Evet, şu an istemiyorum. Ama ileride pişman olur muyum emin değilim. Sonuçta insanların düşünceleri yıllar içinde çok değişiyor. Pişman olmayacağımın bir garantisi var mıdır, nasıl emin olabilirim? keşke bir formül olsa..

Çocukları ben ve eşim çok seviyoruz. Ben 3. çocuğum, eşim 5.. Kalabalık aile seviyoruz ücretsiz izni uzatma niyeti, Yaş geçmeden olsun, ... Gibisinden duygular, tercihler de motivasyon kaynağı oldu. İyi ki oldu... Kendi adımı verdiğim, dünyalar tatlısı bir kuzum daha oldu . push ; miyaww 🇹🇷 Üyelik

Evet burcubahar0635 what u get is what u

Evlendikten sonra yeniden gündeme getireceğiniz bir konu olarak bırakın şimdilik ama asla istemiyorum diyorsanız başka. Çocuk maddi kısmını bir yana koydum, manevi olarak büyük bir sorumluluk, 2-3 çocuk büyüten kadınları saygıyla selamlarım, ben yapamam şahsen, ki tek çocukluyum ve 2. bir çocuk düşünmedim zira hakkaniyetli, vicdanlı, merhametli, dürüst bir çocuk yetiştireceğim diye çabalarken ciddi emek harcıyorsunuz, çocukla birlikte birçok kaygınız oluyor, her gün o kadar çok haber duyuyorsunuz ki onu hayata hazırlarken hangi biri için endişe duyacağınızı şaşırır hale geliyorsunuz, ebeveynliğin emekliliği de yok, büyütüp yetiştirmek de yetmiyor, işini, aşını, evleneceği kişiyi düşünmekten kendinizi yiyip bitiriyorsunuz, zira artık evlilik bile kumara döndü, evleneceği kişi ya şiddet yanlısıysa, ya gözü döner de bir şey yaparsa, acabalar ve endişeler peşinizi hiç bırakmıyor, dolayısıyla şahsen ben çocuk sahibi olmak istemeyenleri anlıyorum, hiç toz pembe bir tablo çizemeyeceğim, evet bir evlada sahip olmak güzel bir duygu ama o evladı yetiştirebilmek işte o gerçekten kolay değil. Geçenlerde buradan bir komşu ablayla karşılaştık, kadını biraz zayıflamış gördüm, x abla hayırdır hasta mısın zayıflamışsın dedim, ne bileyim derdi olduğunu, ağlamaya başladı, 7 çocuğu var, her birininde ayrı sorunu, kimi işsiz kalmış, kiminin eşiyle sorunları varmış, kiminin sağlık problemleri, kocasından da yüzü gülmemiş bir kadıncağız, adam başka bir kadınla aldatıp seneler önce terk etmiş, 17'sinde evlenmiş, kayınvalidesinden ve kayınvalidesinin annesinden de çok çekmiş zamanında, bana dedi ki ben 17 yaşından beri hiç gülmedim, hep çektim, 7 çocuk doğurdum belki onlarla yüzüm güler dedim o da olmadı, her biri için ayrı dertleniyorum, akıllılık etmişsin 1 çocukla kalmışsın, derdin üzüntün 1 olur, benim gibi aklın 7'ye bölünmez, o kadar üzüldüm ki ağlamasına. Allah isteyen herkese nasip etsin inşaallah lakin kucağınızda dizinizin dibindeyken herşey nispeten daha iyi, tek sıkıntınız gideceği okula karar vermek, istediği oyuncağı zamanında da alamamak olur ama büyüyünce sorunları da çocuklarla birlikte büyüyor.

29 yasindayim 4yasinda kizim ve 5 aylik oglum var. Sukurler olsum rabbime. Iyiki iyiki iyiki iyiki anneyim... sevgisi bagliligi bambaska Allah isteyen herkese nasip etsin. Kizim dogdugunda bu nasil bir duyguymus yaa dedim keske daha once olsaymis dedim. 2. bebegimide ayni hisle buyutuyorum. Bu hayatta yaptigim en iyi sey olabilir annelik. Bile isteye cocuk yapmasaydim kesinlikle pismanlik duyardim...

Bunu bize degil kendinize sormalisiniz. Ben durup dusunmustum ve pisman olacagima kanaat getirmistim. Bir cocugum oldu, baska dusunmuyorum. İyi ki yapmisim. Evet cok problemli bir dunyadayiz. Bende kendi bencilligimden dogurdum Farkindayim. umarim mutlu ve huzurlu bir hayati olur. Tek umidim bu.

Olmayın olmayın, bu dünya bizim çocuklara ilerde anca yeter :))

Şuan istemiyorsanız ve bu konuda kararlıysanız pisman olacağınızı sanmıyorum. Çocuk sahibi olmak bir zorunluluk değil tercih olmali zaten. Sevgililik+evlilik 15. yılımız dolunca çocuğumuz olsun istedik. Öyle genlere güvenden filan değil. Hatta genleri hesaba katarsak çok cesur davranmış sayılbiliriz sjssmaomamka. Iki seneye yakın olmadı, benim bir rahatsızlığımdan dolayı aman hamile kalmaya bile geldi durumlar. Olursa ne güzel, ama olmazsa da dünyanın sonu degil diyordum. Şimdi kızım 3 yaşında, bu üç yıldaki paylaşımlarımız olmasa çocuk eksikliği hissedemezdim. Belki çok anaç bir yapım olmadığından kızımla paylaşımlarım arttıkça hissettim anneliği. Dünya durumuna gelince; evet zaman zaman olağanüstü üzgün hissediyorum. Bu sene 3 yaşında ve artık sosyal hayatı için okula başlamalıyken biz pandemiden ötürü eve tıkılıyız. "Böyle durumlarda bu çocuğa bunu yaşatmak hak mı?" diyip saklambaç oynamaya devam ediyoruz. Kim bilir? Belki dünya bir gün güzel bir yer olur...

Ben 1 tane çocuğa kapasitem yeterli deyip başka yapmadım, inan hiç pişman değilim Sende çocuk olmasa daha mutlu olurum diyorsan tabi yapmaman senin hayrına ve senin kararın, ama terdğtlerin varsa tekrar düşünmelisin bunu Çoğu sanatçı gelecek kaygısı yaşadığından yapmamışlar ama ilerki yıllar maddi refaha kavuştuğunda bunun pişmanlığını yaşamışlar

Uyurkenki gülmelerini tercih eden annelerdenim Sadece o zaman sevimli geliyorlar...

Benim bir tane çocuğum var. Evet onu çok seviyorum. Ama tüm içtenliğimle söylüyorum. Şu zamandaki aklım o zaman olsaydı çocuk sahibi olmazdım. Bunu çekinmeden dile getirebilirim. Şimdi kızımdan ayrılamam ama eğer hiç anne olmasaydım bu duyguyu zaten bilmeyecek olurdum. Bu konuda duygusal bakamıyorum zira sizin gibi düşünüyorum. Dünya zaman ilerledikçe kötüye doğru gidiyor yazdığınız gibi. Çocuk sahibi olmak güzel değişik bir duygu bir taraftanda kötü şartlardan nasıl koruyabilirim diye kara kara düşündürüyor ve endişe verici gerçekçi olursak. İnsan acıya zorluğa ona buna kendisi katlanıyor da çocuğunun katlanmasını izlemek çok zor bir durum. Bende ikinci bir çocuk düşünmem. İnşallah çocuklar daha güzel bir dünyada yaşarlar temennimiz bu.

Arkadaşım senin kafan baya karışık anladığım kadarıyla ama bunları düşünmen için bir kere çok erken.. Yaşının hiçbir önemi yok evlilik için veya çocuk düşünmek için.. Bence sen önce evlenmelisin bunları sonra düşünmelisin.. Ben 25 yaşında kocamı çok severek 6 yıl üstüne evlendim 2 yıl oldu evleneli bir süre çocuk düşünmedik sonra istedik hemen oldu ama bebeğimi düşürdüm sonra tekrar hamile kaldım maalesef onu da kaybettim çok şükür ki şuan yine hamileyim bu bahsettiğim şeyler son bir yıl içinde oldu düşünün.. Yaşadığım kayıpların ardından daha da çok hissettim evlat sahibi olmanın ne kadar önemli birşey olduğunu.. Onun sevgisinin Hiçbirşeye benzemediğini ve mutlaka bu duyguyu yaşamam gerektiğini hissettim.. Şükürler olsun ki Rabbim bana aratmadı verdi inan karnında onu hissetmek bile dünyanın en güzel şeyi bence.. Hem düşünüyorum ileride tutunacak bir dalım olacak o benim belki kardeşi olacak ne bilim bunlar güzel şeyler.. ileride yaşlanacağız kocamla yalnız başımıza evimizde otururken kapımıza gelen giden olmayacak falan düşününce bile içim buruk oluyor. Bazen hasta olacağız yanımıza gelip bizimle kim ilgilenecek? Parasını verip her türlü bakımı yaptırırsın kendine ama senin canının bir parçası gibi ilgilenemez ki.. Ben hep bunları düşünüyorum açıkçası. Diğer taraftan tabiki endişelerim var bu kirli dünyaya getirmek onu büyütmek kolay değil ama hepsine razıyım.. Daha hamilelikte başladım bebeğim için sıkıntı çekmeye doğsun yine çekerim ne yapayım yeter ki canı sağolsun.. Ama bir de hayırsız olan evlat yok mu işte o insanı mahveder.. Bilmiyorum yaaa çok karışık şeyler bunlar. Sen hazır olduğunda düşüneceksin elbette.. Hazır değilsen zaten istemeyeceksin.

28 yaşındayım, aramızda fazla fark yok aslında. :) Dediğim gibi Freud'a sizin kadar hakim değilim ben dolayısıyla çok bilemiyorum ama Freud'un 6 çocuğunun olmasının da böyle düşünmesinde payı olduğunu düşünmüyor değilim ehehe. Kaçınma davranışı denir mi buna bilmiyorum ama akışına bırakmak gerektiğine ben de katılıyorum.

His olarak çocukları severim.. Çok tatlilar.. cocuk sevmem demiyorum. Sadece çok büyük bir karar. Ve sadece beni etkilemiyor.. 0 000 Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik İptali tek ayak

Etmez mi acaba? Eder bence ya.. öyle geleneksel biri değil..

Genel olarak sizi tanıyorum Buradaki paylaşım ve fikirlerinize göre evlendikten birkaç sene sonra siz çocuk istersiniz gibime geliyor. İstemezseniz de zaten sorun yok zira erkek arkadaşınız size saygı duymuş. Kararı da size bırakmış. Bence sizde akışına bırakın zamana ve şartlara göre karar alırsınız.

Dediğim gibi hem temiz kullanıp diğerlerine de kalıyo. Mesela çocuk kitapları. Her sene kitap fuarı açılıyo. Arkadaşlarla gidiyoruz. Aşağı yukarı aynı yaş grubu çocuklarımız var. Alıyoruz dönüşümlü kullanıyoruz. Oyuncak desen, şu bi gerçek çocuklar cidden oyuncakla oynamıyo. Ben şahsen oyuncağa para vermiyorum. Yaratıcı oyunlar oynuyoruz. Kuaförcülük, marketcilik gibi tarakla, meyveyle... Çok kasmıyorum açıkçası. Mükemmel bi hayat sunamiyorum belki ama en azından iyi insan olmaları için elimden geleni yapıyorum. O da ne pahalı oyuncakla ne de üç boyutlu kitapla olmuyor zaten. Devlet okuluna gidiyorlar. Çok şanslıyım ki şahane öğretmenlerimiz var. Bilsemi kazandı iki oğlum da onun kurslarına gidiyorlar. Maddi olarak sıkıntı yaşamadım. Manevi boyutunu sorarsan, evet yorucu yıpratıcı. Bazen oluyo ki sıcak çay içmek bile lüks oluyo. Tatile gittiğinde çocuksuz aile gibi geceyi sabahı düşünmeden hareket edemiyosun. Tek diyebileceğim şu ki maddi kaygılar çözümsüz değil. Ama manevi olarak hazır hissettiğin an karar vermelisin bu mesele.

Güzel bir öneri.. Çok teşekkür ederim.. Evet onunla düşüncelerimi paylaşıyorum. Kesinlikle istemiyorum durumum olursa bilmesi lazım.

Benim icimde her zaman annelik içgüdüsü vardı, enflasyondan ölsek de bir cocik sahibi mutlaka olurdum. İkinciyi yapma nedenim ilkini o kadar çok sevdim ki iki tane çocuk olsun evimiz şenlensin mutlu bir aile olalimdi. Tabi maddi gücüme güveniyorum şimdi üçüncüyü yapmam mesela çünkü önce ilk ikisini düzgün yetistirmem için çok param olması lazım ki üçüncü gelince imkanları azalmasın. Enflasyon vb gibi ekonomik nedenlerle çocuk yapmamayı saçma buluyorum siz bu bilinçle yapmayacaksiniz da doğuda orda burda açlık sınırında gezen aileler 5 6 tane yapacak sonra ülke kötüye gidince neden kötü diyoruz eğitimli çocuk yetismicek çünkü Ama benim içimde istek yok çocuk sahibi olmak istemiyorum hayatımı yaşamak istiyorum derseniz o mantıklı işte, istemeyen kimse çocuk yapıp kendini de çocuğu da hayatı zindan etmesin

ben anne değilim ben hiç miyim? anne olanlar mı varolmuş oluyor?

Cocuk yapip pisman olacaginiza yapmayıp pisman olun. Cocuk sahibi olup pisman olmanin yukunden daha agir bir yuk olacagina ihtimal vermiyorum.

Biz bu konuyu aramızda konuşuyoruz. Genelde ben açıyorum. Düşüncelerimi filtresiz biliyor. Hatta ülkemizin durumunu buraya yazdığımdan çok daha detaylı konuşuyoruz. Yani aslında kaygılarım daha fazla. Ben yüzeysel yazdım.. Ama saklamıyorum merak etmeyin. Asla kimsenin vebalini alamam. Hele ki sevdiğim birinin.. Çocuk olunca her şeyi vermek iyi değil bence. Sonra tatminsiz bireyler oluyorlar. Başarılı sebatkar olmuyorlar. Bu arada 1 çocuk en iyisi.. D damdan

Hahaha baya güldüm Kız kötü bir kadın vardı sarışın, hep jonlerin ikinci kötü kalpli eşini ya da eş adayını oynardı oda pismanmis...

Aynen oyle bu ornekleri her sey yolunda gitse dahi cocuk sahibi olmayi istememenin normal oldugunu anlatmak icin verdim. Anac bir kadin degilim, geri donusu olmayan baglilik sozlesmelerini sevmiyorum. En onemlisi kendimi taniyor, yapamayacagimi biliyorum. Sizin sebeplerinizi de anliyorum, farkindaligi yuksek bir insansiniz eminim kendiniz icin en dogru karari vereceksiniz. Annem cocuk sahibi olmaya oldukca sistematik bakan bir kadin mesela, arada kardesimle bana bakip ikinizi de cok guzel yetistirdik keske dunyaya faydali olmasi icin sizden iki tane daha getirseydim diyor :)) O da hicbir zaman standart kendinden odun veren anne profilinde olmadi, ben dogdugumda doktorasini yapiyordu kardesim dogdugunda docentlik icin hazirlaniyordu. Hep cok guclu bir kadindi o yuzden en buyuk sanslarimdan biri annemdir, toplumsal standartlarda kabul gormus annelik rolunde olmadigi, birey oldugunu unutmadigi ve bize de her seyden once birey olmanin onemini anlatarak yetistirdigi icin minnettarim her zaman.

Ben orda tablet, telefon derken şunu kastettim ; Buna gücü yeten aile var, yetmeyen var. Hadi gücün yetiyor, bir süre sonra ne yazıkli telefon tablet, bilgisayar bağımlılık yapıyor. Bunun kullanımını ölçüsünde tutmakta zor. Çocuklar bi yerden sonra alamayınca kendilerini parçalarcasına ağlıyorlar. benim zamanımda ip atlamaktı, bisiklete binmekti işte

İstersin olmayabilir de, ben de olduğu gibi.

Daha bekarsınız çocuk düşünmek için çok erken, evlenip çekirdek aile olup düzene girince düşünmeniz daha mantıklı olur bence. Bende Senin gibi düşünüyordum 4 yıl bende istemedim Allah içime His Düşürdü istiyorum olmuyor. Kadere ve kaza Çok inanıyorum. Boşu boşuna bu konularla kendini üzme Kaderinde anne olmak varsa olacaksın yoksa da sınavdır diyip tevekkül etmek en hayırlısı. Bu Konuları hiç Düşünme derim Anın Tadını çıkart Önceki

Bir evcil hayvanım var. Bazen ayaklarımı uzatıp kitabımı okumaya niyetlendiğimde bir bakıyorum tepemden inmiyor, ölüyor ilgilenmem için. İlgilenmezsem vicdanım sızlıyor. Onun her anından sorumluyum hissi geçmiyor. Bir evcil hayvanda böyleyse çocuğu düşünemiyorum. Evli olmadığım için bu durumu düşünmemeyi başarabiliyorum ama evli olsam çocuk isterdim diye düşünüyorum. Bu dünyanın güzelleşmeye ihtiyacı var. Ama çocuk çooook sorumluluk farkındayım.

Kocamı çok sevdiğim ve onun küçüklüğünü görme hevesiyle çocuk yaptım:) şansıma oğlan oldu, inşallah ona benzerse benim plan tutacak gibi

Sanki gözümün ucuyla baksam chucky bebek gibi uyanıp gözlerini açacak gibi oluyor, bakmaya korkuyorum... Kızımı en son uyurken izlediğimde 40 günlük filandı sanırım.

Bu konuyu actiysan kesin yaparsın Kim kk Da boyle konu acti hepsi coluk cocuga karisti haahahahahh:)

Ben açtım öyle bi konu, bi iki yıl oldu sanırım. Konum altına da yorumla destekleyenler de epey olmuştu sanki

Bizim toplumumuzda cocuklarin sorumluluğu yuzde 90 anneye ait. Bu yüzden annenin istegi olmadan asla cocuk olmamali diyorum. Ama kendimi eşinizin yerine koyuyorum. Istemedigimiz konusunda hemfikir olarak evlensem ve yogun baskiyla bir degil, iki degil, tam uc cocuk sahibi yapilsam.. mutlu olmayabilirim

Neden ki? Belki de çocuk sahibi olan insanlar bize doğruları anlatsalardı, olayın hep iyi yanlarından bahsetmeselerdi böyle olmayacaktı. 15 senedir etmediğimiz kavgaları 5 aydır ediyoruz eşimle. Ne diyorum gerçekten sevimli, ama çok zor. Herşeyi çok zor. Annelik babalık herkese göre değilmiş. Yapanlara takdirle bakıyorum. Biz 5 ayda insanlıktan çıktık. Ev evlikten çıktı. Dünyaya gelince en güzel şekilde bakmak gerekiyor. Artık ben ve eşim yok, sadece o var. Herşeye ona göre. Bana gaz veren arkadaşlarım hiç olumsuz taraflarını anlatmadılar. Keşke burunlarını sokmayıp, kararımızz saygı gösterselerdi

Canım benim, tabi ki yorum bekledim.. Yazarsın diye düşünmüştüm.. Ve yazmışsın teşekkür ederim.. Evet bizim toplumda çocuk motivasyonu yok. Ben eski üyeyim, biliyorsun. Çok konu okudum.. Eğitimli, çalışan, kültürlü kadınların bile ilk aydan hamile kaldığını okudum. Sonra keşke evlenmeseydim dediğini okudum. Bence eğitimli kesimde bile çocuk farkındalığı yok.. Çok az.. Bir sende var bir de birkaç üyede... Ben 1 yıl önce burada eltisini kıskanıp hamile kalan okudum yahu.. Daha ötesi yok bence.. Diğer konuya gelirsem, Allah o arkadaşına akıl fikir versin. İstanbul'da olsa asla ama asla geçinemezdi. Ben gerçi şu anda geçindiklerini düşünmüyorum. 900 tl kira, 500 tl faturalar desek etti 1400 geriye kalıyor 1300 tl. 1300 tlye gıda mı alacaklar, kendilerine bakım, giyim masrafı mı yapacaklar.. Bebeğe eşya mı alacaklar.. Nasıl olacak ki.. O çocuk üzgünüm ama yokluk içinde büyüyecek.. Bari çok samimi isen arada desen 1 çocukta kalsalar, çocuk 2 3 yaşında gelince arkadaşında çalışsa belki durumları daha iyi olur.. Çocuk konusunda haklısın. Özellikle pandemiden sonra bir yeni doğanla otobüs ve minibüsü geçtim, taksilere bile binilmez. Çok risk. Daha onun bağışıklık sistemi gelişmemiş ki.. Mazallah hastalanır.. Arkadaşın benim yaşta, hemen çocuğu olmuş. Bende acaba hiç yapmasam mı diyorum.. İşte herkes farklı kararlar alıyor.. Yorumları oku canım benim, gayet güzel bilgiler verenler olmuş bende tam okumayı bitiremedim çok yorum var. Ama sindire sindire okuyorum.. Çocuk sahibi olma nedeni bulursan konuşuruz..

Bugun icinden ne geciyorsa, neye hazirsan, elinden ne gelitirsa o, 5 yil sonrasini da o zaman dusunursun. Tip gelismis, millet 50sinde doguruyor, acele edilecek bir durum yok bence.

Bence henüz tam olarak lohusalıktan çıkamamışsınız, kızım 2 yaşına girecek bu ay sonu. 1 yaşına kadar hemen hemen aynen anlattığınız gibi hissediyordum. Büyüdükçe düzelecek, onunla eğlenmeye başlayacaksınız. Canınızı sıkmayın.

çevremdeki çoğu evli insan (35 ve üstü) çocuk ya istemiyor ya da eğer olduysa tek çocukla yetiniyor. uzun yıllardır da evliler. her birinin sebebi farklı. pişman olan görmedim. çocuk yetiştirmek bir sanattır. çocuğu eğitimli, donanımlı, saygılı, duyarlı, iyi bir insan, iyi bir evlat, iyi bir yurttaş olarak yetiştirmeyi herkes başaramaz. çocuk demek anneler bilir ağır sorumluluktur. uykusuz geceler demektir. sen çok aç olsan bile önce onu doyurmak demektir. hasta olunca uyuyamamak demektir. ona istediği bir şeyi alamayınca kahrolmak demektir. yaşıtları iyi eğitim alıyorsa senin ekonomik gücün olmadığında o okullara gönderemiyorsan vicdan azabı demektir. tatilde, parkta eskiden uzanıp kitap okuduğun günler geride kalır artık tüm dikkatin iki gözün onun üzerindedir çünkü etraf kötüdür. eskisi gibi sosyalleşemezsin çünkü onun yeme-uyku düzeni başkadır. çocuk ihtiyaçları çocuk konuşmaları anne anne anne anne anne anne sonsuz kere anne demesi normalleşir, sabır göstermek senin görevindir. biraz büyüyünce ana babayı beğenmez, kendi tipini beğenmez, sivilcesine takar, gözüne kaşına takar, asileşir, ergen bunalımlarına girer. hoş görmek senin görevindir. ben de öyleydim diyip güler geçersin. sonra büyür üniversiteye başka şehre gider. özlemek kaygılanmak senin rutinindir. işe girerse havalara uçarsın. giremezse onun kadar depresyona girersin. yaşı gelir ellere karışır. duan iyi evlilik yapması olur. şanslı ise yapar. mutluluk kaynağın olur. yapamaz ise boşanmasında da yanında olursun. teselli vermek senin görevindir. ah çocuk sahibi olmak. o yüzden anneler cennetlik. tüm bunlar hem güzel hem de çok zor. insanlar artık daha bireysel. bu kadar sorumluluk almak istemiyorlar. bağ istemiyorlar. kendi hayatlarını doyasıya yaşamak istiyorlar. bu da bir tercih. bu tercihi de en iyi sen yaparsın. sevgiler.

Ajda Pekkan'ın en büyük pişmanlığıymış çocuk sahibi olmamak. Gecmis bir röportajinda söylemişti.

Son cümlenize kadar iyi gidiyordunuz da, 39 yaşında insansınız gaza gelmeseydiniz keşke. Bence arkadaşlarınıza suç bulmayın.

Evlilikte eşlerden biri çocuk ister diğeri istemezse bu büyük bir sorun olur. Evleneceğiniz kişi ile bu konuda aynı düşüncede olduğunuzdan emin olmalısınız. Çocuk sahibi olmak istememeniz konusunda sizi çok iyi anlıyorum. Freud'un dediğine gelirsek bu dünya şartlarından kim yüzde yüz memnun ki hayatından? ama yine bir çok kişi çocuk sahibi oluyor. Ben de çocuk sahibi olmak istemedim. Bu benim kendi seçimimdi ve bundan hiçbir zaman pişmanlık duymadım. Çevremden işittiğim "bir çocuğun olsun" laflardan da hiç etkilenmedim . Allah isteyene versin.

Onların zamanında gerçekten öyleymiş ama. Televizyon mu var? Bilgisayar mı? Tablet mi? Salgın hastalık mı? yok hiç biri, ben de kendi kendime büyüdüm mesela çevremde özeneceğim tabletli, telefonlu, özel okullu arkadaşlarım yoktu. Bahçede ip atlardım. En büyük eğlencemdi. Bir de bisiklet almışlardı bana. Allaaaah benden iyisi yoktu. Sabahtan Çıkar mahallede turlardım bisikletle. Eziyetim de yoktu. Şimdi Allah aşkına kim cesaret edebilir çocuğunu altına bisiklet verip de sokağa yollamaya? Katili, hırsızı, sapığı... Her Allah'ın günü neler görüyoruz.

Benimde egede bir emeklilik hayalim var. Şöyle güzel bir arsa alıp üstüne prefabrik iki katlı ev yaptırıp, bahçe, hamak, deniz üçlüsünü yapmak istiyorum.. Ama bu hayalde çocuk yok. Eşim ben ve kedi var.. Zaten bende sizin gibiyim. Olursa tek olur ve çok kasmam. Zaten rahat stil çocuk yetiştirmeyi yararlı buluyorum. Mesela kendi yemek yemeli, istediğinde yememeli, kendi yatağında uyumalı vs vs.. çok üstüne düşerek kendine bağımlı yapmak iyi değil diye düşünüyorum. Ama ne olursa olsun annelik duygum yok içimde.. Çocukları seviyorum ama kendim istemiyorum böyle garip bir durum..

Doğru bir karar bence. Ki ben çocuk yapmamaktan değil de çocuk yaptığı için pişman olan daha çok kişi olduğunu düşünüyorum. Ama kimse bunu dile getiremez, linçlenir. Ben de istemiyorum. Gerçi şu an 25 yaşındayım 5 sene sonra düşüncem ne olur bilemem ama ben son 3-4 senedir bu konuda aynı düşünüyorum.. Ne zaman ki maddi hiçbir kaygım olmaz çok zengin olurum o zaman beeellkiii... Ama öyle bir ihtimalde yok gibi birşey

Bu sunduğunuz sebeplere bakarak çocuk sahibi olmak istememeniz çok normal; söylediklerinize katılıyorum. Bir tane çocuğum var; çok zor çocuk büyütmek, her şeyi ona endekslemek ve gelecekte ihtiyaçları büyüdükçe nasıl olacak diye endişelenmek zorluyor insanı. Bende hiç çocuk istemeyen biriyken eşimin çok istemesinden dolayı yaptık bir çocuk:) Yapmasaydım ilerde pişman olur muydum olurdum galiba. Yani bu işin iki ucu b. klu değnek. Yapmak da zor yapmamak da. Evlendikten sonra birkaç yıl geçince belki düşünürsünüz çocuğu. Şu anlık şartlar tam olgunlaşmadığından da düşünceleriniz bu şekilde yoğunlaşıyor olabilir. Zamanla farklı kararlar verebilirsiniz.

Çok haklısınız. Hayırsız olacaksa hiç olmasın zaten.. Allah korusun.. Evet belki de olmayacak. Şu an bir sorun yok. Geçen sene Check up yaptırdım. Üstten rahme yumurtalıklara bakıldı.. sorun yoktu. Ama tabi ne olur bilinmez.. Benimki eğer üremede sorun yoksa ne yapmalıyım konusu..

Sizinle aynı düşüncedeyim böyle bir dünyaya çocuk getirmek ona haksızlık olur

Cocuk sahibi olmadan once tam da benzer seyler hissediyordum, buraya da evlendikten sonra cevreden gelen cocuk baskisi minvalinde bir konu acmistim. Sayfalarca mesaj gelmisti. rahatina son derece duskun bir insanim. Bosanmis bir ailenin cocuguyum. Tam bir kaos ortaminda buyudum diyebilirim. Cesitli cocukluk travmalarim mevcut. Tum bunlara karsin her zaman idealleri, kariyer hedefleri olan, sorumluluk sahibi biri oldum. Buyudugum kosullara inat ilerde rahat bir hayatin, ozgurlugun, guzel bir yuvanin hayalini kurdum. Cok sukur hedeflerimin coguna kendi tirnaklarimla kaziyarak ulastim. Iyi okullarda okudum. Sevdigim isi yapiyorum. Sevdigim adamla evlendim. Babama hic benzemeyen, hatta ozellikle onun tam zitti karakter ozelliklerine sahip biri esim. Gelgelelim bu hayal ettigim tabloda cocuk hicbir zaman yoktu. Cunku hicbir zaman anac biri olmadim, cocuklara olup bitmedim. Isim geregi bir donem okul oncesi yas grubuyla calisirken bir an once is bitsin de eve gidip kafami dinleyeyim diye hayal ederdim. Ama asil sebep bir takim temel gereksinimler eksik oldugu takdirde bir insan yetistirmenin ne denli zor olabilecegini bizzat kendim yasamam, cevremden, annemden surekli duymamdi. Bilincaltimda annemin surekli kardesinle sizi tek basima buyuturken ben ben olmaktan ciktim, cok yiprandim minvalinde konusmalari vardi. Cocuk sahibi olmak zordu, yipraticiydi, ben de annem gibi olabilirdim. Hep bu dusunceler vardi beni dogurmaktan uzaklastiran. Arti kontrolcu bir insan olmam, cocuk yetistirirken sonuclarini kontrol edemeyecegim bir suru durum oldugynu bilmek de beni urkutuyordu. Ve tum o sizin saydiginiz maddi sebepler, ulkenin belirsiz ve kaotik durumu... Derken bilincaltimdaki o korkulari yavas yavas esimle birlikte asmaya basladim. O hep cok isteyen tarafti. Bir deneyelim dedik ve hemen hamile kaldim. Ne yazik ki o bebegimi kaybettim. Cesitli travmalarim tekrar nuksetti. Onlari asmam zor olsa da tekrar kebdimi hazir hissettigimde gene hemen hamile kaldim. Oglum 19 aylik. Yapi olarak her seyi en ince ayrintisina kadar dusunen sizin benim gibi insanlar icin annelik kaygi demek, gecmeyen yurek carpintisi demek. Ama buyudukce, sizle arasindaki bag derinlestikce baska hic kimseye hissetmeyeceginiz essiz bir sevgi, sefkat ve mutluluk duyuyorsunuz ki bu tum yorgunluklarinizi alip goturuyor. Tabii bu duygu hic yasamayan birinin bilebilecegi veya eksikligini hissedebilecegi bir durum degil. Dolayisiyla herkes muhakkak anne olmali lafina veya biyolojik saat zirvaliklarina inanmiyorum. Bir insan pekala cocuksuz bir hayat secebilir. Ben de secmeyi cok dusundum. ama benim hayatim o yonde evrildi. Kendi yetistirilme tarzimdan cok baska bir tarz edinmek, zamaninda bana verilmeyen emek ve degeri bir cocuga vermek, kendi goremedigim iki ebeveynli mutlu yuva ortamini ona verebilmek en guclu motivasyonumdu galiba. Evet cok buyuk bir maddi zenginligimiz yok ama ona verebilecegim sevgi, guven, sefkat, duzgun ve merhametli bir insan olma vasiflari en buyuk en kiymetli mirasimiz bana gore. Zaman zaman sizin de bahsettiginiz kaygilar bende de hat safhaya ulasiyor. Ozellikle pandemi doneminde zirve yapan kaygilarim var. Cocuksuz olsam bunlarin hicbirini hissetmez, daha relax bir yasam surebilirdim. Ozellikle bir bebegin ilk yillari anneden pek cok sey alip goturuyor. Onsuz hayatimi bazen cok ozluyorum ama artik geri donusu yok. Bu donusun olmadigini biliyorum ve bnm icin sorun degil cunku artik hayatimin baska bir evresindeyim. Pisman olup olmayacaginiz tamamen sizin o donemki kafa yapinizla, hayattan beklentileriniz ve cocuk sahibi olma motivasyonunuzla alakali. Cunku cicek tarlasi vadetmiyor kimse :) bitmeyen zorlu bir macera cocuk yetistirmek. Oyuna baslamayanlarin hic bilemeyecegi, keyfinden de zorlugundan da bihaber olacagi ama pek cok yeni duyguyu bir arada yasayacagi yeni bir faz gibi...

Ahahahahsh Gene iyi iyi, 4 normal. O yaşta bende de mevcut, daha 4 ü görmedim. Ama artık uyuma yeter çünkü bir daha uyutmaya mecalim yok diye höykürdüğümü çok bilirim. Biz gecenin ilerleyen saatlerinde 4 kişi yatıyoruz, uyur halde yoklama alıyorum yatakta hangi pipili eksik yahu diye

Doğurur doğurmaz sevgi dolu bir anne olmadım. Herkese çok zor olduğundan da bahseden bir insanım ama yazdıklarınız bana gaddarca geldi. İlk yıl zaten en zoru. İlk sene her şeye ağlar öok mutsuz olurdum ama asla neden yaptım diyemem. Ya giderse, bir aksilik olursa diye korkuma diyemezdim. Bence sizin bir destek almanız lazım.

Her kadın anne olacağım gibi duygular barındırmıyor. Çocuğuna eziyetler eden nice kadınlar var. Onlar içinde uygun gördükleri bir şey değildi muhtemelen annelik. Gel görki sürece mahkum gibi evlendiysen çocuğun olacak mantığından hamile kalıyorlar... O nedenle kişi en iyi kendisini tanır, sizde böyle bir istek yoksa hiç istek oluşturmak için zorlamayın kendinizi... nedenler bahaneler oluşturmayın bebek yapma için. İstememeniz çok normal, istemenizde normal olurdu. Kişiye özgü duygular bunlar. Eşiniz ilerde ısrar edceğini düşünüyorsanız tüplerinizi bağlatırsanız, adamın belki ikna ederim ümidi kalmaz, dolayısıyla ileride sizi zorlamaz diye düşünüyorum. Emin olur istemediğinizden.

