Yazılanlardan sonra düşündüm ayrıntılı hayatımı aslında bu zorba insanlarla ya da ortamlarla hep karşılaştığımı fark ettim. Sadece eskiden çok daha sosyaldim kafaya tak mıyordum ama şehir değiştirince sürekli bir dört duvar arasında kalınca aşırı düşünme alışkanlığı oldu bütün sebep bu. Kısacası düşüncelerimizin aşırı gelmesini sosyalleşerek ya da hobilerle vs kendini oyalayarak engellememiz gerek.

Üst üste zorba insanlarla karşılaşınca ister istemez şehir ile ilgili düşündüm ama belki de benim yaptığım hatalar vardır tabi bilemiyorum herseyinsanlaricin 🌌 Üyelik

Haklısınız deneyeceğim. Galiba yalnızlıktan eşimle bir şey paylaşamıyoruz... Eşimin ailesi de aşırı negatif ve mız mız evlenmeden önce ben böyle değildim ama evlendikten sonra oldum...

10 senedir yaşıyormuşsunuz aslında niye alışamadınız ki acaba? Bende memleketimde yaşıyorum burnum boktan çıkmıyor hiç. Bunu yaşadığım yere vermiyorum başka ilde de bunları yaşayabilirim. Taşınsanız da kendinizi de birlikte götüreceksiniz huzurunuz yoksa başka yerde de olmaz. İç huzuru her yerde yakalayabilirsiniz.

Sizi, bir zamanlar sizin durumunuzda olduğum için çok iyi anlayabilirim. Bölümümün hem sıralama, hem de akademik başarı açısından en iyi üniversitesinden mezun olup küçücük bir şehirde çalışmaya başladım on küsur sene önce. Burada pub'ı geçtim, kafe konsepti yoktu, her yer çay bahçesi. İnternetten alış verişin yaygın olmadığı yıllardan bahsediyorum, şişman olduğum için popoma giyecek don bile bulamıyordum. Üstüne üstlük çalıştığım kurumda ve birimde kimseyle anlaşamıyordum, herkes bana zorba geliyordu. Majör depresyon, distimik bozukluk ve tükenmişlik sendromunun alasını yaşadım. Terapiye başladım ve şu farkındalığı kazandım: Mutluluk içimizde! Beni zorbaladıklarını düşündüğüm üstlerimin çoğu aslında kötü bir üslupla beklentilerini ve eleştirilerini dile getiriyorlarmış. "Beni anlamıyorlar" dediğim iş arkadaşlarımı aslında ben anlamak için çaba sarf etmiyormuşum. Şehir küçük evet, ama ben burada kendi mutluluk alanımı yaratabilirmişim. Kendi mutluluğumu kendim yarattım da, ne zaman şikayet etmeyi bırakıp çözüm odaklı yaklaştım, hem işimle hem de insanlarla aram düzeldi. Şu an çok iyi ve huzurlu bir hayatım var bu küçük şehirde. Kardeşim de biraz sizin gibi. Üniversite okuduğu büyük şehirde mutsuzdu, o şehir onun için çok ruhsuz, kimliksiz ve soğuk bir şehirdi, üstelik okulu da berbattı. Mezun oldu, "ruhu ve kimliği olan, sıcak bir şehir"de, "çok köklü" olarak tabir ettiği bir üniversitede yüksek lisansa başladı. Ama ne şehir ne de insanlar beklediği gibi çıkmadı, hiçbir dönem arkadaşı onu anlamıyor, hiçbir hocası ona akademik olarak bir şey katmıyordu. Daha büyük bir ile çalışmaya gitti, orada da alt/üst hiçbir meslektaşından memnun değil, herkes onun kötülüğünü düşünüyor, herkes onun kuyusunu kazıyor, üstelik şehir de çok kaotik ve yorucu. Şehrin kaotikliğine katılıyorum ama "kuyumu kazıyorlar" dediği şey, termin tarihi gelen işi aksatmasının üstlere aktarılması, "kötülüğümü istiyorlar" dediği şey de "X bey, bu form yanlış, güncel formları bulup doldurun" denmesi gibi şeyler. Zaten çok uzun olduğu için yarım bıraktığı/atıldığı 3 tane daha yüksek lisans macerasını anlatmıyorum. Yine zaten çok uzattığım için, konuyla ilgili verebileceğim iki üç örneği daha yazmıyorum. Kısaca, 10 sene bir yerde mutsuz olmak ve alışamamak için çok uzun bir süre, ayrıca "hep ama hep" kötü insanlarla karşılaşmanız da istatistiksel olarak çok olası değil. Kendi içinizde bir şeyleri değiştirmeye başlamadığınız sürece tüm galaksiler aynı hizaya gelse de, karmik yaşam merkezinizin tam göbeğine taşınmış olsanız da, binlerce ritüel yapsanız da mutlu hissetmeniz olası değil. Bu roman gibi cevabı okurken bozulan gözleriniz için özrü bir borç bilirim.

