Evlilikten ne bekliyordunuz ki? Eskiden çok özgür ruhlu biriyseniz evlenince dizginleneceğinizi bilmelisiniz/bilmeliydiniz. Ya da hiç evlenmeyecektiniz. Evlilik genellikle sizin mesajınızda yaşadığınız gibi şeyleri içerir. Kocanızı sevmiyor musunuz yoksa, belki asıl sebep budur.

İnanın pandemiden dolayıdır bu hisler. Biz de iki çocuğumla bahçedeki bütün karınca yuvalarının yerlerini ezberledik sıkıntıdan. Gidip ekmek veriyoruz onlara, benim kadar oldu karıncalar Bi çay bahçesinde oturmak, sahilde turlamak bile çok iyi gelir insana. Çocuğunuz biraz büyüyünce arkadaş gibi olacak size. Bu günler geçsin, beraber gezip tozarsınız :)

hepimiz öyleyiz. yeni uyuttum. 1 bardak cay iciyorum. o arada burdaki konuları okuyorum. nöbetleşe parkta bakıyoruz biz de. pandemi de bizleri cok bunalttı.

Of evet. Sorumluluk vermeye calisiyiruz. Bahanelr duyuyoruz sonra gene sinirlenen biz. Ama su var. Umursamamk. Ne yaptiysa kar diye bakmak lazim. Yapmadıklarını düşünmek insanı hayattan sogutuyor. Evlenirken sanirim fok cok cok dikkat etmek gerekiyor. Iyi bi es iyi bi baba olurmu diye.

Eşinizden yardım isteyebilirsiniz, leylekler getirmedi bu çocuğu. Böyle alıştırırsanız, iyice tembelliğe alışacaktır eşiniz. . push ; S

Çocuk şuan küçük hayatı bağlamıyor aslında bu senin elinde eğer baglasa cocuklarla prof olan anneler olur muydu çocuklu çalışan bir sürü başarılı kadın var benim hocam öğrendi onlar sorun çıkarmıyorlar bütün ülkeleri geziyoruz dedi her yaz bı yere gidip yakın ülkeleride gezip dönüyorlardı zaten büyüdükçe ev hanımı dahi olsan ohhh diyeceksin bana hrp dur sen gorrrr bunlar varya iyi günlerin o bı yürüsun sen gor diyolardi oğlum emekledi kucak istemezdi kollarım dinlendi yürüdü daha da rahat ettim evin içinde güvenli alanda oynardı kuzum zararı olmazdı aglamazdi ama ilk 7 ay gaz var ağla donemiyorum ağla emekleyemiyorum ağla o büyüyüp senden bagimsizlastikca sen hayatını geri alıcaksın ikinizij bir düzeni yapmaktan hoşlandığınız şeyler olucak annelik asıl ozaman zevkli olucak senden çıkmış seninle sohbet eden plan yapan küçük insan hepsi ozaman gecicek güzel anne sabir

ne güzel yazmışsınız...

Esinizi neden bekliyorsunuz ki? Koyun bebeginizi arabasina çıkın yuruyus yapin. Havalar guzel artik cocugada iyi gelir hava almak sizede.

cocuk kaç yaşında. ona gore yazacam.

Ben de bazen evlenip o sorumluluk yüklenince böyle hisseder miyim diye düşünüp üzülüyorum.

Oğlumu uyuturken yazacaktım ama o ara ben de dalmışım biraz. 1 saat 10 dakikada anca dalabildi. Sonra mutfağı toparladım falan derken unuttum. Zaten 23.30 da uyudu şimdi de terlemiş diye uyandı. Üstünü değiştirdim sallıyorum. İlk zamanlar çok zor geliyor. Daha çok uykusuz kalınıyor bölünüyor. Ama geçecek bence. Hoş bizim şimdilik yine uyanıyor tam deliksiz uyumuyoruz ama eskiye göre yine iyiyiz. Ben ilk atanıp tek başıma ev tuttuğum zamanlarımı özlüyorum. Özgürlük var param var. Her şey kafama göreydi. Şimdi her şey başka. Aslında eşlerimiz gerçekten yeterli destek olsa biz bunları düşünüp üzülmeyiz boş yere. Ama yapmıyorlar. Haliyle de yorgunluk stres derken niye diye sorguluyor insan. Niye çocuk doğurdum, hiç geçmeyecek falan diyor insan... Ben yardım istemeyi çok bilmiyorum ama siz isteyin bence. Ancak yardımla düzelecektir. Kendinize özel bir zaman ayırın gün içinde mutlaka. Umarım sağlıkla geçer günleriniz.

Geçici bir süreçtir geçecektir, kendinize vakit ayırın ayrıca çocukla da gezilebilir sürekli evde kalmak bunaltıyor gerçekten.

Günümüzde genel olarak tüm stres ve mutsuzluklara depresyon diyorlar. Ama bunun yanlıs oldugunu söyleyen birçok psikolog var. Siz şu an bir doktora gitseniz eğer emzirmiyorsanız size antidepresan yazacaktır. Ama burdaki birçok üye size hak veriyor, bu durumda bıkkın hissetmenizin doğal bir durum oldugunu söylüyor ki çok haklılar. Yani siz depresyondayım diye düsünürseniz sizin için her şey daha da zorlaşır. Oysaki bu depresyon filan degil. Monoton hayattan sıkılmışsınız, sosyal bir ortamınız yok, 7 aylık bir bebek sürekli dikkat ve bakım gerektiriyor vs vs. Bu durumda bıkkın hissetmeniz zaten çok normal. Yani tüm duygular bizim için. sürekli neşeli mutlu olmamız mümkün degil bir insan olarak. Bence şu an için yapmanız gerekenler bazı zamanlar bebeğinizi eşinizin yanında bırakıp haftalık bir kez de olsa 2-3 saat yalnız dolaşmak, bazı günler bebek arabasıyla ailecek dışarı çıkıp vakit geçirmek, bu günlerin de geçecegini ve çocugunuzun da kendi başına bir birey olunca tekrardan eski hayatınıza döneceginizi düsünmek. Büyüdükce dertleri de büyüyor diyenlerin canını sıkmasına izin verme. 7 aylık bir bebek bakımı mı zor 10 yaşındaki bir çocugun bakımı mı? Ki zaten 10 yasındaki çocuk güzel şekilde yetistirildiginde kendi ihtiyaçlarını kendi görebilen biri oluyor. Ödev, yazılı konularını da kafana takma şimdiden. Insallah ileride sorumluluk sahibi olur ödevlerini, sorumluluklarını seni zorlamadan kendiliğinden yerine getirir.

siz anladığım kadarıyla sakin yapılısınız, görmezden gelebiliyorsunuz bazı şeyleri. ben öyle değilim maalesef M

yok sayınca da her şey üstüme kalıyor, ben bu çocuğu tek başıma mı yaptım? yani delirecek gibi oluyorum bi taraflarını yırttı aman dünyaya getirelim diye, şimdi ben çocukla bi başıma. ben istemedim ki bu sorumlulukların altına girmek. ölümü düşündüğüm oluyor zaman zaman...

