Emzirirken bile kızımı anneme bırakıp çıktım. Acele acele geri döndüm acıkırsa diye. Artık emmiyor, haftasonu tüm gün bırakıyorum. Bazen tüm günü beraber bırakıp gece bırakıyorum ama illaki bırakıyorum. ilk aylarda suçluluk hissediyordum zamanla geçiyor. Kafamı dinlemeye ihtiyacım var.. ben iyiysem bebeğimde iyi. Bıraktığım yerdede biliyorum ki iyi bakılıyor ve mutlu. Kapatmayın kendinizi, gezin. Kuaföre gidin, alışveriş yapın, birileriyle buluşun.

Geçiyor balım merak etme sadece azıcık relax olmaya çalış bide kendin için birşeyler yapmaya çalış bebegimiz olunca sadece anne olmaya kodluyoruz kendimizi kadın olduğumuzu unutuyoruz

Selam hanımlar; nasılsınız, nasıl gidiyor hayat? Benim için hayat şu ara fazla sıkı... Kısa kesemez, ufak bir kitabe yazarsam mazur görün lütfen, öylesine yazmaya ihtiyacım var, şimdiden okuyanlara teşekkür ederim. Buraya üye olduğum zaman sanırım 3 - 4 aylık hamileydim, tam bilemeyeceğim çünkü bire bir gün saymadım gerilmemek adına. Şu ufak zaman zarfında, pek çok değişimi bir arada yaşadım. Hamilelikte yaşadığım sağlık sorunu ile evde dinlenmem gerekti, önümü göremediğim için istifamı verdim işten ayrıldım. İlk hamileliğim olduğu ve ben çok bildiğim için her şeyden korkar hale getirdim kendimi, kastıkça kastım. Sigarayı bıraktım, hamilelikle de birleşince 30 kilo kadar aldım, ömrümde görmediğim kilolara ulaştım. Süreci iki doktor takip etti, hep iletişimdeydim onlarla, elimden gelenin en iyisini yaptığımı düşünüyorum ve çevremde bana yardımcı olmaya çalışan insanların da hakkını yiyemem. Şanslıyım ki onların da desteğiyle üstesinden geldim pek çok şeyin. Gerek doktorlarımın yönlendirmesi gerek kendi kontrol manyaklığım sebebiyle sezaryen doğuma girdim, ama biraz travmatik geçti diyebilirim. Belden aşağı uyuşturarak başladıkları doğumum, bebeğimin doğmasıyla birlikte genel anestezi verilerek tamamlandı, zorlu bir doğumdu. Sezaryen sonrası 3-4 güne toparlamaya başlarım derken, ağrılardan günler boyu uyuyamadım, yürümekte zorlandım ve sağlıkla emzirebilmek adına ağır ağrı kesicilerin vurulmasını reddettim. Takriben, giriştiğim süt savaşları, emzirme çabası, meme ucu yarası vb... Pek çok annenin başardığı gibi, acı ile dişlerimi - bacaklarımı sıkarak da olsa bebeğimi emzirdim ama bu süreç beni çok yordu. Lohusalık malumunuz... Bir de anne-babamların çevre oldukça geniştir, gelenin gidenin ardı arkası bir türlü kesilmedi . Bebem de kolik, gecemiz gündüzümüz birbirine girdi, zaman zaman soluğu acillerde alacak kadar ağır ağlama nöbetleri yaşadık, akşam 7 ile 12 arası zaten kelimenin tam manasıyla bir çeşit işkenceydi . Bundan da en az 5 sayfalık hikaye çıkar hiç uzatmayayım. O oldu bu oldu derken 3. ayı bitirdik ancak hala daha üzerimden atamadığım ayrı bir psikoloji var. Sürekli bir endişe ve müdahil olma hali... Hem biraz değişiklik olsun hem de psikolojimi sağlam tutmak amaçlı, bebeği anneme bırakıp dışarı çıksam yakamdan düşmeyen o suçluluk duygusu... Birlikte sokağa çıktığımızda ya susturamayacağım kadar ağlarsa ne yaparım korkusu... Vs vs vs... Sonuç itibariyle kendimi yavaş yavaş eve kapatmaya başladığımı fark ettim ve bunun beni olumsuz etkilediğini. Geçtiğimiz haftalarda sevdiğim bir ablam ziyaretime gelmişti. Onla da üstünden konuştuk bunu ve bana "Ben de kendimi 1 sene eve kapattım bebek olunca, ardından ağır bir depresyon geçirdim, yapma" dedi. Doğrudur çünkü gelişini duyumsayabiliyorum o çökme hissinin. Dün doktoruma gittik eşimle, oturduk uzun uzun konuştuk. "Sana yürüyüş terapisi öneriyorum. Her akşam en az 1 saat yürüyeceksin, eve tıkmak yok kendini. Annelik hüznü dediğimiz şey bu, gayet normal bir süreç" dedi. Evladımın sağlıklı psikolojik gelişimi için psikolojisi düzgün bir anneye ihtiyacı var bunun bilincindeyim ama işte o ayrı bi suçluluk duygusu var ya hani "Bebeğimi bıraktım, o yavrucak evde ama ben geziyorum" gibi saçma bi suçlanma hissi işte o çok zorluyor beni. Anneme soruyorum "Sende oldu mu böyle bir his?" diye, "Olur öyle, sonra zamanla geçer" filan diyor. Haddinden fazla hırpalıyor, yoruyorum kendimi sanki. Siz anneler, sizlerde de olmuş muydu böyle?

