Emzirirken hep iyi şeyler düşünün hemen insan sımsıkı bağ kuramaz yavaş yavaş sımsıkı bir bağ kuracaksınız emeklemeye başlıycak korkunca size sarılacak anne diyek öpecek sizi o minnacık elleri ile sımsıkı tutacak işte o zaman iyi ki doğurdm diyeceksinz işte o zaman dunyaları önünüze koysunlar vazgeçemezsinz.

Arkadaşlar öncelikle cevap yazdığınız için teşekkür ederim. Bebeğimi emziremedim maalesef sütüm olmadı. Bide bebeğim biraz kolik bilen bilir. Ayrıca şunuda paylaşmalıyım ki eşim çocuğu istemedi hazır değildi. Bir deneme yaptık ve olmadı. Sonra eşim tekrar deneyelim dedi ve oldu. Biz öğretmeniz ve bu yaz zorunlu hizmet olarak doğuya gideceğiz. O yüzden eşim hamileliğim boyunca bebekle nasıl taşınacaz zor olacak seneye mi olsaydı bakıcıyı nerden bulucaz vs dedi. Ayrıca 3 yıllık evliyim ve çok maddi sıkıntı çektik eşimle. Daha yeni yeni borçlar bitiyordu. Bunların da etkisi oldu bebeği kabullenememde. Ama tabiki de aç bırakmıyorum altını temizliyorum gaz sancılarında morarana kadar ağlarken içim parçalanıyor ve ne yapacağımı bilemiyorum. Banyosunu bakımını yaptırıyorum. Aşılarında birlikte ağlıyorum. Ama şu soru hep kafamda. Eşim haklı mıydı seneyemi olsaydı maddi olarak biraz toparlasaydık tayinimiz çıkıp düzenimizi kurduktan sonra mı olsaydı. Ne bileyim eşimle doğru düzgün gezmedik. Çevre çok baskı yaptı bana çocuk çocuk diye. Bende acayip gaza geldim ben anne olmak istiyorum diye. Ve herkes annelik şöyle mükemmel böyle mükemmel bir duygu dedi. Ben daha o mükemmel duyguyu hissedemiyorum. Ve çok vicdan azabı duyuyorum hissedemediğim için. Sorumluluk almak ağır geldi. Ama bu saçma duygular zamanla geçer değil mi...

Bebegi sahiplenemedim darken, yani ciddi ciddi soguksaniz, pek kucaginiza almak veya cocuga bakmak istemiyorsaniz, cocugunuzun ihtiyaclarini karsilamak istemiyorsaniz filan bence bir psikologa gorunup terapi alabilirsiniz. Sonucta bir cocuk insanin tum hayatini degistiriyor ve bazi kadinlar biraz destekle adaptasyon sagliyorlar. Yok, cocugunuza olup bitmiyorsunuz, kendinizi cocugunuza supurge etmiyorsunuz, abartili duygular yasamiyorsunuz diye kendinizden suphe duyuyorsaniz duymayin. Bizim toplumumuz herseyi oldugu gibi anneligi de abartarak yasamayi sever ve oyle olmasi gerekiyormus gibi cevresini de baskilar. Anne olmayi cocugu icin kendini parcalamak, olmek sanir. Ne kadar kendini yipratir kendi hayatini zehir edersen o kadar iyi anne olunuyor filan saniyorlar. Bunlara da aldanmayin yani.

yapısal bence... inanın hiç anormal bir durum değil

Yazdiginiz cok sig goruslu bir sey. Dunyada kac insan var, hepsi birbirinden farkli. Kaldi ki anne-bebek bagi cogu insanda zamanla gelisir. Yukarda da bir arkadasimizin yazdigi gibi yok iste bebegimi kucagima aldim dunyam degisti vs diye durumlar herkeste olmuyor. Sizin hormonlariniz yuksekmis. Daha az prolaktin salgilasaydiniz gorurdum sizi.