Kaç yaşındasınız? Bizde eşimle aksine bi evladımız olsun diye altı aydır uğraşıyoruz ve çok heyecanlıyız. Böyle hissetmenize üzüldüm

Sevgili kafestekikiz şu an yaşadığın hayat çoğu genç kızın ve anne olmayı isteyenlerin hayali. Çocuğun büyüdükten sonra biraz daha iyi hissedeceksin sabret... bu süre içinde ikinci çocuğa hamile kalmamaya çalış. Çok yıllar önce Nemrut Dağı' nda sırtında üç dört aylık bebeğiyle Koreli bir anneyi görünce dünyaya bakış açım biraz değişti. Çocuğumuzla da keyifli bir hayat yaşanmayi bekliyor biz biraz abartiyoruz çocuk bahanesi arkasına saklaniyoruz. Siradanliktan kurtulma carelerine zaman harcamak lazım. Şikayet daha çok ümitsizlik doğuruyor. Eşinle ciddi sorunlar yaşamiyorsan ayrılmak, başka sorunlar çıkarmaktan başka bir şey getirmez. Seni ve aileni mutlu edecek aktiviteler peşine düşmelisin imkanlar dahilinde.

Benim de kizim var ilkokul öğrencisi. Eşimle mutluyum çok iyi bir isim var maddi olarak çok iyiyim ama aklim kalbim sürekli kızımda bu çok zor. Okulda, serviste bisey olur mu? Kaza olur mu? Taciz olur mu? Biraz halsiz olsa Allah korusun koti bir hastalık çıkar mı vs vs... Belki de canından öte bir varlığın olması çok yorucu... Allah tüm annelerin yardımcısı olsun.

Bende evliyken böyle hissediyordum hem evlilik insanı olmadığımdan hemde eşim çok aşırı sıkıcıydı diye düşünüyorum eşinizle aktivite yapsanız bi nebze de olsa düzelir sanki bu his

Onunla basket oynuyorum yüzüyorum kitap okuyorum film izliyorum ders çalısıyorum börek çörek yapıyorum Yatmadan komik saçma sohbetler bıle yapıyorum Küçükken hangimiz bunalmadı ki konu sahibi de bunalmış belli ama bu gecici bir süreç

Aslında bende bekar hayatımı özlüyorum eşimden memnun olmama rağmen o hiç bir sorumluluk olmadan kafam rahat uyumayı özledim Daha çocuk yok ve böyle konular gördükçe çok korkuyorum çocuklu hayattan

teşekkür ederim yorumunuz için, boşanmak istememin sebebi eşimin de bana ayrıca stres yüklemesi. bazen içimi döküyorum, eski hayatımı özlüyorum yalan söyleyemem diyorum. ne vardı sanki eski hayatında, boş beleş yaşıyordun diyor. anlayış sıfır. sanki beni bir yerden kurtarmış. inanılmaz sabit fikirli, bir şeyleri empoze etmek imkansız. eğitim farkı var aramızda, ben şehirliyim o köyde yetişmiş. bunlara bağlıyorum bunu da. kendini geliştirmemiş hiç

Sizin yasadiklarinizin üstüne bende 2. çocuk var. Her an kaçıp gitmeyi düşünüyorum ama nereye?

Bendede bu sorun var. Beklenti içinde yim eşimden cok. Evet hakliyim. Beklenti de olmamız cok normal. Ama yapmayinca buyukkk hayal kirikligi ve kavga. Cunku neden yapmadı diye uzulup duruyorum. Niye değişmiyor diye. Bunu naskl asicaz

ne de güzel bir yorum... D

ben şahsen kimseyle bir yere gönderemeyeceğim sanırım. hiç belli olmuyor ki. en çok da akrabalardan çıkıyor bu pislikler.

Anne olmak için çabalayanlardanim. Calisan biriyim ve çok aktifim özel eğitim oğretmeniyim. Evde ise hep esimleyim. Ama işte insan kendine özel bı anı olmalı. Kitap okuyorum ve yürüyüş yapıyorum bana çok iyi geliyor. Kendinize yarım saatte olsa özel alan yaratın. Eşiniz işten geldiginde dışarı çıkın parkta yürüyün, ya da bı bankta oturun, kitap okuyun, bı çay bahçesinde bı çay için. Kendinize moakkak bir altivite bulun. Boşanmak çözüm degilki nereye gidersen git annesin hep öyle kalacak Allah bebeğini sana bağışlasın.

Gececek merak etmeyin Kim küçük halinde kalıyor ki Bu hallerini bile özleyeceksiniz Büyüdükçe beraber yaptıklarınızdan keyif bile alırsınız Bazen düşünüyorum oğlumun yaşına inip onunla arkadaş olup oynayabilseydim nasıl olurdu arkadaşlığımız diye Çoğu şeyi beraber yapıyoruz ve ben çok eğleniyorum

Yooo. Cokkk tartıştım cokk kavga ettim. Baktim ben yıpratıyorum ve cocuklqr kötü etkisi oluyor. Ofkelenmemeye calisiyorum

Evet negatif dusununce cok daha kötü oluyor durum. Pişmanlık yaşıyor insan niye cocuk oldu niye evlendim diye. Kabullenemk zorundayiz. Oyle yaptim bende benm 3 tane kucujler. Naptim krese verdim baktim esimle çok gezemiyoruz cocuklae basimda. Kres yani basimda. Rahatladim. Simdi en küçüğümde baslicak. Akşam 5 e kadar yalnizim. Akşam evdeler ama en azından sakin stressiz olurum ins. Büyük kızım okula baslicak. O evde olacak 2 ay kadar ama onla gesicez. Plan yapıyorum onla. Araba surmeyide öğreniyorum ins. Oda çok mutlu okuyor. Sunu yaoicaz burayabgidevez diyorum çok mutlu okuyor. Zaten sakin bi cocuk. Bana zorluğu hiç yok ama tabiki sorumluluk. Arkadaşın dediği gibi okulu korumasi vs vs ama bunları bence dusunmemek lazim. Yarin ola hayrola.

ilk çocuğunuzu kendiniz istediniz yanılıyor muyum I inekobasi

hayır 7 aylık olacak kızım, aksine o zamanlar farkında değildim şu anki düşüncelerimin hiç. son zamanlarda çok sorgular oldum hayatı. yaşayacak çok şeyim vardı, artık bütün hayat kızımdan ibaret olacak. gibi gibi bir sürü şey düşünüyorum. bir üyenin dediği gibi depresyonun eşiğinde de olabilirim sanırım

