Deli gibi alisveris yapmak istiyorum sonra disarda bi kac saat bi yerde oturup tek basina kahve icmek istiyorum.. sabah uykumu almak istiyorum.. ama cocuklarla bunlar imkansiz simdilik.. yaza dogru hepsini yapicam insaAllah:)

Ben eve gelip yemek yapıyorum mesela Çılgınca aynı anda 3-4 çeşit Sonra arada eşimle scrabble oynuyor puzzle vs yapıyoruz Gün içinde de buraya bakıyorum arada

Ben de öğle tatilimi kendimle geçirmek istiyorum ama rahat bırakmıyorlar ki, ailem arkadaşlar hep öğlen arar akşam eve geç gittiğimden, ufak bir işim varsa bile öğlene sıkıştırmak zorundayım. En son pazar günü tüm randevuları iptal edip kendimle kaldım, ona da kv bozuldu bilse çağırırmış...

Fazla sosyalleşme insan zehirlenmesi yapıyor. Aşırı stresli bi işim var ama allahtan insanlarla muhatap olmam gerekmiyor. Gün içinde iki elim kanda olsa gene de on dakika onbeş dakika açık havada tek başıma oturup çay ya da kahve içiyorum. Kendine zaman ayırmaktan ben kendi içine dönme ve iç sesini dinleme düzene koymayı anlıyorum. Yürüyüş şahane bi yol bunun için. İşemgidio gelirken yürümeyi en azından iki durak sonra araca binmeyi öneririm

Siz de birgün pes ediceksiniz bakalım ne zaman... unutmayın kimseye yaranamazsınız

Çocuktan sonra çok zor oldu bi ara iyiydi ama uyku düzeni bozulduktan beri 2 haftadır o kadar zorlaniyorum ki haftaiçi öğlen uykusuna yatınca evi mi toplayayım yemek mi yapayım derken bi kahveyi araya sikistirabiliyordum. Akşam babası gelince rahatlıyorum ama benim için kendine zaman ayırmak demek ev sessiz sakinken müzik dinle pencereden dışarıyı izlerken kahve iç ne bileyim kendini dinle bakim yap öyle şeyler. Haftasonu 1 saatliğine bazen avmde takiliyorum ama çok nadir çocuk güzel de bambaşka bir hayatın oluyor.

Çalışan, evli ve 2 çocuklu biri olarak bu durumu birçok kez yaşıyorum, takip ettiğim tek diziyi izleyememek, banyo yaparken kızımın banyoda beklemesi (3 yaşında), evimin işini paçalarımda çocukla yapmaya çalışmak ve hep yetişmeye çalışmak insanı tüketiyor evet. Normalde çocuklarıma annem baktığı için ve haftasonları ona bırakıp tekrar yük olmak istemediğim için bütün planlar çocuklarla birlikte oluyor, eşim vardiyalı maalesef senede toplam 4 hafta sonunu birlikte geçirebiliyoruz. Ve ben çocuklarla plan yapsam da yalnız olduğum için iki katı yoruluyorum. Geçen haftasonu o kadar bunalmışımki annem telefonda anladı durumu, kardeşimle ikimizi sinemaya gönderdi bana öyle iyi geldiki Allah razı olsun annemden. Umutluyum ileride kendime daha fazla vakit ayırabilicem inşallah, evet evet olacak

Ay tahmin edebiliyorum ne kadar yorucu olduğunu Ben de kedi istiyorum ama eşim istemiyor M

Hafta içinde, iş yerinde çok aşırı önemli bir program yoksa öğle tatilimi hiç kimseye ayırmam. Başbaşa olmayı seviyorum kendimle o anlarda. Akşam zaten kocamdan sonra eve geliyorum, yemek, televizyon, sohbet, uyku, kendime yapabildiğim en güzel iş kocamla oynaşmak. Son dönemlerde soğuktan sanırım acayip yoruluyorum, uykulara doyamıyorum. Tatile ihtiyacımız var, bol uyku ve dinlenmeli... Az kaldı, çıkıcaz inşallah!

benim eşim de cuma gecesınden soyler dısarı cıkalım dıye tamam derım haftasonu eşim de üşenir:) benım kv pp sehır dısında allahtan eşim bazen benım annemlere gtmek ister valla onu bile kafamın kaldırmadığı oluyor acıkcası bazen tv sesını bıle kaldıramıyorum eşlerin uyumu önemli malesef bu konuda birazo seni biraz sen onu idare edeceksınız

Bende ayni konudan muzdaribim. Cok stresli bir isim var, bir suru insan gelip gidiyor ve yogun calisiyoruz. Aksam sadece 2-3 saat vaktim oluyor, sonra uyumaya gidiyorum. O 2-3 saattede artik dus almak biraz oturmak, en minimum seyler, vakit bitti. Bir yildir hicbirsey yapamiyorm, bunaldim... cok bunaldim. Ama bu arada gidip gelirken yolda biraz dil ogreniyorum telefonumdaki app ler ile, kitap okuyabilsem okuyorum. Ama dinlenmek degil tabi bu.

