Annemde çok zor beğenir. Ayni meslek olmasa bile ona yakın kariyerli meslek olmasını istiyorum. Zenginlik fakirlik çok önemli değil benim için. Ünide tanışan arkadaşlarım genelde özgüvenli, rahat iletişim kurabilen, tabuları olmayan insanlardı. Çekingen insanlara kimse yanaşmak istemiyor. Adim atmaya çalışsa bile sen korkup çekiniyorsun. Flört etmeden evlenmiyorlardı bizde. Ben ailemden dolayı flörttende çekinirdim. Buarada yaşantı olarakta aile yaşantıma yakın birini arıyorum. Böylede olunca bulma ihtmali azalıyor malesef

Düşündüm bunu ama ayrı eve çımam için uzakta iyi bir iş imkanı bulmak gerekiyor. Iyi is imkanlari kendi yaşadığım bölgelerde.

Aile tutumu önemli. Aileniz benim aileme benziyor erkekler tü kaka diye büyütüldük, konuşturulmadık ayıp diye. Çekingen çocuklara dönüştük erkeklere karşı. Ben ve bir kardeşim yendik ama ablam mesela erkeklerle iletişim kuramıyor yaşı 30. Bu iş kendinde bitiyor. Durumunuz iyidir bir uzman yardımı alın öncelikle. Zaten ne yapmanız gerektiğini söyler. Sosyalleşmeden evlenmek için aday bulmak zor tabi ki çünkü görücü usulü de istemiyorsunuz.

Haklısinız. Şehir dışında çok kafa dengi arkadaşım vardı. O donemde kendimi daha mutlu hissediyordum. Şuan bulundugum sehirde arkadaşim yok pek. Dertlesicek kimse olmadigi icin bu hakde oldugumu düsunuyorum birazda. Yapı olarakta içine kapanık biriyim. Hep karşıdan adım bekliyorum. Aileme bu tarz şeyler anlatamam hayatta. Bundan sonra bir arkadasim eğer falan kisiyle seni tanistiriyim vs derse enazından bir sans vermek istiyorum.

canim ne diliyor istiyorsan Allah, dan iste Mevlam vakti geldimi elbet seninde kardesininde yarim kalan yerini dolduracak hayirli bir kismet yollar yeterki sen ve kardesin hep hayirlisini isteyin v gelince Rabbim sana ve kardesine hayirli Allah korkusu olan kiymetinizi bilen esler nasip etsin amin

ben arkadaş olabilirim hiç şey etmeyinnn öncelikle ne güzel elinizde mesleğiniz varmış, bu sizi destekleyecek en güzel kapı, onun dışında maddi durumda iyiyse zaten bu dönemler için en büyük etken, şayet param yok diye gezmemek de çok acı neyse iş arkadaşlarınıza soğuk durmayın, günaydın nasılsın napıyorsun gibi güleç bi ifadeyle yaklaşıp muhabbet kurabilirsiniz yada bugün baya yorulduk çıkışta bi kahve mi içsek? Gibi tekliflerde bulunun, tiyatro için 2 -3 bilet alıp iş arkadaşlarınıza gelmek istiyorlar mı diye sorun mesela konser mi var kızlara atın hemen gider miyiz diye sorun? Evet içinizde çok çekingen olabilirsiniz herkesin sorunları var içinde gizlediği, siz de yok sayın, kendi kendinizi dinlemeyin, zorlayın yapabilmek için sonra da açılırsınız yavaş yavaş insanlardan çekinmeyin, herkesin zayıf noktaları var birini aramanız sizi küçük duruma düşürmez aklıma geldin sesin çıkmadı merak ettim deyip sohbeti kurun özledim Ya bişeyler yapalım diye de belirtin insanlar muhabbet ederken muhabbetlerine katılın, çekinik pasif durmayın evet içten içe öyle olmadığınızı bilirsiniz ama siz kimseye belli etmeyin içinizdekini yenin özellikle kendinize güvenmeniz lazım, maddi durum yerinde, sağlığınız yerinde, arabanız işiniz var gayet iyi Yani, şu zamanda çoğu insana göre şartlarınız iyi, olumlu şeyleri düşünün mutlu olun, siz insanlara kendinizi baya kapatmışsınız bu insanları tanımanızı bile zorlaştırır ama sosyal oldukça zamanla öğrenirsiniz her şeyi yeter ki kendinizi kapatmayın, hayat yaşamayı kolay kılarsan çok güzel, psikolojik destek de almayı ihmal etmeyin, ufak dozlu ilaç bile başlanabilir, mümkünse video izleyin özgüvenle ilgili +sosyal fobi için, kitaplar alabilirsiniz içinizdeki karanlığa kendinizi mahkum etmeyin

