Yalniz daha gec kalirsaniz aradaki yas farki büyürse, yoldaşlikları ileri yaşlara kalabilir. Ben de yedi yıl bekledim ikinci çocuk için ve kritik bir noktada yakaladım ancak. Şimdi bakiyorum mutlular. Ben de mutlu oluyorum. Hamile kalmakta zaman alabiliyor ayrica belli yaştan sonra. TheQueeninthenorth

Ilahi güldüm resmen. Bende hep derdim Allahım ikiz olsun yoksa biri bu kadar düşünen ikiyi zor yapar diye :) sağlıkla buyusunler. 4 kere maşallah size ))

Merhaba hanımlar. Biliyorum bu insanın kendi kendine verebileceği bir karar aslında ama kendi içimde çok sıkıştım. Bir çocuğum var. 7 yaşında. Kısa zaman önce ciddi bir rahatsızlık geçirdi.1 sene sürdü tedavisi ama şimdi iyileşti çok şükür. Akıllı bir çocuk. Ilk çocuğa karar verirken de çok düşündüm. Bakabilirmiyim dünyadaki kötülüklerden koruyabilirmiyim yetebilirmiyim derken 3 seneyi buldu karar vermem. Yani sanırım öyle bir sureydi. Ama hadi bir çocuk yapalım diyip rahat kafayla yapamadım yine. Çok üstüne titredim en ufak grip olsa bile tedirgindim benden uzak olduğu her an başına birşey gelecek korkusu oldu içinde. Ama bu beklenmedik ani hastalık gosterdiki bana bazen hayat sizin koruduğunuz kolladığınız korktuklarınız dışında bir engel çıkarabiliyor. Hatta herşey tepe taklak oldu dünyam başıma yıkıldı artık hiçbirşey eskisi gibi olmayacak derken birde bakmışsınız kara bulutlar dağılı veriyor. En son bir küçük daire aldık bende çalıştım borcu bitmek üzere bir kaç ay kaldı. Su an çalışmıyorum. Ama çalışmak istiyorum. Oturduğumuz evde kendimizin yani iki evimiz var. Kusura bakmayın bunları açık anlatma nedenim maddi durum ve iki çocuk arasındaki ilişkiyi kurmak açısından. Malesef zamanımızda sadece çocuğu sevmek yetmiyor çünkü. Eşim çalışıyor çok yüksek bir ücret almıyor ama gecinebiliriz kendi yağımızda kavruluruz tahminim. Bugün annem bu çocuğa bir kardeş gerek artık dedi. Bak bir ablan var dedi ve ne olursa olsun yine dönüp onu arayıp konuşup rahatlıyorsun dedi. Doğru aslında anne babadan tek çocuğum iki üvey kardeşim var birlikte bile buyumedik ama o kan bağı işte çekiyor insanı. Onlar nasıl düşünüyor bilmem ama ben öyleyim. Akrabalık ilişkilerin çok kuvvetli değildir eşimin de öyle. Ve bazen diyorum biz bu hayattan göçüp gidince oğlum kime gidecek kimle yakınlık kuaracak. Ama kardeşi olsa eşi çocukları yeğenleri kardeşi enişte veya yengesi onların ailesi olur. Biraz daha çalışmak istiyordum aslında evimde yeni şeyler yapmak istiyorum. Kredi borç harç derken evime birşey yapamadım. İçine girince güzel görmek istiyorum. Peki diyorum çocuğa dekorasyonu tercih etmiş olmuyormuyum buda büyük ayıp. Hergün izlediğim haberler. Sokakta gayet temiz yüzlü iyi ailelerin çocukları olduğu belli olan ama madde bağımlısı gençler, savaştan kaçıp çoluk cocuk burda sefil olan aileler. Bunları görünce yok ya bir çocuk yapama kararı bile deli işi bu zamanda diyorum. Yani doğum kilosu, bebek ile çocuğa aynı anda bakım vs değil sorunum. Eşimle büyük sorunlar yaşadık şimdi yolunda herşey. Yani öyle evliliği pekiştirsin düşüncem de yok. Hatta bugün biraz urktum ya tekrar sorun yasarsak insan oğlu sonuçta. Ama sonra da dedimki ben eşime hediye yada onu eve bağlamak evliliğimi güçlendirmek için istemiyorum bu çocuğu. Iki çocuğum omuz omuza versin şu hayatta istiyorum. Biri düşse diğeri eyvah diye koşsun birbirini koşulsuz seven iki canı birbirine teslim edeyim diyorum. Daha önceleri tek çocuk olsun bütün gelirimi ona harcarım 1 olur ama tam donanımlı olur kurs okul neyse en iyisine gider en iyisini yer. Temelleri sağlam olur hayata bir 0 önde başlar diye düşünürken bugün ama tek kalır dedim. Bende tek çocuk büyüdüm 20 li yaşlarda kardeşlik durumunu kavradım. Aynı evde buyumedik çünkü onlar evliydi ben doğmadan önce. Yani evimde iki canım olsun istiyorum. Birbirlerine sataşmalarını, sevgilerini başkalarına karşı birbirlerini korumalarını istiyorum. Diğer yandan maddi yönden korkuyorum. Yeterli eğitim verebilirmiyim diye korkuyorum. Bir yandan çocuk yapma çalış yatırım yap diyorum. Diğer yandan ne yatırımı. Çocuk daha önemli ilk çocuğu yaparken yatırımınmı vardı diyorum. 7 yıldır istisnasız ikinci çocuk ne zaman lafını hep savuşturdum. Ama şimdi kendimle başbaşayım. Birazda nedendir bilmem sanırım depresyondayım. Tabiki ben yinede yarın çocuk çalışmalarına başlayabilecek biri değilim. Bunu bir süre düşünürüm. Gördüğünüz gibi kafamda deli sorular. Bazıları bana saçma gelip tezimi kendim bile curutuyorum. Kimsenin demesi ile çocuk yapılmaz ama. Eşim ve annemin bu konuda fikri sabit. Mutlaka ikinci çocuk yap. Belki başka insanların fikirleri beni yeni6şeyler düşünmeye sevk eder. Mesela ikinci çocuğa zar zor karar verenler. Maddi durumu süper degil ama kendi yağında kavrulanlar. Korkudan hala benim gibi ikinci çocuk yapamayanlar. Fikirlerine ihtiyacım var. Başka birilerinin düşüncelerine de ihtiyacım var... Şimdiden tesekur ederim hepinize Yaş 34

