Cokk tesekkur ederim Allah razı olsun huzur istiyorum sonsuz bir huzur sadece

tahminettigim gibi egitimci olmanjz birsey degistirmiyor bir de bunun icin kendinize yuklenmeyin neticede terzi kendi sokugunu dikemiyor

Ben doğum yapalı 2.5 ay oldu. Herşey bana çok tuhaf geliyor hala. Her sabah aaa bebeğim var benim gibi. Musmutlu ailem oldu eşimle zaten en büyük hayalimizdi 8 senedir beraberdik benim küçüklüğümden beri hayalim anne olmaktı. Bebeğimi cok seviyorum.. bi yandan sıkışmış gibiyim. Su bile içsem benim artık çocuğum var diyorum. Kimseye vermek istemiyorum. Verince de kötü oluyorum. Hep isterdim ki babaannesiyle dedesiyle musmutlu bi çocuk olsun. Ama bırakamıyorum. Kendim eğitimci olmama rağmen bildiğim herseyi unutmuş gibiyim. Hem evde bunalıyorum. Bi is yapmaya kalksam elim ayağım titriyor. Surekli bebegimin basinda durunca da bunalıyorum çok. bunalinca da kendime kahrediyorum... sürekli kafamda bitmeden cümleler kuruluyor istemiyorum ama olmuyor. Surekli bi soru cevaplar var... yavrumu huzurla kafam bomboş bi sekilde öpüp koklayamıyorum bazen. 5 dakika sonra yine aynı dusunceler olacak diye. Başkaları seviyo çocuğumu ben kendimle kiyaslamaktan diken üstündeyim sürekli... benden cok seviyorlar mı diye... kafaları rahat huzurla Seviyorlar ben düşüncelerden kafamı kaldıramıyorum diye deliriyorum artık. Huzurla oturduğumuz evimiz bile bana garip geliyor.. hamileliğimdeki hayallerim nereye gitti bilmiyorum... ben çorabına kadar özenle secip alan ben. Evimden soğumuş gibiyim. Cok üzülüyorum. Beynimde bi ses surekli konuşuyor. Ben bıktım artık o sesten. Ya benim sesimse diye deliriyorum. Yalvarırım benim durumum ne lutfen söyleyin. Evladıma bi saniye bakmasam mesela lavaboya gitsem o beynimdeki ses bana ohh isine geldi dimi diyo. Sende sıkıldın ondan dimi diyo. Bunlar benim sesim. mi ben çıldırmak üzereyim. Gerçek dusuncelerim gibi geliyor. Çocuğuma iyi gelen sadece benken bana huzur veren tek şeyin de bebeğim olması gerekiyordu... ben nasil bu hale geldim.. vicdanım sızlıyor sürekli. Herkes normal anne gibi ben neden böyleyim. Bi saniye mutlu olsam hemen diyorum ki 5 dakka sonra yine kötü olcan düşünceler saracak kafanı ayşe. Boşver diyorum. Hayal kuramaz oldum. Ben enerjik bi insandım. Evimin camından bakıp derin bi ohh çekip şükredemiyorum allahıma evladım olduğu için... şükrettiğim an direk neye şükrediyorsun ki o doğduğunda sen böyle olmadın mı diyo kafamda bi ses... korkuyorum çok korkuyorum. Geçmişi düşünsem bile vicdanım kavruluyor.. Bugünden mutlu değilmişim gibi.. üstüme başıma bisi alasım yok çünkü onları alsam bile senin çocuğun var diye bi düşünce geliyor.. cok saçma ama... Çocuğum bana yük değil ki... sanki onsuz olunca hersey eskisi gibi olacakmis gibi tövbe yarabbim ben karıncaya dahi kötülük eden bi insan degilim çocuğuma karsi nasıl böyle olurum nasıl. Ben sevinçten delirmeliydim... en güzel günleri gidiyor sanki çocuğumun korkuyorum ben eski neşemi istiyorum. Nefes alamıyorum bazen boğuluyorum normal yaşamıyorum sanki herkes e özenir oldum doğal akışında degil gibi hayatım... herkes imrenirken ben elimdeki mucizenin değerini mi bilmiyorum kendimi bogmak istiyorum bazen. Yeğenim var 2 yaşında. Onu öyle cok severdim ki. O doğduğunda çorabını alıp eve getirmiştim koklarım diye. Özlüyordum onu sürekli onu görünce huzurla dolardım. Böyle olduğum için o zamanları bile düşününce kendi çocuğumdan cok mu sevmisim diyorum aslında dilimle söylemiyorum sadece beynimden böyle sorular geçiyor bi ses sürekli konuşuyor sanki beynimin içinde. Öyle gerçekçi bi ses ki bu. Sanki gerçek gibi. Sanki bana hep sorular soruyir arasında gibi. Hayatım boyunca hep mutlu olduğum zamanlarda oldu bu. Eşimle sevgili olduğumuz zamanlarda da olmuştu bir süre böyle. Ben ona layık değilim diye. O bana hediye alınca bile içim cız ediyordu. O zaman basa çıkamamıştım psikoloğa gitmiştim. Fakat annem çok sinirlenmişti bana para verdiriyorsun bize abuk subuk seyler için demişti. 