Kardeşinin ellerinden, gözlerinden öpüyorum... Masumiyeti altında ezilsin bütün anlamsız bakışlar,,,

Hepimiz bir engelli adayiyiz 1 dakika sonra ne olacagimiz belirsiz Gönlünüzü kimseler icin kirmayin üzmeyin ani tadinda ya$amaya devam edin. Rabbim her zaman yaninizda olsun.

Kendi adıma çok teşekkür ederim yazdıkların için. Bir gün bir çocuğum olursa inşallah, böğürtlenkuşu teyzesinden de izler taşıyacak bu anlamda.. Benim umudum yok bu insanlıktan ama tüm kalbimle Size, belki kendi yaratacağınız dünyanızda musmutlu hayatlar diliyorum..

Allah sifa verir insallah benimde yakin cevremde engelli adayi var ve ayni ortama girdigimizde insanlarinda cocuklarinda sanki hic engelli bir insan gormemis gibi tavirlari insani paramparca ediyor allahim boyle insanlarin insaniyet duygularini daha cok arttirsin insallah kardesinizin bal yanaklarindan operim ☺

Evet minika cocuktaki en faydali cizgi film. Ama genellikle cizgi filmlerin cogunda farkliliklar konusunda ozenli olunmasi gerekirken aksine bir ayristirma var sanki. Mesela thomas ve arkadaslarinda denetcilerden biri tombul denetci digeri zayif denetci olarak tanimlaniyor ve tombul denetci baya sert mizacli biri. Kizim da onun yuzunden babaannesine tombul babaanne dedi bir gun... yani bir yandan biz onlara dogruyu vermeye calisirken diger yandan farkli uyaranlar insanlari zayif/tombul, guzel/cirkin, saglikli/engelli vs ayiriyor. Aile faktoru cok onemli ama izledigimiz basit bir cizgi film ya da parktaki gozluklu arkadaşına dortgoz diye gulen bir cocuk bile onlarin algilarini degistirebiliyor...

Özel çocukları ve yakınlarının sorunlarıyla yakından ilgilenen biri olarak çok duygulandım yazdıklarınızı okuyunca... Ne güzel bir ablasınız siz böyle. İkinize de kocaman sevgiler. Yüreklerinizden öpüyorum. . .

Bu durumun yanıtı aslında hayli basit. Kendilerine karşı kullanılan kelimeler, kolayca bu çocukların bilinçaltına işliyor. Birileri size sürekli 'engelli' deseydi, gerçekten engelliyseniz bile, bu bi süreden sonra sizin bilincinize 'sizle alakalı bir engel' imgesi yerleştirirdi, ister istemez engel kelimesini benliğinizle kafanızda birleştirirdiniz, bu ister istemez olurdu ve bu çocukların zaten çekindikleri o kadar çok şey varken, bir de kendileriyle 'özür', 'engel' gibi kelimeleri bağdaştırmalarını istemediğimiz için haklı olarak bu kelimelerin literatürden çıkması için yıllardır savaşıyoruz. Bu çocukların özgüvene ihtiyacı varken, illa bi isim konacaksa haklarında 'özel' veya 'farklı' denildiğini duymaları onlar için en iyisi. Farkındalık konusunda ise, bambaşka yollarla edinilebilir o farkındalık, bilinçlere negatif imgeler yüklemeden ve negatifçe ötekileştirmeden. Anlatmaya çalıştığım şey özetle, pozitif ötekileştirmenin kötünün iyisi olarak daha kabul edilebilir olduğu. Biraz empati.

çünkü biz öğretmenler olarak engelli kelimesinin kaldırılması için yıllardır çaba harcıyoruz çünkü onlar engelli değil özel çocuklar. adı üstünde özel eğitim veriyoruz yani özel çocuklara verilen eğitim demektir bu. zaten bir çok aile ve içinde yaşadıkları çevre engelli, sakat vb.. kavramları kabul edemiyor ama özel çocuğum var demek çok daha kolay geliyor. bir nevi aileleri tanımlama sıkıntısından kurtarmaya çalışıyoruz. bundan yıllar önce de sakat hatta daha eskiye gidersek embesil, idiot, moron vb.. tanılamalar kullanıyordu ve bu çocuklar iyice rencide ediliyordu. bu anlayış beklemek değil doğru tanımlamaları kullanmayı beklemek. kısaca özel eğitime ihtiyacı olan ister zeka seviyesi normalin üstü ister altı olsun bu çocuklar özel olarak tanımlanmalı.

sonuna kadar haklısın canım. Burda üzülücek olsan siz değilsiniz yada kardeşiniz burda üzülücek olan onlar. bunu kardeşinizede aşımalısınız? Tabi rahattan konuşmak kolay. bu yaşa gelmenin nasıl bir sabır ve yürek istediğini anca tahmin edebiliriz. Dikkatimi çeken şey ortamlara girmiyoruz demişsiniz. Buna ket koymak onun için daha yıpratıcılı olur. özgüven başkalarının seni nasıl gördüğünü umursamaz. Oyüzden bunu ondan mahrum etmemek gerek. Ayrıca yazınızı hak vererek okudum. Bir muhtaca acınacak gözle bakmak, kendinden farklı olani dışlamak anne babanın eğitiminden gelir. insanların hepsini eşit görmek ve oldğu gibi kabul etmeyi öğretmeyi akıl edemiyoruz biz. Biz ilk önce kendini nasıl haklar onu öğretiyoruz.

Offf uzuldum aksam aksam Tanri hepsinin yardimcisi olsun

Rabbim uzun versin iki kız evlat büyütüyorum, daha henüz 5 yaşındalar ve etraflarındaki Down sendromlu çocukları ayırt edebiliyorlar çünkü öğretiyorum, eğitiyorum... engelli birini gördük mü anlayacakları şekilde anlatıyorum ve inanın ki yaşlarından büyük olgunlukla onlar için duygulanıyorlar... şimdiden onlara kimseyle hiçbir nedenle dalga geçmemeyi öğretiyorum...trafikte araba içinde kırmızı ışıkta beklerken yanımızdan son hız geçip ışık ihlali yapan minübüs şöförünün yanlış yaptığını dile getirebiliyorlar... bunları asla çocuklarımı övmek için söylemiyorum çünkü bunları övünç nedeni olarak değil ağaç yaşken eğilir felsefesiyle şimdiden öğrenmeleri gereken değerler olarak görüyorum... eğitim çocuk doğduğunda başlıyor aslında ama çevremdeki gençleri gördükçe o kadar üzülüyorum ki bizden sonraki nesiller kaç nesil sonra her anlamıyla eğitilebilir hiç umudum yok... Yazdıklarınızı okurken çok duygulandım, rabbim kardeşinize ve size uzun ömürler versin...

Rabbim şafi ismiyle şifa versin inşAllah.

Herşey Çocukları eğitmek ile başlıyor işte. Tablet kullandığında övünmek yerine insanları farklılıklarıyla sevmeyi öğrendiğinde mutluluk duyabileceğimiz nesiller yetiştirmek dileğiyle.. Kardeşini öp benim içinn yanacıklarından :)

Ay canım kıyamam ya. Çok haklısın. Annelere çok iş düşüyor bu konuda. Allah size de kolaylıklar versin. Ne denebilir ki...

2 kızım var ve özellikle böyle çocuklara ilgi gösterip oynuyor lar.. garip garip bakmamayi onların da normal çocuklar gibi olduğunu öğrettiğim için sanırım. . vicdanli çocuklar yetiştirmek önemli.. öpüyorum kardeşinizi..

benimde 3 kuzenim zihinsel engelli ve ben onlarla vakit geçirmekten çok mutluyum beni özleyipte telefonda ağlamaları hele beni benden alır eğer anne olursam kimsenin farklı olmadığını herkesin sevilmeye layık olduğunu öğreteceğim

katılıyorum, ne yazık ki ailelerin yaklaşımı çoğu zaman doğru olmuyor ki çocuklar ne yapsın size ve kızınıza da Allah kolaylıklar versin, hep iyi insanlarla karşılaştırsın, mutlu bir hayatı olsun

Koca koca insanlar bile yapıyor. Dile getirmese bile gözleri ile belli ediyor be böğürtlenim. Arkadaşım zihinsel engelliler öğretmeni, çocuğundan sırf bu yüzden utanan babalar bile varmış. Bizimde komşumuz vardı otizmli oğlu vardı. Zeka geriliği yoktu bana güvenirdi bir tek dışarı çıkarmak için, çocuğa öyle bakarlardı ki, bir gün çocuğu eve bırakıp dönüp parkta ki kadınlarla kavga ettim. Dünya da insana zarar verebilecek en son kişiler onlar. Onlar kadar saf, masum kalamaz kimse. Sen mükemmel bir ablasın. O da, ona böyle çıkarsız ve içten sevgi beslediğin için hayat boyu sana şans getirecek eminim buna...

amin canım allah bütün engellilerin karşısına iyi insanlar çıkarsın inşallah.