Haftasonu iki günden bi günü rolantide geçirmeye çalışıyorum. Cmt veya pazar hangisi denk gelirse. Daha az ev işi ve yorucu olmayacak sosyalleşme şeklinde diyebilirim. Haftaiçi akşamları bir veya bir buçuk saat kadar bana vakit kalıyor. O zaman da çok yorgunsam yatıp dizi seyrediyorum çok yorgun değilsem kanaviçe yapıyorum. Çok dinlendirici oluyor. Genelde nette veya sosyal medyada takılmayı beynimi boşaltmak yerine daha çok doldurduğundan tercih etmiyorum.

İkizlerimle evdeyim. ucretsiz izindeyim. Kendime vakit ayıramiyorum pek. Yarım saat kadar dilimi geliştiriyorum günde. Uyurlar sa Eğer bir kahve yapıp kitabı okursam çok mutlu oluyorum..7 kg fazlam var spor yapmaya çalışıyorum tam olmuyor ip atlıyorum sadece. Ama en çok açık havada dolaşmaya özledim: (kış geldi çıkamıyoruz

Yaptığınız işi merak ettim, bu kadar şeye nasıl enerjiniz kalıyor diye:) G greengirll

Aynen ben de en azından yarım gün kendime kalsın istiyorum... Şimdi böyleysem çocuğum olursa ne yapacağım bilmiyorum D damdan

Evet kızlar gerçek manada soruyorum, gün içinde rahatlamak için kendinize zaman ayırabiliyor musunuz? Özellikle işi gereği gün içinde sürekli insanlarla muhatap olmak zorunda olanlar, kendinize zaman ayırma, kendi başınıza kalma ihtiyacınız oluyor mu? Bunları soruyorum çünkü yoğun geçen bir haftanın sonunda bir de yoğun geçen bir hafta sonu yaşarsam aşırı yoruluyorum ve yeni haftaya yorgun ve agresif başlıyorum. Bu konuda yorumlarınızı ve yaptıklarınızı merak ediyorum...

Üniversiteye ilk başladığım günden beri tam zamanlı çalışıp üzerine birde derslere gidiyordum. 4 yıl bu böyle geçti kendime zaman ayırmam anca uyumakla mümkün oluyordu yani çok yoğun günlerdi ama boş zamanım olunca temizlik yaparak kafamı dağıtıyordum ya da sürekli kuaföre gidip değişik şeyler yaptırıyodum. İnsanın kendine bakım yapması alışveriş yapması filan Zihnini boşaltıyor. Şimdi okulda bitti işten de ayrıldım ilk 3 ay çok iyiydi ama sonrası insan o tempoyu özlüyor sanki.

Ufak bebeklerim var. Kendime ayırabildiğim tek zamanda da tuvalete gidiyorum Çalışıyor olsaydım eve geldiğim gibi uzatır ayaklarımı sevdiğim diziyi izlerdim. Dışarıyla pek işim olmaz evcilim

akşam kendine zaman ayırarak atabilirsin yorgunluğunu

Her akşam 10-12 arası hem eşime hem kendime vakit ayırıyorum çocuktan sonra :)

Makina mühendisiyim canim

Ne güzel bu konuda anlaşıyor olmanız.

çalışma takvimimi yazayım. 6.50 'de kalkıyorum el, yüz yıka, giyin, makyaj, kedilerin maması vs. 7.40 servis 8.30 iş başı. 18.30 mesai bitişi 19.15 eve varış 19.30 yemek yap 20.30 sofraya otur 21.30 sofrayı topla 22.30 duşa gir 23.00 duştan sonra saç baş yap, ortalığı toparla 24.00 uyu geriye bütün gün oturan günde 350 adım ya atmış ya atmamış, bel ağrısı çeken, gözleri şiş, yüzü delik deşik, saçları, kaşları ve kirpikleri seyrelmiş, yüzü yere sarkmış, gülmeye, sinemaya, tiyatroya, hava almaya hasret biri. bir çöp yığını.

kendine zaman ayırmaktan kastınız nedir? ne yapmak mesela? ben zaman ayırsam da o zamanda kendimle napcam ki arada dışarı çıkarım o bana yeter yani. öyle sosyal biri de değilim pek.

