Canım konu sahibesi öncelikle olan olmuş ve bir evlilik yapmışsın fakat yaşın çok genç hiçbir şey için geç kalmadın güzelim. Eşine karşı hatalar olarak saydığın şeyler insanlık. Sen o gün yemek yapmak istemedin yapmazsın. Bunu hata olarak saymak için senin düzenli olarak eşini aç bırakman ve başka şeylere öncelik vermiş olman gerekir. İnsansın elinden gelen bu kadar eş kişisi hünkarımız değil o da sana yardım edecek. Temizliği de yemeği de birlikte yapmanız gerekir. Senin yemek yapamadığın gün eş kişisinin elinden makarna mı gelir onu yapacak. Sen cariye değil eşsin. Eşin seni manipüle ederek kendisine bağımlı hale getiriyor. Güzelliğinin ve gençliğinin farkına varırsan belki onu terk edersin korkusu var. Ama ne münasebet. Sen genç ve güzelsin. Kilolu musun aman boşver canım ne derse desin verirsin alınıp verilen bişey. Kendine kocanın verdiği kadar değil kendi biçtiğin kadar değer vermelisin. Sen değerli bir kadınsın. Boşver onu ve kendin için çabala artık. Yemek mi yok kalksın yapsın hakaret mi ediyor sensin de geç. Babanın evine mi git diyor sen git ben niye gidiyorum de geç. Boşanmak gibi bir alternatif de var ama sanırım bunu yapmak istemiyorsun.

Öyle yapmaya çalışıyorum fakat "çocuk istemiyorum" demeye dahi hak tanınmadı bana bu evlilikte. M

Maalesef, en çok da bu yüzden çekiniyorum. Hala okurken nasıl tek başıma yaşayabilirim bilmiyorum. Kardeşim yanlız yaşıyor belki onunla ev arkadaşı gibi yaşayabilirim fakat nasıl olur bilemiyorum dogadostupanda

Daha çok gençsin çok çocuğunun olmaması çok iyi olmuş boşanınca tüm bağların kopacak Ev işi yapmak kadının görevi değil bir lütfu Bende arada boşlarım yapmam ne var bunda insanlık hali Boşanmak sana iyi gelecek sen kendini boynunu güneşe döndüremeyen bir güne bakan gibi düşün her tarafın zehirli sarmaşık boşanınca boynunu kaldırıp güneşe bakacak kendine yepis yeni bir sayfa açacaksın

Evet Kendim için çok daha güzel bir gelecek olduğuna inanıyorum, inşallah bir an evvel bu evlilikten kurtulmak dileğindeyim

22 yaşında 5 yıllık evliyim. 17 yaşında görücü usulü bir akrabamızla evlendim, kendisi benden 10 yaş büyük, hayat şartları diyeyim evlenmek zorunda kaldım. Bir yıl nişanlı kaldık fakat birbirimizi tanıyabilecek kadar beraber vakit geçirmedik, evliliğimizin ilk zamanlarında hep beni sevsin diye bekledim fakat beni sevmedi ya da sevgisini göstermedi bilemiyorum. Sonra bana karşı davranışları, mesafesi ve önemsiz tavırları beni kendisinden soğuttu, her kavganın ardından "babanın evine git, topla eşyalarını git, gözüm görmesin seni" gibi sözcükleri, ara ara fiziksel, sıkça pisikolojik şiddeti, yaptığım hiçbir şeyi beğenmeyişi ve her zaman yetersiz ve değersiz hissettirmesi beni kendisinden uzaklaştırdı. İlk zamanlar seviyorum diye kendimi kandırıyordum fakat son 3 yıl boyunca uzun uzun düşündüm, onu sevmiyorum ve istediğim hayat bu değil. Benim de hatalarım olmuştur evlilik sürecinde, zaman zaman yemek yapamamış, ev işlerini onun istediği gibi yapamamış olabilirım hatta oluyorum farkındayım fakat bunu düzeltmek için de çok fazla emek verdim, kendisi bilmiyor ya da bilmek istemiyor. Yaptıklarını da inkar edemem, açıktan eğitimimi tamamlamam konusunda teşvik etmesi ve desteği sayesinde eğtimimi tamamlıyorum. Özünde iyi bi insan, bi abi, bi arkadaş/ komşu/dost olarak çok iyi biri fakat koca olarak... Dışarıya çok iyi fakat evde bana çok yabancı. Mesla 5 yıl boyunca hiç beraber vakit geçirmedik, annesiyle birlikte kalıyorduk 1 yıldır ayrı evdeyiz fakat yine de beraber vakit geçiremiyoruz, söylediğim zaman benim işten fırsatım mı oluyor diyor, fakat evde boş kaldığı zamanlarda bile bana zaman ayırmak yerine telefonuyla oynuyor ya da arkadaşlarıyla dışarı çıkıyor. Kilolu bir kadınım, ne zaman kilo vermek için çabalasam hakaretleri, alayları benim tüm moralimi bozuyor ve en başa dönüyorum. Çocuk yok, pco'luyum, kilo da olunca olmuyor çocuğum. Zaten istemiyorum da ama bunu bile onunla paylaşmıyorum. Boşanmak istiyorum fakat nasıl yaparım, onunla boşanma konusunu nasıl konuşurum bilemiyorum, çok bunaldım, sevmediğim bi adamla yaşamak çok zor geliyor, her günüm bi işkence sanki.

