Bizleri habersiz bırakma, merak ediyorum seni. Lütfen kendine dikkat et... Allah yardımcın olsun... opuyorumnanaktan

biz çok kısa sürede tanıştık ve evlendik, evlenmemizde eşimin ailesi hep aceleci oldu düğünü erken tarihe almalar falan. aslında psikopat çocuklarının gerçek yüzünü görmeden evlenmemizi istediler sanırım. tanıştığımız flört zamanlarımızda nasıl melekti, ısrarcı, sevecen, peşimden ayrılmayan deli divane olan bir adamdı... Z

Vardır kadına el uzatan kurumlar valiye veya belediyeye sormakta fayda var kadın sığınma evlerinin adreslerini bilirler önünüzde epey mücadele etmeniz gereken günler olacak güçlü olmalısınız her yağmurun ardından elbette güneş açacaktır ailenizin yanınızda olmamasına çok kızdım damadın etiketinden mi bu acımasızlık? Allah yardımcınız olsun Z

axfrends allah seninde yardımcın olsun sen çok büyük akıllılık etmişsin şiddetin başında hemen bititrmişsin evliliğini. ben evliliğimin 1. ayından bu yana belki düzelir diye mücadele ettim o zmanlar çocukta yoktu keşke bitirseydim. ama çevremdeki baskılar ve ailemhep araya girdi, bende korktum açıkcası boşanamadım çünkü herkes beni suçlu görüyordu daha ne istiyoırmuşum adam doktormuş bir elim yağda bir elim baldaymış mış mış offfff çıldırıcam kimse anlamak istemediki. AXFRENDS boşanmak nasıl bir süreç, ben korkuyorum yaşnız kalmaktan zaten çok yalnızım, sen nasıl atlattın? iyiki boşanmışım diyiyormusun? arkadaşlarım çok tşkederim verdiğiniz bilgiler için, güzel dualarınız için. samanyolu

