Hiç sıkmayın caninizi. Anneniz tuhafmiş ama belli ki babanizin da ondan kalir yani yok. Catlak karisiyla baş başa bırakın da birbirleriyle ugrassinlar. Siz uç kardes kurtulun o cehennemden.

O kadar o kadar üzüldüm ki size sarılıyorum. var gibi narsistik örüntü. senelerce bitmeyen istikrarlı bi istismar. size diyeceğim tek şey zor da olsa mesafeli olun. annemizin dedikleri yaptıkları hep kendiyle ilgili asla içe almayın. grey rock methodunu araştırabilirsiniz. çok muhtemel ki çoook yaralısınız siz de. kendinize ebeveynlik yapmayı öğrenin. çünkü duygusal ihmal ve istismara uğradığınız bi anneniz varmış. anneniz şöyle miydi böyle miydi boşverin bilinki asla düzelmeyecek değişmeyecek asla sizin duygularınızı anlamayacak böyle kabul etmek zorundasınız. kendi yaralarınızı sarmaya enerjinizi harcayın

Ürtiker olan anneniz mi kardeşiniz mi. Oğlumda da çıkmıştı, cilt doktoru eğer tedaviler bir işe yaramaz ise psikoloğa yönlendireceği, psikolojik olarak da çıkabildiğini söylemişti

İstanbulda mısın canım ben de çok şaşıyorum ben İstanbul'un girişinde oturuyorum yani İstanbul sayılmaz ama ufacık evlere dediğin gibi 2000 lira istiyorlar bu zamanda her şey çok zor araba tabi İhtiyaç ama durumunu toparladığında yine alırsın önemli olan şu an ruh sağlığınız geri kalan hallolur bir şekilde M

Kimseyi dinleme, ruh sağlığın onların reddinden daha önemli, yolundan dönme

Annem sizin annenizin bir benzeri. Surekli bizim icin ne kadar fedakarlik yaptigini soyleyen herseyde ona minnet duymamizi bekleyen dunyamizi onun etrafinda dondurmemizi isteyen bir kadin. Bekarligimda hep siz iyi evlatlar degilsiniz hayirli evlat degilsiniz biz sizin pesinizden geliyoruz biz sizi idare etmesek siz olmuyorsunuz falan hep bu laflari isittik. Toplum tarafindan komsularimiz tarafindan kardeslerimde bende parmakla gosterilmemize ragmen bir gun olsun saygida kusur etmemize ragmen hep hayirsiz olmakla suclandik. Aciktan olmasa bile ustu kapali mutlaka laf durtup dururdu. Hastalandiginda hepimizin moralini alt ust ederdi anne nasilsin iyi oldunmu biraz demeye kalmadan yuzunu daha fazla asar lafini sokardi. Hasta olmasi bizim sucumuzmus gibi davranirdi. Bir isi eksik yapsam dusman gibi kin tutardi bana. Konusmazdi kuserdi tavir yapip dururdu. 9 yasindaydim bir gun bir yere gitti yerleri silmemi istedi cocuk aklimla hamur legenine su ve deterjan koydum sildim yerleri geldiginde bir guzel dayak yedim. Yine boyle 11/12 yaslarinda falan pazara gitmisti alisverisi yerlestir dedi yerlestirdim yerlestirme seklini begenmedigi icin yine bir ton laf bi ton hakaret ve dayak. Artik neyin acisini cikariyoduysa. Ama sorsan ondan daha iyi bir anne yok. 5/6 yaslarindaydim bir gun dayimin esi icin keske o benim annem olsaydi demistim butun gun kusmustu bana. Evliyim iki cocugum var hala laf durtup durur. Bir yani merhametli bir yanida boyle tuhaf cozemedim bende inanin. Boyle bir annenin cocugu olmak psikolojik olarak cok yipratici insanin kisiligini hayata olan bakis acisini herseyini etkiliyor.

