Bunun arkasından artık bişey yazılmaz ne denilebilir ki vereliniortak

Canım diğer forumlarda okurken senin bir kaç sorununa şahit olmuştum. Bence senin sorunun sadece çocğunla değil. Problemli bir evliliğin var ve kontrol edemediğin seniçok yıpratan sorunlar yaşıyorsun. Eşine patlayamıyorsun tahammül eşiğin sıfırın altına inmiş bence. Bu durumun faturasını da her zamanki çocuklar çekiyor. Eşin o kadar limitini tüketiyorki çocuğuna bir şey bırakmıyor maalesef. Bu tepkilerini yeri gelince bence eşine gösterki çocuğuna bir şeyler kalsın. Benim annemde senin yaptığını yaptı senelerce. Babamla çok mutsuz yaşadılar Her tartışmalı akşamın sabahı ablam dayak yerdi. babama çok benzediği için ablam, o sinirle annem ablamdan çıkarırdı acısını. Bunlar büyüyecekler hep bebek kalmıyorlar. Şimdi ablam annemden bahsederken annen diye bahsediyor. Annemi sevmediği o kadar aşikarki anlatamam sana. Onlar bizim etimiz kemiğimiz. Eşine gösterdiğin sabrın 3/1 ni ona göstermeye gayret et lütfen. kuzeyyy kaan'ım diğer

benimkilerde öyle sen yine tek çocuklasın ben ikizlerle neler çektim şimdi 4 yaşındalar ama sana tavsiyem hem kendini hem çocuğunu bağırmaya alıştırma ipin ucunu bırakırsan sen de kendini dizginleyemezsin çocuk ta biyerden sonra arsızlaşır normal gelmeye başlar bağırmak. kolaylıklar dilerim herkeseopuyorumnanaktan

canım butun cocuklar oyle cogumuzun basında bu olay benimki 10 yasına girdi hala aynıyız

canım annesin işte onun bir damla göz yaşı senin yüreğinde derin izler açarak akar ben demiyorum ki sonsuz sabırla bir kez olsun sesimizi yükseltmeden büyüteceğiz evlatlarımızı tabi ki eğitimini vereceğimiz konularda zaman zaman dik duruşar sergileyip otoritemizi ortaya koyacağız ama bunu üften püften her konuda durumda yaparak değil mesela şampuan olayı varsın döksün canı sağolsun yeter ki veya benzeri bak benim bebeğim şu ara mutfak dolaplarını birbirine katıyor yani ne varsa yerde veya başka çekmecede belki gün içerisinde defalarca kez ben düzeltiyorum o dağıtıyor ama oynarken müdahale etmiyorum biliyorum ki inatlaşırsam kazana taraf o olacak veya üzülüp ağlayacak bekliyorum beş on dakika sonra bıkıp usanıyor ve bırakıyor o başka şeyle ilgilenirken ben dolabı düzeltiyorum ha bu böyle devam mı edecek hayır ama şu an bebeğim çok küçük ve ona neden dolabın içerisindekilerle oynama dediğimi anlayacak yaşta değil o nedenle müsade ediyorum keşfedecek öğrenecek yani düzeltilebilir telafi edilebilir öenmsiz şeyler yüzünden kızılmaması gerektiği anlatmaya çalıştığım ama onun sağlığına zarar verecek veya ne bileyim hayatını riske atacak durumlarda direk ve net bişekilde tavrımı da koyarım konuşurum anlamazsa ortamdan uzaklaştırır veya ona zarar verecek eşya vb ortadan kaldırırım yine mi anlamadı hafif sesimi yükselterek ama onun göz hizasına inerek yüz mimiklerim kararlı bir şekilde konuşurum sende başarabilirsin çok sinirlendiğinde aklına onun olmadığı bir anı getir Allah korusun onsuz bir hayatta ne yapardın belki bu pisikoloji seni biraz daha ılımlı olmaya itebilir bebeğinle sağlıklı mutlu günler diliyorum sana sevgilerimle . push ; kuzeyyy kaan'ım diğer