Allah hepimizi senin gibi gerçek eğitimcilerle karşılaştırsın

böğürtlen, peki kardeşin dışarı çıkmıyor mu? okulu arkadaşları var mı? sosyalleşmenin, üzerlerinde çok büyük olumlu etkileri olacağını düşünüyorum. tabi ki analttığın olumsuz durumlar da olacak ama olumlu duruşları da olacaktır insanların..

down sendromlu bir arkadasla tanışmıştım. sevgisi o kadar içten ki bir olay sonrası sımsıkı sarıldı. annesi hemen kusura bakmayın falan diyerek araya girmeye çalıştı. gerek yok falan diye annesiyle muhabbet etmeye başladık. insanların saldırcak diye korkularından falan bahsederken aglamaya başlamıştı. o gün hala aklımdadır. herkes kendi çevresinde bir hatayı düzeltse dünya çok daha güzel bir yer olur. kardeşinizi çok öpüyorum

Bu arada down sendromu bir engel degildir, yuksek egitim gormus bir ornegiyle bile birebir tanisma sansim oldu. Onlar sadece farklilar, yalan soylemeyen, dunyayla barisik, zeka seviyeleri degisen cocuklar. O yuzden engelli yerine farkli diyoruz.

Bir konu ancak böyle güzel anlamlı cümlelerle yazılabilirdi. RABBİM kardeşini size bağışlasın. şu dünyada tahammülsüz, elektronik canavsrı bir nesil yetişiyor. umarım ki temennin yerini bulur. Onların bizden bir farkı yok ki ha şu fark ile bizden çok daha masum melek misaliler

Kardesini benim yerine kocaman oper misin?

Cnm bnmde yegenimin dogustan bir hozu yok ve disari ciktigimizda herkes bakiyor ozellkkle cocuklar ama ben cocuklara trrs ters bakiyorum hemen kaciyorlar yapcak biseyim yok simdi kucuk buyynce nolck bilmiyrm A

Ne şanslı bi kardeşin var, ablası kocaman yüreğiyle onu sarmış sarmalamış. Ben de cok üzüldüm gercekten okuyunca, icim paramparca oldu.

canım senin kadar duyarlı, yüreği bu kadar güzel insanların olduğunu bilmek inan mutlu edici, umut verici.. Allah evlatlarımızı hep senin kadar iyi yürekli, güzel insanlarla karşılaştırsın.. seve seve öperim tabii ki, biz de seni çok öpüyoruz kuzumla..

Konu sahibi, size söyleyecek bir sözüm yok. Yalnız hayatına kendi çıkarları dışında düşündükleri bir şeyler sokmuş herkese bir şey söylemek istiyorum. ''Otistik'' bir hakaret, bir küfür, bir aşağılama imgesi değildir.

bence bu yazınız birikmişlikten kaynaklanıyor.. yoksa 10-11 yaşlarındaki çocuklara bu kadar sitem duymanız normal değil.. benimde annem engelli.. yolda giderken bazıları dönüp bakıyor çok da üzülmüyorum.. annem görmesin yeter diriyorum içimden.. yalnız o yaşlardaki çocuklar annemin ayağına aa normal değil dese bu kadar da sitem etmezdim.. ayrıca kardeşiniz normal değil çok özel bir çocuk.. Rabbim uzun sağlıklı güzel bir ömür versin ona.. ne güzel ki sizin gibi onu düşünen sahip çıkan bir ailesi var..

Ağlattınız beni, Allah karşısına hep iyi insanlar çıkarsın hiç üzülmesin hep gülsün inşallah

allah sifa versin tüm hastalara

ya bi üyenin buraya yorumunu gördüm aa nasıl konu dedim okudum işte

Çok öperim o kuzuyu.. Yutkunmadan okudum, taş gibi sert.. Ordaydım o bankta sizinle.. Biraz empati, çok değil istediğimiz..

Sevgili bogurtlen kusu, her yorumun beni ya guldurur ya dusundurur.. bu defaki yuregimi dagladi desem yeridir.. cok haklisin yakinimizda olmayinca hassasiyetimizi yitiriyoruz.. daha duyarli olacagim.. kardesine sevgiler..

kadesa benim oğlan onun şarkısını söylüyor. adım punky ben down sendromluyum diye başlıyor:)dışarda söylediğinde ataya herkes şöyle bir bakıyor tabii..:) adını da vereyim kanalın minika çocuk..

resmen yüreğim dağlandı o kadar etkilendim ve üzüldüm ki...1 yaşında oğlum var elimden geldiğince merhametli şefkatli aklı başında bir birey olarak yetiştirmeye çalışıyorum dilerim başarılı olurum kardeşinin o. masum güzel yüreğinden öperim

Eltim kaynanamgil görümcem gelcekti 3 kap yemek yaptım beğenmediydiler, bana da nişanda tepsi yapmadıydılar, ya da oğluşum, prensesim anneciğinin cennet kokulusu, dünyasının merkezi kafalı kadınların büyüttüğü çocuklar. Sokağa çıktığında elindeki yiyecekten bi parça böl şu kediye ver annecim sev onu demeyi bilmeyen merhamet duygusunu aşılamak yerine prensime mikrop bulaşır kafalılar. Her rengin bizim insanlığımıza bir nimet olduğunu bilmeyenler. Yaşadığı şey kardeşinin değil bizim sınavımız. Onun gibilerin güzelliğini kalbinde hissedemeyen herkese acıyorum!

Çok üzüldüm... Üzülmemin ne size ne bana bir faydası olmadığını da biliyorum. Çocuğu olan bir anneyim, çocuğum sizin maruz kaldığınız tepkileri vermiyor, bir çocuk programı var ingiliz kanalında, Mr Tumble something special diye, onu izledi sürekli, o programda otistik, engelli çocuklarla bölümleri var. Yani çocuğumun gözünde anormal bir durum değil. Bunu tavsiye edebilirim annelere, youtubeda mr tumble yazıp izletebilirler böylece çocukların gözünde olabilir konumuna gelir ve siz ve sizin gibi birçok insan da daha az incinir belki...

HEPİMİZ BİR ENGELLİ ADAYIYIZ. DAKİKAYI BIRAK SANİYEMİZİN GARANTİSİ YOK maalesef... hayat gerçekten hiç adil diil. kardeşinin gözlerinden öpüyorum

Cok cok doğru bir noktaya deginmissiniz ama ozellikle kucuk cocuklarda o incelik ve anlayis maalesef mumkun olmuyor. Ben de 2 zihinsel engelli kuzene sahibim, butun cocuklugum onlarla gecti, ve biraz da onlarla dalga gecen cocuklarla kavga etmekle... cocuklari da ailelerini de suclardim hep duyarsizliklarindan dolayi. su an 3 yaşında bir kiz annesiyim, henuz mental gerilikleri ayirt edemese de tekerlekli sandalye ya da fiziksel bir anomali gordugunde gozunu dikip bakiyor gecen gun cok sivilceli bir genç kizi parmagiyla gostererek bagira bagira anne bu ablanin yuzune ne olmusss diye sordu... ne kadar uyarsam da fiziksel farkliliklar onun icin buyuk bir merak konusu ve davranislarini 6 yasindan once degistirmem zor gorunuyor (pedagog da incelikleri 5 yasindan once ogrenmesinin mumkun olmadigini soyledi) Tabi sizin ORnektekiler kazik Kadarmis ama yine de paylasmak istedim, kucuklerin meraki ve algisi cok farkli oluyor.

belki de böyledir ya da büyüdükçe ayrışmayı öğreniyorlardır. ben çocuklarımı ilk defa okuluma ziyaret için getirdiğimde onlar hiç fark etmediler öğrencilerimin durumunu ama diğer çocuklarım yani öğrencilerim fark ettiler değişik geldi onlara benimkiler. moon_light0313 Bildiğini okuyor hayat her nasıl

Allah yardımcınız olsun. İnsanların farklı olana pek tahammülleri yok. Hele ki çocuklar büyüklerden çok daha fazla acımasız olabiliyor...

Eşekten düşenin halinden eşekten düşen anlar. Sizi çok takdir ettim maşallah kendi kardeşini kabullenmeyen bile var. Öğretmesi zorunlu şeyleri öğretmiyorlar düşünün artık gerisini. Bazende böyle sizin gibi duyarlı insanların hatırlatması lazım.

Birsey sormak istiyorum... Bu konuda türkiyemiz hala gelismedi mi acaba? Benim abimde agir duyuyor kulaginda daha iyi duymasi icin kücük bir alet takiyor. Her zaman bakip, garipserlerdi onlan kalmiyordu gelip dalga geciyorlardi. Soruma gelince: almanyada 1-4 siniflarda özel okullar ile cok aktivetiler yapiyorduk. Beraber yemekler yapardik, pakurlar yapardik, cadilar bayramini kutlardik, hep ya onlar yada biz onlar 6 ayda bir davet ederdik okulumuza vs vs... Böyle seyler okullarda ögretilmiyor mu türkiyede?. Veya ne biliyim, bize 8 sinifta zoraki sosyal staji yaptiriyorlar. Bence bu tür seyleri okulda ögretmeliler. Okullaeimizda cocuklara ögretmiyoröar mi? Cok önemli, cok. Önceki

oğlumun bir tane masalı var."benekli köpek".. kahverengi beyaz ve siyah köpeklerden oluşan bir gurubun arasına bir gün siyah beyaz benekli bir köpek gelir.. onlarla oynamak ister ama diğerleri onu hasta zannedip, hakaretler ederek uzaklaştırırlar.. benekli çok ağlar hep anlatmaya çalışır ama dinlemezler. daha sonra bir çoban köpeği gelir ve beneklinin durumuna üzülür. onun hasta değil sadece" farklı" olduğunu anlatır diğerlerine.. daha sonra diğer köpekler de hatasını anlayıp özür dilerler benekliden.. kıssadan hisse tüm çocuklara öğretmemiz grekn şey farklılara saygı duymak... bu doğuştan gelen bir farklılık olabilir, fiziksel veya duygusal.. oğlumun kreşinde de farklı bir çocuk vardı.. öğretmeni ve arkadaşları sayesinde çocuk konuşmaya başladı ve sosyalleşmeye başladı.. annesinin mutluluğunu hiç unutmayacağım.. önce vicdan sonra saygı ve sevgi..