Anne olduğum ilk yılı hatırladım. Ayni kabusları yaşadım. Sonuc dogum sonrası depresyon oldu. 2 yil tedavi gördüm. Simdi geriye dönsem daha rahat bir anne olurdum kendime işkence etmezdim. Emziremiyor musun? Sütün mü yetmiyor birak düşünme bu kadar. Anne olmak emzirmekten ibaret değil. Bebeğin sebepsiz cok mu ağlıyor. Onu da takma karşında kendini sadece ağlayarak ifade eden bir varlık var. Aglamakla göbeği kanamaz. 3-6 aydan sonra çevresini keşfetmeye başlayınca o aglamalar daha bir nitelik kazanmaya başlayacak, azalacak. Bebeğini bırakıp çıkmalısın tabi ki. Annesin ama seninde nefes almaya mola vermeye ihtiyacın var. Sen iyi olacaksın ki bebeğin de iyi olacak. Ayrıca sen sadece anne değilsin. Hayatın annelikten ibaret değil. Kendi ihtiyaç ve gereksinimlerini de düşünmelisin.

Canımmmm yettim 5 aylıktı kızımı bakıcıya bırakıp işe başladığımda dikkat edersen anne değil bakıcıya İlk günler zor geldi tanımadığım bir kadınla başbaşa bırakıp işe geldim diye ama kısa sürdü. Çünkü iyi bakıldığına emindim akşam eve gittiğim zaman mutlu bir bebek karşılıyordu beni. Bağımlı olmadık birbirimize bağlı olduk. O yüzden silkelenme vaktin gelmiş Gerçi daha 3 ay çok yeni zamana yaya yaya toparlıyacaksın ben eminim.

Her satır da kendimden birşeyler buldum. Anne olduk ama hala eş ve insanız. benim bırakabilecek kimsem de yoktu. Kolik, gazlı bit Bebek, sezeryan olmuş ben. Sezeryanım çok rahattı, bir günde toparlandım. Kimseye bırakamadım oğlumu, ağlarsa bende ağlasın derdim. Burnunu açacağız mesela eşime ağlar şimdi o, ver ben açayım ağlarsa da ben de ağlasın derdim. Şimdi 23 aylık olduk, inşallah herşey geçecek sizde de ve zaman herşeyin ilacı. Ama ben hala kimseye bırakamıyorum kimse bakamıyo hiperaktif bir çocuk, 1,5 sene gündüz banyo yapmadım, eşim gelmeden tuvalete gidemediğim günler oldu, ama artık oğlum uyurken duşa giriyorum yada meyvesini yerken 5dk maske yapabiliyorum. Eşimin elini tutup yürümeyeli uzun zmn oldu, kaliteli vakit geçirmeyeli, kendimle bile. Ama ilk bebeklik çağlarına göre daha iyiyiz şu an ve inşşlah zmnla daha da iyi olacak. 2. Çocuk düşüncesinden aklım çıkıyor.

Zor bir süreç evet ama çevremde bu süreci kolaylaştıran çok insan oldu aslında. Bu da biraz şuna doğru evrildi: Çocuğum için daha çok çabalamalıyım, böyle bir ortamda benim katkım daha fazla olmalı çünkü ben anneyim. Bu düşünce hali bir ay kadar sürdü ve o ay zaten ben kendimden geçtim vericilikte. Sonra, bu hali aştım. Durumumdan daha kötüsünü düşünüp şükrederek yaşayan bir insanım zaten, ama bu konuda bu düşünce biçimi inanın hiç işe yaramadı. Annem de sizin söylediklerinizi söyledi sürekli. "Sende ne var be kızım, rahat batıyor sana" dedi... İşte bi "Anneme bırakabiliyorsun, bakıcı seçmek gibi bir zorluk yaşamıyorsun, hadi bundan faydalan" diyorum ama o da vicdan azabı-suçluluk duygusu ile paramparça oluyorum. Bir kısır döngü halini aldığını fark ettiğimizde, eşimle birlikte doktorun yolunu tuttuk işte. Düşünecek olursak bir doktor desteğinden mahrum anneler dahi var... Da işte, benim durumumu değiştirmiyor onlara bakmak. Hatta daha çok üzüyor.

