Eğer İstanbul'daysanız, şöyle bir eve psikiyatrist hizmeti veren yer var: Evde Psikiyatri Uzm. Dr. Mustafa Kemal ÖZCAN Evde psikiyatrik destek, fiziksel rahatsızlığa veya ağır sosyal iletişim sorunlarına sahip evden çıkamayan hastalara verilen hizmetimizdir. mustafakemalozcan.com Evden çıkmayan, doktora gitmeye ikna edilemeyen kişiler için eve psikiyatrist geliyor, seansını evde yapıyor ve gerekiyorsa ilaç yazıyor. Bir çözüm olabilir?

Zor ama annen o senin asla bırakma.

Zamanında kendisi antidepresan kullanmaya başlamış doktor tavsiyesi olmadan kafasına göre. Sonra uyuşturuyor diye bırakmış. Tabi bu ilaçlar aniden kesilmemeli yoksa intihara meyil ortaya çıkıyor. Bu sefer intiharı düşünmüş falan ben küçüktüm tabi o zamanlar. Bir daha da ilaca yanaşmadı. İlişkimiz yok ben onu yok saymayı seçtim çünkü. Başka türlü kendime zararım oluyor, kendi psikolojim kötüleşiyor. Kabul ediyor ben takıntılıyım diyor ama tedavi ol desen yok yani bir kulağından girip diğerinden çıkar. Öyle takıntıları gelip gidiyor ki mesela şuan gözlemlediğim kadarıyla kombiyi yakmaya takıntısı var. Ev cayır cayır yansa da sıcaktan kısa kolluyla gezecek hale gelsek de annem üşüyor. Kombi asla kapatılmıyor, izin vermiyor. Yaşlı falan da değil ha 40ların ortasında. Aynı zamanda saç bakımına takmış durumda. Neredeyse her gün internetten şekillendirici, keratin bakımı, sabitleyici falan alıyor ve bir marka da değil üç dört marka. Ben artık savaşmayı bıraktım kendimi harap etmekten yoruldum. O senin annen bırakma diyenlere de gel sen onla yaşa, ona tahammül et o zaman diyorum.

Hastalık tahmini yapamam ama atılacak şeyleri toplamaya başladıysa psikolog değil psikiyatriste ihtiyacı vardır.

sanki biizim için her şey bitti gibi hissediyorum. elimden bir şey gelmiyor. ailenin diğer fertleri bırakmış durumda ne hali varsa görsün modundalar. bırakırsam daha kötü olacağını biliyourum şuan bile zor. ama 2. çocuğum birkaç güne doğacak ve bende ne yapabilirim bilmiyorum. açıkçası bazen uğraşmak da istemiyorum ama bırakamıyorum da. kesinlikle bizim de tedavi görmemiz gerekiyor. çok yıprandık.

Benim annem de varyemez ve istifçi. Hem de hurda topluyor, hobi diyor. Evi toplamıyor, oturacak rahat yer bulamıyoruz. Herkes neler neler dedi en yakınından en uzağına herkes bırak şu hurda işini senin ihtiyacın yok diyor ama kimseyi dinlemiyor. Ben de korkuyorum bi gün bi yerde başına bir şey gelir diye. Siz eğer yapabiliyorsanız kızarak değil de sevgiyle yaklaşın, güzelce anlatın hayat kalitesini düşürdüğünü filan, ben yapamadım keşke yapabilseydim ama benim de gücüm yoktu sorunları akıllıca çözmeye. Hayat kısa her zaman böyle sağlıklı kalmıyor insan, kalan ömrünü güzel geçirmeni istiyorum filan diye anlatın, benim annem hiç kimseyi dinlemeyip bildiğini yapan biri, büyük ihtimalle o da öyledir ama deneyin eğer yapabiliyorsanız.

