Valla bu kadar detaylı düşünüp de kanser olmamak elde değil Tedbir elden takdir Allahtan

ben bu yorumu yazdıktan 5 dk sonra ya ölürsem! ya bu satırlarım son sözlerimse.. sal bıraz sall

Suan duygularım öyle abuk subuk ki ne istediğimi hic bilmiyorum hormonlar acayip bir hale geliyor umarım geçicidir B blckndwht

Bahtsızım derken zaten bütün kötü enerjiyi çağırmış oluyorsunuz. İnanın daraldım okuyunca. İnancınız var mı bilmiyorum ama şartlarınız elveriyorsa, sağlığınız yerindeyse şimdi sonrasını düşünmeden tevekkül edip isteyin bebeğinizi. Ayrıca hemen olacak diye bir şartta yok. Bilemiyoruz. Hayatınızın her noktasında bu kadar kaygı yaşıyorsanız mutlaka bir uzmandan destek alıp tahatlayabilirsiniz. 1Sen

Ben ve esim de ayni boyle dusunee dusune 6 sene bekledik sonra dedim dusundukce daha cok uzaklasiyorum cocuk fikrinden bunun sonu yok. Zaman geciyor olsaydi okula bile baslardi.6 sene sonra oldu cok sukur simdi 2 yasinda ellerinizden oper. Ayrica cocuk olmadan once asla dusunemeyecegin aklina bile gelmeyecek oyle seyler yasiyorsun ki onceden dusunmek ne bosmus diyorsun.. Hem cok zor hem cok guzel.. bu lafi anlamazdim zor olan sey nasil guzel olabilir ki geri donulmez bir yol ne korkutucu derdim. Ama oyle olmuyormus dunyanin enn guzel seyi evlat.. keske o kadar dusune dusune zaman kaybedecegime erkenden dogurup buyutseymisim. Onsuz nasil yasamisim ki diyorum :) K

Konu açmalısın. Hepimiz o süreçlerden geçtik. Emin ol şurada o kadar çok destek olan tatlı kadınlar oldu ki bana. İlk 4 ay ölmek istedim, çok iyi anlıyorum seni. Maddi durumun nasıl? Yanına hiç olmazsa haftada 1 gün gelecek birini bulsan? Çok üzüldüm.

Yooook daha karar vermedim:) Arada konuyu hortlatıyorum ki, daha fazla anne başlığı görüp yorum yazsın

"Çocuk olmadığı takdirde evlilikle beraber yüklenilecek ilişkiler yumağı ve sorumluluklardan kaçmak gibi bir durumdan bahsediyorum" demişssiniz ama burda ne demek istediğinizi anlayamadım Zamanında farklı konularda ki kaygılarımdan ötürü ve genç yaştaki annemi kaybetmenin acısına dayanamayıp psikiyatriste de gittim. Uzun bir süre ilaç kullandım... O ilaçların bana bi faydası olmadı, sadece bol bol uyuttu, uyuşturdu ve malesef çoğu zaman duygusuzlaştırdı... Baktım ki kişinin en iyi doktoru gene kendisi ve doktoru da ilacı da bıraktım... Psikoloğa daha önce gitmedim, ona gitmeyi düşünüyorum ama gidip ne diyecem? Bu kaygılarımı anlatsam bana ne yapabilir ki? Burdaki bayanların söylediği bi çok şeyi o da söyleyecek." Hiç birşeyin garantisi yok, anın tadını çıkartmaya bak, risk her işte var, yarını düşünerek, endişelenerek kaygılanarak kendini daha fazla mutsuz etme, dünyaya bi kez geldik, yaşamak istediğin hiçbirşeyi erteleme falan filan " psikologunda çare olduğunu düşünmüyorum aslında, itiraf edeyim

Allah Allah... Şu forumu okudukça ne farklı insanoğlu var şu dünyada diyorum :)

Çok çok uç örnekler dışında bunu söyleyecek anne olacağını sanmıyorum. Anneler anneliğe objektif bakamazlar pek. O hormon bombardımanı ve içgüdü buna engel. Zaman zaman yakınır, isyan eder, "anam beni size köle mi doğurdu" der lakin canından can olanın yüzüne bakıp da "keşke doğurmasaydım" cümlesini içinden bile geçirmez. Ben anneliğe hazır olmak, meselesine de inan biri değilimdir açıkçası. Çünkü mantık çerçevesinde bakarsak öyle bir sorumluluğa asla hazır olamaz bir insan. Ne demek yepyeni bir insan getiriyorsunuz hayata ve onu bu hayata hazırlamak sizin sorumluluğunuz. :) Belki de ben plansız hamile kalıp anne olduğum içindir. Üstelik kesinlikle çocuk istemiyorduk kaldı ki ben bebek falan sevmem pek, çocuklar dikkatimi ilgimi de çekmez. Hatta arkadaşlarım "nasıl yani sen anne mi olacaksın, bekçi Hasan abinin bile hamileliği daha makul" derlerdi :). Şu an ikinciyi düşünmüyoruz ama oğlumu doğurduğum için de bir gün bile pişmanlık duymadım.

Ajda pekkan, ve emel sayınında çocukları yok ve çok pişmanlar oysaki kızları olsa onla gezer veya dertlerinizi ortak edersiniz hem onca mal, mülk çocuklarına kalırdı şimdi birde öldükten sonra sevmedikleri akrabalarına kalacak buda korkunç N

Allah'a inancım büyük, ancak endişeli, kaygılı, karamsar düşünmeye odaklanmış bir kişiliğim var, kendimi değiştirmek adına kişisel gelişim kitapları da okuyorum ama bişeyleri eksik yapıyorum galiba, olumlu düşünmeyi, kaygı düzeyimi azaltmayı başaramıyorum, belki de bi psikoloğa gerçekten ihtiyacım var. En mutlu anlarım da bile o anın tadını çıkarmak yerine ya bu mutluluğum kısa sürerse ya şimdi ardından kötü bişey olursa diye kendimi üzmeyi gene başarıyorum

Annelik güdüsü bende de yok diyordum ama şu sıralar eşimin dostumun çocuklarını kucağıma aldığımda bazen içime sokuveresim geliyor, bi tanede benim olsa böyle yumuk yumuköpsem koklasam sevsem diyorum, önceden bu denli bebekleri sevmezdim... Ben kendimi anne olacak kadar güçlü görmüyorum, bir de bu dünyaya da bi çocuk getirmeye değer mi? bu sorunun cevabını bulamıyorum ki!

Sizi çok iyi anlıyorum. Bence hiç olumsuz düşünmeyin. Kaç yıllık evlisiniz bilmiyorum. Aslında bu işin matematiği de olmamalı. Yani su yaşa geldim ya da şu kadar sene oldu evleneli diye içinize sinmeyen bir karar vermeyin. Nasıl olur bilmiyorum ama sizi negatif düşünceye iten durumlardan uzak durmaya çalışın. Hakkımızda hayırlısı olsun...

Aminnnnn... Ahhh ahhh bende sonradan istersem, o zamanda yaşim geçer cocuk sahibi olamassam diye kaygılaniyorum

Kizlar konumu hortlatanlar beni merak edenler olmuş, şu an 2 yaşina yaklaşan bir cocugum var, pişman miyim?hem pişmanim hem değilim.. canindan daha cok sevdigin bir evladi büyütmek cok zor imiş

herkes o olumsuzluklari dusunse simdi kimsenin evladi olmazdi. bazen cok yoruluyorum, gecelerce uyumadigim, yemek yemeye firsat bulamadigim, saclarima tarak degdirmedigim, bunaldigim, yetisemedigim zamanlar cok oldu ama bebegimin bana kosup basini gogsume yasladigi an herseye deger bu huzur diyorum. dogdugu ilk dakika ciglik cigliga aglarken dr kucagima verdigi an susan ve kokum ile huzur bulan bu muhtesem varliklari dunyaya getirdigim icin asla pisman olmadim. evlat anlatilmaz yasanir. Rabbim isteyen herkese nasip etsin ins

Ben eşime her baktığımda, onun gibi gözleri olan, küçüklük resimlerinde ki gibi bi bebek düşünüyorum ve iç çekiyorum.. Allah her isteyene nasib etsin.. Ama demek istediğim eşinizle sizin bir parçanız olacak düşünsenize.. Duyduğum kadarıyla anne olan herkes halinden memnun.. Umarım sizin için doğru olan ne ise kısa zamanda ona karar verırsınız.

sabır gösterecek şefkat verecek sevgiyle büyütecek düşüncelere sahipseniz doğurun çünkü arkadaş çocuklarını sevmeye benzemez bikaç saatlik, kardeşim doğurdukdan 1 sene geçmeden kanser oldu tedavi süreci ameliyat derken çok psikolojisi bozuldu bu çocuğada yansıdı malesef bu zamana çocuk doğurmak çok iyi düşünmek gerek iyisiyle kötüsüyle Ama Allah dan hep hayırlısını dileyin doktorlar kardeşime iyiki doğurmuşsun çünkü bidaha anne olma şansın yok dediler ama o bunu çok geç idrak etti

Evrende ne kadar kötü enerji varsa çekmişsiniz.. çocuğunuz olunca neden bu kadar beklemişim diye pişman olacaksınız. Ayrıca her kanser olan ölmüyor. Vadesi dolan ölüyor. Insanoğlu olumlu 1 dk sonramiz meçhul, sizin gibi düşünsek kimse çocuk yapmamalı . push ; pamuk86

Cocuk sahibi olmak yeni bir dunyaya merhaba demek gibi. Bende asla pismanlik olmadi, aksine buyudum inanilmaz sevindim inanilmaz endiselendim korktum yoruldum ama pismanlik hic olmadi simdiye kadar. Bebegimi severken surekli iyiki dogurmusum, iyiki benimsin dedigimi farkediyorum bazen. Tecrubelerime dayanarak soyluyorum cocuk pisman olunucak bisey degil. Esinin ve senin parcasi minicik bir mutluluk ama giderek buyuyen. Negatif dusunceler hep oluyo her turlu kotu ihtimal hep aklinizda hamileyken de dogduktan sonra da. Ben bunu asmak icin zihnimi susturmayi ogrendim. Negatif dusunmicem negatif olmicak diyorum kendime. Bir de bebeginiz etkilenmesin diye daha guclu oluyosunuz, bu dusunceleri bastirmayi ogreniyorsunuz. Umarim kendiniz icin en dogru karari alirsiniz

Çocuğum olmadığı için sizi anlamam çok zor ama şunu diyebilirim sizin anneden yana yüzünüz gülmemiş ve kendinizi bu durumdan çekip çıkartmasanız kızınızda aynısını yaşayacak. Ne hissettiğinizi en iyi siz bilirsiniz. Sırf bu ihtimal bile var gücünüzle kendinizi toplamaya teşvik edici bir neden bence. Ya da olurda Allah korusun kendinize bir şey yaparsanız kızınız yine annesiz kalacak. Hemde bu sefer tamamen. Geçmişte yaşadığınız kötü şeyleri kızınızla gerçek, sağlıklı bir anne-kız ilişkisi kurarak bir nebze olsun unutabilirsiniz bence. Allah yardımcınız olsun.

Ben de senin gibi hissederdim. Herkes hamileyken o moda giremiyor. Doğunca çok farklı oluyor ama. Gerçi ben ilk doğum yaptığımda da öyle deli gibi duygulanmadım ama bir kaç gün sonra aşık olmuştum yavruma En güzel duygu, Allah her isteyene nasip etsin.

AMİNNN H

negatif düşünürsen negatif olur tabi, tüm olumsuzlukları çağırıyorsun resmen

Allah sağlıkla kucağınıza almayı nasip etsin inşallah. 7 aylık hamile olduğunuzu okuyunca yazmak istedim, en güzel zamanları kıpır kıpır, insan her işi bırakıp elini karnına koyup sadece o kıpırtıları hissetmek istiyor. Allah evladınızı size, sizi evladınıza bağışlasın.

Eşiniz bu kararı tamamen size mi bıraktı? B blckndwht

anne olmak muhteşem cocuk yetistirmek kusursuz insan olmak degildir ki. bir cok anne hata yaparak buyutuyor cocugunu ama normal olan da bu zaten. bi cocugun sorumlulugu tabiki zor bir sey hayatiniz degisecek zamaniniz cogunu ona harcayacaksiniz. ya hasta olursa diyorsunuz tabi ki olacak hepimiz olduk hayatimizin belli donemlerinde saglik mucadelesi verdik. tedavi icin elinden geleni yaparsınız. surekli hata yapmaktan korkar olmussunuz, anne olduğunuzda hatalar yapacaginizi bazen cocugunuza yanlis davranabilmenin de olagan bir sey oldugunu kabul edin.

