Bayanlar. merhaba. ben 8 yillik borderline hastasiyim. belkide daha once basladi bilemiyorym. denilene gore beraberinde az biraz bipolarda var. ilaclar. doktorlar intiharlar hayatimin ozeti. bir kerede hastanede yattim 15 gun kadar. yine yatircaklardi yatmadim. yalniz bende var sandigim seyleri burda basklarinda gormek farkli bi duygu benlede paylasimlarda bulunmak isteersiniz belki... Happybride Elif&Malik

Birsürü sebebi var öncelikle maddi durum ikincisi eşim durumumu bilmiyor yani anlıyor ama teşhisi bilmiyor sonra ben öyle buradaki kadınlar gibi güçlü biri değilim hemen umutsuzluğa kapılıp vazgeçerim bunu yenmek için çok güçlü olmak lazım ben yapamam. dün gece ağlama krizine girdim eşimin o kadar desteğine rağmen lkendimi o girdaptan kurtaramadım ben tedavi deneyip herkesin durumumu bilmesine o kadar para döküp sonuç alamamaktansa böyle devam edeyim defim ama bir yandan da çok yorgunum. Dışarıdan hiçkimsedurumu farketmediği için şimdilik rahatım ama içten içe ölüyorum G

Evet bende borderline'm cok yalnız hissediyorum kendimi hic arkadasim yok cekingenim artık bu durumdan kurtulmak istiyorum belki bı arkadasim olsa herseyimi konuşup paylaşabileceğim bu durum ortadan kalkacak ama yok

psikologum ödev veriyordu ve inanılmaz keyif alıyordum onunla görüşmekten. Psikiyatristten ne öğrendin dersen bişi sayamam. Ama bi aylık psikologdan dünya şey öğrendim. Borderline ı psikiyatristler çözebiliyormuş ama.

tekrar merhaba. standart hareketlerden birisi daha. süreklilik problemi :) herneyse, konuya gireyim arkadaşlar. öncelikle borderline kişi evlenemez diyen arkadaşım, neden evlenemesin ki? problem evlenmek değil, evliliği sürdürebilmek. borderline yaş ilerledikçe kısmen de olsa hafifleyen bir sorun. ilaçlarla vs daha iyi hale geliyosun. ben de 33 yaşında evlendim. sürece uygun yani :) devam ettirebilmemdeki en büyük etken daha önce bahsettiğim gibi eşimin karakteri. bunun yanısıra en son yazdığım mesajdan sonra doktora gittim tekrar, emzirmeyi bıraktım ve ilacımı kullanmaya başladım. böylelikle daha iyi bir eş ve anne olabildim. hamile olan arkadaşım. mesajın tarihine bakmadım, belki doğum yapmışsındır ama hamilelikte ilaç kullanamadığım için benim de sıkıntılarım artmıştı ne yazık ki. bu normal. ama biraz da senin kişisel gayretine bağlı. moralini yüksek tutmaya çalış, kendim için değil bebeğim için diye düşün. sonuçta senin psikolojin onu çok etkiliyor. yine de belli bir yere kadar başarabilirsin. yani bende öyle olmuştu. bunun için kendini suçlama, çok derinlere dalma ve hamileliğin tadını çıkar lütfen. şu anki durumuma gelince yukarıda da söylediğim gibi hakikaten çok kötü bir durumda gittim doktora. hatırlamak istemediğim kadar kötüydüm. ilaca başladım ve hala kullanıyorum. kısa vadede bırakmaya da niyetim yok. çocuğumla iyi vakit geçirmeye çalışıyorum. eğitimiyle ilgileniyorum. sosyal ilişkilerimde pek bir değişiklik yok ama kızımı insanlarla kaynaştırabileceğim fırsatları kaçırmamaya çalışıyorum. hala düşüncelerimin ve davranışlarımın doğruluğuna şüpheyle yaklaşıyorum. ben hiçbir zaman normal olamayacağımı kabullendim. amacım sadece dibe inmemek artık. bunun için elimden geleni yapıyorum. bu arada anksiyete vs gibi hastalıkları da olan arkadaşım. borderline hiçbir zaman tek başına gelmez. yanında mutlaka bir ya da birkaç arkadaşını getirir. uzun oldu yine. herkese sağlık, sıhhat diliyorum.

Sanırım teşhis almış ya da alacak olan herkes için bu yazı " hadi ya demek ki yalnız değilmişim" hatta " anormal " değilmişim hissi yaratıyordur. Çok garip hissediyorum. Çok.

Canım öncelikle sakin ol. Bana bu teşhis çok daha önce konuldu ben alıştım kendimi böyle kabullendım. Evet zor ama insan alışıyor. bende 27 yaşındayım. özelden de burdan da her konuda konuşalım canım özelden olursa daha iyi olur. ben sana elimden ne geliyorsa yaparım konuşuruz bol bol. doktora da gidiyomuşsun ne güzel. ben 4 sene önce bıraktım daha da gitmedim. M

uzun zaman oldu yazmaya vakit bulamayalı... bu arada dibe doğru gidişim hızlanmış meğer. dönem dönem ve özellikle son günlerde sinir krizleri, öfke nöbetleri geçiriyorum. eşim de isyan etti en sonunda. o sabırlı adamı da bunalttım, ona da hayatı zindan ettim. kendi karanlığıma eşimi de çekiyorum. ne büyük haksızlık aslında... ne yapacağımı bilemiyorum. o kadar çaresiz hissediyorum ki kendimi, anlatamam. en tanıdık duygumun çaresizlik olmasından da bıktım artık. "bebeğime kim bakar" korkum olmasa yapabileceklerimden kendim bile korkuyorum. acil tıbbi yardım bulmam gerek ama lanet olsun yok ki tedavisi. bugün internette amerikalı bir doktorun röportajını okudum. bu hastalığın da genetik olduğunu düşündüğünü söylemiş. dünyam başıma yıkıldı. allahım yalvarırım bebeğime olmasın, nolur o benim gibi cehenneme mahkum olmasın... T

Peki ne oldu diyeceksiniz belki umarim dersiniz cunku hala anlatasim var. ben o sirada anksiyete tedavisine ihtiyacim oldugunu dusundum cunku daha once babami kaybettigim sirada ilac tedavisi gordum ama ise yramadi hatta doktor bile bunu soyleyince kendi rizamla biraktim ki bu iyi bisey demiyorum ama ben en son bi perdenin arkasindan dunyayi izliyodum bunu istemedim gercekten yasamak istedim ve o donem kendimi oldugum gibi kabullendim ve mucizevi bi sekilde bir sure coook iyiydim yine dustum ama kalktim ruh halimi cok rahat degistirebilirdim her zaman aglarken deli gibi gulmeye baslardim belli seylerin varligi yeterdi insanlar sasirirdi ama ben sansli oldugumu dusunurdum boyle biri oldugum icin borderline olabilecegim aklima gelseymis keske neyyysse devam.. tum bu yasanmisliklari cebime alip doktora gittim klasik depresyon ilaci olan prozac verdi ilk iki hafta yine boslukta yuzdum ama o sirada icimde biseylerin degistigini beni eski bi dostun ziyarete gelmekte oldugunu hissediyodum o kimdi tabi ki panik atak babam zamaninda cok yasadim bunu cunku ölümünden kendimi sucladim bir sure bu deri bi konu tabi ama ozetle icimdekileri bastirdigim zaman hep boyle olur bana yine oldu o sirada iyi olacaksin bu ilac ilk iki haftadan sonra ise yariyo Aten doktorunu dinle hayatinda bir kez baska birinin lafini dinle uslu ol ki iyiles dedim sonra birgun duaunceler gelmeye basladi tam psikolog randevuma gidecekken metro da bayildim hayatimda ilk kez bayilmiatim ilginc bir deneyim oldu o sirada panik atak gecirdim bitti sandim bitmemis baslangicmis aslinda iki hafta boyunca hic durmadi sanki yemekten kesildim su icemedim ki beninsanligin sudan geldiginin kaniti olabilecek sekilde fazla su icen biriydim iste bu onemli bi belirtiydi doktora yeniden gittim psikiyatr acile gittim o sirada iyi ki sakinlestiriciler var yoksa o kafayla nasil hayatta kalirdim deyip farmakoloji sektoeune hep tesekkur ettim sonra duzeldim sandim gercekten iyiydim arkadaslarimla oldugumda sevdigim seyleri yaptigimda iyiydim... M

yine geçmişin kıskacına girdim. günlerdir dişlilerinin arasında ezildiğim bir çarkta yaşıyorum sanki. insanın pişmanlıkları ne kadar büyük bir yük olabiliyormuş sırtında. bir an önce bu yükten kurtulmam gerek. kendimi affedemediğim öyle çok şey var ki... işin kötüsü minicik bir pişmanlık bile beni ezecek, yüreğimi lime lime edecek kadar büyüyor içimde. bir an önce geçmişin hayaletlerinden kurtulmak için bişeyler yapmam lazım, ama ne? Nadiaa devrim sehitleri olumsuzdur tek ayak