Bebeğiniz ne kadarlık lohusa depresyonu mu diye merak ettim. Bazen insan kendine zaman ayirmayi çok istiyor gerçekten de. Belki şuan için öyle bir şansınız yok ama çocuğunuzu annenize, kv ye birakip eşinizle yada yapmayı istediğiniz her hangi birşeyi tek başınıza yapabilirsiniz. Ben de kendimi çok kötü hissettiğim de hemen anneme koşarım çocuğu bırakır, o gün ne yapmak istediysem yaparım geri gelince de çocuğuna sımsıkı sarılırim. Çünkü bilirim ki ben mutluysam herkes mutlu. Hayat aynadır. Yaşadıklarımız da öyle. Bakarken kendimizi goruruz mutsuz isek hayatımıza hep mutsuz insanlar girer, kızgın isek kızgın

Kesinlikle başka bebek yapmayin. Kızın buyudukce rahatlicaksin. Sunan tamamen sana bağlı ondan ohle dusunuyosun. Bendede 3 cocuk var büyüğü 5 yasinda. Hepsi krese gidiyor. Büyüğü bana arkadas gibi. Oyle zorluk gibi gormuyorum ama 3 veya 4 cocuk zor. Basetmesk zor. Ama 1 veya 2 cocuk inan zor değil. Buyudukve anlicaksin. Hele kiz cocugu iyi anlasirsanz cok gzl arkadas oluyor. Bnde senin hissetiklerinj cok hissettim uzuldum. Keske evlenmesehdim DİE. Evlilik insanı dgldim. Cunku esinle arkadas gibi olamiyorsun. Belki arkadas gibi olsaydik boule hisetmezdik. Ve evet çoğu sorumluluk bize kalıyor. Bende naptim cocuklari krese okula verdim. Cok ta memnunum. Ve yurtdisidym düşün. Kimse yok. Turkiyede gene gidecek akraba aile var.

her güzel şeyin böyle derdi var işteama eminim güzelliklerini de yaşayacaksın

Eşinize sürekli isteklerinizi hayallerinizi her fırsatta dile getirin. Ve bunu güzel bı dille söyleyin onun o sabit fikri İnanki değişir.

deiğiniz gibi evlilik herkese uygun değil ama belki sadece dönemseldir bu hisler bunu da düşünmek lazım

Öf böyle zorlaniyorum temalı konulara mutlaka 1 tane geliypr sizin gibi. Allah saglikla kucaginiza almayi nasip etsinde siz öf bile demezsiniz emi. Ama diyenlere karismayın

Ben hamileyken tam da böyle hissediyordum. Bebeklerimi malesef kaybettim ama acaba doğsalardı sizin gibi mi hissederdim yoksa hamilelik bunalimimiydi bilmiyorum. Ikiz olduklarını öğrenince çok strese girmiştim istemediğim birşeydi çünkü ikiz.

Anne buzluktan çörek çıkar bir de cay demle ohh mis diyorlar. Baba yemege gelmeyince anne menemen yaparız ohh mis diyorlar. Bence cocugun arkadasın oluyor güzel gercekten.

eşim evde olduğu zaman markete gidip geliyorum bazen, çok az da olsa etki ediyor

Bu içsel muhasebe her an maalesef içimde bir yerlerde sürekli benimle. Oğlumu çok seviyorum, bir minik adam yetiştiriyor olmak harika bir duygu, gülümsemesi dünyamı anlık da olsa değiştiriyor. Ama ciddi anlamda bana göre değilmiş diyorum bazen. Çocuğum olana kadar bu kadar özgürlüğüme düşkün olduğumu da bilmezdim ayrıca, çocuktan sonra gerçekten sorumluluk artıyor, iş hayatı ev hayatı derken bir de çocuk bakımı ekleniyor üzerine. İkinci çocuk fikri düşüncesi sorusu her türlüsü beni bunaltmaya yetiyor mesela. Ben bu bunalım halini dışarı çıkarak yok ediyorum. Çocuğu evde oyalamak, onunla ilgilenmek daha zor kesinlikle. Atın kendinizi sahile bahçeye bir temiz hava almak, doğayı insanları seyretmek o kadar iyi geliyor ki bana size de tavsiye ederim. Yükümü hafifletmek için de ev işini biraz gevşettim ben, çorbasına kadar akşam yemeği hazırlıyorken şimdi çorba da olmayıversin diyorum, akşam çayları tatlısız olmaz derken şimdi bir çay yeter de artar diyorum. Evi silme süpürme işini de ertelediğim kadar erteliyorum. Kendimize alan açmamız, nefes alacak yer bırakmamız gerekiyor. Yaşadığınız duyguyu birçok anne eminim yaşıyordur. Çocuklarımızım varlıklarına şükredip alternatif yollar bulacağız sıkmayın canınızı

umarım dediğiniz gibi olur... TheQueeninthenorth

İcim rahatladi yazinisi görünce. Bende zorlanıyorum ama bende 3 cocuk var. Aslinda bu bakış acisida doğru. Cocuklara gezmek mumkun. Ama biz yapamiyoruz sanirim. Bide esinle aynı kafada olufaksin. Yurtdisindym. Gidecek aile akraba da yok. Ben o yuzden bunaliyorum. Ama cocuklari krese verdim rahatladim. En kucugude baslifak. 18 aylikken basladilar. Herkes verme etme dedi bana ama ne yaşadığımı bilmiyorlardı. hic pişman olmadım. Temmuzda evde cocuk olmayacak 5 e kadar yalnizim. O vakti guzel degerlendirirsem ins cocuklar gelincede kaliteli vakit gecirirm. Eşim içinde niye uapmadi etmedi demicem. Ehliyetimi almaya az kaldı. Gezicem ins. 5 yasinda kızım var. Tatile cikicak o. Onla planlar yapıyorum anlatıyorum ona söyle yapifaz gezicez vs okadar mutlu oluyoki. Eşim gezmeyi çok sevmez ben ayarlarsam oyle gideiz bazen. Bende yapmazsam cocuklar napicak. İste biyerden tutmak lazım. Bekarkende ayrı zorluklar oluyor bilemiyorum. Eminim arkadaslarimiza ozenivektik evlendiler cocuklarini buyuttuler diye.

Çocuk sorumluluğundan çok eşinizin sizi fiziken ve ruhen yalnız bırakması asıl sorun gibi duruyor. Çevremde ve burada olduklarımdan çıkardığım sonuç bu, eşinden gerekli ilgiyi, desteği göremeyen kadınların çocuğa ve çocuklu hayata adaptesi zor oluyor. Manevi desteği zorla alamazsınız kendisinden belki ama evde olduğu zamanlarda, hafta sonları bebeğinizi bırakıp çıkın 1 saat bir yürüyüş yapsanız, bu yerde oturup bir kahve içseniz bile iyi gelir. Eşinize sormayın, hazırlanın çıkarken söyleyin dışarıya çıkacağınızı. Aynı şekilde bebeğinizi arabasına koyup dolaşabilirsiniz. Onu da pek yapmıyorsunuz sanırım, çocuğun da temiz havaya, dışarıdaki uyaranlara ihtiyacı var. Dışarıya ailece çıkma kısmına da alışmak adepte olmak gerekiyor. Elbette çocuksuz zaman ki olmaz ama sürekli dört duvar arasında olmaktan çok daha iyidir.

