Okurken içim gitti hikayenize... Ah biz kadınlar zaten hassasız, ufak bir adet te bile duygusalsırken hele gebelik, doğum heyecanı ve sonrası... bu kadınların bu sümsük ve zeka geriliği yaşayan kocalardan nedir çektiği çok üzülüyorum. Benim annesiyle bağımlı eşiminde annesine herşeyi anlatma huyu vardı, karaktersiz kayinvalidemle iletişimi kestim ben o bunda haddsiz davrandıkları yüzünden. Biraz iyi geldi. Görüşmeyin ailesi ile. Ve bir süre zaman verin kendinize bebeğinizle. Baktınız bebeğin de huzuru kalmıyor ve sizin için değişen birşey yok. Selametle hazırlanıp ayiririsiniz yoları... Allah darda kalanı yanlız bırakmaz. Sizin için şu an en büyük şükür yatağında uyuyan bebeğiniz. Duygusal olarakta tüm enerjsiniz Bebeğe geçiyor... sakın, dingin ve şükürde kalın... bebekte tramva almasın ki gebelikte yeterince almıştır...

benim suan yasaidigim sehirle kendi memleketim arasinda 8 saat uzaklik var. hastaneye yattigimda her gun doktorlara sordum kendi memleketimdeki hastaneye sevk edebilir misiniz diye. izin vermediler. 3 ay hapsoldum. eve geleli yani hastaneden taburcu olali 40 gun oldu. bugun 40 imiz cikti cok sukur. evet topluca zekasizlar

Tabiki bunu onden soylemeyeceksin degil mi? S Shalini

Eşiniz hala ergen karakterinde olduğundan böyle davranmanız çok normal. Artık gözünüzde bitmiş, ilk zamanlarda inanmak istememişsiniz bu kadar mal insanlarla muhatap olduğunuza ama ortada her şey. İnanın hiç gereği yok. Mesleğiniz varsa ailenizin yanına gidin, tayin isteyin veya bir süre girer iş bulursunuz. Bu çocuk karakterinde az gelişmiş aileci tipleri ve iğrenç ailesini de kendi haline bırakırsınız. O aile ile iletişiminizi tamamen kesin. Hiç iyi niyet de göstermeyin. Hayat kısa. Size bir şey olsaydı daha sizin için bizim yüzümüzden böyle olurdu diye düşünürler miydi?. Böyle tipler için üzülmeye gerçekten değmiyor. Daha önce de konu açmışsınız ilk fark ettiğinizde keşke gitmiş olsaydınız. Terapiye zorlayın kendiniz destek alın ama adamı ailesini aetık düşünmeyin

Bebeğinizi güle güle büyütün. Ne yaşadığınızı en iyi siz bilirsiniz. Ancak henüz 6 aylık evliyken eşimden sogudum sanirim demişsiniz. Evlilik kararı alırken aşktan çok, yuva kurma isteği ve çevrenizden gelen "evde kaldın, yaşın geçiyor vb" sözlerinden etkilenmiş olabilir misiniz? Umarım sorunlarınızı çözebilirsiniz.

Buna sevindim gerçekten. Umarım kolaylıkla anlatırsınız bu süreci. Ailenizin yanına gidince profesyonel bir yardımda alın gerekirse.

Niye boşanmıyorsunuz? Korkunuz nedir? Yani şu yazdıklarınız ya sizi çok etkilemedi ya da boşanma korkunuz var. Bu adama başka türlü katlanmak mümkün mi sizce S Shalini

evet duzelir ama sizin biraz daha disli olup sinirlarinizi cizmeniz gerekiyor. o laflar size soylendigi an aglamak yerine dunyayi baslarina yikmaniz gerekirdi. oyle yapmadiginiz icin olan size olmus. biraz cadilik yapin, sinerler

Zor şeyler yaşamışsınız. Kalan bir damla tahammülünüzü de affedersiniz sümsük kocanız değil bebeğiniz hak ediyor. Düzeleceğine ihtimal veremedim. Bebeğinizi güle güle büyütün.

