Haklısın ama o iş öyle olmuyor ışte. bence senin gibi dert dinlerim, çözüm üretirim, yardım ederim. ama gördüm ki karşındaki kişiler ben böyle yapınca beni değersiz gördü. hatta bana her şeyi söyleme ve yapma cesaretini gosterdiler. Sanki ben onların kölesiyim sanki onlar yazgeçilnez.20 yıllık arkadaşımı 10 yıllık eltimi sildim

Kızlar burdan bir verdiği değeri göremeyenler klubü kuralım yani nasıl bir tavye verilir bilemiyorum. Bende böyleydim geçen seneye kadar. Sonra dostum dediğim, nikahımda şahidim olur, mezuniyetinde çiçeğini götürür dediğim insan saçma bir mevzudan benimle iletişimi kesti. Bir anda vazgeçti benden. Ki ben saf bir insan olarak çok büyük kavga etsek bile dostluğumuz bunu aşacak kadar güçlü diyordum. Ama en ufak bir rüzgarda yıkılıverdi işte. O günden beri içimde bir şeyler öldü. Kimseye delicesine değer veremiyorum artık. Arayıp soruyorum muhabbetim ediyorum ama o eski benden eser yok. Maalesef içimdeki o saflığı söküp aldı, sizin de içinizi böyle sağlam bir kazık soğutabilir sanıyorum. Ama keşke böyle olmasaydı, zaten üç günlük dünya.

Ben bu konuda ne zaman iflah olacağım acaba. Halbuki çok da güzel kazıklar yedim

Bizde "iyi kiz sendromu" var. Ciddiyim. Kafayi "iyi olmakla", kimseyi kirmamakla bozmusuz. Terapistimin dedigi bir sey var bana: "melek gibi, koyun gibi degil de insan gibi davraninca sucluluk krizine giriyorsun". Annemiz babamiz kucukken sesimizi cikarmamiza, ofkelenmemize izin vermemis. Milletin yuzune gulup he deyip sonra kendi kendimize sinir oluyoruz. Bu sinir cizememe, saygi gorememe hali bizde kronik depresyon, enerjisizlik, duygusal yeme, stres... butun bu bozukluklara sebep oluyor. Jung diyormus ki her insanin bir golge yani var, karanlik taraf... Insan bu karanlik tarafini ne kadar anlayip kabul ederse o kadar yaratici, spontan, sahici, tatmin edici bir hayat yasarmis. Ben de psikolojik destek esliginde kronik sucluluk, kronik depresyon, degersizlik hislerimle mucadele ettigim bir surece girdim. Gidebiliyorsaniz siz de gidin iyi geliyor. Optum.

Bence her an müsait insan olmayın herkesin her şeyine evet demeyin. Insanlar sizi hep cepte görüyor gibi geldi bana. Biraz kendinizi çekin derim. Bi de hep bi b hatta c planınız olsun. Yani aynı anda 3 4 kişiye teklif edin atıyorum bi planı olursa olur olmazsa olmaz havalarında olun hep. Bir de sanıyorum ben çok yakınlarıma doğum günümde neden bana özel bir şey yapmadın diye sorardım açık açık ve de o insanlara bir şey yapmazdım artık doğum günlerinde. Çünkü siz herkese özel bir şeyler yapmışsınız çok düşüncesiz davranmışlar. Ama bence akıllı genç bir kadınsınız ve öyle ya da böyle sizin gerçek degerinizi bilecek insanlar olacaktır hayatınızda üzülmeyin lütfen.

Siz değer verdiğiniz kişilerden değer görmek istiyorsunuz. Bana kalırsa haklısınız bende öyleyim. Var benim çevremde de dostum dedigim insanlar. Şu aralar bende aynı şeyi düşündüm. Her dertlerinden yanlarında olmaya çalıştım. Sürekli onların derdiyle ilgilendim. Ama senin var mı bir derdin diyen yok artık. Bilmiyorum belki ben yanlış düşünüyorumdur. En son rahatsızım 2 haftadır dedim. Ne biri aradı neyin var diye ne de sordu. Bende artık kendimi geliştirmeye karar verdim. Çünkü sürekli onların dertleriyle dertlenirken kendimi kısıtlıyordum sürekli üzülüyordum, birşey yapamaz hale geliyordum. Yalnızlığı çok severim size de yalnızlığı sevmeye çalışmayı öneririm. Yalnız vakit geçirdikçe hoşlandığınız şeylere yönlendirin kendinizi. Kitap okuyun, film izleyin, oyunlar oynayın, gezin. Yalnızlığın tadına varınca kendinizi daha iyi hissedeceksiniz. İllaki şunu yapın diyemem neyi seviyorsanız ona yönlendirin kendinizi çok mutlu olacaksınız.

