Bende babamın gittikçe rahmetli dedeme benzediğini düşünmeye başladım Eskiden hiç benzetmezdim, yaş aldıkça çok andırıyor. Hüzün çöküyor banada. Üzülüyorum bende, yaşı çok değil 63 yaşında, dinç dinamik aslında ama yinede insan üzülüyor ister istemez. Çok şükür mümkün oldukça hiç kırmadım, üzmedim, ilgimi ve sevgimi hep belli ediyorum. Bende razı olduklarını hep söylerler. Allah sağlıklı uzun ömürler versin hepsine

Allah şifa versin

Bende öyle hissediyorum anneme karşı. Mutlu etmek istiyorum bazen hediye alırım. Üzdüğüm zaman günlerce vicdanım çok huzursuz oluyor. Köyü şeyler düşünmek bile istemiyorum. Allah başımızdan eksik etmesin. Keşke ölümsüz olsalar

Evet ben de öyle hissediyorum çok üzülüyorum bazen dayanamıyorum bu duruma. Aynı şeyi kv ve kp içinde düşünüyorum. Onlar daha da çok yaşlandılar. Allahım hepimize anne babalarımızla uzun ömürler nasip etsin.

Şimdiki aklım olsaydı eğer daha çok vakit geçirmek isterdim onlarla, şuan aramızda kilometreler var. Her özlediğim de yanlarında olmak ne büyük nimetmiş. Ama o zaman onlara bu kadar düşkün olduğumu sanmıyordum

aynen öyle kardeşim. Alışveriş merkezinde babamın karşısına çömelip de ağlayasım geldi çok kötü oldum. Bazı itiraflarım da olacaktı ona. ''Baba şunu şunu yaptım helal et hakkını '' diyip ağlamak istedim. Zor toparladım kendimi.

Ben olabildiğince düşünmemek istiyorum bunu Düşünürsem sağlıklı kalamam sanırım

Ne yazık ki ben de görüyorum bunu ve çok üzülüyorum Ailemi Son gördüğümde beraber yurtdışındaydık, hani küçükken biz çarşıya pazara gidince kalabalık görünce bi şaşırırdık ellerine daha bi sıkı sarılırdık ya, şimdi aynen onlar öyle. Bi çekiniyorlar, benden yönlendirme bekliyorlar. Duruşları yürüyüşleri de eskisi gibi değil, yaşlı insan gibi. Çok üzücü

Tabi ki hüzünlendiriyor. Benim babam demans oldu, bebek gibi oldu, bebek gibi baktım ona, çok zor... Allah sağlıklı ömür versin sizinkilere. Sarılın babanıza, sevin onu. Duygulanmanız normal. Ancak şu an sağlıkları yerinde ve hayatta oldukları sürece bunun kıymetini bilin, mutluluğunu yaşayın. Annesi babası hayatta olmayan, erken yaşta kaybeden bir sürü insan var.

Malesef ilk üniversite yıllarında ayrı kaldığımda hissetmiştim bu duyguyu :/ Hala aklıma geldikçe üzülüyorum

Bu durumu bende farkettim. 8 yıl önceki hallerini düşündüm ve Allah'ım neden dedim. Ama bende yaşlanıyorum saçımda iki tel beyaz saç gördüm. Bu anormallik değil, anormalsiniz diyenlere kulaklarınızı tıkayın. Şöyle düşünün hayat sürekli bir döngü içinde. Hiçbir şey aynı kalmıyor. Lisedeyken onları kaybetmekten çok korkardım. OKB tedavisi görüyordum. Sonra bu durumu kabullendim. Öz annemi çocukken kaybettiğim için dibine kadar yaşıyordum bu korkuyu. İyiki de yarım bıraktığım tedavimi tamamlamışım dedim tedavi sonrası. Tabi bu demek değil ki sizde OKB'lisiniz. Bu durum sürekli devam ederse yardım almanızda fayda var. Bende aldım çok takıntı yapıyordum ya onlara bir şey olursa diye WhatsApp son görülmesine kadar bile kontrol ediyordum üniversitedeyken.

bende arada böyle hissediyorum sevdiklerimize sağlıklı güzel ömür diliyorum benibosver Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Son 2 yıldır bir arkadaşım annesini, iki arkadaşım da babasını kaybetti. Geçen hafta da başka bir arkadaşımın babası yoğun bakıma kaldırıldı. Böyle haberler geldikçe ben de farkına varıyorum, yaşlanıyorlar ve hastalıkları artıyor. Çok üzülüyorum bazen benim de yüzlerine bakıp ağlayasım geliyor. Çok kalpten anladım sizi. Allah hepimizin ana babasına uzun ömürler versin, sağlıklı mutlu olsunlar hep

"Hayatta olmayacak bir sabah annen, baban Tek bi' gün geçirme sarılmadan" Şu şarkıma sizin ve sizin gibi düşünen bizlerin hislerine tercüman gibi...