Benzer şeyleri yaşadım. Annemin inatla kavgada üzerime gelmesinden dolayı sinir krizi geçirdim. Psikologa gittim annem gitmiyorsa en azından ben gideyim dedim. Depresyon belirtileri görmedi, ilaç vermek istemedi. Nefes egzersizleri önerdi. Başta yapsam da sonra yapmamaya başladım. Çareyi annemden uzaklaşmakta buldum. Aynı evde iki ayrı yabancı olduk. Kafam daha rahat ve o günden sonra hiç sinir krizi geçirmedim. Ben de annemin narsist olduğunu düşünmekteyim zira anlattıklarınız benim annemde de var. Bu insanların bariz psikolojik problemleri var. Ben size yalnızca kendinizi kurtarmanızı öneririm. İnsanlar yalnız bırakma diye üzerinize sorumluluk yükleyebilir. Anne de olsa bana kalırsa en mühim olan sizin sağlığınız. Kendi haline bırakın. Unutmayın insanı insandan uzaklaştıran yine insandır.

Dün akşama kadar ev baktın. Babam kardeşlerimin canını sıkmış. Kızkardeşime sen de git gelme filan demiş. Ben bütün sülaleyi arayacağım mutlu nezarıma gelmesin demiş. Ben de ev bulamadım mı?Mecbur geldim eve. Evler peynir ekmek gibi yabancılar tarafından gidiyor.10 dakika düşünmek için kendime zaman veremiyorum. Bir bakın ki ev gitmiş.. İstanbulun Esenyurt bölgesi. Her yerden de ev tutulmaz. Kiralar 2000 fen başlıyor.. Parasını geçtim, parasına değsin.. Neyse dün annem yarım saat ağladı beni de ağlattı. psikiyatriye gideceğim diye söz verdi. kendine bir şey yapacak diye ödün kopuyo. Ama ben gitmek istiyorum hala,, ev arayışlarına devam ediyorum. Ve ev aramak gerçekten çok zor..

Kabullenmek istiyorum, çok öfkeliyim.. Acıyorum bazen ona.. Böyle düşünürken kendimi kaybediyorum.. Anne boşluğu çok zor..

Şimdi ben otobüs durağında dururken anneniz dese benim evlatların hayırsız, işe yaramaz, asi kadına hak verir sonrada acırız ben zaten çoğu yaşlının anlattıklarına hiç inanmam he, he der geçerim

İşte bu beklentiye son vermeniz gerekiyor. kabul etmezseniz yara açılmaya devam edecek. diken üstünde de yürümeyeceksiniz. muhtemelen annenizden onay bekliyosunuz her kararınızda. karar alıp sevabıyla günahıyla onay beklemeden uygulamanız lazım sınırlarınızı korumanız gerek bu anne de olsa. kısa be net cümlelerle iletişim kurmanız gerekiyor. tek başınayız bu hayatta. diyelim ki hasta bi evladınız var ona her türlü yardımı yapabilirsiniz ama onun yerine acı çekemezsiniz. böyle bi tek başınalıl hayat. anneniz kendi acılarıyla meşgul gibi gözükse de aslında kendi acılarını da görmüyor hiç görmedi o yüzden sizinkileri görmesini beklemeden kabullenirsiniz rahatlayacaksınız

Anneniz tedavi olacağını söylediyse hemen başlasın tabi ama siz ev aramaktan kesinlikle vaz geçmeyin, bulunca da taşının, çünkü o ilaçlar mucize yaratmayacak. O tedavi olurken siz zaman kazanmış olacaksınız. Taşınmayacağım diye bir söz vermeyin, sessiz kalın ve izleyin.

Öyle yapacağım. Okuluma yakın bir yerde küçük bir eve çıkıp kardeşlerimi de alacağım.

