Asosyal olup da nasibin gelip sizi bulacağına inanmıyorum. Bunun için çabalamak gerek. Ablanız konusunda haklısınız, ama ben de demirbaş dediğiniz nedir gayrimenkul mü araba mı? O konuda hatalısınız. Ablanız o işlemleri iptal ettirebilir. Ablanız da size güvenmez o zaman.

Bakkala ekmek almaya giderken tam köşe başından dönerken biriyle çarpışıp ilk görüşte aşk anca dizilerde olur oyuzden annenizin evde olsan bile kısmetin seni bulur hikayesine pek inanmayın... A

Hadi 1 kez gittin ablana baktin ama seni sagliginda istemeyen ablana gidip tekrar bakman gercekten takdir ettim seni... bunu ablan icin mi yaptin yoksa babani kirmamak icin mi? Buarada yasin duyanda 50 zanneder bu kadar dert etme.. bazi seylerde nasip Kismet tabii.. kimse yanliz Kalmasin tabiiki, belli bir yastan sonra yalniz kalmak istemezsin.

Ne güzel anlattın kendimi dinledim sanki.. çok teşekkür ederim.

Ben normalde bu mal paylaşımında herkesin ortak pay almasını savunurum ama ilk defa sizde farklı düşündüm. Hem anneye babaya bakmasın. Kendi hasta olunca kardeşi baksın ama kardeşini istemesin. Tekrar hasta olsun tekrar kardeş baksın onu da kocası için kalbini kırsın. Ailesini beğenmesin sonrada mal paylaşımında ortak olsun. Zaten bir miktar veriyormuşsunuz. Üzerinize bazı şeyleri almanız gerekiyor. Çünkü bir gün annenizide kaybederseniz ve hasta olsanız size ilk sırtını dönecek insan çok titiz ablaniz olacak emin olun... Diğer konuya gelince; biraz kendinize vakit ayırın, ne bilim mesela ehliyetiniz yoksa kursa yazılın ehliyet alın. Spora salonuna gidin. Arkadaş çevreniz olsun biraz. Değişik kurslara gidebilirsiniz.

Yakin bir akrabamiz 38 yasina kadar evlenmeyi isteterek ama bir türlü kismeyi cikmayarak geldi. Ama asosyaldi. Evden disari hic cikmazdi. annesiyle ev kusu gibi otururlardi. Sonra baska bir sebepten kafasi atti annesiyle kavga etti. Ankarada kuzeninin yanima gitti. Iş buldu ev tuttu. 1 seneye kalmadan kismetini de buldu. 40 yasinda cocuk dogurdu. 44 yasinda kpssye calisti atandi memur oldu. Annesinin yaninda kalsa bunlarin hiçbiri olmazdi bence. Ben bazi annelerim bilerek ve bencilce evlatlarinin kıymetlerine mani oldugununa inaniyorum/görüyorum. Hakkinizda hayirlisi...

