Hanımlar merhabalar, Kendimi bildim bileli yaşadığım ruhsal problemlerim son bir yıldır uçlarda seyrettiği için yeniden psikoloğa gitmeye karar verdim ve bir klinik psikologdan randevu alıp ilk seansıma gittim. Tahmin etmeyeceğim kadar iyi geçti seans. Genelde şunu şunu da anlatacağım diyip anlatamadan dönerdim ya da seanslar sohbet havasında geçmezdi, sadece konuşan ben olurdum gelen sorulara üstünkörü cevaplar verirdim kendimi rahat hissetmediğim için. Bu sefer öyle olmadı, döküldükçe döküldüm. Belli başlı konular belirledik ancak konuların tek tek üstünden geçmemiz gerektiğini, anlattığım şeylerin onu bir yere götürdüğünü ama bir şey söylemek için henüz erken olduğunu söyledi. Ama içime sinmeyen bir şeyler var... Çok özel bir zihne sahip olduğumu, kendi kafamda oluşturduğum ve çoğu insanın "normal insan" olarak nitelendireceği kalıplara hiçbir zaman giremeyeceğimi, girdiğim her ortamda parlayacağımı ve beni tanımaktan çok mutlu olduğunu söyledi. Beni rahatsız eden de tam bu kısmı. Bir yandan kendimi aşırı rahat hissettim yanında, bir yandan da niyeyse söylediklerinin bir kısmını sırf kendimi iyi hissedeyim diye öylesine söylemiş gibi geliyor. Belki de söylediklerine vereceğim tepkiyi ölçtü bilemiyorum. Ya da terapinin sürekliliğiyle ilgili bir kaygısının olduğunu düşünüyorum. Bir şekilde emin olamadım bu sözlerindeki samimiyetten. Aramızdaki psikolog hanımlardan ve danışanlardan fikir almak istiyorum. Sizce düşüncelerim yersiz mi? Bir iki seans daha devam edip öyle mi karar vereyim aynı psikoloğa gidip gitmemeye? Yoksa hazır kendimi yanında rahat hissettiğim birini bulmuşken devam mı edeyim? R Rosalind

Ben o tarz cümleleri duysam kendimi kobay gibi hissederdim Biraz haddini asmis gibime geliyor doktorunuz.. bilemedim. Ben kendimde psikoloji ile ilgilenmeyi seviyorum ve insanlarin farkli bakis acilarini duymak benimde hosuma giden birsey oluyor aslinda. Kendime katki sagliyor. Ama terapinizi nasil etkiler bilemiyorum. Acikcasi o her girdigin ortamda parlarsin cümlesi de güzel degil.. damga gibi. Insanlarin bakis acisi degiskendir yani degisim potansiyeli vardir herkeste diye düsünüyorum ben. Bu platforma birkac psikologlar var onlar daha iyi yorum yapabilir bence. 3nity

Bunları aynen psikoloğunuzla paylaşın bence. Terapinin başarılı olması aslında psikolog ile kurduğun iyi ilişkiye bağlı. Psikoloğunuza zaman zaman sinirlenebilirsiniz de, seansin iyi geçmediğini düşündüğünüz günler de olabilir. Terapinin amacı ise bunları konuşabilmek. Genel olarak "sevdiyseniz" psikoloğu, devam edin derim. Bunları da konuşun. Terapinin en büyük avantajı normalde başkalarına söyleyemeyeceğiniz, konuşamayacağınız şeyleri de orada psikoloğunuza söyleyebilme ve konuşabilme özgürlüğünüzün olmasıdır. Psikologlar genellikle seansı olumlu bir cümle ile bitirmek isterler. Bu cümle de ne kadar samimi olursa o kadar iyi. Bence psikoloğunuz samimi idi bunu söylediğinde ama bunu da konuşun, çünkü belki sizin size iltifat edilmesi ve iltifat eden kişilerin samimi olup olmaması ile ilgili de bir sıkıntınız vardır.

