Babaniz çok kotuluk yapmış. Ama artik duzelmis. Affedici olmakta fayda var diye düşündüm.

Biz ablamla okuduk. Annem olmasaydı okuyamazdık. Babam okutma taraftarı da değildi. Ben evliyim ablam değil. Annemde ise ne yazık ki psikolojik sorunlar kaldı. Dediğiniz gibi benim de asla babam aklıma gelmiyor.

Bana yaptıklafı için affedebilirdim Ama annemi dövmesini, başına keserle vurmasını affedemezdim

Ve birşeyi birbirinden iyi ayir o babalık yapmadı kötü biri oldu diye sende iyi olmaktan vazgeçme kötülük yapma sakın. Ama iyiligi de işte insan anca içinden geldiği kadar yapabiliyor. Misal annem yardim istese iki elim kanda olsa fizanda olsam uçarim maq babam isteyince mecbur olduğum için. Keşke böyle olmasaydı ama insan işte zamaninda ne ekersen onu biciyorsun

Duygunuzu anlıyorum. Ben işin içinde sevgi olunca herkesin kendi payından sorumlu olduğunu düşünüyorum. Yani o baba olarak kendi payına düşüneni yapmamış ama benim evlat olarak davranışım onunki gibi olmamalı diyerek bakıyorum. Öyle davranıyorum. Bu toleransı herkese gösteremiyorum ama babam gösterdiklerimden biri. Öfke içinde yaşamak affetmekten daha zor inanın.

Bunu sorguladığına göre, belli ki, ilerde bir gün babanı kaybettiğinde vicdanın seni yoracak.

Canım ben de buna benzer büyüdüm ve aynı senin gibi hissediyordum bir hocaya sordum o da dediki bayramda seyranda ara hatrindan geç birde ihtiyacı olunca yardim et o kadar

Yaşlanıp kızıma oğluma muhtaç hale gelince bende iyi olurum. Güç elindeyken nasılsın ona bakar karakter denen şey. Ne günahı Allah aşkına. Asla affetmezdim. 30 yaşındaki iyiliği lazımdı 60 Yaşındaki değil.

Ne yazık ki aynı evdeler. Annem babamdan nefret ediyor. Babam da annemden. Birgün şiddet haberiyle televizyona çıkarlar diye çok korkuyorum. İyi dilekleriniz için çok teşekkür ederim.

Bazı şeylerin telafisi olmaz. Çocukluk da öyle bir dönem. Babanız dünyanın en iyi insanı bile olsa o dönemi şu an telafi edemez. Affedip-affetmemek size kalmış. Bu insanin karakteri ve yaşam görüşü ile alakalı bir durum. Ben olsam affetmezdim. Saygı hakedene gösterilir. Bana göre babanız saygıyı haketmiyor, hele annenize yaptıklarını düşününce bir bardak su vermeseniz yine haklı olursunuz.

Ne mutlu size anlattiginiz bir cocukluk sonrasi ne kadar güzel bir vicdana sahipsiniz.. Yasattiklarindan dolayi tutumunuz istememeniz gayet normal.. Ama evlat olarak ben üzerime düşeni yapar gecerdim. Kalbinizden geceni dinleyin dogru yol orasidir muhakkak

affetmek hafiflik ama bazı şeyler ve bazı insanlar affedilmiyor babam da benim çocukluğumun üzgünlüğü bizimki dövüp sövmedi hiç zulüm etmedi her zaman sevdi ama başka şeylerden çok hatalar yaptı şimdi görünce seviyorum mesela ama az görüşüyorum görmezsem çok az aklım geliyor siz evli misiniz konu sahibi? okudunuz mu? anneniz ne alemde?

Teşekkür ederim.