Annem . push ; M Minel_ask Previously

Merhabalar.. Benim sorunum annem.. Annemle kolay kolay tartışmaya girmem. Bazen beni öyle tahrik eder ki biriken bütün duygularım boşalıverir. Bu gibi anlarda daha çok üstümüze gelir. Bugün dayanamadım ve sinir krizi geçirdim ve daha çok üstüme geldi. Dün erkek kardeşim kafasını duvarlara vurduğu halde susmadı.. Daha çok tahrik etti.. Çocuk 20 yaşında ve ergen sayılabilecek bir çocuk. Ürtiker hastalığı var.. En iyi doktorlara götürdüm.. Her gidişimizde doktorları yanıltıyor. İyi gelen ilaca iyi gelmedi diyor, daha önce olduğu tedavileri söylemiyor ve söyletmiyor.."Bırak o bilsin.." diyor. Memlekete giderken "İlaçlarını alması İÇİN uyardık, çünkü sıcakta nükseden bir rahatsızlık ve bunu biliyor.. Almak istemedi.. Ve bizimle kavga edip, bizi hastalığından mesul tutarak tekrar doktora gitti. Doktora da ilaçların iyi gelmediğini söyledi.. Çocukluğumdan beri annemin en sık söylediği laf şu:"Siz yokken ben daha iyiydim.. Sizden sonra dertlerim çoğaldı.." Daha fazlası var ama bunları anlatmakla yetineceğim.. Kısacası annem kendisinin dünyanın en iyi insanı olmasına rağmen bütün belaların kendi başına geldiğini düşünen bir insan. Hasta olmayınseviyor ve iyileşme belirtisinde panikliyor.. Evlatlarından şikayetçi ama ayağı takılsa bizi arar.. Bizi seviyor mu nefret mi ediyor bilmiyorum ama o kadar tartışmadan sonra hiç bir şey olmamış gibi konuşabiliyor.. Anlayamıyorum.. Hastalık mı, kişilik bozukluğu mu, depresyon mu.. doktora gitmeyi asla ve asla istemiyor.. Biz gidersek sorunlarımız bitermiş.20 Li yaşlarımda annemin bu laflarından ötürü intihar etmeyi düşündüm.."Hayatım siz doğduğunuzda beri çok kötü. Siz yokken sorunlarım yoktu.. Benim hastalıklarım sizin yüzünüzden.. vs"Allah aşkına bu laflara yürek mi dayanır arkadaşlar.. Pskolğa gittiğimde fark ettim her şeyi.. Dur demeyi öğrendim ama o durmayı bilmiyor.. Annemle bir yıldır birlikte yaşıyoruz. Bir kaç güne kadar evimi ayırıyorum. Pandemi ve tayin diye sabrettim ama yeter.. Peki neden aklım onda?Ben niye hala ona üzülüyorum.. Hasta olduğunu bildiğim için mi?

Zorla mı doğurmuş gidin o zaman daha iyi olsun görüşmeyin M

Böyle eve gelmem zaten deseydiniz.

Tabi ki sadece sizlerin suçu değildir. Belki anneniz 2 çocukla yapamadı zor geldi yani. Sonuçta çocuk büyutmek hiçbir zaman kolay olmadı ama bazıları üstesinden gelemiyor. Bir de Ailesine çok düşkün ilgi istiyor demişsiniz. Anneniz hala çekirdek ailesini kabullenememiş bir kadın bence.. Burdan da çok okuyorum erkeklerde olduğu gibi bazı kadınlar da kendi ailesine düşkünlüklerinden eşlerini, çocuklarını gözleri görmüyor hep jendi aikelerine bir yaranma çabası, dengeyi sağlayamadıkları için de hep mutsuzlar. Biraz Ailesi de suçlu maalesef

Tam narsist demek buradan zor gibi ama narsizme uyan tavırları var. bu işin uzmanları teşhisi koyabilir ancak. sizin yapabileceğiniz şey kendinizi kurtarmak. anneniz zaten sizlere zulmederek besleniyor. fatih civelekoglunu tavsiye ederim Fatih hocanın narsizmle alakalı hem atölye çalışmaları hemde YouTube ve Instagram'da konuları güzel işliyor. mutlaka dinleyin

Kişilik bozuklukları tedaviyle düzelmez. Annenizle görüşmeyi tamamen kesmelisiniz.

Peki bu boşluk doluyor mu?Yoksa biz bahtsız insanlar mıyız?Bir yanımız eksik mi kalacak hep.. . push ;

Bosluk olarak gormuyorum ben. Sadece insani cok yoruyor. Yani surekli bir negatiflik bir olumsuzluk. Insanin modu dusuyor bir araya gelince. Ben bekarken annemin bu dengesizlikleri karsisinda hep icime kapanirdim. Simdi cok sinirli ve tahammulsuz bir yapim var. Kisiligimi olumsuz yonde etkiledigi icin cok kizginim ona. Ama ona sorsan o mukemmel bir anne bende onun mukemmeligini hak etmeyen bi evlat. Daha bugun moralimi bozdu yine. Eltim ve cocuklari missfir olarak burdalar son gunleri esimde mangala goturmek istedi haliyl annesi ve babasida geldiler. Annem aradi onada haber vermedigimiz icin telefonda bir laf sokmalar tavirli konusmalar falan. Organize eden esim sende aileni cagir deseydi soylerdim ama kendim teklif etmek istemedim ille onlarida cagiralim diye. Ben organize etmis olsaydim hakliydi ama ille bir alinganlik yapacak yani. Moral bozmadan laf durtmeden duramiyor. Artik cok soylenince bana yine catasin geldi heralde diyorum.

