Devlet hastanelerinde de psikolog var diye biliyorum bir araştırın isterseniz. Ben annenize hakli demedim ama sizde haklı değilsiniz. Sevgiyi tek gösterme yolu sarılmak değil benim annemde kolay kolay sarilamaz ama baska yollarla gosterir sevdiğini annenizzin sevgi dili farkli belki. Dövme konusuna gelince bunun icin illa ki bebegimi dusunmeme gerek yok siddetin her türlüsünden nefret ediyorum. Siz biraz fazla tek taraflı anlatiyorsunuz gibi geldi bana.. Allah ikinizinde yardımcısı olsun.

selam kızlar, uzun yazacağım baştan söyleyeyim. ama derdim çoooook büyük. konu ise annem. gözümdeki değerini ve sevgisini kaybeden annem... kızlar benim annem ve babam ayrı. biz anne kız yaşıyoruz. olabilir tabi. herkesin başına gelir ama sorun bu değil. annem normal değil bana göre. yaptıklarıyla artık onu sevemediğimi farkettim. belki beni ayıplayacaksınız bu yüzden belki kızacaksınız, ama artık anneme sabrım ve tahammülüm kalmadı. o da beni sevmiyor zaar. konuya geleyim. bugün annemin doğum günü.. annem bir fırın-cafe de kasada görevli olarak çalışıyor. ben de ilk defa dün gittim annemin yanında çalıştım. diplomamı alıp bir işe yerleşene kadar hafta sonları bu fırın-kafede çalışacağım. bugün saat 4'te yardıma çağırdılar beni. gittim tabi. gider gitmez sarıldım boynuna ''doğum günün kutlu olsun '' diye. tabi mutluydum. gün için de ara ara hep sarıldım boynuna öptüm yüzünü. içimden de ne güzel şeyler düşünüyorum. çok fazla param yoktu. dün 14 saat çalıştım fırında, 35 tl kazandım. kendimce ''dün kazandığım parayı pastaya vermeyeyim haftaya c. tesi aldığım yevmiyeyi üstüne katayım da doğum günü hediyesi olarak beğendiği ve çok istediği bir ayakkabı vardı onu alayım'' diye düşündüm. hatta ona da dedim yanına gidince. anne haftaya beğendiğin ayakkabıyı alalım benden sana doğum günü hediyesi olsun dedim. o kadar sevindi ki çok mutlu oldu öyle deyince. genel olarak güzel bir gündü. çalıştığımız kafede herşey taze satılır. günün akşamına kalan şeyler ertesi gün satılmaz ve çalışanlar akşam satılmayan pastaları evine götürür. neyse akşam oldu. çıkarken satılmayan küçük pastalardan aldık. eve geldik. annem masa hazırlıyordu doğum gününü kutlayacaktık ana kız. ben de pcden müzik falan ayarlıyordum. masayı hazırlarken dedi ki ''fotoğraf çekelimde facebook'a at'' ben de dedim ki '' ben bu telefonla çekilen fotoyu faceye atmam güzel çekmiyor. foto çekeriz ama atmam'' dedim. ısrarla at diyor bana. nolcak falan diyor. ben de dedim ki gülerek '' ergen misin anne kendi facebook hesabından at o zaman ben kendi hesabıma atmam kaliteli olmayan fotoyu'' dedim. kendi kendine söylenmeye başladı ve dediği şeye şok oldum. dedi ki '' babam görmesin diyorsun bana ben onu görüyorum ya '' dedi. şok oldum ben babam görmesin falan demedim. dedim ki '' anne ben öyle bişey demedim ki bunu nerden çıkarıyorsun '' dedim başladı söylenmeye. sen bana değer vermiyorsun. babanla foto atıyosun. benle atsan nolur. o böyle söylenmeye başlayınca benimde tepem attı. '' şizofren olmuşsun sen demediğim şeyleri dedin diyorsun sürekli, kendi kafanda kurduğun şeyleri sanki söylemişim gibi inanıyorsun ama aslında söylemiyorum. bunu