Kesinlikle aramakla bulunacak bişey olduğuna inanmıyorum bende... Yeterki siz enerjinizi düşürmeyin... Birilerinin tanıştırması yada sizin biriyle rastlantısal olarak tanışmanızdan çok sonuç önemli diye düşünüyorum bende önceden sizin gibi düşünüyordum ama birilerinin aracılığıyla tanışıp çok mutlu olan insanlarda var. Burda önemli olan karşınıza çıkan kişiyle uyumunuz yolsa nasıl tanıştığınızın çok da önemi yok...

İstemiyorsanız gitmeyin o tanıştırma görüşmelerine. İstemediğiniz şeylere hayır demekle başlayın işe. Yanlış insanları seçiyorum vb de bana biraz garip geliyor. Bence sizin hayır deme sorununuz var. Ne istediğinizden emin olun. İstiyorsanız ömür boyu bekar kalın kime ne? Ciddi söylüyorum. İnsanları tanıdıkça, flört ettikçe zaten bir ilişkiden ne beklediğinizi iyice anlayacaksınız. Ben böyle ısmarlama ilişkileri sevmiyorum

birisi tanıştırınca mahcup olacağını mı düşünüyorsun acaba?

Böyle hissetmiştim ama büyük yanılmışım duruguzel

Bilmiyorum sebebini. Psikolojin destek almam gereken bir durum mu onu da bilmiyorum. Şöyle oluyor mesela tamam önyargılı olmayayım diyorum. Ama tanışmaya gitmeden birkaç gün önce içim acayip sıkılıyor. Kendimi çok kötü hissediyorum. O masa da oturmak çok tiksinç geliyor

Niye böyle oluyor ki?

Oturma meselesinin direkt belli olması hoşuma gitmeyen. gunisigi

Sadece şunu biliyorum, birilerinin tanıştırması ya da sosyal medya ile kimse kendine iyi ideal ilişkiyi bulamıyor. Bu uğurda yıllarını harcamış arkadaşlarım var. Elde var sıfır. Gerisi yorgunluk, umutsuzluk baş ağrısı... Ben 36 yaşındayım bosanali 3 sene oldu. Birileri tanistirma teklifinde de bulunmadı, internetten de arayışa girmedim. Sadece suna inanıyorum, bir gün hayat arkadaşım karşıma çıkacak. Onu bekliyorum.

Aman kalmasın bu kadar korkmayın yalnızlıktan. Bu kafayla olmadık insanlarla evlilik yapılıyor sonra. Yani aynı evde yaşayıp, bir hayatı paylaşmak isteyecek kadar sevdiğiniz biri yoksa neden evleneceksiniz ki zaten? Birileri istiyor diye, birileri laf etmesin diye, ilerde yalnız kalmamak için yeterince sevmediğiniz birini çocuklarınıza baba mı yapacaksınız? Nasibinizde varsa çıkar gelir fizan'dan bulur sizi. Hayat çok güzel ayrıca, Çoluk çocuğa karışmadan da çok güzel yaşanıyor :) bekarligin tadını çıkarın kasmayın bu kadar

gorusmeye giderken beklentiyle gitmeyin, o zaman daha cok rahat edersiniz. is arkadaslarinizla kahve iciyormus gibi, tanismaktan zarar gelmez. illa tanistirmak istiyorlarsa ortak plan da yapabilirsiniz, yemek ya da sinema gibi.

Zorlama olmuyor bu işler Akışa bırakmak lazım

400 kişiyi nereden buldun kız

Bende sizinle aynı duyguları paylaşıyorum. Tanıdıklarım birileriyle tanışmamı istiyor. Belki diyerek içimden kabul ediyorum. Ama inanır mısınız içimde bir gram gitme isteği yok. Masaya evlilik için oturmuş gibi hissediyorum hatta kendimi küçük düşmüş gibi hissettiğim gibi de oluyor. Aklımda binbir soru dönüyor. Hiç ısındığım da olmadı bu tavsiye edilenlerden. Kendimin doğaçlama tanıdığı kişilerde yanlış çıkıyor ama bu bana ağır gelmiyor. Kendim tanıyıp kendim seçtiğim için sanırım. Toksik insan da oldu hayatımda kendim seçtiğim için evet benim hatamdı deyip ayrılıp yoluma baktım. Üstelik biri tanıştırınca olay iki kişiden çıkıp herkese yayılıyor bunu da sevmiyorum. Herkes ne karar vardınız diyor buna da gıcık oluyorum. Zaman geçirmeden ne bileyim. Zaten hiçbiriyle 1. Görüşmeden fazlası olmadı. Sadece kendi tanıdıklarıma ısınıyorum.