Bana da geliyorlar az kaldı psikolog yolu

Kaç tane evladın var canım?

Bende boyle hissediyorum son zamanlarda. Hergun ayni seyleri yapmak, evlilik arti cocuk sorumlulugu insani bunaltabiliyor. Bekarken sinir nedir bilmezken asiri sinirli bir insan oldum ciktim. Kendimi taniyamiyorum bazen. Cocuklarim icin herseyin en iyisini yapmaya calisirken bu sinirim yuzunden annelige uygun olmadigimi dusunuyorum artik. Gerci sinirli olmamda oglumun baya etkisi var. Zor bir cocuk buyutmek bir anneyi en cok yipratan seylerden biri. Annelik basli basina zor zaten. Hem cok zor hem cok guzel. Bu dilemayi bir gun cozebilecekmiyim cok merak ediyorum

bu mesele tamamen anne olmak istemekle alakalı diye düşünüyorum.

antidepresan falan kullansam anca kafam durulur gibi geliyor bazen, yoksa inanılmaz mutsuzum çocuk sesinden beynim uğulduyor artık

Ay dinleme onları. Bugünün çilesi tasası bugüne yeter. Üç kızım var hiç büyüdükçe derdi büyür demiyorum. Yarın ola hayrola

Evet ama zor bir doğum ve zor bir lohusalık sonrası ilk bir yıl kendime gelemedim. 2 yok ücretsiz izin alacağım derken 6. Aydan sonra işe başladım evde çok bunalmıştım 2. Çocuğu kesinlikle düşünmüyordum

Vallaha bu pandemi ortami bütün düzenimizi bozdu. Üstüne evde oturdugum halde corona oldum. Bu yüzden bir aydan fazla karantinada kaldik. Hastalik ve karantina beni de delirme noktasina getirdi, halbuki normal hayatda bu kadar zorlanmiyordum. Kadin olarak kendimize zaman ayirmamiz sart. Gerekirse aileden yardim alarak. Biz hep kendimiz herseyi yapiyoruz, ama kendimize 0.

Insanlar hep hayatin eskiden cok daha zor oldugunu soyler. Evet, eski insanlar kadar fiziksel olarak yorulmuyoruz belki, camasirimiz, bulasigimiz makinada yikaniyor, cogu insanin sahsi araci var, ulasim daha rahat, bazi seyler daha ulasilabilir ama... MUTLU DEGILIZ. Simdi butun gun dort duvar arasinda, sadece zaman öldürmeye calisiyoruz. Pandemiden once de cok farkli degildik aslinda. Cocuklu olunca gorusebilecegin insanlar, gidebilecegin yerler, hatta günün saatleri bile kisitlaniyor çünkü her seyi onlara gore ayarlamak zorundayiz. Eskiden herkes yanyana, komsu akrabadan bile yakin, daha samimi bir hayat vardi. Sabahtan aksama kadar sokakta oynar, bizden kucuklere sahip cikardik. Annelerimiz kapi önünde sohbet eder, babam isten gelene kadar hic sıkılmazdık. Keske camasiri elimizde yikasak ama iki cift sohbet edebilecegimiz insanlar olsa. Kimse kimseye hicbir seyini emanet edemiyor. Insanin çöküşü bundan kaynaklaniyor iste. Insan dogasi geregi guvenmek ister, guvenmek zorundadir. Biz birbirimize guvenimizi kaybettiğimiz icin insanligimizi da kaybediyoruz. Asla cocugumu 10 yil tanidigim komsuma bilr guvenip birakamam. Paranoyak gibi senaryolar kurarim. Boyle hayat mi gecer? Geciyor iste, giden omurden gidiyor. Yilin birkac ayi aileyle bulusmasak, ayda bir iki kuzenler gelip gitmese belki de coktan timarhanelik olmustuk.

boşansanız da yine evde anne babanızın yanında çocuk büyüteceksiniz akşam çocukları uyut ve sonrada kendin uyu olacak. Sizin sorununuz evlilik değil monoton hayat gibi geldi tabi eşinizle bi sorununuz yoksa

Bak bence sorun ne biliyo musun? Şunu yazmışsın ya "eşimle bile kırk yıllık evli gibiyiz. işe gitsin gelsin yemek yiyelim oturalım, çocuğu uyutayım birkaç saat sonra ben de yatayım. hayatım bundan ibaret. " he işte hayatında heyecan yok, heyecanı geçtim bi mutluluk bulamıyorsun bir değişken yok yarın ne olacak biliyorsun ve artık bu seni bunaltıyor. Sorun ne çocuğa bakman ne özgürlüğünü özlemen, sorun eşinle olan bu ilişkin. Eğer ki birlikte daha sosyal ya da ondan beklentin her ne ise bu beklentilerini karşılayan biri olsaydı sen çocuğunla da mutlu olurdun evliliğinde de. Severek mi evlendiniz peki? Boşanma konusunda hızlı davranma derim önce bi eşinle konuşmalısın. İlişkiniz olduğunu hissetmeye sadece çocuk bakıcısı, eve gelen kocanın bakıcısı olmadığını düşünüp hissetmeye ihtiyacın var, kadınsal duygularının okşanmaya ihtiyacın var ya da en azından biraz daha samimi bir evlilik hayatına. Sadece bu monotonluktan sıkılmışsın gibi. Sürekli "bişileri doğru yapmalıyım" düşünce tarzına girmeye başladığından dolayı bence tüm yazdıkların. Robot elbette değilsin ama kocanla samimi bir konuşma yapman şart konuştuğun halde değişmiyor ise sen bir şeyler öner ve birlikte hatta çocuğunla birlikte bazen de özel ikinize ait bir akşam veya hangi saatiniz uygunsa ona göre bir şeyler deneyebilirsin. Çocuktan vakit bulamıyorsun belki de sıkıldın artık ama boşanmadan önce mutlu olabilecek misin emin ol, boşandıktan sonra aklında kalmasın M

Eşinizle iş bölümü yapabilirsiniz bu konuda Ders çalıştırma ödev kontrolü sınav takibi bende Veli toplantısı, okula, kursa alıp bırakma onda Okula gitse misal ne güzel olur size de bütün gün kalır Alışverişe gider kahve içmeye giderseniz Yada spora filan. Arada babaanne anneanne ye bırakır tatillere kaçarsınız

beni üzen de bu saydıklarınız, şu dönemde şu şartlarda çocuk yapmak ömrünüzden yılların gitmesi demek. kimseye emanet edemezsin, bütün yükü sende. görüyoruz ki babalarımız da bir baltaya sap olamıyor çocuk konusunda. nasıl umutlu olalım ki şimdi biz? hadi büyüdü rahatladık dediğimizde olacağız 40 45 yaşında. o zamandan sonra ne yapabileceğiz ki? gençliğimizin en güzel yılları geçip gitmiş olacak

