Ben bir ortamda ozguvensizlik hissini yaşadığımda hep şunu soylerim kendime, onların senden ne fazlası var ne diye ezikleniyorsun kendine gel! Ve anında modum değişir, ilk yaptığım şey milletin bana bir şey sormasını beklemeden ben adım atarım o zaman kontrol bana geçmiş gibi gelir ve rahatlık hissederim. İnsanların da tavrı hali değişir birden, sana ayak uydurur ve sıcak ortam oluşur. Ben böyle çözdüm inan ki. Mesela hiç unutmam görümcemin düğünü vardı ben yabancıyım, milletin baştan aşağı süzüşü, fesat bakışları üstümde ulan dedim noluyo elim ayağımı nereye koyacağımı şaşırıyorum filan baktım olacak gibi değil gülümseyerek yanlarına gittim hoş geldiniz beş gittiniz iki muhabbet anında surat ifadeleri yumuşadı, bir sempatik davranışlar, kıkırdamalar. Düğünden sonra uzun süre konuşuldum nasıl sıcak samimi birisi diye Ortamlarda bir köşeye geçip öylece oturmayın, siz adım atın inanın daha iyi hissedeceksiniz kendinizi. Arkadaş durumu da öyle siz arayın siz mesaj atın başlarda hep siz uğraşıyor gibi olursunuz ama sonradan o da bir şekilde yoluna girer. Bir de kendinizi sevin, siz kendi kıymetinizi bildikten sonra gerisi çorap söküğü gibi gelir. Sabah enerjiniz düşük uyandığınızda makyaj yapın, saçınıza farkli bir şekil verin, yeni pijamalar giyin, bunlar basit gibi geliyo ama insanın yüzünü güldüren etkilere sahip. Bir şeyden de rahatsızlık duyuyorsanız onu dile getirmekten cekinmeyin, karşınızdaki fark etmiyor olabilir siz fark ettirin. Mesela cekyat mi rahat değil anne valla yatamıyorum yaa gel beraber çıkıp buraya uyacak bir şey alalım deyin yani zor bir şey değil ki bu. Böyle böyle aşarsınız sadece inanın ve kendinize güvenin

Çocukken arkadaşlar edinirdim ailem hiçbirini onaylamazdı. Onun babası şöyle bunun ailesi böyle vs. Hep kötü arkadas olduğunu söylerdiler. İstisnasız ilkokul ortaokul lisede kimle arkadaş olsam kötü dediler bir şekilde koptum. geçmişe bakıyorum kimse kalmamış. İnsanın basına ne gelirse arkadaştan gelirmiş annemin sözüydü bu. Hala hatırlayıp öfkeleniyorum çünkü o zamanlardan atılmış bir temeli bu yaşıma kadar yıkmakta zorluk çektim, çekiyorum. mesela annemin de hiç samimi olduğu bir komşusu gidip geldiği birisi yoktu ama herkesle iyi anlaşırdı. Aynı onun gibiyim şu an. kendime arkadaş edinmeye çalışıyorumama genelde yaşıtlarım da evli olduğu için bir kahve içmeye veya sinemaya vs gelmiyorlar ancak iş yerinde veya evlerine gidip eşleriyle beraber oturtabiliyorum.

Gönlüne göre biri olur inşallah..

Sevgili klari, ne desem bilemedim seni en iyi anlayanlara olabilirim. Aslında bir çok insan o kadar yalnız ki sadece kalabalık gözüküyorlar. Baksan etraflardan 10 larca kişi ama hep bir yalnızlık içindeler. Sana tavsiyem ailen eğer seni mutlu etmiyorsa ege tarafına taşınan olabilir, tahminin çıkacaksa istediğin yere deniz kenarında bir yer tercih etmen olur, hem deniz kokusu insana yalnızlığında unutturur Şöyle kafa dengi komik beraber gülebildiğin 1 yakın arkadaş seni çok rahatlatır bence Arkadaş edinememin nedeni ya çok özgüvenli veya sert duruyosundur, yada arkadaş olayım derken çok fazla kasıyosundur yani bunlardandır, yıllardır bir sürü insan tipiyle arkadaş oldum hepde farklı davranırım insanları iten bunlar oluyor bende ayrı Bi manyağım ya neyse Şuan yaşadığım şehirde 10 larca arkadaş edindim ama bir türlü frekans tutturamadım, o yüzden bekliyorum elbet frekans tutan arkadaşım olucak dır o yüzden kasıyorum mesala, sende tek değilsin hepimiz yalnızız aslında Sosyal aktivite olarak kadınların gittiği spor salonu, yüzme, resim kursları mesala, ahşap boyama ne bilim dikiş nakış o tarz kurslara arkadaş edinmek için gelende çok oluyor, vakit geçirmek için, fotoğrafçılık kursu da olabilir hem gezer foto çeker vakit geçirsin hem birkaç arkadaş edinirsin Tanışdığın zaman dışarıda kahve içmeye gitmeyi teklif et buna çoğu kişi hayır demez, çok kasmadan eğlenceli bir yere gidin bakın frekans tutuyor bir kaç kere daha bir yerlere gitmeyi teklif edebilirsin sonra bakmışsın arkadaş olmuşsun

