Ahaha gerçekten çok acayipmiş. Aslında anneme benziyorum, genel olarak da beğenilen bir insanım. Tabii o beğenmiyor olabilir, bilemiyorum, bununla ilgili bir şey demedi şimdiye kadar. P

umarım bir kız çocuğunuz yoktur veya hiç bir zaman olmaz. güzel olmazsa sevmeyeceksiniz yani pesss. benim burnum güzeldir evladımın burnu babaya çekmiş biraz büyük ama benim için dünyanın en güzel kızıdır. ne kadar değer verdiğimi tüm site bilir. herkes anne olmasın ya. çocuklarına travmalar yaşatıp yıllar sonra burada konu açmalarına sebep olacaklarsa doğurmasınlar.

Epey uzun bir mesafe koymalısın. seni üzdüğünü görmek onu bir sebeple memnun ediyor, Nedenini doktorunla konuşmadınız mı, hiç yorum yapmadı mı doktorun? J

Bence sizin en iyi şifanız annenizle aranıza mesafe koymak olacaktır. Söylediğiniz gibi biriyse zaten değişmeyecektir ki kaç yaşınıza gelmişsiniz, sağlık sorunlarınız var ona rağmen destek olmuyorsa bundan sonra da değişmez aksine sizi daha da üzer. Mesafe koyun şanslısınız ki işiniz eviniz var daha ben ayrılamadım bile evden Ben çocukken annemden çok dayak yedim evet ama onunda annesinin kötü bir şekilde ölümüne şahit olması üstüne 1 yıl hastanede tedavi amaçlı yatması, kendini bir türlü toparlayamaması psikolojini ciddi anlamda etkiledi. Pek suçlayamıyordum. Birde üstüne üvey babam daha felaket çıktı onunla ayrı uğraştık. Beteri var inan bana :)) Annemin beni sevdiğini biliyorum ama yeri geldiğinde bencilce davranması benim kırıldığım üzüldüğüm durumları önemsememesi inanılmaz kızdırıyor. Mesela ben şu kişiden bahsetme bana çok kırdı beni, travmam adeta diyorum. Şahsen benim çocuğum bana böyle bi şey söylese bırak konusunu açmayı açan olsa dahi sustururum öyle ciddiye alırım duygularını. Ama annem biraz daha abartı buluyor benim yaşadıklarımı. En büyük çatışmamız budur. Bu tabi basit bir örneği. Annem sever ama annem hariç hiç kimse istemezdi beni özellikle dayılarım hatta biri yetimhaneye bile vermiş beni istemediği için. Ama çok şükür büyüdükçe kendimi savunmam gerektiğini anladım tabi patlama noktam da oldu. Hiçbirine ezdirmedim artık kendimi şuan zaten ses çıkaramazlar asla. Tabi bununla birlikte mesafemi koydum köye 4 5 yıldır gitmiyorum mesela ama annemde onlar gibi olsaydı sevgisini hissedemediğim için geleceğimi de karartacak kadar psikolojimi bozsa açıkçası küserim demiyorum ama uzak kalırdım.

Üzgünüm ama terapi de pek fazla işe yaramıyor. Bizimki zamanında bi çok kez gitti. Hatta babamla beraber gittiler ilk seferinde. O zaman doktor babama sizde bi problem görmüyorum tarzı konuşmuş, babama değil kendisine ilaç verdiği için önce kabullenemedi sonra kafasında 'sorun aslında bende değildi kocam seans sırasında rol yaptı yalan söyledi ve bunca zaman beni çok yıprattığı için doktor bendeki yaraların tedavisi olarak ilaç verdi'ye evirdi. Bi süre ilaçla beraber yaşaması kolay bi insan oldu fakat sonra bitki çaylarına sardı. Ve kendisine ilaçlardan çok daha iyi geldiğine inandı. O zamanlar doktoru ona ' ne yapıyorsan aynen devam et çok iyi gördüm seni' demiş söylediğine göre. Kafasına göre ilaçları bırakıp doktora gitmeyi kesince tekrar en başa hatta çok daha beter bi hale dönmüştük. O yüzden sizin için en güzeli onu nasıl kurtarabilirim, aslında onun için böylesi daha sağlıklı düşüncesinden vazgeçip kendinize odaklanmak. Bataklıkta yaşamak isteyen insanı sadece kendi çabanızla çekip çıkaramazsınız. Sadece kirlendiginizle kalır bi de üzerine onun rahatını bozduğunuz için suclandiginizla kalırsınız. Sizi aşağıya çeken insanlardan annenizde olsa uzak durun. Bizde değerliyiz, bizde bi kez geliyoruz bu hayata.