Kuzum senin ilk bebeğindi dimi bu hissettiklerin biraz da acemilikten kaynaklanıyor ben oğlum ilk zamanlar hasta olsa kendimi suçlardım resmen azap çekerdim sonra sonra bebeği benim gibi hasta olan annelerin tavırlarını incekedikce durumu abarttığımı anladım sonuçta onu korumak için elimden geleni fazlasıyla yapıyorum keza aynı şekilde doktorların yazdığı ilaçları düzenli verip iyilestiriyorum ama bunun yanında hala kendimi suçluyordum senin durumunda bana benziyor ben çevremde ki anne ozellikle deneyimli anne profillerinj inceledim hep neyi dozunda yaptığımı neyi abarttığımı bu sayede anladım

doğru şuan eşinle elele yürümek büyük lüks olmalı senin için, söylediğim kitap sağlık kitabı, sen yine de al, her gün bi kaç sayfa karıştırsan kar, yani roman gibi konsantre olmanı gerektircek bişey değil

Şu hayatta herşey insanın kendi elinde. Beynine en iyi sen hükmedersin. Allah bugünlerini aratmasın. Ben her zaman en iyi terapinin şükretmek olduğuna inanırım. Çocuğun için sen zaten hayat boyu çabalayacaksın. Şu an ki düşüncelerin bile onun için bir çaba aslında. Çocuk gelişimiyle ilgili kitaplar alıp okuyabilirsin. Çocuk mağazalarını gezebilirsin. Hem yürüyüş yapmış olur, hem de çocuğun için bir uğraşta olduğun için daha gönül rahatlığı yaşarsın. Annen ve bebeğinle dışarıya çıkabilirsin. İlk yarım saat yarım saat. Çocuk ağladığı durumda annen yardımcı olur. Zamanla alışırsın. Bebekte dışarıya ve kalabalığa alışır. Ufak çaplı ev oturmalarına gidebilrisin bebeğinle. Ya da bir arkadaşınla cafede oturabilirsin bebeğinde yanında. Zamanla yarım saat bırakır gidersin. Yani bunlar bir süreç. Aşılmayacak bir şey değil. Kendini hasta psikolojisine sokma. Bu durumu zorlaştırır.

Şu konuda kendimden son derece emin konuşabilirim ki hiçbir zaman hiçbir şeyin yarışında olmayan ben, elbette bebeğimi de kimsenin bebeğiyle, anneliğimi de kimsenin anneliğiyle yarıştırmadım. Aksine, çevresindekilere bilmediği hususlarda ya da kararsız kaldığı hallerde çok soru soran bir insanımdır ben. Mesela çocukluk arkadaşımı çok aradım bilgilerinden faydalanmak için, birkaç ablama ve buradan edindiğim tecrübeli arkadaşlarıma da danıştığım çok oldu. Mükemmellik gibi bir saplantım da olmadı hiç, sadece her anne gibi bebeğim için hep en iyisini istemek tek yaptığım. Benim sorunum kendimle, çevreden nasıl göründüğüm umurumda değil açıkçası, yetemeyebilirim, yapamayabilirim de bazı şeyleri olabilir, ancak sürekli kontrol hali benim karakterimde var olan bir şeydi zaten. Sadece şu durumla beraber arttığını, beni aştığını hissediyorum. Annelik hissine aşina değilim "Bu mu annelik?" diyorum bazen, ama bu kadar olması normal gelmiyor işte. Suçluluk duygusu ise çok ağır ve farklı geliyor. Nasıl anlatsam, o ağlıyor ben de oturup ağlıyorum çaresizlikten ve evden çıktığımda "Ağlıyor mu?" diye sorup duruyorum arayıp. Onun ağladığı düşüncesi, gülmeye hakkım yokmuş gibi hissettiriyor, duygusal bi ağırlık... Salıncak yaptırdık sallayıp duruyoruz, kucaktan da inmiyor... Falan filan idare ediyoruz artık kolikliğini. En iyisi ben annemle çıkayım önce, dediğiniz gibi başımızda tecrübeli biri refakat etse başlarda, belki kolay aşarım dışarı birlikte çıkıp ağlaması korkusunu.

Gözünün önünde düştüğü olacak, nerden kaydı gitti bu çocuk diyeceksin babasıyla ben ikimiz birden başındayken ağzını vurdu kanatti dudağını, olmasa iyi ama oluyo hatta ne kadar sakınırsan o kadar çok oluyor, değişik Elbette saldım çayıra mevlam kayırada olma ama kendini de kasma eskiler der ya düşe kalka büyüyo cidden öyle, emekleme yürüme kosma hepsi bolca düşme kalkma demek

Ona da zaten kaç zamandır düşün düşün ancak o gün ikna edebilmiştim kendimi. Düzenli saç boyardım ben, 1 sene oldu saçıma boya dokundurmayalı. Kendimi organik yaptırırım filan diye ikna edip zorla çıkmıştım evden. Hem istiyorum hem suçluluk hissi... Bu his hep kalırsa zaten hiç sağlıklı değil.

Evet, düşecek kalkacak. Düşündüm de her düşmesinde "Vay çocuum" diye yanına koştursam, panik olsam aynı korkuları çocuğa da işlemiş olacağım. Üstelik hayatının her anında abartı ilgi bekleyen bir insan da olacak. Burada yerleşik yabancı komşularımız da var görüyorum çocuklarını gözleriyle takip ediyorlar sadece. İki üç sıyrık bile olsa çocuklarının dizinde, ellerinde pamuklarla koşmuyorlar. Ben de böyle olurum bi bebem olsa derdim. Şimdi kendimi tanıyamıyorum inan. Artık bi şekilde doktorun dediklerini ittire kaktıra da olsa yapacağım, evden daha sık uzaklaşmaya çalışacağım, olmaz çünkü böyle.