Hem yalnız kalmaktan hem de negatife odaklanmaktan. Bir psikolog söylemişti her gün bir not defterine tarih yazarak o gün güzel giden 4 şey yazın demişti. İşe yarıyordu ama bıraktım sonra tekrar başlayacağım. Süreklilik lazım böyle egzersizlerde.

Ben de aslında kendimde sorun olabileceğimi kardeşiniz gibi alıngan olup modumu düşürüp sonra da modum düştüğü için daha yanlış iletişim kurduğumu fark ettim. Ama bunun için ne yapmam gerekiyor bilmiyorum. Elimden geldiğince bakış açımı değiştirmeliyim ve her şeye takılmamalıyım sanırım. Aslında haklısınız nereye gidersek gidelim mutluluk içimizde. Sanırım bir şeyler yapmam lazım kendimle ilgili. Çok teşekkür ederim uzun uzun ilgiyle cevap verdiğiniz için.

Çok ilginç gerçekten bunları da deneyeceğim. Banyo yaparken sirke kullanıyordum sadece. Ama hepsini yapmak gerek. İnşallah bende de işe yarar. Teşekkürler

Olabilir büyük şehirler duvarlar üstüme geliyor sanki...

Burnu boktan çıkmayan ben suçu hangi şehre atayım acaba diye düşünüyorum şuan

Şuraya bi susturma/uzaklaştırma ritüeli yazardım ama yasak O astroloğun söylediği doğru. Astrolojik doğum haritamıza göre hepimizin mutlu olacağı lokasyondan geçen enlem ve boylamlar var. O enlem ve boylamın kesiştiği yer ideal yaşam merkezimiz oluyor Sizi mutsuz eden insanlardan mümkün olabildiğince uzak durmanız, tavsiye edebileceğim tek şey. Spiritüel yöntemlere ilginiz varsa Youtube'dan yüksek frekans müzikleri dinleyebilirsiniz, hayatınıza yüksek frekanslı, iyi enerjili insanları çekmek için.

Tabiki sizinle ilgilidir. Ama şehir konusunda bir laf vardır. İnsan çevresine göre şekillenir diye. O şehirden çıkma ihtimalinin yok mu?

Mediymtasyona ilgin varsa tabii ki yapabilirsin. Bu seni rahatlatacaktır. Olumlamalar dinleyip güzel şeylere odaklanmaya çalışırsan kendini toparlayabilirsin. Bunun farkında olup, orada zorunlu kaldığın için zaten bir adım atmışsın demektir. Modunu yükseltmek için de insanlarla görüşmek yerine kendinle başbaşa kalarak hoşlandığın aktiviteleri gerçekleştirebilirsin. Bu sana pozitiflik katacaktır.

Psikoterapi mi alsanız belki pozitif duygulara sahip olursanız iyi insanları üzerinize çekersiniz.

Şehir değil ama insanlar problem gibi değil mi sizce de? Sanırım kolay geliyor problemleri şehire yüklemek. Başka ilde de buna benzer sorunlar yaşayabilirsin insan her yerde aynı inanın. Kafaya takmamayı öğrenmek lazım.

Ay o nedir özelden mi yürüsem size napsam

Evinizde sık sık adacayi ve defne yaprağı yakın. Kullanmadığınız eşyalardan kurtulun. Esiklere arada sirke püskürtün ve enerjinizi düşüren kişilerden uzaklaşın. Meditasyon ve nefes egzersizleri yapın.. Bende aynı durumu Bursa konusunda yaşıyorum 15 yıldır ve yukarıdaki önerilerimi 5 yıldır uyguluyorum, resmen yeniden doğdum, anksiyete, reflü, panik atak, astım, kronik farajit, alerji hastalıklarımın hiçbiri kalmadı..

Eğer sorun sizdeyse nereye giderseniz takacak birini yada birşeyi bulursunuz.

gerçekten işe yarıyor mu ki? uzanarak mı dinlememiz gerekir?

Aslında böyle bir kafa vardı az da olsa vardı ama astrolog öyle söyleyince acaba gerçekten şehirden dolayı mı fikrine daha çok odaklandım. . push ;

Galiba benim iş hayatı dışında bir de ekstra bir hobi kurs benzeri bişiler bulmam gerek... Eğlenceli falan dans kursu veya gitar düşünüyorum...

