herkesin yükü kendine ağır. ama aslında bir çocuğum olsa dünyalar benim olurdu. tabi siz de haklısınız. Rabbim güzel insanlar çıkarsın karşınıza. ama şu dönem hepimiz yalnızız. dünyada herkes kendi evine çekildi. ben de anneme bir şey olcak korkusundan kimseyle görüşemiyorum. yani şu ara Türkiyede olaanız da bir şey değişmeyecek. siz çocuklarınızla park park geziyorsunuz ben de annemle o mutlu olsun diye. aslında tüm dünya yalnız. çok zor herkese ama ölüm Rabbimin emri güzel çocuklarınız için ayakta durun. inşallah güzel günler gelir.

Başedemiyorum. Numara yapıyorum. Kırmızı rujumu, ojelerimi sürüp gülümsüyorum.

hayata pozitif bak.. olumlu düşün.. geçmişe baktğında en güzel zamanlarin aklına getir.. hayırlısı olsun..

Enerjinizi değiştirin. Yüce yaradan sizi dünyaya öylesine atmış olabilir mi? Varlık amacınız, değiştireceğiniz hayatlar, dokunacağınız insanlar var emin olabilirsiniz. Mesleğiniz nedir bu arada?

Boş duran ile şeytan çok uğraştırmis.. depresyona bile götürür boş durmaniz ile... Bence bir amacınız mutlaka olmalı İnanın insan bişeyler ile uğramayınca aynı yaşadıklarınizi yaşıyorum. Ve ne zmaan sizin gibi hayata kussem kendi kendime derim Mutluol77 senin yerinde olmak isteyen binlerce insan var. Hasta olan, kimsesiz olan, Evi olmayip sokaklarda kalan, susuzluk, açlık yaşayanvb insanlar... Hatta aklıma hep Afrika'da yaşayan insanlar gelir. cunku onlar hiçbir şeyleri olmadığı halde, gün boyu aç dolaşıp elde avucta olmadığı halde HERŞEYE RAĞMEN MUTLULAR YÜZLERİ GÜLÜYOR KÜÇÜK ŞEYLERDE BİLE... Sizde mutlaka birşeyler yapın... Ve asla duam kabul olmuyor demeyin lütfen. İnanin Rabb'im tüm dualarımızı kabul ediyor kimi olmuyorsa da bizim iyiliğimix içindir O yüzden duayı da asla bırakmayın hergun ısrarla duanıza devam edin. rizik içinde hergün Vakıa suresi okuyun.. Zafer Akıncı nin youtube da videolari var tavsiye ederim baana çok iyi geliyor

Aynı ben gibi yazmışsınız. İş yok eş yok para yok.29 yaşında hala baba evinde yaşamanın ağırlığı var. İş bulsam bile her gün sabah 6 buçukta otobüslerde sürünerek akşam 9da evde olarak ve sadece 2bin lira için çalışmak... Bazen diyorum böyle mi geçecekti hayatım, böyle nereye kadar? Yalnız değilsin inan ki

Gecenin en karanlık yeri şafak sökmeye en yakın yerdir. Baba evimde benim de küçücük bir odam vardı, duvarlar üstüme gelirdi. Mesleğiniz ne? Bizim yaşlarda tecrübe önemli oluyor, şu an piyasalar çok iyi değil ama ümidinizi kesmeyin inşallah bir işe girip bugünlerinizi acı bir tebessümle hatırlayacaksınız.

şu aralar baş edemiyorum kendimle. çok şükür sağlığım yerinde buna şükrediyorum. ama kafam allak pullak çıkmaz bir sokakta napacağımı bilmeden dolanıyor gibiyim.

Herkesin zaman zaman içinde bulunduğu durum. Bu zamanlar bazen uzun bazen kısa sürer ama herkes yaşar. Ölmek için yalvardigim günler de oldu onlar geçti. Şuanda da oldukça zor günlerden geçiyorum her biri bir öncekinden zorlu geçiyo ama bunların da geçeceğine inanıyorum sadece ne zaman bitecek diyorum

Başlığa cevabım edemiyorum

Cok sukur evim isim var evliyim ama cocugumuz yok birde cok buyuk problemimiz var ve kafayi takmaktan kafayi yemek uzereyim bazen ama benden kotu durumda olanlari dusunup sukretmeye devam edip unutmaya calisiyorum duayi umudu asla birakmazsan mutlu olmaya sebebin oluyor herseyin bir sirasi vardir sabret

Okuldan mezun olduğumdan beri o mutluluğu hiç bir zaman tam yakalayamadım ben. Mezun oldum 8 ay iş bulamadım. Bütün görüşmelerim olumsuz sonuçlanıyordu. Çok bunaldım çok ağladım. Özgüvenim yerlerde. Neyse sonra nasip oldu bir işe girdim. İlk 3 4 ay her şey çok güzel nasıl mutluyum falan. Sonra yaptığım iş çalıştığım insanlar beni çok mutsuz etmeye başladı. 6 ay geçti ama öyle böyle mutsuz değilim. Sabah işe gideceğim diye akşamları evde hıçkıra hıçkıra ağlıyorum. İçim daralıyor kalbim sıkışıyor işe gideceğim diye. İşe geliyorum tuvalete girip gizli gizli ağlıyorum. Hayatımın hiç bir döneminde böyle bunaldığımı sıkıldığımı bilmem. O çok hayalini kurduğum istediğim iş kabusum oldu. Biraksam bırakamıyorum para lazım bunu zor bulmuşum bir daha nasıl bulacağım. Neyse 3 4 ay da böyle inanılmaz bir mutsuzlukla geçti. Şimdi işe başlayalı 11 ay oldu. Hala aynı yerde çalışıyorum hala mutsuzum ama bundan 1ay kadar önce karar verdim. Ben max.5 yıl sonra burada çalışıyor olmayacağım. Kendi kendime bir şeyler yapmak gibi hayallerim var bunları gerceklestirmek için eğitim kurs vs alacağım. Ama ne olursa olsun burada ya da buna benzer başka bir düzenin içerisinde çalışıyor olmayacağım. Kendimi bu mutsuzluğa mahkum etmemek için canla başla çalışıp hayallerimi gerçekleştireceğim. Bu arada da para biriktirip yatırım yapacağım. Bu kararı verdikten sonra daha mutlu bir insan oldum. Çünkü artık bı hedefim var. Evlendim evlenince dünyanın en mutlu insanı olurum daha ne isterim ki dedim. Öyle olmadı mutluyum çok şükür ama 1 tane yakın arkadaşım yok. Hadi bı kahve içelim diyeceğim bir Allahın kulu yok. Ve bu da beni mutsuz ediyor. Arkadaş edinemiyorum yok yani ne yapsam olmuyor. Ama kendi kendime yetmeye calışıyorum buraya falan yazıyorum işte dertleşmek için. Çok uzun yazmışım ama ben de bu beyaz yakalı hayata alışamadım işte. Her günüm cehennem gibi geçiyor. Ve daha da kötüsü bunları paylaşabileceğim bi arkadaşım bile yok. Demem o ki; mutluluk insanın kendi içinde. Öyle işle parayla evlilikle olmuyor. İçinizdeki mutluluğu bulun, bulmak için çaba harcayın. Malesef mutluluk öyle hiç uğraşmadan kucağımıza düşen bir olgu değil. Herkesin kendince bir derdi var. Dışarıdan mükemmel bi hayat yaşıyor gibi görünen o insanların içinde kim bilir ne fırtınalar kopuyor bilemezsiniz.

