sosyal fobi.. bende de vardı, yendim çok şükür işe başlayınca. önce kendini iyi olduğun, yeterli gördüğün konularda konuşmaya zorla. üniversite hayatım derslerde 1 kere bile söz almadan geçti. konuşunca bana gülerler gibi geliyordu. bazen de gülüyorlardı ya neyse. telde hiç konuşamazdım sevgilimle konuşa konuşa alıştım ona da. şimdi öğretmen olduğumdan derste sürekli konuşan taraf benim. bir de konuşurken acaba neler diyorum, yanlış bişey mi söylüyorum, sesimin tonu nasıl çıkıyor vs. gibi şeyler düşünme. kafanı topla odaklan ve söyleyeceklerini söyle rahatça.. ben de çok hızlı konuşuyorum senin tam tersin. özellikle heyecanlanınca. çoğu kişi anlamaz ne dediğimi. :)

bol bol kitap oku arkadaşım ama yüksek sesle oku eminim aşıcaksın bu durumu AngelicaPickles

Ah keşke bende öyle olabilsem.

Bu topikte herkes herşeyi özgüvenin 0 olmasına güvensizliğe bağlıyor. E ne olmuş bende çekingenimdir, yabaniyimdir hatta. Kimseye tam olarak güvenmeden yanına bile oturmam, çok temkinli yaklaşırım. Akrabalarıma bile sarılmam, hatta robot diye anılırım. bu üşenme çekinme küçüklükten kaynaklıda olabilir, sülale, gen kaynaklıda olabilir. İnsanları başkalarının içinde güvensiz, özgüvensiz, öyle böyle vs. vs. diye anarsanız emin olun ki o içine dönüklük iyice artacaktır! DiDee

Çekindiğiniz için mi konuşmuyorsunuz, yoksa tamamen kontrolünüz dışında birşeyler mi oluşuyor? Ne gibi düşünceler ne tarz olaylar sonrasında bunlar başladı? Mesela depresyon dönemlerimde ben de konuşmaya acaip üşeniyordum, fakat arkadaşlarımın yanında hariç. Çünkü onlarla ortak konularda ilgimi çeken meseleler olduğu için konuşmayı seviyordum, hem de hepsinden fazla:) Panik yapma canım, ama mesela birşey dersem eleştirilirim diye mi düşünüyorsun da acaba konuşmuyorsun? Kimisi rezil olurum-hata yaparm-saçmalarım- sesim titrer gibi sosyalfobik durumlara yakalndığında bunlar ortaya çıkar. Biraz daha detay verirseniz yardımcı olmaya-enazından doğru yönlendirmeye çalışırız.

cok tuhf bir durum, konusmaktan cekinilirmi?bende tam aksine susmam tanimadiklarimla bile cir cir konusurum. Bence kendine ozguvenin 0. korkma konusursan yemezler seni

Bende özgüven tavan valla ama eşime karşı aptal gibiyim. kelimeleri toparlayamıyorum sanırım dalga geçmeyi seven biri olmasından kaynaklanıyor bu. rezil olmaktan mı korkmuşum zamanında ne bileyim... bu yeni bir durumsa belki seni etkileyen bişey oldu olmadık birilerine mahçup olmak falan gibi... L lazkizi34

Çekinmekle üşenmek farklı şeylerdir. Bence sosyal ortamlara daha çok girersen, o kadar kendini ifade etme yetisi kazanırsın. Birine sen nasılsın diye sormak ne çekingenliktir nede üşengeçlik isterseniz düzeltebilirsiniz, he kendi iradenizle yapamıyorsanız durum ciddi olabilir... Bademli_Magnum Güzel haberler geliyor tek ayak

Evet sanırım o yüzden, bazen mantıklı ve ciddi birşey söylüyodum yavaş konuştuğum için millet gülüyodu bu yüzden özgüvenimi kaybettim sanırım.

psikoloğa gitsen canım... faydası olur belki... R rohy

bütün dertlerde sende toplanıyo anlamadım vallahi şaka gibi C crystal blood

13 yaşıma kadar çok sosyal konuşan birisiydim sonra taşındık okul değiştirmek zorunda kaldım arkadaşsız kaldım dışlandımda diyebiliriz sonra ben bunlardan hep çekinirken yavaş konuşmaya başladım yayık yayık. Sonra kimisi yavaş konuşmamın taklidini yapınca ben böyle oldum çekindiğim içinde değil sanki bi türlü çıkartamıyorum kelimeyi ağzımdan aynı kişiyi internette karşıma koysan konuşurum internetten dudak tembelliği diye birşey gördüm kalemi ağzınıza koyup birşeyler okuyup sonra tekrar konuşmayı deneyin yazıyordu ben denedim işe yaradı öyle yaptıktan sonra kelimeler ağzımdan hemen çıkmaya başladı ama sonra etkisi kayboldu. R rohy

