Ben de çocuk sevmem ama kendi çocuğumu severim.

tam da bunu yazmaya gelmiştim. ne yazık ki çocuğu özgüvenli yetiştirmekle şımartmanın birbirine karıştırıldığı bir toplumdayız. ve anne babadan aldığı sınırsız özgürlükle gerçekten etrafına ciddi rahatsızlık veren çok fazla çocuk var.. bu tabi ki o çocukların suçu değil. henüz ana-baba evinde birşeylerin çocuğa yanlış verilmesinden kaynaklı. fakat günlük hayatta her an bu detaya inilmiyor. linç yemenizi, neredeyse düşmanlığa giren sözler yazılmasını anlayamadım. herkes herşeyi aynı düşünmek, hissetmek zorunda değil. kalkıp çocuklara gıcık oluyorum diyerek rahatsız olduğunuz bir çocuğa şiddet uygulasanız, sözle bile olsa taciz etseniz napıyorsun sen derim. ama herkes çocuk, kedi, köpek, vs vs sevip sarıp sarmalamak zorunda değil.

Sizin teşhis belli değil ama acilen bir ruh sağlığı uzmanına görünün.

Kendi çocuğun olduğunda öyle olmuyor merak etme. Ona olan hislerini mantıkla pek açıklayamıyorsun. Yani işte küçük sevimli yardıma muhtaç vs olduğu için sevmiyorsun. Başka bir nedenden aşık oluyorsun. İçgüdü ile ilgili galiba bilmiyorum. 28 günlük bir oğlum var; daha önce hiçbir şeyi böyle ruh hastası gibi sevmemiştim, bağlanmamıştım. Onu görür görmez böyle hissetmeye başladım. Aşırı sevdiğim iki kedim var. Hamileyken, çocuğumun büyüyünce kedilerle oynarken onların canını yakacağını düşünüp doğmamış çocuğa kızıyordum içten içe. Şimdi durum tersine döndü, kediler bir yaramazlık yapıp çocuğu incitecek diye hep tetkikteyim. Hormonlarının etkisiyle kafanda bir sürü şey kurup endişeleniyorsundur. Bunlarla kendini yorma şimdi, yersiz olduklarını doğumdan sonra anlayacaksın.

Offff bu kadar kinamayla varya senin cocuk felakett bisey olur. Ben. neyi kinadiysam kizimda yasıyorum cunku.

Kimseyi iğnelemek adetim değil. Her zaman beklerim herkesin içinde kendini rezil eden insanları izlemek hoşuma gider ❤

Siz cocuklari sevmeniz de olur ama bir cocuk tarafindan seviliyorsaniz bilinki cok sanslisiniz. Hele bir cocugunuz dogsun diyebilirimki sizi en cok o sevecektir. Cocuk yalandan sevmez, cikar gozetmez, seviyormus gibi yapmaz. O yuzden dunyada en cok sevilmeyi haketen cocuklar ve hayvanlardir.

Ya bi şey dicem ben de inanılmaz gıcık oluyorum şımarık edepsiz çocuklara. Aslında halkımız çocuk yetiştirmeyi beceremediği için %99u arsız ondan gıcık oluyoruz kendine yüklenme yani. Şimdi gelirler çık biliyısın iğrit biz di bililim diye. Muhtemelen bu kadar kınamaya canavar bi cocugum olacak ama napıyım yani. Ben ve kardeşim o kadar uslu edepli kimseyi rahatsız etmeden ama çocukluğumuzu da yaşayarak büyüdük ki bana aşırı itici geliyor aksi çocuklar. Kendinize yüklenmeyin çocuğunuzu çok seveceksiniz, şımarık ve yaramaz olursa da zaten siz o şekilde yetiştirmis olacagınız için hiç rahatsız etmez sizi.

Cocuklardan tam olarak beklentiniz nedir? Cocuk bu sımarır, anne olarak tavrınızı koyarsınız Cocuklardan kösede oturmSını beklemek bence asıl sıkıntı

Çocuklara gıcık olunur mu yaa

Ben konuyu okurken sadece şunu düşündüm. Başka birilerinin yetiştirdiği ve şekillendirdiği masum bir varlık olan çocuk nasıl sevilmez. Ben sadece kızlarım bana sarılınca tarifsiz oluşan duyguyu bilirim. Siz nasıl hisseder davranırsınız bilmem bu kişisel bir durum.

Siz benim ilahlaştırmaktan kastımın yere düşüp ağlayan çocuğa müdahale etmeyen ebeveynlerin yaptıkları olduğunu düşündüğümü nereden çıkardınız ki? Ben bu tip şeylerden bahsetmiyorum, benim eleştirim daha çok ebeveynlik süreci. Yani öyle 1-2 hareket değil. Ayrıca siz ilahlaştırıyorsunuz da demedim, yapanlar var dedim. Durla susla çocuk akran zorbası oluyor diyorsunuz, aksine sınırsız ve kontrolsüz olan, "ilahlaştırılan" çocuklar akran zorbası olmaya çok daha yatkın. Bir dönem kreşte sadece gözlem yapıp rapor yazmak için bulundum, bunu orada fark etmiştim. Ayrıca size göre "çocuk" olduğu için tamamen kontrolsüz davrananlar çocuk da, sakin düzgünce iletişim kurabilen ağlayarak değil konuşarak sorununu anlatan çocuklar çocuk değil mi? Demek bunun çocuk olmakla alakası yok nasıl bir çocuk olduğuyla alakası var. Çocuğa anlayışlı olmak farklı, her şeyi önüne serip kontrolsüz yetiştirmek çok farklı. Muhtemelen ne demek istediğimi bir iki nesil sonra bizden sonrakiler daha iyi anlayacak. Eskiden baskıyla yetiştirilen çocuklar bugün sorunlu büyükler oldular evet, yarın da bugünün tapılan çocukları sorunlu yetişkinler olacaklar gibi görünüyor. Umarım bu başarısız bir öngörü olur ve sağlıklı nesiller yetişir.

Çok enteresan geldiniz bana. 31 haftalık hamileyken mi düşünmeye başladınız bunu gerçekten? Normalde hamile kalmadan önce oturup enine boyuna düşünmek gerek çünkü bunları. Belki çocuğunuz olunca farklı olur. Sağlıklı bir doğum diliyorum. :)

Ben de gıcık olurdum, hala olurum. Bütün çocukları şımarık ağlayan söz dinlemeyen olarak genellemiştim çünkü çevremde bu çocuklar çoğunluktaydı hatta nerdeyse hepsi böyleydi. Ben nasıl bakar büyütürüm derken 2 oğlum var şimdi. 3. Bebeğim yolda. Eğer gerçekten tutarlı ve kararlı olursanız çocuk yetiştirmek öyle çok da zor değil bu biraz da sizin elinizde. Inanın kolay olan boşvermek. Yani korkunuz bu mu yanlış mı anladım?

Aaa tabi canım senin bildiğin birseyi ben asla bilemem çünkü bizim hiç sosyal medyamiz yok. Yada ergen bir kardeşimiz Artık işine bak.

Yaramaz olmaması pek mümkün değil aslında çocuklar evde enerjiyi nasıl atacaklarını bilemiyorlar.. e malum şartlarda korkudan sokacağaçıkamıyorlar bile.. Ama şımarıklık ebeveynin elinde tutarlı, dozunda davranan, her ağladığında "ki 2 yaş sendorumu" sırf sussun diye onu anlamak kuralları öğretmek yerine ne isterse şak diye yapılırsa tabi şımarık olur çocuk..

Konu sahibi seni çok iyi anlıyorum. Ama bebeğin bir doğsun göreceksin ki böyle bir aşk yok. Ötesi yok. Bu arada Allah sağlıkla kucağına aldırsın

Dünden beri tüm yorumları okudum, birkaç yorum dışında saygıyla yapılan olumlu olumsuz tüm yorumlar için teşekkür ederim. Konuyu iyi ki açmışım, şu an iyi bir anne olacağıma yürekten inanıyorum. Mükemmel insan olmadığım gibi mükemmel bir anne de olamam illa ki eksiklerim olacaktır ama onu şimdiden çok seviyorum ve bu sevgiyle, annelik içgüdüsüyle bağrıma basacağım onu. Mune konumu kapatabilir misiniz? . push ; Khomyuk

Kendi adıma hiç yansıtmıyorum, hatta içten içe gıcık olduğum çocuklar beni seviyorlar. Buradaki insanların da yansıttığını sanmıyorum pek.

Beni azarlar gibi konuşma haddini size kim verdi acaba? Okuduğunuzu anlamama gibi bir sorununuz var sanırım sizlerin kesin döversin sende demedim ama böyle bir ihtimal var. Ve cevremde çok gördüm bu konu yüzünden psikologa giden bir şeyi yaşadık gördük az çok biliyoruz ki yorum yapıyoruz buraya yoksa her konu basligi altında bir yorumum olurdu. Bende bu tavrinizdan dolayı sizi kınıyorum.

2 yaş sendromunda gıcık olursun hatta daha fazlasi olursun çünkü sürekli beraber olacaksın

Umarım gıcık olup oraya buraya bırakamazsınız çocuğunuzu. Anneliğin de Bi ehliyeti olmalı artık sanırım. Gıcık olmak tabiri bana sadece bunu çağrıstırdı insan sevmediği bişeyi nasıl ömrüne katabilir bilemedim. Oda ayrı muamma başarılı Bi annelik dilerim

Kendi çocuğunda öyle olmaz merak etme

profilinde psikolog yazıyor kendi kendine bile atlatabilirsin bu durumu... Bilinc altına olumlamalar gönder sürekli cocukları cok seviyorum ve kendi cocugumu daha cok seviyorum bende cocuktum bende mızmızdım herseyi güzellikle atlatacam gibi gibi...

Çocuklar da size uyuz oluyolardır bayılmıyolardır zaten. Kendi çocuğunuz olunca aynısı olmaz meraklanmayın çünkü kendinizden bir parça, he kendine de uyuz olup gölgesiyle kavga edenlerdenseniz çocuğunuz için durum o zaman vahimdir.

Bi de çevrenizde çok görmeniz çevrenizden kaynaklı bir durum. Benim cevremde çocuguna el kaldırmayı geçtim sesini yükselten kimse yok. Şiddete başvurmak inanmazsınız ama bazı insanlar için ihtimal dahilinde bile değil

Kaale alıp tekrar cevap bile vermiycem

Benim bir arkadaşımda sen gibiydi yani öyle olduğunu anlattı. Çocukları hiç sevmem diyordu, 2 cocuğu var kendi cocuklarını sevdi merak etme sende seversin. Ama tabi sabrı zayıf. Çok sinirlenip bir anda parlıyor çocuklarına hatta kızım da birkez şahit oldu çocuklarına kızarken çok korkmuştu alışık olmadığı için bu nedenle bir süredir görüşemiyoruz kızımın unutması gerekiyor.

Herhalde yürek yediniz KK da bu konuyu açmak için :) herneyse bence çocuklara değil, onları birey olduğunu unutan, kaç yaşına gelse de kendilerine bağımlı, asalak gibi saçma sapan yetiştiren aptal evebeynlere uyuz olun.

Çocuk ya da başka birini dövmek, şiddet uygulamak bambaşka bir boyut. Bunu kendim için de kabul edemem çünkü çok saldırgan bir kedim var. Bazen öyle bir ısırır ki canım aşırı yanar ona bile can havliyle bir şey yapmışlığım yoktur. En fazla bağırırım refleks olarak, sonra pişman olup sarılırım gidip. O yüzden özellikle savunmasız canlılar ki çocuk da öyle, şiddet uygulayacak biri değilim.

Anlamak icin empati yaptığımda benimde aklıma bu geldi. Gecen gün bir psikolog şunu dedi tv de; karşınızdaki kişide görüp hoşlanmadığınız şey, bir hal, bir davranış muhakkak sizde de olan bir haldir. Tabi bunun geniş açılımı var ben kısaca yazdım. Tabiki kimse kimseye ayilip bayılmak zorunda değil. Ama bu aşırı duyguların altında illaki bir sebep vardır.

Şımarık, huysuz, ağlayan zırlayan vs atıp tutuyorsunuz ya, heh işte, dilinizi mi ısırırsınız, poponuzu mu kaşırsınız bilmem, bir şeyler yapın Zira büyük konuştuğunuz her şey basınıza geliyor. Assssslaaaa cep telefonu ile çocuk yedirmem, ac kalsın daha iyi derdim, Yaptım. Başlarım atağına, sendromuna, eskiden yokmuş böyle şeyler, veririm uyku eğitimini uyurlar dedim, 4.5 yıldır uyumuyorum Öyle manyak miyim çocuğum her gak dediğinde guk dediginde psikologa koşayım dedim, sayısız kere gittim. Yok öyle enerjisini atsın diye karda kışta 30. kat giyinip sokaklara dokulemem derdim, yaz kış her gün parka gidiyoruz Avm de yerde yatarak ağlayan çocuk görsem, anası olsam agzina iki tane cakardim derdim, simdi sakinlestirici almış gibi, göz hizasına inip, sarılıp, onu anladığımı falan söyleyip ikna etmeye çalışıyorum. Öyle yap dediler. Ama işe yaramıyor Neyse, daha milyon tane var. Ben ettim siz etmeyin. Daha 9 hafta varmış, tövbe edin Çocuk sevmemeye gelince, Ben de çocuk sevmem. Kendi çocuğum olana kadar fiziksel dokunarak, operek sevgi gösterdiğim çocuk yoktu bence. Varsa da hatırlamıyorum. Ama sizin aksinize, kendi çocuklarımı sevecegime çok emindim ben. Hamilelikte endişelerim oldu ama sevmek üzerine değil, genelde ya iyi bir anne degilsem, ya karakterim buna uygun değilse diye. 31 haftalık hamilelik ya sevmezsem demek için biraz geç bir zaman :) Bence doğum öncesi bir psikilogla görüşün. Cünkü doğum sırasında ve sonrasında her şey daha zorlaşacak, bebekle ilişkinizi tehlikeye atmayın.

Ben bu tarz kişilerin bazı problemleri olduğunu düşünüyorum. Belki de çocukluklarında yaşadıkları kötü şeyler vardır ve tepki olarak bunu çocuklara yöneltiyorlardır. Bunu o tarz kişilere söylesen kabul etmez tabi, hatta belki kendileri bile farkında olmadan böyle davranıyordur ama bilinçaltlarında yatan şey budur diye düşünüyorum.

Valla kusura bakmayın ama gecenin ikisinde hoplama zıplamayı siz yazdınız. Gayet orda mesajda çocuk dediğin bardak gibi otursun diyen bir zihniyet vardı. Dönüp tekrar okursanız hiç o dediğiniz anlam çıkmıyor. Üst katımda iki çocuklu bir aile oturuyor ayrıca. Sıfır kavgayla devam ediyoruz. Şu an ara tatildeler mesela oğlumu bazı geceler uyandırıyorlar, ama iki sene öncede benimki diş ağrısı çektiğinde uyandırmıştı. Benimki de büyüyecek alt kattakinin bebeği de büyüyecek. Hayat böyle. Biraz anlayıştan kimseye de zarar gelmez.

