Önce iyi bir terapist, fayda etmezse iyi bir boşanma avukatı bulun.

" mutluysak çok mutluyuz ama kavga edince de dibi görüyoruz" veya "ikimiz de baskınız" şekli benim kabul edeceğim bir evlilik değil. Evliliği bırakın, normal arkadaş ilişkisi bile böyle yürümez. Bu kadar zaman için de bazı şeyleri de anlamanız lazım . Mesela çalışıyorsa stresli olduğunu bilecek, hiç ona karışmayacaksınız. Eşiniz de keyfinden bir oda da bilgisayar başında oturmuyor herhalde. Mesela, biz eşimle sabah mesaiye başlıyoruz, akşam bitene kdr aynı evin içinde neredeyse kimse birbirini görmüyor. Herkes kendi programına göre öğle yemeğini ayrı yiyor. Akşam da çok aç değilse bekliyor, bekleyemecek gibi ise haber veriyor ben yemek yiyeceğim diye. Tüm gün içinde konuşmamız bu. Yani biri de bana sürekli gelip, ne zaman bitiyor diye sorsa, dellenirim.

Başiniz sagolsun. Cocuktan öncede vardı diyorsunuz, neden çocuk yokken bu adama bu kadar sabrettiniz ve bile bile yinede çocuk yapmışsınız buna rağmen. Bu olaylarinda basiniza gelebilecegini biliyordunuz bu adamla çocuga rağmen. Ne denirki baska bilemedim olan cocuklara oluyor çünkü T theworldismine

Eşinizde bu problem hep var mıydı, yoksa zamanla mı oluştu? İş stresini yönetememesi onun suçu değil, yaşadığı bir problem. Karşılığınız da bu problemin çözümü değil. Bunu sizi suçlamak için söylemiyorum, belki siz de bu açıdan bakabilirsiniz diye belirtiyorum. İş stresini yönetebilmek için destek almaya karşı çıkıyorsa bu onun suçu. Şöyle örnek vereyim, eşiniz ayağı burkulduğu için topallıyor, siz de ona kızıp ayağına tekme atıyorsunuz ve sonrasında neden hala topallıyor diyorsunuz. İş stresine farklı bir stres daha eklenmiş oluyor ve o da size patlıyor. Aynı şekilde sizin de bir sürü probleminiz var, stresiniz var, bunlar biriktiğinde eminim istemeden yapıyorsunuz bunu. Her insanın farklı eşik seviyeleri, farklı olaylara farklı tepkileri olur. Bunları eşinizin yaptıklarını meşrulaştırmak gibi algılamayın, haklı olduğunu söylemiyorum. Sadece duruma bir de bu açıdan bakabilir misiniz diye soruyorum size aslında. Örneğin sizin için sabah uyandığında günaydın dememek gün boyu surat asma sebebi olabilirken, eşiniz için "ne olacak ya, dalgınlığına gelmiştir iki gözümün çiçeğinin" yorumu yapılabilecek bir durum olabilir. O yüzden bırakmış olduğunuz etkilere size göre orantısız olan tepkiler geliyor olabilir. Bunları sadece tek tek, hesap kitap yapmadan, tam olarak ne hissediyorsanız onları konuşarak aşabileceğinizi düşünmekteyim. Çocuğu bırakabileceğiniz birileri var mı? Kv vb. birilerine eğer çocuğunuzu bırakabilecekseniz, onun güvende olduğunu bilerek, bu stresten uzak bir şekilde eşinizle -tamamen yapıcı bir şekilde- karşılıklı konuşup "seni anlamak ve seni mutlu etmek istiyorum, lütfen bana anlat ve yardımcı ol" mantığıyla bir konuşma yapın. Konuşarak çözülmeyecek problemler var, bu doğru ama -söz konusu değer verip kaybetmek istemediğimiz kişilerse- konuşmadan çözülebilecek bir problem bence yok. Umarım karşılıklı anlayış ile bu süreci kısa zamanda atlatabilirsiniz. T theworldismine

Baba çok kötü de olsa çocuk seviyor ki Onu baba sizi anne şemasına koyuyor Ancak büyüyünce yargılıyor Öncelikle evliliğiniz devam ettirmek isteyebilirsiniz bu sizin tercihiniz. Kimisi sanıyor ki baba kotu olursa vazgeçmek daha kolay olur ama öyle olmuyor.

