Allah rahmet eylesin... Topuğunun kenarı hafif yara mı, topuk çatlağı mı anlayamadım yaşlılıktan çatlak o diye göz göre göre inkarda. Allah sonumuzu hayra çıkarsın diyeyim, ne diyeyim. Onu da göstereyim...

Filmin sonu Tlc ağır yaşamlar dr. Now müdehalesi gerektiricek gibi Allah korusun

Şeker hastaları evin hırsızlarıdır zaten, babam da gece dolaptan çalardı annem vermiyor diye İşin zor kolay gelsin umarım annen çabuk döner.

Kalp krizinin birini gizleyen adam babam. Diğer krizde apar topar anjiyo yapılıp bypass tarihi alınan. Hala daha "Bir şeyim yok" diyordu üstüne. Daha nasıl akıllanmalı bilmiyorum. Ameliyata girerken korkudan kuş gibi titremiş, sessizce kalıvermış annemle helaleşmişler filan, biz hemen ameliyat sonrasına yetiştik, düğünüm var diye kan sulandırıcılar ile idare etti "Baba senin sağlığın daha önemli" dediğimiz halde. İlgi arayan bir adam değil İdrak. Aksine tamamen bıraksak, o aynı tas aynı hamam devam etse, rahatlayacak. Kabul etmiyor halini. Oturup kalır bazen bahçe merdivenlerinde, o merdivenleri günde kaç kez iner de çıkar. Bir de şeker... Sürekli yeme ve inkar hali yine.. Tamamen bıraksak şimdiye ölmüş olurdu zaten bu kafayla. O ameliyat bile kendine getiremedi. Doğuştan anomalisi de varmış ve bu anomali kurtarmış ikinci krizde. Ameliyata da yüksek risk ile girdi, şekeri de olduğu için. Ne gerekiyor ki acaba daha? Ona annem lazım, sevdiklerim konusunda duygusal insanım idrak, ben ne yapayım? Daha nereme değişeyim kabuk bağlayayım? Gelemem böyle şeylere belli bir yere kadar dayanırım, içim erir. Sert dursam, takmasam, on gün dururum, bir ay dururum, iki ay... Ama gözümün önünde nereye kadar dururum? Yokuspokus

Aksine zayıf. Bacaklardan da git gide zayıflıyor. csi Susuyorsam

Size de çok geçmiş olsun, anlıyorum; zaten babamı hunharca kısıtlamıyorum-kısıtlamıyoruz Damdan; yani belli bir düzende tutmaya çabalıyoruz çünkü her yerden veriyor o fireyi, canının hiçbir kıymeti yokmuş gibi davranıyor. 2 kere kalp krizi geçirdi, bypasstan çıktıktan sonra doktora sorduğu ilk şeyler arasında "Bahçe işine ne zaman dönebilirim?" oldu, şu ağırlığı şu kadar zaman kaldıramazsın dedikleri halde, o ağırlıkları vaktinden önce kaldırmaya başladı. Birkaç kez uyardık, baktık olmuyor zaten bir şey demedik. Bahçede rahat 100 basamak vardır; aşağı yukarı iner çıkar - iner çıkar ve "Yeter" demeyiz; çünkü yine bir -yeter dikkat et, bizi çok endişelendiriyorsun, bu kadar çok uğraşmak zorunda değilsin- deme dönemi geçirdik, zaten adam zorundalık hissiyle de değil, keyfine doyamamaktan bu halde, baktık olmuyor sesimizi kestik. Çok noktalardan bıraktık, kaç kere kalbini tuttu basamaklarda, "İyi misin?" demekten öte gitmedik çünkü dinlemiyor. Yolda yaptığım şey senin yaptığın şeydi işte, az yesin diye ne varsa yedim durmaksızın ama bana destek bir eş yoktu yanımda, durumun ciddiyetinin farkında olmayan, yemeyi iyi sanan ve bana "Ya bi şey olmaaz" diyen bir eş vardı. Cinnete gelmedimse babam ile çocuk için gelmedim diyeyim; ben alma dedikçe aldı, ben kaçırdıkça o gözüne gözüne soktu adamın. Olur mu böyle Damdan? Oradan deli kontrolde mi görünüyorum bilmiyorum ama hayır-dokunma-otur-yeme tarzı biri değilim; içim acıyor, tehlikeyi görüyorum, bir düzenin bozulduğunu ve gitmemesi gereken bir tarafa doğru gittiğini görüyorum ve buna engel olup sadece eski düzene girmesini sağlamak istiyorum. Olay bu. Zaten 2 yemesi gerekirken kaçak göçek 4 yiyor; şimdi annemin yokluğunda bunu 8 yemeye çıkaramaz, gözümün önünde bunu yapamazlar. Beni de vicdanen yakamazlar, hakları yok bu kadarına.

Babanın şekeri kaç Annem şeker hastası Babam da kalp ve KOAH Yediklerine içtiklerine karışmak aklımdan geçmez Geçen gittik ne çok ekmek yiyorsunuz dedim güldük Oğlum ve ben gittik diye babam iki ekstra ekmek alacakmış da Kızma ama bana çok abartıyor ve müdahale ediyorsun gibi geldi Yolda kavun da yenir bu arada biz 2,5 kişi de 4-5 kavun alırız Babana baskı yapma İyiliğini istesen de 2 yaşındaki oğlun değil hem çocuğa yazın battaniye olmaz diye rest çekmiyoruz ama 60 yaşındaki Adama karışmayı hak görüyoruz

Çok geçmiş olsun, Allah acil şifa versin. Annem de aynı hatta konu açmıştım. Annemin mantığı şu; zaten yaşım gitmiş, er geç öleceğim, canımın istediğini yerim diyor. Ya ölmez de sürünürsen diyorum, bir şey olmaz diyor. Sonuç, hala istediklerini yiyip kilo veremediği için şikayetçi.

Ayrı değiller, tayini çıktı kardeşimin ayrı bir şehre yerleştirmeye gittik. Annem de kardeşimle kalmak istedi. Özetle canı öyle istedi yani. bence annen kaçmış canım yaa

Mutluluğa amin diyeyim Benim eş gibisinden herkesin başına kısmına ise yarım bir amin diyeyim :))) Tabi kimse mükemmel değil; iyi huyları da var insanın sinirini bozan huyları da. Herkesin gönlüne, aklına, hayatına göresi olsun inşallah; güzelliğe, ileriye taşıyan, bir arada mutlu oldukları kendilerine faydalı birileri olsun. ^_^

Kuvvetle muhtemel.

