üff ya çıldırcam, kardeşimde burda çalışıyor, dün memleketten geldi, çok güzeldi dedi, konuyu komşuyu anlattı, komşuluğu özlemişim iyice. eşim kpss ye girdi, atama olacaktı, ertelendi. sınırdaydı zaten, 50 kişi alıyorlar, 57. oldu. atamalar beli olmadığı için eski işinede devam edemiyor. bilemiyorum. içim içime sığmıyor, gitmek istiyorum ama elim kolum bağlı. şu atamalar olsada hayatımıza yön versek. bu belirsizlik yıpratı beni. bu ay ne zor geçti benim için, çok yıprandım. kimseye de anlatamıyorum ( temmuzz

Dönme imkanınız ne durumda? Laale Aşikardır Zat-ı

yani tek gidiş 60km, yol açıksa 1 saat sürmez. büyükşehirde insanlar kaç saat harcıyorlar yolda ama dediğin gibi büyük şehirde geçim çok zor maddi anlamda. bende senle aynı durumdayım hatta daha kötü ev kredim var aylık 1030, eşim özelde çalışıyordu ama hiçbir zaman maaşını doğru dürüst alamadı oda işi bıraktı evde ders çalıştı ama kpss kötü geçmiş, alımda yok zaten. kafam allak bullak

yok ben çok mutluyum Allah'ıma şükür, evimde kocamla, işimdede, arkadaşlarım ve amirlerim tarafından çok sevilen biriyi. Ama bunu anlatmak o kadar zorki, mesela geçenlerde amcam kaza yaptı, ağla ağla gidemedim, bütün sülale orda ben burda. maddi olanak desen çok rahat orası sonuçta küçük yer çocuklarımda bizim gibi sokakta büyüsün istiyorum. büyük şehirde küçük adam değil küçük şehirde büyük adam olmak istiyorumboshayallersmileboshayallersmile Y

teşekkür ederim, moral verdiniz kaydirigubbakcemile3 ancak eşimin eş durumu var işte. içinizde kurum değiştiren varmı? kiskivrak mutluluk çok

Ben de yaşadığım yeri hiiiiiç sevmiyorum. Eşimin memleketinde yaşıyoruz ve yine eşimin işi nedeniyle buradan kolay kolay ayrılamayacağız bu gidişle. Niyetim kendi memleketime yerleşmek de değil. En azından şehirde yaşamak istiyorum. Çok sıkılıyorum küçük bir ilçede yaşadığım için. Oysa evlenmeden önce şart koşmuştum, ben burada yaşayacaksam seninle evlenmem demiştim. Kabul etmişti 3-5 yıl içinde taşınacağımızı vaad etmişti. Evleneli bir yıl oldu ama şimdi "şartlar olgunlaşınca" ancak taşınabiliriz burdan diyor. Yani en erken 10 yıl sonra filan... O saatten sonra da benim için ne kıymeti var ki, şu genç yaşımda mutlu olamayacaksam... Maddi durumlar nedeniyle, haftasonları filan gezmek de zorlaşıyor. Kendimi kapana kısılmış gibi hissediyorum... Mutsuzum...

bu arada rozelinda benim bi arkadaşım vardı babası ölmüş annesiyle yaşıyodu asla başka bi şehre gelin gitmem derdi o kadar talibine burun kıvırdı şehir dışı diye yaklaşık bir ay önce evlendi ve nevşehirden kütahyaya gelin gitti büyük söyleme hayırlısını dile canım

anlıyorum seni inş. memlekete gitme imkanınız olur. aileden uzak arkadaşlardan uzak olmak insana zor geliyor inş aşarsınız bu konuyu

Bu arada memleketin neresi arkadaşım hiç bahsetmemiş sin? sen benim Ankaramı beğenmiyorsun haaa demek, nezih ve sakindir aslında, ama alışkanlık işte, yinede herkesin kendine memleketi değilmi. opuyorumnanaktan A

siz yine baska bir sehire tasinmissiniz biz baska bir ülkeye tasindik zor ama insan neye alismiyorki bi bakmissin ordada arkadaslarin oluvermis sonra bir bakmissin eskiden ne güzel dedigin yer simdi sana yabanci olmayacak sey degil Y

yılların geçmesini, gençliğimin bu berbat yerde heba olmasını beklemekten başka çarem yok... inan ağlamak üzereyim şu an sinirden ama elden ne gelir... eşime de ne zaman bu konuyu açsam, tartışmamıza neden oluyor. Hiç konuşmasam ona göre problem yok ama ben göz göre göre, içten içe eriyip gidiyorum... tatile bile gidemicez sanırım bu yıl, belki eylülde 2-3 günlüğüne 1 yıllık evliyim, geçen sene balayına gittik doğal olarak. o bile eften püften bişeydi. off allahım, sabır ver, dayanma gücü ver, sağlık ver... yine de şükürler olsun halimize... daha da başka bişey diyemiyorum Y

senin bebişin olacakmış en azından, 2 aydır benim oda olmuyor, sanki hiç olmayacakmış gibi geliyor hoş olsada kim bakcak, bakacak kimsem yok burda, memleketimde olsam anam, kayınvalidem bakardı işte Y