Artik gitsekte birşeye yaramayacak belliki o kadar kötü laflar söylendiki.. Benim gururlu olup boşanmam lazim bunun için düşünüp duruyorum D

Eşinizin çabaladığına sizin inanıyor olmanız iyi bir şey. Umursamadığını düşünmeniz daha çözümsüz olurdu. Eşinize destek olmanız ve sorumlulukları -iş stresinden dolayı geçici olarak- üstlenmeniz eşiniz açısından iyi bir şey. Umarım o da bunun farklındadır. Kendisiyle konuşsanız ve her gün için belirli saatler veya süreler belirleseniz de siz dinlenirken eşiniz kızınıza ilgilense olmaz mı acaba? Mesela başlangıç olarak en azından 1.5-2 saat kadar bir film izleyecek süre için kızınızla kendi istediği zamanda ilgilense, zamanla buna alıştığında mümkün olduğunca eşit bir görev dağılımı yapsanız olur mu acaba? Böyle bir teklifte bulunsanız nasıl bir tepki verir sizce? Yıprandığınızı biliyorum ama bir şeyler yapmazsanız ileride daha da yıpratıcı şeyler yaşayacaksınız gibi geliyor bana. Biraz daha sabredip, denemediğiniz farklı yöntemlerle bir şeyler deneyebilirsiniz. Gerekirse yardım alın ve son kalan gücünüzü de kısır ve defalarca denenmiş kavgalar yerine farklı yöntemlere harcayın.

Bu sizin tek tarafli cabanizla olacak birsey degil, iki tarafin da cabasiyla olur. Aslinda bu evlilik iki taraf da isterse yurur. Ama iki taraf da caba sarfetmeli. O da siz de bir denge kurmalisiniz. Esiniz sizlere de vakit ayirmali. Siz de onun isi varken onu kendi haline birakmalisiniz. Bir de onu hayatinizin merkezinden cikarin. Hayatinizin merkezine kendinizi koyun, onu merkeze yakin bir yerlere koyun. Isi mi var, birakin ne yapiyorsa yapsin, siz kizinizi alin arkadasiniz varsa arkadasiniza gidin ya da kizinizla beraber gezin. Hayatinizi esinize endekslemeyin. Siz mesela o gun disari cikilacak diye kendinizi sartlamissiniz. O da isim var uzun surer demis. Siz hala ne zaman biter demissiniz. O an isim var diye kapiyi kapattiysa siz de kizinizi alip ciksaydiniz disari. O arasaydi sizi neredesiniz diye. Su kufur meselesini de halletmeli, hic hos degil. Uzerinize yurumesi de kotu. Bunlar tabi ki sogutur insani. Bir sekilde konusabilmeyi ogrenmeniz lazim. Evlilik dengedir. Denge korunmali. Cabaysa da iki taraf da caba gostermeli.

Bütün sorunlu babaların evliliklerinde olmazsa olmaz bir sey var : çocuk babasına çok düşkün. Butun anneler konuya bunu mutlaka ekliyor. Bu neden yazılıyor. Anlamıyorum. Boşanmak istemiyorsanız, bahane bildirmeniz gerekmez. Bosanmak istemiyorum dersiniz. Boşanmak istiyorsanız da bir psikoog yardımı ile boşanırsınız. Ben sizin yerinizde olsam çoktan en kral terapisteler gitmiştim. 8 sene boyunca ara ara bana çok çirkin hakaret ve küfürler savurmasını, ufak tefek itiş kakışlarını ve kontrol edemediği öfkesini başımdan. aşağıya dokmesini beklemezdim. Terapist önerin. İsrar edin. Net konuşun. Kararlı durun. Terapiste gitmeyi kabul etmezse boşanacağınızı söyleyin. Ve kararınızın arkasında durun.

