Oldukça var canım. Ayrıca gelecekte kuracağın kendi ailen bile arkanda bırakacağındır... Cık cık, ağzına yakışmadı böyle bir yorum!

Olur öyle arada sırada sikmayin canınızı. .. kitap okuyun film izleyin, geçmiş dönem Türkiye tarihi belgeselleri izleyin bir kafa dagitin sonra bir uğraş bulun içinizden ne yapmak geliyorsa onu yapın bir süre. .. toparlanirsiniz bir nebze yeterli değilse profesyonel yardım alın bir psikologdan. Allah kimsenin evladini cocuk yasta anasız bırakmasın. babasız da birakmasin elbette ama anasız hiç birakmasin. Zaten ulkenin hali ortada... yarısi kv kp elti gorumceyle kafayi tirlatmak uzere yarisi ekonomik krizle bogusmaktan kocasini/karısını bile dusunecek halde degil, aslinda kimsenin hali güllük Gülistanlik değil. hatta çok zor bir yıldan geçiyoruz Malesef... hele sosyal medyadaki mutluyum zevkten ölüyorum asktan gozumden kalp cikiyor 7/24 tatil modundaydiz falan hepsi hikaye o sacmaliklara sakin sakin hiç inanmayın. .. Güler Sabancı'yi takip ediyorum ig de kadın koca yılda sadece bayram tatilinde 2 gün dinlendi ya hu!!! 3. gün Londra'da bilmem ne toplantısındaki diye hikaye atmıştı. .. O bile sürekli tatil eglencede değil ama bizim kezbanlarla kamiller her gün cistakcistakcistak Artık bir türlü çağdaşlaşmayı basaramadik diye mi yoksa coğrafyanın kaderi mi nedir bilmem bir gorgusuzuk ve ezikligin dibinde çoğunluğun ruh hali.. o yüzden kimse olduğu gibi değil herkes hadsizlikde nirvanayi zorlamayi marifet saniyor. Sosyal medyadaki mutlu aile tablolarida cok sanal, O yüzden o 8 tl lik 101 çerezinin yanına kahve koyup hikaye atmaya falan hiç inanma... kocişle akşam keyfisi gidip baksan koca uyukluyor kendide selfie çekmekle, gorumcesini eltisini catlatmakla mesgul uğraşmaktan kahveyi Soguttu haberi yok...:))) çerez ise 3 gün sonra yine bir foto fon olacak:))) Bizde mutluluktan olmuyoruz yani rahat ol... ne maddi ne manevi hiç bir şey yetmiyor bazen... ama insanım aklım var ben bu durumu yonetebilirim diyerek yeni bir maceraya soyunup duruyoruz ha bire... her macera her uğraş farklı bir deneyim başka türlü bakma yetisi kazandiriyor insana... böylece birazda biz oyalanıyoruz bu dünyada. . Allah evlatlarini sana bagislasin seni de onlara... sıkma canını her gecenin bir sabahı elbette var

Ölmeyi dileyeceginize hayatınızdaki sorunları çözmek daha kolay değil mi? İş sorunluysa değiştirin, koca sorunluysa bosayin. Hayat bize bir kez sunulmuş bir hediye. Ölmeyi istemek normal bir şey değil.

Kimisi kanser olmadığını duyar üzülür, kimisi kanser olduğunu duyar yıkılır. Hayat işte.. Ama çok merak ediyorum benim hiç derdim tasam sorunum olmadı diyenlerle mi bir aradasınız ki çocuklarınız olduğu halde ölmeyi diliyorsunuz? Tedavi görün lütfen. Arkanızda kalanlarınızın psikolojisi için.

Olmeyi dileyecek kadar herseyden kopmus, sorumluluklarimdan vazgecmis olsam hayatimin geri kalanini daha coskulu, daha faydali yasarim. Su an istedigim tonla seye sorumluluklarim engel cunku.

aynı durumda yim oğlum için yaşamak zorunda yim düşüncesi var hayata bagim bu 20 yıl in bir günden kısa geçmesini isterdim

Dibi vurmanin dibi olmaz cunku.

