canlar ne olursa olsun yemeğinizi kesmeyin vücut iyice güçsüz kalmasın((bende depresyondayım ama vücut zayıflayıp dirençsiz kalırsa daha kötü azcık fazla kilodan bişeycik çıkmaz direnciniz yükselsin kolay kolay hasta olmuyorum böyle

son 1,5 aydır depresyon tedavisi görüyorum. görünüzde bazı iyileşmelerim olsa da arada hiç ummadığım anlarda birdenbire bir yalnızlık, terk edilmişlik duygusu sarıyor her yanımı. insanlar bıraksın ben ağlayayım, yalnız kalayım hatta mümkünse kimse bana dokunmasın istiyorum. hiç mutlu olacağıma dair inancım yok. kendimi umutsuz bir vaka gibi görüyorum. sanki hiç mutlu olamayacakmışım gibi. daha önce de buna benzer şeyler yaşadım ama hiç bu kadar derin olmamıştı. elime verilen her güzelliği kaybediyorum. herkes mutlu, ben çok mutsuzum gibi geliyor. sanki herkesin hayatı düzelir de bi benimki düzelmez gibi... benzer şeyler yaşayan arkadaşlar eminim vardır. ne olur bana yardm edin... deydey

aaaaaamin arkadasim sunu unutmayin kader arkaDASlarim diyorum cunku bu illet bendede 4 yil önce baslamisti ilaci biraktik bir bucuk ay oldu inanin hersey geciyor hamdolsun su an herseyin farkindayim yasanilan hicbirsey gercek degil aslinda hicbir sagflikli insan baskasinin kotulugunu istemez ayrica zikiredevam edin AYETI KERIMEDE cenabi Allah buyuruyorki KALPLERANCAK aLLAHI ZIKIRLE HUZUR BULUR BUNUN IHM;AL ETMEYIN BOS KALMAYIN bitkisel seylerew devam ediyorum kantaroon melisa birde ametist tasi peridot tasi ARASTIRIN rabbimin hikmeti inanin elektirigi cekip aliyor sonrada yikayin maranki comdan taslarla tedaviyegirin benim tedavim böyle simdilik bunuda biramayi dusunuyorum cunku hastadegilimki arkadaslar bu duygular inanin cok normal bir insan aglarda uzulurde ama tirsmaz ustune gider neki aslinda vesvese balon gibidir onemsedikce siser deger vermezseniz soner gider bu benim haatimi kurtardi zararsiz oldugunu aklinizdan cikasrmayin inanin hicbir zarari yok her insanda olan seyler son doktorum bana mucadele gucu kazandirdi BASTA CENABI allah SU AN KENDIMDEN EMINIM o korkular benim imanimin gostergesi kotu bvir insan olsam niye korkayimki yaparim vicdan azabi bile hissetmem Allahim ne kadar iyi insanlariz bu zamANDA BÖLYLE VESVESELI IMANLI INSAN COK ZOR VESVESELERIMI COK SEVIYORUM IMANIMIN KAYNAGI GELIR GIDER GELIR GIDER INSANIN RUH HALI DEGISKENDIR BUNU aklliniza sokun doktorumun dedigi sey sadecesenin elinde ONCE TABIKI aLLAH SUPHESIZKI NEDEN UNUTMAA CALISIYORSUN HER INSAN DA OLUOR AMA ONLAR UNUTMAYa calismiyor dedi hayatimin donum noktasi oldu ben normalim tabikide

İlginizi çekebilir diye bir yazı ekliyorum. Bende gidip görüşmek istiyorum çünkü Benim zaman zaman dayanılmayacak derecede miigrenim, yoğun stresim belki de depresyonum var. SCIO NE YAPAR?... SCIO, kişinin vücudunu aynen bir bilgisayardaki virüs tarama programı gibi baştan aşağı tarar. Her türlü zayıflığı araştırır: Virüsler, besinsel eksiklikler, vücudun zayıf olduğu hususlar, alerjiler ve gıda duyarlılığı gibi hususlar ile ilgili biyolojik tepkiler ve bedenin tepkisel cevapları kaydedilir. Böylece vücudun ihtiyaçları, çalışmayan ve iyi çalışmayan vücut işlevleri ile vücudun saldırıya açık olduğu yerler saptanır. SCIO&#8217;nun sağladığı bilgiler, standart tıbbi testlerin sağladığı bilgilerden farklıdır. Çünkü sağlığınızı her bakımdan ele alarak bütünsel bir yaklaşım sunmak için fiziksel, duygusal, psikolojik, toplumsal ve çevresel açılardan inceler. SCIO, stresin, yorgunluğun, uykusuzluğun depresyonun, öğrenme bozukluklarının, odaklanma problemlerinin, kireçlenmenin, sorunlu ciltlerin, baş ağrılarının, migrenlerin, alerjilerin, gıda hassasiyetlerinin, aşırı kilonun, sindirim ve bağırsak problemlerinin altında yatan size özel sebeplerine ulaşır ve bunların dengelenmesini sağlar. Sistem, sıra dışı çalışma prensibiyle, bedendeki sapmaları dengeler, stresi ve blokajları hafifleterek bedenin kendi kendisini iyileştirmesini sağlar.

simdilik hic birsey kullanmiyorum hap istedim ama tedavi süreci tam olarak baslamadigindan yazmadi doktorum. Bana sadece bir hap önerdi tamamen bitkiselmis Laif 900 Balance diye tedavi tam olarak baslamadan yazmam dedi bakalim ileride nasil olacak. Benim sorunum konustukca kendimi iyi hissetmiyorum icime pismanlik cöküyor gecici biseydir insallah. tulipa ΛŁŁ -SТΛЯ başlangıç 66; güncel 62; hedef

