Çok güzel bir yorum, gerçekçi. Saçma duygusal triplere bağlamadan.

Doğurmayı sosyal etkinlik olarak görmek çok iyi bir yorummuş Eltim benden 2 yaş küçük 24 yaşında çocukları çok seviyor 3. çocuğu olacak ki bence daha da olur. Ama sonra bu çocukların eğitimi var onlar nasıl verilecek bu çocuklara düzgün bir hayat nasıl sağlanacak bilmiyorum.

3buçuk yıl önce ilk bebek istedigimizde bende böyle hissetmistim. hatta eşim de. ama malesef 3 buçuk senedir evlat sahibi olabilmek icin ugrasiyoruz ve bu zorlu süreç bizi anne baba olmaya öyle bir hazırladı ki ikiz bile olsa gıkımız çıkmaz bakariz artik. insallah benim kadar ugrasmassiniz ama zaten ilk aydan hamile kalan cok az insan var, hamile kalmaniz bi kac ayi bulur. bu süreçte de konuya odaklandikca hazir hale gelirsiniz bence

Bence hazır hissetmek diye bir şey yok ama insan gördükçe imreniyor. Ben mesela ilk evlendiğimde çocuk istemedim sınava çalışıyordum çünkü zaten de evlendiğimde en az bir yıl düşünmem falan diyordum sonra da çocuğum olmuyor diye ağladım. Hamile olduğunu öğrendiğin an ona bir şey olmasın diye dikkat etmeye başladığında, onun için faydalı diye sevmediğin şeyler yediğinde sevdiğin şeylerden uzak durduğunda hazır olmaya başlıyorsun ancak bence tabi kucağa almak bambaşkadır Allah onu da nasip eder inşallah. Uykuya aşırı düşkünümdür çocuğum doğunca uykusuz nasıl kalacağım falan diyorum ama Allah gücünü veriyor şaşırıyorsun diyorlar.

Şöyle düşün mesela 3 ay kusacaksın yemek yemeyeceksin ama sonunda sana bir ödül vereceğiz deseler kendini bunun için hiçbir zaman hazır hisseder misin? Ama ödülü alınca da çektiğini unutursun ya da çektiğime değdi dersin. Çocuk da öyle bir şey bence. Hah bazı kadınlar da var ki anaç mı anaç, acıya ağrıya dayanıklı, bıraksan her sene doğurur adeta doğurmayı sosyal etkinlik gibi görüyor. Doğurmayı seviyor, cidden var böyle kadınlar. O cesaretin onda birine sahip olmayı isterdim.

Çok değişik bir şey. Mesela biz istiyoruz diye korunmayı bıraktık ama hala hamile kalamadım bir taraftan artık olsun istiyorum. Bu ay enteresan bir şey oldu gebelik belirtileri gösterdim test yaptırdım netten sonuca bakacağım sayfa yüklenirken bir anda pozitif kesin diye aklımdan geçti ve. Sanki hiç hazır değilim gibi hissettim bir anda içime bir sızı düştü sanki. Sonra sonuca baktım negatif ve çok üzüldüm az kalsın yanlış yöne giden otobüse biniyordum. Öyle karmaşık ki yani saçma sapan değişebilen bir ruh hali anlayacağın.

kıstası yok bence bu işin... ben hiç düşünmüyordum yaş da aldı başını gidiyordu nasıl olsa olmaz diyerek şakalar yapıyorduk sonra bir öğrendim hamileyim başta heyecan duydum sonra panik oldum... gebeliğim sorunsuz geçti doğum da aynı şekilde... ilk gün bu mu yani dedim eve gelince ay ne kadar zormuş bu iş benden olmaz diye ağladım 3. gün her şey o kadar kolay gelmeye başladı ki kimseye bırakamadım. annelik sandığım kadar zor gelmedi bana her gün gezen, alkol alan, sigara içen biri olduğum halde onun için eve kapanmak üşür diye camdan bile bakmamak koymadı... sigaraya başlamak veya alkol almak aklımın ucundan bile geçmedi belki zamanında her şeyi doya doya yaşadığım içindir bilemiyorum... bildiğim bir şey var her gün yeni bir sürpriz yapıyor bazen yoruyor ama her zaman iyi ki dedirtiyor iyi ki var

Bencede önceden hazirlanqbilecek şeyler değil. Sanki bebeğinin varlığı ile birlikte yükleniyor bu güçler insana. Üç tane evladım var ucundede ayrı ayrı düşüncelerim oldu. Ama hepsinin üstesinden geldim hala da gelmek işin elimden geleni yapıyorum.