Kanser hastalarından özür diliyorum tabi kitle olunca ona yordum örnek verdim diyeyim başka bir sebep de olabikio ölüm beni ürkütmüyor

Ya aslında hastalık adı yazmasam iyiymiş örnek verdim sadece

Yapmayın lütfen... Hayat bu kadar kolay terkedilip gidilecek biryer mi? Daha çocuklarınızın mürüvveti var, ne bileyim onların mutluluklarına şahit olmak, torun falan sevmek var... Kötü yaşanmışlıklar hayattan soğutur bilirim ama psikolojik destek almalısınız aşmak için. Daha güçlü olmalısınız. Hatalarınızı, kötü anılarınızı kabul edip kucaklamalısınız. Ancak hayata böyle devam edebilirsiniz.

Mutlu değilsiniz buna çözüm bulmaya çalışsanız ölmek istemek yerine? Mesela eş mi sizi üzen? Ya düzelmesi için çaba gösterin ya da ayrılmayı düşünün olmaz mı?

Hayatı bukadar önemseyince karşılığı bu oluyor. Ciddiye almamak lazım. Yaşayıp gidioz işte. Bende karamsar depresif biriydim ama çocugum olduktan sonra çok pozitif bişey oldum. Herşeye amaaan çokta tınnn moduna girdim. Sonuçta ben iyi olursam çocuğumda iyi olur. Çok anlam yüklemeyin herşeye. Sevdiğiniz şeyleri yapın. sevmediklerinizi yapmayın. Kimseyide önemsemeyin. Negatif insanları hayatınızdan çıkarın.

Aynen oyle, alip basini git istersen o noktadan sonra, zaten kaybedecek bisey kalmamis, o yuzden intihar eden insanlari da hic anlamiyorum...

ama ya çocukların var. boyle düşünme. hem kendın hemde çocukların için ayakda durmalısın

Bence ne söylediğinin farkında değilsin. uzman yardımı şart.. Kanserle dalga geçiyorsun resmen. birgün kanser olduğunu soylerlerse gel konuşalım. babamı kanserden kaybettiğim için böyle saçmalıklara katlanamıyorum. Birde iki çocuğun var, ayıptır yahu

Beni de hayata bağlayan kimse veya bir şey yok Allahın verdiği bu canı Allah alır Yaşayıp gidiyoruz işte Kimi zaman mutlu kimi zaman mutsuz Her yeni gün yeni bir umut diyerekten

Biraz beyin kimyasinin bozulmasi, biraz sartlar, biraz davranis bicimleri, biraz katlanamama derken o noktaya geliniyor. Bir gunde depresyona girilmiyorsa bir gunde de depresyondan cikilmaz. Ozellikle ortada cocuklar varsa son bir kez daha denemeye deger diye dusunuyorum.

Çok zor hayatı olan bir insanla bir günlüğüne rolleri değiştirme imkanınız olsaydı hemen bu düşüncelerden sıyrılır, Allah'a her gününüz için şükreder ve mutlu mesut yaşayıp giderdiniz

Geçen sene bu zamanlar bir yakınım bayılıyor hastaneye kaldırıyorlar hemen teşhis konuyor. Kanser evet kanser. Sadece kan aldırmaya gittiği hastanede anında yatış veriliyor. Biz tabi hemen ziyarete gittik. Bize dediği ilk şey 'ölüceksem de bu süreç uzamasın' yada 'hemen iyileşeyim' oldu. Ve 4 ay içinde kaybettik. Yani 2 de küçük çocuğun varmış hangi kafayla bunu yazdın bilmiyorum.

Daha o kadar gencsiniz ki cok üzüldüm hayattan bu kadar yilmaniza. Hayatinizi güzellestirmek adina siz bir seyler yapsaniz. Sevmediginiz kisilerden ve durumlardan uzaklasip ilgi alanlariniza yönelseniz mesela. Bir de uzman destegi sart bence. Ben yürürken güzel bir cicek görsem durup uzun uzun koklarim. Yagmur yaginca kollarimi acip yüzümü gökyüzüne kaldirip yagmuru hissederim. Sevdiklerime hep sarilip öper ve ne kadar sevdigimi söylerim

Yarın ölecek gibi bağlı değilm aslında ölmeyecek gibide bağlıyım işte böyle birşey Bu sözü bir yerden duymuştum tam benlik Kanseri hep ölümle anmak doğru değil Birçom kanser hastası atlatıyor bu hastalığı Şeker tansiyon kalp belkide daha çok insan hayatına mal oluyor

Bağlı değilim. Allahtan arkamda bırakacağım kimse yok.

