Keşke takıntılı insan durumuna dusseler. Birini kendinden vazgecebilecek kadar sevseler. İnsanlar bu kadar sevmeye usenir oldu. Bir sonrakine ulaşmak çok kolay çünkü. Erdemli vazgeçiş olmuyor pek. Her seferinde yeni yara açmaktan çekinen yok denecek kadar az. Kanamayan ufak tefek ciziklerle hayatına devam ediyor insanlar Tıpkı eskiden mahallede büyüyen sokakta oynayan, yaralı çocukla, bugün apartmanda servisiyle okula giden çocuk gibi.. Birinin yaraları derin ama çocukluğu dibine kadar yaşıyor. Diğeri hafif yaralı, ama hayatı tatsız tuzsuz :)

Yorumunuz için çok teşekkür ederim. Haklısınız anlamaya çalışmanın yükü ağırdır. Ama bunca kötülüğün kaynağı da bu anlamaya çalışmamak...

Kadın -erkek ilişkisi zamanin en cetrefilli olayı sanırım. Ona kafa yormak benim için çok zor :) hep diğer basit adımlar atılsın o da zamanla çözülür kafasindayim. Şu an iliskiyi 2 kişi yaşayan cok az. Kadin, erkek, takipçiler :) , toplum, kankalar herkes olayın içinde :) O yüzden başlangıç güzellikleri yakalamak. İltifat edebilmek, takdir edebilmek.

Ne mutlu Size öyleyse zaten acı çekmek bence bir insanın ruh taşıdığının en büyük göstergesi inşallah Allah sizi gerçek insanlarla karşılaştırsın

Çok teşekkür ederim. Haklısınız sevgiyi sadece kadın erkek ilişkisine indirgemek doğru olmaz. Ama en fazla prim eden bu ne yazık ki. Evet yüksek sesle dillendirilmesi gerekilen tek şey sevgi.

En iyisine layığım derken insanı "ürün" gibi değerlendiriyorsunuz çünkü. İnsanın en iyisi yoktur, her insan biricikliği ile değerlidir. İnsanın "arkadaşlığı size en uygun olanı" vardır, "sizin bazı duygularınızı anlamayanı" vardır, "eğlencelisi" vardır, "mahzun"u vardır, vardır da vardır... Siz, sadece sizsiniz. Ne zaman biteceği hakkında hiçbir fikrinizin olmadığı bir ömrünüz var. Onu nasıl değerlendireceğiniz ise size kalmış. Buruk bir sonun içsel hakimiyeti gittiği yere kadar gitsin de diyebilirsiniz. Bu sonu kişisel arşivinize kaldırıp yaşamın başka yüzlerine daha dikkatle de bakabilirsiniz.

Yalan yok çok aradım. Hatta ne kadar saf aradığımı anlatayım. Bu eksikliği ne çok çektiysem, üniversiteye başladım, koşa koşa istanbul Beyazıt ta sahaflara gittim. Zannediyorum ki orada boyle eski esnaf, Sahaf kültürlü istanbul beyefendisi amcalar var :) Carsiya adım atmamla uğradığım hayal kırıklığını anlatamam. Her yer üniversite hazırlık kitabı dolu. Bırak istanbul beyefendisini at hırsızı tipler... :) İnşallah çıkar karşımıza daha iyileri :)

ben konuya çok hak verdim sosyal medyada bile karşıda ki insanın kırılıp kırılmayacağını düşünmeden like peşinde koşan insanlar dolu yüzeysel ilişkiler yüzeysel hayatlar mesela kadın erkek ilişkileri kadınlar güç statü ve paralı erkek peşinde genelde erkekler ise boylu poslu uzun bacaklı kızların karşısındakine insan niyetiyle bile bakmıyorlar içini görmüyorlar denir ya o mesele kendini en iyisine layık görüp o en iyisine sahip olma arzusu kısaca kapitalizm toplumu da bunu destekleyip duruyor sonra etrafımız 30 yıllık karısını aldatan karısı kanserken boşanma davası açan adamlarla doluyor çünkü kadın hep genç ve dinç kalmalıydı bazen sonsuza kadar yalnız yaşasam da şu duygusuz yapay birlikteliklerin bir tarafı olmasam diyorum

İnsanlar ürün gibi yaşamayı tercih ediyor. Mesela sürekli güncellemeye ihtiyaç duyuyorlar. Moda, teknoloji vs ayak uydurmaya çalışarak bu işi hallediyorlar. Sonra sürekli yeni kalmak istiyorlar. Genç görünmek, daha güzel olmak gibi.. Hemen hemen herkes kendini aynı kalıba sokmakla meşgul. Mesela herkes sosyal medya hesaplarında gördüğü hayatları yaşamak istiyor. Örnekler çokça verilebilir. Ezberlenmis hayatlar yaşıyoruz. Hani ilkokulda sorarlardi boş zamanlarında ne yapıyorsun diye bütün sınıf kitap okumak derdi ya. Aynı ezber bütün hayatta şimdi.

