Aslında bu söylediklerim en çok can dostlarım için geçerli. Hiçbir insan mükemmel değil ben fazla duyarlıyım onlardan da öyle olmasını bekliyorum ama olmuyor işte. kendinehas Kadrolu

Bu eksiklikleri nasıl tamamlayacağım hakkında bi fikrim Yok. Uğraşıyorum ama olmuyor. A

Kaç yaşındasın okul varmı neyle meşgulsun A

Bence bu söylediğinizin ortasını bulabilmek önemli. Yani hem yeri geldiğinde sosyal olmak yeri geldiğinde de kendinle kaliteli vakit geçirebilmek lazım. Sen aşırı ucundaysan kefenin kitap okumayla ve onları sevmekle başlayabilirsin. Belki bir evcil hayvan edinebilirsin. Bunlar seni disaridan bir nebze koparır. Bir sporla uğraşıp her gün yürüyüşe çıkabilirsin. Film izleyebilirsin. En önemlisi de bu planlarını yaparken gelen teklifleri arada bir reddedebilirsin. Başlangıç için yeterli olur :) A

honeysuckle istanbul

Sevgiliniz varmi ya da esiniz? Laale Aşikardır Zat-ı

Yok:) aslında ben de bununla ilgili olduğunu düşünüyorum ama kısmet işte olmayınca olmuyor.

Özgüven, özsaygı, özsevgi eksikliği bence. Hobi edinin, sizi siz yapan şeyler edinin, karakterinizi geliştirin, vs. Ve unutmayın ki kendine saygı duymayana kimse saygı duymaz.

Olmasın zaten, Onlar adı üstünde başkaları, Can dostunuz güzel insan değil yani, Öyle samimi olmayan insanın hayatında yeri ne ki? A

Bu sonradan olabilen bir şey midir bilmiyorum, Ben hep kendime yettim, hep yalnızdım ve yalnızlığımı da çok seviyorum, Kendi kendime planım hep vardır, başkasının istediğinde değil, ihtiyacında yanında olmayı tercih ederim.

ben hep kendime yettiğimi düşünürüm gereksiz insan kalabalığındansa tek başıma kahve içip sağı solu izlemeyi yeğlerim bana da insanlar çok yapay geliyor kimse kimseyi sevmiyor ama bir mıçmıçlık bir aşırı gösteriş merakı kesinlikle bana göre olmayan şeyler. İşyerindeki organizasyonların hiç birisine katılmadım katılmamda kendinize yetebilirsiniz hiç zor değil kimseye ihtiyacınız yok

İyi de can dost kavramının ne olduğunda sıkıntı yaşıyorsunuz demek, İyi kötü günü bilemeyen insan dost falan olamaz ki, olmamalı. A

Başlıkta belirttiğim insanı olabilmek için çok uğraşıyorum çok istiyorum ama olmuyor. Önceliğim hep başkaları. Kendi kendime plan yapamıyorum, belki arkadaşlarım plan yapar da katılamam diye. Telefon elimden düşmüyor, biri mesaj atar da farketmem ya da bir olayı kaçırırım diye. Bir sıkıntım olduğu zaman açık seçik anlatırım çekinmem. Hissettiğim her detayı yazarım. Bunu benden başka yapan Yok çok sonra farkettim. Hep başkalarının planlarına hazırım, başkalarının sorularına evet cevabım. Onların sorunlarına kafa yorarım ama kimse benim ruh halimi farketmez bile, farketse de bir iki teselliyle geçiştirir. Ben sadece kendime bağlı olmak istiyorum, kendime yetebilmek kaliteli vakit geçirebilmek ve bundan zevk almak istiyorum. Bunları yaparken başkalarını merak etmek istemiyorum. Bunu başaranlarınız var mı aranızda, varsa küçük tavsiyelerinize nasıl bu noktaya geldiğinizde ilgili fikirlere açığım.

