9Merhaba kızlar. Nerden başlanır bilemiyorum. Yine yapayalnız hissettiğim bir gün artık içimden dolup taşan anlamsiz duygularla burada buldum kendimi. Şimdiden söyleyeyim iyi ki varsınız. Ben 27 yaşındayım. 1 yaşında kızım var. Annemle babam 17 yaşında ayrıldılar. Babamla ilişkimiz tamamen kopuk. 5 yıldır yüzünü dahi görmedim. 4 yıl önce evlendikten sonra Istanbulda yaşamaya başladım. Dolayısıyla arkadaşlarımla da aramıza mesafe girdi illa ki. Sorun su ben kendimi o kadar yalnız hissediyorum ki bazen pencereyi açıp çığlık atasım geliyor. Ailem dağıldıktan sonra annem kendini sosyal medyaya verdi. Sürekli sanal arkadaşlarla, sosyal medya üzerinden görüşüyor dertleşiyor. Kızım doğduktan sonra bir üstüne pandemi döneminde olunca eve kapandım. Eşim evden çalışmaya başladı. E tabi üzerine bir de yorgunluk birikti. Bazen çok dolunca annemi arıyorum dertleşmek içimi dökmek için (o da 4 yıldır taş çatlasin 2-3 kez aramışımdır) dinlemiyor, hep ya konuyu değiştiriyor ya da açık ve net olarak başımı şişirdin yeter diyor kapatıyoruz telefonu. Ben aslında yıllardır yalnızdım. Hastalanınca hastaneye kendim giderim, havalimanına, otogara hiç bırakan olmaz yaz kış gece gündüz farketmez. Boyum kadar valizlerle etraftakilerden yardım isterim ama ailemden kimse olmaz yanımda. Çocuğum olmadan önce bir şekilde her şeyin altından kalkıyordum ama artık birilerinin hem duygusal hem fiziksel desteğine ihtiyaç duyuyorum. Anlaşılmak istiyorum. Eşim de iyi biridir ama ona da içimi rahatca dökemem. Hemen yargılar ya da anlamaz. Şunu anladım ki aile her şey. Aile bağları kuvvetli olanlar anne babasından değer görenler evlendiğinde eşinden ve eşinin ailesinden de daha fazla değer görüyor. Tabi istisnalar da vardır ama. Ben yapayalnızım her şeye herkese karşı tek başımayım. İçimi dökecek kimsem olmadığı gibi, çekilip ağlayacak bir köşem de yok... Ve en en kötüsü umudum yok...

Sanırım yanlış anlaşılmışım. Size katılıyorum. Kendi kendime birşeyler yapmak daha hoşuma gidiyor ama bahsettiğim farklı şeyler. Mesela bebeğim 7 aylıkken memlekete annemin yanına geldim. Mevsim kış ve gece geç saatti. Havalimanı da ıssız ve merkeze uzak bir yerde. Beni havalimanından karşılamaya gelmelerini umdum. Bebekle geliyorum sonuçta bebek arabam valizlerim. Düşünülmek istedim yani. Önemsenmek istedim. Yani ben geliyorum diye sevinsinler istedim. Yoksa rutin işlerde elbette ki kimseye ihtiyacım yok çok şükür çatır çatır hallediyorum işlerimi. Yardım istemektende yorgunluktan ölüp kimseye minnet etmemek daha yeğdir benim için.

Benim eşim de çok ilgilidir ama işte hayatın keşmekeşi içinde fark edemeyebiliyor.. Ben de sizin gibi aman kimseye minnet etmeyeyim diye her işimi gücümü hep kendim halletmeye çalışıyorum, ya da her sıkıntımı tek başıma yaşayıp çözmeye çalışıyorum. Ama yanlış yapıyoruz arkadaşım inan bana. "Destek istiyorum, yoruldum, önemli hissetmeye ihtiyacım var, bu aralar yalnız hissediyorum sana daha çok ihtiyacım var, biraz zor bir süreçten geçiyorum.." demek hiç zor değil. Ben de psikolojik olarak zor bir süreçten geçiyorum, birikmiş şeyler bi tarafımda patlıyor, konunun özü yalnızlık aslında aynı sizin hissettiğiniz gibi. Evde köşe bucak yer arıyorum ağlamak için. Eşim hiç fark etmedi çünkü belli etmiyorum, göz yaşlarımı silip odaya giriyor ee ne izliyorsun falan diyorum. En son balkonda beni ağlarken yakaladı. Hiç yapmadığım halde o an içimden ne geçiyorsa anlattım. Ne hissediyorsam söyledim. Öyle iyi geldi ki anlatamam. Normalde eşime anlatmama sebebim eşim kendince daha kötü bir çocukluk geçirmiş, zor bir hayatı olmuş, hem ona şımarıklık gibi gelecekmiş gibi hissediyorum hem de elimde değil eşim bile olsa kimseyi dertlerimle sıkmak istemiyorum... ama iyi hissettirdi konuşmak, sarılmak.. ben yanındayım demesi.. dile dökmek gerçekten insanın içindeki buzları kırmanın tek yolu.. yoksa kimse oturduğu yerden bizi anlayamaz..

