Merhaba, şimdi bazı arkadaşlar yalnızlık daha iyi demiş ama gözlemlerime dayanarak şunu söyleyeceğim toplumda yalnızlık eşittir eziklik gibi görülüyor. Yalnız insanlara acınıyor ve saygı duyulmuyor ama etrafında bol insan olanlara bol çevresi olanlara saygı duyuluyor ve bu kişiler güçlü görünüyorlar. Eskiden staj yaptığım yerde bir çocuk vardı mesela paso yalnızdı hep yalnız takılırdı ve kimse saygı duymuyordu çocuğa ve kimse bu çocukla arkadaşlık kurmak da istemezdi. Hani para parayı çeker diye bir söz vardır, ben onu insan insanı çeker diye uyarlayacağım yanında kimse olmayanla arkadaş olmak istemez insanlar ama çevresi kalabalık olanla arkadaşlık kurmak istiyorlar "bu insanın dolu arkadaşı var, bu insanın bir özelliği var bunca kişi yanılıyor olamaz" diye düşünürler. Yine mesela bir tanıdığın düğünü olmuştu ve düğün salonu bomboştu masalar bomboştu herkes hakir gördü bu kişileri "hiç çevreleri yok hiç arkadaşları yok" diye aylardır konuşuluyor ve dalga geçiliyorlar itibar eden yok. Bu nedenle arkadaşlık kurmak istediğiniz kişilere "hiç arkadaşım yok" demeyin ve arkadaşlarınız varmış görüntüsü çizin. Bir de konu sahibi neden hiç arkadaşınız olmadığını sevgilinizle paylaştınız krşke söylemeseydiniz arkadaşlarım var imajı verseydiniz çünkü maalesef erkeklerin zayıf noktaları başa kakma gibi bir huyu var senin kimsen yok senin arkadaşın yok zaten geçimli olsan arkadaşın olurdu vs. gibisinden başa kakmasın ilerde çünkü gözlemlerime göre erkekler belli bir süre sonra kavgalı anlarda kadının zayıf noktalarını başa kakabiliyor

Mesela erkek arkadaşınızın arkadaşları varsa onların eşi sevgilisi vs. sizin için bi çevre olabilir. Is yerindekilerle de gene olur kafalar uyuşursa eğer olumsuz olmayın. Ama bence hemen çok istekli görünmeyin insanlarla görüşmek için. Biraz tanımaya çalışın cool takılın bence. Ama tabi etrafa yayılan enerji vs de önemli pozitif eğlenceli inşanlar daha bi çeker kendine. defne-28

Erkek arkadaşınızla nasıl tanıştınız ve kaynaştınız mesela?

Benim de şu anda 1 tane bile arkadaşım yok... Lisede ağır bir depresyon geçirdim ben ve yıllarca sürdü. Bu nedenle o dönem arkadaşım yoktu. Belli bir yere kadar arkadaş konusunu dert etmemiştim . Ama insan belli bir yaştan sonra yalnızlığı daha çok hissediyor. Belli bir yerden sonra da arkadaşım olsun diyorsun ama o da kolay olmuyor. Herkesin bir yaştan sonra belli bir ortamı ve hayatı olduğu için bana ihtiyaçları mı olmuyor nedir anlayamadım Bazı insanların çok geniş bir çevresi oluyor. Çok seviliyor sayılıyor. O insanlar o kadar çok şanslı ki farkındalar mı bilmiyorum Ben İstanbul'da oturuyorum. İsterseniz özelden yazabilirsiniz. Belki iki yalnız insan iyi arkadaş oluruz :) Nane

Bende eşimin görev yeri olduğu için bu sene Hakkari ye geldim. Açıkçası gelirken hep dedim ki burda çok iyi dostluklar kurarım ama malesef 4 ay boyunca kapımı çalan bir komşu dahi olmadi. Kimsenin kapısına gidip de meraba ben tanışmaya geldim de diyemezdim çok bunalmistim. kimseye ilk adımı atamiyordum utaniyordum rahatsız olacaklarını saniyordum. Sonra bu huyunu bir kaç dakikalığına bıraktım ve birden bir komşuyu davet ettim hala çok fazla çevrem yok ama en azından basım skissa çalacak kapı edindim. Yanlız kaldığınız için arkadaş cevresinde daha samimi davranamiyosunuz belkide cekindiginiz için ama dediğim gibi bir süreliğine cekingenliginizi bırakıp aslında olmak istediğiniz gibi olursanız daha kalıcı arkadaş edinebilirsiniz. Çok iyi anlıyorum sizi gerçekten insan bir tane bile olsa arkadaşi olsun ister ve olmalı da zaten. W White