Aynı durumdayım tek fark hamile değilim ama çocuk istiyoruz çocukları oldum olası sevmedim, ama anne yarısı oldum aman yarabbi teyzelik buysa annelik nedir dedim, inşallah nasip olur artık

Sorununuza çözüm bende çözüm olmaya geldim, sizi almaya geldim, bu topikten başka gidecek varsa şikayet et butonuna basın demeye geldim azbiri Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Çocukları sevmiyorum Ay çocuğun olursa anlarsın kafasını da anlayamıyorum. Çünkü anne olmak için ölüp bitenler olduğu ben gibi asla çocuk istemeyenlerde mevcut. Bazen öyle saçma durumlarla karşılaşıyorum ki boynuma "çocuğunuz sadece sizi sevimli geliyor" diye yazı asasım geliyor. Geçenlerde tıklım, tıklım dolu metroda bi çocuk çantama asılıyordu, anası olacakta ay çok sevimli der gibi bana bakıyordu. Gözümü kadın bi belerttim anında çocuğunun eline sahip çıktı.

Canım sen boşver o hanfendiyi bugün ters gününde heralde herkese bi cevap verme derdinde.

Hamile bir kadına saçma sapan çıkarımlarla bu şekilde yorum yapmanızı kınıyorum. Ne alaka dövmekle bi de psikologa git demis iyi ki öğrendiniz psikologu

Tabiki öyle sus pus oturmasını beklemiyorum çocukların. Ama sürekli yaramazlık yapan, kendini yaramazlık yapınca sevimli sanan , istediklerini ağlayarak yaptıran, şımarık ve terbiyesiz çocuklara çok gıcık oluyorum.

Emek verdiğin birini sevmemen veya gicik. olman pek olası degil zaten. Kedi de olsa kuş da evlat da bu böyle:) zaman zaman çaresiz kaldigin veya yorulduğun sıkıldığın oluyor ama bir şekilde evladına karşı ehh yeter diyecek noktaya gelmiyorsun:)

Çünkü birçok insan kendi çocuğuna böyle olmazsın diyor yukarıda da çok kişi yazmış ben de sevmem ama kendiminkini seviyorum diye. Ben de bu tip yorumları merak ediyordum. Çocuğa yazık vah vah durumu yok şu anda ayrıca belki de mükemmel bir anne olurum bilemiyorum her çocuk seven de iyi anne olmuyor sonuçta.

Şimdi sorun değil, ileride çocuğunuz ne kadar sevilirse o kadar mutlu olursunuz. Bebekken, okuldayken, daha büyüdüğünde de.. Iyı şeyler dileyin. Shusui

Kızımı çok sevimli buluyorum çünkü doğduğundaki çaresizliğine ve masumluğuna ben şahit oldum. Şimdiki mimiklerine, konuşmasına bu yüzden hayranım. Mesela az önce yaramazlık yapan evcilimize hayyır, yaypma dedi ve ben eridim. Muhtemelen başkasına bu sevimli gelmez çünkü başka çocuklar da bana sevimli gelmiyor Emek verdikçe gözüne pek bi tatlı görünecek, o yüzden hiç merak etme kendi çocuğunu sevimsiz bulmayacaksın

Böyle düşünenler genelde çocuk sahibi olduktan sonra çocukların gerçekten çocuk olduğunu anlayıp artık çocuklara sinir olmuyor

Yok biz sizinle çoook farklı insanlarız. Yani şiddete başvurmak bana çok dehşet verici geliyor ondan böyle tepki verdim. Sizin dünyanızda normalize olmuş tepkim size fazla geldi Nego Özgür Filistin ☝Bir sabah gelecek kardan

Yukarıda da yazdım, kendi çocuğuna öyle olmaz diyen insanlar var hem ondan hem de kedimden cesaret aldım. O da çocuğum gibi oldu mesela ona karşı çok sabırlı ve şefkatliyim. Tabi çocuk bambaşka bir organizma, o yüzden bazen endişe duyuyorum iyi bir anne olabilecek miyim diye. Nergiz11 Hayat bi gün, o gün bugün. tek ayak

Valla kendi cocugunuza böyle olurmusunuz olmazmısınz bılemeyeceğim ama buyuk konusmayın bence

:) gicik olmazsiniz bence ama diktator gibi otoriter bir anne olabilirsiniz belki. Kardesimle bende cocuklari cok sevmeyiz hayvanlari daha cok severiz

Bende aynı sizin gibiyim başkalarının çocuklarını sevmiyorum içimden gelmiyor sevemiyorum bazıları çocuk görünce dayanamaz ben öyle değilim ama kendi çocuğunuz olunca seversiniz hiç çocuk sevmeme rağmen abimin kızlarını çok seviyorum.

Yani kendinizi boyle seyleri dusunerek mesgul etmeyin bence :)

Evet çok farkliyiz ben herkesin fikrine saygı duyar asla söylediği söze tepkili şekilde karşı çıkmam. Sizede öneririm. Iyi günler

Bende şımarık, kendini beğenmiş, bilmiş bilmiş konuşan çocukları sevmem ve hiç sevimli gelmezler.. Ama onlardan nefret etmek yerine daha çok ilgisini benimde sevdiğim yerlere doğru yonlendiririm, bu işimi kolaylaştırır. Ayrıca kendi çocuğunuzu nasıl yetiştireceğiz sizin elinizde.

Evet aydınlatmış beni sağolsun, bugün de yeni birşey öğrenmiş olduk. Konulara ve verilen cevaplara konu sahibinden daha çok sinirlenip, sahip çıkan üyeler her zaman ilginç gelmiştir bana.

Asla çocuk istenmese bile çocuk sahibi olununca o yargılanan her şey bir bir gözünüzün önünden geçip "haa demek ki bundanmış" deniyor. Ben bir restoranda çocuğa telefon verip yemek yiyenleri garip bulurdum mesela. Henüz böyle bir şey yapmadım ama muhtemelen aylardır ilk defa insan içine çıkmış ve sıcak yemek isteyen bir anneye de çok görmemek lazımmış. Velhasıl sınanmadığı günahın masumu olmuyor insan.

Cocuklar bu dunyanin en saf temiz varliklari Bizde bir zamanlar saf temizdik buyuduk kirlendi dunya.. cocuklara bile gicik olmaya basladik

Cok ilginc bi konu:)

Değilsiniz kesinlikle. Aynı mantıkla ben de cevap verirken onay almak zorunda değilim konu sahibi olmama gerek yok. Çocuklarınıza gıcık oluyolardır demedim herhangi birisi için konusmustum üzerinize almıssınız çok da haksız olmayarak. Ayrıca da cocuklarınıza gıcık olan birileri kesinlikle vardır biz de gidip çocukların annelerine var ya senin çocuga cok pis kılım demiyoruz

Hayır kendi çocuğunuza öyle olmaz ama belki çocuğun yaramazliklarina bir tık daha fazla tahammülsüz olabilirsiniz. Bir de bir tanıdığım yıllar önce "Anne olmadan önce bütün çocuklar aşırı sevimsiz gelirdi hiç sevmezdim anne olduktan sonra sadece kendi çocuğumu değil bütün çocukları sevmeye başladım" gibi birşey demişti. Konuyu okuyunca aklıma geldi.

Daha ilginç olanını söyleyeyim, çok çocuk istiyorum hem de :) garip bir durum biliyorum. Çocuklarım olsun seveyim, güzelce yetiştireyim, cıvıl cıvıl olsun evimiz istiyorum ama etrafımda çok itici çocuklar var onlara gıcık oluyorum şimdi fark ettim ki ben bu tip çocuklara gıcık oluyorum sadece. Bir de kendi çocuğunu seversin annelik içgüdüsü falan fikirleri de cesaretlendirdi. Buraya da zaman zaman tereddüt ettiğim için konu açtım benim gibi insanlar var mı diye, baya da varmış. Hepsi de kendi çocuklarını çok seviyorlarmış o yüzden konuyu iyi ki açmışım. Loser9 Düzelicez inşallah, şu olaylar bi bitsin. Anneler

Siz de uzatmayın bence.

Çocuğumu sevmeyeceğimi nerden çıkardınız direkt? Ben dışarıdaki çocukları sevmiyorum dedim, benimkini sevmeyecek olsam yapmazdım en baştan. Buraya da gıcık olursam falan diye korkularımı açtım ama sizin aksinize çoğu "iyi anne" beni rahatlattı, onlar da normalde çocuk sevmeyip kendilerininkini seviyorlarmış. Ayrıca her çocuk severim diyen de iyi anne olmuyor, görüyoruz.

Hanımefendi cevap vermişti buna zaten olabilirler ne alaka ben kendi cocugumla iletisimim acısından sordum diye. Biri cocugunuza gıcık oluyo diye sinirlenmek çok saçma değil mi?

Ben şimdi mevzuyu anlayamadım. Burada çoğu insan çocukların aglama sesinden nefret ediyorum, sevmiyorum, gıcık oluyorum diyor Ama nerdeyse aynı kişiler -biri komsumun çocuğu sürekli ağlıyor, komsumun çocuğu çok ses yapıyor deyince -napalim o cocuk bağlayalım mı? Benimki de ağlıyor katlanmak zorundasın kış ayı çocuk enerji atamiyor diyor. E sizde başkasının çocuğunu sevmiyormussunuz. Katlanamiyormussunuz. O zaman neden çocuğunuza herkes katlanmak zorunda gibi konusuyorsunuz. Bu konuyu favlayij arada açar okursunuz katlanmak zorundasin o çocuk demeden önce Khomyuk

sizde kendimi gördüm 2-3 yaşından sonrası bana çok gıcık geliyor şımarık herşeye ağlayan çok bilmiş çocuklar çok tatlıysa bide usluysa sevebiliyorum ama ben de evlenirsem çocuk istemiyorum bu yüzden

Benim 1 çocuğum var ikinciye hamileyim. Ve evime çocuğu yaramaz misafir gelsin istemiyorum. Birde şöyle bişey var ben misafirliğe gittiğimde çocuğumla ilgileniyorum. kimseyi rahatsız etsin istemiyorum. Aynı özveriyi gelenden de bekliyorum. Ve çocuğumu da çok seviyorum:)

Ben de çocuklardan pek hoşlanmıyorum, ilgim yok, bağ kuramıyorum. Misafir çocuklarıyla iletişim kuramıyorum ki böyle bir gayretim de yok. Bununla birlikte telefonumda kedi fotoğraflarının yanı sıra hayatımdaki kişinin bebeklik fotoğrafları var. O fotoğrafları ilk gördüğümde şu an şu bebiş karşımda olsa kucağıma almak isterdim diye düşündüm. O zaman kendi çocuğumu seveceğime dair şüphem kalmadı. İkimizin bir parçası olan bebeği muhakkak severim diye düşünüyorum. Ancak ortak kararımızla ebeveyn olmamaya karar verdik. Gelecek hayalimizde bebek yok kedi var. Zira ikimiz de bir evladın sorumlulukları, zorlukları ile baş edebilecek yapıda insanlar olmadığımızı düşünüyoruz. Ayrıca dünya, çevre ve gelecekle ilgili endişelerimiz de yoğun. İyi bir insan yetiştirebilecek miyiz? Onu tehlikelerden ne kadar koruyabiliriz? Bu sorulara cevap bulamıyoruz. Böyle. :) Sağlıklı ve kolay bir doğum dilerim.

ben tek çocukta kalacak olan gözü yemeyengillerden olarak önünde saygıyla eğiliyorum Eşekten düşeni anlama konusu da kesinlikle doğru. Çocuktan sonra uslu çocuk olmadığını anladım ben mesela. Her çocuğun iyi anı kötü anı ve berbat anı varmış Geri dönüşü de yok yaşayacağız Allah uzun ömür versin

Benim de ne çocuğa ne evliliğe zerre bir istek yok içimde. Küçükken de zaten evcilik, mutfak eşyası oyuncakları, bebek oynamayı sevmezdim. Mesela bana bir sorumluluk iş ver, mükemmel olana kadar çabalar, söylenen zamanda da teslim ederim ama başka bir canlının sorumluluğunu alma konusu beni çok geriyor. Hayvan da beslemiyorum. Ben böyle şeylerin yaratılışla ilgisi olduğunu düşünüyorum. Hepimizin yatkın olduğu konular farklı.

İyi de kendi çocuğuna gıcık olmazsın diyor çoğu insan annelik hormonları vs açısından ondan kendi çocuğuma gıcık olacağımı düşünmedim yani çocuğu yaparken olurum diye yapmadım olmam diye düşündüm. Ama hamile kaldıktan sonra ara ara tereddütlerim oldu, bebeğime iyi bir anne olmak istiyorum o yüzden konuyu açtım.

Milana, çocuk sevmeyip hamile kalan ve çok iyi anne olan insanları düşününce fazla genelleyici yazmışsın bence, bu sitede de örnekleri var çok da iyi anne oldular oluyorlar, ayrıca çocuklara bayıldığını söyleyip doğurduğu tüm çocukların hayatını mahvedenler de var. İnsan bazı duyguları yaşamadan bilemiyor, ki konu sahibesi yaramaz ve şımarık diye nitelendirdiği çocuklar hakkında yazıyor gibi geldi bana, mesela bende bacak kadar çocuğa ağız dolusu küfür ettirip ay ne şirin küfür ediyor denilerek gülündüğünde sinir oluyorum, dil çıkar şu kadına, argo hareket sayılan el hareketleri yaptırılan çocuklar da şirin olmuyor maalesef, ablanın saçını başını yol, git vur denilip bir de bunu marifetmiş gibi kameraya çekip video sitelerine atarak tıklayın çok şirin başlıkları altında yayınlıyorlar ya ifrit oluyorum, çocukların da suçu yok, onları böyle yetiştirenlere benim öfkem. Tolere edilebilir şımarıklık ve yaramazlık var bir de tolere edilmeyecekler var, bence tolere edilmeyecek şeylerde birçok kadın sinir oluyordur ama söz konusu çocuk olduğundan bu gibi eleştiriler bile olumlu tepki almıyor ne yazık ki.

kınadığın yerden kınılırsın bak. hamilesin iyi düşün. pozitif ol. o çocukların sebebide aileleri maalesef. olumlamayla çocuklar çok güzel laf dinler. yolunu bılmek onemlı. o yonden kendını de eğitirsen hem çocukalrı anlar hemde kendı çocuğunu ona gor yetiştirirsin.

Çocuklara gıcık uyuz vs olunmaz sonuçta çocuk onlar ve enerjilerini atamadikları icin yerlerinde durmazlar Şu konuda hak veriyorum size aglayarak istedierini yaptiran çocuklar evet ama yine de uyuz veya gıcik olmuyorum o bir nevi evde oğretilenlerle alakalı Çocugu şımartip veya agladığında her istedigini yapiyorlarsa sorun çocukta degildir annesinde babasindadir Allah anali babali büyütsün simdiden kendi çocugunuza yapmazsiniz ama tahammül sinirinız çocuk icin yeterli mi bilemiyorum

Bilinc alti terapisi alin rahatlatir sorunun kaynagini bulursunuz.

