Merhabalar, güzeller. Başlıkları sık sık okuyorum bdvyi cogunlukla. Su aon zamanlarda defalarca düştüm kalktım yine düştüm kısacası anksiyetelere, ihanetlere, kendimi yipratmalara doyamadım. Ama bugün farkettim ki biz bunların hepsini aslında bile isteye kendimize yapıyoruz evet tahmin edemiyoruz belki sonuçlarını ama sevilmek uğruna ya da başka sebepler için degersizlestiriyoruz kendimizi. Ya kendimizi dinlemeyi unutuyoruz ya çok fazla dinlemekten dışarıyı duyamıyoruz. Denge önemli olan galiba. Ve bugün yaşadığımızi bir daha asla yasayamayacagimizi Evet bunu daha önce düşünmüş olsam deli oldugumu düşünürdüm. Çok uzattım biliyorum, sözün ozu bundan sonra kirildigim üzüldüğüm içimde kalan birşey olmadan herşeyi karşımdaki insanlara anlatmaya, kendini sevmeye ve kabullenmeye karar verdim. Sizin donum noktalarınız oldu mu?