Kesinlikle çok arıyorsunuz. Hiç lüzumu yok canınıza yazık, bunlar birikiyor sonra çıkıyor acısı kendimden biliyorum. Hayırlısı olsun :)

Bende de oldu angela, benim bide babamın vefatı ile kesişti hepten berbatlaştı, ücretsiz izindeydim, aynı korkuları yaşadım burnumdan gelir diye çıkmadım gezmedim, annenin ruh halinden bebek etkiler derlerdi hep, yaw he he der geçerdim ama doğruymuş ne zaman amaaaan salla dedim oğlum da ben de rahatladık Mükemmel anne olmaya çalışma ağlarsa ağlar, ağlar susar yerse yer yemezse acından ölecek değil bu bollukta, böyle düşün zamanla vücudun da ruhun da anneliğe bu yeni dinamiğe alışacak

Alışırsınız. İnsan ilk kez kendinden çok sevdiği ve savunmasız, korunmaya, bakıma muhtaç minnacık yavrusunu alınca kucağına, kaygı, korku, koruma içgüdüsü, endişe hepsiyle yaşamaya alışıyor. Doğum benim ilk büyük operasyonumdu birde, suyum gelmişti normal doğuracağım diye gittim zaten, hala irkiliyorum aklıma geldikçe hafiften. O iki günü zor geçirdim hastanede eve zor attım kendimi. Gerçekten benim için çok kötü bir deneyimdi ama inanın artık eskisi kadar etkilenmiyorum aklıma gelince, sonuca odaklanıyorum çünkü artık.

Annen çok haklı. Bebek halleri çabuk geçiyor. Tadını çıkar bu günlerinin.

İşimde filan mükemmeliyetçiyimdir o ayrı da bu kontrol hali, zarar gelecek korkusundan kaynaklı benim, en en en iyisi olsun değil, iyisini elbet isteriz anneler olarak dediğim gibi ama kötü olmasın, canı yanmasın korkusunun büyüklüğü sorun. Bunu uzun uzun konuştuk işte doktorumla. Akışına bırakamıyorum, mesela pusetinden çıkarmadan taşırdım kontrollerine, bu hafta kucağıma alıp götürdüm sağlık ocağına. Ayağım takılır düşersem de bebek zarar görürse diye sokakta kucağıma alamıyordum yürürken, merdivenden inerken filan dede gibiydim ... Böyle böyle obsesifliğe götüren endişeler. Umarım geçer, teşekkür ederim yorumlar için. D DesifreUye Sonsuza Kadar Pasif! tek ayak

Canım sanırım ilk bebeğin. malesefki ilk bebekte böyle oluyo. bende çok kötü bi lohusalık geçirdim kızımda. ama ikincide daha 1 haftalıkken anneme bırakıp kızımın okul gösterisine gittim. geçici bi durum merak etme sende atlatcaksın.

10 aylık oğlum bazen babasıyla bakkala gidiyor SANKİ cocuğu kovmuşum gibi bir aptal hissiyat geliyor banada

gecenlerde bir aksam uyumadı öglenden beri cıktık markete gittik sag salo yapa yapa sürdüm mısıl mısıl uyudu. aradada arabada felan uyucak uyuyamıyor parmagımı berdim agzına yatay iji sıktı hrmen uyudu

bizde 4 aylık olacagız. daha 10 günlükken aglaması tutar dısarı atardık kendimizi. binaya cıkar cıkmaz susardı. bebek arabasında uyumayan cocuk uyurdu. hava iyi oldugunda oda cıksın. simdi havalar kötü avmlerde bir secenek olabilir. durmassa en fazla tekrar eve gelirsiniz. bizimki ilk avm ye gittiğimizde uykusu geldi aglıyor. emziği verdim puseti örttüm arabasıni ileri geri sürdüm. evde güvenebilecegin biri olduktan sonra bir iki saat dısarı cıkmak cok güzel

Süt olsun diye ekstra yemenize gerek yok Saglikli seyler yiyin gec yemeyin bol su icin yeter Emzirmek ekstra kalori de yaktiriyor Bunu avantaja cevirin Disarida aglasa da bu kadar gerilmeyin Bebek bu aglar susar Sokakta aglayan ne ilk ne son bebek sizinki olacak O kuafore de en yakin zamanda tekrar randevu alin Bende kuaforden cikinca kendimi cok iyi hissederim Hersey daha kolay gelir gozune Birde nolur tadini cikar Naparsan yap olcak olan olur Bebegin birdaha bu gunlere geri donmeyecek

bu hisler sanırım hepimizde oldu ilk aylarda babasına brakıp markete çarşıya falan gidiyordum oralarda gezerken iyiydi ama eve gelince kızıma bakınca üzülüyordum nedense şimdi 15 aylık ve ben 3 al oldum işe başlayalı ilk günler çok zorlanırım diye düşünüyordum ama açıkçası o kadar da olmadı.. özlemişim çalışmayı arkadaşlarımı yani demem o ki daha çok küçük ondan zor geliyor o büyüdükçe bu vicdan azabı sizde de hafifleyecektir.

