Merhaba canim, Bence ilaclarini kullan, dr bir arkadasim bagimlilik yapmadigini soylemisti. Buarada ben gereksiz ilac kullanimina karsiyim, agri kesiciyi bile 1000 kez dusunurum... ama gerekiyosa gerekiyodur. Esine hak verdim ben bi yerde ama artik bebeginiz buyumus sayilir kres iyi Olabilir aslinda... yani her cocugu olan bosansa evli kalmaz emin ol. Hem esinle iyi anlastigini hatirliyorum.

İlk konuyu okuyunca size hak verdim eşinize kızdım ama yorumları okuyunca siz biraz abartıyorsunuz sanırım. Annelerimiz bizi büyütmüş tamam hatalar yapmışlar ama çok şükür sağlıklıyız. Biz biraz fazla abartıyoruz sanırım tv'de sosyal medyada o kadar çok sağlıklı beslenme, çocuk büyütme, annelik vs konularına maruz kalıyoruz ki, sanki dört dörtlük olmamız gerekiyor diye düşünüyoruz. İlk çocuğumda annem sallayarak uyutmaya alıştırdı doğumuma gelmişti, sonra biz memlekete gittiğimizde çocuğun eline ekmek veriyordu. Dediğiniz gibi hiç kural yok. Oğlum su ister biz kendin al deriz annem koşa koşa kalkar getirir. İkinci çocuğumda ipleri elime aldım, asla sallamasına müsaade etmedim. Bu arada içiniz rahat olsun çok aşırı sallamıyorsa sarsacak kadar zararlı değil. Ama ben istemiyorum çocuğumun sallayarak uyumasını. Hiçbir şeye de müdahale ettirmedim. Ama bu kadar takacak bir durum yok bence. Annenin bakması bir lütuf emin olun, en azından içiniz rahat olur, sinirlenmek yerine anlatarak ikna edin.

O konulara girmiyim ama evet var o tarz şeyler.. bir de ilk doğduğunda bebeğimi kaybetme korkusuyla 1 hafta yaşamam da anksiyeteye sebep olmuş gibi duruyor.. çünkü bu kuralciligim sadece bebeğim konusunda.. onun dışında oldukça esnek bir insanımdir aslında herşey ustuste bindi diyebiliriz

Biraz. :) Aslında mallaşmak da demeyelim de, büyük ölçüde yavaşlatıyor, eskisi gibi düşünce bombardımanı içinde olmadığınızdan da sanki aklınızdan, zekadan bir şeyler eksiliyormuş gibi hissettiriyor. Oysa sadece dinlenmeye ihtiyacı olan bir zihne, o dinlenmeyi-boşluğu sağlıyor bu tür ilaçlar. Daha çok olumlu etkilerini görmeye başlamanız ise, vücudunuzun alışmasıyla beraber en az bir ayı bulur. Sonrasında hala daha aynı rahatsızlığı hissederseniz, doktorunuza danışırsınız çünkü biraz dene-yanıl gidiliyor bu tarz ilaçlar ister istemez. Biraz daha süre tanıyın ilaca.

İnşallah olurum ya çok teşekkür ederim uzun uzun açıklamışsınız ellerinize sağlık

ahh o yeme olayını hiç söylemiyorum zaten aylarca ekmek yedirmeme kavgası yaptık mesela. Bir de elinde bişeyle evde gezmeme kavgası yapıyoruz hala. Biliyorum ben çok kasıyorum ama napiim benim de yapım bu yani İşte o yüzden de kendimi düzeltmeye karar verdim tuttum kafa doktorunun yolunu ama eşime de kırgınlığım var şu anda geçmezse naparım bilmiyorum üzülüyorum Allah annelerimizi başımızdan eksik etmesin

Bu ilaclar insani ne bakimdan degistiriyor? Bende kullanmayi düsünüyorum oyüzden sormak istedim.

Çocuklar her zaman aynı olmuyor. Benim oğlum da 2 yaşında hiç sallamadım, bazen gidip kendisi uzanıp uyuyor bazen uyutmaya çalışıyorum uyumuyor. Değişiyor sürekli. Bütün her şeyi annenizden bilmeyin, çocuk siz işe gittiğiniz için sizinle birlikte olmak istiyor olabilir. Benim oğlum 2 yaşına girecek o uyanıkken ben de iş yapamıyorum. Ben mutfaktayken kucağıma gelip tek elle yemek yaptığım oluyor, yada bütün çekmeceleri boşalttığı, birşeyler döktüğü.

Tabi bakıyor kendince iyi bakıyor, çok da seviyor, bazen kendine zarar verecek kadar iyi bakıyor. Fıtığı var mesela 15 kg yürüyebilen çocuğu bütün gün kucağından indirmiyor. Kuralları yok, tuhaf alışkanlıklar oluşturuyorlar beraber. Buna iyi bakmak deniyorsa evet çok iyi bakıyor. Bu konuları da defalarca konuştuk tmm şunu yapmıycam diyor ama 3 gün sonra yine aynı şeyler yaşanıyor. Zaten beni yıpratan da bunlar oluyor.. Bakıcı tutucam diyince de ben de gelirim oğlumu bakıcıya bırakmam diyor.. Kısacası aşağı tükürsem bıyık Ben de kafayı düzeltirsem belki biraz salarım dedim ne bileyim

Ben eleştirmek için değil de, annenize kızdığınız zaman şöyle düşünün çocuğunuz sevgiyle büyüyor, bir başkası o kadar sevemez, tabi ki çok iyi bakıcılar da var ama iyi birini bulmak çok zor. Çocuklara zaten belli yaşa kadar çok fazla kural, sınır koymamak gerekiyor. Sadece tehlikeli bir durumda müdahale etmek gerekiyor. Zaten ondan sonra siz ele alırsınız, ya annenizi uyarırsınız ya da kreşe verirsiniz. Çocuk sağlıklıysa mutluysa sorun yok öyle düşünün.

Valla sen eşimle anlaşma yapmışsın O da senin gibi düşünüyor. Çok seviyor çocuğumuz sevgiyle büyüyor diyor. Hak da veriyorum ama kendime de engel olamıyorum. Zaten o yüzden psikiyatra gittim benim de abarttığım şeyler var. %50 haklıysam %50 boşa sinir yaptığımı biliyorum ama engel olamıyorum. Mesela en son eşimin bana o sözleri sarfetmesi olayı şuydu. Oğlumu uyuttum. Eşim sigara odasındaydı yanına gittim. Bebek telsizini açtın mı dedi. Ben de yükseldim heralde açtım saçmasapan şeyler soruyosun dedim terslendim

Bilemiyorum eşiniz o zaman aranızdaki sorunları görememiş olabilir. Bebeği çok seven ve bakmak isteyen bir annene varken bakıcıya bırakmak mantıksız gelmiştir. Sizin psikolojiniz de önemli tabi. Ama eşinizin yerinde kim olsa aynısını yapardı. labellevie Guru Anneler

Ben normalde yapı olarak sakin bir insanimdir.. yani böyle insanları terslemek bağırmak, küçücük bebeğe sinirlenmek falan benim kalemim olaylar değil.. o yüzden bu halimle mutlu değilim, zaten eşim de mutlu değil, muhtemelen annem de bebeğim de aynı sekilde.. o yüzden anormal durumu düzeltmek lazım öncelikle o yüzden terapi ve ilaç şart, zaten anksiyete tanısı da aldım bu kendi kendime asabilecegim bir durum değil malesef bu arada annem bizimle yaşamıyor o geliyor ben cikiyorum, ben işten geliyorum o çıkıyor, annemle kendimle ilgili değil bebeğimle ilgili çalışıyorum şu sıralar hafta sonu eşim çalışıyor bebeğime tek bakıyorum

Malesef sigara kullanıyorum, dozum 15 gün yarım sonra tam (20 mg) seklinde.. aslında fiziken pek sıkıntım yoktu, enerjim falan yerindeydi ilaçtan önce sadece sinir asabiyet falan baya boldu şimdi baya sinirlerim alınmış gibi.. kendimi garip hissediyorum, uykuluyum sürekli inşallah geçer dediğiniz gibi labellevie Guru Anneler

Umarım papatya ya gerçekten sanki hiç dönemeyecekmişim gibi hissediyorum fena bir çukura düştüm çıkamıyorum gibi Haklısın aynı eşimde de sendeki gibi bir fobi var. Bir ara tanıdık bulursak olur demişti çok aradık ama tanıdık birini bulamadık Teyzeme bile teklif etmişti ama mesafeden dolayı teyzem kabul edemedi. Aslında haftasonları çalışma olayı iş düzeni en başından beri böyleydi ve biz bu konularda hiç sıkıntı yaşamamıştık ama çocuk olunca sıkıntı olmadı desem yalan olur. Haftasonu komple yalnızım bebeğimle, bazen kuzenim falan geliyor ama bebeğim bana aşırı bağımlı bir çocuk kimseyle durmuyor Çok bunaldım, çıkamıyorum bu cendereden

Ben antidepresan kullandığımda hiç anlattıklarınıza benzer etkiler görmemiştim acaba doktorunuza mı danışsanız? Belki mg düşürür veya farklı bir ilaç verir. Yaşadıklarınız kolay değil, üstüne lohusalık eklenince büyük bir çöküş yaşamışsınız ama geçecek İlk yapmanız gereken şey bakıcı bulmak bence. Eşinize annenizin sizi ne kadar gerdiğini, şu anki değişiminizde büyük bir rol oynadığını anlatın. Eskisi gibi olmanızı istiyorsa bakıcı konusunda daha fazla diretmemeli. Akrabalarınız veya komşularınız arasından güvendiğiniz biri de olabilir. Umarım orta yolu bulursunuz bir an önce