hayır tabiki yaşadıklarım sadece annemle ilgili değil. sadece konu annemle ilgili. yaşadığım şeylerin bağlı olduğu çok neden var. çeşitli travmalar var beni borderline'a taşıyan. bunları araştırdıkça algılayabildim. özellikle söylemek istediğim; tarzım belki öyle oldu ama annemi suçlamıyorum. o da kendince doğru bildiği şeyleri yaptı. herşeyden önemlisi sonuçta bir anne. benim bunları yaşamamı o da istemezdi. hayatımızın daha farklı olmasını, yaşadığımız pek çok şeyi yaşamamayı o da isterdi. bu hastalığın teşhisinin koyulması ise 7 yıl önce oldu. adının ne olduğunu bilmesem de bende bir sorun olduğunu farkediyordum. babam ölene kadar kendimce başetmeyi başardım ama babamın ölümüyle birlikte ipler tamamen koptu. doktora gittiğimde hıçkırarak ağlamaktan konuşamıyordum ve sadece iyi hissetmek istiyordum. dipteydim yani ya da ben öyle sanıyordum. çünkü asıl dibe vurmayı, dağıtmayı bundan 3 yıl önce gördüm -ki keşkelerin, pişmanlıkların en yoğun olduğu dönemimdir. bu hastalığın yaşamadığım tek noktası bilinçli intihar girişimi oldu. bilinçsiz olarak ölümden döndüğüm kısmını intihar girişimi saymıyorum, o da ayrı bir konu. şimdiye gelirsek, allaha binlerce şükürler olsun diyorum. umudumun tükendiği noktada eşimi karşıma çıkardı ve bir yuva kurmayı nasip etti bana. geçmişi düşünmediğim sürece mutsuz değilim. hala kendimle savaşmaya devam ediyorum, git gellerim, öfke krizlerim, sağlıklı tepkiler veremeyişim, sağlıklı düşünemeyişim, düzenli arkadaşlıklar kuramayışım vb konularda sorunlarım hala devam ediyor. tek endişem çocuğum, onun da benim gibi olmasını asla ama asla istemem. bu nedenle kızımı bir pedagog danışmanlığında büyütmek benim için bir zorunluluk. allah kimseye bu hastalığı yaşatmaz inşallah. uzun oldu yine, şimdilik bu kadar terapi yeter :)

