19 yaşındasın tabiki aşık olacaksın seveceksin ailenin tutumu aşırı sanki en azından annen tanışabilırdi yaşak ve görüşmemek seven için acı çekici umarım ağır bir depresyona girmessin büyükler işlerin kolayını kaçıyor seni anlamak yerine direk yasağı koyuyor böylede olunca duvarlar örülüyor sen sana kalıyorsun ki buda hata yapmaya daha açık bir ortam sağlıyor oysaki annen paylaşman gerekir akıl alman gerekir bu genç kızlarımız bu gibi ailelerden evden kaçıyor umarım ailenle arandaki buzlar çözülür ve mutlu olursun biraz müdale etmen gerekecek E

benimki biraz daha farklı bir durumdu.. ama konuşa konuşa aştık.. annenle konuşabilmen çok önemli.. ama en önemli nokta senin kör kütük aşık olmadığına inanmaları.. eğer senin öyle olduğunu düşünürlerse çok baskı uyguluyorlar.. ben hep anneme, ''tamam birbirimizi seviyoruz ama şuan acele etmiyoruz bir şey için, birbirimizi tanımamız lazım.. hatasını görmedim bugüne kadar ama görürsem de ona göre hareket ederim, kimse vazgeçilmez değil, olursa olur olmazsa olmaz.. ben nasıl davranmam gerektiğini biliyorum '' dedim.. o da daha rahat bıraktı beni.. eğer ben deseydim ki ondan vazgecmem ondan başkası olamaz hayatımda, ayrılırsam ölürüm v. s.. eminim beni ondan ayırmak için elinden geleni yapacaktı.. önemli olan ailenn senin mantıklı düşünebildiğini görmesi.. yaşın elbette çok önemi var.. ben senin yaşındayken anneme bırak sevgilim var demeyi içinde aşk geçen bir cümle kurduğumda deliriyordu.. yapabileceğin tek şey var yani.. konuşmayı denemek

Benim de ailem öğrendi. Babam çok büyük tepki verdi. 17 yaşındayım ve tepki vermesi hem yaşımdan dolayı olması hem de onun siyasi görüşleri. haksız olduğunu düşünüyorum babamın daha tanımıyorlar bile. bi genelleme içindeler. hattımı kırdılar, değiştirdiler ve takip edeceklerini söylediler. o kadar kötüydüm ki yeni yeni ayaklanıyorum. ne haber verebildim sevdiğime ne de başka bi şey. buluşup görüşme şansımız oldu oturup konuştuk her şeyi. biz çok çok ilerisini düşünüyoruz. ikimiz de her türlü zorluğu göze aldık :) aile bu. elbette bizim başımıza kötü bi şey gelmesin diye böyle davranıyorlar. demem o ki sabret. her şeyden önemli olan eğitimini düşün. zamanla her şey yoluna giriyor canım benim inan bana :) K Karadenizincisi anneyim ben!! tek ayak

düşünüyorum düşünüyorum ama ne desem bilemedim... benim de ailem ilk öğrendiğinde bi tepki göstermişti ama seninki kadar çok değildi.. görüşememe gibi bir durumumuz olmadı yani.. neden karşı çıkıyorlar peki tam olarak? başkasından duydukları için mi yoksa farklı bir sebepten mi? sebebi ne olursa olsun ama yine de ailende en yakın olduğun kişi kimse, seni en iyi anlayabileceğini düşündüğün, anne, abla, teyze, hala gibi, onunla konuşmayı denesen..

cn senin yasadiklarini bende yasadim ve hala yasiyorum sayilir. sen ailenden gizledikce duygularini ve hislerini daha kötü olucak inan bana. her gün veya her hafta degil belki ama arada bir annenle konus bu konulari. sevgiline karsi hissettiklerini ve neden böyle davrandiklarini acikla annene. sert tepki vericektir alisIk degildir bu tür konulari seninle konusmaya ama pes etme. bende öyle yaptim bastan karsi cikan annem babam gecen gün bana "sen istersen veririrz" dediler. bu arada yas kac cnm? ema1 Hayat, sen plan yaparken başına

dogru haklisin katiliyorum sana.. ama genelleme yapilmamali bu konuda.. cünkü ailem karsidaki insani HIC tanimiyor..