Öncelikle hayırlı olsun inşallah sağlıkla mutlulukla büyütürsünüz. Şuan 30 yaşındayım ve 3 aylık bir kızım var. Annem babam nedenini bilmiyorum ama beni pek sevemediler. Aslında çok ödün verdim ama olmadi kendimi onlara sevdiremedim. Hamile kalmadan bir süre önce annem her zamanki gibi gereksiz bir bahane bulup küstü bana ama sanırım benimde canıma tak etmiştiki bütün kapıları kapattim bende. Tahmin edersinizki doğum yapincada dibindeki eve gelmedi aramadi sormadı. Kızım kolik bi bebek uyku yok hep ağlıyor ben hep uykusuz ve aç kalıyorum major depreyon tanısı kondu. O kadar mutsuzum ki yalnız kaldığım bir gun intihar ederim diye korkuyorum. Bu düşüncemi eşime soyledim çünkü aklımı kaybeder kendime birşey yaparsam çocuğum evde cok ağlamasın benden bir süre haber alamazsa kendi yada birileri gelip cocugu alsın diye. Ben anne olmayı haketmiyorum ailemin yaptığı haksızlıklar ile cocuk bakmakta yaşadığım zorluklar birleşince hemen çöküşe geçtim. Benim gibiler anne olmamalı. Kısacasi pişmanım

Bu psikolojide bir insanın çocuk sahibi olması ne kadar doğru bilmem. Kendini bahtsız diye adlandırıyorsun. Belli ki yuvanı kurmuşsun. Çocuk yapsam mı diye düşündüğüne göre belli ki yuvanda çokta büyük sorun yok. Bi işin var. Sağlığın yerinde. Bahtsızlık nedir. Burda bebek hasretiyle tutuşan, ya da evliliğinde huzuru bulamayan ya da çaresiz hastalığı derdi olan nice insanlar var. Hayat biraz şükrederek bakmak gerek. Doğum zor olurmu çocuk şöyle olur mu ben hasta olur ölürsem... Bunun adı geleceği düşünmek değil. Geleceği düşünmek bu şekilde olmaz. SEn kendini karamsarlığa alıştrımışsın. Bahtsız olduğuna şartlanmışsın. Hayat enerjin biter böyle. Kanser riskini her insan taşır. Hayattta ölüm diye birşey var. Bu hepimiz için geçerli. Sapasağlam insanlarda ölüyor. Böyle düşünceler sağlıklı düşünce değil.

ayy inşallahBi karar vermek istiyorum artık, ya bu konuyu tamamen kapatıcam, vazgeçicem ya da korunmayı bırakıcam ve Allah'a bırakıcam... Eğer doğuracaksam da daha fazla yaşım geçsin istemiyorum, yaşlanıyorum

Anne olduğuna pişman olan insanlar aslında anne olamamış insanlardır.

Bebegini kucagina aldiginda keske daha önce dogursaydim diyeceksin..

Cnm o kadar ıncığını cıncığını düşünürsen çıkamazsın içinden istiyorsan yap çocuk istemiyorsanda yapma yani. yoksa sokağa çıksan kafana bişey düşer. Denizde boğulursun, Araba çarpar. vs. vs K kuruyan

Ben 8 aylık hamileyim ve kesinlikle çok pişmanım. 25 kilo aldım. Bacakta varis, ayakta kilodan nasır, karnım kocaman aynaya yaklaşamıyorum, kişisel bakımımı yapamıyorum. Göz kapaklarım yaşlılarınki gibi et beni doldu. Göğüsler siyahlaştı iri yayvan ve şekilsiz bir hale geldi. Yani çok daha yaşlı ve hastalıklı bir insan mişim gibi hissediyorum kendimi. Daha bebek dünyaya gelmeden ben bunları yaşadım. Doğduktan sonrası daha kötü oluyor genelde hayatını ona adıyorsun, çocukluk döneminde birşeyleri öğreticem ve onu koruyacağım diye kendini paralayıp bitmek bilmez çığlıklarına maruz kalacaksın. Ergenlikte asi olacak en ufak bir şeyde banane beni dünyaya getirmeseymişsiniz o zaman diyecek. Ünide de dertleri bitmeyecek. En son biriyle evlenip yuvadan uçup gidecek. En kötüsü her sonradan gelen nesil gibi seni beğenmeyecek. Kadınların çoğu ya ileride keşke demekten korktuğu için çocuk yapıyor yada eşini kendine bağlamak için, ben de keşke demekten korkanlardandım. Fakat şimdi daha doğurmadan keşke aldırsaymışım diyorum. Nurov Less is more Anneler

kısaca özetlersem annem beni doğurduğu için çok mutlu kardeşimi doğurduğu için pişman gibi. çünkü ben ona hiç eziyet etmemişim vermiş yemişim. git demiş gitmişim gel demiş gelmişim. uyu demiş uyumuşum. ama kardeşime hamileyken kabızlıktan içi kurudu. yemek yiyemedi. kardeşim gazlı ve kabız bir bebekti. gece uyumazdı. sürekli gaz sancısından ağlardı. annem ne yapsa gazını bitirmedi. sonra anladık ki sinirli asabi. bir şeye zorlandığını korktuğunu hissettiğinde bağıra bağıra ağlar kusardı sinirinden. şimdi ise takıntılı annemin beynini yer. bana da düşman gibi. annem o uzağa gidince bir özlüyor bir oh kurtuldum diyor. onun sayesinde erkek çocuğa tövbe etti zaten. o yüzden benim kızımın olmasını çok istedi. hatta erkek olursa kaynanan baksın diyordu. çünkü görümcem yok. yani her anne evladım evladım dese de bazı evlatlar karakterleri yüzünden anneleri bezdiriyorlar.

bu kadar olumsuz olur isen bütün fırsatlar elinden uçar gider. Neden biraz olumlu yönde bakmıyorsun hayata?

Anne olmayı hiç düşünmüyordum. Hiç annelik, çocuk hayali kurmadım. İşime aşıktım ve çok yoğun çalışıyordum, tek odak noktam işimdi. Sonra hamile kaldım. İlk aylar çok ağladım, kabullenemedim, ben anne olamam yapamam dedim hep. Eşime bile sevemeyeceğim bu çocuğu, iyi anne olamayacağım ben dedim hep. Doğuma kadar da açıkçası o bahsedilen müthiş duyguların hiçbirini yaşamadım, sadece duruma alışmıştım. Kızım doğdu. Dünyam değişti. Bakış açım değişti. Bir canlıyı bu kadar sevebileceğimi hayal edememiştim. Yaşadığım hiçbir duygu bu kadar kuvvetli değildi o güne kadar. Geçen gün annem bile 'Senin nasıl anne olacağını çok merak ediyordum, beni çok şaşırttın' diye itiraf etti. O kadar umutsuz durumdaydım yani. Elbette vardır pişman olanlar ama dünyaya geldikten sonra çok zor pişman olamıyorsunuz isteseniz de.

Anneler genelde söyleyemezler de ondan. Benm annem 5 cocugu oldugu icin hep pisman mesela? 2 tane yeterdi der hep. Tabi bunu 50 yasindan sonra soyleyebildi kadincagz.

Ben henüz anne degilim ama anne olupta pişman olan 1 kadın bile tanimiyorum

sırf başlıktan rahatsız olduğum için yorum yapma gereği hissettim. annelikten pişman olunur mu hiç ne tuhaf bir düşünce Önceki

Tabi orası da var, belkide bu denli korkmam, bu denli umutsuz ve ümitsiz oluşum isyana giriyor, Allahım bağışlasın

Çoğu aile için değil bir şekilde büyür Allah rızkını verir diyor da Ben de bu konuda oldukça ayrıntılı düşünüyorum. Böyle giderse bende hiç doğurmayacağım

Sazan gibi atladım, eski konuymuş

herşeyi bu kadar ayrıntılı düşünürsek hiç yaşamamız lazım bırakın akışına bazı şeyleri iyi düşünün iyi olsun. gerçekten istemiyorsanız zaten yapmazsınızki. akışına bırakmak bence en iyisi.

Evet hatırlıyorum ben de. Duygularım hala karışık. Ekim anneleri diye bir konuyu takip ediyorum ve benimle aynı dönemleri yaşayan anneler kadar hevesli olmadığımı görüyorum. Doktor ileri tarihlere randevu verince üzülüyorlar "bebeğimi özlerim ben" diyerek. Ben ise işler yoğun diye doktor randevumu kendim iptal ettim bu hafta başı ve yenisini de almadım. Hala içimde bir canlı olduğunun idrakine varabilmiş değilim. İçimde minik bir canlı olduğu aklıma gelecek gibi olduğunda bu düşünceyi aklımdan uzaklaştırdığımı fark ediyorum. Sanki bağlanmaktan korkuyorum. İki hafta sonra bugün amniyosenteze girecek olduğum için olabilir bu diye düşünüyorum. Sonuçlar çıktığında göreceğiz bunun doğru olup olmadığını. Ufak anlık sevinçlerim oldu mesela ultrasonda kalp atışını ilk duyduğumda veya hareketini ilk gördüğümde ama sonra hemen geçti. Uzun süreli bir mutluluk halim yok. Ara sıra ben nasıl kalkacağım bu işin altından diye gözyaşı döktüğüm de oluyor. Ama senin açtığın bu konuyu okumak benim kendimi daha umutlu hissetmemi sağladı. Benim gibi başta çocuk istememiş olan, aklında hiç çocuk fikri olmayan ama sonra anne olunca dünyası değişen arkadaşların mesajlarını okumak bana çok iyi geldi. Ben ara ara dönüp bu konuyu okuyayım en iyisi.

Aminnnn... Çok korkanada cesaret versin:) B blckndwht

Bence anne olup pişman olanların sayısı anne olmayıp pişman olanların sayısından az değil. Ama gerek tepkiden çekinme, gerek çocuğun aklı eriyorsa ondan çekinme gibi sebeplerden ötürü ortaya çıkmıyorlar. Bence sorgulayarak çok doğru yapıyorsunuz. Çünkü bu geri dönüşü olmayan bir karar.

bence bunlar hepimizin dusunmesi ve goze almasi gereken meseleler. gercekten engelli bir bebege de bakabilecegimize inaniyorsak cocuk dusunmeliyiz. o yuzden cok cocuk dusunen arkadaslara ben yapmayin tavsiyesi veriyorum ben, ilk iki cocukta daha zinde oluyor insan, 3. cocukta yasanan sikintilar tum aileden goturuyor mesela. ve siz cok iyi bir anne olursunuz inaniyorum ki, kendinizi cok acele etmek zorunda hissetmeyin bence, kendinizi dinleyin, biraz rahatlamak icin ve belki kendinizi test etmek icin kucuk cocuklarla ilgili etkinliklere vs katilabilirsiniz, anne cocuk ortak spor salonlari var mesela, oralara gidip anne cocuk iletisimini gozleyebilirsiniz. Bir annenin hem kendisi ile hem cocugu ile ilgilenisini gormek beni her zaman iyi hissettirir.

Bu arada bunu çıkıp seslice söyleyen tek bir koçyiğit tanıdım, o da yengemin ablası olur. Çocuk da evlilik de hiç bana göre değilmiş evliliği yaşım geldi diye herekese uyarak yaptım çocuk keza 2si de olmasaymış da olurmuş demişti.

Annelik dünyada ki en güzel bir o kadarda zor iş.. Hani yemeğe acı koyarsın ağzını yakar ama yinede lezzetli gelirde yemekten. vazgecemessin ya öyle birşey buda... dün banyo yaptırırken annecim seni bu sular kadar seviyorum dedi ya ben koptum orda.4 yaşında ve bütün dünyam şimdilik kardeşi gelene kadar o

Çocuk olunca gerçekleştiremeyeceğimi düşündüğüm çok büyük hayallerim yok, aksine ben tam bir ev kedisiyim. Bebişim olsa onla vakit geçirmek zevk verir herhalde ama uykusuzluğa dayanamayan biriyim orası sorun olabilir. Bi de engelli bir evlat dünyaya getirmek en büyük korkum, yakınlarımın otistik iki tane çocuğu var( Biri 15- diğeri 17 yaşında), onları gördükçe içim parçalanıyor, fiziksel olarak çok iri yarılar ancak küçük bir bebekten farkları yok, vurup kırmalarıda çok fazla, konuşamıyorlar, dediklerini anlamıyorlar, çok zor bir sınav bu, Rabbim yardımcıları olsun

Bu dusuncelerini gercek hayatta kendi cevrende soyleyebiliyor musun? Buyuk cesaret valla E

Eminim vardır ama hiçbir toplumda, hele ki bizimde bunu çıkıp serbestçe söyleyemezsin, vicdansız, bencil, cani, kötü anne, sosyopat, psikopat... olarak damgalanır insan içine çıkamayacak hale gelirsin. Çoğu kadın bu yüzden doğum sonrası depresyonu sessiz sedasız acı çekerek rezil bir şekilde geçiriyor. Toplumun çocuk konusunda baskısı her zaman kadına biniyor, omzunda taşıybilenler şanslı ama taşıyamayanlar recm ediliyor

çocuk doğmadan once ruhu yaratılmıştır çok once. yaratılan ruhlar bedenlerine giriyor o kadar. yani bu senin elinde olmayan birşey. sadece olacaksa hayırlı bir evlat olsun diye dua et. sadece kanserden ölmüyor insan. her an her sebepten ölebilir. yaratan yarattığına sahip çıkar merak etme. çekecek çilesi varsa çeker. nihayet her nefis ölümü tadacaktır.

anne olup pişman olan birini hiç tanımadım :)

Yani bu düşünceler hemen hemen herkeste oluyor Senin kadar değilde nasıl yapcam, nasıl buyüteceğim, ne yapacağım, nasıl doğuracağım, acaba engelli yada down sendromlu olurmu, o zaman ne yaparım vs vs aklından geçmeyen anne olduğunu sanmıyorum Doğuncada ah bir 3 aylık olsa, ah bir 6 aylık olsaydı, 1,2,3 diye gidiyor yani

