Görüşmeyin. Size verdikleri hasarı biliyorsunuz ve neden devam ediyorsunuz buna? Ne güzel bir yuva kurmuşsunuz, ne diye mutluluğa çomak sokuyorsunuz! Aile silinmez falan filanı geçin, öyle de bir silinir, öyle bir yok gibi yaşanır ki! Görmedikçe mutluluğunuz artacak ve hastalıklarınız gerileyecektir. Yapmayın bu eziyeti kendinize, sizi dünyaya getirdiler diye hayatınızı mahvetme haklarını ellerinden alın. Melisa konusunda ise, sanırım hayatımda duyduğum en büyük trajedi, vahşet ve kusursuz bir cinayet planı bu!!! O anne baba olacak mahlukatlar yanmaya buradan başlarlar umarım...

Babası yüzünden intihar eden 15 yaşında bir çocuk :;(

Canım benim ya nasıl sarılmak istedim size bir bilseniz. ... çözümü nedir bilmiyorum ama travmasiz büyüyen yoktur bizim coğrafyada sanırım. .. ama işte kimimiz daha elek gibi delik deşik geçiyoruz bu travmalardan. ..

Asıl sorun bence seni böyle bir babadan koruyamayan annende M meredithgrey

Ne diyeceğimi bilemiyorum. Hem melisaya hem size çok üzüldüm. annelik babalık yapmak çok zor ama malesef anne baba olmak çok kolay Bazen çok kavga eden huzursuz çiftlere yapın iki çocuk birbirinizle kavga etmeye mecal bulamazsınız gibi çok parlak fikirler veriliyor. Durum o durum kimse kendimi düze çıkarayım maddi manevi hazır olayım psikolojimi düzeltip bir çocuk sahibi olayım demiyor

Ne diyeceğimi bilemeden yazmaya başladım, saçmalarsam ya da cümlelerim devrik ve manasız olursa affedin hanımlar. Melisa'yı bilmiyordum ta ki bu akşam marketten döndüğümde kızımı babasının yanında yatıp canım babam diye babasını severken görene kadar, kızım haberi sosyal medyadan okur okumaz babasının yanına gelmiş, hem Melisa'yı anlattı hem kendisinin ne kadar şanslı bir çocuk olduğunu söyleyip babasına sıkıca sarıldı, çok şanslıyım diyordu, hele de kızımın sahip olması hak olan iyi ebeveynler için şükretmesi ve Melisa için üzüntüsü içimi burktu iyi bir aileye sahip olma hakkını ne zamandır şanslı olmak diye nitelendirmeye başladık bilmiyorum. Neden bazı çocuklar seçemedikleri ailelerinden eziyet görüyorlar, 15 yaşında bir çocuk ne yaşadı ki kara toprağa girecek? vivelamour ne diyeyim bilemedim ama ben anne babalığın kutsallığına inanmadığımdan, bir yanım yufka yürekli olsa da gerçekten beni mahveden anne babayı silebilecek kadar da taş kalpliyim. Geçmişi değiştiremezsin, babanın bundan sonra bunu telafi edeceğini de sanmıyorum, hoş telafi etmeye çalışsa da geçmişin yaraları kapanır mı o da muamma ama bence geçmişi kendin için en azından bir süre unut, kendini yeniden sevmeyi öğrenene, özgüvenini yeniden kazanana kadar geçmişe sünger çek, düşündükçe geçmişi tekrar tekrar yaşadıkça hiçbir şey düzelmeyeceği gibi seni daha çok dibe çekecektir.

Sorun babanızda evet ama annenizde suçlu ya benim anlamadığım şu tamam kadın olarak eziliyosun katlanıyosun ama çocuklarinız için bari katlanmayın benimde ayrı hikayem varda panik atağım var anksiyete bozukluğu asosyaldim artık bunların ustesinden geliyorum evliliğim bana iyi geldi ama psikolojik sorunlar maalesef kolay kolay geçmiyor ilaç terapi pozitif düşünce annenizle dısarda görüşün

vivelamour içim çok da kaldırmadığından Melisa'yla ilgili haberleri pek okumadım ama babasıyla ilgili gözüme takılan bir ayrıntı oldu, sözde babası da hiç şiddet uygulamamış, dövmemiş yalnızca tartışmış ama ya o eve intihar edersin belki diye getirilen halat? Bu şiddet ve baskı değil mi? Aynı senin yaşadığın gibi, fiziksel şiddet görseydin belki etine kemiğine verilen hasar zamanla geçerdi ama ruhunun uğradığı şiddeti bu yaşına kadar silemedin değil mi? Silinmeyecek de ama sen ruhunu yaralayanları silebilirsin, anneymiş babaymış hepsi bir yere kadar, aman annedir babadır demeyeceğim ben de hem evlat hem anneyim, annelik nedir ne değildir yaşayarak öğreniyorum işte, annelik her koşulda evladın yanında durmakmış, gerektiğinde onu babasından dahi korumakmış, dövmüyor sövmüyorla iyi baba olunmuyor, evlatlarının yüreğine açtığı yarayı göremeyenler ben iyi bir anne babayım demesinler.

