Öncelikle çok geçmiş olsun.. İşten çıkarılan herkeste önceden anksiyetesi olmasa bile bu belirtiler görülebilir.. Umutsuz olmayı bırakın daha evvelden de birçok atak yaşamışsınız ve tedaviyle kendinizi daha iyi hissedip dozu bile azaltmışsınız.. Bunu yine yapabilirsiniz.. Şu süreçte eşinizle alakalı şeyleri düşünmeyin siz iyi olmaya bakın.. Kendinizi meşgul edin nefes egzersizleri yapın yürüyüşe çıkın.. Umutsuz düşüncelerinize ben daha önceden de bunları yaşadım ve aştığım dönemler oldu.. Tekrardan aşabilirim şeklinde düşünceler telkin edin.. Bu kadar kötü olmanıza sebep olan o işlevsiz düşünceleriniz ve onlara verdiğiniz önem.. O düşünceler soyut bir şey onların beyninizden geçip gitmesine izin verin..

Allah yardımcınız olsun, çaresiz hissetmek çok kötü. Umarım eşinizde rahmetli babanız gibi destekçiniz olacaktır, dualarım sizinle

Merhabalar kimler okur kimler derdimi dinler bilmiyorum ama ben içimi dökmek istiyorum. 24 yaşındayım sevdiğim adamla evliyim mesleğim var fakat şu an çalışmıyorum dışarıdan tanıdıklarım bile mutlu huzurlu her şeyi var olarak tanımlayabilir beni ama bir de benden dinleyin.. 6 yıldır anksiyete ile mücadele ediyorum öyle anlar oluyor ki mücadele edemez duruma geliyorum uzun süre terapi aldım ve altı yıldır paxera kullanıyorum en ataklı donemlerimde yanında ilave ilaçlar da oldu tabi.. şu an da yine yoğun atak geçirdiğim günlerden birindeyim benim anksiyetem şu sekilde geçer hiçbir şey yiyemem ve sürekli kusarim titremeler halsizlik sürekli bayılacakmis hissi nefes darlığı huzursuz bacak sendromu her seferinde aynı şeyleri yaşıyorum ve her defasında ölmekten beter ediyor beni hep şükrettim Allah'ıma bazen de isyan ettim neden böyleyim diye ama gerçekten yaşayan varsa anlayan varsa bilir derler ya bir şeyi atlatinca daha güçlü kalkarsin her atagim benden bir şeyler alıp götürdü hiçbir zaman AA ben guclendim demedim dediğim tek şey rabbim kimsenin ama kimsenin başına vermesin. Öyle bir donemdeyim ki ilaç dozumu 10a indirip bırakmaya doğru yol katederken geçen hafta oldu bu işten cikarildim sebepsiz yere bu da bende anksiyetemi azdırdı korkularım geri geldi ilaç içsem de her an kustugum için tesiri olduğu düşünmüyorum çok zorlanıyorum gücüm kalmadı eşim de beni anlamayıp pes edecek diye korkuyorum yarın randevum var doktorumla inanın bu bile geriyor beni ruhum çekildi kimseye yük olmak istemiyorum ailem benim bu ataklarim yüzünden bence çok yıprandı onlara da yansıtmak istemiyorum ya eşim benden bikarsa anlamazsa diye korkuyorum babam çok büyük destekcimdi bir buçuk sene önce toprağa verdim babamı hayatım tramvalarla geçiyor yaşayan var mı böyle şeyler basım o kadar çok ağrıyor ki beynimde tümör mu var diye düşünüyorum buraya yazdım her seyi daha da çok yazarım ama ben çok yoruldum nolur bana dua edin

Bende aynı hastalıkla uğraşıyorum Allahım bize yardım etsin gerçekten çok zor ilaçlara geri dönmemek için direniyorum ama malum kış mevsiminede girdik coştukça coşuyor L