Teşekkürler

Suan dipteyim nasil çıkacağımızi düşünüyorum kalici degil biliyorum ama yinede düşünüyorum. Tek umudum inancım ben ve bebeğimin saglikli olması. Bekarken de cok seyler yasadim cok mücadele verdim her her konuda ask is vs vs cok üzüldüm cok cabuk toparladim bekarken o zamanlar daha güçlü daha umursamaz idim. ama suan cocukla biraz korku biraz endise var hissediyorum ama Yeniden başlıcaz...

Sadece öldüğümüz zaman " herşey " bitecek. Nefes aldığımız sürece umut hep var.

bende hayatta birçok farklı noktada yıkıma uğradım ve öyle bir noktadayımki ölsem daha iyi diye düşünüyorum bu yüzden ya dibe batıcam ya da bişekilde her şey düzelicek ama bu düzeltmeyi ben kendim yapacaksam güç lazım ve gücüm tükenmiş gibi hissediyorum

Sanki ne kadar umursamazsan o kadar normale dönüyor her şey. Ne olacak şimdi, ne yapacağım diye didik didik düşünürsen kendine çekiyorsun negatifi gibi geliyor. Çekmesen bile yıpranıyorsun, gücünü tüketiyorsun. Bu günler geçecek düzelecek de demiyorum, aman nasıl kalkacağım ayağa diye kendimi de yemiyorum. Akışa bırakıyorum. Olacak olanın önüne geçilmiyor, hiç değilse kendimi yıpratmıyorum. Biraz gamsızlık insana çok iyi geliyor.

28 yaşımda "işte şimdi bittin." dediğim bir zaman dilimi oldu, hiç bir şey yolunda değil, her şey kabus gibiydi... Beni ayağa kaldıran şey o umutsuzluğun içinde bile umut edebilmek oldu. Mutsuzdum, ama acılarımı uyuşturup kahkahalar atıyordum. O çamura gömülmedim, çok zordu ama bir şekilde çıktım oradan. Kendini bırakmamak en önemlisi ve unutmamak gerekir ki "hayatta herşey geçici"

Allah öyle bir dert verir ki hepsi boşaymış yaşadıklarımın der insan bazen. Varlığınız için şükretmek lazım en başta. Nefes alıyorsak ne mutlu.

Ayynenn. Bende de oluyor o sarılma hissi

Kizim cennete gittiginde ölmeyi dilemiştim. Hala nasil yasadigim konusunda hiçbir fikrim yok. Allah dermansiz dert vermesin. Bir tek ölüme çare yok...

Size de kısa zamanda ferahlık diliyorum

Ruhumu hiç tatmin etmeyen bir çok kişisel gelişim kitabı okuduktan sonra aykut oğut'un "evrenden torpilim var" ve "ayna" kitabını okudum. Baya yattı kafama olumlamalar falan. Denedim oluyodu falan derken kafam başka yönde karıştı. Eee dedim inançlarım, allah ve ondan dilemek, istemek o halde bunlat hayatın nerseinde diye sorgulamaya başladım. Sonra kur'anın mealini okumaya başladım. Ve aslında allahında benzer şeyleri aöylediğini gördüm. Sonra benim hayatımda ki pozitif olumlamalar, ona teslim olmak olarak şekillendi. Herkes belki farklı bir keşif yapabilir tabi o ayrı.

Evlenmeyi düşündüğümüz 5 senelik ilişkim bittiğinden beridir biraz umutsuzum. Sürekli modumu yükseltecek şeylerle uğraşmaya çalışıyorum. Düşünmemeyi başarmak en güzeli, konu ne olursa olsun biraz umursamamak lazım.

Hayır tabi ki geç değil. Ben şahsen o dönemde ölü taklidi yaptım.

