Pandeminin buna etkisi büyük ama beni asıl üzen ve yoran insanların cahilliği. Cahil insan zaten mutlu ama onun cahilliği benim hayatımı etkiliyor. Sosyal medya desen zaten bomboş bir mecra. Sanki herkesin hayatı mukemmelmis bizde problem varmış gibi. Bide zengin gösteriş meraklıları var ki paralarını gözümüze gözümüze sokan, 'haketmediginiz için Allah size vermiyor' diyen. Gelde sinirlenme. Ama herşeyin en temel sebebi maddiyat. Bazı kesim kabul etmesede maddi olarak yavaş yavaş bitiyoruz. Burada, 'nasıl geçiniyorsunuz' konularını okudukça çok üzülüyorum. Çünkü çok kötü durumdayız. İhtiyaç olan herşeyi almanın lüks olduğu ülkede yaşıyoruz ve artık bazen nefes alamıyorum. Geleceğimi göremiyorum, açıkçası gelecektende pek umudum yok artık.

Umutlar tükendi. Millet günü kurtarma peşinde yarın ve sonrası düşünülmüyor bile. Hepimiz aynı şeyleri düşünüyoruz da işte elden birşey gelmiyor

Arkadaşlar merhabalar biraz uzun olucak kusura bakmayın lütfen bana bana bir akıl verin lütfen Rabbim hepimize şifa versin Bende yaygın anksiyete bozukluğu var Geçen sene gittim psikoloji doktoruna ilaç verdi içmeye başladım ama sonrasında ilacı bıraktım Benim ilk anksiyete ile tanışmam 2017 yılında olundu 9 ay kustum 42 kiloya düştüm bütün doktorları gezdim gastroenteroloji kan sonuçları temiz çıkmıştı endoskopi dendi ama korkudan endoskopi ünitesinde fenalaştım iptal edildi Doktor psikolojik olduğu dedi İlaç başladım sonra çevrem ilacı bırak kötü dedi ve bıraktım Bir iyi bir kötü hayatta devam etmeye çalışıyordum. kizim var sun ada 8 yaşında Geçen sene 2022 bir anda panik atak mide bulantısı kusma baş dönmesi her gün hastane sonuçlar temiz doktor psikolojik. dedi ilaç başladı sonra ilacı bıraktım gene bir iyi bir kötü hayatta devam ettim Bu arda birde Vertigo çıktı Geçen ay bir anda kotulestim Kusma ağlama nefes alamam kalp çarpıntısı baş dönmesi yemek yiyemez hale geldim Acile gidiyorum sonuçlar temiz. Doktor psikolojik olduğu ve vücudumun iyice psikolojik olarak çökmeye başladığı söyledi Psikolojik ilaç başladım 1 aydır dışarı çıkmaktan korkuyorum Kızıma kayınvalidem bakıyor Ben yatıyorum yatmaktan kalkamıyorum Annem ve babam ben 8 yaşında iken ayrıldı tek çocuğum Annem de yok babamda yok İkisi de hayatta ama beni arayıp sormazlar Ben ararım acmak isterse açarlar telefonu Babam başkası ile evli Annemin başka biri ile ilişki var Oda benim başıma bela oldu hiç bir suçum yokken Annemin ilişki yaşadığı adamın eşi beni buldu Telefonla bir anda neye uğradığımı şaşırdım kaldım. hic haberim yoktu bile bir ilişkisi olduğunundan dünya başıma yıkıldı bir anda elime kötü fotoğrafları gelmeye başladı Kadın esime cevreme yazmaya başladı eşime çevreme çok mahcup oldum yüzlerine bakamıyorum. hele de eşimin Kolu komşu akraba bana mesaj atmaya beni aramaya başladı kadın herkese mesaj atmış fotoğraf atmış herkes beni arayıp soruyor. annemi ariyorlarmıs ama telefonu. acmiyormus bir anda bunla boğuşmaya başladım annem babam kendileri hasta olunca beni ararlardı Annem gel ben hastayım bana bak der giderim 1 ay bakarım İyi olur kendini toplar evime gelirim 1 hafta zaman geçer akrabalar beni arar sen neredesin annen hasta niye bakıyorsun der. Baktım yanından yeni geldim derim ama annen bize hiç gelip bana bakmadı diyor derler Anneme babama hastayken baktım k tabi bakarım onlar benim annem babam Onlar beni arayıp sormasada bakarım İşleri bitince beni kimse aramıyor Anneme nasıl evli biriyle birlikte oluryorsun dedim Ve beni hayatından sildi Babam aramaz annem aramaz bu hayatta tek savaşmaya çalışıyorum 1 aydır ataklar kusmalar baş dönmesi evden cikamaktan korkuyorum evde yanlız kalıyorum Ağlıyorum içimde çok sıkıntı var ilaçları içiyorum. Yoruldum. cok. yoruldum M