1seans gidebilmiştim. Bana resim cizdirmisti. bir ağaç bir aile bir erkek bir de kadın resmi. O resimde bile ben aile resmi çizerken eşim ben ve bebeğimizi çizmiştim biliyor musunuz. Sonuç ne diye bile gidemedim. Sonra zaten üniversite arkadaşlarım vs derken geçmişti. Prozac kullanmıştım iyi oldum diye ilaci bile bırakmıştım hatta. Ama bu defa farklı gibi sanki geçmeyecek gibi korkunç bi sıkışmışlık var içimde. Harika bi hayata sahibim eşim harika bi insan cok güzel bir evde oturuyoruz. Sağlıklı bebegimiz var. Emiyor uykuları harika. Allahtan belamı mı istiyorum diyorum yani. Eşim bebegimizle ilgilenir temizlik yapar.. bunları yapmasın da bari dert edecek bisi olsun ortada diye kavga bile çıkarıyorum bazen. O gerçekten acı çektiğim sezaryen sonrasına bile dönmek istiyorum bazen. O bile çok güzeldi. Bu çektiğimin yanında. Beynim yanıyor artık midem bulanıyor. Her an düşünceler otomatik akıyor durduramıyorum. Ben anneliğimin tadını çıkarmak istiyorum sadece çok mu... isyan etmek istemiyorum.. bebek sahibi olanları gördükçe hep diyorum ki acaba benim gibi mi... eskiden duygulanırdım... ben kızımı dünyaya getirmek için çok dualar ettim soğan suyu bile içtim sabah akşam... heyecanımı istiyorum gerçekten... uyku eğitimi vermek bile bana -ohh işine geliyo dimi başından atmak- böyle sesler fısır fısır kafamda dönüyor... kendim öğretmenim ağır zihinsel engelli öğrencilerim var. Eğitimci bi insan bunları düşünür mü hiç... banyo yapsam bile ohh işine geldi kafanı dinliyorsun dimi bu seslerden bıktım artık... ama ben anneyim artık diyorum herseye. Uludağa gidelim diyorum sonra diyorum cocugum var benim... sonra diyorum isyan mı ettim şimdi. Çocuklu insanlar eğlenceli bi resim video paylaşsa ben hemen diyorum bak insanlar çocukla da eğleniyor hayatın tadını çıkarabiliyor.. sonra diyorum ki ben çocuğumu yük mü görüyorum. Rahatlığım yok artık diye kendimi mi düşünüyorum. Sonra diyorum rahatlığını düşünüyorsun. Sen iğrenç bi insansın diyerek suratım düşüyor. Mutfağa giriyorum elimi bi bulasiklara sonra yemeğe yarım yarım kalıyor herşey sonra amaaan off yarin yine bunalcam düşüncelerden yine gelecekler diye bırakıyorum herşeyi. Eskiden olsa mükemmel kahvaltilar hazırlardım. Sunumlar o biçim. Ama şimdi içimden gelmiyor. Enerjim pilim bitmis gibi. Yemin ederim ben sokakta emziren kedi köpek görsem duygulanır ağlardım hemen eve çıkıp yemek su indirirdim aşağıya. Kış geldi diye hayvanları beslemeye çıkıyoruz eşimle hala. Yani ben kötü berbat bi insan olsam yapmam bunları. Hatta evimdeki kediyi bile sevemiyorum.. hemen vicdan yapıyorum. Kediyi bile için rahat kafanda bisi yok huzurla sevebiliyosun çocuğunu huzurla sevemiyorsun diye bi ses beliriveriyor. Önceden fısıltı gibiydi bu sesler şimdi baya cümleler kuruyor... o kadar bunaldım ki. Ya geçmiş ya gelecek.. anı yaşayamıyorum. Ya delirdim ya da gerçekten hak etmedim böyle güzel bir hayatı ben.. insanlar sokakta yaşarken bile mutlu. Ben beynimin sesini duymaktan halime şükredemez oldum. Kusura bakmayın cok yazdım ama inanın kafamdaki her sesi yazmaya kalksam sayfalar yetmez. Boğuştuğum şeyleri yazmaya kalksam sayfalar yetmez... bu kadar yazdım fakat hala bisiler eksik gibi hala birşeyleri gizliyor gibi hissediyorum kendimi. Ama gizlemiyorum aslında. Zor bi durumdayım. Günün her saati oluyor bide neşem gelse bile hoopp geri gidiyor yine mutsuz olacaksın 5 dakika sonra diyen bi ses varken beynimde nasıl mutlu olayım ki. Düşüncelerim karman çorman oldu. Kafamın içi dolaşmış kablolar gibi iğrenç hissediyorum artık kendimi. Kurban bile adadım normal yaşayayım huzurum geri gelsin kurban kesip dağıtacagım diye... dualar ediyorum hep. Korkuyorum çocuğumun gülücükleri ya bana mutluluk vermezse diye. Yeğenimin gülücükleri mutlu ederdi beni mesela. Hep bi kıyaslama içindeyim hep. Annem aklıma geliyor ağlama geliyor. Bebeğim çok masum ama o kafamdaki ses bana sürekli büyüyecek bi insan yavrusu sadece diyor büyüyecek ve gidecek... sürekli savas var beynimde. Esim bebekle ilgilenince bile sürekli kendim ile kıyaslıyorum. Benden güzel seviyor benden daha içten seviyor diye.. kıskanıyorsun diyor o kafamdaki ses. Kahroluyorum... ben kendimi biliyorum ama sürekli bu vesveselerle yaşamak cok zor cokk oldu kusura bakmayın ama yardıma ihtiyacım varrr.

