Tesekkur ederim bunu da deneyeyim..

cevap vereyim 40 yaşında

Siz her seyi ustlenip yaptikca adam hicbir seye elini surmez. Kendiliginden yoruldugunuzu ili bekledigini anlamasini beklemeyin. Dogum sonrasi her kadin yasiyor bunu cunku erkekler akil edemiyor bazi seyleri. Ya soguk duracaksiniz tavrinizdan anlayacak ya da bir sure ailenize falan gidip uzaklasacaksiniz

bir süre sonra düzeliyorlar bizde çocuk nedeniyle tartışmalar yaşadık kızım küçükken, eşimin birde parasal konularda gereksiz harcamaları oluyor zaman zaman, kızım su an 2 yaşında eşim son zamanlarda ona karşı daha sorumluluk sahıbı oldu, bızde bırde anneanne dede var sag olsunlar onlar kızıma bakıyor genel ıhtıyacının cougunu onlar saglıyor esımde bunun verdıgı rahatlıkta vardı özellıkle maddı anlamdakı ıhtıyacları ıcın rahat takılıyordu bende kredı vs oduyorum eksık etmem ıhtıyacını ama zorlanıyordum bana ve aıleme guvendı hep... artık ıhtıyaclarını alıyor, ılgı anlamında daha cok ılgılenıyor, gezıdırıyor vs.. ama ıstısnalar harıc hıcbır baba bır anne kadar fedakar olamıyor...

yani ilk çocuğumda hissetmemiştim 2 çocuğumda tam bir baba olduğunu hissettim tabi kişiye göre değişir ama, evliliğimde de aynı şeyi düşünüyorum erkek 40 yaşında olgunluğa erişiyor

Ben de calisan biriydim, zaten tekrar baslayacagim. O zaman da ayni sekilde devam ederse ipleri koparmaktan baska yil kalmayacak gibi... . push ;

En nefret ettiğim eş modeli, böyle eşler düzelmiyor, düzelse bile ömürden ömür gidiyor..

Bebek daha çok küçük. O bebeğe baktıklarında tam olarak babalık hissedemiyor bazı erkekler. Hareketi, tavrı, konuşamıyor olması, babayı görünce belkide heyecanlanmaması, ağlaması babalık hissi vermeyebiliyor. Çok acı, anneler 2 kişilik sevmek zorunda kalıyor o zaman. Eğer doğum öncesinde size karşı memnun olduğunuz bir eşiniz vardı ise, biraz daha kurcalayın bunu. Gerçekten sebep ne? Anne ve bebek gün boyu birlikte, çok yakınlar. Kendini bu sevginin dışında mı hissediyor? Ailenin bi parçası değil gibi mi düşünüyor? Sizinle yalnız kalamamal, dilediği zaman dilediği gibi yaşayamamak mı sorun? Cinsellik yüzünden mi bazı soğumalar yaşadı? Bunları bi değerlendirin. Tabi bunları yapmaya mecaliniz ve isteğiniz kaldıysa.

Kesinlikle gece çocuğa bakma görevini eşine de vermelisin. Ister tatlı dil ister zorla o sana kalmis. Bu ona kötülük değil, baba evlat ilişkisinin gelişmesi ve seninle empati yapması için çok önemli. Herşeyi geçtim seninde dinlenmen lazım. Imkansiz değil bende evliyim bebeğim var. Herhangi bir sağlık sorunu yoksa ultra çalışma saatleri yoksa eşinizde yapabilir. Eşinizin dilini çözüp bunları yaptırmaya çalışın aile büyüklerinden sözünü dinlediği birilerini devreye sokabilirsiniz belki

5 yili kaldi o zaman :)

Merhabalar hanımlar, Gecenin bu saatinde artık kendi kendimle konuşmaktan bıktığım için yazıyorum. Anlatıp rahatlamak istiyorum bir nebze de olsa. Derdim eşimle alakalı. 4 aylık bir bebeğimiz var, doğumdan sonra aramızdaki ilişki kopma noktasına geldi diyebilirim. Sanki onun hayatında hiç bir şey değişmedi gayet rahat bir şekilde devam ediyor... İşi yoğun, eve geç geliyor. Güya biz rahat edelim diye bu kadar zamandır ayrı yatıyor, evle ilgili zaten düşünüp sorumluluk aldığı bir şey yok.. Düşünüyorum da kendime yapmışım herhalde çocuğu.. Bir kaç defa konuşmayı denedim. Geçici düzelmeler oldu. İşte bir kaç gün çocukla ilgileniyor benle ilgileniyor vs ama sonra yine rutine dönüş.. Habire sorun var diye konuşmak istemiyorum bıkıyorum artık. Çünkü hep aynı kısır döngü oluyor. Böyle gitmez boşanmaya varacak sonuç desem bu sefer de tehdit ediyor oluyorum çocuğu sana bırakmam diyor. Sanki çocuk çok umrundaymış gibi. Bunalıyorum çok yalnız hissediyorum. Ne yapmalıyım bilemiyorum.. Y yakaib