herkese yapıyorsun sen '' bağırıştık annemle. sonuç pasta falan kesmedik. sadece yemek yiyip kalktık. kızlar aslında çok duygusal romantik bir insanım ben, sürpriz yapmayı severim. üniversiteyi şehir dışında okudum. gelirken hiç eli boş gelmezdim. böyle güzel mini sandıklar alır içine hediyeler koyar kargoyla gönderirdim. başörtüsü alırdım. aldığım şeyleri hep eleştirirdi. sonra da bayıla bayıla takardı, kullanırdı. hiç teşekkür edip boynuma sarıldığını bilmem. hatta bir keresinde yengemin de dikkatini çekmiş 'abla kız o kadar düşünüp almış bir kerede teşekkür et, niye kırıyosun kızı '' dedi. o zaman da yengeme kızdı bağırdı '' sen kızımla beni kavga ettirmeye çalışıyorsun '' diye. sadece bu değil kızlar. neler var anlatsam ansiklopedi olur. hep babamla kendi arasında bıraktı beni. ne zaman babamla görüşsem gelsem muhakkak evde kavga ederdik. ve ben çok kez sinir krizi geçirir kilitlenir kalırdım ağlaya ağlaya. dayım ve yengem hemen soğuk su dökerlerdi başımdan. sonra da gelir sarılırdı yüzsüz yüzsüz. şimdi artık annemin yaptığı şeyler karşısında susamıyor ve karşılık veriyorum. yeri geliyor ağır da konuşuyorum. en önemlisi sevmiyorum onu. bir gün yüzüne de dedim '' küçükken vurup vurup yere yapıştırdığın dmr, yerden kalkıp boynuna sarılmıyor dimi anne diye dedim. büyüdüm yaptıklarını görebiliyorum ve hakkımı savunuyorum diye bana hakaret ediyorsun dimi. zoruna gidiyor dimi ne kadar kötü biri olduğunu sana hatırlatmam '' dedim. bana dedi ki '' sen kin besliyosun bana'' kızlar kin beslemek değil de. gözümün önüne geliyor herşey. ben tek çocuğum kardeşim yok. küçük yaştan beri hep kavgalı gürültülü bir ortamdayım. asla huzur bulamadım 23 senedir. 23 yaşımdayım ama kendimi 55 yaşında gibi hissediyorum. küçükken dayımlara falan gittiğimizde akşam eve dönerken '' gitmeyelim, gitmeyelim '' diye ağlar bağırırmışım. demek ki huzursuz eve dönmek istemiyormuş bedenim. ben öyle gitmeyelim diye huysuzluk çıkarınca tokat atar yere yapıştırırdı beni. burnum kanardı. sonra oturur ağlardı ben ağlarken de. ben de yerden kalkar, gider kucağına otururdum yazmasının ucuyla gözyaşlarını silerdim salak gibi. hiç kıyamazdım ona. hep yaptı bunu. bazen gözümün önüne geliyor o anlar ve ben ondan soğuyorum. dayımın da 2 tane çocuğu var. yengem yaramazlık yaptıklarında onlara bağırınca annem de yengeme kızıyor hemen, dayıma şikayet ediyor. hiç dayanamıyor dayımın çocuklarına. onlar çocuktu da ben neydim diye düşünüyorum o anlar gözümün önünde canladığında. hatta ergenlik çağında falan evlatlık mıyım acaba diye düşünüyordum. sanırım annem babamdan dolayı beni hiç sevmedi ve sevmiyor. bunları söylediğimde ise sen bana kin tutuyorsun diyor. kızlar ya, ben ne suç ettim de bunları yaşıyorum küçüklüğümden beri. annemi sevmiyorum. evleniyim de kurtuluyum yanından dedim ünide sevgilim oldu, ayrıldık. sonra yeniden denedim başkasıyla o da hayattan soğuttu beni. şimdi ise asosyal, kimseyle görüşmek istemeyen, yalnız kalmaya çalışan biri oldum, eğlenceli, şakacı, güler yüzlü, zeki, uyanık biri iken. gidişatımı hiç iyi görmüyorum kızlar. belki buraa yazıp rahatlarım diye düşündüm. iyi geceler...

