İyi dilekleriniz için teşekkür ederim. elimden geldiğince anı yaşamaya çalışıyorum. Inşallah bunları yaşayanlar bu düşüncelerden çabucak kurtulur. Sizin de hayatınızda güzel şeyler olur inşallah

bende evlenene kadar annemle uyudum hep bu korkudan. evlendim simdi telefonu 1 saat acmasin evini basiyorum resmen. kadin benim korkumdan banyoya bile yaninda goturuyo teli dusa girerken cikarken falan mesaj atiyo ayni durum abimdede soz konusu. bu sanirim bizlerin tutundugu tek dali kaybetme korkusu simdi ayni seyi cocugumada yapiyorum allah saglikli uzun ömür versin hepsine

Bende bunu anlamıyorum. Babaların hepsi sevilmez insanlardı bana göre yıllarca böyle gitti bu düşünce. Sanırım hala bazı etkileri var. Her babanın içinde bir canavar var ama henüz ortaya çıkmamış olabilir diye yaklaşıyorum. Ama iyi babalar var bunu da biliyorum sadece zihnim kötü anıları hatırlayıp benim ihtimallerimi arttırıyor. İyi olan her ebeveyn anne veya baba farketmez Allah çocuklarının başından eksik etmesin. Kötülerde olabildiğince uzak dursun. Ruhum

Güvenli bağlanma bebeklik hatta bana göre anne karnında başlayan bir süreç. Anne ve çocuğun ilişkisinin ne kadar sağlıklı olduğuyla ilgili. Anne çocuğa karşı duyarsız ya da gereğinden fazla korumacı ya da yapışıkşa ya da baskıcıysa ilişki zarar görür. Çocuk da bunu hayat boyu yaşar. Yani çocuğun anneye/aileye/insanlara güveni ve aidiyet duygusu zayıflar. Korkak, ürkek, sürekli tetikte yaşar, yanlış insanlarla ilişki kurabilir, yanlış evlilik yapabilir. Babanızın tehditleri sizi bu hale getirmiş olabilir. Çoğu anne çocuğunu beni üzersen annen olmam, hasta olurum, gider başkasının annesi olurum diye büyütmüş. Ve sonuç ortada. Ebeveynler olgun dabranmadığından çocuklar ebeveyn rolüne bürünmüş ve bu yük onlara ağır gelmiş.

Bende de 99 depreminden sonra benzer şeyler olmuştu. Tanıdığımız insanlarin ailelerinden kayiplar olmuştu. Çok küçüktüm çok etkilenmiştim. Babam işi gereği şehir dışında oluyordu gece kalkıp anneme bakardım nefes alıp veriyor mu diye kontrol ederdim. Zamanla azaldı. O korku herkeste var bence ama gün içinde çok fazla aklınıza geliyor kafanızı meşgul ediyorsa bastırmaya çalışmaktansa destek almak daha iyi olur.

10 yasindaydim babam vefat ettiginde babamin acisi azaldiktan sonra aklima ilk gelen sey annem ölürse ne yaparim oldu ve geceleri uyuyamamaya basladim hep dua ettim annem ölecekse bende öleyim birlikte ölelim diye sabaha kadar uyuyamazdim 27 yasindayim hala uyuyamiyorum artik kronik uykusuzluk oldu, doktordan destek almadan bu olayi cozemezsiniz.

35 yasındayım 13 yaşındayken annemle babam ayrıldılar O zamanlar ergenlik falan derken e tabi evde huzursuzluk varken bosanın demiştim anneme yeter psikolojimi bozdunuz demiştim bosandilar ilk birkac yıl zordu benim için 26 yasında evlendim ve annem apartmanda tek kaliyordu baska kimse yoktu çok kafaya takiyordum sabah 5 lerde yatiyordum her saat bası arardım napiyon ne ediyon diye.. psikolojim bozulmuştu ya düşerse bişey olursa hırsız girerse vs.. Psikoloğa da gittim ama saçma sapan konuşup durdu o zamanlar. sonra kendi evimizi aldık annem ben esim ve kızım hep beraber oturuyoruz Keşke anneler ölümsüz olsalar