Toxicant

ekleyeyim canım sen son 1.5 aydır bu durumdasın, ben neredeyse 7-8 aydır belki daha fazla zamandır aynı durumdayım... ameliyat oldum çok kötü geçti, tekrar ameliyat olmam lazım, fakat bir önceki çok kötü geçtiği için korkuyorum, uzun zamandır işsizim ve artık hiçbir işe yaramayacağımı neye elimi atsam elimde kalacak gibi mutlu olamayacağımı hayatımı idame ettiremeyeceğimi düşünüyorum. üstüne bir de aldatıldım, ailem dahil konuştuğum kişi sayısı çok azaldı iletişimlerimde kopukluk yaşıyorum kendimi ifade edebilme yeteneğimi yitirdim ve özgüvenimi yitirmişlik hissim tavan yapmış durumda sanki kimse beni sevmiyor, istemiyor herkese zarar veriyormuşum gibi hissediyorum daha sı o kadar çokkimafoldumben naparım ne ederim nasıl kurtulurum onu da bilmiyorum mafoldumben C

axe ben hic tedavi olmadim.. kendiliginden gecer diye bekledim önemsemedim... dahada kötü oldu... artik dogumdan sonra tedavi olurum insallah... A

arkadaşlar yazdıklarınızı okudum bende üç ay falan oldu çok kötüyüm bazı olumsuz şeyler yaşadım ondan. kendimi suçlamak, hiç bir işe yaramadığımı düşünmek, kimsenin beni sevmediğini ve olanların bütün suçlusu ben olduğumu düşünmek. işte bu düşünceler beni sürekli meşgul etti. şimdi bütün zevk aldığım şeylerden nefret ediyorum. hiç birşey yapmak istemiyorum doğayı o kadar çok seviyordumki hele baharda şimdi onuda istemiyorum. hayata tekrar nasıl bağlanıcam bilmiyorum. benim için yaşamak anlamsız geliyor artık.(doktora gitmeyi düşünüyorum ama bunu kendim yapamıyorum yakınımda kimseler yok bir eşim var oda her gün işe giderken 4 saat yol gidiyor yorgun argın eve geliyor birde benimlemi uğraşacak diyorum. arkadaşlar banada birşeyler yazarsanız sevinirim.

aylar sonra merhabalar:) hemen hemen 7 aydır depresyon tedavisi görüyorum. ve artık ilacı bırakma aşamasına gelmiş bulunuyorum... bu demek değil ki çok mutluyum mutluluktan uçuyorum bunu baştan belirteyim. hala arada sırada bunalıyorum, sıkılıyorum, ağlamak istiyorum ama bunların mantıksız düşünceler olduğunu biliyorum ve kendimi olabildiğince uzak tutuyorum. bi de tedavi sürecimden kısaca bahsedeyim tedavi olan arkadaşlara örnek olur belki: ocakta başladım tedavime, travmatik bi olay sonrası 1. ilk önce 50 mg ixel kullandım 2. bir ay sonra kontrole gidip de istediğimiz etkiy almadığımızı görünce günde 2 kes 50 mg kullandım 3. bu haziran ayına kadar devam etti. 4. haziran ayında ruhsal dalgalanmalarım had safhaya çıkmıştı. birden çok mutlu olup, birden bire ağlayabiliyordum. bazen günlerce uyuyordum. bu durumda bir ay xanax tedavisi oldum. sabah çeyrek, öğle çeyrek ve akşam yarım. bu ilaç bana oldukça iyi geldi. yeşil reçete ilacı olduğu için bağımlılık yapma özelliği fazla olan bi ilaç. bununa tedavim 1 ay sürdü tabi günde 2 kez 50 mg ixel almaya devam ettim. 5. bundan 15 gün önce xanax tedavim noktalandı ve günde 2 kez 25 mg lık ixel tedavisi şeklinde devm etti. 6. bugün itirbariyle ixel tedavim gün aşırı 25 mg oldu. buna 2 ay devam edip tekrar kontrole gideceğim. benim durumumda olan herkese geçmiş olsun diyorum. burdan sorusu olanların sorlarını cevaplayabilirim B

kızlar ben de evlendıkten sonra cok kotu donemler gecırdım ve bır donem hıcbısey yeyıp ıcemıyordum sonra tam resı oldu ve ıstahım arttı kılo aldım sımdı ıstahımı kontrol altına almaya calısıyorum. sankı mutlulugu yemeklerde arıyordum ve 6 ay ıcınde 15 kılo aldımsımdı 5 ını verdım gerı. ama etkılerı hala gecmedı doktora da gıtmedım gıdemedım daha dogrusu.. ben kendımı cok degersız hıssedıyorum. ve bunun boyle oldugunu esım bana hıssettırdı. ondan bırsey ıstedıgımde ısteklerın hıc bıtmıyo ben mecburmuyum yapmaya dunyada bır suru ınsan aclık sınırıda yasıyo ıskenceler goruyo sen onları dusun daha ıyı durumdasın dıyerek tum ısteklerımı sevınclerımı haveslerımı aldı benden yasım daha 25 ken koskoca kadınsın demeye basladı. gayet guzel ve ılgı cekıcı bırısı olmama ragmen sen kendını guzel mı sanıyorsun dıyerek kusur buldu sureklı.. ve kendıme olan guvenımı yerle bır ettı.. sımdı gelecekten cok umutsuzum ve guzel bırgun gecırıp kendımle ılgılendıgımde kendımı cok suclu hıssedıyorum ben bunları haketmıyorum ben bunlara degmem gıbı dusunuyorum.. herseyı kendıme fazla goruyorum.. bundan nasıl kurtulacagım bılmıyorum

