Babam bir türlü kendi kardeslerinden kopamiyor.. 60 yasina geldi, hala onlar icin herseyi yapmaya haizir, ama kendi cocuklari ve esi icin, simdiye kadar hic mir güvence saglamdi. Artik ailecek biktik. Sürekli Yegenlerini, Kardeslerini bizden üstün tutuyor. Benim Annem 10 sene babam almanya'dayken, Babamin ailesinde kaldi. O evde bir hizmetci gibiydi. Babam parayi almanyadan gönderiyordu, annemde Ev isleriyle, yemek'le ilgileniyordu. Yani kisacasi ikizide sanki hayatlarini Babamin Annesi, Babasi, Kardeslerine adamisti. Annem orda cektiklerinden sonra, bir vakitten sonra, sabir falan kalmadi ve büyük bir hastalik gecirdi ve tam 11 yildir hala her ay hastahanelere gidiyor. Allaha bin sükür durumu cok daha iyi simdi. Babam ise hic birseyden hala pisman degil. Hep Kardeslerini kendi öz cocuklarindan üstün tutuyor. Hep '"sizi onlara kurban ederim'" diyor. Hep Yegenlerinin basarilariyla övünüyor. Onlara hep nasiyat veriyor. Biz'ede hep bi güvensizlik hissi var. Biz hic babami üzecek birsey yapmadik. Ona hep kendi Annesinden, Kardeslerinden daha cok saygi gösterdik ama anlamiyor. Biktik.. Abimi sürekli azarliyor.. Artik ondan Manevi hic birsey beklmiyoruz. Hayatimiz'da herne basardiysak önce Allah'imin, sonra Annemin sayesinde. Sizce Babam niye böyle tavirli? Eger iyi bir Baba olamayacaktiysa niye bir aile kurdu? Belki Pisikolojide bunun bir cevabi vardir. Cünkü Babam kendi Kardeslerinin Kölesi olmus. Halbuki evin en büyük Oglu. Ama onlara yaranmak icin elinden gelen herseyi yapiyor. Tabi onlarda bunu kullaniyor!!! O okypete

konunuzu ilgili bölüme taşıyorum. bilginize J Janet Jak Esim Durme, durme