Öncelikle babanıza geçmiş olsun. Annem ağır diabetik (250 şekere biz şeker demiyoruz o derece) bu sebeple de korkularınızı da, endişelerinizi de çok iyi anlıyorum. Şu anda tek yapabileceğiniz şekerini bol bol ölçmek ve gerekirse insülinini ona göre düzenlemek. Zira bence bütün şeker hastaları potansiyel hırsız.. Kafanı çevirdiğin anda gömüyorlar koca baklavaları Sorsan : "aaa ben ne yedim ki aşkolsun, azıcık tadına baktım" derler. O sebeple de konunuzu okurken sesli sesli güldüm, bazı yerlerde gözümden yaş geldi. Çünkü gerçekten yaşadım yaşadıklarınızı. Gerçi artık annemin o kadar ağır ve farklı hastalıkları var ki şimdi canı hiç bir şey istemiyor ve yemiyor. O yüzden bırakın yiyebiliyorken yesinler ama siz de gözünüzü üzerinizden ayırmayın, takip etmeye devam. Not: Bir süre sonra yemekten bıkacaktır. Şu anda senelerin hıncını alıyor diyebiliriz.

Konuyu ne alakasız yerlere götürüyorsunuz valla. Evet biliyorum koltukla daha güvenli ve var koltuğumuz, bagajda yanımızda geldi bizle, bazen kullandık bazen kullanamadık. 4 çevirmeden geçtik; polisler uygunsuz bir manzara görmediler koltuksuz da. Sürekli o koltukta oturmuyor çocuk, ne yapayım? 7-24 çığrındırayım mı başımda, bu kadar uzun süre yolda kalmadı hiç? Alışacak. Öyle her ana her şekle hemen uyulmuyor, bazen duruma göre davranmak zorunda kalıyorsunuz. B Began Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik İptali tek ayak

Evet. Hatta bizde yat-kalk pek yok gibi, daha çok sürün var :))

Evet erkekler yaslandikca daha da bebeklesiyor, bende de var ayni dert Babam yedigine ictigine cok dikkat eder ama esim korkunc, dun aksam 2 dolu tabak makarna yedi, sonra tabagini uzatti biraz daha koysana dedi, parcalayacaktim adami Daha cuma gunu doktordaydik, onun da hastaliklari var ve rejim yapmasi gerekiyor, utanmadan benden ucuncu tabak makarnayi istiyor Gangstacim hepimize sabir diliyorum, cok zor isin

Sağolasın teşekkür ederim, valla bazı kronik hastalıklardan korkarım, annem sağolsun sayesinde korktum şeker ve tansiyondan, tansiyon ilaçlarını düzenli almadığı için 15 yıl önce felç geçirdi, onu atlattı düzeldi dedik, bu sefer kontrolsüz yemeleri nedeniyle obezite ve şekerle mücadelemiz başladı, biz yeme dedikçe lokmalarını sayıyoruz gibi algılayıp küstü, surat astı, ağladı, biz kötülüklerini istemiyoruz ki, onlara birşey olunca en çok üzülen biziz, ne oldu annem dinlemedi şekeri 400'e fırladı, geldi mi üst üste gelir, valla 1,5 aydır annem hastane kapısından çıkamadı bir türlü, kadrolu hasta olma yolunda ilerliyordu, zamanında bizi dinleseydi ne o üzülseydi ne biz, bir musibet bin nasihatten iyidir derler ama illa sağlıklarını heba etmek zorundalar mı? Vicdansızca olacak ama aç göster şeker hastalarının yüksek şekerden vücudunda açılan yaraları, kalp hastasıymış üstelik, şeker kalbe de vuruyor, biz bizlerle daha çok zaman geçirsinler, torunlarının büyüdüğünü, mürüvvetlerini görsünler istiyoruz, okuyorsun değil mi amca bey:))

Bak Gangsta bana soğuksun vicdansızsın vs diyorlar burada Babamın kalbi durdu aynı gece 3 kere Annem aradı doktorlar elinden geleni yapıyormuş dedi özetle gitti dedi Bunu ciddiyeti anlaşılsın olayın diye yazdım neyse babam bir doktorun yoğun çabası ve kalp masajında inat etmesi ile geri gelmiş Olay ocakta oldu yazın babamlara gittik Bu arada hayatındaki tek olumlu şey sigarayı bırakması oldu 70lik rakı almış geldi Evde annem anneannem ben eşim ve babam var Anneannem zaten içmez annem şeker var diye yıllardır içmiyor Eşim ve babam oturdular ben annemlerle çay içtim Sonra yanlarına gittim eşim ve babam içiyor bana da doldurdular 70 liği bitirdik o akşam saat 930 dan oğlan uyuduktan sonra Babam çok içmesin diye çok içtim sabah dediki ben yavaş yavaş iki kadeh içtim siz gençsiniz çok içtiniz babam 68 yaşında idi o Zaman galiba Az içsin diye içtim ama bu intihar içme vs demedim annem de demiyor Geçen gittim dolapta bir uzo şişesi X e hediye gelmiş bir kadeh içmiş sevmemiş bize verdi içtim dedi 70 lik uzo 71 lik babam Hayatlarını kısıtlamamak gerektiğini düşünürüm ben İnsanları belli bir yaştan sonra alışkanlıklarından isteklerinden mahrum etmek dağa çok çökertip hayat kalitesini de azaltır Babana güzelce söyle ama bahçesine de gidip arada ağzına iki meyve de atsın yani

Bence eşiniz babanızdan pek haz etmiyor, şeker hastası olduğunu bile bile o kadar yemesine ön ayak olduğuna göre şaka yapıyorum tabi ama bizim bir komşumuz vardı kayınvalidesini hiç sevmezdi, tansiyon hastası kadıncağız bizim bu komşuya kalmaya gelince tüm yemekleri aşırı tuzlu yapar hatta onun tabağına ekstra tuz eklediğini söylerdi aklıma geldi yazdıklarınızı okuyunca, Allah sabır versin size.