26 yaşındaysanız eğer sizinle aynı yaştayım benimde hayatımda kimse yok, ben bu flört evlilik konusunun içe kapanık olmakla ilgisi olduğunu düşünmüyorum. Çalıştığım yerlerde gayet sosyal kızlar vardı ama hayatlarına girmek isteyen kimse yoktu. Acayip soğuk olup evli olanlar da vardı. Bu işler galiba insanların dediği gibi kader kısmet gibi. Biri olsun diye de hata yapmayın. Kimsenin olmayışı duygusal boşluk yapıyor tabiki bu durum bende de var. Bence siz eğer insanlarla dostluk arkadaşlık kurduğunuz zaman belki de evlilik korkunuzda olmayacak uygun çıkarsa evlenirim kafasında olacaksınız. Sizin bence kafa dengi kız arkadaşlara ihtiyacınız var birlikte gezip dertlerinizi anlatmak gibi. Soğuk olmayı çevredeki insanlarda etkiliyor Ben eski işyerimde sosyal biriyken yeni çalıştığım yerde içime kapandım çünkü onlar gruplaşmış halde ve içlerine kimseyi almıyorlar kolay kolay bu benim soğuk olduğumu da göstermez Kendinizi düşünürken sosyal ortamdaki insanların davranışlarını da düşünün kendinize direk haksızlık yapmayın

Amin, haklısınız

Tavsiyelerinize uyucam inş, teşekkürler

Abla kardeş ayrı eve çıkın. Aile ortamından uzaklaşın. Terapiye gidin. Kısıtlanmadan, enerjiniz sömürülmeden dilediğiniz gibi yaşamaya başlarsınız umarım.

Aile yapınızdan dolayı çekingen bir yapıya bürünmüşsünüz ne güzel kariyer yapmışsınız ünv ortamı da yaşamışsınız orada da bir sürü arkadaşınız olmuştur mesleğiniz doğru ise siz bir nevi de esnaf sayılırsınız güler yüzlü ve tatlı dilli olacaksınız ki o yaşlı teyzeler ve dedeler sana gelsin yine senden ilaç alsınlar... gerçi her yaş için güler yüz ve alçakgönüllülük önemli suratı asık bir insan görünce ben oraya daha adım atmak istemiyorum... ben de bekarken çok arkadaşım vardı çok cana yakın ve dost canlısıydım evlendikten sonra da aile büyüklerinin hastalıklarıyla uğraştık şimdi çocuk sahibi olamadığım için içine kapandım evde tek başına öyle günlerim haftalarım geçiyor... eşimle arkadaş aracılığı ile tanıştım çok da memnunum... biriyle tanışım sevgili gibitanışmak da güzel bir şey fakat onun doğru insan olduğunun garantisi yok... bence görücü usulu ile bile tanışsanız belki sizin istediğiniz bir insan çıkacak bence nasiplerinizi kapatmayın yaşınız da belli bir yaştasınız sevgililik uzun uzun tanışmaları ben kendi adıma sevmiyorum hele adamın kafasında evlilik yoksa.. terapiye evet gidebilirsiniz fakat siz kendinizi de zorlayın biraz daha yakın davranmak için fakat herkese de aynı davranmak da olmaz kime yakın kime mesafeli olacağınızı zaten bilirsiniz... kafanızda bir kere olumlu düşünmeye başlayın sevilmek ilgi görmek istemek en büyük hakkınız eşiniz olsun çocuğunuz olsun eşinizin ailesi olur daha kalabalık bir ortamınız olur eş ve evlettan göreceğiniz sevgi veilgi ile zaten sizi sevgi olarak doyuracaktır... sizi tanıştırmak istedikleri kişileri bence hemen ret etmeyin kim sizin kısmetiniz bilinmez...