Tüm erkekler.. tek tek sıraya girin.. hepinize yetecek kadar borderline kadını olamayabilir.. ama hayatında bir kez Tanrı olmak istiyorsan hizayı bozma sabırla bekle ve onun seni bulması için dua et : )) Evet arkadaşlar, psikologum tarafından borderline teşhisi konmuş biri olarak hakkımızda yazılan hemen hemen herşeyi okudum. Durum bizim için içinden çıkılmaz halde olabilir, ama bir borderline sevgiliniz varsa sandığınız kadar korkulacak bir hayatınız yok.. Sadece ona nasıl davranacağınızı bilmeniz gerekiyor. Bende sizlere bilinçli bir hasta olarak yardımcı olmaya çalışacağım. Öncelikle ilk cümlemde dediğim gibi, o size ''Tanrı'' olma şansını vermiş ve sizi seçmiş. Kesinlikle kendinizi bir kurban olarak görmeyin. İlişkinin başlarında size uyuşturucu etkisi yapar, damarınızdan girer ve tüm hücrelerinize yayılır.. o kadar güzel sever ki o kadar abartır ki içindeki sevgiyi öylesine bütünleşir ki sizinle aklınız almaz boşuna uğraşmayın. Dozu o kadar fazla tutar ki ilk başta adeta müptelası olursunuz. Ağzınızın içinde nefes alır, siz onun oksijeni olursunuz siz yokken nefes alamayacağını söyler, hayatının merkezi olursunuz. Sizden başka hiç kimse yoktur o dünyada... Bu dünyayı o yaratmıştır ve tanrı olarak da sizi tayin etmiştir. Dozunu ayarlayamaz uyuşturucunun ne var ne yoksa hepsini verir damarınıza, ruhunuza karışır ve sizin ruh eşiniz olur. Sakın kendinizi onun ruh eşi sanmayın çünkü bunu seçtiği bütün tanrılara yaşatabilir. Bir ayrıcalığınız varsa o da seçilmiş olmanızdır.. Fırtınalı başlayan ilişkinize hergün bir yenilik katar.. Abartmada üstüne yoktur çünkü herşeyi en uçta yaşar onun için az yada çok yoktur. siyah yada beyaz vardır. Sokak ortasında bir banka çıkıp sizi ne kadar sevdiğini haykırabilir mesela, hele ona kapılıp istediği şeyleri vermeyi başlarsanız tamamen ele geçmişsiniz demektir. Sakın kendinizi köle olarak görmeyin tek taraflı değildir köle olan odur aslında.. Borderline kadınları ego fakiridir. Egoları asla çalışmaz, çalışmadığı içinde tek amaç sizsizdir. Sizi daha fazla mutlu etmek için yaşar.. Kendini zerre kadar düşünmez.. hele bir de karşılığını alıyorsa aşkının ona ışığı vermiş olursunuz. Işık yayar etrafına aşıktır ama size aittir. ''Benim bir sahibim var'' mesajını çok net verir. Bir tek hata yoksa ilişkide, sizin kadınınız olmaktan gurur duyar. Bu kadınlar girdiği ortama yaydığı aura ile hayranlık uyandırır. Çünkü yalnız değildir ışığının kaynağı vardır. her zaman kendine hayran bırakmak ister herkesi.. En güzel o olmalıdır, en seksi o.. Bu sadece muhtaçlık durumudur ego değil ikisini birbirine karıştırmayın. Peki bu kadar mükemmel, kusursuz giderken herşey birden bire ne olmuştur.? nerde o tapan kadın? nereye gitti? neden nefret edercesine bakıyor size? neden gözlerindeki ışık yanmıyor sizin yanınızda? sevişirken bir geyşa gibi sizi mutlu etmek için herşeyi yapan, türlü türlü fantazisi ile sizi ağzının salyaları akan bir kuçu kuçuya çeviren sizsiz nefes alamayan kadına ne oldu? işte borderline devrede!!! tehlike çanları çalıyor!! artık size tek doz uyuşturucu yok!! krize girin duvarları yumruklayın.. kendizini bağlayın hayat artık sizin için cehennemden ibaret çünkü tanrıçanın ruhu yeni tanrılar yaratmak için küçük bir seyahate çıktı... Eveeeet.. nedir bu seyahata çıkmasına sebep şimdi dikkatle okumanız gereken bizi anlamanız gereken mevzuya geliyorum. unutmayın ki siz normal bir adamsınız. empati yapmadan normal insan gibi okursanız zerre kadar birşey anlamazsınız. ha bu arada sürekli onu anlamadığınızdan şikayet eder onu anlayamazsınız elbette çünkü o hiç kendini anlamış değildir. O içinde birden fazla kişilk barındırır ve birinden diğerine geçerken çok yorulur. Bunu saniyeler içinde yapar çünkü.. sürekli halsizlik ve yorgunluktan enerjisinin tükendiğinden bahsediyorsa kesin bir sorun vardır. YANİ BORDERLİNE I TETİKLEYECEK BİRŞEY YAPTINIZ. ONA CİDDİ BİR TRAVMA YAŞATTINIZ. siz suçlusunuz siz onu bu hale getirdiniz. ama farkında bile değilsiniz dimi? ne yaptım diye düşünüp durmayın bulamazsınız. Tek yol onun size doğruyu söylemesi. Asla sizin baktığınız pencereden bakmaz dünyaya. BAKAMAZ..!! Sorunun ne olduğunu size söylerse ne ala, ama asla doğruyu söylemez sizin bulup düzeltmenizi ister.. Ama bu mümkün değildir. Çünkü takıldığı ve hayatı cehenneme ceviren sorunu o kadar enteresan birşeydir ki.. siz bunu sorun olarak görmezsiniz. Unutmayın ki o abartmayı sever. Örneğin ; kötü bir evlilk yaşamış bir borderline kadını tekrar yuva kurmak isterse sizi eş olarak seçerse size bunu söyleme methodu şu şekildedir: '' Evlilkten nefret ediyorum, o hatayı bir kez yaptım ve birdaha asla yapmayacağım '' Evlilik bana göre değil zaten hayatımı zehir ettim kendime!! '' Ben boynumda zincirle yaşayamam '' siz normal insanlar zannedersiniz ki gerçekten evlilikten nefret ediyor.. hayır... sadece borderline ı devrede yani duymak istediğinin, olmasını istediğinin tam zıttını yansıtıyor işte gerçek bir belirti.. gerçek bir atak.. bizim ataklarımız da böyle işte : ) Yapmanız gereken şey ona anahtar kelimeleri vermek.. bunu söylemesindeki tek amacı ona ne kadar değer verdiğnizi görmektir. çünkü borderline kadını kendini değersiz hisseder. hayatındaki tanrı sen isen, tanrıça olduğunu ona hissettirmeniz gerekir. ''sen benim hayatımdaki en önemli insansın'' ''seninle evlenmek hayatta tek istediğim '' şey dikkatinizi çektiyse herşey '' en '' unutmayın ortası yok hep ''en fazlası'' var.. anahtar kelimelerini ona verirseniz, beyni bunu algılar ve yavaş yavaş uysal kediye dönmeye başlar.. verdiğim örneği algılayabilecek olan tek yaratık bir borderlinelıdır : ) Buradaki ipucu şudur; egerki birşeyden nefret ettiğini ve asla istemediğini söylüyora emin olun sizin onu ikna etmenizi bekliyordur. aslında o ikna olmuştur ama sizden duymak ister icraat ile kurtulur sadece.. Bunun haricinde moddan moda geçerken çok yorulduğu için sürekli olarak yaptığı herşeyi yarım bırakır, bir şeyi tamamlamın gururu onu asla tatmin etmez örneğin bir puzzle yapmak isterse başlar ve sıkılır.. bir kitap okumak ister ama bitiremez.. ruhu sıkılır herşeyden ama 1 saat önce o kitabı satın alırken okumak için can attığını görebilirsiniz. şaşırmayın, yadırgamayın, hele hele asla eleştirmeyin. Onu kendi haline bırakın bir bordeline ya çok titizdir yada çok dağınık. temiz olanlar yaptıkları anormal ev işleri ile ruhlarını temizlemeye çalıştıklarını bilirler Dağınıklar ise hallerinden sürekli şikayet eder, ancak ruhları da kendileri gibi savruktur. Hafızalarına gelince; Akıl sır erdiremezsiniz. Eger onun borderlineının çalıştıracak bir davranışta bulunduysanız vay halinize.. Bunu asırlar boyu unutmaz detaylarını gününü saatini bile hatırlar fazla detaycıdır. detaylarda yaşar. hatayı yaptıgınız gün üzerinizde olan gömleğe kadar hatırlar ilginç degil mi? hele travma yaşadıysa o gömleği her gördüğünde içindeki canavar uyanır. Ama dün ne yediğini sorun hatırlamaz.. Dündeki herşeyi kolayca unutur. Yarın ne olacak bilmek istememez sadece anı yaşar. varsa yoksa ''şuan'' vardır.. Emin olun sizden önceki tanrıyı hiç hatırlamıyor, onunla ilgili hiç bir hisse sahip değildir. O dünde kalmıştır ve hafızası bunu siler.. eger sizden bir gün ''tamamen'' vazgeçerse siz de onun için dünde kalacaksınız ve hatırlarında asla bir yeriniz olmayacak.. Çünkü asla yalnız kalamaz emin olun ışık hızı ile yeni tanrısını bulmuştur ve onunla meşguldür. Değerli okuyucular, bu kişilik bzoukluğuna sahip olan kadınlar özeldir. Lütfen ona şizofren muammelesi yapmayın sizi sinirlendirecek şeyler yaptığında bunu abartır ve sizden nefret ettiğini bile söyler.. böyle bir kavga anında aslında tek beklentisi ona muhtac olduğunuzu bilmesidir. siz onun varlığına sevgisine muhtac olduğunuzu gösterirseniz. normale dönecektir. Bu sebeple sürekli kendisine muhtac birşey olsun ister hayatında. Örneğin evcil bir hayvan. ama onun da sorunluluğunu alamaz. sadece kendisine muhtaç oldugunu bilmek ona yeter.. Muhac olma ihtiyacını sorgularsanız eger kesin derinlerinde aileden veya eski eşten aldatılmaktan kaynaklı bir problemi oldgunu göreceksiniz. Bu onun travma anıdır. Bu onun DEPREMİDİR. sonrasında yaşadığınız herşey artçı sarsıntılardır o depremi hatırlatan.. biyolojik bir hastalıktır bu psikolojik değil.. Bu kişileri manik depresiften ayıran tek özellik egosuzluktur. EGO eksilkliğinden borderline olmuştur. Kendinden başka herkesi düşünür. Dikkat edin çok fazla arkadaşı yoktur. asosyaldir ama yeni tanıştığı herkes ona hayran kalır.. Onunla dost olmak ister, çünkü o bununla beslenir, ama dostluğuna da hiç güven olmaz. Borderline sevgiliye sahip erkekler şu soruyu hep kendisine sorar.. '' hangisi gerçek'' hangisinin gerçek olduğunu hastanın kendisi de asla bilmez.. içinde yaşayan kimliklerin hepsini tanır, bilir ama hangisinin ne zaman devreye gireceği muammadır. Sizin bir eksiginiz varsa yani hersey onun istediği gibi değilse ona travma yaşattıysanız sadakatsiz olabilir. sizin eksiğinizi başkasında arar ve bulduğu an aldatabilir. ama bundan asla kendini sorunlu ve suçlu hissetmez.. vicdan azabı yoktur. çünkü onu düne koyar dünü de asla hatırlamaz... siz siz olun ; neşe ile kahkaha atarken birden durgunlaşan donuk bakmaya başlayan sevgilinize neyin var? ne oldu? hastamısın? gibi sorular sormayın. size asla gerçek cevabı vermeyecektir. sadece şunu bilin birşey oldu evet.. konuşması için her yolu deneyin ısrar edin. ısrar etmenizi ona verdiğiniz deger olarak görüp mutlu olacaktır ver normale döneektir. Onu anlamaya çalışmakla geçecek bir ömürünüz var ise, yolunuz açık olsun ama şunu asla unutmayın. bir borderline hayatınıza girmiş en güzel aşk olacak.. onun ardından normal, hasta olmayan bir kadınla ilişkiniz olursa da hep o tatlı cadıyı özleyeceksiniz.. sonuç mu? ) borderline istediğini yaptı ve sizde izini bıraktı.. sevgi ile kalın...

Kendimi doğrudan ifade edebildiğim zamanlarda mutluyum sadece. Ya da insanlar "mükemmel" olduğumu düşündüklerinde. Kendimi ifade edemediğimde ve çirkin bulunduğum ya da bulunduğumu düşündüğüm zamanlarda ise; "önem verdiğim her hangi birinin bana sırtını dönmesi" mahvediyor beni. İçimde kocaman, dinmeyen bir acı hissediyorum. Panikliyorum. Gitmesinler istiyorum. Terk edilmeyeyim istiyorum. Ya da terk edilsem bile akıllarının bir köşesinde mükemmelce yer edinmiş olmak istiyorum. Roller dönem dönem değişiyor ve bırakan ben oluyorum bazen, hatta çoğu zaman. Pişman olup geri dönüyorum, ve affediliyorum defalarca. Oysa affedilen olmaktan da fazlasıyla yoruldum. Dış görüntümden nefret ediyorum, ben sadece sevdiklerimin beğenisini kazandığımda "her hangi birşeyim" onun dışında hiçbir şeymişim gibi hissediyorum. Değişmek istiyorum, mükemmel olmak, ve hayatı mükemmelliği bulana dek dondurmak. ilkelicious

"insan babasına kızarak büyümemeli, insan tarafsız büyümeli, bir çocuk birine kızmayı birini sevmekten önce öğrenmemeli.. geçmişimle kavgamı yatıştıramıyorum.. affedemiyorum... ama bıktım kendimden.. kızıma kıyamıyorum... o yapayalnız kalmamalı... annesi sevilen bir insan olmalı.. ama..." ne kadar aynı duygular... bütün cümlelerine yürekten katılıyorum. diyecek de çok fazla bişey bulamıyorum açıkçası. aynı korkular, aynı kızgınlık, aynı paradoks. ben evlendikten sonra kendimi toplumdan izole etmekte buldum çözümü. ama şimdi... annesi sevilen bir insan olmalı... annesi koskoca toplumda tek başına olmamalı... hayata katılmak, kaynaşmak, hayattan zevk almak nedir, bunları kızına öğretmeli. deli gibi korkuyorum aslında. bilmediğim ya da dengesiz ölçülerde yaptığım o kadar çok şeyi kızıma öğretmem gerekli ki. sağlıklısını, dengelisini... bir dizide izlemiştim. alkolik adam adsız alkoliklere danışmak için gidiyor ve "nasıl başarıyorsunuz bunca zamandır içmemeyi" diyor. adamın cevabı "her sabah bugün içmeyeceğim diyerek güne başlıyorsun. amaç sadece o gün içmemeyi başarmak" oluyor. ben de hergün bugün iyi bir anne olmalı ve kendi iç savaşlarımı bebeğime yansıtmamalıyım diyerek başlıyorum güne. onun yüzüne bakınca kendimi, normalde her an aklımda olan pişmanlıklarımı, kızgınlıklarımı içimdeki bir rafa kaldırıyorum... ne kadar başarıyorum, bilemiyorum. evet, bebeklerimiz kesinlikle yalnız kalmamalı...