Onun anne demesi ş dünyaya bedel bi kaç ay sonra bu yazını okuduğunda ben nasıl böyle demiştim dersin D damdan

Ben de bu annelik nidalarının abartıldıgını düsünüyorum... Yok ben ondan önce yasamıyormusum, ondan öncesini hatirlamiyorum, ben artık her seyden önce anneyim, sadece çocugum icin yasıyorum... Bi bana mı saçma geliyo bunlar. Bebeğimden önce de gayet de yasiyordum ve her seyin bi önemi vardı, sadece bebek icin yasamıyorum kendim için de yasiyorum ve her şeyden önce anne değil İNSANIM. Oğlumu cok seviyorum, ama kendi benliğimi yitirecek kadar degil. İlk zamanlar ben de benimseyememiştim sanki benim degil gibi geliyodu.

Ben daha hamileliğimin başındayım ama hala inanamıyorum anne olacağıma kendime güvenim hiç yok nasıl yaparım besleyip koruyabilir miyim hatta nasıl gecer bu 8 ay nasil dogururum bir ton korku var etrafimdakilerle bu korkularimi paylastigimda ayni laflari soylediler yok kucagina alinca dunyayi unutacaksin artik o senden önce gelecek bilmem ne ben de abarttiklarini düşünüyorum zaten bu kadınlara baktigimda da cocuklari icin sacini supurge etmis ezilmis kadinlar görüyorum Anlatildigi gibi dogurdugun anda büyülenmiyor insan bence... bana böyle şeyler abartı geliyor tabi kisiye gore değişebilir ama ben duygularimi bu kadar yogun yasamiyorum belki mizaciniz böyle sizin de illa anlatildigi gibi anne olacaksiniz diye birsey yok sonucta allah o çocuğu size layık görmüş vermiş siz de aylarca karninizda tasidiniz şimdi de bakiyorsunuz sokaga atmadiniz neticede? Ayrica ilerde de kimsenin sizin anneliginizi sorgulamasina izin vermeyin kimsenin caninizi sikmasina izin vermeyin Benim suandaki tesellim şu; dünyanın en mükemmel annesi olamicam en beceriklisi en hızlısı en sefkatlisi ama onu sadece sevecegim bu yeter bile bag kurmaya ThankfulNovember Oğlum, canımdan

Merakınızı hemen gidereyim. Herşey hormonlarla olur. Süt gelmesi de, duygusal olmamız, adet olmamız, annelik içgüdüsü... Vucut bı hormonlardan birini salgılamazsa o işlevi yapmamız mümkün değildir. tereyagli

kesınlıkle bende hamıle oldugumu kabullenemıyorum. sankı bana yaslandıgımı hıssettırecek o bebek sankı butun hersey bıtecek hayatım mahfolacak gibi herkes kucagına alınca bak gör dıyor ama sanmıyorum bende cok zor bir donemdeyımsızınle aynı durumu paylasıyorum muhtemelen bende bebegım odluktan sonra konu sahıbı gıbı benımseyemeyecegım emanet bır cocuk gibi gelecek dragonsmother Drogon Rhaegal Viserion tek ayak

Alışırsınız zamanla inşallah. . Sağlıcakla büyütün Bebeğinizi. . . push ; Minimidimaksi

bence annelik hakkındaki çoğu şey abartı. tamam çok seversin çok değer verirsin de öyle mucizevi şeyler de bekleme bence. bütün canlı türleri ürüyor sonuçta milyonlarca hatta milyarlarca yıldır dünyamızda hayat böyle var olmuş seviyor ve ilgileniyorsundur zaten bebeğinle daha ne olacak ki kendini üzme bence not: sevgi dolu ve anne olmayan biriyim. şimdi taş kalpli bir çocuk düşmanı sanmasınlar bunları yazdım diye

