hukukçu değilim mühendisim. İşe ilk başladığım sene yaşadığım zorluğu ben biliyorum. Part time çalışıyordum. Herhalde daha ötesi olamazdı yaşadıklarımın. Tek kadın çalışandım ekipteki üst düzey bir mobbing cinsel tacizle son noktayı buldu. İş değiştirdim o zamanlar yaşadıklarımı psikolojik olarak atlatmam uzun zaman aldı. Sonra kendime çok kızdım neden çektim bunları diye. Ama şuan home office çalıştığım çok güzel ve çok rahat bir işim var. Çalıştığım ekibin hepsi avrupalı. Bu kadar saygılı, insancıl bir ortamda olmak insanın çalışma hevesini de arttırıyor. Kimse kimseye bağırmıyor, baskı yapmıyor. Sizi anlıyorlar, bir şey olduğu zaman size işten kaytarmak için bahane buluyormuşsunuz gibi davranmıyorlar insanlık hali olabilir diyorlar :) Demem o ki eğer şansınız varsa gidin Avrupa'ya çalışma şartlarınız çok çok daha iyi olur, daha bir hayat ve geleceğiniz olur

Yol yakınken dön derim o zaman bu kadar sıkıntı yaratıyorsa. Evliliğim iyi şükürler olsun. Bebek istiyoruz araya bir iki sıkıntı girdi. Umarım aşarız. O kadar dert etme inan bana sigarayı başlamış bırakmış biri olarak yazıyorum. Hiç bir şeyi çözmüyor.

Özelden kastım 1 ay izin veren özel bir yer. Dediğim gibi hayat kalitesi, şehir, yaşam kalitesi konusunda kesinlikle haklısınız. İmkanım olsa Çekya, Portekiz, Hollanda birisinde yaşamak isterim

Stajyerken böyle olması normal çünkü her şeyi stajyerler yapar. Müdürler/patronlar kaymaklarını yer :) Sık dişini kendi büronu açınca oh diyeceksin.

Alanınızda akademisyenlik düşünmez misiniz? Eğer yapmadıysanız yüksek lisans yapıp okutman olmak sanki size daha uygun gibi. Daha az baş ağrısı, en azından çocuk gürültüsü yok. Hem de eğer hala seviyorsanız sevdiğiniz alanda devam etmiş olursunuz. Hukuk fakültelerinde nasıl işliyor, torpilsiz zor mu, pek bilmiyorum. Yine de bir öneri olarak yazmak istedim. Öğretmenlikte de iş sıkıntısı büyüyor, dolusuyla mezun var. Özelde şartlar iyi değil, atama da din öğretmeni, sınıf ya da İngilizce öğretmeni değilseniz kolay değil, kontenjan giderek azaltılıyor. Ben de ikinci bir lisansı uzaktan okuyarak akademisyenlik olasılığı bana açık olsun istiyorum. İngilizce öğretmenliği okudum, İngiliz dili ve edebiyatı okumayı düşünüyorum. Hem mesleki gelişim hem de ruhsal tatmin olur, sevdiğim ilgilendiğim şeyle uğraşırım diye düşündüm.

ya gecen gun konustuk avukat bir adam varmis turk, dunyada 10 farkli yerde burosu varmis kendisi de budapestede yasiyor sanirim. ben gorunce %100 dolandirici dedim, sevgilim hayir degil dedi. degilmis. cok sasirdim daha 30lu yaslarinda nasil yapmis diye. adini tam hatirlayip sana yazayim, gerekirse ona ulas basvur, buyuk bir yerde calisiyormussun deneyimlisin de ne olacak denemekten zarar gelmez bence. ama ben hala adamin dolandirici oldugunu dusunuyorum bana hic guven vermiyor, turkiyeden boyle basarili biri ciksa duyardik diye dusunuyorum.

Benim ailem hep bizi çalışmanın önemini anlata anlata büyüttü. Annemi ailesi okutmamis, en ozendigi şey çalışan kadındır, ara ara kendince çalıştı . Bizim ev öyle bir "calismayani kınama evi" ki, okulu bitirip 22sinde evlenene çocuk gelin muamelesi yapılır :) babam da inanılmaz çalışkandir zaten, kendi işi var. Bazen pazarları bile gider, asla şikayet etmez. Tam tersi ne zaman emeklilik muhabbeti açılsa emekli olsa bile çalışacağını söyler. Hal böyleyken ben de hep çalışma heveslisi oldum. Hatta küçükken bizim balkondan görünen gökdelenlerde ise gitmenin hayalini kurardım. Üniversitede de yüz boyama palyacoluğu olsun, hosteslik olsun, özel ders olsun bir şekilde para kazandım, bundan zevk aldım. Derken üniversite son sınıfta ilk defa staj yaptım Ve böylece ilk defa kurumsal iş hayatına girdim. Aman Allahım, bu ne eziyet? Ben insan kaynakları birimindeydim. İzinleri falan biz verirdik. Çocuğunun okul gösterisine gitmek için bile bizim birime gelir, bir yalvarmadiklari kalırdı. İzni de 'kacta çocuğun gösterisi? 12'de mi? Tamam, 8de mesai basliyor, 11'da çıkar, 2de gelirsin' şeklinde verirdik bir ömür düşünün, çocuğun okul gösterisine bile kahvaltı yapıp, keyifle yiyip gidemiyorsun. Dönüşte sağlıksız bir şeyler ismarlayamiyorsun. Her şeyin koşturmaca, anı biriktiremiyorsun... Hayat mı bu ya? Egolu egolu adamların homurtusu ayrı, yaşadığın haksızlıklara ses çıkartırsan kapının görünme riski ayrı... İlk kez o stajda düşünmüştüm, "gerçekten insanların bir ömrü adadığı hayat bu mu?" Diye... Daha da bu düşüncem hiç geçmedi:) Bir sürü ayrı yerde çalıştım , gerçekten her yerin kendince kötülüğü var. Mesela şimdiki iş yerim izin konusunda çok serbest. Cenazesi olana 'ne zaman kendini iyi hissedersen o zaman gel' diye süresiz ucretli izin veren, karnın ağrıyınca mescide geçip uyuyacağın rahatlıkta bir yer. Ama özlük hakları konusunda problemli. Devletin verdiği hakları vermekten acizler. Ağir bir mobbing var ve maaş ödemeleri çok düzensiz. Daha güzel ve kurumsal yerlerde de çalıştım ama dediğim gibi, hepsinin kendince bir kötü tarafı var:) 30'lu yaşlarımin en büyük hedefi sadece bilgisayardan -dunyanin her hangi bir noktasında çalışabileceğim- freelance bir iş :) Beyaz yakalık benim minnoş gonlume uygun bir iş degil

Yeterli personel mi almıyorlar yoksa müvekkiller mi sürekli zamansız arıyor? Neden herkes gecelere kadar çalışıyor?

