lohusayken yaşanılan şeyler unutulmuyor, önce eşinizle konuşun kırgınlıklarınızı dile getirin umarım sizi anlar ve hatasını telafi eder, gerekirse destek almanız lazım.

Lohusalıkta acı çekmeyen, kocasına kinlenmeyen de ne biliyim sayıları azdır herhalde. Kadınların hormonlarını, uykusuzluğun insanı saykoya çevirdiğini, kadının eski fiziğini ve özgür günlerini özlediğini erkeklerin anlaması çok zor. Eşim yıllar önce yaptıklarını başına kaktığımda üzülüyor şimdi, hatta ikinci çocukta hiçbirini tekrarlamadı zaten. Ama işte o yaşananları unutmak mümkün değil. Cahilliğine ver geç. Bebeğini sağlık ve mutlulukla büyüt

Issızım gecici bir surec oldugunu dusunuyorum, eşinde bebekle birlikte stres olmusa benziyor kolay degil on yılın ardından geldi bu bebek ve evinizin butun duzeni değişti herseyi ona gore programlıyorsunuz artık.. Bebek buyutmek zor iş gercekten Allah yardımcınız olsun.. Birlikte neler atlattınız siz bunu da atlatırsınız inşallah. Stres olmussunuz ikinizinde rahatlayama ihtiyacı var. Tatile gidin bebişinizle gezin tozun kafa dagıtın iyi gelir canımKendi yegenlerimden biliyorum bebek en az 6 aylık olana kadar eşler birbirinden biraz kopuk oluyor tartısmalar eskiye gore daha cok oluyor normal bir surec yani..

Ah ıssız, konularını biliyorum. O kadar sevindim ki bebeğine kavuşmana. Mutlulukla sağlıkla doya doya büyüt kızını. Bunlar çok doğal. Biz de çok etkilendik ilk sene hele uykusuzluk fln. Sonradan iki kişi çabalayarak düzelttik aramızı. Bunlar her çiftin başına gelir, çocuk her evliliği sarsar. Zamanla düzeltirsiniz. Şimdi her şey zor ve siz uykusuz yorgunsunuz. Birbirinize çok yüklenmeden atlatın ilk döneminizi sadece zamanla geçer umarım

merhaba arkadaşlar.. Bir derdim var kimseyle paylaşamıyorum aile arkadaş çevre.. sizin fikirleriniz benim için önemli.. 11 yıllık evliyim ve 10 yıldır çocuğumuz olmuyordu.. Şuan bir kızım var 2 aylık oldu çok şükür yaradana.. Hamileligim zor geçti endişe ile geçti çünkü zor oldu zaten kalacak mı kaybedecekmiyim korkusu ile geçti.. 4. Tüp bebek de oldu.. Biz 9 ay boyunca eşimle hiç birlikte olmadık ama birbirimize sarılır sever sayardık.. Doğumdan sonra eşim ben bebek başka kimse yoktu yanımızda tabi tecrübemiz de olmadığı için ilk haftalar çok zor geçti.. Yeri geldi bebek ağladı ben ağladım.. Bebegime yetebilecekmiyim korkusu yaşadım.. lohusa kafası ayrı oluyormuş.. Bu süre zarfında eşim bebekle çok çok ilgilendi ama bana sürekli piskolojik baskı uyguladı.. sürekli ben ağlayınca SEN HASTASIN SEN HASTASIN dedi durdu. bende ona saydırdım bu yaptığın adilik endise korku tecrübesizlik herşey yaşıyordum bana destek olacağına köstek oldu sürekli.. sürda son 3 haftadır biz bebeğe alıştık o bize alıştı tam çok güzel bir aile olduk diye düşünürken.. Bizim ilk iliski deneyimimiz oldu ve ben onu istemedigimi farkettim.. Sürekli bana sen hastasın diyen bi adamla birlikte olurken söyledikleri geldi aklıma soğudum ondan.. Şimdi köşe bucak kaçıyorum bu durum geçici mı kalıcı mı zaman gösterecek sanırım.. Kızıma çok çok iyi bir baba ben ise kendimi bu evde sadece ANNE olarak hissediyorum.. Yeri geliyor eve bile yetemiyorum tek düşündüğüm kızım ona aşırı bağlıyım Esim de öyle.. Biz anne baba olduk ama BIZ olmayı unuttuk.. ne yapmak lazım nolacak hiç bilmiyorum.. yorumlarınız benim için çok önemli arkadaşlar..