teşekkür ederimm... umarım en yakın zamanda hepimiz iyileşiriz. kendimizi oyalayacak, düşünmemizi biraz engelleyecek uğraşlara sarılmamız gerekiyor ve bunu yapabilmek için de güç diliyorum Allah'tan... Umberlee

deydey cim tedavi oluyor musun peki? deydey

hayır canım nedenini bilmiyorum ama tedavi bile istemeyecek kadar kötüyüm sanırım ya da fayda edeceğini düşünmüyorummafoldumben

inşallah daha iyi olursun cnm . push ;

canım bir sorum olacak tedavin için özel doktormu tercih ettin, yoksa herhangi bir hastanede ki doktoru mu? daha önce ameliyat olduğumu bahsetmiştim, üniv. hastanesinde prof girecekti bıçak parasını yatırdığım halde girmedi ş. refsizklava: ve asistanların elinde çok canım yandı dolayısyla hastaneler hem güvenli gelmiyor hem de korku veriyor kontrole gittiğim zaman bile sırtımdan soğuk terler boşalıyormafoldumben

kızlar 3 aydır depresyon ve anksiyete tedavisi görüyorum.. yazdıklarınızın hepsini hatta fazlasını anskiyete ile beraber yasadım. Allaha şükür artık iyiyim oldukca ama tedavim devam ediyor. 1 bucuk ay tamamen iyileşmek için erken ama kıpırtılar baslamalıydı bence. doktoruna hiç bir fark olmadıgını söyledin mi canım? ilacı yada dozunu değiştirmesi gerekir. hangı ilacı kullanıyorsun peki? ben cymbalta 90mg alıyorum ayrıca desyrel ve atarax da kullandım. uykusuzluk sorunum dısında pek ciddi bişiyim yok. bir de bu tedavide iyi doktor cok önemli, doktorundan memnun değilsen hemen değiştir. iyice arastır, iyi bir doktora git.. tedavi olmayan arakadsım, acilen teadvi olman lazım. ben de aylarca yasadım bunları.. 20kilodan fazla verdim öldüm bittim resmen, çevremdekileri kahrettim. şimdi keşke bu kadar gecikmeseydim tedavi için diyorum bosuna acı cekmişim diyorum kızlar şunu unutmayın, ne yaşadıysanız yaşadınız, ne yaşattılarsa yaşattılar size.. hatanız olsun olmasın siz değerlisiniz.. önemlisiniz.. bu hissettikleriniz, bu ruhunuzda açılan kara delik, bu film şeridi gibi kopuk kopuk gözlerinizin önünden geçen geçmişiniz, insanların sizi sevmediği, gereksiz ve zararlı oldugunuz fikri.. bunlar koca bir aldanma! bu hastalık sizi pençesine aldı ve oyun oynuyor sizle.. bu yaratıkla mücadele edin ne olur. hiçbir şeye benzemez bu illet, en beter mide ağrıları, böbrek, diş agrıları, dogum sancıları hiç kalır yanında.. güneş hiç doğmayacak gibi yasamak ne demek iyi bilirim. her sabah yataktan lanet ederek kalkmak, gölgemden korkmak, hep kendimi suçlamak, sanki dünya benim yüzümden pis, yaşanması zor bir hal almış sanmak ne demek çok iyi bılıırım. o yüzden sizi çok iyi anlıyorum.. ama gelin kendinize bir iyilik yapın ve kurtulmak için çabalayın.. pişman olmayacaksınız..

akıl hastası değiliz sonuçta değil mi, ben 7 senedir uluslararsı bir şirkette çalışıyorum onlarca ödülüm var, söylediklerinize anlam veremedim. sanki depresyonda olan insanlar hatattan kopuk sürekli üzgün bitkin bakımsız mı geziyorlar sanıyorsunuz. evime gelin bir tane toz bulamazsınız, yemeklerimi asla aksatmam, hele ki annelik duygusuyla çocuk buyutmek bambaşka bir duygu olsa gerek. evet hamilelik süreçlerinden ve çocuk yetiştirmektan haberim var canım.

