keşke yazmak kadar kolay olsa benim için de

İs yerleri oyle ne yazik ki. Alt kademeden tecrubesiz olarak baslayacaksiniz her seye hazirlikli olun. Babaniz hakli uzgunum. Siz fazla hassassaniz da yardim almalisiniz, calismadan olmuyor malum

İşçilerin iş koşulları böyle. Merak etmeyin mesleğiniz itibari ile böyle ortamda bulumassınız.

Valla iş hayatı bu kadar abartı olmasa da aşağı yukarı bu tiplerden bolca bulunan bi yer... o yüzden pek teselli veremicem yani. Alışsan iyi edersin çalışamam diyosan da zengin koca bul madem. Ben mesela okuduğum ve dereceyle bitirdiğim Türkiye'nin sayılı iki üniversitesinden sonra yarın gidip açıköğretim mezunu gecekondu gülü bi ablamızın bana yaptığı terbiyesizlikler yüzünden birim değişikliği isticem... maalesef Türkiye şartları bu işte..

Oraları görme sebebin oku da bak böyle zorlanırsın yoksa demek. Şimdi okuyorsun öyle ortamın olmayack ki

Ne güzel öğrenciymissin ben de ilk işimde bu tarz patronum dahi olmayan patronun kardeşinden hakeret işitmiştim. O zaman çok kırılmıştım. Zamanla tecrube kazandıkça geçti bu durum. İlla ki çalışmak istiyorsan sevebilecegin bir iş dalında çalışmayı deneyebilirsin. O zaman daha cazip gelecektir.

doktora git. babası ali ağaoğlu değilse çalışma fobisine sahip olmak gibi bi lüksü yok bence kimsenin.

Okudugun bolum nedir. Kotu is tecruben olmus soyle dusun sonucta is yerien nikah atmiyorsun begenmezssen cikarsin.

Canım zaten babanın bulduğu yere gitme. Sen kendin git başvurunu yap ve içine sinen yerlerde ısrarcı ol. Stajer de olunca bu tavırlarla tekrar karşılaşma ihtimalin çok yüksek ne yazık ki. Ülkemizde gelende eğitimsiz patronlat mevcut ve bunlar okuyan insanları ezerek eksiklerini giderip kendini tatmin etmeye bayılıyor. İş hayatı evet genelde böyle ama böyle olmamalı. Kimse kimseye iş karşılığı para veriyor diye insan olduğunu unutmamalı. Yani mesela iş görüşmesine gidince az buçuk kendini belli ediyor patronlar. İş tanımını tam olarak öğren ki şunu neden yapmadın bunu neden yapmadın gibi şeylerle karşılaşma. Daha önce hiç twcrüben olmadığını öğrenmeye ne kadar açık ve azimli olduğunu belirt.

ya tamam herkes bir şeyler yaşıyor da, herkes eşit derecede atlatamıyor bazı şeyleri. hiçbirimiz aynı değiliz sonuçta. hassas olduğumu biliyorum zaten, nasıl aşabilirim diye fikirlerinizi istedim sadece. umarım aşabilirim yine de . push ; F Freyja94 Ubi dubium ibi

her korku bi yasanmisliktan dolayi olusur zaten, evet o zaman kotu seyler yasamissin ama simdi yirmili yaslarda daha cesur bi kizsin evet belki yine olumsuz bi patron olacak ama sen ona kesndini ispatliycaksin o iste cok basaeili oldugunu gisterceksin sonra kendin de fark edecksin ayaklarin yere saglam bastikca sana duyulan sagi artacak ama once bi adim at kucum bi ise sonrasi gelir

Başlayınca alışırsın o zaman çok küçükmüşsün. Şimdi her şey daha farklı olur. Çalışmak zorundasın neticede zamanla alışacaksın. R

+1 MissCherryBlossom

15 yaşındaydım o zaman. çok hassasım gerçekten öyle böyle değil hala da öyleyim birisi hafif sesini yükseltse hemen ağlarım normalde hiç alışık değilim. iktisat okuyorum

O yaşlarda başına absürt olaylar gelmiş ve travma yaşamış çok kadına rastlayabilirsiniz burada. Fakat çoğu travmayı ne yazık ki kendi kendimize çabalayarak yenmek durumundayız. Bu yaşınıza kadar yenemediyseniz artık bir uzmandan yardım alın. Travmanız da fazla büyük değil, o yaşta gittiği iş yerinde tacize uğrayan ne genç kızlar var. Biraz dalga geçilmişsiniz, azarlanmışsınız, çok daha kötüsü de olabilirdi. "Ben bensem, bunu yenerim arkadaş, yeter breh" deyip saldırın, iş bulun, girin, zorlayın, zamanla geçer. Yine de bir uzmandan destek alın geçmezse.