Çok kez anlatmayı denedim, gerek kavga ederek gerek sakince ama benim kendimi ifade etmeme müsade etmiyor, olayları kendi bakış açısından değerlendirip her şey benim hatammış gibi manipüle etmeye çalışıyor. Defalarca kez kendimi anlatmaya çalıştım fakat nafile, düzeltmeye çalışmasını geçtim, beni dinlemiyor bile. M

Açık açık konuşursanız durumun ciddiyetinin farkina varır. Erkeklerin bazıları geç anlıyor

Kendinizi ne kadar güzel ifade ediyorsunuz, çok takdir ettim. Sizin şartlarınızda pek çok insan kendini kocamı seviyorum diyip kandırabilirken siz sorgulamış ve bu eşi, bu hayatı istemediğiniz bilincine varmışsınız. Ne yapıp edin evden çalışabileceğiniz veya dışarıdan bir iş bulup kenara para atmaya bakın. Belli ki aileniz kızlarına pek destek çıkacak bir aile değil. O yüzden maddi kazancınız, birikiminiz olursa boşanma kararını daha sağlıklı ve kendinden emin bir şekilde verirsiniz. Hayatınızda güzellikler dilerim.

Konuşunca şiddete yönelen bir insanla konuşulmaması gerektiği düşünüyorum. Tabi söz konusu boşanma kararı olduğunda konuşmadanda olmaz ama seçili cümlelerle planlı programlı kendini korumaya alarak safi. naz

Ne güzel ifade etmişsiniz kendinizi. daha çocuk yaşta evlenenler hayatın telaşı içinde kendilerini anlamaya ya da anlatmaya vakit bulamıyorlar diyelim. Siz bunu becermiş gibisiniz ki çok gençsiniz de hala. Okul konusunda sizi destekleyip kilo konusunda aşağıya çekmesi eşinizin kasıtlı gibi; yani zayıflarsanız onu beğenmeyeceğinizi mi düşünüyor acaba? boşanmak maddi manevi anlamda zor bir süreç; ama çok gençsiniz aileniz kararınızı desteklerse neden yapamayasanız ki? Böyle hayatının baharında alınan hayati kararlar, radikal güzel değişimler beni bile heyecanlandırıyor burda. Üniv e girer kendinizden yeni bir siz yaratırsınız belki ne güzel olur..

Almanlarin bir sözü vardir: "Domuzun önüne inciler atmak".. Sizin durumda biraz öyle. Sizi dinlemek istemeyen insanlara kendinizi anlatmaya birakin. Adam hala sizi suclama ve manipüle etme derdinde.

Biraz da manipüle ediyor gibi. Aslında kararınızı vermişsiniz en önemli kısım bu.

Ailemle konuşmak istiyorum fakat bunu telefonda yapamıyorum, yüz yüze geldiğimiz zaman konuşmak doğru olur diye düşünüyordum. Başka şehirlerde birbirimizden uzaktayız ailemle

İlk olarak ailemle paylaşıp daha sonra kendisiyle konuşmayı planlıyorum, şiddet ve hakaretlerin kabul edemiyorum ve çok onurum kırılıyor...

Annenin yanına dön o zaman. Allah yardımcın olsun ama ilk amacın üniversiteye girmeye çalış işe gir hemen tekrar evlenme

Cocuk dunyanin en guzel seyi ama bir kadini geriye atiyor. Ozellikle bosanma asamasinda cocukla cok zor. Hamilelik, dogum, lohusalik, gazi yemesi derken eliniz kolunuz iyice baglanir, bosanamazsiniz. Su an valizinizi alip gidecek rahatliga sahipsiniz. Oncelikle sizin ilk muhattabiniz aileniz. Olasi bir bosanma durumunda kimin yaninda kalacaksaniz onunla goruseceksiniz. Sonra alip esyalarinizi cikip gideceksiniz. Bosanma isteginizi, gordugunuz siddeti vs esinize ozellikle mesaj olarak iletin ki evi terk etmeden dolayi size dava acarsa bunu kullanabilin. M

Çok küçük gençsin ne zaman bitireceksin okulu? Lise mi üniversite mi okuyorsun? Lütfen ailenle konuş ve hayatını düzenle.

