her şeye kavuşmuş olmanın verdiği şımarıklık var elbette. Sonrasında olmazsa parayla okuyacağını da biliyor öğrenci. Ya da babasının 2 yıllık bitirince onu iyi bir işe sokacağını biliyor. Ama diğeri kazanamazsa boş kalacağını, sıkıntı çekeceğini biliyor, çalışmasın da ne yapsın. Bu bir örnek Diğer bir örnek, adam zaten üniversite derdinde değil ki, her insanın ille de üniversite mezunu olması gerekmediğini biliyor. Çok çalışsa da temeli yok, zamanında hiç ders çalışmamış. Bu saatten sonra kazanamam diyor. Sanayide işim hazır ya da babamın dükkanı beni bekliyor diyor. son örnek ki benim en çok üzüldüğümdür. Her insanın belli bir kapasitesi var, ne yaparsa yapsın üstüne çıkamıyor. Çok çok çalışan hırslı öğrencilerim var. Biri barajı bile geçemedi, diğerleri 220-230 civarında kaldılar. Hani diyorsun ki bu çalışmaya neler olmaz. İçim acıyor onları görünce. Ya nasıl çalışacaklarını bilmiyorlar ya da yok işte, olmuyor. Bir de tek derdi kız tavlamak, zaman geçirmek olanlar var, unutmuşum. Bunlar hem dersi kaynatıyor hem de diğer öğrencilerin hakkından çalıyor. Biraz sorunlu oluyorlar. dagci bal

çocuklara her şeyi verip sorumluluk vermeyi ihmal ettiğimizden kaynaklanıyor. rahatta, bollukta keyfine göre yaşayan bir çocuk neyin özlemini çeksin ki elde etmek için çabalasın. aileler basit sorumluluklarını bile kendi yapar hale gelmişler. aşırı önem ve özgürlük veriliyor. şımartılmaktan dünyanın merkezi olduğu sanan çocuklarla dolu okullar. insanı insan yapan değerleri hatırlayan, öğreten yok artık. parayla alakalı tüm hayaller. tablet, telefon, mp3 çalar vs, vs. hayatı pc ounları kadar eğlenceli ve kolay sanıyorlar. anne baba onlar için yorulup, fedakarlık yapıyor. onlara lüzum yok. kapasitesi ve birikimi olmayan çocuklar istisna elbette.