Kızınızda mı sizin gibi hissetsin? Ben annelerin evde ruh gibi gezmesini kabul edemiyorum. Anne olduktan sonra her şartta dimdik ayakta durmak zorundasınız. Eşiniz ve kızınız yeter size mutlu olmayı seçerseniz.

Kesinlikle katılıyorum size. Aileden yana her yonden sevgiye ilgiye doyunca insan tamamlanmıs hissediyor. Benim annem antidepresanlarla ayakta duruyor. O da ne derece durabiliyorsa artik. Dertlesmek icin aradigimda beni hic anlamıyor artik. Aslinda var ama yok gibi. Bu yüzden cok iyi anliyorum sizi. Bizim umudumuz cocuklarimiz ama umudum yok demeyin Onlari güzel saglikli evlatlar olarak yetiştireceğiz bu hissettigimiz bosluk hissini yasamamalari adina elimizden geleni yaparak mutlu olacağiz

Bence de aile hayatı daha güzel daha sıkı olan insnalar eş konusunda da daha şanslı oluyor daha fazla değer görüyor, peki bu üzüntünüzü eşinize açmayı denediniz mi fevri bi eşiniz var galiba benim sevgilim de bi tık öyle ama güzel ve tatlı dille bu hissettiklerimizi suçlamadan anlatırsanız sizi anlayacağını düşünüyorum ben

Günlük tutun, tedavi alın. Kendinize yönelin. Mutluluk başkalarının eline verilmeyecek kadar değerli. Özgüveniniz olduğu sürece yalnız kalmasssınız.

Şu yazdıklarınız benim ifadelerim sanki kendim kaleme almışım. Çözüm bulamadım kendime, size de anlıyorum sizi demek istedim

Benim annem babam boşanmadi evliyim ikinciye hamileyim her yere tek giderim 38 haftalık doktora gittim tekmi geldin sen tek başına dolaşma artık dedi bütün kontrollere tek gittim oğlum doğdu hastane doktor tek gittim serumlar takıldı yatış verildi hep tektim her işimi kendim hallederim elimde koca valizlerle bebekle otogara havalimanına kendim giderdim daha güçlendirdi bu durum beni ama ben kocamsiz gidemem ki beceremem diyenlere şaşırıyorum sende İnan ki çok güçlüsün ebeveynlerimiz konusunda şanslı değiliz belki ama eksiklik hissetmiyorum çok şükür kimseye muhtaç değiliz

Anormal olduğunu söylemedim zaten. Kendi kendime yetebilmek dünyanın en güzel hissiyatıdır hep derim. Ama sıkmamak adına kısaca yazdım. Mesela, 20 yaşındaydım. Üniversite 3. Sınıf bitmiş. Yaz tatili için eve dönüyorum. 4. Kat asansörsüz eve 30 kg valiz taşırken bel fıtığını teğet geçmiştim. Ama 1 hafta sağımdan soluma dönemeyecek kadar ağır belim tutulmuştu. Tek başıma hastaneye gittim geldim. Ama hafta sonu olduğu için ilaçlarımı alamamıştım. O recetenin süresi doldu kimse ilacımı almaya gitmedi... en son eve 20 dk yurume2 mesafesindeki eczaneye yine ben gittim. Anlatmak istediğim bu...

Arabeskliği de bırakın ağlayıp durunca bir sey çözülmüyür malesef. Değiştirebileceklernizi değiştirin... Kendinizi geliştirin... Kendinizi sevin... Kendinizden başka kimseye de ihtiyacınız yok.

Ağlamak çözüm demedim zaten ama insan rahatlıyor ağlayınca. Içine atmaktan iyidir bence. Kendimi iyi geliştirdim zaten ama bunun bunlarla alakası yok. Maneviyattan ve yeri dolmayacak bir boşluktan bahsettim.

