir miydim onu da bilmiyorum, azıyla yetinecek yerin çok ötesindeyim; taşlaşmış bir bölge var ve yumuşamıyor. Ama olacak, olmalı. Diyorum ya bu bir dertse, dermanı olmak zorunda çünkü bunun adı hayat değil, çile oluyor ve aynı zamanda ağır bir haksızlık da. Kendimizi kendi kafamız içine hapsetmiş, aynı ucundan ısırıp duruyoruz sadece ve bunu bile bile otomatik bir şekilde yapıyoruz ki bu daha çok koyuyor. Şimdi iyi annelik kısmına gelecek olursak; sen iyi bir annesin İdrak, kendine her konuda haksızlık edebilirsin ama bunda ağır ol, o kadar uzun boylu değil. Sen çocuğuna sigara basabilir misin? Kendine basarsın da çocuğuna basmazsın değil mi? O yüzden kötü anneyim olayından bi çık bakayım. Ben de bana yapılanları çocuğuma yapamam... Çocuğumu kuralların esnek ve yeteri kadar açıklayıcı olduğu bir ortamda büyütmeye çalışıyorum mesela, yasak yok, sadece bir noktada hayır varsa "Mantıklı, doyurucu" bir açıklama ile beraber var ve şartlara göre bu değişim gösterebilir de. Demir gibi kaskatı, döven ve yargılayan cümleler yok bizim evde ve asla olmasını istemem. Sizin evde de olmayacak İdrak... Çünkü sen yaşadın ve çocuğuna bunu yaşatmaman gerektiğini bilecek akli dengedesin. O kadar ölmedik, yitmedik. Olduğu kadar olacak bazen, ama yaralandığımız yerden yaralamayacağız onları. Kendine tekrar etme bir süre bunları; ben konumu açtıktan sonra evde durmadım çünkü o anki kafayla kaldıramayacağım bir sorguya girdiğimi fark ettim; deniz kıyısına indim bi, oturdum öyle biraz, sonra gittim konuyu kapattırdım. Eğer konu içinde gittikçe ağırlaşıyorsan İdrak, konunu kapattır gidebiliyorsan sana iyi gelen bir yere git mekanını bi değiştir; ama başkalarının yaraları ile kendi yarana yoldaş bulmak, acıyı paylaşarak azaltmak yolundaysan devam et .

Evcil hayvan öldürmek. Ders vermek için. En çok buna takıldım. Yorum yapmayayım hiç bu konuda. Evet biz kindar ve fesat insanlarız. Bana da aynısı söyleniyor. Onlar kesinlikle mükemmel. Dil ile sana hak verse de zaman zaman, geçiştirmek için söylendiğini çok iyi bildiğimizden, yeterli gelmiyor söyledikleri evet. Gangsta, Ben inanılmaz yoruldum. Bugün kendimi çok daha fazla bitik hissediyorum. Boğazımda inanılmaz bir ağrı var yutkunamıyorum ve aklımdan geçen inşallah kanserdir, gideyim ben artık düşüncesi. Yok yani olmuyor. Çabaladıkça batıyorum. Herkes sen iyi bir annesin demiş ama ben artık buna da inanmıyorum. Gerçekten iyi bir anne olsam bu kadar çabalamama rağmen oğlum kaplumbağa hızında ilerleme sağlamazdı. Sürekli başa sarıyorum her konuda. Evliliğimde, anneliğimde, evlatlık konusunda. Çok yoruldum. Şu an uyanmadan saatlerce uyumak istiyorum ama yemek yapmak gerek oğluma. Aç kalmasın çünkü.

Bende aynı durumdaydım çocukken Yaşayamadığım çocukluğa bile çocukken diyorum oda ayrı mesele. Yazdıklarınızı okurken hatırladım bende, kardeşlerimin küçük annesiydim kendi yaşıma başıma bakmadan. O kadar şey yaşadım ki ondan görmediğim sevgiyi dışarda aradım. 15 yaşında ki bir kız neden "Allah ım bana hayırlı bir kapı aç ve en uzak yerde olsun "diye dua eder ki. yanlıştı belki ama 18 imde evlendim ve o günden beri iyi bir anne olmak için uğraşırken evlat acısı yaşadım. Anne olma isteği iliklerime kadar işlemişken kaybettim. Ben çocuğuma güzel bakıcam sevicem diyordum Gidiyorum bazen uzağız dönme zamanı gelince ağlıyor hemde çok. Benim gözümün önüne yaptıkları geliyor Galiba onunda yaptıkları ve yapmadıkları. Bunca şeye rağmen anne işte ayrılmak sızlatıyor içimi. Cahillik miydi yoksa başka bir şey mi bilmiyorum. Ama adı ne olursa olsun yakıyordu canımı. Şeker hastası olmama sebep oldu 3 gün içinde. Evlendiğim güne kadar beni öpmemişti hiç bebekken öptüyse bilmem. Kızım dememişti hiç Kendi dövdüğü yetmezmiş gibi abilerime dövdürtürdü. oy oy Allah akıl fikir vicdan merhamet versin inşaallah.

Annelerimiz deli zaten. Ben normal olduklarını düşünmüyorum. Sorun şu ki bizi de delirttiler. Korkum da kendi oğlumu delirtmem. Umarım bu olmaz. Nesilden nesile delilik Bulaşmaz. Milana22

oyyy oyyyy ağlamayı n yaaa lütfen ben sanirdimki tek berbat çocukluk geçiren benim, meğer çoğumuzun ne yaraları varmis

O kısımda çok şeyin cevabını bulacaksınız ben sizi çok iyi anlıyorum annemden şiddet görmedim ama hep Bi kötüydü her zaman bana sinirliydi şimdi çocuğuma karşı davranışlarından geçmişteki birçok şeyi deşip anlamlar çıkarıyorum ve çoğuda benim anladığım gibi oluyor bazende kızım bir yaramazlık yapınca ben yapsaydım çocukken şimdi bunu diyorum böyle böyle kızardınız falan diye ağız arıyorum

Benim annem de en buyuk cocukmuştu. Ananem dogurup dogurup annemin başina atmiş. 5 yaşinda baslamis annem şiddet gormeye neden kardeslerine bakmiyorsun diye. Arkadaslariyla oynamak icin sokaga kacarmis dedem döve döve getirirmiş.. 8 yaşinda sirtina bebek baglayip oyle disari çikarmiş. Annemin psikolojisi altust oldu onlain yuzunden. Şimdi 65 yasinda ama hala anlatir uzulur. Tam 4 kardesine annelik yapmis. Ama simdi hic biri ne arar ne sorar. Bunlarin yuzunden cocuklugumu yaşayamadim der.

Annemle yüzleşmek :) annem hep zayıf bir kadın oldu. Ne zaman zorlansa ne zaman köşeye sıkışsa ya bayıldı ya sinir krizi geçirdi. Bayılmaları meşhurdur zaten. Çoğu zaman ben onu idare ettim, korudum kolladım. Rollerimiz değişmişti. Son olarak 4 yıl önce beyin kanaması geçirince, artık hata kabul etmez oldu. Çünkü hasta, çünkü ölebilir. Yengem, dostum kanserden vefat etti. Yazmışımdır muhakkak burada. O ölmeden bir hafta önce yoğun bakıma alınmıştı. Sürekli gidip görüyordum ama yoğun bakıma alındıktan sonra artık ölümünü beklediğimizi biliyordum. Zaten yoğun bakıma bir ziyaretçi alınırdı o da ben olamazdım yakınları varken. Oğlum malum, çok zor bir çok çocuk ve kimseyle durmuyordu. Yengem yoğun bakımdayken annem beni aradı. Ağzına geleni saydı. Ne insanlığım kaldı, ne dostluğum ne merhametim. Yengeme yoğun bakımdayken oğlumu birilerine atıp gitmedim diye. Telefonda bir yandan ağladığımı ve elim in ayağımın titrediğini belli etmemeye çalışırken "anne anlamıyor musun oğluma bakacak kimse yok. Hem sorun bu değil. Biliyoruz, çıkamayacak oradan. Ve ben oğlumu alıp gelirsem sen bayıldığında abim kendini kaybettiğinde oğluma mı bakacağım sizi mi toparlayacağım. Şu an gelmenin faydası yok. Maalesef o kötü haber gelecek. O durumda oğlumu bırakıp gelirim böyle söyleme üstüme gelme" dedim. Daha bir sürü şey saydırıp kendisinin ne kadar vicdanlı olduğunu vurgulayarak telefonu yüzüme kapattı. Peki ben acı çekmiyor muydum? Neden benim acıma bir de vicdan sorgulaması ekledi. Derdi neydi ki. Bu olay olduktan bir gün sonra gece bir buçukta ölüm haberi geldi dostumun. Sonrası karanlık zaten. Oğlumu galasına bırakıp gittim. Tam da tahmin ettiğim gibi annem bayılmış müşahade odasında yatıyor. Abim başka kenarda yığılmış. Babam mosmor. Yengemin ailesi bitik. Ortalık cehennem gibi. İdrak oraya koş, idrak buraya koş. Annene ambulans çağır, yeğenlerime bak. Cehennem gibiydi evet. Annem serumla yatarken boynuma sarıldı. Hakkını helal et sen haklıymışsın, şu an oğlunla gelmiş olsaydın sensiz biz ne yapardık. Gel de affet. Niye kırdın ki beni en zayıf yerimden. Niye senin gibi sadece acı çekmeme müsaade etmedin ki. Neyse ha döküldükçe parçalanıyorum.

Benim kizim o kadar zor bir bebek ki Bu aralar ben de konu acacaktim. Belki bu kadari pes diyebileceginiz kadar. Egitimim ve meslegim geregi teoride her seyi bilmeme ragmen, asla bir duzen kuramayip sacimi basimi yolma durumundayim. Lohusaligimdan beri. Ama melankolik hicbir zaman olmadim. Bagrima kizimi basip bagirarak agladigim cok oldu. Ama sizin gibi derin dusunceler haline burunup bir huzun kaplamadi yuregimi aslinda kaplamasi cokta dogalken. Size cok uzuldum gercekten ve sanirim cok tek kalmissiniz. Yazilarinizda yalniz bir kadin bagiriyordu aslinda. Size de sabirlar diliyorum. Ictenlikle

Sizi tanımıyorum ama ne kadar iyi bir anne olduğunuzu buradan hissettim. Gerçekten. Sorgulayan, düşünen, kendi hatalarını tespit edip çözüm odaklı davranan anne her zaman iyi annedir. Kusursuz insan olmadığı gibi kusursuz annede yoktur bence. Önemli olan en iyiyi hedeflemektir ki siz bunun çabasını zaten veriyorsunuz gördüğüm kadarıyla. Annenizin size yaşattıklarına diyecek birşey zaten yok. İstemeden de olsa davranışlarınızda, geçmişin yansımalarını görmeniz de çok normal. Ama siz sorununuzun nereden kaynaklandığını çözmüşsünüz. Dilerim geçmişin tortularından kurtulursunuz en kısa sürede

Yapmayın ne olur. O gür sesi susturun. Ben oğluma karşı yaptığım her hatada, artık ailemi suçlamaktan vazgeçtim. Onlar başaramadı ama ben başarabilirim iyileşmeyi, düzelmeyi. Sesim gür değil ama güç takıntım yaralıyor oğlumu, biliyorum.

suan siz mukkemel annesiniz dusunmeyin bunlari insan dogustan secemiyor bagzi seyleriii

O utanç hissi de elalem yüzündendi zaten. Görmemişin çocuğu olmuş durumu. Biraz sevgi gösterseler, sanki sadece kendisinin çocuğu var, şımartıyor, arsız olacak vs. Benim arkadaşım her dönem karne notlarıyla oynardı, baba korkusundan. Daha geçen haftalarda iki çocuk kırtasiyede googledan takdir belgesi çıkarttırıyordu. Korkudan sahtekarlık yapıyor çocuklar.

bu arada size 'seninle başlamadı' adlı kitabı öneriyorum.

emin olun iyi bir annesiniz. kendinizi sorgulamanizdan, cabanizdan belli. hatalar yapiyoruz muhakkak, yapicaz da insaniz. onemli olan farkedip onarmaya gonullu olmak

Şu iki gündür yaşadıklarımdan sonra yemin ediyorum anneliğimi falan sorgulamayı bıraktım, taş olsa çatlardı. Aklımdan kötü kötü şeyler geçiyor, 5 dk sonra kendime kızıyorum saçmalama çocuk ne anlar diye ama nafile. Zor çocuk anneleri olarak, hayatı olağan düzende tutmak resmen insanın kanını zerresine kadar emen bir durum. Allah bizlere hem beden hem akıl sağlığı versin, gerisi teferruat. Bu süreçte çocuklarımızdan çok bizde açılan hem beden hem de karakter yıpranmalarına odaklanmalıyız bence. Hepsinden öte, her anlamda sağlıklı birey olursak, gerisi zaten gelecek. O sebeple ne geçmişi düşünün ne geleceği, günü huzurlu kapattık mı bizden iyisi yok...

Evlendim babamin annemin evine giderim ama nasil seviyorlarsa beni 3vladima benim hep diger abimkn cocuklarindan hep bir tik uzaklar.. yani bacim sevilmeyince olmuyor. senden olan bile zor seviliyor. ben artik dusunmuyorum bu durumu cumku anne. Babam simdi der basimizin ustunde yerin var der ama sonra da der der amaaaannn

Anne Babalar her zaman doğru davranışı değil bazen yapılmaması gereken davranışları da öğretir bize. büyük ihtimal anneninde çocukluğu sorunlu geçmiş sevgi görmemiş ki sevgi gösterememis ama sen kendini geliştirmişsin kültürlüsün okuyup anliyosun ve çocuğuna sevgi gösteriyosun. Yani kisir döngü den çıkmışsin ne mutlu sana ve cok tatlisin idrak yolların iltihaplı değil gayet açık. Eskiye düşünme çocukluk bitti şimdi anneyiz çocuklarımiza güzel çocukluk anıları yaratıcaz bol sevgi sözcükleri bol sarılma mutlu yemek masaları heyecanlı bayramlar gibi. oğlun senin gibi bilincli bir annesi olduğu için çok şanslı bence

ben konunuza geç kaldım. yoğundu işlerim. hepsini okumadan yorum yazmıyım dedim. aynı şeyler tekrar edilince anlamsızlaşıyor. ben de potansiyeli bilip yeterince kullanamama ile ilgili bir şeyler söylemek isterim. siz zekanızın her ne kadar bilmesem de eğitiminizin hakkını veremiyor olmaktan, sadece anne, ev hanımı rolünde olmaktan da sıkıştınız. sizin çalışmaya ihtiyacınız var bana kalırsa... çocuğum zor çocuk onun için fedakarlık yapıyorum derken içinizde bir şeyleri biriktiriyorsunuz gibi geliyor bana.. sorgulamaya vaktiniz kalıyor. okuyor, düşünüyor, tekrar tekrar sorguluyorsunuz.. bir derdim var bölümünü okuyan, yorum yapan bizler.. ve hani "aklı başında yorum yazan" kadınlar var ya.. sonra bir konu açınca "aaa çok şaşırdım seni çok mutlu zannediyordum" diye tepki alan kadınlar... hepimizin bir derdi var işte.. keyiften, dedikodu merakımızdan okumuyoruz burayı. ben babasına aşık kızlardandım... bana inanılmaz düşkündü. karakterim buydu benim, ilgi istiyorsam alıyordum beklemiyordum. iletişimi ben başlatıyordum. zaten babam çok yoğun çalışıyordu. onunla vakit geçirmek için uykusundan feragat eden bendim yarım saat de olsa. babamla sohbet etmeden, hızlıca günümü anlatmadan asla uyuyamazdım. babamın abimle ilişkisi yok denecek kadar azdı. çünkü babam çocuk denecek yaşta baba olmuştu ve bence bunu kaldıramamıştı. dışa dönük bir çocuk olmanın yükünü taşırdım ben de... abimin ergenlikte verdiği tepkileri annem göğüsledi. babamla iyice uzaklaştılar. arada şiddet de gördü malesef. bu sebeple annem hep abime şefkat gösterdi. babama karşı güçlü durdu, rest çekti. ben... ben istediğimi söylerdim nasılsa. ben hep problemsiz çocuk oldum. bana hep çok kolay büyüdüğümü söyler. mükemmelliyetçi bir insan oldum tabi sonuç olarak. okul hayatı başarılı geçmiş, meslek sahibi bir kadınım şimdi. anne, eş, evlat, kardeş, abla, gelin, kuzen, yeğen, hala, teyze olmak / ev hanımı olmak/ mesleğimi yapmak... herkese her şeye yetişmek zorunda olmak.. her şeyi hep halleden olmak... kimse arkamdan öf demesin. şu yaşıma geldim nazlanmayı bilemedim mesela. hiç bir yere geç kalmadım. hiç "aaa unutmuşum" diyen kişi olmadım. aşırı empatiden öleceğim... iş bana çok iyi geliyor. burası benim özgür alanım gibi hissediyorum. öğle tatilimde çıkıp yürüyorum aşırı yağmur yağmadıkça... ben şimdi... annemi de anlıyorum, babamı da. seviyorum onları... torunlarına olan sevgilerini görünce "bizi niye böyle öpüp koklamadılar ki?" diyorum tabi.. tutukluk yaşadığım şeyleri biliyorum. kendimi tanıyorum. herkesin benzer şeyleri yaşamış olabileceğini de biliyorum.. şükretmek ve devam etmek için çok sebep görüyorum...

Aglayabilen insan gucludur bence. Siz aglamayi, biyerinin acimasini cocuklukla, zayif olmayla bagdastirmissiniz kafanizda. Ne olacak aciyinca? Sinir uçlarin ölmedi ya sonucta ne acimadi acimadi... Aci eşigin yuksektir, benim de yuksek ama acimadi diye bisey yok. Aslinda guclu oldugunuzu dusunmuyorum ben. Bunlar hep kendini zorlamayla yapilmis, yapilan seyler. Dayak sebep degil de boyle gorunmeyi seviyorsunuz siz bence. Guclu olmak, o an yasananlara aglamayip 57765 sene sonra aglamak ya da kederlenmek degildir. Gerekirse aglayip, kendine sure verip o olayi bitirmek, cozmek ya da sindirmektir. Son düzenleyen: Moderatör: 17 Şubat 2019

Oğluma, annemin bana yaptığı kötülüklerin binde birini bile yapmıyorum. Oğlum zor bir çocuk evet, ben ona kötü olduğum için değil. Fıtratı bu olduğu için. Elbette zaman zaman yansıtıyorum kendi "zorluğumu" oğluma. Ama en azından çabalıyorum, iyileşmek ve değişmek için. Teşekkür ederim yorumunuz için.

Aslinda her sey unutuluyor da, hisler unutulmuyor degil mi, bir insani size zamaninda hissettirdikleri ile tanimliyorsunuz, o sekilde aniyorsunuz. Belki de pozitife gecmenin tek yolu, pozitif hislerle hasir nesir olmaktir bolca, onlar iyilestirecektir yaralari. Oglunu cok sev, esini cok sev, annemi seviyorum yazmissin, o zaman sevmeye devam et, anne kiz anlar yaratmaya calis, ama olmuyorsa da zorlama bunun icin, hayatina olabildigince mutluluk sokustur, sanata ilgin vardi yanlis hatirlamiyorsam, doldur tum zamanini seni mutlu eden hobilerinle, meslek olarak yapmasan bile, ogretmensin zaten, baska cocuklara da semsiyeni ac, onlarla da paylas mutlulugunu pozitifligini, zamanla notrlesek ve sonrasinda artiya gececeksin. bir de sanirim bir cogumuz kendi cocuklarimizi yetistirirken ailemizin bize karsi davranislarini da yeniden olcup biciyoruz. Benim guzel bir cocuklugum olsa da ben geriye baktigimda elstirdigim bir cok davranis sayabiliyorum. Ama esimde daha cok gozlemledigim bir nefret ve kinlenme durumu var, genelde bu hissi sondurmeye calisiyorum, Evet farkindalik artsin, kesinlikle dogru buluyorum, ama buradan bir nefret de dogmasin, bugun eger ki ebeveynlerinin davranislari seni mutsuz ediyorsa bugunun kararini ver, ama gecmisi bu sekilde degerlendirmemek gerekiyor. Onlar da farkli kisiler, ayni kisi degiller ki. Yine de sana ne iyi gelecegini yine en iyi sen bileceksin, yeter ki kendi icine bak.

Şeyda senmisin Ben annenle çaya gidip geldiğiniz komşu kızı, hani küçük yaşında çok becerikli olmak zorunda olan, annelerin ancak kendilerinin yapabileceği kadar iş beklediği küçük abla O işler senin sandığın gibi değil, herkes senin kaldırdığın oranda kaldıramaz herşeyi. Hatırlıyorum da anneni gözüne baka baka kızdırırdın, saçını başını yolardı, karşısına geçip gülerdin. Belki Şeyda değilsin, ama bil ki birçoğumuz da değiliz, senin travmasız atlattığını zannettiğin şeyler öyle bir zamanda çıkabilir ki karşına kendini bile tanıyamazsın emin ol.

Yok adem güneş okumadım. Sevenine saygım sonsuz :) lakin pek bana hitap etmiyor kendisi.

7 yaş, daha da fena. Gerçi o yaşlarda da yaşadım ama tam anlamıyordum ne olduğunu. Aman neyse ya. Çocuğum bana bunu dese öldürürüm demişsin ya. Ben de yaparım. Hem de hiç düşünmeden. Doğru mu acaba diye hesap sormadan. Oğluma böyle bir şey yapılsa, yapanı öteki dünyaya göndermeden içim soğumaz. Maalesef bu konuda gayet de psikopat eğilim gösterebilirim.

Oğlumdan fırsat bulup yazamıyorum. Ama sizin yazınızı görünce elimdeki kaka bezi eşliğinde yazmak istedim :) diğer tüm cevaplara ilk fırsatta yazacağım, belirteyim bunu da. Tek bir yazıdan kişilik analizi yapmanız ne kadar doğru bilmiyorum. Elbette tahmin yürütüyoruz her konuda. Ancak ben de size tam da bu verdiğiniz cevaptan dolayı "fazla duygusuz ve çocuk ruhundan anlamayan bir insansınız. Realistlik travmaların çocuğun ruhuna açtığı yaraları yok saymak ya da olağan görmek değildir. Siz realistliği çok yanlış anlamışsınız" sonucuna varabilirim. Ancak yapmıyorum :) ki ben çevremde fazlaca sert ve realist biri olarak bilinirim. Burası daha çok ötelediğimiz, aşmaya imkan bulamadığımız taraflarımızı açmak için yazdığımız, adı üstünde dert köşesi. Hülya koçyiğit gibi dudak titreterek dolaşmıyorum evde elbette. Ya da markette salça ararken "bi salça ne kadar ulen neden pahalı zaten benim hiç salçam olmadı ki" diye çocukluğuma inmiyorum. Sizi etkilemez yaşadıklarınız ki belki sadece dayak yemişsinizdir. Bunu normal görmeniz de oldukça şaşırtıcı ama belki benim hayatımda dayak daha az, baskı daha fazla olmuştur. Belki mesela çok daha ağır travmalar vardır da ben anlatmıyorumdur. Teşekkür ederim cevabınız için ama fazla önyargılı bir cevap olmuş.

Güzel ama ingiliççe hahaha :))

İdrakcığım çocukluğuna kalbimin en masum ve en samimi olduğu haliyle sarılıyorum

Hala öyle. Hala toplum baskısı var. Elalem ne der diye şiddete rağmen boşanmayan kadınlar, elaleme hava atmak için kocasıyla çocuğuyla poz kesen ve instaya mutlu aile pozu atan mutsuz kadınlar, çocuğunu elalem için yarış atına çeviren anneler, şiddet vs hala aynı. Sadece ayıplandığı için açıktan değil gizli artık. Benim annem tek çocuk ve bizim gibi çok dayak yememiş ya da ayrımcılık yaşamamış. Babam ise ayrımcılığı, şiddeti dibine kadar yaşamış biri. Annem dövüp aşağılarken, ayrım yaparken, rahmetli babam hepimize eşitti ve bir fiske vurmayı bırak, bağırmadı bile. Çünkü düşündü sadece. Kendisine çocukken yapılanları çocuklarına yaşatmamak için düşünceli davrandı, hepsi bu. Yaşadıklarını düşündü ve yapmadı. Geçmişin hırsını biz çocuklarından çıkarmadı. Yani bunlar asla mazeret değil birazcık düşünenler için. Oğluna bir anlık krizle eşin onun koluna sigara bassa, affeder misin idrak? Sonuçta babası, bir kez oldu diye affeder misin? Çocuk zaten zor bir çocuk, eşim de delirdi haklı olarak deyip affeder misin? Çocuğunun babasını affedersen aileni affetmeni anlarım. Eğer çocuğunun babasını affetmezsen, sana sigara basan anneni, iftiraya göz yuman babanı sırf ana-baba oldukları için affetmeni, hoş görmeni anlayamam.

Ne yazik ki oyle olmadi. Kardeslerim ve ben o kadar farkli olduk ki. Tuhaf bir bicimdeyiz. Onlara hak veriyorum. Haftasonlarina sahit oldugum omurlerinin tamaminda neler yasadilar.. Neyse ki abimle bagimi hep guclu tutarim. Cunku annem de onu cok severdi. Dogurmak, anne olmaya asla yeterli degil. Anne olabilmek hayatin tum kaziklarina ragmen, evladina yumusak bir yatak olmaktir. Surekli kendi haline ahlanip vahlanip huzun kusu misali dolasamazsin. Cok tesekkur ederim. Size benimkinden daha kolay ve guzel bir hayat dilerim

Bilirim o başkasının evinde yememe mevzusunu. Annem de "benim kızım misafirliğe gittiğimizde saatlerce hareket etmeden istek belirtmeden bir köşede kitap okurdu" diye övünür mesela. Ben ise benim ihtiyacımı görmezden gelmesini düşünmemek için okurdum o kitapları. Ondan hareket etmezdim. Acıyla yüzleşmektense yok saymak işime gelirdi.

Bu kitabı merak ediyorum. Ne gibi bir katki sunuyor bilgi verebilir misiniz? Kendimi rehabilite etmeye çalışıyorum. Bir sürü kitap var okunacaklar listemde. O yüzden nokta atışı yapmam lazım. Kendime ayıracağım vaktim sınırlı. Yardımcı olur musunuz rica etsem? S

Bizlerin çocuk olduğu zamanlarda siddet çok normaldi, neredeyse günlük ihtiyacimizmiş gibiydi... Bence kaybettiler bizleri. Mesela annem beni sanirim 10-11 yaslarimdayen kaybetti. Hic unutamam benim halam benim yanimda kizina prensesim demişti. O gunu asla unutamam cok derin yaralar acti bende o söz. O gun ve sonrasinda yediremedim bana yapilan muameleyi ve annemin evladi olmayi, ben gunde uc posta dayak yerken birilerine annesi prensesim diyordu nasil kaldiracaktim bu yükü o yaşta. Kaldiramadim.. Sizi cok iyi hissettim. Aglamak rahatlatir aglayin insallah bende aglayabilirim bir gün.

Merhabalar, sırf size yanıt yazmak için üye oldum.. öncelikle her kötü geçmişi olanların kötü anne olacağı düşüncesinden sıyrılmanız gerekiyor. Elbette yaşadıklarınızı küçümsemiyor ya da kolay şeyler demiyorum. Sadece geçmişten kopmanın mümkün olabileceğini belirtmek istiyorum. Benim annem de çok zor bir çocukluk geçirmiş, kardeşinin ölümünden sorumlu tutularak hep dışlanmış ve görücü usulüyle evlendirildiği halde hep senin kocan şöyle-böyle eleştirilerine maruz kalmış. Babam da çok sinirli, hep bağıran ve her şeye kusur bulan bir adamdı. Başımı dahi okşadığını hatırlamam. Ancak annem tüm bunlara rağmen o kadar çok sevgi gösterdi ki bize hiç bir zaman baba sevgisi eksikliği ya da annemin kötü anılarını üzerimizde hissetmedik. Annem çok yıprandı belki ama merhametli ve sevgi dolu dört çocuk büyüttü tek başına. Torunlarına da çok iyi baktı ve tüm torunları annemi taparcasına seviyor. Babam şuan hep şunu söyler; ben senden önce öleyim, sen benden önce ölürsen kimse kapımı açmaz... gerçekten de annem daha önce ölürse hiç bir kardeşin babamla ilgileneceğini sanmıyorum. Bu arada ananem hala hayatta ve hiç bir çocuğu ona bakmadı, annem bakıyor.. Buna rağmen hala diğer teyzeme ayrım yapmadan duramıyor. Karakter meselesi mi desem, vicdansızlık mı desem bilemiyorum ama huylu huyundan vazgeçmiyor. Özetle, her kadın kendi vicdanı çerçevesinde annelik yapar, yeter ki istesin...