İyi günler arkadaşlar. Yazacaklarım biraz uzun olabilir kusura bakmayın. İçimi dökebildiğim tek yer burası. Çocuklugumdan beri hep çok sessiz, çekingen, içe kapalı bir kızdım. Ilkokuldan beri sınıfla rahat kaynaşamazdım. Kendimi geri çekerdim. Yanlız, konuştuğum, samimi olduğum bir iki arkadaşım vardı her sınıfta ve onlardan başka kimseyle rahat iletişim kuramazdım. Ailem çocuklarına çok fedakar, cömert, iyi insanlardı ama çok muhafazakar bir ailede yetiştim. Küçüklugümden beri giydiğim kıyafete karışırdı annem. Helallik selamlık bir yaşantıda yetiştim. Ailem hep insanlar endeksli yaşardı. İnsanlara ayıp olmasın. Aman şuna ayıp olmasın, aman şu kırılır vs. Dışardakileri aşırı düşünen, herkeze yumuşak davranan hatta birçok kere kendilerinden fedakarlik yapan, hakları yenebilen insanlardı. Bende insanları kıramayan, yumuşak, hayır diyemeyen, hep insanları düşünen, ezik bir kız oldum. Bir şey yaparken acaba nasıl algılanırım, memnun olurlarmı tarzı düşuncelere yoğun kapılırım. Toplumda konusurken sesim kısılır. Boğazım düğümlenir. Topluma girmekten korkarım çekinirim. Kardeşimde aynı benim gibi hatta benden daha beter oldu. Zamanla bende sosyal fobi gelişti. Dışardan soğuk durduğumu, ciddi durduğumu, konuşmak istemiyor gibi durdugumu söylerdi herkez. Hayatım boyunca hep atılgan, özgüvenli, girişken insanlara özendim. Hep aileciydim. Bir tane bile dostum olmadı şuana kadar. Insanlarla tanışır, iyi arkadaşlik kurardım ama sonra yollarımız ayrılınca iletişimimiz biterdi. Ben aramaya çekinirdim. Onlarda aramayınca iletişim kesilirdi. Bendede hatalar var. Daha vefalı olup arayabilirdim. Onlardan beklem şart değildi. Yıllar geçti kariyerli bir mesleklerimiz oldu ama biz yine değismedik. Bendede kardeşimdede şuana kadar flört diye birşey olmadı. Hem aşırı çekingen olmamız, hem yetiştirilme tarzımızın etkisiye tabi. Annem baskın bir insandı. Yönlendirmeyi, eleştirmeyi çok severdi. Hala hep eleştirir ve yönlendirir. Birsey yaparken korkarim ondan. Şuanda hiçbir sosyal çevrem yok. İse git eve gel rutinim var. Pazarları ailemle geciririm. Bir tane bile doğru düzgun arkadaşım yok. Kardeşimle beraber evlenicek yaşa geldik. Kendi kariyerimize yakın biriyle evlenmek istiyoruz. Ama ikimizde çok çekingeniz. Ortamlara giremiyoruz. Toplumda rahat olamiyoruz. Çirkin bir kız değilim. Çevremdekiler güzel olduğumu söyler. Ama fıkır fıkır, pozitif, girişken kızlar varken benim gibi içe kapalı ciddi soğuk, iletisim kuramayan bir kızı kim ne yapsın. Hersey iyi iletişimle başlıyor. İletişim olmadan flörtte evlilikte olmuyor. İyi dostluklar kurmak istiyorum. Geniş çevrem olsun