Yani artık gerçeklik algım da kayıp. Testlerden geçiyorum bir sorun yok biraz rahatlıyorum sonrasında diyorum ki ya tespit edilemeyen ve kimsede olmayan bir şey varsa bende? Ve bulaşıcıysa... Aileme benim yüzümden bir şey olmasından çok korkuyorum. Her duştan sonra dişimi fırçaladıktan tuvaletten sonra falan çamaşır suyu ve alkol döküyorum her yere... T TravisScott Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Bir sağlıkçı olarak bilmeniz gerekir ki psikaytriler sadece antidepresan yazmazlar. Rahatsızlığınız psikolojik S

Konuyla alakalı değil ama sitede psikolog varmis sevindim buna T TravisScott Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Bende de aynı sorun var. En son psiyatriye gittim. Hipokontriyazis teşhisi aldım ve çok ileri boyutta olmadığı için ergenlerde kullanılan bir şurupla başladık. Ama psikiyatrist tedavinin terapi ile desteklenmesi gerektiğini söyledi. Sizde de muhtemelen aynı sorun var. Ben kaybettiğim eşimin hastalığı sebebiyle böyle bir probleme kapıldım maalesef ve evet sağlıkçı olmanız bu durumda olmanızda etken olabilir. Tıp öğrencisi hastalığı da deniyor bazı durumlarda buna. Ne kadar çok hastalık görür, hastalık çeşidiyle tanışır bu konuda farkındalığınız artarsa bunu yaşama ihtimaliniz de artıyormuş. Sanırım sizin için de psikiyatris dışında ancak bir terapist yardımı belki bir nebze faydalı olabilir. Ben kendi başıma aşamadım çünkü atak geldiğinde sağlıklı düşünemiyorum. Tüm zamanımı tıbbi makaleler okuyarak geçiriyor ve hayatımı felç ediyorum. L

selamlar, ben psikologum, olmadan yıllar önce de bir dönemde ben de bu düşünce biçimine sahiptim ve o anki aklımla şu şekilde düşünerek aştım belki size de faydası olur: hastalıklar ikiye ayrılıyor, fark edilip müdahale edilebilenler ve edilemeyenler şeklinde. kalp kirizi gibi anlık ve müdahale edilemeyenlere zaten yapılabilecek bir şey yok; sinyal veren bir hastalıkta da her yer hastane, gider tedavimizi oluruz. kontrol davranışlarınız varsa kendinizi dinlemek, belirtilere google'dan bakmak gibi, adım adım bunları kesin. yapasınız geldiğinde durun, o anki duygunuz ne ise onunla kalmaya, onunla baş etmeye çalışın.

Bana da yardımcı olurmusunuz

Zaten tetkiklerin sonucunu beklerkenki halimden bahsetmiyorum ölüm gibi bir şey oluyor.

Sayfa linkleri var reklam olmasın diye özelden yaz dedim

Teşekkür ederim önerileriniz ve görüşleriniz için. Evet sağlıkçıyım ve bizzat psikiyatri kliniğinde çok kez çalıştım. Psikiyatrik yardımı elbette biliyorum ama içimdeki önyargıyı kırmak söylenen kadar kolay değil. En başında kendimi hasta hissedip bişeyim olduğunu düşündüğüm için bile bazen bundan kaçıyorum. Bazen gerçekten bunun psikolojik olduğunu düşünemiyorum o zaman normal bir doktora gitmem lazım bu sefer içime giren bu yoğun korku beni bırakmıyor. Ya bişey çıkarsa korkusu bu ikisi arasında debelenip duruyorum. Sosyal hayatımı her açıdan istemeden de olsa etkiliyorum. Düşüyorum kendimi kaldıracak yardımı kendimde bulamıyorum.

Özelden yazın size bikac önerim olacak bos

Yapmayin lütfen zaten korkuyor antidepresanlardan bende oyleyim ayni durum ve inanin bireysel terapiyle bir yola ciktim ilacsiz bir sekilde de tedavi oluyor evet biraz daha uzun bir yola giriyorsunuz ama olsun secenek var

Özel niye burdan yazın bizde faydalanalım

Bu resmen ben diyerek basliyorum söze... Ben dr cok rahatsizliklar ust ustr yasadim diye hastalik korkusu oldu artik ve anksiyeteye dondü. Antidepresan kullanmak istemediğim icin bireysel terapi aliyorum bir psikolog terapistten. Suan 10. seanstayim bazi seylerle başa cikmayi yeni yeni öğrenmeye basliyorum. Uzun bir surec evet ama emin olun bundan kurtulmak icin atilan bir adimda olduğunuz icin psikolojik olarak daha rahatliyorsunuz. En kisa surede terapiye baslamanizi oneririm

Obsesyon, anksiyete, borderline ne ararsan var bir insan olarak bitiğim. Her gün kanla ya da sıvıyla bulaşan bir hastalığım olduğunu ve aileme bulaştırdığımı düşünerek tırlatıyorum. Başlarda bu kadar yoğun değildi. Zamanla ilerliyor. Tek çözümü ilaç ve terapi. Ben psikolojik tedaviyi de reddediyorum şevkiniz varsa kırmak istemem ancak ben yol alamadım. Belli bir noktaya ulaşmadım değil ama hep nasıl olduysa daha kötü olmayı başardım. Siz vazgeçmeyin kendinizden ben eski halimi o kadar özledim ki siz daha kötü noktalara gitmeden dur deyin. Ben başaramadım ama başaran çok insan var. T TravisScott Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Merhaba, rica etsem bana da link yollar mısınız :)

bir psikolog olarak söyluyorum ki kesinlikle antidepresanlara ihtiyacın var. anksiyete bozukluk var sanki sen de ve ilacsız zor atlatırsın. ayrıca antidepresanlara olan düşmanlıgın neden? kullan ve rahatla

Sağlıkçı olmakla bu durumun pek bi alakası yok

Hasteneye gidemiyorsun antidepresan kullanmak istemiyorsun sağlıkçı olarak hasta olduğunu biliyorsun! hastalığının geçmesi için vahiy mi bekliyorsun.