Çok teşekkür ediyorum hepinize arkadaşlar görüşlerinizi ilgiyle okudum dikkate alıp uygulamaya özen göstereceğim, hepimiz de zaman zaman yaşıyormuşuz bu gibi durumlar Allah hepimizin yardımcısı olsun, kalın sağlıcakla :)

Çok güzel analiz etmişsiniz. Son konunuzu okurken kendi kendime "ben de böyleyim işte, bana da böyle davranıyorlar" dedim Geçen kendimi sorguluyorum, "acaba çocukken sevilmedim mi? ama bir şey var çözemediğim. Sanki sevgiye açıp, sevileyim diye çabalıyorum.

Çoğu insan 5 para etmiyor gösterdiğiniz değere hiç değmiyor emin olun... sizde bir problem yok insanlar berbat

Sizi o kadar iyi anlıyorum ki. Kendimi bilen bileli böyleyim. Her şeye yetişmeye, herkesi mutlu etmeye çalışırım. Organizasyonlar yaparım, bir yere davet edilirsem mutlaka ayarlar giderim. Ama görüyorum ki insanlar kendilerini hiç zorlamıyor. Ama artık biraz daha geri çekilmek istiyorum. Nasıl yapacağımı da bilmiyorum. Şurada durayım belki değişimime yardımı olcam fikirler verilir.

Hayır suçlu hissedecek düzeyde bir şey yapmıyorum. Mesela ben kardeşlerinde bile sağlık sorunu varsa arayıp geçmiş olsun derdim. Hani öylesine konuşalım diye 10 günde bir arardım. Artık bunları ekstra olarak yapmıyorum. Onlar bana dertlerini anlatınca da nasıl düzeltebiliriz diye düşünüp kendimi parçalamıyorum dinleyip geçiyorum. Yani sadece kullanmak amaçlı konuşuyorum demiyeyim de eski özeni göstermiyorum diyeyim.

Inanın bazen diyorum ki çok mu abartıyorum, acaba insanlardan çok mu şey bekliyorum? Ama hiçbir şey alamiyorum ki yaptıklarıma karşılık diyorum bu sefer de. En iyisi fedakarlık yapmamak..

Suçlu hissetmiyor musunuz onları kullaniyormus gibi? Ben öyle hissediyorum. Bazen diyorum ki hiçbir şeyi kafaya takmayan, vurdumduymaz, insanları kullanan biri olsam belki daha içim rahat olurdu, bilemiyorum.

Insan sosyal bir canlidir tabiki sevilmek ve paylasim icinde olmak cok guzel ama bence her seyden onemlisi insanin kendini sevmesi ve baskalarindan beklentileri olmamasi. Siz kendinizi sevin kendinize yetin. Arkadaslariniza vakit ayirdiginiz kadar kendinize vakit ayiriyor musunuz mesela?