istiyorum. Tanınmak, bilinmek istiyorum. Dertlerimi anlatabileceğim, hem dertlerini dinleyeceğim arkadaşlıklar kurmak istiyorum. Ufak evden çıkamayan bir çocuk gibiyim. Ve bunu bütün arkadaşlarım söylüyor. Sen böyle olmak istiyorsun diyorlar. Sizce nasıl çevre edinebilirim? Sosyal aktivitelere, kurslarami katılmam lazım? Sosyal medyadanmı? İnsanlar ne der diye yaşamak istemiyorum. Yaşımız ilerliyor yavaş yavaş. Bende kardeşimde evlenememekten korkuyoruz. Kardeşim bunu bir takıntı haline getirdi. Inanın içimde çok korkular, anksiyete, depresyon var. Görucu usulüyle tanıştirılmak istemiyorum. Çünkü kendi mesleğimde, kariyerimde birini görücüyle bulabileceğimi düşunmüyorum. Genelde üniversiteden buluyorlar kendi kariyerlerinden kişileri. Kariyerli kişilerin neredeyse hepsinin başı bağlı oluyor, mutkaka konuştukları biri olur diye düşünüyorum. Evlenen arkadaşımlarım ya üniden tanıştıkları, ya bir arkadaşları vasıtasıyla tanıstırildıklari yada arkadaş ortamında tanıştikları kişilerle flörtlesip evlendiler. Benim üniversite bitti. Arkadaş ortamı diye birşeyim zaten yok. Olsasa sırf kız. Samimi olduğum bir arkadaşımda yok. Aynı ortamdan biriyle tanışmak, sevmek, sevilmek istiyorum. Ama bu asosyallikle nasıl olucak?Buarada hiç yakın arkadaşımda yokki bana birini ayarlasın. Çekingen olduğum için dısardan soğuk, ciddi duruyorum. Dısardan sempatik, konuşkan, sıcak duran biri olsam neyse. Anneme anlatıyorum nankörlük gibi algılıyor. Halin durumun yerinde, iyi bir mesleğim var, araban var, zenginsin, iyi bir ailen var diyor. Evet haklı ama bunlarla yetmiyor. Bir karşı cins tarafından sevilmeyede ihtiyacımız var, sosyallesmeye, rahat, pozitif insanlar olmayada ihtiyacımız var. Hepsi olabilir yani. Lisede sınıftaki herkezin bir sevgilisi vardı benden başka. İnanın ozamanlarda flörtlerden, sevgililikten nefret ederdim. Boş şeyler olarak görürdüm. Derslerime odaklanırdım. Ve bide kimseyle uğraşmıyorum aman tripler çekmiyorum diye seviniyordumda. Yanlızlik hoşuma gidiyordu. Bir arkadaşım vardı, kanka odun gibisin. bu odunlukla ilerde kimseyi bulamayacaksın, aklın fikrin hep ders, ders ders derdi. Hayatım ders çalışmaktan, sınava hazırlanmaktan ibaretti. Çok idealisttim ve ilim konusunda çok hırsliydım. Amacımada ulaştım. İyi bir meslek sahibi oldum ama aşk, evlilik konularında geri kaldın. Ve o kızın sözleri gerçek olucak gibi hissediyorum. Ailem evlilik konusunu asla açmıyor, bende çekiniyorum açamıyorum. Sizce amaçları ne olabilir? Psikolog terapiside almayı düşünüyorum. Lütfen fikir verin. Ne yapmam gerekiyor. Benim gibi olan, düzelen, bana fikir verebilecek