Özgüven gerekiyor size, şöyle demir gibi bir özgüven, ancak sıcaklığı görünce başını eğdirecek türden. Kişisel gelişim kitapları edinebilirsiniz, özgüven üzerine; yöntemli vb. Yaşam koçu birine de akıl danışabilirsiniz diyeceğim de şarlatanı bol meslek, ondan emin olmanız da zor olacak ama arayan, kendisi için doğrusunu bulur diyorum. Eğer bu takıntı, sizi bir başınızayken de ekstra rahatsız eder haldeyse, bir psikolog/psikiyatr desteği de alabilirsiniz. Bildiğinizi okumazsanız, sizi Nasrettin Hoca fıkrasına döndürürler; köy köy geçerken, eşekten bir inersin, bir binersin, kah oğlunu eşeğe bindirirsin, kah ikiniz binersiniz, kah eşek boş gider... "Yolculuğundan" da bi bk anlamazsın. :) Millet konuşup eleştirecek bir yön mutlaka bulur, siz ise hepsini kale alırsanız, halden hale girip psikolojinizin bozulduğu ile kalırsınız.

aşırı mükemmelliyetçilik bence bunun adı. ve kendine değil insanlara daha çok değer veriyorsun. çünkü onlar için yaşamaya başlamışsın. biraz kendi isteklerine yönelmeni tavsiye ederim

Eşinizin ailesi niye bu kadar önemli sizin için? Her şeyi bırakın bir kenara ama bu takıntılarınızı evladınız üzerinde kullanmayın, günah. Zayıf derlerse ne yapacaksınız zorla kilo mu aldıracaksınız? Söylediklerinizden bebeğiniz adına endişelendim lütfen gidin tedavi olun, belki emzirirken kullanılan ilaçlar vardır, ya da bırakın emzirmeyi, bu şekilde devam etmeyin.

Böylede yaşanılmaz ki bacı, kendi keyfine bak 'kanitlamak' için Kendini harcama

Hayatı kendi kendinize zehir ediyorsunuz, önce " ben " diye işe başlayın bence, yoksa sizene elalemden, başkaları ne düşünürden.

Onlara gerekli cevabi vererek.. herkesin kendine baksin demelisiniz.. Yokuspokus

Özgüven sorununuz var... Ilaç değil de özgüven lazım size.. Içten ödüllendirme dıştan ödüllendirme vs bi bunlara bakın... Dıştan ödüllendirmeye alışmış insanlar genelde bu şekilde olurlar... Araştırıp icsel ödül mekanizmalari konusunda kendinizi geliştirebilirsiniz

Merhaba, lafı biraz uzatabilirim kusura bakmayın. Benim sorunum her şeyi herkesi kafama aşırı derecede takmak. Kusursuzdan çok uzak bir insanım ama nedense hep öyle görünmek çabasındayım. Özellikle evlendikten sonra kendime bu yönde yaptığım baskı çok daha fazla arttı. Eşimin ailesi nişanımda beni fiziksel olarak eşime yakıştırmadıklarını belli ettiler. Bunu benim duyabileceğim şekilde söylemediler başta ama kulağıma geldi yüzleştiğimizde de çok özenli bir gelin olmadığım ima edildi. Kıyafetim VS beğenilmemişti. Her neyse o olaydan sonra benzer durumlar yaşandı ve ben sürekli iyi giyineyim makyajlı olayım en iyi sofrayı kurayım en en en olayım takıntısına kapıldım. Okul yöneticisiydim asla okumaya zamanım olmadığı halde gidip hukuk kazandım. Hep bir kendimi kanıtlama çabasına girdim. Hatta sırf bu yüzden bir an önce hamile kalmaya bile çalıştım. İnsanların sessiz baskısını çok büyüttüm ve bu bana zarar vermeye başladı. Şimdi anne oldum. Ama keyfini çıkaramıyorum sürekli işte eşimin ailesi bebeği gördüğünde bunu çok giydirmişsin işte bu kilo almamış ya da ne bileyim benzeri canımı sıkacak şeyler söyler mi diye kafamda kuruyorum. Bu arada bu sözler söylediğinde sinen susan alttan alan bir tip asla değilim. Defalarca kayınvalidemi ağlatmışımdır sözlerimle kolay kolay susmam. Ama hem lafı geri çevirip hem de kafaya takıyorum. Verdin cevaplarını sus kızım diyemiyorum içime. Uykularım kaçmaya başladı. İlaç kullanmayı düşünüyorum ama emziriyorum ve bebeğe zarar verecek bir şey yapmaktan da çekiniyorum. Benzer durumda olanlar var mı? Nasıl aştınız bu takıntılı hallerinizi? Esra

Çok hırslısınız. Özgüven eksikliğiyle de harmanlanınca böyle olmuş

Sürekli insanları suçlamışsınız ama sizde çok fevri geldiniz bana hırslı bence bu iyi bisey değil