Keşke hiç olmasaydım. Ölmek değil ama yok olsam keşke bile dedim. Siz böyle söyleyince bir anım aklıma geldi. O kadar çıkmazdaydım ki. Rabbim yardım etti, ben gayret ettim. Hayat bu inişli, çıkışlı. Geçmeyecek zannediyoruz, çok sancılı çok. Ama geçiyor. Dikenli tel tüm derimizi yırtıyormuşcasına geçse de.

inşallah... . push ; Y

Bir kac donemimde is skintisi yasamistim. Birincisi universiteden mezun oldugumda is bulana kadar gecen donemde cok depresif olmustum. Bos bir bolum okudugumu dusunup, cok uzuluyordum. Sonra gecici bir ise girdim kendi bitirdigim bolumden alakasiz. Orda calisirken ilk profesyonel isimi buldum ve o depresif donemden kurtuldum. 2. senelerle gelen sorumluluklar, terfiler uzerinde is yerinde haftada yaklasik 65-70 saat gecirmeye basladigimda hamileydim. Ve dayanamayacak duruma gelmistim artik. Cok sukur ki imdadima esim yetisti. Isten ayrilmama, tekrar okula gitmeme yardim etti. Ve cocugumu buyuturken ikinci universitemi bitirip, saatine para kazanacagim bir bolumu bitirdim. simdi rahatim. Eski sevgilimden ayrilirken iliskimin bittigini belki de hep yalniz kalacagimi falan dusunup kahroluyordum. sonra esimle tanistim... Oyle yani. hayat inisli cikisli. yeterki indigin yerde kalmamaya calis. tekrar cikmak icin cabala. Begenmedigin seyleri degistir. Calis, cok calis

Kaç defa oldu hatırlamıyorum bile ama yaşıyorsam umut vardır deyip devam başka da yapacak bişi yok

Evet oldu. Hatta dibi görmüşken hadi bir gayret kalk ayağa dedikten sonra tekrar bir darbeyle yıkılıp, sonra tekrar toparlanıp tekrar yıkılıp, sonra yine aynı döngüyü tekrar tekrar yaşayıp herşeyi mücadeleyi bırakıp, pes edip sadece nesef alarak yaşadığım uzun, bir dönem oldu. Sonra birgün okuduğum bazı kitapların da etkisiyle, hayatımda hiçbir şey iyi olmasa da mutlu olmayı seçiyorum dedikten sonra hayatımda herşey değişmeye başladı. Daha Sonra da anladım ki o çile yıllarının bir amacı, bir hediyesi varmış. Demem o ki hiç bir kötü dönem sonsuza dek sürmüyor. O an hiç bitmeyecek gibi gelse de hayır bitiyor allahın izniyle. Sizin de bu dönemin size getireceği hediyeye biran önce kavuşmanızı dilerim

Oldu olmaz mı hiç? Eşim ile aramız sıkıntılıydı kendisi ağır depresyon geçiriyordu işsiz kaldığı için. Evin ve engelli kızımın tüm sorumluluğu üstümdeydi. Bir anda babamı kaybettim 1 ay içinde hastalandı vefat etti tanı bile konamadan. O sırada eşim mecburen çocuğa fazla ilgi gösterdi ben işe dört elle sarıldım. Sonra en büyük problem olan iletişimsizliğimizi eşimle konuşarak azalttık tamamen çözmese de. O depresyondan çıktı iş buldu ben yaralarımı sormaya çalıştım. Arkadaşlarım ve ailem kimlermiş anladım çünkü en zor günlerimde maddi manevi yanımda oldular ya da olduklarını hissettirdiler. 2 elin parmakları kadar candan insan varmış etrafımda onlar olmasa ya intihar eder ya da cinnet geçirir aklımı kaybederdim

Kk da bazı hayatları okuyup ağladığım olmuştur, hatta bir kere sırf bu yüzden hesabımı kapatmayı düşündüm ama yapamadım çünkü bağımlılık yapıyor..

