Muhtemelen devlet okulundasınız, artık dert ve sorunlarla uğraşmanın yaşı o kadar düştü ki bu tabiki moral ve motivasyon düşüklüğü yapıyo Pahalı telefonlar pahalı mekanlar dısarı çıkıp 2 simit 1 çay bile bir çok aile için zor bir duruma geldi Değişiklik yok hiç bişey yok genel olarak bir boşvermişlik var toplumda çocuklarda da aynı etki maalesef

Egitim sistemi cocukları en fazla 5. sınıfa kadar elinde tutabiliyor. Daha sonra tüm bu zırvalıklardan cocuk zaten kopup gidiyor, baska alemlere. Sistem kötü, ögretmenler yaşlı yetersiz. Bir psikolog 3. sınıfa kadar sadece okuma ve okudugunu anlama alıskanlıgı kazandırılmalı diyor. Matematigi anlamamak icin hic bir bahane yok her cocuk yapabilir ama cocuk okudugunu anlamıyor. 1. sınıftan baslıyor en hızlı kim okudu, en hızlı kim okudu. Kim anladı yok yok yok. Kökten sakat durum.

Turkiye de sistem cokkk agir ve ezbere dayali birinci sinif cocuklarina bile cok ciddi yuklemeler yapiliyor, sacma sapan ptoje odevleri veriliyor, ben kanada da yasiyorum kizim ikinci sinifa gidiyor okumayi henuz yeni ogrendi burdaki sistem boyle matematik islemlerinde sadece ikisini ogrendiler, carpma bolme muhtemelen onumuzdeki sene baslanicak, hergun ince sayfali kitap getirir okunmasi icin onun disinda odev yoktur, haftada bir matematik odevi vardir, yapmasi bes dakikasini almaz, sinav olayida senenin sonunda bir kere yapilir, ezbere dayali degildir, proje odevi olayi hic yoktur ne yapilirsa cocuk okulda ogretmeniyle yapar... kisacasi burda sistem cocuklari zorlamiyorbu yuzden okulu seviyorlar daha birinci siniftan yaris ati gibi yarismaya zorlanan cocuk lise donemine gelene kadar dogal olarak bikar, yipranir enerji falan kalmaz...

Burda çocuklar sürekli eleme amaçlı sınavlara tabi tutulduğu için hep daha fazlasını öğrenmek zorunda birakiliyorlar malesef. Less-is-More Nirvana Anneler

Yazicaklarimi siz yazmissiniz kapitalist sistem ve bu cark uzerine kurulu. Klipte bundan bahsediyor izlerseniz sarkici bir tane silindirde donuyor ve ama ULASTIGI yer YOK ve en sonunda duruyor su an biz de bu duzendeyiz. Zincire bagli koleleriz...

Bransiniz ne acaba? Çok sevindim basardiginiza

Evet dokuzuncu sınıflarda deneyebilirim teşekkürler.

Bu arada ilerde çocuk mecburen imam hatip lisesine gitmek zorunda kalırsa dışardan okutup özel kurs ve dil eğitimiyle dışardan okutmak daha mantıklı. Eve yakın lise olayıyla çok karıştı ortalık. Heryer imam hatip lisesi

Black mirror diye bir dizi var. Keşke onu izletme şansınız olsa.

cok normal, böyle bir egitim sisteminde nasıl mutlu olsunlar ki. evde ayrı dert okulda dersler sınavlar, kim bilir aileleri ne durumda, paraları var mı mutlular mı saglıklılar mı annesi babası sag mı? ...

ogretmen bir cocukta sorun goruyor uyarıyor malesef benım cocugum karısma deniliyor... bır komsu uyarsa benım cocugum yapmaz denılıyor... onceden uyarılınca cocugumu duusnuyorsun diye tesekkur bile edilirdi... şimdi kımse kımsenın cocugunu uyarmıyor korkuyor... bu gidişat hiç hayra alemet degil...

Anlatıyorum da anlayan yok ki. Sanki alan derslerine çalışıyor mu? O da yok. Nereye kadar böyle devam edeceksin diyorum. Cevap yok. Sadece gülüyor. Bir çocuk bu hale nasıl getirilir? Ailede ne gördü ki bu kadar vurdumduymaz oldu bu çocuklar? Hiç mi umursamiyor bunları anne babaları?

Katiliyorum kesinlikle. Karsilastirma yaptigimda bizler cocuklarimizin her istedigini yapiyoruz. 90larda buyumus bir cocuk olarak o donemin cocuklari kendileri icin okurdu. Bir hediye beklemezdi, bir karsilik beklemezdi. Simdi simarttikca simartiyoruz. Ve biz Turkler nerde olursak olalim cocuklarimizi ayni sekilde yetiştiriyoruz. Elin cocugu alip basini giderken, bizim cocuklarimiza bir kitabi okutamiyor, bir odevi yaptiramiyoruz. Tabiki genellememek lazim. Fakat ben son 2 3 aydir yeni isimde bunu gozlemledim. Her sekilde geri kaliyoruz. Burda dogup buyuyen cocuk akici Hollanda'ca konusamiyor. Hollanda'linin cocugu onun üstüne İngilizce'yi de katinca bizimkiler hep solda sifir kaliyorlar.

Ben de ortaokulda görev yaptım. İşte o enerji dolu halleri liseye gelince sönüyor. Derin bir bosvermislik hali Less-is-More Nirvana Anneler

Tabiki zaten sadece zaman gecirmekten bahsetmiyorum kaliteli zaman gecirmek cok onemli Bende evde olan bir anneyim ama tum gunumu cocuklarla oynamaya ayiramiyorum evin isleri, yemek, bulasik camasir Zaten iki cocugumun doyurulmasi, alt degisimi ust degisimi derken gun bitiyor Avrupadaki insanlarin calisma kosullari bizden cok daha iyi Yani buradaki anne baba calistiktan sonra mecali kalmiyor calistigim zamanlari dusununce sahsen bende eve gelip 2-3 saat cocuklarimla oynabilir miyim hic dusunemiyorum acikcasi bir de ustune evin isleri gelince anne kesinlikle hakli Önceki

Ama yine de bunlar değiştirilebilir. Çocuklar evde sevgi ve ilgi olmadığı için bence bu kadar bilgisayar ve telefona gömülüyorlar. Biz lisede ya da orta okuldayken de telefon olmasa bile baska baska Şeyler vardı devir hep değişir Ama çocuklara yaklaşım önemli

Veliler veli toplantisina bile gelmiyorlar.

Ben coğrafya öğretmeniyim. Kitap konusu dediğim gibi ortak bir payda oldu onları yakalamam adına. Baktım hepsinin masasında bir kitap eee bende okumayı çok seviyorum :)) oradan yürüdüm.

O grup her okulda oluyor meslek lisesinden tutun fen lisesine kadar. Bir grup boş serseri hep oluyor. Onları da işlemek gerek ama bazı şeylerde ailede bitiyor ne yazık ki

Hep teorik şeyleri öğreniyorlar. Pratiğe dokebilecek imkanları kısıtlı. Okullardaki labaratuvarlar yetersiz. Yapmadan yaşamadan tam öğrenme saglanamiyor.

bahsettiğim sosyal etkinliklere teşvik edilmesi değil onun ders olarak koyulması. mesela şuan üniversitelerde grupları bulunan MUN tarzı etkinlikler vardı, ne bileyim mesela ben step dersine giderdim her sabah. Bunun gibi şeylerden bahsediyorum okula gelip voleybol topuyla oynamaktan değil. Bu aşamada size değil daha üstlere görev düşüyor zaten. ben hala devlet liselerinin öğrenci odaklı olmadığını düşünüyorum. çok fazla üniversite olabilir ama öğrencilerin neredeyse hepsi de onların sadece belli başlı olanlarına gitmedikleri taktirde çok iyi olamayacaklarını biliyorlar. dediğim gibi aslında öğretmenlerden daha farklı kişilerin yapması gereken değişiklikler bunlar ama yine de MUN sizin için bir öneri olsun bence deneyebilirsiniz.

Haha evet bir on sene once saglam tasliyorlardi da simdi bizim argumanlara cevap veremediklerinden taslamiyorlar.. ben neredeyse dogdugundan beri hafta da bir bazen iki gece birakirim.. cocuklar artik anne babalarinin hem kendileriyle hem kendilerinden bagimsiz bir hayatlari oldugunu biliyorlar.. ama burada ufak bir sikinti var Arya, biz asla tam bir Avrupali gibi buyutemeyiz cocuklari.. cunku anne-baba o kafada olsa anneanne- babaaanne- dede- hala- teyze cok mudahil bir topluluguz.. bu ulkede cocugu 2 yasinda krese gondersen kaynana veya anne taarruzuna maruz kalirsin, bizde anne olunca cocuk 45 yasinda da gelse karisabilirlik hakim.. kimse kimsenin yasantisina saygi duymuyor, olene kadar kontrol elinde kalsin istiyor.. su forumda bile ben oglumu ayri yere evlendiremem, alt dairemi ona alacagim diyen bir genc jenerasyon var Arya.. bizde ki kotu adetler "gelenek" adi altinda yasadikca zerre umudum yok bu ulkeden.. o yuzden cocuklarima tek bir konuda cizgiyi belirlerim, bu ulkeden biriyle evlenmemeleri konusunda.. bu konuda cok netim :)

Belki de öyle mutlulardır. Ben bir eğitimci olarak okulların çoğunun gereksiz olduğunu daha doğrusu akademik eğitimin bu kadar yoğun olmasının ihtiyaç dışı olduğunu düşünmeye başladım son zamanlarda. Öğrencilere okullarda 21. yy becerileri kazandırılmalı. Bu kadar yoğun ve ağır coğrafya, fizik vs öğretmek yerine pratik ve hayata dönük eğitim programları oluşturulmalı bence.

Üstün Dökmen'in bir yazısı geldi aklıma bulabilirsem paylaşayım burada. Aileler, sistem, herkes bir yarışın içinde, çocuklar da arada böyle gidiyor.