En azından herkes büyümüş, ayri bir evde mutlu mutlu yaşarsıniz

Gidiyorum inşallah yakında.

Dört yıl önce nişan bozdum.. Karşı taraf sorunluydu ama annem öyle gğzel tuz biber oldu ki.. Onları izlerken nişanlı kişisinin de anneme benzediğini fark ettim.. O kadar zor bir nişanlılık geçirdim ki.. Her anı kaygı dolu.. Şu an evlenmek, çocuk doğurmak bana yük geliyor.. Değil Bşr başkasını sevmek kendimi bile sevemiyorum..

Bitanede benim başımda var bundan. Allah yardımcımız olsun

Annenize bilmem ama herkes taşıyacağı yükü bilmeli tahammül sınırı nereye kadar kendini çok iyi tanımalı, başkalarının lafına bakıp Çocuk doğurmamalı yoksa anneniz gibi, hayatım sizden sonra cehenneme döndü diyen hiç bir kadın yakınmamalı, çok çocuğun çamaşır adeti dahi insanı ürkütüyor

Haklısın canım ben de öğretmenim o yüzden iyi anlıyorum tek başına yetişmeye çalışmak da zor bu yaşadıklarından sonra içine kapanık olmaları çok doğal ama yardım almaları onların işlerini kolaylaştırır ama koca insanlar zorla kolundan tutup götürecek halin yok sen ablalığını zaten yapıyorsun onlara Allah yardımcınız olsun ama annenizden uzak durun sizleri her zaman dibe çekecektir inşallah bundan sonra her şey daha güzel olur sizin için

ZemheriPoyraz Siz evliymissiz zaten. Iyiki esiniz duzgun biri en azindan hayatinza guzellik ve pozitiflik katiyor. Annenizle bir araya gelince birakin soylensin dursun hasta olarak kabuk ederseniz bu kadar uzulmezsiniz belki.

Of of.. Görüşmeye devam ediyor musunuz?

Bazı kadınlar gerçekten sıkıntılı. Konunuzu da ağlama duvarına çevirmek istemem. Bizimde başımızda var bir tane. Çocukluğum annemi nasıl hasta ettiğimin hikayesini dinlemekle geçti. Kendisi şeker hastası, hamileliğinde pankreasında büyümüşüm ondan hasta. Benden önce bir düşük yapmış rüyasında sarışınla mavi gözlü bir çocukmuş. Çok güzelmiş aklıymış. Daha neler neler... Kendi ailesinin onu hiç sevmediğini dinlemediğim bir konuşmamız yok. Hala 50 yıl önce nasıl onu istemediklerini anlatıyor. hayatımız annemin ailesinin isteklerini yapmaya çalışmakla geçti. Yurtdışına taşındım anca rahatladım. Eşimle mutlu huzurlu bir evliliğim var şükürler olsun. Bir süredir çocuk istiyoruz. Geçen gün kendimi insan kendinden nefret edecek birini neden dünyaya getirir derken yakaladım. İki yıldır psikolog desteği alıyorum. Anne boşluğu hiç dolmuyor ama iyileşiyorsun. Psikoloğum artık korunmaya muhtaç çocuk olmadığımı hatırlatıyor. Ortamdan uzaklaşmak çok iyi geliyor. Çok yavaş ve acılı ama geçecek. Keşke sarılabilsem sana şu an. Tavsiyem elimden geldiğince az iletişim kur. Psikolojik destek al. Güzel günler göreceksin inan.

Çünkü anneniz seviyorsunuz da kiziyorsunuz da. Ben de bir anneyim evet cocuk bakimi cok zor ama bunu bile isteye gonulluyuz. Cocuk Allahin bir emaneti biz annelere. Sevgiyle buyumeliler.. Cocuklari hastalik icin vs suclamak olacak sey degil. Tabi psikolojiniz bozulur.