Biz de öyleydik. Lohusalık depresyonunu eşim benden çok yaşadı diyebilirim. Ama zamanla herşey düzeldi. Bebeğe bakması konusunda sürekli konuşun ama bu konuşma tartışmaya gidince yıpranmaktan başka hiç birşey olmuyor ki biz de öyle oldu. Sonuç olarak sabır diyorum herşey düzelecek.

eşinizin çalışmadığı bir gün bebeğinizin sütünü vs ayarlayıp sabah erkenden evden çıkın. bütün gün bebekle ilgilenmesine fırsat verin. sizin ne yaşadığınızı anlamasını sağlayın.

Anladim. Adam kabul etmiyor sanki hiçbir şeyi. Çocuk babanızın evinden geldi sanıyor bazı erkekler. Yatağı bile ayırması bencilce. Ne yapmayı düşünüyorsunuz?

Bana gore tek sorun yataklarin ayrilmasi. her ne olursa olsun yataklar ayrilmamali sogukluk olur. onun disinda tum disarda calisip yorulan bi adama evde is yaptirmakda insafsizlik bana gore. ama bebekle ilgilenmek zorunda gerekirse gece aglamasinada kalkip yardimci olucak cunku sen annesiysen oda babasi

uf ne alaka ya. sen lohusa oldun mu. ekşi süt kokulu vücut, çocuk çıkınca çatlamış bir beden, büzüşmüş bir göbek, bir yandan kanama kan kokusu, uykusuzluktan gözün feri gitmiş, moraller yıpranmış, saç baş dağınık, sürekli pijama mod. ne konuşuryosunuz. adamlar bizim gibi geniş düşünceli değiller. düz bakıyorlar. ne alaka yani erkeği mi yücelttik burda. adam zaten çocuğu kabullenemiyorken bir de eşini öyle görünce soğukluk girmiş olabilir. erkeğin çok bilinçli ve aşık olması gerekir anlayışla karşılaması için. burada bilinci bir adamdan bahsetmiyoruz ne yazık ki. Daydream_ Guru Anneler

durumuna üzüldüm çünkü aynı şeyleri bende yaşadım. erkekler biraz geç olgunlaşıyor malesef. eşinin peşinden koşma bırak naparsa yapsın. sen evinle çocugunla ilgilen eşin gelince biraz mesafeli ol bu durum bi süre sonra onu rahatsız edecektir. bende aynı seyleri yaşadım 2 tane çocuk büyüttüm peş peşe. hemde hiçkimsenin yardımı olmadan tek başıma. zor biliyorum ama erkekler güçlü kadın sever bunuda asla unutma. sen elinden geleni yap sabret sakın boşanma konusunu sen açma. bir süre izle. eşin boşanalım dersede sakın aglayıp sızlanma tamam de ver eline bavulu. sadece sabret düzelirse ne ala düzelmezsede yapacak bişey yok. çocuk konusuna gelince korkma devlet ne olursa olsun anneye veriyor.

Iste ona gore bencillik degil... Hatta iyilik yapiyor guya. Bilmiyorum ben de fikir almak icin yazdim, bakalim yorumlara gore bir yol izleyecegim fikir edinip...

Bir cok kez sordum aslinda. Zamanla duzelir deyip gecistiriyor gibi... Zaten oncelikle sorun oldugunu kabuk etmesi zaman aldi. Cinsellik kismini hic sormayin zaten hamilelik esnasinda da bana yaklasmayan bir esim vardi. Cocuktan dolayi boyle psikolojiye girdigini soyledi. Insan toplayinca bunlari, aldatiliyorum saniyor ama oyle bir sey de yakalamadim. Yani suphelenicek bir davranisi olmadi takip ediyorum.

Ben tehditlere kulak astigimdan ya da bundan korktugumda degil, belki duzeltebilirim diye bekliyorum. Sadece tartsima bosanmaya gelince hemen cocugu vermem vs olayina giriyor onu demek istemistim.

