annem olaylar karşısında sürekli iki tarafı dengelemeye çalıştı ama başaramadı malesef.. üveybabam kndi çocukları tarafından dahi sevilmeyen bir insan malesef. ama annemle birbirlerine çok aşıklar.. başta bütün aile karşı çıktı kimse istemedi evlenmesini ama o evlendi. sanırım bu yaştan sonra baba evine dönmek ve onların 'biz demiştik' demelerini kendine yediremediği için hala katlanıyor. Şuan tek amacım üniversite. kazanırsam inş zaten kurtulucam.. Çok tşk ederm yorumun için. inan ailede herkes dışardan, kendi evinden okadar rahat yorum yapıyorki kimse beni anlayamıyor.. geçermi bilmiyorum ama umarım biter bunlar ben daha delirmeden

haklısın yapmam gereken sadece geleceğimi düşünmek farkındayım.. Umarım biter bu günler. Hayatta insanın başına gelebilicek en kötü şey kendini değersiz hissetmesiymiş. insan kendine değer veremiyorsa, hiçkimseye hiçbirşeye veremiyor. kocaman bir boşlukta buluyor kendini..

canım öncelikle sakin ol ve ölüm filan at bunları kafandan her insan hata yapabilir malesef ki böyle olgunlaşıyoruz bu dünya öyle bi yer bu arada kendinden çok annenin sorunlu ve oturmayan bir karakteri olduğunu düşün kendini öyle telkin et.. çünkü yaptığına bakılırsa durum bunu gösteriyor hiçbir anne çocuğunu bırakamaz hele de evlendiği adam kapı dışarı ediyorsa bi salise durmaz onun yanında tüm bunları düşün ve kendini teselli et ayrıca sınava hazırlanıyorsun buna odaklan canım emin ol güzel bi okulu tutturunca herşeyin daha da iyi olacak özgürlüğün hedeflerin ve hepsinden önemlisi kendine olan güvenin ve saygın artacak şimdilik sadece sınava odaklan ve dış etkenleri bi süre def et hayatından C

Bazen bütün bunlara rağmen ayakta durabilmek seni farklı kılar herkesten. Daha güçlü yapar herkesten. Boşver yaşadın hepsini yaşandı geçti. Şimdiye odaklan geleceğe bak yapabileceklerini düşün. Yapmak istediklerini yaptığın zaman sen sen olacaksın o kendine yapıştırdığın etiketler seni temsil etmiyorlar ki. Emeğinle elde ettiğin karakterinden daha güzel bir şey olamaz. Sen kendi kendini ayakta tutacaksın. Boşver, hareketlerini sevmediğin insanlar zaten yanında olmasınlar. Bırak, aldatacak kadar gözü dışarıda adam zaten hayatında olmasın. Sen bunları ucuz yırttın say. Yenile hepsini. Dersini aldığını okulu bitirdiğini say yeni sınıfa terfini kutla. Umarım her şey gönlünce olur.

Canım öncelikle unutma ki herkesin ayrı ayrı hikayeleri var.. Seninkide bu birçok hikayeden sadece biri. Evet bence yaşanması en güçlerinden. Babayı kaybetmek, yaşarken bir bakıma anneyide kaybetmek. Daha o yaşlarda üvey babaya sahip olmak, ablandan uzak kalmak. Bunlar kolay şeyler değil. Yani çok sağlıklı olmayan bir ortamda sen bir takım hatalara düşmüşsün ki çok doğal. Hepimiz yeterince güçlü olamıyoruz malesef. Tanımıyorum ama annene çok kızdım şuan. Evlenebilir, en doğal hakkıdır fakat evladını evden kovan bir adama bu saygı neden? Anlayamadım.. Sen bence şükret ki böyle bir ortamda bugünlere gelebilmişsin ve bence şuurluda bir gençsin. Dön bak geçmişe. Hatalarınla yüzleş. Onları neden yaptıgını düşün ve neden yapmaman gerektiğini. Ben 20 yaşındayım, benimde farklı sıkıntılarım var aileyle ilgili. Yani tek başına mücadele edenlerdenim bende. Hatam olmadı mı? Oldu elbet. Ama kendimi düşünmek zorundayım ve toparladım kendimi.. Ölüm felan at bunları aklından. Neden geliyoruz şu güzel dünyaya? Acısıyla tatlısıyla neden bir çok anımız var hiç düşündün mü? Tüm bunları yaşamamızın sebebi neden? Bir imtihandayız işte. Sabırlı ol ve doğrul. Çünkü sen bütün güzellikleri hakediyorsun :) Buna inan