Annenizin bir sekilde tedavi olmasini sağlamanız gerekiyor, hatta kardesinizi de yanina alabiliyorsaniz alin. Oda yalniz kalsin kiymetinizi anlasin biraz merve consume obey

Herşeyden önce kendinizi düşünün anne baba bile olsa size zarar veriyorsa uzak durun siz seçerek doğmadınz ama çocuk yapmamak insanın elinde olan birşey hele de 3 çocuk yani doğurmasaymış kendi mutluluğunuz ve sağlığınız için sizi üzen herkesten uzak durun

Benim annem bu kadar siddet kullanmadi yani ne bileyim sizin annenizinkisi farkli bir boyutmus cok uzuldum. Buyuk ihtimalle ya yasadigi hayatla ilgili agir bir tatminsizlik hissi var yada ciddi psikolojik sorunlari var. Evinizi ayirin kafanizi toparlayin bir araya gelincede he he deyin gecin. Baska turlu basa cikamazsiniz allah yardimciniz olsun.

Annemle tartışmamaya çalışırım diyorsunuz peki anneniz neden size o cümleleri kullanıyor durduk yere mi siz yokken daha iyiydim diyor? Bir de kardeşiniz ve siz kafanızı duvarlara vuracak kadar, sinir krizi geçirecek kadar ne yaşiyorsunuz? Bunların hiçbiri durduk yere olmuyordur diye düşünuyorum. Belli ki hepinizin sinirleri harap. Sadece anneniz değil hepiniz destek almalısıniz. Anneniz iyilesince sizlerde iyileşeceksiniz anlamina velmiyor.

Madem ayrı eve cikicaksiniz, rica ediyorum böyle bi anaya yandım dese bi damla su vermeyin. Yazık böyle vicdansizlik olmaz, doğurmasaydın zorla mi koydular karnına çocuğu hem de uc kere. Toksik bi anneniz var

Ben de 10 11 yaşlarındayken çamaşırı onun gibi asmadım diye sağlam bir dayak yemiştim, neden o asarken bakmamışım öğrenmemişim. 38 yaşındayım asla çamaşırı onun gibi asmam. Bir defa sütü taşırdım diye dövmüştü, komşular almıştı elinden. 14 15 yaşlarındayken sivilcemi sıkmasına izin vermedim diye hortumla dövmüştü. Aynı yaşlarda bir başka sefer Bodyy giymek istemediğim için yine hortumla dövdü, tishirtü ortasından kesti ve o boddyi bana giydirip gideceğimiz yere götürdü, kollarım mosmor ve şişmişti, hangi birini anlatmalı bilemiyor insan, kardeşim okulda suya girip ayaklarını ıslatıyor diye falakaya yatırırdı. Düşündükçe daha neler geliyor aklıma uzun zamandır dövmeye gücü yetmiyor tabi ama hakaretten asla vazgeçmiyor. Sadece bize değil eşlerimize de aynı, kontrolsüz bir nefret taşıyor. Mümkün olduğu kadar uzak durmak en güzeli, psikolog psikyatrist kelimelerini ağzına al da gör gününü, onlar gayet sağlıklıymış biz ahlaksız kötü terbiyesiz ve vicdansızız

Kardeşinize üzüldüm geçmiş olsun

Kac yaşındasın kac kardesin var. Annenin yanında hepsinin psikolojik rahatsızlıkları olucak ki zaten vardir farkinda olmasalar bile

Benim psikoloğum annemin çocukluğundaki eksiklerinden ziyade onun yapısına yerleşmiş patolojik bir bozukluğu olduğunu, onun hedefinin aslında biz olmadığını, etrafında kim olursa olsun aynı şeylerin olacağını söyledi. Minimal düzeyde ilişki kurmamı söyledi. Bu cümleler belki size de iyi gelir.. Siz de öyle düşünün, belki öfkeniz diner.

Kendi yeğenlerini kuzucuklarım diye sever ama çekirdek ailesinin her bireyine düşman. Öfke değil benimki resmen bezginlik

İnan ev kiraları o kadar pahalı ki basit bir artı bir daire 2000 den başlıyor.. Eşyasını saymıyorum. Bir arabam var borç harç aldığım onu satıcam son çare.. M

Çocuk büyütürken söylenmeyen anne var mıdır? Toksik ebeveynlere ilişkin çok kitaplar okudum ama bence bu öyle bir örnek değil.

