para olarak var sadece. onu da artık almak istemiyorum. hatta böyle bana harcamış olduğu paraları çıkarıp suratına atmak tükürmek istiyorum. babama karşı öfkem hiç geçmiyor artık. ben de dedim ona düğünüm vs olacak nişanımda sözümde zehir etti. gekme dedim

Travmalarımız biz unutsak bile her zaman varlar, yeğeninizin olayı sizi tetiklemiş ve şu an anı bombardımanına tutulmuşsunuz. Büyük ihtimalle gün içinde dalıp "şöyle bir şey de olmuştu, aa bu da vardı" diye hatırlayıp duruyorsunuzdur. Şu an kritik bir dönemdesiniz, travmalarını hatırlayan çoğu kişi başlangıçta ebeveynlerini suçlar onlara çok kızgın olur ve uzaklaşır. Bu duyguyla başa çıkmak gerçekten çok zor ve bunca sene o travmaları gizleyebildiğinize göre gerçekten güçlü bir yapınız var. Kendinizi yıpratmayın lütfen, söylemesi kolay ama yapması zor olduğunu biliyorum. Size tavsiyem bu anılar aklınıza geldiğinde çok mutlu olduğunuz kendinizi çok güçlü ya da güvende hissettiğiniz bir anınızı düşünün ve o zorlukları yaşayan küçük çocuğun yanınızda olduğunu hissettirin. Okuyunca saçma gibi geliyor belki ama gerçekten işe yarıyor. Bu arada imkanınız varsa bu konu hakkında psikoloğa gitmenizi şiddetle öneriyorum travmalar hafife alınacak konular değil ileride kuracağınız aileyi bile etkileyebilir.

Durumunuza çok üzüldüm ama bir o kadar da size kızdım o videoda izlediğiniz küçük kızı evet babası sevmemiş ama şu an siz de sevmiyorsunsunuz gerçekten o masum küçük kızı sevseydiniz ona o kadar acı çektirmiş adamdan ilgi dilenmezdiniz o kendini koruyamamiş gücü yetmemiş ama şimdiki hali ona ihanet eder gibi hala bir şeyleri unuttum bahanesiyle yara aldıkça alıyor. Ne olmasını bekliyorsunuz?Adamın açık açık suratiniza seni sevmiyorum demesini mi? Merak etmeyin şu hayatta kimse baba sevgisi olmazsa ölmüyor, hayat devam ediyor. Sozlerim ağır mı geldi? gelsin birinin sizi sarsması gerek. Kızı ölümden döndüğü halde bir tepki vermeyen adam için çok fazla kafa yoruyorsunuz. Boyle giderse tek zararlı çıkan siz olursunuz

Belli bi yaşa gelmeden hayatta kalmak için ebeveynlerimize muhtacız. Ondan para almanızın veya evinde yaşamanızın ayıplanacak bir tarafı yok. Mecburiyetler böyle. Gurur yapıp napacaktınız sokaklarda mı yatacaktınız? Yakın bi arkadaşınızın size bunları anlattığını hayal edin. Ona da böyle mi tepki verecektiniz? İmkanınız varsa ayrı bir eve çıkın tabi ama imkan yoksa kendinize niye yükleniyosunuz bu kadar. Gayet insani ve normal süreçler yaşadıklarınız.

Şundan dolayı dedim. Yarinin ne getireceği belli olmuyor. Belki ileride İnşallah olmaz da es ailesiyle anlasamazsaniz zor olur. Aileniz hakkında birşey derler ağrınıza gider.

cidden hiçbir şey hatırlamıyordum yani bakıyorum geçmişime lise ortaokul vs çok güzel geçti güzel öğrenciydim başarılıydım sevilirdim herkes tarafından. ama şimdi sanki boğuluyorum gibi hissediyorum. ve içime atamıyorum öfkemi dayanılmaz bir öfke var. o küçük kız da yok susmuyorum. her kavga edişimizde annem şimdi kalp krizi geçirip öleceğim diye ağlıyor. silip atmsm lazım belki de. ama işte atmak istemiyorum ya bana canım kızım desin arkamda olsun istiyorum

Psikolojik destek almalısın. Ben yıllarca yaşadığı itilmişliği görmezden gelmeye çalıştım ama olmuyor, yara kapanmıyor. Mümkün olduğu kadar mesafeli ol ve beklentini kes, henüz beklentini kesecek darbeyi vurmamış görünüşe göre. Sen iyi bir ebeveyn ol. Bunlar zaman zaman hortlayqcak duygular, zamanla bunlarla yaşamaya onları geriye itmeye alışıyorsun.

Geçmiş dediginiz hiç birsey geçmemiş aslında. Çok küçüktüm hatırlamıyorum dediğiniz anlar bile hafızanızda kayıtlı onlar sizi huzursuz ediyor

su an çok öfkelisiniz ama ben sizin yerinizde olsam 1) mutlaka terapiye başlardım. çünkü su an kaotik sekilde yasadiginiz dyygularinizi ve tetiklenmelerinizi, terapiste gidince kontrollu bir sekilde yasayacaksınız. Tv deyi gibi olmuyor terapiler. Mesela yasadiklarinizin %1ini anlatıyorsunuz, anlattiginiz olayların tetiklediği duygularla nasıl basedeceginizi konuşuyorsunuz 2) Ergen gibiyim diye yazmissiniz, babanızın davranislari yanlış, ama siz de çok tepkisel bir durumdasınız. mesele belge bulunamadı diye sinirlendiyse, siz ortadan kaybolmaya calisin. evden çıkabilirseniz bir bahane ile disarm dikin . kızarsa kısa cevaplarla sinirlendirmeden savuşturmaya calisin. su an evlilik arefesinde iseniz, göstermelik de olsa ailenize ihtiyacınız var. düğünde sorun cikarirlarsa bir de onunla uğraşmak zorunda kalirsiniz. o yüzden ben olsam kısa sureli zamanda sen iyisin sen haklisin deyip kendi isimi halletmeye calisirdim.

hangi yöntemle biliyor musunuz peki

benim babam küçükken beni insan içinde de dövüyordu çünkü. aile toplantılarında ağzıma vuruyordu sofrada. sesim fazla çıktı diye kolumdan bacağımdan tutup fırlatıyordu. amcam dayım benim yanımda çocuklarını severdi beni de severlerdi. amcam hala beni sarı kızım bebeğim diye sever gördüğü her an yanaklarımı ellerimi mıncıklar sarılır öper. dıştan bakınca evet yani ben özel lisede okudum ailem eğitimim için çok paralar harcadı açıldım mesela bir şey demediler sözde. ben de aşırı inat biriydim ve aşırı özgür ruhlu. çok konuşurdum. bunları hatırlıyorum. 5. 4. sınıfta okul başkanı vs olmuştum 8ler varken. ben hala istemiyorum çocuk arada istiyorum ama sonra aklıma geliyor. bazen rüyamda kendi doğurduğumu görüyorum. nişanlıma da söyledim bebek istemiyorum diye. tabii asla o bilmeyecek neden istemiyorum. beni küçük görür diye şiddet gördüğümü ona söylemedim

