şiddet yok değil şiddet var farkında değil misiniz?çocuğunuzun bu ortamda büyümesi daha kötü

Eşinizi psikolojik destek almaya ikna etmeye çalışın. Belki kendisi de memnun değildir bu davranışlarından ama nasıl baş edeceğini bilmiyordur. Reddederse bu evliliğin bu şekilde devam edemeyeceğini sakince anlatın kararı ona bırakın.

Sabretmeniz için eşinizin kendini düzeltmeye çabası olması lazım Evliliginizi kurtarmak istiyor mu diye eşinize sorun Boşanma taraftarı degilse terapi alma şartı koyun Siz ve kızından ayrılmak istemiyorsa yapar.. Yaşadıgınız sıkıntıların kaynagı aile mi maddşyat mı hiç bahsetmemişsiniz

Su anlattığınız hikayede ne baba var ne de eș.. Kedi yavrusu besliyorsunuz siz evde. Memurmussunuz zaten, sabit bir geliriniz var, gul gibi de bakarsiniz cocugunuza

Ya bu erkekler evlenince kendilerini ne zannediyorlar gercekten anlamiyorum bu özgüven bu fütursuz laflar bitirim bitirim hayir boyle laflari annelerine edemezler ha. Babalari annelerine çatsa falan anne sen kadinsin sus otur demezler. Gercekten igreniyorum. Bazen ben kendi esime. de cok sinir oluyorum kendini birsey zannediyor bide bir tutunduklari dal var. Bağırmak. Bağırınca hakli olmuyorsun yani sadece havlamış oluyorsun insani sinir ediyorlar N Nagihan

Esin çıldırmış olmalı. Annen saçmalıyor. Ne demek sabret? Çalışıyorsun. Cocuk bakiyorsun. Muhtemelen ev işlerininde cogunu yapiyorsun.. karşılığı seni öldürcem mi oluyo? Ne demek kadin bağırmaz. Kadın kahir ceker, herseyi sineye ceker. Oturur öylemi. Cocugun daha bebekti galiba senin yanlis hatırlamıyorsam? Cocugun bu ortamda büyümemeli.

Eğer hatasını kabul etmiyorsa çok haklısınız. Ben annesizliği de babasızlığı da yaşadım. Annemle babamın kavgalarıyla da yaşadım. Hepsinin zorlukları var ama bir çocuk için en önemlisi huzur. Annemle yaşadığım ve maddi olarak çok sıkıntı çektiğimiz dönem hepsinden daha huzurluydu. Yani eşinizin düzelme ihtimali yoksa bebeğim babasıyla büyüsün diye kendinize bu eziyeti yapmayın çocuğunuzun kafasında güçsüz bir anne imajı oluşturursunuz. Ama eşinize son kez terapi almasını, çocuğunuz için bunu yapması gerektiğini söyleyin bence, vicdanen daha rahat bir karar verirsiniz.

Boşansanız mesela. Nasıl olur? Dikiş tutmayan evliliği burdan biz dikemeyiz. Kaldı ki seni öldürürüm diyen adamla aynı evde yaşıyorsunuz, can güvenliğiniz bile yok. Yarın birgün kocam beni dövdü diye konu açmamak için boşanın, hayatınızı kurtarın.

Böyle bir evlilik içinde büyüyen çocuk çok mu mutlu olur sanıyorsunuz peki? "Ah ne güzel, babam var. Sürekli anneme bağırıyor. Ne zaman patlayacağı, bir şeylere kızacağı belli olmuyor. Eve geldiğinde birşeylere bağıracak diye endişeden gerim gerim geriliyorum. Ama olsun babam bizimle" diyeceğini, bunun için size minnet duyacağını mı sanıyorsunuz . Bazı evliliklerin son bulması çocuklar için yürümesinden daha hayırlıdır. Annesinin sürekli psikolojik şiddete maruz kaldığına tanık olması doğrudan çocuğa yönelik bir şey olmasa bile çocuk için de bir psikolojik şiddettir. Böyle bir ev ortamında büyümesindense sessiz sakin bir ortamda sadece bir ebeveyn ile büyümesi onun için daha iyi olacaktır, emin olun buna.

Adam git basimdan demis. Annen sabret der ama bu hayati sen yasiyosun annen degil. Maddi olarak kendine yeteceksen yolunu ayir bencede, yoksa elinde kalirsin bi gun.. anasiz kalacagina cocugun babasiz kalsin. Ki bosaninca babasi olmuyo ya?

Bebeğinizin mutsuz bir ortamda yaralı bir birey olarak yetişmesindense varsın babasız büyüsün. Çünkü sürekli kavga ve gürültünün hakim olduğu bir yuvada siz de takdir edersiniz ki psikolojik olarak sağlıklı bir birey yetişmez. Ki kendimden örnek vereyim. Biz de böyle bir ailede büyüdük ablamla ve babam daima bağırır asla normal ses tonunu bilmem. Dayak yoktu ama hakaretler vardı. Çocukken haftasonu olsun istemezdim babam evde olacak diye. Aklımız başımıza geldiğinden beri anneme yalvarıyoruz boşan diye. İnsan bir kere geliyor bu dünyaya. Bizde çok yaralar açtı o kavgalar hakaretler.

Zaten kendisi o şekilde yaşamak istiyor. Çocuk babayı çok arar mi tek derdim bu. Bakmasina gayet güzel bakarım. Maddiyat olarak ta fazlasiyla yeterim. Ama işte ilerde beni suçlar mi.