Yeni işe başlamış, beyaz yakalı dünyanın her yerinde aynı olaylara maruz kalır. Avrupa'nın hangi ülkesinde bizim kadar çok tatil var? Avrupa'da bir süre çalışmış birisi olarak görevli olduğum yerin yöneticisi 20:00 den önce çıkmazdı, çıkarken dosyalarını eve götürür sabah okumuş olurdu... Avrupa'da ile Türkiye yi işçi sınıfı olarak, hayat konforu olarak karşılaştırırsanız size hak veririm. Avrupa'da çalışmazsanız kimse gözünüzün yaşına bakmaz. Bir ekmek vereniniz bile olmaz.

onlar da pragda tabi ki özel bir yerde çalışıyorlar kamuya nasıl girsinler :) biri özel bir şirkette grafik tasarımcısı biri mühendis hadi mühendis olanın evet işi biraz sofistike ve üst düzey de tasarımcı olan alelade bir yerde ikisi birden geliyorlar bir de, izinleri olmasa nasıl gelsinler mümkün değil. hadi bu da onlara özel sağlanan bir hak olsun hadi işleri çok iyi olsun doğum izinleri bile bizden fazla. 2 yıl işe dönüş hakkı tanınıyor mesela.

ben de kendi işimi yapayazdım aman allahım böyle saçmalık yok hatta buraya da yazmıştım daha önce dedim eyvallah yaa kendi işini yapan büro açan kazansın zengin de olsun gözüm yok bundan sonra benin işim de mali müşavirlikti. bir firmada çalışmak şu an bana göre en güzeli. ama gelişin belli gidişin belli olan bir firmada tabi ki. düşünüyorum da doğum izni bebek falan off rezillik olurdu kesin.

Diplomanızın denkliği varsa yurtdışı denenebilir ama işleri az çok yoluna koyunca, rutinin olunca öyle geçip gidiyor zaman. Alışıyor, kanıksıyorsun belli bir zaman sonra. işin varsa tamam denilir ama ben de İstanbulda bunalıyorum. Eşimin işi nedeniyle bir 10 yıl daha kalmamız gerekiyor. Tatil dönüşü hala içim buruk dönerim evime ki biz çok gezeriz, stres atarız. Zamanda geriye gidebilseydim, eşimden aşırı derecede memnun olmama rağmen hiç evlenmezdim. Deniz bana çok iyi geliyor. Muhakkak küçük bir ilçede çalışırdım.

Ben kendi hesabıma çalışıyorum kurumsal değilim :)

bir arkadasim var babasi turkiyenin en taninmis avukatlarindan biri buyuk ihtimalle, arkadasim da hukuk okudu daha sonra yurt disina cikti, egitimini tamamladi baro sinavini kazandi, yurt disinda avukatlik yapmaya basladi. ilk yili daha. bana cok yakin bir yerde, bir iki hafta once gorustuk tekrar turkiyeye donecegim boyle olmuyor diye agladi. cok yogun calisiyormus, kendine vakit ayiramiyormus. diyemedim tabi turkiyeye gidince babanin yaninda rahat edeceksin ama bir de babanin yaninda calisanlara sor, new yorku mu secerler ankarayi mi diye. bana kalirsa ozellikle patron degil calisan oldugunuz surece avukatlik her zaman zor. bilkent hukuk bitiren arkadaslarimin hepsi keske bunu okuyacagima uluslararasi iliskiler okusaydim diyor, biri gecen sene turkiyedeki isini birakip amerikaya gitti apple genius oldu hic gocunmuyor.

ahah evet geçenlerde oldu bu. zaten normalden fazla iş yükü olduğu ve herkes elinden geleni yaptığı halde gece 10da attığı maile hemen cevap verilmedi diye laf etti :)

Valla bende sizin yaşadıklarınızı yaşıyorum ve hissediyorum da ben mezun olalı 10 yıl olacak 10 yıldır aktif çalıştım da ben tükendim töleransım azaldı da o yüzden bu işsizlik gelecek kaygısını çekiyorum. Ki ona bile lüksüm yok hala arayış içindeyim. Ben size şöyle örnek vereyim ilaç ismi vermeyim ama hap içip 4 gün üst üste uyumadan geceleri çalışıp işe öyle gittiğimi bilirim ben ve bunu daha geçen sene yaptım. O işten de yorduğu ıcın cıkmak zorunda kaldım baska gerekcelerım de vardı ama ona bıle nerdeyse pısman olacağım. Ben ailemden isteyemem ama siz isteyebiliyorsanız gidin. astrojurnal

belki de böyle bir çalışma hayatı aslında istediği şey değildir. bunu erkenden farketmiş olması çok daha iyi. D damdan

Şansım yaver giderse seneye sınava gireceğim. Mesleği her an bırakabilmek adına tarım işine bile girdim ama ağaçların büyümesine daha çok var :)) Bu arada yükseklisans da yapıyorum ama onu da bırakabilirim her an... Umarım ileride pişman olmam :/ Ama sonuçta ruhsatım da var tecrübem de var , baktım başka türlü de kazanamadım öğretmen olamadım kürkçü dükkanına geri dönerim...

Home ofis açtım ben pandemi nedeniyle. Bir yandan da sınavlara hazırlanıyorum. Bakalım nasıl olacak. Ama hepimiz senin endişelerini taşıyoruz. Sudan çıkmış balık gibiyiz ne yapsak ne etsek derdindeyiz.

Açıkçası ben avukatların iş yoğunluğunun, çalışma saatlerinin bu kadar fazla olduğunu bilmiyordum, taa ki avukatlık yapan bir kadınla çok yakın dost olana kadar. O da gece 11'den önce eve gidemezdi. Haftasonu buluşurduk bi telefon gelir büroya git şunu hallet bunu hallet derler, burnumuzdan gelirdi. En sonunda Amerika'ya gitti zaten, oraya yerleşti.

ben de hukuk istiyordum vazgeçtim herkes hukuk okuyor şuan

İşte o başka bölüm hangisi? Hepsi aynı artık...

İstanbul kurtlar sofrası. Burada büro açmak demek kafadan 5-6 yıl bomboş büro duvarlarını izlemek demek. Memlekete dönüp büro açmak da hiç tercihim olmaz açıkçası çünkü oldukça gelişmemiş bir doğu akdeniz şehri.

Aynı sizin gibi ülkenin en iyi hukuk fakültelerinden birinde okuyup stajını yapan biriyle tanışmıştım. Hayatından öyle yılmıştı ki stajını bitirmeden çalıştığı yeri bıraktı egede babasından kalma iş yerinde çalışmaya başladı mesleğiyle alakasız. Bence gidin ben 3-4 sene önce çok kararlıydım. Döviz yükseldikçe ailem ve kendim yaş aldıkça korkar oldum. Bir kere gözü karartın olmadı dönersiniz geri. Ama denemek lazım

Yurtdisinda hersey daha iyi diye genelleme yanlis olur, sonrasinda hayal kirikligina ugramamak icin iyi arastirmak lazim. Ben yurtdisindayim ve burda hukuk bürolarinda calisanlarin benzer sekilde calistiklarina sahit oluyorum. Genelde cok büyük ve taninmis bürolarda aksam gec saatlere kadar mesai yapiliyor. Kücük yerler biraz daha iyi olsa da yine 8-9'a kadar calismak gayet normal. Bence sıkıntı mesleginizde. Belki bambaska bir bölüme yönelmek lazim eger su an ki durumu hayatiniz boyunca sürdürmek istemiyorsaniz. Ne kadar erken atarsaniz bu adimi o kadar iyi bence.

