Zaman zaman bu hissiyat bende de oluyor ama sorguladıkça kafayı yiyecek gibi olduğumdan kaçınıyorum genelde düşünmekten. Şimdiye kadar çok rahatsız edici bir durum olmadı, ben de kontrol edebilenlerdenim sanırım. Ama takipteyim konuyu. Ne çok bu olaydan muzdarip insan varmış... C Coconutoil lucky i like feeling shit, my stamina can take

Bütün ergenliğim boyunca yaşadığım duyguya çok benziyor. Evimde, ailemle oturmuş televizyon izlerken bir anda etrafa daha dikkatli bakmaya başlayıp gördüğüm şeyleri anlamsız buluyordum. Duyguyu ifade etmek çok zor. ''Benim adım neden xxx, benim burada ne işim var tam olarak, burası gerçek mi, burada olmamalıydım. ben gerçek miyim?'' gibi soruların bilinçli olarak, bir cevap bulmak için değil de, saniyelik akıldan geçmesi gibi bir şeydi. Böyle olduğunda yüreğim sıkışıyordu, aşırı korkuyordum. Ruhum bedenimden ayrıldı ve ruhum çevreyi ve bedenimi yadırgıyor gibi geliyordu. Zamanla Emira SY hanım gibi ben de kontrol altına almayı öğrendim. İstediğimde tekrar öyle hissedebileceğimi biliyorum ama korkutucu bir duygu, o yüzden senelerdir aklıma geldikçe kaçıyorum. Bunu yazarken bile azıcık odaklansam yüreğim sıkışmaya başlıyor. Senelerdir kimseyle paylaşmamıştım. Hatta 13-14 yaşlarında bunu özel gücüm falan sanıyordum. Benzer şeyler hissetmiş insanlar olması, ve özellikle kontrol edilebilenlerin de olması hem üzücü bi yandan da rahatlatıcı gibi. Odaklanmayın, kaçın o hissin geleceğini anladığınızda. Bambaşka şeyler düşünün. Komik bir şeyler izleyin. Benim odağım bozulunca gidiyor. Umarım sizinki de kontrol edilebilir bir şeydir.

Halen geliyor. Ortam birden iki boyutlu oluyor. Tv izlermişim gibi. Konuşmaları anlıyorum anlamsız buluyorum. Kim bu, niye burda vs vs. Bu tip durumlarda yakındaki birine saati sormak ya da ayakkabı bağlamak gerekirmis.

Bazen bana da oluyor. Geri dönmek için baştan sona sayiyorum. Adım x annem y babam Z surda doğdum filan diye. Aynı şeyi mi yaşıyoruz bilmiyorum ama ben bunu kontrol edebiliyorum. Yani isteyerek de yapabiliyorum. İlk olduğu zamanlar korkutucu geliyordu artık o kadar sık olmuyor ve korkmuyorum. O hisse teslim olmuyorum.

Bu anksiyete ve panik bozuklukla birlikte siddetleniyor ve cok korkutuyor. Etrafa yabancilasma derealizasyon, kendine yabancilasmaya da depersonalizasyon deniyor. Zaman zaman herkes anlik yasiyor sanirim. Ama nerdeyse surekli bilinc bulanikligi gibi bir halde yasayinca bazen dehsete düsuyorum. Az sonra akil hastanesine kapatacaklar beni diyorum. Doktorlar sadece anksiyete bozuklugu deseler de bir turlu ikna olmuyorum

Sizinkiyle tam aynı olmasa da, bende 10 yaşlarımdayken,"ben gerçekten benmiyim, ben burada gerçekten varmıyım, belki de başka bir yerde yaşıyorumdur, orada bir hayatım vardır, gerçek deniz odur, ben kimim öyleyse"gibi sorgulamalarım vardı:)) Zamanla geçti. kritanzem

Facebookta bir grup var, oradaki herkes bunu yaşıyor. Grubun adı: derealizasyon/depersonalizasyon

Ben bu konuya malesef fransiz Yaşamayan bilmez bu meseleleri yorum yapamiyorm Allah yardimcin olsun esergry Nirvana Anneler

Mrb hala üyemisiniz bilmiyorum ama yaşadığınız sorunu ben şuan yoğun bir şekilde yasiyorum bi çözüm buldunuz mu lütfen yazarsanız sevinirim G