Vallahi değil Burdaki rezillik türleri başka, startup denen maddi olarak garantisi olmayan batan patlayan, hire-fire yapan, ne yaptığını bilmeyen tiplerle dolu şirketler türedi Almanya'da. Ciddi bir ülke gibi duruyor ama çok saçmalıklar var burda da. İş piyasası da hiç güzel değil, insanlar da bir mal gibi zaten. Profesyonel olarak daha ciddi işlerin yapıldığı, daha iyi şirketlerin olduğu, refah seviyesi daha yüksek, bir de mümkünse Almanların olmadığı bir ülkeye göç etmek istiyorum bu yıl, Belçika ve İrlanda radarımda. Bu garip şirketleri geçersek düzgün yerler de var tabi, düzgün bir yerdeysen işini adam gibi yapıp evine gidiyorsun Ben takım lideriyim, gayet profesyonelce, sadece iş iyi gidiyor mu gitmiyor mu buna bakarak takımımı yönetiyorum, herkes halinden mutlu. Sosyal hayatta saygı görmeyen adam yerine konmayan ezik insanlar işyerinde ego merkezli yönetim yapıyor zaten. Kadın-erkek ayrımcılığı bizim memleketteki kadar olmasa da var. Lakin şu var ki burda torpil/adam kayırma yok. Ankara'dayken bir savunma sanayi şirketinin davetine gitmiştim. Direktör abiyle tanıştım ama adamın hiçbir niteliği yok nasıl diyeyim bomboş. Meğer babası paşaymış oğlunu oraya koymuş işte devleti sağdıkça sağsın diye. Aynı kurumda mühendis olarak çalışmak da safi torpil dediler bana, torpilsiz bir eleman bana nasıl girdim anlamadım paşa oğlu da değiliz ki alla alla demişti. Yani doktoralı mühendis olsan bile paşa oğlu, milletvekili yeğeninin altında çalışmaya mahkumsun bileğinin hakkıyla yükselme şansın hiç yok. Burda durum farklı, bileğinin gücüyle alıp yürüyorsun bana öyle oldu mesela Yani saçmalık her yerde var. Lakin şu gerçek ki, yolsuzluk ve adam kayırma türkiye'de zirveye çıkmış durumda artık torpilsiz memurluk hayal. Beni rahatsız eden yer burası aslında, yoksa zırvalıklara zamanla alışıyorsun. Torpil çok korkunç bir kul hakkı bana göre. Bunca iyi üniversite mezunu, canavar gibi genç dururken boş beleş adamlar önemli yerlere getirilip devletin milletin parasını ziyan ediyorlar. Gerçekten yazık.

Bazı insanlar nekadarda hassas. kusura bakma ama neler yasıyoruzda yine kaldığımız yerden devam ediyoruz. çünkü hayat bunu gerektiriyo. okadar psiklojin bozulduysa terapi al daha kolay atlatırsın. hem üniversite okuyormuşsun konfeksiyon gibi bi yerde başlamazsan sanırım ortam öyle olmaz merak etme

çok abartıyorsun bence hayat ne yazık kı toz pembe değil zoru da var kolayı da her yapamadığında eve hapis olmak çok kötü bence kendine güvenin eksik hep kötü olacak diye bir şey yok korkma hayattan böyle...

