Durumunuzda psikologluk bişey göremedim. Bazı insanlar böyle şeyler yaşamadığı, bu tür ortamlara denk gelmediği için alışık olmayabilir. İş yerleri vs cadı kazanıdır zamanla anında cevap vermeyi öğreneceksinizdir üstüne ne kadar düşerseniz takıntı haline gelecektir sakin olun akışına bırakın derim.

Dona kalmak bir savunma mekanizması zaten C Camille_claudel

Al benden de o kadar yaa. ben de aynen öyleyim yani. sonradan aklıma geliyor ama iş işten geçmiş oluyor.

O bence bırde zamanla gelısen bır sey. Eskıden ısyerımde bı haya yaptımızda bızı odaya cekıp bagırıyorlardı. Genc ve çok toydum. Sımdı bırı bısey dese bende ona bagırıyorum. Bagırmak ney hem ya konulmak varken.

ursula

Mobbinge uğradığımda beynim korumuş açıklamasını size kim yapmıştı? Bu tür eğilimler işe girmekle başlamaz çünkü daha erken yaşlarda gelişir muhakkak. Ben çok hazırcevap olup lafımı sakınmam. Ama annem sizin gibidir, birisi bir şey söylediğinde kalbim çarpıyor der hatta. Psikolog ne önermişti? ben çözüm öneremeyeceğim kendi annem de böyle çünkü. Ama yapabilirseniz bir yakınınızla sizi suçlayıcı doğaçlama diyaloglar üretmeyi deneyebilirsiniz karşılıklı. Siz de cevap vereceksiniz ve zihniniz idman yapacak. Çok sordum ama şunu merak ettim. Küçükken dışarıda kavga edip evde ailenizden azar işitmişliğiniz var mı?

Bir buçuk yıl kadar gittim. Verdikleri ödevleri yapardım da. Bir çok psikologla görüştüm, hepsinin dediği şu: sen herşeyin çok farkındasın, aslında bize ihtiyacın bile yok. Tabii beni bir tartışmanın ortasında görmedikleri için. turkay

Annem de sizin gibi. Bize karşı rahat ama komşuya bir şey diyemez.

Muhtemelen heyecanlandiginiz icin akliniza o durumlarda birsey gelmiyor. Acaba kendinizi savunmak icin bazi cümleleri ezberleyip onlari mi kullansaniz bu durumlarda.

Psikologa gidip bunun çaresini bulamadıysan bunun altında yatan sebebi bilip ona göre bizim tavsiye vermemiz biraz zor bunu uzman biriyle sebebine inmek gerekiyo bence bende kavga anında baskın çıkan biri değilim ama o an söylenenleri beyin süzgecimden geçirip ona göre cevap verebiliyorum sen o an o nabız yükseldiğinde bence söylenenleri algılayamadığın için cevap veremiyosun o an panik atak mı geçiriyosun noluyo girlinred

Bu geçici bir durum. Ben çocukken mesela acayip kavgacı biriydim. Sınıfta benimle dalga geçtiği için birini herkesin içinde dövmüştüm. Bu gibi dövmek kavga etmek çok sıradandı benim için. Eve gidince aileme karşı sevecendim ama dışarıda biri bir şey desin aslan kesilirdim Hatta akrabalardan biri hani olur ya çocukla dalga geçer onlara bile aslan gibiydim, hiç unutmuyorum bir gün halamın eşi benimle dalga geçmişti annem de vardı, annem inanılmaz sessiz biridir. Ben evlerindeki her şeyi çarpmıştım benden özür dileyeceksin diye koskoca adama Annem zar zor götürmüştü beni halamlardan, adam benden sonra kalp spazmı geçirmiş bizi aramıştı, halam, firuze çabuk buraya gelsin eniştesinden özür dilesin dedi anneme, ben de yanındaydım telefonun ahizesini kaptım bi posta da halamla kavga ettim, "gebersin kocan" diyip kapattım, annem benimle baş edemiyordu. Aklım sıra "görümcelik" yapmaya çalışan halama ve kocasına ders vermiştim ama büyüyünce anladım bunlar çok korkunç, benim gibi bir çocuğum olursa nasıl baş ederim bilemiyorum... Büyüdükçe bunu aştım, ha yine çok çabuk sinirlenen biriyim ama dediğim gibi yapay bir sakinliğe bürünüyorum. Bir de insan çocukken dayak yesen de rezil olacakmışsın gibi gelmiyor Tasvip etmiyorum tabi ama ben de mesela o halden böyle sakin bi hale dönüştüm. İnsanlar zaman içinde değişiyor, yaşadıkça olgunlaşıyorsunuz ve kavgalarda kendinizce bir üslup geliştiriyorsunuz.

Eklemeyi unuttum. Kendinizi illa kavga esnasinda konusmak icin sartlamayin. Sacmalamaktansa sessiz kalmak cok daha iyi. En azindan disardan umursamaz görünürsünüz.