Eşinize olan kırgınlığınız sizi annenize muhtaç bırakmasından Antidepresan kullanmayan kalmadı çok normal artık ben doğru ilacı bulana kadar 4 tane değişmiştim belki ilaç size göre değil Çalışmayıp çocuğa kendiniz baksanız yada biraz daha dişinizi sıkıp önümüzde ki dönem kreşe verseniz ben evde kv dem baktığı halde kimseye muhtaç olmak istemiyorum deyip vermiştim kreşe iyiki de öyle yapmışım

Eşinize kırgın olmanız normal, sizin psikolojinizi, akıl sagliginizi hiç dusunmemis ve sizi zorlamış anneniz konusunda, bence annenizi gönderip bakıcı tütün, adam gerçekten sizi seviyorsa ispatlasin sevdiğini, çocuğunuzun her anlamda sağlıklı bir anneye ihtiyacı var

Yanlış ama ben annemle konuşurdum benim için yalan söyleyiversin bi zahmet Bakmak istemediğini, çok yorulduğunu, yaşlandığını vs söyletir kendi istediğimi yapardım. Baktım oda olmuyor yine kendi istediğimi yaparım.

Keşke çocuğunuzla ilgili kararıda siz verseydiniz. Yazık etmişsiniz kendinize. gibigibiyim

Haklısınız sorun benden de kaynaklanıyor obsesifim bazı konularda salamiyorum kendimi.. doktor anksiyete bozukluk durumunuz dedi.. ben de farkındaydım kendimdeki sorunun aslında ama annem giderse cozulecek gibi düşünüyordum, eşim bakici da senin kurallarına harfiyen uymayacak ki dedi hatta belki hiç uymayacak falan.. haklı buldugum için şimdilik kendimi düzeltmeye sonrasına da bakmaya karar verdim..

Hiçbir şeyi değiştirmiyor canım. Sadece yıpranan sinirlerin kendini toparlaması için zaman kazandırıyor. Tepkilerini yumuşatıyor. Doktorun kullan dediyse kimseyi dinleme mutlaka kullan.

sen çok değiştin ben eski karımı istiyorum, bu oluşan karakterle ben yapamıyorum, Bu cümleyi ne hadle kurar. Sizinu hale o sürüklemiş. Kesinlikle büyük payı var. Önce annenizi evden gönderin.

Hayır emzirmiyorum şu anda K Koalacann Üyelik İptali Anneler

Ben zaten kurallar kraliçesiyim yaa gerçekten. Evdeki kötü polis benim gibigibiyim

Kreş düşünmezmisiniz arkadaşım plansız gebelik sonucu ikizleri oldu işten ayrılması mümkün değildi 1 yaştan itibaren kreşe verdi İnsanın en değerli varlığını anlaşamadığı birine bırakması çok sinir bozucu işteyken insanın çocuğum ne yapıyor diye ararken bile düşünüyor çözüm ya bakıcı ya kreş eşinizin direncini kırmanız lazım İlaç çok yeniymiş biraz zaman verin

Bende anksiyeteden dolayı psikoloğa gidiyordum ben böyle hastalıkları kötü bir şey olarak düşünmüyorum tabiki sadece insanın psikolojisini bozanın diğer insanlar olduğunu ve o insanlarla görüşmeyi o insanlar hakkında konuşmayı bıraktığı zaman düzelebildiğini biliyorum tabi ki büyük sorunları olanlardan bahsetmiyorum belli ki sizin psikolojiniz de annenizden dolayı bu hale gelmiş ben diyorum ki annenizde aranıza mesafe koyarsanız daha iyi olabilirsiniz çocuğunula eşinizle vakit geçirip olanları düşünmek yerine sevdiğiniz şeyleri yaparsanız da düzelebilirsiniz benim annemde zamanın da o ilaçlardan kullanıyordu ve ruh gibiydi beni ne kadar çok yıprattığını bilemezsiniz ben sizde öyle olun çocuğunuz bunları görsün istemediğim için söylüyorum sadece sizin kararınız tabi ki

Ben psikiyatrik hastalıklara ve ilaçlara sizin gibi bakmıyorum.. bunlar da bir hastalık diğerleri gibi ve tedavi edilmesi gerekiyor.. bu tedavileri görüp iyileşen çok insan gördüm ben de iyileşmeyi umuyorum en kısa zamanda gzl dilekleriniz için teşekkür ederim

Annem de bırakmam diyor zaten sorunun bir bölümü de o tarafta. 7 aylık hamileyken babamı kaybettik. Oğlumla hayata tutundu diyebilirim. Oğğğluuuummm diye diye ölüyorr ben onsuz yaşayamam bakıcı gelse de ben de gelirim diyor

annenize dolusunuz ondan bu hıncınız 2 yılda tam 4 bakıcı değiştirdim o yüzden sizin anlattıklarınız gerçekten çok hafif şeyler kamera olmasına rağmen söz dinlemeyen bakıcı mı ararsınız olur olmaz saatte uyutanı mı.. çocuğun yüzüne bakmayanı mı? burnundan kıl aldırmayanı mı? üstelik bana da çevrem çok yumuşak başlısın der belki de bu yüzden hiç kural dinlemediler Önceki

Yok 3 kahveden fazla da içmeyin, sonra başka sağlık sorunları başlayabilir. B Black

Gibiyim gibiyim alıntıla mayı unuttum ya ortaya konusmus giibi oldu. ama yine de cocuklu her kadın tahammulsuzlugu yasıyor cok abartmaya gerek yok eslerimiz kadar kaygısız olsak hiç bu durumlara gelmeyiz R

Ilaclara alismaniz kac ay sürdü? gibigibiyim

Antidepresan kötü bişi değil ki. Bence fiziksel semptomlar göstermeden başlamanız da iyi olmuş rahatlarsınız. Ben de nerdeyse aynı şeyleri yaşayıp öyle iyileştim.

Ben de eşime hak veriyorum ama kırıldım da nedense saçmasapan belki bilemiyorum ama o da istemsiz, inşallah geçmesini umuyorum. Oğlum benimleyken kurallara daha uyumlu zaten mesela ben sallayarak uyutmuyorum; yatıyoruz kitap okuyoruz, sarılarak öpüşerek uyuyor 40-50 dakikada. Anneme de siz de böyle yapın diyorum yapmıyor ayağında sallıyor öğlen uykularında. Haftasonları da öğlen uykusuna ben yatırdığım için sallanmayı mı arıyor ne yapıyor saatlerce uyumuyor sinirlerim bozuluyor. Geçen pazar 1 saat 45 dakika sürdü tam uyutmak. Yarım saat sonra da uyandı Annem kucağa sürekli aldığı için benim de almamı istiyor. 15 kg çocuğu sürekli taşıyamıyorum mesela bana büyük sorun yaratıyor bu durum annem evde hiçbişey yapamıyor yapmasın da zaten beklemiyorum ama eve gittiğimde ev savaş alanı gibi oluyor ve onları oğlumla beraber toplayamıyorum çünkü annem oğlumu 1 an bile yalnız kalmaya alıştırmadığı için çocuk sürekli ayağımın dibinde mızmızlanıyor ağlıyor hiçbişey yaptırmıyor. Bunlar da beni çok boğuyor biraz beraber ve istikrarlı benzer şekilde davranmamız gerekiyor. Defalarca anlattığım halde aynı durumlar sürekli tekrarlanıyor. Benim de sinirlerim zıplıyor işte

Size yanlıs gelebilir ama ben hep soyle dusunuyorum annelerimiz 4 5 belki daha fazla cocuk yapmış ozaman zaten tum yuk annelerimizdeydi ne antidepresan ne bişey büyütmüşler peşpeşe. ama şimdi ki bizler herseyı gözümüzde büyüttügümüz için tek cümle cocukla doktorluk tedavilik oluyoruz. ben ilaç öcü demiyorjm ilacı aldıkca sersemleşiyormus buda cocukla ilgilenmesini engeller o yuzden keske ilacsız öfke kontrolu olsahdı konu sahibide onu uygulayabilseydi dedm. Yani cocugu olmadan bu ilacları kullananlarda var sonucta ben sdece cocuklayken bu ilac surekli uyku sersemlik derken ya o an cocuk tehlıkelı bişey yapsa anne ilacın etkisyle mayıssa uyusa tehlıkelı sonucta. Tabi burda annesi esı yanındaymıs neyseki. annelere olan kısma gelince suan daha 20lık cocuklar bir misafirkşjte bir toplumda annelerini bozuyolar lafı annein kursagında bırakıyorlar bende bu yuzden diyorum anneyle neyi anlasamıyoruz ki alıp veremedigmiz ne var konusur dururlar ama bozmak, bagırmak asagılamak kendimize yapılmasını istemdgimiz cocugumuzun bize böyle davranmasını istemedigimz seyleri biz analarımıza yapıyoruz gerek yok yani

Yani şimdi doktoruma da, "ilacı değiştir, sen bana kesin yanlış ilaç vermissindir" diyecek kadar da kaygı bozukluğum yok açıkçası şu an farkettigim bu duruma da sevinmedim desem yalan olur yine de teşekkür ederim çok incesiniz gibigibiyim

İşte bakıcı diye çok da diretememin sebepleri de bunlar. Eşim diyor ki bul o zaman tanıdık birini. Ama yok bulamıyorum işte ne yapayım yani Çok dirensem de olur olmaz değil, hani bu olacak derim olur, bakıcı gelecek derim gelir ama eşim kafamı karıştırıyor. Ayrıca annem de bi taraftan kafamı karıştırıyor. Ben oğğğğlummmsuzz yaşayamam diyor. Bakıcı gelse de ben gelirim diyor falan O da travmatik şeyler yaşadı, hayatla tek bağını da acımasızca koparmak istemiyorum. Zaten arada kalmam bu kadar sıkışmam da bundan

Çok istesem veririm de işte benim de kendi içimde karar veremediğim şeyler var arada kalıyorum bazen hak veriyorum falan..

