niye bu kadar uzun kalıyor? görüşmeyi tamamen kesebileceğe benzemiyorsun. telefon iletişimine indirge.

Allah sabır versin. Anneniz yaşlı da değilmiş ki resmen gençmiş. Belli ki aşırı mutsuz, etrafını huzursuz ederek kendini daha az mutsuz hissediyor. Aşağılık kompleksi var sürekli ben eşek başı mıyım diyor. Benim de böyle uzaktan akrabam var annemin teyzesi, görüşmüyorum, annem kıyamayıp görüsüyor cocukları artık katlanamıyor diye, her seferinde sizin gibi sinir harbi geçiriyor. Siz hamileymissiniz bi de, cocugunuz doğdugunda onun yoğunluğunu bahane edip uzak durursunuz. Sizin artık bi aileniz var. Tamam anneniz ama ben bi insana sırf yaşlı diye sırf doğurdu diye saygı duymayı doğru bulmuyorum. Saygı hak edilir. Kimsenin kimseyi bu şekilde kasten mutsuz etmeye hakkı yok.

Benim eşim de kurtuluşum oldu çok şükür iyi ki eşim var

Kavun gorusmeyi tamamen kesme ama sana gelip kalmasina da musade etme Okurken cidden sinir oldum, gitmesini iste, ben senin yerinde olsam coktan gondermistim ve bir daha da yatili kabul rtmezdim Hele bebek dogumuna falan sakin gelmesin, parcalarsin sen onu

Siz de normal değilsiniz ki anneniz normal olsun. Annenizin yerinde olsam çocuğum bana domuz diyecek, ben keserim onunla görüşmeyi. Terbiyesizsiniz.

Ne yapacaksın peki?" diye sorarsanız, bilmiyorum. Görüşmeyi kesip hayatına normal şekilde devam edebilecek vicdandan değilim. Sizi çok iyi anlıyorum... yazacaklarım bu kadar

Siz okuduğunuz hiçbir şeyi anlamamışsınız.

Bence kesinlikle araya mesafe koymalısınız Bundan ilerisi yokuş aşağı Sadece annenizde değil sizde de büyük bir öfke ve tahammülsüzlük var Yanlış anlamayın suçlamıyorum bu aralar tüm insanlara karşı böyleyim ben Biraz tek kalıp sakinleşmelisiniz

Allah size yardım etsin. Tamamen iletişimi koparmayın ama bence muhakkak mesafe olsun. Size gelemeyecek kadar mesafeli olun

Anormal şeyler yok değil, var, yazamıyorum. Tanıdık çıkarsa yine rezil olurum. Yoksa inanın var.

Annenizin psikolojik bir sorunu olabilir mi? Hadi siz kötü evlatsınız ailesinden kimseyle de görüşmüyor diyorsunuz. Ki vicdansız kötü bir evlat olduğunuza da inanmıyorum. Görüşmeyin diyemem belli ki vicdanlı birisiniz ama gelip uzun uzun kalmasın 1 hafta kalsın gitsin evine.

boyle anne kiz iliskisi olacagina hic olmasin uzaktan telefonla. gorusun cocugunuz olunca anne cocuk iliskisine ornek olarak bunu mu gorecek? ben ikinizi de hatali buldum. sizin iletisim diliniz cok yanlis. zaten soylemissiniz baskasi soylediginde sinirlenmediginiz seye anneniz soylediginde sinirlendiginizi. cagirmayin gelmesin evinize.

Kesip atmak, görüşmemek en kolayı. Neden anneni olduğu gibi kabullenip idare etmeyi tercih etmeyi düşünmüyosun! Ben aman aman bi sorun okuyamadım. Annene karşı sen eşini, eşin de seni gazlıyo anladığım kadarıyla. Keşke eşin biraz daha ılımlı olabilseydi ve bu konuda seni sakinleştirmeye basarabilseydi. Unutma annenin senden başka sığınacağı bi limanı yok. Ben seni haklı bulamıyorum malesef.

Hayatımda verdiğim en doğru karar annemle görüşmeyi kesmekti. Bir düşünün bakalım hayatımda annem olduğu için şu daha iyi dediğiniz bir şey var mı? Bence yoktur. Başkası olsa silerim ama annem olunca bi düşünüyorum dediğimiz şey, başlıktaki örneklerini de gördüğümüz "aaaa ama o annen canım seni büyütmüş falan filan" diye ezbere konuşan tiplerin yarattığı baskı. Biz mi dedik bizi doğur da bak diye. Kendi isteyip doğurup büyütüyor, işine gelmeyince de "ben sana ne emekler verdim" Ben sizi tanımıyorum, bi vesileyle evinize gelsem, yine de hamile halinizle ayağınız da bu haldeyken iş yapmanıza içim el vermez. Benim yabancı olarak gösterdiğim merhameti valideniz göstermiyorsa, kapının yolunu öğrenme vakti gelmiştir. Bu hayat sizin, doğurdu diye annenizin terbiyesizliğine adamak zorunda değilsiniz. Ben olsam giderken bir daha evime gelme der, her türlü yerden de engellerim.

ben sızı cok ıyı anlıyorum bu annenın bır benzerı bende var da :) bu kısılıkte kısılerle ılıskıler boyle oluyor ya da hıc gorusmemek gerekıyor hanı karsılıklı ıdare etme mesafe koyma durumu olamıyor... sadece yazdıklarınızdan ıbaret olmadıgını sızı durtukleyecek tahrık edecek sinirinizi bozacak baska seyler de oldugunu adım gıbı bılıyorum... hatta suna da emınım kesın annenızle konusmaya basladıgında sonunun kavgayla bıtecegını bılıyorsunuzdur, normal bır konusmada bıle hep sıkayet etmesı elestırmesı yanlıs dusunmesı keske bunu konusmasaydık hay dılımı esek arısı soksaydı dedıgınızı o noktaya geldıgınızı bılıyorum yasayan bılır :) bazı ınsanlar boyle... bu kısıler bazılarının kardesı bazılarının kayınvalıdesı bazılarının annesı... hep en ıyısını bılırım ben ne dersem o olmalı benım agzımdan cıkan soz kanundur tarzı davranır bu kısıler, cok despot olurlar bırlestırıcı degıl ayrıstırıcı olurlar sadece altdan alması susması gereken kısı sız olursunuz bu anneyı ben cok ıyı tanıyorum :) ben annemle ozel zamanlarda ve bayramlarda gorusuyorum, okumus kulturlu gercekten kendını gelıstırmıs calısan ureten bır kadındır. bırsuru calısanı vardır ama bız asla anlasamayız. en son esım annen senı bırgun kanser edecek stresden uzuntuden dedı. babamla hergun konusurum babam herseyımı bılır babamla anne kız gıbıyız annemle hıc bır zaman anne kız olamadık, ben amelıyat olurum yok, hasta olurum yok, ıhtıyacım olur yok zaten cagırmam da haberı oldugunda da bırseye ıhtıyacın var mı demez ama bır anne olarak, o hasta olur ben hemen yetısırım amelıyat olur yetısırım. ama o bana gelmez... hasta oldugumda ev tasıdıgımda dogum yaptıgımda amelıyat oldugumda annem hıc musaıt olamadı hep yogundu hep ısı vardı hep hastaydı oyle olmasa bıle, abıme karsı da oyle babama karsı da sadece bana karsı degıl genel yapısı o... etrafındakılere de oyle bır konusur kı anlatsanız kımse ınanmaz sıze ne mınnos derler annem ıcın, annemde benı arkadasıma cekıstırmıstı, arkadasımda laf soyletmemıs hakkımda konusturmamıs kızmıs anneme, annem gelmıs bana dıyorkı bu nasıl arkadas bende dedım kı sen nasıl annesın? ya hep ya hıc psıkolojınız saglamsa onu boyle kabul edıp duymayıp gormeyıp ıyı gecıneceksınız ya da bayramdan bayrama goruseceksınız ben annem de olsa huzurumu bozan herkese mesafe koymayı tercıh edenlerdenım. bende anneyım anne olduk dıye dunyayı yaratmadık herseyı sonsuz zarar verıcı sekılde yapma hakkımız yok cocuklar bızım malımız degıl annelık hakkından yararlanıp agzımıza geldıgı gıbı konusup sinir bozamayız bız anne olduk dıye cennet ayagımız altındaysa o cocuklarımız sayesınde annelık hakkını kazandık. annem hep anne ol anlarsın anne ol goreyım senı derdı anne oldugumda anneme daha cok kızdım kırıldım, annemı anlamadım annelıgın nasıl zor oldugunu ve cocugun degerını anladım ve bu kurdugum cumleyı bırebır anneme soyledım. benı yaratan degılsın dogumuma vesıle olansın sen anneysen bende evladım bırbırımıze karsı haklarımız karsılıklı annem olman benım psıkolojımı bozmana benı bukadar aglatmana hak tanımıyor dedım. annenızın yapısı bu, yapacak bırsey yok degısmez mumkun degıl. bırde her ne olursa olsun haklıyken haksız duruma dusmeyın ıtıp kakma laf sayma falan olmaz, sadece anne oldugu ıcınde degıl ınsan o buyuk altımızı temızledı onun hatrına ne olursa olsun ne derse desın sakın kalmalısınız