Babam konusunda abartmıyorum, babamın kendisi abartı biri zaten Damdan. Değerleri sürekli normalin dışında oynar, insülini de reddeder. Kaç kez 300ü gördük. Karışmadan duramam. 2 yaşındaki oğluma da çıktığı ilk uzun yolculuğunda battaniyesi konusunda rest çekemem, uykusu için o battaniyeyi ister. Zaten çok farklı yerlerden çok rest yedi yolculukta ve düzeni değişti, battaniyesini de elinden alsam olmazdı.

Kahvesini çikolatasız/lokumsuz içmez bey efendi mesela, her gün de kahvesini düzenli içer. Keyfi diye bir şey demiyoruz da işte abartmasa ah. En azından eşim şeyini çıkarmasa affedersin, adam da coşmasa iyice...

Yalnız dutta tuhaf bir şey var en azından benim babam da öyle 1 sene annem 1 tepsi dut getirmiş ve kaşla göz arasında tepsinin tamamını bir oturuşta yemiş annem benim için komşudan almış oysa bir tane yiyemedim babam komaya girip ölecek dedik aksine düştü ve o seneden beri devamlı dut yer ve garip bir şekilde yükselmiyor şekeri dut yemekten tabiii

Değişik bir ablaydı zaten, üstelik kayınvalidesi sessiz, etliye sütlüye karışmayan bir kadındı.

Hayır biraz saçma değil; daha saçma. Kardeşim tayinle gitti, işine yani okula değil. Annem de "Çocuğum alışana kadar yanında kalacağım"ı bahane ederek gitti. Koca kız ki vaktinde üni. ye bizi tek yolladı. Belki gitmeye ihtiyacı vardı, uzaklaşmaya; bilmiyorum. Babam mümkün değil oraya yerleşmez, adamın kopamadığı yegane aşkı bahçesi-ağaçları burada. 5-6 gün kadar orada bulunduğumuz süre zarfında yüz küsur kez "Yağmur yağmış mıdır, damlama bozulduysa, meyveler dökülmüş müdür" vs sorgusu bitmedi. 5 günde bu moda giren adam, oraya yerleşmez.

tayin demişsiniz ya pardon ben okul anladım. anneniz biraz kaçmak istemiş bence, doğal olarak. ama babanız da koskoca adam. sorumluluğu sizde değil. siz eşinizi dizginleyin, tutsun çenesini. babanız da napıyorsa yapsın. ağzından lokmayı çekecek haliniz yok.

Valla ben kimseye karışmıyorum. 1-2 kere söylüyorum. Sonuçta yaşını başını almış insanlar. Biz kendimizi paralasak da kendi bildiklerini yapıyorlar. Sürekli konuşmak, uyarmak işe yararsa devam edin. Yaramıyorsa kendinizi parçalamayın. Allah'a emanetsiniz deyin, geçin.

Biz erkek arkadaşımla böyleyiz maalesef. Maalesef çünkü o yiyebilir ama benimde iştahım çok müsait yedikçe yiyoruz. 2iştahı açık yan yana olursa... Ama bunu her daim yapmazlar ayda yılda bir kez çozutmuşlar Pek de üstüne düşmeyin şayet 1 kerelikse. Değilse bile 'kişi kendini düşünmedikten sonra' sen istediğin kadar düşün bi yere kadar. Allah kolaylık versin. Bişeyi merak ettim eşin nasıl doyuyor evde?

Aynı şeyleri emin olun yaşadım. Benim de oğlum var. Çok çok bogustum boğuşmaya gücüm olmadığı zamanlarda yolculuk da yapmadım. Ankara kars arasını 20 dakikada bir durarak gittim. Sizin aman bir şey olmaz dediginiz 5 saniye içinde magandanin biri karşı şeritten uçarak girer allah korusun. Yani siz boş verin babanızı. Kimbilir kaç yaşında adam. Önlük bağlayıp mama yediremezsiniz. Gerekirse tüm yol boyunca oğlumuzla boğuşun. Eminim çocuğunuzu çok seviyorsunuz ama her şeyin en iyisini anneler bilmiyor. Ayrıca babanızı da rahat bırakın. Kendi bileceği iş.

Sanki kendi babamı okudum yahu.. Valla boşuna deli divane olmayın.. zira anneniz ancak başa çıkabilir. O da gitmiş ne yazıkki..

Allah korusun da kadın zaten bu gidişle döner yani, babamın yolu yol değil. Hastanelik olmadan gelse bari. Kardeşim "Yollarım ben gözün arkada kalmasın" filan dedi ya, yollar inş. İlk günden, şafak saymaya başladım; askerliğe başlamış gibiyim. Yokuspokus

Allah mutluluğunuzu bozmasın.. böyle eşlerde hepimizin başına inşallah

seker ciddi bir rahatsizlik ve endiselenmekte haklisin. ama soz dinlemeyen koca koca adamlara ne diyebilirsin ki, bence kendini yipratmaktan vazgec.

Sabah da cozutmuşlardı, bir çeşit reçel, bir bal koydum, dahasını sorup duruyorlardı; hatta eşim "Ben alır gelirim baba, Gangsta saklamıştır" filan diyordu. Bunun üzerine evden çıkmadan azarladım. Eşim bilmiyorum nasıl doyuyor, yer de yer. Önüne gelene "Almayayım teşekkür ederim" dediğini görmedim. mimsiar

Evet; anneannem böyle :/ Yer de yer, yer de yer; sonra uyuklar. Gece uyuyamaz hale gelir. Sonra da "Gece uykum hiç kalmadı evladım, ne olacak böyle bilmiyorum. Bi sıkıntının eline kalıyorum, uyuyamam hiç" filan. Gündüzü uyuklayarak geçirirsen gece uykun tabi azalır anneanne deyince de "Çok biliyonuz" diye başından kovalar. Vah anneannem, ah anneannem diye full teselli mode on olsak da pek bi sever. Herkes bi değişik... Yaş aldıkça huylar daha çıplak hale geliyor sanki..

