Kopan bir ipe sımsıkı bir düğüm atarsanız, ipin en sağlam yeri artık bu düğümdür. Ama ipe her dokunuşunuzda canınızı acıtan tek nokta yine o düğümdür. :99: yinandyang

Merak ettigim konu baristiktan sonra eskiye donulebiliyor mu, ben bir turlu unutamiyorum yasadiklarimi, geceleri bazen uykum kaciyor agliyorum. Esimin en ufak kizmasi bile beni deli ediyor. Birisi zamanla gectigini soylesin lutfen... B

Bu sözü bende çok çok sevdim! Bende bir daha yazmayacağından korktum desem yalan olmaz. Bu kadar yaş farkı, evlat, en önemlisi yaşadığın "sürekli eleştirilen kişi olma" durumumuzun bile benziyor olmasına inanamadım, şaşırdım. Yaşamayan bilmez derler ve ben buna çok inanırım. , bu kadar ortak benzerlikler olunca ancak anlıyor insan karşındakini yoksa asla anlamaz! Sıradan "bunlar basit nedenler, bunlar evliliği bozmaz vs vs" gibi kolaycı ve sıradan yorumlara bakış açılarına itibar etmediğim için mevcut koşullarımızdaki benzerlikler nedeniyle seni anlıyorum, hemde çok!!! Keşke sana aslında bana da verebileceğim "kesin bir çözüm önerim" olsa idi. Bırak öneriyi, doğrusunu söylemek gerekirse bu konuda fikrim dahi yok. Ben hep kalbinin sesini dinleyen biri oldum, bu nedenle de "düşünmeden hareket etmekle" de eleştirildiğim oldu ki bu beni oluşturan parçalardan biri ne yapabilirim ki. Tekrar birleşeceğinizi anlıyorum, ne diyebilirim ki, sevindim :) ;Kalbinin sesini dinleyen biriysen zaten -bence- aksi mümkün olmayacaktı bunu da anlıyorum. E

Aycil. bende seni cok iyi anliyorum zira seneler önce, cünkü simdi 11 senedir mutlu bir evliligim var, ama seneler önce bekar ve fistik gibiyken :) bir sevgilim vardi ve aynen anlattigin karekterde bir tipdi. Benki kendine güvenen, deli dolu, ne istedigini bilen bir genc kizken onun tüm elestirilerine dayanamadim. Hatta is suraya kadar giderdi, ne giyecegimi ve neyin bana yakisacagini ve onunda o renklerde disariyla uyumlu bir cift gibi görünmek icin hangi kravati taksam diye düsünmesine kadar...:18: Her seyi aninda görür, cok titiz, cok tertipli, evini sanki 10 kadin temizlemis kadar temiz, herseyi adan zye planlar, en kücük ayrinitisina kadar düsünürdü. Ve benimde öyle olmadigimi, gelisi güzel yasamami kritize ederdi. Hem beni cok severdi ve bu yanimi cok severdi, hayat dolu olmami, deli dolu olmami ona sürprizlerle mutlu etmemi ama yinede beni elestirip degistirmeye calisirdida...:44: Bir özgür ati, hic bir zaman evcillestirebilirmisin? Hele zorla? Hic olmaz... Bir gün onun cok deger verdigi ve cok snop arkadaslari yaninda artik bana karismamasini, hatta arkadaslariyla konusurken ne cevaplar verecegimi bile neredeyse kendisinin benim icin düsündügünü isterse bundan sonra kendisi benimyerime konusabilecegini söyleyip bitirdim. Ama yigidi öldür hakkini yeme demisler, hayatin güzel seylerindende cok iyi anlardi. En güzel mekanlarda eglenmek, en güzel restoranlarda yemek yemek, en güzel saraplari icmek, en güzel yerlerde tatil yapmak, insanlari her yönüyle etkilemek, bir daha görmedim hayatimda, sadece televizyonlarda ünlülerde bulurum o aurayi. Ama evlendigim esim, beni ben oldugum icin sevdigi icin, beni hic elestirmedigi icin ve benimle bir bütün oldugu icin cok seviyorum onu. Esimin yaninda gelistim ve onun anlayisiyla besleniyorum her gün. Onun bana belkide farkinda olmadan verdigi huzurla cenneti yasiyorum. Ufak tefek seyleri görmemezden gelmesi, beni anlayisiyla sakinlestirmesi, dogru yöne beni cevirmesi... Iste buydu istedigim. Belki hayatim o insanla yasadigim kadar macerali gecmiyor ama ben rahat ve sakin hayatimi cok seviyorum. Cicekler, böcekler ve dogayla esimle bir bütünüz sadece. Etraf icin yasamiyoruz. Esim bir tek beni ve kendisini düsünüyor, bende onu ve kendimi... Onun icin insan kendisinin dokturudur, sana ne iyi geliyorsa onu yap, ben hep özgür ve dogal olmayi sectim. Yapmacik, baskalari icin yasayan, kusursuz olmak istemedim. Cok zor bir karar, bir yandan cok cekiciler böyle tipler ama öte yandan insani cokda yoruyorlar... Insallah senin icin dogru olan karari verirsin.

