evet tecrübeler acıtır. acıttığı için tecrübe olur adı. bu hayat böyledir, belki 50 yaşına bile gelsen hayattan ve insanlardan tecrübe edeceğin şeyler elbet vardır. ve bence her pişmanlık insana bir ders verir. mesela sen birine hayatın hakkında konuşmaktan pişman olmuşsun ama bu sana ders oldu. hayatının ilk aşamasında okuldaki arkadaşlarından tecrübe edinirsin, orta aşamasında hayatına aldığın insanlardan, son aşamasında ise bunların hepsini geçmiş bir aile olmuşsundur bu defa yukarıdaki 2 etabın kaygısını evladın için yaşarsın, belki evladından sınanırsın vs vs. bu dünya imtihan dünyası derler ya gerçekten öyle.

Evet tecrübeler acıtır ve kimse sırrını verecek kadar yakın değildir. Bugün yakınmış gibi olsa bile yarın azılı düşmanın olabilir. Ve evet sen hayatındaki herkese böyle yaklaşmalısın.

Bu konu duygularımın dışa vurumu olup dingin bir zihin, yüksek doz enerji, mutlu bir benlik ve yeni hayatımın başlangıcında yazılmış olsa da aklımdaki son olumsuz varsayımları, soruları yönelttiğim bir konudur. Cevaplarınız için şimdiden teşekkür ederim. Bizim için yanlış olan seçimleri en başından göremeyişimizin asıl nedeni sizce nedir? İnsanları tanımak da bir tecrübe midir? Misal bir insanla iletişim kurdun, ona çok ısındın ve samimiyetine güvenerek kendi hayatından demeçler verdin. Ve bu kişi ilk yol ayrımında ona anlattıklarının, kendine zafer sana da yenilgi getireceğini düşünerek seni o anlattıklarınla vurdu, belki de sana değersiz hissettirmek adına kendine telkinler verdi, belki de etrafına anlattı. Hal böyleyken bu durum seni üzdüğü ve genel olarak arkadaşlığa, insanlara güvenini zedelediği için ve bir daha aynı hatayı yapmanın önünde engel oluşturduğu için mi tecrübedir ve neden çoğu tecrübe acıtmak zorundadır? Hayatımızda olması gereken doğru insanlar, yanlış insanları tanıyarak ve o güne değin olan davranışlarımızı düzelttiğimizde mi çevremizde olurlar? Önceleri insanların davranışlarını ve sözlerini çok önemser, kendimle ilgili durumlarda bile onay beklerdim. İnsanlara gösterdiğim saygı kadar kendime saygılı değildim, etrafa verdiğim sevgiyi benliğime vermedim. Bu ölçüleri bir türlü ayarlayamayışım, sızlanmalarım, serzenişlerim. O kadar anlamsız, o kadar sağlıksız geliyor ki bana. Ve bu sağlıksız duygulardan artık arındığımı hissediyorum. Son sorgulamalarım da bugüne kadar haksızlık olduğunu düşündüğüm şeyler üzerine. Öz eleştiri yapıp hatanın yoğun kısmını karşı tarafta gördüğümde ah vah etmek yerine affedip o duygudan kurtulmayı seçiyorum. Sadece henüz etkisinden kurtulamadığım bir durum var o da yukarıda yazdığım durum. S

Roseaysea S Sinem989 işte sırrını verdikten sonra da pişmanlık duysan bile hatayı yaptığınla kalıyorsun ders bunun neresinde diyorum bazen ve sonradan farkediyorum ki, ders sen öğrenene kadar devam eder. öğrenemediğim için karşıma benzer şeyler çıkıyor

Olayların bizi geliştiren, eksikliklerimizi, yanlışlarımızı, zaaflarımızı bulup düzeltmemizi sağlayan bir yönü var. Yaradan'ın bu şekilde bizi eğittiğini, içimizdeki değerli potansiyelimizi ve özümüzü ortaya çıkardığını düşünüyorum. Oldukça bilge, interaktif bir oyun gibi. Dersi aldığınız zaman siz istemeseniz de olaylar, kişiler, mekanlar, deneyimler değişiyor. Böyle böyle olgunlaşıyoruz. Siz herkesi kendiniz gibi sanıyor ve hemen güveniyorsanız insanlara, çok da tetkik etmeden;o zaman karşınıza bu yanlışınızı yapmanızı ve ders almanızı sağlayan bir sahne çıkıyor. Bu bence muhteşem bir şey... Yeter ki gözümüzü, kulağımızı dört açıp kişilere kızmak yerine "bu benim başıma neden geldi ve hangi dersi almalıyım"diye düşünebilelim. Carl Gustav Jung der ki: Dışa bakan hayal görür, içe bakan uyanır... Düzeltme: İmla