merhaba. hobiler edinseniz mesela.. ilginizi çeken bişeyler yok mu.. her psikolog aynı değil haklısınız kimi sadece dinliyor sanki ne bileyim bana mı öyle geldi.. bikaç tanesi.. ama emin olun sizin gerçekten iyi olmanızı isteyen uzmanlar var.. araştırın lütfen.. vaktiniz oluyorsa kurslara katılın.. sadece birkaç öneri.. iyilikler dilerim.. bu arada, kendinize bunu yapmayın lütfen cahilim filan.. B beyaz_

Neden böyle oluyor anlamıyorum. Başa sarmaktan sıkıldım artık. problem nerde, işin özünde ne var. Yapım mı çok hassas. kendimi yetersiz buluyorum. bazen bu hayatta herkesin bildiği ancak benim bilmediğim bir sır var gibi hissediyorum. evet insanlar bunu biliyorlar ve yaşamlarını sürdürüyorlar. ben ise sürekli psikolojik sorunların içine hapsoluyorum. Ailemde ki insanlar kardeşlerim, eşim akrabalar kimsenin benim gibi sıkıntıları yok gibi. iş yerine gelince herkes normal. insanlar bir şekilde sosyalleşmiş bir bağ içindeler. benim ise anormal davranışlarım var. düşüncelerim çok dağınık. sürekli bir şeyleri unutuyorum. hayattan nasıl zevk alınır. Arkadaşım diyebileceğim kimse yok yanımda. kurduğum arkadaşlıkları da sürdüremiyorum. üniversitede kurduğum arkadaşlıklar, bir kursta tanıştığım arkadaşlar, hepsinden kendimi soğutuyorum. ararsalar açmıyorum, zaten artık aramıyorlarda. Evet ben sıkıcı biri olduğumu düşünüyorum, hayatı yaşamak olsun diye yaşıyorum, ailemleyken bile böyleyim. kendime özgüvenim yok. hep kendi hareketlerime odaklıyım. bir muhabbetim bile yok. insanlara nasılsın der güler yüz gösteririm ancak devamı gelmez. çokta cahilim hiç bir şeyden anlamam. herkesin konu neyse bir fikri veya yorumu vardır. ancak ben hep sus pus. konuşsam saçmalarım, çünkü maksat konuşmak olsun diye konuşurum. Kafam o kadar dolu ki karşımdaki ile konuşurken hep aklıma bilgisizliğim geliyor. Dikkatim dağınık. Çağın gereği denilen sosyal medyadan uzağım, insanlardan da uzağım. eşimi de uzaklaştırıyorum kendimden. benimle vakit geçirirken sıkılmasın diye, zaten belli bir yerden sonra aramızdaki muhabbet bitiyor. bak işte sıkıldı diyorum. Çünkü ben yalnızım, onun sosyal bir çevresi var. Kendi aramızda ki muhabbet bitse bile onun arkadaşlarından bahsedebiliyoruz, muhabbeti ilerletmeye çalışsam arkadaşlarını soruyorum. onun bana sorduğu şey ise annenler nasıl oluyor, iyilermiş işte diyorum muhabbet bitiyor. Teknolojiden anlamam, siyasetten anlamam, gündemden anlamam. coğrafi bilgim yok, kültürel bilgim yok, ben bilgisiz bir cahilim. Değişmek istiyorum ancak nasıl, destek almak istesem bulamıyorum, daha önce psikoloğa gittim, duvarla muhabbet etmek gibi bişi oldu benim için ben bütün zaaflarımı döktüm, kendimi küçük düşürdüm ancak karşımdakinin hımm diye dinlemekten başka yaptığı bir şey olmadı. bir çözüm sunmadı bana. Psikiyatriste gittim ilaç verdi, kullanırsan iyi kullanmazsan diptesin yine bir çözüm yok, bu ilaçları nereye kadar kullanayım o da bir çözüm değil ki. Bir bebiş düşündük, ilacı bıraktık, bebişte olmadı. ancak tamda bırakmışken tekrar ilaçlara dönmekte istemem. ne olacak benim bu halim. ((((( offfffff Burası benim günlüğüm düşündüklerimi artık buraya yazacağım, yazdıkça aklımdan giderler umarım