ben de onlara özeniyorum ama onu yapamıyorum kendimi kötü hissediyorum alakam olmayan insanlarla görüşünce. herkesle cok iyi olup sürekli görüşmeyi isterdim ama

Hiç dostum yok ihtiyaçta duymuyorum. 1 2 arkadaşım var onlarla da eserse görüşüyorum. Ben yapı olarak soğuk biriyim belki ondan kaynaklıdır. Çevresi dolu dolu olanlara, hergun birbirine gidip gelen aktif insanlara bakınca çok şaşırıyorum. Gerçek mi acaba diyaloglar, duygular düşünmeden edemiyorum.

Cocuk büyüdükçe düzene girer. Cocuklu insanlarla takılın sizde.

Hiç arkadaşım yok B

Ayarlamadan spontane bulusulabilecek dostluk her zaman olmuyor ne kadar yakın olabilirsek olalım. Çok çok uzun süreli arkadaşlıklarım var ama her biri ile bir dönem spontane şeklinde bulusmalarimiz var nedeni sürekli hayatımızın değişmesi ve beraberinde getirdiği sorumluluklar. Örneğin geçen sene gecenin ucunde Bebek'te motor sürdüğümüz arkadasim bu sene çift işte çalışıyor kendisine bile vakti yok gibi. Belirli bir gruba ait hissedebilmek için o grubun içindeki bir yada birkaç kişi ile yakın olmanız gerekir herkes ile biraz biraz iyi olursanız o grup la bir noktaya kadar gorusebiliyorsunuz. Enerjisinin iyi hissettirdiği, ortak zevklerinizin olduğu yada buluşunca vaktin nasıl geçtiğini anlamadığınız insanlarla plan yapın hemen can ciğer kuzu sarması olmuyoruz zaten belirli bir zaman geçtikten sonra yakınlaşıyor insan paylaştıkça bu şekilde ilerleyebilirsiniz.

Yaş kaç. Bence belli bir yaştan sonra bahsettiğiniz samimiyette ilişki kurmak zorlaşıyor. Sanırım sorumluluklarin da artmasının bir getirisi. Arkanızdan konuştuklarını duyduğunuz için insanlara karşı güveniniz kırılmış olabilir.

merhabalar herkese. ben eski hayatımda çok sosyal biriydim hep etrafım dolu olurdu. üniversiteden sonra en yakın iki arkadaşımın arkamdan konuştuğunu gördüm ve onlarla ilişkim bitti. şimdi onların arası iyi kendi çevreleri de var sürekli görüştükleri arkadaşları da var. her neyse başlarda umursamadım ama zamanla kendimi yalnız hissetmeye başladım. görüştüğüm kişiler var ama kimseyle önceki gibi sürekli görüşme konuşma şeklinde bir yakınlıkta olamıyorum. istesem bulusalım desem görüşebileceğim birsürü kisi var ama ayarlamadan spontane gelişen yani gerçek dost arkadsş gibi biri yok etrafımda. hiçbir gruba ait hissedemiyorum ve bu kendimi değersiz hissettiriyor. acaba ben arkadaş olunmak istenmeyecek biri miyim de böyle oluyor? aslında cogu kisiyle iyiyimdir kimseyle kötülüğüm yok, genelde insanlar beni gördüğünde çok güzel tepkiler verir överler sürekli ama neden kimseyle sürekli bir ilişki kuramıyorum? sizde durumlar nasıl?

Dostlarım, dünyada hiç dost yoktur!

yaşım 28. evlendim cocugum oldu o da etkiliyor her etkinlği tabii ki herkes kadar rahat katılamıyorum

O degil de, surada "hic arkadasim yok" diyenler neden bir birleriyle tanisip arkadas olmayi dusunmuyor?