Klişelerle bezeli, özenti bi yazı olmuş ama olmamış

Tuvalete yalnız girebilirsem kilitliyorum kendimi oraya, ağlayarak yalvarıyorum kızım ne olur babana git, ne olur yavrum, bi tanem diyorum ona.. Nasıl sevgi dolu anayım görüyorsun değil mi

Çok teşekkür ederim.. Siz beni aklı basında görüyorsunuz. Çevrem karamsar görüyor.. Evet hevesi var. Arada bir kızımız olsa şirin mi şirin diyor. Bende bak kızımız var ama dört ayaklı diyorum. Ama bu konu yeniden kesin açılacak evet..

Üniversitedeyken; bu hayatta çok sıkıntılar çektim hala da çekiyorum ailem arkamda olmasına rağmen düşe kalka bu hayatta tutunmaya çalışıyorum. Bu hayata ben gelmek istemedim ki sorsalardı gelmezdim niye durup dururken sıkıntı çekmek isteyen bir manyak mıyım ben belki de dünyaya çocuk getirmek ebeveynlerimizin bencilliğidir. diye kendi kendime felsefe yapardım, Freud mezarında ters dönmüştür Evlendim, evlendiğimiz günden itibaren çok istedik. Sonra doğal yollardan olmayacağını öğrendik. Ama şimdi sorsanız istemiyorum daha hazır olmadığımı hissediyorum, evlendiğimde ardı arkasını düşünmeden istiyormuşum. Şuan akışına bıraktım bir şeyi çok isteyince de olmuyor bence. Nasibinizde varsa zaten olur diyeceğim o ki akışına bırakın..

Var var dolu inanın..

gelecek kaygısı değil sadece işte.. ben kardeşini bezleyen, yediren, göz kulak olan bir ablaydım. mahalledeki çocukları oynatan, komşuların bebeklerini oyalaması için yolunu gözlediği bir çocuktum. kardeşimden sonra kuzenlerime de baktım 15-20 yaş arasında. anne olmayı istiyor muyum diye hiç sorgulamadım. evlilik hayalleri olan biri de hiç olmadım. üniversite okurken mesleğime, kendimi geliştirmeye odaklıydım. 20-30 yıllık bir planla yaşamadım. kapasitemin altında bir işte çalıştığımı da biliyorum doğrusu ama, huzurlu olmayı önceledim. çocuklarım için de ömürlük planlar yapmıyorum ki zaten plan yaparak yaşanmıyor hayat. iki çocuğumun iyi eğitim almasını istiyorum elimizden geleni de yapacağız elbette. ama en önem verdiğim şey, değer yargıları olsun. ahlaklı olsunlar. yani dürüst ve adil olsunlar. kendilerine, insanlığa, doğaya zarar vermesinler, bir değer katsınlar mümkünse. kimseye muhtaç olmadan, sevdikleri işlerle hayatlarını sürdürsünler isterim. maddi anlamda şu an kaygılı değilim. olumsuzluklar yaşarsam da bir çaresini bulurum şikayet etmem, hayatta kalmanın yoluna bakarım. aslında benim ailem daha zorlu, daha mücadeleci bir süreçten geliyor hem doğal hem de sosyal ve ekonomik koşullar anlamında. bizim için para hiçbir zaman ilk sırada olmadı. maddi sıkıntılarımız oldu babamın işsiz kaldığı dönemler oldu ama ben hiç "yoksuluz" psikolojisi yaşadığımı bilmem. eğitimimle veya sağlığımla ilgili bir konuda sorun yaşamayacağımı düşünürdüm hep ergenlik yıllarımda da. öyle bir bilinç verilmiş demek ki. bu arada inandıklarımız da somutlaşıyor bence. ben hep şanslı biri olduğumu düşünmüşümdür. okul hayatımda bile çalışmadıysam o sınav ertelenmiştir, hoca gelememiştir vs. kötü bir şey olduysa mideme giren ağrıyı duyar, "demek ki böyle olmalıymış" derim. böyle bir geçmiş ve birikimle anne oldum. isteyerek severek anne oldum. yine de zor mu? zor... bence siz gelecek kaygısından ayrı olarak da istemiyorsunuz zaten.. olduktan sonra seversiniz çocuğunuzu elbette. anne olmak size iç huzursuzluk getirecekse olmayın. doğurup pişman olmaktansa, doğurmayıp pişman olmak daha iyidir. . push ; smuwiLa

Çocuk istememek normal. Ama istemediğinden bu kadar eminken çocuk yapmak normal değil. Hadi yaptınız diyelim lohusalıktan sonra bir çözüm aramalısınız. Bebekler bizden daha duyarlılar, çevrelerini özellikle annelerinin ne hissettiklerini daima anlıyorlar. Bu sevgisizliğinizi, pişmanlığınızı mutlaka hissediyor. İlk yıl en zoru zaten, başaramama hissi, korkmak normal, hepimiz yaşadık. Ama geri dönme şansınız olsa yapmazdım demek bana korkutucu geldi açıkçası. Yardım almalısınız.

Dusuncelerinizi cok mantijli bulmadim acikcasi maddiyat enflasyon durumlarinin cocuk yapma istegiyle ne alakasi var bahane gibi. Bende diyorum cok kotu bir dunyaya cocuk getirdik diye ama cocuk yapma sevebim ic gudusel olarak cocuk istegi olmasi ve sevdigim mutlu oldugum adamla ortak bir oarcamizin olmasi onu buyutmek buyumesine sahit olmak falan filan soyum mikemme genlerim devam etsin falan degil tabiki

Çocuğu olmadanda çok mutlu olan insanlar tanıyorum. Kalbin ne istiyorsa onu yap. En azından birkaç sene zamanın var belki ilerde fikrin değişir

Türkiye ekonomisi en iyimser tahminle toparlanması 10 yıl alır. O da olursa. Ben o zamana 43 yaşında olacağım. Zor yani istesem de. Sizin çocuğunuz umarım güzel yetişir. Ama mesela okutsanız bile is bulacağı garanti değil ki. Yılda binlerce mezun veriliyor bu ülkede. Yüzde 80i iş bulamıyor. Veya vasat işlerde çalışıyor hak ettiğini alamıyor. Bu ülke bu kadar genç nüfusu bence kaldırmıyor. Istatistiksel veriler bu yönde. Çocuğun olunca seversin hemde çok seversin. Ona katılıyorum. Zaten istememe nedenim şu an çocuk olmadığı için olmayan bir şeyin özlemi yok. Hiç çocuk olsun diye bir temennim olmadi. Şu an en vasat arabalar bile 200 bin. Ev fiyatları uçmuş. Bir de üstüne her ay çocuk masrafı. Ben bu yükün altına girmek istemiyorum. Ama sizin gibi bilinçli annelere kolaylıklar diliyorum.

Konudan bağımsız olacak ama konu sahibi üye banlandı mı yoksa kendisi mi hesabını kapattırmak istedi acaba?

Evet farkındayım.. Kararsızım.. 0 000 Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik İptali tek ayak

Eğitim sisteminin devamlı değiştiği, kadına değer verilmeyen, çocuğa istismarın tavan yaptığı, demokrasi, özgürlük namına bir şey olmayan ve birçok alanda geri kalmış bir toplumda çocuk yapmak bence o çocuğa yapılabilecek en büyük kötülük.

His olarak da yok. Geleceğini de sanmıyorum. Gelse gelirdi. Ben 33 yaşındayım.. Bakalım gelecek mi..

Desteklik bir durum değil ki bu. Kişisel farklılıklar aslında. Ben biraz daha az duygusalım demek ki. Daha soğukkanlı.

Sevgi patlamasi canim. O anki sevgi patlamasi. Idrakyollariiltihabi

Acaba annenin genlerine çeker mi? Benim annem 30 yaşında evlenmiş, 32 de ben 37 de kız kardeşim doğal yolla olmuş. Hiç zorlanmadan hamile kalmış. Ona çekme şansım var mıdır..

Bilgiler için çok teşekkür ederim.. Yok çocuk sevmiyorum demiyorum. Tatlılar. Sadece büyük sorumluluk. Bir de dünya ve ukke şartları zorlayıcı.. Umarım en kısa zamanda bir bebişiniz olur..

Evet kadinlarklubu olduğunun farkındayım. 9 yıldır uyeyim.. Size benim konum komik geldiyse neden konumdasınız? Bu konuya illa yazın diye sizi etiketlemedim. Konumu komik bulduysanız yazmazsınız. Bu kadar basit.

Hayatim boyunca çocuk fikrim hic olmadi hic istemedim anneligi yapamam dedim evlendim tek sartim çocuk istemiyorum diyodum sonra esim cok istedi kendi dusuncemi es gectim ona guvendim hamileyken ayrildik ve simdi doğdu cok seviyorum bebegimi ama insan kendine kiziyo bazen istemiyosaniz yapmayın dünyada kendj icib yasamayi istemek suc degil tercihtir

Neden pişmansınız? 1 çocuk gayet iyi değil mi.. plasticwoman

O kadar doğru ki... Çoğu anne baba ileride bize baksın diye çocuk dünyaya getiriyor. Hiç ona yaşatacakları hayat kalitesine bakmadan... Özellikle durumu biraz daha zorda olan ailelere bakıyorum hep 3-4 çocuk. Çok üzücü.

Herkes anne olmak zorunda degil. Ama eger olma kararini verdiysen sorumluluk almak zorunda. Bi an o cocugun yerine koydum kendimi. O cocuk secmedi dunyaya gelmeyi. O cocukta her yaramazligi bazen goz yumulmak ister. Cocuk sonucta. Anne madem bu kadar netti degismicenden. Oyleyse cocukta yapmamaliydiii!!!

Pişman olmayı olduktan sonra görmek istemiyorum. Ondan bu konuyu açtım. Cevremde keşke anne olmasaydı dediğim kişiler oldu. Çocuklarını mahvettiler. O yüzden yaşamadan anlamanın yolu yok mu acaba sevgili benneyanginlargordum.? Seninde çocuğun daha yok. Mesela istiyor musun 36 yaşında bir kadın olarak?

Yorumunuzda katıldığım çok şey var. Bir kere bu konuların evlenmeden konuşulması gerektiğine inanıyorum. O yüzden birkaç kere konuştuk. Bu çok önemli bir konu saklayarak olmaz. Onun dışında maalesef benim yaş 33, siz benden küçüksünüz diye biliyorum 26 olmanız lazım. Benim çok zamanım kalmadı. Tahminen birkaç aya bizde de nişan ve nikah olabilir. O zamana 34 olacağım. Çok zamanım kalmadı eğer çocuk istiyorsam.. Ama tabi ki iyi bir anne olamayacaksam tek başıma pişman olsam çok daha iyi.. Freud konusunda da benim şu anki düşüncelerime uyduğu için örnek verdim. Zaten o bir önerme vermiş. Adamın çok ciddi tespitleri var. Bazılarına da bilim çevreleri katılmaz. Benim demek istediğim şu; benim bir durumda şartlar bana hiç uygun değilse kaçınma davranışı sergiliyorum. Freud bu konuya başka bakıyor. Ben sadece onun gibi bakmıyorum.. Freud'a göre çocuk istememek ölümü istemektir. tamamen yok olmayı istemek.. Var olmanın dayanılmaz ağırlığı altında ezilmiş, tükenmiş insanların ölümle birlikte geride hiçbir şey bırakmadan dünyadan tamamen gitme isteğidir çocuk sahibi olmak istememek. çünkü çocuk bizim bir parçamızsa eğer, bizi kısmen yaşatmaya devam eden bir varlıktır neticede.. bilinç düzeyinde olmasa da hayatta varlığımızın kısmen devamını sağlar.. belki bilinç dışında... Anlık duygu durumlarımız.. ve duygularımızın birikimi... bunlar hep önemli.. Mutsuz duygu birikimlerimiz bu konudaki isteksizliği sağlamak için yeterli olacaktır.. Yok olma isteği temelden yerleşebilir. freudyen bakış açısına göre özellikle çocukluk döneminin nasıl geçtiği bu açıdan belirleyici. Freud'a göre iki temel güdü olan yaşamın ve ölümün etkisinde hareket ederiz.. yaşam güdümüzün enerjisi libidodur.. ölüm güdümüzün enerjisi ise destructo. bunlar birbirinin tersi.. biri yok etme ise diğeri var etme.. birçok insan ölüm güdüsünün etkisiyle yaptığı davranışların farkında bile olmaz.. dikkatsiz davranmak bir yerini kesmek, bardağın elimizden hoop diye kayması kırılması, sigara vb zararlı alışkanları sürdürmek, yani tehlikeli ve zararlı işler yapmak.. bunların hiç mi başka sebebi yok? var tabi ama hepimizin ille göz göre göre kendimize zarar verdiğimiz, ya da kendimize zarar gelmesine izin verdiğimiz anlar olmuştur.. işte bu kendimize zarar verdiğimiz fakat genelinin sakarlık -kaza şeklinde açıklandığı davranışlarımızın altında bilinç düzeyimizin genelde daha altlarında bi bölgede var olan ölme isteği vardır.. gibi bir şey der freud. bu bağlamda düşünecek olursak çocuk sahibi olmak istememek ölüm güdüsünün eseridir.. yani biz bu iki temel güdünün etkisiyle hareket ediyoruz der.. Ben kaçınma yapıyorum şu an, hayatta hoşnut olmadığım şeyler var. O yüzden tepki olarak çocuk sahibi olmak istemiyorum. Ama tabi zaman ne gösterir bilemem.. Akışına bırakmak lazım bence de.. Çok zamanım yok ama napalım.. bazı şeyler zorlama ile olmaz..

İleride pişman olursan eğer, evlat edinebilirsin. Böylece hem yaş faktörünün verdiği hamilelik risklerinden kurtulursun hem de bi çocuğa ev vermiş olursun. Benim 3 tane çocuğum var. Yeri geliyo senin gibi düşünüyorum pişman oluyorum. Yeri geliyo ayy ne güzel çocuk yapmışım diyorum ikisi de ayrı pişmanlık.

Umarım gönlünüze göre olur..

Yok canım buradayım. 1 haftalık bir ban aldım. O yüzden. Ömür törpüsü banlar..

Açıkçası benim çevremde, muhitimde kendi görüşümde ve maddi güçte insanlar bu nedenle bir korkum yok. Çocuğumun kreşindeki velilerle dahi epey kaynaştık, benzer çıktık. Komşularımız da öyle. Maddi anlamda da çocuğun eğitiminden kısmıyoruz, kendimize aldığımız giysileri azalttık, marka almayı azalttık. Çocuğun da kıyafetlerini kışlıksa yazdan, yazlıksa kıştan alıyorum, indirim kovalıyorum. Yine üç aşağı beş yukarı aynı standartını koruyoruz. Koleje gönderemesem dahi dil kursuna, spora, enstürman çalmaya yönlendirebiliriz. Ki hedefimiz de bu. Meslek sahibi olması için elbette elimizden geleni yapacağız, ama olmazsa da kendi işini kurması için gün geldiğinde destek oluruz. Eşim de ben de öğretmenim, eşim matematikçi, gerekirse fazladan özel ders alırız diyoruz. Çabamız olduğu için korkumuz yok. İkimiz elele verir yaparız.

Benim motivasyonum şuydu; dünyanın benim gibi düşünen insanlara ihtiyacı var.

Anne merhameti şart. Benim yavrum Bir okadarda ezyetlide ama herseyi tatli geliyor insana. Rabbim sabrini veriyor sevgisinide. Insanin kendi evladi baska. Demeki herkes icin gecerli degil bilmiyorum

evlenmeden once ben de boyle dusunurdum hatta cocuklari da sevmez kendi yegenime bile tahammul edemezdim. ama evlendikten sonra istedim bi sekilde icimden geldi. cok sukur bir oglum var. cok zorlugu da var guzellikleri de var. muhtemelen siz de bircok kadin gibi ya biyolojik olarak hormonlar filan ya da toplumsal olarak isteyeceksiniz. cok yuksek ekonomik seviyesi olan kucuk bir kisim haric benim gordugum herkes bi noktadan sonra istiyor. kimisi 25 yasinda kimisi 30 kimisi 35 40. evlat sevgisi onu yetistirmek baska bisey cocuklari hala sevmeyen biri olarak soyluyorum. ha ne olur ikinciyi yapmazsiniz belki :)

Canım benim, şu ortam şartlar altında çocuk sahibi olmak istememekte haklısın. İnsan kendi geleceğini göremiyor ki çocuğununkini görsün. Bu endişeni anlayabiliyorum. Ama atalarımızın da bir lafı vardır ; ağılda oğlak doğarsa ırmakta otu bitermiş. Yani rızıkta şüpheye düşmemek lazım. Elbet rızkı olur amma az amma çok. Tabi sen herşeyi dört dörtlük olsun istiyorum olmazsa doğrmak istemem diye düşünüyorsun. Fakat işe sadece maddi boyutu ile bakıhorsun. Maddi boyutu istediğin gibi dört dörtlük olabilir ama Allah korusun çocuğun hastalığı olur, özürü olur bir şeyi olur. Maddiyatı planlayabilirsin ve belki bunu durdurabilirsin. Ama bu dediklerimi durdurma şansın yok. O zaman çocuğu özürlü doğurup ona bunu yaşatma hakkın var mı diye de düşünebiliriz. Aynı bakış açısı ile bakarsak. Eğer herkes bu konuya mükemmeliyetçi yaklaşsa idi insan nesli tükenirdi. He Az çok bakabileceğin çocuk sayısını bilirsin ona göre doğurursun bir de bence evlilik oturduktan sonra doğurmak önemli. Bunlar sağlandıktan sonra çok karamsarlığa düşmeye gerek yok. İnşallah güzel bir bebiş sahibi olursun çünkü ben senin çok güzel bir anne olacağını düşünüyorum. Toplumun iyi annelerin elinde yetişmiş bireylere ihtiyacı var

Yok şu an düşünümüyorum. Daha vaktim var bence:) Araştıracağım, geleceğimde eşimle gezip tozduğumu görüyorum çocuğu değil.. Onun kedisi var, şimdilik o yeterli geliyor. Yorum için teşekkür ederim, iyi günler..

Düşüncelerinin hepsine katılıyorum Dünyanın çivisi çıkmış vaziyette gerçekten Ama yine de ikinci çocuk istiyorum şuan Yani tam sebeplerini nasıl anlatayım bilmiyorum Daha doğrusu ben doğal akışın böyle olduğunu düşünüyorum sanırım

Yahu kadın ne yazmış, önüne 3 öğün arpayla su koyuyoruz ne hali varsa görsün mü diyor? Çocuk sahibi olduğu için pişman olmuş, olur olur size ne? Bu onu kötü anne mi yapar? Belki sizden bile iyi annedir belli olmaz o işler..

Ay olur mu bi gülüşü yeter. Ama bi gülüyo yorgunluk morgunluk kalmıyo hiç. Hiç.

Canım çocuk sahibi olmak istemiyorsan olmazsın bu senin kararın elbette. Ancak sana bir tavsiyem olacak ki bence bunu dikkate almalısın. İleride fikrinin değişme ihtimali var. Yok deme bu ihtimal her zaman vardır. Bu çok ciddi bir karar olduğu için ve fikrin değişirse aynı ölçüde pişmanlık ve üzüntü hissetme ihtimalin olduğu için yumurtalarını dondur 35 yaşından önce. Benim bunu yapmadığı için sonradan pişman olan tanıdıklarım var. Belki buna hiç ihtiyaç hissetmeyeceksin hayatın boyunca. Ama yine de fikrinin ileride değişmesi ihtimaline karşı yap bunu. Bir şey kaybetmezsin 0 000 Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik İptali tek ayak

Ben sizi anlıyorum.. Biz Iskandinav kafasıyla yasayan yurdum insanıyız.. Bu ülke akdeniz stili.. Gürültülü konuşmalar bağışlar.. Ülke insanı bizi yoruyor..

Hiç pişman olmadım olmam da 39 yaşındayım, 25 den sonra galiba istemediğime karar verdim çocuksuz hayat tabi ki güzel çünkü rahat bir hayat bir varlığa o kadar kendimi adayamam kedim var o bile ne büyük sorumluluk

rica ederim, karar verebilmen çok sevindim :) Dasmeer

ben sizi daha önceki konularından tanıyor Ve çok aklı başında buluyordum. Hayatımda ciddi biri yok diye üzülüyordunuz bakın karşınıza ne güzel iyi biri çıktı. Ben kendi hayatımı örnek vermek istiyorum. Evlenmicem dünyayı gezicem diyordum üniversite biter bitmez işe başladım bir yıl sonra da apar topar evlendim ... dediklerimi yuttum yani. Aslaaaa çocuk istemiyorum dedim eşim meğerse çok çocuk seviyormuş bana söylememiş hiç. Onu kırmayayım diye çocuk yaptım. Amanııın bir hoşuma gitti tüm arkadaşlarıma çocuk yapın amaaan bu mutluluğu tadın bir tane yetmez 2. Sini yapın demeye başladım. Tabii ben de yaptım oğluma kardeş. Oldu mu sana otizmli. Şimdi kimseye tavsiye verecek durumda değilim. Çocuk mevzusu travma oldu benim için. yap ya da yapma diyemem. Ama kendini 45 yaşında hayal et. Pişman olur musun iş işten geçtikten sonra. Kendi hayatımdan niye örnek verdim? Demem o ki "hesapta olan değil nasipte olan geliyor başa." hiiiç kasmayın evlenin bi hele. Bi bakarsınız ondan sonra duruma. hakkınızda hayırlısı olsun

Pardon ama olumsuz yönlerini tahmin etmek, yapmadan önce araştırıp öğrenmek çok zor olmamalı yahu. Bana da kimse anlatmadı ama gayet biliyordum neler yaşayacağımı. İnternet çocuk sendromları ile dolu. Her yaş için var üstelik. Bana da arkadaş gazı ile üremek çok garip geldi. Bilgi çağındayız, her bilgi bir tık ötede. Elalemin söylediği şekilde algılamıyoruz artık hayatı. Bende bir tane bebe var. İkinci çocuk çok güzel çıkar sen de bir tane dediler diye çocuk mu yapayım şimdi? Ki diyorlar. Hatta ikinci ilkinden daha kolay oluyor korkma diyorlar. Yiyor muyum? Asla ahsjsjs.

Ben o kadar duygusal olamıyorum. Annelik bana bebekle birlikte yüklenmedi. Demek ki herkes anne olamıyor. Emzirince anlarsın dediler, emziremedim. Nasıl anlatayım size emzirme işi beni iyice mutsuz yaptı. Bana bağımlı bir can olmasına alışamadım.

Ben 87 senesinde doğdum. Anneme çok sordum. Neden dünyaya geldim diye.. evlendik oldun herkesin o zaman çocuğu vardı dedi.. yani Cevap bile garip.. Herkes yaptı bende yaptim dedi kısaca.. Ben çocuğuma böyle cevap vermek istemiyorum. Onların zamanı da sıkıntıymış. Ama kıyaslarsam şu an işler daha beter. Cok giremiyorum bazı konulara.. bu yazdığım sorunlar devede kulak.. daha çok sorun var bu coğrafyada. O yüzden kısaca benim dusledigim ülke ile olan ülke arasında dağlar kadar fark var.. Günün sonunda kısmet ona kesinlikle inanıyorum. Olacağı varsa olur..

Bence düşüncelerinizde haklılık payı var. Bazen bende iyi ki çocuğum yok diyorum. Çevremde olup bitenlere bakarak. Ama evlendikten sonra fikriniz değişebilir. Beklemek ya da yumurta dondurmak lazım yaş ilerlemeden. Yine de ben olsam bencilce olacak ama hemcinslerimin yere göğe sığdıramadiklari o annelik duygusunu çok merak ediyorum.

Evet hayatta ne sırf olumsuzluk ne sırf mutluluk var. Hayat grilikler içeriyor. Ama ben son yıllardan beri kendimi distopyada gibi hissediyorum.. Ne zaman daha iyiye gideriz desem olmadı. Yoksa hayat sadece karamsarlıktan ibaret değil. Ama giderek yaşam pahalanıyor. Bir maaş bir insana yetmiyor. Nerede çocuğa yetsin.. Yeni doğan bu.. Mama vereceksin.. o yoktan anlamaz ki.. Vermezsen de gelişemez.. Kısaca yaşam kalitem düşüştü, bu forumda çoğu üyenin de öyle.. Ama bakıyorum herkes 2 3 4 vs çocuk yapmaya devam ediyor. Bu motivasyonu merak ediyorum.. Çocuğunuz olması sizi mutlu ediyorsa harika bir şey.. Zaten çocuk istenince olmalı bence..

Siz istisnai örneksiniz, bu da bir gerçek. Keşke sizin gibiler 3 değil 5 çocuk sahibi olsa.

Öncelikle şunu söyleyeyim cocuk bakmak çok zor tamamen hayat kalitesi düşüyor uyku bile uyuyamiyorsunuz acayip sabir işi. Ama ben her şeyi bu kadar teferruatli düşünen insanların başarıyla cocuk buyuteceklerini de düşünüyorum. 3 aylık bebegim var esimle mutluyduk ve artık bize benzeyen, sevgimizi verebileceğimiz bir çocuğumuz olsun istedik. Istedikten sonra ilk hamilelligimin son gününde ölü doğum yaptık evlat acısını birlikte atlattık. Şimdi 3 aylık bebegimizle huzur bulmaya çalışıyoruz. Yani ha deyince olmuyor belki de çocuğunuz olmaz bence bu fikre çok takılmadan evlenip mutlu olmaya bakın. Zamanla evliliğin gidişatına göre çocuk durumuna karar verirsiniz

Diğer harcamalar peki? Kurslar, eğitimler, doktorlar, kitaplar vs? Bir tane resimli üç boyutlu çocuk kitabı netteki kitap sitelerinde bile en az 45 tl. Ki sadece bir tane alamazsın.. Oyuncakları geçiyorum o konu tam bir felaket. Hepsi çok pahalı.. Nasıl büyüyecek bu çocuklar?

Sizinki mutlu evlilikten dolayı çocuk sahibi olmak olmuş. Ne güzel.. en güzel şekli bence o.. Siz sanırım yurt dışında yaşıyorsunuz. Veya ben öyle hatırlıyorum emin olamadım. Ben bu yazıyı yazarken dolar 7 ltyi geçti.. daha da artıyor.. Vallahi imkan olsa yurt dışına giderdim şöyle Finlandiya Norveç güzel olurdu.. Çevre baskısı her kadına yapıldığı gibi bana da yapilacak bence Ondan maalesef kaçış yok.

Ah ne kadan da güzel, milyon kere uyanmıyorlar demek O uyudukları an adeta hareli bir melekler, bir sonraki uyanma çığlığına kadar

genel olarak bakınca anne olmaktan pişman kaç kişi vardır aramızda? siz anne olduğunuzda pişmanlık mı yaşamaktan korkuyorsunuz? hiç olmak mı güzel var olmak mı? W

Bu kişiye göre değişen bir şey. Ben mesela bir çocuk büyütmek istedim. Bir insanın büyümesine eşlik etmek nasıl merak ettim. Biraz da kendi kurduğum aile içinde, çocukken asla yapmam dediklerimi yapmadan, idealimde kurduğum şeyleri kendi çocuğuma yapmak istedim. Hep çocukluktan beri isterdim. Ben pişman olurdum. İnsan içten içe bilir pişman olup olmayacağını. Ama ben güzel bir aile ortamında, mutlu büyüyen bir çocuğun keşke doğmasam diyeceğini sanmıyorum. Aynı şekilde bir annenin keşke yapmasam diyeceğini de sanmıyorum. Yani hiç bir anne pişman olmaz. Ben pişman olmadığım gibi iyi ki yaptım diyorum hep. Çok zor. İnsanı gerçekten yoran, çok emek isteyen bir şey. Ama pek çok anlamda insanı geliştiren büyüten de bir süreç. Bana yeni bir pencere açtı. Zorlukları aştıkça insan kendiyle de değişik bir gurur duyuyor.

İsteyen doğurmasın, ama dünya böyle moktan bir yere gidiyor diye insanları korkutmak, çocuksuz yaşama teşvik etmek de akıllıca değil. Bu yeni moda oldu, herkes aynı argümanla geliyor. Sanki 1900'ler de herşey güllük gülüstanlıkdı. ayrıca yaşlı nüfus genç nufüsun bilmem kaç katı olunca, kim çalışıp emekliliğimizi ödeyecek acaba...

Benim de benzer bir konum var, benzer kaygılarım var, benzer yaştayız, konuyu takipteyim. Herkesi Tek tek okumak iyi geliyor.

Yaşım 34. Anne olalı 2 ay oldu. Uzun Seneler olmadı. Üzerine gitmedim. Olmuyor diye karalar bağlamadım. Tedavi ol diye sıkıştırdılar hayırlısı olsun. Olmazsa hayırlısı olmamasıdır dedim. Sonra bir gün baktım hamileyim. Ee dedim demem hayırlısı da buymuş. Yani çocukları severim ama ille de anne olcam duygusu yoktu. Rahatıma düşkün biriyimdir de bir de sorumluluk duygum yüksek bir işin içine girersem hakkını vermeliyim. Annelik çok büyük sorumluluk size emanet bir can. Çaresizlikler içinde çare olmaya çalışıyorsunuz. Dünyanın düzenine, eşime ya da başkasına güvenmiyorum. Evladım için tek güven kaynağım kendimim. Rabbim ömür verdikçe onu iyi ve mutlu bir insan olarak yaşatmak için çabalayacağım. Çocuğum hiç olmasaydı pişman olmazdım çünkü tatmadigim bir duygunun eksikliğini hissedemem. Ama şu noktadan itibaren her şeyim oldu. Ona çiçekli yollar sunmak için deli olsam da dikenlerle mücadele etmeyi öğrenecek. Ben de onun mis kokusundan güç alarak anneliğin hakkını vereceğim ınsallah. Daha iletişim yok bilinçli gülmüyor konuşmuyor. Bir de bana gülümseyip annecim diye sarıldığını düşünebiliyor musunuz? Hamileliğim çok zordu gebelik zehirlenmesi ile erken doğum yaptım. 1 ay yoğun bakımda kaldı. Hepsi zor duygulardı ama sırf ona kardeş duygusu yaşatmak için tekrar gebelik düşünürüm. Yani artık ben değil o var. Onun için en güzeli neyse ona ben tamamım. Böyle değişik bir şey..

Tam bunları düşünüyordum teşekkür ederim.. Çocuk çok mucizevi bir şeydir. Hele kendi çocuğunun olması.. Ama benim yok. O yüzden eksikliği de yok. Nötr durumdayım. Haliyle çocukları sevsem de çocuk sahibi olmak istemiyorum. Mesela kız kardeşimin cocugu olsa inanılmaz severim ilgilenirim bakarim oyun oynarım ama kendim çocuk istemiyorum. Büyük bir yük. Çok emek istiyor. O yüzden bana kedi köpek sahibi olmak daha anlamlı geliyor. Çocuğunuzu Allah bağışlasın.. . Sizin adınıza sevindim.

Evliyim, bir kızım var. Bir yandan iyi ki oldu diyorum onu çok seviyorum. O zamanlar hayata bakış açım bambaşkaydı bu kadar kaotik bir ülkede yaşadığımızın bilincinde değildim pembiş pembiş hayallerim vardı. Ama şu an tamamen sizin gibi düşünüyorum. Yani bahsettiğiniz sorunlar yüzünden beynimi peynir ekmekle yemek üzereyim. Yakın zamanda astım teşhisi kondu. Ya virüsten ölüp kızımı yalnız bırakırsam korkusu psikolojik olarak sarsıyor. Dünya çok kötü. Ülke çok kötü. Gün geçtikçe çocuk istismar haberleri kadın cinayeti haberleri artıyor. Miniklerimiz bu dünyaya fazla diye düşünmeye başladım. Haketmiyor bu dünya, meleklerimizi barındıracak kadar temiz değil çünkü.

çocuk sahibi olmak tanrıcılık gibi bir şey.. her kadın anne olmak zorunda değil. yaşamadan bilemezsiniz 0 000 Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik İptali tek ayak

Birde şu var. Çocuk doğurup pişman olmaktansa, doğurmayıp pişman olmak daha iyi. Eğer yaşlılığımızda bize baksın diye çocuk yapılırsa ki bu çok yanlış. Bu zihniyette insanlar var. Ne malum o kadar yaşayacağımız, zaten biz yaşlanana kadar köşe başlarında yaşlı bakım evleri olacak.

Gayet haklısınız, çok haklı bir yorum.. Zaten şu an İrana yakın işsizlik var. Enflasyon da zaten çok yüksek.. Genç nüfusumuz şu an yüksek, ülkemiz bu kadar gence bakamıyor. Ülkemizin şartları her geçen gün zorlaşıyor, herkes 1 veya en fazla 2 çocukta kalsa şu an daha farklı bir yerdeydik. İyi anlamda...

Aynı şeyleri düşünüp sonra çocuk yaptım 35 yaşında Allah sağlık versin yavruma ama hala aynı düşünüyorum. İlerde pişman olurum diye yaptım valla ne yalan söyleyim. Çok seviyorum Allah eksikliğini vermesin ama bu dünyaya getirmeli miydim bilmiyorum. Daha da kötüsü şimdi de yalnız kalmasın diye kardeş düşünüyorum hey gidi ben nerden nereye

Aynı yaştayız ve benzer şekilde düşünüyoruz "anne" olma konusunda.. Kaygılarınız çok normal, sonuçta yeri geliyor arzularımız düşüncelerimize ve inançlarımıza baskın çıkabiliyor. 40'lı yaşlara gelince keşke demeyeceğimizin garantisi yok.. Benim bir arkadaşım yurtdışına gidip yumurtalarını dondurmuştu.

Golden goat. Biz de ilk onu aldık, sevmedi. Aptamil candır dedik. Bendensiniz. Bedenim yorulsun ama zihnim asla. Yoksa mutsuz oluyorum

Bokuna kurban olan var ben ondan sonra bir şey diyemedim. Nutkum tutuldu şöyan.

Her nasip vaktine esirdir derler. Vardır bir hayır canınızı sıkmayın.. Hayırlısı olsun hakkımda..

Annem 40lı yaşlarda doğurmuş beni. İyi bir çocukluk geçirdim. Kavgasız huzurlu bir evde büyüdüm. Iyi bir eğitim aldım. Iyi egitim almis maddi ve manevi olarak belli bir düzeyin üstünde insanlardı ailem. Niye yazdim bunları. Çoğu insan şu açıyla bakıyor. Kötü bir anneyle babayla büyüyen insan anne baba olmaktan çekiniyor. Bende öyle olmadı mesela. Harika insanlarla buyumeme rağmen anne olma fikrine çok uzağım. Bu dünyaya cocuk getirmek istemiyorumculardan da değilim:) Sorumluluk istemiyorum açıkçası. Nerde aksam orda sabahci bir insanım. Başka bir canlıya göre hareket etmek istemiyorum. Vücudumdan fedakarlik yapmak istemiyorum. Emzirme lafı bile cok kotu hissetmeme sebep oluyor. Kisaca bencil biriyim ve bunu kabul ediyorum:)Bunlarin hicbirini aciklamaya gerek yok aslinda. Istemiyorsan istemiyorsundur. Cevremde anne olupta pisman olan bir sürü kişi tanıyorum. Biyolojik saat herkestede çalışmıyor zaten. Ha bu arada anneme sorsak hep şunu der. Şimdiki aklım olsa ne evlenirim ne çocuk yaparım:))) Saygılar.

