Evet sanırım yaşadıklarından dolayı hayata biraz olumsuz bakmaya başlamışsın İnan ki bunlarda geçecek... Eğer atlatamayacağını düşünüyorsan git tabi psikologa Ama lütfen bu süre içinde erkek arkadaş edinme, düşünme Her şeyin ilacı zamandır Yaran kabuk bağlamadan başka bir yara açamazsın kendine Unutma; aşktan aşkla arınılmaz Bitmesi gerektiği için bitmiştir ilişkin Doğrudur bazen gitmek; dönmelerin kalmaları kalmamışsa eğer... Demiş şair

hersey insanin kendi elinde. mutluluguda mutsuzluguda. hem kendine eziyet ediyorsun hem ailene. yapma. daha yolun basinda cik. su. karanliktan. sen guclusun neden zayif gorunmek. istiyorsun. sil herseyi at cope. sen guclusun bunun farkina var artik. kendine guzel bir yol ciz. kalk ayaga. mutlulugunu kendin sagla. sacmalamayi birak. hayata bir kere geliyorsun. UYAN. kendine gel. hadi arkadasim kendin icin herkese inat hayata inat yuru guzelce. kendin icin...

''kendine yetebilmek'' işte bunu başardığın an bence huzurlu olabilirsin. geçmişe bir sünger çek, hayatında köklü değişiklikler yap... ailenle neden sorunların olduğunu ve bunlara nasıl çözüm bulabileceğini düşün... mutluluk ve huzur kişinin kendinde başlayıp kendinde biten bir durumdur, senin iradenin dışında gelişen olaylar yüzünden kendini yıpratma... bir psikoloğa git, çekinme, gerekli yardım ve destek konusunda sana daha fazla yardımcı olacaktır.

Aslında bir derdim yok birden fazla derdim var. Saatlerce konuşup anlatabilirim her şeyi ama dinleyecek kimsem yok! Çözüm de istemiyorum sadece beni anlayan, bana değer veren biri olsun istiyorum hayatımda. Ailem dahil kimseyle aram iyi değil bu ara... Bir erkek arkadaşım vardı ayrılalı 1 ay filan oldu ayrılığımızın üstünden çok geçmeden yeni bir ilişkiye yelken açmaya kalktım. En büyük yanlışım da buydu. Beni seven, saygı duyan, anlayan bir insanı ağrı kesici gibi kullandım. Sevemediğim için de ayrılmak zorunda kaldım. Bu güne kadar hayatıma çok fazla erkek girmedi bir kaç ay içinde 2 ilişki de bana ağır geldi. Ailemle zaten iyi değildi aram en son annemle şiddetli bir tartışma yaşadık odamda elime ne geçtiyse duvarlara fırlatmışım sinir krizi geçirdim sanırım. Hiç iyi değilim... Bir psikoloğa danışmayı düşünüyorum. Aklım çok karışık. Hayattan hiç keyif alamıyorum. Çok kilo aldım verdiğim kiloları misliyle alıyorum. Bunca şeye rağmen son ayrıldığım erkek arkadaşım dostça yanımda olmaya çalışıyor. Bir öneri yada çözüm için yazmadım bunları, içimden paylaşmak geldi burada her derdimi yazıyorum... rahatlatıyor beni. Çevremde çok arkadaşım var fakat hepsi kendi dertleriyle meşgul kimle dertleşmek istesem bir bakıyorum onlar benden beter durumda. İşimden ayrılmak zorunda kaldım sigortamı yapmamışlar, girdi çıktı olarak göstermişler. Yeni iş bakıyorum. Ailemle sorunlarım var. Her şeye alınıyorum, küsüyorum, ağlıyorum. 5 yaşında çocuk gibi davranıyorum. Depresyonda mıyım ben?

Kafanı dağıtıcı şeyler bulmaya çalış canım, kitap oku, dısarı cık yürü, arkadaslarınla görüs, yemek tatlı vs. yap iyi şeyler düşün.