Kullandığınız cümleler yanlış anlaşılmaya müsait biraz :) anlatmak istediğinizi anladım da ben de diyorum ki, ben çektiğim acıları nasıl aşarım diye sormadım aslında. Bazı şeylerin değişmeyeceğini ve bu sıkıntıları yaşama konusunda yalnız olmadığımı ben de biliyorum. Ben, oğlum için insan üstü bir çaba sarf ederken kendi çocukluğumla yüzleştiğimi anlattım esasında. Artık anlıyorum bazı şeyleri ve canım yanıyor bu yüzden dedim.

Çünkü onlardan görmeyi beklediğimiz merhameti biz sunuyorduk. Bilmiyorum belki de öğretmekti amaç. Belki de bir cezalandırma şekliydi bu da. Bugün o kadar yordu ki oğlum beni. Kemiklerim ağırıyor. Artık oğlumu ve eylemlerini anlatmayı da çok istemiyorum. Anlatmak bile yoruyor beni. Zaten toplum baskısı ve o kınayan bakışlar olmasa, çok daha rahat olacağız zor çocuk anneleri olarak.

Şükür anlaşıldım. Aslında çektiğim acılardan ziyade o acıların benim anneliğimi istemesem de nasıl etkilediğini anlamaktan ve bu anlama halinin beni yıpratmasından bahsediyordum. Yani asıl acı tam da bu zamanda yaşanıyor ve ben bunu anlatıyorum. Ama nedense çocukluğumdan kopamıyorum da, geçmişi sürekli irdeliyorum gibi algılandı. Ben yanlış ifade ettim belki de kendimi.

Annem de söyler bunu. İdrak çok sakin saygılı bir çocuktu diye. Ancak onu üzmediğimi söylemez. Kanatlarım eksikti ama ona yeterli değildi. Mükemmel olmalıydım onun belirlediği kriterlere göre. Neredeyse hiçbir konuda itiraz etmiyorken bile, onun sorumlularını bile ben üstlwnmeliydim mesela.

Asla gerçekten acı veren kısımları anlatamayacağız biliyorsun değil mi :) buz dağının görünen kısmını anlatırsın en azından ruh ikizim :) ben en azından onu başardım.

Bilmiyorum büyüdüğünü görecek kadar yaşarsam inşallah sonu güzel olur bu serüvenin :) Bugün şiddetli boğaz ağrısının üçüncü günü ve ilaçlar hiç işe yaramadı. Yarın kendimi acile atmayı planlıyorum. Her şeyim başı sağlık ahsjsjs. Idrakyollariiltihabi

Sorma. Ben ağlayınca korkuyor çocuklar :)

Bu cumleleri hala o kız çocuğu olarak yaziyorsunuz. Hem yetişkin bir kadın olarak o çocuğa aciyor ve o anneye öfke duyuyor hem de küçük bir kız çocuğu olarak o annenin merhametine ihtiyaç duyuyor ve bir yetişkinden ona artık durmasini söylemesini umuyorsunuz. Yaziyorsunuz çünkü o kız cocugunun ihtiyaç duyduğu merhameti telafi edecek yetişkinler okuyacak, yaziyorsunuz çünkü o anneye haddini bildirmek isteyen yetiskinler okuyacak. Bazı yorumlar geliyor kendi hikayesini anlatan. Onlara yine kendi hikayenizle yanıt veriyorsunuz. Çünkü anneden alacağınız intikam ve ihtiyaç duydugunuz merhamet için gerekli tüm anıları boşaltmalisiniz. Ve anneyle küçük kızın başbaşa yaşadığı her travmaya merhametli bir yetişkin tanık olarak her travma için o çocuğu sarmalamali, her travma için anneyi cezalandirmali. Anneniz hakkında kötü şeyler söylenmemesini isterken aslında bir taraftan da çılgınca yargilanmasini istiyorsunuz. Sonucta kucuk bir çocuk hangi gerekçeyle bu travmalari yasamayi haketmis olabilir ki? Elbette ona bunu yaşatani aklı başında bir yetişkin yerden yere vurmali. Size iki farklı kız çocuğu anlatacağım. Kendi hikayenizi dusunerek değil, bu kız cocuklarinin acisini hissederek okumanızı istiyorum. Kivircik kız bir köyde dört cocuklu bir ailenin büyük kızı olarak doğdu. Annesi sık sık astım krizleri geçiren bir akıl hastasıydi. Paranoid sizofren muhtemelen. Her şeye rağmen baba ailesini birakip yurtdisina gitti çalışmak için. Anne tüm köye düşmandı, tüm köy anneyle dalga geçiyordu. Anne çocuklarına bakamiyordu, parası yoktu, düşman gördüğü akrabalardan ve diğer koylulerden hiçbir yardım kabul etmiyor, kapıyı dahi açmıyordu. Kıvırcık kız tuvaletini yapmak için annesinden izin istedi, annesi azarlayarak oyalanmadan yapıp gelmesini söylüyordu. Ama kucuk kiz disardaki tuvalete çıkamazdı çünkü düşmanlar vardi. Annesinin yufka pişirdiği tandırın yakınlarına bir yere yaptı tuvaletini koşarak gitti hemen. Akşam yemeğinde kuflenmis yufka yediler ve uyudular. Baba bir haftalık ziyarete geldi. Küçük kardeşler babanin kanatlarinin altında uyudu. Kıvırcık kız yer bulamadi, babasinin ayaklarina sarıldı öptü ve orada sabahladi. Bir köye elektrik direkleri dikmeye geldiler belediyeden. Anne adamlara küfürler savurdu, taşlar attı, beş altı adam anneyi zor bela tuttu. Direkler dikildi, işçiler gitti. Anne eline geçirdiği bicakla direklere tırmandı ve küfürler savurarak kesti kabloları. Elektrik bağlanmış olsa oracıkta ölecekti. Baba, yurda kesin dönüş yapti ve çocuklarının içler acısı haline dayanamayip zamanında delirdigini bile bile kocaman dünyada dört çocukla yalnız bıraktığı o kadını boşadı. Çocuklar cici annemiz olacak diye çok sevindiler. Sevinçleri kursağında kaldi ama kıvırcık öyle böyle buyudu ve 18 yaşında evlendi. Kocası elbiselerini çıkar dedi. Kıvırcık çırılçıplak kaldığında vücudunun her yerinde birbiri ardına şakladi kemer. Kemerin sesi problem değil, kivircik acıdan bağırırsa aynı evi paylaştığı kaynanaya kayinbabaya ayıptı ama. 3 günlük lohusaydi gorumcesine gelen dunurlere size verecek kızımız yok demesini dikte edip kalçasına tekme vurduğunda kocası. Adam sarhoş geldigi bir gün şaka olsun diye boğazını sikmaya başladı kivircigin, sıktı sıktı. Kivircigin gozleri karardi, dili sigamadigi boğazından dışarı sarkiyordu artık, boğazından bir hırıltı geliyordu. Adam sakayi yeterli buldu ve sonlandırdı. Bunlar kivircigin hikayesinde birer alt baslikti. Her bir basligin altına ne acılar sigardi. ... Diğer cocuk beş kardeşin üçüncüsü olarak tıpkı Fatma Girik'in filmlerinde tasvir edilen cahil insanlarla dolu kurak köy gibi bir yerde geldi dünyaya. Fakirlerdi. Tek bir kap yemek ve yufkadan oluşurdu öğünler. Baba için somun ekmek alınırdı eve, tahin alinirdi. Baba somun ekmeğin bazen tamamını bazen dörtte üçünü yerdi. Kalan ekmeği çocuklara pay ederdi anne birer lokma. Bir küçük kasede gelen tahinin yine dörtte üçünü yerdi baba. Diğer çocuğun aklı tahin ve somun ekmekteydi ama 5 yaşına rağmen tahin ve sönük ekmeğe bakmaması gerektiğini bilirdi. O bir "yal düşmanı" değildi çünkü, babası uygun görürse annesi de verirse kardesleriyle gizli bir yarış icinde yerdi ekmeğine bulaştıra bulastira. Bu çocukta bir farklılık sezdi herkes, çok akilliydi, kendi kendine okuma yazma öğrendi, matematik işlemleri yapti. Dedesinin tabiriyle her şeyi tam bir erkek gibiydi ama Allah kucucuk pipiyi eksik koymuştu. Artık çocuk erkek gibi yetistirilerek erkek evlat özlemi telafi ediliyordu. Çocuk da daha değerli olmak için bir erkek çocuğunu canlandirdi tüm çocukluğu boyunca. Okula başladı, öğretmenler durmadan anne babasını cagiriyordu, sınıf atlatilacakti, sadece bir imza istiyorlardı. Okula giden kimse olmadi, neden sınıf atlatılmak isteniyor merak eden de. Çocuk içten içe çok üzülse de yine çok olgundu, her zamanki gibi ağlamayı hiç dusunmedi bile. O kadar olgundu ki birinci sınıfta sabah kalkar onlugunu giyer, babasının cebinden önceden tembihlendigi gibi kendisi ve kendisine emanet edilen sınır zeka ablası için birer simit parası 50 kuruş alır, sessizce anne biz çıkıyoruz derdi. Annesi gözleri kapalı, aman iyi çıkın der, uyumaya devam ederdi. Öğlen eve gelirdi çocuk, annesi bağır çağır temizlikle meşgul olduğu için son on dakika yemek koyardı onlerine. Beş dakikada yiyip koşa koşa giderlerdi okula. Yazin güneşten fena kararan bu çocuk annesini inanılmaz öfkelendirirdi. Son derece esmer olan annesi çocuğu görünce sinir boşalması yaşar gülme krizine girerdi. Defol git gözümün önünden, yüzüne baktıkça içim daraliyor kapkarasin derdi. Çocuk sadece bakar ve giderdi. Yüzünü gizleyerek ağladığı somyada uyur kalirdi. Uykusunda birden konuşmalar algılar ve açardı gozlerini. Arkası dönük kıpırdamadan dinlerdi aglayarak. Annesi yan somyada ne kadar asi olduğunu anlatıyordu en büyük cocuga. Büyüdüğünde asla bize bakmaz ekmeği yenmez bunun diyordu. Çocuk içinden öyle olmadığını tekrar ediyordu cılız cılız. Yalnızca sekiz yaşındaydı. Çocuk artık ilk ergenlik belirtilerini gösteriyordu. Bir erkek çocuğu, büyüyen göğüsleri kabul edebilir mi? O da edemedi. Peki hakkında hiç bilgi sahibi olmadigi bir kanamayi daha o kanamaya sebep vajinayı kabul edememisken kabullenebilir miydi? Üstelik ne bu kanı ne yapacagini biliyor ne de ne kadar surecegini biliyordu. Herkesten gizli kullanılmayan kıyafet, çarşaf aradı evde, parcaladi parcaladi kullandi bir şekilde. Tüylerin normal olup olmadığını bile bilmiyordu ama uzun olmasından rahatsızlık duyuyordu. Makasla kısaltmak geldi aklına. Ayıp gibi de geliyordu ama herkesten gizli yaptı yine de. Bir süre sonra göğüslerini saklayamaz oldu. Atletini gerdirip gerdirip baskiladi sıkıştırdı bir şekilde. Ne tam bir erkek gibi hissedebiliyordu, ne bir kız olabiliyordu. Fakat bir şekilde artik saklayamadigi vücudun insanı olmayi secti, çünkü en az bu şekilde yargilanacakti. Her şeye rağmen çok basirili devam eden okul hayatı ergenlikle baslayan ciddi bunalımlardan umulanin aksine olumlu etkilendi. Çünkü basarmaktan başka hiçbir seçeneği yoktu. Evde olduğu her an annesinin kendisinden nefretle bahsedisine, her uykusundan kendisiyle ilgili nefret sözlerini duyarak uyanmaya katlanmak istemiyordu. Bir şekilde basardi, okudu meslek sahibi oldu. Gerçek bir kadın olarak gerçek bir adam sevdi ve evlendi. Bir cocuguyla mutlu bir evlilik surduruyor. Bunlar onun hikayesinin alt basliklari. Her başlık, altına yazılacak ne acılar yüklü. ... İlk çocuk annem. Diğeri ben. Hangi çocuğa acimayi secebiliriz? Seçebilir miyiz? Ben bir çocuk olarak bile kivirciga acimayi seciyorum. Bir çocuk olarak kivircigin anneligine lanet ediyorum ama bir yetişkin olarak kıvırcık yerinde olsam acaba ben de mi yapardım aynı şeyleri diye düşünmekten de kendimi alamiyorum. Bu bir girdap. Düşünmeyi ve kendimize acimayi seviyoruz. Çünkü yetişkin halimize kendi çocukluğumuzu en iyi biz anlıyoruz. O çocuğa sırt ceviremiyoruz ve onu her an her saniye yaşadığı acıyi yeniden yeniden yasayarak bir yetişkin olarak merhamet gösteriyoruz. Aynı anda hem o çocuk hem ihtiyaç duyduğu merhametin sahibi yetişkin olarak yasiyoruz her acısını. Yakın zamana kadar ben de bu kadar bunalımlı idim. Özellikle anne olduktan sonra neden beni sevmedigini düşünerek kahrolmaya basladim. Çok pişman. Pişman olmak için neden evden ayrılmami bekledigini düşünerek kahroluyordum. Beni ittiği cinsel kimlik bunalimindan çıkamamış olsaydim ne yapardım diye düşünerek kahroluyordum. Ve saire ve saire. Sansliyim ki 22 yaşında ama çok olgun bir kardeşim var. Onunla dertlesiyorum. Önceleri beni dinledi, daha çok anlattim, dinledi ve teselli etti. O dinledikçe ben daha çok anlatma isteği duymaya basladim. Anlattıkça öfkem de dinmedi sandigimin aksine. Daha çok ofkelendim. Çünkü haksız değildim, yanilmiyordum, bana kötü bir annelik yapmisti ve ben bunu asla hak etmemiştim. Geri dönüp yıllarımı vermezdi bana. Elbette öfkeyi hakediyordu. Bir anlattım iki anlattım, derken derken. Kardeşim bildigim ama yuzlesemedigim bir şeyler söylemeye başladı bana. Aynı şeyleri anlatıp duruyorsun, acını anliyorum ama anlatmak düşünüp durmak sana ne katiyor, aksine daha çok gömülüyorsun bu dusuncelere dedi. Bebeğini çok seviyorsun, çok iyi bir evlilik yaptın. Ama hem kocani şikayet edecek şeyler yaşıyorsun buna rağmen hem bebeğini. En azından şu an bu kadar konforlu bir hayat sahibiyken bebeğine sabredemedigin eşine sabremedemedigin anlar yaşiyorsun. Annemin yaşadığı ve seninkinden kat kat zor çocukluk üzerine o iğrenc evliligi sen yaşamış olsan nasıl davranirdin bebeğine? O kadar zor bir çocukluk yaşarken duygusal zekan ne kadar gelişirdi, ne kadar iyi bir anne olabilirdin? Artık dusunme, herkes kendi kosullarinin mümkün kıldığı hayatı yasiyor. Annemin aslında saf bir kadın olduğunu biliyorsun, özellikle bir insana kötülük yapmayı isteyecek bir kadın olmadigini biliyorsun. Belki de sadece koşulların yaraladigi bir ruhla yapabildiginin en iyisini yapti dedi. Benim artık bakış açım bu. Kardeşim yalnızca bir konusmayla sagaltti beni. Yine aklıma geliyor anılar. Ama bu sefer kivricigin anıları da geliyor hemen peşinden. Kivirciga merhamet ediyorum, en azından ben çocuk aklımla çok seviyordum annemi, cici anne gelecek diye sevinecek bir cocukluk yaşamadım en azından diyorum. Bu aşırı uzun yazıyı konu olarak acsam mi diye dusundum ama vazgectim. Çünkü bir zaman sonra bunu yazdigimi bile unutmak istiyorum, konu basliklarina sabitleyip kendime hatırlatmak istemiyorum. Hatta uzunlugu sebebiyle bir çok kisinin okumayacagini bilmek de rahatlatiyor şu an beni. Anlatmanin rahatlığını yasayayim fakat anlattiklarim yasamasin, daga taşa haykırır gibi. Ne bileyim. Hakikaten hafifledim ya :)

Arada zayıf olmak iyidir. Salın gitsin bazen..

Sana firsat vermiyolarmiski aglaman icin:))

Annem kötü müydü asla değildi. Hatta fazlaca saftı ki etrafındakiler ona kötülük yapınca üzüldü birazda maddi zorluklar ki sebebi yine ailem değil amcalarım hep acısı bizdwn çıktı. Babam abilikden onlara sahip çıkmak için sustu verdi. Babam içiyodu yalan değil çünkü dedeme bişey diyemiyodu içersem konuşabilirim diye içti hep. Konuştu ama hep haksız duruma düştü içkili diye. Zaten dedem de 7kızdan sonra gelen 3 erkeğin ilki babama değilde diğer ikisine düşkündü. Babama amcamlara yaptığı yardıma kızıp döverdi annem babam zordu ama annemi üzdü çok dövdü de. Annem sustukça kimseye bişey diyemedikçe öfkesi bizden çıktı hep. Kabul ediyorum bende çok inattım. Asla tamam demezdim döveceğini bile bile inatla yapardım. Babam daha sevecendi anneme göre ama oda döverdi ara ara. Babama da çok diklwndim o yüzden dövdü yeri geldi babaya söylenmeyecek şeyleri söyledim tabi hiçbişey dövmek için bahane dwğil. Ve neler neler... Yani çocukluğum hatta bekarlığım kötü geçti. Şimdiyi sorarsan çok iyiyiz onlarda iyi çünkü babam öğrendi kardeşlerinden koptu annemde öyle anladılar ki öncelik kendi aileleri lendi evlatları. Annem babam ben çocuklarıma kızsam bana kızarlar. İlerde pişman olursun diyolar. Haklılar onlar çok pişman şimdi. Annene kızdım sinirle vurmak başka o bile can yakarken sigara söndürmek ne o anki acı sen ne kadar dayansanda acı ve de telafi için pişman olup çabalamaması inan üzüldüm keşje sen de unutabilseydin güzel anılarla değiştirebilseydin. Bi destek al ve sen çok iyi bi annesin bunu bil

Babama bayram günleri haricinde hiç sarılmadım. Benimle ilgili hiçbir detay bilemez. Beni tanımıyor bile hatta :) babam olmasaydı yüzüne bile bakmayacağım bir hayat görüşüne ve karaktere sahip. Ama onu affettim. Kinim yok. Son zamanlarda sevgi hissetmeye bile başladım hatta :)

Ben de çok dayak yiyen bir çocuktum. Ama sigara söndürmek dayak ya da şiddet gibi basit gelmedi kulağıma. buna işkence denir.. ALLah hepimize merhamet versin. çünkü merhamet etmeyene merhamet edilmez.

Annem genel olarak bencil ve çocuk gibidir. İdare edilmesi gerekir. Beyin kanaması geçirdi ve tekrar etme riski var. Yüzleşmek doğru bir tercih değil bu yüzden. En ufak gerginlikte tansiyonu yükseliyor ve bayılıyor. Ona bir şey olsun istemem, hele ki benim yüzümden.

Çocuk kalbinden öperim idrak İçinde ki zindandan çıkmak isteyen çocuğa selamımı ilet. Bırak kırsın zincirlerini. Bırak çocuk olsun.. Düşe kalka, ağlaya zırlaya büyüsün.

Ne dediğini çok iyi anliyorum. Tam aynisi olmasada bende çocukluğumda benzer şeyler yaşadim. Şimdi anneme bunlari anlattiğimda "o zaman cahildik, ne yapalim" der yada yaptiklarini tamamen inkar eder. Ki bu cahillik değildi. O dönem her anne gidip sinirini çocuğundan çikarmiyordu. Bu vicdansizlikti. Tabi bunu söylersem yine hayirsiz evlat oluyorum. Geçenlerde fark ettimde bende günde 100 defa "ben seni çoook seviyorum kizim" diyorum. Çünkü annem küçüklüğümde bana bunu hiç demezdi. Hiç bana sarilip, öptügünü hatirlamam. Bu yaralar o kadar derin ki. Evet çocuk büyütürken tekrar üste çikiyor o yaralar. Ama başaracağiz, baş edeceğiz. Bir şekilde artik geriye bakarak değil, önümüze bakarak yaşayacağiz.

Elbette seviyorum annemi de babamı da. Bana yaptıkları için de affediyorum. Ancak bana yaptıklarının, anneliğimi etkilemesi noktasında kolayca affedemiyorum :) Idrakyollariiltihabi

Okudum ve ağladım... kim yaşamadı ki bunları? eskiden daha mı zordu hayat, evlilik, eş... o yüzden mi çıkarılırdı sinir küçücük çocuktan? Yazacak çok şey var aslın da ama neyse... geçti gitti diyorum ben biliyorum ki içten içe ozaman tatile çıkan vicdanlar biz büyüdükçe yerine geldi... artılar eksileri götürdü ve kötü anılar acılar silindi beynimden

Hahaha bazen dolup tastigim an onlara denk geliyor.. sacma bi sevep oluyo.. anlatiyorum anlatamiycam birseysede uyduruyorum birsey:)

Karışıklıklı oturalım bir sen anlat, bir ben anlatayım "anne" yaralarını istedim. Ben çok dayak yemedim ama hiç de sevgi, ilgi görmedim. Dayak yemememin sebebi bile ilgisizlikti. Yok gibiydik. Bir çocuğun psikolojisini aklının ucuna getirmeyen benim annemdi işte. Şurda anlatsam yuhlarlar ama ben eski zaman cahilliğine veriyorum. Başka türlü olmuyor sen de öyle yap idrak. Affetmemek en çok kendine yük

Evlat acisi yasamis bir annenin normal davranmasi zaten tuhaf degil mi Cok sevindim su an iyi olmaniza. Keske annem olsaydi da terlik yeseydim bende diye dusunmekten kendimi alamadim. S Samsungduos

Annem de geçenlerde "seninle ilgili kendimi asla affetmediğim tek olay o sigara mevzusuydu. Hala içimi acıtıyor" dedi. Tek olay demesi üzdü beni tabi :) ben de "keşke beni dinleseydin de birkaç kez daha sigara söndürseydin anne" dedim. Öyle işte.

Şiddet nesilden nesile aktarılan kısır bir döngü maalesef. Siz okuyan, araştıran, sorgulayan bir anne olarak bu döngüyü kirmişsiniz tebrik ederim. Umarım sigarayı da hayatınızdan tamamen çıkarırsınız. Çünkü çocuklar sözlerimizden ziyade davranışlarımızı örnek alıyor. Zor bir çocuğunuz varsa ' çocuğunuza sınır koyma ' diye bir kitap var. Faydalı olur sanırım. Kolaylıklar.

Olsun olur öyle :) teşekkür ederim. Affederim en derinde de inşallah :)

Geçenlerde annemle yüzleşir gibi oldum :) beni cimri olmakla suçladı. Ben de ona "sen o kadar sorumsuz davrandın ki borç fobim oluştu. Korkuyorum borçlanmaktan" dedim. Sağolsun benim zamanımda eşimle ilgili anlattığım bir sıkıntıyı yüzüme vurup saldırıya geçti. Sen önce kocana bak diyerek :) yüzleşmek pek mümkün olmuyor o yüzden. Savunmuyorum sadece annem ve babamın birçok konuda fedakarlıklarını da gördüm, yaşadım. Sevgilerini hissettim zaman zaman.

Çocukluğum çocukluğunuza, çocuğum çocuğunuza, annem annenize o kadar benziyor ki.. bir tavsiyem yok ama belki teselli olur..

Teşekkür ederim. Ben aynayı fazla tuttum sanırım. Şu noktada sürekli nerede hata yapıyorum da oğlum bu kadar zor diye düşünüyorum. Idrakyollariiltihabi

Bugün kızımın zor çocuk olası tuttu İçerde yastık yumrukluyordum en son Hep aklıma sen geldin Ne zormuş çocuk büyütmek

Okurken ağladım. Çok üzüldüm. Ama elden ne gelir ki? Geçmiyor bir şeylerin acısı işte. Sizin anneniz, benim de babam bende geçmeyecek yaralar açtı. O kadar derinler ki yaşadığım her sıkıntıda tek tek yüzüme çarpılıyorlar. Dayak, azar, aşağılama... omdan nefret ediyorum ama en çok da Anneme kardeşlerime ve kendime üzülüyorum. Bizi pısırık, sinirli, korkak ve mutsuz çocukları olarak büyüttüğü için

Aslında tam olarak affedememek mi, yoksa hayat devam ederken başka türlü mutsuzlukların karşısında tekrar tekrar hatırlamak mı bilmiyorum. Herkes şiddete takılmış ama ben o kısma takılmıyorum mesela. Şiddet anındaki tepkisizliğime, dolayısıyla bastırılmış halime takılıyorum. Sigara basmak evet dehşet verici bir olay. Ama annem o dönemlerde çok da normal değildi zaten. Ancak belli ki ben de sekiz yaşında bir çocuk olarak tam manasıyla çocuk değilmişim ki olağan tepkiler vermekten kaçınmışım. Idrakyollariiltihabi

Üzülüyorum valla bak ağlamayın yahu. Ne çok yarası varmış kadınlarımızın. İstemeden kanattım ben de... Ben sakinleştim. Zaten ruh halim günlük olarak değişiyor. Bugün daha iyiyim. Elime kitap almadım onun etkisi de olabilir. Oğlum evlerden ırak bir haldeydi bugün zaten :) İyileşeceğiz inşallah Milana. Kolay olmayacak ama olacak en nihayetinde. Ben annemi seviyorum aslında. Üzülüyorum da bazen haline. Artık anneme karşı çok daha net olduğum ve aman üzülmesin demediğim için şu sıralar daha İyiyiz. Ama ona göre ben aramıza asla yıkılmayan bir duvar örmüşüm. Nemrut ve soğuk olduğum için :)

Valla şu an ağrılı bir haldeyim gansta. Hafif de uyuşuk. Otomatik yaşıyorum birkaç gündür. Konuyu açmak hem iyi geldi hem kötü. Yazıp rahatladım ama bir müddet sonra saçma bir döngüye girdi ruh halim. O yüzden evet kapatsam iyi olacak sanki. Taşlaşmış bir yer var evet. O kısıma ne kimse girebiliyor ne de tamir ediliyor. Grup terapisini bir dene yine de. Vazgeçme belki orada çözüm bulunur haline.

İyi de bu konu "Annem beni dövdü, hüüüü" konusu değil ki. Tam da bir farkındalık konusu. Annemizin anneliğimizi nasıl şekillendirdiğini ben de yeni öğrendim. Doğru bildiğimiz birçok tepkimizin ya da anlık hissiyatımızın altında doğuran/ doğurduğunu büyütürken öldüren kadınların yattığını öğrenmek önce bir şok sonra da bir boşluk hissi yaratıyor insanda.

Kitap okumuş gibi hissettim. Duygular ancak bu kadar guzel ifade edilebilir. Farkındasın, bilinçlisin, merhametlisin. Sana diyeceğim tek şey cahilliğine ver gitsin. Ne mutlu sana ki sen cahil değilsin. Evladina nasil sevgi dolu ve merhametli davranacagini bilincinde bir kudrete sahipsin. Ben de senin gibiyim. Bazen okudukca ve bilgilendikçe," bana niye böyle yaptilar ki "diye oturup aglayasim gelirdi. Bir çocuk ne yasadigini asla unutmaz... Sarıl hem evladina hem de kendi çocukluğuna. Mavisaclikadin Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Gerçekten epey şaşırdım bu konuyu araştırınca. Özelliklerin hepsine uyuyorum. Bir ya da ikisi değil hepsi. Çok ilginç gerçekten. Hiç böyle bir şey söylenmemişti bana. Hatta şunu söyleyeyim. Birkaç ay önce işitme testine girdim. Normalde duymakla ilgili bir problemim yok ancak ortamda birden fazla ses ve karışıklık varsa karşımdaki kişiyi duyamıyor anlayamıyorum. İnanılmaz rahatsız oluyorum yüksek sesten, birden fazla sesten. Kulaklıkla müzik dinleyemiyorum. Hiç dinlemedim. Bunun tam sebebini bilmiyordum bu konuyu araştırınca taşlar yerine oturdu. Aynı anda birden fazla işi yapmam gerektiğinde kalp atışlarım hızlanıyor, aşırı tepki veriyorum. Aynı anda iki kişinin konuşmasına tahammül edemiyorum birinin dediğini duyamıyorum. Koku bir de. İnanılmaz hassasım koku konusunda. Uzak mesafedeki kokuları bile hemen alıyorum. Keskin korkulardan nefret ediyorum. Parfüm de sevmem bu yüzden. Bir diğer konu ortamdaki her ayrıntıyı gözlemleme içselleştirme. Yıllarca bana müneccim dediler bu yüzden. Nasıl biliyorsun nasıl tahmin ediyorsun. İşin garibi bir ara ben bile inandım cinli olduğuma :) düğün salonlarını, yüksek sesli müzik olan yerleri sevmem. Ortamı terk ederim hemen. Ben bir ara kesin asperger sendromu var bende site düşünmüştüm :) neden uyaranlara karşı bu kadar hassasım, neden ortamdaki duygular beni bu kadar etkiliyor ve geriyor diye düşünmüştüm. Sonra saldım, ben de böyleyim demek ki diyerek. Gerçekten teşekkür ederim tahmininiz için. Bu konuyu biraz daha araştıracağım.