Kimde ne yoksa onu istiyor Bende diyorum kendime böyle gez eğlen düzensiz yaşa, kimseye bağımlı olma nereye kadar, sorumluluk al evlen çocuk yap

haklı olabilirsiniz, benim derdim özgürlüğümün elimden alınması aslında. I idildil

15 aylık bebeğim var, onu seviyorum ama tamamen sizinle aynı fikirdeyim. Çoğu gece yatarken Allahım sabaha ikimiz de uyanmayalım diyorum. Çok mutlu bir insandım. Sevdiğim bir şarkıyı dinler mutlu olurdum. Yaz tatilinde memlekette bir anın hayalini kurar günlerce yüzümde gülücük gezerdim. Şimdi yaşamıyorum. Hayal kurmuyorum. Arabaya binip ruhumu okşayan bir müzik dinlemeyeli aylar oldu. Çocuğu evde bırak, çık gez, dinle deseniz, aklım evde, sizin dediğiniz gibi hiçbir şey asla eskisi gibi olmayacak. Bana keyif veren ne varsa bitti. Ot gibi bir insan oldum. Eşim de aynı şekilde. Üstelik bu durum dolayısıyla gergin insanlar da olduk. Ot b. ktan tartışıp, saygısızlaşıyoruz.

Böyle bir dünyaya cocuk getirmek kesinlikle akıl karı olarak gelmiyor Allah guzel ömürler nasip etsin kızıma Eşimle de sorunum yok şükür. Ailesiyle de aynı şekilde sorunum yok. Maddi sorunumuz da yok. Ama evlilik bana göre değilmiş! Yani insanın bunu düşünmesi icin illaki evliliğinde mutsuz olması gerekmiyor! Yapı meselesı bazı seyler. Ama sizinki ailevi meselelerden anladığım kadarıyla

evliliği ve çocuk büyütmenin sorumluluğunu kaldıramıyorum. sabahtan akşama kadar çocukla evdeyim o kadar boğuluyorum ki. benden eser kalmadı. eski hayatımı özlüyorum, özgürlüğümü. artık çocuktan bağımsız bir şey yapamayacak olmak, veya yapsam bile aklımın hep çocukta kalacak olması beni kahrediyor. ha çocuğumu çoook seviyorum o ayrı. ama mantıklı düşününce akıl alacak iş değilmiş yani. eşimle bile kırk yıllık evli gibiyiz. işe gitsin gelsin yemek yiyelim oturalım, çocuğu uyutayım birkaç saat sonra ben de yatayım. hayatım bundan ibaret. ailesi desen kötü insanlar değil ama gidecek olunca çarpıntım başlıyor, kaynar sular dökülüyor başımdan aşağı. zerre haz etmiyorum akraba ziyareti falan. evlilik insanı değilmişim kesinlikle. geri dönüşü olmaması da mahvediyor beni. boşanmayı düşünüyorum bazen, boşansam ailem yanında kalalım isteyecek zaten ömrüm onlardan uzak kalmaya çalışmakla geçti. iki ucu... değnek. çok çıkmazda hissediyorum kendimi, çaresiz. şu an maddiyat el vermiyor ama psikoloğa gideceğim en kısa sürede. var mı benim gibi hisseden? hislerimi paylaşmaya çok ihtiyacım var.

Neden boyle devam etsin. Elbet o da buyuyecek, kendi sorumluluklarini alacak, size alan birakacak. Benim 2 oglum var, buyuk 3,5 kucuk 1,5 yasinda. Buyuk oglumda ne zorluklar yasadim, kolikti, surekli aglardi, kimseye gidemezdim, kimse gelemezdi, hic uyumadigim gunler olurdu, aglama sesinden kafayi yerdim, odaya girip yastiklari yumruklardim, psikolojim gercekten çökmüştü. 15 aylik oldugunda tekrar hamile oldugumu ogrendim. Hic beklemiyordum. Cok zor bir hamilelik yasadim, hem oglumla hem kendimle ugrasmak zorundaydim. Esim yogun calisiyordu. Yardimci oluyordu ama 24 saat nobetci oldugu gunler oluyordu. Buyuk oglumda o kadar sacma sapan seyler yasadik ki. Tam kolik bitti dedik gece teroru basladi. Gecenin yarisi kendi kendine uyanip dakikalarca ciglik cigliga aglardi. Asla bizi duymazdi. Ben bu arada kendime hic bakamadim, hamileyken kanim 8e dustu, basurum surekli kaniyordu, agriyordu... son dort yildir dogru duzgun uyudugum gece sayilidir. Ama zamanla duzeliyor biliyor musun? En azindan buyuk oglum artik sabaha kadar uyuyor. Kucuk en azindan abisi gibi kolik değildi, gece teroru yasamadik cok şükür. Bir de gece uykulari duzelse belki her sey daha rahat olur. Belki her seyi dort dortluk yapamiyorum, surekli etkinlik, tv telefondan uzak tutmak falan cok da basarili degilim ama en azindan ikisi birbirine arkadas oluyor. hem kavga ediyorlar hem oyun oynuyorlar. Ben cok yiprandim ama bunun suclusu onlar degil. Kendim istedim, ikinci belki planli degildi ama sonucta ben dunyaya getirdim. Bu surecte hem kvden hem kendi annemden mumkun oldugunca destek aldim. Calistigim icin çocuklara ikisi dönüşümlü bakiyorlar. Sizin anneniz ya da kv yardimci olmuyor mu?

ben de öyle, ciddi bir öfke problemim var. kızıma asla yansıtmıyorum ama bana ciddi zararlar veriyor. eşim asla anlamıyor bilerek sinirleniyorum sanıyor. kafanda çözersin istesen diyor. anlaşılmamak o kadar zor ki şu dünyada. allah bize sabır versin

Mesaji sanki ben yazdim. Oglum 2.5 yasinda ve cok cok hareketli bir cocuk ve 2 yas sendromunu dibine kdr yasiyoruz. Esimle ikimiz diye bir sey uzun zmndr yok. Misal. su an cay bahcesibdeyiz nefes alalim dye geldik ama cocuk parkinda donusumlu oynatiyoruz oglani. Ben masadayim onlar parkta ve 5 dk sonra ben nobeti devralacagim. Birlikte cay icemedik ve icemeyecegiz. Ben ogretmenim, evden ders verdim ve bu surecte coook zorlqndim, cok bunaldim. Aslinda cocuk isinin benlik olmadigini kendime bile itiraf edemiyorum. Allah ogluma saglik versin, ayagu tasa degmesin. Nankorluk de etmek istemiyorum ama ruhum daraliyor cogunlukla. Gene de bu ruh halimde pandeminin de buyuk etkisi oldugunu dusunuyorum. Oglumum hayal ettigim kdr sosyallesmesini saglayamiyorum, oyun gruplarina goturemiyorum vs vs... ilerde her sey daha iyi olacak umuduyla yasiyorum...

