Arkadaşlarını güzel insanlardan seçmek istemen çok güzel bir şey takdir ettim fakat insanlar karşısında iyi enerji veren güzel insanları isterler ve senin çevrende bu sanırım yok ya da tam tersi bir durum söz konusu... Öncelikle psikologlar değişmek isteyenlere destek olabilir aksi halde sihirli bir değnekleri yok. En güzel şansın iyi bir aileye helede bir kız çocuğu için onu destek veren onu çok seven bir baba. Bence yukarıda bir arkadaşın dediği gibi önce kendini sevmelisin. Sen yaratılmışların en mükemmelisin diyor Allah, öyle ise sen neden bu değeri kendine göstermeyesin ki dimi?Ben insanları çok severim kötü de olsa her insanın içinde mutlaka bir iyilik vardır ve her insandan bir şey öğrenirim sen de kötü yönlerinden ziyade iyi yönlerine bak mesela eğlenebiliyormusun gibi... Herşeyini hiçbir kimseye anlatma yok psikolojik tedavim gördüm vb... Mutlaka bir hobi keşfet ilgi alanına göre bu seni rahatlatır, mutlu eder. Seni seven babanla arada dışarı çık eğlen bu bile bazen yetebilir. İnsan sağlıklıysa umut hep var, lütfen hep kendini sev! M -medusa- Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Arkadaş edinsen çok rahatlayacaksın. Semt kızı, serseri demeden arkadaş olmaya çalışsan o kişilerle, en azından bir adım atsan?

Buradakiler sevmezler ama sana çokça şükretmeni gün içinde her şey için şükretmeni tavsiye ederim

Daha önce o ortamlardan bir arkadaşım olmuştu. Ailem de görüşmemi istemiyordu ki haklıydı. Alkol, sigara içen, sevgili muhabbeti yapan, aileleri ilgilenmeyen, dersleri düşük kişiler. Ortaokulda öyle bir arkadaşımın bana zararı çok dokunmuştu.