Anlıyorum kolay değil tabii bu duruma gelebilmek. Yani bir hizmetçi miyim mevzusuyla olacak şey değil farkındayım. Ama yüz yüze devam ettikçe büyür de büyür, daha beter olur. O zaman yüz yüze de bakacak haliniz kalmaz. Bence biraz uzak tut kendinden. Mesafe oldukça arada o da düşünür belki biraz ben ne yapıyorum diye. Çok zor canını sıkma, fazla dert etmemeye çalış kendine. Hamilesin de çocuğu etkiliyor bu hisler hep.

benim annemin yemeklerle, iş yapmamla bi sıkıntısı yoktu ama başka sebeplerden görüşmüyorum. ben en doğru kararı verdiğimi düşünüyorum. benim icinde eşim icinde en doğru karar. bu halimden cok mutluyum

Bezginliğini ve tükenmişliğini burdan hissettim, ne yazık ki alışılagelen klasik annelerden değil. Hamileliliğinde sana yardımcı olacağı yerde, bir de sinirlendirip çileden çıkarıyor, acaba psikolojik bir rahatsızlığı var mı?bu postunda dengesiz ve tutarsız biri olarak izlenim aldım QUOTE="kavun kokusu, post: 62004527, member: 649222"] Annesi böyle olmayanların ya da annesi ile aşırı sorun yaşamayanların anlamasını beklemiyorum. Bir de toplumda kabul edilmeye hazır olan işte babanın sorumsuz olması olabilir, abladan abiden yana sıkıntı yaşanıyor olabilir, ama anne olamaz. Keşke ben de bu durumu anlayamayanlardan olsaydım. Ben annesi normal olanları anlamıyorum, bir insanın annesi nasıl normal olabilir, akrabalarıyla normal normal nasıl görüşebilir, komşuluk ilişkisi nasıl kurabilir, kurmasa bile tanıdığı-tanımadığı komşularına nasıl düşman olmayabilir ben bu tarz şeyleri anlamıyorum maalesef. Geçen apartmanın kedilerinden biri yüzünü tırmalamış. Normalde bir insan annesini öyle görünce düştü, çarptı diye düşünür, ben kimle kavga etti acaba diye düşündüm, çünkü benim annem öyle. Herkesle kavgalı, herkesle tartışmalı. Tanışıp, ilişki kurup sonu tatsız bitmeyen bir insani ilişkisi yok. En başta insanlara aman ne cana yakın kadın diye gelir, sonra aman yine geliyor manyak denir. Bunu ben uydurmuyorum, benim fikrim değil bu. Bizzat kurulan cümle budur.

Annesi böyle olmayanların ya da annesi ile aşırı sorun yaşamayanların anlamasını beklemiyorum. Bir de toplumda kabul edilmeye hazır olan işte babanın sorumsuz olması olabilir, abladan abiden yana sıkıntı yaşanıyor olabilir, ama anne olamaz. Keşke ben de bu durumu anlayamayanlardan olsaydım. Ben annesi normal olanları anlamıyorum, bir insanın annesi nasıl normal olabilir, akrabalarıyla normal normal nasıl görüşebilir, komşuluk ilişkisi nasıl kurabilir, kurmasa bile tanıdığı-tanımadığı komşularına nasıl düşman olmayabilir ben bu tarz şeyleri anlamıyorum maalesef. Geçen apartmanın kedilerinden biri yüzünü tırmalamış. Normalde bir insan annesini öyle görünce düştü, çarptı diye düşünür, ben kimle kavga etti acaba diye düşündüm, çünkü benim annem öyle. Herkesle kavgalı, herkesle tartışmalı. Tanışıp, ilişki kurup sonu tatsız bitmeyen bir insani ilişkisi yok. En başta insanlara aman ne cana yakın kadın diye gelir, sonra aman yine geliyor manyak denir. Bunu ben uydurmuyorum, benim fikrim değil bu. Bizzat kurulan cümle budur.

Biraz mesafeli olmakta fayda var, yerinde olsam şu an hiç aramam kendi ararsa da kısa keser kapatırım. Biraz mesafeli davranınca belki bazı şeyleri idrak eder ve biraz da seni düşünmeye başlar. Seneye torunu olduktan sonra belki ilgili bir anneanne olur ilişkiniz de düzene girer.

bazı yorumlari hayretle okuyorum. kadin hamile ve çalışıyor. anne düşkün yada yatalak olmadıktan sonra kızının yanında kalıyorsa eğer, kızına yük olmayıp aksine hafifletmesi gerekir. bir çorba koymak zormuymuş. zor değilse kendisi koysun. sadece doğurmakla anne olunmaz.

Evet, can sıkıcı fakat bence görüşmemek için neden değil. annen sorunlu orası belli fakat hala seninle görüşmek istiyor ki sürekli olarak geliyor. Gel gitleri olan biri ki on gün yemek yaptıktan sonra içten içe kendini kurup hizmetçi değilim moduna giriyor. Sen de olmazsan bu hayatta kimsesi yok. Emin ol çoğu ebeveynde bu tür sıkıntılar var. Eşimin annesini herkes örnek anne diye gösterir ve sürekli kendi reklamını yapar fakat içlerine girince çocuklarına, çocukluklarından belli yaptığı psikolojik baskıyı gördüm. Benim annemde de baya sıkıntılar vardı fakat çocuğum olduktan sonra "cefakar anne" oldu ciddiyim baya değiştirdi torun onu. Sana tavsiyem lohusalığında uzak tutabildiğin kadar tut çünkü anneni o ruh haliyle kaldıramazsın, sonra belki bir bakmışsın torun sevgisi tıpkı benim annem gibi bambaşka biri haline getirmiş

Lutfen uzulmeyin

Şöyleki enerjimi emip senelerce her fırsatta surat asan kapılarında köpek olduğum bir kaç kişi vardı. Bir olaydan sonra görüşmeyi kestim. gel zaman git zaman özür diledi birisi diğeri yokmuş gibi davrandı bende sineye çektim eskisinden daha iyi olduk. Aradan 1.5 sene geçti yine aynı terbiyesizlikler sil baştan aynı hisler. Değdimi? Enayiliğime yanayım. Tabi konu anne olunca birşey diyemiyorum.

onca laftan sonra gitmedi mi? çok yüz göz olunmuş.