Benim babam da bana çok kötü davrandı geçmişte ve anneme çok sıkıntılar yaşattı, dövdü.. Sonra yaşlandı ve hastalandı ve ona ben baktım. Dolayısıyla neler hissettiğinizi iyi anlıyorum. Geçmişi unutmak zor, affetmek de zaman ister, bu yüzden şimdi bunları düşünmeyin. Babanız şu anda siz karşı iyi mi? siz ona bakın. Şöyle düşünün: O şu anda size o zorlukları yaşatan babanız değil de evinizde yaşayan yaşlı bir amca olsaydı ona karşı iyi duygular hissederdiniz muhtemelen. İnsanlar yaşlanıp, biraz çocuklaşmaya başladı mı, kişilikleri de yumuşuyor biraz daha. O da kimbilir nasıl bir çocukluk yaşadı da o hale geldi. Sizin de içinizde bir yerlerde yaşanmamış ve özlemini duyduğunu bir baba sevgisi var. Siz de o duygunuzu serbest bırakın, affetmek zorunda değilsiniz ama içinizdeki kine de tutunmanız gerekmiyor. çünkü siz artık o çaresiz çocuk değilsiniz, yetişkin kendi ayakları üzerinde duran bir bireysiniz. Roller artık değişti.

Her insan ölüyor. Yaptiklarini, yapacaklarini o ölümden önce düsünecekti. Sirf ölecek diye niye insan vicdan etsin? Ben olsam mesafemi korurdum ve yagmurlu günde bir bardak su bile vermezdim. Yok evlat görevi, yok anne baba, hepsi faso fiso. Insan biraz sperm verdi diye, yada bir rahimi var diye baba, anne olmuyor. Bu statüleri keske toplum olarak bu kadar yüceltmeseydik. Sana ne mutluluk veriyorsa onu yap. Sadece kendini düsün, çünkü kimse seni düsünmedi bu yasina kadar. Sende onlari düsünme.

Hep öyle olur zaten. Bazi büyükler gençken kan kusturur. Hayattan bezdirir. Yaslanip elden ayaktan düşünce, hele bir de hastalıklar baş gösterince melek olurlar. Çünkü bu kez onlar evlatlarının eline düşmüştür. İyi gözüksün ki evlatları 1 bardak su versinler. Yine de babanız yaşı ilerledikçe hatasını anlayıp mülayim bir insan olmuş. Bunun bir de yaşlansa da burnundan kıl aldırmayan versiyonu var. Evet burası bir imtihan dünyası. Kul, kul ile sınanır derler. Ee sen de benimle sınanındın zamanında. Bana günahsa sana da günah. Bana öteki dünyada hesabı sorulacaksa sana da sorulacak. Sen sorgusuz sualsiz cennete gitmeyeceksin ya. Cocuklugunda, gençliğinde en çok anne babaya ihtiyac duyduğunda çocuğunun yanında olma. Sonra yıllar geçsin senin anne babaya ihtiyacın kalmadığında ebeveynlik yapmak istesin. Sizin yerinizde olsam babamı sırf kendim için affederdim. Sirf hayatınız boyunca bu öfkeyi sırtınızda yük olarak tasimamak adına. Biliyorum istesenizde bir baba-kiz ilişkisi içinde olamayacaksınız ama biyolojikte olsa o sizin babanız. Belli mesafe dahilinde görüşür, hal hatır sorar, ihtiyaçlarını giderirsiniz. Birakin o sizin bu güzel davranışlarınız karşısında ezilsin. Bu ceza da ona yeter.

Şu cümleye göre annen bir adamla birlikte olur, olur sana baba. Biyolojik yakınlıkların hiçbirini önemsemiyorum anne, baba, kardeş, akraba.. vs Mühim olan emek, sevgi, bağ... Bu yüzden evlatlık konularında hep büyütenin aile olduğuna inanırım. Günah mıdır bilemem ama şahsi görüşüm dünyaya gelmenize yarım saatlik bir katkısı olup sonrasında da hayatınız boyunca sırtınıza yük yükleyen birine özel bir ilgi göstermeniz gereksiz. Günah korkusu olmaksızın kalbinizden geçen özgür duygularınız, nasıl davranmanız gerektiği konusunda rehberlik yapacaktır size kanaatimce.