Evet. Annemin dediği gibi "Tadını çıkar" ... Emzirme durumu şöyle; ekstra yemek derken sütün niteliğini arttırma çabasındayım besleyici olsun diye. Normalde yemediğim seçtiğim besinleri de yiyorum şimdi. Tabi kontrollerde 1 kilo aldığımı görmüştüm, bu da beslenme konusunda da bir yerde hata yaptığımı gösteriyor. Tatlılara abanıyorum azcık Kuaför işini kesinlikle atlamamalıyım, teşekkür ederim yorumlar için.

Ofh... Aynı durumdayım Eşimi zibilyon kere uyarıp duruyorum bebeği düzgün tutması için. Adam artık suratıma bakıp gülümsüyor sadece. Anneme de aynını yapıyorum.

Emziği kabul ettiremedik, denemediğimiz yöntem kalmadı. Zaten üzerine de çok varamıyoruz kolik olduğu için, huzursuzluğu katlanıyor bir halde fazla ısrar edince. Bebek arabasında uyur belki bizimki de, sallanmayı-tekerlek sarsıntısını seviyor. Yokuspokus

aşırı koruyucu kollayıcı olma hali özellikle ilk bebekte hep olur, bende sonlara gelmeden yürü diyecektim, acaba vucudunda hiç vitamin eksikleri varmı onlara baktır, yürüyüşleri öğlen güneşinde yapmaya çalış, ümit aktaşın mutluluk kürleri diye bi kitabı çıktı onu al oku bence, zaten kitap okumakta bi terapi... zaten kara kış kapıda evde bişeyler yapıp moralini yüksek tut, sana iyi gelen insanlar buluş derim, bu soğukta bebekle dışarda gezmek zor çünkü

Aynen... Üzerime olan çok az kıyafetim kaldı, doğumla beraber 10 kilo kadar gitse de vücut benim vücut olmaktan çıktı. Alış-verişe çıktık geçenlerde ve ben sadece baktım. Elimi uzatıp kıyafetlere dokunmadım bile. Bunu da çok takmıyorum esasen, kilo bu alınır-verilir, çatlaklarımı da görmezden gelebilirim olacak o kadar napalım... Ama dışarı çıkınca 15 dk. da bir annemi arıyorum, dışarı mı çıkıyorum ne yapıyorum belli değil... Vücudum sokakta ama ruhum, aklım, fikrim hep evde. Bunu fazla yaşıyorum, aşamıyorum.

Bende aynılarını yaşadım neredeyse. Doktorum doğumuma gelemedi, hiç tanımadığım birileriyle acil sezeryana alındım, üstelik bebek nefes alamaz, suyu bitti dediler bana düşünün. Çıktım ameliyathanede ayılınca doktorumuda görünce hüngür hüngür ağladım. Uzun zaman doktora kızdım, hatta 1 hafta sonraki kontrolüme gitmek dahi istemedim. 4 yıl geçti üstünden şimdi hiçbirşey umurumda değil kızım sağlıklı ya, geriye dönüp bakmıyorum. Bende fazla kilo aldım, şu an ideal kiloma ulaştım ama yalan yok zor oldu vermek, insülin direnci ve tiroit yavaş çalışması sebebiyle. Doğumdan sonra uzun zaman üzülmüştüm kiloma, verememe ama şimdi dönüp bakınca keşke üzmeseymişim kendimi diyorum. Ben uzun süre endişeyle yaşadım. Eşim işe ggiderken üzülüyordum ya kaza yaparsa ya başına birşey gelirse diye içime bir yumru oturuyordu. Kızım konusunda da kilo almadıysa endişe sebebiydi, yada boyu az uzadıysa, fazla ağlıyorsa herşey ama herşey endişe etmem için sebepti. Kızım ağlardı ben ağlardım. 22 ay eemzirdim, sütten keserken üzüldüm haksızlık ediyorum dedim. Bağımız kopar diye üzüldüm, korktum. Çok bağlıydı nasıl bırakacaktık, üzüle üzüle kestim, şimdi pişmanmıyım hayır ama o dönem üzülmüştüm. 2.5 yyaşındayken yarım gün anaokuluna başladı, arkadaşı yoktu, sokaktan çocuk çeviriyordu kardeş gel oynayalım diyerek, bir cesaret yanlız olmasın, sosyalleşsin dedim, onu bırakıp eve geldim yine ağladim hüngür hüngür. Şimdi pişmanmıyım dersen hayır değilim. O mutlu ben mutlu. Muhakkak hepimiz yaşıyoruz aynı duyguları, aynı yollardan geçiyoruz ama inanın, bunların hepsi süreç, geçiyor alışıyoruz. Anne dinlenemez, kafasını dağıtamazsa çocuğada yansıyor. O 1 saat size iyi gelecek, dolaylı yoldanda inanın evladinıza iyi gelecek. Sağlıkla büyütün bebeğinizi.

Her ne kadar takılmamaya çalışsam da itiraf etmeliyim ki kilo da beni olumsuz etkiliyor evet. Ek gıdalara bir başlasak süt olsun diye ekstra yemelerim azalır. Uyku saati tam oturmadı henüz, bi emin olsam ona göre planlayacağım.