Yok normalde çok sosyal ve çok girişken bir insanımdır. Ama konu ikili ilişkiler olunca böyle. Şu hayatta başaramadığım tek şey.

Sosyal medyadan, arkadaşlarım ve akrabalarım vesile oldu. Evlilik sitesine üye oldum. 4 senede 3 ev tanışıdım. Yaşadığım muhitlerde gezerken. Spor klübüne yazıldım. İşimle alakalı Yurt içi ve yurtdışı fuarlara katıldım. İş çevremden. Tanışmak en kolayı. Benim sorunum 15 senelik evlilikten sonra kalbimi çarptıran bir erkek olmuyordu. Zaten sıkılgan bir yapım vardır. Sıkıcı buluyordum karşıma çıkanları. Bunla bir ömür geçmez diyordum. girlinred

Erkek de alçalıyor o zaman, o da sizinle aynı durumda B

Merhabalar, Ben 33 yaşındayım. Daha önce tek ilişki yaşadım. O da toksik bir ilişki idi. Yaklaşık 1 yılın sonunda bitti. Benim sorunum şu çevremdeki insanlar beni birileri ile tanıştırmak istiyor. Arkadaşlarım, ailem vs. Ancak bana bu teklifi yaptıkları zaman inanılmaz kötü hissediyorum kendimi. Kendimi zorlayıp ön yargılı olmamak için buluşmalara da gidiyorum. Ancak ayaklarım geri geri gidiyor. İstiyorum ki bişiler kendiliğinden olsun. Birileri tarafından birileri ile planlı bir şekilde tanıştırılmak değil de kendim biri ile bir ortamda tanışayım. Ancak böyle olduğunda da kendim için yanlış olan kişileri seçiyorum genelde. Sizce ben gerçekten ilişki istemeyip kendi mi avutuyorum? Bağlanma problemim mi var? Yoksa karşıma doğru kişi gelmediği için mi böyle oluyor? Sen kendini tanımıyorsan biz sana nasıl yardımcı olalım yazacağınızı hissediyor gibiyim. Ama gerçekten kafam karışık. Sizlerin düşüncelerini merak ettim. Sevgiler.

Size bu sözleri söyleyen insanları etrafınızdan uzaklaştırabilir, görüşmeyebilirsiniz. Aynı evi paylaştığınız aile fertleriniz de aynı sözleri söylüyorlarsa ; kendi kararlarınızı verebilecek yaşta olduğunuzu hatırlatabilirsiniz.

Güzel bir ilişkim olsun çok istiyorum. Şimdi ni arkadaşımın arkadaşı var. Tanışıt mısın dediler? Kendimi zorlamaya çalışıyorum evet dedim. Çünkü önyargılı da olmak istemiyorum. Ama ayaklarım sürüye sürüye gideceğim buluşmaya biliyorum. Direk kafamda bitiriyorum. Niye böyle oluyor bilmiyorum monicatak

Akışa bırakmak en iyisi sanırım. Herkes hayatında biri olacak diye bir kural yok.

Hayatın olağan akışı içinde tanışsan bunları düşünmezsin bile. hatta görüşürken bağlandığını bile farketmezsin. Ama maalesef bizimki gibi insan ilişkilerinin zayıf olduğu, erkeklerin kalitesiz ve özgüvensiz olduğu ülkelerde saçma sapan ısmarlama işlerle iş yürütmeye çalışıyoruz. eee doğal olarak tutmuyor. ben hayatımda onca görmeden buluşma arasında sadece 1 tanesini tutturabilmiştim. yani o ısmarlama işler yüzde 99 tutmaz zaten. seninle ilgili bir durum değil.

Herkesin oldugu gibi sizinde bekliyeniniz vardir kismet bu isler. Acele etmeyin baskalarinin tanistirmasina gelince bana oldu bitti sacma gelir.