Çok enteresan bir şeymiş bu ya.. Baya baya insanları mi unutuyorsunuz yani? İlk defa duydum ama gerçekten çok ilginç geldi. Önceden bana şey olurdu mesela bi ortamdayken sanki orda degilmisim gibi hissederdim. Insanlari filan taniyorum ama bulundugum ortami yadirgiyorum. Hani sanki beynimi orda olduğuma inandiramiyorum. Vücudum o an bi iş yapıyorsam onu yapmaya devam ediyor ama beynim o yapanin ben olduğumu, o ortamda bulundugumu kabullenemiyor gibi sanki. Beyin 10 15 saniyeligine donuyor gibi. Sizinde yasadiginiz bu bahsettigim şey mi? Bilmedigimden soruyorum kusuruma bakmayın. İnternetten baktım ama yeterli olmadı. Aynı şey mi acaba merak ettim.

bence ilaçları kullanmalısın, belki de beynin teskine ihtiyacı var ve sen bunu kendin yapamayacak gibi görünüyorsun, daha kötü olacağını sanmam, öyle olsa psikiyatri diye bir bilim olmazdı değil mi

Merhaba ne yaptınız ben de aynı durumdayim H

:))Bilmem ki, belki de. Ben klişe kız çocuk rolüne sığmıyordum, benimsemiyordum, erkek rolüne özenmekte değil, insanoğlunun başarabildiği herşeyi başarabileceğime dair inancım vardı. Bu rol beni kısıtlıyordu, daraldığım zamanlardaki kaçışımdı belki de...

İlaç tedavi vs yok mu Yani anksiyete bozukluğu da tedavi ne aşamada

Derealizasyon sorunum var. Yıllardır gecmiyor. Acaba zamanla ilerler de delirir miyim, aklımı kaybedip herkesi unutur muyum diye cok korkuyorum. Bütün günüm bunu düsünm ekle geciyor. Psikiyatriye gittim birkac kez. Anksiyete bozuklugu diyorlar. Ama ben ikna olmuyorum! Hafizam da cok zayif zaten. Tamamen hafizami kaybedecegimi düsunuyorum. Var mi böyle düsunceler yasayan... ya da atlatan?

Böyle bişey sadece bende var sanıyordum. hastalık mi ki bu. erken bunayacam bunlar da belirtisi diye düşünüyordum hep. nerde olduğumu unutuyorum, bazen yolda bazen evde otururken oluyor. ay eşimi bile unutuyor ya da yabancı gibi hissediyorum . eşyalar insanlar anlamsız geliyor. ciddi bişey mi bu. La Que Sabe Atanamamış

Bu tip bir his herhalde bana 1 veya 2 defa olmuştur. Ama benim böyle ciddi bir korkum yok.. Gerçekten unutkanlık olsaydı demans derlerdi ama siz korkudan bahsediyorsunuz. Yani anksiyete olduğu çok açık. Doktorunuzu dinleyin. İkna olmak veya olmamak için uğraşmayın. Direnmeyin yani. İlaçlarınızı düzenli için sizin iyiliğiniz için.. Allah şifa versin.. esergry Nirvana Anneler

Bunları hissettiğim ilk zamanlar anneme bahsetmiştim. Annem varoluş sancısı çekiyorsun olur öyle ergenlikte demişti ama bir türlü varolamadım herhalde. Ne çok yaşayan varmış ya şok oldum. Size de kendinize dışarıdan bakıyormuşsunuz gibi geliyor muydu? Stardust07 All iz

Aynı sorun bende de var küçüklüğümden beri bu durumu yaşıyorum. Anlattığım zaman kimse ne olduğunu anlamıyor. Bu konuya denk gelmem çok iyi oldu. Siz neler yaşadığınızı anlatır mısınız biraz?

Kesinlikle bir anda her şey anlamını yitiriyor. Her şey saçma geliyor, anlamsız. Dediğiniz gibi garipsiyorsunuz. Aynada bir cisim var, kim bu böyle mi görünüyorum/görünmeliyim. Aman çok ilginç bir şey :) Ben pek üzerine düşünmeyi tercih etmiyorum, rahatsız edici bir durum. Bir anda boşluğa düşer gibi. Aşağı yukarı bunu yaşayan herkez aynı emarelerden bahsediyor. Konu sahibi arkadaş kendiniz bu düşünceleri kafanızdan atamıyorsanız belki de gerçekten o ilaçları kullanmanızda fayda olabilir...

:)) Konuyu sabote etmek gibi olmasın ama sesli güldüm.

