Ah güzelim keşke senin yaşında olsaydım da okuluma daha çok önem verseydim seni çok iyi anlıyorum bende o yaşlardan geçtim dünyanın karşımda olduğunu, annemin babamın beni boğmaya çalıştığını vs vs vs düşünürdüm ama bunların hepsi gelip geçici. Önemli olan senin ayakları yere sağlam basan bir birey olarak yetişmen o kadar gençsin ki hata yapmaya meyillsin lütfen hiçbirşeyi düşünmeden yapma ani kararlar verme, ablalarının dediği gibi şu an hayatında en önemli şey okulun eğitimini bitir güzel bir işin olsun aşk meşk ohooo elbet bulursun kısmetini ama önce okul okul okul bu devirde hele hele git gitgide cahilleşen toplumumuzda eğitimli insanlara ihtiyaç var

doktorada gıdebılırsınnn konsantrasyon ıcın ılaclar var... rehber ogretmene danıs konsantrasyon konusunu.. daha hızlı anlama okuma ıle ılgılı kıtaplar var onlarıda okumanı tavsıye ederım... M moonlight_mj4ewr Evlad-ı

18 yasındayım yaslandım demıssın yaa yavrum biz ölelım ozaman ben 27 yasındayım ölmüşümde haberım yok neyse konumuza dönelım bırınden hoslanman normal bukadar ıcınde buyutecegıne konus sonuca bagla böyle ıkı arada bı derede anlamsız olur kafan karısır sureklı bunları kafanda kurarsın falan fılan bıtmez bu böyle surer gıder bu arada da baskası olur hayatında belkı bılemezsınn... ama hersey bı yana derslerıneee calıs calıs calıs oku oku oku!!!!! hıxkımse ıcınn derslerını ıhmal etmeee kım olursa olsun!!! bu devırde bıle erkekler okumus ısı gucu olan hatta devlet memuru olan kadınlarla evlenmek ıcın ugrasıyorlar hayat o kadar zor yanı canım.. daha yolun coooookkk basındasın coookkkk... hayatta hıcbırseyı egıtımınden onemlı tutma... konsantrasyon bozuklugu ıcın doktora gıdebılırsın hatta sınav sınav zamanları bunun ıcın ılac kullanan arkadaslarım vardı... hemen dıbe vurup kendını salıp derslerını bosverme bu cok asalakca bır hareket olurrr sanada yakısmaz.. güçlü ol derslerıne calıs... o cocuk cok kafana takılıosa gıt konus ne olacaksa da olsun bıtsınn bu kadar buyutme kafanda... hayatta basarılarr dılerımmmm ınsallahh cok cok ıyı yerlere gelırsınnnnnn... M moonlight_mj4ewr Evlad-ı