Konuşacak bol bol vaktimiz olucak çünkü bu sabah covid testim pozitif çıktı 1 hafta eşim de evde annem de yok.. bakalım neler olacak

Merhaba Sigara kullanıyormusunuz? Antidepresan a bünye 20 günde alışıyor Dozunuzu bilmiyorum ama alıştıktan sonra kendinizi zımba gibi hissedeceksiniz bu seferde insan yorulmak bilmiyor

Emzirmiyorsunuz dimi? Aslında hepimizin ihtiyacı var rahatlamaya.

Açıkçası ben de üzülüyorum ve çoğu zaman da haksızlık ettiğimi düşünüyorum ama buna engel olamıyorum.. iste tedaviyle inşallah çözülür bilemiyorum.. kızınızı Allah bağışlasın gibigibiyim

hem çok şanslı hem çok şanssızsın gibi benim çevremde gördüğüm tüm kadınlar anneleriyle çocuk yetiştirmede aynı sebeple çatışıyorlar benim annemin çocuk gelişimi eğitimi var ama ilerde eminim çatışırız birde anneler torunlarına kıyamıyorlar sende şöyle düşünsen annem onun annesi değil evladıma kuralları ben koymalıyım belki böyle düşünmek seni rahatlatır en azından onu çok seven biriyle büyüyor miniğin sevgiyle büyümesi çok güzel

Depresyon ilaci alacak raddeye geldiyseniz paranız olsa ne olur? Eşinizle yeniden sakince konuşun. Annenizin çocuğunuza baktığı hergün size zehir oluyorsa, zarar veriyorsa para artık geri plana düşmeli. Eski halinizi geri istiyorsa karar versin; kreşe mi vereceksiniz, siz evde kalıp mı bakacaksınız, başka bir çare arayın. İlaç kullanmak sorununuzu çözmez. Sorun belli, sorunu çözün, ilacı bırakın.

Annemin evin düzeniyle hiç alakası yok sağolsun o konuda sorun yok ama çocukla ilgili şeyler malesef dediginiz gibi ben de 4 gözle 24 ayı bekleyeceğim az kaldı

İnsallah bakalım 10 gün fln oldu devam edeceğim

Evet, biraz sabırlı olmak gerekiyor. Bipolar olduğum için depresif dönemlerimde bazen antidepresan desteği gerekebiliyor, tabii benim durum biraz daha iki ucu moklu değnek kıvamında, çünkü bazı antidepresanlar, doğru anda ilacı azaltıp kesememek beni maniye fırlatıyor bir de :)) İlk antidepresan kullanımımda otu moku unutuyordum. Ki hafızam o kadar iyiydi ki, kendime yediremiyordum. Cümlenin başından sonuna kadar ne diyeceğimi unutuyordum ahshs Aynen senin isyanın gibi, gittim doktoruma isyan ettim "Bu antidepresan beni gerizekalı etti! Ben hep böyle mi kalacağım?!" filan ama isyanımın yarısında bile ne dediğimi unutuyorum bi sakinlik geliyor filan ahshs. Sonradan rayına girdi de tabii sabretmek gerekti. Sizinki benimki kadar yorucu olmayacaktır diye düşünüyorum, alışılıyor her şeye iyi olun da, gerisi mühim değil. :)

Bence annenin yaptığı ve nefret ettiğin şeyleri bir listele canım Sonra hangileri gerçekten tolere edilebilir Hangilerine asla tahammül edemiyorsun sırala sonra annene artık bunları yapmaması ile ilgili net bir şekilde konuş gerekirse üç saat dört saat bu durumun seni tetiklediğini ve ilaç dozunun artacağını bu şekilde söyle belki bu çözüm olabili

Anneniz bebeğinize iyi bakıyorsa pekte takmayın bana kalırsa. Ben çocuk düşünmüyorum ama annem şimdiden yaparsan kendin bak bana güvenipte mi yapçan diyor mesela Annenizden daha iyi bakabilecek bir bakıcı bulabilir misiniz mesela? Eve kamera taktırabilirsiniz aslında bakıcı durumunda. Anneniz bebeğinizi bu kadar seviyorsa karşınıza alıp net bir dille istemediğiniz hareketleri ve sebeplerini anlatıp uymaması durumunda bakıcı tutacağınızı söylerseniz dikkat eder diye düşünüyorum.

kurallar güzel ama sen anneni zaten dengelersin gibi ben babannemgilde çok mutlu olurdum özgürsün şımarıklık yapabiliyorsun şöyle düşünelim bakıcı gelse tam bir kural koyucu olsa ama bebeğinle arasında bir bağ olmasa bence o daha kötü şu an en ihtiyaç duyduğu şey bence kuraldan çok sevgidir bebeklerin resmen kötü polis oldum bende şu an valla bebişin evde huzurluysa bırak kanepenin tepesinde yemek yesin biz küçükken bizi de sallamışlar hiç bişey olmadı mühendis oldum biraz kırığım kafadan ama olsun

Yalan söylemiyor zaten madden zorlanacağımız ortada bir konu. İzine çıkıp çıkmamama eşim değil ben karar verdim. Her aile tek maaşla geçinemeyebilir. Yani eşimin cebinden para çıkması değil, ailemizin cebinden çıkması olarak bakıyorum ben olaya. Birlikte kazanıp birlikte harcıyoruz sonuçta.