Birkaç kere daha gidip öyle karar vereceğim ben de samimiyetine. Çünkü şimdilik faydalı gibi görünüyor. Herhangi bir art niyeti varsa kendisini bağlar. Daha da şüphelenirsem bırakırım. Evet rahatsız hissediyorum. Zaten sürekli düşünen bir insanım. Çok kurcalarım. Doktora yaptıklarımı ve düşündüklerimi söyledikten sonra bir de bunları gerçekten neden yaptığımı düşünmeye başladım. İşin içinden çıkamıyorum. 3nity

Kafanda en ufak şüphe varsa başka psikologa git bence R Rosalind

Bir şey okumuştum tam sizin konumuzla bagdasmayabilir ama söylemek istedim. Terapiden mutlu çıkarsanız o terapi pek işe yaramamış demektir aksine terapinin sizi rahatsız hissettirmesi gerekir diye. Ne kadar doğru bilmiyorum. Benim çıktığımda hissettiğim tam olarak buydu 'rahatsızlık' geçmişle yüzleşmek iyi gelmemişti ama olması da gerekiyordu. TeslaninOsilatoru Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Ben de fikrinize daha yakınım aslında ama eğer memnun kalmazsam sar başa aynı süreci yaşayacak maddi ve manevi gücüm yok maalesef şu an. Ne mutlu size iyi hissedeceğiniz bir terapist bulmuşsunuz.

Sanırım bir kere daha gidip öyle karar vereceğim. İlk kez birine bu kadar açık olabildim çünkü. O yüzden fikirlerini merak ediyorum biraz da.

Hamilelik sürecimde 5 ay kadar kadar terapi aldım, sonrasında 2 ay daha. Benzer süreci yaşadım. Ilk kendi sesimle içimden geçenleri anlattığımda psikoloğu bir daha görmek istemedim ve çeşitli bahaneler sundum. :) Sonra acaba bahane mi arıyorum, yoksa kaçıyor muyum? Diye tekrar başladım. Ama ben cekinmem sorarim. Mesela bu şekilde bitirse terapiyi, bir daha ki seans ilk soracağım bu olurdu Rahatsız olduğumu, yapay buldugumu söylerdim. Belki gerçekten de tecrübeli biri değil. Gercekten süslü cümlelerle sizi elinde tutmaya çalıştı, belji cesaretlendirmek icin soyledi. Biraz zaman verin kendinize anlamak için.

Konunuzla ilgili olarak ise bana da sizi rahatsız eden o cümleler çok yapay geldi. Tabi konusmanın öncesini bilmiyoruz belki de gercekten samimidir söylediklerinde.

O halde henuz ilk seanstayken baska bir terapist ile daha gorusup karar vermek size kendinizi daha rahat hissettirir mi? Terapi uzun soluklu bir surec ve sizin devamlilik saglayacaginiz bir terapist bulmaniz en faydalisi. Maddi-manevi sebeplerden basladiktan sonra henuz bitmeden kendiniz terapiyi birakirsaniz yarardan cok zarar sagliyor tecrube ile sabit.

Genelde çoğu dinliyor senin iyi hissetmen için bişeyler söylüyor gerisi size kalmış

Ben maalesef bunları iltifat olarak alamıyorum her durumda başıma iş açıyor çünkü ama o kendince iltifat etmiş olabilir. Genel olarak sevdim ve güven verdi bu cümleler dışında. Hayata bakış açımız da benzer anladığım kadarıyla. En çok anlaşılmayı beklediğim bu dönemde iyi geldi.

Cok uzun sure terapi gordum , hala daha ara ara bas edemedigim bir durum oldugunda terapistime ulasir ve terapiye baslarim . Bence ilk birkac seans kafanizda soru isaretleri olmasi cok normal. Terapistinize baglanmak ve terapi surecine baglilik hissetmek surec gerektiriyor. Biraz daha devam edip, oyle karar verin derim ben.

Ben de biraz öyle hissetmedim diye değil. Diyorum ya sanki tepkimi ölçüyor gibiydi. Ama şaşırmadım da söylediklerine. Çok sık duyduğum cümlelerden biridir "ay ne alem insansın cingöz." Annem bile deli kızım diye sever beni

Terapistinizden memnun kalmışsınız, ama kendinize bahane aramaya karar vermişsiniz gibi geldi bana. Bazen bazı şeyleri zor paylaşır, paylastiginizda pişmanlık yada devamının gelmesinden korkup yada nasıl bas edeceginizden endişe edip kacarsiniz. Belki terapistiniz sizde merak uyandrimak için böyle şeyler söylemiştir. Hazır başlamışken devam etmeye cesaretlendirmek için. Cünkü gördüğünüz üzere bahane arıyorsunuz:)

Olabilir. Benim terapiye başlama amacım yüklerimden kurtulmaktı aslında. Karşımda birinin olmasına bile gerek yok. Kafamda bütün düşündüğüm şeyleri sesli duymak istedim. Kendi kendime konuşmuş olmamak için gittim biraz da. Ama daha kendime bile söylemeye çekindiğim şeyler var. Başka birine nasıl söyleyeceğim hiç bilmiyorum.