En kisa zamanda bir psikologa gitmenizi tavsiye ediyorum emzirmiyorsaniz hafif bir sakinlestirici ya da antidepresan yazar bana dogum sureci ve lohusalik bilincaltinda yatan degersizlik kodlamalarini gunyuzune cikarmis gibi geldi. mukemmelliyetci otoriter bir ailede mi yetistiniz?

Bu düşünceleri bize düşündüren yine biziz aslında herşey insanın elinde.

Yani başkalarının bebeğini severken içim erirdi. Şimdi kendi çocuğuma karşı benim sürekli neşe içinde olmam gerekirdi... ben hep vesveselerle boğuşuyorum en guzel zamanlar gidiyo dehşet sahnesi gibi... ilacın kendisi benim ama elimden bisi yapmak gelmiyor. Çırpınıyorum sürekli ama... masum değil bebeğin diyo o vesveseler sürekli onlarla savaşıyorum S

Okb gibi görünüyor bir düşün sen ağır zihinsel öğrencilerini yönetiyorsun sen bir egitimcisin. Hayatında bir takım degişiklrr olmuş düzenin degişmiş bakmakla yükümlü bir evladın var artık buda seni iteklemiş o kafandaki düşüncelere lohusa sürecini iyi geçirdün mi peki canım bunları düşünme beynimiz o kadar güçlüki herşeyi düşündürebiliyor bize senin yapman gereken şu çöp düşüncelrri yenmem çünkü bunu kendine söyleyen düşündüren yine sensin bir terapiye ihtiyacın var. Sen şuan dünyanın en mükemmel şeyine sahipsin bebeğini büyüttükçe tadını çıkar sen annesin

3,5 aylık olduk canım

Cok tesekkur ederim aklım cok karışık kendimi yorgun hissediyorum temizlik yemek vs zor geliyor yapmak B Bahar

Psikolojik destek almalısınız kesinlikle ama banyoya tuvalete gittiğinizde ohh işine geldi de mi diyen sese evet valla işime geldi şurda iki dakika kendimle başbaşa kalmak deyin:)Ben de bazen özellikle tuvalette uzun zaman geçirirdim ya da sabah duş aldıysam akşam bi daha alırdım biraz yalnız kalmak için. Bunda kötü bişey yok. Tuvalet, banyo çoğu annenin sığınağıdır:))

Insallah rabbim size sağlıklı ve hayırlı bir evlatnasip eder cok şükür iyiyim lohusalık ta oldu ne olduysa bana. Cok yalnız bırakıldım aglaya aglaya yemek yapmaya çalıştım. Huzursuzdum. Düzgün bi ailede büyümedim. Aile nasıl olunur bilmediğim için cok korktum ben ne. oldugumu şaşırdım inanın. Ama cok şükür dahs daha güçlü ve iyiyim artık