İnsan düşündüğünde çocuk sahibi olmak için sebep bulamıyor, kimi evlen çocuk yap baskısından yapıyor, bilinçli çocuk sahibi olmak istemeyenler bile etraftan duydukları ayy bak bak filanca da "kısır" çocukları olmuyormuş baskılarına dayanamadığı için yapıyor, evlenen herkesten çocuk bekleniyor yazılı bir kuralmış, dışına asla çıkılamazmış gibi, siz işte geleceğini düşünüyorum şöyle böyle izah etseniz de ki sanki açıklama yapmak zorundaymışsınız gibi dıştan dinleyip içten he tabi tabi olmuyor da ondan diye düşünüyorlar. Kimi çocukları çok seviyorum diye yapıyor belki de ölümsüzlük için yapıyoruz, bizden sonra bizden bir parça kalacak dünyada. Biz bu dünyanın parçasıyız ve hala varız demek için. Ben ikinci bebeğime hamileyim, tek çocuk olmasını istemiyordum. Maddi olarak iki çocuğa bakabilecek kapasitemiz var, ama zaten ilk çocuk için iki yıldır ücretsiz izindeydim, şimdi yeniden izin almak işten uzak kalmak, sürekli çocuk ev içinde olmak psikolojik olarak zorlayacak beni farkındayım. En azından geçici diye avutuyorum kendimi. Çocuk sahibi olmak hiç bitmeyen bir mesai, hep tetikte olma, hep bir kalp çarpıntısı, dünyalara değişilmez karşılıksız bir sevgi. Olduktan sonra onsuz bir hayat düşünülemez. Ben eğitimli, bilinçli, güçlü kadınların mutlaka çocuk sahibi olması gerektiğini düşünüyorum. Geleceği bizler oluşturacağız, saldım çayıra mevlam kayıra çocuklar değil özgüvenli, duyarlı, biliçli bir nesil ancak böyle mümkün olacak. Şüpheleriniz varsa mutlaka yumurtalarınızı dondurun, ama sizin gibi duyarlı düşünceli insanların çocuğu olmalı

Haklisiniz. Büyük konuşmuyorum. Ama yaş 33. Bence çocuk sahibi olunacaksa elde imkan varsa 38 40 gibi en fazla doğurma limiti. Sonrası hem çok risk hem çok zor. O yüzden 5-7 yılım var. Ondan şu an sorguluyorum. Bir de hiç istemezsem de erkek arkadaşımla bu konuda konuşmamız gerekecek. Gerçi zaten az çok biliyor. HanimKelesimiGetir

Cidden merakımdan soruyorum çocuk eğitimi sizin için sadece "rızık" tan mı ibaret? Mesela çocuğa her türlü rızkı yaradan vesilesi ile verebilen bir anne baba istediği kadar üreyebilir mi? Zira yaradan rızkın yanında akıl ve muhakeme yeteneği de vermiş insana.

Aslında toplum olarak farklı düşünce tarzlarına açık değiliz. İşte benim çevremde aynen böyle yaptı. Nasıl olur da bir kadın çocuk istemez. Böyle bir şey olamaz dedi. Hatta seneler önce bir sohbet sırasında çocuk istemediğimi söylediğim arkadaşım, psikolojik destek almalısın. Bir danış istersen dedi

25 yaşında evlendim. Evlenene kadar çocuk asla istemiyordum. Cekirdek bir ailede yalniz büyüdüm. Kalabalığı gürültüyü hic sevmezdim Maddi manevi hayatımızı yoluna koyunca cocuk eksikliğini hissettim. Simdi 3 oğlum var. Bu cevremdeki herkes icin inanılmaz bir durum. Ama ben cok severek isteyerek cok şükür evlat sahibi oldum. Herkes anne olmak zotunda degil hepimizin hayatta farklı rolleri var ama insan yetiştirmek hem zor hem cok zevkli. Tamamen tercih meselesi.

Size kaç yaşında geldi biyolojik istek? Ben çok genç degilim ki. 30 üstüyüm. Ben daha çok istiyorsam bilinçli yapacağım gibi geliyor. Bakalım zaman ne gösterecek.. . push ; 0 000 Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik İptali tek ayak

Ben çocuk sevmiyorum, asla bakmak istemiyorum, kendimden ödün veremem, kariyer istiyorum vs deseydiniz kesinlikle yapmayın derdim. Ama anne olmak ve çocuk sevgisi çok başka bir şey. Ben dün gece kızım çok güzel uyuyor diye ağladım mesela Eşimle 8 yıldır beraber 4 yıldır evliyiz. Keşke hemen evlenip yapsaydık kızımızı yıllarımız boşa gitti diyoruz Sizinle benzer endişelere sahip olduğumuz için biz de tek çocukta kaldık, yaşıtım sizinle. Beni niye getirdiniz bu dünyaya dersede ileride bana mutfaktan su getir diye, hadi getir kurban olduğum demeyi planlıyorum

O ne demekmiş öyle?

Aslında annelikten nefret ediyorum. Yatlarım katlarım olsa da çocuğun bakımını yatılı bir bakıcı yapsa, ben sevsem, eğlensem, gezsem müthiş zaten. İnsan her koşula alışıp tekrar o stabil durumuna geçiyor. Eski alışkanlıklarımızı mümkün mertebe sürdürdükçe mutluyuz. Çocuğu buna katıyoruz. Bir tek sabah uykusunu öğretemedim o da 6.30 da uyanıyorsa 7.30a kadar bizimle yatak keyfi yapabiliyor. Bu yaşta bu kadar oldu Merak etmeyin çocuk olduktan sonra cidden kötü bir şey değil, çok aşırı zorlu aşamaları var ama insana güç veriyor. Ne kadınlar var kabgurusuna takıp seminere falan gidiyor ben mi yapamayacağım diyorum, motivasyonum bu

Saçma sapan konuşma lütfen. Her hücrenle ana olmalısın. Tuvalete gidince bile özlemelisin. Sen yarım anasın!

Konu sahibesi valla cok mutluyum baska bir muzmin bekar daha evlenecegi icin Cocuga gelinceye kadar ben sevgili bile bulamadim bana bir sevgili bul sonra cocuk yapmasan da olur

Varlığını tatmadığınız bir şeyin yokluğunu aramazsınız. İki evladım var ;tattıgım için onlarsız eksiğim, iyi ki diyorum çoğu zaman ama hiç tatmamış olsaydım anne olmayı tercih etmezdim. Her anlamda yürek sızısı.7 sene de ömrümden ömür gitti, fizyolojik psikolojik olarak yetmek vs konular zaten apayrı. Gelecek kaygılarını düşünemiyorum bile.

Valla bende istemiyorum bazen cok istiyorum tabi once evlenmeliyim. ama benim yetistirdigim cocuk sanki cok uzulur gibi geliyor. benim cocuk muhtemelen naif olacak, kibar olacak cemkiremeyecek ama bu ulkede cemkirmeden hak arama kulturu yok. hep ezmek uzerine bi yasam belki de doga boyle ben naifim. ben konusurum genelde oule cozmeye calisirim kimjn hakli oldugunun onemi yoktur. kazan kazan i benimserim. ama bu toplumda oyle bi kultur yok ve insanlarla yasamak, is yapmak cok zor

keşke sizin gibi insanlar daha çok ürese. Bilinçsizce ve yetersiz oldukları halde gelişine gelişine üreyenler yerine.

Ne kadar güzel ifade etmişsiniz kendinizi. Teşekkür ediyor, kutluyorum. Ikilemlerinize gelince ; bende 28 yaşındayım. Inşallah 2 aya kadar kızımı kucağıma alacağım. Hamileligimden 1 sene kadar önce tüplerimi baglatmayi düşünüyordum. Korunma önlemlerini çifter çifter alıyordum o kadar düşünmüyordum yani. Matematik öğretmeniyim lise grubuyla çalışıyorum. Tek tük ortaokul seviyesinde sınıflarda derse giriyorum orada bile çıldıracak seviyeye geliyordum. Çocuk sevmiyorum yani :) Sonra bir gün ne oldu nasıl oldu bilmiyorum içime bir heves, bir istek geldi. Biyolojik saatim birakin çalmayı çığlık çığlığa bagirdi resmen. O dakikadan sonra acaba diye düşünme aşaması falan derken bir baktım ki hamileyim. Olmasaydı pişman olur muydum? Onu bilmiyorum. Şu an mutluyum onu icimde hissetmek bugune kadar yasadigim hicbir fiziksel yada ruhsal hazza benzemiyor. onun için bir şeyler yapmak benim gibi bencil bir insana göre cok zordu icimden bambaşka bir ben çıktı. Bana göre bunları düşünmek bile içinizde anne olmayı istediğinize dair ancak bastırdığınız duygular olduğunun işareti. Akışına bırakın. Bir gün gelip o saat çaldığında, nasibinizde de o çocuk varsa sizi gelip bulacak. Kaderin üstünde bir kader vardır:)

Ya da, benim icin cok sorun olmaz, ille de cocuk dersem, sen de yapmazsan benim icin farketmez, annesi sen olmazsan digeri olur gibi mi

Pısman olur musun onu ancak yasayıp gorursun. Cok istersin olmaz mesela boyle bisey de var, o zaman da ölünmüyor bu sefer oyle yasamaya alısıyorsun. Benım diyecegım sey, cocuk sahıbı olmak istemiyorsan olmazsın. Saygı duyarım, herkes istemek yapmak zorunda değil zaten kesınlıkle.

Tek cocugum var. 32 yasinda yaptim. maalesef ikinci cocugumu istedigimde 3 sene sonra bir turlu olmadi. Asilama tup bebek deneme girisimleri de sonucsuz kaldi. Ikinci cocugu kizim yalniz kalmasin diye istemistim daha cok. Sonra kadinsal sebeplerden mi nedir olmamasi beni depresyona soktu. pismandim. daha cok cabalamadim diye kendi i suclar oldu. Simdi 49 yasindayim. Ve kizimin da istegiyle korucu aile olarak basvurmaya karar verdik. Bebek olarak niyetlendik. bugun dunya uzerinde 8 milyon cocuk kayip. Bir cogu organlari icin olduurluyor, sapik insanlar tarafindan olduruluyor. Imkanim varken bir cocugun hayatina dokunmak guzel olmaz miydi?gecenlerde bir anne 5 cocugunu birden bogarak oldurdu. Ne aci.. Herkesin kendi karari. Bu hayat acimasiz. Siz kadin olarak guclu olmaniz gerekir ki saglikli ve mutlu bieryler yetistirmelisiniz. Ama tavsiyem cocuk sevgisi olmadan bilinemeyecek bir sey.4 sene de bekledim cocuk icin. Bilseydim sevgisini de bir an once yapardim. Her cocuk gordugum de gozlerim doldu cunku. Rabbim her seyin hayirlisini versin. ha bu arada Allahin kime neyi nasip ettigini bilmiyoruz. Burada savastan kacan multeciler catir catir cocuk yapiyor ama kizkardesimin imkani ve sevgisi varken cocugu yok. Allah'im isteyen herkese nasip etsin

Kesinlikle pisman olursun ben 34 yasinda evlendim 35 yasindayim hala cocuk deniyoruz nasip olmuyor sende bekleme bence

Canım ne desen boş... benim anlatmak istediğim bir ülkenin en büyük dinamiği, zenginliği genç, çalışan aktif nüfusudur. O olmasa her türlü sistem işlemez. Ayrıca görürüm 40 yıl çalışan insan 2 ay üst üste emekli maaşı almasa ne oluyor o ülkede... neyse, birileri eğlenmiş en azından Bu ülke diye başlayan söylemlere ayrıca bitiyorum. BDV'nin %70 i gerçekliğini hiç yaşamadığı bir batının hayranı. Her fırsatta yaşadığımız vatanı yermeyi biliyoruz ama batının o zenginliğin altında kaç mazlumun kanı var, en ufak bir fikirleri yok. En basitinden iki örnek ABD'nin petrol hırsının milyonlarca öksüz çoçuk bıraktığından, Fransa'nın hala bugün bile kene gibi kanını emdiği, haraca bağladığı için belini asla doğrultamayan sömürgeleri olduğundan bihaberler...

Tek düşünmeyenin ben olduğumu biliyordum..

Sevgili çikolata haklı olduğun yanlar var. Ama dünya her zaman böyleydi. Ve böyle devam edecek. Mesela ispanyol gribi salgınının fotoğraflarına bakarsan bu günlerle aynı olduğunu görürsün. Onların da bir kaç sene sürmüş, üç dalga halinde olmuş, dünya nüfusunun yüzde onunu kaybetmişler. Yani salgınlar, depremler hep vardı ve hep olacak. Para konusunda haklısın. Çocuk ürünlerinde inanılmaz bir artış var. Benim oğlum 2017 şubat doğumlu, doğduğu sene aldığım her şeyin fiyatı en az iki kat arttı. Ama bir yol yine bulunuyor. Mesela ben artık oğlumdan kalan kaliteli giysi ve oyuncakları ikinci el sitelerde satıp ordan aldığımız parayla alıyorum yenilerini. Böylece başka bir çocuk da ucuza oyuncağa kavuşuyor. Kitaplar evet pahalı, onun için de oğlum her gün kumbarasına para atar. İl kütüphanesinin çocuk reyonunu keşfettik, haftada bir gidip bakıyoruz. Yani hiç bir devalüasyon, enflasyon oğlum için yapacaklarımı azaltamaz, bir yol buluruz. Ve her ne olursa olsun ne yaşanırsa yaşansın iyi ki derim. Emin ol bir anne ve baba mutlu bir çocuk yetiştirmek isterse şartlarını da eminim baştan düzenler, bir yol bulur. Önemli olan maddi durumlar, küresel krizler değil özetle içinden geçen ne? Gerçekten çocuk istemiyorsan, zorluklarıyla mücadele etmek istemiyorsan yapma sakın. Zor bir şey, aşırı emek istiyor, hayatın çok değişiyor. Bunu istemiyorsan pişman da olmazsın yapma. Ama sadece maddi kaygılarla yapmayacaksan, içinde bir yerde kendi çocuğunu büyütme hevesin varsa yapmalısın, pişman olursum. Önemli olan içinizdeki hisler.

Selam çocuğum var ve bence pişman olmazsın. İstemiyor isen istemiyosundur. Herkes çocuk sahibi olmak zorunda değil. Ben 29 yaşında çocuk sahibi oldum. Ondan önce yoktu ve yokluğunu hiç hissetmedim. Bence bu bilmediğin bi meyveyi canının hiç çekmemesi gibi bişey. Şimdi 1 tane var ve başka çocuk da istemiyorum. Benim motivasyonum sıfırdan bir insan yetiştirme isteği idi. Mutlu olması da tek amacım. O yüzden kendisine belli bir maddi kaynak bırakmaya çalışıyorum ki bazı şeyleri mecburiyetten değil keyif aldığı için yapma seçeneği olsun Ben pek çocuk sevmem yani anaç bi tip değilim. Kendi bebeğime karşı öyle değilim onunla çok vıcık vıcık bi ilişkimiz var ama hala dışarıda bebek görünce alıp sevesim falan gelmez. Dediğim gibi hayatımda bi boşluk falan yoktu, çocuk onu doldurmadı ama yeni bi dünya açtı bana. Farklı yönlerimi keşfettim. Aşırı da seviyorum. Hayatımdan çok memnunum. kızım bence benim hazinem. Ama bu hayatı yaşayıp bitirip bi da dünyaya gelecek olsam bu defa çocuksuz bi hayat seçerdim diye düşünüyorum.

İşte ya hiç istemezsem boşuna yumurta dondurmuş olacağım.. Pahalı bir işlem mi..

O zaman öz hakiki bir gerçeklikten bahsedeyim. Üç yaştan sonra bu kadar kötü olmuyor her şey :) bir tazmanya canavarı anası olarak söylüyorum bunu. Tuvalet rahat gidilen zamanlar da gelecek. He başka sorunlar oluyor o zaman da çenesine vuruyor ama olsun, rahat hacet giderilir en azından. 5 yaştan bildiriyorum "üstüne asit atarım haaa" diyen bir bebe var evde. Ama tuvalete gidiyorum, duş bile alıyorum. Hatta seks bile yapıyorum. Memelerim de bana ait artık. Emcükleme dönemi bitince kadınlık ufaktan geri yükleniyor.

Milyon kere uyanmıyorlarda aldı bir gülme Yok yeaa ne uyanması. 4 yaşındaki 4 kere falan uyanıyor galiba haftanın yarısında. Geçen sabah bi uyandım eşim yanımda. Yaşadığım şoku kelimelerle anlatabilir miyim sanıyorsunuz

Evlenir evlenmez hamile kalan biri olarak herkese tavsiyem en az 1-2 sene evliliğin tadını çıkarmaları, karı koca arasında aşk ve uyum da olmalı yoksa mutlu çiftlere bakıp tek başına kaka temizleyen biri olduğunuzu düşünüp sık sık bunalıma girebilirsiniz. benim motivasyonum, çocukluğumdan beri bebeklere bayılıyor oluşum, eşime güvenmiş olmam. Çoğu anne gibi benim de kızıma canım feda, dünya bir yana o bir yana. Ama çocuk insanın hayatının merkezine yerleşiyor bunu da bilin

Peşpeşe aynı şeyleri yazmışız

Mesajınız için çok teşekkür ederim.. Bu kaygıları taşıyan tek kişi olmadığımı bilmek güzel.. Hele ki ülkemizde şu son iki gündür artışa geçen dolar, altın durumundan sonra daha da kaygılı çok kişi var. Haliyle fiyat farkları gelecek. İnsanlar tedirgin.. Mesela bende çeyiz daha oluşturmaya başlamadım. Şimdiden düşünüyorum ufak tefek şeyleri alsam mı mesela; türk kahvesi makinesi gibi.. Nickimden de belli olduğu üzere türk kahvesine bayılıyorum. Günde 2 3 kere içmeden olmuyor. Kahve makinesi ile de güzel oluyor. Şu an fiyatlar 300 civarı.. Acaba artar mı diye düşünüyorum..? Kesinlikle, anne olmak çok kutsal ama hayatta her şey değil. Önce insanız. Sonra başka sıfatlar geliyor. Size bir sorum olacak. Hiç kararınızdan pişman oldunuz mu? Eşinizde sizinle aynı fikirde miydi?

Biyolojik saatin gelince sende istersin.. bende çok çocuk aşkıyla yanıp tutuşan biri değildim.5 yıl olmuştu. eşim çok istiyordu. . şimdi çocuğumuz 6.5 yaşında. iyiki de var diyorum. yani bence herkesin 1 tane çocuğu olmalı. benim de bunlar gibi kaygılarım vardı ama bazen insanın aklından herşey siliniyor ve tehlikeleri unutuyor

eşimle 7 yıldır birlikteyiz 4 yıldır evliyiz. yaş 33. üzerimde çevreden gelen inanılmaz bir baskı var. ve bende de aynı sizdeki gibi yaşıma ve dünyaya ilişkin kaygılar. dile getirilemeyen daha birçok kaygı mutlu bir insan yetiştirememe kaygısı, varoluşsal acılar çekmesi ve bunun için beni bencillikle suçlayacağı düşüncesi. çocuk yokken sevgisinin eksikliğini hissetmiyorum. yaşlandığımda bana baksın, yanımda olsun diye çocuk doğuracak kadar bencil değilim. eğer olursa en iyi kıyafetleri alıp balla börekle beslemek, en iyi okullara göndermek, bale kursu keman dersi aldırmak vs... den önce mutlu bir insan olmasını isterdim. ama zannetmiyorum. 2.5 yaşında bir kedim var. anneliği onunla tattım. tabi ki zorlukları bir insan yetiştirmeyle kıyaslanamaz ama yine de ben onun annesiyim. ve kedim geldiğinden beri onun için yaptıklarımı, evde aldığım önlemleri, en iyi şekilde beslenmesi için yaptığım araştırmaları ve kafayı yemeleri vs... düşündüğümde çocuk bana göre değil diyorum. kedim sadece yatıyor ve tembel tembel boşluğa bakıyor, ben bir yerinin mi acıdığından başlayıp mutsuz mu, acaba somonlu mama verdim beğenmedi mi keşke ton balıklı verseydim diye kendi kendimi yiyorum. bir de çocuk yapın evinize şenlik olur, kendi kendine büyür'cüler var :) aklım almıyor. yazarken bir daha ikna oldum benim çocuğum olmamalı. :)

Senin kararın diyip bu kararın sonucundaki tüm olacakları size yüklemiş gibime geldi.

42 yaşımdayım. 24 yaşımda evlendim. 30 'a kadar yolu var dedim. İstemiyordum bu yüzden erteledim. 30 sonrası hala istemediğimi anladım. Sağlık sorunum yok. Maddi, manevi yetebilirim. Dünyanın durumunu da düşünmedim. Sadece çocuk istemediğimden emindim. Çocukları çok severim. Çok kıymet veririm ama yaşam alanımda bir çocuğa yer yok. Pişmanlık duymadım. Tam tersi kimseyi dinlemeyip kendi kendime uyanı tercih ettiğim için huzurluyum. İç huzurunuz sizden ne istiyorsa onu yapın. Günün sonunda kendinizle kalıyorsunuz.

İşte sıra çocuğu olmayanlara çocuk yapın buralar çok güzel demeye geldi. Böyle böyle gelişiyor olaylar. Önce başka bebek arabaları görünce tek çile çeken biz değiliz dersin, sonra bebek arabasız dolaşanları zehirlersin. İlk spermi günahsız olanınız atsın Ahajsjsjs.

Buna çok şahit oldum.. Ne kadar bir şeyi istersen ona ya sahip olamıyorsun. Ya çok zor oluyor..

Bir tane olsa iyi olur aslında. Bir kadın olarak o duyguyu tadarsın. Tabi iyi giden bir evlilikte olması daha sağlıklı olur

Güle gule büyütün. Işte bana bu kadar emek bu devirde bu pahalilikta anlamsız geliyor. Yanlış anlamayın çocuk sahibi olmak çok güzeldir ama ben eksikliğini duymuyorum. Şu an bu pahalılikta çocuk sahibi olmak için çok şart lazım. Siz çocuğunuzu güzel yetiştirirsiniz eminim. Ama ben hem Kendime hem Bu ekonomiye güvenemiyorum. Sonra çocuğum bir urun ister alamazsam bir kursa gönderemezsem bu bana dert olur. Bununla baş edemem. o yüzden en iyisi yeğen sevmek..

Eger anne olmamış olsaydım yani henüz bu duyguyu hiç yaşamamış biri olsaydim tıpkı senin gibi böyle bir dünyaya çocuk getirmek istemezdim ve pişman olmazdim. Ama bu duyguyu tatmış biri olarak, dünyadaki bütün olumsuzluklara rağmen iyiki olmuşlar diyorum. Pişman değilim ama yazdigin sebeplerden çocuklarım adına çok endişeliyim. Bazen bekarlık hayatımı özlüyorum. Ama o rahatlığı değil, sıfır sorumluluk duygusunu.

Anam demeyin oylr ya cok uzuldum. Psikolojik destekmi alsaniz. Aneniz sizi istemiyo olsw uzulmezmiydiniz

Ben böyle bir forumda pişman olduğunuzu söylemenizi takdir ettim. Toplum kadınları öyle baskılıyor ki kadınlar çocuk yapınca pişman olabileceklerini bile bilmiyorlar çünkü hep çocuk yapmaktan memnun olanlar konuşuyor, pişman olan anonimken bile gelebilecek linçten korkuyor.

Sizin adınıza sevindim, şimdiden plan yapmışsınız. Çoğu kadın bunu yapmıyor. Rızkı gelir zaten deyip işin içinden çıkıyor. Bir kardeş daha olmayacak sanırım.. Tek çocuk her zaman alternatiftir. Tüm ilgini, sevgini, maddiyatını verebilirsin..

Ben sizin neden bu kadar karamsar olduğunuzu merak ettim. Nerede yaşıyorsunuz mesela? Bence evlenince küçük bir yere yerleşin dünyanın o kadar da kötü bir yer olmadığını görmüş olursunuz. Ben mesela köyde yetiştim evlendim ilçeye yerleştim hiç birşeyim olmasa bir parça toprağım var ekerim biçerim yinede en iyi şekilde yetiştirmeye çalışırım çocuğumu. Köyümde hala komşuluk yardımlaşma ölmedi domates eken domatesini biber eken biberini paylaşır böyle bir yerde benim çocuğum mu aç kalcak. Bende köyde büyüdüm her istediğim olmadı çocukken varlığı da yokluğu da gördüm şimdi çocuğum da öyle var olursa herşeyi en güzel şekilde yaparım onun için ama yoksa da yokluğu da bilecek öğrenecek. iwy7 hayat seni

siz çocuk istemiyorsunuz amenna da bakalım siz çocuk düşündüğünüz zaman da Allah hemen veriyor mu? Ah ne çok detay atlıyorsunuz

Bence kesin kararınızı verin erkek arkadaşıniza da bunu evlenmeden bildirin. Yanı evlenince bir taraf ister diğeri istemez çatışma olabilir. Dünyanın durumu ülkemizin durumu elbet ortada. Önceden se dünyanın durumu kötüydü ben mesela 90larda doğdum o zamn da ülkede pkk ekonomik kriz sonrasında vs hep oldu. Çocuk bakmanin maddi manevi zorlukları elbette var.. geçen gün yegenimle dolaşıyorduk oyuncağa binmek istedi başka bsy yapmak vs derken 80 lira sırf ivir zivira gitti. Yine okul masrafı vs olacak Manevi olarak mutsuz evliliklerin oldugu evlerde çocuk sahibi olmak anlamsız. Çocuğa yazık sevgi saygı goremedikten sonra ben çocuk sahibi olmak istiyorum yanı 1 çocuğum olsun istiyorum önceden 2 çocuk derdim. Benim maddi durumum en azından 1 çocuğa yetebilir. Ha tabi her şeyin lüksü en iyisi tabi kI olmaz eşimle ikimiz memuruz zaten. Elden geldiğince en iyiisni yapmaya çalışırım. Çocuk isteyince de hemen olan bisy değil aylarca deneyen de var

Evet muhtemelen herkesde olmuyor, bende çok erken yaşta fazlasıyla oldu.. Keşke olmasaydı bu da bana acele ile yanlış kararlar aldırdı.. Kendimi benliğimi bilmeden yangından mal kaçırır gibi anne oldum.. Ha iyi ki var o benim her şeyim ama erken yaşta bu kadar anne olmaya neydi bu heves yani..

Ben de aynı bu düşüncelere sahiptim. Çocuk yaptım ve şimdi de hiç anne olmamam gerekiyodu diye düşünüyorum. Annelik gerçekten bazı insanlara göre değil. Kendinizden ve bu düşüncelerinizden eminseniz düşünecek bişey yok bence.

Baskı değilde benim eşim gibi türlü sirinliklerle adama ikinciyi yaptırabilir

Hayatta çok şeyi sorguladım çok şeyden pişman oldum ama asla annelikten olmadım çok yorulduğum yorgunluktan çok ağladığım gecelerde oldu ama asla. Eğer annelik hissi gelmişse bir kadına gerisini çokta sorgulamamak lazım. Ama ben birden fazla çocuk sahibi olmayıda istemiyorum onu söyleyebilirim. Evlat sevgisini gerçekten tatmış biri yapmasamda olurmuş demez diyemez. Aile olmak güzel şey. Ailenin büyümesi daha güzel. Ama dediğim gibi iki üç dört sayı arttıkça geçim sınırı zorlanıyor

Yuoo iki sene süren tuvalet eğitimi hiç de tatlı gelmedi bana. Bir kaka ne kadar tatlı gelebilir mesela. Demek ki herkes için geçerli değilmiş evet :)

Erkek arkadaşınızın Benim için çok sorun değil ama sen ilerde pişman olabilirsin cümlesine biraz takıldım

böylesine güzel ve dayanaklı bir konu Görmek çok güzel. Ben anne olmayı çok istemiş ama ne yazık ki olamamış bunu denerken sağlığından olmuş biriyim. Evlat hasreti inanılmaz sızlatıyor. Çocuk sevgisi içimde her zerrede. Tüm çocukları çok seviyorum. Rahmimde onu büyütmek o hissi yaşamak onu kahkalarıyla mutlu olmak istiyorum. Ama yazdıklarınız benim de aklıma gelen ve geldikçe de "Allah'ın bir bildiği var benim etimle kemiğimle nefret ettiğim bir çağda evladıma yazık değil mi?" Dedirten şeyler. Çok haklısınız. Ben anne olamadım ama neden anne olmak üremek istedim bir kere eşimi sevdim onun iyi bir baba olacağına inandım. Sonrasında da sanırım içgüdüsel bir duygu

Herkes çocuk sahibi olmak istemek zorunda değil. Zaten istemekle de olmuyor. Sizinle aynı kararlılıkta bir eş seçmelisiniz, tek sorun bu olur. Çünkü hayat ne getirir ne götürür belli olmuyor, belki ileride biriniz isteyecektir, o zaman ne olacak? Sen değiştin diye suçlayacak mısınız birbirinizi? Değişemez mi insanlar? Değişir, belki de uzun vadeli düşünmemek lazım. Ne bileyim en az 5 sene istemiyorum dersiniz sonrasına bakarsınız gibi gibi. Ben 24 yaşında evlendim 27 yaşında anne oldum. 3 çocuğum var deli gibi seviyorum, aklım çıkıyor. Sevdiğin adamla senin benzerin olan bu küçük insanlar tam bir sevgi yumağı. Emek vermek, bir insanı büyütmek güzel, insan yetiştirmek için evlat sahibi oldum. Umarım iyi yetiştirebilirim. Bu tarifsiz sevgi beraberinde endişeler de getiriyor ki bu çok zor işte. Sağlıklılar mı, boyu uzar mı, kilosu iyi mi, ahlaklı olacak mı, iyi insanlarla karşılaşacak mi, bir şey istediğinde alabilecek miyiz, mutlu olacak mı, kıymet bilecek mi vs vs. Kalbin dışarda atıyor. Büyük yük. Ama güzel. Bizler iyi insanlarız. İyi yetiştiririz inşallah:) Maddi manevi yetebileceğimizi düşündüğümüz için bu yola çıktık. Zorlanmalar elbet olur ama büyük zorluklar değil inşallah.

İkimizin içindeki annelik-babalık aşkını ilk kızımız ile ortaya çıktı açıkçası Kızlar büyüdüler (10-13) Birde oğlum 2 yaşında çok tereddüt etmiştik ama şimdi iyi ki var diyoruz ve şükrediyoruz. İkimizde çalışıyoruz. Eşimde her konuda destek. Kızlar da bize destek büyük oldukları için, hatta bebeğin çevresinde pervaneler. Çocuklar bize ne maddi ne manevi yük olmadılar.

Sumru Yavrucuk ve koruyucu aile olduğu oğluyla olan KatharsisXtra programını izleyin, orada diyor ki "oğlum bana doğurmadığımı unutturdu" o kadar benimsemiş aile olduğu çocuğu. İleride hayatıma bir çocuk dahil etmek istersem koruyucu aile olabilirim rahatlıkla. Ama şu an, bu şartlarda yalnız değilsiniz.

Bak şimdi tuvaletin duvarına bir tablo hazırlıyorsun. Mutlu ve üzgün suratlar olan. Sonra yavrunla beraberabsjwndndne.

Çocuğu yapmakta bir şey yok mesele bakmakta, doğurma yaşı ilerledikçe çocuklar çocukluğunu kaybediyor. İnsan ellisinde de doğuruyor ama çocukla ne kadar doğru zaman geçirebiliyor, çocuk çocukluğunu ne kadar yaşayabiliyor, istisnalar muhakkak var ama ben genelinin çocukların hızlı dünyasına yetişemediğini düşünüyorum oysa her çocuğun hakkı ebeveynleri ile top koşturmak, sabah ayrı akşam ayrı oyunlar oynamak, çocukluğunda güzel anılar biriktirmek. Birde bunun evliliklere etkisi var; yetişemeyen, yorulan, bunalan kadın; çalışsın çalışmasın fark etmez. Baba yükü paylaşsın deniyor ama bizim toplumda onlarda çok az. Sonra diyorlar ki çocuktan sonra evliliğin dengesi bozuldu, eee süper güçlerin yok ki güzel anne yorulup yıpranıyorsun, bıkıyorsun her şeyden, yirmi yıl sonra yapmasaydın doğmayı ben mi seçtim diye karşına dikilebilecek bir evlatta cabası, yıkılır insan Allah korusun. O yüzden demir tavında, çocuk zamanında yapacaksan eğer

Üremek doğal bir eylem ve istek buna karşı çıkmıyorum. Her kadın anne olabilir ya da olmamayı tercih edebilir. Ben bir çocuk olarak o bakış açısıyla yazdım. Onların doğal eylemi sonucu istemeden dünyaya getirilmiş ve bu şartlar altında yaşamaya mecbur bırakılmış biri olarak bundan hoşnut olmadığımı belirttim. Herkesin içsel tetikleyicileri farklıdır ve ben böyle düşünüyorum; onların doğallığının cefasını ben çekmek istemezdim. Olana, olmak isteyene de saygı duyuyorum. İyi geceler diliyorum.

Evet çocuk bir mucizedir. Ama yeterli şartın varsa.. Hem maddi hem manevi yetebileceksen.. Bir şey istediğinde alamayacaksan sevgi ilgi yeterince veremeyeceksen bence vebal almaktır. Çünkü o dünyaya gelmek istemiyor sen onu tum sorumluluğu alıp dünyaya getiriyorsun. Ondan sorumlusun. Su an bu ekonomik darboğazda bir yenidoğan masrafı en az aylık 1000 1500 tl. Daha bunun bakıcısı var kursu var ihtiyaçları var. Bana bunlar çok yük geliyor. Yapana helal olsun diyorum. Ama bunların altından kalkamayacaksam olmaması daha iyidir.. Bir de çocuk evin neşesi olabilir evet ama illa ki bir gün buyuyecek. Belki evden ayrilacak. Gönül bağı kalacak tabi ki. Ama evde beni neselendirecek kedi de olabilir. Tabi ki tam ikamesi olmaz ama yaklaşabilir.

