Öncelikle empati kurduğunuz ve sonrasında ortama yeni gelen insanlara güleryüz gösterip yardımcı olmanız çok güzel bir hareket. İnsan yabancı ya da dışlanmış hissettiği ortamı sevemiyor kendini veremiyor çünkü. Sizin durumunuz samimi olduklarınız gitmiş muhabbete pek girmedikleriniz kalmış anladığım kadarıyla. Şu an onlarla bir polemik yaşamışliginiz yoksa arada muhabbete girmeye denersiniz. Ama kafa yapınız hiç uymuyorsa o muhabbet de haz vermez muhtemelen tekrar sadece selama selam takılmaya dönmek istersiniz deneyin yani bi

Isyeri ve samimiyet bana hic mantikli gelmemistir. WunderLost Yaprak döker bir yanımız, bir yanımız bahar

Samimiyet değildi sorum. Samimi olmak istemediğimi söyledim zaten ama açıkçası köşede ezik gibi oturan biri gibi algılanmak istemiyorum. Ya da bu duruma alışkın olmadığım için dediğim gibi bundan önce çalıştığım yerlerde sohbet etmediğim kimse olmazdı. İş hayatı insana her sene yeni bişeyler öğretiyor sanırım. G gunces

Neden insanlarla zorla samimi olmaya calisiyorsunuz? Calisma ortami herkes birbirinin arkasindan gulup isini yapip gecenlerle dolu. Size maddi-manevi zararlari yoksa sizde buz gibi olun isinizi yapin alin paranizi.

Merhabalar.. Sizlere bi konuda fikir danışmak için geldim. Siz olsanız nasıl düşünürdünüz nasıl davranırdınız merak ediyorum. Fikirlerinizi paylaşırsanız sevinirim. Çalıştığım kuruma geçen sene farklı bi yerden tayinle geldim. Normalde çok sıcakkanlı ve konuşkan biriyim yardımseverim. Kendim ilk mesleğe başladığımda pekçok konuda ortada kaldım kimseye bişey soramadım bi hoşgeldin nasılsın demeyi bile çok gördüler inanın ilk gittiğimde şok oldum ya yeni gelenler olmuş diye yüzüme bakıp bi selam vermeyen insanlar vardı. Ben bu sebepten böyle olmıcam diye kendime söz verdim ve kim istese sorsa yardım ettim yeni gelenlerle tanışıp konuşmaya gayret ettim. Fakat çalıştığım yerlerde bu samimiyetim bazen kötüye kullanıldı ve insanlardan zarar gördüm. Girdiğim ortamlarda herkesle dost samimiyeti kurmam ama kibar bi şekilde sohbet ederim kafama uyan kişilerle arkadaşlığımı ilerletirim. Şimdi yeni geldiğim kurumda da bikaç samimi arkadaşım vardı onlarda yeniydi fakat malesef bu sene gittiler ilk defa bi ortamda kendimi yalnız hissettim sanki. Kendime söz vermiştim asla samimi olmıcam herkesle diye geçen sene bu arkadaşlarım dışında kimseyle pek konuşmadım selam haricinde. Ortamda bakıyorum çok boş insanlar yani gerçekten kafalar bambaşka muhabbetler saçmalık ötesi ama tek başına bi yerde oturmak da hoş karşılanmıyor bence. Napmam gerektiğini bilemedim. Ufak sohbetler ettiğim bikaç arkadaş dışında kimseyle muhabbetim yok kafam rahat aslında ama alışkın olmadığım için tuhaf geliyo biraz. Sizce zarar görmemek için ve gerçekten bana uymayan insanlar olduğu için uzak durmaya devam etsemmi yoksa bi şekilde aynı yerde çalışıyoruz diye sohbet mi etsem ikilemde kaldım sizlere sormak istedim. Bu arada hiç konuşmuyor değilim selam veriyorum nasıl olduklarını soruyorum ama ortamdaki muhabbetlerine girmiyorum genel bi durum olmadıkça. 4

Bi polemik yaşamadım ama kendilerince dışlamaya çalıştılar sebepsiz geçen sene yaptıkları hiçbi etkinliğe biz çağırılmadık. Ortak kullandığımız salonda kendilerince gün falan yapıldı mesela sadece erkek çalışanlarla bize haber verilmemişti. Hatta içlerinden biri börek getirmiş bizde erkek arkadaşlarla yemekteydik dönüp kızlara bu kadınlara da börek versemmi diye sormuştu şok olmuştık tavırlarda pek hoş değil yani. Ben kesinlikle takılmam herkes istediğiyle samimi olabilir tabiki ama bu düşüncelere sahip insanlarla muhabbet etmeye çalışmak da zoruma gidecek sanırım. A Amaki

Samimiyet değildi sorum