6 yaşında kızım,3.5 aylık oğlum var yaşım 35. Kızımı planlı gebelikti, oğlum sürpriz oldu, tam rahattım derken hatta başlarda üzüldüm, kabullenmek zor oldu, hamilelik bir an önce bitsin istedim ki zor geçti mide bulantısi, halsizlik vs derken, şimdi kollaeımda oğlum ve iyiki diyorum. Bebek kokusunu özlemişim en basitinden, ne bileyim ilk gülümsemesi, ilk agu deyişi, yeni yaptığı herhangi birşeyle günüme renk, hayatıma anlam katıyor şu an. İlk ay çok zorlandım kızım kıskandı vs derken şu an düzene girip rayına oturdu herşey, zaman geçtikçe daha da güzel olacak eminim. Okul çıkışı kızımı almaya gittiğimde kardeşim diye cıvıldayarak gelmesi, kardeşine ben hep senin yanında olacağım, seni hep koruyacağım demesi, oğlumun ona bakıp kahkaha atması iyiki dedirtiyor bana şu an tüm uykusuzluğumu, yorgunluğumu unutturuyor. Ben istemeyerek hamile kalmışken böyle hislerim, bir an bile pişman olmadım onu kucağıma aldıktan sonra, bu sebeple istiyorsanız, eşinizde istiyorsa neden olmasın.

