yorumun için tşk ederim. Aslında bir an önce kafamı tamamen boşaltıp onunla olan bütün ilişkimi bitirmek istiyorum ama maddi haklarımı vermemekte kararlı. Mecburen 1-1,5 yıl daha bu adamla uğraşmam lazım. Nasıl kurtulucam bilmiyorum bu adamdan. Hiç birşey almadan arkamı dönüp gitmek de işime gelmiyor açıkçası... CuteMom Dünya vazgeçenleri değil, azmedenleri

çok teşekkür ederim azdıkların için. O kadar emek sarf ettim ki bu evliliği ayakta tutmak için o hiç birşey yapmadı. Neden arkamı dönüp gideyim ki. Hayatta dönmem. Öyle kolay değil sıyrılmak. hakkımı verecek gerekirse evi devredecek ama ödeyecek. Yok öyle..

gelecek korkusu kimde yok ki herkeste var canım. senin de bu hassas aşamada bunu hissetmen çok normal ama hiçbir zaman karamsarlığa kapılma. hayata umutla bakarsan karşılığını alırsın bence sana mutlu huzurlu bir hayat diliyorum CuteMom Dünya vazgeçenleri değil, azmedenleri

canım kendince sen de haklısın ama neden böyle bikarar verdin anlamadım. Neden hakkını almadın ki. Uğraşmadan kim kime ne veriyor. Ben ne olursa olsun alacağım. O düşünsün nasıl ödeyeceğini...

O gelecek kaygısı dönem dönem oluyor, sen de yine çocuk yok ben de 2 tane var buna rağmen güçlüyüm, mutluyum, huzurluyum. Geçecek hepsi, biraz daha zaman geçtikçe daha da huzur dolacaksın, yaşadığın olaylara dışarıdan bakacaksın.. konuyla ilgili geçmiş zamanda kendime yazdığım bir yazı varda sizin için paylaşmak istedim... ruhunuzun dinlenmesi gerek, onunla içinizde süren hala bir savaş varsa önce bu savaşı sonlandırarak işe başlamalı... içinizde kalbinizin en derin yerlerinde onu affedip sonrasında özgür bırakarak uçup gitmesine izin verin... diğer insanlar arasında yürüsün gitsin oda... artık bekleme zamanı... yelkenleri yıkama, tekneyi cilalama, sökükleri dikme zamanı... şimdi erzakları hazırlama, kıyıyı köşeyi havalandırma zamanı... şimdi rüzgarı, uygun rüzgarı bekleme zamanı... şimdi uzun yolculuklarda ağır yükleri taşırken, fırtınalarda kollarına bacaklarına, yürek atışlarına çarpan yelken direklerinin açtığı çizikleri, yaraları yıkamanın zamanı, merhemleyip temiz bezlere sarma zamanı, bir aspirin içip uyumanın zamanı, o yaralara dokunacak sadece dost öpücüklere izin verme zamanı... yolcuları, rüzgarı, güneşi, dalgaları tekrar gelecekleri güne kadar bekleme zamanı, gündüzleri teknenin her köşesini elinde sert bir tahta fırçası ile fırçalama zamanı, akşamları salatanın, balığın, bir bardak rakının, bir sigaranın yanında demlenip dalgaların sesini dinlemenin zamanı... sabırla beklemenin zamanı.. vakit geldiğinde bileceksin... içindeki şarkıları söyleme vakti gelinceye kadar çalan şarkıları dinleme zamanı, gözünde birikenleri boşaltma zamanı.. şimdi bekleme, kendini sevme zamanı...

arkadaşlar ne zaman moralim bozulsa kendimi kötü hissetsem sizlerin yazdığı yorumlarla güç buluyorum. Boşanma arefesindeyim. 4,5 yıllık evliliğim bitiyor. Aldatma şu bu yok. Ama eşimin en ufak tartışmaya dahi tahammülünün olmaması sürekli olarak beni boşanmayla tehdit etmesi ve her tartışmada gidip ailesinde kalması eve gelmemesi buralara kadar getirdi bizi. Şiddet hep vardı ama hep düzelir umudyla alttan alan ben en son olayda artık bu adama dayanamadığımı sonumuzu göremediğimi anladım. Yalnız ve yalnız benim gayretimle devam eden, evliliğin sorumluluklarından kadın olarak yalnız benim sorumlu olduğumu düşünen, kadının hep susması gerektiğini, erkeğine itaat etmesi gerektiğini savunan bir eşe sahiptim. Ben buyum ve kabul ediyorsan böyleyim. etmiyorsan işine gelirse şeklinde evliliği çıkmaza sokan cevaplarla sürdürmeye çalıştığım bir evlilikti. En son şiddet olayından sonra anlaşmalı olarak boşanmaya davet ettıiğim şahsiyet benim çok yüksek paralar istediğimi beyan etmiş. Şu anda çekişemliye dönüşen davamın resmi işleriyle uğraşıyorum hakkımı almak için. Belki inanmayacaksınız ama ben bu adamı neden çektim ki bu kadar zaman, neden bunca sene uzattım ki diye düşünmekten kendimi alamıyorum. Çok şükür ki huzurlu ve iyi bir işim var, ailem sonuna kadar destekçim. 1,5 aydır yüzünü bile görmüyorum. Artık onun umursamaz, beni her zaman yok sayan, sevgisinden ve ilgisinden yoksun bırakan bir adamla neden daha önce boşanmadığımı anlamıyorum. İçimdeki huzuru ve zaman zaman zihnimi saran mutluluğu anlatamam. Meğer ben o yokken daha iyi hissediyormuşum. Bunun yanı sıra vicdanen de çok rahatım. Evliyken buraya tartışmalarımızı yazdığımda, cevap vermediğimi okuyan arkadaşlar nasıl başardığımı sorarlardı. Evet pek cevap vermezdim. Hep alttan alırdım. Demek ki alttan almakta bi yere kadarmış.. Size özellikle boşanan arkadaşlara sorum şu; her ne kadar kendimi tahminimden de iyi hissetsem de, zaman zaman engel olamadığım, bir gelecek kaygısı sarıveriyor zihnimi. Acaba ben hep böyle tekmi kalırım, hiç çocuğum olmazmı, hiç kendi aileme sahip olamazmıyım gibi gibi.. bir sürü soruların içinde buluyorum kendimi.(çocuğum yok 30 yaşındayım)Özellikle boşanan arkadaşlara sorum; Kendimi bu kadar iyi hissetmem normal mi? Bu gelecek kaygısı beni zamanla daha mı çok yorar? okuyan arkadaşlara çok teşekkür ederim... M