Yazılanları beğenirken ciğerim soldu vah bize vahlar bize. Beni en çok üzen de depremden, selden kader gibi yazılması. Evet zamanı bilinemez ama deprem değil bina öldürüyor, dere yatağına usülsüz yapılan evler öldürüyor. Resmen Çin malı insanlarız üçüncü beşinci kaliteyiz, bir Avrupalıya bakıyorum bir de bizim insanımıza biz yaşıyor muyuz diyorum. Bir diğer isyanım da pahalı ama kalitesiz gıda tüketmeye, dünyanın en kötü ekonomisinde dümdüz peynire yüzlerce lira ödüyorum ama neden yapıldığına dair en ufak fikrim yok! Bütçeme göre, görece iyi olanı tüketmeye çalışıyorum kendimce. Her gün daha da kötüye gittiğinden eşim de ben de koyverdik, günlük yaşıyoruz. Hele ben ne görsümse almaya başladım bir daha bu fiyata bulamam diye. İçimizden geçtiler, geçiyorlar Allah sonumuzu hayır etsin.

Her geçen gün çok çok daha zoruna uyanıyoruz. Alım gücü öyle düştü ki nereye kadar böyle gidecek bilmiyorum. Çocuğum için çok endişeleniyorum... Sizce umut var mı? Bir şeyler düzelecek mi?

Gerçekten çok kötü zamanlar geçiriyoruz. Ne zaman feraha kavuşulur bilmiyorum. Bi umudum da yok maalesef.

Benim umudum yok maalesef

En son ben de ekonomi ve siyaset muhabbetinden başka muhabbet duymadım açıkçası. konular sürekli dolandırıcı, açgözlü insanlar. o şu yolsuzluğu yapmış, o bu vurgunu yapmış, o bilmem kaç tane yerden maaş alıyormuş. bilmem kim torpille haketmediği yerlere gelmiş. bilmem kim malı hamuduyla götürmüş... tamam alışalım gitsin madem böyle bir ülkede yaşıyoruz yüzlerce yıldır. konuşup konuşup ne geçiyor elimize. bari kendi hayatınıza bakın. olaylar bir yandan, insanların kalitesizliği bir yandan ben de tozutacağım yakında. bazen ölene kadar nasıl vakit geçireceğim inanın bilmiyorum. M

O insanlar gerçekten neyin kafasını yaşıyor bilemiyorum? Hani şu siz eskileri bilmiyorsunuz? İlaç kuyrukları, yağ kuyrukları diyen insanlar şimdi gayet gönüllü fakirleşiyorlar. Bir de yarabbi şükür diyorlar. Çok değil 4-5 yıl öncesi bile şimdiye göre mükemmelmiş. Sorsanız çoğu da siyasetten, ekonomiden anlamayan insanlar. Yaşamayı sadece peynir yiyebilmekten, meyve alabilmekten ibaret görmek, hayatı hiç anlamamaktır. Üzülüyorum gerçekten, bu dünyaya kişisel ihtiyaçlarımızı güç bela karşılamaya, sadece boğazımı doyurmak, mecburi giderleri karşılamak için yaşamaya gelmedik. Dünya'nın nimetlerinden faydalanmak bu değil. Yaşamayı bundan ibaret gören insanlara üzülüyorum ben.