Vah guzum vahh. Bir insan kendini doguran anayla neyi anlasamaz ki, annedir konusur konusur susar kendi annen senin kotuluguunu mu istiyor, ölmeni mi, mutsuz olmanımı ne isteyebilir ki neyi anlasamıyorsunuz ya da ne hareketi sizi geriyor. Anneyim annemi kırmamaya calısırım. tabi ki bazen annelerin ben sizn büyügünüzm sizden iyi bilirim edasında lafları hareketleri olur bazen annem mesela birgün esimin yanında dedi ki oyle bir köyden konusuyorduk koala seni isteyen bir dişçi yokmuydu onların koyunden işte dedi. oyle sok oldum beni isteyen derken annesi gil geldi gordu benden 15 yas büyük dayı gibi bir tip. Gorduler istemedik gectı gitti esimede annatacagım bir mevzu bile degldi eşim bozuldu ben nişanlılık falan gecirdim ama anlatmadım sanmıs cozduk aramızda ama o an napsaydm kalkıp kadının ağzına yapıstırsa mıydım. Yaslılar işte bi zaman sonra alınır mı bozulur mu dusunmuyorlar konusuyolar. üzülüyorum valla smdiki gencler affedersiniz i. t gibi azarlıyor o kadınları. annemız toplumda bizle ilgili bisey dese itişiyoruz anlasamıyoruz patavatsız diyoruz, ama biz onları toplumda bozunca ne hissedeceklerini üzüleceklerini hiç dusunmuyoruz. azarlanıp susturuluyorlar yazık. oglunuz varmış bakalım ne kadar anlasabilem bir anne ogul olacaksınız. kız cocugu anneden ne gorurse, erkek ccougu babadan ne gorurse oyle davranırmıs sanırım oyleydi bir yazı. Siz anneden gorfugunuzu uygularsanız yakında. Bebek büyütme sürecinde strese giren sinir tahammülsüzlük yasayan tek kişi siz degilsinşz cogumuzun bebesi vaar ben asırı relaks biriyken smdı cocuk ustume gelince bile esime oflayıp pufluyorum alda biraz benim ustumden gitsin diyorum. sonra bakıyorum bebem saskın saskın korkmus bakıyor sonra geri cagırıyorum pişman olup. yani depresanlar kullanacak hiçbir sebeb yok kendinizi ilaçlara mahkum etmeyin. bu bebek hergun yeni birsey ogrencek, konusamadıgı için surekli aglayarak ifade edecek kendini cocuga bagıra cagıra şamara dondurceksiniz cocuk artık bişey yaptığında siz bagırırsınuz korkusuyla cesarette edemez. yazık ona kızmayın. büyüycek nasıl olsa su hallerini okadar özleyeceksşniz ki kızım 22 aylık her gece eski fotolarına bakıyorum ay ne tatlıymıs su zaman bu zaman diyorum ozlıyorum o yasalarını. eminim kzıdıktan snra pişman oluyorsunuzdur ama o cocuk sizin pişmanlıgınızı bilmez hep bagırıp cagıran kızan vir anne olarak kalırsınz aklında. Sakin olmaya calısın. bebegin uzerune iş size agır gelmiş birde evde bebek tumgun szin üstünüzdeyse bunalıyorsunuz. gun içinde cogumuz eslerimizi aramayız claısan adamı arayıp ne konusalım durduk yere. emib olun bu surecte cogu kişi gecti geciyor. bir birey yetiştiriyoruz zor elbet. ama siz abartmıssınuz kendi kendinize herseyı buyutuyorsunuz sanırım oda sizde sinir yapıyor bende bebegm o yaslardayken cok agrsftim bebegm yeni temizledigş yerlere yemek döker elimde bezle dolasırdım esim TV ızlerdı, o yemegi yyp dıyup kalkardı. ben bi yandan kendimi biyandan beebgi yedirdim sonra ıgrenc bir üslupla kalk su ccougu sen yedirsene gormuyormusn ben bir yemek zıkkımlanamadım cocugu yedircem diye hemen nereye doyup kalkıyosun diye adama yürürdğm. cocugu yeni yıkamıs giydirmişimdir bi bakarım babası arkamdan cocuga biletler yediriyor bebegin tsortunn onleri les gibi daha yeni yıkadım diye baslardım sinire. sanırm bıkmıstı o agresif hallerimden suan cok sukur bebek buyudukce sizi anladıkca anlastıkca sizde sakinliyor rahatlıyorsunuz suan cocugada esinize de fazla fevrisiniz. gereksz yere ilac kullanıyorsunuz bunların hepsinin gececegini dusunseniz normale doenrsiniz. onlar sakin tutuyor tutuyor patlatıyor bianda. valla bu kadar sinirli bir kadın olsam cocuk yapmaya kalksamazdm. suan Esra Erol'da bir kız geliyor gozluklu kucuck yasta evlenmiş kacmıs. birde anasının babasının affedersiniz agzına ediyor herkese bagırıp cagırıyor kimse basedemiyor birde kalkmış hamile kalmış Allah o bebegn yardımcısı olsun o an sinirle zarar verebilir cocuga yazık gunah. bence öfke kontrolu olmayan ilaca kadar basvuran insanlardan sakınmalı yani bebekleri. Bakıcıya güvenip annenize kendi torununa bakamayacagını düşünmeniz enterasan. Bebeginize siz tahammul edemiyorsunuz, bakıcı tahammül edecek ha? Kimbilir nasıl tahammül eder artık cocugundoverek mi terbiye eder pıstırarak mı vah vah yazık ola o yavruya. biraz daha Boyle devam ederseniz sanırım esiniz kullandığınız ilaçları da kanıt sunarak cocuguda alır ofkelerinizle basbasa bırakır sizi. Ben cocuguma ne zaman kızacak olsam Allah koruusun ama aklıma kotu senaryolar geliyor ya sona kendimi engellşyorum. bebeginiz kesif yasında cekmeceleri acacak kurcalayacak etrafa yapma desenizde su dokecek yemek dokecek, oturarak ye dersinz gezerek yiyecek doke doke, 2 saatte bir elbiselerini kirletecek yani arkasını 2 dk temizleyince ne oluyor elimize mi yapısıylr gelen giden mi var kirletsin inanın en ufak hastalıgında onu bitkin halsiz yorgun iştahsız gorunce keske ayaklansa da etrafa s. csa diyorsunuz. yapmayn gerek yok. işte anneden ne görsek cocuga onu yapıyoruz siz böyle bagıran cagıran öfkesini kontrol edemeyen bir anne oldukca bebginzide ilerde sizin anneniz gordugunz gibi görecek valla. bu konuda size anlayıs gosteremiyorjm cunku bu surecı yasayan tek kişi siz degilsiniz ama kontrol edemeyen büyüten tek kişi sizsiniz. ve burda en hassas olanda bebege kızma kısmı. yaraladın beni damned.

Ara mesajları okumamışsınız sanırım konu sahibinin zaten bireysel sıkıntıları var. Aşırı kuralcılık gibi aslında annesinin çocuğa çok iyi baktığını, çok iyi bir insan olduğunu ama yemek ve uyku düzeni konusunda kendisinden farklı davrandığını söylüyor. Ben kısa süreli kullandım ama kullanmasam çok büyük fiziksel sorunlar yaşayacaktım, benim gibi bir sürü insan var. Önünüze gelene antidepresan kullanma kendin yen diyemezsiniz. Panik atak ya da basit düzey depresyon belki ilaçsız atlatılabilir ama bütün hastalıklar böyle değil. Görümceniz ilaca psikolojik bağ geliştirmiş sanırım, ilaçları ağır gelmiş olabilir ya da hastalığı gerçekten çok ağırdır ilaçlar sersemletmiştir. Bunlar bağımlılık yaptığı anlamına gelmez. İlaç kime neden verilmiş bilmeden kullanma diyemezsiniz. Yukarıda bir arkadaşa neden antidepresan kullanmak zorunda kaldığımı yazdım, insanlar iki ağlayıp ya da sokağa çıkıp iki tur atınca iyileşemiyor. Bunlar çok derin meseleler. Kriz anlarında vücut beyinle aynı doğrultuda hareket etmiyor. Tedaviler de sadece ilaçla yapılmıyor zaten, büyük çoğunluk ilacın yanında terapi de alıyor

Aynen en başta bakiciyla baslasaydik annemi hiç katmadan, ortada anneden vazgeçmemek için bu kadar sebebimiz de olmazdı.. ben biraz ona kızıyorum aslında galiba içten içe.. ama o da belki bu kadar catisacagimizi bilemezdi nerden bilecek.. ve tabi ara mesajlari okursanız benim de abarttigim şeyler çok var.. eşime göre de doktora göre de problem annemde değil bende gibi gozukuyor.. ama ben henüz buna tam ikna olamıyorum

Eşinizle bu durumun sebebini açık açık konuştunuz mu? Annenizin sizi bu denli mutsuz ettiğini bilmiyor/farkına varamamış olabilir mi? Bilemiyorum zor işler. Geçecek ama üzülmeyin,6 ay sonra kreşe göndermek konusunda eşiniz sorun çıkarmayacak, sizi ikna etmeye çalışmayacaksa şayet sayılı gün gibi bakıp sakinleşebilirsiniz belki. Ama şayet eşiniz 1 sene daha annen baksın, maddi durum şu bu diyecekse bence açık açık sizi bu hale getirenin onun inadı olduğunu anlatın. Bende öyle bir izlenim oluştu, umarım yanılıyorumdur eşiniz konusunda.

Konu sahibinin annesinin gayet iyi biri olmasını umut ediyorum ama seni doğuran anayla nasıl anlaşamıyorsun demek hatalı. Gayet de anlaşılmıyor. Her anne de o kadar şefkat dolu olmuyor. İlaç kullanma konusunda verdiğiniz tavsiyeler çok yanlış. Evet son çare olmalı belki ama ilaca başvuran insanlardan sakınmalı bebekleri demek o kadar yanlış ki. Hele ki duygu durumunu bilmeden boş yere ilaç kullanıyorsun demek. Güvenilir bir doktora gidilmeli. İlaç diyorsa da korkmaya gerek yok. Öcü değil ilaç. Gayet de etkili ve tedavi edici olabiliyor. Eski bir komşumla konuşuyoruz. Akıl veriyor antidepresan kullanan bir arkadaşıma. "ben de yaşadım lohusalık depresyonu. Çok şeyler geçirdim ama dua ettim. Kendimi bırakmadım ve doktora gitmeden iyileştim" diyor. Yaa nasıl yaptın, ne kadar zamanda iyileştim dedim. 2 sene dedi bu da ayrı bir saçmalık. 2 sene, çaresi olduğu halde, kendine bunu yaşatmak.. İyi niyetle yazdığınız belli, ama bu iki mesele çok önemli noktalar.

Kreş için bir 6 aya daha ihtiyacımız var gibi 2 yaş olunca düşünüyorum. Bebeğim daha ufak ve biraz da yabani diyebilirim. Yabancı birilerine çok tepki veriyor şu an yabancılama evresindeymiş doktoru öyle diyor

Kahveyi de günde 3 ü geçmem normalde ama daha mı fazla içeyim? Aslında benim annem otoriter olmaya yakın bile değil, çok saf ve iyi bi insandır, fazla yumuşaktır. Beni de bunlar sinir ediyor biraz. Oğluma zerre kadar kural koymuyor, saçmasapan şeyler yapıyorlar beraber . Ama sizin de değiniz gibi ben de onsuz yapamıyorum o da ayrı bir konu. Bir de ben 7 aylık hamileyken babamı kaybettik, annem düştüğü boşluğu oğlumla doldurdu onun bu hayattaki tek bağı gibi oğlum. Ben onsuz yaşayamam falan diyor Orası da ayrı bir handikap

Çok teşekkür ederim bunu doktoruma soracağım

Siz kullanıyorsunuz sanırım yazınızdan bile belli oluyor ben kadına sana kötü gelen şeyleri bırakıp kendin düzelmeye çalış demek istedim etrafımda bir çok kişi kullanıyor ve zamanın da annemde kullanmıştı ne kadar zor olduğunu ben bilirim bir evlat olarak iyi ki bıraktı artık çok daha iyi ve görümcemde kullanıyor bağımlılık yaptı resmen o ilaç olmadan yapamıyor halbuki içtiğinde de içmediğin dede aynı sanki içmezse ölürmüş gibi hissediyor psikolojik olarak bu ilacın kısa süreli iyi geldiği olabilir ama uzun vadede hiç de iyi ilaçlar değil kendi kendine de düzelebirken neden bir ilaca bağlı olsun mutluluğu kadının yazısını düzgün okurdanız annesinden dolayı bu hale gelmiş annesyle arasına mesafe koyarsa bir süre sonra düzeleceğini düşünüyorum yanlış bir şey demedim fazla fevrisiniz

Kelimesi kelimesine haklısın.. aslında durumun bir nevi özeti bu canım.. inşallah duzelecegim.. annemi de kırmadan kreş zamanında göndereceğim.. çünkü terapiyle de ilaçla da duzelmeyecek çok hassasiyetlerim var ona karşı.. ama tolore edebileceklerim de az değil.. onu da incitmek beni çok yıpratıyor aslında çünkü onu çok seviyorum

Eşiniz "ben eski karımı istiyorum" dediğinde cevabını verseydiniz. Senin "bakıcı olmaz" inadin yüzünden ben bu haldeyim deseydiniz.