Sizi çok iyi anlıyorum çünkü ben de aynı sizin gibiyim... Dinlenmek için yalnızlığa ihtiyacım var. Çok yoğun çalışıyorum ve hafta içi eşimin ailesi, haftasonu eşim vs derken kendime hiç vakit ayıramıyorum ve bu beni sinirli, yorgun, gergin yapıyor. Eşimin ailesi her çağrıldığında gidilsin istiyor, yoksa bozuluyorlar yok bize alışamadı ailemize alışamadı deyip dolduruyorlar eşimi. Size tavsiyem nişanlınız ve ailesi ile bu konuşu baştan konuşun yoksa benim gibi çok fazla sıkıntı yaşayabilirsiniz. Ben işte de tüm gün insanlarla beraberim, 2 dk yalnız kalacağım tek yer wc, o da ortak kullanım boş bulabilirsen Bir aydır aileme gidemedim aynı şehirde olmamıza rağmen ama habire kv lerdeyim, dün çağırdılar gitmedim artık ama içim içimi yiyor gene eşime şikayet edecekler küsecekler diye. Lanet olsun.

Ben de her sabah 6.30 gibi uyanırim. Duş Saç makyaj derken hemen sade bir kahve yaparım kendime ki o 15 dakika benim için dünyalara bedel. Kızımı uyandırır onu hazırlar sonra işe giderim. Akşam 18.00 gibi eve gelirim. Çocuk babasıyla oynar ben spor yaparım. Sonra bir duş ve yemek yenir. Onbeş gunde bir kuaföre giderim manikür pedikur cilt bakımı. En sevdiğim de alışveriş parfümler ve çantalar alırım. Ayda bir kiz arkadaslarimla fasıla gideriz çok egleniriz. Ayda bir cumartesi de kuzenlerle kahvaltı partisi yaparız. Ben kendime zaman ayırmayı basariyorum spor gezmek falan tam gaz bende:)

ben de aynı durumdayım günde 10 saat çalışıyorum bunun bır ıkı saatı de trafıkte gecıyor haftasonu da yemek ütü vs derken kendıme zaman kalmıyor ben dısarı bile cıkmak ıstemıyorum cumadan girerim eve pzt sabah işe çıkarım ne insan göresim gelir ne de kalabalık trafık cekesım gelmez kendıme ayırdıgım tek zaman salondaki koltukta pineklemek kitap okumak eşimle film izlemek hsonu aksamustu şekerleme yapmak

Kendine ayırmak istiyorsan açma telefonları, sessize al. Alamam deme bir dene. Acayip hafifleyeceksin. Kayınvalideme ben kendim istemediğim sürece gitmem. Kimse de zorlayamaz beni bu konuda. Çalışıyorum zaten iş güç... işten eve geçmem en doğal hakkım. Ben bu kafa yapısında olunca kimse sınırlarımın ötesine geçemiyor. Sen de çalıştığını, yorulduğunu, yetemediğini altına çizerek belirt.

Anlayamadım ama :) F Fatma

valla benimki acaba kocam var mı hala dedirtecek kadar kendime zaman ayırmamı sağlıyor. artık şimdi değilde 50 yaşında mı yanımda olmayı düşünüyor bilmiyorum benimki de bir çeşit işte. G greengirll

yaklaşık 3 yıl önce hem okuyup hem çalışıyordum. final vize zamanları tahmin et ne haldeydim.. okul zaten yoruyordu iş fiziksel olarak bitiriyordu.. bana güzel gelen tek şey köpeğimdi.. o kadar rahatlatıp mutlu ediyordu ki evde bulunduğum kısıtlı zamanda bile acayip rahatlatıyordu..

Değiyor çok tatlı iyi ki var arkadaş oldu bana ama şunu anladım ki çocuk yapmak büyük bir sorumlulukmuş ve bambaşka bir hayata basliyormussun iyi düşünülmesi lazim bazen evlenir evlenmez çiftler acele ediyor saygı duyuyorum ama daha ne oldum demeden ikinci hem de öyle böyle olmayan bir değişim fazla gelir insana. Ama bunları yaşarken geçici olduğunu da düşünüp kendimi telkin ediyorum bir gün büyüyecek ve istemedigim kadar kendime zaman ayiracagim o zaman da çok özlerim bence

Bir ara calistim. Kesinlikle kendine vakit ayrilmiyor. Yani ben ayiramadim. Asiri yorgun oluyordum, oturdugum yerden calistigim halde. Eve geliyordum iki sohbet etmeye kalmadan uykum geliyordu zaten. Cok sinir ve stress yasiyordum. Berbat bir döngüydü. Calismamak kalp ben.

