Çok zor şeyler yaşamışsın Allah anneciğine, çektiği acılar kefaret etsin rahmet eylesin. Sana da sabırlar diliyorum ama senin bi uzmandan yardım alman gerekiyo bı uzmana gittin mi bilmiyorum ama en kısa zaman burda anlattıklarını aynen doktorla paylaşman gerekiyo. Ertelemeye gelmez. Sen de farkındasın ki, bu haller hayra alamet değil. R

Ne zaman düzeleceğim tam anlamıyla bilmiyorum Standart bi hayatım olmadı Anne baba şiddetinin içinde büyüdüm aslında çok hareketli bi çocuktum Hayatımda hep bi sorun vardı Annem ve babam kavga ederler biz akraba evlerinde orda burda kalırdık Birgün annem ve babam tamamen ayrıldılar Sonra da babamın öldüğü haberini telefondan aldım 2 hafta garip şeyler yaşadım liseye gidiyordum o dönem Tahtadaki bi metni sesli okuyamamaya başladım sesim çıkmıyor, yutkunamıyordum Ders başladığı vakit karın ağrılarım başlardı Konuşurken ellerim titrer kafam titrerdi 2 hafta hergün ölmeyi istedim içim kıpır kıpır sürekli hareket etmek istiyordum İnsanlarla konuşmak ölmek gibiydi Ve ben son ses müzik açıp oynadığımı zıpladığımı biliyorum o dönem Sonra soyutladım kendimi İçimde bir tarafım deli gibi cesaretliydi evet o kız bendim Ama elim ayağım titriyor ve içime kapanıyordum Bedenime ve ruhuma hakim olamıyordum Lisede herkesin tanışıp konuşmak istediği bi kızdım gezip tozmayı çok severdim Bir şekilde üstünü kapata kapata 28 yaşıma geldim İçten içe kendimle konuşup ne kadar güçlü olduğumu söylerdim Sonra annemin kanser olduğunu öğrendim onun tedavisinde onun yanında olduğum dönem doktorlarla ben muattap oluyordum Kriz anında daha iyi konuştuğumu ve cesaretimi daha iyi toparladığımı farkettim Sonra annem gözümün önünde eriyip gitti onu asla görmek istemeyeceğim acıları yaşarken gördüm gözümün önünde morardı tüm organları iflas etti. Defalarca genital kanamalar yaşadı ve onun annesi ben olmuştum. En son kanamasında da hayatını kaybetti. Bir bebek gibi onun altını alıyordum gözümün içine bakıp hala kanıyormu derdi. Biteceği günü bekledi kanamanın dindiği gün gözlerini kapattı. Bana gelirsek sosyal fobim hala var Ellerimdeki titremeler yok artık ama insanlarla konuşmak istemiyorum Bir tarafım beni ayağa kaldırmaya zorluyor diğer tarafım hep beni yeniyor İnsanlarla konuşurken cümle bile kurmak istemiyorum mal gibiyim resmen.. Konuşurken donup kalmak geliyor içimden türkçesi çok iyi olan ben cümle kuramıyorum İnsanlara çok ilginç gelen komik gelen şeyler bana gelmiyor Kimsenin dedikodusunu yaparken keyif almıyorum Birinin yapıp anlatmaktan övündüğü şeyi belki defalarca yaptım Ama ben bir köşede oturup kalmayı tercih ediyorum...