Şu an ilişkiniz nasıl babanızla Prenses

aslında geçmişe takılıp kalmıyorum şimdiki babam da beni çok üzüyor. ben ondan beklentimi. sıfırlayamadim. hala beni sevsin istiyorum. 1-2 aydır böyle yeniden ergenliğe girmiş gibiyim. hayatımda güzel hiçbir şey yok gibi geliyor

hayır benim nişanlım asla babam gibi değil ama ona bile anlatmadım ki sevgisizliği. kötü olur bana acır diye anlatmadım. karakter olarak aşırı zıt iki insan. küçükken hayal kurardık ya işte aynen öyle ama ne olur belli olmaz. sevdiğini hissettiren önemseyen üstüme titreyen birisi. seviyorum da cidden vücudumda etkisi çok büyük.

emdr demişler ona bakıyorum psikolog mu psikiyatr mı sizce en iyisi nedir. P

Yaşlansınlar ikisine de bir damla su bile vermem. Kendi babamla zaten birkaç yıldır görüşmüyorum düğünüme bile çağırmadım. Zaten eşimin tarafını günahım kadar sevmem hepsi de çıkarcı insanlardır. Bir damla bak bir damla su bile göremezler benden hem maddi hem manevi. O yüzden sizde yuvanızı kurmaya bakın. Kapınızı kapatıp oturun boşverin geçmişi

zaten çok yeni bir durum babA olayı diğeri hep vardı. doktor araştırıyorum artık kaçmak istemiyorum travmaları geriye attıkça birikiyor herhalde. ve normalde dediğim gibi böyle karamsar biri asla değilim yani beni tanıyan herkes benim için azıcık cadı neşeli biri der hep. sürekli Gülen biriyim kin vs kimseye tutmam babam harici. girdiğim her ortamda bu zamana kadar sevilmişimdir de. ama içime bakınca tam bir muamma asla memnun olmayan bir babamın kopyası iç ses... umarım şifa bulurum. terapi almayı kötü Bir şey sanan gerizekalı beyinsiz insan dolu ortalık tabii. ama araştırırken gördüm doktorlar hep terapiye başvuranların bilinçli olduğunu öz farkındalığının olduğunu asıl sıkıntı olanın diğer taraf olduğunu söylemişler.

Genelde pek aramam o beni arar kısa konusuruz arada bi resmiyet var sık görüsmeyiz. Zaten ne hoş sohbettir neden sicak kanli. Prenses

aslında 18 yaşında evden ayrıldım ve tatillerde bile eve gitmedim. hiç o zamanlar bunlar aklıma gelmiyordu bile. birden bire tekrar ergenliğe girdim sanki. düşünüyorum psikolojik destek. hem de evlilik öncesi daha sağlıklı bir evlilik için lazım sanırım. bu şehirden de gitmek istiyorum.

Lütfen terapi alın, aslında böyle yaparak en çok zararı yine kendinize yapıyorsunuz. Zor biliyorum ama şu hayatta sizi kimse sevmesede siz kendinizi sevin, en değerli sizsiniz varlığınız ruhunuz kalbiniz herşeyiyle bir butunsunuz. Bu psikolojiyle evlilik yapamaz, çocuk yetistiremezsiniz. Hemen ama hemen bu durumdan çıkmaya bakın...

Emin ol Babasindan 100 yüz memnun olan çok ama çok az kimse vardır herkesin babasıyla illaki bı beklentisi vardır kesinlikle ben öyle düşünüyorum.. Peki şunu yaptınız mı babacığım seni çok seviyorum deyip kahve yapıp elini öpüp duygularınızı doktunuz mu

evet şanslıyım ki beni el üstünde tutan seven sevdiğini belli eden bir hayat arkadaşım var

kendime bile itiraf edemiyorum ki durumu kafamda bile silip atmışım çok kötü bir duruum gibi geliyor ve başkasının bana acımasından korkuyorum sonuçta terapist beni görecek beni bilecek. saçma biliyorum ama. dehbli olduğum halde yıllarca terapi görmedim öyle kabullendim gitti. belki önlem alsaydım olduğum noktadan daha yukarıda olacaktım. ve şuan işsizsizim. Allah'tan para konusunda sıkıntısız birisidir hiç sormaz ne aldın ne gittin parayı verir. onun parasını onun açtığı yaraları kapatmaya harcamam lazım sanırım

evet ben kendimi çok değiştirdim ailemden çok farklı bir insanım 18 yaşından beri aile evinden uzak tatillerde bile dönmeyen biriydim. ama şuan dönmek zorunda kaldım. yılbaşından beri aile evindeyim 1-2 aydır da yeniden ergenliğe girmiş gibiyim. çok haklısınız benim beynim bu anıları sinmiş. çünkü şuan hatırladıkça kendimi ezik hissediyorum oysa ben çocukken ergenlikte yetişkin hayatımda aşırı özgüveni olan biriydim. şimdi sürekli evde bu konuyu babama açıp duruyorum. en son sen yaşlandığın zaman bunları asla unutma olur mu dedim. hem babaannem hem anneannem dedem çok kötü yaşlandı çünkü gördüler. anneme de öfkem büyük. sorsan annem bana düşkündür sözde. ama yok. o da zor bir çocukluk geçirmiş dedem de annemi dövermiş. sen benim gördüğümü görmedin diyor. kendi gençliği ile kıyaslama yapıyor. çok yaramazdın huysuzdun diyor. ama bakıyorum videolars yok. konuşuyoruz bazen akrabalarla çocukken çok tatlı olduğumu çok sevecen olduğumu söylerler. ben de anne olmak istemiyorum çünkü farkına vardım geçen çocuklara katlanmam yok bir mekana gidince orda ağlayan çocuk görünce çok sinirleniyorum. ya ben de kötü snne olursam diyorum. sanırım terapi almam gerekecek. kendime bile yeni ikna ettim ve çok zorlanıyorum. annem neden geçmişe taktın önünde kocaman geleceğin var diyor ama yok. maalesef ki şuan ailemle aynı şehirdeyim. evlenince de aynı şehirde yaşayacağız. düğünü de burnumdan getiriyor.

ben de bakmam ki ne annem ne babam kendi anne babasına baktı benim dedem sürünerek öldü tabiri caizse annem gitmedi anneannem babaannem umurlarında değil. ben kuracağım aileye üzülüyorum. bir de aynı şehirde yaşayacağız. ilerde çocuğum olursa dede diyecek bu adama. onlara da ayrımcılık yapar üzer. zaten nişanlım dışlanmıs durumda evdeyken selam bile vermiyor ne yaptı bu çocuk sana. deprem oldu sevgilim Malatyalı. nişanlıyız. Ara dedim nolur benj rezil etme aramadı ya aramadı

