Bunu açıklayamam yaşayıp görmen gerek ancak.

Neyi zannedeceğim canım, kaç kere yazdım ben de yaşadım biliyorum işte. Tabii ki öyle düşünmüyor çocuklar. Ama çocuklar gerizekalı da değil. O çocukların ne kadar etkilendiğini büyüyüp yetişkin olduklarında anlayabiliriz ancak. Bunu da kendimden biliyorum. defne-28

Bizde de var bi tane aynı numune.. Senelerce önce en büyük abimi üniye gönderim boşancam dedi annem Sonra ikinci abim üniye gitmesi beklendi Sonra benim gitmem Sonra hepimizin ünileri bitirmeleri Sonra hepimizin işe girmeleri Sonra hepimizin evlenmeleri Şuan herşey okey. Ben de artık sormuyorum ne zaman boşancan anne diye..

Ben gün aşırı öperim zaten, bu aralar kırdım daha çok öpüyorum, sizin içinde öperim :) C -Cheryl

Şöyle düşün, eşinle bazı problemler yaşadın ama o arada çocuğun da oldu. Problemler aşıldı, ama sen aşamadın bazı şeyleri. Soğuksun, ısınamıyorsun. Evde hiçbir huzursuzluk yok, tam anlamıyla anne, baba, çocuktan oluşan mutlu aile tablosu. Beraber oyunlar oynanıyor, alışverişler yapılıyor, gülüp konuşuyorsunuz. Ama sen ısınamıyorsun. Ne yapmalı kadın bu durumda? Canının istediği gibi, istediğin adamla evlenip çocuk yapıyorsun. Ama sonra ben yapamıyorum boşanayım diyemiyorsun. Çünkü çocuğun babasını çok seviyor. Her çocuk hakeder babasıyla yaşamayı, oynamayı. Gece yatarken babasına iyi geceler öpücüğü vermeyi. Bunları düşünüp içine atıyorsun hislerini. Maddi durumlardan bahsetmedim bile bak. Sence şu an boşanmamak için bu kadın çocuğu mu öne sürüyor?

Evet onlar doğrusunu yaptılar, ikisi de ayrı ayrı mutlu oldular iyiki de oldular. Ben şimdi kendimi düşünüyorum ne yapmalıyım diye. En büyük düşüncem de boşanma durumu çocuğu nasıl etkiler, ya da etkilemez mi. Belki bu normal ailede çocuk büyütme takıntısı bile bazı şeylerin sonucu. Ne yapacağımı hiç bilemiyorum. Hem sana hak veriyorum hem kafamda kırk tilki dolaşıyor. İnsanın bir son noktası vardır değil mi? O güne nasil karar veriliyor, nasıl adım atılıyor çok merak ediyorum. Ayy neyse hayırlısı

Bu olayı bu sevilere indirmenin bedeli zaten yıllar sonra "çekmeseydin" olarak geri dönecektir merak etmeyin. Çocuklar duygu süngerleridir. örseleneceği davranişlar unutulsa bile o davranışların kişide oluşturduğu duygular asla unutulmaz. unutmayacaklardir da. hepsi zihinlerinde öyle bir kaydoluyor ki. kim neyi neden ve ne şekilde yapıyor mutlaka hissediyorlar. kendisine nasıl yansıtılıyorsa da aynı şekilde yeri ve zamanı gelince elbet onlarda aynı şekilde dışarıya püskürtrcektir. evlat herşeyden tatlı herşeyden kıymetli bana göre, kocadan da evlilikten de... bazen gözden zor da olsa çıkartman gerekir bazen zor da olsa devam etmen gerekir. kiymetli olan madem evlatsa iki durumda başa kakmadan yaşanmali atlatilmali.

Önemli olan anne Baba'nın çocuğuna karsı olan sorumluluğunu ihmal etmemesi inanın bana kavga gürültü ile büyümekten iyi ayrı büyümek İnş siz ve çocuklarınızda mutlu olursunuz hep :)

Çok yerinde bi tespit olmuş Umarım bunu okuyup ilham alacak kişiler çıkar Mesela ben annem ve babamın boşanmasını isterdim çok. Tüm kalbimle isterdim.. Çocukluğumdan beri bunun sancısını yükünü çekiyorum hatta çekiyoruz 2 abimle beraber.. Şuan yıkık bi psikolojiden başka bişiyimiz yok aslında.. Cesaret edemeyen kadınlar aslında maddi kaynağı olmadığından, baba evine dönmek istemediğinden, kabul görmiceklerinden, toplum baskısından vs vs çekiniyolar Çocuk için olduğunu düşünmüyorum işin bahanesi..