Arkadaşlar merhaba; 36 yaşındayım. Hasta annemle ben ilgileniyorum. Ablam evli ve iki çocuğu var. Ben bir evlilik de yaptım ve çocuğum yok.20 li yaşların tamamı öyle gitti. Çok şükür maddi durumum yerinde çalışan biriyim. Çevremde bir baskı hissediyorum. Doping bir nevi. Evlen diyorlar. Önüme doğru dürüst hiçkimse çıkmıyor da. Bu arada akrabalar "akbaba"üzerimiz de. Ablam da dahil hiç kimseye güvenmiyorum. Bazı zor durumlarda onları keşfettiğim için. Ablam hasta olduğu için 2 yıl ben bakımını yapmıştım bir de boşanma sürecindeyken. İyileşip memleketime döndüğümde belli bir süre geçtikten sonra babam ablamı aramış sizin yanınıza gelsin burada iş bulamıyor demişti. O da ben çok titizim kabul edemem demişti bunu da ses hoperlörde olduğu için duymuştum. Bn de sen iyi ol yeter ki.. ben gelmem demiştim. Çok üzülmüştüm. Hastalığı tekrar nüksedince babam beni göndermek istedi ve ben gitmemezlik yapamazdım gittim ve yine ben ilgilendim. Yetmezmiş gibi orada da yine olaylar yaşandı. Eşinin sözüyle kalbimi çok kırdı. Şuan konuşuyoruz. Sonra zaman geçti ve biz babamızı kaybettik.. Trafik kazasında.. Üzerinden 3 yıl geçti ablam hastalığı zaten öncesinde atlatmıştı ve babam da iyileştiğini görmüştü. Ablama babamın yokluğunu elimden geldiğince hissettirmemeye çalıştım. Gelen gelirimizden de hakkı olanı veriyorum ama bazı demirbaşları geleceğimi garanti altına almak için üzerime aldım. Bunu annemin onayıyla yaptım. Bu fikri bana halam verdi çünkü bütün yaşadıklarıma ve yaşattıklarına şahitti o.. bir tek o.. Şuan annemle bir hayatımız var ama ara ara gelecek için endişeleniyorum. Annemden sonra tek başına kalmak.. çok güçlü bir yapım olsa da yaşlılık da... sadece dua ediyorum. Kimseye güvenip hayatıma alamıyorum çoğu çıkar ilişkisi. Kötü birine denk gelsem bana yardım edecek ne bir akraba ne de güvendiğim bir ablam var. Sadece paylaşmak istedim. Bir önceki konumda paylaştığım kişi de yazmadı ayrıca. O da sevmiyormuş demek ki..1 yıla yakın birlikteydik ama ailesinden çekindiği için dışarı çıkarmamıştı. Yalnız oturup başbaşa bir yemek dahi yememiştik. Öyle bekliyorduk. Daha fazla alışmadan bitirelim demiştim. Ailesi istemiyordu çünkü üzgün olduğunu söyledi sadece o günden sonra da hiç yazmadı. On gün olmuştur görüşmüyoruz yıllık izindeyim şuan ayrıca. Gidince tekrar yüz yüze bakacağız.. Bazen düşünüyorum da sanırım bazı şeyler için geç kaldım... Benim bu durumum da olan var mı, nadir de olsa karamsarlığa düşüyor musunuz? Şimdiden teşekkür ederim. Yazdıklarınızı okumak iyi geliyor.

Herkesin her şey için zamanı farklıdır. Mesela ben 27'yim bana neden ehliyetin yok diyorlar. Zamanı değil diyorum ben inanıyorum her şeyin zamanı var. Bu evlilikte olabilir zamansız evlilik insana yük olur zaten insanlar bir zaman sonra altında ezilir, o rahatsızlığı hisseder. Daha iki ay önce 40 yaşında iş arkadaşım evlendi. Kocası 5 yaş küçük ondan. Nasibini buldu evlendi ama asosyal değildi bu arada. Eşi de arkadaşının arkadaşıydı. Kendinizi kapatmayın.

Anlattıkların bana biraz çerez gibi geldi. zevkle yaşamak isterdim. Herkesin derdi kendine büyüktür tabi boşanma olayını bilmediğim için bir tek ona yorum yapamıyorum ama keşke yerinizde olsaydım dedim yani. Maddi gücün var annen var destekçi olarak. Maddi güçün olduğu için bile çok çok şanslısın.

Annem çık istiyor canım.. Sürekli dua ediyor. Annem her şeyim. Onu bırakmaya hiç niyetim yok. mehlika_ Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik İptali Anneler

Birşeyler için geç kalmadığıniza emin olun. Neyin ne zaman karsiniza çıkacağı belli olmaz. Fakat mutlaka size denk olmasına gayret edin

Mümkün değil Onlar eskide kaldı Evde oturduğun yerden nasip kısmet falan gelmez Eskiden geliyordu çünkü o zaman görücü usulü vardı. O onun akrabası o komşusu birbirine tavsiye edip evleniyordu. Siz sosyalleşin çevrenizi genişletmeye bakın. Biraz da ev anne ve iş üçgeninden bezmiş gibisiniz. Kendinize hobi alanları yaratın neyi seviyorsanız ona yönelin.