Bunu herkes yaşıyor bence. Ölüm çok kötü bir his. Ben komşumuzun babası öldüğünde onunla empati yapip çok ağlamıştım. Allah herkesin qilesine sağlıklı uzun ömürler versin. Bazen kavga bile etsek bu hayattaki en değerli varlıklarımız onlar...

Allah senden razi olsun ne güzel evlatsin ne mutlu anne ve babana senin gibi sevgi dolu hayirli evlatlari olduklari icin Rabbimden saglikli mutlu yillar gecirmeni dilerim sevdiklerinle

Merhaba arkadaşlar. Evet konum ebeveynlerimizin yaşlandığını fark etmekle alakalı. Normalde ailemle yaşıyorum. Bir süredir annem babam yazlıktaydı. Ben İstanbul'da tek kalıyordum. Babam iki günlüğüne İstanbul'a geldi, halletmesi gereken işler vardı. Beraber avmye gittik, bir şeyler yaptık. Babamın suratına şöyle bir baktım, ve evet aslında babamın ne kadar yaşlandığını farkettim. Ağlamamak için zor tuttum kendimi. Galiba bunu fark etmeyi kaldıramadım. Bir anda onları bazen ne kadar çok üzdüğümü, onların da yaşlanıp yavaşladıkları kafama dank etti. Onları küçükken kahraman zannediyoruz. . Hiç ölmeyecekleri, hiç yaşlanmayacaklarını zannediyoruz. Karşısında gözlerim doldu ağlamamak için zor tuttum kendimi. Bir an babama sarılıp ağlamak ve hatalarım için özür dilemek istedim. Belki bu yazım size çok saçma gelebilir. Belki bu aralar duygusal bir dönemdeyim. Kendimi yalnız hissediyor ve bazı konularda affedemiyorum. Babamı da bu gün biraz daha yaşlanmış olduğunu görünce çok fena oldum. Tıkandım kaldım. Sorum şu; siz hiç böyle hissettiniz mi? Yani anne babanızın yaşlandığını görmek hüzünlendirdi mi? Yoksa bende mi anormallik var? Biraz konuşmak istedim teşekkürler <3

aynen ya ben de onu anlamadım kızılacak bir şey yok. Düşündükçe aslında normal bir duyguymuş. Bazı insanlar daha hassas oluyor sadece.

Normal bir duygu. Ben babami erken kaybettim. Bazen anneme baksam icimi bir korku sariyor. Allah herkesin annesine babasina uzun ömürler versin.

Yalnız değilsin, babamın nefes alış verişi değişti, çok hızlı nefes alıp vermeye başlamış görmeyeli. bazen ben de çok korkuyorum. sigarayı bir türlü bırakamadığı için de kızıyorum. Saç ve sakalları tamamen beyazlamış, çizgileri artmış. Bu gerçekle yüzlestiğim günden beridir çok huzursuzum. Aklımdan çıkmaz oldu. Allah hepsinin ömrüne ömür versin, Anne babasını kaybedenlerin yardımcısı olsun

Kendinizi daha iyi hissedecekseniz babanizdan hatalariniz icin ozur dileyebilirsiniz. Icinizde kalmasin.

cokca zamandir bende boyleyim duygularim yogun oluyor... ozellikle babama karsi sanki onun bir derdi daha cekmeye dermani yokmus gibi geliyor onu uzen herkesi dusman goruyorum

Gece gece beni de tetiklediniz.

anormal degilsiniz. benim ikisi de bu sene 62 oldu ve agir rahatsizliklar gecirdiler, biri 6-7 sene once gecirdi, digeri 2 sene once ve o rahatsizliklarindan beri zaten devamli 'ya bir sey olursa?' panigi yasiyordum. son zamanlarda da yaslarina takilmis haldeyim... umarim herkesinki saglikli, uzun ve huzurlu yasar.