Ben o büyük konuşup evladından kazık yiyenlerdenim. Evde şiddet görmese akranına vurmaz diyordum Üç yaş itibariyle oyun alanındaki oyuncak için rakibini dövmeye kalktı. Şükür biraz düzelttik ama sinirlenince avö ortasında tutturan o rezl çocukların mahçup annelerini çok yakından tanıyorum. Ama çocuğun en muhteşem yanı bence bunları yaşatarak empati kurdurmaya başlaması. Daha anlayışlı bir insan oluyorsun

bu konuda bende biraz senin gibiyim sanirim yanı gıcık olma durumu yok bende ama mesela çocukluğumdan beri bebeklere aşıktım çok anaç yapım vardı çok severdim hala yakınım olanları ve bazı arkadaslarimin çocuklarını seviyorum ama tahammülüm kalmadı sanirim oğlum 2 buçuk yaş şuan o beni aşırı yorduğu için başka çocuklar gözüme batar oldu ve sabırlı biri değilim aşırı sinirliyim başkaları aa maşallah iyi sabrediyorsun kolay çocuk değil vs vs desede evet kendi çocuğuna bir bağın oluyor ona gıcık olmuyorsun oğlum yaramaz hemde çok çok fazla yaramaz hareketli bir çocuk dün akşam artık öyle çaresiz hissettim ki oturup ağladım. oğlum da o sırada hala masayı karıştırıyordu mesela çokta umrunda yanı sonra ne mi yaptim? gozyaslarimi silip kalkıp masayı topladım

Madem böyle bi gıcıklığınız var bunu hamilelikten önce düşünmeniz gerekmez miydi?

Rahatladım Valla F

Gıcık omazsin ama sabir katsayin düşük olur

Ayni ben 3 bucuk aylik anneyim. Kendi cocugumu cok seviyorum tabiki. Hala arada diger cocuklara gicik oluyorum ama eskisi kadar cok degil Ben de kendi cocugumu hic sevemicem saniyordum ama hic oyle degil. Cok seviceksin emin ol

Kendi çocuğuna bencede daha farklı hissedersin çünkü ona sen terbiye vereceksin. İstediğin gibi yetiştirmeye çalışacaksın. Doğal olarak o saldım çayıra mevlam kayıra diyen annalerin cocuklari gibi olmucak senin çocuğun. Ben çok anaç biriyimdir, çocuklarımın arkadaşlarından keşke annem sen olsaydın cümlesini duydum ki o çocuklardan hepsini demiyorum bak bazılarını en az evlatlarım kadar severim ki. Bize yatıya geldiklerinde kocamı yataktan gönderip hep beraber uyumuşlugumuz da var yani. Ama sevmediklerim de var içlerinde ama neden onları sevmediğimi biliyorum . Yani herkese kanatlarini açamazsın. Kimisi bir başka kalbine işler

Körler sağırlar

Burda komposizyon yazmıyoruz saygisizliginiz ile susturamadınız. Biraz çok bilgili olduğumu gostereyim diye mi düşündünüz. Çok komiksiniz gerçekten. Bu arada huhatam olmayın M MelatoniN

Ayni seyi dusundum bu yorumu okuyunca, yazacaklarimi sen yazmissin Cocuk sevmemek dogal birsey ama buna ragmen hamile kalmak cok anormal

2 oğlum var çoook seviyorum ama ne yalan söyliyim başka çocukları pek sevmem :) kendi çocuğu farklı oluyor insanın.

Eşimle beş yıllık sevgililik dönemimizde bir çocuğa dahi bi sempati gösterdiğimi görmemiş ayy ne tatlı bile dememişim. Hatta bi ara bu yüzden benimle evlenmeye korkmuş, çocuk doğurmak istemezse diye. Çünkü cidden sizin gibiydim. Sevdiğim ilk çocuk doğurduğum kızım olabilir. Daha ameliyathanede ilk anda kızımı görünce Allahım ne ağladım her yanımdan annelik hormonu fışkırdı. Şimdi bana verin bi çocuk doyurayım, emzireyim, giydireyim sonra sıradakini alayım onu doyurup emzirip giydireyim. Çok seviyorum çocukları ya. Velhasıl bi doğur çok seversin.

ben bu annelik kutsaldir lafina pek inanmiyorum bana şey gibi geliyo ya su kadinlara 2 guzel laf soyleyelimde colukla cocukla bizi ugrastirmasinlar demis sanki birileri esime bigun niye herseyiyle ben ilgileniyorum dedim cenneti bosami seriyolar ayaklarinizin altina dedi e sende bak sanada sersinler ozaman ahiretini garantiye al. anne hakki odenirmi odenmezmi bilmiyorum bir cocuk yaptiysam bakmak zorundayim cocugumun uzerinde bir hak iddia etmeyi de dusunmuyorum varsa gani gani helal olsun

Çok bilmiş ve şımarık yetiştirilen çocuklar benide itiyor

Zaten genel olarak da sabırsız bir insanım. Ama şöyle olumlu bir şey var, kedime karşı aşırı sabırlıyım. Çocuğum gibi oldu artık, kızsam bile en fazla söylenirim iki dk sonra sarılırım gidip. Çocuğuma da sabırlı olamaz mıyım acaba bunun gibi?

Ahahha bi de just googled Yokuspokus

Kediniz gazlı bi kedi mi? Saatlerce ağlama krizleri yaşadı mı? Banyo yaparken bağırır mı? Giyinirken altını alırken kaçar mı? Tam altını açmışsınız bi anda fırlayıp gidip bi köşede çişini yaptı kediniz naparsınız? Ya kaka? Aman tanrım didim peki ya 2 yaş sendronu ve veya diğer sendromlar... Okula gidip silgisini kaybetmesi her gün olur mu? En az 2 yaşına kadar memenize yapışık mıydı? Geceleri sık sık uyanıp belki de hiç uyumaz mı yoksa kediniz? Ay daha sayamıycam bana fenalık geldi.. Ve'l hasıl-ı kelam eğer bunların farkında değilseniz bi yardımcı bulun şimdiden.. Allah kolaylık versin...

Evet, beklenmedik bir gebelik ve çocuğun hayatını mahvettiği düşüncesi var kadında bizim isteyerek oldu. Sadece o kadın gibi tahammülsüz ve içten içe gıcık olan bir anne olmaktan korkarım. Şu an kedime karşı çok büyük bir sabır ve şefkatim var, çocuğuma da öyle olabilirim değil mi?

Linç tayfasi gelir ama sorununuz ciddi olabilir. Doğumdan sonra kontrol edin kendinizi

Ya tabiki insan bir çocuk gördüğünde sevimli davranır ama bunu seve seve yapan var bir de yapmak zorunda hisseden. Ben de kendimi yapmak zorunda hisseden tarafta görüyorum. Kucağıma çocuğu verip on dakika almayan anneye dayanamam mesela. Kimseye de o yüzden çocuğumu uzun süre birakmadim. Yine kötü davranilmaz hatta hayatı boyunca iyi olsun diye çok dikkat edilir ama bir de aşkla seven tipler var. Saygı duyuyorum ama herkes aynı değil. 1 hafta gorumcemin iki çocuğuna baktım. Çok da merhametle severek baktım. yıkadım, hastalandilar ilgilendim, uyuttum, yedirdim ama çok zorlandım kendi içimde. Hissettirmedim asla. Şimdi çocuklar arayıp beni ozlediklerini soyluyorlar çok seviyorlar beni. Ben de seviyorum ama ayila bayıla değil. Bana normal geliyor bu durum...

Ay yeminle ben de gıcık oluyorum. Kendi çocuğuma da oluyorum, sonra seviyorum, geçinip gidiyoruz. Bu gıcık olma durumu biraz da çocuğun gelişimini çok bilmemekle ilgili. Kendi çocuğunda öğreniyorsun ve alışıyorsun, aaa normal bi davranışmış aslında çocuğunki diyorsun. Başkalarına da gıcık olmuyorsun böylece. Ay bazen de oluyorsun, insanız sonuçta.

Ay deme deme insanın kendi çocuğu çok başka oluyor. Sonra Allah korusun arar bulamazsın... Duamızı güzel yapmak lazım.. Nego Özgür Filistin ☝Bir sabah gelecek kardan

Çocukları sevmemek nasıl oluyor ya

Ama bu bahsettiğiniz hep yetistirmele ilgili şeyler. Çocuğunuza bir birey gibi davranırsanız, agladiginda istediklerini yapmazsanız vs çocuğunuz o gıcık çocuklar gibi olmaz ki.

Üstelik hayvansever bir insanmışsınız, eminim ki gayet sevecen bir anne olur birlikte büyütürsünüz

Yo ilahlaştırmıyorum. Hataları oluyor. O da insam sonuçta. Hatalarıyla öğrenecek. Buna da müsaade ediyorum. Ama çocuk bu. Büyümek sancılı bir süreç. Pek çok kısmı anlayamıyor. Anlayamayacağı şeyler için ceza veremem, bağırıp çağıramam. Anlaması için tecrübe etmesi gerekiyorsa buna izin veriyorum. Sokakta ağlayan kendini yere atan bir çocuk ve izleyen bir anne gördüğünüzde ilahlaştırıyor demeniz de saçma. O çocuğun normalde nasış bir çocuk olduğunu bilemezsiniz. O an çocukla konuşmak bir işe yaramaz. Sakinleşmesini beklemek durumunda aile. Sakinleştikten sonra derdi neyse çözüm bulunur. Ama bu sakinleşme aşamasına özgüvenli olsun diye şımartıyorlar gibi bir çıkarım da çok yanlış. Psikologsanız zaten çocukların ergenliğe kadar öfke kontrolünde bizim kadar başarılı olamadığımı bilirsiniz. Öfkesini bastırmayı öğretmektense ona sakinleşmek için beklemey öğretmeyi tercih ediyorum. O susla durla cezayla sindirilen çocukların çopu ileride akran zorbası olabiliyor zira kendisi de büyüklerinden zorbalık görüyor. Soyut kavramı bilmeyen, öfkesini yenemeyen, desteğe ihtiyaç duyduğu zamanlarda anlayış göstermek şımartmak değildir. Her çocuğun kriz anları, inatları, bitmeyen istekleri olur. Çocuklar bizden farklılar. Bizim gibi kin duyamıyorlar. On dk önce kavga ettiği arkadaşına gidp sarılabiliyor. O anda yaşıyor. Dolayısıyla o an bir şeyi çok isterse ağlar. Bu şımarıkşıl değil çocukluk. Bize düşen destek olmak, sevgi vermek. Sevgi şımartmaz. Kötü bir şey yapan çocuğu bağırmayla cezayla yola getiremezsiniz. Sevgiyle aşabilirsiniz. Sevgi dolu kızmayan ailelere de ilah gibi tapıyor demek yanlış. Sadece dünyaya getirdiğim bir insanı yine dünyaya hazırlıyorum. Bunu yaparken de elimden gelen tek şey sabır ve sevgi. Bu da şımartmak değildir. Gerçi ben de sizin gibiydim. Avrupalı aileler örnek verip çok kınadım. Şimdi çocuğum büyüdükçe pek çok şey içgüdülerm yardımıyla yeniden keşfediyorum. Siz de büyüttükçe büyüyeceksiniz. Ne desek boş. En iyi terbiyeyi çocuklar bize veriyor

Her çocuk sırf çocuk oldugu için hak eder demenizden çıkardım sanskritçe yazmıyo sanırım

Daha ilginç bir şey söyleyeyim, çok çocuk istemişimdir hep :) yani öyle 1-2 tane de değil 4 tane olsun mesela :) ya aslında neşeli biriyim soğuk değilim ama şımarık çocuklar olduğundan mıdır nedir etrafımda hep o yüzden gıcık oluyorum sanırım. Ayrıca kedim var ona karşı çok anaç biriyim ondan da cesaretlendim. Kendi çocuğumu da severim gibi, burada böyle kişiler de varmış yukarıda yazdılar mesela başka çocukları sevmeyip kendininkini sevenler. A

Benim de kedim var asiri ustune düşüyorum ve şimartiyorum ister istemez, dolayisiyla asla kural ögrenemedi, koltuklari ve perdeleri yirtmama, kucuk esyalari masadan ittirmemek, yemek masasina cikmamak gibi basit seyleri asla ogretemedim. Kedi beni asla dinlemiyor, eşimi dinliyor ama esim kediye kizinca ben de eşime kiziyorum kediye kizma diye ve kedi yine bildigini okuyor. Kediye karsi olan davranislarim gibi annelik yapacaksam iyi ki cocuk yapmiyormuşum tam bir canavar cikarmiş benden. En nefret ettigim cocuk tipi de boyle simarik olanlar oysa

Kendi cocugun farklı oluyor... ben çocuklardan nefret ederdim ve hala ederim kendi kardeslerim de dahil, çok şükür büyüdüler de nefretim sevgiye dönüştü.. ama küçük çocuk ağlama sesi istediği şey için ısrarla ağlama krizleri nefrettttttlikkkk... Ama iste kızıma karşı sonsuz sabirliyim... birçok insan ayni bence... bosuna dememisler kargaya yavrusu şaban diye

Yalnız eskiden de çocuklar büyüklerin ezdiği canlılardı. Yeni nesil annelerde abartanlar mutlaka var ama doğru yaptıkları pek çok şey var. Eskiden bir çocuk ağladı mı bir tane çakayım ağlamaya sebebin olsun denirdi mesela. Ne kadar büyük bir terbiyesizlik, sadece senden ufak diye bir insana böyle konuşamaz kimse. Şimdi çocuk ağladığında sakinleşmesini bekliyor ve sakince müdahale etmeye çalışıyoruz. Dışardan ağlayan çocuğu şımartan anne gibi görünebilirim, umrumda değil. Benim çocuğumun ruhunu zedeleyecek, kendini değersizleştirecek şeyler yapamam. Ufak diye yetişkinlerden daha az değerli değilz sus bakayım büyüklerin yanında diyemez kimse çocuğuma. Eskiden çok kötü konuşulurdu çocuklara ben kendimden hatırlıyorum. Eskiden çocuğa değer verilmezdi. İtilidi bir kenarda. Bu da doğru bir bakış açısı değil. Çocuklar geleceğimiz ve özeni hak ediyorlar. Size tek tavsiyem çocuktan önce lütfen iyi aile yoktur iy toplum yoktur kitaplarını okuyun. Ağlayan, tutturan çocuk şımarık değildir. Sadece bir konuya tepkisi vardır ve henüz beynine hakim olmayı öğrenemediği için öfkelerini kontrol edemediğinden böyle yapıyor. Bizim vasıtamızla öğrenecekler. Kısacası şımarıklık diyip geçtiğiniz şeyler büyüme sancıları.

