De ki '' Alıp başımı gidip bir başıma daha iyi bir hayat yaşamak, belki kenara birşeyler atıp birşeylerin sahibi olmak varken kaldım yanınızda pislik temizliyorum ; bu yaşa gelmişim. İki nazımı da çekiverin bi zahmet. ''

Sen o kadar sene sırtında taşı, iki nazını sesini çekemesinler. Neymiş, geçmişi deşme imiş. Hadi ordan. Deşeceksin. Deştikçe kan irin çıkacak, rahatlayacaksın. Bu senin kendini savunma mekanizman. Ödeyeceklermiş, e bi zahmet artık. Yarım ağız demedilerse ne olayım. Alışmışlar sessiz sakin, yükle Osman abi diyen sana; şimdi zorlarına gidiyor. Bak, ailen bile kendini düşünüyor, sen de kendini düşün terapiyi sakın bırakma.

Ailenizin yaptığı işgüzarlık oluyor ama bu noktada. Günlük hayatta her şey güzel. Tekrar borç çıkarınca ve sen tepki verince terapiler kötü etkiliyor. Öfke durumu şundan olabilir. Kendine değer vermeyi yeni öğreniyorsun ve sana yaşattıkları borç durumunu hak etmediğinin bilincindesin. Değerli insan kavramınla çelişiyor. E haliyle bu duruma sinirlenirsin. Ben olsam terapilere devam ederim.

Öfke patlaması yaşamanızın terapiyle bir ilgisi yok. İnsan olmakla ilgisi var. Onca sene borç öde, tam bitti, oh be sonunda biraz olsun rahat edeceğim derken hobaa yeni bir borç. Kim olsa patlar. Ailenizdir tabi yardım edrrsiniz ama bu defa tüm yükü sırtlanmayın. Biz öderiz demişler zaten. Bırak ödesinler. Borcu onlar ödesin. Sıkışırlarsa siz eve maddi destek yapın sadece. Alışveriş falan. Ama bu kex kendi borçlarının sorumluluğunu onlar alsın. Alsınlar ki borç ederken iki kere düşünsünler.

Babam yıllar evvel iflas etti, evi geöindirmek ve şirketten kalan borçları ödemek bana düştü maalesef. 19 yaşında evin reisi konumunda oldum. 12 13 sene bu yük üzerimdeyd. Üstüne dağ gibi Sgk ya olan borcunu ödeyip emekli ettim ohh be sonunda ben de rahatım dememe kalmadan eskiye oranla daha küçük bir borç karşıma çıktı. Sana ödetmeyiz biz ödücez deseler de emekli maaşı zaten malum kuş kadar o borç ödenince sıkışınca ben durur muyum hiç yine destek olucam. Duygusal ilişkiler üzerine gittiğim terapilerin ana konusu maalesef ki aslında babam. Bu olayların öncesinde de çocujluktaki baskı şu anki kendini sevmeyen, özgüben siz bir beni yarattı.

sanırım bunlar normal ama insan gerçekten kötü oluyor sonuçta şu an eski mizacınızdan daha kötüsünüz belki evet ama psikoloğa gitmeye karar verdiğinize göre bir sıkıntınız da varmış ki gitmişsiniz. Bir süre sonra toparlanırsınız diye düşünüyorum

aklıma yaşadığım bir olay geldi.. babamın sırtında bi kabartı vardı. ben kendimi bildim bileli.. bazen durduk yere sırtı ağrırdı. ben 16 yaşlarındayken o kabartı iyice büyümeye morarmaya başladı, doktora gittik iki üç çeşit merhem verdi karıştırıp sürüyorduk. 1 ay felan sonra bi patladı inan 1,5-2 ay sıka sıka içindekiler anca çıktı.. sonra adamın sırtındaki ağrı da bi daha olmaz oldu. meğer içeriye bası yapıyormuş fark edilmemiş. ağrılar da ondan oluyormuş.. diyeceğim o ki geçmişin sırtında bi ur. psikolog şimdi onu deşiyor.. o irin boşalana kadar sana huzur vermeyecek.. pis bir şey çünkü akacak da akacak.. huzursuz edecek seni.. ama sona erince artık eski sen olmayacaksın.. rahatlayacaksın ve herkes de seni artık böyle kabul edecek.. bunu bi düşün derim..