Ben 19 yaşındayken kardeşimi kaybetmiştik o yaşımdan beri anneme babama bir şey olacak diye sık sık üzülüyorum. Başka kardeşim de yok. Tüm geçmişim silinecek tüm desteğim yıkılacak gibi geliyor onlar olmayınca. Böyle düşündükçe de depresif melankolik biri oluyorum o yüzden aklıma getirmemeye çalışıyorum. Elimde olsa kendi ömrümden onlara veririm gerçekten.

Evet benimde hissettiğim zamanlar oluyor. Anneannem ve dedem için de çok yoğun yaşıyorum bu durumu. Hemen arka odaya koşup ağlarım hala küçük çocuk gibi. Maalesef bende ailemi üzdüm. Yanlış bir evlilik yapıp haram ettim hayatlarını. Annemi de üzüyorum hala. Nazımız onlara mı geçiyor bilmiyorum ama her defasında on kat pişmanlık yaşıyorum. Yalnız değilsin yani..

Ah ahh. Benim anne babamda yaşlı ben küçükken abi abla diye seslenir bahsederlerdi ailemden geçenlerde bir arkadaşım x amca x teyze nasıllar dedi bı yutkundum resmen rabbim hepsine sağlıklı yaşam versin inşallah

Annem 57, babam 60 yaşında her gün görüyorum şükürler olsun.. Ama kaybetme düşüncesi, korkusu bile yetiyor canımı yakmaya.. Ara ara düşünür ağlarım. 3 yıl önce anneme hastalık teşhisi kondu. Dr. hastalığın ismini söylerken bile kanım çekildi ve o saniyeler içinde hayatım film şeridi gibi gözümden geçti gitti... Şükürler olsun ki erken teşhis olduğundan ameliyat ile atlattık... Allah kime ne kadar ömür biçmiş bilemeyiz elbet bir gün hepimizin gideceği yer belli.. Rabbim hayırlı evlat olmayı nasip etsin.. Nerede şifa bekleyen varsa şifasını nasip etsin.. Annesini babasını kaybedenlere de sabır versin.. Annem hep der beni üzmediniz Allah ta evlatlarınızı sizin gibi hayırlı etsin diye.. Elimizden geldiğince kıymet bilelim ki kaybettikten sonra pişmanlık yaşamayalım...

Çok özel bir konuya değinmişsiniz bende şu korku var meslek hayatımda hasta yakınına yapacak birşey yok son evre sadece ağrılarını keseceğiz demek o kadar zor ki veya bir arkadaşınız akraniniz annesi veya babası hasta oldluuğunda ya benim ki de olursa çok defa gidip aileme chekuplar yaptırdım belki bu hastalık ve bir tahlil yaptırdığım zaman sonucunu beklemek birsey çıkarsa ne yaparım kalbimin yaşadığı sıkıntı ve ağlayamıyorum çok ajite oluyorum acayip gergin oluyorum normal değerleri görünce şükrediyorum sinirlerim dondurma gibi eriyor ya yetişemezsem ya gözümden kaçarsa dehşet bir korku bu o kadar güçlü duran ben sevdiklerimi kaybetmenin düşüncesi bile inanılmaz ajite ediyor beni ve kendimden korkuyorum değişik bir yaratık oluyorum yaaa ben size yazacaktım ama benim iç dökmem oldu kusura bakmayın lütfen benim hassas noktam

Haklısın valla insan hüzünleniyor. birşey anlatıyorsun eski dikkatleriyle bile dinleyip akıl veremiyorlar bile. eski aklıselim hallerinden bile eser kalmıyor. özellikle belli bir yaştan sonra her görüntülü konuşmamızda daha da yaşlanmış oluyorlar. bizimkiler de o kritik eşiği geçniş anlaşılan. artık gezip tozamıyor bile annem yanımda. hemen yoruluyor. babam desen saç sakal bembeyaz olmuş, dişler çok kötü. dede olmasına 2,3 sene kalmış. ayy yazarken de hüzünlendim valla.

