Olumsuz bir olay yasanmadiysa, sevginiz hala devam ediyorsa evlenin. Büyük olasılıkla evlilik fobisi denilen şey. Kötü evlilikler olduysa çevrenizde ailenizde bunlara şahit olduysnaiz, okuduklarınz bile sizi etkilemis olabilir. Hiçbiri yokken bile insanlara var olan düzenlerini bozup yeni düzen kurmak korkutucu gelebilir kaygı verebilir. Hayat boyu alacağınız tüm kararlarınizda mutluluklar diliyorum

Herşey güzel gittiği için korkuyorsunuz. Bence şükredin herşey güzel diye.

Son gün dahi için korku ile doluydu açıkçası ancak şu an senelerdir evliyim ve hayatımın en güzel günleri evliliğimde hep tabi bunda eş kişisi de etkili. İyi kalpli, ortak anlayışta biri ile bence evlilik harikaymış. Ha ama evlilik güzel demiyorum, bazı insanlarla evlilik çok güzel

Evliliğe az kala vazgeçmek istemeyen var mı ki?

Davranışları mı soğuttu yoksa sadece seninle alakalı bir durum muydu benim gibi? Birden insan neden evlilik yolunda böyle olur ve düşünür diye çok kızıyorum kendime G gunces

1,5 ay önce nişan attım. Buyrun, dinliyorum?

Emin değilseniz evlenmeyin. En azindan acele etmeyin. Evlilik net olmadan verilecek kolay bir karar degil

Son derece somut sebepler. İsterseniz konuma etiketleyebilirim çünkü bayağı bir sebep var uzun olur burada anlatmak

10 gün önce de burada benzer bir konu açmıştım. Öncelikle tüm cevaplar için buradan tekrar teşekkür ederim. Bilmeyenler için de özet geçecek olursam: 27 yaşındayım ve yıllardır devam eden bir ilişkim var, öğretmeniz. İlişkimizi ailelere açıklayıp iş ciddiye bindiği andan itibaren evlilikten inanılmaz derecede korkmaya başladım. Daha o güne kadar evlenmeyi çok istiyordum oysa ki. Erkek arkadaşımdan bile uzaklaştığımı hissediyorum, hiçbir şekilde kötü bir davranışı veya söylemi olmamasına rağmen.. Babama söylediğimiz güne kadar sarmaş dolaş havalarda uçuyorduk hayallerle, birden söndü içim. Evlilik öncesi depresyon diye bir şey var mıdır bilemiyorum fakat sanırım gerçekten bu bir tür depresyon. Gözüme haftalardır uyku girmiyor. Olumsuz hiçbir şey yaşanmadı, aileler çok iyi anlaşıyor. Erkek arkadaşım zaten çok saygılı çok naif bir insan. Maddi durumumuz da gayet iyi. Ama beynimin içini susturamıyorum. Ya evlenince soğursam, ya ne yaptım ben dersem, ya evlenecek kadar sevmiyorsam, ya aynı evin içinde yapamayıp gıcık olursam gibi düşünceler beni bitiriyor. Güvensizlik duygusu mu bilemiyorum. Her an vazgeçecek gibiyim. Aranızda böyle bir şey yaşayan oldu mu? Nikaha az kala vaz geçmek istediniz mi hiç? Yada sonra bu düşünceleriniz geçti mi? Kısacası evlilik öncesi düşüncelerinizi çok merak ediyorum. Tecrübelerinizi okumayı çok isterim. Çok teşekkür ederim. S Sarahben

Bende de olmuştu benzer şeyler Hatta imza atma tarihi yaklaştıkça bir daral geliyordu Çok korkuyordum, bunalıyordum. Neyse sonrasında geçti, evlendiğine pişman değilim Ama şimdiki aklım olsa daha geç evlenirdim 30 dan sonra mesela Hatta 35 e doğru belki de

Benim oldu zaten kaygı bozukluğum olduğunu bildiğim için sallamadım sonuç 5 aydır mutluyum. Karakterim gereği bazen nefret edip bazen de severken boğacak bir tipim. Eşimde alıştı bu halime defne-28

Eğer iyi biriyse ki. Nisanlilik döneminde böyle şeyler olurmuş. Yinede mantık çerçevesinde değerlendirin.

Beni partnerim değil de şu evlilik öncesi stresi yoruyor. Bazen aman yeter ne zormuş şu evlilik noktasına geliyorum zora gelemiyorum. Üniversitedeyken de defalarca bırakacağım, yapamıyorum demiştim şimdi daha dikkatli davranıyorum. Sanırım bunları herkes yaşıyor bir de bizim öyle uzun süren sevgililik dönemimiz olmadı. Benim stresim bitse de artık herkes yerini bilse konusunda. B

Özel değilse sebebini merak ettim, bu tür hisler miydi yoksa somut sebepler mi? Bende her an bu kararı vermekten korkuyorum.

Evet nikahtan 1 saat önce bile bu kaygılarım vardı ama ben normalde de aşırı evhamlı biriyim o yüzden normal karşılamıştım. imza atmadan önce bile saniyelik anneme bakıp onay beklemişim videodan izleyince utanıyorum, o da işaret ediyor imza at diye :)) Sonuç olarak evliliğin böyle bir şey olduğunu bilsem 30uma kadar evlilikten kaçmazdım tahminimden daha iyi çıktı.