Aslinda hakkini yemiyeyim düşkündür oynar vakit geçirir ama olmasi gereken zaten bu çocuk babasini da özlüyor vakit geçirmek istiyor zaten bu dönemde arkadaş yok kimse yok Ama evden calisma olayi iyice gergin yapti Hiç birşey yaptığını açıklamaz tabiki

Çocuktan önce de vardi hatta ben ablami kaybettim hamile iken ve ablamin kanser sürecinde anlayissizliklar yapti ve psikologa gittim atlatamadım tek başıma o süreci ve bana kadin sakin çocuk yapma bu bencil adamdan dedi ama sonra tabi işler değişiyor bir anda hamile kaldim herşey değişti ablami kaybettim kizim doğdu bir süre hiç sorunsuz iyi gitti degismisti Ama içinden değişik bir insan cikiyor zaman zaman

Eşimin aniden parlama huyu var kendisi de şaşırıyor yaptığına bu nokta da bu zamana kadar destek almayıp buraya gelmenin benim de hatam olduğunu düşünüyorum buna zorlamali bu noktaya gelmemeliydik Işi de stresli zaman zaman ama kendisi bu stresi yönetemiyor ve bize yansitip ortami geriyor Benimde üstüne gittiğim tahammülsüz oldugum zamanlar oluyor insaniz bir sürü sorunla uğraşıyoruz hayat boyu ki biz 8 sene evlilik öncesi ile birlikte 11 yıldır beraberiz Hatalarim olmuş onu zorlamisimdir ama hic birini bunlara neden göremiyorum benimde degistirmem gereken özelliklerim ve yasam sartlarim var bunu oturup konusuyoruz ama aşamıyoruz çocuk stresiyle ortam çabucak degisebiliyor buna inanamiyorum bir anda birbirimize bagiradabiliyoruz Her evde olur gerilmeler ama sınır çok önemli bu noktada destek almak şart umarim çözebilirim cok teşekkür ederim Dasmeer

Tabiki etkileniyor çok akilli herşeyi anliyor benim yanima gelip anne çok üzülüyorum bağırmayın kavga etmeyin diyor bana gelip babam üzülüyor anne iyi bir insan diyor o haliyle bize ders veriyor aslinda eşimde tartismadan sonra böyle olunca napiyoruz biz kotu etkiliyoruz diyor pisman oluyor bir daha hayatta tartisma cikarmam diyor ama ne fayda yine de anlik parlamayla bütün sözler unutuluyor Ben de hala bir karar veremiyorum konuşmuyorum aynı odaya girmiyorum bir çaba göstermek de istemiyorum böyle süremez tabiki bir karar vermem lazim

Ayağınıza basması yüreğimi çok acıttı...

Fiziksel şiddetin ayak sesleri bunlar.

Benim de yüreğim hala aciyor unutamıyorum Unutamayacağım sanirim..

Çok aşılamayacak şeyler yok aslında. İkiniz de çabuk geriliyorsunuz, alttan alayım 2 dakika susayım ortam sakinleyince tatlı tatlı hesabını sorarım demiyorsunuz ama karşınızda öfkeli biri varken ortam değiştirseniz, sussanız olay büyümez öfkelenen de öfkesinden utanır. Ha bu olay asla tek taraflı olamaz, eşinizin de alttan alması lazım, hep siz alttan alın hep siz sakin kalın gibi saçma bir öneride bulunamam. Ama bu anlattığınız olayda adamın gerilmesine şöyle hak verdim, bayram günü çalışmak onu yeterince germiş, size patlamış. Ben de evde arka arkaya 8 saat canlı ders yaparken eşim odaya girip bir şey sorunca çemkiriyorum, tamam tamam diyip gidiyor. Biz de çok baskın karakteriz ve çabuk parlıyoruz ama 3 seneden sonra idare etmeyi öğrendik birbirimizi. Elbette küfretmesi üstünüze yürümesi falan halı altına itilmemesi gereken şeyler, bunları kontrol etmek zorunda.

