Bi an konuyu ben mi açtım acaba dedim. Boşver nasıl rahat ediyorsan, nasıl mutluysan öyle davran.

Aynı ben de böyleyim, kim napiyosa yapıyordur banane.

Aynı ben de böyleyim malesef. Annemle babamla bile iki ayda bir anca konuşurum telefonda. Diğer aile bireyleri ile de öyle. Telefonda konuşmaktan kaçıyorum aramak sormak istemiyorum. Sevmediğimden ya da önemsemediğimden değil tabi. Ama benim babam da öyle küçüklükten ondan görerek öyle alıştım diye düşünüyorum.

yoo kendimi anlatacak bir durum yok zaten. "ee sen napiyorsun, nasil gidiyor" sorarken "hiic, oyle is-ev gunler geciyor, napiyim" diyorum... sevmiyorum... asil insanlarin sorunu ne? Beni arayip sormadi diye birinden kirildigimi yada hakkinda "beni unuttu, onemsemiyor" dusundugumu hatirlamiyorum. niye onemsemesin, sevmesin, dusmani degilimki. dahada seviniyorum beni kimse aramayinca

Insanlar benden kirilir mi yerine "Insanlar bana kirilir mi?" deseydiniz keske

size değer veren sizi seven insanların halini hatrını sorun bunda zor birşey yok. yarın bir gün giderler çok pişman olursunuz. 2 dakika ayırıp konuşunca hiç birşey kaybetmiş olmazsınız aksine sevgi iyi niyet ve güzel duygular kazanırsınız

Aynı ben

Ben de öyle sayılırım, kendimi bildim bileli böyle olduğumdan akrabalar hiç sormaz. Rahat sohbet edebildiğim insan buldum mu da yalnız kalmak istediğim, yorgun bir ruh halinde değilsem saatlerce konuşabilirim. Çok azdır o kişiler de. Ama naptığını bildiğim, çok sohbetin ilerlemeyeceğini bildiğim kişiyle de konuşmayı tercih etmem özellikle de kafam doluysa, kendi hayat derdime düşmüşsem. Hele ki gereksiz yere bunu görev olarak gösterirlerse hiç sevmem, samimiyetsiz bulurum. Telefonda özellikle tıkanıyorum. Değişir miyim bilmem, belki yıllardır yaşadığım bazı sıkıntıların da etkisi vardır biraz.

fabric

Bana da telefonla konuşmak işkence gelir yazışmayı daha çok severim

Senin gibi bir yeğenim var :) 6 aylık elime geldi, ben büyüttüm resmen, bir şey için konuşmamız gerekmiyorsa aramaz, eskiden ne fark eder der ben arardım ama artık sinirlerim bozuldu, geçen gün saydırdım bir de üzerine sövdüm. Çok uzak akraba her dakika aranmaz belki ama yakınlara bir hatır sormak güzeldir, zaten eskisi gibi gitmeler gelmeler kalmadı bir telefonda esirgenmemeli, büyüklerden özellikle. Gönlü hoş tutmak iyidir, hepimiz çalışıyoruz, hepimizin bir hayat gailesi var ama insan insana muhtaçtır, yaratılışımız böyledir. Anneannemi geçen yıl kaybettim, annemi babamı ondan önce kaybetmiş olmama rağmen anneannemden sonra kendimi kimsesiz gibi hissediyorum, başımızdan büyüğümüz gitti, o yüzden herkes sağlıklı ayakta iken akrabalarınızın, büyüklerinizin gönlünü hoş tutun, bir hayır duaları yeter onların Bu arada yorumlara çok şaşırdım, gerçekten toplum olarak bazı değerleri yitiriyoruz, hani büyükleri saymak vardı, sıla-i rahim vardı, aileler vardı ya... Şaşkınlık içerisindeyim şu an...

Belki ben yaşlandım bilmiyorum fakat bence önemlidir hal hatır sormak. Çok yoğunum vaktim yok diyen insana inanmıyorum ben illa ki gün içerisinde sosyal medyada vakit geçiriyor herkes. Günde 5 kez bakılıyorsa 4 kez bakılıp o 1 seferi sevilen bir arkadaşı ya da akrabayı aramaya ayrılabilir diye düşünüyorum. İnsanlarla iletişim kurmak neden zor geliyor ki? Arayın, iyiler mi onların hayatında dokunabileceğiniz özel bir durum var mı bunlara vakıf olun. Ha şuna da karşıyım görüşmek isteyen kendi arasın diye bir şey olmaz, insanlar 1-2-3 kez arayıp karşılık bulamazsa değer görmediğini anlar ve yeniden aramazlar. Bu sorumsuz sevgilinin bahanesi gibi bir şeydir. "Ben böyleyim kızım, işine geliyorsa " İletişim kurmak insan ruhuna da iyi gelir hem. Bugün halini hatrını sormadığınız birine yarın işiniz düşerse halinizi anlatacak kadar krediniz olsun.

