evt canm hiç arkadşaım yok. ve ben bu yenilgiyi kabullenemiyorum. onun hiç arkadaşı yokki, sürekli evde, demelerini gururuma yediremiyorum. biliyorum arkamdan böyle söylüyorlar hissediyorum hem bakışlardan hem imalı sözlerden. hep heyecanlıyım. hep paniğim. tedaviyi denedim. ama iyibir psikiyatristbulamadım, burada çok fazla alternatif yok ve açıkçası biraz da bu iş maddiyata bakıyor. artık ilaç kullanarak tedavi olmak da istemiyorum zaten kilo yapıyor kilo problemim var P

Evet çok haklısın.. Eşim bana hiç kızmadan sabırla yardımcı oldu. Bana çok şey öğretti.. Onun hakkını hiç ödeyemem.. Şimdi insanlarla kolay iletişim kurabiliyor ve konuşabiliyorsam eşimin sayesinde.. benim azimli, sabırlı olma'mında payı büyük tabii.. Canım eşim yaa çok seviyorum onu :asigim: Simge'yede allah onu anlayacak, yardımcı olacak birini çıkarır inşallah karşısına a. s.

Hadi canım bence hiç durma hemen başvur.. Nasıl yapıcam nasıl başvurucam diye fazla düşünmeden çık git milli eğitime orada danışma mutlaka vardır sor korkma sana yardımcı olurlar.. Sana kimse soruyosun diye bi şey demez çekinme öyle yerlerde herkes birbirine yardımcı oluyor.. zaten sen akıllı kızsın eğitimlisin... Benim korkumuda sana anlatmadan geçemiycem.. Bende devlet dairelerine, hükümet binasına inan gidemiyordum sanki bana orada bir şey yapacaklarmış gibi geliyordu kaç defasında gittim iş halletmeye diye geri dönmüştüm şimdi bunlara gülüyorum nden o kadar korkuyormuşum diyorum şimdi dışarıdaki bütün işleri ben hallediyorum eski halimden eser yok... Sende bir an önce bir yerden başla canım bak göreceksin gerisi gelecek zaten anlamıycan yeterki evde oturma çık guclubacismile Senin kendi kendine bir şeyleri başardığını görünce aileninde sana karşı davranışları farklı olur canım göreceksin.. kendine güven başarırsın yeterki iste opuyorumnanaktan opuyorumnanaktan S

Sİmgecim yaşadığın sıkıntıların bir çoğunda sana teşhis konulan sosyal fobi var, fakat bunun böyle olmasına etkenlerden biride ailen. Muhafazakar aileler özellikle kız çocuklarını aşırı korumaya alıyorlar. Aman oraya gitme erkek var, aman öyle yapma vb... Hal böyle olunca hem yapından kaynaklı, hemde ailenin baskısı seni iyice içine kapanmana neden olmuş. Kendini izole etmişsin herşeyden. Aslında çabalamamışsında. Biraz çabalasan belki bişeyler yoluna girecekti hayatında. Çok güzel bir ifadeyle anlatmışsın kendini. Bazı şeyler için geç değilsin aslında, yaşayamadıklarını yaşamalısın, sosyal etkinlikler snein için en uygun olanı, çabalamalısın değişmek için.. WunJo

