Senin yaşlarına kadar bu hayat böyle nasıl geçer derdim. Sonra bir şey oldu her şey değişti. Böylece anladım ki hayatta her şey bir sınav ve her sınavın süresi var. Lütfen dua et. Seni duyan tanıyan biri var. Yalnız değilsin ve bir çok sorununun çaresi var. İki ay önce depremde sevdiğimi kaybettim. Onun şuan yaşamasını ne kadar isterdim biliyor musun? Bir kere daha minnoşum deyişini duymak için neler verirdim. İleride seni bekleyen biri varsa eğer onun elinden de bir şeyler almış olursun. Gelecekte o kadar güzel şeyler var ki bunları neredeyse unutacaksın. Kendimden biliyorum. Kolay bir hayat yaşamadım. Hayatta en çok istediğim şey elimden alındı. Ama çok iyi biliyorum daha güzel bir çok şey olacak. Sana bunları yazarken gerçekten ölmek isteyen biri olarak yazıyorum. Geçecek iyi olacağız

Kazen Neden etiketledim emin değilim ama açıkca intihar edeceğim diyor. Ne yapılabilir bilemedim ki

Sebep burun değil işte çektiğim pişmanlık yüzünden acı çekiyorum sürekli ateşim var çarpıntım var yemek bile yiyemiyorum aklımdan eski halim çıkmıyor. Nasıl yaptım düşüncesi çıkmıyor. Bu psikoloji ile zulüm geliyor bana her şey hayatıma nasıl devam edebılırım atom

19 yaşında neye geç kaldın ki. Bir çok şey için yeni başlangıçlar yapabileceğin çok güzel bir yaştasın. Belki zor durumdasın çok yıprandın ama hiç bir şey için geç değil. Öncelikle psikolojik destek alarak yola çıkabilirsin. İntihar düşüncesini kafandan silmediğin sürece hayat seni her zaman geri çekecek. Çünkü intihar edince her şey bitecek, artık tatil moduna geçeceğim gibi düşünüyoruz ama yok öyle bir dünya. Belki çok güzel bir geleceğin olacak nereden biliyorsun kendine şans ver.. Ve lütfen bir an önce destek al

19 yaşındasın ve her şeye geç mi kaldın? Üniversiteyi her defasında kazanmama rağmen akraba vs muhabbetlerine senelerce gönderilmedim, sinirden stresten bir dünya rahatsızlık yaşadım ama mücadele ettim gittim okudum, dolayısıyla 27 yaşımda bitirdim, yaşım yüzünden iş bulamadım, 31 yaşımda kimsenin onaylamadığı çok sevdiğim adam ile evlendim, iş bulamama sorunum devam etti, eşimle neredeyse iki sene boyunca sadece makarna yedik diyebilirim, üzerine çok severek evlenmemize rağmen birbirimizi öldürecek hale geldik, zamanla toparladık ve bu durum düzeldi, ağır bir depresyondayken silkelendim ve hiç bilmediğim bir sektörü öğrenip kendime iş kurdum, çok güzel paralar kazandım/kazanıyorum, bunlar yaşanırken eşim de mezun oldu, iş tecrübesi edindi, hakkı olan yerde çalışmaya başladı vs. ama sorunlar bitmedi yine bir sürü hastalık vs derken 37 yaşımdayım daha iki hafta önce bebeğim oldu :) şimdi bir anne olarak şöyle bir düşünüyorum da meğer ben hiç üzülmemişim, hiç mutlu olmamışım, hiç endişe duymamışım, tüm ağlamalarım yalanmış bunların hepsinden özür dilerim, evladım olunca anladım gerçek duygu dediğin şu an yaşadıklarımmış. Bu yazdıklarım çok ama çok yüzeysel şekli ama özetle hayatımdaki her şey, tam anlamıyla bir çöp parçası için bile aşırı derecede mücadele etmek zorunda kaldım, başkalarında olduğu gibi hiçbir şey önüme serilivermedi ama en çaresiz zamanlarımda dahi kendime zarar vermeyi düşünmedim, eğer yaşıyorsam hayatın benim için planları devam ediyordur ve kader gayrete aşıktır deyip toparlandım. Biliyorum bunlar sana boş gelecek, ne anlatsak da herkesin cehennemi kendinedir onu da çok iyi biliyorum ama çok gençsin, lütfen yapma, hayat çok güzel ve ciddi anlamda sürprizlerle dolu.