Valla insan dogurmadan hazirmi degilmi bilemiyor. 4 aylik bebegim var Allah bagislasin ama anladimki annelik gercekten cok zor. Cok fedakarlik isteyen bir durum. Herseyinden fedakarlik etmen gerekiyor, ama evladin bir gulusu bir bakisi sana kimselerin veremedigi gucu veriyor. Ben cok zorlandim halada zorlaniyorum ama rabbim nasip etti anne olmayi bin sukur.

Annede yok canım ama ben çok küçük doğmuşum 8.5 aylık ve 1 kilo... Tam gelişim olmamış sonradan sonraya kemiklerm olsun kilo olsun toparladı çatı darlığı muayenesi yapilmadi. Aslında önceden biliyordum çünkü yumurtalık ameliyatı geçirdim ardından yumurta tabiki ile hamile kaldım o zaman doktor söylemişti ama devlet Hastanesi'nde malesef çatı muayenesini doktor değil de ebe yaptı bile bile beni normal doğuma zorladılar doğumda sağ tarafım uyuştu felc geliyordu son anda sezaryene hazırlıyordu ebe ben bırak beni geliyor çocuk dediğimde alttan baktı ve çocuk geliyor evet deyip beni çatala aldı ilk ikinmada doğdu çok şükür ama bir daha asla devlet hastanesinde doğum yapmayı düşünmüyorum hayatımın kabusunu yaşattılar bana Fleur de lys Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

ilk evliliğimi 26 yasında yaptım suanda 37 yasındayım ve hala hazır değilim sanırım bence bu sorular kafasını kemirmezse hazırdır. ben de rahatlıgımdan dolayı senelerdir ertelıyorum ama artık kacacak zamanım kalmadı. biiirrrr

Ben de aynı şekilde istiyorum ama o uykusuzluğa o doğum sancılarına vs dayanabilir miyim bilmiyorum. Bunlata dayanabilirim diye düşündüğüm an "tamam hazırım" diycem

İyi sen 10 saat ben tam 72 saat doğum sancısı çektim son 5 saati ızdırap gibiydi doğumdan sonra 3 gün ağladım ve lohusa sendromu yaşadım çabuk atlattım. Bir daha normal doğum yapar mıyım bilmiyorum çok zor bir doğum yaşadım çatı darlığı yüzünden ama o sancıların mükafatı şimdi yanımda

%100 istiyorum, bu sorumluluğu hem maddi hem manevi alırım diyemiyorsan henüz yapma, geri iadesi yok çünkü, başka kimse de ver ben bakayım demeyecek. İkincisi sadece kendinizi değil çocuğu da düşünün, tamam siz istiyorsunuz da o çocuğa kaliteli bir hayat sunabilecek misiniz? O çocuk mutlu olabilecek mi hayatta, imkansızlıklar yüzünden hep geride kalıp, yaşamıyoruz sürünüyoruz modunda mı olacak? Peki engelli bir çocuğunuz olma ihtimalinde buna hazır mısınız, başa çıkabilir misiniz? Çocuk yapmadan bayağı düşünmek ve hazırlanmak gerekiyor bence ama genellikle şimdi sırada o var diye yapılıyor. Ben de çocuk istemeyen gruptanım, ona istediğim hayatı veremeyeceksem hiç doğmasın daha iyi. Herkes bol bol yapıyor yerime nasılsa, ben de bir dert eksik hayata devam ediyorum.

annelik fedakarlık demektir ben istemiyorum o yüzden fedakarlıklara hazırsanız anneliğe de hazırsınızdır