inan kendimi 50 yaşında gibi hissediyorum. sanki herşeye çok geç kalmışım gibi. ömrümün sonuna kadar bu evde bu sorunlarla kalıcakmışım gibi geliyor. Sanırım bu hisler hep yılların birikimi oldu patlama yaşıyorum son 1 yıldır. derdimi kimseye açmam genelde. dışardan çok umursamaz, mutlu görünürüm ama içim içimi yiyor.

merhaba arkadaşlar.. Ben 22 yaşındayım ve bu sene üniversiteye hazırlanıyorum. Sorunumu sizinle paylaşmak istedim çünkü neden böyle olduğumu ve napıcağımı hiç bilmiyorum. Bir ablam var, küçük yaşta babamı kaybettim, annem başka biriyle evlilik yaptı ve hiçbirzaman anlaşamadık. Ablam daha sonra başka bir şehire evlenince iyice yalnız kaldım. Ergenlik dönemimde çok hatalar yaptım. Evdeki durumlardan dolayı sürekli dışarda arkadaşlarımla vakit geçirirdim. Eve gitmek istemezdim. Barlardan çıkmazdım. Okula bile gitmezdim hatta. Sorunlu bir gençlik geçirdim diyebilirim. Üveybabam beni evden kovduğunda 19 yaşındaydım. 19 yaşında ayrı eve çıktım, sonra geri döndüm sonra tekrar çıktım.. Hiç normal bir hayatım olmadı. Belkide babamı küçük yaşta kaybetmemden dolayı hiçbir ilişkimi yürütemedim. Sürekli ayrılan taraf ben oldum, hiçbir erkeğe tahammülüm yoktu. Sonra bundan 2 yıl önce o sürekli birlikte olduğum arkadaşlarımla küstüm. Hepsini hayatımdan çıkardım. Sonra bir ilişkim oldu, sevdiğim ilk adamdı ama malesefki 6 ay kadar sürdü ve sonucunda aldatıldım. Şuan ailemin yanındayım. Maddi durum olarak çok iyiyiz daha doğrusu üveybabam zengin ve şuan rusyada iş için. Bende bu yüzden döndüm eve zaten onu nasılsa görmeyeceğim diye ama annemle hiç anlaşamıyoruz. Geçmişin verdiği izler, yaşanılanlar silinmiyor. Ondan okadar soğudumki. Aynı evde düşman gibiyiz. O beni bir kaşık suda boğucak, bende onu. Sürekli beni aşağılar. Bende yapım nedeniyle eleştiriye pek gelemem. Sonunda da kıyamet kopar. Ben artık çok yorulduğumu hissediyorum. Bu yaşanılanlar beni tahmin ettiğimden daha fazla yıktı. Hiçbirşeyden zevk alamaz hale geldim. Eski neşeli ben gitti yerine nerdeyse hiç arkadaşı olmayan, ailesiyle zıt, aldatılmış bir kadın geldi. Kendimi çok değersiz hissediyorum. Bu konuyu yazmamın sebebi bugün ölmek istediğimi fark ettim. Bir anlık bile olsa bu fikir geçti aklımdan ve kendimden korkmaya başladım.. Sizce bu durumu nasıl aşabilirim.. Sanki herkes mükemmelmiş ama ben sorunlu, hiçbirşeyi başaramyan ve haketmen biriymişim gibi hissediyorum. Fikirlerini ğaylaşanlara şimdiden teşekkürler..