İşitme engelliyim. Sonradan kaybettim işitme yetimi. Açıkçası işaret dilini de öğrenemedim. Daha çok dudak okuduğumdan ve sonradan olduğu için konuşmamda bir problem olmadığından ben çok ilgi çekmiyorum ama... Dernekte tanıştığım doğuştan işitme kayıplı bir çok arkadaş edindim. Hep beraberken ağırlıklı olarak işaret dili kullanılıyor. Biz kendi aramızda o kadar mutluyken, sohbet, şamata gırla gidiyorken şöyle bir etrafa bakıyorum da insanlar uzaylıları izler gibi bizi izliyorlar. Mok mu var niye bakıyorsunuz diye bazen patlayasım geliyor. Türkiye'de 8,5 milyon engelli insan var. Bu ne kadar büyük bir rakam. Ama kendisi gibi olmayanları tuhaf bulan yurdum insanı o kadar çirkinleşiyor ki... Allah bizlere sabır versin. Hayat zaten zor, bizler için çok çok daha zor. Ama bunu zorlaştıran diğer bireyler, engelimiz değil.

ne kadar anlamaya calissakta, sizi sizin gibi asla anlayamayiz.. ALLAH yar ve yardimciniz olsun..

Benim de otizmli bir oglum var. Seni benim yada bu durumu yasayanlar kadar kimse anlayamaz. Ben bu anlattiklarini 5 yıldır çogu zaman yasadim. Belki olumsuz laflar yada bakislari cok görmedim ama oglumun anlamsiz hareketleri beni hep gerdi, hep düzeltmeye çalistim. Ama Allah'tan hep bir istegim var, kim beni bu konuda inciltirse Allah ta onu inciltsin diyorum. Egitim cok önemli egitimle daha iyi yerlere gelecegine inaniyorum, hergecen yil bunu daha iyi görüyorum.

: ( Bi kitap var otizm li oğlunu bağırsak florasını değiştiren bir beslenme düzeniyle "iyileştiren" bir nörolog yazmış. Geçenlerde arkadaşımda gördüm adı GAPS gibi bir şeydi. Bulup yazarım belki göz atmak istersin.

Öylle dagildimki kardesinede sanada sarilip affedin diye yalvarmak isterdim suan Ne olur gulüsünün solmasin 3 cocugumuda bi hassasiyetle egitecegim söz Bugüne kadar unutmusum bu bam telini Cok utaniyorum

Ah canım yaaa yazın duygulandırdı beni Kıyamam ben onun abi deyişine... Oğlun hasta değil, sadece özel bir çocuk. Maşallah içindeki sevgiye hayran kaldım Allah sana ve kendini zor durumda hisseden herkese güç versin, miniğini de öpüyorum

Kardeşinin yanaklarından öp benim için. Dedigin gibi suç çocukta değil o çocuğu yetiştiren anne baba da. Anlıyor olmasi üzülüyor olması ve hiç bişey yapamamak ne kötüdür. Yasanilacak gibi değil zaten artık dünya başka bi gezegene uçup gitme isteğini yadirgamadim. Giderken beni de götürün

ağlattın beni böğürtlen içimdeki öyle bir yaraya parmak bastın ki anlatamam kızım küçücük yavrum herşeyden bihaber meleğim işitme engelli ve ben şimdiden kara kara düşünüyorum.. düşünüyorum çünkü insanlar o kadar acımasız ki.. işitme cihazına bakıp ahlanıp vahlanacaklar yazık duymuyor diye, sanki dünyanın en anormal şeyiymiş gibi, belki duymaması alay konusu olacak, belki dışlanacak, ve çoooooookkkkk canı yanacak biliyorum.. aslında senin benim gibi onların da Allahın yarattığı birer melek, birer birey olduğunu kabullenseler belki çok daha mutlu, vicdanlı, duyarlı nesiller yetişecek ama dediğin gibi çocuklardan önce biz büyükler olarak onların özelliklerini farklılıklarını dışlıyoruz, çocuklar ne yapsın.. hatta bazen büyükler çocuklardan daha bile acımasız oluyorlar yazık ki... Allah yardımcınız olsun, dilerim ki hayalini kurduğun gibi bir dünyaya dönüşürüz. biz görürüz görmeyiz bilemem ama bizden sonrakiler en azından daha vicdanlı bi dünyada yaşasın..

konu eski ama yazmadan edemeyeceğim. benimde görme engelli kızım var ve bizde ara sıra "senin gözüne ne oldu? görmüyor musun?" eleştirileri ve sözlerini duymak zorunda kalıyoruz. sorun ailede bu durumda.

Yaşamayan bilemez gerçekten. Özel eğitim alan bir çocuğun ablasıyım. Yazılan herşeyi hıçkıra hıçkıra yaşadıklarım duyduklarım gözümün önüne gelerek okudum. Rabbim büyük, yardım ediyor elbet ama etrafımızdaki kimse destek olmuyor efendim, herkes köstek!

Umarım yüreği güzel bir çocuk yetiştirebiliyorumdur, hepimize bir uyarı bir ders olsun. Bütün benliğimle ocaman yüreklerinizin Altın'da ezildim inan

bogurtlenkusu punky konusunda ilk izlediğimde esime şunu demiştim keşke bu kadar toz pembe olsaydı Ancak yine de hiç yoktan iyidir diye düşünüyorum en azından filmin başındaki adım punky ben down send. bir çocuğum cümlesi bile sevindirici, farkındalık için minik bir adım.

Aslında böyleleri engelli adayı değil, bildiğin engelliler. Söylenecek çok şey var ama açmicam ağzımı, kimseyi aşağılamak istemiyorum. Yaşadığım en kötü ayrım Türkiye gibi bir yerde çocuğu arap bebekten korkuyor diye yanında tedavi olmasını istemeyen anneydi. Amerikada olsalar siyahları yakarlar. Sanki beyaz olmak onun marifeti. kara kalpli insanlar. Oğluma esmerleri çikolatalı diye anlatıyorum. Hiç korkmadı bu güne kadar.

çok haklısın. Okurken yaşlarının küçüklüğüne verdim önce ama söylediklerin çok doğru. Ben evli değilim çocuğum yok ama 5 yaşında ki yeğenime söylediğin şekilde, hikayelerin masalların arasında bu durumu anlatıcam.. Kafasına biyerlere yerleşsin diye.. kardeşinizin gözlerinden öperim.

Ne kadar güzel yazmissin cnm. Seni ve kardesini kucaklamak isterdim su an. Benimde zihinsel ve bedensel engelli kardesim var.. Seni anliyorum.. Ve bende daha anlayisli insanlar diliyorum cevremizde, dünyada..

Yemin ederim gözlerim doldu.. Bu sadece kucuk cocugun ayıbı degil. Onun bunun benim bizim hepimizin ayıbı. Daha duyarlı insanlar yetistiremedigimiz icin. İnsanları bilinclendiremedigimiz icin. Ayrım yapmamayı ögrenemedigimiz/ögretemedigimiz icin.. O kadar guzel yureklisiniz ki... Bu en buyuk nimet bence. Geri kalan her sey bos. Nice saglık sahibi insanlar var. Kalpleri kötülük/fesatlık dolu.

Keşke diyorum keşke millet olarak birazcık duyarlı olabilsek... çocuklarımızı o kadar doğaçlama, ön yargılı ve eksik yetiştiriyoruz ki yazık diyorum.. inşallah bir zaman gelir duyarlı bir nesil yetişir... rabbim yardımcınız olsun.. yardımcımız olsun..

İnsanlar kendinden farklı olanlara öcü gözüyle bakıyorlar maalesef, saygı duymayı öğrenmemiz lazım öncelikle. Yoksa sağlık da güzellik de tek başına bizim elimizde değil.

Çocuklarımi kreşe yazdiracagim zaman iyi bir kreş diye görüşmeye gittik, kreş sahibi okul öncesi mezunu gayet donanimli bir kadın neyse konuşma arasında hem bizim kreste diğerlerinde olduğu gibi özel eğitim öğrencisi de yok dedi. biz almıyoruz diye de ekledi. O anda esimle gozgoze geldik ve bende ipler koptu. sadece ben özel eğitim kurumunda çalışıyorum dedim ve esime hadi kalk gidiyoruz dedim. kadin şok oldu. Eğitim aileden sonra okulda devam eder o yüzden anneler babalar kadar öğretmenler de bilinçli olmalı.

