Tam okuyamadım çok uzun oldugu için ama okuduklarıma da harfi harfiyen katılıyorum. Benim annemde öyle her zaman ayrım yapar, mesela bir kere kardeşimle tartışmıştık geldi bana çattı niye tartıştın diye, ben de her zaman suçu bende buluyorsun diyorum. Gerçekten bu yüzden annemden soğumuştum yeni yeni aramız düzelmeye başladı. Babam da öyle kardeşime güzel güzel söyler, bana bağıra çağıra. Bende o yüzden çok hırçın davranıyorum hatta kafayı yemek üzereydim. Belki de bilmiyorlar ayrım yaptıklarını fark etmeseler bile biz burda neler çekiyoruz bilmiyorlar. Her zaman söylerim yüzlerine de söyledim ayrım yapıyorsunuz diye ama fayda yok yine aynılar.. Hatta onun üstüne daha çok düşüyorlar hala ben umurlarında bile değilim. Evde hiç huzur yok her gün yeni bi sıkıntı.. her gün yeni bi dert.. Ama biliyorum ki bu ayrımı bilerek yapmıyorlar cahilliğine ver. Katlanmaktan başka çare yok sen ne kadar bağırsan çağırsan kendini anlatmaya çalışsan da onlar anlamayacaklar. O yüzden kendini harap etme sinirlenme, üzülme.. Kendine hakim olmaya çalış onların da davranışları düzelecektir büyük bir ihtimalle emin ol. Bende yapmaya ve dayanmaya çalışıyorum. Kimse seni, senden daha iyi anlayamaz bunu unutma. Ailen bile.. A Ahuzarim Isvicreden tek ayak

Eşimin var, benim yok Bakacak olan benim ne de olsa, cesaretim yok:) . push ;

Babanız sadece kınanızda mı sizin için üzüldüm dedi? Bizimki öyle birşey demedi ama evliliğimiz zaten ona benzer daha beter oldu. Nişanlıydım ama düğünü 1 yıl sonra fln düşünüyorduk. Kavga ettik babamla yine tamam deyip geçmediğim ve illaki haksızlığı söylediğim için:) Sonra o kavgadan sonra kayınpederi arayıp bu işi uzatmayalım dedi babam:) Bu daha beter bişey emin ol! Ama iyi tarafı eşime erken kavuşmuş oldum bu sayede:) Son düzenleyen: Moderatör: 4 Nisan 2014

yine de işaret parmağı ile serçe parmak kaybedilmesi bir olmayabilir değil mi? S

bütün anne babalar evlat ayrımı olmaz derler ama çok bariz bi şekilde de ayırt ederler. bizde erkek yok 3 kız kardeşiz ama ablamın hep mükemmel başarıları kardeşimin de evin küçüğü olması benim ezilmem için yetti de arttı bile. aklım yetmezken ablamada kardeşime de düşman olmuştum ama artık öyle değil sorunun annemden kaynaklandığını anladığımdan beri ne ablamla nede kardeşimle münakaşaya girmedim. heleki kardeşim abldan öte arkadaşıyım hala ayırt edilmemize rağmen

başlığı atan arkadaşa noktası virgülüne katılıyorum sen kıskançsın sen kötüsün kimse seni sevmiyor kimse seni tanımıyor herkes onu seviyor, sen fesatsın ve bunların daha kallavi sözlerine maruz kalmış biriyim ben de. ancak siz hiç olmazsa ipleri koparmadan telli duvaklı gelin olmuşsunuz benim öyle bir imkanım olmayacak gibi. çünkü işsizm ve babam beenim şurda tanıdgm var burda adamım var demesine rağmen mezun olalı 4 5 sene olmasına rağmen kılını kıpırdatmamıştır. birşeye ihtiyacım oldgmda senin için kredi kartını kullanamam paran varsa al diyen bir kadına anne diyorum. iş bul çeyizini kendin yap bi de bize yük olma diyen bir kadın.30 yaşındayım ve söz konusu ben oldgmda evlilikten bahsedilmezken kardeşim okumasına ragmen evlebndirip torun torba sevme hayali kuruluyor. ve artık takatim kalmadı tek yaprığım çok az konuşmak onlarla ve Allahha sığınmaak. . push ; huzundioksit