13 yıllık evliyim, mecbur kalmadıkça görüşmüyorum aramızda 70km var ama mecburiyet hallerindeki görüşme bile canımıza yetiyor. Kardeşimle aynı bahçede yaşıyorlar. Evim tadilatta aynı zamanda kardeşim sünnet yapacak yardım için geldik ve annemin evinde kalmak zorundayız. Hepimizi yedi bitirdi, 8 gün daha buradayız. Şiddet konusunda anlattıklarım aklıma gelenler, bunların yanında daha neler var neler. Geçmişinde ne varsa var, bizim geçmişimizde de onun gibi bir psikopat var ama biz normal olmak için elimizden geleni yapıyoruz. Karşıma alıp konuştuğum zamanlar da oldu, bak bu şekilde davranarak bizi soğutuyorsun iki güzel söz çıksın ağzından gibisinden ama kesinlikle biz iğrenç evlatlarız ve ona hiç güzel davranmıyoruz. Zaman zaman onunla kavga ederken ben de kafamı duvarlara vuruyorum. Başka hiçkimseyle tartışırken bu hale gelmiyorum ben, insanı delirtene kadar uğraşıyor ve sen delirince keyifle izliyor. Benim de konum var burada ah anne ah diye

Boşluk dolmadığı gibi vermeye devam ettiği zarar da hiç bitmiyor. Her görüşme sonrası günlerce normale dönemiyorsun. Allah hayatımız boyunca iyilerle karşılaştırsın ki bunların verdiği zararla kalalım Ben çok şanslıydım çok iyi bir eşe sahip oldum, ona sarılıp huzur buluyorum.

Allah yardımcımız olsun canım..

Anneniz hayat enerjinizi genç yaşta tüketmiş olumsuz konuşmaları ile yaydığı negatif enerji ile kardeşiniz hasta olmuş, annenizin payı bunda büyük, her insanın yaydığı bir frekans var annenizin frekansı herkesi hasta eder etmiş zaten

Üç kardeşiz.. Erkek kardeşim üniden mezun oldu. Kız kardeşim çalışıyor.

Merhabalar canım. Çok teşekkür ederim.. Yalnız olmadığımı bilmek iyi geldi.. Yürekten sarılıyorum. Artık korunması gereken bir çocuk değiliz.. Hızlandırılmış olarak atlatmaya çalışıyoruz süreci. Ben de senin gibi psikolog desteği alıyorum.. Sevgiler...

Her kötü kalpli insan hasta veya narsist değil maalesef. Öyle olsun, tedavi olsun bitsin istiyoruz ama değil. Bazı insanlar sadece 'kötü'

Bence tekrar bir doktora goturun gerekirse yatarak bir sure ilaclar etki edene kadar tedavi edilsin uzucu bir durum ama sanirim surekli dikkati ustunde tutmaya calisiyor. Anneniz icin de zor bir durum

Merhaba arkadaşlar. Ev tutmak İÇİN dışarı çıkarken babam beni evlatlıktan reddettiğini söyledi ve bir daha eve gelme dedi.. Bütün bu yaşadıklarıma rağmen o da beni anlamadı ve saygı duymadı. Hiç bir şey diyemedim. Çok kötüyüm çok..

Yani ne denir bilmiyorum, ama bir insana sırf doğurduğu için anne denmesini kabul edemiyorum. Yani şimdi ağır konusacam ama madem çocuk istemiyordun. yatmasaydin kocanla. senin bı suçun yok. Benim annemde aynı sizinki kadar değil ama benimki cahil hatta kafa 70 lerde sadece sorun bu ama benimde çocukluğumu gençliğimi çalmıştır anne denen insan. Çünkü ben kendimi suclardim 20 li yaslarimda, şimdiyse kendime kesinlikle laf söyletmiyorum. Böyle insanlardan kendi kendinizi korumanız lazım. Böyle insanlar sizi mahveder. uzak durun tek çare. Üzülmemek için de yapabilecekleriniz yapın geriye çekilin bu onun kararı.