yaygin anksiyete bozuklugu. bende de var:) daha dogrusu vardi. ciddi anlamda torpuledim. bekarken gece uyanip anne babamin odasinin onunde durup nefes aliyorlar mi diye dinlerdim. okulda isteyken annemi gun icinde surekli arardim, iyiyim dus alcam dediginde yarim saat sonra arar dustan sag saglim ciktimi kontrol ederdim. telefonuna ulasamadim (09:00-11:00 arasi iki saat) diye final haftamda okudugum sehirden 8 saat uzaktaki annemi bulmak icin sehirler arasi otobuse binmisligim var. univ hayatim boyunca kulagimda kulaklikla uyudum tabi o zaman internet akilli telefon yok istanbul depremi olursa sabah ogrenirsem diye dusundugumden gece uyanip uyanip kulakliktan radyo dinler haber varmi diye bakardim. bunlar gibi milyon tane sey sayabilirim. evlenince de gecmedi. artik anne babam sikilmaya basladilar tabiki bundan, surekli biri sizi izliyor hesap veriyorsunuz dusunsenize... derken ben hamileyken 3. ayda bebegimi kalp durmasi sonucu kaybettim. cok kucukgu henuz biliyorum ama oyle bir yikim oldu ki gunlerce aylarca kendime gelemedim. ve o donem hayata bakisim degisti.. suan bazen tum gun annemi hic aramadigim oluyo...

Allah'ım kimseye ne evlat acısı ne sevdiklerini kaybetme acısı yaşatmasın inşallah

Kaygı düzeyiniz hayatınızı etkileyecek kadar yüksekse bir uzman yardımı alın. Ölümün de hayatın bir parçası olduğunu önce evlat daha sonra da anne acısı yaşayarak öğrendim. Allah aynı acılarla ve daha beterleriyle sınamasın diye dua etmek geliyor sadece elimden. Biz bu durumda aciziz. Anneler, babalar evlat acısı yaşamamak için evlatlar anne, baba, kardeş acısı yaşamamak için dua eder. Annenin duası kabul olsa evlat anne acısı yaşar, evladın duası kabul olsa anne evlat acısı. Yani ölüm gerçek gerisi fani.

Dağılmış bi ailede büyüdüm, bir dönem babam yüzünden korkularım vardı. Psikiyatriste gittim 1 yıl kadar ilaç kullandım faydasını da gördüm. Babam hala aynı adam ama benim korkularım yok oldu. Kendi kendinize dr. desteği olmadan yenmek istiyorsunuz anlıyorum ama bazı durumlarda çare bizde olmuyor ne yazık ki

Aynı korkuları yaşıyoruz benim de ailem en büyük desteğim en büyük korkum onları kaybetmek Allah'ım korkularımız la sınamasın

Benim de anne babam boşanmıştı. Babamla yaşıyordum. İşi gereği çok uzun süre eve gelmezdi. Her gittiğinde bir daha dönmeyecek gibi hissederdim. Hep döndü ama son gelişinden bir hafta sonra vefat etti Seni çok iyi anlıyorum ama aklına gelen başına gelir. İyi şeyler düşün, aklına getirme öyle şeyleri.

Keşke ama hepimiz bir gün o sona ericez. Ben evlensem kim bilir ne olur. Sizin eşiniz iyiymiş demek ki. Mutluluğunuz daim olsun

Amin hepimizin mutluluğu daim olsun

Bir çok kişi de varmış bu durum. Kimisi korktusuyla sınanmış. Başınız sağolsun mekanları cennet olsun. Sanırım bir destek alsam iyi olur Hepinize çok çok teşekkür ederim

Ah cnm benim bende babama oyleydim. Horlamasi huzur verirdi. Hep kafamda ona bir sey olursa ne yaparim. vardi. Bir gun ben arabayla evden cikmisken babam karsidan geliyordu. Icimden gecen onu bir gun boyle son kez gorecem oldu. Her zaman ki dusuncelerimdi iste. Ama o gun bilmistim onu son kez ayakta saglikli gorusumdu. Sonrasi hastane adliye kosusturmalar. Ben boyle dusune dusune belki şerri cagirdim diyorum. Hayra el acmak lazim. Guzel dusunmek kadere inanmak ve duaya sarilmak lazim oyle daraltici dusununce. Annen cok gencmis daha bunlari dusunme yanindayken saril sarilabildigin kadar

