Merhaba arkadaşlar. Çok zor zamanlardan geçiyorum. Eski konularını bilen bilir annem hasta ve düzelmesi için çok umut vermediler. Diğer yandan bbeegimin beyninde anomaliler çıktı ileride büyük problemler doğurabilir dendi. Bunlarla mücadele ediyorum bir yandan yavrum bir yandna annem. Konuya gelecek olursam ben bunlarla uğraşırken bir de kvalidemlerlle aile binasina tasincam evimiz satıldığı için. Onun stresi de ekleniyor üstüme çünkü bina çok kalabalık kendi cocygu eltimin çocukları sürekli in çık in çık ordayken bile bunaliyorum. ve kvalidem bebeğimin hastaligindan sonra çok daha bunaltiyor sürekli çocuğa iyi bak şöyle yap böyle yap dün hava güneşli diye dışarı çıkardık esim dedi hatsa oldu ikisi de heralde usuttuler dün dedi. Oğlum niye cikiyosunuz bu havada güneşi görünce yaz geldi sanmayın bekleyin yaza kadar diyor. Halbuki öncesinde oksuruyorduk zaten. Ben biraz daha resmi olduğum için eltimdense bana karşı daha mesafeli her şeyi bana soyleyemiyo ama eşime soyluyor. Bu sıra sürekli görmek istedikleri için bir gün görsünler diye gittik ertesi gün misaifr olduğu için gittik. Dün hastayım diye gitmedim yoksa 3 gün üst üste orda olmuş olacaktık. Şimdi bugün de annemlere gitmek istesem ne der merak ediyorum çünkü dün akşam kepderim sordu bugün niye gelmediniz diye papatya hasta biraz dedi. Bugün anneme gidelim desem ailesi çağırdı da gidemedik diye vicdan yapar ve hanimkoylu haftası yer diye kabul etmez gibime geliyor. Taşınmak istiyorum 1 yıl diye kabul ettim ama o süre uzuycsk maddi durumdan dolayı biliyorum. Bu kadar iç icelik istemiyordum şimdi çocuklara da sürekli kapıyı acmiycsm ve akşam ordan eve giderken de peşine takılıyorlar eltimin ben izin vermiyorum kızımı uyutucam diye engelliycem anca böyle önünü alabilirim. Parka gidiyoruz karşımıza çıkıyorlar markete gidiyoruz karşımıza çıkıyorlar kvalidemle hep birlikte gidiyoruz e çocuklara sahip çıkmaktan eşim yanımda duramiyir bile ben yalnız gitmiş gibi oluyorum. Şimdi de yakınım ama yine ordan ayrılınca kendi binama geliyordum iyi oluyordu şimdi nasıl bir hayat bekliyor beni su 1,1 buçuk yıl nasıl gecicek hiç bilmiyorum. Oğlumun da aşırı üstüne düşüyorlar şekerli şeyler vermedigim halde sürekli ısrar ediyolar cocuklar gizli gizli yediriyo. Size sorum kendime nasıl bir yol bulabilirim normalde pozitif, gittiği yere neşe sacan, durumları yönetebilen bir insanimdir ama bunca şey üst üste gelince kalakaldım. İster istemez kvalideme de sürat asıyorum çocuklardan bunalınca çünkü eve girerken bile görmesinler hemen peşine takılıp beraber giriyorlar. Çalışın diyecekler olabilir fakat kızımın bu hastalığından dolayı kendimi ona adamak istiyorum onun eğitimiyle gelişimiyle her syeiyle kendim ilgilenmek istiyorum ben calsip da kvalideme bıraksam isteidigm gibi egitemem. Çünkü öğrenme güçlüğü olabilirmiş kreşe vericem kalan zamanlarında da kendi mesleğim olduğu için onunla kaliteli vakit gecirebilcem. Karışık yazmış olabilirim kusuruma bakmayın.

Oradaki evi kiraya verip, o kirayı başka bir semtten tutacağınız eve kullanmak gibi bir ihtimal yok mu? Eşinize anlatın bu kadar kalabalığı kaldıracak psikolojide değilim diye. Bu hengamenin içinde kalırsanız hayatın ikinize de zehir olacağını onun akıl etmesi lazım normalde.

Yani çok zor bir durum herşey gereckten üst üste gelmiş Kv ile aynı bina da tuzu biberi olmuş Kapıyı açmayın çocukları da zırt pırt göndermeyin Annenize de acil şifalar diliyorum en çok ona ve kızınıza üzüldüm

Sen git annenlere o gıtsın annelerine. Vicdan olgusu kocana zimmetli degıl sadece. Sende de var. Sende kendı annenler ıcın aynı seyi düşünebilirsin. Herkesin vicdanı kendine. Yanındakinin vicdanı ile yön bulmaya gerek yok.

Eğer vicdan azabı hissetmek gibi bir potansiyeli varsa, onu hasta annenizden yana kullansın. Bunun adı vicdan değil bencillik çünkü. Siz onun istekleri doğrultusunda hislerinize yön vermek zorunda değilsiniz. Hasta annem olsa ne kocayı takarım ne de onun kabile hayatı yaşayan ailesinin ne düşündüğünü. Çok geçmiş olsun bu arada.

Annene gitmek istiyorsan annene git. Hastaydın ama canın hasta anneni görmek istedi ve kalktın gıttın bu kadar. Hesap verme, korkma cekınme. Annen hasta ötesi yok. Mesafelıyım diyorsun ozaman kalk annene git. Soran olursa da canım istedi gittim de. Ancak böyle idare edersin. Karıstırmayarak.

Diyorum fakat senin çocuklarla bı işin yok ki diyor. Görüşürüz gorucrksin sen de dedim. Kabul etmek istemiyor. Kvalidemler tasinacakti biz oraya geçince vazgectiler. Benim defetmem gerekicek çocukları artık