Ödeme konusu, benim artık gerçekten haddinden fazla bu konuyu taktığımı görünce beni teselli etmek için, üzülmemi istemedikleri için biz ödücez dediler ama benim için hiçbir şey değişmiyor. Daha önce de yaşadım bu durumu, onlar ödese bile o ay çok sıkışıyorlar ben yine destek oluyorum olurum da hiç sorun değil ama yemediğim, yüzünü bile görmediğim paradan dolayı cebimden haybeye para çıkıyor buna üzülüyorum. Ailedir destek olunur tabiki ama bana hiçbir katkısı olmayan para için ödeme yapmak zoruma gidiyor. Terapiyi bırakırsam şimdiden daha iyi olmayacağım kesin. O yüzden elimden geldiğince devam edicem.

Terapi, sorgulamana neden olmuş sanırım. Eskiden sorgulamadan borç da çıksa ödüyordun. Şimdi sorgulama başlayınca ben bu muameleyi haketmiyorum diyebilmişsin. Evdekilerin işine gelmemiş bu net. Öfke bir araç. Zamanla geçecektir diye düşünüyorum. Tabi öfke aracı doğru kararlar verme için. Yine yapmak istemediklerini yapmaya devam edersen öfken büyür. Kendi isteklerini yapıp, kendine değer verdikçe öfke geçecek diye düşünüyorum.

Bence ailenizi de terapiye yönlendirin çünkü size haksızlık yaptıklarının farkında değiller. Yıllardır sizin her şeyi kabullenmenize alışmaları düzelmenizi engellemeleri için bir sebep olamaz. S

Terapileri şu aşamada kendi kendinize bırakma kararı vermeyin bence. Şu an bıraktığınızda bundan daha iyi olmayabilirsiniz çünkü şimdi bıraktığınızda bu öfkeleri doğru yönlendiren biri olmadığı için hep bu öfkeyi içinizde yaşama ihtimali var. Bu yaşadıklarınız bir süreç ve bu durumu kabullenin. Ve terapilerde bu durumunuzu izah edip ona göre birlikte ilerleyin. En kısa zamanda bu durumu atlatmanız dileğiyle...

. Aslında bu olayın patlak verdiği günün ertesi günü randevum vardı. Bu olayı konuştuk, çok güzel yönlendirdi, kuş gibi hafifledim çıkarken. Bir kaç gün önce başka bir olay çıkınca çok kontrolsüz davrandım aslında tepki vermekte haklıyım fakat tepkilerim evdekilere göre aşırıya kaçıyormuş. Terapiye çok kötü olduğum bir dönem başladım, yarıda bırakırsam bundan daha iyi olmam sanırım fakat olumsuz yorumlar moralmen kötü hissettirdi maalesef. Yorumunuz için teşekkür ederim. Yokuspokus

Kesinlikle terapiyi bırakmayın. Şimdiye kadar içinize attığınız ve sizi özgüvensiz hale getiren, birikmiş öfkeniz dışarı çıkmaya başlamış ve bence bu zaten gerekliymiş. Normalde öfkelenmeniz gereken şeyleri içinizde bastırdığınız için öfke patlamalarınız olmaya başlamış ki bu çok normal. Bence bu durum geçici. Bir süreçten geçiyorsunuz. Sizi gerçekten seven, değer veren insanlar o sakin halinizden memnun oldukları kadar bu öfkeli halinize de anlayış göstermek zorundalar. Kimseye eyvallah etmeyin, kendi duygularınızla yüzleşmekten korkmayın. Her çukurun bir dibi var, siz dibindesiniz, bundan sonrasında yukarı tırmanmaya başlayacaksınız. Kimseye kulak asmayın, duygularınızdan utanmayın. Öfke de insana lazım. Terapilerle düzelecek zamanla herşey, bana kalırsa.

