Köprüleri yakmak istiyorum, hem de hepsini ve yeni baştan inşa etmek sonra da.. Keşke böyle şanslarımız olabilseydi desem çok mu ütopik kaçar... E

Zordur köprüleri yakmak... Sıradan sabahların mahmurluğuna alışmışlar için, bir şafak vakti aniden geçmişinden ve bugününden vazgeçmek ve içinde her nasılsa saklanmayı başarmış bir ya rın heyecanının kanadına tutunarak havalan mak cesaret ister. Kurulu düzen öylesine rahat, öylesine huzur doludur ki, ruhuna gömülü ço cuğu, yıllarca kınında beklemiş keskin bir kılıç gibi uyandırıp dörtnala ileri atılmak, yaman bir karara dönüşür. Zordur insanın onca zaman, bunca emekle kurduğu ne varsa hiçe sayıp, mağlup ama mağ rur bir komutan edasıyla yeni seferlere niyet lenmesi... Bugüne yenik düşenler, yarını sade ce hoş bir hayal olarak düşleyip, dünde yaşar lar. Bedel ödemeyi göze alanlar ise, yelkenleri atlastan ge milerle, arkalarında külden köprüler bırakarak meçhul bir istikbale doğru dümen kırarlar... Yakılan sırat köprüsüdür. Geçer ve orada kalırsınız: cennetse cennet, cehennemse cehennem... dönüşü yoktur... Clint Eastwood'un son filmi "Madison Kasabasının Köp rüleri" çoğumuza bir kez daha ruhumuzun derinliklerinde saklanan o yakılası köprüleri hatırlattı. Hayatı, sohbetsiz sofralara yemek hazırlamaktan ibaret, kendi halinde bir ev kadınının günün birinde kapıyı çalıveren bir yabancıyla ya şadığı 4 günlük "yasak ilişki", içimizdeki şeytanın kapıları nı çaldı. 40 yıl kendirli, kendinden bile saklamış bir kadının, 4 gün içinde kendisiyle tanışması ve 40 yıldır ıskaladığı bir mutluluğu bir "yabancı"da yakalaması, dünyanın dört bir yanındaki izleyicilere pek tanıdık bir duygu gibi geldi. Sinema çıkışında ellerindeki küçük mendilleri gizli gizli göz pınarlarına bastıran hanımlarla, yaşlı gözlerini kara gözlüklerinin ardına saklamaya çalışan beyler, yasak bir İlişkiye gözyaşlarıyla onay veriyorlardı adeta... Yolboyu eşler birbirlerini yokladı, ihmal edil miş heyecanlar çıkarıldı naftalinli sandıklar dan... Kimi, köprüleri yeniden kurmanın yolla rını aradı, kimi yakma vaktinin gelip de geçtiği ni düşünürken... Lakin zordur köprüleri yakmak... Meçhul bir istikbal uğruna bugününden vaz geçmek korkutur insanları... Mazinin hatıraları taze, dostluklar sıcak, kurulu düzen güvenlidir. Nitekim filmin kadın kahramanı da kendi köp rülerini yakmaktan son anda vazgeçer. Ruhu nun köprüleri yerine, cesedini ateşe vererek, bir imkansız aşkı, küllerin buluştuğu öbür dünyaya erteler. Köprüleri yakmak cesaret ister... ama siz kararsızlanırken köprünün karşısından ışıl ışıl yeni bir hayat umudu inatla gülümser insana... Bir elte bugünün yerleşik liğine tutunurken, öbürüyle yarın macerasına uzanmaya çalışır, arada çırpınır durursunuz. Belki orayı bilmemek, bilmekten iyidir. Bilip de gidememek en beteridir çünkü... Sinema çıkışında izleyicilerin düşünce balonlarında köp rüler sallanıyordu. Eşler yolboyu birlikteliklerinin muhasebesini yaptılar, kimileri işi cesur bir hesaplaşmaya dönüştü rerek, kimi kaygılarını dillendirmeye çekinerek... Kimi evlerde eski aşklar tazelendi ve yeni köprüler ku ruldu, ihmal edilmiş diyaloglardan... Kimi evlerde ise yeni den sohbetsiz sofralara dönüldü... Rahat oturma odaları nın kurulu düzenlerine sarılanlar, heyecan dolu bir aşkı beyinlerinde büyüterek kaşıkladılar yemeklerini.. ... ve ertelediler, ruhlarının köprülerini kavuracak bir heyecan ateşini; o ateşin ancak cesaretlerini yakacağı güne kadar...

köprüleri yıkamadım.. ama eksik tahtaları vardı.. onlarıda onaramadım.. yapamadım..