ben son zamanlarda markete bile gitmiyordum. bıkmıştım artık. nasılsa bir bahane bluyordu aldıklarımı beğenmemek için. mesela diyelim ki karnıyarık yapacağım. patlıcan alınacak. birlikte gidiyoruz markete. patlıcanları o seçiyor zaten. bende arada bir iki tane seçip koyuyorum poşete.. her zaman benim seçtiklerimi çıkartır geri.. kendisi seçer hepsini.. yaşamayan anlamaz. bir erkeğin bu kadar herşeye karışması, bu kadar bilmiş olması çok sıkıntı! baban çok doğru bir söz söylemiş. ne denebilir ki iyice dalardım ben yine.. biraz çıkıp dolaşsam iyi olacak. bluesroza miyuv diyen

çok ilginç gerçekten.. bu tabak konusunu aynen yaşadım... şeftaliyi neden düz tabağa değil de çukur tabağa dilimlemişim.. böreğe süt yerine yoğurt koyarsam yumuşak olurmuş... ben hiç alışık değildim bir erkeğin böyle şeylere karşımasına. mesela babam misafir geldiğinde ne ikram edeceksin diye sormaz bile anneme.. anneme öyle harçlık da vermez babam.. kendi harçlığını ayırır, tüm para annemdedir. eve ne alınacak neye ihtiyaç var annem bilir. ama kayınpederim misafir gelecekse menüyü kendisi belirler gider alışverişini yapar k. validem bir yere gitmeyecekse para olmaz yanında. k. validem alışmış bu duruma ama, çok zor bir adam.. yemekten, temizlikten, elektronikten, giyimden kuşamdan valla her şeyden anlar.. Benim eşim de babasına çekmiş.. zaman zaman çok zorlar bu durum beni. normalde çok hızlı bi insanımdır mesela ama k. pederimin bu özelliği ve k. validemin ona ayak uydurmuş olması yüzünden onların yanında bir ağırlık çökerdi bana bi sofra bile kurmayı beceremezdim. acaba masaya dertsiz mi sermeliyim yoksa muşamba masa örtüsü mü? peçeteyi üçgen mi katlamalıyım? cacığın kıvamı yoğun mu olmalı? salataya dereotu koymasam mı acaba? dondurmadan sonra soğuk su mu içilir ya da su oda sıcaklığında mı olmalıdır? eeeehhh dedim sonra... bunları düşüne düşüne hasta mı olacağım? BANANE!!! :)))) eşim de beni anlıyor ama işte arada "şeftaliyi neden düz tabağa koymadın" diyebiliyor:)) eşim babasına benzer ama onun kadar zor biri değil Allahtan.. ben gayet iyi anlıyorum küçük şeyler gibi görünen ama insanı huzursuz eden şeyler. hayatı bu kadar çekilmez kılmaya ne gerek var oysa? her şey kusursuz olacak diye yaşamdan tat alamamak...

canım bence çok yanlış yapmışsın boşanmakla evlilik kolay değil. eşinin söylediklerine gülüp geçebilirdin. alttan alırdın. bence bi şans daha vermelisin. sonuçta hiçbir kötü özelliği yokmş ki sende diyorsun geceler çok tatlı insan oluyo bi başka oluyo diye. bence bu kadar çabuk bitirmemeliydin.. yine de senın kararın canım öpüyorum

her ınsan hata yapabılır. esını affedıp gerı donmen onu sevdıgını gosterır. Tabıkı unutulmuyor ama sunu deneyebılırsın,'yasanması gerekıyormus, yasandı ve bıttı bende affettım. bu benım kararım. ve bunu kendım ıcın yaptım. KENDI MUTLULUGUM ICIN...'bunu tekrarlayabılırsın kendıne. Bır sure sonra bunu kabul edeceksın emın ol. Ve bır tavsıye daha onu affettıgın ıcın kendınle gurur duy. cunku affatmek gonlu genıs, sevgı dolu ınsanların ısıdır. GECMIS dıye bırsey yok, bu kelımeyi bır surelıgıne cıkar hayatından cnm

