valla ne ilkel duyguymuş canım diyip dudak Büzüp hor gördüğüm ama her ilişkimde de Başıma Bela olan duygudur kendileri.. Eğer aşıksam, çok kıskanırım. Kıskanılmak ise azıcıksa hoşuma gider, sevgi göstergesi giBi algılarım. Sevgilimin " markete Bu Blüzle gitme, millet ayı giBi Bakıyor " diyerek üzerime ceket giymemi temBihlemesi hoşuma giderken, eski nişanlımın aşırı Boyuttaki sapıkça kıskançlıkları ayrılmamıza seBep olmuştur. Tam 3 ilişkim kıskançlık yüzünden Bitti.. azıcık doz aşımı olduğunda kaçarım o ilişkiden. Şuan o konuda kafam rahat. kıskanılıyorum ama Boğulmuyorum.. Biraz düşkünüm özgürlüğüme. Ve de kıskançlık Benim içimde de var olan Bi zehir olsa Bile, sevmiyorum Bu duyguyu.. ilişkimizin her anına hakim olması canımı çook sıkar, o adamı da çok Boş Bulmama neden olur.. giyimime kuşamıma karışmicak, sadece esnaflar varken memelerim ortada gitmemi doğru Bulmuyosa tamam derim dediğini yaparım. ama yok erkek arkadaşlarıma karışsın, yok yasaklar koymaya çalışsın, yok gezmeme tozmama karışmaya kalksın aman aman aman aman.. o cahilliktir Benim gözümde.. Ben de onu önüme gelen her kızdan kıskanmam, sadece eskiden aralarında duygusal veya cinsel Bi paylaşım Bulunan kızlarla görüşmesini Bana yapılmış Bi saygısızlık olarak algılarım. yani ilişkimizde ikimize de yan gözle Bakmayan herhangi Bir kız veya erkek proBlem yaratmaz, asla severiz Biz çevremizi genişletmeyi. D

dozunda bi kızkançlıksa sahiplenmenin sevginin göstergesidir, ama aşırıysa sağlıksızdır o zaman hem kendine güvensizliğin hem karşındakine güvensizliğin işaretidir..

sizce kıskanmak sahiplenmenin mi yoksa güvensizliğin mi getirdiği bir şeydir? yada tam tersini düşündüğümüzde kıskanmamak çok güvenmenin mi yoksa yetersiz sevginin mi getirisidir? ilk düşündüğünüzde bunlardan hangisi gelir aklınıza? bilmiyorumkismile U Umuthep