Konu gelmiyor. Gördüğünü duyduğunu eleştiriyor ne yazık ki melinda- Keep it simple Anneler

Onların yaptıklarını eleştirince hakarete uğramış gibi bir hale bürünüyorlar. Empati yapın bakalım nasıl oluyormuş diyorum tabi ki bir gelişme olmuyor. Öbür gün aynısı tekrar. Kalpleri çok kırılsa anca bırakırlar diye düşünüyorum. Öyle de kendimden tiksinirim

Bunları ben de yaşıyorum bir süredir. Nedenini de bilmiyorum. Henüz çözümünü bulamadım. Aldırış etmemeye, he deyip geçmeye çalıştım hep, ama içimde biriktirdiğim şeyler bir yerde patladı. Kötü kavgalar çıkıyor o zaman. Sussan bir türlü, susmasan başka türlü, ne yapmak lazım bilemedim. Mutluluki Mucize 1 di şimdi 2 oldu

Ben yazdım sandım inanin.. Babam 1950de dünyaya tepki olarak doğmuş biri:) Elestirilerinin ve karisabileceklerinin haddi hududu yoktur.. Babayim ben.. herseye karisirim işte o kadar.. diyen biri.. Ne kavgalar ne yalvarmalar ne aglamalar ise yaradı.. konuşmak imkansız.. Sizin yaslarinizda büyük bir depresyon yaşadım.. Allahtan kızım var.. çok sevdiğim bir eşim.. Onların hatirina dedim bu böyle olmaz seda.. Babam asla degismeyecek.. Ben degismeliyim.. Küçük ve orta ölçekli garipliklerini görme duyma arkadaşım.. Eleme yap.. Makine niye hergün çalışıyor mu dedi savunma kendini.. bilmeeeem de.. boş bak yüzüne.. En sevmedikleri şey savunma.. yapma.. Kilo aldın dedi.. ya dimi evet de.. Alttan alma.. üste çıkma.. Sadece eleştirileri boşlukla karşıla.. Onlar gelmeden sen git.. o aramadan sen ara.. Tabi babanı seviyor ve hayatında istiyorsan.. Eşime karşı melektir ailem.. Bu avantajimdi.. Babam hep zor adamim ben der.. Ama güçlü olan benim.. Aileme huzur getiren benim.. İçim rahat.. En derinlerde hepsi bunu biliyor..

Çamaşır makinesine konu nerden geliyorki karışıyorlar. He diyip geçin muhalefete girmeyin. bi süre sonra bırakmazlarmı aldırış etmeyince?

Degismezler kendini yorma. Kendini degistirebilirsin ama. Kulak ardi etmeyi ogren. Soyledikleri seyi yapma cevap da verme. Sen cevap vermezsen bir sure sonra bezerler.

Benmkiler de çok eleştirir kıyas yapar saygı zaten yok. değişmezler bence hep böyleydiler ve böyle kalacaklar ne yazık ki.. uzak durmak tek çare gibi

Ciddiye almadığımda tanıdığı en inat insan oluyorum babamın. Öyle bir tonlamada söylüyor ki sanki hayatını kararttım Kirpicik sarkastik kirpi

Cozum basit. Onlarin soylediklerine tamam diyeceksiniz o anda. Siz bildiginizi okuyacaksiniz. Onlarinda huyu boyle demek ki. Takmayin bu kadar. . push ;

Çok uzun ya da sıkıcı değil. Ayrıca paragraflı ve imlası düzgün bir yazı burada okumak çok mümkün değil, okumak keyifli ve akıcıydı sayende Ben bu tarz saçma tepkilere zamanında, çok sakin bir şekilde ee bundan size ne, diyerek savmıştım başımdan. Hiç takmamış gibi, cool durarak. Onlar da baktılar bi tarafıma cidden taktığım yok, bir iki derken sonra sustular.

Siz de onları eleştirin? Yaptıkları hiçbir şeyi beğenmeyin mesela? Ben böyle durumlarda kalp kırmaktan çekinmediğim için şimdiye dek çoktan, çok net şekilde terslerdim. Ebeveyn olunca hayatınıza ipotek koyma hakları var sanıyor bazı insanlar, verin ayarını bence. Annem de bazen bana abik gubik konuşacak olur, hemen derim "sen benim yaşımdayken çocuk sahibiymişsin, demek ki bu yaşta insanın aklı kendine yetiyor"diye. Hemen toplar kendini. Bir daha başladıklarında telefonunuza gömülüp" hı hı" deyin. Sonra da işinize bakın.

Konu sıkıcı ve uzun Ailemle çocukluktan beri bazı sorular yaşıyorum. Ve evlenmiş dahi olsam görüştüğümüz zamanlarda bu sorunlar tadımızı bozuyor. Ailem küçüklüğümmden beri benimle fazla ilgili. Ama bu ilgi sürekli eleştiri şeklinde kendini gösteriyor nedense. Yediğim, içtiğim, kilom her şeyim hakkında düzeltmek istedikleri bir şey var. Ve uyarılarını değiştirmek istemediğimde çooook uzun süren ve çoğu zaman da kalp kıran eleştirilere dönüyor. Hatta bazen hakarete. Ben 28 yaşımdayım evliyim. Ne yiyeceğim, çamaşır bulasık makinesini ne sıklıkta çalıştıracağım beni ilgilendirsin bir zahmet!!! Üstelik babam onun fikrinin üstüne kendi fikrimi söylediğimde ona hakaret etmişim gibi bağırarak çağırarak tepkiler veriyor. Kaç yaşıma geldim bulamadım çözümü. Rahatsızlığımı dile getirdim, bana zararını anlattım, yeri geldi ağladım, yeri geldi ne yazık ki ben de bağırdım Ama neredeyse benimle bütün sohbetleri eleştirmek amaçlı. İnanın abartmıyorum. Bütün gün sadece bunları konuştukları zamanlar oldu. Ve eleştirdikleri şeyler tamamen beni ilgilendiren basit tercihlerim. Onları ilgilendirmeyen ve zararı olmayan şeyler. Sizce ne yapabilirim. İnanin 3 ayda bir kere görüştüğümüzde bile eleştirilerilerinin boyutu o noktaya geliyor ki kapıuı çekip gitmek istiyorum Mümkünse yardım. Ailesi bu veya benzeri hareketlerde olan çözüm bulan arkadaslar var mı Eleştirdikleri her şeyi yapmam imkansız gibi tamamen başja bir insan olmam gerekir TamBirRabia "Şansı'na Münhasır Üye" Anneler

Tesekkür ederim. Her şeyi eleştirirler ama evlat olunca hedefte en çok ben oluyorum kendinehas Kadrolu

Babam dünyaya tepki olarak doğmuş dediniz ya çok güldüm. Aynen benimkiler de