Daha önce dile getirdim bir çok kez bize bizden başkasının faydasi olmaz diyip kabul etmedi yani sorunu biliyoruz düzelteyim diyor ama yok olmuyor her ay mutlaka büyük bir tartisma cikiyor Çok tahammülsüz evin içinde olan ufak gerginliklerden gocunuyor büyüyor sonra da.. G guvercin-curnatasi Popüler

Aile terapistine gitmeye ikna et, deki gitmezsen boşancaz, katlamıyorum artık vs. Güzelce konuş.. T theworldismine

Evet yardim şart hiç bir yaşanılan unutulacak önüne bakilacak şeyler değil Bu kadar yipranmis ve sonradan iyi olan bir evlilik varmi merak ediyorum açıkçası

Destek alsın küfredip küfredip sonra yerin dibine girdim diyeceğine..

Evden çalışmak ev düzeninde hiç çalışmamış birinin anlayamayacağı kadar stres yüklü. Evdeki konuşmalar, ofis ortamı uzaklığı yöneticinin çalıştığınızı ispatlamak yipratici. Esiniz hskli degil küfür fiziksel tepki bunlar goz yumuşama ancak o bagiriyor ben bağırıyorum ben de zitlasiyorum da maalesef evlilikte olmaz. Evlilik bir tarafın sakinlerini korumasini sart koşuyor. Evden çalışma yaptığı günlerde evde yokmus gibi davranın. Biz eşimle baska odalarda takiliyoruz calusiyoruz bize iyi geliyor. Bir terapist desteği alırsanız bence toparlarsiniz

İçtenlikle söylüyorum ki eğer onun sizin için mücadelesini görürseniz o terapiste gider devam ettirirse ve düzelme kaydederse o duyguları belki zamanla da olsa yine yakalarsınız. Sonuçta 0 duygu ile evlenmediniz onunla ve bir çocuğunuz var mutlaka sevginizi besleyeceğiniz davranışları vardır ve üstüne aileniz için çaba gösterirse zamanla da olsa bir sevgi kalıntısı mutlaka vardır onu büyütmek de yok etmek de eşinize bağlı. Özür değil icraate geçer umarım ve umduğunuzdan mutlu olursunuz

evlilik terapistine gitseniz..

İkinizinde tedavi olması lazım

Sevgisini gösteren ilgili bir eş aslinda ama bu saygisizlik hakaret öyle birsey ki herseyi siliyor Sizi hep o kötülüğe kilitliyor Çok teşekkür ederim iyi dilekleriniz için yazdiklariniz çok değerli kimseye anlatamamak bu kadar özelini insani yiyip bitiriyor ama sizin gibi insanlar iyi ki var

Çocuğun olunca göreyim bir de seni Dasmeer

Çok haklısınız biz ailece vakit geçirmeye endeksliyoruz birbirimizi ama onun tarafindan da u durum böyle.. Bilmiyorum bu kadar şey nasil çözülür ama cevaplarınız için teşekkür ederim Sadece yargilamadan anlamaya calisiyorsunuz ve bu bile bana iyi geliyor

T theworldismine

Peki kızınız bu kavgalardan, eşinizin size olan öfkesinden, üzerinize yürümesinden etkilenmiyor mu? Anne-baba olduğumuzda olaylara, anlaşmazlıklara, eş ilişkisine daha farklı bakmak gerekmiyor mu? 30 yıllık evliliğimde kendime şu soruyu çok sordum. Gurur mu? Huzur mu? Huzuru tercih ederim.

Allah'ım yardımcınız olsun, alacağınız kararlar hayatınıza hayırlı mutluluklar getirsin inşallah.

Bunu yazmamdaki tek neden kizim ben annemde bile kalsam babasini özleyen soran bir çocuk bu ortamda benim kendimi düşünmem gaddarlik mi ona duzeltilebilir mi bunu sorgulama noktasindayim Bosanmak icin can atmiyorum evet ama yediremiyorumda kendime saygimi yitirmek istemiyorum yaşadığım seyin agirliginda eziliyorum ve bütün bunlarin ortasinda kafam karisiyor tabi ki.. sonanda

Birincisi bayramda oluyor calismasi ani gelişti ve bazen söylediğiniz gibi kendini odaya isi olmadan da kapatiyor kizim sürekli oyun istediğinde benim sormam da çok normal bu durumda T theworldismine

Aslında yazdığınız kolay gibi duruyor ama 3 yasinda çok haraketli ve disariya özgürce cikaramadiginiz bir çocukla evdeyken o kadar zorki Eşim çalışıyor sadece ben hep cocuga bakip hem herşeyi halletmek zorunda kalinca boyle olamiyorum sonanda