Bence "anneliğe hazır olmak" ve "anne olmayı istemek" bambaşka şeyler. O istek bütün kadınların içinde biyolojik saati geldikten sonra var. Kimisi 18inde kimisi 32sinde istemeye başlıyor ama var yani. Ama anneliğe hazır olmak kimisi için hiç olmuyor. Ben mesela... Çocuğu senelerdir istiyorum. Ama onun için bütün hayatımı değiştirmeye, sinemaya avmye gidememeye, kocamla ilişkimizin dengelerinin bozulmasına , işimle yeterince ilgilenememeye, istediğimde kitap okuyamamaya, bilgisayarın başına geçip bütün zamanımı öyle geçirmemeye hiç hazır değilim. Anne olunca bütün hayatın değişiyor mecburen. Güzel bir hayatın varsa bunu neden isteyesin ki? Ama işte o biyolojik dürtü bizi buna itiyor. İçimde çocuk isteği var mı, var. İnkar edilemez bir istek. Eh o zaman hazır olmasam da bir gün olacak demektir. Ama kendinin psikolojik olarak hazır olmasındansa şartların hazır olması daha da önemli bence. İyi gitmeyen bir evliliğe asla çocuk yapılmamalı mesela. Maddi durum kötüyse yapılmamalı, biraz düzlüğe çıkılması beklenmeli. İş hayatında çok yoğun bir dönemdeysen ve bu geçiciyse, o dönemin geçmesi beklenmeli. Bunlar yapılmazsa çocuğa büyük haksızlık olacağını düşünüyorum. Yoksa elbette herkes çocuğu olunca onu seviyor ve hazırmışım diyor. Ama o saf bir sevgi sadece, hazırlıkla ilgisi yok. Lohusalık bunalımında olmayan kimse de "ay niye doğurmuşum şunu" demiyor, bu durumda herkes hazırmış diyemeyiz herhalde. A

Etraftaki benekler deli gibi ilgini çekip seni mutlu ediyorsa ve kısa bir süre de olsa annesinin yerinde düşünüyorsan kendini... Öyle anlayabilirsin sanırım. :)

Ben ikinciye hamileyim hicbir zaman kendimi hazir hissetmedim. Bence hicbi kadin 9 ay boyunca çekecegi sıkıntılara. Dogum sonrasi uykusuz gecelere gece devamli uyanip emzirmeye surekli bez degistirmeye falan hazir olamaz. Ben oglumu dogurdugum gün anne oldum ve herseyi en iyi sekilde basardigima inaniyorum. Simdi ikinciye hamileyim hazir miyim degilim ama yine bebegim icin elimden geleni yapacagim.

Bence hiçbir zaman hazır hissetmezsiniz ben 3 ay denedik her seferınde negatıfte cok uzuldum ılk hamıle oldugumu ogrendıgımde korktum ama hareketlerını gorunce ultrasonda herseyı kaldırabılırım diye dusundum :)

Ben bi bebeğim oldun çok istiyordum hamile kaldım şimdi acaba hazır mıyım yapabilir miyim nasıl bakarım diyorum ama ona bişi olucak diye de aklım çıkıyo sanırım insan bunun için hiç bir zaman tam olarak hazır olamıyo

34 yaşındayım. 1 buçuk aylık bebeğim var. Lohusa dönemim yeni bitti. O günlerde neden anne oldum dedim. Çok zormuş dedim. Hamilelik zaten beni benden aldı sigara alkol kullanırdım, ağzıma sürmedim o dönem. Sürekli sağlıklı yaşam, ha doğdu doğacak, gaz sancısı, uykusuzluğu vs derken şimdi önümde uyuyor tosunum. Gülümsemeye, bana bakmaya başladı artık, aguluyor, gaz sancıları bitti. Kaymağını yemeye başladım. Zorluğu çok ama iyi ki yapmışım diyorum. Yoldaşım benim o. Yumuk gözlü prensim. Çok tatlı kokuyorlar, çok sevimli oluyorlar. İsteyen herkes bu duyguları yaşar umarım.

Valla ben hiç hazır değilmişim hamile olunca öğrendim bir heves bebek için hamile kaldım... Şimdi 4,5 aylık bebeğim var iyi ki yapmışım o benim herşeyim . push ;

Kucağına alınca hazır oluyorsun

Çok çok geçmiş olsun Allah bir daha o acıları yaşatmasın. Evet devlette pek ilgilenmiyorlar annem de çatı darlığı nedeniyle ilk doğumunu çok zor yapmış hatta bebeği vakumla çekmişler. Ancak sonraki doğumları ilk doğumu gibi zor olmamış. İnşallah senin de bundan sonraki doğumların bir avazda kolay olur.