Canım çok zor gerçekten ama ne güzel bir mesleğin var ve kardeşini de yanına alıp kurtarmış oluyorsun herkes anne olmamalı sonra sonuç psikolojisi bozuk çocuklar kardeşin de sen de psikolojik destek almalı ve hayatınıza devam etmelisiniz her şeyden önce kendini sevmeyi öğrenmelisin en önemlisi bu

Yalnız değilsin, az önce cehennem ol nidalarıyla uğurlandım, halbuki temizlenecek eşyalarını almaya gitmiştim. Boşluğu dolmuyor, iyi anne olmak için yapmaman gerekenleri hafızana iyice kazıması yanına kar kalıyor

Hasta olarak kabul etmeye çalılıyoruz zaten ama sabron da bir sonu var maalesef M

Allah yardimciniz olsun anneniz hazir söz vermisken usteleyin ne olur insallah her sey yoluna girer ama siz uzmeyin kendinizi anneniz belli ki hasta biri

Var. Ben. Çok yalnızdım, çalışıyordum, bütün sorumluluğu bendeydi, çok zorlandigim zamanlar oldu ama hiç soylenmedim... arkadaşlarımla derlesmisimdir bazen ama bir kez bile kızıma sensin demedim. Arada bir o kadar yorgun ve bitmiş olurdum ki çocuk kendi sorardı annecim iyi misin? diye ve hep aynı cevabı alırdı : sen yanımdayken ben nasıl iyi olmam çilekli şurubum bir gün sırf kendimi tatmin etmek ya da menfaat sağlamak için çocuğuma kötü hissettirecek bir şey yapacak veya soyleyecek kadar aklımı kaçirirsam, o dakika ölmeyi isterim. Bu kadar da netim.

Konuşmuyorlar ama konuşmak zorunda kaldıklarında gerçekten büyük zorluk maalesef.

Cok uzuldum ya yani sizi o dereceye getirmesi zalimlik resmen. Hic mi vicdani sizlamiyor. Ben hangi gun cocuguma sesimi yukseltsem aksaminda ya kendimi tutamayio agliyorum yada vicdan azabindan uyku tutmuyor. Herkes anne olmayi hak etmiyor bazilari sadece uredikleri icin kendilerini anne zannediyor. Bu arada annenizle aynu bahcede yasayan kardesinize uzuldum valla cekilecek gibi degil.

Aynindan bende de var. urtiker rahatsizligi piskolojik olma ihtimali yuksek. Senelerdir annem de de var sebep yok. kardeslerinizle eve cikmaniz mantikli umarim maddi sikintilariniz gecer. Anneniz in sosyal cevresi nasil? Arkadasi var mi? Ailesiyle iliskisi nasil? valla ben de hamileyim anneme de dedim bebegim benim 9 ay tasidim deyip duran annelerle ayni duygulari hissetmiyorum. Is mis gibi bunun evlatlara soylenmesi cok ayip. Ben istedim bebegim oldu ne demek senin yuzunden hayatim bitti filan. Tamamen egoism.

un bize

Çok şükür, dilerim benim de karşıma gğzel, seçebileceğim ve sevilebileceğim bir insan çıkar..

Ben alıyorum. Şu an 30 yaşındayım. Evet olayı tetikleyen sebepler vardı. Fakat 15 yaşında bir kız çocuğu ne kadar suçlu olabilirdi. Peki beş yaşındaki bir çocuk ne kadar suçlu olabilirdi..

Annemin ailesi bence anneme değer vermemiş.. Annem hala yaranmaya çalışır. Ama onların kendilerini sevmediğini kabullenemiyor.. Her gittiğinde de stres ve hastalıkla dönüyor.. Babasının varı yoğu oğlanlarına.. Oğlanları eve almıyor babalarını ama o onlar için yanıp tutuşuyor.. Kısır döngü anlayacağınız.. Annem de babasına yaranmaya çalışıyor.. Ama sistem aynı.. Nefret ediyorum büyükbaba olacak o heriften...80 yaşına gelmiş ama hala aynı. O da bizi sevmez zaten. M

Evi tutup anahtarı alin ondan sonra taşının.. kardeslerinde calisiyorsa onlar da gelsin beraber yasar birbirinize destek olursunuz maddi manevi

Keşke o da bizi kabul etse.. bir kere bize olumlu bir şey söylesin bütün yapılanları unutup, sarılasım geliyor.. Ben böyleyken onun böyle olmasını anlayamıyorum.. Annem sinirlenmesin diye küçüklüğümden beri diken üstündeyim.. Şimdi de öyle.. Her kavga benim travmaydı. Şimdi de aynı şeyleri yaşıyorum.

Evet canım. İstanbuldayım..

Kendi hasta olabilir ama sizi de bu yaşta hasta etmeye hakkı yok. Görüşmeyin annenizle. 20 yaşında çocuğun kafasını duvarlara vurması ne demek yaa..