Aslında tam tersi içinizde affedemediginiz için o buzdagini eritemiyorsunuz. Belli ki bunu kendinize bile itiraf etmemissiniz. Yoksa insan kendini doğurana illa ki yakın hisseder kendini. Ayrıca her şeyi anlatmak paylaşmak zorunda değilsiniz. Saygı ve sevgi çerçevesinde yakınlık göstermek yeterli. Belki yapınız da uzaklığa müsait olduğu için zorlanıyorsunuz.

Affetmeyi bilmek lazım. Bu annenizden çok size zarar verir. İnanın hayat çok kısa. Ne yüce gönüllü insanlar var bebekken kendisini terk eden annesini bile affediyor. Affetmek sizi hafifletir.

Bilmiyorum bundan sonra zor gibi... Audreyhorne 09.10.2020 🌸 23.50 Anneler

Aslında bende de bi öfke patlaması veya başka bi kötü bi duygum yok şuanda. Hatta annemin bu konuşmamızdan ötürü üzülmesini bile istemiyorum. Ama geçmeyen bi soğukluk var işte unutsak atsak da sıkı fıkı olamayiz

Ben de çok zopa yedim. Annemle soğuğuzdur. Dayak yemeyen kardeşlermle gayet sıcaklar. Elimde değil ki şu an kinim yok kendisine ama aramıza duvar örüldü bir kere

Yine de uzulmesini istemem sanırım mesafeli devam ederek kapatacagiz ustunu

İnşallah... Bence kesin öyle olacaksınız. Böyle büyüyen çocuklar neden bilmem doya doya anne oluyorlar, pek de güzel anne oluyorlar

Aslinda affedilecek bi durum da yok tam anlatamadim bu aramızda soğukluğa sebep oldu ve bundan sonra istesek de güllüm ballım olamayiz erimez bi buz dağı var sanki aramızda yani affedilip affedilmicek bi durum gibi değil

Valla siz haklısınız. Anneniz anneliğini bilecekti o zaman. Bence az bile yapmışsınız. Hiç de vicdan azabı duymayın. tintinn doğru söylemiş, bu hayatta ne kadar ekmek o kadar köfte. Ay çok doluyorum böyle annelere. Bir de hala size "yok sırlarını açmamışmış da"... off... hala bir kabullenmeme, üste çıkma durumu. Eşinizle mutlu olmaya bakın. Anneyse de anne. Vaktinde yapacaktı bazı şeyleri.

İçim burkuldu Bende anneme çok buruğum. Öyle sarılınca falan bir his besleyemiyorum. Çocukluğumda bir çok travmaya sebep oldu. Şimdi düzeldi ama nafile bana yıllarımı geri veremez Tek dileğim annem gibi bir anne olmamak :) Sizi çok iyi anlıyorum. Belki anne olunca geçer içimdeki acı.

Haklısınız. Hala sebep benmisim gibi görüyor. Bundan sonrası için pek yapacak bişey yok gibi

9 ay Karnında taşıdığı için Annelerimize çok şey borçluyuz ama bunu çocukluğumuzla ödememeliydik.. Kendi sorumluluğunu çocuğuna yıkan Anneye Anne demek bile zoruma gidiyor.. Sonuç olarak Bir daha geri gelmeyecek çocukluk/gençlik zamanlarınızı hatırlamak bile istemiyorsunuz ve bu çok üzücü... bende benzer şeyleri yaşadım o yüzden hep uzakta olmak istedim ve öyle de oldu.. Evin büyük çocuğu olmayı ve o dönemde Anne Babanın cahil olmasını en büyük talihsizlik olarak adlandırıyorum. Haricinde büyük olmak güzel.. İnşaALLAH özendiğim Annelerden olurum.

Yo bi ihmalkarlik yoktu diğer konularda eşit yetiştik. Ama bende diğer konulardan ötürü sebep olduğu durumlar ortada işte ona da bi çözümüm yok