hayata tutunmanin en guzel yolu birakmak. tutmayacaksin kontrol etmekten yorulmadin mi? birak gitsin. bir arkadasim bordeline. uclarda yasar. dilindedir hep hayato yasamak istiyorsan uclarda yasa diye duygunun en derinini hissediyormussun. ortada ot gibi yasayacagima uclarda yasarim daha iyi diye dusunur. yalniz bir nokta var basina kendi elinde olmayan bir suru sey gelmesine ragmen kendini buyuk olcude duzeltti ve bunu yaparken yapayalnizdi sonuc olarak hic bir zaman cozumsuz hastalik yoktur. bu hayat boyu olan bir hastalik dense de gayet normalin de normali yasayip gidebilen insan var. kendi kendinizi telkini ogrenin ve salin gitsin.. kontrolu biraktiginiz an goreceksiniz ki isler sizin elinizde zaten degil...

tatlım ihtiyacım olan şeyi yazmışsın çok sağol eline kalbine aklına sağlık

kimse var mı...

Birkaç soru sormak isterdim sana. ( 50 mesajın olursa özel mesaj atılabiliyor ancak. Özelden yazmak istiyorum. Umarım gelirsin tekrar siteye.

:) mümkün degil..:)

Merhaba :) ozel mesaj atamadim yeni oldugumdan burdan cevapliyorum. size sole soyleyeyim benim bugune kadar iliskilerim tutarli olmadi hic he uzun olduguda oldu cok sevdim asik oldum sandim. ama suan hayatima ole biri girdiki sevmeyi simdi anladim. bi kitapta okumustum sen iyi olmayinca o negatiflikle sacma insanlari hayatina cekiyormussun. bu sirf size bagli degil ama hala deli gibi terkefilme korkum var. yalniz sunu belirtmeliyimki sadece uzun iliskin olmuyor diye borderline olamszsin. sana teshis kondumu? Happybride Elif&Malik

lutfen yazmayi paylasmayi birakmayin, bence bu iyi bir terapi yontemi, sizi anliyorum ve cabanizi cok takdir ediyorum...

ölmek ıstıyorum boyle olmak hıc hosuma gıtmıyor benım ya sankı hata yapacakmısım sankı her defasında beceremeyecekmısım gbı gelıyor dusunuyorum dusunuyorum hatta o kadar cok dusunuyorum kı hevesım kacıyor yapmak ıstedıgım seyden W

Resmen ruhumu okumuş gibi oldum... Şu an ne durumdasın canım.. epey olmuş yazalı...

yazmak istediğim çok şey var ama yazamıyorum. az önce çok doluydum içimi dökmek istemiştim elim gitmedi, yazdıklarımı sildim. çok zor bir şey bu. hepimize daha önemlisi çevremizdeki insanlara sabır diliyorum. cennet ve cehennem arasında gidip gelmek. ilkelicious

MOD TERAPİSİNİ DE ALMANIZ ÇALIŞMANIZ

Bu döngüler 3-4 haftada bir oluyorsa bipolar olabilirsin canım. En kısa zamanda bi psikiyatra gitmeni tavsiye ederim. Burda birbirimize destek olsak bile çözüm profesyonellerin elinde.

Telefondan girince mesajlar bazen yarım çıkıyor. Her cümle görünmeyebiliyor. Tapatalk uygulamasında öyle oluyor gerçi. Kadınlar kulübü uygulamasında olmaz umarım. Mailime cevabını bekliyorum merakla. Umarım iyi bir önerin vardır.

Merhaba. Borderline teşhisi yıllar önce koyulmuş birisi olarak belki bişeyler paylaşırız diye düşündüm. Size de borderline teşhisi koyulduysa siz de katılın. Ben zaman zaman yazacağım. kimse katılmasa da kendimce bir terapi olacak bana. dibe vurduğum, dağıttığım, hayatımı mahvettiğim zamanları kısmen de olsa atlattım ve kendime normal bir hayat kurdum ama borderline hayat boyu biliyorsunuz:) Geçmişe dönüp bakmamaya çalışıyorum, öfkemi dindirmeyi büyük ölçüde başarıyorum ama küçük bir dalga tsunami etkisi yapabiliyor işte. Biraz soyut ve kopuk kopuk oldu belki mesajım ama borderline iseniz anlamışsınızdır. bugünlerde yine ruhumu doyuramıyorum, içimden onlarca kadının sesi yükseliyor ama bu kez teslim olmayacağım ve bu gürültüye yenilmeyeceğim. Bu kez başarmak zorundayım çünkü yıkıp tekrar yapmaya vakit yok artık. W

Borderline olup da nasıl evlenebilir ki bir insan? Buna inanmıyorum; çünkü uzun süreli ilişki yürütmek imkansızdır bir borderline için. Kendini düzeltirse olabilir yalnız. O zaman imkanı var ama aksi halde yok bence. Bu konuda fikri olan bir şeyler yazabilir mi?

Terapi ile koyuluyor genelde. Kimisi de kendini kestiği için, her şeyi kırıp döktüğü için, aşırı şüphecilikten falan hastaneye yatabiliyor. O sayede de teşhis konabiliyor.

BORDERLİNE TEDAVİ ORANI %45, BELİRGİN İYİLEŞME %66 BU İKİ KİTAPLA SADECE 2 ŞEMAYI 1 ER PUAN DÜŞÜRDÜM İŞE TEKRAR BAŞLADIM KAYGI OLAYIM%80 AZALDI LÜTFEN ALIN LÜTFEN

Bu aslında tipik borderline hareketi değil. :S Bunu ayrılık yaşayan her kadın yapıyor. En başta nefret olur, sonra iyi günleri hatırlayıp, tekrar bir araya gelmek istersin falan. Bu durumu yaşamayan birine rastlamadım ben hayatımda. Zaman geçince de insan kendiyle yüzleşir ve aslında hata yapmışım diyebilir. Borderlineı belli edecek bir ölçüt olamaz. Gayet normal bir şey. Mantıken değil de, duygusal bir yaklaşımdır sadece.

Bende de var bir şeyler ama toparlayamıyorum. yarın psikiyatra gideceğim ama nereden başlayacağım derdimi nasıl anlatacağım hiç bilmiyorum zaten konuşmak da istemiyorum ki :s

Öfke, Öfke, daha çok öfke.. Sonra pişmanlık birden uysallık, , Kaybetme korkusu deli gibi, aynı anda yalnız kalma isteği, İlişkiye bağlanamama, pamuk ipliğinde gidip gelme.. Zoruz, ama normal olan zamanı hatırlamıyorum.

Bizi bizden başkası anlayamaz ne kadar doğru anlatmışsın :26:

insan ne kadar derin bir şey değilmi.. bana herhangi bir psikolojik teşhis koyan uzman olmadı.. ama uzman olmayan kişilerden teşhis koyan çok oldu.. normal olmadığımı hep bildim, ve bu anormalliğin bana bi şey katmadığını ve düzelmem gerektiğini.. annem daha 5 yaşında bana köpek, inat, babası kılıklı, halası kılıklı demeye başlamıştı.. daha 5 yaşında... ağladı, ağladı, ağladı... demişsin ya:hep mağdurdu... bense onun teybi... sesini kaydetti durdu bana, bana anlattı, bana ağladı.. ağladı ağladı ağladı.. insan babasına kızarak büyümemeli, insan tarafsız büyümeli, bir çocuk birine kızmayı birini sevmekten önce öğrenmemeli.. evet ben annemin ve babamın yanlışlarının bir eseri olarak BU oldum.. döndüremiyorum.. ve öyle bir yerdeyim ki artık kaçacak ve herşeyi baştan yazacak bir seçeneğim yok.. bir kızım var.. beni törpüleyen, bir eşim var bana sonuna kadar destek veren... belkide tüm eksilerin karşılığında yaradan "al artık biraz rahatla" dedi.. onları bana verdi. maddi anlamda çok tatmin eden rahat bir işim.. diplomam.. ha o diplomada babam sayesinde oldu.. işimi sevmiyorum, işimin ait olduğu çevreden koptum... geri dönmek de istemiyorum. geçmişimle kavgamı yatıştıramıyorum.. affedemiyorum... ama bıktım kendimden.. kızıma kıyamıyorum... o yapayalnız kalmamalı... annesi sevilen bir insan olmalı.. ama...