Yani Benimde yaramaz çocuklar pek hoşuma gitmez ama içten içe de gıcık olmam çocuktur sonuçta sizde bi problem var galiba

Cocuklari sevmeyen insanlari hic sevmiyorum. Ruhlarinda kara bir delik oldugunu dusunuyorum. Hic bir gunahi olmayan madum bir canliyi sevmeyen insanlarin psikolojilerinin bozuk oldugunu ve tedavi edilmesi gerektigini dusunuyorum.

Ay çok güldüm bi şey anlatcam. Geçen bi arkadasım geldi bebeği 40 günlük. Annemlerde oturuyoruz annemin bi komsusu var babam ona zaten hep b yedibaşı der her şeyi biliyo çünkü neyse çocuk da nası sakin nası huzurlu emdi annesini uyuyo koltukta yüzü koltuga dönük. Bu kadın geldi çevirin çocugu cevirin diye. Neden xx teyze uyuyo ne güzel diyoruz yok yan cevirin diyo yüzü buraya baksın. Arkadasım da çok naziktir tamam dedi çevirdi. Sonra uyandı cocuk emdi gazını çıkardı arkadasım benin kucagımda duruyo uslu uslu. Getir getir ver bana gazı var onun dedi. Yok x teyze çıkardık zaten sakin baksana diyoruz yok gazı var dedi aldı çocugu kusturana kadar ovdu. Yahu cocuk sakin bi bırak duruyo işte. Yok. E sonra çocuk ağlamaya başlayınca ay benim çocuklar okuldan gelecek diye kalktı gitti

İşte sizin anlamadığınız kısım, eskiden bir uçtaydı ebeveynler şimdi başka bir uçta. Eskiden çocuklara çok kötü davranılıyor, saygı duyulmuyordu şimdi ilahlaştırılıyor. Ben psikoloğum, toplumu çok gözlemlerim çok da severim bunu. Gördüğüm hayatın merkezine yerleştirilen, yer yer tapılan, bu yüzden güçlü narsisizm potansiyelleri taşıyan bir nesil yetişiyor. Daha da kötüsü ne biliyor musunuz? Aileler çocuğum özgüvenli olsun, güçlü olsun diye diye aslında kristal çocuklar yetiştiriyorlar. En ufak bir sarsıntıda devrilen, en ufak bir düşmede parçalanan insanlar olma yolundalar bu çocuklar. Yani bu çocuklara en büyük kötülüğü benim gibi sevmeyen ama zarar da vermeyen, uzak duran birileri değil kendi öz anne babaları veriyor çok net.

Kınamaaa kınamaaa başında bulursun

Çoçukları çok sevene farklı bir mertebeyle bakılıyor, işte çok iyi insan vs gibi. Ben çocukları severim buna karşı değilim ama sert bir mizacım olduğu için adım çocuk sevmeyene çıkıyor. Atıyorum 2 tane kuzenim var yaş aralıkları 4-5 ikisi de şımarık, tekme, tokat, küfür ağlama zırlama, kafana bir şeyler fırlatma hepsi mevcut, ben kızınca çocuktur yapar diye geçiştiriliyor, alttan alttan çocuğa gaz veriliyor. Tepki koyunca ileride senin çocuğun olucak seni de görücezler vs vs, ya ben çocuğun davranışından çok ailenin pişkinliğine kızıyorum, şımartıp şımartıp kendileri de başa çıkamıyorlar bizim başımıza salıyorlar. Millete sallıyormuşum gibi görünmeyeyim kendi yeğenimde çok farklı değil, aile olarak böyleyiz. O yüzden çocuklu ortama çok girmek istemiyorum soğudum valla.

Kendi çocuğum değil benim de gözlemlerim. Çevremde oldukça büyük bir ebeveyn grubu var. İki tanesi hariç hepsinin tavrı sakinlik, şefkat, anlayış ve sevgi üzerine. Dışardan gelen yorumlar şımarttığımız yönünde olsa da yaş itibariyle bu tavırda devam etmenin faydasını görüyorum. Ki bizim grup oldukça farklı görüşte annelerden oluşuyor. Bebeğini altı yaşına kadar emziren anne de var mesela aramızda. Geri dönüp baktığımızda evin kuralı olan ama aşırı keskin sert olmayan, şefkat ve anlayışla büyüyen çocklar daha empatik. Daha anlayışlı. Aralarında kavga edip birbirlerine vursalar dahi pişmanlık gösterip hemen sarılıyorlar birbirlerine. Kreşte gözlemle de anlaşılmıyor zaten. Benim de elimde büyüyen iki yeğenim vardı. Çocukları anlamaya daha anlayışlı olmaya bebekten sonra başladım.

Katılıyorum size. Bakın ben de çok yaramazdım çocukken, bana ümitköyün çetesi derlermiş semte binaen :) ama hiç şımarık değilmişim ki hatırlıyorum değildim yani. Şimdi o kadar şımarık, terbiyesiz çocuklar var ki insan antipati duyuyor. Ben bu meselede sadece aileleri suçlamıyorum, biz toplum olarak bu hale getirdik çocukları muhtemelen.

Çocuk sevmiyorsunuz diye linç neden edilesiniz? Zarar mı veriyorsunuz, Hayır öyleyse kimseyi ilgilendirmez. Ancak bebek istiyorsa insan her yönden düşünmeli, Bu yapidaysa buna göre karar vermeli. Olan çocukların hayatına oluyor.

Burada şöyle bişey var. Eğer bir iki kişi ilk başlarda olumlu yazıyorsa çoğu kişi sürü psikolojisi hemen yumuşak yumuşak yorumlar yapıyor ama yok ters cvb yazılıyorsa linç ediliyor. Bide belli bir güruh var biri konu açsada dalga geçsek. Yada entel bilgili gözükeyim diye eziyor. Bende hemen hemen aynı tarz Bi konu açtım bir kaç ay önce, açmaz olaydım beddua edenler bile oldu. Ben severim çocukları ama görümcenin çocuğundan sonra fobi oldu. Çocuk çok terbiyesiz kaba küfürbaz demişim diye demedikleri kalmadı. Kuzenim bizde iken denk geldiler nefesim kesildi bu nasıl çocuk bu nasıl anne diye şok oldu. Gece tuvaletim var dediğinde sandım ki pantolonunu indirip ortaya yapacak o derece. Ama diyorum ya işte beni linç etmişlerdi

Heh bu yüzden arsız ve şımarık oluyolar işte. Nerde nasıl davranılacagını ve insanları toplumu rahatsız etmemeyi öğretmek gerek. Onlar da insan her şeye müsamaha gösterirsen arsız olur. Onu geçtim bence ennn önemlisi büyüyünce hayatın gerçekleri tokat gibi çarpar yüzüne mutsuz olur.

Yok doğru anlamışsınız genelde ağlayan ve şımarık çocuklara gıcık oluyorum zaten :)

Arkadaş "Cahille söhpet olmaz" göndermesi yapmış, bir net geyiği. Bir konu daha ne kadar saptırılır onu merakla izliyorum.

Akran zorbalığı gibi başka kötü huyları da olabiliyor çocukların, temelde aile ve toplum suçlu olsa da çocuklar temelde masum olsa da günlük hayatta o kadar derin yaşanmıyor, ya da ben yaşayamıyorum bilemedim. Evet genel olarak ağlayarak istediğini yaptıran, şımarık, ailelerinin odak noktası olduğu için terbiye nedir bilmeyen çocuklara gıcık oluyorum ve çevremdeki çocukların çoğu böyle, özellikle erkek çocukları. Hayvanları çok seviyorum, kedim var onu da çok seviyorum ona karşı inanılmaz sabırlı ve şefkatliyim çocuğuma karşı da böyle olabileceğimi söylüyorlar umarım öyle de olur ama çocukların genelini itici buluyorum sonuç olarak, bu da ne beni ne başka birini kötü bir insan yapmaz.

Az çok biliyoruzlarla hamile bir kadına bu şekilde cevap vermeniz çok büyük düşüncesizlik.

Yok de'yi ayrı yazmak başka imlaya uymak başka. Ayrıca sarcasmdan da anlamıyosunuz vaktim olsa sizi çok güzel kafaya alırdım ama gitmem gerek. Banım açılınca yeni trollerde görüsmek üzere sizinle tekrar dalga gecerim kafanızı sevdim. Bu arada konu sahibi hanım sizi çok sevdim Allah analı babalı büyütsün çok aşırı iyi bi anne olacaksınız bence Yabanelma Bir sabah gelecek kardan aydınlık... Üyelik

Bende sizin gibiydim. Erkek cocuklarina ayri uyuz olurdum o 3 4 yaşındaki cocuklarin aglamalarina yaramazliklarin aşırı sinirlenirdim sonuc geciyor şöyle ki bebekken zaten tatli oluyorlar ama bebeklikten cocukluga geçiş asmasinin her halinde siz yanında oluyorsunuz zaten ilk yürümeye baslayinca heveslenip heyecanlanıyorsunuz konuşmaya basliyor keza öyle.. bir seyi kesfederken yarmazlik yapıyor ama size gorunen yaramazligi degil cekmeceyi nasil actigi o bardagi nasil tek basina aldi vs vs yani kisacasi kendi cocugunuz olunca oyle olmuyor

Ağzınıza sağlık çok haklısınız. Ben de ülkemizde çocuklara yeterince değer verilmediğini düşünüyorum ve bu yüzden de bu haldeyiz zaten. Çünkü çocuk toplumun temelidir.

Kötü bir insan demedim hoşgörülü ve empati sahibi olamaz dedim. Bebekler ve 2 yaşındaki çocuklardan bahsetmişsiniz ya mesela, inanın o yaşlardaki çocukların kediniz kadar bilinci var diyebilirim. Yavru bir köpek sahiplendiğimde aslında insanların küçüklüğüyle ne kadar benzer şekilde davrandığını farkettim. Bildiğiniz şımarıyor, ilgi bekliyor ve koyduğunuz kurallarla bizi defalarca sınıyor. Sizinde çocuğunuz olacakmış, bunların yaş sendromları var, diş çıkarma krizleri var, sıkıldıkları ortamda kendince tepkileri var. Sizin bu bilinçle anlayış gösterdiğiniz çocuğunuza benim gıcık olmam size ne hissettirir mesela, böyle düşünün. Ben çocuklara karşı sabırlıyımdır, severimde. Eve gelen misafirimin çocuğu sabrımızı zorlayacak şeyler yaptığında çocuğun değil annenin tepkisi dikkatimi çeker. Siz niye benim gibi değilsiniz diye sizi eleştirmiyorum, böyle bir hakkada sahip değilim. Ama başlıktaki genelleme yazdıklarınıza sempati duymama engel belkide.

Yada'yı bilerek birleşik yazdıysan mizahını sevdim Önceki

İyi günler de kurban olayım internetten falan "bağlaç olan de" diye arayıp okuyun. Bütün de'ler bitişik valla kanser oldum. Eskiden de'yi ki'yi ayıramayanlarla huhatam olmazdım çok elit bir forum arkadaşlığım vardı Loreth

Merhabalar herkese. Benim derdim, çocuklara genel olarak uyuz olmam. Bunun neresi dert diyeceksiniz, hamileyim şu an. İki aya doğum olacak tahminen. Korkum, çocuklara olan bu tutumu kendi çocuğuma da gösterir miyim? Bundan korkuyorum. Aslında kardeşlerimi çok severdim, küçüğü özellikle. Hep şakalar yapardım, takılırdım ona. Ama şimdi büyüdü haliyle böyle bir durum kalmadı. Ailede de bebek yok yıllardır, şimdi bizimki gelecek ilk torun olarak. Çocuklara şu açıdan gıcık oluyorum mesela bir yaramazlık yapıyor insanlar aaa ne tatlı falan diyor ben içten içe sinir oluyorum çocuğa. Mesela kimsenin bebeğini sevesim gelmiyor, tatlı ve güzel bulsam da yakın hissediyorum. Bebekler çok sorun olmuyor ama artık iki yaşından sonraki çocuklara sempati duyamıyorum. Hele şımarık, ağlayarak istediğini yaptırmaya çalışan bir çocuksa ailesini misafir etmek bile istemiyorum. Bir çocuk var mesela, yakın bir arkadaşın. Okul derslerine yardımcı olabilir misin diye rica etmişti günde bir saat bize geliyordu çocuk. Hareketli, bilmiş bir erkek çocuğu. Allahım nasıl gıcık oluyordum çocuğa, belki çoğu kişi tatlı bıcırık bir çocuk diye düşünür ama ben hiç sevemedim. Söz verdiğim için bir süre yardımcı oldum derslerine, bitince rahatladım resmen. Sizce çocuğuma da böyle gıcık olur muyum yoksa o annelik duygusu bunu engeller mi?

Aynı ben... Bebekte beklenmedik şekilde oldu cok korktum ona da öyle yaklasacagim diye. Benim eşimde çok sevmez çocukları. Ama hiç bekledigimiz şekilde olmadı :) hatta daha iyi yetiştirme çabası içinde oldum hep. Şu an 5 yaşında hala başka çocukları çok sevmem ama oğlum çok bıcır bıcır geliyor :)) yine de şu var bütün benliğimi anneliğe vermiş filan değilim. Şu an anneannesi ne gitti akşam alacağız ne yalan söyleyeyim gitti diye mutluyum :) ama yarinimizi tüm gün onun mutlu olacağı etkinliğe ayırdık. İçiniz rahat olsun. İnşallah sağlıkla kucağınıza alın. İnsan yavrusunu çok çok çok seviyor...

Kendi cocugunuza gicik olmazsiniz merak etmeyin. Ama bebekken sevip buyuyunce gicik olan tipleri ben anlamiyorum. Cocuk ortaligi karistirmaya, konusmaya kosmaya baslayinca gürültü patirti oluyor diye gicik olanlar var. Biz de bir zamanlar cocuktuk. Muhtemelen size cocukken etrafiniz cok gicik oldu

Neden bilmiyorum toplumumuzda herkes her çocuğu sevmeli gibi bir düşünce var. Çocuk en nihayetinde insan yavrusu yani yetişkinler kadar huysuz, farklı, eksik, vs vs olabilen bir canlı. Hele hele sokakta orda burda çocuk görünce kendinden geçen insanlar bana çok tuhaf geliyor. Amaaaaa eminim ki kendi çocuğum olunca Canımdan öte severim. Eminim ki siz de öyle. Doğa bize böyle bir sevgiyi yaratabilecek hormonları, kimyasalları, güdüyü bahşetmiş çünkü.

kendi halinde bir çocuğa sinir olduğunuzu sanmıyorum. büyük ihtimalle huzursuz çocuklar sizin huzurunuzu kaçıyordur. kendi eksiklerimizi pek sorgulamadığımız için kendi çocuğunuza böyle hissetmezsiniz. ben bir şeyleri ağlayarak yaptıran çocukların hiçbir suçu olmadığını düşünüyorum. hep de aynı örneği veririm. sigara içmek için ağlayıp kendini parçalasa içirir misin? hayır. demek ki çocuk istediğini yaptırmıyor. sen yapmasına izin veriyorsun.