Dün bugünden daha ucuz, yarın bugünden daha pahalı. Artık hayat felsefem bu

Yalnız değilsin bir ülke seninle aynı şeyleri yaşıyor ne olursa olsun ümidini yinede kesme

Katiliyorum kesinlikle, bu yil neler oluyor anlamadim. Bizde bide toplumsal sorunlarin getirdiginden daha fazla bireysel seyler de oldu. Yil basladigindan beri bi durulmadi. Once enistemde son seviye beyin tumoru oldugu anlasildi, ameliyet %90 riskli dendi, onu oldu ama tum aile panik. Neyse o duzeldi. Sonra annemin, dayi diye cagirdigim ve cok yakin oldugumuz kuzeni kanser oldu, hemen 3 ay sonra da vefat etti. Tum aile yikildi. Sonra kuzenlerimden biri ve onun esi cok buyuk bir trafik kazasi gecirdi, biri yogun bakimda 3 hafta kaldi, yine hop oturup hop kalktik. Sonra teyzem cok agir depresyondan 1 ay hastaneye kaldirildi. Sonra en yakin arkadaslarimdan biri travmatik bir sekilde aniden bosandi. Gecen duydum, kuzenlerimden biri bosanmis. Diger bir kuzenim avukatti iyi bir sirkette, depresyona girip isi birakip ailesinin yanina donmus. Dunde annemin baska bir kuzeni beyin tumorunden vefat etti. 1 hafta duruldugumuz olmadi. Ben yurtdisindayim ama herseyden cok etkilendim ve etkilenmeye devam ediyorum tabiki. Telefonumun hicbir zaman pozitif haber icin calmayacagini biliyorum. Cok kotu bir haber olmasada insanlar ekonominin kotulugunden, insanlarin cahilliginden, gocmen sorunlarindan konusmak icin ariyor. Tek bir pozitiflik yok hayatimda senenin basindan beri

O kadar haklisiniz ki. Özellikle su aralar depremler, seller, yangınlar herşey üst üste geliyor ekonomiyi hic söylemiyorum bile. Kendiniz için birşeyler yapin. Ben inşallah pazartesi spora başlamayı düşünüyorum mesela. Bir de en huzurlu hissettiğim zamanlar kuran okuduğum zamanlar oluyor ❤. Canım sıkkın mesela ya da ufak bi meseleyi kafaya taktim, kuran ı özellikle türkçe meali ile birlikte okuyunca içim huzur doluyor. Canımın sıkkınlığını unutuyorum.

Al benden de o kadar bu aralar çok mutsuzum. Gerçi benim sebebim çokta.

Şu an enflasyon yüzde 150. Maaslara zam en fazla yüzde 40 - 45. Tabi ki fakirleşiriz. Gıda çok pahalı asıl bel büken kiralar ve gıda. Peynir olmuş kilosu 250 tl. 4 kişilik aile peyniri gıdım gıdım yese 1 hafta belki yeter. Sadece peynir masrafı ayda 1000 tl. Varın gerisini hesaplayın. Bu gidişle emekli olduğumuzda büyük şehirde ev yoksa hiçbirimiz oturamayacağız. Herkes ya köyüne dönecek ya da bazıları zamanında şanslı ve akıllı olup iyi kötü bir arsa almışsa üstüne prefabrik ev yapıp sade hayat sürecek. Bunlara ekonomi yüzünden sahip olamayanlarda maalesef sürünecek. Şu an kimse çalışmak istemiyor. Çünkü çalışarak sadece boğazından yemek geçiyor bir de dört duvarda kalıyorsun. Eskiden insanlar tatile giderdi, gezerdi, mal mülk sahibi olurdu, çocuklarını okuturdu, bayramda kurbanini keserdi dağıtırdı. Şimdi antrikot, pastirma, biftek yiyen kaç kişi? Bunlar bizim toplumda lüks gıda. Ama Avrupada bunlar normal yenmesi gereken gıda. Avrupa'da en kral antrikotu, pastirmayi asgari ucretli de yiyebilir. Bizde nerede.. 100 gr kıyma alinca et yedik oluyoruz. İlişkiler de yok artık. Sosyalleşemiyoruz. Bir cafede bir dilim pasta ve bir kahveye 150 tl vermek artık yürek ve bütçe istiyor. Eve çağırmak istesen o da dünya masraf. Artık çekirdek aileler bile yakınım gelmesin diye kimseyi arayıp sormuyor. Kuru çay ikram etmeye utanıyor insanlar. Türk kahvesi olmuş zaten 100 gr, 40 tl. Bir pasta, kurabiye, tuzlu kurabiye yapmaya kalksan yumurtanın olmuş tanesi 3 tl. Bir de fabrikasyon yumurta bu. Süt, yoğurt inanılmaz pahalı. Geçen gün c vitamini takviyesi alayım dedim. 200 tl olmuş. Sadece suda eriyen vitamin bu. Bir insanın umudunu alırsan geriye bir şey kalmaz. Yaşayan ölü gibi olur mazallah. Ülkenin en az yarısı bu halde. Kimi saklıyor kimisi de artık numaramı yapacağım diye bosvermis. Bu ekonomik fakirlesme ne zaman bitecek bilen bana da söylesin. Artık sadece yaşamı idame etmek için çalışmaktan bıktım. Ot gibi yaşayıp ot gibi ölmemeliyiz. Zaten çocuklu ailelere de ayrı üzülüyorum. O çocuklar yeterli beslenemiyor. Daha 37 yaşındayım ama bu ülkede 87 yaşında gibi hissediyorum. Umarım en kısa zamanda en azından şu gıda enflasyonu biraz düşer. Üretim artar da millet nispeten ucuza dengeli beslenebilir.