İki konum var üşenmeyen okuyan olursa. Konu Annem... İyi geceler hanımlar, içimi dökmeye çok ihtiyacım var lütfen yargılamadan anlamaya çalışın beni. Ben de çok karışığım, ölümlü dünya ve vicdan azabı yaşamak istemiyorum ileride. Konu annem. Annem psikiyatri alanında uzun seneler çalışmış bir doktor. Ben büyük gerilim ve kaos içinde babamdan... www.kadinlarkulubu.com Babam... Çok üzgün, kırgın ve sinirli şekilde yazıyorum size... Aslında buradan alacağım hiçbir tavsiye babamın inadında ve nobranlığında işe yaramaz ama içimi dökmek istiyorum içim acıyor... Başımdan bir evlilik geçti, aldatıldım, maddi manevi zarara uğratıldım ve boşandım. 7-8 sene önce oldu bu olay... www.kadinlarkulubu.com

Travmasız çocukluk geçirenler çok şanslı bir azınlık buralarda

Kendinize özel bir defter edinin. Elinize aldığınız kalemin sihirli olduğunu ve yazdığınız şeyleri gerçekleştireceğini düşünün. Sonra deftere her gün yazın: Ben değerliyim. Ben tek ve özelim. Kendi merkezimde dengedeyim. Kendimi seviyorum. Yaşamayı seviyorum. Her gün yazın bunları. Bir de patika diye bir program var. İndirin. Her gün 10 dk ayırmanız yeterli. Sessiz bir odada programı uygulayın.

Annenize bir sorabilir misiniz: böyle bir toksit evlilikte kadinlar neden ayrilamiyor? bana iyi gelmeyen bir evliliğin icindeyim ve bir türlü gidemiyorum. Iyi bir psikiyatrist olduğundan eminim

Ailenizle görüşmeyin eşinize iyi diyorsunuz ona onem verın değer verin ki adamla birlikte br çok seyi aşabilirsiniz esinizin aikeside iyi biriyse onlarla zaman geçirin bence

Merhamet diye bir dizi vardi hatirlarmisiniz babanin ilgisizligi gozume geldide annenin kor kutuk babaya tapmasi

Onlara bu kadar büyütülecek mevzu gibi gelmiyordu bu. Taciz etmiyordu, dövmüyordu sonuçta. Ama sağlıksız bir ortamda büyüdüm ben, sindirildim. Bu da bir şiddet değil miydi? Şu an söylediklerini şaka kabul ediyorum hadi ama o zamanlar şaka değildi. İnsan neden öz kızına ayı der mesela? Şimdi bunları anlatsam annem geçmiş bitmiş diyecek, belki bir doktora gitsem o da aynısını söyleyecek ama ben bitiremiyorum ki. Kendimi sevemeyişimi her sorgulamamda aynı yere dönüyorum.

İlkokuldayım daha ya bir ya ikinci sınıf, arkadaşlarla öğretmenler günü için buluşup öğretmenimize hediye alalım dedik okul çıkışı. O zaman küçücük bir yer yaşadığımız ilçe yani şimdiki gibi taciz bilmemne yok, mahalle dizilerindeki gibi tüm esnaf birbirini tanıyor herkes yakın. Neyse, babamdan para istedim haliyle ama kendisi bana inanmamış öğretmenimi aramış böyle bir planları var diye. Süpriz yalan oldu tabii arkadaşlarım da küstü bana. Hep böyle anılar. Büyüdüm yaşım 21-22 falan. Ya da daha küçük 20 babama mektup yazdım doğumgünüm için beğendiğim bir hırka var alalım mı diye, binbir suratla gittik avmye, beni arabada bekledi para verdi git al gel dedi. Neden o kadar surat astı neden hep sinirliydi. Neden beni sevmedi, sevdiyse de göstermedi? Neden, neden, neden? Kafam çatlayacak sanki artık düşünmekten.

Melisayı tanımak istedim çok üzüldüm, çok içim acıdı. Keşke arkadaş olsaydım ablası olsaydım, kendi canına kıyacak kadar ne yaşadı kim bilir. Size arkadaş olmak isterim özelden yazın istediğiniz kadar dinlerim yalnız olmayın lütfen

Eşimin yanında da saçma sapan konuşuyor, eşim takmıyor çok hoşgörülü bir insan kendisi. Bir de yaş 75'i geçince artık yaşına ver diyor insanlar, sanki otuz sene önce yediği naneler puf olup uçuyor.

Babası yüzünden değil, babası tarafından koşullanma ile gün be gün öldürülen bir çocuk, intihar değil onun adı!

Ilk sayfadaki yorumlara bayıldım bayıldım. Arkadaşların ağzına sağlık. Söylenecek çoğu seyi söylemişler Benim bu hayatta en affedemeyeceğim ve kabul edemeyeceğim şey bir annenin yanlis yapmasıdır. Babayı geç. Babalık sonradan öğreniliyor. Ha babalığı layıkıyla yerine getiren her babadan da Allah razı olsun ama... amaaaaaaa Bir anne asla çocuğunu babaya ezdiremez Bir annenin asla önceliği aman yuvam aman kocam olamaz Bir anne her zaman çocuğunun menfaatini sıhhatini mutluluğunu düşünür Burada cok konu okudum ve yaşadığım hayat tecrübesi ve gördüklerim hep o bu şu o bunu yaptı bu bunu dedi üzerine ama hiçbiri de demiyor ki annem yüzünden. Bazi insanlar boyle iste. Ne yaşıyorsa da hakediyor emin ol. O babana katlanmasaydı mutlu olacaktı. Ve sende. Ama o seni babana hirpalatmayi tercih etti. Daha kızının evine gelip kalamıyor. Boyle birşey olabilir mi. Bana gore 2 side aynı Sen onlarla iletişimi kessen olan annene olmaz bence.