Aynen ben de umursamaz biri oldum, bazen öyle şeyler yaşıyorum ki ama kalkıp yine işe gidiyorum, çayımı kahvemi içiyorum, belki de alıştım artık Allah beni daha da şaşırtacak acılar yasatmasin ama yaşadıklarım da çok ağırdı, tam diyorum şükür toparladım başka birşey çıkıyor, insan çare de bulamayınca boş veriyor, nasıl olsa şu akacak yolunu bulacak diyorum

Oldu tabi ki ama geriye dönüp baktığımda aslinda Allahın yardımıyla üstesinden gelemeyeceğim seyler değilmiş diyorum. Biraz bakış açım sebebiyle böyle hissetmişim diyorum. Düştüğüm her yerden rabbimin yardımıyla kalktım. Belki abartılı seyler değildi ama hayat hep mücadele alanı.

benimde 3 senelik ilişkim çok kötü bitti evlenecektik hep öyle diyordu ama hayatımı kararttı

Günlerce hatta aylarca bitmeyen Yıllarca peşimde olan depresyonum Araç kullanırken şu direğe carpsam bir hızla biter mi bu his Balkondan kendimi asagi atsam 12. Kat acı bile çekmeden ölürüm kendini asagi attt attt attt dediğim çok büyük depresyonlarim oldu maalesef Tek bir şey sığındığım inancım gereği bu dünyada bu kadar acı çekiyorsam diğer dünyamı yok etmeye hakkım yok dedim Allah büyüktür dedim Silkelen ve hayatını yaşamaya bak dedim 20li yaşlarım ağır depresyonlarla geçti günlerce sadece sigara ve tuvalet için çıkmadığım yatağımdan Durmayacağım diyip kalktim İşime tekrar geri döneceğim dedim Ve gerçekten artık çoğu şeyi kafama takmıyorum Nasil istersem öyle yaşıyorum Bir kedi sahiplendim hastaydı daha 1.5 yasinda 4 operasyon gecirdi ona bakmak onun peşinden koşturmak ona sarılmak oyun oynamak çok iyi geldi onun yaralariyla kendi yaralarımı sardım resmen Bence depresyona en iyi gelen şey evcil hayvan edinmek Velhasıl silkelen olmuyorsa vardır bir sebebi... Cok işsiz cookkk aşksız kaldım en güzel çağlarimda heba etmişim kendimi Doktor doktor gezmisim neye ihtiyacım olduğunu bile bilmeden

Dibi gördüm kafayı yedigim bi dönem oldu sonra ben bunu da aşarım be dedim hayatımı güzelleştirmem lazım batacagım kadar battım artık daha fazla batamam çıkma zamanı diye düşündüm yaptım da

Ben bu dönem dünya yıkılmış da altında kalmış gibi hissediyorum kendimi. İş arama sürecindeyim. İş yok para yok. Bir iş görüşmesine gitmem 20-30 tl para. evde kafayı yiyeceğim. Kursa gideyim diyorum dünya para olmuş. Spor merkezine gideyim diyorum büyük yerler çok pahalı. orta halli yerlere baktım . Onu da beceremedim. Bi yer buldum girdim içeri. hem karanlık hem de hocayı gözüm tutmadı. Teşekkür edip çıktım. Oralarda tecavüze uğrar insan hiç güven vermedi. Bir şeyler için uğraşıyorum ama sanki boşa enerji harcıyormuşum gibi. Her şey için geç kalmış gibiyim. Şu an bekliyorum sadece. Sizi çok iyi anladığımı kastetmek istedim. Bazen hiç bir şey yapmadan beklemek daha hayırlı.

Teşekkür ederim, çok acı şeyler yaşadım ama rabbim elimden tuttu, geçmişe hüzünlü gözlerle bakarım hep, hamdolsun eşim ve işim rabbimin lütfu oldu bana, bu mecrada kendim gibi hüzünlü kişileri görünce istemsiz gözlerim doluyor ve kendi zorluklarımı hatırlıyorum, bazen tam bu ekrandan kocaman sarılmak istiyorum o hüzünlü insanlara

İş konusunda bitiğim diyorum. Ortalama belki 50 senem var ve iyi bir işim olmayacak gibi düşünüyorum.