Ya da annenizin sizi dünyaya getirdiği dönemde ülkenin durumu nasıldı? Yani sıraladığınız çoğu şeye katılıyorum durup düşününce yeryüzünde çok fazla acı var insanın düşünürken nefesi daralıyor. Böyle bir dünyaya çocuk getirme fikri bencilce gelebilir size ama ben öyle düşünmüyorum. Siz de evlendikten sonra belki de fikrinizi degistireceksiniz, belki değiştirmeyeceksiniz, belki kazara oluverecek çocuğunuz sonra iyi ki olmuş diyeceksiniz belki de nasipte yok isteseniz de olmayacak biraz da kader kısmet

Maddi açıdan bilemiyorum. Ben aslında su akar yolunu bulur görüşündeyim. Herkes para ve imkan içinde çocuk dünyaya getirmiyor. Bana göre önemli olan cocuğunu paraya değil de sevgiye ne kadar doyurduğun olmalı. Ama manevi açıdan kendinizi hazır hissetmiyorsanız bence de düşünmeyin. Evet çok kıymetliler ama büyütmesi de bir o kadar zor. Ve dünya gerçekten fazlasıyla acımasız. Galiba en zor nokta da bu.

Yok maalesef toplumda hala her kadın, anne olmalı yargısı var. O yüzden bizim gibi düşünenler ayıplanıyor. Çoğunlukla da çocuk istemediğimizi dile getiremiyoruz.. Halbuki istemeyenler zorla çocuk sahibi olmasaydı, belki daha az sorunlu bir toplum olurduk.

Yok vallahi sosyal deney değil.. Sadece fikir almak için açtım.. 0 000 Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik İptali tek ayak

Ben kendi ilgi alanlarıma rahatına huzuruma çok düşkün olduğum ve çocukları da öyle pek düşkün olmadığım için çocuk istemedim yapmadım. Eşim de hevesli değildi. Hiç pişman değilim ama şunu da söyleyeyim benim beş kedim var, eşimle beraber ilgi duyduğumuz bir sürü şey var yani ikimiz kel başımıza olmaktan sıkılmıyoruz. Eğer ıssız sessiz bir evim ve hobisiz bir hayatım olsa sıkıntıdan pişman olabilirdim.

Birde şu var. Çocuk doğurup pişman olmaktansa, doğurmayıp pişman olmak daha iyi. Eğer yaşlılığımızda bize baksın diye çocuk yapılırsa ki bu çok yanlış. Bu zihniyette insanlar var. Ne malum o kadar yaşayacağımız, zaten biz yaşlanana kadar köşe başlarında yaşlı bakım evleri olacak. 0 000 Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik İptali tek ayak

İnşallah çok teşekkür ederim güzel dileklerin için inanın elde olmuyor şimdi biraz daha oluruna bıraktım allah hayırlısını nasip etsin 0 000 Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik İptali tek ayak

yanlış anladınız hiç olmaktan kastım siz bir hiçken yaratıldınız varoldunuz. Yiyor, içiyor, geziyor, sex yapıyor keyif alıyorsunuz, bazen acı çekiyorsunuz, aşk gibi duyguları biliyorsunuz vs. yani hiç olmayı mı isterdin var olmuş olmak mı güzel senin için. bir çocuk neden beni doğurdunuz mu der hayatı tatmış olmayı mı ister?

Cocuk sahibi olmak istemedim kendimce nedenlerim cok hala da olmak istemiyorum. Gercekten madden ve manen hazir olan ciftlerin, gunun sonunda cift olarak kalamasalar da ebeveyn olma niteligindeki bireyler cocuk sahibi olmali. Buyuk aile bireyleri, akranim olanlar ve toplumun kaliplasmis zihinlerinde evlendiysen dogurmalisin baskisi var ve empoze etmeye calisiyorlar. Sosyal hayatta ancak esleriyle, isleriyle ya da cocuklariyla var olabileceklerine inanlar doguruyor. Ben hicbir mantikli izahini bulamadim neden dogurmak ister ki insan?

E siz istemiyorsunuz ki? Konunun ilk mesajında istiyorsunuz da pandemi, ekonomik kriz gibi mevzulardan dolayı endişe duyuyorsunuz gibi anlamıştım ben. Net bir şekilde istemiyorsanız pişman olmazsınız. Ben çok isteyerek yaptığım halde lohusalığım sert geçti, görünenden daha zor bir olaymış. İstemeyen biri sırf miller pişman olursun dedi diye yaparsa daha da zor geçirir eminim.

ben ilk çocuğumla, lohusa hüznü yaşamış olmama rağmen, anneliği o kadar sevdim, kendimi o kadar güçlü hissettim ki ikinciyi hemen istedim. ufaklık 1 yaşına gelene kadar her şey yolundaydı aralarında iki yaş var. çalışma hayatına geri dönünce 1 ve 3 yaşında iki küçük çocukla dünya başıma yıkılmış gibiydi. çok zorlandım hayattan nefret ettim. annelik senin neyine dedim. hadi bir tane yaptın ikinciye niye acele ettin diye kendimi suçladım. psikolojisi bozuk çocuklar yetiştireceğim diye banyoda suyu açıp hıçkıra hıçkıra ağladım. çok anaç biri değilim. kişisel alanı olmasını isteyen, bağımsız hareket etmeyi seven bir insanım. bu sebeple çok zorlandım bir dönem. sonra sorunun değil çözümün parçası olmaya çabaladım. çocuklu, özellikle yaşları yakın iki çocuklu, bir kadın olduğumu kabul ettim. beni sınırlandıran şeylerin keyifli yanlarına odaklandım. bir daha asla eski ben olmayacağım evet. ama orada özlediğim bir şey kalmadı zaten. bu arada çocukları birilerine bırakıp sosyalleştiğim bunca zaman içinde iki bilemediniz üçtür. buradan bakınca şimdi, bence tek çocuk çok kolay :) bütün ilginizi zamanınızı, maddi, manevi varlığınızı ona yönlendiriyorsunuz. tek çocuklu arkadaşlarıma iyi düşünmelerini tavsiye ediyorum yine de, iki çocuk kolay değil diyorum. ben asla pişman değilim. hatta yaşları yakın olduğu için de hiç ama hiç pişman değilim. bu corona sürecinde öyle bağlandılar ki iki kardeş, eşimle bu konuda hep iyi ki diyoruz. iyi ki zamanlama böyle olmuş.

Ben hep bütün anneler hobi olarak geceleri kalkıp bebelerinin üstünü örtmek zorunda zannederdim. Ay ne örtmesi yanına uğrar mıyım hic

Kendinizi şu an ikna edecek kadar sebepleriniz var. Ama bi de şunu düşünün biz insanız. Bir yılımız diğer yıla uymuyor. Bu sene bu düşüncedesiniz seneye hala fikriniz aynı mı olacak? Ya da bundan 10 sene sonra? İlerde tercihinizden pişman olmamak için her ihtimale karşı yumurtanızı dondurun derim. Olur da fikriniz değişirse B planı olur Değişmezse hiç kullanmazsınız. kendimden örnek vereyim: bundan üç sene önce ya hamile kaldıysam diye her ay ağlıyodum. Şimdide çocuk hasretiyle yanıp tutuşuyorum. İnsanoğlu gerçekten garip

Her kadin istemez, ben de istemiyorum. Benimki ekonomik veya sosyolojik nedenlerden de degil, sadece istemiyorum. İcimden gelmiyor. Her kadin biyolojik saatiyle dogmuyor, istemek kadar istememek de cok normal ama anlatamiyoruz bunu malesef.

kıızmın gözündeki kardeş isteiği yüreğindeki üzüntüyü anlayabiliyorum, kalbime bıçak saplanır gibi oluyor, ama çok uğraştık olmadı tabi, rabbm olmayanlara versin

Yaklaşık 4 yıldır evliyim.9 aylık bir kizim var.. Biz de 3 sene istemedik ama bu nedenlerden dolayı değil. İliskimizdeki bazi sorunlardan dolayı. İliskimiz mükemmele yakın artık dediğimiz an çocuk istedik. Çünkü bize göre her çocuk dünyaya gelir ama ailesi her çocuğa kendi dünyasını kurar.. Bizim kurduğumuz dünyada da çocuğumuzun mutlulugu, huzuru önemliydi.. Bunu sağlayabileceğimiz i düşünerek dünyaya gelmesini istedik ve çok şükür ki geldi.

Ama bence kendine güvenemeyen çocuk konusunu bin kere düşünmeli. Ihtiyaclari karşılanamayan çocuklar mutsuz olur. Geçen senelerde bir haber vardı.. Bir anne bebeğine süt alamadığı için çay içirmek zorunda kalmıştı. Linki de koyuyorum.. 6 çocuklu anne: Bebeğime süt yerine çay içiriyorum, naylon poşet ve kartonla bezliyorum Şimdi herkes üremeli mi? Hiç sanmıyorum.. M meredithgrey 2013-2022'de vivelamour ve 2022'deki felidaee'yim. Üyelik

Tabi ki linclenir. Burada bile.. O yüzden kimse pişman olduğunu açık açık söylemez. Her anne çocuğunu inanılmaz sever. Erkek arkadaşımın kedisi var. Onu bile şimdiden seviyorum. Bazen tırmalıyor ama çok tatlı.. Ki kendi bebegim olsa illa severim onda sorun yok. Sırf bebegim olsun diye bu kaotik evrene onu getirmeli miyim? Işte sorunsal o.

Insallah canim insallah seninde olur ama bazen diyorum keske daha once dusunseydim simdiye belki boyum kadar olmuslardi belki oda... Allahim gonlune gore versin

Eşimle "çocuk istemiyoruz" diye karşılıklı anlaşarak evlendik.. Evlendikten 2 yıl sonra benim fikrim değişti ama eşimin fikri değişmedi. Benim baskı ve ısrarlarımla 3 çocuk sahibi olduk. Çocuklar benim dünyammış meğer Şimdi 4. için eşimi ikna etmeye çalışıyorum "Anne olmak istemiyorum" derseniz sizi anlarım, istemiyorsanız düşünmeyin derim. Ancak saydığınız nedenlerden dolayı çocuk sahibi olmak istemiyorsanız pişmanlık yaşarsınız

Pişman olup olmayacağınızı bilemem. Ancak şu hayattan öğrendiğim bir şey varsa asla kesin konuşmamam gerektiğidir. Aynı sizin gibi asla çocuk sahibi olmak istemeyen bir arkadaşım vardı. Sebepleri de sizinkilerle aynıydı. öğrendim ki şuan çocuk sahibi olmak için uğraşıyormuş. Ne oldu Ne yaşadı Bilmem. Ancak sizin şuan hedefiniz evlenmek olsun. Sonrasını akışına bırakın. Zamanla çocuk isterseniz denersiniz. İstemezseniz de böyle devam edersiniz

Hayırlı olsun.. Çocuk illa sevilir. Önemli olan o topa girip girmemek.. Önceki

Adam biraz muallak gibi, yani ilerde baskı yapabilir diye düşündüm

ben bir tane dogurdum dogurganlık dönemimde 2, yapmadıgıma pişmanın, tanık sizindir hakime hanım

Bence öyle düşünmeyin çocuğum olsun istemiyorum demede şimdi düşünmüyorum de Allahın gücüne gider hakkında hayırlısı olsun

Çocuk istemek içgüdüsel bir şey. Ben çok istedim ama nasip olmadı. Keşke bir kızım olSaydı. Çok isterdim. Ama anne olma ısteği bencilce bi bakıma. Saydigunuz sebepler bu dunyaya cocuk getirmemek için yeterli. Ama bilinçsiz binlerce kadın anne olurken, sizin anne olmanız bu dünyayı güzelleştirir diye düşünüyorum. kendinizi daha iyi tanımak için anne olunca nasıl biri olacağınızı görmek için anne olmalısınız. Pişman olacağınızı düşünmüyorum ama fikirleriniz değişir gibi.

2 çocuğum var, ilki evlendikten 3 yıl sonra oldu gayet isteyerek uğraşarak 2 yıl istemedik.2. çocuğa tövbeler ettim ama sonra yine bilerek isteyerek yine uğraşarak 2. oldu Iyi ki de oldu çok şükür. Ama öyle herkes anne olmalı diyenlerden değilim. Şu an istemiyorsunuz hiç kafa yormayin, içinize o istek gelirse denersiniz, nasipse olur. Ama o istek gelmezse zaten pişman da olmazsınız. Çocuklarım herşeyim iyi ki varlar. Aldığım en doğru karar onlar ama çok ta yıprandım bebeklikleri çok zor oldu. Eğer gerçekten istemiyorsanız pişman olmazsınız ama sanki olur muyum diye kafa yordugunuza göre bi ışık var Bence zamana bırakın evet herkes anne olmak zorunda degil, annelik içgüdüsü gelir sizi bulur. Bulmazsa da ortada pişman olacak bisey yoktur. öyle başkasının çocuğu var görünce canım çekecek mi denecek bisey degil. bence. Icinize o istek gelince oluyor benim 2. ye hamile olduğuma herkes çok şaşırdı çünkü asla derdim pes peşe yapana bile kızardım kendimce. Ama fikrim değişti Akışa bırakın kendinizi öyle ister miyim acaba denecek bisey degil o duygu gelince tanıyacaksınız zaten

Hayırlısı olsun.. Tebrik ederim.. Benim bir kuzenim 24 yaşında evlendi. 7 sene çocuk yapmadı. 32 yaşında anne oldu.. Çok güzel bir yedi sene geçirdik baş başa dedi.. Şimdi de farkındalığı olan bir anne.. Umarım sizde öyle olursunuz..

sadece ilk sayfadaki mesajları okudum, konu sahibine şunu söylemek isterim. 39 yaşında evlendim. Evlendiğimde "benim zaten 4 çocuğum var, yeğenlerim doğdu, biyolojik anne olmaya ihtiyacım yok" diyordum. Gerçekten de yeğenlerim hala bana çok düşkündür ve hala onları çok seviyorum. Hatta çocuğum olsa dahi yeğenlerimden çok sevmem, hepsini eşit severim diyecek kadar ileri gidiyordum çünkü çocuğum olmayacağından da emindim. evlendikten sonra biraz da ev ortamının sıcaklığının ve maddi kaygımızın olmamasının etkisiyle çocuk yapma isteği başladı, hemen tüp bebek tedavisine başladık, olumsuz oldu. Başka konularda ileri yaşta çocuk sahibi olmak isteyenlere uzun uzun yazdığım için anlatmayacağım ama son bir tüp bebek denemesi yapmaya karar verip tatile çıktığımda hamile kaldım, 43 yaşında çocuğumu kucağıma aldım. Bu hiçbrşeye benzemiyor, çocuğum nefesim oldu, gözlerim daha fazla ışıldamaya, hayat bana daha güzel görünmeye başladı. Gelişimini an be an seyretmek bir mucize. Her gün günde birkaç kez Allaha sonsuz kez teşekkür ediyorum ve şükrediyorum, böyle bir heyecan böyle bir mutluluk dünyada varmış, bu yaşta öğrendim. Eşim de aynı benim gibi. Öyle anlar oluyor ki hayır benim kucağımda duracak diye kavga ediyoruz. Yaşınız zaten ileri, bırakın olacaksa olsun. Yazdığınız nedenleri düşünecek kadar zekiyseniz, çocuğunuzu da layıkıyla yetiştirecek kadar bilinçli bir anne olursunuz. Gerçekten hiç istemiyorsanız kapatın defteri, buralarda kafanızı karıştırmayın, evlat tadını alanlar sizi belki de istemediğiniz bir istikamete doğru sürükler. Bunu isteyecek olan sizsiniz, evlenince bu his gelmediyse bırakın peşini. Ama içinizde uzak bir yerlerde benim de bir çocuğum olsa nasıl olurdu diye bir sıcaklık varsa korunmayın, hamile kalacağınız da garanti değil zaten.

Hayırlı doğumlar dilerim. Demek ki siz manevi olarak çok çocuk sahibi olmak istemişsiniz ve bunun için maddiyat geri plana düşmüş. Tamamen sizin seçiminiz. Sadece merak ediyorum. Tek maaşla 5 kişilik bir aile zor olmuyor mu? Çocuk bir şekilde büyüyor lafına da benim yorumum şu; çok sıkıntılarla büyüyecek, çocuklukta çoğu şey içinde kalacak, mutsuz olacak. Ben bunu istemezdim sanırım. Ama herkesin görüşü farklı tabi.. Bir de 3. çocuk motivasyonunuzu merak ettim. Çok özel değilse.. 2. çocuğu anlıyorum. Ama 3. çocuk neden oluyor onu pek anlamıyorum.. Zor olmuyor mu?

Yok.. bunlar değil:) Biz bir tane çocuk sahibi olalım. Olmazsa da canımız sağ olsun diyor. Eğer istemiyorsan da benim için ayrılma sebebi değil diyor. Ama bence bir çocuk istiyor. Bir tane olsun başka olmasın kafası.. Ama ben bir taneden de emin degilim.. Sorun bu..

İstediği kadar üreyemez bakabildiği kadar ürer. Sormuşsunuz fikrimi söyledim. . push ; F

Zamanla düşünceniz değişir zaten yaşınız çok küçük. Sizin yaşınızda ben kendime bakamıyordum

34 yasinda evlndim. Eşimi 5 yil beklettikten sonra evlndim.. yani cocuk anlminda iyi yillar da kacti sanrm o zamnlar.. cocuk yapmycgz şartını da kostum. Kedi de var oh kedi annesi de oldum. Ama zamnla eşimin; arkadaslarinin, kardeslerinin cocuklarini nasil sevdgni gordum. Icim gitti.. maddi manevi boyutta hep ayni dusuncelerdeyim aslnda.. korkularm tedrgnliklerim ayni.. hatta zamaninda darisi basina diyenlere Allah korusun bile dyordumsimdi de eşimin o dile getremedigi istegini gordukce icim icimi yiyo ve cocuk icn ugrasyorum. Muhtemeln tup bebek bile denycm.. cok zor bi ayırım. Cok zor bi karar.. Allah kmseye pismanlik vermesn bu yolda.. hep yapmadklarmdan pismn oldum hayatta.. ve evlilik 2 kisilik bi dunya diyerek bi yola girdim ama dedgm gbi insani ne beklyor belli degil..

Istemiyorumdan kastım annelik duygum yok. Gelmiyor.. Burada 30larda kadınlar konu açıyor. Anne olmak istiyorum çocuk istiyorum evlenebilecek miyim diye.. Bende o his yok. Olsa isterim.. Yoksa kesin istemiyorum değil..

Ben hiç evcil hayvan beslemedim ama besleyenler hep evlat gibi oluyor diyorlar. Neticede o da can sorumluluk yüklüyor. Hayatının pek çok alanında onu da düşünmek zorundasın. Veteriner masrafları ucuz mu ki? Sanmam. Maması vs..

Kişiye göre değişir, kimi vardır 30 yaşına gelmeden sorun yaşar kimi menopoza kadar sorunsuz hamile kalır, Slyvester Stallone'nun eski eşi birkaç sene önce 54 yaşında 5. çocuğuna hamileydi. Genetik faktörler, genel sağlık durumunuz, eşinizin genetiği ve sağlık durumu, hatta beslenme alışkanlıklarınız kısaca her şey etken.

Maddi boyutu halloluyor bir şekilde. eşler çalışıyorsa, tek çocuk özel okulda da okutulabilir. Hayatta önem verdiğiniz şeylere göre değişir nihayetinde harcamanız. karton bardakta kahve içmeden de yaşanıyor.. belki ben çay insanı olduğumdandır :) Anne olmak ciddi bir sorumluluk. sürekli bir kaygı hali.. rahat bir insan değilseniz, çözümü bulmaya değil de sorunun varlığına odaklanan biriyseniz her şey gözünüzde büyür. dünya hiçbir zaman cennet değildi. tarih kıtlıklarla savaşlarla dolu.. Kavimler göçü, moğol istilası, 1. dünya savaşı... hangi dönem dünya iyi bir yerdi ki? bir avuç azınlığın tahakkümünde yaşadı toplumlar tarih boyunca.. değişen çok bir şey yok özünde.. yaşamınızın kısıtlanacağı korkusunu bu saydığınız bahanelerle mi örtüyorsunuz acaba? yargılamıyorum, anlamaya çalışıyorum sadece.. sizi çocuğa gelecek verememek mi korkutuyor gerçekten, yoksa çocuklu hayatın zorlukları mı?

Cocuk yapıp pişman olmama = mutluluk Cocuk yapmayip pisman olmama= mutluluk Cocuk yapip pisman olma = bir ömür mutsuzluk Cocuk yapmayip pisman olma = yaklaşık 55-70 yaş arası mutsuzluk Genellikle cocuksuzlugun pismanlik yaslari artik cocuklarin buyuyup torun sevme yaslari veya birilerinin sana bakmasi gereken yaslarda ortaya cikar, yada o yaslar düsünulerek erkenden pismanlik yasanir. Sonuç; pisman olabilirsin ama bu pismanlik seni cok cok uzmez. Cocuk yapip pisman olanlarin orani cok daha fazla ama bu pismanlik itiraf edilemez ve cocuk dogduktan sonra alternatifi hayal edilemeyecek sekilde insanin hayati degisir. cocuk yapmayinca bunun alternatifi cok daha kolay hayal edilir ve hep "cocugum olsa ne iyi olurdu" seklinde iyi yonleri dusunulur. Yani bu pismanlik da aldatici bir pismanlik.

Evlendigim ilk seneler bende istemedim ayni sebeplerden ki ben yurtdısından türkiyeye yerleşmiş biriyim... simdi tüp bebek tedavisi görüyoeum hergün olsun diye dua ediyorum istemiyorum demeyin hayırlısı diyin..

Üstüme iyilik sağlık. Bokuna niye kurban oluyoruz durduk yere. Bok da bunu istemez bence.

bence bunun hayatından memnun olmakla ilgisi yok oğlum 10 yaşında 30 yaşında anne oldum o bir süreç hiç kimse çocuklu hayatı önceden tahmin edemez zira her bir çocuk farklı bir birey yılların ne getireceğini de bilemezsin anne olmaya çalıştığım süreçte hafta 6 gün delice çalışan iş odaklı bir hatundum sabah 7 de çık akşam 7 de git modunda yaşar hatta akşam da dışarıda yer içer yaşardık neyse en geç 30 yaşımda hatta 29 yaşımda anne olayım diye planlamıştık sonra bir yıl denedik ve olmadı doktor vs eşime asla çocuğun olmaz dediler asla bunun üzerine bir doz yıkıldık sonra ne yapalım olmazsa olmaz dedik uzatmayalım "asla çocuğun olmaz" ın yıl dönümünde kucağımızdaki ufaklıkla uğraşıyorduk o yıllar zaten çocuk olmayacaktı oldu şoku ile geçti, bakıcısı, kreşi vs evet şu aşamada ortaokul öğrencisi olacak kocaman bir çocuk geleceğe dair endişelerimiz var hatta iki çocuğu olanlara biz hayret ederken bir kısım çevremdekiler 3. başladı 40 civarında 3. doğuruyorlar aceleye gerek su akar yolunu bulur

Şu biyolojik saat konusu.. Ben 33 yaşındayım. Bana hala gelmiyor. Affedersiniz sanki 18 yaşında gibi, babam rahat modundayım. Biyolojik saat her kadında olmuyor bence, olsa bende olurdu. Bu devirde tek çocuk iyidir..

Çocuğu olan ayrı pişman olmayan ayrı, hayatın olmazsa olmazı değil çocuk sahibi olmak bence

Öncelikle sorunuza 40-50 yaş üstü evli ve bilinçli olarak çocuk sahibi olmamış bir kadın ney cevap verebilir. Anne olmuş, olma ihtimali olan her kadını fikri yaşadığı üzerinden. Sizinde yaşınız anne olmaya elverişli ama birde bunun olma ihtimali kalmadıktan sonra nasıl duygular bıraktığına bakmak lazım. Bekar yaşı geçkin bir kadında evliliği tercih etmediği için bambaşka bir bakış açısıyla yaklaşır. Keşke bunu deneyimlemiş birilerini bulup sorabilseniz çok çok sağlıklı olur aslında. Kendime gelince 25 yaşında evlendim ve maddi olarak hazır olmadığımızı düşünerek henüzde çok gençtik çocuk fikrini 5 yıl erteledik. Sonra ben 30 oldum iki yıl oldu olacakla geçti... sonrasıda sayısız tedaviyle. 35 yaşımda son kez diye denedim ve çocuk fikrini artık olmayacak diye attım köşeye. Çok mutlu bir çifttik bir eksiğim yoktu. Üzülmüyor muydum evet çook ama artık alışmıştım. Örneğin hep bir daha denesekmi yaşlanıp ihtimal kalmayınca pişman olur muyum diye sorguluyordum kendimi bende. Benim deneyimim çok çok farklıydı tabi. Nitekim 40 yaşında ikizlerim oldu yıllarca uğraşmamışım gibi sanki gözümü onlarla açmışım gibi... hep anneymişim zaten gibi oldu çok farklıymış, çok zormuş ama çok güzelmiş. Size gelince eş adayınız evlenince çocuk isteyecek bunu net söyleyebilirim. Evlenince sizde isteyeceksiniz çünkü siz de kesin net değilsiniz. Umarım gönlünüze göre olur herşey.

Her kelimesine katılıyorum.. Çok haklısınız.. keşke herkes sizin gibi düşünse.. Bir kadın, bir çocuk değil bir toplum doğuruyor lafı şahane.. Eğer olursa bende tek çocuk düşünüyorum.. Tabi olursa..

Çocuğa sıçmanın üzüntü veren bir şey olduğunu öğretmişsiniz! Ağlamak ne demek? Al travma yaşadı işte. Bakın anlamıyorsunuz annelik öyle kutsal bir şey ki gerekirse insan içinde tutar her şeyi. Gitmeyin tuvalete.

33 yaşindayim küçükken kisir olmak isterdim büyüdüm kaza ile anne oldum ama yine yeniden olsa istemem oğlumu çok seviyorum ama annelik ve bebek, cocuk bana göre değil. Pişman olmazsin gibime geliyor.

Kızınıza kedi alsanız? Çok yardımcı olur bence.. Evde hayvan olması çok güzel bir duygu..

Tuvalete gidince özleyemiyorum ki, ya tuvalete gireceğimi tahmin edip benden önce giriyor ya kapıyı yumrukluyor nasıl özleyebilirim ayol? Ben çeyrek ana ancak ederim..

Şaka bir yana, bu durumu yaşayan bir anne olduğumdan kendi ailem tarafından bile anormal görüldüm. Malum yaşıt çevre sebebiyle doğuran her arkadaşım 'gadasını aldığım' minvalindeyken ben 'ayakları yamuk bu bebeğin, aman yine kustu, uyumuyor delircem' diye serzenişte olunca insanlığıma kadar irdelendim. Kadının kadına yaptığı eziyet tarifsiz, hissetirlen şey hep yetersizlik. 'Siz nasıl annesiniz de babasıyla uyuyor çocuk sizi istemiyor' cular da gelir birazdan. Bizlere yapışık olduğundan, baba sperm olarak baba ya çünkü. Neyse efendim, ikinci çocuk pek dadlu oluyor yapsanıza akshsjsksksj

Sanki ben yazmışım gibi.. Size katılıyorum. Geçmiş yıllarda bir hintli avukat adam anne babasına dava açmıştı. Bana sormadan beni bu kötü dünyaya getirdiler diye.. Zaten bu sorgulamalar çoğunlukla gelişmemiş ülkelerin bilinçli bireylerinde çıkıyor. Norveçli birinin neden beni dünyaya getirdiniz diyeceğini çok sanmıyorum. Ama bizim gibi ülkelerde durum farklı.. Artık dünyadayız. Geri dönemeyiz ama kendinizi kurtarmak için çalışıyorsunuz. Bence bilinçli birisiniz ileride siz bu durumu çocuğunuza yasatmazsiniz. Zaten buradan okuyorum kadınlar artik bilinçli. Önce şartlarını düzeltiyorlar sonra çocuk düşünüyorlar.. Size o haberi paylaşayım. Anne babasına doğduğu için dava açan hintli.. 27 yaşındaki Samuel'den ilginç dava

Inşallah olur.. Her nasip vaktine esirdir derler.. Umutsuz olmayın. Ümitvar olun..

Benim çocuk yapma nedenim, annemin vefatiydi. Vefatından önce, torun sevmek istediğini söylemişti ama ben o ara biraz uzakta olduğum için, hastalığından habersizdim ve niye böyle bir istekte bulundugunu anlayamamistim. Çünkü o ana kadar hep gezin tozun birbirinize doyun derdi rahmetli. Annemden sonra, kendime yoldaş, bir teselli istedim ve eşimle çocuk yapmaya karar verdik. İnanın, oğlum olmasa, annemin açısıyla kafayı yerdim ki buna şuan vakit kalmıyor. Oğlum bana derinlere dalacak, derin derin düşünecek vakti vermiyor, bu açıdan iyi ki yapmışım diyorum ve ayrıca oğlumu çok seviyorum. Onun için yaşıyorum diyebilirim. İnanın, bir süre sonra çocuksuz evlilik insana cazip gelmiyor. Gez, toz, yaşa, bunlar bir yere kadar, bir yerden sonra farklı duygular devreye giriyor. Bir evde çocuk sesleri, hengamesi, gülüşleri olmazsa o ev o kadar sessiz ve ıssız oluyor ki. Tabii bu benim düşüncem.

Freud haklı olsa savaş süren ülkelerde insanlar içgüdüsel şekilde hızla çoğalmaya devam etmezdi sanırım... Çocuk sahibi olmanın bu kadar ayrıntıda boğulacak bir durum olduğunu düşünmüyorum. Hangimiz maddi manevi sıkıntı zorluk çekmiyoruz, ya da muhteşem şartlardayken bir sene sonra mülteci olmayacağımızın ne garantisi var? Demek istediğim iç sesinizi dinleyin sadece, ülkemizin artı dünyamızın dünyanın gidişatına bakacak olursak topluca intihar etsek daha iyi gibi görünüyor çünkü... Dünyaya gelecekse sizin kadar duyarlı ve düşünceli insanların çocukları gelsin en azından, bari gezegenin geleceği için birşeyler yapabilirler...

Emin misiniz? Amme hizmeti olarak uyarayım, o da çok matah bir şey değil:)

Sizin yoruma kahkaha attım.. Çok yaşayın.. Emeklilik mi? Benim yaş 33, en iyi ihtimal 63te emekli olacağım. Daha 30 senem var. 30 sene sonrasını bu ülkede emeklilik konusunda hiç düşünmüyorum.. Bence sizde düşünmeyin.. error veririz hep beraber.. Bu ülkede 30 yıl değil 3 ayda neler neler değişiyor.. Boşverin.. Çocuk konusunda emeklilik yorumu okudum ya.. bir daha bu kadar şaşırmam.. Sağ olun iyi neşelendim..

Tercih senin kimse yargılayamaz mantık cercevesinde bakarsan bir çok noktada doğru tespitler yapmış ve mantıkla karar vermişsin ama duygusal olarak baya karışıksın ben 48 gün önce evladimi kucağıma aldım allahın isteyen herkese nasip etsin doğumdan sonra kendimi topladığım ilk gün kokusunu içime çekerken keşke daha önce yapsaymışım böyle güzel bir duygu olduğunu bilsem daha önce yapardım dedim o yüzden pişman olursun yada olmazsın diyemiyorum ama mucizevi bir duygu olduğunu söyleye bilirim

Senin kararın... Dünyaya bir Einstein getirmiyor hiç kimse... Herkes kendi genlerini yoğurup duruyor... Ne istersen onu yap... Ne doğuran bişey kazanır ne doğurmayan bişey kaybeder... Herkes Durumuna göre yorum yapar... Bundan bişey çıkaramazsın koca dünyada kısıtlı ömrümüzle biz neyizki... Herkes kendi dünyasının imparatoru hepsi bu. Kimse kimseyi çok önemseyip kimse kimsenin fikirlerine göre planlamaz... pişman olurmu sun olmazmı sın pişman olacak yaşa kadar ölmeden gelirmisin nerden bileyim... Sen bileceksin

Teşekkür ederim.. Evet risk almak lazım. Risk de almak istemiyorum ama.. hayatta risk almadan hicbir şeye sahip olamazsın.. Önceki

Karariniza saygim sonsuz. Yalnizca bisey eklicem. Yegen sevgisiyle evlat sevgisi bir degil. Evlat bambaska. Evlat cok agir basiyor. Anne babadan hata kendinden bile once geliyor. Bu sekil sevgi istemiyorsaniz tabi yapmayin. Cunki gercekten iyi yanlari kadar zorlu yanlarida var

Dördüncüde tutar bence. Hadi bi gayret. Rızık önemli ahsjsjs.

Şöyle ki; o bence 1 tane istiyor. Bayramda görüştüğümüzde de ileride evde salonda oyun oynayan bir kız çocuğu olsa fena mi olur dedi.. Bende peki hiç olmazsa dedim? O zaman yapacak bir şey yok.. kediyle devam dedi..

O emzirme olayı beni de sıkmıştı. Bebeklerimi cok severek büyüttüm oysa. O sanırım şeyden, ben bir kaç dakikadan baska aynı noktada duramam, durakta beklerken bile oturamam, gezınır dururum. Evet o duraklarda karsılastıgınız kurtlu benim O yuzden emzirirken kitap okuyarak, diger cocuklarıma masal anlatarak zaman gecirmeye calısırdım, bakardım daha 10 dk olmamış..

Bunu sorgulamak bile aslında içinde ki doğanın çağrısından dolayı. Mutluluk, tutunacak dal kısmına katılmayanlardanım çünkü annem öyleydi ve hep onun yükü oldu omuzlarımda, hep babana sizin yüzünüzden katlandım dedi yük oldu, siz benim dayanacak gücümsünüz dedi yük oldu. Bu nedenle asla böyle düşünmüyorum ailemin yaptıkları hatalarla devam etmemek için eğittim kendimi hep. Ama çocuk sahibi olmak anne olmayı da tatmak, bir yol arkadaşı hep istedim. Evliliğim mutlu ki mutlu olmasam asla durmam 10 çocuğum da olsa. Asla çocuğuma senin için evliliği, hayatımı devam ettirdim demem gerekirse yalnız anne olurum ama çocuğum mutlu olur. Bir hayat yaratmaya, insan yaratmaya aracı olmak bile çok güzel. Bu sizin düşünceniz ile alakalı bir durum hayata nasıl bakarsanız İnan'ın çocuğunuz da öyle olur. Ve ince düşünen insanların herşeyi tartıp biçen insanların daha çok çocuk yapmasını isterim :) dünyamız güzelleşsin, çocuklarımız güzel insanların çocukları ile karşılaşsın.

Anne olmak ya da olmamak sizin tercihiniz o yüzden simdiden cok irdelemek sonucu değiştirmeyecek Ileride anne olmayi da seçebilirsiniz Kararsızlığınızı kararli hale gelmesi de yasadikca görülebilecek bir sey bence. Es adayı sizinle hemfikirse ve ileride size baskı yapmayacaksa illa cocuk isterim diye, o zaman uzulmenizi gerektirecek bir durum da yok. Bir arkadaşım saglik sebeplerinden dolayi cocuk sahibi olamiyor daha doğrusu biyolojik. olarak. mumkun ama hamile kalırsa kullandığı ilacı birakmak zorunda o da hayatini riske atacak bir durum. O yüzden doktor kesinlikle hamile kalmamalısın demiş. Eşi de arkadaşımı cok seviyordu ama bosandilar çünkü annesi torun diye baski yapıyormus ve annesinin sözü yüzünden cok sevdigi esinden ayrilmayi secti eniste bey. Yani hayat bu istersin olmaz istemezsin olur. Bazen hayatin akisinda, yasadikca öğrenilen/gelişen seyler de olabiliyor.