ben hiçbir anne babanın evlat ayrımı yaptığını düşünmüyorum. belki kardeşinizin sizden küçük olması, ailenizin erkek çocuğuna düşkünlüğü gibi çeşitli sebeplerle kardeşinize karşı davranışları daha yumuşak, daha anlayışlı, daha vs vs olabilir fakat bu sevginin farklı olduğunu düşündürmemeli size. ben mi kıskancım sorunuza gelince, evet öyle olduğunuzu düşünüyorum. çünkü gerçekten evlat ayrımı dahi yapılsa bu durumu kendi içinizde o kadar fazla yaşayıp o kadar keskin sonuçlara bağlamışsınız ki bence ne derece sevildiğinizi göremez olmuşsunuz.. G

benim için önemli, canımı sıkan bu konu herkese çok önemsiz gelmiş sanırım. Kimse yorum yapmadan, okuyup geçmiş... fahri konsolos Ben giderim adım kalır mı acaba :) tek ayak

Herşeyden önce teşekkür ederim okuduğunuz, fikir vediğiniz için... Nereden başlasam bilmiyorum ama şu son bir kaç gündür ciddi ciddi düşüne düşüne içimde yara olmuş, uykularımı kaçıran bir mesele var: ailem tarafından neden daha az seviliyorum? düşüncesi. Çocukluğumdan beri aile düzenimiz nasıldı hemen anlatayım: Ben 6-7 yaşlarındayken ortanca erkek kardeşim doğuyor. Tüm ilgi onun üzerine kayıyor. Ben de daha çocuğum ilgi bekliyorum ama yok... Bu yüzden hırçınlaşıyorum ve küçük kardeşime vuruyorum. Sonrası ise hep kendini savunmaya çalışan, hep en ufak bir haksızlıkta hırçınlaşan, asi gelen, hep gözlemlediği yanlışlıkları önce söyleyerek olmayınca bağıra çağıra anlatmaya çalışarak düzeltmeye çalışan bir insanım. O zamanlardan bu zamana ben "kardeşini kıskanıyor" oluyorum. Hiç bir zaman acaba biz bir yerde yanlışlıkmı yaptık denmiyor. Sadece ama sadece "napsamki oldum olası hep kardeşini kıskandı zaten" düşüncesiyle konu açıklanıyor. Kişiliğim bunun üzerine şekillenmiş resmen. Şimdi de sürekli her ortamda, evlendim eşimle-onun ailesiyle-arkadaşlarımla kısacası her yerde sürekli kendini savunur gibi konuşan, en ufak bir yanlışta karşısındakine bunu direk söyleyen ve belki bu yüzden tartışan sonra da neden böyleyim sakin ve uyumlu bir şekilde meseleleri boşveremiyorum diye üzülen bir insanım. Çocukluğum bu şekilde şekillendi. Sanki sonrası normalmiydi? İnanın ben evlenene kadar hala her olayda kardeşimi suçlar, ona kızardım. Bize farklı davranılmasından sorunların kaynaklandığını anlamaz da onun yüzünden sanardım. Bu yüzden hiçbir zaman aramız iyi olmadı. Şimdi çok üzülüyorum ama hiç abla-kardeş ilişkimiz olmadı. Sarılıp öpmeyi bırakın beraber bir yerlere gitmişliğimiz, bir şeyler paylaşmışlığımız bile yoktur. Zamanı geri getiremem ne kadar üzülsemde yapacak birşey yok bu konuda ama şu an benim tek yapabileceğim neden böyle olduğunu düşünüp sorumlularını bulmak galiba. Bunu yapınca da kendi kendime zarar veriyorum, düşünmekten neden böyle demekten... Benim aile içerisinde hatırladığım tablo: asilikle ahlaksızlıkla itham edilen bir kız çocuğu-bir abla, Onun ezdiği düşünülen aslında yapısı gereği sessiz gözüküp tüm işlerini de gayet iyi çıkıştırsada sakin görünen bir erkek kardeş, Anneliğin ne olduğunu anlamadan küçük yaşında anne olmuş, anneliği sadece bir görevmiş gibi algılamış ve evin içerisindeki dengeyi her zaman ayarlamış-çoğu zaman daha beter bozmuş- bir anne, tüm ilgisini alakasını dükkanına, işle ilgili konulara vermiş, kendini her zaman haklı gören, hiçbir zaman oturup birşey konuşulamamış çünkü kimseyi dinleme özelliği olmayan bir baba ve bunların arasında babadan korktuğu için herşeyi anında yapan, bununda babası tarafından beni seviyor o yüzden hiç üzmüyor şeklinde algılanan yani "sorun çıkmasında-ben yaparım" mantığında olan ve eminim ileride hayata karşı da öyle olacak olan küçük kız kardeş... Çok uzun olacak biliyorum ama yakındıklarımı anlatmak istiyorum: Dediğim gibi ben hep onların gözünde asi oldum, asilikten kastım doğru bildiğimden şaşmamam, yanlış da olsa sırf konu uzamasın diye tamam deyip geçememem, yada tamam deyip yine kendi bildiğini yapma oyunculuğunu gösteremememden dolayı... Hep bir atışma halindeydi bizim anne-babamla, daha çok babamla ilişkimiz. Neden babamla? Çünkü aslında tüm gün işte olmasına rağmen, kendini olaylara hiç karışmıyor gösterse de annem tarafından doldurulurdu genelde. Kendisi hiç söylememiş, hiç ilgisi yokmuş, hiç doldurmamış gaz vermemiş gibi annem üstüne alınmazdı da... Siz halledin der kenara çekilirdi. En tehlikeli davranış bence... Eskiden anlamazdım bunu da. Annem iyiydi, babam sürekli karıştığı-laf söylediği-tartıştığımız için kötüydü gözümde. Aynı şu an erkek kardeşimin düşündüğü gibi... Çok sonra anladığımda böyle olduğunu artık politik davranmak