Aynı bensin sen. En yakınım dediğim 1 tane çocukluk arkadaşım vardı onu bile 3 aydır aramıyorum, artık o da aramıyor. Bir de böyle tripli insanları aramak hiç gelmez içimden. Yılın yarısı küslerdir bu sebepten dolayı arkadaşlarım. Aradığım kişiler ; annem, babam, kardeşim... Onlarda her gün değil. eşimle bile konuşmam gün içerisinde akşam zaten görüşüceğiz. Mesela diyorum ne zamandır aramıyorum arayayım arkadaşımı ama ne konuşucaz uf gene trip atacak felan diye düşünürken aramak gelmiyor içimden. Herkes h. sonları arkadaşlarıyla planlar felan ben h. sonu olsa da evde yatsam kitap okusam, film izlesem modundayım Karakter meselesi bence, eskiden önemserdim aman küstüler felan ama artık tırt yani hiç umrumda değiller. Bu arada daha geçen hafta babannem aradı telde saydırdı neden aramıyorsun diye aynı yani babannelerimiz :)

Ayy ben de öyleyim vefasiza cıktı adım ama yapabileceğim hiçbir şey yok, normalde yüz yüze gayet iletişimim iyidir samimi sicagimdir ancak iş telefonda konuşmaya hal hatır sormaya geldi mi yapamıyorum ne bilim bünyem kaldirmiyo böyle kasılıyorum filan ne gerek var deyip aramıyorum kimseyi herkes bana kırılip güceniyor, tamam diyorum bundan sonra herkesi haftada bir arayıp hal hatır soracağım o gaz bir hafta ya gidiyo ya gitmiyo sonra yine eski halime dönüp sesimi soluğumu kesiyorum. Yapi meselesi canımcım takma

Suan ayni durumdayim yazacam yazamiyorum trip atacak diye

Ama sosyal medyaya bakmak ayri, insanlarla konusmak ayri. Komunikasyon manevi guc talep ediyor, enerji lazim. Bos zamanimda birisini aramak ve kitap okumak, bos-bos duvara bakmak, oylesine durmak secimi verilse, digerlerini secerim, seciyorum :)

en iyisi boşverin takmayın kafaya. fazla görüşünce de mutlaka gereksiz beklentiler oluşuyor. en azından kendinizi anlatmissiniz ne güzel. insanlara yaranmak zaten mümkün değil kendi kabugunuzda zaman geçirmeyi ve mutlu olmayı biliyorsanız ne mutlu size:))

Hepimiz çalışıyoruz hepimiz çok yogunuz. Size değer veren insanların kıymetini bilin sonra yapayalnız kalır çok pişman olursunuz. Herşey is guc kariyer çalışmak değil. Sana kırılan babaanne için de bir gün kaybettiğiniz zaman çok pişman olursunuz. Üzüldüm..

KUZENIN bir yil aranmaamasio bence bir sorun deilki bende 30 tane kuzen var en son hangisyke ne konustum hatirlamiyorum,10 sendr gormedigim vardir bende onlarin çok umrunda deilim demekii onlarda beni aramaz, araip selam bile vermdigim hala teyzedayi amcalar desen, ooo :) ha gecen teyzem aradi sittin sene sonra hangio dagda kurd olduyse :) dur bende onu arayim bari :) Milana22

Bazen kendime vakit ayiramiyom ayol arkadas neymis :)

işte biz mi normaliz bu beklentilerdekiler mi bilemedik mesela benim burada çok çenem düşüktür herkese cevap yazarım vs vs ama durduk yere birini arayıp iyiyim sen nasılsın muhabbeti boş gelir derdi varsa döksün ortaya saatlerce düşüneyim bir çözüm bulmaya çalışayım vs v s

Kimi kırılıyor kimi bahane ediyor. Neden hep karşı tarafın araması bekleniyor anlamıyorum.

normali biziz bence, yani durup dururken birilerine hal hatir soruan kisilerin vakti bol bence yada ne biliyim tuhaf geliyor bana hele bana yazmadi diye kirilmak aklima bile gelmrz, insanlarin beklentileri cok fazla, yada ciddi issizler