Bizim de sonumuz o gibi. Ablalarım bıraktı görüşmüyorlar ama ben son bir çare modundayım. Ama gücüm yok açıkçası kendi dertlerim bana yetiyor. Kendi istemediği sürece de düzelecek değil. Doğuma gelsin bakalım nasıl olacak bilmiyorum

Kadında o kötü analar gibi haller yok. Biriktirme huyu yalnız kalmaktan korkanların yaptığı bişiydir derler. Cimrilik deseniz o da kendine zarar. Travmatik bi gençliği var ki bu hale gelmiş. Anne babasına istediği kadar gidip kalsın, onları yakında ölecek diye düşünüp dertlenmiş belli ki. Çöplerini de sadece bi odaya biriktirmesine izin verin. tedaviyi reddediyosa belki bunları uygular Magrat

özetle:annemin psikolojik rahatsızlıkları var ve kabul etmiyor. tedaviye nasıl ikna ederim? annem 70 yaşında emekli öğretmen. Yıllardır kötüleşen psikolojik sorunları var ancak son 1 yılda ciddi anlamda arttı. mesela bir şeyler biriktiriyor. komşuların ikinci el eşyalarını, benim ve ablalarımın atacağımız şeyleri, kavanozları, 13 yaşındaki yiğenimin mama kaplarını. ev çöplük gibi. babamla sürekli kavgalılar, anne babasına bakmak için uzaklara gidiyor. anne babası hasta. sürekli öldü ölecekler mevzusu var. annem sürekli uzakta ve bu daha da yıpratıcı oluyor, bizden uzaklaştıkça kardeşlerine yaklaşıyor. böyle olması güzel, bizim de buna bir itirazımız yok ama itirazımız olduğunu, anne babasına bakmasını istemediğimizi düşünüyor. halbuki öyle bir şey yok yıllardır gider gelir. sadece artık onun da çok yorulduğunu, babamın da ona ihtiyacı olduğunu, gerekirse anane dedeye yardımcı tutabileceğimizi, onun da gidip geleceğini söylüyoruz. buna göre berbat çocuklarız. beddua ettiği bile oldu. hayatında bir odak noktası belirliyor ve ona takılıp kalıyor. yıllarca yiğenime bakmaya takıldı, şimdi anne baba, zamanla ben. bunun görev olduğunu ve tutkuyla yapılması gerektiğini düşünüyor bakıma ihtiyacımız olmamasına rağmen. bir şeye odaklanıyor ve geri kalan hayatı yok gibi davranıyor. kurslara yazdırdık, spora yazdırdık, eve temizlikçi tuttuk, en son babamla boşanma aşamasına geldi psikologa gönderdik. çok zor kabul etti. seans sonrası doktor aile terapistine yollamış. ben deli değilim işte daha da gitmem, doktor bir şey demedi işte demiş çıkmış. artık tedavi olma umudu da gitti zar zor gönderdiğimiz yerden ayrıldı. daha da gitmez. tüm bu süreçlerde ailecek bunaldık, yıkıldık, yorulduk. babam daha uğraşamam diyor. bu saatten sonra uğraşamam diyor. görüşmem ayrı evlerde yaşarız diyor. ablalarım görüşmek istemiyorlar iflah olmaz diyorlar. bende iflah olmayacağı yönündeyim. ama bırakamıyorum da. gittikçe kötüleşiyor. 25 yıl önceki bir şeyi hatırlayıp bu içimde kaldı deyip anlamsız da olsa yapabiliyor. nerden çıktı diye şok oluyoruz. asla para harcamıyor. asla bir şey attırmıyor. maaşı var her şeyi alabilir ama asla mutlu olamıyor. ne yapacağımı bilmez haldeyim. hasta olduğundan nasıl bu kadar eminsin derseniz insan annesini tanır, eminim. eskiden de böyleydi çok sevgi dolu bir insan olmadı hiçbir zaman ama artık daha da kötüleşti. tek başına kimsesiz yaşayabileceğini düşünüyor. yanına bizi yaklaştırmıyor. gittikçe bağlar kopuyor. tedaviye nasıl ikna ederim? ayrı şehirdeyim nasıl konuşsam ne yapsam da düzeltebilsem bir şeyleri? hastalığı ne olabilir?

ne zor Allah yardımcınız olsun vefalı iyi bir çocuksunuz ama unutmayın hamilesiniz az da kalmış doğumunuza Allah sağ salim kucağınıza almayı nasip etsin gelecek mi doğumunuza o zaman iyice gözlemleyin derim

Neden, ne oldu konu sahibi?