Aslında bir eğitimci olarak şunu düşünmeye başladım eğitim sistemimizde sorun var çocukları becerilerini sergilemek yerine yarış atı gibi yetiştiriyoruz yaparak yaşayarak öğreteceğimiz bir eğitim sistemimiz var diyoruz fakat öyle mi bence değil kitaplar istenen kazanımlar ve daha bir çok şey buna uygun değil. Bu durum çocukları pasif yapıyor sanırım

Bir lisede öğretmenim. O kadar ilgisiz ki çocuklar bazen kullandığım hiçbir yöntem ise yaramiyor. Sanki dünya yıkılmış da altında kalmışlar. Enerjileri sıfır. Acaba sadece benim dersimde mı boyleler diye diğer öğretmenlerle de çok konuştum ama genel halleri bu. Zaten cevremdeki diğer gençler de böyle. Çevrelerinde olan biten olaylara kayıtsızlar. Sinav olmasa kitap okumuyorlar. Hayatları telefon ve televizyon ekranından ibaret. Çok endişeliyim ama bunu değiştirecek bir çözüm bulamıyorum

Benim kızım da lisede. Sınav olsa bile kitap okumuyor. Yapmadığımız kalmadı. Lanet cep telefonu elinde lak lak konuşup duruyor. Konuşuyoruz, anlatıyoruz yok Allah yok. Dersler dipte, oysa ki hep takdir alırdı, hırslıydı. Ama bu sene dibe vurdu. Eşimle konuşup ders alması gerektiğine karar verdik ve derslerine müdahale etmiyoruz. Sınıf tekrarı yapsın aklı başına gelsin dedik. Bize güldü ve lisede kimse sınıfta kalmıyor boşuna heveslenmeyin dedi. Biz de kendi ruh sağlığımız için bıraktık. Nasıl bir gençlik geliyor bende anlamıyorum. Öğretmen olarak Allah size de sabır versin.

Kardeşim ilkokul öğretmeni. Tüm öğrencileri çok ciddi tv bağımlısıymış, akşam dizilerini takip eden de çokmuş. Diziler kaçta bitiyor, o saate kadar uykusuz bekleyip ertesi gün konsantre olmaları zaten mucize olur sanki. Ki bir de izledikleri hep vurdulu kırdılı

Bu konuda biraz da kendinizi sorgulamanız gerekir neden böyle diye

Bugünü geçmişle kıyaslamak bana kalırsa doğru değil, o günlerde teknoloji bu kadar yaygın olsa eminim ki yine yönelim bu yana olacaktı. Üzerimde hiç baskı hissetmedim, yaparsın olsun dendi notlarım kötüyse bile ben de yaptım. İkinci üniversitemi okuyorum açıktan, ortalama bir öğrenciydim, sınavları geçecek kadar bilirdim her şeyi. Bugün okul sıralarında öğrendiğim hiç bir şey günlük yaşantıma yardımcı değil ve diploma dışında teorik ya da pratik olarak iş bulmam konusunda yardımcı olacak bir şey yok elimde yine. Eskiden az üniversite vardı, gerçekten o aşamalara ulaşabilecek insanlar okurdu, şimdi herkes üniversiteli ve bomboş. Amaçları da bu diye düşünüyorum. Araştırmayan, sorgulamayan, biat eden bir nesil yetiştirmek. Öğrencileri tektipleştirmek. Lise zamanlarımda meraklı bir öğrenciydim, kendim araştırırdım hocalarıma sorardım, cevap veremezlerdi. Ezber eğitimle oraya gelmiş bir insan ezber eğitimle yeni çocuklar yetiştiriyor. Asla hakkıyla mesleğini icra eden, öğretmen oldum nasılsa diye düşünmeyip araştırmayı öğrenmeyi bırakmayan insanlara değil sözüm. Okul hayatından soğumak için çok fazla sebep var artık öğrenciler için. Siz belki nasıl sıkmam diye düşünüyorsunuz ama bir diğeri öğrencinin başka hiç sorumluluğu yokmuş gibi kitabı deftere geçirme ödevi veriyor. Evlerde durum keza öyle zaten. İlgisiz, sevgisiz yarış atları yetiştiriyoruz. "Bilmemnenin oğlu mühendis olmuş, sen de mühendis olacaksın" çünkü herkes mühendis olmalı. Çünkü herkes doktor, herkes avukat, herkes savcı olmalı bu ülkede. Gençlerin üzerindeki baskıyı derinden hissediyorum ve biliyorum bu yüzden onları anladığınızı söyleyip dertleşin, kendileri gibi düşündüğünüzü bilmek onları size yakınlaştıracaktır ve eminim birkaçını kazanmayı ve onlar sayesinde bu kazanımları çoğaltmayı da başaracaksınız. Kendi adıma öğrencilerini düşünen bir öğretmen olduğunuz için de çok teşekkür ederim.

Yabancı dil öğretiminde öğretmen çok önemli

Hangi türde bir okuldasiniz? Ben geçen yıllarda kız meslek liselerinde calistim bu yıl iyi bir anadolu lisesine gevtim ve çocuklar çok güzel kitap okuyor, derslere ilgililer, farklı aktivitelerle ilgilenip yeni yeni fikirler sunuyorlar. Ha evet telefon hayatlarında olmazsa olmaz olmuş maalesef ama TV aliskanligi pek duymadım. Eski okulumda tıpkı sizin dediğiniz gibiydi. Orada amacım akademinin anlamda derslere yuklenmekten ziyade iyi, ahlaklı, caliskan, hoşgörülü insan yetiştirmeye çalışmaktı. Orası da çok güzeldi bu okulum daha da bir başka. :) Yani bütün gençleri ayni kefeye koymak lazım... Less-is-More Nirvana Anneler

Evet güzel. fikir ama telefonu bile olmayan çocuklar varken bunu uygulayamam.

ve düşünün bu kadar baskı ve zorlamayla Tr de eğitim sistemi dünyanın en berbat ülkeleriyle yarışıyor.. keşke birileri Kanada, Finlandiya gibi ülkelere gidip oranın eğitim sistemini bizim ülkemize getirse de, çocuklar çocukluklarını yaşasa..

Haklısınız tabi ki ama sınıfa şöyle bir cümle kursanız nasıl olur "Gençler bize/bana lazım değil diyorsunuz tamam da teknoloji çağındayız en basiti ben sosyal medyada takılırken görüyorum her şey ingilizce yahu. Dünya küreselleşiyor..." vs. Lisedeyken bana da ingilizce lazım değildi, ama hocamız sınıfa radyoya benzer kasetçalar getirmisti. Ingilizce dinleyip dışarıdan aldığımız kitaba ıngilizce notlar alırdık anladığımız cümleleri şeyleri cümeleri yazardık. Kaldı ki taa kaç sene öncesi simdi sinifta akilki tahtalar var daha kolay. Ben de öğretmenim yani sizin branşınızda olsam bunu kesinlikle yapardım Less-is-More Nirvana Anneler

Sorun bu işte. Derse dahil olmak istememeleri. Hep sabit kişilerin el kaldırması. Branşım İngilizce. O kadar eğlenceli konular var ki. Kitaba bağımlı kalmak zorunda değiliz. Ama işte söz konusu konuşmak olunca "anlıyorum ama konuşamıyorum." Ya da " sayisalciyim bana İngilizce lazım değil." bahaneleriyle baş etmek çok yorucu.

Ben çocuğuma eğitim yatırımı yapmayı düşünüyordum Özel okul, ek kurslar falan. Sonra dedim ki ne olacak? Benim gibi maaşlı çalışan olup aynı kölelik sistemini sürdürecek muhtemelen. Şimdi farklı bir fikrim var. Biraz dışarıdan destekle ücretsiz eğitim veren okullarda eğitim almasını ve istediği yere kadar devam etmesini sağlayıp, özel okullara ve öğretmenlere vereceğim parayla gayrimenkul satın alıp kendisine bırakmayı hedefliyorum :) Böylece hayat güvencesi olup asıl kendini bulacağı bir meslek/ hobi edinebilir geçim korkusu olmadan. Çünkü benim içinde bulunduğum sistemde işime bağlanmak zorundayım 1 ay işsiz kalsam aç kalırım. Çocuğum bu düzende yaşasın istemem

Doğru söylüyorsunuz eğitim sistemi çocukları bu hale getiriyor. Bunun dışında TV programlari, bilgisayar oyunları, sosyal medya çocuklarımızı gerçek gündemden uzaklaştırıp bireyselleştiriyor. Birbirleriyle yüz yüze sohbet etmek yerine internet üzerinden paylaşım yapıyorlar çünkü gerçek hayatta kendilerine güvenmiyorlar. Zaten paylaşımları da onlara vizyon kazandıracak, bilgilendirecek konulardan çok uzak. Sistemi şu an için degistirmemiz mümkün gorunmuyor. Sorun ders isleyememek de değil. Sorun çocukları bu boşluktan nasıl kurtarabiliriz? Onlara hayatlarinda bir amaç nasıl kazandırabiliriz? Hevesleri bitmiş, üniversite bitirse bile iş bulamayacağını biliyor. Yarının onlara ne getireceğiyle ilgili kaygılarını kaybetmişler, boşvermisler. Beni endişelendiren de tam da bu.

Vallahi bence turkiye de bu cocuklarin erken egitime baslamasi sorun Avrupa da yasadiginiz icin cocuklariniz okulda bile bir cok aktiviteye katiliyordur Turkiye de yilda 1 kez gezi yapiliyor o da yapiliyorsa Lablar asla kullanilmaz ozel okul degilse Kutuphane olayina hic girmiyorum zaten Etkinlik dediginiz beden egitimi hafta da 2 saat sirf ders, performans odevleri derken bir tek cocuk degil aile de skliyor cunku bu performans dedigimiz olayi aileler yapiyor asil amacin aileyle vakit gecirmek oldugu soyleniyor ama butun aileler bu odevlerden sikayetci ve stres dolu Bu yuzden bence kucucuk yasta turkiye de okula baslamak hic iyi bir fikir gelmiyor Yoksa bende cocugum akranlariyla sosyallessin sorumluluk alsin isterim ama maalesef ki turkiyenin egitim sistemi gundemden hizli degisen sinav sistemleri, ogrenim sekilleriyle doluyken bunun pek mumkun oldugunu sanmiyorum A

teknolojide suc yokta biizm mıllet kullanmada sıkıntı yasadı:)))bır beden buyuk geldi.

Kesinlikle öyle değil. En azından benim çalıştığım okulda çocukların sosyal etkinliklere yönelmesi için de gereken ne varsa yapılıyor. Zaten hepsinden tıp kazanmaları beklenmiyor ki. Çabalamak istemiyorlar. Önceden bu kadar çok üniversite yoktu, kontenjanlar daha azdı, üniversiteye girmek daha zordu. Şimdi daha çok imkanları var ama istekleri yok. . push ; S sassyassyy Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Tek Başınalık Ben tek başına ne yapabilirim Diye düşündü biri Ve hiçbirşey yapmamaya karar verdi Ben tek başına ne yapabilirim Diye düşündü bir öteki Ve yalnızlığının kuytuluğuna çekildi Ben tek başına ne yapabilirim Diye düşündü bir üçüncü Ve tek başına düşünmeyi sürdürdü Ben tek başına ne yapabilirim Diye düşündü yüzbinler Ve tek başınalıklarını sürdürdüler Ben tek başına ne yapabilirim Diye düşündü milyonlar Milyonlarcaydılar Ve tek başınaydılar Bu arada birileri Onlar adına Karar vermekteydi Tek başına olduklarını sananlar Topluca ortadan kaldırıldılar. Ataol BEHRAMOĞLU

evet.. ben ogluma sorumluluk veririm... tabırı caızse sımartmamda... ama mucuk mucuk annelerın yanında biz sankı sevgisiz anne ılan ediliyoruz.