Merhaba arkadaşlar bazı insanların karşı cinse zaafı vardır ya hani sevgililerine çok değer verirler, sevgilisiiz dönemleri çok nadir olmuştur vs ben aynı şeyi normal arkadaş ilişkilerimde yaşıyorum. Karşı cinsin beklentilerine yetişemediğim için ve kafama göre birini bulamadığım için şu zamana kadar uzun süreli, ciddi bir ilişkim olmadı genelde tanışma aşamasında bitti. 24 yaşındayım bu arada. Normal arkadaşlarımla ise can ciğer olmayı severim, ailenin tek kızı olduğum için bazı kız arkadaşlarımı kardeşim gibi görürüm haftada bir kez görüşür beraber etkinlikler yaparız sık sık evime çağırır ağırlarım vs. mesela 2020 yılında çoğu arkadaşımın doğum günü için elimden geldiğince birşeyler yapıp mutlu etmeye çalıştım ama son doğum günümde ailem dışında herkes arayıp mesaj atmakla yetindi. Bilmiyorum ben mi çok anlam yüklüyorum böyle şeylere? Mesele bir pasta, bir mum ya da bir sürpriz değil elbette ama insan değer verince, değer görmek istiyor. Ve son zamanlarda farkettim kimseye hayır demeyerek, herkesin her yardımına koşarak kendimi o kadar pasifleştirmişim ki insanlar artık beni arayınca bulacakları, lazım olmayınca görmeye gerek duymayacakları bir konuma getirdiler. Tabii günümüz şartları, iş yorğunluğu, hayat yorğunluğu, koşuşturmaları sayarsak onları da anlamak lazım ama bir şekilde verdiğim değerin karşılığını görmediğimi ve kendimi fazlasıyla değersizleştirdiğimi farketmeye başladım. İçim o kadar kıpır kıpır, deli dolu ki sürekli gezmek, sevdiğim insanlarla iç içe olmak, birşeyleri paylaşmak istiyorum ama artık bununla başa çıkmam lazım. Kitaba, filme, spora verdim kendimi biraz yararı oldu daha başka önerileri, fikri olan var mı aranızda?

aynı ben. insanın yanında kardeşi olmayınca el aleme kardeş muamelesi yapıyor. ama ben artık bıraktım. hayattaki tek kural aldığın kadar verceksin. can ciğer olmaycaksın. herşeyini bilmeyecekler. o kadar koşmayacaksın. ne kadar değer verirsen o kadar değersizsin. corona zamanında arkadaşı hep ben aradım. yalnız şu bu diye. dedim artık aramayacağım. yani ne dese beğenirsin o gezeceğimiz günler gelirse yine haberleşiriz. tabi hanımı arabayla alıp gezdircem yine. yalnız gezerim çok daha iyi. sen de aramayanı arama sormayanı sorma. çek kendini geri. keyifleri bilir. kimse bulunmaz hint kumaşı değil.

Aynı şeyi ben de düşünüyorum. Dediğim gibi herkes bu durumdan şikayetçi eee hepimizi bu duruma kim düşürüyor o zaman. Garip bir durum ama şu sıralar kendime nasihatim kimseye derdini anlatma çünkü kimse gerçekten önemsemiyor. Kimseden bir şey bekleme kalbin kırılır. Şimdilerde sadece birine işim düşerse arayıp soruyorum onların da yaptığı gibi. Bir de doğum günü.

Diyorum ya aşırı yorucu. Değişmeye çalışıyorum, çabalıyorum ama nafile. Çok basit bir örnek vereyim. Öğretmenim. Online dersler başladı biliyorsunuz pazartesi itibariyle. Ben geçtiğimiz hafta, haftasonu da dahil hem zoomdan ben ebadan program hazırladım okul için . Neden sen yaptın dersen program hazırlarken tüm öğretmen ve öğrencilere minimum çabayla maksimum faydayı sağlayabiliyorum. Ayrıca her sınıfa, öğretmene ders saatleriyle adaletli bir dağılım yapabiliriyorum. İdareye bıraksaydım o an ne kolaysa o tanımlanacaktı. Doğal olarak "Sanane" diyebilirsiniz, ama içim rahat etmiyor. Halbuki geçen sene yaşadığım kırgınlıklardan sonra toplantılarda söz hakkı almama kararı bile almıştım kendi kendime. Zaten yakınlarım gülmüştü "uygularsın tabi" diyerek.