Görüşmek isteyen kendi arasın. Elalem arayıcısı niye olalım. Bu tipler bir de aramıyon hiç öldün mü kafası yaşayanlar, aranmayinca ölecek kadar iyi olsaydın zaten aranırdın

Onlar sizi ariyor mu? Benim de cogu zaman kimseyi aramaya mecalim olmaz, canim konusmak bile istemez. Ama yakinlarim arar bazen. Darilacak kirilacak insan kendisi arasin. Ben hic demem mesela falanca beni aramiyor diye. Lazimsa kalkar ararim kendim, kimseyi beklemem

Sen aramıyorsun da mesela kuzen seni arıyor mu Kuzenlerimi çok uzun yıllardır görmedim de aramadık da Anne babalar birbirleri ile görüşüp bize de haber veriyorlar işte Teyze babaanne vs onlar büyük sen aramalısın denilecek de teyze neden iş saatinde yazıyor Kendi işim var buna rağmen annem iş saatinde aramaz ararsa ya birisine kötü bir şey olmuştur ya da birine numaramı vermiştir haber veriyordur İş saati hal hatır sormaya uygun değil Yaşlıları aramak da kısır bir konuşma yaratıyor ben telefon sevmiyorum İyiyim sen nasılsın sağlığına dikkat et çocuk ne yapıyor vs vs Bak ben de senin gibi çıktım yalnız değilsin yani

Kizlar benim cok buyuk bir iletisim sorunum var, asamiyorum. Sosyal birisi degilim, introvert sayilirim. En yakinlarimla bile mesajlasmak, haber almak, gorusmek olsun... istemem. Severim insanlari, onemserim ama konusmam yani. Kendimle vakit geciririm her firsatta, kendi kabugundaki kaplumbaga gibi kafami cikarmam. Mesela bir kuzenim var, baska ulkede yasiyor, bir yildir ona yazmadim. Oha diyeceksiniz ama yapim boyle, ne yapayim. "Ee, baska ne var ne yok?" Oda desin "Bildigin gibi iste, boyle boyle" - bu sohbetleri yapmak bana isgence geliyor. E biliyorum ne yaptigini, neler oldugunu, sag-salim yasadigini, iste normal hayat. Yani ne kadar yakin konusa biliriz ki? Birde hevesim yok, vaktim yok, yoruluyorum. Bos-bos konusmaya halim yok yani. Sohbet hal-hatir sormaktan gidiyor, hal-hatir soramiyorum, sormak istemiyorum. Benim sorunum ne? Bir teyzem var mesela, beni cok sever, bende onu severim. Iki kez whatsapptan yazdi buyuk aralikla, ikisindede kisa konustum, isteydim yogundum cunku, onada soyledim ama sonrada kendim yazmadim Hevesim olmadi Babaannem hep kuser benden hic sormuyorsun beni diye. Ama insanlarla konusmaktan kaciyorum bir nevi. Ne yapsam? Bana tavsiye verin lutfen

Bende oyleyim yapi meselesi telefonla konusmayi sevmiyorum konusacak birsey bulamiyorum

bence çalışan ve günlük hayatı yoğun geçen biri olarak yaptıgınız çok normal bende özel gun harıcı kımseyı aramam.. gunluk sadece aılemı ve esımı ararım o da en yakınlarım onlar oldugu ıcın... aıle arası whats up grubumuz var oraya bazen resım vs atarım genelde oradan konusuruz gun ıcınde ozel bır durum vs varsa yoksa herkesın ısı gucu aılesı coluk cocuk kımsenın vaktını calmaya gerek yok. arkadas kısmında da iştekılerı zaten hergun goruyorum ve dısarda gorusmuyoruz, kalanları da baska baska sehırlerde arada eser aklıma ararım ama onlarda aramaz benı oyle cok sık o nedenle hersey karsılıklı.

Demediniz mi madem yeni bir sey yok, anlatacagin bir ekstra yok ne surat yapiyorsun diye Ay cok alem bu insanlar. Bu arada soylemeyi atlamisim, soylediklerim yaslilar icin gecerli degil. Mesela esimin babaannesi var 95 yasinda kadin. Onu aramak lazim.

Ha eğer aşırı yorgun değilsem, müsaitsem, canımı sıkan önemli şeyler geçmemişse başımdan oflasam da puflasam da mesajlara, aramalara dönmeye çalışırım olabildiğince, aksini ayıp bulurum.