için iş işten geçmişti zaten. Anneme kızgınlığım büyük... Çok daha farklı olabilirdi, sadece kendisiyle değil, benim babamla- benim kardeşimle- benim kendisiyle- kardeşimin babamla ilişkileri. Bir evde dengeyi sağlayan annedir. Düşünsenize minicik bir bebek, sen nasıl şekillendirirsen nelerle karşılaşırsa ona göre değişmezmi davranışları? Neden hep "babana söylerim, o şöyle yapar böyle yapar"lar ile büyüttü acaba beni? İlk çocuk olduğum, çocuk yaşta anne olduğu ve tecrübesiz olduğu için mi? Neden hep "sen ablasın, kardeşine birşey deme" "sen büyüksün sus" "sen haksızsın"lar ile büyüdüm de bir kez olsun "o senin ablan, saygısızlık etme" lafını duymadım? Benim bu zamana kadarki yıllarım haksız olmadığım konularla ilgili kendimi savunmakla, kafa patlatmakla, ispat etmeye çalışmakla geçti galiba. Ben birşey yapınca anında babama yetiştirilirken, kardeşimin yaptıklarının babama yetiştirmeyi bırakın babam bilip sorsa dahi üstünü kapatmaya çalışılırdı hep. Babamda benim yaptıklarımı büyütür büyütür kavgalar ederken, kardeşimin yaptıklarını görmezden gelir görmezden gelmediği zamanlarda ise tepkisi bana verdiğinden çoook daha az olurdu hep. Hala öyle bunlar. Şu an ben evlendim, ayrı evdeyim ama dışarıdan gözlemleyince "ben aynısını yaptığımda bana şu tepkiyi vermişlerdi, böyle yapmışlardı" diyorum. Artık o kadar çoğaldıki bu örnekler, bana neden böyle yapmışlardı o zaman diye düşünmekten kendimi yedim bitirdim. Herşeyine karışılan biri olarak bunu onların huyu sanmıştım, öyle sandığımdada bu kadar mutsuz değildim. Şimdi görüyorumki bana karşı birşeymiş... Eşim bile diyor "neden sana böyle davranıyorlar, bariz farklılık var" diye. Bir konu olsun, aynı şeyi hem kardeşim hem ben farklı zamanlarda yapsak benimki mesele olup hemen laflar duyarken, kardeşim için çok daha hoşgörülüler. Bunlar manevi kısımları, birde yaptıklarını asla kabul etmeyeceklerini bildiğim maddi kısımlar varki çokda önemli olmasada insanı üzüyor. Kardeşime herşeyin daha iyisi olsun, o kadar imkan varken neden olmasın evet ama bana neden öyle değildi diye... Daha fazla uzatmayayım, okuduğunuz için teşekkür ederim ama söyleyin şimdi ben mi abartıyorum acaba? İlaveten başka bir arkadaşın benzer konusuna yaptığım yorumu ekleyeyim: "Bizimkilerde evlat ayırırlar ama aslaaaa ayırdıklarını kabul etmezler. Benim kıskandığımı düşünürler hep. 3 kardeşiz biz, 2 kız ve 1 erkek. Ben malesef en büyükleriyim. Ortanca erkek ve birde küçük kız kardeşim var. Ben yeni evlendim sayılır. Evlenmeden öncede üniversitede okuyordum. Üniversiteyi İstanbulda bir özel üniversitede burslu okudum. Kitaplarım dahi bedavaydı. Bunu söylediğime bakmayın babamın durumu gayet iyidir, kaç tane gayrimenkulu var sayısını bilmiyorum. Üniversiteyi kazanmadan önce babam bana güzel bir yer kazan araba alıcam demişti. Kazandım hemen laf değiştirdi, ben sana güzel bir yer demiştim okulun ve burslu olması filan iyide bölüm iyimi dedi. Sonra daha kolayı dediğini tamamen inkar etti ben sana hiç araba alırım gibi birşey demedim, düşünmedim bile dedi. Neyse dedim sustum... Şimdi bu sene kardeşim üniv. e girdi oda İstanbulda gayet güzel bir okulun güzel bir bölümüne girdi. Tahmin edin? Araba araştırması yapılıyor şu anda 2. elmi alsak 0 mı alsak diye! Ha kıskanıyormuyum hayır en güzelini alsınlar ama bana gelince yan çizmek nedendi? Arabayı boşverin evleneceğimde düğün öncesi ona yakışanı yapmadı. Dediğim gibi kaç gayrimenkulu var bilmediğim babam, memur emeklisi kayınpederimle yarıştı bizde onlar kadar masraf yapmışızdır diye. Halbuki masraftan bahsettiği çeyizde olması gerekenler, tabak çanağı örtüsü perdesi vs okadar. Kendisi gibi arkadaşları kız erkek ayırmadan durumumuz var diye çocuklarına ev alıyorlar bırakın ev almayı, araba almayı adam masraf hesapladı ya. Ama erkek kardeşim evlense eminim en güzel yerde düğününü yapar, eşyasını alır, evini alır. Bana önerdiği ise; kötü bir semtte sadece bir odası güneş gören, hem eski hem çok küçük bir evi vardı gelin orda oturun dedi. Şaka gibi, sadaka gibi... Beklentim yok tekrar söylüyorum, sadece neden bu farklılık? Manevi konularda say say bitmez. Kardeşim sigara içer sesini çıkarmaz, beni sadece bir kez sigara paketiyle yakaladı etmediği laf-baskı kalmadı. Sonra ben geç yatardım, gece internette gezinirdim bazen geç yattığımda. Eğerki görsün gece 1de 2de elimde bilgisayar kavga çıkarırdı, dün kardeşim sabah 5e kadar uyumamış oyun oynamış vs diyorki çok komik üniversite başladıya ders çalışıyordu herhalde!" Son düzenleyen: Moderatör: 9 Ekim 2012 imp