En basitinden kızıma damla aldım. Geçen sene 110 tl aldığım damla bu sene 300 tl. İsviçre'den arkadaşımız geldi. Adam diyor ki "Allah Türkiye'de yaşayanlara sabır versin. Para yetiştiremedik" İsviçre'de yaşayan adam diyor bunu. Avrupa'nın en kıymetli paralarından biri ile geçinen. Yurtdışı basını zaten "Türkiye iflas etti" diye çoktan yazmış. Yaşamıyoruz, çile çekiyoruz.

Eskiden bir şeyi almaya karar verdiğimiz de, seneye alırız ya şu an acelesi yok derdik, bakın seneye diyorum Şimdi paran yetiyorsa hemen al diyoruz kendimize. Yani insanlar fakirliğe alıştı, garipsenmiyor, pahalılık. Psikolojik olarak halk iyi durumda değil, acı tarafı psikoloğa verecek para da yok, böyle böyle insanlar sıyırdı. Şampuanım 100 lira olmuş nerdeyse, yahu saçımı istediğim şampuanla yıkamak bile lüks olmuş. Röfle 2500 TL kaç zamandır yapamadığım için diplerim almış başını gidiyor, yani ben bakımlıyım da şartlar elvermiyor Velhasıl kelam bende sıyırdım

son 3-4 yıldır derken gerçekten yıprandık, tüm bu zor zamanları geçirmeye çalışırken üstüne geçinmek çabası da eklenince herkes dibe vurdu, inanın ben de aynı ruh halindeyim, sanırım çok fazla sayımız, emin değilim ama sanırım bir çoğumuz depresyondayız ve tanı koyduramıyor tedavi falan da olamıyoruz, bir değil bir çok nedenle geleceğimizi göremiyor ve huzurla uyuyamıyoruz, çözüm zaten yok, uzun bir müddet bir şeyin değişmeyeceği de belli... yani topluca düşüyoruz her anlamda...

Haber izlemeyi bıraktım uzun zamandır. Bazen öyle gündemden kopmayayım diye netten bakıyorum. Film açıp izliyorum. Gün geçtikçe kötüye giden ekonomi vs. Zaten günlük hayatta yeterince hissettiriyor kendini. Ne bileyim hiç yaşam enerjim kalmadı. Siz daha zor günlerden geçmişsiniz. Allah hepimizin yardımcısı olsun. Galiba herkes aynı duygularda. Gayet normal ülke koşullarında haliniz.

maalesef bu gerçek benim çevremde de mutlu tek insan kalmadı A

Konuyu açtığın günün sabahı eşime söyledim aynı şeyleri, demekki böyle düşünen bir tek ben değilmişim Eşime dedim, aslında baktığın zaman 2016-2017 senelerimden pek farkım yok çok şükür baktığım zaman herşey aynı gibi dururken beden böyle mutsuzuz yaşama enerjisi yok, hep bir düşünce canım birşey yapmak istemiyor Bu durum bende aslında pandemi dönemi değilde ondan sonra başladı yani 2021 den sonra. Hatta ben hep aşılara bağladım enerjimizi aldı eskisi gibi değiliz diye ama ekonominin de etkisi çok tabiki İki kişi çalışıyoruz, eşimin maaşı normalin üstü ama neden hala birşey alırken elli kere düşünüyorum? Önceden ev aldık, eşyalarımızı değiştirdik, durmadan gezerdik, dışarıdan yerdik, kızıma ayrı bana ayrı hergün kargo gelirdi Şimdi evet eşya alınıcak yaptırmak istemiyorum ama zamlanıcak diye yaptırıyoruz. Kızıma kıyafetleri küçüldüğü zaman alıyorum, kendime bakım ürünleri vs gibi şeyler almıyorum sadece yüz kremi. Dışarıdan yemek işini baya azalttık Bunlara rağmen maaş yetmiyor hiç birşey anlamıyorum Birde insanlarda genel bir mutsuzluk var ya gerçekten hiç birşey eskisi gibi değil

