kendi değerinizin farkına varmanız gerekiyor bence sonra arkası gelir.

ben de sizin gibiyim bir noktadan sonra insanlar sırf siz işlerine yaradığınız için iletişimi sürdürüyorlar ve "hayır" dediğiniz anda gideceklerdir büyük ihtimalle. Ben öğrenmekte biraz geç kaldım daha yeni yeni hayır demeyi öğreniyorum. gecikmeden hayır demeye başlayın ki giden gitsin kalan kalsın. ilgili kişinin geçmiş hayatı sizi bağlamaz. nihayetinde devlet tarafından atanmış ve ekmeğini kazanıyor. o da bir birey artık. böyle devam ederse şayet, arabanızı alır ertesi güne zor verir sınıfa pat diye dalmalar sizin otoritenizi sarsar ve zor durumda kalırsınız. şu an yaptığının bile iler tutar yanı yok.

Okulla evinizin mesafesi yakınsa bir süre yürüyerek ya da toplu taşımaya gidin ya da çıkışta acil isim var xbey/hanım diyin. Nazi size geçiyor olabilir. Bir kere hayır diyince için hafiften sızlıyor kendini kötü hissediyorsun ama sonra o hayirin verdiği konforu bırakamıyorsun. Gerekli yerlerde demelisiniz. Bir anda pat diye değil de yavaş yavaş azaltın araba vermeyi.

Uygun bir bahane ile vermeyin bakın 180 derece değişecek yüzü samimiyeti.. Çoğu kişi çıkarı olduğu sürece iyi davranıyor

sadece siz verdiğiniz için hep sizden istiyor.

Bahane kullanmayi sevmiyorum direkt hayir diyorum ben. Ama yok yapamiyorum diyorsaniz. Sizin isiniz oldugunu veremeyecginizi soyleyin. Bir iki defa bu sekil hayir alinca bir daha istemez. Ama bu konu disinda da kendinizden fazla fedakarlik yapmayın. Hayır demek güzel olay.

Daha fazla kendinizi kullandırmadan bahane üreterek veya açıkça istemediğinizi söyleyerek bunu sonlandırın

Küt ve lüleli saçlarım olsa, kafamı hızlıca sağa sola sallayıp gülümseyerek hayır derdim. Uzun ve düz saçlarım olduğu için kafamı hafifçe arkaya yatırıp kaşlarımı kaldırarak hayır diyorum. Uzun lafın kısası saçlarınız nasıl olursa olsun, bir şekilde hayır demeniz gerekiyor. Kendinize nasıl yakıştırıyorsanız

insanları kırmadan nasıl hayır diyebilirim, bilmiyorum. Bu yaşıma geldim, kendimi feda etmekten yoruldum. Ailem dahil kimseye hayır diyemiyorum. Gerçi ailem konusunda biraz kendimi eğittim ama, çevre konusunda değil.. Öğretmenim ben. Okulda bir arkadaş var, okul memuru. Millieğitime gittiği zamanlarda hep benim aracı ister. Başlarda kıramadım. Daha doğrusu gönül rızası ile seve seve verdim. Ama bunun devamı hep geldi. Bitmek bilmedi. iyi niyetli bir insan aslında ama bugğn de isteyince enayiyim galiba ben dedim. Müdürün arabası var, müdür yardımcılarının arabası var, benden daha yakın olduğu kişinin arabası var ama benim araba gidiyor. Kaldı ki iş uzun sürünce bir de bekleyen ben oluyorum. Kırmak da istemiyorum. Birazcık şevkat de var içimde ona karşı. Ailesiz büyümüş, yurt kadrosundan memur olarak atanmış.. Ama niye hep ben arkadaş. Veremem desem, pat diye olur mu ki.. Bir de sınıfa geliyor, çocukların yanında ders sırasında bir şey de diyemiyorum. Buna benzer durumları hep ben yaşıyorum.

sınırınız henüz aşılmadı muhtemelen. ben de eskiden kendimden çok başkalarının ne hissedeceğine ne düşüneceğine önem verirdim. kırılmasınlar üzülmesinler ayıp olmasın... ama bir yerden sonra dank ediyor ve sürekli size ayıp edildiğinin farkına varıyorsunuz. ben artık çok güzel hayır diyebiliyorum. bir de 'neden' demeyi öğrendim :) bunu öğrenmekte güzel herhangi bir hadsizlikte neden dediğinizde kalakalıyor karşıdaki