Kesinlikle katılıyorum. Geçenlerde okudum yabancı çocuk ile Türk çocuğunun tek farkı yetiştiren ebeveyn diyordu. Çocuklara birey gibi davranılıyor. Çoğu küçüklükten yatağını topluyor onun görevi o oluyor. Yürümeye başladığı andan itibaren kimse kucağında taşımıyor kendileri yürüyorlar. Geçen pazarda bebek arabasında çocuk gördüm nerdeyse askere gidecek. Kendi çantalarını eşyalarını kendileri taşıyor. Kendi yemeklerini kendileri yiyor. Bizde anneler öğle arasında okula beslenme götürüp çocuğuna eliyle yediriyor. Uyku saatinde yatağa yatırılıyor istedikleri kadar ağlasınlar önemli değil. Kurallar net ve esnemiyorlar. Bir süre yurtdışında yaşadım hiç öyle ağlayan, tepinen, kendini yere atan çocuk görmedim. Bir kere markette öyle bir çocuk gördüm kesin Türk demiştim gerçekten Türk çıktı.

Ama aşkolsun. Hiç de göz hizasına inip uzun açıklamalar yapan bir tip değilim. Aksine "la oğliiim gelsene şuraya" şeklinde şiveli çıkışlar yapan bir kadın anayım :) -çarşaf asılacak bitti. -ayıııır asılmayacak. -ben çarşafı asacağım. İstemiyorsan yanımdan gidebilirsin. -çarşaf düşsün aşağıya. Hep toz olsun. Çarşafı ısırıcam. Çarşafın üstüne zıplıycam. İzin vermiyorum işte. Çarşaf düşsün. Çarşafı asma. Böğüüüi. Sonrası kaos, sonrası kıyamet ahsjsjs. Önceki

Yok yani bence fiziksel ya da ruhsal bir problemi yok gibi. Tamamen amaç sürekli ilgi bence.. Her çocuk hastayken normalde razı geldiği uyum gösterdiği şeye karşı huysuz olabilir. Ama bu huy olmuş sizinkinde. Önceden geçecek demişimdir mutlaka. Şimdi Allah'tan oğlunuza bir an önce uslanma, size bol bol bol sabır diliyorum. Allah tahammülünüzü arttırsın.. Siz psikolojik destek alıyorsanız iyi takip ettirin bu aralar. Benzetmek istemem ama ciddiye alınmalı tükenmişlikler. Daha bu sabah okuduğum bir haber ciğerimi yaktı. Depresyon tedavisi gören bir anne önce 10 yaşındaki oğlunu öldürüp, sonra kendini asmış. Eşine temizlik yapacağını geç gelmesini söylemiş. Belki de çok ciddiye alınmadı hastalığı. Allah esirgesin ama ciddi bir durumdur tükenmişlik..

Benim de çocuğum yok ama çok şımarık geldi oğlunuz bu. yorumu eski konularınızı da bilerek yapıyorum ki bunu size diyen birsürü kişi var her dediğini yaptıkça tepenize çıkmış dövün demiyorum ama bikac gün disiplinli olun ceza verin o zaman düzelir her çocukta yaramazlık var tabiki ama sizinki sizi parmağında oynatıyo

Evet hatırlıyorum o programı. Burda biz yeni nesili yetiştiren annelere çok iş düşüyor aslında. Bir önceki kuşağın hatalarını tekrar etmemek lazım

Vay be bütün pedagojik problemlere çözüm bulmuşsunuz. Var mı çocuk falan merak ettim. Benim bi oğlum var daha doğmadan önce bile karnımda kırk takla atıyordu. Artık hamileliğin son zamanlarında çocuk kendi kendine karnımı yırtıp çıkacak diye korkuyordum. Doğduğundan beri de aynı şekilde sürekli hareket halinde. 3 yaşına geldi ve 8 aylıktan beri ben oturduğunu görmedim. Aynı dönemde doğum yaptığım görümcemin oğlu ise neredeyse tüm şartlar eşit olmasına rağmen aşırı ağır kanlı bir çocuk. Siz hiç bir çocuğa kızdıktan sonra gözlerinin içine baktınız mı? Hiç o kendisinden kaç kat büyük insana karşı hissettiği çaresizliğe dikkat ettiniz mi? Ben oğluma kızmıyorum diyemem ama göz göze gelip de onda ki o hayal kırıklığı ve korkuyu gördüğüm anda tüm dünya başıma yıkılıyor.

icimde volkanlar patlasa da yansitmamaya calisiyorum oglana da sinirlenmemis olsam da ceza gerektiginde veriyorum ama yine de tabii ki farkediyordur

Pedagog dilimize dolandı yahu, oyun terapisine gitti altı ay boyunca. En nihayetinde ara verelim şu an tıkandık dedi terapist ara verdik biz de. Idrakyollariiltihabi

Ayni benim oglum. Masallah oglunuza. Bizimki de 9 yasında. Bu cicuklar bebeymen daha bizi kullanmayi ogreniyir sanirim. Idrakyollariiltihabi cok gecmis olsun. Cok akilli bidiklar cok cektiren bidiklar mi acaba. Ben de oyke keyfimce hic oturamadim edemedim ama simdi buyuyor sipam. Muhabbeti cok guzel. Kendini de saydiriyor. Daha karne gunu mudure "nerede bu ogretmenler, ogrenciler. Neden sibiflar bos" dedi ben agzim acik kaldim. Mudur guldu gecti. Buyuk insanlarla sohbeti sever.

Siz her ne kadar ben oğlumun her istediğini yapmıyorum desenizde; sert davranıyorum desenizde bence bunları yeterince yapmıyorsunuz ve evet kendi çocukluk travmalarınızı çocuğunuz üstünden değerlendiriyorsunuz ama şunu unutuyorsunuz sizin çocuğunuz sizden çok farklı. Size travma olarak yansıyan bir durum ona yansımayabilir. Kendimden örnek vereyim; annem çalışan bir kadındı ve işleri bitene kadar benimle oynamazdı; oynayamazdı. Ben böyle alıştığım için bana da garip gelmezdi; kendim oynardım. Kendi kendime oyunlar kurardım. Bu ben de bir travma yaratmadı. Benim ailem çok başarı odaklı bir aileydi. Düşük not aldığım zaman üzülürdüm bu bir travmaydı ama başka bir ailede olsam çokta önemsemezdim. Bilmem anlatabildim mi? Çocukların mizacı önemli evet ama anne baba tutumu da bir o kadar önemli. Babası bağırıyor. Bağırsın. Olabilir. Çocuğunuz eşinize ona göre davranır. Benim de kızım var. Eşim kızdığında, sert çıktığında asla karışmıyorum. Baba o hareketi sevmiyorsa yapmayacak küçük hanım işte o kadar. Ben kızdığımda da babası karışmaz. Siz travmatik bir çocukluk geçirmişsiniz ki zaten bizim yaş grubumuzda kim mükemmel çocukluk geçirdi Allahaşkına ama işte bunları oğlunuza taviz vererek kapatamazsınız. Mesela ben acıdan ölsem de söyleyemem demişsiniz. Oğlunuza ağladığında taviz vermezseniz bu sizin gibi tavır takınacağı anlamına gelmez. Bir kere arada cinsiyet farkı var bilmem anlatabildim mi?

Konunuzda demişsiniz zaten ama babasını rol model alamayışı ve baba otoritesinin eksik olması büyük bir etken olabilir. Önce bunu aşmalısınız bence. Baba bir şey için kızdıgında çocugun yanında babayı eleştirmemeliyiz. Biz anneler zaman zaman kızsak da baba ya da bir başkası hafif sesini yükseltse kendimizi kötü hissedebiliyoruz sizin durumunuz belki boyle değildir ama madem siz baba olarak o adamı sectiyseniz bir köseye çekilmemelisiniz. Babaya da rehberlik edip arabulucu işişkikeri iyileştirici olmalısınız. 1 hafta yıllık izin alsa esiniz ve sürekli yanında olsa oğlunuzun inanın herşey çok farklı olur. Ben bizzat yaşıyorum. Babayı önemsizleştirmwyin lütfen hele erkek çocugu onu rol model alacak siz benden daha iyi bilirsiniz. Gerekirse babayla birlikte psikologtan randevu ayarlayın görüşsünler belki düzelme olur. Bence Bir de küçükken ağladıgı zamanlarda susana kadar ağlamasına müdahale etmediniz mi acaba. Ben uzman değilim ama bu yöntemi hiç doğru bulmuyorum. Küçükten çocuk ağlamayı ağlayarak elde etmeyi elde edemediğinde ise olumsuz duyguları öğreniyor. Öfke geliştiriyor. Dikkat dağıtıp istediği şeyi yapmamak lazım. Siz nasıl bir tutum sergilediniz merak ettim. Size vurdugunda da ben olsam kendime vurdurtmam heralde o şekilde. Kızım 21 aylık arada saka yollu yuzume tokat attıgında çok acıdı hayır diyorum. Ama bu sık tekrar edilseydi ben de onun canını yakacak kadar bir tokat atıp ne kadar acıdıgını ona gösterirdim ki acıdıgını öğrensin. Sonuçta çocuklara sıcak dokunma diyoruz ama sıcak bir şeye elini değdirip bak sıcak cıs da diyoruz ki anlasın o sıcak neymiş. Bir de tavsiyem sevgi hoşgörü saygı gibi güzel kavramları öğreten kitaplar okuyorsunuzdur mutlaka ama çizgi filmler izletebilirsiniz. Yaşına uygun. Çizgi filmler kitaplardan daha da etkili olabiliyor. Vurdulu kırdılı çizgi filmler izliyorsa izletmeyin. Niloya güzel mesela çocuklara güzel değerleri öğretiyor. Bir de babayla daha boyle sarmaş dolaş sevgi kelebeği gibi olsanız olmasanız bile arada sırada çocugunuz için öyle davransanız ne bileyim belki öylesinizdir bilemiyorum ama çocuk için faydalı olabilir.

Başak kendisi :)

Peki beş yaşındaki Oğlunuzu işlem sırasında nasıl tutmayı düşünüyorsunuz? Gerçekten merakımdan soruyorum. Sakinleştirici iğne falan yapmayacaklarsa o yaşta bir çocuk sakince kuyruk sokumunun kesilmesine, kaba tabirle kıçından lan alınmasına müsaade Etmez. Bu konuda nasıl bir yöntem uygulamayı düşünüyorsunuz?

Söylediğiniz her cümlede çok haklısınız. Elbette sosyoekonomik koşullar da bir değil. Çoğu anne çocuğunu dediğiniz gibi kreşe gönderemiyor, şanslıysa anneanne-babaanne bakıyor. Çoğu kadın oğlunu padişah gibi yetiştirdiği için erkekler zannediyorlar ki çocuk bakmak ev işi sadece kadına ait. Ömrü boyunca mutfaktan kendine su almamış, yumurta kırmayı bilmeyen arkadaşım vardı üniversitede. Annesi öyle alıştırmış şimdi evlendiğinde bir anda 30 yıl sonra komple değişmesini beklemek imkansız değilse bile çok zor. Mecburen işe girmek zorunda olan çok kadın var gerçi bu da ayrı bir tartışma konusu. Uygun ekonomik koşullar sağlanmadan çocuk sahibi olmak da doğru değil. Benim şahsi fikrim anneanne-Babanneye hem çocuğuma bak hem de benim kurallarımın dışına çıkmadan bak demek olmaz. Neticede paralı bakıcı değiller. Kendi kurallarıyla bakmaya başlayınca bu sefer çatışma oluyor. Onlara da ihtiyaç yok sokaktaki adamdan, komşuya, akrabaya bir ton insan çocukla ilgili fikir sahibi.

Ha bıde göz hızasına inmesi gerekiyordu onu yazmadınız

Bakın daha 4 gün önce benzer bir durum yaşadık. Ben böyle durumlarda şunu yapıyorum. Yalan söylemiyorum. Durumu anlatıyorum. neden kullanmanız gerektiğini anlatıyorum. Korkuyorsa korkuyorsun biliyorum diyorum. Bu şekilde seni tutmak zorunda kaldığım için üzgünüm diyorum. Bunları yapinca tamam o zaman demiyor oğlum tabi ki. Ama ben onu anlıyorum ve ifade ediyorum önemli olan bu. Daha sonra canlandırma yapılabilir. Doktoeculuk oynanabilir. Dediğim kavramları arastirirsaniz, daha iyi anlarsınız. Ben çocuğun her dedigini yapın ikna edin sinir cizmeyini savunmuyorum. Çocuk tabi ki öfkelenecek, üzülecek, ağlayacak. Duygular da sıkıntı yok

Bilmiyorum bana öyle geldi belkide Bağırmanın yanlış olduğunu söylüyorsunuz mesela Bağırmaktan insani bir tepki Bunu sürekli yapmıyorsanız bu sizi kötü anne yapmaz Benim konularınızda gördüğüm Kendi kendinize çok yüklendiğiniz Babaya çok izin vermediğiniz Ve çocuk odaklı yaşadığınız Elbette sizin çocuk daha zor bir çocuk olabilir ama size vuramaz tırmalayamaz bağıramaz

Baba sabırsız bizde de evet. Ben güvensiz değilim. Oğlan dursa bırakıp kaçabilirim :) denedim de ama eşim telefonla on kere arayıp durmuyor gel artık dedi. Evin içinde zaten vakit geçirmek istemiyor babayla.

Oğlunuz kac yaşında?

Bu gerçekten dogru. Kizim yakinda 3 yasina girecek kendi yemegini kendisi yiyor, kabanini kendisi giyor, oyuncaklarini kendisi topluyor,.. Uyku saatinde mizmizlansa dahi biliyor saat 19 uyku saati diye. Türkiyeye gittigimizde 2 yasindaydi, oteldeki adam sasirmisti kendi basina çorba içebildigi için, döke saçada olsa. Türkiyede çoçuklara hersey için küçük oldugu deniliyor. Kizim 7-8 ayliktan itibaren krese gidiyor. Bu evet erken (mecburiyettendi fakat bana kalsa 1 yasinda, hele 1.5 yasindan sonra her çoçuk gitmeli). Bunu burdaki çogu yadirgar, ama çoçuguma çok sey katti. Kural ögrendi, sosyal olmayi, arkadaslar ile oynamayi ögrendi,.. Ve simdi ana okuluna gidiyor. Ve hersey su an gayet iyi gidiyor. Türkiyede ise çoçuklar 4 yasinda gidiyorlar ana okuluna, ondan öncesi kres yok grupta yasamak yok. Hali ile uyum sorunu yasaniyor. Birçoguda pasam, prenses modunda büyütüldü. Birçok anne baba çoçugunu kimseye birakamiyor, zira birçok insan uzaklara ataniyor, aile yok, alt yapi yok,.. Hali ile bu çoçuklar çogu zaman 24/7 hep anne ile beraberler. Tabiki becerileri azalir, tabiki uyum sorunu yasarlar. Tabiki anneler kafayi yer çünkü bir nefes alamiyorlar. Tabiki bosanmalar olur çünkü hersey çoçuga endeksli, anne baba, kari koca bir yere gidilemiyor, çoçugu kimseye birakilamiyor,.. Ve her yerde kreste yok, olsa bile iyi degil, iyi olsa pahali,.. Yani sorunlar o kadar çesitli ki. Sadece anneye yada yetistirme stilini indirgemekte olmuyor. Birçok faktör var bu sorunun. Ama evet, yetistirme konusunda baya yol kat edilmesi gerekiyor.

Yakında Allah nasip ederse oğlum olucak ve konuyu dehşetle okudum etrafımda çok böyle çocuk görmüyorum, olanlar da var tabi ama bence oğlunuzun maşallahı var, çok zeki bi çocuk olucak ve siz onunla gurur duyacaksınız. Bu günler de eminim ki geçicek annem, annelik büyük sabır işi der her zaman. Oğlunuza Allahtan biraz sukunet diliyorum ve size kolaylık versin aminnn

Benim annem daha bekarken bana derdi ki kızım genç kayınvalide bul ben bakamam torun. İnsanlar çok eleştirirdi ama beni hiç rahatsız etmedi annemi biliyorum çünkü. 50lerindeydi aslında yaşlı değildi ama çocuk bakacak enerjisi yok, sabrı yok. Ben 2 buçuk yaşında kreşe başladım annem çalışıyordu. Dediğiniz gibi her anne çok iyi çocuk bakmak zorunda değil. Kötü bir anne miydi hayır. Otoriterdi ama bana bir fiske vurduğunu bilmem. Bu anneanne-babaannenin çilesi hiç bitmiyor. Çocuklarını büyütüp evlendiriyorlar, tam rahata ereceklerken haydi torun bak deniyor. Bu noktada zorlamak dediğiniz gibi hiç doğru değil

Ben de aynı dehşeti yaşıyorum inanın. Evet belki şımarık oğlum, evet benim hatalarım da çoktur illa ki. Ancak terliği poposuna geçirince düzelecek mi?

Bu ikaz ve gözdağı için söylenmiş bir sözdür isterseniz yapmayabilirsiniz kafanıza çıkıp buralarda konu açarsınız

İşte yeri geldiğinde o ses yükselmeli bence Zira susup daha olmadık yerde patlıyorsun sonra Sesimi yükseltmem dersen markette pasif direnişe geçeceksin o bağırırken seni izliyor zaten Alacaksın yoğurdu kucağına çökeceksin yere sarılacaksın yoğurda asla bırakmayacaksın Hayatının şoku olacak belki ama bağırması fayda etmeyince kabullenecek Öğrenilmiş çaresizlik yaşamasın derken biz öğrenilmiş çaresiz moduna giriyoruz Hayatın kuralları var çoğuna istesek de istemesek de uyuyoruz yine doğanın kuralına mecbur uyuyoruz dışarıda kar var çık bakalım çıplak, doğada ölürsün yani kurallar katı yaşam katı Çok fazla esnememek lazım bir ak bir kara olmaz yoğurt alınacaksa alınır paşa istedi diye asla vazgeçemem zira bugün bundan vazgeçersem yarın bir başka taviz ister

Sanki benim kizimi anlatmissin gibi. Geçenlerde okuldan eve gelmek istemiyordu. Zor ile arabaya soktum. Tabiki yirtindi, agladi çok. Neyse arabada sakinlesti, aglama kesildi. Sonra eve vardik, esim evdeydi. Inanirmisin, kapinin önünde nefesi hizlandi ve tekrar agliyormus gibi yapiyordu. Güya kendini babaya acindiracak! Halbuki sesi kesilmisti! Senin yazdiginida çok yasadik. Bir bakiyorsun agliyor, yirtiniyor. Sonra 2 dakika sonra hiçbirsey olmamis gibi gülüyor. Kuzenimin kizida var ayni yaslarda, kiz öyle bir sakin, öyle bir "zen" tavri var ki. Sok olmustum. Hani böyle çoçuklar var mi ki? Benim kizim bir dakikda zor durur çünkü. Baze çoçuklar iste daha "fena"lar. Inatçi, fazla bagimsiz ve özgüveni yüksek. Bunlarin hepsi övgü gibi olsada, degil. Becil, etrafina dikkat etmeyen, dinlemeyen çoçuklara dönüyorlar. Bu "fena" çoçuklarada iste disiplin dahada sart. Ihtiyaçlari var çünkü. Dünyaya ancak o sekilde anlam verebilirler. Ki su an biz daha ergenligin "light" versyonunu yasiyoruz. Eger önüne geçmezsek, ergenligin en agir versyonunu yasariz. Yani bir 12-13 yil sonra bu satirlari tekrar okursak güleriz "onuda problemmi saniyorduk" gibisine.

