Ağlama krizlerine girecek ve kendinizi değersiz görebilecek kadar suçlu hissediyorsanız kendinizi bence ilişkiyi devam edip etmeme konusunda düşünün derim... Anneye yakın oturup oturmama konusunda kendi tercihiniz elbette. Ama bunları aranızda konuşup tartışmak yerine;önce kendi iletişim probleminizi ve saygınızı çözmeniz daha önceliğiniz olmalı diye düşünüyorum.

Benccede aynı evde oturalım dese istememeni anlarım ama yakın oturmanın sakıncası olduğunu düşünmüyorum ben gayet iyi bir teklif bnce sizi ağlama krizine sokacak kadar kötü bir durum göremedim üzgünüm

Canım yaşın kaç bilmiyorum ama ne kadar bencillik ediyorsun annesi konusunda, seninde bir ailen vardır değil mi annesi dulmuş tek başına büyütmüş, sahip çıkmış birlikte oturalım demiyor ki sana anneme yakın oturalım diyor çokta haklı annesine vefasızlık eden bir erkekten kimseye koca olmaz sevinmelisin bence, Anne kelimesinin manasını anne olunca daha iyi anlarsın sinirlerinin oynamasınıda kendinle alakalı bir sorun olarak görmeye başlarsın.. Lipbalmi

arkadaşlar doğru söylemişler.. artık olarak sevdiğiniz adamın ailesine saygı duymalısınız.. sevdiğiniz adamın görüşlerinede.. fikirleriniz uyuşmadıgı noktada tartısılırda kavga etmek neyin nesi.. Y

kızlar 1 yıllık ilişkim var, dün yine sevgilimle tartışma yaşadık. önceleri daha büyük kavgalarımız oluyordu ama artık son zamanlarda biraz daha anlayışlı olmaya başladık birbirimize karşı.. tabi dönem dönem yine kavgalarımız oluyor ama ben her seferinde çok ciddi sinir harbi yaşıyorum. normalde sabırlı, mantıklı, akıllı bi insan olduğumu bilirim ama onla durum çok farklı oluyor. adamın sakin tavrı, istifini bozmaması ve hep beni suçlayıcı konuşması ve herseferinde kendimi haksız bulup Ama artık kendi kendime haksız olduğuma inanmaktan fenalık geldi. böyle olunca da çıldırıyorum ve hep kendimi suçluyorum benim yüzümden çıktı bu kavga diyorum. bunlar bir yana dün yine annesinden konu kaçtı. annesi dul bir bayan eşinden boşanmış. biz evlenince anneme yakın oturalım diyor. bunu daha önce de sölemişti konuyu hallettiğimizi sanıyordum yeniden açtı.. daha biz hiçbi sorunumuzu halledemedik, bunları daha sonra düşünelim dedim... yakın oturmayı istemiyorum sorun çıkacağını biliyorum ama bunu haricinde daha kendimizle ilgili hiçbi plan yapamamışken annesini neden sorun olarak dahil ediyor herşeye.. böyle söyleyince de bozuldu beyefendi ve kavga çıktı tabi suçlu yine ben oldum ağlama krizine girdim ve kapattım telefonu. dünden beri de aramıyorum. normalde ararız birbirimizi ama bu sefer haksızlığımı kabullenmek istemiyorum, pazar günü de kpds var işyerindeyim işim de var ders de çalışmam lazım ama içim içimi yiyor. küs kalmaktan nefret ediyorum. ne yapabilirim bilmiyorum hiçbişey öğrenemedim bu ilişki konularından. yürütemiyorum bu inatçı adamla anlaşamıyorum napacam ben?