bende fazla konusurum esim bazan sadece kafa sallar ne dedim ben söyle derim bakakalir konu sahibi; özguven sorunun var sanirim yanlis anlasilmaktan yada alay edilmekten korkuyorsun degilmi eskiden bende öyleydim ama cok eskiden kendine guven senden daha degerli önemli yok gibi düsün yani yanlista söylesen dogruda soylesen önemli degil dogrularini savun yanlislarini duzeltirim gözuyle bak sosyal ortamlara gir arkadas cevreni genislet yeni seyler ögrenmeye calis bol bol oku sinemaya git insanlarin cok oldugu ortamlara gir aynada kendine bakarak kendinle konus bak cok iyi gelir günlük tut sarkilar dinle guzel filmler izle guzel seyler düsün hayatini yasa iyi düsün iyi seyler olsun VE KENDINI NE OLURSA OLSUN SEV

depresyona girmiş olabilirsin bir kaç sene önce bir ara bende böyle olmuştum en yakın arkadaşlarımla dahi konuşmak istemiyodum yada konuşasım gelmiyodu bence çevreni değiştir farklı arkadaşlıklar kurmaya çalış en önemliside kendine güven takılma yavaş mı konuşuyorum hızlımı diye akışına bırak baktın yine düşünmeye başladın bunu aklına başka şey getir hemen önce bunu kafandan at gerisi gelir bence.. . push ; B

özgüven eksikliğinden olabilir mi canım acaba?

Kaç yaşındasın canım? Okuyorum yazmışsın lise mi üniversite mi? Ona göre önerilerim olucak

özgüven eksikliginden olabilir... bende bundan bir 3-4 yil önce böyleydim... en sonunda farkina vardimki benim kimseden eksik bir yanim yok.. baskalari nasil yapiyorda ben yapamiyorum derken, kendime güvenimi arttirip konuskan bir kisilige dönüsdüm... herseyden önce kendine güven...

Benim sorunum insanlarla konuşmaya çekinmem. Topluluk içinde konuşamıyorum veya tanımadıklarımlaaa konuşursam 1 kelime konuşuyorum onuda yamyavaş geveliyerek falan konuşuyorum mesela okulda birisi bana nasılsın diyor sınıfta pek muhabbetimin olmadığı birisi ben yavaşça çok kısık sesle iyiyim diyorum sen nasılsın dicem diyemiyorum o da ben sormadan saol bende iyiyim diyor yani sormamı bekliyor. Eve misafir geldiğinde hoşgeldiniz demeye çekiniyorum çıkmıyo ağzımdan bitürlü. Eskiden topluluk içinde gayet rahat konuşan bir kişiydim derslere en çok ben katılır herkesin içinde sohbet edebilirdim sonra ben neden oldu bilmiyorum hızlıca konuşurken yavaş konuşmaya başladım sonra bazıları taklidimi falan yapmaya başladı kimiside bilerek öyle konuştugumu düşündü ama ben fark bile etmiyodum şimdi hala öylemi konuşuyorum bilmiyorum geçen seneden bir arkadaş artık yavaş konuşmuyosun şimdimi bilerek hızlandırdın dedi ama sanırım yine çekinince yavaş konuşuyorum konuşmak bana bir işkence gibi sadece annemle rahatt konuşabiliyorum telefonda hele hiç konuşamıyorum telefonu elime veriyolar mesela bir akrabayla konuşucam nasılsın iyiyim muhabbeti ettikten sonra istemiye istemiye sonra neyse annem istiyor çekiştiriyo şimdi diyip anneme veriyorum telefonu. Konuşuncaa rezil olucam sanıyorum ama böyle daha çok rezil oluyorum herkes bana bakıp birşey dememi bekliyor bazen. Sonra hazırcevapta olamıyorum internette yazışırken anında cevap verirken bir lafa normalde ne dicem bilmiyorum hatta internette arkadaşlarım bana soruyor şu şöyle yazdı ne cevap verilirki diyor ama normal hayatta birisi bana kötü birşey dese bön bön bakıyorum korkuyorum konuşmaya sonra iş işten geçtikten sonra içimden iki saat bi daha derse böyle derim diye prova yapıyorum ben niye böyle oldum M

ergenliğe yeni yeni adım atmaya başlayacağınız dönemlerde çevre değişimi yaşamışsınız, o dönemlerde arkadaşlıklar hayati önem taşır, sarsardı bizleri. Dışlanınca da tuz biber olmuş. Hala bu problemleriniz devam ediyorsa bir psikiyatra gidin, eminim ilaçsız sadece terapi şeklinde tedavi edeceklerdir. Bazı konuşma egzersizleri ve eskiye ait bu travmayı silme-olayları doğru okuma yöntemleri sunacaklardır size. Lütfen ihmal etmeyin, hayat herşeye rağmen güzel. En verimli çağlarınızı karanlığa hapsetmeyin.

cok fazla katılımcı olamıyorsan eger, bu ozguven eksıklıgınden gelen bırseydır. sosyal ortamın aktıvıtılerın yeterı kadar yok ıse, kendıne guvenın de olmaz.

Kendimle konuşmakta üstüme yok zaten okuldan eve tek gelirken deli gibi kendimle dalga geçerim tartışırım sanki 2 kişiymişiz gibi. Ama konuşmakta çok zorlanıyorum bazen Caulfield-