Aldatmayı veya aldatılmayı normal karşılayıp bunu bahane olarak görebilecek biriyle muhatap olmuyorum. Ki velev ki oldum, ihanet yüzünden boşanmayı yahut ayrılmayı bahane olarak gören gurursuz birinin söylediklerini ciddiye almam ve arkadaşlığımı keserim. Bunun bahanesi de çürütülmesi de olmaz. Elinizi vicdanınıza koyup söylemenizi tavsiye ediyorum: 2 okula giden küçük evladını tahsilsiz karısıyla borç içinde bırakıp, ailesine göstermediği ilgiyi gidip elin kadınına gösteren bir adamla ayrılmak gurursuzluk mudur? Değil midir? Annemin hala evlilik bağı olması babamla ilişkisi olduğunu da göstermez, tamamen benim bencilliğim ve annemi düşünmem doğrultusunda böyle düşünüyorum. Ki bu da bahane değildir. Yıllar yıllar saçını süpürge etmiş, her zorluğuna göğüs germiş, ezilmesine hakaretlere rağmen yine arayı bulmuş bir KADIN olan annemi düşünmem en doğal hakkım. Onca yıllık emeği de kalkıp 2 günlük kadın annemin elinden alamaz, herşey annemin hakkı. Babam 1000 yıl çalışsa annemin hakkını ödeyemez. Ben 1000 yıl ayaklarının altına serilsem yine hakkını ödeyemem. O kadın beni büyüten, beni yoklukta o zorlukta büyütüp okula gönderen kadın, o kadın aç kalıp, kendine kıyafet almayıp bize yediren, giydiren kadın. Ne yapsam az, dilerim geri kalan hayatında en güzelleri onun olur.

Boşanmak sadece çocuklar mutlu olsun diye de değil en başta insanın kendisi için gerekir. Ben mutlu olmazsam etrafımada veremem. Ayrıca gün gelecek çocuklar yuvadan uçacak. Yine kendime kalacağım. Herşeye kendini feda eden insanlarıda ben anlamıyorum. Az biraz bencillik iyidir.

Merhaba hanımlar şimdi yazacağım konu direkt çocukluğumla bağıntılı olduğu için bunu ifade etmeyi ve görüşlerimi paylaşmayı kendime hak gördüm. Annemle babam boşanalı uzun zaman oldu ve o dönemler çocuk sayılırdım. Kaldı ki evde kavga gürültü eksik olmazdı ve ben evde yalnızken "lütfen eve gelmesinler" diye dua ettiğimi bilirdim. Buna karşılık babam iyi biriydi ancak annemi sevmiyordu yani kalbinde aşk kalmamıştı. Diğer her şey bahaneydi. Annem evdeki her işi eksiksiz yapardı, çevresinde sevilen bir kadındı ama olmayınca olmuyordu yapacak bir şey yok. Araları her zaman kötü değildi bazı günler beraber yemeğe çıkardık, şakalaşırdık ya da ikisi beraber uzun uzun sohbet ederdi ama yine de babam annemi o anlamda sevmedi. Sonra boşandılar ve ben tam anlamıyla huzura erdim. Çünkü her şeyin normal olduğu günlerde bile normal gitmeyen şeyler olduğunun farkındaydım. Enerji, his. Çocuklar mutsuz olunan ortamın her zaman farkındadır. Babam şimdi başka biriyle evli ve çok mutlu. Annem pek iyi değildi yanlış şeyler de yaptı ayrılıktan sonra ama toparladı. Şu an ayrı ama mutlu 2 tane evim var. Yani burda o kadar çok konu okudum ki "boşanırsam çocukların psikolojisi" "boşanırsam çocuklarım babasız büyür" "çocuklar için sabrediyorum" vs. Ben bunların boşanmak istemeyen kadınların bahanesi olduğunu düşünüyorum. Çocuklarınızı kendi korkaklığınıza siper etmemelisiniz bence çünkü ilerde bunun yükünü kaldıramazlar. Annem benim yüzümden boşanıp mutlu olamadı diye düşünecekler. Yani ayrılmak içinizden gelmiyorsa açık açık "ben ayrılmak istemiyorum" diyin çoluğu çocuğu öne sürmeyin. O çocukları da mutsuz, huzursuz bir eve mahkum etmeyin..

Yine de mutsuz evde büyümenin acısı büyüktür boşanmış ailenin çocuğu olmaktan.

Annenin ellerinden öpüyorum.