Çocuklarına büyüme fırsatı vermeyen ailelerde özellikle de annelerde ölüm korkusunun çok yüksek olduğunu okumuştum. D damdan

Çok ilgi çocugu şımartır bence doyumsuz yapar. Biz bu yaşımızı başımızı almış halimizle sevgilimiz bizle 7 24 ilgilense sürekli bizim için birşeyler yapsa hayatı biz odaklı olsa bu adamda bir sorun mu var deriz. Yakışıklı olsa çirkin gelmeye başlar. En ufak hatasında da kapının önüne koyarız heralde boyle bir adamı. İnsanoğlu bazı durumlarda 7 sinde ne ise 70 indr de oyle oluyor. O yuzden çocuk merkezli yaşayan anneler vu sorunları az ya da çok yaşıyor. Benim de hayatım çocugum merkezliydi taki kpss çalışmaya karar verip hayatımı çocuk merkezli konumdan darklı yone evirene kadar. Bu duruma alısması zor oldu kızımın ama yapcak birşey yok. Hala tabi tam alışmış değil sorunlar hep oluyor ama çocuk kendi kendine vakit geçirmeyi öğrenmeli. Bu bence yaratıcılığı n çok geliştiren şey. Anne keyfi olarak da eğer canı oyun oynamak istemiyorsa oynamıcam demeli. Çocuk duygularını yaşasın hayır demwyi öğrensin cart curt sürekli arastırıyoruz ne yapabiliriz vakıyoruz ama anne ne oluyor? Anne de hayır demeyi evladına öğrenmeli. Canım istemiyor diyebilmeli. Dinlenmeliyim diyebilmeli. Benim uyguladığım yöntem ağladığı zaman dikkatini farklıbyöne çekmek. Uzun uzun ağlamasına engel olmak. Çocuğa ağla istediğin kadar sakinleşince konuşalım demek bana hiç mantıklı gelmiyor. Empati yapıyorum biri bana öyle dese hiç güzel şeyler hissetmem. Kıstasım da her zaman böyle oldu. Kendime yapılmasını istemediğim bir şeyi kızıma yapmıyorum. Büyüdükçe dikkatini dağıtmak daha zor olsa da illaki bir yol bulunuyor. Birazcıkağlayıp susuyor. İlgisini çeken şeye yöneliyor. Tavsiye ederim herkese. Ne için ağlarsa ağlasın saçmamış değilmiş farketmez. Bu yöntemi uyguşuyorum. Normal zamanda da o ağladdıgı şeye niçin izin vermediğimi izah ediyorum.

Önyargılı değilim. Ancak küçücük çocuğa hacamatın faydalarını anlatsam sizce anlar mı? Anlamaz. Bu durumda hacamat bu çocuk için onu kesip biçtikleri bir işkenceden ibaret olacak. Kaldı ki benim sıpa kan aldırırken bile sabit durmayan bir çocuk. Hacamat üç saniye süren bir işlem değil. Dolayısıyla iple falan bağlanması lazım. Onu da yapmayacağıma göre bu işlem ihtimaller arasında değil :)

Hoşgeldin abla konuma :) tek tek yazayım. Mizaç: gittiğimiz iki psikolog da zor mizaçlı bir çocuk olduğunu söyledi. Bunu ben de biliyorum. Bu cepte zaten. Açıklama izah: bu konuda bazen ayarsız olabiliyorum. Uzun uzun açıklamalar yapmam. Net kısa cümlelerle izah ederim. Ancak izah ederek yaptırmaya çalışma noktasında bazen yersiz hamlelerim oluyor. Açıklamaya ve ikna etmeye gerek olmayan, direkt yaptırım gereken durumlarda yanlış hamlede bulunup açıklama yaptığım oluyor. Üzerinde çalışıyorum :) Net sınırlar koyma: dediğin gibi kendi çocukluğumun bu konuda çok büyük etkisi var maalesef. Ben duyguları, düşünceleri önemsenen, dinlenen bir çocuk değildim. Acı çekerken bile göstermemeyi öğrendim bu yüzden. Çünkü acıdan çok, umursanmaması beni üzüyordu. Oğlum bunu yaşasın istemedim, istemiyorum. Onun hissini anlayamamaktan ya da yanlış anlamaktan çok korkuyorum. Ne bileyim o bambaşka bir şeye üzülüp ifade edemiyor ve bu yüzden hırçınlık yapıyorsa ben kızarsam ne olacak diyorum mesela. Benim gibi olacak. Olmasın. Bu noktada net sınırlar koysam da sürdürmekte zorlanıyorum evet. Onu görmeyen, anlamayan bir anne olmaktan korkuyorum. Otorite boşluğu: babada eksik demeyeyim de istikrarsız. Ya çok ani tepki verip kızıyor ya da fazla yumuşak davranıyor. Ortası yok. Asla istikrar sağlamıyor. Rol model olma kısmına hiç değinmeyeyim bile :) Tutarsız davranışlar: buna ekstra özen gösteriyorum lakin zaman zaman oluyor evet. Karşıt gelme sendromu: son gittiğimiz psikolog buna değinmişti. Kesin tanı koyamam şu an ama ihtimal var demişti. İlerleyen zamanda gözlemlenecek.

Zamane çocuklarının "travma korkusu" yaşayan ebeveynler tarafından fazlaca şımartıldığı konusuna katılmakla birlikte, geleneksel ebeveynliğin "bağırma ve dayak atma" kısmını asla kabul etmediğimi belirtmek isterim. Peki ben hiç bağırmıyor muyum? Elbette bağırıyorum. İnsanım en nihayetinde. Ancak bunu normal ve olması gereken bir davranış olarak görürsem, bunu alışkanlık haline getiririm. Dolayısıyla bu sefer de "arsız" diyeceğimiz bir çocuk çıkar ortaya. Otorite iyidir, olması gerekir. Ben de otoriter bir anneyim belli zamanlarda. Ancak bağırdığım halde bağırmayı normal görmüyorum. Şayet bunu normal görürsem, güzel zihnimi ne yapabilirim sorusu ile meşgul etmem. Bağırır geçerim. Oğlum da nasılsa bağırır bir şey olmaz der geçer. Ben mükemmel bir anne değilim. Onlarca hatam var. Ancak hatalarımı normalleştirmediğim için gelişime açık bir anneyim. Çok zorlanıyorum, çok yoruluyorum ama yastığa başımı rahat koyuyorum. Ben belki yanlış olsa da beden yorgunluğunu, vicdan yüküne tercih ediyorum.

İdrak merak ettim oğlunun burcu ne?

Hacamat araştırın kaç yaşındakilere yapıldığını görebilirsiniz...

İyi bilirim o hasta olduğunda sinirlenince hasıl olan vicdan muhasebesini. Bak bugün 7de sızdı kaldı koltukta. Uyuyor hala. Günlerin uykusuzluğu, yorgunluğu. Acısı çıkıyor şimdi. Ben ise gidip gelip öpüyorum. Bugün benim kızıp odasına savurduğum yetmezmiş gibi babadan da zılgıt yedi altın büllüklüm ahajajs.

Peki, haklısınız Turnbackthehandsoftime

Kendinizi geri çekeceksiniz. Kreşle bu süreç başlamış zaten. Fazla ilgiden de bu durum olusabiliyor heralde. Ne kadar çok ilgilenirsen ilgilen mutlu olamıyorlar. Siz çıtayı yuksetmişsiniz çok biraz düşüreceksiniz. Şu an oynayamam senle işim var. Şu an bakamam. Bekle vs su mu içmek istedi bekle şu işimi yapayım ondan sonra. Benim en çok kullandığım kelimedir heralde bekle annecim şunu yapayım sonra yapcam vs. Her istediğini biraz biraz bekleterek yapın anında yapmayın. Biraz da boyle deneyin bence. Benim kızım doğdugundan beri bana düşkün. Babaya gitmek istemeyen bir çocuktu. Ne zaman üst üste evde kaldı yıllık izin kullandı vs. Ona olan tavırları değişmeye basladı hala sıkıntılı ama en azından babasının yanındayken deli gibi ağlamıyor.

Gecmis olsun. Cocugu olmayan bir insan olarak soyleyeceklerimden linc yemeye hazirim ama bana boyle cocuklar simarikliktan yapiyor gibi geliyor. Nerede boyle herseyi konusarak cozmeye calisan, ses yukseltmemeye calisan veya yeterince sert ceza vermeyen ailenin cocugu varsa onlar boyle etrafa insanlara saldirgan davraniyor. Karakter olarak uslu olanlardan bahsetmiyorum onlar cogu koşulda uslu zaten ama huysuz cocuga bir de yumusak aile oldugu zaman boyle zivanadan cikiyor o cocuk. Siz de acaba yumusak olabilir misiniz? Ben uzman filan degilim sadece kendi gozlem ve fikirlerim bunlar. Gunumuzde "hık" desen birşey travmasi geciriyor cocuklar simdi, bin tane sendrom filan hic oralara girmiyorum... Tekrar gecmis olsun

Hoponopono tekniğini araştırdınız mı?Ben yeni yeni öğrenme aşamasındayim dolayısıyla tam ifade edemeyebilirim. Ama bence denemekte fayda var. Antibiyotik için ise aynı problem bizde de var. Meyve suyuna katıp veriyorum. Anca öyle içiyor

Ben sorunun baba figüründeki eksiklik olduğunu düşündüm nedense, daha ufak yaşta oğlu olan bir arkadaşım var. Baba çok iyi bir insan ama biraz sabırsız, anne de babaya güvensiz olduğundan bütün yükü sırtlanmış. Çocukla baba arasında mesafe var ve hırçın biraz. Biz görüştüğümüzde hasta değildi ama çok memnuniyetsizdi. Annesinden yemek istiyor, baba veriyor bir dilim anneye yedirsin diye kıyametler kopuyor. Suluktaki içeceği bardağa koysun istiyor, geri suluğa koysun istiyor ikisini de beğenmeyip ağlıyor. Yani oturduğu yerden önündeki manzaraya kadar hiçbişeyden memnun olup gülmedi çocuk.

Öncelikle çok geçmiş olsun dilerim evladınız bir an önce toparlar da akabinde siz de kendinize biraz çekidüzen verebilirsiniz. Ben de binlerce şükür 2 yaşında bir evlat annesiyim. Dediklerinizi gözümde canlandırabildim inanın. Özellikle ben tükenince çocuğa sinirleniyor bölümü var eşiniz için biz de zaman zaman yaşıyoruz bu sorunu. Allah yardımcınız olsun çokça hem de bir gün elbette büyümüş olacaklar ve bütün bu sıkıntılar hırçınlıklar inatlaşmalar azalacak dinecek belki de ben kendimi öyle sakinleştiriyorum çoğu zaman işe yarıyor. Allah yavrularımıza her daim sağlık versin biz de güç kuvvet inanın geçecek neler geçmiyor ki insan ömründe

idrak neden actigin her konuyu "ben ne ara actim ya bunu" edasiyla okuyorum hayret ediyorum. yasadigimiz sorunlarin bu kadar ortusmesi ve kafalarimizin bu kadar ayni islemesi mi bu sorunlari beraberinde getiriyor acaba? oglumda ayni sekilde, aylar oldu geniz akintisi ve kusmalar bitmedi. gitmedigimiz doktor kalmadi. ilsc icirmek? vitamin dahil asla imkansiz! neye katarsam katayim reddediyor, yetmez gibi zorla icirirsem kusuyor. ates dusurucu fitil bile kullanamiyorum ikinmaktan kicindan firlatiyor. ve ayni dedigin gibi hep dibimde ama hep aksi, surekli mizmiz, anne su diye agliyor ama su verdigimde firlatip atiyor. oyun oynamayi reddediyor sadece firlatip atsin biryerlere vursun, cani yanarken hirsini nerden alacagini sasiriyor. yalniz degilsin demeye geldim. inan yasadiklarinin en az aynisini yasiyorum, tukeniyorum tukeniyorum. bir de benim esim cok yogun calisiyor. genellikle sabah 9 gibi cikip gece 12-3 ten once gelmiyor. yakinimda bir kimse yok tek basima bogusuyorum. gececektir illaki ya, nabalim. balkondan atmak cozum ise bende yapayim yahu hep aklimda:)

Sevgili yengeç anası. Bunu yapmaktaki amacım ders vermek değil ki bilinçli olarak da yapmadım zaten. Şimdi siz söyleyince neden öyle yazmış olabilirim diye düşündüm. Sebebi şu. Daha doğrusu anlatmaya çalıştığım şu. Evet ben de bağırıyorum zaman zaman ama bunu normal görmüyorum, normal görürsem alışkanlık haline gelir diyorum. Bu ders vermek yahut savunma yapmak mıdır? İnsan evladı hata yapar. Yanlış yapar, dener bozar tekrar dener en nihayetinde doğruya ulaşır. Ebeveynlik de böyle. Bağırıyorum diyorum ben de. Hemen ardından diyorum ki "bağırmak lazım" diyenlere katılmıyorum. Bir yanlış sırf ben yaptım diye doğru mu oluyor? Ben anneliği öğreniyorum. Hatalar yaparak, okuyarak, gözlemleyerek. Ancak "doğrusu budur" demiyorum. Tel doğru yok çünkü. Zamana, duruma, çocuğa göre değişen doğrular var. E şimdi "bağırmak normal ve doğrudur" diyene ben bağırdığım için hak mı vereyim? Bağırmak normal değildir ama zaman zaman yapıyorum diyorum.

Sevgili idrakyollarıiltihabı cidden sizin idrakda sorun olfuğunu düşünüyorum dediğim atasözü sert çıkılmasına ait olan bir sözdü Ama siz dövün anladınız Kendimden örnek vereyim 1 sene gibi bir süreç ailemle yaşadım kızım delirmiş gibiydi su istiyordu veriyordum artanını içsem gece yarısı kendini oradan buraya atıyordu ailemle yaşamamın etkisiyle herkes herşeyi yapıyordu peşinde pervane ağlamasın diye çok müdaheleci edemiyordum Sonrası ise kendi evime geçtim çığlık çığlığa ağladı dedimki istediğin kadar ağlayabilirsinm ağlamak serbest ağlaman bitince yanıma gel gel zaman git zaman işe yaramayacağını anladı ağlamamaya başladı sakin olmaya başladı inat durumunda yeter dediğim oldu hiç taviz vermedim sonuç sakin mutlu iletişimle bir şeyleri çözen konuşarak anlatan maşallah deyim bir kızım oldu biryere gidince orda diğer annelerin çocukları saçma sapan şeyler yapınca kızım tuhaf karşılıyordu hem kendisini hem beni üzmüyor aksi durum olursa okulda çağıracaklar hep sıkıntılı olacak çünkü alışırsa arkadaşındanda öğretmendende aynı tavizi bekleyecek kimse sizin yaptığınızı yapmayacak uyumsuz bir çocuk olacak hep kendi isteği olsun isteyecek devam ederse söz dinlemez saat 3de gelen bir delikanlı olacak... Bunları isterseniz devam edin 3 kişi uğraşın başında bekleyin

Ben zaten kesinlikle salt şımarıklık oldugunu düşünmüyorum. Sizin tamamiyle yumuşak anne olduğunuzu, cocugunuzun her dediğine tamam diyen bir anne olduğunuzu da düşünmüyorum. Ama nasıl anlatsam bilemiyorum, yeni nesil annelerde şunu görüyorum. Kuralları biliyoruz, bilinçli olmak istiyoruz ve dogru olan neyse buna göre hareket etmek istiyoruz. Ama bütün bunlar için gayret ederken kaçırdığımız bir nokta var. Bunu tam ifade edemiyorum ama. Çok fazla deger vermek veya fazla ilgi ile alakalı olabilir. Zaten en iyisini yapmak isterken kendimizi harcıyoruz. Bazen mukemmel anne olacağız diye cok yıpratıyoruz kendimizi. Bazen sadece iyi anne olmak, seven anne olmak yeter belki de. Ya da bazen hatalarımız olsun ufak tefek. Aslında tam toparlayamadım ama gününüzde ipler baya baya cocukların elinde. Ayrıca cocuklar bu aşırı ilgi, aşırı sevgi hatta belki aşırı saygıyı hissedip bunu kullanıyor gibi geliyor bana. Çünkü bunun eksikliğini yaşayan bazı cocuklar cok daha olgun olabiliyor. Travma yaşamasın diye abartıyoruz belki bazen. Bilemedim...

Tabiki bunun yolu ödül ve ceza. Biz yetiskinlerde bu yola cevap veriyoruz. Trafik kurallarin ihlali, ceza olmazsa, kim takip eder? Ceza ve ödül gerken birseydir. Tabiki bunu açiklayarak verilmesi lazim. Cocuk neden cezalandirildigini yada neden ödül aldigini bilmeli.

Ben işim gereği yurtdışına gittim geldim belli aralıklarla. Cidden oradaki çocuklarla buradaki çocuklar arasında çok fark var. Mesela onlar çocuklar ne kadar ağlasalar da etseler de kurallar çok net. Bunu konu sahibine ya da kadınlara yönelik olarak yazmadım. Bizim toplumumuzda sorunlu bu açıdan.

Eminim taşlayanlar olacaktır. Ama bizim zamanımızı düşünün birde şimdiki zaman çocuklarını. Çevrede görüyorum yok çocuğa anlatacaksın konuşacaksın vs herkes modern anne ilgili anne gibi gösterme derdinde kendini. Sözüm size değil konu sahibi lütfen yanlış anlamayın ki zaten siz aslında eğitimini almışsınız bu işin. Bizim zamane çocuklarından terliği görmeyen göstermeyen anne var mı? Asla çocugu terlikle dövün falan demiyorum tabii ama çocuk otoritenin anne ve babada olduğunu bilecek ki zaten sizin çocuk 4 yaşındaymış artık herşeyi anlıyor. Aynı yaşta kızım var. Sizin çocuğunuz gibiydi bizde fazlasıyla yumuşak davranıyorduk baktık ipler kızın eline geçmiş ve bizi isteği gibi yönetiyor. Bir iki defa sesimi yükselttim kesin ve net şekilde hayır dedim. Bağırdı çağırdı yerlere attı kendini tepindi salya sümük içinde kalarak ağladı neler neler ama hiç umursamadım ona doğru bakmadım bile. Bunu birkaç kez tekrarladı baktıki ben hiç onu takmıyorum vazgeçti. Benim kurallarıma uyarsa istediği şeylerin yapılabileceğini zamanla anladı tabii makul derecede olanlarının. özellikle dışarı çıktığımızda çok yerlere atardı kendini bende aman rezil oluyoruz diye isteğini yapardım. Bu huy olmuştu işte böyle yapınca istediğim oluyor diye. Aman düzeldik çok şükür nazar değmesin darısı başınıza.

Hacamat yaptirirmisiniz? Çocuklar üzerindeki olumlu etkilerini bir araştırmanızı tavsiye ederim. Önyargılı olmayın önce bir araştırın. ALLAH huzur versin size de oğlunuza da.

Canim ya dun gece profilde yazinca zannetmstmki sadece uykusu skntjli benm kiz gbi diye ama Allah senin de yardmcin olsun idrak gibi... ne zor seyler Allah sabir versin size. Bizim kiz da bazen ustune dusmeyen biseylere markette aldgm seye neden aliyosn alma vs dedigi oldu yahut evde bu yok bunu al anne dedigi filan ama diretip hayir istemiyorum alma yapma seklne kdr gelmedi cok sukurler olsun... cocuk buyutmek bi sanat sabir tahammul isi yaas vallahi analik bosa serilmemis cennet ayak altimiza... Bide senn cocgnda mi tuvalete alisamadi idrak da ugrasmisti alistiramamsti ya bu akssm nerdeyse tum sayfalari okudum cok uzuldum Allah seninde idrakyollariiltihabinin da yardmci olsun.

Çocuğunuza gerektiğinde bağırmaniz kurallar koymanız sizi kötü ebeveyn yapmaz. Hepimiz annelerimizden bi iki terlik yemisizdir. Bu durumda psikopat mi olduk psikolojimiz mi bozuldu. Yok tabı gerektiğinde davranışlarının sonucuyla karşılaşmayı öğrenecekler.

Benim yeğenime çok benziyor hayatta ilaç iciremezler. Huysuz inatçı bir çocuk o da. Mesela akşam yok yere ağladı kaç saat

Uuuu çok haklısınız :) primini keseyim de görsün eşek sıpası. Yemek kartını da vermiycem bu ay.

Ya bundan 20 sene önce de farklı şeyler yazıyordu kitaplar. O yüzden insan yetiştirme söz konusu olunca bence tek bir doğru yok. Çocuğun yapısına göre değişir.

İnanın aynısını yapıyorum. Asla yalan söylemiyorum. Aci suruba iç bak çok tatlı demiyorum. Aşı olacaksa acımayacak demiyorum, güzel bir şekilde anlatıyorum. Hani desem hastane travması yaşadı, öyle bir durumda yok. Doktorlar sağolsun hep anlayışlı davrandı. Gecen sene aşı oldular. Cogu çocuk tek başına girdi aşı odasına aşılarını oldular, bizimki iki kez kaçtı mecbur yakaladım arkadaşlar tuttu hep beraber, öyle oldu aşıyı. Tabi hemşireye nasıl bağırıyor, tekme atmaya çalışıyor. Sonrasinda konuştum güzelce.. Ama iste o anlarda yine bildiğini okuyor. Benim tek tesellim büyüdükçe düzelir inşaallah düşüncesi Seridina Guru Anneler

Bayıldım ufaklığa.

