benim dostum diye tabir edecegim hiç arkadaşım yok. deger veriyorum elbet bikaçına ama git gide azalıyo. insanlar kıskançlıktan egodan başka bişeyle ilgilenmedikleri için körleşmiş durumdalar. var olan iletişim kurduklarıma da dertlerimden asla bahsetmem. yapı olarakta dert anlatmayı sevmem ama arkadaşım dediklerimede anlatmam kimse kimseye iyi neyetle yaklaşmıyo artık. hatta kimseyi arayıp sormuyorum bile bunu farkedip kızıyorum kendime sonra en güzelinin bu olduguna kanaat getiriyorum böylesi güzel huzurlu ve zaten içimi dökebilcegim bi kk var. kimseye gerek yok

Burasi ic dokmek icin guzel ama bu durum daha mi asosyallestiriyor insani acaba?

acaba anlatsan da senin düşünebileceklerinden fazlasını söyleyemeyeceklerini düşünüyor olabilir misin?

durumu uzun uzun anlatmak isterdim ama onu bile yazmaya takadim yok sadece şunu diyebilirim ki herkesin sıkıntısını dinliyorum ama kimse benim üzgün olduğumda yanımda olmuyor sadece bazen dışarı anlatıp rahatlamak istiyorum şebnem ferah ın da dediği gibi bu kalabalık içinde yapayalnız hissediyorum

Simdi Zaten dost dediklerimiz dert oluyo. Bosver ac bi sarki dinle ve agka

Vardi benimde oyle arkadaslarim Hayatimdan cikardim simdi daha iyiyim. Boylr yapin demiyorum. Ama arkadaslarinizi gozden gecirin.

Çok teşekür ederim canım benim o halde arada başını ağrıtırım D

Allah a dua ederim, içimi sıkan bişey varsa açarım film ya da buraya bakarım. Elbette canımızı sıkan durumlar olabiliyor ama buna imkan vermemeye calısırım. Gün dogmadan neler doğar deyip beklerim. Dertlesebilcegim kisi veya kisiler de olabilir ki var da ama surekli buna gerek duymamayı ögrendim. Belki de tecrube ile ilgili bir durumdur. Güclü durmaya çalısırım hep ki oyleyim. Hayat bunu gerektiriyor.

Var ama işte niyeyse zor zamanlarda yok gibiler ya da ben anlatmıyorum kimseye D

Çok güzel bir analiz doğru konuşuyorsunuz mantıklı olan bu D

Evet burası iyi geliyor :) iyi ki varsınız

Şahsen asosyal olmadığmı düşünüyorum bırak ne derse desinler D

Aslında bu durumu duygusallaştırıp, "kalabalıklar içinde yalnızım" repliğine sığınıp sanki bu durum sizden bağımsız, sizin kontrolünüz dışındaymış gibi davranmayın lütfen. -ben de yapardım eskiden- İnsanlarla iletişim biçimimiz ikili ilişkilerimizin seyrini belirliyor. Siz sürekli karşıdaki kişilerin sorunlarını içselleştirip elinizden gelenin fazlasını yaptığınızda hem karşıdaki kişiden beklentiniz yükselir -aynı eforu sizin için de harcamasını istemeniz gibi- hem de sizi tüketir bu. Ve bence arkadaşlarınızla bunu açık açık konuşun, onları suçlamadan "kendimi gerçekten kötü hissediyorum, bazı sorunlarım var ve bunları paylaşmak istiyorum. Kendimle ilgili bir şeyler anlattığımda bununla ilgilenmenizi istiyorum" deyin. Çünkü siz sürekli dinleyen ve çözüm bulan konumda kendinizi kabullendirmişseniz insanlar da bu durumu fark etmez ve bu rolünüzü kabul edip ona göre davranır. Onlara dinlenilmeye ihtiyacınız olduğunu açık açık belirtin.

agla K

Benle ilgili emin oldum kimse beni aramadn kimseyi kolay kolay aramam yapım böyle bir de sıkıntımı anlatmak bana kolaycılık gibi geliyor sanırım olumlu olumsuz fark etmiyor yorum istemiyorum sanırım . push ; D

Geçiyor merak etme

Yalnızlık bazen iyi gelir, sadece kendini dinlersin, sorgularsın, sonramı tanıdıklarından birini yakın arkadaş, dost seçerseniz yanlış seçim yaptığımızı : er yada geç anlar, tekrar başa dönersin

Gel buraya yaz dertlendikçe. Seni tanımayan yargılasada önemli olmayan insanlara anlat dök içini rahatla. Ben öyle yapıyorum. İnsan arkadaşına bile her şeyi anlatamıyor. Burda ne kimse seni biliyor ne sen kimseyi biliyorsun. Hem alternatif güzel fikşrlerde çıkıyor. Teselli edenler oluyor senin için dua edenler oluyor. En iyi arkadaşta bulamazsın bunları.

Aynen katılıyorum sana sonra bizi bu hale getirenler ne kadar asosyalsin der

Yalnız değilsin bende öyle hissediyorum bazen

Şu an tam da aynı şeyi düşünüyordum, yıllardır hep az ama öz arkadaşım olsun, sağlam ilişkilerim olsun diye uğraştım, karşımdakilere bana nasıl davranılmasını istiyorsam öyle davrandım, ama sonuç hep hüsran... En son çok değer verdiğim can dostum dediğim insanın tamamen farklı bir insan olduğu yıllardır bana hemen her konuda yalan söylediği ortaya çıktı. Artık aile, arkadaş, sevgili, bu kavramların bir hayalden ibaret olduğunu, kendimden başka kimseye güvenmemem gerektiğini düşünüyorum, ya da benim payıma ne yazık ki bunların eksikliğini yaşamak düştü. Gördüğüm kadarıyla biraz bencil ve düşüncesiz olunmazsa hayatta hep ezilen üzülen taraf olunuyor. Ben de iyi ki internet var, iyi ki burası var diyenlerdenim :)

Ozaman senin sikintilarini dinleyecek iyi dostlar edin 1,2 tane olsun ama saglam olsun cok fazla insana gerek yok zaten

bazen bende senin gibi hissediyorum yalnız değilsin

Çok sıkıldığında içindekileri anlatmak istediğinde ozelimi günlük gibi kullanabilirsin yardım edebileceğim birseyim olursa seve eve ederim derdini dinlerim hatta benim için de çok iyi olabilir zaten daha önceki mesajlarımi okursan benim de sıkıntıda oldugumu anlarsın ha demiyorum ki ben de sana derdini anlatayım anlatıp seni yormam merak etme ben zaten yoruldum kimseye derdimi acmiyorum artik

Artık çoğu insan karşıdakini dinlemiyor. Sorun sen de değil, sorun bencilleştirilen insanlarda.

Hiç mi arkadaşın yok? Yoksa git bir iki tane edin. Edinemiyosan da kendine yetmeyi öğren bence. S

Bana uyar

böyle şeyler şöyle durumlar sebebiyle olabilir sen insanları yeterince sevemiyor olabilirsin kendine gerçek anlamda güveniyor bu yüzden de farkında olmadan insanlardan tepki alıyor olabilirsin veya gerçekten silik veya saf bir tipsindir insanlara hitap edemiyorsundur, herkesin sıkıntısını dinlediğini zannediyorsundur ama aslında böyle değildir yani kendini dev aynasında görüyorsundur