2oli yaşalrın başlarında özel kurumlarda iş sorunlarıyla uğraştım.. Hatta uzaktan ama derince bir aşk acısı yaşadım.. Güçlü kuvvetliydim ozamanlar.. Başka bir şehirde çalışırken, lojmanda kalmamdan ve o şehirde birlikte yaşadığım ablam ve eniştemden kaynaklanan hafif bir depresyon başlamıştı, hissediyordum. Ama kesinlikle hafifti. Tahammülüm vardı ozamanlar.. Kesinlikle vardı.. Keşke ozamanlar bazı şeylere çok tahammül etmeseydim.. Evlendim;evlilik konum, aile sorunları oldu. işten ayrılmış evde oturmaya başlamıştım. Babam uzun süre hastanede yatmıştı, bu zor süreçte hep yanında olmuştum. Ablamın biri eşinden ayrılmış ve etrafa zehir saçıyordu, ben de nasipleniyordum.. Eski eşin ailesi habire laf sokuyor, dibimizden ayrılmak istemiyordu.. Eski eş duyarsızdı, sevgisini belli etmezdi.. Kendimi yalnız hisseserdim.. Ama tahammülüm vardı ozamanlar... Vardı kahretsin.. Boşandım tam oldu.. Tepetaklak oldum.. Sonra birini sevdim, o da terk etti.. Tepetaklaklılılığım 4 yıldır devam ediyor.. Sanıyorum ki ben artık iflaf olmam... Esksii gibi değilim.. Sorunlara tahammülüm kalmadı.. İhmalkarlık var hep.. İnsan içine çıkasım gelmiyor.. Kişiliğim bu sanıyorlar iş arkadaşlarım. Oysa depresyondayım... Ondna bu kadar suskunum insan içinde.. Buduurmla mutlu olmaya depresyonumla barışık olmaya çalışyorum, aksi halde kendime olan az güvenim de gider.. Kendimi her halimle en kötü halimle sevmek ve elimden tutup kaldırmak zorundayım... 2 yıldır İlaç alıyorum fayda etmiyor.. Zararı dokunmuyor en azından.. Daha önce hangi ilacı kulandıysam yan etki yapmıştı.. Depresyon yıldan yıla her sorunda artıyor.. Çare bulamıyorum.. Böyle olmak istemezdim.. Tam kritik çağda boşanma oldu,30 yaşında. Belki de bunun belki de başka şeylerin kimbilir nelerin.. meyvelerini topluyorum.. Ne bileyim o boşanma olmayacaktı.. Hadi o oldu.. E.. beni terketmeyecekti.. Hadi E.. terketti.. Güzel ömür boyu sürecek bir aşk bulmalıydım.. Neyseki artık kamuda işim var .. İstediklerimi alabiliyorum. Aileme yakınım.. Ailemle aram düzeldi.. Kendime ait yalnız kalabildiğim bir evim var... Eskiden bu şartlarda yaşasaydım kesinlikle daha güçlü olurdum şimdi.. Ama gel görki ben yıkık bir bina gibiyim artık..

Ben de 10 yıldır bu hastalığın içindeyim. Tam olarak sıyrılamıyorum birtürlü. Bu hastalığa yakalanmadan önce okadar çok güler kahkahalar atardım ki, çok enerji dolu pozitif bir insandım. Ancak şuan bu halimden eser yok. Çok çok olumsuz bir insan değilim ama beni etkileyecek çok komik olan şeyler dışında pek birşeye gülemiyorum:)))))))))))))) Ben de depresyon başlangıcı olarak başlamıştı, sonra anksiyete oldu buna bir de pa eklendi:))) İlaç kullan iyi ol tedaviyi tamamla. Birkaç ay ilaç içmeden yaşa. Snr en ufak bir üzüntüde yeniden başa say, yeni bir doktor arayışına gir bu sefer olacak de. Aynı şeyleri yaşadım durdum senelerdir. Ben de depresyon hastası bir annenin çocuğuyum hatta evleneli 4 yıl oldu. Depresyon hastası bir kayınvalidenin geliniyim ve eşim de depresyon hastası görümcem de. kaydirigubbakcemile3 bir de bu aralar bebiş düşünüyoruz bebişimize geçmez inşallah bu rahatsızlık. Allahım çok zor bir durum, hepimize acil şifalar versin, Hayata güzel bakış açıları versin, dayanma gücü versin. :Saruboceq:

Allah hepinize sifa versin.

beni kötü hissettiren şeylerden kaçmaya çalışıyorum. bazen de sıkıntımı yok sayıp yaşamaya devam etmeye çalışıyorum. bazen kendini kandırmak işe yarayabiliyor. başlarda çok zordu kendiniiyi olduğuna inandırmaya çalışmak. acıda verdi, inkar edemem ama mutlu olmayı hakettiğime inanarak mücadele etmeye çalışıyorum. kendimi iyi hissetmeyi hak ediyorum. kendimi iyi hissederek geçirebileceğim anlarımın ellerimden kaymasını istemediğime karar verdim ve mücadeleme devam ediyorum. perşembe günü kontrolüm var bu arada ve son 1 ayda gösterdiğim ilerlemeyi doktoruma anlatmaya sabırsızlanıyorum... küçük bir de öneri:sizi üzen anları, anıları fazla düşünmeyelim. çünkü bugünler de bir gün gelecek birer anı olacak, bugünleri güzel anılarla doldurmaya çalışalım... B

çok zor.. ama zamana güvenmek tedaviye inanmak dısında şansımız yok bana doktorum tedavi sorunlarını yok etmez ama onlarla başaçıkabilecek gücünü geri getirir demişti.

bende depresyondayim nerdeyse bendede 1 sene olacak.. bende bir türlü atlatamadim bu illeti... A

bende yeni basladim tedaviye ben cok kötü seyler yasadim bu hastaliga iyice battigimi farkettim ama sanki cokmu gec kaldim hissi var icimde hep. Nedense birtürlü yardim almaya cesaret edemedim. Yasadigim sorunlar hakkinda konusmak cok zor zaten doktorumada hepsini acilmam imkansiz gibi belki daha yeniyim ondan bilemicem. Doktorda az bucuk sorunlarim hakkinda acilinca ordan eve dönerken cok ama cok pisman oluyorum anlattigima icime pismanlik cöküyor neden anlattim diyorum kendi kendime huzursuzluk sariyor icimi ve o gece hic uyuyamiyorum kafamda hep neden anlattin bu saklanmasi gereken konuydu diyorum merak ettigim sizlerdende böyle durumla karsi karsiya kalan varmi? Benim 7 seansim protokoll icin konusmalarim oldu asil tedavi süreci baslamadi daha aceba basta böyle olup sonradan gecici bir durummu zaten simdilik konusmalarimi protokoll yazacak olan doktorla yapiyorum asil tedavim kendi doktorumda basliyacak. Allah hepimize sifa versin