Aynı benim babam da, bunu böyle yazmak yazabilmek asla aklıma gelmezdi ne biliim babam çok yiyo ya hastalığı da var inşallah bisey olmaz bizi dinlemiyo deyip geçiyoruz...

ama bak sen de sigara iciyorsun degil mi. benim annem de icer, yillarca anneme biraktirmaya calistik cocuklari olarak, baktik kadinin hic niyeti yok yani, sen cocuk olarak uzuldugunle kaliyorsun. bir de ustune sen sorunlu ve negatif biri oluyorsun, yapma. Onlar cocuk degil kendi kararlarini kendileri vermeleri gerekiyor.

Gülümseyerek okudum :) Annenize sikayet sart Kocanızada psikolojik baskıya vebale bağlamaya devam :)

Ya ben derdi falan geçtim... evet eşinizin yaptığı çok yanlış.. keşke babanız şeker hastası olmasaydı.. ben aralarındaki ilişkiye bayıldım demeye geldim :)

Sayılı gün çabuk geçer gangsta :) Yalnız senin yat, kalk, sürün işi biraz sıkıntı :)

Teşekkür ederim iltifatın için, o taraklarda bezim yok hiç, bilgim de yok. Şu konuda dahasını kaldıracak halim kalmadı, dert olacaksa artık sağlıktan olmasın bari... Amin..

Yokuspokus ben böyle konularda fazlaca sert bir insanım. Kendi canını düşünmeyen insanı ben hiç düşünmem der çekilirim. Benim babam da şeker hastası, böyle konularda aynı babama benzediğim için kendisi istikrarla diyet uyguluyor. Asla kontrol etmedik, yıllardır kontrollü besin tüketiyor. Annem beyin kanaması geçirdi. Tansiyon ile alakalı bir durum olduğu için kesinlikle tuzlu yememesi gerekiyor. Annem babamın tam tersi, sürekli ilgi alaka olsun vay efendim ilacını bile biri getirsin ister. Beni en çok geren huyu da budur. Oraya gittiğimde sürekli aynı laf ağzında "ben tansiyon ilacımı içtim mi?" Tansiyon kısmına diğer ilaçları ekle, sürekli bir ilaç mevzusu. Ya da falanca ilacımı getir der, dibinde olduğu halde. Neyse çok uzattım. Annem beyin kanaması geçirdikten sonra, zaten oldukça itici olan çocuk gibi davranma hali daha da arttı. Bir gün masada yemek yerken zaten yeterince tuzlu olan yemeğe yine tuz katınca babam söylenmeye başladı. Ben de "baba koca kadına niye söyleniyorsun. Kendi bilmiyor mu sonunun ölüm olduğunu. Bırak istediği kadar tuz koysun. Ölüm olsa yine iyi, çarpılıp kalacak yataklarda" dedim. Beni merhametsizlikle suçladı. Ben de sen kendi canına acımıyorsan ben hiç acımam dedim. Bu tutumumu da sürdürdüm. Baktı kimse ona yapma etme demiyor. Paşa paşa düşünmeye başladı canını. Sen de bırak, sal gitsin. Evet engel olamıyorsun kendine biliyorum ama olmalısın. Baban gibi insanlar ancak bir tehlike ile karşı karşıya kalınca dikkat ediyorlar. Umarım büyük bir şey olmadan fark eder ne yaptığını.

geçici süreliğine mi mezun olana kadar mı? e babanız da oraya yerleşseydi temelli, saçma geldi biraz.

İnsülin kullanması gerektiği halde mi almıyor? Yoksa dr gerek mi görmedi? Eğer insülin verilmiş ve kullanılmıyorsa işte bu çok büyük sıkıntı. Aman dikkat diyeyim... Annenize gelince : Umarım başarabilirsiniz. Bence her iki taraf da tatil moduna geçmiş gibi..

Benim de kayınvalide şeker hastası. Simitleri çift götürür, boyozla cila yapar. Şeker fırlar 350 400 lere.. Çok fenayım bugün her yanım titriyor der. Ama asla o yediklerinden değildir. Karbonhidratlı ve nişastalı şeyler sana yaramaz, yeme diyorum.. Cahil muamelesi yapıyo kadın bana yahu.. Şöyle titredim böyle titredim muhabbetinden fenalık geldiği bigün, 'simitleri, boyozları, kurabiyeleri götürürsen titrersin de hoplarsın da' dedim. Yediğinde gözüm mü kalıyo sanıyo nedir? Bol yürüyüş ve düzenli hayatla insülini bıraktı, tabi doktoruna da şikayet ettim, haliyle yediklerine de dikkat eder oldu. Doktor 'intihar ediyosun ölsen kurtulursun, ama gözlerini kaybedebilirsin, ayakların ellerin kesilebilir.. Ölmekten beter olursun kısacası' deyince kuzu gibi dikkat eder oldu. Babana akşamları uyumadan önce evde mayalanmış yoğurda limon sıkıp yemesini tavsiye ederim. Şekerine çok faydasını görücektir..

Ayyyyyy hepsi aynı bunların eşim saat 2 de başlar aramaya akşama ne yicez akşama ne var salata yaptın mı yemek çok mu sulu çok mı koyu şusu varmı busu varmı, he var adam var zıkkımın dibide var

Oğlumun güvenliğini sizden daha iyi düşünebilirim annesi olarak. Tamam? Uzatmasanız mı artık, konu hem bu değil hem de öyle on dakikaya bir duramazsınız gidip geldiğimiz yollarda. Esas o daha tehlikeli. Ve nasıl bir yolculuk yaşadığımızı da bilmiyorsunuz, çok gereksiz bir duyara girdiniz ciddiyim gerek yok. Kafanızda kurduğunuz kadar mükemmel olmuyor her şey maalesef. Yokuspokus

babalar böyle. bizimki de çok yiyor. hastalığı vs yok ama olsa da dinleyeceğini sanmam. gece kalkıp yarım tepsi baklava yediğini bilirim. sabah kahvaltsından kalkar kalkmaz akşam yemeğinin derdine düşer, yemek biter bitmez çay nerde diye sorar. b. k var o çayda. tövbe tövbe. adam değişmez. eşiniz de çok alem. ben ona daha çok sinir oldum. çocuktan beter. annenizle babanız ayrıldı mı, neden farklı şehirdeler o kısmı anlamadım.

Seni ufak çaplı bir sinir krizi geçirmeye davet ediyorum! Başka türlü kimse senin bu denli bunaldığını farketmeyecek yoksa Gangsta'm...