Banada oneride bulunurmusunuz bende hastalik hastasiyim

Hemen farkli noktalara cekmeyin. Benim de terapistim sizin gibi bir psikolog ve onun dediklerini yazdim yani kendi meslekdasiniza laf atmıs gibi oldunuz. Neyse yine de siz bilirsiniz tabi ki Nastasya

sağlıkçı olarak yapmanız gereken seyin psikiyatriye gitmek olduğunu biliyor olmalısınız

Pandemi sürecinden geçip de bu tür hastalık bulaşması /farkedilmeyen bir kanser türüne yakalandığına yönelik hissedilen kaygı sorunları yaşamayan gerçekten çok az kişi var. Maskenin serbest bırakılmasından az zaman önce kızımın kreşine giderken bir çocukla karşılanmıştım. Çocuk 5 yaşında var yok.. nasıl ağlıyor. Yanındaki anneanne/babanne çaresizce sorun olmadığını açıklamaya çalışıyor.. kadıncağıza "yapabileceğim birşey olup olmadığını " sorduğumda "yanınızda çocuk için maske var mı?" demişti. Yani çocuk sokakta maske takmadığı için ona hastalık bulaşacağından korktuğu için sokak ortasında ağlıyordu başka bir arkadaşımın çocuğu park oyuncaklarına dokunamıyor.. annesinin elini tutuyor.. annesi oyuncağı tutuyorduRuh sağlığı uzmanları bu problemlerle uzun yıllar çalışacak diye düşünüyorum. bence çalıştığınız alanın sağlık sektörü olması ve tüm gün zaten sadece sağlık sorunu yaşayan kişilerin olduğu bir ortamda çalışıyor olmanız da buna etken. Benim özel eğitim alanında çalışan arkadaşım çocuk sahibi olmaktan korkuyordu.."kesin farklı gelişen bir çocuğum olacak " diye çocuk sahibi olmadı. Bu yaşadığınız duygular ve zihninizdeki düşünceler çok normal demiyorum. Demek istediğim çok kişi bu tür hayatı kısıtlayan yaşam kalitesini azaltan takıntılı düşüncelere sahip. Hasta olmamasına rağmen sağlıklı olmanın o şükrünü yaşamayacak durumda kendi kendini yiyip bitiriyor. Ben biraz "evet belki de hastayım.. kanser de olabilirim.. sonuçta ben de fani /ölümlü bir kulum.. ama hasta olsam da kahvaltımı yapacağım.. işe gidip geleceğim.. insanlarla etkileşime geçeceğim ve aldığım nefesi son hücreme ulaşıncaya kadar içime çekeceğim " demekten yanayım. Yani yarın ölecek gibi yaşamak ama ölmeyecek gibi de kendime geleceğime yatırım yapmaktan bahsediyorum. Ölümlü olduğumuzu kabul etmek bu tür sorunlarda gerçekten iyi geliyor

4+2 yıl okudum ve 10 yıldır da bu mesleğin içerisindeyim. ama tabiki siz daha iyi bilirsiniz. saygılar selamlar D

Normal insanlar dese yine bir nebze anlarım bir sağlıkçının bunu demesi anlaşılır gibi değil. Şeker tansiyon gibi tedavi gerektiren bir durum

Gitmesi lazım psikiyatriye niye gitmiyorlar bende bunu anlamıyorum, birde sağlıkçı olduğunu yazmış

Vahiyi de bizden bekliyor şaka bi yana tabi meditasyon çakralar insan dönüşümü gibi süreçler var ama iki cümleyle nasıl olacak bilmem

Hastalık anksiyetesi tam anlamıyla öldürmeyip süründüren cinsten

Selamlar. Ben artık kendi kendime yapabilecek hiç bir şey bulamadığım için buraya yazma gereği duydum. 22 yaşındayım üniversite öğrencisiyim ve içimde asla geçmeyem bir hastalık korkusu var. Neredeyse bir yıl olacak. Her zaman şiddetli olmuyor ama son zamanlarda artık baş edemiyorum. Düşüncelerim sürekli değişiyor düşünmediğim hastalık kanser türü kalmıyor bazen. Boynum ağrıyor nefesim daralıyor. Bunlar için doktora da gidemiyorum sonuç beklerken ölüyorum resmen. Önceden gittiğimde doktor bir şey yok dediğinde geçiyordu. Daha sonraları içim rahat etmiyordu sanki gözden kaçan bir şeyler var gibi hissediyordum şuan tamamen doktora gitmeye korkuyorum. Ayrıca sağlıkçıyım. Bazen hastanedeki hastaların da beni çok etkilediğini düşünüyorum. Ve her şeyi bilmek çoğu hastalığı tanımak daha da korkunç oluyor. Bunları düşününce uyuyamıyorum yiyemiyorum gülemiyorum bile. Psikiyatri ye de gitmek istemiyorum çünkü antidepresan kullanmak istemiyorum. Lütfen yardım edin bunları yaşayan ve kurtulan var mı acaba. Bide böylr düşünmek beni hasta eder diyenlere beni daha da korkutuyor çünkü zaten böyle düşünmek elimde değil