İşteyken kısa zamandada olsa bir kahve molası yapmak keyif veriyo bana. Birde pazar gününü neden bilmiyorum evde geçirmek istiyorum, bir kaç saat bile dışarda olsam o hafta dinlenmiş hissetmiyorum

ben cumartesi pazar çalışmıyorum. ama eşim cumartesi çalışıyor bazen pazar da çalışması gerekebiliyor. eşim olmayınca destek olan biri de yoksa tuvalete zor gidiyorum. çocuklar uyuyana kadar ne yediğimden ne de içtiğimden anlıyorum. öğle tatilim yarım saat ama ben 45 dakikaya çıkarıyorum. çünkü başka mola kullanmıyorum. yürüyorum. topuklu ayakkabılarım işyerinde. zaten nikah düğün vb bir şey olmadıkça haftasonları topuklu ayakkabı giymediğim için işte dolabımda duruyorlar :) gider gelirken rahat ayakkabılarımı giyiyorum. sıcaksa spor ayakkabı, soğuksa bot vb. aşırı yağış olmadıkça veya çok halsiz olmadıkça her türlü havada yürüdüm. inanın çok iyi geliyor.

çalışmıyorken kendim için çok şey yapıyordum. şimdi iş günlerimde eve gelip kendimi kanepeye zor atıyorum, çalışmadığım günler de alışveriş, temizlik, doktor, ihmal edilen arkadaşlarla görüşme derken 1 aydır kuaföre bile gidemiyorum.

Benim günlük rutinim çok yoğun haliyle kendime ayırdığım zamanları iple çekiyorum :) Kahve vazgeçilmezim, sıcak köpüklü bir banyo, cilt bakımı kendimi şımartmak gibi şeyler. Yoksa hayat çekilir mi? :)

Haftasonu yoğun olmak beni de mutsuz ediyor. Haftasonum daha sakin geçsin istiyorum, bünyem kaldırmıyor yoksa.

Ayyybenim konummm. O kadar cok anlatip rahatlamaya ihtiyacim var ki okumadim bile yorumlari. Tek basina yasiyorum. 2 kedim, bir kusum, bir de baligim var. bir de nisanlim. Onunla ev duzuyoruz simdi, bir aya kadar nikah yapicaz sonra da beraber yasiycaz Allah kismet ederse. Gunde en az 12 saatim is yerinde geciyor. Son zamanlarda bu sure 13-14 saat oldu. Evden cikisim ve geri girisim arasinda o yuzden ucurum oluyor. Eve geldigimde kedilerimin suyunu zor verip kendimi yataga atiyorum. Uyandigimda, butun hayvanlarin bakimi, dus, kahvalti derken, hopp yine is saati. Bu calistigim tum gunler ayni. Haftaici calismak icin yasiyor gibiyim. Haftasonu ya babam mutlaka bana gelmek ister. Geldiginde butun gunumu onunla gecireyim ona yemek yapayim bekler. Ya arkadaslarim goruselim der, ya da en sevdigim sey olan nisanlimla beraber oluruz. Onunla da bi suru isimiz oluyo. Duvarlar boyancak, gidip boya bakalim. Yerleri doseyecegiz, gidip renk bakalim. Bu dolaplari bosalt onun esyalarina yer acilsin... o kadar yogun geciyor ki gunler cogu zaman Allah affetsin ama yogunluktan artik bikiyorum. Tukenmislik hissediyorum. Bazen nisanlim disinda kimseyi aramiyorum telefonlara cevap vermiyorum beni rahat biraksinlar diye. Isin kotu tarafi ben insanlarla beraber oldugum zamanlarda enerjimi kaybediyorum. Yalnizlik beni dinlendiriyor. Ama buna zamanimin olmamasi beni cildirtiyor. Hele ki nisanlimin ailesiyle gecirdigim zamanlar sanki omrumden zaman caliyorlarmis gibi hissediyorum. Allah benim gibi insanlarla olmaktan enerjisini kaybedenlere yardim etsin