Valla haklısın. Kadınların çoğu çocukları bahane ederek boşanmıyor. Aslında tamamen rahatı bırakamadıkları, çalışmak zor geldiği, "boşanmış kadın" de memesi için ya da çocukların yükünü tek başına almaya cesareti olmadıkları için boşanmıyorlar. Boşanmış değil de ayrılmış anne bana çocuğuyum, babamı yılda 2 3 defadan fazla görmem. Annemle beraber yaşarken bile iş için seyahate için Afrikay'a, Iğdır' Trabzon'a giderdi haftasonları görürdüm. O olduğunda annem mutsuz, hiç olmadığı kadar sinirli ve huzursuz olurdu, babam hiçbirşeyi beğenmeyen, dışarıyı çok seven ama evine bu neşesini asla yansıtmayan adamdı. Annem aldatıldığını öğrendiğinde evimizde maddi problemler vardı, nasıl desem yokluk ama öyle böyle değil. Babamın yönetici olduğu fabrika batmıştı ve o zamanın asgari ücretliyle yani maaşının belki de 7/1iyle ev geçindirmeye çalışıyordu ve bize yansıtmıyordu. Allah var babam evine bakardı ama neşesiz bir adamdı. Kimsenin evinde olmayan bizde vardı, yiyecekler, mobilyalar, güzel tatiller.. Velhasıl annemin gözünü boyadığını düşündü bunlarla ve annemi kendisinin en yakın arkadaşının karısıyla aldattı. Bilgisayarda fotoğraf gördüm anneme söyledim. O akşamı hiç unutmuyorum, kadını çağırıp söyledik, inkar etti, yalan söylüyorsunuz dedi. 3 çocuğundan uyan kocana söylemeyeceğim Allah belanızı versin yuvamızı yıktın dedi. O akşam anladım ki babam bir daha bizim evimize gelmeyecekti. Velhasıl gerçekten babam o akşamdan sonra evimize giremedi, annem sokmadı. Bu yuvayı yıkan sensin, o kadın değil, şimdi kimin koynuna gidersen git git dedi. babam gitti ama borçları kaldı, icra memurları geliyordu, sürekli eşya yazıp gidiyorlardı. Annemin tahsili yoktu, mecburen tekstilde girdi, zor zamanlar geçirdik. Akşam 11 12ye kadar mesaiye kaldı, ben kardeşimle kapıyı kilitleyip oturdum, zamanla borçlarımızı ödedik, annem işinde yükseldi. Öyle öyle derken bu günlere geldik. Çok zaman geçmedi, liseyi de bitirdi annem. Bunları niye anlattım, annem burayı okuyor arada sırada onu övüp şirin gözükeyim diye anlattım ajdjjdjd şaka şaka, gurur duyduğum için anlattım, içimde kalmış anlatasım vardı. Ne biliyim ben annemden böyle gördüm, böyle öğrendim, her zaman dik durmayı, haksızlığa gelmemeyi öğrendim. Hani burada yazıyorlar ya boşansam daha mı iyi olacak. En azından gururunu kadınlığını kaybetmemiş olacaksın. En azından kendine saygın olduğunu hatırlayacaksın. En azından insanlar senin dik durduğunu görecek. Bunlar hep bahane, boşanmak isteyen 10 çocuğuyla da boşanıyor. Boşanmayı çocukların arkasına sığınan kadınlar aslında en büyük kötülüğü çocuklarına yapıyor. Çocukların anne kavramına olan saygısını, sevgisini yitirmesine sebep oluyor. Ha benim annem ayrılmasaydı şuanki saygım kadar saygı duyarmıydım, sanırım hayır ya duymazdım. Kadının kendine saygısı yok, bizi bahane edip rahatını bozamamış derdim.

Ben de genelleme yapmanın yanlış oldugunu düşünüyorum. Evet evde huzursuzluk olmasi kotu bu durumda ayrilmak çözüm. Ama Ayrılma sürecini ve tek ebeveyn olma durumunu iyi yönetebilen psikolojisi saglam anne ve babanın cocuklari ayrilma durumunda daha mutlu olur. Herkes bunu yapamayabilir.

Mutsuz bir ev, mutsuz bir anne, mutsuz bir baba, tartışmalar, gerginlikler... Çocuklar böyle daha sağlıklı bir ortamda mı büyümüş oluyor yani.? Yanlış bir düşünce katılıyorum sana.

Umarım ben de en doğru kararı veririm kendim ve kızım için.

Hiç öyle büyük kavgalar filan yaşamadık biliyor musunuz. Çok mutlu bir aileydik dışarıdan bakıldığında. Ama büyümeye başlayınca anlamıştım aslında annem ve babam hayat arkadaşıydı ancak birbirlerine aşık değillerdi. Ayrılırken de en ufak bir sorun yaşanmadı, anlaşmalı olarak tokalaşarak ayrıldılar. Ne mal mülk, ne nafaka ne tazminat. Hiç sorun olmadı. Annem vefat ettiğinde babam cenazesinde gözyaşı döktü ayrı olmalarına rağmen. Bütün bunlara rağmen hiç etkilenmedim, sıkıntı yaşamadım diyemiyorum. Ama tabii evde kavga gürültü eksik olmuyorsa, sürekli bir gergin ortam varsa hiçbir evlilik hiçbir çocuğa mutluluk getirmez. Hele burada görüyoruz bazen "kocam çocuğumun önünde bana tokat attı ama boşanamıyorum çocuk var" gibi konuları. Tabii onları kastetmiyorum.

Çok sevindim. Mutluluklar dilerim

Anneniz ve babanız siz kaç yaşındayken ayrıldılar? Ben de bunları yaşamadım ama lise öğrencisiydim. Babamla da hiç anlaşamazdım, mutlu bile olmuştum ayrıldıklarına. Ama kardeşim ufaktı ve çok derinden yaşadı. Şu an o zamanın etkilerini görüyorum üzerinde.

Aslında farklı noktalardan bakıyoruz sanırım. Ben ebeveyn açısından değil sadece çocuk açısından bakıyorum ve evde hiçbir kavga, gürültü, gerilimin olmadığı durumlardan bahsediyorum. Aksi takdirde zaten mutsuz olur çocuk. Bilemiyorum bu konuyla ilgili sabit fikirlerim yok, ben de sadece kendimden yola çıkarak örnek verdim. Normalde boşanmadan en az etkilenmesi beklenen ben veya kardeşim bile ara ara düşünürüz, anne ve babam mutlu olsaydı beraber, evli kalsalardı nasıl olurduk diye. Kafam çok karışık. Milana22

Yoo aksine daha fazla sevgiye boğulduk diyebilirim. Belkide daha hassastı kardeşim bilemiyorum. Ama babama çok düşkündü ve ayrı evde yaşamak ona hiç iyi gelmemişti. Ne güzel sizin mutlu olmanıza hiç etkilenmemenize sevindim. defne-28

Aynı fikirdeyim. Önemli olan anne babamın Mutluluğu Benimkilerde ayrıydı. Anne baba çocuklarına karsı sorumluluğunu biliyorsa zaten anne bana birlikte mi ayrı mı evli mi çocuk zaten bunlarla pek ilgilenmiyor.