Terapiyi bazen anneme anlatoyorum, detayları biliyor hatta bir kere kötü olduğumda dertleşmiştik, ağlamıştım. O zaman da üzüldüğü için bana eskiyi çok düşündürüyor sana bu terapiler, eski eskide kaldı bu kadar düşünme gibi trselli etmişti annem. Şu an da öfke nöbetlerimi terapiye bağlıyor ister istemez o böylr diyince ben de etkileniyorum kafamda bir soru işareti olıyor. Psikologumun söylediği de şuydu, sen de öfke sorunu yok. Tepki vermen, öfkelenmem gereken yerde öfkeleniyorsun ama gel gör ki bizimkilere göre bu kadar tepkim normal değilmiş.

Terapiyi sivilce ilaçları gibi düşünün. Önce içeride tüm pislik dışarı çıkar yara bere oluruz. Sonra iyileşir. Ama ilacı yani terapiyi bırakırsak ne olur yaralarımızla kalırız.

ya inanın yangına körükle gitmek istemiyorum ama şimdi konuyu adam gibi okudum da yani bu durumda allah aşkına öfkelenmeniz tabi ki çok normal bir de terapinin başındasınız zaten hali hazırda karışık bir dönem, bir de bunlar olunca başka şeylere de sinirlenmeniz çok normal. neden sürekli borç yapıyor babanız? siz tek çocuk musunuz bu yük sadece sizin omuzunuzda mı?

Tek tek alıntı yapmak telefondan zor oldu herkese çok teşekkür ederim, mesajlarınız o kadar iyi geldi ki... İyi ki yazmışım dedirtti.. Kendimi, davranışlarımı aşırı sorguluyorum sürekli bir kendimi suçlama eğilimi var maalesef. Durum bu, bana bunlar yapıldı da öfkeleniuorum demek yerine nasıl öfkrkenirim diye kendime yükleniyorum. Bunda evdekilerin de payı var tabi. Kulağımı tıkayıp terapilere düzenli devam edicem.

Benimle ve seninle benzer şeyler yaşayan arkadaşımın psikoloğu demiş ki; sen anne baba değilsin asla sorumlu değilsin ödemekten vicdan yapma, o evlendi ailesiyle maddi bağını tamamen kesebildi, bi evladın üzerine bu kadar yüklenilmemeli, bende kendimi özgüvensiz yanlız yaralanmış hissediyorum yanlız değilsin hislerinde

Bak, ailen bile kendini düşünüyor yazmışsınız Konu sahibi ben değilim ama kendi adıma yine bir aydınlanma yaşadım Anne babalar herzaman çok adaletli olamıyor, kendi hakkımızı yedirmeyecek olan biziz

Normal. Terapilerde böyle katarsisler yaşanıyor. O odadan her zaman hafiflemiş şekilde ayrılamıyorsun. Bazen canın acıya acıya çıkıyorsun. Dalgasız deniz olmuyor. Farkındalık için, çözüme ulaşmak için, iyileşmek için zaman zaman böyle canının yanması gerekiyor. Kolay değil ama buna göğüs gerdiğinde tüm bu süreçten güçlenerek çıkıyorsun. Bu yüzden terapiyi sakın bırakmayın. Olağan bir durum yaşıyorsunuz. Bu da geçecek.

Bilgisayarımda şu an sorun olduğu için telefondan yazmak çok zor oluyor. Sorun düzelince, konunu da detaylı okuyacağım. Destek alırsan benim de sana tavsiyem şu olur, destek aldığını kimseye söyleme. Psikolojik destek kötü olduğu için değil. Ben bunu yaptım, ailem dışında kimse bilmiyor ama ailem bile en ufak sorun da psikoloğa gittiğim için mucize bekliyorlar benden. En ufak olumsuzluk da daha yolun başındasın, zamanla daha iyi olacaksın demek yerine kaç aydır gidiyorsun niye böyle oldu niye şöyle oldu diye sorguluyorlar işte bu durum tedaviyi baltaladışı gibi kendine güvenini sarsıyor ki benim ailem destek almamı kendileri istedi, randevumu kendileri sorgulardı

Merhaba ailemle alakalı konum var eğer ilgilenirseniz okuyun, maddi olarak öfkelenmenizi çok haklı buluyorum, bir yerden sonra bitmeli destek, sürekli onları iyi etcem diye onlar için çalışıp sonunun gelmeyeceğini görmek normal insanı da delirtir Bu konuya önem verin bence

