Haklısınız, çok normal olduğum söylenemez. Araştıracağım şema terapiyi sağolun.

Önce şunları bir sorayım sonra sorunuza gelecem Lohusayken mi namaz kılacaktınız? Ne namazı bu doğum namazı mı? Hayızlı ilken nifazlı iken namaz kılınıyor mu? Karı-koca bir evlat sahibi oldunuz, seçim de sizin karar da sizin sorumluluk da sizin... doğum yaptığınızda sizinle eşinizin bebeğinizle babasının ilgilenmesi gerekmiyor mu? Bu sorumluluk ona ait değil mi? Sezeryanı hastanede olduğunuza göre bu hastanede hemşire hasta bakıcı eşiniz yokmuydu nasıl aç susuz kalmayı becerdiniz? Anneniz siz değil, siz de anneniz değilsiniz, bambaşka insanlarsınız, kim olursa olsun karşınızdakinden sizinle aynı duyguyu davranışı göstermesini beklemek boş ve yanlış Evladını seven anneler için inanılmaz olabilir ama evet bir anne çocuğunu sevmeyebilir, bir çocuk da annesini sevmeyebilir Merak ettim babanız siz bebekken vefat mı etti? Yok etmedi çocukluğum ergenliğim boyunca babamla da birlikte yaşadık diyorsanız babanızın da annenizden kalır yanı yok Anneler kız evlatlarıyla, kız evlatlar anneleriyle çatışır, yarışır, kıskanır... tabi her anne-kız böyle değil... ama sizin durumunuzda olan çok evlat var Annenizi tanımadığım için sizi sevmiş sevmemiş diyemem ama bana şunu yapmadı bunu yaptı kardeşlerime böyle değildi düşünceleri sizi yıpratmaktan psikolojinizi bozmaktan başka bir işe yaramaz Ne güzel kendi ailenizi kurmuşsunuz, anne olmuşsunuz, hayatın tadını çıkarın

Babam konusu ise aynen dediğiniz gibi. O da yok gibi. bir kere yolda kalmistim da bekarken babama dedim ben napayım dedi. Doğuma bir hafta kala bebeğime elin p çi dedi. Onu da yok sayıyorum. Kısaca annem babam var ama annelik babalık görmedim. Bebekten dolayı parça parça cevap verdim sorularınıza

Bazıları doğururken şeyi acımamış, çok iyi anlıyorum.

Evet, var. Dünyada çocuğunu sevmeyen, öldüren, bırakıp kaçan binlerce anne var.

Maalesef annelik ve babalık vasfını hak etmeden, altından kalkamayacak tipler kolaylıkla sahip olabiliyor. Çocuğunu sevmeyen vardır evet kendi doğurduğuna acımayan da var. Geçenlerde izledim bu vakayı bunu üzülerek söylüyorum mikrodalgaya koymuş ya cani bunlar bu kadar acımasız olabiliyor. Lütfen üzmeyin kendinizi artık. Bazı şeyleri değiştiremezsiniz. Biaaaaa

Aslında üstünü kapattıkça içten içe bu duygular sizi yiyor. Günlük hayatınızda öfke, kaygı, güvensizlik, değersizlik gibi yıkıcı hislerle dışa vuruyor. Ben konu sahibine de size de şema terapi öneririm. Çocukluktaki yaralar çok derin ve neşter vurulmadan iyileşmiyor.

Sana bir şey söyleyeyim mi? Takmayacaksın. Sen tek kardeş bunu yaşıyorsun diğerleri yaşamıyor diye çok dert ediyosun aslında. Kime anlatsan anlamaz da. Ama şaşırsak da var işte böyle anneler. Yapacağın şey çocuğunu çok sevmek ve korumak. Görsün annelik nasıl yapılıyormuş. Çocuğunla iyileşeceksin. Allah çocuklarınla sana sağlıklı, uzun ömürler versin. girlinred

Bazıları sadece erkeği evlattan sayıyor malesef, kız çocuk onlar için bir nevi yaşlılıkta bakım garantisi, evlenene kadar evin stres topu ve yardımcısı o kadar. Böyle zihniyetteki insanlara göre evlat olmanın sefası erkeğin cefası kızın görevi. En acısıda şu iğrenç zihniyeti en az erkekler kadar anneniz gibi kadınlarında candan benimsemesi.

