Çok haklı ve yerinde bir yorum olmuş. Öncelikle teşekkür ederim. Bana birçok açıdan ışık tutacak, emin olun. Buraya bu konuyu açma sebebim de bu, farklı görüşleri almak.. Çünkü çevremdeki kimseye bunları anlatamam, hele aileme hiç dile getiremem.. Şu an çok sığ düşünüyor olabilirim, ama inanın hiç kötü niyetli ve başa kalan bi insan olmadım. Sizin de başınız sağolsun bu arada

Suan bu fedalarliklariniza pisman edecek bir sey mi yaptilar? Mi-Ok

Hiçbir beklenti ve talep içinde olmadan yaptım her şeyi ve hep mutlu oldum destek olduğum için. Son bir yıldır bu duygu beni yoruyor. Bir de neye üzülüyorum biliyor musunuz,4yaş küçük kız kardeşim var. hiçbir desteği olmamıştır. Çünkü güzel zamanından çalıp adam akıllı ders çalışmadı, hep bekledi ama hiç elini taşın altına koymadı. Kaç yaşına geldi hala bi iş sahibi olmadı. Bense kendimden ödün verdim!

Anladim ama gecmis gecmiste kalir. Simdi bunlari dusunmen sana arti maddiyat maneviyat getirmez aksine maneviyatindan çalar. Herkesin pismanliklari vardir bende dahil ama keskeyle geri gelen ne yazik ki yok. Siz bosverin onunuze bakin sizin kesenizde onlarin o kadar nasibi varmis ve sen bir sekilde vermissin simdi verdigine mutlu ol kendini uzme gururlan anlattiklarinizi herkes yapamaz

Zamanında her şeyi yerinde, kararınca yapmış olmayı isterdim. Evet daha fazla düşündükçe kinleniyorım ve bu böyle giderse kafayı da yiyecem gibi geliyor..

Şöyle düşün bunları eşinin ailesine yapsaydın ve karşılığında nankörlük görseydin. Ailene yapmışsın, canın kanın. Bu kadar düşünme. Borç da ödenir, biter. Kalplerini kırma.

Geriye dönme imkanınız yok. O zaman öyle hissedip öyle davranmışsınız. Geleceğe bakın. Geçmişi düşünmek vah demek şu anı mutsuz kılıyor.

Ailenize kırılmışsınız. Siz şuan sıkıntı içindeyken onlarda sizin gibi düşünsün destek çıksın istemişsiniz ama ne yazık ki bazı insanlar söylemeden anlamıyor. İşlerine mi gelmiyor yoksa gerçekten empati yoksunluğundan mı kaynaklanıyor. Ben henüz çözemedim. Hep diyorum. Yaptıklarınız gün gelir yapmasaydın olur. O yüzden fazla fedakarlık yapmayın. Bu aileniz olsa bile.

kendimden çok başkalarına değerdir vermiş olmak beni üzüyor. Bu aile bile olsa..

Aynılarını daha fzlisyla tüm aileye yaptım pişmanım çünkü ne kdr verirsen okdr değersizsin, ailenin hep sırtında yük olanlar daha bi kıymetli, geç farkettim hic kendine kızma farkettigine şükret ve yoluna dvm et, yoksa haklı olup kimsenin seni için tırnağını kipirdatmamasi insana kafayı yedirtir bende bi ara kinlenmistimama kimseye de bisey denmiyor kendini tuketip yuvanda da mutsuz olursun

ya soyle insan ailesi icin her seyi yapar yeri geldiginde ve bence enayi vs degilsiniz ve hani bu sekilde gormeyin kendinizi, gecmis seyler icin pisman olmayin. ama zaten su an kendiniz ve cocuk varsiniz ve: 1. ac degiller acikta degiller 2. hicbirimiz oyle buyuk paralar kazanmiyoruz ve imkanlarimiz belli 3. evde baska bir kardes daha var 4. cocuk cok buyuk sorumluluk ve masraf- onceligi cocuga ve kendinize vermekten daha dogal bisey olamaz. Normal, anlayisli bir aile bunlari cok iyi anlar, eger anlamayip manipule ediliyorsaniz sorun sizde degil ailededir bence.

Belki ifade edemiyorum aslında şu an enerjimi bu konu sömürüyor. Tabi çok açık yazamıyorum onun da etkisi var F flower world

Senelerin tecrübesi diyelim. Özet bizim işimiz

Önceleri bunu zevk ile yapardım sanırım bi kırılma noktası oldu bende ve her şey tersine döndü. Yapmasam daha mı mutlu olurdum bilmiyorum ama kendime bu kadar az değer vermiş olmak ve kendime dair bazı şeyleri ertelemiş olmak zoruma gidiyor