Ay Issızz nasıl sevindim nasıl sevindim anlatamam.. Sağlıkla, huzurla büyüt meleğini Çok dua ediyordum sana, Rabbim nasip etmiş çok şükür İnşallah yuvana da huzur versin Rabbim

Issız çok doğal bu yaşadıkların. Bebek evliliği çok farklı bir boyuta taşıyor. Bende doğduğundan beri kızıma tek başıma bakıyorum. Yorgunluk, uykusuzluk, korku, endişe... hepsi üst üste biniyor. Bizde başlarda çok gergindik. Şimdi yeni yeni bebekli hayata adapte olduk. Derin 7 aylık oldu. Başlardaki gibi zor değil. Uyku düzeni oturdu. Gaz sancıları, kusmaları bitti. İnşAllah geçecek bu dönemler.

Konularınızı da hatırlıyorum Sizi de hatırlıyorum 10 sene boyunca çok ağır bir sınavdan geçtiniz Bebek konusu sizin için aşırı hassas bir konu idi Muhtemelen hamilelik ve lohusalık döneminde de hep üstüne titrediniz ve sürekli kaybetme korkusu yaşadınız Belki bu kadar hassas süreçlerden geçerken gerçekten psikolojimiz bozulmuş olabilir Çünkü 4 tüp bebek tedavisi ve 1 düşük yaşayan senelerce çocuk sahibi olmayı çok isteyip olamayan kadın için çok ağır Eşinizin üslubu da hoş değil ancak o da yeni bir düzene adapte olmaya çalışıyor. Acaba bir destek mi alsanız?

Bence sahip olduğunuz güzelliklere odaklanın. Bebekler çabucak büyüyor inanın bana. Ama siz yorgunlukla eşinizi kırarsanız, eşiniz size anlayışsızlık yaparsa olmaz o iş. İç güdümle bir şey sanki bebeği evrenin merkezine koymak. Hepimizde lohusayken olur bu. Babalar da bence lohusa depresyonu yaşıyor. Eşim benden çok daha fazla gergin ve endişeli olmuştu. Hatta bez değiştirirken bacağını yukarı kaldırmamalıymışım. Bacağını mı kopartacaksın sen nasıl insansın demişti bana. Şimdi kendisi güreşirken çocukları yerden yere vuruyor. aileden destek alabiliyorsanız alın. Ev işleri için yardımcı olabilecek birini bulun. Gece dönüşümlü uyuyun. Ben akşam 10'dan sabah 3'e kadar uyurdum. uyanınca bebekle eşim ilgilenirdi. Sonrasında o kesintisiz uyurdu. Anne sütü için de uyku ve dinlenme önemli bence. Çok kırmayın birbirinizi. Allah analı babana büyütsün inşallah hayırlı evlat olsun tebrikler.

Arkadaşlar.. ben eşimle konuştum... Ona kötü davranmaya başladım ve niçin yapıyorsun bunu neden sürekli beni kırıyorsun dedi.. bende dedimki lohusayken bana destek değil köstek olduklarına sayarsın HASTAYIM ya ben dedim.. hasta bi kadınla isin ne dedim.. Unutamadigimi kırıldığımı belirttim ve özür dilerim dedi hamilelikte aşırı stres altında oldugunu kaybetme korkusu yaşadığını vs vs söyledi kendimi iyi hissetmiyorum dedi.. Oda teklif etti tatile ihtiyacımız var sanırım bu 3 ümüz icin de iyi gelecektir dedi.. Ama ben onunla biyere gitmek bile istemiyorum.. kötü davranıyorum tersliyorum.. Eskiden beni hergün öper severdi.. Simdi bi tek kızımı öpüyor.. Bunuda belirttim bugün işten gelince önce kızımı sonra beni öptü.. Hiç bir şey hissetmedim hala çok kızgınım affedemiyorum..

