bi kız bide erkek kardeşim var ablayım :asigim: büyük bi sorumluluk var üzerimde hala ama ben mutluyum:lepi: tek çocuk olmak istemezdim ama evin küçügü olmak güzel olurdugamyoncuiremsu ehlimana Guru Anneler

Valla aynısını bende yaşıyorum 2 tane erkek kardeşim var. Annem sağolsun bize bi sürpriz yaptı en küçügü 5 yaşında. Aramızda 15 yaş olunca, Küçük annesi oldum resmen:CüvCüv: öbürünün (18 yaşında) de arkadaşı dert ortagı. getirileri de var götürüleride Herşeye rağmen abla olmak güzel, tecrübeli oluyorsun her konudaakaydirigubbakcemile5 K

yazılanları şaşkınlık içinde okudum açıkcası:uhm: çünkü ben de evin en büyük kızıyım ve iki tane kız kardeşim var, biri 4 yaş biri 8 yaş küçük hiç bir zaman evin en büyüğü olmak gibi ağır bir sorumluluk taşımadım bizim ailede birey olarak herkes kendiden sorumludur. ben küçük anne değilim yani evin 1. numaralı kızıyım hatta bunun avantajlarını bile çok gördüm ilkgöz ağrısıyım küçükken bana alınan kıyafetleri giydiler hep kardeşlerim üstelik evde de hep benim sözüm geçer (sanırım ikna kabiliyetim yüksek:1ninca:) her dediğim muhakkak yapılır-tatlicadiarzu- burbuk

ne guzel aılenın buyuk cocugu olmadıgın halde... o ayrımı gormek... galıba tek cocukta olmak zor ama bende ısterdım... tek cocugum olsun... ılerde oda ben buyuk oldum... sıkıntısı yasamasın... ve butun sevgımı emegımı ona vereyım... bektaxsx

bende evin büyük çocuğuyum kardeşimle aramızda 7 yaş var. ve sana aynen katılıyorum çok doğru söylemişsin. FirstLady

biz iki kardesiz. ben ablayim erkek kardesim 21 yasinda. biz daha kücükken annem calismaya basladigi icin birlikteydik hep. ben evlenesiye kadar hep sorumlu hissettim kendimi kardesime karsi. halada öyle ama simdi ben gurbetteyim yaninda olamiyorum ne maddi ne manevi. tel. den konussakta bir yere kadar oluyor. biz ikimiz cok düskündük birbirimize. ben evlenince baya bocaladim, tabi o da. ilk zamanlar kardesime davrandigim gibi davandim esime. iste biraz daha ye, hava soguk önünü kapat vss.. hala daha cocuk benim icin onu düsündükce icim eziliyo.. allahim benim ömrümden alsin ona versinn..:Saruboceq:

aynen bir fazlası yok bende kardesime yaptıklarımı esime yaptım buda sorun yaratıyor( birde dominant karakterde oldugum için epey epey problem oluyordu coyness depresif

ablan o kadar dogruyu soylemışkı... evet yası ne olursa olsun olgunluk beklenıyor oysa... onunda yasıyacagı cocukluklar var... bu beklentıler galıba cabuk olgunlastırıyor... buyuklerı... DUYGUCIKMAZI maskeli balo ve shte

ilk çocuğum... kardeşim hep benden sonra geldi bizim evde.. babam ilkim diye sever beni halen... en çok güvenilen, en çok fikri sorulandım... bu durum hep sorumluluk yükledi sırtıma... güveni boşa çıkarmayayım, benden istenileni yapayım, anne babama layık olayım... eller çocukken ben büyüktüm... yapımda ağırdı... çocuk olamadan büyük oldum ben ya...