Evliyim it gibi calısıyorum hemde zararına insan emek verip cok calısıp batar mı? Biz battık hemde alın terimiz ile çok mutsuz dum. Birden karşıma Züleyham çıktı herkes keçi diyip geçiyor ama benim gönül gözümden bak evlat aşk sevgi mutluluk. O olmasa mutsuzluğun dibine vururdum. İlla mutlu olabileceğin birşeyler vardır..

Herkes için zor bir dönem ve elbette geçici. Lütfen kendinizi üzmeyin, sağlığınız oldukça her şeye bir çözüm bulunur. Bir çok kişinin bu dönemde aynı/benzer durumlardan geçtiğini hatırlatın kendinize. Bol bol meditasyon yapmanızı öneririm

Bende aynı ama ölüm çözüm değil

Herkeste işe yarar mı bilmem, beni kardeşim ve kitaplarım çıkarmıştı depresyondan. Bide sokakta çocuk gördüğünüzde ona gülümseyin mutlaka. Cevap olarak gelen gülücük uzun süre yetecek kadar enerji depolar))

Bence bu durumun altında kötü bi dram hikayesi var, ve bu seni böyle mutsuzluğa-boşluğa-huzursuzluğa- asosyalliğe itiyor. O problemin ne ise önce ondan kurtul. Emin ol yaşamak için bi nedenin vardır. Herkesin var.

İs de olur es de olur cocukta. Yeterki saglık olsun. Su dönem hepimizin ilk amacı saglıgı korumak. Saglık varsa gerisi hallolur. Es, is, cocık var cok sükür ama hepsinin ayrı ayrı sorunlrı oluyor. İs su dönemde sıkıntılı, hergün cocugunu bırak onca insanın arasına gir. Ama calısmak lazım. Cocuga bakacak birini bılmak zor. Kendi annemin ayrı, kvdenin ayrı kaprsini cekiyorm. Es zaten Allahhlık Onu hic anlatmayayım. Ama yine de mutlu olmaya calısıyorm. Baska seceneğim yok

Bence mutluluğumuzu sebeplere bağladığımız için mutsuzuz. Şu olsa mutlu olurum diye düşünüp olmadığı için mutsuz oluyoruz. Ben mesela bu hiç sevmediğim evden taşınsam, bebeğim olsa mutlu olacağıma inanıyorum. Onlar olmadıkça da onların hayaliyle mutsuz geziyorum, bunun yanlışlığının farkındayım. Belki hiçbir zaman olmayacaklar veya olacaklar da bana iyilik getirmeyecekler, zorlanacağım yine mutsuz olacağım. Şu an iyi kötü başımı soktuğum bir evim var, büyük sorunlar yaşamadığım bir kocam var, karnım tok sırtım pek, sağlık sorunumuz da yok şükür ilerde bebek olabilir diyerek bugüne odaklanmam lazım olabileceklerin hayalini kurup kendimi kahretmek yerine. Ama yapamıyorum, o güç yok şimdilik. Yine de diyorum ki yapmayı bu kadar çok istemem yapacağıma delalettir. Siz de öyle düşünün, olabilecek güzel şeyleri şimdi olmamalarıyla kıyaslayıp kahrolmak yerine umut edin ama umut ederken elinizdekiyle mutlu olmaya çalışmayı da bırakmayın. Ben de bunu yapmaya çalışacağım. Her şey kendi içimizde, kafamızda bitiyor. Tüm kişisel gelişimcilerin söylediği ve artık çok banel gelen o söz gibi, pozitif olup pozitif bakmamız lazım hayata.

Sağlığınız yerindemi? Bence en büyük nimet bu bi işe girseniz kafanız dağılır en azından. Ve kısmet belki hayırlı biri çıkar karşınıza evlenir yuvanızı kurarsınız.

mesaj tekrarı

Baş edemiyorum

32 yaşımdayım 5 yıldır işsizim. Son kamu kurum mülakatında yabancı dilde fıkra soruldu. Bazen boşuna mı hazırlanıyorum diyorum. Keşke direkt sınavları kendi aralarında yapsalar.

Ağlıyorum ağlıyorum ağlıyorum sinirlenip söyleniyorum daha sonra düşünüyorum. Herşey güzel olacak dqha kotu bir sey olmadigi icin cokta uzulmemeliyim diyorum bla bla

Kim her zaman mutlu geçiriyor ki? Herkesin kendine göre bir sorunu, mutsuzluğu, sıkıntısı illaki var. Yalnız değilsiniz.

Eğer mutsuzsanız tabi. Elimde hiçbir şey yok. Ne bir eş ne bir iş. 5 kuruş param yok. Evim yok, arabam yok. Çocuğum yok. Doğru düzgün arkadaşım yok. İş arıyorum ama bulamıyorum. Bazen diyorum neden yaşıyorum. Zaman geçmiyor. Geceleri uyuyamıyorum. Günlerdir uykusuzum. Dua ediyorum ama olmuyor. Hiçbir şey olmuyor. Sanırım herşeyden umudumu kestim. Sadece ne zaman biter bu acı diyorum.