canım özellike çok geçmiş olsun, yaşadıklarına çok üzüldüm. ben de nerdeyse senin yaşadığın şeylerin aynısını yaşadım. bizim kavgalarmızın nedeni de onun yapmaması gereken şeyleri yapıp, benim buna itraz edip üzerine gitmem, ve sonuç kavga, küfür, en sonunda da dayak oldu. 7 senedir evliyim 4-5 kere oldu bu olay. ama senin oludğu gibi benimde bayramım zehir oldu. dışarıdaki herşeye karşı anlayışlı olan sevgi dolu, efendi, akıllı adam, gerek konuşmaları gerekse hareketleryile bayramı bana zehir edince, bende itiraz edince, birbirimize girdik ve bayramın 2. sabahı bana en son vurduğunda artık canıma tak etti ve 155 arayıp eve polis çağırdım. polisler eve geldi, onla konuştular, tabi ben koma ağlamakrtan, sonra bana emin misiniz şikayetçi olmakta deyince eminin dedim, o da bir sorun yok diye geçiştirneye çalıştı. ama ben ne pahasına olursa olsun, onu rezil etmeye, hem herşeyi yapıp, hemde bana e kaldırmaya hakkı olmadığını göstermek ve kendi gururumu daha fazla ezdirmemek için şikayetçiyim dedim. polisler bizi karakola götürdü, ama bu delirdi sinirinden benden beklemediği için, ben de delirdim artık. karakolda ifadeler alındı, şikayetçiyim uzlaşmak istiyorum dedim. sonra ablam geldi beni aldı. tabi bu arada abisi yengesi yalvardı. ama adam hala hak etti, iyi yaptım havalarında. neyse ben eve gittiğimde babam aradı, duymuş, sakın şikayetçi falan olma, yoksa evlatlıktan reddederim dedi. ben de gittim şikayetimi geri aldım. bu arada annesi duymuş, yataklık olmuş. bundan önceki seferleri de biliyodu ama hiçbir zaman oğlum ne olursa olsun, karın namussuzlluk yapmadıktan sonra ona el kaldırma falan demedi, ya da ben kimseye söylemediğim için büyütmedi. ama bu sefer herkese rezil olduğu için, hem eşim hem de ailesi kahrodular. neyse o gece ablamda kaldım. mesaj attım, yarın gel beraber gidip dava açalım anlaşmalı diye, ama ablama saçmalıyor ne yapmak istiyosa onu yapsın demiş, çağırdık, gel konuşalım güzelce bitsin diye ona da gelmedi, babam gitmiş yanına, ben karınmı seviyorum, bana iyi davransın, bağırıp çağırmasın, ben ondan ayrılmam demiş. neyse o gelmeyince ben oğlumu alıp eve gittim, tabi yine kavga ettik. ertesi gün annesi aradı eşimi, babasıyla konuşmak istiyorum diye. ben de babamı aradım. hepsi geldi, kaynanam tabi hemen beni suçlayıp bağırıp çağırmaya başladı, bi de bir kadın koynuna giridği adamı nasıl polise verir, falan deyince bende zıvanadan çıktım. sanki herşeyin suçlusu benmişim, dayağı hak etmişim gibi eşimde dahil herkes üstüme gelince, ben suçluyum, haksızım, deliyim tamam mı ayrılmak istiyorum dedim. eşim bende seni çekemiyorum dedi. kaynanam hemen hazır o zaman sen çoccukla evde kal, o bize gelsin sonra gerekli işlemleri yaparsınız dedi ve gitti. tabi bu arada suçladı, suçladı, ben de bu sefer hepsinin karşılığını verdim babam da arayı yumuşatmak için kaldı, ben oğlunu da sana bırakıyorum, yok öyle yağma çocuğu bana atıp, kendi hayatını yaşamak diye, iyice sinirlendi. neyse babamla konuşurken ben seviyorum ayrılmak istemiyorum, ama beni çok sıkıyor dedi. ben de etrafındaki kadınlarla gerğinden falzla samimi olup, bana kötü davranıyor dedim. bunun üzerine babam bunları yapmadan son bir kez daha deneyin dedi. son 1 haftadır, ben onu tamamen serbest bıraktım, o da bana acayip değişti. he bana sorarsan çok kırgın, kızgınım, ama o da bunu telafi etmek için elnden geleni yapıyor. SONUÇ OLARAK ERKEKLER KADINLARIN BUNLARI UTANCINDAN SÖYLEMEYİP, SAKLAYIP, DEVAM ETTİĞİNİ GÖRÜNCE SANIYOLAR Kİ BENİ SEVİYOR ASLA BIRAKMAZ O YÜZDEN ŞİDDDETE DEVAM EDİYOR. TA Kİ YA HERKESE YAPTIKLARI ALENEN SÖYLENİP, REZİL OLUNCAYA YADA KARISI ONU BOŞAYINCAYA KADAR BENCE SEN DE SON BR KERE BUNU DENE, SANA EL KALDIRINCA POLİSİ ÇAĞIR, KARAKOLA KADAR GİT, GEREKİRSE ŞİKAYETÇİ OL SENİ SEVİYOSA ŞİKAYETÇİ OLSAN DA MAHKEMELİK OLSAN DA, KENDİNE ÇEKİ DÜZEN VERİP, ADAM OLUP SENİ KAZANMAYA BAKAR. YOK Bİ DEĞİŞİKLİK VE ÇABA YOKSA ZATEN SEVGİSİ YOKTUR. YAZIK KENDİNE DE BEBEĞİNE DE SEN KENDİNİ VE BEBEĞİNİ DÜŞÜN, ONA HİÇBİR ŞEY OLMAZ. AYNEN KALDIĞI YERDEN EFENDİ GÖRÜNEREK DEVAM EDER, SENİN ADIN DELİYE, RAHATLIK BATTIYA ÇIKAR. EVLİLİĞİNİ BİTİREN SEN GİBİ OLURSUN, EN AZINDAN BİTSE BİLE HERKES SENİN YÜZÜNDEN DEĞİL DE, ONUN YÜZÜNDEN BİTTİĞİNİ BİLSİN, SENİN VİCDANIN VE ALNIN AK OLSUN.