Acikcasi ben de birakip bir yere cikmaktan hoslanmam, daha simdiden işe dondugumde n'apacagim diye dusunuyorum. Ben normal buluyorum. Benimki de ilk bebek ve ben de oldukca pimpirikliyim. O dusa girince agliyor mu diye dinlemeler falan ayni hisler bende de var. Yine de zamanla azaldigini fark ediyorum. Sizde de oyle olacak. Esim en buyuk destekcim hem madden hem manen, geceleri dahi birlikte uyaniyoruz, Allah ondan razi olsun. Su an bebegimiz hasta, cok cok uzgunuz ama benim annem "bu işi ben elime alacagim, sana biraktim hasta oldu" dedi. Sen bakamadin demeye getirdi. Oldukca sinirlendim ve sucluluk hissim kabardi. Yine de kendi kendimi telkin ettim "bu benim elimde degildi, benden cok da kimse uzulemez, o zaman cozume bakacagim ve tekrarlanmasin diye daha fazla cabalayacagim" dedim. Bu cabalama hissi de buyuk bir yuk ama insani iyi de hissettiriyor. Hasili kelam annelik birkac sanci ama binbiiiir endise. Allah yavrularimiza saglik versin.

Biraz toparlayayım, değişiklik iyi gelir belki diye saçlarımı boyatmaya karar vermiştim. Kuaför salonuna girmemle çıkmam bir oldu sıra var diye. Dışarıda fazladan geçireceğim bir dakika bile batıyor, değil ki saatlerce kafam rahat gezebileyim... Hani nereye gidersen git, derdini kafanın içinde götürürsün ya, o hesap. Umarım geçer çünkü çok yorucu bir his.

Bu yazdıkların süper şeyler canım Sakın yazı olarak kalmasın ama icraata geçmelisin artık Şanslısın oğluşu bırakabileceğin kişi annen gözün arkada kalmasın Sende iyi ki varsın canım

Benim önerim bebekle dışarı çıkmaya yürüyüşe alışverişe çikmaniz olur Bebekli hayata alismak hemde bebegi kendi yasantiniza alistirmak icin. Asiri soguk ve sagnak yagmur disinda disari cikmanizda bi sakinca yok Uyku saatine gore ayarlayin ilk etapta Pusette uyumaya alisir zaman icinde Kilo verdikce de kendinizi iyi hissedersiniz yavas yavas acele etmeden verin Bol su hafif egzersiz gec saatte yememeye dikkat ederek baslayin

Bende aynı korkuyu yaşıyorum benimki ağladı mı inletiyor. insanları tepemize topluyor. bir kere pazara gittik, pazardan nasıl çıktığımı bilemedim. Bir de herkesin fikri var bebekler hakkında sırf yürürken bile kulağımda vızırtı şeklinde öğütler gelip geçiyor. Evdeyim anacım hava da soğudu yapacak bir şey yok

Kitap okumayı isteyeceğimi zannetmiyorum çünkü çok severek çizdiğim resimlerimi bile terk ettim. Doktorumun akşam yürü demesinin sebebi eşinle beraber yürüyün demek aslında. Çünkü ben kadar eşimin de molaya ihtiyacı var.

Toparlayayım ya Nam, kendimden sıkıldım, dünyalılardan tiskindim. Sen konuya vakıfsın, başınızı az şişirmedim lohusalığım boyunca, sabırla dinlediniz çok teşekkür ederim. Evet, silkelenme vaktim geldi, doktorum da üstü kapalı ikaz etti zaten "Şu an ilaçlık bir şey göremiyorum, ama şu an" diye. Biliyorsun, şu dönemde gelen iş teklifini dahi değerlendiremedim, haksızlık yapacakmışım gibi hissettim, kafamı toplayamadım vs. Resim kursu iyi gelebilir bu konuda. Ev ortamının dışında çizim yaparak düşünce yönümü değiştirebilirim belki. Kuaföre de yine gideyim diyorum, renk değişimi taze hissettirebilir. İyi ki varsınız

Angela, sabah güneşi özellikle öneriliyordu okuduğum bir yazıda lohusa depresyonu için. Bir de lifli gıdaların tüketimi, kepekli ekmek vs.. bunlara da dikkat et.. bi de masaj falan yaptırmayı denesen annene, eşine.. baş-ayak masajı falan olur.. bir de hergün kendine kaygı düzeyi olarak puan ver, bi kağıda yaz.. ilerleme kaydettiğinde eminim daha iyi hissedersin kendini.. mesela dışarı çıkınca 15 dk da değil de 20 dk da 30 dk da bir falan arayı giderek açıp ara

Hamilelik doğum doğum sonrası, ilk bebek telaşı... zor bir süreç. Ama güzel yanı evladının olması. Başkalarının evlat diye yanıp tutuşurken, senin kucağında olması. Çözümsüz bir hastalığı şusu busu da yok şükür. El kadar bebeği, bakıcıya şuna buna bırakıp çalışmak zorunda kalan anneler ne yapsın. Biraz kendini kendin telkin edeceksin ve onun en güzel zamanı olanbebeklik döneminin tadını çıkaracaksın. Zayıf bir psikolojiyle 24 saat çocuğunla birlikte olmak daha büyük vicdan azabı bence.