Doğru ne diyeyim. Benim sorumluluğumda değiller; kendi hayatları kendi tercihleri ve tercihlerinin bedellerini ödeyecekler. Hiçbirinin anası değilim, hiçbiri de 4-5 yaşında değil. Ama nasıl müdahale etmeden izleyebilirsin ki Damdan; yani biri zaten dünden razı her şeyi yemeye, diğeri de nasıl destek nasıl "Ye baba ye" diye. Bunun arasına nasıl girmeden öylece izlersin ki? Ya da bu bedeli, tek başlarına mı ödeyecekler? Bize de ödetmeyecekler mi? Zaten babamın elinden yediğini alacak değilim, adamı sürekli kontrolde de tutamam; istesem de tutamam yani ilgilenecek çok şeyim var zaten; göz hapsine alamam adamı, anormal de olur. Ama eşimle bir aradaki hallerine kayıtsız kalıp müdahale etmemem imkansız.

Bütün yazdıklarınıza tek cevabim, çocuk koltuğu olmadan çocukla güvenli yolculuk yapamazsınız ve zaten bildiğim kadarıyla yeni kanunlarla yasak. Acil bir oto koltuğu edinin. Yokuspokus

İnsülini verdi doktor; kullandı, sonra perhizlerine çok dikkat ettikleri güzel bir dönemi yaşadılar. Dalgalanmalar baya düzene girdi, şeker güzel seyretti, açlık tokluk hapları devam, yavaş yavaş insülini azaltmaya başladılar. Anneme bırakabileceğini söyledi doktor, babama değil, daha az bir dozda alacaktı. Ancak babam da annemle birlikte bıraktı. Sorun yaşamadı, annemle kaçamakları da abartmıyordu en azından bu kadar. Şimdi insülinsiz halde abarttı. Umarım. Evet, kafa dinliyorlar kendilerince.

Şeker hastaları çok acayip... 'Doktor' bir yakınımız, şeker hastası idi, Adam baklavaları götürür, insülini basardı kendine. Dozunu falan ayarlardı yediğine içtiğine göre. Zaten bozuk olan insülin mekanizmasını iyiden iyiye bozmuştu kendi üzerinde yaptığı 'deneysel' girişimle. Sonuç, hayatını kaybetti. 60 yaşını göremeden öldü adam. Karısı yıllarca laf anlatmaya çalışmış anlamamış. Benden iyi mi bileceksin demiş... iyi halt yemiş. Şeker hastalarının diyetleri kendilerine bırakılmaz. Kimisi gerçekten çok dirayetli olur, eyvallah ama çok çok azı böyledir. Kendi babamdan biliyorum. Annemle sabah-akşam kavga halindeler. Sözde zeytinyağlı pırasanın içindeki havucu yemiyor, bilmiyor musun şeker var bende diye, yemeğin arkasından çocuk gibi Nutella kaşıklıyor. Sulu köftenin patatesini ayırıp, nerede bunun yanına tereyağlı pilavı diye soruyor... Sabah kahvaltıda hiç abartmıyorum, bıraksak bir kase bal yer. Şifaymış. Annem gardiyan gibi başında... başlarda abarttığını düşünüyordum anneme kızıyordum ama yaş ilerledikçe içinden çıkılmaz bir hal aldı. İş yerinde kimse görmesin diye Aldığı atıştırmalıkları odasında kasaya koymuş, diyeyim, sen anla... Kardeşim bir şey ararken kasayı açmış görünce almış hepsini, babamdan da fırça yemiş üstüne... garip işte... biraz yaşlılık biraz cinsiyet faktörü biraz da hastalığın zorlaması sanırım... çok geçmiş olsun.

Aynı şeyleri çok yaşadım. Benim avantajım doğduğu gün hastane çıkışında oto koltuğu kullanmak oldu. Dört aylıktan itibaren itirazlar başladı ama dediğim şartlar altında karsa gittim. O yolculukta çektiğim işkenceyi anlatmam mümkün değil. Emin olun amacım anneliginizi sorgulamak ya da sizin hatanız üzerinden kendi egomu tatmin etmek değil. Siz ne yaparsanız, nasıl tutarsanız tutun, isterseniz bir milyon senaryoya göre önlem alın yaptığınız güvenli değil. Ve o çocuk o koltuğa alışana kadar uzun yolculuk yapmamak da onu fanusa koymak değil. Çok acı örnekler gördüm çocuk ve bebek güvenliği konusunda. Evet bu konuda takıntı derecesinde hassasım. Not: ben çocuğumu hep belki bir düzen içinde uyuttum. Bu oto koltuğu meselesini de bu yolla çözdüm. Tam uyuması gereken saate denk getirdim yolculukları. Çok uğraştım ama alıştı. Belki denemissinizdir ama denemediyseniz öneri olsun. Yokuspokus

İnşallah. Evet var öyle huyları. Araba koltuğunun altında kuru üzüm-kayısı-dut zulasını da bulmuştu hatta annem. Adam her yerden yeme peşinde.

annen kocasının başına gelsin. yapacak başka hiç bişey yok. baş edemezsin

Tabi :)

Ananemi şekerden kaybettik oda boğazını tutamazdı her uyardıgımızda ben ne yedim ki derdi Şeker ciddi bi hastalık da babanın ciddiye alması gerekiyor, şeker hastalarının fotoğraflarını mı göstersen googledan bulup belki biraz daha ciddiye alır

he esini yanlizken hasla tabi ki :) babana da elbette diyetini hatirlat ve israrci ol, sadece seni dinlemedikleri zaten cok stres yapma kendine, kendini yipratma, sen onlardan sorumlu ust duzey yetkiler ve yeteneklerle dolu birisi degilsin ki.