Dünyadaki gelmiş gelecek tüm bedenlerin ruhları aynı anda yaratılmıştır Yani sizin çocuğunuz olacaksa şuan ruhu bedenine kavuşmak için bekliyordur, ya da belki çocuğunuz olmayacaktır yani hiç öyle bir ruh yoktur, sizin vereceğiniz karar bu sonuca çıkacak :) demem o ki, akışına bırakınnnn boşveriinn. Sizin çocuğunuz da evrendeki milyonlarca gezegenlerden sadece birinde iğne ucu kadar bile olmayan bir hacimi kaplayacak olan çok hücreli bir organizma olacak... hehe:)

Belki nasip olur hayat bu. Böylelikle daha mutlu olduğunuz bir ülkede yaşar evlat sahibi de olursunuz kim bilir piraye

Yani bilemeyiz bunu pişman olup olmayacağını İstemiyorsan yapmazsın Eşinde aynı kafadaysa sorun olmaz

Merhaba Sevgili Üyeler; Nasılsınız? Umarım iyisinizdir. Size bir sorum var. Ben 33 yaşında, evliliğe giden bir ilişkisi olan biriyim . Erkek arkadaşımla evlenmeyi istiyorum. Ama çocuk sahibi olmak istemiyorum. Evet, çocuk sahibi olmak istemiyorum. En azından şu an istemiyorum. Bunu birkaç kere onunla da konuştuk. Senin kararın. Benim için çok sorun değil ama sen ileride pişman olabilirsin dedi. Erkek arkadaşım çocuk olmasa da sorun değil diyor ama ben ileride belki çocuk isteyebileceğini düşünüyorum. Ama gelin görün ben çok kararsızım. En azından içinde bulunduğum şartlarda. Kendime göre çok nedenim var. Bir kere çok enflasyonist bir ülkede yaşıyoruz.. bir hafta aldığımız bir temel tüketim malı diğer hafta asla aynı fiyat değil, fiyat inanılmaz artmış oluyor. Maaşlar bu fiyat artışlarına yetişemiyor. Araba almak bile artık lüks olmuş. Ev fiyatları zaten inanılmaz pahalı. Her şey çok pahalı. Eğitim pahalı. Sağlık pahalı. Bezi, maması, doktoru, kursu, hobisi, giyimi, oyuncağı, kitabı vs her şey pahalı. Yaşamak çok pahalı. Daha da kötüsü burası manevi olarak kaotik bir coğrafya.. Sosyal, ekonomik ve kültürel sorunlar hiç bitmiyor. Araf gibi bir yer.. iki arada bir derede.. Ayrıca dünyada su sorunları, savaşlar, kadınlara saldırılar, işsizlik, ekonomik krizler tonla sorun var. Dünya giderek kalabalık oluyor. Bu gidişle kaynaklar bir noktada yakın zamanda tükenecek. Çocuğum benden bunun için hesap sorabilir. Klişe bir soru ile "Neden beni dünyaya getirdin?" deme ihtimali çok yüksek. Özetle hem maddi hem manevi parametrelerden dolayı çocuk sahibi olmak istemiyorum. Arada olsa nasıl olur diye düşünüyorum. Bazen acaba sadece bir tane olsa mı diyorum? Sanırım bu kaotik ortamda çocuk istemiyorum. Burası bana 33 yaşında ağır geliyor kim bilir çocuğuma ileride nasıl gelir.. Ayrıca bu kadar kaotik bir ortamda çocuk büyütmek bana çok bencilce geliyor. Bunu çocuğuma yapmaya hakkım yokmuş gibi.. bunu çocuğuma yapmamalıymışım gibi.. Kısacası araftayım. Sizce ileride çocuk sahibi olmasam pişman olur muyum? Olursam neden? Doğurgan yaşlarda çocuk sahibi olmayıp sonra bundan pişman olmayan üyeler var mı? Neden pişman olmadınız? Ilave Soru: Evlenip çocuk sahibi olanlara da bir sorum var. Freud der ki: Üreme; insanlar için hayattan memnun olmanın kanıtıdır. Insanlar hayatlarından memnunsalar üreyerek kendi genlerini sonraki nesillerde devam ettirmek isterler. Bu önermeye göre Freud'un dediği gibi hayattan istediğiniz ölçüde memnun musunuz ondan mı çocuk sahibi oldunuz? Çocuk sahibi olma motivasyonunuz neydi? Belirtmek isterim ki yargılamak için değil arafta kaldığım için soruyorum. Cevap verirseniz çok sevinirim. Herkese iyi forumlar.. Sevgiler.

Yani çocuk sahibi olmak-olmamak çok kişisel kararlar. Bugün tereddütte kalırsınız bakarsınız yarın istersiniz. Veya yine istemezsiniz. Sonuçta tüplerinizi bağlatmıyorsunuz bugünkü tedirginliğiniz geleceği etkileyecek bir şey değil o yüzden şimdilik pişman olacağınız bir durum yok. Allah gönlünüze göre versin.

Neden pişman oldunuz? Eğer çok özel değilse?

Belki anne babana sorulsa milyonlarca sperm içinden sizi secmezlerdi? Ama üreme işi şans işte o da size gülmüş. Belki onlara danissalardi hangimiz gidelim yumurtaya diye dünyaya gelmemis olurdunuz. Kısmet.

43 yaşındayım ; çocuk sahibi olmadığım için asla pişman olmadım, bence hayatımda verdiğim en isabetli karardır Freud'a gelince çok severim kendisini, lakin insanlar bu yüzyılda hayatlarından memnun oldukları için çocuk yapmıyorlar aksine memnun olmadıkları ve tutunabilecekleri bir dal olması için çocuk sahibi oluyorlar, diğer yandan toplum dayatıyor, çocuksuz evlilik olmaz vs... Çok memnunum hayatımdan bunun için çocuk yaptım diyebilecek insan sayısı çok çok az, benim içinde istisnalar kaideyi bozmaz. Çocuk dünyaya geldikten sonra elbette ki seviliyor, sevmeden emek verilebilecek bir şey değil, insanın tüm ömrünü kapsıyor ama yapmadığım şeyin sevgisini bilemem o yüzden eksiklik hissetmiyorum, bir ara evlat edinmeyi düşünmüştüm ama nasip olmadı, şimdi iyi ki olmamış diyorum

Çocuk acı biber gibi işte yedikçe yiyesin gelir yedikçe neden yedim dersin.. İki çocuk annesi olarak feleğimin şaştığından mı bilmem evlenmesem de olurmuş çocuk olmasa da olurmuşculardanım yalan yok. İlerde pişman oldum keşke yapsaymışım diyebilrceğin yaşlar 40 sonu 50 li yaşların başlangıcı olur ki doğurmuş olsaydım şimdiye eşşek kadar olurlardı dersin. Bence akışa bırak..

ben size harfiyen katılıyorum... Aynı sebeplerden bende istemiyorum... Bu ülke şartlarında kendime güvenemediğim için çocuğumada bakabileceğimi sanmıyorum.

Böyle bir dünya kısmına katılamıyorum. Çocukları hiç bir zaman çiçek bahçesine doğuramayacaktık zaten. Acıyı da sıkıntıyı da tadacaklar. Kendi çocuğum için sadece dünyadan gelip geçecek bir çocuk gibi düşünemiyorum ben, bir şeyleri değiştirebilecek biri olabileceğini hayal ediyorum. Herhangi bir insanın hayatını değiştirmesi bile yeterli. Kötü bir dünyaya iyi bir çocuk getirdiğimi düşünüyorum veya bunun için çabalıyorum. Hangi boş boş kahve içme seansı çocuğuma kitap okumaktan, onun oyununa eşlik etmekten değerli olabilir ki? Yalnız tabii ki o boşluğu sorumsuzluğu da özlüyorum, insanın kendi başına kalmaya da ihtiyacı oluyor ama genel manada durum böyle bence.

Zaten konunun içeriğiyle ilgili yorumda bulunmadım. Düşüncemi söyledim ve gittim. 0 000 Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik İptali tek ayak

Kızlar böyle konularda çoğunlukla anne veya teyzeye benziyor sanırım, kızımı tiroidiyle ilgili doktora götürdüğümde hormonal durumu için aile geçmişimizi de sormuştu doktor, benim ve kızkardeşimin hormonal durumu hakkında genel bilgi almıştı, oradan yola çıkarak söylüyorum. Menopoz da anne tarafına göre şekil alıyor.

Olacagindan eminmisiniz de istemiyorsunuz?

Sanki konuyu ben açmışım. Böyle bir dünyaya çocuk getirmem, hoş aday da yok zira çocuk iki kişiyle yapılır. Annem, babam hayatta değil. Bazen lanet ediyorum dünyaya geldiğime, gidipte neden beni dünyaya getirdiniz diyeceğim kimsede yok, çok üzgünüm.

15dkda kiyin nikahi, gidin evinize, ne bekliyorsunuz ki:) Bir kanepe hem yatmaya hem oturmaya,2 de kapkacak, simdi ac durmuyorsunuz ya, acta kalmazsiniz. Ciddiyim, bu dugun islerini abartmaktan oluyor hep.

Düğünüme az kaldı inşaAllah bende 3-4 sene istemiyorum Bakalım hayırlısı ama siz hiç istemiyorsunuz o konuda yorum yapmak istemiyorum

Aynı yerde çalışan 20 adet yaşları yakın bayanız. Bir tek benim çocuğum yoktu. Hepsinin 2-3 tane var. İçlerinden hiç biri en ufak bir pişmanlık, zorluk cümlesi kurmadı. Şikayet eden de görmedim. Her gün söylüyorum, takdir ediyorum sizi diye. Nasıl sabır var, nasıl bir annelik gücü. Ben 5 ayda bittim. Gözlerimin altı mosmor oldu. Ne yediğimi bilmiyorum, bazen tuvalete en son ne zaman gitmiştim diye düşünüyorum. Bi de hesap yapıyorum kendimce. Bir çocuk 2 yıl geceleri uyansa, üç çocuk için 6 yıl eder. Demek ki üç çocuğu olan insanlar 6 yıl gece uyuyamıyor. İnanılmaz bir şey bu

Başlarda bende ilerde evlenince çocuk sahibi olmam belki diyordum şimdi 8 aydır 5 aylık yeğenime ben bakıyorum artık kararım kesinleşti bu iş bana göre değil çocuk filan yapmayacağım. İşin maddi boyutu benim üzerimde değil ama birebir şahit oluyorum tüm o harcamalara filan sadece bir paket bezin fiyatına bile şok oluyorum. Maddi boyutundan başka annenin verdiği çok büyük bir emek bir mücadele var. Gece uyanması, kucakta uyumaya alışması, bi duş almanın bile lüks sayılması filan bunlar benim gözümü korkuttu.

Olmasın ya.. Allah isteyene versin bana değil.. D Durbirmolaver

Amaç çocuktan soğutmak değil, amaç zorlanmanın, bıkmanın ne kadar normal olduğunu duyurmak. Duyuralım ki anneler o kadar yükün üstüne vicdan yükünü de taşımasınlar. Çocuk gerçekten çok tatlı, sevgisi tarifsiz. Ama uykusuzluk çok kötü. Muhabbeti çok tatlı, bağırması çağırması ağlaması çok kötü. Geçen 4 yılımı izletmiş olsalar zaten çocuk istemeyen ben asla kalkışmazdım, ama iyi ki oldular. İyi ki oldular ama başa dönersek uykusuzluk çok kötü, bi gülüşü falan yetmiyor. Hayat başka yöne evriliyor. İnişli çıkışlı bir şey. İkinci çocuk da çok tatlı ayrıca, ikincide tutmadıysa üçüncüde kesin tutar

neden pişman olasın ki? eğer şu an istemediğin bir şey yaparsan asıl pişman olman daha yüksek. gönlünden geçeni yapman her zaman daha iyi olacaktır. eğer kafana takılıyorsa hamilelik süreçlerini ve çocuk doğduktan sonra yaşanacak bütün süreçleri araştırmanı isterim. eğer geleceğinde çocuk görüyor ve bunda mutlu oluyorsan elbette çocuk yapmayı tercih edebilirsin. senden tek ricam karar verirken asla insanların öznel yorum ve düşüncelerine maruz kalma. çünkü en iyisini sen bilirsin iyi günler.

Bende koruyucu ailelik düşünebilirim.. Sonuçta dediğiniz gibi sırf doğurmak zorunda değiliz.. Şu an hiç çocuk düşünmüyorum. Allah isteyene versin.. aclockworkorange

Sizin için sevindim. Peki çocuğunuz için korkmuyor musunuz? Her sey aileden ibaret değil. Yaşadığımız çevre üzerimizde çok etkili..

Yok yapmaz. Öyle biri değil.. Ama istediğini belirtebilir.

Tam olarak kafamdakileri yazmışsınız. Tek fark benim 21 yaşında olmam. Şu an zaten hayli erken çocuk sahibi olmam için. 25 yaşından önce hiç düşünmüyorum, ona göre önlemimi alıyorum. Bazen anne olmayı çok istiyorum ama yukarıda yazdıklarınız çok doğru ne yazık ki, özellikle eşimin de hep söylediği şeyler. Ona en iyi şekilde eğitim imkanı sağlamak istiyorum, refah içinde yaşamasını istiyorum ama daha kendimize ait araba ve evimiz bile yok. Olsa da kredi borcuyla olacak. Hadi onlar ödendi diyelim üstüne bebek için masraf çıkacak. Beziydi, mamasıydı, beşiğiydi, bebek arabasıydı, büyüdüğünde eğitim gereçleriydi... Konuyu takipteyim. Umarım hem siz ve eşiniz hem de olursa çocuğunuz için en doğru kararı verebilirsiniz.

Karar senin ama iyi düşün. Gerçekten istemiyorsan ve istemeyeceksen sorun yok. Ama biliyorsun ki kadınlarda biyolojik yaş diye birşey var. Erkeklere bakma onlar 50 yaşında da baba olur ama biz kadınlar için 35 üstü yavaş yavaş zorlaşıyor. Sonradan anne olmak isteyen ve bu sefer de tüp bebekle çocuk sahibi olan bir anne, sebile ölmez. Youtube dan videolarını izleyebilirsin

İnş gün gelecek ben de oh çok şükür diyeceğim

Bizim ülke değişir ama tahminen kötüye doğru maalesef. Daha hala yaya geçidinde arabalara yol verilmeye devam edilen bir ülke. Piknik yapıp çöplerin çimenlerde bırakıldığı bir ülke. Kadınları sokaklarda öldürülen bir ülke. Sadece yaşanılası bazı yerleri var. Bir tık daha.. Oralarda zaten çok göç alıyor. Kalabalık. Ben kendi hayatımda kimseyi çocuk sahibi oldu diye eleştirmem. Benim kararım değil. Ama ileride benim çocuğum benden hesap sorarsa ben üzülürüm. O yüzden konu açtım. Yumurta konusu biraz zor bir süreç diyorlar.. Bir bakayım.. Kendi yaşantım tek çocuğu kaldırır ama atmosfere güvenemiyorum.

Sevdiginiz adamla evlenirseniz bakis aciniz degisecek. Daha pozitif bakacaksiniz dunyaya. Ornegin, karanliga kufretmektense bir mum da siz yakacaksiniz. Piknige gittiginizde evvela cocuklariniza birer poset verip birlikte copleri toplayacaksiniz. Cocuklar guldukce, bizler bilinclendikce umut var diyeceksiniz. Pisman olursunuz olmazsiniz bilmem. Ama saniyorumki bir yavruyu kucaginiza alirsiniz. Etiketleriniz bile bebeksiz olmaz diyor adeta:) Bu yuzden soyluyorum. bkz"cocuksuzhayat mumkun mu"

Aynen öyle.. Bugün takip ettiniz mi bilmiyorum dolar oldu 7,24; 7.30 civarını da gördü.. Bu demektir ki her şeye bir daha zam gelecek Zaten her şey pahalıydı. Çocuk bu devirde masraf demek.. Ben bir şeyi merak ediyorum. Eşinizde çocuk sahibi olmayı istemiyor muydu? Yoksa onun çocuğu var mı? 0 000 Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik İptali tek ayak

Hayatta birden bire duygularinizi kaybetmemissinizdir herhalde. Huyunuzu suyunuzu az cok tahmin etmediniz mi?

Kişisel bakış Ama bence çocuk güzel bir enerji sıkıntısı bile güzel. Ben çocuk hastası biriyim. Biraz anaç yapıdayım. Baskasının çocugunu bile deli gibi sevebiliyorum. Bana göre olmalı. Sizin bakış açınız anneliği çok isteyen yapıda değil. Ama pişman olursunuz gibime geldi. Çocuk en iyi arkadaş oluyor dert ortağı. Anneliği isteyen herkes yaşasın isterim hep

Sizi bu düşüncenizden dolayı tebrik ederim. Evet her kadın anne olmak zorunda değil hatta olmamalı. Çok büyük bir sorumluluk. Siz sanırım gerçekten istemiyorsunuz. Çünkü büyük ihtimal iyi bir ülke, stabil güzel koşullar güvenli coğrafya ve iyi maddi duruma rağmen istemiyorsanız istemiyorsunuzdur. Şu an bende istemiyorum. Ama yaşadığım yer etkili bunda. Önümü göremiyorum. Bir bebek maması 150 tl. Bir bebek arabası 2 bin tl en uygunu. Her şey çok pahalı. Sevdiğim cipsler bile olmuş 5 tl. Yurt dışında 5 birim paraya insan et alıyor et dana eti alıyor. Nasıl kadınlar peş peşe 2 3 4 çocuk yapıyor? Ben 33 yaşındayım. Daha 1 taneyi bile tam istemiyorum.

Annelik muhtesem birsey ya. Insaallah Dusunceniz degisecektir. Yavrunuzun boyle dusundugunuzu bilmesini istemezdiniz dimi

Yumurta konusunu çok kişi söylemiş. Ben 33 yaşındayım. 39 40 yaşına kadar sorun olmaz sanıyordum.?

Eşimle ilgili kısmını da detaylandırayım o zaman. İstememe nedeni cesaret edememek, olduktan sonra da iyi ki varlar diyor tabi.. Tüm çocukların yükünü benimle birlikte yüklendi, belkide daha fazla. Çocuklar onunda dünyası yani Önceki

Evleniyorum valla O kadar yoruldum ki hazırlık telaşında. Zar zor oturuyorum. Oturunca da şöyle bir kk ya bakıyorum bazen. Bakalım nasıl olacak. Gerçekten yarını çok merak ediyorum.

Kendine güvenmeyen anne olmamalı bence de.. Güzel dileğin için teşekkür ederim.. Umarım seninde her şey gönlüne göre olur.. Bakarsın tez zamanda evlenmişsin çocuğun olmuş. Burada konu açmışsın.. Umarım bir bebişin olur..

Ya bacım bakma sen bunlara, dibine kadar yaşadım. Aha ben salak bir de bebeğim sizinki kadarken bir daha hamile kalma üstün becerisini gösterip, iki ucu boklu değneğe girdim. Alışıyorsun, zamanla sevgi bağı oluştukça alışıyorsun. Elbet hayatına özlem duyuyor, bazı günler sinir krizi geçirip ben nasıl bu girdaptan çıkacağım diye ağlıyorsun, bazı gün hayatında hiç sevilmemiş gibi hissedip, onun sevgisiyle dolup taşıyorsun. Delilik hali, çok normal. O günlere geri dönsek tamam yapmazdık ama şuanda da bir kirpiğe dünyayı yakarız, bambaşka o.

Aynen.. Evlatlık da bir seçenek.. Sadece doğurmakla anne olunmuyor. Bence siz arada serzenişte bulunuyorsunuz. Pişman olsanız bence 3 çocuğunuz olmazdı.. 0 000 Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik İptali tek ayak

Psikolojinizi sağlam tutmak için sorumluluğunuzu ailenizle de paylaşabilirsiniz. Hatırladığım kadarıyla beraber yaşıyordunuz, kendinizi bu kadar zorlamak yerine destek alabilirsiniz. Yalnız yapmaktan keyif aldığınız şeyler sonsuza kadar kaybolmadı. Bir süreliğine mola verdiniz. Ben bir yıldır epey özgürüm. Kendi kendini oyalıyor, oynuyor, derdini isteklerini söylüyor, kendi işlerinin küçük bir kısmını yapabiliyor. Bir kaç sene sonra arkadaşlarıyla buluşacak, bensiz pek çok yere gidecek. İkimiz de bağımsız olacağız. Bir ömür aklımız duygularımız birbirinde olacak elbette ama fiziki anlamda uzaklaşağız da. Aşama aşama uzaklaşacak zaten. Yani merak etmeyin yalnız sahilde yürüyüş yapacaksınız. Ama en zor zamanlarınızdayken destek alın. Altını tek temizlemenizdense ailenize bırakıp iki saat yürüyüş yapabilirsiniz mesela.

Yok kısıtlanayacağım korkusu değil bu. Gelecek verememe korkusu.. Çünkü fırsat eşitliğinin artik ülkemizde olduğunu düşünmüyorum.

28 yaşındayım, yurtdışında yaşıyorum, doktora yapıyorum, eşim de ben de dünyanın en büyük iki farklı ilaç şirketlerinde çalışıyoruz. Hayatımızdan memnunuz maddi sorunumuz yok, tek sıkıntımız pandemi sürecinde yurtdışı seyahatlerimizi durdurmuş olmamız. Çocuk sahibi olmayı düşünmüyorum, hiç istemedim, eşimle de evlenmeden önce defalarca konuştum onun için de önemli olmadığına emin olarak evlendim. Ben tamamen kişisel sebeplerden dolayı çocuk sahibi olmak istemiyorum, her kadının anne olması gerektiğine inanmıyorum, kadın = anne denkleminden de hiç hoşlanmıyorum. Pişman olur muyum diye düşünmüyorum çünkü hayatta mükemmel karar diye bir şey olduğuna inanmıyorum. Hepimiz kendi seçimlerimizin sonuçlarını yaşıyoruz ve verdiğimiz kararların sonuçlarına katlanmak da yetişkin olmanın bir parçası :)

Bende sizin tam tersi anne olmak için dünyaya geldiğini dusunuyorm hayatımda en çok anne olmayı sevdim çok klişe ama öyle hani cennet kokuyor derler ya gerçekten çok bambaşka bir koku bu koku. Kokluyorsunuz doymuyorsunuz elleri sırtınıza değiyor içiniz kipirdiyor. Bir hoş oluyorsunuz huzur doluhor iciniz hergun ama hergun dua ederm. İsteyen herkese versjn rabbim... Anneligi tattım ya ne kdr şükür etsem okdr az... Annelik bence dusunulerek hesap yapılarak olacak iş degil aşk gibi... Sizin hesaplara uymuyor siz ona uyuyorsunuz dünya kötü diye aşık olmamak gibi bir şey erkekler öldürüyor. Şiddet uyguluyor terk ediyor yada şöyle dusunun. Sevdiğinizin kişinin sizi sevme olasiligi bilmem kaç ama yinede ben bir daha sevmicem aşık olmicam desenizde oluyorsunuz. Aşkta herkese nasp olmuyor

Tam benlik bir konu olmuş. 15 yıllık evliyim. Taaa üniversiteden beri çocuk istemediğime eminim. Etraftaki çocukları da çok sevmem. 39 yaşındayım. Geçen yıl iş arkadaşlarım bu konuda çok baskı uyguladılar. Pişman olursun, deli misin, dünyanın en güzel şeyi, neden daha önce yapmadı im diyeceksin. Artık ben de meraktan mı yoksa ısrarlardan mı tamam deneyelim dedim. Tek bir ilişki ile hamile kaldım. Pozitif test sonucunu gördüğüm an pişman oldum. 9 ayım pişmanlıkla geçti. İnsanlar heyecanla bebek hazırlığı yaparken ben hergün ağladım. Mart ayında doğum yaptım. Doğum anım hiç öyle duygusal değildi. Şu anda 5 aylık bir bebeğim var. Çok tatlı, çok sevimli ama zamanı geri alsak hiç bu işe girmem. Kendinizi tanıyorsanız ve gerçekten istemiyorsanız yapmayın. Yoksa benim gibi bir insan olursunuz. Hayattan soğumuş, amacı kalmayan, hiç bir şeyden zevk almayan, sadece gün geçirmek için yaşayan. Bu arada iki üç dört çocuk sahibi olan insanlar gözümde sabır taşı oldu. Hala şaşırıyorum onlara

3 ay o çocuk sırf anneannede kaldı. Arada duyardık anne diye ağlıyordu akşam. Bu yapılır mı o çocuğun günahı ne.. madem annen bakıyor bari akşam yatmaya eve gelsin. Beni de annem çalışırken babaannem büyütmüş. Ama hiç kalmamışım. Işten gelip hemen alırmış. Bana ters. O daha süt kuzusu 1 2 yaşında. Anneyi ister.. Ben kardeşim olmasından çok memnunum. Arkadaşım gibi. Iki kız olunca guzel oluyor. Ama iki çocuk zor iş. Allah isteyene versin.. annelik farklı ablalık farklı.. herkes gerçekten maddi ve manevi ilgilenebileceği kadar çocuk sahibi olmalı.

Mutluluklar dilerim.. Keşke sadece isteyen kişiler anne olsa.. Öylesine anne olan çok kadın var.

Dünya sorunları ülkenin ekonomik sosyal durumu vb. bunların düzelmesini beklese kimse çocuk sahibi olmazdı. Çocuk büyük sorumluluk istememek en doğal hakkınız. Eğer içinizde daha sonra istersem diye bi şüphe varsa zaten istiyorsunuz demektir. Yaş ilerledikçe insan hayatında belli bi standarda alışıyor İstediğinize dair şüpheniz varsa evlenip kısa sürede çocuk yapın derim. Hem belki İlk seferde olmayacak belli olmaz bu işler

İsterim istemem mı, ben cocuk cok severım. İcimde bir cocuk buyusun cok ısterım. Bır ınsan yetiştirmek karsılıksiz sevmek isterim. Gurur duymak isterim basarılarıyla. İsterim de isterim ben Benım olmadı. Ama mesela bir yastan sonra istemem, sırf annelıgı yasayacagım diye yaslı bir kadın olunca istemem. Doguracagım cocuga yetebılmek isterim en basta. İnsallah sende, olursa da yapmazsan da pısman olmadan mutlu sekılde gecırırsın omrunu.

Çocuksuz olp mutlu olan çok insan var. Bence mutluluğu çocuk getirmiyor. İlerde çocuğunuz olur hayırsız olur veya istersiniz olmayabilirde. Bunu zaman gösterir. Yaşamın akışına bağlı bence pişman olup olmamanız. Bir tanıdığım şöyle söylemişti, ben bir çocuğa yarar sağlayamayacaksam çocuk sahibi olmak istemem. Çok doğru bence. Ama bazende hee türlü yararı sağlarsın ama o çocuk hayırsız çıkar. Bazı zamanlar bunalırsın azıcık kafanı dinlemek istersin yorulduğunu hissedersin işte bir çocuk yetiştirmek okadar zorki heleki anne için. Maalesef babalar çok nadirdir herşeyiyle ilgilenen bir baba. Bir çocuğu büyüten annedir. Çok büyük bir yük. Bazı zaman gelir yetemeğdiğini düşünüp pişman olursun bazı zamanlarda iyiki çocuğum var dersin, iyiki anneyim dersin...

Çok mantıklı... Kıt olan şeyler israf edilmemeli.

Bahsettiğim önermeyi sizin için yazmışım demek ki.. Ne mutlu size ki mutlu bir yuvada iki evlat yetiştiriyorsunuz.. Keşke herkes böyle bir bilinçte olsa da mutsuz sevgisiz çocuklar büyümese.. Herkes bakmayı maddiyat sanıyor. Ben maneviyat kismindayim da.. iki taraflı da hazır olmak lazım.. Sanırım çocuk sahibi olmadan pişman olup olmayacağını anlamanın yolu yok. Yani risk almak gerek..

Hay maşallah.. Yanlış anlamayın da hiç çocuk istemeyen birini belki 1 taneye ikna edersiniz de, üç tane bilemedim.. Bir de dördüncü mü.. Tek mi bakıyorsunuz, maddiyat zorlamıyor mu? Bu devirde bana 2. çocuk bile çok geliyor..

Yok sırf bana yüklememiştir.. mutlaka ikimizin kararı olur. Zorla kendi kararımı dayatmak istemem.. O çok bencilce olur..

32 yaşında 0 000 Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik İptali tek ayak

Hayattan memnun olduğum için çocuk sahibi olmadım.. biyolojik saatimin etkisinde kaldım ki bence bunun yaşla alakası yok 22 yaşında bu his bana geldi.. Şu an bi oğlum var aksine hayatımdan memnun olduğum için değil, hayatta memnun eden tek şey o beni.. Şu an 2. yi bende düşünmüyorum

Kaotik evliliğini "düzeltmek" için çocuk yapanları duyan Freud, mezarında ters döndü.

Mutluysanız ne mutlu.. Peki bir şey sorsam? Neden üç çocuk? Motivasyonunuz neydi? A

Bizim insanları çözmüşsünüz, tebrik ederim.. Hakikaten haklısınız.. Burada bile kaç konuda eltisi, görümcesi hamile diye hamile kalan okudum.. Herkes yapıyor olayı bence de doğru..

Peki dünya üzerinde bu kadar kaotik olmayan maddi manevi parametrelerin sizi mutlu edeceği ve üremeyi isteyebileceğiniz bir ülke mevcut mu? Türkiye şartlarında bencilce buluyorsunuz ama imkanlar farklı olsaydı düşünür müydünüz?

Anladim. Ama olmus birkere. Eskiyi dusunmeyin zamani geri alamiyoruz. Insaallah yaş aldikca kolaylasir

Freud sadece bir önerme ortaya atmış, haliyle yasa değil dediği.. Onun görüşü oymuş. Evet az bilişsel muhakemesi olanların olduğu toplumlarda felaketler çok çocuk getirir. Ama sorgulayan toplumlarda insanlar çok çocuk yapmaz, gerçekten ilgilenebileeği kadar çocuk yapar. Çoğu gelişmemiş ülkelerde hayatı sorgulama olmadığı için içgüdüsel üreme yaygındır.. Mesela İskandinav ülkeleri; o kadar ellerinde kaynak var. Anca zorla 1 tane çocuk sahibi oluyorlar. Çocuklarınızın amaçları olması güzel.. Keşke herkes bilinçli anne olsa..

28 yaşında evlendim, çocuk fikri bana çok uzaktı. Dediğiniz gibi annelik fikri, anne olmak bana çok yabancı ve uzak geliyordu. Bunu kendime hiç bir zaman çocuk istemiyorum değil de anne olmaya hazır değilim olarak açıkladım. 6 yıl sonra yani 34 yaşında artık bebek düşündüğümü farkettim. Acaba kime benzer, nasıl biri olur, en çok da daha doğmadığı halde ona bir şahsiyet kazandırıp o kim gibi merak dolu düşüncelere kapılıyorsun ve hazır olduğumu o zaman anladım Bu arada millete göre evlenince en fazla 2 yıl sonra çocuk sahibi olmak gerektiği için bebeğim olmadığı için 6 yıldır çocuksuz olduğumuzu düşünmüşler Hamileliğimin 8. haftası düşük yaptım ve o zaman anne olmaya hazır olduğumu daha çok anladım. Düşük yaptıktan sonra çocuk sahibi olamadığım için çocuk yapmadığımı düşünenler bunu tüp bebek sanmışlar yani insanlar çok tuhaf illa evlenir evlenmez bebek yapacaksın düşüncesindeler. Düşükten 3 ay sonra hamile olduğumu öğrendim. Zamanında çocuk fikrine uzak olan benim için şimdi dünyadaki en değer verdiğim insan oğlum 11 aydır uyku düzeni yok, hep uykusuzum ve ben uykuya çok düşkün biriydim ama kendinden çok onu düşündüğün için bütün vücudun yorgunluktan bitse de ona feda olsun diyorsun. Çok uzattım ama demek istediğim şey şu; elbette çocuk yapmak istemeyebilirsiniz hatta istemediği için hiç yapmayan bir çok insan var ama bir süre sonra kendinize şaşırarak ailenize henüz katılmamış bireyi düşünürken bulabilirsiniz kendinizi Her şey gönlünüzce olsun.. 0 000 Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik İptali tek ayak

Ayrıyetten ona vereceğin sevgi maddi manevi herşey bölünecek

Arkadasınız cok guzel soylemıs cocuk ıllakı buyurde nasıl buyur ne olur onemlı olan o.

Eşim var çok şükür. Hamilelikten itibaren pişman olduğum için, o ben bakarım dedi. Bakıyorda. Özellikle ilk 3 ay. Sütüm vardı, ilk 2 ay emdi. Ama o emdikçe ben iyice dibe vurdum. Mamaya döndük. Mamaya dönünce biraz daha rahatladım.

Kardeş işi çok göreceli bir konu aslında. Biz yapmayacağız. Ama benim çok samimi bir arkadaşım var, karı koca avukatlar, kocası tek çocuk. Çok yalnız kaldığını, kardeş aradığını, kardeşi olanlara özendiğini hep söylüyor. O mesela mutlaka ikinciyi yapacak, maddi güçleri de var. Bize hep kardeşleriniz olduğu için anlamıyorsunuz, oğlunuz da benim gibi eksiklik hissedecek. Kendini erken büyütecek diyor. Benim de annem babam çalışıyorlardı, dört kardeşiz. Maddi anlamda hiç eksiğimiz olmadı. Babam öğretmendi ama aynı zamanda kendi işi de vardı. Atölye gibi. Annem özel sektördeydi. Çok çalıştılar, anneannede büyüdük biz. Ama hep ortalama bir hayatımız oldu. Fakirlik çekmedik. Kardeşlerim olmasaydı ben muhtemelen zengindim. Ama iyi ki varlar. Çocuğum hastalandığında sadece aile grubuna öksürüyor uyuyamıyor dediğimde ablam kalkıp buhar makinesini getirdi gecenin ikisinde. Bunu hiç bir arkadaş dost yapmaz. Yada bugün bana bir şey olsa, çocuğumu teyzeleri büyütür gözüm arkada kalmaz biliyorum. Hiç bir maddi güç de bunı sağlayamıyor. Keşke o enerjim o gücüm, o maddi anlamda altından kalkabileceğime inancım olsa yapardım. Bir çocuk daha ama ne fiziki gücüm kaldı, ne maddi gücüm kalır. Zorunlu bir tek çocuk da kalma bizimkisi.