Babanızın yıllarca psikolojik şiddetinin sonucu mu böyle oldu? Hep anlaşamadılar dediniz ya. Bu kadar neden takıntılı oldu?

Merhaba, ben bir psikolog olarak size yanıt vermeye çalışayım. Öncelikle süreç ile ilgili olarak; sizin için de yıpratıcı olduğunu anladığım için siz ve diğer aile üyeleriniz de psikolojik yardım alabilirsiniz. Bunun dışında anneniz için ''iflah olmaz'' diye düşünmekten ziyade, onun bir hastalığı olduğunu kabul ederseniz/bu yönde düşünürseniz baş etmeniz daha kolaylaşabilir. Tüm bunların yanında anneninizin yaşı da ayrıca önemli. Yaşlanma gibi durumlarda kişilerde depresyona ilerleyebilen kişilik değişiklikleri görülebilir. Bu nedenle yaşlanma sürecinin zorluğunu lütfen göz ardı etmemeye gayret edin, bunu, hayatınızın kontrolünün artık sizin elinizde olmadığı bir süreç gibi düşünebilirsiniz. O sebeple onun neyi neden yaptığından ziyade -çünkü buna ancak uzman psikolog ya da psikiyatrist yanıt verir- ona nasıl yardımcı olabileceğiniz konusunda düşünmek, tıpkı sizin yaptığınız gibi daha anlamlıdır. Hastalığının başlangıcı gidişatı vs her biri psikolog ya da psikiyatristiniz için önemli olacaktır. Annenizi bir uzmana götürmektense ilk adımda online görüşmeleri de destekleyebilirsiniz, teşvik önemli elbette. ''Hasta, uyumsuz vb durumlar olduğu için değil, bunun her birinize iyi geleceği düşüncelerini kendisine iletmenizin yararı olabilir.'' Geriatrik psikiyatri, psikoloji de annenizin yaşı bakımından araştırmanız gereken uzmanı bulabileceğiniz nokta olabilir. Başkalarına 'iyi gelen' terapi yöntemlerini lütfen kulak ardı edin, her yöntem herkeste işe yaramaz, her danışana her psikolog/psikiyatrist bakmaz. Buna haricen psikologlar 'hafif' sorunlara bakmaz, panik bozuklukları, travma, kişilik bozuklukları gibi daha birçok sayamayacağım alanda çalışmaktadır. Not: reklam yapmıyorum çünkü çalışma alanım zaten yaşlı bireyler değil, yanlış anlaşılma olmasın :) Sevgiler.

Psikoloğa gitmesi bence zor çünkü istemiyor. Zaten hafif durumlarda psikolog daha çok etkili oluyor. Annenizin durumunda bence psikiyatri daha mantıklı, ilaç olmadan değişim olması zor. Tabi muhtemelen psikiyatriste gitmek de istemeyecektir. Acaba psikiyatrik ilaç yazan başka branşlar var mı Türkiye'de? Mesela ağrı için, iştahsızlık için psikiyatrik ilaçlar da yazılabiliyor. Dahiliye ya da aile hekimine gidip, onlara danışabilirsiniz. Bir diğer ihtimal de büyük üniversite hastanelerinin geriatri bölümüne gitmek, geneldeOnlar yaşlı hastaların her türlü ilacını yazabiliyorlar. Psikiyatrik hastalıklar tedavi edilmediğinde, daha çok kronikleşıyor ve ilacı da bu cevap vermesi zorlaşıyor

Hangı şehırdesıniz, istifçılıkte travma var eşyaları biriktiriyor değer verıyor. Terkedilme korkusu olabılır. Hepsi onun bır parçası. Psıkologa annenızi goturmeden önce sız gıdın, her psıkolog dogru yaklaşamıyor arkadaş gıbı yaklaşılması gerekiyor çünkü ön yargılı. Takılması meslegı ıle alakalı olabılır, çok aktif bır hayatı varken şimdi emekli ogretmen. Kendini boşlukta hıssedıyor olabılır. Pandemı tetıklemıştır. Pandemı bır cok insandan bırşeyler götürdü. Ben olsam önce ıyı bir psıkolog arastırırım. Annemın arkadaşı gıbı olacak bu psıkolog. Ona arkadaş gözüyle bakacak dertleşecek. Annenızede bunu söyleyin. Ben gıttım ıyı geldı vs

hastalığı hakkında şu olabilir diyebilecek var mı acaba? Visenyaa

bence yasindan dolayi geriatriye goturmek cok mantikli.

artık düzelemeyeceğini farkettim. çocukları her zaman başkalarından daha değersiz. hala narsist bir kişilik sergiliyor. bizler her zaman yalancı ve kötüyüz ona göre. ablamları 2 sene sonunda konuşmaya ikna ettim. barışacağını sanmıştım ama meğerse derdi içindekileri kusmakmış. o yüzden artık bıraktım bende.