Bende kayinpederimin tatlı dilini görünce oğullarina sevgisini, sevgiyi gosterme şeklini aile babası derler ya iste tam o kişi bunlari gorunce içim sızlamisti. Ben gelin olurken duygulanip ağlamişti kızı yok bir kez gelin demez güzel kizim evlatlarim diyen bir adam. Bir kere bile kendi babamdan duymadigim sözler. Fakat bende şöyle bir mekanizma gelistirdi bu baba sevgisi ilgisi konusu içsellesmek yerine dışsallaştı bende, nefret öfke olarak yansidi yani inan sevgi ilgi asla istemiyorum hicbir sekilde olmasin hatta senin gibi ölse öldü dersin dedigim bile cok olmustur. Hayatimin hiçbir doneminde zihnime bile eklemiyorum evlendik anne baba olduk ve ben baba nasil olunur bunu eşimden ögreniyorum o kadar güzel bir baba ki kizimin nasil şansli olduguna seviniyorum tutupta kacirdiklarimi asla dusunmuyorum inan bazi insanlar bu dusunceye bile layik degiller. Sende dışsallastir babani sana artı eksi ne yaparsa nötr ol yani bir sey bekleme yoksa bu travmalar sende her yaş aldiginda gelecek bir dusun sence gerek var mi bunu? Buna değer mi? Önünde cok guzel hayat var sadece buna bak kimsenin çektiğin cizgileri aşmasina izin verme. Şuan ben konusurum gorusurum ama asla cizgilerimi geçemez laf söyleyemez

Çok üzüldüm. Iyi bir babanın kızıyım empati yapamayacağım. Ama kader motifi var ya o şekilde ilerlemediğinize emin olun demek istiyorum. Prenses

Babanız size karşı bencil acımasız biri ve içten içe halen ona karşı sevgi beklentisi içerinde olduğunu biliyor. O yüzden de sizin ona olan bu beklentiyi diri tutmak için umursamaz tavırlarını elden ayaktan düşünceye kadar sürdürecek. Yapmanız gereken şey babanıza karşı beklentilerinizi kendi icinizde tamamen yok etmek ve zorunlu olmadığı sürece muhatap olmamak ve onu görmezden gelerek yok saymak. Tıpkı onun şuan sevgi, ilgi beklentiniz yok saydığı gibi. Zaten bu kadar acımasızca şiddet uygulayan, ölümden döndüğünüz halde umursamyan birini babanız dahi olsa sevmeyin. İnanın duygularınızı doğru yönetirseniz hayatınızda hiçte gerekli biri olmadığını göreceksiniz. Ek olarak anneniz de öyle insaflı biri değilmiş. Küçük kız çocuğunun üzerine koca adamı salmak normal bir annenin yapacağı bir şey değil.

Tedavi ol, ayıp değil

işte kendime de o sevgiyi veremiyorum sanırım çünkü öyle bir eleştiriyorum ki bazen şaşırıyorum düşman gibiyim kendime. şaşırıyorum eskiden nasıl hala bu adama baba dedim nasıl parasını yedim. şimdi onunla aynı evde nefes almak istemiyorum

benim annem de gülerek anlatıyor bebekken gördüğüm şiddeti. işte çok huysuzdun inatçıydın bebekken diyor. bir kere gece uyumadın baban seni sarstı uyudun diyor. kim bilir nasıl bir hasar bıraktıklar küçük bedenimle. düşündükçe ruhum daralıyor. y

evet anneme de şok oluyorum. ikisi de küçük değilmiş 30lu yaşlarda beni yapmışlar 2. çocuklarıyım. üzülüyorum keşke arkamda olsa diyorum hala ona DİYORUM bunu ağzından duymak istiyorum. annem şimdi bana düşkündür aslında ama çocukken bebekken bana yaşattığı şeyleri düşününce üzülüyorum. zaten yaşlanınca asla bakmam ikisine de. bunlar da biliyorlar. ikisi de kendj anne babasına karşı acımasızdı annem Lanet bir babayla büyümüş. ama bana seçtiği baba da böyle birisi. herkes çocuğunu dövüyordu diyor ama yok. sana şunu yaptım bunu yaptım diyorlar. araba aldılar üni okurken ayrı eve çıktım para harcıyordum hala babamın emekli maaşı benim elimde. ama yok yani. artık aklım başıma geldi ve evde yediğim ekmek bile boğazıma duruyor. ve ben de çok etkilendim çok huysuz biri oldum. arada bazen sevgilime çok huysuzluk yapıyorum. o beklenti hala geçmiyor. ama babam da gaddarlıkta gayet devam. 2 yeğenim var kız olanı bazen seviyor görüyorum. üzülüyorum çok keşke beni de sevseydi diyorum. kedimiz var kedimizi seviyor güzel kızım aşkım bebeğim diye. kalbime oturuyor

bu tekniği çok duydum. peki cidden iyi geldi mi? eskiden önyargım vardı ama aştım sanırım. hangi psikolog hangi şehirde? ben ankaradayım burada seçenek çok ama karar veremedim bir türlü. özele gitmeyi düşünüyorum. ama arkadaşım direkt psikiyatra git ilaçsız ol dedi. psikologlar çok iyi değil dedi

eve geldim bugün annem yok şehir dışında. babam bana yemek hazırlamış çok şaşırdım. dedim hatta hayret sen benim için bir şeyler yapar mıydın. 26 yaşındayım bana herhalde ilk defa bir şeyler yapmıştır. sonra dayanamayıp senin yüzünden terapiye başlıyorum. bana yaşattığın şeylerin etkisini görüyorum gece rüyama giriyor. sürekli aklıma geliyor huzursuz ediyor benim aklımı bulandırıyor başka bir şey düşünemiyorum diye de söyledim. hiçbir şey söylemedi tamam parası neyse veririz dedi. senin aldığın ekmeği bile yemek istemiyorum zehir oluyor dedim. bu evden çıktığım gün inşallah kefenimle girerim dedim. sen gerçi benim ölmemi istersin evlenmemdense bunu da biliyorum dedim. sonra oturdum ağladım. asla sakin kalamıyorum bu adama karşı. ölmüş olsan ölü derim otururum bu öksüzlüğüme sebep bulurum dedim. senin düşüncen o diyor öyle oturuyor sadece. yüzüne bile bakmak istemiyorum. sesini duyunca kalbim sıkışıyor. ne yapıcam bilmiyorum kimseye de anlatamıyorum. eskisi gibi susamıyorum da. sevgilimin yanına taşınacağım sanırım düğüne kadar. onda da eminim annem karşı çıkacak. annem de söyledi baban çok üzülüyor alınıyor gücüne gidiyor böyle konuşma diye. ona da dedim sen bu adamın ne olduğunu biliyordun 10 sene sonra neden tekrar çocuk yaptın diye. değişir sanmıştım diyor. o da babam yüzünden hasta ilaç içiyor sürekli. en çok anneme kızgınım

Babam bok kayınpederim ondan daha bok

Bu güzel kararı almanıza çok sevindim eminim pişman olmayacaksınız

biz aynı evde yaşadık sevgilimle 1 sene Türkiye'de 7 ay almanyada. anlatamıyorum zaten. kendim bile yeni yeni farkına veriyorum