Issız konuya yorumum yok ama brbeğin olmasına çoook sevindim Konularını okuyup acını hissediyordum denk geldikçe Allah analı babalı büyütsün inşallah

Zaman.. zaman.. zaman.. herseye zaman verin. Kendinize. Esinize. Bebeginize. Yasadiklariniz bu hormon duzeyi ile cok normal. Esiniz kirici davranmis gercekten ama belki onun da psikolojisi bunca yillik hevesten sonra cok normal degil.

Uzun bir süreçten sonra kızınıza kavuşmuşsunuz. Bu sebeple yaşadığınız düşkünlük ve endişe çok normal. Hem anne hem baba için zor bir süreç. Problemlerinizi eşinizle konuşup aşmak odaklı olmalısınız ve bu süreci de birlikte atlatmalısınız.

Kirilmaniz normal. Ve kirildiktan sonra iliski yasamak istememeniz de normal. Bunun üstesinden gelebilirsiniz ama bence esinizle de böyle durumlarda acik konusmaniz lazim. Bazi anneler digerlerinden telasli oluyor, heleki kaybetme korkusu yasayan anneler. Öyle durumlarda "sen hastasin" demek yerine destek olmasi gerekirdi. Bence kirildiginizi esinizle paylasin. Saglikla büyütün bebeginizi

Öncelikle bebeğiniz hayırlı olsun sağlıkla büyütün Erkekler duvar gibi olduğu için bizi anlamıyorlar o yüzden onlardan incelik beklemek zor bazi konularda siz lohusasiniz ama onda değişen bir şey yok sizin gibi hissedemiyor. Keske onlara da cocukla birlikte şu lohusalik yüklenme. Ama yasadiklariniz geçici duzelir daha yeni bir düzene alışmak için erken

Kırgınlığınızın dışında ilk aylar insan hormonal olarak isteyemiyor bence Evliliğinizi yürütme niyetindeyseniz hazır eşiniz de hatalarını telafi etmeye çalışırken destek alın

Öncelikle bebeğinizi sağlıkla büyütün inşallahLohusalık çok ayrı bir psikoloji.. anlatılmaz yaşanır denen cinsten. Nedense kocalar daha bi lohusa oluyorlar o dönem yeni anne anlayış beklerken koca lohusa psikolojisine giriyor. O dönemlerde sorun yaşamayan çift çok azdır herhalde. Kocanız da pişmansa zamanla aşacağınızı düşünüyorum

Bence iletişime geçmeniz gerekiyor. Belki tedavi süreci ve hamilelik sürecini geçirmesem eşinize saydirirdim. Çok çok sıkıntılı bir hamilelik geçiriyorum ve fark ettim ki eşim de çok rahatsız. Geceleri arkamı dönsem uyanıyor. Bence eşiniz de içine çok attıysa ve siz lohusayken o da zor dönemler geçirmiş olabilir. Bence kirildiginiz noktayı anlatın gönlünüzu almasına izin verin. bebişinixin şu en güzel zamanları bir daha geri gelmeyecek sizin yerinizde olmayı çok isterdim. Sadece anne olmak istemenizi de anlıyorum ama bu hayat öylece geçmez ki belki dokuz ayda sizin de cinsellikten sogumanizin etkisi de vardır.

Çocuk öyle oluyor işte, atom bombası misali. Çiftlerin tekrar eş olduğunu hatırlaması uzun bir süreç alıyor. Evlat söz konusu olunca en ufacık bir şeyde karşıdaki düşman olarak belleniyor vs. Zor, çok yara alınan ama atlatılmayacak şeyler değil. Şahsen ben yaşadım, bin beterini belki de. Zamanla insan kendi hatalarını görerek, iletişime açık olduğunda sorunları halletmeye başlıyor. Şuan daha çok yeni ebeveynsiniz, zor yoldan kavuşmuşsunuz. En az hasarla bu süreci atlatmanızı diliyorum.