teşekkür ederim canım vereliniortak shannon Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Bende aynı senin gibi ikizlerle uğraşıyorum benimkilerde 7 yaşında ama hala çok yaramazlar bende olabildiğince bağırıyorum, ama onları öyle karşımda ürkek bir şekilde bakıyor görünce sonra üzülüyor kendime kızıyorum, ama onların herşeyi ile yıllardır hep kendim ilgilendim herhalde artık sinirlerim kaldırmıyor. Bağırmamanın formülünü bulan varsa lütfen söylesin. kuzeyyy kaan'ım diğer

seni çok iyi anlıyorum bende üç tane var abimiz 7 yaşına basıcak ikizlerim var 5 yaşına bastıla bende ara ara çok sinirleniyorum bikeresinde dayanamayıp tokatladım üçünü alt komşum şikayete geldi diye o gündenberi içim içimi yiyor her yaklaştığımda dövecekmişim gibi korkuyorlar inanki şu an ağlıyorum ellerim kırılsaydıda vurmasaydım diye çok savunmasızlar çokta yaramazlar bende ne yapacağımı bilmiyorum hiç özel hayatım diye birşey kalmadı kendime hiç vakit ayıramıyorum tabi eşimede arada eşimlede sorunlar yaşıyoruz ilgilenmiyorum diye vakit kalmıyor gece gündüz koşturuyor evin içinde bazen düşünüyorumda ya olmasalardı bi çok anne var evlat hasretiyle yanıp tutuşan diyorumki asla öfkemizi onlardan çıkarmayalım onlar bizim herşeyimiz geleceğimiz BenPeriKizi

canım kuzeycim bu söz beni çoook etkiledi, gözlerim dolu dolu şu an oğlum şu an uyuyor ve ben ona biraz önce şampuanları devirdiği ve döktiğü için kızdım nerden bilsin o henüz 14 aylık offff offff çok ağladı ben bağırınca söz veriyorum kendime yinede aniden parlıyorum nasıl olacak bu iş,,

Bu yaşadığınız şeyler çok normal. Doğum sonrası depresyona girmişsiniz. Aynı şey doğumdan sonra banada olmuştu. Emzirme olayı bittikten sonra doktora gittim ve tam 2,5 sene ilaç kullandım. ılaç beni bayağı rahatlattı. Herşeyden önce doktorun verdiği ilacı mutlaka düzenli olarak kullanmalısın. Eve kapanıp kalma. Yaz günü nasıl olsa havalarda güzel. Koy çocuğunu pusete beraber dolaşın. Bu ikinizi de biraz rahatlatacaktır. Bir eğitimci olarak şunu söyleyebilirimki, çocuklar 2 yaşına kadar tamamen anneye bağımlı hatta yapışktırlar. Yani 2 yaşına kadar senin eteklerinin altında dolaşan bir ufaklık sürekli olacaktır. Çocuk 3 yaşına geldiğinde artık oyun çocuğu olup arkadaş isteyecek ve anneden biraz kopacaktır. Senin burda yapman gereken bu dönemde biraz sabır göstermek. Kendinden daha zor durumda olan insanları, anneleri düşün. Özürlü çocucuğu olanlar ne yapsın?Onlar bir ömür boyu sabretmek zorundalar. ışleri çok daha zor. Senin sabretmen gereken ise çok daha kısa bir dönem. Bütün bunları düşünerek bence Allah'ın sana verdiklerine şükret. Sevgiyle kal.

seni çok iyianlıyorum. aslında bende çok sakin yapıda biri değilim yani değildim. eşim psikolog onun yardımı oldu tabii. vede çevreden sürekli duyduğum şeyler beni üzdü işte sen nasıl büyüteceksin filan gibi daha bir çok şey.. destek yerine çok köstek gördüm. sonuçta ilk bebeğim yardıim yerine zararları oldu başta. sonra dedim ben ne yapmalıyım. herşey kafada bitiyor. inan bana. sende zaten öyle yapmışsın. gerçekten kolay sakin ol ve onun en çok ihtiyacı olan kişi sen olduğunu hiç unutma.. yalnız bakmak zordur eminim ama bizim çocuk doktorumuz bana hep söylerdi çocuk bakma işini aile kendisi eziyete dönüştürür yada zevkli hale getirir diye. bunların hepsini uyguladım ve sonuçta birbirimizin dilinden çok iyi anlamaya başladık bebişimle.. sanada kolay gelsin canım.. :teselli: E edasu