8 temmuz 2023 te artık annem için yapılabilecek hiçbir şey olmadığını fark edip vazgeçtim. annemsiz devam ediyorum hayata.

Son zamanlarda bu tür konular çok artmaya basladı. İstifcilik dispozofobi çok ciddi bir hastalık. Bunun bir an önce tedavi edilmesi gerek.

İyi yapmışsınız. Kendinize dert etmeyin artık. Elinizden geleni yapmışsınız. Gerisi yetişkin bir insan olarak kendi bileceği iş. Bildiğim kadarıyla narsisizm bir kişilik özelliği ve tedavisi yok. Üzgünüm ama istifçilik de pek tedavi edilebilir bir hastalık değil. Sonuçta sizin de bir aileniz, hayatınız var. Ona odaklanın. R Rowena

derneklere vereceğim diye arkadaşlarından bir şeyler alıyor. eskiden de alır derneklere verirdi ihtiyaç sahiplerine dağıtırdık. şimdi evde buluyoruz hepsini. para asla harcamıyor. aldım diyor mesela evdekileri ama alınmış hali yok yırtık pırtık eski.

tabi psikikyatriye götürdük zaten. kesinlikle ilaç alması gerekiyor. dışardan çok net belli. yıllardır olan bu süreç tedavi edilmediğinden böyle kötü bir ilerleme yaşadık. sanki asla düzelmeyecek gibi.

asla düzelme olmadı mı? kaç kere konuştuk tepki vermiyor. hasta olmadığından emin. ne yapmam gerektiğini bilemez durumdayım N

az kaldı gerçekten. gelecek ama gelmesi bile olay öyle söyleyeyim. doğumda dayanıp sonrasında konuşmak istiyorum ama kabullenmiyor. ben hariç herkesle küs. benle de yapım naif diye böyle.

yok babam tam tersine sevecen bir insandır. asla öyle bir şiddeti yok. hatta çevresi tarafından çok da sevilir. bu yaşında hala çalışır, asla durmaz. insanlarla oturmayı kalkmayı sever. annem hayatı boyunca mutsuzdu ama. babam gezmelere gidelim derdi ben insan sevmiyorum der gitmezdi. babam yemeklere gidelim der sürprizler hazırlardı, mutlaka kulp bulurdu. annemin beslendiği şey mutsuzluktu. artık o da yoruldu daha uğraşamam bende çok yoruldum diyor. yani aslında annemde hep avrdı bunlar ama zamanla kötüleşti. önceden tolere edebiliyorduk. artık hiçbirimiz edemez olduk. bizden uzaklaştıkça daha da kötüledi. kötüleştikçe daha da uzaklaştı.

Obsesif bir anneniz var. Benimki de öyle. Kendisi tedaviye yanaşmadan asla yardım edemezsiniz.

Annenize hastaymış gıbı davranmayın, daha cok uzaklaşır sızden.

annem aslında çok erken emekli oldu. bence bu baya etkili. yaklaşık 45 yaşlarından beri kendine yapacak bir şeyler arasa da bulamıyor. kurslar. torunlar vs derken bu zaamana geldik. artık benim çocuklarım harici bir uğraşı yok. bizde uzakta yaşıyoruz. kendine bir oyalanacak şey bulmaya çalışsa da bulamıyor. sardıkça sardı başka şeylere. dediğiniz çok doğru hata ettik. gittiği ilk psikiyatristte kavga etmişler ve adam aile terapisine yönlendirmiş. çok uzak davranmış ve zaten tek atımlık olan kurşunumuzun boşa gitmeisne sebep olmuş. şimdi ben iyiyim diye geziyor.