Zaman zaman herkeste olur bu duygu ama sen bayağı saplantı haline getirmissin bunu bence kesin yardım almalısınız en azından devlet hastanesine gidin araştırın dr ları eminim iyi bir dr bulursunuz hatta bilen arkadaslar varsa tavsiye etsin... D

Bende yaşadım bu durumu 16 yaşında psikolog yaygın anksiyete bozuklugu demişti teşhiste beni götüren ablamada kızmıştı niye bu kadar beklediniz gelmek için diye.. Devlet hastahanesine gitmiştim ilaç ve sürekli kontrol verilmişti o dönem 6 ay kullan önce dedıler kullanmadım 2 ay kullanıp bıraktım. Kendi kendimi iyileştirdim nasıl yaptın dersen ölümün aslında ne oldugunu beynıme yerleştirdim. Dogdugumuz gibi öleceğimizi buna isyan etmemem gerektiğini kendi kendime telkinledim. Oldu başardım insanın en iyi psikologu kendisidir. Ama sen yinede en başta yardım almayı dene. Şunuda yazmadan edemeyeceğim kaybetmekten korkup daha yaşarlarken agıt yaktıgım herkesi kaybettim. Ben üstesinden gelebildiysem herkezin gelebilecegine inanıyorum. Şuan ölümü ebedi huzura yolculuk olarak görüyorum zaten hepimiz bedenlerimizin emanetçisiyiz

canım bahsettiklerin panik atak olduğunu gösteriyor bendede var çünkü aynısı psikologlar gerçekten pahalı psikiyatriye gidebilirsin ilaç veriyorlar ben baş dönmelerim sebebiyle gittim bu anlarda çok başım dönüyodu nörolojiye gittim düzenli ilaç kullanamıyorum ilaçlar beni dahada kötü yaptığı için ama atak geldiğinde aldığım ilaçlarım var bayağa iyi geliyo atak 2-3 ayda bir geliyo bi 15 gün kadar kötü oluyorum sonra geçiyo çok şükürçok zor allah düşmanıma vermesin

panik atak belirtileride var sizde önce bi psikiyatra gidebilirsin. psikolog seansları insanın gücünü aşabiliyor şimdiden geçmiş olsun umarım düzelirsiniz. A AklinYolu1

Bunun için destek almalısın.. Psikoterapi yeterli gelmeyebilir.. Kaygı bozukluğu gibi bir durum yaşıyorsun muhtemelen, önlemini almazsan panikatağa çevirebilir ki zor bir rahatsızlıktır.. Psikiyatriyle görüşebilirsin, terapiyle de desteklersen iyi gelecektir.. Geçmiş olsun. Simba 99

Allah yar ve yardımcın olsun kardeşim. Çok geçmiş olsun, inşallah çok yakın zamanda kurtulursun bu sıkıntılardan. Dualarımız seninle.

anlattığın herşeyi birebir bende yaşadım.. yakınlarımı kaybetme korkusu, telefonla aramalar, nefeslerine bakmalar.. evet bi hastalıktı bu.. insanın korktuğu herşey başına gelir derler ya.. ne yazık ki geldi :'( korktuğum başıma geldi :'( şimdi ise bu belirtilerden eser yok çünkü canımı kaybettim gencecik yaşta.. yine en yakınlarım sevdiklerim var ama sanırım insan bi kere ölüm acısını tadınca artık herşey anlamsız geliyor :'( ve diyebilceğim tek şey bu korkularınızın sonucu benimki gibi olmasın.. Rabbim kimseyi anne-babasıyla kardeşiyle evladıyla en sevdikleriyle sınamasın.. tabir-i caizse düşmanımın bile başına vermesin çok zor :'(

öncelikle allah yardım etsin sizi o kadar iyi anlıyorum ki hastalığınızın belirtisi panik atak bende yaşadım ilaçlar kullandım ama iş sizde bitiyor insan her geceyi hastanede geçirirmi geçirdik durduk yere ya aileme bişey olursa ya bana bişey olursa balkona dışarı çıkamaz hala gelmiştim ama kesinlikle bir doktora gidin ve unutmayın bu size beyninizin bir oyunu H

Herkese selam. Hayatimi zindan eden konu; baslikta da yer aldigi uzere; yakinlarimi kaybetme korkusu. 27 yasindayim son bir yilda cok yakin olmasa da bazi kayiplar yasadim. Daha once de zaman zaman bu korkulara kapilir bir sure sonra gezerek, arkadaslarimla konusarak, dua ederek vs unuturdum. Ama son 6 ay surekli ölümü dusunuyorum. Babam kalp, annem tansiyon hastasi. Kesinlikle uyku uyuyamiyorum. Gece birden firlayip nefes aliyorlar mi kontrol ediyorum. Gunduz isten on kere arayip Seslerini duyuyorum. Eger telefonu acmazlarsa kalbim carpinti basliyor soguk soguk terliyorum. Arkadaslarimin, kopegimin bile olecegini dusunup agliyorum. Duaya basladim yok eskisi gibi degil gecmiyor. Daha da kotu oldum. Psikolog gideyim dedim Trt de gordum birini uzmanmis aradim ofisini seansi 450 tl dediler. Calisiyorum falan ama duzenli olarak boyle bir butcem yok. Her gecen gun daha kotu oluyorum. Yakinda kalp krizi gecircem ben gidicem yani o derece! Ayni durumda oluo DUZELEN arkadaslardan oneri, tavsiye rica ediyorum. Mascara like a chalk

bende senin içinde olduğun durumu yaşamıştım bundan 3yıl önce arife günü mezarlığa gitmiştik kabir ziyaretine dedemin babası ve annesinin kabirlerine buarada ben bugüne kadar yakınım diyebileceğim kimseyi kaybetmedim ama ogün mezarlıktan dönerken 15 16 yaşlarında bir çocuk babasının mezarının başında hem söyleniyor hemde ağlıyordu onu gördükten sonra okadar çok etkilendim ki günlerce hatta aylarca aklımdan çıkmadı şuan bile o görüntüsü gözümün önünde kendi kendime vesveselenip durdum ya ben ailemden birini kaybedersem diye çok etkilenmiştim sonra çok güzel bir yazı okudum yaşam ve ölüm hakkında internette bulamadım linkini göndermeyi çok isterdim ama üstteki arkadaşımında dediği gibi ölüm yaşamımızın bir parçası bunu kabullendim ve ailemden birini kaybedersem naparım diye endişelenmek yerine onlara daha çok vakit ayırıp mutlu etmeye çevirdim yönümü bence sizde ailenizle olmaktan mutluluk duyacağınız şeyler yapmaya çalışın ve endişelenerek bugününüzü ziyan etmek yerine gününüzü güzelleştirin.. Amonra