Hissettiklerinizi birebir yaşıyorum. Eskiden geleceğe dair planlarım vardı. Şimdi sadece günü yaşıyorum. Ama bende bu durum tuhaf bir pervasızlığa yol açtı. Yani az para değil daha çok para harcıyorum. Nasılsa bana büyük şeyler almak başarmak imkansız, o zaman bari harcayayım mutlu olayım diyorum. Gene arada altındı bilmem neydi halka arzdı yatırım yapmaya çalışıyorum ama içim rahat etsin diye. Her ay Sgk primimi bile öderken aklımda şu var emekliliği görebilecek miyim?:) Gezmek istiyorum, yurt dışına gitmek istiyorum ama şu aşamada mümkün değil. Bir şeyleri yapamayacak, başaramayacak olmak artık canımı acıtıyor. Artık haber izlemiyorum, ekşi sözlüktü twitterdı bakmıyorum bile. Çünkü empati yeteneği fazla gelişmiş bir insan olduğumdan çok etkileniyorum. Hatta yeni bir dizi film izleyecek bir enerjim bile yok. Daha önceden izleyip sevdiğin şeyleri izliyorum risk almamak için. Böyle ufak tefek şeyler işte.

Merhaba kızlar Bir tek ben de olmadığına eminim. Pandemi dönemi bile daha iyiymiş diyorum. Her gece yıl etrafımdaki herkes ailem daha kötüye gidiyor, dışarıdan biseyleri yürütüyoruz gibi gorunsede maddi manevi çöküşe girdik. Ve alıştıra alıştıra oldu bu yüzden huzursuzlugumuz fakedilmeden yerleşti Ekonomi daha kötüye gitti bu süreçte malumunuz hersey çok pahalı oldu kişisel bakım için tercih ettiğim çoğu şeyden vazgeçmek zorunda kaldım en başta, insan kendi öz bakımını dahi yapamaycqksa niye çalışıyor değil mi, evlenen arkadaşlarım oldu bu süreçlerde, geçen biriyle konuşuyorum yok aynı tadı alamıyoruz sabah huzursuz uyanıyorum diyor bunu söylediği gün başka bir arkadaşım hiç iyi hissetmiyorum. Eskisi gibi tad alamıyorum. Diyor. Düşündüm tek değilim. cok yıprandık. Pandemjden sonra deprem bizi yıktı geçti zaten. ruhsal olarak hayata tutunmak zorlaştı. maneviyata yöneldik dünya saçma gelmeye başladı. instagramdaki gösteriş meraklısı herkesi ama herkesi takipten çıktım. Gösteriş, şatafat için yaşayan bir neslin içinde olmaktan mutsuzum kendi mutluluğumu göremeyecek kadar etkiliyorlar insanı. Bir yandan Henüz acı dert görmemiş insanlar oturmuş acı yaşamış depresyonla savasan insana motivasyon videosu çekiyor.. psikologların işini devralan binlerce etkileşim meraklısı insan. Bu insanlar sadece sosyal medyada değil etrafımda da var, Evet belki akil veriyor destek oluyor neden bu kadar tepkilisin diyebilirsiniz. Hayatında hiç acı görmemişler gelmiş şunu şöyle neden yapmadın böyle yap, bak tatlım kendini böyle şey yapma.. Sıkıntılı olduğum zamanlarda bu insanlar beni daha çok geriyordu ve insan içine çıkmak istemiyordum artık. Çok şükür artık insanlra dert anlatmıyorum kimse bilesiyimi bilmiyor en güzeli buymuş. Senin enerjinden faydalanan çok oluyor ne demek istediğimi akıllı kadınlar anladı. Tabiki iyi niyetle gerçekten yardımcı olanlar da var. onlari da anlıyoruz biz kadınlar. Yani artık daha az şey anlatan, ve şükreden insana olmak istiyorum. Ama ge4cekten günden güne kötüye gidiyor memleketin insanının hali üzülüyorum. Sel deprem ekonomi savaş, şehitler... biz ne zman ülkedeki feraha kavuşcaz. Dertsiz tasasız cocuklugum çok özlüyorum. Yine sıkı ti cekiyorduk belki ama daha mutluyduk. Bir aradaydik. Akrabalık ilişkileri de azaldı. Akrabalar siyasetçi oldu her biri. Bir ortamda düzgün muhabbet yapılmıyor ya ekonomi ya siyaset. Çok nadir normal muhabbet oluyor. Neyse geleyim mevzuya herkesin bu aralar kötü hissetmesini neye bagliyorsunuz? Ortaya karışık yazdım dertlesyim dedim canım benimde çok sıkkın çünkü.