Önceki konularımda da staj göreceğimden, okuldan, arkadaş çevremin olmamasından vs. bahsetmiştim. Bugün annem ''senden birşey olmaz'' dedi. Ciddi bir şekilde demedi belki ama bu birkaç aydır kendimi iyi hissetmiyordum bir de bu sözü duyunca iyice moralim bozuldu. Ben ilk 13 yaşımda psikoloğa gitmiştim. Ortaokulda zorbalık görüyordum okul idaresi de ilgilenmiyordu. Psikoloğumda psikiyatriste yönlendirmişti aşırı derecede kötü olduğumu görünce. Psikiyatrist davranış bozukluğu ve depresyon yaşadığımı söylemiş okuldaki olaylardan dolayı. 6 ay ilaç kullanmıştım, sınıf değiştirmiştim. Sonra 14-15 yaşımda tekrar aynı psikoloğuma gittim. bir olay daha yaşamıştım okulla alakalı değil de daha ciddi bir olaydı. Yaşadığın şey hafif değil demişti travma terapisi görmüştüm. Sonra iyi olunca seansı psikolog kararıyla sonlandırmıştık. Sonra liseye geçtim. Lise hayatımda neyse ki zorbalık vb. sorun yaşamadım. Ama şu an meslek lisesinde istemediğim bir bölümdeyim. Ve hiç arkadaş çevrem yok. Birkaç yakın arkadaşım olmuştu ama onların hiçbiri şimdi hayatım da yok. Bir arkadaşım ben kendisiyle görüşüp gezmek istediğimde bahane bulurdu ama diğer arkadaşlarıyla gezer tozardı. Sınıfta bir arkadaşım da nedensizce uzaklaşıp samimiyeti kesti benimle, yeni yakın arkadaşlar edindi. Bu olaylardan sonra iyice insanlara güvenmemeye başladım. Her günüm evde, gezip tozsam tek başıma gezmemin bir anlamı yok. Ailemle de çok iletişimim yok. Aynı evdeyiz ama uzaklaşır tek başıma odamda otururum, evdeki herkes kendi halinde zaten. Ailem kötü değil bu arada aile konusunda şanslıyım, en çok da babamı seviyorum, o çok ilgileniyor benimle. Ama hiç kimseyle vakit geçiresim gelmiyor. Okuldaki bölüm hocalarını da bölümü de sevmemeye başladım. Üniversite okumamızı istemiyorlar sanki, tekstilci olacaksınız, üni okuyan işsiz kalıyor, elinizde meslek var bunun değerini bilin vs. gibi konuşmalar yapıyorlar. Okuma hevesi de bırakmadılar. Sevmediğim bir bölümde staj da yapmak istemiyorum. Bir de yeni konuştuğum insanlar hiç çevremin olmadığını öğrenince şaşırıyorlar, dıştan sosyal bir insan gibi görünüyorsun diyorlar dış görünüşüm nedeniyle. Bir arkadaşımla buluşacak olsam mesela yol falan bilmem, sinemaya gitmeye çekinirim ya yanlış birşey yaparsam, ya yanlış yoldan gidersem vs. diye. Ailem çünkü küçükken sen otobüse tek başına binme kaybolursun, aman dikkat et mahallenin dışına çıkmayın başına birşey gelir vs. diyerek yetiştirdi beni. Yeni tanıştığım biri olduğunda da buluşmaya çekiniyorum bu yüzden. Okuldan mahalleden arkadaş edin derseniz yaşadığım yer serseri dolu, semt ortamı. Okuldaki kızlar da o tipteki kişiler, bu yüzden yanaşmıyorum. O ortamlara girmek istemiyorum. Ve geçen dönem takdir belgesi almıştım bu arada, aşırı hırslı ve özgüvenliydim, derslere katılırdım, neşeliydim, moralim iyiydi. Şimdiyse nedensizce kötü hissediyorum, derslerle alakam yok uyumaya başladım derslerde, ağlamaklı hissediyorum, hiç kimseyle konuşmak istemiyorum. Ama nedenini bilmiyorum. Psikoloğa gidip terapi alsam da bu iyilik hali bitince yine bu ruh haline giriyorum, tekrarlıyor sürekli. O yüzden bir faydası olmuyor. Annem de bugün senden birşey olmaz, kuzenin de okudu işsiz kaldı vs. dedi. Tabi aşağılar şekilde değil de dalgasına dedi bana takılmak için ama gözlerim doldu. Babam da sen ne diyorsun kıza vs. dedi anneme. Geçen dönem çok iyiydim. Hep böyle oluyor. Bir dönem derslerim, moralim çok iyi, aşırı hırslıyım. Sonra tam tersi bir an nedensizce kötü hissediyorum bir süre. Hedeflerim vardı, şimdi yok. Çok değersiz hissediyorum kendimi artık. Tekrar destek almayı isterdim ama çekiniyorum aileme söylemeye. Babam çok ilgileniyor bu konularda istesem götürür tekrar psikoloğa ama o da merak ediyor aileme yansıtmadığım için bu kızın ne derdi var diye merak ediyor, üzülüyor. Çünkü dıştan belli etmiyorum, uzak duruyorum, paylaşmıyorum. Bu yüzden tekrar söylemek, destek almak istemiyorum. Gitsem de depresyon diyorlar, bir süre sonra iyi oluyorum iyileşmişsin diyip sonlandırıyoruz seansı. Birkaç ay sonra aynı ruh hali. Yarın okula gideceğim mesela boş boş oturup dersi dinleyip evime geri gideceğim arkadaş falan yok, herkes kendi halinde, kendi grubuyla. Ne yapmam gerektiği hakkında hiçbir fikrim yok

Kendine başka bir ortam bulmaya çalış. Bir kursa yazılmayı deneyebilirsin veya liseli gençlerle ilgilenen onlara eğitimler dersler aktiviteler düzenleyen dernekler, vakıflar var onlara ulaş oralardan yeni daha düzgün ve muhabbet edip vakit geçirebileceğin arkadaşlar edin. Merak etme elbet olacak bugün olmasa yarın. Dert etme kendine bu durumu. B Besili

Aslında ben bırakmak istemiyordum ama ilk seansa göre sonraki seanslar daha iyi olunca psikoloğum sonlandırma kararı almıştı. Öyle çok tanındık psikolog değildi zaten evin yakınındaki özel hastanede çalışan bir psikoloğa gitmiştim

Bende çok gitmek istiyorum fakat maddi açıdan çok pahalılar senin maddi yönden bir sıkıntın yoksa kesinlikle git M -medusa- Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

İçinde bulunduğun ruh halinden ötürü "negatif" bir enerji yayıyor olabilirsin, öncelikle arkadaşlarını suçlama, bazen karşımızdaki insanın enerjisi bize kötü gelir ve ondan uzaklaşırız. Bu sebeple "acaba neden benimle görüşmek istemiyorlar?" sorusuyla kendini de suçlama, bana kalırsa tamamen enerjisel bir durum. İnsanların davranışlarını vs. boşver, işe kendini sevmekle başla. Hiç bir durum, hiç bir duygu kalıcı değil. Sana iyi gelen ne varsa, canın istemiyor olsa bile yapmaya devam et. Sen kendini iyi hissettikçe, enerjin değiştikçe istemesen bile çevrende insanlar olacak :)

Rabbim şerdeki hayrı görebilmeyi, olan herşeydeki hikmeti farkedebilmeyi size nasip eylesin... M -medusa- Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

