aynı beni anlatmışsın arkadaşım.. bnde çok korkarım karanlıktan.. üsütüne gittim bi kaç kere. elektrik kesildiğinde mutfaga gittim ettim ama yok olmuo kalbim hızlı çarpıyor sanki arkadan biri beni takip ediyormuş gibi geliyor :S alıştım böle yaşamaya... evlenince ilk işim jeneratör taktırmak olacak evime :)))))))))))))) T

Bende de karanlık korkusu aşırı derecede vardı. Karanlıkta aklımda türlü türlü korkunç hayaller beliriyordu ve adım bile atamıyordum. Elektrik kesilir kesilmez çığlık atmaya başlıyodum. Karanlıkta uyuyamıyordum, gözümü kapatınca odada bişeyler belirecek ve açınca onları göreceğim sanıyordum. Acaba karanlık olunca eşyalar hareket mi ediyor diye korkuyla merak edip deliriyordum. Sonra kendiliğinden bu korkum geçti, hayatımda başka dertlerle uğraştığım için bunlar aklıma bile gelmedi bir dönem. Hatta karanlık ve yalnızlık kaçış noktam oldu diyebilirim. Şimdi karanlıkta içim rahat, Allah'ım beni koruyor, O'ndan başka korkulacak ne var ki şu hayatta diyip huzurla karanlıkta durabiliyorum. Karanlıkta herşey tamamen aynı, eksik olan sadece ışık. Not: Ben bir dönem (2 sene boyunca) antidepresan kullandım. O da korku-endişe ne varsa yok etmeye büyük katkı sağladı.

Korkularda yapmak gereken tek şey korkuların üstüne gitmenin olduğunu söylüyorlar. Şöyle örnek verecek olursam karanlık odadan korkan 2 kişiyi bir karanlık odaya bırakalım. İkisindede fizyolojik belirtiler göstermeye başlıyor, işte kalp çarpıntısı, nefes alamama,,,,, ve gözle görülmeyen fakat karanlıkta çıkan yaratıkların çıkacağını düşünüyorlat veya 3 harfliler felan.. derken 1. kişi dayanamayıp odayı terkediyor. Diğer kişi halen odada kalmayı tercih ediyor. Biraz zaman geçtikçe bu aklından geçen şeylerin olmadığını farkediyor, çarpıntısı azalıyor, bekliyor ve onun korkacağı bir durum olmadığını görüyor. Sakinleşiyor bekliyor ve hiç bir şeyin olmadığını görüyor. Böylelikle korkunun üstüne giderek bu durumu yenebiliyor. M