Birde eskiye göre psikolojik rahatsızlıklar arttı, stres herkesi mahvetti, özellikle 80 li nesil ve 90 lilarin başlarında doganlar o yılları çok özlüyoruz. Kavga gürültü yine vardı ama neydi biliyormusunuz icimizde umut vardı. umutluyduk ya agliyorduk ama gulmeyi de biliyorduk. aile piknikleri vardi. Aksam oturmalri... simdi a. an kimse kimseye gitmesin. masraf diyoruz herseye. buyuyunce şöyle olacak böyle olacak diyorduk. su mesleği yapacaktık. Belliydi. Umut vardi. Ülkenin gündeminden kimse kendi hayatına odaklanamıyor ki.. canım ülkem yeter analar ağlıyor çocuklar ağlıyor, geçen bir video izledim çocuk 6 yaşında siyaset uzmanı olmuş. Savas etrafimizi sardi bugun azerbaycan agliyor... Allah aşkına sofrasında peynir olmayan var et zaten ruya.. Afrika'daki manzaralar bize artık uzak ve yabancı değil.. neye üzüleceğini şaşırır mi insan. Seni üzen ne diyorsunuz ya.. sizce ne üzüyor beni sizce ne üzüyor sizi

Cehalet mutluluktur!

Ben su sebeplerden oturu yurt disina tasindim ama burdanda eski tadi alamiyorum. Hayat o kadar renksizlestiki. Ne eski iliskiler kaldi ne eski umutlar. Insanlarin akil verme konusuna gelince sonuna kadar katiliyorum. Herkes akil hocasi olmus karsisinda kucuk cocuk varmis gibi yonlendirmeye calisiyorlar. Heleki yasadigin síkíntílí donemlerden haberdar iseler vay haline. Baskalarinin hayatini malzeme haline getirmek bazi insanlarin en favori hobisi gercekten. Ben mutlululugumu cocuklarimdan aliyorum. Su aralar beni mutlu eden tek sey onlar cunku. Guzel bir isim var ama hayatimda yasadigim bazi seyler isimden zevk almamada engel olmaya basladi. Uzerine golge dusmeyen tek mutluluk kaynagim cocuklarim. Gece yanlarina uzanip onlari koklayinca dunyalar benim oluyor :)))

Bence de temel problem maddiyat. Sürekli ev sahibi-kiracı kavgası, herşeye zam, ev-araba ihtiyaçları almanın zorlaşması, iş bulamamak, mülteci akını, emeğin karşılığının olmaması, sosyal medyadan millet kendi hayatını izleterek zengin olduğunun havasını atması, kalitesiz insanlar... hangi birini sayalım. Ne biçim çağa denk geldik. Zor dönem dediğin 1 bilemedin 2 sene olur. 2016 dan sonra ipin ucu kaçtı. 7 senedir herşey kötü. İnsanın sabrı, umudu mu kalır. Pozitif olmayı sevdiğim için tamamen kendimi bırakamıyorum. Hayat felsefem hala birşeyleri başaran varsa sende yapabilirsin vazgeçme. Kendime hedefler koyup başarmaya çalışıyorum. İlahi adalet tecelli edecek diye avutuyorlar. Ordan da birşey yok...

