Ben de senin gibiyim Artik kasarlandim diyorum hayata karsi Ondan saniyorum

acı insanı taştan duvarlara çeviriyor. nasır tutuyor darbe alınan yerler. içimdeki küçüğü çok özlediğimi farkettim. ben de başlığı eski fotoğraflara baktıktan sonra açtım zaten. gözlerimin içinde adına hayat ışığı dedikleri birşey varmış, o artık yok... ZevMBM Öleceğiz, birgün. Hepimiz... tek ayak

yazamıyorum bile artık. önceden yazardım, yazdıklarımla ödü bile almışlığım var hatta. ama artık kalmi elime aldığımda sanki yine o hissizliğe dönüyorum. blog yazayım diyorum sayfayı açtığımda amaannn diyorum. anlatmak dertleşmek hepsi ama hepsi boş gibi sanki. size o kadar özendim ki anlatamam...

Yani birazda korkuları yenmek lazim. Şuanda etkilendigim birisi var ama hep kendimi geri cekiyorum farkinda olmadan karsimdaki kisiyi tersliyorum

aynen ben de böyleyim kendimi çok duygusuz kalpsiz mutsuz ruh gibi hissediyorum kendimi bildim bileli. hayatıma giren birileri oldu o kadar mutluydum ki etrafımdaki herkes ne kadar mutlusun neşelisin yüzün gülüyor diye fark etmişti şimdiyse bi espriye gülecek olsam aaa ilk defa güldüğünü gördük diyorlar, hep somurtuyorum istemsiz olarak, hayat dolu insanlara öyle özeniyorum ki yaşadıkları tüm zorluklara karşın hep bi neşe olumlu sözler, insana pozitif enerji veriyorlar

şöyle birşey oluyor bende, ben niye onu tanımaya çalışıyorum onlar beni tanısın diye düşünüyorum. belki anlamsız ama kendimi kasmayınca durum bu oluyor :)

Beni anlatmışsın sanki. Her cümlende kendimi buldum. Ben bu hale geldiğimi fotoğraflara bakarken farketmiştim. Eski fotoğraflaırmda kocaman, içten gülümsemeler. Şimdi ise tebessüm bile belli belirsiz. Acı çektim çok, hala da çekiyorum. Acı olgunlaştırır derlerdi, doğruymuş. Ama olgunlaştırmakla yetinmediği kesin.

Haydaaaaa yahu kim haksız o zaman ZevMBM Öleceğiz, birgün. Hepimiz... tek ayak

yaşananlar kadar yaşımız da önemli sanırım. olgunlaşıyor insan ve maalesef hani bir şarkıda vardı ya biz büyüdük ve kirlendi dünya işte büyüdükçe katılaşıyor yürekler. ben de zaman zaman böyle düşünüyorum duyarsız hissiz gibi ama gerçekten önemsediğim bir şey olunca duygularım aynı tazelikle dönebiliyor.

Bu hale gelmendeki etken nedir? L

klasik olacak fakat bende böyle umuyordum. Yani gerek görmüyordum. Evlenmeyi veya birisine aşık olmayı. Gereksiz gereksiz gereksiz.. Bakın benim karanlığım eşimle aydınlandı. Hani illa ki evlilik konusu demiyorum. Mutluluk illa ki eşle olmaz kariyerle olur derslerde başarıyla olur anneye hayırlı evlat ile olur. Bence bu geçici bi dönem. Belki daha yapmadığınız şeyleri yapmanız gerekiyor. Belki kısa bi uzaklaşma. Belki biraz özlenme ve özleme. Ne bileyim belki kendinizden biraz uzaklaşma. Ama bu durumun geçici olduğunu tekrar söylüyorum. Yeter ki içinizde kaybolmayın. Yada dibe vurun iyice arabeske bağlayın. İçinizdeki tüm bu hisleri dışarı vurun. Tertemiz olun. Yazıp yazıp yakardım ben defterlerimi hep.

Aslında depresif de değilim işin ilginci de o :) spora gidiyorum kendime bakıyorum, hayatım çok düzenli, aile ilişkilerim de öyle. sorun benim duygularımın yok olmuş olması

Insaniz iste zaman zaman oluyor inisli cikisli donemlerimiz.. Ben de boyleydim bir zamanlar stresten bosluktan okuldan is hayatina gecis donemlerinde ya da hayatindaki duygusal eksikliklerden falan falan... sonra ne oluyor ucuyor gidiyor. Bu durumlarin bu hislerin gecici oldugunu dusunun ve hayal kurun, her sey cok guzel olacak..

Dönem dönem her insanın kendini tükenmiş ve hiç birşeyden mutlu olmayan zamanları olur. Bence iyi düşünün iyi olsun. Bu sadece aşk için değil tabi ki. Yarın belki basit bir olay silkelenip o herşeye gülümseyen kızı geri getirir. Olumlu bakış açısı ve dua çok önemli.

insanlara olan güvenimi kaybettim sanırım

Ben artık inanmıyorum, birinin benim kalbimi attırabileceğine, yaralarımı iyileştirebileceğine. Ne bileyim, sanki gerek de yokmuş gibi geliyor. Duyguları alınmış bir biyolojik canlı gibiyim. Ne hiçbirşey yeterince üzüyor, ne hiçbirşey yeterince mutlu ediyor.