Atlatabildiniz mi? Ben sonsuza kadar takılı kalacakmışım gibi geliyor bazen ve korkuyorum.

Her şey çok yolundaydı. Okulumu bitirdim, kendi memleketime atandım. Aynı yıl ailem arabamı aldı. Ayıptır söylemesi yiyip içip geziyorum. Masrafım yok tüm maaş bana kalıyor. İçimin bir köşesinde ne kadar şanslıyım diyorken eski eşimle tanıştım. Benim için hayat ondan öncesi ve sonrası diye ayrılır. Onunla tanıştığım günden boşandığım güne kadar o kadar değiştim ki iki ayrı insan oldum. Bir yıl içinde evlendim. Bir evlilikte kötü ne yaşanabilirse yaşadım. Vücudum morluklar içinde kalana kadar dayak yedim, tüm maaşımı sonuna kadar elimden aldı, aileme bana edilmedik küfür hakaret bırakmadı, yüklü miktar kredi çekip kumar oynadı... daha bunlar kabataslak dediğimiz başıklar. Çok kez intiharın eşiğine geldim. Ölüm kurtuluş gibi geldi. Sanki 4. Evre kanserin son aşamasına yakalanmışım da sayılı günüm kalmış gibi çaresiz bunalımdaydım evli olduğum bir yıl boyunca. Sonra rabbim yardım etti bismillah diyip boşayıp attım onu. Allah çok yardım etti o süreçte bana. Bir süre kurtulmanın verdiği ferahlıktan rahatlamadan sonra yavaş yavaş boşanmış olmanın getirdiği sıkıntılar yaşıyorum şu sıra. Oda geçecek biliyorum. Sabırla güzel günlerin geleceği zamanı bekliyorum. Neler geçmiyor ki bunlar da geçmesin..

Yaşadığım yanlış evlilik başlangıçtan itibaren her geçen gün biraz daha tüketti beni. Boşandığımda her şeyimi, cidden her şeyimi kaybetmiş haldeydim. Öylesine eksideydim ki. Kısa sürede kalktım ayağa, kaybettiklerimi yeniden, daha güçlü inşa ettim. Bir yıl önce sanırım sonum gelmeyecek hep böyle sürüneceğim diye düşünüyordum sanırım. Şimdi ise bambaşka bir hayatım var.

ben evlenmemiş olsamda benimde hayatımı karartan ilişkim oldu, aynı şekilde o kişiyi kanser hücresi diye tanımlıyordum

Gerçek kesit gibi olmuş başınıza gelenler geçmiş olsun verilmiş sadakanız varmış

Olmaz mi hayat bu neler yasaniyor neler oluyor.. Hicbir sey ayni kalmiyor biranda bile neler olup bitiyor. Bugunlerde yine hayatin anlamini sorguluyorum hatta.. Ama bir sekilde cozuluyor butun meseleler onemli olan saglikli olmakmis gercekten ben iste son zamanlarda bunu anladim saglik yoksa hicbir seyin anlami yokmuş.. Psikolojiyi saglam tutmak gececegine hicbir seyin boyle kalmayacagina inanip cozum odakli olmak gerekiyor.

okuduğunuz kitapları benimle paylaşabilir misiniz? bende aynı şekilde yıkılıp kalktım, tekrar yıkıldım ve bu hayatımın farklı noktalarında oldu, tam toparlanıp ayağa kalktığımda başka bir alanda yıkıldım, artık umudum gücüm kalmadı gibi hissediyorum. hatta neden yaşıyorum yaşamak istemiyorum gibi düşünceler geliyor bazen

Yaşanılan her şey geçicidir. 3-4 sene önce yaşadığım beni çok çok üzen bir olay için kendimi ne kadar yıpratmışım diyorum şimdi. Hayat üzmeden ders vermiyor malesef. Olgunlaşmak ve öğrenmek için üzülmeli ve kırılmalıyız. Sana neyi öğrettiğine, hangi dersi aldığına odaklan.

