öncelikle cevap verdigin icin tesekkür ederim. babam degilde annem cok üzerime geliyor bu konuda, sakinken anlatmaya calissamda, beni anlayip özür dilesede, sinirlenince tekrar ayni seyleri söylüyor. bunun beni cok kirdigini düsünmüyor bile. ilk günlerde elbette daha kötüydüm ama acikcasi cokta toparlandigimi düsünmüyorum.1 gün iyiysem 3 gün kötüyüm. nokta koyup hayatima devam etmek istiyorum ama biyerde hep tikaniyorum. nedenini bile bilmiyorum ayriligimizin, ben atmama ragmen nisani. hayatima zorla girip bu kadar kolay cikmasi beni cok sarsti, bunu kendime aciklayamiyorum bi türlü

merhaba kizlar, aranizda yeniyim, derdimi paylasip konusmak istiyorum sizlerle... ben 2012 yazinda nisanlimdan ayrildim. ailemi zor bela ikna ederek nisanlanmistim ve malesef hüsranla sonuclandi. sebebi ne diye soracak olursaniz inanin bende bilmiyorum. galiba sorumluluk agir geldi. nisanlanmamiz icin israr eden o olmasina ragmen, acaba acelemi ettik diyende oydu ayrilirken. duygularindan emin degilmis vs vs. ona kalsak daha böyle uzardi ama ben dayanamayip attim nisani. tabi ben baya hayal kirikligi yasadim, halen daha tam atlatmis degilim, hatta bu sitede buna benzer birsürü seyler okuyup gözyasi döktügüm oldu ama kimseyle paylasmak istemedim derdimi bugüne kadar.7 ay bitti ayrilali, o günden beri hic görüsmedik. ailesi ayri bir konu zaten, onlarla hic ama hic görüsmedim, ne ayrilirken nede sonrasinda. ben bunlarin yükünü üzerimden atamamisken, anneminde üzerime gelmesi artik beni iyice bunaltti. her anne-kiz gibi bizimde bazen ufak tartismalarimiz oluyo. sirf benim canimi acitmak icin, bak gördünmü evde kaldin iste onlar bile istemedi seni diyor her tartismamizda. siniri gecince ben öyle demek istemedim, sadece onayimiz yoktu gittin nisanlandin sonra üzülen sen oldun diyor. e iyide sen böyle deyince benim üzüntüm bin kat daha artiyor. o aci gececek, unutacagim belki ama annemin söylediklerinden kirilan kalbimin acisi gececekmi acaba?ben henüz ögrenciyim,25 yasina gircem ocakta, evlenmek icinde acele etmiyorum, zaten daha yeni ayrildim acikcasi güven problemi yasiyorum ve sanki kimseyi sevemem gibime geliyor. beni isterlerken daha erken diyen annem, simdi evde kaldin bak alanda yok seni diye her tartismamizda söylüyor. sanki ben satilik malim ve alicimi bekliyorum, bu nasil bir zihniyetse. suan o kadar kötüyümki, ne kimseyle konusabiliyorum nede baska bisey ben kinci bir insan kesinlikle degilim, ama benim öyle ahimi aldilarki, bunlari onun yüzünden yasiyorum ve Rabbimde görüyor. beddua etmek istemiyorum ama eden bulurmus, ettigini bulmasini bekliyorum sabirla. kendimi hic bu kadar asagilik hissetmemistim. etrafimdaki herkes ama herkes cok begenir beni ama bu olaylardan sonra kendime olan güvenimide baskalarina olan güvenimide kaybettim...

Anneler babalar bazen çocuklarını anlamakta güçlük çeker maalesef. Anneni kırmadan kendini ona ifade etmeye çalışmalısın bence. Nişanlınla olan probleminde üzerinden 7 ay geçmişse ve hala o konuda kendini ilk zamanlardaki gibi kötü hissediyorsan psikolojik destek almanı tavsiye ederim çünkü 7 ay uzun bir süre. Yinede her şey olucağına varır biliyorsun kendini değersiz görme sakın emin ol hayatta en çok değer vermen gereken kişi sensin ve asla kendini bırakma bence şu dönemde en yapabileceğin en iyi şey kendine zaman ayırmak keyif aldığın her şeyi yapmaya bak H hayatcokgarip 2. üyelik sebebi ile profil pasif edilmiştir. 2. Üyelik! tek ayak