çok zorlanıyorum. eşim destek oluyor ama o da göreve falan gidiyor. yalnız kaldığımda çok korkuyorum. genelde bütün aksilikler ben tek başımayken olur. elektrik kesilir ya da eve yine bi haşere girmiştir. o korkuyu bi atlatsam katlanabilirim ama yapamıyorum bi türlü. evlenirken ailelerimiz destek olacağını söylemişti. geliriz yalnız bırakmayız diyorlardı. ama şimdi aramıyorlar bile. katlanmak zor Allah hepimize yardım etsin...

yalnız olmadığımı görmek iyi geldi kızlar. ben de bu şehir olayına çok taktım ama beni anlayan kimse yok etrafımda. şu an özellikle o kadar yalnız hissediyorum ki arkadaşlarım tatile gitti tabi eşleri de öğretmen yaz boyu gezecekler. eşim yakın zamanda iş değiştirdi doğal olarak tatil olayı yok. ben de küçük bir şehirdeyim ve alışamıyorum. çıkıp dolaşabileceğim yer yok. arkadaşlarım burda olsa yine yapacak bir şeyler bulunuyor ama.. o da artık çok sınırlı. benim eşimde burda yaşamak istemediğini söylemişti evlenirken ama işi dolayısıyla mecburen buraya yerleştik. ben memnun olmadığımı söylediğimde kayınvalidem sen geldin oğlumun peşinden gelmeseydin beğenmiyosan dedi. zaten hiç anlaşamıyoruz. bikaç aydır çok zorlanıyorum zor bi gebelik yaşıyorum. sürekli bulantı, kusma, serumlar.. evime bi kap yemek getiren yok, üstüne bi de kapris çekiyorum kayınvalidem akrabasının düğününe gidemicemi söylediğim için bir ton surat yaptı. ısrarla gel gel yok ayıp olur. yok burda kusarsın yok belki de geçmez dokuz ay bulantıların... zaten az görüşüyorum gün geçtikçe daha da soğuyorum... kendi memleketimde olsam böyle olmazdı diyorum son bikaç gündür toparlandım çok şükür en azından yemek yapabiliyorum ama ben o zor durumlardayken eşim haricinde kimseden destek görememek çok üzdü beni. ne işim var benim burda demeye başladım yine. evlenirken aşkın ağır basıyo tamam diyorsun da şimdiki aklım olsa kesinlikle benim istediğim yerde yaşamaya ikna ederdim kocamı... uff amma dertliymişim bende:) dua etmekten başka çare yok gibi. inşallah hepimiz en kısa zamanda sevdiklerimize yakın, gönlümüze göre yerlere taşınırız... Y

( ah ah. Herkesi cok iyi anlıyorum bende aynı şeyleri yaşadım.3 yıl oldu ankaradayım alıştım mı alıştım yaşıyorum yani geziyoum ediyorum seviyomuyum hayır severmiyim asla. Düşünmemeye calısıyorum ama şimdiki gibi hep burda kalmak düşüncesi aklıma geldiği an içim hep acıyo. Ben burda yaşlanıcam sevdiğim sehirden sevdiklerimden uzakta arada görmelerle misafir gibi. Ne kültürüne ne insanına alısamadıgım bu şehirde yasıcaz. Bütün bunlara sadece eşim için dayanıyorum yoksa sn durmam burda. İlk geldiğim sene o kadar kötüydüki canım sıkılırdı dısarı cıkardım git nereye tek basına konusucak kimse yok geri dönerdim sonra ağla dur A

ben seni çok iyi anlıyorum çünkü aynı duyguları bende yaşıyorum, ben istanbulda doğdm büyüdüm ama şuan anadolunun 4000 nüfslu bir ilçesinde mecburen yaşamaya çalışıyorum. bekliyorm o kahrolası tayinin çıkacağı günü. İstediğim zaman dışarı çıkaym rahat raht alşverş yapaym, arkdşmla kahve içmeye gidebileym, sahilde yürüyşe çıkablym vs. ama bunların hiçbirisini yapamyrm 3 yıldr. Artık delirmk üzerym ama yok işte eşim tus u kazanana kadar yada bir şansla tayn çıkana kadr buradayım :'( minervaa