Benim de tek yardimcim esimdi ve o da yardimci olamiyordu gece gunduz nobetli isinden dolayi. Bir de ustune cok gazli ve kolik. 1.5 ay erken dogmus bir bebekle basbasa kaldim. Cok cok zordu ama emeklemeye baslayinca sizden biraz ayriliyor yurumeye baslayinca artik pek zorlugu kalmiyor. Sonralari daha eglenceli yani biraz sabredin. O tamemen size muhtac halleri bitince biraz rahatliyorsunuz. Sizin de az kalmis 3 4 aya daha rahat olursunuz Allah yardimciniz olsun insallah

Öncelikle bende evliliğe soğuk bakan biriydim, ta ki eşimi tanıyana kadar... Beni evliliğe ikna eden eşim oldu, yoksa evlenmem zordu... Aynen yazdıklarınıza katılıyorum, ben daha çok doğuracağım çocuk mutsuz olursa, engelli olursa, onu tam anlamıyla yetiştiremezsem, ona yetemezsem, belki de bu hayata bensiz devam etmek zorunda kalırsa, ne olacak? diye kafa patlatıyorum. Dediklerinizi göz önünde bulunduracam ve psikolog olayını düşünecem... Evlat edinme olayını eşime açtım ama o ya kendi çocuğumuz olsun ya da hiç olmasın, sorun değil mantığında B blckndwht

Bebişler dünyanın en güzel mutluluğu öyle bir konuşuyorsun ki şimdi istersen bile acaba hemen olacak mı bide o var merak etme kul kaderini yaşarmış ne çıkarsa bahtına sende zamana bırak

e yani?! Ama kendi kendinizi deli etmissiniz, bilineyecek sorularla.

bu saydığınız şeyleri herkes yaşayabilir ki. Doğum yapmış sapasağlam bir anne de hayatını kaybedebilir, risk taşımayan ve ailesinde genetik bir hastalığı olmayan biri de kanser olabilir. bu kadar derin düşünmeyin. kadere inanıyorsanız zaten kaçamazsınız, ama seçimlerinizi sizi mutlu edecek şeylerle yapabilirsiniz. kendinizi telaşlandırdığınızla kalmayın anı yaşayın bence..

Acaba bunu ben yazmış da unutmuş ve yeniden okuyor olabilir miyim kendi kendime :))) 1 yıllık evliyim (17 mayısta 1. yılımız dolacak) 4 ay önce bebeğimizi kaybettik, hayırlısı buymuş dedik. Ama hamile olduğumu öğrendiğim andan itibaren ne hissettiyseniz aynısını hissettim. Şimdi yeniden bir bebek düşünemiyorum, aynı hislerle. Hatta ben biraz daha vesveseli oldum ve diyorum ki Ya Rabbim zamanın şartları belli, ben mutlu bir çocuk yetiştirebilir miyim, prensiplerine bağlı ve ahlak sahibi bir çocuğu nası yetiştireceğim.. Bu duygularımı çok sevdiğim bir arkadaşım ile paylaştım ve bana söylediği ilk sey şu oldu: Tamamen şeytanın vesveseleri bunlar, Allah hiçbir kulu kötü olsun, zarar görsün ve acı çeksin diye yaratmaz. Kaldı ki peygamberlerin bazıları evlatlarından imtihan olmuştur, Hz. Ademin oğlu Kabil Habili öldürmüştür, yani kötülük iyiliği... Bunu bile bile hiçbir peygamber çocuk dünyaya getirmekten kaçınmamıştır. Bizi okuyan pek çok kadın bizleri eleştirecektir, haklılardır kendi adlarına. Çocuk sahibi olmak için çırpınan pek çok insan var çünkü. Ancak bizim de endişelerimiz yersiz değildir. Size söyleyebileceğim şudur ki, bir insana bir kader veriliyor ve biz bu kaderi değiştiremiyoruz. Siz çocugunuzun sağlıklı doğması ve kalması için elinizden geleni elbette ki yapacaksınız ancak hiçbir şeyin garantisinin olmadığını da aklınızdan çıkarmayın. Bu söyledikleriniz 20 yıl sonra da gerçekleşebilir Allah korusun. Ama siz 20 yıl kaybetmiş olursunuz. O çocuğa mutlu bir hayat verebilecek bir evliliğiniz var ise bu vesveselerle kendinizi yıpratmaktan başka birşey yapmazsınız... Eşim bir çocuk düşünüyorsak bunu zaman geçmeden yapmamız gerektiğini söyledi ancak ben hala bu kaygılarla bu ay da ertelemek istiyorum. Çünkü ben doğacak çocuğumu kötülüklerden koruyamayacağımı düşünüyorum hala...

İnşallahhh, Allah içimdeki bebek isteğini ve cesaretimi arttırır inşallah . push ; B blckndwht

GerçekmiŞimdi belki çocuğum olsun istemiyorum ama ya 40 yaşından sonra pişman olursam, ahh benimde olaydı keşke dersem diye de korkuyorum

Sizinde bi konunuz vardı hamileliğinizle ilgili, bende orda mesaj yazmıştım, duygularınızda hamile kaldıktan sonra bir değişim oldu mu diye sormuştum yanlış hatırlamıyorsam:) B blckndwht

akraba evliliği falan mı yaptınız neden engelli olabileceğini düşünüyorsunuz? yani herşey normalse insanın hadi bir kere konusu geçer falan der engelli çocuğum olursa nasıl olur diye de herşey normalken neden böyle bir soru var aklınızda anlamadım.

tabiki yeterli bakınsana çocuk için e önemli şey sevgi ve güzel ortam arkasından yaşatacağınız gelecek bu yüzden rahat olun bu kadar ince düşünen bir insan çocuğu en güzel şekilde yetiştirir diye düşünüyorum.

30 yasindayim içerde uyyan uç tane melegim var onlar benim herseyim, hayatim, varim yogum, mutlulugum herseyim benim çocuklarim Allahdan en buyuk istegim onlari benden almasin, onlarida anasiz babasiz birakmasin ben annemi 42 yasindayken kaybettim kanserde deildi, aniden oldu.. simdi ben 10 sene sonra olucem diye mi bekleyim napayimki.. dua edmekden baslka bisey gelmz elimden.. bi annenin çocuguna pisman olmasi için çokk buyuk sinavlardan geçmis olmasi lazim kiii çocugu gulunce yine unutur o keske yi.. bence yasiniz geçmeden yapin, kocanizida babalik duygusundan mahrum burakmaya hakiniz yok

Henüz anne değilken böyle meziyetlere sahip olman beklenemez. Annelik insana güç veren şey.. Anne olmadan bilemezsin bunu :)

Bunu diyebildiğiniz için ne kadar şanslısınız bi bilsenizbende bunu diyebilecek miyim? çok merak ediyorum Önceki

Ilk bebeğimi çok zor büyüttüm gaz sancısı beslenme sorunu yardım edenim yoktu vsvs bebeğimi bile sevmeye korktum ve 5 yıl 2. Yapmadım şimdi 2 aylık mi oğlum var yiyesin geliyor poaça gibi kek gibiİçime sokasım var ve 3. Yü yapmayı düşünüyorum... Doğunca zorlukları elbette olucak ve sevgisi her şeye değer...

Bende 30 yaşındayım canım bence geç kalmadan hamile kalmaya bak. zaten gel gitlerin olması bile çocuk istiyorsun demektir. Eminim süper bi anne olucaksın :) Ve bana diyeceksinki haklısın bu duygu dünyada yaşadığım hiçbir mutlulukla kıyaslanamayacak kadar güzel S suveyde mavis bir

Bu sizin pişman olmanızdan daha çok, çocuğun doğduğuna pişman olması etmenini de taşıyor. O yüzden bir insan çocuk yapmadan önce oturup 50 defa düşünmeli, aynı sizin yaptığınız gibi. Her ihtimali tartmalı. Yani olması gereken sizin yaptığınız. Doğan büyür diye bir yaklaşım kabul edilemez.

Bence her kadının anne olmak için bir biyolojik saati vardır. Ben 26 yaşımda evlendim Evliliğimin ilk 3 yılı hiç çocuk istemedim. Hep korktum.4. yıl doğuya tayinciyiz diye erteledim.30 yaşımda karar vedim çocuk istediğime. İlk denediğim ay hamile kaldım. Endişelerim vardı ama çok da güzel bir duyguydu derken çok geçmeden sağlıksız bir gebelik olduğunu, dış gebelik olduğunu öğrendim. Neler yaşadığımı o sancılı süreçleri az çok tahmin edersiniz. Bunu şu nedenle anlatıyorum siz anne olmanın artılarını eksilerini düşünürken biyolojik saatiniz tıkır tıkır işliyor ve her geçen gün risk artıyor. Ben keşke evlendikten 1-2 yıl sonra çocuk yapsaymışım diyorum şimdi. Umarım siz bu pişmanlığı yaşamazsınız. Hayat hepimiz için çok kısa. Bakın Canan Karatay Hocanın anne ve babası şeker hastasıymış. Kendi de yüksek risk grubunda ama kadın kendine, sağlığına okadar dikkat etmiş ki bu yaşında şeker hastalığı yok. Kendisi anlatmıştı bir tv kanalında. Demem o ki aileniz de kanser var diye illa sizde de olacak demek değil. Mutlu bir yaşam her kapıyı açar. Hakkınızda en hayırlısı olsun.

Inşallah dersiniz, kendinizi atalete sürüklemeyin. Ben de 30 yasında anne oldum, genç annelerden Değilim yani

Özgürlüğüne aşırı düşkün biri olmama rağmen hiç pişman olmadım. İkincisini de kısa süre sonra yaptım ema1 Hayat, sen plan yaparken başına

Annelik çok güzel falan ama bende farklı tezahür etti bu durum normal iken anormal oldum, kendimi dünyadaki tüm bebeklerin çocukların ve hatta hayvan yavrularının bile annesi sanmaya başladım Çocuk sahibi olmak bence bir deli cesareti ve her anne biraz deli ama dünyanında en güzel duygularından biri :) Allah isteyen herkese bu duyguyu yaşasın Inşallah.

Bende bekarım seni anlıyorum. Kıyamam ben sana içinden geldiği gibi yaşa hayat hesaplarla yaşanmazki nasipte ne var bilemezsin

Su hayatta yaptıgım en güzel şey anne olmak. Evladın bu kadar tatlı birsey OLDUĞUNU bilseydim cok cok daha önce yapardım. Tabi bu demek degil ki ikinci çocuğu yapacağım :) hayat zor şartlar ağır B blckndwht

Konu sahibi 2017 de anne olmuş kızlar :))

tatlım hazır değilsen her zaman sorun yaşarsın, doğurma demem, ama bu kadar rahat doğur denılmesıde hoş değil, ıkı arkadaşımın doğurdu eşleri istemedi ve babalığı kaldıramadılar, bırı hasta ilaç içiyor, diğeride öle işte, yanı kadında kaldıramayabilir, iyi düşün

cok ince düsüncelisin gercekten duygulandim... daha cocuk dogurmadan onun icin endiselenmisin Insallah kendine gore dogru cözüm bulursun

Benim bu konudaki tavrım nettir. Eğer bir aile düzgün bir evlat yetiştiremeyecekse zevkine çocuk yapmasın. Çocuk bir şekilde kendi kendine yetişmiyor. İş yemeğini, suyunu vermekle, ihtiyaçlarını karşılamakla bitmiyor. Toprağa ektiğin bitki bile kendiliğinden büyümez, Bakım ister. Çocuk çok büyük bir sorumluluk, basit birşey değil.

Konuyu hortlatmışlar. Neyse. Cevap vereyim, var, milyon tane var. Ben anne değilim. İnsanın evladını kendinden bile fazla çok sevebilmesini anlayabiliyorum. Ben olsam ben de benden çıkan insana bayılırdım herhalde. Amma velakin "anneliğin" sevilecek yanını göremiyorum. Sanırım çocuğum olsa çocuğuna hayran, ama annelikten pişman kadınlar kervanına katılırdım.