Oturup kısmet beklemek yerine sosyallesmeniz lazim. Eşe dosta yine haber verin evlilik isteğiniz ile ilgili. . push ; C

Herşeyin bir zamani vardır. Bugune kadar yasadiklarinizin tecrubesi ile belki daha güzel daha kıymetli şeyler yaşayacaksinizdir. Umarim guzel huzurlu mutlu bir yuvanız olur dogru zamanda...

Hiçbir şey için geç kalmadınız. Hayatlarımızın ne zaman biteceğini biliyor muyuz ki? Geç kalmak kime göre neye göre... Bu düşünceler hep toplumsal kültürel baskılardan meydana geliyor. Bir de anladığım kadarıyla biraz fedakar bir yapınız var, birine kızsanız da yine de yardım gerektiğinde gidiyorsunuz. Bu güzel bir karakter ama sizi yara almaya da açık kılan bir tarafı var. Kim neyi hakediyorsa o şekilde davranmaya çalışın. Birilerine fazladan yardımı kendinize görev bilmeyin. Herkese faydalı olamazsınız bu hayatta.

Ablanız ayıp etmiş. Herşeye rağmen hastalığında gidip ilgilenerek yüce gönüllülük etmişsiniz. Fakat bu demirbaşları üzerine geçirme olayı hoş değil. Miras gibi bir şeyse bu yaptığınız hakka girmek olur. 1 yıl boyunca yemeğe bile çıkarmayan sevgiliye gelince çok bile sabretmişsiniz. Hakkınızda hayırlısı olsun..

Onun da var ben sadece annemle oturduğumuz evi üzerime aldım. defne-28

Annem gençliğinden beri hastaydı. Çoğu vakti hastanede geçerdi. Son 2 senesi daha sıklaştı yatışları. Sonra vefat etti. Babamla biz kaldık. Kardeşlerim var ama evli. Babam annemi kaybedince kendini de kaybetti. Onun durumunu da ben çektim. Sonra kaldıramadım evden uzaklaşmak için işe girdim. O iş yerime gelen beni görüp sevmiş. Ben onu hiç farketmedim, kendi sıkıntılarımdan kimseyi görecek durumda da değildim zaten. Sonra haber gönderdi. tanıştık, evlendik. Nasipte varsa sen hiçbir şey yapmadan kendi ayağıyla geliyor zaten. Sana destek olanlar doğru söylüyor. Hiç canını sıkma.

Hayat bazen insanın önüne hiç beklemediği şeyleri aniden çıkarır. Bence kendinizi kapatmayın kimseye güvenemiyorum deyip. Yaşadığınız birkaç kötü olay hayatın tamamını yansıtmıyor. Elbet sizin de gönlünüze göre biri çıkar ve birbirinizi yormadan hayatı paylaşırsınız

Ablanıza zor zamanınında yardım etmişsiniz. İyileşince o sizi evine kabul etmemiş. O kadar yardımlarınıza rağmen iyileştiğinde sizi titiz olduğu için iyi zamanında yanına kabul etmiyorsa kötü zamanında da her dakika yanında olmanız ilginç. Değer dengesi diye bir kavram var herkese hakettiği kadar değer vermeniz gerekir. Yalnızlıktan korkmanız da özşefkat ve özdeğer eksikliği ile ilgili. Bu konularla ilgili birçok kişisel gelişim videosu var. İzlemenizi tavsiye ederim

Iyilikten maraz doğar diye bosa dememisler...

Annem sosyal olmasan da nasibin seni gelir bulur demişti. Bu mümkün mü bilmiyorum. Her şeyle ben tek başıma ilgilendiğim için gezmeye vakit bulamıyorum. Annem yalnız kalmasın diye fırsat buldukça onunla ilgileniyorum. Durum böyleyken başta annemin ve çevremdekilerim"Nasibin gelir seni gelir bulur."sözleri hep kulağımda. Umarım dediğiniz gibi olur. Hayırlısı olsun..