O sizi sevdiyse de yansitamadi belki de Aslinda hirka icin para verip sizi goturmesi de onun sevgi anlayisi gibi geldi bana Babaniz da ailesinden sevgi görmedi belki Benim babam da sert mizacli biriydi, dedemi tanimadim ama kendi basina okuma yazma öğrenmiş babam gurur duyardi, babamin ileri goruslu olmasinda babasinin etkisi olduğunu düşünüyorum ama genç kaybetmiş babasini Babaannem de cok nazli bir kadindi, babam o sert mizacının altinda cok kirilgan bir kalp taşıyordu bunu yaş aldikca görüyorum Tabii sizin yasadiklarinizi yasamadim o yüzden birebir empati kuramam ama şu hikayede kendince kizinin istegini geri cevirmemis bir baba var ama icindeki sevgiyi yansitamamis olabilir ailesinde ne gordu bilemem tabii ki zulmetmesini savunmuyorum ama bu anılarla yasamak sizi cok yıpratır Bilmiyorum iyi anilariniz var mı, ona tutunup baba olarak o hallerini koyun zihninize ki aciniz belki bir nebze azalir

Bunları çok konuştum konuşmam mı ama annem bir önceki mesajımda yazdığım gibi "geçmişte kaldı, geçmişle barış, ne kadar ömrümüz kaldı ki" kafasında. Ama çok isterdim oturup yüzleşmeyi herşeyi masaya döküp. Şimdi fark ediyorum annem biraz da manipülatif bir yönü var, şu an bu konuları açsam bir şekilde haklı çıkar, geçmiş geçmişte kaldı diyerek bana kendimi suçlu hissettirir.

Sağlıklı düşünemiyorsunuz, anneniz babanızdan kurtulmak isteseydi kurtulurdu. Anneniz Psikiyatri doktoru olmasına rağmen babanızdan ayrılmadıysa halinden memnun demek ki... Bence siz kendinizi kurtarın yeter

Annenizin kurtarılmak istenmediğini hiç düşündünüz mü? Psikiyatri doktoru demişsiniz, sanırım rahatsız olsa kendini kurtarırdı. Kusura bakmayın ama ben burada annenizi kurban olarak göremiyorum, bazı insanlar böyledir. Bu sebeple kendinize bakacaksınız. İnsanın ilk önceliği evladını korumaktır ki anneniz bunu yapmak bir kenara, babanıza öncelik vermiş. Evet size hayat veren onlar ama hayatınızı mahvedenler de yine onlar. Hastaydı şuydu buydu, biraz bencilliği haketmiyor musunuz? Bakın, siz de hasta oldunuz onların yüzünden...

Biliyorum bu mesajlar seni depresyondan kurtarmayacak ama senin için endişelenen insanlar var bunu unutma. Melisa için de vardı. O adamın sevgisine, seni beğenmesine ihtiyacın yok. O adamın en sevdiği en beğendiği şey kendisi ama bir tek kendi kendisini sevebilir. İçinde tutamayacak kadar kötü olduğunda yaz buraya dök içini saklama. Sosyal medyada gönüllü psikologlar oluyor yaz onlara sana yardımcı olacaklardır. Her zaman farklı bir yol vardır. Kimseye kaderini emanet etme, kendi yolunu çizebilirsin. Ne annene ne de o adama ihtiyacın var.

Melisa ah ah babası yüzünden babasının tabancasıyla canına kıyan melisa.. Tweetlerini okudum melisanın paramparça oldum.. Tatlım öncelikle kendini sev sen çok değerlisin bunu altını çize çize diyorum sen çok değerlisin.. Annen baban gerçekten görüşmek istemiyorsan görüşme senin hala canını yakıyosa sil diyemem çünkü ailen ama mesafe koy.. belki bunu yazmak kolay geliyor ama senden başka bir tane daha yok hergün kendine bugün artık yepyeni bir sayfa açıyorum ve artık tüm yapılan kötülükleri acıları unutmak istiyorum demen gerek bunu yapman gerek Ayrıca güzelsin kilolu da değilsin.. aslında çirkinde olsan kiloluda olsan dış görünüş umrunda olmayacak olmamalı.. başkalarının seni sen olduğun İçin sevmeli iç güzellik çok daha önemli.. Gelelim annene psikolog bir kadın nasıl babanı çekmiş anlamış değilim.. çünkü burada okuyoruz ve ya çevremizde görüyoruz maddi yönden eşine bağlı kişiler boşanmak isteyip boşanamıyorlar ama annenin maddi durumu iyimiş psikolog ya var mi ötesi ne zaman dertleşmeye ihtiyacın olursa bunalırsan bana yazabilirsin Ve bundan sonra yeni bir sayfa açıp mutlu haberlerini duymak istiyorum

Bu noktada haklısınız evet. Eski evimiz annemlere 15 dakika uzaktı, eşim bir haftasonu iş eğitiminde olacaktı ve annem gelip kalmadı mesela bende. Baban kalamaz dedi. Neden kalmasın oysa? Babam yıkılmaz kurallar koydu aileye hep, annem de aman ağzımızın tadı kaçmasın diye pes etti bir noktada.