Hepimiz yaşamışız dır aynı duyguları. İnanki sonradan hepimizin hayatı çokta güzel oluyor. Bak çalıştığım kurumun avukatı kadın bir tuhaftı karakteri. 30 lu yaşlarında idi. Önce hepimiz samimi idik sonra tanıdıkça uzaklaştık. Ben tanı koymuştum şizofren kesin bu dedim. Meğer gerçekten öyle imiş. İntihar durumuna gelmişti ailesi bile uzaklaşmış tı. Sonra tedavi mi oldu bilmiyorum kendini geliştirdi. Türkiyede çok tanınmış bir oluşumun avukatı oldu. Ünlüler le takipleşmeye başladı. Bizi çıkardı takipten. bazılarımızı engelledi. Kadın aldı yürüdü şimdi hepimiz ona imreniyoruz. Şimdide dünya turuna çıkıyormuş. 40 ülke göreceğim diyormuş ondan mutlusu yok. Bence sende küllerinden doğacak güçtesin. Buradan o enerjiyi aldım ben kalk silkelen kendine gel

Senin yaşlarında böyle hisler gelir gelir gider. Ama her alacakaranlıktan sonra bir şafak mutlaka vardır. Uzun uzun yazmayacağım ama şunu unutma dibi gördüğünü düşünüyorsan mutlu ol çünkü o andan sonrası yükseliştir.

Senin yaşında bir çok kişi aynı duygulara kapılmıştır. Seni bu kadar hayattan soğutan şey ne ki. Sırf o şeyler yüzünden hayatına son vereceğini düşüneceğine, seni bu hale getiren şeyleri hayatından çıkarsan veya onları düzeltsen daha iyi olmaz mı. 19 yaş hiçbir şey için geç değil. 30undan 40ından sonra üniye başlayıp hayatını değiştiren nice insanlar gördüm. Tam da öğrenme, kendini geliştirme çağındasın. Başımıza gelen çoğu şeyler kendi seçimlerimizin sonucu. Hayatı biz zorlaştırıyor ya da kolaylaştırıyoruz. Senin şimdi mücadele etmen lazım. Önünde uzun bir hayat var hemen pes etme. Ailenle çok ciddi sorunların yoksa iletişimi kesme bence. Kendini yalnızlığa sürükleme. Bu da seni çaresiz hissettiriyor olabilir. O klişe lafı söylemeden de geçmeyeyim, Çaresizseniz çaresizsiniz.

Ölünce herşey daha güzel olmayacak hayat bitmeyecek malasef bu kadar güçsüz olma silkelen kendine gel hayata cepecevre sarıl.4 kolla. Başaracağım ben çok güçlü biriyim de mağlup. olma her zaman galip. olmaya çalış öyle insanlar tanıyorum kiii ağzım açık. kaiyor yaşadıklarını dinledikçe ama hayattan vazgeçmemiş aksine daha da bağlanmışlar. Biraz sabır

Yeni depresyondan cikan biri olarak ben sana yaziyim. Seni çok iyi anliyorum. O hayattan tad almama, çaresizlik hissi, ölsem daha iyi düşüncesi hepsi inan hepsi bir süre sonra geciyor. İlk yapicagin iş beni yanlış anlama sakin lütfen hangi şehirdeysen o şehrin hastanelerden birinde hangisinde yatarak tedavi görülüyorsa oraya git yat yatarak tedavi gör durumun cok ciddi. Annen babanla konuşmaman eminim senin suçun değildir.19 yasinda neye geç kalmış olabilirsin Allah aşkına 30 yaşındayım hala işsizim ben öleyim o zaman yapma herşey daha güzel olur çok gençsin üniversitene devam et varsa yapilacak birsey yardimci olalim hemen pes etme ya lütfen.

Her türlü zorluğuna rağmen hayat yaşamaya değer... sen bir tanesin, senden bir başkası daha yok. Ailemiz ne kadar bktan olsalar da biz onların bir uzantısı değiliz. Bambaşka bireyleriz. Hicbir şey içi geç kalmadın. Daha yaşayacağın cok güzellikler var... belediyelerin ucretsiz psikolog desteği oluyor bulunduğun yer için araştır ve kendi hayatının iplerini eline almak için bir adım atmış ol. I

Allah aşkına hayatta çaresi olan şeyler için üzülmeyin. Çalışıp başaranlardan neyin eksik annesi babası olmayan cok insan var. Gerekirse birilerinden destek iste ama bırakma kendini. Bu konuya girme sebebim benim çaresizlik. Senden daha kötü durumdayım. Hayatta çaresi olmayan geri dönüşü olmayan ömür boyu pişman olacağım bir şey yaptım çok acı çekiyorum yine de bu düşüncelere direniyorum. Senin çaren çalışıp hayat kurmak. Tamam mı? Çözümün var üzülme

Seni bu kadar çıkmaza sokan nedir bilmiyorum daha çok gençsin hicbirsey için geç kalmış degilsin senin gibi sıfırdan başlayıp çok başarılı olan insanlar var ama anladığım kadarıyla kendine bunun için fırsatlar yaratmıyorsun bu saatten sonra birşeyler değişimi değil aslında tam birşeyleri değiştireceğin yaştasın hayatına yön vermek senin elinde tek çıkar yolun herzaman intihar olmamalı dünyada neler yaşayan insanlar var ve senin aksine hayata sımsıkı tutunanlar sadece birazcık bile fazladan yaşamak için butun hayatına hastanelerde geçirenler var intihari düşünmeden önce hayatımı nasıl değiştirebilirim nerden baslayabilirim diye düsün once basliycagin yeri belirle

