Diğer bölümlerden arkadaş edinmek biraz zor gibi çünkü zaten herkesin arkaşaı var ve biz tüm gün sınıftayız aramız çok az onda da zor yemek yiyip gelebiliyoruz Zaten benim etkinliğe gitcek vaktim yok ki 5te bitiyo dersim :/ E

Teşekkür cevabın için :) Bu kısıtlamaları bir çok insan daha yaşıyordur eminim, keşke ayrı bir birey olabilmemize izin verilse. Sevdiğim çocuk sorunlarımın en küçüğü zaten, okulda arkadaşım yok resmen gidesim gelmiyor okula. Kendimi çok dışlanmış hissediyorum ben. Girişimci bir insanımdır arkadaşlıklar konusunda ama karşı tartaftan da bir şey gelmeyince istenmediğim yerde durmam hesabı kendimi geri çekiyorum. choccywhoccydoodah

Valla ne desem bilemedim ailen konusunda Allah sana sabır versin :26: Şehir dışında okuma imkanın yok muydu? En azından bu kadar sıkamazdı ailen seni.

herşeyde var bi hayır öyle düşün okulda etkinlik falan yok mu orda arkadaş ortamı daha fazladır onlara katılabilirsin bence böylece kafan dağılmış olur hmm

Zamanla oluşur arkadaş çevren kafana çok takma. Benimde öyleydi üniv. başta samimi olduğum bir arkadaşım olsun istiyordum sonra baktım millet birbirinin arkasından konuşuyor soğudum öyle konuşmak bile istemedim insanlarla ve dışardan merhaba merhabaydı. Sınıf dışından arkadaşlarım vardı alt sınıftan, yurttan ve başka bölümlerden filan öyle idare ettim. Zaten zaman o kadar hızlı geçecek ki anlamayacaksın bile bi bakmışın okul bitmiş.

allah yardım etsin canım, sakın pes etme mücadele et eminim herşey yoluna girecektir zamanla. bazı insanlar neden böyle yapıyor anlamış değilim. tabi ki gençsin genciz illa dışarı çıkınca sevgiliyle buluşmak gerekmiyor ki bi arkadaşla oturup sohbet etme ihtiyacı duyuyor, bazen yürümek istiyor, hava almak istiyor insan dışarı çıkmanın sebebi mi olur anlamıyorum ki insanları. inş. bu zor günleri atlatırsın ama pozitif olmaya bak üzme tatlı canını.

İnşallah öyle olur teşekkürler. Umarım maaşımı elime alınca ilerde ayrı eve çıkabilirim. Ona da izin vermezler falan.

çalıştığın zaman paranı kazanınca biraz daha rahatlarsın bence ayrı eve çıkmayı düşünme o zaman belkide biriyle evlenip huzura kavuşursun:):)pozitif düşün.

İnşallah :)) Ama o zamana daha çook var. Keşke şehir dışında okusaydım :/ M

Çok mu uzun olmuş :26: M

sabret canım o zaman. her karanlık gecenin bir aydınlık sabahı vardır mutlaka

Ama son zamanlarda düşünmeye başladım bunu zaten zamanlar kurulur arkadaşlıklar falan diyordum sonra bi baktım ben tek kalmışım. Ama dediğinizi yapıcam zaten mecbur okuldayım ayrılma gibi bir şansım yok malesef. Ailemin beni sevmesi konusunda sıkıntım yok da beni çok aşırı bunaltıyorlar. E

Çok uzun olmus evet ama okudum sonuna kadar. Okul konusunda kendini şartlandırdığını düşünüyorum beni kimse çağırmıyor., çağirsalarda ailem izin vermez diye düşünüp mutsuz olup bunu çevrene hissettiriyor olabilirsin. Kendini şartlandırma akışına bırak su akar yolunu bulur. Hoşlandığın çocuktan bahsettiğinde hep böyle olur demişsin bunda bile önyargılısın. Biraz akişina bırak bence. Ailen konusunda da şunu söyleyebilirim anne babalar çocuklarının kötülüğünü istemezki. Babanın yapısı öyledir belki sevgisini gösteremiyordur. Yaşın küçük korumaya çalışıyorlar onlara göre doğru olan bu ve aileni değiştiremezsin. Bence biraz rahat olup kafanda kurmazsan herşey düzelir. İnanki sen bunları içinde yaşadığıni saniyorsun ama hissettiriyorsundur çevrene. Pozitif ol, iyi düşün iyi olsun. E