balkide benim umudum olduğu için kabullebnmek istemiyorum. 10 sene olmuş bu şhre geleli öğrencilik falan Y

becayis imkaniniz yokmu memleket neresi Y

bilmemki, kurumdan kuruma becayiş olurmu? ben nerde çalıştığımı söylemeyeyim ama bütün illerde şubeleri var ama benim çalıştığım birim genel müdürlükte. eşim memlekette iş bulsa eş durumundan gidebilirim herhalde yada kurum değiştirerek. Y

seni çok iyi anlıyorum insan doğup büyüdüğü yeri arıyor ama hayat şartları işte ne demişler doğduğun yer değil doyduğun yer demişler

aman arkadaslar yapmayin lutfen.. ben de cok kotu oldum simdi. ben de ailemden cok uzaktayim suan. hamileyim ve annemin yaninda olmak isterdimmmm ( minervaa

O kadar güzel anlatmışsınki bir an kendim yazdım zannettim, 20 yıllık iş hayatımın sonunda büyük bir özlemle memleketime yerleştim, evimizin tadilatını yaptırdık ve ben memleketimde mutlu olmanın hayaliyle taşındım, ama olmadı hiç bir şey eskisi gibi değildi, eşimle zaten olmayan huzurum tamamen bozuldu ve ben daha taşındığımın 2. ayında ben buraya neden geldim pişmanlığını yaşadım, eşimin işi nedeniyle 3 ay önce memleketimden oldukça uzak bir yere taşındım, üstelik eşimin ailesinin yakınına ama mutluyum şimdi diyorumki keşke emekli olunca direk buraya taşınsaydım. Bende diyorumki herkes sığdı da bir biz fazla geldik. Demekki doğduğumuz değil, doyduğumuz yermiş ne yazıkki Y

bende sebi çok iyi anlıyorum.. çevreni arkadaşlarını aileni tanıdık sokakları bildik yüzleri bırakıp kocaman ve yabancı bir şehre gelmek alışmak çok zor. her sokakta yürüdüğünde her parkta oturduğunda "şimdi memlekette olsaydım şurdan 10 tane tanıdık geçerdi sohbet ederdk" diye geçer içinen arkadaş edinirsin ama hiç biri eski dostların gibi olmaz. onca sene birliktegeçirdiklerin kadar candan olamaz. sanki seni dinlerlerken ayıp olmasın diye dinliyorlarmış gibi gelir. ortam çoktur imkan çoktur ama bi akraban bi arkadaşınolmadan çok yavan gelir. tadı tuzu olmaz ama alışmak zorundasındır. eşini seviyorsan ve doğduğuın değil doyduğun yerse yerin hepsine alışırsın üzülme zaman alır ama alıoşırsın Y

memurmuşsunuz tayin ayarlayabilseniz aslında çok da zor olmaz. imkansızdeğil gitmek aslında Y

Eşimin sağlık sorunları var. Ayrıca ev kredisi var ayda 1200 tl. Geriye kalıyor benim maaşım o da evin geçimini ancak sağlıyor. Tayin istemek benim için kolay tabi ki ama eşim ya istifa ederse ya da günde 120 km gidiş-geliş yapmayı göze alırsa ancak o zaman en yakın şehre taşınma ihtimalimiz var. O zaman maddi-manevi anlamda ikimiz de iyice yıprancaz. Şimdi bu şekilde sadece ben yıpranıyorum Offfffffff Eşim gidiş geliş yapmayı kabul etse keşke ama nerdeeeeeee

kıyamam Y

"İçinde yaşadığı yeri terk etmek isteyen kişi mutsuz kişidir." demiş Milan Kundera. Yaşadığın yeri güzel yapan içinde yaşadığın güzel şeylerdir aslında. Belki biraz da şu anda sıkıntınız olduğu için memlekete gidince bu sıkıntılardan kurtulacağınızı düşünüyorsunuzdur. hadibakem oğlum bırakma