Para=değer olarak mı kodladınız kafanızda? Aileniz emeklerinizin kıymetini biliyor anladığım kadarıyla, vefasız değiller, sizi kırmıyorlar. Ama siz gereğinden fazla yardım ettim, keşke birikim yapsaydım diyerek şuan kendi kendinizi yiyorsunuz, doğru mu anlamışım? Aileniz kıymet bilmez insanlar olsa, değmeyecek insanlar için kendimi heba etmişim deseniz anlarım da... Siz aileniz için iyilik yapmışsınız. İnsan sevdiklerini mutlu ederek de mutlu olabilir. Hatta bazıları karşısındakini düşündüğü için değil, sırf kendini mutlu etmek için bile yapıyor bunu. Anlatabildim mi bilmiyorum. Para=değer değildir. Kendinize değer vermenin yolu da para değil. Ve şükür hala hayattasınız, bundan sonra kendiniz için harcayın paranızı, çok mu geç? Benim ailem hayatta değil, bir de hep kıt kanaat geçinen insanlardı, kendileri için doğru düzgün hiçbir şey almazlardı. Benimse şuan durumum gayet iyi şükür. Keşke kıt kanaat geçinseydim de, onlar hayatta olsaydı. Ya da hayatta olsalardı da varımı yoğumu yollarına dökme şansım olsaydı. Bunu niye anlatıyorum; aileniz hayattayken, aranızda büyük problemler yokken, parayı problem haline getirmeyin. Paranın aranızda problem olacağı insan çeşidi de var biliyorum ama anlattığınızdan ailenizin öyle olmadığı anlaşılıyor. O zaman şu kendime değer vermedim düşüncesini çöpe atın, imkanlarımı ailemle paylaşacak kadar gönlü zengin bir insanım diye biraz gurur duyun kendinizle.

Ahh ah bana bu günkü aklım ve Bir de o zamanlarım lazım.. nedense böyle geçti içimdençokk haklısınız..

Belki ifade edemiyorum aslında şu an enerjimi bu konu sömürüyor

Öyle düsünmeyin bence demekki onların nasibiymis. Kızınıza ilerde daha iyileri gelecektir çünkü siz evlat olarak destek çıktınız ailenize. bazı iyilikler belki kızınızı birçok şeyden koruyacak bilemezsiniz.

Belki benim kırıldığım da bu bi altın ya da gönül alma bilezik yapabilirlerdi diye ben de ev için yenilenecek eşyalardan aldım, ev aldılar yüklü miktar koydum üzerine, arabamı da çok cüzzi fiyata verdim aileme.

Beni anlamış olmanıza çok mutlu oldum, ki kendimi çok ifade edemediğimin farkındayım.. Üzgünken bu böyle oluyor, net olamıyorum.. Çünkü kafam da karışık. Bi yanım boş ver geçti gitti diyor, ama öbür yanım sorguluyor. Keşke diyorum kendime yatırım yapsaydım, çocuğumun hakkını vermiş gibi hissediyorum belki abartı ama! Çünkü çevremdeki çoğu kişi bunu böyle yaptı kendi geleceğine yatırım yaptı. Hep Böyle oluyor. Aileme kızıyorum sonra acıma duygusu geliyor, kendime kızıyorum. Sanki açıktalar mıydı hayır daha kaliteli ev alındı sadece!

Maddi destek olmasaydınız sanki daha mutlu olacakmış gibi anlatmışsınız.

Ben sizi anladım aslında. Fazla fedakarlığa hep karşıyım bi noktadan sonra amiyane tabirle enayilik oluyor. Gerçi sizin aileniz sizi enayi yerine koymamış Allah var siz bunları kendi içinizde yaşıyorsunuz ama bunu sebebi su aslında siz kendinizi geri plana atmışsınız ve su an sizi bu uzuyor. kendinizi sevmeyi öğrenin ve bunun icin cidden çabalayın. Ben bu aralar bunun icin zorluyorum kendimi sevdiğim. seyleri yapmaya kendime zaman ayırmaya çalışıyorum. Sizde artık böyle yapın bence birde başkalarından beklentiye girmeyin yani ben yaptım hadi onlarda demeyin bu sizi yıpratır zamanla. Kendinize su an müsait iseniz güzel bir kahve yapın yanına da bir minik çikolata camın kenarına geçip şöyle bir oturup icin :))

Çok güzel ifade ettiniz. Her ailenin dinamiği farklı ama olaylar benzer olabiliyor. Bazen dışarıdan bakan, daha objektif fikir veren insanlara ihtiyaç duyuyor insan.. Bu duygudan kurtulan kadar yorumunuzu açıp defalarca okuyacağım.. Son zamanlarda duyduğum pişmanlık vicdan azabı veriyor ve heptan üzülüyorum.