tek taraflı anlatmadığıma emin olabilirsiniz. yengelerim kaç kere annemle konuştular '' yapma böyle kaybedersin kzını sen üzülürsün '' diye. gecen yıl haksızlıklarla beni ağlattığı zaman okula döndüğümde ağlamış arkamdan yengem anlatıyor. ' kaybettim bu sefer onu ya bir daha gelmezse'' diye. aslında yaptığı haksızlıkların o da farkında ama yapacağından da geri durmuyor. dayılarım anneme hiç kıyamazlar mesela. onlarda farkındalar artık bana sabret dayan diye teselli veriyorlar. bu senin imtihanın diyorlar. nereye kadar sabredicem. bu yasadıklarım şimdi hayatımı hep olumsuz etkilicek. belki sağlıklı evlilik kuramayacağım bu yüzden. bilmiyorum ya. . push ; F

Emin olun anneniz tedavi olucak ve düzelecek. Şu an kendi aşamıyor bir şeyleri. Size düşen sabretmek. illa özele gitmek zorunda değilsiniz devlet kurumlarına da gidebilirsiniz. Annenizin yanında olun ve birlikte aşın en azından uğraşın elinizden geleni yapın tedavi görmesi işe yaramaz çözüm olmaz demek ne bize ne size düşer denemeden uzmanına danışmadan bilemezsiniz. Siz annenizi biraz gözden çıkarmış gibisiniz ama dilerim ki birlikte aşarsiniz

her anne öyle değil

Belli ki anneniz hasta lütfen ona çare olmaya çalışın hastalığını size olan sevgisine anneliğine bağlamayın lütfen.

Çoğu psikiyatrist ilac yazip yolluyor dogru ama psikologa yonlendirmesi onemli. psikolog oyle degil o ilac yazmıyor zaten.

Ben anneme uzuldum sahsen.. belli ki boşanmayı yalnızlıgi kaniksayamamıs.. babanla gorusmende de seni kıskanıyor.. cok agır tepki vermişsin şizofren vs denilcek seyler degil.. kadın mutlu degil ve sana da yansityor dogal olarak.. bnce bi de sem onu sevgisiz ve yalnz birakma yazık bn uzuldum..

çünkü şizofren gibi davranıyor. Kendisnin farkına varıp düzeltmesi gerekmiyor mu? 5 yaşında çocuk gibi davranıyor bazen. dayımın küçük kızına bile şu soruyu sordu ' anneni mi daha çok seviyorsun beni mi?'' sonra annesi kızsa onlara '' anneniz size bağırıyor ben hiç kızmıyorum dimi halacığıııımmm'' diyor çocuklara. kendisi yengemle tartıştığında dayımın küçük kızına ' annenle konuşmuyorum ben sen konuşcak mısın? '' diyor. aynı şeyi bana da yaptı. çocuklar bana çok düşkündür. annemle yine tartışmıştık. dayımın kızı da vardı (5 yaşında ) ' ben ablanızla küstüm ya sen?'' diye sordu. annem çok sigara içer. bir keresinde okulda kafetaryadayım arkadaşlarımla. doktora gidiyordu devamlı ciğerlerden. tahlil yaptırıyordu. sonuçları alınca beni aradı. ''sonuçlarımı aldım ben de koah varmış '' dedi. ben bir ağlamaya başladım telde, arkadaşlarım telaşlandılar ne oldu ne oldu diye. sonra da gülüyor şaka yaptım temizmiş ciğerlerim diyor. normal mi bunlar ya?

Anneye ergen demen olaylari baslatmis. Anneye ergen misin denmez, saka bile olsa o kadar yuz goz olunmaz.

Ah ah okudukca ben dertelendim, allah yardımcın olsun... umarım guzel bır ış bulursun karıyerıne odaklan bence kpss vsye asıl. Evlenmeyi bosver bana kalırsa cunku insanı en mutlu edecek sey ılk olarak saglam bır ısının olması, umarım bır an önce atlatacaksın bu zamanlarını, eskiyi hep dusunmemeye bak, hersey umarım guzel olur senın için :) WOLFROG Ekşiden aynı tadı

işimi elime aldığımda ilk yapacağım şey onu psikoloğa götürmek zaten. şu an evimizi zor geçindiriyoruz. yorumunuz için çok teşekkür ederim ama bana yapılanlar acımasızca değil mi? ben tatil için eve geldiğimde muhakkak kavga çıkarırdı. hatta bir keresinde hatırlıyorum okula dönerken otobüste panik atak krizi geçirmiştim üzüntüden ve ağlamaktan. neden ben yaşıyorum bunları. o 46 yaşında daha olgun olması gerekmez mi? ya o beni kaybederse? yaptıklarına sonrasında pişman oluyor ama özür dileyip sarılmıyor. neden? herkes beni anneme benzetir. ama annem ısrarla babana benziyorsun diyor. dün Cafede çalışırken daimi müşteriler falan burada çalışan abla annen mi falan diyorlar. o kadar benziyoruz yani. ama o bunu asla kabul etmek istemiyor? bende hep haklı olduğum halde ayağına gittim. hep ben özür diledim. artık yapmayacağım. acımasızca olduğunu da düşünmüyorum. bana yapılanların hepsi acımasızca... yazmaya üşendiğim daha neler var. kocanızı sevmeseniz, ondan nefret etseniz karnınızdaki yavrucağı burnunu kanatıcak kadar vurup yere yapıştırır mısınız? evlilik meselesinde ise o 18 yaş aklıydı, şimdi kimseye güvenip tanışmak bile istemiyorum. evlilikten korkuyorum.