İnsanlar neler yasiyor kim bilir neden öyleydi belki hastaydı ruhsal? Sorun dertlesin konuşun babanız la ama bu tavrınizla değil.. Yoksa size açılamaz çok sertsini, z

Destek almaktan korkma arkadaşim en kotu icini döker rahatlarsin inan cok iyi gelir zehir akitmak gibi düsün

Terapiste gitmenizi öneririm. Biz malesef ailelerimizin stres topu olmuş bir nesiliz

Terapistler bu şekilde düşünüp tepki vermiyor emin olun. Hatta genellikle mimiksiz bir şekilde dinlerler sizi. Onların görevi şefkat veya ayıplama değil. Hangi konularda yanlış düşündüğünüzü size göstermek

ne öpeceğim onun elini kaç yaşında adam 3 yaşındaki 2 yaşındaki bebeğini dövmüş. neden öpeyim ki? o hiç benim de bir evladım var ben bunu yapmışım demiş mi? laf geldiği zaman ben ölünce anlarsın diyor. daha yakın zamanda benim 22 yaşında gencecik kuzenim öldü. ya ben ondan önce gidersem o ne yapacak. geçmişte lisedeyken her akşam kahvesini yapardım bu arada. sonra bıraktım

Siz yasadiklarinizi hep bastirip hayatiniza devam etmissiniz cünkü hayatda kalma stratejiniz buydu cocuk olarak. Öyle siddet gören bir cocuk görünmez olmaya gayret etmeye baslar. Babaniza karsi hala bir ümit beslemeniz de normal. Kendinize bu konuda yüklenmeyin. Bileklik konusunda ama bakis acinizi degistirmenizi tavsiye ederim. Her baktiginizda "bunu babam bana almadi" demek yerine "ben kendi emegimle, kendime deger verdigim icin bunu kendime aldim" demeniz gerekir. En cok da bahsettiginiz o kücük kiz o bileklige sevinecektir.

bu babalar yaşlanmayacak sanırım

evet bebekken bile şiddet görmüşüm çünkü. nasıl korktum kim bilir. nasıl kurtulacağım bilmiyorum

evet haklısınız. ben zaten 17-18 yaşına aile evinden çıktım gittim o süreçte ailemden maddi destek gördüm ama 3. sınıftan beri kendi mesleğimle alakalı çalışıyorum. onun öncesinde 1 sene memurdum. korkak olmama kızıyorum hrr şeyi yakıp gitmem lazım sma yapamıyorum

çok haklısınız ve evet çok ağır. tam bir korkak gibiyim yapmam gereken şeyi yapmıyorum. hala ondan medet bekliyorum. normalde asla böyle birisi değilimdir başka insanlarla ilişkim böyle değildir. ama babamla ilişkim böyle. hala ona muhtaç gibiyim. istiyorum ki bana kızım desin beni tebrik etsin benimle gurur duysun. yanımda olsun. düğünümde dans edelim. çocuğum olunca benimle mutlu olsun. nişanlımla bir sofrada otursun. yok. o kadar üzülüyorum ki. kendime çok kızıyorum. o küçük kız 26 yaşında hala küçük kız ben maalesef ki sevmiyorum sevemiyoruum ona hala eziyet ediyorum. inandırıcı gelmiyor olabilir ama cidden ben bunları unutmuştum. lisede hiç aklıma gelmiyordu. babamın kötü olduğunu görmüyordum. şimdi düşündükçe yüreğim ağrıyor çok kötü ezik hissediyorum özgüvenim kırılıyor tir tir titriyorum. ama eksiden böyle değildi. bu eve yeniden girene kadar böyle değildi ya. kayınpederimle ilişki kurana kadar böyle değildi. şimdi her şey çok üzüyor. terapi alacağım kafaya koydum

artık bunu yapamıyorum ne dese bana batıyor sürekli kavga çıkarıyorum. sürekli sürtüşme halindeydiz

Çocukluğumda babam silik bir hikaye figüranı gibi düşününce sadece iş odaklı biriydi. Sert değildi ama yumuşak huylu da değildi bize karşı ilgisizdi. Bir kaç keza sert uyarı ve cezasını hatırlıyorum dayak değil ama hırpalanma yaşadım kendisi tarafından ve ergendim. Hep arkadaşlarım dayak yediğini anlatırken keşke dovseydi ama ilgilenseydi en azından derdim öyle ki var ama yoktu. Büyüdükçe ve özellikle evlendikten sonra kendisine daha yakın oldum sohbet muhabbet ilerledi babami aslında 20 li yaşlarımda tanıdım. Tüm kardeslerim gibi bir dönem anneci iken birdenbire 180 derece dönüp babacı oldum. Bu İstanbul'da yanına gidince araba kilit sesini duyunca çocuk gibi cana koşup sevinmemle kapıyı açmalarım ile başladı. Sonrasında bir dediğini iki etmememle onu olmadığı yerde onu haklıysa savunmam ve bu durumun onun kulağına gitmesi ile devam etti. Ondan alamadığım o küçüklükteki sevgiyi ilgiyi ben ona verdikçe düzeldi baba kız ilişkimiz. Normalde kin tutabilen birisi iken ona karşı kin tutamadım ortaya böyle bir çözüm tablosu çıktı bu ilişkide. Beraber haber izlerken bir akşam çocuğa şiddet videosu görmüştük biz ne kadar cahilmişiz el kadar çocuğa şiddet uygulanır mı tokat bile atılmaz dedi. Orada anladım insanlar er yada geç pişman oluyor yaptıklarına bazen söylüyor bazen ise gururuna yenilip söyleyemiyor.

Görüşmek zorunda değilsin. Çocuğunu da göstermek zorunda değilsin. Düğüne kadar mecburen aynı evde yaşadığın için sabret. Düğünden sonra iletişimini kopartabilirsin.

çocukken öğretmenim fark etti doktora götürdüler. ilaç tedavisi görmedim ama ailem deli olmamı istemedi. öyle devam etti bu yasa geldik. hala dikkat eksikliğim var. o da öyle duruyor öğrendim yaşamayı onunla

ben de öyle kayınpederimi gördükçe çok üzülüyorum ve o kadar hak etmediği şeyler yaşıyorlar ki. çok tanımıyorum. ama tanıdığım kadarıyla benim babam o adamın tırnağı olamaz. neden diyorum neden babam böyle değil. belki ben daha normal biri olurdum. bende de aşırı derecede öfke sinir var. ve babam yüzünden başkalarını da üzüyorum. işsizim mesela buna sinirleniyorum. babamı suçlu buluyorum. mezuniyet zamanı akraba düğünü için kuyumcuya gitmiştik. orada bileklik gördüm babama dedim ki bana bunu hediye alabilirsin mezuniyetim için. almadı tabii ki. gittim o bilekliği kendime aldım. baktıkça üzülüyorum. arkadaşlarımı düşünüyorum sonra. Allah'tan pandemi vardı da üzülmedim. ona karşı da artık çok öfkem var sürekli kavga ediyoruz. asla susmuyorum. senden korkan küçük çocuk yok senin karşında dedim. bana sen run hastasısın diyor. ve hala üzülüyorum. bir kurum sınavına hazırlanıyorum. dün kayınpederimle konusunca oturup ağladım. aldığı ekmeği yemek istemiyorum. onun genlerini kazımak istiyorum. şiddet o kadar üzüyor ki. sanki dün beni dövmüş gibi. kalbim ruhum paramparça oluyor