Ben 10 yıllık evliyim benim cocuğum olmadı bu sene süpriz bir şekilde hamile kaldım hiç beklemiyorduk kabullendik eşimle olmayacak derken gebe kaldım. 19 haftalık gebeyim tansiyonum çıktı fırladı Kardiyoloji ye gidiyorum hep diken üzerindeyiz sağlık sorunlarım var.. Evladım yaşasın kucağıma alayım diye dualar ediyorum. Kolay evlat sahibi olmuşsun şükür edeceğine isyan ediyorsun.. Ablamda 3 tane Cocuk var eşi eve gelmiyor 1 er yaş arayla çocukları senin gibi hiç bir zaman yapmadı. Kusura bakma artık senin kisi şımarıklık... Allah sana sağlıklı şekilde evlat vermiş şükür et biraz.

Sizinki cok kucukmus daha. Su an tam olarak iletisim kurup oynayamiyorsunuz. Ama sizi anladikca, anne dedikce, hele ki yavas yavas konusmaya basladikca cok keyifli bir hale gelecek. Oglum buyudukce yukumun daha hafifledigini hissediyorum. Benim problemim daha cok esimle. Bana hic yardimci olmuyor. Isi de yogun. Ayrica kvalidem ve annem donusumlu ogluma bakiyorlar. Ozellikle kv geldigi hafta azap gibi geciyor... krese verecegim gunlerin hayaliyle yasiyorum. Anne olmakla, oglumla iletisimimle vs hicbir problemim yok. Problem tum yukun altinda tek basina ezilisim ve takdir gormeyisimle ilgili... eger esiniz bnmki gibi degilse sizinki de oglumun yasina geldiginde biraz daha nefes alabilirsiniz...

bence en güzelini yapıyorsunuz şu an

Canım çocuk 4 5 yas olunca insan epey rahatlıyor. Ancak sorumluluk duygusu hep var. Boşansan da evli kalsan da var. Çocuk biraz büyüyünce calışsan ii gelebilir.

Pandemi gecsin bebeginiz de az daha buyur gezersiniz ailece. Pandemi cidden zor ben hamileyim bebegime bisey olmasin diye nasil kaciyorum insanlardan, dusun daha simdiden hayatimin tam ortasinda minigim. Evde cok vakit gecirince resim yapmaya, yan flut calmaya basladim. Donusumlu calisma biterse hep iste olucak korona olursam bebegime dikkat edemedim diye kendimi yicem. Anliyorum sikiliyo insan ama bu minikler Hayatta pismanlik duymicagimiz iyiki dicemiz en buyuk emeklerimiz, zor ama az daha sabredin gecicek. Bu zaman dilimimde de kendiniz icin hobiler edinin muzik dinleyin yazi yazin

ben de öyle umuyorum

çok karamsar düşündüğümün farkındayım, bazen oturup konuşuyorum kendimle, olan oldu bir evladın var artık iyi düşün diye, ama kabullenmek zorunda olmak ve ömür boyu bunun böyle devam edecek olması mahvediyor beni. ben yokum artık, hayatı bundan sonra böyle yaşayacağım düşüncesi bitiriyor beni.

kaç yaşındasın canım

Şu an en zor zamanlarındasınız. Sizi çok iyi anlıyorum, neler hissettiğinizi çok iyi biliyorum. Size tepki verdikçe, sizi anladığını gördüğünüzde bu kadar sıkılmayacaksınız. Şuan kendinize ait bir hayatınız yokmuş gibi gelebilir ki zaten büyük ihtimalle yoktur. Ancak veli toplantısı seviyesine gelindiğinde yığınla kişisel vaktiniz olacak, o toplantıyı çok kolay tolere edebileceksiniz. Bu düzen hep böyle devam etmeyecek, böyle devam etse kimse 2. Çocuğu yapmazdı :)

şımarıklık mı? psikolojiyle pek alakanız yok sanırım. bu kadar kötü bir psikolojideyken çocuk büyütmenin endişesini yaşıyorum. insanlar kolay çocuk sahibi olamıyorsa bu benim suçum mu?

sevmek ayrı tahammül ayrı geliyor bana, ilerisi beni daha çok korkutuyor. okula götür veli toplantıları ödevler, kursa gönder vs vs. kendimde bunları yapacak istek göremiyorum

1 tane. ama çocuk büyütmeyi hiç hayal etmemiş biri için on taneye bedel. Less-is-More Nirvana Anneler

umarım kafamız rahat koyabiliriz başımızı bir gün yastığa ne diyeyim...

Yeni evliyim esim de ben de 29 yasindayiz. Cocugumuz yok cunku tam da sizin gibi, ustelik bir ömur sizin gibi hissedecegim icin cocuk istemiyorum, esim de istemiyor. Bence dunyaya cocuk getirmek hele de anne olmak deli cesareti isteyen bir sey. Ozellikle anne dedim cunku malesef bizim turk ailelerinde en ilgili baba bile annenin yarisi etmez o yuzden anne olmak baba olmaktan daha da yipratici. Yurtdisindayim inanin Avrupadaki turk erkekleri de bizim ulkedekilerden farksiz, cocuk hep annenin yukumlulugunde. Bir omur bu yukumluluge mecbur olmak, aklinin hep onda olmasi, bir omur bitmeyecek sorumluluklari, hastaligi, basina bisey gelse yasayacagim acısı, benim basima bisey gelse arkamda yarim can birakacak olma kaygısı, hastaliklar caginda kendini ve cocugu koruma telaşı, basta bunlar dusundukce beni inanilmaz geren şeyler. En basindan zaten hamileligi, kilosu, vucudunun bozulmasi ve belki birdaha eskisi gibi olmayacak olmasi, Uykusuzlugu, stresi, kosturmacasi, kendime bir daha eskisi gibi vaktimin kalmayacak olmasi, istedigim an esimle istedigim yere gidemeyip istedigimi yapamayacagimi bilmesi, kendim halim olmadiginda pizza soyleyecekken cocuk var diye mecburen sebze corbalari saglikli yemekler yapmasi, okulu dersi, buyuyup biyerlere gittiginde aklinin hep onda olacak olmasi, hayatindaki insanlar sevgilisi ya da esi uzerse sıkıntısı... Tum tevelleri gecip cocugun da cocuga karisinca tam biraz rahat edeyim diyecegin zaman bu defa hobaaa torun bakması Yani yok mumkun degil, olacak sey degil. Moralini daha da bozduysam ozur dilerim konu sahibi. Sadece fikirlerimi ve duygularimi paylastim ve benim gibi dusunenler var mi diye merak da ediyorum acikcasi. Malum erkek cocuk istemiyorum dediginde olsun olunca seversin deyip, kadin istemiyorum dediginde öcü gormus gibi hatta nerdeyse seytan gormus gibi bakan, anne olmak istemeyeni elinden gelse taslayacak olan insanlarin hic de az olmadigi bir toplumda yasiyoruz.