Şımarık, sürekli bağıran çocuklardan bende hoşlanmam ama onu o hale getiren ailelere sinir olurum açıkçası. Hani çocuğun her dediğine evet diyen, her yaptığı şımarıklığa göz yumanlar vardırya... bir çocuğun her dediği yapılmamalı, her istediği alınmamalı, her girdiği ortamda kafasına göre davranmasına müsade edilmemeli. Çocukları bu durumlara birazda aileler getiriyor. Mümkün mertebe şiddete başvurmadan ama gereken ikazı ciddi bi şekilde yaparak sürekli doğruyu anlatarak konuşarak yapılmalı fakat bazen çocuklar ısrarla söz dinlemiyolar o tür durumlarda biraz sert davranırım ağlasa dahi kendi haline bırakırım siniri geçince bi süre sonra sakinleşir

Kendi cocuguna oyle olmaz ya belki onun yaramazliklari gozune bile batmayacak kizmayacaksin bile genelde oyle olur

Hamileyken görümcemin çocuklarına gıcık olurdum nefret ederdşm su içmesi bile iğrenç gelirdi. Ohhh itiraf ettim kimseye diyememiştim.

Hormonlara guvnmkten baska sans yok

En yakın arkadaşım hiç sevmez çocukları. Benim çocuğuma da bakıyom arada yalandan gülüyo sevmeye çalışıyo filan :))) yapma bacım diyorum sanki ben yabancıyım hahaha. Kızın elinde değil yani sevemiyo çocukları. Siz kendi çocuğunuza da gıcık olursunuz bence :)))))

evet bazi insanlar cok daha anaclar, ama onlar farkli tur bence, kendimizi onlarla kiyaslarsak kendimize haksizlik ederiz.

Çocuklara sürekli gıcık olmuyorum ama bayılmıyorum da ben mesela. En fazla 10 15 dakika çocuk eğleyebilirim ötesi beni aşıyor. Ailemden olan çocuklara karşı daha anlayışlıyım tabi ama anne olmak mesela bilemiyorum zor geliyor bana her anlamda. Sizin durumunuz benden daha beterken çocuk yapıp bunu yedinci ayda dert etmeniz çok garip. Çünkü gıcık olabilirsiniz sevmeyebilirsiniz tam tersi olmayadabilir tabi bunlar. Ama alınacak risk değil bu geri veremiyoruz çocuğu malum. Ay ne diyeyim dilerim gıcık falan olmazsınız çocuğunuza da sağlıklı bir anne çocuk ilişkiniz olur.

Genelde seviyorlar maalesef istemediğin ot burnunun dibinde bitermiş olayı Loser9 Düzelicez inşallah, şu olaylar bi bitsin. Anneler

Çocuklara "gıcık" olmak yerine, bir kez de olsa anlamaya çalışırsanız çocukları seveceksiniz bence. Kaç yaşında olurlarsa olsunlar

bebeginiz dogunca gunlerce uykusuzluk bez degistir emzir gaz cikart... o kadar emekle buyuyor ki sevmemeniz sabirli olmamaniz mumkun degil.16 aylik oglum var o dogduktan sonra diger cocuklari pek sevmesem de daha merhametli anlayisli olmaya basladim.

Çocuklara gıcık olmaniz dert değil de, belki buna gıcık olmam diyerek hamile kalmanız dert. Ya gıcık olursaniz?

Bende senin gibiydim. Yapmacık yapmacık ay evet ne tatlı derdim. Insanlar çocuklara saldırırdı öylesine benle de oyna derdim. İnatçı, tutturan çocukları görünce annenin hatası derdim. Çocuk nasıl yemezmiş, aç kalırsa yer derdim. Derdim de derdim çooook şükür hepsi misliyle başıma geldi Sırada en kınadığım markette kendini yere atan çocuk var. Kızım onu da yaparsa rahatlayıp bir sonraki demek bunu da kınamıştın seansına kadar rahat edeceğim Kendi çocuğun için aklını kaybedebilirsin merak etme. İlk aylar pek anlamazsın. Hem o küçük, hem hormonların çıldırmış olacak. Şöyle 4-5 aylık olup sana gülsün, bitti zaten sonrası aşıksın

Şimdi ben de 2 ve 3. Çocuğu arka arkaya istiyorum :)) birlikte büyüsün gitsinle ohh miss.. oğlum bir fikir sunuyor mesela ya da bir konu hakkında akıl yürütüyor bayılıyorum. Ama biraz kuralcı bir anne olabilirim. Anaç olan kız kardeşim hayatında çocuğu öncelikli tutar hep. Hatta bugün kahvaltıya gittik çocuk arabada uyuyakaldı diye arabada yarım saat arabada çocuğu bekledi. Ben aslaaaa asla asla yapamam. Onu hep kendime uydurdum. Ha hastadır ayrı ama normal şartlarda bu duruma uyum saglayacaksin oğlum modunda oldum. Bilemiyorum halimden memnunum :)) şükür aklı başında gittiği yerde sözümü dinleyen benim de sözüne fikrine çok kıymet verdiğim bir çocuğum oldu. Bazen aşırı sevmek çocuklara zarar veriyor. Disiplin sorunu ortaya çıkıyor. Benim çocuktaki yaramazlık kimsede yok ama kendine hareketli kimseye ve kimsenin esyasina zarar verme durumu yok sukur. Gözüm de hep üstündedir...

Bence siz okuduğunuzu anlayamıyorsunuz kusura bakmayın. O üye "gece gündüz demeden hoplayıp zıplayan çocuklar" demiş yoksa çocuklar hiç hoplayıp zıplamasın dememiş. Gecenin ikisinde tepenizde hoplayan zıplayan bir çocuk olursa böyle bol keseden olduğu gibi sabırlı davranacağınızı hiç sanmıyorum :)

Aynı senin gibiyim, çocukları sevemedim bir türlü aman aman sevdiğim bir çocuk yok hic. Ama kenndi cocucklarimi yirim yirimmmm.

Valla ben kapak fotoğrafından direkt ergen filmi diye daldım filme konuyu pek okumadım izlemez olaydım

Ben de sizin gibiyim kedimi çok seviyorum, şefkat gösteriyorum baya ve sabırlıyım ona karşı. O yüzden bebeğime de öyle olabilirim diye umut ediyorum :)

Beni tarif ettiniz sanki. bende gicik oluyorum surekli ciyaklayan cocuklara dövesim geliyo. benimde doguma az kaldi aynimi hissederim bilmem.

O gıcık olduğunuz çocuklar gibi bir bebeğiniz olacak merak etmeyin Büyük ne konuştuysam neyi kınadi isem basıma geldi 8 aydır hep ağlayan bir bebeğim var Kucağımdan da inmiyor Fiziken ve ruhen bitiğim Tek fark su oluyor Kendi çocuğunuz olunca ona aşık oluyorsunuz En azından ben öyle oldum

Ben de başkalarının cocuklarina karsi cok sevgi dolu degilimdir. Özellikle esimin abisinin bi cocugu var cok bilmis yaramaz pek hoşlanmiyorum :) evime gelip biseyi kırıp döktüğü zaman cok gicik oluyorum mesela. Ama kendi oglum ayni sekilde dökünce gicik olmuyorum hic. Bence siz de kendi cocugunuza farklı olursunuz sonucta onu ellerinizde siz büyüteceksiniz, gözünü bile açamayan masum iki karış biseyken gozlerinizin önünde büyüyüp degisecek. O hallerini en yakinindan takip ettiginiz icin bence gicik olmazsınız cok seversiniz.

Zaten kesin döversin demedim dövecek olma ihtimali dedim. Tabiki herkes aynı süreçlerden geçmiyor ama bu durumda psikolojik bir rahatsızlık geçmişe dair mutlaka bi travması olması gerek ki kardeşine bile biraz büyüyünce ilgisini kesmiş bu normal değil yalniz

Bende sizin gibiyim ama her çocuğa değil 100de 80nine hele çok bilmiş koca karı çocukları ayrı bi gıcık oluyorum görünce deli oluyorum

ya çok tatlı kendimi gördüm sende. tamamen aynı düşüncedeyim. gerçi benim şu an çocuğum/kocam/adayım/aday adayım ya da aday adayı adayım bile yok. Ama ilerisi için ola ki bir ihtimal evlenir de çocuk yaparsam diye bunu ben de düşünürüm ara ara. yalnız değilsin düşüncelerinde.

Çocuklarda sana bayılıyordu.

Kendi çocuğunuz olunca bakıl açınız değişir bence. Hormonal olarak da bağlanırsınız. Ona rağmen düzelmezse psikolog a gidebilirsiniz.. belki bunun altında sizin çocukluğunuzla ilgili bir şey vardır

Başkaları da sizin çocuğunuza gıcık olur o zaman anlarsınız

Benim çocuklara tahammülüm 0 noktasında. Ama bunun nedenini ben kendim içten içe biliyorum. Ben kötü bir çocukluk geçirdim ve çocukluğum boyunca gerçek anlamda mutsuzdum. O yüzden içten içe mutlu çocuk görmeye tahammül edemiyorum. Tabi bu düşüncelerim hareketlerimle dış dünyaya yansımıyor. Ama içten içe ne düşündüğümü ve nedenini biliyorum. İleride anne olmak istemiyorum. Çünkü adım kadar eminim ki eşim çocukla ilgilendikçe ben kıskanacağım. Bu çok doğru bir davranış olduğu için söylemiyorum ama olacak olan bu. Değiştirmeye çabalamak için bir neden görmüyorum o yüzden bu durumun üstüne gitmiyorum.

Merak etmeyin insanın kendi çocuğu bambaşka birşey. Ben çocukları hiç sevmezdim hatta hamile kaldığımda hiç istemedim. Hani derler ya kadın hamile kaldığında annedir ama baba doğduğunda baba olduğunu hisseder diye bizde eşim hamile olduğumu öğrendiği anda tam bir baba oldu ama ben kızım doğup 4-5 aylık olduğunda anne olabildim. Hatta o kadar çocuk sevmezdim ki, annem, halalarim, babaannem falan bu kız bebeğini nasıl sevecek diye üzülüyorlardı. Şimdiyi soracak olursanız kızım 2,5 yaşında ve benim için dünyadaki en tatlı çocuk. Canımı veririm ona. O kadar çok seviyorum ki kelimelerle anlatamam.

aynen böyleydim, kendi çocuğunuz olunca durum değişiyor :)

ben helikopter ebeveynligi savunmuyorum elbette, cocuklara musamaha gosterilmeli, tebessum edilmeli dedigimde bu cikarimi nasil yaptiniz.

Sizin ihtimal lafindan anladiginiz nedir ben çok merak ediyorum gerçekten. Saldırganlığını benim uzerimden cekersen sevinirim. Konu sahibi sizin kadar dert etmedi ve gayet mantıklı bir cevap verdi. Ayrıca hamile olması fikrimi beyan etmemem gerektiği anlamına gelmiyor. Kötü bir algılama biçiminiz olacak ki yazdigima bu kadar tepki verdiniz. Kötü bir şey yazmadım.

İyi Bi annelik diledim farkındasındır umarım Degisken0

Körler sağırlar yazmış bide bize Saygıdan bir haber neyse hayat güzel kuşlar uçuyor

Ağlamak, tutturmak çocuğun doğasında var. Çünkü onlar dürtüsel davranır. Hayat süreci içinde sosyal normlara ayak uydurmayı, kurallara uymayı, talep ve beklentilerini ertelemeyi öğrenir. Şımarık ve edepsiz oldukları için böyle davranmıyorlar yani.

Bütün cevapları okumak zorunda mıyım? Siz konu sahibi misiniz? Fikrimi yazarken herkesten onay almam mı gerekiyor? Çocuklarıma gıcık olan yok ayrıca

Kendi çocuğuna öyle olmaz. Bende kendi çocuğum olmadan önce bütün çocukları çok severdim, ama çok. Kendi çocuğumdan sonra sadece kendi çocuğumu seviyorum Diğerlerine gıcık değilim ama bayilmiyorum. Sabırlı, sakin olmaya çalışın tabi. Zira bu veletler hiç sakin doğmuyorlar

bennde böyle idi m 38 yasa kadar erteledim Hatta en azından bir çocuğun bari olsun diyenlere uçasım gelirdi Hayatımda hiçbir bebeği ay be tatlı diye sevmedim Bebeklı çocuklu insanlardan sıkılırdım Tatilde çocuk sesi istemezdim Okul önlerinden geçerken bunalırdım Çocuk yapma fikri çok uzaktı, yap diyenlere de sizin tek amacınız çocuk mu bakmak derdim Ufkunuzu geniştin derdim Hamile kaldım hala bir hissim yoktu Ama şimdi bebeğim 8 aylık oldu ve sürekli ağlayan bir bebek saniye susmuyor radyo vızırtısı gibi Hep kucak istiyor Kucaktan inerse yaygarayı basıyor ama ben ona aşık oldum Öyle çok seviyorum ki Yanımda iken bile özlüyorum Onun için ölürüm o derece ben anne olunca anneliğe aşık oldumve en azından bir çocuğun bari olsun diyenlere o kadar hak verdim ki anlatamam Neden bu yasa kadar bekledim kendime çok kızıyorum Yani siz şimdi ne desem anlamazsınız cunku ben de siz gibiydim Ama evlat çok başka Dünyadaki hiçbir şeyin sevgisine değişilmiyormuş bunu 40 yaşında anladım

Cocuklara gıcık olmuyorsun. Yaramaz, simarik ve aglayarak her istediğini yaptiran cocuklara gıcık oluyorsun. Bu da onlari yetistiren anneler yüzünden boyle oluyor aslinda. Yani senin çocuğunda boyle olacak diye bir durum yok. Tamamen senin yetistirme tarzina bagli. Oyle oyle aman aman bir cocuk sevgim yok benim de ama bazi cocuklara kanim kaynıyor. Onun disinda her cocuga sevgi gösterisinde bulunmak zorunda hissetmiyorum kendimi.

Baskalarida sizi misafir etmek istemez, çocuğunuza gıcık olur, ödesirsiniz :) Bilemiyorum. Artık burada okuduklarimdan sonra annelik kutsaldır diyemiyorum. Anne olmayı başarabilen kutsaldır diyebiliyorum.. Bu yüzden net bir şey yazamıyorum..

sabir oraniniz biraz düşük olacak muhtemelen

Ben çocuk aglamasina karşı bağışıklığı olan biriyim. Kendimde çok ağlarmışım büyük ihtimalle ondan.. Aman napalim, derdi var ağlıyor rahatlığı var. Panik olmam, canımı sıkmam, kolay kolay sabrım tükenmez. Çocuğum olmadan öncede böyleydim Kimsenin çocuğu bana batmazdı, bananeydi. Ama gördüğüm yanlışlar konusunda çok keskindim, ben asla öyle yapmayacaktım, dolayısı ile kitap gibi çocuklarım olacakti. Olmadı, iyiki olmadı. Onlarla yeniden buyudum 3 Çocuk doğurdum, 3 kere doğdum. Her birinin farklılığı, karakterleri, renkleri bambaşka. Ben ki, ilk çocuğum 5 aylık olmuştu, yeni yeni insan içine çıkmaya başlamıştım, şimdi 3 küçükle şehirlerarası araba kullanıyorum :) Ilk çocukta yikildigim ne varsa su an guluyorum. Ve bu kadar güçlendigime çok mutluyum. Tek problemim, çocuk Sorumluluğu omur boyu ya, bu gözümde cok buyuyor. Bazen dalga geçiyorum, lisede yurtdışında okutacağım diye kötü bir gün geçirdiysem, anasınıfında göndereceğim diyorum. Soylenmek annelik felsefem. Çocuklarıma değil ama kendi kendime ve anne arkadaşlarımdan oluşan whatsapp grubuna söyleniyorum. esekten düşeni eşekten düşen anlıyor.