Kendimi gördüm ben de sizin 30 yaş versiyonunuzum

Sizin hikayenizi hatırlıyorum. Hayatınızın en güzel zamanlarını değmeyecek Kişiler için harcamışsınız ama sürekli geçmişe bakarak yaşanmaz. Geçmiş geçti bitti artık Bugüne odaklanın Kendinize yepyeni bir yol yepyeni bir çizgi çizin. Mesela yeni bir okula başlayın, bir kariyer hedefi belirleyin rastgele iş bakmayın geçici olarak bakın yaşam sürdürmek için ama hedefleriniz hayattan beklentileriniz olsun.

Bende senin durumundayım. Boşandım bir kızım var. Şehirden küçük bir ilçeye taşındık. Hiç arkadaşım yok. Psikopat bir erkek arkadaşım vardı ondan ayrıldım fakat hala peşimde ondan kurtulmaya çalışıyorum. Bunun stresi devamlı üzerimde. Burada iş olanakları çok az. Virüs yüzünden daha da kısıtlandı iş imkanları. Bende iş bulamıyorum. Para desen işte karnımız doyuyor. Aç açıkta değiliz. 34 yaşındayım. Ama ne yapalım zaman öyle de böyle de geçiyor. Sabredip bekliyorum. Bazen bende umutsuzluğa kapılıyorum. Diyorum şurada bir 30 senem daha var taş çatlasın. İyi bir şeyler yapmak için çabalıyorum. Hatalarımı yanlışlarımı telafi etmeye çalışıyorum. Kitap okuyorum yeni şeyler öğreniyorum. Bu bana heyecan veriyor. Ne bileyim zaman ne getirir bilinmez. Belki çok mutlu olurum belki böyle yaşlanır ölür giderim. Ama bu dünyadan bende geçtim gittim. Bende renkleri gördüm. Denizin mavisini güneşin sıcağını gördüm. Yeryüzünde ayak izlerim var. Öyle ya da böyle bende birilerinin hayatında yer edindim. Sokak kedilerine yuva oldum. Tanımadığım insanlara yardımım dokundu. Her şeye rağmen yaşamak güzel. Umudunu yaşam sevincini kaybetme. Bazen yıldızlara bakıyorum. Ne kadar güzel parlıyorlar. Burada akşamları serin oluyor artık. O serin hafif havayı içime çekiyorum. Mutlu oluyorum. Seviyorum hayatı. Sende sev. Yeter ki bir şeyler yap. Öğren mesela çok heyecan verici. Merak et. Evren dünya ne kadar büyük. Biz ne kadar küçüğüz hem de ne kadar büyük. Aynaya bakıyorum yüzümü inceliyorum bazen elimi kalbime götürüyorum nasıl çarptığını hissediyorum o kadar güzel ki. Biraz saçmalamış olabilirim. Kusuruma bakma. Sadece içimden geçenleri yazdım. Kınamayın.

Ya siz bunalıma girmissiniz 5 yıldır tr izne niye gitmediniz ki? Sizin iyi bir tatile ailenizle sevdiklerinizle bir arada olmaya ihtiyacınız var yalnızlık özlem cekiyorsunuz bu insanı cok yıpratıyor

Yaşamını bı insana, bir nesneye ya da olmasını istediğiniz şeye bağlamayın. Bu bağı cozer, ve anı kendiniz için mutlu geçirmeye çalışırsanız hepsi birden oluşmaya başlayacağını göreceksiniz. -ki bu evde bekleyerek değil bı hobiniz için gittiğiniz kursla bile kendinize günaydın diyebilme olgusu yaratır. Kalabalık kalabalığı mutluluk da mutluluğu çoğaltır. Bununla ilgili kendimde bir sürü örnek verebileceğim şeyler var belki ölmem gerekirdi o bakış açısında ama ben onu düşünmedim hatta hiç olmamış gibiydi hep elimdekilerle naparim dedikçe olmaz dediğim şeyler kendiliğinden geldi. Sadece bekleseydim olmazdı eminim. Kendinizi özgürleştirin.

Mutluluk algınızı değiştirmeniz lazım. Evet, hayalperest gibi gelebilir ama bunun tam aksi bir insan olsam da, sizin tanımınızla mutlu olunmayacağını biliyorum. Çünkü iş dışındakilere sahibim, ama yok, baktığınızda mutlu değilim:) Hiçbiri değil cevabı, çok daha öznel şeylerde. Benim için şuan yediğim çikolatada mesela Gece neredeyse 2 değilmiş, dev anası kadar olmamışım, verilecek 20 kilom yokmuş gibi kendime yarattığım küçük bir kaçamakta. Yarın öğleden sonra içtiğim kahvemde, yeni gördüğüm bir doğa harikasında, okuduğum bir kitap ya da dinlediğim hikayede vs vs. O kadar anlık bir şey ki mutluluk, bize dayatılan listenin aksine genel olarak kendinden tamahkar olmakla çok alakalı. İç huzur sağlar mutluluğu. Bu huzura kavuşmanın da tek yolu kendinizi beslemektir. Dünya telaşesiyle, işleriyle değil, gerçekten özünüzün neye ihtiyacı var ise onunla dolmaktır.

Anne baba kardes akraba vs yokmu.. psikolojik destek alsanız

Dua ediyorum olmuyor demeyin, zamanı vardır. Allah imtihan eder insanları binbir çeşit sorunlarla. Kimini evi ile, kimini komşusu, kimini eşi kimini çocukları ile. Dua ediyorum ama olmuyor demek doğru değil bu anlamda. Birşeyler olmaya başlamıştır, olaylar silsilesi ile sizin ayaginiza bir şekilde gelir inşallah. Önemli olan Allah'a korku ile ümit ile beraber dua etmek. Eşimle evlenebilmek için ben çok çektim, bazen eşimle sorunlarımız oluyor o günler ama aklıma gelince ağlıyorum. Gerçek gibi gelmiyordu kavusmamiz.5 senenin sonunda nisanlanabildik. Dile kolay, 5sene. Bir başkası olsa kaçardı olay çıkarırdı. Ben mutsuz isem genelde ağlarim rahatlarim, yürüyüşe çıkarım yoksa evde bazen dellenecek gibi insan oluyor. Film izlerim arkadaşla buluşurum

Ailemden uzaga evlendim. Ne kadar gidip gelsemde istedgim gibi olmuyor ve durum beni üzüyor. Yapabildigim telefonla konusmak, gidip gormek, gelmelerini saglamak. Yetiyor mu hayr ama avutuyorum iste kendimi