Aminnn. Cidden bile beni düşüncesi bu kadar yaralarken gerçeğini yaşamak daha çok korkutuyor. Allah acısı olan herkese yardım etsin

Allah gecinden versin ben babami kaybettim 3 yil olacak ama ilk gunki gibi bazen rüyada olmemis goruyorum sonra bilincim yerine gelince gözümü acmadan yaslar suzuluyo çok zor vedalasamadik ona Yaniyorum ölüm de hayatin bir gercegi bunu kabullenerek basla bence herkes ama herkes ölmek için doguyor Allah kaldiramicamiz acilar vermesin annenle her aninin tadini cikar her gün öp kokla sevgini goster

bendede zaman zaman deprem olurda aile fertlerimi kaybederim korkusu oluyor özellikle son yaşanan depremlerden dolayı. ama kendi kendime "evladını kaybeden bir sürü insan var ya da ailesinin çoğu ferdini yitiren insanlar var Allah kimseye kaldıracağından fazla yük vermez olacağın önüne geçemeyiz. bu hayatı öyle ya da böyle yaşayacağız"diye telkin verip tevekkül ve teslimiyet duygularıyla aklımdan atıyorum

Anneyle güvenli bağlanma yaşayamayan çocuklarda görülür aileyi kaybetme korkusu. For example ben ben başka bir sebeple psikoloğa gittim ve bu teşhisi koydu bana. Öneri olarak da kendime telkin vermem gerektiğini söyledi. Ben artık yaralı ve yalnız çocuk değilim ile başlayan bir telkin silsilesi. Yapmadım işe yarar mi bilmiyorum ama bu sağlıksız bir Duygu durumu onu biliyorum

Bir ara bende böyle bi düşünceye kapıldım evdeki herkese bişey olsa başımın çaresine nasıl bakarım nasıl yaşarım diye korkuyordum hatta evdekiler toplu bi yere gideceklerse bende mutlaka giderdim arabada bi kaza vs olursa ben de arabada olayım onlar ölürse ben de öleyim yeter ki yalnız kalmayayım diye düşünüyordum Bi ara öyle bi boyut aldı ki düşüncem hesaplamaya başladım nasıl geçinirim yalnızım diye birileri musallat olur mu kim beni koruyup kollayacak Bilmiyorum belki bencillik ama onlara bişey olsa ben naparım korkusuydu benimki Şuan böyle bi düşüncem yok 1 ay kadar devam etti bu korkum.

Son madde tam olarak bendeki durum. askitotomsu Yiğit Aras_SMA

Bende sizinle aynı durumdayım. Eşime doğmamış bebeğime bir şey olacak diye ödüm kopuyor. Düşünmemeye çalışıyorum. Çünkü bu düşünceler geldiğinde gitmek bilmiyor artarak devam ediyor bu sefer senaryo yazıyorum sonra tövbe ediyorum. Aklınızı dağıtacak bir şeyler bulmaya çalışın dışarı çıkın temiz hava iyi geliyor bana. Kitap okumak da iyi gelir

Herkes yaşadığını biliyor tabi. Amin kötüler uzak olsun.

Ben de de arada oluyor. Herkeste oluyordur düşünüyoruzdur. Allah kimseye böyle bir acı vermesin.. Ama siz takıntı haline getirmişsiniz. Beraber uyuyun birkaçgün hatta annene sarıl. İyi hissedersin. Sonra tekrar odana gidrsin uyumaya. İçini kötü düşüncelere yorma

Babanızın tehtitleri sizi çok etkilemiş güvende hissetmiyorsunuz gibi geldi bana Allah eksikliğini göstermesin fakat olumlu düşünün kötü şeyleri cagaristirmayin gezin vakit geçirin annenizle

Yani size söyleyebileceğim tek şey gidin annenizle uyuyun arada belki iyi gelir şükredin rabbimize... Böyle düşünmeyi bırakın acaba çok mu yalnız kalıyorsunuz çünkü düşündükçe derinleşir bu korkunuz...

