Yesilim beni en cok yaralayan konulardan biride bu yuregim dayanmiyor hic, elimde olsa butun o yavrulari alip bakabilsem diye dusunurdum kucukkende, tek bir hayalaim var bunu gercklestirmem icin Allah bana firsat verirse kendimi dunyanin en mutlu insani hissedecegim insallah birgun bir yerde bu hayalim gerceklesir beni o yuvaya alip goturdun ve ben hala suanda o yuvadayim paylasimini duygularini okudum bitti ama orada hala su saatlerde ne kadar yavru kaldi onlari dusunuyorum, yapmacik olmadan yapilsa hersey ictenlikle ozel gune mahsus reklam gosteris degilde o yavrulari hep hatirlayabilsek birseyleri icten gelerek severek isteyerek o yavrularin minik yureklerin orada yasamayi kendilerinin secmediklerini bilebilsek,

Canım dostum tabiki hergün özel olmalı, ayırmamalı günleri bencede. Hatta hiç olmamalı, birazda kimsesizleri düşünerek kaldırılmalı bu günler.

Ben hem üzülmüş, hem hüzünlenmiştim Camdankalbim. Onlara bağlanırsam kopamam. Gönül neler istiyor da ah! o ipler varya.. Bizi bağlayan ipler. Maddi manevi Teşekkürler yine o güzel yorumlarına.. seyran

sevgili lente iyiki varsınız iyiki.. sizler beni motive ettikçe nasıl paylaşmam duygularımı yaşanmışlıklarımı teşekkürler canım benim

yine yüreiğin gibi güzel yazıların ablacımm keşke herkes senın kadar duyarlı olsa zarif olsa.. yüregine saglık duygulandırdın beni... sitede sizler olmasanız konular hep kavga olucak iyi ki varsınız..

insanın bu satırları okuyup duygulanmaması mümkün mü?sanki heranı gözümde canlandı, benim de böyle hazin bir anım var çünkü.. gönül çok şey istiyor, Rabbim böyle düşünen tüm insanlara maddi manevi her imkanı versin İnşallah, belki o zaman o yaralı yürekler biraz olsun yalnızlıklarını unutur..

aslıcan sitede acı tatlı herşeyi paylaşıyoruz ben paylaşımların fazlalaşmasını diliyorum.. kavgalar dışarıda kalmalı burada huzur bulmalıyız beni anladığın için teşekkürler canım

Seyran.. inan konu çok derin. Neresinden baksan içi boş kova gibi ses çıkıyor. Evlat edinebilme kolaylaştırılsa umarım her şey daha farklı olur Nixe

o birgün için bile kaç gün bekliyordurlar kimbilir yeşilim onlar bilmiyorlar mi sence o küçük yürekleri kocaman akıllarıyla birgün olduğunu ama ona bile razılar düşün, keşke dünya bukadar acımasız olmasa aslında insanlar bizler yapıyoruz sonrada dünya diyoruz bak bende aynı hatayı yaptım her çocuk anneli ve babalı dünyaya geliyor keşke onların kucağından ayırmasa şartlar onları ama ne çareki herşey istediğimiz gibi olmuyor bende istedim bir çocuğa yoldaş olmak ama insan kırmaktan korkuyor ya bir gün gidip bir zaman gidemezsen seni beklerse üzülülürse ama hayallerimde inşallah bir gün onlardan birine ablalık teyzelik yapmayı nasip eder Allahım ama bunu bir sosyal faaliyet hobi gibi gören kuruluş ve kişilerle yapamam bende o minik yürekleri birgünlük sevgilerle geçiştiremem ne üzüldüm ne hüzünlendim diyebiliyorum karmakarışık oldum çünkü hiçbirsey yapmadan üzülmeye bile hakkım yok bence onlar için yine bize farklı bir pencere açıp görün dedin bunlar da var sagol yeşilim sagol ve hep varol sevgiler.

canım ablam benim, senin o yufka yüreğin kaldırır mı hiç. kaldırmaz tabii. gerisini düşünürsün hep sonrasını... bende bu sebeplerden dolayı ikinci bir kez gitmeye cesaret edememiştim. gösteriş meraklılarına gelince böyle insanları görünce insanlığımdan utanıyorum. helede onlarla aynı ortamda olmamayı yeyliyorum her zaman... yüreğine sağlık yeşilim

Yeşilim, bu duyguları ve bu manzarayı, Malatyada görev yaptığımız dönemlerde bende yaşadım. Evimiz çocuk esirgeme yurduna çok yakındı, zaman zaman arkadaşlarımla toplanır çocukları ziyarete giderdik. Hakikaten o yavruların Anne diye sarılışları gözünün içine bakarken sanki ne olur beni evinize götürün dergibi masum bakıyorlar, insanın yüreği dayanmıyor. Neden bazı Anne ve Babaların hatalarını bu günahsız yavrular çekiyor. bende bunu anlamıyorum.

