her gecenin bir sabahı var. kariyer güzel şey ama sonunda mutlu oluyorsan güzel. bence seni mutlu edecek şeylere yönelebilirsin bu aralar. ne bileyim bi hobi edin, gez toz, sevdilerinle zaman geçir, insanlara yardım et vs

Harikasın ne kadar güzel aynısını düşünüyorum ama işsizlikten kafayı yiyeceğim millet işsizim deyince öcü gibi bakıyor bana neler oluyor bu insanlara yaa daha 15 sene önce çalışmayı öcü gibi görürlerdi. Haksızlığın dibine uğradım yazsam roman olur... işte ben şu anda antidepresan dönemindeyim bazen diyorum ki kendime Alla senin belanı vermiş zaten kendime bela okumama gerek yok o raddedeyim. Resmen takıntı yaptım gece uykular kaçıyor. üstüne gittiğim doktor da bana çok hızlı ilerlemiyorsun kariyerinde demez mi. kendimi atasım var bazı bazı...

30 yaşına bastım. 28 yaşına kadar kariyer diye paralardım kendimi. Anti-depresan kullandığım dönemler mi istersiniz, karamsarlığa düştüğüm amaçsız kaldığım dönemler mi? Aslında hayat mutluluğu nerede aradığımızla ilgili biraz da. Kariyer aslında bizden ziyade toplumun bizden istediği bir şey. Dayatmalar toplumuyuz biz. İyi bir iş, iyi bir eş, hep mükemmel olması beklenen hayatlar. O iş öyle olmuyor. Yarış atı gibi yaşayarak seneler geçiyor ve hiçbir şey anlamıyorsunuz. Elde var sıfır. Güçlü kadın olabilmek çok önemli. İnanın tüm bunlara karşı durmak daha fazla güç gerektiriyor. Toplumun sizden beklediğini, ya da farkında olmadan size benimsetilen kariyer modelini değil de kendi seçtiğiniz yaşa mı yaşamak. Kariyer beklentim sıfır şu an. Çalışmak için yaşamıyor yaşamak için çalışıyorum. Kimsenin hakkına girmiyorum. Egom sıfır. İnsanların egolarına gülüp geçiyorum. Keşke herkese anlatabilsem gördüklerimi. Onca telaşın, hengamenin boşa olduğunu. Bir işim var, mutluyum. Bugüne odaklanıyorum. İşimin hakkını vererek yapıyorum. Mutlu bir evim , iyi bir yaşamım var. Basit yaşamak önemli. Aza ihtiyaç duymak. Tek kariyer planım var; İyi bir anne olmak. Kimse anneliğimi sorgulamasın, laf etmesin yeter. Dünyanın en iyi ama aynı zamanda hata da yapabilen annesi olmalıyım. Konu biraz kaydı belki ama yaşadıklarınızla bağlantılı aslında. Kendiniz için yaşayın. Kendi seçimlerinizle. Haksızlıklar hepimizin hayatında. Bu dünyada veya öteki dünyada bir şekilde adaletin tecelli edeceğine inanarak yaşamaya devam ediyorum buna rağmen. Kendimi asla hırpalamamaya çalışarak.

Bende aynı durumu yaşıyorum diyebilirim. Girdiğim hiç bir işte dikiş tutturamadım ya siyasi görüşten ya asılarak soğuttular beni zaten özel sektörde para vermiyorlar insanı sömürüyorlar diye kpss ye hazırlanıyorum ama o kadar zor geliyor ki bana sosyal hayat sıfır, özel hayatı hiç söylemiyorum o kadar insan mezun oluyor bir sürü bölüm var hepsi kpss ye asılıyor haliyle. İş yok, özel de kariyer yapalım deseniz günde en az 12 13 saat çalış diyecekler itip kakacaklar. Bu sistem bir şekilde hepimizi bitiriyor.

çok uzun zamandır böyleyim zaten boşum, son 1,5 yıldaki bütün hayatım annemin ve kaynanamın kaprisleri saçma sapan işleri, eski yaşadıklarımı unutma çabalarıyla doluydu... artık bir ümit, bir yol bir farklılık isityorum. tertemizdim çalışkandım umutlarım vardı şimdi hiçbiri yok

piyasadan bir süre devam etmem gerek... hiç halim yok.. devam edemiyor gibiyim duygusal olarak çok yıpramdım çok yoruldum... noolur nee yapayım bir şeyler söyleyin... bir moral bir yol... sizin başınızdan da geçti mi bu dönemler güneş doğar değil mi

Torpil kullanmaya fırsat verenlerden sorulmalı bence asıl hesabı hemde bu dünyada, kapitalizmin bize dayandırdığı bir sistem bu ve gittikçe kötüleşiyor.

evet işte aha ben hazmedemediğim cidden birileri çok feci torpil kullanıyor. Nasıl ödeyecekler öbür tarafta bilmem ama burada çok rahatlar... yalımız geçiyor millet iyi kötü bir kariyer yapıyor... umut gerek