Nasil geçineceksiniz ki? Eviniz ve geliriniz var mi? M

Konuşmak istediğim zaman bana kendimi ifade etmem için fırsat tanımıyor, "ben de şu sıkıntıları yaşıyorum, ben de bu sorunlarla karşılaşıyorum" gibi sözcüklerle sadece kendisi sıkıntı çekiyor, sadece ben ona problemler silsilesi yaşatıyormuşum gibi konuşuyor, benim kendimi ifade etmeme izin vermiyor maalesef. M

22 yaşında çocuk sahibi olmayı düşünemiyorum eğitimine odaklan

Çocuk yok yazısını görünce rahatladım. Benden bile küçüksünüz. İnşallah en kısa sürede kazasız belasız boşanır ve kurtulursunuz.

Teşekkür ederim, ben de kasıtlı yaptığının farkındayım. Benim zevk alarak yaptığım şeylerden beni uzaklaştırması bunu kanıtlıyor bana. Hiçbir beklentim yok, ne şimdi ne de boşanma aşamasında. Kendini değiştirmesini, böylece eviliğin sürmesini dahi istemiyorum. Tek ümidim bi an evvel boşanıp kendi hayatıma odaklanmak...

Yaşınız p kadar genç ki, ben o yaşlarda üniversitedeydim ve kendimi çocuk gibi görüyordum. Ders çalışıp üniversiteye gidebilirsiniz, istediğiniz mesleği edinebilirsiniz. Sorunlarınızdan ailenize bahsedin, psikolojik ve fiziksel şiddet var, kabul edilebilir bir durum değil. Pamukannesi83

Fiziksel psikolojik şiddet uyguluyor senle ilgilenmiyor al karşına konuş M

Akraba olduğumuz için ailemle paylaşmadan bunu yapmam çok zor maalesef annemin kuzeni kendisi

Şiddet konusunda psikolojik şiddet uyguladığını kabul etmiyor, fiziksel şiddet konusunda da, tenim hassas olmadığı için kolay kolay morarmıyor, o da "çok da hızlı vurmadım, hak ettin, çok sinirliydim" gibi sözler sarf ediyor.

Çok teşekkür ederim, fakat iş bulmam ya da çalışmam konusunda oldukça katı ve izin vermiyor, yoksa şimdiye çoktan çalışıyor olacaktım... M

İşte bu şekilde net konuştuğum zaman 'çok sinirlendim' bahanesine sığınıp şiddete yöneliyor

Benim de hatalarım olmuştur evlilik sürecinde, zaman zaman yemek yapamamış, ev işlerini onun istediği gibi yapamamış olabilirım hatta oluyorum farkındayım fakat bunu düzeltmek için de çok fazla emek verdim, kendisi bilmiyor ya da bilmek istemiyor. Ben nedense bu detaya takıldım, bir kadın yemek yapmak zorunda degıl, ev temizligi yapmak zorunda degıl, bunları yapıyorsa ne guzel ama oyle bir zorunlulugumuz yok, o musmula kocanı her acıdan memnun etmeye calısma yorulursun tecrube konusuyor, madem evlisiniz o yemek ve işi eleştiriyor sende onu kocalık yonunden elestır, ayrıca fızıkı olarakta sıddet gordugunuzu yazmıssınız, bu boyle olmaz darp raporu alın saklayın, devam ederse sıkayet ederım senı bana boyle davranamazsın de yıne devam ediyorsa bosan artık durmaa LADY VEGA İnan yok kimseye savaş

Bir basiniza her yere sigabilirsiniz. Ozellikle sizin aile yapiniza sahip aileler cocuktan sonra bosanmayi cok zor kabul eder. Pco kontrollerinde bir bahanr ile spiral taktirin derim. Yoksa karar verip adim atana kadar kucaginiza cocugu alacaksiniz

Hayır, boşanmak istiyorum fakat bu süreç nasıl gerçekleşir bilemiyorum. Kendisinin bana "eksiklik" adı altında sunduğu bahaneler yemek, ev işleri vs. Bunların zorunluluğum olmadığı bilincindeyim fakat o 'kadın erkek eşit değildir, erkek her zaman üstündür' zihniyetiyle yetişmiş düşünceleri de bu yönde her zaman maalesef ki. Tek isteğim ve duam bir an evvel boşanıp bu hayattan kurtulmak... + Sosyal medya kullanmıyorum, buna da izin vermiyor. Telefonumla ya da televizyonla da çok fazla vakit geçirmiyorum, sadece akşamları bir saat bazen bir buçuk saat kadar kitap okuyorum ki bu süre içinde de evi ihmal etmemeye çalışıyorum. Fakat yaptığım hiçbir şeyi yeterli bulmuyor ve her zaman eleştirmek için bi bahanesi oluyor.