Ne kendinizi ne karşınızdaki çok önemsemezseniz, %80 kolaylaşır işiniz bence. Önemli olanın hak olduğunu hatırlayın. Sorun neyse adil bir çözüm olmalı. Nasıl kimsenin size bağırmaya, sizi azarlamaya hakkı yoksa, siz de hemen köpürmemelisiniz. Durun bi sakin olun, ne diyorsunız diyin, sonra sizin de yeterince düşünüp, sağlıklı karşılık verecek vaktiniz olur.

bende eskiden böyleydim sonra ne olduysa kendi kendmi törpüledim mutlaka o an tepki de olsa gösterebiliyorum kaçamak cvplar surat asmalar ne demek bu şimdi aşkolsun vs vs en azından tepki vermeye başladım. Bi yerde okumustum sen kaldırabiliyorsan onlarda kaldırabilir diye.

Daha önce yaşanan durumdan dolayıymış yani bunu terapiyle atlatmayı denedinizmi peki seanslarda farklı yöntemler deneniyor çünkü onun faydası olur belki çünkü bu kısır döngüye dönüşebilir cevap veremedikçe kötü hissediceksin kötü hissettikçe daha da kötü etkilicek psikolojik olarak C Camille_claudel

psikoloğa ne kadar devam ettiniz? düzenli gitmek çok önemli C Camille_claudel

Zaman kazandırın kendinize nasıl, ne dedin anlayamadım vs. O esnada cevaplarınızı düşünüp hazırlayın

Arkadaşlar merhaba, Sorunum başlıkta belirttigim gibi tartışma anlarında donup kalmam. Sanki beynime dur komutu geliyor, dilim tutulup kekelemeye başlıyorum ve bu beni o kadar üzüyor ki. O an geçince aklıma söylemek istediklerim geliyor ama iş işten geçmiş oluyor tabii. Gayet kitap okuyan, kelime haznesi geniş bir insanım. Ağzım da laf yapar ama o an beni görmelisiniz. Sanki gözüne far tutulmuş bir tavşan gibiyim. Böyle doğmadım elbette ama gerek tek çocuk olarak büyümem gerek okulda mobbinge uğramak beni bu hale getirdi. Az önce ofiste mesela bir kız kelimenin tam anlamıyla beni eşekten düşmüş karpuza çevirdi ve gitti. Ben bunun üstüne oturdum, söylemek istediklerm aklıma geldi, kızı mutfakta yakaladım ve söyledim. Özür diledi ama olması gereken bu değil ki? O anda söylemek istiyorum. Kendime bakıp o kadar acıyorum ki. Şimdiye dek bir çok şey yaptım, öğrendim, değiştirdim ama bundan kurtulamadım. Ha eskiye nazaran değişiklik yok mu elbette var. Ama olması gereken kıvamda değil. Şuan parttime çalısıyorum ve sırf bu yüzden iş başvurusu yapmıyorum cünkü orada da aynı şeyleri yaşamaktan korkuyorum. Allah aşkına bir akıl verin. Psikologlara gittim ama bir değişiklik farketmedim. Bunun yolu neden geçiyor?

Çekiniyorum ve aklımda bomboş oluyor. Mesela bugün yaşadığım olay; kız beni benden habersiz birşeyden sorumlu tutmuş, benim haberim yok. Sonra gelip hesap soruyor. Normal ben: beni sorumlu tuttugunu bir zahmet gelip bana da bildirseydin, hesap sormaya hakkin olurdu. Oturup fal açacak ya da aklından geçenleri okuyacak halim yok. Tartışma anında ben: e sen bana haber vermedin ki kem küm. Tam olarak boyleyim

bende öyleydim çare şöyle başlıyor o an söyleyeceğiniz saçma bile olsa susmamak gerekiyormuş. sonra düzeliyor o an konuşabilmek ama ben sizde sakin bir yapı, sorunu çözme odaklı yapıcı bir karakter sezdim Daha çok hoşuma gitti o an sessiz kalıp sonra konuşup çözmeniz. Böylece karşı tarafta sakinleşmiş oluyor daha iyi bir iletişim olmuş oluyor gibi

Uğramış oldugunuz mobbıng nedır. Boşversene ıcınde kalacagına soyle F flamefire Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Bence bir eksiklik değil yaşadığınız durum bazı insanlar gerginlik yaşanan anlarda hazır cevaplılık yapamayabilir önemli olan bunu çaktırmamanız. Yani olay yaşanırken soğukkanlılığınızı koruyun karşı tarafın yanında kem küm olmayın sonradan aklınıza gelince söyleyin. Benim de hep geceleri geliyor aklıma şurada şunu deseydim diye uyku uyutmuyor bazen

Ben de eskiden bir tartışma yada bir olay olduğunda donup kalırdım. Sonrasında kafamda aynı sahneyi canlandırıp defalarca o senaryoyu değiştirip değiştirip içinde farklı farklı kavgalar ederdim sesli bir şekilde Yoksa o haksızlık hissiyle yaşamak çok ağır kendimce böyle bir çözüm bulmuştum. Bulduğum ve uygunladığım bu çözüm mü yoksa artık eeehhhh yeter beeee deyip kendimi çatır çatır savunmaya mı geçtim bilemiyorum. İnsan kendini değiştirebiliyor

Evet insanlari kendimden üstün görüyorum ve karsilarinda egilip bükülmekten cevap veremiyorum. Köpürmek demissiniz, keske köpürebilsem. Köpüremiyorum bile.