Çok üzüldüm ağır şeyle yaşamışsınız, ama inanın bizde babalar genelde dayakçı. Ben babamdan küfür dahi işitmedim ne bize ne sokaktakine o ayrı ama emsal değil tabi ki. Yine de sizi anlıyorum. Babalar döver de sever gibi yanlış algı oluşmuş. Babanızda bunu bayağı abartılı uygulamış. Şimdi kafanızın derinlerine inen sizi bu sıkıntılardan kurtaran tedavi yöntemleri varmışBence onu araştırın psikologlar tarafından yapılıyormuş. Ben bu yöntemle tedavi olan birini biliyorum.

herhalde nisanlinizin ailesini görünce travmaniz tetiklenmiş, gercekten uzucu.. mutlaka terapiye baslayin bence, yoksa bunu ailenizle ya da nisanlinizla catisarak process etmeye calisirsiniz.travma tedavisi anlayan bir terapiste gidip, yavaş yavaş bu konuları konusun ve duygularinizla nasıl basedeceginizi ogrenin. ailenizin yaptıkları gercekten kotu, dayak, ilgilenmeme. ama bu andan sonra kendinizi korumanız gerekiyor. eğer sizinle ilgilenmiyor ama su an zararı dokunmuyorsa sizin icin iyi aslinda. demek ki cahiller ama kotu degiller. kotu aileler hem zarar verip hem de kullanmaya calisiyor cocuklarini. o yüzden beklentinizi sıfıra indirin, minimum iliskiye indirin.. Nisanlinizin ailesinin iyi olması çok güzel, ama yeni bir aileye giriyorsunuz, daha henüz dinamikleri bilmiyorsunuz. o yüzden tabi ki onlardan destek alabilirsiniz ama, iyice güvenmeden, yillar geçirmeden, nisanliniza ve ailenize yaralarinizi göstermeyin. birakin onlar bilmesin babanızın tavrını. Bazen eslerden birinin ailesi iyi olunca, diger taraf kiskanabiliyor. nisanlinizla ilgili bu durumdan dolayı catisma yasamamaya calisin. insanin gücüne gidebilir ama bakarsınız onlar sizin aileniz olur, destek olur. simdi bir seyler söylemek icin erken, nisanlilik donemi iyi olabilir herkes, ama zamanla iliskiniz gelişirse, ve güzel bir aileyse sizin icin çok güzel bir firsat olur.

ben de bazen düşünüyorum çocuk yapmayı sırf bu yüzden sanki kendimi tekrar doğurup büyütecek gibi. babam harici ilişkilerimde çok netim. yani beni sevmeyen bana değer vermeyen insanlara asla muhattap olmuyorum. nişanlım karakter olarak babamın tam tersi. ama işte hala içimde bir umut var. 1 kere hissetsem kendimi iyi hissederim. kimsesiz hissetmem. bu bende aşırı öfkeye sebep oluyor. bu sefer kendimi kötü hissediyorum ezik hissediyorum

Ben dayak hiç yemedim ama annem boşanmasa kesin yerdim ( 2,5- 3 yaşindaydim )cocuk sevmeyi bile bilmez zaten. Çocuk aklimla bana söz verirdi maasta sana sunu alcam diye yanimizda insanlar varken ama hicbir zaman almazdi param yok derdi meğer hep insanlara ben ilgili babayim imaji cizmek icinmis kucukken tabi anlamiyodum kendini bi anlatirdi herkes mukemmel sanardi. Ve bana alacam diyip almadigi her seyi çifter çifter kuzenlerime aldi kiyafet ayakkabi altin taki oyuncak aklina ne gelirse. Şimdi onume dünyalari serse neye yarar yaslansa bi bardak su zor veririm kesinlikle bakmam. İnsanlar umrumda değil cocuklugum harcandi kimsenin yaslaninca bakicisi olmayacam. Bazen yaşli bakimsiz tek insanlari vaka aliriz yanimdakiler cocuklari bakmiyo vs der bende herkes hak ettigini yaşar derim geçerim. Bu yüzden ruhunu kendin onaracaksin ve bir daha kimse parcalamasin diye saglam duvarlar öreceksin. Bir gün anne oldugunda hissettigin şefkat kat ve kat fazla olacak kalbin sevgi dolacak iyileseceksin

Yaralar geçmiyor malesef. Benim de hafızamın unuttuğu ya da değistirdiği olaylar var. Ben de otuzumda farkettim. İlk farkediş aylarca üzülmeme neden oldu. Şimdi affetme evresinde yok. Ama bizimkiler hatalı bir sevgi de olsa sevgi verdi. Size sevgi verilmemiş babanız tarafından o geçmiyor malesef. Şimdiki yasadıklarınız farkındalık süreci. Sonrasında kabullenme oluyor. Böyle babaların kızları genelde yanlıs eş seçiyor psikolojide. Ya babası gibi birini buluyor ya da taban tabana zıt birini. Farkındalık gözünüzle nisanlınızı da bir gözlemleyin bakalım bu nedenle mı seçilmis biri yoksa gerçekten size uyan biri diye mi

Ben buna karşıyım değişmeyince kabullen olayına. Değişmedi mi çıkartırım yüzüne herşeyi sayar hayatımdan çıkartırım. Yok annem yok babam ne yapayım olayı bende yok. Adam olsunlar olamıyolarsada defederim hayatımdan. Ki zamanında etmişliğim var.180 derece değişiyorlar o zaman.