Profesyonel destek almayi hic düsündünüz mü? Bence bu sorunun cevabini en iyi o sekilde alabilirsiniz. Onun disinda bana disarida yürüyüs yapmak iyi geliyor, bazen sadece dogada bazen ise insanlarin oldugu kalabalik bir ortamda. Umarim tüm gün odanizdan cikmadan oturmuyorsunuzdur, nasil geciyor gününüz? Bos kaldigimiz dönemlerdede belli rutinlerimiz olmali, sabah su saatte kalkmak, kahvalti etmek, sonrasinda spor vs gibi yani. Size kendinizi daha iyi hissettirecektir. Bazen bir yerden baslamak gerekiyor ve kücük adimlar da pozitif degisim sagliyor. Umarim en kisa zamanda bir is bulursunuz ve sonrasinda diger konular da hallolur :)

Belki yazan olmuştur, okuyamadım İlk önce o cümlelerden YOK kelimesini çıkarın. Neqatife odaklanırsanız hiç bi işiniz yolunda gitmez. Sonra umutsuzluğa asla kapılmayın. Sevdiyim bi laf var "Hayatda en güzel şeyler hiç beklemediğinde olur". Bi dönemim oldu hayatda, iş bulamadım 1seneden fazla, aşk zaten yok, eğlence falan hiç olmaz. Bi ben bi ev vardı. Sonuç, aynı sene içinde yüksek lisansa başladım, iş buldum, eşimle tanıştım. Kafanıza takmayın, dert etmeyin. İnşallah sizin hayatımızda o yükselişe az kalmıştır. İlham alacağınız şeyler bulun, gülümseyin aynaya bakıp. Dertlerinizi dökün, içinizde tutmayın ki rahatlayasınız.

Yaşamak tabi ki istiyorum. Tabi ki ölümü beklemiyorum. Ama yaşamak için bir nedenim olsun istiyorum.

Öyle popülist cümleler kurup sizi gaza getirmek istemiyorum; size tavsiyem profesyonel bir destek almanız ve spor yapmanız gerçekten çok iyi gelecek emin olun. Eğer ki profesyonel destek alacak maddi imkanınız yoksa bazı kuruluşların ücretsiz destek birimleri oluyo.

Bu mutluluk konusu değil. L ladymera Varoluşsal sancı çekiyorsunuz. Yani hayat amacınız yok. Veya hayat amacınız gitmiş durumda. Bundan çıkmanın yolu bir an önce kendinize bir varoluş amacı belirlemek. Evlilik ve iş bunlara çoğunlukla kalıcı çözüm olmaz. Mesela ınsanlara yardım etmek bir hayat amacınız olabilir. Ben sizin yerinizde olsam huzurevleri veya kimsesiz çocukların kaldığı bakım evlerinde gönüllü olarak çalışmaya başlardım. Her gün giderdim. Diyelim huzurevleri sizi melankolik yapacak o zaman kimsesiz çocuklarla gidip ilgilenirdim. Oyun oynardım, kitap okurdum. Orada onlarla ilgilenirdim. Bu asgari varoluş amacı verir. Ondan evkadınları bunalımda değildir çoğunlukla. Çocuk yetiştirmek bir hayat amacı verir. Sonra onlar büyür torun bakarlar. Varoluşsal kriz olmasın diye kendilerine bir meşgale bulurlar. Sizde aynısını yapmalısınız. Sırf sizle alakalı olacak bir hayat amacı belirleyin. Evlenseniz de, dolu arkadaşınız olsa da varoluş amacı tam olmaz. Orada hayat amaciniz size bağlı değil çünkü. Kendinize bir hayat amacı belirleyin. Mesela ınsanlara yardım etmek. Yaşlılara yardım etmek. Çocuklara yardım etmek. Huzurevleri ve kimsesiz çocukların kaldığı bakımevleri için gönüllü hizmetleri araştırın. Bir de hayatta asıl amaç bence önce huzurlu olmak. Mutluluk gelip geçicidir ama içsel huzura sahip olursanız hep sizinle kalır, ne olumsuzluk yaşarsanız yaşayın. Gönüllü isleri mutlaka araştırın. Kesinlikle tavsiye ediyorum..

Allaha isyan gibi olmuş. neden yaratın mutfağa girin temizlik yapım. sosyal medyada dolaşın hobiler bulun iskra başvuru yapin. hayat yaşmaya değer. insan isterse cokkk güzel yaşar. Sevmeye çalışın sevdirin kendinizi

Bir de sans oyunları oynuyorum, belki hayatım kökten değişir diye, bı ihtimal daha var ama o da anca bu

Merhabalar bu sekilde dusunmeniz bile ilk adim sayilir bence ben sizin yerinizde olsam ilk is kendime is bulurdum. Yani tum dikkatimi is bulmaya yonlendirirdim. Ardindan degisen cevre yeni edinilen arkadasliklar da cabasi. Mesela ben ilk tasindigim yerde kendimi yalniz hissetmstm ve kmse de bi merhaba dahi demiyordu. Ben de ufak tefek kek kurabiye falan yapip kapi komsularma ikram ettm ardndn aprt gordkce knusmaya basladik ardindan evime caya davet ettm smdi arkadas oldk baya dedikodu bile yapiyoruz ilk is bir yerden baslamaniz mutluluk siz harekete gecince pesinize takilir zaten endiselenmeyin

Inan herkes disardan gorundugu gibi degil, kendimden ornek gosterim. Ben 2 evlilik yaptim ikisindede hayal kirikligi kaldi bende geriye. Onca emek onca hayal. Dusunsene kurup kurup yikiyolar o hayalleri cokda kolay degil hani. Sonra cocugum olsun cok istedim cok hayalini kurdum ama esime guvenmedigim icin yapamadim oda icimde kocaman bi yara kaldi. Bende bazen dusunuyrm birine guvenemem artk cocugum, esim olmicak. Beni seven biri yok. Ya ailemide kaybedersem. Yapayanliz kalirsam diye. Inan cogu insanin icinde korkulari var. Ama Allah bi kapi aciyo. Ben bosanmaya karar verdigimde uni sinavimi kazandimi ogrendim. RAbbim oyalanacagi seyler veriyo insana. Umutsuz yasanmaz. Sende kalk ayaga umut et basarmaya calis. Dibe cökme Cöktün diyelim seni tutup kaldiracak biri varmi. hayirsa cevabin cökmeye luksun yok. Beni soran yakin arkadaslarima hep diyrm ben bunu. "Okdar yoruldm ki bu hayattan. Yigilip kalacamda tutup kaldiracak insan yok. Sonra kalkacak mecalim yok. Dusmeye luksum yok benim" toparliyrm kendimi hemen. Dusuk maasli is olsun yap. Kendine ozguvenin gelsin. Benim paraya ihtiyacim olmadigi halde is bakiyrm. Eger evde oturursam dusune dusune kafayi yerim diye korkuyrm. Bi yerden baslayin lutfen...