Yorumunuz için çok teşekkür ederim. Erkek değilim sizi nasıl inandırabilirim bilemiyorum. Evet Size katılıyorum. Eskiden yas süreci takdir edildiği için dramitize edilirdi. Şimdi değer yargılar değişti. Ama takdir görmek şahsen umrunda değil ben insanlara ürün gibi davranılmasına dayanamıyorum.

Haklısınız bu iyi mücadelenizi sürdürün inşallah balık bilmese halık bilir. Bana da uzaylı muamelesi yapılıyor. Foto sevmem. Her anın kameralar ile sabote edilmesi beni rahatsız ediyor. Ama inanın saygı duyanım çok az birde

Gördüğüm katı insanların çoğunun zamanla bu hale geldiğine şahit oldum. Şahsen ben de kısmen öyleyim. Dramatik bir hayatım yok ya da birilerinin yaptığı büyük yanlışlardan çekmiş değilim. Ama yirmili yaşların başındaki "her şey çok güzel olacak, hadi şuraya mutlu bir ağaç çizelim" diyen halim de yok. Her şey olduğu ve olması gerektiği gibi işleyecek, aksilik ve hataya tahammülüm yok, yıllar süren eğitim ve iş hayatı, tecrübeler insanı makineleştiriyor biraz, maddeleştiriyor, hatta kadını erkekleştiriyor. Bir de şu var... Sert olmak daha kolay, daha az acıtıyor. Anlayışlı olmak, acıları paylaşmak hem zahmetli hem de her yiğidin harcı değil, böyle bir dünyada hisli bir insan olmakta ısrar etmek intihardan farksız çünkü...

Evet marka merakı ee sen nerden giyiniyosun, ee sen nerde takılıyorsun muhabbeti maalesef o konuda çok sıkıntılı Nasrettin hocanın ye kürküm muhabbeti o her daim var ve olacak da çünkü biz milletçe gösterişi sever olduk küçük çocuklar bile markaları çok iyi biliyorlar ee bu kadar sanallığın içinde belkide en hafifi gösteriş kısmı... ben onu normal buluyorum ama o annelerimizin zamanına çook imreniyorum ince düşünce bu olsa gerek...

Bir psikolog katıldığı bir programda dediklerinize dikkat çekmişti. Psikolojik olarak bir insanın içi ne kadar boşalırsa dışına verdiği önem o derece artarmış. Birde şunu eklemişti ve bende çok tuttum bunu gizli olan saygıyı hakeder. İnsanlar teşhir ettikleri şeylere bir süre sonra saygı duymazlarmış. Ne ilginç bir mekanizmamız var hayret ediyorum.

Aynen öyle kuru kalabalık...

Sevgi kadın-erkek ilişkisine ait bir şey değilki. Mesela ben böyle bir konuyla dertlenen biri oldugunuz için sizi cok sevdim. hassas bi insansiniz ne güzel. Bir şeyleri anlamak, degistirmek veya birilerine farkettirmek için bir adım atmissiniz. Ama bunu nedense söyleyemeyiz. Güzel şeyleri söylemek ayıpmış gibi. Yada birine böyle bir şey söylemek ona yaranmakmis gibi.

İster kadın ister erkek olsun ilkesiz her insan üründür. Birde bence biraz da özeleştiri yapmak lazım biz kadınları fantastik bir kafayla büyütüyorlar. Gerçekçi beklentiler göremiyorum çiftlerde şartlı sevgilerle dolu toplum. Sosyal medyada yansıtma yapıyor. Memleket gerçeği bu değil...

Mahallede büyüyen çocuğun evinde playstation olsaydı sokakta oynamakta ısrar eder miydi? Kendinden vazgeçebilecek kadar sevenler de var efendim: "Ya benimsin ya kara toprağın" sözünü icat edenler de onların arasından çıkmış olmalı. İnsan bir başkası için kendinden vazgeçiyorsa bu sevmek midir? Bu sağlıklı bir duygu mudur? Sevmek, birlikte üretme gücü bulmaktır benim için. Sevgi yaşam sevincidir, umuttur, neşedir, hoşgörüdür. Bir başkasından karşılık beklemeden onun iyiliğini istemektir, ama kendi iyiliğini istemeden olur mu? Zarar görmediği ve zarar vermediği sürece tüm enerjisini bir başkasına sunabilir insan. İnsanlar kendi iyiliklerini de gözetiyorlarsa sağlıklı davranıyorlar demektir. Gece gece aklıma geldi, bilmeyen varsa bir dinlesin :)

Tek kelime: Emek Artık ilişkilerde emek yok. Bu yüzden vazgeçmek kolay ve hissedilen duyguların bir ağırlığı yok.