çok uzun olduğu için hepsini okuyamadım yazdıklarının ama inan seni o kadar iyi anlıyorum ki ve kesinlikle haklısın bu durumu yaşamayanlar bilemez. İnsanlar çıkıp aa canım olur mu öyle şey anne o evlatlarını asla ayırmaz deselerde yok böyle bir dünya, gayette ayırıyorlar. Burda birçok insan en büyük çocuk olduğu için ayrım gördüklerini söylüyorlar ama bende işin garibi en küçük çocuk olarak ayrım yapılan kişiyim. Üstelik babamın tabiriyle onun tek kızıyım. 2 abim var ve annem onlara resmen tapar ama ben onun gözünde asla abilerim gibi olamadım. Kendisi de söyledi saten onların kesip attığı tırnak olamassın diye. Bu duruma alış diyemem sana kelin ilacı olsa başına sürer alışılmıyor en iyi bilenlerden biride benimdir. Mümkün olduğunca az görüş, az muhattap ol. Bu durum çok çirkin gelebilir ama olması gereken bu. Allah yardımcımız olsun gerçekten çok zor. 1

bi deneyin bakalım canınız ikisindede eşit acımayacakmı. klasik bir söz ama anne olunca anlıyor insan o senin canından bir parca kötü muamele yapamıyorsun istesende. umarım anne olur ve anlarsınız

Evet aynen esin bile o zaman iste benim bor ailem var diyebiliyor. cogu arkadasimizda boyle gördük. Zamanini siz bilirsiniz ama bir mesguluyet olmasi sart bu arada nerde yasiyorsun bir sosyal hizmet uzmani olarak merakliyimdir :) Kadınlar Kulübü Mobil uygulaması kullanılarak gönderilmiştir.

Kesinlikle çok doğru bir tespit tebrik ederim. Aynı şuna da benziyor durumum: birine birşey söylersin sinirlediğini sanarak neden sinirlendin dersin, yok sinirlenmedim deyip yine ısrar ederseniz yok yok sinirlendin nooldu diye işte bu sefer gerçekten sinirlenir:) Belki bende haksız olmadığımı anlatmaya çalışırken başaramayınca ters kelimeler kullandığımda yada ses yükseldiğimde gerçekten haksız duruma düşüyorumdur. Ve dediğiniz gibi en güzeli, takıldığım konuları görmezden gelemiyorsam daha az görüşüp gerçekten görmemek olacak sanırım... Teşekkür ederim yorumunuz için. S

Çoook ıyı anlayabılıyorum senı, aynı seylerı senelerdır fazlasıyla yasıyorum ve degısmıyorlar malesef bego39

Arkadaşlarkonuyu yeni ggördüm. Maalesef ben de ayni düşünceler icerisindeyim. Biz de 2 kardeşiz 1 erkek kardeşim var. Ben de cocuklugumuzda boyle bir ayrimin yapildigini düşünüyorum. Ve bunları düşündükçe içim aciyor. 33 yasindayim üniversite mezunuyum ve kamuda bir isim var. Evli değilim ama is nedeniyle aileden ayri yasiyorum. Bu yasa geldim is güç sahibi oldum ama inanir misiniz çocuklukta sevgi görmediğim düşüncesi beni alt üst ediyor. Bu arada terapi de aldim bir sure iyi oluyorum ama bir sure sonra tekrar Basa sariyorum. Anneme babama sorsam hic ayrim yapmadiklarini söylerler boyle olacagini bilselerdi yapmazlardı zaten. Ama ben o yaşananları unutamiyorum. Yasama yanlara çok basit gelebilir. Mesela çocukken bana alinmayip kardeşime alınan oyuncaklar yada benim duygularim olduğu unutulup gençlikzzamanlarında hemen bir erkek arkadasim olacagi korkusunu yasayan babam ve bana yaptigi baski. Ama kardeşim sevgilisiyle yıllarca flört edip onunla evlendi onun bu durumu ailede hep onaylandı. Benim suçum neydi benim de duygularim vardi. Ve ben yıllarca ne zaman bir erkekle karsi karsiya gelsem evlilik niyetiyle bile olsa hemen suçluluk duyardim. Yada korkardim ve bu yasima kadar da evlenemedim. Tabii nasip kismet kadere inanıyorum ama ailemin tavrini düşündükçe içimdeki o sevgi boşluğunu dolduramiyorum

Doğru aslında. Aile olduğunu daha da iyi anlarsın o zaman ve sadece kendi ailene yönelirsin. Anne babada olsa ayrı bir aile, başka insanlar gibi gelirse bu kadar üzmez. Hatta belki düşüncek vakit kalmaz:) Ama yine de zamanı var:)

Teşekkür ederim yorumunuz için. O kadar zamandan sonra konumu tekrar okuduğunuz için. Benim gibi bunu yaşayan çok insan var bu konuları açtıktan sonra anladım. İnsan kendisi gibi yaşayanları görmeyince bir ben böyleyim sanıp daha çok takıyor, üzülüyor. Yeni açtığım konuyu da görmüşsünüzdür belki, zaman geçse de değişen birşey de olmuyor. Sizin için de üzüldüm, insan en azından evlenirken birşeyler bekliyor. Ben de kınamdan 1-2gün önce annemle küsmüştüm. Sebep yoktu ortada, düğün yaparak kına yaparak bir sürü insanı ağırlamasına sebep olarak onu yorduğum içindi bence. Yani sıkıya gelemeyeşinden. O yüzden kınamda hiç ağlamadım hep güldüm. Hatta düğün günü evden çıkarken de ağlamayacağım demiştim annemin o tavırlarından sonra "bana şimdi böyle davranıp düğün günü de ağlamaya kalkma sakın" bile demiştim ama işte o gün öyle olmuyormuş. Yine de hala o günleri hatırladığımda annemin kına zamanımdaki tavrı aklıma gelir, evlenecek kızıyla bir anne-kız gibi karşısına oturtup tavsiyeler versin, anlatsın, konuşsun dinlesin isterdim ama bunları yapmadığı aklıma gelir... Napacaksınız dediğiniz gibi siz de ben de naparlarsa yapsınlar anne baba oldukları için arayıp sormaya görüşmeye devam edeceğiz tabii ki. Ama işte bazı şeyler unutulmuyor...