Evet zor durumdasınız fakat tepkiniz ağır olmuş.. Bu kadar çaresizliğinizin içinde bir yardımcı tutun. Annenizi de eve yollayın. Tahammülüsüzsünüz barı daha fazla zılgıt yemesin.

Bütün öfkenizi ve gerginliğinizi hissettim. Şu anda aklıma ilk gelen hamileliğiniz ve bütün bu hislerinizin, stresinizin bebeğinize geçtiği. Anne babalığın ne kadar zor olduğu söylenir her zaman ama kötü anne babaya evlat olmak daha zor. Allah yardımcınız olsun.

Baska kardesiniz olmamasi durumu zorlasa da artik tartisma ortaminin olmamasi icin hep bahanelerle uzak durun. Anne olarak dusunmeyin. Anlasamadiginiz bir komsunuzmus gibi. Boyle dusunurseniz rahatlarsiniz. Bu yastan sonra degismeyecek. Siz de ona karsi daha da hirslanacaksiniz. Evlisiniz. Esiniz simdilik anlayis gosteriyor. Ama ileride tutumu degisebilir. Onun icin olan oldu deyip kendi huzurunuz icin temiz bir sayfa acin. Yok sayin demiyorum. Artik yatili gelmesin. Ama gelme demeyin. Bahane bulun. Mumkunse hep telefonda gorusmelerinizi yapin. Ama evlat olarak da gorevlerinizi yapmalisiniz. Rabbim size hayirli evlatlar versin.

Açıkçası ben de konu başlığını okuyunca çok ekstrem, anormal şeyler bekleyip korkarak okudum. Hamileliğin ve birikmişliğin etkisiyle belkide böyle düşünüyorsun ama aslında kötünün iyisi annen. Böyle bakınca belki bir nebze daha rahatlatırsın kendini. Annemle benim de çok iyi bir ilişkimiz olmadı her zaman, ne zamanki düzelmeye birbirimizi anlamaya başladık o sene kaybettim maalesef, düzelir miydik tamamen yoksa yine eskiye döner miydik bilmiyorum ama bir kadının en büyük yarası annesi oluyor her zaman. Belki çocukken yaşadıkların daha ağırdır onları duysam sana hak veririm, şu anda da hak vermiyor değilim ama kendin için, kendi ruh sağlığın için görüşmeyi azalt diyorum ben. Geldiğinde o kadar uzun kalmasın mesela, bu kadar yüz göz olunmasın mesafe olsun. Belki o zaman ilişkiniz de biraz düzelir.

Hamileyken insan zaten daha alingan ve sinirli oluyor hormonlarin etkisi ile. Tepkileriniz bana normal geldi o sebeple. Bu kadar da yuz goz olunmusken ya yatili kabul etmeyin ya da bir hafta ile sinirlandirin bence. Tamamen gorusmemek de olabilir, siz yapabilir misiniz o ayri. Yani su yasadiklarinizi yasasam, hayatta evimde odasi olmazdi benim mesela, gelirse kanapede yatar 2 3 gun anca kalabilirdi. Bir de ben kendi hamileligimde vir sinir ani yasadim, sol tarafim tutuldu bir hafta kendime gelemedim. O sebeple once sizin sagliginiz sihhatiniz, ruhsal durumunuz onemli diyorum, diger her sey ikincil oncelikli. Size iyi velmiyorsa hamilelik ve lohusalikta kesinlikle gorusmeyin.

Hal çok duygusalsın annene karşı. Hamilelikte biraz böyle yapıyor. Hem yardıma ihtiyaç duyuyorsun, hem de hormonlar etkiliyor. ben de eskiden çok yalnız hissederdim ve bir kendimi zannederdim böyle, kendimde bir sorun olduğunu düşünürdüm. Ama buradan da gördüm ki tek ben değilim ve ilk defa birilerinin kötü anneleri olmasına da sevindim. Yalnız olmadığıma. bu kadar hassaslaşmanın sebebi hormonlar. Güçlü olduğunu unutma.

Her anne bir değil, herkes anne olamıyor. Kimse durduk yere çığrından çıkmaz, demek ki seneler içinde artık hakim olamadığınız kadar dolmuşsunuz. Kendi annem için bunu asla demem, dediğimi hayal bile edemem ama fiziken görüşmeyi kesmeniz en iyisi sanırım. Telefondan telefona. Üstelik hamilesiniz. Artık sorumluluğunuz çocuğunuza karşı. Kendinizi bu kadar sinirlendirip yıpratmak ne annenize, ne de size zarar veriyor, en büyük zararı bebeğiniz yaşıyor.

İyilik ve kötülük hepimizin doğasında var kimi insan bunları dengeler, kimilerinde bir taraf baskındır. Bazı insanlar içlerindeki kötü tarafı başkaları üzerinden ortaya çıkarır. Anneniz sizi özellikle öfkelendirip içinizdeki canavarı ortaya çıkarıp bundan haz duyuyor gibi geldi bana. Mağduru oynayan insanların çoğunluğunda bu vardır, karşı tarafı kışkırtıp onu kötü olarak lanse ederler tabi iyi insan payesi de kendilerinin olur.

Benimle aynı durumda olan arkadaşlar, hem üzgünüm hem sevindim, yalnız olmadığını bilmek böyle bir konuda insanı rahatlatıyor. Ben kendi salak kafamı biliyorum, olacakları da az çok biliyorum. Gidecek, aradan zaman geçecek, gelecek, ilk zamanlar yine iyi ya da normal olacak sonra başa döneceğiz. Bunu önlemenin yolu burada tavsiye edildiği gibi kalma süresini sınırlamak. 1 hafta, bilemedin en fazla 10 gün. Başka kardeşim olsa ne haliniz varsa görün der görüşmem, ama yok. İleride sağdan soldan hastanede yatıyormuş, şöyle olmuş, böyle olmuş diye duyarsam bütün bu yaptıklarını unutur kendimi suçlarım. Bana acımayana acıyorum maalesef.

Annem olmasa yardıma ihtiyacım olmayacak, eşimle yuvarlanıp gideceğiz. 2-3 ay için kimi ikna edeyim de tutayım?

Bu hafta gider diye ümit ediyorum. Taşikardi gibi bir şey yaşıyorum 1-2 gündür, dilerim genel olarak hamilelikte olan bir şeydir, değilse sebebi belli zaten.

Eğer kendinizi kaybederek itip kakacaksanız görüşmeyi kesin derim... çünkü anneye, babaya el kaldırmanın, hırpalamanın düşüncesi bile çok korkunç. Anneniz belli ki bencil bir kadın evinize gelirse hizmet beklemeyin hizmet de etmeyin... eli ayağı tutuyor el evinde değil evladının evinde istediği gibi açsın dolabı yesin ama işten gelen yorgun evladından çorba yapmasını beklemesin, kaldı ki insan olan bu kız yorgun gelir aç olur bir iki yemek hazırlayım der ama sizin anne düşüncesiz

Sakıncası yoksa özelden yazabilir misiniz sebepleri

olabilir bana karışık geldi anlatım tarzınız anladığım kadarıyla cevapladım beğenmemiş olabilirsiniz yapabileceğim birşey yok. bıkmış bunalmış olabilirsiniz ama burada anneyle ilişkiyi kesecek kadar bir sorun görmedim. normal bir insan değil ama idare edilebilir. sizin bu kadar tepki vermenizde normal değil hepsi bu.

Üzüldüm durumunuza allah yardımcınız olsun ama eşiniz bence karışmasın bu duruma yeterince sinirli ve bunalmışsınız belliki. Annenizin psikolojik bir rahatsızlığı olduğunu düşünüyorum yoksa insan tek evladına böyle davranmaz. Bir dr a götürün derim. Inanin sizin acinizdan aşırı kötü bir durum herşeyden önce hamilesiniz ama karşınızdaki anneniz tek söyleyeceğim şey bir dr desteği alması olur

Sakıncası yoksa özelden yazabilir misiniz sebepleri?