insan yalnız olduğu zaman tüm işlerini kendi yapmak zorunda kalıyor. bunun için de etrafındaki diğer öğretmenlerle diyalog kurması gerekiyor. inanırmısın sen bir adım attığında herkes yardım etmek istiyor, biraz da güler yüzlü olursan insanların sana yakınlaşması daha kolay oluyor. ben ilk başlarda yaşlı hocalardan çekiniyordum ama o kadar babacan oluyorlarkii, benim işlerim için neler neler yapmadılar. onlar böyle olunca da ben de onların halini hatrını soruyordum, onlara yardımcı olmaya çalışıyordum fotokopide, bilgisayar işlerinde, o bile insanları birbirine çok yaklaştırıyor. ben ailemin yanında kalmaya devam etseydim inanki ASOSYAL olmaya devam edecektim. bunu ailem de söylüyor, iyiki gitmişsin diyolar yoksa hep böyle içine kapanık kalacaktın diyorlar. hakikaten kendi ayakları üzerinde durmak insana güç veriyor. bizim gibi ailesi yanında okuyanlar, diğer arkadaşlarımızdan bir adım gerideyiz bence... ama hiç birşey için geç değilmiş bunu anladım... sen de başarıcaksın inşallah arkadaşım, ücretli yaparken de insanlarla diyalog kur, bizim okulda da ücretliler vardı, çoğu okulu benimsemişti ama bi kızı hatırlıyorum, o hep geri dururdu, mesela biz masada otururken o bi köşede oturur kimseyle konuşmazdı, öyle derse girip çıkar, evine giderdi. ama ben konuşmasam da insanlar nerede oturuyolarsa onların yanına gittim, hiç bişey olmasa da konuşmalara gülmen, dinlmen bile faydalı oluyor... I inci. tanesi Popüler

canım benim ilk senem olduğu için bocalamıştım ben, bir de köy okulu olduğundan çalıştığım yer öğrencilerin seviyesi çok kötüydü öğrencilik yılalrımın üzerinden de seneler geçmiş bir de üzerine sosyal fobi işte.. gerisini sen düşün.. başaramayacağımdan korkuyorum. öyle zor geliyor ki. oysaki beğenmediğim istemediğim anda bırakabilirim. ama işte. o başlangıcı yapmak çok zor geliyor. bazen neden okudumki diyorum ( insan tek başına hiçbir sorunun altından kalkamıyormuş bunu anladım.. S

Simge bak yakınındada görmüşsün kuzeninin eşide başarmış.. Seninde karşına mutlaka biri çıkacak canım... İnşallah hayırlı insanlarla karşılaşırsın :1hug: Hadi bakalım çık. Ogün olmazsa aldırma gitmiş olman önemli. opuyorumnanaktan opuyorumnanaktan opuyorumnanaktan : güzel haberlerini alırız inşallah canım

yazdıklarınız beni üzdü çok. içinde bulunduğunuz durum üzüleceğimiz bir durum değil, bundan çıkış yolu yokmuş gibi yazmanıza üzüldüm. herkesin yaşadığı ama sizin geç kaldığınız deneyimler olduğuna kendinizi inandırmışsınız. sinemaya 4. sınıfta gitmek ölçüt değildir mesela. artık olan olmuş biten bitmiş. kendinizi aşacağınız o noktayı bulmanız gerekiyor. hepimizin böyle dönemleri olmuştur. sizinki belki uzun sürmüş o kadar. öğrencilerin eski öğretmenlerini sevmiş ona alışmış olmaları vs sizi incitmiş olabilir. bu çok da önemli değil. bunu yeni bir öğretmen olduğunuz için söylemiş olabilirler sadece. herkesin başına gelebilir yani. paylaşamamışsınız da. ailenizle de mi paylaşamıyorsunuz? merak ettim. bence asıl sorun şu: geçmiş nasılsa gelecek de aynısı olacak diyorsunuz ve öyle de oluyor. lavinya85

evt kişiliğim kendi ellerimde değil onların ellerinde şekillendirilmeye çalışılıyordu. ben kız çocuğu olduğum için üzerimdeki baskı çok daha fazlaydı. aynı yanlış tavırlar hala geçerli. eksiği yok fazlası var. ben çabalamadım işin kolayına kaçtım belki içime kapanmak insanalrdan kaçmak bana daha cazip geldi mücadele etmektense çünkü kolayı buydu o an için. çırpındım çok karşı karşıya geldim onlarla ama değiştiremedim. düşünvcelerinde zerre kadar etkim olmadı. ve yeterince bilinçli dğeildim, zamanla nasılsa geçeceğini düşünüyordum. cesur değildim biraz da gözükara olmak gerekti. şimdi sanki iş işten geçti gibi geliyor bana, korkularımın üzerine giderken eskisinden daha fazla ürküyorum. bazen düşünüyorum bırakayım öyle kalsın.. hayat öyle yada böyle bir şekilde devam ediyor. sonra huzursuz oluyorum hayır bu ben bu kadar zayıf olamam, bu kadar güçsüz görünemem. kabul edemem. değişmeliyim. yani hep bir savaş veriyorum içimde. S

evet melankoli çok güzel anlatmış. ne mutlu ona hayatında böyle bir eşe sahip. inşallah allah bana da nasip eder. ben çok suskun değilim. konuşuyorum fakat, sonrasında bazen boş konuştuğumu yani, ordaki boşluğumu doldurmak için konuştuğumu düşünüyorum. siyasi, tarihi,, güncel konulara girmek bildiklerimi tartışarak savunmak isterim. S

gerçeketen çokk içten anlatılmış.. samimii:lepi: S

off offf.. günlük rutin işleri bile halledemiyorum ben zaman zaman. bir devlet dairesine gittiğimde afallıyorum mesela, işlerimi nasıl halledeceğimi bilemiyorum yanımda bir yol gösteren olmazsa. bu yüzden kendimi dağ başında bir başına yetişmiş gibi görmem.. bunları yazarken yerin dibine giriyorum..

Açıkcası bende öyle pat pat konuşan bir insan değilimdir. Girdiğim ortamlarda hemen öyle arkadaş bulamam. Bakmam lazım ölçmem lazım. Tanımam lazım. oysa bazı insanlar hemen konuşlur hemde her konuda. İnan banzen bana "ne kadar gereksiz konulara giriyorlar böyle " diye düşünürdüm. Bu yıl 6. yılım öğretmenlikte hiçte zorluk çekmedim çocuklarla iletişim kurarken. Bu şekilde düşünmeyi bırakıp kabuğunu kırmalısın. Bİde şu histen kurtul insanlarla diğerleri gibi hemen iletişim kurmak zorunda değilsin. merabalaşırsın zaten hep öğrenc, iler konuşulur. Sıkma kendsini. kabuğunu kır meslektaşım seni aramızda görmek isteriz. BAşarırsın. korkmaa. Yanındayım. S

öncelikle kendinizi ifade edemediğinizi düşünmeyin.. çok da güzel ifade etmişsiniz problemin farkındasınız ve bunu kabul ediyorsunuz... bu çok güzel... bir psikolojik danışman olarak okuduklarımdan anladığım sizde özgüven problemi olduğu... sanırım bunda birazcık ailenizin ve büyüme tarzınızın da etkisi var... özgüveninizi kazanmak tamamen sizin elinizde... benim size tavsiyem öncelikle kendinizde tabu olarak gördüklerinizin listesini yapın... basitten zora doğru... sonra teker teker gerçekleştirmeye başlayın... ama bunun için kendinize inanmanız gerekiyor... sonuçta sosyal olan insanların sizden bir farkı yok daha iyi yerde yetişmiş ya da daha iyi şartlarda yaşayan insanlar değiller... eğer arkadaşınız yoksa size yaşı yakın olan bir kuzeninizle ya da komşunuzun kızıyla bir yerlere gidin veya evinize davet edin... ikili ilişkilerle başlayın yani... daha sonra kişi sayısının fazla olduğu gruplara katılmaya başlayın... dediğim gibi adım adım olacak birşey bu... bir anda herşey değişmez... ben sizin yazdıklarınızı okuyan biri olarak şahsen size güveniyorum... siz de güvenin lütfen :)) . push ;

yasadıgınız sehır neresı bılemem ama en kotu psıkıyatr bıle sızın kendı kendınızı yemenıze az da olsa engel olacaktır ayrıca tek sorununuz kılo sorunu olsun bır an evvel destek almaya baslayarak cozume ulasabılecegınızı dusunuyorum S

