bir kırlangıç asıl hikayedeki kahraman. ben sadece piyonum kelimelere aktaran. kırlangıç sessizdi, konuşur gibi görünsede. kelimeler basit cümleler kifayetsizdi, gözlerinde söylerdi tüm içindekini. gözlerine hiç bakmadılar kırlangıcın. hep sözlerine kulak verdiler, kurulu cümleleri içindekine biçtiler. anlaşılabilmeyi çok isterdi kırlangıç. anlamak istemediler. gitmeliydi kırlangıç vakit ayrılığı gösterirken. sonkez çırpacağını bildiği kanatlarını çırpmaya başladı aniden. üzgündü kırlangıç bi o kadar da mutsuz. bi umutla döndü arkasına baktı uzun uzun. bir söz duymak istiyordu "gel" diyen bir ses. o sesi hiç duymadı kırlangıç. ilerleyen grubun arkasına takıldı, yorgun kanatlarına gözyaşlarını katarak. kırlangıç benim şimdi pencerenin önünde açmanı bekleyen. ne olur aç camını söyleyeceklerimi dinle. al beni içeri en gizlinde sakla, bırak gözlerinde kaybolayım, bırak sıcak nefesinle ısınayım, sesin oksaşın ruhumu, kocaman olsun kalplerimiz içinde sadece biz durrrr Recebim, dur yağmur yüreklim, bulut bakışlım dur!!! ne olur dur!!! kapama pencereni. sözler yetersiz biliyorum anlatmaya içimdekini. . . birkez gözlerime bak sadece, hissedemezsen içimdekini çırparım kanatlarımı merak etme. . . S