Gerçekten çok sinir bozucu Hak verdim size Yılların birikimiyle bu noktaya gelmeniz birde hamilelik eklenince iyice dolmuşsunuz haklı olarak Okurken o çorba yap kısmında ben bile aşırı irite oldum Ne yapılır kısmını bilmiyorum görüşmeyi tamamen kesmeyecekseniz ki kesmeyin bence de ama azaltabildiğiniz kadar azaltın Söylediklerine kulaģınızı kapatın o an kafanızda bi kum torbasını dövdüğünüzü falan hayal edin Hatta bir yastığa öfke dökmek bile etkili olabiliyor Umarım her şey yoluna girer ve rahat bi nefes alırsınız.

Kesinlikle görüşmeyi derhal kesin. Bunu anneniz için yapın. Kendiniz için değil. Doğrunca annelik nasılmış görürsünüz. Yemek yapmadı, köpeği gezdirmedi diye anneye domuz demek!? ben olsam evlatlıktan red ederim. Net!

Çok çok çok üzüldüm Kimse öz annesiyle böyle olmak istemez.. Allah yardımcınız olsun Yorum yapamıcam ne dicem bilemedim sadece iyi dileklerim sizinle..

Bence annesini sevmiyor sevse o lafları o kadar umursamazdı çorba meselesini vs her anne sevilmiyor demek ki...

Ne zaman gideceği belli mi? Hamilesin dikkat et kendine, vakit bulabilirsen 10 dakika bile olsa nefes alış verişine odaklanarak meditasyon yap.

Çok mantıklı geldi bu yazdığınız. Annem sever mağdur olmayı. Yaşadığı bütün apartmanlarda tartışma çıkardı, en az 2 daire ile kavga etti ve mağdurum diye gezdi . Trafikte hep mağdurdur, yine bir olayda kendine nasıl haksızlık yapıldığından bahsediyordu, o olayın videosu çıktı sonra, anlattığı ile ilgisi yok olanların. kavun kokusu Buraya reklam

2. bebegimde annem yardim eder diye yanima getirtmistim, yurt disindayim esimle ugrastuk bir sekilde yolunda gitti hersey gelebildi. Gelme sebebi bana yardim etmek konusunda hemfikiriz, ha bu olmasa bile dogum yapacak kizina insan yardim eder dimi. Dogumdan iki hafta önce geldi, üc ay kaldi. Yalniz ben hayatimin en zor üc ayini yasadim Hep tanidigim komsuya yoldan gecene yardim eden annem benim evimde yemek pisirmeyi reddetti, kavga gürültüyle yaptirdim, tripler surat asmalar ben ve o bütün gün devam etti Ondan yemek yapmasini bekledim kimse kusura bakmasin kendi agziyla söylerdi geleyim de sana yapayim diye ümitlendirdi, ben hamilelikte cok ac kalmistim esim birsey beceremezdi cok ac kaldim acik acik yaziyorum hepsini bilir telefondan anlatinca yaparim ederimler evime gelince senin mutfagin ben baskasinin mutfaginda pisiremem oldu Doguma gitmeden önce anne gel markette göstereyim ne var ne yok yemek yapacaksa bilsin hani istedigini alsin, yok ben markete gidemem isiklari yoruyor beni Ben bir hafta hastanede kalacagim ne yiyeceksiniz anne, o kadar durmazsin ya cikarsin Ki biliyor benim sezeryanlarim cok agir gecti, ilk dogumumdan biliyorum Evde bir cocugum da var ne yiyeceksiniz siz yanit yok gecistiriyor dogum yaptim geldim yemegi benden bekledi, bitkinim uykusuzum bebegimle yatmak istiyorum ama o yemek yapmayi reddettigi icin ac kalmayi psikolojik olarak beni bogmayi basardi Misafir gibi kalmak istemis ben cok sonradan farkina vardim, bebegim aglarken ben bakarim sen yemek yap derdi Bu gibi tonla sey birikti birikti inatlastik gerildik Odasina gittim konustum neden böyle yapiyorsun, ben birsey yapmiyorum Rabbim beni kurtarlara getirdi olayi, yani pis bir insan gibi onu bogdugumu her sekilde ima etti söyledi Böyle yaptika ben cok fazla gergin ve nefes alamaz oldum evde Tv kumandasini bile ögrenmeyi reddetti, iki sene önce arapca okumayi ögrenmisti ama bana gelince ben bilmem oldu herseyi Yasadigim yerde cok kural var onu uyardigimda mesela bu cöp buraya degil anne dedigimde alindi, ona da hak veriyorum ama karsisinda lohusa bir kadin var hamilelik sürecinde epey yipranmistim Neyse bunlar cok basitleri kabimi kirdigi cok büyük bir olay daha oldu, kabul ettim sakince gitmesini beklemekten baska birsey yapamadim Yaptiklarini inkar ediyor ve sucluyor, bu annem senelerce fedakarlik yapmis, herkesin gözünde iyi bir kadinken nasil oldu da yillarin piyangosu bana vurdu Tanimasam bilmesem Yedi kat ele yardim eden kadin gitti yerine bu geldi Lohusa halimle duygularim iyice cosmustu Elim telefona gitmiyor aramizda cok sey koptu, ben vicdan azabi da cok duyuyorum kolay mi anne den bahsediyoruz Icimde birseyleri bitirdi ama, anladim ki biz hic yakin olamamisiz Kocaya verilmis bir kizim onun gözünden, ondan cikmisim gibi davranarak bana bunu iyi ögretti

Görüşme, acıma, vicdan yapma. Çocuk doğunca ve bu kadın gelip tekrar canını sıkarsa vallahi o lohusa bunalımı ile gırtlağını sıkarsın. Biraz acımasız ve gerçekçi yazdım biliyorum benzer durumdayız. Lohusa dönemi zaten sinir sistemi sorunum vardı birde başımda mal mal konuşup abuk subuk davranan malum kişi vardı. Sinirden sütten kesildim, sakinleştirici damlalar la geçti ilk aylarım. Benim durumuma düşme. Şimdi çok az muhattap oluyorum ve mutluyum

Anneniz çok bencil ve egoist bir insan, dünya benim etrafimda donsün istiyor. Ancak belli bir yaştan sonra böyle insanlar cekilmez hale geliyor o yetmediği gibi sağlam insanı da hasta ediyor. Geçimsiz insanla uğraşmak gercekten cok zor, en yakınımdan biliyorum.

Bize her geldiğinde ama istisnasız her geldiğinde kilo almasından yakınır, gerçekten de alır. Yine yakınıyordu bir gün, hastalık bulmaya çalışıyordu . Acaba bir şey yapmadığın, hareket etmediğin için alıyor olabilir misin dedim, kinayesiz, kafasına dank etmesi için, hastalıktan olmadığını anlaması için. Cevap olarak bağırdı çağırdı, ne terbiyesizliğim kaldı ne de saygısızlığım.

Benzer durumlar içindeyim insan annesini babasını seçemiyor malesef vicdan denilen şey insanı mutsuz ediyor mesafeli olmak en iyisi fazla üzerine düşmeyin koskocaman kadın sonuçta maddi manevi bi muhtaçlığı yoksa vicdan yapmanıza da gerek yok

anne zor biri ama sizide ben normal görmedim. bu kadar sinirlenecek birşey yok söylensin dursun kendi kendine boşver. anne bize yemek yapmak zorunda değilsin ama bu evin düzeni böyle, elimden bu kadar geliyor ya uyum sağla ya da sadece kendine yemek yapabilirsin eğer bize yapmak istemiyorsan de. ben olsam böyle derdim. çorba meselesinde dışardan çorba isteyelim istersen şuan hiç halim yok kusura bakma diyebilirdin veya yapsaydın önüne bir hazır çorba koysaydın. dediğim gibi söylensede kendi düzeninde devam et misafirliği uzatan o olduğu için umduğuyla değil bulduğuyla yetinecek. köpek meslesinde belki anneniz köpeğinizi sevmiyor olabilir. o iş sizin sorumluluğunuzda neden benim köpeğimi gezdirmiyorsun deme hakkınız yok. keşke bir işin ucundan tutup size destek olsaymış ama belliki normal bir insan değil sizde Allah rızası için idare edin artık anne sonuçta. yemek işinide kendiniz ve çocuğunuz için bir düzene sokun veya yardımcı ayarlayın yemek pişerecek çünkü dışardan yemekle makarna yemekle çocuk büyütülmez.