Allah yardımcınız olsun çok zor bir durum gerçekten çocuklar bilmeden acımasız oluyorlar maalesef kardeşini güzel yanaklarından öpüyorum

yarın otizmli öğrencilerin kaynaştırma eğitimiyle ilgili sunum yapacağım, birkaç gündür öyle hikayeler okudum ki bir de üzerine sizinki, gerçekten insanlığımızdan utanıyorum. o güzel insanlara engelli demek bile haksızlık bence, çünkü engelleri biz yaratıyoruz. o çocukların da suçu yok ki, sorun ailelerinde. umarım daha bilinçli, anlayışlı insanların olduğu sabahlara uyanırız kardeşinizi bizim için öpün =)

tüm kalbimle tek diyebildiğim amiinnn... allah hepimizin evladına sağlık versin, Allah hep iyilerle karşılaştırsın onları

Benim çocuklarım da severek izliyorlar ama onlarda hiç sormadı Farklı gördüklerini sanmıyorum biz öğretiyoruz yada tv lerden fılan öğreniyorlar farklılıkları Yoksa sadece çocuklar olsa hiçbiri birbirini farklı görmezler

Eğitimin en büyüğü ailede verilir, çocukların yönettiği ebeveynler görünce deli oluyorum zaten, çok büyük bir iş yaptıklarını sanıp çocuklarına büyük insan gibi davranmayı öğretiyolar, onuda yanlış öğretiyolar kardeşinizidee kocaman öpüyorummm, keşke yanınızda olup sizinle birlikte o bankta, kardeşinize şebeklik yaparak unutturabilseydim o anki duygularınızı

Halamın küçük kızının durumu vesilesi ile ablası yazdı sanki bunları.. Bir saniye sonrasının bile garantisi yokken insanların hadsiz davranışları çok garip. Annelerden vicdanlı ve merhametli çocuklar yetiştirmelerini diliyorum. Sizin kalbiniz güzel olsun diğerleri önemsiz.

okurken gözümde canlandı o güzellik, rabbim yardımcısı olsun..

En ufak bir farklılığa bile tahammülü olmayan bir toplumuz ne yazık ki. Kendi başımıza gelmeden yaşamadan empati kurmak zor geliyor. Keşkelerimiz çok, ama en çok da keşke insanlarımız daha çok empati kurmayı denese, vicdan denen şeyden mahrum olmasa diye düşünüyorum. Onlar bu kadar masumken bu kadar üzülmeleri haksızlık. Söylenecek çok şey yok aslında, üzüldüm gerçekten. Size sabır dileyebiliyorum, inşallah güzel insanlar çıksın karşınıza.

Merhaba anneler, ablalar ve yakınlarında bir 'çocuk' olan herkes. Nasılsınız? İyi olmanız temennim. Biz de iyiyiz, aslında daha çok sıradanız. Sıradan bir gün geçirdik. Biz bugün biraz üzgündük, kk anneleri. Biz dediğim; ben ve benim her şeyim, zihinsel engelli kız kardeşim. Otizmli, zeka geriliğine sahip, sürekli gülümseyen bir masum bıdık ve ben. Şimdilerde ergenlik dönemlerinde olsa da, konuşamayan, konuşmamayı yaşadığı acılı dönemlerin ardından bir tercih olarak seçmiş, "garip" el hareketleri olan, özellikle etrafta 'çocuk' gördüğünde istemsizce gülümseyen kardeşim ve ben. Biz bugün "sıradan" bir üzüntü yaşadık. Sitemizin bahçesindeki tüm o kuş, kedi ve daha nice bahar cıvıltısından cesaret alarak bahçeye çıktık. Gözleri de iyi görmediği için hiç uyum sağlayamadığı o cıvıltılı ortamlara girmeyiz normalde, kendini kötü hissetmesin diye. Kendimiz gezeriz, ablasının abuk subuk gözlemlerini dinler. Biraz dolaştık, biraz oturduk, her zamanki onun cevap vermediği solo diyaloglarımızın arasında, bizim apartmandan iki kız çıkıverdi, 10-11 yaşlarında. Aramızda mesafe vardı fakat çok da değildi. Kardeşimin "garip" el hareketlerini göstererek 'napıyo bu normal değil heralde' dedi biri. Ve gülüştüler. Onlar bisikletlerine binip uzaklaştılar, bense oturduğumuz bankın uçup uzaklaşabilmesini diledim. Daha ütopik bir dünyaya belki. Acıların hala gerçek olduğu, ama o acılara önerilen çözümlerin de gerçek olabildiği bi dünyaya. Kardeşimin gülüşünün sönüşü, benim tüm o akademik çözümler içinde çaresiz kalışım, duyguları hiç de sönük olmayan ve her şeyi anlayabilen bu çocuğa açıklama yapmakta zorlanışım ilk değil. Bizim için bu üzüntü sıradanlaştı artık yıllardır. Sokaklarda, otobüste, sinemada, çarşıda garipçe bakan, fısıldaşan veya 'acaba ısırır mı' endişesiyle uzak durmaya çabalayan insanlara alışığız. Oysa ki o, üzülüp nadiren konuştuğu anlarda 'allahım al canımı da kurtar' diye ağladığı zamanlarda yalnızca kendine zarar veriyor. Ne bilsinler? Yetişkinler değil belki ama yetişkinlerin yetiştirdiği çocuklar, birkaç duygudan mahrum büyüyorlar. Ben o çocuklara kızabilirdim bugün, azarlayabilir hatta ailelerine şikayet edebilirdim, onları suçlu bulsaydım eğer. Ama suçlu değiller. Ve tabii, benim çaldığım kapıya bakabilmek için tencerenin altını kısıp da bana ilk önce şaşkın bakışlarla bakacak olan bir anneye 'sağduyu' mesajı verebilecek kadar güçlü hissetmedim o an. Belki başka bi zaman. Anneler, ablalar, teyzeler, biliyorum zaten yapacak çok işiniz var, öğretecek çok şeyiniz var. Zaten büyük bir sorumluluk altındasınız, belki yorgun ve uykusuzsunuz ama, lütfen, tüm o koşturmacanın arasında yetiştirdiğiniz çocuklara öğretilecekler listesine bi küçük madde daha ekleyin. Onlar gibi olmayanları sevmek. Eğer onlar severlerse, onlar gibi olmayanlar bi gün onlar gibi olabilirler. Zor bi denklem evet, ama imkansız değil. Unutmadan evvel, bugün uyumadan önce onlara modifiye edilmiş, farklı bi masal anlatın, bunu lütfen yapın. Tanrı inancınız varsa, onlara kardeşim gibileri de tanrı'nın yarattığını anlatın, veya inancınız yoksa, böyle olmanın onların seçimi olmadığını anlatın. Ben bugün hem onun, hem benim içimizden geçen birkaç hissi buraya taşıdım fakat, bunun muhtemelen bize bir faydası olmayacak. Ben de, kardeşim de hayatta olmayız muhtemelen bu basit ricamın sonuçları vuku bulduğunda. Biz yine de yazmak istedik.

kimsenin kalbini kirmak istemem ama yazacaklarim bayadir hep aklima geliyor, görüyorum, okuyorum duyuyorum, ve bu konuda ki düsüncelerimi sormak isterim özel cocuklar diyorsunuz ama tamam da neden engelli diyemiyorsunuz. bu deyimde yeni moda oldu aslinda özel cocuklar zeka seviyesi ilerde olupda birseyleri basarana denirdi kisa bi zaman önce.. ailelerin kendi cocuklarina kullanamadiklari kelimeyi o ince duyguyu anlayisi empatiyi basklarindan beklemek cok garipime gidiyor.. bana göre cogu özünde kendileri dahi kabullenememis ozaman... daha gecenlerde bir kadina rastladim engelli bir evlati var hasta hasta diyip duruyordu, kendisine sordugumda neden engelli kelimesi yerine hasta sözü? bana karsi cevapi sadece öfke dolu bakisi idi, engelli kelimesini cogu küfür mis gibi algiliyor, yabanci millet hic karsilasmatim, insanlar kolayca algiliyor ve garipsemiyorlar cünkü bunun da normal oldugunun kücügünden buyugune kadar farkinda... ve buda benim düsünceme göre kendilerininde bi zamanlar farkinda olmayan insanlara dahil olduklari.. yeniden kimsenin kalbini asla kirmak istemem sadece düsüncelerimi yazmak istedim kirdigimda olduysa af ola sizler bu konularda dik bas olun ki digerleride farkina varsin hic birseyi süslemeye gerek yok... anlayis degil farkindalik eksik... farkinda olsalar zaten anlarlar saygi duyarlar...

yavrum benim. senide kardesinide opuyorum kalbi guzel kardesim. malesef bazi insanlar cekirdekten acimasiz. Allah kardesinize sifa versib, sabir versin

bir de öğretmen arkadaşlarıma seslenmek istiyorum lütfen öğrencilerinizi bizim okullarımız gibi özel çocuklar yetiştiren okullara getiriniz, onlara bu hayatta kendilerinden farkı olan insanların da olduğunu gösteriniz. ama bunu bilinçli yapın, öğrencilerin sanki müze gezmeye gelmiş gibi sınıfların kapılarını aralayıp bakarak değil sınıfların içine girip onlarla bir arada olarak yapmalarını sağlayın. bu çok önemli bence.

Kuzenim epilepsi hastasıydi ve zeka geriliği vardi (4 yaşında vefat etti). Parka, hastaneye yada başka bi yere gittiğimizde o bakışları üzerimizde hissederdik. Çocukları görmezden gelirdikde bazen büyükler gözünü ayirmadan aciyarak bakarlardi. Annesi kahrolurdu hatırladım yine o günleri. Allah hastalara şifa versin ne güzel y

fcanı sanırım kardeşinde görme sorunu var. hiç mi görmüyor? bu arada yaşı kaç?

kızım anaokuluna giderken öğretmeni sınıfa bir süreliğine otistik bir kız çocuğu almaya karar verdi kaynaştırma programı dahilinde çocuk derse özel bakıcısı ile birlikte girecekti, çok gerekmedikçe bakıcı hiç dahil olmayacaktı en arkada oturacaktı bir gün tesadüf okul çıkışı kızımı almaya gittim, normalde çalıştığım ve gidemediğim için velilerden hemen hiç kimseyi tanımıyordum bu konu biraz önce ortaya çıkmış, bir grup veli biraz açıkta toplanmış konuşuyorlar... konuşulanlardan ben utandım! ya çocuğuma saldırırsa, ya zarar verirse, benim çocuğum korkar ondan, ne hakla bizden izin almadan sınıfa böyle çocuk alırlar, gerekirse çocuğumu alırım buradan... daha neler neler, hele bir tanesi, başı çeken, bir de avukatmış! hani adil olması, vicdanlı olması gereken avukatlardan! çocuğun annesi duymuş konuşulanları ve çok ağlamış kızını bir daha yollamak istememiş öğretmenimiz hemen ertesi gün toplantıya çağırdı bizleri ve çok sitem etti nasıl bu kadar acımasız davranıldığını anlayamadığını vs vs bir sürü şey söyledi o çocuk bu sınıfa gelecek dedi, çocuklarınıza anlatın, öğretin dedi ben o gün sadece "hocam arkanızdayım, neye ihtiyacınız olursa" diyebildim "siz bakmayın öyle söyleyenlere, lütfen annesini ikna edin getirsin o yavrucağı" diyebildim o kadar o an, o velilere müdahale etmemiş olmanın vicdan azabı ara ara yoklar beni, her o olayı hatırladığımda, aynen şimdi olduğu gibi ben ki haksızlığa karşı hiç susamayan ben, yanlarına gidip de hadlerini bildirmemişim ne hikmetse, o akşam düşündükçe farkına vardım...

Allah yar ve yardımcınız olsun. Bu konuda Anne ve Babalara buyuk gorev dusuyor. Çok çok doğru yazmışsınız. Şuursuz ve bencilce davrananların; aklı selim ve sağduyulu davranacakları gunleri gormek umuduyla. Sevgiler size

Benim kızkardeşim de özel bir çocuk ama ailem küçük bir yerde yaşıyor o yüzden herkes birbirini tanıyor ve kızkardeşimin benden bile geniş bir çevresi var orda.. Bu sene sınıfımda otistik bir çocuk var, bütün sınıfa ona nasıl davranmamız gerektiğini, onu incitmemiz gerektiğini anlattım, hatta 23 Nisan gösterilerinde ona en önde yer verdim, diğerlerinden daha iyi oynadıgını söyleyebilirim, ailesi o kadar mutlu oldu ki anne ve baba gözleri dolu dolu yanıma geldi teşekkür etmeye.. Allah herkesin evlatlarını koruusn inşallah

Senin bütün yorumlarini okurdum ne tatli kadin derdim kendi kendime. Tatli ve kocaman yurekli bi kadinmissin.. Kardesini burdaki tum kadinlar icin öp. Ona size soz verdigimi Allah nasip ederde cocuklarim olursa onlari sizin dediginiz gibi yetirtircegimi soyle. Sizin gibi koca yurekli, iyi kalpli insanlar uzulmesin. Allah kardesini sana, seni ona bagislasin.

anlıyorum durumunuzu.. ancak insnalar da görerek alışacaklardır. mesela aynı parka gittiğinizde ilk başta tepki veren anneler, kardeşinizi göre göre alışacaklar diye düşünüyorum.. çocuklar için de aynı durum söz konusu..1-2 derken olumsuz olumluya dönüşür diye düşünüyorum. denemeye değmez mi? tek başına çıkmasını istememekle haklısınız tabi anlıyorum. kadesa belki bu konuda daha faydalı bilgi verebilir. benim aklıma gelenler bunlar şimdilik sadece.. kadesa

aa benden önce sen adını vermişsin bile :) Ata'yı yerim ben yer :) bizimkiler de çok severek izliyor ama bu çocuk neden farklı diye sormadılar hiç. ben onları sık sık okuluma getirdiğim için kendilerinden farklı ve özel olan insanlara çok alışıklar.

Görme engelli olmanın yaşattıklarını anlayabilecek az sayıda insandan biriyim şu forumda. Kolaylıklar ve şifa dileyebilirim sadece.

Kardeşinizin gülüşü hiç solmasın soldurulmasın Belki durumunuzla kıyaslanamaz ama bende vitiligo hastasıyım Çocukluğum ayyy bulaşıcımı sorularıyla geçti gizli gizli ağlardım Ergenlik döneminde yüzümde de çıktı, tuhaf tuhaf bakanlar, bunun yüzüne ne olmuş diye gülüşenler, ayy yandın mı diye uzayıp giden saçma sorular, içimi yakan hayata küstüren sorular... Sırf kimse soru sormasın diye makyajla lekelerimi kapatmadan dışarıya çıkmıyorum, kimse beni makyajsız görsün istemiyorum Eşim benimle evlenmek istediğinde inanamamıştım benim gibi insanların tabiriyle kusurlu biriyle evlenmek istemişti... 32 yaşındayım 20 yıldır bu hastalığı yaşıyorum, iki yıldır bazı insanların yanına makyaj yapmadan çıkıyorum, şu yaşımda yeni yeni o bakışlardan sorulardan rahatsız olmamayı öğrendim sayılır İki çocuğum var, bilenler cevaplarsa sevinirim,4 yaşındaki büyük oğluma farklı insanlara farklı davranmaması gerektiğini, gözünü dikip bakmaması gerektiğini, onları üzecek şekilde konuşmaması gerektiğini nasıl öğretmeliyim? Kambur kısa boylu birini görünce ' anne bu amca neden böyle ' diye sormuştu, o an o bey duyacak diye çok üzüldüm ' oğlum her insan farklıdır o amcada öyle ' diyebildim...

Bi anne olarak kızımı sağ duyulu yetiştirmek ona insan olmanın ne demek olduğunu öğretebilmek için elimden gelen her şeyi yapıcam.

daha bebeklikten öğretilmeye başlanması gereken "sağduyu, yardımlaşma, ayrımcılık yapmama, küçümsememe, saygı" gibi duyguları öğretmek yerine sadece matematik türkçe hayat bilgisi vs. artık daha ne varsa öğretmeyi ebeveynlik sayanların yetiştirdiği çocuklar diyorum ben bunlara elimde büyüyen kuzenlerim var belki daha 20 yaşındayım okuyorum bekarım tam bir hayat tecrübem yok anlayamıyorum o insanları ama sadece sevgi duygusunu öğretmek bu kadar zor olmamalıdır heralde.

Ah bortlenim ah ne desek ne yapsak sizin gibi anlayamayiz op kuzumu benim icin doya doya.

Evet punky de harika bir cizgi film, hatta bir bolumunde yemege gittiklerinde yan masadaki kiz surekli punky e bakiyor, punky yanina gidip neden baktigini sordugunda elbisesini cok begendigi icin baktigini ogreniyor :) down sendromlularin nesesini, enerjisini, takintilarini cok guzel anlatiyorlar. keske bu tarz yayinlar artsa da cocuklar farkliliklari daha normal gormeyi ogrenebilseler... D

Farklıyız ama bir arada mutluyuz! Farklılıklara saygılıyız! Hepimiz özeliz! konu başlıkları altında okulda kaç kez uzun uzun konuşuyoruz sayamıyorum. Lafa gelince hepsi biliyor, herkes anlıyor. Uygulamada sıkıntı var. Bu kadar anlatımdan sonra bile.. Okulda özel eğitime muhtaç bir öğrenci için 'deli' gibi bir sıfatı kullanabilen çocuklar ne kadar çiçek, sözde başarılı öğrenci, anneleri ne kadar ilgili veli sözde bilseniz. Gerçekleşen olayı anlatırken, ağızlarından o masum için söylenen o çirkin sıfatı duyan ben, nasıl kendimi kaybedip kızmaya başlıyorum. Utanmaya davet ediyorum. O halimi gören kaç 'anne' beni yadırgar? Ne biçim öğretmen! Nasıl da bağrıyor çocuklarımızın psikolojisini bozacak! O daha küçük, çocuk ne bilsin hıhhh! gibi yorumları duyar gibiyim.. Böyle böyle oluyor tüm bunlar işte. Kimin çocukluğunu elinden alıyoruz. Kimin gülüşünü çalıyoruz kimin umrunda? Herkes kendi canının derdinde. Bir tek onun çocuğu var, onunki prenses, bir melek. Ona bir şey olmasın tek! Aman o hiç üzülmesin olur mu? Ahh ahhhhh.. Bir anne tüm dünyayı değiştirir aslında bilseniz sevgili anneler. Böğürtlenkuşu, konun içimi acıttı, insanlığımdan utandırdı. Suçlu hissettirdi. Bu konuyu okuyup da akan tüm yaşlar kardeşinin yüzüne gülücük olsun. Sen ne güzel ablasın öyle.. Öperim güzel yüreklerinizden..

Bu kadar net ve içten anlatılabilirdi herhalde... Dün benim de otobüste buna benzer yaşadığım bir durum o engelli kız adına beni çok yaralamıştı. Bu yazında da orada hissettim kendimi ve yaşadığın duyguları. Bu çağrıya herkes kulak vermeli bence de. Kardeşine gönlümden kocaman sevgi gönderiyorum... V Vejetaryen

Farklılığı anlatmak adına güzel bir masalmış. Bu akşam ben de anlatacağım

Kardeşine benden öpücük böğürtlenim

Evet aynı hikaye kitapları bizim kitapligimizda da mevcut hatta onlar bir seri halinde sanırım devamı da var. Bir de bir çocuk kanalında Punky diye bir çizgi film var down sendromlu bir çocuğun hikayelerini bölüm bölüm anlatıyor, ilk gördüğümde çok şaşırmıstim hatta.

hayatıni obez gecirmis biri olarak cok iyi anliyorum kizimada sürekli bakmamayi ögretmeye calisiyorum sorun orda zaten sükür 2yildir bayagı zayirfladmda artk bakıslardan kurtldum yüce rabbm melek kardesine ve sana dayanma gücü versn insAllah

bizde senle birlikte üzüldük şuan emin olabilirsin

ya konuyu hortlatmak gibi olucak ama yazamadan edemedim. İnsanlar o kadar bencilki bu durumlarda sırf kendi 2 dklık merakları için soru sorduğu kişinin o günkü moralini bile düşünmeden bozuyorlar maalesef bilinçli insan az hadi çocuklara bişi demem çocuk vs ama yetişkinler bazen çocuklardan bile acımasız oluyorlar böyle bi durumda aslında öğretmenlerin rolü büyük aile yetiştiremese bile öğretmenler sınıfındaki çocukları bu konularda eğitmeli bence. bende yaşadım bi olayı anlatayım bilenler bilir zafer plazadan biraz uzaklaşınca zafer plazaya yakın yerde inen ipekböceği var ve tam o durağın yanlarındada kafeler var neyse o kafede oturuyoduk bi tane kadın geldi yüzünde lekeler vardı ve maske takıyodu insanlar önce dik dik bakmaya başladı sonra kadın tam masaya oturcak garson ablacım hadi git artık oturma burda dedi herkesin ortasında ben böyle kalakaldım kadın da gitti ama o an garsonu kalkıp tokatlamak istedim ama maalesef elimden bişi gelemedi Zadegan Yeteeer,,, demek yetmez ki bazen... tek ayak

Aslında insanların ne kadar duyarsız olduğunu bu konuya yapılan yorum sayısından da anlayabiliriz. Aldatma, cinsellik vb konuları olunca 30-40 sayfa yorum olurken böyle bir konudaki yorum sayısı... Geçenlerde annemle aile hekimine gittik. Orada 15-16 yaşlarında bir kız vardı. Bir de bi babaanne ve küçük torunu. Genç kızın davranışlarından konuşmasından bir rahatsızlığı olduğu belliydi, ama görseniz o kadar güleryüzlü ki. Annemle ben konuştuk biraz kızla. Neyse kız doktorun yanına girdi, o sırada babaanne torununa dönüp 'KAFADAN ÜŞÜTÜK GALİBA' dedi, güldüler. Şimdi bu kadının yetiştirdiği çocuktan ne beklersin? Şimdi bu çocuk gördüğü engelli her insanla dalga geçmez mi? Genç kız da o kadar tatlıydı ki, hatta geçen eve yürürken o da ailesiyle taksiyle geçti önümden. Camdan bakıp gülümsedi, el salladı bana. O kadının söylediği şeyler aklıma gelince o kadar içim acıdı ki... Babam çok ağır işitiyor. Kulağında kulaklık yoksa hiç duymuyor. Bir kere bile ne ben ne ablam ne de annem bunu dile getirdik. Her seferinde yanında olduk, onun kulağı biz olduk. Geçen yıl sokaktan kulağı kırpık bir kedi sahiplendik. Babam kedinin fotoğraflarını yeğenine gösterirken yeğeni gülerek 'kendin gibi sakat bulmuşsun dedi. Allah'tan babam duymadı. Ama ben hiç unutmuyorum bu lafı. Hiçbirimizin garantisi yok. Hepimiz engelli adayıyız, hepimizin birden bir rahatsızlığı ortaya çıkabilir. Bunu bilerek engelleri küçük görmek, dalga geçmek nasıl bir vicdan aklım almıyor... Kardeşini öpüyorum, hiç üzülmesin.. Sen de sakın üzülme, bazı insanlar ciddiye alınmayacak kadar değersiz. Sokağa çıkarmaktan vazgeçme, bu güzel havalar eminim iyi gelecektir kardeşine... Çook güzel bir ömrü olsun inşallah, yüzü hep gülsün.

Inanın çok etkilendim yazdiklarinizdan duygulandim... Rabbim kardesinize şifa versin insallah, Allah yardimciniz olsun... Bukadar kotu kalpli insanlarla birarada yasamaktan utaniyorum gercekten...

Malesef dün aynı olayın mücadelesini yiğenimle verdim. Bana sınıflarında bi çocuk oldunu derslerinin hepsinin zayıf oldunu hareketlerinin ve davranışlarının garip oldunu herkese saldırdığını ve herkesin onu itip kalıp dövdünü kimsenin onu sevmediğini vs bir sürü şey anlattı. Bende yiğenime sadece o çocuğun yerinde onun olabileceğini ve kimse o çocuğu sevmiyorsa onun sevmesini rica ettim ama bir türlü ikna edemedim Sürekli o çocuğu düşündüm durdum bütün gün. Annesiyle konuşucam çocuğuna gereken terbiyeyi versin Inanın iki evladım var hastanede görüyoruz bazen böyle özel çocukları anlatıyorum elimden dilimden geldiğince anladıklarına eminim çünkü hiç yadırgamıyorlar. Kendimi çok suçlu hissettim ya benim evlatlarımda böyle bi hata yapıp birini üzerse offf nasıl veririm hesabını. Kendim adına bu konuyla alakalı elimden geldiğince duyarlı çocuklar yetiştireceğime söz veriyorum.

Amin canim amiiinnnnn Benim de kizim isitme engelli tek duam bu

Umarım bir gün herkes dediğin gibi duyarlı olur ve duyarlı nesiller yetiştirir.. ...

Simdi surda terbiyesiz cocuk ve terbiyesiz cocuk anneleri hakkinda iki kelime yazinca hurrrrraaaa ustumuze cullaniyolar. Oyle ya tek anne onlar, tek cocuk onlarin... Iste sirf bu b. klu gozler, s. dikli diller yuzunden kizimin saclarini kestiremiyorum. Icimde bir umut belki kesersem cogalirdi oysa. Sapka taktirmayan kizimin saclari kesilince kafasindaki kocaman iz ortaya cikacak. Sonra hadi kır bakalim uc bes çene.

Seni çok iyi anladım, benim de erkek kardeşim zihinsel engelli ve tuhaf hareketleri var. Bırakın 10 11 yaşındaki çocukları, koca koca yetişkinler diyor ayyy bu napıyo diye. Üzülüyorum çok hem de. Çok iyi anladım seni. Kardeşini yanaklarından öpüyorummm

Yüzümde zaman zaman beliren bir lekeden dolayı, bir markette kasada beklerken arkamdaki sıradaki delikanlının yüzüme baktıktan sonra sanki cüzzamlı görmüş gibi geriye çekilip korku dolu gözlerle beni izlemesinden sonra, daha da iyi anlamaya başladım "farklı" olmanın ne kadar incinmeye ve incitilmeye açık olduğunu.. Hepimiz ve hatta gelecek neslimizde dahil, birer engelli adayıyız ve hala engellerin nasıl alay ve şaşkınlık konusu olabildiğine anlam veremiyorum.

Kocaman yureginizden operim ikinizide..

Gözlerim doldu.. Allah sifa versin kardesinize

Anormal olan onlar, kalplerindeki sağduyuyu kaybetmişleer... bende yaşadığım için seni yürekten anlıyorum. keske bu gibi olayların önüne gecebilsek. . ne mutlu ki sizin gibi bir ablası var.. onu duyabilen anlayabilenn.. siz ona göz kulaksiniz. . Ne mutlu..

hem kendi üzüntünüzü paylaşmışsınız hem de yararlı bir konu olmuş. böyle davranışları keşke bir tek çocuklar gösteriyor olsa, büyük insanlar bile öyle patavatsızca davranıyorlar ki. Daha geçen bir yerde bir bebeğin gözünde gözlük vardı. orada da bir kadınla küçük kızı vardı. kadın kızına dedi ki bak bebek gözlük takmış ne çirkin olmuş di mi? diye bebeğin annesi duydu mu duymadı mı bilmiyorum. ama annesi böyle diyorsa şimdi kız nasıl davransın. önce yetişkinler eğitilmeli ki onlar da çocuklarını eğitebilsinler. bu çok hassas bir konu. keşke herkes farkında olabilse. farklılıkların hayatın rengi olduğunu ve kimsenin kimseyi dışlamaması gerektiğini herkes düşünebilse. böylece ne çocuklar ne de onların aileleri üzülüp kırılmak zorunda kalmaz.

okurken sanki o kuçuk kız benim kızım yada çocuğum dayanamadım kıyamam o masum yavruma Allah yardımcınız olsun

Aklıma küçüklüğüm geldi memlekette ilkokuldayken okulumuzda mavi sınıf vardı engellilere özel. Tenefüslerde, beden eğitimi derslerinde kendi arkadaşlarımı bırakıp onlarla oyun oynardım güldürüp, mutlu etmeye çalışırdım. Şimdi de bi tanıdığımın kızı engelli annesinden çok beni sever hep yanına gitmemi ister. Umarım insanlarımız kendilerinin de birer engelli adayı olduğunu hatırlar ve ona göre davranırlar. Ayrıca zeka geriliği var dediğimiz birçok insanın bizlerden katbekat daha zeki olduğunu gördüm. Kardeşinize kocaman öpücükler...

:'( canım benim...

Kabullenemiyorlar cünkü cnm. Cocuk onlara göre bi basarı... Eğer cocuğunu terbiye edememişse kendinden biliyor.

Kardesini sevgiyle kucakliyorum o cocuklara bu bilinci asilamayan aileleri malesef uzulmeyin nolurr

Ahh diyorum ahh Rahmetli kanser hastası kardeşim için özürlü mü diyorlardı anneme.. Annemin üzüntüsü, kardeşimin bakışlardan rahatsız olması ve üzülüp ağlaması.. Ona bir damla gözyası döktüren herkese ettiğim sayısız beddualar! Senin kadar olgun değilim çünkü.. Insanlar bu kadar yaygın olan kanseri bilmiyor ki diğerleri hakkında da hassasiyetleri olsun!! Cahiliz hem de çok cahil.. Benciliz hem de çok bencil.. Bir de çok acımasızız.. Ahh diyorum ben Başka bir şey diyemiyorum. Allah yar ve yardımcınız olsun!

yaşadıklarınıza üzüldüm, bir o kadar da farklılıkları alay konusu haline getiren insanlardan ve sanki kendileri cok iyiymiş gibi aynı dogrultuda da cocuklarının zihinlerini zehirleyen kişilerden bir kez daha tiksindim. konun ebeveynleri uyarma amacı taşıdıgı icin izninle bir düşüncemi paylasmak istiyorum. lütfen vicdan, hosgoru, farklılıklara saygıyı duymayı vs. "acıma duygusu" ile bütünlestirerek ogretmeyelim, ornek alınacak davranısımız bu olmasın cunku engelli bireylerin acınacak bir durumları olmadıgı gibi kendilerine bu sekilde ustten bakılarak vah vah tüh tüh denilmesine de ihtiyacları yok. ornegin birinin dogustan veya bir kaza sonucu engeli varsa acıdıgımız icin degil, sosyal yasamın bir parcası olarak ve insanca bir paylasımın, yardımlasmanın geregi olarak yanında olalım. bir de cok yüce gönüllüymüş gibi fırsatını buldugu her dakika engellilerle fotograf cektirip kendilerini iyilik melegi gibi gostermeye calısan ancak sosyal hayatlarının %1'inde bile insanların yasadıkları sıkıntıları dert etmeyen iki yüzlü icten pazarıklı insanlar var ki... onlara yazacaklarım gercekten az gelir. bir davranısı cocugumuza güzel gösterirken böyle insanlar olmaması icin durustlugu, ictenligi, karsımızdaki insana saygı kadar ozsaygıyı hepsini bir bütün halinde ogretmek gerekiyor sanırım.

Şeyi merak ettim.. Bdv arşivinde sayfalarca geriye giderek mi konuyu okudunuz? V Vejetaryen

Yurtdışındayim, Tr otelde otizimli çocuğu olan aile vardi, dikkatimi çekti, çok ceginiyorlardi insanlarin bakislarinda kahvemi alıp masalarina gittim, oturmak için izin aldim, aileyle arkadas oldum yasadiklari sorunu anlattilar çok üzüldüm anlattiklarini yazsam cok üzülürsünüz herkes özürlü adayidir Sozial olarak yetisir, eğitilir rahatsiz kisiler hor görünmez Günlük hayatta evlerde kapatilmiyor kimseden çekinmeyin cnm, o ailelerin ayibi hiç kimsenin bakışına, sözüne takilmayn onlar özel çoçuklardir malesef bu yönden ülkemizde eyitim çok az öpüyrum kardesinizi

aslında sanırım olay şu ki, otizm ve down sendromu gerçekten engel değil ki. aslında hastalık da değil.. gerçekten sadece "farklılık" .. genetik olarak bizlerden farklı doğmuşlar hepsi bu.. bu sebeple dünyaya bambaşka bir açı ile bakıyorlar. farklı bir algıları düntya görüşleri öğrenme güdüleri ve takıntıları var.. yani aslında herhangi bir şey için bir negelleri yok.. mesela bğürtlen de demiş, konuşmayı bıraktı diye.. aslında bilmediği için değil belki de istemediği için konuşmuyor:)

ağlattın.. şu an tüm boş heveslerimden utandım.. ve ne söylesek işe yaramayacak biliyorum ama bir gün bir çocuğum olursa ilk maddelerimden olacak..

Allah sabırlar versin inşallah, çok duygulandım üzüldüm maalesef bu insanların bu davranışlarını engellemenin imkanı yok ben kendi adıma çocuğu yetiştirirken bu konuda hassas davranacağım

Nasıl güzel yüreğiniz var..

Çok kötü oldum ya ınan Bogazim düğümlendi yanimda olsa opucuklere bogardim yanında bir melek var ve ışıltı saciyo yeterki kafalarda engel olmasın rabbim yüzünü soldurmasin

evet aslında down sendromu her zaman zeka farklılıklarıyla birlikte görülmez. down send. olup normal zekaya sahip çok insan var. aslında bir kromozom bozukluğu olarak adlandırılıyor sadece.

çok duygulandım... sizin için en iyi dileklerimi dualarımı gönderiyorum. sizi ve güzel kardeşinizi sevgiyle kucaklıyorum. bir anne olarak çocuğuma bahsettiğiniz farkındalığı aşılamak en öncelikli görevlerimden biri olacak.

Nasıl atlamışım bu çizgi filimi benim çocuklarımda izliyor ve ben anlatıyorum onlara ne olduğunu ne anlatmak istendiğini.

Offf içim acıdı ne diyebilirim ki. Ebeveynler öğrenmeli herşeyden önce bu insaniyet duygusunu. Gayet sağlıklı çocuklara bile kilo, boy, saçrenginden ötürü yakıştırma yapılabiliyor okullarda maalesef kaldı ki sizin kardeşiniz gibi meleklere misliyle oluyordur maalesef. Biz duyarlı olabilsek, bizim yetiştirdiğimiz nesillerde duyarlı olabilir. Biz ki kaldırimdaki tek rampanın önüne, otoparklardaki hamile, engelli park yerlerine hiç düşünmeden araç parkediyoruz. Biraz düşünsek, biraz saygılı olsak başkalarının yaşam alanlarına, daha farklı olur herşey. Kendi adıma azami dikkat ediyorum, çocuğumu da bu doğrultuda yetiştirmeye çalışıyorum. İnşallah hepimiz güzel, saygılı nesiller yetişirebiliriz. Kardeşinizi melek kalbinden öpüyorum, Allah yar ve yardımcınız olsun, inşallah güzel insanlarla karşılaştırsın.

gece gece beni ağlattınız, sizin hep değişik, sıradışı, zaman zaman espirili yazılarınızı okurdum ama bu gece ki duygulandırdı beni. sizi çok iyi anlıyorum, benim de yeğenim otistik, onların çok özel çok farklı dünyaları var, hepsinin bir melek olduğunu düşünüyorum. 34 yaşımdayım ve yıllardır çözemediğim birşey var;insanlar sürekli eleştirmekle meşguller, bu kısa, bu sakat, bu kızıl, bu şişman, bu kör vs... bu liste uzar gider... ama anlayamadığım bunların hiçbiri bizim tercihimiz değil ki, hepimiz Allah'ın yarattığı bir kuluz, tercih etmek bizim elimizde değil ki, o zaman nasıl olurda bir başkasına kendinden biraz daha farklı diye gülebilirsin ki, üstelik bu onun elinde bile değilken, içim acıyor sadece. çok güzel, çok duygulu, çok içten yazmışsınız kutlarım. keşke herkes sizin gibi olsa, keşke tüm anne babalar çocuklarını biraz daha bilinçli yetiştirse, üzgünüm.

