Merhaba arkadaşlar ben 7 yıldır evliyim ailemden uzak şehirde küçük bir kasabadan geldim. Ama ya sanki rüyadan uyandım yeni. Ben alıngan biriyim ve lafa söze de çok takılan biriyim. Ben evlendikten sonra eşimi yeni tanıdığım için dedim ki kendi kendime 2 yıl falan çocuk düşünmeyelim birbirimizi tanıyalım. Neyse önce bir arkadaş edineyim hem para kazanayım diye düşündüm ama deneyimin yok dendi bulamadım... Annem de o kadar müdahleci bir kadın ki anladım ki bekarken o kadar çok benim adıma karar ve sorumluluk almış ki ben kendi başıma başka şehirde yapamaz hale geldim ne yemek yapasım var... Ne bir iş arayasım var yıllarca böyle oldu. Bir türlü o şehirde yaşamayı kabullenemedim... Eşimle tartışmalar yaşadık o kadar çok başkalarından bahsediyorlar ki sanki benim hayatım yok sadece o bahsettikleri kişiler önemli sonra baktım kayınvalidem de öyle sürekli başkaları başkaları muhabbeti gün geçtikçe ben kendimi yetersiz hissetmeye başladım... Filanca temiz sen yapamıyorsun filanca su işe girmiş sen giremiyorsun artık nefes alamaz hale geldim ne kendimi düşünüyorum ne de başka bir şey... Hayatıma odaklanamıyorum bunalım geçiriyorum... Resmen hayatımı mahvettiler. Psikoloğa gittim dedi ki sen kendine değer vermiyorsun kendi hayatına odaklan evlendim başka şehire geldim. Bir türlü hayatıma ne odaklandım ne sorumluluk alabildim serserim mayın gib i dolaştım yıllarca... Başta kendi annem eşimin annesi babası abimin eşi sürekli beni manüpüle ede ede mahvettiler... Kendime ait bir hayatım olduğunu değerli bir insan olduğumu unuttum. Kişiliğim zaten lafa söze ve duruma takmaya meyilli. Şimdi fark ettim ama iş işten mi geçti bilemiyorum... Siz de böyle çevrenizden dolayı sanki ilaç almışsınız da yeni bişiler in fark ettiğini oldu mu? Barta kulesi Çok cahilsin, keşke ölsen Anneler

İşte asıl farkındalık şurada başladı meğersem benim bütün kurban rolüne girdiğim sitem ettiğim çözümler bendeymiş... Çözümün kendisi benmişim yıllarca beni önce kendi ailem sen beceriksiz sin sen safsın senin anlaman gıt diyerek manüpüle etti. Zaten bir öz güvensizlik var. Eşimin ailesi de sen temiz değilsin iş bulamıyorsun bilmem ne... Beni böyle yıllarca manüpüle ettiler. Ve beni buna inabadırdılar çünkü ben temzilik cok severek yapmam hep bir yeri eksik kalır meğer annesi titizlik hastasıymış. İş bulamazsın dediler halbuki bir yerden zamanla buldum... Yıllarca beni manüpüle ede ede hasta ettiler göz yaşım kurumadı. Kandırıldığımı düşünüyorum. Halbuki birazcık bana motive etseler di her şey farklı olurdu...

Herkes öyle değildir herkes size göre tavır almış bence siz izin verdiğiniz için. Resti çekmediğiniz için kendiniz için bir şey yapmadığınız için. Eşi terk edip gitseniz döneceğiniz yer yine aile tarafınız mesela. Kendinize bir çıkış yolu hiç aramamışsınız 35 sene boyunca. Şimdi ararken de dış çevrede arıyorsunuz sorunu yine tamam onlar da sorun ama kurtuluş yolunu onları suçlayarak bulamazsınız. üzgünüm

Hayır onlar benim gibi değil. Eşim manüpülasyon karşısında direk umursamayarak kendini koruyor. Abim desen direk kavga ediyor. 1

İş işten geçti diye bişey yok. Birçok şeyi fark etmişsiniz zaten bundan sonraki hayatınızı nasıl devam ettireceğinız elinizde artık. Farkındalık önemli ama bununla ilgili adım atmak ta cok onemli farkındayım diyip gecmek olmuyor.