İnşallah. Bu konuda da artık daha mantıklı davranıcam hayal dünyasından çıkmam gerektiğini geç farkettim

Nasıl yapabilirim? Çocukluğumdan beri böyleyim aşamıyorum

Evlenmeyı düşünüyor musunuz kac yasındasınız A aradabirtakilan

Özgüveninizi geri kazanin

Beni anlamadığı çok bariz olan 1-2 kişi agresif yorum yapmıştı umarım onlar da görürler ki eşşekten düşmüş olanın halini yine aynı şartlardaki kişi anlıyor. Malesef temelimiz sıkıntılı bizim. Belli bir yaştan sonra aşmaya çalışıyoruz işte. Ben hobi kurs vs araştıracağım yaşadıgım yerde varsa.. Size de tavsiye ederim bir yerden başlayalım artık Cicek

Beni anlayan birilerinin olmasına bile sevindim. Çünkü hep kendimi suçluyorum çok şey istediğimi sanıyorum. Peki siz nasıl bir tık öne geçebildiniz? Çözğm evlilik gibi geliyor bana da ama o da kısmet işte

Haklısınız şu an depresyonda olduğum icin de böyleyim. Olumsuzlukları görmeye daha meyilliyim.6saat mesafedeyim pek gelemiyorlar yoldan dolayı N

Yani benim şansım evliliğim oldu iyi bir eşim var ama senin de işin var. Sen de çoğu kişiden bir tık öndesin. Pozitif ol ki herşey daha güzel olsun. Vah o yok vah bu yok deyince ancak kendimizi üzmüş ve ezmiş oluyoruz. Annen de sana kırgın belki zorla geliyo eve başkalarının kızları sıcak falan diye. Sen onları çağırsan sıcak bir ortam hazırlasan evinde blki adım olur. A aradabirtakilan

Eger bu sekılde davranıyorsa haklısınız ama, baskın davranmayı deneyin bi de. kardesınıze farklı sıze farklı muamele hos olmuyor, ben de olsam aynısını dusunurdum

Bence ailenizin yanina tasinmayin, o kadar firsatin icinde neden kendinizi yine ayni duruma sokasiniz ki. Bir cekyat bi dolap degil ki derdiniz, bunlar bir simge. Insan sehir disindan kizi yatiya gelince bir rahat yatak hazirlamaz mi, esyalarini koyacagi bir cekmece bosaltmaz mi. Yerinizde olsam sosyal hayati guzel bir sehre atanmaya calisirim. Is arkadasladimdan vs de cevre edinmeye cabalarim.

Aslında gidince eşyamı koyabileceğim ve rahat uyuyacak bir yer istiyorum lüks mü bilmiyorum Demişsiniz. Çalışıyorsunuz alın?

mesele yatak değil bence; ailenizle ilişkiniz. zaten söylemişssiniz. size sığınmacı gibi davranırlarsa yatak, valiz bahane olur. sosyalliğin temelleri de ailede atılıyor. Size o fırsatı verecek bir aileniz olmamış sanırım. Biliyorum zor ama kendinize bir arkadaş çevresi yapmaktan başlasanız? kafanıza uyan biriyle mesela.

Sende bir acaiplik yok ablacım ailenin değer vermez ve saçma davranışları senin özgüveni eksik bir insna olmana yol açmış. Hala burda Allah Allah ben ne yaptım diye sormandan belli. Sen normal bir insansın, acaip olan ailen. benim annem normal ve sevgi dolu bir anne, uzakta yaşayan kızı gelecek diye çeşit çeşit yemek yapar bekler. Uçuşum nasıl diye her dakika mesaj atar. Anne dediğin özleyen, seven, her an evladını bekleyen sevgi dolu kadına deniyor. Oralı olmayan kadın anne olamıyor.