Anneniz de en az babanız kadar toksik ebeveyn. Kesinlikle bozuk bir psikoloji ile yaşadığı sacma hayattan memnun ve bu saçmalığa hic acımadan sizi de dahil ediyor Bir ebeveyn olarak sizi intiharın eşiğine getiren sebepleri ortadan kaldırmak yerine babanızı secmis hayatınız boyunca, simdi bu anam da anamcilik sizce doğru mu? Dikkat edin, annenizin babanıza beslediği sacma bağlılığın aynısını siz de annenize karşı besliyorsunuz Kurtulun o iki kan emiciden

Ahh Melisa'nın tweetlerine dün gece şahit olmuştum tüm gün aklım ondaydı. Işıklar içinde uyusun Yaşadıklarınız için çok üzgünüm. Başka bir üyenin de dediği gibi YouTube'da psikologların çektiği videolar var. Travmalarınızı yok etmeyecek biliyorum ama travmalarınızın günümüze kadar süren etkilerini hafifletebilir diye düşünüyorum. Ben bazen faydasını görüyorum

O kendisini babanızla ayrılmaz bir bütün ilan etmiş ve siz dışarıda kalmışsınız. Aynı şekilde siz de onları bir bütün olarak mümkün mertebe çıkarın hayatınızdan. Ha kavga dövüş küslük demiyorum, bayramdan bayrama, bitti gitti. İnsan tehlikeyi biliyorsa ondan uzak durmalı, sizinkinin adresi belli...

Annen suçlu mesleği var hemde doktor ama babana tapıyor gördüğü eğitimler çöp müş. 2. Evliliğin nasıl peki?

Bence babanız ruh hastası yani hasta anneniz suçlu ihmalkar. Bilmiyorum ben büyük konuşmayım ama eşim çocuklarıma şiddet ederse onu parçalarım şiddetin kralını görür. Ufak tefek kavgalar olur hatta popoya pıt pıt da eğer sinir anında ama bu cocugumun canını yakacak kadar psikolojisini bozacak kadar büyükse koca moca dinlemem evladını korumak her annenin görevi. Bir laf var anası olmayanın babası olmaz.

Sadece anneniz ile görüşün. Ebeveynleriniz sizi birlikte yaptı diye siz de onları birlikte kabul etmek zorunda değilsiniz. Önemli olan kendiniz.

Ciddiye alma he he de geç ben de kötü şeyler yaşadım benim için her hangi biri gibi gider gelirim fazla da anlam yüklemem baban değişmeyecek boşuna kendini üzme sen istiyorsun ki baba gibi olsun olmayacak sal gitsin. Babam hala eşime birşey olunca karına laf geçiremiyorsun diyor bu adama ne denir

Baktim, kahroldum

Her iki konunu da bir solukta okudum, seni anne babandan ayıramayan güç sevgi mi vicdanın mı vivelamour? Anne babanı seviyorsan bir şey diyemem ama sevgi yoksa vicdan yükü yüzünden kopamıyorsan, vicdan onu hak edene gösterilir. Yani çok özür dilerim ama bu yaşına kadar annende ve babanda sana karşı en ufak bir pişmanlık olmamış aksine hep itilmişsin, vicdan bile yapmamışlar sen niye hala aynı noktada tıkanıp kalıyorsun ki? Daha cahilim o zamanlar, ben birine üzülmüştüm sanırım üstünden 26-27 yıl geçti net hatırlamıyorum ama kayınvalidemin sözünü hiç unutmadım, acıma acınacak hale düşersin demişti, cahilim ya ne zalimce bir söz diye düşünmüştüm o vakitler, buz gibi soğuk kalpsiz ve zalimce bir laftı benim için ama gün geldi kayınvalidemin yaşına eriştim, öyle şeyler gördüm ki aynı kalpsiz lafı söyler oldum. Eşin de olsa, anne baban da, hatta evladın bile, sahnede tek kişilik oyun sergiliyoruz hepimiz, sahnemiz bitene kadar etrafa değil kendimize ne verdiğimiz önemli bence. Herkese herşeye rağmen kendimizi sevmeliyiz, başkaları aksini iddia etse bile.

Rica ederim vivelamour, belki derdine tümden derman olamayız, geçmişini de silmemiz mümkün değil ama bil ki biz burada bir aileyiz, kavga ederiz didişiriz ama ihtiyaç olduğunda da ağlayacak omuz olmasını biliriz. Sen değerlisin lütfen bunu hiiiiç unutma ve ne kadar istiyorsan o kadar zaman ver kendine, görüşmek istemiyorsan görüşmek için kendini zorlama

Merak etmeyin artık bazı şeyleri aştım ama o yaslardayken böyle olmuyor.. sonra herhangi bir şey size o günleri hatirlatiginda sadece o yaştaki gibi çaresiz hissediyorsunuz.. bugün iyi değilim bugün doğru cümlelerim yok benim..

Allaha şükür çok iyiyim, huzurluyum.

Tek yapmanız gereken babayı da anneyide hayatınızdan silip atmak... en çok anneniz suçlu babanız size ayı derken, anne olarak da değil mesleki olarak bir cevap verip uyarması gerekir di... babanız insan olamamış anneniz de anne...

Babandan çok annene kızdım. Aile konuları öyle sıkıyorki canımı anlatamam. Yanlış aileye düşenler, doğuştan şanssızlar gibi konularda kendimi buluyorum pat diye. 78 yılında doğumevinde karışmış bebek olup müge tarafından aranmayı isterdim ama olmayacak sanırım umudum kırık açıkçası

Büyük bir samimiyetle bilmiyorum desem? Babamı sevmiyorum kesin olarak, annem konusunda kararsızım. Kötü bir anne oldu diyemem iyi yanları da oldu, arkadaş gibi zamanlarımız oldu mesela, sevgililerimi bildi, hatalarımı örttü sakladı babama duyurmadı, yanımda oldu. Ama işte bu kocaman ama- da konumun geri kalanı sanırım. Sevdaya

Buse Melisa Kılıç yazın ve okuyacaklarınıza kendinizi hazırlayın...

