Merhaba hocamm 5 yıldır tedavi görüyorum en son doktorum tamamen psikolojik bir olay dedi. Ne yapacağımı bilmiyorum kafamdan o düşünceyi bir türlü silemiyorum bazen hayat o kadar boş geliyor ki... İnsanlar çoluk çocuğunu konuştuğunda bir çocuğun yanımızda anne veya baba diye seslenişinde içim yanıyor. O an hiç kimseyi görmek istemiyorum yalnız kalıp ağlamak istiyorum sadece... çoğu zaman ağlaya ağlaya uyuyorum. Saplantı haline geldiğini biliyorum ama bunu dizginleyemiyorum.. Bazı zamanlar ben iyiyim bir daha düşünmeyeceğim pozitif olacağım diyorum duygularımı bastırıyorum birşekilde ama yapamıyorum hocam. Doğuda görev yapıyoruz ve eşim çoğu zaman yanımda olamıyor. Kendimi Çok yanlız ve suçlu hissediyorum. Hiç olmayacakmış gibi geliyor. Umudum yaşama sevincim kalmadı. Rabbim hayırlısını versin diyorum her zaman ama dediğim gibi üzülmekten alıkoyamıyorum kendimiii... Ne yapmam lazımmmm lütfen yardım edinnnnnnn... Dr. Phil. R. Meltem Kavcar Sirmali