Calısan annenin cocuklarına büyüklerin bakması iyi bi fikir değil. Hepimiz yasadık. Cok sevseler de degil, cok cok iyi baksalar da değil. Herseyden önce 1 evde 2 kadın olmaz, herkesin düzeni farklı. Anneler geliyor bütün düzeni degistiriyor bu bir gercek. Yeme icme olayı ayrı konu Cocugun huy degistirmesi ayrı. Yüz göz olunması ayrı. Neresinden tutarsak elimizde kalıyor Ben o yüzden 24 aylık olur olmaz krese verdim.

İnşallah her şey istediğin gibi olur çok güzel olur Gerçekten her şey kafamızdaki gibi olmuyor her zaman bazen oluruna bırakmak Biraz duzelttiysem ne mutlu bana

Gerçekten sana da eşime de anneme de hak veriyorum ben de.. Biraz kendimi salmam lazım ama yapamadım bu kadar zaman belki şu tedavi işe yarar da düzelir benim de kafa Çok teşekkür ederim moralimi düzelttin gerçekten

Antidepresanı ne kadar zamandır kullanıyorsunuz? Alışmanın bir iki ay aldığını söylüyorlar. Benimki o kadar sürmemişti. Sizin sorununuzun çözümü annenizin gitmesi, eşinizi karşınıza alıp bunu anlatmanız lazım. Eşiniz sizi sevmediğini söylememiş "bu halinizi" sevmediğini söylemiş. Eşiniz evlendikten sonra değişmiş olsa siz de aynısını söylerdiniz. "benim bu hale gelmemin sebebi annem o giderse eski karın da yavaş yavaş geri gelir" demelisiniz ona. Ben de çocuğuma annemin bakmasını istemedim çünkü sizinki gibi şeyler yaşayacaktım. Çok şükür annem "ben yapamam siz bakıcınızı bulun" dedi de kurtuldum. Kızımı 8 aylıkken bakıcıya teslim ettim, çok şükür kendi torunu gibi baktı. Bakıcıların hepsi cani değildir. Görümcem de çocuklarını bakıcıyla büyüttü ve çok memnun. Allah sizi de iyilerle karşılaştırsın ama sizin sorununuzu çözecek asıl nokta annenizi yollamanız. Bu konuda eşinizi ikna edin.

Bunlar pandemi bebesi o yüzden de yabancılama alışılmışın çok üstünde, yazın bolca parklara çıkarın, faydası olacaktır

yan etkilerden bahsediyordanız 3 illa 5 haftada geçmesi beklenir. geçmezse doktorla görüşür doz ayarlaması yaparsınız veya ilaç değişimi. bu arada eşinizin destek olmadığından bahsetmişsiniz, madem eski halinizi istiyor o halde size destek olmalı. bir bebeği tek büyütmek kolay değildir diye düşünüyorum.

İşte ben de ona kırgınım zaten. Bunu başka türlü ifade edebilirdi gibi düşünüyorum sanırım ben de İçimde bi kırıklık gibigibiyim

ben sana çok hak veriyorum ama eşine hak vermemek elimde değil çünkü bir arkadaşım da küçükken bakıcıyla yetişmiş çok şeyler anlatmıştı eşimle bende çok cebelleşirdim sanırım ya çok içinden çıkılmaz bir konu malesef hayat şartları o kadar yorucu ki işte keşke durumunuz daha müsait olmasa bi süre çalışmaz iki buçuk yaşlarında işe başlardın lohusa sendromu, uykusuzluk, bebeğinle yeterince ilgilenememe düşüncesi kadınlar o kadar çok şeyi aynı anda düşünüyor ki en sonunda işte böyle patlıyor tekerlek sıkışmışlık hissini burdan ben hissettim senin için dua edeceğim bu aralar dualarım kabul oluyor gibi :) bence altı ay sonra kreşe başlayınca daha çok rahatlarsın annenle küçüklükten gelen bir çatışma var belli ki bir hafta falan izin alma şansın var mı böyle bi kafanı dağıtsan dinlensen

Ben çok kısa zaman kullandım strese bağlı ürtiker yüzünden, hala çok gerildiğimde kaşıntı tutuyor ödüm patlıyor atak gelecek diye. O ilaç olmasa kendi derimi yüzecektim, o haldeydim. Şimdi çok iyiyim çok şükür. Arkadaşım anksiyete krizi geçirdi öyle üzücü ki o süreç kimse görmek ya da yaşamak istemez. Bütün bedenin kontrol dışı çalışıyor. Bazen beyin her şeyin yolunda gittiğine ikna olmuyor ve tepki veriyor. bilinçaltı çöplüğünün de bunda çok etkisi var. Beyni buna ikna etmek için ilaç desteği gerekiyor. Normale dönebilmek için ne gerekiyorsa yapmak lazım. Böbreğini karaciğerini kendi haline bırakmıyorsan hasta olduğunda ruhunu da bırakmamalısın tabi ki, biz bütün olarak değerliyiz, hepsine iyi bakmalı gerektiğinde tedavi olmalıyız.

Sabah kahvaltıdan sonra içiyorum aslında gece değil de. Umarım biraz olsun iyi gelir bana, dişlerim zaten sinüslerime girmiştir artık heralde

Bu içeriğinde mutluluk hormonu tetikleyiciler olanlardan baş harfi p ama yan etkilerinde sizin yazdiginiz C de yazanlar yazıyor. En hafiflerden biri diyerek yazdı.

ama sevmiyorum dememiş ki bu halini sevmiyorum demiş bunu sürekli mutsuz olan eşime bende söylemiştim çok yorulmuştum eski eşimi özlemiştim aslında çiftlerin verdiği en büyük sınav çocuk sanırsam ekmek yese nolcak ekmek kafalı olur diyenlere göre oo italyanlar da ölsün yani gibi düşünüyorum evde gezer yer bu çocuk diye düşünüyorum mesela hatta komik geliyor sen tam tersini düşünüyorsun demek ki biz abla kardeş olsak bizde çatıışırız genellikle erkekler böyle rahat oluyor çünkü ama ikinci çocuğun olsa eminim sende bundan bir kaç tık rahat olurdun tüm bunların yanında bir kadın olarak seni çook çok iyi anlıyorum sürecin inşallah çok hızlı geçer

Acaba annenin geçmişte yaptığı ve affedemediğin şeyler mi var. Belki bilinçsiz olarak o olaylara olan öfkeni şu ana taşıyorsundur.

Ben de esinize kizdim. Inat edip psikolojinizi bozmus, simdi eski karimi istiyorum, oldu. Bence oncelikli sorununuz esinizin sizin isteginize saygi gostermemesi. Anneniz hayatta olmasa napacaktiniz? Annenize alternatif bir fikri varsa onu uygulayin.

Umarım bir an önce mutlu günlerine geri dönersin Ama eşin bence seni seviyor ayrılmak istemediğini de söylemiş benim gibi korkuyor sanırım bende de bakıcı korkusu var haberlerde o kadar çok çocuk döven bakıcı gördüm ki resmen travma yanlış anlama kesinlikle şin evladını çok düşünüyor sen düşünmüyorsun manasında demiyorum ama ben çok evhamlıyım bu konuda belki o da öyledir birde hafta sonları çalışması da sizi yormuştur çok denk gelemiyorsunuz yanlız hissetmişsindir bence herkesin ara ara zor günler yaşadığı süreçler oluyor umarım en kısa zamanda herşey düzelir

P bende iştah yapmamıştı. İsteksizlik de yapmamıştı ama malum konuda sonuca ulaşmak zorlaşmıştı sadece. Hafif bir antidepresan benim de bildiğim kadarıyla, biraz dişinizi sıkarsanız 15. gün gibi epey motive olursunuz, enerjiniz yükselir

Mal gibi hissetme durumunuz bir kaç haftaya geçecek merak etmeyin :) Eğer gece yatarken içiyorsanız onu bir kaç saat öne çekin, sabah kalktığınızda az da olsa daha dinç hissedebilirsiniz. Diğer yandan bakınca antidepresan sorunlarınızı tabii ki çözmeyecek ama tahammülünüzü daha kolay hale getirecek. Sinir patlaması yaşamalarınızı daha kontrol altına almanızı sağlayacak. Belki daha az dişlerinizi sıkarken bulacaksınız kendinizi. Bütün bu daha kontrollü davranmalarınız da muhakkak ki karşı tarafla ilişkilerinizi olumlu yönde etkileyecektir :)

Ben sorunu kahveyle cozuyorum. Kahve icmezsem mal gibi tvye bakiyorum cocuk agliyor vs. Bazen cok uyusuk bazense zimba gibi yapiyor. Uyusuk yaptiginda kahve icersem toparlaniyorum. Deneyin isterseniz. Benim hayatima benzer seyler anlatmissiniz. Otoriter anne sendromu. Insanda engellenme hissi sinir yapiyor. Mesela kucukken suna dokunma bunu yapma disari cikma arkadasinda kalma gibi durumlara maruz kalma. Ben bu halimi annemin otoriter kisiligine bagliyorum. Biz de birbirimize cok zittiz ne yazikki. Ama onsuzda yapamiyorum.

