Bir de buna guya GELISMEK diyoruz.. Siz ce gelisiyor muyuz? Modern çağ getirisinden cok goturusu olan ama kimsenin bu goturuleri onemsemedigi bir dönem..

Neden ölmeyecek gibi yaşıyoruz? Öleceğimiz kadar kesin bir şey yokken.. Neden kıymet bilmiyoruz? Zamanın Ailenin Dostun Sağlığın Birliğin beraberliğin Sevginin Suyun Nefes almanın.. Sayılamayacak sonsuz güzelliklerin kıymetini neden bilmiyoruz? Kaybedince mi bileceğiz? Dikkat edin çok geç olmasın. Daha tam farkına varamamışken sahip olduklarının Bir camide soğuk taşın üzerine uzanan sizin bedeniniz olmasın.. Dikkat edin.." işte benim en büyük derdim. İnsanların kendilerini mutsuz edişleri.. kendi kendilerini ateşe atışları"

Bilmiyorum herkes kendinden mi sorumlu gerçekten. Bir yerde çocuklar açlıktan ölürken başka bir yerde bir kıtayı doyuracak servete sahip insanlar da sadece kendinden mi sorumlu. Bir hayvanın yanında bir hayvanı boğazlasan umrunda olmaz. Ama benim kalbim dayanmaz. Ben insanım. Beni ben yapan duygularım düşüncelerim. Duygularımı kaybedersem hayvandan ne farkım kalır. ama bu düşüncelere daldıkça kalbimin üzerine tonlarca taş koyulmuşçasına bir baskı hissediyorum. Artık Sığmıyor aklıma "Neden " soruları..

Sorun tam da orda işte kurtulmayı istemiyorum acılarımı unutmak kendime ihanet gibi geliyor onu biraz daha özgür bırakmak gibi.. athena Goddess of

Sizinkine benzer bir konu acmistim. "Ah kimsenin vakti yok durup ince seyleri anlamaya" diye.. Olumlu tepkilerin yanimda olumsuz bi iki tepki de aldim.. Ama ragbet gormedi. Ve ben anladim ki, oyle bir cagdayiz ki insanlar robotlasti, robotlar insanlasti artik.. Duygular felc..

insanız ışte yok başka açıklaması. beşer şaşariz öldüm deriz yaşarız. bir daha yapmam der yaparız. unutmam der unuturuz herşeyi. acıları, mutlulukları.. öyle olmasa yaşamak çok daha zor olurdu galiba..

Hayat bu işte kapılıp gidiyoruz, ama herkes kendinden sorumlu sen başkalarını neden takıyrosun ki

Onlardan biri de benim.. o kadar artılarıma rağmen sağlığım işim yerinde olmasına rağmen mutsuzum mutsuzum mutsuzum. Biri geldi ruhumu ümidimi gülüşümü aldı götürdü. Gayet de olgun ve aklı başında bir insanım. En kızdığım anlayamadığım insan tipi oldum şimdi. Bunalımlı depresif bir kişilik. Evet ölecekmiş gibi ölmek için yaşıyorum. Doğru düzgün yemiyorum beslenmiyorum. Dua edemiyorum kendim için. Hayata tutunmuyorum hayat beni tutuyor. Keşke cesaretim olsa kurtalabilsem bütün bunlara bir son verebilsem.

Şu düşüncelere sahip olmak bile bir artı bence.. kendine bunları itiraf edebilmen en büyük cesaret.. iste ve kurtul.. B

Doyumsuzuz.. hep kendimizin üstünde yaşantısı olanları görüp daha fazlasını istiyoruz sonsuz bi istek kaplamış yüreğimizi bu yüzden olan hiçbir şeyimizi beğenmiyoruz..