Bilemiyorum düzelir mi, umutsuz değilimdir ben genel olarak. Hayatta her zaman mutlu olunacak bir şeyler vardır diye düşünürüm. Ama bu benim yapım yani, olaylardan çok etkilenmemeye çalışırım. Misal deprem konusu,99 depreminde de 6 şubat depreminde de ilkyardıma giden ilk kişilerden biriydim. Gördüklerimi başka birisi görse kendine gelemezdi, ben sağlam durmayı başardım. Çok arkadaşım dayanamadı geri döndü mesela, katlanamadı ortama vs. Çıkmayan candan ümit kesilmezmiş hesabı, bu dünyaya madem geldik, o zaman en iyi şekilde değerlendirmek görevimiz, herkes de buna göre yaşamalı bana göre. Oturup da ekonomik kriz var, pandemi var, deprem var ölüm var diye düşünmenin kimseye faydası yok, herkes başının çaresine bakmalı bir şekilde.

burdan nasıl bir şifa bekliyorsunuz psikiyatriye ve psikoloğa gitmeniz gerejik B Bir

Cumartesi akşamı için arkadaşlarla yemeğe gidelim dedik. Normalin bir level üstü birkaç yer var gidebileceğimiz hepsi de alkollü mekan. Hiç birinde rezervasyon için yer bulamadım. Sonuncu yeri ararken umudum kalmadıydı artık. Telefonu açan görevli bana dedi ki son iki masam var birleştireyim buyrun gelin dedi. Şaka gibi, koskoca büyükşehirde yemek yemeye yer bulamadım resmen. Ülkenin bir tarafı yangın yeriyken, lüks restoranlarda yer yok. Bir taraf gitgide fakirleşirken, diğer taraf içler acısı. Neye üzüleyim ben de bilemedim. Bu memleketin işçisi emeklisi, emekçisine yazık.

benim ailesinden dolarla para alan arkadaşlarım bile ülkeye geldikleri ilk zamanla şimdiki zamanın alım gücünün çok düştüğünü söylüyor. o arada dolar kaç katı oldu. öğrenci halimle para biriktirip arkadaşlarımla tatillere giderdik. her şeyin fiyatı dolara endeksli diyorlar yalan dolara bir de türk enflasyonunu uygulayın. geçen özel üni fiyatlarına baktım geçen sene 5 bin dolarken şimdi 10 bin dolar. 60a aldığım arabanın değeri 500 olmuş. aldığım tabağa sevinir hale geldim. kira zaten imkansız eskiden insanlar kira öder gibi ev sahibi olurdu şimdi kredi öder gibi kira. maaştan çok olan var. 3 dilim kuzu pirzola aldım geçen 350 tl tuttu. ne haddimize dimi onu yemek M

Her cümleniz sonuna kadar doğru

Genel olarak dünyadan korkuyorum artık, işsizlik, ekonomik küçülme, buhran, gerileyen ekonomiler... ABD şirketinde çalışıyorum, ABDde bile işsiz o kadar nitelikli insan var ki korkuyorum gelecekten ben de kapı dışarı kalır mıyım diye. Türkiye zaten bomb. k herkes 3 kuruşa çalışıyor, insanlarımız geçinemiyor. Dünya nereye gidiyor arkadaş belli değil, nasıl bir zamanda ne şekilde yaşıyoruz böyle

İlaç tedavi başladım. Aman danışma hizmetleri çok pahalı araştırıyorum

Bunu dusunen tek ben degilmisim demekki. Gunlerdir kiminle konussam tam derdimi acacak olayim karsimdaki anlatiyor nutkum tutuluyor. Normalde oyle astroloji burc falan pek takilmam inanmam fal asla baktirmam tuyaya pek inanmam. Benim isim duayla. Yatar kalkar dua ederim ama son zamanlarda bu astrolojide burcumla alakali bircok sey cikti. Mesela balik degilim ama baliklar icin sudan cikmis balik dedikleri tamda bu olacak resmen enkaz geliyor dediler iki ay icinde ailemdeki ve cevremdeki baliklarin basina hakkaten gelmeyen kalmadi. kazalarmi dersin bosanmalarmi dersin hastanelik olmalarmi. Aklim almiyor. Ekonomi konusunda eskide tonik kremler parfumler suan hepsinden vazgectm sabah yuzumu bebek sampuaniyla yikiyorum gunes kremi suruyorum kahve telvesiule peeling yapiyorum eskisinden daha saglikli bir cildim oldu. Fakirligin bana kazandirdigi tek guzel sey bu oldu. Onun disinda gecen senelere kadar hep marka olan montlarim cizmelerim kiyafetlerim oldugu gibi bu senede giyilecek cunku gercekten alacak durumum kalmadi. Bimden tavuk yiyoruz tum alisverisleri o tarz marketlerden aliyoruz sonra niye kanser oluyoruz. Fenomen sacma sapan aptal influecr larin hepsini takibi birakali cok oldu. Benim linklerimle onlarin villalarda jeepleriyle keyiflerini izlemeyezdim. Biz bir cocuk dogururuken onlar kiz olana kadar aman erkek olana kadar habire cikariyorlar. Sorun degil onlarin kazandigi paralar ama ben gormek istemiyorum kazandiran enayiler sagolsun diyip kendi hayatima bakiyorum. Arkadaslarimla konusuyorum herkes agliyor herkes mutsuz huzursuz. malesef gecen seneleri mumla ariyoruz