Aynen malesef çok fazla etkisi var sosyal hayatımiz 4-5 tane evden 20 insandan ibaret

Antidepresan tecrübem yok ama. Geçecek demek için geldim.

Bu altı ay onun için de bir alışma süreci olur o zaman kreşe gideceğini yavaş yavaş duyurursun durumu kabullenmeye başlar insalalh bu süreci çok kolay atlatirsiniz canım

Okuduklarınızdan anladığım kadarıyla kocanız çok ılımlı bir biçimde davranmış. Siz boşanalım dediğinizde bile beni koyamazsan asla boşanmam demiş. Siz de onun size sitem ettiği konularda haklı olduğunun farkındasınız. Bence tek kusuru bakıcı konusunda ısrar etmesi.

Eşim destek oluyor da evde olabildiği sürece oluyor aslında. Çalışma saatleri uymuyor demem daha doğru olur. Sabah işe gittiği gün akşam 7 de geliyor. Bebeğim zaten 8 buçukta yatıyor. Akşamcı olduğunda eve 22,30 da geliyor bebeğim zaten uyumuş oluyor. Sabah ilgileniyor annemle birlikte ama ben zaten o sırada işte oluyorum. Hafta sonu çalışıyor. İzni hafta içi oluyor o sırada da ben çalışıyor oluyorum. Annemle birlikte ilgileniyor. Bitttter

Anlıyorum sizi ama o başkalarının açtığı yaralar her zaman onlardan uzaklaşmakla kapanmıyor. Ben bu durumu yaşadığımda ortada sıradan tek bir tartışma vardı ama son 3 ayda yaşadığım gerginliklerin acısı çıktı. İnsan oğlu zaman içinde öyle çok şeyi bilinç altına itiyor ki bir kıvılcım her şeyi alt üst ediyor. Aslında eşelenince altlarından onlarca farklı etken çıkıyor.

İyi hoş gzl yazmışsınız ama çocuğumun yanında değil uyumak kucağımdan indiremiyorum uyuyacak kadar da mayistirmiyor yani o kadar abartmayın

Konunun gerisini okudukça abarttığınızı düşündüm. Ben huysuz size laf sokan bir anne hayal etmişim Sizinki öyle değil. Çocuklar iki farklı kişinin kurallarına uyum sağlayabilirler. "Ben evdeyken benim kurallarım geçerli"yi herkese benimsetmeniz mümkün. Ayrıca ayakta sallamak ya da tezgahta yemek yemek korkunç şeyler değil. Ben öğretmenim çocuk gelişimi konusunda onlarca kitap okudum ama mecburiyet halinde ayağımda da salladım arkasından gezip yemek de yedirdim. Zamanla hepsi değişip normal seyre döndü. Çocuğu şımartıp sizin otoritenizi sarsmıyorsa gerisini önemsemeyin derim. Siz evdeyken sizin istediğiniz gibi olmasını sağlayın, bebeğe yalnız baktığınız zamanlarda da size özel olan kuralları işletin.

Antidepresanın ilk günlerindeyseniz, sarsması normal. Etkisini göstermesi 1-2 ay alıyor. Önce bir takım yan etkiler görülüyor. Ben eşinizi çok haklı ve ılımlı buldum. Sizi ve yorgunluğunuzu anlıyorum, çünkü ben de çok yalnızdım bebeğim doğduğunda ve annemle hiç anlaşamam. Benimkisi çocuğa düşkün filan da değil zaten. Ben bu yüzden çalışmamayı seçtim 3 yaşına kadar. Anneniz insan olarak kötü biri değilmiş. Çocuğunuza da düşkünmüş. Bence 3 yaştan küçük bir çocuk bakıcıya bırakılmamalı zaten. Hatta 4,5 aydan beri annenizin bakması da çok yerinde olmuş. Bu aylar çocuğun yalnızca bakıma ihtiyaç duyduğu yaşlar değil. Aynı zamanda sevgiye de muhtaç ve dolu dolu sevilerek büyütülmesi gereken bir dönem ilk aylar. Bir bakıcı bunu yapamaz. İstediğiniz gibi bir bakım yapar ama o sevgiyi hissedemez kalbinde. Evet, pek çok kişi bırakıyor. Ama bu en son çare olmalı. Bana göre olmamalı zaten. Kendim çalışmamayı seçtim çok büyük bir maddi sıkıntıda olmama rağmen. Ama herkesin şartları aynı olamıyor yine de. Sizin bir çareniz var. Çocuğunuzu seven bir anneniz var. Çocuğun ayakta sallanması, tezgahta oturması çok da önemli değil. Tüm gün boyu tv karşısına oturtup ya da eline telefon verip uyuşturması gibi durumlar olmadığı sürece. Sizinle anlaşıp anlaşamaması çok da önemli değil. Bunu çok önemsemeyin bence. Çok kafaya takmayın. Çocuğuma iyi bakıyor deyip geçin. Çatışmamayı seçin. Rahatsız olduğunuz konularda siz değil, eşiniz konuşsun annenizle. İlişkileri iyi anladığım kadarıyla. Ben ki annemle bağırmadan konuşamayan bir insandım. En son ne zaman bağırdığımı hatırlamıyorum artık. Çünkü artık çok da kafamda büyütmüyorum. Dediklerini de takmıyorum. Hatta Aynı apartmandayız ve her gün görüyorum ben de. Annem çocuğuma bakmayı teklif etseydi, sevinirdim ve bakıcı yerine kesinlikle onu isterdim. Bakıcıyı ihtimal dahilinde bile düşünmezdim. Ama benim annem çocuğa bakmazdı. Baksa da sevgi vermezdi. Yani anneniz sizin için bir şans bence.

Bu halime alışmam zaman alicak desenize

İşte aslında bence hiç denememeliydik.. çünkü deneyince ortaya annemi uzaklaştıramayacagimiz bir çok sebep çıktı ; annemin babamı yeni kaybedisimizden sonra hayata tutunma sebebi gibi olması oglumun, annemin ben oğlumu bakıcılara bırakmam ben de gelirim demesi, eşimin oğlumuzun bu kadar aşırı sevgiyle büyümesinin herşeyden iyi olduğunu düşünmesi ve buna beni ikna etmesi, aslında annemin gerçekte kötü bişey yapmaması ve benim bakış acimin değişmesi gerektiği gibi gibi kafa karistirici ve zorlayıcı sebepler.. bilemiyorum ki işte.. baştan böyle olmasaydı keşke hiç bu hale gelmeseydi.. ama o da baştan bu kadar olacağını bilemezdi galiba

2012'den beri kullanıyordum antidepresan, yanına eklenen çıkarılan oldu dozu düşürüldü artırıldı zaman içinde ve 3 ay önce tamamen bıraktım doktor kontrolünde. Hiçbir bağımlılık sorunu da yaşamadım. Eğer antidepresan kullanmamış olsaydım bu 10 seneye yakın sürede kaç kez başıma kötü şeyler gelirdi kim bilir, mantıklı düşünemiyor insan çünkü. Antidepresana ihtiyacı olan bir insanın tüm sorunları beynine aynı anda hücum eder, insanı yok etmeye çalışan bir zombi topluluğu gibi. Antidepresanla sakinleşir, mantıklı düşünme yetisine kavuşur ve tek tek düşünebilir insan. Nasıl hala bu devirde tıbba güvenilmiyor anlamıyorum gerçekten.

