Bu yazdıklarınızı bir daha baştan okuyun derim :) Diğer arkadaşlarımın yorumlarını bilemem ama ben karşımda çok azimli, çok başarılı bir insan gördüm, hissettim. Ne kadar azimlisiniz, gerçekten muhteşem bir şey bu. İlk önce bunu fark edin. Direniyorsunuz ve bu zaten tek yapmanız gereken şey. Çok fazla bir bilgim yok bu hastalık ile ilgili ama tedavilerinizin peşini bırakmayın. Terapiste gidin mutlaka destek alın. Kendinize bir hobi bulmanızı tavsiye ediyorum. Müzik aleti veya başka bir şey. İster yeteneğiniz olsun ister olmasın. Maksat biraz kafanızı dağıtın. Evlenemem demeyin;evlenirsiniz. Siz yeter ki "ben iyiyim" diyin ve yeter ki karşınıza doğru insan çıksın.

Merhaba herkese diğer postta pek cevap gelmedi burdab yazim dedim.25 yaşındayım. bölümüm ilköğretim matematik öğr. yani atanaya bakıyor. Fakat bazı olumsuzluklar oldu ben bipolar bozukluk hastasıyım. 2010dan beri tedavi görüyorum ama depresyon kaygı denilip yollandım 2016 manik atağına kadar bende bir değişim olduğunun yani diğer insanlardan farkında olduğumun hep farkındaydım o yıl 2016 1. dönem finallerine denk geliyordu finallere giremedim 3. sınıfta da okula gidemedim hastaneye yattım ve hastaneden çıktıktan aylar sonra iyileştim okula hocalarım beni yok yazmayın belki dersleri alttan alma şansım olur demiştim birkaç hoca dışında kabul etmişti 4. sınıfı 3. sınıfla birlikte bitirmiş oldum yaz okulu ile 27 ders vermiş oldum ve sınava hiç hazırlanmadan girdim öylesine 65 aldım.2. sene 2018 her şey güzel gidiyor derken tekrar hastalandım martta 4 ay kafadan gitti sınava 3 hafta kala iyileştim ve 68 puan aldım. Neyse dedim yaklaştım iyileştimde bu sefer olacak o kadar iyi çalışıyordumki 7 saat 8 saat... 2019 yılına girmeden mani atağı geldi tekrar ve yine bu sefer feci bir manik atak... hastaneden çıktım aylar geçti iyileşemedim sınava giremedim. Yeni rapor hakkımın olduğunu öğrendim ve rapor çıkarttım ekpssye gireceğim ama o az konulara bile kendimi veremiyorum düşünün öğretmenlikte 3 alandan sınava giriyosunuz şimdi gkgy sadece burda da alım doldu dediler moralimi bozdular zaten sürekli ağlıyorum çocukluğumdan çıkamıyorum geçmiş yaşantılarımdan çıkamıyorum ruh halimi dengeleyemiyorum o kadar şehir dışında doktora gittik yine olmadı yine olmadı.. Abimde psikoz hastası babama benim sonum abim gibi olacak evlenemicemde diyorum sürekli kaygılar bitmiyor. Özelde de çalışamam almıyolar zaten sosyal fobik ve obsesifim özelde çok zorlanırım. çalışamadığımdan bu yılda kendime güvenmiyorum belki alım olursa artık normal kpssye girmiyorum kafam karman çorman. Seneye ücretli öğretmenlik yapmayı düşünüyorum ama onun ücreti asgari ücretten bile az yol parası çok fazla üstelik 2 saat yol gidiş geliş. Bu hastalıkla yaşamak zor herkes çalışan kadın istiyor evlenememde çok kafaya takıyorum çok ne önerirsiniz?