Olabilir bazen kosarak kacasim geliyor zaten... Cok basit goruyorlar bebek bakmayi...

4 aydır aynı yatakta yatmıyor dediğiniz için böyle bir yorum getirdim. madem şikayetçi değilsiniz sorun yok.

Erkekler kadından daha çok ve uzun lohusalık yaşıyor bence. Siz 9 ay boyunca hormanlarınızla anneliğe hazırlanıyorsunuz. Bi hissiniz, bi paylaşımınız ve bağınız var bebekle. Babalar tekme hissettiklerinde bile o duyguya giremiyor. E doğuncada birden değişen hayatına anne kadar çabuk ve anlayışlı adapte olamıyor. Durumunu çok güzel açıklayıp anlayabiliriz. Ama bide ama var işte. 9 ay ağrı sancı çeken, reflü, kilo, şişlik, çatlakla uğraşan anne. Hormonu tepe taklak olan anne. Doğumu yapan, sonrasındaki stres yaşayan anne. Bebek uyanır ağlar, anne bakar. Altını mütemadiyen kirletir, anne. Emmek ister ememez, emer gazı olur çıkaramaz hep anne. "E adam anladık, hallerin varda bizdeki de can" diyor insan. Bence artık kendine gelmes gereken zamanda. Değişimini anlayabilirim ama yeter, biraz destek olmalı. Yoksa bir süre ayrı kalabilir ve gerekiyorsa boşanmayı konulabilirsiniz. En son seçenek tabiki boşanmak. He olduda o raddeye geldi, ne yaparsa yapsın çocuğu alamaz.

Çocuğun bütün bakımına dahil edin. Sakin yapamaz edemez demeyin. O işte çalışıyorsa sizde evde çalışıyorsunuz. Çocukla ilgilendikçe ona bağlanacak ve sorumluluğunu bilecek. Sakin yapamaz edemez diye geri cekmeyin kendinizi

kendinizi ihmal ettiniz mi acaba. malum lohusalık doğum kiloları vs.

Bir kere daha konuşun ancak bu sefer somut şeyler sorun. Örneğin "aşkım çok yoruluyorsun biliyorum. Ben de tükenmek ve delirmek üzereyim. Bundan sonra sofrayı toplamayı, bulaşık makinesini doldurup, boşaltmayı, lavaboyu, tezgahı ve ocağı temizlemeyi sen yapar mısın? Veya onun yerine, her gün günde 45 dk çocukla ilgilenir misin? Ben de o sırada bu dediğim işleri ve diğer bazı işleri yaparım. Bir de her gece 15 dakika sarılıp, sarmaş dolaş sohbet edip havadan sudan konuşabilir miyiz? Çok ihtiyacım var" deyin. Böylece bir dahakine boşanma konuşması açacağınıza, "canım hani 15 dk sohbet edecektik" gibi halletmesi çok daha kolay bir konu açmış olursunuz.

Bi süre uzak kalsanız annene vs gitsen

Çocuk doğduktan sonra en büyük değişimi babalar yaşıyor sanırım ve hani o lohusa depresyonu var ya işte ona aslında babalar giriyor uzun süre çıkamıyor. Eşinizi bi süre kendi haline bırakın çocuğunuzla ilgilenin eşinizi de ihmal etmeyin ama bu tür konuşmaları hiç yapmayın bi süre sonra düzelecektir. Çocuk olduktan sonra erkeklerde bu sıkıntılar olabiliyor malesef sadece zaman istiyo düzelmeleri

Is icin sehir disina cikmasi gerekiyor bazen, ya da ailesi baska sehirde oraya gitmisti vs. Ben de dedim belki uzakken degisir. Etkisi bir iki gun gidiyor yine... Zaten yalniz basima ailemde kalmama izin de vermez. Baya gemileri yakmak lazim onun icin. O asamaya da hemen getirmek istemiyorum olaylari. Ama bir iki defa daha konusup onu olaya dahil etmeye calisicam, olmazsa yapicak bir sey yok. Her fedekarligi ben mi yapayim...

Bi sure yani en azindan esiniz farkedip rahatsizlanmaya baslayana kadar sessiz kalin mecburi konusmalar yapinn..

