Ben de boyleyim. Ailenin evin icinde kontrolcu bir yapisi varsa hele daha da zor oluyor. Bence en zor ev arkadasi ebeveynler

Evlenip gittiğinizde öyle görmeyecekler ama. Yani bir kulp bulmuşlar. Siz dediğim gibi mutlu değilseniz iş bulun kendiniz ayrı evde yaşayın. Zorladığınızda boşa birbirinizi kırıyorsunuz. Benim ailesi kalabalık ve yalnız yaşayamayan arkadaşlarımda var ama öyle alışmışlar ve seviyorlar birbirlerini. Ben sevmiyorum sürekli iç içe, her şeyime boş laf eden akrabayı. Uzak duruyorum.

Evet bu yüzden öfkeyle yanlış kararlar vermek istemiyorum sabredip kendi düzenimi kurmam gerekiyor

Bende hep eve dönmeyi iple çekmeyenleri garipsiyordum. Bir yere gidince eve dönmek için can atıyorum kendimi evimde tamamlanmış hissediyorum. Herkes farklı demekki çok takmamak lazım

Neden peki? Kendinize ait odanız varmi? Ailenizle aranız nasıl?

Kendime ait bir alanım yok, babam ile bir bağım yok aşırı işkolik ve etrafındaki insanların da sürekli çalışmasını ister eğer çalışmazsan nankör ve işe yaramazsındır, annem ile kısa süreliğine iyi anlaşırız ama yanında kaldığım süre uzadıkça tartışmaya başlarız. Ailem çok kalabalık evin sessiz olma ihtimali 0 dır. yenGEnC

problemleri konuşmaya başladığımda bana bağırıp, küsüyorlar kendi aramızda da çözemiyoruz. Git daha mutlu olamazsın değerimizi bilmiyorsun ben seni okula gönderdim sen kötü bir çocuksun diyip duruyorlar. Keşke sana daha kötü davransaydık diyorlar bir gün bile onları üzecek bir şey yapmama rağmen bu memnuniyetsizliği neden anlayamıyorum. darkeve Cahille sohbeti

Evet çok güzel bu yüzden niye ailemi özlemiyorum diye vicdan yapmayın benve tüm arkadaşlarım tatil bitsede okul açılsa diye beklerdik. Bu yılların tadını çıkarın. Benim bölümüm işletme, üzerine tezli yüksek lisans yapıp 7 yıl okudum okul biteli 12 yıl oluyor. Sonrasında o yıllar geri gelmiyor.

Boyle bir ortama kim olsa girmek istemez, anladım şimdi. Mesleğinizi elinize almadan ayrı bir eve çıkmanız bu zamanda çok zor, babanız maddi açıdan destek olacaginida sanmiyorum

16 yaşıma kadar evde yaşadım daha sonra lise yurdu ve üniversite yurdunda kaldım yurtları evimden daha çok sevdim ve benimsedim, arkadaşlarımın evlerine koşa koşa ve severek gitmesine şaşırıyordum ama ben öyle değildim aslında sadece ben değil benden sadece 1 yaş küçük kardeşimde benimle aynı fikirdeydi. Benimle aynı durumu yaşayan var mı? hadiozmanenerci Muhteşem

Kötü bir evi kim benimser ki? Madem aileniz sizin dizinin dibinde olmanızı çok umursamıyor bence onlardan ayrı şehirde kendi hayatınızı kurun

Bu çok normal bana göre. Annem bana karışmadığı ve arkadaş gibi büyüdüğümüz halde kendime ait evim olsun isterim. Ayrı evde yaşamak isterim. İyi anlaşıp anlaşmamaktan ziyade zaten gençlerin kendi ayakları üzerinde durup, kariyer sahibi olabilmesi için bence evden erken ayrılmaları gerek ama tabi ki bu ya eğitim ya iş için olmalı. Plansız, hesapsız değil. Benim çocuğum olsa direk yurt dışına gönderirim

ben de öyleyim. annemle 2.5 yıldır konuşmuyorum, babamla bağlarım koptu çünkü beni anlamıyor. kendime ait hiçbir alanım yok, benim diyebildiğim bi bardak bile yok. kardeşim işine gelirse iyi benimle. evde sevdiğim kimse yok... bi de okulları kapattılar, sonra açtılar. şimdi babam gidemezsin diyor, gitmesen de olurmuş falan... ama yalan söyleyip gidicem. bi de üstüne dışarı çıkamıyorum rahat rahat. mezun olduğumda inşallah geri dönmememin bi yolunu bulurum.

Tahmin ettiğim gibi sjsjsjsj

Yok galiba

Benim ailemle aram çok iyi ama üniversite ortamı çok güzel kafa dengi arkadaşlar, hepsi aynı yaşta, hayatımın en güzel yıllarıydı. Eve dönmek yerine kendi öğrenci evimde kalmak daha cazip gelirdi