Yani idealistsiniz ama sadece kamu için gibi geldi. Sizin gibi binlerce insan var herkeste kamuya girmeye calısıyor. Yani başka yerlerde şansınızı deneseniz..

Hayır ben zaten iki üni mezunuyum. Bir sürü sertifikam var ama işim yok. Alım yok. Bu sene kpss girecegim ama çok zor.

Aslinda sorun sizde degil, etrafinizdaki enerji vampirlerde. Onlari durdurmadan huzur bulamazsiniz

İnanın boşanmayi bile beceremedim. Aile desen elalemci başında koca olmalı kafasında ayrılsam onların kahrını çekmek mi daha zor bu adamınkini mi, karar veremedim. Bir senedir maddi sebeplerden bosanamiyorum. Atanma bekliyorum bir yıldır. Tabi bu arada evlilik terapisi aldık ama karşımdaki adam hasta değil malesef bilerek yapan bir insan çoğu şeyi yani kötü huylu diyeceğim bir insan.

Hayatta en büyük kötülüğü kendi elimizle yapıyoruz. Kimseyi suçlama bence o yüzden. Kimse sana madalya takmayacak. Kimse yok diye kreşe verdim diye neden üzülüyorsun? Sevinsene ne güzel çocuk sosyalleşecek sana da zaman kalacak. Evin her yükü neden sende? Kusura bakma ama hayatta kendini böyle kurban gibi gösteren kadınlara inanmıyorum. Hepimiz çok dibe çöktük, hatta o dipte çöpçü balıklarla bile takıldım Herşey sende başlar- biter.

Hiçbirimizin hayatı dört dörtlük değil ne yazık ki, kaldı ki şu son 2 senedir maddi, manevi, iş, sağlık, ailevi konularda sıkıntı yaşamayan çok çok az kişi vardır diye düşünüyorum. Belki klişe olacak ama belki bir uzman yardımı almayı düşünebilirsiniz çünkü her konuda yaşadığınız hayal kırıklıkları, olumsuz duygular birikip üst üste gelmiş sizi tüketmiş. Baş edemeyecek noktaya geldiyseniz bence en doğrusu yardım almak olur.

İnşallah gönlünüze göre bir iş bulursunuz:)

Kimseden bir şey beklemeyin. Eşiniz çok anlayışsız bir insan sanırım. Siz de çok yıpranmışsınız. Biraz sabredin, atandıktan sonra boşanırsınız.

Dilerim bu buhran hali biran önce geçer. Eşiniz peki? Ondan hiç bahsetmemişsiniz

Size sarılasım geldi. Öyle benzer ki hikayemiz. Sizin işiniz, var benim yok mesela. Terapi alıyoruz ama boş sanki. Bosansak iyi mi oluruz acaba.

Doğru diyorsunuz mesele benim enerji yerlerde tutunup kalkmak lazım bir şeye

Çok kötü nereden tutsak elimizde kalıyor ülkenin de durumu malum normaldeki alımin yarısını alacaklar her şey nasip artik . push ; labellevie Guru Anneler

Emin olun hayat kimseyi pamuklara sarmıyor özellikle bazı insanları benim gibi değil pamuk buz betona bile sarmıyo ama şuna çok inanıyorum her şeyin bi vakti saati var sadece şükredin mesela iyiki başarılısınız da o sınavları kazandınız iyiki imkanınız varda kızınız tedavi oluyor iyiki aileniz varda sıkıntı için dert yanıyorsunuz gibi.. Bu Polyanacılık kesinlikle değil sadece tevekkül inanın sabrın sonu selamet ben inanıyorum Rabbimin vardır bi hikmeti dilerim Rabbim gönlünüze de hayırlı bi istikamet verir

Daha önce özelde çalıştım ikinci çocuk doğunca bıraktım kızımla kendim ilgilenmek hem de kpss çalışmak istedim ama şu an 3 yaşında oldu. Artık özel de düşünürüm tabi ki neden olmasin kamu olmazsa.