Arkadaşlar herkese merhaba. Yine konu açtım. Nasıl başlasam bilmiyorum çok uzun olacak. Pek yazıma dikkat etmiyorum noktalama vs beklemeyin. 26 yaşına yeni girdim ama nasıl anlatsam sanki 16 yaşındayım. aşırı aşırı derecede depresif bir haldeyim. sanki yeniden ergenliğe girmiş gibi hissediyorum. geçmiş anılar gün yüzüne çıktı. geçmişimin canavarı da babam. Çocukken babamdan şiddet gördüm ve öyle böyle değil. çok sık değildi ama vücudumda morluklar olurdu. yanağımda 5 parmak izle okula gittiğimi hatırlıyorum. döverken parmakları kırılmıştı. annem neden sessiz tepkisiz kaldı bilmiyorum. bazen annem üstüme salardı hatta bunu da hatırlıyorum. sebebi huysuz ve yaramaz olmam. dehbli Zor bir çocuktum kabul ediyorum ama 2 yaşındayken camdan içeri atmış. sebep gezelim diye inat etmem. tesbihi ile 3 yaşında popoma vurmuş izi çıkmış. bunları bir şekilde unuttum. nasıl unuttum bilmiyorum ama unuttum. lise ortaokul üni hayatım bunları unutup geçti. depresif biri değildim aksine mutlu güler yüzlü sevilen biriydim. Hiç içine kapanık değildim. mutluydum. Şimdi bu geçmiş anılarım aşırı derecede huzursuz ediyor. Geçenlerde yengem yeğenime kızdı diye babam çok bozuldu. dayanamadım beni camdan atıyordun. nasıl dövüyordun. şimdi birden çocuk mu sevmeye başladın dedim. nankörsün dedi direkt. Hayatımın her anında hayatı zehir etmiştir. ama aksine dışardan görenler babamın bAna düşkün olduğunu düşünür. üniversite kazandım bir kere tebrik etmedi. bir kere derslerin nasıl demedi. bir kere. ir derdin var mı demedi. Mezuniyetimi neşeyle haber verirken bile tebrik ederim demedi. O zaman ne kadar körmüşüm diyorum. hala ondan medet ummuşum. çünkü bu anılarım yok olmuştu beynimden. silinmişti. Yüksek lisansa başladım. bir kere bölümü bile sormadı alanımı sormadı. yani o kadar üzülüyorum ki. nişanlıyım ve kayınpederimden gördüğüm babalığı herhalde henüz babamdan görmedim. daha geçen akşam aradı ve derslerimi sordu. gelinim şöyle olacak böyle olacak dedi. oturup onunla 2 saar boyunca dertlestim. 26 yıldır bir kere bile babamla dertleşmedim. Bir kere kızım nasılsın bir derdin var mı dememiştir. nişanlımın babasının kızlarına ve oğluna karşı davranışlarını gördükçe sanırım tetiklendim. babamla tartışma yaşadık nişanlım yüzünden. hayatımda ha varsın ha yoksun. ölü olsan ölü derdim ama sağsın. ölü olsan babasız olmamı buna bağladım dedim. hala bekliyorum biliyor musunuz. hala istiyorum ki babam sevsin. babam düşünsün. Geçen yine ona sen benim demek ki arkamda olmayacaksın dedim. yani sanki eskiden çok arkamda babam varmış gibi. ama geçmişte babamın kötülüğünü unutmuşum herhalde. 1-2 sene önce bana sorsanız eh işte derdim. kafamda babamla ilgili kötü anıları silmişim çünkü. şimdi yeni girdiğim ergenlikle tanıdım hatırladım. ve çok ama çok boğuluyorum bu hislerden.trafik kazası geçirdim. Abim kullanıyordu arabayı. yüzüm darbe aldı. çenem dişlerim kırıldı. burnum kırıldı. omzuma platin takıldı. kalbime darbe aldım. tost olmuş arabadan sağ çıktık ve darbe olduğum yerden alındı. hastanede uyandım sevgilim vardı. sevgilimin babası ve kuzeni vardı. kaç saatlik yolu gelmişler. babam benim için endişe etmek yerine sevgilime bilenmeyi seçmişti. sevgilim olduğunu biliyordu ama tanışmamışlardı. haber vermedim ölümden döndüm. o halde babam trip attı. o halde bile bana sarılmadı. eniştem bile bakın eniştem bile teyzemin eşi bile bana ağlamış ama o ağlamamış. Ve bingo bunu bile unutmuşum ya. resmen kafam bunları hayal olduğuna inandırmış. Babama bu yüzden bile mesafe koymamışım. babam para olarak bana sıkıntı yaşatan birisi olmadı. maddi olarak desteği verenin de annem olduğunu görüyorum ama. Ve artık babamın aldığı ekmeği bile yemek istemiyorum. Doğum günümde bana sözde hediye almış. ama onu alanın annem olduğunu biliyorum. Öyle dertleşmek istedim. Birden bire neden geçmişi hatırladım bilmiyorum. 1-2 aydır sürekli bu düşünceler kafamı boğuyor. sürekli ağlar halde buluyorum kendimi. ara ara üçücük halimi görürken buluyorum halisilasyon gibi. o küçük kızı görüyorum. ki çocukken evet yaramazdım ama sevimliydim herkesin beni sevdiğini hatırlıyorum. videolar var videolarda görüyorum bıcır bıcır konuşan bir kız çocuğu. okuyanlar için teşekkür ederim. öyle dertleşmek istedim. belki benimle aynı durumda olan vardır.

evet kesinlikle öyle arkadaşı mesela yatalak oldu kimse bakmıyor diyorum hak ettiği o. susuyor. annem babamdan daha önce boşanmış tekrar evlenmiş çok iyi birisi ya. ben yokmuşum bir de bu adamdan tutmuş çok gerekli gibi 11 sene sonra 2. çocuğu yapmış. şuan bakınca ilişkim güzel sağlıklıyım ama bakınca insan ilişkilerimde aşırı bencil biriyim. mesela çoğu arkadaşımla ilişkim onlar çabalarsa var. 272626 kere onlar mesaj atmış onlar buluşalım demiş. sevgilimle de iyiyiz ama bazen ona da gereksiz sorunlar çıkarıyorum. bu babam beni ne kadar kötü biri yapmış aslında. hep sevildim girdiğim ortamlarda hala öyle. bir kere bir astrolog bana sen ışıl ışıl parlıyorsun demişti. ama yok yani. sanırım destek almam şart ama buna bile korkuyorum. daha kötüsü olur diye.

Eşimin babasından dolayı biliyorum böyle babaları. Herhalde daha kötüsü de asla yanlarında olmamaları. Dediğiniz gibi ölü olsa en azından öldü dersin üzülürsün ama sağ ve yanında yok. Ne mezuniyet, ne hastalık, ne kız isteme, ne düğün hiç birinde gelmedi. Hatta hala tanımam kendilerini. Zaten şiddet varmış. Asıl üzücü olan da babadan sevgi göremeyenlerin hala bir umutla beklemeleri. İşte bu o babayı daha da nefretlik yapıyor. Evet, her zaman denildiği gibi keşke herkes ebeveyn olmasa. Yine de çok şükür bizim nesiller daha bilinçli. Ailede ne görürse görsün bunu kırıyor.

çok haklısınız ve ciddrn kendimde güç buldum. arttırıp gideceğim. kendime de yükleniyorum ikili ilişkilerim de zarar görüyor. Cucuthecat

Hiçbir zaman değişmeyecek üzgünüm. Ergenliğe tekrar girmemişsiniz. Beyninizin sizi korumak için unutmaya çalıştığı travmatik anıları tetiklendikçe hatırlamışsınız. Görüştükçe de tetiklenmeye devam edeceksiniz. İçinizdeki çocuğa şefkat sevgi göstermek için qrtık ne babanıza ne kayınpederinize ihtiyacınız var. Kendi kendinize bu sevgiyi verebilirsiniz. Başkaları sizi yine hayal kırıklığına uğratabilir. Tecrübeyle sabit. Umarım zamanla herşey sizin için daha iyi olur.