Önceki konunuzu bilmiyorum ama cocuklugunuzu kendi çocukluğuma benzettim ve gözyaşlarıyla okudum, ben de baskı içerisinde, annemin ve babamın bagirisları ve bunun yanında babamın acımasızca anneme uyguladigi şiddetle büyüdüm, sevgi ile büyüyememenin acısını lise, üniversite ve evlilik hayatımda, hala da cekiyorum. Yaşadıklarımı çocuğum yaşamasın diye benim gibi sevgiye ilgiye aç olup başka yerde aramasın diye çok çabalıyorum, ben ailem tarafından bu duygulardan mahrum bırakıldım ama çocuğuma yaşatmayacağım insallah..

İki gündür insanı sorgulatan konular okuyorum dün gangsta bugün sen Yine anılarım depresti.. her yaptığı şeyin sonuna benim annem bize bunları yapmadı biz görmedik saçımız bile taranmadı diye bastırara bastırara saçımı tarardı. .. Günlerden birinde akrabaya gittik" anne acıktım" dediğim için kolumu fosur fosur kabartan anneme "anne yanlış söyledim üşüdüm " diye çevirdim oysa usumedim sadece başka bir ev ve farklı bir şey yerim hevesi... yaş sanırım 7. başka bir dönem anneme ne anlatıyorum bilmem ama beni dövdü hem de çok dövdü koluna bacağıma vurdukça o şey her ne ise sustum hem de ne susmak hamileligime kadar sustum sonra hatırladım. Genelde dövdugunde daha fazla vurmamak için kendi elini ısırırırdi bazen beni bizi... Eğer mahallede arkadaş kavgası yaparsak hep suçlu bizdik suçsuz olsakta... yine hak aramamayi susmayi ogretti annem bizlere... Klasik beddualarindan nasibimızı de aldık tabiki..." sizden olan da size yapsın " kutsal sözü kızım her ofkelendirdiginde dilime gelip susuyorum.. Bunlarla ilgili anneme hesap sormak isterdim kesinlikle neden yaptın diye ama kendisi mezarda sadece gidip konuşuyorum malesef o cvp veremiyor. Bunlar kesinlikle bana yansıdı.. bazen kizima bagirirken annem gibi hissediyorum kendimi bakislarim annem gibi hareketlerim annem gibi.. Kendime tabi engel olmaya çalışıyorum... ancak bazen küçük bir kozlenmis patates yetiştiriyorum gibi geliyor ve ben annemi tekrarliyormusum gibi... Ama bizler onlar gibi değiliz daha bilincliyiz Idrakyollariiltihabi.. Annen sanırım bir öfke patlaması yaşamış sıgara sondururken senin üzerinde Üzgünüm...

Annenin sigara basma olayı beni benden aldı, diyecek tek bir söz bulamıyorum sırf seni üzmemek için, yoksa aslında çok söz var söylenecek.

Kahroluyorum böyle şeyler okuyunca arkadaşlar biz iki kardeşiz benim babam yetim büyümüş babası ise hep sırtında yük olmuş kumar borcu vs babam kendi düğünü herşeyini kendisi yapmış dedem de kumar borcu biriktikce gelirmiş babam kapatırmış o yoklukta buna rağmen toplumda sürekli babamı aşağılar dövermiş babam allah korkusundan elimi kaldırmaz laf söylemezdim der hep ve bize öyle mükemmel bir baba oldu ki çok iyi hatırlarım bi bayram bayramlık alamamıştı bana dudakları uçuklamıştı çocuk aklı o kadar üzülmüştüm ki hala travmadır bende o üzülüşü güzel annemse ananemin şiddeti kız evlat düşmalığına rağmen bizi yetiştirdi her şeyimizde arkamızda durdu iki kız kardeş evlendik bizde bir yuva evlat sahibi olduk kızım şuan her konuda tek önceliğim ablamın ise bir oğlu var biz böyle bi aileden çıkmışken ablam o çocuğu 7 sene hasretle bekledi çok istedi çocuğu bebekliğinden beri dövüyor hemde ne dövmek içim parçalanıyor evlenene kadar eline vermedim ben büyüttüm ilgilendim o gelip hergün sevip gider olmuştu sonra ben evlenince kendisi üstlendi ama her ziyaretim bana işkence ufacık şeyde bağırma dövme hakaret beddua çocuk şimdi büyüdü 7 yaşında annesine sen beni çok dövüyosun büyüyünce bende seni dövcem diyor annesine ablamda ailem o kadar destek olmasına karşın çok nankör onlara karşı bu durumlar beni mahfediyo bazen nefret ediyorum ondan

Tüm sayfaları okudum Ağladim bazilarinin yazilarina, kendi yaşadiklarim geldi aklima.. Bu kadar sevgisiz, saygısız büyüyüp çokta kötü bireyler olmamışız iyiki

Bazen aşırı zorlandığımda hem oğlumla ilgili hem de ailemle, "abartma idrak bir sen zorluk yaşamıyorsun" diye basitleştiriyorum yaşadığım durumu. Dün gece aniden boğazımın sağ tarafına ağrı girdi. Tükürüğümü yutamadım ve sabaha kadar uyumadım. Sabah erkenden doktora gitmek için hazırlandım ve oğlum "okula çıplak gideceğim" "okula değil babaanneme gideceğim" sebepleri ile saatlerce direndi ağladı eşya fırlattı. Zor olsa da sakin kalabildim. Doktor lenflerimde bir sıkıntı olabileceğini ilaç ile düzelmezse daha ayrıntılı incelenecek bir hastaneye gitmemi söyledi. Bu noktada endişe etmem gerekirken ben oğlumu okula gitmeye nasıl ikna edeceğim diye düşünüyordum. Yolda kendini yerlere atıp bas bas bağıran oğlumu da alıp okula gittim. Müdür ve öğretmenle konuşmak istedim. Hani okul içinde bir değişiklik var mı davranış ve yaşadıklarında diye sormak istedim. "biz oğlunuza ekstra ihtimam gösteriyoruz. Bizimle sorununuz varsa başka kurum da tercih edebilirsiniz" dedi. "sizinle ilgili bir sorunum ya da endişem olsa bunu açıkça söylemememem için bir sebep yok zaten. Ben buraya genel durumda bir değişiklik sezdiğim için konuşmaya geldim. Dikkat ederseniz bir suçlama ya da hesap sorma halinde değilim. Ancak size önerim, işbirliği ile yaklaşan veliye bu cümle ile yanıt vermemeniz daha sağlıklı bir iletişim kurmamıza yardımcı olacaktır" dedim. Arada garip laf sokmaları oldu ama o kadar ağrım vardı ki cevap verecek takatim olmadı. Şimdi de neden ağzının payını vermedim diye hayıflanıyorum. Şimdi birçok kişi geçmişi unut kendine acıma vs demişler. Haklılar. Ama mesela benim bugünüm o kadar yorucu ve yıpratıcıydı ki, "hayır ben bir anne olarak elimden geleni yapıyorum. Benden kaynaklı bir sorun yaşamıyoruz. Oğlum özel ilgi ve özen isteyen bir çocuk sadece" diyemiyorum. Diyemiyorum çünkü asla kendimi yeterli hissetmiyorum. Sürekli ever doğru ben hata yapmışımdır düşüncesindeyim. Mesela ince ince anneliğime laf sokuşturan müdüre gerekli cevabı veremedim çünkü ben de içten içe "evet benim de hatalarım var" diye kendimi sorguluyorum. Işte bunlara sebep oldukları için ailemi affetmek zor geliyor.

Konuyu biraz okudum ve bıraktım. Yazılan yorumları d okumadım. Tek diyeceğim, geçmişi geçmişte bırakmak. İmkansız biliyorum ama ne kadar anıyı gömebilirsen, o kadar iyi. Kendine yardım edebilecek tek kişi sensin. İleri bak, sadece ileri.

Çünkü onu seviyorum.

Bir kitapta okumustum. Aslinda kusurlarimiz, sorunlarimiz bizim degil, ailelerimizin. Onlarinkide kendi ailelerinden kalma diye. Cok dogru degil mi? Bu donguyu kirmak icin once farkindalik, sonra hayli kararli, kontrollu olmak sart. Chuch palanhiuk'un bir kitabi var. Kitapta soyle bir aforizma geciyor, alintilayacagim. "Simdi," diyor Kurşuni dudaklar, "az önce yaptığın gibi bana bütün hikayeni anlatacaksın. Bana hikayeni tekrar tekrar anlatacaksın. Bana bütün gece yürek paralayıcı boktan hikayeni anlat." Bu kraliçe Brandy kemikli uzun parmağını bana doğru uzatıyor. "Anlattığın şeyin," diyor Brandy, "sadece bir hikaye olduğunu anlayacaksın. Ve aynı şeyleri bir daha yaşamayacağını. Anlattığın hikayenin sadece kelimelerden ibaret olduğunun farkına vardığında geçmişini bir kağıt gibi buruşturup çöpe atabildiğinde," diyor Brandy, "işte o zaman senin kim olacağına karar vereceğiz." Boyle dusunmenin faydasi oluyor.

Herkes kendi cocuklugunu buyutur aslinda. Insan olmanin yikici yani.. Not: Annem diye bahsettigim Yengem diye bahsettigim Sizleri okurken cok uzuldum. Oysa ben heo annem gibi olmaya cabalayan biriyim. Hep onun gibi olamama kaygisi guderim. Bende derin cukurlari digeri acmisti. Daha biyolojik olarak bir bagimiz oldugunu bilmeden evvel yengem saniyordum. Ve kuzenlerimi hep doverdi ama oyle boyle degil.. ona bir konu acmaliyim.. Dovdukleri kardesimmis tabi. Bu eziyetin bende neden boyle yara biraktigini anladim boylece. Yurutecle gezen bebegini merdivenlerden itmek, dustu diye yarasina kolonya basmak, yanlislikla elini yakan oglunun eline plastik eritmek. Ve bana elini surememesi. Ah o kadar burugum ki annemi cok ozluyorum. Bir keresinde kuzenim sandigim abimle disarda oynayip, pacalarimizda eve kum getirmistik bilmeden. Ve sira dayagina alindik. Abimin gozune cubukla vurdu benimse belime. Annem pazara gitmisti. Geldiginde aninda sikayet ettim. Yengem bizi dovdu diye. Abim susmami. istiyordu. Siz gidince daha cok dover diyordu. Neyse annem yengeme oyle bir vurmustu ki Kizima dokunma. diye Abim yikilmisti. Onun. koruyani. yoktu Ah icimde yarasin canim abim. Neyse dostlar. Biraz karisik oldu. Ve noktalamalar icin kusura. bakmayin Surekli. sorun cikaran. bir telefonla yaziyorum. Annemden yadigar degistiremiyorum. Yaralarinizdan openleriniz olsun. Evlatlarimizi hep vicdanla buyutelim

Aileden yaralılara kitap tavsiyemdir. 1. Olgunlaşmamış Ebeveynlerin Yetişkin 2. Çocukları-Dr. Lindsay Gibson 3. Annenin Duygusal Yokluğu-Jasmin Lee Cori 4. Seninle Başlamadı-Mark Wolynn 5. Köpek Gibi Büyütülmüş Çocuk-Dr. Bruce D. Perry Geçmişle yüzleşmek ve duygusal yüklerinizden kurtulmak için, işin ehli bir psikologdan veya psikolojik danışmandan psikoterapi almanızı tavsiye ederim.

Bu aralar hormonların da etkisiyle çocukluğumu o kadar çok sorguluyorum ki. Annemden yediğim dayaklar gordugum psikolojik şiddetin yanında birşey değil. Neden bana karşı merhametli davranmadı? Neden beni bile isteye üzdü? Neden kimsenin beni sevmediğini defalarca tekrarlayıp beynime kazıdı? Daha ilkokul cagindaydim. Evet eskiler bilincsizdi ama bunlari yapmamak için psikoloji bilmeye de gerek yoktu. Sadece vicdan, merhamet, evlat sevgisi yeterliydi. İlkokul çağında bir yegenim var yahu diyorum bu çocuğa seni baban istemedi aldırmadım diye haftalarca benimle konuşmadı desem, kız doğduğun için babanen, deden seni görmeye bile gelmedi, bebekken seni kucaklarına bile olmazlardı desem bu çocuk bunu atlatabilir mi? Ama ben de çok güçlüydüm!! Bunları defalarca anlatirken annemin yanında hic aglamadım. Çocukluğum ve ergenligim odamda hiç kimsenin sevmediği zavallı biri oldugumu dusunup ağlayarak geçti o ayrı. Bu yaraları sarmak bir yana dursun bahsettiğiniz kitapları okuyunca aynen hortluyor. Annesinin birle sevmediği, uzmekten zevk aldığı bir çocuk büyüyünce ne kadar değerli hissedebilir ki kendini?

Birisinin yazısından okumuştum. Kim hatirlayamadim. Gecmisiniz için kızıp da yuzlesemediginiz kisilerle, aynanın karşısına geçip içinizden geçen ne varsa bağırarak söyleyin diyordu. Onu bile yapmaya cesaret edemedim ben. Belki uygulamak isteyen olur. Belki de işe yarar. Benim en çok uzuldugum şey ise ruyalarimda annemin bana hala kızıyor oluşu. Böyle rüyalari çocuğum olduktan sonra görmeye başladım tabi. Uyanisim öyle oldu herkes gibi. Rüyamda bana kızıyor, aşağılıyor, beddua, hakaret ediyor. Bazen susuyorum dinliyorum. Bazen de karşılık veriyorum bağırarak. Ağlayarak uyandigim bile oluyor. En çok uzuldugum nokta da benden önce vefat ederse onu hep böyle mi gorecegim, böyle mi hatirlayacagim? Haykirsam, bir bir yaptıklarını hesap sorsam vereceği cevap belli. Biz cahildik. Oysa rahmetli anneannem daha cahil olmaliydi değil mi? O nasıl pamuk gibi bir insandı. Hele dedem. Dört yasimda vefat etti canım dedem. Hala şefkatini hatırlıyorum. Hep sakindi her ikisi de. Onlar oyleyken annem nasıl böyle oldu? Bunların cevabı yok. Sorsam uzayıp gidecek. Sonuç ne mi? Bunların hepsi bir kişilik düğümü demek ki. Onlar öyle olmasaydi bugün ki ben böyle olur muydum acaba? Geçmiş geride kaldı da işte nasıl kaldı. Güncel hayatımda geride bıraktım ama ahh şu ruyalarimda da bir geride birakabilsem...

Sizin gibi olan esim var cocugu boyle bir ebeveynle buyutmek esime merhem olmak cok zor.

Haklisiniz o yuzden kizamiyorum ona ozellikle anne olunca anladim... evet o olmasaydi ne yapardik hic bilmiyrum, Allah yardimcinjz olsun sizin

Aynı şeyleri yaşamışız. Azar, bağırma, aşağılama, fiziksel ve psikolojik şiddet, aşırı cimrilik... Ama her sinirlendiğimde şu an nefret ettiğim babam gibi olmayacağım diyorum. Kendimi çok törpüledim yuta yuta. Bir evladım Yok ama olursa babam gibi bir ebeveyn olmayacağım.

Bende annemden çokça dayak yemişimdir ama hiç bir zaman bende travma ve anneme karşı bir kin yaşamamışımdır ama babamdan nerdeyse hiç dayak yemememe rağmen yaptığı şeyler hala zaman zaman aklıma gelir 38 yaşındayım saçma şekilde etkileniyorum hala. Psikolojik şiddet hepsinden daha kötü babamı seviyor muyum sevmiyorum ölsede kurtulsak diye çok dua etmişimdir şimdi evliyim aramız kötü değil nötrüm anneme üzülüyorum sadece bi gün yüzü görmedi kadın çekti o adamı hala çekiyor.

Üyeyim o gruba takip ediyorum. Ancak ben az biraz gerçekçilik ve samimiyet de arıyorum bu hususlarda. Bunları bulamıyorum o grupta. Evet yardımı oluyor ama istediğimi vermiyor tam manasıyla. Balkon konuşması yapılıyor sanki yorumlarda. Darlanıyorum.

Tahmin etmiştim zaten. Evliliklerinde mutsuz olan kadınlar acısını bazen evlatlarından çıkarabiliyor maalesef. Çok sevdiğim bir söz var: bir erkek çocuklarını mutlu etmek istiyorsa önce annelerini mutlu etmeli. O kadar doğru ki. Erkekler eşlerine iyi davranmayı sevmeyi kabahat saydıkları için erkeklik yapıp hep kötü davranmışlar. Halbuki sürekli kötü davrandigin, insan yerine koymadığın hakaret ettiğin vs. Bir kadın nasıl olur da beni mutlu eder diye düşünmemiş. Kendi ayaklarına sıkmışlar da bilmemişler. Gerçi hala da öyle. Sonuç, sen, ben o, bu, su olmuş.

Geçmiş olsun, umarım ciddi bir sorun değildir. Annelik sorgulama konusunda inan bana hepimiz aynı durumdayız. Bende sık sık sorguluyorum anneliğimi, bugün oğlum kabız olmuş onda bile acaba ek gıdada bir yanlış mı yaptım, yazık benim yüzümden oldu diye üzüldüm baya ama inan bana kimse mükemmel anne değil. Benim diyen yanılır zira hepimiz ufaklı büyüklü bol bol hata yapıyoruz annelik yolunda ama bu demek değil ki her olup bitenin sorumlusu biziz. Hayır değiliz, inan bana bebekken daha karakterini belli ediyor çocuklar. Kızım şu an 6 yaşında ve inan bana, annem bile bakmak istemezdi ki aşırı sever kızımı. 40 günlükken markete gittim anneme bırakıp, maksimum 20 dakika kalmışımdır, kapıdan içeri girdiğimde annemi kan ter içinde kızımı sakinlestirmeye çalışırken kızımı da katıla katıla ağlarken buldum. Annemin ilk kurduğu cümle, al kızım bebeğini bir daha bana bırakma"oldu. Bundan sonrası zaten hep mücadele, her gece uyusun diye sokaklarda arabayla saatlerce turladığımı bilirim çünkü evde asla sakinleştiremiyordum. Hava güzelse uyusun diye bebek arabasına koyup sokaklarda bir aşağı bir yukarı avare avare gezmelerim. Bebek arabasina asla oturmaması, ben yanında değilsem araba koltuğuna oturmaması derken tam 1 sene mei tai slingde yapışık gezdiğim, her yere yürüdüğüm de oldu. Eve misafir gelince öyle ağladı ki evde misafir bırakıp çıktığım oldu. Sokakta, markette aklına gelebilecek heryerde sebepsiz zırıl zırıl ağladığında, insanlar gelip ne oldu diye sorduğunda cevap veremediğim de oldu, insanlar sordukça daha da dozu artardı ağlamalarının. Daha neler neler. Bak şu an 6 yaşında hala zor bir çocuk ama artık derdini anlatıp kendini ifade edebildigi için, daha huzurluyuz. Oğlum 6.5 aylık, maşallah diyim daha kızım gibi ağladığına şahit olmadım, karnı toksa keyfi yerindedir. Uykusu gelince eeee diye söylenmeye başlar uyuturum falan. Kızımla kıyaslanınca aşırı sakin bir bebek. Bak ikisini de ben doğurdum, ben büyütüyorum ama inan bana tipleri dışında ufacık bir benzerlikleri yok. Bende mi sorun şimdi, bence değil. Baştada bahsettiğim gibi bence gayet huyu, suyu, karakteri az çok belli doguyor bebekler. Tabiki biz şekillendiriyoruz yer yer ama asla tüm olan bitenden sorumlu olamayız. Bende kızımda kendimi çok yıprattım, kızım zaten 10 yıl yaşlandırdı beni ama şu an bakinca sorunun bende olmadığını görebiliyorum. Oğlun konusunda kendini bu denli yıpratmaktan vazgeç derim. Okul konusunda da şunu söyleyebilirim, zoru görünce cevaplar buna benzer oluyor.

Acaba eski annelermi böyle diyecektim ki aklıma anneannem geldi. Hayır bu insanların bazılarının kötü huyu. Yazıyı okuyunca aklıma çocukluğum geldi. Ayyy hangi birini yazdam bilemiyorum. Mesela 9 yaşında sobanın üzerindeki yemeği mutfağa benle yollayıp, benim yemeği yanlış anlamamla tekrar ocakta altını yakmam sonucu yamek yandı, diyerek kaşımı patlatmasımı. Ya da evde ders çalışırken kitaplar kalabalık yapıyor diye bahane edip bu kalemler ciğerlerinize batsın diye beddua etmesimi. Ya da akşam üzeri amcamı yolda görüp çocuk aklımla amcamın peşine takılıp eve geç gittiğimde külotumu indirip kontrol etmesimi. offff

Kesinlikle tüm çabalarımız onlar için.. Idrakyollariiltihabi

neden annenizi hayatınızdan çıkarmadınız? A Arya_Stark01

Kitabi okumadim ama notumu aldim en kisa zamanda okuyacagim Su zaman oyleydi, cehalet vs olaylari insanlarin kendini yada sevdiklerini aklamasi bana gore Cok cahil, okul yuzu gormemis, okuma yazma bilmeyrn, koyunden kafasini disari uzatmamis ama sevgi dolu, fedakar anne kayniyor dunya Bu tamamen karakter meselesi, crhaletle, zamanla hic ilgisi yok konunun Konu tamamen insanlikla alakali Burada da benzer yorumlari gordum sinirim bozuldu, yani o zamanlar cocuklarin yaninda sigara icilmesini cehaletle aciklayabiliriz ama kolunda sigara sondurmeyi cehaletle aciklayamayiz

Yazdıklarınız bana çocukluğumu hatırlattı Benim annem de bana hiç güzel sözler söylemezdi, arkadaşlarımın anneleri yavrum, annecim derken o kadar özenirdim ki anlatmam Hatta bir keresinde bir arkadaşım hasta oldu annesi sürekli telefon ediyordu nasıl oldun diye onu bile özenmiştim, annem sürekli hasta olmayı sevmiyordu ve hasta olduğumda çok sormazdı biraz soğuk yapıda bir anneydi ama çok fedakardı Gamsız ben sorumsuz bir babam vardı annem bizim için çok çabaladı asla hakkını yiyemem Dayakta yedik Benim de çocukluğum özentilerle geçti Şu an ben de anneme diğer arkadaşlarım gibi Annecim diyemiyorum konuşurken sadece anne diyebiliyorum oda sürekli değil Çocuk annesinden ne görürse ileride annesine o şekilde davranıyor Ama ben anneme bazı konularda kırgın olsam da babama göre çok çok iyi bir anne olduğunu düşünüyorum ve anneme çok düşkünüm

İnanın aglayabilmek güçlü inananların işi Benzer şeyleri yaşayan biri olarak sizi cok iyi anlıyorum bazı şeyleri istemekte secemeyiz evladiniza yoğunlaşın Umarım oğlunuz sizi iyi o benim annem diye hatırlar

Çocukluğumda annemin isabet ettiremediği terlikler dışında şiddet hatırası yok empati yapamadım ama yazdığınız sahneler özellikle sigara konusu içimi sızlattı. İse yaramadığını düşündüğünüz psikolojik desteği almalısınız, 32 yaşına kadar bir sekilde aşamadığınız bir durum var, anneliginize, sosyal iliskilerinize belki de en önemlisi kendinizle olan bagınızda olumsuz etkilerini yaşıyorsunuz. Annenizle bu konularda hiç yüzleştiniz mi? Şuan da fiziksel değil ama ruhsal olarak yine yaralıyorsa anneniz sizi onu çocukluğunuzda yasadiginiz şeylerden dolayı affedip ruhen rahatlamaniz da zor olur muhtemelen.

Şu kısma tüm kalbimle katılıyorum. Düşünüyorum ve acaba bizden daha ne istiyorlardı diyorum. Evet bizim kuşak saygılı, sorun çıkarmayan ve sakindi. Acaba ne istediler daha bizden.

Hatırlıyorum sizi konunuzdan. Başımız sağolsun. Anneme haksızlık edemem asla bu kadar vicdansız değildi, biyolojik anneniz kadar... Zaten beni asıl yaralayan vurması değil. Çok fazla vurmazdı. Beni yaralayan, vurduktan sonra annelik merhameti ile değil de haklı olduğunu kanıtlama egosuyla ilgisini esirgemesiydi. Mesela bu sabah oğlum uyanır uyanmaz kaprislere başlayınca gerildim biraz. "oğlum neden bana bunu yapıyorsun" diye çıkıştm. Bağırmadım bile. Ancak birkaç saniye sonra "acaba başka sıkıntısı mı var ben mi anlamıyorum" diye kendimi sorguladım. Ben annemde bu sorgulamanın oluşmamasına, olmuşsa bile sanki ben onun kumasıymışım gibi bunu bana belli etmemesine kırgınım.

nasılda içimdeki seslere ışık tuttun... bazı yerlerde yaşadıklarımı eksik olarak yazmışsın, zira altımı ıslattığım için ceza olarak popomu şiş ile yakan üvey baba olacak insancıktı... daha neler neler aklıma geliyor her hamile lohusa dönemimde... senin gibi ağlamam güçlüyüm derim ama bu dönemlerde bazen saatlercé akar durmaz. soruları sor sor bitmiyor. dedim ya benim yaşadıklarım çok çok farklı ama iyiyim çocuklarımla iyileştim... iyileşiriz tabi iyileşiyoruz... Aaa oğlun çok değişti diyenlere"annesi değişti diyorum gururla " neden benim yüzümden adı yaramazà çıksın. öyle akıllı anlayışlı fıtratları temiz birşekilde emanet ediliyorlar bize. inşallah herşey çok güzel olacak idrak, iyileşmek istememiz bile bunun başlangıcı...

Evet dediğiniz gibi çalışmıyor olmak etkiliyor beni. Ancak bir arkadaşın söylediği gibi esasında iş hayatı da tatmin etmiyor beni. Sorun tam olarak bu değil yani. O zaman da oğluma vakit ayıramıyorum diye takılırdım muhtemelen. Sizin adınıza sevindim. En azından çalıştığınız anlarda mutlu ve huzurlu hissediyormuşsunuz. Annemi babamı anlıyorum demişsiniz. Ben anlıyorum elbette onları. Ancak hak veremiyorum. O kısımda sıkıntı var :)

Idrakyollariiltihabi çok üzüldüm. bütün hastaliklarin travmaya bagli oldugunu dinliyorum Barış Musludan, siz dun tam travmanizi bulmussunuz. kitabi var beynine format at diye. inst. adresi barismuslu official. belki travmani çözünce evladina ve sana faydasi olur kuzum benim

Bunların bilincinde olarak, bütün kırgınlıklarınızın geçebilmesi için, önce annenizi affetmeyi deneseniz. Evet gözlerim yaşararak okudum yazdıklarınızı, ve annenize de çok kızdım, farketmeden de olsa sizde böyle izler bıraktığı için. Ama içinize sinerek affedebilseniz belki o zaman ruhunuz da rahatlar. Siz zaten çok iyi bir annesiniz. Bi çocuk ne kadar sevgiyle bakılabilirse o kadar bakıyorsunuz.

Ay kıyamam. Bende de bu şekilde oldu. :)

Hiç kimsenin hür iradesiyle yaptığı hatanin sebebi bir başkası değildir. Yasadigimiz geçmiş sadece bakış acimizi ve dayanikliligimizi etkileyebilir ama tercihlerimizi belirleyen bizleriz. Ablaniz tahammulsuz biri olmasinin sebeplerini geçmişte arayabilir, kendini bir şekilde geçmişle açıklayabilir ama çocuğuna bagirmasinin sorumlusu yalnızca kendisi. Bunun sorumlulugunu almaktansa sorumlulugu annenize yukleyerek kendini kandiriyor ve vicdanini rahatlatiyor sadece. Çocuğu büyüdüğünde tıpkı şu an kendisinin de yapmadıgi gibi annemin bana bagirmasinin sebebi annesiydi demeyecek, sadece annem bana bagirirdi diyecek.

