Herkes depresyonda arkadaş anlamadım, kendin için yaşa ne yapıyorsan kendin için yap, sal kendini, ilişkini yaşa, ağla, akışına bırak... bu arada çoğumuz anne baba sevgisinden ilgisinden uzak büyüdük yalnız değilsin

Bugünlerde böyle konular o kadar çok açılır oldu ki...

genelde anneler hisseder. benim de eski sevgilimi çok sevmezdi. ben de sebep bulamazdım çünkü kağıt üstünde mükemmel bir sevgiliydi. meğer sinsiliğini bakışlarından tavırlarından karşılaşmalardaki halinden bile çözmüş. az kaldı aileme sırt dönüyordum beni de doldurmuştu. çok büyük hataydı. aile diye küçümseme. sevgilin seni bir kez terk etmiş. ama ailen seni asla terk etmez! sevgilin tekrar terk edicek ve sen o beğenmediğin annenin kollarında teselli bulacaksın. therewillbeaday Alabora olmuş bir şeyin içinde bocalayıp

Bu aralar herkes aynı anlamadım bende, Allah sonumuzu hayretsin, ilk olarak seni terk eden adamla nasıl tekrar barıştın Ailen istemediyse iyiliğini istiyorlardır, ek olarak varsa imkanınız psikolojik tedavi alın GeminiWoman 🌱 Anneler

Ankarada önerebileceğim Hacettepe Hastanesi. Durumunuz müsaitse eğer vakit kaybetmeden madalyon. Allah yardımcınız olsun. F

Eğer annenizin mantıklı bir sebebi varsa sevgilinize dair, rahatsız olmanız normal. Ama mantıklı bir sebep değilse görüşün tabi ki.. yaşama dair bu kadar olumsuz ruh halinseyseniz iyi gelecektir belli ki size.. evleneceksiniz diye değil, 2 saat te iyi gelse size iyidir, zaten o terketmiş sizi, ümit bağlamadan yalnızlığınızı paylaşın en azından.. Ailede iletişimsizlik benim de yaşadığım bir şey, ama ben eve gelip odama girmeyi de seviyordum. Anne bana birbirini yiyordu umursamıyordum, asla normal konuştuklarını görmedim. Ama her cumartesi dışarı çıkardım, ben de ankaradayım, terapiye depresyon teşhisiyle devam ediyorum. Evet fiyatlar uçuk, ama beni kendime getirdi. O evde asgari düzeyde zaman geçirip sosyalleşmeniz sizin için en hayırlısı zannımca. Bunları düşünecek zihin de kaliteli zaman geçirmiş olur en azından. Siz de daha anlamlı günler yaşarsınız. Aileden şanssız olmak malesef kader, ben de cıvıl cıvıl ailelere hep özendim. Değersizlik, suçluluk, sosyal fobi, sonunda da depresyon.. Ama evlendim ve çok mutluyum, ailemden yine de kopamadım ve o evin enerjisi halen yuvamda düşün.. umarım istediğin gibi olur, yaşam enerjisi dolu bir hayat yaşarsın.