Çok üzücü bir durum niye böyle oldun ki kimsenin istediği gibi biri olmak zorunda değilsin kendin olmalısın zaten dogrusuda bu psikologla gorussene hayır demeyi öğrenmek için ISILDURU

Oluuur :) A

Bu düşüncelerle beni yıllardır yalnız bıraktıklarına rağmen bana yapılanları sindirememiş olmama rağmen ısrarla onlara iyi gözle bakmaya ve yapışmaya devam ediyorum. Kendime saygımı yitiriyorum. The Calender

Insanlardan darbe yiye yiye basarmaya baslarsin. Bunun ozel bi formulu yok yani kisisel gelisim kitaplari okuyabilirsin ama kendi beyninde halletmelisin

Aslında bunların hepsini denemişliğim var hala deniyorum:) ama ben bunları yaparken benden habersiz plan yapılırsa diye bi türlü odaklanamıyoum gözüm hep telefonda . push ; A

Iç sesinizi çok kıymetli bir arkadaşmış gibi düşünün o halde. Isteklerine kulak verin.

Seninkine benzer mi ama, bende beni de birsey yaparken cagirsinlar diye hep istemisimdir. Ama genelde hep planlari iki kisi hazirlayip bize sunarlardi.. bizim yaptığımız planlar begenilmezdi.. Şu yaz tatilinde de fark ettim ki arkadas dedigin dost dedigin kavram cok farkli ve ben onlara sahip değilim. Benimle olsalar da sadece zaman gecirmekmis meger.. bi anda dışarıda birakabiliyorlsr insani.. O yüzden bence kendi hayatina oncelik ver, küçük küçük adımlar at.. bende oyle yapmaya calisiyorum. Bu sene de okula gitmeden once karar vericem ve kursa falan yazilcam. Kimse umrumda olmasin, gördüm ki ileride zaten yalniz kalicam. Yalnizliktan hic kurtulamicam

Ben, gayet güzel yeterim kendime. 24 yaşındayım, hayatıma girmek isteyenleri eğer ben de istiyorsan hayatıma alıyorum, sevgili, arkadaş vs gibi şeyler. Ama olmadıkları zamanlar da var, mesela şu aralar. Sevgilim yok, pek sosyal de değilim. Üniversiteden sonra herkes memleketine dağılıp iş ya da sınav gibi telaşlara düştü. Kimisi evleniyor filan. Ben kalabalıklarda da yalnız kalabilen ve bundan keyif alan biri oldum. Açıkçası bunun dezavantajı da var mesela ben şu an kimsenin kaprisini çekemiyorum. Mesela lisedeyken birilerine hadi gönlü olsun diye evet derdim, üniversitede sadece kendi gönlüme göre hareket ettim insan ilişkilerimde. Beni anlayan 2-3 dost yetiyordu, hala konuşuruz onlarla ama dediğim gibi kendi telaşında millet. Mesela canım dışarıda yemek istiyordu, kızlara diyordum yemeği dışarıda yiyelim mi? Reddettikleri zaman ben kendi başıma giderdim, keyfini sürerdim. Birlikte de çok gezdim arkadaşlarla ama bazen tam gezmenin en güzel yerinde Yoruldum, yurda gidelim derlerdi. Yalnız olunca kendime hep şunu söyledim: "istediğin gibi gez kızım, istediğin saatte git yurda. Yoruldum gidelim diyen yok :)" böyle motive ettim kendimi yalnız hissetmektense.

Başkalarına hayır dediğimde ilişkimiz eskisi gibi olmayacak diye korkuyorum. A

Başlıktaki insan benim Aman be kız senin de işin başkaları olmuş boşveeeeerr senden değerlisi yok öyle düşün. Nerde çokluk orda mokluk hem aynı insanlardan sıkılmıyor musunuz ya? Bunu başarmanın sırrı yok küçüklükten beri ayrık otuyum farklı olunca aynılarla takılmaya takılmaya yalnız kaldım derken kendime yettim işte

Bence de bununla ilgili, umarım iyi bir insan cikar karsiniza, sonrasi malum... kendinehas Kadrolu

bide biryerden sonra mecburen kopuyırsun bazen yasadıklarından ders cıkartınca seni kullnfıklarını anladıysan ve zorlanıyorsan bırakmalısın istemiyorsan yapmamalısın

Telefonun başında çaresiz beklemekten vazgeçmelisin öncelikle:)