Ben de böyle düşünüyorum. Daha yolun cok başındasın. Ama z kuşağı böyle arkadaslar. Bizim yeni mezun arkadaşlar da böyle. Hem pastam dursun hem karnım doysun. Çalışmaları gereken bir sınav var, hepsi bekar cocuksuz. Kazanırlarsa ğozisyonları değişecek, maaşları artacak. Hazır pandemi varken evdeyken çalışın haftasonu falan dedim. Yok haftasonunu kendime ayıracağım diyor. Sonra da maaşım az diye şikayet. Kusura bakmayın da emek olmadan yemek olmuyor. Özellikle hukuk gibi alanlar dünyanın her yerinde çok çalışır aöa tecrübe kazanınca iyi kazanır. Ben de aynı yollardan geçtim. Şimdi evden 10-5 arası çslışıyorum. Altımda ekibim var.

Benim eniştem avukat ortakli bir hukuk bürosu da var ve saat 6 dan sonra çalıştığını hiç görmedim. Kazancının iyi olduğunu düşünüyorum. Tecrube kazandıkça şartlarınız iyilesir diye umuyorum

Daha ilk deneyiminiz ve malesef stajyerler in baskı gördüğü bir ülkedeyiz. Çok yakınım kendi hukuk bürosunu açtı stajı biter bitmez ve büyüdü. Şimdi altında çalışan birçok avukat var. Ama mesai saatleri belli. Onlara karşı gayet töleranslı. Maaşlarında gayet iyi misal ben ilk mezun olduğumda iki yıl ücretli öğretmenlik yaptım. Sonra kurumsal bir koleje girmiştim. Yediğim baskıları, verilen iş yükünü ve aldığım maaşı bilseniz.. Hastalık sahibi olmuştum, bunca sene bu kullara köle olmak içinmi okudum diyip çıktım işten kpssyi zorladım atandım. Sonrası mutlu son.. özetle seçenekler arasında iyisini seçebilmek bizim elimizde Mihail Zoscenko

tabi ki baslangicta cok mesakkatli butun meslekler, benim cevremden gordugum kadariyla en zorlayici olanlardan biri de avukatlik. buyuk ihtimalle senin de derslerine girmis olan cok unlu bir hoca, simdi oradan ayrildi gerci ama, oglu benim best friendim. babasiyla konusurken adam zamaninda kirayi odeyemediginden bahsetmisti. simdi oglu babasinin yaninda calisiyor ama calisiyor mu sormak lazim. yazin konusuyoruz e senin isin de zor diyorum ne zoru lan hayatimda dilekce yazmadim diyor ama instagramda avukat. bir baska arkadasimiz da o cocukla ayni yerde calisiyor, birinin babasi digerinin patronu yani. bayramlarda bile tatile gidemez. patronun oglu gecen cani sikilmis bizi aradi sizin oraya geliyorum bir haftaligina diye, digeri de dilekce gununu mu ne kacirmis firca yiyordu. dedigim gibi ya yurt disina cikacaksin ya da turkiyedeysen de ailenin/yakinlarinin onceden burosu olacak ki rahat rahat basla meslege. yoksa sifirdan baslayan butun avukat arkadaslarima cok uzuluyorum, hicbiri emeklerinin karsiligini alamiyorlar, cogu da pes etti uzucu sekilde.

mesela hollywood filmleri vardır ya çoook çalışırlar ofiste yatarlar filan aman allahım gömlekler berbat olur kahveler gider pizzalar gelir, karısı temiz gömlek sıcak çörek getirir 385753 tane afra yapar filan. ya benim normal iş hayatım öyleydi. normalimiz buydu bizim, 3 saat uyuyorduk. hep işyerindeydik. duşumuz muşumuz zaten hepsi vardı. ama herkes öyleydi. hep o hollywood fimlerinde "fazla çalışma" sekanslarında o zamanlarım gelir aklıma gerçi ben de hala o zamanların ekmeğini yiyorum. yani çalışırken bilemiyordum ama tüm işi o zaman öğrenmişim, o tempoyla 15 senelik tecrübeye denk olmuş tabii. orası da ayrı. ihmal edilen bir çocuk filan yoksa ortada aslında çok kötü bir fikir değil yani. işi öğren sonra kendi işini kur. R rpt

Cok bunaltıcı ama bence sabredin iyice işleri öğrenene kadar. Sonra daha iyi şartlarda o tecrübe ile iş bulursun inşallah. M ManzaramDeniz

Hukukçu olsam kamu düşünürdüm kesinlikle. Azıcık aşım ağrısız başım tertemiz. benyeniyimgaliba

Bizim mesleğimiz kişinin çalışma temposunu kendine göre ayarlayabileceği bir meslek. Stajyerken size dayatılanı meslek hayatınız boyunca devam ettirmek zorunda değilsiniz. Sadece bir kere gece 12de müvekkil yakınının telefonunu açtım ), bir daha asla dedim. Akşam 7den sonra telefonlara cevap vermem, acil bir durum olursa mesaj atarlar gerek görürsem dönüş yaparım. Kimi meslektaş bu tempoyu sevdiği için böyle çalışıyor, siz de kendinize hangisini uygun buluyorsanız onu yaparsınız. Şimdiden bu kadar karamsar olmayın.

Bir şey sormak istiyorum hukuk çok sıkıcı değil mi? Çevremde hukuk bitiren arkadaşlarımın çoğu pişman. Sanki bölümü yazarken yaşadıkları heves yok gibi. Hukuk için yurt dışı da çok zor oluyor bildiğim kadarıyla ülkelerin yasaları farklı olduğu için. Ülke siyaseti de malum.. bilmiyorum farklı alanları hiç düşündünüz mü?

Ama stajyermişsiniz işi tamamen öğrenip kendi büronuzu açabilirsiniz. Çevremde çok var rahat avukat demek ki herkes aynı olmuyor

10 yılımı muhasebe bürosundan tut, kurumsal, kurumsal görünen ama vasat her türlü iş yerinde geçirdim. Smmm stajımı yaparken yarıda bıraktım. Şu saatten sonra ancak kendi işimin muhasebesiyle ilgilenirim. Vasıfsız, vizyonsuz, hak gaspçısı hırsız patronlardan bıktım. Onlar adına iş yapmaktan, mavi yakanın hakkını gasp ediyor diye karşı çıkınca azar işitmekten, bir işi ayakta tutmanın zorluklarını dinlemekten sıkıldım. Evet iş beğenmiyorum artık. Bence imkanı olan herkes şartları zorlayıp başka işlere yönelmeli. Maaşlı çalışmak ne para ne mutluluk sağlıyor. M

Tabii gelir de O riski alacak alt yapı yok bende

Herkes motivasyonda zorlanıyor bu aralar maalesef. Benim de mülakata çalışmam lazım 2 hafta kaldı bakamıyorum bile geçmiş yıllarda çıkmış sorulara. Umarım istediğiniz gibi olur her şey.