Her yaşta oluyor o anneyi kaybetme korkusu.

Aminnnn. Siz aşmak için birşey yapıyor musunuz?

herkese arada uğrayıp zamanla kendiliğinden giden bir durum bu bende öyle oluyor..

Biliyorum ama zihnime biraz hükmeek istiyorum

Zaman zaman aileye düşkün herkeste yoğunlaşır bu duygu. Bi pskolog bana, anneye aşırı düşkünlük kaygı bozukluğuna sebep olur demişti. Nasıl düşkün olunmazki anneye ya bende bunu anlamıyorum. inşallah atlatırsınız

Sende annende henuz cok gencsiniz.. rahatla biraz.. kaybetme korkusu duyabilirsin ama bu doz fazla.. psikologa gitmeni oneririm elbette fakat onun disinda bir seyi cok dusunursen kendine cekersin. O yuzden kotuyu dusunme. İyi seyler dusunmeye calis.

Ben Anneciğim uyurken nefesini dinlerdim şükürler olsun varlığına Rabbim annelerimizi başımızdan eksik etmesin. Şimdi evlendim yine çok düşkünüm hep annemden dönerken evime içim buruk. Günde en az iki kez ararım mesafem yarım saat düşkünüm yapım bu böyle yani

Merhaba; Kendi hayatımı çok kısa özet geçip konuya giriş yapıcam. Ben 24 yaşındayım. Annem bekar biri. Yani boşanmış. Babamlagörüşmüyorum. Küçüklüğümden beri annesine düşkün biriyim. Zaman zaman onunla da illa ki sorunlarımız oluyor ama çözebiliyoruz çok şükür. Benim hayatımdaki en önemli varlığım ve destekçim kendisi. Birşey olmasın diye ne dualar ediyorum anlatamam. Boşanma aşamasında ölüm tehditleriyle de yüzleştik. 4 yılı aşkın süredir ayrı 3 yıldır da bekar. İyi bir çocukluk geçirmedim huzursuz bir aileydik. Ve son 1 2 aydır annemi sanki kaybedicekmişim hissiyle sürekli iç içeyim. Ciddi bir rahatsızlığı yok. Yaşı 46. Her gece sabaha annemsiz uyanma düşüncesi beliriyor. Ayrı odalarda kalıyoruz. Bundan bir kaç yıl önce geceleri horlayinca uyarirdim kafasını hareket ettirin ki ses azalsın hatta bazen benim uyumama bile engel olan bir ses oluşurdu.. Şimdi horlasın razıyım o ses bana umut veriyor. İçimi ferahlatıyor. Bendeki durum bu denli kötü. Psikolog önerilecek biliyorum ama benim biraz kendimi de törpülemem lazım. Bu durumda olanlarınız varsa biraz destek verebilir mi? Ne yapabilirim nasıl düşünürsem bu düşüncelerden biraz olsun uzaklaşırım. Çok rahatsızlık duyuyorum bu son hepimize yazılan birşey. Ya ben veya o önce olur. Hepsinin bilincindeyim ama aşma konusunda kilit. Fikir görüş sakinleştirmek için her yorumunuza açığım.

Düşünmemeye çalışıyorum yoksa kafayı yerim iki de evladım var onlar için akıl sağlığım yerinde olmalı

İki göğüs kafesi arasına yapılan hacamat insanı aşırı derecede rahatlatıyor özellikle bu tür stress, kaygı, panik atak gibi konulara. Ve maalesef ki ölüm insanları sınamak için bir imtihan. Tek olduğunu kabul ettiğimiz yaraticinin bize öğrettiği bütün ibadet çeşitleri ile yanlizca onu birlemekle beraber, Elimizden geldiğince etrafa faydalı, bolbol sadaka vererek, hasta ziyaretleri, gibi faaliyet yapmak insanı tamamen huzurlu yapar... herşeyin aşırısı zarar, orta halli olmak lazım