Eşinizden ben de nefret ettim. Evet eşiniz zaten hatalı ama eşinizin tarafı da az değil. Hadi diyelim eşiniz işe yaramaz biri ve her şeyi anlatıyor görümcen kayınvaliden niye uyarmıyor akıl vermiyor 'siz ailesiniz bazı şeyler aile arasında kalmalı' demiyor.. Onlarında canına minnet. Kesinlikle yapmanız gereken belli. Eş ailesiyle asla görüşmeyin ve gerekirse durumdan rahatsız olduğunuzu belirtin. Eşinize de sınırınızı koyun ondan bişeyler saklayın ve bunu ona da yansıtın. Neden sakladığınızı bilsin. Güvenmediğinizi bilsin. Bakalım nasıl davranacak. Madem size iftira attı siz de gerçekten takip edin eşinizi. Asla böyle bir şeyi doğru bulmam ama madem konuşma kaydını siliyor demek ki hala dedikodu yapıyorlar. Konuşma kaydını silse bile hangi operatör olursa olsun uygulamayı indirirseniz fatura bilgilerinden kiminle kaç dakika konuştuğunu görürsünüz.

merhabalar herkese. 2 bucuk yillik evliyim, evliligimde ufak tefek problemler olsa da ilk 2 yil guzeldi diyebilirim. fakat bundan 6 7 ay once yani hamileligimin 4. 5. aylarinda esimin ailesiyle ilgili baskilari bi anda artmaya basladi. hamileligim cok yorucu geciyor ve mide bulantilari problemlerim vardi. bir de is yerinde mobbingle karsi karsiya kaliyordum. ailesi ile ilgili baskilar ise surekli ablalarinin benden beklentileri olmasi. . esime halimi ne kadar anlatsam da anlamiyor ve surekli tartisiyorduk. agustos ayinda yani hamileligimin 6. ayinda ablasi ile buyuk bir problem yasadik, benim kendi ailemle foto cekinip sosyal medyada paylasmam, watsapp durumlarim, bayramda sehir disinda olan ailemi ziyaret etmem, kendi arkadaslarimla gorusmelerim, iste bunlar gorumce hazretlerini cok rahatsiz etmis. esim, ablasina "bizim aile duzenimize karisma" demesi gerekirken ablasina destek verdi. fesat kadin benim evimi basip bagirdi cagirdi ama esim ablasina ses bile cikarmadi. zaten buyulenmis gibi onlarin kuklasi olmustu. en son gorumcem bana iftira atti neymis ben o kepazenin telefonlarini dinliyormusum, casus programi yuklemisim. esim de ablasinin agziyla bana hesap sordu yani ablasina inandi. artik benim bunyem stresi kaldiramadi ve tam 26 haftalikken suyum geldi. hastaneye yattim ve 3 ay boyunca yani doguma kadar hastanede yattim. cok zor zamanlar gecirdim. aglama krizleri, erken dogum stresei yasadim ki hastanede yatmak basli basina zaten bir zulumdu. hastanede yatarken bile esim erken su gelisinin stresle alakali olmadigini soyleyip ablalarina toz kondurmuyordu. bir de evimizde olan her seyi ama her seyi ablalarina anlatmis, benim sir olarak soyledigim bir seyi bile ablalarina anlatmis. anlatmadigi bir yatak odasi kalmis o derece yani. ve ben bunlari bir akrabamdan ogreniyorum. bana akrabam "kocana guvenme, evinizde olan her seyi ablalarina anlatiyor" diyor. ve hastanede yattigum surecte kac defa aglatti beni. bosanmayi da dusundum ve sonra cok sukur ki evladimi, canim oglumu 1 bucuk ay once kucagima aldim. hamileligin son zamanlari esimle aramiz duzeldi simdi ise hic tartismiyor benimle, evde asla onun ailesinin bahsi gecmiyor, biseylri bahane edip ben kavga etmek istiyorum surekli hastanede yattigim o gunler aklima geliyor, benim yasadigim stresi bile bile aglattigi zamanlar aklima geliyor. ofkemi dindiremiyorum, gun icinde evde barut gibi geziyorum. esime olan saygimi kaybettim diyebilirim. her seyi batiyor bana, her hareketi. suan bana cok iyi davransa da ev islerinde canla basla bana yardim etse de veya fedakarliklar yapsa da asla gozume gelmiyor benim icin kiymeti yok. bana dokunmasina tahammul edemiyorum, opmek istediginde bile kaciyorum, bana dokundugunda hicbir sey hissetmemekle birlikte tiksinme duzeyindeyim. nefret mi ofke mi bilmiyorum. bana ailesiyle ilgili bir beklentisini soylese aninda terk edip gidecegim, son raddedeyim anlayacginiz. belki de bunun farkinda oldugu icin cok iyi davraniyor bilrmiyorum. bu evlilik duzelir mi yoksa ben yasadigim o travmalarla bas edebilir miyim, esime olan ofkem gecer mi bilemiyorum ama bebegime yansittigmi dusunuyorum ofkemi. surekli aglayan kolik bir bebek cunku cikmazda hissediyorum ofkemle bas edemiyorum. cok mutsuzum

bebegim cok agliyor ve 8 saat uzaklikta yasiyor ailem. biraz daha duzelsin bebegim, gidecegim insallah. ayrilip ayrilma fikrini de kendi memleketime gidince dusunecegim S Shalini

Normalde kizardim ama çok üzüldüm çok. O 3 ay ne zor geçmiştir şimdi size. Şuan lohusa kafasinda olduğunuz için birşey demiyorum ama az kaldı kafanız aydınlanacak ve bir saniye durmayacaksiniz.