biri varmı? Bide arkadaşlık kurabiliyorum sonra o arkadaşlıgi devam ettiremiyorum. Istiyorumki beni arasınlar vs, aramayinca bende aramaya çekiniyorum. Buarada birinden hoşlansam ona duyguma ifade edemiyorum, utanırım. Yıllarca lisede, ünide vs arkadaşlarımın iliski durumlarını dinledim yakın zamana kadarda hala dinliyordum. Dertleriyle beraber dertlenirdim, mutluluklariyka mutlu olurdum. Sanki yaşlı bir teyzeymişim gibi hissediyordum kendimi yada robot gibi duygusuz. Herkez birşey yaşıyor. Ama benim yaşamaya hakkım yokmuş gibi. Sadece dinleyici olma durumunda olmak vs. İçinizi karartmış olduysam üzgünüm, benim gibi olan varsa Dmde atabilir özelden. Kendimi nasıl aşabilirim? Neler yapmam lazım. Dışardan pozitif durmak istiyorum, sıcak, cana yakın durmak istiyorum. Buarada ben birara şehir dışinda kaldım bir yıl. Daha özgüvenliydim bayağı çevre edinmiştim. Ailemin yanina geldim yine aynı asosyalliğe devam. Annem git program yap. Benmi tutuyorum seni diyor ama yapamıyorum. Çok değişik bir durumdayım. Bunlar hayatımın en güzel yılları değilmi? Nankörlük gibi olmasını istemiyorum ama evde köreliyormuşum gibi hissediyorum kendimi, kimsenin tanımadığı, bilmediği yapayalnız bir insanım gibi hissediyorum kendimi. Çalışmak için ailemden uzak bir şehire gitsem diyorum ama kendimi geliştebileceğim, imkanları olan şehir ailemin olduğu şehir. Ve başka şehirde boşuna ev, kira parası vs vermek istemiyorum. Okadar dolmuş durumdayımki içimi anca buraya dökebildim. Zenginlik, kariyer herşey demek değil gerçektende. Ruh halin kötü olunca içindeki nimetlerinde kıymetini anlayamıyorsun. Inaçlı bir insanım. Herşey nasip kısmet, Allahtan biliyorum ama benimde birşeyler yapmam gerekiyor. Hiç bir çevren ortamın olmadan nasıl bulucaksın? artık birini bulabileceğime dair olan inancımı yitirdim sanırım. Bunun sebebi şu yaşıma kadar kimsenin bana adam gibi adım atmaması, gelen tekliflerin ise çok absürt evlilik teklifleri olması. Çokmu itici duran bir insanım, çokmu kötü bir insanım, kimsenin beğenmeyeceği birisimiyim, dışardan egolumu duruyorum yoksa nasipsizmiyim neden neden diye kendime soruyorum bazı şeyleri. Artık dayanamıyorum. Kimseye güvenemiyorum. Bunu bir takıntı haline getirdiğimin farkındayım, kafamda çok büyüttüğümunde farkındayım. Birbirleriyle çetrefilli aşk yaşayıp evlenen insanlara artık özeniyorum. Böyle yanlız ola ola duygusal anlamdada köreldiğimi düşünüyorum. Sizce bu saatten sonra birileri tarafından sevilebilirmiyim? Birilerinin vazgeçilmezi olabilecekmiyim?Ve bende birine bağlanıp sevebilecekmiyim?Uzattığımın farkındayım. Sadece içimi dökmek istedim