Evlendim başka şehire geldim. Hiç kimseyi tanımıyordum. Sonra spor salonuna yazıldım. Orda arkadaşlar edindim. Hatta 5 ay olmasına rağmen çevre edindiğim kişiler sayesinde iş bile buldum. Sonra iş yerinde arkadaş çevrem oldu. Eşimin arkadaşlarının eşi derken 5 ayda sosyal olmayı başarabildim. Ama ondan öncesinde bunalıma girip kendimi eve kapadım. Sürekli yedim ağladım. Arkadaşım yok diye. Sonra bu şekilde bunalıma girmekten başka bişey yapamayağımı anladım. Yani sende oturup üzüleceğine çevre edinebileceğin ortamlar yaratabilirsin. Şuan karantina da olduğumuz için yapman zor ama düzeldiği zaman durumlar. Sende el at derim :)

Acaba sert bir imaj mi çiziyorsunuz?Yaklaşamıyorlardir. Ya da siz mi cok secicisiniz size yaklasimlari görmüyorsunuz. Lise üniversite falan mumkun degil sıra arkadasin bile olsa bir dostluk kurulur. bardaktakisu Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Acaba kardesiniz, anneniz, erkek arkadasinizin bu konuda yorumu nedir? Sizi en iyi taniyanlar onlar belki isabetli tahminleri olabilir... Kardeşim erkek benle hiç işi olmaz kendi havasında. Annem de buna bi anlam veremiyor arkadasimin olmayışına. Erkek arkadaşım evlenince olur arkadaslarimiz sen merak etme diyor. Onlar beni seviyor bir tek onlar var ama diğer insanlar uzak duruyor anlayamadim gitti Y

Kendim için yazıyorum 28 yaşındayım çok arkadaş olmayı sevmem ama nedense inadına çevremde arkadaşlık yapmak isteyen insanlarla doludur mesafe koyarak uzak dururum. evliyim eşim oğlum yetiyor. lakin arkadaşlık kurmak isteyen birisi olsam cimri, ben diyen, kendini öven, fazla konuşan =dedikoducu, büyük cümleler kuran kırk yıllık arkadaşım gibi davranan, pasif, insanla arkadaş olmam ya negatifsiniz, ya da çok güçlü bir kişiliğiniz var. insanlar arkadaşlıklarını yumuşak dokulardan kurmayı severler mesala birisi sıkıntılı bir süreç yaşıyordur ailesi ya eşi dolayısıyla anlatırsınız o kişi hem merak dan hem de yardımcı olmak adına sizinle iletişim kurar sık sık enerjiler tutarsa arkadaş oluyorsunuz. Bir doku gerekiyor belli bir yaştan sonra arkadaşlık. Lise deki üni deki gibi kolay olmuyor...

Merhaba hanimlar, Malesef çok dertliyim, çok duygusalim şuan. Inanin tek bir tane bile arkadaşım yok. Anormal birimiyim bilmiyorum. Bu yasima kadar kendimi hep okula derslere verdim sirf arkadasim yok diye hep çalıştım sinavlara kpss vs en sonunda atandim ve suan güzel bi isim var çalışıyorum. Ancak en büyük sorunum hiç arkadasimin olmamasi. Ne lisede ne universitede dogru düzgün arkadaslarim olmadi. Cat pat konuştuklarım ise okul bitince tamamen bitti. Is ortaminda kimseyle uyuşamadım. Hatta kendim kac kere davet ettim is çıkışı görüşmeyi hep bir bahane buldular benimle gorusmediler ben de biraktim artık. Karantina benim aslında hayat tarzimdi. Ben hiç çıkmıyordum ki dışarıya. Bu durum beni çok üzüyor. Akşamları bakıyorum annemin telefonu sürekli çalıyor hep eşleri dostları ariyor. Kardesime bakıyorum telefonu susmuyor. Benim telefonum ise sessizce köşede bekliyor ne arayan var ne soran. Sadece ayda yilda bir erkek arkadaşım ariyor ama o da askerde, şuan daglarda telefonu çekmiyor onunla da görüşemiyorum. Ben ne yapabilirim peki, karantinanin olmadığı zamanlar kurslara da gidemiyordum yaşadigim yerde cok araştırdığım halde kurs imkani yok malesef. Aklima da başka bir sey gelmiyor. Nedenlerini ve çözümlerini göstererek bana yardimci olur musunuz lütfen. Fikirleriniz benim icin cok önemli. Hepinize sağlıklı günler

arkadaşın olsa da zamanla evlilikti şuydu buydu kopuyor insan yada beklentiler değişiyor sonra yine kopuyorsun bu seferde özlem başlıyor ama eskisi gibi olmayacağını biliyorsun en iyisi aileni eşini dostun bil gerisini boşver.