Bundan emin olamazsınız, ben de gidip millete senin çocuğuna gıcık oluyorum demiyorum. Hatta gıcık olduğum çocuklarını çok sevdiğimi düşünen insanlar var, düşünün. Gıcık oluyorum diye çocuğa kötü davranıyorum anlamı çıkmasın yani buradan, gayet nazik davranıyorum.

Çoxuklara karşı çok ilgisizdim bekarken. Şimdi iki çocuğum var, özellikle bebeklere bayılıyorum. Daha büyük ve yaramaz çocuklara gelince, bazı şeylerin gelişimin parçası olduğu için tolere edilmesi gerektiğini düşünüyorum 2 yaş sendromu gibi. Bazı şeyler de anne babanın çocuk yetiştirmeyi bilmemesinden kaynaklı oluyor. Dolayısıyla yine çocuğun suçu değil, ona kızmak ya da antipati duymak hiçbir şeyi çözmez

Bende çocuk sevmem ama heralde kendi çocuğuna karşı böyle olmazsın. isteyerek yapmadın mı bebeği bunları önceden düşünmen gerekiyor. doğuma 2 ay kala kendini boşuna strese sokma.

Olabilirler banane yahu, benim onların çocuğuna gıcık olmam da onların umurunda olmaz eminim :)

Eeeyvvah cok fena linclik konu. Kendi cocugunu seversin bence yahu ama bunu hamile kalmadan once dusunseydin daha iyiydi sanki aksi durumda cocugu geri veremezsin sonucta. Ben de oyle pek cocuk seven bir tip degilim. 26 yasimdayim elime alip sevmisligim yoktur yani ve cidden aglayan zirlayan, yaramaz cocuklara katlanamiyorum. Anca kendim cocuk yapsaydim bir nebze katlanir miydim bilmiyorum ama elalemin cocugunu sevimli bulmamak cok normal geliyor bana.

Sayfaları okumadım linç yediniz mi diye. ben çocukları çok çol severim ama görümcemin çocuğunun nasıl birşey olduğunu anlatmak için Bi örnek vermiştim diye resmen neler dediler bana. Şımarık çocuk kaba terbiyesiz çocuklardan nefret ederim

Aslında çocukken çok yaramazdım, bol bol da ağladım :) şöyle güzel bir şey var birine daha yazdım, kedime karşı aşırı sabırlıyım. Çünkü şefkatim çok güçlü ona karşı. Kendi çocuğuma da öyle olmaz mıyım kıyas edersek? F

Bu yüzden 38 yaşındayım ve hala çocuk istemiyorum. İnsanların ileride istersin tezleri de çürümek üzere sanırım. Ben de sempati duymuyorum, özellikle şımarık davranıyorsa, gürültü çıkarıyorsa uzaklaşıyorum o ortamdan. Sessiz sakin olsa konuşurum, en azından kaçmam. Gerçi ben laftan anlamayan, söylediğimi tekrarlatan insanlara gıcık olup, uzaklaşıyorum.

Konu sahibi tek değilsiniz. Sizin gibi çok insan var. Ben de sizden bir tık alt seviyede yaşıyorum bu duyguları. Bir arkadaşım aynı sizin gibiydi. Hamile kaldı doğurana kadar da hissetmedi duygu falan. Hatta doğurunca inşallah annelik duygusu gelir bana diye kara kara düşünüyordu. Şimdi bebeği doğdu. Bu nasıl güzel bir şey diyor. Deliriyor bebeği için. Şaşkınlıkla izliyorum. Kendi çocuğun olunca sanırım farklı oluyor.

Yok kesinlikle kendi çocuğuna çok farklı oluyor insan, bizde 4 aydır öyle oldu en azından, hiç olumsuz düşünmeyin o yüzden bence

Dünyada gıcık olunmayı hakeden onca insan varken ben de çocuklara gıcık olanlara gıcık oluyorum. Umarım kendi çocuğunuzu iki yaşından sonra da sevebilirsiniz

Ben o çocuklara değil o çocukları yetiştiren ebeveynlere gıcık oluyorum. O çocuklar fındık kabuğundan çıkıp o hale gelmiyor.

Senin teşhisin belli merhametsiz aşağılık olman niye yaptın ozaman cocuğu

yok yok yokkkkkk diyosun. İyi güldüm.

Tabi ki çocuğunuza gıcık olmayacaksınız. Hatta başkaları çocuğunuza gıcık olduğunda onlara kızacaksınız. Çünkü şimdi sizin gıcık olduğunuz hareketleri ileride çocuğunuz da yapacak ve başkalarını gıcık edecek ama siz o hareketleri gıcıklık olarak adlandırmayacaksınız. Allah analı babalı büyütsün, sağlıkla kucağınıza almayı nasip etsin.

Mesleğim gereği çocuklarla iç içeyim. Severim de.. Bence çocuklar insanın ruhunu gençleştiren varlıklar. Ama bahsettiğiniz gibi şımarık, huzursuz, yaramaz çocuğa ben de gıcık olurum. Evladın bile en hayırlı olanı, yük hafifleteni daha çok sevilir. Kimse yooo tepeme edeni de aynı seviyorum diye palavra sıkmasın:)

Ben de hiç hoşlanmıyorum. Hele bir arkadaşım sürekli küçük kardeşinin fotolarını ay ne tatlı diye gösterip duruyor herkeste abartılı abartıl tepkiler bende mimik oynamıyor.

Böyle düşünen birini neden linç etsinler ki? Bizim çocuklarımızı sevmek zorunda değilsiniz. Zira sevgi görmeleri gereken insanlardan biri değilsiniz. Çocuklara bir zararınız olmadığı sürece istediğiniz kadar gıcık olmakta özgürsünüz. Ayrıca niye herkes doğurmak zorunda olsun? Ben çocuk yapmamayı sorumluluktan kaçma, zor gelmesi olarak da görmüyorum. Hepimizi mutlu edecek, tatmin edecek hayatlar farklıdır. O yüzden bilinçsizce anne baba olmuş insanlar yerine, bilinçli bir şekilde doğurmayacak insanlara on yüz bin milyon baloncuk kere saygı duyarım.

Keşke karşımda olsanız da alnınızdan öpebilsem Ne güzel ne bilinçli bir insansınız sizin gibiler oldukça bu toplum düzelir, gelişir. Çoğalın inşallah.

Neyi neden söyledim yada yazdım bilemezsin. ❤ Ava giderken avlanmış olabilirsin yada olmayadabilirsin. Neyse düşün dur. Bb

Ben de hep bunu dusunurdum. anneler neden diger cocuklara da daha anlayıslı yaklasamıyor diye. Ben anne degilim. Gozlemlıyoeum kadın kendı cocugunun ustune titriyor vaskasının cocuguna cok rahat kızabılıyor veya arkasından cok yaramaz cok kavgacı vs diyor. sankı kendı cocugu farksız. Bana gore onunkı de yaramaz. Sey zannederdım ane olunca ınsana bır merhamet duygusu gelıyor. oyle degılmıs sanırım

Ben de öyleydim hala da her çocuğa ısınamam. Fazla muhabbete girmem çocuklarla. Ama bir kızım var 3 yaşında. Onu seviyorum tabiki kendi çocuğunun yeri ayrı oluyor. Ama yaramazlık yapıp ağladığında dayanamadığım kızdığım oluyor. Dışarıda da uyarırım gerektiğinde. Bazıları kendi çocuğunun yaramazlığını umursamıyor rahat davranıyor. Ben öyle değilim. Başkalarını rahatsız etmesini istemem. Bu arada benim de kedim var. Ben de çok severim ama çocukla bir olmuyor :) Kedi mesela mamasını yiyip oturuyor biyerde. Çocuk öyle değil. Devamlı bakım ilgi istiyor inatlaşıyor ağlıyor daha sabırlı olmak gerekiyor.

Evet ilk yorumlar Biraz baz alınıyor ama kişinin anlatımı da çok önemli. Ben genel olarak çocuk sevmiyorum, çocuklara gıcık oluyorum diyen bir kişinin anne olmadan çok düşünmesi lazım.. Annelik çok farklı bir duygu. Dogurmadan da anne olabilecekler, dogurdugunda da anne olabiliyor. Bebek insanın hayatını çok etkiliyor. Her şey ona göre ayarlayor. Yemek, gezdiğin yerler, uyku vaktin, hatta giyimin bile ona göre ayarlayor. Dolayısıyla bebekli hayattan korkmak çok farklı bebek sevmeyip, Hatta çocuklara gıcık olup hamile kalmak çok farklı.

Kardeşime büyüyünce ilgiyi kesmedim ama eskisi gibi agucuk bugucuk yapmadım haliyle eşek kadar oldu. Hatta dokuz yaşına kadar bebek muamelesi yaptım ona tam tersine, o kadar ilgilenirdim.

Huhatam nedir tam olarak, çıkaramadım? Genel olarak gerginsiniz, yorumlarınız aksi fikir savunanlara saldırı şeklinde oluyor çoğunlukla. Şimdi bunu yazınca bende bundan nasibimi alacağım ama olsun.

Çocuklukta bazı ihtiyaçlarınızın karsilanmamasi dolayısı ile olabilir. Mesela çocukken aglamaniza izin verilmemiştir çocuk ağlamasına dayanamazsıniz gibi. Cocugunuza gıcık olmazsiniz ama huysuzluklarina vs katlanamazsiniz büyük ihtimal. Sizi daha çok rahatsız eder anlayış gosteremezsiniz.

Benim annem de böyle hele çirkin çocuğu hiç sevmez çocuklara öyle bi yakınlığı yok alıp çok fazla sevmez bile. Bizi yetiştirirken çok sevdi ama çokta dövdü. Kendi çocuğunu elbette çok seversin ama psikolojin böyleyken maalesef senin de çocuğunu dövecek olabilmen ihtimali geliyor aklıma. Bir psikoloğa gitmeni öneririm.

Ben de öyleydim. Anneleri terbiye verememiş der kınım kınım kınardım. Şimdi sokakta kendini yere atarak ağlamal, oyuncak kavgasında vurmaya kalkma, bana kızınca gelip hart diye ısırma gibi bilumum şeyler yaşıyorum. O an çok sinirlenince de annecim demesi yumuşatıyor. İnsan kendi emeğini sever merak etme. Öyle çok emek ki çocuk. Öyle zor ve emek istiyor ki sevmemen mümkün değil. Hatta oğlumdan sonra tüm çocuklara şefkatle bakar sever oldum. Artık çocukları seviyorum. Hepsini. Oğlum bakışımı değiştirdi.

Kevin, daha dogmadan annesinin onu kabullenememesi ve hicbir zaman gercekten sevmemesi nedeniyle öyle olmuştu, yani hepimiz birer kevin yaratabiliriz, yaratanlarimiz da var. Her sey bizim elimizde.

Çocuktan yetişkin gibi oturmasını bekleyelim? Ne yapsın mesela bir çocuk oyun oynamadan yastık gibi oturarak nasıl kaba ve ince motor becerilerini geliştirecek? Etrafına ses gitmesin diye tablet verip susturalım mı yani? Hoplayan zıplayan oyun oynayan çocuğun terbiyesizliğini nerede? Çocuklar oyun oynayarak öğrenir gelişir. Zıplama mesela beynin aynanda bir kaç bölümünü çalıştırdığı için aksine zıplamalıdır çocuk. Terbiyesiz çocuk sizce cidden nedir? Bağırıp çağran küfreden tüküren çocuk mu, oyun oynayan koşan zıplayan mı? Bazı yetişkinler bana göre cidden haddini bilmiyor. Ben mesela hiç zıplayıp annesinin kuyruğuyla oynayan koşup bir yerelere yerlere sıkışıp ağlayan yavru kediye bağıran cıkcıkkayan kedi gördünüz mü? her hayvanın yavrusu gibi insan yavrusu da yaramazlık yapmalı, hoplamalı zıplamalı, oyun oynamalı, akranlarıyla boğuşmalı. Geliştiren budur. Oyun oynadığı için terbiyesiz diyen yetşkimler Dönüp bir kendilerine baksınlar bit zahmet

Bende genel olarak çocuk sevmem ama çocuğuna göre değişiyor da aslında. Mesela görümcemin oğlunu canıma katasım geliyor ama dayımın oğlunu başka eve yollayasım geliyor. Kucağımda çocuk tutabilme sürem tam olarak 43 saniye, ölçtük. Ama kendi çocuğumu seveceğimi tahmin ediyorum. Benim annem de çocuk sevmezmiş hatta misafir çocuklarını kenara kıstırıp yaramazlık yapmayın diye gizlice azarlarmış. Biz doğduktan sonra tüm çocukları, kedi köpek yavrularını sevmiş. Benim referansım bu. Ha bi de diyorum ki, kedimi çok seviyorum; çocuğumu kimbilir nasıl çok severim ama herkesin kedisini sevmiyorum demekki kendinin olunca çok seviliyor. Böyle böyle kendimi alıştırıyorum.

Ben de yaparım onu arada, çaktırma. :) Neyse, konuya dair bir şeyler de yazayım; çocuğumdan sonra çocuklara bakışım değişti, daha olumlu oldu diyeyim özetle. Size de öyle olur, nitekim sorguya açtığınız şey buraya göre gayet cesur diye düşünüyorum, bir çocuğun dünyasına girince bazı şeyleri yeniden yorumluyor-öğreniyorsunuz, hoş bir yolculuk. Ve konu sahibi, başta belirttiğiniz filmi izledim, bir daha izleyin, yanlış yorumlamışsınız.