Bugün diyorum ki bana bir tarla verseler ek-biç deseler giderim. O kadar içini boşalttılar ki tarımın, ilkokulda haritalar yapardık nerelerden neler yetiştiğini bakliyatlarla gösterdiğimiz, şimdi saman bile ithal. Sanıyoruz ki tarlada çalışmak feci bir şey. Utanç veriyor insanlara artık, keşke İstanbul'un göbeğinde yaşamasaydım da evimin önünde tavuğum, ineğim olsaydı. Bir gün para kazanabilirsem eğer bu curcunanın içinde gerçekleştireceğim bunu. Lisede mükemmel enstürüman çalan bir arkadaşım vardı, notları iyi değildi haliyle, çünkü ilgisi o yönde değildi, okulun tuvaletlerini yaptırması karşılığında mezun oldu okuldan. Ona kızamadım, çünkü hayali başkaydı, sistemin içinde kendine yer bulması zordu, müzik yapmak için o yolu tamamlaması gerekiyordu. Yeteneklerimize göre, ilgi alanlarımıza göre eğitim alabiliyor olsaydık ben bugün çok başka bir yerde olacaktım belki de. Ama zorunluluklarla boğuştuk. Halka emeğin ne kadar değerli bir şey olduğunun yeniden öğretilmesi gerekiyor, sıfırdan. Araba üretmek kadar o arabayı tamir edecek tamirciler yetiştirmenin de değerli olduğunu öğretmek. Ama işte, umut yalnızca. Dediğiniz gibi bağlı farkında olan birkaç insanın da eli kolu.

Bütün ilgi dijital dünyaya kayınca insan iliskilerine bile kayitsizlar dijital dunya tum heves ve enerjilerini çekiyor. bebelere 18 aylık olmadan vermeyin telefon diyorlar. acaba yaş aralığı daha da mi yükselse.

Bulamazsınız Hocam. Şimdi yetişen nesilde ne saygı var ne sevgi. Varsa yoksa telefon telefon telefon. Ben tramvay ile işe gidiyorum, etrafımı inceliyorum gençler o kadar yorgun ki hak veriyorum yorgunlar ama ders çalışmaktan ya da sınavlara girmekten değil. Akşam telefonu kapatıp yatmayı beceremiyorlar. Doyumsuzlar, şükürsüzler.. Ben şimdi kendi dönemlerimi düşünüyorum, ben gecenin3'ünde kalkar ders çalışırdım. Bir otobüste ne bileyim bir tramvayda aman oturayım diye bir düşüncem olmazdı. Bence birtek çocuklar değil. Anneler babalar dda bu şekilde. Teknolojik gelişmeler aile içi ilişkileri derinden etkiledi, aile bağlarını kopardı. Şimdi eskisi gibi komşuluk yok, akrabalık yok, bayramların eski tadı yok varsa yoksa telefon, tablet, bilgisayar. Anasından doğan telefon istiyor, telefonla susuyor. Ben bu çocukların ailelerinde de problem olduğunu savunuyorum yani aile içinde de iletişim yok. Sevgi yok. Menfaat var, gösteriş var. Öncede bir fotoğraf çekinip albüme koyardık, sonra açar açar yad ederdik. Şimdi fotoğraf çekmenin of yarabbim cırkı çıktı. İnsanlar herşeyi göstermekten, paylaşmaktan zevk aldıklarını sanıyorlar hayır bence mutsuzlar.. Eskiden özel hayat denilen bir şey vardı düşünün bir yatak odası en mahrem yerimizken görmediğimiz yatak odası çarşaf yorgan kalmadı. Gösteriş gösteriş gösteriş.. Ben bu senelerden sonra dünyaya gelecek nesillerden pek umutlu değilim.. Ne varsa eskide var.. Ahh eskiden çok mutluyduk

Ben oglumu okula kaydettirirken sinavlar onemli degil, lutfen benim cocugima baski yapmayin dedigimde mudur yardimcisi suratima bon bon bakmisti Ben evde bu bahsettiginiz sistemi uyguluyorum cok mutlu ve basarili bir cocugum var

Sizin yaptığınız uygun olanıdır, meyvesini de oğlunuz büyüdüğünde alacaksınız zaten. Bırakın millet ne derse desin.

Belki her hafta bunun önemini anlatiyorumdur. Videolar izletiyorum. Hem de ilgilerini çekecek konularda. Örneğin internetin ortaya çıkışıyla ilgili bir video izlettim. Dikkatli izleyin birkaç soru soracağım videoyla ilgili. Ufak notlar alın dedim. Çok basit şeyler sordum ama hep yine aynı kişilerle ders yaptım. Bilmiyorum başka ne yapabilirim

aslında çok doğru noktaya değinmişsiniz ama bunu ülke genelinde uygulamak ne yazık ki mümkün değil. ama eğlenceli hale getirilebilir. kuzenim biyoloji öğretmeni her hücre için çocuklar ile birlikte maketler hazırlarlar her biri farklı bir şekilde sürekli aktifler çok da taktir ederim kimi zaman benim karşıma neden böyle bir eğitimci çıkmadı da beni soğuttular demişliğim de vardır.

Hahaha gurur duydum Ama yok ben almayayım Ben işin akademik kısmındayım

Anlatabileceğinizi düşünmüyorum, kendi ailelerinin fikirleriyle yaşayan sürüsüyle veli var, sıyrılabilen birkaç çocuk şanslı yalnızca. Görseler açıktaki doktorları, hukuktan mezun olup ortada işsiz dolaşanları düşünmezler böyle. Bir şeyden ne kadar çok olursa o kadar düşüyor kalitesi işte. Şimdi belediyeler ev hanımları için harıl harıl ara eleman kursları açıyorlar, hem de para vererek, neden? Çünkü herkes mühendis oldu, kimi evini sattı özel üniversiteye gitti yine de oldu. Ara eleman kalmadı. Cebinde paran varsa sınava girmiş olman bile yeterli artık üniversite mezunu olmak için. İki arkadaşım var aynı bölümü okuyan, biri ODTÜ'de diğeri özel üniversitede, konuşurken aralarındaki farklı gözle görebiliyorsunuz resmen. Eğitim sisteminin sağlam ellerden, gerçekten diplomayı ezberle almamış ellerden geçmesi lazım yoksa geleceğimiz çöpe dönüşecek bugünden daha da kötü.

Biraz da suç bizde yani anne babada. Ben yokluk gördüm bu yüzden bir hedefim vardı. Okuyacak meslek sahibi olacak elim para görecekti. Amacıma da ulaştım. Ama yapamadıklarımı çocuklarım yapsın dedim ve her şeyi önlerine serdim. Benim arkadaşlarımda böyle. Şimdi amaçsız çocuklarımız var. Devlette okuyamayan özele kapağı atıyor. Üniversite kaznmak çok kolay çünkü parayı basıp özelde okuyor. Etrafta ne işe yaradığını bilmediğim bir sürü bölüm var. Emeksiz elde edilen başarılar ve ruhsuz çocuklar. Gelecekten ümidim kalmadı benim.

Ahh ahh diyorum. Bende bir lisede psikolojik danışmanım. Aynı çözümsüzlüğü yaşıyorum. Çok farklılar. Değerleri yok. En büyük zevkleri ekran. Çok kötü bir gençlik geliyor

İşte biz lisedeyken olan öğrenciler gibi değiller Biz teknoloji ile sonradan tanışan grubuz Ama bunlar içine doğdular İnternetin olmadığı bir dönemimiz vardı bizim, farklı ilgi alanlarımızın olduğu, okulda cep telefonu olmadığı bir dönem Ama yeni nesil bunlarla dünyaya geldi ve ayrılmaz bir parçaları gibi O yüzden sosyal medyada takipçisinin fazla olması karnedeki notlarından dah mühim mesela bir çoğu için

Ne yazik ki öyle. Üniversiteler artık özgür düşüncenin, bilimin, bilginin yeri olmaktan çıktı. Geçen veli toplantısında bir velim geldi. Elleri tarlada çalışmaktan yarık yarik olmuş. Kim bilir kendisi için beş kuruş dahi harcamayali ne kadar zaman olmuştur. Oğlunun notları yerlerde. Bana "hocam ben ezildim o ezilmesin tek okusun ben sabah akşam çalışırım. Lütfen konuşun, daha çok çalışsın." dedi. Böyle insanlara diyemiyorum elim kolum bağlanıyor. Çünkü çocuğu onun umudu olmuş. Çok üzüldüm tamam konuşurum dedim ama nafile. Bir de bu yönü var ki ne yapacağımı hiç bilemiyorum

Evet haklısınız ama ben çocuğumu krese göndermeye çekiniyorum acikcasi. Bizim ülkemizde insan hayatına en son değer verildiği için hep olumsuz örneklerle karşılaşınca korkmamak elde degil. Keşke oradaki gibi güvenli, kaliteli eğitim veren bir yer bulabilsem erken yaşta başlatmayı istiyorum ben de. Ne kadar erken başlarsa o kadar kolay olur hayata karismasi A Arya_Stark01

Lisedeyken veli toplantısı dediklerinde ilk sorum devamsızlıklar da okunacak mı? Olurdu. Bende söylemezdim:) katılım birazda bu sebeplerden az oluyordur bence. Ergenliği eve kapanıp ders çalışmak test çözmek ordan dershane ordan okul gibi rutine bindirince böyle zombivari gençler oluyor. Oğlum kızım gez dolaş hayat sokaklarda dedikte onlar mı zombi olmayı seçti.

Ben de lisede öğretmenim ve söylediklerinize harfiyen katılmakla birlikte bir de saygısızlığı ekleyebilirim. Eğitim ailede başlar ve ne yazik ki evlatlarına özgüven kazandırdıklarını zannederek saygısız nesil yetişmesine sebep olan bir güruh var. İş evde başlıyor, anne baba çocuğu doğru düzgün yonlendirmezse biz okulda ne yapsak boş.

Evet haklısınız. Ben de bu kadar yorucu olmasına karşıyım. O yüzden dersimde harıl harıl yazı yazdırmak ya da sayfalarca soru çözdürmek yerine daha aktif olabilecekleri etkinlikler yapmaya çalışıyorum. Video izletiyorum ya da o konuyla ilgili ilginç bir olay anlatıyorum ama yine de tam anlamıyla ilgilerini çekemiyorum. Eminim hepsinin aklı telefonlarina gelen bildirimlerde. En sonunda sinirlendim çeviri ödevi verdim ancak öyle birşeyler yapmaya başladılar.