Psikoloğa git biz doktor muyuz diyeceksiniz ama psikoloğa bile anlatamayacağım şeyler var Olabildiğince özet geçmeye çalışacağım yorumlarınızı sakınmazsanız sevinirim Uzun bir süredir resmen yaşamaktan zevk almıyorum, ha beni tüm gün bir odaya kilitlemişler ha normal seyrimi yaşamışım sanki ikisi aynı şey gibi geliyor. 18 yaşındayım bu sene üniversiteye başladım 1 ay falan oldu bölümümüz yeni o yüzden geç başladık. Okul başlayana kadar her gün dua ettim güzel arkadaşlıklarım olsun dışlanmayayım vs diye. İlk gün sınıfımı çok sevmiştim fakat zamanla gruplaşmalar başladı ve ben kendimi hiçbir gruba ait hissetmiyorum. Herkesle bir muhabbetim var ama hiç yakın olduğum biri yok, şimdi daha okul yeni başladı diyeceksiniz ama sınıftakiler çoktaan arkadaşlıkları ilerletti bile. Yani mesela herkes kendi grubuyla bir şeyler planlıyor hadi şuraya gidelim buraya gidelim gibi, ya da beraber eğleniyorlar fotoğraf çekiyorlar. Beni davet eden çağıran bir şey konuşan yok. Ben bir şey anlattığımda bile 50 kere söylemek zorunda kalıyorum dinletmek için. Sessiz bir tip değilim, insanları aşırı derecede irite eden bir yönüm olduğunu düşünmüyorum. Daha önce hiç böyle olmamıştı normalde çok çabuk arkadaşlık kuran biriyim. Bir de zaten paranoyağımdır ay o niye öyle dedi, kesin beni istemiyorlar kibarlıktan söyleyemiyorlar falan gibi. Bu aralarda her şeyi iyice ona yormaya başladım artık zaten. Okula istemeyerek zorla gitmeye başladım eve gelince bir daha gitmek istemiyorum. Her akşam eve moralim bozuk dönmekten de bıktım Aileme gelince, beni o kadar çok kısıtlıyorlar ki zaten bununla ilgili bir konu açmıştım yakınlarda. Dışarı çıkmam sanki çok büyük bir olaymış gibi davranıyorlar kırk yılda bir izin alabiliyorum onda da elli kere kimle nereye gittiğim soruluyor. Telefonu iki dakika elime alsam hemen kimle mesajlaşıyorsun sen saatlerdir diyorlar. Akşam yatmadan önce bilgisayardan film izlemek istesem, bu saatte internette napıyorsun . Giyimime aşırı karışıyorlar artık o kadar ki alışverişten nefret eder hale geldim. Kısa kollu bile giymem yasak, pantolon giyince üstüne uzun bişey giymem gerek, yakası minicik bile açık olamaz her kapıdan çıkardan güya çaktırmadan kontrole tabi turulurum. Göz kalemi bile çekmem yasak. Arkadaşlarım bana hep diyor ki ben açık olsam oje sürerdim makyaj yapardım şunu şunu giyerdim saçımı böyle yapardım falan. Dediklerini yapsam ailede feci kavga çıkar heralde. Saçımı düzleştirmeye kalksam babam hemen laf sokar saçına uğraştığın kadar ders de çalışsan vs. Sabah yataktan kalktığım saçımı düzeltirken bile (max 5dk) duyarım bu lafı. Zamanında babam kapanmazsan seni okuldan alırım diye tehdit etmişti . Ben seni arkadaşlarımın yanına böyle nasıl çıkaracağım demişti hala da der. Ben daha çok küçükken babamın anneme şiddet uyguladığını da biliyorum. Aile işlerimiz çok karışık yani. Babamın da bana hiç bir zaman babacan tavırlarla yaklaştığını hatırlamam. Hep despot, dediğini uygulattıran esnek olmayan bir adamdır. Hep arkadaşlarımın anne babalarıyla olan ilişkilerine özenmişimdir. 12 yaşlarında falanken babamın annemi aldattığını öğrendim , zaten babam çok gıcık ve huysuz bir adam. Birlikte yaşanması çok zor insanlardan. O zamandan beri de babama soğuğum aile içinde herkese karşı hırçınlaştım. Mimarlık okuyorum her hafta proje ödevim oluyor ve maalesef hafta sonu full çalışsak bile yetişemeyebiliyor. Genelde haftasonu ödev arkadaşımla buluşup ödevi yapıyorum, her seferinde partnerler değiştiğinden buluştuğumuz yer de değişiyor. Dün yine arkadaşımla buluştum ödev için çıkarken babamın haberi vardı annem de şehir dışında şu an, beni arıyor benden niye izin almadın diye bir sürü saydı kızın yanında telefondan da ses duyuluyordu rezil oldum. Sınıftan hoşlandığım çocuğun umurunda bile değilim, zaten hep böyle olur. Hiç kimse benden gerçekten hoşlanmadı şu ana kadar. Hep kullanmak istediler. Kimden hoşlansam biliyorum ki o benden hoşlanmayacak. Anlatınca insanlar şaşırıyor, öyle erkeklerin soğuk kalacağı biri değilsin çirkin de değilsin şanssızlık demek ki seninki falan diyorlar. Gerçi o çok da önemli değil sınıfta arkadaşım bile yok ki doğru dürüst Daha çok şey var ama yazsam cidden roman olur. O yüzden burda bırakayım. Hiç bir şeyden zevk alamıyorum. Abartıyor muyum sizce? Yani ailem hakkında anlattıklarım basit olabilir ama anlatıklarımın 20 kat şiddetlisini düşünün öyle bir durumu yaşıyorum. Klasik ergen tavırları değil yani. Gerçekten çok zor günlerim oldu. Yazarken de atladığım bir çok şey olduğu için tam yansıtamamış olabilirim Son düzenleyen: Moderatör: 25 Kasım 2013