ilaç yazıp yolluyorlar diye biliyorum. ayrıntılı anlayıp dinlemeye çalışıyorlar mı ki?

eski değil ki yaşananlar 23 yıldır hep aynı.. değişmiyor, düzelmiyor. huzur istiyorum diye yalvarıyorum artık Allah ' a... vermiyor bana huzur rabbim bilmiyorum ne suç işledim de başıma geliyor bunlar..

ben de dedim anneme senden nefret ediyorum diye. gerçekten sevgi bağını hissedemiyorum artık. önceden onun gözünden bir damla yaş düşse ben de ağlardım içim acırdı. şimdi içim öfke dolu. ona karşı soğukluk ve öfkeden başka birşey hissetmiyorum. Allah'a çok da dua ettim düzelmesi için. aramız iyi olması için, kendime sabır diledim ama herşey hep ayn. 2 gün mutlu olsak 3. gün bir olay yaratıyor. o normal durduğu zaman ben birşey yapmıyorum ya. bilmiyorum. dayanamıcam artık.

Annende belli ki sevilmek begenilmek istiyor ne vardi yani koysaydin resmini belli ki babana kendini gostermeye calisiyor. Kucukken seni dovmesi tabi ki yanlis ama kimbilir neler yasiyodu da mutsuzlugunu sana yansitiyodu sinirine hakim olamiyodu. Anneni sev anne olunca daha iyi anliyosun herseyi. Ben anneme senden nefret ediyorum bile demisimdir yuzune baka baka ama simdi evlendim ve bitane kizim var. Kizimin bana senden nefret ediyorum demesini dusunemiyorum bile..

teşekkür ediyorum yorumunuz için... aslında onu seviyorum ama o bunu algılayamıyor. yaptıklarıma rağmen kızım beni bırakmadı, gitmedi demiyor. çok yoruldum artık, adım atmak istemiyorum. kendisi ile mesafemi koruyacağım artık. anne olsun ne olursa olsun kimsenin bunu bana yapmaya hakkı yok diye düşünüyorum. onun için yaptığım hiç bir şeyin değeri yok. bana değer vermiyor. evime gelirken ayaklarım geri geri gidiyor düşünebiliyor musunuz? ben istemez miyim annemle güzel zamnlar geçirelim. ama o muhakkak hem beni ağlatır hem kendini. ağlamak istemiyorum artık.

Delibal diye bir film vardi orda ki başrolde bipolar bozukluk vardi izlediyseniz. Kendinden geçip bir şeyler söyleyip yapıyor ve sonra pişman oluyordu. Belki öyle bir sey var? Nasıl kestirip atarsıniz sevmiyorum diye? Aynı durumda siz olsanız anneniz emin olun çare arar ve bıkmazdı..

sevmiyorum yiyilen içilen sofralarda foto atılmasını. annemin tek derdi babama gösterişti. bunu yapmadım diye başlattı kavgayı. demediğim şeyleri dedin diyor. asıl sorun bu bence. kafasında bir ses var sanki. ona birşeyler söylüyor. annem de biz söyledik zannediyor. hep bu şekile başlıyor sorunlar. sadece benimle değil aile içindeki herkesle bu şekilde başlıyor. yengelerimle bile.. birşey söylüyor. 5 dk sonra demedim diyip içinden çıkıyor. kavga buluyor milletle sonra da bana sen beni savunmuyorsun diyor. beni de yengelerimle kavga ettirmeye çalışıyor hem de kendisi suçlu. ne biliyim ya anlatılmaz yaşanır.

Hayatta hep beterin beteri vardır Anneni sevmiyorum diye düşünüyorsun ama anne sevilmez mi seviyorsun sevmesen sürpriz yaparmıydın Geçmiş unutulmuyor ama keyif vermeyen şeyleri değilde mutlu olduğun anılara yönel baktın olmuyor annenin senin için yaptığı fedakarlıkları düşün Hayatımızı nasıl daha mutlu yaşarız? Sorusunun cevabına yönel ve öyle yaşamaya çalış

kendisine söyledim zaten psikologa götüreceğimi. insallah bir an önce iş bulurum da götürürüm onu. ben de çareler arıyorum. ama elden birşey gelmiyor. yaptıklarına da dayanamıyorum. bazen anneme psikolog falan çözüm gelmez gibi geliyor. bazen de hiç kıyamıyorum ona. gece uyurken falan öpüyorum onu falan. önceden ona o kadar düşkündüm ki. anne deyince ölürdüm yoluna. küçükken falan işe giderdi beni anneanneme bırakıp. bana aldığı kıyafetlere sarılırıdm onu özledikçe. nasıl bu hale geldik bilmiyorum.

