Hemşirelik lisans son sınıftayım. Bölümü bir şekilde seçmek zorunda kaldım. Bitirmeye mecbur bırakıldım. Fakat gerçekten nefret ediyorum. Hastaneden nefret ediyorum. Hastadan nefret ediyorum. Hasta yakınından hatta o formadan bile nefret ediyorum. Dört yıl bir şekilde geçti. Okul çok güzeldi, imkanları çok iyiydi ama artık mezun olmama çok az kaldı. Düşündükçe intihar etmek istiyorum. Ailem okul bitsin de onlara destek olayım diye dört gözle bekliyorlar. Oysa ben intihar eşiğindeyim kimse anlamıyor. Bu ay okul derslerinin yanında biraz da ayt çalışayım dedim. Belki hukuk ikinci öğretim kazanırım, hem çalışır hem okur bitiririm dedim ama olmuyor. Eşit ağırlık temelim zaten yok bir de sürekli vize ödev. Ne yapacağım ben çok çaresizim. H

Açıköğretimden ikinci üni kapsamında başka bir bölüm okuyabilirsin. Sınava girmeden direkt kayıt yaptırabiliyorsun istediğin bölüme Mezun olup kpssde açıktan alımları deneyebilirsin

Mart ayindan beri şehir dışında bir hastanede görevdeyim. Esimde dr o ayni yerinde kaldi ve hicbir duzenimiz yok su an ama iyilesen o insanlarin gozlerindeki o minneti görüyorum ya o kalbimi simsicacik yapiyor bence dunyada bundan cok az daha güzel sey var. Yemek yemeyi unutuyorum bazen acaba diyorum en son ne zaman derin bir uyku çektim bos kaldigimda yorgunlugumu hissediyorum hani benim hayatim diyorum o anda birsey oluveriyor biri taburcu olmuş parti havasındayız bildiğin. Pozitiftim 9 gun falan hastaneden uzak kaldim aklim ordaki insanlardaydi. Uzun zaman kalanlar var. Ailengibi oluyorsunuz bir yerden sonra. Kendini sevmiyorum diyerek baskilama. Guzellikleri gör bir dene ha baktin hala intihar edesin var o zaman geri cekil cunku hicbir insanin cani isini sevmeyen birine emanet edilmemeli. Ama bir dene su anki surecle ise basladigin surec arasindaki farki anlayacaksin.

Ben şans vermeni tavsiye ederim mesleğine, kendine, emeğine, hastalarına... özellikle pandemi döneminde o kadar yoğun çalışıyoruz ki Evde ağzımız açık uyuyup, nöbetlerde çoğu zaman aç kalıyoruz, çoğu zaman covid olan kişilerinin yakınları yanına bile yaklaşamazken koluna girip, korkma geçecek diyorum, yazmak istemediğim nice sıkıntılar oldu, herşeye rağmen ben mutluyum :) mesleğime aşığım hemde senin gibi sağlık bölümünü sevmeden liseden beri okuyup, kan görünce başı dönen, hastane kokusundan midesi bulanan, çok uzun yıllar (20) doktora gitmekten bile kaçan biri olarak... Herşey değişir ; düşünceler, zevkler, hayata bakışımız... yeter ki o şansı kendine ver Umay- Popüler Üye Anneler