Benim eşim de sizinkilerin aksine hiçbir şeye karışmaz çoğu zaman. Yemeğin iyisinden kötüsünden bile anlamadığını düşünüp ben de hiç sallamamaya ve saygı duymamaya başladım mesela ona. Hani sizdeki durum bende olsa memnun olacagım sanki. Şu yemek şu tabağa konur diye bana öğreten, benden birkaç adım önde olan bir kocam olsaydı keşke. Bizimki de yazın ortasında salep içmek isteyen, neredeyse iskenderin yanında ayran siparişi veren bir insan... Bilmiyorum hangisi daha iyi ama haklı haksız taraf yok bence olaylarda... Birbirine uymayan ve uyanlarıyla da karşılaşamayan ruhlarız Karışmamak bilmemekten ya da anlamamaktan kaynaklanmaz. Bazen nasıl söylesem, kıymetsizdir yahu basit bir şeydir olan. Yani ben onu o gün dalgınlıkla düz tabaga koymuşum, bunun için 1 saat bilgi, görgü, öğüt dinlemek zorunda bırakılmak işkencedir! Karışmassın bazen, ne olacak yahu dünyanın sonumu ki gereksiz efor harcayıp eleştireyim? Çok saçma, işim gücüm derdim mi yok ki boş bir efor sarfedeyim. Asla yapmam, kıymetsiz bir şey çünkü. Ki karşınızdaki insan didaktik biriyse ister eleştir ister eleştirme O HEP HAKLIDIR! Bırak tartışmak anlatmak bile yoruyor insanı. Ben üzerime düşen bütün ithamları kabulleniyorum, dalgınım, biraz dikkatim dağınık, -eskiden- rahatta bir insandım ama bırakmadılar dikenlere doladılar. Ve salep kış ayına mahkum bırakılamayacak kadar muhteşem bir içecek.

Yazdıklarınızı okudum da hanımlar, sürekli sizi kontrol etmeye çalışan biriyle yaşamak çok zor olsa gerek. Bu sadece eş değil ev arkadaşı, anne, baba da olsa öyle. Boşanan arkadaş için naçizane fikrimi söylemek istiyorum üstüme vazife değil belki ama sadece fikir; bir insan belli bi yaştan sonra huyundan vazgeçemez. Madem boşanmışsınız ben olsam tekrar başa sarmazdım. Tabii ki sevgi belki çok ağır basıyodur ama her şeyin tekrar ilk günkü gibi olma ihtimali çok yüksek. Tabi bizler ne kadar planlasak da zaman bizi öyle bi yere getiriyor ki biz bile şaşıp kalıyoruz bazen. Hakkımızda hayırlısı olsun hanımlar :) E

Hafta sonu "iyi" gelişmeler oldu mu? Bir görüşme olacaktı diye aklımda kalmış, paylaşmak istermisin?

merhabalar olivia, yazdıklarını okurken tebessümle okudum. zira, çok samimi ve birazda esprili bir anlatım tarzın var :) şu anda mutlu olmana da çok sevindim, Allah daim etsin ve daha da artırsın diyorum. aramızdaki fark benim onunla evlenmiş olmam ki, bu durumumu daha da zorlaştırıyor. ama şunu söyleyebilirim ki, boşanmak bizim için çok önemli bir bedeldi. yani hayatta tecrübe dediğimiz şey, maalesef çok pahalıya mal oluyor. ben bu sitede bir sürü yazı okuyorum. gülüyorum, üzülüyorum, merak ediyorum.. hatta bazı üyelerin haberlerini günlük takip ediyorum. çoğu arkadaşın içerisinde bulunduğu gel-git'lerden anlıyorum ki, boşanmak çok cesaret isteyen birşey. umarım yanlış anlaşılmam, ben marifet olarak addetmiyorum bu durumu. fakat şöylede bir gerçek var ki, "seni boşarım" "seni terkederim" şeklindeki söylemlerimiz, erkeklerin çoğu tarafından "üfürme" şeklinde algılanıyor. hiç tınladıkları yok. kabul ediyorum hepsi böyle değil, bazıları yolun sonunun görünmesini ciddiye alıp olumlu değişikliğe gidiyorlar ama, hepsi böyle değil işte.. bazı şeylerin ne kadar ciddi olduğunu, yine ciddi adımlarla anlatmak zorunda kalabiliyoruz. ben açıkçası sırf ona ders olsun diye boşanmadım. cidden onu hayatımdan çıkartmak istediğim için boşandım. bir bedel ödedim kendi adıma.. bunu yaptığımda başka bir kadın gördü. tahmin edemediği, ihtimal veremediği bir kadın. şu an flörtvari bir durum içerisindeyiz ve çok çok olumlu değişimler gözlemliyorum. beni belkide hayatında ilk defa anlamaya çalışıyor. beni onore ediyor. belki anı kurtarmak adına blöf bile yaptığı düşünülebilir.. ama bende şöyle düşünüyorum. ne kaybederim? iyi olursa çok güzel bir ihtimali değerlendirmiş olacağım. kötü olursa, zaten onu gözden çıkarmıştım. şu andaki kaybımdan daha büyük değil.. yukarıda yorumundan işaretlediğim kısma gelirsek, bu anlamda çok benzeşiyoruz. bende severim kaliteyi. inan daha öncesinde çok zengin ama kalite anlayışı çok düşük insanlarla da görüştüğüm oldu. ama buna katlanamıyorum. mesele para meselesi değil. zaten eşimde zengin değil.. ama elindeki parayla alınabilecek en iyisi neyse onu layık görür bana. şu eleştiri kısmını da bir törpüleyebilirsem iyi olacak.. sıfıra inmez belki de, en azından katlanılacak bir seviyede buluşabiliriz gibime geliyor :) muhtemelen bu hafta sonu ailemle son bir görüşme yapılacak ve ben artık eşimin yanına döneceğim :) inşaallah hakkımızda hayırlısı olur.