Şuan her şeyin başındayken mesleği değiştirebiliyorsan değiştir derim. Şimdi 23-24 yaşlarıma dönsem yapacağım ilk iş başka bir işe başlamak olurdu. Hatta tam bununla ilgili bir başlık yazacakken sizin başlığınızı gördüm. Ben daha önce Türkiye'nin ileri gelen bir kuruluşunda hukuk departmanında iş teklifi aldım. Neden teklif aldım biliyor musunuz, daha önce çalışanlar ülser ya da çeşitli bağırsak sorunları yüzünden işlerini bırakmışlar. Bundan 4 yıl önceydi, primli maaşlar gözümü boyamadı, ben o saatlere kadar baskı altında çalışamam dedim, reddettim. Daha sonra başka birini bulamadılar ki İstanbul ve İzmir departmanlarında açık olduğunu değerlendirmem halinde hemen başlayacağımı söylediler, dosyalar genellikle İcra dosyaları olduğu için kabul edemezdim. Bu sırada hakimlik sınavlarını kazandım mülakatta elendim. Kendi büromu açtım. Şuan 30'lu yaşların başındayım, bu yaşlarda tek başıma büro idare ediyorum kazancım iyi sayılır ama iş gelmesin artık derken buluyorum kendimi. Hatta bazen gelen işi başka avukatlara yönlendiriyorum ya da kasıtlı o gün büroya gitmiyorum. Eşim imajımı zedeleyeceğini söylüyor, imaj kimin umurunda? Ben bu yaşımda hala meslek değiştirmeyi düşünüyorum. En sonunda karar verdim seneye yeniden üniversite giriş sınavına gireceğim ve hala 18 yaşımdaki disiplin hırs azmim olmasa da şansım varsa başka bir bölümü kazanırsam gidip okuyacağım.

Bizim ülkede de tam kapanma desinler ama herkes çalışsın

Ben de stajyer olarak Legal 500'da yer alan iki farklı büyük büroda çalıştım, ikisi de birbirinden beterdi. Üstelik staj bitsin huzura ereyim gibi bir durum da yok, zira seniorların hayatına da şahit oluyorsunuz ister istemez ve o da pek iç açıcı gözükmüyordu. Biri yaz stajıydı, neyse ki bir ayda bitti; diğerinde de ben birkaç ay sonra kaçtım ama aradaki süre hayatımın en geçmek bilmez, iç karartıcı birkaç ayıydı diyebilirim. sonra küçük bir büroda yasal staja devam ettim de kendime geldim, nitekim şimdi de kendi ofisimiz var. Tabii hangi alanla ilgilendiğinize de bağlı ama fikrim kendinizi büyük bürolarla sınırlamamanız. Hem şahsi tecrübeme hem arkadaşlarımın aktardıklarına dayanarak söylüyorum; mobbingin normalize edildiği, ofisten kim en geç çıkacak yarışı yapıldığı, aynı iş bilmem kaç parçaya bölündüğünden ve herkes üstünün tepkisinden Allahtan korkar gibi korktuğu için kimsenin aslında doğru dürüst üretimde bulunmadığı, ruh emici yerler. Evet, şu an mesleğin durumu genel olarak da çok iç açıcı görünmüyor ama nihai kararınızı vermeden önce dümdüz avukatlığı bir deneyimleyin, ona göre hareket edin derim.

Sassy bu ülkede işler ters ilerliyor, dolandırıcıların ismi daha çok biliniyor.

Ah o kararlar...

Yok yok mutlu olanlarımız da çok :) Bazılarımızın motivasyonu para, bazılarımızın itibar, bazılarımızın sadece meslek aşkı... Benim motivasyonum kafamın rahat olması, o da bu meslekte çok zor. Hele benim gibi başkalarının derdini kendi derdiniz yapan biriyseniz... ) Ama kafam rahat değil.

ben o düzeni reddedip istifa edip, kendi ve freelance düzende işini kuran kişiyim. ama o iş öyle: ooh alayım bilgsyarı gideyim bir köşeye, kafama göre çalışayım rahatlığında olmuyor bir kere freelance çalışıp anne-babadan kalan bir çöpünüz olmadan kendinize maddi özgürlük kazanacak düzene gelebilmek için kafadan bir 3-5 seneyi feda etmeniz gerekiyor. müşteri tabanı edinmeniz, kendinizi kabul ettirmeniz, maaşınızı geçen bir nakit akışı oluşturmanız lazım "geçen" diyorum çünkü normalde yılda 12 kere maaş alır en kötü 3 hafta tatil yaparsınız, kıdeminiz, sigortanız, yemek kartınız şununuz bununuz olur. tüm bunları telafı eden üstüne olur ya iş akışının durduğu ara dönemleri örten bir gelir için maşınız 10 bin liraysa 15 bin lira gibi vergiden sonra aylık gelir hedeflemeniz gerekir. (çünkü buradan sigorta ödeyecek, sürekli evde olduğunuz için ek donatı alacak, yemek söyleyecek, kendi muhasebenizi filan tutmanız gerekeceği için bu konularda gerekirse eğitim alacaksınız. vs vs vs. yani maaşla aynı parayı kazanmakla aynı gelire ulaşılmıyor. üstüne bu bir kuraldır: ne zaman iş acildir, o bilgisayar bozulur, o internet çöker, o yazıcının kartuşu biter... yani öyle gidip papua yeni ginenin bir köyünde, kamboçya kırsalında ya da moğalistan çölünde çalışmak çok kolay değil. en fazla şu yapılıyor : mesela normalde makededonyayı-arnavutluğu 3 günde gezecekseniz 8-10 günlük bir plan yapıyor biraz gezip biraz çalışıyorsunuz venedikte havalanından otele geçince uçakta, bekleme salonunda otobüste yaptığınız acele işi lobide tamamlayıp teslim ediyor. koyuyor laptopu uyuyor. sabah çıkıp bir tur atıp geldikten sonra müşterinin teyit mailini alıyorsunuz. filan. ha o "dünyayı gezerek çalışma" hiç mi mümkün değil? mümkündür tabii ki de yaşlar gidiyor... ben bu düzeni kurana kadar 36 filan olmuştum. (istediğim gelir seviyesi ayda 2500 dolar filan gibiydi, o seviyeye gelince de durdum, üstüne gitmedim açıkçası çünkü benim bedenim fazlasını kaldırmıyor, kendime vakit ayırmak zorundayım artık, üstüne yapmak istediğim başka işler var, onlara bakıyorum. bu parayla newyorkda filan yaşayamam, evet, ama yaşamak isteyeceğim yerlerin çoğunda iyi kötü idare ederim.) neyse, sorun şu ki tüm dünyada geçerli bir seyahat sigortam olmadan kapıdan adım atamam mesela böyle bir düzen için. . gezecek olsam sürekli iş planına göre gezmem gerekir, öyle "kafa rahat gezme" yok yani. üstüne anne babalar yaşlanıyor, başka sorumluluklar çıkıyor. bir aidiyetiniz olmaması gezmeye de aşırı motive olmanız lazım. olabilir tabii. ve en önemlisi benim işimde günlük kontrol edilmesi gereken şeyler oluyor yani mesela 3-5-8 aylık bir proje alıp kimsenin sizi kontrol etmeyeceği bir düzende iş yapabilecekseniz, onu bilmem. ama freelance işlerde de bir dünya kontrol ve QA var. neredeyse günlük iletişim gerekiyor, olmuyor yani öyle gideyim okyanusun ortasında bir adaya muz yiyip kokonut içip kafama göre çalışayım... ama mesela şunlar var: kuaföre gitmiyor, makyaj yapmıyor, işe-gidiş geliş için yol yapmıyor, ister sabah ister gece çalışıyorsunuz. patron yok. dedikodu yok. evet. mesela egede bir köyde çalışılabilir. bunu yapıyorum ben zaten.