Doğurmuş bile çoktan Kazanız mübarek olsun nice mutlu yıllara . push ; Önceki

Dediğiniz gibi belki de hamile bile kalamayacam, bu da olabilir... Öyle bir durumda da kaderimde evlat sahibi olmak yokmuş, Rabbim böyle uygun görmüş deyip, kabullenmekten başka çarem de olmayacak. Ben şu an sadece, çocuk sahibi olma ihtimalimi bi değerlendirsem mi, değerlendirmesem mi? diye düşünüyorum... O ihtimali denemek konusunda bile net karar veremiyorum

öyle insanlardan uzak durun! ne münasebet bunu düşündürebiliyorlar size, buna imkan vermeyin yazıkdır ya

Allah, bu duyguyu yaşamayi ve bu kaygilardan kurtulmayi bana nasip etsin inşallah B blckndwht

O zaman sokakta da yurumeyin, mazallah kafaniza catidan kiremit felan duser de ölürsünüz. Belki karsidan karsiya gecerken araba felan carpar? Bence siz odaniza kitleyin kendinizi, heryeri iyice sarin sarmalayin iceriye ölüm melegi de giremez belki tovbe yarabbim ya ne insanlar var..

hep kontrollu, en ufak ihtimali bile düsünmeye calısan, kendimi en kotuye hazırlayıp yola da öyle cıkan ancak bir o kadar da an ı yaşamaktan uzaklastıracak düsüncelere de izin vermemeye calısan biriyim. bu saydıklarım arasında her zaman dengeli olamıyor tabii ki insan. bazen fazla deli dolu bazen de fazla kontrollu. ancak bir uyeye açıkladıgınız bu durum pek saglıklı durmuyor, çünkğ hayatınızı olumsuz anlamda etkiliyormus artık. uzun vadede sizin iyiliginiz icin kisisel gelisim kitaplarından ziyade, bu endiseli halinizden biraz daha uzaklasmanız icin destek almanız faydalı olacaktır. hem anne oldugunuzda kaygılarınız daha cok artacak belki. bu dogrulda cocugun hayatına kısıtlamalar getirmeniz de olası... o yuzden once daha iyi hissettiginiz bir ruh haline kavusun, sonrasında istekleriniz bir bir gerceklesir zaten. belki es zamanlı bir sürec olarak da ikisini yürütebilirsiniz. cocuk karar verince birden bire olan birsey de degil sonucta. E

Bugün bir arkadaşımla konuştum o da yıllarca istememiş, hatta hamileliği boyunca alışamamış, çok pişman olmuş ama ta ki o ana kadar," onu kucağıma aldığım an dünya durdu, onun yüzüne baktığım an olay bende koptu, annelik hormonlarım ilk o an zirve yaptı "dedi, inşallah sizde öyle olursunuz kristinnn

benzer düşüncelerle 30 yaşında anne oldum, şimdi de sürekli ya başına bişey gelirse, ya hasta olursa, ya tacize uğrarsa, ya sakat kalırsa, ya kreşe falan başladığında başına bişey gelirse diye düşünmekten ruh sağlığımı kaybettim, ilaç kullanıyorum. pişman mısın dersen asla değilim, o benim hayattaki en büyük mutluluğum... ama sanırım herkes anne olmamalı.

Kendime bu konuda hiç güvenim yok, bi çocuğa bakamam, yetemem gibi geliyor, belki de o anne olmaması gereken kişilerden biriyim K

25 yaşında mısınız? Bende 30 dan önce asla ve asla çocuk istemem diyordum, ama 30 u bi geçtim garip bi korku, endişe sardı beni, doğurganlık dönemim geçiyor, ya ilerde pişman olursam, ya evlat sevgisini tatmak istersem ve yaşımdan ötürü evlat sahibi olamassam diye kara kara düşünmeye başladımTabiri caizse, şimdi sanki önümde bir tren var, bindim bindim, ya da o tren gidecek ve ben bir daha asla binemeyecem, aynı durakta pişmanlık duyarak yaşlanıcam gibi geliyor B blckndwht

37 yasinda evlendim.. sen 30 unda bunlari dusunurken.. ben evlendigimde bile cocuk icin bunlari dusunmemistim.. aslinda cocuk hayalim olmadigini 38imde.. tup bebek tedavilerinin icinde buldugumda anladim.38 imdede arkadasimin israriyla gittigim doktorun yumurtalarimin cok az oldugunu ve tedaviye baslamam gerektigini soylediginde boyle bir seruvenin icinde buldum kendimi. ve 2 sene 5 tedavi.. agir hormon tedavileri ve tup bebek tedavilerinin icinde buldum kendimi.. asiri hormonlarin etkisiylemi bilmiyorum.. inanilmaz cocugumun olmasini istedim.. ve fakat olmadi.. suan 41 ime girdim.. ve senin suan dusunduklerini daha mantik cercevesinde dusunebiliyorum.. cok haklsiin canim.. butun bunlari dusunmemek elde degil.. hayat bu siyahlarida var beyazlarida.. ama bukadar plan program yapmakta hic olmadan yanlis.. benim icin cocuk.. sevdigin insanla dunyaya getirebilelcegin her ikinizdende bir parca olucak.. sevgi cocugu olucak.. benimde ailemde kanserden cok kayiplarim oldu.. en yakinlarimdan.. anne olamadim ama.. benide dinlemek istersen.. butun kalbimle bunu soyluyorum.. sevdigin bir insan ile iyi bir baba olacagini dusundugun bir insanla birlikteysen.. dusunmeden cocugunu yap.. hayattaki olasiliklari dusunecek olursak.. cok olasilik var... ve hayat bunlari dusunmemiz kadar kisa..

Özel gereksinimli bir kızı olup 1 yıl yoğunbakımda ona bakmış biriyim. Öncesinde ben de korkardım bunlardan. Ama hayat siz plan yaparken yaşadıklarınızdır. Ben ki hayatımda tatil planımı bile aylarca yapan asla sürprizlere açık olmayan dünyanın en garantici insanıydım. Ama insan biri anlatınca ya da düşününce korkunç gelen şeyler yaşarken o kadar da korkunç gelmiyor. Diyeceğim o ki dünyada garantici olan değil cesurlar kazanıyor. Yeter ki içinizde annelik duygusu olsun. Kimi zaman bir kediye sevgiyle yaklaşın kimi zaman bir bitkiye. Ama içinizde annelik duygusu varsa sevgi ile büyüyecek bir bebeği de yok etmeyin. Unutmayın ki dünyada kötü yetiştirilmiş insanlara karşı iyi insanların varlığı ile dik duracağız.

zeytinağacı gel öpeyim seni E

Cok haklisin... M

Ooo simdiden bukadar pimpirikli olursaniz anne olunca dusunemiyorum, cunki annelik hslastalikli bisey, onu korumak, bakmak, herseyini dusunmek zorundayiz, ama dunyanin en guzel seyi anne olmak, vede zorda tabi. Belki once pisikolojik destek alip bu endiselerdenkurtulmalisiniz, sonrasi nasip kismet. Hakkinizda hayirlisi... sphinx going to be doctor

Eşim gibi konuştunuz, gözümden gene yaşlar süzüldü Samsonn

Anne olmadan önce daha doğrusu bu dünyaya yeni bir insan getirmeden önce bir değil bin kere düşünün. Hatta onbin kere... Rızkıyla gelir, evliliği güzelleştirir falan gibi zırvalara inanmayın. Evi şenlendirir gibi düşüncelere asla dalmayın. Evcil hayvan almıyorsunuz eve. Herkes anne-baba olmak zorunda değil.

tek tek yazdiklarinizi okuyorum, artik bi karar vermek istiyorum, ne demişler en kötü karar bile kararsızlıktan daha iyidir... Ne tamamen vazgecip, cocuk yapmayacam, bundan ötürüde gelecekte pişman olmayacam diyebiliyorum; ne de herşeyi göze aldım bi bebiş istiyorum diyebiliyorum... Arafta olmak cok zor geliyor, Allahim yardim et B blckndwht

Amin canım benim Allah razı olsun cümlenin evladını anasına babasına bağışlasın. Dediğin gibi sadece tekmelerini hissetmek bile dünyanın en büyük serveti. Rabbim isteyen herkese yaşatsın bu duyguyu :)

Soyleebilecegim tek sey, korkularin yuzunden bir kere yasayacagin hayati harcamaman. Kendini yasayabilecegin guzel duygulardan esirgeme. Bir kere yasayacaksin. Bu isin yasliligi da var. colugun cocugun gelip seni ziyaret etmesi hissi bambaska olacak eminim. Ne gelirse Allahtan. Korkunun ecele faydasi yok canim

Önceki sayfalarda yorum yazan arkadaşlar " keşke doğurmasaydım" diyemeyen annelerin toplum baskısı altinda kaldiklarindan ve ayıplanma korkusu nedeniyle kendilerini ifade edemediklerinden bahsetmiş... Bende bu konuda onlara katiliyorum. Belkide sizin arkadaşınızda bundan ötürü açık açık söyleyemiyor... Anne olursam elimden geleni yapacagima eminim, zaten bu yaşıma kadar hep sorumluluk sahibiydim, disiplinli biriyimdim. Özgürlük peşinde koşan, dağ tepe gezen, nerde akşam orda sabah diyen bi tipte degilim... Eksigim dediginiz gibi evhamli ve aşiri kaygili olmam, kontrol bende olmadiginda huzursuz olan biriyim ve malesef bu anne olma konusunda bi cok etmen benim elimde degil, cocugun saglikli dogacagi bile meçhul... B blckndwht

Ölmek maharet değil ki:) Ölmek kolayı seçmek!!! Önemli olan o yavruyu hakkıyla yetiştirebilmek, koruyup kollayabilmek, onu bu dünyada mutlu etmeye çabalayabilmek

Benim arkadaşım pişman. Çok seviyor evet, elbette seviyor ama çocuk olmadan daha özgür, daha rahat bir hayatı olduğunu düşünüyor. Keşke doğurmasaydım demiyor ama hepimiz biliyoruz ki anne olmaktan çok mutlu değil. Etrafımda yaşı ilerlediği halde çocuk sahibi olmayan birçok arkadaşım var çünkü hiçbiri anne olmak istemedi. Yani öyle her kadın annedir, her kadın çocuk yapmazsa ileride pişman olur diye bir şey yok. Ama sizin durumun anne olamama değil de evham olduğunu düşünüyorum.

Her şey güzel olacak... içimde ki ses; sağlıklı, size neşe ve huzur getirecek bir evladınız olacağını, hatta sonra da bana anneliği tavsiye edeceğinizi söylüyor

Çocuklarımı onlara aşık olarak sevgiyle büyüttüm küçüğüne hala çok aşığım ölürüm büyük biraz yaramaz ancak o da elim kolum kanadım ilk göz agrım yeri çok başka vs vs vs... Bunlar samimi duygularım. Ancak! Bugün bi şansım olsa asla ama asla anne olmamayı tercih ederdim. Cocuklarla en a 5-6 yaş yaşlandım. Hayatımı nerede ise onlara adadım keşke adamasam ama olmuyor en çok onlar hep onlar benim için. Allah yokluklarını göstermesin cunku artık varlar ben hiç ama hiç tanışmamayı isterdim. 9 yıldır anneyim 2 erkek çocuğunun ve hep aynı şeyleri söylüyorum düşünüyorum... Bir insan bunu kendine neden yapar? Bilmem bence çılgınlık. En azından benim için büyük bi çılgınlıkmış. inFlamess

ben anne olmayı isteyip istememe ya da oncesinde yapmanız gereken degerlendirmeden ziyade kaygılarınızla ilgili yazmak istiyorum. konunuzu yeni farkettim ve etkilendigimi söylemem gerek. benzer düsüncelere sahibim. hatta bu yuzden evlenmeyi de gereksiz buluyorum... olumsuz düsünen birisi oldugunuzu sanmıyorum, hayatta her seye hazırlıklı olmak istiyorsunuz... ancak cocuk konusunda kontrolun tamamen sizde olmadıgının farkındasınız, belki bu yuzden kafa karısıklıgınız daha coktur. yazdıklarınız cercevesinde sizin pismanlıgınızın cocugun mutsuz olma ihtimalinden korkmanız üzerine kuruldugu da açık. ancak kaygılarınızdan ötürü adım atamayacak hale geldiginiz baska konular da oluyor mu? ya da bu durumda genelde bir deli cesareti ile mi karar alıyorsunuz yoksa her zaman geri adım atmayı mı seciyorsunuz? eger hayatınızda istediginiz, hedeflediginiz seylerde bu düsünceleriniz sizin arzuladıgınız, hayalini kurdugunuz seylerden mahrum bırakacak kadar güclü ise bir psikologa gitmenizi tavsiye ederim. konu cocuk oldugu icin yazdıklarınızdan bunu ayırt edebilmek bence zor... çünkü cok haklı nedenlerle düsünüyor ve her ihtimali gozden gecirme ihtiyacı hissediyorsunuz. yerinizde olsam kararımı vermeye hazır degilsem ertelerdim ancak oncesinde ve sonrasında da kesinlikle bir psikologla konusurdum. çünkü hayatımda karsılastıgım bambaska travmatik bir olay benim için bir çöküntüye de sebep olabilir, su an kontrol altında olmasıyla yetinip sürekli her seyden vazgecen bir insan olmak istemezdim. sonrasında da bir cocuk isteme düsüncenizi tekrar gözden gecirirsiniz... hatta hic dogmamıs bir bebek yerine, tüm maddi manevi gücünüzü evlat edinerek zaten dogmus olan bir cocugun hayatını güzelliklerle doldurmak icin kullanma kararı da verebilirsiniz...

Valla ben soyleyemiyom daha

çocuk yaptıktan sonra pişman olan birisinin burada olabileceğini düşünmüyorum. o evlat. doğduğu zaman nasıl seviliyor. tahmin edemezsin. pişmanlık duyulacak bi olay değil. üstelik hayat boyu başımıza ne geleceğini hiç birimiz bilemeyiz. bebeğimiz sağlıklı doğar mı, ben hayatta kalır da bebeğimi büyütebilir miyim. ? hayat bu düşüncelerle geçmez. yoğun düşünüyorsanız böyle. bi psikoloğa gidin derim. tevekkül etmek lazım. yani her şeyin Allah tan geldiğini bilip O"na teslim olmak lazım.

soyluyoz kız tabiide taş yağmuru :))

eksikligini suan degil o zman hissediceksn bnce canim. . push ;

Her kadın çocuk yapmak zorunda değil ki, eğer bakamayacak iseniz doğurmamamız en iyisi, o çocuk ailesini seçmiyor ona verebileceğiniz en iyi imkanları vermeniz lazım

Anne olmak o kadar güzel bir duygu ki onu kucağına aldığında onun kokusunu içine çektiğinde herşey o kadar kolaylaşıyor ki anlatamam vakit geçirmeden doğur bence... ben 32 yaşımda doğurdum pişmanım keşke daha erken doğursaydım diye... belki şimdi ikinci çocuğum olurdu...