Sizi anladım gibi çünkü gıcık olmasamda 3 yaşındaki çocuklar falan hiç hoşuma gitmezdi niyeyse ama inanın asıl o zaman tadı çıkıyor anneliğin çünkü sana arkadaş olmaya başlıyor iletişim kurmak hoşuna gidiyor, birey olduğunu daha çok hissediyorsunuz ve en önemlisi size olan ihtiyacının zamanla azalacağını görmek hem mutlu ediyor hem de geçen zamanın kıymetini anlıyorsunuz.. Çokta şaapmayın bence yaşayarak görün tadını çıkarın

İnsan gıcık olduğu bir şeye neden sahip olmak ister? Misal bazı üyeler yazmış bu yüzden çocuk düşünmediğini. Bende çocuklara bayilmam ama sizinki gibi kendi çocuğuma da gıcık olur muyum diye düşünmedim hiç. kedicikcns

Kadınlar yıllar yıllar yıllarca çocuk sevmediğini itiraf edemedi, azıcık bile belli olanı şeytan olarak belledi toplum hala bile yıkılmış değil bu tabu ama artık bi tık daha özgüvenleri gelmesiyle daha rahat itiraf eder oldular.. Çocuk istemiyorum deme lüksleri olduğunu farkettiler. Siz tuhaf değilsiniz nasıl herkesin sevdiği ve sevmediği şeyler farklılık gösteriyorsa çocuk da öyle bisey. Ben de hiç sevmem yapmam da yaşım da geçiyor yapmayacağım. Umarım kendinizinkini seversiniz.

Tüm sayfaları okumadım cvp verildiyse gormedm. Hal böyleyken neden çocuk sahibi olmak istediniz?

Benim çocuk sevgimin altında merhamet yatıyor. Yani ben de öyle şapur şupur sevip saatlerce oyun oynamam ama göz göze geldiğimizde gulumserim, saçını oksarim, mahsun gördüğümde mutlu etmeye calisirim. Hele anne olduktan sonra hiç kıyamıyorum çocuklara... İnsan başka bir çocuğu kendi çocuğu gibi sevemez elbette ama "sadece kendi çocuğumu seviyorum, ötekilere gıcık oluyorum" kafasini da hiç bir zaman anlayamayacağım.

Olabilirler tabi, benim için sorun değil başka biri çocuğuma gıcık olmuş mu olmamış mı. Önemli olan ikimiz arasındaki bağ. Evet annelik değil başarabilmek önemli olan. Ben de bunun için en ufak şeylere bile kafa yoruyorum bebeğim için şimdiden.

Bende sizin gibiydim hatta kendi cocugumda korkuyordum. Ilk zamanlar baskasinin cocugu gibi geliyor ama sonra alisiyor seviyorsun hatta cevrendeki cocuklara bile bakiş acin degisiyor. Gecen sancisi vardi... bir agladi oglum beni yaksalar belki o kadar canim yanmazdi o kadar diyorum... saglikla alin kucaginiza..

Şimarik, yaramaz hele de gece gündüz demeden hoplayan ziplayan çocuklara ve onlara dur otur terbiyeli ol demeyip gülüp geçen kibirli toz kondurmayan ailelerine. Siz de seversiniz elbet çocuğunuzu sizin o. Şimdi öyle geliyor size

Gıcık olmazsinda kınadığın başına gelecek :)

Ben genelde bir cok insanı gıcık bulurum ama işte mecbur hayat idare ediyoruz Ama cidden: çocuklardan çok belli davranışların sizi gıcık ettiği gibi görünüyor. Böyle şımartılmis onun için de gıcık/itici olan çocuklar var. Ama bu daha çok etrafindaki yetişkinler hakkında birseyler söyler. Mesela instagramda bir kiz var. Sesi açmasan dünya güzeli bir kız, bebek gibi. Sesi açıyorsun cocuk bir küfürler söylüyor. Etraftaki hıyarlar da gülüyor. Altında "ay masallah ne tatlı" yazıyorlar. Bunun neresi tatlı veya şirin Allah aşkına?! Demek istediğim: kendi çocuğunuzda öyle olmaz merak etmeyin. Ama çocuğunuzun da inatçı olduğu ve kafa tuttuğu zamanlar gelecek o zaman işte sabırlı olmak lazım.

cok cok isteyerek cocuk yapan bile bazen cildirma noktasina geliyor cocuklara karsi antipatim olsa ben cocuk yapmazdim heralde o disarida gordugunuz gicik olduguniz cocukla 7-24 yasayacaksiniz sorumlulugu sizin olacak simdiden psikolojik destek alabilirsiniz sanirim dogum sonrasi lohusalik donemi icinde iyi olur

O kadar haklısınız ki, tam aklımdan geçenler... "KEDİLERE GICIK OLUYORUM" diye bir başlık düşünemiyorum bile. Sadece kendi çocuğunu sevmek demek, çocuğunu bir başkasının dışlamasını, umursamamasini, ona gülümsememesini, hatta kendini kötü hissettirmesini baştan kabul etmek demektir. Ne muhteşem bir dünya!

Gecenin ikisi bir örnekti, orda konu sahibi direkt "gece gündüz demeden" yazmış yani saat kaç olursa olsun umursamadan gürültü yapan çocuklar için konuşmuş. Neyse teşekkür ederim yorumlarınız için, iyi forumlar.

Ben de konu sahibi gibiyim ama 5 yaşındaki oğluma asla ama asla vurmadım vurmam... Annenize has bir ozellikmis bence. Ya da dönemsel bir durum. Sonuçta bir zamanlar ülkemizde çocuk terbiyesi dayakla eşmiş.

Ben doğum yapmadan once çocukları pek sevmezdim, şimdi kendi çocuğum hariç diğerlerine gıcık oluyorum. Bir misafirliğe gittik mi kafamı 2 dk başka yöne ceviremiyorum gözüne parmak sokan mi ararsın elinden oyuncak alıp kaçan mi sevcem sevcem diye kulağının dibinde çığlık atan mı... Ama bunlar çocukların suçu mu? Hayır çocuk sonuçta onlarda kendi annelerinin yavrusu. Ama bu sinirlenmeme engel mi? Değil ben de ağlamaya dayanamıyorum. İhtiyaçlarını ağlamadan zamanında karşılıyorum çok az ağlıyor o yüzden. Ama misafirlige gittik mi gözlerinden uyku akan çocuğu uyutuyorum diye laf ediyorlar neden uykusu gelince ağlarmış.. Ben de bırakıyorum o zaman ağlasın o bana uyutma diyen kimse onun kucagina bırakıyorum al sustur şimdi diye. Eğer siz de kendi düzeninizi kurabilirseniz biraz da sansliysaniz evdeyken sakin olan bir bebeğiniz olabilir ama dışarıda başkalarının yanında bu pek geçerli olmuyor verdiğim örnek gibi bir sürü durum yaşanıyor sakin bebeği delirtiyorlar

Mune konumu kapatabilir misiniz?

Çocukları sevmeyip anne olunca sevmeye başlayan arkadaşlarım oldu muhtemelen sizde seveceksiniz. Ama tahminen o sevmediğiniz, gıcık olduğunuz bütün huylar ve hareketler cocugunuzda olacak. Üzgünüm

Bence sizin yaptığınız daha doğru. Çocuğu bile hayatın merkezine koymak yanlış. Merkeze koymayanlar kötü anne de olmuyor asla, hatta çocuğu daha bağımsız bir birey olarak yetiştiriyorlar.

Merak etmeyin, kendi çocuğunuz olunca çok seversiniz, gözünün içine bakarsınız, kıyamazsınız. Etrafınızdaki şımarık, her şeyi abartan, laf anlamayan çocuklardan kaynaklanan bir sevmeme durumu olabilir sizinkisi. Ben hep şunu söylerim, şımarık çocuk yoktur. Çocuk yetiştirmeyi bilmeyen bilinçsiz anne, babalar vardır.

Valla bunları yapmasa da çoğu kediye göre çok problemli bir kedidir. Bir kere saldırgan, durduk yere bileğime dişlerini saplar acıdan kıvranırım yine de bir şey yapmam ona. Annesini böyle ısıran bir çocuk fazla yoktur mesela :) Tuvalet eğitimi konusunda da çok sıkıntı çektik. Bir ara aylarca kumuna değil banyonun fayansına yaptı o kadar ki eşim artık istemiyordu evde, eğitene kadar mahvoldum. Sonra çok tüy döken bir kedi, sürekli süpürmem gerekiyor evi ki nefret ederim süpürge yapmaktan. Bir de aynı bebekler gibi gelir sabahları olmayacak saatte kapıda miyavlayıp uyandırır beni, aşağı kendisiyle inene kadar rahat etmez ya onla uyurum ya yanında otururum. Pek de kolay bir kedi değil, ne dersiniz? :) Bunlara rağmen evladım gibi görüp şefkatle davranıyorum ona. Bunları başka bir insan yapsa deli olurum hiç sabırlı değilim ama kedime çok sabırlıyım. Bu yüzden çocuğuma daha da sabırlı olacağımı düşünüyorum artık, inşallah öyle de olur :) Loser9 Düzelicez inşallah, şu olaylar bi bitsin. Anneler

Belki de günümüzde çocuklara odaklı yaşayan, onlara ilah gibi davranan aileler yüzünden tahammül edilemez çocukların artmasından dolayıdır. Eskiden çocuklar daha masum, daha güzeldi belki de, şimdiyse ebeveynlerinin sosyal medyada ilgi çekmek için şımarttıkça şımarttığı ilgi arsızı canlılar olmuş durumdalar. Tabi ki asıl suçlu ebeveynleri ve toplum ama günlük hayatta bu kadar derin bakmıyoruz olaylara genelde.

ayy şu konuyu daha ne kadar uzatacaksınız hanımlar

Erdal Atabek'in "Beyaz Balinayı Sevmek" isimli kitabını okuduğumda, asıl sevginin sadece kendimize ait olanı sevmek demek olmadığını ayırt edebilmiştim. Sadece kendi çocuğunu seven biri iyi bir anne olabilir tabi ki ama anaç, empati sahibi, hoşgörülü bir insan olamaz bence. Çocuk kadar masum, kimin elinde yoğuruluyorsa ona göre şekil alan bir varlık nasıl sevilmez bende asla bunu anlayamam. Hele çocukluklarını yaşayamayan, yaşıtlarına özentiyle bakan, sevgiye hasret çocukları görünce sarıp sarmalayasım gelir. Çocuk benim ince çizgimdir, nasıl ki "hayvan sevmeyen insanda sevmez" diye bir genelleme varsa aynı şey çocuklar içinde öyle bence. Çocuklarda tolere edemediğim tek şey akran zorbalığıdır diyebilirim. Sebebide diğer tarafta bir masum çocuğun canı yandığı için sanırım. Kendi oğlum malesef bir süre maruz kalmış olmasına rağmen, bir süre tatlı dil ve konuşmakla düzeltmeye uğraştım. Sonra baktım ki asıl sorun anne/baba vazgeçtim. Benim tahammülümü zorlayan tek şeyde bile çocuğun değil ebeveyni suçladım. Sinir olduysam aileye oldum. Konu sahibi çocukları sevmediğine dair bir genelleme yapmış bence, yani ben okuduklarımdan direkt bunu anladım. Ne kadar empati yapmaya çalışsamda "çocuklara gıcık oluyorum" diye başlık atan birine sempati duyamadım melesef

Yani herhangi bir canlıyı sevmiyorum diye yerden yere vurur tarzda yorumlar yapılması bana çok garip geliyor. Ama özellikle çocuk konularında bu bol bol yapılıyor. Sanki konu çocuk olunca bu duyguları böyle coşkuyla paylaşmak normal gibi. Konuya abartısız yorum yapanlar değil ama bazıları resmen nefret kusuyor sozum onlara

Haklısınız, tek değilsiniz. Bende de öyle aman aman bir çocuk sevgisi yok. Ama kendi çocuğunuz farklı oluyor. Onu çok ama çok seveceksiniz.

cocuklari sevmemek, gicik olmak da ne bileyim, cok yetiskin davranisi degil gibime geliyor. cocuk istemeyip yapmayan kisilere asla lafim olamaz, sonucta sorumluluk almak istememek herkesin hakkidir. ama cocuk yapip, diger cocuklara gicik oluyorum, ama benimki ayri demek garip degil mi? Bilemiyorum, cok da derin dusunerek yazmadiniz bu konuyu belki de, ne diyelim ki simdi, dogumunuza kalmis 2 ay. bence her cocuk, sadece cocuk oldugu icin musamaha ve tebessum gosterilmesini hak eder.

Ay evet özellikle ağlama sesi... Çocuğum küçükken acaba aglamadigi bir günümüz olacak mı diye düşünüyordum ama evladına insan çok çok şefkatli oluyor. Yeğenim var 1 yaşında hiç sevmez beni aslında ben onu çok seviyorum ama yere düşen yiyeceğe yada TV ye vurduğu oyuncağa kızıyorum. Kucağıma alıp öpüp seviyorum ama ağlayınca annesine veriyorum. Yeğenime de çok merhametliyim onu çok onemserdim ama kız kardeşim aşırı anactir. Benim çocuğumla çok güzel oynar. fıtrat meselesi ben çocukluğumdan beri sevmezdim mic mic çocuklarla olmayı. Sırf bu yüzden lise dışında asla öğretmenlik yapmam. Çünkü sabretmekte çok zorlanirim. Ama evlat çok başka birşey. Onun herşeyine sabrediyorum seve seve hem de.

ben de sevmiyorum çocuğum olsun istemiyorum. allah benden alsın çocuk isteyenlere versin diye dua ediyorum hep.

Ben çocuk hiç sevmezdim hiç tahammül edemezdim annem yeğenime bakıyor o ağlayınca ben delirirdim. Ama tabi asla kötü davranmazdım kızmazdm sadece uzak dururdum. Odamdan pek çıkmazdım. Keza teyzemin çocuklarına da hiç tahammül edemezdm katlanmazdım. Şimdi on aylık bir oğlum var samimi söylüyorum götünü bile öpüyorum çocuğun onunla olmak bana çok zevk veriyor bazen çok yorulup şikayet ettiğim oluyor ama dinlememekten. Ayrıca bebeğim olduktan sonra başka bebeklere daha farklı yaklaşmayı öğrendm. Gebe okulundaki arkadaşlarımın bebeklerini çok seviyorum yani kısaca çok şey değişecek merak etmeyin. Değişmese bile lütfen sürekli kızan tahammülsüz anne olmamaya çalışın

Aynı ben. Hayat tabi ki kendini bana tersten göstermeliydi ki yerinde duramayan bir erkek evlat sahibi oldum Şimdi o söylediklerimin karşı tarafındayım ve birileri de bana söyleniyor ve acıyarak bakıyor. Tek tesellim onların da zamanı gelecek

Hakaret etmedim. Kendi dusuncemi ve gozlemimi soyledim. Ben istisnasız her cocugu seviyorum. Her cocukla enerjimiz tutar. 34 yasindayim su zamana kadar vakit gecirdigim hicbir cocuk sizin tabirinizle simariklik yapmadi yanimda. Ayrica 2 cocuk annesiyim. Her cocugun size ogretecegi birsey vardir. Bence cocuk sevmeyen her insanda biraz da olsa ruhsal bir sikinti kendiyle veya etrafiyla cozemedigi bir problem vardir. Uzman degilim sadece cocuk sevmeyen yakinlarimin bu cocuk sevmemenin yaninda hayatla bambaska kavgalari oldugu gozlemim var. Kimisi asirici mukemmelliyetci, kimisi hastalik derecesinde hirsli, kimisi hastalik derecesinde para goz, kimisi rahatina cok duskun.. Hayatta bembeyaz bir kagidi insan nasil sevmez anlamiyorum. Eger cocuk cok sikintiliysa etrafinda ona yazi yazanlarda bir problem vardir. Neyse hayirli ve saglikli bir gebelik ve dogum diliyorum size.