Oy @Laale m Rabbim mutluluğunu daim etsin inşallah

Kendimden başka kimseye değer vermiyorum :) aileler ve bir kaç istisna dost hariç

Seni ii anlıyorum ben de bir aralar bu psikolojideydim hayır diyemiyordum kendi yolumu çizemiyordum bir türlü ard arda aldığım darbelerden sonra kabuğuma çekildim basta ne yapacagimi bilemedim meğer başkalarına bağlı hayatin olunca kendi başına nasıl hareket edecegi bilmiyormussun tabi sonra yavaş yavaş öğreniyorsun su an çok mutluyum derdim yokken bile arkadaşların dertleriyle dertlenirdim hem zihnimi hemde kendimi yorardım hayatta en güzel şeyin kendi hayatini yasamak oldugu gördüm sana tavsiyem hayatına seyirci olma her anını yaşa

Yok ben yanlış ifade ettim. Aslında bir dostta olması gereken özelliklere sahipler ama ben fazla ayrıntıcıyım. Onlarınki sağlıklı olanı beni önemsedikleri kadar kendilerini de önemsiyorlar ama ben en çok onları. M

İşte bunu başarabilmek istiyorum ben de. Bana yardımcı olur musunuz? Nasıl başardınız bunu? A

Ben bunu genclikten yetiskinlige gecis yaptigim yillardan ve yalniz yasamaya basladigim zaman yapabildim. Hala da oyleyim. Tek basima plan yapar, disarida gezer, eglenir kendime yetebiliyorum. Bu demek degil herseyi yalniz yapiyorum. Ev arkadasim asla boyle degil mesela. Alisverise asla yalniz cikmaz. Ben ise kimseyi ayak bagi yapmam kendime. H Hyuga

İhtiyaçlarımı karşılama konusunda ben de yalnızlıktan rahatsızlık duymam aksine kimseden yardım istemem mahçup olmamak için. Ama şu telefonu ne yaparsam yapayım bırakamıyorum. Herkes sevgilim var sanıyor hatta. K

Teşekkür ederim. Deneyeceğim :)

Bende bi aralar böyleydim. Sonra sık sık kütüphaneye gitmeye başladım vekişisel gelişm kitapları okudum . Bazen zorlansamda, eşim ilgilenmem gereken bir evim ve bir bucuk yasinda oglum olmasina ragmen eskisi gibi bende kendimi harcamiyorum kimse için koşturmuyorum. Haftada bir veya 10günde bir görüstuğum cocuklu insanlar var.. 2-3 kişi hergün biriyle plan yapıyoruz insana yetiyor da. Biraz kendinizi geri cekin, sizi özleyen zaten msj atar o zamanda kimin icin vakit ayirmanin degip degmedigini anlarsiniz A

Benim de hep arkadaşlarım dostlarım vardı küçüklükten beri. Zamanla aramızdaki bağ güçleniyor da uzaklaştığımız zamanlar da oluyor. Bu dengesizlik beni yıpratıyor. Bi tek ben önemsiyorum sanırım :) La Que Sabe Atanamamış

bunu farketmem ilkokul 1 de oldu. beni dıslayan iki kzı vardı bunlar kanki oldular beni aralarına almadılar aglayıp sızlanmıstım annneme. sonra desimki amannn salla beni seven gelsin kmseye kul köle olamam yagcılık yapamam. uyumluyumdur ama kendim önceliğim kendimdir. seni önemsemeyeni sende önemseme. bırak o telefonu insanlar bekadar gedakarsa sende öyle yap herkese hersey anlatılmaz yayılır gider ve kullnırlar

İnsan yaşadıklarıyla şekillenir diyorum. Uzun yıllar yalnız yaşadım, yalnız hastaneye gittim, yalnız ağladım, yalnız güldüm, yoklukta da varlıkta da yalnızdım. Mecburdum yani sadece kendime yetmeye. Şimdilerde bu minicik dünyamda sadece kocam var. Dışarıda olanlar gerçekten de dışarıda...

Çok mantıklı, kendimi sevebilmem önemli sanırım Laale Aşikardır Zat-ı