canım benim çok üzüldüm yaaa keşke böle bişi olmamış olsaydı şiddet gerçekten çok kötü seni anlıyorum desemde sonuçta yaşayan bilir herkes ister huzurlu bi yuva kurmak ama işte bazen herşey umdugun gibi olmuyor ve nice insanlar var ellerinde hiç bir maddi imkanları yok aileleri kabul etmeyen ve eşlerine mecburi katlanmak zorunda olanlar ama senin maddi imkanın var her ne kadar ailen sana sırtını çevirmiş olsada ve sen bi bebek bekliyorsun inan huzursuz bi ortamda büyütmektense babasız büyüt bebeginin gelecegi daha saglıklı olur katlanmak zorunda degilsin kendini ezdirme bence ayrıl senin kıymeti bilmeyen birine neden katlanıyorsun bence herkesten uzakta bi ew tut ve doguma kadar da kafanı dinle bebegini saglıklı bi şekilde dünyaya getir ve huzur içinde bebeginle yaşa kısa bi süre sonra sende yeni çevreler edinirsin bu sıkıntılarında geçer gider belki izi kalacak ama onuda tatlı bebişinin bi gülüşüyle tedevi etmeye çalışırsın bu dünyada kişinin kendisinden önce hiç birşey degerli degildir kimse sana acımıyor diye sende kendini hiçe sayma çok dua et inş sıkıntılarını atlatırsın çok mutlu olursun... sevibade Güzel Bakan, Güzel

Allah yardımcın olsun canım. Doğumunu yap, lohusalığını atlat ve o adamı terket. kendini dövsün dursun. Bide doktor olacak, eğitimli olacak pess valla. B betican

Arkadaşım Allah yardımcın olsun gerçekten çok zor bir durum... Böyle eğitim almış kişilerin bu d tür şiddet davranışlarına şahit olmak çok üzücü... Cahil olsa eğitimsiz der geçersin... Bence de bir yakınını eve al, lohusa halin geçtikten sonra da durum değişmezse o zaman boşanmayı düşünürsün. Sonuçta senin de bir mesleğin var, kendine bakabilirsin... Zaten huzursuz bir aile ortamı çocuğa ne verebilir ki...:a015:

canım belediyelere bağlı kadın çocuk sağlığı merkezlerinde psikolog hizmeti veriyorlar hemde ücretsiz görümcem de çalışıyor ordan biliyorum 183 den randevu alıyorsun.. Zaten şu durumda psikiyatrist işine yaramaz ilaç kullanamıyorsun.. Hayat gülsün sana ve bebeğine.. . push ;

eşimin aileside benim ailemde ona lafta kızıp gerçekte güç verdiler. zihniyet şu " eğer evine ekmek getiriyorsa seni muhtaç etmiyorsa alkol almıyor kumarıda yoksa sende hiç bişeyine ağzını açmayacaksın, sevgiyymiş ilgiymiş beklemeyeceksin, kıskanmayacaksın, alınmayacaksın, hizmette kuısr etmeyeceksin... oğullarına tapar gibiler asla hatalarını görmezler, her zman suçlu ben oldum o yüzden eşim onlardan aldığı güçle yaptıklarından pişmanlık duymuyor en ufak vicdan muhakemesi yapmıyor. o kadar kötüyümki göz yaşlarım hiç dinmiyor, kendimi yapayalnız hissediyorum ve biz okumuş kültür sahibi insanlarız güyaa olanlara yaşadıklarıma inanamıyorum. sanırım biran önce toparlanıp mesleğime dönüp boşanma davası açmak olmalı.

26 yaşında bir öğretmenim eşim doktor. 1,5 yıllık evliyiz ve 8 aylık gebeyim. eşim benden 8 yaş büyük. evliliğimizin ilk aylarından bu yana eşimle şiddetli kavgalarımız oldu. eşim dışarıya, çevresine, arkadaşlarına karşı çok iyi bir insan onları kazanmak ve onların kendisini sevmeleri için her nazlarına, hatalarına katlanır onları el üstünde tutar bunuda ben çok sosyal bir insanım diye açıklar. konu ben olduğumda sabırsız, tahammülsüz, küfürbaz, agresif, ilgisiz ve şiddet içeren bir canavar haline dönüşüyor. hamileliğimde defalarca şiddet gördüm, eşyalarımı topladım ailemin yanına döndüm ama hiç bir destek göremedim, beni tıpış tıpış geri gönderdiler. hiç bir zaman bana ve bebeğimize acımadı, her zaman haklı oldu ve hiç bir zaman yaptıklarından pişmanlık duymadı. eve her geri dönmek zorunda kalışım onu dahada güçlendirdi dahada haklı kıldı, bu zman diliminde depresyonlu bir hamilelik geçirdim geçişriyorum. psikoloklara psikiyatristlere gittim gücümü toparlamak ve bu evliliği sonlandırmak için yapamadım. şimdi doğumuma 1 ay var ve eşim hiç değişmedi, değişmeyecekte. durumu grurumdan olsa gerek dayak yemişliğin utancımı bilmiyorum ilk defa bir arkadaşıma anlattım. psikolojim çok kötü, boşanmak istiyorum ama nedense korkuyorum, içim çok acıyor. hiç düşünmezdim böyle bir evliliğim olabileceğini, babamın annemin kaldırmadığı o eli bir başkasının defalarca kaldırabileceğini... ne yapmalıyım? bunu nasıl atlatabilirim. bildiğiniz tanıdığınız önerebileceğiniz yardım alabileceğim birileri varmı?