merhaba banada bi doktor tarafından konuldu teşhis. şema tedavisi denildi bu nasıl birşey bunu kendimiz kendimize uygulayabiliyormuyuz bilen var mı bu konu hakkında herkes burda paylaşmış ama çöüzümü geçişini istiyorum terapi gören var mı bu konuda Y

Bence bu tam bir borderline.. ve bunu borderline yapanda bunun defalarca tekrarlanması.. normal bir insan bir kaç defa yaşar en fazla.. ama borderlinesan sonsuz bi döngüye dönüşür.. celestiall Lady of

Yollarimiz bir sure sonra ayrilicakti ve ben bunu biliyordum o sira hissizlesmeye basladim iste aglayamadim ilk sevgilimden ayrildigimda ki ilk askim o sanirdim cok buyuk sevdim ama artik bunu bile sorguluyoeum takinti mi ask mi yoksa ikisi ayni sey mi bilemiyorum neyse iste o zaman surekli aglamistim kendimi odama kapayip aylarca bir yaz boyunca cikmadim deli gibi yedim geceleri ayakta kaldim imdb deki tum filmleri izledim entellektuel acidan iyi formum acisinda igrenc bir yaz oldu cok kilo aldim sonra verdim neyse iste ben yine boyle olur sandim olmadi. buyuk oatlayisimin geldigini dusundum once sonra dedim ki demek ki buyudun artik olgunlastin tamam boyle yasa bunu oh ne guzel atlattin ama icimde bir sey onu fotografini onun adinin gectigi bir ani gordugunde yasadiginda resmen parcalandi canim cok yaniyordu devamli yaniyordu giderek o da azaldi sonrasinda onu her gordugumde kafami cevirip yokmus gibi yapmaya devam ettim evime geldigimde genelde duvari izledim arkadaslarimla yazistim espriler yaptim kendim gulmedim onlari guldurdum mutluymus gibi yaptim ta ki icimde artik hic bir heyecanmutluluk umut kirintisi kalmadigini farkedene dek. benim en belirgin ozelliklerimden biri de devamli umutlu olusum ve devamli hayal lurmamdir otobuste su an bunlari yazarken uyumadan once hayal ederim biseyler dileeim ve inanir misin olur bunlar iyi bi eneejim var bence belki de Allah aciyo halime boyle odullendiriyo bilemedim simdi. bi baktim artik istedigim bir sey yok daha dogrusu ne istemem lazim ne olmam kim olmam lazim bilmiyorum kendimi boslukta hissettim ama uzay boslugunu dusun ondan buyuk karanlik maddeyi dusun ondan daha yogun bir bosluk icinde boyle biseyi hissetmemis kimse beni anlayamaz ne kadar betimlersek betimleyelim uzatmayayim herkese anlattim once guvendiklerime neden boyleyim diye yararli bi cevap alamadim tabi bahsetmeden gecmeyeyim benim ciddi derecede anksiyetem vardir babami kaybettigimde basladi artti artii... bugunlere geldi o sirada icimde bir bosluk ama kafamin icinde kasirgalar hissettim yemin ederim sana beynimin acidigini hissettim kafamda surekli kotu seylerin olacagini soyleyen sesler vardi deliricem sandim cunku surekli hayir oyle bisey olmayacak hayir o beni seviyo boyle bisey yapmaz gibi aslinda imkansiz belki hic yasanmayacak seylerden korktum durdum kendi sesimi kendi mantigimla yok etmeye calistim olmadi. M

Bu yorumun BİLİMSEL HALİ ŞEMA TERAPİ/PSİKONET yayınlarından Bolca bulabilirsiniz, fal kitabı değil ama adım adım hayatınızda aldığınız kararların farklı gibi görünse de hep aynı kararlar olduğuna işaret ediyor. Örneğin; Kusurluluk-Değersizlik Şeması geliştirmişsseniz size değersiz olduğunu hissettirecek insanlara karşı sürekli bir cazibe duyuyorsunuz hayatınıza çekmek gibi değil dikkatinizi ondan yana kullanmak gibi ve şema içinde 3 ayrı davranış şekillerinden birini yapıyorsunuz bunlar aşırı telafi, kaçınma, karşıt saldırı kısaca açıklarsam aşırı telafi: sizi aramayan insanı durdurak bilmeden aramak, o adım atmadan sürekli adım atmak, kendi içinizde de onun hatalarına sürekli olarak kılıf bularak yeni hamleler yapmak Kaçınma: Size değersiz hissettiren birinden uzaklaşır gibi yapma hali veya değersiz hissettiğiniz için tüm ilişkilerden el etek çekip yalnızım kafam rahat diğerek ; ya yalnız kalıcam ya değersiz hissedicem gibi bir algıyı kabul etme son olarak karşıt saldırı: size değersiz hissettiren birine onun ne kadar değersiz olduğunu söyleyerek hakarete hakaret, saldıraya saldırı ile cevap verme.. ee biz napalım derseniz; KENDİNİZİ KEŞFEDİN. Şema terapi desteğiyle eğer başa çıkamıyorsanız birinden yardım alarak kendinizle yüzleşin. Çünkü samimi olarak söylüyorum Ahmet değil Mehmet olsa yine 3 5 adım sonra aynı döngünün içinde bulacaksınız kendinizi. bu üç davranış şekli Değersizlik Şemasıyla uygunsuz başa çıkma yöntemleridir. Hangi davranışı yaparsanız yapın günü sonunda kendinizi daha da değersiz hissetmenizle sonuçlanır ve şema kendini gerçekleştirir. not:Şema kavramı çocuklukta geliştirilmiş yanlış/olumsuz alışkanlıklardır. Farkedilmediği için bunu 'KADER' sanırsınız. Halbuki hep aynı şemalar içinde hareket ederseniz.. 11 ANA ŞEMA vardır MODunuza göre bu şemalar farklı düzeyde aktiftir. Şemaların hepsi düşük düzeydeyse siz iadeal formdasınızdır. Eğer hepsi yüksek düzeydeyse sizin hayatınızda herşey olumsuzdur. NOT: Psikolog değilim ama hayatımın çıkmazını çözmeye çok yaklaşmış biriyim. Sadece şemalarımı fark ederek aslında nerelerde hangi hatalı insanları seçtiğimi anladım ve neden insanlar değişmesine rağmen aynı kısır döngüde olduğumu.. Gerçekten Kendinize yapacağınız en büyük iyilik olucak Olmazsa sanırım 38 lira net fiyatı o boşa gitmiş olur ama ben inanıyorum ki 'Gerçek bir aydınlanma' yaşayacaksınız. Sizin mesajınızın devamı olarak yazdığım için sizi alıntıladım, Genel bir yorumdur yanlış olmasın:) stellla

Bende izmirdeyim. Hangi psikoloğa gittin öğrenebilirmiyim?

Borderline tedavisi ileilgili güzel bir makale: Son düzenleyen: Moderatör: 13 Nisan 2015

benim tanıdığım psikolog istanbulda canım. ama destek almaya devam etmelisin bence M

Terk edilişimin üzerinden tam olarak yirmi dört gün geçti. Ben de tipik bir "borderline" gibi, bu durumu kabullenip korkularımla yüzleşmek yerine, onun iyi yanlarına odaklanıp, bir gün tekrar bir araya gelip mutlu olacağımızı düşünerek kendimi motive ediyorum. Daha doğrusu kendimi kandırıyorum. Ve evet farkındayım, eğer bu duruma izin verirsem alıp başını gidecek. Günler ay'lara, ay'lar yıllar'a dönüşecek ve ben onu hayal etmeye devam edeceğim. Ama yapamıyorum, kabullenemiyorum, onun da babam gibi sorumsuz ve yarı yolda bırakan bir adam olduğunu düşünmek istemiyorum. Sanırım onu artık yanımda tutacak hiçbir fonksiyonum yok, kendisinin de beyan ettiği gibi "bedenin beni yanında tutan tek şey olsaydı, hiçbir şey beni uzağa itemezdi." Öyleyse neydi onu yanımda tutan şey? bilmiyorum. Bilmek de istemiyorum, sadece gelip bana sarılsın ve unutalım her şeyi. Beni olduğum ve olmak istediğim kişi olarak kabul etsin. Bir mucize olması çok mu zor? Nadiaa devrim sehitleri olumsuzdur tek ayak

Arkadaslarım merhaba bunları acaba sadece ben mı yasıyorum diye düşünürken sizleri okudum ve tipatip aynı ben oldugumu gördüm ve inanın cok garip hissettim

Hepimizin yardımcısı olsun Rabbim.. iPhone 'den Kadınlar Kulübü aracılığı ile gönderildi

Arkadaslar sesimi duyan var miii?