Iste bunlarin hic birini yapmadigi icin sorunum. Konustukca da bir sey degismedi. Haftasonu vs yardimci olmaya calisiyor ama belli yani zorla sanki... Bazen bunaliyorum alip kucaginda gezdiriyor konusuyor oynuyor vs ama toplamda 10-15 dakika. Sonra agladi deyip getiriyor. Ya da ben ha getirdi ha getirecek agladi aglayacak diye stresten rahat edemiyorum bile... H honey bunch Guru Anneler

Dikkatimi çeken bosanırım dediginizde nereye bosanıyosun seviyorum seni düzelelim demek yerine cocugu ben alırım demesi. Sanki sizden vazgecmiş gibi. Baska bir kadın olabilir mi?

Ama bunun sizin calisip çalışmamanizla ilgisi yok ki. Çocuk doğalı 4 ay olmuş. Onun sorumluluğunu çoktan almalıydı. Ise başlayana kadar iyice zaman geçecek. Bebeğinize emek verdikçe zaman harcadıkça o da daha çok bağlanacak. Bugüne kadar bebeğiniz gece ağladığında eşiniz hiç kalktı mı? Hafta ici işten gelince 1 saat bebeğinizle birebir vakit geçirdi mı? Ağladığında size danışmadan sorununun ne olduğunu anlamaya çalışıp birşeyler yaptı mi? Dışarı çıkarken bebeğin çantasını eşiniz hazırladı mi? Bebeğinizi hiç beraber banyo yaptırdınız mi? Ve daha bir sürü soru. Emek verdiğiniz şeye daha çok bağlanirsiniz. . Lütfen ise başlamayı beklemeyin. Başta zevkli işlerden başlatarak onu bu sürece dahil edin. Ihtiyaciniz olduğunu onsuz zorlandiginizi anlatın.

Ne kadar yapıcı bir çözüm yolu böyle, tebrik ettim sizi Aslında biz kana kan, dişe diş yaptıkça işler iyice çığırından çıkıyor. Bir şirket yönetircesine mantıklı adımlar atsak hepimizin evlilikleri günlük gülistanlık olur... Bir de eşlerin duyguları tavırları belirli bir zaman sonra karşındakine de yansıyor. Sen kavgacı olursan karşı tarafta zamanla öyle oluyor; yapıcı olursan da öyle... O zaman napıyoruz? Hooommm, topluca sinirlerimizi aldırıp pembiş gözlükler almaya gidiyoruz

Ya benim onu yapma şansim da pek yok, sütü sagsamda ek gida olayini ayarlamak sıkıntı, corbasini köftesini muhallebisini gunluk hazirliyorum eşim hazirlayamaz falan cocuk zehirlenir

Tesekkur ederim, gece emip uyuyor su an. O yuzden pek yapcagi bisey yok su ara ama umrunda da degil normal zamanda.

Ben de bu konuya cok takiliyorum ama inanin bunu yapan ben degilim, israr eden de olmak istemiyorum. Bir kac defa soyledim, tamam vs dedi ama hic hareket yok. Istiyorum ki o da benimle beraber zaman gecirmek, uyumak istesin. Cocuk agladiginda zaten emip uyuyor, ona bile mi tahammulu yok anlayamiyorum. Surekli talep eden olmaktan biktim, onun da bu surece alismasi lazim, sonra 3 ay sonra gelip birden bebekle uyumaya nasil alisacak o daha zor... Sonucta odamizda besiginde uyuyor.

en çok da bu yaklasima kızıyorum kusura bakmayın da biz neden sürekli erkek odaklı yaşamak zorundayız erkek kilo alınca problem olmaz kadın alınca erkeğin böyle davranması müstehak görülür tabiki kişisel bakım önemli ancak bunu kendi için yapmalı ve bebek olunca bir süre aksaması çok normal, eşlerin bunu anlayışla karşılaması gerekiyor ayrica çocuk hem kadının hem erkeğinse neden tüm bakımı kadının üstüne yıkılır anlamış değilim

Bilmiyorumki, isten gelince iki agucuk yapmayi baba olmak saniyor sanirim. Bazen onu bile yapmiyor gerci cocuk uyumus oluyor cunku.

Bu konuları okuyunca asla ve asla bebek istemiyorum.. Çok doğru düzgün bir evliliğim de yok hoş.. Allah yardımcın olsun, gevşekliğe ben de gelemiyorum..

Once o sekilde tepki veriyor, sonra da duzeltmek icin cabaliyor. Ama hep gecici bir surec oluyor bu, 3 gun iyi mesela sonra yeniden ayni duzen... Baska biri oldugunu sanmiyorum. Ama tabi yine de gozumu tam kapatmadim bu ihtimale karsi.

