Zaten onu çözdünmü, sebebini anlamış olacaksın, zihnin o önyargıyı getiriyor önüne sürekli. Hiç kimse için çaba harcamıyorum ben mesela.. onların bana örneğin; iyi, güzel, çirkin. kendini beğenmiş vs... demeleri hiç umrumda değil. Çünkü ben kendimin iyi ve kötü taraflarımı biliyorum. Onların hakkımda bir yorum yapması önemli değil benim için. Ben buyum ve beni seven bu şekilde sevsin, diye düşünürüm.

Kaç zamandır içimde dert ettiğim doğru düzgün kimseyle paylasamadığım sıkıntım işe başlayınca yeniden cereyan etti ben de sizlerle paylaşıp fikir almak istiyorum. Ne zaman bi ortama girsem hep bi şekilde yalnız kalıyorum. o malum arkadaş gruplarına dahil olamıyorum. yalnız kalıyorum ve çok canım sıkılıyor. aslında insanları çok seviyorum ortamımı bulduğum zaman hoş sohbet ederim. beni tanıyanlar sonradan çok severler. ama o beni tanıyanlar dediğim kimseler de hep ilk adımı atmış olan kişiler. ben kimseyle tanışıp arkadaş olamıyorum. ancak birinin gelip bana sorması beni açması lazım. kendim bi adım atsam çok yapmacık oluyor yapamıyorum. çok çekingen biri değilim aslında ama insanlar öyle sanıyorlar beni. nerde neyi yanlış yapıyorum bilmiyorum ama gerçekten çok üzülüyorum ve gittikçe kendime olan güvenimi kaybediyorum. içimde hep "yapmacık olmakorkusu"var. bazen birine güzel bişey söylemek istiyorum gerçekten içimden de geliyor ama belki samimi gelmez numara yaptığımı düşünür diye susuyorum. gerçekte hissettiğim gibi olduğum gibi davranabilmem için bi önerisi ya da fikri olan var mı? M

Haklısınız. bunu beceremiyorum işte S

Birşeyei yapmadan önce, onlar ne düşünür diyorsunuz... veeee tahmin yürütüp onların adına cevabı siz veriyorsunuz, hata burda. millet ne düşünürse düşünsün, bu onların düşüncesi. bakalarının adına cevap aramayın.

Doğal olmak için çabalaman, doğal olmanı engelliyor. çabalamayı bıraktığın an zaten doğal olacaksın... Zamanında birinden birşey duymuşsun doğal olmakla ilgili, o senin bilinaltını etkilemiş. Ne duydun yada ne gördün bunu bulmaya çalışmalısın..

Olabilir. peki bulduktan sonra ne yapmalıyım? I

Ay ay zamanında bende de vardı ha şimdi kabak çiçeği miyim hayır ama daha iyiyim eskiye göre. insanlar bu yüzden bana yeri beldi kibirli suratsız dediler ama öyle değildim sadece çekinöe vardı size tavsiyem mesela bi bayan o gün şık mı ona söyleyin bunu içinizden söylemekten korktuğunuz şeyi cesaret edin söyleyin. inkanınız var ise evinize oturmaya çağırın evde sohbet daha rahattır ya da bi sabah börekle gidin iş arkadaşlarınıza zaten özel bi çaba harcamanıza verem yok ayrıca herkesle arkadaş olmaktan ziyade bırakın bir iki samimi arkadaşınız olsun yeter

İşte ben desem "bugün de hava çok güzel "diye hmm evet derler öyle kalır muhabbet S

Aynı sorun bende de var hiç ilk adımı atamam çoğu zaman öyle girişken biri Değilim ama istesem olurum. Istemiyorum galiba

Çok doğru yazmışsınız. galiba bunu yapıyorum. doğal olmak için çabalama. kulağımda küpe olsun I

Yok. haksızlığa uğrarsam asla boyun eğmem. susmam. zaten öyle bi çıkış yaptığımda insanlar der ki "senden hiç beklemiyorduk" ve farkederim ki ondan sonra bana daha farklı davranırlar. yani anlamıyorum ki buna neden gerek oluyor? Biraz yüksek sesle konuşan insanlar neden rağbet görüyorlar anlamıyorum. özgüven eksikliğine gelirsek söyle diyebilirim. ne yazık ki küçüklüğümüzden beri bize mütevazi olmayı fazla aşıladılar. ne zaman kendimle övünecek olsam "hava atma"diye bi uyaranım oldu. bu yüzden midir bilmem ama biri bana güzel bişey söylese sanki eziliyorum. çevremde bakıyorum insanlar kendini güzel pazarlayabiliyorlar. yermek için demiyorum. az da olsa ben de öyle olmak istiyorum. ben şunu yaparım ben bunu bilirim diyemiyorum. mesela çok güzel resim yaparım, müzik aleti çalarım ama bunu kimse bilmez. kimse sormadıkça söyleyemiyorum. böyle olmak özgüven eksikliği mi acaba bilemedim. S

Biraz da tersini dene. Yani birine söylemeyi isteyip de samimi bulamazlar dediğin şeyleri çat diye söyle :) zaten 2 alternatifin var: ya samimiyetsiz olduğunu düşünecekler, ya da çok sevecekler. Kötü düşünecek insan laf etsen samimiyetsiz der, etmesençekingen, sorunlu der.

Ben genelde insanlarla havadan sudan konuşurum iş yerindeysek işle ilgili artık o anda konu neyse. İlla ki özel bir sohbete gerek yok " bugün hava çok güzel" de bir başlangıç cümlesi olur. Yapmacık da olmazsiniz. Hem öyle düşünürseniz zaten kendiniz gibi davranamazsiniz bu düşünce sizi kısıtlar. İçinizden geldiği gibi davranmak daha iyidir.

Asıl samimiyetsizlik kendini kasınca ortaya çıkıyor. Karşındaki insan çok rahat bir şekilde kendini kastığını anlıyor ve senden alt bilinci yüzünden uzak duruyor. Psikolojik olarak beyin bir şeyler sakladığında ya da olumsuz bir durumda kaldığında kendini yapmacık tavırlar içine atmaya meyilliymiş. Senin bu yapmacıklığında yani kasıntılığında karşıdaki insanda sana dair şüphe uyandırıyor bilinçaltı düzeyinde. Bundan dolayı savunma mekanizması gereği senden uzak duruyorlar ve yalnız kalıyorsun. Özet geçecek olursam doğal olmak için bile çabalama. Bu da bir yapaylıktır. Sadece akışına bırak. Rahatla.

Bende senin gibiyim ilk adımı atmam, karşıdan beklediğim için değil ama çok fazla kazık yediğim için arkadaşlarımdan çekimser davranıyorum bu konularda. Aslında "kendini ifade edememek" değil bu durum bana göre, üzüldüğün, haksızlığa uğradığını düşündüğün zamanlarda sessiz kalıyorsan bu sıkıntı evet. Bence özgüven eksikliğin var bunun için de kendine güvenmeni sağlayacak adımlar atman lazım bana göre. Kendin ol, ne hissediyorsan onu yap. Bir insanla arkadaş olabileceğini düşünüyorsan kahve içmeye davet etmekle başlayabilirsin işe. Bir yerden başlamak lazım:)