Nerdeyse aynı yaştayız seninle Ben de terapiye gideceğim, ilişkilerimdeki sıkıntım belki de babamdır benimde Çok bağımlı ayrılamayan ilişkiler yaşadım, aile konusu asıl sorunun, onların borcunu yüklenmek, başlarda aileme bir katkım var diye o kadar mutlu olurdum ki, anneme miras kaldı, annem demiş kzıma hediye altın bileklik alalım babam yok kredi borcu ödeyecez demiş, halbuki alınsa ne olurdu, annemden babamdan hatıra der başımın üstünde taşırdım, yok olmadı ya ben yapamadım, mücadelem bitti nerdeyse sadece öfke kaldı Ben babama kaç bileklik parası destek oldum yıllarca, borç bile olsa benim için değmez miydi sahiden? zorluklarla okuttu büyüttü sağolasun ama benim kalbim kırık bu da beni öfkeli yapıyor mesela

Hiçbir zaman psikologlara gerçekten hasta olan insanlar gitmezmiş hep onların hasta ettikleri insanlar gidermiş... Bende bırkaç kere gittim bana dedilerki senin tek suçun ben diyememek. Ben onemlıyım benım hayatım onemlı herseyden once ben gelırım... sen dedı hıc kendını dusunmemıssın hep baskalarına kosmussun... Sızınde durumunuz boyle anladıgım kadarıyla ınsanlara koşa koşa hayır dıyememekten bu hallere geldık ha sonunda tesekkur bile görmedik ne yaptında yapmasaydın ıfadelerı oluyor. sınırınızde bundan kaynaklanıyor anlık olaylara verdıgınız tepkıler degıl bu ofkenız bırıkım bırıkım ve karsılıgında en ufak bır deger gorememe sizi kimsenin düşünmemesi sonunda da bom patlıyor ınsan... çünkü herkese koştuğunda insanın beş kuruşluk değeri olmuyor... sakın olun lutfen ev yansada umrunuzda olmasın bırakın borc kımınse o telasa dussun evmı gıdıyor elden gıtsın faızmı bınıyor borclara bınsın sızın adınıza degıl ya bırakın borcun derdıne borclanan dussun

Artık kendinizi sevmeye başlamışsınız ve yapılanları, yaptığınız fedakarlıkları haksızlık olarak görüyorsunuz. Anne babamızda olsa sürekli gereksiz borc ödemek canımızı sıkar çünkü kendimizi de şımartmak isteriz o esnada eğer kendimize değer veriyorsak. Ama yine de anne baba ayrıdır, onşar için yapılırSanıyorum sizinde öyle olmuş.. O yüzden tahammülünüz azalmış. Bence terapiye devam edin ve kırmızı çizgileriniz olsun. Herkes sizi bir süre sonra öyle kabul edecek. Ohh mis gibi hayat... Fedakarlık yapanı enayi yerine koyuyorlar bu devirde