Bence öğretmenin modunu inanılmaz düşüren bir detay. Sınıfa girdiğimde bildiğiniz uykudan uyandırıyorum bir sınıfımı tenefüse bile çıkmıyorlar, cam bile açmıyorlar :)) O sınıfı yakalamak biraz zor oldu. Ama yaptım gibi gibi :)) Çok basit belki ama hediyeleşmeyi öğretiyorum, başkalarının sevinçleriyle sevinmelerini öğretiyorum. Yaşım 28. Öğrencilerimden 10-15 yaş büyüğüm ama onlarla güzel vakit geçirmeye çalışıyorum. Mesela ortak paydamız kitaplar haftada 1 gün 1 saat okulun yanındaki parkta hepimiz çimlere yayılıp kitabımızı okuyoruz. Bazen kitabevleri var hem satış yapılan hem sessiz sakin okuma yapacağınız alanlar orada kitap okuyoruz. Herkes kendine bir çay alıyor (5 tl gibi kupada) Hepimiz aynı kitabı okuyoruz. Okulda dersimizin 1 tanesinde bu kitap hakkında konuşuyoruz. Bazen film izleme ödevi veriyorum herkes evinde izliyor. Sınıfımızda tartışıyoruz. Bazen onlar seçiyor :)) hiiçç tarzım olmayan ergen filmi gibi ama katlanıyorum:))) Dillerini çözünce başarıları da artmaya başladı. Bence korku imparatorluğu değil. Sevgi ile oluyor. İşimi, öğrencilerimi çok seviyorum.

bende ogretmenim ortaokulda. dusunuyorum da egitim isstemimiz cok kotu. cocuklarin sikilmasi cok normal. sinavlar olmasa ogrendigimiz seylerin yuzde kaci hayatimizda isimize yariyor. bos bos bilgi yiginiyla doluyor kafalari. okul hayatin kendisi olmaktan cikiyor. ogrencilerin boyle olmasida normal hale geliyor

Okullar bu çağın çocuklarına artık hitap etmiyor. Boğuluyorlar, haklı olarak. İlkokul haricinde zorunlu olmaması lazım. Ya da her öğrenciye hitap eden kampüs okullar olmalı. Öğlene kadar akademik ders öğleden sonra sosyal etkinlikler. Ve iki dönemde de birer hafta tatil. Okul dışında olanlar çok görüyorlar ama pil uzun dönemde bitiyor. Hem öğrencilerde hem öğretmenlerde. Okul hayatını yaşamayanlar bu tükenmişliği göremiyor.

Yanlış anlamıyorum kesinlikle kendimi çok sorguluyorum. Derste sorun hakimiyet kurulmaması degil. Ders yapmak isteyen öğrencilerle pekala çok güzel ders yapıyoruz. Ses de çıkmıyor. Ama bir grup var ki boş boş oturmayı ya da uyumayı tercih ediyor. Ben onlara ulaşamıyorum. Yoksa derdim sınıfta gürültü olması ya da beni dinlememeleri degil. Sekizinci yılım meslekte. O sorunları artık çok rahat cozuyorum.

çünkü lise eğitimi çok ağır. branşınız ne bilmiyorum ama gerçekten bir öğrencinin lisede başarılı olabilmesi için insanlıktan çıkmış gibi çalışması gerekiyor. çoğunluk bunu gerçekleştiremediği için de bıkkınlık duyuyor diye düşünüyorum. kendi zamanımı hatırlıyorum dershanede devlet okuluna giden arkadaşlar hep çok yorgun olurdu, yazılılar onlara ölüm gibiydi. ben yabancı tarzda sayılabilecek bir okulda okudum mesela ve lisede hiç öyle bitkin olduğumu hatırlamam. çünkü matematikten farklı şeylerle de uğraşıyordum. devlet liseleri öğrenciye dersten başka bir şey yüklemediği için olabilir diye düşünüyorum.

velıler su gozle bakıyor alıyor maası ceksın cocugumu...

Velilerle başarabileceğime inanmıyorum malesef çünkü henüz hiç tanismadigim velilerim var. Özellikle de mutlaka görüşmem gerekenler gelmiyor. Ama ogrencilerimin elimden geldiğince yüreğine dokunmaya çabalıyorum. Ders benim için ikinci planda kalıyor ama doğru ama yanlış tartışılır.

avrupada çoğu ülkede okul öncesinin okullaşma oranı _%90 larda. 2 yaştan bahsediyorum İnsanlar çalışıyorlar ama çocuklarıyla ilgilenmenin ve geçirdiği zamanın niteliği önemli. Süper dadı yı izlediniz mi hiç? Sorun çıkaran çocukların ailelerine bakıyorum. Genelde babanın çalışıp annenin evde olduğu tip aileler ve ikisi de çocukları sadece doyurup uyutunca baktım sanıyor. Mesela bi çocuğa oturup kitap oku odanda deyip siz salonda tv karşısında yayılırsanız ne olur? Çocuk tabiki sizin yaptığınızı yapar. Ailede bu alışkanlıklar kazandırılmadığında sonradan edindirmesi çok zor inanın ki. Evet anne baba çalışacak ama akşam çocuğuna 2 saat ayırıp eğitici oyunlar kurmuyor ise isterse 24 başında dursun yine çocuk ilgiye sevgiye muhtaç kalacaktır.

Ben iyi olmazsam çocuğuma ne hayrim dokunacak. Ben hiç bir zaman bana bağımlı olmasını istemedim. Bazı anneler çocukları peşlerinden aglayinca mutlu oluyorlar ama bu bana o kadar saçma geliyor ki. Zaten çalışıyorum. Akşamları da bir saat bile olsa eşimle dışarı çıkıp birlikte vakit geçiririz. Bu şekilde motive olup bebegimle daha güzel vakit geçirebiliyorum. Kendimi parçalayıp her şeyine tek başına yetişmeye çalışırsam psikolojim bozulur sanırım. Bu aynı zamanda bebeğim için de yanlış bir tutum olur. Çünkü hayatının her evresinde ben yanında olamayacağım. Başka insanlarla da zaman gecirebilmeli.

Yabancı dil öğretiminde öğretmen çok önemli. Benim de ortaokul yillarimda İngilizce notlarım yerlerdeydi. Yapamadigimi sanıyordum. Ama liseye gelince o kadar sevdim ki. Ders çalışmak gibi değil de hobi gibi olmuştu benim için. Ailemin yurtdışına gönderme imkanı olmadı ama bizler de bir şekilde öğrenebildik. Dediğiniz dogru, yurtdışına gitse tabi ki daha kolay öğrenir ama isteyen burda da yapabilir. L

İşte yaptıkları ilgi göstermek değil. Bu ilginin de ötesinde çocuğa sorumluluk bilinci aşılamamak, onu bir birey olarak kabul etmemek oluyor. "Dur paşam ben yaparım sen elini sürme." "Aman prensesim sen etme ben yaparım" diye diye bu çocuklar nasılsa arkamı toplayacak biri var rahatlığıyla kendisi için çabalamıyor, kendini geliştirmek için uğraşmıyor. Anne baba elini çektiğinde de sudan çıkmış balığa dönüyorlar kaç yaşında olursa olsunlar.

Zaten benim şu noktada derdim illa müfredatı yetiştirip dört dörtlük ders yapmak değil. Çocukların hayata karismalarini sağlamak. Sabah mutlu uyansinlar, bir hedefleri olsun istiyorum. Kendilerini o sanal dünyaya hapsedip, bu güzel yaşlarının ellerinden kayıp gitmesine üzülüyorum. Bu kadar teknolojik yaşamak bizi birbirimizden uzaklaştırdı. Biz öğrenciyken bahçede ders yapalım diye öğretmenlerimize yalvarirdik ama onlar telefonda oyun oynamak için yalvarıyorlar. Evet onlara malesef ki gerek ailede gerek sosyal çevrelerinde bu öğretilmiş ama ben onun dışında da akıp giden çok güzel bir hayat olduğunu görsünler istiyorum.

Üzüldüm; ( Less-is-More Nirvana Anneler

Hocam öncelikle Allah yardımcınız olsun... Üniversite 3. sınıf öğrencisiyim. İyi derecede yabancı dilim vardır. Pek çok kitabı orijinal dilinde okurum. Filmleri orijinal diliyle seyretmeyi tercih ederim. Bu sene de sonbahar döneminde YDS'ye girmeyi düşünüyorum. Fakaaat ilk İngilizce dersleri aldığım dönemde benim için haftalık işkenceydi. Bunu gören babam duruma el koydu ve beni 12 yaşında bir öğrenci değişimi programıyla bir hafta Polonya'ya gönderdi. O bir hafta içinde yabancı dilin hayati olabileceğini gördüm. O andan sonra da açıldım gitti zaten. Demem o ki bazı şeyler yaşanıp tecrübe edilmeden anlaşılmıyor... Ailelerin de taşın altına elini koyması lazım sanırım.

Bana göre sistem şuan tıkır tıkır işliyor, herkes aynı çarkta dönüp duruyor, birkaç değişik insan bunun farkında ve çıkmaya çalışıyor. Yani baktığımızda aslında anne baba da tam olarak suçlu değil öğrenci de, maalesef şuan ki dünya düzeninde sistem bu. İnsanları fiziksel olarak kullanmak için, önceki zamanlarda, toprak ile köle yaparlardı. Şimdi de modern köleleriz. Artık insan zihniyle bile oynamayı amaçlayan öğretiler ve deneylerle uğraşılıyor, amaç bence bu zaten bomboş, asalak, her şeye baş sallayan ve pek sorgulamayan nesiller yetiştirmek, bunun sebebinin de bilimin amacının zenginlere çalışmak olduğunu söylerim ama bu da çok derin bir konu. İnsanlar o kadar yalnız ki sosyal medyadan ya da sadece ilişkilerden medet umuyor, bakkala bile yalnız gidemeyen insanlar tanıdım. Robotlardan oluşan genelevler açıldı yanılmıyorsam, bu korkunç bir şey. İnsanlar korkunç bir yapayalnızlık evresinde, aldığı "like"lar ile var olduğunu ve işe yaradığını zannediyorlar. Bu arada yapayalnızlık öldürür ama yalnızlık iyidir, insanın özü yalnızlıkta gizlidir, buna karşı değilim. İnsan bazen kalabalıkta, bazen yalnızlıkta olmalı. Anca böyle kendimizi gerçekleştirebiliriz. Konu "bence" çok derin olduğu için laf lafı açtı. Umarım o çarktan daha fazla kişiler çıkar

Merhaba, Ben de özel bir kurumda öğretmenlik yapıyorum. O kadar haklısınız ki... Binbir hevesle başladığım mesleğimden bile soğuduğum zamanlar oluyor bazen

evet maalesef öyleler. boş boş bir sayfalar ve bu çocuklar evlenecek çocuk doğuracaklar. vay be... onlara değil bize yazık aslında çünkü biz onlara maruz kalacağız onlar çok memnun. burbuk

Şimdi gençlere emeğin alın terinin değeri öğretilmiyor. Kısa yoldan zengin olmanin yollarını arıyor hepsi. Bugün imkanım olsa ben de dönerim köylere. Bir şey üretmek onun için emek vermek ne kadar tatmin edici birşey oysa ki. Balkonumda büyüttügum çiçek bile mutluluk sebebim. Evet önceden Türkiye kendi kendine yetebilen bir ülkeydi. Biz hayat bilgisi dersinde bunu öğrendik. Simdi durum ne kadar vahim

Değerlerimizi kaybettik malesef ki. Amaçlanan da buydu zaten. burbuk

Teşekkür ederim öğretmenim. Bizimkiler lisede artık bu tarz ödüllerle pek ilgilenmiyorlar. Zaten benim onları İngilizce konusturmam için hazırlanmış olmaları lazım. Öyle doğaçlama mümkün değil. Cümleye baslayamiyorlar bile. Temel zayıf, istek yok, kimisinde gerçekten yetenek de yok. Öyle kör topal bitiriyoruz dersi.