Teşekkür ederim, size de geçmiş olsun Turuncu. Ben bu kadar ileri boyuta geldiğini bilmiyordum, babanla çok aynı davranışları. Arabanın koltuğu altında, torpidoda vb çok zulasını patlattık babamın da. Bir de kabulsuz, açlık hapını alırken bile şöyledir: Doktorlar her şeyi abartıyor, şeker diye bi hastalık yok aslında. Yaşlılıktan değerlerim oynuyor diye şeker dediler. Bir şeyim yok, ben kendimi bilmez miyim? Bu tarz bir inkar. Sonra "Hadi dediğiniz gibi olsun. Tamam bunu yemiyorum onun yerine bunu yerim" mantığı aynen senin verdiğin örnekler gibi. Yediği halde "Ne yedim ki? Ondan bir şey olmaz, tadımlık yedim ... Eh müdahale ediliyor bir noktada mecbur. Bıraksak kendini öldürecek. Annem de şeker ve senin dirayetli olan kısım dediğin kısma giriyor. Yemez, tadımlıksa tadımlık kalır bir lokma ötesine geçmez. Şekerini çok güzel düzene koydu. Babamla bir aradalarken annem daha tesirli elbette babama. Benim baş etmem biraz daha zor. Ama eşimin bilinçsiz tavrı son buldu şükür. Konuyla beraber ilk fırsatta konuştum, hafife aldığı hastalığın fotoğraflarını gösterdim buradaki bazı yorumları okuttum, "Bir şey olmaz" savunması çöktü, şimdi durum eski düzene daha yakın hale girmekte. Şükür. Eşimden destekle gidişi gidiş değildi yani.

Öffff bu erkeklerin hepsi mi aynı olur

Bu arada konunun son durumunu ilave edeyim kızlar; Eşime vicdani yönden baya sarsıcı bi konuşma yaptım, hangi cümleler sarsar diye düşünüp direkt ölümden girdim: Babam aniden ölüp giderse; geride sana, önüne itip durduğun o yiyeceklerin onaramayacağın vicdan azabı ve benim artmış öfkem, seni bir yönden hiç affedememem kalacak filan diye böyle baya konuştum. Buradaki ciddi yorumları okuttum, şeker hastalarının fotoğraflarını da gösterdim. Şu an eşim nakavt. Babama destek-gaz-sürekli yiyecek taşıma gözüne sokma hali bitti. Berbat oldu. İyi oldu oh. Bu kısım, konu içinde müdahil olunması gereken en önemli kısımdı ve bittiğine dair yemine varan tövbe aldım resmen Rahatladım. Geriye babamı bir tutam dizginlemek ve annemi geri döndürmek kaldı. Babam dizginini, yemek hazırlama işleri bende olduğu için oradan götürürüm; eve yiyecek giriş çıkışı bende; kaçamaklarını da eskisi gibi yapabilir sorun yok. Eşim faktörü bitti ya şükür. Annem kısmı da kardeşimde; bu arada anneme haber ettim damadı ile babamın davranışlarını kadın "Huzur yok bana" diye başladı, dayanamayıp gelecek gibi. Hayırlısı :)) Sevindim ya. Bu kadar çabuk hallolması... Doğru noktadan yakalayabildim eşimi; demek adamın vicdan damarına, ağlamaklı halde oynamak lazımmış. Napim. Gerekiyordu.

Okudum, ses etmiyorum :) gidiyorum :) Kolay gelsin, işin zor.. evi yak, zelzele çıkar, birşey et de, anneni geri dönmeye ikna et.