Benim çocuklarım var 24 yaşındayım 1 yıl oldu boşandım iş yok daha 5 aylık oğlum ufak olan sizi bu kadar mutsuzluga iten ne

Yalın Alpay'ın 40 Yaşına Basmak videosu sözleriyle: ''İlker, benim hayata dair kavrayışım 20'lerden beri hayatın bir belirsizlik olduğuyla barışmak üzerine. Hayat, belirsiz olduğunu kabul ettiğinde yaşanbilir bir hale geliyor. Bu yüzden de yaşamak biraz da belirsizliği yönetme sanatı.'' Hayat bunu anlayınca güzel, bence. Yarın bir umut, hiçbir zaman söz değil. Hayatta başına gelenler değil, verdiğin tepki ve gelebilecek şeyleri yönetebilmek = hayat. Duygular ve mutsuzluk, üstüne pazarlık edebileceğimiz olgular.

Üzülmek yerine bir yerinden tutmayı düşünebilirsiniz... İş yoksa bulunabilir, okul okunabilir, hayatın bir yerinden baslanilabilir yani.. ama hiç birseyim yok diye oturup uzulunurse kimse de gelip size al hadi al bu işin al bu da eşin diye sunmaz... 40 yaş herşey için başlangıç olabilecek harika bir yaş... Bundan sonra olmayana üzülmek yerine var olan bir çok şeye tutunup ayağa kalkmaya çalışın. İnşallah bundan sonra herşey çok daha güzel olur..

Sizin en azından yaşamak için bir nedeniniz var. Ben de o da yok. Sabahtan akşama kadar duvarları izliyorum.

Ben de baş edemiyorum. Allah bize sabır versin.

bence bir sürü nedeniniz vardır sağlığınız yerindedir belki? iyi bir aileniz vardir belki? ev ıs araba es para bunlar bulunmayacak seyler degil ki. allaj gonlunuze gore verir insallah

Sağlığınız var.. Bu gece arkadaşımın 34 yaşındaki abisinin pankreas kanserinden ölüşünün hikayesini dinledim... Resmen ciğerlerini kusuyormuş, kan, et kusuyormuş... Yine de hep umut ediyormuş belki yaşarım diye.. Ama Allah rahmet eylesin... Evim yok, arabam yok.. Bunlar boş işler.. Mutluluğu bunlar mı getiriyor Allah aşkına?İşe gelince iş bulunur. İş beğenmiyorsanız tabii ki.. Arkadaş edinirsiniz iş yerinden gider çıkışta bir yemek yersiniz... Anlamadım neyin derdi kederi bu.. Bence şükredin. Çaresiz derdiniz yok. Allah kimseyi çaresiz bırakmasın

İş arıyorum bayağıdır ama bulamıyorum.

Şaka gibi :/ hayalimdeki hayatı yaşayan biri var ve ölmek mi istiyor. Sahiden bu mutluluk göreceliymiş yahu.. Ben sizin yerinizde olabilmek için köpek misali çalışıyorum ama siz mutsuzsunuz benim cidden bu mutluluk kavramımı gözden geçirmem gerekiyor.. Konu sahibesi lütfen kendinize acımayı bırakın ben de 2 hafta falan önce ben ölüyorum ben bitiyorum diye konu açmıştım fakat şu an hedefim için deli gibi mesai harcıyorum mutlu muyum mutsuz muyum onu kontrol etmek bile aklıma gelmiyor. Acilen kendinize meşgale bulmalısınız bence..

Bekar mutluluğu evlilikte zanneder, hasta mutluluğu sağlıkta zanneder. Mahkum mutluluğu afta zanneder. İşsiz mutluluğu çalışmakta zanneder. Fakir mutluluğu zenginlikte zanneder. Kiracı mutluluğu ev almakta zanneder. Oysa ki Allah mutluluğun bunların hiç birinde olmadığını, mutluluğun Allah ı unutmamakta olduğunu bildiriyor. Ben ne zaman Allah tan uzaklaştıysam içim hiç rahat olmadı, gittikçe mutsuz oldum. Ne zaman zikirle, namazla meşgul olduysam, maneviyatım iyi olduysa çok mutlu hissettim. Bir de bir şeylerle uğraşmak, çabalamak, yorulmak, emeğinin karşılığını alınca mutlu ediyor insanı. Bir şey yapmadan bekleyince bir şey değişmiyor, çok kötü hissediyorum. Ben deli gibi aşık olduğum adamla evliyim, 2 bebeğim var ama çoğu zaman keşke hiç evlenmeseydim diyorum. Bekarlık zamanıma dönmeyi çok istiyorum. Hafız olma hayalim vardı, yarım bıraktım. En mutlu günlerimdi ezber yaptığım günler. O amacım hala var ama işten güçten çocuktan pek fırsat yok, belki de var ama ben tembellik ediyorum. Çocuklarımı çok seviyorum ama bazen o kadar zor geliyor ki bakmak, kabullenemiyorum nasıl iki çocuğum oldu diye. Çocuk ta mutluluk getirmiyor. Mutluluk elimizde, bizim nasıl anlamlandırdığımıza da bağlı sanırım. Bir de her şey imtihan. Burası dünya. Malesef sıkıntılar ölene kadar bitmez biri biter biri başlar. Hiç bir şey için geç değil,

Çok şükür sağlıklısınız ama. Eşiniz işiniz çocuğunuz olsaydı ama şu anda hastane odasında olsaydınız bu ihtimali düşündünüz mü hiç?Herkesin sınavı farklı emin olun herkesin sorunları var

beterin beteri varmış derler... benim durumum daha beter... umarım her şey hakkında hayırlısıyla güzel olur...

L ladymera aynı yaştayız, evliyim özel sektöre ne kadar güvenilirse o kadar işim var diğerleri bende de yok. Aynı düşüncelere ben de kapılıyorum bu nedenle sizi iyi anladım ama bunun sonu yok inanın yok. Ya kendimizi öldüreceğiz ve dünya yine dönmeye devam edecek ya da çıkacağız bu bataktan. Ailenizle misiniz biraz şartlarınızdan bahsetseniz belki daha iyi yardım edebiliriz.

