41 yaşındayım Sizin yaşınızı bilemiyorum ama bizim jenerasyonun çoğu eminim şu anlattıklarınızdan bir veya bir kaçına maruz kalmıştır. Şimdi ki bilinçli ebevyler neredee bizim zamanımızdaki ebeveynler nerede Bu genel bir şeydi bence. En basiti o dönemlerde çekilen filmlere vb. Bir göz attığımız da bile insan yavrusunun değersizliğini görebiliyoruz. Yani bu tip şeyler o dönemde olağan durumlardı. Günümüzde ebeveynler çook daha bilinçli.

Boşverin. Kendincocuhujuza odaklanin i zmnlar geçmiş gitmiş. O zmn o u gerektouyriudu veya bilinçli degillerdi öyle olmuş. Ben bebekken belki 2 3 yaşlarında annem bi masa örtüsü yaptım sen oyuncaklarla outurrudun fln der. Ben de içimden benimle ilgilenmiyor muydu hic derim. Aklima geldi. Çocukken bizim evim yanına terzi açılmıştı onun da kızı vardı. Kızı benimle yaşıt her gün farklı farklı güzel giyinir gelirdi oynardık.. annesi ona alt üst takım vs dikerdi. Ben de özenir belki kıskanırdım. Ben öyle suslu giyineemzdum bikac tsort vardı belki de giydiğim. Ablam da sanırım bsylerin eksikliğini kendi kızında yaşatmamaya çalışıyor. ne isterse alor kiyafet oyuncak vs vs.. biz pek aileden göremedikya imkan yoktu ya vardı da alınmadı bilmiyorum.. Babamin bizi hic sevdiğini kızım dediğini hatırlamam elimizden tutup parka götürdüğünü fln.. her yıl takdir alırdım da karneye bakıp kenara koyardi. Bir kere aferim kızım diyip bi çarşıya goturseydi begendigini alalım deseydi. Belki bizimle ilgilenseydi farkki kr evlilik hayatım olabilirdi.. Belki eş seçiminde farklı davranirdim bilmiyrium. Bir çocuk ailede ilgiye sevgiye doymalı yoksa yetişkin olsa da o çocukluktaki yaralar kapanmıyor biryerde kendini belli ediyor.. geçmişi degistriemzsin ama cocugum için güzel bir aile ortamı yaratabilirsin.

Mesela ben de kendi ailem bakimindan kendimi şanslı hissedenlerdenim. Bende bunu düşündükçe kendi yaşadığım mutlu çocukluğu çocuğuma ya veremezsem diye takabilirim. Benim annem ev hanimiydi 7 24 bizleydi her anınızda destekti. Annem benim her duyguma sahitti ama ben çalışan kadinim annem kadar ozverili olamayabilirim onun kadar çocuğumun yanında fiziksel olarak bulunamiyorum gibi gibi. Yani 4 4 Luk birşey yok aslinda ve ya tek doğru da yok.

Kendi çocukluğunuzu çocuğunuzla büyütmek size iyi gelecek. Bebeğiniz sizin bebekliğinizmiş gibi kendinizde eksik gördüğünüz duyguları ona göstererek kendi çocukluğunuzu da onarabilirsiniz. İmkanınız varsa uzman desteği alabilirsiniz başedemiyorsanız.

Size ve küçüklüğünüze sarılmaya geldim

Gecmisteki kotu gunler insanin icini burkabilir ama surekli bunu dusunuyorsaniz psikiyatriye gorunmeniz gerekir. Normal degil

Sizin ailenizle bayağı sorununuz var ozellikle babanıza ilgili. Değer verilmeyen bir ailede buyumussunuz ve kimse ailesini secemez. Siz kendi seçtiğiniz ailede kendi yetiştireceğiniz evladiniza yönelin.

Hissettiklerinizi anlayabiliyorum. İnşallah geçicidir...

Bunları aşmanız gerekıyor. Emin ol prenses deılız.