Herkes çocuk sahibi olacak diye birşey yok. Her kadın anne olmak zorunda da değil. Toplumun dayatmasi ve baskısı sonucu anne olanları izliyoruz ibretle Tv'de o yüzden gerçekten isteyenler çocuk sahibi olmalı. Sırf evlendik hadi çocuk yapmamiz gerek diye düşünenler mutsuz ebeveyn olurlar ve maalesef mutsuz çocuklar yetişir. maalesef toplumumuzda evlenme ve çocuk baskısı çok fazla insanların özel hayatına müdahaleyi toplum kendine hak görüyor düşününce çok ayıp ve ahlaksızca bir tutum. Bırakın herkes ne yapmak istiyorsa onu yapsin

Tovbe ya rabbi bence oyle demeyin ltfn. Iyikide yapmisim deyin

Annemde sizin gibi düşünüyor. Ileride yap bir tane diyor. Olay affedersiniz çocuğun oluşması değil sonrası.. Çocuğa hakkını vererek annelik yapmak..

Bence sizin gibi aklı başında insanların en azından bir çocuğu olmalı ama kesinlikle istemiyorsanız da fikirlerinizde haklısınız. Erkek arkadaşınız bu şekilde konuşuyorsa bence evlendikten sonra bu konu bir daha açılacak gibi geliyor bana çünkü hevesi var. Sadece sağlık sorunuzu yaşarsanız bu istekten tümden vazgeçebilirmiş gibi anladım.

Benim çocukluk travmalarım yok. Ama çok anaç hislerim yok. Çocuk severim ama hiç çocuğum olursa şunu şunu yaparım gibi tasarılarım olmadi.. Dünya hiç cennet olmadi. Haliyle ülkemiz de. Ama hiç bu kadar kaotik de olmamıştı. Hem ekonomik sorunlar hem pandemi hem demografik huzursuzluklar her yönden çıkmazda gibiyiz. Kendimi distopyada hissediyorum. Ondan çocuk sahibi olma düşüncem cok yok. Çünkü stabil bir ülke değiliz. Bir günde bile dünya kadar şey değişebiliyor. Bunlar beni yoruyor. Gündem o kadar hızlı değişiyor ki adapte bile olamıyorum. Bunlarda ciddi etken.. kısacası çok kararsızım.

Siz kendinizi hangi grupta görüyorsunuz? Kullanan mı? Kullanmayan mı? Sadece meraktan soruyorum.

Yarına çıkacağımızın bile garantisi yokken her şeye sizin kadar detaylı kafa yormuyorum. Hayat tüm olumsuzluklara rağmen çok güzel ve yaşam kutsal. Bu nedenle anne olduktan sonra çok geç kaldığımı düşündüm, keşke daha erken evlenip daha çok çocuk sahibi olabilseydim. Hayata bakışım, beklentilerim... kısaca ben değiştim ve iyi yönde evrildigimi düşünüyorum. Ne var ki anne, baba olmak çok büyük sorumluluk. Herkes anne baba olmamalı, hele hele aklında acabalar varsa asla... Ebeveyn olmak kıymet bilene ömürlük çünkü. Sadece eşiniz ileride çocuk isterse sıkıntı yaşayabilirsiniz. Yumurtalarinizi dondurmak mantikli olabilir.

3 çocuğum var. Eğitimim de fena sayılmaz . Akademik personelim. Hayatta başardığım en önemli şey, yetiştirdiğim çocuklarım. Alın size aksine örnek

25 yaşında evlendim. başta çocuk istemedim. 31 yaşıma kadar da istemedim. istediğimizde maddi ve manevi hazırdık. birçok şeyi yoluna koymuştuk. ama bu sefer o gelmek istemedi. tüp bebekle oldu, sonra bir sürü problem... şükür sağlıklı bir oğlum var 4 yaşında... ama kardeş düşünmüyorum... şimdi bir sürü insanımsı yaratık var... şiddet gösteren... anlayışsız... gaddar... ama benim oğlum onlardan olmayacak... karıncaya bile zarar vermeyecek yavrum... eğer biz gibiler de çocuk yetiştirmeyeceklerse gelecekteki dünya daha da kötü olacak... o nedenle oğlum iyi ki var...

Çocuk sahibi olma konusunda fazla edebiyat parcalamısınız bence ya istersin ya istemezsin gerisi biraz bahane ben istemiyorum ve yapmadim çok rahatım ve mutluyum

Kontol olmanızda fayda var bana doktor 35 sonrası zorlanırsın demişti.

PİŞMAN OLURSUN

Karar sizin tabiki ama iyi düşünün

Düşününce çocuk yapmanın bir tane mantıklı sebebi yok. Masraf, dert ve sıkıntı getirir çocuk. Hasta veya sakat doğabilir ilerde büyüyünce suçlu olabilir başınızı belaya sokabilir. Mantıken düşününce tek artısı bile yok o yuzden düşünmeyin his olarak istiyorsanız, yapın

Çocuğu hayırsız olup ailesinin başını belaya sokan tipler var bunların aileleri de keşke olmasaydı diye pişman. Belki sizde o tarz bir pişmanlık yaşarsınız? Belki de çocuk isteyip bir türlü sahip de olamayacaksınız? Yani ihtimaller ihtimaller...

Endişe artıyor, birini daha çok seviyorsun ama kendimi adadığımı düşünmüyorum. Yani bu elimizde esasında. Ben relax bir anneyim. Anneme göre çok başı boşum. Yani yemek yemezse ekstra yemek yapmam, kendimi yormam, o gece aç uyuyabilir. Eşimle başbaşa kahve içmeye bir kadeh bir içmeye kaçabilirim, annemde kalır çocuğum aklım da kalmaz. Normal hayatıma devam ediyordum açıkçası pandemiye kadar. Şimdi kendi kendine yarım saat oyun oynama kısmına da geçti o süreçte de evi toplamam mesela oturur kitabımı okurum. Kendimi paralamadım hiç bir konuda. Dışardan öyle mi görünüyorum bilmiyorum ama hayatımı da ona endekslemedim. O üniversiteyi kazandığında bizde eşimle atamamızı egeye isteyeceğiz, ondan sonrasında sakin, dingin denizli bir emeklilik yapacağız. Hayalimiz bu. Ekstra ev alalım diye mal mülk yapalım diye hayatımdan çalıp biriktirmem de. Her sene dünya taksit öderim ama tatilimi yaparım mesela. Siz istedikten sonra istediğiniz gibi bir anne olabilirsiniz.

olmazsın... ülkenin şu andaki halini tahmin edebilseydim, herşeyin bu kadar kotüye gideceğini öngörebilseydim ve evlat denen şeyin bu kadar değerli bu kadar ağır bir aşk olduğunu bilseydim 12 yıl önce kızımı bu ülkede doğurmazdım... açık ve net...

Yok hayır. Ben ona ya hiç çocuğum olmazsa ne olur dedim? Olmazsa olmaz, ikimiz yaşarız. Kedi sahipleniriz dedi.. Kendi kedisi de var ama yaşlı..

Sizi çok iyi anlıyorum. Sizinde benim gibi kaygılarınız var.. Umarım yurt dışına yerleşebilirsiniz..

Şimdi hanımefendi burası kadınlarkulubu. Bu kadar kasmayın. Bilmiyorum sadece bana mı komik geldi. Lise komposizyonu gibi.

Anlayışlı olmak çok önemli aslında, anlamasak bile empati yapabilmek. Ben sezaryenle doğurdum, doğumdan hemen sonra sütüm geldi de ne oldu:)))) kayınvalidem uzaktaydı karışası varsa da karışamadı ama annem 10 kayınvalideye bedel, uykusuzluktan bitap düşüp yemek yiyemedim, zayıflamak için diyet yapıyorsundur sen dedi :)))) anneme göre gıdısız kolları bacakları boğumsuz bebek iyi emzirilmiyordur, bebek dediğin annenin kucağından taşmalı, annenin bebeği taşırken fıtığı çıkmalı, yine anneme göre tek çocuk bakmakla annelik olmuyor Velhasıl ailede herkes ortalama 3 çocuk doğurduğundan aralarında tek çocuklu olan bir ben olduğumdan anneden sayılmıyorum:)))))) Yaş 48 hala doğurmam bekleniyor, bu nasıl bir bebek aşkıysa artık, he bu arada doğursam hiçbiri yakınımda oturmuyor, ortalama 800 km mesafe var aramızda:)) Uzaktan agucuk bugucuk yapmak ve bizim kız tek çocukla kalmadı hamd olsun demek için sipariş veriyorlar Annelik güzel mi çok güzel ama zorlukları da çok, alışamamak, bebeğin sana, senin bebeğe adapte olma sürecin kolay geçmiyor doğrusu. Tereddütleri olan insanları da anlamak lazım, hele yeni anne olmuş birini emzirmesiyle veya doğum şekliyle eleştirmek bana acımasızca geliyor, sütün yoksa memelerden kan gelene kadar zorlamanın, doğuramıyorsan sezaryen doğum annelik değildir demenin manası yok, ben normal doğurması için zorlanan annemin karnında ölmek üzereyken sezaryenle alınmış biriyim, daha da diretseler belki benim hayati riskim yanısıra annemde ölecekti doğumda. İnsan gerçekten üzülüyor filmdelisi, valla ben seslere hassas biri değilimdir, sabahın kör karanlığında apartmanın temelini sarsarcasına vurulan kapı sesleri gibi sesler dışında pek rahatsız olmam, bahsettiğim bebecik daha yeni doğduğundan gece neredeyse yarım saatte bir ağlıyor, kadına üzülüyorum ki ilk bebeği, illa ki zorlanıyordur, gece uykusuzluğu ayrı, bebeğin bir sıkıntısı mı var diye endişelenmesi ayrı. Komşulukta iyi niyet önemli, siz rahatsız ediyoruz diye mahçup konuşuyorsanız insanlar da bunu görüp üzüldüklerini söylüyorlardır, şimdi benim komşuda gece ağlama sesi duyuyor musunuz dese, bebecik o ağlayacak tabii derim ki, zaten rahatsız da olmuyorum, şimdi bile ağlıyor sıpacık:))

Şuan böyle hissediyor, düşünüyor olabilirsiniz bence size göre eksi ve artı yönlerini düşünün, hep çocuk olarak kalmıcak ileride sizin yetiştireceğiniz kendi idealleri olan bir birey olucak yeri gelip size arkadaş dost olucak bişeyleri birlikte öğreniceksiniz, ve bir çok şeyden fedakarlık yapıcaksınız onun için eksileriniz olucak, çocuklar bana göre dünyaya kısa süreli de olsa bırakacağımız bir dikili ağaç gibi güzel yetişmiş iyi bir birey bu dünyaya bırakma şansınız varken değerlendirmek gerek evet çok sorumluluğu vardır ama düşünürseniz bence güzel yanları daha fazla, evli değilim çocuğum yok ama 3 sene anaokulunda staj yaptım çocukları sevmezdim gürültüden başka bişey değildi benim için ama ondan sonra çok farklı düşünmeye başladım, keşke çocuğum olmasaydı lafını kimseden duymadım ama keşke bir çocuğum olsaydı lafını çok duydum hakkınızda hayırlısı olsun

Ikisi de. Muhattabıma bagli. Bazisi icin kullanip israf etmemekten yanayım.

Keçi sütü maması kullanıyordum, tok bir mama olduğundan suda da kolay çözünmüyor, yağları donuk ya da taneli kalıyordu. Ondan bayağı sıcak su altında, biberon deterjanıyla ovma şeklinde ancak yağdan arındırırdım. E malum en az 12 tane kullansa gerçekten 1 saati rahat geçiyor süre. Stelizasyon cihazım vardı, aynı anda 5 tane alıyordu, 3 tur steril et sonra cihazı yıka derken bayağı işkence çektim ben Ama emzirmekten gerçekten çok daha kolay çünkü zihnim ya da vicdanım değil, bedenim yoruluyor

Bence olmazsınız ben sinif öğretmeniyim henüz mesleğe başlamadım ama stajda o çocuk gürültüsü başımı ağrıtırdı. Öğrencilerimi çok sevsem de o tempo beni 24 yaşımda tüketiyor. Bir de kendimin anne olduğunu hayal edemiyorum. Sizin icin demiyorum ama bazi anneler görüyorum doğurmasa daha iyi. Karsi apartmanimizda bir kadinin 2 cocugu var. Küçük olanin yükünü büyük olana vermiş durumda. Küçük olan ağlayınca sürekli bağırıyor. Çocuklarını sürekli azarlıyor. Düşünün sesi bize geldiğine göre ne kadar bağırdığını. Yapın yapmayın diyemem ama rahatiniza düşkünseniz güzellik sizin icin cok önemli vaktiniz çok kıymetliyse 2 kere düşünün. Anne olduktan sonra geri dönüşü yok çünkü.

Yorumunuza katılıyorum. Mutluluk tamamen içini nasıl doldurduğumuzla alakalı.. Benimki kendimi ikna etme değil. Ben çok çocuk sahibi olmak istesem de bu yazdığım sebepler beynimin gerisinde duracaktı. Şu an çok çocuk istemediğim için gözümün önünde duruyor. Şu an evet kararsızım. Kesin olmaz diyemiyorum. Burada bir üye yazmış. O mesela kararlı. Çok iyi bir ülkede yaşıyor ona rağmen istemiyor. Benimki biraz da çevresel şartlardan dolayı.. Evet doğuranlar pişman olmaz. Bunun farkındayım. Zaten doğa bunun yolunu bulmuş. Daha anne karnındayken oksitosin ile bebeği sana bağlıyor. Bebeğe karnındayken bile bağlanıyorsun. Ki doğduğunda bağlılık ne seviye olur Allah bilir. Pişman olup olmama konusunda sanırım bir sağlama yok. Denenip görünecek.. İşte o çok risk.. veya bana öyle geliyor..

Yumurtalarını dondur. İleride karar verirsin

iste gerçekten icten gelen bisey Mesela çalıştığım kurumda ben dahil 2kisi bekardik Yaşlarımız 32civariydi Herkes evli çocuklu yani bneim yaşında herkesin nerdeyse 2.3. Çocuğu vardı. Ben henuz evlenmemistim Ben onlardaki evlilige degilde hep cocuklara ozenirdim. seminerlerde getirirlerdi. Maddi olaya gelince birara bendede vardi o dusunceler ama bunu genellestirmenin yanlis olduğu kanisindayim artık Nedenine gelince her insan bireyseldir. Sizin maddi takintiniz çocuğunuzun umruna olmayabilir Mesela ben esime bakiyorum bana oranla ekonomisi dusuk ailede buyumus hem madden hem manen. tarlada sabahaksam calisan anne ve diger uyeler. kendisi 3. cocuk Maddiyat zaten olmamis çokda ilgilenilmemis köy yerinde. ben onun tam ziddi ailede buyudum Ve inanirmisin benim sartlarim ona binbasmasina ragmen esim benden cok mutlu cocukluk gecirmis. cok pozitif insan Okadar parasizlik görmüş geçmişe dair hic bu onun umrunda olmamaış zor sartda uniye gitmis yine öyle Asiri sicakkanli enerjik yasami seven biri Hic ailesine demiyorki neden4cocuk Neden fakirlik gorduk Ben ise surekli sorgulayan elestiren yeri geldimi babama 3ocuk yapmışsın snein butceni asmis vs diyen biriyim Ki babam egitime onemveren maddi anlamda gayet gecinmemize rağmen. Yani bence hercocuk için yaşadığı kosullardan ziyade aldigi aile kardes sevgisi daha önmli Biz 3kizkardes yerigeldimi maddi kavga yaparız bencillik yapariz ailemizin verdigi emegi bile nankörlük yapabilirim Ama esim osartlara ragmen anne babasina kardeşlerine ölür gider. onlara kendi mmeur olnasina rağmen 2ay yaztatilinde cogunu tarlada yardimla gecirir. mecbur değilken. Bence gerçketen hercocuk cok farkli sahsina münhasır

Başınız sağ olsun.. Çocuğunuzla mutluysanız ne mutlu size.. Evde canlı çok farklı bir şey.. Evde kedi bile olsa mutlu ederken çocuk çok mutlu eder tabi.. Sevindim mutlu olmanıza..

Pişman olur musun onu bilemem ama sırf evli, mutlu, çocuklu klişesine uymak için çocuk yapma. Bunu yazıyorum çünkü çevrende seni buna çekmek isteyecek çok insan olacak. Onun haricinde vallahi ben de bir tane var. Büyük konuşmayayım ama ikinciyi hiç düşünmüyorum.

Sizin konunuzu biliyorum. Bence çok olgun birisiniz. Yorumunuz da benim düşündüklerimle çok paralel.. Bende böyle düşünüyorum. Deneyimlemediğin bir şeyin eksikliğini çok aşırı hissetmezsin.. Ama ileride, sizin gibi olgun olur muyum bilemiyorum. Kendime çok yüklenirim gibi geliyor.. Neden tek çocuğum olmadı, hiç çocuksuz olmayabilirdim gibi hissedebilirim. O yüzden iyi karar vermem lazım.. Fleur de lys Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

benim ''zorunda hisseden'' diye bir ifadem yok. aklınızı idareli kullanıyorsunuz onu anladık ta... şimdi de uydurmaya başladınız. o kadar da kısmayın. eror veriyor yoksa...

Bende yorumları okudukça fark ediyorum, çocuk istemeyen kadınlar var, hem de sayıları düşündüğümden fazla.. Tek düşünen ben değilmişim demek ki..

İnanın evi kırsa dökse umrumda olmaz. Sinirli bir insan değilim. Sahip olduğum herşey onundur. Siz beni anlayamadınız

Yanlış anlaşılmasın merakımdan soruyorum. Bu ruh haliniz bebekle olan iletişime etkisi oluyor mu? T

Çocuk yapmaya mantıklı sebep ararken düşündüm de evlenmeye mantıklı bir sebep arasak heralde ellerim boş kalakalırım:) Sahi niye evlendik la? Minnoşumu iyi ki doğurmuşum da babasıyla evlenmesem olurmuş.

Canim benim maasim artik olmasa da maddi durumumuz yerinde cok sukur yani ben genel anlamda soyledim, Oncelikle cocuklari seviyorum kendimi hazir hissettim evet, yargilanmak yada yanlis anlasilmak istemem 3. istememde en buyuk sebep 2 kizimin ove bi erkek bebek istegi. Bu evlat ayirmak falan degil sadece erkek bebekleri cok seviyor olmam :)

Yıllık bi kira bedeli var tam bilmiyorum ama bin iki bin gibi bişeydir. O zaman şöyle yapabilirsiniz: Yumurta için faydalı bir besini düzenli olarak tüketmeye başlayın. Mesela tam bilmiyorum ama kuru incir yumurtalıklara çok Faydalı yumurta sayı ve kalitesini arttırıyor diye biliyorum. Kuru inciri daha fazla tüketmeye başlarsınız. Ya da bal çörekotu tarçın karışımı da faydalı iki günde bi kaşık bu karışımdan yersiniz, senede 1 defa da kadın doğum doktoruna gidip rutin muayene ve tahlil yaptırırsınız. Doktor yumurta rezervinde düşüş olduğunda görüyor zaten tahlillerde çıkıyor ordan da kendiniz ne durumdasınız görmüş olursunuz ama bu doğal takviye besinler hem genel olarak sağlık için hem doğurganlığı uzun süre devam ettirmek adına etkili. Zaten 40 yaşına kadar yumurtalıkta bi sıkıntı olacağını sanmıyorum. Ama bence siz bu konuyu açtığınıza göre içinizde bi yerlerde çocuk isteği var. Bence bi çılgınlık yapın ve hemen çocuk yapın zaten hayatınızın yarısı çocuksuz geçmiş çocuksuzluğu doyasıya yaşamış olmanız lazım. bu arada ben tüp bebek tedavisindeyim bebek konusunda objektif olamıyorum malesef kusura bakmayın

Bu gözlemim ne kadar doğru bilemiyorum ama çocuk istemeyenlerin maddi kaygılardan çok daha güçlü sebepleri oluyor, geçmiş travmalar vs. Veya sebeplerden bağımsız öteden beri içinde anaç hisleri olmuyor bazısının. Böyle insanlar zaten tereddütte kalmıyorlar pek. Her kadın anne olmalıdır demiyorum ama eğer sebepleriniz sadece saydıklarınızsa pişman olursunuz gibi geliyor. Ayrıca bu kirli dünyaya bir çocuk getirmek istemiyorum düşüncesini de oldum olası anlamam. Dünya zaten yaratıldığından beri böyle bir yer, bazen güllük gülistanlık bazen kaos. Üreme iç güdüsü olan birinin salt bu sebeplerle çocuk yapmaktan vazgeçeceğine inanmıyorum, vazgeçse bile pişman olacağını düşünüyorum. Maddi, sosyal koşullar değişken oluyor çünkü insan hayatında.

Hani kadınların belli bir yaştan sonra çocuk sahibi olması biraz daha zor ama erkeklerin süresi daha uzun ya onu kast ediyor herhalde

aslına bakarsaniz distopya hep vardı. her zamanda her çağda. ilk insanlardan bu yana pek değişen bişey yok. hatta daha önceki medeniyetler belki bizden ilerdeydi teknoloji ve bilgi olarak onu da bilmiyoruz. insanı ayakta tutan şey umutlardir. yoksa insan öleceğini bile bile bu kadar mutlu olup inadina yaşamaya çalışır mi. bizim doğamızda var bu. ne demişler kuş ölür sen uçuşu hatırla... umarım herşey gönlünüzce olur:)

Araba olayı şöyle aslında, eşimin babasının 2 tane arabası var birini eşim kullanıyor. Benim babamında 2 tane arabası var birini ben istediğimde kullanıyorum ya da eşimin babasınınkini de kullanıyorum. Hani bebek olduğunda araba ihtiyacımız karşılanır. Ama dediğiniz gibi en az 25 yaşından önce hiç düşünmüyorum, belki 28-29.. . push ;

Ben açıkça söylemek gerekirse anne olduktan sonra bazı pişmanlıklar yaşadım. Bu çocuğumla alakalı değil asla. Sadece sürekli olarak yetememe endişesi taşıyorum ona. İhmal mi ettim, niye öyle dedim, bugün parka çıkarmadım. Sürekli bir vicdan muhasebesi. Bu sorumluluğu hisseden her anne baba için çocuk gerçekten bazen yorabiliyor insanı. Sadece kendimden sorumlu olduğum günleri özlüyorum ara sıra.

sosyolji lisansim var evet, tesekkur ederm favoriniz için 0 000 Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik İptali tek ayak

Evet annelik çok güzel bir duygu katılıyorum. Ama durumun yok ise yapilmamali.. O çocuk yokluk çekmemeli. Bakalım nasıl olacak.. Siz tek çocuk mu düşünüyorsunuz? 0 000 Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik İptali tek ayak

Beni bir seçenek olarak değil "e evlendik ikinci aşama çocuk" olarak gördükleri için hayatlarının bir sonraki evresiydim, üzerimde enine boyuna bir proje kurmadıkları muhakkak. Hım daha iyi XY XX kombinasyon seçenekleri varsa keşke seçme şansları olsaydı. Tıpkı kendim için dilediğim gibi.

Bir evlat olarak bu dünyaya geldiğime çok üzülüyorum. İsteğim dışında yaşamaya zorlandım ve bu berbat şartlarda yaşamak için sürekli kendimi yıpratıyorum. Keşke bana sorulsaydı kesinlikle doğmak istemezdim. İnsanların gerek çevre etkisi gerek kendine muhtaç bir canlıya bakmak kişiye kendini güçlü hissettirdiği için, küçük şeylerin otomatik olarak sevme, mıncırma duygularını tetiklediğini için ürediğini düşünüyorum. İyi evlat olur okursa gurur kaynağı oluyor aynı zamanda, belirlenmiş standartlarda tabii. Bugünün psikolojik doyurucusu yarının güvencesi olarak ürüyoruz. Çoğu çocuk gerekli maddi manevi imkana sahip bile değil. Ama var. Çocuğun var mı? Var. Vatana millete anasına babasına hayırlı olsun inşallah. Bu toplum bizi birey olarak görmüyor, kendimiz için yaşayamıyoruz.

Aynen anlattığınız gibi. Herkese emzirmek kolay geldi. Bana mama. Hele ölçüler var ya. Baş döndürücü. Net. Az mı çok mu yanılma payı yok. Emdikten yarım saat sonra ağlayıp ortalığı yıktığında acaba doymadı mı da ağlıyor düşüncesi var. Mama da biliyorum ki ağlama nedeni açlık değil. Yanımda dev çantam yok. Öğleden sonra dışarı çıkarken biberon ve sıvı hazır mama alıyorum, akşam dışarı çıkarken mamayı biberona yapıp el çantama yaaa cebime koyuyorum, gecede termos kullanıyorum, yaklaşık 15 saat aynı ısıda tutuyor suyu, gayet pratik oluyor. Her yerde yiyebiliyor.

Ama bu büyük bir ihtimal

Demekki sadece meraktan degil, laf sokmak icin soruyormussunuz :) Ureme sistemi var diye uremek zorunda hisseden sizsiniz, varsin sizin gozunuzde akli kit olan olayim, hic sorun degil.

Dünya çok kötü yazdıkların çok doğru ama senin çocuğun dünyayı güzelleştirecek adımların öncüsü olacak, nereden biliyorsun ki? Bu kadar depresif olmayın. Kötü şeylerin yanında hiç iyi şeyler yok mu?

ilerde illaki çocuk yapmak isterseniz ama fizyolojik durumunuz buna elvermezse bilmiyorum sıcak bakar mısınız ama hiç olmadı evlatlık alırsınız. hem de o çocuğa bir gelecek sağlamış olursunuz.

Sizinki gibi maddi endise veya dunya duzeni vs sebeplerine dayanan çocuk istememe karari/dusuncesi evlilik duzeniyle birlikte genelde değişiyor. Ben 30 yaşındayım, hicbir zaman cocuk istemedim, dusunmedim. Hatta senelerdir cocuk sahibi olmayacagim diyorum. Cunku ben cocuk sevmiyorum. Bebek ve cocuk sevmem, kedime kopegime ne kadar duskunsem bebek o kadar iter beni. Cocuk sevmeyen, icinde cocuklara karsi hicbir anacligi olmayan, hayatının hicbir aşamasında olmamis bir insanim. Benim gibi cocuk istememe nedeni sevmemek olanların karari genelde degismiyor. Eger sizin de sebepleriniz sadece somut yasam koşullari ise fikrinizin degisme ihtimali var. Su anda tum geleceginiz icin gecerli olacak bir karar vermeniz zaten gerekmiyor. Evlenirsiniz, zaman gecer, duruma bakarsiniz. Nisanliniz zaten asla istemeyen biri degil, siz de fikir degistirirseniz yaparsiniz.

Aklıma geldi aslında, acaba biz de çekelim diye mi dediler. Ve o gün bu konuda kararsızlık yaşayanlara herşeye tüm gerçeklerle anlatma sözü verdim

Ilk mesaja ve buna cevap olarak yazayim. Ben dunyaya gelmesem de olurdu. Ne dunyayi kurtardim, ne de istedigim ortam ve aileye rastladim. Nufusa +1 ekledim sadece. Dunyanin yarisindan cogu "birsey olmaz"cocugu bence. Saniyormusunuz ki tum cocuk yapanlar olcup biciyor. Ben neden cocuk yaptim? 1. gercekten istedim. Zengin degilim, bolluktan yapmadim. Cocuklarimi gercekten sevdim. Belki onlarla kendimi de sevmisimdir. 2. Aileme, iste cocuk boyle sevilir, bunu gosterdim. Sanki ben gercekten ben oldum, butun biriktirdigim bilgi, sevgi bosa gidecek gibi geliyordu, onlari topraga goturmeyecegim, cocuklarima emanet ettim. Ama istemiyorsaniz yapmayin, ya da cok isteyinceye kadar bekleyin. Cocuk en fazla sevgisizlige dayanamaz, gerisi bir sekilde hallolur.

Iste ben de nisanliyken asla istemiyordum. Ilk 3 sene de asla diyebilirim. Bir anda damdan duser gibi geldi o istek. Tarif edebilecegim birşey değil. Ama ben 21 yasinda evlendim tabii. Yas onemli bir kriter. Beklemeye zamanim oldugunu biliyordum. Sizin biraz acele karar vermeniz lazım gibi. Hayatinizi dolduracak onemli hedefler var mi önünüzde? Benim yoktu mesela. Hani şurayı burayi gezmek, kocamla sunu bunu yapmak gibi basit seyler vardi ve onlari yapana kadar asla cocuk istemedim. Ne zaman hayattan alacagim zevki artik aldim, oturup cocuk bakarken iç çekmem diye dusundum, o zaman istedim. Ayrica hic anac bir insan degilim. Duzensizlik, disiplinsizlik, kargasa, gurultu, hatta yuksek ses bile sevmem. Apartmanda 50 tane cocuk ayakkabisi olan daireler, asansorden taşan cocuk cigliklari cok rahatsiz eder beni. Ben de, buna gore yetiştirmeye çalışıyorum çocuğumu. Tabii bir yere kadar, gerisine kendi karar verecek. Maddi anlamda cok endiseli değilim. Cunku koleje gondermek, piyano egitimi aldirmak gibi hedeflerim yok acikcasi. Olsaydi, maddiyat da cocuk istememe konusunda onemli bir etken olabilirdi. Ailem yakinimda, aksam cocugu onlara birakip kocami iş dönüşü cilginliklarla karsilama luksum var. Yani cocuk oldu hayat bitti degil. Tabi bircok yerden kisitlaniyor hayat. Biraz da sizin konfor dairenizden cikmaya ne kadar gonullu oldugunuzla alakalı. Istediginiz aksam arkadaşlarınızla dışarı cikamamak sizi ne kadar etkiler mesela? Cocuk istegini belirleyen cok fazla etken var aslında. Ben iyi, durust, olgun, merhametli bir insan oldugumu iddia edemem. Ama evladimin boyle olmasi icin butun omrumu feda edecegime yemin edebilirim. Bu ugurda yasamak bile yeter bana

Bence sizden cok iyi anne olur. Allah rizki verir. Eger olduktan sonra bakarim severim ustlenirim diyorsaniz. Bakim evine atmicaksaniz cocuk yapin derim. Anneligi tatmalisiniz.

Çok haklı tespit. Sizi çok takdir ettim. Bu var olmanın dayanılmaz ağırlığı kısaca.. Insanın Anlam Arayışı yüzyıllardır gündemde olan bir konu. Insan nerede olursa olsun hayatına bir anlam aramış. O yüzden çocuk cok anlamlı bir sebep. Çünkü biri size muhtaç oluyor. Onun için vazgeçilmez oluyorsunuz. Bunu cocuk dışında size kimse veremez. Ben eski uyeyim. Burada çok konu okudum. Anne olmak için dünyaya gelmişim diye. Neden? Çünkü anlam buluyorlar. Kendi varoluşsal durumları anlamlı oluyor. O yüzden. Nasıl pişman olmamayı sağladınız? Hiç özenme olmadi mi yaşıtlarınıza?

İki çocuğum var ve pişman değilim. Elbette mutsuz olduğum, çok yorulduğum yalnız kalmak istediğim zamanlar oluyor. Ama iyiki de çocuklarım hayatımdalar diyorum. Tabi siz kendi koşullarınıza göre çocuğa karar vermelisiniz. Ben eşimle üniversitede tanışmıştım. Yıllarca birlikte gezdik, öğrendik. Yurt dışında birlikte çalıştık ve birikim yaptık. Sonra da Türkiye'ye döndük. Kpss ye girdim ve kamu kuruluşuna atandım. Yani ben her türlüyü altyapıyı hazırladıktan sonra çocuk yaptım. Bir oğlum ve bir kızım var. Aslında başlarda ben de ikinci çocuğu kesinlikle yapmam diyordum. Ama inanılmaz derecede kızım olmasını da istiyordum. İkisi de erkek olsaydı belki pişman olabilirdim:) İkisine de aynı ölçüde faydalı olmaya çalışıyorum. Emzirme konusu konuşulmuş. Benim için emzirmek o kadar mükemmel duyguydu ki anlatamam. İki çocuğumu da ikişer sene emzirdim. Hatta çocuk doktoru kızımı bebekliğinde aşırı kilolu buluyordu. Emzirmeyi azaltmamı söylemişti. Kızım şu anda 4 yaşında ve normal kiloda. Bende bu kadar yoğun annelik duygusu doğum yaptıktan sonra oluştu. Yani ben de öncesinde çocuklara karşı çok yakınlık hissetmiyordum.

Ülkemiz cok aşırı kötü bir ülke değil tabi ki. Ama hani sizin kafanızda bir kıstas vardır ya bir seviye. Onu demek istiyorum. Bir de çocuk yetiştirmek çok pahalı değil mi.. Bu maddi külfet biraz fazla..

Est. Ben mükemmel bir anne değilim muhakkak. Çocuklarımın iyi birer insan olmaları gayretindeyim sadece. Hamilelik, doğum, çocuk yetiştirmek zor. Ama güzel. Kim ne kadar çocuğu varsa güzel yetiştirsin dilerim. Çok çocuklu olmak "cahillik" alameti olmuyor kanaatindeyim. Ben de, siz de, müstakbel diğer anneler de, dünyayı bulduğundan daha güzel bir yere dönüştürecek güzel evlatlar yetiştiririz umarım. Sevgiler...

Yoo genel turk toplumu ondan cocuk sahibi olmaz.. ilkini evlendik eee niye evlendik herkes yapiyor bizde yapalim diye yapar ikinci cocugu yapanlar ya kaza der ya kardessiz olmaz der ondan yapar.. bazisi da yasliligimda elim kolum olsunlar diye yapar.. size gelince buyuk ihtimal ile 1 tane yaparsiniz.. cunku aile baskisi vs

Son cümlenize katılmıyorum.. evlenip çocuk yapan veya hemen çocuk yapan bilinçsz diye birşey yok.. insan kendisini ne zaman hazır hissederse o zaman yapar çocuğunu.. Belki evlenenene kadar gezdi tozdu artık bir çocugu olmasını istedi... Bilemezsiniz.. ben üniversitemi de okudumm.. Gezdim de.. Eşmle sevgililik hayatı da yaşamadım yıllar önce beni görüp. yıllar sonra tekrar bir şekilde karşısına çıktım biraz tanımayla evet bu benil evleneceğim adam dedim ve evlendim.. evlendikten sonra gezdik istediğimizi yaptk.. hamilelik oldu ki çocukları çok sevdiğim için maddi olarak da iyi olduğumuz bakıp gerekli eğitimi verebileceğimzi bildiğim için 26 yaşında anne oldum ki hamilelik sürem içerisinde de gezebileceğimiz heryeri eşmle gezdik.. Bebeğim şuan 4 buçuk aylık ve bu dünyada eşimden sonra verdiğim en doğru karar oldu.. Bunu bilinçsizlikle bağdaştırmanız kanaatimce çok yanlış.. Herkes o "bilinçsizlik" kisvesi altında kalmıyor.. Ve ayrıca evlendip hayatınızı yaşadktan bir süre sonra çocuk isteyeceğinize onun yokluğunun sizi üzeceğine de adım gibi eminim.. hayrlı günler..