Angela ben ki dunyanin en rahat insani idim. Bir cocuk dogurdum manyak oldum. Bebek annemin kucagindayken bile 'duzgun tut agzina su kacacak beli agriycak' diye diye kadina rahat vermedim. Hic anneme birakmadim hep gozumun onundeydi. Hep kendim baktim ama beni yormayan bir bebekti. Yine de seni anliyorum. O hissi biliyorum. Ama inan gececek. Bu arada ben aglarsa aglasin napiyim kafasindayim. Alti temiz karni tok vs ise binerim arabaya hemen susar. O yuzden hep disari cikardim yaz kis. O da alisti.

çalıan ve işi bırakmama zorunda olan bir anneyım kızım 15 aylık ıkıncıye hamıleyım rahat ve okadar sakınımkı bu da kızıma yansıdı. sezeyan ile doğum yaptım annem ve eşim vardı yanımda 3. gün ağrılarımla kalktım sureklı yurudum evın içinde ve bebeğimin her ihtiyacını kendım karşıladım hastahane kontrollerıne gıttık hiç endişem korkum olmadı benım kafama takılanları dr sorardım. bir aylıkken avm gittim anneme gıttım anneme bırakıp yuruyuş yaptım emzırıyordum hala emzırıyorum ama sut olsun dıye sadece bol su içtim kılolarımdan 3 ay olmamıştı kurtuldum. ne kadar evham yaparsak uzerıne tıtrersek okadar hata yapıyoruz ve huysuz hatta kolık cocuk yapıyoruz. ağladıgında gazı oldugunu bılıyoruz masaj yapıp sıcak tutup yatagında sakınleştırdık hıç kucaktan kucaga yapmadık sakın sakın konuştuk anladığını dusunuyorum. 4,5 aylıkken anneme bırakıp yarımgun çalışmaya başladım zorunda olduğumu bıldığım için belkı her attığım adımı evden çıkmadan kızıma anlattım hala anlaıyorum gıdış geliş saatlerımı bılıyor artık. inşallah ikincidede aynı sakınlığımı korurum.

Ben size siz yarisiyorsunuz demedim zaten. Cevrede cok yarisan var o da insanlara ben acaba yetemiyor muyum duygusu asiliyor dedim. Ben Sizi tanimiyorum. Hani diyorsunuz ya surekli kontrol hali benim karakterimde var iste bildigim kadariyla buna "mukemmeliyetcik" deniyor ve bu duygu insani yipratiyor ki yiprandiginizi kendiniz soylediniz zaten. Bunu disinda yasadiginiz hisler normal. Ben bebegim ilk dogdugunda acaba esinle bir daha rahat rahat yemek yiyemiyecek miyim diye dusunup uzuluyordum ama geciyor bu gunler simdi ben bebegim olmadan ne yapiyormusum diye dusunuyorum. Biraz sabir. Zamana ihtiyaciniz var sadece.

"Evladımın sağlıklı psikolojik gelişimi için psikolojisi düzgün bir anneye ihtiyacı var bunun bilincindeyim " Hiç de o suçluluk duygusuna girmeyin lütfen. Bakınız siz zaten olayın bilincindesiniz. Siz ne kadar iyi olursanız bebeğiniz de o kadar iyi olacak. Bu gerginliğiniz bile çok yansıyodur ona.

Evet, o bitmek bilmeyen endişeler... Amin. Konumu cevaplayan herkese teşekkür ederim, benzer zamanlar geçirdiğimizi, aynı duyguları yaşadığımızı duymak beni biraz rahatlattı. Her ne kadar annem filan geçecek dese de hani olur ya bazen başkalarından duymaya ihtiyacı olur insanın, iyi geldiniz bana. Zor da olsa vakit kaybetmeden şu yürüyüşlere başlayayım en iyisi. Bi de kuaför işini atlamamaya gayret edeyim. 34beden Ya ya tek ayak

Bende bazı sebeplerden dolayı dün ilk kez şubatta 2 yaşına giricek olan oğlumu anneme bıraktım. Artık biraz dinleneyim. Kendime bi geleyim dedim ama ne mümkün? Dünden beri arıyorum oğlum telefonu alıyor hep "anne " diyor içim gidiyor. Bu akşam gidip alıcam evet rahat vermicek diğer oğlumla beraber derslerde yığılıp gelicek üstüme ama yapıcak bişi yok Rabbim yokluklarını göstermesin. Ama sizinki küçükmüş 3 saat bıraksan hiç bişe olmaz. Sende kaportayı sağlam tutarsın böylelikle