Ailem pek guzel bir aile değildi.. annem cocukken beni çok kıyaslardı herkesle ve hep daha iyi olabileceğimi söylerdi. Sınıfın popüler öğrencileri ile arkadaşlık yapmadığım için bile azar isittigimi bilirim. Ben kızımı yetiştirmek istiyorum en güzel şekilde fakat kafamdaki sesler izin vermiyo. Surekli amaaan boşver modunda... kendim de eğitimciyim halbuki P

Yeni dogum yaptıgın zaman bunları hissetmen cok normal bebegımi anane yada babaanneye bıraktığımda bende boyle hissederdim buyudu ler ama hala daha oyle olur aklım onlarda kalır eve yanlarına gidene kadar defalarca ararım nasıl duruyor sorun var mı yemegıni yedi mi vs vs. insan anne olunca kendinden cok evladını dusunuyor ve hep ona yetemezsem iyi bir anne olamazsam dusuncesı ile bogusuyor. Yapmayın kendinize bunu evladınızla daha saglıklı ilgilenebılmek ıcın kendinize nefes alma imkanları yaratın. Bebek geldi diye sevdiğiniz etkinliklerden vazgecmek zorunda degılsınız sadece kısa bir sure yapmak istediklerinizı onun ihtiyac once ligine gore belirlemenız gerekiyor o kadar

Merhaba lohusalık sürecim yalnız geçirdim yani cok fazla ilgi şefkat göremedim ne yazıkki kimse anlamadı beni... bunaldım delirdim o zamanlar ama hiç ses etmedim çünkü ne zaman anlatmaya çalışsam eşim saçmalama dedi. Sıkıyorsun bu düşüncelerle yanındakileri de dedi hep.. yorgundum boğulur gibiydim ama ses etmedim. Bi anda mükemmel olmaya cok zorladım kendimi.. evime bile yabancılaştım ne yazıkki.. evimde kalmak istedim. 2 hafta sadece dönüşümlü kayinvalidem ve annem gelebildiler. Annem gelmedi daha sonra. Sabahın 5 inde eşim ise giderken götürdü ben gittim. Sonra 5 gün kayınvalidemde kaldım. Sonra dedim ki yeter evime dönmem ve evimde düzen kurmam gerekiyor diğer türlü yaprak gibi ordan oraya savruluyordum çünkü... simdi cok daha iyiyim bin şükür allahıma. SAdece arada hala dusunceler geliyor ama eskisi gibi bunaltmıyor beni. Sadece şu var fazla şekilde. Kayınvalidemler çağırdığında gitmek istemiyorum çünkü çocuğumu deli deli seviyorlar. Kokluyorlar huzurlu huzurlu.. ben o huzursuzluğu yaşadığım için onların benim çocuğumla bu kadar mutlu olması beni cok hırpalıyor. Nasıl aşıcam bilmiyorum

Sizi suçlayan o sese karşı sessiz olmayın duymazdan gelin. Yani ne var ki gülüp eğlenmek de, çocuğu uyutup keyif yapmak da tabii ki yapacaksınız bu şekilde deşarj olup daha iyi bir anne olacaksınız. O sesler ya da düşünceler aklınıza gelince dikkatinizi dağıtın. Çalışmaya başlayıp koşturunca yorgunluktan bunları düşünmeye vaktiniz kalmayacak. Melisa ve kantaron çayı için. Bir de kesinlikle mg takviyesi alın. Çok iyi gelecek size

Yani vicdan azabi cekmeme gerek yok oyle mi . push ; B Bahar

Merhabalar bencede bi terapiye ihtiyaciniz var belkide lohusa oldugunuz icin bu tur dusuncelere kapildiniz bilemiyorum Ama şükredin tevekkül edin. bende anne olmak istiyorum bebegim olmuyor mucizenizin ailenizin kiymetini bilin. o kafanizdaki dusuncelerin sizi ele gecirmesine izin vermeyin. Umarim biran evvel bu dusuncelerden vesveseden kurtulursunuz.

Hayır tabi ki ne alaka. Tuvalete de mi gitmeyeceksiniz. Cocugunuzun her saniye yaninda olan bir anneye değil, sağlıklı bir anneye ihtiyacı var. Bugün çıkın markete gidin, oyalanın ve bunu da açık açık biraz hava almaya ihtiyacım var diyerek yapın. Dünyadaki tüm anneler bunu yapıyor, aksi hastalıklı bir durum.