Bence önce bir psikolojik destek alın, ben de çok zor şeyler yaşadım, hayata küstüm asosyal oldum sonunda psikologa gittim ve keşke baştan yapaymışım dedim. Yani hastayım ama aileme hastayım diyip doktora gidemiyordum düşününBiri benimle tartışsa ufak bir tartışma ya ağlarım gerçi hala kavga edemem tartışamam ağlarım bi bu değişmedi. Neyse destek aldıktan sonra daha iyi olursunuz, boş zamanlarınızda hobi edinin kursa gidin, ben foto kursuna gittim, fotoğraf grupları var turlar düzenleyerek foto çekiyorlar, onda iyiymişim içimde ki cevheri keşfettiler çok güzel fotolar çekmeye başladıkça özgüvenim arttı. Siz istediğiniz kursa gidin, turlarla tatile çıkın. Ailenize çok yakın olmayın ama yakın bir şehire taşının çok yakın olmanızı tavsiye etmem. İnşallah düzelir hayatınız

Ankara, eskisehir, izmir, bursa. Tabi tarziniz da onenli, sahil sehirleri mi seversiniz kucuk anadolu sehirlerini mi? Ben eskiden izmitte yasardim severdim de kucuk ama istanbula yakin olusu sebebi ile imkanlari fazla. Ama hava kirliligi var tabi, her seyi dusunmek lazim. Ankarayi cok sverim ben mesela, burokratik yuzu soguktur denir evet ama bebce cok duzenli olusu hos olabiliyor. Bir de ankarada insanlar cok sosyal sanirim, orada cok az yasadim sinemalar tiyotrolar operalar hep kapali giseydi.

Evcil olmanız etkili çünkü bir ortam olmalı ki tanısma firsatnz olsun... sosyal medya kullanıyomusunuz etrafmda sosyal medyadan arkadasının profilinden görüpte birbirini ekleyen evlenen cok insan var . push ; A aradabirtakilan

Bu durum -ailenle olan durumlar hariç- bende de var. En azından 1-2 arkadaşın varmış. Benim hiç yok :) İnsan çoğu zaman boğuluyor, sana hak veriyorum. Birkaç yorumu okudum da bu durum saçla başla çözülecek bir durum asla değil. Hayatının gidişatı ile alakalı bence tamamen. Yanındaki ve yanında olmayan insanlarla alakalı. Küçüklükten gelen, zorbaların sebep olduğu travmalarla alakalı. Seni çok iyi anlıyorum, umarım bir çözüm bulursun. A aradabirtakilan

Merhaba, ben görevimden dolayı yıllardır ailemden ayrı yalnız yaşıyorum. Etrafımda 1 arkadaş bile olsa çok zorlanmadan günlerimi geçiriyordum ama bu pandemi sürecinde 2,5 aydır yapayalnız kaldım. Zaten çok değil 1-2 arkadaşım vardı onlar da memleketine gitti. Ben virüsün Türkiye'de ilk görüldüğü tarihlerde hastaydım soğuk algınlığıymış ama korktum ailemin yanına gitmedim. açıkçası gidesim de gelmemişti. Ailem de gelmem yönünde bir istekte bulunmadı zaten. Aile bağlarımız onlara göre iyi gibi gözükse de aslında değil. Bir donukluk var. Keyif aldıkları tek şey yemek yemek. ailem de asosyal ben de.. neyse.. Gitmek istememe sebeplerimden biri de, oraya gidince sığınmacı gibi kalıyorum. Eşyalarım valizin içinde duruyor, kardeşimle küçük bir odada, eskiden kalmış yamuk bir çekyatta yatıyorum. erkek kardeşim bu şartlarda degil. Ev zaten küçük, bütün eşyalarım valizde duruyor. yattıgım çekyatta heryerim ağrıyor. Tüm bunlar belki göze alınabilir ama aramızda doğru düzgün bir muhabbet de yok. Yani çile çekmeye gitmiş gibi oluyorum. memlekette de hiç arkadaşım yok. Burda da yalnızım orda da bir nevi yalnızım. Bu şartlar senelerdir böyle. Hiçbir zaman çok çevresi olan biri olmadım. Küçükken 2 kardeşim övülürdü ben beğenilmedim kötü sözlere de maruz kaldım girişken olamıyorum. Beğenilmeme korkusu taşıyorum galiba ve özgüvenim çok düşük şu an. Ancak biri bana yaklaşırsa arkadaş olabiliyorum. Çok uzattım ama istiyorum ki bu gidişata bir son vereyim. Çünkü artık öyle mutsuzum ki yaşama dair bir istek kalmıyor içimde. Ne burda yalnız başıma yapabiliyorum ne de ailemin evinde. Belki de sorun bendedir, annem bana çok lüks istiyorsun diyor. Aslında gidince eşyamı koyabileceğim ve rahat uyuyacak bir yer istiyorum lüks mü bilmiyorum. ordan oraya sürüklenmekten de bıktım artık bir yere tayin olup yerleşmek istiyorum. Bu yaz burdan ailemin olduğu şehire tayin isteme şansım var tabi gidersem ayrı ev tutacagım. ama bu yalnızlığım hiç değişmeyecek 32 senedir bu böyle. Bu gidişata bir son vermem lazım artık. Benim değişmem lazım ki bu durum değişsin. bana ne önerirsiniz? Bu süreçte yalnız kalıp kendimle konuşmaktan ve düşünmekten anksiyete bozukluğu başladı biri sanki boğazımı sıkıyor gibi. Yarın doktora da gideceğim. lütfen fikirlerinizi benimle paylaşır mısınız ben nasıl bir yol izlemeliyim?Şimdiden teşekkürler