Geçmiş olsun, inşallah hafif atlatırsınız. Bu arada siz de. İlaca alışmış olursunuz

Kızlar merhaba, aslında yazmaya bile enerjim yok ama fikirlerinizi merak ediyorum, özet geçmeye çalışacağım; Şimdi benim uzun uğraşlar sonucu 39 yaşında doğurduğum 16 aylık minnak, huysuz, tatlı bir oğlum var. Beni anneannem büyüttü 24 yaşındayken vefat etti, annemle anlaşabilen bir insan değilim, karakterlerimiz aşırı zıt ve bir arada olduğumuz her an itişen bir çiftiz. Hamileyken eşime dedim ki bebeğime annemin bakmasını istemiyorum, eşim de dedi ki ben de bir yabancının bakmasını istemiyorum, deneriz olmazsa duruma göre bakarız. Doğum yaptım (1 hafta önce korona oldum, eşim ben doğuma girerken korona oldu, doğuma ve sonrasında bir süre yanımda olamadı, bebeğim ve ben ölümden döndük, bu süreçlerde eşim hiç yanımızda olamadı kısacası kendimi çok çaresiz ve yalnız hissettim) Sonrasında lohusa sendromu denen şeyin dibini yaşadım. Bebeğimin sağlık problemleri bi türlü bitmedi, alerjisinden koliğine aylarca ne uyku yüzü gördük ne bişey, gerildik de gerildik. 4,5 aylıkken işe başladım, annem gelip gündüzleri bakmaya başladı bebeğime, ve o dönemde de beni ekstra ve sürekli olarak gerdi, bebeğimi sevmesi dışında bana hayatı zorlaştıracak her türlü şeyi yaptı detaya girmiyorum. O dönem yine bakıcı arayışına girdim eşim yine ısrar kıyamet istemedi asla olmaz dedi güvenemem dedi kabul etmedi, ve yine annemle devam ettik. Öyle-böyle derken bu günlere kadar bi şekilde geldik. Evet geldik ama olan bana sağlığıma psikolojime oldu. İnanılmaz farklı bir insan haline dönüştüm. Aşırı ama gerçekten aşırı sinirli ve tahammülsüz biriyim, bazen hiç istemesem de bebeğime bile kızarken yakalıyorum kendimi, eşimi sürekli azarlıyorum, annemle zaten çatışmalarımız hiç bitmiyor, etrafımdaki insanları kırıp döküyorum ve bunun farkındayım en sonunda geçen hafta bi gün yine eşimi durduk yere bi tersledim, o da bana dedi ki sen çok değiştin ben eski karımı istiyorum, bu oluşan karakterle ben yapamıyorum, kendini toparlaman gerekiyor dedi. Buna çok üzüldüm ağladım zırladım hatta boşanalım o zaman falan dedim. Olayı beni artık sevmiyorsunlara getirdim. Seviyorum ve boşanmıycam, boşanmak istiyosan beni bu evden kovman gerekecek dedi, başka türlü hiçbiyere gitmem dedi. Sonuç: Psikiyatriye gittim ve bana ilaç ve terapi başladı. Ama bu ilaç beni mal gibi yaptı. Bir de eşime çok kırgın hissediyorum Haklı olduğunu biliyorum ama neden bilmiyorum aşırı üzgün hissediyorum, yüzüne bakmak istemiyorum. Gerekli olmadığı sürece konuşmuyorum, gün içinde telefonla aramıyorum. Aradığında hemen kapatmaya çalışıyorum Bana resmen seni sevmiyorum dedi gibi hissediyorum Bu hislerim geçer mi bilmiyorum Canım çok sıkkın. Bir de antidepresan kullanan arkadaşlar ben hep böyle mal gibi mi olacağım bir yazıverin lütfen

Ahahha yakından tanıyormusum bide seni Yok yok vallahi tanımıyorum Sadece aslında sorunun çözümsüz gelmiyor bana içindeyken bazı şeyler çok karışık olabiliyor ama aslında bı kapinin dışından baksan tüm bu sorunlar bakıcıyla da yaşanabilirdi Bana aslında tüm bu sorumluluk, yanlız kalmalarin, belki belirli bir yaşa kadar rahat olup birden çocuklu hayata geçiş tüm bunlar üst üste gelmiş gibi geldi. Tabi ki çocukluk travman ve annenle eski çatışmalarını bilemiyorum belki de o zamanlar yaşananlar aklina geliyordur çocuğuna baktıkça ve onları düzeltmek istiyorsundur Ben bu sürecin senin açından geçici olacağını düşünüyorum ilaçlarını bence de bırakma canım

Rest çekmeniz gerekiyor sanırım eşinize Aslında bu salak gibi olmanın keyfini çıkarmayı deneseniz olmaz mı, ne güzel hiçbir şeye kızmıyorsunuz, düşünmüyorsunuz, sorgulamıyorsunuz. Bir süre sonra geçecek zaten. Belki antidepresan kullanıyor olmanın paniğini yaşıyorsunuz ve bu size daha da kötü hissettiriyor

Anneniz adına üzüldüm. bende bi anneyim siz böyle yazınca 5 yaşındaki kızımı getirdim gözümün önüne böyle olmayı, benim icin böyle düşünmesini istemezdim. neden annenize karşı bu duygular içindesiniz?

Haklısınız eşim de hep çok seviyor gormuyor musun? Kadın çocuğu sevgiye boğuyor diyor.. zaten o yüzden hak veriyorum ve de annemin de durumundan dolayı başta yazmistim babamı kaybetmesi oğluma tutunmasi vs. Zaten bakıcı gelse de ben de gelirim diyor annem.. bu koşullarda da başka çözüm yok gibi duruyor.. en başta belki hiç baktirmasaydik eşimin ısrarıyla böyle olmazdi, ama ben de böyle olmazdım orada da eşimi sucluyorum içten içe galiba gibigibiyim

Benim düşüncem ilacı bir an önce bırakmanız çünkü bu tarz ilaçlar bağımlılık yapıyor ve insanı değiştiriyor küçük birde bebeğiniz var birde kendiniz ve çocuğunuz için bırakmalısınız ve eşinize eski haline dönmemi istiyorsan bir bakıcı tutalım çünkü bu hale annem yüzünden geldim diyebilirsiniz yada imkanınız varsa işi bırakıp çocuğunuza kendiniz bakın yoksa bu şekilde daha zor olur siizn için umarım ilacı bırakıp çok daha iyi olursunuz

Bence sorununuzu tamamen çözmüş sayılmazsınız, ben size de hak verdim, annenizin bakmasını istemediğiniz halde o duruma zorlanmışsınız. asıl sorun çözülse herkes mutlu olacak sanki.

Hem idare etek zorundasınız, hem annenizle çatışmak hem de neşe saçmak zorundasınız. Neden hep siz zorundasınız? Eşiniz neden hiç taviz vermiyor?

Zorlu süreçlerden geçmişsiniz.. Kolaylayacak zamanla inşallah. Antidepresanlara zamanla alışacak pamuk gibi olacaksınız. Doktorunuzla her şeyi konuşun tedavinizi yarıda bırakmayın sakın. Eşinize olan duygularınizdan dolayı Desteğe devam edin.. Çok geçmiş olsun, her şey düzelecek inşallah.

İnşallah çok teşekkür ederim

Ya öyleyse yani bizlerde yapma etme bagırıyoruz tabi onu korkutacak seklde degıl. yine de siz her sekilde ilaçsız sakın kalmaya calısın. biri bişey mi dedi hmm aynen ya diyin gecstirin tartısmaya dönecek kadar iletişime girmeyin. iş yeri zaten baslı basına stres yeri oluyor ama onuda bircok kadının isteyipte calısamayan kadın var yerınzde olmak isteyen oyle oyle hir seklde kendinizi telkin edin ben mesela cok isityorum calısmayı ama esim buraları bilmiyoruz tanımıyoruz bosver cocuga bakacak kmseuede güvenemiyoruz anca kendi memleletimize dönunce calısırsın diyor bekliyorum oyle evde sıkıla sıkıla. sizin ne guzel işiniz var, bebeginizede anneniz baksın, anneye ne dese he diyip gecin germeyin kendinizi annedir o herzaman en cok onlar bilirler konusur dururlar. Esinz bile anneniz kabul ediyorken kim oldugnu bilmediginiz yeri geliyor sizi bile cıldırtan cocugunuzu baskasına emanet etmeyin bence. Zaten tumgun istesinz eve gel cay yemek derken anneyle en fazla 1 2 saat goruyorsunuz. Hafta sonları tatilse bir iki gezdirirp annenin gönülünğ etseniz birgün onla diger gun esinle cıksanız bebegı anneye bırakıp oh mis. zaten annende sureklı dip dibe olmaktan sıkılır oda kendine özel alan ister o yuzden sanmıyorum size pek karısmaz cocuga baksa yeter. Esinizde üzersiniz bmyle böyle esler anlamıyor cocuk stresini bizler kadar ilgilenmedikleri için. Benm bebegm yemek yemez ben cıldırırdım esm bırka ya yemesin acıkınca yet diyor ulan delimiisn acıkınca memelerime yapısıyor ben emzirmemek için yemek yedırmeye calısyorum kahvaltı yapmadı cocuk ac ama adam kaygısız bosver sonra yer diyor sjdjskf gece cocugu ince giydirirm ev soguk oldugu sabahlar uyanır uyanmaz cocuga corap yelek giydirirm. ama ben uyyosam esim vocugu alır oyle cıplak ayakla ince bluzle goturur cocuk soguk parkeye betona basar hiiç usuturmu hastalanır mı kaygısı yok. Anlamadıkları için bizide anlamıyorlar

ya demek ki aynı kafadayız benim eltim çocukların aslaaa abur cubur yemesine izin vermez mesela o kadar üzülüyrum ki Charlie'nin çikolata fabrikası gibi o çocuklar çikolata üretecek bence kurallar güzeldir bence ama küçükken bu kadar çok şeyi önemseyyen anneler gerçekten daha çok yıpranıyor ya canım eşine belli ki çıkışıyorsun sinirlerin yıpranmış sana kızamam yani hem anne hem eş hem ev tüm bunlar çok büyük sorumluluk üstelik hafta sonu birlikte zamanınız bile yok bence siz birbirinizi özlemişsiniz baş başa biraz vakit geçirseniz herşey düzelir kocakarı sözü belki ama elalemin iyisindense çocuğuma bakan anamı tercih ederdim anne kokusu mis gibi

Çok teşekkür ederim moral verdiniz inşallah geçecek ben de inanıyorum

O listeyi doktor istedi o omuzdeki hafta desem kocam olduğundan şüpheleniyordum ama şu an fikrim değişti doktor?

