Evde yalnız kalmak iyidir, ona takılmayın keyfini çıkarın. Yaşlı anne babaya da sözüm yok varlıkları yeter. Eski arkadaşlarla da iyi olmaya ekstra çaba harcamayın, dışarda milyonlarca insan var. Sosyallesin, genceciksiniz hayat yeni başlıyor. Kendinize yeni meşgaleler ve yeni ortamlar bulun, kendiliğinden düzelir. Depresif takılmanın faydasını gören olmamıştır muhtemelen

O arkadaşlardan hayır yok belli ki. Boşverin gitsin. Arayıp soranlarla görüşürsünüz. Nerde yaşadığınızı bilmşyorum. Ben olsaydım ne yapardım diye düşündüm aklıma gelenler şöyle: Sosyal etkinliklere katılmaya çalışın. Hobiler edinin. Kurslat falan olabilir, spor çok iyi fikir. İlgi alanlarınızla alakalı etkinliklerş takip edin. Normalde mutlu olduğunuz şeylere ayırın zamanınızı ya da yeni şeyler deneyin gibi.

Bulunduğunuz şehirde kurslar falan varsa katılsanız mı acaba ya da bir spor salonuna üye olsanız? Benim de durumum sizden bir tık üst yavaş yavaş çevre edindim ama bazen hissettiklerinizi hissediyorum.

Umarim kafanizi sisirmem diyerek su an ki hislerimi paylasmak istiyorum.. Icimde kaldikca düsünüyorum, düsündükce moralim bozuluyor ve pasiflesiyorum.. Sevgilimle 3 ay önce ayrildik, arkadaslarimla aram eskisi gibi degil bi tartisma gecti aramizda sonra ben karsi tarafa hediye aldim felan oysa sucsuz oldugum halde ama onlar sagolsunlar beni sildiler. Sevgilimde öyle. Gururlu insanlarla, kalpsiz insanlarla hep zamanimi gecirmisim yeni yeni fark ediyorum. Yalnizlastim iyice. Gecen hafta 26ım girdim ve hayatimi bastan yaratmaya karar verdigim icin ögrenciyim. 30da felan istedigim bir meslek olacak elimde ama smdilik satista calisiyorum Annem ve babamla kaliyorum.. Onlarda su an nemleketteler. Ev ipissiz. Gerci onlar varkende yalniz hissediyordum kendimi cünkü maalesef annem ve babamla muhabbetimiz pek yok. 66 yasinda olduklari icin sanirim jenerasyon farki var. Abilerim var ama onlarda kendi hallerinde. Dün birisyle bulustuk disarda bi kahve icelim dedik burnumdan getirdi. Bana negatif enerji veriyor beni anlamiyor mesela. Böyle aile dostumuz felanda yok. Kimsem yok gercekten. Bi diger arkadas var mesela ne zaman bulusalim desem araya bisey giriyo. Yine yazdim naber diye hic bulusalim mi fln demiyor. Ben aslinda cok sicakkanli birisiyim ama artik cok üsüyorum. Kafa dengi bi insanla sabahtan aksama kadar konusurum muhabbet ederim severim samimi muhabbetleri. Ama su an ruhum yalnizliktan donmus durumda. Mutsuz hissediyorum kendimi Böyle kendimi hayvanlar aleminde bi melek gibi hissediyorum. Insanlari kullanmadigim icin, isime geldigi gibi davranmadigim icin ve dedikodu yapmadigim icin sanirim sevilmiyorum. Disaridan sessiz sakin pasif ve mesafeli gözüküyorum.. öyle iste Sizce ne yapmaliyim? Nasil düzelirim? Üzerime sanki bir ton agirlik basti su an L