Ki her anneanne yada babaanne çoçuga bakamaz. Hatta her anne çoçuguna bakamaz bile diyebilirim. Herkes yaratici degil, herkes iyi bir ögretmen degil. Cocugun yasi ilerledikçe sadece sevgide yeterli degil ki. Beyini gelismesi lazim, becerileri gelismesi lazim,.. Kendimden bahs edersem, bende sabirsiz bir insanim, çabuk sikilirim. Kizimi laflara dökemeyecegim kadar çok seviyorum fakat her gün yanliz baksaydim hem ben kafayi yerdim, hem kizima birsey katmazdi. Ana okulu hem kizima birsey katiyor, hem bana nefes almami sagliyor. Artan zamanda puzzlede oynariz, topta oynariz, pepe'yede bakariz, disarda dolasiriz da,.. Bunlar için enerjim yetiyor çünkü. Ben bu yasimda bile zorlaniyorum. Yani ben her gün her gün cidden ilerde torunuma bakamam. Ha tabiki yeri gelir kizima yardim ederim, hasta olunca, torun hasta olunca,.. Hafta sonlari benim yanimda kalmalar felan,.. Ancak sürekli her gün bakmam, bakamam. Bunu dile getiren anneanne yada babaanne buralarda taslaniyor ama.

Niye nefret ediyorsun kendinden? Olmasi gereken bu. Bazen agzinin payini vermek zorundasin. Kizim ile boya yaptigimizda, ben hangi renk ile boyadigima bile karisiyor "hayir sen yesil ile boya yapacaksin" diyor. Yani diktatörlük nedir inan biliyorum. Ve ben artik önlemini aliyorum, gereken yerde dur diyorum. Sende çoçuguna dur demelisin. Sesini yükseltmelisin. Bu çoçuk porselende yapilmis degil, o kadar kirilgan cidden degiller. Yarim saat sonra unutuyorlar, ancak o kurali unutmuyorlar. Bir daha yapismaz sana çarsafi asma diye. Cünkü çoçugun umrunda çarsaf yada sen degilsin. "Bensiz yapamiyor" diyorsun ya. Hayir yapabiliyor fakat istemiyor. Kendi kurallarini koyuyor. Derdi o zaten, herseyin onun kuralina, istegine göre olmasi. Ve bunun önüne geçiceksin iste.

Bakın bunu gercekten cevabını merak ettiğim için soruyorum. Benim oğlum ilaç içmez üstelik hadi diyelim tadını beğenmedi ondan içmiyor, öyle bir durumda yok, tadını bilmiyor ama içmiyor. Bir defasında bir kaşık antibiyotiği 45 dk da içeriğimi biliyorum. O da çoğunu doke saça. Doktorumuz ilacini muhakkak düzenli verin enfeksiyon ilerlerse ciğerlere iner dedi. Atesi nasıl yüksek. Ve çocuk içmiyor. Aman vermeyim de diyemiyorsunuz sonuç daha kötü olacak. Ve her güzel yolu deniyorsunuz sabırla. Ama içmiyor.. Ne yapılabilir? Doktora gittiğimizde 4 kişi tutuyorduk doktor öyle muayene ediyordu. Tabi birde onun öncesinde hastaneye girmem diye kapıda yaptığı diretmeler. Zor çocuğu olan anneler caresiz kalıyor. Ne yapıyoruz karga tulumba sokuyoruz muayene odasına. Bu durumlarda inanın o söylenen, yazılan kitapların hiçbir faydası caresi olmuyor

Demekki karakter yapısı böyle. Zor bir çocuk zor bir insan.. Sizin yapacağınız bu süreci kendiniz için en az hasarla atlatmak. Hastalık konusunda ishal için bir tavsiyem olacak. Benim oğlum en son ishal olduğu zaman denedim müthiş işe yarıyor. Sumak evet bildiğiniz Sumak. İsterseniz Yoğurt içinde isterseniz çorba yada yemekle birlikte verin. Bende bizimkine ilaç içiremiyorum. Ama Sumak aynı gün kesti. Bide bu anneler çocuğa kızınca kemdiside çocuğa kızan Türk tipi babalar ah ah..

Bu kadarı yetmez yahu:)) Boş zamanlarınızda parka indirip taş da taşıtmanız lazım arada. Ancak bu şekilde sonuç alabilmeniz mümkün olur. Önceki

Tamam ama biz yetişkinlere de öfkeleniyoruz yeri geliyor sert şekilde kendimizi ifade ediyoruz yeri geliyor iletişimimizi tamamen kesiyoruz. Bizi mutlu eden insanları ödüllendiriyoruz mutsuz edenleri de ya konuşmayarak ya başka bir şekilde cezalandırıyoruz. Çocuk bunları tabii ki bilmeli. İdrak ne diyor? Okulda böyle değil diyor? Sizce neden? Çünkü öğretmeninin her istediğini yapmayacağını biliyor. Demek ki davranış etkiliyor. Yoksa kimse lider ruhluymuş; yok hassasmış bunlara bakmaz. Ben bakmadım. Çok şımarık yetişmiş arkadaşlarım vardı, ağlatırdım. Ailesinin çok pohpohladığı sevgilimi rezil etmiştim gibi gibi...

ne demek istediğini anliyorum. ozel bi cocugun kardesi olmakla ilgili de cok fikrim var :) malum 4 yildir tanisi olan bi cocugun annesiyim. kizim hakkinda bu yargiya varmam su 2 satirlik mesaja yazdigim seyler degil tabii ki. otizm gibi bozukluklar bazen genetik gecisli olabiliyor haliyle bebekliginden beri inceliyorum kizimi ister istemez. gecen sene kizim da kreste iken hic sorun yaşamadık. hatta ovguler duyduk. bu sene biraz daha disiplinli bir egitim almaya başladılar ve sorunlar basladi. umarim senin oglun sorunsuz devam eder okulda. en azindan turkiyede ilkokul egitimi bu kadar erken baslamiyor o yonden sansi var oglunun.

Size mi benziyor babasına mı

Merhaba hatunlar Aslında oğlumla ilgili konu açmamaya karar vermiştim, zira önerilen her şeyi deneyip tam manasıyla bir çözüme ulaşamayıp, bu oğlan da böyle yapacak bir şey yok sonucuna varmıştım. Bu konu da, delirmemek için bir iç dökme, gecenin bu saatinde akli dengemi kaybetmemek için bir mola olsun. Önceki konularımı bilenler az çok aşinadır oğlumun hallerine. Genel haline alıştım alışmasına da hasta olunca ve lanet olsun ki aynı anda ben de hasta olunca bedenen ve ruhen çöktüm. Kendimi camdan atasım var. O kadar çöktüm. Üç haftadır hasta. Önce basit bir soğuk algınlığı idi. Antibiyotik verilmedi. İlk hafta mütemadiyen kustu. Çünkü geniz akıntısı ve öksürük olunca kusuyor. Midesi bulanıyor kendi geniz akıntısından. Yatak yorgan, halı, kıyafet her yere. Neyse o haftayı çamaşır yıkayıp ev silerek ve geceleri uyumayıp zombi gibi dolaşarak geçirdim. İkinci hafta ateş hasıl oldu. Tekrar doktora gittik. Ciğer, boğaz temiz dendi yine antibiyotik verilmedi. Kusmalar, gece nöbetleri, huysuzluklar devam. Üçüncü ve son haftada ateş ayyuka çıktı. Bu sefer antibiyotik verildi ki benim kabusumdur. Asla İçmez, her kaşıkta kıyamet kopar, tükürür ilacı, bir şekilde içirmeyi başarırsam da kusar olduğu gibi. Böyle bir hafta daha geçirdik. Bugün antibiyotik dolayısıyla ishal de başladı. Tamam buna da eyvallah. Zaten aşırı iştahsız. Gece de ishal devam edince bez bağladım ki zaten ishal olunca hep bağlıyorum. Tutamıyor. Neyse yaptı yine az evvel. Gel değiştireyim diyorum, hayır kalsın diyor. Oğlum pişik olur popon değişeyim yine uyu diyorum, avazı çıktığı kadar bağırıyor hayır diye. Baktım ikna olmayacak ve artık pişik olacak zorla değiştirdim. Kıyamet koptu. O nasıl bir bağırmak, o nasıl bir saldırmak. Ev inledi, elimi tırmaladı, tekmeler savurdu. Sonunda değiştirdim beş dakika önce uyudu. Muhtemelen yarım saat sonra ya karın ağrısı ya öksürükle uyanacak. Kıyametler kopacak. Tam 20 gündür uyumuyorum. Daha doğrusu doğru düzgün uyumuyorum. Artık bayılacak gibi hissediyorum kendimi. Bu arada benim boğazlar da şiş, sürekli öksürüyorum ama henüz bırakın dinlenmeyi, oturacak fırsat bulamadım. Çünkü sağlıklı iken bile bana yapışık olan oğlum, hastayken "tuvalete gitme, yemek yeme, hayır su içme yanımda dur" kıvamına geldi. Asla bir saniye bile dibimden ayrılmıyor. Eşim yardımcı olmaya çalışıyor ancak onu da itiyor vuruyor. Halası çağırdı ona da saldırdı. Asla kimsenin yanına gitmiyor ve ben uykusuz yorgun ve hasta bir anne olarak artık sabrımın sonundayım. Tüm bu bitkinlikle birlikte yarın canım ailem bana geliyorlar. Tatile gidecekler ve evim gidecekleri havaalanına yakın olduğu için iki gün bende kalacaklar. Neden iki gün bende kalıyorlar bilmiyorum. Salı günü gidecekler ama bana pazar geliyorlar. Ayağa kalkacak mecalim yok ancak bir de onlara hazırlık yapmalıyım. Neyse konu bu değildi. Gerçekten merak ediyorum tamam tüm çocuklar hasta olunca bir miktar huysuz olurlar, biliyorum. Ama bu kadar mı ya, bu kadar mı zıvanadan çıkıyorlar mesela? Ben anlamıyorum nerede hata yapıyorum. Neyi yanlış yapıyorum da bu çocuk her geçen gün daha inat, daha zor, daha huysuz, daha yorucu oluyor. Tek bir konuda uyum gösterip sakin Kalmaz mı bir çocuk yahu. Alanım çocuk gelişimi. Onlarca oyun biliyorum, daha bir kere adam akıllı oynayamadım oğlumla. Algısı yahut zekası eksik olduğu için değil. Gıcıklığından. Hayır öyle yapmayalım, hayır ben öyle oynamıycam, hayır oraya koymuycam, hayır onu almıycam. He bunu yapıyor da tek mi kalmak istiyor. Hayır o da değil. Her an benimle olmak istiyor ama kendi istediği şekilde. Pedagog, kreş, ilgi sevgi her şeyi yaptım ben ya her şeyi. Daha ne yapayım anlamadım ki. Ne istiyor, derdi ne anlamıyorum ben artık. Tükendim, bittim gerçekten. Hayır bok niye kalsın mesela altında? Netin itirazı neyin isyankarlığı bu? Dört gün önce tam üç kişi bir kaşık şurubu içiremedik. Halı, yastık duvar her yer ilaç oldu. Bir şekilde içti bu sefer de kustu. Ben bıktım artık. Bunu ilk kez söylüyorum evladımla ilgili lakin bıktım. Az evvel artık elim ayağım titriyorken eşime "Allah aşkına beni bir hastaneye kapatın az dinleneyim." dedim. Eşim de ayrı tuhaf. Ben bıktığımda o çocuğa sinirleniyor. Manyak mısın be adam ben çökmüşüm sen idare et işte. Çözümü çocuğa höykürmek. Bu sefer çöktüğüm yerden kalkıp yine devralıyorum oğlanı mecbur. Hepten manyak olacak sabırsız babası ile. Öyle işte. Geçecek demenizi beklemiyorum. Geçmeyecek çünkü. Hep zor bir çocuk olacak. Hep isyankar, başına buyruk, inatçı, sorgulayan, insanı canından bezdiren bir çocuk olacak biliyorum. Ben sadece yazmak istedim.

Bu yöntem ise yarıyor Valla oğlum bazen damarıma damarıma basıyor. Ama öyle böyle değil, bir anlat iki anlat baktim olmuyor bir carliyorum eşim bile kaçıyor Sonra ailecek huzura eriyoruz.

oyle bir durum yok malesef ben idrak kadar sabirli bi anne degilim. cok damarima bastiginda poposuna da vurdum bagirdim da ceza da verdim herseyi daha kotu yapmaktan baska bi ise yaramiyor bunlar. ne kadar sabirli tahammullu yaklastiysam o kadar kolay cozuluyor problem. haa arada diyorum soyle eli sopali bi anaya dussen mum gibi olurdun diye icimden dışı mum gibi olurdu belki ama ici nasil bi psikopat olurdu o tarz bi annede bilemiyorum.

+2000000 Salak saçma konuşmalar Asla kızmayın asla bağırmayın sürekli göz hizasında konuşun Sonuç Avmde 5 yaşında minicik bacak kadar çocuğu tarafından dövülen anneler babalar Sinirden kendini kesecek hale gelmişler yok iyi anne baba bağırmazmış Bir yürüyüp gitseler keşke Eminim bu dediklerini kendi çocuklarına uygulamıyorlardır bunu

Ohooo okuldaki arkadaşına tek keser artık yeter demesi yine iyi Neler neler söylüyorlar ilkokul 3 bebeleri birbirlerine Yani siz ne kadar korumaya çalışırsanız çalışın dış dünyadan mutlaka kötü bir davranışı sözü öğrenecek Malesef çocuklar iyi davranışı değil kötüyü daha çabuk öğrenirler ve uygularlar Sürekli bir savunma halindesiniz sanki yorumlara dayak hariç anne baba figürünin otoriter olması gerektiği konusundaki bütün yorumlara katılıyorum Ülkede çocukerkil diye bir aile sistemi ortaya çıktı resmen Böyle oluncada çocuklar zıvanadan çıktıkça çıkıyor

Ha birde, tüm bunlarla uğraşırken birde baba faktörü var. Esim aynı eşiniz gibi bazı davranışları bakımından. İki çocuk idare ediyorsun diyorlar bana hep. Cocukla iletişimini görseniz, ego savaşları havada uçuşuyor, sanki ikiside 8 yaşında. Anneler ne yapsın?Bazen yüreğimin şistigini hissediyorum. Hani benim tükendiğim yerde imdada yetişecek bir baba değil. Karne günü canıma okudu çocuk. Ogretmen karne vermeden, sırayla resim çekelim dedi. Butun çocuklar güle oynaya gitti sarıldı öğretmene benim ki ben istemiyorum diye tutturdu. Neden oğlum dedim, istemiyorum dedi. Peki sen bilirsin dedim döndüm arkamı, oturmak için ilerliyorum, arkamdan bir ittirdi beni, yere kapaklanacaktim. Anneler şaşkın şaşkın baktı. Evde konusucaz dedim. Karneyi aldik, arabaya binicez, ön koltuğa ben oturucam dedi. Hayir oğlum yasak, polisler görürse ceza yazar dedim o zaman binmiyorum arabaya dedi. Sinirlendim, çabuk bin su arabaya diye kızdım, hemen bindi. Her akşam uyumayacagim kavgası her akşam. Her yolu denedim. Anlattim, örnek verdim vs.. sert ve kararli da söyledim bu kez ağlama bağırma moduna girdi. Gercekten sinirlendigimi gördüğü zaman tıpış tıpış yatıyor. Boyle bir sürü örnek.. İstediklerini yaptırmak için her yolu deniyorlar. Nedeni var ya da yok. Sorgulamiyorum. Sert olmam gerekirse oluyorum..

Idrakyollariiltihabi çocuğumun hasta olduğunami yanayım yoksa huyu degistiginemi diye bi söz var boşuna dememisler kesin ve kararlı bi şekilde ses tonuyla hayır demelisiniz siz bu direnci yikarsaniz oda ağlayarak bi şekilde sizi bastıracak 1 hafta kesin kararlı bi şekilde olursanz artık direnemez ve kurallarının uymaya başlıcakdır Oğlunuza antibiyotik verildiğinde bir şırınga ile şurubu gösterin eğer bu şurubu düzgün içmezsen sana iğne vurdurmak zorunda kalicam seçimi sen kendin yap ama biri mutlaka yapmalisin ki hastalığı bu şekilde atlatmalisin diye yaklaşın benm çocuklar da mesela gece uyandığında bir ağlar neden bilmem 2 küçük çocuklarım avazı çıktığı kadar bağırır biri süt ister biri emmek öyle böyle değil uyanır uyanmaz ama tekrar dalabilir Oğlunuz sizi yönetiyor istediği gibi şekillendiriyor babasi da idare sıfır tabi Siz ne kadar iyi olursanız Oglunuzla o kadar sakin ve mutlu çocuk olur

Hacamat tavsıye ederım ama işinin ehlı olsun. Sakınlık verıyormus çocuklara. 5 yasında oglum sızın kı kadar olmasa da huysuz yaptıracagım ınsallah kuyruk sokumundan.

Valla neler yazılmış çizilmiş. Herkesin yeter dediği nokta, kontrolünü kaybettiği bir zaman vardır ama bile isteye kızmak, ses yükseltmek de ne bileyim. Yani benim oğlum 13 aylık, 2 gündür sağdan soldan düşüyor ve ben panikle çığlık atıyorum. Dünden beri çocuk evde çığlık ata ata geziyor, neden? 2-3-4 yaşlardaki sıkıntıları okumayan kalmamıştır sanırım. Kişilik oluşumu aşamasında itiraz, yalan, vurma kırma gibi aşamalardan geçecek bütün çocuklar. Kimi yaratılış olarak sakindir, sakin atlatır. Kimi kuduruktur zorlanır yani yapacak bir şey yok. Dövmek, sövmek, bağırmak terbiye yöntemi haline gelirse arsız bir çocuk olması kaçınılmaz. Ben evde dayak yiyen, itilip kakılan çocuklara sınıfta söz geçiremiyorum mesela... Ayrıca annelerin daralmasının en büyük sebebi desteksiz çocuk büyürmeleri. Maddi imkanlar sınırlıysa, çocuğa arada bakacak aile efradı yoksa, eş ise canı isterse bakıma dahilse anne delirmesin de ne yapsın? Bir de buna atak dönemi, hastalıklar, uykusuz geceler eklenirse hepten perişanlık. Bir anlık öfke ile nadiren ses yükseltme gibi durumların travma yaşatacağını düşünmesem de huy haline gelirse çocukta etkileri elbette olur. Hangimiz psikopat olduk demiş bazıları. Psikopat olmadık ama içine kapanık olduk, sosyofobik olduk, kendimizi değersiz gördük, hakkımızı savunamadık, toplum içinde iki kelam edemedik... Uzar gider bu liste, elbet abuk sabuk yöntemlerle otorite kurulmaya çalışılırsa negatif etkileri olacaktır.

Bu hastaliktan dolayi degil, verilen egitim sonucudur. Yani üzgünüm, çoçuk ile herseyi anlasarak yapmaya çalisirsan, aglamasina tahamül etmezsen, ceza vermezsen,.. böyle oluyor. Yani oglun herseye karar vermesin. "Anne hasta ve anne uyuyacak" bu kadar. Esin çoçuga bakacak. Kiyameti koparirsa koparsin. Sen yatak odandan çikmayacaksin. Yada açiktiysan yemegini yiyeceksin ve oglun bekleyecek. Hasta olmasi bunun ile alakasi yok çünkü. Hasta çoçuk mizmizlanir en fazla, diktatörlük yapma hakkini kazanmaz. Tüm bunlari neredenmi biliyorum? Kendi kizimda az dikatör degil. Neredeyse 3 yasinda ve artik önünü almaya çalisiyoruz. Her istedigini yapmiyoruz. Sesimizi yeri gelince yükseltiyoruz, yeri gelince cezasini veriyoruz. Cocuktur yapar eder yada travma mavma olur yok. Mecburen hele önemli konularda anne baba sözünü dinleyecek o.

Seninki tam firlama ama gececek Galiba yas sendromu geciriyor benim oglan da bir bucuk 2 yas arasi igrenc bir dönem atlatti hasta olunca neredeyse ayni seyleri yasadik babasi odaya girince sanki dusman girmis gibi kriz gecirirdi isal ve hasta oldugu icin surekli gaz cikarirdi ayy cami actirmazdi ben demistim kesin deli bu cocuk simdi 7 yasinda Gayet sakin bir cocuk Kucukken parktan cikarmak sadece 1 saatimi alirdi etrafdakiler cocugu kaciriyormusum gibi bakarlar di ciglik ciglik sacima yapismasi ayyxxx gecmise Gittim bi an . push ; E Emnis

İşte bakın sorun tam nerde biliyor musunuz?Çocuğu anlayın! Anlayamıyorum, anlamıyorum. Siz oğlunuzun o inatlarını, tutturmalarini, vurmalarını anlayabiliyormusunuz?Anlayamiyorsunuz. Temelde bir sebep bulabiliyor musunuz? En güzel şartları sunduğumuz, istediklerini mümkün mertebe yerine getirdiğimiz, bir çok davranışında anlayışla sabırla iyi niyetle yaklaştığımız çocuklarımızin bu davranışlarını neden yaptığını ben bulamıyorum. Çok canıma tak ettirince kızıyorum. Bagiriyorum. Asla da vicdan azabı duymuyorum. Cunku onun öncesinde verdigim mücadeleyi ben biliyorum. Ben oğlumu önceleri kırılacak narin bir biblo gibi görürdüm. Okuduklarim beni bu yonde düşündürdü bir süre. Aman şunu yapmayım, psikolojisi bozulur, aman böyle yapmayım travma yaşar vs.. Ama bunun sonu yok... Sonra düşündüm, bende çocuktum annem bağırdı vurdu da ceza da verdi. Hic te psikolojim bozulmadi.. Bende çocuktum, oğlumdan daha mı az çocuktum.. Bilmiyorum işte.. Bunun tek bir doğrusu, yöntemi yok.

İdrakcigim ben bunu oğluma yaptığımda koyduğum odasını da elinin tersiyle yerle bir edip, bütün oyuncaklarını vs ne varsa yerlere çalıp, bir de anirarak ağlayıp, üstüne de yardım edin diye bağırirdi Ama bak sana tünelin ucundaki ışığı göstereyim, oğlum şuan mükemmel bir evlat oldu, hem de son bir kaç aydır oldu bu değişim. Yani bu hep böyle gitmez. Elbet değişecek, hiçbir zaman sakin mulis olamaz ama, bizim için ideal oluyor yine de ☺☺

Çocuğunuz şımarık. Hayır lütfen yanlış anlamayın. Sizi kullanmaya alışmış şımarık bir çocuk olmuş çoğumuzun çocuğunda olduğu gibi. Neden? Herşeyine yetişen mükemmel anne olmaya calismissiniz, onu herkese karşı korurken; siz tahammulsuzce davranmışsınız ara ara. Sonra dönüp çok toleranslı bir anne olmuşsunuz yine. Cocuk sizi ve babasını çok iyi tanımış ve sizi parmağında döndürüyor. Sık sık sınırlarınızı deniyor. Bunlar siz sabit kurallar koyup yerine göre net yerine göre esnek ama her daim çizgisi belli bir ebeveynlik anlayışına geçince düzelecek şeyler ammaa; siz bu çocuğun düzelmesini istemiyor, bu ihtimale inanmıyorsunuz. Yazdığınız paragrafın son cümleleri ile çocuğunuzun bu halinin devam etmesi için adeta dua ediyorsunuz.

Benim eşim de yoğun çalışıyor. O yüzden ondan çok beklentim olamıyor. Ben de tek Büyütüyorum, büyüttüm. Bilmiyorum belki de biraz rahat olmak gerekiyordur. Belki de aman napiim az öteye git rahatlığı ile çözüm aramaktan vazgeçince düzeleceklerdir. M Minel_ask Previously

Hahah cok güldüm "neredeyse askere gidecek" çok iyiydi bu arada katılıyorum

Korkutmak için değil ama bunu söylüyorum zaten. Bak ilaçlarını içmediği takdirde hastalığın geçmez ve iğne ya da serum vurmak zorunda kalırız. İster misin bunu? Diye soruyorum. Hayır istemiyorum ilacı içicem diyor. Ancak yine tükürüyor. Sabır imtihanı gibi çocuk. Tadı hiç güzel değil, güzel olsaydı içerdim diyor bir de. Ben öyle göz hizasına inip uzun uzun cümleler kuran bir anne olmadım hiçbir zaman. Ama onu kandırmadım, yalan söylemedim, korkutmadım. Sadece gerçeği anlayacağı bir dilde en net haliyle söyledim. O da buna alıştı. Mesela geçen bir akrabanın arabasına binmek istedi. O da "arabanın karnı ağırıyor şimdi Binemeyiz" dedi. Oğlumun cevabı "arabaların karnı olmaz. Mazotu mu bitti?" oldu. Hani öyle kandırılacak, korkutulacak bir çocuk değil. Mutlak gerçeğe ulaşmak istiyor ve ulaşana kadar sorguluyor. Bedenim dışında dilim de çok yoruluyor :)

merhaba idrak.. geçmiş olsun öncelikle hepinize.. benim dikkatimi çeken konu, dışarıdaki sosyalliği oldu. bu ne kadar doğru bilmiyorum ama ben farklı ortamlarda, tanımadığı insanların yanında çok rahat olan, rahat konuşan çocukların kendilerini korumakta zorluk çekebileceklerini düşünürüm. sınır koymakla ilgili biraz da sanki. bunu tam olarak özgüven olarak tanımlayamıyorum ben. hani "çekingen"diye yaftalarız ya bazı çocukları. oysa çocuğun gözlem yapmasına fırsat vermek, kendini güvende hissetmek için biraz zamanın geçmesini beklemek gerekir gibi geliyor bana. ya da "şşşt pşşşt" yapan insanlara illa gülücük dağıtması gerekmiyor çocukların.. sanki bu noktada da bir problem var demeyelim de, bu yönünü de bir düşünmek gerekir mi acaba? kolay gelsin.. gözlemlerim 9-10 yaşına kadar bu süreç böyle devam eder.. ergenlikte boyutu değişir. evet çocuklarımıza travma yaşatma korkusu var kafamıza bir yerlerde hep.. bağırmak, dövmek çözüm değil asla.. otorite bağırmakla hiç olmuyor aksine. korksa bile saygı duymuyor. tutarlı ve dengeli olmak işin sırrı.. biliyorsunuz bunun için önce sizin sağlam olmanız lazım ruhen ve bedenen...

İlaç içmeyi veya sizin yapılmasını faydalı gördüğünüz bir şeyi, inatla reddediyorsa, içiniz elvermesede zor olan yöntemin uygulanmasına müsaade edecek ve önce siz kararlı duracaksınız. Küçükken benim oğlumda ilaç içme konusunda, kıyafet ve yeme içme konularında sıkıntılıydı. 10 gün ve akabinde ayda bir enjeksiyon yaptırmak durumunda kalınca, bazı şeylere itiraz etmemesi gerektiğini öyle anladı. Kendiliğinden gelip, ağzını açıp, anne mikroplar ölmüşmü bir bak, dediği günleri, şimdi gülümseyerek hatırlıyorum. Bazı çocuklar zor oluyor. Ama, kararlı ve net duruş sergilemez, karşısında çabuk pes eder ve taviz verirseniz, bunu anlayıp, sonuna kadar kullanıyorlar.

Ben dedim. Evde bağrış seslerim 2 kat üstümüzden duyuluyormuş. Oda cezası da var, yakasından tuttuğum gibi gidip koyduğum. Yemek seçtiği için sofraya oturtmadığım aç bıraktığım, o yemeyi yiyene kadar başka bir şey vermediğim günler oldu. Ayakkabısını giymiyor diye evden çıplak da çıkardım vs. İşlemiyor ya işlemiyor, daha da deliriyor daha daha manyağa bağlıyor. Geçen evde videosunu çekip öğretmenine attım, kadın şok oldu 'burada hiç böyle bir çocuk değil adeta sinir krizi geçiriyor oğlunuz' diyor. Tamam idrak belki yapmadı şımarttı diyelim, e ben yaptım da sonuç gene aynı:) Ha bunları yaptıkça ne oldu, çocuk özgüvenini kaybetti, içine kapandı o ayrı. O da benim vicdan azabım ama sevmek de sövmek de olmadı. Ayrıca malum bir küçüğü de var, onu da aynı yöntemle ben yetiştiriyorum. Yaramazlıkta nirvana olsa da, yok yahu ne huyu ne suyu benziyor, bambaşka bir çocuk. Abisini örnek alıyor, ona deliriyorum ama bende hata olsa, o da öyle olurdu diyorum artık. Aşamadığımız bir durum var, bizden öte. Yaradılışa ne yapsak ket vuramıyoruz, buna inanıyorum artık.

Ah hemşirem, gelin sarılayım size. Allah yardımcınız olsun sizin de. Aslında bir süredir iyi idare ediyordum ancak hasta olup okula gidemeyince başa sardık. Geçmeyecek ama şekil değiştiriyor işte. İki yaşındayken kafasını yere vuruyordu sinirlenince. Isırıyordu bir de. Onlar düzeldi, eşya fırlatma başladı. O düzeldi tırmalama başladı. Tazmanya canavarı gibi döne döne dağıtırdı evi eskiden. Şimdi yine dağıtıyor ama bilimsel araştırma peşinde. Deney yapıyor kendince. Sular köpükler, bantlar kalemler. Allah ne verdiyse. Fb

Nush ile uslanmayanı etmeli tekdir Tekdir ile uslanmayanın hakkı kötektir...

Sadece bisey dikkatimi cekti, babasi oglunuza kizarken hastaliktan perisan halde olsanizda oglani devraliyorsunuz.. Yapmayin.. Birakin kizsin, dovmuyor ki.. Babanin otorite figurunu darmadagin ediyorsunuz. O cocuk kimden bi adim geri de olmak istesin ki? Zaten ergen oldugunda sizi/ esinizi adam yerime koymayacak, simdi bari anne baba figuru olarak sizi almali.. Cocuk otorite figurune ihtiyac duyar, anne baba arkadas degil rehberdir.. O perisan halinizle yine cocugu devraldiginiz icin cocuga, " sana baska biri kizarsa ben devreye girerim " diyorsunuz aslinda.. O cocuk sonra tabi ne sizi ne baskasini takar. Esinizin tavrina sinir olduysaniz, ertesi gun soyleyin ona mesela. Isterse oglunuz tum gun honkursun, girip yatin yataginiza uyumasaniz da, acmayin kapinizi. Annenin artik dayanamaz halde olduguna nasil empati yapacak? Saldirip tirmaliyor tekme atiyor diyorsunuz. 4 yas bunun icin artik buyuk.. Benim oglum sacimi 3 yasindayken tutam tutam yolardi, cok uyardim elini cektim konustum yok durmuyor. artik canima tak etti, yoluk yoluk sacla gezmeyi kim ister? Guzellikle onune gecemedim. Cok canimi yaktigi bi gun aynisi bende ona yaptim, sacini ayni siddetle cektim, Kulaga hos gelmiyor evet ama baska care birakmadi.. Zaten dogumlar sonrasi incelen saclarimi eline oyuncak diye veremezdim. Dedim bak ayni aciyi sen sacimi cekerken bende hissediyorum, birdaha yaparsan bende sana yaparim cunku canimi acitmani istemiyorum. O tavri bicak gibi kesildi. O gun bugundur sacimi cekmez, kimsenin sacini cekmez. Sizde icinize sinen bir yol bulup bu zorbaligina son verin. Bu evde cocuk zorbaligidir. Size de yazik.. Ben halinize cok uzuldum. Benimde 2 tane cocugum var, cocuk bakmak zaten yipratici ama sizin yasadiginiz artik cok fazla

Ben gececek demeye geldim. Hastalik da gececek, o yuzden git uyu dinlen. Boyle zamanlarda esinle nobet usulu calismalisiniz. Babayi istemiyor agliyor diyorsun, e senle de agliyor zaten, en azindan sen dinlenirsin, vicdan yapilacak bir durum yok. Insan evet diyor ki, yeter ki iyi olsun, ben olmasam da olur. Ama cocuk egitimi oyle bir sey degil iste, sen daha iyi biliyorsun aslinda. Bazen zor olani secmeli ebeveyn, senin durumunda da zor olan esine birakip aglama sesini duya duya uyuman, ama bunu yapman gerekiyor.

Oğlumda zor bir çocuktu, 2 yaşındayken istediği olmadığında kafasını duvarlara yerlere vururdu. Canının acımaması mümkün değil, duvardaki ses yankılanırdı neredeyse. Çizgi film izlerken bile, koltukta sabit oturamazdı. Ya tepesinde gezinir, ya kafasını aşağıya uzatıp amuda kalkar pozisyonda izlerdi. Aynı senin ki gibi tüm sokak esnafı tanırdı bizimkini, otobüste tanıştığı amca/teyzelere evde ne var ne yok anlatırdı Hatta evde bir gün çocukları oynatıyorduk, babamız at olmuştu bizimki kovboy. Şakacıktan bende eşimin sırtına binmiştim. Kalktı bunu otobüste "babam dün akşam at oldu, annem onun üstüne çıktı" diye anlatmıştı, koca otobüste kıpıkırmızı olmuştum. Aynı senin gibi eşime çaresizce "ben artık bu çocuğa bakamıyorum" dediğimi biliyorum. Bir gün annem bendeydi yine böyle dertlenirken "karnına geri sokamayacqğına göre bakacaksın" demişti. Benim sıpa 13 yaşında bir ergen artık. Özgüveni yüksek, çok zeki, kendilerini her ortamda çok rahat ifade edebilen çocuklar oluyorlar. İlkokuldayken eğitim sistemini eleştirip, biz niye Finlandiya eğitim sistemini uygulamıyoruz diye okul müdürüne sormuşluğu var. Kim olursa olsun istediğini şak diye söyler, istemediği bir şey olsun feriştahı gelse yaptıramaz. Ama vicdanlı ve merhametlidir de, daha bir arkadaşının canını yaktığı ile ilgili şikayet almadım. Geçenlerde okula 3D mi 5D mi gezici film otobüsü gelmiş. Harçlıkları yok diye 5/6 arkadaşına bilet almış, haftalığının yarısı gitmiş "Bu senin seçimin ben bu hafta başka para vermem" dedim "sandviç yapar götürürüm" dedi, eyvallahıda yok kimseye 8. sınıfta ve ne yaptım ettiysem ödev sorumluluğunu yükleyemedim çocuğa. "Ödev daha iyi öğrenmen için, öğretmene faydası yok" diye hala bir ümit anlatırım "ben konuyu anladım zaten, niye boşuna tekrar yapayım" der yapmaz. Sınav dönemi harıl harıl çalışmaz, üstten bakar kapatır. "Notunu görünce konuşcaz" derim 95/100 le geliyor eve. Lisede üniversitede konular daha ağır, düzenli çalışmazsan başarılı olamazsın diyorum bu seferde, "o zaman daha çok çalışırım, şimdi yormıyım madem kendimi" diyor. Evet zorluyorlar ama uzun vadede iyi oluyor bazı özellikleri. Büyüdüğünde ne yapar eder ekmeğini kazanır, ayakları üstünde durur, diye konuşuruz babasıyla. İnadı, korkusuzluğu, özgüveni, çok bilmiş halleri ile ebeveynleri olarak bizi çok yorduğu da oluyor ama uzun vadede ümitliyim oğlumdan.

Gelişim dönemi düşünüldüğünde bahsettiğiniz her şey normal. Her çocuk böyle. Kimi daha hırçın kimi daha az hırçın.

Ne desem bilemedim. Sizi kırmak istemiyorum yanlış bir kelam edip. Ancak özel bir çocuğun kardeşi olmak konusunda İnternette bir araştırma yapabilirsiniz. Benim oğlum okulda sorunlu bir çocuk değil. Hiç şikayet almadım. Sadece yakın çevresine karşı böyle.

Gecmiş olsun, seni gayet iyi anlıyorum. 2 tane de bende var bu ara çok hastalandılar. Antibiyotik kullanirken muhakkak probiyotik takviye kullan demeye geldim, ishal, kabiz vb bağırsak problemleri yasamazsın bu sayede, hemde bağırsaktaki faydali bakteriler de antibiyotikten minimum zarar alır. Şurup konusunda, kaşıkla değil ama enjektöre benzer ölçekler var elimin altında, daha önce kullandığımız antibiyotik paketinden çıkmıştı, ben ikisine de onları kullanıyorum, azar azar sıkıyorum ağızlarina, yutuyorlar sonra tekrar, sonra tekrar bitene kadar. Bu sayede tükürme kusma minimumda oluyor. Bu arada oğlum değil ama kızım çok kusardı benimde, hatta kusmaya başlayınca doktoru artık serum verelim, toparlamaz kolayca diyordu ki inan bana serum almadan atlatamazdı. Ben bunca ateşe iyileşememeye neden doktorunuz tedavi vermedi onu anlamadım. Ateş bu kadar uzun sürerse, iyileşme de uzuyor süreç olarak. Geçen hafta hastalandılar, ateş yoktu, başta hafif bir soğuk algınliğı tedavisi düzenledi doktor,1 gün sonra ateşlendiklerinde antibiyotiğe başladık, doktor getir ateş olursa demişti. Neyse antibiyotik bitti, kızım kulağım ağrıyor dedi, bir baktım oğlumda ha bire kulağını çekiyor, aldım tekrar doktora, ikisinin de kulaklari kızarmış, şimdi damla kullaniyoruz. Şu an toparladı ikiside ama kabus gibiydi, birinin ateşi var ağlıyor, öteki köh köh öksürüyor, uyuyamıyor aglıyor. Hangisine bakacağımı şaşırdım. Düne kadar böyle geçti, dün ağladım artık bu ne bicim hastalik gecmiyor diye. Kendimi kışın bitmesine ne kaldı ki diye avutuyorum artık. Sende üzülme, ne yapalım günü kurtarmaya bakacağız. Allah dermansız dert vermesin yeter ki. Bunlar gelip geçiyor. Kolaylıklar dilerim. A Arya_Stark01

Evet çoçugun seçimi varmis gibi yapmak fayda ediyor, bende fark ettim. Bu konuda ödül sistemide fayda ediyor "Kendin seçersen, devam edersen su su olur, ama etmezsen bak böyle güzel birsey olur" gibiside iyi oluyor.

Cocugun mizaci bu ve geçecek mutlaka kızım da ayni boyle hele hastayken felaket normali bile aksi :) Huysuz virjin işte.. Sağlık olsun zamanla durulur. Bence uykusuzluk sinir bozuyor bıktım demeniz ondan.

Yok, bizde tam tersi. Araları çok az olduğu için, kurallar küçük için koyuldu çünkü büyük at koşturuyor, hepimizi parmağında oynatıyordu. 1 yaşında kuralı da çok anlayacak değildi zaten falan filan. Çocuğa sözümü zaten dinletemiyorum sevsem de sövsem de, şimdi idrağın konusunu baltalamayayım da. Böyle çocuklar ister 20 gün direnin ister 30, öyle böyle istediğini yaptırıyor. Tekmeler savuran, tabakları fırlatan, kardeşine zarar veren ve aynı zamanda zırıl zırıl beyninizi delecek şekilde ama bu kırmızı kaşık diye ağlayan bir çocuk olunca yaka paça ortamdan ayırmak da zorundasınız. Birlikten güç doğurmamak ve ekip işine döndürmemeleri için. Ben hep söylerim benim çocuğu Allah başkasına verseydi 7 24 dayak yerdi diye. İdrakta tek çocuk olduğu için onu derinden anlayabiliyorum, bu yöntemlere ihtiyacı yoktu, her şeyi en hasarsız şekilde yapmaya çalışıyor ve sonuç alamıyor. Çünkü tek işi o, oğlunu layığıyla sağlıklı bir şekilde birey olarak yetiştirmek, kendinden ne götürdüğüne bakmıyor. Ben iki türlüsünü de yaptım yine alamıyorum. Ve küçüğü gördükçe, çocuk buysa büyüğü ne diyorum, benim kurallarım benim canım kanımdan benim öğretilerimde aynı muamele hatta küçüğe çok daha katıyım büyüyen çocukları bu kadar farklı yapan tek şey, doğarken yüklenen karakter. Başka açıklaması yok.

4 yaşında.

İnceleyeceğim teşekkür ederim :)

Evet. Biz cidden her konuda arada kalmış bir toplumuz. Bu konuda da öyle.

Bu yöntemi uygulayıp çok verimli sonuçlar alanlar varmış. Baya baya teşekkür ediyorlar kadına Instagram da. Valla ben denemekten zarar gelmez diyorum kendime. Olursa ne ala

Sizin oğlana evin patronunun kim olduğunu hatırlatmanın zamanı gelmiş gibi görünüyor.

Çocuklar ilgi alanıma girmez. Çocuk istemiyordum zaten şimdi hiiiiç istemiyorum. Allah size sabır versin

Bu da çevremin bana sürekli söylediği teselli cümlesi işte. Çok zeki, çok başarılı olacak vs. Çok zeki olması yönünde bir beklentim yok aslında. Ortalama bir zekası olsa kafi. Nriqz sakinleşsin istiyorum sadece. Teşekkür ederim :)

Ya, kızım için de "lider ruhlu" diyorlar. Yazarken bile içim bir hoş oldu bak, lider ruhlu yavrum benim. Sınıfta herkesi yönetmeye çalışıyormuş, işine gelmeyince küsüyormuş. Eee ben olsam kızım gibi biriyle oynamak istemem mesela. Bazı davranışların karşılığını görmesi gerekiyor; sen yönetmeyi sevebilirsin ama bakalım herkes yönetilmeyi seviyor mu? Lider ruhu pekişsin diye kukla gibi davranacak halimiz yok. Bağımsız ve öz güveni yüksek olsunlar tabi ama kendi sınırları içerisinde. Başkalarının sınırlarını ihlal etmek pahasına devam edebilecek bir özgürlük yok, onu da anlamaları gerekiyor. Çünkü aynı şey kendilerine yapılınca deliriyorlar. İşte orada empati yetenekleri gelişiyor aslında. O yüzden dediğiniz gibi disiplin ve kurallar şart. Kızınızın kapıdaki rol kesmeleri de çok komikmiş. Bıraksak parmaklarında oynatırlar bizi, küçük canavarlar.

Çocukla çok inatlaşmışsınız çocuğu olduğu gibi kabul edin o daha bir çocuk ama siz sizin gibi düşünmesini bekliyorsunuz aynalama yapın ben diliyle konuşun. eşiniz kadar bence sizde sabırsızsınız A Arya_Stark01

Aslında bana vurmayı uzun zaman önce bıraktı. Bu konuda asla taviz vermedim ve işe yaradı. Ancak o anki durum, babası kollarından tutup yatırmış ben de zorla altındaki bezi almaya çalışıyorum. O da o hengamede karşı çıkmaya çalışıyordu. Tekme ve tırmalama o esnada gerçekleşti. Normal zamanda bana vurmuyor, müsaade etmiyorum zaten. Baba konusuna gelince daha önce babasına sinirlenip kafasına biblo fırlattığında o sinirle babası bacağına vurmuştu. Vurabilir çok sinirlenir ise, bundan emin olamıyorum. Döven bir baba değil ki buna izin vermem zaten ama oğlumuz ani ve sert bir tepki verirse eşim de sinirine hakim olamayabilir.

Diğer dertlere Allah yardımcınız olsun diyeyim, verecek aklım yok, ben biraz daha sert davranırdım her halde. Öksürük için sadece kendinize ve çocuğunuza turp bal ikilisini tavsiye edicem. Bu hafta denedim ben de ve o kadar iyi geldi ki muhakkak yapın. Benimkini geceleri kaldıran öksürüğün icabına baktı. İnternete yazın kara turp bal kürü diye çıkar. hem çok basit hem de çok etkili

Valla hacamat falan bilmem, tavsiyesi bile abesle iştigal, bu konunun çözümü bana göre bu mesajda gayet anlatilmis aslinda.

Devam ediyor zaten :) ara tatilde şu anda.

simdi bu konuda karsi gelme bozuklugu diye bir bozukluk oldugunu ogrendim. arastirinca kızıma da cok benzettim. tam neden boyle davrandiginin sebebini anlayip rahatlayacaktim ki, karsi gelme bozuklugunun 1. sebebinin ailenin tavri oldugunu gordum sanirim bir an once aile cocuk terapistine gidecegim. boyle konulari bence daha cok acmalisin. surada gelen sacma sapan yorumlara cok guzel cevaplar verdin. ozellikle kendi cocuklugundan orneklendirerek ve eğitimini kullanarak verdiklerin benim isime yaradi. sadece sunu ogrenmek istiyorum hala mi hasta halinle seni son anda eken ailene hazirlik yapiyorsun? bir anne olarak insan iliskilerinin cok guzel bilincindesin ama bir evlat olarak hala buyumemissin sanki. anne ben hastayim oglan hasta sizinle ilgilenemem/hazirlik yapamam demek bu kadar mi zor?

Dövün bence cocugunuzu. İki tokat attınız mı tamamdır? Zira yorumları dehşetle okudum. Bagirmak, ağlamasina kayıtsız kalmak,. duygularını yok saymak da bir tür şiddettir. Ama şiddete şiddet demek için illa fiziksel olması gerekiyor sanırım. "İpleri eline vermişsiniz, patronun kim olduğunu gösterin" "aşırı ilgi gösteriyor şimdiki anneler" gibi cümleler o kadar üzücü ki. Onlar bir birey, nasıl ki eşinize "patronun kim olduğunu öğretmeye kalkmıyorsunuz. Çocuğunuza da yapmamalısınız. Kaldı ki ortada beyin gelişimi devam eden ve rehberlige ihtiyac duyan bir birey var. Tabi ki sınır olacak ama bunu doğru zamanda doğru şekilde yapmak gerekiyor. Biz terlik yedik bir şey mi oldu diyen grup birşey olmadığından emin misiniz? Yoksa birşey olduğunu göremeyecek kadar uğradığıniz istismarı normallestirmis olabilir misiniz? Pozitif disiplin, şiddetsiz iletişim, empati, aynalama bir de bunları araştırın. Nihan Kaya okuyun o zaman size birşey olup olmadığını anlarsınız. A Arya_Stark01

Ben buna çok katılmıyorum. Zira babanın yoğun çalışma saatleri yüzünden çok etkisi yok bu duruma. Çok az görüyor babasını zaten.

Tamamen katılıyorum size. 5 yaşına girecek oğlum var, bir ara umrunda olmadan vuruyordu. Canımızın acıyabileceğini düşünmüyordu bile. Aynı davranışı ona yaptı ve bak benim canım böyle acıyor işte dedim sonra yapmadı. Birde vurduğu zaman elini tutup izin vermemelisiniz bence Idrakyollariiltihabi sizin ona gücünüzün yetebildiğini, otoriteyi ve kendine vurmasına izin verme yemeğinizi bilmeli

Haklısınız ama ben bu huyumun değişeceğini pek sanmıyorum artık. Bir şekilde yine ayağa kalkmış durumu toparlamaya çalışırken buluyorum kendimi.

İlgi alanına değil, uterusa girince mecbur ilgi alanına da giriyor insanın :)

O iş öyle değil İşte. Ilk çocuk yalnızdır. Annesi tutup yakasından odasına götürdüğünde yalnız ve çaresiz hisseder kendini. Bağırdığında ya pısar ya da dikenlerini çıkarır. Ikinci cocuk evde yalnız değildir Birde abisi / ablası vardır. Ve ikinci çocuk daha az kurallara buyur, Bu bir gerçek. Birinci yatma saati, yeme saati, Yok bilmem ne zirvalari olur. Ikincide evde bir büyük olduğu için onun da etkisiyle kurallar esner. Çocuklarına sözünü dinletmek için bağırıp, vuran, yaka paça savuran anneler yastığa başıni rahat koymamali. Yoksa alışıp gider buna. Hep daha fazlasını yapar.

Hımmm :) ben ya da eşim yeter kes artık demedik. Ben bana hiç kimsenin yeter kes artık demesini istemem, o yüzden oğluma da demedim. Kızdım, sesimi yükselttim, bazen zıvanadan çıkıp avazım çıktığı kadar bağırdım. Ancak bu hallerimde bile onu incitecek bir kelam etmedim. Arkadaş gibi olma konusunda Hemfikiriz. Ben onun arkadaşı değil annesiyim. Sınırlar var, asla çiğnemesine müsaade etmediğim. Bana bağıramaz, bana vuramaz. Zaten bilmez de, oradan buradan duyup da söyler belki hakaret içeren bir kelime kullanmaz. Peki size şunu sormak istiyorum. Ben ona terlikle vurduğum zaman aynı terlikle bana vurmak istediğinde hangi mantıklı gerekçe ile onu engelleyeyim? -Terlikle vurmak kötü bir şeydir. Ama ben sana vurabilirim. Anneler yaparsa kötü değildir. Bu durumda sen bir başkasına terlikle vurabilirsin. Çünkü sadece bana yapamazsın. Ben sana yapabildiğime göre yeterince kötü bir şey değil demek ki. Mesela kes sesini yeter dedim. O da bu durumda okuldaki bir arkadaşının, rahatsız olduğu davranışı karşısında "kes sesini yeter" cümlesini kullanabilir. Ya da halasına dayısına bu üslubu kullanabilir. Olur da bu konuda şikayet alırsam ne diyeyim oğluma? "sadece ben söyleyebilirim ama sen söyleyemezsin. Bu cümle yanlış bir cümle değil sen kullanırsan yanlış olur" mu diyeyim? Benim ailem mükemmel bir aile değildi. Çok büyük zararları da oldu bana. Ancak ben hiç küfür eden bir insan olmadım. Keza kardeşlerim de öyle. Çünkü annem ve babam asla küfür Etmez, argo konuşmazdı. Ancak onların yapma dediği birçok şeyi yaptım. Yap dedikleri birçok şeyi de yapmadım. Sadece ama sadece "rol model" oldukları konu bende işe yaradı. Bu bir tesadüf mü sizce?

Siz 30 aşkın yaşınız olabilir o henüz 4 yaşında ve iletişimi bu şekilde kurulacağını sanıyor Asla ana asla dikkati falan çekilmez her çocuk farklıdır Şuan maşallah deyip öyle güzel iletişim kuruyorki çok güzel kendini ifade ediyor çünkü konuşmayı iletişimi kendini anlatmayı öğrendi C

Off idrakcimm benim oğlan da seninkinin az değişiği. Hele o hastalık zamanları bana panik ataklar geliyor, anlatamam nasıl histerik oluyorum. En büyük korkumdur mesela, ya benim çocuğuma serum takılması gerekse ben ne yapacağım diye... Her çocuk hastayken bir miktar huysuzlanir, ama benim oğlum anlatılmayacak kıvamda oluyor. Asla kendine mudahele ettirmiyor, ateşi geçtim çocuk oksurse bile ağlıyor, ağlamaktan tıkanıyor, yada atesi varsa ağlamaktan katlayarak çıkarıyor. En son öksürük olduğunda uykudan kalktığında su icse rahatlayacak, ama çocuk su içmek yerine anirmayi tercih ediyor, kendisini daha çok tıkıyor. Bazı çocuklar görüyorum hasta ama sakin. Kıskanıyorum onları Ben çocugum hasta olduğunda onun haline üzülmekten daha baskın sinir harbi yaşıyorum Bu sefer kendime sovuyorum ne biçim annesin sen diye.. Gibi gibi işte.. Tek tesellim Allah'tan artık büyüdü de pek hasta olmuyor. Allah'tan duam mümkünse pek hasya olmayan, hasta olunca da kendine ve çevresine hayatı zindan etmeyen bir evlat olsun inşallah ikincisi

Cocuklar bir miktar da ana babasını bilerek ona göre davranış sergiliyor. Biz bence cocukların bizleri parmaklarında oynatmalarına izin veriyoruz biraz da.

Benim. kizim ayni sizin oglunuz gibiydi acik soyleyeyim tek cocuk olmaktan, ilgi manyagi olmaktan hep daha,, daha fazla ilgimiz olsun diye yapardi.. cok saldirgandi tek bize degil herkese.. parka gideriz cocuk kalmaz niye sira dayagina cekiyo herkesi, oyun bozar isi gucu giciklik.. Allahim bir inat insanlar bize sasiyodu biz olsak sabredemeyiz diye.. ilaclarini icmez kasik, siringa, sulu kati gidalar dahil.. wc egitimini 3.5 yasinda ancak ittire kaktira zor ogrettik.. inat yapcam sende temizliceksin diyodu.. hos 4.5 yasina kadar kafasi bize kizinca inada altina yapan bi cocuk olmaya devam etti.. yahuu evin icinde yanyana karsilikliyiz kizim diyorki gozunu benden ayirma, surekli bana bak derdi. Sizi cok iyi anliyorum, birebir belki cok daha fazlasini yasadim gercekten " Allah delirmemeninde sabrini veriyormus" wayy bee diyorsunuz belli bi sure sonra.. evlat neticede.. Neyse kizim 4 yasindayken kardesi dogdu, inanilmaz bi sekilde degismedi tabiki ancak asiri inadi bitti simdi az inat yapiyor.. saldirganligi neredeyse hic yok.. en azindan komsu cocuklarini ve parktaki cocuklari dovmuyor.. kardesinine arada bir canini okuyor her zaman olmasada... ben bunabile sukrettim.. ilaclarini iciyor oglana gostere gostere, ben onun evdeki ogretmeniyim diyor bide İkinci cocugu dusunun derim.. benim size onerim..

Allah yardımcınız olsun ama inan geçecek benim kardeşim de çocukken öyle idi inanın gözümde yüzümde çindik yarasi eksik olmazdı beş dakika yerinde durmazdi ama elhamdülillah öyle uslandi efendi bir delikanlı oldu hatta şu an görenler ya o küçükken ki çocuk bu muydu diye şaşırrılar

Neden kotu hissediyorsun ya hu Carsaf asilacak, bitti. Onun tercihine gore sekillenemez ki her sey. Siz ailece hatta sulalece sekillenseniz de okulda arkadaslariyla ogretmeniyle bu olmayacak. Ha belki ogretmene hayir yazmayacaksin diyemez cunku ogretmen buna izin vermez, oglum da oyle yapmaz diyorsan sana, size neden yapabilsin Ya ben bu kadar cocuk merkezli olmayi yanlis buluyorum. Hep miy miy giy giy aciklama yapamayiz ki bu onu ikna etmen gereken bir mesele bile degil. O bir cocuk ve sinirlari olmali. Cocuk bunu arar, yetiskinler bile bir otorite arar. Bu arada kolundan tutup odaya gotururken goz hizasina inip de mi yaptin ahahah sen de sanki hep boyle bir imaj var gibi. Yuzyillardir atalarimizdan beri yasayabiliyoruz genimiz bu kadar billurdan olsaydi insan soyu devam etmezdi, sal bi ya. Babasiyla iliskisine de karisma. O da onun babasi ve tarzi bu. Aglayarak yanina geldiginde baban hakli de. Her seyi sen halledemezsin.

4 yaşta zor yaş Bende kızım beni bunaltığında odaya kapatırdım Ağlaya, ağlaya uyurdu, benim kız eve gelmek istemezdi, sürekli dışarıdaydık, sürekli çarşıda olmakta zordu, Genç kız şimdi halende öyle gezmeyi dışarda olmayı çok sever acaip sosyal bir kızdı ergenken sürekli peşinde olduğumdan resmen ev b. K götürüyordu, Sokak kadını olmuştum akşam 9 evde oluyordum

b. k konusunda aynisini yasiyoruz her defasinda kiyametler kopuyor. bi bez degistirmek kac saatimi aliyor resmen hadi oglum bak bög olmus söyle olmus yok yok yok... sonunda banyoya atiyorum üstünü basini öyle cikarip komple yikiyorum. küvvet disinda yapsam evin her yeri b. k oluyor resmen. valla disardan bakinca sanki cocugun daha degisik bir ilgi bekliyor. misal o yatiyorsa ben olsam onun yanina yatarim hem uyurusum hem sürekli sirtini oksarim. birak ev kusmuk olsun ztn 5 dk sonra yine kuscak... savas bitince temizligini yaparsin. illa ev temiz olcak diye gerilme bu kadar cocuk bunu hissediyor sanirim.

Kendi kardeşimin küçüklüğünü okudum konuda küçüklüğü ayrı dert büyüklüğü ayrı ömür törpüsü annemden şahidim gerçekten bir insan kendi evladından bıkabiliyormuş mu? - Evet bıkabiliyor hemde bir ömür. Şimdi 2. Ye evlensen bi şekilde ya çocuk yapmamam lazım yada kız erkek farketmez dayısına benzemesin diye dualar adaklar yapmam lazım.

Şimdiki ebeveylerin sorunu kenar süsü olmaları bence... çocuğum hiperaktif diyorlar hooppp hemen pedagog hemen terapi hemen ilaç. Oysa ki çocuk bariz şımarık ve yaramaz, o kadar. Ebeveynler çocuğu kendi terbiye edemeyip kendi görevlerini para verip başkasına yaptırmaya çalışıyorlar ama olmuyor işte.

Ben hiç çocuk size istediği gibi davransın izin verin diyen bir pedagog görmedim. Yakından da takip ederim birçoğunu. Temelde hepsinin anlatmaya çalıştığı tek şey var aslında. Çocuğunuzu anlayın. Hangi pedagog çocuğunuz size vurabilir diyor? Hangisi sınırlar olmasın her dediğini yapın diyor? Sorun bizim geleneksel ve modern anneliğimizin çakışması aslında. Beceremeyen biziz. Bir yanımız alacaksın eline terliği diyor, bir yanımız vicdan azabı ile kendi çocukluğunu onarmaya çalışıyor. Arada kalmış, iki nesil arasında sıkışmış ebeveynleriz biz. Ne modern çağın anlattığı bilgileri özümseyip doğru şekilde uygulamayı biliyoruz, ne de bizim çocukluğumuzu heba eden o geleneksel yaklaşımdan tam manasıyla kurtulmayı başarabiliyoruz. Hata ne pedagoglarda, ne çocuklarda, ne de bizde. Şanşsız bir nesiliz sadece.

Şu anda 19 yaşında olan oğlum ergenlik başlangıcında ebeveyn otoritesini ve bazı sınırları çok sorguladığında veya zorladığında hep şu cevabı aldı bizden: Bu evin kuralları var ve sen de bunlara uymak durumundasın. İlerde yetişkin olduğunda ve kendi işin, kazancın, evin olduğunda yaşam biçimini, kurallarını istediğin gibi şekillendirebilirsin ancak şu anda patron benim. Tartışma bitmiştir. Bu duruş/tavır sayesinde çok ciddi ergenlik sorunları yaşanmadı evimizde. Kısacası kurallar net olmazsa, ebeveyn dik durmazsa, anne-baba arasında söylem/davranış birliği olmazsa; çocuk/ergen ebeveyni denemeye/zorlamaya devam eder.

Kusura bakmayın ama küçücük çocuğun elinde oyuncak olmuşsunuz. Bu ne böyle okurken yoruldum. Şahsen ben olsam bezimi değiştirme diye ağlıyor mu ellemem asla. Varsın pişik olsun. Kendi seçimlerinin sonucunu çekmeyi öğrenmeli. Siz her dediğini sırf sussun diye yapıyorsunuz anladığım kadarıyla. Böyle de susmuyormuş zaten. Bence tavrınızı değiştirin. Aman oğluşumda travma olmasın diye oğlu ortalığı yıktığı halde tek laf etmeyin bir sürü kadın tanıdım. Çocuğunuz sizi saymıyor, dikkate almıyor. Ne demek annesine su içme diyecek şaka gibi gerçekten. Siz de kabul edip oturuyor musunuz yanında?

Yok siz simarttiniz demiyorum cocugun yapisi hircin simarik olabilir. Benim kucuk kuzenimi de oyle simartarak buyutmediler ama asiri hircin, simarik, saldirgandi. O zamanlar benim de yaşım cok buyuk sayilmazdi ve kendisini azicik hirpalamiş olabilirim Savurdugu tekmelere karsilik gorunce biraz daha ölçülü olmaya baslamisti gayet dikkat ediyordu bana karsi o yuzden ben bu durumlari simarillik goruyorum. Ama canini yakmadan nasil daha baska caydirici birseyler yapilabilir o kismi bilemiyorum işte.

Bence iki yöntemde denenebilir. Neticede 4 yasinda, artik kurallari anliyor. 2 yasindaki çoçuk bildigin gibi, kurallarin sürekliligini anlamaz. Yani kural ihlali yaparsa, kurali bilmediginden degil, sürekli o kuralin varligini bilmediginden ) yaparlar. Ama dedigim gibi 4 yasindaki çoçuk bunun bilincinde. Mesela bulasik bosaltmada böyle 1 defa olay yasamissaniz ve onu uzaklastirip, sakinlesmesini sagladiysan güzel birsey tabiki. Ancak baktin bunu 2inci defa 3üncü defa yapiyorsa evet dur demek lazim. O halde bir müddet bulasik bosaltmadan mahrum kalacak. Neticede ilk senaryoda tam yaptiklarinin sonuçlarini yasamiyor. Diger odaya biraz gidip, sakinlestiginde durdugunuz yerden devam edebiliyor. Tamam o an biçaklari ellemiyor fakat ellediginin, ortaligi gerdigi içinde bir yatirimi yok. Hali ile bir defa yapma ihtimali var. Yapmiyorsa ne ala, ne güzel, tekrarliyorsa dedigim gibi ceza sart. Ceza budur benim için. Sevdigi birsey elinden almak. Tabiki ceza, suçuna göre orantali olmali.

Ahahdjdjfj Ben de aynen bunları derdim. Hatta ilk çocuğum aşırı hareketliydi, korkusuz gıcık bir tipti, yine aynılarını diyordum. Her b. Ka dilinizde sendrom, atak. Çocuk iste abartmayin vs. Ikinci olunca saydım dünyanın bucaklarini. Inat başka bir şey. Karakter mi, yetiştirme mi bilmiyorum ama 3 çocuğumdan 1i inatçı. Ki normalde sakin, uslu bir çocuk. Ama isteği dışında bir şey yaptıramiyoruz. ben de pabuç bırakmam, ağlar ağlar, kusar, kendine vurur, dediğini yaptirana kadar her yola başvurur Hastayken o ilacı içmeyecekse, feristahi gelse içiremez. Içerse de kusar. Sonra da kustum diye aglar, bu sefer de aglamaktan kusar Normal zamanında kendi kendine oyun kurar, ihtiyaçları konusunda itiraz etmez, yemek pek seçmez, uykusunu kendi yatar uyur. Bu kadar ideal çocuğun içinden canavar çıkıyor inadi tuttu mu. Babasına çekti Diyorum şimdilik Ileride ne olur bilemem.

Bunu yeni keşfettim. Burcuna göre müzikle tedavi. Bir araştır derim.

Askeri okula mı yazdırsanız acaba? Şaka bir kenara, çocuklara yalan söylenmemesi konusunda hemfikirim. Yalan söylediğinizde olayın sakız gibi uzama tehlikesi de var, bunu hiç düşünmüyorlar. Arabanın karnı ağrıyor. Eee o zaman ilaç verelim iyileşsin, binelim yani. Neyse... =) Kızımla göz hizasında konuşurum. Ama şimdilik çok da mucizeler yaratan bir yöntem olduğunu düşünmüyorum. Sanırım daha çok ileriye yatırım bu. Şu son çarşaf olayınızı ve kendinizden nefret etmenize sebep olan patlamanızı okudum. Sizin en büyük sorunlarınızdan biri kendinize çok yüklenmeniz, çoğu kişi de yazmış. Çocuğunuz annesinin de insan ve duyguları olduğunu, bazen çok mutlu olabildiği gibi bazen çok kızgın olabildiğini görsün, bunu yanlış bulmuyorum. Çocuğunuzun kişiliğine saldırmıyorsunuz, ona fiziksel, psikolojik şiddet uygulamıyorsunuz, onu ezmiyorsunuz. Ama bunları yaparken onu tüm olumsuz duygularınızdan uzak tutmaya gerek yok. Patron anne ve baba, bunu bilmesi gerekiyor. Bazı kurallar sırf sadece anne-baba öyle dedi diye vardır, mantığını çok anlamasına gerek yok. Aslında her kuralın bir mantığı var da, bazen dinlemek istemiyorlar, o zaman dinlemiyorsan sen bilirsin ama uymak zorundasın. Çatlasan da patlasan da bu böyle, üzgünüm. Kızımdan örnek vereyim; kış günü sokağa incecik giysilerle çıkmak istiyor , makarnanın üstündeki ketçapları yalayıp, tekrar sıkmak istiyor , yağmurda kreşe scooterla gitmek istiyor , karşıdan karşıya geçerken elimi tutmamak istiyor, çünkü büyümüş , yolun kenarında ağaç gibi bekleyemeyeceğime göre elini kavrıyor, o çığlık atarken karşıya geçiyoruz. Parktan eve dönmek istemiyor. Son 10 dakika, 5 dakika, hadi gidiyoruz diye haber veriyorum oysa. Kurala uymuyor, kolundan tutup eve getiriyorum, sokakta bir bağırışı var, sanırsınız bir kamyon dayak yedi. Bunu 3-5 sefer yaptı, şimdi asla yapmıyor, süresi bitince tıpış tıpış geliyor. Ay liste uzar gider. Çoğu konuda esnek bir anneyimdir, sanmayın hep böyle. Ama işte bazı durumlarda despotlaşmak gerekebiliyor. Bu arada öğretmeninin "istemediği bir şeyi asla yapmaz" dediğini okudum. Aynı cümleyi kızım için de söylüyorlar. Hatta sevmediği şarkıyı dinlemez bile, sevdiği şarkılarda Asena'ya bağlarken, sevmediği parça çıkınca sınıfta kulaklarını kapıyormuş, öyle prensipli. Öğretmeni başka çocukları herhangi bir konuda ikna etmek kolayken, kızınızı ikna etmek imkansız diyor. Okul psikologuyla da konuştuk. Biraz mizaç, biraz da 4 yaş meselesi+ kardeş kıskançlığı... Zorlamıyoruz, kendi haline bırakıyoruz. Ama zamanla arkadaşlarından hevesleniyor, ısrar edilmediği için özgür hissedip kendi denemek isteyebiliyor... Yavaş yavaş daha esnek davranmaya başladı. Kreş kesinlikle olumlu etki bırakıyor. Ay çok uzattım. Yaşadıklarınızı elbette tamamen anlayamam, çünkü başta dediğim gibi yazdıklarınızı okuyunca kızımın sizin canavarın levelında olmadığını görüyorum ama çoğu huyu benziyor da. Sadece, kendinize bu kadar yüklenmeyin. Geçecek de demiyorum, çünkü zırt diye düzelmeyecekler, bir huyları düzelirken başka yerden patlak verecekler muhtemelen. Kafa olarak sağlam kalmanız gerekiyor. Bunun yolu da biraz salmak, eşinize daha çok alan açmak, çocuğunuza patronun kim olduğunu göstermekten geçiyor bence.

Şahsen yaptıracağım bir şey değil ama meraktan araştırmıştım ve doktorların özellikle 6 yaşın altındakilere tavsiye etmediğini okumuştum. Ya doktorlar bir kenara, küçücük çocuklara göre biraz vahşi bir teknik bana göre. Bir de konu sahibinin çocuğu gerçekten aktif ve ilacı bile kabul etmeyen bir çocuk. Hacamatı öyle kuzu gibi bekler mi diye düşündüm biran.

Elbette bitecek ama kac yasinda olursa olsun sinirlari oldugunu ogretin cocuga parktan cikmamak için sacima yapisti 2 gun Parka goturmedim konustum bir daha yapmicana söz ver die verdi ve gene yapti ama cezalar geldikce birakti huyunu benim oglum da birde öfke kontrol bozuklugu vardi sinirlenince saga Sola deli gibi saldirir di o durumda birakiyordum bi tarafini yirtiyordu iyice yorulana kadar sonuc Kuzu Kuzu yanima geliyor du duygularini bastirmayin yoksa illerde gene cikar icinden bilincli Anne baba olmak guzel dayak herzaman için kalici hasar birakir konusun göz temasi kura kura

Beni bir sen anlarsın zaten. Bak geçen hafta markete gittik. Normal çocuk ne yapar ne için tutturur markette? Bir oyuncak ya da gıda ister alınmaz ise tutturur. Bizim sıkıntımız o değil. Yani o da var ama kesinlikle taviz vermiyorum sonunda ikna oluyor. Yoğurt lazımdı yoğurt aldım ve marketin ortasında kendini yerlere attı yoğurt alma yerine koy diye. Böyle Manasız, saçma sapan konularda inatlaşıyor. Yoğurdu alıp almamamın ona zerre etkisi yok. Ama bu yüzden inatlaşıyor. Evde bir şekilde idare ediyorum ama dışarıda? Kendini kaybetmiş yerlere atıp böğüren bir çocukla ne yapacağımı şaşırıyorum. Bir de esnaf çok seviyor oğlumu. Aktif, sosyal ve konuşkan olduğu için "ya çok zeki bu çocuk" diyerek seviyorlar. Tamam kötü niyetli değiller ama verdikleri tavizler yüzünden diğer marker ve dükkanlarda da aynı şeyi yapmak istiyor. Gel de öğret bu çocuğa yapmaması gerektiğini.

Aha benimki. Anlamaz mıyım, böyle evladı olmayan hiçkimseler bizi anlayamaz ki zaten. Sürekli ruh ve bedenin dahil olduğu bir savaş, ağızdan çıkan herhangi bir kelimeye ortalığı yıkabilir diye adeta konuşamamak Yahu giydiğim ayakkabıyı çıkar diye tepiniyor bazen, sana ne oğlum diyorum sana ne!!! Benim hayal edemediğim her şeye lafı ve itirazı var. Makarna versem pilav diye ağlar, pilav versem makarna. İkisini de veriyorum karnım ağrıyor diye ağlıyor bu sefer. Ya da boya kalemi ister alırız, niye yavru ağzı yok diye delirir, ertesi gün alırım ben bunu böyle istemedim bu kutuda istedim der vs Ama kreşe başladığından beri benimki süt dökmüş kediye döndü dışarıda, adeta ağzı var dili yok. Oyun alanlarına götürürüm, kucağıma oturur hiçbir şeyle oynamaz. Kardeşi de ipini koparmış gibi damda tepede geziyor, yavrum oynayın işte, yok Allah yok, kucağımda 2 aylık bir bebek misali yapışık!!! Bir asansöre binelim, arabaya binelim ya da olduğumuz ortamdan çıkalım, çocuğu karga tulumba top edip atıyorum arabaya, dışarıda gören kaçırıyorum zanneder. Böyle bir ağlama, cırlama, çığlık yok dünyada. Ne yapsam aksini ister falan filan. Ah be idrak, kimin günahını aldık bilmiyorum ama umarım bir iki seneye düzelir yoksa çok çok eminim ki her türlü sağlığımız elden gidiyor.

hasta olucam ve tgünlük ihtiyaclarimi karsilayamicam öyle mi yazip yazip sildim. cok fazla söz hakki tanimayin bence. hastayken bir uyumak, yemek yemek filan tartismaya acil degildir. hasta degilken bile tartismaya acik degildir. anne ac ve yemek yicek! bu kadar. A arya yazmis hastasiniz ve dinlenmeniz gerek, anne uyucak cünkü iyilesmesi lazim ve ben uyurken sana baban bakacak! diyip ayriliyorsunuz yanindan. gidip uyuyorsunuz. uyumucaksiniz bile dinleniyorsunuz. evet anneyiz ama köle degiliz, biz iyiysek ancak iyi bakabiliriz. cok gecmis olsun ikinizi de.

Konuda şımarık, söz dinlemez bir çocuk olunca terlikler, bağırıp cagirmalar, ceza vermeler, hirpalamalar havada uçtu. Yapmayın, abartmayın isterseniz. Evet otorite şart, dirayetli bir şekilde kendi her istediğini elde edemeyeceğini bilmesi şart ancak bu şekilde olmaz bunlar. Bağırmadan da otorite kurulabilir, hirpalamadan ki bu söz çok acı düzen kurulabilir. Yaramaz, asi, dediğim dedik bir çocuk nedir bilirim, özel meleklerle gün nasıl geçer çok iyi bilirim.. Buna rağmen diyorum ki, avazı çıktığı kadar bagirmamali anne babalar, temasla şiddette bulunmamalı, sözle taciz Etmemeli. Önce anne baba kendine dönüp bir bakmalı. Neyi nerede eksik yaptık. Bu çocuk bizim aynamız, Ne verdiysek onu aldı diyebilmeli. Önce kendini düzeltmeli insan. Konudaki bazı mesajlar beni hayrete düşürdü, Bu yüzden yazdım bunları. Ben bağıran bir anneyle büyümedim, Ben bağıran bir anneyle büyütmüyorum çocuklarımı. Evet saçlarım diken diken oluyor bazen, ama onlardan daha büyük ve daha güçlüyüm. Bana muhtaçlar ezemem onları. Her zaman başka bir yol vardır. Şiddet ve psikolojik şiddet olmamalı Bunun yolu.

Mesela geleneksel yöntemleri açar mısınız :) gerçekten merak ettim. Öğrenmek isterim. pepperony

Ben de duymam ama anne olunca farklı bakıyorsunuz. Bütün dünyası siz olan ve sizin vizyonunuzla hayatının gidişatı belirlenecek olan bir canlıya karşı acımasız olamıyorsunuz.

Konu sahibesi sanki imkan verilse oğlu yerine onun çocukluğunu da yasayacakmis gibi geldi bana. Öyle bir potansiyel var.

Kasaba olunca o saat oluyor tabi istanbul olsa akşam 11 önce olmazdı herhalde

Evet geldim. Şöyle bir yüzeysel okudum yorumları ve dehşete kapıldım. Arkadaşlar ben yanlış mı biliyorum, bu platformda çocuğunu hafif sarstı diye beddua edildi anneye. Ne vicdanı kaldı ne anneliği. Ki ben bunu yapmıyor olmama rağmen o anneyi-anneleri kınamadım. Kötekler, terlikler vuhuu. Neyse arkadaşlara cevap verirken değineceğim buna. Dehşetimi önden ifade etmek istedim sadece.

Ödül ceza gibi, disiplin ve otorite gibi... Çocuklar adamına göre muamele yapmayı iyi bilirler. Siz dediniz okulda böyle değil diye. Demek ki çocuğunuz adamına göre davranıyor, gerektiği zaman otoriteleri tanıyor. Bir önceki mesajımda da yazdım siz her şeyi kitaplardaki gibi yapmaya çalışıyorsunuz. Bir de üzerine ben çocukken travma yaşadım, şu oldu, bu oldu. aman benim evladım yaşamasın düşüncesi ile çocuk pohpohlanınca olay bu noktaya geliyor. Her zaman derim bu toplum yeni nesil annelerden çok çekecek.

Babasıyla yalnız bırakın arada. Hastalık konusuna birsey diyemiyorum. Geçen ki konuda da yazmıştım benimki de sürekli kusar geniz akıntısı ve öksürükte. Altı yaşında bu yıl baya azaldı. Ama arada kusabiliyor yine de. Hastalık mevzu büyüdükçe düzeliyor yani. Dört yaşla simdisi arasında dağlar fark var. İnatciliklari konusunda birşey diyemem. Çok farklı şeyler farklı sonuçlara sebep olabiliyor. Ya da doğuştan da gelen bir mizaç var. Ben iki çocuğuma da uykuya dalarken ya da uykuda Kur'an dinleterek uyuttum hala da öyle yapıyorum. Ben bunun çok faydasını gördüm. Çocukları sakinlestiriyor.

Ağlaya ağlaya uyuyacak kadar odaya kapatmak, asla yapmayacağım bir şey. 4 yaşında, maksimum odada durma süresi dört dakikadır. Daha fazlası değil. Yaptığının bir sonucu olduğunu görmesi için bir müddet kendimden uzaklaştırma niyeti ile odasına götürüyorum yahu işkence yapmak için değil. Ben çocukken yalnız başıma çok ağladım. Kimse de neden ağlıyorsun demedi ve ben hala o hissi derinden yaşıyorum. Ne oldu? Ben söyleyeyim gebersem geberiyorum demeyen bir kadın oldum. Ağlayabilir oğlum, bunda sıkıntı yok. Kaldı ki ağlamak kötü bir şey değildir. Çocuklar hislerini, öfkelerini ağlayarak ifade eder. Aman ağlama deyip susturmaya çalışmam. Ağlamasına müsaade ederim. Öfkesi ya da üzüntüsü geçene dek dilerse yanında olurum, ortam uygun değilse yalnız bırakırım. Ancak sizin söylediğiniz başka bir şey. Ağlamasına müsaade etmek ayrı, ağlarken onu umursamamak ayrı. Birincisi sakinleşmesini, ikincisi öfkelenmesini sağlar. Dışarıya yansıtmasa da o öfke baki kalır.

Otorite konusunda hangi yorumunda karşı savunma yaptım yahu? Kötek konusunda aksini savundum ve de terlik vurulan neslin çok efendi olduğuna dair düşünceye karşı çıktım. Otorite konusunda gayet de katıldım arkadaşlara. He bir de hacamat var tabi. Idrakyollariiltihabi

Teşekkür ederim. Aslında normalde çok taviz veren bir anne değilim birçok konuda. Ancak dediğim gibi ikimiz belden hasta olunca ben hastayım sen hasta olsan da git ben dinlenicem demek mümkün olmuyor. Ben diyemiyorum ya da.

Yoo gayet dayak öneren bir yoruma cevap verdim ben. Dayak yiyen nesilin efendi olduğunu söyleyen bir yoruma daha cevap verdim. Diğer otorite gerekli diyen yorumlara da gayet hak verdim. Savunma haline girmedim.

Anlatımınız öyle akıcı ki, güzel bir şey okumuş hissiyle bitirdim konuyu kusura bakmayın

Babadan gördügünü yapiyor cocugunuz. Onu örnek almis kendine.. yani söyleyin hal ve tavirlarina konusmalarina dikkat etsin esiniz.

Öyle bir anlatan ben miyim? Kaçıncı yüzyıldan kalma bu kafalar ya. Dayakla, vurmayla çocuk mu terbiye edilir. Benim annem beni çok döverdi daha doğrusu tüm kardeşler annemin dayağından fazla fazla nasibimizi aldık. Ama bizi terbiye eden o dayaklar yada anne korkusu değildi. Babam hiç dövmezdi, hiç el kaldırmışlığı hatta sesini yükseltmişliği bile yoktu. Ama karşısına alıp konuşurdu hemde çok çok küçük yaştayken bile sanki karşısında koskoca bir insan varmış gibi konuşurdu. 5 kardeşiz ve bizi babam terbiye etti ama döverek değil iletişim kurarak. O dediğiniz otorite korkuyla değil saygıyla oluyor. Nerdeyse 30 yaşına geldim ve hala annemi affetmedim ve bunu kendisine de defalarca söyledim. Ben annemden hep korktum ama babama saygı duydum ve onu üzmemek için uğraştım.

Söyleyeceğim tek şey çocuklar hasta olmasın benim kızım da 4 gündür hasta sanki kabus geçiriyoruz tabi eksik kalmaz bende hastalandım. coxugum için pişman değilim asla ama gerçekten çok çok büyük sorumluluk herkes ona gore düşünüp çocuk yapsın N Nfrtettti

Çocuğum var aynı senin gibi düşünüyorum demeye geldim

Benim bir yakinima sosyal fobi/ otizmmi acaba/ bi anormallik varda anlamadik teshisi kondu. Bebekken asla yaklasamaz iletisim kuramaz istemezse odaya bile giremez ne isterse onu yapardin Anaokullari muzik dersler fln derken biraz normallesti. Hala anne cocugunu normal zanediyor ne diyorsa yapiyor 9 10 yaslarinda su an. Oysa en buyuk yanlis orada. Kurallari belirlemiyor topluma adapte etmiyor 2 kelime etmeyi diger cocuklarla oyun oynamayi paylasmayi merhameti hic bir seyi bilmiyor kus aliyorlar sıkılıyor veriyorlar. Kurallari buyukler belirlemeli. Bu can sıkıcı gozuksede bu cocuk toplum icine ciktiginda en buyuk zorlugu yine onlar yasayacak Is arkadasimin cocugu var. Cocuk demeyin gordugum en cin fikirli paragoz sinsi inatci cocuk cumlelerini duysaniz inanamazsiniz asla vazgecmiyor asla yılmıyor her istedigi oluyor anne ona asiri duskun evlat ayiriyor kucugu asiri dovuyor sevmiyor buyuk 11 yasinda annesinin zaafinin farkinda 4 5 sene sonra neler yasayacak haberi yok neler diyorum farkina bile varmiyor

Bizim yigende bu sekilde. Acayip kendinden soguttu. Onceden tatliş tutliş birseydi şimdi mizmiz kendini begenmiş hirçin saldirgan ne ararsan var ve bu hareketleri insani çileden çikariyor... Günümüz nesli diyerek konudan siyrilmak istesemde mumkun olmuyor bilmiyorum yetistirilme tarzindami problem yoksa folik asit bebeleri mi ama acayip bir nesil

Okula gidiyor şu an ara tatilde. Kardeş düşünmüyorum :) okulun olumlu etkileri elbette oldu ama öğretmeni bile "istemediği bir şeyi asla yapmaz" diyor bana. Idrakyollariiltihabi

Kreş denedim demişsiniz. Bidaha mi deneseniz acaba.

Valla benim kizimda 3 yasinda ben sert davraniyorum yeri geldiginde ve artik yapmamasi gerekenleri biliyor ve gelip bana diyorki " annecim bana kizma tmm " bende diyorumki sen akilli durursan anneyi babayi dinlersen ben sana hic kizmam sonra gelip opup sariliyor artikbasardim sukur Cocugun inatcisi cok zor!! Bi ara cok yasadim Idrakyollariiltihabi

Ne can yakması çocuk korktuğu için ağlıyor birazda. hacamattan sonra gerçekten okadar güzel uyuyorki baya ferahliyor ve daha az hasta oluyor.

Yıllar önce oğlumla tatile gittik tekne turuna çıktık 4 yaşında idi galiba Teknede dondurma yedi kalktı çöp nerede dedi paketini çöpe attı ve gidip elini lavaboda yıkadı Kaptan geldi yanımıza 70 civarında yaşı 50 yıldır buralardayım dedi Türk çocuklarında bu davranış varmış çok şaşırdım dedi Tekneye her hafta onlarca çocuk biniyor yabancı çocuklar oğlunuz gibi yaparken Türkler paketi ya masaya fırlatıyor ya annesine tutuşturuyor ellerini sileceğiz diye anneleri koşturuyor dedi Biz öğretmedik okulda öğrendi dedik vs Ama aradan geçen süreçte benim oğlum da artık böyle davranmıyor zira dahil olduğu topluluklarda, okulda sporda vs diğer tarz çocuklar çok olduğu için bizimkinün davranışları garipseniyor o da onlara benzemeyi tercih ediyor Kitlesel olarak daha iyiye değil daha vasata yöneliyoruz maalesef

Marketin ortasında bağırmak da ne bileyim :) ben genel olarak bağırma konusunda biraz hassas olduğum için çok tercih etmiyorum ama tepem atınca da gayet bağırıyorum. Süt dökmüş kedi gibi oluyor o zamanlarda. Çok sık tercih etmiyorum alışkanlık haline gelmesin, sürekli seslerin yükseldiği bir ev olmasın diye. Lakin hiç bağırmıyor değilim, böyle bir çocukla bunu iddia etsem inanmaz kimse zaten.

Evet onu ben de düşündüm ama gerçekten hiperaktif asi çocuklar üzerinde etkisi çok diye okudum hep. 6 aylık çocuklara dahi yapıldığını duydum. Hem tahmin ettiğiniz gibi can yakan bir şey değil.

Tip mi huy mu :) tip baba, huy karma. Biz de pek normal insanlar değiliz.

Allah kolaylık versin. Aynı yaşta canavar bir kızım var ama sizin canavarın yanında levelı düşük kalıyor. Huysuz ve inatçıdır, bir şey istemiyorsa on gün dil dökseniz nafile. Şu kusma huyları da çok benziyor. Zaten bebekliği öğürmelerle, kusmalarla geçti, şimdi azıcık hasta olsun ya da bir şeye bozulup hunharca ağlasın, salıyor midesinde ne var ne yok. Artık evde kusma bölgeleri belirledik. Kusacak gibi hissediyorsa, gidip halısız bölgeye kusuyor. Hasta olduğunda da çok kusar, bu balgam, öksürük olayları fena öğürtüyor. Haliyle sıvı alması gerekiyor ama su bile içiremiyoruz sıpaya. En son sıvı kaybından hastaneyi boyladık, serumu yedi. O günden sonra epey akıllandı. İlacını içmezsen, sıvı almazsan bizim için sorun değil ama o zaman gördüğün gibi doktorlar serum takmak zorunda kalıyor, tercih senin diyoruz, tıpış tıpış yutuyor verdiklerimiz. Artık aba altından sopa taktiği oluyor ama yapacak bir şey yok. Şu kakayla uyuma mevzusunda, kendi kendine temizlenebileceğini söyleseniz işe yarar mıydı? Belki de denemişsinizdir tabi, aklıma geldi öyle. Çok fena hasta olursun, mikrop kaparsın, hadi kendin yıka diye teşvik ettiğinizde bile çıldırır mı acaba? Saldırma, tırmala filan demişsiniz, üzüldüm gerçekten. Size bolca güç ve sabır diliyorum.

Evet kabul ediyorum, sanırım sorunum çevremde böyle yapan görmeyince kıyas yapıyorum.. M Mutlak Butlan İnanmak istemiyorum, bilmek istiyorum.- Carl

Es, adi üstüne es. Yani esitlik. Esit pozisyon. Ancak ebeveyn ve çoçuk esit pozsiyonda degil. Cocugun dedigin gibi beyni gelisiyor daha. Neyin iyi, neyin kötü oldugunun bilincinde degil. Cocuk yetiskin oluncaya kadar evet, ebeveyn daha yüksek bir pozisyonda. Bunun anlami "sen sus, sen hiçbirsey bilmiyorsun, ben anneyim, istedigimi yaparim" demek elbette degildir. Ancak sinirlari çizeceksin. Ve bu sinirlar "ayy oglusum, kuzuuum, yapma ne olur. Bak üzülüyorum bak vallahi, yapma ne olur kurban oldugum" ile olmuyor. Evet yeri geliyor ses yükselir, yeri geliyor ceza verilir. Ancak buda anlatilir çoçuga. Mesela kizima ceza verirsem, daha çok time-out olur. Bir köseye koyarim, kendine gelsin diye, 1-2 dakika. Ardindan sakinlesince anlatirim niye yaptigimi. "Niye burdasin biliyormusun, böyle böyle yaptin...". Kimse burda çoçuk dövülsün demiyor. Bende çoçukken dayak yedim ve bunun izlerini halen tasiyorum. Ancak o nasil bir uç nokta ise, simdiki ebeveynlerde diger uç noktada. Aman çoçuk travma olmasin, aman çoçuk üzülmesin diye. Negatif duygularda bir duygudur ve yasanilmasi önemlidir. Aglamak dünyanin sonu degildir. Cocuk aglamalida. Üzülmelide. Bu konuya hatta "inside out" filmi çok güzel deginmisti. Simdi bu negatif duygular ile bas edemeyen çoçuk, ilerde hiç bas edemez.

Sanırım okul öncesi öğretmeniydiniz. Sizin yanlışınız eğitim bilimleri ve çocuk gelişim kitaplarına takılıp kalmanız. O kitaplarda yazılanların hepsini uygulamak mümkün değil. Pratikte her şey farklı oluyor. Ben de öğretmenim. Üniversitede sınıf yönetimi dersinde gördüklerim çok da işime yaramadı. Çünkü sınıf atmosferi bambaşka bir şey. Anne babalıkta böyle. Kitaplarda yazılanları uygulamak her zaman başarı getirmez. Bir çocukta etkili olan yöntem bir diğerinde olmayabilir. Bir anne ve öğretmen olarak dayak dışında geleneksel yöntemlerden yanayım.

Benim oğlumda aynıydı ilaç içmez kusardı.. zaten bu yaş gurubu inatçı ve özgüvenli oluyor.. mühim olan çocuğa her istediğinin olamayacağını kesin ve net bir dille anlatmak yoksa çocukların elinde oyuncak oluruz otorite sizde olmalı.. Benim oğlanda okul ve kardeş olumlu etkili oldu.. en önemlisi hem bedensel hemde ruhsal olarak önce annenin sağlığı siz iyi olunki çocuğunuza iyi bakın.

Evet. Benim eşim de geleneksel bir aile de yetişmiş ama ben kızı atıyorum kucağına gidip geziyorum. Gayette güzel bakabiliyor, bakmak zorunda. Çocuğu ikimiz de istedik ve o yüzden ortaklaşa bakmak zorundayız. O kadar.

Ahkam kesmek istemem de bence bu cocuklar ve hatta heoımıx durum ve sartlar degısınce tam ankamıyla degısırız. Cocugunuz surıye savasının ortasında dogmus bır cocuk olsa acaba boylr olur muydu. Sartlar durum hayat cevre ınsanı bellı bı karaktere burunduruyor bence. Benım yegenım cok ısyankar ve sımarık. Aılede bı tek benım yanımda aglamayı surdurmuyor bagırmıyor veya sımarmıyor. Bı defa yaptı. Benım ewımdeydı.. ıstrdigin kadsr aglayabılırsın sorun degil dedim. Sok oldu. ağladı bagırdı delirdi. ama ölmedi yanı sustu. artık yanımda ailesının yanında yaptigi gibi delirmıyor. Anne babasının yanında resmen sınır krizi geciriyoe. Nasıl benım yanımda yaomayıp orafa yapabılıyor yanı? Orada işe yaradıgını bılıyor. Anaokulu ogrtö arkadasım cocukların bayılma bumarası yaptıgını soyledi. Nefes nefese kalıyolarmıs falan nefes alamıyorm diyolsrmıs. annelerı eede de bıyle yapiyor diyorlarmıs.

Adamların genel özelliği bu heralde Ben öff diyorum adam benden sonra 10 laf söylüyor Sanki gece kalkıp kendi bakıyor da :/

Sıkıntı yok ki çocukla. Kayginizi anlıyorum. biraz Simarttik mi acaba? Biraz her dediğini yapıyoruz biraz herkes bize bakıyor stresi. Belki de sizin travmalarinizi tetikliyor. Ama duygularını anlayıp kabul ediyorsaniz oğlunuzun, korkmayın.

İzin vermiyorum zaten. Bahsettiğim durumda biz zorla bezi almaya çalıştığımız için çırpınırken atıldı o tekme ve tırmıklar :) Idrakyollariiltihabi

Kesinlikle öyle. Süper dadı diye bir program vardı. Hiç unutmuyorum bir bölümde dadı babaya bir şey sordu; adamın cevabı; biz böyle alıştık oldu. Yani çocuk bakmak annenin sorumluluğunda. Kadın çalışmasa dahi; çocuğun babaya da ihtiyacı var. D damdan

Şımarıklık başka bir şey değil

Sevgili idrak, tüm yorumları okudum Soylediklerin de haklisin dogru kabul Ama bi savunma içerisindesin gibi sanki? " benim de bagirdim oluyor " deyip hemen bi ders verme çabasındasin sonrasinda. " özverili anne böyle olur ben böyle yapiyorum " der gibi Rahat mı bıraksan kendini biraz?

Özgüveni fazla. Asla kimseden çekinmez, çok sosyaldir. Bakkala girip "merhaba nasılsınız bu ne kadar?" diyen 4 yaşında bir sıpa. Yolda çalışan işçilerle muhabbet eder, yere dökülen betonun miktarını falan sorar. Amcasının tipi ve konuşma şekli beni bile ürkütürken karşısına dikilip "hayır yapmak istemiyorum" diye isyan eden bir velet. Ben de çözüm ne bilmiyorum artık.

Tipik şımartılmış Türk çocuğu.

ben neden okudum ki şimdi. Allahım Kınamıyacam Diye diye okudum hamileyim de neyi kınarsan başına gelirmiş. Öncelikle Allah sabır versin ama hep bu şekilde olmaz illaki değişir. bence nazından yapıyor.

Belki kızınızda bunu farketmistir.

Neyse ki ailem yarın geleceğini söyledi. Ben tüm hazırlığımı bitirip nerede kaldınız diye aradığımda söylediler ama... Sabırlı bir insanım evet ama bunun bence sabırla bir ilgisi yok. Allahın herkese çekebileceği kadar sıkıntı, sorun verdiğine inanıyorum. Demek ki diyorum ben böylesine zor bir çocuğu kaldırabilecek güçteyim ki bana böylesi nasip oldu :)

Peki C

Bakın taşlayacaklar çıksın şimdiden taşlasın ama bence cücük kadar çocuğun ağzına bakıp iş yapmam Öyle arkadaş olalım falana da inanmıyorum, ebeveyn ayrı arkadaş ayrı. 30 yaşında kadınım cücük kadar çocuk kendini benimle eşit tutamaz. Ebeveynin otoritesi her zamn olmali, benim catim altinda yasayanlar evimin kurallarina saygi duyar o kadar Benden çıkan çocuğa hesap verecek de değilim canıma yettiğinde yeter artık derim susar oturur çok da kafamı bozarsa artık ne yapayım hırplamaktan başka çarem kalmaz. Annelerimiz terliği basmaktan gocunmazdı bakın hepimiz ne kadar efendi olduk. Şİmdi konu sahibesi siz ya da eşiniz bir kez olsun bu çocuğa kızıp, yeter kes artık dediniz mi? Demediniz bence. O yüzden şımarıp tepenize çıktı şimdi de indiremiyorsunuz. Basın terliği bir kere hiperaktivite de kalmaz psikolojik problem de. Sizin çocuğun sorunu şımarıklık net

Maalesef öyle. Elle tutulur ve hala katlanılır olan tek şeyleri sevgileri ve masumlukları zaten, o sevgi olmasaydı akıl hastanelik durum:) Amin, inşallah. Bu türde çocuğa o istemeden dokunamıyorsunuz bile, bırakın bir şeyi öğretmeyi... Ne tuvalet ne uyku ne emzik ne başka bir şey. Hiçbir şey düzgün değil bizde.

çok tehlikeli bir gidişat acilen dur deyin bence. kardeşimde böyle bir çocuktu. annem acayip şımattı küçüklükten beri iyice beter oldu. bütün sorumluluğu sakın üstünüze almayın. babasıda sabırlı olacak ilgilenecek sizde istikrarlı olacaksınız babayla arasına girmeyeceksiniz, pes edip dediğini yapmayacaksınız. sizi yönetmesine izin vermeyin. bakın daha 4 yaşında büyüdükçe güçlenecek size kafa tutar hale gelecek. o zaman kolundan tutup doktor doktor da gezdiremeyeceksiniz. hatanız, derdi neyse önlemini alın. sonra inanın durum kontrolden çıkıyor ve ailece keşke doğmasaydı denilen bir çocuk ortaya çıkıyor.

Yok öyle değil, anlatayım. Mesela her oyunun bir kuralı ve düzeni vardır. En basiti soğuk sıcak oyunu. Bir eşya saklanır yaklaşınca sıcak, uzaklaşınca soğuk denir. Benimki o düzeni istemiyor. O eşyayı alıp fırlatıyor. Araba oyunu, nohutları doldurup boşaltma oyunu, saklambaç favori oyunları. Hep aynı oyunları oynamak istiyor ki canımdan bezdim :) Ki ben illa kurallı eğitici oyun olsun diye darlamam. İstemezse oynamam. Ama bazen sırf inadı tuttuğu için sevdiği oyunda bile Manasz hareketler yapıyor. Mesela nohutları kepçe ile taşır inşaat alanı yaparız. Sever by oyunu. Birden cin çarpmış gibi nohutları koltuğun altına fırlatmaya başlıyor. O noktada benim için oyun bitiyor. Kalkıyorum yanından ve o toplayana dek başka oyun oynamayacağımı söylüyorum. Zira fırlatma amacı oyunu bitirme isteği ama bunu insani şartlarda söylemek yerine hırçınlığı tercih ediyor. Sonunda nohutları topluyor ama o süreç çok yıpratıcı oluyor.

Pozitif disiplin aman ağlama kuzum demek değil zaten, bu sizin yorumunuz. Tabi ki sınırlar olmalı ama bunun yolu ödül ya da ceza olmamali. Ayrıca duygular konusunda ağlamamali demedim. Aksine yaşamalı. Öfke de buna dahil. Sabitlemek için dokunup basılı tutun. Sabitlenmemiş klipler 1 saat sonra silinecektir. Ve hiçbir yetiskine yapamayacaginiz şeyi bebeğe-cocuga yapamazsınız. Aksi istismardir S Spizella

Öyle bir anlatiyorsunuz ki kadin sanki sirf hareketli bir cocuk diye durduk yere dayak at, eziyet et demiş gibi... Kendinden kaç kat buyuk olan insana karşı caresiz hissedecek cocuk, o kendinden kaç kat buyuk insana saldirmasin bir zahmet, ustelik karsisindaki anne. Anneye babaya vurmakta normal oldu artik yani. Tekmelesin, ısırsın, saldirsin ama kizinca yavru kedi bakişi yapti diye dunyamiz yıkılsın.

Ayrıca terligi al iyice evire çevire döv mü dediler Dayaga karşıyız diye başladı bi çok yorum Sadece biraz sert davran dediler Ben öyle anladim yada

İyi de ben 4 yıldır her gece yanına yatıp bir kelime veya eşya ile o an uydurulmuş 4 5 adet masal okuyan, başını okşayarak uyutan bir kadın anayım :) Bir gece bile aksamadı bu ritüel. Hatta masallar bitince yorgan ile gece Gündüz Oynarız sonra da uyur. Ondaki ilgi açlığı değil, ilgi şımarıklığı. Daha fazlasını istiyor daima. filmdelisi

Çocuğunuz uyurken arka planda arka arkaya, saatler boyunca klasik müzik.. kısık volumede çalmayı denediniz mi? Ravel ve Beethoven özellikle öneriyorum. Doğduğundan itibaren, beş yaşına kadar mütemadiyen yaptım.

Pedagog demişsiniz ama artık pedagoji bolumu yok ulkemizde. oyun terapisı uygulayan bir psikoloğa götürmeyi deneseniz. Kendini çok güzel ifade ediyor belliki. Göstermelik değil gerçekten alanında uzman birinin faydası olacağına inanıyorum. Ayrıca zekası yasitlarindan fazla olabilir.

benim kizim da seninkinin 1 tik alti. 4.5 yasinda hergun okuldan sikayet. oglum otizmli ondan bu kadar cekmiyorum. gecen matilda filmini izledik -bilmeyenler icin spoyler : cok kotu bir ailesi olan super gucleri olan bi kizi ogretmeni sonunda evlat ediniyor- keske beni de ogretmenim alsa annem olsa dedi ben bazen kizimin da otizmli oldugunu dusunuyorum, su 30 lu 40li yaslarda topluma adapte olamayip gidip kendine teshis koyduranlardan. boyle dusununce biraz daha tolere edebiliyorum deliliklerini çünkü ayni hatada ogluma toleransim 90sa kizima 30 normalde

Çocukla ilgili tek kelime önerim yok. Sabrınıza hayran kaldım. Ben kendi sabrıma da hayran kaldım çocuktan sonra ama sizinki daha takdire şayan. Ama ailenize ne hazırlığı yapıyorsunuz ya hu yapmayın Allah aşkına. Kriz dönemi gelenin size faydası olsun. Olmaz diyorsanız siz de parçalamayın kendinizi, makarna çorba hazır köfte falan geçirin.

Ne diyim kuzum, ikinize de gecmis olsun Elbet gececek bugunler, ben oglunun zamanla durulacagini dusunuyorum, oyle inanmak istiyorum belki de Az daha sabir

Aynen öyle.. Her yetişkin nasıl bir degilse, her çocukta bir değil.

Bilmiyorum nasıl bir anne olduğumu ben de bilmiyorum artık. Çok yumuşak değilim aslında. Uyku saati, el kaldırma ve bağırma gibi konularda zerre tavizim yok mesela. Gayet net ve sert olabiliyorum. Ancak bu oğlumu engellemiyor. Şımarıklık olduğunu düşünmüyorum çünkü her istediği olan, her dediği yapılan bir çocuk değil. Oldu olası korkusuz bir çocuktu. Hala öyle.

Ahahjsjs en çok bu yoruma güldüm. Benim oğlanı getirsem mi acaba size. Aşıları da bitti ama tırmalıyor sık sık ajsjsjsj. Valla sorun şu ki sinirim çabuk geçiyor. Mesela şu an geçti ve ben otoriter kimliğimi muhafaza edemiyorum altın büllüklüme karşı :) bu bir hata olabilir evet ama sinirim sürekli olmadığı için yumuşacık anne moduna geri dönüyorum.

Gözden kaçirmışım demek dayagı savunan yorumu

Konu sahibine verilen bazı tavsiyeleri şaşkınlıkla okudum. Kötek, terlik, hacamat , odaya kapatma, ağlaya ağlaya uyumasına göz yumma... İdrak'in şu söylemine katılıyorum. Geleneksel yöntemlerle bilimin/pedagojinin arasına sıkışmış, nasıl davranacağını kestiremeyen bir nesil çocuk büyütüyor. Allah çocukların yardımcısı olsun. Her zamanki gibi konuya bir kitap tavsiyesi bırakıp kaçayım. İyi Aile Yoktur/Nihan Kaya Kitabın/yazarın katılmadığım pek çok fikri olmakla birlikte okuyanlara, farklı bir bakış açısı kazandırdığını düşünüyorum.

İnanın ağlamasına tahammül edememek gibi bir şey Söz konusu değil. Ceza vermiyorum. Olumlu ya da olumsuz pekiştireç kullanıyorum. Çok mecbur kalırsam mahrum bırakma yöntemini kullanıyorum. Ancak "oy ağlama kıyamam" durumu kesinlikle söz konusu değil. Dediğinizi denedim. Ancak eşim oğluyla baş başa kaldığında 4 yaşına geri dönüyor. Saçma bir inatlaşma, güç savaşı, ben babayım benim dediğim olacak mevzusunu öyle abartıyor ve yanlış bir şekilde uyguluyor ki, iki kardeş kavga ediyor sanırsınız. Yaptığı bir işe yaramadığı gibi, en nihayetinde birbirine küsmüş iki çocuk ve yüksek sesle bağırarak yanıma gelip ağlayan bir çocuk oluyor. Ben bu saatten sonra babasını eğitemem. Eğitilemiyor da zaten. Çocukluğuna inip yetiştirilme tarzına müdahale edip, sorumluluk yüklemek lazım ki bu da mümkün değil.

Bilmiyorum belki de doğrudur. Oğlum daha küçükken onunla ilgili açtığım konularda böyle yorumlar almamıştım mesela. Bu sefer yorumlar farklı oldu. Belki de yaşının artık 4 olması ve anlayabilecek yaşta olması ile alakalı bir durumdur. Şımarıklık evet bir miktar var. Ancak salt şımarıklık değil. Mizacı zor, dürtü kontrol bozukluğu var. Bu kadar kişi benzer yorumları yapıyorsa belki ben de yeterince otoriter olmayı başaramıyorumdur. Hep kendimi iyi bir anne olup olmama konusunda sorguladım da, kuralları uygulayabilme konusunda çok sorgulamadım. Belki de artık o kısmı düşünmem gerekiyordur. Tazmanya canavarı oğlumla ne kadar mümkün olursa artık.

Yok hiç kendi kendine ağlayarak bırakmadım. Ben de doğru bulmuyorum zira. Babasıyla aramız iyi bir süredir. Eskiden olsa bizim gerginliğimiz ona yansıyor derdim ama uzun süredir öyle bir durum da yok. Babaya müdahale etmem asla yanında. Ayrı bir yerde söylerim ne söyleyeceksem. Genel olarak beni kıskanıyor babasından. Paylaşmak istemiyor ki yaş dönemi ile alakalı bir durum.

Sizin en büyük hataniz ne var ne yok sirtiniza yukluyorsunuz. Yok babayla inatlasiyor, yanıma geliyor, Dur onuda sirtlanayim, babaligini da yapamıyor, onuda yukleneyim. Eğer izin verirseniz birincisi olmasa 5. de nasıl davranması gerektiğini öğrenecek. Ama ne babaya ne oğlumuza izin veriyorsunuz. Yanınıza geldiğinde " babanla sorununu cozecegine eminim, Babam benden daha iyi sorun çözücü " değip değip yollayamaniz gerekiyor. Babası bir yerden kafanızı çıkarıp sorumluluğunu alacağınızı adı kadar emin. Bu yüzden rahat.

Evet bu benim kizimdada var. Hatta çöpe atmaya bayilir. Dedigin gibi okul sisteminden dolayi. Ondan dolayi toplu sekilde kural ögrenince daha kolay oluyor. Anne babanin kurallari o kadar etkili olmuyor. O bizdede var, bir arkadas dediginin, çogu zaman anne baba dediginden daha önemli oluyor. Söyledikleri ayni bile olsa. Ama diger parantez ise su, Türkiyede zaten dogaya önem verilmiyor. Yani yetiskinler bile çöpe atmiyor, tabiki çoçukta atmaz.

Çocuğun sırtı neşterle çizilsin de kanı mı çekilsin diyorsunuz? Konudaki çocuk 4 yaşında yalnız, görmediniz sanırım.

Maşallah sizin sıpaya yahu :) herkes aynı şeyi söylüyor. İleride çok başarılı olacak vs. Bilmiyorum beklentim yok, hayalkırıklığı yaşamak istemiyorum. Sakinleşsin kafi :) Benimki de özgüven patlaması yaşıyor. Geçen seyyar köfteciye "ama buralarda kum var köftelerin içine girer pis olur yemem ben" diyordu. Bir köftecinin ekmeğine mani olmaıdığı kalmıştı ahajajs.

Baba sabah 6da uyanıp işe gidiyor yahu. Çok yoğun çalışıyor. Ben nasıl sabahın köründe uyanan ve deli gibi çalışan adama nöbetleşe bakalım gece diyeyim. Tatil günlerinde eyvallah, yardım ediyor. Ya da eve erken gelince. Ancak benim sıpa istemiyor ki babası ile oynamayı, vakit geçirmeyi. Ancak Araba ile gezdirirse babayı tercih ediyor ki o da çok sık olamıyor. Aralarına girip, tampon olmuyorum inanın. Aksine babaya itiyorum, aradan çekilmeye çalışıyorum. Ancak asla kabul etmiyor sıpa.

Benimle oyun oynamak istiyor ama kendi istediği şekilde yazmissiniz. Bu kismi biraz acabilir misiniz? Yani tabii ki kendi istediği sekilde hayal gücünü ortaya koymak istiyor oyun kurmak istiyor. Harika. Kendine zarar mi veriyor? Yani ne yapiyor da müdahale ettiginiz için sinirleniyor? Çok mu müdahaleci, olmasi gerektigi gibici siniz? Kisitlanmis ya da engellenmiş hissediyor belki de..

Cezadan kastınız nedir mesela? Benim yaptığım, bir oyun esnasında etrafa veya bana zararı olacak bir davranışı olursa o oyunu bitirmek. Oynamamak. Bu bir ceza değil, mevcut davranışının sonucu olarak artık oyun oynamayacak olmasını öğreniyor. Yahut birlikte bir iş yapıyorsak, o işi yaparken yapmaması gereken bir şey yapıyorsa önce uyarıyorum. Devam ederse odasına gitmesini söylüyorum. Yine gitmiyor ise ben götürüyorum. Mesela birlikte bulaşık Yerleştiriyoruz. Bunu yapmayı çok sever. Bıçakları ellemesi yasak ki bunu da gayet iyi biliyor. "bıçağı elliycem" dediğinde bir kez uyarıyorum. Dinlemezse bırakıp içeriye gitmesini söylüyorum. İnatlaşıp saldırganlaşır ise kendim içeriye götürüyorum. Asla "ama annem yapma öyle amaa bak üzülüyorum bıdığım" şeklinde adeta yalvarır gibi ipleri çocuğun eline veren bir anne değilim. Lakin benim yaptığımın adı ceza değil :) Yaptığım şeyi şu şekilde de yapabilirim. Avazım çıktığı kadar bağırır "bundan sonra benimle bulaşık yerleştirmeyeceksin" diyerek ite kaka çocuğu içeri atarım. Ancak bunun beni bir sonuca ulaştıracağını düşünmüyorum ki yapmışlığım var bunu da. İlk yöntemde oğlum bir müddet sonra sakinleşip "bir daha bıçakları ellemiycem" diyerek yanıma geldi. İkinci yöntemde ağladı ağladı ağladı ve "anne bana kızdı" dedi. Aklında kalan tek şey ona kızmam. Anlık bir çözüm ama neden kızdığımı bile anlamamıştı. Bu yüzden ceza yerine sakince mahrum bırakma yöntemini tercih ediyorum.

Kendi adıma evet psikopat oldum. Terlik yediğim için değil de, terlik atmak yerine bana izah etmeyi denemeyen bir anne yüzünden.

Ceza kullanilmali. Bir çoçuk yaptigi seylerin sonuçlarini yasamali. Yani olumsuz pekistirici ne? "Cok kizdim sana" demek mi? Hiç kizgin görünmeden, sesini yükseltmeden? Biz yetiskinler bile cezaya yanit veriyoruz. Trafikte ceza olmazsa, kim kurallara uyardi? ) Ve birak esin inatlassin çoçuk ile. Bagris çagris olsun. Sen müdahale edersen hem esin, hem çoçugun sana güvenirler, arkalarini toplamak için. Cocuk travma geçiriyor diye senin yanina gelmiyor, keyfi öyle istiyor diye senin yanina geliyor. Müdahale etmeyeceksin. Cocuk yatagina gelirse "baban ile hal et" diyeceksin ve uyumaya devam edeceksin. Esine o sorumlulugu vereceksin. Oglunda, esinde biribiri ile anlasmayi düse kalka ögrenecekler. Cocuk babasini dinlemeyi ögrenecek. Cocuk yetistirmek öyle sessiz, saygili biçimde "canim cicim oglusum" ile olmuyor. Yeri geliyor bagiris çagiris olacak. Yeri geliyro çoçuga ceza veriyorsun. Ancak yeride geliyor çoçugu ödüllendiriyorsun, sebebsiz sariliyorsun, seviyorsun ve sevgini gösteriyorsun.

Aranızda anne-çocuk değilde patron-isci ilişkisi var gibi. Ama patron olan oğlunuz. Her dediğini yapmayın, durması gerektiği yeri ve beklemeyi öğrenmeli. Altını açarken ondan izin almayın, açın. Çocuklar kendilerine ne sorulursa sorulsun hayır deme egilimindeler. Kendi tercihlerini yapması tabiki güzel ama tercih yapacağı şeyler; kıyafet seçimi yemeğin yanında ne içeceği, hangi oyuncakla oynamak istediği gibi şeyler olmalı. Her kararı ona bırakırsanız çocuk ne yapacağını şaşırır ve böyle saçmalar. İlaç içmesi gerektiğini eğer icmezse hastalığının devam edeceğini, kusarsa tekrar icireceginizi anlatın. Hayatınızı çocuğa göre yaşamayın, hayatınıza dahil edin onu. Dünya onun etrafında dönüyormuş gibi davranırsanız çocukta sizi ve etrafındakileri umursamaz. Şimdi küçük her dediğini yapıyorsunuz, isteklerine cevap verebiliyorsunuz. Ama yorulacak, yetisemeyecek ve gücünüz kalmayacak ki yazdiginiza göre kalmamışta. Eşinizin çocuğa kizmasi ise sizin durumunuza üzüldüğü için.

Ohoo onu çok yaşadık. Daha geçen gün çerçevesini kırdı sırf odasına götürdüğüm için. Ama eskiye kıyasla daha az yapıyor. Babasının "bir daha bir şey kırarsan gör bak neler olacak" şeklinde böğürerek tehdit etmesinin etkisi var mı bilmem :) . push ; Idrakyollariiltihabi

Benim oğlanın normal hali o idrak. 3 buçuk yaşında, kıçında kakasıyla geziyor. Millet alfabe öğretti, ben daha. okunu sileyim diye 40 takla atıyorum. Hastalığa gerek yok yani bizde, saydıklarım günlük halimiz zaten. Ha iki hafta önce hastaydı Allah mı yüzüme güldü nedir, oğlan şurup delisi oldu! O kusan, etini koparan çocuk gitti, saat başı şurup ver diye ağlayan hale geldi. İlaç içmenin de dozunu tutturamadık yani. Ağzında emzik, totoda bez, ten tene temas şeklinde tuvalete bile beni göndermeden yaşıyoruz. 2 hafta oldu yatağını ayırdık odasında yatıyor, gecede vallahi abartmıyorum 9 defa falan kalkıyor, sabah 5 6 civarı biz pes edip ayağının ucuna kıvrılıp yerde parke üzerinde uyuyoruz. Dün kendimi 'inşallah oğlumda gerçekten bir sıkıntı vardır, neyse tedavisi yaptırırız ama bu normal olamaz, ben böyle yaşayamam artık' derken buldum. Anormal bir hayatın içinde, çin işkencesi tadında yaşıyorum ve tek tesellim yalnız olmadığım. Sen, ben, biz vs, vardır eminim. 1 adım yana kay dedim diye sinir krizi geçirtip ses telleri patlayana kadar çığlıklarla ağlayan çocuklar sadece bizde olamaz. Kabul etmiyorum bunu.

Neden kötü hissediyorsunuz ki. Her istediğinin olmayacağını öğrenmeli. Saçma şeyler de tutturmamalı. İleride sosyal yaşantısında kimse aman istediği olsun demez. Bazı davranışlarının karşılığını almalı. Kimsenin sabrı sınırsız değil, olmak zorunda da değil.

Bu özlü söz sadece çocuklar için mi geçerli? Evlilik içinde de aynı özlü sözü uygulayabilir Miyim mesela? Eşimin sözünü dinlemezsem beni dövebilir ya da o beni dinlemezse ben onu dövebilirim bu durumda? Peki çocuğunuzun öğretmeni de çocuğunuzu dövebilir mi? Buna müsaade eder misiniz? İlla ki sözünü dinlemediği zamanlar oluyordur çocuğunuzun. Bu özlü sözü düşünüp "tabi ki dövebilirsiniz çocuğumu" der misiniz öğretmene? Bu soruların cevapları hayır ise, kusura bakmayın sadece doğurduk diye dövme hakkımız olmuyor. Evet ben de görüldüğü üzere çok başarılı bir ebeveyn değilim. Ancak en azından geleceğe yönelik umudum var. Şiddeti benden öğrenmeyecek.

Benim 3 yasinda kizim var acikcasi yazdiklariniza hak verdim babalar ilk bas bi bocaliyorlar ama zamanla onlar da ogreniyorlar babaligi bizler firsat vermiyruz herseyi yukleniyoruz. Daha bu aksam bi olay yasadim esimin bi akrabasina gittik sonra disariya cikmam gerekti 3 kisi cikacaktik hava da soguk kizimi almak istemedim o da beni gondermek istemedi gitme deyip durdu bi ikna seramonisinden sonra neyse ikna oldu gidip geri gelecegimi anlattim. Disarida da acele ediyorum aklim onda ya aglarsa ya aglama krizine girerse yani tutturma krizi de denebilir buna hem o yipranir hem yaninda birakip emanet ettfm gorumcemi yorar uzer diye baya rahat dolasamadim. Yanimdakiler dert etme az rahat ol babasi da orda nasilsa dediler ben de o babayla pek duskun degil bana dha cok duskun beni ister babasi pek egleyemez ki oyalamazki filan gbi seyler dedim. Herneyse geri dondugumde yaklasik 1 bucuk saat filan disarda kaldim bu arada esim icin dedklerimden utandjm cok guzel ilgilenmis oyalamis Biraz firsat vermek umursamamak da gerekiyor.

Arkadaşlar şu an yazamıyorum gece müsait olunca tek tek cevap vereceğim. Az evvel kustuğu yorgan ve nevresimleri kurusun diye balkona asmak istedim. Hayır asma asma istemiyorum deyip tuttutunca içimden bir canavar çıktı. Yirmi gündür tuttuğum canavar. Bağırdım, elimdeki çarşafları fırlattım. "ben senin annenim" ile başlayan bir zılgıt çektim. Hatta direnince kolundan tutup odasına götürdüm. Şoka girdi. Sustu, sesini çıkarmadı. Nefret ediyorum bunu yaptığım için kendimden ama durdu. Sakince oturuyor şimdi.

Sert çıkılmalı sizi ele avuca almış bunu biliyor

O istesin ben onun soluk borusunun tozunu alırım. Altın büllüklüm, Yaradana gurban olurum. Bastığı yerleri parke diyerek geçmem, eğilir paspas olurum. Hey yavrum hey bu zamanda pipili doğurmuşum canım feda yoluna ahajakska.

Olası sebepler: Mizaç Her şeyi fazla açıklama, konuşarak ve çocuğu ikna ederek yapmaya/yaptırmaya çalışma Çocuğa gerekli durumlarda net sınırlar koymama Otorite boşluğu Çocukla aynı cinsteki ebeveynin yeterli derecede rol model olamayışı Anne-babanın tutarsız davranışları Çocukta 'karşıt gelme sendromu veya alt yapısının bulunması

Geçen oğluma bir şey söyledim Bu özgüveni nereden buluyorsun dedi Annenim ve medeni kanun velayet başlığı ile bana bu yetkiyi veriyor dedim Tamam benimki 9 yaşında anlıyor ama ben senin oğlundan inatçı olma zamanının çoktan geçtiği kanaatindeyim Örneğin o yırtınırken sen daha fazla tutturursan susar Yoğurt alma diye tutturamaz bu yoğurdu almadan bu marketten çıkmam derim ilk tepki ve ondan daha da kuvvetli tuttururum sesim de yükselir O bağırıp ağlarsa ben de bağırırım eşit şartlar diye düşün

İdrak merhaba, ben anne değilim üstelik ne annelik ne de sorumluluk almaya popom yemiyor, korkağın tekiyim ama çok net söyleyebilirim ki kendine çok yükleniyorsun. Mükemmel anne yoktur mükemmel çocuk da öyle. Sen elinden geleni yapıyorsun evladın için ve yukarıda da demişler dayak atmıyorsun, sözlü şiddet uygulamıyorsun. E öyleyse bu kendine yüklenme niye? Bırak Allahını seversen gözünü seveyim kendini paralama böyle. Dediğim gibi annelikten uzağım ama objektif olarak baktığımda gördüğüm bu. Eyyorlamam bu kadar, sevgiyle kal.

Bı tiyatro oyununda annesi çocuğuna "seni kör karanlık odalarda sabaha kadar döverim" diyodu, konunuzu okuyunca aklıma o geldi... M

Çocuğum yok ama veteriner hekimim. Benim hiç bir hastam ilaç almak istemiyor. Isırmaya çalışanlar, tırnaklayanlar, kaçanlar, ağzını mıh gibi kapatanlar, tükürenler, kusanlar.. Bunların hiç biri ilacı vermemem için sebep değil. Ay kusuyo hayatımız bitiyo olamaz. En azından senin oğlan laftan sözden anlıyor. İlacını içersen çok sevdiğin abur cuburdan yiyebilirsin. İlacını içmezsen zorla ağzını açıp içiririm, kusarsan bir daha içiririm de bu kadar. İlaç içmemek ne ya? Bu ciddi bir durum yani.

Hahaha nasil kahakaha attim. Benim kizim içinde aynisi deniliyor. Birak sinifi, bizi yönetmeye çalisiyor. Söyledigimiz sarkiya bile karisiyor "hayir o sarkiyi sen söyleme anne, ben söyleyecegim. Sen su sarkiyi söyle". "Baskalarin sinirlarini ihlal etmek pahasina devem edebilcek özgürlük yok." Cok begendigim bir cümle, kendime kesinlikle not edecegim ve sikça kendimce tekrarlayacagim. Insan artik sasiyor ne dogru, ne yanlis oldugunu. Cokmu sikiyorum? Yada tam tersi az mi sikiyorum, daha fazla disiplinmi gerekiyor? Hangi konularda? Ne zaman? Bence hepimiz tam ne yaptigimizin farkinda degiliz. Bu isin kilavuzu yok iste. Bebekken az aramadim o kilavuzu. Kitaplarda, netten bulacagimi düsünmüstüm taa ki doktorumun öyle birsey olmadigini söylediginde. Sadece çoçuklar degil, bizde düserek, kalkarak ebevynligimizde ilerleyecegiz.

Yazdiklariniz cidden psikolojik iskence boyutunda sizin adiniza cok uzgunum. Arkadaslarin yazdiklarinin coguna katiliyorum sert ve kati olmak gerek gostermis oldugunuz limit demekki oglunuz icin bir sey ifade etmiyor, korkmuyor. 3 yas kizim var normalde sakin uysaldir ama bazi donemler cileden ciktigi beni de cikarttigi oluyor boyle olunca ses tonumu dikkate alana kadar arttiriyorum yeri geliyo onun bagirtisindan daha cok bagiriyorum ta ki beni anlayip susana kadar. Bir seye hayir dediysem ya da yapmam gereken bir sey varsa istedigi kadar aglasin zirlasin tepinsin yine de bildigimi yapiyorum hatta ona da istedigin kadar aglayabilirsin bu dedigin olmayacak diyorum dedigimi de uyguluyorum bu surecte kararlilik cok onemli yoksa sonunda kendi dedigi olcagini bilen cocuk tutumlarina devam eder. Her zaman uysallikla, minnos annelikle yurumuyor bu isler maalesef.

Bazı pedagoglar sağolsun, bir çok anneyi vicdan azabının içine soktu, yazdıklarıyla.. Cocuga sınırsız yetki, anneye sonsuz müsamaha.. Yeni nesil annelerin bayildigi öyle popüler pedagoglar var ki, resmen "çocuğun ağzına tükürmek isterse bırak tükürsün" modunda.. Bunları dinleyen anneler var.

Gerçekten kötü benim için. Hemde çok. Sert davranın, size yapışmasına izin vermeyin. Bırakın ses tellerini patlatana kadar ağlasın, aç kalsın. Yemek yemesin, altı bezle gezsin, pişik olsun acısını çeksin. Başka öneri bulamadım. Ben çocuklara sempati duymam, anneler ne yazdıysa onları dinleyin siz yine de.

Benim oglumu ve esimi anlattiniz desem? Ayni sorunlari bende oglumda yasiyorum. 4 yasinda oglum. Size acik konusacam ; gececek demiyorum cünkü gececek deyince insan bir umut icersinde oluyor ben misali. Siz alisiyorsunuz. Evet inanin ki zor olsada siz alisiyorsunuz. Bakin ben tam 4 yildir uykusuzum. Abartisiz bir sekilde söylüyorum. Bu 4 yil icersinde uykumu aldigim sayi belki en fazla 10 dur. Ama en fazla o da belki bir ikilem yani. Size tavsiyem akisina birakin ki ben de öyle yaptim. Oglumu 4 yasina gelinceye dek yanliz basima büyüttüm. Biraz isyan edecek olsam esim bagirir cagirdi. Beyefendi yardim etmeye bile tenezzül etmezken bagirip cagirma gibi bir yetkisi vardi. Sabirli olun. Oglunuz ne yaparsa yapsin unursamayin önemsemeyin. Kendiliginden pes edecektir. Zor bir cocugu büyütmek yipratici oluyor. Uykusuz kalindiginda bas agrilari cekilmez olur. Kendinizi yipratmamaya calisin. Unutmayin ki o sizin evladiniz caniniz. Biktim demenizi o kadar iyi anliyorum ki dedim ya sanki oglumu anlatmissiniz. Allahtan bol bol sabirlar dileyin. Gecmis olsun bu arada...

Duymamıştım siz söyleyince baktım. Bilmiyorum pek bana göre değil bu işler. Göz altı kremini bile düzenli kullanamayan insanım ben. Şifalanmaya çalışırken var olan şifayı da kaybederim kesin.