Üzüldüm gerçekten. Evet, evden ayrılmak, araya mesafe koymak bana iyi geldi ama evden ayrıldığımdan beri o bana daha da düşmanca davranıyor. Ben farklı bir şehirde tek başıma yaşarken, psikolojik durumumu bildiği halde, nasıl olduğumu merak bile etmiyordu, kendince sebeplerle ilişkimizi kesiyordu. Benim bir olaya canım sıkıldığında, ağlayarak onu aradığımda bana kızıyordu. "Niye ağlayıp beni arıyorsun, senin yüzünden ben üzülüyorum." diyordu. Sonra ben hiçbir derdimi paylaşmamaya başladım. Ameliyat oldum, o zaman bile haber vermedim aileme. Böyle daha rahat sanırım.

Konuyla tam alakalı değil belki ama, anneler özellikle kız çocuklarının fiziksel görüntüsüne göre davranışlarını değiştiriyorlar. Bir arkadaşım vardı, çirkin değildi ama güzel de sayılmazdı ortalama bir kız, annesi buna küçükken "sen çirkin bir kızsın, hiç bana benzemiyorsun, kuru bir şeysin" deyip kızı çirkin olduğuna ikna etmiş adeta. Özgüveni aşırı düşüktü bu yüzden de. Yani kendim de düşünüyorum, ben doğurmak istesem bir gün gerçekten güzel bir kız çocuğu doğurmak isterdim, kendi kızını beğenmemek bir anne için en kötü durumlardan biri olsa gerek. Bilemiyorum belki sizin annenizin yaşadığı durum da böyle bir şeydir.

İletişimi azaltın bencede. Ayrı yaşıyosanız bu çok kolay gitmeyin gelmeyin konuşmayın bi süre sonra özler kıymetinizi anlar belki. Ayrı yaşamıyosanızda iyi bi işiniz varmış ayrı bi eve çıkın bence. Onu sizden mahrum bırakın en iyi çözüm bu Y yildizperisii Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Ben de seninle aynı sekildeyim.30 yaşındayım. Küçükken fiziksel ve psikolojik şiddet, büyüyünce de psikolojik şiddet. Kardeşimi her zaman daha çok sever. hatta lisedeyken kardeşime sarılmış öpüyor ben bakınca kiskandin mi falan dedi sonra da kiskan dedi. Bana hep sen babanın kizisin bu benim kızım der. tahminimce fiziksel olarak babama benzedigim ve babannemin adını tasidigim için. Normalde ortalamanin üstünde başarılı oldum, okulda işte zekam dikkat çeker. ama anneme hiç yaranamadım. Beni hep vasat insanlarla kıyaslar. Hiç olmayacak kişilerle evlenmemi ister. Beni hiç tanımıyor. Ben artık mesafeliyim bı beklentim yok. Şimdide diyor ki hiç anne kız gibi değiliz benle hiç konuşmuyorsun. Konuşacak biseyimiz yok ki. Çok dertliyim bu konuda. Yalnız değilsin yani. İletişimini kesme ama mesafeni koy.

Evet. Aslında iletişimi baya azaltmıştık ama ben iş sebebiyle onların yaşadığı şehre döndüm. Aslında taşınırken ondan bir yardım istememiştim ama maalesef yardım etmek için geldi ve taşınmamı mahvetti. Sanırım kendisi tam olarak cesaret edemiyor ilişkiyi koparmaya, bir şeyler yapıp benim komple ilişkiyi koparmamı bekliyor gibi. P

Benim ki sırf işe giderken babama yemek hazırlıyorum aç göndermiyorum diye bile canımı okuyorum benim. :) benim babama düşkünlüğüm onun için doğru düzgün bi çocuk olmamamdı M