Eşiniz tedaviye yanaşmıyor mu peki? Yani eşim bazen 1 haftalık iş seyahatlerine gidince bile etkileniyor. Babasi dönünce sevinmek yerine ağlıyor onu görünce. Tepkisini belli ediyor. Özellikle küçük yaştaki bebekler elbette etkilenir. Ama kavga gürültülü bir evde daha çok etkilenir inanın. Bazen eşimle normal ses düzeyinde tartışacak kızım hemen şaşkınca bakıyor. Kötü oluyor. Degilki bağırış yapsak psikolojisi zarar görür. Her ikisi durumdan iyisi ayrılmamız tabi. Ama keşke tedaviye yanaşsa

Sıkıntı eşimin kafasındaki kadın imajı olmamam. Ona göre kadın kibar olmali asla. sesini yükseltemez ama erkek yapabilir. Vs. Çocuğun bakımına yardım etmek istemiyor çok tembel Kimse onu ellemesin ilismesin hayatı boyunca uyusun hahaha kakaka geçsin hayatı. Kimse ondan bişey beklemesin. Şunu al şuraya KOy desen oflaya poflaya bi hal olur. Bende çalışan bir bayanım Haliyle yardıma ihtiyacım. Oluyor ama eşim asla yanasmak bir yana birde söylenir durur. Sanko ev hanimiyom yani günün 8 9 saati işteyim ama işte kafası basmiyor. Gece Direkli uyan çocukla. İlgilen benim. hep.

Nasil siddet yok. Psikolojik siddet var, tehdit var. Siz hala cocugumu dusunuyorum diyorsunuz. Cocugunuzu boyle bir ortamda yetistirmek ona bir anne olarak yapilabilecek en buyuk kotuluk. Bazi insanlar degismez, hos bazisi degil cogu degismez. Degisecek kadar yanlisini gorecek insan zaten ilimlidir ve bu noktada olmazdi.

Düzelme olmaz. sadece ilerde harcanan yılların olur. bir çocuk daha olur belki mutsuz değişmeyen adamı çekmek zorunda kalırsın.

Buna kültür farkı deniyor ve biten evliliklerin temel nedeni maalesef

Psikolojik tedaviye yanaşmıyor mu? Boşansanız sizden ayrıldı diye kızından da ayrılmayacak ki. Sizde çok hassas bir Yapıya sahipsiniz. Bence sizin de terapiye ihtiyacınız var zaten. Eşinizde Belki bazı yönlerinizden bunalıyor Olabilir mi? Ikiniz birlikte son kez bir aile terapistine mi gitseniz?

Düzgünce anlatirsaniz gayette anlar, hatta bekar anne olmayi goze aldiginiz için gurur bile duyar girlinred

Eşimin öfke kontrol sorunu vardı. Çok uzun süre ayrı kaldık. Ancak çocuk için son kez denemek istedik. Sonuç her kavgada beni öldürecegini söylüyor. Biktim senden diyor. Şiddet yok ama herseyden suçlu benim. Sonra sinirlendim sinirle cikti agzimdan diyor. Küçük Şeyler yetiyor cildirmasina. Çalışıyorum evi yetistiremiyorum. Kavga edince benimde sesim yükseliyor. Kadın bagirmaz deyip duruyor. Ayrilsam Sizce bebeğim çok etkilenir mi. Ona çok düşkünüm. Babasız kalacak olmasi beni çok yaraliyor.. büyüdüğü zaman herkesin babası olacak ama o eksik kalacak gibi geliyor. Ayrilsam sorumsuz bir adam. 2 arar bidaha aramaz kızını. . Ayrıca arkamda ailem yok. Bunları anneme anlattım sabret diyor.

Zamanında ne güzel kurtulmuşken tekrar musallat etmişsiniz kendinize A AklinYolu1

Şiddet Yok diyorsunuz ama şiddetin fragmanı var.. seni öldürürüm diyen bir babası olmasından ve annesiz yaşamasındansa boşanmanız en hayırlısı

Yani ipini salmaktan başka çare yok. Öyle saldırgan ki. Sanki bir köpeği iple tutmaya çalışıyorum. Bıraktığım an kaçacak havlayip duruyor

Ne desem suçlu ben. Kendisi sütten çıkma ak kaşık. Çocuk var diye devamedelim dedim. Seni oldurmemi mi bekliyorsun diyor. Ağzını burnunu kiricam diyor. Çocuk için de eve gelmiyor. Düşündüm de böyle bir babaya ihtiyacı yok kızımın. Başka bi ile tayin ister gideriz yepyeni bir hayat kurarız kızımla. Kendim öğretmenim zaten gayet güzel ilgilenirim büyüdüğü zaman da anlatırım. Böyle bir baba ile kavga gürültü ile büyümesin benimle sakin bir hayat yaşasın. O bana bağırıyor ama ben ona bagiramam çünkü kadinim. Bu kafada bir adam.

Psikolojik şiddet de şiddettir. M ManzaramDeniz

Bazi erkekler en büyük kötülükleri hakediyor aslında ama adamina denk gelmiyorlar. Ben iste bu durumlarda kadinlara üzülüyorum.

esin kendi bisey yapmak istemiyorsa evde yatili bakici tutsaniz? ev islerinde de yardimci olur. . push ;