Of duygulandırdı bu konu beni ya.

rahmetli anne ve babamin ne kadar yaslandiklarini gücten kuvvetden düstüklerini hep bilsemde onlarin aslinda ne kadar hizli sekilde yaslandiklarini görmüstüm asiri duygu seline katilip cok aglamistim o günü aklima getirdiniz yasiyorken kiymetini bilin anne ve babalarinizin

Cok fedakarlık yaptılar buyuklerımız hele annem sabahın erken saatinde kalkar 4 cocuga ayrı ayrı beslenme hazırlar bir de kendıne bız okula o ıse ısten gelır yemek bulasık ugrasır ıdı yıllarca boyle devam ettı sımdı 67 yasındalar

Ben de fark ediyorum. Ellerimden kayıp gidiyorlar.

65 üstü benimkiler. tabii ki yaşlandılar ve elbette ben onları kaybetmekten çok korkuyorum. sadece o da değil ki büyük abisi-ablası toplamda 8 tane mesela babamın. tabii kimin önce öleceğini tabii Allah bilir ama onların yarısı 80 üstü. daha önceki kayıplarımız olduğunda babam nispeten gençti, bu kadar duygusal değildi. şimdi aşırı duyarlı oldu. o da beni korkutuyor. . şimdi bu kadar kaybı babam nasıl kaldıracak çok düşünüyorum mesela. ben bunları da düşünüyorum anlayacağınız... ki şimdiye kadar hep güçlü oldum. hep yanlarında oldum ama artık benim de enerjim azalıyor. Allah hepimiz güç versin. zor işler bunlar. neyse bizimkilerin iyi yanı şu: sağlıklarına dikkat ediyorlar. sağlıklı beslenirler. spor yaparlar. böyle şeylerde onları çok takdir ve teşvik ediyorum. hep milletin her derdine koştular şimdiye kadar ama kimseden 1 tek fayfda yok... bunları da gördüler o da bir şey. biz birlikte tatiller yapıyoruz bir şey istesinler diye gözlerinin içine bakıyoruz ben annemi babamı hiç üzmedim ama üzseydim de biliyorum ki geçmiş gitmiş olurdu. o meseleleleri kafaya takmayın.

Evet ben de aynı şeyleri özellikle evlendikten sonra daha yoğun hissettim. Annem hasta, her yerinden bir sorunu var. Ama hala çalışıyor. Onların gözlerindeki yorgunluğu gördükçe üzülüyorum. Benim için bir sürü çaba sarf ettiler, özellikle de annem. Keşke yükünü azaltabilsem, hiç derdi olmasa bu yaştan sonra diyorum. Dertlerini üstlenebilsem keşke diye. Ama zaman kimse için durmuyor. Bizler de öyle olacağız. Başımızdan eksik olmasın, sağlıklı olsunlar.

Yazdıklarınız hiç saçma gelmedi bana. Aynı duyguları bende babamın sakallarının beyazladığını gördüğümde hissettim. Ani bir duygusallık, ağlama isteği geldi. Hele annemin yaşlandığını kabullenmek istemiyorum, ömrüm boyunca ailemi kaybetmek korktum bu benim en büyük fobim. Rabbim onlara uzun ömürler versin, başımızdan eksik etmesin. Beynim hiçbir zaman onları kaybedebileceğimi kabullenmeyecek.