Benim ailem çok baskıcıydı doğru dürüst gezemezdim ya da 10 dk lık bir merkezemi gittim 1 saat oyalanıp gelmeliydim çok fazla baskı uyguladığı zamanlar oldu hatta yalovadaydı üniversitem servisle gidip geliyordum 15 gün katlandm ve eve çıktım aileme karşı çıktım bende çok pasiftim ama anladım ki hayatta hiç bir yere gelemem. ama yalnız şöyle bi avantajım oldu 14 yaşımdan itibaren her yaz çalıştım ama pasiftim çekiniyordum. üniversitede bilerek ortamlara girdim salak saçma laflarımla muhabbet ede ede sosyalleştim... bence ilk yapman gereken iletişim seni anlayabilecek biri ile görüşmen ben psikolog a gitmeni öneririm çünkü özgüven ve yetersizlik hissi önemli ve uzman bir görüş gerek.. ailene biraz kendini ıspatla. gerektiği yerde kırman gerekiyorsa kır çünkü geleceğin tehlikeye giriyor. kendine özen göster toplan önce görünüş olarak duruş olarak değiş ve güven.. iş bu konu da ideal yavaş yavaş istemesende değişirsin olumlu yönde. diyorum ya senin kadar olmasa da bunu yaşadım şuan bir şirkette muhasebe ve halkla ilişkilerdeyim ve çok insanla konuşuyorum kimseden çekinmiyorum karşımdakide bir insan sonuç itibari ile.. hadi çeki düzen ver kendine kaydirigubbakcemile5 D deryaderya

sosyal fobii... bazen çogu kişide olabilyor. kimi senin gibi farkediyoo kimide es geçiyoo yada bedenin sesine kulak vermiyor... pskiyatriden yardım al canım ilaç kulalamasna bilee terapi alll çekingeliğin gider.. böylece.. kalabalık yerlerde heyacanlanıyomusun pekii.. hiç arkadşaın yokmuu K krizantem42

Ben kolejden mezun oldukdan sonra iş bulamıyordum artık ailemden başka arkadaşım hemen hemen yokdu. Çok monoton olmuşdum. Sanki dünyadan haberim yokmuş gibi her şeyden ve her kesden geri kalmışım gibi. Dışarı çıkdığimdan insanlardan korkuyordum sanki biri bir şey diyecek bir şey olcak diye şimdi insanlar benden korkuyordur kaydirigubbakcemile3 Çalışmak istiyorum kendi ayaklarım üstünde durmak istiyorum diye bas bas bağırmak istiyordum. İş bulunca hemen çalışmaya başladım çok Şükür iyi arkadaşlar edindim. Çalışdıkca sankin şehirimin yani Bakümün her iş yerinden tanıdıklarım oldu. Bu yıl üniversiteyide kazandım. Okuyorum çalışıyorum zaman bulsam kurslarada gidecem ama vakit bulamıyorum. Sana da tavsiyem bir önce işe başla universiteyi yeni bitirmiş talebeler gibi. Başaracağından eminim. Hadi görelim seni :lepi: P

yok cnm iki kez denedim bunu daha önce, biri 17 18 yaşımda, diğeri 3 sene önce falan faydasını görmedim çünkü bu işi tamamen ticarete dökmüşler gibi görünüyor artk.. hapların kilo yapmasından başka bir faydası olmadı. çok fazla seçenek da yok zaten burda. şuan için değil ama kendi paramı kazanmaya başladığımda bir kez daha denerim. şuan için kendi kendime birşeyler yapmalıyım..

Yardım almayı deneyin işinize yarayacaktır.. Özgüveninizi kazanmanız gerekiyor en basta.. S

cnm tşk ederim. kendinden örnek vererek ankatınca kendimi yalnız hissetmiyorum, eşinin sana bu anlamda destek olması dainan çok hoşuma gitti biliyomusun. bunu söylemek istedim. belki bi an için yitirdiğini düşündüğün özgüvenini seni yermek yerine tekrar kazanman için elinden geleni yapmış.:1hug: Liza.