Neden acikca soylemiyorsunuz, ben senin cocugun degil miyim? diye. Eger evlat kayiriyorsa bunu her yaptiginda yuzune vurmak lazim. Annenize karsi bile direkt hissettiklerinizi soyleyemiyor, alinip uzulup kusuyorsaniz hayatiniz cok zor gecer.

Daha benim cocuklarin ergen olmadi, catisma yasamadik ama Ben hepsini ayni seviyorum ya. birine sarılsam, digerini gidip opuyorum. birini övsem diğerine de güzel bi söz söylüyorum

Anneniz gibileri sevmiyorum İlişkinizi min. seviyey indirin gitsin oğlanlara analık yapsın Siz de merhaba merhaba

Allahım evladınla güzel bir ilişki nasip etsin, eşin de iyi bir adamdır inşallah.

Kaynanam resmen ya. Başkalarına da sizin dedikodunuzu ediyorsa tamam.

Benim annem de böyleydi, şimdi yaşlandığı için yarın bigün ona bakan olsun diye bana iyi davranıyor. Ama koskoca ömür geçmiş. Size ne kadar takılmayın desem de boş, maalesef bu öyle bi duygu ki öldü desen değil yaşıyo desen yok. Var olan annenin yokluğu diye bi kitap vardı bana çok ağır gelmişti, sonrasında artık bu konunun üstünü kapattım daha fazla yıpranamam.

bence sevmek ve beğenmek birbirinden bağımsız. ebeveyn olarak insan elbette çocuklarının hepsini eşit sever ama birini daha çok birini daha az beğenir. kabul ve itiraf edilemese de bu gayet olağan. belki sizin hissettiğiniz böyle bir şeydir.

Bana özelden mesaj at konularımın bir kaçını atayım sana. Kk ya üye olma sebebim de kendisi her halde bir bu hayrı dokundu bana. Allah işini rast getirsin benden uzak olsun allah ona muhtaç etmesin diyor önüme bakıyorum. Benim annem sevmiyor hatta sadece sevmemek değil kıskanıyor aynı zamanda Kelin ilacı kendi başına yaramaz misali senelerce cebelleştim hala cebwlleşiyorum ama çok çok azaldı. Anne olduktan sonra ondan iyice soğudum. Çünkü yapamadığı anneliği ben kendi evladıma yapınca nefret ettim iyice yaşattıklarından. Bazen konuşunca iğrenç kıyasları kendi anneliğine atıfları midemi bulandırıyor. Şuan bebeğimi büyüttüm ya sürekli gelin şöyle böyle. Vallahi vereceğim yol parasına değmiyor umurumda bile değil teklifi. Sevmiyor asla da sevmeyecek. Şuan yaşlanma yalnızlık korkuları ile kendince istiyor gibi ama yürekten değil. Yalnız değilsin üzülme önüne bak. Her doğuran anne olamıyor.

Benim kv de böyle Annem de yüzeysel anne. Önemli meselelerde var ama yok gibi de. Ama ben takmıyorum. Neyseki annem kıskançlık yapmıyor her şeyin iyisi bizim olsun ister. Ama bir teyzem var kızları mutlu olunca kadının içi eziliyor. Var yani böylesi de.

Sevilmemek değilde, gözardı edilmek gibi birsey bu Sen bunları düşünme hiç, sen kendi evladınla çiz yolunu, anneler nedense erkek evlatlarına daha düşkün oluyorlar.. Bissunicole

Her doğuran annelik duygusuna sahip olamıyor ne yazık ki siz boşverin onu güle güle büyütün bebeginizi . push ; Z Zahmet

Arkadaş olun anne kız ilişkisi ummadan.