" Bizde çocukluğumuzda dayak yedik, ne var bunda diyenler ile " gerçekten adam olmuş erkek görmeyip " erkekler hep böyle diyenler hep aynı kalıp kişiler. Yaşadıklarının dışında yaşam yokmuş gibi davranıyorlar. Ve yara acmadigini sandıkları o dayaklar aslında çok şey götürmüştür kendilerinden. Parmak ucuyla dahi şiddet görmeden büyüdüm. Ve demek ki vardı böyle anne babalar. Bağırmadan ve vurmadan da hasretten güzel çocuk buyutulebiliyor. Hasta isen çocuk sahibi olma ; tedavi olmadan bunu yapmaya hakkın yok.

Dogru eskiden daha normalmis. Biz sigara dumani gozune kacmasin derken eskiler baca gibi sigara icermis. Ya vicdan yoksunluguymus annendeki ya da ani bir goz kararmasi bilemiyorum. Evliliginde mutlumuydu annen?

Annem bizim yani çocuklarının arasında ayrımcılık yaptığı gibi çocuklarım arasında da ayrım yapardı. Bu kızın güzel diğeri çirkin, öbürü huysuz. Bunu daha çok seviyorum, öbürü gelmese de olur. Çocuklarım daha küçücük olduğu halde böyle. Farkettim ki insanlar asla değişmiyor, bu kişi annem de olsa öyle. O yüzden ve artık uzak durmakla en doğru kararı verdiğimi düşünüyorum. İnanılmaz huzurluyum.

Sizi o kadar iyi anlıyorum ki. Konunuzdan cesaret alıp sonunda bende anlattım içimdekileri. Basit bir olayda geçmişteki o olay aklınıza gelip başa sardırıyor biliyorum. Tek tavsiyem evladınıza sarılıp unutmaya çalışmak. Geçmiş düzelmeyecek keşke eternal sunshine of the spotless mind filmindeki gibi bir makine olsa da geçmişteki o anıları silebilsek.

İdrak senin için üzülmedim. Artık yetişkin bir insansın. Evet sigara sondurmesi gercekten korkunc. Ama bunları da ısıtıp ısıtıp yeme. Sen de anneni artık affet oğluna annenin sana yaptığı kötülükleri yapma. Oğlun niye zor bir çocuk. Fiziksel bir rahatsızlığı yoksa annesi zor bir anne olduğu için. Anneni affetmeden düzelemezsin. Unutma bunu. Onunda şayet iyi bir annesi olsaydı senin kolunda sigara sönmeyecekti.

Herkesin ne çok çocukluk yarası var ben de yaralarımı hatırladım kimseye düşman değilim keşke diyorum sadece ve herkesi iyilikleriyle hatırlamaya çalışıyorum ve evladıma yapabildiğinin en iyisini yapıyorum bazen kızınca çok vicdan azabı çekiyorum eşimde de aynısını hissediyorum arada kalmışlıklar içinde çocuk yetiştirmeye çalışıyoruz umarım hiç hasarsız çocukluk olur onların ki ve onlar hiç ikilemde kalmazlar çok mutlu olurlar bütün güzel dualar çocukların olsun

Kendi yasadiklarinizin hiçbirini çocuğunuza yaşatmayacak olmaniz cok guzel degil mi?

Karakter diye bir film var tavsiye ederim cocuk anne baba ilişkisini çok iyi özetlemiş

Bilmem benim annemle ilgili konularıma denk geldin mi? Annemi sildim ben. Özellikle anne olduktan sonra geçmişte ve şimdi yaptıklarını daha çok sorgular oldum ve anladım ki -o farkında veya değil- beni sevmiyor. Seven anne çocuklarına böyle şeyler yaşatmaz, işkence yapmaz. Zor olsa da bunu kabullendim ve bu konuyu içimde tamamen kapattım. Sen de bunu kabullenmekle işe başlayabilirsin. Annen seni sevmiyor. Sevse bacaklarına vurduğu için pişman olurdu, vücudunda sigara söndürmezdi. Doğumdaki tavrı merhametten değil, çevreye karşı üstlendiği anne rolünü yerine getirmek içindi sadece. Geçmişle hesaplaş, annenle ister yüzyüze, ister içinde hesaplaş. Sorunu hallettiğin ya da çözümsüz olduğu sonucuna ulaştığın gün bir daha açmamak üzere kapat. Ve değiş idrak. Mutlu olmak ve mutlu etmek için değiş. Annenle, ailenle görüşme sıklığını azalt. Evladının kreş saatlerini uzatıp, seni mutlu eden şeyleri yapmaya başla. Evi b. k götürsün boşver, dışarı çık, avare gez dolaş. Gökyüzüne, ağaca, denize bak. Kurslara katıl. Kendini, içindeki o ağlayan çocuğu mutlu etmek için yap her şeyi. Çünkü sen iyi ve mutlu olursan çocuğun ve eşin de mutlu olabilir. Annenden ve ailenden bir süre uzak dur. Tavırlarını ölç, değerini gör ve ona göre davran. Yani annen de olsa, kardeşin de olsa herkese hakettiği gibi davran. Yoksa içindeki haksızlığa uğrama hissi hiç terketmeyecek seni.

Simdi konu sahibesi elinizden geleni yapiyorsunuz Super insan degilsiniz ya sizin de sabrinizin sonuna geldiginiz anlar olacaktir Kimse super anne, super insan vb degil. kaldi ki cocugunuz cok cok zor bir cocuk.

Tüm çabam bunun için zaten. Çok fazla bir şey istemiyorum aslında. Mutlu ve özgür bir çocuk olsun kafi. Geçmiş olsun mu desem ne desem size bilemedim. Geçecek inşallah. C

İşin fenası anneler yüzünden anneliğini sorgulayan, yetersiz bulan ve çocuklarının sevmeyeceğinden korkan kadınlar yetişiyor, idrak, Gangsta, Koalina, liste epey kabarık aslında Ruhlarınızda bıraktığı yaralar aynı zamanda anneliğinizle ilgili endişelere dönüşüyor, anneniz gibi olmak korkusuyla boğuşuyorsunuz. Hem çocukluğunuzun yaralarını sarmaya ya da eksikliğini gidermeye çalışmak hem kendi anneliğiniz ölçüp tartmak arasında sıkışıp kalınca da patlamalar yaşanıyor galiba veya hep daha iyi anne olabilmek için kendinizle yarışıyorsunuz. Anneler farkında değil belki ama çocuklarının ruhlarında derin izler bırakıyorlar. Şimdiki çocuklar, çocuklarınız sizlerden daha şanslı, eskilerin anam babam usulü çocuk yetiştirme metodunun yanlış olduğunun farkındasınız, hiçbiriniz anneleriniz gibi olmazsınız.

Evet okurken kendi ailem geldi. Tam olarak bu degil ama sonuc ayni. ben annemi senin gibi atamasam da cogu zaman annem yok diyorum. cunku olmasi gereken durum olmadi. Bende anlatayim da icim biraz ferahlasin.. Ben 2 cocugum. kucukken kıymet gördüm ama ne olduysa abim polis olup benim yasim 14 leri gecince basladi yada ben o zmaan anlamaya basladim. Babam evde daginiklik sevmez. Bi ara bnde oturma odasina montumu biraktim diye annem cagirdi. baban dovecek seni dedi. herseye ragmen gittim. gel yanima kizim dedi ozledim sevecem demez mi. icim yandi. Gitmedim. doveceksin dimi dedim. montunu bir daha birakirsan buraya defolur gidersin bu evden dedi yasim kac mi 13 Kucuklugumden birsey hatirliyorum tek. ben daha 5 yada 6 yasinda yim. Abimle odamizda oynuyoruz. biraz fazla gurultu oldu herhalde annem 2 defa uyari yapti.3 de babam geldi. Aksam saat 10 falan di. gece karanlık. abimle bizi kapinin onune koymasin mi?biz de ilk agladik sonra abim 13 yaslarinda aldi beni evin kosebasina kadar yuruduk. annem geldi babam bizi cagiriyormus. Bizi uslu dursun diye yapmis. abimde gelmem dedi alir kardesimi calisir bakarim dedi. annem zorla olsada ikna edip eve gittik. tabi bn o arada agliyom. abi eve gidelim diye. Yasim 16 yada 17 sevgilim oldu. ben annemlere bunu bi sure sonra ddim ve karsi ciktilar. zamanin da beni koruyan abim dovdu. annem sen orospu musun pis orospu vs vs bir suru laf. Babam durdu durdu aradan bir hafta gecti bn görüşüyorum sevgilimle evlenecek degiliz sadece arkadasiz diyorum ama hat getire. ha babam ne mi yapti ilk guzelce kemerle dovdu. hemde acisin die ceketlerimi bile cikarttirdi. badim vardi uzerimde. ve en cok da canim kemerle degil annemin babama ordan vur vur diye desteklemesi en cok koyan. Bir de annemon sozleri var. Hep der esimin yaninda, kv kp in yaninda benim bn oglumu tutarim. bu da babasiyla bir olur dedi. dedigi zmanlar benim 10 yasimdan onceki sevilme cagimdi. ama hala ayni ben oglumu tutarim ilk ona kosarim ne olursa der. Beni de atmadigini belirtir ama belirrse ne kar o lafrdan sonra. Daha neler neler bildiklerim.. Aman sabah sabah gozlerim sisti aglamaktan. bende ogluma bakip bakip ağlayıp yaziyorum.

Gerçi çok okumuşsunuz belli bu konuda takıldığınız noktaların cevaplarını "İyi Aile Yoktur"da bulacaksınız. Benim çocuklarımla, kendimle ve annemle olan düşüncelerimi/ilişkimi/tutumlarımı gözden geçirmemi ve tekrar yapılandırmamı sağladı. Ebeveyn aklayan, o zaman öyleydi/cehalet vardı diyen yahut olayları, kişileri şartlar içinde değerlendirmeli diyen bir kitap değil. Aksine oldukça acımasızca yüzleştiriyor insanı ve kendi anneliğimizin henüz başındayken çok iyi geliyor bu. Aklınızda olsun.

Idrakyollariiltihabi kardeş miyiz derdim ama tek çocuğum... Bütün yazdıkların bire bir aynı.. Uzun zamandır sıkıntılıyım.. Ben aslında pandoranin kutusuna atmıştım normal bir evlat gibi davranmaya çalışıyordum, ta ki hayatim çok güzel çok yolunda olunca benden talepleri artana kadar bin tanenin 999 unu yapsam birini yapmasam dünyanın en kötü insanı oluyorum, artık doldum ben de 35 yaşımdayim tamam siz benden evlat olarak memnun değilsiniz ben sizden anne baba olarak memnun muyum? Ben sizden razı mıyım? Hiç onu sorduğunuz yok.. gelin açalım şu pandoranin kutusunu.. Benim sana çok ihtiyacım olduğu yaşlarda çok meşguldün, ama bugün ben seni bir gün aramasam vayyy hayırsız evlat hic arayip sorduğun yok oluyor.. Ve bunları söyleyince annem krizlere girer.. En temizi onu deli kabul etmek, normal değil kötü bir insan diyerek kabul etmek.. Şimdi torun istiyorlar yapmadigim için hayırsızım tabi ki.. Şöyle oynarlarmis şöyle bakarlarmis.. Peki ben? Bana niye öyle bakmadiniz? Cevap cahildik.. Çocuk yapmiyorum belki de sırf onlara inattan belki de bana vermediklari sevgiyi birine aktarma ihtiyaci hissetmedigimden.

Super yazmissiniz. Sizin adiniza cok sevindim. Cok guzel. Cok icten. Allah bebeginizle bir omur boyu mutluluk versin keske sizin gibi kendine bakabilen anneler cogalsa. Hicbir anne mukemmel olamaz ama kendine bakabilen ayna tutabilen bir anne olmak cesaret ister.

yok yok idrak sadece 7 yaşındaydım.. pipi nedir bilmezdim ki vajina neydi sahiden? o pıtiydı bana öğretilen oydu en azından. . babamın halası vardı ve onun sapık kocası... ablami birgun bildiğin oksamis daha yeni filizlenen memislerini popusunu... ablam anlattı, annem "kızım o seni sevmistir "dedi.. sinirden cidden gülesim geldi şuan... Şimdi bana benim kızım diyecek bunu.. bana dokundu oksadi... gebertirim gözüm görmez herhalde o adamı. . Bilmem vefaat ettiginde yıkıldım çok üzüldüm tabi. . Ancak ne zaman terapide annemle ilgili kısımlar olsa nedensiz ağlama krizleri yaşardım o zamanlar annemden nefret ettim... istismarın ilk terapisinden sonra memleketime gidince, hani buzağı emmek için koşar ya annesine işte öyle koştum anneme... dedim bak geldim bu adam bunları bana yaparken nerdeydin? neden beni korumadin? neden beni susturdun? neden bu adamı her gün görmem gerekti? Daha 8 yaşındayken kendi bedenime zarar vermeye başladım saçlarımı tomar tomar yoldum... Okulu hep birakmak istedim hep ofkeliydim hep hep sustum... Bilir misin bu hissi bence bilirsin... aglamak istersin ama aglamazsin tutarsin kendini bogazin acir... iste o yanmalar benimle bir bütün gibiydi... terapilerden sonra anneme olan sevgiden ziyade hesap sorma özlemi diye düşünüyorum. Ne kötü.. haksızlık!! iftiraya uğramak hem de küçücük yaşta ugramak. Ne denir bilmiyorum ama ben de senin o çocuk Yaralarından ve çocuk yaşta aglayamadigin gözlerinden öperim.

Ben yalandan nefret eden bur insanim. olecegimi bilsem yine de olan seyleri dogru su onu soylerim ama cok acısını cektim. Sen de bayagi cekmissin.. Allah evladımiza iyi anne olmamiz dileğiyle.. sende uzulme artik hayat geldi gecti biliyorum zor ama yapabilecgimiz birsey yok yasandi bitti Idrakyollariiltihabi

Seni anlıyor, sana sarılıyorum. Bir gün ben de olduğu gibi anlatmaya hazır olurum belki.

Annenizin eline saglik, benim kizim bebegini dovse bende aynisini yapardim Ablanizin tedavi gormesi gerekiyor cidden Kirmizi pabuc

Ama bunca yipranmisliktan sonra, yetiskinligimizde de bizi orselemelerine izin verirsek suc bizim oluyor. Cunku kendimiz disinda sorumlu oldugumuz insanlarda bizim etkilenmemizden etkileniyorlar domino tasi gibi. O yuzden sinir koymak gerekli. Birde benden tavsiye ne kadar dusunurseniz o kadar taze tutarsiniz. O yuzden gercekten bosverin.

Şunu okurken insan neyi yapmaması gerektiğini bir kere daha idrak ediyor. Teşekkür ederiz idrak ettirdiğiniz için...

Kendime çocuklarıma karşı hep sorguluyorum yapmayacam dediğim şeyleri yapıyorum kendimi iyi bir anne olarak görmüyorum ama zamanında beni döven annem şimdi ben çocuğuma bağırsam niye bağrıyon diye bana kızıyor

O kişileri de anlamaya çalışıyorum. En nihayetinde dayatılan düşüncelerden arınmak kolay olmuyor. Ancak şunu anlamıyorlar. Travma anlarını ve sebeplerini ayıklama ve seçme şansımız olmuyor. Mesela altı yaşındayken çok ciddi bir yanık oldu vücudumda. Bir ay boyunca cibinlik ile yattım ve pansuman yapıldı. Annem mide rahatsızlığı için hastaneye gitmişti. Abimi de sakın çayı ellemeyin diye uyarmıştı. Abim sekiz ben altı yaşındayım. Abim de "ben büyüğüm ne var çay koymakta" diyerek bir demlik çayı bacağımdan aşağı boşalttı sağolsun :) abimin o korku haline, suratının bembeyaz olmasına, o küçük haliyle beni banyoya sokup su dökmesine o kadar üzüldüm o kadar Üzüldüm ki kendi acımı unuttum. Altı yaşındaki çocuklar o ağır yanık karşısında ağlar bağırır panikler. Ben sakindim çünkü abim çok kötüydü :) yürüyerek hastaneye gittik abimle. Babam sağlıkçı ve hastane yürüme mesafesinde. Yine de epey yol vardı. Yolda annemle karşılaştık. O da hastaydı. Bacağımı görünce öyle bir hale geldi ki, bir de ona üzüldüm. Mesela bu olay bende travmaya sebep olmadı. Ne anneme kızdım, ne abime. Ne çektiğim acıya hayıflandım ne de ağlayıp yakınmamış olmaya. Çünkü karşımda merhametsiz ve vicdansız Kimse yoktu. Acımı anlamalarını beklemiyordum, anlıyor ve üzülüyorlardı. Bunun gibi birçok olay yaşadım ama gülerek hatırlıyorum ne günlerdi diye. Beni dramatik ve romanvari olmakla suçlayan, hepimiz acı çektik dayak yedik diyen insanları ben anlıyorum da onlar beni anlamıyor. Elbette yaşadığım her olaya mana yükleyip acılar içinde kıvranmıyorum. Ancak bazı anlar ve olaylar öyle kötü hissettiriyor ki insana, asla unutulmuyor.

Siz ben misiniz acaba? Öyle bir yapışmış ki o güçlü olma zorunluluğu bana sanki bir an bırakırsam dünya duracak gibi hissediyorum. Keşke güçlü olmak bu kadar kutlu görülmeseymiş. Eşim geçen gün ağır işlerde bile yardım istemememden dem vurdu mesela? Yardım istemeyi bile acizlik görür olmuşm farkında değilim. Umuyorum geçer. Iyi geldi ağlamak. Iyiyim ben :) Casper25 Sanma şahım herkesi sen sadıkane yar olur Anneler

Ahhh ah...

Aglamak bencede gucsuzluk degil once onu bir aş. Cok sulu goz olmakta iyi degil kabul., ben bazen duygusalliktan bazen sinirden ofkeden mutluluktan aglarim. Gulmek kadar nornal degil mi bu? Eskiden aglayinca cocuklar gormesin derdim simdi sakinca gormuyorum bunda.. sizde agliyosunuz ya bende aglayabilirim diyorum:)) bende insanim anlatiyorum.

Cok uzuldum yazdiklariniza. Cocuklukta yasadiklarimiz zamanla unutulsa da muhakkak az cok etkisi kaliyor kisiligimizde, bilincaltimizda. Bigun babam milli piyango biletini ariyor evde yana yakila. Annem kaybetti bileti, babam ben kaybettim saniyor. 9 yasindayim. Halamlar bizde, kuzenlerim falan. Bagirip duruyo milletin icinde bulcaksin o bileti diye. Annem de ben kaybettim demedi ya la. Bi ton laf yedim utana sikila ve haksiz yere. Tabi acisini cikardim sonra, teek tek kizdigim kirildigim seyleri soyledim annemle babama. Bu bilet olayini soylememisim bak onu yeni hatirladim :) En guzeli affetmek.. unutmak.. ana baba iste. Hatalariyla, emekleriyle, sevgileriyle, ihmalleriyle... buyuttuler bi sekilde, Sagolsunlar yine de.. Buyuduk iste... Allah ailemize cocuklarimiza bagislasin bizi, onlari da bize. Aaa siir gibi olmus sonu :))

Yok hiç de öyle prenses çocukluk geçirmedim. Aksine yasadiklarima irgatlik da denir marabalik da. Hatta evdeki takma adım Köle İzuara ve Kuntakinte. Çocukluğumdan beri her türlü işe koşturdum. Her işten anlarım. Bozuk ev eşyaları tamir eder, halı yıkar, duvar boyar, hasta bakar, yük taşırim sırtımda, çay fındık toplarım. Her ÖSYM sınavında poğaça börek satarım. Hayatimda hep başarılı ve inek diye tabir edilen bir çocuktum. Başarılarla dolu hayatım olduğu kadar zorluklarla da dolu bir hayatım var. Ancak her zorluğu başarıya çevirdim. Aglamadim drama yapmadım her zorlukta gucumu keşfettim. Annem tam bir Karadeniz kadını idi beni de öyle yetiştirdi şükür. Benim dediklerim hem konu sahibi hem baskalari tarafından tamamen yanlış anlaşılmış ve başka yerlere çekilmiş. Zorluklar bizi güçlendirir. Ama zorluklar da bizi yaşatır hayati. Babamın boynu kırıldığında ve doktorlar ölür dediklerinde aglamamayi güçlü olmak saymadım. Aşırı çok ağladım çok üzüldüm çok kahroldum. Ama bu beni geliştirdi ufkumu açtı. Ben her kötü olaya da bir şey öğreniyorum diye bakarım. Biz kendimize iyi davranmazsak başkaları hiç acımaz. Benim aslında demeye çalıştığım sadece buydu.

Yarın ücretsiz seans için randevu alacağım. Geçen hafta dolu olduğu için alamadım. Umudum yok ama deneyeceğim. Görünüşte hassas değilim ama bence "ben çok duygusal ve hassas bir insanım" diyen birçok kişiden daha hassas olabilirim. Cümlelere çok takılırım. Olur öyle deyip geçemem çoğu zaman. Hassaslık mı bu bilmiyorum.

Suan yaninizda olsam size sımsıkı sarilmaksarılmak isterdim. .

Acıdan beslenen biri değilim. Aksine konuşulmasına bile tahammülüm yok. Bugün, istediğim yerde değilim. İstediğim hayatı yaşamıyorum. İstediğim kişi değilim. Bunların sebebi de ailem. O yüzden yaralar kapanmıyor.

Allah yardımcın olsun bacım

Yasadığımız hayattan mutlu olmadığımızda cocuklugumuza dönüyoruz sanırım. Biseyler yanlis basladı da bu duruma geldim düşüncesiyle belki de. Hani o zamanı düzeltebilseydik bugünü farklı yasardık hayaliyle. Aslinda gecmisde bize yapipan yanlislari hatirlamak bugünkü yetersizliklerimizi aciklamada bizi rahatlatiyor olsa da bunu sık yapmak da bugunden kacmak oluyor maalesef. Toplumdaki bu kadar çok mutsuz insanın mimarı aileleri. Pek cok pırlanta gibi genç yanlis davranan anne- baba yuzünden silinip gidiyor. Tabii ki bizler yetiskin olup, gercek ebeveynlik nasil olurmus bunu ogrendikce ailelerimizin hatalarini ve o hatalarin bunca yil sonra bile bizim uzerimizdeki olumsuz etkilerini daha net gorebiliyoruz. Yapilabilecek tek sey bana göre, gecmiste yasattiklari icin onlara ofke duymak yerine o kadarini yapabildiler deyip kabullenmek, ama bugünkü kotü izleri de kendi uzerimizde calisarak silmek. Yoksa duygusallikla yaklasirsak bunun psikolojimizi bozmaktan baska bir etkisi olacagini da sanmiyorum. Arada tabii ki hatirlayip, anlatmak, dertlesmek normal ve iyi gelebilir ama bugünu ne kadar tatmin olmus yasarsak gecmisdeki mutsuzluklari konusmaya gerek bile duymayacagiz. Umarim oyle olur mutlu olur ve gecmise donme geregi duymayiz.

Sizinki kadar yüksek dozda olmasa da, biz de şartlı sevgi gören çocuklardık iki kardeş. 'Elalem ne der?'Dininin inanışları ve şartlarıyla büyüdük. Annemin zaten kendi çocukluğundan gelen bir kişilik bozukluğu var. Babamın da yine çocukken, ailesinin yaşadığı iflastan kaynaklı bir ruhsal sıkıntısı annemin durumuna eklenince; ''mükemmel bir aile'' olduk. Bu ebeveynin yetiştirdiği iki çocuk ne olur? ''mükemmeliyetçi iki yetişkin'' Tek tesellim biz fiziksel şiddet görmedik. Ben aldığım okul öncesi ve pdr eğitimi, kardeşim de avukat olmasına rağmen psikolojiye duyduğu ilgi sayesinde, farkındalık geliştirip geçmişimizle kısmen barıştık ve kendimizi törpüledik. Psikolojiye merakımızın altında da çocukluk yaşantılarımızın olduğunu düşünüyoruz iki kardeş. Benim mükemmeliyetçiliğimi kendimle sınırlamayı öğrendim mesela, oğluma yansıtmamaya çalıştım, bunda eşimin daha rahat bir kişiliği olmasının da etkisi var tabii. Lafı uzattım, demek istediğim şu hepimizin çocukluğunda farklı travmalar var, farklı etkilerini ve yansımalarını yaşadık, yaşıyoruz. Geçmişi değiştirmek mümkün değil. Ama etkilerini azaltmak, yaşadıklarımızdan sonuç çıkarmak ve daha güzel yaşamaya çalışmak mümkün, bunun için de bize yardım edebilecek tek bir kişi var, KENDİMİZ. Idrakyollariiltihabi.

Evet yalnız kaldım epey. Özellikle çocuk bakımı ve kendimi anlatma kısmında. Ancak bunun maalesef bir çözümü yok. Terorik bilgiler anneliğe çok da katkı sağlamıyor. Kendimiz iyşkeşmedikçe doğru yaptığımız eylemleri bile sorgular Oluyoruz çünkü. B Began Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik İptali tek ayak

Hepimiz için.

Hafiflemene çok sevindim. İki hikayede de tanıdık bazı kısımlar vardı. Ama en çok ikincisinde. Açıkçası sana ait hikayeler olması beni biraz şaşırttı. Beklemiyordum. Madem döküldük, ikinci hikayedeki tanıdık yerlere değineyim. En fazla bir daha girmem siteye :) Dört buçuk yaşında okuma yazmayı kendi kendime öğrendim. Rakamları da. Tabi bu durumu ailem "bak kız kardeşine. Kız olduğu halde neler yapıyor. Biz senin için o kadar uğraşıyoruz hala haylazlık peşindesin" cümlesini kullanabilmek için bir koz olarak kullandılar sadece. Zavallı abim... Ben çok da önemli değildim. Abime ders veriyordum ve bu olaydaki tek maharetim de buydu. Beş yaşında yoğun ısrarlarım ve bazı akrabaların gazı ile abimin okuluna götürdü annem beni. O zamanlar sınavla sınıf atlama mevzusu vardı. Üçüncü sınıfa gidebileceğim sonucuna ulaştılar ama çok küçük olduğum ve ezileceğim için ikinci sınıftan başladım beş yaşında. "bak şu kıza da az ders çalış" cümlesinde yer alan bir böceğim hala. Sonra okul müdürü babamı ve annemi çağırdı. Nihal harcanması matmazel demek için. Gitmediler. Kız kısmı okumasa ne olacaktı sanki. Abim okusun yeterdi. Müdür babamın işyerine gitti ayağına. Adamı kovmaktan beter etti. Düşman oldular adeta. Sonra okullar arası satranç turnuvası vardı o dönem. Kendi okulumda birinciydim ve ben gidecektim. Ancak kız dediğin öyle başına buyruk başka yerlere turnuva bahanesiyle gitmezdi. İkinci olan çocuk gitti. Pis çıyan :) okul ve eğitim konusunu burada noktalıyorum. Sonraki yıllar mücadele, savaş ve acı ile geçti çünkü. Ama başardım. İstediğim şekilde, istediğim yerde olmasam da başardım. Onlara rağmen... Abim hala anne ve babama göre ezik, içine kapanık ve başarısız. Ben de kız halimle onu daha çok ezmelerine istemesem de sebep oldum. Abim için o kadar uğraştılar ve çabaladışar ki, ite kaka bir yerlere geldi. Ancak asla ailemi tatmin edemedi. Ben ise ne yaparsam yapayım önemsiz :) pipim yok çünkü. Ayıp ve de günah çünkü. Bir de elalem ne der. Biliyordum sizin bir yerlerden tanıdık olduğunuzu. Yanılmamışım. Şu sabah okula giderken umursamayan anne kısmı var ya. O durum bende oğlunu umursayan ama kızını umursamayan şeklinde gerçekleşiyordu. Kız kısmı okumada da olurdu. Hem zaten erkek gibiydim ben. Her şekilde kendimi kurtarırdım. İçime şeytan kaçmamış olsaydı, mükemmel bir mümine de olabilirdim ama ah o şeytan. Ne güzel bir kardeşiniz varmış. Konudan konuya atlıyorum ama biraz heyecanlandım benden bir şeyler okuyunca :) benim kardeşim çok kıymetlidir. Ailem gibi değildir. Anlar, dinler. Ama maalesef hak verecek kadar olgunlaşmadı henüz. Bir de ben ona kıyamam. Bunları anlatıp, yükümğ hafifletip ona ağırlık vermek istemem. O benim ilk evladım :)

Böyle görünmeyi seviyor olsam da böyle olmayı tercih etmezdim. Benim ailemde zayıf olan her durumda ağlayan ve ağlamasına bile mana yükleyen kişi annemdi. Dolayısıyla ben böyle olmaya itildim, tercih etmedim. Acımadı ki demek ufak bir mümin latifesi idi. Ciddiye almadınız umarım :) elbette doğum yaparken acı yok Rocky diye kendimi motive etmiyordum. Derdim çocuğun bir an evvel çıkmasıydı. Acı eşiğim epey yüksektir evet ama muhtemelen annem yanımda olduğu için göstermemeyi tercih ettim. Mazallah tansiyonu falan yükselirdi.

