Çok özet geçtim aslında sorun komple kültürümüzde. Ben egeliyim o karadenizli. Ve hep erkek diye haklı görülmeye alışmış. Eşim bir bardak su getirse laf eder. Bana hadii olmayan, öz babamın karışmadığı şeylerde emir vermeye kalktı. Bundan sonra'lı cümleler. Ben babam dahil kimseden emir almayacağımı söyleyince de terbiyesizlil fln saydırdı bağırarak. O noktada ben odayı terk ettim. Terk etmesem daha çoşup taşıp bağıracaktı. Sindirmiş karısımı çocuklarını benim karşısında duruşumu sindirmiyor. Ben de bana karışma cüretine sinirleniyorum. Aslında bana müdahale etmesini sindiremedim sanırım.

Pişmanlık görsem. Azıcık hatalarını gördüğünü bilsem gerçekten unutacağım. Ama adamım aynı üslupla devam etmesi sanırım engel oluyor. Yani ne kadar kaçsam da yüksek sesiyle bağıra çağıra konuşması bile beni öyle zorluyor ki... H

Kesinlikle doğru. Buradaki yorumlar dahi bir nebze işe yaradı. Artık umursamamayı öğreneceğim teşekkürler. Ve size de bol sabır diliyorum

Bende yapamıyorum insanlar ister anlasın ister anlamasın bosver. Gece yatmadan önce kendime sesleniyorum: seni cok seviyorum benim en degerli m sensin herkes yaptığından utansın sen iyi ki varsın bu senin suçun degil diyorum inanılmaz rahatlıyorum

Bu kadar cikmazdasiniz madem ve kendinize zarar verdiginizi düsünüyorsaniz gitmeyin bencede.. esinizde sizi desteklemis iste acik kapi birakmis istersen gelme demis bunu firsata cevirin gitmeyin..

Çocuğum ufak gittiğimiz zamanlarda mecburen ben de gidiyorum. Şu an tam olarak bunu yapıyorum. Ama duymasam da görmesem de yine de sinir oluyorum. Söylediği saçma kelimeler batıyor, o kocaman sesi kalbimi attırıyor. Esasında adam umrumda değil ben kendimi yormak istemiyorum. Yani hu hisler bana zarar. Ben bunlardan nasıl kurtulurum? Benim derdim bu hislerden kurtulmak. Böyle ömrümden yemesini istemiyorum Galadriellll Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Bende sizin yaptığınız gibi köşe kapmaca oynuyorum evde... Bazı insanlar o kadar odun oluyo ki anlatamam bi de Allaha havale ediyorum en iyisi...

Teşekkür ederim. Ah neler diyorum kendime sürekli bir bilseniz. Ama gerçekten zor bir insan. Başkası olda gerçekten görüşmem oh derim eşim ve çocuğum hatırına sabrediyorum ama olan bama oluyor gibi geliyor. Bu ruh sıkışıklığı bana zarar. Napalım telkine devam demek ki... Khomyuk

Aynen tarif ettiginiz gibi bir akrabam da benim var, hem de ablam, yakin zamanda gelecekler, bu sefer bizde de kalirlar kesin. Asla deger verilmeyi haketmiyor, zerre kadar sevmem, ama malesef ki akrabalik denen sey gorusmeye mecbur birakiyor insani. surekli eski yaptigi seyleri hatirlayip duruyorum. Dedimki yahu nereye kadar, niye kendime eziyet edip duruyorum, gecmisi her yere cebimde götürür gibi, kendime ediyorum dedim. Ben aklima getirip kendimi yiprattikca sanki o pisman mi olacak, hatalarini mi kabul edecek? Hayir. Cunku herkes kendi doğasini yansitir. Yine ayni sacmaliklari yasayacagim belki ama "delidir ne yapsa yeridir " diyip gecip kendimi yipratmamaya calisacagim. Benzetmek olarak degil net ornek vermek icin diyorum. : kediden köpek davranisi beklemek mantiksizdir dimi, demekki o kisiyi oldugu gibi kabul etmeye mecburuz, sinirlarimizi korumak kaydiyla.