Size tek bir şey söyleyeceğim: Yalnızlık ve tembellik insanı daha çok hasta ve mutsuz eder. Tabii, "çevrenizde sürekli birileri olsun" demek istemiyorum. En azından seveceğiniz, sarılacağınız ve iki muhabbetin belini kıracağınız insanlar olsun. Yaşınızı yorumlarda öğrendim ve oluşturmak istediğiniz hayata sahip olamama hissini o kadar iyi anlıyorum ki... Yine de şu gerçeği hatırlayın: Üstünde yaşadığımız dünya bir toz zerresi, biz de onun üzerinde önemsiz görünen canlılarız evrene göre. Kendi evrenimizde neden çiçek bahçesi yetiştirmeyelim? Dünyanın sıkıntılarını biz niye kendimize yük edelim ve yaşamımızın içini olumsuz düşüncelerle veya fuzuli beklentilerle dolduralım? Gerek yok ki. Böyle bir karamsarlık yaşadığım zaman, ondan kurtulmaya çalışmıyorum. Ağlamam gerekiyorsa ağlıyorum, mümkünse telefonları bile açmıyorum. Ama sonra yarıda bıraktığım neler varsa onları tamamlamaya çalışıyorum. Ya da denemediğim şeylere başlıyorum. Konuştuğum insanları dinliyorum, hayatlarından kendime bir pay çıkarma umuduyla. Böylece bir şeyler yapabildiğimi bir kez daha fark ediyorum. Bu da kendimi ve çevreyi sevmeyi bir kez daha öğretiyor.

Aynen ben de öyle öyle agır imtihanım var ki üzüntümden kahroluyorum acımı icten cekiyorum İnanmak istiyorum hepsi gecicek

Bence hayatınızdaki sahip olduğunuz seyleri not alın. Ama çok detaylı olsun. Mesela iki gözüm var iki kaşım vardan başlayın. Listeye bir şeyler ekledikçe mutlu olabilirsiniz.

Herkesin hayatında iyi şeyler de var kötü şeyler de. Kötü şeylere odaklanirsak mutsuz oluruz, iyi şeylere odaklanirsak mutlu oluruz işte bu kadar basit bir formül.. Hayatında iyi olan ne varsa, onları hergun kendine hatırlatarak, dikkatini iyi şeyleri düşünmeye yönlendir.

ben bu ara yazı yazıyorum. sadece kendim için, kimsenin okumasını istemiyorum. yazılarım iç sesimin yazıya dökülmüş hali veya bir şey hakkında düşünürken kendime sorduğum soruların cevapları şeklinde oluyor. yazı yazmak bana problemlerimi daha kolay kavramamı ve daha hızlı sonuçlar almama yardım etti. bir dene istersen.

Bende tek bir şey yok, mutsuz etmeye yetiyor; para

şu aralar baş edemiyorum kendimle. arafta çıkmaz bir sokakta gibiyim. öylece kaldım bekliyorum işte. yapcak bir şeyim de yok.

Bir de kimsenin hayatıyla karşılaştırmamak lazım.. bu Instagram insanı çok mutsuz edebiliyor... Biraz da gamsız olmak gerek belki de. Amaaaaaan demek gerek :))

Bi karamsarlık limanından kulaçlarınızı ata ata uzaklaşın bakalım. Hayattaki en boyutlarından sıyrılıp sade bir iyilik tatlı bir mutluluk gözlerinizi kapadığınızda ki o derin hüznün kaygının hiç mı yanında nefes alan huzuru yok. Var, o da sizsiniz. Bir çok şeyi yapabilecek olanda sizsiniz. Başlangıç seviyesinde hayata bir kulaç atmazsanız tek boyutlu duvar seyrine devam edersiniz

Başlığa istinaden yazıyorum. Evliyim, bir de kızım var. Ama tabi ki her insan gibi binbir çeşit problemim de var. Kendimin ve eşimin ailesiyle ilgili problemler, maddi meseleler, insan ilişkilerindeki zorluklar vs.. Mutsuzlukla nasıl baş ediyorum? Bir kitapta okumuştum. Dünyanın insanlar için eksik yaratıldığını, herkesin hayatında bir yerlerde eksik bir şeyler kalacağını yazıyordu. Çünkü buradaki eksiklik cennetin tam ve mükemmel olmasının bir basamağı diyordu. Eksiksiz mükemmel hayatı dünyada bulamayacağımızı kabullenince daha mutlu olmaya başladım. Çok büyük beklentilere girmeyi ve başkalarında olanlara imrenmeyi bıraktım. Sağlık olsun gerisi hallolur diyorum daha çok. Çok büyük öfkelerim var tabi, nefret ettiğim insanlar var.. onları da Allah'a havale edip hayatıma bakmayı öğrendim sanırım.

Allah kullarını bir annenın evladını sevdıgınden daha fazla severmış. Muhakkak bır planı vatdır. Sadece vazgecmeyın. Benımde yok eşim, çocuğum, boşandım. Ailemle yasıorum allahım şukurler olsun ıyıkı varlar diyorum. Rabbım yokluklarını gostermesın.

Ölümü bekler gibi yazmışsınız.. Hayata karşı enerjik olmak için elinizden geleni yapın, en önemlisi Sevmeyi sevin

bence en basitinden hayatiniza sporu ekleyin. tempolu uzun yuruyuslere çıkın. sandviçinizi suyunuzu yaniniza alin, uzak bir parkta piknik yapin. yeni insanlar ile tanismaya acik olun. basit muhabbetler edin. is basvurulari internetten yürümüyor bence, bireysel birilerini bulmaya calisin. benim gordugum. insanlar sohbet etmeye hasret. kafede otururken yan masaya siz laf atin. bu insanlarin hayatiniza neler katacaklarini bilemezsiniz.

Ben konu sahibine bir evcil hayvan sahiplenmesini de öneriyorum, şu an maddi olarak yapamam derse işe girdikten sonra. Hayatı olumlu anlamda çok değişecek, çok fazla mutluluk kaynağı olacak. Konu sahibi bunu düşünün derim.