Sizi çok yakın bir zamanda başıma gelen olayı anlatayım üstü kapalı. 10 yıllık arkadaşımdan bahsediyorum. Zamanında ben çok zor bir dönemden geçiyordum onun da erkek arkadaşıyla sorunları olduğu bir zaman oldu. Abartısız söylüyorum günde 1 er saatten en az 4 defa konuşuyorduk. Ben kendimi bırakıp onu teselli ediyorum. Çok şükür o dönemler geçti. Karantina malum zaten herkes birbirinden çok uzak kaldı. Konuşmayalı baya olmuş diye aradım. (Mesajlaşmalar haftada 1 vs devam ediyor) Hani böyle laf lafı açar ya. Siz de muhabbet sürsün diye anlatılan bir şeyin benzerinden bahsedersiniz aslında lafı ilk ortaya siz atmamışsınızdır. Öyle bir olayda resmen lafı ağzıma tıktı sözde arkadaşım. Bu kişiyle birbirimize o kadar emeğimiz geçmiştir ki zamanında. Daha önce de benim bir derdim olsun bunu dinlemekten hoşlanmadığını hissederdim artık anlatmıyorum zaten. Ama son olayda şoklar içindeyim. Hani herkes sıkıldı bu dönemde kimsenin üzerine gitmeyeyim diyorum ama yok. Yine sözde çok yakın bir arkadaşıma gün içinde başıma gelen durumu anlatıyorum ortamda 3 kişiyiz Bir baktım 2 si kendi arasında başka bir şey konuşup gülmeye başladılar ben yine şok. Çevdemdeki en yakın insanlar bunları yapınca artık ben de iyice kendimi çektim. Şimdi sen artık çok değiştin hiç eski neşen yok normale dön diyorlar. Kimseden bir şey beklememek gerektiğini çok iyi öğrendim. Tek anlayamadığım herkes bu durumdan şikayetçi. Bakın siz konu açtınız kaç kişi aynı durumda. Acaba bir başka arkadaşım da benim için mi böyle hissediyor diye düşünüyorum. Yani acaba biz de mi çevremize böyle geliyoruz

Kanka benim ailem de cok sevgi doluydu ama fark ettigim su oldu, asla ofkemibelli edemezdim mesela, ben bir seye en ufak itiraz edecek olsam annem on kat fazla bagirirdi, kuserdi. Mesela duygularimi nasil ifade edecegimi bilemedigim icin huysuz davranirdim, surat asardim mesela en fazla, annem hemen "o surat ne simdi?!!!!" ve "sen huysuzluk yapip benim gunumu zehir ettin" diye 3 gun kuserdi bana daha 5-6 yasindaydim. Ben buna bagliyorum ezikligimi, en ufak kendi hakkimi savunsam herkes asiri darilacakmis gibi geliyor. Bir de kati bir dini egitimle de alakali olabilir. Mesela beni annem uzun sure anneanneme birakti, anneannem de asiri dindar bir kadin, mesela sol elle yemek yersen cehenneme gidersin, sacinin teli gorunse cehennemde o yilan olup boynuna dolanacak. Benim annemin de basi kapali degildi mesela, anneannem ve tarikattan takildigi arkadaslari ben 4 yasinda bebeyken bana sey derlerdi "senin annen cehenneme gidecek". Uzun sure bu sekilde sekuler hayat tarzina sahip tayfa olarak hepimizin cehennemde yanacagi inanciyla buyudum. Ordan da gelen asiri bir sucluluk hissim var. Bu tur asiri otoriterlik, asiri hassaslik, mukemmeliyetcilik, asiri dindarlik... gibi gostergelere bakin derim ailedeki.

Sizin karşı tarafa aşırı değer vermeniz onun da size değer vereceği anlamına gelmez, karakterle ilgilidir bu. Çevrenizdekilerin insanı, insan olduğu için önemseyecek, değer verecek kadar geniş yüreği yoksa siz ne yaparsanız yapın aynı şekilde size davranmaya aklar. Inanın ben de sizin gibiyim, verdiğim kadar almak istiyorum. Çok almak istediğim için de çok veriyorum ama olmuyor. Tez vakitte size değer vermeyene değer vermemeniz lazim. Sizin için en iyisi bu.

Kendimi yanlış ifade ettim sanırım çevresine samimiyetsiz imajı bırakan birisi değilim aslında. Birbirlerine yaptıkları oluyor mu ara ara görüyorum ama herkeste değil. Dediğim gibi belki de ben fazla anlam yüklüyorum bazı şeylere. Ben yaptıysam karşımdaki yapacak diye birşey yok tabiki ama gönül bu ister istemez beklenti içine giriyor özel günleri paylaşmak istiyor, yeni yaşına sevdikleriyle girmek istiyor.