7 yıl olmuş artık çoktan alışmış olmanız lazımdı. Herkes değerli, biriciktir. Hepimizin farklı alanda yeteneği vardır; kimi işinde, kimi temizlikte, kimi bilgisiyle öne çıkar. İş bulamıyorsanız temizlik konusunda eksiğiniz var mı bi ona bakın, kitap okuyun, kurslara katılın belki o vesileyle iş bulursunuz, arkadaş edinin. Hayatınızda hiçbir şey yoksa konuşacak konu bulmakta da zorlanırsınız, karşınızdaki de bi yerde tıkanıp başka insanlardan konu açar.

Bana tavır aldıklarından değil kendi hayatları yok hep başkaları önemli hem başkaları annem için diyorum yok komşu yok dayın yok kuzenin yok bilmem kim filanca şu işe girmiş filanca 2. Çocuğunu doğurmuş... Kaynanam da öyle yok eltin yok oğlum yok bilmem ne komşu ya Gelinimiz de yok komşu senin ayakkabına baktı güldü yok dik dik baktı... Yok filanca senin hakkında böyle dedi... Yok şu yok bu... Hep başkaları önemli onun düşüncesi önemli sen önemsiz sin imajı verildi... Taaa ben psikologa gittim. Sürekli başkasından bahsediyorsunuz bir kerecik olsun beni sormadınız dedim de öyle sormaya başladı lar çevrem beni değersiz hissettiriyor... Kendilerini bile önemsemiyor bu grup... 1

Artik bunlari birakin kimin ne dedigi onemsiz annenize mesafe koyun gorusmeyin sizi asagi ceken insanlarla iketisimi minimuma indirin biseye karisan anneniz bile olsa ben boyle uygun goruyorum diyin sert olun kararli olun dedigim gibi cogu insana kesafe koyun bunlar cozumsuz seyler degil

İnşallah... Tahin Helva

Galiba hayatıma cok yeni adımlarla ilerlemem lazım resmen beynim uyuşturulmuş gibi hissediyorum... Resmen kandırdılar beni ben evlenip yalnız kalınca dımdızlak kaldım... Bir de kendi annem sorumluluk çok fazla üstlenen biri benim adıma karar veriyor benim adıma düşünüyor. Bana düşünme fırsatı yaratmıyor ve bunu başkaları üzerinden manüpüle ediyor. Böylece beni kendine bağımlı kılıyor bunu bir psikayatri kitabı yazıyor... Ne düşünen ne sorumluluk alan ne de bişi yapabilen hale geliyorum yalnız kalınca. Ailemin yanındaki ben ile evlendikten sonra ben arasında milyon kere fark var...

Evlenelı az olmamış ama 7 sene bu süreçte bırcok şeyi degıstırebılırdınız. Madem önce olmadı bundan sonra değiştirin

O zaman bu grubun çevresindeki herkes ne bileyim kardeşiniz varsa o veya eşiniz veya kardeşleri herkes hep hiçbir şey yapmadan mu yaşadı?

Eee işte olay yine sizin izin vermenizde geçiyor. Belki de kolayınıza geldi bilemiyorum. Onlar bir şey dedi çalışmadım sonra da işe başvurduklarım geç kaldın dedi diyorsunuz. 27 yaşında neye geç kalmışsınız da işe almadılar size mesela. Bence bir an önce terapi attı ayaklarınızın üstünde durma ile devam etmelisiniz. Resti de çekmelisiniz hazır farkına varmışken konfor alanı dışında düşünmeye başkamışlen