Ne iyi anlıyorum sizi ; rabbim bizlerin yoluna ışık tutsun ; gerçekten başka türkü anneyle kurulamayan sağlıklı iletişimin telafisi olmuyor W

Ben buna katilmayi dusundum ama fiyati 1000loranin uzerinde. Ne dersiniz, sizce deger mi? Daha once hic okuma grubuna katilmadim. . push ;

Anne çocuk denkleminin değer tarafına geçince bütün geçmiş yeniden su yüzüne çıkarmış. Anne çocuk ilişkisi üzerine kitaplar okuyabilirsiniz filmler izleyebilir hatta imkanınız varsa birkaç seans terapi alabilirsiniz. Tek bir bakış açısına saplanmak yerine değişik açılar edinirsiniz

Anne çocuk değer tarafı nedir açıklayabilir misiniz acaba? Teşekkür ederim J janemarple

Çok özür dileyerek soruyorum burayı açıklar mısınız... ağladığınızda beslemedi mi sizi mesela

Agladigimda beslenistir beslememisyir bilmiyorum. Evde babanem de vardi, belki o beslemistir. Benimle ilgili boyle seyler hic konusulmaz. Bebekligimden eve getirdigim duygulardan hic bahsedilmez. Annem icinde kolay olmadigi kaynana ile yasagigi, 40kilo oldugu, 18 yasinda oldugu falan anlatilir. Benim boyle yazmamin nedeni kitapta net sekilde boyle yaziyor olmasi. Kitapta diyor ki ; istikrarli bir sekilde aglamasina yanit verilmeyen bebek aglamayi, talepte bulunmayi birakir. Her ihtiyacini kendi karsilar, fazlasini talep edemez. Benim bu.

Yasamayan bilemez... annemin anneannemle iluskisi çok travmatik. Annem 53 yaşına geldi ve su an hasta anneanneme o bakıyor. Ozellikle bu süreçte tüm travmalari su yüzüne cikti. Kesinlikle psikiyatrik destete ihtiyacı var ama bunu sürekli oteliyor. Diyeceğim o ki kendiniz halledemediginizi hissediyorsaniz muhakkak profesyonel destek alin çünkü yillar gectikce cozumlenmek şöyle dursun daha beter oluyor.

İlkokul 1. sınıfa gidiyordum net hatırlıyorum... Çılgınlar gibi bana görümcelerini, kaynanasını anlatıyordu.. Gerçi kardeşimede aynı şekilde... Büyüdük tiyee almaya başladık artık onun o anlattıklarını.. Psikolojileri iyi değil... Ben çocuğumla etkinlik, şarkılar, oyuncak dışında yaşına uygun olmayan bişi konuşamam... Şimdi o da beni gördükçe kendi anneliğini düşünüyordur... Hiç benimle evcilik oynamadın sen dediğimde hiç sevmiyorum öyle seyleri dedıBen bayılırım mesela arabalarla oynamaya bak dedim... Sabırsızmış o... Yani bahaneler bitmez... Geçmiş geçmişte kaldı diyorum ve ben kendi aileme kendi çocuğuma ve kendi sorunlarımla başederken aileme yansıtmamaya sayesinde çok daha dikkat ediyorum.. Mesela ben yatak, yorgan kusayım sinir krizi geçirirdi.. Dün gece çocuğum arka arkaya yatak, yorgan kustu ben onun alnından öptüm... Rahatla anneciğim, iyi hissedeceksin dedim... Öptüm, narince temizledim.. Bir nevi dediğiniz gibi o geçmişteki küçük kızı öptümAncak bu şekilde iyileşiriz

Ben de kitabı okuyanlardanım. Seneler sonra ilk defa yazıyorum sayfada. Bu başlıkta yazan kişilerle çok benzer şeyler yaşadım. Ve sizinle de çok benziyor yaşadıklarımız. Ben artık ailemle görüşmüyorum. 2 seneden fazla oldu. Anne diye adlandığım kişinin en ufak bir üzüntüsü yok bu konuda. 2 senedir kızı ölmüş gibi ama sarsıntısı bile yok kendisinin. Demem o ki bazen olmuyor olmayınca olmuyor. O en uç duygular nefretler bile karşıdakini biraz etkileyince anlamlı oluyor. Diğer türlü sadece sahibine dert oluyor.

Size ne tavsiye vereceğimi bilemedim ama benzer hatta daha fazlasını yaşamış ve çocuğu oluncada annesini istemeden taklit edip sonradan farkına varan biri olarak yazıyorum. sukur çocuğumla aramdaki bağ düzeldi. annemle aramdaki ne gelince yüzlerce kez hayalimde yuzlestim onla. olanların suçlusu ben değildim beni hiç sevmedi ilgi göstermedi takdir etmedi ve ben bir ömür onun sevgisini kazanmak için ugraşmisim. maddi olarak iki ev parası verdim nerdeyse. degisen birşey olmadı tabiki. sorun ben değildim ki zaten çocuk yaşta evlenmiş bir kadın ve çocuğu olmuş. zor hayatı. herseyin hırsını benden almış ben olmasaydım bosanmasina izin vercekmis ailesi. kabul ettim herşeyi olanların hiçbirinde ana temelinde benim suçum yok. ve üç yıldır görüşmüyoruz hiçbir şekilde. cunku görüssek maddi beklentisi ve kendini benim üzerimden tatmin etmesi devam edecek uzak dursun benden

Görüşmemek benim için büyük bir yük yani kaldırabileceğim bir şey değil bu ama biraraya geldikten sonra da bende gerçekten ağır bir depresyon nallıyor herşey gözümün önünde film şeridi gibi geçiyor öyle de bir şey ki hiç susmuyor hep kendini övüyor; kardeşlerim üzerinden yaralıyor çok iyi bir anne olmasıyla gurur duyuyor, anne olduğundan beri vicdan azabım hiç durmadı hep anneliğimi sorguladım ama annem için o kadar kesin ki mükemmel bir anne olduğu ; oturup ona anlatsam şöyle olmuştu böyle olmuştu uyduruyorum gibi kavga çıkarır eminim, kardeşlerimle arası böyle değil birisi çok idare edici ve fedakar ; diğerine de extra özenli annelik yapıyor ; yani hadi sorunları vardı diyorum ama neden sadece bana rakibi düşmano gibi davranıyor ; sevincimi üzüntümü anlatamam saçma sapan yorumlar yapması cümleleri hep aynı o kadar standart ki perdono pero no olvido forgive but don't forget Anneler

Ben de aynı durumdayim. Evlat ayrımından, başörtüsü baskisina birçok şeyi yaşadım. O kadar ki ortaokulda kendimi keserdim. Ama fiziksel olarak çok iyi baktı. Bazen diyorum ki 16 yaşında evlendirilmis,17 sinde anne olmuş,6 aylik ilk bebeğini kaybetmiş bir kadinin elinden ne gelirdi ki?Affedeyim diyorum. Denedim de. Sonra kardeşime olan sevgisi, opmeleri aklıma geliyor. Kimsenin de af diledigi yok zaten. Hamike olunca, kızımı kucağıma alınca daha çok zoruma gitti herşey. Beni nasıl bu kadar sevgisiz bırakabildi? Ben de ne kadar yapabilirim bilmiyorum ama araya mesafe koymaya çalışacağım. Artik vazgeçtim annemden. Kizimla yeni bir anne kız ilişkisi kuracağım.

Evet o kitap ağlayarak okuyup bitirmeye cesaretim olmadı

Ve böyle düşünmeyin. Bu dünyada kuzunuza en iyi anneliği siz yapabilirsiniz bunu unutmayın. Mükemmel anne olamazsınız çünkü öyle bir şey yok. onun duygularını kabullenmesi, kontrol etmesi için orada annesinin olduğunu bilmesi bile yara almaması için yeterli.

Bence bilerek de yapmadı, yapmadılar. Bir çocuk dünyaya getireyim de hayatını zehir edeyim diyen anne yoktur ya da bir elin parmakları kadardır. Öyle görmüşler büyük ihtimal, öyle de devam ettiler. Benim çocukluğumda çocuğun da bir psikolojisi olduğu düşünüyorum da kimin umurundaydı ki. Okuyup, kendimizi geliştirmemiz, aynı hatalara düşmememiz gerek.

Bu konuyu okuyup size uzun uzun yazmak istiyorum ama su an vaktim sinirli. Bol bir zamanda benzer duygu ve cocukluga sahip bir insan olarak paylasimda bulunmak icin kayitli olsun diye yaziyorum.

Benim annem de ben evlenene kadar beni yok saydi. Ben resmen onun yasayamadigi hayati yasayandim. Evlenince sartlarimiz esitlendi! Evlendikten sonra bana daha iyi davranmaya basladi. Ama bu sefer de babam benden cok uzaklasti. Babamla aram iyi oldugu icin aldim karsima konustum. Hisserimi soyledim. Sacmaliyorsun dedi bana. Cocuk konusunda da. Hep annemin gozdesi oglusunun bebegi olacakti, hem benim. Ben cok sevdigim bir komsumuza hamileligimi aciklarken annem birakin siz onu da benim bebegime bakin deyip kardesimin cocugunun ultrason fotografini gosterdi. Komsu da ben de sasirdik. Sonra o komsu ablayi aradim bir gun deli divane agkarken dedim ki ben cektim ama cocuklarima cektirmeyecegim. Eger obur torun benim cocuklarimin uzerinde tutulursa tum diyologumu keserim. Cocuklarima bu ikincilik hissini yasatmam. O yuzden cok iyi anliyorum seni.

Ben Annesi ile ilişkisi hiç olmayan her şeyi kendi kendine halleden. Hatta bir yaştan sonra annesinin de büyüğü ablası olan biriyim. Mesela basit bir olay anlatayım. Bir kızçocuğu ilk reglini annesine söyler değil mi? Ben asla söylemedim. Aylarca sakladım kendi kendime hallettim. Sonra yakaladı lekeyi de anladı. İlk tepkisi aha bu kadar kaldın daha uzamazsın şahtın şahbaz oldun dedi Mesela bakkala ekmeğe yollardı beni. 8 yaşımda Bakkal beni taciz etti. Asla kimseye anlatmadım. Öyle bu alımlara girdim ki o taciz olayından sonra. İçime kapandım geceleri sabahlara kadar ağlıyordum. Asla bir derdim sıkıntım olduğunu anlamadı annem. Ben iyice sessizliğe gömüldükçe bir de üstüne dalga geçiyorlardı benimle karı koca. Zeka özürlü gibi boş boş bakıyor gibi laflar ediyorlardı. İçimde neler kopuyor onların bana ddği buydu.

Ben de anne olduktan sonra kendi çocukluğunu temize çekenlerdenim. Bunca yıl nasıl saklandı bu düşünceler kafamın içinde gerçekten çok şaşırıyorum bazen. Anneme anlatsam asla beni anlayacağını sanmıyorum. Yıllar geçtikçe alınganlığı daha da arttı, bu yeni bir kriz çıkarmaktan başka bir işe yaramaz ne yazık ki.. umarım kendi çocuğumu manipüle edip, travmalar yaşatıp, kalbinde derin bir kırıkla büyümesine sebep olmam. En büyük dileğim onun hayatında keşke ile başlayan bir cümlenin içinde geçmemek. İyi ki'lerle beni ansın isterim. W

Yaklaşık 3 senedir bu denizde yüzüyorum, kızımla beraber ben yeniden doğdum sanki her şey o zaman su yüzüne çıktı ; bu anlamda okumadığım bilimsel yayın, hatrı sayılan kitap kalmadı desem yeridir, bu bir çözüm olmadı bende ; psikoterapi denedim çözüm olacağı kanısona varamayınca bıraktım bilmiyorum aslında ama bir dönem aman boşver diyip bir dönem fena boğuluyorım bu sularda

Evet sınır çizmek zor oluyor. Annem benim varlığıma o kadar alışmış, beni terapist/dert ortağı rolüne o kadar inandırmış ki başka bir anne-kız ilişkisi inşa edemedik bile. Çünkü başka bir ilişki tarzını o istemiyor. Diyeceksiniz ki annen sana gelip dertlerini anlatmasın mı? Kızlar büyüdükçe annelerinin arkadaşı olmaz mı? Benim açımdan bu, annemin dertlerine üzülmek, beni dinlemediğinde ona daha da kızmak ve hatta bazen onun annesine dönüşmek anlamına geliyordu. Ondan kendimi uzaklaştırmaya çalıştıkça hırçınlaştı. Zamanla daha soğuk, garip bir hal aldı ilişkimiz. O hala ilişkimizin iyi olduğunu düşünüyor olabilir çünkü ona hayır demek, ona karşı kendim gibi olmak benim için çok zor. Gerçekten dediğiniz gibi... Onlar hayattan çektikleri gibi o kuyuya çekiliyor hissi oluşuyor bir süre sonra. Çünkü onun yaşadığı bütün duygusal yükler size de etki ediyor. En azından ben öyle hissediyorum.

Ben de :) anne sevgisi cok ayri bir sey. Ben de annemin bana sarilip optugunu cok az hatirliyorum. Hatta oyle ki bunu hala asamiyoruz. Hala sarilinmaz. Sevgi gostermez. Sevkat hissettirmez. Ben de yurtdisindayim. Dunyanin obur icinda. Boyle olunca rahatca uzaklastim onlardan. Gozum gormuyor yapilan ayrimlari.

Evet ayagi catlamis kiz kardesim cok kotu filan dedi dun senin dogum gununde de agladi engellemissin filan dedi ben de dedim Acitasyon yapmistir sana sevmez o beni kuslukten memnun dur dedim ama gotur gecmis olsun deyim dedim. Telefona bakmayim basini cevirdi. Tamam gerek yok dedim gecti. Neyin kini var bilmiyorum ama beni sevmediginden eminim wollstonecraft

Ben en büyük çocuğum. Babam felaket bir insan. Sevgi saygı sıfır çocuklara karşı hep sert zorba. Anneye de genelde öyle. Küçüklüğümden beri hep babadan nefret ettim. Hep ölsün falan isterdim. Sanki o ölünce rahatlıcaz gibi. Annem sürekli dertlerini anlatır bana. Küçücük çocukken bile en mahrem şeylerini söylerdi. Mesela baban bugün bana kızgın ondan sizi azarlıyor. Ben dün gece şey yapmadım ondan. Gibi gibi. Sürekli dertlerini çocuklukta çektiklerini. Kaynanadan çektiklerini VS. Diğer kardeşlerime de pek sevgisi ilgisi yoktu. Olgun bir anne kucaklfayan sarmalayan bir kadın hiç olmadı. Benden 4 yaş küçük kız kardeşim var. Ona karşı şu şekilde. O her istediğini yapardı. Elinin altında hizmetçi gibi. Ben yapardım ama orta okulda falan asileştim. Artık sıkıldım sürekli ev işlerini üstüme yıkmasından. Karşı gelmeye başladım. Derslerime yoğunlaştı. Bu kız kardeşime iyice bandı. Sürekli onunla dertleşir ve iş yaptırır oldu. Yüzüne karşı asla iyi bir laf etmez ama ben üzülüyim diye sürekli bana der. Kardeşin şöyle iyi şöyle güzel şöyle iyi huylu melek. Sen şeytansın köpek gibi kapıyorsun çirkinsin kısasın VS. Hep hedef gösterilen ele güne komşuya akrabaya kötlenen bir çocuk oldum. Çok fazla bunalımlarım oldu hepsini içimde yaşadım. Belli bir yaşa kadar şöyle deyim üniversite bitene kadar hep kendimi kötü eksik ve annemin dediği gibi gördüm. Annemi hep sevdim adla nefret duymadım. Daha çok babama nefret duydum. Sonrasında da o iç sesler susmadı ama biraz syıktım. Bu kadın bana bildiğin duygusal istismar yaptı senelerce onurumla gururumla duygularımla oynadı. Bile isteye aşağıladı kırdı. Bu sefer tiksinmeye başladım. Tek tek anormal yaşantılarım aklıma geldi. Hiç bir zaman bana normal anne olmadığını farkkettim. Ben üniversiteyi de evde okudum bu arada. Evde gidip geldim. Ankarada yaşıyorduk orda üni kazanmıştım. Öğretmen oldum atandım ve öğretmen arkadaşların falan da annelerini göre göre benimkinin bir tukaf olduğunu ancak idrak edebildim. Benimki en basit şeyleri bile yapmıyordu çünkü. Ben atanmışom evden girmişim mesela. Arkadaşlarımın anneleri her gün arada sorar. Benimki asla aramıyordur. Ben arıyordum açmıyordu duymadım işim vardı diyordu bu şekilde. Tatillerde eve giderdim daha bir kere ben gelecem diye bana özel şu yemeği seversin deyip yaptığını görmedim. Öteki kardeşlerime de aman aman iyi değil. Baaa göre onlara daha iyi ama tam değil.

Ahhh o kadar içim yandıki okuyunca kızım doğunca ben de sorgular oldum ve inanın o kadar ani ve değişik bir aydınlanma yaşadımki. Bazı şeyler affedilebilir geçici ihmalkarlıklar, ilgisizlikler ama sevgisizliği kabul edemiyorum. Çünkü o kadar ilgisiz, sevgisiz, paylaşımsız büyütülmüşüm ki ilk eşimle evlendiğimde iletişimimde problem olduğunu anlamıştım. Eşim benimkinin zıddı bir ailede el bebek gül bebek büyütülmüştü. Kuzum doğunca sevgisizliği hissettim, hiç sevilmediğimi şöyleki bir çiçeğe su verip yapraklarını temizleyen konuşanlar çocuklarına karşı dilsiz. Benim bu konudaki sınırım sevgisizlik!

Anne çocuk denkleminin diğer tarafı olacaktı yanlış yazmışım. Bir zamanlar çocuk olarak yorumladığımız anne çocuk ilişkisinde şimdi anne tarafı olma anlamında P

Ben yaralarımı ona anlattığımda en büyük travmamı yaşattı bana ;zaten en büyük sorun iletişim ; bir sorunum olduğunda iletişim kurabileceğim bir annem olsaydı ; aman derdim annem de çok çekti napsın kadın

Okudugum her mesajda mesaj sahibine sarilasim geliyor. Aslinda ne kadar kalabaligiz benzer duygulari hisseden benzer sekilde buyumus olan. Benden 22ay kucuk wrkek kardesim var. bizimkiler cocuklari bolusmusler. Benimle babam ilgilendi. Kardesimle annem. Ben hep anne duygusalliginin, paylasiminin yoklugunu hissettim. Kardesime sevgi, destek gosterdikce kendimi daha sevilmeyen hissettim. Annemden hep uzak oldum. Annem de bana hep uzak davrandi. Ogluna sarilir kucaklardi ben evlenene kadar hic yakinlik gostermedi. Evlendikten sonra sanki onun rakini olmaktan ciktim ya da belki onun kademesine geldim gibi bana daha iyi davranmaya basladi. Ben duvarlar ordum. Cok gucluyum guya. Sosyal olarak yalnizim. Arkadaslik kuramiyorum. Beni annem bile aramiyor, annem bile benimle sohbet etmiyor, benimle paylasimda bulunmiyor, baskalari neden bulunsun diye dusunuyorum. Bu yuzden telefonumdan instagram, facebook ne varsa kaldirdim. Kizlarimla vakit geciriyorum. 4 yasindan beri kizimi karsima alip sohbet wtmeye calisiyorum. Kizlarima hep cok dwgerli, kiymetli olduklarini soyleyip onlara bol bol sariliyorum. Elbet hatalari olan bir anneyim ama cocuklarimin sevildiklerini ruhlarina kazimak istiyorum.

Tabi ki dert ortağı olurum ; ama dahangeçem hafta bir farkındalık oldu bir dk ya dedim kardeşlerime karşi hiç böyle değil 7 yaşındaki ben yetişkin gibiydim onun gözünde ; ama şimdi yetişkin yaşındaki kardeşimin çok hassas kırılgan naif onum gözünde.. Zaten olayların bu noktaya gelmesi böyle ufal tefek şeyler de değil ; dediğim gibi çocukken yaşadığım trajedileri Şuan şu yaşımda kaldıramam, o küçük bana ulaşıp sarılmak ben yanındayım üzülme demek filan istiyorum ; umarım bu tarz şeyleri hiç bir kız yaşamaz çünkü yineliyorum anneyle güzel bağ kuran kızlar hayata 10 0 önde başlıyor

Çok yakın bir arkadaşımda benzer bir sorun oluştu. Aile dışarıdan ultra modern, anne kızının arkadaşlarının bile akıl hocası. Anne çok dominant, iki kardeşler. Kadın erkek çocuğuna çok düşkün. Erkek çocuğuna sürekli ovuluyor. Dışarıdan kız çocuğu da çok seviliyor. Ama evin içi çok farklıymış. Kızın en ufacık başarısızlığı da kıza laf sokuyor. Bir iyilik yapsa evladına sürekli yüzüne vuruluyor. Hem çok başarılı ol hem en iyi kocayı bul baskısı var. Ama en ufacık flortunde o... mu oldun diyor. Kiz inadına kendinden sosyaekonomik gelir seviyesinden dusuk bir adamla evleniyor. Yine de annesini idare ediyor. Gel zaman git zaman herşey kızın hamileligi ile değişti. Önce derin depresyon, anne olmaktan çok korkma, sonra herşeyi analiz etme, en son bir derin depresyon daha lohusalıkta. Kadın kızını naz yapmakla, ta ortaokuldeyken de bilmem ne yaptığını anlatınca kız deliriyor. Ondan sonrası mucize gibi. Cocuğu 2 yaşındayken herşeyi değiştirdi. Annesi önce bocaladi, suçunu kabullenmedi ama kız herkese öyle bir tavır koydu ki. Asla geri adım atmadi. Bebeğini bile annesine tavır koyduktan sonra daha sağlıklı yetiştirmeye başladı. Bizimle ilişkisi bile degisti. Eskiden çok alingandi, şimdi rahat bir tip oldu. En son konuştuğumuzda annesi hiçbir şey diyemiyormus.

Cocuklarimiza istedigimiz kadar mukemmel davranalim, onlarin da bizde begenmedigi, yaralandigi, yanlis anladigi seyler olacak ve onlarin da cocukluk travmalari olacak. Annem bizim cok iyi ve duzgun yetismemiz icin cabaladi. Kendi bakis acisiyla bizim icin en dogru olani yapti. Ama bizlerin yaralarini ona soyleyince hem uzuldu hem sasirdi. Gunlerce kendine gelemedi, o uzulunce biz de cok uzulduk. Annem harika bir anneydi ama belki cocuklarin harikaliga ihtiyaci yoktu. Hepimiz en iyi anne olmaya calissak da cocuklarimizin da takildigi seyler olacak. Bu sekilde dusunup kendinizi anneniz yerine koydugunuzda onu affedebilirsiniz. Ben annemi affettim, bir nokta uzulmesine kiyamam. Umarim o da bizi affetmistir.

Bugun cok vicdansizim. Oyle bir haldeyim ki annem ölse hayatımdan ne eksilir diye düşünüyorum. Çocuklarım ananesiz kalır. Çocuklarımla güzel bir iletişimi var onu yok sayamam. Ama kendi adıma bir duygu bulamadım. Var mı sizin de benim kadar uçta hissettiğiniz zamanlar? Bugün ilk defa hayatımda bu histeyim.

Hamileyken bir rüya görmüştüm annem ile babam bir kaza geçirmiş ben babam iyi mi diye merak etmiştim annemin yanına gitmemiştim uyanınca rüyamı hatırlayıp günlerce ağlamıştım ben neden annemin yanına gitmedim diye sonra bu düşünceler debelendi durdu ; lohusalığıma kadar asla annemin sevgisini kendi sevgimi sorgulamazdım bu bir tabu biliyorsunuz.

Hep hipnoz denedim ama ulasamdim o ana I iyibirben

Detaylı yazmasanız da buradaki çoğu kadın olarak sizi çok iyi anladık. Önce size kocaman sarılıyorum ve buna benzer her konu başlığında olduğu gibi ne kadar fazla olduğumuzu tekrar görüp şaşırıyorum. Benim de bu konu ile ilgili konu başlıklarım var. Sürecimiz biraz farklı fakat sonuçlarımız çok benzer. Ben de ailenin en büyük kızı olarak annesi tarafından başarıları hiç takdir edilmeyen, sanki zaten yapmak zorunda olduğum için yaptığım dillendirilen, sürekli fiziksel ve psikolojik şiddet gören , evlat ayrımına bile şahitlik etmiş şekilde büyüdüm. Bunların yanında güzel çocukluğum da vardı tabii ama bazı detaylar keşke olmasaydı diyorum her seferinde. En son lohusalığımdan başlayarak annem ve onun anlattıklarıyla babam benimle 8ay konuşmadılar. Bebeğim 8 aylık olunca pişman olup aramaya karar verdiler. Şu an kızım 2,5 yaşında ama bu olayı asla kafamdan atamıyorum. Bu olayla birlikte aramız asla eskisi gibi olmadı, olamaz da çünkü beklediğim özürü dilemedi. Yaptığı yanlıştı, herkes bunun farkında hatta kendisi de farkında ama özür dilemedi. Konu ayrıca detaylı olarak konuşuldu sayfamdan bakabilir merak edenler. Buradan şuna bağlayacağım. Evet annelerimiz zor günler geçirdi ve bu yüzden travmalar yaşadık ama şu anda bunu düzeltmek için çabası olan anne var mı? Mesela otursak tüm çocukluğumuz üzerine konuşsak, ya da annem lohusalığımda en zor günlerinde beni manevi olarak yalnız bıraktığı ve babamı da benden uzaklaştırdığı için özür dilese, evet sizi sürekli dövüyordum çünkü sebepleri şu şu dese, af dilese her şey çok daha iyi olmaz mı? Biz kendi kendimize bunu yapamıyoruz belli ki.. kim kolayca affeder ki? Ben edemiyorum. Ama o karşıma geçip anlatsa neden affetmeyeyim? Siz de iletişim kurabilirseniz annenizle iletişim kurup onunla çözmeye çalışın bence. Ben kuramadım ve eski anne kız ilişkimiz yok artık. Diğer türlüsünü ben denedim, okyanusta yüzüp karaya varmak kadar zor geldi bana. Yoruldum. Belki size de faydalı olur. Mutluluk810 ́♥ Kün Fe Yekün ♥ ́ ♥ Şükürler Olsun ♥ Anneler

İnanın 30 yaşıma kadar tel ben böyleyim zannederdim bu yüzden kendimi suçlardım

Bende de bunlar vardı onla görüşmek daha ağır yük olmaya başladı benim için. mesafe daha iyi benim size tavsiyem gebito

Şimdi linç gelecek ama mükemmel insan olmadığı gibi mükemmel ebeveyn ve mükemmel anne de yoktur, olması eşyanın tabiatına aykırı.

Bu ilişki de ben de masum değilim onu söyleyeyim ; annemin beni her yaralamasında ben daha çok yaraladım belki onu ; şiödi kuzum yara almasın diye ne biçim bir annelik ortaya koyuyorumdır kim bilir

Benimde anne sorunum var çocukluğumda hiç sevgi göstermedi öpmedi sarılmadı başımı pkşanadı tatlı bir söylemedi stres topuydum arada dayak arada eleştiri hakaret sessiz zararsızda bir çocuktum şimdi 35 yslındayım özgüvensiz bir blreyim mutsuzum takıntılı huzursuz bir beynim var bide

Bende aynı durumdayım. Hatta küçükken annemi hiç sevmezdim. Artık bana iyi davranıyor ama benim içimde bir seyler kopmuş.

şöyle ki annem beni çocukluğumdan beri duygusal olarak manipüle etmiştir ; annemle sınır çizdikçe dozu daha da artırarak duygusal anlamda beni yaralıyor ; bana alacaklısı gibi davranıyor yanda bilmiyorum ben öyle hissediyorum ; çocukken sanki çocuğu gibi değil de dertdaşı gibi büyüttü beni ; birinde iyi ki sen varsın derdi... Of annem de çık çekti bı hayattan belki ama beni de çekti o kuyuya malesef

Deprem nedeniyle mesajlara bakamadım ; şimdi konularınıza bakacağım kocaman öpüyorum sizi aynı yerden olan yaralarımızdan

Ben de icimde cok kopardim kendimi. Dun bu duygu durumundan sonra aksam annemle ilgili honkure honkure kabus gormemis olmam bile benim icin bir gelisme :) Iki kizim var. dusunuyorum beni silseler. Yani hayatimin en mutlu gunu ilk kizimin dogdugu gun. Saatlerce suni sanci cektim, cektigim acidan yasadigim saatleri hatirlamiyorum, yine de en guzel dakikam onun dogduyu anim. Sonrasinda ikinci cocugum da oldu. Hem de cok daha kisa, mudehalesiz, rahat bir dogumla oldu. Ama yine de benim en guzel anim ilk anne oldugum, ilk kizimin dogumu. Neden annem mesela hep kardesimin dogumunu anlayir da benimkini anlatmaz. Bu yaz soracagim. Kendi dogumumu, bebekligimi. Bana kimin baktigini. Yazarken cok dagilmis fikirlerim. Demek istedigim bir anne olarak ben boyleyken sizin ve benim annelerimiz neden boyle. Ne fark var? Insan cocugunu neden sevmez?

Benim annem beni çocuklugumdan bu yana merhametsiz gecimsiz diyerek suclar. Oysa kendimi bildim bileli evini temizlerim kardeslerime bakarim her isimi kendim yaparim. Asla mutlu olmaz. Birkez beni destekledigi sevdigini sarildigini hatirlamam. Benim annemin annesi o dogduktan 1 ay sonra olmus. Anneme dayisi ve yengesi bakmis. Bana da annesinin adini vermisler. Bu yuzden normal oldugunu dusunmuyorum. Hayatinda olamayan annesinin suclusu da ben onu anne yaparak yoran da ben. 20 yasinda beni dogurmus asla kizi olarak gormedi. Ev islerini yapicak cocuklarina bakicak asla mutlu olmasini istemedigi ben uzgunken mutlu olan bir annem var benim. Kendim yurtdisinda bursla okudum senin yuzunden tansiyon hastasi oldum dedi. Asla aferin demedi yurtdisinda bursla okumam bile suc. Babam da burs parani almadim elinden daha derdi. Her neyse oyle boyle kendi cocugum olunca anladim ki ben anali babali ama basbayagi oksuz yetim misim. Sevilmemisim kullanilmisim asla annem babam olmamis. 6 aydir gorusmuyorum. Dogrusu boyle imis. Beni seven annem babam olmasini cok isterdim herseyden cok.

Annenin duygusal yokluğu adlı kitabı okudum. Dünde boş aynayı bitirdim. Sizi çok iyi anlıyorum. O duyguyu çok iyi biliyorum. Bu kitabı size öneririm. Eklentiler IMG_20230224_075648. jpg 49,9 KB · Görüntüleme: 9

Cok zor bir duygu bu ama annenize degil size zor. Sizi yipratip vicdanen kendi kendinize muhakeme yapmaniza sebep olan hakliyim ama sucluyum amalarda birakicak bir duygu... Evet dusunduruyor bazen kizginlikla yalniz degilsiniz sonra kardeslerim var diyorum banane diyorum atiyorum kafamdan Uzgunum annemle guzel bir bagim olmadigi icin kirginim huysuzum gecmisi dusundukce kendime uzulup sonra gecmeyen bir kizginlikta buluyorum. En guzeli dusunmemek deyip sakinlestiriyorum kendimi. Cok uzgunum

Bunun ayni versiyonu hatta dayakli versiyonu bende var. Babaannenin beni evladi olarak benimsemesiyle baslayan surec babanin hep sehir disinda olmasiyla ilerlemis. Babaanne ölünce ve annenin de erkek cocuk aski bi erkek kardesle taclaninca annesiz babasiz evin hizmetcisi yetiskin cocuk olup cikivermistim. Bende tahammul edilmeyen ne varsa cocuklarimda tahammul sinirlarimi zorluyo. Aglayan cocuklar kadar zorlandigim baska bisey yok cunku hatirliyorum ki annem kemikli ellerinim tersiyle agzima vurup yut derdi. Aglama yutulabilen biseymis gibi. Terapi bende cok faydali olamadi cunku karsimda yuzlesip omzumdan yuku atabilecegim insanlar yok. Elimden geldigince evlatlarima sarilip bunun benim travmam oldugunu asil katlanamadigimin onlar olmadigini kendime bol bol hatirlatiyorum. Bi de taslanacagim ama beni asil rahatlatan kiymetli evlatlarinin yanlislar surusuyle hapse falan dusup onlari perisan etmesi oldu. Hem cok uzuldum onlara hem de bi yerden rahatladigimi farkettim bu sene. "Karma"

Ve evet farkinda olmadan bizler de annemizi taklit ediyoruz kizlar. Cunku oyle gorduk oyle yetistik. Ve bir sure sonra cocuklarimiza da oyle davranmaya basliyoruz. Bu durumda sucu kendimizde bulmuyoruz ve gecmisi bahane ediyoruz. Travmam var vs vs diye. Ama annelerimizi cok kolay sucluyoruz. Ki onlarin hayatlari bizimkilerden kat kat zordu. Sucu gecmise atmak kolaya kacmak bence. Biz zor olani yapalim. Yaralarimizi sarip annelerimizi affedelim.

Hiç aramıyor bile değil mi? Her konuda sana asla saygısı olmayan insan görüşmeme isteğine saygı duydu ve aramıyordur. Benimki öyle yaptı.

Ben mi yazdım diye düşündüm. Anne olunca anladım ki annem benim duygusal ihtiyaçlarım için hiçbir şey yapmamış. Hep kendi duyguları ön plandaymış. Küçücük halimle beni duygusal gelgitlerine maruz bırakmış ve o duyguları kontrol etmemi beklemiş. Çocuklupuma dair bir anı mesela: annemin bir sinir hali ve benim salonun kapısında donup kalmam. 6-7 yaşlarındaydım ve bunu unutamıyorum. Biliyorum çok büyük bir şey gibi değil ama sanki felç olmuştum ve bir daha hareket edemeyeceğini düşünüp korktum. 30 yaşındayım, hala kriz anlarında donup kalır ve bir daha hareket edemeyeceğimi düşünürüm. Bu arada kötü bir çocukluk da geçirdiğimi düşünmüyorum. Sadece duygusal anlamda beslenemedim annem tarafından. Bunu nasıl aşabilirim diye çok düşündüm. Terapiye gittim ve annemle sınır çizmeyi öğrenmeye çalışıyorum. Of kendimi yazmışım sürekli kusura bakmayın. Ne önerebilirim? Sizinle benzer durumda olan insanlarla iletişim kurun. Buraya yazmanız bile bir adım. Paylaşmak, bu sorunları yaşayan tek kişi olmadığınızı görmek işe yaşıyor. Yine kendi kızıma, onun duygusal/fiziksel ihtiyaçlarına odaklanmak ve annemi mümkün olduğunca uzak tutmak da işe yaradı bende. Zihin bazı şeyleri silemiyor ama zamanla kabulleniyor.

Yok ben de öyle düşünürdüm de annesiyle az bile olsun iyi ilişki kurmuş insanların anlayabileceği bir sorun değil ; bu yüzden bir tabu işte...

Benzer bir aileden geliyorum kırk kat yabancıya güvenirim de anneme güvenemem ne sevincimi paylaşırım ne üzüntümü, ona göre hayattaki en buyuk başarı namusimla bir evlilik yapıp çocuk doğurmak, lafa gelince canım kızım cicim kızım güzel kizim ama içi boş bu lafların ben anneme biraz kendimi açayım hemen beni suclar, sen söylesin, sen böylesin diye başlar, tecavüze ugrasam sen açık giyinmissindir der gördüğüm zarara değil namusumun kirlendigine üzülür Bolca çocukluk travmalarim var bolca fiziksel ve fizikselden daha çok psikolojik şiddet. İkincisi hala devam ediyor. Ama ben nefret etmiyorum uzun süre ailemden nefret ettim ergenlik çağlarım üniversite çağlarım çünkü o zamanlar onlara muhtactim ve ben bu muhtaclık fikrinden nefret ediyordum. Zaman geçti yaralar kapanmadı ama kabullendim. Kabulleniyorsunuz çünkü geçmişi değiştiremezsiniz. Ben mutlu bir çocukluk geçirmedim, sağlıklı ilişkilerde büyümedim. Kendimi de bu konuda başarılı olacağını düşünmüyorum çocuklardan hoşlanmıyorum. Annemi gördükçe çocuk fikrinden daha çok soğudum. Bu bahane değil ama belki onlarında aileleri onları yeterince sevmedi. Annem görücü usulüyle 21 yaşında evlenmiş, ona hiç fikri sorulmamış, kendi maaşını istediği gibi harcayamamış vs.. Araya mümkün olduğunca mesafe koyunca insan biraz rahatlıyor iyi olsun, mutlu olsun benden uzak olsun.

Kesinlikle bu yuku yalniz tasiyorum. O farkinda bile degil. Ben bebekken ihtiyaclarim karsilanmadigi icin talepte bulunmayi kesmis, herseyi kendi yapan bir birey olmusum. O herseyi kendi yapabilmemle gurur duyuyor. Cok iki ayri uctayiz. Aslinda ben birkac aydir bu mevzuda rahatladigimi dusunuyordum. Simdi annenin duygusal yoklugunu okuyorum. Daha once aglamaktan okuyamamistim. Ama bu sabah kardesimle konustuk ve annem benim hakkimi yemeyi teklif etmis. Oysa bana soylense karsi cikacagim, lafini edecegim bir sey degil. Acaba dedim bana soylemedikleri neleri kaciriyorum. Bu kadin bana karsi neden boyle. Ben bu kadar sevilmeyecek ne yaptim. Benim anneligimi de goruyor. Cocuklarima karsi ne kadar sevgi ve sevkat dolu davrandigimi da goruyor. Hadi kendi yapmadi beni ornek alsin bari biraz.

Benim gözlemlediğim ve okuduklarımdan yola çıkarak söylüyorum bu tip anneler genellikle ilk çocuklarına ve cinsiyet olarak da kız çocuklarından Bir tanesinde bağlanma problemi yaşıyor. Çocuk değil de anne bağlanamıyor. Anne olduğunu hissedemiyor. O çocuğu farklı konumlara yerleştirip o şekilde kabul ediyor. Kendi yaşıtı dert ortağı veya yardımcısı hatta hizmetçisi. Kız çocuğu bu rolünde rahatsızlık duymaya başladığında da ona düşman oluyor. Benimki en son benimle yarış halindeydi ben o noktada son verdim artık. Neler olduğunu neler yaşatığını yazmaya forumlar yetmez o sebeple üşeniyorum. Ama en son bardağı taşıran şey çocuğuma da değer vermedi ya yoook dedim dur orda sen kimsin? Üç kuruşluk aklıyla benim çocuğumu önemsemiyor. Bitirdim kafamda.

Ne güzel yazmışsınız

Anne mevzusunda ne çok benden varmış Ben 750 km öteye kaçıp şehir değiştirdim, uzak olsun yerinde sağ olsun modundayım. Üzücü, keşke böyle annelerimiz olmasaydı.

Konu başlığına isim veren kitabı ağlayarak okudum 2 sene once 2. Bebeğime gebeyken. Benim annem de duygusal olarak yoktu. Hala bence berbat bi ilişkimiz var ama bu durumun farkinda bile değil ya da umurunda degil. Donem dönem nefretim kabarıyor, bazen ona benzeyen yanlarım olduğunu farkedince cok üzülüyorum. Ama cocuklar büyüdükçe ben de zaman zaman hatalar yapmaya başladıkça biraz azaldı nefretim. Evet diyorum ben de annem gibi hata yapabilirim ve bunlar bazen buyuk hatalar da olabilir. Ama dönüp telafi etmeyi af dilemeyi biliyorum. Annemden farkliyim diyorum. 30 sayındayım ve son 4 aydır annem yüzünden hiç ağlamadım. Bu benim icin buyuk bir gelişme. Bu sabah bana geldi ve kayınvalidenin yanındayken benden boyle ahlakta bir kiz nasil cikar anlamıyorum dedi, güldüm ve cok sukur senin ahlakında olmadigim icin cok mutluyum dedim. Çayı bitmişti, cay koydum ve sohbete devam ettim.

Merhaba. Üyeliğim olmasına rağmen üyeliğimi kullanmayan düzenli bir okuyucuyum. Konunuzu okuduktan sonra yazma ihtiyacı hissettim, günün birinde benzer bir konu açmak istediğim için de olabilir. Annem psikolojik rahatsızlıkları olan bir kadın. Ben bunu üniversiteye geçene kadar kabullenemedim. Psikoloğum. Psikoloji okurken ailemizin ne kadar parçalanmış olduğunu, düzgün bir ebeveyn-çocuk ilişkisi geliştiremediğimizi fark etmiş oldum. Başlarda anneme çok kızıyordum, çok kötü günler yaşadık. Yine de bir tarafım onu çok seviyor, bir diğeri çok kırgın ve kızgın kalıyordu. Sonrasında annemin normal olmadığını, yaşadıklarımın ve hissettiklerimin benimle alakalı olmadığını anladım. Bu beni serbest bıraktı diyebilirim. Anneme karşı toleransım arttı, mazur gördüm, daha sakin kalabildim. Buna rağmen ilişkimiz benim alttan alışımla da düzelmedi. Eskisinden iyi olsak da yine takacak bir şey, huysuzlanacak bir konu, söyleyecek bir söz buluyordu. Ve binbir yolla ilaç tedavisine başlattık. Şimdi ise kanatsız bir melek gibi, hatta öyle ki çok unutkanlaştı, saflaştı, yavaş konuşmaya başladı. Bunu görmek beni daha çok üzüyor. Şu an evimde, benimle kalıyor. Beraber rahatça oturup sohbet edebilsekte alışkın olduğum kişi yok karşımda. Bu durum ideal ancak şimdi hem kendimi suçluyorum hem de çok üzülüyorum. Eğer annem ihtiyacı olan tedaviyi alabilseydi normal bir çocukluğum olabilirdi. Eğer ona çok kızmak yerine daha fazla çabalasaydım hayatımı çabucak değiştirmek zorunda kalmazdım. Uzun süre görüştüğüm sevgilimle aniden evlenme kararı aldık ve evlendik. Evliliğimden ve eşimden çok memnunum ancak bunu evimden kaça kaça yapmak istemezdim. Hayatımın birkaç yılını daha farklı yaşayabilirdim. Sadece yazmak istedim, duygusal olarak yok olan bir anne sorunsuz olamaz. Kimseye sorun tespit etmelisiniz demiyorum, ama bazı şeyleri kesinlikle ardınızda bırakmanız gerekiyor.

buyuk cocuk oldugunuz icin oldugunu sanmiyorum. bazi ebeveynler bazen bir cocugu secip ona eziyet edebiliyorlar. ben de buyuk cocugum ama hep cok ozenliydiler bana karsi, ayricalikli bile sayilabilirdim.. Sulukuleli

değişmiyor maalesef kendinize meşguliyet bulun derdinizi sevincinizi paylaşmayın yüzeysel gidin

Merhabalar ; kimine göre basit kimine göre bir insanın yaşayacağı en büyük ızdıraplarından birisi... 32 yaşındayım ; son yıllarda devamlı üzerinde düğündüğüm bir çözüm bulamadığım ; devamlı depresif hallerim, özgüvensizliğim, kaygılı anksiyetemi bir insan olmam, iç dünyamda bunları yaşarken dışarıya hep olumlu ; güllük gülistanlık tablolar çizmem herşeyin özünde var olan annemle kurmam gereken bağı çocukluktan itibaren kuramamış olmam... En büyük çocuğum ; yaşadığım şartlarda ne güzel bir çocukmuşum ben dediğim bir çocukluğum var şöyle ki problemli bir aile ortamında en büyük çıcuk oldum ve Şuan anladığım kadarıyla büyük bir çocukluk depresyonu yaşamışım aslında; ama hep eleştirilen, yetişkin gibi görülen o şekilde muamele gören çok büyük dramlar değil ama annesinin stres topu olmuş bir çocuğum ; ve büyüdükçe hayatımız normale girdikçe kardeşilerime öz çocuğu bana ise anneme tepkisel yaklaşmam dolayısıyla devamlı eleştirel ; devamlı laf söyleyen ; yüzüme yapamadığı için gıyabımda böyle davranan bir annem var. Buraya en Kabataslak haliyle yazdım a a bu ilişkinin düzeleceğine dair en ufak bir umudum kalmadı ; kendimi nasıl onarabilirim bilmiyorum. Şunu da belirtmek istiyorum bunların hepsi bende anne olduktan sonra şu yüzüne çıktı. Biniyorum ben nasıl bir anne olurım o hatayı yapmamak için. Nasıl onarabilirim kendimi gerçekten çok iyi önerilere ihtiyacım var