Merhaba ablalarım... beni daha önceki konularımdan görmüşsünüzdür.. 18 yaşındayım. Ve kalbim o kadar yorgunki. Bazen diyorumki kendi kendime, neden bu kadar kendini üzüyorsun? Neden kendine bu eziyeti yapıyorsun.. ama olmuyor işte. Gene başa sarıyorum. Üstelik uzun zamandır böyleyim. Belki de depresyondayımdır, bilmiyorum... Dalıp dalıp gidiyorum, dikkatimi veremiyorum herşeye. Zaten dershane hocalarımda konsantrasyon eksikliğim olduğumu söylemişler. Çok yoruldum artık. Dalıp gittiğim nokta ise.. Durup dururken aşık oldum Uzun zamandır bastırmaya çalıştığım duygulara yenik düştüm. Ama asıl problem aşık olmam değil. Kimi sevdiysem umutsuz olması... Şu anda beni seven benim bildiğim 3 kişi var. Ama ben onlara karşı bişey hissetmiyorum. Yine de kötü birşey söylemedim, kalplerini kırmamaya çalıştım. Ama bu üzerime lanet gibi yapıştı. Ayrıyeten seven ve sevilen arkadaşlarımı görüyorum, diyorumki keşke benim de sevdiğim ve beni seven biri olsaydı. Diğer yandan, en yakın arkadaşım gibi köşelerde buluşup gizli gizli görüşmek bana çok ağır geldiğinden, diyorumki en güzeli evlenmeye karar verince, haram ilişkilere bulaşmadan birini sevmek. Bu düşünceler sürekli çatışıyor beynimde. Ben ilk defa düzgün birine aşık oldum. Yani düzgün derken, içkisi sigarası olmayan bir çocuk. Beni ses tonu da çok etkiledi. Sakin bir yapısı var ve ses tonu da öyle. İşin garip tarafı, bu çocuk 5 yıllık arkadaşım, bu yıl denk geldi, önümdeydi onun sırası. İlk başlarda umursamasam da zamanla ısınmaya başladım. En son okul gezisine gittik 5 günlüğüne, işte orda en yakın arkadaşım ona sırnaştı falan. Önceden umursamazdım, zaten kendisi yakın bulduğu erkeklere sırnaşır, yani sırnaşmak derken mesela ayy seni çok seviyorum gibi şeyler söyler... işte bu bana uygun değil, ben yapamam, sululuk gibi gelir. Ben hep daha mesafeli olmuşumdur. Herneyse, gezide ne olduysa arkadaşım onun kolunda gezdi bütün gün. Ben de garip bi şekilde kıskanmaya başladım. Bir yandan da kendime oha diyordum, kızım o senin arkadaşın böyle birşey nasıl olur, imkansız diyordum. Halbuki daha önce acı tecrübelerle öğrenmiştim büyük konuşmamayı. O yüzden büyük konuşmamaya özen gösteririm. Ancak annem bazen çenesini tutamaz benim gibi, örneğin birini bana layık görmez veya küçümser, ben tutup ona ısınırım. Tabi ben de küçümsemiştim bir zamanlar beni seven birini, dilimi eşek arıları soksaydı da yapmasaydım. Sonradan tuttum onu sevdiğimi sandım, 6 aylık bir ilişkim bile oldu hatırlamak istemediğim. Her neyse konumuza dönelim. O olaydan sonra ben her ne kadar kendimi tutmaya çalışsam da olmadı, yapamadım.. halbuki ona hiç böyle gözle bakmaya ihtimal bile vermemiştim. Çünkü o arkadaştı, tüm sınıfın sevdiği, muzip ama bir o kadar uysal bir çocuktu. Neden onu sevdiğimi bir türlü anlayamıyorum. Vazgeçmeye çalışıyorum olmuyor, etrafındaki kızlar ona hep arkadaş olarak yaklaşıyor, onları bile kıskanıyorum. En son bugün arkadaşım profil resmim kendi kendine silindi dedi, onunla olan bir resmini koymuş.. eminimki kendi sildi, o resmi koymak için. Halbuki onun sevdiği biri ve hatta sevgilisi gibi sayılan biri de var, neden böyle yapıyor? Soramıyorum da arkadaşıma, ona yaklaşma, yavşama diyemiyorum. Onu sevdiğimi kimse bilmiyorki.. söyleyemem, asla söyleyemem... Ondan vazgeçmem gerek biliyorum. Çünkü ona yaklaşmaya çalıştım, ama tepkisiz kaldı, belki de korktu. Çünkü, nasıl desem, biraz çocuksu O. Çocukça şeyler yapıyor ama bilinçli olarak. Son derece zeki. Eminimki onu sevdiğimi anlamıştır. Belki de bu yüzden kendini geri çekti. Beni sevmek zorunda da değil.. bunun farkındayım. Ama benim zoruma giden, neden onu seviyorum? Durup dururken neden bu acı? üniversite sınavlarından başka birşey düşünmemem gereken bu zamanda, aptalca bir aşkın peşinde eriyip gidiyorum. Halbuki ben bu değilim. Bir zamanlar taş kalpli olan, kimseyi sevemeyen o kız ben miyim?.. Kapılar hep yüzüme kapanıyor.. Bazen acaba beni sevenlerin ahını mı aldım da, bunun cezasını çekiyorum diye düşünmeden edemiyorum.. Nasıl kurtulacağım bu acıdan.. kendimi o kadar çirkin, faydasız biri gibi hissediyorumki. Zaten 18 yaşımı da doldurdum, yaşlanıyorum. Hayatım boyunca okul ve tarla işleriyle uğraşan zavallı bir insan oldum. Bu eğitimin sonunu getirememekten korkuyorum. Karşı cinsle ilişkiler konusunda da hep şanssızdım... Nasıl kurtulacağım bu hislerden ben.. o kadar bunaldımki. Yazmak beni rahatlattı.. Okuyanlara çok teşekkür ederim belki çoğunuza saçma gelecek bu konu, ama benim bu ruh halim o kadar kötü ki.. bunalıma girmek üzereyim.. S

çok teşekkür ederim.. konsantrasyon konusunu nasıl düzetirim bilemiyorum. cuma günü bir rehber öğretmene gideceğim, ona sormalı mıyım? burada rehber öğretmen yok çünkü. türkiyeden gelmiş o öğretmen ben de evine gideceğim. ama o da meslek seçimi konusunda yardımcı olacak çünkü ben bu konuda da çok kararsızım. off nasıl sorabilirim ki.? bunları da anlatsam beni anlar mı? hiç tanımıyorum kadını ilk kez göreceğim.. çekiniyorum da.. offf offf

Ama bebeğim, bak... Daha o kadar gençsin ki, ne yaşlanması daha 18-19sun. Eğer o zamanlarda farkına varabilseydim, şuanda bu kadar yaşlı hissetmezdim diye düşünüyorum. Bak kafana hiçbir şeyi takma. Aşk meşk bunlar gelip geçiyor, şans işi. Sen kendini okula, derslere ver. SOnra mezun olunca da işine gücüne, aşk her an seni bulur çünkü. Ama iş güç okul seni bulmaz. Sen onları bulursun. O yüzden kendi elinle kendi hayatını kaybetme. Denizliche

sınav stresinden böyle düşünceler içine girmiş olabilir misin bence bu sene bütün enerjini sınavına ver dershaneyede gidiyormuşsun,, üniversiteye güzelce git sonra mesleğini eline al ayakların üzerinde dur birde böyle yük gibi , arkadan kuyu kazan, farkında olup olmamazlıktan gelipte çıkarına göre hareket eden insanlardan uzak dur yoksa yorulursun çıkar gitsin hayatından sonra keşke önceden yapsaymışım dersin M moonlight_mj4ewr Evlad-ı