Erkeklerin çoğu aynı canım. Onları Umursamayarak ve yok sayarak ozaman akılları başına geliyor..

Hahahaaa yaşadıklarınız o kadar tanıdık ki 8 yıl önce bi daha çocuk yaparsam eşekler tepsin beni derdim kızım 7 yaşına gelince 2. Çocuk için olsun diye dualar ettim sözün özü geçiyor bu zamanlar, geçecek.. . push ;

anne olmak istiyorsa bir insan bence hiç şüpheye düşmez, görüyoruz forumda hasretle yanıp tutuşuyor insanlar. G

Çocuğunuz kaç yaşında bilmiyorum ama arada dışarı cıkin dolasın. Boş boş yurumek bile rahatlatiyor şu ara. Pandemiden dolayi maalesef hepimiz ozellikle cocuklu anneler ekstra evlere tıkıldık sanirim.

çocuk büyüdükçe derdi de büyür derler ama bakalım... o zaman da parka götür, etkinlik yap, kreşe götür getir derken gün bitecek muhtemelen. ..

Depresyonda olma ihtimalin çoook yüksek. İmkanın varsa bir psikologla görüşmeni öneririm

Bana göre evlat bir yük değil lütuftur, şükür sebebidir. Siz istemeyerek mi evlat sahibi oldunuz? Sıkılıp bunaldığınız rutinler varya benim hayatımın huzur kaynağı. Çok ağır bir şekilde kovid geçirdim. Bir ay sonra mutfağa girip çay demleyebildiğimdeki mutluluğumu bir bilseniz. Oğlum 7 yaşında. Eşim evden çalışıyor. Ciddi ve sıkıntılı hastalıklara sahibim. Sabah oğlumu uyandırıp kahvaltı yapıyoruz. Saatlerce ekran başında ders... evi toparla, yemek yap, saatlerce ödev yaptır, kitap okut, akşam yemeği yedirmekle uğraş gün bitiyor... diş fırçalama, pijama giyme, öpücükler iyi gecele saat oldu 22.30... tam oğlanı yatırdık çayımızı aldık balkona kaçtık derken hop oğlan geliyor bıcır bıcır anlatıyorda anlatıyor. Çaylar oldu buz gibi hadi baştan yatır öp kokla iyi geceler... iki bardak çay içecez diye gece yarısı oluyor. Yat kalk yine aynı gün... Şükürler olsun. Rutinlerim kendimi güvende hissettiriyor, nasıl zevk alıyorum... Gün evladımla başlayıp evladımla geçer evladımla biterse güzel, yoksa neyleyim hayatı. onu parka götürmek mutlu kahkahalarını duymak için vesile, etkinlik yapmak onunla kaliteli vakit geçirmek için fırsat... Çok yorgunsam oğlumun koynuna yatıyorum sarılıp nefeslerini dinleyip dinleniyorum. Farklı birşey yapmak istiyorsam onu da dahil ediyorum. O benim en iyi dostum. Eşimi sen benim herşeyimsin diye severdim, şimdi kalbimi ikiye böldüm. gönlünüzü biraz ısıtmaya çalışın...

İnşallah çocuk büyüyünce daha kolaylaşıyor ev işini minimuma indirin, eşyalarınızı azaltın temizlik kolay olsun. Çocuğun uykusu düzenli olsun, akşamları bir iki saat olsa da kendinize ait zamanınız olsun. Çocuğu bebek arabasına koyun her gün yürüyüş yapın çocuğun en yaramaz olduğu saatlerde çok faydasını görürsünüz

Anne olmak gerçekten çok büyük bir sorumluluk özgürlüğünü bi daha asla geri alamayacak şekilde teslim etmiş oluyorsun ama demek ki o sevgiye değiyor ki insanlar 2. 3. çocuğu doğuruyorlar

Boyle dusununce isler daha da zorlasiyor. Bir sekilde kendimize de zamam ayirabilecegimiz alanlar yaratmaliyiz. Esinize daha cok sorumluluk verin. Cocuk 4 yasina geldiğinde krese baslatin. Gunde 2,3 saat size kalsa bile kafa dinlemeye yeter.

yaşadıklarınıza üzüldüm, şükür ki atlatmışsınız. annemle problemliyiz baya, aynı evde yaşamayı pek beceremiyoruz. kv desen ben rahat edemiyorum. daha da stres yapıyorum. kızıma asla yansıtmıyorum bu ruh halimi, şarkılar söylüyorum oyun oynuyorum, öpüyorum kokluyorum. çok mutlu bir bebek. bakalım büyüdükçe daha da hafifleyecek bu gerginliğim diye bekliyorum. Less-is-More Nirvana Anneler

Ay yazınıza bayıldım bide ek olarak bu iğrenç dünyada çocuğumuz olsa da aetık korumak çok çok zor onu da eklemek lazım çocuk ne kadar aile terbiyesi alsa da yeni nesil gümbür gümbür geliyor cidden çok fenalar o efendilikleri saygıymış 98 hadi 2000 den sonra bitti valla

ben asla ikinci düşünmüyorum. büyük konuşmayayım ama, yok yani. P

Daha önce konu da açmıştım. Eşim evlilik başlangıcında çok yardımcı oluyordu yaptıklarını söyleyince herkes şaşırıyordu. Ama 2019 Ekim den sonra bitti. Önce ayağı kırıldı 4 ay yattı. O süreçte okula git gel market çocuk ekmek al. hep bendeydi. Sonra iyileşti ama artık hiçbir şey yapmamaya başladı. Üstüne pandemi de çıkınca tamamen bitti. Kaç kez konuştum çözüm bulamadım son 2 ayda.

evlilik bunlarla sınırlı olmamalıydı benim için, eşim fikirlerimi saçma bulsa da. mesela hadi kalkın turlayalım dese belki kafam dağılacak, ama olmuyor. anca annemler çağırıyor bla bla. anan batsın.

İşte bu açtığınız konunuz gibi düşüncelere sahip olduğum için bende çocuk istemiyorum

Bütün mutsuzlukların 1. Nedeni Ekonomi Yetersizliği.. 2. Nedeni Pandemi 3. Nedeni de Eşleri merkezimize koymamız.

Doğum sonrası depresyon yaşıyor olabilirsiniz ama yalnız değilsiniz üzülmeyin. İlk bir yıl facia gibi geliyor insana bir daha eskisi gibi olamayacağım, hayatım bitti vs gibi düşünceler daha yoğun oluyor. Bir yaştan sonra evet yine zorluyor ama iletişim kurmaya başlayınca zevk almaya başlıyorsun arkadaş olmaya başlıyorsun. Benimkide iki yaşında bugün dışarı çıkacağım diye kendini yırttı çıkardım bu sefer neden çıktık diye ağladı. İki yaş sendromu :) sabır çekiyorum napayım. Ama şunu kesin söyleyebilirim aynı hisleri hatta belki daha yoğun yaşamış biri olarak, geçiyor. Şuan geçmeyecek gibi geliyordur ama geçiyor. Zaman herşeyin ilacı.