Bence tam aksine vicdanın için uzak durmalısın zaten bu tarz olaylar oldukça daha çok vicdan azabı çekersin keşke demeseydim keşke yapmasaydım vs. Diye kendini daha çok yıpratırsın ama uzak dururkende annene bunu söyleyerek degil yani Ben senden uzak durmak istiyorum gibi cumleler kurmadan işlerim çok yoğun çalışma saatlerim değişti evin yüzünü zor görüyorum vs. Diye bahanelerle idare etmeyi dene birde

Umarım çocuğunuzu domuz diyecek duruma getirmezsiniz

Öyle bi vicdan bende de yok şuan bunun mutsuzluğunu yaşıyorum

Herkesin annesi pamuk gibi değil maalesef geçenlerde "narsist anne" gibi başlık açılmıştı. Sonunda kendi anneme teşhis koyabildiğim için içim rahatladı biraz. Belki sizinki de narsisttir biraz araştırın isterseniz. Benimkini hayatımdan çıkarabilsem çok mutlu olacağım, vicdan azabı da çekmem herhalde. Yıllardır bana, ota şeye hissettirdiği suçluluk psikolojisine saysın. Ben birkaç aydır o aramadan aramama aşamasındayım. Niye aramadığımı soruyor, geçiştiriyorum. İyice saldırganlaştı, saçmalamaya başladı. Şimdi gelmek istediğinde uyduruk bir bahaneyle bugün gelme diyeceğim. Sonra bu bahanelerin sayısı artacak, cesaret edip neden böyle davrandığımı sorarsa açıkça söyleyeceğim, şimdiki stratejim bu. Siz de hamileymişsiniz, benim de yakında çocuğum doğacak. Bize yaptıklarını onlara da yapmaya kalktıklarını düşünsenize. Ben çıldıracak gibi oluyorum

Lutfen uzulmeyin. Bir arkadasim vardi annesi anneniz gibiydi. Hatta kiz calisirdi parasini isterdi baya acik acik. Vermeyince laf soylerdi. Biz yakin arkadasiydik bize kotulerdi. Mutsuz olacagini bile bile birileriyle tanistirirdi cocuga hukmedebilmek icin. Disarda bir goz olarak annesiyle gorusmese derdim asiri hakli. Anne dedigin anne olacak ki o sevgiyi besleyin. Ne guzel esiniz yuvaniz onun disinda huzurunuz var. Benim annemle iliskim cok daha baska, kucukken babami kaybettim butun zorluklarda beraberdik. Buna ragmen ben bile tahammulsuzum. Cunku ayni kisiden ayni seyler Duymak insani yoruyor. Dilerim kendinizi uzaklastirir, esinizi be kendinizi kullandirtmazsiniz. E Efruzi Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Fikrinizi paylaştığınız için teşekkür ederim. Annem neden gelip uzun kalıyor bizde onu anlatayım. Biz salağız zaten, en önemli sebep o. Yalnızken sıkılır, üzülmesin, gelsin otursun, gezsin dolaşsın diye düşündük yıllardır. Yıllardır da hep aynı şeyler oldu, asla memnun olmadı, onun için yaptığımız ya da beraber yaptığımız hiçbir şeyden memnun olmadı, hep suratını astı, hep kavga çıkardı. Eşini dahil etme yazanlar olmuş, ben dahil etmiyorum zaten, hatta bilmediği çok şey var, ama kendi şahit oldukları bile yetti ona zaten. Eskiden çok emreder, yönlendirebilirdi beni, buna izin vermiyorum artık, o da çoğalttı bu kavgaları. Hep yansız yazdım, hakaret ettiysem onu da yazdım, 2 tane daha örnek yazacağım, yine yansız. Kendimin en suçsuz olduğu 2 konuyu ve annemin tepkilerini anlatacağım. - Sokaktaki hayvanlar için mama alırız, çantamızda hep mama poşeti olur. Köpeğimi gezdirmeye çıkarmak üzereydim, hava yağmurlu, çanta falan almadım, telefon dahi almadım çünkü cebim yok. Çıkıyoruz biz bir şey istiyor musun dedim. A: Mama al yanına. B: Alamam, hava yağmurlu. A: TAMAM TAMAM ALLLLLL-MAAAAA ALLLLL-MAAA B: Ne oluyor ya, ne bağırıyorsun? Elimde mama mı taşıyayım şimdi, teli bile almıyorum cebim yok diye. A: Niye götürmüyorsun mama? B: Su mamayı bozuyor biliyorsun, yağmur yağarken kuru yer nereden bulayım ben? A: Ben istiyorum ya, sırf ondan hayır diyorsun. Şimdi bu normal bir konuşma akışı mı? Siz annenizle bu konuşmayı yaptığınızı hayal edin, böyle mi ilerler konuşmanız? - Geçen aya kadar yoğun kanamalarım oluyordu, fitil ve iğneler kullanıyordum. İlaçların yan etkisi mi bilmiyorum, çok çok erkenden bel ağrısı çekmeye başladım, elim sürekli belimde ve eğilmek bana işkence geliyor. Temizlik yaparken eğilmem gerektiğinde ah-of gibi ses çıkarıyormuşum ve bu sesler annemin psikolojisini bozuyormuş. Karşıma geçip bana aynen bunu söyledi. "Temizlik yapmak senin görevin, bunu ne kadar erken kabullenirsen o kadar az ahlar oflarsın, insanın psikolojisini bozuyor çıkardığın sesler, sanki bir şey oluyor." Ben algılayamadım önce, şaşkın şaşkın bakıyorum ne demek istedi diye, sonra sağ olsun açıkladı, kötü sesmiş onlar, duyunca insanın morali bozuluyormuş. Kusura bakma dedim, odaya geçtim ağladım. Uzun zamandır annem yüzünden ağlamamıştım bu olay olana kadar. Uç noktalarda yaşadığımız olaylar var, ama onları yazamam, kimseye yazamam. Ben çok bıktım, bunaldım. Bir keresinde tepkisiz olmayı denedim, ne yaparsa yapsın kızmak yok, ses yükseltmek yok dedim kendime, 2 hafta yapabildim. O 2 hafta baktı ki ben çocukluğumdaki gibi sessizim tepeme çıkmaya kalktı, astarı istemedi, yırttı yırttı.

Yazdiklarindan cok daha huysuzu egolusu narsisti gaddarı bir annem!? var. 6 aydır konusmuyorum görüşmüyorum görüşmeyi de düşünmüyorum bu yaşıma kadar hayatımı, ruhumu kişiliğiyle mahfetti. Anlatsam. roman olur Maalesef bazı insanlarda annelik kumasi olmuyor

Annen huysuz bir kadin net. Ama bu kadar ortak yasam alani yaratmak bu gecimsizlige ragmen ters degil mi? Bana kizim oyle davransa evine asla gitmem. Annem boyle seyler yapsa ona da bi dur orada derim. Kırmızı cizgiler cok asilmis. 50 yaşında genc bir kadin bakima muhtac degil daha az sureli ziyaretlerde bulunmali. Acik acik konusun bu konuyu tumden küsmek yerine.