şöyle düşün kafayı yeyip zır deli olsanda, depresyondan depresyona girsende senden başka kimseden fayda olmayacak güçlü olmalısın hayatının her döneminde dengesiz patavatsız seni zorlayan insanlar olabilir hemen pes etmeyeceksin hemen aa ben bi depresyona gireyim modu olmaz sen güçlü olmazsan gelen giden vurur

Aile konusundan çok şanslısın bence tekrardan gidebilirsin belki de seansı sonlandırmaman gerek iyi oldun deyip bırakmaması gerekiyor demekki işe yaramıyor ve tekrardan bu hislere kapılıyorsun, sen iyisin ama karşımızdaki insanlar hep iyi olmuyor işte zor denk gelmesi eğer sen kendine göre birini bulsan kız arkadaş vesaire o da sana destek çıkabilir sıkı bi dosta ihtiyacın var M MaviVeYesil Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Gittiğim hastanede fiyat ucuzdu. Ama moodist gibi psikiyatri hastaneleri pahalı. Bir de sanırım bu aralar fiyatlar artmıştır. Ailem için maddi sıkıntı yok konu böyle bir durum olunca ama düşüneceğim gitmeyi eğer bu hisler böyle devam ederse bir süre daha

Insanlari cok fazla kategorize ediyorsun bence. Mukemmeli ararsan daha cok arkadassiz kalirsin. Sen kendini bildigin surece, yuzeysel iliskiler kurdugun surece kimse sana zarar veremez.

Bu dediklerin rezillik değil hangi otobüse bineceğini bilmiyor olabilirsin nereye nasıl gideceğini bilmiyor olabilirsin karşındaki insan sırf sen bilmiyorsun diye seni ayıplamaz bunu kimse yapmaz insanın birçok bilmediği şey oluyor bende doğduğumdan beri yaşadığım şehirdeyim ama daha gitmediğim nereye nasıl gideceğini bilmediğim birçok yer var o yüzden canını sıkma

Çocuklukta alınan yaralar ve aile ortamındaki mutsuzluk insanın bütün hayatını derinden etkiliyor bence. Tedaviye devam edin derim hatta kendi ayaklarınızın üzerinde durduğunuzda da bir süre daha gidin. Sonra kendi düzeniniz kendi eviniz maaşınız olunca zaten o savunmasız çocuk rolünden çıkıp kendi hayatınızı avuçlarınızın içine alacaksınız. En büyük özgüven, cesaret, iyileşme o zaman oluyor.

Bence sonlandırması çok yanlış bir karar olmuş sen bırakmak istemiyorken psikoloğun sonlandırması anlamsız.. tekrardan gitsen olmaz mı

Baksana, karşıma denk geldi bu reklam çıktı, paylaşayım dedim. Eğer istanbuldaysan bunun fiyatı piyasanın çok altında. Belki aileni zora sokmadan tekrar terapiye baslayabilirsin burada

Genelde okuldan eve, evden okula gidip geliyorum. Çevremi oluşturan, sürekli gördüğüm insanlar da okuldan. Özünde iyi kişiler ama alkol, sigara, küfürlü konuşmaları, espriler vs. bunlardan çok hoşlanmıyorum. Sınıf ortamındaki kişilerin çoğu böyle. Ortaokulda da böyle bir arkadaşım olmuştu ve beni de etkilemişti ders notlarım düşmüştü onunla arkadaşlığım olduğunda, bende alkol içmiştim vs. Kendisi şuan okulu bırakıp biriyle yüzük falan takmıştı en son hatta. Öyle kişilerle anlaşamıyorum o yüzden. Bende de iletişim konusunda sorunlar var aslında aşırı ciddi bir insanım, çocukluğumdan beri böyle. Espri yapılır mesela eğlenceli bir konu konuşulur ama ben herhangi bir duygusal tepki, mimik gösteremem. Hiçbir şey hissetmem konuşurken duygusal olarak, sesimde bir tonlama, heyecan vs. olmaz. Benim ilgilendiğim konularla onların konuştuğu konular eğlence anlayışları da farklı oluyor mesela bu yüzden arkadaş edinmek istesem de anlaşamıyorum okuldaki kişilerle. Sınıftan tek arkadaşım vardı sohbet ettiğim. Bana çok zekisin, derslerin çok yüksek vb. şeyler derdi yani severdi. Ama sonra birden uzaklaştı sınıfta farklı kişilerle takılıyor. Nasılsın diye bile sormuyor arkadaşlığını kesti yani. Sadece soru sorarsa dersle ilgili bilmediği şeyleri soruyor onun dışında muhabbet kurmuyor. Kendi grubu ile takılıyor, bende konuşmuyorum artık. Benim arkadaşlarım genelde internetten oluyordu, internetten tanıştığım bir kızla buluşmuştum hatta eskiden, o 19 yaşındaydı kafeye gidip oturmuştuk güzel vakit geçirmiştik. Ama şuan farklı şehirde olduğu için görüşemiyoruz eskisi gibi samimiyetimiz kalmadı. 2019da tanıştığım bir arkadaşım daha var sanaldan, hatta bu cumartesi görüşmeyi düşünüyorduk ama gidip gitmemek de kararsızım sık sık gezmediğim için işte ya yanlış otobüse binersem ya rezil olursam ya kafede rezil olursam şu bu olursa vs. kafamda bir çok düşünce var, kendime özgüvenim çok düştü. İlk kez buluşacaktık. Haftasonu ne karar vereceğimi bilmiyorum bu yüzden de stresliyim. Bugünler kendimi toparlamaya çalışıyorum o da dersler için, eskisi gibi çok veremiyorum kendimi derslere