Emin olun anneler de çok şikayetçi bu durumdan. tek çare sosyal medya denen bu illetin yok olması. ben bu konuda çocuklarımı yönlendirmeye çalışıyorum ama gerçekten bu zamanda çok zor.

Bunun ülkenin haliyle de bir ilgisi var mı acaba? Çok üzücü ama böyle düşünüyorum. Sadece çocuklarda değil, yetişkinlerde de var; artık adına tükenmişlik sendromu mu dersiniz, bıkkınlık mı dersiniz... İşsizlik had safhada, bilim, teknoloji adına gelişme yok denecek kadar az. Örneğin Tubitak'ta reddedilen projelerin yurt dışında ödül alması, alışkanlık halini aldı. Eskiden tarım, hayvancılık diye şeylerimiz vardı, şimdi var mı? Tüm bunlar daha o yaşta çocukların geleceğe karşı olan heyecanlarını, umutlarını tüketiyor olabilir mi? Ülkede belli şeyler para ediyor, bazı şeylerin zerre değeri yok; sanatın örneğin. Yazar dostlarım var. Başka ülkede olsalar paraya para demezlerdi, eminim. Ama burada kitapları tekrar baskı yapsa da, üç kuruş telif gelse diye bekliyorlar. Yazarlık, ressamlık, müzisyenlik meslek değil, hobi olarak muamele görüyor. Okur yazarlığımız az, doğal sonuçlar. Ekonomik durum aileleri yıpratıyor, eee bu çocuklar da o ailelerde yetişiyor. Sosyal aktiviteler kısıtlı, hatta çocuğumuz şunu yapsın bunu yapsın desek bir çoğu paralı... Öğretmenlik mesleğine ve hakkıyla icra edene saygım sonsuz ama bu mesleği yapanların büyük kısmının mesleği sevdiği için değil, bir gelir kapısı olarak gördüğü için yaptığını düşünüyorum. Çocuklara yeni ufuklar açmaktan çok, müfredatın söylediğini yapmakla yetinen çok öğretmen yok mu? Bu da zaten bu kısıtlı ortamda, çocukları iyice o alanlara hapsetmiyor mu? Kurtuluş ebeveynlerin ve öğretmenlerin elinde bence. Hayat keşfedilebilecek çok şeyle dolu, insanların tutkuları olmalı, bu sinema olur, kitaplar olur, saksıda çiçek yetiştirmek ya da bir kediyle ilgilenmek de olur. Ne olursa olsun, çocuklara peşinden gidebileceği, hakkında yeni şeyler öğrenebileceği şeyler vermek gerekiyor. Bir kere fark edince, geri kalan dünyayı kendileri keşfedecekler, buna inanıyorum.

Aldığımız kararı arkadaşlarım çok yargıladı. Öğretmenleriyle konuşun çocuk heba olmasın dediler. Ama hiç ders çalışmayın notları dibe vuran kızım dahi olsa geçmesin sınıfını. Çalışan öğrenciye ayıp. Bu karar yüzünden kötü anne-baba ilan edildik. Hiç bir hocaya gidip kızımı geçirin demem. Yüz lazım insana. Çocuğum hem çalışmasın kötü not alsın sonra da gidip çocuğumu geçir diyeyim. Yok öyle üç kuruşa beş köfte. Böyle veliler yüzünden hayata tutunamayan, en ufak zorlukta pes eden bir nesil geliyor.

Ben bunu cok dusunmustum bir ara, bunun da soyle bir sikintisi var Astoria, belli bir seviyeye kadar evde egitim alip gayet iyi buyuyen cocuk lise ya da universite de o hayata karisinca kendini kesme seviyesine gelebilir zombilerin arasina dustum diye yani dusunsene biz cocuga kaldirimda yururken yol vermesini ogretiyoruz ama toplum ezip gecmeyi dustur edinmis ya da siraya girmeyi ogretiyoruz ama kaynak bir ata sporu.. ben ilkokuldan beri buyudugum halde ulkeye yeni gelmis gibiyim, bir de hic bir sekilde bunlarla karsilasmamis bir cocuk resmen kultur soku yasar :)

Kendi lise dönemimi düşünüyorum da.. Şu an da gençlik döneminden önceki gençlik dönemine el atmak mantıklı bence ilk eğitim aile de veriliyor. Bu nesil kendi kendine böyle olmadı. Siz ne kadar anlatsanız da evde olmayınca olmuyor.

Black mirror diye bir dizi var. Keşke onu izletme şansınız olsa.. Teknolojinin insan yaşamına zararlarını anlatan bir dizi, biraz da karmaşık ama eminim bir şeyler düşünürlerdi. Sosyal medya olarak sadece facebook var benim, onun da bağımlısı değilim, bana sosyal medya çok korkunç geliyor. İlginç konulardan bahsedebilirsiniz belki, mesela uzay falan belki dank eder bir şeyler bilemiyorum F

Malesef eğitim politikasının ülke çapında değişmesi lazım diye düşünüyorum. Eleştirel düşünme öğretmiyoruz. Mesela medya okuryazarlığı düzgünce verilse bu kadar bilgisayar telefon bağımlısı olmayabiliriz. Finans okuryazarlığı, değerler eğitimi gibi konular öğrencilere verilmeli. Lise eğitimimiz çok ağır ama ne gerek var? öğrenci eleyebilmek için sınavlarda sorabilmek için bu kadar yükleniyoruz ve ezbercilik var malesef. Hayata dönük ve özellikle meslek eğitime önem veren bir sistem olmalı diye düşünüyorum. Bunun sonu okulsuz toplum görüşüne kadar gider de o kadar abartmayayım bizim ülkeye uygun değil şu aşamada 12 senelik zorunlu eğitimi de 9-10 seneye düşürmeliyiz ayrıca.

Tiyatro yaptırabilisiniz bence :))) Beauty and the beast lise için güzel Textleri ezberlerler ama belki yapabildiklerini görünce daha istekli olurlar:) iyi akşamlar.

Evet evet çok iyi fikir. Biz de iki tane açtık kendi adımıza ama çocuk için biriktiriyoruz İleride bi geliri olur bari hiçbir şey olamazsa

bunların yanında anneler mesela telefonu bebeklıkten ıtıbaren vermese... ıkı lafın belını kıralım diye cocukları bilgisayara yonlendırmese... anneler cocuklarıyla vakıt gecirse... anne dizide baba telofonda olmasa... daha ortookul ogrencısıne son model telofonlar alınmasa... once su aileler bır uyansa.

İleride YDS, TOEFL, IELTS ile cebelleşirlerse görürüm. Ya da iş bulamadıklarında. Sayısalcıya nasıl lazım değilmiş. Gerçi dil öğrenmek biraz da yetenek işi bence. Olmayınca olmuyor bazısında.

Dünyaları telefonsa sizde oraya girin branş ne?

Aynı düşünüyoruz aslında. Evet sorunun kaynağını anlatmışsiniz. Tam bu sebeple çocuklarda bu boşvermisler oluşuyor. Okul onlar için hayatlarını şekillendirebilecekleri bir yerden ziyade zorla geldikleri bir cehennem gibi. Ben onları suclamiyorum. Onları bu duruma getiren kosullari değiştirmek de mümkün olmuyor. Yine de onları tekrar kazanmanın bir yolu yok mu? Ben de vazgeçiyorum ama vicdanım çok rahatsız.

Kesinlikle katılıyorum canım ya. Ben de çok iyi bir lisede öğretmenim ve aynen böyle düşünüyorum. Çocuklar temel yaşam becerilerine bile hakim değiller. Benim okulumdan ilk 1000'e giren öğrenciler mezun oluyor. Odtü, İtü, Galatasaray, Bilkent burslu, Hacettepe tıp vb. kazanıyorlar ancak öğrenci evinde yemek pişiremiyorlar, temizlik bilmiyorlar. Bunları bilmemek çok kötü. The walking dead'de olduğu gibi bir salgın olsa ve insanlık ilkel yaşam şartlarına dönmek zorunda kalsa acından ölür hepsi. İşin aslı biz de teknolojinin rahatlıklarına öyle alıştık ki biz de birçok beceriye sahip değiliz ya da onları unuttuk. Velhasıl duyarsız gençlik, yetersiz ve çağ dışı eğitim sisteminin ürünüdür!

çoğu lise öğrencisi toplantıyı bile söylemez ailesine, gerçi söyleyenlerinki de gelmeyebiliyor. bunu daha farklı anlatın toplantı olarak değil de organizasyon iki kuru pasta içecekler ile süslendirir iseniz bide afilli bir davetiye gibi kağıtlar bence olur olur. Peşinden de velileri arasınız, sizin için ayrı çaba isteyecek bunlar ama güzel şeyler olacak emin olun :)

Biz bır sene cekeceksek onlar ömür boyu çekecek. Yani ben onları dusunmesem ben de ben dersimi anlatir geçerim banane anlayip anlamamalarindan derim.

Haberin illa ki vardır ama bir ihtimal yine de hatırlatayım. Biliyorsundur benim de 2 küçük kızım var. Geçen seneden beri ikisine de belirli bir yaşa geldikleri zaman faydalanabilmeleri için bes hesabı açtık. Kenarda onlar için birikiyor. Fazla ayrıntı bilmiyorum araştır istersen.

Zamanı yönetmeyi bilseler hiç de öyle sürekli oturup test çözmek zorunda olacakları bir hayatları yok bence. Günün üç saatini derse ayirsalar inanın çok başarılı olurlar zaten. Bunlar ne ders çalışıyorlar ne spor yapıyorlar ne de eğlenceli zaman geçirmeyi biliyorlar. Faydalı bir tane birşey yapmaz mı insan. Tavsiyelerim hep havada kalıyor.