haklısın olivia, dört dörtlük insan olmadığı gibi, dört başı mamur bir evlilikte yok maalesef. sanırım bizler evliliklerimizi daha gerçekçi zeminlerde değerlendirerek, tolere edebileceğimiz yönleri iyi analiz etmeliyiz. inan bazen okuduklarım karşısında halime şükretmekten kendimi alamıyorum. bir yandan aldatılan bir yandan dayak yiyen bayanların dertlerini görünce, kendi sıkıntılarımı anlatmaktan utanır hale geliyorum. :93: hani şey gibi; diyelimki sen 100 kiloda şişman bir bayansın. ve 50 kiloluk bir arkadaşın gelip basenlerindeki hafif bir fazlalıktan dert yanıp, mızmızlanıyor. hani tutup onu kolundan balkondan fırlatmak istersin ya öyle birşey

Nefes alamıyorum sanki...5 yıllık flörtten sonra evlendik.14aylık evliyiz. eşimle birbirimize aşık olduğumuzu düşünürdüm. mükemmel çok mutlu bir evliliğim vardı. eşim lisede bir kızı sevmiş platonik, geçen gün tesadüfen netten bu kıza yolladığı mesajları gördüm. mesajları evlendikten önce atmış ama sonuçta birlikte olduğumuz zamanlarda. aşkını ilan etmiş... ama ben o zamanlar bana aşık olduğunu düşünüyordum. ve eşime kendimden daha çok güvenirdim. bunu öğrendiğimdn beri çok kötüyüm.. eşim devamlı ağlıyor beni bırakma o sözlerin içi boştu diyor.. ama onun aşkına olan güvenimi kaybettim.. ne yapacağımı bilmiyorum kızlar ne olur bana destek olun birşeyler söyleyin yardım edin... ne yapmalıyım . push ; yinandyang

Son cümleye gülümsedim :) Haklısınız, yazılı bir kural yok yazın salep içilmez diye ama birşeylerin de mevsimi vardır, bol ve güzel olduğu zamanlar vardır. Yazın ortasında sırf menüde var diye salep istersen alacağın sözlü cevap "yazın salep çıkarmıyoruz efendim" sözsüz cevap da tuhaf bakışlar olur. Ben de eşimi aynen sizin kendinizde kabul ettiklerinizle itham ediyorum. Dalgın, dikkatsiz ve ek olarak özensiz. Gerçekten çok farklı karakterleriz demek ki biz eşimle, siz de eşinizle... Başta zıt kutuplar çekse de huzursuz ve sürekli bir elektriklenme oluyor, saçları diken diken eden. M Minaazra sen gelecek planı yaparken hayat kendi planını

Aycil ve esma, yorumlarınızı okudum ve ben de kendimde masanın diğer tarafındaki kişiyi gördüm. Sizin bu maruz kaldıklarınızı ben de eşime yapıyorum malesef. Aynı cümleleri duyuyorum da oradan biliyorum. "Eleştirilmekten bıktım" cümlesini o kadar sık duyuyorum ki... Merak ettiklerim var... Burçları aslan mı ya da başak mı? Burçtan ziyade yetiştiriliş tarzıyla alakalı olduğunu düşünüyorum aslında. Eşlerinizin anne babası detaycı ve eleştirici tipler mi acaba? Ben bu özelliğimi en çok anne babadan aldığımı düşünüyorum malesef. İnsan birbiriyle iyi geçinemeyen çiftlerin en büyük çocugu olunca, benim yüzümden kavga etmesinler diye, annem/babam bir de beni eleştirmesin diye, evin içinde sürekli bir eleştiri ortamında büyüdüğünden, 30 yaşındaki bir insanın bile yapabileceği hataları yapmamaya dikkat etmeyi 7-8 yaşında öğreniyor. Çünkü o evde büyürken yetersizlik demek tartışma demek, kavga demek. Çocuk da bu duruma sebep olan kişi olmamak için sürekli tetikte ve dikkatli büyüdüğünden mükemmeliyetçi, eleştirel bir yetişkinlik onu bekliyor malesef. Ben çıktığım odanın ışığını söndürmeyi unutunca daha 5 yaşımda azarlandığım için asla unutmamayı öğrendim ve 30 yaşındaki kocaman adam unutunca çıldırıyorum mesela sinirden. Kendi evliliğimde çocukluğumda maruz kaldığım davranışları uyguluyorum istemeden. Tabak konusundan bahsetmişsiniz.. Bizim de aynılarının erkek versiyonları var. Arabayı çalıştırır çalıştırmaz yürümesi sinirime nasıl dokunuyor anlatamam. Hiç mi babası birşey öğretmemiş, hadi o öğretmedi ben de kaç kez söyledim neden aklında tutmuyor? Ben neden küçücükken bile 1 kez söylenen şeyi aklımda tutup 2. kez doğrusunu yaparken o kazık kadar adam yapmıyor diye düşünüyorum. Bu kadar mı zor benim birşeyleri ne şekilde yapılmasını istediğimi sormak, öğrenmek ve aklında tutmak? aYNI hatayı bu kadar çok kez mi tekrarlaması gerekir? Benim eşim de sizinkilerin aksine hiçbir şeye karışmaz çoğu zaman. Yemeğin iyisinden kötüsünden bile anlamadığını düşünüp ben de hiç sallamamaya ve saygı duymamaya başladım mesela ona. Hani sizdeki durum bende olsa memnun olacagım sanki. Şu yemek şu tabağa konur diye bana öğreten, benden birkaç adım önde olan bir kocam olsaydı keşke. Bizimki de yazın ortasında salep içmek isteyen, neredeyse iskenderin yanında ayran siparişi veren bir insan... Bilmiyorum hangisi daha iyi ama haklı haksız taraf yok bence olaylarda... Birbirine uymayan ve uyanlarıyla da karşılaşamayan ruhlarız E