catharsis, iyi niyetlerin önerilerin ve yakınlığın için teşekkürler dua'nın gücüne bende inanırım ve tabiri caizse sürekli de ediyorum dediğin gibi keyfe keder bu hastalığa yakalanmadık elbette gerçekten zor günlerdi ve sanki hiç bitmeyecek gibi toparlanıcam dedikçe üstüne eklenenler iyice umudunu kaybettiriyor insana ama bir yandan da yaşanılması gerekiyormuş ki yaşadık diyebiliyorum yanlız şu aşamada gerek forumlardan takiplerimde gerekse yakın çevremde görebildiğim çok iyi bir doktorla karşılaşan sanırım yok bu beni biraz daha tedaviden uzaklaştırıyor yanlış teşhişler, yanlış ilaç tedavileri daha kötü yapar diye de korkuyorum ooffff:çok üzgünüm:

bende teşekkür ederim catharsis yine kötü bir gündü ağlama krizi peşine kendimi sakinleştirebileceğim tek şeyi yaptım ve uyudum yeni uyandım hatta yarın başlayacağım diyorum hayatıma yeniden şekil vereceğim olmuyorrr... sabah oluyor canım kolumu kıpırdatmak istemiyor gerçekten tedaviye ihtiyacım var, buna eminim umarım bir an önce iyi bir doktor bulurum

Kızlar depresyon tedavisi uzun sürer. En az 3 mümkünse 6 ay kullanmak gerek ilaçları Kullanırken psikolojik destekte almak gerekir. İlaç kullandığında kişinin tahammül düzeyi yükselir. Kişi kendi kendinin de terapisti olabilir. Kendiniz için bir şeyler yapın Zhininize söylediklerinizin tam aksini uyumadan önce defalarca söyleyin. Bu sayede uykuda iyi şeyler öğrenin. Duanın, iyi niyetle yapılan temennilerin gücüne inanın Kısa yürüyüşler yapın Doğal beslenin. Pozitif kitaplar okuyun... İçinizi karartmayın. İlaçlar iyi gelmiyorsa değiştirin. Durumunuz yoksa önce devlete olmasa paranızı biriktirip çook iyi bir uzmana gidin. Psikoloji her şey... D

kullanılan ilaç ismi vermek ne kadar doğru bilemediğimden yazmadım buraya... aslında ben de anksiyete tedavisi gördüm ve o da gerçekten çok sarsıcı bir hastalık. hatta hala bitti artık da diyemiyorum. ancak yaşadığım sorunlardan dolayı depresyon tedavim öne alındı bi nevi. ilk 3 hafta beklenen gelişmeyi göstermeyince zaten dozu da arttı ilacımın. aslında hiç ilerleme yok diyemem ama aniden birdenbire üstüme çöküverecek gibi oluyor bazen gök. ve gerçekten tüm hayat böyle yaşanmaz ben de farkındayım. düşünmemek için kendimi boş bırakmamak için sürekli oyalancak bir şeyler arıyorum. ama bunlar hep oyalanmak için zevk aldığım da yok yani ömür boyu bu yası taşıyamam diyorum, kafamı farklı şeylere yönlendiriyorum ama bu sefer de yaptıklarımdan zevk almıyorum. hayatta yapmayı en çok sevdiğim şeyler bile zevk vermiyor. bundan nasıl kurtulurum bilmiyorum ama kendimce mücadele etmeye çalışıyorum elimden geldiği kadar. zaten bu konuyu buraya taşıma sebebim de bu. ayrıca ilgin ve yakınlığın için teşekkür ederim:) deydey

evet çok haklısın( bende epey kilo verdim verdikçe daha kötü oluyorum yemek istiyorum ama kafamdaki düşünçe şu böyle oluncada yemeği bırakıyorum öyle rahat oluyorumsenağlama

senağlama :çok üzgünüm: deydey

Bende benzer seyler yasiyorum. Zaten ben depresyon hastasi bir anneyle büyüdüm. Zaman zaman iyi oluyorum ama tekrar bana geri dönüyor bu pis hastalik. Bende sürekli evdeyim, canim bisey yapmak istemiyor ama evde oturdukca daha cok sariyor beynimi. Birde bu aralar sunu cok düsünüyorum... acaba seytan mi ugrasiyor? Zaten uzun zamandir hep namaza baslicam diyorum ama oda bir türlü icimden gelmiyor. Annemde hep imanin zayif, dinin icin bisey yapmiyorsun ondan seninle kolayca ugrasiyor diyor. Elbette tiplada ilgili ve tedavi olmak gerek, bende bir dönem antidepresan kullandim ama belki allaha daha cok güvensem ve ölümden korkmasam bu kötü düsünceler vs olmaz diyorum. Sacmaladim mi?

birazcık araştırmayla devlet hastanesinde uygun bir psikiyatri uzmanı bulabilirsin. ben devlet hastanesinde tedavimi oldum ve gayet memnun kaldım. Bi de şu düşünce benim işime çok yaramıştı belki senin de işine yarar: Daha çok genciz ve mutlu, neşe dolu geçirmemiz gereken zamanımızı neden daha güzel bi hale getirmek için savaşmayalım. işte depresyonla savaşmamın en büyük sebebi... buraya yazmadım ama ben de erkek arkadaşımdan ayrılınca bu hallere düşmüştüm. ama kendimin kıymetini zamanla anladım. o insanla bi daha bi araya gelmedik. hala da hayatımda kimse yok ama bunu büyük bir sorundan bir fırsata dönüştürmek de bizim elimizde... B

kesinlikle... boşta kaldıkça insanın aklına olmadık şeyler üşüşüyor... Toxicant

bende sonunda doktora gittim depresyon teşhisi koydu. ilaç verdi ama daha ilaçları içme cesaretini kendimde bulamadım neden dersen, çevrenin etkisinden işte içersen şöyle olursun, böyle olursun, sürekli uyursun, ilaçlara bağımlı olursun daha bir sürü şeylerkafamçokkarıştı K

uzun zamandır internete giremedim ama çok şükür daha iyi hissediyorum kendimi... hala bazı aksilikler var ama ben artık onlarla zaman kaybetmemeye çalışıyorum ve tutunabildiğim kadar, tutunabildiğim yerlerine sarılıyorum şimdilik... burada bana destek olan tüm arkadaşlarıma binlerce teşekkür ediyorum...