Merhaba arkadaşlar. Uzun süredir çıkmazdayım. Son günlerde uyuyamıyorum, nefes alamıyorum. 19 yaşındayım ama 60 yaşındaki biri gibi hissediyorum, çok geç kaldım herşey için... Daha önce başarıız intihar girişimlerim oldu, ayakta duramıyorum artık. Yanımda ne annem ne de babam var. Ikisi hayatta ama yıllardır konuşmuyoruz. Üniveriste okuyordum bıraktım, şimdi gidecek yerim bile yok. 1 ay bile yaşayacağımı sanmıyorum. Bu saatten sonra birşeyler değişebilir mı? Yardım edin.

19-20 yaşında yaşadığım her şeyi "dünyada kimsenin başına gelmez" olarak düşünürdüm. Sonra iş hayatı, evlilik ve yaş almaya devam ettikçe keşke 19-20 yaşındaki sorunlarım şimdi geri gelse de onlarla uğraşsam diye düşünüyorum. Ki 25 yaşındayım, üzerinden sadece 5 sene geçti Azıcık sabır, azıcık zorluk. Sonu hep tatlı oluyor Umberlee

19 yas cok erken her şeye yeniden başlayabilir müthiş bir hayat kurabilirsin Öncelikle üniversitede geri dön yurtlarda kalamaz misin? Sonrası zaten gelir hayatına istediğin gibi yön verirsin

Canım ben de değişik bir ailedenim ve 21 yaşında ciddi ciddi intiharı düşündüm. Ne değişir ki zaten yaşayacağımı da yaşadım. Hayat böyle işte diyordum, 19 yaşımda da yaşamıştım bu duyguyu... Sonra ne oldu biliyor musun? Meğer hiçbir şey yaşamamışım. O yaşıma baktıpımda, her şey için geç olduğunu düşünen halime gülümsüyorum. Çok zor şeyler atlattı ama şu sn atlatmış halimle o kadar uzak ki! Ailemi arkada bıraktım, kişisel gelişim kitaplarına dört elle sarılıp psikolojimi düzelttim, istediğim ülkedeyim. 21 yaşında bunları yapmak benim için imkansızın ötesiydi, biri söylese saçmalama derdim. İnan, geleceğin asla kestirilemez ve o kadar büyük mutluluklar barındıııyor olabilir ki, yaşarken şu anlarını unutturacak kadar. İnan değer, bir de 19-20 hormonlarının en yoğun olduğu dönemler. Evet içindeyken fark etmiyorsun ama yangına körükle gidiyor o hisler. Hatta bazı kendinin sandığın hisler senin bile değil. The secret, şimdinin gücü ve iyi hissetmek , okumanı tavsiye ederim. Yaşa, çünkü iyi kiyaşamışım deme ihtimalin var ne kadar küçük görünse de

Dalga geçmiyorum ciddiyim. İnsanlar yangında tüm yüzlerini kaybediyorlar ama intihar etmiyorlar, kazada kollarını bacaklarını kaybediyorlar ama intihar etmiyorlar. Yahu canlarından can olan evlatlarını kaybediyorlar. Cidden burnunuz çirkin oldu diye intihar mı edeceksiniz?

19 yasinda calismaya baslayan biri olarak 2 gunu hic unutmam. 1. Yine 19-20 yasindayim, babama kredi cekmisim, ama maasim okadar az ki odeyemedim son gun icraaya gidecek. Avukata telefonda yalvardigim gun. 2. Yine borclarim var 23 yasindayim, kartim odenememis takibe dusecek,6 aylik sevgilimin(suan 10 yillik esim)kartindan 600 tl nakit avans cekip odemistik. Nasil utandim, nasil ozurler diledim. Baazen cikmaza girersin, cikarsin,36 yasindayim hala batip batip cikiyorm. Her batmada intihar edeydik ohoooo. Su akar yolunu bulur, sen elinden geleni yap, intihar cozum degil. Nolcak olunce? Valla yaz geliyor, yazin olunmez kardesim

Bir iş bul çalış kendi paranı bir kazan bak sonra geç mi kalmışsın yeni mi başlamışsın hayata. Kendi ayaklarının üzerinde durmak bu hayatta anahtar. Yaşayacağın çok güzel yıllar olacak. Daha 19 yaşındasın pes etme bu kadar erken. Evet çok zor küçücük yaşta yalnız mücadele etmek zorunda kalmak ama bazılarımız buna mecbur.

Biraz maneviyata yönelmenizi öneririm. Allaha sığının sizi düştüğünüz durumdan kurtarması için yalvarın. Yapılması gereken sadece bu. İntiharlar vs maneviyat düşüklüğünden gelir akla.

Şu burun ameliyatını çok abartmıyor musunuz? Yazdığınızı gören katil oldunuz diye düşünür. Oysa mesele burun.