Bu gerçekten bir psikiyatrist mi? O zaman hasta da kabul etmesin, bırakın geçmişi unutun travma yok yara yok acı yok desin?! Adam gibi ir ben de zayıfım, seni koruyamadı pişmanım dese yine kabülün olabilirdi ama bilemedim... Bu kadın da 5 para etmez bence.

Çok teşekkür ederim sevgili Mune, bunları duymaya çok ihtiyacım vardı. Bugün annem kahvaltıya çağırmıştı ama bir bahane bulup gitmedim, içim o kadar kalktı ki görmek istemedim.

Annenize daha çok kızdım konuda Bilinçli üstelik psikoloji okumuş bir kadının eşine böyle sağlıksızca bağlanması üstelik sizde açtığı yaraları görmezden gelmesi Bende annemle dünya kadar sorun yaşadım ama annem durumdan pişman olunca ve hatalarını kabul edince bir rahatlama oldu Dün konunu okurken bir iki şimşek çaktı bende annem babamla hep kilo konusunda kavga ettim Şuan hala diyet yapamıyorum. Sanki yemek elimden alınınca hayatta mutluluk veren bir iki şeydende oluyorum gibime geliyor Belki büyük sıkıntılar çekmedim ama durum bu

Melisa kim anlamadim ama sana ozelden yazamadim bana mesaj atar mısın

Yazacaklarım yaşadıklarınızı hafife almak değil önce onu belirteyim yalnız olmadığınızı benzer hikayeleri olan pek çok çocuk olduğunu anlatmak için. Hoş biz hiç çocuk olamadık ama... bak bir konu daha açılmış kırmızı oda babam diye o üye de benzer olaylar yaşamış ve bence 90lar ve öncesinde çocuk olanların bir kısmı böyle büyütüldü. Önceden anne babaya saygı korkutarak aşılanmaya çalışılırdı evde eğitim sindirilerek susturularak yapılırdı. Çok insan var böyle büyütülmüş olan. Kimi izlerini hala taşır kimin de sadece sızısı kalır. Çocukluğun olmamış geçmişini mahvetmiş ebeveynlerin. Tam da onlardan kurtulmuşken kendine ayrı bir ev yuva kurmuşken geleceğini de yıkmalarına izin verme. Anne baba birden silemezsin ama çoğu üyenin dediği gibi ayda yılda bir görüş araman gerekiyorsa kısa konuş sana daha fazla zarar vermelerine izin verme ve en başta annen için üzülmeyi bırak. Senin anneni düşündüğün kadar o evladını seni düşünmemiş bu duruma gelmende en büyük etkisi olan kişi. Anne bu ya anne evladını nasıl koruyamaz. Çalışıyor hayata karışıyor insanlarla hayatla mücadele ediyor ama tek bir adamla babanla mücadele edip küçücük evladını savunamıyor. Bir de tanıdığım biri vardı geçmişinde çok zor günler yaşamış evlenmiş çoluk çocuğa karışmış hatta torunları olmuş. Durumu da çok iyiydi ama kadın sürekli geçmişi ona yaşatılanları anlatıp duruyordu onun kinini kusuyordu feraha kavuşmuşken en rahat zamanlarında bunları düşünüp konuşup hayatı kendine zehir ediyordu. Bir süre sonra çocukları da uzaklaştı kadından. Eşine yuvana yansır düşüncelerin içinde biriktirdiklerin. Bunlardan kurtulmanın bir yolunu bul terapi vs ne olursa. Geçmişi silemezsin yaşadıklarını unutamazsın ama yaralarını kaşıma kanamasına izin verme sızısı kalsın sadece...