Doktoruma göre annem kendi duygularını düzenleyemiyor ve kendisine asla dışarıdan bakamıyor. Her şeyi kendi duyguları üzerinden yorumluyor, benim isteklerimi asla görmüyor. "Sen engelli hayvanlara bakıyorsun, bu benim sinirimi bozuyor. Benim sinirimin bozulmaması için sen o hayvanları vermelisin." "Senin intihar eğilimin var, bu benim canımı sıkıyor. Benim canımın sıkılmaması için sen bu eğilimden kurtulmalısın." "Sen ağlayıp beni arıyorsun, bu yüzden benim uykum bölünüyor. Benim uykumun bölünmemesi için sen ağlaman bittikten sonra beni aramalısın." Bana yaptığı şey duygusal manipülasyonmuş ama neden böyle olduğunu o terapiye gitmeden anlayamayız.

O yüzden önce siz sarılın kendinize, siz sevin kendinizi. Benim kendimi sevmeye başlamam, başkaları tarafından sevilebilceğime inanmam çok çok zor oldu ki hala tam olarak başarmış da sayılmam. Kavga kriz anlarında annenin sevmediği çocuksun sen kim niye sevsin seni moduna giriyorum. Bi de kabullenin. Kabullenmek huzurun başlangıcı bence

mesafe koymaktan başka bir çözümünüz yok

Bu kızını beğenmeme meselesi değil kesinlikle ben çok güzel bir kızdım anneme sürekli söylerlerdi. Annem bana hep düşmanca davrandı. Sözel fiziksel her türlü şiddet yaşadım. Çok acımasızdı. Evlendim kocamdan zerre değer görmedim. Onca peşimde insan varken narsist biriyle evlendim şimdi boşanırken bile eziyet ediyor. Bizim sınır problemimiz var bize yapılan psikolojik baskıları manipülasyonları anlayıp sınır koyamıyoruz çünkü ben kendi adıma eziyetlere sabretmeyi görev bilmişim.

Daha önceleri mesafe koyduğumuz oldu, sonra mesafe koyduğum için beni suçladı. Beni de hep kardeşimi kıskanmakla suçlar ama ben hiç kardeşime karşı bir kıskançlık hissetmedim. Normal bir annenin evladı için yapması gereken şeyleri kardeşim için yapar, ona söylendiğini duymadım hiç ama benim için yaptığında "İşte ben senin için şunu bunu yaptım, sen benim hakkımı asla ödeyemeyeceksin." diyerek vicdan azabı çektirir bana. Onun yardımını istemediğimi söylememe rağmen bunu yapar. Ben onsuz bir şeyler yapmaya başladıkça aramızdaki ilişki daha da kötüleşti, daha da kırıcı ve acımasız olmaya başladı. U