Alemsin valla. Durumun yumurta mı tavuktan çıkar tavuk mu yumurtadan çıkara dönmüş kız millet filozof mu samimiyet kurmadan seni tanısın L

oluyor bazen bir durağanlık. Nasıl üretkenlik oluyorsa durağanlıkta olacak ki birikecek duygular. Hiçbir şey üretemiyorum desenizde kendimden biliyorum zamanı gelince akacak kelimeler. Sadece bu dönemi kayıpsız atlatın yeter. Ben depresif hallerimi de çok severdim. En iyi malzeme o zamanlardan gelirdi bende de. L

Ben de aynıyım, 2 yıl önceye kadar neşeli, esprili mutlu bir insandım. Şimdi gülmek içimden gelmiyor, zorla tebessüm ediyorum. Yaşadığım kalp kırıklıklarından tükendim açıkçası, beni çooooook mutlu edecek o beyaz atlı prensin geleceğine inanmıyorum artık.

bence bunun bir çözümü yok. doğru yerlerde doğru insanlar sanırım tek çözüm...

Ben de eski günleri çok özledim, içten gülmeyi özledim, heyecanlanmayı mutlu olmayı eskisi gibi eğlenmeyi... Eski arkadaşlarımı filan. Çok arkadaşım vardı, hem değer verirdim hem de değer görürdüm. Şimdi ise çok nadir görüştüğüm birkaç kişi dışında arkadaşım kalmadı. Kimseyle arkadaş olamıyorum artık. Sıkılıyorum hemen. Genelde dertleşmek ister insan zor zamanlarında. Ama ben istemiyorum. Burada hep yazılanları okuyorum, geçiyorum. Kendi dertlerimi anlatmaktan bile sıkılıyorum, usanıyorum.. Hiçbir şeyin tadı tuzu yok. Hiçbir şey eskisi gibi değil. Olması da benim için çok güç. Kendime olan inancımı kaybettim, saygımı kaybettim. Çözüm aramak da gelmiyor içimden. Birşeyleri değiştirmek de. Boşvermiş durumdayım. Ne yazık.

acaba rutinlik olabilir mi?

son kısım hariç kendi yazdığım bir yzıyı okuyorum herhalde dedim. aynı duyguları paylaşıyoruz. bende etkisi farklı oldu bu durumun. kendimi herşeyden daha çok önemsemeye başladım. kimseye ihtiyacım yok kendime yetebiliyorum. en çok kendime saygı duyuyorum. bahsettiğim şey kesinlikle egoistlik değil ama. bence insan kendine inancını kaybetmemeli bu hayatta. dünyaya insanlarla gelmedim, insanlarla da gitmeyeceğim. amaannn diyorum. ama önceden olsa büyük ihtimal neden hiç arkadaşım yok filan diye ağlardım. ama sanki zaten yalanmış gibi düşünüyorum. bahsettiğim şey tam olarak bu işte, hiç birşeyin kıymeti yok, beni heyecanlandırmıyor.

Yaşadığınız sıkıntı yada zorluklar sizin hayata karşı gardınızı almış olmanıza sebep olmuştur belki.

İlk bikac cumleni okurken vende ayni seyi dusundum yasin kac bilmiyorun ama buyumesende olgunlasiyosun tercihlerinde begenilerinde ve mutluluklaruni bile secici davraniyosun zaten buyudukcede gercek hayati goruyosun cevrwn de olup bitenin farkindasin bu yuzden bole bazen bendede oluyokaramsarlasiyorum cevremdeki insanlar olse bile aglagcaak bi damla gozyasim olmuyo

tam böylesi bir zamanda eşimle karşılaşıp ona aşık olup kendimi bulutların üstünde bulmuştum. Şu söze inanırım; Ey karanlık! Karar kararabildiğin kadar. Karanlığın en koyu hali aydınlığımın başlangıcıdır.

Çok güzelmiş..

ne güzel en azından birilerindne hoşlanmışsınız :) umarım herşey çok güzel olurrr

Bu konuyu gördügüme cok sevindim demekki yalniz degilmisim. bende artik güvensiz ve korkak biri oldum. Hic kimseyi sevemiyorum güvenemiyorum. bunu aşmak istiyorum ama nasil basarcam bilemiyorum L

tanıştığım insanlarla önce çok samimi olur onu çözmeye çalışırım tanıdıkça notunu verir ona göre hareket ederim asla kendimi kasmam ya da yapmacık olamam. Bu metodu dene bir de

Ne ara bu hale geldim bilmiyorum. Önceden hep gülen, kolayca samimi olan heyecanlanan, üzülen, mutlu olan kısacası duyguları olan biriydim. Şimdi bakıyorum kalbim hiç birşey için atmıyor sanki. Hissetmiyorum hiç birşeyi. Mutlu oluyorum, ama önceden mutlu olduğumda, en ufak şeylerde bile kelebekler gibi uçardım. Şimdi mutluluklarım küçük bir gülümsemeden, belli belirsiz bir kahkahadan ibaret, sönük. Üzüldüğüm zamanlar da oluyor elbet ama, hayırlısı deyip yoluma devam ediyorum. Önceden kalp kırıklarım olurdu, çözümler arardım. Problemler güç verirdi bana. Şimdi herşey çok farklı, hiç bir kişi, hiç bir dost, hiç bir olay beni mutlu etmiyor. Sanki kalbimin yerinde kocaman bir taş kütlesi var gibi. Büyümek mi bunun adı? İçimdeki küçük kız terk mi etti beni? Ben böyle olmayı hiç istemedim. Neden böyle oldu? Kimseyi sevemiyorum, kimseye yakın olamıyorum.. Nemrut soğuk biri haline geldim... Ben eski beni çok özledim...

ne kadar güzel dediniz. bun gerçekten inanmaya başlayacağım günü sabırla bekliyorum :)