İstenen bir çift kanattı, çünki tek eksiğimiz oydu, bunu gerçekten söylüyorum öyleydik kendi çapımızda. Dün bizden insanüstü özellikler bekleyen annemiz bugün çocuklarımızı uyardığımızda, bir işe kaldırdığımızda kıyamıyor, bakıyorum öyle, içimden diyorum anne senmisin gerçekten, peki ya dün neredeydin? Ama benim flulaştı, uzaklaştıkça silikleşti anılarım, yoksa bugün de çocuklarıma ayrım hissetseydim asıl o zaman içimde affetmezdim sanırım. Şimdi her geçen zaman bir anıyı affediyorum, çocuklarıma sevgisi şefkati bir bir götürüyor eksileri.

Demeyin nolur ya, neden ablanizi bi psikologa gondermiyorsunuz? Esi ne diyor bu duruma, el kadar bebe dövülur mu hic, sizin aileniz ne yapiyor? Ay sinirlerim bozuldu aksam aksam

Bu konularda yazılmış birçok kitapta aynı şey söyleniyor aslında. Çok da doğru bir yaklaşım. Sadece geçmişle yüzleşmek hepimizde aynı etkiyi oluşturmuyor. Beni sarstı epey :) Belki ailemizle süregelen sorunlar yaşamasak bir kağıt gibi çöpe atabiliriz geçmişi. Ama yaşanan her olay yeniden hatırlatıyor bazı olayları. Teşekkür ederim yorumunuz için.

Çalışan anneye sahip bir çocuktum. 3 yaşından itibaren Kendi akrabalarım dahil tüm bakıcılardan her türlü şiddeti tacizi gördüm. Seni çok iyi anlıyorum. Michael Newton ruhların yolculuğu kitabını şiddetle tavsiye edeceğim bu kitabı okursan sonra ruhların kaderi ni al oku. Hayatın değişecek

İstismar dedin, demeyeydin iyiydi. Tabi ki sen suçlusundur. Mesela 11 yaşındaysan ve bunu yaşadıysan akıl etmeliydin bir pipilinin bunu yapabileceğini. O pipili, yapar sen ona fırsat vermeyeceksin. Verdiysen dayağı yersin. He sonra evlenince cinsellik konusunda asla ilk adımı atan sen olmazsın ama çok da önemli değil. Sonuçta pipili tatmin olsun yeter. Zaten erkek ister, sen kan verir gibi yatsan da olur. He ayrıca babanın işyerindeki bir yelloz 12 yaşındayken sana erkeklere fingirdediğin hususunda iftira atabilir, babanı doldurabilir. Koskoca kadın yalan söyleyecek değil ya. Konunun babanda gözü olan bir şıllık olmasıyla bir bağlantısı yok zaten. Annen de onun bir kevaşe olduğunu bilmese, elbette seni savunmaz babanla aynı tepkiyi verirdi. Kendi menfaati söz konusu olmasaydı... Olur öyle şeyler istismar falan. Yaralarından öpüyorum. Annene rağmen, başın sağolsun. Biliyorum her şeye rağmen seviyordun...

Anne olunca kin artıyor zaten kuzu. Kinlenmen çok normal. Çünkü kendi çocuklarımızın yaptığı aşırılıkların binde birini bile yapmamışken neden merhamet gösteremediler bize diye düşünüp kinleniyoruz. Kendi çocuklarımıza karşı yeterince tahammül gösteremediğimizde ve annelerimizin cümlelerini söylemeye başladığımızda kinleniyoruz. Uzar gider bu liste. Teşekkür ederim yazdığın için. Tüm yaralılar toplandı başlığa :)

Ağlamak sandığın gibi güçsüzlük değil ki, aksine bunca zaman güçlü kalabildiğinin bir gösterisi. Belkide ilk kez bu kadar güçlüsün canım benim. Nasıl bedenimiz rahatsızlanınca ilaç alıyoruz, ruhumuzdaki yara da göz yaşı ile iyileşiyor. Ağlamakta ruhunu iyileştiriyor. Sen çok güçlü bir çocukmuşsun ve çokta güçlü bir annesin, çünkü evladın için çok ciddi bir çaba veriyorsun şuan. Herşey güzel olacak emin ol

Ağlamayı güçsüzlük olarak görmüyorum ama bu yerleşmiş bir hal bende. Değiştiremiyorum maalesef. Inşallah bari bundan sonra güzel olur her şey. Teşekkür ederim C

Aaa lutfen en nemrut benim bi kere :) annemde bana oyle der Ben oglumu dogurdugumda oyle cok sevdim ki onu, cok ama cok agladim, annem beni niye boyle sevmedi diye agladim, agladim dusundum yargiladim tekrar agladim ve en sonunda affettim, hersey icin affedip rahatladim Sobra ona anne gozuyle bakmayi biraktim, arkadasim hatta bazen benim cocugummus gibi davraniyorum, 10 senedir duzeldi iliskimiz, ben alttan aliyorum, herseyine tahammul etmeye calisiyorum vs vs Ben iyiyim kuzum, sende olacaksin, benim artik bir kizim var ve ben annem olmamak icin cok cabaliyorum, cocuklarimin cok sansli oldugunu dusunuyorum, senin oglunda oyle

Bugun yine telefon çaldı annen cok ağliyor pişman gelmek istiyor dediler.. Hayir dedim bitti sildim onu çunkü beni sevmedigine inaniyorum bunu o yaptı, inandırdi beni, bu 40 ima yanastim acittigi yerler hala aciyor yazik bize de..

:) benim her günüm zor geçiyor. Ve gariptir artık tepki vermiyorum. Kabullendim oğlumu olduğu gibi.

Anlattıklarım sadece fragman, bi de bunun filmi var. Maalesef öyleymiş, ben de sonradan sonraya fark ettim; bir yetişkin bile psikolojik şiddeti ayırt edemezken çocuk halimle yaşadım ve annem yetmedi, kendi kendimi de için için ezip durdum düşüncelerimle, onun manipülasyonu sonucu... Ayılmam, kendimi anlamam, yaşananları tespit etmem baya zaman aldı. Hala daha etkileri sürüyor, bir gard oluşmuş, inmiyor. Öyle, dertler derin, dermanı yine bizde de işte, hal kalmıyor bazen... Nasıl işledilerse nakış gibi, her yerde kendini belli ediyor ve kendinin farkında olan biri de anlıyor "Bu annemin ideal kızı işte" diye.

Annem ne kadar iyi bir insanmış düşünüyorum bulamıyorum onunla ilgili kötü bir anı. Bir kere yanlışlıkla ayağıma bir damla sıcak su damlatmıştı çay koyarken. Sonra defalarca öptü ayağımı. Bu yüzden sigarayı okuyunca dehşete kapıldım. Ama annem de 7-8 yaşında kardeşinin sorumluluğu almış. daha doğrusu verilmiş. dayım 2 yaşında tarlada naylon ayakkabısının tekini düşürdüğü için annem çok dayak yemiş. daha bir sürü olay. ama o bundan sonuç çıkarıp bana hiçbir zamam kardeşimin sorumluluğunu vermedi mesela. sen de kendi annenin yaptığı hataları yapmayacaksın. kendi çocukluğunu kendi çocuğunla bi daha yaşayıp güzel anılar biriktirin bence malesef çocukluk dönemi çok hassas ve hayatı şekillendiren bir dönem. Üzme kendini sen çok iyi bir annesin. Oğlun çok şanslı

Kendi ellerimle büyütemediğim, annemin hayatına olan, içinde kalan heveslerine isyanının bedelini ödeyen bir çocuk olarak boğazım düğümlendi. Demişsin ya "çok şiddet görmedim sayılıdır" diye. Üstte sigara söndürmek nedir ya? Bir anne nasıl yapabilir bunu? Kusura bakma bu salt kötülüktür.. Ben de şiddet gördüm. Hem de defalarca. Oğlum büyüdükçe anılar hafızama hücum ediyor. Ki oğlum çok zor bir çocuk değil. Mümkün mertebe sakinim. Sadece anneliğimi gözden geçirdiğim saatlerde olur bu.. Erken olgunlaşmak zorunda kaldığım zamanlarım aklıma geliyor. Annemin sürekli bir işi varken yaptığım resmi gösterip "nasıl olmuş?" diye sorduğum, annemin hiç bakmadan yemeğini karıştırdığı ve "hehe olmuş" dediği, benim "anne bakmadın ki" dediğim o saf hallerim ve sonra sonra hiç bir şeyin takdirini beklemediğim karaktere evrildiğim aklıma geldikçe istemsizce boğazım düğümleniyor. Bizim o akşam karnımız doydu. Ama çocuk ruhumuz eksik kaldı.. Benim de canım hemen acımaz. Doyasıya çığlık atamam. İstediğim an ağlayamam.. Annem "esergry beni hiç üzmedi" der. Ben de "bana fırsat kalmadı ki hep arada kaynadım dikkate alıp dinlemediniz ki" derim açık açık.. Şimdi faydası var mı? Hayır..

Cok gecmis olsun kuzum Bunu kendine yapma, sen cok iyi bir annesin

Benim gozumde bir ani canlandi Yasadiklarinizi derinden hissettim.. Dondum kaldim.. Kendime donup baktim.. Hayatima.. Yazamiyorum benide kilitlediniz

Anne çocuğa ayna görevi görür. Çocuğun ilk başta aileden kazandığı şey güven duygusudur. Ebeveynlerden birisi çocuğu hayal kırıklığına uğrattığında, yani güven duygusunu yerle bir ettiğinde, o çocuk buna katlanır. Başka bir seçeneği yoktur çünkü, kaçamaz saklanamaz. Travma yaşayan çocuklar büyüdüklerinde aynısını çocuklarına da yaşatabiliyorlar, çünkü gördüğü o. Ya da kimi araştırmacılar bunun kalıtımsal olduğunu söylüyor, kaçış yok diyorlar yani. Azınlık bir kesim var, bu travmayla kendi kendine baş edebilen, "Ben aynısını çocuğuma yaşatmayacağım" diyebilen. Biz buna literatürde "travma sonrası büyüme" diyoruz. Başlığında kullandığın gibi... Ya da halk dilinde, "Öldürmeyen acı güçlendirir" Seni öldürmeyen acı güçlendirmiş. Büyüme evresindesin hala dediğin gibi. Psikolojik olarak sağlamsın diyebiliriz aslında yani yaşamına devam edebiliyorsun, bir amacın var, mücadele ediyorsun bir şekilde. Ama sonraki aşamalarına henüz gelememişsin. İyimserlik diyoruz bu aşamaya da. "Her şey güzel olacak" aşaması... Bu aşamaya tek başına gelebilmek kolay değil, burada çocukluk çağında travma yaşamamış olan kişilere sorsak dahi "Her şey güzel olacak, hayattan umutluyum, bir de iyi tarafından bakalım" diyebilen kişi sayısı muhtemelen sınırlı olacaktır. Buraya yazarak aslında kendinle yüzleşiyorsun, anılarını su yüzüne çıkartarak yıllardır içinde tuttuğun, seni içten içe zehirleyen o kötülükleri kusarak rahatlıyorsun. Bu farkında olmasan da güzel. "No pain, no gain", yani "Acı olmadan kazanç da olmaz". Biraz acıyacak, travmanın etkilerini azaltmak biraz da kendinle yüzleşmek, duygularını dışa vurmaktan geçiyor. Bu süreçte hayattaki amaçlarını yeniden gözden geçir. İmkansız gelebilen amaçlarını ele. Duygularını daha sık paylaş, çevrende hiç kimse yoksa buraya yaz. Sen bir insansın, hayatta her şey insanlar için bunu unutma. Yaşadığın hiçbir şey o küçük kızın suçu değildi, olmasaydı daha mı iyi olurdu bunu bilemeyiz ama yaşadıkların seni şimdi olduğun hale getirdi. Seni biricik yaptı. Kendinle yüzleş ve hayat hikayeni yeniden oluştur idrak. Düzelmeyecek şeyleri olduğu gibi kabullen, düzeltebileceğin şeyler için yeni bir adım at. Sen bunu yapabilecek bilinçte bir kadınsın. Sana bir de kitap önereyim. İsmi "Hayatı Yeniden Keşfedin", okumaya ne kadar fırsatın olur bilemiyorum ama keşke olsa. Muhakkak alıp okumanı tavsiye ederim. Hayat hikayeni yeniden oluştur demiştim ya, hah bunu nasıl yapabileceğinin yolunu orada bulabilirsin. Ben de bu kitaptan çok yararlandım.

Çok teşekkür ederim. Deniyorum, çabalıyorum, öğreniyorum anneliği. Başarılı olurum umarım. Bende açılan yaraları oğlumda açmam umarım.

O ana olamamiş bence, dogurmakla anne olunmadıgının kanıtı malesef.

Ben de kucukken annemden cok dayak yedim ama oyle siddetli degil terlik falan vs. Ama dayak degil de bazen sinirlenince kalp kirardi yani o sozleri gelir hep aklima uzulurum tabi o zamanlar sinir hastasydi ve psikolojisi cok yerinde degildi sebebi de benden kucuk kardesimi kaybetmemiz ve bunun annemde kalan etkileri, sonra ustune eklenen maddi sikntilar herneyse bunlar arada aklima geliyor ama simdi bize karsi ozellikle de bana karsi o kadar iyi ki hic kizamiyorum ona, o da farkinda zaten hep der seninle ilgilenemedim pismanim diye sanirim annemin ben de cok etki birakmamasinn sebebi babamn asiri iyi olusu hep annem kizar babam teselli eder biza arka cikardi

Duygusal zekayi geliştirmiş analarimiz bari öyle teselli olalım dicem de, onun da faydasını görmedim.

Öyle.. Bazı şeyler hiçbir şartta, hiçbir yerde, hiç kimseye anlatılmıyor. Bir şey tutuyor ve çevresinde dönüp duruyorsun sadece. Ben şiddet görmedim ailemden; şöyle ki şiddet görmedim "Fiziksel şiddet" ve bu yüzden ufak dertleşmelerle arkadaşlarıma mini mini bahsettiğim her şey küçümsendi. Annem, ilginç bir kadın; "Niye öyle bakıyorsun?" diye kendisine sorulası bir kadındı ve sorarlardı da, sert bakardı . "Bir bakışla çocuğumu oturturum" gibi bir şeyi yapmaya çalıştı biliyorum. Evlat değil tam eğitimli bir köpek istedi. Her şeyin yasak olduğu bir eve doğdum; "Sıcakladım üstümü çıkarıyorum" denilemeyecek bir eve. "Annen üşümeni istemiyor, annelik" gibi savunmaların yapılabileceği incecik konular hepsi. Doktorların kendisine "Çocuğunuzu hasta eden sizsiniz bakın böyle yapmayın" dediği kadın, niçin ısrarla aynı şeyleri yapmaya devam eder? İğnesiz, serumsuz ayım, günüm geçmezdi. Cam şırıngalarla başladı benim serüvenim ve annemin "Abartma, acımıyor, acımaz" demeleriyle. Yemek yemelerimiz defalarca kusma içerirdi... "Doymadın" diye ellerimin tutup, burnumun sıkılıp ağzıma tıkılanlar... Mutlaka her yemeğimin sonu öğürtüler ve kusma ile biterdi. Kustuğum için tekrar yedirmeye çalışması ve tekrar kusmam da cabası. Ne yapsın, bir anne çocuğunun aç kalmasını ister mi? Annelikten hep... Annem sürekli iyiliğimi düşünürdü ve tüm kötü sonuçların sebebi bendim; benim "Yaramaz" olmamdı, sürekli bu söylendi durdu senelerce, her Allah'ın günü. Her hayalim, hevesim küçümsendi, kararlar hep benim adıma alındı isteklerim sorulmadığı gibi dillendirmem de hadsizlikti. Günlerce eve hapsedildiğim oldu; elimden her şey alınarak. Dış görünüşüm iyi olmalıydı; içim ne hale gelirse gelsin önemli değildi, jilet gibi olmalıydım. İnsanlar önünde rezil edilebilirdim, sorun yoktu, bu ancak ders alınası bir şeydi. Sevdiğim şeylerle tehdit edilirdim; her hafta yeni bir şeyim ayıplanır ve yasaklanırdı. Bazen bir dediğim ikiletilmez önüme ne varsa serilirdi, sonradan anladım ki başa kakmak için malzeme gerekiyormuş. "Ne istedin de almadık" diye üzerime yüklenilir, "Nankörsün" denirdi. Nankör olmadığımı ispatlamak için zincire girmeye başladım. Çocuksun işte... Ömrümün yarısı, sürekli birileriyle kıyaslanarak geçti ve bu yapılanlar daima inkar edildi. Ben yanlış anlıyordum her şeyi, ben fesat anlamaya meyilli biriymişim, annemi ne çok üzüyormuşum. Sürekli sorunlu, yetersiz, anlamaz muamelesi gördüm. Anneme göre zeki bir çocuk olsam da tecrübesizliğim yüzünden onun adımlarını gölge gibi takip etmeliydim. Evet, anneme hak verebilirsiniz, hepsi çok haklı noktalar. Çünkü psikolojik şiddet böyle bir şey; incecik görünmez bir çizgisi var. :) Her şeyin hesabını vermek zorundaydım, ne yeyip içtiğime kadar... Güzel bir sohbet halinde sorulmazdı bunlar. Ha, evcil hayvanımı bana ders vermek için öldürmesi ve yine "Abartıyorsun" demesi konusunu hiç anlatmak istemiyorum. Bunlar, 100de biri değil. Konunun arasına kaynasın gitsin şu yazı, karşıma bi daha çıkmasın mümkünse.

Ahhh annem ve babam... o kadar bizi yok sayarak birbirlerini yiyerek yaşadılarki hala yanlarına gidince kalbim stresten hızlı hızlı atar... severler bizi bilirim ama sevme eylemi yanluş kodlanmış bünyelerinde...

Ben iyi bir anneyim hiç bir zaman diyemeyeceğiz. Neye göre kime göre... Mükemmel olamaya gerek yok. Önemli olan elinden geleni gerçekten yapmak ve samimi olmak. Geçmişteki kuşağın evlat nasıl yetiştirdiğini duyuyorum. Aman ALLAH im. Nasıl bir özgüvenle bahsediyor. Benim terbiyemi aldı ya diye... O an evrim döndü. Kasma kendini. Çünkü bu sefer yatmadan evladın için, kendini suçlayacak çok şey buluyorsun. Daha da iş çıkmaz hale geliyor. Kendinize zulmetmeyin. Annem gibi olmayacağım diyerek kendimize daha fazla yük bindirmeyelim. Biz farkliyiz. Çünkü yanlışın farkına vardık. :)

Cok dogru. Psikolojisi duzgun bi anne bunu bile isteye yapabilcegini sanmiyorum. Kim bilir neler yasadi anneniz size yansitti

Beyninizde o olayları tekrar tekrar yaşamayın. Acı cekmis olmaktan acınasi hallerinizden besleniyormuşsunuz gibi geldi bana... Gecmis sebepler degil bu günde sizi o günlere iten sebep ne... Mutsuzlugunuzun bu günkü sebebini bulun. Yada herseyi yoksayın. Sifirdan baslayın.

Oğlumu dövmedim. Sigara basmak falan Allah korusun. Yaparsam eğer, o duruma gelirsem oğlumu benden alsınlar mümkünse. Düşüncesi bile korkunç.

Mutlu ana baba mutlu çocuk tezine de ben pek inanmıyorum artık. Annem babam birlikte çok mutlulardı, neden çünki gerginlikleri birbirlerine yönelmiyordu. Babam anneme küsse bize de küserdi, annem babama kızsa küçücük yaşımızda içini bize dökerdi, sakinleşince barışıp cıvıldaşırlardı ama dert paylaşan biz yokuz gibi evde Denizle başlayan bir cümle olmazdı hiç. Böyle söylemekle emeklerini inkar mı ediyoruz hayır elbette. Kimi yönlerden onlardan geri bile kaldığımız oluyor, örneğin annemin azmine hayranım ben. Yeni birşey öğrenmede liseli gibi hevesli maşallah. Arada keşke diyoruz işte, onu da sadece burada, onuda mı demeyelim bilmiyorum kiı

Sevgili idrak, sizin farkındalığı çok yüksek bir insan olduğunuza inanıyorum. Aşırı duyarlı/hassas kişilik belirtileriniz var mı? Tek anlayamadığım nokta geçmişte işe yaramadığını düşündüğünüz için terapiyi reddederek kendi kendinize eziyet etmeye devam etmeniz. Sorunlarınızla tek başınıza başa çıkabilseydiniz zaten bu ruh halinde olmazdınız. Bazen sadece yardıma ihtiyacınız olduğunu kabul etmeniz gerekiyor, bu sizin mükemmel olmak zorunda olduğunuz bir alan değil. Kaldı ki terapi görmek sizin çizmek zorunda hissettiğiniz güçlü kadın imajınızı bozmayacak. Maddi durum diyeceksiniz ama ücretsiz olarak bir yerden başlayabilirsiniz, durumunuz düzelince özel seanslarla devam edersiniz. Sürekli bir şekilde bu döngüdesiniz ve yardım çığlıkları her konunuzda duyuluyor. Bu şekilde, bu ruh hali ile yaşamak zorunda değilsiniz. Geçmişin yükünü taşımak zorunda değilsiniz. Nefes aldığınız sürece her şeyin çözümü var.

Annem nihayetinde kötü yorum yazmayın demişsiniz. Susuyorum..

Bende sana sarılmak istiyorum.. sana ve çocukluğuna. Bende oğlumla ilişkimde birden kendimden annemin çıktığını hissediyorum ve çok üzülüyorum. Kendimi tutuyorum tabi ama anneliğini bu kadar sevmediğim birinin hareketlerini nasıl tekrarlamak isterim bilmiyorumm. Ben çok şiddet gördüm annemden. Yani 15 yaşında evlenmiş ve o kadar mutsuz bir kadındı ki. Babaannemin vicdansızlığı, babamın cehaleti de eklenince hepsi benden çıktı. Ama bende tam tersi herşeye ağlayan biri oldum. Benim annemde babam da bana vurduktan ve ya kızdıktan sonra gelip sarılırdı çünkü ve ağlardım, bu yüzden vursalar da beni seviyorlar diye düşündüm olgunlaşana kadar. Bende şimdi oğluma en ufak bir şey söylesem hemen sarılıyorum. Sonra onu da güçsüz yaptım diye kahroluyorum. Kimsenin ağlamasına dayanamayan, bir çocuğa bağırdığında hemen özür dileyen bir çocuk oldu oğlum. Kendi derdime düştüm ama ANLIYORUM seni yalnız değilsin. Bol bol aynalama yap oğlunla. Sen çok güzel ve güçlü bir annesin.

Çok geçmiş olsun idrak. Annelikte hata yapmak, anneliğini sorgulamak, kendini yetersiz hissetmekten girersen yanlış yerden giriş yapmış olursun bence, hepimiz anneliği düşe kalka öğrendik öğreniyoruz, hepimiz hatalar yapıyoruz, yetersiz kaldığımızda oluyor ama çocukların mizacı da önemli, sen en mükemmel anne bile olsan, sıfır hata üst düzey yeterlilik olsa yine oğlun aynı olacaktı, bir kere senin kendini sorguluyor olman, oğlun için çabalaman, en iyisini yapmaya çalışıp makaleler, kitaplar karıştırıyor olman bile iyi bir anne olduğunu gösterir, yetersizim diyerek kendini ezmemelisin. İdeal mükemmel anne modeli olmadığı gibi ideal evlat modeli de yok, kimi çok kırılgan olur, kimi nazlı sürekli hasta olan bir çocuk olur, kimi inatçıdır, kimi devamlı ağlar, kimi 5 dakika yerinde durmaz, her çocuğun kendince zorluğu olur ama hepsi büyüyor ve bugünler geride kalıyor, gün gelecek senin oğlunda çok başka bir çocuk olacak, sürekli ağlamaları, inatlaşmaları, sana kök söktürmeleri biraz da büyüme sancıları aslında, oğlun hala küçük, zorlanıyorsun, belki zaman zaman tükeniyorsun, bugünler için çözüm arıyorsun ama oğlun büyüdükçe çözülecek bu.

Aynı anne halleri. Benim annem biraz daha da uç bir kadın. Yani sorunu geçmişte yaşadıkları filan değil. Duygusal olarak hissedemiyor, şefkat duygusu filan yok. Yalnızca bana karşı değil, elinin altında, ona ihtiyacı olan herkese çok acımasız. Dışarıda olan herkese de ben sizden daha aşağıyım psikolojisinde. Hasta, yanında sürekli yardımcı bir kadın oluyor ama kaç kadın değiştirdi hatırlamıyorum bile. Onları da sürekliler eziyor, en can acıtıcı sözleri söyleyip sonra hiçbir şey olmamış gibi davranıyor ama karşıdakinin içine işliyor. Her biri ağlayarak gitmiştir evden. Şu anda kalan kadına devamlı gideceğini söylüyor. Kadın iş garantisi var mı bilmiyor. 60 yaşında, annemle yaşıt, gece 2 ye kadar çalışıyor ve gördüğüm hergün bir sebeple ağlıyor. Gittiğim zamanlarda bir bakıyorum lavabodan çıkmış, gözler kıpkırmızı. Yani yetişkin insanlar böyle hissediyorken, küçük bir çocuk olarak nasıl olmuş hiç bilmiyorum. Dışarıdakilere de hep siz benden ve çocuklarımdan çok üstünsünüz tavrı. Eltimin çocukları üçü de üniversite mezunu, terbiyeli çocuklar. Eltim de beni çok sever, kanatsız melek der. Eltimi gördüğü zaman; siz nasıl böyle terbiyeli yetiştirdiniz, okuttunuz maşallah, bizimkiler çok saygısız, terbiyesiz diye şikayet ediyor. Eltim ne diyeceğini şaşırıyor. Halbuki biz üç kardeş de üniversite okuduk. Ben zaten Türkiye derecesiyle girdim, ilk 500 ün içindeydim kendi senemde ama haberi bile yoktur Eminim. Anlatmakla bitmez yaşadıklarım. En basitinden hiç annemin elinden harçlık almadım ben. İstediğimde yere atardı, hem utanıp hem sevinerek yerden toplardım ben paraları. Halbuki babam trilyoner denecek zenginlikte bir adamdır. Ben de kk da çok anlatmışımdır. her konumda biraz izi vardır. Terapi merkezi gibi kullanıyorum. Ve büyüdükçe, yaş 30 u geçtikçe daha bir fark ETmeye başlıyor insan. Oğlumu büyütürken, ben de içimdeki yaraları sarmaya çalışıyorum. Zaman zaman hatalarım da oluyor. Karşılıksız bir sevgiyle telafi etmeye çalışıyorum. İleride galip gelecek his, en azından büyük bir şefkat olur diye umut ediyorum. Yazılacak çok şey var ama anlatmaktan dahi yoruluyor insan ve buzdağının görünen yüzü gibi. Altta çok daha fazlası var aslında. Bende de hep insanlardan özür dileme hali var mesela. Hep sorunlu benmişim gibi, hata onlarda da olsa. Ortak Doğum hikayeleri beni yazmaya itmişti bu Arada :) bu kadar benziyor diye aslında. Ben de Doğumda sancı çekerken bağırıp, bir yandan da doktor ve hemşirelerden özür diliyordum. Öyle işlemiş işte.

Bu güzeldi. Resimde söylemek istenilen anlatıldığı için yazmamistim: "Geçmiş ne kadar zor geçmiş olursa olsun, bugün her zaman yeniden başlayabilirsin"

Bunları düşündüğün için bence sen çok mükemmel bi annesin.. Küçükken çok dayak yedik kardesimle ben hemde minicik sebeplerden dolayı ama annemin psikolojik rahatsizligi da etkendi tabi.. Büyüdüm evlendim.. sohbetlerimizde eskilerden konu acilinca şakayla gülerek anneme 'çok dövdün bizi anne öteki tarafta vercen hesabını' dediğimde ağlaması hala gözümün önünde.. Annedir candır bitanemdir :)

Almıyorum, evvel zamanda almıştım pek bir faydası olmadı :) teşekkür ederim.

Ben de en çok annemin benden şikayet etmesinden bezmistim 7/24 oğluma söyleniyorum hem de aynı kelimeler ile. Engel olamiyorum kendime.