Şu sıra sadece iç dökmeye, şikayetlenmeye ihtiyacım var; şöyle biri otursa karşımda gık demeden, 2-3 gün boyunca anlatsam dursam öyle. Sonra "Hadi eyvallah" deyip gitsem, unutsak filan ne güzel olacak. Konum uzun, "Amma uzatmışsın" diyeceklere -konularda cümle sınırı olmadığını ve canımın böyle anlatmak istediğini- baştan yazayım. Bir uyarı da hamilelere; konuda yemek-meyve isimleri bol geçebilir. Canınız filan çekerse mesul değilim he ona göre okuyun. :) : Çocuğum birken, üç oldu. Bu erkekler hep böyle midir, yani çocuklaşmaya meyilli, bir araya geldiklerinde birbirlerinden güç alıp şımaran tipler filan mıdırlar çoğunluk? Son açtığım konular birbiri ardına bağlı geliyor farkındayım, çünkü domino etkisi gibi bir şey aleni yaşanmakta burada; her bir olay diğerine sebep, diğerini ortaya çıkarıyor, bir sorun, başka bir sorun olarak doğuyor ve en başta tek bir taşı iterek her şeyi birbirine katan kişi olarak annem, kardeşimle beraber farklı bir şehirde kendi macerasında şu an. Ben ise hali hazırda takip ve müdahale etmekte olduklarım arasına bir de diyabetik babam ve kontrolsüzce yemesini ekledim. Tabi "Bahçem de bahçem" diye tutturmalarını saymıyorum şu an. Hatta şimdilik, babamla birlikte takım olup coşan, bu coşkunluk denizinde, bir anda zeka yaşı dörde inen eşimi de saymıyorum. Annem ve kardeşimi yeni evlerine yerleştirdik ve babam-eşim-ben ve 2 yaşındaki oğlumla, yaklaşık 500 kmyi gerisin geri döndük. Zaten yolda başladık, yolculukta gelmeye başladı annem ve kardeşimin yokluğunda nelerle uğraşmam gerekeceğinin sinyalleri. Babam, koca bedeninde, bir çocuk olmuş. Yaş almak böyle mi yapar insanı? Bu kadar dikkatli incelememiştim, bu kadar fark etmemiştim, bu kadar saat yanından ayrılmadan gözlemlememiştim."Adamı çok sıkıyorsun bi rahat bırak, tepesinde bik bik bik sürekli direktif veriyorsun" derdim anneme, dediklerimi yuttum. Babam kalp ve şeker hastası; yolculuk boyunca damadıyla bir arada , şartlar el verse bi öküzü devirip yiyeceklerdi. Abartmıyorum; birisi bir yerde dana çeviriyor olsa ve görselerdi, başına oturur ve tabak uzatırlardı. Oğlum, "Annem terliyoruz, üzerimize sarmayalım" dediğim halde yolculuk nazından tutturmuş ve yaz-kış yanından ayırmadığı o kalın battaniyesini boynuma sarıp üzerime yatmış, çocuğu klima çarpacak diye belli bir ayarın üzerine oynatmadığım araba içi ısısı ve battaniye ile vücudumun çeşitli yerlerinde isilik filan çıkarmışım, sinirden Serpil Çakmaklı tokamı beynime kadar bastırıp takmışım, ağzım yüzüm kaymış çocuğu araba içinde oyalayıp yerinde güvenli oturtacağım diye; adamların derdi "Ne yesek?"... Yayla taraflarındaki yol üzerine bir sürü kavun tezgahı kurulu, belki yolculuğunuz sırasında fark ettiniz, belki durup birkaç kavun aldınız, belki tezgah sahibinin tadımlık uzattığı bir dilimi orada yediniz; ama yarım kavunu oturup orada gömüp üzerine 3 kişi için 4-5 kavun alıp çıkmadınız muhtemelen. Tezgahtaki abi ikram ettikçe, eşimle babam yer de yer... Bi de muhabbet ediyorlar "Güzelmiş ya kavunun baya, bal gibiymiş hea insanın yedikçe yiyesi geliyor". Adam da "Ye abimm yee yarasın, bol bol var nasılsa" diyor. Adam dedikçe, bizimkiler yiyor, bizimkiler yedikçe adam diyor. Böyle bi döngüye girmişiz o ara dalmışım hatta manzaraya "Bunlar nabıyolar ya?" diye izlerken. "Yeter ya tezgahı yediniz!" diye müdahale ettim, dayanamadım. Eşim de gülüyor, espri yaptım sanmış, bi dilim gelirmiş burnuma burnuma dürtüyor "Ye ye bak bulamazsın böyle güzelini" diye. "Yemicem" dedikçe bu kez zor yatıştırıp oturttuğum oğlana dürtüyor "Ye çocumm ye bak kavunn" diyerek. Çocuk da istemez; artık pencereyi kapattım kolunu sıkıştırmak pahasına; resmen kavunla taciz edildik tövbest. Zorla yedirecek o kavunu bize. Tezgahtar abi de oradan dahil oluyor tabi "Yeğenim, bi dilim ye" diye, bana sesleniyor. Ben malını bu kadar istekle yedirmeye çalışan bir abi daha görmedim yani öyle bir ısrar. "Abi ağzı bulaşan sonsuz döngüye giriyor, ben yemeyeyim sağ ol, babamları da nolur bi kov artık, yola devam etmemiz lazım" filan dedim. Babam adamla vedalaşırken, eşimi tek yakalayıp "Napıyorsun? İyilik yaptığını mı sanıyorsun! Adam şeker hastası" dedim kulağına doğru. "Bi şee olmaaz yeaa" dedi. Cevap vermedim, babam geldi. Bu nasıl bir düşünce ya? Nasıl bir şey olmaz?! Buna ne deniyordu, ne kafası deniyordu, hani çakmakla tüpü kontrol eden tipler gibi. Sonra tabi tuvalet ihtiyaçları geldi. O kadar kavunu yerlerse... Bir saate kadar bir benzincide durduk ve wc molasına girdik. Sonra bakıyorum ki marketin bir kısmını arabaya taşımışlar. "Napıyorsunuz ya, ya bu kadar şey alınır mı?" diyorum. "Artanı eve gider, hepsini yiyecek değiliz ya, canımız çeker diye çeşit aldık" diyor eşim. Hanımlar... Hepsini yediler. Muhabbet ede ede, koca bir poşet abur cuburu bitirdiler. Babam az yesin diye ittire kaktıra zorla ben yedim. Ağzıma ne tıktım bilmiyorum, denk gele yedim kalmasın adama diye. Annem, yola çıkmadan yanımıza biraz meyve ve atıştırmalık-fındık fıstık koymuştu. İlk bir saatte onları bitirdiklerini de ekleyeyim bu arada. "Yeme artık" dedikçe "Akşam yemeği yerine geçer" diye diye yedi. Eve varmaya son bir saat kala durup akşam yemeği de yedik tabi. Akşam yemeği yerine geçen şeyler sayılmadı, o zaman da "Yemeğin yerini tutmaz onlar"a bağlandı. Eşim zaten yer, ona bi lafım yok da babam diyabetik; onu ne coşturuyorsun? Adam dünden razı zaten; annemi bıraktık ama görmelisiniz, "Aşkım"lar havada uçuşuyor. Telefonla 2 saatte bir bilgi alıyor yolun neresindeyiz diye annem, babam sanki bi ayrı dünyalarda, aman ne sevgiler, ne güzellikler... Yediklerinden bahsetsene! O kısım yok, annem huyunu bildiğinden soruyor olacak ki babam "Hiç ya, öyle bir iki şey atıştırdık" tarzı cevaplarla geçiştiriyor; dünyayı yedik damatla, kıtlıktan çıkmış gibi yedik, semerimizden boşandık demiyor. Telefona doğru bağıracaktım ama çocuk uyur, artık diğer güne yaparım şikayetimi dedim. Adamın gözleri filan çipil çipil oldu yemekten, şekerinin yükseldiği suratından okunuyordu. Bir de inkar eder, "Böyle yiyemezsin, durumuna göre davranmalısın" dedikçe inkar da inkar... Bugün de güne babamı zapt etmeye çalışarak başladım. Kendini öldürecek... Damadı da katkı sağlıyor. Ne yapacağım ben bunları? İki koca adam yani ne yapacağım?! Eşimi çektim kenara "Kolu bacağı kesilir, kör olur, böbrekleri iflas eder!! Yapma!! Çok hafife alıyorsun yapma öldüreceksin babamı!" filan dedim, yüklendim baya. Mahcup halde tamam dedi ya, bilmiyorum. Güvenmiyorum. Ben ne yapacağım bunları ya? Kardeşim annemden için "Onun bir sene diye salladığına bakma, bir aya kalmaz ben yollarım onu, rahat ol" dedi ama... Gelsin ya. Kimi neresinden zapt edeceğim daha? Niye bizim ailede herkes bi çeşit, niye normalimiz yok ya? Oyh... Şiştim.

Biri benim eşimi anlatmış biri benim hayatımı kaleme almış gibi.. Ooofff offf..