Bazen çekip gidesim geliyor sonra bakıyorum 2 meleğim var ve diyorum ki 'İnşallah onları dimdik, sağlıklı ve sağduyulu büyütecek kadar ömrüm olur' Yani öyle kolay değil hayattan soğumak falan anneler için. Son nefese kadar anneyiz.

O iş öyle olmuyor işte. Ben hayatımın genelinde karamsar ve depresif bir insan oldum. Aynı dediğiniz gibi, ölümden de pek korkum yoktu. Çoğu zaman istedim de ölmeyi. Kanser kelimesi de ürkütücü gelmezdi. Ne zaman iki sevdiğim insanın kanser sürecine yakından tanık oldum ve onları kaybettim, o vakit korkar oldum ölmekten. Öyle güzel güzel ölmüyorsunuz haberiniz olsun... Bu konuda fazla bir şey yazmak istemiyorum, binlerce kanser hastası var bu ülkede. Lütfen siz de bu kadar basit sanmayın hastalık sonucu ölmeyi. Çocuk demişsiniz. Yeğenlerim annelerini kaybettikten sonra öyle şeyler yaşandı ki, eskiden umursamadığım ağrılarım için koşa koşa hastaneye gitmeye başladım. Zira bir çocuk dünyaya getirdiysem, paşa paşa yaşamak zorundayım. En azından yaşamak için elimden geleni yaparım. Gerisi Allah'a emanet. Çok uzattım, sorunuzun cevabına gelecek olursam, ölmeyi isteyecek kadar zor şeyler yaşadım. Ancak artık hiçbir şeyin ölümü düşündürecek kadar beni üzmesine müsaade etmiyorum.

Ben belki sizden yaşça küçüğüm ama bwn de sizin gibi hayattan soğudum. İnsanlar ve beklentileri... Bazen bir cok şeye geç kalmış hissediyorum kendimi. Siz çocuğunuz için yasıyorsunuz ben ailem için...

34 yaşında 2 çocuk annesiyim. Kucuk yaştan itibaren türlü dertlerim oldu. En son iş ve evlilikte yaşadığım sorunlar beni hayattan soğuttu. Gecenlerde bir yerimde kitle çıktı kanser oldum kesin ilerlemistir ölecegim diye sevindim gerci onemsiz bir seymis:) Sonra çocuklarım geldi aklıma onlara kim bakar annesiz kalırlar diye vicdan azabı duydum yani ben hayata çocuklarım için katlaniyorum. Normal bir psikoloji değil değil mi?. Siz neler düşünüyorsunuz

34 yaşında 2 çocuk annesiyim. Kucuk yaştan itibaren türlü dertlerim oldu. En son iş ve evlilikte yaşadığım sorunlar beni hayattan soğuttu. Gecenlerde bir yerimde kitle çıktı kanser oldum kesin ilerlemistir ölecegim diye sevindim gerci onemsiz bir seymis:) Sonra çocuklarım geldi aklıma onlara kim bakar annesiz kalırlar diye vicdan azabı duydum yani ben hayata çocuklarım için katlaniyorum. Normal bir psikoloji değil değil mi?. Siz neler düşünüyorsunuz? S sassyassyy Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Allaha şükrediyorum Ne kötü halde insanlar var diyorum Hayat bir imtihan diye bakıyorum Ki iki meleğiniz eşiniz işiniz Elhamdülillah hepsine sahipsiniz Bazen herşey üst üste geliyor İmtihan işte

Evet normal değil destek alın

forumdaki kanser merakı, her şeyi kansere bağlama olayı beni dehşete düşürüyor. sevinilecek bir şey değil, haberi aldığınız anda çoktan yıkılmış olurdunuz merak etmeyin. normal bir psikoloji değil bu arada, çocuklarınız için destek almalısınız.

Karşıdan karşıya geçerken bile öyle dikkat ediyorum ki bana bir şey olmasın diye. Arkamda kızımı bırakınca o ne hale gelir, annesiz bir yanı eksik kalır düşüncesi kafamdan çıkmıyor. Evde suratım asık olduğunda, sinirli olduğumda bile onu düşünüyorum. Sorunlarınız ne bilmiyorum ama bir şekilde hayata tutunmalısınız. Sorunlarınızı çözmek için adım atmalısınız. Bize verilen bir hayat var ve dertle geçirilemeyecek kadar kısa.

Merak etmeyin, zaman butun ogrencilerini oldurur. O yuzden erken gitmek icin acele etmenize gerek yok.