vay cahil vay kaydirigubbakcemile3 aradan yillar gecmis aklini hala gelistirememis. Bendekide laf yani böyle insanlar zihinsel kapasitelerini gelistirebilseler zaten kompleksli olmazlar... Bende annem sisman ve basörtülü diye, babaminda eskiden külüstür bir arabasi vardi ondan cok utanirdim hatta okulun önünde arabadan saklanarak inerdim arkadaslarim görüpte dalga gecmesinler diye. Cocukluk iste yaaa kurban olurum ben annecigime. :1hug: F

bu tarz sorunlar ergenlik döneminde görülüyor genellikle. yumurtadan çıkıp kabuğunu beğenmeme sendromu. geçici bir dönem oluyor ama atlatamayanlar da oluyor tabii...

Bazı insanlar, annesinden, babasından, kardeşlerinden hatta yaşadığı evden bile utanıyorlar. Arkadaş çevresine kendini çok farklı tanıtıyorlar... bu konu hakkında duyduklarınız varsa yaşadıklarınız, konuyla ilgili kendi düşüncelerinizi paylaşmak isterseniz, buyrun... D

benimde lisede arkadasım vardı ailesinin tek çocuğuydu ama bir çocuk bir anneye bu kadar benzer ikiz gibilerdi ama o devamlı ben evlatlıgım beni evlatlık almışlar diye ağlardı krizler geçirirdi özellikle hiç sevmediği analitik geometri dersinde :umursamaz: ilk başlarda inanıoduk asıl ailemi dayı diye biliyorum ama babam oymuş aslında derdi üzülürdü bizde onlar üzülürdük teselli etmeye çalışırdık işte üzülme bak ailen ne istesen yapıyor seni hiç üzmüyorlar belki asıl annen baban sana böyle davranmayacak diye sonra yalanı ortaya çıktı tabi birgun bize geldi konuşa konuşa anneannemlerle komşu olduklarını öğrendik anneannemde annesinin hamile oldugunu falan hatırlıyor onun dogdugu günü falan o zaman söylemişti bana ailem çok cahil utandıgım için öyle söylüorum diye lmaz: sogudum ogunden sonra ilişkimi kestim çünkü annesi bir dediğini iki etmiyordu ne istese anında alıyorlardı babasıda öyle ailesinin kıymetini bilmeliydi bide akrabamızın kızı var aynen böyle :umursamaz: bir giydigini bi daha giymez babası kendine bişi almaz adam aylarca aynı kıyafeti giyer baska bir ilde tek oda evde kalıyor çalışıp parası iyi diye maas kartıda kızın elinde parasını ceker alışverişler yapar ama bi yandanda babasında utanır şimdi nişanlı istemeye geldiklerinde bile babasına söylemediler il dışında gelemedi dediler dayısından istediler kızı babasından utanıyor resmen lmaz: joey just

Kısmen aynı şeyleri yaşamışız ama ben memnun olmadığımı söyleyemedim malesef, çünkü onlar beni düşünerek o okula vermişlerdi, aslında 8. sınıfta biraz daha düzelttim kendimi ama geç kalmıştım. Ailemi hiçbir zaman suçlamıyorum, ama dikkat ederseniz bu durumu yaşayanlar hep ergenlik çağında olanlar, bizlerde tam ergenlik döneminde yaşamışız, belki bu durumu yadırgayanlar olacaktır ama saygı duyarım. Şuanki aklım olsa kesinlikle o okuldakiler pabuç bırakmazdım, paramla kanıtlayamıyorsam, daha çok çalışarak kanıtlardım kendimi. Ama çocuk yaştaydım bunları düşünemedimki ( Lisede senin dediğin gibi dengim bir okuldaydım, oradaki arkadaşlarımla hala irtibat halindeyim, üniv.'tede aynı şekilde arkadaşlarım gelip kalırlar bende, ha evim ve muhitim çokmu güzel hayır, ama şuan asla utanmam ailemden, aksine gurur kaynağım benim annem, çünkü babamı kaybettim ve elele verdik, ben okudum sonra kardeşimi okuttum, şuan anneme herkes gıpta ile bakıyo, çünkü babasız çocuk büyütmek hiç kolay değildir... Yaşayan bilir ama Allah kimselere yaşatmasın...