2 çocuğum var. Kişisel hayatımdan çok memnunum, eşimle 12 yıldır birlikteyim, bir 120 yıl daha birlikte yaşasak bize yetmeyecek, biliyorum. Böyle bir ilişkiye çocuk yaptık, bundan asla pişman değilim, hatta çocuklarıma sağladığım aile ortamı içimi ısıtıyor, onlar mutlu, biz mutluyuz. Gelin görün ki dünyanın, ülkenin hali perişan, bundan elbette memnun değilim. Bu dünyaya iki çocuk getirmiş olmak bir yanıyla beni rahatsız ediyor, kimi etmez ki? Bu demek değil ki pişmanım. Zorluklar, tehlikeler, yobazlıklar, savaşlar, hastalıklar... Karşı durmaları gereken çok şey var. Ancak bu her zaman böyleydi. Dünya asla barış dolu bir harikalar diyarı olmadı ama her zaman uğruna yaşanmaya değecek şeyler var. Belki çok fazla şeyle baş etmeleri gerekecek ama buna değeceğine inanıyorum. Dünya berbat durumda ama ona göre savaşçı ruhlu kızlar yetiştirmek niyetindeyim. Kıyamet kopmadıkça dünyanın iyi, güçlü insanlara ihtiyacı var. Ben iyi bir insan olduğuma, iyi insanlar yetiştireceğime inanıyorum, bunu yapacak gücüm, sabrım, zamanım olduğunu, çocuklarımı yetiştirecek örnek bir ilişki yaşadığımı düşündüm, o yüzden doğurdum. Freud bir yanıyla haklı belki de. Bu ortamda çocuk yetiştirmek bencilce mi? Çocuğa vereceğiniz güzel şeylerin, dünyayla baş etmesine yetmeyeceğini düşünüyorsanız evet bencilce. Ben yeteceğimizi düşünüyorum. Pişmanlık konusuna gelirsek, bunun bir matematiği yok. Sizin hayattan beklentilerinizi, önceliklerinizi bilemem. Ama insanlar pek ala evlilik karşıtı da olabilir, çocuksuz olmak da isteyebilir ve hayatlarını böyle tamamlayabilirler, bunları da normal buluyorum. Bir dostum var; şuan 40 yaşında. Tam da buna örnek; evlilik karşıtı ve hiçbir zaman çocuk istemedi. Bir an bile pişman olduğunu görmedim ki, çok şeffaf bir insandır. Kısacası; kendinizi en iyi siz tanıyorsunuz, en doğru neticeyi ancak siz varırsınız.

Aynı şeyleri bende düşünüyorum inan

Çocuk iyi ki sebebi çünkü, en iyi arkadaş, en iyi dost. Bu kötü diye nitelendirdiğimiz dünyada nefes alabildiğimiz, bizi mutlu eden en önemli canlı, varlık. Hayatın anlamlandığı bir süreç. En pişman olmadığım şey çocuk sahibi olmak, aslında benzer korkular benimde vardı ama iyi ki diyorum halen. Uzun uzun ömrü olsun, bizlerde bu süreci yaşıyoruz ama kimse ölmek istemiyor demek ki yaşamak yine de herşeye rağmen güzel.

Istemezmisin sana benzeyen bir yavrun olsun. Sana yumuk yumuk baksin

Çocuk istemeyen birine ama evlat çok tatlı çok ballı demek bana biraz anlamsız geliyor bir bebeğim var verene bin şükür ama anne olmadan önce bu duyguyu bilmediğim için eksikliğini de yaşamicaktım. anne olmadan önce milletin bebeklerine baktığımda düşündüğüm tek şey sürekli ağlayan huysuzlanan yemeyen içmeyen sorun çıkaran bu küçük varlıklara nası tahammül ettikleriydi

Freud halt etmiş çok af edersiniz. Zira savaş, açlık, göç gibi toplumsal felaketleri yaşayan bireyler üremeye daha meyillidir. Hali vakti yerinde toplumlarda bol bol bebe göremezsiniz. Çocuk sahibi olma sebebim biyolojik saatimdi. Üstelik dünyayı daha yaşanılır kılacak olanlar arasında benim çocuklarım da olacak. Çünkü onlara cennet vaadetmiyorum ama "nasıl daha iyi hale getirip, güzelleştiririm" diye düşünmeyi öğretiyorum.

Sana oyuncak fırlatsın, avm ortasında yere oturup çırpınsın, ağzındaki yemeği yere çıkarsın, halıları tekmeleyip bozsun, koltuk tepelerinde zıplasın, kaka eğitiminde evin ortasına sıçsın. Ay çok tatlı yumuk yumuk böyle.

Hayat ne gösterir bilemezsiniz. Gelecekte olacaklar için kendiniz hakkında dahi asla böyle olmaz, asla yapmam gibi net konuşulması yanlış bence. Hiç belli olmuyor ki fikirler değişiyor, hayat koşulları değişiyor vs. Belki isteyeceksiniz belki hiç istemeyeceksiniz. Şimdiki fikrinizi sevgilinize söylediniz artık o da biliyor. Bence bu kadarı yeterli. Ben evlendiğimde 4 sene istemedim. İsteseydim de olmayacakmış zaten. Hayat...

iki evladim var, bir de kaybettigim.. Insan yetistirmek kolay is degil, basli basina emek ve gonullu mesai istiyor, sevgi sabir istiyor. ikisi de sukur sebebi benim icin, hic dogurmasaydim eksikliklerini hisseder miydim bilmiyorum ama suan cocuksuz bi hayati dusunmek bile kendimi eksik hissetmeme sebep oluyor.

hayattaki tek değil belki ama öncelikli iyikim kızım. çocuk sahibi olmak istedim eşim de aynı şekilde ve oldu ama tek çocuk kafi bizim için... bunun için fazla plan yapmanın anlamı yok, sağlık elveriyor ise istiyor iseniz ve maddi anlamda geliriniz uygunsa çocuk bakmak için yaparsınız.

4 kişi yatamayız biz, temas sevmez küçk bey. Babasını kafalıyor, bi o oda bi bu oda yatak yapıp duruyorlar, karşılıklı yatıyorlar. Bi küvet kaldı bizim evde yatak yapılmayan.

Evet benim sevgili cikolatam; Bu konu için benden yorum bekledin mi bilmiyorum ama şimdi gördüm konuyu. Öncelikle nüfusunun büyük çoğunluğunun eğitimsiz olduğu toplumlarda "çocuk motivasyonunu" sorgulaman çok eğlenceli Çünkü motivasyon filan olmadığını, bir hevesle, bir zorunlulukla, bir sebepsizlikle yapıldığını sen de biliyorsun. Ilkokul mezunu sevdiğim bir arkadaşım var. Kendisi çalışmıyor. Eşi 2700 lira ile çalışıyor. Evinin kirası 900 lira Araba yok. Güç bela geciniyorlar. Ve su an hamile. Kendisine motivasyon sordum mu... tabiki hayır. Çünkü kendisinin bir motivasyonu olmadığını, yaşının 33 olduğu için yaptığını biliyorum. Doktora gideceği zaman benden rica ediyor. Çünkü benim arabam ve şoförlüğüm var. Arabası ve şoförlüğü olmayan bir kadının çocuk yapması da bana anormal geliyor. Burdaki arkadaşlar bana kızmasınlar. Ama araba yoksa çocuk nasıl olabiliyor... Bunu anlamlandiramiyorum. Çocukla bir yere her gidişimizde eşimiz mi bizi getirip götürecek... hayat hep böyle mi olacak o kısmı ben çözemiyorum. Çocuk neden yapılır? Bunu ben de bilmiyorum. Biliyorsun ben henüz 32 oldum. 3 seneyi aşkındır da evliyim. Çocuğum yok çünkü neden çocuk yapmam gerektiğini henüz tespit edemedim. Eğer bir gün bir sebep bulursam seninle paylaşacağım. Eğer birgün çocuğum olduğunu öğrenirsen de bunun tamamen sebepsiz olduğunu bil 30 senedir bulamadigim sebebi bu saatten sonra bulamam. Ama bütün yorumları okuyacağım. Belki bana da bir yol olur ❤

Olmaya calısıyoruz buradakı annelerde bıseyler katıyor ıyı olurlar ınsallah. Arkadasada gelınce valla gecınıyorlar bıraz kp destek cıkıyor kıralarını oduyor. Mınumum duzeyde suanı dusunerek yasıyorlar karnımız doysun yeter modunda. Arkadasım calısma taraftarı degıl calısmıyor kocasıda ızın vermez zaten. Hatta ben kpss calısıyorum dıye bana bıle kızıyor evın var kocanda calısıyor daha nıye bu satten snra ugrasıyorsun dıye. Valla ben arkadaslık gorevımı yapıp uyarıyorum gerısı ona kalmıs C

Hele bir evlenin de onu sonra düşünürsünüz

Galiba yaşınızdan dolayı bu ruh halindesiniz birazda. Anne olmanın elbette yaşı yoktur ama 25 yaşındaki birinin tahammülü bedeni ve enerjisi ve bazen hayata bakısıyla 39 yaşındaki biri bir olmaz. Ha yaşınızda bisey yok gayet güzel de bir yaş ama belki 10 sene once olsaydı boyle hissetmezdiniz Ev evlikten çıktı demissiniz. Benimde 1 aylik oğlum var benim evimde öyle. Yardımcı gelmesine ragmen öyle. Ben ve esim yokuz demissiniz bizde öyle. Eskiden yemeğe gider gece yarısına kadar otururduk gezerdik falan simdi yemeğe gidip hemen kalkıp eve geliyoruz emzirme saati geliyor diye mesela. Peki neden kavga ediyorsunuz ki cok mu yoruluyorsunuz gun içinde zor bir bebek mi. ama bence bu günler gelip geçici. En güzel şekilde bakılması gerektiğinin bilincindesiniz sonuçta. Biraz büyüdüğünde rahata erersiniz bence bu küçük halinin tadını çıkarmak lazım bir daha böyle olmayacaklar. Ben 20 gun önceki resmine bakınca bile bir tuhaf oldum

Bence çocuk sahibi olmadan araba alın. Arabasız zor. Araba olmadan yeni doğan ile zorlanırsinız. Bir de yaşınız genç. Çocuk sahibi olmayı ben olsam en az 29 30 gibi düşünürdüm. O 9 yılda da tüm istediklerimi yapmaya çalışırdım. Bu kaygıları az kadın yaşıyor. Biz bilinçli kesimiz. Çoğunluk hop diye çocuk sahibi oluyor.

Ben de çocuk istemiyorum. insanlar tuhaf bakıyor Ayrıca evlenmek de istemiyorum. Neyse benim gibi düşünen insanlar da var sevindim yalnız değilim.

Zorlandım ben de. Ne kadar emecek, doydu mu, gece her ses çıkardığında emmeli mi, süt var mı acaba, ne yedim de bugün gaz oldu... gibi belirsizlik tekrarları beni iyice kötü yaptı. Sonra mama aldık. İnternette yazıyor. 1 aylık bebek 2 saatte şu kadar cc içer. Verdim. İçti. O an oh ne dedim. Bütün belirsizlik kaygıları bitti. Bir de emzirmenin anne üzerindeki kısıtlayıcılığı. O da beni yordu. Onu yapma, onu yeme, onu sürme. Ben bu kadar uzun süre kendimden vazgeçemem dedim sanırım filmdelisi

Freudun zamaninda dunya böyle değildi. Eger bu donemde yasasaydi farkli teoirilerde bulunurdu Pisman olursunuz elbette bu bircok kisede birtane daha yapsaydim belki kiz olurdu yada oğlum diye düşünüyor Ama sizin icin sunu söyleyebilirim evlendiginizde cevresel faktorler hic degil bir cocuk fikrine size sectirecektir

uzun uzun yazmayacağım. zaten benimle aynı görüşte çok insan anlatmış sebeplerini size. bence pişman olursunuz. çocuk ruhu besler, evin neşesi, moraliniz bozukken belki de yüzünüzdeki gülümsemenin sebebi olucak.. her şeyi öyle uzun uzadıya düşünmek gerekmiyor bence, öyle yaparsak her şeye geç kalırız düşüncesindeyim...

Yazdıklarınızda haklisiniz ama evlendikten sonra isteyebilirsiniz. Evet üzerinde cok fazla düşünülmesi gereken bir konu ve çokta önemli bir konu. Zaten her önüne gelen kesinlikle anne olmamalı. ama ilerde pişman olabilirsiniz bence. Evliliginin ilk senelerinde cocuk istemeyip, sonra isteyenler ve istedikleri vakitte cocugu olmayanlar pişman oluyor keşke yapsaydık falan diye. Halbuki alakası yok. Onlarda boşuna kendilerini suçluyor ama boyle bisey de var gerçekten. Insanın hayatta tutunacak dali oluyor evlat. Ha şunu da soyleyim yanlis anlaşılma olmasin bazen eşimiz de dostumuz değil. Ve ne yazık ki bazen insanın kendi evladı da dost olmuyor ona. Bu da olayın düşünülmeyen tarafı tabi.. siz yinede keskin düsünmeyin biraz akışına bırakın..

Ben yazmışım gibi, çok tanıdık Benim oğlan aksi bir bebekti, hala öyle. O sebeple mama saati gelir ama 30 cc içer bırakırdı, dolayısıyla çöp olurdu o mama. Yarım saat sonra açlıktan inletirdi yeniden. Hiç o ölçülere uymadı benimki ama yine de mide kapasitesini öğrenmek için 2 gün takip etmek yeterli. Gerçekten 4 5 biberon, litrelik termos ve ölçülü mama kaplarıyla gezdim. Herkes acırdı bana o yıkama, kaynatma serüvenime. 15 16 biberon kirletiyordu günde ve yıkamak gerçekten 1 saati aşıyordu, tırnak yapım hasar gördü o zamandan kalma, artık yok gibiler ama bana çok kolaydı, içim rahattı çünkü:) İnanın büyüdükçe öncelikle layığıyla bakmak arzusu yerine sevgi dolu bakma sonra ise 'aman pilav yese ne olur her çocuk x şeyi bulabiliyor mu, biraz keyif yapalım ne olacak' a geçirecek:)

Hayırlı olsun canım.. Kotu düşünme artık karar verdin.. Belki her şey senin için iyi olur.. F flower world

Sadece zaman geçtikçe pişman olup olmayacağınızı anlarsınız, burda birçok kişinin de yazdığı gibi yapmadığı için pişman olduğu kadar 5 çocuk yaptığı için bin pişman olan bir sürü insan var. Hep söylerim çocuk yapmak hayatın en büyük riskidir, seni vezir de eder rezil de. Şuanda dünyada olan kaoslar da sizi bu düşünceye itmiş olabilir, ben bile hayata pozitif bakmaya çalışan biri olarak bu aralar 2 çocuğuma nasıl bir gelecek sağlarım diye kara kara düşünüyorum ama maalesef bu tür olaylar aslında hep vardı, ve var olmaya devam edecekler. Freud olayına gelince; bence tam tersi hayatta birçok şeyi başaramamış ve tek başarıyı çocuk doğurmak olduğunu sanan insanlar asıl bir sürü çocuk yapıyor. Eğitim seviyesi yüksek ve refah içinde yaşayan ailelerde bu durumu pek görmezsiniz. Şahsım adına ben 3-4 çocuk sahibi olmayı çok isterdim, fakat şuanda var olan çocuklarıma yetebilmek en büyük gayretim.

Ben de üçüncü ikinciden kolay olur mantığıyla üçledim. Ama hala değişen bisi yok, bekliyorum..

Erkek arkadaşımdan hiç saklamadım çekincelerimi.. Arada söylüyorum zaten biliyor. Bir kere sende çok karamsar bakıyorsun hayata diye takıldı bana.. Bende hayır karamsar değil, realistim dedim. Hakikaten öyle.. Mesela arada youtube'dan Almanya'da yaşayan Türkleri izliyorum. Türk kasabına gidip 30 birim paraya halis mulis pastırma alıyorlar. Hemde 1 kilo. Ben burada almak istesem 150 tl. Tam 5 katı 5.. Haliyle alamıyorum..(Alamıyorum derken o fiyata başka şey alırım ama 30 birim para olsa alırdım demek istedim) Daha bunun gibi çok örnek var.. Tabi ki büyük konuşmuyorum, hayat ne gösterir bilinmez.

Evet var. Norveç; İsveç; Finlandıya; İzlanda, Danimarka ve Almanya.. Oralarda olsam bir tane çocuk sahibi olurdum.

Dört yıllık evliyim yaş 30 a yaklaştı hala çocuk istemiyorum. Ülkenin durumu bunda çok etkili yurtdışına yerleşmeyi düşünüyorum eğer gidebilirsem burdan yaparım. ama bu şartlarda bu ülkede zor.

Hayırlısı, umarım mutlu olursunuz. T tivoli26 Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Yumurta rezervinizi kontrol ettirmek için çok uygun bir yaştasınız. 37-38 yaş civarı üreme yeteneğinizi kaybetmeseniz dahi genetik olarak problemli yumurta üretme ihtimaliniz artıyor çünkü eskisi kadar kaliteli yumurtalar üretemiyoruz. Aklınızda en ufak bir anne olsam mı şüphesi varsa yumurta dondurmak için çok uygun bir yaştasınız. 30lu yaşların ilk birkaç senesinde halledilmeli bu işlem. B

bütün samimiyetime inan 15 dk önce bir video izledim ve gözyaşlarım çenemden döküldü niye biliyormusun, yazarken tekrar başladım ağlamaya, bir kızım var ve ona bir kardeş yapamadım tek çocuk kaldı kv inat yapmadım allah onu bildiği yapsın inşallahhh, şimdide olmuyor zaten 6 senedir uğraşıyorum doğal yolla olan kızıma tüp bebekle kardeş yapmaya kalktık oda olmadı, o videoda uzaktaki kızı tlf açıyor kadın konuşamıyor, ağlamaktan, neyse daha fazla devam edemiyecem nasıl istiyorsan öyle olsun byyy

Hem de nasıl bir yük. Bu sadece maddi emek değil. İnsanın kalbi tamamen evladıyla doluyor. Yani benim öyle oldu. Tamam çok seviyorsun tarifsiz seviyorsun ama bu sevgiyle beraber gelen bonuslar yorucu olabiliyor; o iyi bir birey olacak mı, hadi o iyi oldu karşısına iyi insanlar çıkacak mı, onun için yeterli miyim gereken vakti ilgiyi ayırabiliyor muyum. Tinercinin biri yolda birini bıçaklıyor sebepsiz yere sen haberi okuyunca evladın için endişeleniyorsun. Hep tedirginlik hep vicdan. En basiti hastanede onun iyiliği için aşı iğne vs yapılırken çaresizce yüzüne bakması bile mahvediyor Bunları şikayet amaçlı yazmıyorum kesinlikle ama anneliğin kalbi ağrıtan yönleri çok fazla.

Merhaba cuma evleniyorum.

Güzel yazmışsınız. Bende aşırı tüketime karşıyım. Benim dediğim ihtiyaç diye adlandırılan her şey bile aşırı pahalı.. Mesela ingilizce kursu.. bu cağda bence ihtiyaç. Ama pahalı vs gibi.. Her şey pahalı.. Çok çocuk konusunda çok haklısınız. Bu devirde değil 5 bence 2. Çocuk bile fazla.. 0 000 Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik İptali tek ayak

Sizi tebrik ederim. Demek ki çocuk fikrini sevmişsiniz. Hiç çocuk istemeyen biri iken ikinci çocuğu isteyen birine edilmek cesaret ister.. Gönlünüze göre olsun.. yinandyang

Neden dibe vurdunuz?. Bende emzirirken zorlanıyorum gerçekten. Baya yorucu oluyor. Hamileyken düşününce hic emzirmek istemiyordum. Simdi yazik emsin diyorum ama bizimde emzirme maceramız cok uzun sürmeyecek gibi. Herkesin psikolojisi aynı degil gerçekten. T tivoli26 Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Artık bu zamanda değil 2. çocuk 1 tanesine bile bakmak zor geliyor artık. Annende benim gibi düşünüyormuş, aynısını kızımada söylüyorum gerçi 2 düşünüyor 2. bir bebeği. Şuda varki fikirler zaman içinde değişebiliyor, bu senin verebileciğin bir karar olacaktır zamanla.

Bazı sayfaları yeni okuyorum.. okudukça yorum da yazdığım için de sindire sindire okuyorum. Sizinkini de okuyacağım..

Bu ne demek anlayamadım. Çok sorun olmaz, az sorun olur. Eğer ileride çocuk istersem, senin yaşına bağlı olarak iş işten geçmiş olursa, o zaman senin yüzünden olmadığı için, başının etini yerim pişman olursun mu diyor... Yoksa, benim için de olsa da olur olmasa da... İleride istersek denersek olmazsa, benim için çok sorun olmaz, ama sen pişman olursun mu diyor... Ya da, ben bir evlenmeye ikna edeyim, sonra seni çocuk fikrine de alıştırırım. Yine ikna olmazsa istemediğin halde hamile bırakırım, bu benim için çok sorun olmaz, ama sen pişman olursun mu?

Ekonomice gayet doğru bir yorum kız aslında, nufüs yaşlanıyor insanlar daha çok yaşıyor artık. Bir emeklinin emekli maaşını ödemek için 5-7 çalışanın vergisine ihtiyaç var. Öte yandan genç nufüs şu anda ne kadar vergi ödüyor tartışılır, işsizlik aldı başını gitti. Yani genç nüfus çoğalırsa işsizlik artacak, ortalık bombk olacak. Genç nüfus çoğalmazsa yaşlılardan oluşan bir toplum olacağız ve ekonomi taşımayacak yine bombk olacak. Tablo her şartta berbat yani. Türkiyenin acil şekilde yönetsel olarak kendine gelmesi gerek. Yoksa bizi İrandaki işsizlik, Arjantindeki enflasyon bekliyor.

Canımmm rica ederimSen akıllı kadınsın ama yazayım dedim. Ülke gerçekleri malum

bence bunu akşına bıraksanız daha doğru.

Yapmayacağız dedim zaten.

Kesinlikle olursun Çocukları hiç sevmeyen ben, bebeğime aşığım 39 yasında anne oldum ve çok pişmanım Hep erteledim istemedim sonra da olmadı zaten Şimdi anneliğin dünyadaki en güzel şey olduğunu anladım Bebeğim öyle huysuz öyle yaramaz ki Ama onu çok seviyorum Bence annelik bambaşka bir duygu Keşke daha önceden düşünseymısım

Cok güzel yazmissiniz. Zevkle okudum en çokta bunu begendm çoğu kişi bunu söylüyor. En iyisi eğitimi vermeyeceksem dediklerini alamiyacaksam dogurmam. Yaaa ne alaka anlamış degilim

sizinle aynı fikirdeyim ama 2 çocuğum var. beni 2020 yılı, bu dünyaya çocuk getirilmez düşüncesine itti doğrusu. öncesinde olumlu düşünen biriydim. evlat sevgisi çok güzel bir duygu evet ama kötü bir dünyada kötülüklere maruz kalma ihtimalleri suçlu hissettiriyor. sanki dünyanın en güzel yıllarını tükettik sona kalan kötü demlerinin ceremesinide çocuklara bıraktık gibi. 2020de psikojisi pert biri olarak en iyisi ben susayım

Çokta şart değil yani. Çocuk diye yananlar çocuk yapsın, yok ya bana göre değil diyenler yapmasın.. Toplumsal nedenlerle değil de kendin ne istiyorsun ne hissedersin onu düşün bence. Dünya kaotik falan filan bunları bu kararın içine sokman bana göre annelik hissiyle bağımsız olaylar. Ve dünyanın kaderini okumuşcasına davranmakta çok doğru değil. Bu kararı verirken kendi şartlarına kendi hislerine bakman lazım. Ben eşimden ayrıldım ve kızım için çokta güçlü durdum hayata karşı onu büyüttüm belli yaşa getirdim şimdiye kadar. Yani dünya hayat şartlarını zaten o annelik hissiyle zorluyorsun kapasitenin üzerine çıkabiliyor potansiyelini yükseltebiliyorsun. Korkudan değilde gerçekten ben annelik hissi istemiyorum diyorsan yapma. Eğer his var ise ileride pişman olursun. His yok çocuklarıda çok sevmem diyorsan yapma gerek yok.

Öyledir tabi.. Kedi de çok tatlı bir şeymiş. Onceden çok sevmezdim ben köpekleri daha çok severdim. Şimdi çok şeker geliyor kedisi. 0 000 Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik İptali tek ayak

Aynen öyle.. Çok güzel yazmışsınız. Teşekkür ederim. Eğer çocuğum olmazsa ve pişman olursam tek ben etkileneceğim. Ama çocuğum olup pişman olursam o çocuk da etkilenecek. Başkasının vebalini almak istemiyorum. Hele ki öz çocuğumun. Maddi olarak 15 20 bin lazım. Aşağısı zor şu an. Gıda enflasyonu aşırı çünkü.

Freud'u damardan almak gerekiyormuş. Yanlış reçete edilmiş.

Öncelikle sizin gibi bir insan gördüğüm için çok mutlu oldum. İnsanlar "ileride ne yapar ne ederler, nasıl ayakta dururlar, böyle bir dünyada ne yaparlar" diye düşünmeden doğurdukça doğuruyor bencil bir şekilde. Özellikle çocuğuna maddi ve manevi imkanlar sağlayamayacak kişilerin çok çocuk sahibi olması bana çok bencilce geliyor. Sizin gibi düşünen birini gördüğüme sevindiğimi söylemek için yazdım.

Ben hep anlattım, keşke mesajlarımdan birine denk gelseydiniz O dışarıda konuşan bıkbıkcılar 'biz yandık, bittik, siz de bitin böyle rahat rahat gezemeyin' diye laf edenler. Yoksa çocuk hele de bilinçli yapılabilecek bir şey hiç değil. Elbet seviyorsun, doğmuş artık yapacak bir şey yok deyip adapte sürecine giriyorsun ama, eskiye özlem bitmiyor. Her kadın anne olmak için doğmuyor, anlamıyorlar...

Yaşınız 33, 45 yaşında çocuk sahibi olanlar var. Kendinizi yakın hissederseniz düşünürsünüz. Yalnız bakış açıları elbette farklı olacak ama 'böyle bir dünyaya çocuk getirmemek' hiç gerçekçi, akılcı bulmadığım bir şey.

Yaş 33 ve daha doğurmadım. Velev ki nasip olsa bile tahminen 37 38 de 1 tane numunelik olarak olacak. Nasıl herkes doğurdu..? Herkesten önce değil herkesten sonra doğurulan yaşlar 30larin sonları..

Benim gibi düşünen kimse yok derken varmış. Ben bile bu günümüz dünyasında tedirgin yaşarken çocuk dünyaya getirip ona da sebep olmak istemiyorum. Bu kirli dünyaya çocuk getirmek istemiyorum :) daha benim yarınımın bile garantisi yok diye düşünürken neye güvenip çocuk yapmalıyım. Eşim buara şakayla karışık biz de yapsak mı bitane ya diyip gülüyo hehe diyip susuyorum :)

Enflasyonist, kaotik, parametleri falanlar filanlari bosver!! bence her kadin cocuk sahibi olmayi tatmali bence cunki ozman bu saydigin hic birsey mantikli gelmeyecek sana. diger soruna istinaden ben cocuk sahibiyim 2 tane var 3. yolda Allahin izniyle yapiyorum cunki bakabilecek gucum var dersenki zenginmisin hayir ben daha 30 yasindayim sadece evimiz arabamiz bir miktar parmiz var ama cuzii bir miktar cocuklarim ne yemeden ne gezmeden be tatilden geri kaliyolar ayrica calismiyorum esim tek basina calisiyor. Cocuk inan eve nese aileye mutluluk katiyor bu benim dusuncem. Belki sen simdi istemiiyorsun ama yasininda goz onunune alarak fazla ertelemeden yapsan mutlu olursun. Bilmiyorum ben cocuklara bayiliyorum bebeklere bayiliyorum hatta simdiden bebegim dogup buyuyunce kim bebek yapar acaba diyorum onu severek devam edeyim 10 sene falan sonra zaten torunlarim olur diyorum onlari severim yani ben cocuk seviyorum sadece sevip sevmemekle alakali bence. seninde hakkinda hayirlisi iyi dusun.

Eşime, evliliğimizin sağlamlığına ve maddi gücümüze güvenerek anne baba olduk. 3 tane evladım var şimdiden sonra onlarsız bir hayat düşünemiyorum. Olmasalardı nolurdu diye sorunca bomboş bir hayat olurdu bana göre. Biz bize düşen eğitimi, maddiyatı ve sağlığı düşündük yoksa dünyanın hali hep böyle karışıktı zaten. Bundan sonrada sakin ve kötü insanlarsız bir dünya olmayacak malesef. Genimin devam etmesi çokta önemli değil yoksa :) istemiyorsanız yapmazsınız buda sizin doğal hakkınız.

Çocuk yapmak istersin Çocuk yapmak istemezsin Bunun için ekonomiden girip freud dan çıkmaya gerek yok ki. Bu kadar edebiyat parcaliyorsa biri bana pişman olma ihtimali yüksek gelir

İstemek.. aslında kilit nokta bu. İstediginiz için yapacaksınız. Istediginiz için katlanacaksiniz zorluklara. Kilolar.. krizleer.. sosyal hayat engeli... Minik topik eller mis kokular annecim!! Dediğinde kuzun o hazzı. . İstediğin için olacak.

Teşekkür ediyorum. Ben de şu ara ileride oğlum yapayalnız kalacak keşke kardeşi olabilseydi diye kendime yükleniyorum. Bunların sonu yok. Yeri geliyor iyi ki doğurmuşum diyorum, öyle zamanlar oluyor çocuksuzlara imreniyorum. Tek söyleyebileceğim çocuksuzken dingin bir hayatım vardı, şimdi karmaşık kahkahalar havada uçuşurken bir anda ağlama krizleri olabilen bir hayattayım, eskiden random gülücük atarken surat ifadesi değişmeyen tipler gibiydik. Gülüyoruz ama içten; o coşku yoktu. Mantıken bakınca zaten kim sorumsuz, istediği gibi yatıp kalkabileceği bir hayatı bıraksın ki?

Berbat bir ailede herşeyden yoksun ve travmalı büyüyorsa başına olmadık işler geliyorsa niye beni doğurdunuz der... Kim olsa der... Artık ana var denizanası var baba var iskele babası var... Bunu herkes biliyor... Kadınlar külübü çok güzel bir platform herkes kendi fikrini söylüyor... Hepimiz aynı düşünsek zaten ilerleyemez... Lakin her doğrunun bir karşı tezi var... Kişiler illa kutsal anne imajını taşımak istemeyebilir... İki tür insana saygı duyuyorum illa bu doğru diye dayatmadan... Birincisi çocuk istemiyorsa yapmama kararı alanlar ikincisi çocuğa gerçekten sahip olup onu yetiştirmeyi başaranlara... Yoksa istediğimiz kadar süsleyelim üretmek ve genleri aktarmak... Hani derler ya herkes için en şahanesi kendi çoçuğu dur... Kimsede biz kadar bayılmaz çocuklarımıza öyle birşey...

Cok guzel ifade etmişsiniz:) sosyal bir deneyin soruları gibi olmus :) cevaplayacagim bende birazdan:)

Bir de sunu sorayim bu dunya yeni kirlenmedi ki... Annelerimizin dedelerimizin zamaninda da hep sorunlar vardi...

Cok analitik aciklamissiniz, cok begendim. C

Sizi takdir ettim. Insanlar çoğunlukla travma ile büyümüşse kaçınma davranışı sergilerler. Yani çocuk yapmazlar. Siz korkularınızın Üstüne gitmişsiniz. Bu çok güzel bir şey.. Hemcinslerimin motivasyonu sanırım çocuksuz evlilik olmaz.. bir kuzenim tek maaşla geçiniyor. Ona rağmen ikinci çocuğu yaptı. Bana göre tek çocuk olmalıydı. simdi o çocuğa ayıracağı bütçeden kısacak.. Iyice emin olmadan çocuk sahibi olmak istemem. Bunun için her önlemi alırım..

Maddiyat var. Ama ben gene de istemiyorum. Dünya çok acımasız sürekli acı çekecek. Ben bunu istemiyorum. O yüzden bence çocuk kararı şu an benim için doğru bir karar değil..

Eee arkadaşım ekonomik sebepleri öne süren birine böyle bir emeklilik yorumu gayet normal bu da hayatın gercegi, şu an çalışıyorsak bir gün emekli olabilme ihtimali de hep var. Yaslaninca calisamayacagiz o zamanin güvencesi de simdiki calisip ödediğimiz vergiler /Sgk primleri aslinda.

cikolataveturkkahvesi.!.:

Çünkü hala bekliyoruz malesef

Insanlar çocuk sahibi olurken daha bilinçli olsaydı şu an bu durumda olmazdık.. Acele etmiyorum. Bakalım neler olacak..

Bende çevremde niye evlendik? Adam seni biblo diye mi alıyor sözlerini çok duymuştum. Annelik içgüdüsel kesinlikle, ama benimde içimde hiç annelik duygusu yoktu. Hep kendimi sorguladım ben, sizi bilemem tabii ama kendim için çevresel ve ailesel sorunların etken olduğunu düşündüm hep, etrafımdaki insanlar 3-5 tane çocuk yapıp sanki kendiliğinden olmuş gibi kendine hep yükmüş gibi hissettirdiler bana, evlendik eşimde bende maddi, manevi sebeplerle en az 2 yıl çocuk konusunu açmayacaktık. Bende ''2-3 sene sonra, o istek gelir diye umuyordum'' bu kadar net istemezken imtihan ya, bir rahatsızlığım çıktı ve kaç doktora gittiysem çocuğun olmayabilir, ileri de çok geç olabilir dediler. Çok büyük ikilemde kaldım, eşimde çocukları sever, ileri de de pişman olmamak adına, nasılsa hemen de olmaz, üstelik bende rahatsızım diye içim rahat bir şekilde kabul ettim. Çok değil, bir sonraki ay test çubuğundaki pozitif çizgiyi görünce şoke oldum. O kadar olmayacak zaten diye inanmışım ki, 6 haftalık hamileyim ve tesadüfen öğrendim. Hamilelik güzel geçti, kabullendim de, doğum sonrası depresyonu yaşadım. Sanki hayatım bitmiş, elimden alınmış gibi hissettim. Oğlum da gazlı, uykusuz, zor bir bebekti. Varlığına bin şükür ama maddi ve manevi hazır olmadan süreç daha da zor geliyor. Şuan 3,5 yaşında çok şükür, aşığım resmen, bu benim mi diye bakıp duruyorum hayran hayran.. Yani gerçekten nasipten öte köy yok, Rabbım yeter ki ol desin..