evet allaha şükür bir mesleğim var ama şuan çalışmıyorum bebek büyüyp kendimize gelene kadarda çalışmam zor enaz 6 ay. ama yinede şükür bir mesleğim var. bir kaç gün arkadaşımda kaldım sonra bayram nedeni ile memleketine gidince bende eve geri döndüm eşimle uzun bir müdddet birbirimizle muhatap olmadık ve sonra tekrar patladık bişrbirimize. resmen karşılıklı giriştik yine küfürler hakaretler el kol hareketleri bu sefer bende patladım herşeyin karşılığını verdim gücüm yettiğince ve sonunda eşim aldı bir çanta eşya evi terketti bu sefer o gitti. bu olayın akşamı ben komalık erken doğum sancılaıyla hastanelik oldum 35. haftamdayım 35 haftadır bebeğimle ben bu haftalarımızı hep birilerinin bizi üzmesşyle geçirdik artık dayanamadı bebeğim o sıcacık en güvende olduğu yerden zamansız çıkma tehlikesiyle karşı karşıya. 2 gündür hastanede yatıyordum o yüzden yazamadım. sancılandıımda çok korktum tek arayabileceğim eşimdi hem bu çocuğu ben tek yapmadım ilgilenmek zorunda yaptıklarının neye mal olduğunu görmek zorunda diye düşündüm onu aradım. geldi hast. gittik, doğumu geciktirmek için bir sürü tedavi falan filan. odamda refakatci kalan kocamı o an öldürmek istedim, ondan tiksiniyordum, sürekli ağlama krizleri yaşadım çok mutsuzdum. şimdi evdeyim yanında kaldığım kız arkadaşımda geldi konuştu eşimle ve benle. bu konuşmalar faydasız biliyorum. şimdi ilgili tavırlar sergiliyor, sergilese ne olur yaptıklarının hesabını nasıl verecek bi, lmiyorum. bu evliliğin sonu ayrılık bu kesin bende kapanmayacak yaralar açıldı, sağlığımı yitirdim. büyük ihtimalle şu aralar ani bir doğum gerçekleştireceğim kendime gelir gelmezde ilk işim hayatımı düzene koymak için çabalamak olacak. hepinize çok tşkederim. bu arada aileme anlatmadım olanları anlatmayacağımda çünkü değişen bişey olmayacak üzerine dahada gerilicem. hatta boşandıktan sonra arıcam onları ben boşandım diye. samanyolu

oturduğum semtin karakolundaki herkes eşimi tanıyor seviyorlar yani, bende gruruma yediremedim, utandım yaşadıklarımdan kimseye söyleyemedim, karakolda eşimle bizi barıştırmak isterdi zaten. aşağı tükürsen sakal yukarı tükürsen bıyık anlayacağınız. 3 gündür yoktum arkadaşımda kaldım en son olaydan sonra. bugün döndüm eve ama ona dönmedim eve döndüm sadece konuşmak yüzünü görmek istemiyorum herşeyimi ayırıcam zaten. evde iki yabancı olucaz ayrılana kadar. bu şimdiki planım sonrasıda malum zaten.