tek cocuk olmak ıstememdım herhalde ne bılıyım kardes herzaman cok guzel bıse ılede aılemızı kaybettıgımızde mesela kardesımız bızım canımız varlıklarının olması kız kardes her konuda arkadas destek ben bıle cocugum olsa tek cocuk dusunmem cimcime eses

bilmem şanslımıyım değilmiyim şans diye bişey varmı:uhm: ama tek olmanında zorlukları var tabi, dediğim gibi bi abla veya abi çok istedim:çok üzgünüm: nedemek canım kabuletmemek nedemek tabiki ederim ayyhh bi anda sevindim heeŞeniz canım belkim ben senn ablan yaşındaımdır hee bide böle olursa ne gülerimkaydirigubbakcemile3 sorması ayup yaş kaç canumŞeniz

"en büyük çocuk sorumluluklardan en fazla nasip alandır. genel olarak gösterilen ilgiden en büyük payı alır ve bir süre tek çocuk olduğu için ilgi odağı olması nedeniyle şımartılır. bağımlı olmaya, çok faza çalışmaya ve hep önde olmak için çaba göstermeye eğilimlidir. bununla birlikte sahneye bir kardeş çıktığında kendini ilgi odağının dışında bulur. artık tek veya özel değildir. yeni gelenin, adeta davetsiz misafir olarak, alışık olduğu sevgiyi elinden aldığına inanmaya hazırdır." bu da benim ders kitabımdan ilk çocukla ilgili kuramsal bilgi. burda da görüyorum ki ilk çocuk olarak gerçekten de benzer yaşantılar geçirmişiz. ben de ilk çocuğum ve bu yazılan özelliklerle oldukça uyuşuyorum bende özellikle çok yoğun sorumluluk alma olayı var a. s OiRPATA

Senin durumun farklıymış. Ben klasik abla modeliyim -tatlicadiarzu- Benimde iki tane kız kardeşim var evin en büyük çocuğu olmak gerçekten zor. Hem ilk tecrübelerini ilk çocukların üstünde yaşıyolar hatalarını onların üstünde yapıyolar, hem de sen büyük olduğun için yanlış yapma lüksün yok çünkü kardeşlerin seni örnek alıyolar. Senin yaptığın hatayı kardeşin de yaparsa bak senden gördü de yaptı oluyo. Ama yine de güzel bişey abla olmak ne olursa olsun. :1rolleyes: DUYGUCIKMAZI maskeli balo ve shte

ben evin en küçüğüydüm. 5 kardeşten nice zaman sonra dünyaya gelmiştim. ben bununda zor olduğunu düşünüyorum. zira başınızda 1 değil 4 anne 1 abi olması zor bence. her hareketin kontrol altında. herşeyine müdahale ediliyor. nefes dahi alamıyorsunuz. bir süre sonra her yapacağınız işi onların nezaretinde yapıyorsunuz. kişiliğinizi bulmakta güçlük çekiyorsunuz. ayaklarınızın üzerinde duramıyorsunuz. bu mu daha kolay. sonra sana hükmetmeleri. hırslarını senden almaları. bu mu iyi. ben işte bu olayı çok zor aştım. bence ne ilk nede en küçük olmayı önermiyorum.