Tam onu yazıyordum düzenleme dakikası geçmiş. :) Aslında annem davayı açacaktı ama bunca yıllık emek var ve iş hayatına çok geç yaşta atıldığı için emeklilik gününü dolduramayacak. Babamı da tanıyorum, iş boşanmaya gelirse pis bir insandır, üzerindeki herşeyi başkasına devredebilir, annemin canını yakmak için küçük kardeşimi almak isteyebilir, hatta annemi öldürebilir bile. Hemde biz boşanıp annemin ilerideki haklarından mahrum olmasını istemiyoruz, tamamen benim ve kardeşimin isteği. Sadece annemizin yaşlılığını düşünüyoruz. Tabi ki annem boşanıp evlenmek isterse saygı duyarım ama yıllardır öyle bir düşüncesi yok, olmayacağını söylüyor. O böyle mutlu, o mutlu olduğu sürece de ben mutluyum. Ha şunu da söyleyeyim, annemle babam konuşmuyorlardı yakın bir süreye kadar, 4 5 aydır ayda bir kez arıyor, çünkü hem annem veremdi, hemde kardeşim ağır bir ameliyat süreci geçirecek onun için mecburi muhatap oluyorlar. Normalde yıllardır konuşmuyorlardı, aracı bizlerdik. Babam yıllardır evimize adımını atmadı.

İşte anlatmak istediğim bu aslında. Genelde kadınlar babasından mahrum kalmasın kafasında hayatı kendine zindan ediyor ama adam düzgün bir babaysa kendinden mahrum ettirmez. Yok düzgün değilse zaten düşünmeye bile gerek yok.

yeni boşandım... aynı catı altında herkesin mutsuz olmasındansa boşanmanın cocuga huzuru verebilmenin daha zaruri oldugunu düşünüyorum.. boşandım bunu hem kendim için yaptım hemde yetiştirdiğim evladıma örnek olmak için geçen ay kızım cok güzel durumu özetledi aslında yemek sırasında ''anne cok mutluyum ''dedi ''neden ''dedim ''sen çok güzel gülüyorsun ''dedi... Çocukların istedği illa iki ebeveyni aynı evde görmek değil huzur-mutluluk...

Anne-baba evladının kıymetini bildiği sürece sorun yok

Kızım henüz iki yaşında ama bazen eşinle küs olunca bile mutsuz oluyor. Aramız iyiyken ikimize aynı anda sarılıyor acayip hissettiriyor mutluluğunu. Eşimle aramız iyi bazen düşününce çocuk için çok zor diyorum ama tabi kavga gürültü varsa o evde tabi boşanmalari çocuk için daha iyi. Keşke her anne baba iyi geçinse

Dört dörtlük demedik ki zaten. Hiçbir şey dört dörtlük değil. Ama zannettiğiniz gibi çocuklar "yeter ki annem babam boşanmasın da ne olursa olsun" falan diye düşünmüyor.

Sevmediğin, bir şey hissetmediğin bir adamla ya da kadınla ömür boyu aynı yatakta yatan, sevişen insan ne kadar mutlu olabilir? Yemek içmek gülüşmek bunlar işin kolay kısmı. Benim babam da elinden geldiğince yapıyordu bunları. Ama genç yaşta cinsel hayat bittiğinde o agresiflik hem anneye hem babaya yansıyor. İster istemez acısı çocuktan çıkıyor. Bütün gün negatif enerjiye maruz kalan çocuk gece yatmadan önce babasına iyi geceler öpücüğü verdi diye çok mutlu olmuyor ya da düzgün bir psikolojiyle büyümüyor.

Aynen oyle kuzum Esim cok iyi bir baba, oglu 6 yaşındayken bosanmislar, her hafta sonu almis oglunu, hafta ici oglu gel dediginde kosarak gitmis, hastslandiginda gidip basinda beklemis vs vs, pek cok boşanmış erkek arkadasim var, hepsi sahane babalar, cocuklarini ihmal etmezler, herseyiyle ilgilenirler ve mutlu cocuklari bunu gayet net gorebiliyorum Hatta bir arkadasim evlendi, kizi annesinin evine gitmek istemiyor o kadar mutlu babasi ve yeni esinin evinde, kendiliginden anne demeye basladi arkadasimin esine, annesi verse arkadasim hemen alacak evine de anne vermiyor Ay neyse uzun mevzular bunlar

haklısınız belkide. Belkide biraz insan kendisini de düşünmeli. :) umarım mutlu oluruz

Nasıl çocuk bunlarla ilgilenmez yahu? Çocuklar aptal mı? Okul arkadaşı dün akşam evinde babasıyla ve annesiyle ortak yaptığı birşeyi anlatacak mesela. Çocuk düşünmeyecek mi ben dün akşam annemle/babamla yalnızdım, hafta sonu diğerini ancak görebilirim diye. Bu daha en basit örnek. Bunun bayramı var, özel günü var. Var da var. Tamam tabii ki boşanmak kaka kötü demiyorum, annem babam da ayrıydı, ben de muhtemelen boşanma sürecine giriyorum ama öyle dört dörtlük basit değil.