Tayininizi isteyin ailenizin şehrine ama ayrı ev tutun rahat edersnz... birde evlenmeyi düsünmüyomusunuz evlenip coluk cocuga karısmak yalnızlığınıza son vermek A aradabirtakilan

Sosyal medya kullanıyorum, öyle ekleyenler de oluyor. o insanlar şanslıymış ben sanal ortamda yaklaşımın hep cinsel amaçlı olanıyla karşılaştım. Artık ekleyeni de kabul etmez oldum insan bir süre sonra yoruluyor bu tiplerden. Gönül ister ki dışarda tanışayım. iş yerimde de bekar olanlar benden çok küçük. Tek şansım sosyalleşmek

Ya ben ifade edemiyorum ya da bazılarınız gerçekten aksi aksi yorumlar yapmak için varsınız. düşğnmeden konuşan insanlar yüzünden bu haldeyiz zaten. siz lütfen yazmayın ya rica edicem A aradabirtakilan

Bence öncelikle ailenizin yanına gittiğinizde kalacağınız odayı düzenlemekle başlayın değişime.. Şükredin tatillerde yanına gidebileceğiniz bir aileniz var bunu düşünmek bile bir başlangıç olabilir, insanlar daimi değildir unutmayın., Pink_Butterfly92 🐾🐣 Anneler

Düşünüyorum ama karşıma nadiren birisi çıkıyor. Görüntü olarak beğenilmeyen birisi değilim aslında. Bunda da acaba benim fazla evcil olmam mı etkili yoksa kader kısmet mi bilemiyorum D

Bencil ve talepkar alun. Aglamayan bebege emzik vermezler...

Anadolu sentezli aileler hep erkek çocuklarını severler benimde abim var bizde de bu böyledir. Lisede ailem sevgilimi öğrenmişti ben anneme "sizin vermediğiniz sevgiyi veriyor" demiştim. Siz benim abim gibisiniz ona da çok kızarım size de bu yüzden kızdım neden takılıp kalırsınızki? kendiniz yapabilirsiniz herşeyi sevebilir sevilebilirsiniz! Ben sizin durumunuzda olmadım hiç ama olamadım imkanım olmadı kendim yapmak zorunda kaldım çocukluğumu sizin gibi pasif utangaç geçirdim özel çocuk odam olmadı mutlu bir aileye de doğmadım ama zaman geçti okudum para kazandım ben de aynı şeylere odaklanıp kalmadım..