Aklınıza cümleler mi gelmiyor, yoksa çekiniyor musunuz? JOYz

Ne güzel darisi basima insallah. Yavas yavas savunuyorum kendimi ama o zaman da oyle cigirdan cikmis halde ki hem hakliyken haksiz duruma dusup hem soyleyeceklerimi unutuyorum C Camille_claudel

Dayak falan degil ama her gün asagilama, elestirme seklinde ve ben ozaman almanyaya yeni gelmistim, haliyle almancam da Olmadigi icin kendimi savunamiyordum. Umarim ben de artik o seviyeye gelirim C

ben de aynı böyleyim napcam bilmiyorum

Zamanında mobbinge uğradığımda beynim bu şekilde korunmuş ve şimdi de bu şekilde korumaya devam ediyormuş. O anlarda sesimin titrediğini hissediyorum, bir an evvel kaçmak istiyorum ve en öenmlisi inanılmaz alttan alıyorum. Gülümsüyorum. Bayılma hissi falan hiç gelmedi. Samsonn

Niye kendinize acıyorsunuz ki, ne güzel işte sakinleşip düşünüp öyle cevap veriyorsunuz. O an cevap verseniz tartışma alevlense daha büyük kaos. Ben tartışmada yapay bi sakinliğe bürünür karşımdaki sesini yükseltiyorsa, sesini yükseltme düzgün konuş diye uyarırım. Bu kadar Sonra zaten karşımdaki aynen devam ediyorsa daha yüksek bi sesle uyarırım, önce karşımdakinin sakinleşip benimle diyalog düzeyine gelmesi gerekir. Bence tartışmalarda sakin kalabilmek karşınızdakini afallatan ve sakinleşmeye zorlayan bir yöntem.

Annemle, babamla, arkadaslarimla tartisirken atmaca gibiyim. Sayip sayistiririm, hic donmam, düsünmem ama o cemberin disinda ben ben degilim sanki.

Zamanında mobbinge uğradım o zaman başladı demişsiniz yanlış okumadıysam. Okulda nasıldınız? Ortaokulda lisede tartışmadınız mı kimseyle? İş ortamına kadar herkes sizinle iyi geçinmiş olamaz sonuçta? Küçüklüğünüz de çekingen mi geçti?

Hem acıyıp hem şaşırıyorum:) somut şeylere bakıyorum mesela bir derste nasıl zorlanıp sonra onu nasıl başardığıma, ya da spor yaparken bir hareketi asla beceremeyip sonra nasıl ustalaştığıma. Bir de şu halime bakıyorum yok hiç bir ilerleme değişim yok. Bu beni üzüyor

Bazı şeylerin tek çaresi tecrübedir, bu da öyle bir konu. Temiz ailelerde, sakin ortamlarda yetişmiş insanlar alışık olmadığından böyle durumlarda tepki veremeyebilirler çok doğal. Zamanla alışırsınız. Tek tavsiyem insanları gözünüzde büyütmeyin.

Evli değilseniz evlenince kaynana ve kayınpeder sayesinde bu işin üstesinden gelebilirsiniz

Bu yorumu psikolog yapmisti. Beynin hala kendini koruyamacagini dusundugu icin boyle bir mekanizmaya basvuruyor diye. Anneniz size ya da kendini rahat hissettigi kisilere de mi boyle? Ben soyle dusundum anne, babamla ya da arkadaslarimla gayet tartisabiliyorum. Benim yabancilarla tartismaya girmem lazim ki sonunda korkacak bir sey olmadigini gormeliyim girlinred

Bunun konuşmayı bilmemekle bi alakası olduğunu düşünmüyorum öfke kontrolü sanki biraz, öfkelendiğimizde beynimize kan sıçramış gibi hissederiz ve çok güçlü bi histir. Bu his birden hücum ettiği zaman başlar mantığı ötelemeye... Çok sinirlendiğiniz zaman öncelikle DERİN NEFES ALIN ve kelimeleri tane tane kullanarak kendinizi kısık ses tonuyla ifade etmeye çalışın. Öfkenin bir anda hücum etmesi kafanızı karıştırıyor belli ki psikologlara gitmeniz de kendi içinizde durumu abartmanıza büyütmenize yol açmış çok büyük bi problem olmadığını kabullenin anormal bi durumda değil