Boşanmak korkunç mu dedim hım tamam sana uzun uzun açıklayamacağım zaten yazdığımdan çıkardığına bak

Bunlari dusunmen cok normal ama mutsuz ev demek illa kavga edecekleri anlamina gelmiyor, bir insan mutsuzsa belki is yerinde yansitmaz, belki arkadaslari anlamaz ama ayni evi paylastigi evlatlari anlar Hatta cocuklar kucukse bu mutsuzlugun sorumlusu brn miyim acaba diye bile dusunur malum evde kavga gurultu yok, cocuk kendini suclar, bu da cok sık rastlanan bir durumdur O yuzden cocugun mutlu ebeveyne ihtiyaci var Ama her bosanan ailenin cocugu merak eder acaba annemle babam evli kalsaydi mutlu olsalardi nasil olurdu diyr Bunu sorgulaman cok normal ama onlar dogrusunu yapti emin ol

Benim de yıllarca anlaşamayan annem ve babam var. Hala da evliler. Anneme sorsan sizin için boşanmadım diyor. Şimdi tüm çocukları evli, kocası ile aynı evde kalıyor. Babamdan nefret ediyor. Adam birşey dese azarlayıp duruyor, yüzüne bakmıyor. Yemek vermek, temizlik yapmak istemiyor. Şimdi niye boşanmıyorsun diyorum. Mallar ikiye bölünürmüş bahaneler bitmiyor da bitmiyor

Eline sağlık çok güzel ifade etmişsin. Bosanmak istemeyen eş bahanesi bunlar sadece. Y

Duygulandım.

Milana22 bir gün milana sana beğenmedim atacak deseler inanmazdım ilk defa farklı düşündük demek ki bir konuda

Bir başkasının aile hayatının yıkılmasının size veya bize ne artısı ne eksisi olabilir? Siz bu normal bu değil diye bir sınır getiremezsiniz. Eğer kişi mutlu değilse boşanmalı. Çocuklar anlamıyor sanıyorsunuz bal gibi de anlıyorlar. Anne baba mutsuz olunca çocuklar da mutsuz oluyor. Sebebi her ne olursa olsun eğer anlaşılamıyorsa, mutlu değilse ebeveynler boşanmalı. Kimse keyfinden boşanmıyor boşanan varsa da birdir ikidir ben hiç denk gelmedim. Sizin gibi boşanmayı korkunç görenler yüzünden insanlar mutsuz bir evlilik hayatına mahkum ediyor kendini. Evlenmek kadar boşanmak da doğal bir durum. Eğer bilinçli ebeveynlerse her koşulda çocuklarının yanında olurlar, ailecek yapılan etkinliklerde de bir arada olurlar. Çocuğun kendini eksik hissetmesi için illa anne babanın aynı evde yaşamıyor olmasına gerek yok.

Ben de buna katılıyorum. Çocuk bahane... Evlilik o kadar önemli görünüyor ki birçok kadının hayali zaten evlilik. E bir de rahatına da düşkünse kadın niye boşansın ki? Çalışacak, çocuklara bakacak üzerine de toplum baskısı... evli kalıyorlar işte. Halbuki boşansalar belki de karşılarına onları cidden sevecek, onlara saygı duyacak biri çıkacak ama işte... kimse konfor alanından çıkmak istemiyor.

Hayatım babasına sarılan kızları gizli gizli izleyip özenmekle geçti. Sonra göz yaslrimi silip hayattayım ve yaşayacağım tonlarca güzel anı var diyerek kendimi kandırdım. Şuan ise ikisi de toprak altında ne vardı birbirlerinin değerini bilselerdi şu 3 günlük dünyada bende bi babanın başını okşadiği kız olsaydım. herkesin yaşadığı hayatlar farklıdır reis Genelleme yapma o yüzden

Benim anne babamda aynı Bahsettiğiniz gibiydi Mutlu görünüyorlardı dışardan ama aynı evin içinde hissediliyordu o gerginlik. Sonradan ayrıldılar. Ve babamın ailesi ile annem hatta aileler hala görüşür. Hayat kısa ya herkes mutlu olsun :))

Keşke annen de mutlu olsaydı. O da sırtını yaslayacak birisini bulsaydı. Yazdıklarınızdan yaşınızın genç olduğunu anlıyorum. Ya da öyle hissettim. Neyse yazacak geç çok şey var. Hem de hiçbirşey