Okudum kitap zehirlenmesi yaşadığım şu günlerde. Ama kendi travmalarım cnalandığı için çok sağlıklı bir sonuç alamadım bence. Biraz zaman geçince yeniden okuyacağım. Teşekkür ederim.

En buyuk kk

çok özür dileyerek soruyorum, Bagrima kizimi basip bagirarak agladigim cok oldu. bu kısım da sizin çocuğunuz için bir travma oluşturabilir ne yazık ki

Annelik öğrenilen ve bitmeyen bir süreç. Şöyle anneyim diye anlatamam size kendimi. Çünkü oğluma göre, zamana göre, yaşadıklarıma göre şekilleniyorum. Şunu söyleyebilirim. Asla yerimde saymıyor ve her daim anneliğimi sorguluyorum. Ne yapabilirim diyorum. Bu yüzden en azından fena bir anne sayılmam :)

Benim annemin de kıymetlileri kuzenlerimdi. Ama baktım ki anneannem yeğenleri için kendi çocuklarını harcamış. Ve hala da harcıyor. Ben annemi affettim ama anneannemi hiçç sevmiyorum.

Ben bunlari yasayacagimi bildigimden ebeveynlikle ilgili kitap bile okuyamiyorum. Arada kralicem benim anneligimi elestiriyordu, birkac kez sustum, en sonunda dayanamayip "sen bana ne annelik yaptin da benimkini elestiriyorsun" cumlesi cikti agzimdan. Biz bunlari yasadigimizdan bu kadar iyi anne olmaya calisiyoruz

Ahhaaa bence fazlasiyla guclu, merhametli, vicdanli, bilincli kadinlariz, mesela benim pamuklara sarilarak buyuyen arkadaslarim boyle degiller, en azindan bi ise yqramis cocukken yasadiklarimiz Pozitif bakalim, faydalarini gorelim

O kısma hiç girmesek :) zira girince anneme karşı onarmaya çalıştığım hislerim öfkeye dönüşüyor. İdare eder diyelim oğluma karşı davranışları :) . push ; S

"Iyi Aile Yoktur" ben de bunu okuyorum ve ayni yerlerden sagdan soldan tokat yiyorum surekli. Kendime uzulur, anneme acir, cocuklarima kizamaz oldum. Anlamak ve bitirmek koyun koyuna geziyor Idrakyollariiltihabi boyle rahatlatiyorum kendimi. Bence yillardir affedemedigimiz her seyi affedip hafifleyecegiz.

Boşverin yahu, geçti gitti izi bile kalmadı. Ruhum hasar gördü benim, fiziki yaralar geçiyor. İyi kadındır annem, ben nasıl ki çocukluk travmalarımı istemesem de oğluma yansıtıyorum o da kendi acılarını yansıttı belki de.

Kafama balyozla vurulmuş gibi oldum. Ablam sık sık annemden bahsederdi bana. Evet annem belki sigara söndürmedi üzerimizde ama biz de çok dayak yiyen çocuklardık. Ve bakıyorum da zahmetsiz, silik cocuklardık da neden dayak yiyorduk bunu bilmiyorum. Ablam kendi çocuklarını dövmez ama öfkelenip bağırır. Bundan annemi sorumlu tutardı. O bize bağırdığı icin biz de öfkeliyiz diyordu. Birgün kardesinizin size yaptığı konusmayi ben yaptim ona... sen kendi çektiğini biliyorsun. Amenna. Peki annem. Bi de o anlatsın bakalim. Onun hayatını ben yaşasam kötü anne olmak şöyle dursun kesinlikle intihar ederdim. Anneleri vicdan azabından kurtaralim. Evet öfkeliyiz.. hak etmedik. Ama onlar da hak etmedi. Çünkü Allah sıralı ölum verirse... onların vicdan azabi bizi bulacak. Allah annelerimize uzun ömür versin.

Yazdıklarınıza bir cevap veremiyeceğim umarım bir gün iyileşirsiniz ama halime bir kere daha şükrettim... Bence bir kitap yazın o kadar güzel anlatmışsınız ki bi kitaptan alıntı gibi okudum... Kitap yazın.

Çok güzel yazmışsın, en saf haliyle. Çocukken yapılan haksızlıkların acısını ancak kendi çocuklarımızda düzelterek hafifletebiliriz. Çirkin bir durumu alıp güzelleştirmek senin elinde. Hem bakma sen, eskiden çocuklar gelişigüzel büyütülüyormuş. Toplumumuzdaki ebeveynler yeni yeni öğreniyor doğruyu yanlışı. En güzel örnek olmuş sigara: eskiden mutfakta yanan sigara bırakan anne, şimdi çocuk onu sigara içerken bile görsün istemediği için, gece vakti balkonda gizli saklı içer oldu. Yeni neslin dezavantajları da var ama daha bilinçli anneler tarafından yetiştirildikleri de bir gerçek. Kendini bu kadar iyi analiz eden bir kadın çocuğunu eminim çok güzel yetiştirecektir. Sen de umutsuzluğa kapılma, kendi çocukluğunu teselli etmek için oğlunu kullan :) kolay gelsin..

Ahhh günaydın. Günün aydı olsun idrakcığim. Taş oturdu icime ama sizlerin günleri aydın olsun. Bilmiyorum yapabilir misin ama sanırım tek cözüm onu affetmen. Affetmek belki de huzuru bulmani sağlar ha? Bilmiyorum belki de saglamaz. Yaralar bazen cok derindir. O kadar derindir ki o derinliğe sadece üzüntüler erişebilir. Ne desem pekte bilemedim ama artik bundan sonrasi guzel gecsin.

Ne kadar ilginç, Annem anlattiginizin tersi Anneannemi kendine ekol yapmis hala lafı geçse aşkla anar, çok dayak yemiş ama Anneannemin haklılığından bahsedip durur... Anlamak da zorlanıyorum peki bunca dayagı yedigi insana bu kadar aşkla bağlı olan bir kadın 5 çocugundan ne ister hic birisi için neden bu aşkın zerresini hissetmez veya hissettirmez... Dışardan kanatsız melek su yazdıklarımı cevremden biri duysa hayretler icinde kalır ve akil sağlıgımdan suphe eder! Anneme kondurmaz... Cesaretine hayran kaldım hayatimdan cıkaracak kadar cesur degilim, korkagin tekiyim... Dilenci gibi hissetmekten bıktımm, affettim.. Ama kırgınlığım ölene dek sürecek... Tek savunması cehalet diyen insana söyleyecek söz de bulamiyorum artık, zaten vazgeçtim

Kitap önerin için teşekkürler. Oğlum uyuduktan sonra okuyorum birkaç saat. Fırsatım oluyor ama bir müddet okumayayım bir şey. Melankoliden arınmak adına :) yine de yazdım kenara. Yazmak bana iyi geliyor. Hem deli gibi kaçtığım hem de gerçekleşince rahatladım bir eylem. Konuşmak çok daha zor benim için çünkü. Yüzleşmek istemediğim her detayı, birilerinin yüzüne bakarak anlatamıyorum. Dediğin gibi büyüyorum. Önceleri engellenme halinde ya inanılmaz bir öfke ya da cehennemi andıran bir depresyon yaşıyordum. Konu her ne olursa olsun engellenmeye tahammülüm yoktu. Az evvel eşim yani şu an boğazını sıkıp öteki tarafa yollamak istedim kişi, aylardır anlattığım ancak belli ki totosuyla dinlediği mevzu için adım attığımı duyunca istemediğini söyledi. Bunu çok sert ve bayağı bir şekilde söyledi üstelik. Eski ben olsam, o halde boşanalım bana engel olamazsın der ya da her şeyden vazgeçtiğim bir depresyon dönemine girerdim. Şimdi tek hissettiğim "sen neler yaşadın idrak, bu mu etkileyecek seni" düşüncesi. Evet aşırı kızgın ve kırgınım şu an. Ancak üstesinden gelip bir şekilde yolunu bulacağım. Önceleri hayatımdaki kişiler şayet beni engelliyorsa, onların neyi düşünüp engellemek istedikleri umurumda olmazdı. Ya da onları ikna etme çabası sarf etmek eziklikti. Hissettiğim tek şey öfkeydi. Korkunç bir öfke hem de. Şimdi sakinim. Büyüyorum sanırım. Oğluma karşı da zaman zaman sergilediğiö olumsuz haller de tam olarak bununla alakalı. Fark ettim ki, oğlumla olan ilişkimde gerildiğim ve tahammülsüzleştiğim her an engellendiğimi hissettiğim anlara tekabül ediyor. Bu yüzden üzgünüm. Bu yüzden oğlumla birlikte kendimi de büyütüyorum ama canım da yanıyor yüzleştiklerim yüzünden diyorum.

Kaç yaşındasınız bilmiyorum ama 80 li 90 lı yıllarda çocuğun hiç kıymeti yoktu hep bizi bir yük gibi görürlerdi sevgisiz ve birçok şeyden yoksun büyüdük maddi manevi insanlar sırf çocuğum olsun diye çocuk yapıyorlardı konu komşu olmuyor demesin diye. Bunları aklınıza getirip tr üzmeyin kendinizi anneniz eğitimsiz olabilir cehalet mutluluk demişsiniz ya benim babam eğitimli olmasına rağmen benzer şeyler yaşadım ve eminimki bunları yaşayan çok insan var devirle zamanla alakalı diye düşünüyorum ben

Annem ayrım yapmaz da, eşimi pek sevmediğinden aman bu da babasına benziyor falan der şaka ile. Yeğenlerimin annesi vefat ettiği için onlara daha ilgili ve sevgi doludur falan. Benim oğlumun kimsenin sevgisine ihtiyacı yok ki grill. Ben annemin yaptığını asla yapmıyorum. Eş doa akraba için oğlumu ezdirmiyorum.

Deniyorum çabalıyorum. Bugün çok zor geçti zaten. Hasta oğlum ve hastayken on kat hırçın oluyor her çocuk gibi. O yüzden konuya yorum yazamadım bu saate kadar. İnşallah iyi bir anne olurum. Teşekkür ederim.

boğazımda bir yumruk yutkunamıyorum, gözlerim dolu okuyorum. kendi yaralarımı tedavi ettim diyordum ama yok sadece hatırlayana kadarmış unutmak. aileme özellikle anneme öyle kırgınım ki, bu dünyadan giderken vedalaşamadım. babamla da keza. mezarlarını bilmiyorum bilmek de istemiyorum. bazen dua etmek istiyorum ama dilim dönmüyor. düşünürsem uykularım kaçıyor, kalbim kararıyor. bekar olduğum halde soyadlarını bile almadım. toplamda 6, aynı anne babadan 2 kız kardeşiz. belki 10 yıl oldu görüşmüyorum, onlarla ilgili bir kelime duymak istemediğimden akrabalarla bile görüşmüyorum. öyle derin yaralar açtılar ki, benim için bir kaza oldu ve herkes öldü.

Instagraminiz varsa fferidecan hesabını takip etmenizi öneririm. Faydalı olacağını düşünüyorum :)

Iste bu hickimsenin suçu değildir. Herkes kendi cabaladıgi yerdedir. Suclu aramaktan vazgecin artık.

Ah keşke çok iyi anne olsam. Yapmak istediğim ama yapamadığım o kadar çok şey var ki oğlumla ilgili. Kendimi avuttuğum tek nokta, evet ben oğlum için onun gelişimi için üç buçuk yıldır işime dönmüyorum. Çabalıyorum, deniyorum. Maddi sıkıntılara rağmen oğlumu kreşe gönderiyorum. Bazen iç çamaşırı alırken bile kırk kere düşünürken, oğlum için bir kitap alırken hiç düşünmüyor hesap etmiyorum. Ama ne zaman ki oğlumla yaşadığım bir olayda kendi çocukluğum dikiliyor karşıma, o an tahammülüm de bitiyor sabrım da. Evet şiddet göstermiyorum ama uzaklaşıyorum o andan. Yüzleşmek zor geliyor. Sağolsun eşim de böylesine zor bir çocukla başa çıkma yöntemi olarak "zarar vermemek adına tüm sorumluluğu bana yüklemek" formülünü uyguladığı için darlanıyorum iyice. Hoş iyi ki de kendini geri çekiyor. Öfkesine engel olamayıp zarar vermesinden ise geri çekilsin daha iyi.

Sizi hatırlıyorum, hatırlamaz mıyım? İyi olmanıza, en azından bunun için çaba göstermenize çok sevindim. Sanırım ben biraz mesleki bilgim, biraz yaşla birlikte olgunlaşmam, biraz da sağlam evliliğim ve eşim sayesinde travma sonrası büyümeyi başarabildim. Darısı, yarası derin olan herkesin başına...

Annem ilgiliydi ama kendi ailesi önceliğiydi. Biz hep ikinci plandaydık. Abim de anneme göre desteklenmesi ve kol kanat gerilmesi gereken "ezik" bir karakter olduğundan, ben hepten yoktum :) B Began Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik İptali tek ayak

Bilmiyorum yaşadıklarını yani sürekli mı oldu seni hiç sevmedi mı? Gerekirse psikolojik destek almalısınız. Ben kendimi anlatmak iaterim. Benim sorunum abimin eşiydi. Beni nerede görse nefret ettiğini belli etti. Çocuktum, ufaciktim daha. Hayatım boyunca kimseyle kavga etmedim. Onunla bile. Aşırı sessizdim. Ama yine de sevmedi beni. Nefretini hissettirdi. Saklanirdim yinede yanıma gelir bana hakaretler ederdi. Sağlık nedeniyle normalden küçüktüm zaten ve o çok uzun boyluydu yapılıydi. Sesimi çıkaramadım. Ama en çok koyan ben bu kadar sessizken, saklanırken ailem gelmedi yanıma. Susmayi tercih etti. Görmezden geldi ve yıllarca devam etti bu. Yıllarca. Bende bu konu ile ilgili bi başlık açmak istiyorum ama ne zaman olur bilmiyorum. Çok çok uzun bir konu. Yıllar geçti ama hala acisı etkisi her yerde. Tüm ilişkilerimi etkiliyor. Kendinize geçti deyin anneniz neticede. Eğer iyi anlariniz varsa onları hatırlayın. Ne yazık ki benim yok

Kadınların toplaştığı altın günü gibi karbonhidratın dibine vurulduğu bir ortamda evsahibi ve misafir çocukları öteki odalarda sevinç çığlıklarıyla oynarken, ben annemin dizinin dibinde oturup uslu çocuk rolüme oscar ödülü bekliyordum. Kalkmak istersem kaş gözle "otur dolaşma eve gidince sorarım" işareti verilirdi. Ki bu önceki tecrübelerden ve evden çıkmadan ki tehditkar öğütlemeden öğrenilmiş bir davranıştı.. Ve ev sahibinin uzattığı bir tane daha kurabiyeye anneme bakarak "hayır istemem" diyordum. Çünkü ben böyle şeyler yapmam. X'in çocukları çok usludur. Ve işin kötüsü biz buna uzun yıllar iyi bir şey gibi inandık. Ne zaman kötü bir davranış olduğunu öğrendiğimi de hiç hatırlamıyorum.. Geçenlerde instagramda Pınar Mermer adında bir psikoloğun "sakin çocuk" yazısını okudum ve direk kendimi gördüm..

Seni o kadar cok iyi anlıyorumki bende 8yasında üvey kardesime bakmaya basladım. Hiç unutmuyorum 9 yasındaydım kardesimi yeni yeni bezden ayırıyordu annem ve biz anneannemle ve annemle beraber alısveris merkezine gitmiştik. tam yemek yicekken kardesim altına yaptı annem cantasını alıp wcye gittik cantada yedek giysi yoktu annem neden yedek giysi koymadın diyerekten wcden cıkmıs masaya dogru ilerlerken bana herkesin içinde tokat attı herkes bana baktı çok utandım aglamamak için kendimi zor tuttum. Anneannem kızdı anneme ama olan olmustu. Ben cocugum ne bileyim elbise konulacak anne sen degilmisin koysana. Ben annem gibi anne olmak istemiyorum belkide buyüzden daha cocuk istemiyorum. Küçük kardesim üzerimde emegim büyük 8 yasımdan 19 yasıma kadar bakımını ben yaptım. Çok ezildim annem tarafından benim günahım neydi ki bu çileleri yasattı bana. Şimdi bakıyorum son yanında kalan 19 yasında erkek kardesim var onada bana yaptıgı psikolojik baskı ve şiddeti gösteriyor.

Ben annemin yaptığı hiçbirşeyi yapmıyorum. İlgisiz bir anneydi. Düşünüyorum hayattımda hiç okul toplantıma gelmedi diyorum. Kendime bakıyorum sürekli öğretmenle irtibat halindeyim. Geçmişte kötü yaşadıklarımız yüzünden güzel çocuklar yetiştireceğiz belki de.. birde bu yönden bakmak gerekli..

İnsanın en iyi ilaci kendisidir. Kendini iyileştirebilirsen ki bu zaman alsada olacaktır. Çocuğuna da o denli yardımcı olacaksın. Allah yar ve yardımcın olsun.

Ben de sorunlu bir çocukluk geçirmiş ve bebeğini büyütmeye çalışan bir anne olarak benzer şeyler deneyimliyorum bir yıldır. Sizden ayrılan yönüm annemin çok iyi bir anne olması babamın yol açtığı eksiklikleri gidermeye çalışırken kendini paralamasi ama yetememesi bunun sonucunda anneme iyi evlat olabilme kendimi ve ailemi kurtarabilme misyonunu küçücük yaşta kendime yukledim tabi ki ben de yetemedim küçüktüm ve annemin yıprandığı herşeyden dolayi suçluluk, yoksullugun, toplumdan dislanmisligin getirdigi utanç, guclu olmak zorundayim dusjncesinin getirdigi ketumluk ve cok daha fazlasi hislerle boğuşma halinde geçen bir ömür ve şimdi bu hislerin altında ezilirken ve hayatımda birçok başka sorunlar varken ve dahi şu an depresyonla boğuşurken bir evlat yetiştirmeye çabalıyor ve yetememe hissini sonuna kadar yaşıyor ve suçluluk duygularima yenilerini ekliyorum maalesef. Ben de paylasmak istedim. Ben de yüksek hassasiyete sahip bir yanım olduğunu düşünüyorum belirtiler bende de var. Çıkış yolu arıyorum. Psikiyatriye gidiyorum. Sonunda bir çıkış bulacağıma inanıyorum. Sen de inan. Aramaya basladiysak bulacağız mutlaka. Önce kendimizi iyileştirmek gerekiyor. Destek almani tavsiye ederim naçizane. Yazdiklarindan anladigim kadariyla kendini ve hayati guzel cozumleyebiliyorsun. Terapinin faydasini gorursun. Kafam karmakarışık. Toparlayıp yazamıyorum. Ancak bu kadar oldu. Çok iyi ol insallah

Geçenlerde kardeşimin arkadaşı "abla neden şimdiki çocukların psikolojisinin herşeyde bozulduğunu söylüyorlar? Biz de dayak yerdik hiç de psikolojimiz bozulmadı." dedi. Annem ve kardeşim de yanımdaydı. Nerden biliyorsun bozulmadığını diyemedim. 33 yaşındayım ama hala çocukluğumda kaldı aklım, yaşayamadığım şeyler var diyemedim Ablasının kardeşinin gölgesinde kalmış, hiç bir isteği olmadığı halde şımarık yetiştirildiği iddia edilen, aslında ezik, anne sözünden çıkmayan bir çocuk olmasına rağmen annesi tarafından hayırsız evlat ilan edilen çocuğum ben diyemedim. Konunuz kalbime dokundu. Hiç bir çocuk bu yaşadıklarınızı haketmiyor.

Evlendim. Hala annemin altinda eziliyorum. Kadin böyle napayim. Bana hep işe yaramaz bir pislik, bir hic oldugumu anlatmaktan bikmiyor.

Kaçtır yazmaya başladım, kaçtır sildim bilmiyorum. Gereksiz saygı duyulan bir ailenin ilk torunu olmak gibi bir kısmetsizlikle doğdum ben. Hep gözde olmalıydım, hata yapmamalıydım, ben büyük olarak ağlarsam küçükler ne yapardı? Kot giymemeliydim, jilelerle, tüllu, kolalı gömleklerle gezmeliydim... Millet görürse, duyarsa? Aksi halde sevgi dolu annem otoriteye dönüşürdü. Resmi bayramlarda ola ki şiir okuyan ben değilsem evde matem havası olurdu. 95 aldığımda kıvranır söyleyemezdim korkudan... Sonra "Sen öğretmensin..." li cümleler çıkageldi. Zamanla öyle bir hal aldım ki kendi yarattıklarına kızar oldular... Sezeryanımın 4. günü bayrama geliyordu kalkıp tatlı yaptım. "Ağrıdan duramaman lazım, ne yapıyorsun kızım?" diyen anneme hep olduğu gibi "Ben iyiyim." dedim. Bazen istemsizce kızıma aynı şeyi uyguladığımı fark edince kendimi tekmelemek istiyorum. Tam tersini yapınca güçsüz olacak biliyorum. Araflıysam demek ki... Konunuzu baltaladıysam affola, kocaman bir yara kabuğum varmış onu kaldırdınız. Şuan banyoda suyu sonuna kadar açtım ferah ferah ağlayabiliyorum sayenizde. Yine kimse duymasın ağladığımı derdiyle...

Peki ya yaşatırsam ve bir yerlerimden annem çıkarsa korkusu çok kötü değil mi... Morzirhli Kün Fe

"Uzun oldugu icin kimsenin okumuyacagini biliyorum " dedigin icin merak edip okudum Ve ilk okurken gercekten bir kitaptan alinti zannettim

Sana ve burda yaralarini anlatan herkese sarilmak istiyorum su an idrak siddet gosteren bi ailem yoktu. Babamin bir tokadini yememisizdir. Annem de arada terlik firlatir tutturamaz sonra da o terligi geri isterdi.. Neden cocuk yapiyorlar ki boyle insanlar Ama sen cok iyi bir annesin idrak. Oglun icin adeta cirpiniyorsun. Ben bunu goruyorum konularindan. Lutfen aglama

Amanın senin kız da epey zormuş. İkinciyi yapmana daha çok şaşırdım ben aslında :) Benim sıpa ilk üç ay inanılmaz kolay bir bebekti. Yani yeni annelerin şikayet ettiği, gece sık uyanma gaz sebebiyle ağlama gibi durumlar elbette vardı ama asla çok çok ağlayan bir bebek olmadı. Üç aydan sonra bir haller oldu çocuğa. Neyse ki üç aylık sakin bir dönem geçirdik ona şükür :) Bugün marketteki görevli oğlumun durmadan hareket etmesine karşı "abla ne yedirip içiriyorsun sen bu çocuğa" diye sordu :) Allahtan sevimli de sıpa kimse kızmıyor bitirim hallerine. Hani bizim durum dışarıdan fark edilmeyecek gibi de değil. Geçmiş olsun dileklerin için teşekkür ederim. Ne olduğunu ben de bilmiyorum hala. Birden bire boğazımın sağ tarafında ağrı başladı. Doktor görünen hiçbir şey yok dedi. Görünmeyen kısımda bir şey olabilirmiş. Elle muayene etti dışarıdan. Şişlik varmış lenflerde. Bugün eşim ısrarla doktora gidelim dedi ama gidesim gelmedi. Yarın gideceğim muhtemelen.

Selamlar Sen ve çocuğuyla ilgili sıkıntı yaşayan birkaç üye, her konu açtığınızda, çocuklarınızın tepkilerinin aslında sizin gerginliğinizden kaynaklandığını düşünüyordum hep. Nerden mi biliyorum, kendimden. Mutlu çocuklara bakarsanız anne babaları mutludur. Mutsuz çocukların da anneleri ya da babaları sinirli, gergin, mutsuz ya da travmatik. Ne yazık ki çocukluğumuzdan getirdiğimiz travmalar ya da evliliğimizdeki mutsuzluklar bizden daha çok çocukları etkiliyor. Bunun için de terapi almaktan başka yol yok bence. Çocukların karakteri 5 yaş civarında şekillenmiş oluyor. Zaman kaybetmemek gerek. Çünkü mutsuz bir bakış açısına sahip olmak çok kötü bir durum, onların da bunu yaşamamaları için annelerin terapiyle kendilerine çekidüzen vermeleri gerekiyor. Şunu da eklemek gerek: Her aile bilerek veya bilmeyerek çocuğunda kalıcı olumsuz izler bırakırmış. Bunu herkesin yaşadığını kabul edin ve kendi çocuğunuza ciddi izler bırakmamak için geçmişe sünger çekip daha sabırlı, daha geniş, daha rahat olmayı deneyin, mükemmel olmayı bırakırsanız çocuğunuz da değişiklik göreceksinizdir

Ne kadar zor birşeyin içinde debeleniyorsun sen? Nasıl zor bir kadın annen? Şimdi gitsen eteğindeki taşları döksen rahatlayacaksın fakat öte yandan muhtemelen yine vicdan azabı çekecek duruma getirecek seni. Yani inan şu an annene gidip bağımsız, dışardan bir göz olarak ben pat pat söyleyip farkındalık yaratmak istiyorum. Tamam kimse mükemmel anne değil, bende değilim, annemde değildi ama bu kadarı cidden fazla. Muhakkak sorunları vardı anneni bu hale getiren ama farkında olmazsa ki sen çok güçlü bir kadın olduğun için bu denli etkilendiğini düşünmüyor, bu sebeple yaptığının kötü olduğunun farkında değil. Belkide içten içe idrakı ne güzel büyüttüm, nasılda güçlü bir genç kadın oldu diyor. Bilemedim baska ne önerilir ama işin cidden çok zor. Her halükarda hala en ağır yarayı sen alıyorsun ama kimse bilmiyor. Allah yardımcın olsun

Dediğiniz gibi bazen de fazla geliyor daha iyi ne yapabilirim düşüncesi. Bazen hata yapmamak için öylesine zorluyorum ki kendimi, sürekli travma oluşturmamalıyım düşüncesi de zorluyor oğlumla beni. Çok üzüldüm sizin yaşadıklarınıza da. Herkesin yarasını deşti konum sanırım.

Başka bir konuda sinirlenmistim. Sana da biraz ağır yazmışım. Sonra editledim ama kusura bakma geç kalmışım. Anneni affetmeye çalışman gerekiyor inşallah bu sürecin sonunda affedebilirsin. Sevgiler

Boğazıma dizildi, boğazımda bir yumruk oldu, boğazıma kadar geldi deyimleri boşa söylenmemiş demekki. Dikkat ederseniz insan diyeceğini diyemeyince de sanki boğazı o anda şişip sızlıyor, benim öyle olur, artı boğaz sicilim de kabarıktır, ilginç aslında

Bu aile için mi kocandan utanıyorsun? Bu aile için mi kocanı ezdin? Evet aile olmak çok güzel. Can bile verilir ama değerse. Aileni sen seçmedin, başka ailede dünyaya gelseydin yine onları sevecektin, ölümüne savunacaktın. Ancak; böyle aileleri savunmayın, her şeyi affetmeyin. Çünkü yanlış. Onların hayati yanlışlarını affetmek, hiçbir şey olmamış gibi üstünü örtüp devam etmek ruhuna eziyet. Beynin unutsa da ruh unutmuyor. O yüzden ruhun huzur bulamıyor. Çünkü çocukluğunu, gençliğini mahveden insanlar -inanılmaz ama- ailen olunca nasıl da affediciymiş gibi rol yapıyoruz. Nasıl da kandırıyoruz kendimizi. Daha önceki yorumda yazdığım gibi, ailenle mesafe koymalısın idrak. Gerçekten ciddi bir hesaplaşma yapmalısın objektif olarak. Ve değerini gör. Acı da olsa, zor da olsa yüzleş ailenin gerçek yüzüyle.