Aynılarını yaşadım Normalde çok rahat biriyim ama lohusalık ve sonraki 4-5 ayı çok felaket geçirdim. Kariyer, kariyer diyen ben işimi bıraktım ki normalde 3-4 aylık bebeğini bırakıp işe gidemeyenlere ne var ya, bi senin bebeğin mi var, git çalış derken üstelik. Kızımı bırakıp gidemiyordum, ağlar mı, bakana eziyet eder mi, bir şey olur mu? Aslında ben bunları yaptıkça o daha da çok bana bağlandı ve sonra 1 yaşına kadar sıktık birbirimizi. Hani belli bir süre sonra aşsan da bu duyguları, birine teslim etsen de artık bebek bağımlı oluyor sana ve daha beter ağlıyor. Ara ara bırak çık, güvendiğin birileri olsun. Ağlasa da bir şekilde sustursunlar, sensizliği öğrensin. Önce 1 saat olur, sonra 2 saat, yavaş yavaş o da alışır yokluğuna. Eğer bu süreç uzarsa ileride bağımlılık hiç bitmiyor maalesef. Sonuçta bebeğini cami avlusuna bırakıp kaçmıyorsun, alt tarafı bir kaç saat. Emzirir, doyurursun sonra teslim edersin çıkar bir yerde eşinle çay kahve içersin. O sürede bakan kişi seni aramasın bile, arasa da sorun yok desin. Kafan rahat olsun. Bir süre sonra normalleşiyor onu bırakmak, suçluluk hissi kalmıyor, psikoloji düzeliyor. Daha 2-3 aylık tanımadığı bakıcılara bırakanlar var canım ya, onlar ne yapsın? Sen sadece birkaç saat bırakacaksın.

Bu ruh halinden çıkman lazım. Bebeğine faydalı olmak isterken aslında kendini bu hale getirerek daha zararlı oluyorsun. Zamanla geçecek, alışacaksın ama normal yaşantınada dönmen lazım. Yoksa çok mutsuz olursun.. bu durum ilişkinede zarar verecektir yakında.

Bende yaşadım bu duyguları. Hamilelikte 30 kilo alımı ve sonrasında lohusalık haliyle loğusa sendromu, devamlı ağlayan ve kakasını yapamayan bir bebekle sap gibi kaldım. 7.5 ay bakkala bile gitmedim. Herşeyden nefret ettim. Özellikle de vücudumdan... Sonra dibin dibine vurdum. Düşün evde eşimin tişörtlerini giyiyordum. Bu kilolarla kendime kıyafet almak bile istemiyordum. Çünkü haketmiyordu bu vücut. Pisikoloji bitikti anlayacağın. Artık bir gün yeter dedim... Diyete girdim. Dışarı çıktım. Spor aleti aldım. Saçlarımı kestirip boyadım. Ve 10 ay sonrasında yepyeni bir insan oldum. Çocuğumu ara ara anneme bıraktım. Kar yağdığında dışarı çıktım. Lapa lapa kar yağarken gecenin 11 inde eşimle ne büyük keyifmiş dedim... düşün bu bile bir değişiklikti. Eğer dur demezsen pisikopata bağlarsın. Suçluluk pisikolojisi boşuna yaşama. Mutsuz bir anne 7 24 bebeğinin yanında olsa ne yazar. Mutlu anne ol ki bebeğine faydan olsun.

Cagimizin hastaligi bu "mukemmel anne sendromu" Bende de var ama kendimi frenliyorum. Cevrede kime baksan en mukemmel anne benim kafasinda. Sosyal medyada bloglarda herkes annelik yarisinda. Is yerinde bile "ben cocuguma soyle yaptim boyle yaptim" hep bir "mukemmellik yarisinda" herkes. Bende bir ara oyleydim ama farkettim ki bu beni cok yipratiyor. Kendi kendime ben mukemmel degilim insanim tecrubesiz bir anneyim zamanla ogrenecegim herseyi diye tekrarladim. Simdi bebegim 10 aylik. Hersey yolunda cok sukur. Benim bebegimde gece gunduz aglayan bir bebekti ama gecti gitti. Ustelik artik ben daha tecrubeli bir anneyim. Sizinde zaman ihtiyaciniz var. Annelik ogrenilen bir seydir. Bebek dogar dogmaz mukemmel anne olmaya zorlamak ve mukemmel olamayinca sucluluk hissetmeye sebep olacaktir. Zamana birakin herseyi. Kolik bebekler sallanmayi sever. Bebegi bebek arabasinda gezdirince titresimden dolqyi cok aglamazlar. Bebegi evde birakinca vicdaniniz rahat birakmazsa sizde onunla gezin. Baslarda yaninizda birileri olsun. Aglarsa panik olmamak icin. Zamanla sadece ikiniz cikin.

Başlarda öyle oluyor, bende yaşadım o hissiyatı. Devamlı arayıp napıyor diye soruyordum. Artık alıştım, bende önemliyim. Ruh sağlığım önemli. Saçını başını değiştir iyi gelecek.

O da var bende evet şu an fark ettim. Dışarı çıksam zaten duramayıp geliyorum gerisin geri. Sonra hemen çocuk nerede ona gidiyorum bakıyorum, salak bi hüzün çöküyor. İş hayatına ne zaman dönerim bilemiyorum, tamlamanız o kadar doğru ki tam bir gereksiz vicdan azabı ile sarsılıyorum. Ama herkes hem fikir, geçecek... İnşallah geçecek...