İnsanlar neden sizinle arkadaş olmak istemiyorlar?

Geçen gün bu konu yüzünden ağladım. Sanki beni anlatmışsınız. Gerçekten insan o kadar kendini yalnız ve hüzünlü hissediyor ki depresyon belirtilerini taşıyor insan üzerinde resmen. Bildiğin değersiz hissediyorsun herkesi suçluyorsun sonra kendini suçluyorsun saçma sapan bir hale giriyorsun. Ve senin bu halini en yakınların görmeyince tam boğazında düğüm oluyor. Çok kötü bir şey malesef ki. Ben çözüm bulamadım

hiç "yakın, kafa dengi" arkadaşınız mı yok yoksa hiç mi yok nelluniverso Her birimiz kendimize ait bir Evrenin

Eskiden beri soğuk ve ciddiolduğumu söylerler, hazircevap biri de değilim, insanları itiyorum galiba ama bu huylarimi degistiremiyorum cok cabaladim S

olur :) istediğiniz zaman özelden yazabilirsiniz. Konuşur arkadaş oluruz. Gerçek hayatta bile buluşuruz kimbilir :) birkartanesiii 💜❄💜 Anneler

Lutfen o listeye beni de yazin :) F flamefire Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Bende eşimin arkadaşları vs kursa sürdü onlar aynı durumdayım suan doğru düzgün ortam yok arkadaş tok

Benim de yok çok üzülüyorum bazen sonra diyorum ki sahte gülücükler sahte tavırlar yok en azından Ruhum

Acaba insanları sizden iten sebep mi var? Kendinizi hiç incelediniz mi? Bunu yargılamak için söylemiyorum ama birinin enerjisi herkesle uymayabilir ya da çevrenizdeki insanlar arkadaş edinmek istemiyor olabilir

arkadaşlık önemli. bakın dostluk demiyorum, dost olmak zordur. ama herkes beraber bir kahve içip kafa dağıtacağı, bir alışverişe çıkabileceği insanlara ihtiyaç duyar. anneyle arkadaş olabilmek güzeldir ama o annedir, ilk önce annedir. onunla olan arkadaşlığın sınırı olmak zorundadır. olmazsa roller karışır ve sağlıksız bir ebeveyn-çocuk ilişkisi olur. o yüzden yaşınıza uygun, zaman geçirebileceğiniz arkadaşlar edinmeniz önemli. eğer soğuk duran biriyseniz daha neşeli yaklaşabilirsiniz insanlara. çok ciddi duran biriyseniz insanlar ister istemez uzak kalır, kimse yeni arkadaşlık kuracakken öyle ciddi, asık suratlı birini görmek istemez yanında. size yakın gelen bir kız arkadaşınıza belki alışveriş için fikir istediğinizi söyleyip öyle bir ortam yaratabilirsiniz. -tabi virüs sonrasında.. belki sosyal medyanızda eklilerse arada esprili paylaşımları göndererek muhabbet açabilirsiniz. tabi ki hepimizin bir karakteri var, siz de yazmışsınız genelde uzak duran biri olduğunuzu. ama bu insanları uzak tutar. ilk anda iç dünyanızı tanıma şansları olmadığı için de haliyle ilişki kurmak zor olur. bu konuda kendinizi geliştirebilirsiniz belki. bu karantina döneminde bununla ilgili kitaplar okumak yada youtubedan bu konuyla ilgili videolar izlemek iyi gelebilir.

Belli bir yaştan sonra artik arkadaş olmaya bile uğraşmıyorum.. zamaan da yok.. bence kendine meşgale bul kitap en iyi arkadaştır... Belki de sen sorunlu falan değil de sadece sosyal zekası az gelişmiş birisindir.. bu sorun değil akışına bırak seni seven böyle sevsin kendini sevilmeye bırak alwaysnforever

Tşk ederim mesajınız moral verdi. Son cümlenize katıldım aslinda. Farkli fikirlerinsanin ufkunu açıyor S