En basında annem bakmasın demissiniz, o da deneriz demis. Denemissiniz olmamıs niye sizi hasta edene kadar denemeye devam ediyor yahu?Olmuyır iste. Bencillik yani bu. Sonra sen değistin?Gökten zembille inmedi yani bu degisim size. Es kisiisi cok hatalı burda.

O annemle çok iyi anlaşıyor oğlumla olan iletişimini çok seviyor. Benim kızdığım şeyleri komik buluyor, oğlumuza annemden daha iyi kimse bakamaz diyor, kızılacak bişey yok abartıyorsun diyor, annene kötü davranıyorsun diyor. Kısacası sorunun ben kaynaklı olduğunu düşünüyor. KIR PAPATYASII

Guldilurdunuz beni size de çok geçmiş olsun 25 yıllik çok yakın arkadaşım da bipolar sorunları oradan biliyorum.. o da son 7 yıldır stabil gidiyor hastalık, mani ya da depresyon yaşamıyor iyileşti gibi bişey ama ilaç kullanmaya devam ediyor.. umarım siz de daha iyi olursunuz ben de saçlarımı yüz havlusu a kurulamak gibi saçmalıklar yapmaya başladım bakalım hayırlısı

Ne demek, rica ederim tabii ki olacaksınız. Başlarda bir daha hiç iyi olamayacakmış gibi hissediyor insan ama gerekli desteği alıp çabalayınca iyileşme kendiliğinden geliyor

En az bir ay zaman tanınır geneli için diyelim.

empati yapıyomusun eşinin haklı olduğu taraf var seninde bakıcı hem bi maliyet hemde hiç tanımadığın birine canını emanet ediyosun annenle neden anlaşamıyosun yani belkide sen büyütüyosundur sorunları asabi olabilirmisin B Black

Bence haklısınız da. Eşiniz bilerek ya da bilmeyerek çok bencilce davranıyor. Yine de Oturup konuşmak, durumunuzu anlatmaya çalışmak tek çare. Tavrında ısrarcı olursa siz de kendinizi ona göre konumlandırırsınız.

Az kalmis buyumus bebegin biraz daha sabret, esinle konus bence. Seni anlamayacak bir insan gibi gelmedi bana.

Doktora danıştım alışacaksın dedi yarım olarak alıyorum şu anda. Belki de yaşadıklarımın da bu durumuma etkisi olmuştur bilemiyorum, üzgün hissetmemin falan.. Bakıcı konusunu aşamıyoruz aşamıyoruz. Maddi imkanlardan tutun da güvensizliğe kadar herşeyi önüme seriyor. İdare etmek zorundayız kreş zamanına kadar diyor

Eşin belli ki seni çok seviyor, Allah bağışlasın tatlı bir yavrun var. Hepiniz sağlıklısınız Zor bi dönem geçirmişsin. Şimdi de bi süreçten geçiyorsun, ilaçlara uyum sağlayamazsan dozunu düşürür, terapiyle birlikte daha iyi hissetmeye başlayacaksın. Geçecek Kendini üzme, bu günler geçince güleceksin

Aslında beni anneme muhtaç bırakmasından dolayı kırgın değil kızgınım diyebilirim. Benim kırıldığım hem beni bu hale getiren şeyleri bildiği halde başka çözüm yoluna yanaşmaması, hem de böyle oldum diye resmen bana bu halini sevmiyorum demesi. Antidepresan pek denemiş bi insan değilim daha önce bilmiyorum açıkçası kullanmaya başlayalı bugün daha 1 hafta oldu 15 gün yarım alacağım. Doktor bünyen alışır dedi ama ne biliim bi tuhafım yaa salak gibi bişey oldum. Kafam durmuş gibi

Depresyon değil de anksiyete bozukluk tanısı aldım yani sorunun büyüğü eşim veya annem değil bendeymis malesef gibigibiyim

Muhtemelen eşiniz yüzünden hastalandığınızın bilinçaltınız farkında. Görünürdeki neden basit gelebilir, ancak temelinde anneniz baksın diye zorlaması sizi depresyona itmiş. Bunu çözmelisiniz bence.

Ehh o zaman doktorunuzla konuşup, uygun görürse gece için :) En azından alışana kadar. En yoğun etki ettiği zamanlar uykuda olursunuz :) Tabii işte onun da sabah kalkma zorluğu var, o yüzden tam yatarken değil de 2 saat öncesine falan denk gelsin. Gece diş sıkmanız hafifler belki :)

İlaçlara devam etmeye kararlıyım canım tabiki terapiye de çok haklısın eşime ben de hak veriyorum, zaten öyle olmasa bu kararı almazdım.. doğru hatirliyosun kavga bile etmeyen bı çiftiz biz, uyumlu olmadığımız bir konu hiç yok gibi diyebilirim.. ne ara böyle kırıp döken biri oldum ben hiç kendimi taniyamoyorum.. belki de utandigim için böyle kırıldım ne bileyim.. konuşmak falan istememem utandigim için belki.. bilemiyorum ki.. inşallah düzelir Kresi de 2 yaş gibi düşünüyorum çünkü bebeğim tam yabancılama evresinde.. yabancı birini görünce ağlıyor falan

benim kullandığım ilaç antipsikotik diye geçiyor. Doktorunuza söyleyin ilacı değiştirsin. Bir de doktor çok önemli. Yanlış ilaç verir daha kötü yapar sizi

Haksız olsanız bile sizi psikolojinizi bu kadar etkileyen bir duruma mahkum etmemeli bence. Ettiyse de aman niye böyle oldu ki sevmedim ben bu durumu diye şikayet edemez.

Umarım artık çok iyisinizdir hayatınızda hep size iyi gelen kişilerle karşılaşırsınız.

Antidepresan hangisi, P mi L mi C mi? P ise bendeki etkisi 2 hafta mal gibi olma hali sonrasında aşırı özgüven gereksiz mutluluk ve enerji olmuştu, L ise mala bağlamamıştım ama olumlu etkileri çoook uzun zamana yayılmış şekilde görmüştüm. C kullanmadım, kullanan yakınımda korkunç düzey cinsel isteksizlik ve iştah yapmasıydı. Geçmiş olsun, en kısa zamanda atlatmanızı dilerim

Geçmiş olsun öncelikle ben arkadaşa büyük sorunlar olmadığı sürece kullanılmamasından bahsettim büyük sorunlarda tabi ki kullanılmak zorunda kalınıyor ben sadece başkaları yüzünden hasta olup ilaç kullanılmasına üzülüyorum bu kadar

Sersemlik, uyku hali, uykusuzluk, iştahsızlık, iştah artışı gibi yan etkileri olabiliyor özellikle ilk başlandığında. Benim 11 aydır kullandığım antidepresanın dozu arttı yakın zamanda, neredeyse bir yıldır kullandığım halde doz artışından sonraki 1 - 1.5 hafta biraz sersem, şapşal bir halim vardı. Ama kısa süre sonra normale döndü. Antidepresanların çalışma prensibi bazı nörotransmitter maddelerin sinapslarda kalma süresini değiştirmek olduğu için başta kısa bir alışma süreci oluyor ama sonra dengenizi buluyorsunuz. Ha zaman geçmesine rağmen yan etkiler tolore edemeyeceğiniz noktada devam ederse, fayda görmezseniz doktorunuza danışırsınız gerekli düzenlemeyi yapar. İyi olacaksınız merak etmeyin

Eşinizin güvenemem yalanına kandınız mı?Bana cebinden para çıksın istememiş gibi geldi. Öyle olmasaydı 4,5 aylık bir bebeği hiç kimseye bırakmak istemezdi. Ücretsize ayrılıp sizin bakmanızı isterdi. Yani o mantıktaki bir insanın bunu düşünmesi gerekirdi.

Amin cümlemizin. inanın hersey insanın kendi elinde. bende çok takıntılı gergin ü biriyim yani daha doğrusu bir kaç ay öncesine kadar öyleydim. kendimi dinlemeyi doldurmayı bıraktım. takılıp düşünmüyorum yani en azından kimse icin kötü düşünmüyorum bu da beni inanılmaz hafifletiyor mutlu ediyor. kimseye takılıp kırılmıyorum bu durumda kırmıyorum da çok şükür. siz de bunı yapabilirsiniz. insanın en büyük düsmanı da dostu da yine kendisi

Kocanız ıyı bırı. Herkes cekmıyor. Ilacı bıraz daha kullan faydasını goreceksın

Çok gzl anlatmışsınız uzun uzun teşekkür ederim ama çocuğa sizin bahsettiğiniz gibi bir bağırma çağırma yok, hatta çocuğun yanında kimseye de yükselmem bağırmam tartismam, kızmak dediğim, yeter oğlum yapma oğlum tamam artık vs. Kızıyorum yani öyle aklınıza çocuğa çığlık kıyamet bağıran biri geldi heralde ama öyle değil.. fakat içimden çok ofkeleniyorym yalan yok, ılımlı karşılamam gereken şeylere bile ofkeleniyorum.. çocuğumla ilgili sorun bu ama büyümesini istemediğim için tedavi oluyorum.. ilacı da doktor verdiği için kullanıyorum.. psikiyatrik hastalıklara ve tedavilere inanıyorum.. durum bu şekilde..