"Boşanma" kısmı hariç benimle bire bir aynı durumdasın. Buna şaşırıyorum! Birebir hemde! Sana özel mesaj yazdım uzun uzun ama 100 msjım dolmadığı için gönderemiyormuşum.. Hepsini buraya yazmak benim için çok zor! Sana ancak şunu söyleyebilirim: "Seni çok iyi anlıyorum!"

sanki sen yazarken ben kendimi okuyor gibi oluyorum :) bende duygularımda uçlarda gezinirim hep.. ortalamam yoktur. sinirlendiğimde aşırı oluyor, mutlu olduğumda da yıldızlara dokunmuş gibi. bende seviyorum. boşandım ama inan hiç nefret etmedim. hiç beddua etmedim. ettirmedimde kimseye. hatırlıyorum ilk ayrılık kelimesi dilimize düştüğü zamanlrda gözlerim yaş dolar boynuna sarılırdım. oda "ben sana kıyamıyorum" derdi. ve günler aylar böylece geçti işte.. dediğin gibi türlü eşikler atladık. mutfakta dolabın kapağını açardım ve dakikalarca kapakta beklerdim. elim bir düz tabağa giderdi bir çukur tabağa.. birine koysam yemeği, diğerine neden koymadın diyecekti biliyordum. bir derginin yazı işleri müdürlüğünden, dolap kapağında asılı kalmış tabak seçemeyen birine dönmüştüm. hatırladıkça sinir oluyorum.. Allahın izniyle bir daha böyle olmasına izin vermeyeceğim esma.. ben bunu haketmiyorum. keşke haklı olmakla mutlu olmak aynı şey demek olsaydı...

canım öncelikle şunu belirteyim bende senin gibi ilk evliliğimi yaptım fakat eşimin ikinci evliliği. senin bahsettiğin şeylerin benzerlerini bende ilk yıl yaşadım unutmaki eşler ilk yıl birbirlerine uyum sağlamaya çalışıyorlar. onu şöyle yap bunu böyle yap yemeğe şunu kat keke şunu katma. salata yaparken şuna dikkat falan falan falan... ilk sene hep sustum nasıl istiyorsa onu yaptım gerçi eşim ev işlerinde çok yardımcıdır ama yinede bana direktif vermekten hoşlanırdı. şimdi ikinci senemiz bitecek ve ilk yıldaki eşim gitti artık hiç bir şeye karışmaz eskiden çamaşır deterjanından tut bulaşık makinesine yerleştirdiğim bulaşıklara varana kadar karışırdı. şuan hiç karışmaz sadece yardım edilecek şeyleri yapar sonra gider oturur. yaptığım her yemeği ve pastaları falanda bayıla bayıla yer. eskiden ne kattım nasıl pişirdim didikler dururdu. lafı çok uzattım ama umarım eşine geri dönmüşsündür çünkü sen yazalı 4 aya yakın olmuş. 04nesli06 SEN BENİM UĞURLU

Tam anlamıyla cesaret bence bunun adı. Ne istediğini ve ne istemediğini bilip yolunu ona göre çizmek. Sevmek hakikaten yetmiyor bazen, anlamak, anlaşmak çok önemli aynı yolda yalpalamadan beraber yürümek. Tarif ettiğin sıkıntıları bende yaşadım, yaşıyorum ve o yaştaki birini değiştirmek imkansız ve evet değiştirmek adil de değil ama şunu düşünüyor insan: "O kadar seviyor madem o zaman biraz özveri, biraz çaba" bekliyorsun ama olmayınca olmuyor. Sadece kendin değişiyorsun, daha rahatsız daha güvensiz olarak; O değişmiyor. Ne istediğini ve ne istemediğini bilip kararını vermişsin ya o yüzden seni çok cesur görüyorum. Ben bu sorunla yapamıyorum, yapamayacağım da biliyorum ama o adımı atamıyorum etimden et kopuyormuş gibi oluyorum düşündükçe... Şu anda birlikte sayılır mıyız... Hayır, öyle karmakarışık bir durumdayız her açıdan. Bu nedenle de "gerçekle yaşamayı" seçmiş olmuyorum tam tersi bunu asıl yapan sensin. Arkadaşın olsaydım, en yakın arkadaşın olamazdım belki ama, ortak yaşanmışlıklardan ötürü bu konuda seni en iyi anlayan arkadaşın ben olurdum. Ne ifade eder bilmiyorum ama sanal arkadaşın olarak her türlü kararını desteklediğimi bilmeni istiyorum aycil.