Bu konuda şu an için çok başarılı olcağını sanmıyorım belki biraz daha zaman geçince daha rahat olabilirsin duyguların konusunda

Torunları daha 2 yaşında ama o zaman hiç görmeyecekler. Kayınvalideme haksızlık olur gibi geliyor. Gerçekten o iyi bir kadın çünkü A

Gerçekten büyütülecek şeyler yok, o kişi eşinizin babası böyle baksanız belki biraz daha yumuşarsınız. Sadece idare edin.. kendi evinizin huzuru için

dogru kin besledıkce bız kendımıze zarar verıyoruz kesınlıkle katılıyorum sanırım duygusal olarak hassas fazla ınce dusunen ınsanlar daha kindar oluyor gıbı gelıyor bıraz rahat olmayı gamsız olmayı ogrenmemız gerek kafaya takmamalıyız

Bence bu noktada en önemli şey eşinin duruşu? Heralde evlenince annen baban senden geçti de artk kendi söz hakkı sahibi sandı demekki, ahh ne büyük cahillik. Sen yüzde yüz haklısın zaten. Ama bazı şeylere mecbur kalınıyor, yani onu görmek durumunda kalıcaksın ama görmezden gelmek ennn güzeli. Eşin umarm seni zorlamıyordur. Ya bu aile meseleleri o kadar hassas ki

O zaman esiniz ve kv niz icin bir kac gün dayanacaksiniz huyunuz bu malesef sadece sakinlestirebilirsiniz kendinizi bu kalp atisi olmamasi icin..

Tıkandığım nokta o zaten. Yani ben normalde sevmezsem arkadaşlığımı bitirir görmezdim bir daha. Şimdi eş için çocuk için mecburum. Kaçmaya alışmışım huzursuzluktan şimdi kaçamıyorum ve bu duygularla mücadele de edemiyorum. Neler neler diyorum kendime, telkin ediyorum hep. Ama adam bir şey diyor hoop başa sarıyorum. Keşke gerçekten tek bir kişinin sesini duymama şansımız olsa. Telkinden başka yapacak şey yok belki de aynen devam edeyim bari

Merhaba sevgili KK İnsan akıl vermeye gelince çok akıllı çok efendi oluyor ama iş kendine gelince hata yapsan da devam ediyorsun. Ömrüm boyunca kindar bir insan oldum. Öyle ki annemin bana vurduğu bir iki popo şaplağı, pazarda kaybolunca nerdesin diye korkudan patlatılan kafa şamarını bile hatırlarım. Hatta yaşımın çok ufak olduğu bazı kötü anları bile. Ailemi affediyorum yük etmiyorum. Arkadaşsa silip atıyorum. Ama gel gelelim eş ailesine olan sevimsiz duygularıma ket vuramıyorum. Başka şehirde yaşıyoruz bir bayram iki de ara tatillerde birer hafta olmak üzere yılda üç hafta görürüm. Hatta bayramda dört gün fln. Kayınvalidemle geçiniyoruz şükür. Gelgelelim kayınpederimi görecek gözüm yok. Gitmemize yakın o da çocuğunun dedesi iyi geçin, unut olanları diyorum şen şakrak gidiyoruz, adamı görünce sesini duyunca kalbim çarpmaya başlıyor, öyle bir sıkıntı basıyor ki anlatamam. Aslında büyük olaylar da yok. Çok geveze her şeyi bilen agresif bir insan. Düğün zamanı abim gibi olan kuzenimin gelemeyeceği tarihte inatlaşma yaşandı, babamla araları bozuldu. Ama sonra atlatıldı. Birinde de ailemizin farklı görüşleriyle ilgili saçma sapan br yorum yapıp bana şunu yap bunu yapma gibi emir verecek oldu. Benle ciddi bir tartışma yaşadı. Sonrasında zaten yokuş aşağı gittik. Lohusalıkta illa gelicem diyip bir hafta geldi. Elini asla cebine atmadığı gibi bir de şunu pişir fln diye karıştı. Babam sağolsun gün içinde gezdirdi evden uzak dursun diye ama onda da habire babama hesap ödetmiş. Bir insan yorun görmeye bir çeyrek gelip bir hafta kalıp tek bir ekmek bile mi almaz. Annem babam biz çıkamıyoruz misafir var diye meyve sebze et taşınıyorlar adam bir ekmek almadı. Bir hafta sonunda nihayet gittiler. Çocuk büyüdükçe saçma sapan kelimeler kullanmaya başladı. Küfürlü seviyordu. Bir gün canıma tak etti sertçe uyardım. Bundan sonrasında artık baya aramız bozuldu. Baktım ben geriliyorum şimdi selamı sabahı kestik. Bakmıyorum bile yüzüne. Ama bu üç hafta boyunca köşe kapmaca oynamaya başlamak, içten içe gerilmek, kalp atışlarım fln artık yoruyor. Ömrümden yiyorum gibi geliyor bana. Yük geliyor. Nasıl yenebilirim bu kötü hisleri? Sizler sevmediğiniz insanlara nasıl tahammül ediyorsunuz? Nasıl umursamıyorsunuz? Bu yüklerden kurtulmanın bir yolu var mı? Kendimi ben telkin edemiyorum. Ama artık kendime zarar vermek istemiyorum kötü hislerle. Bu adam daha çok genç nerden baksanız 30 yıl göreceğim kendi ömrümden böyle haftalar çalmak istemiyorum. Bu kindarlıktan kurtulanlar yada en azıdnan hayatını etkilemesinden kurtulanlar bana da yol gösterir misiniz?