Herkesin zamandan bağımsız olmadığını fark ettiği anlar vardır. Bu anlar gelince de duygusuyla beraber gelir. İlk defa sizin için önemli birinin cenazesine gidersiniz mesela. İnsan o cenazeye gidene kadar ölümü duyar, görür, bilir ama aslında kabul etmez. Etrafınıza bi daire çizersiniz, sevdiklerinizi o dairenin icine alırsınız, ölüm o dairenin dısında kalanlar icinmis gibi yasar gidersiniz. Ta ki o ilk cenazeye gidene kadar... Artık çocuk olmadığınızı fark ettiğiniz, zamanın getirdiği dönüşümden nasibinizi aldığınızı anladığınız ilk an gelir. Evet heyecanlıdır ama heyecanlı olduğu kadar hüzünlü bi andır. Bi devir acılmamak üzere kapanmıstır. Küçük ya da büyük hiç fark etmez, ilk telafisi olmayan hatanızı yaptığınız ve bunun farkına vardığınız an... Anne ve babanızın yaşlandığını anladığınız an... Özetle zamanın tek gerçek olduğunu, sınırlı bi zaman için var olduğunu, zamanın yapıcılığından da yıkıcılığından da nasibini alacağını anladığı her an insanı sarsar. O sarsıntıyla baş etmek için de herkes bi seyler sıgınır. Ben zamanın kendisine sığınırım mesela, zaman tanrıdır onu sonuna kadar yaşamak da tek ibadettir benim gözümde. O yüzden annemle babamın yaşladığını fark ettiğim ilk an hissettiğim o hüzün, o korku benim için kıymetlidir. Çünkü sonsuza kadar benimle kalamayacakları için, sonsuza kadar onların kanatlarıyla uçmayacağım için ve sınırlı bi zamanda çok iyi bi iş çıkarıp az hatayla çok iyi evebeynler oldukları için bu kadar kıymetliler. O yüzden onlara ayırabilecek bi zamanım varsa mutlaka ayırırım cünkü belki bi yenisi olmayacak. Bi gün gittiklerinde çok canım acıyacağı için bugün beni çok mutlu edebiliyolar. Sizi mutsuz edemeyen şey mutlu da edemez çünkü. Neyse dediğim gibi bunlar beni rahatlatan şeyler. Sizi ne rahatlatır bilmem ama hissettikleriniz çok normal onu biliyorum.

Daha önce bu duyguyu yaşamıştım, evet gerçekten üzücü... N nscckts Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik İptali tek ayak

Çok geçmiş olsun Allah yardımcınız olsun

Zaman zaman çoğumuzda oluyordur bu. Benim annem 55 yaşında. Bir arkadaşım annen yaşlandı mi diye sormuştu bu soru bile beni rahatsız etmişti nedense. Sanırım hep genç ve güçlü kalsınlar istiyoruz ama yer çekimi gerçeği varken bu da imkansız sanırım Not; bence farkındalık oluşturacak bir konu oldu. Bu konuyu okuyan Çoğumuz bayramda ailelerimizin yanına gittiğimizde sanırım bir başka bakacağız yüzlerine

Babam o kadar çok cenazeye katılıyor ki, arkadaşları bir bir gidiyor. Çok hüzünlü geliyor bu bana.

Ben sık sık olur bu duygu ve beni kahrediyo

50-60 yaşinda olanlar orta yaşli grubuna giriyor artık, yaşlı degiller. Oglumda bana yaşlısın diyor, kızıyorum. Elim ayağım tutuyor daha. Yaşam sınırı artti, tıp teknoloji ilerledi cunku. Yaşam kalitesi de artti. Eskiden vefat etme yaşı o yaşlardaydı o yuzden yaşlı deniliyordu o yaş grubuna, simdi 70-80 ler yaşlı sınıfında. Kimbilir belki bir gun telomerlerimizi uzatmanin yolu bulunur da ömür de uzatilabilir belki, kimbilir. Ebeveynlerimizi kaybetme korkusu hepimizde var. Keske hep yanımızda olsalar, hep rehberimiz kalsalar. Allah onlara saglikli uzun omur versin. Başımızdan eksik etmesin. Onlar bizim kahramanlarimiz, canlarımız.

dün sabah babam ve annemle kahvaltı yaptık. Bende çok üzülüyorum yaşlanıyorlar diye. Babamla o kadar çok videomuz var ki eskiye dönük. geçen gün bir tanesi elime geçti Ne kadar gençmiş dimdik sırma gibi boylu posluymuş diye duygulandım ağladım. Daha 64 yaşında genç ama yaşadıkları onu çok çökertti. şimdi sürekli midesi ağrıyor, hiç durmadan ağrıyor. Yüzü çökmüş çizgileri çoğalmış uzun boylu adamın boyu kısalmış Korkuyor doktora gitmeye kötü bir şey derler diye bende çok korkuyorum. Hele annem :) Minnacık tatlı akça pakça her gördüğümde dibinden ayrılmıyorum onlara hiç doyamıyorum. Evliyim 2 haftada 1 gidebiliyorum bazen hafta da 1, gidemediğim zaman böyle yüreğim cayır cayır yanıyor sanki.. evlendikten sonra daha bi anladım kıymetlerini daha bir kıyımsız oldum onlara karşı yüzleri eğilse aklım çıkıyor. seneler uça uça gidiyor fark etmeden.

