Neden böyle dediniz lou

Ilk isimi bulana kadar bende cok bunalmistim. Aramaya devam edeceksiniz. Mutlaka bir yerden bir yer oluyor. Tam istediginiz pozisyon olmasa bile, bir yerden baslamak lazim. Ekonomik ozgurlugunuzu elinize aldiginizda, hayatinizin kontrolunu de yavas yavas elinize almaya baslarsiniz. Gecici bunalimlar bunlar. Birde sunu da soyleyim, herkes hayallerini yasayamiyor malesef..

İstediğim bölüm - şehir kısmı hariç beni anlatmışsın. Ama benim durum seninkinden bir tık daha kötü :) O

Bende senin gibiyim işsizlik yalnizlik hayallerin gercek olmamasi ve umutsuzluk. Bazen insan istiyoki hadi gel cay demledim biraz sohbet edelim diyebilecegin gercek bir dost ama malesef insanlar hayatlarini okadar dolu yasiyolarki calisiyolar okuyolar. Bi benim durduğu yerde sayan hayatı şu evden ibaret olan gezmeye bayilan ben bazen oluyoki 10 gun sokaga cikmiyorum. Ama ben bi umut ders calisiyorum kpss icin cok zor 90 95 almam lazim oda bu umutsuzlukla zor ama son sansim. Sende kendine suan icin bi hedef belirlersen bu hayat daha yasanilabilir bi hale geliyo melekeda Wait for it. tek ayak

Ben de sizin gibi bazen günlerce evden çıkmadığım oluyor. Böyle olmak istemiyorum kendimi bunun için zorluyorum. Hedeflerinizden vazgeçmeyin umarım istediğiniz puanı alırsınız kpss de. Başarılar diliyorum size. O

Başlığı okurken ciddi bir sorununuz var sandım. Ama yanlış anlamayın hayat tam da bu. Kurtlar sofrasındasınız, dünya 80ler yeşilçam değil siz de Hülya Koçyiğitin oynadığı karakter değilsiniz. İşsizlik, insanlara gereğinden fazla değer verme pişmanlığı, aile baskısı bir bir yaşamın parçaları. Kabullenirseniz üstesinden daha iyi gelirsiniz. Önceliğiniz iş bulmak olsun.

Merhaba arkadaşlar. İçimi dökmek açıyorum bu başlığı. Nerden başlasam bilemiyorum. Birkaç yıl önce hayalini kurduğum hayatla yaşadığım hayat arasında uçurumlar var. İçimdeki hayal kırıklıklarını silip atıp, yaşamaya devam edemiyorum. Son birkaç aydır o kadar boş yaşıyorum ki, her günüm öncekinin aynısı. Haziran ayında üniversiteden mezun oldum. Üniversite sınavına hazırlanırken aklım bir karış havadaydı. Gönül işlerine kendimi kaptırıp dersleri sallamaz oldum. Nispeten başarılı bir öğrenciydim, cahil cesareti işte, kendime fazla güvendim istediğim üniversiteye nasılsa girerim sandım. Ama işler öyle olmadı. Yine de istediğim bölümü kazanmaya puanım yetti, ama hayalimdekine oldukça uzak bir üniversitede. Ailemle aram çok iyi değildi. Benim kararlarıma saygı duyulmaz, babam ne derse o olurdu. Sınav sonuçları yüzüme tokat gibi çarpınca kendime geldim, işin ciddiyetinin farkına o zaman vardım. Tekrar hazırlanmak istedim, bu sefer daha bilinçli ve dikkatli olacaktım, istediğim üniversiteye girecektim. Babam izin vermedi. Kazandığım şehre gönderildim. Alışma sürecim çok sancılı oldu. İlk bir yıl her gün lanet ederek uyandım. Okulla hiç aram yoktu, çoğu zaman gitmiyordum bile. Daha sonra iyi arkadaşlar edindim. Hayat biraz daha çekilebilir oldu. Babamın baskısı üniversitede de devam etti. Gezmek, görmek istedim, şimdi derslerine bak gezmek için önünde zamanın olacak dediler. Arkadaşlarım görmek istediğim ülkelerde, sokaklarda gezerken ben evimden onları izledim. Benim gezme sıram hiçbir zaman gelmedi. Bir şekilde mezun oldum, tamam dedim şimdi hayatın başlayacak, ama aylardır bu ev dışında bir hayatım olmadı. Başlarda hevesliydim, iş bulurum sandım. Ama o konuda da şans yüzüme gülmedi. Dört duvar arasında olmak ruhumu o kadar bunalttı ki, hiçbir şeyin yolunda gideceğine inancım kalmadı artık. Bu süre boyunca çok iyi dostum sandığım kişilerin aslında o kadar da iyi dostum olmadığını gördüm. Öküz öldü ortaklık bozuldu tayfasıyla mezuniyetten sonra iletişimimiz sıfıra yaklaştı. Birkaç can dostum kendilerini benimle yarışa soktular, diplomayı aldıktan sonra potansiyel rakip oluyormuşuz birbirimize ve bu dostluğumuzun önüne geçiyormuş onu öğrendim. Bir de baktım ki çevremde iki üç eski dostumdan başka kimsem kalmamış. Hayatın oynadığı küçük oyunlardan biri olarak da, hepsi benden farklı şehirlerde yaşıyorlar. Bir fincan kahve için kapısını çalabileceğim kimsem yok koca şehirde. Burda anlatsam çok daha uzun olacak bir sürü olay sonunda, kendimi çok yalnız hissediyorum. Hayatımın neresinden tutmaya çalışsam elimde kalıyor gibi. Bu güzel 20'li yaşlarımda hayattan bu kadar umutsuz olacağım hiç aklıma gelmemişti. Çok uzun oldu farkındayım, buraya kadar okuyan varsa teşekkür ederim. Herhangi bir sorum yok, ama tavsiyelerinize açığım. Belki benim gibi hisseden/hissetmiş birileri vardır buralarda.

Öncelikle merhaba. Senin gibi hisseden hissetmiş binlerce mezun var ülkede. Sen ne ilksin ne de son olacaksın maalesef. Şuan piyasa kötü. iki üniversite bitirmiş çeşitli kurslara gitmiş, sertifikaları olan bir genç kız satış danışmanlığı yapıyor. Halbuki böyle gençler farklı pozisyonlarda yani kendi alanlarında çok başarılı olabilirler. Böyle binlerce genç var. Ben üç yıldır işsizim kalan derslerimi veremedim. Kendimi motive edemiyorum. Çünkü bu bölümde okuyanlar genel olarak işsiz. Bu durum beni düşündürüyor. İstatistiklere bakacak olursak işsizlerin büyük bir kısmını üniversiteliler oluşturuyor. Mühendislik bölümleri bile iş bulamıyor artık ülkede. Umutsuzluk deryasına bir kapıldın mı çıkmak çok zor. Aynı durumda olduğum için ne desem boş şuan size.

Hangi bölümden mezunsun lou