Sizi mutsuz edecek psikolojinizi bozacak ne yaptılar ben anlamadım

Belki benim kırıldığım da bu bi altın ya da gönül alma bilezik yapabilirlerdi diye ben de ev için yenilenecek eşyalardan aldım, ev aldılar yüklü miktar koydum üzerine, arabamı da çok cüzzi fiyata verdim aileme.. Aklıma gelen bunlar labellevie Guru Anneler

Bende coook isterdim ama dönüş yok önüne bak yıllar cabuk geçiyor artık kendi ailen için uğraş başka çaresi yok parandan snr sağlığını da onlara verme bence

Beni benden güzel ifade etmişsiniz çok teşekkürler tam da anladığınız gibi her şey umarım bu duyguyla baş etmeyi ve geçmişi salmayı becerebilirim

Merhabalar.. Tam da dediğim gibi çok zor insan olmak, yaşamak. Belki psikolojik destek alırsam rahatlayacağım, ancak sizlerin de bakış açılarına ihtiyacım var. Umarım sıkılmadan okur ve destek olursunuz.. Her şeye öfkeliyim, her sözcüğü kafamda evirip çeviren biriyim ama hastalık boyutunda değil bu bi dursun. Bu durduk yere olmadı elbette. Küçüklüğümden beri aileme aşırı fedakarlık yaptım maddi ve manevi. Hep destek oldum. Okurken çalıştım babama verdim niye, onlar mutlu olsun da ben öyle mutlu olurum!! Kardeşlerime de öyle kendime değil onlara harcadım. Kaç yaşına geldim kendime harcamayı pek beceremem! Diğergamlığı en tavan haliyle yaşadım. Ailem ev alırken yüklü miktarda destek oldum bekardım o zaman. Şimdi evliyim ev aldık ama borçluyuz. Belki evi aileme değil kendime alsaydım şimdi borçsuz şekilde ev sahibi oluyorduk. Bütün bunlar için pişmanım. Ailem canım tabiki onları çok seviyorum. Ama bütün bunlar kafamı kurcalıyor. Diyemem ki onlara haklarımı geri verin.. Belki bunları düşünmem bile ayıp ya da en büyük ayıbı kendime yaptım.. Siz söyleyin siz olsanız ne düşünürsünüz, ilerde haklarımı savunmalı mıyım? Bu arada ailem hep, hakkımın onlara çok geçtiğini belirtir. Dipnot.. Yukarıda belirttiğim gibi her sözleri de batıyor. Bazen onları özlemediğimi düşünüyorum. İki ayrı ama yakın şehirlerde ikamet ediyoruz.

Ben de bana ağır gelen bu pişmanlık duygusuyla başetmeye çalışıyorum, anlık değişiyor düşüncelerim. Bunun için neler yapabilirim diye uğraşıyorum. Elbette benim ailem de benim canım, Allah başımdan eksik etmesin

Benzer durumları yaşamış kişilerden tecrübelerini duymak istiyorum, sizler neler hissediyorsunız

Teşekkür ederim. Aslında böyle kıyaslamalı örnekleri hiç sevmem; ailem hayatta değil, sizin ki hayatta, kıymetini bilin gibi... Hayatlar kıyaslanamaz çünkü, hepsi kendi içinde özeldir. Ama yaşadığınız pişmanlığa, bambaşka bir açıdan bakabilirsiniz diye düşünmüştüm ben de ifade ettiğiniz gibi, o yüzden anlatmak istedim. Umarım en azından biraz kendinizi rahatlatmanızda işe yarar. Allah uzun ömürler versin ama hani ailenizden birine bir şey olsa, o zaman şuan hissettiğiniz pişmanlıktan bile pişman olabilirsiniz. Bazı aileler var, evlatlarını resmen sömürüyorlar, insan kullanıldığını hissediyor. Böyle örnekler var çevremde. Ama sizde böyle bir durum yokmuş. O zaman ailemdir, canımdır, helal olsun, yine kazanırım deyip önünüze bakın bence.

Bu Türk annelerinin ellerine azıcık para geçse neden ilk iş ilk yapılacak top on listesinde çeyiz yapma fikri beliriyor Kızlar da hemen evet anne tencere tabak çanak alalım tıkalım arka odaya ne olur ne olmaz modun da... Sizi tenzih ederek yazıyorum çeyiz milli servet olarak olarak görülüyor ülkemizde benim annemde böyleydi daha ilk okul 2 ye gidiyorum bna fincan bardak takımı alıyor evin vitrininin üst bölmesinde stokluyordu.. Vermeyin harcatmayın paranızı böyle boş çeyiz muhabbetlerine taa küçüklükten çocukların akıllarına sokuyorlar.. Kitap alın aldırın ansiklopedi alın kütüphane düzenleyinn.. Benim bir tane hikaye kitabım varken 10 çift evlilik büyüklük patiğim fincanlarım ördürüdüğü dantelleri saklayan annem vardı/.. 1 kitap daha alsaydın ya millete çeyize örüp ördüreceğine..

Ben seni anlıyorum az çok. Biz de babam zordayken yüklü miktarda kredi çektik eşimle. Sonuç borçlar icralık oldu, biz çocuğumuzun rizkindan meblalar ödeyip borcu kapatmaya çalışıyoruz hala.. Tabi ki zoruma gidiyor, ama bu da bitecek. Sabır diyorum. İnşallah aileniz kıymet biliyordur.

Onlar değil aslında ben kendime yaptım. Kendimden çok değer vermekle.. Nankör diyemem aileme onlar da ellerinden geleni yaparlar ve yapıyorlar da. Ancak giden zaman geri gelmiyor. Ruhum

Maddi destekte bulunduğunuz için mi pişmansınız? M Musluk