Benim çocuğum engelli. Buna rağmen pişman değilim. O olmasa nasıl bir duygu bilemez ve eksikliğini de dolayısıyla hissedemezdim. Ama büyük sorumluluk. Hazır değilseniz yapmayın. Çocuk zor zanaat. Bir de bunalım yaşarsanız sizin için zor olur. Çok istemedikçe girişmeyin derim.

sadece bu konuda değil dimi. her konuda kaygılısın. kaygı bozukluğu var sende galiba. yani anksiyete. bende de var. bir süre önce bir çok şey ters gitti hayatımda. babamın kanser olması atlatma süreçleri, benim alerjilerimin tavan yapması, tek başına acile gittiğimde yanlış ilaç vermeleri ve doktorların başıma toplanması, sonrasında başlayan yalnız kalamama durumum... derken kaygı bozukluğu başladı. ya şöyle olursa diye bir girip işin içinden çıkamıyorum... RoyalBunny

29 yaşındayım bebeğim 7 aylık. İyi ki daha önce yapmamışım Büyük sorumluluk. Evet güzel, bir insan büyütmek de güzel bir his ama gerçekten sorumluluk. Ama hayatın kayıyor yani :) Benim ailemde de bazı hastalıklar var annemde yüzbinde bir görülen ölümcül bir hastalık vardı ve çok düşük bir ihtimal ile benim genlerimde de olabilir. Ama bu hastalıktan değil de trafik kazasında da ölebilirim. Benim herhangi bir yardımcım yok eşimden başka. O yüzden belki de çok ağır üstümdeki yük. Bebeğim çoğunlukla rahat sıkıntısız bir bebek olmasına rağmen 24 saat ondan ayrılmadan yaşamak zor bence. Yani demem o ki bi kaç sene kendinden fedakarlık etmeyi göze alarak bu yola çıkmalısın. Benim 48 kilo ve orantılı vücudum artık 49 kilo olmasına rağmen göbekli, basenli bir hal aldı mesela,. Yüzüm yaşlandı vs. Ama çocuk doğurmasam da yaşlanmak kaçınılmaz sadece erken çökertiyo valla :) Mesela ben başka yapmayı düşünmüyorum. Ama bebeğim de dünyanın en tatlı şeyi bence. Aha ağlıyo hadi ben kaçtım

Siz de halısınız, belki de şükretme noktasında büyük eksiklerim var, bu kadar yeis içinde oluşum bir nevi isyana giriyor Hayat enerjimi, yaşama sevincimi kendim bitiriyorum gibi geliyor bazen, engel olamıyorum kendime ve de düşüncelerime... bokeyl

eğer doğurursan emin ol keşke daha önce doğursaydım diyeceksin, ayrıca bu kadar karamsar olmayın, herkesin çocuğu hastalanıyor, çalışıp da doğuran çok, bir şekilde büyüyor doğan...

Aminnn... O da zor bi sınav tabi

Konu sahibi 2015 te açmış kızlar ve anladığım kadarı ile şuan 2 yaşında bir çocuğu var

yaşın geçmeden yap bence.. doğan büyür..

Güzel şeydir yahu. Sizin ve onun için hep ilkler silsilesi

Bende oyleydim.. hamile oldugumu ogrendikden sonra hayat degisti durdu herkez yabancilasti.. bitek o tanidik geldi bana onceleri ruya gibi ama su anda tekmelerini hissetmeye baslayinca hersabah onun dokunuslarini karnimda hissedince iyikide diyorum iyiki allahim vermis bana onu.. Tabiki tereddut ediyorum ona yetebilicekmiyim diye korkuyorum ama acisi bile bal demisler ya o misal hissetmek bile tum korkularini yok ediyor insanin.. kesin dusunmelisin.

Bu pismanlık sizi ne kadar etkiler onu düsünün.

Sizin gibi annelere imrenerek bakıyorum, Rabbim kimini ne kadar güçlü ve anaç yaratmış diyorum, Allah yawrularınıza sağlık sıhhat mutluluk versin inşallah B blckndwht

konuyu yazmaya değer bulamadım siz bence suanda cocuk yapmayın psikologa gidin

Rabbim yawrularınızı size, sizi de yawrularınıza bağışlasın inşallah:) aminnnnnn B blckndwht

Hiçbirimiz yarın ne olacağını bilmiyoruz, bilin istedim. Gelecek herkes için muamma. bu kadar kaygılı yaşanmaz.

Eşim istiyor, ama karar senin, kararına saygı duyarım dedi. Evlenmeden önce çocuk istemiyorum demiştim, o da ben çocuk için evlenmiyorum seni sevdiğim için evleniyorum demişti

Doğduğuna pişman olan gördüm.:) Okuduğuna pişman olan gördüm. Okumadığına pişman olan gördüm. Evlendiğine pişman olan gördüm de.. Anne olduğuna pişman olan hiç görmedim. Boşanmış anneler bile keşke çocuk olmasaydı diye eski kocayı hayatından tamamen silip atamayacak olmaları gibi nedenler yüzünden diyorlar. Diğer türlü çocuk yaşama sebebi oluyor anne için. İyi ki doğmuş, her şeyim o benim düşüncesi hakim. Düşünüyorum da çocuğu olan kadın depresyona bile girmez çocuğunu düşünerek. Bensiz ne yapar evladım diye. Çocuk dünyanın en güzel şeyi bana göre. Böyle kuruntularla hayatı kendinize zehir etmeyin.

Ayy çok sevindim sizin adınıza, sağlıklı ve sıhhatli bir şekilde yawrunuzu kucağınıza alırsınız inşallah B blckndwht

Allah isteyen herkese hayırlısıyla nasip etsin.

Sen çocuğu doğurur doğurmaz Allah sana öyle bir güç verecek ki bu düşüncelerin sana boş gelecek. 30 yaşından sonra çok riskli.. fazla gecikmeyin..

inanki bende o yol ayrımındayım canım. butun arklarım kuzenlerim anne oldu onları görünce hevesleniyorum. ama sonra hayatımda bir bebeğe bağımlı sorumluluk sahibi olmak düşüncesi korkutuyor beni. belkide diyorum annelik güdüsü bende yok sorun bende diyorum hatta bir pskologa gitmeyi bile düşündüm şuda var yaş geçiyor çok kararsızım bende:/

Çevremdeki anneler doğumun ne kadar zor olduğundan bahsediyorlar, çocuk olduktan sonraki uykusuz gecelerini anlatıyorlar, bebekleri hasta olduklarında nasıl üzüldüklerini dile getiriyorlar, çocuğu biraz büyümüş olanlar evlatlarının yaramazlıklarından, derslerinin kötü oluşundan yakınıyor, ne biliyim yaa, onları dinledikçe insanın gözü korkuyor, değer mi bu dünyaya bi evlat getirmeye? İşin içinden çıkamıyorum B blckndwht

Herkes dogurmak istemeyebiliyor seher hanimcim.. ben yillarca bu bayanin kaygilarini tasimaktan dogurmaktan korktum.. kiminde annelik duygusu coook kuvvetli oluyor hep dogurmak istiyor. kimi ise ya yasadigi kotu tecrubelerden ya da annelik duygusunun baskin olmamasindan dolayi erteliyor yada kararsiz kaliyor. her kadin bir degil. lutfen yargilayip sorgulamayalim seeeer

3 tane yavrucugum var ilk kizim oldugunda 20 yasindaydim ne oldugunu anlamadim ama cok neseli enerjik hayat gecirdik prensesimle kizim 3 yasinda oyun parklarindaki kayaklara cikamaz aglardi bende onunla cikardim birlikde sallanirdik top oynar ip atlar evcilik bile oynardimbabada tatil gunlerinde dahil olurdu bize cilgin 3lu olmusduk orman yuruyuslerine katilirdik hemen hemen her hafta sonu eyyyy allahim sirtimizda cocuk onunla birlikde herseyi sil bastan yasadim diyebilirim kizken top patlasa uyanmayan ben onun gihhh sesine uyandim hayat onunla anlam kazandi anneme her kizdigimda benim hayatim ben yasarim diyen asi kiz nasilda degisti artik annemi daha iyi anliyordum kimseciklere kizmadan once iki kez dusunur olmusdum ya universite hayatim cikis saatine yakin gozlerim sinifin duvarinda asili saatte olurdu kresdeki bal bocugume biran once kavusmak icinhayatim onunla yeniden renklendi canlandi hayecanlandi bence ayakbagi falan degil tamtersi renklendi huzurlandi 2. oglum geldiginde biraz olsun zorlandim ama daha 23 yasindaydim herkes bakicimisin ablalarimisin diiyordu bu cilgin kizi kim tutardi iki kucuk cocukmu hayirrrr hayirrrrr hergun bikmadan usanmadan iki cocukla gezdim cok enerjikdimmmm vizzz geliyordu kuzularimin aglamalari mizmizliklari ama kararliydim bu kadar yeterdi 30ma girip sakin huzurlu anne olucakdim artik gece uykusuz geceler olmuyacakdi artik benim afacanlarimda buyuyecekdi bende ogretmenligi bitirip is kadini olcakdim eeee sonuc 28de hamile kaldim 3.. cuuumuz yola cikmisdi dunyanin en sakin bebegiydi uykusuz gece nedir bilmedim hastaliklari haric rabbim ozenip yaratmis sanki kuzumu tum sakinligiyle guzelligiyle geldi kuzum hayatimiza evin balbocegi o simdi aksam olunca annem anne kokuyorsun dediginde tum stresim yorgunlugum geciyor varmi bunlardan tatlisi artik evimde beni dort gozle bekleyen ballarim var ablam bile beni menfaati icin severken su pis dunyada benim meleklerim karsiliksiz askla seviyor hicbir karsilik menfaat beklemeden grip oldugumda bile akan gozyaslarimin hesabini bile soruyorlar kim aglatti annecim seni diye birgun kayinpederim bagirdi bana diye buyuk kizimla oglum resmen taraf tuttular adama neler yaptilar annemize neden bagirdin diye onlar benim hayatta yaptigim en guzel sey aslada pisman degilim asklarim yolarkadaslarim canlarim iyiki vermis rabbim onlari bana iyikiiiiiii sukurler olsun rabbime bu melekleri bana verdigi icin

Mesele fiziken buyumesi degil bi cocugun! Ona iyi bakabileceginden emin olan bi anne tarafindsn sevgi ve nese ile buyutulmesi ruhen ve fiziken.

Sizin gibi olmasa da olur aslında diyordum çünkü işyerim vardı nasıl olacağı konusunda bir fikir sahibi değildim. Eşim denizci ve yalnız bebek büyütmek beni korkutuyordu açıkçası.. Sonra olsun dedik ve hamile kaldım ama ilk gebeliğim kötü sonuçlandı.. O duygu içime girmişti birkere 8 ay sonra tekrar hamile kaldım, hem çocuğumu büyütür hem çalışırım derken.. onu kimseye emanet edemeyeceğimi anladım. Ben bir iş kolik olarak dükkanımı devrettim gerisini sen düşün. Şimdi tek başıma büyütüyorum ve çok asabi olan ben sabır taşından daha sabırlı oldum Kesinlikle dünyada Allahın bize bahşettiği en güzel hediyevalla benim en yakın arkadaşım oldu.. hergün gezeriz ana oğul, onun yüzündeki mutluluk herşeye değer. Ama çok ısırıyor teyzesi, heryerim diş izi oldu

yarın ne olacağımız belli değil kaderimizi önümüze sunmuyorlar ona göre hareket edelim iyi şeyler düşünmek zorundayız acabalar kötü düşünceler inanılmaz hayatımızı etkiliyor..