Ben de çok düşünmüştüm. Oğlum yalnız kalmasın bir kardeşi olsun dedik, üçüz oldu. 2. Ye yaşımız geçtimi derken 4 çıcuklu oldum:)))

2. cocugumu dünyaya getirdiğimde 36 yaşımdaydım, coook düşündüm, anlattığınız ttüm kaygıları ben de yaşadım, zaman geçiyordu ve vücut saatimi unutmamam da gerekiyordu, cevreyı cok önemsemem bu konularda, fakat kızım okuldan her geldiğinde benim neden kardeşim yok diye ağlamalara başlamıştı, artık evde bu konu kaos olmuştu, eşim istemiyordu, kızım çok zor bir bebekti, aynı şeyleri yeniden yaşamak istediğime inanamadı... tüm bu kaygılar, baskı ve korku içinde kardeş olma kavramı hepsinden çok çok daha ağır geldi, ve karar verdim, eşimi ikna ettim, 36 yaşımda oğlumu dünyaya getirdim, ilk sene kıskanan kızım şuan tam bir aabla oldu, kardeşine iğne yapılırken bile o cok kucuk dayanamaz diye ağlıyor, öylesine bağlı, tabi çekişmeleri var, kavgaları var amaaa kardeşini çokkk koruyor... demem o ki, kardeş candır, kardeş hayat arkadaşındır, kardeş eşinden bile daha çok sırtını yasladığındır, sizin kardeş kavramınız normal şartlarda gelişmediğinden böyle düşünüyorsunuz, ben kardeşlerim için canımı veririm ve bilirim ki onlar da aynen benim gibidir... çok düşünmeyin, vücut saatinizi geçirmeyinn... inanın asla ama asla pişman olmayacaksnız...

Saydiginiz olumsuz etkenler elbette var, var olmayada devam edecek, dunya hicbir zaman temiz bir yer olmayacak. Kardes, candir. Bir derdin olsa, en once ona kosarsin, herkesten once o sana kosar. Yasadigim olumsuz hayatin icinde, benden 5 yas kucuk erkek kardesimin varligiyla cok kez kendimi guvende ve guclu hissetmisimdir.

İkinci çocuk fikri benim de aklıma girdi artık, ne yapsam kurtulamıyorum :) En az sizin kadar endişeliyim ben de. Çocuğum çok şükür sağlıklı, mutlu, bununla yetineyim diyorum. Diğeri nasıl olacak bilmiyorum, korkuyorum. Çocuğumu istediğim okula gönderdiğim takdirde masraflar alacak başını gidecek. Sağlık deseniz insan çocuğuna kıyamıyor illa özel sağlık sigortası. Nasıl yetiştiririm, eşit imkanları nasıl sağlarım? Bütün bunları geçtim, ya anlaşamazlarsa? Herkes kardeşini sevmiyor maalesef. Ya ilkine haksızlık olursa? Gene tüm bunları geçtim, ya çok kilo alırsam? Ya ilki gibi zor bir lohusalık geçirirsem? Ya taşıyamayacağım kadar yük almış olursam? Bunları düşünmeyen anne yoktur. Ben gene de yapıcam galiba Olur mu olmaz mı bilemem, Allah'ın işi sonuçta. Ama denemeye hazır gibiyim.

Hayırlı olsun sağlıkla kulağınıza alın inşallah. Ne bileyim bu hastalık korkuttu. Çevre olaylar haberler ekonomi haytlat şartları. Ama bir çocuğum da aynı dunyada yaşıyor diyorum bir yandan.

Bende en çok bugün eskilerden tesadüf kamera kayıtlarını izledim. Oğlum bulup tabletine takmış. İlk yürüyüşü ilk ayağa kalkıştı ilk banyosu falan. Ya dedim sanki bu anları doya doya yasamamışım hop diye 7 yaş olmuş. Halbuki çocuğun bırt yaparken bile resmini yakalamışız.