İşte özü kullanımlık o nedenle değersiz çünkü benzeri var, devamı var olmasada olur rahatlığı şimdi sen beni iyi tanısan ne olur, kötü tanısan ne olur sana burada kendimi ifade ettiğim kadar değilmi! yarın herkes işinde gücünde unutulur gider bu muhabbetler ama dostların ve ailen gerçek olandır sana kıymetli!! o nedenle bir çoğu rahat kırılmış, üzülmüş kimin umrunda tanımıyorum ki düşüncesinde... diyeceksin ki şimdi ne alaka konun özünde bu insanlar yüz yüze konuşmayı unuttu mimikler bakışlar nedir halden anlamak nedir hepten unutuldu misal bu bayram karşı komşum bayramımı mesajla kutladı sanallığın bu kadarı dedim ve sustum...

Sevebilmek, merhamet etmek çok önemli bence. Arkadaş olmaya başladığım biri var, kendi erkek. Ona ne kadar aşk acısı çektiğimi anlatırken yüzüme bomboş baktı. Hiç aşık olmamış bilmiyor. Sevgilisi de var ama hiç aşık olmamış bana çok garip geldi insan 30 yaşına kadar platonik de olsa aşık olur be ya. Bana ne gerek vardı bunları yapmaya dedi, ben de sen hiç benim kadar sevmedin ki dedim. O an ne dediğimi cidden anlayamadı. Aşk, sevgi, hissiyat yok arkadaş yaşadığım yerde ilişkiler çıkar çerçevesinde dönüyor burda. Zengin adam arayan kadınlara herkes o kadar alışmış ki, karşılıksız, çıkarsız sevdiğime kimseyi inandıramadım aşkımın sahibi olan adamı bile ya neyse. Kalp olacak insanda. Karşılıksız kalbini verebileceksin, karşılıksız merhamet sunabileceksin. Acı çeken taraf da oldum ama şükür ben yüreğimi hiç kaybetmedim.

Galiba hayat boşluk kabul etmiyor. İnsanlar duygusal ihtiyaçlarını gidermek zorunda muhatabı gidermiyor ya da eksikse bazı şeyler bir şekilde onay ihtiyacını sosyal medya üzerinden gidermek zorunda kalıyor. İnsanları buna mecbur eden onay kölesi haline getiren sistem utansın...

Ne mutlu size öyle dost lazım zaten, muhabbet edilebilecek bir şeyler alınıp verilebilecek paylaşım anlamında.. Korkmadan art niyet aramadan siyaset konuşacağın, sıkıntını paylaşableceğin veya üzüntünde sevincinde yanında olabileceğin insan ne mutlu sana zenginsin işte... 3nity

Hayatımızda o kadar sanal dünyalar varki artık aşklarda, evliliklerde, dostluklarda sanallaştı kimisi dizilerde yaşar oldu, kimisi sanal alemde olmadığı gibi ancak olmak istediği gibi oldu yani özünde insanlar karşılıklı diyalogları bırakıp teknolojiyi yaşamaya başladı hakikaten de şuan ki özellikle hepsi değilde daha çok gençlik!! maalesef bu durumda öyle oluncada insanlık dejenere oldu şimdi ben hala karşılıklı konuşmayı, misafir ağırlamayı, insanları kırmamayı savunurken bakıyorum millet facebook felan filan dostlar, arkadaşlar bizi muhabbette görsün hesabı!! ama gel görki bunların kaç tanesi hakikaten gerçek işte orası mühim olan mevzu...

İşte bu ürün olarak bakma kültürden geliyor. Az evvel bir başka yorumunuzda ya benimsin ya kara toprağın başlıklı sevgilerden bahsetmişsiniz. Bu da arsız sevme kültüründen geliyor. Ömrümün ne zaman biteceği bunu bilmiyorum evet ama yaşam öğrenme yolculuğu ve bazı konular kolay ögrenilmiyor. Ve kalp akıl tıpkı çay gibi demini almadan yeni deneyimlere izin vermiyor. Tek dileğim unutulması gerekenleri unutup hatırlanması gerekenleri hatırlamak.