Ben de kindarim yapilan seyleri asla unutmam ama sadece icimde yasarim bunu. kindar olmamdan da hic sikayetim yok benim. kendi akrabalarima karsi unutmasam da belli etmem ama esimin ailesine karsi mesafemi hep korudum sirf bu yuzden. tam yakin davraniyorum ilgilenecek oluyorum hemen aklima geliyor yapilanlar buz gibi oluyorum ve aninda geri cekiyorum kendimi. ama sorun olacak bir durum yok simdi aramizda sadece mesafeliyim o kadar.

Annem mesela unutverir hemen her şeyi. Öyle güzel bir huy ki. Gerginliği olmuyor hiç. Ben bir insanın sesine dayanamayıp kalbim çarpmaya başlarken annem başka şeylere odaklanıyor. Kimlerle kimlerle unuttu asgari düzeyde sinirlenmeden görüşüyor. Biraz ona çekseymişim keşke

tum yazdıklarınızı ve yorumlarınızı okudum sızı anlıyorum ve hak verıyorum aslında bende çok kindarım ne yalan soyleyeyım aılemın bıle yaptıgı hıc bırseyı unutmam sız aılenızı yakınlarınızı sıneye cekebılıyormussunuz bende oda yok yapılan ıyılıgı de unutmam kotulugu de bu mızac yapacak bırsey yok sinirlenmemek kinlenmemek ıcın sorunlu oldugunu dusundugum ınsanlara mesafe koyuyorum gıtmek zorundaymıssınız pek bır arada olmazsınız konustugunda odadan cıkarsınız bırkacgun ıdare edersınız yapacak bırsey yok malesef

Umuyorum öyle olur. Hiç sevmedim bu kötü duygulara söz geçirememeyi N nscckts Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik İptali tek ayak

Ben sizi cok iyi anladım. Hiç tartışma yaşamadığım bazı insanlara karşı, sırf kaba ya da haddini aştığını düşündüğüm için gıcık olabiliyordum. Eşlerin ailesi bizim gibi insanlara ciddi anlamda potansiyel veriyor. Ama aşılamayacak bir şey değil. Mesela. hoslanmadigim biri hakkında konuşmayı kesiyorum. Ne zaman görsem duysam zihnimden kovuyorum. Bu oyun zamanla oturuyor ve o yokmuş gibi oluyor. Mental olarak kendinizi yıpratıp sevmediğiniz insanlara zafer yaratmayın mesela bu düşünce bile insan bir güç verebiliyor. Ayrıca görmezden gelinmek baskın ve hadsiz insanlar için çok büyük bir yaradır. Bağırarak laf anlatamadığım insanı görmezden gelerek yaralayabilirsiniz. Sürekli babanızla takilmayacak, sizde yiyip içmeyecek geçici bir süreçti ve bir daha kim bilir ne zaman ağırlarsınız belli olmaz.

Ne güzel yazmışsınız. Kesinlikle deneyeceğim. Ve evet anne babası ve kardeşleryle dahi husumeti var kayınpederimin. Bazen kendime diyorum evlat olsa çekilmez denen bir adam bu neden kendi iç huzurunu bozuyorsun bu adam için diye ama ah içime söz geçmiyor.

Peki esinizi napiyor ne diyor kayinpeder sizi böyle azarlarken..? Khomyuk

Bence de gitmeyin ruh saglıgınız ı düşünün

Evet bu aşamadayım ben de... Dilerim bir gün hiç rahatsız olmadığım günlerde gelir

O yokmus gibi davranin.. dediklerini duymamaya calisin.. hic muhattap olmayin sanki öyle biri yok gibi.. tabi bunlari kayinpederle mecburen görüsmeniz gerekiyorsa yapin..