Allah yardımcın olsun bitanem gerçekten çok zor bir durum biliyorum erkekler gerçek yüzlerini göstermezler ama hiç mi tanıyamadın hiç mi anlayamadın ya da böyle bir duruma eşinin ailesi ne diyor nasıl bir tepki gösteriyorlar?

kuzum sen plan yap kendine önce bebeğini sağ salim kucağına al sonra eşin hala adam olmuyorsa işe gir ve ayrıl:1ninca: odaklan daha iyi olacaksın. dikkat et 2. çocuk olmasın :bbo: hamile eşine el kaldıran... çocuğuna neler yapmaz. düşüncesiz alsanaalsanasmile

elınızde bır meslegınızın olması bu konuda sahsen en sevındıgım durum.. kendınızı ve bebegınızı garantıye almadan ozellıkle maddı manada bunu saglamadan ayrılıgı rafa kaldırın.. bende sıddet yuzuunden 2 aylık evlılıgımı bıtırdım.. aynı sen gıbı kımseden destek gormedım.. mahkeme masraflarnı bıle nafakalarla bıkırtırıp verdım.. ve sımdı gene o nafakalarla okumaya calısıyorum elımde ekmegım olsun bıda basıma bole ıs gelırse anama babama muhtac olupta benı evınıze alın dıye yalvarmayım dıye.. evlılıkte kı şiddet kesınlıkle hıc bırzaman bıtmez cunku es bu sekılde yasamaya alısıktır ve bu halden memnundur... onun degısecegeını dusunerek gecen zaman kaybedılen yıtık bır zamandır.. en kısa zamanda aykalrınızınnı uzerınde saglamca durmanızı dılerım kardesım mevlam dar gunlerınızde yarınızı ve tardumcıınız olsun ema1 Hayat, sen plan yaparken başına

Kadın sığınma evine falan gidemez misin? Ya da git eşini şikayet et. Yasalar senden yana. Eşin hakkında suç duyurusunda bulunduğunda maddi olarakta hakların olacak. Sana hiçbirşey yapamaz. Sen bu dayakları kabul ettiğin sürece daha da ileriye gider ve eşini döven insan yarında çocuğunu dövecek. Çocuğunu şiddet dolu bir ortamda yetiştirip yetiştirmeme kararıda sana aittir. Yol yakınken kurtar kendini. Bu konuda birçok yardım vakfı var. Madem ailenden destek görmüyorsun git karakola falan bi yere sığın onlar sana yol gösterir.

ben eşimin bu anlamda değişmeyeceğine emin oldum artık. çünkü vicdan yok, pişmanlık yok, özeleştiri yok yok yok. ona göre yaptığı herşeyi ben haketmiş oluyorum yada onu o hale getiren ben oluyorum. depresyona girdim doktorlara yalvarıyorum çok mutsuzum eriyorum ilaca başlayalım diye ama yok vermiyorlar sakıncalı olabilirmiş, ama eriyorum inanın gebeyim kilo almam gereken yerde kilo vermişim. dediğiniz gibi doğumu ve loğusalığı atlatıp ayrılmak en iyisi. ne kadar kötü ne umutlarla mutluluklarla yuva kurmak istemiştim, güzel bir ailem sıcak bir yuvam olacaktı...

avrupa yakasında önerebileceğiniz ücreti uygun olan bir psikiyatri doktoru varmı? ben bu savaşı tek başıma veremicem (

hepinize tşkederim. annem doğumumda kalır bir kaç gün kalır bide onun şirret ailesi gelir onlarda bir kaç gün kalır offffffff loğusalığımda bile işkence çekicem eminim. Allahım yardım et sen onları bildiğin gibi yap.

Doğumuna 1 ay kalmış canım üzme kendini dikkat et.. Eğer durumunun el veriyorsa hemen boşanmalısın bence ama ailen de bu konuda yanında değil henüz doğumda yapmadın louhsalık sürecin de olucak. En azından o dönemde yanında birileri kalsın yalnız kalma eşinle.. Umarım bebeğiniz eşinindeğişmesine neden olur eğer olmazsa kendini toparladıktan sonra verirsin kararını.. Benim kuzenimde 3. bebeğine hamileyken eşinden sürekli dayak yemiş malesef ve doğuma tek başına gitmek zorunda kalmış.. Şimdi ayrılar ve ayakları üstüne durmaya çalışıyor artık hayatı çok huzurlu. Allah yardımcın olsun herşey yoluna girer sen bebeğine odaklan en güzel günlerini zehir ettirme onlara..

kız kardesin filan varsa yanına alsana tek basıma yapamıyorum ya da dogumdan önce korku olurmuş evde yalnız kalmaktan korkuyorum dersin allah bebegine saglık versin canım benim samanyolu