Bu sizin kararınız. Maddi manevi bakabileceksiniz yapın francesca Hayat 1 gündür, o da bugündür.. tek ayak

Babamlar 5 kardeş. 5ide birbiri ile konuşmuyorlar ve mahkemelikler. Yani aklıma bu geldi bi anda. Annemde öyle kardeşi ile küsler hastalıkta bile gelmemiştir kardeşi. Böyle örneklerde var.

Teşekkürler, benimde oğlum çok akıllı bir çocuktu, keşke üçüz olsaydın derdim:)) ne bileyim tutacağını:)

Endişelerinizde haklısınız. Ben de sizin gibi kaygıları olan biriyim. Ancak 2. çocuğu kazara olan bir anne olarak diyorum ki; kesinlikle 2. Çocuk olmalı :)

siz bence ikinci cocuk fikrine alistiriyorsunuz kendinizi. o dusunce gelmis bir kere akliniza. kendinizi ikna edecek sebepleri yeterince biriktirdiginizde bismillah diyeceksiniz gibi. hissettigim bu:) hakkinizda hayirlisi ne ise o olsun.

Edit, bence başka çocuk sahıbı olmamalısınız. Herseyde haklısınız ama evde bır aıle bırlıgı sıze sonsuz destek esınız yok ıken bu aralığı tutturmak o kadar kolay olmayacak. Sen oğluna yetersın ınan bana . push ;

Bende bu konuda cidd kaygıları olan biriydim, bakabilir miyim yetebilir miyim gibi ciddi korkularım vardı. Maddi kaygım yok çok şükür ama manevi kısmı beni yoran zaten.. sadece kendimi düşünsem asla ikinci çocuğu yapmazdım ama kızıma bakınca onun için yapmam gerektiğine karar verdim.. Kardeş önemli.

Ben yazdiklarinizdan sizin de istediginiz kanisina vardim, oglunuz ne dusunuyor kardes konusunda? Son karar sizin tabi ki, fikrimi belirtmem gerekirse ben yapardim. Aslinda ben de suan ikinci cocuguma hamileyim, gecen sene yeni isime basladim, doktora sonrasi arastirmaci olarak, yurtdisindayim, hedefim onumdeki iki sene cok iyi calismak ve akademiye basvurmakti. Ikinci cocugu da iki sene sonra dusunuyorduk, zaten bizim ilk cocugumuz tup bebek, kafamdaki plan yine biraz deneriz olmadi biraz da tedaviyle deneriz o da olmazsa tek cocukla hayatimiza devam ederizdi. Sonra bir baktim hamileyim, ilk cocukta testdeki ikinci cizgi cikmiyor diye agliyordum, bunda da cikti diye agladim. Neyse sonra kendimi toparladim cunku benim icin bu bir mucizeydi, o kadar ilaca igneye gerek kalmadan kendiliginden gelmisti. Bizim maddiyat da cok super degil ama iki cocuga rahatlikla yeter, o yuzden maddiyati degil de maneviyati sorun ettim, iki cocuga yetebilecekmiyim diye diye.

Henüz ilk çocuğuma hamileyim ancak bu ekonomik koşullarda 2. yi hayal edemiyorum. Tam maddi durumları düzeltmiş ustune daha da koyabilecekken, ne bileyim çocukla yurt dışı seyahatleri vs yapabilecekken tekrar başa sarmak bana cok cazip gelmezdi. 2. cocugun yoldaş olacağının da bi garantisi var mi? Babamlar 5 kardeş mesela biri vefat etti diğerlerinin hepsi birbiriyle küs nerdeyse. CuteMom Dünya vazgeçenleri değil, azmedenleri