evt herhangi biriyle kuzenimle yada komşumla bir yere kadar birşeyler paylaşmak zor değil. bunu zaman zaman yapıyorum zaten, ama ruh halime göre de değişiyor. mesela komşumuz birgün beni fazla konuşkan gördüyse diğer gün yanına bile çıkmıyorum. selam vermek bile zor geliyo. ruh halim çok değişiyor. ve bu kişilerle bir yere kadar paylaşımda bulunabiliyosun. arkadaşlık çok başka. ama epeydir bana uzak. bazen benden herkesin kaçtığını kimsenin arkadaşlık etmek istemediğini düşünüyorum, oysaki arkadaşlık etmek için ortak yaşantılar gerek. paylaşım gerek. ben bunlardan kaçıyorum. söyleyecek anlatacak birşeyim yokmuş gibi arayı hep uzak tutuyorum. ama gerçekten anlatacak birşeylerim olmuyorki ( bununla da dalga geçilmesini istemiyorum yediremem kendime ve yediremiyorum. sonrasında yalnız kalıyorum. S

simge canım mesleğin çok güzel. kpss yi aştın mı seni kimse tutamaz ama Anadoluda küçük bir şehirden başlasan senin için daha iyi olur. oraların insanı çok samimi insanı sorgulamadan kabul ediyor BinbirRenk

Artık geri durma. Öğretmenlik kadar güzel bir meslek yok. yaşamalısın. Hem bak izimle bile paylaşman bir adım bence. Senason çok haklı gerçekten senin bir adım atman yeter. Onlar herşeyi hallediyorlar. Bide insan kaygıyı her durumda yaşar. Bütün yeni öğretmenler de vardır ortam korkusu. C

bence en iyisi bir uzmana danismak.. mutlaka ise yarar.. S

ailede yaşanan bir sorun yok. tek sorun çok fazla monotonuz. S

üzüldüm ya.. umarım bu durumu yine kendi çabanla aşarsın.. A

bende yıllarca sosyal fobi tedavisi gördüm o yüzden seni çok iyi anlıyorum. herkese çok kolay gelen bir aktiviteyi yapamamak bi ortama ayak uyduramamak çok kötü bişi. tedavi işe yarıyo ama ne kadar, anca kendin çok isticeksin bişiler yapmaya çalışacaksınki hastalığı yenebilesin. ben hala tam yenemedim hastalığımı ve bu benim sosyal hayatımı çok etkiliyo iş arıyorum ama işi buluncada nasıl çalışcam diye deli gibi korkuyorum. inşallah sende sosyal fobiyi yenersin senin elinde birazda ben daha bulamadım kendimde hastalığı yenebilicek cesaret ama inşallah en kısa zamanda sen bulabilirsin... Çenebaz

Bence depresyondasınız siz.. Hem sosyal olamama, insanlardan çekinme hem de canın hiçbirşey yapmak istememesi, en basit işlerin bile gözde büyümesi vs. İlaç kullanmak istemiyorsan psikologdan yardım alabilirisn ama ah ucuz olsalar. İnan ben hiç aksatmadan düzenli giderdim, ya insnana o kadar iyi geliyorlar ki :) Birde canım iletişimde, insan ilşkilerinde herşey hemen olmaz. Hemen arkadaşlık kurulmaz mesela. Ben mesela çok konuşkanımdır, hemen kaynaşırım, sokulurum insanlara, güler yüzlüyümdür ama insanlar böyle değil. Ben bunu görünce ilk zaman üzülmüştüm, beni sevmediler yada çok mu cıvık buldular falan diye. Bazıları işi zamana bırakır, baştan seni tanıyana, sana alışana kadar uzak durur, sonradan sıcak davranmaya başlar. Şimdi sen insanlar bana soğuk davranıyor diye üzülebilirsin ama onlar sevmediğinden böyle davranmıyorlar, aklında bulunsun.. . push ;

hiçbirşey için geç değil.. istersen daha fazla adımlar atar yetişirsin çevrendekilere. hemen git biriyle kaynaş diyemem, ben hemen arkadaş olabilen biri değilimdir mesela sen de olamayabilirsin bu normal ama bi konsere gidebilirsin sanırım? yaşadığın yer nasıl bi yer, gezilebilecek, eğlenilebilecek imkanları olan bi yer mi? MaTaHari