Nereden başlayacağım bilmiyorum biraz uzun ve karışık olabilir yılların birikimiyle ilgili. Okuyanlara şimdiden teşekkürler 25 yaşındayım 2.5 yıldır evliyim 1 çocuğum var. Ailemle farklı şehirlerdeyiz evlenip eşimin olduğu şehre geldim sonra buraya atandım. Çocukluktan beri annemle aşamadığımız üstünü kapattığımız sorunlar var. Sorun annemin eskiden psikolojisinin iyi olmadığı ve bunun sonucunun ben büyük çocuk olduğum için bana yansıması. . Annemin geçici dönemsel çalışmaları oldu, ben büyük olduğum için o sıra tüm sorumluluk bendeydi. Evde bi dağınıklık olsun bişey olsun bana patlıyodu halbuki ben de ortaokul lisede falandım yetebildiğim kadarını yapıyodum. Yapamadiklarim suç oluyodu anında sinirleniyodu ben de biraz sivri dilli inat birisi olduğumdan sert cevaplar verince veya kendimi izah etmeye çalışınca iyice sinirleniyodu hırpalama kolumu sıkma itekleme gibi şeyler oluyordu. Buna benzer günlük gerginliklerden anında sinirlenebilen birisiydi ve dediğim gibi sadece bana yansıdı kardeşim küçük olduğu için. Fakat kardeşim benim yaşlarıma gelince ben üniye gidince ondan benim yaptıklarım beklenmedi o biraz vurdumduymaz olduğu için yapmamasina alışıldı kabul edildi. Ben bu durumları yaşaya yaşaya içimde soğukluk oldu ve anneme hicbisey anlatmamaya başladım ne bi derdimi ne planlarımı herşeyi kafama buyruk yaşadım. Aslında annemle kötü olmadık sadece mesafeli olduk hep. Onun dışında her ihtiyacım olduğunda maddi manevi yanımda oldu o konuda sıkıntı yok. Ama dedigim gibi bende çocukluktan kalan soğukluklar oldu ve geçmedi. Yapım da biraz mesafeli soğukkanlıyım eşimden başka kimseye ne bi arkadaş ne başka bi akraba mıç mıç sevgimi gösteremedim öyleyim yani. O sebeple iyice birikti yaşananlar. Sonra annem değişti psikolojisi yardım almadan kendi kendine farkederek düzeldi yılları buldu tabi. Artık iyi dediğim gibi kardeşime de hiçbişey yansımadı istemem de yansımasını değiştiği için seviniyorum. Ama bu bende içe kapanıklık ve başına buyrukluk oluşturdu. Zaten dogustan beri varmış sorunlarla beraber daha da arttı aileme bisey anlatmamaya başladım. Ailem de bu anlatmayışlarımdan emrivakilerimden dolayı üzgün ama elimde değil böyle gelişti. Bunları yıllardır konuşmamıştık yakın zaman içinde konuştuk ve annem çok üzgün üzülmesini de istemiyorum ama olan oldu. Anneme göre o yaşananlar her evde olabilen olağan şeyler ben yıllardır büyütmüşüm içimde kin gütmüşüm ama alakası yok sadece erteledim ve çocuktum duygu durumumu nasıl yönetebilirdim ki... herkes ailesiyle çocukluğunu mükemmel mi geçirdi herkesin hataları var diyor ama herkes ailesini sahipleniyor derdini planlarını anlatıyor bişeyler paylaşıyor sen bi paylaşamadın diyor. Bilmiyorum bundan sonrası nasıl olacak sadece anlatıp rahatlamak istedim ve farklı görüşlere ihtiyacım var ne yapacağımı bilmiyorum. Okuyanlara teşekkürler. Sık giremiyorum girdikçe cevap yazacağım.

Ben abarttiginizi düşünüyorum. Bunlar çoğu ailede yaşanan şeyler. Bariz bir ihmalkarlik var mıydı size karşı mesela? Fiziksel ihtiyaclariniz göz ardı edilip sadece kardesinizinki mi karşılandı? İlk çocukta anne babalar tecrübesiz oluyor sonrakilerde daha sabırlı oluyorlar. Ablam da aynısını yapıyor. Her fırsatta annemi ağlatıyor sen şunu yaptin bunu yaptın diye. Oysa ki bana da hataları oldu. Onlar da insan çünkü. Bu kadar abartmayın.

Benimde Kızgınlıklarım var Annem ile babam a... Babamı sildim attım hayatımdan.. Annem e kıyamıyorum.. Babama karşı ne kinim ne öfkem nede sevgim var Nötr yani.. Kaafamada takmıyorum.. Annen ile arandaki buz dağlarını Kaldırırsın inşallah..

Psikolojik destek alın, bu durum sizde öfke durumu oluşturur kendiniz için bunu yapın. Hiçbir çocuk kendini iteleyen kötü davranan evebeyne karşı sahiplenme göstermez, kopukluk normal, aranızda soğukluk normal, üstelik anneniz sadece sakinlemiş, hatasını görüp özür dilemiyor her evde olabilen diyip basitleştiriyor ve yine sizi suçluyor, annenize karşı temkinli olun...

Kocaman bir aminnn dedim sizin için :)

Oyle olacak galiba teşekkür ederim.

Teşekkür Ederim Çocuğumun annesiyle yani benimle gurur duyması hiç bir anneyle kıyas etmemesi benim hakkımda geçen cümleler de "İyi ki" demesi en büyük mutluluklarımdan biri olur Rabbim Hayallerimizi Yaşatsın

En güzeli mesafedir. Tabii ki kırıp dökmeyin ama mesafeli durun, önünüze bakın.

Hatasini kabul ettigini söylüyo ama yine de çoğu şeyde dönüp dolaşıp beni suçluyo işte evlenirken bile fikrimizi almadin hersey apar topar oldu hiç bi zaman hicbiseyini anlatmadin deyip duruyor K Kuf Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Umarım çünkü inanın varımı yoğumu iyi anne olmak için harcayacağım. Küçükken kendime vermiştim bu sözü

Bunlar her evde yaşanan şeyler değil. Annelerin babaların sığınağıdır bu laf. Nolmuş canım annesinden dayak yemeyen var mı ki gibi. Hep örneklerle gideceksek ben neden kolejlerde okuyamadım, her ailede olan şeyler bunlar. Bilmem kim okudu diye biz de örnek verelim saçma sapan. İşine gelince genelleyenler, burada genelleme yapmazlar ama. Soğukluk olabilir. Şimdiye kadar sıkı fıkı olunmamışsa bundan sonra zor biraz. Anneniz beklentilerini düşürsün. Ne kadar ekmek o kadar köfte..

Umarim geçer sizin adınıza da üzüldüm. Ben çocuğumla iyiyim siz de öyle olursunuz inşallah :) Audreyhorne 09.10.2020 🌸 23.50 Anneler