Kendimi seviyorum ama kendime merhamet etmiyorum. Annem gibi :) umutluanne83 Baslangic 98, guncel 83.☺hedef 80 Anneler

Bilirim o duyguyu yetişkin olarak doğmak benden büyük iki ablam var en büyüğü bizle yaşamazdı parayı sevdiği için annanemin yanındaydı benim bir büyüğüm raporlu ama eğitimler sayesinde bence düzeldi ama evdekilerin pohpohlamsindan olsa geri eve çok farklıydı beni döver annem gelince korkar gibi yapar bide annemden yerdim dayağı okul tek yapamaz diye besbucuk yaşında okula verdiler beni liseye 13 yaşına daha girmeden gittim ve hiç bise anlamıyordum şimdi olsa zamanında gitsem bence yapabilirdim herseyi çünkü okuma hevesim bilr hiç olmadı herşeyi bana yaptırıyorlardı babam hep bana seslenirdi hiç unutmam bir komşumuz seni çok seviyor galiba baban hep seni çağırıyor derdi hey gidi bilmiyorki ben herşeyin üstesinden gelen bir miniktim annemin bi büyüğüne ve küçüğüme sevgisi herzaman daha farklıydı hiç bilmem annemin bana sarıldığını bir anneler günü hediyeler almışız eve yeninkoltuklar alınmış rengine göre çiçek bulamadım başka renknaldim ablami kardesimi öptü bana bu eve uymaz dedi sarılmayı bırak teşekkür bile etmedi sustum hep sustum şimdi konuşsam yapamam kıramam acıtamam rvlendikten sonra ruh halim değişince terapiye başladım ve çok iyi sonuçlar aldım allaha şükür ozamanlar annelik yapamam korkusu vardı ama bana terapi iyi geldi şimdi çalışmalara başladım inşallah herşey güzel olacak bunu söylemek nr kadar acı olsada ben annem gibi annelik yapmayacağım sevmekten sarilmaktan vazgecmeyecegim sizde destek alabilirsiniz isterseniz bu sizede iyi gelir bastirilmis duygular zamanla hastalık olarak çıkabilir bunu yaşadım doktorumun dedigi laf okadar çok içine atmissinki artık baş edemiyorsun ve vücudun sana artık yeter diyor baş ağrısı kalp çarpması halsizlik bu tarzda seni uyaran sinyaller göndermeye başlıyor demişti ve haklıydı her ay hastaneye giden ben aylardır doktora bile gitmedim

Merhaba hatunlar Konuya neresinden başlasam bilemiyorum. En temizi anneliğimden başlamak. Oğlumla ilgili konu açmıştım. Birçoğunuz dehşete kapılırken, bir kısmınız da bana acıdı. Zor çocuk annesi olarak verilen hiçbir tepki, yaşadıklarımdan daha ağır olamadı tabi. Oğlum kreşe başladı. Nispeten düzeldi, bazen farklı zorluklar yaşatıyor, bazen "kreşin hiç mi faydası olmaz arkadaş, Allahım sana geliyorum" diye söylenmeme sebep oluyor, bazen de sadece "iyi ki" dedirtiyor. Altı aydır ciddi manada çabalıyorum. Psikolog, kreş, kendimi törpüleme ve ikimizi de iyileştirme çabalarım az da olsa karşılık buluyor. Bu çabalara "çocuk eğitimi" ile alakalı bulduğum tüm kitapları çılgınlar gibi okumam da eklendi. Bulduğum tüm makaleleri, kitapları okudum. Araştırdım, ezberledim ve zaten çorba olmuş beynimi kullanılmaz hale getirdim. Kendi savaşım tam da bu noktada başladı. Ve evet bu sefer iki saattir kendimi tutamadan ağlıyorken "annem aslında iyi bir insan. Kötü bilmesin kimse" demeyeceğim. Lakin yine de rica ediyorum çok kötü yorumlar yapmayın olur mu? Annem en nihayetinde... Kitaplar diyordum. Oğlumu iyileştirmek için altını çizdiğim tüm cümleler, benim çocukluğumda silmeye çalıştığım tüm anıları canlandırdı. Bu yüzden, cehalet mutluluktur sözüne bir kez daha hak verdim. Yaklaşık iki saat önce okuduğum kitabın bir bölümünde donup kaldım. Nefesim kesildi sanki. İlk önce kendi oğluma karşı beslediğim vicdan azabı ile başa çıkmaya çalışırken, aslında kendi çocukluğuma ağladığımı fark ettim. Annem, sebebini hatırlayamadığım bir öfkeden dolayı adeta odayı inleten şaplakları art arda bacağımla buluşturdu. Yaşım sekiz. Daha çocuktum ben de ama küçük anne olmam gerekiyordu ona göre. Oldum da. Öyle ki kardeşimin ilkokul karnesinin veli kısmında benim adım yazıyordu. Neyse konu bu değildi. Bacağımın acısını pek hissedemedim o anda. Annemin yanında ağlayamazdım, ne münasebet canım güçsüz müyüm ben? Koskoca ablayım en nihayetinde. Diğer odaya gidip kapıyı kapattım. Ağlamamak için kendimi o kadar sıktım ki, dayanamayıp kanepeyi tekmeledim. Kanepenin kenarında aşırı kalın oyma ahşap vardı. Bırakın çocuğu, yetişkin insan gücüyle bile kırılması imkansıza yakındı. Ve ben o ahşap çıkıntıyı kırdım. Sonrasında annem ve babam o kısmın nasıl kırıldığını asla bilemediler. Benim kırmama ihtimal bile vermedikleri için, sorma gereği bile hissetmediler. Sonra bacağıma baktım. Annemin parmak izleri kabarmış, neredeyse su toplamıştı. Acı hissetmiyordum hala. Sadece "bir anne bunu neden yapar?" diye düşünüyordum. Gözlerimi silip adeta bir duvar gibi annemin karşısına dikildim. "bacağıma bak!" dedim. Aslında merhamet dileniyor, vicdana davet ediyormuşum. Şimdilerde anlıyorum. Öfkesi geçmemişti. "bir şey olmaz hak ettin!" dedi. Bir müddet dondum. Ve zannediyorum zayıflığımı ve merhamete olan ihtiyacımı belirttiğim son andı. Bir daha da tekrarlanmadı. Kitaplar, bu ara çok canımı yakıyorlar. Annem emzik muamelesi yaptığı sigarasını, her zaman yaptığı gibi tezgahın üzerine bırakmış. Öylece yanıyor. Üzerine çok da düşünmeden, çocukca bir merakla elime alıp baktım, sonra da dudağıma götürdüm. Yaş 10. Tam o anda annem girdi mutfağa. Sigaranın kötü bir şey olduğunu biliyorum en nihayetinde. Annemin evde olduğu bir anda yanan sigarasını deneyecek kadar aptal olabilirim, bu sizi yanıltmasın. Ama sigara kötüdür, bunu biliyorum. Panikle elimi arkama saklayıp kalbimin ağzımda atmasına ilk kez şahitlik ettim. Annem benden daha zeki olduğunu kanıtlayan o cümleyi sarf etti. "ne saklıyorsun arkanda?" tepeden çıkan dumana rağmen sordu bu soruyu evet. Tezgahta göremediği sigaraya rağmen sordu. Çünkü işkenceyi uzatmak, daha fazla haz veriyor olmalıydı. Annem hiç düşünmedi bunu yaparken. Yani bence düşünse yapmazdı. Yapmamalıydı. Sigarayı elimden kapıp koluma bastırdı. Canım hiç tatlı değildi ama bu kadarı fazla gelmişti. Allahım o nasıl bir acı. Ağlamadım. Odaya gittim yine. Zaten o da sormadı acıdı mı diye. Bu yüzden belki 20 yaşında tiksinerek sigaraya başladım. Nefret ede ede, zorlayarak içtim ve hala içiyorum. Bu ve bunun gibi onlarca hatıra, silindikleri yerden çıkıyorlar karşıma. Güçlü ol idrak, zayıf olma idrak, senin canın tatlı değil idrak. Bu seslerin kaynağı dikiliyor karşıma. Ve canım çok yanıyor. O sigaranın acısını yaşıyor, o parmak izlerini görüyorum en net haliyle. Canım şimdi yanıyor işte. Doğum yapıyorum. Bilmem kaç saattir suni sancı veriyorlar bilmiyorum. Çıksa da rahatlasam diye düşünürken annem eğiliyor kulağıma. "kızım bırak kendini bağır artık" diyor. Gözümden bir damla yaş geliyor tam da o anda. Ama hayır, bırakamam. Ben zayıf değilim, hem ne varmış doğumda canım. Dünyanın en sessiz doğumunu yapmış olabilirim, bilmiyorum. Acımadı kiiiii. Ama annemin o sözü acıttı canımı. Doğumdan daha fazla hem de. Şimdi oğlumla birlikte kendi çocukluğumu da büyütüyorum. Sebepsiz ağlamalarına ve tutturmalarına sinirlendiğim her an kendi çocukluğum dikiliyor karşıma. "bir şey olmaz" dediğim anda, tiksiniyorum kendimden. Bir şey oluyor çünkü, biliyorum. Oğlum üç yaşına kadar acıya müthiş dayanıklı bir çocuktu. Çenesi yarıldı ve ağlamadı. Eşim bu duruma hayret ederken ben dua ediyordum içimden ağlasın diye. Ağlasın, ağlamalı. Çocuklar ağlayabilmeli çünkü. Erkenden büyümemeli çocuklar. Oğlumun canı çok tatlı artık. Minicik bir sıyrık olsa krem sür diye ortalığı inletiyor ve ben buna çok seviniyorum. "sürerim annemmm" diyerek koşuyorum krem almaya. Varsın elalem aman ne mızmız çocuk desin. Yeter ki oğlum çocuk olsun. Bu gece sayfalar dolusu yazabilirim. Çünkü sildiğim ya da sildiğimi sandığım anılar hortladı bu gece. Size yazdığım en basitleri belki de. Yok, sürekli şiddet gören bir çocuk değildim asla. Bir elin parmaklarını geçmemiştir sayısı hatta. Bu tarif de annemden bak, bir elin parmakları. Ancak ben yetişkin olarak doğdum ve bu görebileceğim en büyük şiddetti işte. Ailenin haylaz, başarısız ve ezik çocuğunun ardından doğunca, ne haddime çocuk olmak yahu. Muhtemelen aşırı pişman olacağım bu iç dökme halini yazmazsam delirebilirdim evet. Bu gece beynim benden bağımsız hareket ediyor çünkü. Şimdi ben, çocuk bile olmamışken nasıl çocuk büyüteyim ki. Neresinden tutayım anneliğin? Çocukluğundan mı...

Kendimi gördüm.

Hayır. İyi bir insan değil. Hiçbir anne çocuğuna sigara basmaz. Seni çok zorlayan bir evladın var, kaç kez dövdün, terlik fırlattın, sigara bastın? Hiç. Sen bu kadar iyiyken annen iyi olamaz. O tanıma uymuyor.

5 Kardeşiz ve hepimizin çocukları pamuklara sarılı bir sekilde büyüyor... Birgun sahit oldum Annesi yigenime hafif ses yukseltti diye Erkek kardesim kızıp, kucagına kızını alip diger odaya gecti.. Gozlerime inanamadım benim bir sigara içip, ardina digerini yedirdikleri, hortumla internet cafede oyun oynadigi icin saatlerce iskence gören kardesim mi bu?.. En büyük kardeş olarak ne yaşadiklarımı, ne de yaşatılanları anlatmam uzun sürer.. Kenetliydik birbirimize aslaa ve aslaaa kim nasil bir hata yaparsa yapsın saklanilacak buyük bir sırdı aramizda... Ben ilk o zaman Anneydim! Yeni dogan kız kardesim Annemin sutü yetmediginden cok ağlardı şamarı yemesin diye pirinç unu cicibebeyle büyüttüğum kizkardesim simdi oglunu doyuramadığını ona iyi bakamadığını düsünmekten okb yolunda ilerliyor! Anlatsam satirlar yetmez o yuzden bosverin... Affetmek diyo bazısı kimi neyi zaten cok sevdigim beni dunyaya getiren insanları mı, benim onları affetmemek gibi bir luksüm mü var?Onca hakkı çope mi atarım, iste vicdan bu ikilem insanı yıpratan! Komsu kadın ya da yoldan gecen biriyse dibine kadar yasarsin verdigi ızdırabı ama seni büyüten canından parça oldugunu bildigin insanlari mi affedemezsin?Affettik ama bu başka bir affediş zorunlu... Demem o ki idrak hesap ödüyoruz, cocukken bırakılan izler çok derin, karakter birlikte sekil alıyor... Ama evlatlarımız dengeyle büyüyor diyemem bu yaşanmışlıkla bir şeyler yine aşırı eksik ya da fazla geliyor... Kendini fazla dinleme tek tavsiyem bu, tek çare sanırım...

Çok dedik ben deli değilim dedi hepimize düşman kesildi hatta bize bir fiske vurmayan annem bi gün yanımızda çocuğu hırpaladı diye ablama vurdu bu mu çözüm bu yaptığın mı diye tavır aldık ablama konuşmadık daha da kötü oldu hırçınlaştı şuan dayak olayı çocuğa karşı yok çünkü çocuk büyüdüğümde bende seni dövcem demişti çekiniyo artık sanırım piskolojisini anlıyamıyoruz ablamın bazen çok iyi merhametlidir bazen yüzüne bakmak istemezsiniz davranışından oda öyle bi insan bence çocuk büyütmenin bilincine varamamıştı bidaha çocuk düşünmüyor zaten tek iyi yan o Milana22

Bilirsin senin konularina hep yazarim. Ama bu sefer yazsam mi yazmasam mi bilemedim. İgrenc bir cocukluk yasadim. Dayaksa burnum kanamadan bitmezdi, ötelenmekse sirf kiz oldugum icin, sadece bilye aldigim icin "erkek ayseeee" lakabiyla cagrildiysam, petek dincozun kazanovasinda dans ettigim icin yollu mu olacaktim yoksa korkusuyla bir araba dayak yediysem babamin yasitim arkadaslarima yurudugu, her defasinda bastigim iliskileri sebebiyle duzenli olarak evden kovulmaksa, mal ve salak oldugumu perdeyi ters asmamla anlayabiliyorlarsa ve ben, bugun, cocuklarima kizmadan nasil annelik yapabilecegimi bilemiyorsam, kendimi cocuklarim icin torpulemeye calisiyor ve bazen cocuklarimla aramdaki o ilmegin ucunu kaciriyor ve kacirdikca ofkeleniyor, ofkelendikce mala bagliyorsam bu konuya da yazmamaliydim iste. Bilmem, ben affedemedim. Cocuklar hayatima girdikten sonra iyice kinlendim. Herkesin hayati kendine zor, biliyorum. Zamaninda annemi herkese ve her seye karsi canla basla korudugum halde, o zamanlarda bile annem en ufak hatami affetmeyip cilginlar gibi butun ofkesini bana kusabiliyorsaydi, bu cesaretle ben de artik ofkemi saklamiyorum. Babamla zaten merhaba disinda bir muhabbetim yok. Ben babami tanimiyorum bile. Sapik midir, iyi bir insan midir, bilmiyorum bile. Annemle dearamizda artik ucurumlar var. Tek istegim cocuklarima boyle bir ebeveyn olmamak. Her kizdigimda anneme benzememek. Affedebilenleri kutluyorum.

Sigarayi tezgahta birakip sonrada aldi diye acisini senden cikarmak? Valla tuhaf..

Mesafe koyun, az görüşün, yüzeysel konularda az konuşun. Aksi takdirde, psikolojik durumunuz daha kötü bir hal alır zaman içerisinde.

Elbette böyle düşünerek aileme karşı sevgi ve saygımı muhafaza edebiliyorum. Çevremdeki örnekler benden farklı değildi çünkü. 32 yaşındayım bu arada. Benim dönemimde her evde benzer olaylar yaşanırdı, biliyorum. Ancak benim kızgınlığım bana yapılanlara değil. O yapılanlardan dolayı şekillenen anneliğime. Nasıl anne olmalıyım diye düşünürken önce bu yaraların iyileşmesi gerektiği gerçeği dikiliyor karşıma. İşte o vakit yeniden filizleniyor öfkem

Umarım sizin ve kardeşlerinizinde yolları bundan sonra hep güzelliklere açılır. Kardeşlik çok güzel, inşallah bir gün bir bağ kurarsınız ve o vazgeçilmez duyguyu sağlamlaştırırsınız.

Yorum yok. ( Ara ara bazı başlıklarda kabaca yazdim. Şimdi yazarsam tekrar yaşarım. Buna gücüm yok artık. Tek diyebileceğim kendi anneliğinizi sorgulamayin. Zaten zor bir çocuğunuz var. Onun annesi olarak Allah sizi secmisse vardır sebebi. Elinizden geleni yapın gerisi dua ve tevekkül.

Peki artiriyorum. Tanıdık şeyler diyorsunuz ya benden bulduğunuz bir şeyler için. Ben o tanıdık şeyleri aslında gerçekten yaşayan herkesin çok iyi bildigini fakat yuzlesemedigini düşünüyorum. Bu tanıdık sey sahip olduğunu bildiği müthiş potansiyeli ortaya koyamamis olmak, bu potansiyelin taninmamis ve takdir edilmemiş olmasi ve üzerine ortaya konmasının engellenmesini kabul edememe. Diyorsunuz ki bu olmamaliydim, burada olmamaliydim, çünkü daha fazlasiydim, bir çok kişiden daha fazlasiyim. Bunlara rağmen ugranmis haksizliklar derin yaralar acan. Sonraki hayatta artık o potansiyeli ortaya koyamayacak olduğunu bilmek. Ve bir kez binilebilecek bu trenin kaçmasına sebep o anne. Bir insan hayatta kendini gerceklestirmekten daha anlamlı ne isteyebilir ki? Zamanında engellenmiş olmak, bunun izlerinden kurtulamamak artık hiçbir zaman tam manada gerçekleştirilemeyecek varlık anlamı tasiyor bu tanıdık şeylere sahip kişiler için. Ben çok uzun sure buna takık yaşadım. Uygun koşullar oluşsa içimdeki potansiyel nasıl hayat bulurdu diye dusundum hep. Falan falan. Biliyor musunuz artık bunlardan bahsetmek bile boğuyor beni. Çünkü ben hayattan müthiş zekamı onaylayan insanlar beklemiyormusum hiç. Çalışma hayatı bana göre değil onu da deneyimledim gördüm. Çünkü ne haksızlığa gelebilirim, ne kayirmaya, ne kaytarmaya. Bunlara örnek bir davranış tüm motivasyonumu bitirir ve kendime zarar vermeye başlarim ruhsal anlamda. Ve çok evcimen bir insanım. Ailemle evde vakit gecirmeyi, koklasmayi, sakalasmayi, muhabbet etmeyi, paylaşmayı, her şey hakkında konuşmayı dünyadaki diğer herşeye tercih ederim. Düşünüyorum dusunuyorum. Ee çok asiri zeki insan, acaba imkan verselerdi o muhteşem potansiyeli hangi kariyerle ortaya koyacaktin, kendini nerede hayal ediyorsun, hayal edebiliyorsan eğer o yerde gercekten mutlu bir sen görebiliyor musun dedim kendime. Sen daha küçücük çalışma gecmisinde bir tane kendini bilmezin kaytarmasina tahammül edemiyorken o müthiş potansiyelin harekete geçtiğinde oluşacak sorunları kucaklayabilecek miydin? Benim hayattan istediğim tek şeyin mutlu bir aile ve geniş bir ufukla sevgi dolu yetistirdigim insanlar olduğundan eminim artık. O yüzden tüm potansiyelimi bu sey için kullanıyorum. Bence daha güzel bir yerde olamazdım :)

Bana biraz fazla dramatize ediyorsunuz olayları gibi geldi. Sigara basma olayı hariç ben de çok dayak yedim. Dayak atilmayan çocuk yoktur herhalde. Eskiden çocuklar böyle sert bir sekilde büyütülürmüş. Ama ne annemden ne babamdan sevgi eksikliği yüzünden dayak yedim diye hissetmedim. Yanlış yaptım dayak yedim oturdum aşağı. Bakın olaylar hakkında çok düşünmeyin. Aglama- ağlamama olayını edebileştirmeyin. Hayat güzel ama zorlaştıran sizsiniz gibi geldi bana. Sigara içmeye zorla başlamanız, ağlama konusundaki düşünceleriniz bana çok arabesk hatta çok romanvari geldi. Realist net düşünce yapısına geçin. Romantiklik pek bir şey katmıyor hayata.

Olmazsınız Deniz'im, Anne de sorgulanabilir, eleştirilebilir, eleştirilmelidir de, benim düşüncelerimi biliyorsunuz artık, ben anneliği kutsal görmüyorum, doğuştan anneliğe de inanmıyorum, bu kadar şahane olsaydık hiçbir çocuk terk edilmiş olmazdı, çöp konteynerlerine, cami avlularına kedi yavrusu gibi atılmazdı, bu kadar çok yüreği yaralı çocuk büyümezdi. Anne mi olmak istiyoruz? O zaman bırakalım çocuklarımız bizi eleştirebilsin, yanlışlarımızı söyleyebilsin, onları susturmayalım, susturmayalım ki büyüdüklerinde içlerine işleyen, ruhlarını acıtan yaralar açılmasın, anneyim hatasızım, en mükemmel benim dedikçe çocuklarımıza zarar veriyoruz çünkü.

Mutsuz kadin mutsuz cocuk net!

Annem genel hatlarıyla kötü bir insan değildi zaten. Bencil ve ruh sağlığı bozuk olması dışında :) bencilliğini fedakarlık maskesinin altına gizledi bir de itina ile :) evet anneme de babama da kızgınım ama asla nefret etmiyorum. . push ; Boleyn Kizi

Üç buçuk yaştan itibaren neredeyse her olayı hatırlıyorum. Keşke unutsam. Annem deve kini var sende der, fil hafızası var der. Halbuki unutmayı en çok ben istiyorum.

Yazmanız çok iyi olmuş. Sizin iyi. bir psijoloğa gitmeniz gerektiğini hep düşünmüşümdür. Hassas bir yapınız var, duygusalsınız. Güçlü değilsiniz. Öyle görünmek, öyle olmak demek değildir. Normalde insanları anlamada iyiyim. İnternetten yanılabiliyorum. Sizin sevgiye, en çok kendi sevginize ihtiyacınız var.

Ah be idrak Su anda sehir disinda bir marketin onunde arabada oturmus milayi emzirirken okudum, agladim agladim agladim Sana tek bir sır verecegim, ben cok iyi bir anneyim hatta mukemmelim cunku benim annem cok kotu bir anneydi Iyi anne olmama vesile oldugu icin affettim kendisini ben, sende affettigin ve onu serbest biraktigin an bambaska bir insan olacaksin

Hadi ya? Beni gorduklerinde sasirmislardi:) sebebini sordular.. bende sizde agliyosunuz ya.. bende aglayabilirim.. annelerde aglar dedim:)

Tatlim ayni seyi dusundum ama topa tutulurum diye dile getirmedim :) Yuzde yuz haklisin

Utanc değil. Annem severdir beni fakat koşulsuz değil. Annemin koşullari vardi, mesela karnem iyi olduğunda, benden iyisi olmazdi. Kötü olduğunda, berbat bir tatil geçirirdim. Niye? Annem etrafa böbürlenebilsin ne kadar iyi bir anne olduğunu gösterebilsin diye. Annem instagramdan önce bir 'instamom'du. Varsa yoksa, hepsi etraf için. Çocuklarin mutsuzluğu önemli değil. Etrafa ideal aile tablosu gösterilmeli. Bazen içimde o kadar öfke doğuyor ki. Yapilacak hiçbirşeyde yok.

Oğlunuza olan düşkünlüğünüzle kalmissiniz siz aklimda. Isminizi görünce öyle düşündüm ilk anda. Demekki siz gayet iyi bir annesiniz ki ben daha konuyu okumadan sizinle ilgili geçmiş konularinizdan hatirladiklarimla bunu soyleyebiliyorum. Anneniz konusunda hiçbirşey demicem. Anneligini sorgulamicam. Sadece söylemek istedigim siz gerçekten iyi bir annesiniz. Travmalariniza rağmen bunu basarabilen takdir edilmesi gereken bir annesiniz

Bilmem, bunu sorgulamıyorum aslında. Yani eski anneler pek bilinçli değilmiş canım diyerek kendi savunmamı geliştirdim uzun süredir. Buna kızamıyorum bile. Sadece o bilinçten kopma haline mana veremiyorum.

Tuhaf ki ne tuhaf... Birçoğumuz hafıza silme tekniklerini öğrenmeli ve orada bırakmalıyız yaşadığımız acıları. Siz anlatınca aklıma iki anım geldi sadece hafızamdan silinmeyen. İlki annemin migreni tutmuştu, ben de başında dırdır ediyor, flütle oynuyordum 9 yaşında falandım. Elime öyle bir vurdu ki flütle, işaret parmağım o delikler şeklinde şişip kan toplamıştı. Ertesi gün kimse görmeden, iğne batırıp o kanı akıtıp yara bandı sarmıştım. Bunu gören annem 'ne oldu eline' diye panik yaptığında, üzülmesin diye el işi ödevinde makasla kestiğini söylemiştim!!! Neden utanmış, yüzüne haykırmamıştım bilemiyorum. Belki o zaman bir daha gözlerine bakamaz, yaşadığımız anı gerçek kılar ve anne bağı kopar diye hissetmiş olmalıyım tam da 9 yaşındayken... Diğeri ise, eve geç kalınca beni eve almaz, kapıyı açıp 'benim bu saatte gelen çocuğum yok' der, apartmanda yarım saat bekletirdi beni. Çok zekice değil mi, gelen geçene rencide olan bir çocuktan doğru düzgün biri yetiştirmeye çalışmak. Ben de kapı yanında çok severek baktığı çiçeklerine bir bir işerdim! O zamandan işlenmiş karakterime intikam ya da misilleme herhalde. Ahh eskiler işte... Asıl meseleye dönelim. Evet, çok zor çocuklarımız var. Onlarla yaşamak hem eşsiz hem de en büyük ızdırap. Maalesef böyle, yapacak bir şey yok. Ama kendimden yola çıkarak size tek tavsiyem o kitapları bir kenara atmanız olacaktır. Çocuk gelişiminde birebir uzman görüşleri hariç, hiçbir tektipleme ve dünyada 7 milyar türü olan insan çeşidinin çözümlenebileceğine inanmıyorum. Bu işin tek yolu sevgi. Delirdiğimiz anları en aza indirgemek, ve o an bu çocukluk anılarımızı hatırlamak işin tek kuralı. Biz, annelerimiz değiliz. Zaman, mekan, kültürel, ekonomik, sosyal, toplumsal vb birçok farklılıklarımız mevcut iken, ne çocuklarımızda kendimizi görmemiz ne de bizlerin gördüğü şekilde yetişecekler diye endişeler yersiz. Daha dün akşam bir restoranda çocuğum yere düşen şeyi yemek istediğinden dolayı kriz geçirdi, ben de gayet güzel sohbetime devam ettim. Sırf milletin pis bakışlarından, cıkcık diye çocuğumu ya da beni ayıplamalarından dolayı bir hışımla kucaklayıp, sakin bir köşeye gidip saçma sapan birkaç cümle söyleyip ki konuyla alakasız, geri masamıza döndük. Toplum nezlinde 'anneliğimi' yaptım, sorunu çözdüm!!! Görev bilinci ile, anne olaya el attı tabi... Ama yine başka yemeği yere atıp da tekrar yemek isteyene kadar... Yahu benim çocuğum bu, ben kabul ettim. Ne medet umuyorum, ne çare arıyorum. Sırf millet saçma sapan bakmasın çocuğumu rahatsız etmesin diye, tuhaf hareketlere girip toplum içinde 'göstermelik anne'cilik oynuyorum o kadar. Ötesi berisi yok, doğrusu yanlışı da yok bu işin. Önce bunu kendinize telkin edin, rahatlayacaksınız.

Yokuspokus okuduklarıma ne kadar üzüldüm, anlatılmaz, hissedilir... Böyle bir çocukluk, ergenlik ne kadar çok yara açar. Ne çok psikolojik şiddet görmüşsünüz siz... Her biri ayrı travma sebebi, ayrı psikolojik vaka. Idrakyollariiltihabi doğumda bağıramadığını anlatmış ya, kendi doğumum şimdi geldi aklıma. 11 saat sancı çektim, son 4 saati suni sancı olmak üzere. Çatala çıktığımda çok canım yanıyordu, belimi sanki demir bir tarak etlerimden ayırıyordu. Buna rağmen hiç ama hiç bağırmadım. Buna şartlanmıştım sanki. Doktorum lütfen bağır, çığlık at ki o çığlıkla birlikte bebek de çıksın içerden, artık bunaldı, kalp atışı zayıfladı dedi. Buna rağmen bağıramadım, oğlumun ınga sesiyle birlikte sanki hiç durduramayacağımı düşündüğüm bir ağlama tuttu beni. Bugüne kadar bu konu üzerinde hiç düşünmemiştim belki de düşünmek istemedim. Muhtemelen 'dayanıklı kadın, asil kadın, doğumda bağırmaz, ne o öyle avaz avaz, ayıp denen bir şey var, hiç gıkım çıkmadan doğurdum seni, kardeşin hadi sezeryan ama sende sesimi ebe bile duymadı' diye beni bu konuda bile kodlayan annemin eseriydim. Her zaman, her durumda, en doğru şekilde davranan, babasının örnek kızı böyle doğum yapardı işte... Kısacası dertler derin, yara çok, çare ise yine bizde, kendimizde...