Merhabalar, kısaca derdimi anlatmak, benim gibi bir durumu yaşayan birileri varsa dertleşmek istiyorum. 30 yaşındayım, yalnız yaşıyorum, iyi bir mesleğe sahibim. İnsan ilişkilerimi ve duygu durumumu ciddi şekilde etkileyen psikiyatrik bir rahatsızlığa sahibim uzun süredir, 2 senedir düzenli tedavi görüyorum. Aslında doktorumla bu konuyu çok detaylı konuşuyoruz ancak ben yine de bu durumu yaşayanlardan fikir almak istedim. Annemle kendimi bildim bileli problemlerimiz var. Çocuklukta fiziksel ve psikolojik şiddet, büyüdüğümden beri sadece psikolojik şiddet görüyorum. Her zaman örnek gösterilen, saygılı, başarılı bir insan, öğrenci oldum ama annem her zaman bende aşağılanacak, kızılacak, hakaret edilecek bir şey bulmuştur. Anlamsız sebeplerle günlerce küslük, surat asmak, intihar eğilimim olduğunu bile bile bana hakaret edip yalnız bırakmak, intihar eğilimim olduğu için bana kızmak, ilişkisini kesmek, her şey için beni suçlu hissettirmek, ona çok fazla borcum olduğunu söylemek, yaptığı her şeyi sürekli başıma kakmak vs anlatamayacağım birçok şey... Sahip olduğum psikiyatrik rahatsızlığın tedavisinde aile desteğinin çok önemli olduğunu bilmesine rağmen buna sahip olduğum için beni suçluyor, depresyona girdiğim zamanlarda bana kızıyor. Bana bakışlarındaki, konuşmasındaki nefret gün geçtikçe artıyor. Artık o nefreti çok iyi biliyorum, tanıyorum. "Annen seni seviyordur mutlaka." diye düşünecek olan çok kişi vardır ama maalesef bu doğru değil. "Neden bana böyle davranıyor?" sorusunun en önemli cevabını seneler sonra fark ettim. Kardeşime sürekli "Annecim" diye hitap ederken, bana senelerce bir defa bile bu hitapta bulunmadığını bile yeni fark ettim. Yardıma ihtiyacım olduğu zamanlarda -sonrasında sürekli başıma kakacağını bildiğim için yardımını istemememe rağmen- geliyor ve benimle kavga çıkartmak, beni sinirlendirmek için durmadan surat asıp offluyor, laf sokuyor, ben tepki vermedikçe dozajı daha da arttıyor. "Yeter artık." diye tepki verdiğimde ise; "İşte sen böyle nankörsün, bir daha seninle görüşmeyeceğim." diyerek tüm huzurumu kaçırıp gidiyor. Gerçekten anlatamayacağım çok şey var. Babamın ise bu durum pek umrunda değil. Aramızdaki ilişkinin düzelmesi için onun da bir psikoloğa gitmesini, böylece daha iyi iletişim kurabileceğimizi defalarca söylememe rağmen senelerdir bu konuda hiçbir adımı olmadı. Doktorumun tavsiyesi, annemle ilişkimi olabildiğince minimumda tutmam. Artık bunu yapmak, bana zarar vermesini engellemek istiyorum ama tam olarak nasıl yapacağımı bilmiyorum. Benzer durumda olan, ailesiyle iletişimini sınırlayan ya da kesen birileri var mıdır acaba?

Benim de annemle aram kötüydü. Günahını almak istemem ama ne zaman para kazanmaya başladım beni daha çok sevdi demeyelim de daha çok saygı duymaya başladı. Para kazanmak derken yanlış anlaşılmasın benden para istemez hediye almak istesem paranı harcama kendin biriktir der ama öyle işte... Para kazanınca daha bir insan yerine konulur oldum. Ailenin diğer fertleri tarafından da aynı şekilde. Bir babam hariç o beni hep aynı sevdi. Velhasıl kelam aile kavramı çok önemli olsa da her şey değil. Başka şeylerden medet ummaya bakın. Allah muhafaza parasız da olabilirdiniz sizi sevmediğini iddia ettiğiniz annenizle dip dibe de olabilirdiniz. Hoş aile ilişkileri en başından kötü olunca arkadaşlık ve aşk iliskilerini de olumsuz etkiliyor ama neyse. Doktorun dediklerine uyun. Olabildiğince az muhatap olun. P

Benim annemle babamın evliliği de huzursuzdu. Ben de geçen sene "Psikoloğa gidip benden neden nefret ettiğini bul artık." dediğimde nefret ettiğini reddetmediğinde anladım. Hayatım boyunca bana vicdan azabı çektirdi bir şeyler için. Psikoterapi sayesinde yavaş yavaş bundan kurtuluyorum ama annem yine bir yerden hayatıma dahil olup her şeyi başa döndürmeyi başarıyor.

Ayrı yaşıyoruz. Hatta bir süredir farklı şehirlerdeydik, ben ailemin yaşadığı şehre döndüm. Döndüğümde biraz sevinmelerini bekledim açıkçası ama sevinmeyi bırakın, döndüğüme pişman etti. Geldiğim gün kavga çıkarttı ve yine iletişimi kesti :) P

Zaten yalnız yaşıyorum demediniz mi? İşiniz gücünüz de var, annenizle eskisi kadar sık görüşmüyorsunuzdur artık. İletişimi tamamen kesmek de zor değil, evine çağırıyorsa işim var deyin gitmeyin, telefonunu meşgule atın sonra mesaj atıp şurdayım burdayım açamıyorum falan deyin, ya da direkt karşısına geçip herşeyi yüzüne vurun ve iletişimi öyle kesin. Size iyi gelmiyorsa görüşmenin bir manası yok, anne baba da bir yere kadar.