Yeni anne oldum sayılır. Yani 10 aylık bebeğim. Bir bebeğin hangi evrelerden geçtiğini görmek ona sabır ve sevgi, ilgi göstermek bunları yaşayınca insan düşünüyor kendi bebekliğini. Çok seviyorum ve sımsıkı sarılıyorum bebeğime

Bebeğinize kendi bebekliğinizmiş gibi bakın büyütün o halde.. Daha daha çok sevin daha daha çok sarılın öpün

Öyle mi bu durumun normal olarak kabul edilmesine sevindim. Nego Özgür Filistin ☝Bir sabah gelecek kardan

Bence bu kadar sevilip sarmalanacak bisey degil insan yavrusu. Dünyadaki tüm kötülüklerin yegane sebebi bu insan hayvanı. Hak edio muyuz ki cok mutlu olmayı acaba. Sana özel bi durum da degil yani bu dedigin yarım yamalak büyütülduk hepimiz ve yarım yamalak büyütülecegiz. Çünkü en başta çok sacma bizden baska herhangi bir hayvanin yavrusunun bu kadar bakıma muhtaç olmaması. Ne yaparsan yap mukemmel yetistirmenin yolu yok lanetli gibi biseyiz. Ve aaah bi gecmisimdeki dertlerimi tam anlayaydim o zaman mutlu olurdum kafasi hicbi zaman sonuc vermez. Çünkü geçmişte neyin sende hangi yıkımı yarattığını düşündükçe derine inip daha beterini görmek istersin ve bunun sonu yok. Kendine acımayı abartma, cocuguna odaklan bosver. Ölücez gidicez neticede :) sen bu başı kıçı belli olmayan sonsuz döngünün küçücük kum tanesi kadar bi parçasısın ve yalnızsın dünyada tek başınasın ne geçmişin var ne geleceğin aslında çünkü hicbirinin anlamı yok. Tamamen bi boşluktasin. Çık çık yukarılara kendine cok uzaktan bak. Çık uzaya asagiya bak gorunmedigini düşün. Ya da hic var olmadığını.

Hatırlamadığınız bir geçmişi bu denli dert etmek normal bir davranış değil, kendi çocuğunuzu sağlıklı yetiştirmek ve huzurlu bir ortam yaratmak için psikolojik destek almalısınız. Artık yetişkinsiniz, yıllar öncesine acımak, üzülmek sağlıklı değil

Bir psikolog arkadaşım bunun normal olduğunu söylemişti. 2. Doğumdan sonra da hep ilk çocuğumun bebekliği geliyor aklıma Z Zahmet

Iyi tarafından bakalım. Bunları düşünüp üzülüyorsaniz şimdiki zamanda caninizi sıkacak başka ciddi bir derdiniz yok demektir. Ne mutlu size..

İçinde olduğunuz psikolojiyi az çok anlayabiliyorum ama maalesef geçmişi geri getirebilme imkanı yok, eğer böyle olsaydı çocukluğuna gidecek ilk insanlardan birisi de ben olurdum sanırım, benim çocukluğuma dair içimde koskocaman bir özlem var sizinkinden farklı olarak ancak dediğim gibi geri gelmesine imkan yok o yüzden bebişinizle kaliteli vakit geçirin, ona çok iyi bakın, size eksik verildiğini düşündüğünüz gerekli ilgiyi bebeğinize gösterin. Dikkatinizi bu düşünceye yoğunlaştırmayın, size bebeğinizle sağlıklı ve mutlu bir hayat diliyorum. H

Feride can Koçak'ın bilinçaltından gelen ebeveyn isimli kitabını okumanı tavsiye ederim

Yeni mi anne oldunuz? İnsan ailesini seçemiyor, ama şimdi kendi kurduğunuz bir aileniz var. Evladınız da sizi seçemeden geldi dünyaya. Nasıl isterseniz öyle büyüteceksiniz, geçmişin acılarını unutun, kendi dilediğiniz gibi büyütün. Anneler bebekleriyle birlikte kendini de büyütür derler, bu söze bu açıdan bakmamıştım hiç. Belki de kendi bebekliğimizde olmasını istediğimiz - istemediğimiz şeyleri açığa çıkarıyordur annelik. E bu temiz sayfayı siz doldurun güzelliklerle.

Anne karnında bebekler hisseder değerisizlik duygusu da zaten oradan yapışır gelir. Artık bir birey ve annesiniz geçmişi kenara bırakın. Değersiz hissettiyseniz de bebeğinize verin o size gösterilmeyen sevgiyi en iyi şekilde.

aslinda cocuklar bizim sandigimizdan cok daha guclu, siz de simdi bir evlat yetistiriyorsunuz ne guzel. G

Duygularınızı ne güzel anlatmışsınız. Terapiye başlasanız çok güzel yol alırsınız

Geçmişi getiremeyiz bunları geçmişte bırakın ruh halinizi düzeltin bebeğiniz sevgi görsün Laale Aşikardır Zat-ı

Hepimizin kendine göre yaraları var. Sizin böyle benim de önüme koyulan bir ablam vardı onunla değersizleştirilen. Annem kızımı sevdikçe, öptükçe annem beni sevmemiştir böyle diyorum. Düşünün. O yaralar hormonlar, yaşadıklarımızı düşünmemiz neticesinde hep açıldı. İyileştirmek bizim elimizde. Çocuklarımızın sevgisi geçmiş yaralarımıza iyi gelecek. Onları sevgiyle, kıymetler büyüttükçe...