İş hayatı aşağı yukarı böyle Beyaz yaka olunca da patron nun ağız kokusunu çekiyorsun Memur olursan da dayısının, babasının işe koyduğu dandik bir okuldan mezun bir kronun ağız kokusunu çekiyorsun Neden memlekete dönmüyordun diyorlar sebeplerinden biri de bu Gerçekler acı ufaklık F Freyja94 Ubi dubium ibi

Zengin koca kısmı hariç çok haklısın

Bildiğiniz ciddi ciddi bir fobi olmuş, mümkünse bir psikoloğa gidin bence, psikoterapi epey etkili olacaktır. Çok hassas bir insan gibisiniz, bana öyle şeyler demiş olsalar elimdeki şeyleri fırlatıp giderdim sanırım ancak yaşınız da küçükmüş... Şu an hangi sektörde çalışacaksınız? Ayrıca babanızın lafını ciddiye almayın, babalar bazen çok sığ laflar edebiliyorlar...

merhabalar. hayatımı mahveden bir sorunum var size danışmak istedim. benim iş fobim var. çalışmaktan korkuyorum. bunun sebebinini açıklıyım. 15 yaşındayken annemler beni bir günlüğüne iş hayatını öğreniyim diye ufak bir tekstil fabrikasına göndermişti. hala kabuslarıma girer o ortam o makinaların gürültüsü. kıyafet katlama, paketleme, etiketleme falan yapıyorduk. zaten utangaç ve alıngan birisiyim bir de ilk günüm beceremedim tabi. oradaki patron sürekli elimden çekmişti bırak bırak, yapamıyorsun, beceremiyorsun diye bağıran bir ses tonuyla. insanlar zaten daha da korkunçtu nasıl anlatılır bilmiyorum aşiret gibiydi, şiveler, arabesk şarkılar hiç alışık olmadığım bir ortam. hani halk arasında kıro, keko tarzı laflar vardır ya aynen öyle tipler. bir tane kız vardı yirmilerinde üniversiteye gidicem bir günlüğüne geldim buraya deyince patronla beraber benle dalga geçmişlerdi. az çok kafanızda canlanmıştır umarım nasıl insanlar oldukları. o gün yemek yiyememiştim bile, günü gözlerim dolu dolu bitirdim. eve gelince evdekilere anlattım durumu. babamlar demesinler mi sen çok şımarıksın gerekirse bağırırlar da küfür de ederler, küçümserler de iş hayatı böyle bir şey alışmak zorundasın diye. neyse bana öğüt vere vere bu sefer bir tanıdıkla beraber başka bir yere göndermeye karar verdiler, alıştırcaklar ya sözde. kapıdan içeri adım attığım gibi tutamadım kendimi deli gibi ağlamaya başladım. şu an 23 yaşındayım o gün bu gündür iş lafı açılsa sinirlerime hakim olamıyorum, düşündükçe ellerim titriyor, kriz geçirecek gibi oluyorum. okulum bitecek staj yapmam lazım ama korkudan başvuramıyorum bile. ya yine beceremezem, bağırırlarsa diye ben ne yapıcam, nasıl aşıcam bu sorunumu kusura bakmayın uzun oldu biraz burcubahar0635 what u get is what u

çalışma fobisi değilde tembellik diyoruz biz ona :) iş hayatına girince seve seve alışıyorsunuz zaten merak etmeyin F Freyja94 Ubi dubium ibi

Risk almadan bu korkunu aşamazsın. Ayni şeyleri yasayabilirsin elbette ama nasıl tepki vereceğini nasıl kendini ezdirmeyecegini zamanla öğreneceksin. Para kazanmak çok güzel bi duygu. Artıları eksilerinden daha fazla

Aşman için üstüne gitmen lazım denemen lazım. gerekirse tekrar tekrar deniceksin belki onlar seni begenmicek belki iş senin kafana yatmıcak sen begenmiceksin. olmadı başka iş bakarsın. yaşadıgın şeyleri bukadar büyütme gözünde ozaman işin içinden çıkamazsın.

iktisat okuyorum ytü'de. başvurmaya bile korkuyorum. babamdan bir yer bulma konusunda yardımcı olmasını istedim. bana dedi ki: şimdi ben sana bir yer bulurum sonra sen yapamazsın ya da çıkarsın ben rezil olurum. o yüzden ben karışmıyorum dedi

yurtdışında da yaşıyorsunuz sanırım değil mi? orada da durumlar bu şekilde mi? yani türkiye'deki gibi mi?