elıfecevural hanım bende aynı durumdayım, ılac tedavısıyle bı kac ay ıyı oluom sonra ufacık bır darbede cokus, su ana kadar kendımı oldurmedıysemde oda allaha olan ınancımdandır, bıtkılerle tedavıyı duydum depresyon ıcın bılgısı olan varmı acaba

merhaba... öncelikle şunu söylemeliyim ki hayat çoğunu anlayamadığımız mucize ve mutluluklarla dolu. mutluluğu somut bir şekilde elimizde görmek isterken yanımızdan geçip giden ve asla geri dönmeyecek olan bir çok güzel anı kaçırıyoruz. hayat yaşanmak zorunda olan saatler topluluğu değil;kimi zaman bi parça monoton;kimi zaman bi bebeğin gülücüğünde yakladığın mutluluk;kimi zaman yüreğindeki aşk acısı;kimi zamanda annenin gözlerinde gördüğün umuttur bence. ve her bir saniyesinde seni gözeten İlahi aşkın sahibi.. Yaradılış amacımız.. ondan uzaklaştıkça büyüyen bir dehlize döner hayat.. zamanında benzer şeyleri yaşamış biri olarak yazdım;yanlışım varsa affola... ve son bir şey daha.. eğer bulabilirseniz internetten la tahzen diye bir video var, izlemenizi tavsiye ederim..

kendini meşgul edecek hobiler edinmek en büyük ilaçtır...

canım geçmiş olsun, umarım en yakın zamanda sağlığına kavuşursun. çok zor biliyorum, aynı duyguları zaman zaman ben de hissediyorum. hele son dönemdeki problemlerle kendimi iyice yalnız mutsuz ve işe yaramaz hisseder oldum. evden bile çıkmak istemiyorum, beni bana bıraksınlar, kimse aramasın istiyorum. dilerim iileşiriz bi an önce. sevgiyle kal.

sevgili catharsis yazdığın her şey için teşekkür ederim... kendi adıma ilerlemelerim olduğunu görebiliyorum, sadece gel-git anları olması beni yoruyor şimdilik... aslında inanıyorum ama bu inancım boşa çıkacak diye de korkuyorum böyle düşününce de iyileşeceğime inancım bir anda yok oluyor. sonra tekrar inanmaya çalışıyorum... bu arada haklısın. aslında hastalığımın başlarında arkadaşlarım sürekli yanımdaydılar. yalnız kalıp düşünmemem için hep bir şekilde kendimi normal insanların arasına atıyordum. başlarda çok acı verici. deli gib yalnız kalıp ağlamak isterken, bunun sizi daha kötü yapacağını bildiğiniz için sürekli kendini oyalamaya çalışmak... ama haklısın ne kadar kendmizden bahsedersek o kadar kötü oluruz ama öyle de içine çekiyor ki bizi karamsarlık... ve karşı koymak bazen öylesine güçleşiyor ki... deydey cim, doktorum bana sadece tedaviye gelip bir şeyler anlatmış olamk bile çok önemlidir. tedaviye bir adım atmak aslında tedavinin yarısı... sadece güvenebilmek gerekiyor doktoruna. ayrıca ilaçların seni uyuşturmasından ya da uyutmasından çekiniyorsan bunu doktorunla paylaşınca sana ona göre ilaç verebiliyor. örneğin ben ilacımı günde 2 doz kullanıyor olsam da ekstra bir uyku hali yaşatmıyor. bu ilaçlar bizim karamsarlığımızdan dolayı salgıladığımız hormonların etkisini azaltmak için zaten. en kısa zamanda tedavine başlayacağına inanıyorum. ve catharsis tekrar teşekkürler :) L

merhaba, tam 10 yıl önce ağır ruhsal çöküntü teşhisiyle tedaviye başladım, zaman geçti ruhsal çöküntü depresyon oldu, depresyon anksiyete bozukluğu oldu, üstüne bir de obesesif kompülsif eklendi, en son reçetede yazan teşhisim "dirençli depresyon + anksiyete bozukluğu+ OKB.. mafoldumben 10 yıldır hayatımdan birgün bile tat alamadım, mutluluk bana oldukça uzak görünüyor.. ılaçları kullanıyorum tedavm devam ediyor ama sonucu ne olacak bilmiyorum... senağlama hayat yaşamaya değmez gibi görünüyor ama kendimi de öldüremiyorum kabir azabından korkuyorum... kolumu oynatmaya gücüm yok hevesim yok hiçbirşeye... Sanırım sorunumuz gerekten çok ince düşünen insanlar olmamız, o yüzden her sıkıntı böyle derin işliyor bize.. bu hastalıkla mücadele eden herkese Rabbim şifa versin inşallah... Umberlee

allah askina nasil cocuk düsünürsün iylesmeden.. en iyi sekilde cocuk yetistirmek nasildir haberin varmi? cocuk büyütmek icin saglikli bireyler lazim senin kendine hayrin olmazken bir cocuk dogurmak!!!!!!!!!!!! sasiyorum inan ki!!!!!!! hamilelik... dogum... uykusuz geceler... hastalanmalari... depresyonun en agirini yasarsin.. ne olur iyi düsün.. iyles sen iyi olki cocugunda saglikli olsun bide diyosun ki insallah onunda psikolojisi bozuk olmaz sen böyleyken o saglikli birey olarak yetisirmi cok cok iyi düsün..