Büyügüm 10 kücügüm 2.5 aylık bende cok zor karar verdim son yıllarda oglumun da kardes istemesi ile olmasına karar verdik ama hemen olmadı tabi ve suan ıyıkı olmus diyorum evimin nesesı birken ikiye katlandı, ınanın aglaması bile o kadar sevimli gelıyorkı hic zorlanmıyorum ve 3. Bile dusunuyorum Allah nasip ederse ıkı sene sonra. Agladıgında hemen abisi aliyo kucagina erik dalını soylemeye baslıyo ufaklıkta abisinin kucagında hemen susuyor ya o kadar guzel bı tablokı cok mutlu oluyorum neden diyorum daha once olmadı neden gec kaldık. Kardes bambaşka bısey ıkı erkek kardesimm var her zaman goremesemde bı alo deyip konusmak bıle yetiyor ya kardes cok farklı bisey beklemeyin olsun.

Allah insani tepetaklak etmesin onemli olan o.. Yani endise ettiginiz seyler Allah korusun cocuk tekken de olabilir. Benim iki yavrum var. Oglum 5 kizim 2 yasinda. Buyugu kresten alirken ki coskusunu gormeniz lazim ufakligin. Cocukla cocuk hep olunmuyor ama iki veya daha fazla cocuk evi senlik alanina ceviriyor. Kizima hamile kalinca cok durgunlastim, bakabilir miyim vs diye.. Hepsi bosmus. Hayatta iki buyuk iyikim var, onlarda evlatlarim. Benimde bi kardesim var. Basim sIkistiginda ilk onu ararim. Memlekete gidince onda kalirim. Bence kardes guzel sey.

Genelde kazayla ikinci çocuğu yapan annelerin yorumu bu oluyor benim bir tanıdığım henüz ilk çocuğu emzirirken hamile kaldı ve bunalıma girdi şimdi oh iyiki olmuş diyor m sağlıkla buyusunler inşallah

Öyle ince hesap kitap yapa yapa iki çoçuğa sahip olan bir anne olarak evet ikinci çocuk da kesinlikle olmalı :)

İkinci çocuk olmalı lütfen ertelemeyin ben de istiyorum nasip inşallah rabbim verir kızım kardeşsiz kalmaz

Kaç yasında çocuklar, tam olarak ne zaman rahatlatıp koltukta baya kalkamadan oturabılıyoruz :)

Amin benibosver Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

ne ilkini nede ikincisini bilerek yapmadım ama şuan iyi ki olmuş diyorum bana kalsa birinci daha geç olurdu ikinci belki de olmazdı olsa da çok yas farkı olurdu. Şuan yeniden bebek olayı çok zor gelirdi. Bunu sen bileceksin aslında biz ne desek boş ama ben asla hazır olamazdım uykusuz yorgun hecelere soğuk yemeklere caylara... Tamamen hazır olup çocuk yapmak bana göre olmadığı için çocuklar kendi geliyor

Amanin benim oglanin dertleri cok fenaydi, hala devam eden garip huylari var. Allah olmayana versin isteyene versin insallah deyip geciyorum

Benimde erkek. Ama ben oglumdan önce kız çocuk delisi biriydim erekek çocuğu görüp sevmişligim yok desem yeridir. Ama onun erkek olduğunu duyduğumda sanki hep erkek istedim gibi geldi. Şimdi bende sizin gibi düşünüyorum. Aynı cins iyidir. Ilerisi icinde öyle. Herşeyi paylasabilir çünkü.

"Ben öldükten sonra şu hayata bırakacağım şeyler ev, araba, yatırım mı olmalı yoksa nesilden nesile aktarabileceğim iyi bir karakter mi olmalı?" diyerek karar verdim ben. Aç kalmayacak kadar geliriniz var zaten. Yaşınızda geçiyor, vücudunuz yaşlanma yoluna girdi bile. Haliniz, keyfiniz yerindeyken bence 2. yi tapın. Mutlu anlarınız artar, korku telaş daha fazla olur hayatınızda ama daha çok şükreden ve kıymet bilen bi insan olursunuz. Zararı değil, faydası olur 2. çocuğun.

