merhaba arkadaşlar, inşallah şu mübarek günler dertlerimize derman olur. kısaca kendimden bahsediğim evli ve cocuklu bir bayanım anlatcaklarımdaki sorunlarımı ben mi büyütüyorm yoksa ruhsal dengem mi bozuldu?bi akıl verin lütfen herneyse kalabalık bir ailenin en küçük cocuğuyum, ablalarım ve abimlerle görüşmek istemiyorum ve kendimce bir mesafe koydum niye derseniz?, ablalarım işi düşerse veya kendi sıkıntılarını dinletmek için arayan, ayrıca bizde miras meselesi var ve kızlara hak sahibi olarak görülmüyor konun genelide hep bu konuda, bir işe yaramayan ve saatlerce süren bu konuda konuşmalar, ama icraata geldimi sesi soluğu çıkmayan insanlar. hastalanırm gelip bi tas corba yapmazlar, doğım yaparm bi Allahın kulu gelip de yanında durmaz annem de dahil hepsinin bi işi çıkar, aile içinde haklılığımızı savunacak bi durum oldumu bi bakarım saatlerce kafa şişiren kişilerden ses seda yok, hepsi kendi menfatini düşünür, babam la annem erkek dünyaya getiricezdiye kızları dizmişler ve benim bile doğduğumda ağlamışlar ablalarım da dahil siz düşünün artık.. abimlere gelirsek baba malını afiyetle yıyorlar, biz size haksızlık yapıyormuyuz diye düşünmüyorlar, çünki babaları verdi, vicdanlarıda rahat öyle yaşayıp gidiyorlar. biz evlat değiliz ya. .. inanın dünyaya geldim, bu mal paylaşımı, kavgalarla gözümü açtım hala devam ediyor.. bende bu insanlardan nefert ederken, yüzlerine gülmek zorunda kalmaya dayanamıyorm artık, daha anlatamadığım bir çok şy var herneyse, bende uzak duruyorum artık elimden geldiği kadar görüşmüyorum sizce yalnış mı yapıyorum?inanın genel yaşamımda hep gergin, karasız, endişeli, hep iç huzursuzluk yaşıyorum ki, kendi yuvamda Allahıma çok şükür sorunum yokken.. anide kalp atışım hızlanıyor, ağzım kuruyor, bir ara insan içinde konuşamaz, cümle kuramaz bir hale geldim, özgüvenimi tamamen yitirmiştim, çok şükür şimdi daha iyiyim. sizce benim bir ailem var mı?bunlar aile mi demek? o kadar özenirdim ki arkadaşlarımın babalarıyla ilişkilerine. kim le tanışsam baba yada aile yosunluğunda büyümüş kişileri, hemen anlıyorum duruşlarıyla, mimikleriyle, öz güven eksikliğini hemen farkediyorum. içimde ki boşluğu dolduramıcam biliyorum, hayatım kendi içimde büyük bir eksiklik le devam edicek.. eşim bir gün bana ''evliliğimiz boyunca seni hiç ağlarken görmedim''dedi. hiç farkında değilim. o kadar çok isterdim ki bi baba kucağın da hıçkıra hıçkıra ağlamayı. başınızı şişirdim arkaşdalar hakkınızı helal edin. nostalgia

ilgin için teşekkür ederim. her konuyu açışımın sonu genellikle kavgayla bitiyor. mazeretleri bizde yalnız, kaldık bizde çektik, senin bizden n farkın var gibi sözler, ki aramızda baya yaş farkı vardır ablamlarımın.

olur mu başı şişirmek eğer bir sıkıntılarımızı dertlerimizi paylaşabiliyorsak birbirimize yardımcı olabiliyorsak ne mutlu bize.. senin özel aile yaşantın tabi ki herkesin kendisine göre doğruları haklı olduğu durumlar var ablalarını yada annenizi alıp karşınıza hiç anlattınız mı benim en çok ihtiyacım olduğu dönemlerde neden yanımda bulunmadınız diye aslında kalabalık ortamda yalnız kaldığınızı düşünüyorum kendi içinizde kalmışsınız içinize at at nereye kadar S

Yalnız değilsin canım benim gerçi hayatta bir ağbimden başka kimsem yok onunla da aramız mesafeli ama eşimin ailesi aynı senin anlattığın gibiler, bizimde çok canımız acıyor ve eşimde aynen senin gibi mesafe koymaya karar verdi. İnşallah devam ettirir diyorum. Önceleri kızıyordum eşime ama baktımki böyle mutluyuz şimdi destekliyorum. Bende öyle cıvıl cıvıl misafirler ağırlamayı, zor anımda kapımı açacak birisi olmasını çok isterdim ama maalesef olmayınca olmuyor. Sende bir süre mesafe koy, belki akıllarına gelirde daha farklı davranmaya başlarlar.

cnm seni o kadar çok iyi anlıyorum aynısını bende yaşıyorum ama galiba biraz aşmayı başardım. bir abim var sadece ama ona gelince hep paraları oldu kurslara gönderildi özel yurtlarda kaldı bol bol para v. s. bana gelince para yok para yok. başka şehirde okutamam seni dedi babam neyse 2 yıllık olsun bari dedim 15 dk mesafedeydi oda ama harçlık bile alamazdım. beni okutmaya parası olmayan adam o sene 3 katlı ev yaptı düşünün artık. ben burslu okudum bursumda bile gözleri oldu se düşürürsün dediler aldılar elimden sadece harçlık verildi. okulumu bitirdim 1 sene evde durdum ama hiç huzur vermediler. işe girdim maaşımı tamamını gene verirdim ellerine genede yaranamadım. o 3 katlı binayı yaparken amele gibi çalıştım hiç birşey yapmamış oldum. lafa gelince katın birisenin diyorlar ama kirasını kendileri yiyorlar. abim ise hiçbirşey yapmadığına rağmen beyler gibi. herşeyini 4x4lük yaptılar. bende aynı konyu açınca kavga ettiler benimle. şimdimi ne yapıyorum hiç birşey sadece uzaktan izliyorum. gene herşeylerine ben koşturuyorum ne abim ne yengem yapmıyorlar ben ve eşim. allahım bana herşeyimi veriyor şükürler olsun. bence sende kafana takma fazla mesafeli ol ve kafana takmamaya çalışmalısın. ben çok taktım geceler boyu ağladım da noldu kendime ettim hiçç umursama bile herkes ne ederse kendine eder iyi veya kötü.