Neden rahat edemiyorsunuz kv konusunda? Amy lee

Allah affetsin 2. cocugumu dogurdugum için çok pişmanım , evlendigim için çok pismanim. Ben evlilik yürütecek insan değilim onu anladim. Eşten ilgi sevgi de göremeyince iyice agresif oldum ve mutsuzluğa suruklendim

7 ay olacak

anne olmak dünyadaki en büyük başarıymış gibi hissettiriyorlar ya

Bence pandemi yuzünden herkes şuan ayni durumda. Ben bekarım mesela ama ayni sizin gibi boğuluyorum şu sıralar. Eskiden yaptığım aktivitelerin fotolarına baktıkça sanki çook uzun yıllar öncesinde kalmış gibi geliyo. Sanki seksen yaşına gelmişim.. Yani bence şuan çoğu kişi aynı durumda. Yoksa çocuğuyla da bir sürü aktiviteye katılan hatta seyahatlere çıkan bir sürü insan var ama normal şartlarda tabi. Bir de çocuğunuz küçük belli ki.. Geçici bi döbem bu. Her zaman böyle olmayacak, hep ona bağımlı olmazsınız bir süre sonra. Yine de eğer imkan varsa haftada 1 gün çocuğu birilerine bırakıp eşinizle kendinize zaman ayırın.

Bakın bende 3 kucuk cocuk var. Yurtdisindyim. Kimse yok bikac arkadasim disinda. Kimseye birakiyorum uzun saatler. Eşimde gexmeyi sevmez zorla cikaris. Ehliyet aliyorum simdi. Naptim cocuklari krese verdim rahatladim. Bi ay sonra akşam 6 ya kadar cocuklar yok. En azindan baya bi saat boş olufam. Evet hep benimleler. Ömür boyu sorumluluk ama okadar da dusunmeyin. Yarin olsun hayr olsun derler. Pozitf olmaya çalışın belki iyiki olmus diceksiniz. Ben verdim krese hepsini rahatım. Bende plansizim günümü isleri planlayinca bütün gün bana kalicak. Arabam var ehlietimi aliyorum. Bisiklet alicam. Kendimi rahatlarma yolları buluyorum. Bi meslek edinifem seneye ins. Keske esimizle arkadaş dost gibi olsak olmuyor. Okadar anlatiyorumki ona tamam diyor sonra gene aynı. Biraz kabullenmek lazım yoksa insan intihar eder hayatın stresinden. Bosvreceksin inanki. Ben neler yaşadım. Ne sorunlar. Ne kavgalar ettik esimle ama iste genede bi sekilde hayat devam ediyor. Aktivite bul kendine. Ya cocygu al çık onla gez yurtdisinda neler var neler. Kadin cocugu bebek arabasına koyuyor koşu yaiyot taş gibi vucudu var

Kızım 14 yaşında canım. Yemek yemediğinde, uyumayinca, hava serin olunca hep aklım onda. bu sorumluluk asla bitmiyor. her zaman çocuğun sorumluluğu değişiyor. mesela okul dönemi başlayacak, dersleri, arkadaşları, sınavları. Pandemi döneminde hepimiz evdeyiz. inan seninle aynı şeyleri yapıyorum bende. Eşim ise gidiyor geliyor. ben yemek, temizlik, bulaşık, çamaşır. sonra uyu uyan aynı şey. Psikoloğu tavsiye ederim bende gideceğim. elinde ufak tefek el işi yaparsan belki kafan dağılır. tabii insanın ona bile hali kalmıyor. ama ben 1-2 sayfa kitap okumaya çalışıyorum. iyi geliyor. Eşime gelince evet oda sorumluluk istiyor. mesela her aksam yemek hazırlamak vs. tek başımıza olsak tost bile yetebilir. ama çocuk ve eş olunca sofra hazırlıyoruz. evlilik gerçekten zorlu bir yol ama zamanla oda rayına oturuyor. en büyük destek eşlerden geliyor umarım size biraz olsun yardımcı olabiliyordur. Sadece masayı toplaması ve kurması bile bana iyi gelir mesela. Allah'ım yardımcınız olsun

çoook teşekkür ederim

2 yil tek basıma büyüten biri olarak, tavsiyelerim olacak, (su an 2.5 yaşında) 1- Kesinlikle eve tikilmayin. market. park vs psikolojinize iyi gelecek. 2- temizlik yemek vs ideal olmayin bi ara 3 çeşit yemek kek vs vs yapıp sonra yorgunluktan ağlıyordum 3- uykusuz kaldıkça artık bittigimde uykusuzluktan, esimden rica ettim. uyudum. 4- her cumartesileri 2 saat tek basıma pandemi yoktu o ara, avm gezdim. yoksa ruhen cokerdim. 5- yakinda komsu, arkadas cok iyi oluyor, 2 muhabbet vs gercek dünyadan kopmayin 6- yemekleri geceden yapıp ertesi güne hazır edin. veya yoksa menemen tost geçiştirin. 7- Aile bireyleri yakınsa araniz iyiyse verin kucagina o ara ev isi yapın veya maddi imkan varsa temizlikçi alin. haftada 1 biri geliyordu bana. rahat ediyordum

Aynen ama bunu yaparken de içten içe ıçimizde sınır harbi yaşayan yine biz oluyoruz

Çok bunalmışsınız siz, zaman zaman hepimiz yaşıyoruz bu durumu ama geçiyor.. büyük ihtimalle çocuğunuz küçük henüz, biraz büyüyünce rahatlıyorsunuz

kendimi çok bencil hissediyorum ama ben böyleyken ona da bi faydam dokunmaz. yaşama sevincim yok resmen geleceğimden hiç umutlu değilim. hani ben anneyim deyince göğsüm kabarmıyor mutlu olmuyorum öyle yani. bekar kalsaymışım keşke hep

kendisi çok soğuk, baş başa kalınca konuşacak laf bulamıyorum. görünce napıyosunuz nasılsınız der bitti. bir de evimiz küçük, gelse salonda yatacak. her gece yatak kur sabah kaldır taşı et, daha da stres oluyorum. bir de o gelse eşimin kardeşi de her gün bizde oluyor eş çocuk toplanıp geliyorlar. 10 kişi yemek yap pişir taşır, hiç istemiyorum yani. bir de koronadan korkuyorum en çok

şunu farkettim, evlilikten ve çocuğundan dahi bıkmış, aslında çok mutsuz ama bunu dışa vuramayan ne kadar kadın var... o kadar üzücü ki.

Ben yurtdisindym. Kucuk cocuklqrim. Istemedhnz anneler varya. Keske biri olsada. Birakabilsem.