Onlara verilecek tek cevap okulunuzdan iyi bir derece ile mezun olup iş hayatına atılmanız olacaktır. Bak o zaman nasıl peşinde dolanıyorlar. Aklınızdakini yapmayın olan size olur onlara hicbir şey olmaz

Geçecek, etkileri kalacak mı? Evet kalacak. Ufak stresli anlar bile senin sinirlenirini tetikleyecek ama her ne olursa olsun geçecek. Yaşın çok genç, kendi ayaklarının üstünde durmaya başladığında özgüvenin gelecek. Tabi senin de adım atman gerek, gerektiği yerlerde kendine hakim olabilmen gerek. Bu arada sende şizofreni görülme olasılığı nedir?

Profesyonel yardım almalısın. İntihar düşüncesi olduğu için diyorum. Ne yaşarsan yaşa inan hayat güzel. Okulunu bitir, işe gir. Emin ol geriye bakınca ben ne saçma şeyler düşünmüşüm diyeceksin

Canım benim, benden küçüksün ve yaşadıkların daha da zor. Seni anlıyorum, istediğin standart bir aileydi değil mi sadece? İnan benden öndesin, yaşın daha genç seçimlerini iyi yap, paranı kazan ve kopar bağlarını. İnşallah her şeyi unutturacak iyi bir ailen olur.

Gecenin en karanlık saati gün doğumunun hemen öncesidir. Benzer bir ergenlik ve gençlik dönemi yaşadım. Benzer dediğim depresyon içerisinde. Emin ol geçiyor, bir anda her şey çözülmeyecek ama çözülecek. Profesyonel destek almalısın

Annesinden ve babasından hiç sevgi görmeden hatta doğru düzgün anne baba görmeden büyüdüm annemle babamla olduğum zamanlarda da hep şiddet görmüş biri olarak büyüdüm anneanne babaanne yanlarında kalarak hayatımdan onları çıkardım ve çok mutlu olmuştum inşallah sizde çıkış yolu bulursunuz karamsarlığa kapılmayın

öncelikle merhaba, burada yeniyim. size ailem konusunda biraz içimi dökmek isterim. ilginiz varsa okumanız beni mutlu eder. annemde evlilik sonrası tanılı paranoid şizofren bulunmakta, babamın da narsist olduğunu düşünüyorum. dava kayıtlarında da bunu destekleyen birkaç ifade de var zaten. örneğin annemin çocuğu olmuyor diye babamın anneme şiddet uygulayıp durması, annemi aldattığını küçük bir çocuk olarak benim yakalamam, baskıyla dünyaya gelmem gibi. bir nevi istenmeyen ilk ve tek evlattım o evlilikten. evlendiklerinde ilk 3 yıl mutlularmış ama babannem anneme büyük travmalar yaşatmış, üstüne de babamın annemin üstüne gelmesi şizofrene sebep olmuş. biraz büyüdüğümde babamgil annemden ayırmış beni mahkeme kararı diye. baba tarafım da beni pek sevmezdi, hala daha öyle. maddi manevi destekleri gönülden olmadı, hep zorla ya da gönülsüzce olmuştur. başta babam olmak üzere birisinden olsun düzgün bir destek görmedim/görmüyorum, onlar da beni bana yapılanlardan kaynaklı engelli çocuk olarak gördüler ve benim için geçici yarı engelli raporu aldırtarak maddi açıdan beni kullandılar. bu olaylardan 2 yıl sonra da bu engelli raporum kalktı. şimdi herhangi bir engelim yok şükürler olsun. onlarla da iletişimim yok diyebilirim. ardından ben sınav senemdeyken babam 2. evliliğini yaptı ve hayatım onda da 3 yıl sonra ağır iftiralarla, yalanlarla, hakaretlerle tekrar zehir oldu. bunun yüzünden canımı kurtarmak için polise şikayet etmişliğim de vardır. bu olaydan sonra o şahısla arama ciddi sınırlar koydum, görüşmüyorum. annemin hastalığından dolayı da sağlıklı bir anne kız ilişkim hiç olmadı. elimden geldiğince annemle görüşmeye giderim, ihtiyacı olan bir şey varsa almaya çalışırım ama hastalığı bizim sağlıklı bir ilişki kurmamıza engel olsa da ben onu sever sayarım, yine bakarım. ama çocukluğum, gençliğim, resmen her şeyim baba tarafım tarafından elimden alındı. beni hala aile yakınlarımdan kimse istemiyor, değer vermiyor, saygı görmüyorum, sahip çıkılmak istedim ama kendimden çok şey verdiğim insanlar yani ne teyzem ne kuzenim ne anneannem ne dedem ne de sevgili komşularımız bana sahip çıkıyor. hep insan gibi namusum ve onurumla yaşamak istedim ona da ailemden hemen hemen herkes "hakkın değil, nankör, şımarık" diyip duruyorlar. hepsi beni bir şekilde ezmeye uğraşıyor. bunu üstümde çok fazla hissediyorum. geçmişimi unutamıyorum hala bunları sürekli yaşadığım için. unutmam da mümkün değil. bu yüzden aileme karşı hep çok öfkeli, dengesiz, pısırık birisi oluyorum. elbette gençliğimin verdiği kanımın kaynamasından hatalarım oldu lakin her ne olursa olsun bu kötülükleri hak etmiyorum. 22 yaşındayım, büyükşehirde iyi bir üniversitede okuyorum ama hayata hala geç kalmış hissediyorum, bunların elinden kaçmak istiyorum, kafamda intiharsız çözümler bulmaya çalışıyorum ama sürekli kalbim sıkışıyor, her gece ağlıyorum. ölüm ve intiharı düşünmeden edemiyorum, kafamdan geçenler hiç susmuyor. onların vicdansızlıkları, torun ayrımları, iftiraları, yaptığım işleri inadına görmek istemeyişleri benim hayatımı kararttı ve bunu düzeltebileceğimi de düşünmüyorum açıkçası. ailem daha beni istemeyip saymazken beni başkası nasıl kabul etsin ki? kimse seni kabul etmez bu dünyada. bir başınasın annenle birlikte. annen hariç kimse seni saymıyor, saymak istemiyor kendi menfaatleri uğruna. yaşadıklarım bana maalesef bu zihniyeti öğretti. en yakınlarımın bile isteye canımı yakması beni paramparça ediyor. artık bitkinim, yeniden kalkacak gücüm hiç yok. ne zaman kalkmaya çalışsam ailem, herkes sertçe tokadını attı bana. evlilik çocuk bile düşünmüyorum artık kendi yaralarımı sarmadan fakat bu saatten sonra da yaralarımı sarabileceğimi de sanmıyorum. daha doğmadan ailem tarafından istenmeyen bir evlat olarak yaşıyorum, öyle de ölüp gideceğim. artık dayanamıyorum bu olanlara.

Rabbim yardım etsin, inanıyorum ki bu yaşadıklarını ileride unutturacak biri çıkar.