İnşallah

Oğlum 5.5 aylikken işe başladim isyerim 1.5 saat mesafede hala da öyle su an 1 yasinda ve nöbet tutuyorum 24 saatten fazla birakiyorum.. mecbur..

Bunu bilmiyorum. Ben uyanmasın da ben bırakmak zorunda kalmayayım diye dua ediyorum. Uyurken gitmek bana daha kolay tabii ki, çocuğun da ekstra mızmızlık yapmadığını söylüyorlar. Pedagojik olarak görmesi daha uygun deseler bile bana tam tersi gibi geliyor. Ben bıraktığımda mutlaka konuşarak ayrılıyorum, tabii onda kıyametler kopuyor, inşallah ilerde görürüz faydasını konuşmanın.

Elbette olabilecek bir durum ama benim anlayacağım cinsten değil bir anne ile bebek arasındaki bağın başka biri ile kurulması mümkün değil.

13 aylıkken başladım. Açıkçası sabahları bırakma anı biraz zor, ama ben anneanneye götürüyorum, zile basarken anlıyor bırakılacağını. Kendi evinde oyuncaklarıyla oynarken bırakmak bu kadar zor olmaz. Vicdan yapıyorum diyemem tam anlamıyla, çalışmak müthiş iyi geldi. Ama biraz buruluyorum, iş dönüşü uça uça gelmek istiyorum. İşteyken aklıma gelmiyor nerdeyse yalnız :) Beni görünce öyle tepkiler veriyor ki sanki tüm gün beni beklemiş gibi, üzülecek gibi oluyorum, sonra evde olsaydım şimdi bıkkın ve bitkin olacaktım, oysa şimdi nasıl tazelendim diyorum savuşturuyorum düşünceleri. İyidir çalışmak. Ama işiniz uzakmış, ona çare olsa daha güzel olur.

Özel sektör ve paraya ciddi anlamda ihtiyacın yoksa 2 yaşına kadar çalışma derim. Gerçekten hem senin için hem de bebek için travma olacak. Ben de 8 aylıkken başladım işe fakat çok ama çok zor olmuştu memur olmasam çıkacaktım işten.

Öncelikle teşekkür ederim beni yaptığım yorumdan dolayı yerden yere vurmadığınız için :) İşe başlayınca en büyük sorun özlemek ve verdiği vicdan azabı Ama bunu bir bakıma onun geleceği için yaptığınızı düşününce içiniz rahatlar İyi bir bakıcınızın olması da güzel en azından o konuda da aklınızda bir soru işareti kalmayacak.

Özel sektördeyim ben, bırakamam.

Hiç duymadınız mı çalışma hayatından sonra evde oturup bunalıma giren anneleri?

Eş konusunda şanslıyız bence. Maalesef taşınma gibi bir durumumuz söz konusu değil bizim umarım gönlünüze göre bir iş bulursunuz.

Evet aliştik problem yok tabi çalışma saatlerim cok fazla olunca özlüyorum onun dışında annem de bakıyor gözüm arkada degil..

İse dönmeye cesaret edememiş birini dinle istersen. Bende 8 aylikken baslicam diyodum sonra o 8 ay oldu 1 yaş, 1,5 yaş 2 2,5 derken şimdi 3 diyorum. bir türlü cesaret edemedim. çok küçük dedim. evet doya doya oğlumla zaman geçiriyorum. gayet sabirliyim da ona karşı. oyunlar oynuyoruz. 2 yabancı dil ogretiyorum. Anne cocuk oyun gruplarına gidiyoruz. bol bol kitap okuyoruz. montessori fln gayet etkiniz. onu mutlu ediyorum. evet. Ama ben mutsuzum. ozguvenim sıfıra indi. evden çıkmaya çekiniyorum nerdeyse. bakimsizim. kilolar yapıştı. kendimi geliştirmek adina hicbirsey yapmıyorum. ve bu sefer ise dönmem için çocuğum büyüdü ama ben küçüldüm çirkin şişman ozguvensiz pısırık bişey oldum. ve büyüyünce benim için ne yaptın ki derse. asla sikayet etmem ama ya bi sekilde Bana mi sordun calissaydin derse.

Canim benim bebegim daha 3 aylik ve haftada 2 gün çalışıyorum. Onu cok özlüyorum gelir gelmez emziriyorum ama inan calistigim günler daha mutlu ve huzurlu hissediyorum. Cocuguma da daha özverili ve sabirli oluyorum ne yalan soyleyim biraz da vicdan azabi cekiyorum. Bebegim 6 aylik olunca haftada 5 güne cikacak calismam. Hic dert etme inan calisan annelerin çocukları genelde daha saglikli oluyor yeter ki eve geldiginde yorgunluk bahanesine siginip cocugundan calma onunla kaliteli vakit gecir. Anne saglikliysa bebek de sagliklidir.