merhaba, tam 10 yıl önce ağır ruhsal çöküntü teşhisiyle tedaviye başladım, zaman geçti ruhsal çöküntü depresyon oldu, depresyon anksiyete bozukluğu oldu, üstüne bir de obeseif kompülsif eklendi, en son reçetede yazan teşhisim "dirençli depresyon + anksiyete bozukluğu+ OKB.. mafoldumben 10 yıldır hayatımdan birgün bile tat alamadım, mutluluk bana oldukça uzak görünüyor.. ılaçları kullanıyorum tedavm devam ediyor ama sonucu ne olacak bilmiyorum... senağlama hayat yaşamaya değmez gibi görünüyor ama kendimi de öldüremiyorum kabir azabından korkuyorum... kolumu oynatmaya gücüm yok hevesim yok hiçbirşeye... Sanırım sorunumuz gerekten çok ince düşünen insanlar olmamız, o yüzden her sıkıntı böyle derin işliyor bize.. bu hastalıkla mücadele eden herkese Rabbim şifa versin inşallah... . push ; Umberlee

:çok üzgünüm:iyileşmek için uğraşıyorum sevdiğim insanlarla beraber oluyorum ama olmuyor yine çok kötüyüm, yakınlarıma anlatıyorum ben hastayım diye inanmıyorlar, senin hiç bir şeyin yok diyorlarmafoldumbensen herşeyi kafana takıyorsun ondan böylesin diyorlar. ben bu durumdan nasıl kurtulucam bilmiyorumsenağlama M

vucudum 4 yil aldigi antidepresanlarin yoklugunaalismaya calisiyor hicdohaoldumsmiledar normal oldugunuzu anlarsiniz ohaoldumsmile

uzun süredir depresyondayım bunun farkındayım ama tedavi olamam maddi imkansızlık var devlet hastaneleride 5 dk dinleyip ilaç yazıo gönderio.. acaba özel hastaneler ssk daha az fiyata bakıomu onuda bilmiyorum nese kendimi hiç bi işe yaramaz buluyorum durduk dura ağlıyorum kendi kendime konuşuyorum evde tek başımayım bazen kapıdan dışarı çıkmadığım 1 hafta bile oluo çıktığımdada zaten markete bişiler almaya çıkmış oluyorum.. bi kaç kez kendi kendime çarşıya çıktım ama olmadı olmuo okulum bitti ve ben eve döndüm bir tek arkadaşım yok... asosyallik başladı asla kendime gövenemiyorum sınıfın en aptal insanları şuan çalışırkenken ben okulu bitiridiğimden beri işsizim elimi neye atsam ters tepiyor.. bi kaç iş buluyorum anında aksilik çıkıyor... ve 2 gün önce 7 yıllık ilişkimde bitti napcam ben bilmiyorum

Antidepresif haplara baslayanlar icin bir onerim bu haplar hemen etkilerini gostermiyorlar. 6-8 hafta sonra ancak ruh halinizde bir degisiklik gorebiliyorsunuz bundan once enerji geliyor ama bir mutluluk veya huzur gelmiyor o yuzden cogu hasta hap kullanmayi birakiyor, eger basladiysaniz yardim etmiyor diye birakmayin soyledigim gibi aylar cekiyor.

unfortunate_angel, 10 yıl çok uzun bir zaman.. acaba yanlış tedavi kurbanı mı oldun? şu an yazdıkların hiç iyi şeyler değil. doktorunla bunları paylaştın mı? doktorun inthar olasılıgını hiç kurcalamadı mı? lütfen kendin için birşeyler yap.. böyle olmaz.. başka doktor, başka tedavi... belki de bir klinikte yatman gerek.. yaşın kaç bu arada?

kesinlikle öyle... ilaçlar sonuçta sihir değiller. ya da hayata tozpembe bakmamızı sağlayan gözlük... sadece yoğunluğu hafifletip bizi iten bir tip güç... gerisi bize kalmış... husniyece

sabırlı olmakkk bunları atlatmak için en önemli koşul bu sabırlı olmak ama öyle zor ki...

mrb, depresyon bölümde yazini okudum cok sasirdim gecmis olsun canim. Biraz patadan olacak sorum ama, uyku esnasinda bagirma olayi kendi kendine konusma olayi ve rüyanda gördügün cinsel saldirilarlami alakali tekrar kusura bakma cünkü bayagi özel konu özelden mesaj atamadim yeni üye oldugumdan 100 yorumdan sonra özel mesajlasa biliyormusum buyüzden burdan yazdim... tekrardan gecmis olsun canim