Merhabalar hanımlar, Aranıza yeni katıldım gibi görünse de aslında uzun zamandır sessiz ziyaretçilerinizden biriydim. Endişeleriniz, sevinçleriniz, korkularınız, ümitleriniz hepsini herşeyi okuyup türlü hassasiyetler geliştirdim. Ne çok anlatacak şey var aslında değil mi? İlk yazımı "boşanma noktasına gelip barışanlar" başlığına açtım çünkü; bende bu duruma aday onlarca kadından biriyim. Bir yıl önce benden 11 yaş büyük, ve 15 yaşında çocuğu olan biriyle evlendim. . Hiç şaşırıp eleştirmeyin ne olur... Onu ilk gördüğüm anı hatırlıyorum. Gözlüklerini çıkartıp bana bakıp gülümsediğini.. İşte ben o an zaman mekan ötesi bir yolculuğa başladım.. dönüp dönüp durdum aynı yerde.. neyse.. Biz çok etkilendik birbirimizden ve 2-3 ay gibi kısa bir sürede evlendik. Ve üzülerek söylüyorum ki, ancak 6 ay bir arada kalabildik. Ve ben evi terkettim.. Bir seneyi ayrı evlerde bu şekilde doldurduk ve anlaşmalı olarak geçen hafta ayrıldık. Buraya kadar herşey normal görünüyor. Mahkeme salonundan çıktığımızda onu ilk kez ağlarken gördüm.. Bende tutamadım kendimi.. Herkes bize bakıyordu.. O günden beridir ara ara telefonlaşıyoruz. Ve bir şansı hakkettiğimizi düşünüyor hep. Aklım çok karışık.. Ondan süre istedim ve ne yapacağımı hala bilmiyorum.. Gelelim boşanma nedenimize.. Şunu samimiyetle söylüyorum ki; ne aldatıldım ne dayak yedim.. Ne hakaret, ne de küfür.. İçkisi, kumarı, dışarda vakit geçirmesi v. s. durumları da yoktu.. Ama eleştirilmekten ve sürekli küçük bir çocuk gibi ne yapılacağımın söylenmesinden bıktım.. Ben üniversite eğitimli etrafından aklıyla, bilgisiyle, becerileriyle takdir toplayan bir kişilikteyim.. Ama o bunların hiçbirini önemsemedi.. Basit ev işlerini bile bana öğretmeye, böreğe kattığım sütün yarım yağlı mı tam yağlı mı olduğunu denetlemeye kalkıştı.. Çok kez konuşmaya çalıştım ama anlatamadım. Nedense kadınların hep bişeyleri eksik yapacakları yönünde bir algısı var. Bunu yıkamadım. Ve de çok titiz.. Günlük hayatı bir kenara bırakırsak, geceleri bambaşka bir adam benim eşim. Öyle tatlı birine dönüşüyor ki özel zamanlarımızda.. Ona doyamıyorum. Ama sabah kalkıyoruz herşey başka bir şekle dönüşüyor. "Bu çoraplar niçin böyle katlandı", "Nevresimleri düzgün asmıyorsun", " o tabakları kullanmasan iyi olur demiştim" gibi basit, abuk sabuk saplantılarla boğuyor beni.. Ne yapacağımı bilmiyorum. Üzgünüm.. Yazı uzun oldu. Gözlerini benim için yoranlar beni affetsinler.. Bana birilerinin birşey söylemesine şiddetle ihtiyacım var saplanti Bu da geçer

zamana ihtiyacın oluyor.. ben 2 yıl ayrı yaşadıktan ve fırtınalardan sonra döndüm..1.5 yıldır beraberiz şimdi hamileyim ve inanki sular duruluyor... ama ilk barıştığımız günlerde aylarda şüphe korku kabuslar acabalar... offff çok zordu... ama artık gün geçtikçe duruluyoruz... melek7

Çok düşündün, tarttın kararını bu yönde verdin demek ki. Çok cesursun! "Boşanmak" ve "sonrası" anlamında söylemiyorum, çok cesursun. Sevmene rağmen bunu yapabildiğine göre... En kötü karar bile kararsızlıktan iyidir. Kendin için en doğru kararı vermişsindir. Belki böylesi iyidir, ben bunu şimdilik bilmiyorum. Ama çok cesursun!