aile nicin onay vermiyor onada bakmali insan.. önyargi olunca isin icinde, insan kalbinin ait oldugu insandan vazgecemiyor öyle kolay kolay MAalesef!! ablamda asik oldu sevdi bi insani.. ailem yine hayir dedi.. ablamda vazgecti.. simdide 2. evliligi ve cok mutsuz, oda ailem cok sevmisti "enistelerini"..? yani öyle bakmamak gerek bu tür islere..

ah evet ben de çok sevindim gerçekten yalnız olmadığımı görünce. uzun uzun seninle dertleşmeyi o kadar isterdim ki

aile onayı olmadan malesef evlılıklerde mutlu olunmuyor . push ;

söyle anlatayim kendimi...

Öncelikle cok yeni bir üye olarak hepinizi selamliyorum.. umarim hepiniz iyisinizdir.. benim sorunum ailemle.. 2 yildir tanismis oldugum bi erkek arkadasim var, cok iyi anlasiyoruz ve birbirimizi deliler gibi seviyoruz ailem kesinlikle cok karsi görüsmeme cünkü birlikte oldugumuzu basklasindan ögrendiler, kesinlikle bu konuda cok haklilar tepki göstermekte hic bi zaman haksizlar demedim, ama suda var, eger söyleseydim en az bukadar kötü olurdu.. oluyor ya, ask insanin gözünü kör ediyor, benimde öyle oldu. ha bugün ha yarin söyliyeyim derken baskasindan duydular - ben sadece mutlulugumun yaninda olmak icin korktum söylemekten.. 5 aydir yüzünü bile göremedim, ikimizde sabir ediyoruz ve etmeye devam edicez.. aileme simdiye kadar hicbiseyde karsi cikmadim sesimi onlara yükseltmedim, cünkü onlar benim canim kanim.. sevdigim insanda onlara karsi gelmemi istemiyor cünkü sonucta ilerde onlarin yüzüne bakicaz, hata yapmak istemiyoruz.. tek istegimiz hersey aile rizasiyla olsun ve beraberligimizden hic kimse mutsuz olmasin.. dedgim gibi 5 aydir kokusunu bile cekemdim icine sevdigimin, ellerini tutamadim.. üsüyorum o yokken - hasretim daglar kadar.. hastalik felan cikti bende, hep üzüntüden.. derdimi hic yansitmam disima, hep gülerim.. ama aylardir geceleri gizli gizli agliyorum ailem üzülmesin diye.. bana yardim edermisiniz.. ne yapmaliyim, nasil davranmaliyim..

hep şunu söylerim ailelerin onay vermediği istemediği kişi için direnmeyin... böyle yapılan evlilikler genelde ilerde problemli geciyor

Allah kolaylık versin önce.. Ailenizle sakin bir zaman yakalayıp konusun anlatın kendinizi. Hata yaptım size söylememekle ama bu ilk kez başıma geldi nasıl davranıcağımı bilemedim de. Özür dile bu haraketinden dolayı gerekirse.. Ayrıca 19 yaşın erken olduğunun seninde farkında olduğunu hissettir ailene. Okuyosan mesela benim için ilk etapta okul de. Bişiler zaten zamanla olucak benim şuan evlenmeye niyetim yok falan diye güzel bir dille anlat herşeyi.. İlk başta tepkileri devam etsede zamanla alışacaklardır bu fikre. Senin kararlılığınıda görünce yoluna girer birşeyler merak etme sen..