Ben başka bir alanda yüksek lisans yapıyorum, teşekkür ederim biraz daha çalışmam lazım yüksekte başarılı olmak için, şu sıralar modum çok düşük olduğu için dersleri de takip etmiyordum

Çünkü o direktöre göre sizin varoluş amacınız "iş geliştirmek". Dışarıda bir hayat varmış siz bir insanmışsınız falan önemli değil. Benim eski yöneticim de akşam 6 olunca hemen çıkıyorsunuz diye kızan, habire akşam hafta sonu mesaisine çağıran, gece 3'te mailler atan, gece iş yerinde kalarak sabaha kadar çalıştığından gizli bir gururla bahseden biriydi. Ve burası bir kamu kurumu idi

o daha beter ki yıllarca büyük bir ofiste çalıştım arada pazarları eve iş getirirdim eşim söylenirdi ofiste kağıtları fazla harcamayın derdi patron biz kızardık vs sonra eşimle birlikte çalışmaya başladık, pazarları iş yapıyorum diye aferin demeye başladı yine o kağıtlar ne çok gidiyormuş, o masraf ne kadar fazlaymış öğrendim ha bu pandemi döneminde evet rahattık zira bir yılı aşkın süredir evdeyim ve hiçbir işim aksamadı gece gündüz tüm anlarda iş yapan bir ben var sadece

aynen yaa ne güzel yıkadılar beynimizi kariyer diye diye. biz de ekonomik bağımsızlığını kazanan beyaz yakalı kariyerli kadın olacağız diye nasıl gaza geldik de pis pis sömürdüler bini. gerçi ben hayatımın allahtan sadece 2 yılıyla kurtardım da... buna da şükür. gerçi ekmeğini hala yiyorum orası ayrı.

o kadar çok çalışılıyor ki kurumsal olup başarılı olacağız diye, özel hayat kalmıyor ki insan dengelensin. kendinize haksızlık etmeyin, bizlere öğretilmiş bir çaresizlik bu. sözüm ona kurumsal yerlerde iş-özel hayat dengesi önemli derler fakat bizim direktörümüz de sürekli "iş yerinde işi geliştirmek için araştırmaya zaman kalmaz, evde boş zamanlarınızda çalışmak zorundasınız" diyor. evde neden çalışayım? para almadığım zaman diliminde hem de? :)

Karar ne damdan D damdan

ben mesela ilgi alanımı buldum. astroloji ile başladım şimdi human design vs dersler alıyorum ama maddi güven benim için önemli olduğundan henüz para kazanma yöntemimi değiştirecek cesareti bulamadım.

Evet... Yoksa bir eşit ağırlıkçı olarak Hukuk bölümünden bir çok eşit ağırlık mesleğine geçebiliyorsunuz kpss ile.

MrsDelfino

şeytan doğru söylüyor, aileniz destek verebiliyorsa, eğitim olanaklarını araştırın yurtdışında. hem orada geçerli olacak bir diploma sahibi olursunuz hem de öğrenciyken aldığınız vize belli süre çalışmanıza olanak sağlıyor, geçinir gidersiniz. çok pahalı bir şehir olmaması lazım tabi.

Çok tatlı yazmışsınız :) Yöneldiğiniz alan nedir özel değilse?

yok hayatım yok mesleki deformasyon, konu hukuk ya oradan daldım :)))

Tebrik ederim insanların 10 yıl sonra kafasına dank eden çok erken gelmiş size. Avukatların halleri içler acısı mesai saati diye birşey yok, saygısız ilişkiler ve müvekiller daha da kötüsü bi süre sonra o etrafınızdaki diğer avukatlara benziyorsunuz, aynı sıkıcı vasat muhabbetler.. avukatlar bir süre sonra insani olarak da kalitesizleşmeye başlıyor tüm bu etkenlerle.. gerçi ne iş yaparsanız böyle bu ülkede. hiç ama hiç düşünmeyin direk yurtdısına gidin, us, uk veya almanya olsun tercihiniz tabi. İyi şanslaar

Ben Bilim Kurulu falan mı diye sormuştum. Sorry

Türk mühendisleri çalışkan oldukları için iş bulmuyor bence gelişmiş ülkelerin çok fazla mühendise ve teknik alanda eğitim alan insana ihtiyacı olduğu için iş buluyorlar. Amerika da çinli ingilterede hintli ve pakistanlı mühendis enflasyonu var neden? Bir uzay mühendisi bir elektronik mühendisi bir petrol mühendisi yazılım mühendisi gelişmekte olan bir ülkede mi yoksa gelişmiş ülkede mi kolay iş bulur sizce? Türk mühendisler almanyada iş buluyor çünkü almanyada herkes parasal kaygılarla çocuğunu mühendis yapmıyor. Marangoz da oluyor çocuk berber de onlar daha çok kazanıyor hatta. Dolayısıyla aynı şeyler değil. Avukatlık mesleği evet ülkeden ülkeye değişir. Ama bir uluslararası hukuk yüksek lisansı yaparsınız fransada o zaman dünyanın her yerinde çalışabilirsiniz çünkü uluslararası kurallar her imzacı devlette ortak. Ben kendisine yurtdışında iş bul demedim gitmeyi dene dedim. Avukat olması şart değil pizzacıda da çalışabilir köpek de gezdirebilir, çok daha insanca yaşar istanbulda bir plazada deneyimlediğinden. Nereden biliyorsunuz derseniz bir dönem yurtdışında yaşadım otellerde resepsiyonist kafelerde garson küçük çocuklara basketbol öğreten arkadaşlarım ailelerinden bir kuruş para almadan yiyip içip eğlenip haftasonları başka ülkeleri gezerek yaşam sürdürüyordu. Biz çok biçimciyiz bence. Beyaz yaka olayım ama öğle yemeği param olmasın. Beyaz yaka olayım hergün takım elbiseyle işe gideyim ama asgari ücret alayım varsın tipim havalı dursun.