Benim yontemimde aynen bu valla. Ağlamak, soylenmek biraz rahatlayıp, buna da şükür beterin beteri var diyip ferahliyorum. Misal düğün arefesinde dolandırıldım bir sürü para gitti, daha çok param gidebilirdi aman napim diyorum. Bacağımın birisinde kılcal damar problemim var arada felaket sancı giriyor, şükür ki diğer bacağımda yok şükür hemen geciyor diyorum. Kpss den çok yüksek bir puan aldım 3 yılımı verdim yanlış il tercihi vs derken atanamadim. Aman diyorum tek derdim bu olsun atansam yolda işe giderken trafik kazası vs geçirebilirdim Allah korusun başıma bir şey gelirdi en hayırlısını Rabbim bilir elbet diyorum. Birçok hayatımın her alanında var bu örnekler Bence çok etkili bir yöntem yoksa düşün düşün kafayı yer insan. Her olumsuzlukla daha beteri olabilirdi diyip halimize şükretmemiz lazım

Çok güzel bir yorum. Teşekkür ederim.

Kaç yaşındasınız

40 yaşındayım

33 yasindayim. 5 yasinda kizim, 2 yasinda oglum var. Esim iyi biri muhendis hem de abd de yasiyoruz, yeni is buldu, maasi iyi cok sukur. 8 senedir ABD deyim, 5 senedir turkiye ye gelmedim. 6 defa tasindik. Hickimsem yok. Daha once defalarca da yazdim, kimsem yok. Marka cantalar, ayakkabilar gecen gun indirime girmis, alsam nerde giyecegim ki. 8 yildir bir defa ozel bir davete, dugune falan gitmedim. yemekten 100 kilo oldum, aynalara kustum, guzel giyinmek, makyaj falan hicbirsey istemiyorum. Iki cocukla surekli park geziyoruz, o park, bu park, su park, o kadar. Ben de boyle mutsuzum. Oluyorum mutsuzluktan. Milyonlarca kez olmek istedim, sizin o cok heves ettiginiz son model, iyi arabalar var ya, iste onu surerek bos yollarda giderken bastim gaza, ha gayret vur su direge, vur su agaca kurtul acilarindan dedim kendime, birkac saniyelik cesaret dedim, ama cocuklarim geldi gozumun onune her defasinda, onlari annesiz birakmak istemedim gurbet ellerde.

Herkes kendini eksik hissediyor. Kimsenin küçümsenecek derdi yok tabi ki ama gelip geçici şeyler. Enazından ailenizle probleminiz yoksa çok dert etmeyin derim. Evlenmekte çözüm değil, çocuk sahibi olmakta, işte. İçimize sinmedikten sonra yaptığımız herşey boş. Aile iç huzurunuz varsa ne mutlu. Bazen ailede, kardeşte, evlilikte, işte, çocukta yük oluyor insana. Önemli olan kendinizle probleminizin olmaması yoksa böyle böyle dert sahibi olup hasta oluruz. Bütün hastalıklar hep sinir stresten, ihtiyaçların karşılanmamasından. İnsanlarla da anlaşmak zor. Psikolojisi bozuk insanlarla uğraşmak daha da zor. Bu dönemde bu tür ruhsal sıkıntılara girmeniz çok normal zaten. Olabildiğince kötü enerjilere girmemek en doğrusu...

Başa çıkamıyorum

Etmiyorum

Aynen ben de bu şekilde düşünüyorum mesela bebeğim yok ama burda düşük yapanları, infertilite problemi çekenleri, hamileyken eşinden dayak yiyenleri vs türlü türlü derdi olanı düşünüyorum ki hepsi şifa bulsun temennim, o şekilde teskin ediyorum kendimi. Hayırlı olmayacaksa şer getirecekse olmasın hayatımızda.

Edemiyorum

Mutluluk görecelidir ve de geçici. Evi, arabası, işi, eşi, çocuğu olan ama mutlu olmayan binlerce insan var. Eski kayınvalidemin de elinde hiçbir şey yoktu. Hayatında hiç deniz görmemiş, yaşadığı şehirden çıkmamış biri. Ama dağda biten ota bile sevinirdi. Mutlu olurdu. Hiç mutsuz görmedim onu mesela. Hep hayata iyi yanından bakmış. Çektiği onca sıkıntıya rağmen. Bu nedenle mutluluk hep olan ve herkeste olan bir şey değil. Hayata bakış açısıyla, yaratıldığımız karakterle alakalı.

Kitap ve spor iki depresyon düşmanıdır

Eger isterseniz sizinde miladiniz 40 yaş olur. Yeni bir okula veya varsa mesleğiniz bir işe koyulmak gibi. Çabalamak. Oturup kadere razi olmamali insan. Hepimizin farkli hikayeleri var kimseye hayat altin tepsiyle sunulmuyor.. Çocuk sahibi olamayan biri bir yığın tedavi geçirip bebegine kavuşuyor belki, atanmak isteyen biri gecesini gündüzüne katıp çalisip cabalayip atanabiliyor, evliligi yurutmek için hangi kadin çaba harcamiyorki, bir yigin sorumlulukla mücdale ediyor. Tam olarak hayatinizi bilmiyorum ama evliligi artik dusunmuyorsaniz koruyuci aile olup bir cana tutunup onu n hayatini değistirebilirsiniz belko, veya sokak hayvanlariyla ilgili patifooddan mama destegi alip birde sayfa acip onlara mama desteginde bulunup bir işe yarayabilirsiniz. Onlari doyurma mutluluğuna sahit olabilirsiniz, bir derneğe üye olup birilerinin hayatina dokunmak için uğraşabilirsiniz. Eger gerçekten isterseniz bu hayatta yapabileceginiz cok şey var ama en kolayi sizin yaptiğiniz. Hayiflanmak, kadere razi olup baskalarinin hayatini uzaktan izleyip iç çekmek. Bence birdaha dusunun

Basedemiyorum, Bugun bu saate kadar yataktan cikmadim mesela, Ustelik birsuru sorumlulugum, ilgilenmem gereken bir çocuğum var. Sizin yazdiklarinizi okuyunca hayatima baktim, gelecegi olmayan bir meslegim var, simdi issiz kalsam bidaha is bulamam, evim yok, birikmis bes kuruşum yok, hayatta hicbir guvencem yok, ama bunlari hic dert etmemistim, hayat bana o kadar gercek dertler verdi ki, evmis, arabaymis, paraymis, kocaymis, dert bile edemiyorum. Allah size de bugununuzu aratacak dert vermesin.

Ben de basedemiyorum. bosu boşuna yasiyormusum gibi, olmeyecek ama güldürmeyecek bir işte çalışıp, başkalarına kölelik yapiyormusum gibi geliyor. olmuyor, az para biriktiyorum hoop enflasyon yükseliyor yine elimde bişey yok. Dunyada yerim yokmuş gibi hissediyorum, elin evinde yaşamak bile ağır geliyor artik. Sonra bakıyorum, bu kadar canlının arasında insan olduğuma o kadar üzülüyorum ki... ölmeyı o kadar istiyorum ki, ama bunu da yapacak cesaretim yok.. keşke hiç var olmasaydım diye düşünüyorum sürekli, antidepresan kullandığım dönemde daha iyiydim, şimdi koptum gidiyorum.

yorumları okumadım ama nacizane tawsiyem sosyalles kurslara git işe gir hiç biri olmaz dersen ewde örgü yap oya işle

Saydığınız çoğu şeyin olması da mutluluk getirmiyor insana bazen hatta çoğu zaman bütün nimetlerin içinde mutsuz olabiliyor insan. Küçük şeylerden anlık durumlardan mutlu olmayı öğrenmek lazım galiba. Yoksa kronik mutsuzluk yaşarız ve bu hayatımızın sonuna kadar devam eder. Sizin konunuza yorum yapıyorum ama aslında kendime de söylüyorum bunları. Çünkü bende çok çabuk demoralize olup mutsuzluk içine düşebiliyorum

Seni anlıyorum, şu an ben de durdum, yoruldum, dinleniyorum, kitap okuyorum, kahve içiyorum ve bir çıkış bulmanın yolunu arıyorum. Vazgeçmek gibi bir seçenek yok ama devam etmek için moral, umut gerekli. Her umduğun sonuçsuz kaldığında belki durmak gerekli, bence iyi yapıyoruz, bazen boş bir odada duvara bakabilmeli insan, sonra duvarlardan gözlerini kendi iç dünyasına çevirmeli. Bence büyük bir atılım yapacağız, kalan ömrümüzü mutluluk ve huzurla gecirmek üzere, icinde bulundugumuz kosullar buna hazırlanmak için. Allah yardımcımız olsun...

Bende sizin gibi dönemden geçmiştim annem ölmüş ailem dağılmıştı yapayalnızdım babamda istemiyordu beni evleneceği için iş te bulamıyordum. Her gece aynı şeyi söylerdim keşke ölsem neden varım ki diye. Gerçekten inanması zor ama bi gün bi yerde huzur bulduğum bi yerde bi Dilek diyelim bi dua dersiniz enerji dersiniz odaklanıp yeter artık bi yol çıksın dedim. O günden sonra her şey çorap söküğü gibi geldi. Ha şuan da da hayatım pek parlak sayılmaz ama girdaptan çıktım diyelim. Umarım sizde bu karanlıktan çıkarsınız.

Valla asıl mutsuzluk benim o sallamaz hallerimi görünce baş etmeye calisiyo benlemanyak la bu aglasana oğlum filan diye bı dayatmalar. En son ne yapsa güleceğim biliyor pasif kalıyor

Bakış açınızı degistirmeye çalışın. Ya aslında şu an çok ilginç bir roman okuyorum. "Saatleri ayarlama enstitüsü" oradaki Halit ayarcı karakterinin iş hayatına bakış açısı benim düzen bildiklerimi alt üst etti resmen. Kendinizi kisitlamayin. Bir alananda bilgi edinip genel is yöneliminizi değiştirin. İnsan boşta kalınca çok çok mutsuz oluyor. Çünkü tabiatimiza test. Bizler sürekli birşeylere meşgul olacak şekilde yaratılmışiz. Bosta kalınca tabiatimiz etkileniyor ve mutsuz oluyoruz. Mesela benim en mutsuz anlarim, evimin dağınık olduğu ve yapmam gereken şeyleri yapmaya usendigim zamanlar oluyor. Elimdeki hiç bir nimet nimet gibi gelmiyor. Herşey mutsuzluk sebebi gibi oluyor. Sonra kendi kendimi gaza getirip birşeylerin ucundan tutunca ay hayat toz pembe herşey mükemmel bir hal aliyor. Ben de sevgi pitircigina donusuyorum :)) Sorunları dışarı kaynaklı degil, içsel kendinize göre düşünüp, çözümler arayın. Bir yerinden tutun. Hayat yaşamaya ve keyif almaya değer :)

İnanın bana o küçücük oda öyle büyük bir lüks ki... Ben olsam o duvarlara resim yapar boyarım küçücük lambalar asar kahve yapar tütsü yakarım... Üzülmeyin herşey değişiyor zamanla o zaman gelene kadar mutlu olmaya bakın

ağzına sağlık Ne kadar güzel yazmışsın... aynen aynen bende, üç çocuğum var sevdiğim adamla evlenmiştim ama keşke evlenmeseydim diye çok söylüyorum... Hatta daha dün dedim 90 lı yıllara gitmek için herşeyimi verirdim diye, en güzel yıllarım çocukluk / bekarlık yıllarımdı

Bence mücadele etmekten vazgeçmeyin. Hayatta hiç bir yaş hiç birşey için geç değil. Kendinize hedefler koyun. Her konuda olabilir

Bende ayni durumdayim. Cevaplari bekliyorum bende..

Ben baş edemiyorum artık

Ailenizle mi yasiyorsunuz ayri mi? Geciminizi kim sagliyor? Saglik sorununuz var mi? Hayat her seye ragmen yasamaya deger. Sadece nefes aliyorsaniz ve sagliginiz yerindeyse yeter. Para illa ki kazanilir. Koca illa ki bulunur. Arkadas illa ki edinilir. Mutsuzlugunuz sadece tembel olmanizla iliskili de olabilir. Zamaninda ben de yasadim, buyuk bir dusus yasadim ve tam uc gunde ayaga kalktim yeniden. Sonra sifirdan basladim. Ben yaptiysam herkes yapar ki cok guclu bir insan degilimdir. Elinizden gelen hic bir sey yok mu mutsuzluga son vermek icin? Bir dusunun. Hic birini mutlu etmeyi denediniz mi mesela tanimadiginiz bir cocugu? Gonullu calismayi dusundunuz mu? Koruyucu anne olmak istediniz mi? Ben bunlari denedim parasiz ve issizken. Ise yariyor.