Evet. Bende erkeklere hep çekinik büyütüldüm. Rahat iletişim kuramıyorum. Rahat yetişen arkadaşlarıma bakıyorum hepsinin flörtü var. Evlenecegi kişiyide kendileri buluyorlar. Güzel bir aşk yaşıyorlar. Bense açılamıyorum. Rahat olamıyorum. Diyelim birini buldum ailem ne der diye kafamda soru işaretleri olur yine. Buarada annem kendin gibi kariyerli bul diyor bende öyle istiyorum ama kariyerli çocuklar görücüyle gelmiyor. Hepsinin üniversiteden itibaren başı bağlanmış oluyor. Ben şuan meslek hayatındayım. Ve işyerimdekilerin coğu kız, erkek varsa ya evlenmiş yada flörtü olan biri oluyor. O kariyerde genç bir erkek olup boşta olan pek olmuyor. Nerden bulucagımı çok merak ediyorum. Birkaç arkadaşim var benle meslektaş. Diyor bulsak kendime bulurum Allahtan ümit kesilmez yinede. bebeklinick Bu karanlığın sebebi

Hangi şehirdesiniz? Meslektaşız sanırım doğruysa bilgileriniz :)

Merhaba. Sosyal ilişkiler biraz çaba istiyor, çabadan kastım içinizden yapmaya korkmanıza, cekinmenize rağmen yapmak. Rezil olur muyum, yanlış anlaşılır mıyım gibi kaygıları uzak tutmaya çalışın ki eminim ki kendinizi çok güzel ifade edebilecek öz benliğe sahipsiniz. Yaşadığınız bu durumun farkında olmanız bu durumu kabul ettiğinizin ve değiştirmek için çaba gösterdiğinizin en büyük ve en önemli göstergesi. Sizi kutlarım. Ayrıca arkadaş olabiliriz tabii istersen

Benim gibi annen varsa hiç bir şeyi beğenmez. Nişanlımı farklı memleketten diye istemez demiştim çok sevdi ama ailesine taktı şimdi de. Onunla samimiyet kurmuyorlarmış dünür ilişkisi göremiyormuş Annelerin tam anlamıyla isteyeceği birini bulana kadar ömür biter. Sosyal ortamlara girmeniz lazım ama sizin kriter de var aynı meslekten olsun diyorsunuz bence bu biraz zor. Genelde aynı meslekten evlenenler ünide tanışmış oluyor.

Az önce kendimi okudum sanki ben yazmışım gibi banada dışardan bakanlar soğuk vs der çok konuşmam teke tek muhabbet severim ama toplu olarak istemsizce çekinirim soyutlanirim kimse görmez beni lise zamanlarında vardı arkadaşlarım ama evlendim şehir degistirdim ve hiç arkadaşım yok tek arkadaşım sirdasim eşim okadar yalnızım ve evet bende asosyalim böyle geldi böyle gidiyor yazdiklarinizin altına imza atarım..

Turlara katılın ve bunu sakın anneniz bilmesin. Seminere gittiğinizi filan bilsin, uzaklaşın o evden ve muhakkak psikolojik destek alın.

Kariyerli biri isyerinde nasil yinemj cekinik. evde kalacaz sendromuna girerseniz evde kalirsiniz. Dr gidin derim tabiki. birde hobi edinin fotografcilik kurslari var her hafta sonu hem geziyorlar hem foto cekiyorlar kardeşinizle ilk gidin birbirinize destek olursunuz sonra kendinizin istedigi bir kurs bulun. kariyerli oldugin icin zaten kisilsel gelisim kitaplari okuyorsunuzdir Bir cok iyi fenomen gelisimci var instg kitaplari vs

dengin bulmak her zaman kolay değil hayata bakış açısı olarak benzer işi gücü olan birisi illa sizin seviyenizde olmasa da olabilir değerlendirebilirsiniz aslında. flört yaşamadan ciddi şekilde tanışıp evlenen çok insan var ayrıca

Yani açıkçası sosyal fobiniz varsa da yoğun değil ifade yeteneğiniz güzel verdiğiniz cevaplar mantıklı ve uyumlu Bence siz bu konuyu takıntı yapmışsınız kafanızda çok büyümüş. Kendinize hedef koyabilirsiniz sosyal fobi değil bu çekingenlik sizinki en çok da evham sanki Yani evet böyle bir sıkıntı var ama çekingenlikten kaynaklı daha girişken nasıl olabilirim diye yollar arayın

Bence umutsuz olma. Benim ailem de muhafazakardır yaşantı olarak ben de öyleyim. Okuduğum şehir alkolun su gibi aktığı bir yerdi ama nasip oldu kendim gibi birini buldum ben orada. Kısmet nereden geleceği hiç belli olmuyor. İletişim her şeydir. Konuşmazsanız anlaşamazsınız karşı cinsle.