Yıllar sonra doğduğum büyüdüğüm yere taşındım, senin şu an taşıdığın umutlarla, hemen çocukluk arkadaşlarımı komşularımı aradım ama artık onlar eskide olduğu gibi değildiler. Yolda gördüklerinde selam verdikleri eski bir ahbaptan öte davranmadılar bana. Emin misin orada mutlu olacağına, hiç bir şey eskide olduğu gibi devam etmiyor ne yazık ki... jade_06

ah ahh bende sadece bu konuda dertli ben varım sanmıştım herkesde aynısı varmış benimle eşimin memleketi farklı ve biz ilk evlendiğimizde başka bir şehirdeydik kriz bizi eşimin memleketine gelmemize neden oldu küçük bir ilçe burası benimde hiç arkadaşım yok ve eşimin ailesi de burda tanınmış bir aile evden markete gitsem sizin gelin şurda diye kayınvalideye laf gidiyo oda sokakta oturup komşularıyla dedikodu yapan biri sen nerdeydin ne aldın diye sorunca ben deli oluyorum ama eşimde bıktı artık burdan 1 yıl olacak buraya geleli yurtdışına gitmek istiyo bakalım ne olacak sonumuz keşke kaldığımız yerler aynı olan arkadaşlarla tanışsak ta gidip gelsek birbirimizi daha iyi anlarız

merhaba hanımlar, yorumlarınızı okudum sizleri çok iyi anlıyorum. yalnız değilmişim. ben istanbulda doğup büyüdüm. kalabalık bir çevrem vardı. ailem arkadaşlarım akrabalarım hep birlikteydik. sonra evlendim eşimin görevi üzerine şırnakta yaşamaya başladık. uyum sağlamayadım hiç kimseye. sorun bende mi çok düşündüm ama oturduğum yerde herkes bir tuhaf. konuşacak arkadaş olacak kimsem yoktu. zamanla kabullendim. eşimin işten gelmesini dört gözle bekliyorum. istanbulda yaşamış biri olarak buranın sıcağına alışamadım. sonra evime türlü türlü haşereler girmeye başladı ben çok korkuyorum öyle şeylerden. evimde korka korka dolaşmaya başladım. sık sık elektrikler kesiliyor. bazen eşim göreve gidiyor ben yalnız kalıyorum. yaşadığım korkuyu anlatmama imkan yok. annemi arıyorum ablamın çocuğuna baktığı için gelemiyor. kayınvalidemle aramızda sorunlar vardı o yüzden ona söylemek istemiyorum. en büyük destekçim eşim. 1 sene daha burdayız öyle böyle geçicek ve ben yeni tayin yerimizin ve yeni evimin hayallerini kurup mutlu olmaya çalışıyorum. en azından sokağa çıkıp dolaşabilecek durumda olanlar için söylüyorum şükredin. M

Kızlar ben bekarım, fakat yaşadığım şehirden gitmek istemiyorum. Kısmetimede şansımada hep şehir dışından birilerini buluyorum. Annemle yaşıyorum, babam yok, annem seni şehir dışına gelin vermem diyor oda etkiliyor kararlarımı benim. Bakıyorumda şehir dışına evlenip gidenler mutsuz oluyorlar genelde, ne varsa yine kendi memleketimiz gibi değilmi. Bi taraftanda kaçırdığım fırsatlar diyorum, üfff ne zor bu hayat yaaa kaydirigubbakcemile . push ; P

eşimle aynı memleketteniz, diyorum bazen herkes sığdı oraya bir biz sığamadık, arkadaşlarım hep orda, bazısı öğretmen, bazısı doktor muayenehane açmış, bazısı memur

ahh ahh benim tek hayalim memleketimde olmak değil burdan uzak olmak ve oda çok yakında olacak kurtuluyorum burdan inş. P

istenince olmazmı başaramazmıyız? ben artık kendi kendimede olsa bişeyler yapmaya çalışacağım. sende eşinle konuş bence, öğretmenmişsin tayin falan iste.

Merhabalar, ben büyük konuşmuyorum, sadece gönlümden geçen yaşadığım şehirde evlenmek, ne bileyim kardeşlerim burada, arkadaş çevrem burada ve en önemlisi işim burada. Dİğer türlü yeni bir şehir yeni bir ortam zorlanırım diye düşünmem. Şansımada kısmetimede hep başka şehirlerde yaşayan birileri çıkıyor, şuan biri var kendide aileside başka şehirde, hatta aynı binada yaşıyorlar, tüm ailesiyle, o yüzden başka şehir fikri soğutuyor beni, ama yinede dediğim gibi yaşadığım şehirden kısmetim yok gibi. bilmiyorumkismile Y

umarım istediğinizi gerçekleştirebilirsiniz. bende aynen senin gibi düşünüyorum. kariyer falan güzel şeyler ama önemli olan sevdiklerinle olmak değil mi? birde insan küçük yerde kendini daha iyi gösterir