EMDR tekniği diye bir yöntem.. araştırın isterseniz

ben daha önce şiddet gördüğümü kendime bile itiraf edememiştim aslında. 1-2 aydır aklıma gelmeye başladı ve babama nefret kusup duruyorum evde. 1-2 günde bir konu buna geliyor neden diyorum. babalar hem sever hem dövermiş. ama sevgiyi hiç görmedim. ve çevremdeki babalar hiç bsbam gibi değildi amcam dayım babamın arkadaşları benim arkadaşlarımın babası. bakınca aslında ne kadar etkilemiş beni ama unutmuşum. anneme de sinirliyim

Ben nasıl unuttum gerçekten bilmiyorum bile düşündükçe. liseye geçince şiddet olayları bitti çünkü ben eskisi gibi yaramaz değildim artık. kapandım onun istediği gibi oldum. yani aklıma geldikçe gerçekten kendime şaşırıyorum. çocukluğumu hatırlıyorum içim üzülüyor. ve evet cidden oturdukça şöyle olmuştu böyle olmuştu babam beni şunun yanında dövmüştü diye hatırlıyorum. çok utanıyorum. beni tetikleyen yeğenim değil aslında kayınpederim oldu. sadece bir kere ağzımdan bir şey çıktı ve adam onu unutmadı. filmden bahsediyorduk barbie filmi. ben bratz seviyordum dedim. 1-2 hafta geçti bana hediye kocaman Bratz bebeği almış. sevgilimle konuşurken ifrit alese girdi onu bekliyorum demiş. yüksek lisansa başlayana kadar beni sürekli destekledi. ben yüksek lisans sınavından çıktım dememe rağmen babam bir kere bile sormadı. dayanamadım söyledim. bir kere sormadın bile diye. sonra açıklandı yine merak etmedi. yeğenim 2 tane. onlara bakmaya doyamıyorum ama babam onun yaşındayken beni dövüyormuş. güzel anı hatırlamaya çalışıyorum ama yok. bir tane bile güzel anı yok. fotoğraflara bakıyorum videolara bakıyorum. psikolojik destek almayı düşünüyorum ama nereden başlarım bilmiyorum. sevgilimle ilişkimi de etkiliyor evet. özellikle mesela o çocuk yapmak istiyor yaşı olduğu için. ben istemiyorum. neden diyor mantıklı cevap veremiyorum. ona şiddet hikayemi bile anlatmadım. o bile babamın beni paylaşmak istemedigini düşünüyor

Psikolog bence daha iyi bir seçim ilaç kullanımı zor. Ben ilaçlardan çok çektim sadece çok kritik durumlarda işe yarıyor bence. Düşünce şekliniz değişmezse ilacı bıraktığınızda aynı yere dönüyorsunuz. En azından benim tecrübelerim böyle oldu. 13 sene aralıklarla ilaç kullandım. Son iki senede terapiyle birlikte götürdüm. İlacı geçen ay bıraktım şükür durumum iyi ama terapiye devam ediyorum. Emdr duymuştum ama onun kararı biraz da psikoloğa kalıyo. Tanıya göre en doğru terapi şeklini seçer. Ben bilişsel davranışçı terapi ve şema terapi aldım dönem dönem. Meditasyon ve öz şefkat uygulamaları da çok iyi fayda sağladı bana. Bunların hepsi bütünün parçası birlikte yapıldığında tamamlıyorlar birbirlerini. Sizin için en doğru yönlendirmeyi zaten psikoloğunuz yapacaktır

evet ve hiç silik biri olmadım ya hep aşırı özgüvenli birisi oldum ama şimdi aklıma geldikçe yerin dibine giriyorum çok utanıyorum aşırı derecede kötü hissediyorum. ondan belki de hayatım boyunca ilk defa bir şey istemiştim bu arada. bilmiyorum. evet hala beklentim var arkandayım desin istiyorum. kaç yaşına geldim çocuk gibiyim aynı. ama yok taş olsa söze gelirdi ama babamda yok. nasıl gaddar anlamıyorum. yaşlanınca elime düşecek bu huysuzlukla bir yere sığmaz.

Güzel seyleri odaklan canım yoksa geçmiş geleceğini mahveder.. izin verme duygularına Önüne bak.. bazı şeyler eksik herkesin hayatında ama olumlu çok güzel seylerin var onlara şükret ve herşeyi oluruna bırak...

Ben varım.. o unutmalar hafızanın silmesi sonra gün yüzüne çıkan travmalar bunlar tıpatıp ben..31 yaşındayım ve 4 aydır konuşmuyorum öldüklerini kabul ediyorum zaten hiç yoktular ki

Kendi yaşadığım tecrübelerden nacizane bir uyarı yapayım ek olarak. Sırf ailenizden uzaklaşmak için alelacele evlenmeyin. Şansıma eşim iyi bir insan ama evliliğimizi oturtana kadar çok sıkıntı çektik. Gerek benim psikolojik durumum kötü olduğu için gerek erken evlendiğimiz için. Eşiniz olana kadar nişanlınıza babanızın tavrından çok bahsetmeyin derim. Ben de nişanlılık dönemimde babamı iyi tutmaya çalıştım. Düğün arifesi çok kötü patladık ve düğünüme gelmedi. Yine de düğünüm çok güzeldi.

Ben de bunu yazCaktim siz sevgilinizin babasını gordukten tanıdıktan sonra bu hallere girmissiniz. İnanın herkesin hayatında bu tur veya benzer anılar var. Kimse ailesini seçemiyor. Eminim babanizda pişmandır. Mesela benim eltim in babası ile benim babamın arasında dağlar kadar fark var. Bende bunu sorguladim bi ara içimde ama sonra dedim ki biz 4 kiz kardeşiz babam hepimize aynı. Sadece bana değil. Annem çok anactir benim o yüzden hepimiz annem ile yakınız herseyimizi bilir babamın dünyadan yani bizden pek haberi olmaz. Annemle yetiniyoruz diyeyim. Herkesin hayatında illa ki bir eksiklik oluyor yapacak birşey yok. Bence siz kendinizi sevin ve size iyi gelecek şeyler yapın. Terapi bile alabilirsiniz çok iyi gelecektir. Ayrıca çocuk neden düşünmüyorsunuz ki bence tam tersi olmasi sizin açımızdan daha iyi. Kendi babanizla kuramadiginiz baba kız ilişkisini Eşiniz çocuğunuzla kuracak siz de çok daha fazla vereceksiniz sevginizi evladınıza ❤

Ama. m beklentilerim var diyorsunuz ne bileyim hala icinizde kelebek var onun adına..