İhanet sadece başka bir kadınla ilişki kurmak demek değil. Nasıl tekrar güvenip arkanızı döneceksiniz? Bir kere ağzından kaçırır veya öylesine söylemiştir tamam ama sizinki resmen rapor veriyormuş. Marketten ekmek süt alırken bile gidip bunu bile söylüyor mu acaba düşüncesi geçecek. Adam heralde sabahı zor bekliyormuş koşup ablalarına anlatmak için. 2,5 seneden fazla siz tanıyorsunuz bu adamı, aynı evde siz yaşıyorsunuz. Siz söyleyin düzelir mi? Koşa koşa dedikodunuzu yapması dışında, olaylarda ilk suçladığı sizsiniz. Yani ablasının ithamlarına göre şekillenecek suçunuz suçlarınız. Size net bir şey söyleyeyim, sizin kocanız gibi tipler isterse 50 kere evlensin boşansın üzülmezler. Çünkü etraflarında kendisini yalnız hissettirmeyecek, hatalısın yanlış yapıyorsun demeyecek kadınlar var. Annesi ablaları yeni kurban bulur evlendirir, ayıkana kadar onunla da yaptıklarını ne var ne yok anlatır. Sizlik bir durum değil, onların karakteri böyle.

Boşanın yazmaktan ben bile yoruldum valla o yüzden çirkef olun diyorum Niye ezdiriyorsunuz ki kendinizi o ablayı yerin dibine sokardım ama siz hamileymişsiniz işte. Kavga edip öfkelenen defolsun gitsin evden kim size ve ailenizle vakit geçirmenize karışabilir? Yavaş gel derim. Bende böyle karakterde tiplerden ışık hızıyla soğurum. O yüzden ne arkadaşlarla ne de aileden biriyle kavga etmekten hoşlanmam olmaması adına da çok uğraşırım ama şansını zorlayana da hak ettiği gibi davranacaksın. Allah bağışlasın bu arada çocuğunuzu siz onunla ilgilenin eşinizi uzun bir süre görmezden gelin bence.

Toparla biraz daha ilk 3 ayi atlat evinde. Sonra git bir kafani dagit bebege de sana da iyi gelir

buraya konu actigim zamanlarda kavga edio tartisitorduk ve barisiyorduk yani uzatmiyordu. ama hamileyken sanki hamileligimi firsat bilip ozellikle manipule etti bana gore. beni aciz gorup uzerime geldi hep. ben artik "yoruldum tartsmaktan deyip sessiz kalitordum. iste bunlar hic aklimdam cikmiyor. hastanede yatiyorum ya bundan otesi var mi? dogumhanede gece gunduz kadin cigliklari arasinda uyumaya calisirken kendimi teskin etmeye calisirken "oh senin dr yedigin onunde yemedigin arkanda, rahatsin " bile dedi bu adam bana. kaldigim hastane odasinin penceresi bile yoktu. dusuk yapan kadinlar, bebegini kaybedenler, boyle oda arkadaslarim oldu benim. ve her gun bebegimi kaybetme korkusu yasadim ben. suanda aglayarak yaziyorum bunlari. psikolijim pert

cok sukur ki iyi ailem her konuda destekcimdir benim. bebegim cok agliyor, biraz duzelsin insallah gidecegim ailemin yanina.

Seninki boyutunda değil kesinlikle ama yıllarca ben de problem yaşadım. Eşim bana hak verse de yüzlerine çatır çatır siz haksizsiniz demedi. En son lohusalıkta ben 2-3 olay yaşadım ve susmadım. Evde günlerce konuştum. O kadar çok konuşup anlattım ki şimdi gerçek manada hayatımızda yoklar. Tümden kuşluk olmasın diye aynı şehirde olmamıza rağmen 5 ayda bir 1 saat bebeği götürüyorum. Eşim en ufacık hakkımda birşey desinler bağırıp çağırıp kapatıyor, aramıyor. Maalesef erkekler geç anlıyor. Biz kadınlar da o acıları unutmuyoruz. Klasik sümsük erkek. Eğer evliliği yurutecekseniz bence cadı olun. Gerçi benim yaşadıklarım sizin kadar ağır değil. Eşim de sizinki gibi insafsız değil. Sizde çocuğu görme isteği var mı kayınvalide tarafından?