Eğer barışır ve bir daha evlenirseniz ve adamı "değişmiş" bulursan buna hem sevineceğim hemde çok kızacağım, çünkü "boşanmak" gibi çok ağır bir bedelle bedellendirilmişse ne zor, sancılı bir hikaye olacak. Ne diyebilirim ki "dört başı mamur bir evlilik" en azından Aşk evliliklerinde yok galiba. Keşke sana da kendi evliliğime de yardımcı olacak bir bilgiye vakıf olabilseydim... E

sen yazdıkça ben seni daha çok merak etmeye başladım esma :) sanırım birbirimizle paylaşabileceğimiz, belkide birlikte çözüm yolları bulabileceğimiz çok şey var. sen, anladığım kadarıyla 3 yıldır evlisin ve sorunların aynı şekilde devam ediyor. bu durumda, benden daha sabırlı ve tahammülkar bir yapın olduğunu tahmin edebiliyorum. bu boşanma meselesi olmasaydı muhtemelen bende 3. yılın sonunda aynı şikayetlerden yakınıyor olacaktım. belki yine yakınacağım. bilemiyorum şimdilik. dediğim gibi sıfıra ineceğini düşünmüyorum ama, belki daha katlanılır bir seviyeye iner. ben ona çok kez bana yaşattığı "beceriksizlik" hissinin bende nasıl tahribatlar yaptığını, benim açımdan bakıldığında nasıl anlaşıldığını anlatmaya çalıştım. ama o herseferinde "abartıyorsun" deyip kesti. empati kurmayı denemedi yada başaramadı. artık şimdi, tabiri caizse gözümün bu konuda ne kadar kara olduğunu ve ona göre sıkıntı edilmeyecek küçük mevzuların benim için ne kadar önemli olduğunu anladı. yani ben öyle olmasını umuyorum tüm kalbimle.. şimdilik hallerine bakılırsa öyle görünüyor. bakalım zaman ne gösterecek. bu arada sıkıntımızla alakalı iyi bir formül bulabilirsem paylaşırım seninle. irtibatta olalım E

Unutuluyor.. Yani benim sorunum eşimden çok ailesiydi onları aradan çıkarınca sorun kalktı ortadan.. Aklıma geliyor elbet yapılanlar denen sözler ama eşim yanımdaa Oldu bitti bi daha yaşamıcak olmam tesellim meric2

Benim eşim bana, "ben 40 ıma geldim bu yaştan sonra da değişmem" dedi zaten. Değişmesini beklemiyorum. Sabırlı mıyım... Değilim, yalnızca seviyorum, öfkeden gözüm döndüğünde kimse beni tanıyamaz... "Zaten her şeyimde biraz aşırılık bulurum sevgimde de öfkemde de... Neyse... Onun değişmesi mümkün değil, empati yapan biri olmadığını hem görüyorum hemde bana söyledi. Uzlaşı noktası hep özveri, hep özveri...3 yıl gibi kısa bir sürede bir sürü eşikten atladık biz, bu nedenle evliliğimin ilk 6. ayında ayrılma kararı alsaydık O da başa dönmek, tekrar denemek, belki de değişmeyi bile göze alabilirdi. O kadar yaşanmışlıktan sonra -konu başlığına itafen- diyorum ki "boşanma noktasına gelsek asla barışacağını sanmıyorum" Çünkü çok farklı yollardan devamlı aynı kapılara çıkıldığının farkında olurduk. Yalnız bunlar tabi sadece benim hikayemde geçerli. Empati, bazıları için imkansızmış bunu yaşayarak gördüm. Yaşanmışlıklar, kemikleşmiş bazı davranış kalıplarına sebep oluyor. Bu kısmı ile anlaşılabilir fakat; bir ömür "ben haklıyım" la geçmiyor. Ben hiç "haklı olmak" istemedim, hem "mutlu olmak" istedim. Mutlu olmadım değil, zaman zaman çok mutlu, zaman zaman ölesiye mutsuz oldum. İnan bu ikisinin yaşanma sıklığı birbirlerine o kadar yakın ceryan etti ki, bu kadar kısa zamanlı ama sık sık mutlu-mutsuz luk halinden dolayı gün geçtikçe dengesizleştiğimin gün be gün farkındayım.

merhaba esma yorumun beni mutlu etti. John Powys'un "anlaşılma arzusu sevilme arzusu kadar şiddetlidir" sözünü işte bu yüzden çok severim. anlaşılmak, yalnız olmadığımı bilmek güze bir duygu. birebir aynı durumda olduğumuzu yazmışsın. çok şaşırdım ve merak ettim. keşke hakkında daha fazla bilgiye sahip olabilseydım. maalesef bende henüz özel mesaj yazamıyorum. ben yeniyim sitede. bu başlığa üye olduğum gün yazmıştım yaşadıklarımı. sanırım popüler biri değilim ya da fazla ilgi çekici bir hikayem yok ki, pek bir yorum almadım. neyse.. iyi ya da kötü hepimizin bir hikayesi var değil mi :)