Bende de benzeri oldu. Eşim bana evlilik teklif edip ben de kabul eder etmez ailesini aradı sonra eş dostu aradık "evleniyoruz" falan dedik. O ana kadar herşey iyiydi sonra bende içten içe "dönülmez bir yola girdim" gibisinden bir panik oldu. Sonrasında da, hatta nikah gününden bir gün öncesi tavan yapan, bazı endişeler başladı. Acaba evlenecek kadar seviyor muyum? endişesi hiç olmadı çünkü seviyordum ama şöyle endişeler oldu: Sevgililikte karşındakini kırmamak için özen gösteriyorsun ya, her an kaybetme korkusu var ama evlenince birbirimiz için "çantada keklik" gibi mi oluruz? bu ilişkide birbirimize gösterdiğimiz özen ve mutlu etme çabası ortadan kalkar mı? Acaba ilişkimiz monotonlaşır da birbirimizden soğur muyuz? Eşimin özgürlüğü elinden gitti diye acaba o evlilik yüzüğü bir "pranga" gibi mı olur? Bu nevi endişeler oldu. Ama hepsi yersiz çıktı. 7 yıldır evliyiz, hiç böyle olmadı; Hatta evlilik güzel bir şey" dedim. Bizim için evlilik aşkı öldürmedi, daha da güzelleştirdi diyebilirim. Ancak elbette ki evlilik gül pembe değil, evliliğin zorlukları var çünkü hayat zor zaten, evlilik de müşterek bir hayat. İş stresi ev stresi, maddiyat, bir de çocuklarınız olunca... Kolay değil. Bir de içselleştirdiğimiz bazı toplumsal ve çevresel beklentiler var evlilikle ilgili, kadın ve erkeğe biçilen roller gibi, kayın ailenin bir bireyi olma "gelin" veya "damat"vb... Ama bunları aşmayı ya da iyi yönetmeyi bilirseniz hayatın zorluklarını birlikte göğüslemek, güzelliklerini de birlikte yaşamak güzel bir şey.

Ben evliligi zor bulmuyorum. Tersine hayati omuz omuza yasamak, gucluklere beraber gogus germek, gecmise donup bakmak, sonra bugune bakip "bu yollari beraber yuruduk biz" diye dusunmek vs cok guzel seyler. Bana gore evlilik cok uzun uzun kaygilanilmasi gerekilecek birsey degil. Ozellikle esler ve aileler uyumluysa. Bana gore evliligi en cok zorlayan sonradan dahil olan 3. kisiler. Bunlara toplum icinde "cocuk" diyoruz :)))) Smyra32

Ben. Çok iyiydi çok anlayışlı pek çok insan için idealdi ama olmadı süreç içinde soğudum ve bir türlü eskisi gibi olmadı benim için. Kendimi çok zorladım ama baktım mutsuzum ve mutsuz edicem başta onu sonra da kendimi göz göre göre bu keşmekeşin içine atmamak için ayrılma kararı aldım. Ancak hem o hem de çevreyi taviz vermeden ve kırmadan ikna etmem zor oldu

Karşı tarafın değil kendinizle ilgili sorun bu hiç evlenmemek gibi bir niyetiniz de varsa aklınızda düşünün tabi ama evlenmekte gönlünüz varsa fazla derinlere inmeyin zaten ortada sorun yoksa.

Aynı evin içinde iyi de olacaksınız kötü de zaten evlilik iyi günde kötü günde değil mi herşey tadında güzel. Diğer konumuzda babanızın ablaniza çok cektirdigini korktuğunuzu soylemistiniz ama sizin evlilik konusunda gayet ılımlı yaklaşması süreci hizlandirdigi için tepkisiz kalmış olabilirsiniz. Herşeyin kolay olmasına alismamissiniz demek ki mutluluklar

Bu duygu bende de vardı evlenince geçti, ama hicbir zaman bekarliktaki kadar rahat olmadım, bu da bir gerçek M

Bana anksiyete krizleri gibi geldi çünkü somut bir problem yokmuş gibi görünüyor. Yine de tedbirli mi adım atsanız? Sanırım evliliği bir kafes gibi algılıyoruz bazen, veya tutsaklık gibi. Büyütüyoruz gibime geliyor, bende de daha hayal aşamasında bile bu tedirginlik oluyor çünkü.

Bu bende olmustu. Ilk zamanlar nisandi hazirlikti derken insan bir sey anlamiyor cunku hala sevgilisiniz ama evlilik yaklastikca ben nasil yirtsam vazgecsem diye dusunuyordum :) evlilik kismi bilmedigim ve tecrube etmedigim bir durum oldugu icin beni korkutuyordu. Vazgecmeyi de cok denemistim ama esim her sey cok guzel olacak diye diye beni ikna etmisti. Simdi iyi ki diyorum. Bir daha evlenecek olsam yine esimle evlenmek isterdim. Yani ortada bir sorun yoksa geciyor o duygu.

Genelde eşler bu dönemde stresli olduğu için birisi vazgeçmeyi düşünür illaki düğün öncesi.

tek fark erkek arkadaslarımızın meslegı aynı degıl o da aynı olsa ben yazdım zannedıcektım. Bende senın gibi oldum teklıfı ettı sonra bana bı geldıler anıden soğudum uzaklastım ters davrandım aramasını yazmasını bıle ıstemıyodum sebepsız. Aha dedım yandık. Ama sımdı 2 ay geçti çıktım o duygudan G