Şu an zaten bizde. Kendi kafasına göre takılıyor, gittikten sonra aramamayı düşünüyorum.

Mune abla konuyu kapatabilir miyiz? Cevap yazdıkça ağlıyorum. Düşündükçe yaptığı ama unuttuğum haksızlıkları hatırlıyorum.

İçinize ata ata birikmiş şeylerin olduğu çok belli. Olayları tek tek ele alınca idare edilebilir gibi görünebilir ama hepsini üstüste koyunca sınırlarınızı ne kadar aştığını ben burdan hissettim. Ben terbiyesiz, saygısız biri olduğunuzu düşünmüyorum. Sizinki bi saldırı değil, savunma olmuş. Sürekli tahrik edilmiş ve sonunda öfke patlaması yaşamışsınız. Keşke olmasaydı ama olmuş. Ama bu tür tartışmalar hem sizi vicdanen daha çok yaralayacak, hem annenizi haksızken haklı durumuna sokacak. Anneniz sağlıklı bi psikolojiye sahip olmayabilir. Kabul ediyorsa yardım alsın. Etmiyorsa, tamamen silmek ikiniz için de çok ağır olur, ama araya ciddi mesafe koyulabilir.

Bu arada son tayin yerimizdeyken yine kavga çıkardı, eşim evliliğimiz boyunca ilk kez dahil oldu. Benim unuttuğum şeylerin hepsini yüzüne vurdu, "karımı üzeceksen gelip böyle uzun kalamazsın, gelme demiyorum, gelirsin 1 hafta kalır dönersin" biz seni memnun edemiyoruz dedi. Benim annem de görüşmediğimiz, sadece selamlaştığımız komşulara gidip bizi kötüledi, yapmadığımız şeyleri yapmışız gibi anlattı, "biz hanımı çok sevdik, gitmesin." dedirtti. Rezil etti yani bizi. Aslında her şeyi, olan bitenin hepsini yazmak istiyorum ama rezil olacağım, yazamıyorum. Bir insan bu aşamaya kolay gelmez inanın. Yılların bezginliği var.

Bazı insanlar yakinimiz olsa da uzak durmak zorundayız kendi sağlığımız için senin daha tükenmen icin kaç sene lazim. yarin öbürgün yuvanı dağıtmaya kalkınca ne yapmayı düşünüyorsun?

Kavuncugum ben etrafta normal insan ya da daha ozele indirgersek normal anne baba olduguna inanmayanlardanim. Her birinin baska bir sacma huyu ve sacma karakteri var. Belki birimiz daha dayanikliyiz belki bir digerimiz hemen sinirlenen bir yapiya sahibiz. Ama uc asagi bes yukari hepsinin de benzer huylari ve davranislari var bence. Kimbilir belki biz de yasimiz ilerleyince boyle olacagiz, insan inanilmaz degisiyor cunku. Kendi annemden biliyorum ozellikle menopoz evresinden sonra aciz bir insana donustu kaldi ki bu kadin mesleginde basarili, kendi ayaklari uzerinde durabilen bir kadindi, konusmayi sevmezdi simdi gunde 3 defa 1er saat telefonda sohbet edebilir senin yasadiklarinin farkli turevlerini yasamisligim da var ben sadece oldugu gibi kabul ediyorum onu da diger insanlari da. Bilemedim sana verilecek pek bir aklim yok, az goruserek, mumkunse sadece telefonlagoruserek ya da bu kadar uzun misafirliklere engel olarak devam edebilirsin bence

Yazıklar olsun size. Gözlerim doldu okurken. Benim annemle aram hiç iyi degil. Annem panik atak, temizlik bağımlısı hiçbir konuda anlaşamayiz ama anneye domuz denir mi anneye seni bogarim denir mi. Nasıl bir evlatsin. Çorba istedi diye mi bu tantana. Ya 2 kaşık tarhanayi suda kaynat al sana çorba. Çoğu anne çocuğuyla övünmek amacıyla anlatır komşularına ne var bunda bu kadar gözünüz kararmış özel hayatınızı anlatmiyormussunuz. Komşu Müzeyyen sizin tain olduğunuz yeri bilse ne bilmese ne? Evinizi mi basacak ne yapacak? Madem bakamiyorsun besleme köpek. Annelerin ayağının altı cennet. Yapma evladinla sinanirsin Allah esirgesin.

Inan çok üzüldüm. Kan bağı bazen pranga olabiliyor. Görüşmeyecek vicdanda değilim yazmışsın ama sen artık evlattan ziyade annesin. Yazık karnındaki bebeğe. Bu stres ve üzüntü en çok ona zarar. Annen gelmek istediğinde bir bahaneyle geri çevir hiçbirşey yapamıyorsan. Başka misafir var de, şehir dışındayız de, ev tadilatta de. Habersiz gelirse iki gün sonrasına biletini sen al. Ki ben olsam hiç görüşmem. Dediğim gibi artık sen de bir annesin. Önce evladını düşünmelisin.

Annem hic sizin anneniz gibi degil. Aksine cok fedakardir. Sadece bunlar binde biri diyerek yazdiginiz seyler bile beni cileden cikardi. Insani sinir hastasi eder böyleleri sonra da kenara cekilip neyin var yarum niye böylesin der. Bence anneniz sizi sevmiyor. Cok egoist biri. Kendinizin, cocugunuzun ve esinizin iyiligi icin annenizle iliskinizi askiya alin. Cok üzüldüm halinize.

