Merhaba canım... Aynı üzüntüyü yaşıyoruz emin ol. Kızım 1 buçuk yaşındaydı ve ben çalışmaya başladım. Şu anda 2 buçuk yaşında. Yaklaşık 1 yıldır ayrıyız kısaca. Benimki de tam tersi. Sabit bakan kimsemiz yok. Bir hafta babannede, bir hafta anneannede. Hemdi onların evlerinde. Daha sıkıntılı bir durum yani. Kızım ben işe giderken 2 gün ağlamıyorsa,3 gün ağlıyor arkamdan. Hala alışamadı. Çok üzülüyorum ama mecburum çalışmaya. Çok sıkıntı yaşıyoruz biz. Benim evimde bakılsa daha mı iyi olur bilemiyorum. İyice zayıfladım sıkıntıdan Akşam gelme saatimi hissediyormuş:Annem gelecek babaanne, saçımı bağla diyormuş Yüklü bi kredi ödememiz olmasa çalışmazdım bu kadar erken. Ama kızımda öyle babaanne, anneanne düşkünlüğü yok. Kapıdan girer girmez yapışıyor bana. Ta ki yatana kadar. L

Merhabalar, benim 1 yaşında bir kızım var. Yaklaşık 1 ay önce işe başladım, kızıma k. validem bakıyor bizim evimizde. Bunun öncesinde kızıma ben bakıyordum, annem ve k. validem zaman zaman destek oluyorlardı. Kızımla hiç bu kadar ayrı kalmamıştık. Şimdi akşamları 4 gözle eve gitmeyi ve kızıma sarılmayı hayal ederken kızım bana gelmekte istekli olmuyor. Babaannesinden ayrılmıyor. Özellikle uyku, karnının acıkması gibi bir problemi olduğunda illa babaannesine gitmek istiyor. Ben sıradan biriymişim gibi hissediyorum, moralim çok bozuluyorum. Ne yapmalıyım, aynı durum başınıza geldi mi? E