Hassas bir yapım var sanırım. Kafaya takmamayı bir becersem

Ben de Ankara'da cok zorlandim. Her sey berbatti. Evime hirsiz girdi, hep kotu dedikoducu insanlarla karsilastim. Koskoca uc yil hep yalniz ve mutsuzdum. Sonra kucuk bir sehre tasindim. Sanki sehrin sahibi benmisim gibi oldu. Buraya acayip baglandim. Hep cok iyi insanlarla karsilastim. Butun hayirli kapilar acildi birer birer. Belki buyuk sehirlerin yapisiyla alakali bilemiyorum. Ben kucuk sehir insaniymisim. Batidaki kucuk sehirlerdeki insanlar genelde cok iyi oluyor. Ben Marmara'dayim. Iklimi guzel insani guzel yerlisi cok iyi. Trafigi cok az. Cok rahatlik yani her acidan.

Galiba evlenince bende çalışsam da fark etmiyor yolda 1 kere bile bir tane eleştiriye tahammülüm yok eş ailesinden baisi bile eleştirel biri tahammülüm kalmadı... Şehir değiştirince yalnız kalınca aşırı düşünme alışkanlığı oldu ve sürekli mız mız biri oldum. Mutsuz negatif ve gergin...

Aynı ben son bir senem kaldı kaçmak için gun sayıyorum.

Benimde aynı sorundan muzdatibim

O zaman çevreden soyutlanin. Kitap, Netflix, sinema gibi şeylerle meşgul olun.

Nasil insanlarla tanisip ayni sinifa dusuyorsunuz mesleginizi anlayamadim ben egitmen misiniz cozemedim. Kendi frekansimizdaki insanlari cekermisiz dunyamiza, acaba bakis acinizi mi degistirseniz? Bu soze cok inanmasam da belki cozumu budur hani iyi bak iyi olsun, gibi.

teşekkür ederim bilgi için. Dediğiniz ritüel sanırım spesifik insanlar için ama o da işe yarar. sağolun.

Youtube'da "yönlendirmeli meditasyon" şeklinde arama yaparsanız çok sayıda çıkıyor, özel temalı meditasyonlar da var Amacınıza göre birini seçebilirsiniz...

Ben de Bursa'da yaşıyorum. Bursa'yı sevmiyorum aslında daha önce 3 şehir değiştirdim. Hangi şehirde mutlu olduğumu hala çözemedim anksiyete ve kronik sinüzitim var

Zorbaliga karsi poker face olun, gulun gecin, yeri gelsin had bildirin ama sucu sehire atmayin her yerde zorbalik var. Her insan zordur, insanla birebir yapilan isler zordur. Ogrenciyken insanlar zordur is hayatindayken, olurken bile insan zordur. Yasadigimiz yeri suclamaktansa bunu kabul edip belli bi gardi alip o sekilde devam etmek gerek bence. Hickimse bize insanlarin iyilik perisi oldugundan bahsetmedi dogarken. Bence bakis acinizla alakali bi durum.

Ay varsa fayda gördüğünüz meditasyonlar atabilir misiniz

Arkadaşlar biz yaklaşık 10 sene önce başka bir şehirden şu anda yaşadığım şehre taşındık. Hayatım çok iyi değildi ama idare ediyordum. Ama bu şehire taşındığımdan beri her şey mahvoldu. Hep kötü insanlarla karşılaştım hep ama. Her girdiğim iş okul ortamdaki insanlar hep sıkıntılı oldu. Mesela örnek vereyim bir ortamda birileriyle tanışıyorum hepimiz aynı okuldayız ama en anlaşamadığım insan benim sınıfıma düşüyor bana zorluk yaşatıyor. Bunun gibi çok oldu. Benim de hatalarım oldu kendimden uzak tutmalıydım ama bir yandan da kader zorluyor. Bir de hep kendimi sebepsiz ya da sebepli bilmiyorum depresif hissediyorum 10 yıldır. Sanki o insanların enerjisi beni düşürüyor da bir yandan. Her geçen sene daha kötüye gidiyor hiç değişmiyor. Geçen bir video gördüm astrolog diyordu bazı şehirler ya da ülkeler bize çok iyi gelirmiş bazıları da kötü gelirmiş. Ama benim taşınma imkanım yok şuanda uzun bir zaman da olmayacak gibi. Ne yapmalıyım sizce dua mı ritüel mi ya da başka bir şey her türlü öneri olabilir.

Keşke olsa eşim çakılı kadroda