Anne Değilim Ama Hafif de olsa lohusalık depresyonu yaşıyor olabilirsiniz. Lohusalık depresyonunun 2 yıl sürebildiğini de unutmayın. Bebeğinize bakıyorsunuz ne güzel işte, kendinizi rahat bırakın sorgulamayın fazla :)

fikrimi gayet kirici olmadan soyledigime inaniyorum cevremdede etrafimdada kimsedede boyle bir durum yasanmadigi icin normal gelmemesi kadar normal bisey olamaz. Gorusunuzu konu sahibine bildirseniz fikir belirtmis olurdunuz. Bu sekilde benim gorusume sig gorus demeniz sizin sig goruslu biri oldugunuz kanaitini olusturdu bende Hayirli aksamlar Minimidimaksi

Çok normal hislerin sakın neden böyleyim diye üzülme itiraf edemese de herkes öyle oluyor Soruna gelince Bebek'le bağın 4 5 aydan sonra, ne zamanki ikinizin de hayatı düzene girecek, ne zamanki yavrun sana kahkaha atacak ne Zaman ki bir sürü insan varken bile gözlerini senden ayıramayacak kollarını açıp Sana gelmek isteyecek, işte böyle Böyle seveceksin dragonsmother Drogon Rhaegal Viserion tek ayak

Lohusalık depresyonu yaşayan bazı kadınlar bebeklerini öldürebiliyor bile. hormonlar insanı çok değiştirebiliyor, herkes aynı değil. Çok anormal bir durum olmadığını düşünüyorum.

Zamanla herşey olur merak etmeyin. Aynı duyguları bende yaşadım. Bende Bebeğimi büyüdükçe daha çok seviyorum :))

Bebek bi 7-8aylık olsun. Ozaman görürsün canım. Bu duygular normal. Şuan yedir içir yatır durumu var. Sevsen sevemiyosun hoppidi yapıp öpemiyosun. Onlar da etkiliyo.

Hamile her annenin korkusudur bu bende yasiyorum bh korku abartilirsa bebek geldikten sonra ben iyi bi anne olamadim o bag olusmadi korkulari baslar bu sefer eminim. Bende bundan koekuyoeum ama zamanla hersey oturur diye düşünüyorum Minimidimaksi

Benim 4 yaşında bir kızım var, şu ana kadarki tecrübelerimden yola çıkarak bunları yazdım, hamilelikte bu tür endişeleriniz olması normal hiç bilmediğiniz bir hayata yani çocuklu hayata gireceksiniz, sonraki süreçte yani doğum yaptıktan sonraki süreçte zorlayıcı, hem büyük bir sorumluluk alıyorsunuz hemde hormonların etkisiyle aklı Selim düşünmek pek mümkün olmuyor, o yüzden yeni anne olmuş birinin bu tür kuruntular, endişeler, korkular yaşaması normal her insanın her durumda vereceği tepkiler farklı oluyor, ha tabii durum bir doktordan yardım alacak kadar ciddiyse tabi yardım alınmalı ki bu da normal bir durum, benim anlatmak istediğim insan zaten ilk zamanlar karmaşık duygular içinde oluyor kendinize yüklenmeyin zaman geçip işler yoluna girdiğinde zorlukların geçici olduğunu görüp çocuğunuz için en iyi annenin yine siz olduğunuzu görüyorsunuz çocuğunuzunda sizden başka ihtiyacı olmuyor bir yerde okumuştum her çocuk için kendi annesi dünyadaki en iyi annedir zaten

bundan kastınız nedir? besliyosunuz, bakıyosunuz, ilgileniyosunuz, seviyosunuz... daha ne olacak. kuruntu yapmayın, zamana bırakın. herkes aynı tip anne olamaz zaten.