Zaten psikolojik sorunu olduğuna şüphemiz yokta. Şiddete nereye kadar sessiz kalabilirsin ki? Üstüne Allah korusun birde çocuk olsa bundan hiç ayrılamazsın. Darp raporu alın. Aileniz biliyor mu size şiddet uyguladığını peki bilseler müdehale ederler mi? labellevie Guru Anneler

Gidin ailenizin yanina beklemeye sebep yok ki

Emin olun kendime güveniyorum ve el/alem ne der gibi bi korkum yok, kendi ayaklarımın üzerinde durabilecek kadar kendimden eminim fakat boşanma konusunda bu kadar ani karar verdiğimi düşünüp ailemin aklının karışması ya da bu durumu onaylamaması beni ürkütüyor M

Çocuk yoksa neyden çekiniyorsun. Elalemden mi. Daha kötüsüne düşmekten mi. Yasın çok genç. Her işin üstesinden gelirsin. Kendine güven

Mutsuzsan o duygu yıllar sonra kaybolmuyor. Sadece diyorsun ki keşke daha önce atsaymışım bu adımı. Yıllarımı heba etmek yerine. Denendi onaylandı

Açık açık boşanmak istiyorum diyemiyorum, ama yaşadığım sorunları anlatmak istediğim zaman beni dinlemek yerine "ben de şunu yaşadım, ben de bunu yaşıyorum" gibi sözcüklerle kendini üste çıkarıyor

O zaman konuşmak için hiç uğraşma aç boşanma davasını

Kendi başıma yaşamayı düşünüyorum, kimseye yük olmak istemiyorum dogadostupanda

kimin ne soyledigini bosverin sizin iciniz ne diyor ona bakın. Kalbinizin mutlu olmadiğı yerde hayatinizi heba etmeyin. Herkese söyluyorum hayat çok kısa bunu güzel degerlendirin. Ailenize anlatın önce. Sonra esinize bahsedin. Zarar vereceginden korkuyorsaniz yaninizda baskasi olsun aileniz olsun onlarn yaninda konuşun biseyler yapin ama mutsuz evliligi surdurmeyin.

Önce bu düşüncelerinizi eşinizle konuşun. Daha sonra karar verirsiniz

Çocuk yokmuş arkana bakmadan git derim bunu söyleyemeyecek birşey yok eşyalarını topla senden boşanmak istiyorum de çık git yepyeni bir sayfa aç.

Pcos var, kiloluyum, çocuğum olmuyor diye korunmamazlik yapmamani oneririm. Pcos olup beklemedigi anda hamile kalanlar var. Bosanmayi düşünürken bir de çocuk bağı olusmasin aranizda.

O zaman '' tamam dediğin gibi olsun suç benimse ve sen kusursuzsan, bana sevgini gösterip ben görmemezlikten geliyorsam eyvallah boşanmak istiyorum sonuç olarak mutlu değilim '' de Nasılsa her türlü kendini savunuyormuş.

Lise okuyorum, sadece 4 dersim kaldı şükür. Gidebildiğim en kısa sürede gidip aileme anlatacağım durumu. Annem ve babam ayrı, evliliğimle daha çok halam ilgileniyor, mutsuz olduğumu söylediğim zaman bana destek olması tek temennim, aksi halde yine de düzelsin kocan, evliliğine devam etmeye çalış derse gerçekten kaldıramamam

Gizli gizli doğum kontrol ilacı kullanıyordum fakat fark etti, tedavi amaçlı falan dedim ama tekrar kullanmama izin vermedi kendisi de çocuk olsun istediği için koruma konusunda çok olumsuz

Yarım yamalak okuduğumla söyluyorum. Önce kendi arada yemek yapmamayi ev islerini aksatmayi problem etmeyin bunlar gayet olagan seyler. Ayrica bosanmak istiyorsanız karsiniza alip ben mutsuzum bosanmak istiyorum diyeceksiniz. Boyle mutsuz devam etmene gerek yok. Niye kendini mutsuz bir hayata sürükleyesin.

Anladığım kadarıyla sevgi yokmuş zaten saygıda zamanla kendini yitirmiş. Bunu eşinizle konuşun bence aynı buraya yazdığınız gibi anlatın. Boşanma korkusu, çevre baskısından çekiniyorsunuz muhtemelen ama sizin mutluluğunuz önemli neticede. Zaten en ufak tartışma da babanın evine git derse ilerleyen zamanlarda kovarda. Umarım hakkınızda hayırlısı olur. Çocuğunuzda yokken kafanızda netleştirin derim. M