Bir gün Nasrettin hoca gece yatağında dönüp durup bir türlü uyuyamıyormuş. Hanımı da 'hoca neyin var neden huzursuzsun' demiş Nasrettin hoca da ' bizim komşunun eşeği hamileymiş. Ya doğacak sıpanın kuyruğu olmazsa diye düşünüp uyuyamıyorum' demiş Hanımı ' ilahi hoca bundan sanane' demiş Nasrettin hoca ' banane olur mu hiç hanım. Ya yarın öbür gün sıpa kaybolursa komşu da benden bulmak için yardım isterse bem de sıpayı aramaya çıksam ve sıpayı bir bataklıkta bulsam sıpayı neresinden tutup kurtaracağım' demiş. Sizin olayınız da bunun gibi olmuş. Ya sakat olursa, ya kanser olursam, ya pişman olursam ya kendimi suçlarsam. ... Yapmayın bebek sahibi olmanın güzelliğinden böylesine yersiz kuruntularla kendinizi mahrum bırakmayın. Biraz tevekkül öneriyorum size

Ohooo bu kadar dusunme bence yipranirsin yasin cok gecmeden dogur bence bu kadar olumsuz olma gerekiosa psikolojik yardim al Z

Herkes sizin gibi düşünmek zorunda değil seher hanm saygı suyunuz. kendinize gore yargılayıp elestiriyorsunz ama biraz çift taraflı dusunmek lazim. allah kucaginizi doldursun insallh B blckndwht

Hayir alakasi yok, eşimle akraba degiliz... cevremde akraba evliligi yapmamış ama otistik ve down sendromlu cocuklari olan tanidiklarim var, onlarin neler yaşadigini, bunun ne kadar zor oldugunu görmem haliyle benide kaygilandiriyor B blckndwht

Bir dakika sonrası için hiçbirimizin garantisi yok ki. Ölüm her an yanı başımızda. Karşıdan karşıya geçerken de araba çarpıp ölebiliriz. Ne yani hiç sokağa çıkmayalım mı? Bizim ailede de var kanser olan. Siz düzenli olarak kontrollerinizi yaptırdıktan sonra erken teşhisle yine tedavisi var. Erken teşhisle tedavi edilebilen bir hastalık. Bebeğinizi bir kucağınıza alın. O zaman neden daha önce yapmadım diye kendi kendinizi yersiniz. Unutmayın ki kadınlar zayıftır ama anneler güçlüdür. Ona yetemem diye korkmayın. Her anne çocuğuna yeter. Yeter ki ondan sevgisini eksik etmesin. Bir an bile olsun oğlumu dünyaya getirdiğime pişman olmadım. Rabbime çok şükür iyi ki onu bana vermiş. Beni hayata bağlayan, neşe kaynağım, her şeyim o benim. Eşimle benim en büyük ortak noktam. İkimizden bir parça. Bundan daha güzel şey var mı hayatta...

Ilk çocuğumu dünyaya getirdigimde 24 yaşındaydım ikinci çocuğu düşünmüyorum ben mesela hazır degilseniz yapmayın B blckndwht

Rabbim sabır ve güç versin, ayni duygulari paylaşiyoruz... Dediginiz gibi peygamberler bile yeri gelmiş evlatlariyla sınanmışlar, yeri gelmiş yetim kalmış anasiz babasiz büyümüşler, nice sınavlardan gecmişler.. eşinize kulak verin bence:) B blckndwht

İçten içe pişman olan varsa da gelecek tepkilerinden çekinip bunu dile getiremiyorlardır bile, o yüzden hiç bir anne asla böyle düşünmez diye beylik laflar gırla gidiyor. O zaman söyleme cesaretini bulan çocukların "kötü" anneleri neden var? kimsenin bir cevabı yok. Ama sizin durum bence bundan farklı, başınıza gelebilecek ve çocuğun da başına gelebilecek şeylerin bilincinde olarak sadece korkuyla hareket etmediğiniz sürece eminim bilinçli ve sorumlu bir anne olursunuz, gücünüzün ve sabrınızın sınırlarını bilmek iyidir o yüzden, ben herşeyin altından kalkabilirim, çünkü çog süperim diye balıklama atlayanlarda sorun var. Kanser varsa elbette tedavisi de var, yorulursanız eşiniz yanınızda ve bahtsız olmak kendinize dikkat etmeye engel değil. Yani genetik yönten şanslı değilseniz otomatikman kötü anne olmayacaksınız, elinizden geleni yaptığınız sürece madem hasta olacaktın o zaman neden çocuk doğurdun? diye suçlayacak değil kimse sizi, kuruntu bunlar. En kötü senaryoları şimdiden düşünüp ölüp annesiz bırakma haliyle uğraşmak da yersiz, zaten o saate kadar yaptıklarınızla iyi anne diye hatırlanacaksınız bu kadar basit. 90'a kadar yaşayıp çoçuğunuzun sizden çekmesi çoook daha kötü bir senaryo mesela.

Çok karamsarsınız önce bunu aşmalısınız bir destek alın.. Sonuçta bugününde yarınında garantisi yok

Inşallah pişman olmam

Vallahi yazip yazmamakta kararsizdim ama siz ne olur icinizden ne geciyorsa yazin demişsiniz ya yazıyorum bence cocuk yapmayin. Zaten Rabbim e hata konusmayayim ama hayat zor ustune sizde pek merakli degilsiniz o zaman bi olsun belki iyi olur ya diye cocuk yapmayin vede cocuk buyutmek zor. Bilmiyorum ben yalniz anneyim ve bazen cok bunaldigim oluyor. Babasiyla gorusmedigi icin hep bende. Benimde ne arkadaskm var ne ailem ile aram iyi. Haliyle hayat enerjim dibe yakin. Sonra birde bu hayatta çocuğumun cok daha güzel bi hayati olsaydi uzuntusu oluyor beni kahr eden. Maddi manevide zor gercekten cunku onlar icin herseyin en iyisini yapmak isterken memnun birde memnun olmadiklarini gorunce iyice bunaliyorum bende. Allah hepimizin yardimcisi olsun. Bugun sabahtan beri negatifti ondan belki bu pskolojideyim bugün ozellikle.

Endişelerin anlaşılır şeyler ancak hesaba katmadığın çok büyük bir şey var ; bizi Yaratan O sana bir evlat verecekse istediğin kadar planla, istediğin kadar olmasın de =)) maalesef ki bazı kararlara karışmak biz kulların işi değil =)) Ben bir çocuk doğurmuş, bundan sonra da asla çocuğun olmaz denilen bir kadının 2. evladıyım, ablamla benim aramda 7 düşüğü var rahmetli annemin, benden sonra da 2 kızı daha, toplamda 4 taneyiz. Çok çileli büyüttü bizi ancak öldüğü güne dek hep iyi ki doğurmuşum dedi, iyi ki doğurmuşum... Bana göre bizim yüzümüzden hayatı kaydı ama o hep iyi ki doğurmuşum dedi =)) Çevremde hiç keşke doğurmasaydım diyen anne görmedim =)) Bu kadar evham yapma, su akar yolunu bulur, dünyaya geleceği varsa gelecektir, sen gönlünü ferah tut. Yaşayacağı şartlar, göreceği zorluklar da onun imtihanı olacak, senin yine bu konuda çok fazla yapabilecek bir şeyin yok. O yüzden yaşın geçmeden anneliği tat derim ben, endişe etmemeye çalış, anne olunca süper güçler geliyor insana, öyle olmasa bu milyonlarca kadın, bu hayat şartlarında nasıl büyüteceklerdi bebeklerini, felaketleri düşünme, tadını çıkar, bırak olabilirken olsun =))

sadece lohusalık sendromu nedeniyle ben nasıl anne olacağım bu çocuk nasıl büyüyecek diye düşünmüştüm bir süre, uykusuzluk yorgunluk bir sürü sorunlar vardı... bir kaç ay sonra toparladım. annelik çook çok güzel ama bir o kadar da zor, pimpirikli biriyseniz gerçekten zor. zamanla alışıyor insan rahat olmaya.

Hemen hemen hergün 4 saatlik uykuyla duran, ilk doğduğu 3 gün hiç uyumayan, bunlara rağmen bir inga sesine anında fırlayan, onca yorgunluk ve uykusuzlukta bile kendini dinç hisseden canlıya anne denir.. Bunun adı aşk.. Zaten bu dünyadan bir aşık olmadan birde çocuk doğurmadan ölmeBende 33 yaşında doğum yaptım ve bebeğim 9 aylık, hala uykusuz geceler devam ediyor ama Allaha hep şükrediyorum bu duyguyu yaşattığı için. Sizde kendini mahrum etmeyin artık, kokusu yeter onların.

size pembe tablo cizmek isterdim ama gerceklerde var tabi. caresiz, herseyden bi haber minnak bisey kollarniza geliyor, bakimi zorluyor, uykusuzluk, gaz vs.. sonra inatlasmalari basliyor ki, insan neden ben bu dunyaya geldim diye yasami sorguluyor. ama o dun kollarinizda aglayan sipa, bugun gelmis basinizi oksayip opucuk verince, iyi ki olmussun iyi ki dogmussun yavrum diyor insan.. Allah omur verir de gorursek bi 20 yil sonra karsilikli kahvelerimizi icip dertlesip muhabbet edecegim gunlerin hayalini kuruyorum oglumla, ne yalan soyleyim

ilk hamile kaldığımda çok pişmandım evet sorumluluktan iyi anne olamamaktan korktum. Ama yavrum iyiki var iyiki olmuş o benim yaşama amacım o benim hayatımın anlamı binlerce şükürler olsun onu bana veren Rabbime. Hergün iyi ki yapmışım ve iyiki var diyorum. Kesinlikle bir kadının hayatında yaşayabileceği en büyük mutluluk evlattır. Mal mülk para eşya giyim kuşam gezmek falan öyle değersiz ki onun yanında hepsi bir hiç.

Anne olup pişman olan duymadım ama anne olmayıp sonradan pişman olan çok.

Değişik bir düşünce anlayışınız var gerçekten. bahsettiginiz bütün olumsuzluklari yaşadım nerdeyse üstüne bir de aileler ve maddiyatta ekliydi çok zor bir doğum, göğüs ağrısı 3 ay aralıksız ağlayan bir bebek... daha neler ama inanin hiç acaba demedim annelik çok zor hele bu devirde ama işte hep amasi oluyor Onu ilk gördüğünüz an, gelmesi konuşması yürümesi... dünyayı verseler asla değişmez oluyorsunuz o bir gülüşe... Allah iki kolaylığı bir arada vermem diyor tabi ki zorlayacak sizi şartlar ama emin olun sız de hiç keşke diyemeyeceksiniz;-)

birde isteyip sahip olamayanlar.. ahh ahh rabbim herkesin gönlüne göre versin..

öncelikle olumsuz yönlerinizi birtarafa atmalısınız. Bu arada ha deyincede çocuk olmuyor malesef. Diyelimki sağlıklı doğdu fakat trafik kazası geçirdi sakat kaldı '' allah korusun'' yani ne olacak ozaman buda bir sınav neden bu şekilde bir karamsarlıkla kendi hayatınızı şimdiden piskolojik bunalıma sokuyorsunuz. Peki biz anneler neden varız onlar için onları heryönüyle korumak için hayatta ne göreceğimizi 1 dakika sonrası için garantimiz yok. Bu yüzden hep allaha sığınıp çocuklarımızı büyütecek hayırlı ortamlar dilemeliyız. Biz onlara en iyi şekilde koruyarak bakmalıyız. Ki zaten hayatınız sadece onları korumak zarar görmemeleri için oluyor. ki olurda takdir allaha kalmış bize bunu layık görmüssede bunu omuzlamamız gerekiyor, allah kimseye taşıyamayacağı yükü vermez. İnşallah hayırlı bir evladınız olur lütfen olumsuzlukları bir yana atın güzel şeyler düşünün mesela onun karnınızda yavaş yavaş büyümesini ve ellerinize alacağınız günü bununla bile çok rahatlıcaksınız emin olun

konu sahibesinin bebeği sanırım şuan 2 yaşında G

MissCherryBlossom çok doğru yazmış. Sanki bu sitede hiçbir annenin sinirlerin yıpranma lüksü yok gibi. Kendini mükemmel anne sanan bazıları geliyor, moral bozup insanı aşağı çekip gidiyor. Hatta Birtanesi yazmıştı. Anac olmak çok güzel bisey. Allah herkese nasip etsin yazmış. Komik olan daha hamileydi. Hicbisey görmemiş geçirmemiş. Bende cocugumu yalnız buyutenlerdenim. Bazi zamanlar sinirim feci yıprandı çaresizlikten. Yorgunluktan. Cocugumu bırakacak yakın kimsem yok. Ama bazı anneler mis gibi bırakıyor anneye teyzeye, kahvesini içiyor. Dnleniyor sinemaya gidiyor. Yalniz anneler bunların hiçbirini yapamıyor. Cnku bırakacak hiç kimse yok. Ondan sonra da biraz sitem edince sinirli anne, sabırsız anne oluyoruz.

Sdece çocuk konusunda değil de hayatınızdaki diğer konularda da böyle karamsar mısınız, hep kötüyü mü çağırırsınız? Psikolojik destek alın bence eğer öyleyse. Sadece çocuk konusunda böyleyse biraz daha zaman var demek ki.