Kesinlikle yapın derim zor ama değer benim de 2 kızım var ikisi de planlı eşim zaten 2. çocuk mutlaka olmalı demişti kardeş bağı bambaşka bir şey çocuğunuza bu kötülüğü yapmayın. Aralarında 5 buçuk yaş var ama oynarlar beraber dans edip eglenirler, ablasi ilgilenir saçını yapar ufaklığın vs. onların beraber geçirdiği her mutlu an beni de o kadar mutlu ediyor ki anlatamam. Aynı cinsiyet de daha ayrı güzel oluyor :)

Rica ederim. Yani aslında haklısınız. Bende aynı kaygıları yaşıyorum zaman zaman ama en nihayetinde hep yarın ne olacağım diye düşünürsek anı yaşayamayız zira bir hastalığa, kazaya bakar halihazirdaki düzenin bozulması, hayatta ileriyi garantilemek pek mümkün değil diyerek uzaklaşıyorum o düşünceden. Tabiki maddi durumu kötü olan, bez, mama vb temel ihtiyaçları karşılamakta zorlanan biri ikinci için düşünsün hatta vazgeçsin derim zira ilkinde zorlanıyor ama sizin durumunuzda bence makul ikinci çocuk. Hakkınızda hayırlısı olsun

Yorumları okumadım tamamen kendi düşüncemi paylaşıcam. 6 yaşında bir oğlum varken istemeden hamile kaldım ve 2. Oğlum oldu. Eşimde bende çalışıyoruz. Ama inanın çok ama çok zor. Maddi olarak bir şekilde yetiyosunda manen mümkün değil. Allah ömür versin ama geriye dönsem yapmazdım. Şimdi ilk oğlum 14 yaşında ergenlik döneminde ama onunla hiç ilgilenemiyorum çünkü küçük oğlum okula başladı okul fobisi bilmem ne bütün enerjim onda. Bana kalan ne zaman var ne hayat. Kardeş evet güzel birşey ama yaş farkından birşey paylaşamıyorlar. Anca çok ilerde büyüyünce. Yani demem o ki sırf kardeş olsun diye kendi hayatınızdanda vazgeçmeyin. Ben olsam tek çocuğuma doya doya enerjimi verir kalanıylada kendi hayatımı yaşardım. Ama geçti tren.

Evlat bu doğduktan, kucağına aldıktan sonra başka bir yorum mümkün mü? Sevmemek mümkün mü?Keşke olmasaydı diyeni hiç duymadım. Gelelim benim fikrime. Tek çocuğum ve tek çocukluğu iliklerime kadar hissettim. Hep iki evlat hayali kurdum ve iki evladım var. İyi ki doğurdum. Onları dünyaya değişmem. Fakatttttttt benim evlatlarımı bir yana koyup geniş açıdan bakınca çok zorrrr. Hele ki geleceğini düşünen aileler için. Büyüdükçe zor. Maddi olarak zor. sağlıkla sınanınca zor. Günümüzde herşeyin ucu paraya dayanıyor. Bizim çocukluğumuzda öyle değildi. Sağlık, eğitim v. s. ve inanılmaz rakamlar ödeniyor. İyi düşünün.

İşte bunu anlamıyorum. Bugün eşime diyorum bilmiyorum ikinci bir çocuk fikri beni korkutuyor. Ya sen yaparsın gerekirse diyetisyene gidersin. Yok yaaa dedim öyle kiloymuş. Iki çocuğun bakımı zormuş onlar değil derdim. Bende teferruat hastalığı var. Benim gibi düşünen yada ikinciyi bu düşünceler içinde yapıp mutlu yada mutsuz olan kişilerin deneyimlerini merak ediyorum. Dedim ya düşünce kısmında tıkandım. Bir dedigimi diğer dediğim yalanlıyor cikom

Supermis

İki sene sonra kurtuldum dediğiniz şeyleri özlersiniz :)