Beden yorgunluğunu uzanarak vs. atabilirsiniz fakat kafa yorgunluğu, zihin yorgunluğu zor geçiyor. Ben özellikle hafta sonu evden çıkmayarak ve KK ya takılarak, sevdiğim yemekleri yaparak ve temizlik yaparak yani eve düzen vererek atıyorum. Kafamda yapacaklarımı sıraya koyuyorum ve işlerimi bitirdikçe huzur buluyorum. Ptesiye daha enerjik giriyorum taa ki Cuma gününe pilim bitene kadar :)

akşam da denedim. 1 hafta sürdüremedim :) eşim isyan etti, ben de kendime zaman ayıramıyorum diye :) eşimin bu yoğun çalışmasına rağmen neredeyse her haftasonu kayınvalideye gitmemiz bekleniyor. hatta şöyle bir durum var: kayınvalidem artık yoruldum vs diyerek ben çocuklarıma gitmek istiyorum diye de söyleniyor zaman zaman. ben de hak veriyorum ve her söylenmesinin ardından aile bende toplanıyor. diğer çocuklardan tık yok:) çalışan iki küçük çocuklu kadınım haftasonumu bana bırakmıyor eşim ve ailesi. çocukların hastalığı bile engel değil. bir program ayarlasam kendi ailem, akrabalarım veya arkadaşlarımla her detayından haberdar olmak o güne ait fotoları görmek isterler :) sonra "aksi, huysuz, nalet" bir kadın olunca da.. "ay bu da iki çocuk yaptı ne hale geldi" diye homur homur homudanmaları da duyuyorum.

Akşamları yemekten sonra hobime vakit ayırıyorum. Hafta içi pek vakit olmuyor açıkçası. Temizliğimi cuma işten geldikten sonra gece yapıyorum ki haftasonu rahat edeyim :)) Eğer haftasonum dışarda gezerek geçiyorsa bende sizin gibi hiç dinlenemeden işe gidiyo oluyorum malesef.

Ben de sizin gibiyim ve öyle olmak istiyorum ama eşim kendi benden de yoğun çalışmasına rağmen haftasonu illa dışarı çıkmak ister, kv-kp bekler şu bu derken... Bu şekilde yaşadığım zaman adım asosyale çıkıyor. . push ;

Küçük kızım erken uyuduysa evi toplayıp bir kahve içecek zamanım varsa şükrediyorum halime. Hafta sonu ev işi ve çocuklarla gezmekle geçiyor. Yine bir fincan kahve içebilirsem ne mutlu bana. Ufaklığın büyümesini bekliyorum kendimle ilgili güzel planlarım var. Eşimle baş başa tatil, hobi kursları gibi.

durumu beğenmedim..

Özelde değilsiniz ama sanırım? defne-28

Tek kendime ayırdığım zaman eve gelince telefonla oynamak kahve içmek

İşte bundan bahsediyorum bende, yürümek mesela akşam iş çıkışı. Az da olsa yürümek hava almak. Bunu yapıyordum ama eşimin ailesi sağolsun kış geleli daha işten çıkmadan hadi yemeğe gelin (bahanaleri de yer geçersiniz oysa öyle olamıyor akşam en erken 9 a kadar orda oluyoruz ) deyince koştur koştur oraya gitmek zorunda kalıyorum. Günüm sabah kalk koştur işe yetiş, öğlen biraz yemek ye işe yetiş, akşam çık eve yetiş, evde işlerini hallet yat sabah kalk aynı döngüye döndü ve hep kapalı alanlar artık bunalıyorum inanılmaz derecede. G greengirll

Ben ücretsiz çalışıyorum. 24 saat sürüyor. Gündüzleri evde yemek, temizlik, bulaşık üçlüsünden arta kalan zamanı ebelemece, saklambaç, nefes kesilene kadar dans ve kızımın aklına esen bütün oyunları oynayarak geçiriyorum. Öğlen 1.5 saat uyuyor genelde. O arada örgü, yabancı dizi, kitap okuma ve ders çalışma yapıyorum. Akşam 8den sonrada bunları eşimin yanına oturup tekrarlıyorum. Konuşmak ve tavla oynamakta çok rahatlıyor. Yoğun mu? Yoğun. Kendime ayırdığım süre yetiyor mu? Yetiyor. Mutlu uyuyor muyum? Evet. Çark bir şekilde dönüyor.

Bu kadar sıkıntıya değiyor mu Bilmiyorum hem istiyorum hem istemiyorum bunalıp çocuğa da kendime de hayatı zindan etmek istemiyorum. Ben de sakinliği, tek başıma kalıp kendimi dinlemeyi seviyorum, bunları yapamayınca geriliyorum. Eşim ve ailesi sürekli aktif olmamı bekliyorlar ama anlatamıyorum kendimi, tüm gün insanlarla uğraştıktan sonra insan yüzü bile görmek istemiyorum bazen o derece tiksiniyorum. Asosyalsin, insanlardan kaçıyorsun diyorlar, suçlanıyorum.