Belki de kendini anne olarak hic imgelemedin ben 5 aydir anneyim de hala tuhafima kacar bazen... cunku asla ve asla anne halim aklimin ucundan dahi gecmedi :) Minimidimaksi

Günaydın seni anlayabiliyorum, bebeginle olmasi gerektigi kadar ilgileniyorsun, zaten cok tepkisi olmaz bu zamanlarda :) zaman gectikce baglariniz güclenecek, tüm insan iliskilerindede bu boyle degilmidir Senin asil canini sıkan, yeni görev yeri tasinma ve esinin keskeleri ama hepsi gececek missburc Ben kalender

Mutluluki Mucize 1 di şimdi 2 oldu

Bende ilk çocuğum doğunca çok sevdim ama dediğiniz gibi kendimi annesi değil, ablası gibi hissediyordum. Çok acı çektim ve sorumlusu o gibi hissediyordum ama zamanla geçti şükür. . Çok seviyorum oğlumu.. Genç anne olduğum içinde çok mutluyum.

Emzirme var. Bebeğin biraz daha tepki verecek kadar büyümesi var. Sizin yorgunluğunuzu atmanız var. Hormonlar var. Lohusa depresyonu var. Var da var yani :) Belki tebriğe/yardıma gelenlerden daha doğru düzgün yavrunuzla başbaşa kalamadınız bile. Annelik duygusuyla ilgili çok cafcaflı anlatımları gördükçe gözünüzün önünde havaifişekler patlamasını beklemiş olabilirsiniz tabi. Asıl bu haftalardan itibaren bebek sizi ve yabancıyı ayırt edecek, size bağlanacak. Bebekle başbaşa kalmaya çalışın. Sarılın, sevin, çıplak olarak bağrınıza yatırın. Emzirirken genelde başka şeylerle veya başkalarıyla ilgilenmektense onunla konuşun, izleyin, kendi duygularınızı dinleyin. Hepsinden evvel yukarıda birinin yaptığı gibi sizi yargılayanlar olsa bile moralinizi bozmayın.

bebeğiniz çok küçük daha size tepki bile veremiyordur. her fırsatta bebeğinize sımsıkı sarılın. bu bağda emzirmeninde çok önemi var. zamanla bağınız kuvvetlenir merak etmeyin

Arkadaşlar merhaba. Bu gün itibari ile 85 günlük anneyim. Bir kızım var. Ama kızımı bir türlü sahiplenemiyorum. Evet onu seviyorum ama hala sanki aramızda olması gerektiğini düşündüğüm o sıkı bağ yok ve bu beni çok üzüyor. Kızıma kaç aydan sonra iyice alışırım ve iyiki doğurmuşum derim. Belki bu soru size saçma gelebilir ama lütfen beni kınamayın. Aranızda benim gibi duygular yaşayanlar var mı. Varsa paylaşırsanız çok memnun olurum. İçim çok daralıyor ve şu an bunu yazmak bile inanın acı veriyor. Ben nasıl anneyim diyorum... C captain price erkek

İki gün ayrı kalın aslında o bağın ne kadar güçlü olduğunu fatekedersiniz

Gün geçtikçe bağlanacaksın bence. Hafif bir lohusalık depresyonu geçiriyorsun.. Sana tepkiler vermeye başladığında daha da yakınlaşacağına eminim.. Üzme kendini

Olabilir her anne aynı duyguları hissedemez aynı zamanda bebeklerine. Belki yavaş yavaş alışacaksınız belki hazır değildiniz bebeğe. ama düzelecektir. ben anne değilim ama buradaki çoğu bayan da bunu söylüyor size. İşte bende bebeğe hazır olana kadar bu yüzden bekliyorum. bu tarz şeyleri hassas bünyeler kaldıramıyor vicdan azabı çekiyor. kahvetelvesi

Canım bendede sanki eksik duygular var, bende bi anormallik mi var diyorum ama hep iyi olsunda istiyorum hareket etmeyincede aklım çıkıyo.. doğunca ne olur bilmem ama bu duygular bazı insanlara geç gelebilir. ben takılmıyorum fazla. sende yalnız olmadığını bil. ispanakliborek Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Kendiniz üzmeyin, ben kızımı kucağıma alana kadar anne olduğuma inanamamıştım hatta doğumdan sonra bile "acaba çocuk için erken mi davrandım" diye düşünüyordum, bazı anneler gibi süslü cümleler kuramadım, aşırı duygu yoğunluklarını vs yaşamadım çünkü hayatıma yeni biri girmişti ve ona alışmam zamanla oldu fakat bu asla onu sevmediğim anlamına gelmiyordu, bildiğim tek bir şey vardı o da benden bir parça olduğu. Zamanla aranızdaki bağ çok güçlü olacak merak etmeyin.