aslında bu garip bir handikap bir dönem bizim patronun oğlu da aynen dediklerini yaptı sonra döndü zira babasının yaşadığı rahata kavuşmak istedi, onun gördüğünde babası şehrin en büyük ofisinin sahibi idi oysa babası da başladığı zamanı anlatıyordu neler çekmişti maalesef mesleklerin başlangıcı meşakkatli hukuktaki sorun mesai kavramının olmaması yani yapılacak işin bir ortalama süresi de yok mesela dava dilekçesi adı ama kimini dakikada yazarsın kimini 5 günde hatta iki farklı kişi iki farklı sürede yazar vs vs patron der ki X, Y ve Z senin işin o dosyaları yapman lazım ama işler sürelidir, süreyi kaçırırsan ağır cezada yargılanır ceza alırsın bu da senin zamansız çalışmaya yönlendirir, sonra bunu olağan görmeye başlarsın sonra yeni başlayanlar gelir onlar senin 2 saatte yaptığın işi 8 saatte yapar çünkü yeni olmak öyle bir şey ama sen yine de onlara da benzer miktarda iş verirsin bu sefer onlar fazla mesai yapar garip bir kısır döngü bir diğer sorun da işi sadece yapmak ve çıkacak sonucu hiç bir zaman bilememek mesela bir kod yazarsın sonra denersin ya da oyun yazarsın sonra oynarsın vs ama burada öyle bir şey yok bir cümle söylersin bir duruşmada tüm dosyanın içeriği değişir iyiye mi değişir kötüye mi bilemezsin sen işe başlarsın ama yıllar sonra çok farklı bir sonuç eline gelir

Konu sahibi değil kendisi.

yok ya seninle ilgili değil ben direkt daldım ondan

Ben diyemedim :/

Prag, Polonya gibi yerlerde öğrenci olmak muhteşemdir... Hukuk da iş imkanlarını bilmiyorum ama yurt dışında uluslar arası hukuk, ticaret hukuğu gibi bir alanda yüksek lisans yapmak iyi olabilir... Hukuk konusunda bildiğim Fransa ve İngiltere okulları en iyisi. . push ; J janemarple

O daha zormuş ya, evrak görmeyi içim almıyor artık... Mesleği seviyorsanız sorun yok, konu sahibi için de öyle. Benim sıkıntım bunca yıl geçtikten sonra, benim burada ne işim var ya? sorusunu kendime sormam...

Bakiniz iste güzel ülkemin siralanamayack Kadar cok sorunlarindan bir tanesi de bu. Yillarca calis, ugras didin, iyi bir okul oku, iyi bir meslek edin, gir kurumsal bir firmaya ve felegin sassin. Bende Türkiye de yillar boyunca alaninida ilk siralarda bulunan bir firmada calistim. Is bitmeden eve gidemezdin, mesaini alirdin ama bazen kapinin önünden geri dönmek zorunda kalirdin, gecenin ikisinde ücünde telefonla aranir Sabah sekizde ise gelecegin düsünülmeden saatlerce Telefon basinda dururdun, aylarca hafta sonu olmadan, günde en az 12 Saat calisirdin. Isin kötüsü ben bunu normal Kabul ederdim: Evlendim ve yurt disina geldim, Esim da alaninda ülkenin en büyük sirketlerinden birinde calisiyor. Ne kendisi ne de beraberinde calistigi arkadaslari calisma saatlerini günlük yasal süreden fazla uzatmiyorlar/uzatamiyorlar. Isin aciliyeti ya da yetismemesi onlari baglamiyor, calisma saatleri dolunca evdeler. Ilk evlendigimizde eve geldi, anlatiyor ariza cikti sunu yaptik bunu yaptik vs.. Cözdünüz mü sorunu dedim. Yookk dedi yarin bakicaz. Nasil yani üretim duruyor ve sen sorumlu kisi olarak eve geldin ve digerlerini de eve mi gönderdin? EEE calisma saati doldu kimseyi zorla calistiramam dedi... Ben sok...

Herkese merhaba. Ben İstanbul'da bilinen kurumsal bir hukuk bürosunda stajyer avukatım şuan. Öğrenciyken, beyaz yakalıların tası tarağı toplayıp Ege kasabası muhabbeti yapmasına hep çok şaşırırdım. Bu kadar emek verip dirsek çürütüyorlar sonra köye taşınıyorlar derdim içimden. Fakat inanın stajımın daha ortasında "bu nereye kadar böyle gidecek" demeye başladım. Gece 9'a, 10'a kadar mesai yapıyorum çoğu zaman ve karşılığında aldığım üç kuruşu kiraya faturalara veriyorum. Baba desteği olmasa geçinmemin imkanı yok. Hadi ben şanslı kesimdeyim, ailem arkamda, iyi bir eğitim aldım da iyi bir iş buldum; peki bunca insan nasıl geçiniyor diye düşünmekten geceleri uyuyamıyorum. Kurumsalın verdiği hiyerarşi sonucu yediğim azarı, kaprisi hiç burada anlatmayacağım bile. Şimdi gencim hadi dayanırım, peki evlenip çoluğum çocuğum olsa? Nasıl vakit bulur ki insan ailesine böyle bir çalışma temposunda? Çalıştığım bürodaki genç bir kadın avukatın "Geçen eve 20.30'da girdim. Eşim çok şaşırdı ne işin var burada dedi" diye gülerek anlattığı tasvir benim içimi parçaladı. Komik değil acınası bir hal bence. Bu kadar çabuk bezmiş olmak ve geleceğe yönelik müthiş bir korku yaşıyor olmak normal mi? Ne yapacağımı bilemiyorum kızlar. Şeytan diyor ki son bir aile desteği al ve yurtdışına çık yerleş. Gerçi oralarda ne iş yapar nasıl geçinirim onu da bilmiyorum. Ama bu ülkede her gün daha büyük bir hayalkırıklığı yaşayarak uyanıyorum ve ileride şansım varken gitseydim keşke demekten korkuyorum. Dertleşmek istedim aynı düşünceleri paylaşan arkadaşlarla...

ben gördüğümü söyledim; açıkçası her ülkeye her departmana tabi ki bakamadım bilemem ama çekya'ya daha 2 yıl öncesinde yaşamaya giden arkadaşım ve eşi sürekli türkiyeye gelip tatil yapacak vakit bulabiliyorlar. ikisi de farklı firmalarda farklı sektörlerde-mesleklerde çalışıyorlar. sanırım 1 aydı tatilleri. Ben burada 13 yıldır çalışıyorum, 2 hafta ard arda tatil yapamadım... Bahsettiğimiz ülke de bi norveç isveç değil çekya... Keza almanyadaki insanları çok soğuk bulan arkadaşım 2 yıl önce tekrardan almanyaya geri döndü iş sektöründen bunalıp sektör lojistik. İngiltereye İstanbul sözleşmesi ile giden bir arkadaşım da var her gün 3te 4te çıkıyor herhalde işten sürekli instadan hikayeler atıyor. geçri onun kendi işi... aslında baya da farklı sektörden tanıdıklarım varmış, inanın hepsi Türkiye'ye gelip tatil yapacak fazlasıyla vakit bulabiliyorlar. Ki gittikleri ülkelerde de ayrıca izin yapıyorlar yani.