Bir kitap var Boş Ayna diye. Yazdıklarınızı okuyunca o geldi aklıma. Belki sizde kendinizden bisey bulursunuz

Anneniz cidden sizi çok kırıyor neden böyle olduğunu anlamanın bir yolunu bilmiyorum ama uzak durmanız cidden daha iyi özellikle de psikolojik hastalığınız varken. Hergün yok yere sevilmiyormuş, hiçmişsiniz gibi muamele görmenin bir anlamı yok çünkü anladığım kadarıyla çiçek gibi içi dışı güzel iyi bir insansınız kendimizi korumak malesef bazen bizzat bizim işimiz oluyor. Ben de annemden çok çektim. Benimki alkol bağımlısıydı. Yapmadığı eziyeti rezaleti bırakmadı Allah affetsin, vefatından sonra üzülmekle bir oh çekmek arasında vicdan azaplı gitgeller yaşadım ama hayatım o olmadan çok daha düzgün ve huzurlu. Vefat ettiğinde küçük kardeşim 5 yaşındaydı. Ve şükrettim çocuk benim kadar yaralar içinde büyümeyecek. Annesizlik kötü bir anneden daha az yara bırakır diye düşünüyorum umarım öyledir. Dediğim gibi en iyisi uzaklaşmanız ayrı bir yol çizmeniz

Benim babamla da pek bir ilişkim yok sayılır. Engelli hayvanlara bakıyorum, etrafımdaki insanlar beni takdir eder ama ben engelli hayvanlara bakıyorum diye ailem benimle kavga edip duruyor. P

Benim de annemle aram çok iyi değildir evlendiğimden beri minimuma indirdim muhabbeti allah affetsin suan kafam çok rahat haftalarca iletişime geçmesem garipsemiyorum

Çok haklısınız. Benim annem terapiye gitmeye yanaşmıyor bile, asla kendinde bir sorun görmüyor. Gitse de aynı dediğiniz gibi olur. Terapiye devam etmek ve o terapiden fayda görmek için önce bir sorun olduğunu fark etmek gerekiyor, benim kabullenme sürecim de uzun sürdü ama sonra çok faydasını gördüm terapinin. Annem daha kabullenmeyi bile başaramadı. Bu saatten sonra değişeceğini de düşünmüyorum.

Çok haklısınız, çok teşekkür ederim.

3 kardeşiz bizde. Aralarında hem karakter olarak hemde fiziksel olarak babama en çok benzeyen benim. Kendimi bildim bileli çok huzursuz, mutsuz bi evlilikleri vardı ki fiziksel şiddet pek olmasa da çocukluğum ve ergenliğim boyunca psikolojik şiddetin alasını yaşadım bende. Lise döneminde bi gün kavga ederken 'sen zaten beni hiç sevemedin ki' dediğimde 'sende doğru düzgün bi çocuk olsaydın' cevabıyla tamamen kabullenmiştim bende annem tarafından sevilmeyişimi. Benim kurtuluşum babamla ayrıldıklarında tüm ilişkimi kesip atmakla, asla görüşmemekle oldu. Çevremde ki annen o senin saçmalama baskısına rağmen. Bu senenin başında öldüğünde insanlar gerçekten beni çok kınasa bile ben huzur buldum.

Çok teşekkür ederim. Neden böyle olduğunu anlamamız için onun terapiye gitmesi gerekiyor ama asla buna yanaşmıyor çünkü ona göre onda hiçbir sorun yok, sorunun kaynağı benim. Ben terapi sayesinde fark ettim yaşadıklarımın, duygu durum bozukluğumun en büyük sebebinin annemle olan aşırı yıpratıcı ilişki olduğunu. P

Şoklardayım, kendi çocuğunu beğenmemek yazmış birde... çocuğun güzeli çirkini mi olur, evlat bu. Aynen böyle konuşan ve herkesin çocuğunu eleştiren bir tanıdığımin çocuğu engelli olarak dünyaya geldi, uzun süre de sakladı. Ne kafalar anlamıyorum...