Aradan 1 ay geçti konuyu acalı Aile terapisti yerlerini araştırdık oturduğumuz yerdeki merkezler 400 veya 500 tl seans ücreti istiyor her hafta gidersek aylik olarak bizi zorlayacakti bizde Aile bakanlığına bağlı ücretsiz destek istedik aradilar ama aksam 4 e kadar sabah 11 de basliyor esim izin alamam her hafta ne diyeceğim dedi öyle kaldi Bizim sorunumuzu biz biliyoruz çözeriz diyor ama bir ay oldu tekrar şiddetli kavga ettik Eskiler pesimizi birakmiyor unutamiyoruz da bende kin var ona karsi ve bende bir anda hakaret eder oldum Saçmasapan seyleri uzatiyor bende kavga etmeye tahammül edemiyorum artik evden git. dedim bana sen git dedi çocukla Boşanmaktan başka bir çare kalmadi O kadar sacma ki hersey gezmeye ciktik dün hersey iyiydi 10 dk da kavga ediyor bulduk birbirimizi Aldim kizimi bir otele geldim bugün Nereden baslayacagim çok çaresizim bitmis durumdayim ölsek diyorum ikimizde..

Öyle olucak sanirim yani herşey o kadar bos ki kavga etmeden 10 dk önce herşey çok iyiyken fevri bir hareketten bosanabilirsin bu evlilik ne yazikki böyle:

Evet kabul ediyor ama yine ayni çukura düşülüyor Ben özrünü kabul etmedim yüzüne bakamiyorum çok üzüldüm böyle bir davranışın özrü bile olmaz çünkü Içimde ona karşı bir duygu kalmamis gibi hissediyorum soğuma tiksinti hepsini Buradan dönüş olur mu onu kestiremiyorum T theworldismine

Enazından kendi problemini kabul etmiş. Öfke kontrolü için terapi alması için özür dilediğinde özrünü kabul etmediğinizi yalnızca bu şart ile kabul edeceğinizi söyleyin. Gittikçe kendinden soğuttuğunu ve böyle giderse içinizdeki tüm duyguları da yok edeceğini net tavırla ifade edin. Özrünü diğer hiçbir alternatif ile kabul etmeyin. Pamukannesi83

Çok doğru yaklaşım. Benim ablamın cocugu şuan en ufak seste ağlıyor Neden diye sorulunca kavga ediyorsunuz sanıyorum diyor. Kavgalı bir ailede büyüdüğü için.