Dışlanmayayım diye dua etmene şaşırdım. Çok olumsuz bir cümle aslında. Dışlanmak istemiyorum diyerek zaten korkularını açığa çıkarmış ve korktuklarınla da karşılaşmışsın. Depresyon olayına gelince böyle devam edersen dibe vurabilirsin belki de. Sürekli kötü şeyler düşünmekten vazgeç. Depresyonda olan biri internet başına geçip böyle derdini yazamaz bu arada. Ciddi bir hastalık halidir depresyon. Okuluna bile gidemez hale getirir seni. Elini kolunu kaldırmakta, konuşmakta dahi zorlanırsın. Her üzüntü sıkıntı yaşayan kendini depresyondayım diye nitelendirmemeli bu yüzden. Allah kimseye yaşatmasın. Feci bir şey. aklına bile getirme bu kelimeyi. Madem farkındasın sıkıntılarının, çözüm ara. Kendine acımayı bırak. Sonra pişman olursun. Hayat böyle geçmez. Genceciksin daha. Herkes sorun yaşıyor, önemli olan sorunlara karşı takındığın tavır. Büyütme ve çok ciddiye alma olanları kendi iyiliğin için.

bende aynıyım okul konusunda doğru düxgün hiç arkadaşım yok hepside dışlamş gibiler beni sadece merhaba merhaba o kadar çok samimi bi arkadaşım yok ama yapabilceğim bişey de yok. Pes etme hiçbirşey için bu arkadaşlık aşk okul ne olursa olsun.. Keşke dediğin gibi ayrı bir birey olmamıza izin verseler bu kadar bunaltmasalar ama anlatamıyoruz, bende düşünüyorum napıcamı çıkmazlardayım :/:44: E

Seni çok iyi anlıyorum canımm ailenin kısıtlaması yönünden seninle eşitiz emin ol. Bence bir tür bunalım diyebilirz buna depresyon değil ama psikologa gitmenden yarar var en azından anlatır rahatlarsın, yada burada içini döküceksin. Ama sabırlı ol herşey için içinden atamadğın kimseye söylemediğin sıkıntıların için günlük al ve tüm derdini ona yaz emin ol daha hafifleyeceksin denedim bunu ben.. Şimdi yapıyormuyum hayır Ailen konusunda allah yardımcın olsun, pozitif olmaya çalış sevdiğin çocuğada zamana bırak :26: