Konuyu ben mi açtım acaba? Aynı benim ruh halim. Cuma gününden başlıyorum ben. Pazar akşamı yani şu an ise sancılar giriyor. Hayatta maalesef her şey güllük gülistanlık değil. Keşke öyle olsa da biz de işe sabahları enerjik gitsek.. Çalışma saatleri, koşulları ve insanlar çok yorucu olmaya başladı. Ve giderek daha kötü şartlara dönüşüyor. Allah yardımcımız olsun :/

İşimi çok seviyorum. Çok rahat ve huzurlu ortamı olan bir iş yerim var. Dolayısı ile pazartesi sendromum yok. Ama bir önceki iş yerim felaketti oradayken aynı durumları yaşıyordum

En kısa zamanda gönlünüze gore bi işiniz, sendromsuz pazartesileriniz olur umarım

Rüyalarımda bende cok görürüm o kadar iyi anlıyorum ki sizi. Keske bari pazar gününü de güzel gecirebilseniz. Hiçbirseyin tam tadı olmuyor işte. Sanki yarım yasanıyormus gbi gün dmi

Ben artık hayatin, pazartesi sabahi istedigim saatte uyanip manzaraya karsi kahvemi yudumlayacagim kismina isinlanmak istiyorum, ne haftasonu ne tatil yetmiyor.

Özlemeyin pazartesileri; illa bi iş günü özlenecekse salı var, çarşamba şirindir mesela, gönlümün efendisi cuma var onları özleyin olmaz mı

Saydığınız tüm günleri özlüyorum ben. :/

Çalışmak isteyip çalışamıyomuşsunuz gibi anladım, doğru mudur? Öyleyse gercekten cok üzüldüm. Dertlenecek bi pazartesinin olmaması çok daha buyuk bi dert tabi duruma göre. Çalışmak isteyen bi insanın istedigi işe ulaşamaması para kazanamamanın da ötesinde bi derttir, pazartesi sendromunu beşe katlar, iyi bilirim. Summer-girl Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Şuan elimde ajandam "Acaba Pazartesi bunlardan hangisini yetiştiremeyeceğim?" başlıklı listem var. Normal günlerde her işim yetişir ama yarın yetişmeyecek çünkü pazartesi anormal... Henüz sendrom boyutuna ulaşmadım ama sevmiyorum ben de pazartesiyi. Bak o kadar pazartesi yazınca kemiklerim ağırdı resmen. Bu duygudan kurtulmak için genelde ruhumu küçük tekmelerle şımartıyorum.

Bende çarşamba sendromu var. nedense o günüm çok gergin stresli sıkıcı geçiyor. pazartesi günü için şunu fark ettim. pazar günü ya da hafta sonu yeterince dinlenemiyorsa insan, kafa yorgunluğu varsa ilk iş günü eziyet gibi oluyor. tek sıkıntı zihin rahatlaması. bunun için yapacağınız ilk iş, işlerinizi is yerinde bırakmak. sorun da sıkıntı da varsa is yerine geçince halledersiniz. keyfini çıkarın tatil günlerinizin, sadecw kendinize zaman ayırın

Aha ben. Geçen pazar gecesi rüyamda adli tatil başlamış ama kimse bana haber vermediği için boş adliye koridorlarında koşuyordum. Bu sabah gözümü of bugün niye cumartesi değil ki diye açtım. Pazar günlerinden nefret etmeye başladım artık. Keşke her gün cumartesi olsa. İş yerini sevmedikçe düzelmez gibi bi halimiz.

Ajandamın sayfalarını tek tek koparıp kahveye banıp selüloz ruhun gıdasıdır diyip afiyetle yiyesim var benim de mesela nasıl olsa pazartesiye yazdıgım isler carsambaya bile bitmemis olabilir, bari karnım doymus olurdu

Di mi, rüya degil tuhaf senaryolar derlemesi gibi. Gecen gün rüyamda isyeri bombos, ben harıl harıl çalısıyorum, sonra bitiyo isim kapatıyorum bilgisayarımı, hop bi iş arkadasım geliyo. Biz yapmıstık bitmisti o is bosuna bastan yapmıssın diyo senin suradakileri halletmen lazımdı diye baska bi yıgın gosteriyo bana. Sacma sacma seyler Cumartesi hiç böyle olmuyo halbuki. Hayır bide pazar geceyi böyle geçir, böyle rüyalar gör, sonra üstüne kalk sabah o yumuşacık sıcacık yatağı terk et de işe git

Üc satırda ozetlemişsiniz elinize sağlık, durum tam olarak bu bende de Jane

Ben de hiç sevmiyorum Pazartesi'yi işi severek yapıyorum ama Pazartesi'leri işe gitmek zor geliyor.10 yıldır aralıksız çalışıyorum yılda 10 iş günü tatilde yetmiyor. Hayırlısı ile bir bebeğim olsa da 4 ay evde dursam işe gitmesem biraz ev hayatını yaşayım diye bekliyorum

o zaman iyiki ogretmenim diyim bari bende hic oyle bi stres yok sizinde isiniz zor valla allah sabir versin. yinede en azindan stres yapacak bi isiniz var su kriz doneminde işimizin olmasi bile şukur sebebi

15 senedir iş hayatındayım 15 senedir Pazartesi'leri sevmediğim gibi pazarları başlar sıkıntım Hatta diğer kalan 4 günde de her sabah Bugun işi birakacagım diye kalkarım yataktan Ya da akşam eve geleyim direkt uyuyacağım diye çıkarım evden Ama işe gidince acılırım

Ne deseniz haklısınız, haftasonu mesaisi kadar ömür törpüleyen çok az şey var hayatta. Cumartesi dediğimiz gün koca haftanın teselli ödülü gibi bi sey, cuma aksamı istedigini yaparsın cünkü cumartesi istedigin saatte kalkabilecegini bilirsin, öyle gün gitti derdin de olmaz cünkü istedigin kadar uzatabilirsin cumartesiyi, zira pazar sabah da özgürsündür. Sizden bu huzuru alan işverene sevgilerimi saygılarımı pek güzel sözlerimi iletiyorum. Acınız acımdır

İş cok sevilse bile bence biz kadınlar fazla sorumluluk sahibiyiz erkeklere oranla. Aman deyip bir kenara koyuyorlar kafalarında bence. Genelde pzt sendromunu kadınlarda daha net sezinliyorum maalesef.

Buradan da pazartesilere hasret olan tüm KK sakinlerine selam olsun. :)

Aynen öyle, pazar akşamı kaliteli uyuyamamak pazartesiyi iyice berbat bi gün haline getiriyo. Ama elimde degil, kafam işle ilgili konudan konuya atlayıp duruyo, rüyamda ciddi ciddi dosyalar, evraklar, unuttugum icin zor durumda kaldıgım isler görüyorum. Stresle baş etme konusunda ilham verecek birileri yazad da hepimize faydasi olur umarım. O

Cumartesi sevincim perşembe mesai çıkışından başlar Pazartesi sendromum pazar gözümü actigim anda Benim çalıştığım departmanın yoğunluğu asla bitmiyor. Bir de rutin işler değil, sıradan evrak takip vs yok Proje çalışmaları yapıyoruz, sürekli yeni bir şeyler üretme derdi, başlayanları doğru bir sekilde yurutme kaygısı, çıkan krizleri yönetme çabaları... Şikayet etmiyorum aslında işimi seviyorum. Ama şöyle bir şey var, işyerinde tüm bu yogunluklara rağmen çalıştığımızda karşılığını alıyorsak ve ofisle alakalı duygusal bir problem yaşamıyorsak güzel. Ama ne zaman ki ben moralimi bozacak, motivasyonumu yerlere serecek bir olay yaşasam her şeye lanet ediyorum. Mesela maaşla ilgili sknti olunca insan çok etkileniyor, performans yerlere iniyor

Bende böyleydim calısırken. Tek fark izin haftaiçi idi pzt sendromu hergün olabiliyordu. Bir de tek izin günüm var diye olmayacak aktivitiler yapıyordum =) stresle basetmeyi öğrenmek lazım ama nasıl? yani iş stresini yataga tasımamak gerekli konuyu takipteyim bende, fikir almak isterim.

Valla aynı ben... cuma cumartesi deli dana gibi gezip pazarları evden çıkmam genelde... pazar gece de stresten zor uyurum, şu işi nasıl yapayım vs diye planlarım... önerileri heyecanla bekliyorum

Varsa bir yöntem ben de alayım. Zira cumartesi de calisiyorum pazar ev işleri çocuk yemek derken bitiyor ben pazartesi olsun istemiyorum

İşin daha keyifli, daha heyecanlı olduğu dönemlerde ben de böyleyim aslında. Kahvenin tadı ayrı bi güzel, sabah sahane bi enerjiyle başlıyorum güne. İşimi seviyorum da. Ortada bi kriz anı yoksa her sey sahane. Sorun şu ki adı üstünde iş bu, her zaman aynı verimlilikte ve tempoda gitmiyo. Daha yogun, daha stresli, daha çözümsüz dönemleri illaki oluyo ve ben mesaiyi mesaide bırakamıyorum. İki gün tatil hepi topu, gezmeyi eglenmeyi bilen ve seven bi insanım, ama o gerginlik iki günün birini alıyo benden. Yapmayı sevdigim seylerin yarısı hic oluyo durduk yerde. Less-is-More Nirvana Anneler

En buyuk motivasyonunuz gidebileceginiz bir isinizin olmasi

Cok tesekkur ederim.

Herkese merhaba, pazartesilere gıcık olan tüm KK sakinlerine selam olsun. Yanlış anlaşılmasın tabi; pazartesileri seven, alarmın ilk sesiyle yataktan kalkan mutlu ve huzurlu azınlığa da selam olsun. Bi zamanlar ben de sizden biriydim. Gel gör ki şu sıralar ne siz beni anlayabilirsiniz, ne de ben sizi. Zira siz huzurla deliksiz uyuyup sabah işyerinize bi güneş gibi dogarken ben rüyalarımda bile mesai yapıp sabah kafeini damardan almak suretiyle anca ayılıyorum. Neyse ne diyoduk, pazartesi sendromu dedigimiz sevimsiz ruh hali bende öyle bi boyuta geldi ki son zamanlarda, etkileri daha pazar ögleden sonradan itibaren başlıyor. Cumartesileri gününü gün eden ben, pazar günü yapılan planlara " hmmm yarın da iş var ama" diye burun kıvırır oldum. Hiçbi sey yapmak gelmiyo icimden. Bataryası eskidiği için her an kapanabilir diye sürekli şarj cihazına bağlı tutulan laptop gibi pazartesiye enerji toplıcam diye kendimi üclü koltuga ve netflixe bağlayıp bütün gün öyle kalıyorum resmen. Sonra rüyalarımda mesai yapıyorum demiş miydim? Mesai normal sartlarda pazartesi sabah saat 9'da baslıyo. Ama benim mesaim pazar gecesi kafamı yastıga koydugum an baslıyo, sabaha kadar aralıklarla devam ediyo. "Dur uyumadan yarın ne yapacagımı kafamda bi planlayayım?" "Gecen haftadan bitmeyen isleri nereye sıkıstırsam?" "Şu işin sonucunu deftere not almış mıydım?" derken uyku falan kalmıyo, gece rüyamda evraklar görüyorum. Çok yogun bi dönemdeyiz, bi önceki haftadan birikip yeni haftaya tasınan isler canımı sıkıyo ama bunlardan kacış yok su asamada. Özetle isi düzeltmem mümkün degil ama kendi ruh saglıgımı düzeltmem lazım. Yoruldum, sogudum, hevesim kacıyo artık gerçekten. Böyle yokuş aşagı motivasyonla da eninde sonunda bi seyleri atlıcam, hatalı bi işlem yapıcam, gözden kacırılan süresi geçen bi iş elimde patlayacak. Ne yapayım ben, nasıl kurtulayım bu sendromların en önde bayrak taşıyanından, moral motivasyon önerileriniz nedir?

Bu arada ben salıyı da sevmem Haftanın ne başı ne de ortası saçma sapan bir gün

Ben de bugune kadar hiç pazartesi sendromu diye bir şey oluşmadı. Ben de hepiniz gibi cumartesi gününü ve tatili çok seviyorum ama pazartesi ise gidince sanki o hafta hemen bitecek ve yeniden o çok sevdiğim cumartesi gününe gideceğimi düşünüp kendimi mutlu hissediyorum. Yanı pazartesi olmazsa cumartesi günü de gelmez.

iş yerimde son zamanlarda bu derece olmasa da ben de buna benzer şeyler yaşadım. yani pazartesi sendromu gibi değil de bende her gün ufaktan ufaktan yaşanan bir durumdu. çok çok sevdiğim işim ve iş yerim artık bana yük olmaya başlamıştı. ortamdan da uzaklaştım son zamanlarda. e ne oldu böyle olunca, ben hata yapmaya başladım ve mutsuzluğa sürüklendim. ben mi gideyim, yok galiba onlar şutlarlar diye düşünürken de beni işte çıkardılar :) şimdi harıl harıl iş arıyorum, yarın görüşmelerim var ve enteresan biçimde şu an huzursuz olmaya başladım. uzun lafın kısası işle ilgili olumsuzlukları bu kadar çok kafaya takmanın sonucunda işsizlik çalıyor kapıyı. anı yaşamayı deneyin, bırakın pazartesi sendromu pazartesi günü yaşansın, pazar gününden bunu yaşamak çok anlamsız.

Evet, aynen öyle.