Aslında temel eğitim bu konularla ilgili ailede Başlıyor. Si sevgi ile yaklaşıp iyiniyetle onlara yardımcı olmaya cslılırsanız iyi niyetinizi anlarlar diye düşünüyorum. Mesela orta okulda bir edebiyat öğretmenim vardı hiç unutmam kendisini derste güncel konulardan hayata dair o kadar çok şey anlatırdı ki biz o zamanlar neden bunları anlatıyor diye hayretle dinlerdik hatta bazen bizi bugun film izleyeceğiz derdi Eğitici filmler izletirdi hayata dair pek çok Anlamlı şey öğrendik ve gercekten bunlar dersten çok daha önemliymiş. Onun tavrı takdiği çok değişikti sevgi doluydu çocukları ve insanları seven biriydi en başta ve etkileyici konuşuyordu sizde bu şekilde yaklaşanilirsiniz. Çünkü Gençler'in sorumsuz olması aslında onların suçu da değil sistemin suçu. Söz meclisten dışarı ama biraz da Eğitimcilerin suçu. Unutmayın ÖĞRETMEN altın arayıcısıdır, işleyen değil. Çocukların içindeki cevheri çıkaran kişidir.

Çoğu okulda rehber öğretmen eşliğinde ders çalışma planları hazırlanır her sınıfın ders programına göre o gün hangi dersler işlemişse o dersin tekrarı ve bir sonraki gün e hazırlık yapılır. Bu program taş catlasın 3 saat oluyor 3 saatin üzerinde çalışmak isteyen olursa ek bi program daha yapılıyor. Kimse öğrencilere eve kapanın ders çalışın demiyor ki gezme tozma yanında yerine getirmeleri gereken sorumlulukları da bilmeleri gerekiyor sadece. Ama günümüz öğrencisini yedirip içirip gecireceksin başka hiçbir gayeleri yok

Aynen öyle. İnsan hayatı labirentte gibi yaşar ama ödülü yürümektir ( :

Cocuk daha bebekliginde televizyon karsisina oturtuluyor. Bir kac til sonra eline tablet veriliyor. Daha sonraki yillarda internetle tanisiyor. Sonrasi ozenti bir arkadas hayatj vs derken hayati bos isler pesinde suruklenmekle geciyor. Malesef gencligi teknolojiye kurban ettik. Evlenmek istiyorum ama cocugum olsun diye hic dusunemedim. Cunku bu devirde cocuk yetistirmek kadar gozumu korkutan baska bir sey daha yok.

Bazı anneler var ki uğraşmamak için kendisi veriyor tableti çocuğunun eline.

Sürekli bahane buluyormusum gibi görünmek istemiyorum ama onlarda yazma isteğini nasil uyandırabilirim? Sınavda cevaplarını bile kısa kısa yazıp çıkmak istiyorlar. Ne tür kitaplar ilgilerini çeker? Zorunlu tutmasam, notla odullendirmesem yapmazlar. Gerçi yapmayan yine yapmıyor. Not falan umrunda değil.

Evet teknoloji bagimlisi cogu ama zaten devlet de istihdam saglamiyor habire universite bolumleri aciliyor milyonlarca mezun yigiliyor.. Sonuc = işsizlik.. bunu cocuklar gormuyor mu saniyorsunuz.. aileler bile bikmis durumda okusa nolacak atanacak mi sanki gozuyle bakiyolar ilginc

Bu ülkeye yapılabilecek en büyük kötülük telefon ve internetmis ben bunu anladım artık. Ben de lise ogretmeniyim. Geneli hayati ciddiye almayan geleceğe dair hayalden başka birseyleri olmayan çocuklar. Doktor olmak, mühendis olmak istiyorum der kitabın yüzünü açmaz. Sınav yaparsın bin tane şikayet isitirsin. Bazen gerçekten bende mi bir sıkıntı var ben mi sınav hazırlamayı bilmiyorum diyorum. Ama sonunda itiraf ettiriyorum dün akşam 3 saat ders çalıştım nasıl bu notu alırım. Ben anlatmak için 2 ayimi veriyorum o 3 saatte herşeyi sular seller gibi ezberlemis. Allah bu vatanın yardımcısı olsun diyorum. Çok bilinçli gençler de yetişiyor elbette ama ne yazikki onlar azınlıkta.

İşte tam da bu noktada okulum eğitim boyutunun devreye girmesi lazım. Okul sonuçta ders-sınav dışında çeşitli sosyal faaliyetlerle öğrenciyi bir bütün olarak ele almalı. Tabii bizim ülkemizde bu adeta ütopya. Okullarda da öğretmenlerde ve idarelerde, top yekün tüm eğitim bürokrasisinde bu istatistik hırsı olduğu müddetçe bunlar mümkün değil.

İngilizce. Onu da düşündüm ama imkanı olmayanlar ne olacak? balbazaar wingardium

Ben de öğretmenim ve aynı dertten muzdaribim. İnanın tek tek hepsini çok seviyorum çocukların ama toplu halde ne ders dinliyorlar ne bir şey.. Üzülüyorum, gelecekleri için endişe duyuyorum. Her gün bir dersimin yarısı onlara bunu anlatmakla geçiyor. Ama heyhat.. İş ailede bitiyor. Ailenin eğitemediği çocuğu ben 40 kişilik sınıfta eğitebilir miyim? Hem de ağaç yaşken eğilir. Sınıfa girdiğim halde ben hiç gelmemişim gibi devam ediyorlar. İlla yüksek sesle uyarmam gerekiyor. Sonra yine öğütler öğütler.. Kendileri de o an hak veriyorlar ama sonraki ders aynen devam.. Geleceğe dair ümitlerim azalıyor benim, mesleğimden zevk almamaya başladım artık..

Bu konuda biraz da kendinizi sorgulamanız gerekir neden böyle diye. Yanlış anlamayın lütfen Söylediklerimi ama biz lisedeyken de bazı hocaların dersinde çıt çıkmazdı bazılarını da kimse takmazdı öğrenci dinlemek istemiyorsa bence bu biraz sa Öğretmenin tavrıyla alakalı olabileceğini düşünüyorum. Hakimiyeti sağlayabilmek sizin göreviniz. S sassyassyy Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Yapılandımacı yaklaşım bunun için var, derse onlari da aktif edebilirsiniz. Bransiniz ne bilmiyorum ama gündemden magazinden teknolojiden de konuşup ilişkilendirip bir şekilde derse dahil edebilirsiniz

Çocukları hazırcı yetiştiriyoruz sorun bu. Yemek yemiyor yesin yesin diye kaşık elimizde koşturuyoruz. Bırak oysa acıkınca kendi yemek istesin. Hiçbir çocuk kendini açlıktan öldürmüyor. Ödevi oluyor yardım etmek yerine direkt biz yapıyoruz. Büyüyor biz evlendiriyoruz, parasını eline veriyoruz, aile apartmanında oturtuyoruz. Çocuklar çabalamayı, mücadele etmeyi bilmiyor. Hazıra konmayı biliyorlar sadece.

Hocam olay cezaların kaldırılması ve zorunlu sınıf geçmeden dolayı oldu. Okuma yazmayı bilmeyen lise mezunları var ülkede. Üniversiteye gidip oran orantı problemlerini dahi çözemeyen çocuklar var. E onlar da niye uğraşsın ki her şekilde geçiyolar heryerden.

Ben sahsen bu konu da cocuklari suclamayi ya da nasil tabir ederseniz oyle diyelim dogru bulmuyorum Cagin gerekliligi ile anneler calismak zorunda cocuklar daha kucucuk yastan krese basliyor Okulhayati 4 yasinda baslayan insanlardan bahsediyoruz bikkinlik olmasi bence cok normal Eve geliyor bakici abla, annesi babasi geliyor zaten psikolojik olarak, fiziksel olarak yorgun bitmis bir halde Birlikte bir yemek yeniyor yeniyorsa da o da Ilgilenemeyen anne baba maddi olarak cocugum geri planda kalmasin diye tablet, kiyafet, oyuncak, telefon cagin gerekliliklerini yerine getiriyor Yani anne babayi da suclayamayiz elbet ama nesli biz yetistiremiyoruz bence Ve cok bos ozguveni olan, kirilgan, iletisim kuramayan, islerini halledemeyen, sokakta yururken iki lafindan biri kufur olan bir nesil yetisiyor ne yazik ki F

bu doğrudan çocukların suçu değil değişmesi gerekn sistem. ama o sistemi sistemin hatalarını değiştirmek içinde eksikleri çok olsada bunu kabullenip başarılı olmak gerekiyor. ama çocuklar daha küçük ve bu olgunluğu birden kazanamazlar. sabırlar diliyorum :)

Teknoloji bağımlıları hepsi kesinlikle

Çocukların geleceğe dair ümidi, hayali yok ondandır.

Yorumlarda dehşete düştüm. Fizik gereksiz bir ders mi? Coğrafya gereksiz mi? Bunlar olmasın meslek uygulama olsuna yazanlar var hanımlar zaten meslek liselerinde bunlar yok diye meslek cikislilar üniveriste sınavlarını kazanamıyor. Fizik bilmeyen coğrafya bilmeyen hayatın işleyişini nasıl anlar ne boş konuşuyorsunuz. Öğrencilerin okula ilgisizliği derslerle ilgili değil yeni jenerasyon internet tv olmadan 10 gün geçirebilir mi geçiremez çünkü anne babaları da geçirmez. Anne babadan gördüğünü yapıyor çocuk. Herşey evde bitiyor

Ortaokulda görev yapıyorum ders saatlerimin çoğu 8. Sınıflar ile geçiyor. Sınava kalan 25 güne rağmen çalışma namına ne bir istek ne bir heves var. Okula getirilen tablet ve telefonların haddi hesabı yok, enerjileri yok derken neyi kastettiniz anlamadım ama bizim ogrencilerin libido enerji şu an tavan olduğu için zaptetmek mümkün değil. Ağızlarda sakız ellerde oje saçlar maşalı gezmeye geliyorlar okula, yapmayın etmeyin dedikce daha azıtıyorlar. Arkadasin birisi demiş kitap alin diye okulumda her sınıfın kütüphanesi var sınıf ogretmenleri ve öğrencilerin ihtiyaçları doğrultusunda kitaplar alındı her gün bir saatimiz okuma saatidir, her ay kompozisyon yarışmaları yapılır, resim yarışmaları, futbol turnuvaları, spora teşvik çok fazladır. Okuldan uzun kosuda il birincimiz var hatta, il dışına gezilerimiz olur bazen pikniğe gideriz, şimdi de mezuniyet balomuz olacak. Ama yeterli mi hayır bunlar hiçbir öğrenciyi motive etmiyor sanki okumak meslek sahibi olmak boşmuş gereksizmis gibi bir izlenim var hepsinde. Derslerden kaçmalar denemelere girmememler ne ararsanız var.