yazıya katılıyorum.. evet olan bu! ama olması gereken bu diil.. Afro minik

ben evin en buyuguyum benden sonra iki kiz birde ufak erkek kardesim var yazida yazan merdiven kismine harfiyen katiliyorum su an erkek ark'im oldugun bilseler agzimla burnum yer degistirirdi benim ama kardesimin var annem bunu biliyor ve önunde ben oldugum için ona fazla yuz vermemeye calisiyor sanki benimde oldugunu bilince bana rahat verecek;... bir keresinde siradan bir erkek ark'im aradi diye elimden telefonumu aldi, vermedi 3 gun sonra ben yuzsuzluk yaparak aldim simdi kardesim butun gun yetmiyormus gibi gece sabaha kadar sevgilisiyle konusuyor, yetmiyor mesajlasiyor gundur konusma gece mesajlasma, uyuyamiyorum bile ayni odadayiz ama onun telefonu elinden alinmiyor ona hos bakiliyor o serbest birakiliyor sakin kimse kiskançlik yapiyorsun demesin bu kiskanclik degil, adaletsizlik, ben sabaha kadar erk ark'imla gorusmuyorum diye onuda yasaklamaya calisiyor degilim ama en azindan saygisizlik yaptiginin farkina varsin istiyorum o benim kizkardesim ve omrunde hiç erkek gormemis gibi davranmasini dogru bulmuyorum neden hepsinin yukunu ben çekmek zorunda kaliyorum ki bunu anlamiyorum bana annelik babalik yapan ailem neden kardeslerimede yapmiyor... annem bana hep, ben olmasam analik gibi davraniyorsun cocuklara diyor ben anneleri degilim ki, ben ablayim onlarla ayni seviyedeyim ben annelik yapacaksam kardeslerime kendi cocuklariminda ninesi mi olacam offf usandim bu acimasizlik resmen... A Ally

Evin en küçüğü ve tek kızım hihoyyyt Benden büyük iki tane abim var. Annem ve babam bizlerden uzakta olduğu için birbirimize kenetlendik resmen. Büyük küçük ayrımımız hiç olmadı hangimizin sıkıntısı varsa birbirimizin yanında olmaya gayret gösteriyoruz. kaydirigubbakcemile5

evet canım ben de tam bunu demek istiyorum roller belli olmalı anne annelık gorevını, abla ablalık gorevını yapmalı hiç bir zaman annem "hadı canım kardesını gıydır", veya "kahvaltısını hazırlıyıver" demedı bana aynı sey ev işlerinde de geçerli hiç sevmediğim bir mantık "eee kızların var sen evde iş miş yapma" evi çekip çevirmekte annenin görevidir tabiki anneye yardım edilir, bundan bahsetmıyorum ama evin bütün sorumlulugunu kız cocuguna yuklemek yanlıs Gxuxlsxuxm

galıba buyuk olmak yazıda anlatıldıgından daha buyuk bır... sorumluluk yada cok daha zor bır durum... tabıkı sanslı olup... aılelrın butun cocuklara aynı sekılde yaklastıkları durumlar vardır... ama goruyorum kı... sıkıntı ceken cok kısı var... DUYGUCIKMAZI maskeli balo ve shte

Karşılaşmak mı? Birebir yaşıyorum bu durumu... Hemde hepsini, tam 4 tane kız kardeşim var... Hem çok zor onlarla uğraşmak, hem de çok keyifli, Bazen o kadar kızarım ki bıktım sizden derim bağırırım, annemden korkmazlar benden kortukları kadar ama bilirler onları kıramayacağımı, Benden küçük olan 20 yaşında 18,12 ve 8 hepsinin derdi var hele de ergenlikte... Allaha şükür herşey yolunda öyle büyük bir yanlış yapmadılar.. İnşallah da hep böyle devam eder... DUYGUCIKMAZI maskeli balo ve shte

Aynen yazıldığı gibi büyük olmak gerçekten zor. Anne gibi oluyorsun biyerde. Hele bide çocuğun olmamışsa. Herbiri senin çocuğun oluyo zamanla. Onların sevinci senin sevincin en kötüsüde onların üzüntüsü senin derdin oluyo. Belkide ben fazla düşüyorum üstlerine. Arkadaşlarım öyle diyo kardeşlerin canını istese verceksin diyorlar. Evet napayım hepsini o kadar çok seviyorum ki hatta yeğenlerim onları üzdüğünde onlara bile kızıyorum üzmeyin benim kardeşlerimi canınızı yakarım sizin diyorum. Evet kabul ediyorum bazen abarıyorum. Allahıma şükürler olsun ki iyi ki varlar Ailemi çok seviyorum. MyLO Hep Mokoko Hep