ünv. e giderken yaz tatilinde cvmi geliştirmek amaçlı iyi bir holdingin merkez mali işlerinde staj yapmaya başlamıştım. her yaz da çağırırlardı gider çalışırdım holdingte. oturduğum mahallede yan apartmanda bir kız vardı benden 1 yaş büyük iş arıyodur söylediler müdürüme söyledim tamam dedi aldılar. ama dışardan gören herkes o kız senin arkadaşınmı derlerdi inanamazlardı da, işyerindeki herkesin bu şekilde sormalarının ne denide, ben kılık kıyafet yönetmeliğine uygun klasik giyinirken herkesle aram iyi temizlikçisinden ahçısına kadar herkese slm vermekten çekinmezken, o kızın sanki holdingte çok üst düzey bir pozisyonda çalışıyormuş edasıyla davranması sürekli marka giyindiğini bir pantalona 200 tl verip ay çok ucuzdu hemen aldım diye konuşması millete böle bir şey uyandırmıştı. tarzlarımız ve samimiyetimiz apayrıydı. sonra birgün yemek yerken iş arkadaşlarımdan biri geldi ve o kızın babasının ne iş yaptığını sordu bana. bende bir kamyonu var sebze meyve taşıyor pazarcılık yapıyor dedim, ve bunu gayet normal bir şekilde kesinlikle aşağılamadan söyledim. Kadın şaşırdı dedi emin misin dedi biz sorduğumuzda özel bir şirkette idari işlerde çalıştığını söylemişti dedi :) bende bilmiyorum çok yakın değiliz arkadaşlığımız pek yok annem annesini tanıyor dedim doğrudur belki ben yanlış biliyorumdur dedim ama her akşam babasının meyva sattığı tezgahının önünden geçerken babasına iyi akşamlar dediğimi söylemedim :/ tabi bütün holding kızla ilgili gerçeği öğrendi ama kimse bozuntuya vermedi, üzüldüm ailesinden utanıyor olmasından. daha sonraları duydum ki eve haciz gelmiş kzın kkartı borcu yüzünden kazandığından fazlasını harcayınca. Holdingin önünden hep lüks arabalar içinde erkekler almaya başlamış kız eve o arabalar bırakmaya başlamış. bazen kız arabadayken babası arabanın yanından geçip eve girermiş kız tanımamazlıktan gelirmiş... zengin koca arıyor ama niyeyse her sefernde ayrılıyor o koca adayları. Allah annesine babasına sabır versin, hepimize hayırlı evlat nasip etsin ne diyeyim daha

lüks düşkünü olmak malesef böyle sonuçlar doğuruyor. bu sendromun özellikle kız çocuklarında görüldüğünü düşünüyorum ben ailesinden, yaşadığı yerden utanan bir erkek görmedim daha. onlar daha rahat oluyor. bir de kadınlar kadınlara takılarıyla, kıyafetleriyle, evleriyle, eşyalarıyla hava atmayı daha çok sevdiklerinden olsa gerek. benim bir arkadaşım kendisi son derece havalıydı. babası ise apartman görevlisiydi. fakat o çalıştığı yerlerde babam memur falan diyormuş. sonra evlendi durumu da iyi olan biriyle ama bu sefer de evlendiği kişi onu aşağılamaya başlamış "kapıcı kızısın" diye. malesef insanız hepimizde az çok böyle kompleksler oluyor ara ara. D