Benim hep elestirdigim, cocuklugumu katletti dedigim babam öldu yakin zamanda ve ben oyle ozluyorum ki onu... istedigi kadar hata yapmis olsun icime oturuyor yoklugu. ben de mukemmel evlat degildim. Kimse kusursuz degil. Affetmek lazim. Onlar henuz hayattayken. Benim gibi gec kalmadan.

Ağlarım bak, susamıyorum zaten. Sabah olunca geçer bence.

Bence siz cok guzel bir annesiniz. Gece gece bu konuyu acmasaydiniz iyiydi :) hepimize yaralarimizi hatirlattiniz.

Neyse ki başka bir işkencesi olmadı :) zaten tek vicdan azabı çektiği husus buymuş anneciğimin :)

Bir an sizi benimle aynı şartlarda okula başlayan, hala 27 yıldır en yakın dostum olan ilkokul arkadaşım sandım. Geçen günlerde, şu an yazdığınız her kelamı tek tek sıraladı bana. İdrak bence her şey istediğimiz gibi olsaydı ve şartlar müsait olsaydı da harikalar diyarında olmayacaktık. Çünkü potansiyelin yanında gelen eksiler ilerlemeye engel olacaktı dedi. Aslında hak verdim ama onun eriştiği bu farkındalık haline ben henüz sahip olamadım. Çünkü olduğum halden mutlu değilim henüz. Bari elimdekini en iyi şekilde yapayım diyen biri olamıyorum ya da. Daha iyisi olabilirdi diyorum inatla. Belki gerçekten tüm şartlar uygun olsaydı, yine de hayal ettiğim ya da hak ettiğim yerde olmayacaktım. Ama asıl mevzu engellenmiş olmak zaten. Ben yine de bunu kendim tecrübe etmek isterdim. Hoş, potansiyelim buymuş demek ki der miydim bilmiyorum. Muhtemelen demez, başka şartları eleştirirdim. Bu da kendimi gömdüğüm bir paragraf olarak burada dursun :)

Canım benim terapi Alman gerekiyor. bu travmalar ağır yükünü hala tasiyorsun

Üzgünüm, ben de açmayı hiç istemezdim ama birilerine sesimi duyurmam gerekti. Teşekkür ederim iyi bir anne olurum inşallah.

Çok ilginç gerçekten. İlk defa duyuyorum bunu. Çocukluğumda yaptığım bazı şeylerin sebebini şimdi oturttum. Neden bazen böyleyim ben dediğim şeyler şimdi şekillendi. Çok tuhaf. En tuhafi da iki çocuğumda da, birinde çok daha fazla, bu özellikler mevcut.

Farkındalık güzel de, iyileşme evresine geçene kadar epey yıpratıyor insanı. Benim de isteğim bu. Zannediyorum iyi bir anneyim ben dememi sağlayacak olan, oğlumun her ne yaşarsa yaşasın benimle paylaşabilme özgürlüğünü hissetmesi olacaktır. İnşallah başarabilirim bunu.

Annenizle ilgili bişey söylemeyeceğim. Ama şuan çocuğunuza olan tavrınızın çok önemli. Bir örnekle açıklayayım. Yaklaşık iki sene önce üç çocuklu bir misafir geldi. Kadın önce çocukluğundan bahsetti. Annesi üzerine titrer, kendisini ifade etmelerine imkan tanımayacak kadar koruma altına alırmış, kendini ifade etmeyi zamanla öğrenmiş vs.. Kınamak kesinlikle değil bu ama açıklayıcı olmak adına çocuğunun birinin davranışlarından bahsedeceğim. İlk geldiklerinde çocuk yırtınıp tepinme benzeri hareketlerde bulunarak acıktım diye ağlama denebilir mi bilmiyorum, tarzında sızlandı. Kadın gülümseyerek izledi. ben de ben onlarınkini hazırlayayım o zaman dedim çocuklardan için. Halbuki beylerin gelmesini bekliyorduk çok uzun sürmeyecekti bekleyişimiz. Her neyse meyve faslına geçtik. çocuklar babalarıyla oturuyordu. Onlarınkini mutfağa hazırladım, eşim gelip alacaktı. Birazdan çocuk gelip, buradan tarifi mümkün olmayan bir ses tonu ve vurgu ile"bize niye gelmediiii! "diye bir tepki verdi. Amcaya sor o getirecek sizinkini dedim. Sonra yine gelip meyve için sızlanmayı sürdürdü. Annesi hep tebessümle izledi. Çünkü o esnada anneye göre çocuk bana kendini ifade ediyordu tabi burada ev sahibinin mağduriyeti sorun değil, önemli olan çocuğun kendini ifade etmesi idi .. Anne olarak doğru yanlış ayrımını yapabilmek çok zor sorunlu çocukluk geçiren anneler için. Bunu en başta kendimden biliyorum. Konu dışı mı onu da tam kestiremiyorum ama yardımcı olmak adına yazmak istedim

Benim annem aksine sevdiğini dile getirirdi. Çok fazla şiddet de göstermezdi. Ancak elalem benden önemliydi. Yediğim tüm dayaklar, gördüğüm tüm baskılar elalem içindi. Elalem uğruna önce çocukluğumu, sonra da gençliğimi mahvetti sağolsun. Babamla birlikte, itina ile.

Yediğim dayaklar buradan karşıya köprü olur. O sebeble sorgulamaktan vazgeçtim. Hatirlayinca gücüme gidiyor ama maalesef elimden gelen bir şey yok, yasanmamaliydi ama yaşandı. Olduğu gibi kabul ettim ben Hasta dedim. Karakteri bu. Kendi evladimla konuştuğum gür sesim babamdan yadirgardir bana. Benim de gözüm doldu şimdi. Kahretsin

Size ve çocuk idrak a sarılıyorum.. Çocuk büyütürken kendi çocukluk travmalarımız çıkıyor ortaya ancak herkes farkına varmadan belki de aynı şeyleri yaparak büyütüyor evladını. Ne mutlu ki size farkındasınız... Ben size attachement parentig grubunu tavsiye edeceğim. Derdinizi paylaşmak istemezseniz bile ilinizdeki ap yanlısı terapistleri bulabilirsiniz. Grup içinde mutlaka benzr konular konuşulmuştur onlara göz atarsınız belki

Kızlar Barismusluofficial inst. adresi travma ile ilgili her aksam saat 11 gibi çanlı yayın yapiyor bir bakin isterseniz.

Yok o sekilde bir hassasliktan bahsetmedim. Hyper Sensitivy Person diye bir arastirmanizi tavsiye ederim musait oldugunuzda. Dunyayi farkli algilama durumu, kokuyu-sesi daha fazla duyma, cevresindeki insanlarin duygularini hissedilme gibi... Terapi karariniza cok sevindim. Ne zaman randevu bulabilirseniz bir yerden baslamak size iyi gelecektir.

Ağlayın. Ben ağlayınca ve yazınca rahatladım biraz. Size de iyi gelecektir. Ben de ortanca çocuğum ama niye ilk çocuk muamelesi yaptılar hiç bilmiyorum. İşin komik yanı, bu güçlü olma haliyle yıllarca övündüm ben. Matah bir şeymiş gibi. Birileri "ya sen ne acayip kızsın" diye aşık olurken bana, evliliğimin berbat bir hal almasına sebep olan bu acayipliği iyi bir şey sanmışım. Değilmiş. Zayıflık da gerekliymiş bazen. Ya da hisleri açıkça söylemek zayıflık değilmiş.

Acı bir masal okur gibi okudum, sonra o cocuk benim dediniz ya.. soyoeyecek soz bulamadim, hep mutlu olun e mi

Yazın pek iyi olmadığımdan bir Terapi yapıldı bana. . böyle uzun uzun.. adam dedi ki " al kucağına o küçük kozlenmis patatesi sev sıkıca sarıl oksa saçlarını ve yasanilanlar olmasaydı iyiydi ama yaşadın, şimdi iyisin merak etme ben de iyiyim seni ziyarete gelecegim arada ve sana sarilacagim falan dedirtti.. Oturdu kucağıma zavallı kız çocuğu.. sarıldım ona... öptüm evet saçlarını da öptüm oksadim. O kadar savunmasız korkak ve tedirgindi ki anlatamam.. adamın telkinleriyle sevimli bir kız çocuğu oldu o küçük ben.. mutluydu biz vedalisrken... Tuhaf bir deneyim oldu tabi yapılan terapi ama çok iyi oldu..

ne zaman muhattabına kendimi iyi ifade edemesem, bademcik, farenjit, larenjit, lenfadenit işte bişeyit oluyorum.. ha bir de tiroiditim var zaten bağışıklık sistemim yıkık. hepsi boğazımda.. ne ilginç değil mi?

Ben de bayıldım oğlum doğduktan hemen sonra. Dikişi falan hiç hatırlamıyorum. Oğlumun sesini duyup gitmişim. "uyanın odaya geçeceğiz" sesiyle kalktım. Bunun için bile kendimi suçladım. O kadar dayandın doğurdun da niye oğlunu koynuna alacağın anda bayılıyorsun diye. Ben hastanede yatmak bile istemedim. Doğumdan iki saat sonra kalktım yataktan. Eve gitmek istedim. Çünkü sevgili annem saçma sapan bir şeye takılıp gergin gergin söyleniyordu. Aman iki taraf birbirine girmesin gideyim ben dağılsın herkes dedim. Şimdi kızıyorum kendime. Bari o anda kendimi düşünseydim diye. Çözüm bizde evet ama ben başaramıyorum o çözümü bulmayı. Şu an isteğim uyanmamak üzere uyumak ya da çekip gitmek. Bugün fazlasıyla depresifim.

Haklısın aslında anneliğimi ve çocuğumun davranışlarını sorgulamaktan vazgeçsem biraz huzura erişeceğim sanki. Pisikolog bir arkadaşım da aynısını söyledi bugün. Biraz sal artık, çocuğuna eziyet etmiyorsun ilgilisin düşünme artık. Çocuğun da bu şekil yapacak bir şey yok kabul et dedi. Haklı o da. Teşekkür ederim her bunalım halimizde üşenmeden yorum yaptığın için müdürüm :) konumu kapatabilir misin rica etsem. Fena bir döngüye girdim okudukça batıyorum çünkü :) Teşekkür ederim yanıt veren herkese.

Ben yaklaşık 10 sene önce yurtdışında HSP tanısı almıştım. O zamana kadar kendimi uzaylı gibi hissediyorum düşüncesi beni o kadar çok etkiliyordu ki bir açıklama bulmak beni çok rahatlatmıştı. O yüzden mümkün olduğunca bahsetmeye çalışıyorum, sanırım Türkiye' de hala çok bilinen bir konu değil. Özellikle sevgili S sn0wdr0p kızınızın yaşının küçük olduğunu düşünerek birkaç öneri vereyim. Aslında HSP kontrol edilemediğinde lanet, kontrol etmeyi öğrendiğinizde ise bir lütuf oluyor. Ben kontrol etmeyi tanı aldıktan sonra öğrendim. Mesela en önemlisi ortamdaki enerjileri ayırt etmek. HSP' li bir insanın en büyük sorunu etraftaki hisleri kendisininmiş gibi hissedebilmesi. Örneğin bir konuda normalde hissetmediğim bir duygu hissettiğim anda hemen duygu ayrıştırması yapıyorum. Şu an bu his benim mi, yoksa karşımdaki/ortamdaki insanın hissini mi algılıyorum? diyorum. Benim olmadığını fark edersem duyguyu kendimden uzaklaştırmaya çalışıyorum. HSP konusunda bilgili bir uzman ile çalışırsanız kontrol etme konusunda size yardımcı olur mutlaka.

Abinize öyle üzüldüm ki :/ inşallah sağlam psikolojilerle büyümüştür kardeşlerin. Annelik/evlatlık göbek bağından kopmakla olmuyor işte.

Teşekkür ederim öneriniz için. Belki daha sonra ama şu an için bir müddet kitap okumasam daha iyi olacak sanki :) B bayan

Annem asla adım atmaz. Olur da pişman derlerse görüşürüm ama el gibi. Eski sıcaklığı bulamaz. La Que Sabe Atanamamış

Herşey film şeridi gibi geçiyor bu yüzleşmede, hiç affedemedim ben

Çok doğru. Annem bana her vurduğunda kendimi bıçaklamak isterdim, onu cezalandırmak için.

He benimki de geçen oğlum ishal olunca "sen çocuğun el temizliğine dikkat etmiyorsun ondan böyle oluyor yazık çocuğa" dedi de, ruhunu temiz tutmaya çalışıyorum ben elini değil diyemedim :)

Idrakyollariiltihabi Benim 3 yaş küçük erkek kardeşim inanılmaz yaramaz ve saygısız bir çocuktu. Oturmaya kime gitsek bir daha gelmeyin der ve bizi istemezdi. Anlatılmaz onun yaramazlıkları. Annem baskıcı ve otoriter bir tiptir ve çocukluğumuza dair pek anımız yoktur. İşiyle ev arasında mekik dokumaktan bizi eğlemeye vakti yoktu sanırım. Biz de 9 diyince yatan çocuklardık, 5 buçukta gelip yemek derdine düşen annemle çok bir paylaşımımız olmadı haliyle. Hatta sarıldığını, sevdiğini falan hatırlamam; benim de bu huyum ondan yadigardır. Sevememe huyu... Annemin şu gözleri belerterek istediğini yaptırma olayı da meşhurdu, bende işlerdi o korkardım ama kardeşim için çok da fifi şeklindeydi. Her neyse kardeşim muhakkak ki çok zorlamıştır o dönem annemi ama şu an o kadar sakin, anlayışlı ve evliya gibi bir adamdır ki eşim bile "kardeşin hiç öfkelenmez mi" der. Herkes bayılır, benim canım, beni anlayan ve hayat felsefesiyle yol gösteren belki de yegane yoldaşımdır. Çok zor zamanlarımda destek olmuştur. Dahası çocuk vakitte yaşattıklarının da bilincinde bıyık altından gülüp durur ve o zamanları telafi etmek istercesine de cömerttir anneme karşı. Bir ruhunu okşamalar, hediye almalar, sözünden çıkmamalar ki sorma gitsin. Söylemek istediğim belki sonradan daha başka bir anne oldu annem ama yaklaşık bi lise yıllarına kadar ciddi kötüydü. Dövmezdi sövmezdi ama hep gergin, hep otoriter hep dediğim dedik, hep bir psikolojik şiddet, hep bir küçümseme. Yani öyle bir çocukluktan benim kardeşim çıkabildiyse tertemiz, bence hiç endişelenme.

Bunlari yaşatan insana anne denmez kusura bakmayin sizin yasadiginiz sadece size degil. cevrenizdeki herkese yansir tabiki ama evladinizi size Allahin emaneti olarak görün ve herkes kendi yaptigiyla sorguya cekilecek nolursa olsun cocugunuz size muhtac sizin yasadiginoz seyleri onunda yasamasini istemiyorsaniz cocugunuzun en buyuk sorununda bile susup sakinlesmek kolay gelsin cocugunuza ve size cok. dua edicem.. Allah yar ve yardimciniz olsun

Çok üzüldüm yasadiklariniza... kardesleriniz ve onlar gibi nice masum yavrucak neler yaşanıyor şu yeryüzünde... bazen bu dünyanın yıkılmasını istiyorum. Bu yaşananlara içim elvermiyor...(

genel bi memnuniyetsizlik tavrı var evet ablamın ama o zamanlar gazlı bi bebek emzirememe lohusa sendromu öfke hep çocuktan çıktı sanırım hep ben evlerinde kaldım yeğenim annelik stajım oldu üstündeki yükü hafiflettik eşi çok destek oldu öyle öyle düzeldiler ama zora gelince fiske atma huyu hala vardı ne zaman çocukda bende seni dövcem dedi o zaman aklı başına geldi şimdi iyiler hep kol kanatız desteğiz şükür ki geçti o dönemler ama benim içimde yara işte sokakta bile çocuğuna vuran anne görsem dayanamam araya girerim allah herkesin göğsüne aynı merhameti koymuyo demekki ama bunu kabullenemiyorum

O yaşları nasıl hatırlıyorsunuz kızlar ya Küçük dememek lazım işte ya kötü anı unutulmuyor demek ki

Teşekkür ederim güzel düşünceleriniz için. Aslında babam çok daha fazla etkiledi hayatımı. Baskıları, yobazlığı, sevgisizliği. Ama babama öfkem daha az. Çünkü çocukluk be gençlik zamanlarının ne kadar zor olduğunu biliyorum. Gerçekten yobaz bir adam olduğunu biliyorum. Ama annem öyle değildi. Rahat bir çocukluk ve gençlik geçirmiş, babama göre daha açık görüşlü bir aileyle büyümüş. Annem beni anlayabilirdi. Biraz çaba gösterse yapabilirdi. O yüzden anneme daha kızgınım. Milana22

Neden ağladığımı sordu büyüğü. Anlattım ama anlamadı. Diğerleri zaten küçük. En küçüğü çığlık atmaya başladı. Tövbe ettim ağlamaya :)

Bende dedim yazmıyor. Kesinlikle yazmalı :)

Sevgiyi gösterme, şefkatli büyütme konusunda asla kendimi eleştirmiyorum. Ancak oğlum takıntıları olan zor bir çocuk. Özel bir çaba ve emek istiyor, bolca da sabır. Bu noktada yaptıklarım daima yetersiz geliyor. İçten içe kendimi suçluyorum. Belki yeterince çözüm üretmiyorum, belki yeterince çaba sarf etmiyorum diyerek. Kendi adıma destek almanın vakti gelmiş. Idrakyollariiltihabi

Malum, lohusa depresyonundayım. Oğlum 69 günlük. Geçenlerde yine anneme dert yanıyordum, nasıl büyüyecek, ben nasıl yaparım diye. Annem dedi ki "işte seni büyütürken bende beğenmeyip söylendiğin ne varsa onları yapmadan büyütürsün". Gerçekten ebeveynlik böyle bir şey. Ailemizde şikayetçi olduklarımızı yapmayız belki ama kim bilir başka nasıl hatalar yaparız.

Daha bugün bir arkadaşla bu konuları konuştuk. Önceki kuşak gerçekten çok gaddar ve bencil. Babannem, anneannemden net görüyorum. Bence yeni kuşak anneler daha merhametli gibi... Sıkmayın canınızı. Anneniz nasıl bir anne elinde büyüdü kim bilir. Önceden şimdiki gibi imkan vs yoktu. Araştırma sorgulama yoktu. Ne görüldü ise öyle davranılıyordu. Anneannem geçen neden övünüyor biliyor musunuz? Çocukları başka yerde yemek yemezmiş. Aç bile olsalar. Büyükler yermiş onlar bakarmış. İftihar ettiği. şeye bakar mısınız? Tüylerim diken diken oldu. İnanın yaşlı olmasından dolayı sadece merhametim kaldı. O zaman annemi affettim.

Sen yüksek doz Adem gunes almışsın, doğru mu? :) Beni de cok feci sarsti geçen ay. Onarma hakkındaki videolarını da izle mutlaka

Bir onceki kusak anne babalar gecim derdinden, kaynana elti kayin vs gibi sorunlardan dolayi sabirsiz, sevgisizdi. Hayat bu kadar kolay degili, mahalle baskisi cok daha fazlaydi. Cogumuzun annesi dover, ceza verir, ayrim yapar, acimasiz davranirdi. Ama ne yapalim gecmisi degistiremeyiz. Kendi cocuklarimiza nasil davranacagimizi bilemesek de nasil davranmamamiz gerektigini biliyoruz en azindan

AA yine iyiymiş ama sevgilim var diyebiliyormuşsunuz en azından. Bunu hiç diyemeyen de var :) üzmeyin kendinizi. Ben annemin ve babamın bana yaptıklarına üzülmüyorum aslında. O yaşadıklarımın anne kimliğimle karşıma çıkmasına üzülüyorum. Yazdığınız ve yazılan onlarca hikayede de anladık ki herkes belli acılar yaşamış. Yalnız değilmişim.

Tabi ki ciddiye almadim. :) Acimamasi mumkun degil cunku. Ama disariya karsi, kendine karsi sanki aci hissetmiyormuş, farkliymis gibi davranmaya calismanin anlamsiz oldugunu soylemek istiyorum, Insansin demek istiyorum. Her insan minicik acidan mizmizlanacak degil elbet dedigim gibi aci esigi meselesi lakin o da biyere kadar... :) Biraz sal yani. Ve aglamaktan korkma. Icimde affedemedigim, bitiremedigim, iyice icimi bisaltamadigim seyler hep karsima cikar benim de ve acitir ama bitirdiklerim canimi acitmiyor hatirliyor olsam da. Bunu dene. Duygularini yaşa, sessizce durma. Son düzenleyen: Moderatör: 18 Şubat 2019 . push ; Boleyn Kizi

Asla mükemmel değilim, sadece çabalıyorum. Mükemmel olmak için değil de kendi yaralarımın acısını çocuğumdan çıkarmamak için.

ahh bir yola çıkmışsınız, farkındalık yolu. kolay gelsin ben de başındayım. bir yerde okumuştum, anneden cocuga oradan onun cocuguna zincirleme olarak aktarilan kotu ebeveynlik farkindalikla kiriliyor. yani kotu ebeveynlik gordugumuzu farkedip kabul ederek. kotu ebeveynligin, cocuk istismarinin kapsadigi alan cok genis aslinda. illa ki fiziksel siddet olmak zorunda degil, cocugun duygusal ihtiyaclarini karsilamamak bir istismar ornegi ornegin. bol bol okumussunuz bu konuda belki biliyorsunuzdur ama okumadiysaniz "var olan annenin yoklugu" kitabini oneririm. yavrunuz şanslı, siz farkederek bu donguyu kirmissiniz. ben de dun gece kizimi emzirirken kucucuk bir detaydan aklima bir sey geldi hungur hungur agladim. cocuklugum agliyor sanki. o zaman annem hakli sanirdim hep. kendime kizardim, kirilip kusup hungur hungur aglayamazdim. artık aklima geldikce olaylar aaa diyorum nasil da haksizmis, nasil da zalimceymis o dedigi, o yaptigi. nasil da gucsuz masummusum. muhtacmisim anneme. ahh simdi yaniyor icim. icime attiklarim cikiyor. 35 yasinda kadin, kucaginda bebesiyle 8 yasindaki can acisina agliyor. o kadar cokuz ki. farkedenler sansli ama. aglaya aglaya, tekrar yasaya yasaya biter belki acimiz. yavrularimiz mutlu olsun, donup bakinca sicacik anilar hatirlasin, 40 yasina bile gelseler koynumuzda ic dokebilsin, ister aglasin ister gulsunler. iclerinden geldigi gibi.

Bu durum bence şununla ilgili Milana, Çocukluğunda çeşitli sıkıntı ve travmalar yaşayan ama buna rağmen yıkılmayıp, ayakta kalan, bunları farkındalık ve gelişme için kullanabilen, kendi çocuklarına benzer travmaları yaşatmamak için titizlenen kadınların, diğer konularda da yorumları daha farkındalık içeren, kaliteli yorumlar oluyor. Kısacası herkes kendi kalibresine yakın kişilere, kendini biraz daha yakın hissediyor doğal olarak.

Yapma yahu ben o kadar kötü düşünmüyorum annemle ilgili. Sevmediğini düşünmüyorum. Sadece aşırı bencil be ruhsal sorunları olan bir kadındı. Ama severdi çocuklarını. Kendi bildiği gibi. Sorun şu ki kendini pek sorgulamazdı. Bana gelince her şey günah ve ayıpken, çocuğa kötü muamele günah ve ayıp değildiyse demek... Dediklerine yakın şeyler yapmak için adımlarımı attım :) spora başlıyorum. Niye yaptığımı bilmiyorum ama yeniden üniversite sınavına gireceğim. Okumayı seviyorum ve öğrenmeyi. Bir sonuç elde etmek gerekmiyor değil mi. Deneyeceğim. Ailemle bir süredir mesafeliyim zaten ama ben silemem. O kadar kin dolu değilim aileme karşı. Kötü olduklarını düşünmüyorum ya da.

İnan öyle acılar yaşadım ki geceleri ağlayarak sabahlar, sonra kalkar hiçbirşey olmamış gibi çocuklara kahvaltı hazırlar oyun oynatırdım. Herkesin acıyla baş etme şekli farklı tabiki ama annenizi mazur göremiyorum, sigara kısmı kanımı dondurdu. İnşallah herşey gönlünüzce olsun, siz mutlu bir anne olun inşallah.

Ah ya ben de çok dayak yedim babamdan. annem terlik fırlatırdı çimdik falan. klasik türk annesi. onları şimdi tatlı bir hatıra olarak hatırlıyorum. ama babamın tokatlarını daha 4 yaşımdayken kafama parmagını büküp de sivri yeriyle vurmasını unutmuyorum. üstelik kardeşimi benden daha da çok dövdü. cocukken arkadaşlarının yanında falan. Şimdi zaten babamdan çok uzağım aynı sehirdeyiz ama görüşmüyoruz. kendisini bizden o kadar soguttuki. büyüyünce vurdugu tokatların yerini başka davranişları aldı. ve bizi kendinden soguttu. Benim de çocugum var. kızgın bakmaya bile kıyamıyorum değil dövmek. hiç aman eskiden bilinçli degildi kimse dayak mı yoktu denilmesin. benim eşim çogu arkadaşım anne babasından dayak yememiş. anne terliklerini çimdiklerni saymıyorum:)) Çocuklar gerçekten sevgiyle büyümeli, sabırla. yabancı insanlara gösterdigimiz tahammülün yarısını göstersek yeter. ama ne yazıkki benim sevgiyle şefkatle büyüttügüm kızımı ve kızim gibi sadece sevgiyi bilen ögrenen çocukları, ruh saglıgi bozuk anne babaların yetiştirdiği şiddeti ögrenen cocuklar üzüyor şimdiden. ve gelecekte de üzecekler. bir çocuk ne görürse o olur. rüzgar eken fırtına biçer!!! Bazıları da yaralı olur. bizler gibi içine atar. ama bunu atlatmaya çalışmalısin. bak çocuguna yansıtmaya başlatmışsın. benim de hayatım büyük sınavlar büyük mücadelelerle geçti. psikolojik olarak saglam mıyim bilmiyorum. eger saglam kaldıysam da buna inanamıyorum. o derece. ama kendimi hep sağlıklıyım iyi bir eş ve saglıklı bir çocugum mutlu bir yuvam var diye telkin ediyorum. gecmişin acısını bu güzelliklerden çıkaramam diyorum. bence sende unutmaya çaliş canım. şimdiye sarıl sıkı sıkı. gecmişin karanlıgı bugünkü mutluluguna gölge düsürmesin

Klinik Psikolog Nilüfer Devecigil DEHB tanısı almış bazı çocukların aslında bu teşhisi haketmediğini, bazen yaşanan bir travma sonrası bedenin eski dengesine dönememesiyle çocukta ortaya çıkan semptom ve davranışların depresyon, hiperaktivite veya davranış bozukluğu olarak yorumlandığını söylüyor. Bu tip çocukların duyguları ve duyumlarıyla çalışılması halinde yol alınabileceğini belirtiyor. Belki üzerinde düşünmek istersiniz. Ayrıntılar 'Ey Travma Bizden Uzak Dur' adlı kitaba yazdığı önsözde. İsterseniz ilgili sayfanın fotoğrafını gönderirim.

Tebrik ediyorum sizi :) bu bağlamda oğlunuz şanslı

idrak, sen neticede annem diyecek kadar affedebilmissin anneni bu da bir asama inan bana. gecmeyecek gecmis degismiyor kabullen sadece yapacak birsey yok. seninle baslamadi diye de bir kitap var lutfen oku.

Biraz gözlerim doldu okurken her yerde çıkmıyor mi karismiza kendi cocuklugumuz sorguluyoruz mücadele ediyoruz bazen o çocukla Hepimiz iyi anneler olma ümidiyle...

Benim annem -yeni farkettim- o kadar bencil ki anneannem de dövermiş ama annem kadar değil. Onu hep haksız buldu, ahirette hesaplaşacağız derdi. Ben ona aynı cümleleri kursam, evlatlıktan reddeder. Hoş zaten evladı değilmişim de neyse. Hayatımdan çıkardım ve huzurluyum ama Rabbim günah yazmaz inşallah diye dua ediyorum sadece. Çıkarmak zorunda bıraktı. Çocuklarımı hem bana hem babalarına hem birbirlerine düşman etmesinden korktum.

Yanliz bir anne konusunda daha gordum ki, su kk da ne kadar sevdigim kadin varsa anne kurbani :)) Kan çeker gibi bisey bu sanirim, herkes bu topicte toplanmis

Her kukrememde agladigim ona reva gördüğüm muameleden ziyade kendimde gördüğüm şeydi. Pişman oluşlar, sarilmalar. Özur. Torpuledim epey. Çocuk olmayı bile başaramamış bir anne beyanidir bu idrak.