hiç unutmam herkesin çokkk bunaldığı, işin çok yoğunlaştığı bir dönemde üst kurumdaki bir meslektaş hepimize mail atıp mesleği bırakıp Olimpos ta pansiyonculuğa başladığını duyurmuştu hepimiz çok imrenmiştik o zaman gençtik, biz de çalışır biriktirir bırakırız demiştik yok ama artık ne piyasa öyle ne paranın değeri var işin acısı başka iş de gelmez elimizden isyan etsek de lanet olsun desek de bu çarkın içindeyiz hem burada yazıp arka planda da çalışmaya devam şimdi hedef 50 yaş çocuğumuz büyüyecek belki o zaman yeni bir hayat kurarız kendimize diyoruz geçim kaygımız daha minimal olduğunda, iş niteliği de değişecek çoğu kişiye göre rahat çalışıyoruz, trilyonlarla oynamıyoruz ama beyin yorgunluğu yetiyor da artıyor

ya aslında biraz da bu babasının işine konanların sonucu bu hale de geliyor mesela senin babanın geliri konumu iyi ama oraya kazıyarak geldi şimdi aldığını hak etmiyor denilebilir mi hayır onun konumuna gelmek için sen üniversiteyi bitirirsen yeter mi, hayır ama hukukta gidip özel bir hukuk bitiriyorsun -ki bir ara girmek iyice kolaydı- baba parası ile gir oku, sonra babanın ofisinde staj aldın mı unvanı tamam, zaten iş akıyor sen de ofiste patron olarak takılıyorsun maalesef eskiden kişiye bağlı olan mesleği yani X bey ya da Y hanım için gelinen ofisleri konfeksiyona çevirdik o alana şu bakar bu alana bu bakar derken işini iyi yapanlar değil de markaya geliş arttı zamanında şehrin sosyetesi şehrin en büyük ofisinde çalışırken bana bir konuda danışmaya gelirdi, sonra patron bundan hoşlanmadı neden ismimle öne çıkmışım diye en azından yanıma bir iki kişiyi alıp X birimi diye konuşacakmışız da benim adım altta kalacakmış

Yani %60 diyelim sevme oranım ama başka meslek yapamam gibime geliyor. Yılların emeği, ne gözyaşı var o evraklarda Zaten sınavı kazanırken yarıldım orta yerimden. İnsanlardan daha çok seviyorum rakamları. Aslına bakarsan hangimiz sevdiğimiz işi yapıyoruz ki? Çok azdır. 10-15 yıl sonra herkes kaçıp kurtulmak isteyecek. Bu sefer de geçim sıkıntısı yakamızı bırakmayacak. Mutsuz mutsuz yaşayacağız.

Benim de büro açma hayalim var. Dur, şimdiden yıkma :)

Şeytanın dediğini yapın. Gidebiliyosaniz bi dk durmayın. Bulasikcilik, garsonluk yapın gerekirse. Orda mesleki kurslar falan var iş kayginiz varsa onlara gidersiniz, ya da yüksek lisans yaparsınız

Siz sanıyorum ki Avrupa'nın belli ülkelerinde bulunmuşsunuz. Deneyiminize dayanarak soruyorum Prag'da master yapmak ve daha sonra orada yaşamak hakkında ne düşünürsünüz?

şimdi bir karar geldi isyanlardayım dükkanı kapatıp gidelim modundayım zira artık ne yaparsan yap mesleki tatmin yok...

aile desteği varken gidin inanın küçük avrupa ülkelerinde bile çalışma şartları buradan 1897 kat daha iyi. tatilleri belli. burada 1 haftayı vermemek için 5 takla atıyorlar. bir arkadaşım urlaya yerleşti pazartesi sendromu diye deniz kenarında foto atmıştı geçen. küçük bir yer de olabilir ama aile desteği varsa kesin yurtdışı kesinnnn

Doğu Akdeniz şehrine gidiyorsun, köyüne yerleş tarım, hayvancılık öğren yiyeceğini yetiştir, bu enflasyonda zenginsin...

bu kadar erken görüp isyan etmeniz bence büyük şans. bizim eğitim aldığımız ve çalışmaya başladığımız dönemde o kadar normaldi ki bu "kurumsallık", sizin gibi düşünenler çok azdı ve çoğu zaman dışlanıyorlardı. şimdi insanlar yavaş yavaş titleların çok da önemli olmadığını, keyifle çalışmanın, huzurlu bir ortamda olmanın daha önemli olduğunu anlamaya başladı. ama çoğu 10-15 senesini harcamış oldu böyle işlerde.

almanya S sassyassyy Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Aynı kaygıları ben de yaşıyorum açıkçası Nasıl bir hayatım olacak kaç saat çalışıp sonra kendime zaman ayırabileceğim? yaşadığımız ülkeye ne olacak nasıl işin işinden çıkabilirim bir şey olsa diye sonra düşünüyorum ya bir sakin ol bir dur elin biraz para görsün kendi imkanlarını biraz yarat bakalım Çünkü düşünmenin pek bir faydası olmuyor şu ara... Ki pandemi var

işini severek yapıp kurumsalda devam edenlere saygım var. bazıları gerçekten o noktaya cuk oturuyor. ama insan bilgisayarı kapadığında mutsuzsa demek ki doğru yerde değil. aslında elimizden başka şeyler gelir ama sanırım iş ve yorgunluk yüzünden kendimize zaman ayıramadığımız için ne yapabileceğimizi bulamıyoruz.

Öğretmenlik sizi asla tatmin etmez, sormak istedikleriniz varsa sorabilirsiniz. Ben de zamanında hukuk yazmadigima pismanim

Mesleğin başlarında kariyer mesleki heyecan adrenaliyle gözünüzün hiçbir şey görmemesi gerekirdi. Şimdiden mesaisi stresi daralmanız enteresan geldi. Bir de niye şimdiden evlendiğimde çocuğum olduğunda diye plan yapıyorsunuz ki; nereden biliyorsunuz belki eşinizin evden çalışan bir işi olacak çocuğun günlük yükünü üstlenecek vs. Ayrıca aşırı hırslı, stres içinde geç saatlere kadar çalışan anneler de var E Elizabeth

Bu konu tam ben :) 6-7 ay öncesine kadar harıl harıl hakimlik savcılık sınavına hazırlanırken bu ülkeden bi cacık olmaz diyerekten şimdi bambaşka bi alana yöneldim. Tabii şuan tamamiyle amatörüm geliştirebilirsem kendimi Tez vakitte bu ülkeden topuklayabileceğime inanıyorum. Daha geçenlerde hakim bir arkadaşım istifa etti ampüllerin üzerlerinde kurduğu baskıdan ve whatsapp trafiklerine dayanamayıp xd Ağlanacak halimize gülüyorum ama vaziyet kötü... Bu hayatta verdiğim en iyi karar hukuk okumaktı aynı zamanda verdiğim en berbat kararlardan biride günümüz Türkiye "Cumhuriyeti" Devletinde Hukuk okumaktı. Kendimi Denizi olmayan ülkede Gemicilik okumuş gibi hissediyorum. Konu sahibi arkadaşım yaşlarımız yakındır muhtemelen erken farkındalığın için seni tebrik ediyorum. En kısa zamanda hayal ettiğin yaşama kavuşmanı diliyorum. Kendim içinde bunu diliyorum.