bende bundan korkuyordum hep sanki o bag bende olusmayacak gibi falan geliyordu hic hazır degilim annelige diye dusunuyordum ama son zamanlarda hamilelik suphem vardı ilac kullandım ve eger hamileysem ya bebege birsey olmussa diye kendimi yedim bitirdim demekki bazı duyguların acıga cıkmaması olmadıgı anlamına gelmiyormus sizinde aranızda o bag vardır

Bebek henüz çok küçük, tepkisiz, sadece yaşamsal ihtiyaçları karşılıyor ve uykusuzlukla birlikte yorgun düşüyorsunuz. Lohusalık hali... Canınızı sıkmayın, aslında onu öyle de çok seviyorsunuzki.. Bu sosyal medyada filan abartı, gösterişli annelik masallarından mı etkilendiniz acaba. Emin olun zamanla geçer bu duygunuz. Bir gülüşü dünyaya bedel varlıklar onlar, Allah bağışlasın...

Bilmiyorum Bende korkuyorum yetemem geliyor yeri geliyor engelleyecek korkusu basıyor ama bilmiyorum gerçekten Q Queen of the North Kuzeyin

Bende şimdiden hamile olduğumu kabul edemiyorum ama bi şekilde o bağ oluşuyor sanırım o korku sardı benide

Aynen her çocuk kendi annesini ister katılıyorum semizotu_ Kızımız

Başlarda böyle hissetmeniz normal günler geçip daha çok emek verdikçe o bağda sevgide giderek büyüyor, "anne oldum dünyam değişti" yok kucağıma aldığım an bilmem ne oldu.. Bıdı bıdı.. Böyle süslü püslü laflara bakıp ben niye böyle değilim lan? deyip kuruntu yapmayın, siz bebeğinizi çok seviyor ve olması gerektiği gibi davranıyorsunuzdur emin olun

ozellikle bebegin aglasin diye neler yapıyorsun? Ac birakiyor musun? Altini kirletince ceza olsun diye pis bırakıyor musun? Uykusu gelince aglaya aglaya uyumasini mi bekliyorsun? Sokağa çıkarken ev kiyafetiyle oyle alip kucağına disari çıkıyor musun? Kayinvalide ver bende kalsin biraz deyince 3 gun birakip daha aramiyor musun? Bunun gibi cok şey sayabiliriz. Sen ne yapiyorsun baska dusun bakalim biraz daha :) O bagin olmadigini nerden biliyorsun guzelim, gozle gorunur mu hic :) Bence yeni annesin ve azicik yorgunsun. Eminim cok iyi ve sevgi dolu bir annesin. Biri kucagina alinca ay dusecek diye basinda bekliyorsundur, elini yikamadan bebegi tutana dusman oluyorsundur, aşıya gidince onunla sende agliyorsundur ve daha neler neler :) Annelik oyle degisik bir durum ki nasil bağlandığni öyle pat diye anlayamazsin. Bebek kanina yavas yavas işler acele etme :) Allah sağlıkla buyutmek nasip etsin inşallah. Boyle seylere takilma simdi günü kacirma, tadini cikar bebeginle gecen gunlerin

