çalışan bir anneyim. haftanın iki günü akşam da çalışıyor eve 22:00 gibi geliyorum. iyi bir işim ve kazancım var. ama hastalık mıdır bilmem aşırı derecede evime ve çocuğuma düşkünüm. işten çıkınca mutlaka eve gelmeliyim. dışarıda geçirilecek 5 dakika bile sinirimi bozar. hele akşamları ve haftasonları hayatta evden çıkasım gelmiyor. kuaföre, alışverişe, bir arkadaşa gitmek benim için kayıp. bu işlerimi genelde işten erken çıkarak yaparım. mesela kuaföre mi gittim içeri girerken saate bakar ve hemen bir hedef koyarım kendime. 2 saat sonra evde olmalıyım diye. yok olamazsam kuaförde afakanlar basar beni. çocuğumu birine bırakıp asla biryere gidemem. hafta sonları asla gezmeye gidemem. bunu yaşayan var mı aranızda.

takıntılısın belli ki. ama herkesin ilginç takıntıları oluyor. K

Bende sizin gibiyim herşeyim planlı olmalı. mesela bugün akşam balık aldık ohh dedim eşimle çocuklarımla beraber rahat rahat yemek yiycez bir anda tlf. misafir ve bu misafir bana dün gelen biri. bir anda yemeğimizi apar topar yedik onlar geldi. kızım pek yemek yemeyen biri misafir gelecek diede masayı çabuk topladım. sinir oldum. helede işten çıkınca kimseye gidemem direk evim evim evim. benim için önce çocukalarım sonra evim gelir. biz hasta diiliz yaşantımızı zamana sığdırmaya çalışan düzenli insanlarız bence. öle orda burda şurda gezeceksem ailemle gezmeliyim. ama arkadaşlarımlada zaman geçiririm haa o arada aklım evimde kalır :))