Lisedeyken Öğretmenlik stajı yapmıştım, bir ay kısa bir süre ama mecburen yapmıştık. O süreçten tek hatırladığım her gün başımın ağrımasıydı. Ama çocuklara karşı davranışım sebebiyle tüm öğretmenlerim ve asıl sınıf sahibi olan öğretmen, kesinlikle öğretmenlik yapmamı söylemişlerdi. Ben de onlara her gün eve gittiğimde başım ağrıyor demiştim. Onlar da baş ağrısının alışınca geçtiğini söylemişlerdi ama pek kulak asmamıştım. Şimdi o baş ağrısını, başkalarının dertlerine ortak olmaya yeğlerim. O zamanlar sıralamam ilk 1000'deydi, hukuk bölümünün bana uygun olduğundan adım gibi emindim, okumayı da yazmayı da tartışmayı da severdim. Hani şu pdr testlerinde bana hep hukuk çıkardı. Ama şimdi o gencin azmi de hırsı da yok bende. Bana kalan her gece düşünmekten uykuya dalamayan, her gün işine gitmemek için bahane arayan biri. Şimdi bu yaşın verdiği bir olgunluk da olabilir, geç de olsa bu meslek bana göre değil cümlesini kendi kendime söyleyebildim. Bazen insanlar bunun nankörlük olduğunu söylüyor ama istemediğin bir şeyde sırf iyi kötü kazanıyorsun diye kalınmaz ki...

Türk mühendisleri neden yurtdışında kolay iş buluyorlar? Çalışkanlıkları, zorluk karşısında mücadeleleri sayesinde. Türkiye kolay değil kesinlikle ama yurt dışında hele ki yeni mezun birisine kolay kolay iş verileceğini beklemek hayal perestlik. Avukatlık o ülkenin sistemine göre bir meslektir, buradan başka bir ülkeye giden bir avukat katip bile olamaz. Hukuk okuyarak mesleğini yapmaya. 2 kişi varsa 4 tanede doktor var, mobbing nedir nasıl yapılır siz sağlık sektöründe görün... 24 saat nöbet tutup 8 saat dinlenip 11 saat mesai yapmak her insanın harcı değil...

Sassy çok mutlu olurum gerçekten. Bekliyorum haberlerini. M

mahkemenin kararı 5 sayfa içeriği, esasen olmaması gereken bir karar ama oldurmuşlar karşı oy vs de var

Kendimi şey hissettim. Salak

Daha yeni mezunken üstüne üstlük zibilyon tane hukuk fal. Varken fazla abartmamışmışsın. Emek olmadan yemek olmaz şu an senin her işi yapacağın her işi öğreneceğin yaş. Fakülte teorik öğretir ama hayat sadece teorik değil. Önce meslekte pişmen lazım ki ilerde rahat edesin. Altı üstü 23-24 yaşındasınız. Ben dişhekimiyim üzerine uzmanlık yaptım. Biz de saat 5 e kadar fakültede hasta bakar sonra makale okur, ders çalışırdık. Tezim lab. Teziydi. Tüm lab çalışmasını akşam 6 dan sonra yaptım. Yeri geldi gece 12 de çıktım. 30 yaşında uzmanlık bittiğinde ne evim ne arabam vardı. Şu an ise emeklerimin karşılığını alıyorum çok şükür. Eğer o dönemler sabretmeseydim asla şimdi ki konumumda olamazdım

Kesinlikle... Bu ülkede işsizlik %15, genç işsizlik %30... Ben asistanken 1 hafta hocanın not defterini hazırladım, her gün en az bir saat özel işleriyle ilgilenirdim. Bir kere oto park parası vermemek için beni yanında götürdü arabada bekletti... Yapmam gereken işleri de asla ötelemezdi, sizin işinizi yaptım filan dinlemedi azımıza ederdi. Şimdi evden çalışma var asistan yok okulda. Çabalamazsanız, bir fark yaratamazsanız sıradan insan olursunuz, her gelen üzerinize basar. H helianth Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

İnan her satırında başıma salladım. Erken bir yıpranma olmuş ya da öngörün baya güçlü bilemiyorum. İşimin beni çok yorduğunu hatta yakınlarımın bile bunu fark edip kendime değer vermediğim için bana kızdıklarıyla ilgili bir konu açmıştım. 1 ay önce bu psikolojik sıkıntılarımı öğrenmek için doktora gittiğimde anksiyete olduğumu öğrendim. Egzamalar, anksiyete krizleri, 1.74 boyda 52 kilo kalmak... ve hala işime ara vermek gibi bir karar ulaşamadım. Çünkü korkuyorum. Gelecekten çok korkuyorum ve asla kendim için bir adım atamıyorum. Belki bir ablan olarak sana yalvarırım çalışmaktan kendini unutmayı alışkanlık haline getirme olur mu? Zamanını kaybetmeden mutsuzken en azından daha az mutsuz olacağın bir yola adım at.

Kafamı kesmek istiyorum ben bu yüzden :))

İş yaşamında mutsuz olsanız özel hayatınızdaki artılarla mutlu olabilirsiniz. Ben iş yaşamını özel hayatına da taşıyorum mutsuzluğum burada devam ediyor. Gece hiç uyumadım, sabaha karşı kendimi bir davayla ilgili makale okurken buldum. Hala daha da uyumadım. Bir gün bir yerlerde düşüp kalacağım gibime geliyor... Sigara bağımlılığı da cabası oldu. Biraz kk'ya bakayım dedim, okumaktan sıkıldım, tekrar dertlendim meslek değiştirme konusunda buraya başlık açayım diğer dertlerimi de dökeyim dedim. Sonra bu genç arkadaşımızın konusunu gördüm, buraya yazmak istedim. Bayağı bi konusunu işgal etmiş oldum, beni affetsin... P Papatya129

Başka bölüm öğretmenlik mi?

yazdıklarınızı bir çoğuna katılıyorum. ABD veya Avrupa farksız, parasını veririm en iyi mühendisi getiririm diyor. Kendi vatandaşı yönetici pozisyonunda. Onlar için personelin ne giydiği neye ne kadar inandığı umrunda değil, onlar projeye bakıyorlar. Biz daha kendi ailemiz içinde anlaşamıyoruz onlar dünyanın her yerinden beyinleri topluyor ve bir arada yaşatabiliyorlar