Ben de böyleyim. Kızıyla yaşayan bekar bir anneyim. Tek bir misafir, komşu, boş konuşan arkadaşa tahammülüm yok. Bu çağ fiziksel güçten ziyade zihinsel güç gerektirdiğinden zihinlerimiz çok yorgun. Bence bu tahammülsüzlüğümüz de ondan.

Fetiyedemisin vayy benim için barlar sokağında gez lütfen. bir bira iç ölü denize sahile gittiğinde yaşıyorsun haberin yok boşver kimin ne dediğini sen mutluysan sıkıntı yok doğar ken kim vardı yanımızda ölürken kim olucak hayat koca bir yanlızlik değilmi zaten.

Yalnızlığı sevmenizde bir sorun göremedim. Aksine sahte kalabalıklarla zaman geçirmeyecek kadar da aklibasindasiniz. Evliliğe gelince zaten çoğumuz evlenme fikrinden uzaktık. Bu fikirle yola çıkanların yarı yolda kaldıklarını görmek de zor değil. Yanı düşücne ile olacak işler değil. Karşınıza biri cıkar o size düşündürür yanı oraya da çok takılmayın. Özetle nasıl mutlu hissediyorsanız öyle yaşayın hastalıklı falan gelmediniz bana.

Ben eve biri gelince bile gitse diye dua ediyorum içimden. Her ne kadar sevdiğim insan bile olsa alışılmış yalnızlık daha tatlı geliyor. Tahammül seviyesi düştükce kimseye katlanamıyor insan. Kızınızın olması ne güzel, evde bir ses olur en azından

Bence kendinizle gurur duymanız lazım. Ben karşımda gayet güçlü, özgüvenli ve ayakları üstünde duran bir kadın gördüm. Bence olması gereken de bu. Ben de mıymıy, bağımlı insanlardan nefret ederim.

Bir an kendim yazmışım sandım yorumuGerçekten böyle bir gün herkese söz veriyorum buluşalım, görüşelim çok özledim diye diğer gün off ne gerek vardı evde huzurlu huzurlu otururdum diyorum. Tek başıma eve çıktığımı duyan arkadaşlarım çıldırdığımı düşünuyor mesela. Fethiye'de yaşıyorum şuan en sessiz ve merkeze uzak bir yerini seçtim. Bazen buradan çıkıp kafamın estiği bir yere gidiyorum tek başıma yürüyorum ya da sahilde oturuyorum. Beni gören aileler ya da arkadaş grupları zavallı gibi bakıyorlar Ne olmuş yani tek başımaysam. Eminim ki depresyonda olduğumu, sevgilimden ayrıldığımı falan düşünüyorlardır. Oysa gayet huzurlu, keyifli oturuyorum

Herkese merhabalar. Uzun zamandır buradaki konuları dışarıdan takip ediyorum. Artık benimde kimseyle paylaşamayacağım bir sorunum olduğunu farkedince sonunda üye oldum. Ben evden çalışma bahanesiyle çok küçük yaşta ayrıldım. Daha 17 yaşında stajım için evden çıktım ve lise biter bitmez meslek hayatına atıldım. Bu arada uzakyol vardiya zabitiyim gemide çalışıyorum normalde. Şuanda 25 yaşındayım. Üniversiteyi açıktan bitirdim. Pandemi dolayısıyla evdeyim ve yalnızım. Ailem İzmirde yaşıyor onları ara sıra görmeye gidiyorum ama onlardan ayrı yaşamayı ben istedim çünkü bir yerden sonra yalnızlığa alışınca aynı evde yapamıyorum. Şuan Muğlanın bir ilcesinde hiç tanımadığım bir yerde kışlık kiraladığım evde yaşıyorum. Ara sıra arkadaşlarım gelip gidiyorlar 1 hafta falan kalıyorlar ama farkettim ki ben onlarla da sıkılıyorum. İcimden zaman gecsede artık balkonumda huzurla oturup kahvemi içsem diyorum. Kimsenin muhabetti sarmıyor uzun süre kimseyi dinleyemiyorum hele ki sürekli dert anlatan insanlara hiç tahammülüm yok. Ben küçük yaşlarda bir çok şeyle tek başıma mücadele edip kimseye anlatamadığım zorluklar yaşadım, üstesindende geldim ama çaba göstermeyip sürekli şikayet eden insana 1 dakika bile ayırmak istemiyorum. Zamanında yardım edip pişmanlık yasadığım insanların etkisi büyük tabii ama yeni insanlarda tanıyasım yok. Onları sorumluluk gibi görüyorum. Sanki birine selam versem başıma dert olacak gibi. Erkek ilişkileri derseniz o kısım daha korkunç. Malum denizcilik sektöründe gördüğüm erkeklerden sonra fazlasıyla soğudum. Sosyal medyada selam yazanı engelleyecek durumdayım. Kaçıyorum hep. Evet geçmişte kötü tecrübelerim buna sebep olabilir ama herkes mi böyle?2 yıldır yalnızım ve bazen bununla çok mutluyum bazen biri olsa fena olmazdı diyorum. Tam yeltenecekken kim uğraşacak şimdi onunla diyorum. Biliyorum yaşım daha genç ama evlilik de bana bir o kadar uzak. Kendi düzenimi kurmuş biri olarak bunu biriyle bozmak bana çılgınca geliyor. Evimde sessiz, yalnız çok mutluyum hanımlar ama bu beni korkutuyor. İnsan kendi kendine konuşurken bile daha çok zevk alır mı arkadaşlarıyla konuşmak varken. Ben alıyorum. Yani kötü insanlarda değiller. Sanırım kronik yalnızlığım var Off başınızı şişirdim biliyorum ama belki benim gibi olanlar vardır lütfen paylaşın, paylaşın ki hastalıklı olmadığıma inanayım

Evet aslında sorun tam olarakta bu. Sahte kalabalıkta olmaktanda yapa yalnız kalmayı tercih ediyorum. Ama giderek daha da yalnızlaşıyorum. Bu beni korkutuyor.

Güzel yorumunuz için teşekkür ederim Olması gereken bu gibi ama bazen dışarıdan bakıp kalabalık insanların ne kadar mutlu olduğunu görünce acaba ben de kendimi kandırsam mı biraz diye düşünüyorum

Çok güzel tanımlamışsiniz kronik yanlizlik bende öyleyim. kalabalık içinde bile yanlız hissediyorum kendimi ben bunla bir ara mücadele ettim ama bu benim sanırım karakterim, bir gün cıvıl cıvıl her kezle konuşmak istiyorum ertesi gün kimseyi görmek istemiyorum arkadaşlarım hep kızar bana ne var o evde çık diye seviyorum yanlızlığı zorla çıkarırlar yalvar yakar. Yanlız değilsiniz yani Muğla'nın neresindesiniz oradada yanlizlik koymazki insana deniz sahil bodrumda yaşadım 7 yıl en güzel yanlizligimin geçtiği yerdir kışları okadar güzel olurki sahile inmek dalgaları seyretmek gece uğultu sesini dinlemek ayrı güzeldir