Yaşınız kaç bilmiyorum ama ben de artık çok sık bu duyguyu hissediyorum, üzülüyorum, ağladığım çok oluyor. Sanırım kendimiz de yaş aldıkça farkediyoruz bunu. Bundan beş altı yıl önce böyle hissetmezdim. Allah uzun, sağlıklı, güzel ömürler versin inşallah annelerimize, babalarımıza.

Evt çok üzücü.. ben annemi 50lerde saniyrium hala. Doktordan aldığım kağıtlarına baktığımda 60 oldgunu görmemle sok olmuştum. F flower_rose

Tabiki fark ettim bende. Ara ara durup babama bakardım. Nasil yaslandi nasil yavaşladı herseyin en iyisini o yapardı dedim içimden. Sonra kansere yakalandı. Babam güçlüdür kolay kolay hicbirsey etkilemez babam yener dedim. Hastalik karşısında zayif düştüğünü gördükçe yaşlandığını daha çok fark ettim. Kaybedeli 3 yil oldu ama hala aklımda ki babam benim çocukluğumda ki gibi Güçlü olan adam olarak aklıma geliyor.

Ben de arada böyle hissediyorum.

O Gece uyuyamistim, öğlene doğru babamı aradım napıyosun baba dedim. ilçedeki hastanedeyiz dedi, sonra ile nakletmisler. Annem dün sabah kalp krizi geçirmiş, sonra anjiyo yapılmış, pıhtı atmış, yoğun bakımda hala. İki gün daha tutacaklarmis. 65 yaşında. Hiç annem gibi hissetmedi kendini galiba sanki yabancı. Çoktan öldü diye düşünüyordum benim için. Varken hep yoktu çünkü. Ama yinede içimde biyerlerde hala bı izi kalmış çok üzüldüm bu duyguyla basedemedim. Dua beklerim...

Yaşlılıktan ziyade, yitip giden ve geri gelmeyecek olan zamanın farkına varmak hüzünlendirir. Algıları açık olan tüm insanlar bu duyguları yaşar, gayet insancıl bir durum. Benim farkına varış serüvenim yakınımızın ani ölümüyle başladı. O zamandan beri içimde bir yerlerde bir gün anne/babamı kaybedeceğim gerçeğiyle yaşıyorum. Bu durum hem iyi hem de kötü. Iyi tarafı: davranışlarımı onların kırılmamasına odaklıyorum, çoğu zamanımı onlara ayırıp ileride keşke şunuda yapsaydık dememek için birlikte anı biriktirmeye dikkat ediyorum. Kötü tarafı: daha ölüm gelmeden zamanın azaldığının acısını yaşamak... Geçmişe, çocukluk zamanlarına ne kadar özlem duysakta günün sonunda hepimiz yaş alıyoruz. Elbet bir gün tekrar sonun başlangıcında buluşacağız. Allah, hepimize sevdiklerimizle birlikte iki cihan mutluluğu nasip etsin.

Bunu yapın ertelemeyin, sarılın sevdiğinizi söyleyin. Hayattalarken yapamadıklarımız için pişman olmamak için o an içimizden gelen sarılmak, öpmekse yapmak lazım.

Seni çok iyi anlıyorum ya özellikle babama karşı böyle bir his var içimde. O eğlenceli yakışıklı heybetli duruşu olan adamın yerine, yılların yorgunluğunu açıkça belli eden yüzüne oturan ince çizgilerle mahsun bir ifadenin sezildigi adam geldi. Onun çok güçlü olduğunu düşünerek düşüncesizce çocukça kırdığım günler için üzülüyorum şimdilerde. Çocuklukla yaşlılığın ortak getirisi olan bir masumluk geldi üzerine sanki, daha sakin daha kibar biri oldu. Sık sık onu ziyaret ediyorum tek yaşıyor biriciğim. Annem ise onun aksine git gide yaşam enerjisi buldu gençleşti güzelleşti hayatı keşfetme arzusuyla yüzünde hep olan meraklı bir gülümseme ile beni şaşırtıyor ve mutlu oluyorum bunun için. Bu fark boşanma sonrası kim nasıl etkileniyorunda cevabı olabilir belki bilemiyorum. Gün geçtikçe onları daha iyi anlıyorum, her zaman güçlü durmaya çalıştıkları geçmiş yılları düşününce içim yumuşuyor onlara karşı.. Kayıpları halinde ne yaparım bilmiyorum bunları düşünmüyorum. Düşünmek bana açıkçası iyi gelmiyor. Babam 60 annem 53 yaşında bu arada. Sağlıklı beslenmeleri için çene yapıyorum bol bol :))