Borderline im ben de..21 yasndaym daha. hayat bana da iliski yasadigm insanlara da herkese de cehennem.. bu geçmeyecek birşeyse ne yapicam bilmiyorum Happybride Elif&Malik

KIZLAR BORDERLİNE OLARAK YADA OLMAM MUHTEMEL OLARAK PSİKONET YAYINLARINDAN HAYATI YENİDEN KEŞFEDİN KİTABINI ALIN ARTI MOD TERAPİSİNİ ALIN İKİKİTABI OKUYUN söylediklerinizin hepsi benimde düşündüğüm şeylerdi ama içimde 4 ayrı ses olduğunu fark ettim eski mesajlardan birini kopyalıcam anlıyacaksınız bu iki kitabı da mantığını da mod olayını da bunun davranışa nasıl yansıdığını

internette borderline yazdığınızda, forumlarda insanlar "kaçın" der:) ama ben kendimden kaçamıyorum. okuduklarım içinde bence en isabetli borderline tarifi "ya cehennemde yada cennette yaşamak". cehennemden ya da cennetten çıkıp dünyada yaşamak, sağlıklı ilişkiler kurmak, öfkemi yönetmek o kadar ama o kadar zor ki benim için. kendimden kaçabilmeyi çok isterdim. uzun zamandır anneme olan öfkemle mücadele ediyorum. bu arada annem bir canavar değil tabiki, sıradan bir anne. ama beni ve kardeşlerimi babamla olan mutsuz, şiddet dolu, kavga gürültü eksik olmayan evliliklerinin bir parçası yaptılar ve omuzlarımıza yükledikleri yükü hiç farketmediler bence. annem hep mağduru oynadı. galiba güçlü olmakla, işkenceye dayanmayı karıştırdı. hep dayandı ama ne düzeltmek için bişey yaptı ne de kurtulmak için. sadece dayandı. babamdan şu an için bahsetmicem çünkü o da uzun bir konu. yani mutsuz insanların mutsuz çocuklarıyız ben ve kardeşlerim. annem için eleştiri oklarını yönlendirdiği hedeften başka bişey ifade ettiğimi hiç sanmıyorum. çocukluğumdan beri asi, burnunun dikine giden, hayal kırıklığı tabirleriyle anar adımı. yaptığım hiçbirşey iyi ya da doğru değildir onun için. annem aklıma gelince aklıma gelen diğer şey hep "mücadele" olur. çünkü bana hiç destek olmadığı gibi yapmak istediğim şeylerin hep önünde durdu. üniversiteye gitmek istedim, karşı çıktı. gittim. memleketimin dışında çalışmama karşı çıktı. çalıştım. çalıştığım dönemde yurt dışında dil eğitimi almak istedim, karşı çıktı. gittim. bunları yaparken bana yaşattığı diğer şeyin adı suçluluk duygusuydu. acaba yanlış mı yapıyordum, acaba annem haklımıydı, acaba ben gerçekten kötü bir evlatmıydım. bir de bunlarla mücadele ederek yaptım hayatta herşeyi. bu örnekler hayati kararlar ama günlük hayatın her durumunda aynı şeyi yaşadım. ben babasının kızıyımdır her durumda. onun bakış açısından babam gibi olmak çok kötü birşeydir yani. oysa kardeşlerim de ben de en çok anneme benzeriz bir çok yönden. herneyse, bence tek başına kalmamak için ve bekar olduğum için memlekette yanında olmamı istedi. mutlu ya da mutsuz olmam önemli değildi onun için. çünkü orda mutlu olmadığımı çok iyi biliyordu. ben yine de iki kez işimden istifa edip yanında yaşamaya başladım ama olmadı yapamadım. bunun nedeni kısmen annemle kısmen de memleketin gelişmemiş ve iş alanının kıstlı olmasıyla ilgiliydi. sonuç kariyerimde attığım geri adımlar oldu. zaten sonunda kariyer falan da kalmadı. bütün bunlar olurken alkolizme doğru gittiğimi ve belkide öyle olduğumu hiç bilmedi. çektiğim acılara hiç şahit olmadı. çoğu zaman kendimi annemin çocuğu olarak değilde annesi gibi hissetmişimdir. normal olan odur ya. anne çocuğuna destek olur, güç verir, korur. bizde tam tersidir. sonra evlendim. tabi ki kocam da onay görmedi. kocam annem için bir yabancıdan daha yabancı birisidir. ama artık annemle mücadele etmeyi bıraktım. sevsin ya da sevmesin, beni kurtaran adamdır kocam. o olmasaydı alkolik, rastgele ilişkiler yaşayan, ne yaptığını bilmeyen birisiydim hala. anlayışıyla kurtardı beni, sevgisiyle sardı. ve bana dünyanın en büyük hediyesini verdi; bebeğimi. şimdi sımsıkı sarılıyorum kızıma, kulağına sen harika bir bebeksin ve ben seni çok seviyorum diye fısıldıyorum. annemi örnek alıyorum kendime. yaptıklarını yapmamam gerketiğini çok iyi biliyorum. kızım çaresizliğe mahkum etmeyeceğim, sevgiyi ve saygıyı ve takdir edilmeyi hakettiğini bilerek, suçluluk duymadan yaşaması için elimden geleni yapacağım. bir evlat olarak ise o kadar kızgın ve üzgünüm ki. depremler kopuyor içimde. anlatacak ne çok şey var aslında, ne kadar çok duygu. sonuç olarak hayat bir kere yaşanıyor. benimki ise 33 yılı heba olmuş, 35 yıllık bir hayat...

canım psikoloğa git derim ben. psikiyatrist konuşma konusunda çok başarılı olmuyor. ben de borderline'ım psikologla ve kendim ve eşimin desteğiyle baya iyiyim. ne iyi geliyorsa ona git canım M

merhabalar :) ben borderline değilim, ama borderline mağduru bir kadınım. olayları birde diğer açıdan anlatmak istedim, birazda dertleşmek belki deliler gibi aşık olarak evlendiğim adamla 3 yıl birlikte yaşadıktan sonra evlendik, 9 ay sonra boşanma oldu. eşimin borderline olduğunu bu ayrılık aşamasında öğrendik. ayrılık sebebim borderline değil. eşim çalışmayan, tembel, sorumsuz ve çok çok çok yalan söyleyen bir adamdı. ben çalışıyorum iyi bir işim ve maaşım var. buna güvendi herhalde. düğün takılarım evdeydi, onları çaldı, boşandıktan sonra bile benim kartımla bankamatikten 9000 tl para çekmiş. inanılmaz derecede manipülasyonları, beyin yıkamaları vardı. bunların ne kadarı borderlineden bilmiyorum. konuyu uzatmayım. sadece borderline kısmının karşınızdakine neler yaşattığını anlatmak istiyorum. deli gibi aşık olmuştum ona, prenses muamelesi görüyordum, ayaklarım yerden kesilmişti, dünyanın en muhteşem kadınıydım onun gözünde... hep şunu düşündüm ilişkimizde, ''ben cenneti de bu adamla yaşıyorum cehennemi de'' anlayamıyordum, hem beni deli gibi seven hemde eziyet eden bir adam... hayatım resmen işgal altındaydı. ailemden, 5 yaşındaki yeğenimden, arkadaşlarımdan beni kıskanıyor ve soyutlamaya çalışıyordu, yolunda gitmeyen herşeyin sorumlusu bendim, en ufak saçma sapan şeylerden geceler boyu, sabahlara kadar kavga ediyorduk, en gereksiz lafımdan bana etmediğini bırakmıyordu. şimdi şimdi anlıyorum çoğunu. bana nasıl manipülasyon yaptığını, beynimle ve algılarımla nasıl oynadığını. kötü niyetli yapmadı belki, bazen kızıyorum, bazen kızmıyorum. zor bir çocukluğu olmuştu, bu onun suçu değildi. bu hastalıkta 2 yaşındaki travmalardan kaynaklı bir şey. çok araştırma yaptım. hayatımda sadece kendisi olsun istiyordu. başka kimse olmasın, ben bütün ilgimi, sevgimi ona vereyim, kendime bile zaman harcamayım. hep onun için yaşayayım istiyordu. bir keresinde neden çocuk sahibi olmak istemediğini söylediğinde dehşete düşmüştüm, ''çocuk olursa onu benden çok seversin, o yüzden istemiyorum'' demişti. hele evlendikten sonra, bana olan eziyeti daha da arttı, tembelliği, yalanları çoğaldı. bırakamacağımı düşündü sanırım. borderlineler için ''sınır çizme'' tabirini de sonradan öğrendim, bilinçsiz yaptığım her sınır çizme çabamda nasıl cezalandırıldığımı, cehennemin dibine nasıl atıldığımı gördüm. manüpilasyonlarının, akıl sağlığımı hedef alan davranışlarının beni nasıl aptallaştırdığını gördüm. resmen aptal, salak, korkak, tedirgin bir insan olup çıkıvermiştim. bende hasta oldum onun etkisinden, terapiste gidiyorum, ne zaman iyileşebilirim bilmiyorum. hasta olması benim hayatımı işgal hakkını vermez ki ona. ama tekrar belirtmek istiyorum, sadece borderlien olsaydı boşanmazdım. beni, kendi evini defalarca soymuş olmasına rağmen onu hala seviyorum. ona olan aşkımdan borderlinenın beni cehennemin dibinde yakmasına katlanırdım. ara ara dertleşmek isterim buradan sizlerle. biliyorum sizlerin canı daha çok yanıyor ve bu sizin suçunuz değil, kimsenin suçu değil, aşık olduğum adamında değildi. Lady