Bak canım eve kapanıp yenemezsin bu korkunu.. Bende gençken aynı senin gibiydim çok çekingendim ama yinede insanlardan kaçmıyordum yanına gidiyordum sürekli.. Benim arkadaşlarım vardı.. sadece yabancı insanlarla konuşamıyordum. sonra evlendim dahada kötü oldum herkez yabancıydı eşimin arkadaşlarına gidiyorduk bir tek söz dahi konuşmadan eve geliyordum.. Onlar eşime senin eşinin dilimi yok hiç konuşmuyor derlerdi gülerlerdi ben sonra bütün gece ağlardım ama eşim bana hep destek oldu.. konuşucak bir şey bulamıyordumki bir şey bilmiyordum sanki o zamanlar.. sonra çok sürmedi alıştım ama mücadele verdim baya birde eşim bana kitap aldı sayılarca kitap okudum şimdi herkesten önce söze başlarım sanki o insan değilim Biliyorum sende başarırsın buna hiç şüphe yok... birde senin elinde öğretmenlik gibi güzel onurlu meslek var çok çalış atan yer değiştir mesleğine başla.. birde hemen insanların içine karış evde oturma mesela kursa falan gidebilirsin öyle ortamdada güzel arkadaşlıklar oluyor.. hadi canım kır kabuğunu bir an önce hayatın tadını çıkarmaya bak yerimseniben opuyorumnanaktan S

Birde canım sormaktan niye çekiniyorsun ki. Şimdi biri sana gelse güzelce birşey sorsa cevap veremeyeck misin, yardım etmeyecek misin. Devlet daireleri artık eskisi gibi değil Memurlar da öcü değil Mutlaka yardımcı olacaklardır, korkma, çekinme.

cnm bnm senı cok ıı anlayabılıyorum ama hıcbısey ıcın gec degıldr halk egıtım kursları var oraya yazıl orda hem kendını gelırstrrsın hem de sosyallesırsın bence senın ıcn cok buyuk bı adım olur L

işte beni en iyi anlayacaklardan biri sensin. evt bu sylediğine gerçekten inanıyorumçünkü ben o çalıştığım 4 ay boyunca kadrolu değildim ama ona rağmen bile eskisine nazaran daha dik durabilmeyi başarıyordum. kendi başına da birşeyler yapabileceğini görmek insana mutluluk veriyor. ama zamanla başa döndüm tabi.. bi kısır döngü halindeyim.. S

o sınava ben de gireceğim, öncelikle sınavına odaklan bence kazanınca iş hayatına atılınca gerisi gelir mutlaka.

Hangi şehirde yaşıyorsun, artık çoğu yerde özel klinikler SGK ile anlaşmalı oluyorlar, psikolojik tedavini daha rahat olabilirsin.. S

amin canım amin, inş öyle birini çıkarır allah karşıma a. s şuanda en çok ihtiyacım olan şey :1hug: benim de kuzenimin eşi çok çekingendi benim kadar varmıydı bilmiyorum ama, kuzenimden duymuştum, ilk evlendiği zamanlarda doktora falan gittiklerinde işini halledemez öylece beklemeye alırmış kendini hep kuzenimden yönlendirme beklermiş, ama şimdi 2 çocuğu var ve bütün işlerini kendi hallediyor. o da teyzemin yani kayınvalidesinin sayesinde oldu. yani allah karşımıza hayırlı insanalr çıkarsın diyorum bende bu yüzden canm biraz gaza geldim şimdi bakalım yarın yada en geç perşembe günü gitmeyi deniycem anneme söylemeden. halledemezsem geri dönerim. inş bir tanıdığa rastlamam. S

