çok üzüldüm, başın sağolsun. öyle ölmekten falan bahsetme. daha 16 yaşındaymışsın. hem anneciğin de, senin mutlu olmanı isterdi. kardeşine sahip çık, derslerine ver kendini. acın geçmez ama zaman herşeyin ilacıdır.

Ah cnm bnm okurken gözüm dolu dolu okudum. Cok cok zor bir durum bu ama bu zamanla gecicek böyle kalmayacak. kardeşine de baka bildiğin müddetce bak babannenlerinim o kadar bağırmasına müsade etme. sen kendine gel dersine bak cnm hepsi gecicek. Hiç bir acı temmelli kalmıyo içimizde.

Evet Ankarada yaşıyorum. Çok mutlu oldum okudukça. O kız buraya üye mi tam anlayamadım, eğer öyleyse buradan konuşmayı çok isterim. Buluşmaya gelmeyi çok çok da isterim ama çevrem büyük ihtimalle izin vermez. Belki başka bir şeyi bahane ederek gelebilirim ama. Çok teşekkür ederim, iyi geldi bu mesaj.

Onlar farklı ildeler. Keşke onlarla aynı ortamda olsaydık

Yaş küçük sınav ağır. Allah sabır ve kolaylık versin. Düzeniniz bozuldu ve yeniden oluşturmak biraz zaman alacak. Annenizin yerini kimse tutamaz ancak Rabbim inşallah hem kuvvet hem sabır verecek size. Hassas ve kırılgan olmanız mümkün bir de ergenlik var üstüne. Ancak şimdiden kimseden bir şey beklememeyi öğrenin. Beklentiler karşılanmayınca insan daha çok üzülüyor. Sözün bittiği yer insan ne diyeceğini bilemiyor.

O yok değil ki? Seni görüyor. Yanında. Sana güç veriyor ama senin artık uyanman lazım. Belki bi toparlansan varya Turkiyede hatta yurtdışında başarılı işlere imza atıcaksın sadece adım atman lazim. Bi an evvel toparlan da kardeşlerine bi sarıl nasılsa hepimiz aynı yere gidicez :)

Anne tarafından akraba yok mu cnm biraz kardeşin konusunda yardım edecek? Teyze vs M

Çok mutsuzum ve cidden burdan başka kimseye de yazamıyorum anlatamıyorum gerçekten artık ya depresyondayım ya da tamamen akıl sağlığımı kaybetme eşiğine geldim Birkaç ay önce annemi kaybettim, 16 yaşındayım eski konularımdan belki biliyorsunuzdur beni az çok. Son zamanlarda çok berbat hissediyorum ilk zamanlar sürekli ağlıyordum her an gözlerim dolu doluydu okullar başladığından beri düzeldim falan diyordum güya ama tekrardan ben ilk zamanlarım gibi hissetmeye başlıyorum. Akrabalarımla aynı apartmandayız, bizlere manevi olarak bir şey sağlamıyorlar. Zaten kimse annemin eksikliğini tamamlayamaz ancak her şeyin bu kadar düzensiz olması da çok çok berbat. Bazen babannemgilde kalıyoruz biz kardeşim ve ablamla, babam evde kalıyor, yemekleri amcamgilde yiyiyoruz bazı zamanlar vs... Kısaca her gün yarına Allah kerim modunda gibiyiz. Ama hani bir şeylerin düzene girmesi gerekti gün geçtikçe? Ve insanların bizlere ilgisi azaldı onu da fark ediyorum. İlk zamanlar hem olayın şoku hem de akrabalarımızın ilgisi sevgisi annemin eksikliğini duyumsamamı güçleştiriyordu.. Şimdi ise ben kendi iğrenç ve yalnız hayatımda boğuluyorum. Yaşıtlarım okuldan nefret edip haftasonlarının gelmesini beklerken ben de okul başlasın diye dua ediyorum resmen çünkü haftasonları kardeşim o kadar yaramaz ki bizi bunaltıyor, babannem dedem onlarda strese giriyorlar özellikle babannem çok sinirli oluyor bağırıyor kızıyor sonra bir de gönlümüzü almaya çalışıyor güya. Ama bu dönemde biraz anlayışlı olmaları gerekmez mi? Evet belki onlar da çok üzüldüler ama benim kadar değil, bana destek olmaları gerekmez mi? Aynı şekilde sınıf öğretmenimiz de öyle.. Aslında şöyle, öğretmenim demiş ki rehberlik hocamıza "Ben sonsuzgeceliyle bu konuyu konuşmaktan korkuyorum, yarasını deşmek istemiyorum. Mesela sınıfta anne kelimesini söylerken bile içim acıyor" bunu demiş. Ama bana bunu hiç mi hiç hissettirmiyor. Benim onların sevgisine ilgisine ihtiyaçlarım var. Bana bir nasılsın deseler bile mutlu olacağım. Yaramı da deşmiş olmaz ki. Ben her saniye halimi hatrımı sorsunlar istemiyorum. Gelip bir kere bile olsun bana verdikleri değeri hissettirseler yeter. Sınıftakiler sırf not almak uğruna hocalara yalakalık yaparken benim onların notlarına değil ilgilerine ihtiyacım var. Özellikle sınıf öğretmenimizin çünkü sınıftaki herkesle iyi bir iletişimi var herkesin derdini dinliyor ama sırf güya yaramı deşmemek uğruna benimle ilgilenmiyor. Ben eski hayatımı istiyorum. Annenin gitmesi çok kötü bir şeymiş. Hiçbir şey eskisi gibi değil hayatımız alt üst oldu. Çok berbatım çok. Bir an önce bir şekilde ölmek istiyorum. Dersleri asla anlayamıyorum. Ezberim kötü sayısalım da zaten kötü. İyi bir lisedeyim ama bu sene özellikle derslerim berbat ötesi gidiyor. İnsanların hayatları ne güzel geliyor gözüme. Kuzenlerim arkadaşlarım için her şey aynı ve eskisi gibi düzenli. Benim hayatım iğrenç, yaşantım çok çok çok kötü. İleride de iyi günlerim falan olmayacak çünkü insanlardan sürekli bir beklentiye giriyorum ve hep hayal kırıklığına uğruyorum. Gerçekten güçlü kalamıyorum ben artık. İçimde sürekli bir ağlama isteği, beni anlamayan insanların arasında boğuluyorum. Uzun oldu aslında buraya kadar okuyan varsa teşekkür ederim.

Başın sağolsun canım öncelikle. Yaşadıkların çok zor ve tek başına bas edemiyo olman da normal. Bir psikologa gidebilirsin mesela. Kendini bırakma bak kardeşin varmış ablan varmış. Birbirinize kenetlenin üçünüz birbirinizin herşeyi olun. Derslerine sarıl çok düşünmeye fırsatın olmaz böylece bi nebze.

geçen hafta toplumsal duyarlılık kulübünde bir etkinlik yaptık. kendisini yalnız hisseden, çevreden soyutlayan, belki de bir yakınını kaybetmiş 20 den fazla 15-17 yaşındaki arkadaşlarımızla bir araya geldik. seni öyle iyi anlıyorum ki. tek değilsin, yalnız değilsin. senin gibi o kadar fazla insan var ki aynı yaşta olan. birebir aynı durumdaki bir kız vardı mesela, senin konularını biliyorum ve düşündüm acaba o mu diye, o kadar benzer ki. o kız ne yapıyor biliyor musun? evde durmuyor. bir şansı var ki evi kütüphaneye çok yakın. okula gidiyor sabah, gün içinde arkadaşlarıyla konuşuyor vs kafa dağıtıyor. okul çıkışında direkt kütüphaneye gidiyor. bana diyor ki "yorulmuyorum ki, asıl beni evdekiler yoruyor" gerekirse ders çalışıyor, kitap okuyor, bir şeyler yazıyor ama hep kütüphanede. ilk görüştüğümüzden bu yana da çok mutlu. var mı böyle bir imkanın? Kütüphane değilse başka bir şey olur. Test kulüpleri var mesela, kaydolup test çözmeye gidiyorsun. ya da farklı bir hobi ne bileyim. kendini ev ve okulla sınırlama. Belli ki oradakiler seni mutlu etmiyor. Farklı ortamlara gir. Bir hobi edin mesela, üniversiteyi kazandığında çok işe yarayacak. Bu sayede kulüplere vs katılıp yeni arkadaşlar edineceksin. üzülme demem doğru mu bilmiyorum ama üzülme lütfen. Ölüm düşüncesini kafandan at. Daha neler neler yaşayacaksın yahu ne ölümü dur bi. Kendini bu kadar bırakma hemen. ne zorluklar var hayatta. şükür ki kardeşlerin, baban, başını sokacak bir evin var. ankaradaysan bir dahaki buluşmamıza gelmeni çok isterim. bu tür etkinliklerden birbiriyle arkadaş olanlar bile oldu aynı durumda olup. Lütfen kendini bırakma, çalış, çabala. Daha önünde kocaman bir hayat var.

hayat bu demekle acınız hafiflemez ama siz annemin kızıyım diyerek güç bulabilirsiniz hayatınız eskisi gibi olmaya bilir kardeşiniz çok yaramaz olabilir çünkü annelerini küçük yaşta kaybeden çocuklarda bu tarz tepkiler verir yada tepkisiz kalır siz siz olun kardeşinizle vakit geçirin parklara gidin gezin çünkü bu dünyada sizi sizden başka kimse anlayamaz kimseden birşey beklemeyin çünkü kedinin kuyruğunu kovaladığı gibi olursunuz bu güç sizin içinizde var kimse yaranıza merhem olamaz anne dediklerinde canınız yanar ancak anneniz sizi böyle görmek istemezdi ve anneniz hep yanınızda sizinle olucak insanların ulaşamayacakları çok derin yerlerde kalbinizde aklınızda şimdi ayağa kalkın ve silkelenin çünkü yalnız değilsiniz

Ahhh kuzum benim benim de annem daha yeni vefat etti kardeşim ile babam evde yalnız kaldı ben evliyim evin halini görsen her gittiğimde yapmaya çalışıyorum babam perişan halde kardeşim desen hiçbirşey takmıyor diye görünüyor ben ise ortalarında kaldım güçlü abla gibi Gerger yetişmeye çalışıyorum kardeşim 12 yaşında bak senin etrafında kardeşlerin var ne güzel yalnız değilsin kardeşim kitaplara vurdu kendini hiç iletişim kuramıyoruz Çok zor güzelim. ama kardeşlerine sarıl ablana sarıl kimseden fayda bekleme güzelim bu arada anne olmayan ev malesef ki düzenli olmuyor kardeşim bir bende kalıyor bir evde bir gün bize geliyorlar yemeğe bir gün kendileri yiyorlar gerçekten zor ama sen artık yemek yapabilirsin hepiniz oturun evinizde yiyin güzelim bak. ablan da varmış ablanla konuş en güzeli o biliyor musun

kız bizim buluşmamıza gelmişti. bilkent tdp yazıp bak bir, kampüste oluyor buluşmalar istersen okulu da gezdiririm gelirsen çok mutlu olurum emin ol kendini çok daha iyi hissedersin. birbirlerini gördükçe güç alıyor onlar hissediyorum. istediğin zaman yazabilirsin bana.

Canım benim özelden bana yaz konuşuruz beni bir ablan bil kıyamam B buse25

Kıyamam ben sana yaaa gece gece dağıldım resmen off ne denirki bilemiyorum geçecek bu günler anneyin acısı dinmez ama sadece o acıyla yaşamaya alışacaksın hayat zaten aliskanliklardan ibaret ankaradayim keşke yakin olsak da ilgilensem

Canım benim. Anne özleminden dolayı insanlardan ilgi bekliyorsun. Ama sana bi tavsiye. Beklentini düşük tutarsan mutlu olursun ve kimsenin hayatına özenme. Emin ol herkesin bi derdi bi sıkıntısı var gizlediği. Yasadigin acı olay ve yaşın birleşince olumsuzlukları üstüne çekiyorsun ama emin ol annen senin mutlu olmanı ve başarmanı isterdi. Bende bi anneyim, benimde bi kız çocuğum var oradan biliyorum. Şimdi gözyaşlarını sil ve ayağa kalk, annen için.