Babanız annenizi sevmiyorsa aşık değilse neden evlenmiş yazık günah değil mi?Zaten kendinizde söylüyorsunuz sevmediği için herşey boşanmak için bahane olmuş. Babanız tarzındaki insanlar vicdansız bana göre

ben de şu an boşanma davası açtım ve sizin dediğiniz sadece bir süreç evet insan çocukları için ki bir de küçüklerse biraz olsun düzelir mi diye düşünüyor sadece biraz zaman ama bakıyor ki çocukları dahi olumsuz etkileniyor işte o zaman olmayınca olmuyor ve boşanıyor yani çocukları bahane etmek değil ileride çocuklarına bu durumu açıklayabilmek çünkü ben kendimi düşündüğümde babaları farklı ilde ben farklı ilde olacağım ki babaları gamsızdır çok ayda yılda bir görmeye gelirse şükür

Bir çocukla ayrıldım. Şimdi ikinci evliliğimi yaptim. Eşimle 2 çocukla bir yuva kurduk. Büyük kuzum bugün anneannesind e sürekli olarak eşimi övüyormuş. Dipnot: ihtiyaçtan degil 10 yıl sonra aşık olduğum için evlendim:) Ama boşanmış olaraktahayatım çok güzeldi.

O ev muntazam huzurlu hale nasıl gelecek bana bunu açıklar mısınız? P

Yüzde yüz katılıyorum. C -Cheryl

Canım o işler senın dedıgın gibi kolay olmuyor genelde. Koca bosanmak isteyince sorun olmuyor kadın zorluk cıkarmıyor ama kadın isteyince sorun cıkıyor ölümler bile oluyor görüyosun haberlerde kadıncagız korktugu için bisi yapamıyor. Zaten psıkolojısı bitik oldugu için kendını daha güçsüz ve caresiz hissediyor. Oyuzden lutfen bıde korkak damgası vurma oyle kadınlara kımse kaostan beslenmez. Ama bazen sartlar gercekten el vermıyor

Annem babam ayrıydı ikisiyle de istediğim zaman görüşüyordum. Düşman değillerdi ama ayrılırdı. Ikisiyle de iyiydi ilişkim. Hal böyle olunca okulda arkadasım akşam babasıyla zaman geçirmiş yok annesiyle babası berabermiş bunlara hiç Özlem duymuyorsunuz. Önemli olan annem benimle ilgili mi? Babsm beni ihmal ediyor mu? Bu önemli. Yoksa onların karı koca hayatı beni ilgilendirmiyor. Genel olarakta bu böyle yani. Inanın. Samimiyim.

Ozaman yazına bunuda eklemelisin sen çok genelleme yapmışsın canm

Sen daha çok gençsin. Yaşın çok genç. Evet mutlu iki ayrı evin var şu an. Bu yüzden şanslısın. Ama zamanla göreceksin boşanmış anne baba çocuğu olmanın aslında sana neler kazandırdığını ve kaybettirdiğini. Ben zamanla gördüm. Aslında ilk boşandıklarında da nasibimizi aldık bu durumdan. Mesela maddi sıkıntı yaşadık çok. Hoş babamla beraberken de yaşıyorduk. Ama ben lise 3. sınıfta okulu bırakmak zorunda kaldım mesela. Annemin sağlık problemleri yüzünden, elaleme muhtaç olmayalım babama muhtaç olmayalım diye iş hayatına atıldım. Konfeksiyonlarda çalıştım, mağazalarda günde 12 saat çalıştım asgari ücret bile alamazken. 17 yaşında ev geçindirmeye başladım. Erkek kardeşime baktım, okulunda birşeyi eksik olmasın diye, diğer çocuklardan eksik kalmasın diye kendi hayatımdan eğitimimden feragat ettim. Yanlış bir evlilik yaptım. Çok uzun hikaye ama tamamen bu boşanmanın benden çaldıklarıyla alakalı bu da. Ve daha neler neler, anlatsam çok uzun olur. Henüz anne değilsin, evli değilsin. Bir kadının çocuğu baba, baba diye peşinden ağlarken o adamdan nefret etmesi, aynı evde yaşamak istememesi ne demek bilmiyorsun. İnşallah hiçbir zaman da bilmezsin. Ama insanların bilmediği yaşamadığı durumlarla ilgili böyle ahkam kesmesi çok cahilce geliyor bana. Eminim boşanmamak için çocuğu bahane eden anneler vardır, mümkündür ama hiç ummadığınız, bilmediğiniz durumlar da olabilir. Çocuk için evlilik sürdürmek, evi muntazam huzurlu hale getirip kendi içinde fırtınaların kopması ne demek umarım hiç yaşamazsın.

Aslında dikkat çekmek istediğim nokta annelerin çocuklar üzerinde kurduğu psikolojik baskı. Yani "senin için katlanıyorum" "sen olmasaydın boşanmam kolay olurdu" "her şey senin mutluluğun için, bu evlilik senin için yürüyor" tarzı sanki çok iyi bir şey yapıyormuşçasına bunu çocuğa belli etmek. Yoksa boşanıp boşanmamak da bir yerde herkesin kendi kararı ne diyebiliriz ki? Mühim olan çocuğa psikolojik baskı kurmamak, madem bir fedakarlık yapılıyor tam yapmak. Milana22

Hanımlarımız evliliği Bi statü sanıyor, bu yüzden de boşanıp bu statüden mahrum kalmak istemiyor. Çocuk ve boşanma farklı konular ve asla bahane değil. Konfor alanından çıkmak zor geliyor. Burda konu açan kadın zaten boşanmaz destek aramaya geliyo aman çocuklar babasız napar dememizi bekliyo. Onla aynı durumda olan kadınlarda destek çıkıyo zatenn. Boşanmak isteyen insan gider davasını 1 günde açar ona buna sormaz napayım diye.

Öncelikle sen değil siz diyeceksiniz. Ne yazdığınız ortada, kendi yazdığınızı kendiniz açıklayamıyorken size laf anlatmaya çalışarak zamanımı hoşa harcamışım pardon.

Canım nasıl istiyorsa öyle hitap ederim. Evet cok hoş harcamışşın zamanını SEN

Bitmiş duygusu, evlenirken aşıktı elbette

Bunu bilemezsin. Çocuğun nasıl mutlu olacağını da bilemezsin ki. Şimdi geçmişe dönsek, annem bana sorsa boşanayım mı diye, ya da sizin için bosanmiyorum dese ben de kabul etmezdim. Çünkü annemin sonradan ne kadar mutlu olduğunu gördüm. Belki benim çocuğum da bir gün gelecek beni farklı bir şekilde daha mutlu görecek bunu da bilemiyorum. Bu mesele o kadar çok yere gider ki. Herkes farklı, her ilişki farklı, her ev farklı. Ama boşanmış anne babanın çocuğu olmak hiç etkilemez denemez.

Buraz özele burnumu sokar gibi oluyor ama kusura bakmayın merak ettiğimden soruyorum Boşanmış değil de ayrılmış yazmışsınız nasıl tam olarak? nikah resmiyette var ama ayrılar mı yani? Neden boşanmadılar? Annenizle gurur duydum bu arada gerçekten.

Annem mutlu olsaydı elbette ama bunun yolu artık babamdan geçmiyordu. Asıl olmayacak bir şeyi benim yüzümden oldurmaya çalışsaydı üzülürdüm. A

Babanız muhtemelen Sorumlu davranmamış kardeşinize yanında olmamış sevgisini hissettirmemiş. Ben 14 yasında idim kardeşim de 8 yasındaydı. O da benim gibi düşünüyor.

Eger mutsuzlugunun cozumu yoksa, olmuyorsa, yurumuyorsa, elinden geleni yaptigina inaniyorsan son noktayi koymakta fayda vardir Ben simdi anladim seni, kendi cocuklarini dusunerek duygusal bir yorum yapmissin, ilk yorumunda kendinen bahsettigini anlamamistim Esin bu konuda cok onemli, cocuklariyla bagini koparmayacak bir adam ise yureginin sesini dinle Bende bekar annelik yaptim, hayatimin en muhtesem seneleriydi hep soylerim, evimizden huzur tasiyordu o kadar mutluyduk oglumla, kolay miydi? Degildi elbette ama mutluyduk ve huzurluyduk, bu tum zorluklara deger bence

Yanlış anlamayın ama sizin tüm hakli gerekçeleriniz de bir başkasına tek tek çürütulebilcek"bahaneler"olarak gelebilir. nerden ve nasıl baktiginizla/baktigimizla alakalı bana göre.

Bana göre yanlış ve suçlayıcı düşünceleriniz var. Bir defa siz tüm bunları yaşamış birşekilde atlatmiş olmanızın bilinciyle şuan böyle dan dan yazıyorsunuz. Takdir edersiniz ki sizin için bariz olan tecrübe ilan şeyleri zan altında bıraktığınız diger insanlar henüz yaşamadı. doğal. olarak da siz8nki gibi mi sonuçlanacak tam zıttı şeklinde mi sonuçları olacak henüz bilemiyorlar. sizi negatif yönde etkilememsi onlarca farklı neden-sonuç ilişkilerine bağlı da olabilir. her çocuğun her anne babanin ve bitmek üzere bile olsa her ailenin dinamikleri farklıdır. boşanan kişileri bekleyen yeni hayatıda çok çok farklı olabilir. boşanmanın size göre korkulacak birşey olmaması gerçekte korkulacak birşey olmamasi manasına gelmiyor. geçip giden yani yaşanilip tecrübe edilen birşey hakkında konuşmak sizin icin elbetteki kolay olacaktır ancak boşanma eşiğinde olan insan tam bir bilinmezlik içerisinde oluyor, ve bilinmezlik herzman korkutur. bu korkular da gayet insanidir.. Herkesi zan altında bırakarak bahne buluyorlar diyebiliyor olmanız hiç hoş değil. hiçkimse atlaya ziplaya o toplara girmez emin olun.

Yalnız yorumları hayretle okudum. Boşanmamak için çocuklarını öne sürenler bu konuda da var. Anlaşamayan, birbirini sevmeyen 2 insan aynı evde bir çocuğa mutluluk sevgi veremez. Allah aşkına her hareketi batar yahu nefret edilenin. Ne kadar garipsiniz arkadaşlar, yok babasını seven çocuk yok çocuğunu seven baba falan bizimkiler yıllarca aynı evdelerdi de ne oldu, bi ayrıldılar size yemin ederim evimize huzur geldi. Annem artık sinirli değildi, mutluydu, paramız olmasa bile HUZURUMUZ vardı. Lütfen geçiniz bunları, boşanınca EŞLİKten boşanıyorsunuz ANNE BABA olmaktan değil. Bunlar sadece bahanedir, istediğinizi söyleyebilirsiniz. Berbat birbirine zorunluluktan katlanan anne baba ile çocukluğumu geçirdim, ergenliğimi ise mutlu bir anne ve babalıktan ayrılmayan bir baba ile ÇOK mutlu olarak geçirdim. Not:Babamı da çok gömmüşüm ama sinirliyim ne yapayım.. Yine ikisininde Allah yokluğunu göstermesin.

Söylediklerinize katılıyorum. Zaten bir psikologdan da dinlemiştim. Huzursuz bir evlilikte çocuklar mutlu olmaz ve çocuğu yıpratan boşanma değil, boşanma yı bilmeyen ebeveynler yada boşanma sürecini cehenneme çeviren ebeveynler. İki taraf aynı olmuyor maalesef, kadın boşanmak istese adam arıza çıkarıyor, adam istese kadın ağır maddi yükümlülüklere maruz bırakıyor. Yada eşlerden bir taraf diğer tarafı çocuklara kötülüyor. Kendi aralarında problemin bedelini çocuklara ödetiyorlar. Bu ülkede hem evlilik hemde boşanma eğitimi verilmeli bence.

Ben çocukken her gün annemle babam ayrilsin diye dua ederdim. Keske ayrilsalardi da ikisi birden bana sinirini yansitmasaydi hinclarini benden almasalardı. Arada aldatma, fiziksel siddet yoktu birbirlerine karşı ama genede sürekli hakaretler bağrışlar.. İkisi de calışan insanlardı, streslilerdi. Bazen yanlarına gidip bir sey sormaya korkardım erken yasta yatılı bir liseye kendi isteğimle gidip hayatimin en kötü yillarini yaşadım. Beni dışlayan arkadaşlar, ailesi arkasında değil diye mobbing uygulayan öğrermenler ve ağzımı açamayan ben. O kadar sevgisizdim ki 14 yaşında benden yaşca büyük okul dışündan bana şiddet uygulayan, hakaret eden, sürekli aldatan bunun icin de asla özür dilemeyip bahane bulan bir sevgili edindim benim için baba figürüydü o, en azından birazcık sevgisi vardı beni koruyup kolluyordu biriyle sorun yaşasam gerekirse şiddetle çözerdi daha ne isterdim ki. Genede evde olmaktan iyidir dedim her defasında. Nolursunuz mutsuzsanız boşanın siz zannediyorsunuz ki çocuklar hicbir seyi anlamıyor. Etkilenmiyor. O evdeki mutsuzluğu siz çocuğunuza yansitiyorsunuz, resmen ona öfkenizi kusuyorsunuz, sizin farkında olmadan ettiğiniz ters bir söz o cocuklarda özgüven eksikliğine, konuşma bozukluklarına, başarısızlığa yol açıyor. Cocuğunuzun barınma, beslenme, sağlık gibi temel ihtiyaclarını karşılayıp para vermekle anne baba olunmuyor. Psikolojik sağlığı da önemli. Farketmeseniz de psikolojik şiddet uyguluyorsunuz. B

Bende bu sitedeki boşandırma merakını anlamıyorum resmen aile hayatını yıkmaya özendiriyorlar milleti... ŞİDDET ALDATMA VE KADINA DEĞER VERİLMEYEN EVLİLİKLERDE BOŞANMA NORMALDİR ama sırf aman aşk yok aman heyecan yok diye boğanın hayatınızı yasayın demeye getiriyor bir cogu sizi men ediyorum bu söylediğimdem fakat hemen pes edilecekse neden evleniliyor cocuklara bal gibide yazık oluyor anne baba başkalarıyla evleniyor baba ya da anne her koşulda yanında olamıyor en basiti cocuk okulda ailecek yapılan etkinliklerde bile bir eksiklik hissediyor

Uzduysem kusura bakma lutfen, amacim uzmek degildi, genelde kullaniciya bakmadan okurum yorumlari, cok hassas bir konuda agir bir genelleme yaptigini dusunuyorum Ben her zaman hayatimda da bu platformda da mutsuz insanlarin bosanmasini savundum hele cocuk varsa kesinlikle bosanmali Anne ya da baba bosandiktan sonra zaten cocugunu ihmal edip gorusmuyorsa emin ol o insanlar evlilik birligi icerisinde de iyi ebeveyn degillerdir zaten, o yuzden cocugu babasindan ayirma kavrami bana cok ters, iyi bir baba zaten evladindan ayrilmaz, anneyle bosanmak demek cocuktan da bosanmak anlamina gelmiyor Diyeceksin ki o is oyle olmuyor, burda da okuyoruz bosandiktan sonra arayip sormayan babalar var, bende sana diyecegim ki zaten o adamlarla ayni evde yasayan cocuklar mutsuzlugun dibinde surukleniyor cunku adam evdeyken de iyi baba degil Neyse fazla uzatmiyim mevzuyu, mutlu cocuk ancak anne babasi mutluysa mutlu olur, anne baba her ne sebepten mutsuz olurlarsa cocuklar daha beter etkileniyor bundan, birebir yasadigim bir konu