Bir taraftan onu dusunuyorum, sonra babaannem yanimda olmayacak, hatrini sormak istesem bile soramayacagim diyorum ama iste sanki elimden kolumdan zincirler asiliyor aramaya, mesaj yazmaya gelince

Ben ergenken boyleydim :) yabani bir tiptim bayagi. Hala da cok. arayan soran biri degilim ve cok.trip yiyorum bu konuda. Hayir karsimdaki de arayıp sormuyor bi vasitayla gorusuyorz hep sitem hep sitem. E sen arayaydin? Ben de mi sana sitem edeyim? Bence bu ne aradiin var ne sordugun muhabbeti kulturel bir sey, nasilsin demek gibi kaniksanan bir sey. Cok takılmıyorum bn de millete diyorum artik :)

Bunlari duydukca bu slogani hatirliyorum: tum dunyanin introvertleri, birlesin

Kuzeninizi 1 yıldır aramamanıza oha falan demeyeceğim, ben bazen en yakın arkadaşımla aylarca konuşmuyorum, hayat gailesi işte Bazen ariyorlar, musait olmuyorum. Tee haftalar sonra dondugum oluyor. Onlar da ayni sekilde Ama bunu hic dert etmedik biz Kafa dengi kisilerle arkadas olmak lazim bence

Bende hiç kimseyi arayıp sormam. Babamın numarası bile yok. Abilerimi aramam. Bayramda seyranda aramam. Çok uzaktayım ailemden. Akrabaların hiç birini aramam. Sadece ANNEMle konuşuruz akşam görüntülü konuştuk mesela. Babam geldi sadece el salladım annemle konusmaya devam ettim. Benden buyukleri aramam. Benmde babaannem hep küser laf söyler aramıyorsun der. Haklısın derim. Haklılar. Eşimde benim tam tersim herkesi arar sorar yabancılamaz. Bense yabaniyimdir biraz ama çevremde oldukça pozitif biriyimdir. Çokta hümanist bir yapıya sahibim. Ama sanırım eskiden beri gelen bir duygu. Ben mutluyum böyle. Sende mutlu ol boşver.

Ben de böyleyim bu yüzden esimin ailesi hep neden aramiyorsun falan derler. Kendi akrabalarim alıştılar artık bana yapimin böyle olduğunu anladilar sormuyorlar :)

Yok soruyorumda pek bir mesele olmuyor. Gundelik hayatla ilgili kucuk seyleri konusurken daraliyorum

Onlar belki de uzaklaştırıyorlar bizi kendilerinden, çünkü biz öyle baskı altında kalacak karaktere sahip değiliz, ararsak ararız aramazsak aramayız kimsenin tribini çekecek karakterde değiliz.

Aynen!!! Devir degisti artik kendimize zaman kalmiyor. Eskiden hayat bu kadar karisik degildi, insanlar sadece gundelik islerini yapar, birbirleriyle takilir, sonra yine birbirleriyle takilirlardi. Simdi o kadar sey yapmak gerekiyorki. Isten vakit bulup kitap okuyamiyorum, bos vakit bulsam dinlenmek istiyorum cunku tum gun kafam kazan gibi

Kuzenim skype'tan yazar bazen, tersler beni. soyledigimde anlattigimda "hııı tamam tamam" der bahane gibi kabul eder, e peki sen napiyorsun sorarim "sen sordugundan beri iyiyiz..." der, surat asar

Bende de oluyor bu Zor değil ama işte ben anlıyorum seni. Birde arayanlara açıp konuşmadığım da oluyor, sonra da karşı taraf çok aradığı bende açmadığım için mahcubiyetten hiç arayamıyorum. Aradım dönmedin dediklerinde birşey diyemiyorum. Ee dönmemişim işte ne diyim. Böyle saçma bi kısır döngü oluyor :)

bence hem beklentileri fazla hem de ciddi işsizler

Aynı durumdayiz, mesela bayrammış kandilmiş ya niye arayayim diye düşünüyorum. Aramak 10 dakika boş zorunlu muhabbet etmek resmen beni bogazliyorlarmis gibi sıkıyor

Kusura bakmayin, Turkce ana dilim olmadigi icin olabiliyor bazen

Bir kaç yıldır bende böyleyim. Çok yakınlarım annem kardeşlerim dışında çok kimseyi aramıyorum. Dediğiniz gibi iyi olduklarını biliyorum ne gerek var zoraki arayıp sormaya diyorum. Son yıllarda neden böyle oldu bilmiyorum asosyal değilim girdiğim ortama uyum sağlarım ama insanlar beni artık yoruyor.

Yıllardır görmediğim kuzenim var dert etmeee kırılıyorlar belli ki başlıkta sorman hata senin için onların kırılması önemli ise iki dakkanı ayır yaz birşeyler