Benim de sinirlerim harap oldu! Akşam annemi arayıp soruyor ee doktora gittiniz mi, kızım aşı oldu mu, çok ağladı mı... Annem de cevap verdi kapattılar. Ne de güzel günah çıkardı ama!!!! O

Sinirim bozuldu ya ne kadar rezil bir adammış. İnsan çocuğunu merak etmez mi? Bir de farkında mısınız bu evlilik için çabalayan sadece sizsiniz Adamın umru değil. Ya bebeğiniz ve kendinize odaklanın o dangozu sallamayın ya da boşanın derim. Adam çekilecek dert değil.

Bosasaniz sanırım sirtinizdan bu yük kalkacak kendinizi rahat hissedeceksiniz. Çünkü belirsizlik var. Ayrilsaniz en azından o artık hayatınızda olmayacak o ev artık evinizi olmayacak kaldığınız yere ait hissedeceksiniz kendinizi. Adam umursamıyor. Ben sanmıyorum ki evlilik terapisti çare bulsun. Her terapi içten gelen bir motivasyonla amacına kavuşur. İçten gelmiyorsa zor. Ama tabi siz bilirsiniz. Ama bu belirsizlik hali çok daha kötü.

Sağol canım. Aklıma getirmemeye çalışıyorum da sinirim bozuluyor yaptıklarına. Hadi işi çıktı diyelim insan en azından annemi arar gelemeyeceğim der değil mi...

Ya kesinlikle üzülme. Eşinden beklenen davranış buydu zaten. Kızının senin gibi bir annesi var.. başka ne denir bilemedim ben de çok sinir oldum

Adam hiç arayıp sormuyor mu? Bu şekilde sürüncemede nereye kadar gidecek. Allah sabır versin size. 06kelebek_s

Ahhh ahhh sanki bu kadınlar bu çocukları babalarının evinden getiriyor. Tamam anne bırakmaz çocuğunu da sende bi ilgilen.

Şimdi Psikiyatristten çıktım. Emzirdiğin için ilaç veremem ama çok ihtiyaç duyarsan pasiflora içebilirsin dedi. Üstü kapalı problemlerden bahsettim. Zaten insan 15 dakikada ne anlatabilir ki... Bireysel olarak psikoloğa gidip güçlenmemi istedi. Karar verdiğimde bu şekilde daha iyi atlatacağımı söyledi. Bol bol yürüyüş yap iyi gelir eski arkadaşlarınla görüş dedi. Ben de kimsem kalmadı herkesten soyutladım kendimi dedim Eşim ile ilgili de aile terapistlerine gitmemizi önerdi. En azından bunu da yapmış olursun belki çözülür dedi. Belediyenin ücretsiz danışman hizmetleri varmış. Eskiden her sokakta neredeyse olurmuş. İstersen eşin de bulabilir onun bulduğu bir yere gidebilirsiniz dedi. Öyle işte... Onun dışında bugün kızımın doktor randevusu vardı, gelmedi. Aramadı bile ya unuttu ya da ne olabilir ki!... Aşı da olacaktı bunu biliyordu. Öğlen eve gittim bebeğin doktor takibinin yapıldığı defterini aldım. O işteydi. Ev pislik içinde tabiri caizse b. k götürüyordu! Çaydanlıkta en son benim demlediğim çay küflenmiş. İçerideki oturma odası her zamanki gibi onun giyim odası olmuş. O an neden yuvayı dişi kuş yapar deniyor anladım. Hiçbir sıcaklık hissetmedim. İnsan hani özler ya evini işte o bende olmadı hiç. Annemlerde de kendimi iyi hissetmiyorum ama evimde de hissetmedim. Hiçbir yere sığamıyorum sanki. Aşı olurken kızımın gözyaşlarına benimkiler de karıştı. O ağlarken ona iyi bir baba seçemediğim için kendimi suçladım. Ömrü boyunca bir yanı eksik mi olacak kuzumun diye hıçkırıkları boğazıma dizildi... Son günlerde dibe doğru gidiyorum sanki. Geçecek inşallah diyorum ama çok zor geçiyor. Uyumak istiyorum hiçbir şey düşünmemek için. Sahi uyanmasam ne güzel olurdu!...