Herkesin kendine özgü bir hayatı var, Ömrünüzde hiç kafeye sinemaya gitmemiş de olabilirsiniz, hiç seyahat etmemiş de olabilirsiniz. Bunlar ezik hissetmenizi gerektirecek şeyler değil asla... Sadece çeşitli hobilerdir ve zevk alırsanız bundan sonra gayet rahat yapabileceğiniz şeylerdir. Aileler korumacı davranmaya çalışırken tamamen fanus içinde bir hayat sunabiliyorlar bazen. O fanusu kırıp atmak sizin elinizde, kendinize güvenerek... Kendinize güven duygusunu nasıl kazanabilirsiniz? Geçmişi unutarak, sürekli herşeyin kötü gideceğini söyleyen sesi susturarak. Bu ses nasıl susar? Geçmiş geleceği düşünmeyi bırakıp anı yaşadığınızda susar. Anlık isteklerinize kulak verin, Hep aynı şeyi söylüyorum ama hayat anlardan ibaret ve henüz yaşanmamış nice anımız var. Siz kendinizi suyun akışına bırakın, su zaten akacaktır.

şimdi sınavlarımız iptal oldu, yeni sınav 31 ekim'de yapılacak ve ben buna iyi bir şekilde hazırlanmayı çok istiyorum. anladım ki tek kurtuluş yolum bu. ve kimseden bana hayır yok. dagci bal

Çok kenarda köşede saklı kalmışsınız. Bazı şeyler yapısal olabilir. Onun dışında bazı şeyleri göze alıp, ortamlara ve iş hayatına girmeniz lazım. Bunlar çok şey katıyor insana, güven anlamında. Zamanla değişeceksinizdir. Korkmayın, içine girmeden aşamazsınız birşeyleri. İş hayatı bana çok şey katmıştır mesela. insan ilişkiler anlamında. Bir yardım almanızda faydalı olabilir. Ama mutlaka ortamlara girip, üstüne gidin. Köşede bekleyip aşamazsınız bu durumu. Rezil olmaktan korkuyorsanız, önce herkes kendine baksın, rezil olacaksanız da birkere olursunuz, ama aşarsanız herşeyi. Allah yardımcınız olsun. senason

imkansız gibi düşünme, işin içine girince sen farkında olmadan değişeeksin. daha güçlü bir hayat seni bekliyor canım.