4 senedir işsizim kardeşim bugün iş bulmuş ayda iki binlira alacakmış annemin söyledi aynen şu: yedirdiğim yemek boşa gitmemiş. kendimden mi nefret etmeliyim annemden mi

Haklısınız fevri davranıyorum çünkü aklım almıyor. Henüz anne değilim ama yinede düşünüyorum ikiside doğurduğun büyüttüğün senden bir parçayken nasıl farklılık olur diye. Herkes herkesi eşit sevmek zorunda değil asla. Ama bunu belli etmemek çok da zor değil. Benim canımı sıkanda bu zaten. Onlarla görüşmediğim zaman sorun yokken 1gün görüşsem 3-4 gün kendimi yiyip bitiriyorum farklılıklarını gördükçe neden böyle diye diye. En güzel dediğiniz gibi kestirip atmak, böyle kabullenmek ama onu da beceremiyorum. Çok istiyorum umursamamayı, üzülmemeyi ama beceremiyorum! Bu sefer onlara yaptıklarını anlatmaya çalışıyorum kesinlikle kabul ettiremiyorum sanki öyle bir şey yok sadece ben uyduruyorum, buna daha da çok sinir oluyorum. Böyle kabul edip boşvermeyi beceremeyen biri napabilir bu durumda?

Annedir, babadir diye "aaa hic ayrim olur muymus canim" demesin kimse. Anne ve Babalar da bal gibi de ayrim yapabiliyor. Evin en buyuk cocugu isen, durum daha da zor. sen susucaksin, konusmayacaksin, alttan alicaksin.. ezileceksin, gormezden geleceksin. bende yasadim yasiyorum bunlari. ama unutuyorlar herkesin bir kalbi var. gururu var, onuru var. nereye kadar gormezden gelmek? Birde anne ve babalar kimin durumu daha kotuyse, evinde mutsuzsa ona daha cok aciyorlar. saniyorlar ki, mutlu olan cocuklarinin hic kendilerine ihtiyaci yok? olamaz! halbuki ister iyi olsun, ister kotu her evlat ana, babaya muhtactir.. paylasim yapmak icin. Ben sizi hakli buluyorum. Ve neden boyle davrandiklarini bende anlayamiyorum. en guzeli mesafe koy sende. canlari sagolsun ama uzak olsunlar. ne diyelim.. sevgiler antihistaminik

Senin durumun aynı ben.. ortancaların kaderi.. ama ben kardeşlerimin politik takılmasına katlanamıyorum artık.. çok güzel oynuyorlar.. bense herzaman doğrucu bego.. sevilirmi?.. merak etme torunlar arasında bile ayırım yapılıyor herşeyin farkındayım.. L

Canım yazdıklarını başından sonuna kadar okudum. Haklısındır mutlaka. Ama şunu söyleyeceğim; " Kendi mutluluğuna odaklan". Ne olursa olsun başka hiçbirşey düşünme. Evine, evliliğine, sağlığına, mutlu olduğun şeyleri yapmaya, mutsuz olduğun konuları değiştirmeye odaklan. Ama sakın bu başka insanlarla ilgili olmasın. Sadece kendi hayatında, kendi üzerinde hükmün geçer. O yüzden başka insanların neyi neden yaptıklarını düşünüp üzülme. Kıskançlık insanın doğasında vardır. Eğer bakar, neyi ona fazla yaptıklarını, seni neyden mahrum bıraktıklarını görürsen kıskanman kaçınılmazdır. Sen bunları görmemeye sadece senin olan kısımları görmeye odaklan. Yani ben şu arabayı almak istiyorum, "ok, ne zaman, ne yapmalıyım? Şöyle bir işe girersem şu kadar zamanda bu arabaya sahip olabilirim. Ha ona sahip olamıyorum daha alt bir modele şu kadar zamanda sahip olurum. O zaman onun için çalışayım". Sadece bu. Gerisini zerre düşünme. Aile içerisindeki dengelerden dolayı tepkisel veya sabır stoğu dar bir kişilik geliştirmiş olabilirsin. Ama unutma bundan sonrası senin elinde. Artık yetişkin ve kendi hayatına sahip bir insansın. Bir yaşa kadar belki aileye çok bağımlıyız, onların adaleti bizim için çok önemli. Ama neyse ki bir yaştan sonra kendi kendimizin annesi babasıyız. Sen kendine adil ol, bunu hiçbir güç elinden alamaz. Daha mı az tepkisel olmak istiyorsun?. O zaman buna gayret et. Deneye deneye zamanla olacak. Her defasında biraz daha yaklaşacaksın olmak istediğin kişiye. Unutma artık sen karar veriyorsun. "Ben bu olmak istiyorum" diye. Üzerine gayret edip istediğin kişi olabilirsin. Bunu aynada gördüğün kişi var ya, ondan başka kimse engelleyemez.