Uzuun yıllar sabirla evlenmeyi beklediğim iliskim sebepsiz yere bitti ikimizde hic bisey yapamadik... Uzun zaman çalıştığım kpss sınavından az eksik puan aldim atanamadim... Hayatim kabusa dönmüş gibiydim 6 7 ay kadar her gün her gün ağladım... Artik hic bisey yoluna girmez ne gelecek ne evlilik kimseyi sevmem güvenmem hayatim alt üst hic biseyden umudum yok o çok sevdiğim okuduğum bölüm bile gözümde kalmamıştı... Ama sonra herşey oyle bir düzeldi ki elhamdülillah diyorum başıma gelen herşeye.

hayır. bende takılı kalacağımı düşünüyorum. gelecekte başka ilişki yaşamaktanda korkuyorum. bana çok kötü şeyler yaşattı aramızda geçen onca leye rağmen aldatmış, şimdi ise başkasıyla nişan hazırlığı yapıyor. nasıl bir insanı sevmişim keşke tanışmasaydım diyorum

Bitttter

Okurken içim lime lime oldu. Ne şanslı bir eşin var.

herşeyin bittiğini düşündüğünüz oldu mu? iş anlamında ilişki anlamında, hayatınızın her alanında umudunuzu yitirdiğiniz, başarısızlıklar sonucu kendinizi bitkin hissettiğiniz oldu mu? hayatımızda yaşadığımız olumsuz acılı tecrübeleri nasıl geride bırakıp yeniden başlayabiliriz? düşüncelerden nasıl kurtulunur? yeniden başlamak için geç mi...

Oldu. Kardesim öldügünde. 7. yili bitiyor. Gozlerimin onunde öldü daha dogrusu öldürüldü. Artik yasayamayacagimi dusundum. Ölmek istedim cogu zaman. Zaten suskun bir insandim daha cok icime kapandim. Cok yalniz hissettim kendimi. Evdeki durumlar kotuydu, babam ile annem durmadan kavga ediyorlardi. Derken annem kalp krizi gecirdi ölümden döndü. Sonra dusundum kardesimde okulumu bitirmemi isterdi. Okulumu dondurmustum tekrar basladim diplomami aldim. Eski isimi birakip baska bir ise girdim. Babam ile annem bosandilar. Bir sonraki adimim beni kotu hissettiren insanlari hayatimdan cikarmak oldu. Bunlar en yakinlarim olsa bile. Babam gibi abim gibi. Gereksizleri tek tek eledim. Kendim icin yasiyorum. Kendime onem veriyorum. Hayattan buyuk beklentilerim yok. Ne cok iyimserim ne kotumserim. Bence ben ayaga kalktiysam sen de kalkarsin. Hic bir zaman gec degil :)

Allah karşımıza iyi insanlar çıkartırsın bu günleri unutalım inşallah.

Her şeyin bitmesi ölmek demek. Yaşıyorsunuz siz her şey bitmiş değildir, sadece sorunlu alanların vadesi dolmuştur. Nefes alınan her an yeniden başlamak icin bir fırsattır, evren sana bak ölmedin yeniden başlamak icin ne bekliyorsun diyor

Hayat devam ettikçe umut vardır

Ben niye yaşıyorum ki bile dedim. Hiçbir zaman hiçbir şey için geç değildir.

Yani herkesin zaman zaman daha kötü ne olabilir dediği zamanlar olmuştur. Ondan sonra maalesef daha kötüsü de gelebiliyor, iyisi de. Yapılacak tek şey derin bir nefes alıp yeniden ayağa kalkmak. Ölümden başka her şeye çare var.

Salak olma aklini kullan diye diye gayretle.. Degmez hic bir sey icin hic kimse icin..