Bu çok normal bisey. Ben de bunu farkediyorum. Hatta anneme de diyorum. Anne babam yaşlandı diyorum. Aslında annem de yaşlandı. Bu insanı üzüyor. İnsan ana babasının yaşlandığını görünce endişesi artıyor. Onlarsiz nasıl olur demeye başlıyorsun. Eskiden babama 5 kiloluk bişey verdiğimizde lay loylom taşırdı. Şimdi tasiyamiyor. Görünce üzülüyorum. Eski güçleri yok. Allah sağlıklı ömür versin onlara

geçen babamla çok saçma çok şımarıkça bir sebepten kavga ettik, günlerce içime dert oldu. ya da bazen annem bir şey yapmamı istediğinde offlayarak yapıyorum sonra o kadar pişman oluyorum ki.. biz duygusal vicdanlı bilinçli insanlarız ki böyle şeyler yaşıyoruz. Allah sağlıklı ömür versin, kötü günlerini görmeyelim inşallah yazarken bile gözlerim doldu... Bir yandan da şükredelim, ailemizin yaşlanma düşüncesi bile bizi yaralıyor, bazı insanlar anaları babaları ölsün diye dua eder demek biz çok şanslı insanlarız

Evlenince hissettim resimlerde gördüm ve yanlarına gidip onları mutlu etmek istiyorum

kardeşim bütün gece ağladım. babam salonda oturuyor, ben yan odada gizli gizli ağladım hep. Şarkı sözlerini okuyunca daha kötü oldum

Konunuz hiç saçma değil. Çok insani ve anlamlı. Aynı hissi 1hafta önce ben de yaşadım. Annemden uzaktayım güzel bir başörtüsü almış göstermek için resmini bana attı, dikkatim basortuden çok annemin yüzünde artan çizgilere takıldı. Cok kötü oldum, yanımda olsa sıkı sıkı sarılıp öperdim

Hissedilmez mi onlar benim kiymetlim

Keşke sadece yaşlandıkları için üzülsem diyorum. Annem kanser o kadar zayıfladı ve çöktü ki. Hatta yürüyemiyor bile. Ağrıdan her gün ağlıyor inliyor. Onu öyle gördükçe içim kan ağlıyor. Daha 4-5 yıl önce dinç ve sağlıklı halleri gözümün önüne geliyor inanamıyorum. keşke sağlıkla yaşlansalar bizle olsalar

Çok hissettim ama dakikasında annem sinirimi tepeme çıkardığı için uzulemeden duygudan duyguya surukleniyorum

Gurbette olunca insan daha çok farkediyor bunu... Çok acı veriyor keske hic yaşlanmasalar, ölümsüz olsalar..

Bekarken benim de oldu onlara öfkeli çıkışlarım, aptal saptal sözlerim onlar için o kadar pişmanım ki onları üzdüğüm zamanlar bazen aklıma geliyor kahroluyorum onlara daha bir itinayla davranıyorum hep rıza almaya çalışıyorum çok üzülüyorum onlar için. İnsan uzaklaşınca daha çok anlıyormuş değerini. :) Çok teşekkür ederim güzel yorumunuz için. :)

Bu yazıya kızanlar, nasıl bir düşünceyle kızıyor acaba?

bekarken yasadiklarindan pismanlik duymus ders cikartmissin ne güzel simdi bugün nasilsin anne ve babanla ilgin o önemli gecmisteki hatalarini anlaman bugünkü hayirli evlad durumunda olman bu takdire sahan anne babaya yapilan hicbir iyilik bosa gitmez

Gecirdigin her günün kıymetini bil. Beni hastaneden babanız kotüleşti diye aradıklarinda, nasil yani bi daha babamla karsilikli yemek yiyemeyecek miyiz demistim?Ne tuhaf dimi?Sofrada hep karsima oturur büyük bi iştahla yerdi yemegini. Aklıma neden bu geldi hala bilmem. Bir daha onunla hicbirsey yapamayacagimi da kavradım o dakika. Kırma, üzme, incitme cok zor durumda kalsan bile. İcinden biseyler söylemek geliyorsa da, açık açık konuş