Cok teşekkür ederim gerçekten cok sağolunnn... insallah gecer bende alışırım inşallah ben hayalimde hep musmutlu olacağımı hayal etmiştim böyle kaygılar aklima gelmemişti. Hatta kayinvalidem kayınbabam sürekli deli deli seviyorlar çocuğumu sinir oluyorum. Her dakika getirin getirin diyip duruyolar. Bi rahat bırakmıyorlar. Diken ustundeyim hep birisi kucagina alınca. Sadece kendi annemden sakınmıyorum S

Benim yeni doğum yaptığım zamanları anlatmışsınız şuanda da kısmen kızımı bırakıp bi yere gittiğim zaman vicdan azabı yaşıyorum nasıl bir annesin sen diye beynim konuşuyor ama sonra diyorum ki ona neşeli daha ilgili bir anne olabilmek için benim de kendime vakit ayırmaya ihtiyacım var sosyalleşmeliyim beyninizdeki düşüncelere aldırış etmeyin varsın konuşsun şuan bebeğe alışma sürecindesiniz sorumluluk duygusu çok ağır bastığı için şuan sevmekten çok sorumluluk duygusundan korkuyorsunuz ben de öyleydim ama geçiyor inanın arada ben de erken uyuduğu zaman oh uyudu şükür diyorum sonra da kızın sana yük mü yani nedir bu diyorum ee uyursa ben de eşimle yalnız vakit geçirebilirim sonuçta anne baba olduğumuz gibi aynı zamanda da karı koca ilişkimiz de var o yüzden lütfen kendinizi suçlamayın bebeğinizin canı acısa ilk üzülecek sizsiniz kızımın kolu kırıldığında hissettiğim acıyı bilemezsiniz Allahım sağlıkla büyütmek nasip etsin onlar sadece düşünce bunu unutmayın

Bizde 4 aylık olduk Allah bagışlasın canım bir psikologa gitmeyi düşündün mü hiç belkide ihtiyacın var

Çok teşekkür ederim. Emziriyorum ilac kullanmam gerekirse ne yapacağım bilmiyorum fee fi fo Ya hep ya

psikolojik desteğin yanında iyi hissetmek kitabını öneririm. Size iyi gelecektir.

Kaç aylık oldunuz canım benim bende travma sonrası biraz sıkıntı yaşadım halada yaşıyorum arada şimdi iyiyim ama

Sevindim duzelmenize Ruhum

Ek gidaya gecinde bi doktora mutlaka git yoksa cok ilerliyor ben gitmedim sonuclari kotu oldu

Yaa kıyamam ama çok iyi bir annesiniz sizde eminim ki ben düzeliyorum gün geçtikçe sanki. Sadece bende vesvese oluyor sanki çocuğumu mutlu etmek istemeyecekmisim gibi ona iyi bakamazsam gibi S

Ben annem gibi olmayayım ki çocuğum benim gibi olmasın diye uğraşıp heyecanla bu işe el atacağıma ben neden karamsarim böyle.. biricik bebeğim e karşı neden vesvese geliyor.

Ben lohusayken olmuştu sezeryan olmuştum ben de bu ameliyat dünyanın en büyok ameliyatları arasında biz baygınken vücudumuz bilşnç altı nasıl savaş veriyordur kim bilir! Lohusayken Depresyonlar da ilgilidir bunla hafif nir ilaç verir sana heeepppsi püfff diye yçar gider korkma Hem vücudun şu an kan kaybediyor hem süt verdiğin için tüm vitaminlerden az az kaybedersin tahlil yaptır ne eksikse hemen yerine koy Zahıf düştüğün an bunlar olur O SESE CEVAP VER! Kızımı seviyorum o herşeyden önce gelir onu seve seve büyüteceğim de:)

Mrb. canim butun yazdiklarini okudum. cunku benzer seylerini bende yasadim. dogumdan sonra 2 adimlik kuafore gitmedim bebegimi birakamiyordum sacimi kendim kestim evde dusun bende yemek yerken bile yuk cokerdi ustume rahat yiyemezdim cocukla nasil gidecek bu yasam derdim seni anliyorum eski hayatina donmeyecek gibi. kizim 2 yasina girdi benim hala tam kendimi toparlayamadim tabi eskiye gore iyim ama,1 kac ay daha bekle gecmezse tekrar osikiyatriye git