Merhaba, izin alarak 2. üyeliğimle açıyorum bu konuyu. 8 ay kadar önce çok uzun süredir ilişkilerde yaptığım yanlış tercihler, yanlış davranışlar vb. sorunlardan dolayı pskilog ile yüz yüze terapilere başladık. Psikolog terapiler sonucunda kendine değer vermiyorsun, kendini sevmiyorsun, aşırı fedakarsın, özgüvensizsin gibi çıkarımlarda bulundu. Eskiye dair bir çok kişiyle bağımı kopardım, temiz bir sayfa açıp yeni kararlar aldım. İlk başlarda herşey çok güzel. Evdekiler de durumdan gayet memnun, bende gözle görülür farklılık olduğunu kendileri de sezdi. Hatta iyiki başlamışsın, keşke daha önce başlasaydın gibi yorumlarda bulundular. Terapilere gide gele ben de çok iyi hissediyordum. Fakat ben kendimde şunu gözlemledim son zamanlarda, ki aynı şeyi evdekiler de söylüyor. Normalde aşırı sakin, uyumlu bir insanım. Etrafımdaki insanlar da bunu söyler. Yukarıda bahsettiğim sorunların sebebi maalesef ki çocukluktan geldiği için, psikologla çocuklukta/geçmişte beni yaralayan olaylar üzerine çalıştık fakat bu olaylar deşildikçe ben iyi olacağıma kötü olmaya başladım. Hatta bi ara terapiden sorna 1 hafta boyunca etkisinden çıkamadım, durmadan ağladım durdum. İşin duygusallık kısmını da geçtim, aşırı öfkeli biri haline dönüştüm. Sanırım daha önce hayatımın merkezinde yaşadığım ilişki/ilişkiler vardı, bütün enerjimi oraya verince şimdi bütün enerjimi ilişkiler dışındaki olumsuz olaylara harcıyorum. Eskiden bir olayı takar orada bırakırdım şimdi ailevi bir mesele olunca takıp günlerce düşünüyorum. Bugün de öfke sorunu yaşamama sebep olan olay şuydu: babamın yıllarca borcunu ödedim. Tam belimi doğrulttum rahatım derken yine bir borç karşıma çıktı. Büyük bir öfke patlaması yaşadım ve sonucunda ağlama krizleri, evdekilerle sürekli bağırış çağırış ve hayattan keyif alamama vs. 2-3 haftadır bu konu beynimde, her yerde bu konuyu düşünüyorum. Dün yine bu konuyla ilgili başka bir olay patlak verdi. Bu kez elim ayağım titreyecek kadar öfkelendim. Evdekiler sen bu kadar öfke dolu değildin, eskiyi deştikçe o günleri unutamayıp daha çok öfkeli oluyorsun bence devam etme terapilere dediler O ilk zamanki benden memnun halleri oysaki çok hoşuma gitmişti. Olumsuz yorum yapınca tedavim baltalanmış, hiçbir şeyi başaramayacak, sürekli aynı yerde debelenecek gibi hissediyorum. İşin özü ben şu anki halimden hiç memnun değilim. Eskiden ilişkiler dışında hiçbir şeyi kafama takmazdım şimdi terapilerde geçmişi deşe deşe, özellikle babama aşırı öfkeliyim fakat bu öfkem başkalarına da yansıyor. Trafikte, evde sakin kalamıyorum. Ki normalde dediğim gibi huzurlu, sakin biriyim. Dipnot: Haftaya psikoloğumla randevum var kendisine bu durumları anlatacağım fakat sizlerin de görüşleri çok değerli benim için. A

Nacizane fikrim evdekiler kendi bakış açısıyla yaklasmıs bize dokunmayan bin yaşasın diyorlar yani sizin kendinizi kullandıran sessiz halinizi istiyorlar Peki SİZ NE İSTİYORSUNUZ İÇİNİZ NE DİYO

Yook burada durun bence! Siz ki, dağ gibi bir borcun altına girip .. ödeyip emekli etmişsiniz babanızı, Siz çok özgüvenli bir kadın olmalısınız bence. Ve kendinizi sevin, çünkü borçlarını ödediğiniz Babanız, Sizden bir tane daha yapamaz. Sizden bir tane var! K Kizgin

Terapiye devam edin; duygu değişimleri yaşamanız, terapileri sorgulamaya başlamanız vb gayet normal. Bazı anlar gelecek, bazı konuları konuşmamak için ayaklarınız geri geri basacak, giderken düşündükçe strese gireceksiniz vb ancak böyle böyle buralardan geçilecek. Dr. David Burns'ün "İyi Hissetmek" adlı kitabını da okuyun bence terapide ilerlerken, bir yandan. Daha hızlı sonuç alacağınızı düşünüyorum.

Çok yazdım biliyorum ama kusura bakma, seni kendime çok yakın hissettim, ne olursa olsun biz çok güçlüyüz, duygusal yanımız vicdanımız yüzünden aşırı fedakarlık yaptık ve bizi zamanla öfkeli yaptı Herşeyi başardığımıza göre, bunun da hakkından geleceğiz, hayattayız nefes alıyoruz, ailemize destek olduk vicadınımız sonuna kadar rahat Bundan sonra en çok kendimizi sevelim