Rabbim gönlünüze göre versin inşallah

Benim korkularımdan biri de savaş. Yani ilk çocukta bile hep bu aklımdaydı. Bu ülkelerin birbirine keyif için açtığı saçma sapan savaslarin git gide artması hep korkuya sebep bende. Geçen gün eşimin de aynı korkuda olduğunu öğrendim. Baksana cikom kaç ülke savaşla cebelleşiyor. Onca çocuk ya ölüyor ya anasiz babasız aç susuz derken bana resmen daralma geldi kabus gibi gözümün önüne geliyor herşey. Hiç birşeyin garantisi yok. Birde hep kontrolcü biriyim. Didik didik hesap yaparım gelecek için. Ama konu can olunca hesap kitap yaparak garantileyemiyorsun hiçbirşeyi. Düşündüğüm hiçbirşey benimle ilgili değil. Yani kilo almam, psikolojim, uykusuz kalmak falan değil. Ama birgün çocukları ihmal ederim yada tek olsa şimdi daha kolay olurdu diyeceğim birşey olursa üzülürüm. Hakkı geçen çocuğum için çok üzülürüm. Buda beni duygusal olarak çökertir

Kardeş olacaklar diye can cana kanka olacak değiller ya. Yüzde elli ihtimal... birbirlerini çok da sevebilirler uyuz da olabilirler. Mesela benim ablamla aramda iki yaş var. İkimizin de çocukluğu birbiriyle sosyalleserek geçti. Univeriste yıllarında da arkadaş olduk, beraber gezdik. Ben bir ablam olduğu için minnettarım. Ama o kadar çok arkadaşım var ki kardeşini düşmanı gibi gören, özellikle abi zorbaligina uğrayan. Onlar için kardeş sadece çocukluğunun kötü anıları demek. Sırf 'ilk çocuğum yalnız kalmasin' niyetiyle istiyorsanız yapmayın bence. Zor zamanlarda kenetlensin diyorsunuz ama şöyle bir gözlem yapsaniza. İki kardeş için kenetlenmesi gereken en zor zaman ana babasini kaybettikleri zamandır. Ama bizim ülkemizde genelde bu kayıplardan sonra kardeşler kenetlenmiyor, mal davasına düşüp kavga edebiliyorlar. Sizin ailenizde yoksa çevrenizde vardır boyleleri. Bir Türkiye gerçeği... Kaldı ki bebek doğana kadar abisi kaç yaşında olacak acaba, aralarında resmen bir kusak olacak. Zaten 11de ergenlik yılları başlıyor. Evdeki ergen erkek küçücük bebekle de oynamaz yani...

Biz 5 senedir istiyoruz ama olmuyor. Ama ayrintilara girsek isin icinden asla cikamayiz. Bir cocuga bakmayi birak o cocuga nasil bir gelecek birakacagimizi blmiyoruz. Su, yiyecek kitligi cekermi temiz bir dunyada mi yasar o zaman ulkemizin durumu ne olur. Dunya yasanabilir bir yer olurmu vs.. diye bir cok ayrinti cikiyor. Bence bunlarin hepsini bir kenara atin ve kalbinizin sesini dinleyin... o size en dogru cevabi verecektir

Ayni yastayiz Benim oglum 3 yasinda. Ikinci cocuk fikrim yok. Pek cok sebepten dolayi istemem yani. En onemli sebebim de tam her seyden kurtulmusken tekrar en basa donmek istemiyorum. Size de hakkinizda hayirlisini diliyorum, gonlunuzce olsun insallah