Yasadiklarinin cogunu yasadim ben de. Annemle babam bosanmamisti ama keske bosansalar diye cok dua ederdim. Ben meslegimi alip ataninca bile her tatilde kavga cikarirdi. Sonra o... defoldu gitti, onun acisi da bizden cikti hep. Sonra da ben buyudum annem buyudu. Annen hem maddi hem manevi zorluklar yasamis ve hala yasiyor. Evet sana yaptiklari hic adil degil ki ben annenin psikolojisinin yerinde oldugunu dusunmuyorum. Keske anne babalar kendi aralarindaki sorunlara cocuklarini dahil etmeseler.. Cocuklukta huzursuzluk yasayanlar cok saglikli bireyler olmuyor bence. Ben cok depresif cok asabi bir insan oldum mesela. Sana tavsiyem de canim sakin evleneyim de kurtulayim diye dusunme. Mumkun oldugunca sakin davranmaya calis, cevap vermemeye calis. Ilerde kpss vs ile atanma sansin var mi bilmiyorum ama farkli sehirde is bulmaya calis. Birbirinizden uzaklasmak ikinize de iyi gelebilir. Eger ikna edebilirsen de maddi olarak rahatladiginizda psikologa goturmeyi dene. F

"Kendisinin farkına varıp düzeltmesi gerekmiyor mu?" demişsiniz ya şizofren olduğunu varsayalım, kendi kendini tedavi edemez sonuçta. Ayrıca anlattığınız son koah olayı gayet normal, önce korkutup sonra mutlu etmek birçok insanın yaptığı bir şeydir. ölümcül hastayım demedikten sonra çok anormal bir durum değil. son olarak olayları sizin ağzınızdan dinlemelerine rağmen, sizi haksız bulan insanlara karşı savunmaya geçip annenizi daha da kötülemek yerine, acaba haklı olabilirler midiye düşünürseniz çok daha faydalı olur buradaki önerile sizin için. Yaşınız çok genç, anlattığınız olayların hiçbiri anneyi silmeyi gerektirmez. Annemin meşhur lafıyla kapanış yapmak isterim. "anne olunca anlarsın" vallahi ben çok iyi anladım, sizde anlarsınız ilerde.

Aglarsa anam aglar, gerisi yalan aglar.. F

Tatlm, devlet hastanelerinde psikiyatrist, psikolog var. Lütfen ilk iş olarak buradan başlayın. Senin ve Annen için çok üzüldüm. bundan sonra birbirinizi geçmişte yapılan hatalardan dolayı yargılamayın. Geçmiş'e bak ve ne yaşandıysa affet, ruhun rahatlasın. Sonra da geleceğe Umutla bak... Belli ki annen sevmeyi, sevilmeyi unutmuş. Ruh sevgiyle besleniyor halbuki, sen sevmeye devam et ve içinde bulunduğu durumdan kurtarmak için annene yardım et.

Belli ki annen eğer anlattığın gibi ise sorun yaşıyor muhakkak. Ha sana bunu yapmaya hakkı var mi yok elbette ama anneni psikoloğa götürebilirdin. Yapılmayan şeyleri yaptı diye söylediğini belirtmişsin ve bunu tek sana yapmadığını da belirtmişsin demek ki sorunu sen değilsin. Annene yardımcı olmalısın sevmiyorum diyip bir kenara atmak bana acımasızca geldi.. Ayrica evleneyim de kurtulayim diyerek evlenen bir çok insan evliliğinde mutsuz oluyor bu kafayla asla evlenmemelisin. O

Önceki yaptiklari ayri mesele ama buson olayda haksizsin. abartmissin gercekten.

Kadina ergen demisiniz, sizofren demissiniz. Hicbir anne hak etmez bu tarz laflari. Gecmise takili kalmayin, annesinden dayak yiyerek buyuyen tonla eski nesil var. Simdilerle kiyaslamayin. Anneme kiziyorum derseniz anlarimda kadinin sevilmeyecek bir tarafini goremedim. Bence ikinizde birbirinize tahammul edemeyecek kadar sikici ve mutsuz bir hayat yasiyorsunuz. Disaridan gorunen bu. F

Mesaj tekrarı.