Ayrı değiller, tayini çıktı kardeşimin ayrı bir şehre yerleştirmeye gittik. Annem de kardeşimle kalmak istedi. Özetle canı öyle istedi yani. D

Gangsta, öncelikle Allah sabır versin diyeyim, erkeklerle uğraşmak zordur zira, erkek = koca bebek, kaç yaşında olurlarsa olsunlar dudak büker, küser, trip atarlar, burunları aksa az sonra can verecekmiş gibi yorgan döşek yatarlar, herşeye burunlarını sokarlar ama kendilerine karışılmasından hiç hoşlanmazlar lakin annen gelene kadar elini beline koyup parmak sallaman şart yoksa asla başa çıkamazsın. Öncelikle derhal babana bir diyet programı hazırla ki zaten şeker hastası olduğundan uyması gereken bir beslenme programı vardır, kavun, karpuz gibi meyveleri asla tüketemez, abur cubur yiyemez, karbonhidratlı yiyecekler, kızartmalar yasak, sebzeleri haşlanmış veya buharda pişirme yöntemiyle, kırmızı ve beyaz eti de yine haşlama veya ızgara olarak yiyebilir. Sakın ama sakın dudakta bükse, yediklerimde gözünüz mü var ajitasyonu da yapsa yasak olan hiçbirşeyi yemesine izin vermeyin çünkü annemde diyabet hastası, bu abur cuburlar, şekerli meyveler, içecekler ve kendini kaybetmişcesine yemeleri yüzünden şekeri bir anda fırladı, bir dizi sağlık sorunu sonrası 10 gün kadar önce de ölüyor sandık korkudan yanına nasıl gittiğimi bilmiyorum. Amcaya benden selam söyle öteki tarafa pullu davetiye çıkarmasının lüzumu yok, tamam hepimiz öleceğiz ama süreci hızlandırmasının manası var mı? Salla parmağını çat kaşlarını, baktın sözün geçmiyor annene şikayet et o icabına bakar.

Her zamanki gibi harika anlatmışsın. Konu ciddi ama anlatım tarzına bayılıyorum. Özellikle kavuncuya verdiğin cevap Eşinin vicdanına oyna derim gangstacım.. Az da olsa frenlersin diye düşünüyorum. Bizim memleketin insanlarına has galiba bu bi şey olmaz yeaaa kafası.. Zor..

Hiç şeker hastası değil gibi yaşıyor hayatını. Çok ilginç.. Vallahi yaşlandıkça bir tuhaflaşıyorlar. Benim kp prostat ameliyatı olmuştu. Şimdi nüksetmiş ama gitmiyor doktora. Ama çocuğa dede torun gezme planlarını söylüyor. Ben artık açık açık "sen böyle kendine bakmazsan biraz zor gezersin" diyorum. Biraz sert konuş sen de. Annenin kendi diyetinin de olması avantajmış. Ama sizin ona ayak uydurmanız zor. Annen gelmeli mutlaka.. İnsan 100 yaşına kadar da yaşar. Ama o yaşam yatak döşek olursa hiç bir anlamı yok..

Yaşlıların birde yiyip yiyip birşey dokundu bana demeleri yokmu... benimkilerde inanın gelince ne pişirecek şaşarım.. çünkü mutlaka birşey dokunur...

Hastane çıkışı, yaşına uygun mavi oto pusetiyle beraber çıktı zaten ve o günden bu güne araçtaki ilk şartımız hep bu oldu. Hala farazi gidiyorsunuz, ciddiyim; olmayınca olmuyor. Benim de "Kata-mümkün değil-asla-olamaz böyle şey"lerim vardı oğlumdan önce, artık hepsini sorguya, şartlara açtım çok güzel öğretiverdi yani çocuğum bana. Yolculuğa 12.30-13.30 arası çıktık, oğlumun uyku saatinde; uyumadı, aksine açıldı, koltukta sallana sallana tam dalar derken bir bir buçuk saat sonra daha beter hale geldi. Ben de belli bir düzen oturtmak için kendimi az yırtmadım yani, düzenli uyur, kolikten nerelere... Düzenli mümkün olduğunca yer/yemeye direnir akışa göre saatleri kayar. Biliyorum, en başta "Evet koltukla en güvenli ama şartlar her zaman uygun olmuyor maalesef" dedim. Durulamayacak yerde duramam, çocuğum kusma pahasına ağlarken zorlayarak koltukta tutamam, benim trafikteki en kötü ve bize daha yakın senaryolarımız bunlar. Karşı şeritten fırlayan maganda ihtimalinden daha ağır ihtimal çocuğumun kusmuk içinde boğulması bizim için. Bu mecburiyete teslim edilmiş bir hata olabilir en fazla. Çünkü olmuyor; ötesine geçilmiyor, işlemiyor. Başka öneriniz varsa alayım. Yokuspokus

Oğluna rest çek demedim yanlış anlaşılmayayım ona karışmıyoruz daha özgür yetiştiriyoruz da 60 yaşındaki Adama karışıyoruz diyorum Özetle babana çok karışma demek istedim ama anladığım sen duramıyorsun Bir müddet annenin babanın hatta eşinin senin sorumluluğunda olmadığına dair ikna seansına mı girişsem diye düşünüyorum Herkes yetişkin kendini düşünecek kadar da aklı başında arkasından toplayan olmazsa o da sorumluluğunu alır

Bana başımda "Yak bi daha yak yea bi şey olmaz" demiyor kimse; ama babamın başında eşim var bunu diyen. Tamamen nasıl çekileyim aralarından?

Yazdıklarının hepsini bir nefeste zevkle okudum. Dertlendigin konu icin yorum yapmayacağım, Allah kolaylık versin. Ancak hayatındaki insanlar sıradan olsaydı sen bu konuları açmazdın. Biz de bu şirin anlatımından mahrum kalırdık. Ne yapsam. Konularını derleyip yayınevine mı yollasam. Gansta'nın günlüğü isimli kitabın mı olsa.. Bence senden güzel bir deneme yazarı olur..

Evet. Hadi bir şeyler daha yazın da size yolculuğun oto koltuğu boğuşmalı kısmını anlatıvereyim, vaktim var. O imalı gülüş, azcık "Anlıyorum" a döner belki. Dönmezse de ben daha net anlamış olurum niyetinizi.

Kuru üzüm vs. ise yine masum. Çalıştığım şirkette bir abi var şeker hastası. Aşırı kilosu da var. Ama her gün bir kaç çikolata yer. İşi dışarıda oluyor genelde Allah bilir daha neler yiyordur.. Annene şikayet et bol bol..