Insan yaşadıklarını zor unutur heleki sizin gibi zor çocukluk yasiyanlar maalesef büyükler gençken herşeyi yapar yaşlanmak akıllarına gelmez düşünmez şimdi yaşlandı size muhtac ve akli başına geldi siz yine kendiniz için iyilik yapın yarın ölüm olunca en azından içiniz rahat eder

Çok var böyle babalardan. Ben de yıllarca bu öfke ile yaşadım. Şimdi affettim onu. Bir sürü kılıf buldum sözde kendi içimde onu temize çıkarmak için. Şimdi arada konuşuyoruz. Halini hatrını soruyorum. Çünkü bu öfkeyle yaşamaya devam edip, onun başına bir şey gelirse bu sefer kendimi affedememekten korkuyorum. Evet asla gerçek bir baba-kız olamayacağız. O kadarını yapamam ama babam sonuçta. Başı sıkışır yardım ederim, bir şeye ihtiyacı olur yardım ederim, arada arayıp sorarım. O kadar.

Söyle düşünüyorum. Kimi kolu bacağı olmadan doğuyor kimi gözü olmadan. Biz de babasız doğmuşuz. Hatta söyle kolumuz var sakat ve de agrı yapıyor bize.

Öyle olmuyor canım ne kadar istesende yapamıyorsun. Yaşadıkların aklına geliyor, unutamıyorsun. Hele çocuklarına iyi davranan onlarla ilgilenen başka babaları görünce öfken daha da artıyor. Yaşadıkların, gördüklerin hiçbir zaman unutulmuyor o eksik hiçbir zaman kapanmaz

Merhaba hanımlar. Biraz uzun olacağı için hemen yazıyorum. Biz beş kardeşiz. Babam beşimize de biz küçükken ya da gençken hep kötü davrandı, yılda sadece 3 ay çalışırdı. Hep ele muhtaç olduk. Okula hep aç gidip gelirdik, sürekli evde kavga olurdu, her şeye bağırır çağırırdı, bir yere gitme ya da arkadaşla gezme hakkımız yoktu, elin eskileriyle büyüdük. Babam bize çocuğu gibi bakmazdı. Afedersiniz ama şöyle derdi:" Bir kadınla birlikte olursun, olur sana çocuk." Annemi hep döverdi. Hatta bir kere kafasına keserle vurdu. Annemin ya da bizim dışarı çıkma hakkımız yoktu. Abimler okul çıkışı simit satardı. Liseyi bitirip özelde işe girdiler. Küçük abim babamın eksik kalan sigortasını yatırdı. Emekli oldu babam. Yani zaman öyle böyle geçti. Şimdi babam bize karşı iyi ama içimde hep bize ve anneme yaşattığı travmalar var. Ona iyilik yapmak, konuşmak, hal hatır sormak içimden gelmiyor. Yaşlı olduğu için acaba günaha mı giriyorum diyorum. Sizin de fikirlerinizi almak istedim.

Ben de soğuk davranıyorum, vicdanım sızlamıyor pek. Hatta bazen kızıyla ilgilenen anne babaları görünce kırgınlığım, kızgınlığım artıyor. Onca kitap okudum, affetmek için bir sürü şeyler denedim ama yok olmuyor. Bir kedi bile dünyaya getirdiği yavrusunu yediriyor içiriyor, bunu bile çok gören insanlara yaşlanınca ne diye saygı duyacağım, kinim bir türlü azalmıyor kendi aileme karşı. Ha dışardan belli etmemeye çalışıyorum. Saygısızlık yapmadım ama bilemiyorum bir şeyler sürekli eksik kalıyor. Ha bizde şiddet yoktu ama yediğim her lokma israf oldu diye görülürdü. Giydiğim çoraba bile layık olmak için annemi küçücük halimle mutlu etmeye çalışırdım. Ama olmazdı beceremezdim. Seni çok iyi anlıyorum. Onlar sınavlarını veremediler, ama ben onlardan daha iyi olmalıyım diyorum. Sonuçta herkes ektiğini biçiyor. Yaşlıya saygı, anne babaya saygı, amire saygı, vs vs derken ben diyor insan, bana neden saygı duyulmadı. Kendini iyi hissedecek kadar yakın ol ancak çokta yüz verme.