Pandemiden sonra hiç bir şey eskisi gibi olmadı maalesef. Pandemi, Depremler, seller, ekonomik krizler, pahalılık ve beyin göçleri. Birde demek o kadar yaşanması zor bir ülke olmuş ki. Hangi gençle konuşsam yurt dışına kaçma hayaliyle yaşıyor. Neden kaçma çünkü yurt dışına yerleşebilmek çok zor. Ya çok donanımlı istiyorlar yada imkansız hale getiriyorlar. O yüzden gençler kaçak yolla yurt dışına kaçmaya çalışıyorlar. Hatta çevremde duyuyorum Çocuk ünv mezunu Kaçmış yurt dışında bulaşıkçılık yapıyor. Ailesi de en azından insan gibi yaşıyor bizim gibi burada sürünsün mü diyor. Bunun gibi bir sürü örnek duyuyorum. Hakta veriyorum çünkü burada kalırsa bir geleceği yok. Bırak insan gibi yaşamayı Sadece hayatta kalma mücadelesi verecekler. Kimsenin umudu olmadığı batmış bir ülkede insanların mutlu ve umutla yaşaması imkansız gibi bir şey. O yüzden dünyanın en mutsuz ülkelerinden biri bizmişiz Değişir mi umarım değişir.

Şuan tamda bahsettiğiniz sorunlar nedeniyle psikolojik destek almaya başladım. Sürekli stres, sürekli iç sıkıntısı, Sabahları yataktan mide bulantısı, sırt ağrısı ile birlikte zerre dinlenememiş bir şekilde uyanıyorum. Hayat her geçen gün daha da zorlaşıyor. Allah hepimizin yardımcısı olsun.

Umutlarımızı tükettiler yaşama sevincmiz resmen ellerimizden alındı.

Daha bu sabah aynı şeyi söyledim beni mutlu eden bişey yok. pandemi deprem falan neyse de ekonomi kırdı geçirdi bizi. deprem bolgesindeyim halime sukrediyorum hayattayım evim yıkılmadı ama onu bile korkusu geçti. ekonomik kriz megersem hepsinden kötüymüş pandemi bu kadar kötü değildi. eskiden istediğim şeyleri biraz zorlanarak alabiliyorken şuan herşeye aman olmasada olur diye almıyorum. bu beni çok mutsuz ediyor zoraki aldığım seylerinde parasını dusunmekten yine mutlu olamıyorum. bi taraf para içinde yüzerken bı taraf sürekli ekonomiyi düşünüyor bu beni delirtiyor. maddi olarak kotu değiliz ama daha iyi olabilecekken neden bu durumdayız diye düşünüp üzülüyorum. hem üzgün hem çok ofkeliyim en büyük ofkemde bizi bu hale getirenler. neyse daha fazla konuşmak istemiyorum

yurtdışından döneli birkaç haftaoldu 750 ml zeytinyağını 5 euroya alıyordum, ithal üründü bulunduğum ülkede zetin yeişmiyor, ispanyadan geliyordu geldim burada litresi 220 lira olmuş normal marketten alınan dümdüz z. yağından bahsediyorum biz zeytin ülkesiyiz ve şu anda burada daha pahalı... hani telefon elektronik taşıt filan zaten pahalı da temel gıda bile inanılmaz oldu ben döviz kazanıyorum ve ona rağmen fiyatlarda inanılmaz fark görüyorum