Merhaba uzun yıllar olmuş umarım iyisiniz şu an. Ben de aşağı yukarı aynı durumdayım 9 aydır ne yapacağım bilmiyorum çok kötüyüm

İnsan delirecekmiyim diye düşünerek delirmez canım, deliriyo olsan zaten kendinin farkında olmazsın değilmi? Sürekli bu konuyu düşünüp durursan da ölmez sürünürsün, hayatı kaçırırsın ömrün boş yere heba olur, pskiyatri ilaçlarının öyle sandığın gibi aman aman bir yan etkisi yok Kendin için gidip yardım almalısın pskiyatri kötü birşey değil, nasıl ki kulağımız, elimiz, kalbimiz vs vs ağrıyınca gidiyoruz dr a ilaç alıyoruz kullanıyoruz bi zaman sonra iyileşiyorsak işte ruh sağlığıda böyle birşey, hayat zor yorucu bazen işin içinden çıkamadığımız da beynimiz de böyle oyunlar oynayabiliyor bize ama çözümsüz değil istersen hepsini aşabilirsin. Sadece istemelisin.

Bende de 20 küsür yildir var. idare ediyordum ama 6 aydir öyle yogun ki başa cıkamiyorum gibi oluyor. sorgulayan yapida insanlarda oluyor sanirim bu. niye yasiyoruz, kimiz, ölüm varsa hersey anlamsiz vs... diye sorgularken beynin sigortasi ativeriyor. Ben kimim, karsimdakiler kim, neredeyim gibi sorgulamalar basliyor. Aklimi kaybedeceim az sonra diye ödün kopuyor. Bas dönmesi, göz kararmasi filan oluyir...

Kendi kendinize ilaç tedavisinden vazgeçmeyin. İlacın yan etkisi olmayabilir. Ya da sorununuza iyi gelecekse yan etki göz ardı edilebilir. Belki yabancılığı artırmayacak, azaltacak. La Que Sabe Atanamamış

Bu kendine yabancılaşıp, ruhunun çıkıp dışarıdan izliyormuş gibi olması haline de depersonalization deniyormuş. Derealizasyonla birlikte ilerliyormuş zaten genelde. Belki siz ve okuyan arkadaşlar internetten araştırmak isterler. Ben konu sahibi arkadaş yazana kadar bir ismi olduğunu bile bilmiyordum.

Ben çok yoğun yaşıyorum. Tam da kritanzem 'in anlattigi şekilde hem de. Çocukken rahatsız etmezdi. Şimdi ortamdaki bir şeye yoğunlaşmaya çalışıyorum ya da kendimi anlatan tekrarlar yapiyorum kendi kendime. kritanzem

Aynı şeyleri çok çok nadiren ben de yaşıyorum ama kısa sürüyor benim. Bazen dersin ortasında pat diye gidiyorum ben nerdeyim ne işim var burda bu insanların benim hayatımdaki yeri ne diye. Ama beni rahatsız etmedi şimdiye kadar sanırım çok büyük bir sıkıntı yaşamadım. Başkalarının da böyle olduğunu duyunca şok oldum şu an ben gelip geçici anlık bir düşünce diye bakıyordum olaya

Sanırım sizinki çocukluktan gelen her şeyi sorma, sorgulama, merak etme içgüdüsüymüş. Annemin dediği geçici varoluş sancısı buydu herhalde. İyi ki de geçici olmuş. :)

Yabancilasma dediginiz doktor tarafindan konulmus bir teshis sanirim. Nasil belirtileri var? Farkli doktorlar da denediniz mi? Ya Allah korusun, asiri sorgulamak beyne asiri yuklenmektir. Sigortalar atip, pek cok farkli hastaligi tetikleyebilir. Ilac kullanmiyorsaniz da psikologdan yardim almayi dusunmez misiniz? Kafanizi dagitacak aktivitelerin, arkadaslarla gecirilen zamanlarin hic faydasi olmuyor mu?

Bahsettiğiniz sorunlar bu hastalıkla ilgili değil. Sanki sen sen değilmişsin gibi oluyor. İsmin bile çok garip geliyor insana. Takıntı haline getirmiyoruz bi anda başka bi boyuta geçmiş gibi oluyorsun tarifide anlatmasıda çok zor.

Merhaba. Bu sorunu bende yaşadım. Beynimde delirmek için kendimi zorladığımı hissederdim. O kadar çok düşünürdüm ki bunu saç diplerim acırdı. Korkmayın birşey olmayacak. Yaşadığınız sadece panik. Delirmekten korkmak yerine duygularınızla yüzleşin. Birde benim doktorum 'hayatı yeniden keşfedin' kitabını önerdi. Kitabı okuyup bitirin. Bu düşüncenizin neden olacağını açıklıyor. Sadece şunu bilin. Ben delirmedim. Sizinle aynı duyguyu yaşayan birçok kişi delirmedi. Siz de delirmeyeceksiniz :)

Ilaclarin yan etkilerinden korktugum ve yabanciligimi attiracagini düsundügum icin kullanamiyorum... zaman zaman passiflata dikiyorum kafama. Acaba insan böyle düsünerek kendi kendini cıldırtabilir mi?!