vivelamour şurada kaç yıldır birbirimizi yüz yüze tanımasak da karakterler olarak az çok biliriz, kah hepimizin birbirine sinirlendiği an olmuştur, kah bir sıkıntıda birbirimiz için üzülmüşüzdür ya da vay be helal olsun ne güzel söyledi demişliğimiz vardır. Tüm bu geçmişin verdiği samimiyete dayanarak yazıyorum, neden bunu sorguluyorsun ki? Sorgulayan neden sensin? Baban kendini sorguluyor mu? Ya adamın umuru değil, anneninde dediği gibi onlar geçmişi geçmişte bırakmış, yani ne kendilerini sorgulayacaklar, ne sen yüzleşsen haklısın kızım diyecekler, ne geçmişin telafisi olacak ne de bunun için bir çabaları. Bak gülüm şu an geçmişi deşip deşip babanın yaptıklarını, annenin arkanda durmayışını defalarca yüzeye çıkarıp yaranı kanatarak kendinden başkasına zarar vermiyorsun. Şu dakika gitsen yakalarına yapışsan, neden benim çocukluğumu sindirilmiş ezilmiş yaşamama neden oldunuz, neden hiç arkamda durmadınız desen alacağın cevaplar senin istediğin gibi olmayacak hatta üstüne belki de suçlanacaksın, daha çok canın yanacak. Önünde 2 yol var ya onları olduğu gibi kabul edip kendinle barışacak ve asgari düzeyde ebeveyn-evlat ilişkisi yaşayacaksın ya da silip atacaksın. O yüzden sordum sana sevgi mi vicdan mı diye? He anne babayı yok saymanın kolay olmadığını da biliyorum çünkü özellikle bizim kültürümüzde anne baba çok başka bir yere konmuştur, onlar ne yaparsa yapsın evlat evlatlığını yapmak zorundadır düşüncesiyle büyüdük hepimiz, o yüzden aile bağını koparmak yıllara yayılıyor, her olay geçmişteki başka bir olayla birleşip araya soğukluk sokuyor, her şey ha deyince olmuyor, bir de işin vicdan kısmı var elbette, o senin annen baban yaşlılar onlara bunu nasıl yaparsın diyenlerin vicdanına uyguladıkları baskıyı da unutmamak lazım, herkes bir yana seninde vicdani hesaplaşmaların olur, an gelir kendini suçlu hissedersin an gelir yaşadığın bir travma öfkelenmene iyi yaptım demene neden olur lakin hangi yolu seçersen seç, kendine asıl anne babanın cevaplaması gereken sorular sorma, işin içinden çıkamazsın, o da yetmez psikolojini iyice bozarsın. Ama şunu bil, sen çocuktun sevilmesi ve korunması gereken, ne yaparsan yap annesi babası tarafından desteklenmesi gereken kişi sendin, yaşadıkların senin suçun değildi, kendini sevmemen için hiçbir sebep yok. Neden sorularını bırak, bu kendine yapabileceğin en büyük haksızlık olur.

Gorusmeyin babanizla... siz annenizi anlayamıyorsunuz su an bende sizi... kendi hayatiniza, basarilariniza, hayallerinize, isteklerinize kisacasi kendinize odaklanin. Mutluluk isteyin ve her sekilde mutlu olmaya calisin. Annenizde madem sizi hiçe sayiyor bilmiyorum bazi kadinlar kocalari ne yaparsa yapsin birakmayi bile aklindan gecirmiyor. Sizi sizbyapan babaniz ve anneniz degil. Kendinizi onemseyin. Esinizle bambaskanbirbsayfa acın. Benim babam mutlulugumu düşünmüyorsa ben niye bu insan icin kendimi hirpalayayim ki. Azicik mantıklı olun. Evlisiniz ve ailenizden uzakta ozgur bir bireysiniz. Her denileni yutmayin icinizdekileri annenize de babaniza da dokup aile iliskinizi bitirin. Kendi gelisiminize odaklanin.

YouTube de video yayınlayan psikologlar var, alanlarında çok iyiler üstelik. Size Psikolog Tülay KÖK ve Psikolog Beyhan BUDAK önerebilirim, videoları kendi kendinizi iyileştirmenize yardımcı olacaktır

Babanizla yuzlestiniz mi? Anne ve babanizi karsiniza alip bunlari bunlari yasattiniz bana dediniz mi? Size kiyasla cok cok az olan durumu ben annemle yuzlestim. Simdi konusunu acmiyorum gecti gitti. Tabii siz anlatirken itiraz edecek yok oyle degil boyle diyecekler onemli degil siz icinizdeki sizi zehirleyeni kusun ki bi rahatlayin once sonra yol plani yaparsiniz. S

Anne ve babamiz tarafindan kabul edilip sevilmek istediginiz dünyanin en dogal hali. Hepimiz öyleyiz. Ben anne tarafindan dayak yedim ve öz güvenim nerdeyse yol edildi. Annemle bugün iyi bir iliskimin olmasinin iki sebebi var: 1. Annemin kendisinin pisman olmasi. Annem kendi zamanında yaptigi cahilligin ve yalnislarin farkina vardi ve bugün kü akli ile ayni hataya düsmez. Bunu en net cocuklarim ile iletisiminde görebiliyorum. Yani o kendini degistirdi. 2. Kendi öz güvenimi güclestirdim. Zamaninda yapilanlari bugün ne kadar iyi anlasiyorsakta hemen icinden söküp atamiyorsun. Zarar bir kere verildi. Kendini sevmek o kadar basit bir olay degil bastan size asilmadiysa, ama ögrenebiliyoruz. Size gelince. Ne anneniz nede babaniz gram degismemis ve belkide hic degismeyecekler. Bu ihtimali ne kadar korkutucu olsada göze almaniz gerekir. Ikiside kendi toksik hayatlarinin icinde debelenip duracak. Siz sanslisiniz ki o ortamdam ciktiniz ve ayri kaldikca daha da cok herseyi farkinda olacaksiniz. Iyi gözlemleyin. Siz ikisini de kurtaramazsiniz onlar kendini kurtarmadiktan sonra. Mutlu olmak size zor gelecek ilk basta, cünkü siz mutlu olmanin yükünü yasayacaksiniz. Bu biraz bana savasta hayatda kalan askerlerin sucluluk duygusunu hatirlatir. Onlarda hayatda kalmanin sucunu tasir Arkadaslari hayatini kaybederken. Sizde ikisi ne kadar kötü olursa olsun yinede ikisinede aslinda baska bir hayatin siz hepiniz icin mümkün oldugunu göstermek isterdiniz ama bu maalesef mümkün degil. Ben size iletisimi tamamen kesin demiyecem , cünkü sizin yavasca önce kendinizi toparlamaniz gerektigini düsünüyorum. Bunu da basarabilirsiniz. Onu yapmak icin ama basa dönmeniz lazim. Hani diyorlar ya "icindeki cocugu kucakla" diye. Öyle düsünün. Terapi icin paraniz yoksa bu konularla ilgili kitaplar var onlari okuyun. Sizin sucunuz yoktu. Bundan sonra kontrol sizin elinizde bunu unutmayin. Insallah yaralarinizi bin kat mutlulukla sarabilirsiniz

Melisa ve senin konuna benzer ve belki daha ağır şeyler yaşamış biri olarak bugün melisanin başarılı intiharı benide yine ağır depresyona soktu... bütün gün ağladım buraya bende konu açmak istedim ama bazen kk kadinlari çok duygusuz olup dahada incitebildikleri için açmadım.. seni anlıyorum ve üzgünüm biz bu yükle yaşayıp gidecegiz..