Ciciler Merhaba. Sizi içi dışı bir, çatlak, komik, dengesiz, duygusal borderline kadınları sizi! Hepinizi kendim gibi kucaklıyorum. Hayat insana ne çok şey öğretiyor değil mi? Okurken kendimi buldum yazdıklarınızda. Kendimle birlikte sizlere de dibe vurduğumuz anlarda okumak için bir kaç şey yazmak istiyorum. Dibe vurduğumuzda napıcaz? Hemen o bakış açısını değiştiricez. Kendimizi suçlamayı bırakıcaz ve içimizdeki çocuğu anlayıp, affedip, sevip şımartıcaz.. Herkesin hataları olduğunu, iyi ya da kötü diye tanımlanamayacağını ve hayatın hatalar yapıp öğrenmekten her hatada bir şey öğrenmekten ve daha güçlü olmak için büyümekten oluşan bi faktör olduğunu hatırlıycaz. Hata yaparsak düzelticez düzeltemezsek ders alıcaz. Korkularımızla yüzleşicez. İyilik yapıp iyilik bulmayı umacağız. Daha çok okuyup daha çok öğrenip daha çok değişeceğiz. Empati yapmayı unutmayacağız. Suçlamak yerine dinlemeyi, korkmak yerine cesareti, susmak yerine iletişimi kuşanıp her gün 1 adım atacağız. Olayları K-İ-Ş-S-E-L-L-E-Ş-T-İ-T-M-E-Y-E-C-E-Ğ-İ-Z. abartmayacağız dramatikleştirmeyeceğiz. Çok yiyip kendimizi şişirmeyeceğiz. Ey en ufak şeylerden mutlu olup, en ufak şeylerden dibe vuran borderline kadını! 1. vazifen kalbine, yüreğine, ruhuna, vicdanına sahip çıkıp kendini mutlu etmeyi öğrenmendir. sahip olduğun kudret seretonin geri alım inhibitörlerinde mevcuttur.

psikiyatrist iyidir kötüdür bişey diyemem ama dinlemesi çok normal. tam bişeyleri anlayıp yardımcı olmaya başlayacağı dönemde bırakmışsınız. şimdi yeni birine gitseniz o da önce 2-3 ay dinleyecek bu sefer onu da bırakıp iyice çaresiz hissedecekseniz. 3 ay dinlemiş tam sizi anlamış yardımcı olacağı zaman. bence birkaç kere daha gidin. bir de psikiyatristin sözünü ne kadar dinlediğiniz ve ondan ne beklediğiniz de önemli. ilaçları içme demişse içmeyin mesela. ödevler verecek yapın mutlaka. ve psikiyatristin elinde sihirli değnek yok. kendi hayatınızı kendiniz düzelteceksiniz. bazen sadece size anlattırarak olayları kendi sesinizden dinlemenizi sağlayarak sorunu çözecek bazen ödevler görevler verecek. ama hiçbir zaman şunu yapma bunu yap demeyecek. M

özel mesaj atılabiliyordu sanıyordum yeni üyeler için de. neyse... ben kendim hakkında bir şey belirtmedim. sadece ilişkiler hakkındaki yorumunuzu merak ettim. :) teşekkürler yorum için. K

borderline teşhisi konmuş biriyle güzel vakitler geçirilebilir. ne kadar beklentiler azalırsa o kadar da yardımı olur. tek bir teşhis gibi gözükse de kişiden kişiye farklılıkları mevcuttur. kendini tanımayı ve kendinle yaşamayı kolay hale getirdikten sonra sosyal alanınızın ne kadar genişlediğine inanamayacaksınız.. M

Herkese merhaba. Naail giris yapacagimi bilmesem de bunlari birilerine beni anlayabilecek birine anlatmam lazim. Tam da su an bi atak yasadim sebebi korkumdu onun altinda baglanmaktan olumune kacisim vardi onun temeli de borderline. ismini bile soylemek istemedim bir sure bir sure surekli borderline im ya... Lari yaparim vanim idare edin tarzinda sakaya vurdum isi korumaya calistim kendimi bu durumdan sonra bir gun geldi ben onu inkar edemedim hayatima gelip ben burdayim napiyosun sen dedi resmen mal gibi kaldim ortada. ben hep korkak biriyim onun yaninda baglanamiyorum ama deli gibi de sevilmek sahiplenilmek istiyorum dedim hep ben bunu normalim sanarak buyudum su an 23 yasindayim dogum gunumu paatanin yanina lirdigim ataraxla kutladim buyudum. buyuyorum ama ilk kez nereye gidiyorum ben kimim bilmiyorum kendimi cok iyi tanidigimi sanirdim arkadaslarima aileme rehberlik eder sorunlarini cozerdim sandim ki icimdeki her seyinde farkina ilk ben varirim. buyuk aptalmisim. ilk sorunlar cocuklukta baslamais mesela kimse anlamamis bende tabi. beni hep ofkeli ama tatli akilli ama dengesiz komik ama igneleyici biri olarak bildiler insanlara kendimi once oyle bir sevdirdim ki benden kopamadilar sonra bi anda bos geldi her sey onlari degersiz gormeye basladim sacma sebeplerle kavgalar cikardim kendimden soguttum sonra ben yalniz kaldim lanet olsun diye pesinden kostum kadin erkek arkadas sevgili herkesin. insanlar sasirdi insanlar anlamadi ama beni sevebildiler. onlardaki bu gucu uzun sure somurdum ta ki sevemedigimi insanlari severken nasil yiprattigimi anlayana dek... ben sevmeyi hic bilmiyormusum sevildigimde vicdan azabi cekmemek icin sever gibi davranirdim bazen insanlari oyle bi severdim ki bogulurlardi kendimi anaç biri olarak tanimlarim insanlarda oyle buna bagli bisey saniyolardi sanirim bende oyle. ama icimde deli gibi bi kaybetme korkusu olurdu cok sevdigim biri oldugunda cunku sevdigim insanlar sanki dunya da secilmis kimselerdi cok azlardi ve onlara sahip cikmaliydim. mesela sevdigim birini uzen birini ciddi yipratabilirim onun icin cok sey yapar buyuk tepkiler verebilirim ama sonra buna zemin hazirladi diye sevdigim kisiyi de azarlayabilirim. benimle yasamak zor eger hala okumaktan sıkılmadıysanız bi ara verip devam edecegim aslinda okumasanizda devam edecegim cunku yazmaliyim . push ; M

Merhaba, nasıl bu kadar iyi analiz ettin inan çok şaşkınım yıllar sonra kendimde olan problemin sebebini anladım gibi oldu tabi kendi kendine teşhis yıkmak çok yanlış ama o anaclik sandigim sevgi sandığım anormal bağlılık uçlarda duygular bozuklukmus, hep bilirdim de bir ruhsal hastalık olduğunu düşünmedim nedense. Olağan gitmeyen olaylar karşısında aşırı tepkiler veriyorum, suçlu ve çaresiz hissediyorum olay benim disimda gelişmiş olsa bile. Kalbim sıkışıyor ağlamak istiyorum, sanki günlerce ağlasam geçicek sadece. Basit bir olayı buyutuyorum o gün geçerse diye düşünüp ani geçirmeye yalnızca suçluluk duygumu azaltmaya çalışıyorum. Hep birşey ler başarmaya calisiyorum, mükemmel olmak için herşey birileri sevsin diye sanki. Hayatlarından çıksam da en çok beni sevmiş olsunlar istiyorum ne saçma aslında ne one-night hayatından çıkan insanin di mi ama. Bazen kendimi çok seviyorum bazense hic. Anlatamam yani çoğunlukla uyuyor, şaşkınım ne yapacagimi bilemiyorum. Ama bir sorun olduğuna eminim, çok yoruluyorum artık. loveandlove

ayrı bir evim vardı şimdi onu boşaltıyorum. Ailemin yanına döneceğim, nişanlımla da zaten ayrıldık. Y. dışına gidesim var bi yandan da... iş performansımı da çok etkiliyor bu durum. Psikologa da yeniden mi anlatmam gerekicek acaba? Mesela sen kendini nasıl frenleyebiliyorsun, ne tür aktivitelerde bulunuyorsun? M