Bu köşe kapmaca bile insanı geriyor değil mi? Yada biz geriliyoruz kaçmamıza sebep olanlar umursamıyor bile. Adam görüyor kaçtığımı ama hatalarını anlıyor mudur? Hiç sanmıyorum. Anlamayacak insanlar için kendimizi yıpratmamalıyız esasında bunun bilincindeyim ama yapamıyorum Khomyuk

Başlığa cevap veriyorum; Sanırım kurtulamayacağız.. S

Kendinizi yatistirin.. derin derim nefes alip verin.. sakin kalmaya calisin.. sevmiyorsunuz sevmediginiz insanin herseyi batar insana bu cok normal bisey ama kendinizi yatistirmaya calisin.. söyle söyleyin mesela o kim ki ben kendimi böyle hissediyorum böyle böyle sakinlestirin kendinizi

Can cıkar huy cıkmaz derler ama siz bu huyunuzdan gercekten kurtulmak istiyorsaniz insanlarin yaptiklarini unutmktan başlayın..

Ruhunu serbest bırak ve ona göre davran... Ben kendimi gökyüzüne saldım nasıl istersem öyle davranıyorum ve artık eskisi gibi degilim beni üzenlere karsı onlarla savaşmadan sessiz cıglıklarla haklarından geliyorum

Eşim zorlamıyor asla. Kendi anne babası elbette seviyordur ama ben o olaydan sonra zaten aramayı sormayı da kestim. Kendisi haftada bir görüntülü görüşmeye başladı. Ben de o zamanlarda başka odada takılıyorum. Yılda da üç hafta falan geliyoruz. Onlar gelmez hiç. Gelmede de sorun yok da işte görmezden de gelsem içimdeki kötü duygulara engel olamıyorum. Kendimi yıpratmamak derdim esasında ama bunu başaramıyorum. Şu kini bırakıp gerçekten umursamasam keşkez. Sıfır diyalog yüzüne bile bakmıyorum ama içten içe kendimi yiyorum. Bunu kesebilmek istiyorum ama başaramıyorum

Eşim bana göre daha sakin mizaçlı. Baba lütfen diye aramıza girdi sadece. Sonrasında da ertesi gün evimize döndük. Bana istersen gelmeyebilirsin de diyor. Ama bu durumda ben kayınvalidemi cezalandırıcam. Ya sabır diyip geliyorum. Genelde bizim kavgalarımızda da o susan taraftır. Ben daha sesi çıkan tarafım. Zaten çocukları da anneleri gibi sessizler. Adam da ondan alışmış bu gür sesle akıl dağıtmaya. Littlefinger

Bazı insanlar vardır ki, huzursuzluktan beslenir. Huzursuzluktan huzur duyar. Mutluluk, sakinlik, dinginlik onları huzursuz eder. Bunun için en olmadık şeylerden sorun yaratır ve etrafına huzur vermezler. Bu onların yapısında vardır ve değişemezler. Kayınbabanızı bu katagorideki insanlardan sayıp, onun davranışlarını ve söylemlerini kafaya takmamayı başardığınızda göreceksiniz ki, kin tutmakla kalbiniz ve beyniniz artık yorulmayacak. Ters gelen konuşmalarını sindirip sessiz kalın demek değil bu anlatmak istediğim. Gereken tavrı ve söylemi elbetteki gösterin. Ama, orada bitsin. Kafanızda tekrar tekrar düşünmeyin.

aynı benım annem bana cok kafaya takıyorsun buda sorun mu herkesı fazla onemsıyorsun su hayatda en onemlısı sensın takmaaa ne ınsanlar var hangı bırının yanlısını duzeltebıleceksın onları oyle kabul et umursama hayat cok kısa der hep ama ben o onu dedı keske oyle demeseydı ben bunu hakedecek ne yaptım oyle yapmasa ne ıyı dost olurdum ona dıye uzuluyorum halbukı kaybeden ben degılım kalbımı kıran kısı bır gonul sevgısı kaybetmıs oluyor nıyeyse tek uzulen ben oluyorum kırılıyorum ofkelenıyorum ıcımde buyuyor buyuyor anneler haklı aynen keske onlara cekseymısız