Sikinti cogunlukla ailelerde bence. Sonrasinda da cevrede.

Maalesef oyle ben ortaokul bunyesinde ozel egitim sinifinda calisiyorum. Bazen diger cocuklari gozlemliyorum hepsinde bir isteksizlik ve vurdumduymazlik hakim. Ders beden eğitimi hoplayıp ziplamalari gerekirken dizilmisler oturuyorlar. Orta yolda ilerleyeni cok nadir. Ya bitkin bir grup var ya da fazla enerjik ama bu enerjiyi olumsuz seylere harcayan cocuklar.

Nacizane fikrim şu olabilir öğretmenim. Önceden söylemeyin mesela ben şöyle yapıyorum. Nükleer bir tesise ait tanıtım filmi izliyoruz. Mesele enerji kaynakları ülkemizde nükleer santral olması sizce nasıl sonuçlar doğurur. Olumlu olumsuz bi sürü fikir geliyor. Sonrasında Begüm fikirlerini çok sevdim. Pembe text marker kalemimi sana hediye etmek istiyorum diyorum. Önceden fikrinizi beğenirsem kalem hediye edeceğim demiyorum. Bazen 4 hafta hediyesiz geçiyor. Bazen haftada 4 hediye veriyorum. Ne zaman geleceğini bilmedikleri için hep tetikteler:)))

Haklısınız. Ben de çocuğuma asla bir meslek dayatması yapmayacağım. Hatta mümkünse issiz bir mühendis olacağına işini severek yapan bir fırıncı olsun. Kendi hayatini nasıl kazanmak istiyorsa öyle kazansın. Ve dediğiniz gibi ona yapabileceğim en iyi yardım ilerde kullanabileceği güzel bir yatırım. İlla da okullara tonla para yatırınca cocuklar başarılı olmuyor. Her şey okumak değil.

Sistem tamamen öğrencinin rahatı için düzenlenmiş. Evet dediği gibi sınıfta kalması için çok büyük bir çaba sarf etmesi lazım. Önceden sene sonu kurullarına veli çağırılırdi. Çocuğun durumu anlatırdı. Veli kendisi hocam bırakın kalsın derdi. Şimdi veliler gelip bizden hesap soruyor düşük notlari için. Çocuklara suç bulamıyorum. Durup dururken bu hale gelmediler ki

Evet kreşler Türkiyede farkli biliyorum fakat hepsi kotü olamaz ya? En azindan 2 yaşinda başlayabilir. Ben şahsen kreşi bir bakicidan daha güvenli buluyorum. En azindan kreşte daha çok insan var ve daha çok insan = daha çok kontrol. Ki sorun sadece kreş değil ki. En basitinden sürekli annenin cefakar vefakar rolü oynamasi. Sanki baba hiç yokmuş gibi. Burda "ben babasina ancak yarim saat verebilirim" diyen öyle çok ki. Hali ile o çocuk anne tarafindan çok ters bir psikoloji ile büyüyor. Anne onu çok fazla hayatin merkezine aliyor. Ben burda kizimi arada bir hafta sonu annemlerde birakirim dogduğundan beri dersem taşlanirim. Ama benimde uykuya, eşim ile gezmeye ihtiyacim var. Bu ihtiyaci çoğu kadinlar siliyor ve tek çocuklari için yaşiyorlar. Hali ile çocuklar daha zor hayata atiliyorlar.

Bana gore biz Turkler cocuklarimizi iyi yetistiremiyoruz. Bu yetistirememe olayi yurtdisinda da devam ediyor. Ben Hollanda'd yasiyorum kutuphane gorevlisiyim. Yabancilarin cocuklari haril haril kitap alir okurken bizim cocuklarimizi kutuphanelerde göremiyorum. Hadi cocugu biraktim, annesi babasi da elinden tutup getirmiyor. Imreniyorum okuyan cocuklara. Yegenlerim var elimden geldigince kitap sevgisini asilamaya çalışıyorum. Sık sık kutuphaneye goturuyorum. 2bucuk yasindaki yegenime bol bol okuyorum. Teyze bana kitap getirdin mi gel okuyalim diyor biliyor kutuphanede calistigimi :)) Ama okumamak bizim en buyum sorunumuz. Durumun ciddiyetini kutuphanede calismaya baslayinca anladim. Elin cocugu kutuphaneye geliyor, şu konu hakkinda kitabi nerden bulabilirim diyor. Bu cocuk 10 yasinda var yok tek gelmis kitap bakmaya. Hayran kaliyorum. Gecen bir Turk kadinin ogluna yardimci oldum. 11 yasinda cocuk. Buranin dilini zor konusuyor. Konusunu internetten bulurum yaparim yeaa kafasinda. Oturduk kitaptan yaptik cogunu mecburen ben yazdim cocuk ilgisiz. Annesini cok caresiz gorunce yardim edeyim dedim ama cocugu gorunce icimden bosa kürek cekiyorsun be bacim dedim. Bizim dna'miz da mi bir sorun var ne anlamiyorum. Burda yetişen Turk cocuklari da maalesef cok gerideler.

Çocuklar da bu yüzden boşvermisler işte. Hangi birine çalışsınlar. Sayısal öğrencisine hem İngilizce hem Almanca dersini zorunlu tutarsan, o kadar alan dersinin yanında bir de bunlara çalışmak zorunda kalırsa sonuc bu olur. Öğretmen ne yapsın peki? Yoruluyorlar haklılar ama ben hiçbir şekilde hiçbir şeye calismayan, katılmayan öğrenciler için endiseliyim. Okula gelip bütün gün yatıp eve giden bir topluluk var. Şikayet bile etmeyen bir grup var. Kopmuslar hayattan. bombshell Merhaba, ben yaşayan

bir dersi bir öğretmen verıyor. butun dersleri bir öğrenci beynine atmaya çalışıyor ve başarı beklenıyor. sistem yanlış.

Milli eğitim bakanlığına aday olun lütfen Canla başla oy toplarım size

Çocukların suçu degil ailelerinin suçu. ilgi alaka yönlendirme yok. ben dogurdum okula verdim görevim bitti modunda aileler. e enerji içinde düzgün beslenme şart. hangi okulda tost simit dışında yemek varki. tostla simitle enerji bu kadar olur bombshell Merhaba, ben yaşayan

Gerçekten de böyle, ortalık sevgisiz, desteksiz çocuklar ile dolu. Bence okulda güzel bir konferans hazırlayabilirsiniz. Hem öğrencinin hem velilerin katılacağı şekilde ön konuşma ardından vieolar ile yaşanmış olaylar ile destekleyebilirsiniz. Çok güzel bir motivasyon olur sınav haftası öncesi :)

Lİsede her öğrencide az çok whatsapp destekli bir telefon vardır whatsapp grubu kurun anlattığınız konulara yetecek kadar ingilizce komuşmalarını türkçenin yasak olduğunu söyleyin en çok aktif olan kişininde sınavına ek puan vereceğim falan diyin olmadı instagramda çok güzel dil sayfaları vae kolay kelime ezberleri bütün sınavın o instagram hesabından çıkacağını söyleyin rastgele hesabın hikayelerine bile denk gelseler yeter yani kelime bilgileri olur hiç yoktan

Ve ben gercekten cok uzuluyorum Bir cok kuzenim yegenim var Bu tertemiz piril piril kafalarin tv, telefon, tablet arasinda bombos bir sekilde o ne giymis bu nereye gitmis kim ne yemis muhabbetleriyle dolmasi gercekten cok uzucu . push ; M Missbohem Bu dünyada huzur yok tek ayak

Keşke benim de branşım buna uygun olsa ama sınav yapmak zorundayım ders anlatmak zorundayım. İnanın 40 dk ders yapmıyorum. Dersimde güncel konular da var. Onlarla ilgili birşeyler de paylaşıyorum. Ama bizim zamanımızdaki gibi değil. Öğretmen öğrenci ilişkisi not üzerine kurulu artık. Öğretmene vefa yok. Hak etmedikleri notları çatır çatır vermek zorundaymisiz gibi isteyip, vermeyince düşman olan bir grup var karşımızda. Teşekkür yok sürekli şikayet var.

Tabi ki bazı okullarda durum aynı olmayabilir. Ben de Anadolu lisesinde çalışıyorum ancak sadece ismi Anadolu. Bu saydiginiz özellikler bizim öğrencilerimizde yok malesef H

Öğretmen değilim ancak şunu söyleyebilirim ki lise çağındaki çocukların umudu yok O okulu bitirdiklerinde %90 ı hiç bir şey olamayacaklarını, en iyi üniversiteyi kazanabilseler bile işsiz kalacaklarının bilincindeler. Eğitimde büyük hatalar yapıldı, tek suçu televizyona, internete yüklemek doğru değil, eskiden meslek liseleri vardı ve bu okullardan mezun olan çocuklar çalışabiliyordu. Teknisyen, ön muhasebe personeli gibi ara meslek gurupları vardı, üniversite kapasitesi olmayan çocuklar meslek sahibi olabiliyordu ve bizim zamanızda dersane bile yoktu. Dersaneye gidene aptal gözüyle bakılırdı, okulda anlamadı da ekstradan anlatılmaya çalışılıyor diye düşünülürdü. Hepimiz zehir gibi çocuklardık. Sistemle oynaya oynaya aptala çevirdiler çocukları, artık hiç birinin hedefi yok, 3-4 yaşında kreşle başlıyorlar eğitime ama bir halta yaramıyor çünkü içi boş. Çocuklar böyle de veliler farklı mı? Hayır, evinde kitap görmeyen çocuğa öğretmen okumayı ne kadar sevdirebilir. 3-4 yaşında hatta daha küçük kreşe başlamış, ebeveynlerini zar zor günde bir saat gören çocuk ne öğrenebilecek ya da o kadar küçük daha muhakemesi gelişmemiş çocuğa öğretmen ne verebilecek. Ben o kadar küçük çocukların kreşe de verilmesine karşıyım. Eskisi gibi 7 yaşında okula gitmeli çocuklar. Öğrenciye de öğretmene de yazık oluyor maalesef

Katılıyorum size. Bomboş bir nesil yaratmak istediler ve yarattılar. Aile baskısı yüzünden asla yeteneği olmayan bölümleri seçip tıp ya da mühendislik kazanması beklenen öğrencilerle dolu sınıflarım. Tek yapabildiğim bunun yanlış olduğunu anlatmak hem kendilerine hem de görebildiğim kadar velilerine. Ama aldığım cevap hep aynı. "Hocam diğer bölümlerde meslek yok" . Bu bilinci bir türlü oturtamadim ve bu cevabı duymaktan çok yoruldum.