Mümkünmü Acaba Böyle Günlerin Kaldirilmasi Lereenim Mümkünmü...

nixe kattığın yoruma teşekkürler canım. ufakta olsa birşeyler hissettirdiysem ne mutlu

yağmur, lena, ayşecik.. teşekkürler. Bizler duygulu insanlarız elimizden geldiğince yapabiliyoruz.. Gönül neler yapmak istiyorda..

bu cocuklarimizi bazen heberlerde goruyoruz inan oyle icim yaniyorki anlatamam. sevgiye ac ve muhtaclar. bulunduklari ortamdaysa nasil bir muamele gordukleri muamma. bir cok cocugu olmayan insanimiz var acaba evlat edinme sartlari cokmu zor daha kolaylastirilsa belkide sevgi dolu bir yuvada buyuyecekler.

yeşilim, yazını okurken gercekten o anı yaşamış gibi oldum, tüylerim diken diken, gözlerim dolu dolu, sanki kalbim acıyor. Vardır o tür insanlar yardım arkasına sığınarak parası aracılığıyla biryerler gelmek isteyen arkadaşlarına sükse yapan... kendilerini sosyete sınıfınada koyan... Bu tür insanlar kalbiyle sevgisiyle değil parasıyla bir şey yaparlar, yaptıklarını sanırlar... o küçük yavrulara uzatılan bir el herşeyden değerlidir onlar için. Öpüceksin, koklicaksın sevgi verıceksin onlara, sevgi vericeksinki onlarda ileriki yaşamlarında, onlara yardım ediyorum diyen ablaları ve abileri gibi paraya sığınan insanlardan olmasınlar. Bir el uzatıcaksın, yüreğine basıcaksınki; onlarda senin gibi sevgiyle baka bilsin hayata, kalbi senin gibi atsın, dört elle sarılsın yaşama.

MİNİK YÜREKLERİN DUYGULARI... Yardım severlerin, lüks oteldeki kermesi bitti.. Çoğu yardım kampanyaları nedense lüks yerlerde olur. Halbuki oralara verilen paralarla yardıma daha da katkı sağlansa.. Yok! olur mu kim gösteriş, reklam yapacak... Oradan çocuk yuvasına gidileceğini öğreniyorum.. Neden böyle kalabalık, ne gerek var ki diyecek oluyorum.. Dürtüyor elebaşı.. Pardon yardım severler derneği başkanı... Yanında sürü ile yardımcıları... Mutlaka görevde bir sıfatları olmalıymış gibi.. Başkan yardımcısı.. O da yetmez.. Diğerleri kırılmasın.. Yardımcının da yardımcıları.. Kalemcisi, çantacısı,.. sı, sı, sı... Elimizde sayısız hediyeler.. Çocukları özenle giydirmişler, öylece bekleşiyorlar yavrucaklar... Anneler gelecek diye... Nasıl kötüyüm, bir ayağım geri gidiyor. Dönsem olmaz Hiç gitmemeliydim. Keşke dönseydim. İşte ilk keşke mi o gün yaşıyorum hiç unutmamacasına.. İçeri girer girmez... Müdire hanım bağırıyor... Anneleriniz geldiiiiii.. Minikler bizi görünce kıyamet koptu... Onlarca çocuk birbirlerini itekliyor,&#8220;o benim annem git, diğeri hayır benim annem&#8221;Oturmaya imkan yok.. Hepsi kucak istiyor. Hangi birini. Eğilip kollarımı açıyorum..6-7 çocuk. &#8220;Anne anne&#8221; diye sarılınca ben üzüntüden bayılıyorum... Gözümü açıyorum ki revirdeyim.. İçeriden hala anne anne sesleri geliyor.. Gözümde yaşlar.&#8220;Yok onları bir daha göremem&#8221; diyorum.. Hemşire hanım alışık.. İçeriden bir kız kapıp geliyor..&#8220;Bununla girin içeri, buna sahiplenince sanırım rahat bırakırlar&#8221;diyor.. Kucağımda kız, gözümde yaş&#8220; hiç birinin gözünün içine bakmayacağım&#8221;diyorum içimden. Ne mümkün, sarılıyorlar bacaklarıma anne anne diye. Ben bir an yine ölüyorum sandım... Geniş koltuklara oturuyoruz. Bir onu bir diğerini öpüyor, alıyorum kucağıma... Biri var ki, ceketimin ucuna parmağını dolamış.. Olurda gidersem kendini garantiye alıyor yavrucak Diğer arkadaşlara bakıyorum aynı vaziyetteler.. Ben bu canlara nasıl veda ederim Kendini garantiye alan uyuyor kollarımda. Onu odasına götürüp yatıyorum. Çok çok öpüyorum Biliyorum ki bir daha oraya asla gitmeyeceğim... Ve diğer çocuklara görünmeden dışarı çıkıyorum Taksi beklerken koca camlardan gazetecileri görüyorum güya o mutluluk anını çekiyorlar.. Bizimkiler poz poz.. poz kesiyorlar. Onlar reklam yaparken.. Pardon yardım yaparken ne hissettiklerini biliyorum. Amaç yaptıklarının, gazetelerin bilmem kaçıncı sayfasında görebilmek... Geride ufalanan duyguların önemi yok. Ertesi gün ilk işleri apartman görevlisinin getirdiği, gazete sayfalarında kendilerini aramak AAAAA! hepsi orada.. Çocuklara hediyeleri verirken. Ne bir sarılış, ne bir öpüş.. Sadece reklam... Böyle özel gün mü olur. Her gün özel değil midir? Allah ın bahşettiği her gün Bunlara sahip olamayanların duyguları ne oluyor? Yeşilimin anılarından duyguları:uhm: :çiçek: F ffcamdankalp