Bahsettiğiniz ihtimaller hep Allahın bileceği iş ailesi tamamen sağlıklı birinin başınada hastalık gelebilir Allah korusun. Ben kuzenimi ve eşini trafik kazasında kaybettim 2 çocuk kaldi arkalarında. Yani hayat bize ne getirir bilemeyiz ki bunları düşünürsek hic bsey yapamayız. Ayrıca yetiştirme devrin kotu olması vs vs bence tüm anne ve anne adaylarını tedirgin ediyordur ama biz anne oluyoruz güçlü olmalıyız. Birde o bebek icine düşünce daha güçlü oluyorsun ihtimalleri degil ben böyle olmaliyim diyorsun. 2. Konu 30 yaşındasınız sanki karar verir vermez hemen olacak mi insanlar senelerce uğraşıyor. Yani umarim karariniz bebek yonunde olursa Allahim nasip etsin tabi ama genel olarak kolay değil:) T

Kızlar ben şimdi 30 yaşındayım, çocuk yapma konusunda hala kesin bir karar veremedimBir yanım istiyor, küçük bir kuzum olsun bağrıma basayım diyorum, arkadaşlarımın bebişlerini severken evet doğurmalıyım, Allah'ım banada nasip et diyorum... Ama bu düşüncem sonra hemen değişiyor, yok çocuk olmaması daha iyi diyorum. Nasıl doğuracam, doğurdum hadi nasıl bakacam ve büyütecem, ben işe giderken o napacak, hem işime, hem evime, hem çocuğa bakacak güç ve sabır bende yok diyorumBiraz bahtsızımdır ben, ya çocuk engelli doğarsa, ya doğum çok zor olursa, ya sonrasında ben ya da bebeğim hasta olursa diye aklıma geliyor ve daralıyorum, çok kaygı taşıyorum, geleceği düşünmeden yaşayabilmeyi beceremeyenlerdenim Bi de bizim ailede herkes kanserden ölüyor, doktorlarda sende genetik açıdan risk altındasın, çocuk istiyorsan hemen yap diyorlar... Bilmiyorum ben yaa, napıcam?Hep kötü kötü düşünceler aklıma geliyor. Diyelim ki çocuk yaptım ama sonrasında kanser bana da vurdu, bu seferde neden ben bu çocuğu doğurdum, onu bile bile annesiz bırakmayı göze alarak nasıl dünyaya getirdim diye kendi kendimi suçlarsam diye çok korkuyorum. Ya nolur içinizden ne geçiyorsa onu yazın, yorumlarınızı bekliyorum, fikirleriniz karar vermemde etkili olacak

Olumsuz düşünme, kötü senaryolar üretme dersen senle yarışır durumdayım. Şimdi başlasam sen bile şaşarsın. Ama buna rağmen iki tane doğurdum Allah bağışlarsa. inan hiç pişman olmadım insanı hayata bağlayan onlar zaten.. Ama onlar için yaşaığın endişeler devam ediyor sadece dua ile Allaha Emanet ediyorum..

Umarım öyle olur K kuruyan

Bence şu an çok sağlıklı düşünemiyorsunuz, Hayatınızdaki her şey için hatta olmamış Şeyler için bile yoğun kaygınız var, kaygınızın kararlarınızı ve hayatınızı etkilemiş olduğu Anlaşılıyor yazdıklarınızdan. Mutlaka ama mutlaka psikolojik destek alın ve ruhsal durumunuz düzelmeden çocuk yapmayın, çocuğun Sorumluluğu zaten sizin kaygılı halinizi daha da pekiştirecektir. Kaygı düzeyi çok yoğun bir anne de çocuğunu yetiştirirken hem zorlanır hem de bu kadar yoğun kaygıyla çocuğun ruh sağlığını olumsuz etkileyebilir. Sağlıcakla kalın Önceki

Anne olamadigi icin kahrolan var, Ben, Rabbim sizeboyle bi mucize veriyor siz nelete kafa takiyonuz yok hasta olur yok sakat dogar, bana bi can versin ben sonra olmeyede raziyim sizleri anlamiyorum

YA arkadaşım olmaz bu kadar, bu kadar güzel anlatılmaz kıskandım :)tebrikler, kocaman alkışlar

Ikisi de dediği evlilik de olmasa olurmuş çocuk da olmasa olurmuş gibi

Aynı benim düşüncemde birisin bende 3 yılı geçkindir evliyim hala cesaret edemiyorum çocuğa. Çocuk kendinden canından bir parça tabi sevilir fakat nasıl büyüyecek acı sıkıntı çekerekmi? Bende çok ince düşünceliyim nasıl bakarım iyi bir anne olabilecekmiyim?Gerekli sabırı fedakarlığı gösterebilecekmiyim?Sırf annelik duygumu tatmin etmek için bir çocuk getireceğim dünyaya onun için herşeyi yapabilecekmiyim?.. Budha'ya sormuşlar ''oğlun oldu neden sevinmiyorsun''diye. Budha'da demiş ''neden sevineceğim oda benim gibi yaşlanacak sıkıntılar çekip ölecek''demiş. Bu söz sürekli aklıma gelir. Ama ya ileride pişman olursam diye de korkmuyor değilim. Kendinden canından bir parça dünyaya getirip gözlerinin önünde büyümesi anne demesi çok farklı bir şey olsa gerek...

Ben de 27 28 yasima kadar tek cocuk yeter fazla dogurmam dedim, o dahi nasip olmadi, kaldiki ihtimallerle yasanmaz, insanin basina hersey gelebilir bu dogduktan sonra da olabili, benim oz yegenim engellindogum hatasindan dolayibi gun dogmasaydi demedik basimizin gozumun ustunde yeri varailemizin goz bebegi, ,, dedigim su rabbim size boyle bir mucize verdiyse degerlendirin yargilamiyorum, E eldam

sadece Allah'a dua ediyorum, lütfen Allah'ım bu konuda bana yardım et, bi karar vermemi nasip et, verdiğim karardan emin olmamı nasip et, hayırlısını ver diye... Korunmaya devam ediyorum, bazen korunmayı bıraksam diyorum, herşeyi Allah'a bıraksam falan diye geçiyor içimden, bilmiyorumm B blckndwht

Zorlanacaksın ama iyi ki diyeceksin. Yetersiz hissedeceksin ama iyi ki diyeceksin.. Uykusuz kalacaksın, kendinden taviz vereceksin, hayatının ekseni çocuk veya çocukların olacak ama iyi ki diyeceksin. Pişman olacağın şey neden bu yaşıma bıraktım, gençken daha çok yeterdim olacak. Bununla birlikte sıraladığın olasılıklar için kimse sana garanti veremez. Bu kaygı seviyesi ile kimse içine su serpemez. Kaygılanacak nedenler bulmak yerine makul planlar yapmayı dene. Kendine, eşine, sosyal çevrene ve herseyden önce Yaradana güven. Z zxshermine

Çok kaygılı birisin benim gibi. Düşüncelerinin aynısı 2. çocuk için aklımdan geçiyor... Hayat kaygıyla geçmiyor başına gelmeden bu kadar düşünmek iyi değil... Maddi manevi hazır olmak gerekiyor. Ama anneliğin manevi kısmı çocuğunla birlikte gelişiyor... Bu düşüncelerin olduğuna göre çocuğuna gayet iyi bakarsın. Ama bu kaygılarla kendine eziyet edersin...

Yaşacakları da onun kaderi, bu kadar dert etmeyin, ama çocuk ha denince olmuyo zaten bu yüzden yaşınız ilerlemeden yapın, ilerde yapmadığınız için pişman olma olasılığınız çok daha yüksek S Seda2012Emre Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik İptali Anneler

Olumsuz düşünce, olumsuzluğu getirir zaten. Aklından böyle şeyleri bir daha geçirmeyeceğine eminsen yap bence. Çocuk çok güzel bir şey. İleride neden benim çocuğum yok diye üzülürsün. Belissima77 Amaca giden yolda herşey

O kadar kaygi taşiyorum ki ama onu kucagima aldigimi, sevip, okşadigimi, öptügümü hayal ettigim zaman benimde bi tane olsun diyorum, bu duygular bi bebek sahibi olmaya karar vermek icin yeterli mi onu tam kestiremiyorum Visenyaa

Doğurmadan düşünülecek şeyler bunlar, doğurduktan sonra iş işten geçmiş oluyor çünkü

Bence kesinlikle hazır hissedince

Rabbim size güç, kuvvet ve sabır versin. Özel bir yavrunun annesi olduğunuz için, sizde çok özelsiniz Dün bi arkadaşla konuştum, iki tane yavrusu var, doğumları zor olmasına rağmen, o kadar memnun ki halinden ve evlatlarından. Bu mevzu açıldı ve hamile kalmadan önce anne olmayı çok istediniz mi? diye sordum, o da öyle bi isteğim yoktu, doğanın kanunu bu, eşimle de mutluyum, nasıl olsa eninde sonunda olacak deyip, bi cesaret hamile kaldım, hiç öyle hormonlarım tavan yaptı, ayyy anne olmalıyım diye yanıp tutuşmadım, o hormonları bekleseydim ben hiç anne olamazdım, böyle bir sorumluluğun altına girmek için sen de hormonları bekleyip durma, her bayanda hormonlar aynı çalışmıyor falan dediSizde tam tersi çok istemedikçe bu işe girişmeyin diyorsunuz, ne yapacağımı bilemedim. . push ; B blckndwht

Aa. Beni bana anlatmissiniz. Bende yillarca boyle dedim. 8 yillik evliyim. Bu ulke ve dunyaya cocuk getirilr mi? Nasil bakicaz. Hem ekonomik hem kisisel gelisimine yetermiyiz. Ya biz kazada olursek. Ya sakat dogarsa. Yada sonradan olursa.. neler neler.. Ama hep ben cocuk yapmam verirse Allah nasip eder dedim. Korunurken hamile kaldim. Ne aglamak ne isyan. Esim aldiralim sen bu hali kaldiramadin dedi. Ben katil degilim diye bidaa agladim. Erkek dedi doktor, bir sure cinsiyetini kabul edemedim. Halen dusunuyorum olumsuz fikirler yolluyorum bebege. Ama sonra soyle diorum. Beni sen sectin ve geldin. Senin annen manyak, artik kabul etmelisin sende. die konusuyorum onunla. Doguma 50 gun kaldi. Hala yakin ruhtayim. Ama gorunce asik olacagim umudu tasiyorum. Herkes muhtesem anne olamaz. Hatta herkes anne olamaz. Kadin dogduk diye illa bu ruhla yasayacak degiliz. Benimle ayni ruhtasiniz. Muhtemelen sizde anne olursaniz cok bilincli bir cocuk yetistirisiniz. Yada askinizdan olursunuz

böyle olacağını nerden biliyorsun.. M magicat tam zamanlı

İçim daraldı yanlış anlamayın ama bu nasıl bir karamsarlıktır. Akışına bırakın olayları bence böyle düşünmekten kanser olur insan. Rahatlayın biraz hemen de bir bebek yapın emin size çok iyi gelecektir

bebeğine kavuşunca pişman olmazsın.. herşeyin akışına bırak.. doktorda söylemiş.. bir an önce yap diye.. kanser olmayan birininde araba kazası geçirip hayattan erken gideceğini biliyormusunuz.. bana bir doktor demişti.. her ölüm kanserden olacak diye bir şey yok.. kanser öldürmüyor.. geç teşsis öldürüyor.. onun için düşünmeden yaşa hayatın tadını çıkar.. bebeğinide sağlıcakla al kucağına..

Konu hortlamış. Ben konu sahibini merak ettim. 3 yıl geçmiş ne yaptı acaba?

Bu kadar kuruntu yapmaya hiç gerek yok Allah kolaylığını veriyor bence daha fazla geç kalma derim ben.. 21 yaşındayım bir yaşında oğlum 2 aylık kızım var ve Allah kolaylık veriyor Büyüyüp gidiyorlar A

şimdiden bu kadar endişeliysen sen mükemmel bir anne olursun bence bu kadar olumsuz düşünme :)

tekrar soruyorum bakvar mı pişman olan?

akıl sağlığı yerınde olan çocuk edınmek için yeterli olgunlukta olan bır kadının anne olmaktan pişman olması mumkun değil Dream Catcher Bir savaşçı değil, bir aşık ol...❤ ❤ ❤ tek ayak

Bunlar her annenin düşünmesi gereken şeyler. Gerçekten sorumluluk sahibi bir insansınız. Keşke tüm anneler bu kadar ince düşünse... Kararınıza etki edecek bir şey söyleyemiyorum, yerinizde olsam ben de kararsız kalırdım. Çocuk bakımını üstlenip üstlenemeyeceğinizi iyice tarttıktan sonra karar vermelisiniz. Çocuk olunca gerçekleştiremeyeceğinizi düşündüğünüz hayalleriniz var mı? Örneğin çocuklu ailelerin seyahat edemediklerini görüyorum, belki edebilenler de vardır. Sizin gibi bir annesi olan çocuk şanslıdır gibi geldi ama :)

Çocuğu olmadan önce bunu demekse evet sana katılırım Cerry ama çocuğu olduktan sonra ikiside olmasaymis olurmuş demek bana göre çok itici bı anne olarak. Evlatları duysa nasıl üzülür yapmasaymis madem. Hadi bı kere yapmış ikinciyi neden yapmış.

Bu kaygilarla geldim 36 yasima. ahhh keske 28.30 yaslarimda dogursaydimmm. simdi 1 aylik hamileyim. cok zor geliyor. erken yasta hamile kalmadigima pisman oluyorum. simdiye buyur 6 yasinda olurdu... cnm kanser zaten grip gibi allahhh korusun, ola ki bu dert geldi. artik yuzde 90 caresi var.. genede rabbim bilir de, artik uclu test vs derken engelli olmuyo cocuklar yani o dertte kalkti gunumuzde. babasida yardimci olur tabi geciminiz iyi ise. bakici bulur baktirirsin. devlet tesvik amacli izinleride kolaylastiriyor. v. s vs... dogur gitsinnnn:)

Kimse pişmanım demezki. Düşünsenize nasıl bir imaj çizmiş olur. Ama en azından haberlerde bir sürü kötü anne örneği görüyoruz. Ya da ikinciye evlenmek için evlatlarını terk eden çok kadın var. Bence pişman anneler var yani. Baştan iyice düşünüp tartıp hiç çocuk sahibi olmamaları gereken bir sürü kadın var. Lakin konu sahibimiz gayet merhametli, iyi bir anne adayı gibi duruyor.