Çok güzel bir şey yapmışsınız bence. Bakın size bir şey anlatayım. İlkokula gidiyorum matematik konusunda gerçekten berbatım karne günü eve dönüyoruz yanımda bir arkadaşımla, karneme bakıp "bunu eve nasıl götüreceksin ben anneme bunu göstermeye utanırım ama sizinkiler alışmıştır zaten" dedi. Karnemde 1 tane 2 vardı, beraber yürüdük ben bizimkiler bana karışmıyorlar dedim. Onun da bir tane 4'ü vardı karnesinde, o gün kapıda onu beklerken annesi terlikle bütün mahallede kovaladı kızı. "Nasıl bunu getirirsin bana utanmadın mı hiç, yüzümü kara çıkarttın neden hepsi 5 değil!" diye bağıra bağıra. O kız ilköğretim boyunca hep başarılı oldu. Sonra büyüdü, iyi bir liseye gitti notları iyi olduğu için ve o zorla şişirilmiş balon patladı. Sınıfta kaldı, üniversiteyi kazanamadı ve hoş olmayan şeyler yaşadı. Kendi sorumluluklarını alamayan insanlar yetiştirdiğinin farkında değil bu kadar müdahil olarak eğitime veliler gerçekten.

herdedigi yapılan ozgur neslin cocukları... hanı annaneler babaanneler ıyı yetıştıremıyor bakamıyor diye uzaklastıırlıp el bebek gul bebek buyutulen bir nesıl... aslında daha ıyı olmaları gerekmıyormu... pamuklara sarılıp buyutuluyor şimdiki nesil... valla ogretmenımız candı canımızdı... saygımız sonsuzdu... bunda katkı annemızındı babamızındı... disiplın sıfır... sevgı ayrı sey disiplın ayrı sey...

Onlara hayata dair düşünmeyin aşılayın ne öğretmenisiniz bilmiyorum Ams mesela Sınıfa 30 tane kitap aldırın herkes bu Kitapları okumak zorunda olsun dönüşümlü olarak okusunlar. Onlara bol bol kompozisyon ödevi verin, ödüllü filmlerden sınav yapın düşünmeyi sağlamalarına Katkıda bulunun. Ne yazık ki çok boş bir gençlik kapıda

Konuyu okudukça doğmamış evladımı açıktan okutasım geliyor yemin ederim ehehe. Ben vereyim bari eğitimini. :) Keşke "homeschooling" olayı bizde de olsa ya. İlla okulda sosyalleşmesi gerekmiyor zaten.

Ogretmen arkasalrim. komsularim var hep bu ifadeleri duyiyorum onlardanda. Cocuklarimizi okula yollamaya korkar oldum simdiden dusunuyorum kara kara

İşte zaten medya aile çevre en büyük etken. Dizilerde çok önemli pek çok tv dizisi genel ahlaka Aykırı vurdulu kırdılı şiddet içeren Oyuncuları kahraman gibi Görüyorlar onlara bu şekilde lanse ediliyor.

Eğitimde 8. yılım. Ben farklı düşünüyorum. Eskiden eğitim zorunlu değildi, akademik olarak meslek edinmeye uygun gençler eğitim alırdı. Akademik eğitime devam etmeyenler meslek edinme yoluna girerdi. Şimdi ortaöğretim zorunlu, çocuk kendini tanıyor ya da akademik eğitim almıyor ancak okula gitmek zorunda. Büyük ihtimalle üst eğitim kurumuna devam da edemeyecek. Meslek edinebileceği yaşları okulda gün doldurarak geçiriyor. Sistem işte böyle gençlerin geleceğini çalıyor, istatistikleri arttırmak adına gençleri ortaöğretime zorlamak ne kadar mantıklı varın siz düşünün.

Bizim İngilizce öğretmenimiz de çırpınıyor Geçen hafta bi etkinlik yaptık çok hoşuma gitti. Dilek kurabiyesi. İçinde ingilizce cümlelerle fal yazılı kağıtlar. Herkes 20 cümle yazdı, kendine ait. Sonra o kağıtları katlayıp kurabiyenin içine koyduk. Sınıfta kırıp yemişler. İçinden çıkan fallarını okumuşlar. Çok eğlendik diye diye anlatmıştı bizimki.

Ben avrupada yaşiyorum ve burda çocuklar 2.5 yaşinda ana okuluna gider. Hatta daha önce bir çoğu kreşe gider ve anne baba çalişir. Ancak çocuk ile çok güzel zaman geçirilir. Hafta sonu olsun, tatil olsun hemen çocuğa göre bir aktivite yapilir. Lunapark yada normal park, yada hayvan sevgisini aşilama adina bir çiftliğe götürülür,.. Yani hep çocuk endeksli. Günün sonundada çogu mesela dişarda yemek yer yada birşey içer çünkü sadece çocuk değil, ebeveynin rahatida önemli. Bunun yani sira çok bağimsiz büyütüyorlar. Yani isteniliyor ki kendi başina birşey yapsinlar, yemeklerini yesin, kiyafetlerini giysin. Halbuki Türklerde öyle mi? Çocuk doğduğunda bile hemen ayni odada yatilip, eşi başka odaya aliyorlar. Uyku eğitimi bile verilmiyor. 2 yaşindaki çocuğu halen salliyarak yada gec saatte yatiriyorlar. Cocukta uyku problemi olduğunda nasil konsantrasyon olsun? Herşey için küçük bulunuyor. Cocuk iste hayirdan anlamazmiş. Aman kreşe gitmesin daha küçuk,.. Sonra ne oluyor, 6 yaşinda ilk okula başladiğinda yariş ati oluyor. Saatlerce ödev çözme, hatta etüdler. O eğitim vermeye kiyamadiklari çocuklarin birden çok uslu çok iyi ve ayni zamanda çok sosyal olmasi bekleniliyor. Eh bu çocuk liseye gelinceye kadar elbette bikmiş oluyor. Yani sorun bu çocuklarin erken eğitim hayatina atilmasi değil. Yada anne babanin çalişmasi değil. Sorun sistem ve bakiş açisi.

Valla kabahat ana babalarda, ogretmenlerde, sistemde. Hic cocuklarda suc aramayalim, once kendimize bakalim. Cocuklarin yedigi ictigi ne, ekmek, makarna, seker, abur cubur Hareket edebilecegi bir alan var mi, yok, spor merkezi var mi, guvenilir, ucretsiz, ya da cok makul fiyatlarda, yok Cocuklarin ilgisini cekecek bir okul sistemi var mi, yok. Test cozmekten baska bildikleri birsey var mi cocuklarin, yok. Hava, su temiz mi, meyve sebze saglikli mi, degil Et sut yiyip icebiliyor mu bu cocuk, cogunlukla hayir Ne veriyoruz da biz ne bekliyoruz bu cocuklardan. Anneligi sadece cocugun terlemeden buyutmek ve tika basa doyurmak olarak goren bir toplumuz biz. Kabahatin buyugu bizde yani.

Buldum yazıyı ekliyorum: BUNU MU İSTİYORSUNUZ - Çocuğunuz; Varsın, bir çivi bile çakamasın... ama, dersleri iyi olsun. Varsın, omuzlarda cenaze taşıyanlara bön bön baksın... ama, matematiği düzgün olsun. Varsın, evin çalan telefonuna cevap veremesin... ama, notları yüksek olsun. Varsın, eve gelen misafirlerinizle üç kelime konuşamasın... ama, fen lisesine gitmiş olsun. Varsın, ağlayan bir çocuk görünce ona gülsün... ama, sınıfın birincisi olsun. Varsın, kendisinin fazladan harçlığı olduğu halde; kantinden simit alamayan çocuklarla alay etsin... ama, öğretmenlerinin gözdesi olsun. Varsın, başını okşayıp hatırını soran bir yetişkine dönüp; " Ya siz nasılsınız efendim..." diyemesin... ama, yabancı dili mükemmel olsun. Varsın, oyun arkadaşları olmasın... ama, sınavlarda "on" çeksin. Varsın; Taziye nedir, bilmesin, Başın sağ olsun ne demek, anlamasın, Geçmiş olsun kime denir, niçin denir, haberi olmasın, Uğurlar olsun, ne anlama gelir farkında olmasın, Ama... karneleri süper olsun. Evet... varsın, tek dostu olmasın... ama, iyi gelir getiren bir mesleği olsun... öyle mi... - Bu çocuğu bu hale nasıl mı getirdiniz: Bandı üç ay geriye sararak, çocuğunuzla "nelerden ibaret" olan iletişiminizi dinlemek ister misiniz; "Oğlum, çıkar üstünü-başını... doğru derslerinin başına... Kızım, öğrenemedin gitti şu işi... hafta içi sokak-mokak yasak... Ne gezmesi... sen önce ödevlerini bitir. Oyun mu... gelmeyeyim yanına... Geçen dönemin berbat karnesini unuttuğumu sanma... Birazdan tek tek bakacağım ödevlerine... Yavrum, bıktım ama her akşam ders çalış demekten... Şu odanın hali ne küçük bey... Hayır efendim... siz de ana-baba olunca her akşam bol bol televizyon izlersiniz... Haftaya veli toplantısı var biliyorsun değil mi küçük hanım... Çocuklar... kesin şamatayı da elime sopa almayayım... - Çocuğunuzla bilmem ama, bu tarzınızla kimseyle iletişim kuramazsınız. - Mesela, çocuğunuz hakkında şunları hiç merak ettiniz mi: Elinin neye yatkın olduğunu, Gönlünün neler arzuladığını, Dilinin neye uyumlu olduğunu, Gözlerinin zevkini, Hangi oyunlardan hoşlandığını, Neleri "merak" ettiğini, Arkadaşları ile en çok hangi oyunları oynadıklarını, Hangi oyunlarda başarılı olduğunu, Futbolla ilgisini, basketle arasını, satrançla havasını... hiç merak ettiniz mi acaba. Bisiklet sürmeyi öğrenip öğrenmediğini, Resim dersiyle ilgisini, Müzikle arasını... hiç mi sormadınız... - Öyleyse çocuğunuzla: Ayağı yere basan bir iletişim kuramazsınız. Her sözünüze tepkili olması, Lafı ağzınıza tıkaması, Bazen de sizi terslemesi, Hayallerinizin suya düşmesi... hep bundandır... canım kardeşim. ÜSTÜN DÖKMEN Yani ilgisizlik değil, yanlış ilgi sürekli aynı konularda sık boğaz edilmek de bitiriyor çocukları. Hep bi bıkkınlık hali gençlerde... Bilmiyorum velilerle bir gezi-piknik gibi etkinliklerle bir araya gelmece, çocuklarla birkaç kez bahçede ders işleme ve hatta branşınıza göre hayallerini içeren kompozisyonlar, biraz düşünceye sevk edecek şeyler daha doğada-daha insan içinde, daha ders katılığından uzak... Dört duvar arası insan yılıyor. Evde aynı-okulda aynı... Sistem tuhaf, sistem yapboz, sistem robot...