Degindiginiz gibi genellikle ergenlik doneminde ozellikle kiz cocuklarinda gorulen bir durum olsa gerek ama nedenleri var, kendi ekonomik durumunuza kendi kulturunuze yasam tarziniza uyan bir mekanda buyurseniz egitim gorurseniz daha saglikli bir cocukluk donemi geciriosunuz die dusunuorum. simdiki cocuklarin marka etiket meraki da bu gibi nedenlerden kaynaklanio olmali. tum sinif arkadaslari markali ayakkabi giyerken o cocuk giyemiyorsa cocuk akliyla tabiki uatnc duygusuna surukleniyor. hatta is daha da ileri boyuta varip hizsizlik vs gibi uzucu durumlarla karsilasilabilio. ben orta sinif insanlarin yasadigi bir semtte buyudum ama semtimiz daha lux semtlere ve gecekondu mahallelerine de yakindi. lisede tam bunlarin ortasinda bir okula iyi puanla girdim. o okulda cok farkli gelir gruplarinda ailelerin cocuklari da vardi tabii benim sinifimda da vardi... bir gun zengin bir cocugun fakir bir kiza dedigi su sozu hic aklimdan cikarmam "benim bilmem neremdeki don bile kac para sen bilio musun?" bunu soleyen cocugun psikolojisi lafi yiyen bide altinda kalan kizcagizin psikolojisini bir dusunun lutfen. boyle bir sinif ortaminda tabikii ailesinden utanan insanlar olacakti oldu da kizin biri surekli ailesi oturdugu semt hakkinda yalanlar soyler dururdu ben 18yasima gelmistim kiz halaa yalanlara devam ediodu sonra noldu bilmem. bana gelince ailemden bi donem ben de utandim babam o cok zengin lux villalarda isciydi annemse temizlikci canlarim... sorduklarinda yalan soylemedim ama ailemi tanitirken de hic icten olmadigimi hatirliorumm cocukluk iste. ben de ayakkabim markali olmadigi icin utandim ben de okula ekmek arasi goturunce utandimm ne bileyimmm... daha cok sey var ama sonradann lise universite bitip de adam olma yolunda ilerlerken :kedi: gururla babam isciydi asgari ucretle okuttu bizi, onun bunun kiyafetlerini giydik annecim ev temizledi apartman temizledi diyerek anlattim. insan psikolojisini anlamaya basladigimda kendimi de anlamaya basladim opuyorumnanaktan . push ; burbuk

Tabiki var liseden bir arkadaşım vardı, hala görürüm kendisini, babası kapıcıymış ama okulun en popüler kızıydı. Tabi ders yönünden değil, gösteriş yönünden. Hiç unutmam beden dersinde bi arkadaş yanlışlıkla ayağına bastı "o ayakkabı kaç para biliyomusun" diye bir yaygara koparmıştı. Hatta geçen bir arkadaşın nişanında karşılaştık, "yüzümü estetik yaptırdım beğenmedim eski haline çevirdim" dedi. Tabi ben gülmekten koptum, bir yüz estetikten sonra eski haline nasıl dönerki? M

Elbette ailemizden, yaşadığımız yerden neden utanalım ki, birkaç arkadaşımın dediği gibi, ama kendini olduğundan farklı gösterenleryokmu yani? D

benim babam inşaat işçisi bundan hiç utanmadım ama ortaokul yaşlarımda birisine memur olduğunu söylemiştim ve bundan da çok rahatsızlık duyup kendime kızmıştım ama bana bunu karşıdakinin tavrı söyletmişti hala kızarım kendime insan her ne şartlar altında olursa olsun ailesiyle ve hayat standartlarından utanmamalı ki babamın nasırlı ellerini düşündükçe hala ağlarım bu bana şunu hatırlattı; NE ıNSANLAR GÖRDÜM ÜSTÜNDE ELBıSESı YOK NE ELBıSELER GÖRDÜM ıÇıNDE ıNSAN YOK... D

Evet bazı bayanlarda bu kompleksler var ama bu durum bende sürekliliğini korumadı. Tabi bazı izler bıraktı ama hayatımı yaşamaya engel değil, şuanki durumumu kimseden saklamıyorum gerçi o zamanda saklamazdım ama dalga konusu olurdum. Gerçi saklanacakta bir durumum yokki olsada şuanki aklımla saklamam yani... S