Ben de aşağı yukarı senin durumunda sayılırım. Aslinda lise ve üniversite yıllarında geniş bir arkadaş çevrem vardi. Bir sure yurt dışında da yaşadım, o dönemde yabancılar da dahil bir sürü arkadaşım oldu. Ama yillar icinde bir kaçı hariç görüşmeyi kestim çoğuyla. Kimiyle belli sebepler yüzünden, kimiyleyse mesafelere yenik düştük. Şu anda eski bir iki sağlam dostum disinda kimse kalmadi çevremden. Bunun sebebi çoğunlukla benim biliyorum. Çünkü garip tripler atan, özel veya zor günlerimde beni yalnız bırakan tipleri hep eledim hayatımdan. Is yerimden de selam sabah harici kimseyle yakin degilim kafaca kimseyle uyusamadim. Halimden de gayet memnunum. Ha arkadaşlık güzeldir ama sırf yalnız kalmayayım diye gereksiz tiplerle görüşmeye de gerek yok. Seçici olmak iyidir

Bu kadar asosyalliğin arasında sevgili nasıl yaptınız?

Ben de böyleyim soğuk ve ciddi duruyorum. Insanlarla yakinlasamiyorum konusacak bisi bulamıyorum. Bi konuşma olursa onu ilerletemiyorum. Genelde yalnızım bu yüzden. Yılda bi kere falan görüştüğüm 2 3 arkadaşım dışında kimsem yok. Is yerinde de kimseyle arkadaşlık kuramadım pek. Konunuz sayesinde icimi dökmüş oldum bende. Cok isterdim cok yakın arkadaşlarım dostlarım olsun

Az ve öz olsun gereksiz insanlarla birlikte olmaktansa yalnız olmayı tercih ederim. Bir de vefalı olmak önemli. Bana adım atmayana bir defa adım atarım hala adım atmazsa bir daha gitmem . push ;

Mesleğiniz nedir? İşe oradan başlamalısınız... öncelikle oldukça bakımlı neşeli görünün, soğuk biri olmayın gördüğünüz herkrsle iş yerinde bı muhabbetiniz olsun alistirin kendinize onları bu da zamanla sizinle hep bir arada olmak isteyeceklerini durtukler yapmacık da olsa rol yapın gülümseyin astrojurnal

Bu yaşıma kadar sayısız arkadaşım oldu hepsi de sürekli arardı. Genelde onlar anlatır ben dinlerdim. Derdi varsa yanında olurdum. Sonra cenazemiz oldu En yakınımı kaybettim ve hiçbiri yanımda değildi. Hiçbiri destek olmadı. Ben de hepsini sildim. Artık samimiyetine inanmadığım kimse ile muhattap olmuyorum. Çünkü sadece insan kullanıyorlar diye düşünüyorum. Tek dostum yalnızlığım. Yalnızlığıma aşığım. Tek başına evde durmaya bayılıyorum çeşit çeşit diziler izliyorum. Kitaplar okuyorum. Inan onlar daha iyi arkadaş oluyorlar. Kimseye güvenmiyorum artık

Bende boşanma aşamasında çoğu arkadaşımı kaybettim daha doğrusu geride bırakmak zorunda kaldım bende talibim belki karantina sonrasi bende size katılabilirim :) bardaktakisu Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Acaba kardesiniz, anneniz, erkek arkadasinizin bu konuda yorumu nedir? Sizi en iyi taniyanlar onlar belki isabetli tahminleri olabilir...

Merhaba bence bunun için kesinlikle üzülmeyin ben de 27 yaşındayım birkaç tane arkadaşım var sadece bazlar ile farklı şehirlerdeyiz. Benim en iyi dostum hep Annemdir bir derdin bir sıkıntın olduğunda konuştuğum bir arkadaşım yok ama aslında bu biraz kişilik yapısı ben böyle tercih ediyorum Bugüne kadar çevremdeki insanlar tarafından genellikle hep kıskanıldım. Sonra insanların o yüzünü gördükten sonra istemsiz şekilde kendimi izole ettim tabii ki görüştüğüm arkadaşlarım var ama oda öyle birkaç saat vakit geçirmek gerçekten bir dostun benimde yok ama bu dediğim gibi benle alakalı dünya ama kolay kolay insan almıyorum çünkü öyle bir devirdeyiz ki ben ona derdimi anlattığımda aklından neler geçiyorceğini bilemediğim kimseye yaklaşmıyorum bence en iyisi böyle yapmak sizinki de böyle bir şey olabilir bunun için üzülmemelisinz. Evlendikten sonra aileniz yeni bir çevre daha farklı ortamlara gideceksiniz o zaman değişebilir bir şeyler ama yinede arkadaş bulacağım uğruna kimseyle yakınlık kurmayın kolay şekilde