İnsanın içini sıcacık edecek şekilde yazmışsınız. Tesekur ederim yorumunuz için. Bir süre düşünüp karar verirsem folik asit kullanmaya başlarım o süre zarfında yine düşünmeye zamanım kalır diyorum. Eşime kalsa patlat bir şarkı demek kadar kolay çocuk yapmak. Bende inanın fiziksel yorgunluk vs kısmını hiç düşünmüyorum. Ben çocuğun geleceğini düşünüyorum. Iki tane nasıl büyür. Yani bazen diyorum ki senin şartlarında biri ikinci çocuk için hiç düşünmez. Ne bu kadar düşünüyorsun. Sonra yine heeee düşünme sonra iki çocuğa yetisemiyorum okulu kursu şusu busu diye ağlarsın ama diyorum. Öyle deli gibi kendi kendime sorup cevap veriyorum. 2 sene öncede oldu bu haller bana. Tam geçti derken yine oldu. Araya iki yıl daha girerse zaten en mantiklisi yapmamak

Ben de tek çocukla kalmaya karar vermiş annelerdendim. İkinci çocuğun rüyası bile üç gün kendime gelemememe yol açıyordu.35 yaşına gelince küçük küçük "acaba bir kuzunun daha bana anne demesi nasıl olur?" şeklinde içimde kıpırtılar oluşmaya başladı. Bir gün bebek istiyorsam ertesi gün istemiyordum... ama sonra ki yıl bir bebek istediğimi farkettim...37 yaşında kızım 7 yaşındayken hamile kaldım. Kizim en büyük destekçim ve kesinlikle iyi ki de tekrar anne olmuşum diyorum. Evimizde ki mutluluk arttı... ama ben "hazır oldugum için " bu şekilde yaşıyorum sureci. Yoksa hamileligimde 3 ay hicbirsey yemedim ama doktor muayehanesinde hep neseliydim. Eski fizigimden gorunisumden eser yok su an. Ucretsiz izinde olduğum için aslında alabilecegim bir evi alamadım ve kirada oturuyorum. Ama inan çok mutluyum

Bazen bız esımle ıkımız naptık dıyoruz Pısmanlık degıl ama hala adapte oldum mu bılemıyorum, evde bazen sadece tek basıma kalmak ıstıyorum. Sızınle aynı sebeplerden oturu 2. cocugu yaptım, oğlum 7.5 yasında. Cokta hassas buyutmustum galıba ama ıkısı arasında hıc problem olmadı, buyuk olan hıc kıskanmadı. Bızde hep ona gore davrandık ortamı yonettık. Bana herkes ınanamıyorum hem 2 çocuk baktın hemde butun yazı gezdın dıyorlar. Gelsınlerde bana sorsunlar, cok yorucu. Şuanda 1 yasında, seneye daha rahatları dıye tesellı edıyorum kendımı. Kı kucuk olanda bence baya uslu bır çocuk, CuteMom Dünya vazgeçenleri değil, azmedenleri

Tesekkur ederim, sizi anliyorum ben de benzer endiseleri tasiyorum, oyle cocuk da kismetiyle gelir diyemiyorum, ama bir yandan da kardesi olsun istiyordum. Zaten supriz hamilelik olmasaydi belki de tek cocuk olacakti bizim de, cunku cocuk konusu gercekten hic birseye benzemiyor, cok iyi dusunmek gerekiyor, hatta ara sira ic sesim "hah sana iyi oldu boyle, sen zaten karar veremezdin, senin hakkin supriz hamilelikti" diyiyor :)

Ayni sartlardayiz..11 yasindaki oglum 9 yasindayken hamile kaldim.. aralarinda cok yas farki olmasina ragmen anlatilamaz yasanir diyorum baska birsey demiyorum.. bu kadar guzel birsey oldugunu bilseydim daha erken yapar bi de ustune 3. yu yapardim O kadar yani.. allahim butuuun cocuklari koru

kardesin oneminin farkindasiniz. insanin omru boyunca herkes gelip gecici olabiliyor. ama kardes yoldas. eger sartlariniz uygunsa, isteginiz, gucunuz, sabriniz varsa ve sagliginiz el veriyorsa cocugunuzdan kardesi esirgemeyin derim.