"Kadınların en büyük zaafı; Problemli adamlara kapılıp onları tedavi etmek için zamanlarını, duygularını, emeklerini harcamak ve hep hayal kırıklığına uğramak." Bugün aşka yenik düştüm. Sonra kalktım, yürüdüm. Yürürken hep düşündüm. Neydi aşk? Ben mi yarat- tım, yoksa düştüğüm yerde açılan yaranın kendisi miydi o? Aklım hep aynı soruya takılıyor bugünlerde. Biz aşık olmak istediğimiz için mi aşık oluyoruz, yoksa aşk birden içimize dalan bir bahar rüzgarı mı? Bence aşk yürekten çok beyinde başlıyor. Önce şartlıyoruz kendimizi; "aşık olmak istiyorum" diyoruz. Sonra uygun birini buluyoruz ve onu sevmek için sebepler üretiyoruz. Gülüşü, elleri bakışı, sözleri... Bizi etkiliyor o kişinin hoşumuza giden yerleri. Sonra "ben bu adama/ kadına aşık olabilirim" diyoruz ve aşık oluyo- ruz. Kendimizi kaptırıyoruz. Ona her geçen gün yeni anlamlar yüklüyoruz. Çoğunluk hep kendimizi kandırıyoruz. Ama bunun bir türlü farkına vara- mıyoruz. Problemli adamlar çekiyor ilgimizi. Bizi sevme- yenleri, bizi horgörenleri elde etme arzumuz, hırsımız kaplıyor benliğimizi. Bu hırsa, bu arzuya da aşk diyoruz ne yazık ki! İnsanlar duygularıyla ya da duygusal taraflarıyla değil hırslarıyla yaklaşıyorlar karşılarındakine. O zamanda aşk ölüyor. Geriye aşk kılığındaki yalancı arzularımız, arsız hırslarımız kalıyor. Yenik düşüyor bizim engelli duygularımız, hırsla- rımıza. Yenik düşüyoruz biz kirli arzularımıza... ALINTIDIR..