Ailemin ilk çocuğuyum. Okuma yazması bile olmayan, çocuk yetiştirmenin ne demek olduğunu bilmeyen, bilinçsiz bir anne babanın ilk çocuğuyum. Kimse bana kardeşlerimin yükünü yüklemedi. En fazla sevgiden payı ben aldım çünkü ilk gözağrısıydım. Anne babadan sonra ben geliyorum, kardeşlerim sever ve sayarlar bende onların her derdiyle ilgilenirim bundanda büyük zevk alırım. Onları kardeşim değil evladım olarak görürüm. Onların derdi bana yük gelmez asla. Evin tüm sorumluluğu yükü bana yüklenmedi, annem hepimizin yapabileceği işleri verirdi bize. Evimize gelen misafirle annem ilgilenmiştir hep. Ben büyüdüm bende yapayım dediğim zaman ancak müsade etmiştir. Kızkardeşimin yaşı gelincede "ablan senin hizmetçin değil sende yapacaksın" demişti. Yani kıssadan hisse ben abla olmaktan da anne olmaktan da hiç yorulmadım. Ne sevgi kırıntılarıyla yetindim nede ezildim. Çocuk yetiştirmek için bilinçli olmaya gerek yok. Çocuk yetiştirmek gerçek ana baba yüreği taşımakla olur diyenlerdenim. OiRPATA

ben de iki kızkardeşin büyük olanıyım. ben çok ama çok memnunum büyük çocuk olmaktan. hayata karşı beni daha katı yetiştirdiler. ben daha disiplinli yetiştim ve erken çabuk olgunlaştım. kardeşim ise evin küçük kızı olduğundan şımarabildikçe şımardı ve 20 yaşında olmasına rağmen hala küçük kızdır. ama derseniz ki abla olmak nasıl diye; herşeye değer bence. benim kardeşimle aramda 7 yaş var. dolayısıyla ben tam genç kızlığa adım atarken o çocuktu, birbirimizden uzaktık onun için. ben disiplinli o ise şımartılmış olduğundan çok ciddi kavgalarımız da oldu. o 14-15 yaşında genç kızlığa adım atarken ise anneme her istediğini yaptıracağını bildiğinden bu sefer annem bana havale etti, çünkü bana ısrarcı olamıyordu. sonucundaki evdeki kötü polis anne ya da baba değil abla oldu bi anda. ama son 3 senedir herşey o kadar rayına oturdu ve öyle güzel bir bağımız oldu ki; kardeşimle birbirimizin en yakın arkadaşı olduk artık. DUYGUCIKMAZI maskeli balo ve shte

Bir ablam var 1 yas büyük benden, diger 3 kardesime herzaman kendimi sorumlu hissediyorum... fakat ablamda sorumlu hissediyorum, ya ben kendimi ailemin her fertine sorumlu hissediyorum nedense? Cocuk olmadimki hic:çok üzgünüm: Nil KK

asker suan canım benimm sarı buzagım:)) babam ben 5 yasında iken vefat etti annem çalısıyordu kardesimin annesi ablası babası herseyi oldum yeri geldi çoçuk bile dövdüm:))) sevgi kırıntısı evet onu yasamadım diyemem annem kardesim küçük diye tüm sevgisini ona vermis gibiydi benide seviyordu ama o küçük derdi bende küçüktüm halbuki coyness depresif

bu yazı benım yazdıgım bırsey degıl... tamamıyle... cocuk psıkolojısı ve buyuk cocuk olmak sorumluluguyla ılgılı bır yazıdan alıntıdır... DUYGUCIKMAZI maskeli balo ve shte

BENDE EVİN EN BÜYÜYÜM HEPSİNE KATILIYORUM ÇOK ZOR SORUMLULUGU ÇOK ALLAH YARDIMCIMIZ OLSUN :Saruboceq:

peki tek çocuk olanlar ne olcak herşey onlardan beklenir hep dimi:icecream: başka yok nasıl olsa...:mymeka: ama birazda şımarık büyürsün tek çocuksan herşey sana endekslidir:sm_cool: DUYGUCIKMAZI maskeli balo ve shte