Uç bir konu evet, aldatıldım, dolandırıldım, eltim şöyle, görümcem böyle gibi bir konu değil. Bir insan bu raddeye kolay gelmez, aklında bu düşünce hemen belirmez. 1 senedir benim aklımda bu fikir var. Kendiyle ilgili konu açmak ise çok daha uzun zamandır vardı, her seferinde tuttum kendimi, yarın bir gün ölürse, başına bir şey gelirse yazdıklarına üzülürsün dedim. Ama yetti artık. Karakter anlatımı yapmayıp, direkt olaylardan örnekler yazacağım. Hatta sadece son bir sene ile sınırlı tutayım, daha öncesine gidersem direkt görüşme dersiniz. Geçmiş geçmişte kaldı diyelim, 1 sene ile geçiştireyim. Önce kendimdeki kabahatten bahsedeyim, sütten çıkma ak kaşık değilim. Yaşananlar, deneyimler, birikmişler nedeniyle anneme karşı tahammülsüz ve sinirliyim. Aynı cümleyi a kişisi kursa normal tepki veriyorum, annem kurduğunda farklı. Özellikle soru sormalarından hoşlanmıyorum, basit bir konu hakkında bile en az 5 soru çıkartabilir. Çıkarsın, bunda ne var tabii, ancak soruları önemsediği için değil, sağa sola sohbet konusu olsun diye soruyor. Hiç tanımadığım Müzeyyen teyze, bizim tayinimiz nereye çıktı, neredeydik, ne zaman taşındık, hangi semtteyiz, eşim göreve gidecek, nereye gidecek, ne zaman gidecek, ne ile gidecek ve ne zaman dönecek biliyor. Tanımadığımız insanlar bizim hayatımız hakkında bilgi sahibi! Bu durum nedeniyle de tartıştık kaç kere. İnsanlarla bilgilerimizi, özelimizi paylaşma dedim en az 4 kere. Her seferinde tartışma çıkardı, her seferinde devam etti. Artık bilgi vermemeye başladık, bu sefer de beni adam yerine koymuyorsunuz diye tartışma çıkardı. Uzlaşamadık. Bu da dönüp dönüp başa saran tartışma konularından biridir. Gelelim diğer örnek olaylara - Bize geldiğinde uzun kalır, biz karışmayız geliş gidiş tarihine, canı ne istiyorsa onu yapar. Her geldiğinde olaylar sabittir. İlk 10 gün kadar yemek yapar , sonra ben hizmetçi miyim der, her lafı buna getirir ve yemek yapmayı bırakır. Yine öyle oldu. Bildiğimiz bir davranış, yadırgamadık. Ancak bu sefer şartlar farklı. Şimdiye kadar evime çok yakın bir yerde görev yapıyordum, şimdi ise bir buçuk saat mesafedeki başka bir ilçedeyim. Akşam geliyorum, hemen köpeğimizi gezmeye çıkarıyorum, eve dönüyorum, mutfağa geçip yemek yapıyorum. Eşim benden sonra geliyor, bu yüzden bu döngüye dahil değil. Eşimin bana sağladığı kolaylık "yemek yapma, kahvaltı yapalım, dışarıdan sipariş verelim, makarna yeter" vs. Ancak annem dışarıdan yemek istemez, kahvaltı akşam mı yapılır der istemez, makarnaya hayır der. Yani bizde olmasa daha kolay geçecek, ama geçmiyor. Kendi de yapmıyor. Durumlardan biri bu. - Nöbetten gelmişim, uzun uzun yazmayayım, nöbet yorgunluğunu bilenler vardır, 5-10 dakika oturup mutfağa geçiş yapacağım, eşim evde. Annem: Çorba yap Ben: Yapamam valla bu yorgunlukla, yemek var zaten 2 çeşit, bir de turşu çıkarırım tamam. A: Çorba yap. Eşim: Hayır hayır, çorba morba istemem ben, yorgunsun zaten. A: (Şansını hala zorlayıp 3. kere) Çorba yap B: Yapmıyorum çorba falan ya, istemiyorum dedi duymuyor musun? A: O istemiyor olabilir, ben eşek başı mıyım!! B: Sana inanmıyorum, bütün gün evdesin, çorba için beni mi bekledin (bu sırada söyleniyor ama ağız içi ile, anlamıyorum ne dediğini, ama yine bir ben eşek miyim gibi laflar var, yaklaşık 5 dakika falan sürdü bu) Tamam, sus, yeter ki sus, susacaksan ben 3 çeşit çorba yaparım sen yeter ki konuşma . Çorbayı yaptım, eşimle ben yemedik. Özellikle istediği bir çorba da yoktu, hani canı çekmiş gibi düşünmeyin, adı çorba işte. - Köpeğimiz konusuna döneyim. Gezdirmez, haftada 2-3 defa 5 dakikalığına bahçeye çıkarır, bu kadar. Köpek benim köpeğim, kimseye sorumluluğunu atacak değilim, bana acımadığını zaten biliyorum, bari hayvana acı. Acır. Ama bizim köpeğimize değil. Komşu köpeğine. Hiçbir samimiyetimizin olmadığı, hatta isimlerini bile bilmediğimiz insanlara gidip "isterseniz köpeğinizi gezdirebilirim" diyor, onlar da kabul ediyor. Bu eşek kavun mesai bitimi eve geliyor, köpeğini gezdiriyor. Yorgun olması, hamile olması, ilçeler arası gidip gelmesi önemli değil. Ama komşunun köpeği önemli. - Ayağım ve ayak bileğim şiş, doktor bana rapor veriyor, tuvalet ihtiyacın dışında kalkmayacaksın, basmayacaksın diyor. Eşim görevde, evde yok. Atıyorum bu pazartesi günü oldu, geri kalan 4 günde raporluyum, hafta sonu da var, 6 gün dinlenme imkanım var. 6 günde benim ayağım iyileşmedi, çünkü ben dinlenemedim. Çünkü benim annem o halimde benden yemek bekledi. 1 gün özellikle yapmadım, bakalım ne olacak diye. Kendine mısır kaynattı onu yedi, ben de peynir yedim. Dışarıdan yine yemek söyleyemiyorum, istemiyor. Ha diyeceksiniz ki sen söyle isteyen yer istemeyen yemez. Her bir lokma boğazınıza dizilsin istiyorsanız söylersiniz. Öyle bir durumda yine ben eşek başı mıyım, kendine yemek söylüyorsun beni düşünmüyorsun, saygısız... aklınıza ne geliyorsa işte, bağıra çağıra söylendiğini hayal edin, o olur. Ağlaya ağlaya köpeğimi dışarı çıkardım, ağlaya ağlaya yemek yaptım. Fark ettim ki acıdan ziyade zoruma gittiği için ağlamışım. Bunları yüzüne vurduğum zaman cevabı "sen gelip bana ayağını mı gösterdin". Evet, ona gidip ayağımı göstermemişim. Hasta olan benim, gelip "ne oldu ayağına dur bakayım" demeyen o, ama yanına gidip ayağımı göstermediğim için suçlu benim. Zaten bu olayda bende ipler koptu, çok bağırdım, çok ağır konuştum. B: Sokaktan birini çağırsam bana yardım ederdi, ayağı sakat ve hamile, yazık derdi. Sen n'aptın? Domuz gibi köşende kurulu oturdun, filmini izledin, oyununu oynadın, ne yemek yapılıyor diye kontrol ettin" A: Sen benimle konuştun mu, ayağını gösterdin mi? Ben nereden bileyim? B: Evet, doktor da zaten kaşım gözüm için verdi o raporu, 2 gün ayağımı sürüdüm, ondan sonra da topallamaya geçtim, sırf keyfimden, biraz da böyle yürüyeyim dedim, yoksa turp gibiyim." A: Gelseydin, gösterseydin, neymiş yemek yapmamışım. Hizmetçi miyim ben? Hizmet ederken iyi, etmeyince kötü. B: Seni boğar atarım, bir daha bu lafı söyle, boğar atarım seni. Ne hizmetinden ne hizmetçiliğinden bahsediyorsun? Temizlik mi yaptırdık sana? Market alışverişine mi yolladık, çamaşır mı yıkattık ütü mü yaptırdık? Ne yaptın? Ne? Ne? Cevap olarak yemek yapmasından bahsetti yine. Ben de ilk 10 gün yaptın, bıraktın, ben yapıyorum, bu nasıl hizmetçilik dedim. Bu tutmayınca başka şeylere geçti, vay ben seni ne zorluklarla büyüttüm, bu sefer ama ben susmadım, çocukluğumda yaptıklarından bahsettim. Beklemiyordu çünkü hiç geçmişle vurmamıştım. O yüzden o konu uzamadı. Hiçbir şeyden memnun olmaz, sürekli surat asar, bir şeye sevinip paylaşamazsınız çünkü yine suratıyla ve negatif yorumuyla kursağınızda bırakır. Kardeşleriyle, teyzeleriyle, halalarıyla, akrabalarıyla kimseyle görüşmüyor, daha doğrusu onlar görüşmüyor. Bu kadar sebep size yeterli gelir mi bilmiyorum, denizde kum tanesi buraya yazdıklarım. Bunlarda ne var diyecekler için hatırlatıyorum, son 1 sene bu. "Ne yapacaksın peki?" diye sorarsanız, bilmiyorum. Görüşmeyi kesip hayatına normal şekilde devam edebilecek vicdandan değilim. Zaten olsaydım en az 10 sene önce keserdim görüşmeyi. Ararsa konuşuruz, aramazsa konuşmayız diye düşünüyorum şu an, ama bilemiyorum ki işte. Vicdanıma yenilip bu tarz şeyleri yine yeniden yaşamak istemiyorum, çünkü gerçekten boğarım seni dediğimde hissettim, boğmayacaktım ama vuracaktım eline koluna, ittirecektim. E böyle böyle ya cinnet noktasına gelirsem? Bir yandan gerçekten korkuyorum bir yandan da vicdanım beni rahat bırakmıyor. Bu arada başka çocuk yok, 50li yaşlarında. Dipçe: "aayy benim annemle aram harikadır, çok garip geldi bana" gibi yorum yazacaklar yazmasın. Ne mutlu size, şanslıymışsınız, normal bir anneniz, normal bir ilişkiniz var. Ancak benim gibi durumda olanlara bunu yazmanız yardımcı olmayacağı gibi insanın daha çok bilenmesine sebep olabilir.