inanamiyorlar bana, "kendi kararlarni veremezsin sen daha kücüksün" diyorlar.. daha yasimin 19 oldugunu ve cogu seyler icin cok kücükoldugumun farkindayim.. inanin bana Herseyin farkindayim.. ama olmuyor.. mantikli konssamda olmuyor.. onu sevdigimi söyldigim anda kiyametler kopuyor, seni baskasina veririz diyorlar, gözümü korktumak icin.. bende oldugum yerde susuyorum.. S

ilk öncelikle cok sagolun zamaninizi ayirip okudugunuz icin.. ailem sevdigim insandan ayrildigimi saniyor.. cünkü bana 2 secenekle geldiler, ya okulun yada o dediler.. sevdigim insaninda bi sözü vardi bana "eger secim yapmak zorunda kalirsan okulunu sec, ben hep bekliyorum seni" dedi cünkü, bende okumayi cok sevdigim icin okul dedim.. zaten onu istedigimi söylesydim yine kiyametler kopardi, ailem kesinlile arkamda olmazdi.. ben artik herseyi zamana birakma taraftariyim.. gerekirse son bi kez cok ciddi bi sekilde ailemle konusurum.. sabir ediyorum, sabrim var, yeterki sonunda kavusmak olsun.. günden güne erimek kolay degil.. her dakika ya sevdigime bisey olursa, ya onu son bikez göremezsem diye düsünüyorum, buda beni mahf ediyor.. insallah hayirlisiyla kavusuruz...

akrabalarimin hepsi yurt disinde.. ablalarim desem, cok tepkililier, abimde öyle.. annemde.. babamla konusurdum amaona bisey olucak diye cok korkuyorum, cünkü onu cok seviyorum.. tepkilerinin 2 sebebi var.. bana cok ama cok güveniyorlardi, ve onlardan gizledigimi ögrendiklerinde cok tepki gösterdiler, ama napabilirim, ask bu.. gözüm kör.. 1 saniye daha onun yaninda olabilmek icin canini verirsin.. ikinci sebebleride benim yasim, 19 yasindayim.. evlenmek icin cok kücük, ama bende evlenelim demiyorum hemen.. en az 4-5 sene daha tanimaliyiz birbirimizi, oda ayni fikirde.. ailem ne dersem diyim cok karsi.. sevdigim insan onlara hep 1 adim yaklasip beni gercekten cok sevdgini söyledi, buna bile tepki gösterdiler.. Ask hem cok güzel bi duygu hemde cok aci.. sen naptin? Angel87

cok asirilar biliyorum, ne yalan söyliym bukadar olacagini bilmiyordum.. ben annemle konusamam, cok tepki gösteriri.. babamla konusurdum ama onada bisey olucak diye cok korkuyorum, hasta cünkü.. konusacak hic kimsem yok.. o yüzden burada paylastim derdimi.. psikolojim normal degil artik, durup durup gereksiz yere aglamakta buluyorum kendimi.. sonra niye böle oldum diye soruyorum kendime.. sizde bana yol gösteriyorsnuz, allah hepinizden razi olsunn.. cok tesekkürler..

yazdiklarin bana beni hatirlatti.. ayni seyleri yasadim daha fazlasinida.. ben bilerek görüsmek istemiyorum, cok zor ama yapmaliyim.. cünkü aileme söz verdim.. eger bidaha yüzünü görebileceksem sevdigimin oda korkusuz yalansiz olmali.. cünkü sonuc olarak cok yipraniyoruz.. cok sagol gercekten, icime su serptin, allah razi olsun..

bende en büyük faktörlerden biriside ne biliyormusunuz, ablam.. ablamin cok kötü bi evliligi var, ve bana hep ablamin evliligini örnek vererek HAYIR diyorlar.. yasim 19 ama fikirlerime kaide almiyorlar, kendifikirlerini kendin veremezsn dyorlar.. ne yapicam bende bilmiyorum.. ruh sagligim normal degil, onun farkindayim.. herseyde agliyorum..