Aynen, çocuk nasıl sevilmez diye linç etmeye koşanlar olabilir ama yapacak bir şey yok. Tek olduğumu da düşünmüyorum toplumda zaten bence birçok insan var çocuk sevmeyen. Zaten benim derdim çocukları sevemiyorum değil, kendi çocuğuma karşı nasıl olurum. Yoksa çocukları sevmemek benim için sorun değil :)

yoooookkk peş peşe aday, aday adayı, aday adayı adayı yazmak çok zormuş zaten.

Bence çok yanlış bir düşünce. Yukarıda da onlarca kişi yazmış ben çocuk sevmem, sevmezdim de ama kendi çocuğuma bayılıyorum diye. Yani annelik öyle genele göre şekil alan bir şey değil, içgüdü var bir kere işin içinde. Ayrıca ben ne anneler gördüm ay ben çocuklara bayılıyorum diyip çocuklarına eşya kadar değer vermeyen. Bu konuyu da iyi ki açmışım çünkü yazılan birçok örnek cesaretlendirdi beni iyice. Fark ettim ki ben çocuk değil bugünün sorunlu ailelerinin yetiştirdiği sorunlu çocukları sevmiyorum. Kendi çocuğum nasıl olur bilemiyorum, burada büyük konuşma tarzı yorumlar da oldu ama ben hiç benim çocuğum asla böyle olmaz demedim zaten ki ben de yaramaz bir çocuktum yani yaramaz olması güçlü ihtimal. Önemli olan yaramaz olsa da benim onla nasıl bir ilişki kuracağım. Loser9 Düzelicez inşallah, şu olaylar bi bitsin. Anneler

Evet kendi cocugunuza tahammulunuz yuksek olur eminim, bu dusuncelerle nasil cocuk yapma cesareti gosterdiniz onu merak ettim. Derdim yargilamak degil merak ettim sadece

Kendi çocuğuna öyle olmaz bence zira bugün arkadaşım kardeşinin çocuğu için 'ona nasıl sabrediyorlar' dedi. Aynı şeyi ise ben onun çocuğu için düşünüyorum. Çocuğu görmek bile sinirlerimin gerilmesine yetiyor

Cocuklari sevmemek değil de benim de baskalarinin cocuguna hic sabrım yok. Olmak zorunda da degil. Herkesin cocugunu sevmek zorunda da degilim. Anne olduktan sonra durum degismedi. Hala ozellikle yerinde duramayan, annesi hic umursamayan cocuklara sinir oluyorum. . Kendi cocugun cok farkli oluyor. Dunyaya gelip buyutmeden anlayamazsin. Ne yaparsa yapsin sana guzel geliyor. Kakasını temizliyosun ondan bile tiksinmiyorsun, yaramazligi mi rahatsiz edecek hic boyle seyler dusunerek kafanizi yormayin. Ayrica bunu simdiden dusunmeniz bile bence sizin ne kadar iyi bir anne olacaginizin gostergesi❤

Bu hissiyatlar içindeyken iyi cesaret hamile kalmanız. Bence iyi eğitilmemiş şımarık çocuklara gıcık oluyorsunuz. Siz güzelce eğitirsiniz inşallah seversiniz de çocuğunuzu.

Ben inanilmaz anac biriyim cocuklarla uzun uzun konusurum oynarim cildiririm cocuk gorunce yengec burcuyum zaten. Ama Ben bile kendi cocugum olursa gicik olurum diye korkuyorum yani Ama bence olmayiz yani. Olmazsiniz yani neden olasiniz cok sacma. Bir de hamileyken Kevin hakkinda konusmaliyiz filmini izlemek nasil bir kafa ablacim kendine ne garezin var neden dolduruyorsun korkutuyorsun kendini

Kendi çocuğunuzu seversiniz ve hiç tahmin etmediğiniz kadar sabırlı olursunuz merak etmeyin kendimden biliyorum

Merhabalar, Bence dert etmeyin, dediğiniz gibi yıllardır çok yakınınızın bebeğini görmemişsiniz, karşınıza da sevimsiz ve şımartılmış çocuklar çıkmışsa gıcık olmanız çook normal bence :) Benim 5 yeğenim var, boy boy. Hepsinde emeğim vardır, hepsine ayrı düşkünüm, her yaşlarını severim ki en büyüğü ergen, ona rağmen :) Ama böyle sosyal medyada mesela, çok yakın olmayan arkadaşların çocukları filan asla ilgimi çekmez, isterse dünya sevimlisi olsun. Ya da görsem uzaktan severim. Kısmetse benim de bir bebeğim olacak ve ona karşı öyle düşünmeyeceğimden eminim, bana çok yakın olmayan kişiler de benim çocuğuma gıcık olabilir, çok dert etmem :)

Kesiniikle çoğu kötü niyetle yapmıyor. Oğlum bu ara arkadaşlarıyla oyuncal krizi yaşıyor mesela. Sorun benim kurduğum cümlelermiş. Ben ona sen oyuncağını paylaşırsan da o da paylaşır diyordum. O kendininkileri verip karşı tarafın tüm oyuncaklarıyla gidene kadar oynayacağını sanıyormuş meğer. O krizler vurmaya kalkmalar aslında buna isyanmış. Makul bir konuşmayla önüne geçtik. Yada hayır dediğimizfe gerekçe söylesek bile bizim kadar gelişmiş bir beyinleri yok hala güdülerinin tesirindeler. O an olmadığı için ağlıyor. Çünkü beklemeyi algılayamıyor. 2 yaş sendromunda geceleri uyutamaz sinirlenirdim. Sonra empati yaptım. O da uyumak istiyor ama yapamıyor. bazem ben de yapamıyorum ve sinir bozucu. Üstelik o bunu benim kadar algılayamıyor da daha şiddetli yaşaması bundan. Yapabilse uyur. Esasında çocuk sahibi olmak çocukları daha iyi anlamamızı sağlayam büyülü bir süreç. Ben çok sevdim anneliği

Sizin konunuzu baştan sona, her yorumunu okudum. Hamilelik haberiniz, çocuk doğunca alışamama süreci hepsini sanki kendim yaşıyormuş gibi okumuştum

İnşaAllah imtihan olmazsın Genelde insanın istemediği başında biter ya

annem de sevmezmiş bebeleri.. ama kendi çocuğum olunca sevdim der.. senin de öyle olucaktır elbet.

Ailede bebek çocuk yok dediniz ya. O duyguyu tadmadiginizdan disardakiler sıcak gelmiyor. Bizde çocuk bebek çok oldu şimdi epey büyüdüler. Yegenlerime çok düşkünüm severdim beslerdim oynatirdim. Ama bir komşunun yada misafirin bebeği geldimi içim atmazdi her yaptıkları davranış batardi halbuki aynı yaramazliklari benim yegenlerde yapardi. Bebeginize aynı duyguları beslemezsinizerqk etmeyin

Ben genelde ban yiyip rahatlıyorum yarına çıkmam muhtemelen (((

Tabiki siz kendinizi daha iyi bilirsiniz okuduğumdan anladığım kadarı ile fikrimi beyan ettim sadece bir de kesin gözüyle bakmadım tabi ihtimal dedim.

Normalde ben de öyle çok çocuk sevmem. Sokakta bebek görünce "ayyyiii ne sevimli" diyen bir insan da hiç olmadım. Üstelik 1 ve 4 yaşında iki kızım var, ben de arada kendilerine feci gıcık oluyorum. Mesela küçük ne zaman sümüğü aksa, ben mendille peşinden kovalarken, gidip cört diye o hortum gibi sümük akmış burnunu koltuğa yapıştırıyor. Büyüğe çorap giydiriyorum, 5 dakika sonra ayaklar yine çıplak. Küçüğü tam uyudu diyorum, 2 dakika sonra uyanıp kaka yapıyor. Neden az önce değil de uyuyunca yapıyorsun bunu len diye soruyorum kendisine, hedede hödödö diye açıklama yapıyor. Büyük kreşe gitmek için akşamdan seçtiği kıyafetleri sabaha beğenmiyor. Saçlarının kaç tane örgü yapılması gerektiğini söyleyip, bir de ben kendisini kandıracakmışım gibi, ayna karşısına geçip örgülerini sayıyor. Küçük mutfakta ne kadar çekmece varsa, günde 10 kere hepsini dışarı boşaltıp, sonra odasında oynamaya geri dönüyor ve soğan sepetinden soğan araklayıp ısırıyor. O leş gibi soğan kokan ağzıyla suratıma hohlamasına da gıcık oluyorum. Ama napıcan, atsan atılmıyor, satsan satılmıyor, bir de çok feci tatlı eşek sıpaları, bir kıkırdıyorlar insanın içinin yağları eriyor. Küçük bugün siicak siicak deyip dolanıyordu evde, bir de ufufufu diye dudakları büzüştürmüş, üfleme hareketleri yapıyor. Sonradan anladık, kaloriferden bahsediyormuş. Ufufu diye de fırına yaklaşmasın diye söylediğimi tekrar ediyor. Büyük öpçüklü annem, güğğğzel annem diye ben ayaktayken gelip bacağımdan öpüyor. Sevimliler yani, tatlılıkları, gıcıklıklarını katlanır kılıyor. Muhtemelen sizin de öyle olacak.

Şimdi burada, konu şöyle acilsayi mesela, erkekleri hiç sevmiyorum uyuz oluyorum yada kadınları hiç sevmiyorum tahammül edemiyorum, kedileri hiç sevmiyorum, köpekleri, kuşları sevmiyorum uyuz oluyorum dense eminim cevaplar daha farklı olurdu. Ne kadın düşmanlığı kalırdı ne erkek ne hayvan düşmanlığı.. Ama çocuk olunca çok normal karşılanıyor. Onları bir birey olarak göremediğimiz için mi acaba?Tabiki herkesin çocuk deyince içi coşmayabilir, çokta sevmek zorunda da değil. Beni rahatsız eden, konunun çocuk olunca verilen cevaplar kısmı. Halbuki hayvan sevmiyorum, köpek sesine tahammül edemiyorum diyenlerde burada gayet linç ediliyor. mesela durduk yere kızları sevmiyorum şımarık hallerine gıcık oluyorum diye konu açılsa bana çok çok garip gelir, tıpkı çocuk meselesi gibi

Birazdan linç tayfası gelir. Ben de bu konuyla alakalı konu açmayı düşündüm ama linç yerim diye endişe ettim. Ben hiç çocuk sevmiyorum. Sevemiyorum. Etrafıma bakıyorum ayy ne tatlı ne şirin vs diye konuşuyorlar bana hiç sevimli gelmiyor. Gördüğüm yerde kaçasım geliyor. Uzak durmak istiyorum çocuklardan. Kafam seslerini götürmüyor. Öyle ki çocuk doğurma düşüncesi bile yok bende

Ben de çocuklara gııcık olurum kendimi bildim bileli. Ay canııım falan derler şok olurum ne alaka diye. 2 çocuğum var, onlara ölüyorum. Organım gibiler, hayat kaynaklarım, çok aşığım.

Cocuklar konusunda ve kediye karsi davranislarimiz konusunda cok benziyoruz. Ben kedime karsi nasilsam dogan kizima karsi da ayni oldum. Siz zaten suan kendinizi kedinizin annesi gibi hissediyorsunuzdur. Sizin annelik modeliniz o yani. Hic endiselenmeyin korktugunuz gibi olmuyor bizzat tecrube ettim

En masum olmalarına rağmen deil mi Khomyuk

Anladım ben sizi, yorumları yeni okuyorum. Her çocuğu sevmek gibi bir zorunluluğumuz zaten yok, gerçekten çok şımarık çocuklar var ve insan o çocuklardan ziyade onları öyle yetiştiren ebeveynlere gıcık oluyor, ben öyle oluyorum en azından :) Kendi çocuğunuzla iletilmişiminiz güzel olur diye düşünüyorum, ılımlı bir insansınız

Lince gelmedim kendi çocuğunuza öyle olmaz bence sevginizden gıcıklığınizgelmez

Allahım ne çok çocuk sevmeyen varmış yahu. Hemen hemen her mesaj bende çocuk pek sevmemle başlıyor. Ve burdakilerin bir kısmı hep çocuklarımızla bazen okulda bazen hastanede bazende yolda karşılacaklar. Umarım sevmemenize rağmen çocuklara bunu yansıtıp bakışlarınızla korkutmuyorsunuzdur.

Biraz daha hakaret etseydiniz yahu, az etmişsiniz. Ben de böyle bir konudan bu kadar kinlenen insanların oldukça tuhaf olduklarını düşünüyorum, neyse iyi forumlar.

Ben de yeğenlerim haricinde çocuk sevmiyorum. Dün 7 8 yaşlarında, çikolata reyonu önünde, annesinin "çıkarken alacağız" demesini hiç duymadan bütün avazı ile cırlayarak koca avm yi inleten kız çocuğuna fena gıcık oldum mesela... Burda çocuk sevmeyenlere canavar muamelesi yapan arkadaşlar bu manzaralardan pek hoşlaniyor demek ki Ne diyeyim. Allah hoşlandıklarından ayırmasın. Ama ben hiç hiç hazzetmiyorum. Çok tatlı bir bebek görsem en fazla gülümser geçerim. Kucağıma alıp sevmek gibi bir hissiyatim olmuyor. Ama yeğenlerim başka. Onlari çok seviyorum. Demek ki kendi çocuğum olsa onu da severim. Kendimi böyle teselli ediyorum. Bi de ben eşimi çok seviyorum. O sebeple onunla ortak çocuğumuzu da severim zannediyorum. Allah herkesin evladına sağlık versin.

İnşallah öyle olur. Bir film izledim birkaç ay önce, izleyenler vardır belki adı Kevin Hakkında Konuşmalıyız. Oraaa da çocuk çok zor ve sorunlu bir çocuk, annesi de ona içten içe gıcık oluyor falan. Filmin sonu baya fena spoiler vermiyim ama korktum izleyince ya annelik duygusuna rağmen ona da sinir olursam diye.

Sen çok kinamişsin yaramaz cocuklari.. bak senin cocuk cok yaramaz olack yandin sen

herkes anne olmalı diye bir kural yok, içgüdüsel bir durum bu. ben de bebeklere bayılırım mesela. hamile kalmadan önce bu konu üzerinde düşünseniz daha yerli olurmuş dilerim iyi bir anne olursunuz.

Kendi cocugunu sevmeyen çok anne var etrafta.

Ben de çocukları çok severdim ama saçma sapan, çocuklarını öve öve bitiremeyen, sürekli onlardan bahseden ve aşırı şımartan insanları ve çocuklarını görünce artık çok çocukları severim demiyorum. Her insan sevilmiyorsa her çocuk, her yaşlı da sempatik olmuyor.