Neden annenizin evine düzgün yatacak bir yatak almadınız bence oturup bunu düşünün . push ;

Böyle şeyler hiç yaşamadınız mı? Biraz sert bir tavırla yazmaya başlamış gibisiniz. Aslında bakarsanız mesele ne çekyat ne koltuk. huzurlu olsam insanın gözü görmez yerde de yatar. Ortada bir sevgisizlik var kopukluk var bundan da bahsettim. Bir yerde yanlış yapıyorum evet farkındayım bunu nasıl değiştirebilirim diye yardım istiyorum

Mesela sosyal hayatı güzel olan şehir olarak nereyi tavsiye edersiniz? İstanbul dışında A aradabirtakilan

Ben memur olupta yalnız kaldım ailem şöyle böyle diyeni anlamıyorum her ay maaşınız gününde yatar sosyalleşmeye deseniz parada zamanda olur. Anneniz sizi övmemişte ne olmuş kendinize aile kurup siz övün çocuğunuzu ya da istediğiniz gibi yaşayın hayatınızı kendi kendinizi övün. Korona dönemi deseniz bitiyor zaten kendinizi bu kadar sıkmayın çekyattı yataktı koltuktu. Ev alınır içide çok güzel döşenirdi bu kadar yılda 32 sene yazmışsınız bir yerde yanlış yapıyorsunuz kendinizi düşünmelisiniz bu kadar yıl sosyalleşememek özgüven kazanamamak arkadaş edinememek..

Bence aile evinin duzenini degistirmektense oraya tayin isteyip ayri bir ev duzmek dsha mantikli. Ben de su an karar esigindeyim. Ailenin yanindan cikip bi hisimla baska sehire geldim. Yalnizlik degil de yasim ilerliyor ve pahali sehir burasi. Tekrar oraya donmeyi dusunuyprum. Sonucta kökler orada. Aile yani olmayacak ayri eve cikacagim. Bir eve bir kadin oluyor. Erkekler cok umursamiyor ama kadin kendi bulundugu yeri kendine gore yerlestirmek istiyor. O sekilde yaparsaniz orada hem yalnizlik hissetmezsiniz hem de sosyallesme imkani daha artar belki. Tabii ben su an hala dusunceliyim. Daha kucuk sehirde bunalir miyim aile akraba tarafim cok gamli baykus ve toksik etki olusturmada zirveler her seyde bi karamsar taraf bulurlar filan. Kendimi koruyabilir miyim bilmiyorum.

Beyinde başlar. Degisiklik yapin kendinizde sac renginiz, giyim tarziniz aynaya bakin ne kadsr guzel oldugunuzu ve ozel oldugunuzu soyleyin kendinize. Hergun kendinizi şimartin.. insanlatin size gelmesini beklemeyin siz onlara gidin... Kitap okuyun emnim kitaplardan da cok sey kazanacaksiniz. Mesela gruplara yazin arkadas edinin.

Oda çok küçük eski çekyatın yerine yenisini alayım ama dolap koyamam. Bir dolap var kardeşim kullanıyor A aradabirtakilan

Çok teşekkür ederim gerçek anlamda yardımcı olmak adına yazmışsınız mutlu oldum Tavsiyelerinizi yapıcam

Rahat bi yatak alın ilk işiniz ailenizin yanına gittiğinizde

Ben anladım seni. Senden bi tık öndeyim. Umarım sen de ait olduğun güzel bir yuva kurarsın ve kimseli kimsesizlikten evinin kıymetlisi moduna dönersin.

Sürekli düşünüp durmayın öncelikle. Yeni bir çevre edinebileceğiniz bir hobi edinin. Ve birinin size gelmesini beklemeyin arkadaş olmak için. Siz konuşmaya başlayın ne kaybedersiniz ki? En fazla frekansınız tutmaz görüşmezsiniz. Arkadaşlıkta beğenme kriteri olmaz ki hem. Bazen tamamen zıt görüşte ki insanlar bile çok iyi arkadaş olabilir.

O kitabı ilk gördüğümde tam benlik demiştim. Alıp okumaya bile korktum geçmişle yüzleşmekten korktum çünkü Alys

Bence size yatak değil özgüven lazım Ailenizin tavrı çok çirkin, koskoca kadın bir yatak da vermeiceklerse çağırmasınlar. Sizin tavrınızı da çözemedim, anne ben 30 yaşında koca kadınım iş güç sahibiyim yatıracak yatağın yoksa çağırma bu ne yahu demelisiniz artık. Aileniz de olsa değer vermeyen insanların yanına gitmemelisiniz. Sizde bir gariplik yok, aileniz değişik kafada ve kusuruma bakmazsanız biraz da cahil insanlar. Psikolijik destek alın özgüven eksikliği için bir de tavsiyem klasik olacak ama yeni giysiler ve makyaj malzemeleri alın Biraz da saçla başla oynayın derim

Aileniz hangi şehirde bilemem ama ben olsam Ege, Akdeniz e tayin isterdim sahil kasabasına, dalış yapmak turla gezmek isterdim. Ne güzel mesleğiniz var maaşınız var kendiniz için harcayın, ne yapacaksınız ailenize yakın yeri ne kadar yakın olursanız dertleriniz çoğalır, ayrım yapılıyor diyorsunuz ya bunlar gözünüze batar ve oraya tayin olduğunuza pişman olursunuz.