Merhabalar, sevgiler. Öncelikle belirteyim uzun olacak. Kaç zamandır dalgalıyım durulamadım aslında konu açmakla açmamak arasındaydım ama bugün okuduğım babası ile yaşadığı sorunlar yüzünden intihar eden Melisa'nın haberi beni içimde yolculuğa çıkardı. Ben de onun yaşlarında ilaç içerek kendimi öldürmeye çalıştım, annem kusturdu ve babam bana dedi ki " Keşke geberseydin"... Babamdan hep korktuk, hep çekindik her işi gizli yaptık. Ergenliğim hakaretlerini duyarak geçti, ne kilom, ne ona layık bir evlat olmadığım ne işe yaramazlığım bitti. Annem panik atak oldu onun korkusundan. Hiç unutmam bir gün balkonun demir kapısı kilitli kaldı, onun da gelmesine az bir zaman var annem çilingir çağırdı korka korka yaptırdık. Çünkü kıyamet kopardı, hep kıyamet koparırdı. Annemin yemeklerini beğenmez, beni beğenmez, sürekli kavga, aşağılama... Bana göstermediği toleransı kuzenime gösterme, ona babası yok diye babalık yapma. Oooof of hangi birini yazayım dağınık oldu sanki. Bu arada amnem psikolog doktor o da ayrı bir tez mevzu aslında! Maddi imkan kariyer herşey vardı ama kopamadı babamdan. Ona da içten içe çok öfkeliyim aslında ama inanın bu da ayrı bir travmam. Bir gün arkadaşıma gitmiştim, eve gelmiş beni gördü üzerimde salaş bir kazak ve kot vardı benim kızım böyle giyinemez, X beyin kızı böyle giyinmiş dedirtmem dedi ve elime mi vurdu elimi mi itti hatırlamıyorum yaptığım el işi ödevimin kenarı kırıldı. Bunun gibi yüzlercesi. Mesela biz bir kere ailecek tatile çıkmadık, yüzmeye gitmedik, sinemaya gitmedik. Babamdan ne istersem istiyim bana evlen kocam yapsın dedi ve 23'ümde kocam yapar sanarak evlendim, üç sene sonra ihanet ile boşandım. Boşandıktan sonra da çilem bitmedi, ailenin yüz karası oldum. İkinci evliliğime de çomak soktu eşime kabalıklar yaptı, nikahıma gelmedi. Gelelim bana, bugünüme etkisine: özgüvensizlik. Kendimden nefret etme derecesinde beğenmeme. Kilo takıntısı, kilo verememe, dismorfik bozukluk, eşime karşı kompleksler. Ki kendisi mükemmel biri olduğu halde. Hani KK'da kocalar için sık kullanılan narsist tabiri var ya babam narsist bir adam. Ve benim hayatımı mahvetti, mahvetmeye de devam ediyor. Evlendiğim sene ciddi bir psikolojik buhran yaşadım, aklımı kaybedeceğimi düşündüğüm zamanlar oldu ve hiç unutmam bir bayramdı annemlere gittiğimizde anne ne olur konuşalım çok kötüyüm dediğimde "dur şimdi baban evhamlanır ne konuşuyorsunuz diye" dedi ve beni o koltukta bıraktı gitti. O an dünyam başıma yıkılacak sandım. Annemi de affedemiyorum babamı da aslında. Şimdi terapi diyeceksinz bazılarınız şu an maddi gücüm yok kaldı ki tüm bunları aşmak için benim uzun bir tedavi sürecine ihtiyacım olur sanıyorum ki. Şu an depresyonumu yenmeye çalışırken bir yandan da kendimi sevmeye çalışıyorum. Ama çok zor inanın öz'ümde olmayınca. Okuyanlara çok teşekkür ederim. İçimi dökmek biraz rahatlattı.

Bakın ben aile bağlarıyla ilgili, çoğu kişiye biraz acımasız gelebilecek bir bakış açısına sahibim. Ben kan bağına inanmam, kalp bağına inanırım. Bana değer veren insan, yedi kat yabancı da olsa benim başımın üstündedir. Değer vermeyen insan da ister anam, ister babam, ister kardeşim, ister kocam vs. kim olursa olsun hayatımın dışındadır. Sizdeki baba örneğinin bendeki karşılığı abidir. Hastalıklı bir zihni olan, ne yapsak orta yolu bulamayacağımız bir kafa yapısına sahip, tahammül edilmez biridir kendisi. Annemin vicdan yaptırmasıyla ve duygu sömürüleriyle 20 yıla yakın tahammül ettim abime. Sonra baktım ki kendi hayatım ellerimden kayıp gidiyor. Ben bu hayata çile çekmeye gelmedim dedim. Benim de tek bir hayatım var dedim ya. Beni düşünen kimse yok, ben neden onları düşüneyim dedim. Anneme de rest çektim ve abimi hayatımdan çıkardım. 12 senedir abimle sıfıra yakın temasımız oldu ve ben bir tek gün bile onu özlemedim. Hayatıma yeniden güneş doğdu inanın. Nefes alırken acıyla değil, huzurla nefes almanın hazzı muazzam. Size önerim kendi hayatınızın önüne hiç kimseyi koymayın. Eğer sizi mutsuz ediyorsa bu babanız da olsa hayatınızdan çıkarın. Eğer evlat olarak onun için değeriniz varsa biraz da o sizin için çaba göstersin. Göstermiyorsa da hayatınızdan çıkarttığınız için bir şey kaybetmemişsiniz demektir.