Bir anne ve baba cocuguna maddi manevi olarak egitim olarak elinden gelen herseyi yaptiktan sonra gerisini Allah'a birakmak gerekir. Cunku bu hayatta hepimizin sonsuza dek mutlu olmak, hic maddi sıkıntı cekmemek, ileride engelli olmamak bi garantisi var mi? Hicbir zaman bunun garantisini veremezsiniz. Ya da ona vermek istediginiz hayati sizin sonsuza dek yaşama garantiniz var mi? Bu kadar aşırı planlarla yasiyorsaniz cocuk yapmamak en dogrusu. Allah korusun cocugunuz engelli falan olursa başaçıkamayabilir aklinizi falan kaybedebilirsiniz.

Aynen senin gibi düşündüm çocukları seviyorum evlendim esimi seviyorum iyiyiz falan çokta istedim. ama çocuk işi kolay değil ne kadar rahat olsanda hazır olsanda ilk bir "ne oluyor ya "diyor insan Bir çocukla ne tecrübe edinmisim beee

Merhaba hanımlar... Kafamda deli sorular var. 9 aylık evliyim. Eşimle birbirimizi uzun zamandır tanıyoruz. 26 yaşındayız her ikimiz de ve artık yavas yavaş çocuk dusunmeye başladık. Ama rahatlığa oyle alistim ki... Ayrica emin olmadığım bir şey var: anne olmaya hazır olup olmadığım. İnsan anne olmaya hazır olup olmadığını nasıl anlar? Sizlerden yardım bekliyorum bayanlar

Bende bunu merak ediyorum insan nasil anliyor?

Tesekkurler İlk ogluma hamile oldugumu ogrendigimde daha bi aylik evli bile degildim ve mucize bi sekilde korunurken hamile oldugumu ogrendim dünya basima yikildi diyebilirim. Gunlerce agladim hazir degilim ben diye ama anne olunca elimden gelenin fazlasini yapmaya calistim. Simdi hergun sükrediyorum iyiki olmus hemen, bizi bekletmemis diye. Onun o sevgisi o evlat aski olmasa o kadar zorluklara insan nasil katlanir.? İkinciye de surpriz hamile kaldim son zamanlarim cok zor geciyor ama biliyorum ki dogdugu zaman yine bebegimin o sevgisi ile elimden gelen herseyi yapacagim. İki cocukta yeter bana gidisle yumurtaliklari aldiririm artik

35 yaşındayım hala hazır değilim, istemiyorum çünkü çocuk. 4 yıl önce evlendiğimizin ilk ayında regl 3 hafta gecikti de ne dualar ettim ağlaya ağlaya istemiyorum çocuk nolur bana verme diye. Ödüm bi tarafıma kaçmıştı o derece. Allah isteyene tez zamanda nasip etsin.

Kendini ne kadar hazır hissedersen hisset vücudunda bir can büyüyor psikolojik olarak değişim oluyor vücut değişiyor ben hazırım dediğim anda oldu ama yine baya zorlandım A Anne-birr

ben bekarım ama yegenlerım var ordan cocuk zorlugunu bılıyorum. evlenınce herhalde uzun bıııııır sure cocuk ıstemem rahatıma cok duskunum. acacia dealbata Saint-Simon Anneler

Son cümlene ölesiye katılıyorum gülen bir surat kocaman açılmış gözlerle seni gördüğünde heycanlanan bir cift göz çok ayrı bir duygu :)

Eşim istiyor diye bende istemeye başladım. Maddi manevi müsaittik. Hani tutkuyla değil ama olsa iyi olurdu... Hamile kaldım, heyecanlı bir bekleyişti. Çok sevdiğimi sanıyordum. Biraz korkuyorum tabi. Anam bir doğdu, aklımı kaçırdım resmen. Hamileyken sevmiyormuşum aslında heyecanlanıyormuşum sadece. Hala bakıp bakıp "ya ben şimdi bunun annesi miyim?!" diye gözüm doluyor. Keşke hiç beklemeseymişim diyorum. Bir yanım başka bebeği böyle sevemem diyor diğer yanım kendi bebeğim olduktan sonra 500 taneye yetecek kadar ilgim ve sevgim var diyor. Tanıdıkça daha çok sevdim kızımı. Huylarına tek tek aşık oldum. Akşamları uyuduğunda "oh çocuksuz hayatı özlemişim" diyorum. İki dakika sonra "ya uyansa da öpsem" diyorum. Bazen kendim uyandırıyorum sevmek için. Çok kontrolsüz bir şey annelik. Hazır olmak diye bir şey var mı bilmiyorum. Hazır mıyım hala bilmiyorum. Ama iyi ki yapmışım, iyi ki olmuş.