İnşallah en kısa zamanda o zaman

30u geçmiş biri olarak sizi çok iyi anlıyorum, Aile yanına tayin istemeyin, Kendinize bir hayat kurun. Onlara 2-3 saat uzaklıkta bir büyükşehir. Bol imkanlı bir yer olsun, konser, sergi, belki bir sahil. Oradan 1+1 ev alın. Ailenize hafta sonu gidin. İnanın çok mutlu ve rahat hissedeceksiniz.

Hayırlısı neyse o olsun.

Yeni bir çekyat koyacağım tamam. Eskisini de atmaya kıyamıyordu. ikna etmeye çalışacağım. Görseydiniz gerçekten bana hak verirdiniz. Dolap ise bir tane var erkek kardeşim kullandığı icin bana yer açılmıyor. Yenisini alıp koymaya yer yok. Zaten beni üzen bu bencillikleri. her yer gereksiz şeylerle dolu istifçilik huyları yüzünden. Senede 3 ay gelip kalıyorsun diyorlar bence az bir süre degil. Zaten dayanamayıp kaçıyorum Hobi kurslarını tekrar araştıracağım

Aslında bunu düşündüm ama bir dahaki gidişimde aldığım yatak öyle kalmayacak onu biliyorum. yine de alabilirim ama annem yatak alıp çekyatın yerine koymama izin vermez görsel açıdan. çünkü orası oturma odasıama kardeşimin yatağı var. bu şartlar altında ben de sevilmediğimi düşünüyorum. belki bir çekyat alıp koyabilirim

Rahat bir yatak ve eşyalarını koyacak yer talebin bence son derece makul. Seni anlıyorum. Suçlama kendini. Yalnızlığı yenmek için öncelikle kalabalık ortamlara gitmelisin. Spor yap, taş gibi vücut yap. Spor salonunda yap üstelik. Kendini sev. Kendine özel davran. Veeee "çocuklukta ihmalin izi: boşluk hissi" Adlı kitabı mutlaka oku.

Hobi kurslarına gidin, hem kafanız dağılır hem orda arkadaş edinirsiniz. Biriyle konuşmak istediğinizde havadan sudan bahsedin konu konuyu açıyor ve bir bakmışsınız arkadassiniz. Ailenizin evindeki eşya meselesine gelirsek ailenize hediye dolap veya yatak alın. Hem onlar sevinir hemde siz rahat edersiniz. K kanada

Kesinle katılıyorum. küçük yerlerde aktivite adına bişey bulamadım. Yaşıtlarım hatta küçüklerim bile evli. Bekar arkadaş gibi olamıyorlar. Büyükşehirde kendime hayat kurayım derken herseye burun sokulmasından tedirginim ben de. Yoksa gitmek istediğim şehir belli. Arada görüşürüm evime dönerim en hayırlısı bu oluyor. Bi adım atacağım bakalım A aradabirtakilan

Aslında dediğiniz gibi yatak meselesi vs bahane gibi kalıyor. Bu boşluk sevgisizlik hissiyle baş edemiyorum. Üstüne fiziksel şartlar da böyle olunca bahanesi çekyat dolap vs oluyor işte. Dedim ya mutlu olsam aslında yerde bile yatarım. Malesef ne onların yanında yapabiliyorum ne de burda tek basıma

Yarın psikiyatriye gideceğim daha önce citoles kullandım ama kilo alınca bıraktım malesef tekrar başlamak zorundayım böyle de olmuyor çünkü. Boğazımda sürekli bir sıkılma hissi. Sosyalleşme konusunda da şu an küçük ilçede çalışıyor olmam hobi kurs vb hiçbişeyin olmaması etkili oldu ama en başta benim asosyalliğim sebep. İnşallah tedaviyle bunu aşarım ve şehir değişikliği bu yüzden de istiyorum. Belki aktiviteler bulup açılabilirim diye. ailemin bulunduğu yerde bu imkanlar çok. Büyükşehir. Hem tanıdığım bildiğim şehir diye gitmek istiyorum hem de yanlarına gittiğime pişman olmaktan korkuyorum A aradabirtakilan