Benim de arkadaslarim var hem de hepsi 10 yil ve civari, eski ve yakin arkadaslarim yani. Gorusuruz ederiz ama hicbiseye hayir demeyen insan bana yapmacik geliyor, yalan geliyor ve bu cok itici duruyor. Oyle birileri olsa ben de deger vermem. Bir insan herseyden memnun olamaz, bir insan herkesi asiri sevemez... Bir de bahsettiginiz suprizleri onlar birbirlerine yapiyorlar mi? Ben mesela kimseden oyle supriz angarya filan istemem, biri bana yapti diye yapmak zorunda kalmakta istemem. Bence herkese sevecen, herseye evet demeyi birakin. Bu insanlar sevimli gelmiyor coğu kişiye, samimiyetsiz buluyorum

Devir menfaat devri çünki. Boşver kendinle mutlu olmaya bak. Bir zaman sonra insan kendiyle vakit geçirmeği daha çok seviyor ve kimseyi aramıyor. Eskiden tamda anlattığın gibiydim ama artık kimseyle işim kalmadı. Ben aramaktan hal hatır sormaktan vazgeçince anladımki birtek benmişim çabalayan. E işine gelmeyenlerde dönüverdi hemen :) kendinle mutlu ol başkasından fayda yok.

Anne babadan biri surekli gergin kizgin patlamaya hazir alttan alinmasi gereken vb vb bir insan olunca... cidden biraz iz birakiyor insanda ya. Ben de bazen annemin neye kizdigini anlamazdim. Bir keresinde mesela kendi kendime oynuyorum, seslenmis duymamisim, en sevdigim oyuncak tahta bir mezura/metreydi, geldi onu kirdi bagira cagira. Neymis neden duymamisim. Iste boyle surekli diken ustunde, birini hosnut etmen gereken bir cocukluk yasayinca herkesi o ebeveyn gibi saniyorsun. Yardim isteyememek konusunda ben de oyleyim. Derdimi cok anlatirim, magdur edebiyatinda ustume yoktur tamam ama mesela "sunu yapacagim yardim eder misin" assssslaaa diyemem. Aile bireylerinden de olsa bu boyledir. Banka sistemiyle ilgili bir sorun sebebiyle annemden borc almam gerekti mesela, o kadar rahatsiz oldum ki. Tabi her seyi anne babaya cocukluga dayandirmak ne kadar dogrudur bilmem ama benim tahminlerim bunlar... Ifade etmek guzel oluyor bence de. Ben de psikiyatristten terapi almaya baslayaliberi cok mutluyum. Ise yariyor mu bilemem ama en azindan yolumda kaybolmus gibi degilim artik.

Konuştukça aslında bazı şeyler su yüzüne çıkıyor. Aşırı merhametli bir annem vardı. Ama babamın sağı solu belli olmazdı. Annem de huzursuzluk çıkmasın diye kaş göz yapar bizi sustururdu. Yani babamla iletişim sorunumuz hep vardı, hala da var. İyiliğine çok iyi, ama bir eşek saati olurdu neye kızdığını anlamazdık, hala da anlamayız. Hala duygularımı ifade edemem. Kızgınlığımı, kırgınlığımı hep içimde yaşarım. İnsanlara da kızmaya hakkım yok, benim kırıldığımı bilmedikleri için sorun yok zannediyorlar. Ben kendi kendime yaşıyorum tüm duygularımı. Birine biraz sert çıkışsam haklı bile olsam vicdan azabı çekiyorum. Bir de ne kadar kurmaya çalışsam da kıramadığım mükemmeliyetçi bir yanım var. "Her şeyin en iyisini yapmalıyım. Benim kimseye ihtiyacım yok, asla yardım istemem. Derdimi anlatamam yoksa insanlar güçsüz görür beni. Her sorunu tek başıma çözerim tabi ki." İşte bu düşünceler o kadar yorucu ki. Ama akışına bırakamıyorum hayatı, hep dizginler benim elimde olmalı. Not: İlk defa kendimi bu kadar açık ifade ediyorum. Şu an aşırı şaşkınım

Çok yorucu olmuyor mu? Ben de böyleyim ve gerçekten çok yoruluyorum bazen...