Çünkü bilim ilerledikçe imkanlar arttı ve denemenin sabretmekten daha iyi bir seçenek olduğu kanısı hakim oldu. Seçeneklerimiz öyle arttı ve zaman öylesine hızlandı ki, insanlar artık bilinmeyenlerin ardındaki erdemleri kutsamak yerine yaşamın kendisini kutsamaya yöneldiler. Açıkçası ben bunu tek başına daha sağlıklı bir yönelim olarak görüyorum. Vazgeçmeyi bilmek de bir erdemdir. En azından bir takıntı deneyimlemiş insanlar bunu anlarlar. Karşılıksızca öylesine tutkulu sevmenin ardındaki nedir? Bunu da soralım öyleyse kendimize. Hırstır, ihtirastır, benliğimize dair bir kavgadır. Bir ispat kavgasıdır, bir sevilme, kabul görme uktesidir. Şimdi bu uğurda ömür geçirmek çok mu saygıdeğerdir? Bir tutkunun peşinden gitmek, bir yarayı kaşımak kadar zevkli ve zararlıdır. Bir süre kaşırsınız, canınız iyice yandığında kanlar içinde ara verirsiniz. O yangı hissinden sessizce haz alarak uyuşmasını beklersiniz. Bir süre geçer ve yara kendini hatırlatır, tekrar kaşırsınız. Yanlış olduğunu çok iyi bildiğiniz halde kaşımaktan aldığınız haz uğruna, içten içe, yara hiç kapanmasın istersiniz. Günümüzde insanlar bu takıntılı insan durumuna düşmekten öylesine utanıyorlar ki bu "vazgeçebilme şarkıları"nı ne kadar yüksek sesle söyleseler az geliyor. Hangisi daha acıklı dersiniz?

Merhabalar; Değerli fikirlerinizi almak istiyorum. İnşallah güzel bir sohbet olur. Bu yaşadığımız hız ve haz çağı başımı döndürüyor. İnsanların özne olmaktan çıkıp nesne olması içimi acıtıyor. Ürünlere dönüşüyoruz. İşimi görüp, duygusal doyum yaşamamı sağlıyıcaksan hayatımdasın yoksa sıradaki. Neden artık unutmak yok saymak çok kolay neden hep elimi sallasam ellisi ona mi kaldım cinsi atarlar bu kadar yaygın. Niye hep ben diyoruz. Nasıl insan kalıcaz? Şimdiden yorum yapan herkese çok teşekkür ederim...

Aslında benimde bu ara çok dertlendiğim bir mevzu ondan biraz hırslı yazdım bir önceki mesajı!! İnsanlık diyoruz ama insan bulamıyoruz hepimiz yani bir çoğumuz yalnızız evlerimizde, hayatımız internet. Ve maalesef telefon, televizyon başında geçiyor çoğunlukla ne acı!! Eskiden tv yokken komşuluklar varmış insanlar muhabbet eder gülüp söyler dertleşirlermiş şimdi birine misafirliğe gidiyorsun o televizyon açık oturup diziler konuşulur oldu diğer saçma sapan programları saymıyorum bumu muhabbet!! Bu sadece küçük bir örnekti daha sanal örnekleri vermiyorum onlar daha içler acısı...

Çok haklısınız. En az zayiatla günü kurtarmaya bakar olduk. İnce fikirler, hassas ruhlar eskilerde mi kaldı bilemiyorum. Halimizi anlatan bir serzeniş var. Fransız yazar Nicolas Chamfort ölmeden önce bıraktığı notta "Yaşamak için kalbin kırılması ya da kurşuna dönmesi gereken bu dünyadan göçüyorum"... Her neye inanıyorsak o bizi insan etsin...

Bir çocuk düşün elleri henüz yumuşacık pamuk gibi... Okula gitmesi gereken yaşta tarlaya pamuk toplamaya, saban yapmaya yollanıyor. Eve her gün parçalanmış elleriyle dönüyor çocuk, çok acı çekiyor. Günler günleri aylar yılları kovalıyor ve gün geliyor çocuk bir bakıyor ki, elleri öyle bir nasır tutmuş ki bırak pamuk dikenini, bıçak saplasan etkilemeyecek kadar katılaşmış derisi... İnsanoğlu da böyle işte, kimi doğuştan, kimi sonradan böyle nasırlaşıyor. pepperony

Çünkü unutamayıp acı çekmek de bir yere kadar katkı sağlıyor. Eskiden yas süreci takdir edildiği için dramatize edilirmiş. Şimdi de özgüven, anı yaşamak gibi kavramlar takdir görüyor ve insanlar bunlara odaklanıyor, yas süreci yerine bunları ön plana çıkarmaya gayret ediyor. Üslubunca bayağı durabiliyor, o ayrı. Ek: Burnuma erkek üye kokusu geliyor.