bende yaklaşık 3 aydır depresyon tedavisi görüyorum.. şuan allahıma cok şükür iyiyim.. ama o ilk bir ay intihar bile ettim.. cok şükür bişey olmadı midemin yıkanmasıyla kaldım.. cok ağır bir depresyon geçiriyormuşum 60mg antidepresan kullanıyorum.. yanında sakinleştiricilerim de var.. sinir krizlerine filan girerdim.. 17 yasındayım 1,5 ay içerisinde 50kgdan 38 kgya kadar düştüm.. su bile içemezdm sürekli aç gezerdim zorla annem bişeyler yedirmeye calışırdı ama yediğim zaman direk çıkartıyodum yediklerimi.. yani ölümden döndüm denilebilir.. ama şuan iyiyim ve allahın izniyle dahada iyi olucam.. yavaş yavaş kiloda almaya başladım.. depresyon tedavim 1 sene sürücek.. 1 ayda 2 ayda atlatılıcak şey değil depresyon uzun bi süreç lazım ama sizinde bu süreci en iyi şekilde değerlendirmeniz lazım ben daha iyi olucam ben mükemmelim ben güçlüyüm herşeye karşı ayakta durab ilirim demeniz bi nevi kendinizi iyileşmek için gaza getirmeniz lazım :) D

anladım canım çok sağol en iyisi ben iyi bir doktor bulmaya çalışayım

bende kendi kendime diyorum bunları ama işin içinden çıkamıyorum aklıma gelio. devlet hastanesine gittim ve tıklım tıklımdı en fazla 10 dk ilgileniolar oda ilaç yazıp gönderilio

merhaba, tam 10 yıl önce ağır ruhsal çöküntü teşhisiyle tedaviye başladım, zaman geçti ruhsal çöküntü depresyon oldu, depresyon anksiyete bozukluğu oldu, üstüne bir de obesesif kompülsif eklendi, en son reçetede yazan teşhisim "dirençli depresyon + anksiyete bozukluğu+ OKB.. mafoldumben 10 yıldır hayatımdan birgün bile tat alamadım, mutluluk bana oldukça uzak görünüyor.. ılaçları kullanıyorum tedavm devam ediyor ama sonucu ne olacak bilmiyorum... senağlama hayat yaşamaya değmez gibi görünüyor ama kendimi de öldüremiyorum kabir azabından korkuyorum... kolumu oynatmaya gücüm yok hevesim yok hiçbirşeye... Sanırım sorunumuz gerekten çok ince düşünen insanlar olmamız, o yüzden her sıkıntı böyle derin işliyor bize.. bu hastalıkla mücadele eden herkese Rabbim şifa versin inşallah... deydey

ece ezgi senin cok anlayisli bir anne olacagindan inan hic suphem yok bu arada depresyonda olan insandan zarar gelmez sen otekilerden korknaniknanik . push ;

tekrar teşekkürler catharsis artık hayata tutunmak için her şeyi yapacağım... hayatı zorlaştıran benim bakış açım aslında bunu atlatmaya bakmalıyım bunu hepimiz yapmaya çalışmalıyız. hayatı bir matem gibi yaşamak çok ağır...

Slm Ackreph! Bu arada bende akrepim ve burclarin karektere olan gücüne inaniyorum. Galiba sende öyle ve bilirsin zaten akrepler cok karamsar olur, cok detayli düsünür vs. Bende öyleyim cok ama cok düsünüyorum, tabi calismadigimdan cokta zamanim var kurmaya. Söyle bisey, belki sizlerde yasiyorsunuz, dua edince aklima tuhaf seyler geliyo, artik seytan mi ugrasiyor bilmiyorum. Annem bu aralar mutsuz oldugum icin ve depresyona yatkin oldugum icin beni ve kendisini ümreye yazdirmis. Kismet olursa bir ay sonra gidecez. Ilk duydugumda sevindim ama bir haftadir panik taka benzer hislere kapiliyorum, korkular basladi, icimden diyorum oraya gidersem beni daha cok sykar, ya orda depresyona girersem, ya uyuyamazsam, ya aklima kötü seyler gelirse orda. Tövbe allahim ama artik dinimle bile süpheler geliyor aklima, ya hersey yalansa diye. Hep icimde bir kavga, hani filmlerde olur ya, bir tarafta seytan konusur diger taraftan melek biseyler söyler... Acaba normal mi, yoksa imanim zayif oldugundan mi, yoksa herseye negatif baktigim icin mi? Sacmaladiysam kusura bakmayin, icimden geceni yaziyorum.

tedavim henüz 1.5 ay olmuş olabilir ama uzun zamandır bu şekildeyim. iyi olacağıma dair kendimi inandırıyorum. zamanla geçecek diye düşünüyorum. sonra bir anda yalnız kalınca birdenbire her şey kararıyor sanki. bu aralar iyice yoğunlaştığı için belki de bu kadar ağır geliyor bilmiyorum ama hayat yaşamak için var ve ben bundan tat alamıyorum. her şey inanılmaz derecede anlamsız geliyor. bu günlerin geçeceğine inanmak istiyorum... ve burdan bunları yazdım ki benim gibi durumda olan arkadaşlarla dayanışma içinde olalım. çünkü bu bunalımların bir yan etkisi de bitmez gibi görünen yalnızlıklar... Allah hepimize şifa versin...

arkadaslar inanın hayatın belli donemlerınde ınsanlar bu duygularla bır kere yuzlesmek zorunda kalıyor bazen hayatın en kotu anında bazende hersey gulluk gulıstanlıkken mutlaka bır dra gıdın ıyı bır dra ama tedavavisiz hıc bısı yoktur allahın ıznıyle, kendınız bırakmayın ne olursa olsun bu yasam bıze allahın birlutfu oyle boyle yasayacagız, konuyu acan arkadasım 1.5 ay bu duyguların degısmesı ıcın cok erken ılacların etkı etmesı bıraz zaman alıyor ama sende caba sarf etmelısın bır an once kurtulman dılegıyle