Oglum henuz 4 yasini doldurmadi, sokaga ciktigimizda insanlarla cok ilgili neredeyse her gordugunun eline yapisir ya da uzun uzun inceler. Henuz kucuk ve sevimli oldugu icin insanlari cok rahatsiz etmiyor bu hareketleri ve genelde sevliyorlar onlar da oglumu. Niye konusmuyor sorulariyla karsi karsiya geliyoruz en fazla, bir de farkli oldugunu bence insanlar hareketlerinden anliyorlar ama kotu birseyle karsilasmadim sokakta simdiye kadar. Sadece birkere top havuzuna gittigimizde hasta mi diye soran bir bayan olmustu ve ilk defa boyle bir soruyla karsilastigim icin hayir diyebilmistim sadece. Biz daha cok kendi kuzenleriyle sorun yasiyoruz, oglum yigenimin arkasindan abi abi diye dolasirken ve onu gordugunde cok mutlu olurken malesef kuzeni ben onu sevmiyorum diye soyleniyor. Oglumun en ihtiyaci olan sey sevgiyken bunlari duymasi hele de en yakinindan cok uzuyor beni, hem de anlamadan hala abi diye pesinden kosturmasi. Kendi adima cok agir tepkiler gormedigim icin insanlari anlamaya calisiyorum, basina gelmeden bire bire anlamak cok zor. tabi ki empati yapmak lazim, oglum biraz daha buyudugunde disaridakilerin elini tuttugunda insanlar bu kadar sicak davranmayacaktir, buyudukce zorlasacak hersey. Caresizlik zor, evladina dunyalari vermek isterken cogu kez anlamaz gozlerle dunyaya bakmasi zor, suratina seni sevmiyorum diye soylenirken onun hala gulumsemesi zor. Ben anneyim, her haline raziyim onun, ayni diger cocuklar gibi annesinin kuzusu, herseyi, emanetim o benim. Gelecek korkutuyor elbette. Ben suan icin cok agir seyler yasamasamda cevreyle ilgili, tanidigim cok insan var agir seyler yasayan. Taksi cagirip, taksiye kusar diye taksiye alinmayan, otubuslerde rahatsiz olup kavga cikaran mi, deli mi diyen, ne ararsaniz. Ben sadece nefes alan cocugunu sirtinda fizik tedaviye getiren anneler gordum, bir umut. Bu ailelerin ayaklari opulur, birakin hor gorulmeyi. Hayatta ufak seyleri takmama adina da birseyler katanlar olur hatatina ins, ben bile gorduklerimden sonra halimize hamd ediyorum. Rabbim kimseyi sagligiyla ailesinden biriyle imtihan etmesin, daha duyarli bir hayat dilegiyle.

Acini paylasiyorum...

O kadar guzel anlatmissiniz ki inanin benzer duygulari yasadim okurken. Ben ozel cocuklarla daha yeni tanistim ozel egitim dersinde hocamiz da ne zaman boyle durumlardan bahsetse icim burulur. Maalesef cocuklar birbirlerine karsi cok acimasizlar. Siz cok guzel bir ricada bulunmussunuz kocaman yureginizle burada yaziyi okuyan anne ve anne adaylarina. Her sey gonlunuzce olsun kardesiniz sizin gibi bir ablaya sahip oldugu icin cok sansli.

tarifini mumkun kilmis anlatimin aciyi, zihinsel ve bedensel engelli bir tanecik dayim var o yuzden cocuktan beri dikkat edilir ailede bu duruma. sirf soylenilen kisiyi tastiklemek amacli "sasi olan mi" diye sordugumda buyuk azar isittim bu hafta sonu ailemden... insanlar degismeyecek tabi ama siz alisacaksiniz bu duruma. uzuleceksiniz yine ama artik engelli olusuyla dalga gecislerine degil anlayamayislarina, kotu oluslarina uzuleceksiniz. cocuk kismi affedilir belki de buyukler de yapiyor ya ne diyim iyi insanlarla karsilasin hep.

O masum güzel kalpli kardeşin senin gibi kocaman yürekli bi ablaya sahip olduğu için çok şanslı. Ve sen de sayesinde belki de daha hoşgörülü olmayı daha güzel görmeyi öğrendiğin için öyle bi kardeşe. Ben bir öğretmenim. İleride bir anne olucam inşallah. Okulda öğrencilerime evde çocuklarıma bu değeri öğretmeyi her zaman bir görev bildim kendime. Ama senin bu yazdıklarınla bu görevi bir kez daha hatırladım. Yazdıkların eminim ki tüm okuyanların yüreğine dokunmuştur. Melek kardeşini ve seni güzel kalplarinizden öpüyorum...

Özel eğitim okulunda çalışan bir psikolojik danışmanım sen yazdın ben hergün duyduğum gördüğüm şeyleri yeniden yeniden yaşadım şu anda. Sanki seninle ve kardeşin ile o banka oturdum aynı duyguları yaşadım. Daha fazla yazmak isterdim ama yazamiycam. Inşallah farkliliklari görmezden gelmek ya da görüp otelemek yerine onlarla birlikte farklı olanı da yaşamayı bilen nesiller yetistiririz

kıyamam ben ona... kardeşinizin gülüşünün hiç solmadığı bir hayatı olsun inşallah... Ve bi kere daha şükrediyorumki ben, herkesin derdine üzülüp ağlayabilen böyle özel çocuklar gördüğünde onlar için gözleri dolan ve yardım etmek için ne yapabilirim diye bana soran duyarlı bir kız çocuğu yetiştirdiğim için çok ama çok mutluyum...

Ben kendi adima cevaplamaya calisayim. Ailelerin bu durumu kabullenememesi cok normal degil mi, ben de kabullenemiyorum ve oglumun ins buyudukce daha da ilerleyecegini dusunuyorum, en azindan umit ediyorum. Kabullenememek ve en yakinina bu kelimeyi kullanamamak ya da baskasi kullandiginda rahatsiz olmak cok dogal, hassasiz cunku. Ben ilk yorumumdan beri yasamayan insanin cok anlayamayacagini defalarca yazdim. Dusunuyorum mesela benim oglum gozluk kullaniyor 1.5 yasindan beri, sanki daha once gozluk takan hic kucuk cocuk gormemistim ama simdi gozluklu her cocuk dikkatimi cekiyor. Ayni sekilde farkli olan cocuklara da pek rastlamamistim ama simdi gordugum an anliyorum. Otizm in o sundan haberim yokken simdi genetik hastaliklar bile dahil bir cok hastalik konusunda bilgi sahabiyim. Bu yuzden ozellikle farkindalik konusunda size katiliyorum ve sukur ki oglumla ilgili henuz agir tepkilerle karsilasmadigim icin insanlarin farkli bakislarini anlayabiliyorum, sorulari beni rahatsiz etmiyor. Ama bunun da bir siniri olmali, mesela taksisine kusar diye alinmayan engelli bir cocugu ve yerle bir edilmis bir anneyi dusunun, iste bunu anlayamiyorum. Ya da herhangi bir ortamda bu cocuklara ve ailelerine cok agir sozlerin soylenmesini anlayamiyorum. Cunku hayat oyle birsey ki 1 saniyemizin garantisi yok, o garipsedigimiz cocuktan bin beter olma ihtimalimiz var, cocugumuz saglikli dogmus olmasi basina birsey gelmeyecegi anlamina gelmiyor. Farkindalik eksik evet bazilarinda vicdan da eksik, evet ben oglumdan once cok farkinda degilmisim ama engelli birini ve ailesini uzecek en ufak birseyde yapmadim oncesinde de. Ve ailelere cok is dusuyor, cocuklarin kendi fitratlari var evet ama aileden alacagi cok sey var. Her konuda farkinda insanlar yetistirebiliriz ins.

Amiin insallah, cok cok tesekkur ederim

Baska bir arkadas benekli kopek masalini onermis, bizde de cimi cici ve kipir var ayrica, tek kanatli bir kelebek, beneksiz bir ugur bocegi ve zayif halsiz bir cekirgenin hikayesi. Tavsiye ederim.

ben bu konuda oglumu sık sık uyarıyorum basba buyuk ınsan gıbı anlatıyorum bızımde farklı kısılerın arkadsalıgına ıhtıyacımız var dıyorum ozellıkle benımde amcaın kızı hem zıhınsel hemde fızıksel ozurlu sanırım Ege buna bıraz fazla alısık umarım tum anneler duyarlı olur bu konularda

Yasamayan kimsenin anlamasi mumkun degil malesef. Ozel egitim alan bir cocuk annesiyim. Zaten bizim gibi ailelerin kendi icimizde yeterince sikintilarimiz var, kimseyi evladiyla sinamasin Rabbim, bir de cevre eklenmese ne guzel olacak. Kendi kuzenleri bile ogluma tuhaf bakiyorlar, yasamayana anlatmak cok zor. Umarim su yazdiklarinizdan insanlar hayatlarina bir harf dahi olsa katabilirler. Rabbim iyi insanlarla karsilastirsin, ben de opuyorum dunya guzelini.