Cevabin icin tesekkürler. Inan bana dört dörtlük birisini bulursa birisi, banada haber versin ama sunu cok iyi biliyorumki dört dörtlük kimse yok. Ha tabiki hepimiz dört dörtlük olmak icin elimizden gelen tüm cabayi gösteriyoruzdur, ama hic birimiz degiliz. Kalbini dinle, sen akilli bir bayansin aynen dediklerine ve mantigina katiliyorum, denemekte fayda var, olmaz ise zaten onu gözden cikarmistim diyorsun. Hadi hayirlisi... E

5 yıllık flörtün hangi aşamasında olmuş bu mesajlaşma? İlk zamanlarınızsa önemsiz bence henüz sizin ilişkinizin sağlam olmadığı bir dönem diye düşünebilirsiniz. bir de mesajın içeriği de önemli, geçmişe dair bir ilanı aşk mı? yoksa geleceğe yönelik bir ilanı aşk mı? evleneceğime yakın liseden bir arkadaşım, "hep aynı ortamdaydık hep burnumun dibindeydin seni kıskandığımı parmağına yüzüğü takınca iyice anladım. ben sana hep aşıktım ama sen hep arkadaşça davrandın ben adım atamadım" demişti.. ilginç olan neydi biliyor musunuz? ben de ona lisedeyken aşıktım.. ona bunu söyledim.. çok şaşırdı.. yani aramızda böyle bir diyalog geçti ama, bu benim eşime olan aşkımı sevgimi asla etkilemedi.. sanırım egoma iyi geldi:)) e haliyle o arkadaşımla görüşmüyoruz artık... siz de bu açıdan bir düşünün diye yazdım bunu...

yorumların için teşekkür ederim elfce :) anladığım kadarıyla sen bekarsın. seni sevmekten önce, seni anlayan bir eş diliyorum sana. Hayat hep güzellikler getirsin.

Sana bu yaşadıklarımı sende yaşayacaksın kabullen demek cahillik ve canilik olur sakın böyle anlama. Benimkiler yalnızca bana aitler. Bu bir kanun değil. 2+2 hiç değil."Boşanma" yani o "bitme anı" sonuçları farklı farklı olur heralde, ben bunu hiç bilmiyorum.

Ayrılmanız iyi olmuş yada kötü olmuş gibi bir yorum yapma hakkına sahip değilim ama yorumlarından anladığım kadarıyla ayrılma sebeplerini büyük sebepler değilde küçük gündelik olaylar gibi küçümseyerek yazmışsın ama bunlar senin hergün hergün yaşadığın ve insanı cıldırtan olaylar durumuna geliyor. yani önemsizleştirilemeyecek kadar önemli sorunlar. ama aşamayacağınız gibi de değildir umarım. Burada eşinin çabası gerekli çünkü sorunun kaynağında o var. Hakkınızda hayırlısı neyse o olsun E

merhabalar esma, uzun süredir siteye giremedim. görüşmeler oldu. gidip gelmeler. ama maalesef anladım ki, ben huzur bulamayacağım. ve artık evliliğe noktayı koyduk. helalleştik ve ayrıldık. bitti. yine de zordu E

mrb kızlar eşinin ikinci eşi olmak diye bi topik nasıl açabilirim diye araştırırken bu topiği gördüm gerçektende hiç kimse mükemmel degildir bizler mükemmel degilizki eşimizdende mükemmel olmasını bekliyoruz amaa şu vardı mükemmellikten öte şeyler varmı biraz kendimden bahsetmek istiyorum eşim şuan 43 yaşında ben29 geçtiğimiz yıl evlendik ama çok sık kavga ediyoruz çünkü evlenme kararı alırken aklım nerdeydi bilmiyorum. kavga ediyoruz diyorum ama kendim söyleyip kendim dinliyorum. benim galiba psikolojik destege ihtiyacım var ama yurtdışında yaşıyorum imkanım yok yardım edin bana neyapayım ben 04nesli06 SEN BENİM UĞURLU

biliyor musun ben de senin gibiyim aslında saplantı.. bu ayrı kaldığımız 5-6 aylık sürede inan bana bir kez olsun onu aramadım.. o beni defalarca aradı.. ama ben hiç taviz vermedim.. taa ki, o koca adamı mahkeme salonunda "seni ne kadar sevdiğimi sana anlatamadım" diyerek hıçkıra hıçkıra ağlarken görene kadar.. sen hiç eşini ağlarken gördün mü? Aslında eşlerimizi tanımıyoruz gibi geliyor bana.. nasıl onun toplum içinde, böyle bir hale düşeceğini tahmin edip öngöremediysem, belkide onunla ve evliliğimle alakalı sabit fikirlerimde de yanılmış olabilirim. tabi bunlar hep farazi şeyler biliyorum.. ben henüz ona dönmüş de değilim dediğim gibi zaman istedim.. belkide bitip gidecek.. belkide daha ayakları sağlam yere basarak devam edecek. hakkımızda hayırlısı olsun arkadaşım..