normalde bende de kin yoktu ki bir iki aya kadar. bir şekilde yaşıyordum babamla ilişkim çok kötü gelmiyordu. dikkatimi çekmiyordu bilerek görmüyordum belki. ki ben babasına yaranmak için 13 yaşında kapanmış biriyim. 17 yaşında da açıldım kapanınca aferin işte ne güzel oldun bile demeyen adam açılınca beni kötüledi. bundan sonra akıllansa anca yaşlanınca baana kim bakacak korkusudur. sürünsün

Aynı evin içine girmeden eşini de taniyamabilirsin. Aileni eşinin ailesine anlatma sakın.

psikolog, psikolog gerekirse psikiyatriye yönlendirir

Bunlar aslında iyileşmeye giden yolda adımlar, evet beynimiz kötü anıları bizi korumak için derinlere gönderir ama gelişip daha güçlü olduğumuzda iyilestirelim yaralarımızı diye böyle açığa çıkarır. Ne şanslısınız ki hayat size güzel bir baba da çıkarmış. Ben benzer şeyleri annemle yaşadım, ama annem aynı zamanda kendi hayatini da anlatırdı ve malesef onun yaşadıkları yasattiklarindan çok daha kötüydü o yüzden zamanla anladım başka şansı yokmuş. Başka örnek model yokmuş önünde. Evlenince de ilk iş psikologa başladim annemle aynı evdeyken mümkün değildi çünkü. Hazır bu anılarınız aslında hayatta aradığınız destek de bir şekilde çıkmışken bir uzmanla paylaşın. Travmalar konusunda uzmanlaşan hatta EMDR diye bir teknik var geçmiş anılara dönüp şimdiki hali izle o anıları yeniden yazıyorsunuz. Ben de o yaşlardan beri anne olmamam gerektigine inanmistim ama terapistim bana aksine bu farkındalık ve bilinçle sizden çok iyi anne olur demişti ve de siz aslında kendinizi anne olmaya hazırlıyorsunuz iyileşmek için uğraşarak demişti. Senin eş seciminde de aslında bunun emareleri var. Nasıl baba olunmamasi gerektiğini çok iyi bildiğin için öyle olamayacak rol modele sahip bir eş secmissin ve bunu otomatik yapmışsın. Çünkü güçlüsün, kendini geliştirmişsin ve kader dongusunu yıkacak kişi senmissin bence.

Dehb li olduğunuzu nasıl anladınız

yok ilişkim uzun süredir var 4 yıldır. babamın aşırı zıttı birdir. seviyorum sırf babam yüzünden evlenmiyorum. 18 yaşından beri zaten iletişim azdı. ayrı evde yaşadım. bahsetmem zaten görünüyor ams her şey az çok. şiddeti anlatmadım ama ilgisiz olduğunun farkında

Seni o kadar iyi anliyorum ki, iyi babalari görunce daha cok üzülüyor insan. Ama iyi tarafindan bak sen şanslısin kayinpederin iyi bir baba olabilir, benm kayinpedermde despot. Babanin degismeyecegi kabullen o zaman rahatlarsin. Gelecek guzel gunleri düşün

sevgilim aslında babamın tam olarak zıttı birisidir sevgisini belli eder. bazen bebeklerle görüyorum onu gözlerinin içi parlıyor. özellikle yeğenime karşı o kadar sevgi dolu ki geçen gördüm kucağında uyuyakaldı ki 10 aylık daha uykusu çok sorunlu. abime bakıyorum abim de babamdan alakasız bir baba. umarım kendi kurduğum ailem onun ailesi gibi olur

Öncelikle şunu yazayim belki seni tanimiyorum ama burdan sana sıkı sıkı sarılıyorum. Unutma sen değerlisin ve güçlüsün. Benim için tüm bakış açımı, vizyonumu değiştiren olay anne olmam oldu. Cocukken, gencken daha masum ve kosulsuz bir sevgiyle bakabilirken, buyudukce sevgi ve saygiyi hak etmeyene vermeyecek kadar oz farkindalik olustu bende. Sonuc olarak onlari hayatimdan rahatca cikarabildigimi gorduklerinde hic hoslarina gitmedi.

En azından nişanlın iyi diyeceğim ama baba önemli bir figür tabiki İnşallah oda sana davranışından ötürü pişman olur.

niye kız dikkat eksikliğim olduğu halde senden daha başarılı oldum diye dert mi oldu en azından benim sebebim var senin kasiyerligi bile beceremiyo olmanın hasta babandan hala bu yaşında destek görüyor olmanın sebebi ne? çok oturdu herhalde geçen söylediğim şeyler burda bu yaşında gelip kendince tedavi olmayı küçümsüyorsun. çok düşündün günlerce geldin bunu hortlattın. sen de tedavi ol bu kin tutma seviyesi normal değil böyle konuda bile kötülüğünü belli ediyorsun. engelledim seni göz adı ettim. benim tedavi gerektiren halime gelmek için anca dua edersin ayrıca

İyi de bunu bilemezsiniz ki. Yani diger ailelerin evlerinde neler yaşanıyor. EE herkeste sizin babanizi çok iyi bilirmiş mesela. Eskiden insanlar şiddet konusunda şimdiki kadar bilinçli değildi. Bunu birçok Türk, yabancı yazarların yıllar önceki yazılan kitaplarında da görüyoruz. O çok gelişmiş medeni dediğimiz ülke insanlarında da ayni durum geçerli bizde de. Şiddet son donemlerde önune geçilebilir birşey olmaya başladı. Tabii o da daha bilinçli ebeveynler sayesinde. Çok eskiden çocuğunu dövmek o babayı kötü baba yapmıyordu yani. E tabii simdi de küçüklükten travma olarak kalmis, anne babasından şiddet görmüş yetiskinler bunu sorgulamaya baslayinca büyüklerimiz hatalarını yavaş yavaş anlamaya başlıyor. Mesela beni de çocukken doverdi annem ya da babam vururdu hele erkek kardeşim çok daha kötü muamele gördü. Bizde simdi sesimizi çıkarıyoruz onlar da haklisiniz diyorlar ama is isten geçti onların da bildiği oydu belki bilemiyorum. Simdi bizler çocuklarımıza karşı daha bilinçliyiz mesela benim ortaokul iki çocuğum var övünmüyorum tabii ki ama bir fiske vurmadim. Sizde aynisi olacaksiniz. Yeri gelecek sabriniz zorlanacak ben dizlerimi dövdüğümu bilirim kızım fecii inattır ergenliğe girme aşamasında arada kafayı yiyecek gibi oluyorum ama tutmak zorundayım kendimi. Ya da şarkı söylüyorum içimden. Çok uzattim siz çok iyi bir anne olacaksınız eminim. sağlicakla kalin

Ana babanın ne yaşadığı ne yaşamadığı ya da ruhsal sorunları olup olmaması çocuğun sorunu ya da sorumluluğunda değildir. Konuda geçen babanın ne kadar zalim olduğu belli. Neyine açılacak ki herif zaten? Benim dedem beşikteki oğlunu dövmüş anneannem bunu gülerek anlatmış zamanında. Ama şimdi el muhtaç çocuğuna bana bak bana gel diye yalvarıyor mesela.