bu konuya yorum yapacak, bizim ailede de var diyebilecek çok kişi vardır eminim. Ama bu konuya cevap yazmamalarının asıl nedeni kabullenmek. Belki bir zaman sonra ayrı tutulduklarını o kadar kabullenmişlerki, farketmemeye başlamışlardır artık? Tüm sorunlar öyle değil mi? Önce kabullenip sonra yok saydığında mesele çözülmüş gibi gelir. Bizde aileleri değiştiremeyeceğimize göre yapacak birşey yok... Nadiaa devrim sehitleri olumsuzdur tek ayak

Kişilik itibariyle ablamın dışa dönük, sıcak kanlı ve uyumlu bir yapısı vardır. Bense daha çekingen, içine kapanık ve kendine güvensizliğinde getirdiği bi öfkeye sahibim. Kişiliğin aile içinede yansıyor ablamın ailemle iletişimi her zaman daha iyiydi. İstediğini yaptırırdı ben yaptıramazdım. Bazen ablam kıyamayıp benim yerime bizimkilerle konuşur onları ikna ederdi. Malesef kişiliğimiz yüzünden aile içinde geri planda kalabiliyoruz. Babam vefat etti ama annem hala ablama daha çok düşkündür hissederim. Bi kere kolu komşu ortamında çocuk ayrımı mevzusu geçtiğinde annem ''kim ne derse desin hangisinden daha çok hayır varsa o daha ağır basıyor'' demişti. Hayırsız olanın ben olduğumu biliyodum:) Hala bu duruma üzülsemde çak fazla yapacak bişey olmadığını biliyorum. Senin durumunda bana benziyor olabilir diye düşünüyorum... G

haklısınız galiba bütüüüün tecrübesizliklerini ben yaşadım. Daha 8 yıllık ilköğretimde bile 5 okul değiştirtilmiş biriyim. Okullarda sorun yaşadığımdan değil ha, ilk okulumdan sınıf çok kalabalık diye başka bir okula verildim. sonra taşınma bahanesiyle başka bir okul. Sonrası özel okul olsun daha iyidir eğitimi mantığıyla başka bir okul. Sonrası özel okulun sadece paraya önem verdiğinin görülüp yine başka bir devlet okulu... Lisede ise sayısal-eşit ağırlık alan seçimimi dahi babam yaptı. Benim fikrime önem verilmeden, ikna edilerek... Ki eşit ağırlık alan seçmiş olsaydım çok daha iyi bir bölüm okurdum ama sanki sayısal okuyan herkes doktor, eczacı, diş hekimi olabiliyormuş gibi bir düşünce ile... Sonrası bana hiçte uygun olmayan bir alan okudum, hiç ilgim olmadan zorla bitirdim üniversiteyi. İlgin olmayan alanda kendini geliştiremezsinde değilmi, şu an işsiz oluşumun sebebi de bu... Ailemin şimdi dediği ise işte ablasında herşeye karıştık böyle oldu, oğlumuzda hiçbirşeye karışmıyoruz onun fikri, kendi kararı daha önemli! Benimki önemsizdi çünkü! Evlat ayrımımı kız-erkek ayrımımı bunu da anlayamıyorum çünkü en küçük kardeşim de kız ama daha çok küçük. Ancak o büyüdüğünde anlayabilirim ayrılan benmiyim yoksa kız-erkek ayrımından dolayı erkek kardeşim mi? Her neyse bunun sebebi- ben bunun stresiyle üzüntüsüyle baş edemiyorum.. Son düzenleyen: Moderatör: 9 Ekim 2012 Umutlu_OL_