Hatırlamadığınız geçmişi düşünmek, size negatif olarak geri döner, dibe çeker. Siz aynı sizsiniz, bebeğinizle mutlu olun. geçmişi ve siz de iz bırakanları geçmişte bırakın. Yolunuza bakın. Evladinizin, ve kendinizin geleceğini güzel duygularla şekillendirin.

Bebeğimi çok seviyorum. Ancak şöyle bir sorunum var. Bebeğim çok ağladığı zaman ya da bir sorunu olduğunda ya da sorunu olmasın bana sarılmak istediğinde hep kendi bebekliğim nasıl geçti acaba, bana nasıl davrandılar, sevdiler mi yoksa hiç mi sevgi görmedim ben diye düşünüyorum. Çünkü sevgi iz bırakır. Bende hiç sevilmişliğe dair belirti yok. Küçüklük bebeklik fotoğrafım hiç yok. Bir tane vesikalık var 5 yaşlarında. Bir şeye lazım olmuş da çektirmişler. O fotoğraftaki çocuğun gözlerine bakıyorum. Çok mutsuz. Ailemi de anlatayım neden böyle düşündüğümü anlamanız açısından. Babam kız doğduğumu görünce doğura doğura bunu mu doğurdun demiş. Annem de çok sabırsız ve çok uykuya düşkün. Benim bebekken sürekli ağladığımı söyler. Ne derdim vardı acaba? Daha bebekken bir gün açlıktan çok ağladığımı anlatır. Şekerli su vermiş. Halam da kızmış evdeki şekeri bitiriyorsun diye. Ne yedim, ne giydim, çok mu üşüdüm bunları düşünüp üzülüyorum bebeğime baktıkça. Kendi bebekliğimi alıp bakmak büyütmek istiyorum.

3 aylıkken evlatlık alınmışım ben bile hiç böyle şeyler düşünmedim Boşverin bu kadar derine gerek yok üzülmeye yer arar gibi

Bi arkadaşım vardı adı "pamuk melek"ti. ne çok sevmiş de böyle bir isim koymuş ailesi diye düşünürdüm. Benim de ilk fotoğrafım 3 yaşımdayken. Okulun en başarılarındandım. Yarışmalara katılırdım ama ailemden hiç övgü duymadım. Güzel bir kadın olduğumu söylerler, mankenlik ajansından teklif almıştım. Ama annem bana hiç " güzel kızım" demedi. Hayatıma giren erkekleri görseniz, Allah affetsin hepsi birbirinden çirkindi. Çünkü ben kendim güzel olduğumu düşünmüyordum ki kendimi yakışıklı olanlara layık göreyim. Bu bir yara hanımlar. Çocuklarınızı sevgiye, övgüye evde doyurun. Konu sahibini o yüzden çok iyi anlıyorum. Bebeğinizi kendi bebekliğinizi büyütür gibi büyütün. Çok sevin, sevginizi çok gösterin. Onu öperken kendi yaralarınızdan da öpmüş olursunuz böylece.

Ne kadar güzel anlatmissiniz kendinizi, kalbime dokundu

Yani bu mesajı görünce ben açmışım gibi geldi. Çok karmaşık bi çocukluk geçirdim. Hem maddi yetersizlikle hemde pek değer verilmeyen bi çocukluğum geçti. Sonralarında annemle babamın boşanmasıyla sonuçlanıp herşeyin daha da zor olduğu bir çocukluk. İki evladım var çocukken yaşadığım herşeye inat daha da sıkı sarmalıyorum onlaru ve kendi çocukluğumu. Elbette hatalar yapıyorum ama kısa sürede toparlıyorum kendimi.

Duygularınızı ne güzel anlatmışsınız

Kırılmışlığınızı anlıyorum ama geçmişte artık hiçbir şeyi düzeltmeyiz sürekli bunları düşünmeniz sizi sadece yaralar ve modunuzu düşürür. Onun yerine bebeğiniz sağ ve sağlıklı olduğu için mutlu olsanız ona sevgi veren bir annesi için mutlu olsanız. Çünkü mutsuzluk bulmak çok kolay ve mutsuzluklar kolay çoğalır.