Çok teşekkür ederim araştıracağım.

Geçmişi bir kenara bırakmak zorundasın. Olumlama yap kendine çok iyi gelir. Benim babam da aynı ben pek görüşmüyorum zihnimden çıkarttım çok yük kalktı üstümden.

vicdan o vicdan. bütün kötülükleri , yaptığı iki iyilikle kafanda sorgulatan vicdan.

Ben sizin yorumlarinizi cok begenirim gercekten güçlü ve olgun birisiniz. Nickiniz bile insana umut veriyor aslinda Anneniz isin uzmani olduğu halde babanıza karşı mesleki bilgilerini maalesef uygulayamamis tam da "terzi kendi söküğünü dikemez" sözüne örnek Anneniz de babaniz da esit sorumlu bence Anneniz izin verdiği icin, babaniz da davranışlarından ötürü Size ne desem yetersiz kalir sanirim, uzmana gitmenizi önermek en sağlıklı yol olur. Sadece esinize tarafsız bir gozle bakin, bakmaya calisin demek istiyorum madem sizi seviyor, mutlu etmeye calisiyor o zaman onun size yaptigi iyiliklere odaklanin Aslında hayat olumlu seylere odaklandikca bize misliyle aynisini veriyor Para parayı ceker gibi, iyilik de iyiligi cogaltiyor. Hayat o kadar güzel ki aslinda, herkes kendi cektigini en zoru zannediyor. Nefes almak cok kiymetli, gülmek, bir çiçeği koklamak, kitap okumak, bir seyler uretmek, yemek yapmak... ya da bir çocuğun gözündeki o saf bakış... Cocugunuz var mi animsayamadim ama varsa onun varlığı bile size güç versin/veriyordur umarım Benim yasadigim zorluklardan öğrendiğim şey şu ki, bir seyi cok isteriz olmaz ya, o olmayana degil de elindeki guzelliklere odaklanmali insan. Umarim bundan sonra hayat size istediginiz mutlulugu verir Terapi icinse toplum ruh sagligi birimleri var bulunduğunuz yerde belki vardır bi bakin isterseniz

Şöyle izah edeyim onu da denedim yaptım ama annem perişan oldu, bir sürü hastalık yaşadı. Şu an birden bire iletişimi kessem yine anneme olacak olan, benim sorunum %80 babamla. Yani annemi de suçlayamıyorum aslında çünkü bıktı, yıldı 42 senedir. Babamla bir saat geçirseniz anlarsınız ne demek istediğimi. Babamın ölmesini öyle çok istiyorum anlatamam, babasız kızlar ne olur kızmasın bana. Annemi de kendimi de kurtarmak istiyorum O'ndan.

Yazdıklarınız içimi çok yaktı. Özellikle 'başarılı intihar' tamlaması, üzerine günlerce kafa yorulacak, insanı boşluğa sürükleyecek bir öbek olmuş. Yapmayın nolur, bunu bile başarı görmek, kurtulmaya yormakla eş değerdir. Ne yaşadınız bilmiyorum, elbet bunu deneyimlenecek kadar ağırdır asla hafife almıyorum ama tek hayatımız var. Gerçekten yegane sahip olduğumuz şey bu. Ve bu canı, bizlere asla ait olmayan ve olmayacak şeylerle alakalı sonlandırma isteği ciddi anlamda ürkütücü. Herkes mi vurdu, herkes mi yaraladı; tek başına yaşam da çok güzel. İnanın koskoca evren insan ve kötülüklerden ibaret değil, bakmakla görmek arasında dağlar kadar fark var. Yeter ki görmek isteyin, yeter ki yeniden gerekirse kimsesiz, bir başına, küçücük bir odada yeniden nefes almak, bir yağmur kokusuyla coşmak isteyin. Gerçekten yüreğimi hırpaladı bu tanımlamanız. Her geçen saniye zaten sona doğru bir geri sayım, zaten bitecek olan serüvenden en karlı nasıl çıkabilirizin peşinde koşmalıyız. Cebinize ne doldurursanız karınız, başka da bir halta yaramaz zaten yaşamak. Bir tek bunun için varız...

Şimdi panpa öncelikle baban denen o hasta tiple asla görüşme Şu başına gelenlerin sebebi bence annen. Hiçbir anne evladını ezdirmez. Çocuğum yok ama evladımı horlayacak adamın g. tünü keserdim herhalde. Annen boşanıp gidecekti ya da o herifi susturacak. Başına gelenlerin sorumlusu o annen bence. Madem annen psikiyatr buraya yazdıklarını git ona da söyle sende yarattığı tahribatın sorumlusu olduğunu bilsin. Sonra da sil gitsin o kadını da