Bi psikoloğa git ciddiyim bende negatiftim genelde fakat daha iyiyim şu an... duşunerek omur geçmez La Que Sabe Atanamamış

seninki dövülmeden aglamak.. Önceki

Konu içeriğini ben yazmışım sanki... Güzel bir bebeğiniz olmuş Allah bağışlasın, Peki pişmanlık duydunuz mu? Aydınlanalım :)

canım sen daha hamıle kalmak ıcın denemeden yapamam dıyorsun da belkı de omur boyu ıstesende hamıle kalamayacaksındır neden bunu soyluyorum ;yakınen tanıdıgımın basına boyle bısey geldıde B blckndwht

hic tarihe bakmadım ya :))) 3 sene önce konu nasıl taşınıyor buraya anlamadım:) Alys

Çok korktum bu konuyu bir anne açtı diye. Hiç pişman olunur mu. Öyle seviliyor ki... Bazen çıldırasım geliyor sevgiden :) Oturup ağladığımı çok biliyorum çok seviyorum diye. O kadar seviliyor ki nasıl seveceğini şaşırıyor insan. İyi ki varsın oğlum :)

Bende ne o sabır ne o yetenek ne de o istek var. Hayatım böyle de güzel. :) hem eksikliğini hiç hissetmiyorum henüz. Bi gün çocuk isteyebileceğimi tezahür edemiyorum. Belki herkesin dediği o mucizevi duygular içimde oluşur. Ama 25 senedir oluşmadı malesef. Kalbinizin sesini dinleyin derim. Sadece ya ölürsem diye düşünerek kendinizi bu fikirden soğutuyorsanız şöyle düşünün çok sağlıklı olarak evden çıkıp bi araba tarafından ezilebiliriz de. Onu bilemeyiz. Kesin planlar yapamayız malesef. Olumsız düşünmeyin...

Haklı olabilirsiniz, psikoloğa bi gidicem, danışıcam, sonuçta gidince bi kaybım olmayacak Önceki

Evet aynenn oyle oluyor. Ben esimle bebekten once ne icin kavga ediyormusum? Nasil sebep buluyormusuz ki acaba diyorum. Simdi bebege sen niye bakmadin?Dustu niye tutmadin?Onu niye yedirdin?Ses yaptin uyandirdin vs sebeplerle didisiyoruz :) S Spizella

Aminnnn... duygularinizda bi degişim varmi?hamile kalmadan once bebek sahibi olmayi cok istedinizmi?hamile kaldiktan sonra duygularda bi degisim oldumu?

Hiçbir anne anneliğinden pişman olmaz. İnsanın canının bir parçası oluyor çocuklar B blckndwht

Aynı düsunceler bende de vardi esim bebek istiyorum dedikce ya ona bisey olursa babasiz mi kalsin senin dusuncen gibi nasil bakarim ederim vs istemedim. Istedikten sonra dustu dusuk oldu istiyorum ama bu dusunceler yine birakmadi yakami aradan 4 yil gecti tik yok suan cok sukur rabbim nasip etti tüp bebekle hamile kaldim ama cok pismanim benimle evlenenlerin 2. 3. cocuguna hamileler suanda, evet onlarinki abarti ama ne bilim gecikmis gibi hissediyorum kendimi belki zamani degildi bilmiyorum elbette psikolojik olarak hazir olmak baska birsey anliyorum ama suan ki dusuncem evet pismanim neden bu kadar bekledim diye yasim 26 ve dr 35 olmadan bitir bebek isini dedi rezervim azalmis bu zamanda bebek sahibi olmak cok zor canim, kendini hazirla ve anne olmaya bak derim simdi ultrasanda gorunce bile icim kayniyor cok guzel biseymis eflinam

Büyür de işte nasıl büyür, acılar çekerek, hastalıklarla büyüyecekse, zor bir hayatı olacaksa hiç olmasın daha iyi

Bence siz bu kaygılarınızın üstesinden gelmeden çocuk yapmayın. Belki biraz terapi almanız gerekiyordur.

içimi daralttın tatlım ya nıye bu kadar karamsarsın Rabbim nasip ederse olur zaten bu kadar yorma kafanı akışına bırak peki ya ilerde keşke dersen onu hiç düşündün mü? istersen olmazsa ileriki yaşlarda üzülmez misin bence bir psikolojik yardım al öncesinde sonra kararlı bir şekilde isteklerini uygula temiz kafayla

Mesajinizdan ince dusunceli biri oldugunuzu cikardim. Endiselerinizi yersiz gormuyorum, evlat sahibi olmadan once aslinda herkesin kendini iyice tartmasi gerektigini dusunuyorum ama Turk toplumunun cogu hicbirsey dusunmeden cocuk yapiyor, "Allah rizkini verir" deniyor, kimse cocuk esirgeme kurumlarinda buyuyen cocuklari, sokak cocuklarini, ac cocuklari, egitim alamayan cocuklari dusunmuyor ... Anne olduktan sonra pisman olan tabi ki vardir ama boyle birseyi dillendirebilecek babayigit gormedim daha . Kendinizi hazir hissetmiyorsaniz cocuk yapmayin, "cocuk olunsa alisirsin, seversin, bakarsin" laflarina aldiris etmeyin. Bu laflari soyleyen kimse gelip sizin yerinize cocugunuza bakmayacak, HAYAT BOYU suren masraflarina ortak olmayacak, siz kendinizden sorumlusunuz. Ben 31 yasindayim 2 yillik birliktelik sonunda 8 ay once evlendik, ne sevgili iken ne simdi cocuk dusunmuyoruz, sagliksal bir engel yok, hayat standardimizi, yasamak istedigimiz hayati dusundugumuzde cocuk isin icine girdiginde herseyin degisecegi ve su an icin buna hazir olmadigimiz kanisina vardik. Esim de ben de cocuklari seven insanlariz ama bir cocuk dunyaya geldiginde herseyin degiseceginin de bilincindeyiz ve bu isimize gelmiyor acikcasi. Bir cocugum olsa tabi ki bakmak zorundayim, en iyi sekilde de bakabilirim ama yillar suren uykusuz geceler, gecirecegi hastaliklarda icine dusecegim telas ve korku, basina birsey gelse olene dek yasayacagim uzuntu, buyurken karsisina cikacak insanlarin benim ozene bezene verecegim terbiyeyi alt ust etme riski, hayat boyu devam edecek masraflar gibi konular aklima geldikce "hayir ben boyle yasamak istemiyorum" diyorum. Geri donusu yok cocugun... Ha bir de ergenlige girince "dogurmasaydin yaaa" diye ustume gelse vallahi ben kahrimdan olurum. Ayrica cocuk olduktan sonra hayatinizdaki tum dengelerin degisecegini unutmayin. Ya siz kendi hayatinizdan vazgececeksiniz ya da cocuk sizin yetiskin hayatiniza ayak uydurmaya calisirken heba olan bir cocukluk gecirecek. Kari-koca arkadasim olan bir cift var, tek cocuklari var, cocuk dogdugundan beri kendi hayatlarindan odun vermediler, gezdiler, eglencelerine gittiler. Cocuklari su an 4 yasinda, hayati boyunca hic cocuklarla bir arada olmadi, tek bildigi yetiskin ortami. Simdi bu cocuk cocuklugunu yasadi mi? Yasitlariyla oynayip kosturabildi mi? Ne anladim o cocukluktan, yazik degil mi ona? Simdilerde yuva yasi geldi diye annanenin yasadigi sehirde bir krese yazdirdilar, cocuk anne babasiyla hafta sonu gelirlerse gorusuyor sadece neden cunku kendi sehirlerinde krese gitse belli okul saati olacak, belli saatte yat-kalk olacak. "Hayatimizi yasamayalim mi?" dediler. Ikisi bir arada olmuyor maalesef. Ya cocuktan fedakarlik ediliyor ya hayattan.

Yani her şekilde anne olduktan sonra cocuk için olmasa da olurmuş tuhafıma gitti benim. Evlilik için der belki bazısıda.

cok haklısın. ben de benzer sebeplerden düşünmüyorum çocuk. kararsızım ya da işte... bu kadar içine sinmezken hamile kalmaman en doğrusu tabii eşinin fikirleri de bu yöndeyse.. debelenenhamambocegi ya olduğun gibi görün, ya göründüğün gibi ol! tek ayak

Hayatımda aldığım en doğru karar.. Düşün ki bir daha dünyaya gelsem aynı adamla evlenip aynı çocukları doğurmak isterdim. Çocuk candır ya..

Canım benim sürekli takip ederim ama pek yazmam buraya yorum ama konunu görünce mutlaka yazmalıyım dedim :) Sanki beni anlatmışsın... Anlattıklarının belki 100 mislini düşünen biriydim bende. Sürekli gel git yaşadım bi istiyodum bebek sonra dediğin şeyler aklıma gelince vazgeçiyordum. Ta ki hamile kalana kadar... Hatta hamile olduğumu öğrenince sevinçten değil korkudan hüngür hüngür ağladım Ama yemin ederim şuan 7 aylık hamileyim 1 kere bile keşke olmasaydı demedim. Karnımda kıpır kıpır kıpırdadıkça Allaha şükrediyorum inan. O benim yaşama sebebim oldu şimdiden. Eşime anneme çok düşkünümdür ama kızım şuan Allahtan sonra bütün sevgilerin önüne geçti... Doğunca nasıl olucam Allah bilir sen korunma ve hamile kal inan bu düşündüklerin aklının ucundan geçmeyecek garanti veriyorum sana. Eminim çokta iyi ve hassas bi anne olucaksın

Yarin yataktan hasta olarak da kalkabilirsiniz. Birkac saniye icimde ne yasayacagimizin garantisi yok. Anne olmak istiyorsaniz dogurun. Etragimda cok anne var farkli farkli meslek gruplarindan. Keske evlenmeseydim su adamla diyen duydum ama keske dogurmasaydim diyene hic rastlamadim. İnsanlar kotu biten bir evliligin kendilerine kalan en buyuk guzelliginin annelik oldugunu bile soyleyebiliyor.

Bu kadar karamsar olmayin herkes sizin gibi dusunse dunyada insanlarin turu kaybolur giderdi

Merak etme, her şey rayına oturuyor. Yeni ve daha tatlı, biraz daha yorucu bir hayata başlıyorsun ama bu geçiş oldukça sancılı olabiliyor. Kendine zaman ver, doğum sonrası ihtiyaç duyarsan destek almayı ihmal etme...

Konu birden hortlayınca anne olmaya karar verdiniz falan sandım Bence bebek güzel şeydir yahu. Sorumluluğu çoook fazla tabiki ama daha hiç pişman olanı görmedim. Hatta yakınanı dahi görmedim duymadım. Bunca insan memnun olduğuna göre güzel birşey demek ki. B blckndwht

annelik bambaşka bişey. hhiç bi kadın kendini bu duygudan mahrum etmemli diye düşünüyorum. amaaa bir neyse de 2den fazla çocuk yapanları anlayamıyorum çok çok cesur olduklarını düşünüyorum bende. olsa 2. ye nasıl bakarım diye kara kara dşünüyorum bendee

Psikolojinizin bozulmasına üzüldüm ama keşke herkes duyarlı hassas olabilse çocuğu için ☺☺ ShinSeGi

O evlat sevgisi, evlat kokusu varyaaaaa bir ömre bedel... 18 aylık kızım var ve şuan 2. bebeğimi bekliyorum. 6 yıllık evliyim ben neden bu kadar beklemişim ki çocuk yapmak için. Çok geç kalmışım çoooook 6 yıl önce keşke yapsaymışım. Ömrümün en büyük pişmanlığı çocuk isteğimi ertelmemmiş. Bu sevgiden geç haberim oldu Senelerce evlatsız boşa yaşamışım. Allahım kimsenin kucağını boş bırakmasın nerede varsa isteyen herkese nasip etsin.

Daha hic birsey yokken ihtimaller uzerinden boyle endiseliyseniz hayat sizin icin cok zor olmali. millet kanserli haliyel hamile kaliyor biraz hayata guzel acilardan bakin. o zaman niye evlendiniz ya basiniza bi is gelse ya esinize bisey olsa. boyle dusunuyorsaniz en guzel seyleri yasasaniz bile hep olumsuz yanini gorursunuz

Hele kk da elini sallasan süper anneye çarpıyor. Anneysen hata yapma lüksün yok, babaysan dilediğin haltı ye.

Gerçekten oylemi oluyor ben çok korkuyorum konu sahibinin olumsuz düşünceleri bendede var. su sıralar bebek düşünüyoruz ama bazen vazgeçer gibi oluyorum insallah olmaz gibi dusuncelere giriyorum hele esimle kavga ettigimiz zamanlar.

Yawrucağım, prensesim, bal böcüğüm, kuzularım, afacanlarım, ballarım, aşklarım, canlarım, meleklerim diyerek anlatmışsınız evlatlarınızıonlara duyduğunuz sevginin, aşkın büyüklüğü cümlelerinize yansımış resmen

genel olarak çok rahat bi insan değilim, en küçük sorunları bile kafaya takıyorum... Ama çoğu konuda elimden geleni yapıp, gerisini Allah'a bırakmayı tevekkül etmeyi biliyorum aslında... Amma velakin, bu çocuk konusunda bunu yapamıyorum, hamile kalayım gerisi ne olursa olur diyemiyorum, desem de geri cayıyorum, hep bi kararsızlık var . push ; B blckndwht