Merhaba arkadaşlar Bir gün buraya böyle bir konu açabileceğimi düşünmezdim ama içinden çıkamıyorum yaşadiklarimin anneme herseyimi anlatamiyorum yakin arkadaslarima anlattigimda isler farkli yere gidiyor neyse konuya gireyim uzun tutacagim ama ancak böyle anlasilabilecegini düşünüyorum 8 yillik evliyim 3 yasinda kizim var Çok dengeli bir evliliğim yok mutluysak çok mutlu disaridan imrenilecek kadar ama kavga edince de dibi görüyoruz. Esimle ikimiz de baskin karakterleriz bir karar alinacagi zaman vs Basindan beri bir mücadelemiz bitmedi esimdir diye idare edeyim veya ufak seyleri buyutmeyeyim tavrinda olamadik Ve evliligimizi yiprattik 24 yasinda evlendim dönem dönem kayinvalidemden kaynaklanan problemler yasadik vs ben cok bunaldigimda ve siddetli kavga ettigimizde annemlere gittim ve kavga ettikçe sınır bilmeden bosanma konusu çok acildi çünkü konu lackalasti artik ne oldu bosanacakmisin diye rest cekilmeye baslandi Esimi disardan herkes sakin efendi bulur ama öfke problemi var kavga aninda sesini cok yükseltir bende karsilik verirsem üstüme yürüdüğü de oldu Ben yediremiyorum bu durumu özür zor diliyor anlatiyorum anliyor sonra bir daha olmayacak diye soz veriyor normale dönüyoruz ama ben aslinda hiç bir yasanani unutmuyorum 3 yasinda kizim var isten ayrıldım kizima bakiyorum ama zorlaniyorum dönem dönem tükenmiş hissediyorum tek başıma arti pandemi ondan da elinden geldiğince yardim istiyorum doğal olarak ama rahatina düşkün ve evden calistiginda işi olduğunda cok gergin çocuğa bağırıyor ben birsey söylersem ani tepki veriyor vs Bayramin ikinci günü calismasi gerekiyordu kizima da soz verdik dondurma yemeye gidecegiz diye esim kizim gitmesin diye kapiyi kilitledi benim calismam uzun sürer vs dedi bende yemek yapacağım kizim da durmuyor yanina gittim ne zaman biter bize de söyle ona göre bende islerimi ayarliyim dedim kizimda bilgisayarina gitti falan Bir anda bagirdi sabret iste herkes calisiyor ne var bilmem ne bende dedim yemek yapicam disari cikicaz soramazmiyim bu ne yani Söylendi ia arkadaslarida calisiyormus onlarin karilari çocuğu da birşey demiyorlar var siz benim basimdan gitmiyorsunuz Agrima gitti milletin karisini örnek gosteriyor nankör falan dedim bende söylendim kizimi da qlip odasina gittim Arkamdan geldi üstüme yürüdü ayagima basti küfür etti senin agzna.. diye yazarken utaniyorum bu küfürü bir daha etmişti O kadar kötü oldum ki bayram bayram hic haketmedim cok sinirlendim ciktim kizimi da alip parka gitik eve geldim sonra tabi sokaga cikma yasagi var kapatmis odaya kendini çalışıyor hic konusmadik ertesi gün özür diledi nasil yaptım diye yerin dibine girdim vs Ama ben tiksindim artik ondan gözüm görsün istemiyorum anneme gideyim diyorum ama ona da herseyi anlatmak istemiyorum rahatsizliklari var üzmek istemiyorum Öfke problemini kabul etti kendimden nefret ettim dedi ama içim soğumuyor biz konusmuyoruz kizim da etkilendi anne kavga etmeyin diyor üzülüyor Bir tarafım boşanmak istiyor bitsin bir daha görme onu diyor ama kizim var babaya düşkün ve aileler öğrense herkes şaşırır kabullenmez Ne yapacağımı bilemiyorum bu saygisiz evliligi bitirmelimiyim?

8 senede belli ki cozulememis bu. O zaman bir uzmanin destegine ihtiyaciniz var. Esiniz aile terapisti istememis ama belli ki bu durumu kendi de cozemeyecek. Cozseydi simdiye kadar cozulurdu. Sizin bir uzmanin desteginize ihtiyaciniz var. Umarim sorunlari cozersiniz ve cok mutlu olursunuz. T theworldismine

tamamdır o da bu anormalliklerin farkındaysa tedavi olsun. işleri daha da zorlaştırmanın lüzumu yok . push ; cilekreceli1514

Belki her hafta çalığrmaz aile terapisti 2 haftada bir çağırır. Eşinizin niyeti yok belliki. Ama bir kez görüşseniz muhtemelen faydasını göreceksiniz. Hayat boyu bu şekilde bir hayat ne kadar doğru olurki? T theworldismine

Eşinizin hep mi bir öfke problemi vardı, yoksa size karşı zamanla tahammülü mü tükendi? Yaptığı iş stresli mi? Acaba o stesin altındayken sizin söylediğiniz bir şey öfkesini size yöneltmesine yol açmış olabilir mi? Bunları sorgulamadıysanız eğer bir gözden geçirmeniz için yazıyorum. Tabi ki yaptığı şeyler hoş değil ama eşinizin bu noktaya gelmesine ve bu şekilde devam etmesine sebep olan ve sizden kaynaklı bir şeyler varsa eğer, bunu düzeltmediğiniz sürece onun da düzelmesi mümkün değil. Eğer kendinizde bir hata görmüyor ve doğrudan eşiniz kaynaklı bir durumsa; denenebilecek her yöntemi denemenize rağmen düzelmemiş ve düzeleceğine de inanmıyorsanız, çocuğunuzun bu ortamda büyümesi onun için pek iyi değil sanki. Önce kendinizde bir problem var mı, varsa bunu nasıl düzeltebilirsiniz bunu düşünün. Eğer problem doğrudan eşiniz kaynaklı ise bunu düzeltmek için sizin yapabileceğiniz bir şey varsa bunu düşünün, eşinizin yapabileceği bir şey varsa kendisine tatlı dille anlatın. Gerekirse profesyonel yardım alın. Hiçbir şekilde düzelmeyeceğinden artık ikiniz de eminseniz çocuğunuza nasıl daha güzel bir hayat sunabilirsiniz bunu düşünün. Umarım en kısa sürede problemleriniz son bulur.