Söyleyince yapiyor zaten, ama hep soylemem lazim. Kendi dusundugu yok, sanki okuldayiz ben ogretmenim, zorla gorevler veriyorum ona... Anlatabildim mi bilmiyorum. Bebek de hayat ta ikimizin, onun da benim gibi cabalamasi gerekmez mi? Onun bir hayati var sanki, benim de bebekle bir hayatim var, ben soyledikce uzerine dusen 'is' leri yapiyor. Cocukla ilgilenmeyi sadece cebine harclik koymak olarak algilayan babalar gibi. O kadar kopuk ki, sinirleniyorum uyanicam diye ayni yatakta bile yatmiyor ya.. Derdim bu. Konusunca bir iki duzeliyor, ama ben. yoruluyorun artik her seyi dusunmekten. Konus basa don konus basa don.. Artik etkisini de yitiriyor kelimeler hep ayni seyleri soyluyorum cunku. yuvarlanan asi bir panda

Erkekler baba olmayi ne zaman ogreniyor acaba.

Zaten ben de cok zor karar vermistim, 2 sene sonra cocuk yaptik. Evliligimiz de gayet iyiydi kotu degildi, mesafe girecegini dusunurdum hep, dogruymus. Ama herkeste olacak diye bir sey yok bence.

Yaaa ayni durumdan müzdaribim bende, nolacak bilmiyorum... Bu cocugu beraber yaptik hatta o cok istedi, istiyorum ki iş dışında her dakika her saat bizimle olsun, arada bir dışari cikmak arkadaşlariyla takılmak istiyor ve ben kıyametleri kopariyorum... benim icin diş fırçalamak, banyo yapmak bile lüksken onun o ara sıra gitmelerine bile katlanamiyorum... Bebegim ek gidaya da gecti bi yandan kabizlik, bi yandan iştahsizlik, yedirmek icin verdigim savaşlar, diş çıkarmanin verdigi huzursuzluk miz mizlik, uykusuzluk cok zor geliyor bana yapamiyorum yetemiyorum sabrim yok artik yok... Eşimin verdigi cevap şu bir sen mi bakıyorsun cocuga, herkes cocuk büyütüyor

Ölsün o zaman bir zahmet zira çocuğu alma gibi bir şansı yok. Artık şu tehditlere kulak asmayın kadınlar. Yasa çocuğu kadına veriyor. Genelevde çalışsan bile alamaz çocuğu.

Hayir bu sekilde bir durum yok, dogum kilom kalmadi gibi. Zaten kilolu da degildim oncesinde. Baska bir bakim sikintisi da lohusalik sonrasi cok sukur olmadi. Ama bu yaklasim yine de bana da sacma geliyor. Her seyi bakima cinsellige baglamamak lazim, bunlar babalik sorumlulugunu almasina engel degil. Zaten soyledigim gibi hamilelik suresince de pek yanasmiyordu bu tarz seylere.

3.5 aylık bebegim var bahsettiklerinin hepsini yaşadım yaşıyorum tamam yine erkeğe göre yaklaşım, bilinçli değilse ona göre kendimizi törpüleyelim. düşünceli değilse olmayı öğrenecek, çocuk sonrası yaşam bir süreç, mutlaka tüm ilişkileri olumlu olumsuz etkiliyor ama her iki taraf da fedakarlıkta bulunmalı

Çok haklısınız. Ben de çevremde istisnalar dışında çok görüyorum eşim bebekle ilgilenmiyor, kucağına almıyor diye şikayet eden. Büyüdükçe ve bebek tepki vermeye başladıkça ilgi gösteriyorlar. Sevgisizlik değil kesinlikle. Konu sahibi; size tavsiyem eşinize görev vermeniz. Masayı topla, duş alacağım. Bebekle ilgilenir misin, biraz yorgunum dinlenmek istiyorum gibi. Küçük ricalar ile size yardımcı olmaya başlar belki de. Bu davranışları için teşekkür etmeyi de unutmayın. İlla ki kavga, tartışma ile sorun çözmemiz gerekmiyor. İnşallah evliliğiniz yoluna girer.

Aynen.. her yerde durum ayni demek..

Evet malesef bu sekilde... Bir cocuk bakiyomusuz degil mi ne bu abarti.. Aylardir kendim icin ayirdigim bir vakit yok, yasamadan da anlayacaklari bisey degil, o yuzden Nooption un dedigini yapabilirim...