İnsan anne olmaya hazır olmuyor bence ben hazırım demiştim 9 ay boyunca 59 kere hazır olup 45 kere hazır değilim demiştim şimdi 2 çocuk annesiyim :)) ShinSeGi

Hazır olmak diye birşey yokmuş tüp bebek yaptım öncesinde de bi sürü ilaç aşılama falan edilen dualar gozyasilar vs. Allah ilk seferde hamileliği nasip etti bu kadar zor anne olmuşken ben bile hazır değilmişim diyebiliyorum bazen . push ;

Hamile oldugunu sandiginda aslinda olmadigin cikinca uzuntu duyuyorsan ozaman anliyorsun:) bende oyle oldu ama ilk baslarda hamilelige alisma doneminde acaba istiyormuyum diyede bir terrddut oluyor kolay birsey degilki dunyaya size bagimli bir canli getiriyorsunuz

Ben ewlendıkten kısa dure sonra hamıle oldugumu öğrendım psıkolojık durumum bebegı sureklı reddettı hayta aldırmayı dusunmustum sonrasında neysekı aldırmadım ama hala hamıleyken hıc bur sekılde hazır oldugunu hıssetmıyordum takı kucagıma alana kadar kucagına aldıgımda ıse neden daha önce olmadı dogurmadım demek olmustu

Normal doğum yaptım 10 saat sancı çektim. Sancı çekerken bir daha asla bebek istemiyorum diye bağırdığımı bilirim Bebeğim doğar doğmaz o ağlama sesini duyunca, onu görünce bütün çektiğim acıları unuttum. Evet şimdi gündüz yoruluyorum, gece uykusuz kalıyorum ama her sabah bir çift gözün bana baktığını görerek uyanmak inanki paha piçilemez.

Öyle bir şey yok. Hamileliği ogrendiginden itibaren artık kendin için yaşamayı bırakacaksın. Bunu göze alabiliyorsan anneliğin yolunu aç. sen yoksun artik, Öncelik her zaman çocuğun olacak. Hazır misin buna? J

Sağol canım sana da sağlıklı ve hayırlı doğumlar olsun sağlıcakla kavuş yavruna

1 ay sonra nasipse doguracam. 4 yillik evliyim planli bir gebelik. Gel bi sor hala hazır hissetmiyorum. Ben de çok rahatına düşkünüm. Ama kucağıma alınca hissedersin diyenlere güveniyorum. ama pişman değilim benim hazır hissetmeme keyfime kalsaydı daha bi 10 sene beklerdik esimin de o kadar sabri yok açıkçası. Bu arada doğumu, sancıyı, uykusuz geceleri falan hiç aklıma getirmiyorum. Akışına bıraktım. H

karnınız büyümeye başlayıp, hareketleri hissedince acaip bir sahiplenme dıuygusu oluşmuştu bende, ama daha 9 aylık evlisiniz, biraz tadını çıkarın evliliğin gezin tozun içinizde bir uhde kalmasın çünkü çocuk olunca herşeyi ona göre ayarlıyorsun

Kendinizi annelige tam anlamiyla hazir hissetmeden cocuk sahibi olmayin. Cunku zorlanirsiniz bunalirsiniz. dingindeniz Yeni bir hayat

İstemek herşeyin başında gelir, detaylara takılırsanız hazır olmadığınızın sonucuna varırsınız:) onun için haydi bismillah diye girişmek en iyisi. 9 aylık sürecin sonunda tek düşünceniz evladınıza kavuşmak oluyor ve otomatikmen bütün zorluklara da hazırlanmış oluyorsunuz.

Hazır olmak diye bir şey yok. Şartlar uygun mu, psikolojik durumunuz normal mi ona bakın. Hazır olmayı beklerseniz ömrünüzün sonuna kadar da sürebilir.

Kucağına alınca alışacağının garantisi yok, 9 aylık oldu ben hala alışamadım çok seviyorum o ayrı. Ama konumuz sevgi değil ne yazık ki, sadece sevgi yetmiyor yetmez. Her kadın anneliğin üstesinden evelallah gelecek diye bir kaide yok. Görür görmez hah tamam anne oldum diye bir durum hele hiç yok. İyi düşünmek lazım.