O vicdan azabi hic gecmeyecek ama emin ol evde durursan o bunalimlarla cok daha fazla kotu hissedeceksin bebege de daha kötü davranacaksin belki de sorumlu tutacaksin. Benim de annem bakiyor bebegime gözüm arkada kalmiyor ama kendi sagligim icin calismak zorundayim. Ve cocugumun kiymetini de daha iyi anlıyorum. Canini simdiden sikma daha varmış 1 haftadan sonra her sey duzene girer. Ayrica o buyudugunde seninle gurur duyacak.

kızlar selam Ocakta işe döneceğim, bebeğim 8 aylık olacak. Ama şimdiden içim sıkılıyor. Eşim bu konuda çok destek veriyor. Şimdiye kadar hep okudum ve çalıştım. Evde durursan yapamazsın, çocukla sağlıklı ilişki kuramazsın çalışmak sana iyi gelir diyor. Ben de bebeği küçücükken işe başlamak zorunda kalan anneleri düşünüyorum, dünyadaki tek anne ben değilim diyorum. Gelgelelim işim evime çok uzak, işe gitmem 1-1.5 saat. Akşam geliş de öyle. Evimin yakınlarında bir iş bulmam gerekecek ilerde. Öyle daha rahat olurum ama buna daha zaman var. İşte kafamda bu düşüncelerle kendi kendimi sıkıyorum. Bu arada bakıcımız var, çok çok iyi bir insan. Kameralarımız da var. O konuda içim rahat. Siz nasıl yaptınız, işe dönerken nasıl hissettiniz? Sonra bu yoğun suçluluk duygusu geçti mi? Bana biraz moral verebilir misiniz? kendinehas Kadrolu

Oğlum 9 aylıkken başladım işe, bir saat yolum vardı. Sabah emzirdim çıktım, öğle süt sağdım, akşam gidince de emzirdim hemen. Eve geldikten sonra da yatana kadar oğlumla ilgilenmek dışında bir iş yapmadım. 2 yaşındayken iş yerine kreşe görürmeye başladım, ama o bir saar yol ona uzun geldi, taşındık biz de. Ay keşke daha önceden taşınsaymışız, akılsızlık etmişim. Umarım yakınınızda iş bulursunuz ya da taşınmayı düşünün, hayat daha kolaylaşacak. Küçük oğlum 1 yaşında, çalışmıyorum, iş arıyorum ama işte biraz zor olacak bulup başlama süreci. Hiç de iyi değilim. Bazen kendi ailem daha bekle 2 yaşına girsin diyor. Eşim de aynen eşiniz gibi iyi gelmiyor sana evde kalmak diyor destekliyor çalışmamı.

Çocukla sağlıklı ilişki kuramazsın da ne demek çok tuhaf

Rica ederim :) evet onun geleceği için yaptığımı hatırlatıyorum kendime, maaşımın ciddi bir miktarını onun için kenara ayıracağım örneğin. Hep böyle bebek kalmayacak ki.

Kurulmasın zaten öyle bir şey isteyen yok ki? Demek istediğiniz eğer bebek büyüyene kadar işe ara vermekse öyle bir durum bizim için söz konusu değil. İşe başlayacağım ve süreci yaşayan annelerden olumlu şeyler duymaya ihtiyacım var.

kendinehas evet kilolarım öyle gözüme batıyor ki, halbuki diyetteyim, kilo da veriyorum yani.

Peki sabah beni görmesi mi daha iyi yoksa o uyurken çıkmak mı? kahvetelvesi

Çok teşekkür ederim yorumunuz için, Allah yardımcınız olsun. Ben de daha özverili olacağımı, birlikte daha güzel zaman geçireceğimizi düşünüyorum. Ama işte vicdan azabı..

İşten ayrı kaldıkça soğursunuz, özgüven sorunları baş gösterir. Aldığınız her gram size kilolar gibi görünür, kendini işe yaramaz hissetme de cabası. Bunlar benim yaşadıklarım. Çocuğum yok ve iş bulamıyorum, yaşadığım yerin çok da geniş bir iş potansiyeli olmamasının da etkisiyle. Eğer çocuğum olsaydı ve onu güvenip bırakabileceğim bir dadısı da olsaydı gözüm kapalı işime giderdim.