Gerçekten saygısızsınız. Şu an hamileyim ve okuyunca kızım sizin gibi olur diye korktum. Ne çok büyütmüşsünüz, yemek yapmak bu kasar zor değil, bu kadar mesele haline gelecek bir şey hiç değil. Yazık annenize üzüldüm...

Bir de kavuncum sen dogum yaptiktan sonra annene ya daha cok hirslanacaksin ve iliskiniz iyice bozulacak ya da affedip bir sekilde onunla yasamayi ogreneceksin Ben affetmistim ama benimki kendisi de cok degismisti torunu olduktan sonra, seninkinin degisecegini sanmiyorum acikcasi

Merak ettim anneniz hep mi böyleydi? Çocukluğunuz nasıl geçti mesela?

Sizi en iyi anlayanlardan biri benim. Ve konuya bir anneye bu sözler söylenir mi, ayıp etmişsin, saygısızlık filan diyenler kesinlikle bilmiyor ve anlamıyor bu durumu. anlamasın kimse de inşallah, bunu yaşamak durumunda kalmasın. yakınında birilerinin, hala, teyze, dedenin huysuz olması gibi bir şey değil bu, ya da soğuk mizaçlı bir annenin sevgisini gösterememesi gibi bir şey değil bu. Anne direk çocuğuna kötü davranıyor, şefkat, annelik hissi yok size karşı. Ve çocuk bunu daha küçüklüğünden itibaren iliklerine kadar hissediyor. Ve her sevgi beklentisi hayal kırıklığına dönüşüyor. Her zaman fiziksel şiddet olması gerekmez, psikolojik şiddet uyguluyor aslında. Mesela şefkatli bir annenin attığı bir tokat unutulur ama şefkatsiz bir annenin sizi Canı istedi diye evinden kovması, ya da hasta olduğunu bildiği halde nasılsın dememesi insanın içinden çıkmaz. benim de çocukluktan itibaren aynı hikaye. 40 bin tane anektod anlatabilirim ama yoruldum artık düşünmekten bile. Kabullendim sevmediğini ama saygılı davranıyorum yine de. Yalnızca bir kaç küçük örnek mesela; çok küçüklükten beri duyduğum "Sen aslında çirkinsin ama gözlerin güzel diye millet seni güzel sanıyor" cümlesi . nişanlıyken eşimin ablasının maşallah, kızınızı çok Güzel yetiştirmişsiniz demesine karşılık, senin de kızın olsun da gör, Allah insanın başına vermesin, hayatını mahvediyor demesi ve görümcemin apışıp kalması. Bir seferinde onun buzdolabını temizlerken, kurumuş limon kabuklarını attım diye beni evden kovması, başka bir sefer ameliyat olduğunda onda kalıp baktığımda, mutfağı temizlikçiyle temizlerken konuştum diye beni evden kovması, üzerime yürüdüğünde anneannemle dedemin onu zor zaptetmesi. Bunlardan daha sonra gülerek bahsetmesi. üniversitede arkadaşlarımın anneleriyle her gün konuşmasına özenip haftada bir onu aradığımda ne vardı diyerek telefonu açması. Evime temizlikçi alacağımı söylediğimde, senin ne haddine temizlikçi almak deyip, kendi gündelik temizlikçisini kardeşlerimin eşlerinin evlerine göndermesi. Küçük kardeşim ondan önce evlendi diye, ortanca kardeşime bak onu kıskanma demesi, ben de çocuk tedavisi görüyorken kardeşimin çocuğu olması üzerine bana gelini kıskanma demesi, bütün akrabalarıma beni kötülemesi... bunları iki dakika hatırladım diye kalbim güm güm atmaya başladı şimdi. Ve bunlar devede kulak yalnızca. Etrafımdaki herkes beni sevmediğini bilir annemin, artık şaka konusu kimi zaman. Kimse her anne iyidir demesin, değil ama ben iyiyim anneme karşı yine. Çevremde çok az kişi benim kadar hizmet etmiştir annesine. Hasta olduğu için hep bir elim üstünde. ben beklentiyi sıfırlamakta buldum çareyi. Kendi hayatımla ilgili pek çok şeyi anlatmıyorum. Daha çok onu soruyorum. Ayrıca sorunlarına eskisi gibi zıplayıp yorum yapmıyorum. Yapmam gereken bir şey olduğunda yapıyorum. eskiden biz de çok yüzgöz olmuştuk. Ben de kavga etmeye başladığımızda tahammülsüzüm konu sahibi gibi. Eski konular gelirdi hemen aklıma. şimdi araya mesafe koyduğumda hiç kavga etmiyoruz. Çünkü kavgalık mevzulardan ben hep uzak duruyorum. İçimi hiç açmıyorum, ya da yardıma ihtiyacım olan konularda kesinlikle bir yardım olarak annemi hesap etmiyorum, başka bir yöntem ve yardımcı buluyorum. Kavga etmeyince de ilişkimiz bozulmuyor, hep belli bir mesafede kalıyor. mümkünse Bu şekilde davranmanı tavsiye ederim konu sahibi. Yalnızca kötü de olsa onun annen olduğunu ve ters bir duasıyla senin hayatını çok kötü etkileyebileceğini unutma. O dikkatli olmasa da, sen ona karşı hareket ve sözlerinde dikkatli olmak zorundasın. kendini kaybetmemek ve hakaret etmemek için en baştan kesinlikle kavga etme.

O zamanlara hiç dönmeyelim, özellikle geçmişi yazmayayım dedim. 1-2 örnek verebilirim. Ortaokuldaydım, beni yalnız bırakıp bırakıp turlara giderdi, turistik şehir gezilerine giderdi. İlk birkaçında üzüldüm yalan yok, küçüğüm çünkü, sonra sevmeye başladım, kendi başınasın. O zamandan beri bayılırım evde yalnız kalmaya. Sene başında okula gelir öğretmenlere "siz ne yaparsanız haklısınızdır, saygım sonsuz" der giderdi. Bunu duyan bazı öğretmencikler mezun olana kadar beni kum torbası yapardı . Haklı olduğum olayı anlatırdım, arkamda durmazdı. Liseden itibaren kendi hakkını kendi aramaya başlayan bir çocuk oldum, lise dediğim de işte 9. sınıf 14-15 yaş. Evlenene kadar hep böyleydi, sonra eşime sırtımı dayadım. Liseden beri gözünde asi, ters bir insanım. Çünkü sesim çıkmaya başladı, çünkü kendimi korumaya başladım, ezdirmemeye başladım.

öncelikle hayırlı doğumlar diliyorum. gerçekten zor bir ilişkiniz var.. temel sebebi uzun kalıp evde kimse olmayınca bir şeylere sarması bence.. benim annem de senede bir kere gelir istanbula yanımıza üç kardeşiz bir de teyzem var eşi vefat etti yıllar önce tek başına yaşıyor. 4 evde toplam 1 haftayı zor tamamlar gider. hepimiz evde olduğumuz günlere denk getirmeye çalışırız ki yalnız kalmasın. haftaiçi genelde teyzeme gider onun yasin grubu var takılır kendi yaşındaki kişilerle. ama bir iki geceden fazla kalma durumu olduğunda geriliyoruz. dedikleri batıyor sanki. ben de hamileyim ve doğuma son 1-2 gün çağıracağım erken doğum olursa ablam yengem o gelene kadar destek olur bir gün. doğumdan sonra da sağlığım iyi olursa 1 hafta sonra göndermeyi düşünürüm ki o da yolunu yapar kesin :).. tek çocuk olmanız onun beklentilerini artırmıştır büyük ihtimalle. kolaylıklar diliyorum