arkadaşlar derdimi nasıl anlatıcam konuya nasıl giricem içinden nasıl çıkıcam bilemiyorum. benim için zor olucak. tek msjda anlatamiycam galiba derdimi. ama birşekilde anlatmaya çalışıcam. ben sosyal fobiliyim arkadaşlar. ve 28 yaşındayım. çocukluğumdan beri hayatımda var olan ve hemen hemen hiç eksilmeyen bişey bu. sosyal fobi;insanlarla rahatça iletişim kuramamak, kendini rahatça ifade edememek, insanlarla bir arada olmaktan kaçınmak, yitik bir özgüven, hep bir tedirginlik hali vs.. dediğim gibi tipik bir sosyal fobiliyim. öğretmenim yani eğitim fakültesi mezunuyum fakat şuanda çalışmıyorum. mezun olduktan sonra kpssye hazırlanma bahanesiyle hep erteledim çalışma hayatına atılmayı. kpssyi kazanıp bir yere öğretmen olarak atanmak konusunda da çok hevesli değildim zaten. ve birkaç senedir isteksiz girdiğim bu sınavda korkularım yüzünden başarılı olamadım. özeli hiç düşünmedim zaten ki, herhangi bir devlet okulunda çalışmak bile bana o kadar zor geliyorken hak verirsiniz ki dershane yada özel bir okulda çalışmayı hiç kaldıramazdım. hatta ben sırf bu korkuları bi nebze olsun aşabilirim umuduyla okulumu bile uzattım. ama bana sene kaybından başka bir getirisi olmadı. mezun olduktan sonra bu yıl 5. yılım olacak 4 ay bir okulda vekil öğretmenlik yaptım sadece ve 2. dönem devam etmeyi göze alamadım. okuldan eve geliyordum tek kelime edecek tek bir arkadaşım yoktu. msnyi açıyordum orda da konuşacak kimse olmuyordu. öğrencilere dinletememeye başlamıştım kendimi. ya sınıfta çok gülüyor ya çok bağırıyordum. öğrencilerim eski hocalarını çok sevmişler, onu çok özlüyorlardı. beni kabullenmeleri epey bi zaman aldı. bunları paylaşamadıkça anlatamadıkça bunalıyordum. ilk dönem sonu bıraktım okulu. geçen sene kpss için kursa gittim fakat bu sefer de derslere veremedim kendimi. evde çalışırken kitabın başında hep başka birşeyleri hayal ederken buluyordum kendimi. nihayetinde sınav yine istediğim gibi olmadı ve bu sene yine evdeyim.. sorun bu kadar değil.. buraya kadar okuduysanız lütfen devamını da okumanızı istiyorum. benim için önemli olan kısımlar bunlar. oldukça içine kapanık ve sessiz sakin geçti ergenliğim de çocukluğum gibi. sonra üniversite. ailemin yanında kendi memleketimde okumayı tercih etmek sanırım yanlışların en büyüğüydü. kendi ayaklarım üzerinde durmayı öğrenmeliydim. ama o tercihi yaparken o kadar da bilinçli değildim. ve hala söylediğim gibi içine kapanık herşeye ilgisiz hayattan zerre kadar zevk almayan aslında hayata tutunmaya çalışan, hala kendini ifade edemeyen ve yarası gün geçtikçe büyüyen biriyim. muhafazakar bir ailem var. maddi açıdan bir sorunumuz yok, fakat kendi kanatlarımızla uçmamız onlar için çok da mühim değildir, nasıl olsa zamanı gelince uçacağızdır..!.. o yüzden üniversite yıllarında bir arkadaşımla gezmek, bir yerlerde oturup birşeyler içmek hiç de öyle hoş karşılanacak birşey değildi . dolayısıyla bir zaman sonra tümden arkadaşsız kaldım. kimseyle görüşmemeyi önce onlar, sonra ben tercih ettim. dört duvar arasına kapattım kendimi. hoş, öncesinde dört duvar arasında değilmiydim?değişen birşey yoktu nasılsa. üniversite bittikten bu yana da arkadaşlığın nasıl birşey olduğunu unuttum, ne anlama geldiğini bilmiyorum. artk arkadaş edinmeyi de beceremiyorum zaten. e bunca yılı kendi halinde hayattan kopuk herşeye karşı ilgisiz yaşayan birinin muhakkak eksikleri olacak?kendimi geliştiremedim arkadaşlar. sanki hiçbirşey bilmiyorum. insanların günlük sıradan konuştuklarını ben ilk kez duyuyor ve öğreniyor gibiyim. düşünemez oldum. düşünemiyorum, üretemiyorum. kafamın içi bomboş sanki. algılayamıyorum. sinemaya gidemiyorum, ilk filmimi bile lise son sınıfa geçtiğim sene izlemiştim. dağ başında yıllarca tek başıma herşeyden izole bir hayat yaşamış gibiyim. hani çok gezenmi bilir çok okuyan mı derlerya, işte ben gördüm ki, çok gezen bilirmiş. gezmedim, hayatımda tek bir sanatçının konserine gitmedim. oturduğum şehirde yaşıtlarımın bildiği kafelerden uzağım. biliyormuş, defalarca gitmiş görmüş gibi oynuyorum sadece. çok mutsuzum arkadaşlar. eksiklerimi nasıl kapatırım bilmiyorum. ayrıyeten bunca yıl yaşayamadıklarımı nasıl yaşarım. esas bunları anlatmak istemiştim kaç gündür konuyu açmak istiyordum. sanırım dağınık oldu biraz ama umarım anlatabilmişimdir derdimi. bunları neden anlattıgımı da bilmiyorum. çaresiz hissediyorum kendimi. senason

simge böyle düşünmene sevindim kızım opuyorumnanaktan hadi bakalım sınava hazırlan canım benim sınavda sen başarılı olacaksın bundan eminim. Sonrasındada hayata atıldığında kendi paranı kazanmaya çalıştığında her şey farklı olacak göreceksin opuyorumnanaktan her şey gönlünce olsun mutlu ol simgeciğim... seyrekyagmur Başlangıç: 74 Hedef: