İse başlayın. Yada bir kursa falan gidin. Böyle kendi kendine yetmek olmaz zaten. İnsan sosyal varlık, başka insanlara ihtiyacimiz var, İki lafın belini kırmaya, yeri geldiğinde muhabbete, yeri geldiğinde tartismaya, birlikte bir şeyler yapmaya, yeni bir şey gördüğünde fikir paylaşmaya vs.. Suçlama gibi düşünmeyin ama herkeste bir problem olmasi pek olası değil. Belki insanları fazla sıkıyorsunuzdur. Kendinizi geliştirmeye, yeni çevre edinmeye, biraz daha rahat kafaya ihtiyacınız var gibi.

Hobi kurslarına katılın illaki arkadaş edinirsiniz. Böyle kurslarda tanışıp arkadaş olan çok kişi var, misal ben. Mesela teyze kızınıza uğramak istiyorsanız arayın "canım napıyorsun yakınlardayım yarım saate sana uğrucam" deyin alın bi tatlı götürün oda kahve yapar oturup iki laflayıp kalkarsınız. Birazcık girişken olmak lazım, ha istenmiyorsanız zaten yüzyüze olduğunuzda anlarsınız bir daha gitmezsiniz o ayrı. Bide öyle eve çağırıp yedirip içirmek eskidenmiş, eskiler ne güzeldi şimdi bazı insanlar yicek içecek yer arıyorlar misafire tahammül edemiyorlar. Dediğim gibi kurs en mantıklısı. 3nity

Hep iyi, hep kendinden veren taraf olduğumuz için böyle sanırım.. Ama bosver kimseye ihtiyacın yok, çok canın sıkılıyorsa farklı aktiviteler bul. İlla bi arkadas şart değil, insanlar işine geldiği gibi çünkü.. Benim en iyi arkadasım kendimim :) I

Ay kıyamam aynı ben. evlendim şehir dışına geldim hiç arkadaşım yok. ama eltim görümcemle yakınız onlar yetiyo. arkadaşlsrımlada tlf. filan görüşüyoruz. komşuluk hiç yok burda. komşum yok hadi bi çay içelim diyebileceğim. ama kendimde mutluyum ben. M e g g Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

mutsuz hissediyorum kendimi, eskiden arkadaslarim vardi simdi ne arkadas ne akraba ne komsum var. kimse aramaz sormaZ hep ben arayacagim. esimlede pek konusulmuyor cok sıkılıyorum. herkes isi duserse ariyor. kimse arayip bugun sana gelicem evdemisin demez yada bana gel demez. hep ben gelin derim ama kimse gelmek istemez. herkesin isine yararim ama gercekten sevildigime inanamiyorum. kimse benim icin zerre fedakarlik yapmaz. arada olur ama ben niye bu kadar kendimi yalniz hissediyorumki.. cokkk bunaldim. kendi kendime yetemiyormuyum. niye boyleyim. elimde hep bir telefon hep birilerini arama ihtiyaci icindeyim. etrafima bakiyorm bazi kisiler cok seviliyor herkes tarafindan aranirlar ilgi gorurler benim neyim eksik kotumuyum degilim elimden gelen herseyi yaparim sevdiklerim icin. oyleyse neden beni kimse aramiyor sormuyor. neden kimse arayip evdemisin sana geliyorm bi cay yap icelim demiyor. eskilerden arada gorustugum bir arkadasim var ona gittigim zaman bir kahve yapar o kadar ac ac beklersin aksama kadar. bana cagiririm evlerimiz cok uzak degil hep bir bahanesi vardir gelemez. kirk yilda bir gelir oda kahvaltiya hic bir sey yemez. evim asla daginik degildir tertipli duzenliyimdir. farkindayim kendi kendime yetmeyiyim kitap okumali kahve yapmali uzatip ayaklarimi keyif yapmaliyim. dertlerden kendi kafamda buyuttugum sorun ve sikintilardan siyrilip uzun yuruyusler yapmali örguler ormeliyim. kimseye gitmemeli kimseleri aramamaliyim. kendimi asmaliyim sanirim. kendime yetebiliyorum ama bu konusma istegi arkadas ozlemi beni uzuyor. bazi kisilere gitmek istiyorum kimseler davet etmiyor. evde oturuyorlar calismiyorlarda hic anlamiyorum. bir kac ay once teyze kizlarimin oturdugu yere gittim bir isim vardi aradim soyledim de aaaa gelince ara bizi yanina geliriz dediler aradim biri telefonunu acmadi otekide mesaj atmis canim cocuk durmuyor gelemiyorum diye cagirsaydi ben giderdim ugramakta istiyordum cunku evlerimiz cok uzak uzun zamandirda gorusmemistik. neden insanlar boyle yaaa.