Eşim de iş stresi zamanla oluştu diyebilirim yaptığı iş medya sektörü ve anlik herşey gündem etkiliyor onu, aslinda kendisi farkinda is değişikliği yapti bu stresi fark edip hak ettiği maasin yarisina çalışıyor daha huzurlu bir yer istediği için ama değişmedi hiçbirşey pandemi daha da etkiledi diyebilirim ben bunun farkina olayin dışına çıkabildigim zaman varabiliyorum Ben de annem ve kayinvalide yardimi olmadan çevremde arkadaş olmadan sıfır destek devam ediyorum Esim baski altinda veya çok sorumluluk altinda strese giriyor diye çoğu seyi ben üstleniyorum annesi de beni takdir ediyor bu durumda Herşey için minnet etmek istemiyorum çünkü söylediğimde problem çıkıyor bazen bende tutabileceğim herşeyin ucundan tutuyorum tek istediğim kizinla ilgilenip arada bana da nefes aldirmasi aslinda Bakış acisi da dediğiniz gibi çok önmli çok ciddiye almamak lazım bazen herşeyi ama bunu yaşarken anda yapamiyoruz Eşim kendi öfke ve stres problemini biliyor düzeltmek için çabalıyorum diyor gerçekten de bir müddet değişiyor sonrasi ayni bende cabalamak icin konusmak icin ugrastigimda geçiştirmek istiyor çözeceğim diyor ama çözemiyor Ben kararimi versem çabalayacağım ama bu defa çok yikildim bir cümle edebilecek gücüm yok..

Sağolun inşallah doğru karari alabilirim

Eşinizin kuru kuru öfke kontrol sorunum var diye kabul etmesi neyi işe yarar ki? Tedavi olsun, evliliğin devamı için şart koşun bunu. İş daha büyük fiziksel şiddete doğru gider eğer destek almazsa.

Bu konuda net olmaniz lazim. Yalnis aliskanliklar öyle hop diye degismiyor. Yardim almasaniz bu böyle devam edecek hep

Calisiyorum dediyse keske kizinizi siz alip disari cikarsaydiniz. Bunca zamana kadar ikiniz de birbirinizi cozemediniz mi ben onu anlamadim. Neyin savasi bu? Bu sanki iktidar savasi olmus. Siz " biz" olmayi mi ogrenemediniz? Ya da birbirinize tahhammulunuz mu bitti? Benim de yetistirmem gereken is oldugunda oglum da bana cikalim dediginde ben sen cik gez dolas benim isim var diyorum. O an o ısrar etse ben de sinirlenirim. Kimse keyfinden calismaz ki bayram bayram. Mesela oglum canli derste iken ben sofrayi kurdugumda odasina gidip sofra hazir ne zaman bitecek diyordum, o da sinirleniyordu. Ben de artik ogrendim odadan ses gelmeyince anliyorum ki 10 dakikalik arada. O zaman odasina girip hadi sofra hazir yemek yiyelim diyorum. Evliliklerde tartismalar elbet olur ama kin gutmememek lazim, bir de saygiyi yitirmemek lazim. Saygi biterse evlilik de bitiyor cunku.

Üzüldüm, kızınız babasına düşkün ama babası ona düşkün değil. Çocuk kalbi babasının işini anlamayabilir. Şiddete meyilli olması da ayrı bir sıkıntı

Evet çözemiyoruz ne yazikki terapisti şart koşacağım ama herşey düzelse bile geçmiş gelecegi de bitirir mi bunu bilemiyorum Iyi dilekleriniz için çok teşekkür ederim