Surdan geldi asil yazma amacim neydi biliyo musun aslinda yazmak icin baslamadim dun eskiden bana deger verdigini bildigim ve cok uzdgum ama cok iyi anlastigim bi adamla yeniden konusmaya basladim once bana cok kizdi sonra sakinlesti beni hep dengesiz sanmisti kendimi anlattim ona kabullensin diyeanlatmadim sadece uzdugum birinden ozur dileyip gunah cikarmakti istegim sanirim ama o beni yeniden aldi yamacina cok sasirtici ama hayatina sokma beni bak ben insani yipratirim dememe ragmen gel dedi gittim. ondan kacma sebebim hep cok baglanmaya musait iyi biri olusuydu ben o kadar iyi degildim hic olmadim niyetim iyiydi belki ama yaptiklarim degildi baska birini severken o beni yine iyilestirdi mesela arkadas sevgili arasi bi yerlerde friendzone un gobeginde bir iliski kurduk ki birini friendzone dusurecegine %80 nemli bir gunde mecidiyekoye dusur daha iyi neyse iste her bana yaklastigi zaman deli gibi korktum ama buyuk korktum hani ataklar yasadimmsonra dedi lm ki yok anacim olmaz bununla sogut kendinden baslarda anlattigim moda onu da soktum o da hep geldi gitti ama ilk anlattigim beyzademiz gibi baskasina gitmedi isin sonunda o adam benden sonundavazgecti ben ondan gecmezdim iyi ki o gecti cunku su ana kadar kurdugum. en guzel hayaldi. Hep onu bekledim kovdugum birini kapida bekledim. sacmalik. ama yaptim. sonra yine her sey bittiginde ikinci beye gectim ona guveniyo olmam onun beni bi sekilde neyim olursa olsunniyilestiriyor olmasi sanirim hep etrafinda olmami sagladi gittim ama hep dondum geri. simdi yeniden korkuyorum tum bunlardan once defterime yazdim icimdekileri sonra elimnagridi oraya yazdiklarim yetmedi birine anlatmak istedim ama etrafimdaki insanlari kendi sorunlarimi anlatamiyorum benimle ugrasmasinlar bosuna diyorum hep uzulmesinler diye susuyorum bunu da birileri okumaz belki ama yuzde 1 ihtimaller birilerine ulasacak olmasi bana iyi geldi once borderline la ilgili 1637472616. arastirmami yapmak icin google a girdim once borderline unlulere bakip onedio galerileri okudum bi tik iyi geldi cunku bu hastalikla ilgili seylr oyle moral. bozucu ic karartici geliyor ki bana dayanamiyorum okumaya ama beni butun bu duruma getiren sey hep hissettikleeimi umursamayisimdi kendimi umursamayisim artik bunu yapma kendin icin biseyler yap dedim hazir oldugumda bir psikologla konusmak isterim bu konuyu ama ne zaman hazir olurum. bilmiyorum cunku bu yolda ne yapip ne yapmamam lazim. bilmiyorum depresyondaysan eger spor yapsan bile serotonin seviyen yukselir fizyolojik biseydir bu cozumu vardir ama temeli bilinacltinda olan biseyi nasil duzeltebilirim bilmiyorum iste velhasilkelam sonunda kendimi burda buldum yaz be kizim nolcak en fazla dedim normalde icimi kimseye acmam boyle cesr seylerden de itinayla kacinirim ama iyi geldi okuduysaniz tesekkurler. miiniik2558

Canim, sadece annenle mi ilgili bu yasadiklarin sence? Ah, bak ne guzel olmus, yuva kurmussun, esinle mutlusun bebegin var bir de :) Neler yasadin da bu hastaligin teshisi kondu sana?

Hello sunshine geldim. Hep evlilikten korktum. ama hayallerimden biri evlenmektir mesela yuva kurmak coxuklarimin olmasi cunku onlar beni omur boyu sever ama bi yandan asla onlardan kurtulamam istersem bu kotu bi dusunce ve evet kendimi bunlari dusundugum icin defalarca yargiladimnzaten. cocuklari cok severim bana ozgur gelirler hayatta aradigim ilk sey sanirim ozgur olmak ruhum bazen bedenime eve dunyaya sikisiyor gibi hissettigimden belki bazen surekli gezerim bazen yerimden kalkamam yorgun olurum nefes alacak kadar bile halim kalmaz. bunu dedigimde insanlar abarttigimi dusunur gulerler ama gercek anlamda nefes alacak gucu icinizde bulamadiginizda beni anlayacksinizidir yani umarim olmaz boyle bisey. su anki olaya gelecek olursak uzun suredir bir adami hayatimin merkezine koymustum bunu kendime itiraf etmedim uzun sure hayal aleminde yasadim onu bi kendime cektim radarima soktum yasayabilecegi muhtesem hayati gosterdim o etkilendigi an kendimi cekip essekten dusmuse cevirdim bunu her yaptigimda once korktum sonra pismanlik duydum sonra ama ben buyum yani ne yapayim baglanamiyorum dedim sonra olsun canim bi daha yaparim bu sefer soz ayni olmayacak der daha beterini yapardim o da dengesiz biriydi biraz benden dengesiz olmasin oyunumu uzun sure devam ettirdi sonra kalbimi kiracak birsey yapti. suclu degildi hatta dostlarim. ne derse desin o hakliydi bence cunku kimse kimseyle boyle oynamamali eger bunu yapiyorsa da sonuclarina katlanmali bende katlandim kendimi geri cektim ama ne cekme sanki o hic yasamamis gibi yasadim yanimdan gecti gormedim dumanin sarkisi varya hani gordum gectigini yanibasimdan ama icimde oyle bisey yasatiyordum ki kafami kaldiracak yuzum yoktu o bunlari hic bilmedi. zaten kendi sorunlari da vardi bi sure sonra onu kendimden korumak istedim o sirada o bana asik olmustu sanirim bu sefer o beni birakmak istemedi ben kovdum o etrafimda uctu durdu ben hep orda olur sandim bi sekilde hic bitmez sandim hayat biter be gulum o nasil bitmesin demedim hic... M

Yasadıgım hıcbırseyı unutamıyorum bende ne zaman unutmaya kalksam bır neden bır davranıs yada bı hareket herseyı yenıden hatırlamama ve yenıden eskıye donmemı saglıyor... Ben neden boyleyım bılmıyorum ama tek bıldıgım sey hıcbırseyı unutamadıgım önüme bakmaya calısıyoruım daıma ama olmuyor bazen...

Sana şimdi mail adresimi ve sorumu özelden yazıyorum.:) Daha çabuk olsun.

Merhabalar, Bende de borderline kisilik bozuklugu var. Ekstradan panik atak, anksiyete ve degisik psikolojik sendromlar da var. Duzenli psikiyatriste ve psikologa gidiyorum, ayriyetten de psikoterapi aliyorum. Cok sukur yurtdisinda yasadigim icin doktorlara ve ilaclara hic para odemiyorum. Bende asiri ofke yok, tam tersine hic ofkesi olmayan biriyim. Kimseye asla sinirlenemem, verdigim tepki sadece aglamak. Bana yolda biri donse salak dese oturup saatlerce aglarim. Mesela esim hazirladigim aksam yemegini begenmese oturup hickira hickira agliyorum. Insanlar gozumde hep iyiler, benim icin hic kotu insan yok. Herkes benden cok cok mukemmel, bense degersiz bir insanim, hiçim. Insanlar o kadar harikalarki benim gozumde, bu yuzden en ufak bir ters hareketlerini gorsem hemen aglarim, dunya basima yikilmis gibi hissederim, cok ama cok uzulurum. Ama hic bir sekilde kimseye kin beslemem. Cok hatalar yaparim, buna engel olamiyorum. Hatalari yaparken bunlarin hata oldugunu anlamiyorum, ne zamanki insanlar hatalarimi farkedip bana kiziyorlar o zaman hatalarimi anliyorum, gunlerce uzulup agliyorum. Gecmisim hatalarla dolu malesef. Hepsi hastaligimdan kaynaklaniyor. Asiri derecede kararsizlik yasiyorum. Karasizliklarimdan dolayi elimden hicbir is gelmiyor. Bu cok zor bir hastalik, yasayan herkese Allah kolaylik ve sifa versin. W