Benim oldu. Tam pandemi başında okullar kapanınca çocuğu bırakacak yer yoktu, çok sevdiğim işimden ayrıldım. O zamanlar kızımın çok sevdiği öğretmeni de işten ayrılmıştı. Hatta acaba destek alabilir miyiz bizim evden ya da onun evine bırakarak falan diye düşündük, ama ne olduysa aramadık. Şartlar gümbür gümbür beni evde oturup çocuk bakmaya zorladı. Kapanmalar vs olurken başka sektöre yöneldim. Daha çok kazandım, daha çok çalıştım, daha çok mutlu oldum. Kendi işimi yapıyorum. Geçen gün internette tesadüfen gördüm, o destek alabilir miyiz acaba dediğimiz öğretmen cinayet işlemiş. Hala içten içe bahane arıyorum mesela. Çünkü haftada beş gün el kadar çocuk emanet ettiğiniz insana konduramıyorsunuz. İyi ki o işten ayrılmışım. Zaten çalıştığım firma da 3 ay geçmeden personele beş kuruş ödeyemeden battı. Şimdi her olumsuzlukta durup benim için daha iyisi ne çıkacak diye bekliyorum.

Gelmiş, geçmiş olsun ve huzurunuz daim olsun inşaallah

Evet yaa dimi

Dibin dibini gördüm fakat zaman geçtikçe anladım ki Allah'ım kullarını yarattı ve başıboş bırakmıyor bir de baktım ki hakkımda en hayırlı olacak şekilde hayatımı yoluna koyuyor ayağa kaldiriyor ve olanlara sukrediyorum

Kalkmak gerekır ayağa. Hep ılerı bakmak gerekır. Allah bizimle. Sen başla bı yerden. O kadar çok dıbe vurdumki. Sonra hayatı sorguluyor insan

Annem öldüğünde her anlamda dibe vurmuştum, ama Allah ayağa kaldırdı bir şekilde, okulum bitti, eşimle nişanlandım, evlendim, atandım, şimdi geriye baktığımda Allah'ın beni aslında hiç birakmadığını görüyorum

Bitislere, sonlara basından hazırlıklı oldugum icin cok dayanıklıyımdır. Her bitis bir baslangıctır, her baslangıc bir bitistir bana göre. Aslında baslangıclar ne kadar mutluluk versede arkasında koca bir acı gizlidir. O acı sona yaklasarak gösterir yani mutluluk acıya dönüsür bi sekilde. O yüzden hayata toz pembe bakmaktan ziyade ne kadar realist bakarsak dayanma gücümüz o kadar güclenir. Hicbir sey icin gec degildir. Her seye yeniden... tekrar.

sadece inanmak ve dua başka çaresi yok. şuan ben öyleyim

Çalışarak ve çok dua ederek devam ettim.

Her şey bitti diye düşündüğüm bir şey olmadı hayatımda ama biliyorum ki hala nefes alıyorsan ümit vardır. Bazen sıfırlamak, yeni bir başlangıca dönüşüyor. Hayat düz çizgi halinde devam etmiyor. Maneviyatınızı iyi tutun, "bu da geçer ya hu" deyin. Burada zor zamanlarını aşan arkadaşlarımızın iyi niyetli mesajlarını birkaç kez okuyun. Yaşınız çok genç, hiçbir şey bitemez.

Oldu, çocuğumun sağlığı ile ilgili. Ama çaresini aradım Allah büyük epeyi yol aldık. Ask, eş, iş vs konuları beni pek yıkamaz yuzden. Yasiyorsam çaresi vardır.

Bu denli yogun yasamadim, ama genelde kendimi şöyle telkin ediyorum: Milyarlarca erkek var, demek ki bu denedigim 10 kisisi bana uygun degilmisse Binlerce sirket var, demek bu basvurdugum ve red aldigim 50 sirket benim gibi birini aramiyormus...