herkese iyi günler. ben hukuk fakültesi 1. sınıf öğrencisiyim. bu sene antep'ten istanbula geldim okumak için. ilk birkaç ay buraya alışmak, şehri öğrenmekle falan geçti. nasıl geçtiğini anlamadım. ama şimdi aileme duyduğum özlemi çok fazla hissediyorum. sürekli ağlıyorum. toplum içinde çekingen biri değilim hatta girişkenim bile. ancak arkadaş seçiminde çok seçici olduğum için çok az sayıda arkadaşım var. bu yüzden yalnızlığı iliklerime kadar hissediyorum malesef aileme çok bağlı olduğumu ve bu bağlılığın bana zarar vereceğini düşündüğümden biraz olsun bundan kurtulmak için başka şehre geldim okumaya. ama o kadar özlüyorum ki onları. sürekli ağlıyorum. bir akıl verin... C

malesef gelemiyorlar. annem öğretmen. kardeşlerim benden küçük. ben sömestrda gittim. 3 hafta kaldım. geldiğim gün ağlamaktan helak oldum

Valla o his geçmiyor Daha 2 gün önce aynı konuyu açtım 24 yaşındayım hala özlüyorum, hala ayrılınca üzülüyorum Bir de aklıma kötü kötü düşünceler geliyor Bir de yurtdışına gidiyorum ama napayım . push ;

Biraz daha zamana ihtiyacın var sadece. Sonra öyle bir alışacaksın okumuş olduğun şehre. Ayrılmak istemeyeceksin.. Sadece sabır. V

sağolun tavsiyeleriniz için. ben de ilk seneden kimseye güvenemediğim için öyle yapıyorum zaten...

Bu kadar özlediğine göre mükemmel bir ailen var demektir. Maşallah. Allah başka ayrılık vermesin ama alışacaksın elbet. İstanbulun tadını çıkart okurken.

doğru söylüyorsunuz ama ben şu an new york'ta yaşasam sevdiklerim yanımda olmadan umrumda olmaz. evet çok iyi bir ailem var. birbirimize çok bağlıyız. hepimiz aynı yaşta gibiyizdir çok özledim onları.

canım inan bana zamanla bu özleme alışacaksın üniversitenin son senesinde tatilleri bile arkadaşlarınla değerlendirmek isteyebilirsin bak gör minnakmimar Real eyes, Realise, Real lies.. Anneler

sabır ve şükür. ancak bularla aşabilirsin canım herkes dağılıyor bir yerlere şöyle düşün şükür ki hayatta ve başındalar aradığında hep bir telefon kadar uzağındalar allah korusun ya olmasalardı.. artık yetişkin olduğunun farkına varma zamanı gelmiş kendi başına ayakta durabilmenin zevkini çıkart o zaman bu hasretlik biter