Bu Nasıl bir mesaj ya bişey yazarken karşınız da ki insanın psikolojik durumunu düşünün biraz yada ağzınıza her geleni söylemeyin kadın zAten bu durumdan dolayı kendini suçluyor siz bi de kalkmış normal değil bu hamile olduğum anda gelişir o duygu falan saçma sapan şeyler yazmışsınız. Kadın kendini zaten eksik hissediyor siz neyin peşindesiniz acaba. Kendinize gelin biraz kurduğunuz en ufak bir cümlenin karşı tarafta açacağı yaraların ve yaratacağı sonuçların farkına varın öyle konuşun. Hem o işler öyle sizin bildiğiniz gibi olmuyor 9 ay boyunca elini karnından kaldırmayıp daha anne karnında bebeğinin üzerine titreyen biri doğum yaptıktan sonra çocuğu kucağına dahi alamıyor bunlar olağan şeyler. Öyle hiç normal bir duygu değil diye çok biliyormuş gibi atıp tutmayın insanların yaralarına daha da tuz basmayın

Her kadının çocuğunu sevme şekli farklıdır, prensesim paşamm gibi kelimeleri çocuklarıma ben de söylemem ve açıkçası bu tür kelimelerin çok sık kullanılmasını da itici bulurum, uzman eğitimciler bile bir konuda hemfikirler, uzmanların tespiti;kimse prenses veya paşa değil, böyle kelimeleri kullanarak çocuğunuzun bilinç altına yerleştiriyorsunuz ve onlar büyüdüklerinde aslında bu vasıflara sahip olmadıklarını anladıklarında büyük bir hayalkırıklığı yaşıyorlar. Tabi dediğim gibi her anne farklıdır, kimisi duygularını hamilelikten itibaren aşırı belli eder, kimisi edemez, bu yargılanacak bir durum değil. Z

Kimsenin kimseyi kınamaya hakkı yoktur. Bu bir tür lohusa sendromu ve doğum sonrası gelmesi gereken bir hormonun salgılanmaması sonucu oluşur. Bir psikoloğa gitme şansınız varsa çocuğu birine bırakıp, çok faydasını görürsünüz. B

Buna benzer bir konuda benim de yok öyle bir duygum olması da gerekli değil dedim psikoloğa git dediler Oğlum altı yaşında ayyyy iyiki doğurmuşum vs demedim aman da benim paşam ayyy içine sokasım geliyor gibi nida ve hislerde sevmedim Oğlum önemli benim için ama abartılı bir duygum olmadığını düşünüyorum

Üzülme cnm ben bu durumda ki bir çok anneyi gördüm çoğu utandığı için dile bile getiremiyor hatta takip ettiğim bir gebem vardı hamileyken o kadar bağlıydı bebeğine ama doğum oldu bebeğini kabullenmedi kucağına bile almak istemedi. Bu yaşadığın psikolojik bir durum asla senin anneliğinle yada insanlığınla alakalı değil bu yüzden kendini suçlama sakın bilinç altında bazen bebeğin seni bir çok şeyden engellediği inancı ortaya çıkar ve beyin kendine bebeği bir sorun olarak görür bunun dışa vurumu da kabullenmeme ile görülür. Sen altta yatan nedenleri farkedemezsin bile. Zaman içerisinde bu düşüncen geçecek ama tavsiyem bu süreçte uzman bir destek alman bu sayede süreci daha az yıpranarak atlatırsın. Merak etme bebeğin seni her ne olursa olsun daima koşulsuz sevecek ve eğer sen seçilmişsen kimse senden daha iyi anne olamaz bebeğine bu yüzden sakın kendini suçlama. İçinde bulunduğun durum olabilecek bir durum

Merak ettim niye benimsiyemedigini. Ilginc geldi bana pek normal bi duygu degil. Diger arkadaslara katilamadim malesef bu konuda. Hamile oldugun anda o bag olusur Babalarin zamanla gelisir babalik duygusu. Ben kizimi kucagima aldim sanki dogdugumdan beri anneydim ki o gune kadar tek bir bebegin altini acmisligim dahi yoktu. Esinizlemi sorunlariniz oldu hamileliginizde Veya atiyorum erkek bebek istiyodunuzda kiz oluncami o bagi kuramadiniz. Sebepsizken o duyguyu yasiyamamanizi anliyamadim Yavrunuzu Rabbim size bagislasin