"bu boyle devam eder" gercekten oyle devam ediyor. dun annesiyle telefonda konusurken eve aldigimiz her seyi annesine anlatiyordu. ne gerek var degil mi? cift terapisinin iyi gelecgini zannetmiyorum. huylu huyundan vazgcmiyor

Terapıye gidin. Bu hıkayede o çocuga üzüldün. Bakın işte çocuğa küçüklükten travma yasatıosunuz. Aılelerımız bılıncsızdı sız bılınclı olun. Bu sızın her seyınızı o yasıyor bebek hıssedıyor. Neden küçücük bır bebegın travması daha doğurtan basladınmı. Bunları hayatı boyunca sürdürecek. Daha kavga çıkarmaya calısıorum dıosunuz. Gidın tsrapı alın. Evlılık terapıstıne gıdın. Ya o venegı kucagına almak isteyen ne insanlar tanıyorum.

amin cok tesekkurler. ailemden uzaktayim diye zorlaniyordum zaten, hamilelik surecinde bunlarla ugrasmak beni asiri sekilde yipratti. hayir paylasmadim. artik o kadar hircin davtaniyorum ki koca kişisine, duna bana "neden bana mal misim gibi muamele ediyorsun" diyor. saygimi yitirdiginin de farkinda. konusmak paylasmak gelmiyor icimden. biseyleri duzeltmek icimden gelmiyor

Sizin ve bebeğiniz için çok üzüldüm şükür ki sağlıkla kucağınıza almışsınız bebeğinizi böyle insanlar gerçekten düzelmez artık Ne hakediyorsa öyle olun vurdumduymaz ve umursamaz kendinize bakın bebeğinizle

Çift terapisi alın ailesi ile görüşmeyin terapi esnasında zaten terapist sayesinde tüm düşünceleriniz onunla paylaşılacak ve kendisine asıl ailesinin siz olduğunu, sınır koyması gerektiği anlatılır. Problem eşiniz. Ailesi çok seviyesizler. Tek şans bu. Sonra baktınız olmadı ki zaten az bir ihtimal düzelmesi tekmeyi basarsınız. Sizden daha önemli kimse yok. İnanın bu böyle devam eder

kesinlikle, ben de 2 yil sonunda esimin evde olan biten her seyi ablalarina anlattigini duydugumda aldatilmis gibi hissettim. aciklamasi ise ben de anlatiyormusum ailem beni dolduruyormus. halbu ki ne kavgalar etsekte bir kere bile aileme anlatmadim, ailem uzakta uzulmesinler diye anlatmadim. ama hani kisi kendinden bilir isi diye bir cumle var ya tam esime gore. evde tartsitigimizda ailemin beni doldurdugunu soyluyordu. nerden biliyorsun dedigimde oyle hissettigini souluyordu. dediginiz gibi ben otu b.. ku dusunmek zorundayim acaba ailesine anlatir mi diye. ki anlatir. daha dun anlatti. toplu zeytinyagi almistik. dun annesine soyledi. bosuna dedim ya bosuna bu adamla. aldigimiz zeytinyagini bile soyluyorsa evde ne var ne yok anlatmaya devam ediyor bu. ki is yerinde annesiyle ablalariyla telde konusuyor, evde degil. eskiden arama kayitlarini silmezdi. simdi onu da siliyor. ben gormeyecegim ya ablalriyla konustugunu. eylulcmre

korkum yok ki. ben esimin gercek yuzunu gordugumde hastaneye dustum. 3 ay hastanede kaldim. yerimden kipirdayamadim. bebegim 40 gunluk, hastaneden taburcu olali 38 gun oldu. uzerinden yillar gecmis degil. beni etkilememis gibi mi duruyor yazdiklarimdan. duygu ve dusuncelerimi hem kendi paylasimimda hem de yorumlarda yazdim.

hamilelik sürecinde bunları yaşamış olmanız ekstra zor olmuştur sizin için. Şuanda da çok yakın zamanda doğum yapmış olduğunuz için ekstra ekstra derin hissetmeniz de çok normal. Zor olaylar gerçekten Allah yardımcınız olsun öncelikle. Sizin mutlu bir hamilelik ve lohusalık geçirmeniz gerekirken olanlarailesi ablası/ablaları kesinlikle seviyesiz insanlar bence.. Şuanki düşüncelerinizi eşinizle paylaştınız mı veya paylaşmayı düşündünüz mü? öfkenizle başa çıkamadığınızı bebeğinize yansıttığınızı düşünüyorsunuz, bunun için öncelikle imkanınız var ise kendiniz bu duygularınız için bir destek alabilirsiniz. Önce kendiniz, siz iyi olursanız bebişiniz de iyi olur inşallah.

Birazda senin elinde bazı şeyler çalışan kadınsın niye bu ayının kahrını çekiyorsun kendine eziyet ediyorsun üstelik sadece adamla değil 7 sülalesi ile uğraşıyorsun yazık degilmi sana dünyaya bikere geliyoruz onuda bu adamın kahrını çekmek için mi yani değmez gerçekten.. ya dişli olup istediğini yaptiracaksin yada bu adamın kahrını çekip kendine de o cocugada yazık edeceksin..

Sizin eski konuları hatirliyorum. Kocanızdan bir halt olmadı, olmayacak. Aileci olmanın yanında, karaktersiz bir insan son yasadiklarinizdan anlaşılan da o. Sizin onun ablasını ne diye dinleyecekmişsiniz, gerizekali mi bu adam? Sizi en hassas döneminizde strese sokmuş, yine ailesine laf ettirmemiş. Pes. Beklediğiniz kıvılcımın gelmesi yakındır merak etmeyin. Bana sorarsanız kıvılcım falan da ihtiyacınız yok da siz bilirsiniz.

O zaman şahsi fikrim ilk yapmanız gereken kendiniz ve bebeğiniz için iyi olmanız için sizin önce bir destek almanız mümkünse eğer. Daha sonrasında geri kalanlar çorap söküğü gibi gelir inşallah. Şuan bütün yaşadıklarınızın patlama dönemi ve bebek henüz küçük kolik demiştiniz bir de sizin için zorlayıcı bir süreç

esimle evlendigimizde bana bir soz verdirdi daha dogrusu onun istegiyle birbirimize soz verdik. aramizda ne olursa olsun ailelerimize bir sey anlatmayacagiz diye. meger kendisi her seyi anlatmis. a dan z ye ne varsa. beni en cok bu yikti. evde yuzume gulerken ablalariyla benim dedikodumu yapmis. ve ben bunu evliligin 2. yilinda ogreniyorum. Allahim hic mi taniyamamisim ben? isimle ilgili hickimsenin bilmemesi gereken bir sirrimi emanet etmistim ona. ablalarina, ailesine anlatmis. sebebini sordugumda kendince onemli gormemis o yuzden anlatmis. evlendigimizden beri ailessiyle ilgili geriliyorduk ama butun her seyi ailesine ifsa etmesi bendeki saygiyi bitirdi, belki de sevgiyi de bitirdi. ne guzel demekki sinir koyabilmissiniz. ben o siniri koyamadim, kokten cozerek kurtulabilirim diye dusunuyorum. bebegimi emzirirken olumsuz seyler dusunmek istemiyorum ama bi bakiyorum kendi kendime tartisirken buluyorum kendimi. kendimle ofkemle mucadele etmekten yoruldum.

Ailenizin yanına gidemez misiniz bir süre? Eşinizle bir arada oldukça, sürekli bunları hatırlayacaksınız. Ayrı kalmak karar vermenizi daha da kolaylaştırır. Ailenizle aranızda iyiyse onlarla olmakta iyi gelecektir size. Çünkü zor bir dönemden geçmişiniz.

Yaşadıklarınız yetmemiş gibi hala bir tek kıvılcımı niye bekliyorsunuz. Bu adamdan hiçbir şey için ayrılmıyorsanız zekasız olduğu için ayrılın yani bir telefonu dinleyecek olsanız paçoz ablasını mı dinlersiniz cidden zekasız ya

Eğer eşin boşanmak istemiyor ve bu evliliğe bir şans daha vermek istiyorsa o şehirden çıkıp senin ailenin olduğu şehire veya her iki aileyede aynı uzaklıkta olan farklı bir şehirde yaşamayı teklif edin başka türlü bundan adam olmaz zaten

ayrilma fikrimi mi yoksa baska sehirde yasama fikrini mi? baska sehirde yasayalim diye cok dedim ama sicak bakmadi. ama ayrilacagimi hastaneye yattigim ilk zamanlar cok soyledim. sonra soylemedim simdi de onden yani memleketime gitmeden soylemem Tahin Helva