Ya zaten şu her anı fotoğraflayıp millete yayın eden arkadaşlara çok şaşırıyorum ne münasebet yaa beni hiç ilgilendirmiyor ve mantığınıda anlamıyorum ancak sonra burada yazıyor bazıları eşim bir bayanın resmini beğenmiş ee aramış mış mışta mış ee bu kadar özel hayat ortada herkese açık olunca olacaklarıda göz önüne almak gerek!! Kim kimle nerede ne yapmış banane ilgilenenlerede söylenecek söz çok ama yok maalesef zaman bu herşey değişiyor sonumuz ne olur bilmiyorum ama bildiğim bir şey var oda bir gün gelecek nasıl ki şimdi millet organik hayat diye ağlıyor ve yine bir gün gelecek insanlar inanmak istiyorum diye ağlayacak... 3nity

ee doğru şartlı sevgi lafına özellikle hak verdim deminki konuya geliyor gen güzel sağlıklı olursan seni severim annemin lafından çıkmaz annemle beraber yaşarsan seni severim maaşımı her ay eline almadan bana verirsen seni severim vs. vs. uzar gider sosyal medyayı çok önemseyemiyorum oraya bakarsak herkes sevgi kelebeği aşk böcüğü muhteşem süper anne ve baba hayatlarında hiç hata yapmıyorlar

Bu özgür muhabetti nasıl bir şey biliyor musun bir hayvana işkence edip dünyadan soyutlayıp bir anda bırakmak gibi... Ülke bu halde devam ederse iyi gitmesini zaten bekleyemeyiz bu resmen ağustosta kar yağmasını istemek olur. MissCherryBlossom

Her turlu cirkinligi saygisizligi hadsizligi ozgurluk diye diye normallestirdik sonuc yiprandik yiprandik parcalandik kalbe ruha duygusalliga yer kalmadi... gunu geciriyoruz kendimizi uzmeden en degerlisi biz olduk cunku acilardan yipranmisliktan bunu ogrendik...

Bir çeşit alış veriş ilişkisi desenize... Bilmem hala bir yerlerde gerçek insanlar kalmışsa ne mutlu onlara. Yokuspokus

Bir şeyler konuşabilmek için öncelikle biraz fikirle beslenmek gerek. Eğer insan tv ile besleniyorsa, sosyal medya ile besleniyorsa muhabbeti de onlar oluyor malesef. Bunu da klasik olarak, kitaba, makaleye, köşe yazısına, tiyatroya falan baglamayacagim. Çok değil, bir-iki kuşak öncesinden aklı başında birilerini bulsak ondan ala kaynak mı olur :) Benim yakın arkadaşım var benimle taşıt çocuğu olan.. bazen saatlerce konuştuğumuz olur sürekli soguyan çayları tazeleye tazeleye :)

Ben mutlu oluyorum siz cevap yazdıkça hepimiz içsel olarak yalnızlık çekiyoruz. Zahiren görünen kalabalık kuru kalabalık bir hükmü yok. Ah ah ne diyor şair; "Geleydin bir çay içimi sen çay dökeydin ben içimi"

buda olayın başka bir yönü eskiden bir adam veya kadın biri için yıllarca yas tutar evlenmezse yada başka birini sevmezse buna çok değer verilir o kişiler takdir edilirdi şimdi duyacağı laf hayatını kaydırmışsın bir erkek/kadın için değer mi o hayatına devam ederken kurudun kaldın gibi bir şey yani her erdem başka bir şeyle yer değiştiriyor ve bu sadece ilişkileri değil hayatın her yönünü etkiliyor

Bu çok yöne çekilir :) Eğer bahsettiğiniz gizlilik/teshircilik giyim-kusam tercihi üzerine söylenmişse herhangi birinin hayatını elestirmeden önce herkes kendine baksın derim. Eğer yaşamı her attığı adamı teşhir etmekse pek sağlıklı bir durum değil bence.. Sorun tespiti yapmak istiyorsanız sevmek üzerine düşünün. Sevmek başka bir şey Bugün herkes seni seviyorum kelimesinin içinin bosaltildigindan ve cok söylenmesinden şikayet ediyor ya, Hata ediyor. Sadece karşı cinsin sevilebilecegini düşünerek hata ediyor. Halbuki kimse yanlış anlamasa da söylesek sevdiğimiz insanlara Ne güzel insansın, seni seviyorum diyebilsek. Bunu duyan bir insan mutlaka güzel insan olmaya çalışır :)