Hepsi doğrudur diyemesemde sonuçta aileden aileye ebeveynlerin bilinçli yaklaşımı ile değişen bir durum olduğu için ama şu doğrudur ki genelde biz büyükler deneme tahtası gibiyiz tavırlar konulur zamanla doğru veya yanlış olduğu sınanır ve şayetki yanlış olduğuna inanırlarsa daha sonrasında daha temkinli bir yaklaşım takip eder. Sizden küçük olanlar bunun faydasını görür. Ama bundan hiç mutsuz olmadım en azından ailem yaptıklarının yanlış olduğunu anladılar. Abla olarak bir tek yükünü taşıdığım bir şey varki ailem kardeşime bir şey yaptırmak isterse zorunlulukla kısıtlayarak yaklaştıkları için çoğunlukla istediklerini yaptıramazlar. Ben ise kardeşime sevgi ile yaklaşıp beni anlamasını sağladığım için ne istesem hiç sorgulamadan kabul eder bu sevgidir ama benim ailemse her başı sıkıştığında olduk olmadık ıvır zıvır şeylere bile sevgimi kullanarak engel olmamı istiyor bu konuda anlaşamıyoruz. Şayetki her şeyde ben sevgmi ortaya koyup bir şeylere yasak getirmek istersem hiç bir saygınlığım kalmayacak ve o çocuk benim samimiyetimden şüphe duyacak zamanla ama bunu anlayabilene. turuncu_girl Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

hayatımda değiştirmek istediğim tek şey bu olurdu herhalde ilk çocuk olmak... ailenin bütün ykünü, annenin babanın olgunlaşmasını, birbirine alışmalarını, maddi zorlukları hep byükler çekıyor.. ama maalesef elden bişey gelmıyor kader.. LadyCedar

evın evın en buyugumusunuz... anneden babadan sonra sızmı gelırsınız... o zaman işiniz zor... eger buyuksenız... kardeslerın sorumlulugunu alır... anneden sonra kı annedır... anne ve babanın kardeslere yoneltılen suclamalrda payını alır... kardeslerden arta kalan sevgı kırıntılarını alır... hep hayatına mudahale edılır... evın butun sorumlulugunu alır... kardeslerın basına gelen herseyde sorumlu tutulur... yaslı anne ve babanın yukunu alır... kardeslerı evlense yada huzursuz olsa bıle kendıymış gıbı yasar... cok zor ezıyetlı zahmetlı... sabırlı bır iş buyuk olmak... sankı mecburmuş gıbı... kardeşıne bakmak zorundadır... cunkı anne yoneltır... kardesıne bak sunu getır bunu gotur... kardeslerının derslerıyle.. bakımlarıyle ılgılenmek durumundadır... evın temızlıgı gelen mısafırlerın ıkramı her seyle ılgılenmek zorundadır... ılk cocuk.. annenın babanın deneyımsızlıgıne gelır... mesela... bır merdıvenın ılk basamagına cıkması ıcın anne baba ıznı yada destegı ıster... cunkı karasızdır... herseye mudahale edıldıgı ıcın kendı kararını vermekte gucluk ceker... ıkıncı.. cocuk merdıvenın yarısına kadar cıkar... bıraz deneyımlıdır... ılk cocuktakı yanlışlar yapılmaz... ucuncu... cocuk merdıvenın tamamına cıkar ve ıner... cunkı hayatına mudahale edılmemış kendı karaakarını verecek durumdadır... bu yuzden anne ve babaların bılınclı ve gercekten anne baba olacaklarına ınanmaları her sorumlulugu uslenecek yeterlıkte olduklarında dunyaya cocuk getırmelılerdır... arkadaslar bu yazıyı netten aldım gercektende katılıyormusunuz...? evın en buyugu olupta sorumlulugu agır dıyen varmı...? yada sızde boyle durumlar yasadınız mı...? mavrulam