Bu konuyu 1,5 yıl önce açmıştım aslında. Yine benzeri bir sorunla karşılaşınca yeni konu açtım onu da okumanı tavsiye ederim. Araba yada maddi konular değil bariz bir davranış farkı da var. Benim söylediğim birşey "olur mu öyle şey" olurken aynı şeyi kardeşim söylese "aa mantıklı aslında" olabiliyor. İşte yapacak birşey yok, toplum sorunu bu. Dediğiniz gibi nasılsa artık aynı evde değiliz ve kendi çocuklarımı "nasıl yetiştirmemem" gerektiği konusunda iyi bir tecrübe bu gözlemlerim benim için...

Hemen bakıyorum canım konuna I

teşekkür ederim fikrinizi belirttiğiniz için ama hangi konuda abartıyorum onuda sorsam? Dışarıdan bakan için daha net görünebilir çünkü. Yalnız yazdıklarımda eksiklerde var unutmamak lazım, birde ilaveten başka bir konuya yaptığım şu yorum var: "Tam olarak böyle bir konu açmak istiyordum şu sinirden uyuyamayıp benzeri dertleri olan var mı diye açtığım kk. da. Bende bu konudan müzdaribim. Bizimkilerde ayırırlar ama aslaaaa ayırdıklarını kabul etmezler. Benim kıskandığımı düşünürler hep. 3 kardeşiz biz, 2 kız ve 1 erkek. Ben malesef en büyükleriyim. Ortanca erkek ve birde küçük kız kardeşim var. Ben yeni evlendim sayılır. Evlenmeden öncede üniversitede okuyordum. Üniversiteyi İstanbulda bir özel üniv. de burslu okudum. Kitaplarım dahi bedavaydı. Bunu söylediğime bakmayın babamın durumu gayet iyidir, kaç tane gayrimenkulu var sayısını bilmiyorum. Üniversitesyi kazanmadan önce babam bana güzel bir yer kazan araba alıcam demişti. Kazandım hemen laf değiştirdi, ben sana güzel bir yer demiştim okulun burslu olması vs iyide bölüm iyimi dedi. Sonra dediğini inkar etti ben sana söz filan vermedim dedi. Neyse dedim sustum... Şimdi bu sene kardeşim üniv. e girdi oda İstanbulda gayet güzel bir okulun güzel bir bölümüne girdi. Tahmin edin? Araba araştırması yapılıyor şu anda 2. elmi alsak 0 mı alsak diye! Ha kıskanıyormuyum hayır en güzelini alsınlar ama bana gelince yan çizmek nedendi? Arabayı boşverin evleneceğimde düğün öncesi ona yakışanı yapmadı. Dediğim gibi kaç gayrimenkulu var bilmediğim babam, memur emeklisi kayınpederimle yarıştı bizde onlar kadar masraf yapmışızdır diye. Halbuki masraftan bahsettiği çeyizde olması gerekenler, tabak çanağı örtüsü perdesi vs okadar. Kendisi gibi arkadaşları kız erkek ayırmadan durumumuz var diye çocuklarına ev alıyorlar bırakın ev almayı, araba almayı adam masraf hesapladı ya. Ama erkek kardeşim evlense eminim en güzel yerde düğününü yapar, eşyasını alır, evini alır. Bana önerdiği ise; çok kötü bir semtte sadece bir odası güneş gören ve hem eski hem çok küçük bir evi vardı gelin orda oturun dedi. Şaka gibi, sadaka gibi... Manevi konularda say say bitmez. Kardeşim sigara içer sesini çıkarmaz, beni sadece bir kez sigara paketiyle yakaladı etmediği laf-baskı kalmadı. Sonra ben geç yatardım, gece internette gezinirdim bazen geç yattığımda. Eğerki görsün gece 1de 2de elimde bilgisayar kavga çıkarırdı, dün kardeşim sabah 5e kadar uyumamış oyun oynamış vs diyorki çok komik üniversite başladıya ders çalışıyordu herhalde!" Tekrar sorayım hangi kısımda abartıyorum, objektif olamıyorum çünkü... Son düzenleyen: Moderatör: 8 Ekim 2012