Bıraksam cok pis bi depresyona giricem sanki. O kadar ince bir sınırın üzerindeyim. Ne yapacağımı bilmez bi haldeyim. Kendimle sorunlarım var ailemle sorunlarım var insanlarla sorunlarım var. Ama kapalı bir kutuyum. Bu sorunlarla boğuluyorum adeta. Ailemle yaşıyorum. Anne baba ve ve. Annem ve babam ben kendimi bildim bileli geçinemez. Ömürlerinin yarısı küs olarak geçmiştir. Abartmıyorum belki daha fazlasi su anda da küsler haftalardır misal. Ailemle yaşıyorum ama cok yalniz hissediyorum ben ya. Gözlerim doluyor bunu yazarken. Yanimda annem var ben bu satırları yazıyorum o her seyden bihaber. Nasil hissettigimi icimde ne fırtınalar koptuğunu bilmiyorlar. Babamdan bu konuda daha az beklentim var aslinda ama annem bazen babamdan da kötü. Iletişimin cok zayıf oldugu bi aileye sahibim. Dolayısıyla benim de insanlarla iletişimim iyi degil. Konusamiyorum ya cümle kuramıyorum bazen. Cunku alışık degilim kendimi ifade etmeye. Hal buyken yalniz yasamak istiyorum. Gitmek kendi alanımı oluşturmak. 28 yaşındayım isim gucum var şükür ama hayatin 15 lik bir ergen gibi surekli şikayetle geciyo. Kisiligimin oturmadığını hissediyorum. Geçtiğimiz haftasonu yurtdışından geldim. Tek basima ozguvensizligimin tavan yaptığı kendimi suclamaktan ve degersizlik hissini dibine kadar yasadim. Annemlerle hic konusmadim neler yaptigimi biliyo musunuz. Annem dogru duzgun sormadı da zaten. Benim de anlatasim da gelmiyo. Ama donuste oyle bir sey yasadim ki. Eski sevgilimle karsilastim. 1bucuk yil gecmis ama hala eskiyemeyen sevgilimle. Ailelerimizi tanıştırıp evlenelim derken beni terkeden sevgilimle. 1 yil sonra geri donen ama bu sefer benim gittigim eski sevgilimle. Annemin onunla evlenirsen ben ölürüm diye benim hayatim adina cok buyuk bir laf ettiği eski sevgilimle. Ya aglamak istiyorum sadece. Tekrar konusmaya basladik. Birakcam akışına. Ama simdi anneme ihanet ediyorum. Ne hissediyorum ne istiyorum asla bilmiyorum. Sanki ben yokum. Düşüncelerim hislerim yok yasiyorum oylesine gibi. Işimde ayri mutsuzum. Ona hiç girmiyorum. Insanlardan nefret ediyorum. Cunku beceremiyorum yasamayi. Psikolog ariyorum. Bulamadim soyle iyi birini. Bulsam ucuk ucretler istiyorlar. Icim patlayacak. Ankarada önerebileceğiniz biri varsa buna da açığım. Ben ne yapayım ya. Uçurumun kenarında gibiyim. Artik tukendim Summer-girl Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Herşey senin elinde aslında bende daha beter bi durumdayım netten bi çok şey okuyorum depresyondan çıkmak, kişisel gelişim, ne bilim ağır travma sonrası düzelen insanların hikayelerini okuyorum ilham olsun bana diye. Klişe şeyler işte spor egzersiz kurs sosyal aktivite yalnız kalmamak vs bi çok şey yaparsanız bu durumlardan kurtulamabilceğini okudum bi kaçını uygulamaya çalıştım ama ben henüz yapamadım başarılı olamadım çünkü başladığım şeye bile isteksiz başlayarak 1-0 yenik başladığımı fark ettim... Neyse özet olarak siz de sosyal birşeyler yaparak bi hobi edinerek bi hayvan sorumluluğu yerine getirerek belki çıkış yolu bulursunuz Allah yardımcınız olsun. E

ankaradayken canim sıkıldığında metroya binip yol gitmeyi severdim ben. bi yandan da düşünürdüm. rahatlardim o sekilde. ya da otobusten dolmustan inecegim yerden cok uzakta iner yavas yavas yururdum. kendinize iyi gelen biseyler bulmaniz lazim. bunalmissiniz ama yaptiginiz rutin bisey yok anladigim kadariyla. ben mesela kendime pamuk seker alirim. bazen elma sekeri alirim. film izlerim. kahve icerim... bide iletisime gecmekte zorlaniyosaniz farkli seylerle baslayanilirsiniz. bi arkadasim kanser hastasi olan cocuklarla vakit gecirmeye giderdi. bana henuz nasip olmadi ama cok guzel vakit gecirip bag kuruyolar. bi cocuktan daha saf daha masum bi arkadas dusunemiyorum ben. siz de onlarla beraber buyursunuz hem

Ne kadar umut dolu bir mesaj. Yazamadan geçemeyeceğim..

Umutsuzluk gece gibidir. Güneş'in hiç doğmayacağını sanırsın. Gerçek şu ki Güneş her zaman doğar... Yalnızsınız ama yalnızlıkla bir bağ geliştirememişsiniz. Ki insanlar uzun süreli yalnızlık evrelerinde kendilerini dinledikten, kendileriyle vakit geçirdiklerinden yalnızlığı yani aslında kendilerini sevmeye başlarlar. Demek ki siz yalnızlık insanı değilsiniz. Bir çiçek yetiştirin, bir hayvan bakımı üstlenin. İnsanlarla iç içe olabileceğiniz kurs, spor salonu gibi aktivitelere yönelebilirsiniz. Hobiler edinebilirsiniz. Hem bir sır vereyim mi? Hayatınıza öyle insanlar girebilir ki. Bir dokunuşuyla, bir gülüşüyle, bir sohbetiyle hayatınızda çiçekler açmasına vesile olabilir. Umarım çok mutlu olursunuz.