anneniz sağlam bir tedavi olur inşallah babanızla da mümkün olduğunca az irtibat

Kendimi buldum, biz de fiziksel şiddet yoktu ama psikojik şiddetin alasını yaşadık. Şu an 32 yaşinda aileden baya uzakta baska sehirde yasiyorum evliyim, 2 cocuğum var. Babamla hiç iletişimim yok. 10 yıldır gutbetteyim 5 kere aramamıştır beni bende onu. Bence senin pek bi sorumluluğun yok iyi olmak zorunda değilsin. İnsan ne ekerse onu biçer babanda öyle. Keşke annen ayrılsa baban yalnız kalıp görse biçtiklerini.

Babanizi ve kendinizi siz en iyi tanıyorsunuz. Bizde şiddet olmadi hic ama babamin zamaninda hataları oldu, babami ciddi anlamda cok sevmeme ona cok düşkün olmama rağmen yeri geldiginde olanlari hazmedemeyip cok ters cevap verdiğim oldu. Babami kaybettiğimde vicdan azabi çekeceğimiz bile bile yaptım ve çekiyorum. Kalbinin sesini dinle. Pisman olmayacagin sekilde davran. Mezarının başında beni affet baba diye ağlıyorum simdi.

aynen katılıyorum bunları yaşamış bir birey olarak. yaşlılıklarında yanlarında olup bir de ödül mü vereceğiz bunlara

Aradaki eksiği kapatmak adına güzel vakit geçirmeye çalışın derim ben. Ölüm kapıyı çalınca yaptıkları kadar, yapmadıklarından da pişman oluyor insan

Hadi ben neyse de annemin kafasina keserle vuran baba kendi bokunda bogulsun derdim ben.

Ben böyle babaya ne acır ne vicdan yapardım. Kendi içinizde düşünüp taşınıp karar verin. Yeter ki vicdanınız rahat olsun.

Sizin de yapınızla alakalı. Babannem kötü bir anneymiş. Halam asla konuşmadı sildi attı. Ölümünden sonra da pişman olmadı. Affedemezdi o. Babam görüşmeye devam etti o pişman olurdum küs ölseydi dedi. Kendi içinizi dinleyin, kendinizi tanırsınız. Ben biraz halama benziyorum, amcamla görüşmüyorum mesela ölse de üzülmem. Babam kötü bir baba olsaydı belki amcam kadar silemezdim ama samimiyet de kuramazdım. Pişman olacaksanız affetmeye çalışın. Ama aksine affederseniz kendinize dert olacaksa da zorlamayın kendinizi.

Ne iletişimi ya? Ölse cenazesine gitme. Gençliğinde terör eStir, muhtac kalınca yüzüne gül! Ben yerinde olsam adını ağzıma almazdım. Boşver, bu saatten sonra sen ona babalık yapacak değilsin, baksın basının caresine

Böyle konulara yorum yazmak, fikir vermek ne zor. Sadece o küçük kız çocuklarına sarılmak ve güvendesiniz demek isterdim. Keşke herkes ana-baba olmasa...

Çok teşekkür ederim. Allah razı olsun. Size de inşallah. C

Ben de en çok bunu affedemiyorum. Babamla konuşunca sanki annemin acılarına ihanet etmişim gibi geliyor.

Baba mı diyorsun o adama hala? D didem3856 Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik