canım daha eylule kadar çok var. denersın bakalım şımdıden on yargılı davranma. çocuklar bır ıkı haftada bıle çok değışıyorlar. alışmazsa bakıcı seçeneğını deneyebılırsın

Canım her çocukta farklı yaşanıyor bu süreçler. Ben de oğlumu doğum iznim bitince mecburen kreşe verdim 2 yaşında. Çok korkarak verdim ama tam tersi çok iyi uyum sağladı. Sonra kış dönemi rahatsızlandı aileler gelip onlar baktı beş ay kadar kreşe ara verdik.33 aylıkken geri döndük kreşe. Ben rahat rahat gittim nasıl olsa biliyor artık kreşi diye. Aman allahım iki hafata her sabah evden kreşe kadar anne nolur beni bırakma diye ağlıyor. onu mecburen bırakıp işe geçiyorum ama yol boyu işe kadar bende ağlıyodum yani. Gözümün önünden gitmiyodu o gözyaşları. Sonra birgün iş çıkışı aldım kreşten sarıldı anne beni bırakma dedi yine. Aldım karşıma sımsıkı sarıldım gözlerinin içine baktım ben seni asla bırakmam bitanem dedim. Bak geldim yanındayım evimize gidicez şimdi dedim. Sonra birden aklıma bir fikir geldi. Bak biz evimize gidicez yeter bu kadar okul. Öğretmenin toprak deniz eymen yağız onların hepsi okulda kaldı ama biz eve gidiyoruz. Aaaa ben oğlumu özledim okul saati bitti artık siz kalın okulda birol eve gidiyor annesiyle dedim binaya doğru. Ay bir mutlu oldu. İşe yaradı ilginç ama yaradı. Sonraki birkaçgün ben gelince koşup sarılıp anne beni aldın dimi. toprak okulda kalsın biz evimize gitcez dimi diyordu evet oğlum yeter bukadar okul eve gidelim hemen diyodum. şimdi 3ay oldu işte unuttu o ilk günlerini. Sabah kendisi kaldırıyor beni, anne çabuk okula didiyoss geç kalcasss

gerçekten kimse mi yok yorum yazacakk? B