Anlayabiliyorum seni bende küçüklüğümden baya travmalarım oldu içime kapanık büyüdüm hep o yüzden sıkıntılarımı kimseye diyemeden büyüdüm maalesef küçükken yaşadıkları büyüyünce de peşini bırakmıyor evli iki çocuk annesiyim ama hala geçmişte yaşadıklarım aklımdan cikmiyo destek almadım kimseyle paylaşmadım için paylaşılacak. durumda diildi ya neyse siz şuan kaç yaşındasınız devlet hastanesinde psikoloğa gitseniz özele durumunuz el vermiyorsa bir arkadaşınız olsa aslında hersey daha kolay olabilir benimde yok hiç arkadaşım yani derdimi rahat anlatacağım kimse yok bu kötü bi durum bilirim tek başına içinde herseyi yaşamak Allah yardımcınız olsun düzeltirsin inşallah

hiç hastanelere bakmadım ben daha çok klinik tarzı yerlere bakıyorum hastanelerdeki fiyatları tam olarak bilmiyorum ama klinik yerlerde fiyatların seans ücreti 250üstü civarı.. sen tam kendine geldiğin an bıraktığın için böyle olmuşsun bu duygulara haftalar sonra hala sahipsen gitmeni tavsiye ederim, ayrıca okul meselesinde hocalara bakma sen önemli olan senin ne düşündüğün bazı hocalar malesef yardım edeceğine köstek oluyor . push ;

Öncelikle umarim bir an once toparlanirsin Senin gibi bir ogrencim vardi spora yonlendirmistim, spor ona o kadar iyi geldi ki, sana da sporu tavsiye edebilirim Hem ozguveni artti, hem de depresifligi azalmisti, Bende de mevsimsel depresyon var onceleri bunu anlamlandiramadigimda cok korkmus ve cok uzulmustum hep boyle olacagim sanmistim. Simdi kendimi tanidigim icin daha az telasli oluyorum. Hormonlarina ve vitaminlerine de baktirmalisin d vitamini eksikligi seni bu hale getirebilir kanin dusmus olabilir tiroid hormonlari ayni sekilde. Hicbir seyin yoksa bile spor sana iyi gelecektir, Sana iyi gelmeyecek kimseyle de arkadas olmani tavsiye etmem, en guzelini yapmissin, Kitaplar da guzel arkadaslardir bu arada.. Yasadigin seyler hormonlarin dolayisiyla yasin dolayisiyla cok dogal, hep suna inanmisimdir annemiz bizi dogurur ailemiz yetistirir ama insanin kendi kendisini tekrar dogurmasi gerekir, Yani koruyucu ebeveynlerin varmiş, ama artik 5 yasinda degilsin biraz da cesur olmayi deneyebilirsin. Elbette kolay olmayacak ama kendinj gelistirmen ve degistirmen icin en guzel yaslardasin, Zamaninin ve kendinin kiymetini bil

Şu an 17 yaşındayım. Devlete gitmemiştim hiç, özele gitmiştim orda fiyatta uygundu. hep ordaki psikoloğa gitmiştim aynı psikologtu yani. pahalı olanlar genelde psikiyatri hastaneleri oluyor. Aslında anlatabileceğim konuşacağım biri olsa okulda daha iyi geçer ama bir samimi olan arkadaşım da uzaklaşmıştı konuşmuyor. okul şu sıralar boş geçiyor, kitap okuyorum, ders boş olunca uyuyorum vs. tek başıma takılıyorum. En azından rahatsızlık veren kimse olmadığı için çok dert etmiyorum şimdilik ama böyle devam ederse gidebilirim psikoloğa tekrardan bilmiyorum M -medusa- Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

İnsanın içine kapanık büyümesi gerçekten çok kötü bir durum tüm düşüncelerini kendi kafanın içinde yaşamak felaket büyüyünce geçer sanılıyor ama maalesef geçmiyor Merkur Retrosu