Baba-kız ilişkisi olmayanlardanım aynı evde yabancı gibiyiz bu ara benim de aile sorunlarım tavan yaptı Gelecek yorum ve tavsiyeleri merak ettim ben de

Ona karşı şikayetlerinizi paylaşmış olmanız çok güzel ve güçlü bir davranış. Her insan farklıdır. Her baba da farklıdır. Karakter olarak tasvip etmediğiniz bir durumda burası açık, öyleyse hayatınızda sadece sizi dünyaya getiren iki kişiden biri olarak yer alsın. Beklentilerinizi fazla tutmayın. Biliyorum, çevrenizde duyduğunuz, imrendiğiniz baba-kız ilişkileri vardır elbette, ancak değiştiremeyeceğinizi bildiğiniz bir şey için kendinizi yıpratmayın. Tam aksine, onun sizde yol açtığı tahribatları tersine çevirmeye çalışın. Özgüveninizi yükseltin, daha sosyal biri olmaya çalışın, babanıza karşı güçlü durun. Ne hata yapmışsanız yapın, ne yaşarsanız yaşayın bunu kabullenecek ve göğüsleyebilecek karakterde, güçlü bir kız olduğunuzu gösterin. Böyle yapmanız babanızı değiştirmeyecek ancak en azından sizi değiştirecek..

Merhaba Beni üzen bir konudan bahsetmek istiyorum. Babamla ilgili çözemediğim bazen de çözmek bile istemediğim bazı problemlerim var. Hiçbir zaman baba kız ilişkisi yaşadığımı düşünmedim. Depresyon geçirdiğim dönemlerde psikoloğa gittiğimde babanla aran nasıl demesiyle ağlama krizine girmiştim. İşte o anda sorunun büyük bir kısmının babam olduğunu farkettim. Babam benim için sadece maddiyattı. Mükemmeliyetçi, sinirli, içekapanık bir kişiliğe sahip. Ani tepkileri de çoktur. Sürekli eksikliklerimizi yüzümüze vurur, bir şey kafasındaki gibi olmazsa asla kabullenmez. Kendisi bir çok konuda yeteneklidir. Aynı beceriyi ve sorumluluğu karşıdan göremeyince şartelleri atar tabiri caizse. Sürekli olumsuz şeyler duymak, eleştirilmek, tahmin edersiniz ki bir insanın özgüvenini yerle bir eder. Ben de çekingen bir kişiliğe sahibim zaten. İşin trajedik kısmı da beni çekingen olmakla suçlamaya başlamıştı bir ara. Bakın,25 yaşındayım, bir ara dolandırıldığım için şikayet etmem gereken bir yer vardı. Arayacaktım babam abime dedi ki ya o beceremez şimdi sesi çıkmaz sen konuş demişti. Buna benzer çok şey işittim. Bu ana kadar ondan işittiğim olumlu bir şey varsa da, bir elin parmağını geçmez. Depresyonumun çekingenliklerimin en büyük sebebi babamdı, biliyordum. Şu an ona karşı şikayetlerimi gün yüzüne çıkardığımdan beri konuşmuyor. Sadece hal hatır o kadar. Bir yandan şu yaşıma gelip hala ona bir kere bile sarılamadığıma diğer yandan da hayatımı berbat ettiğine üzülüp sinirleniyorum. Ne yapacağım bilmiyorum.

Bizde babamla görüşmüyoruz. Bir çok aksilikler kötü şeyler yaşandı. BaSen nefret ettim bazen gücendim bazen kıyamadım. Sonra küçüklüğümden beri birinden nefret edip etmedigimi yada sevgimi hissetmediğim de şunu yaparım. Onun öldüğünü düşünür kendime o anı yaşatır ne yapardım diyerek, ağlarsam seviyorum felan. Neyse babamın ölmesini düşünmek acitmiyor o derece Su an. Ben varım kendime haksızlık edemem. Mutlu olmaya hakkım var. Evet babam da başka bir insan da benden uzak olsun. Bana zarar vermesin ama kötü de dileğim olmaz. Allah herkese öyle güzellikler versin ki benle değil kimseyle uğraşamasın. Birinizin sizinle kan bağı olması sizin hayatınızı ne kadar etkilemeli? Baba ve anne evladı sever kanunu mu var? Bazen insan tüm bağları sorguluyor Ve 29 yaşındayım ınanıyorum ki insan hep yalnızdır. Birileri eşlik eder veya etmez. Insan kendi öz sevgisini kaybetmemeli

Benimde babamla hicbir zaman guzel bir illiskim olmadi. Dediginiz gibi baba-kiz iliskisi olanlara cok imrenirim. Bence kabullenmek lazim ve beklentileri dusurmek lazim. Icimde herzaman bir yara olacak babam, ama hayatimdaki diger guzel seylere odaklanmaya calisiyorum.