Küsmesi daha iyi olmuş kendiniz sessizce güle güle sağlıkla büyütün kimseye eyvallah etmeyin

Onu da denedim. Kıskanç bir arkadaş oluyor. Senin evin büyük benimki küçük. Senin bulaşık makinen şu marka benimki değil. Tamamen uzaklaştım

Söylüyordum önceden. Annem bunu saklayan biri değil. Evet onlar başka der.

bence sevmek ve beğenmek birbirinden bağımsız

BKnz Cami avlusuna bırakılan çocuklar. Umumi tuvaletlerde doğum yaparken yakalanıp çocuğu oraya bırakıp gideceğini söyleyenler vs.. vs Olmaması gerekiyor ancak tek değilsin. Bak bu saydıklarım çocuklarını doğar doğmaz bırakıyorlar. Zaten kocan trafik canavarı, annende sevgi yok.. Çok dolmussun sen, arka arkaya 2 konu..

Annemle alakalı çok konu açtım. Niye sürekli bu konuyu açıyorsun demeyin. Yaralıyım. Taa küçüklükten beri çok yaralıyım. O küçük aklımla anneme yaranmaya çalışırdım dönüp de bakmazdı bile. Ama kendim anne olunca içimde bir şeyler koptu anneme karşı. Aslında doğum yapmamla başladı bu süreç. Sezaryendan çıktım odaya getirdiler beni ve annem başladı. "Yavrularım acıkmıştır" kalbimden vuruldum sanki. (Yavrularım dediği 35 yaşında abim 25 yaşında erkek kardeşim) ben daha ayağa kalkamadan "acıktım susadım namazımı kılamadım." Dayanamadım sen git eşim kalsın benimle dedim. Annem dünden razı sadece tamam dedi. 4 günlük lohusayken bir gün kaldım evinde. Beni eskisi gibi abimlerin odasında yatırmaya çalıştı. Dedim bebek emzirme. Zar zor kendi odasını verdi. Şimdi bebeğim büyüdü. Daha yakın olalım istiyor. Gittiğimizde ikramlar yola çıkarken yanımıza yiyecek koymalar. Ama boşuna yapmıyor bunları. Evliliğime müdahil olma hakkına sahip olacağını düşünüyor bunları yapınca. İzin vermedim. İzin vermediğim için küstü. Küsmesi de sorun değil. Zaten annesiz gibi büyüdüm birçok şeyi atlattım. Bundan sonra olsa da bir olmasa da. Sadece şunu merak ediyorum. Çocuğum için dünyayı yakarım kaldı ki ben hayata ve insanlara karşı pasif biriyim. Ama yakarım çocuğum için ve arkama dönüp bakmam o kadar çok seviyorum onu. Bir anne çocuğunu sevmeyebilir mi? Ben sevilmedim mi hiç annem tarafından?

Bazılari insan olarak bencil oluyor bence o annelik duygusunu hissetmiyorlar. Errrkek çocuklarını da yaşlanınca yanında kalacakları için istiyorlar çünkü erkeğin evi onların evi diye düşünüyorlar. Durum sizinke alakalı değil yani. Umarım eşinizle ve evladinizla çok mutlu bir hayatınız olur. Annenize mesafe koymaya devam edin huzurunuzu kacirmasin

Sevmiştir canım. Ben de anneyim sen de annesin. Bir düşün çocuğunu sevmeme ihtimalin var mı?Eğer arka arkaya olduysaniz ya da biri anneye biraz daha muhtaçsa ilgi, sevgi belki kaymıştır ama annenin çocuğunu sevmeme ihtimalini düşünemiyorum. P

Bütün dediklerimi yanlış anlamışsınız. Ben zaten bütün işlerimi yalnız yapan biriydim. Çocuğuma yalnız bakmak bana koymadı. Annemin varsa sevgisini hissetmek isterdim. Derdim kendimi ona baktırmak iş yaptırmak değil. Anne varken annesizlik yaşamak çok zor. Yaşayan anlar.

E yuh artık yani sevilmemesinin sebebi kadıncağız mi? Annemde ben küçükken aynı şu cümleyi kurmustu: e çocukta sevdirecek biraz kendini sokulacak ben daha 10 yaşlarındaydim 20 yıl geçti hala unutmam sen gel ağzıma s. ç anne olarak sonra bu çocuk kendini sevdirmiyor çocukta hata hadi oradan ben de anneyim!

Acıkan susayan namaz kilamayan annem. Annem diyor bunları. Tırnak işareti var dikkat ederseniz. Benim gözüm bebekten dolayı ne yemek ne su görüyordu. Aklıma bile gelmedi.