Zor bir durum. Bende kaygi bozuklugu vardi. Psikologa gittim ve su an iyiyim. Eger ilac kullanmam gerektigi soylenseydi kullanirdim. Cunku psikolojik rahatsizliklar kendi kendine gecmiyor. Kendini psikologa ya da psikiyatriste teslim edeceksin. Kendi dusunce gucumu kendi imkanlarimla degistiremedim psikologum degistirdi. Nasil dusunmem gerektigini ogretti. Tabiki bu hayatta her zaman gulmeyecegiz uzulecegimiz seylerde olacaktir. Ama sorun yaptigimiz konularin uzulecegimiz olaylarin gercekten bir sorun olmasi gerekiyor. Gercek konulara kafa yormaliyiz. Kendi kafamizdaki hislerle kendimizi bunaltmamaliyiz.

Benim bu kadar kendimle problemim yoktu ama yine de ilaç tedavisi aldım bir süre. Düzenli bir şekilde. Ve hayatım düzene girdi. Lütfen on yargılı olmayın. Uzun bir süreç olduğunu kabul edin sonrasında da terapi alın. İnanın kus gibi hafifleyeceksiniz. Asla parası için sevmediginiz bir insanla evlenmeyin bu yük ileriki zamanlarda su anki hislerinizden daha ağır gelicektir size. Hayat çok güzel ama bir sıra ve düzen gerektiriyor. Önce bir uzmanla görüşün sonra güzel bir iş bulun ve kendi kanatlarınizla uçun.

Uzun yıllardan sonra yine depresyonda olduğumu hissediyorum. İntihar düşünceleri geliyor. Yaptığım işe adapte olamadım çalışmak istemiyorum. Doktora gitsem ilaç kullanmamı isteyecek. İlaç kullanacak kadar ağır bir vaka olduğumu düşünmüyorum. Sıkıntılarım var kendime uygun bir iş bulup çalışsam daha iyi hissederdim. Ailemle yaşıyorum artık çok sıkıldım ve bıktım. Parası için sevmediğim biriyle evlenmeyi veya birlikte olmayı düşünüyorum ama bu benim için çok zor sevmediğim bir adama dokunamam...

Kesinlikle yardim alin iyi gelecektir size.

İlaç kullanmak beni korkutuyor; güldüğüm, sevdiğim şeyler artık bana bir anlam ifade etmeyecek o ilaçlar insanın duygularını köreltiyor bir dönem kullanmıştım. Anksiyete sorunum olduğunu da düşünüyorum azimli birisiyim ama herşeyin kötüsü olacakmış hiç başarılı olamayacakmışım hissi insanın hayatını mahvediyor. Son zamanlarda insanlarla iletişim konusunda pek iyi değilim. Sadece kanımın ısındığı insanlarla muhabbet ederim ama iş hayatında insanlar üzerinde etki bırakabilmek için onlarla rahat iletişim kurmak zorundayım. Şuan çalışmıyorum zaten çıktım işten. Daha ilk günden çok üzerime gelindi bütün çalışma hevesimi, motivasyonumu düşürdüler. İş arama sürecine tekrar girdim umutsuzluğa düşmek istemiyorum kendime uygun bir işte çalışmak istiyorum. Yakınlarda 29 olacağım kendi ayaklarım üzerinde duramıyorum henüz bu beni çok üzüyor istediğim herşeyden mahrumum

Eğer durumun uygunsa terapi alabilirsin canım ilaç yerine