ben memurum, gidebilirim, eşim şuan çalışmıyor, sınava hazırlanıyor ama atanması çok zor. belirsizlik beni öldürüyor, evimde çok mutluyum ama sadece ev yetmiyor insana, trafik, gürültü deli ediyor beni. kendimi makine gibi hissediyorum şu an. iş-ev-iş-ev. tabi dışarıda çok çıkıyorum, gezmeyi seviyorum ama yetmiyor alışveriş merkezleri bana, geleneklerine bağlı biriyim. Y

seni çok iyi anlıyorum netten memleketimin tanıtımını izleyip az mı ağlamadım inanın çok zor her tatilde gittiğimde dönüşte eve gelene kadar ağlıyorum eşim diyor bi alışamadın gitti alışılamıyor arkadaşım eş dost var ama hepsi resmi bu durum canımı sıkıyor sokağa çıktığında soğuk tipli insanlar fakan off offfff rabbim sabır versin efkarlandım yine :1no2: S

çok insan var bu durumda olan yani doğduğu yerden ailesinden çevresinden uzakta yaşayan... bende öyleyim canım hayat şartları işte ne yapabilir ki insan katlanmaktan ve bu duruma alışmaktan başka çare yok:1no2: bence sende kafanda büyütme canım. çocuğun var mı bilmiyorum ama olunca zamanın daha çok dolucaktır. en mutlu olduğun yer evladınla beraber olduğun ye olacaktır alışmaya uyum sağlamaya çalış canım

yalan oldu bizim gitme işi, eşimin sınavı çok kötü geçmiş eğitim berbatmış yani atanamayacak . push ;

olur canım merak etme. ben de umudumu kaybetmek üzereyken aldım güzel haberi. 2 ay çok erken bi zaman. o kim bakacak meselesi benim için de sıkıntı Esra

kızlar bende meleteimde değilim. hamileyken işten yorgun argın gelirdim ve apartmandan çıkarken yemek kokularını içime çeke çek gidip annem olsaydı da en azından bir sıcak çorna önüme gelseydi derdim. neyse kızım oldu ve çok huysuz bir bebekti, şu an 3 yaşında. şu ana kadar eşim dahil hiç kimse bana destek olmadı. hep memleketimde olsam eşimin ailesi de benim ailemde şöyle ilgilenirlerdi, beni yormazlardı filan diyodum. ama daha 2-3 hafta önce gördümki malesef öyle olmuyomuş. kaynım sabahın köründe kızını getirir, kayınvalidemin üzerine atar. bu arada eltim ev hanımı yani çalışmıyo. akşama kadar kayınvalidem sürekli o kızını peşinde koşturur. elinde kase yemek yedirir sonra banada kızına yemek yedircekesen ocakta şu var filan der. yani ona yedirirken, bir kaşıkta benim kızıma vermedi. üstelik 10 günlüğüne giden, çalışna yorulan benim. eltimse evde rahatına bakıyo. hatta ayrım yaptığını eşimde farketmiş bizimkinede yedir dememize rağmen ısrarla yedirmedi. yani ben kızıma zaten yediririm sorun değil ama bu ayrımı neden yapıyo. bu kadın hiçmi sonunu düşünmüyo ya. yolda memleketten ankaraya dönerken dedimki eşime, Allahtan burada sürekli değilmişiz uoksa ben burda kafayı yerdim, hatta bizimde huzurumuz kalmazdı. önceden oda memlekete gitmek istiyodu ama artık oda soğudu. bana bırakıyo kararı. yani kızlar memlekete gittiğinizde beklediğiniz gibi olmayabilirde. şimdi eşimde bende iyiki evimize geldik, kaçtık o tantanadan diyoruz. çünkü kayınvalidem sağolsun bütün akrabalarıyla kavgalı ve akrabalarda kim bizi yemeğe çağırsa o gün bize resmen trip yaptı. kendi ailemi hiç söylemeyeyim yoksa sayfa dolar:))) onlarda ayrı bir sorun. yani zorluk yaşasamda çok şükür burdayım diyorum. P

yanlış düşünüyosun aslında memleketinde olunca iyi olacak diye bişey yok eşin şansına iyi ve anlayışlı ise her iki taraftan da uzak olacaksın ben ve eşim kendi ailemle bi sorun yaşamadık ama eşimin ailesiyle arası iyi olmadığı ve laftan anlamayan insanlar olduğu için sorun yaşıyoruz aslında benim asıl sorunum eşim rahattır dünya yansın umrunda olmaz biz ilk zamanlarda çok iyiydik geliyoduk 3-5 günlüğüne ohh ne güzel ailesiyle problem yaşamadım hiç laf söz bişey yoktu taaakii evi taşıyana kadar A