Fevri demeyelim de farklı kültürlerde yetişmişiz. Onun biraz kalıplaşmış fikirleri vardır. Mesela benim annemle babam 3. Kişi yüzünden boşandı. Eşimin kültüründe bu kabul edilemez. O yüzden çok sert tepkiler veriyor. Ben üzülüyorum. Ne kadar ailemle anlaşamasam da babamla görüşmesem de bir başkasinin ailem hakkında kötü yorum yapması benim çok zoruma gider. lily86

Aile her seydir evet ama insan bekarken annesinden babasindan destek bekler Evlenince eşiyle rahatça sohbet edemeyecekse, hayat arkadasi oldugu kadar dost da olmayacaksa evliliğin ne anlami kalıyor? Bekar biri olarak ben evlilige bu gozle bakıyorum esimle konuşamayacaksam onunla. aile olmanin bi manasi kalmaz ki

Haklısınız içerlemekte. Kim olsa orda bi kötü olur, olmam diyen de artık gamsızlıkta nirvana yapmıştır. İnsan bazen güçlü kadın olmaktan da yorulabiliyor. Biraz yükümüzü hafifletsinler eşimiz anamız babamız diye içimizden geçirebiliyoruz. Ben de zaman zaman sizin gibi hisseder bunalım moduna girerim.. Ne olursa olsun yalnızız özünde. Bazen içinde fırtınalar kopar ama yan koltukta oturan eşinin ruhu bile duymaz.. Ya da annen sana o esnada keyifle şen şakrak bambaşka şeyler anlatır. İnsan 'kötüyüm' demese de kötü olduğu, yorgun olduğu anlaşılsın isteyebiliyor.. Acaba biraz dile mi getirsek? Ben de hiç dile getiremem, kendi içimde yaşarım sonra geçer gider bu hisler ama belki de biraz kendimizi anlatmalıyız. Mesela siz bu bahsettiğiniz olayda ailenize beklentinizi söylediniz mi? Ya da eşinizle konuşmayı denediniz mi, biraz varlığını hissetmeye ihtiyaç duyduğunuzu söylediniz mi?

Merhaba. Öncelikle sizi çok iyi anladığımı söylemek isterim. Bende her yere tek başıma giderim, bütün işlerimi tek başıma hallederim. Ama bu benim çok hoşuma gidiyor. Çünkü Allaha şükür kimseye muhtaç değilim diye düşünürüm hep. Artık bu durum benim yaşam tarzım ve kendimi böyle daha güçlü hissediyorum..

Tamam da geçmiş gitmiş. O zaman şartlar öyleymiş aileniz yardımcı olmamış vs. Geçmişin acılarının peşini bırakıp şimdiki hayatınızı güzelleştirmelisiniz. Herkesin hayatında ailesi olmayabiliyor yerine arkadaş eş dost koyuluyor. Ben sizi anladım ama diyorum ki kafaya takıp şimdiki zamanda bile üzülmenizi gerektirecek şeyler değil bunlar.

sizi çok iyi anlıyorum demeye geldim, sanki beni anlatmışsınız.

Çok teşekkür ederim. Gerçekten iyi ailesi olanlar hayata 2-0 önde başlıyor. Yeri doldurulamaz bir değer.

Gerçekten ailesi iyi olanlar o kadar şanslı ki... bir çocuğun hayattaki en önemli değeri aile umarım şu pandemi bitince bir sürü arkadaşınız olur

Bende çocuğuna düşkün anne baba görünce üzülüyorum şansıma eşimde öyle peşimde pervane aman yorulmasin diyen biri değil ama ben anneyim en gerçek sevgi evlat sevgisi çocuğun kucukmu büyüsün aranızda ki bağ tüm eksikliğini kapatıcak inşallah tüm zorluğa rağmen doyamadım ikinciyi istedim biz güçlüyüz evladına sarıl içten sevgi başka kimsede bulamadım ben canım Purpplee Süper women Anneler

Üzülme. Benim de ailem yok. Kaybettim. Bende tekim. Bnm de 1,5 yaşında oğlum var. Sosyal hayat yaparak bir işe girip çalışarak olur ama o da çocuklarımız ufak. Ben kendimi oğluma verdim onla ilgileniyorum tüm gün peşinde bazen ağlayarak uyuyakalıyorum onu uyuttuktan sonra aklıma geliyor yalnızlık. Yapcak bişey yok ki. Mutlu olmaya çalışcaz S siyahkadartek Özgür

Siz içinizde ben yalnızım dediğiniz bunu davranışlarınıza sözlerinize yansıttığınız için az değer gördüğünüzü düşünüyorsunuz. Hastaneye otogara bilmem nerelere yıllarca yalnız gittim bana gayet normal geldi sizin sorun olarak gördükleriniz bakış açınızı mı değiştirseniz acaba.