Direkt randevu ayarlamak yerine bir ortamda sizi yanyana getirseler zaten bu kadar gerilmezsin. Tanıdıklarının seni birileriyle tanıştırma düşünceleri doğru ama yol yanlış. Ben durumunu normal buldum açıkçası. Ben bir arkadaşımı diğeri ile tanıştırmak istediğimde ikisine de bir şey söylemeyip ortak plan yapıyorum. Durumdan haberdar olmadıkları için iki taraf da gerilmiyor. Birbirlerinden hoşlanırlarsa zaten görüşmeye devam ediyorlar. Böyle çok arkadaşımı birbirleri ile evlendirdim Ayrıca armudun sapı üzümün çöpü demekte de sorun yok. Nihayetinde herkesin kafasında bazı kıstaslar var, bunu da en iyi siz bilirsiniz.

Erkeklerle flört gibi konuşmayacaksınız, arkadaş olacaksınız. Evleneceğiniz kişi de zaten en yakın arkadaşınız olacak. Bir erkekle aynı eve girince Brad Pitt olsa o heyecan hissi zamanla kayboluyor. Boşuna "hayat arkadaşı" demiyorlar. A

Gitmeyin. Sizin için birileriyle görüşme ayarlayanlara : "hayır, bu şekilde kimseyle tanışmak istemiyorum, teşekkür ederim" diyebilirsiniz.

Bu anlattığınız biraz sıkıntılı bir durum. Sosyofobiniz mi var? Yabancı hiç kimse ile mi konuşamıyorsunuz? Ben şuna inanıyorum. "Her arayan bulamaz ama bulanlar arayanlardandır." Boşandıktan sonra 4 sene içinde belki 400 tane randevuya çıkmışımdır. Bıkıp usanmadan hem kendimi tanıttım, hem karşımdakini dinledim. Randevularıma çok anlam yüklemedim. Bir kahve içerim, bir insan tanırım dedim. 6-7 tanesiyle 2. Kez görüşmüşümdür. Eşimi gördüğümde hissettim ama onunla bir şey yaşayacağımızı. 5. Ay içinde de evlendik. Ben oturup kısmetimin bana gelmesini bekleseydim muhtemelen hala 4 duvarı iZliyor olurdum. Evet kader diye bir şey var ama "kader gayrete aşıktır" sizinde gayret göstermeniz lazım.

Diyorum hayır ama bu sefer de etrafımdaki insanlar armudun sapı üzümün çöpü diyorsun bu kadar önyargılı olma. Bak etrafında bi 5 sene sonra kimse kalmayacak. Herkes çoluga çocuğa karıştı vs. vs.

Ben de sizin gibiydim. Eşim karşıma çıkınca sanki tüm evren kalbime indi ve 2. ayda deli gibi evlenmek istediğim ama belli etmedim tabi ki. 4. yılımızda evlendik. Hiç kimseye bu şekilde hissetmemiştim. Kalpteki enerji her zaman doğruyu söyler.

Şartlanmalardan hoşlanmıyor olabilirsiniz. Aseksüel olabilirsiniz diyeceğim ama ilişkiniz olmuş cinsel çekim hissetmişsinizdir diye düşünüyorum. Madem kendiniz bulmak istiyorsunuz sosyalleşmeniz ve yeni insanlarla tanışacak ortamlara girmeniz lazım. Evde otururken ya da her gün aynı ortama girerken beyaz atlı prens kapınızı çalacak hali yok. Birileri sizi tanıştırmak istediğinde bunu yeni bir insan tanımak olarak düşünüp öyle gidebilirsiniz. Acaba yargılanmaktan ve beğenilmemekten falan mı korkuyorsunuz? Çeşit çeşit ihtimal var B

Umarım, en kısa sürede

siz de böyle mi düşünüyorsunuz konu sahibi? Ben bekarken bu tanışmalara bakalım beğenecek miyim diye düşünerek giderdim. Aşkından ölüp bittiğiniz bir prens değil ki karşı taraf... kendinizi alçalmış görmeyin. Gidin sohbet edip gelin ne var bunda..

Yalnızlığa alışmış olabilirsiniz yani bu yaşta çoğu insan yalnız olmak istemez B