Sanki ben yazmışım, zaten gerginim bugün. Benim yaşadıklarımı yaşayan bir insan daha

Hiç hayatınızda bu hissi yaşadığıniz oldu mu bilmiyorum ama son zamanlarda neye elimi uzatsam hayal kırıklığı. Ne kadar gayret etsem, çok isteyip çabalasam da boşa kürek çekme oluşuyor. Elimi uzattığim elimde kalıyor. Evlilikte çok emek verdim çok da bedel ödedim ama hep gözyaşı döken üzülen kırılan saygı duyulmayan kişi oldum. Krizler yaşanıyor bitiyor ama aslında bitmiyor, hep karşı tarafın bana direktif ettiği bir hayat, zorla saygısızca kurulmaya çalışılan bir egemenlik... Evde her iş benim üzerimde aklınıza gelebilecek her türlü şey. Ve artık saldım iş yapmıyorum evde. Bulasik bile yıkamadan yatıyorum akşamları. Sabah kalkıp yapıyorum. Ve asli vazifemi yapmamakla suçlanıyorum vs vs tinmiyorum bile. İşime gelince iki senedir emek verdiğim ve devlete girmek istediğim sınav aylarca ertelendi sonra zar zor iyi bir puan aldım şimdi de nerdeyse aradan altı ay geçti alım olacak diye bekliyorum. Kadrosuz çalışmak istedim mülakatta ilçede birinci olmama rağmen pandemide alım olmadi ihtiyaç yok diye. Sözleşmeliye girerim diye başlamadım başka işe. Hep eğitim, hep çaba hep kendini geliştirme... İdealist biriyim ama hayatta bazı şeyler için geç kaldım demeyeyim de arkadan yetiştim o da zaten ayrı konular hikaye olur anlatsam. Çocuklarım iki tane çok şükür sağlıklilar ama büyük kızımin kalıcı deri rahatsızlığı dışında. Fototerapi görüyor haftada iki gün üniversite hastanesindeyiz. Ayrı sehirdeyim kimse yok küçük çocuğumu o sebeple kreşe verdim. Annemi aileden birilerini arasam herkeste ayrı bir dert, sitem bir beklenti... Benim ruh halimi kimse görmüyor. Her gün iç dünyamda neler yaşadığımı ne kadar acı çektiğimi görmüyor. Kaynanalar sorunsalı var iki haftada bir başka şehirde görüşmek isteyen nerdeyse her gün arayan veya arama bekleyen. Bir araya geldikten sonra psikolojik olarak kendimi toparlamam bir hafta sürüyor. Ruhum daralıyor kalbim sıkışıyor ve konuşacak bir kelime dahi bulamıyorum kimse anlamıyor beni soran benimle hasbihal eden yok değerim sıfır gözlerinde. Günden güne ruhumdaki o bitmek tükenmek bilmeyen enerji sönüyor gibi hissediyorum. Maddi durumlara yine şükür diyeyim ama tek maaş neticede ne kadar diyebilirsek bu ekonomide. En ufak bir hadisede patlıyorum ama zaten çoktan doldum taştı taştı gören bilen anlayan yok. Güçlü bir insan olmaya çalışıyorum kendimle meşgulüm mental anlamda kendimi geliştirmeye çalışıyorum ama olamıyorum sanki. Her şeye geç kaldım hayata geç kaldım hissi acaip rahatsız ediyor dibe çökmüş durumdayım sizce yeniden diriliş mümkün mü, yoksa hayatımı değiştirmem mi lazım, zorla oldurmaya mi çalışıyorum bazı şeyleri?

Benim de yoktu ama evliligin ilk yılı okullara yazıldım dışardan üniversite bitirdim iki çocukla formasyon vs hallettim hepsini şimdi ikinci üniversiteyi okuyorum erken geç demeyin baslayin çünkü bizim sonumuz belli

Iyi akşamlar canım, seni dinlemeye, derdini bi nebze olsa hafifletmeye geldim. Kimse ruh halimi anlamıyor diyorsun ya, ha işte, buraya dökebilecegin kadar dök içini. Muhakkak bir anlayanin cikar. Inan hepimiz zaman zaman farklı ruh hallerine bürünebiliyoruz. Hayat bu, inişli çıkışlı engebeli bir yol. Kesinlikle düşündüklerinle, hissettiklerinle yalnız değilsin ve kesinlikle değersiz değilsin. Allah tez vakitte kalbine ferahlık versin cabim.

Yanlış tercih yapmışım malesef. Benim için doğru insan değilmiş. Bir çok noktada olgunlaşamamiş, tembel zor bir insan.

Öyle düşünmeyin. İki çocukla boşanmak kolay değil. Çocuklar kaç yaşlarında? Atanın, çocuklar da biraz büyümüş olur. Eğer hala aynıysa boşanırsınız. Aşağı yukarı herkes aynı sorunları yaşıyor evliliğinde. Allah yardımcınız olsun. Kendinizi üzmeyin. Çocuklarınıza sarılın, onlarla mutlu olun.