Kadın sorumluluğunu almadım demiş mi, dememiş. Eee? Şunu anlayamıyorum, herkes siz gibi ya da ben gibi olmak zorunda değil. Ben siyah severim siz sarı, bunun ölçütü yok. Çocuğa kötü muamele bambaşka bir durum, bu hayatın zor gelmesi ya da eskiye özlem bambaşka. Ay kimse kusura bakmasın bez kokusundan burnumun direği kırılıyor, hiç oğluşumun bokcuğu diye sempati duyamadım, sonuçta bok. Asıl mesele bence 'kendinin' olanı hoş görme ayrımcılığı. Kendi çocuğunuzun tatlı gelip başkasınınkini aynı biçimde değerlendiremiyorsanız, subjektif bir birey olmuşsunuzdur.

O zaman yap 0 000 Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik İptali tek ayak

Bütün yorumları okudum. Bu konunun cevabı bu kadar karmaşık değil. Eğer bu kadar uzun uzadıya merak ediyorsanız pişman olursunuz. Bir insan bir şeyi istemiyorsa istemiyordur, bunun için neden önemli değil ki. Hayatta her konuda bu kadar ince düşünerek hareket etmemiz mümkün değil. Çünkü bizim hesaplamadığımız değişkenler de çok. Gerçekten eminseniz artık sorgulamayın ve sorgulatmayın. Herkes için çok farklı bu konular. Bakın arka sayfalarda emzirmenin kendisini boğduğunu söyleyen anneler var, benim ise en zevk aldığım şeylerden biri. Ablam da sevmedi emzirmeyi, benim sevdiğimi duyunca çok şaşırıyor mesela. Ayrıca hiçbir insanın çocuk yaptığına pişman olma lüksüne sahip olduğunu düşünmüyorum. Çünkü bunu her türlü çocuğa hissettirirsiniz, hissettirmiyorum diyen de kendini kandırır. Evet; herkes aynı anaçlığa sahip olacak diye bir kaide yok ama kimsenin dünyaya gelmiş bir bebekten pişman olup, bunu ona yaşattırmaya da hakkı yok. Bunu bilip de buna üzülmeyecek insan yok çünkü. O yüzden gerçekten istemiyorsanız bir anlık istekle yapmayın.

Ben gibi olsun demedim. Lafi carpitmayin. Ama arkadas keske olmasaydi diyor. Bu durum benim icin dramatik. Sizin icin olmayabilir! Sizin icin ak bana kara!! cocugunu yapmis olmasinin pismanligini yaşiyor. evet benim icin dramatik!! Iyi geceler

Çocuk yapma ya da yapmama kararı çiftler arasında kesinlikle ortak alınması gereken bir karar. İki tarafın da gerçekçi beklentilere sahip olması gerekiyor. Yani bir taraf "Çocuk evin neşesidir ehehe yapalım yaa" deyip diğer tarafı çocuğun sorumluluğuyla başbaşa bırakıyorsa bu kararın sağlıklı bir karar olarak değerlendirilmesi zor. Ha şunu da belirtmek lazım, insan başına gelmeden tam olarak anlayamayabiliyor olabilir, her ne kadar gerçekçi beklentilere sahip olduğunu düşünse de. Bunu burada en iyi anneler açıklayacaktır -ki açıklamışlardır diye tahmin ediyorum, araları okumadım. Çocuk yapma ya da yapmama nedenleriniz aynı olmayabilir ancak kararınızı ortak almalısınız. Yanılıyor olabilirim ama sizin eş adayınız sanki çocuk istiyor da sizi yönlendirmeye çalışıyor gibi geldi bana. "Tamam sen bilirsin ama pişman olma bak"; alttan alta biraz manipülasyon hissettirdi bana. Dolayısıyla evlenmeden önce bu kararı kesinlikle netleştirmenizi öneriyorum. Bu konuda herhangi bir tereddütü olan varsa mutlaka oturup tartışın. Çocuk sahibi olmak isteyen "gerçekten" bunu kastederek, isteyerek yapmalı çünkü. Çocuk sahibi olmayı istemek ne kadar doğalsa istememek de o kadar doğal. Ancak bunu "Bu kötü dünyaya çocuk getirmek istemiyorum" tarzı edebileştirmek çok mantıklı gelmiyor bana. Dünya ne zaman çok süper bir yer oldu ki zaten? Biz diyoruz şu an "Ah ah eskiden böyle miydi?", bizim çocukluk dönemimizdeki yaşlılar da diyorlardı ki "Ah ah eskiden böyle miydi?". Kim memnundu ki şu anki düzenden? Herkes geçmişe özlem duyuyor ama çocuk yapmaya da devam ediyor. Bir insan nasıl çocuk istediğini biliyorsa istemediğini de bilmeli bence. Kimi insan bir çocuğun sorumluluklarıyla baş edemeyeceğini düşünüyor, kimisi kendini o kadar anaç bulmuyor, kimisi ise sadece "ona göre olmadığını" düşünüyor. Sonuç olarak net olarak kararının arkasında durmak önemli burada. Kendimden örnek verecek olursam bana çocuk yapma fikri hoş geliyor ama zaman konusunda sıkıntılarım var. Doğru zamanı "o zaman" geldiğinde bileceğimi düşünüyorum, şimdilik akışına bırakıyorum. Eşim de benimle aynı fikirde, şimdilik çocuk fikrini rafa kaldırdık. Yeri geldiğinde çıkaracağız. Bunu çok önceden konuşmuştuk. Freud'un şu lafına bakalım: "Üreme; insanlar için hayattan memnun olmanın kanıtıdır. Insanlar hayatlarından memnunsalar üreyerek kendi genlerini sonraki nesillerde devam ettirmek isterler." Ben Freudyen bir insan olduğumu söyleyemem ama burada tamamen evrimsel psikoloji bakış açısı var. Freud'un yaşadığı dönemler olan 19. yüzyıl sonu-20. yüzyılın başlarında kaygılar daha başkaydı. 20. yüzyılda Avrupa'da nüfus artışı durmuştu. I. Dünya Savaşı zaten pek çok erkek çocuğun askere gitmesine sebep olarak üremeyi durdurmuştu. Savaş ve ihtilallerden kaynaklı siyasi baskılar ve ekonomik nedenler uluslararası göçlere sebep oldu. Bu dönemlerde üreyip, yaşlı nüfusun baskınlığını engelleyerek genç ve çalışan nüfusun yetişip ülkelerin kalkınmasını sağlamak önemliydi. Hoş, insanlar genelde hayatlarından memnunlarsa üremez; savaş gibi durumlarda evrimsel olarak soyun tükeneceğini düşünüp çok çocuk yaptıkları malumdur. Şu anda insanlar bir bebeğe bakabilmek için belli bir maddi seviyeye gelmeli, ikinciyi hatta üçüncüyü yapacaklarsa hepsine eşit miktarda maddi ve manevi destek sağlayabilmeli. Evliliğin belli bir olgunluğa gelmesini beklemeli. Dolayısıyla Freud'un yıllar yıllar önce söylediği şeyler zaten şu anki duruma uygun değil. Derdimiz "kendi genlerimizi sonraki nesle geçirmek" değil çünkü, "hayatta kalmak". Pişman olma mevzusuna gelince, açıkçası ben anne olduğum için pişman olmaktansa olmadığım için pişman olmayı yeğlerim. Çünkü anne olduğum için pişmansam çocuğumun da hayatını etkileyeceğim ister istemez. Anne olmadığım için pişman olursam en azından kendi kararlarımdan sorumlu olurum ya da anne olmayı çok istersem evlat edinme gibi şanslarım olabilir. Ama çocuğumu "atma" gibi bir durumum söz konusu olamaz.

Gebe kalmak şu an istemiyorum Allah korusun hamilelikleri çok zor geçiyor ama 5 yıl sonra isterim galiba hayatım iyi giderse kocam böyle iyi davranmaya devam ederse.. doğurduktan Sonra ilk 3 gün acısı felaket ama sonrası offf tamamen huzur uyurken özler mi bir insan uyusun diyorum uyuyunca uyansın diye seyrediyorum... pişman olursunuz bu duygu aşkın ta kendisi Dip not : daha 2 ay önce doğurdum ondan istemiyorum gebe kalmak ölüm tehlikem var kalırsam çünkü Dr dedi :)

Sormuşsunuz diye cvp veriyorum bence olursunuz.

Herkesin karararı kendine tabi saygı duymak lazım ama size şu kadarını söyleyeyim bende eşimde evlendiğimizde çocuk istemedik 3 seneye yakın ama sonra çok pişman olduk

Uzun süre sizin gibi düşündüm ve altı yıllık evliliğimde çocuk istemedim. Şimdi ikinci evliliğim ve biyolojik saat mi yoksa eşimle iyi anlaşıyor olmamız mı sebeb bilmiyorum çocuk sahibi olmak istiyorum. Ama iş sıkıntısı yaşıyoruz şuan maddi olarak ve corona durumunda nasıl olur bilmiyorum. Yine de maddi planlamamızı çocuk olursa ya uygun olarak yapmaya çalışıyoruz. Yani güzel bir evliliğiniz olduğunda ailenize minik bir üye daha katmak istiyorsunuz

Freud u çok severim. Bu sözünü de çok sevdim. Bir kizim ve ikiz ogullarim toplam üç evladım var. Ben mutlu bir cocukluk ve gençlik sonrası mutlu bir evlilik yaptım. Yani benim acimdan haklı freudcum. Çocuk sahibi olmak gerçekten düşündürücü ama sanırım sizin kadar detaylı düşünmedim. Elimdeki imkan neyse onunla en iyisini yapmak en doğrusu. Daha ortada çocuk yokken bezini, mamasını, okulunu düşünsem sanirm bende cesaret edemezdim. Ben anneliği seviyorum sanirim. Ama bazen bende kendime soruyorum neden çocuk yaptım diye Rabbim acılarını göstermesin.

Zaman bana ağzıma tıkama konusunda çok iyi olduğunu öğretti. "Evlenmek mi, o kadar delirmedim." "Ne çocuk mu? Aman siz yapın ben sizinkileri severim." "İkinci mi? Tövbeler olsun." BUnlar benim cümlelerim ve bu tip konularda büyük büyük kararlar almamak gerektiğini öğrendim. Şimdi istemez yapmazsınız üç yıl sonra ister yaparsınız. Niye geri dönülmez ufuklara yelken açıyormuşsunuz gibi hissediyorsunuz ki? 38 yaşınızda, 40'ta halen çocuk istemeyeceğinizi bilemezsiniz. İstemiyorsanız da yapmazsınız. Bu kadar. Şimdiki aklınızla 5-10 yıl sonrasını yargılamayın, o kararları ona bırakın.

Misal Ajda Pekkan pismanmis

her şey kısmet bence. inanın bir şeyin olacağı varsa oluyor. hepimiz için hakkımızda hayırlısı olsun.

Tamamen benim hislerim. Görev gibi gerçekten. Umut oldunuz bana. Çok teşekkür ederim

Aaaa hiç Freud okumamış mı onlar ayol?

hiç olmak mı derken?

Hyr yanlis anlamadm sevmiyorum demiyor. Ama olduguna pismanim diyor. Cok uzucu evet benim icin dramatik

aslında Samsonn dogru soylemıs :) hayatın gerceklerını konusuyoruz bunun ıcınde hersey var

Yorumumu begenen arkadaslara burdan tsk edeyim dedim, yazdigim manas destanini birilerinin okudugunu bilmek guzel. Konu sahibi ilgilenmedi pek ama olsun

2. cocugu yapmak istemememdeki nedenleri sanmışsınız hak vermemek mümkün degil... benim.1 tane var kizim ama 2. yi yapamıyorum bu sebeplerden dolayı... bence 1 tane çocuğunuz sağlıkla sıhhatli olsun şöyle de bi durum var inanin 1tane olsun gülümsediği zaman size baktığı zaman tüm bu nedenleri unutturacak 1tane yapın derim...2. Ama bu devre iste fazla

Doğumla beraber anneliğe yüklenme olayı ilk olarak 'aa sezaryen mi, tuh bebek gerekli koruyucu tabakayı almadan doğdu, e tabi sütün de gelmez hemen ve bağı kurmakta zorlanacaksın' fitnesiyle başlıyor. Halbuki normal hem de bayağı normal doğurdum ama sütüm gelmedi 4. gün sonunda 1 2 damlacık kolostrum çıktı, evde bir bayram sevinci, çay kaşığıyla çocuğa tepmeceler, ziyan olmasın diye kaşığı yalatmacalar Sanki bilirkişiler de arayıp, sağa sola haber vermeler, offf Allahım delirmeme ramak kalan günlerdi. Çocuğum emmedi diye 'seni istemedi sevmedi' diyen bir kv dem var sağolsun, bu da yetmez gibi 'aa sana annelik emzirmediğinden gelmedi, emzirmeyen anne babadan farksızdır ondan sevemedin bizim gibi' diyen muhteşem çevre de cabası. Kendi annem ise sırf süt gelsin diye kuru boş memeyi, saatlerce pompayla çektirirdi bana, herhalde 5 6 ayrı emzirme danışmanıyla görüşüp, anlık bilgi veriyordu onlara. Ne yaşadığımla ilgilenmeyip memelerime odaklıydı. Yahu bir durun, ne oluyor? Bu kadın ne yaşıyor, bu bebek sağlıklı mı, hangi aşamalardan buralara geldiler de kavuştular... Ki ilk çocuğum küçük doğdu, 8 Aylık, göz yaşı bezi, kaşı kirpiği oluşmadan, çene kasları gelişmeden, tavuk kadar bir şeydi. Kimsenin umrunda olmamasını gayet anlayabiliyorum ama durumumuz umurlarındaymış gibi ateşe körükle gitmenin, sudan çıkmış balık gibi çırpınan bir anneyi iyice hayattan soğutmanın mantığını anlayamıyorum. Ben bebek nedir ikinciyle tattım, ilkinde hep sorgulama, alışamama, zorunluluk, yetersizlik devreye girdi ve anı hiç yaşamadım. Sizin komşuluğunuz gibi, benim de üst komşum bana acıyor. Sıpalar büyüdü hala çok acıyor ve ben de onlara acıyorum, insan emekliliğe bizim üst katımıza nasıl denk gelir Onlar cennetlik insanlar, bize tahammül edip hala yüzümüze gülüyor ve iyi temennilerini iletiyor 'kızım sen kendine ve çocuklarına dikkat et, hiçbir şey önemli değil hepimiz yaşadık bunları, sesmiş gürültüymüş olmazsa sorun vardır' diyor ya, bulunmaz nimet. Kadın konuştukça boynuna sarılıp ağlayasım geliyor çünkü farklı durum yaşayan, adaptasyon sorunu çeken anneler o kadar toplumdan dışlanıyor ve anormal olmakla suçlanıyor.

merhaba, öncelikle fikir sizindir çok saygı duyuyorum. Ben de bazen sizin gibi düşünüyorum. Ancak bir de şu varki hayat her zaman dört dörtlük şartları bize sunmuyor, bir şeyi yapmak için tüm şartların olgunlaşmasını beklemek maalesef mümkün olmuyor. Yani sürekli geleceği hesaplayarak yaşamak anı ve anın tadını kaçırır biraz zevk almaya ruhu doyurmaya biraz da tevekküle ihtiyacımız var sanırım.. yani ne dünde takılı ne de gelecek kaygısıyla asılı kalmadan, mantıgın yanına duyguyu da katarak yaşamak en doğrusu olur.. Sevgiler

Gerçekçi bir yaklaşım var bu konuda Allah isteyene değil de istemeyene nasip ediyor. Senin de sınavın bu dercesine..

Sizi anlıyorum.. Şu an bu forumda kim masraf kalemlerini düşünmüyor ki.. cok az bir azınlık. Yüzde 5. Yenidoğan masrafı çok fazla. Kenarda paran olmalı. Hamile kaldığın an masraflar başlıyor. Yaşım itibariyle yaşıtlarımın çoğunun çocuğu oldu. Masraflarını gördüm.. zor iş... Çocuk konusu nasip kısmet. Korkmayın. benim annem kardeşimi normal yolla hamile kalıp 37de doğurdu. Olacağı varsa olur. Ama tabi 40 ve sonrası risk. Çok çocuk istiyorsanız düğün yapmadan evlenebilirsiniz. Şu an pandemi var. Düğüne çoğunluk gelmiyor. 2+1 ev tutarsınız. Az eşya alırsınız. Maddiyat çözülür bence..

Oyle tabi ki oglumu cok seviyorum ama hamileyken bile hazir hissetmiyordum ailem yanimda olmasa cok bocalardim

Bu önermeye göre Freud'un dediği gibi hayattan istediğiniz ölçüde memnun musunuz ondan mı çocuk sahibi oldunuz? hayattan istedigim olcuden memnun degildim kizim olana kadar. aklinizdaki soru isaretleri bende de hep vardi ama en azindan 1 cocuk benim icin herşeye değerdi. bize ne olursa onada o olur diyip cok çocuk yapamam maddi acidanda durumunuzu bilemem tabi ama suan sadece esim calismasina ragmen istedigim sekilde yetistirebiliyorum diyebilirim. maddi kaygilardan cok manevi kaygilarim daha fazla dunya çok ama çok pis bir yer oldu ve ben onu bu kirlilikte koruyamamaktan korkuyorum. simdi yanimda burnumun dibinde ama ya okula baslayinca krese baslayinca uniye gidince vs. gelinligini gorurmuyum bilmem derken hala icimden gecen ya ben ve babasi o zamana vefat etmis olursak dugunde bayramda seyranda tamamen tek ve savunmasiz mi kalacak diyip 2. yi yapasim geliyor kisir bir döngu bu iş kafam karıştı yine

İlk çocuğum hiç emmedi, sağarak da zaten kısıtlı bir süre aldı. Hiç aklım aç mı tok mu diye düşünmekle geçmedi. İkinci emdi, o ne zorluk! 5 dk bir emmek istiyor, sütüm mü gelmedi, çok mu emdi, sürekli memede! İşkenceler çektim ki çocuk tecrübem olmasına rağmen gerçekten hüngür hüngür ağladım uzun bir süre. Bir gün tak emmedi, ne kadar uğraştıysak da döndüremedik, 4. Ay meme reddi yaşadık. Sonra kendime geldim:) Halbuki saatlerce biberon yıkamak, yanında adeta küçük bir bavulla gezmek, verilecek mamanın su derecesini ayarlamak bana zor gelmemişti. Sanırım mükemmeliyetçi, biraz da kontrol mekanizması fazla gelişmiş anneler; emzirme sürecinde zorlanıyor ve aşırı kötü etkileniyor. Bilmemek, yetersizlik hissini körüklüyor. Sevgi bağından önce sorumluluk baskın çıkıp, anlar kaçırılıyor. Yapışık yaşamak adeta hapis hayatı gibi geliyor ve hamster gibi çark içinde hissettiriyor.

Evet haklısınız hayatta hiçbir şeyin garantisi yok. Ama bir adamla evlenmeden onu tanıyorsunuz. Onu değerlendiriyorsunuz. Karar veriyorsunuz. Bir nevi sağlama yapıyorsunuz. Çocuk öyle değil.. Sağlama yapamıyorsunuz. Ya iyi bir anne oluyorsunuz ya da olamıyorsunuz. O yüzden daha elzem dikkat edilmesi gereken bir karar..

Ben çocuk bakmayı seviyorum mesela yeni doğmuş bir bebegi evlat edinseniz güzel olur ama tabiki evlat edinme şartları var onu sağlamanız gerekir...3. çocuk isterdim belki ilerde olur ama sağlığım açısından tehlikeli olabilir yeni doğan bebeğim var bir 5 yaşına gelsin aslında evlat edinmeyi düşünüyorum eşimle hiç konuşmadım tabi oda kabul ederse

Yok o bir tane olsa mı diyor.. ben istemiyorum. Sonuçta bir çocuk da sorumluluk.. Mesela kedisi var, diyorum ki bu bizim kızımız olsa olmuyor mu.. ne güzel işte.. bize bağlı diyorum bana gülüyor halbuki ben ciddiyim..

Ne kadar düzgün cümlelerle kendinizi ifade etmişsiniz. Okumuş, bilgili, kendini geliştirmiş bir kadın olduğunuz her taraftan belli oluyor. gurur duydum. Çocuk istememeniz cok normal saydığınız maddeler cok mantıklı, ancak yazma stiliniz konuşma tarzınız harika bayıldım.. Keşke bu forumda sizin gibiler çoğunlukta olsa.. Sabah okuduğum "erkekler tuvaletine girdim alaturka tuvaletten sperm sıçrayıp gebe kalmış olabilirmiyim" konusundan sonra kültür şoku yaşadım :))

Evlat sevgisini yaşamayan bilemez.. daha büyük bir zenginlik olamaz.

çocuk yapmak için özel bir motivasyona gerek yok. tüm insanlarda üreme sistemi varsa, bunun bir nedeni var. yaradılış bu şekilde. şartlar hazır olduğunda bir sonraki aşamaya geçilir.

Çocuk cok farklı bir şey bence tüm hayatın değişiyor bunun icin maddi manevi hazırlıklı olmak gerekiyor. Türkiye'de bir çocuğu kafanızda maddi acidan endise olmadan yetistirmek istiyorsanız 20bin sabit geliri olmalı evin. Yasiniz daha küçük zaten. Gezin tozun evliligin tadini cıkarın çocuk kaçmıyor. Bir gün fikriniz değişirse mutlaka yapabilirsiniz ama cocuğu yaptıktan sonra fikriniz değisse de yapabileceğiniz bir şey kalmıyor.

Evet bir tanesine bile bakmak zor. Bizim apartmanda yaşıtım bir kadın var. Annesi bizim apartmanda. Pes peşe iki çocuk yaptı. Şimdi çocuklar hep anneannede. Hatta ikinci çocuk doğduğunda ilk çocuğunu 3 ay annesi evinde baktı. Kadın annesine bırakıp gitti çocuğu. Işte bu da evlat yetiştirmek. Tabi sözde.. Ben çok ciddi maddi ve manevi şartlar yoksa tek çocuk taraftariyim. Benim annemde öyleymiş. Ki annemler 6 kardeş. Malesef toplum baskısı yemiş. Bir çocuk olur mu, kardeşsiz olur mu vs demişler. Iyi ki kardeşim var. Ona hep şükrederim. Ama devir iki çocuk devri bence değil. Kızınız da istiyorsa tabi ki tekrar anne olur. Tamamen kişisel tercih..

evet, oğlumdan önce hiçbir kediye dokunmamıştım. ama onun sevgisi içimi bütün canlılara karşı merhametle doldurdu. sokaktaki hiçbir hayvanın oğlumdan farkı yok. oğlum geldikten kısa süre sonra 2 yıl boyunca oturduğum sitenin bahçesinde daha önce hiç farkına varmadığım onlarca güzel kedinin yaşadığını farkettim. şimdiyse besleme, yavruları sahiplendirme, kısırlaştırma, diğer tedaviler... kedilerle uğraşıyorum çok mutluyum.

Emzirme biter bitmez ikinciyi yapıp kadınlığı yerle yeksan edenler varmış. Duyuyoruz hep.

Ben biraz romantik yaklaşıcam bu olaya aşık olduğum insanla ortak şahit olduğumuz bi süreç bizim için, bakıp bakıp mutlu olduğumuz birbirimize gülümsediğimiz "Allahım çok güzel bunlar, aynı ailede miyiz şimdi biz bu minik insanlarla" diyerek anı yaşamak için birbirimizi dürttüğümüz bi olay anne-baba olmak. Bizim evliliğimiz iyi/tatmin edici bir evlilikti halihazırda onların gelmesiyle sanki herşey daha güzel oldu duygusal doyum anlamında, onlar mutlu bir ailede olduğu için problemsiz bizi yormayan gözleri ışıl ışıl gülen çocuklar oldular. Bu motivasyonla çocuk sahibi olmuş olabilirim. Dünyanın durumuna gelince hiç aklıma öyle şeyler gelmedi, genelde olumlu pozitif bi insanım olumsuzluğu pek düşünmem, genelde de işlerim rast gider. Onlarla herşey daha güzel olacak diye düşünmüştüm hatta oldu da. Çocuk sahibi olmamak aynı zamanda ailelerin de müdahale edeceği bi karar olacak, bizim kültürümüzde çok baskıya maruz kalabilirsiniz, yıpratıcı olabilir keşke yurtdışına taşınsanız diye düşündüm şuan

Ben Yazmıştım kk da kim böyle konu actı çocuk coxuga karıştı diye Siz de en başta çocuk istemiyorum. derken şimdi bi tane çocuğa sıcak bakmaya başlamışsınız Evlendikten sonra da yaparsınız inşallah allah analı babalı büyütsün ajjaaajjajajahahah

Yok düşünmüyor. Ama evlenmek istiyor benim gibi:) Bir ablası var. Onunda tek bir çocuğu var. Ablası da 30larda anne olmuş. Bir tane ister, erkek yeğeni var. Kız çocuklarına bayılıyor. Bana baskı kuracağını düşünmüyorum. Çünkü kendisi öyle biri değil. Açık açık çok çocuk istemediğimi söyledim, bana bu çekincelerimde hepsinde katılıyor. Sadece bir tane olsun bakarız diyor. Ama o da ikinci çocuğa karşı. İstemiyor. Keza bende istemiyorum..

Merhaba, siz evlendiniz mi?

4 bucuk yasında kızım var baska cocuk dusunmuyorum cocuk dusunmeme sebebım ; dunyanın gıdısatı ve maddı manevı kendımde yeterlı gucu gorememek... yanı 2. cocugu yaparken mevcut cocugumun sartlarını bolerek degıl ıkıncıye de aynı sartları kımsenın hakkından bolmeden sunabıleceksem olur yoksa olmaz, en bastan haksızlık yaparak cocuk dogurmak ıstemıyorum ayrıca yasım 33 gercekten yas ılerledıkce ve tek basınada olunca cocuk buyutmek zor oluyor, bızım cocukluk zamanımızda ne kolaymıs sokakta buyuduk kuzenler arkadaslar cok kalabalıktık sımdıkı gıbı teke tek evde bu sartlarda cocuk buyutmek yoktu... her sene gıdısat olumsuz yon alırken kyamet ha koptu ha kopacak derken yaşım ılerlerken maddı manevı kendımde guc bulamazken asla ama asla ıkıncı cocugu dogurarak ne suan evladıma ne dogurmayı dusunecegım evlada haksızlık yapamam kendı vıcdanıma hesap veremem gonul ısterdı kı bıraz daha param olsun ve hayat sartları bu kadar olumsuz olmasın o zaman kesın ıkıncıyı dusunurdum fakat yukarda bahsettıgım sebeplerden oturu maalesef 2. cocuk asla dusunmuyorum ve bunu gercekten uzulerek soyluyorum. mutlu olmayan sorunları olan kısıler de cocuk ısını ertelemelı, cocuk dogurmak kolay da buyutmek dunyanın en zor ısı. dogru buyutmek yetıstırmek ıcın once bızlerın dogru ve duzgun yetısmıs olması gerekıyor goruyorsunuz dunyanın halını vahşet almıs basını gıdıyor ıyı yetıstırılmemıs kultursuz ahlaksız ınsanlar yuzunden baska ınsanlar ne acılar cektı cekıyor bır kadın bır cocuk degıl bır toplum doguruyor. benım cocugum benım evım dıye kucuk dusunmemek lazım ulkeye hatta dunyaya getırdıgın bır cocugun dev etkısı oluyor. bu gucu kendınde bulan dogursun

Sizin adınıza sevindim. Kendinizle ilgili güvenceleriniz olması güzel.. Peki yaşadığınız yere bu kadar nasıl güveniyorsunuz? Sizin etki düzeyiniz kısıtlı. Yaşadığınız yer çoğu konuda belirleyicidir. Çok kaotik bir coğrafyadayız. Ne kadar istemesek de haberler, olaylar bize sirayet ediyor. Ben yaşadığım yere güvenemiyorum..

Ayy neden o kadar çok sürdü biberon yıkama işi. Ben mamayı bitirince musluk altında yıkayop ters çeviriyorum biberonu. Haftada bir de mikrodalgada dezenfekte ediyorum filmdelisi

Kimsenin kararı hakkında bir şey diyemem ama yapan kişilere olan sorunuz için şunu diyebilirim:: ben yalnızca kendimden bir parça görmek istedim anneliği tatmak istedim bir parça istedim ki kokladığım zaman böyle eşsiz bir koku hissedeyim öyle seveyim öyle karşılıksız sevileyim ki ruhum buna doysun istedim. Allah bana iki parça verdi hayata dair öyle güzeller ki. Şuan ikiside yanımda uyuyor böyle bir sarılıyorum bir kokluyorum ki şu hayatta bana en eşsiz güzellikleri sana sunduk deseler bilirim ki yanlış bilirler çünkü eşsiz güzeller yanımda koynumda yatan evlatlarım. Bakabilecek herkesin anne olmasını isterim pişman olursunuz veya olmazsınız bilmem ama ben onlara sahip olduğum için hiç pişman olmadım. Hayatın ve dünyanın kötülüğünden uzak öyle masumlar ki bazen hiçbir şey yapmadan bütün gün öpüyorum onları öyle güzel bir duygu.

Evlatlık almak bence de güzel bir seçenek.. Çok haklısınız..

Yumurtalarınızı dondurun, ileride isterseniz onları kullanırsınız. Dert değil yani bu durum. Çocuğu oldu diye boyu uzayan değil, kısalanlardanım. Ama bu şikayet ettiğimiz dünyayı da değiştirecek yine düzgün yetiştirilen çocuklar olacak. Böyle bir ikilem. Sırf bu dünyaya çocuk gelmez deyip vazgeçmek kadar, burayı bizim çocuklarımız kurtaracak deyip doğurmak da saçma. Küçük çaplı yani öncelikle kendinizi ve yaşantınızı düşünmeniz gerekir sadece, gerisi faso fiso.

Cocuk sahibi olmayi hic istememekle, kararsiz kalmak ayni sey degil bence. Bir kararsizlik varsa, orada istek de vardir. Insanin temel amaci, uremek olmamali tabi. Ama bence bir yerden sonra isteniyor. Ruhsal bir tatmin de açıkçası. Dunyaya bir can getirmek.. olağanüstü özel bir durum. Tabii insan uzun sure sancilar çekiyor, yetistirebilir miyim, bu işe kalkismali miyim diye. Sonra da dedim ki, ben yetistirmeyeceksem kim yetistirecek? En azindan denerim. Olmazsa, inancli bir insanim takdir Allahtan. Erken evlendim. Ilk yillar cocuk istemiyorum diye ağlıyordum o derece çocuk istemiyordum. Gerekcem de şuydu, hayattan butun hevesimi alayim, yaa cocuk olmasaydi şunu yapardim diyebilecegim birsey kalmasin, ki cocugumu ayak bagi olarak gormeyeyim. Gercekten de gezdik, cilginliklar yaptik, artık bir hedefim bir amacim kalmadi gibiydi. 4.5 yil sonra dogdu oğlum. Ilk aylar korkunctu, sonra da hep cok sevdim suphesiz, ama "aman bu cocuk dedikleri seyi cok abartiyorlar, olmasa da olabilir, eşime olan sevgimi gecemez" diye düşünüyordum. Simdi 3 yasina yaklaşıyor. Ölüyorum aşkımdan. Hayat ortağım resmen. Belki benden kaynaklanan yanlışliklardan dolayı geç bağ kurabildim bilmiyorum, bu konuda kendimi suçlamıyorum. Ama ben yeni anne olabildim. Daha yeni geceleri kapisini açıp kontrol ediyorum, öpüp kokluyorum. Ve bir kardesi olmasını cok cok istiyorum. Hayatimdan maddi ve manevi olarak cok mutluyum. Cok mutlu bir evliliğim ve aile hayatım var. Kendimi ve eşimi bir cocuk yetiştirmeye elverisli, bilincli buluyorum. Bir eser uzerinde çalışmanın, emek vermenin gururunu taşıyorum. Ureme benim icin evet hayatimdan memnun olmanın ve bu memnuniyeti bir kucuk cana daha taşımanın anlamı. Ama savas doneminde de yogun nufus patlamalari oluyor. O yuzden kendim icin dogru olsa da, bu genellemeye katilmiyorum

Ben de şu an sizin yazdıklarınızı okudukça oh oh çok şükür biz atlattık o günleri diye içten içe seviniyorum, söylemeden geçemedim

Evet halısınız geleceklerı benıde korkutuyor ama bı 6 yıl once boyle dusunmuyordum. Elımden gelenı yapmaya calısacagım geleceklerı ıcın ama sız yapmak ıstememkte haklısınız. Benım arkadasım daha evı yok arabası yok esının sureklı olan bı ısı yok ve 3. Kızıyorum yazık gunah daha dıgerlerıne zor bakıyorsun dıye ama bazıları hıc korkmuyor cesaret istiyor

Yardımcı olan yok mu peki size? Ailenizden biri ve ya eşiniz? Elbetteki sorumluluğu zor. Insan hata yapmamaya çalışıyor bide. T tivoli26 Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Çok şükür umut herzaman vardır sağolun iyi dilekleriniz için aslında bir gebeliğim oldu ama nasip olmadı inanıyorum ki sizde evlendikten sonra o duygu yüreğinizi kaplıyacaktır insanın sevdiği adamdan bir canı taşımak gibisi yoktur bu dünyada ben öyle hissetmiştim sizde ilerisi için önleminizi alın derim hayat ne getirir bilinmez.

Umarım çocuğunuz olur.. İsteyip de olmaması da yıpratıcıdır. Umutsuz olmayın, daha yaşınız müsait.. Ben 44 lere kadar doğal yolla çok hamile kalan duydum..

Sizi doguran buyuten anneniz, geldiginiz seviyeyi gorse eminim sizinle gurur duyardi...

Yorumları okumadan yazıyorum, eminim çok değerli cümleler zaten kurulmuştur da naçizane fikir belirtmek isterim. Dünya şöyleymiş de ekonomi böyleymiş de para problemmiş falan... bunlar ben doğarken de eminim dört dörtlük değildi. Bu dünyada geçen 37 yıllık hayatımda yaşadığım her şeye çok şükür. Mutluluklarım ve mutsuzluklarım bana çok şey kattı. Bundan sonra başıma gelecek olan her şeye hazırım, ben böyle yetiştim, iki kızımı da Allahın izniyle böyle yetiştirmek isterim. Belki çok mutlu olacaklar, iyi ki varız bu dünyada diyecekler, belki vatana millete hayırlı olacaklar, belki çok güçlü olacaklar.. bu ihtimallere değer dünyaya çocuk getirmek. Yarına çıkmaya garantimiz yokken 15 sene sonrasına hesap yapmak dünyanın matematiğine uymuyor bana kalırsa.

Sizin için üzüldüm.. Ama belki daha bebeğiniz küçük diye yılmış olabilir mısınız? Önceki

Tabi ki karar sizin bunu yargilamak kimseye düşmez Ben 3. çocuğuma hamileyim şuan yaşım 32. Ilk kızım doğunca kamudan istifa ettim. Ekonomik olarak evet çok götürüsü oldu bizden, sonuçta eve giren maaş yarıya düştü ama pişman değilim. Ekonomik olarak çok çok zor durumda olmadığınız sürece herşey halloluyor. Yeri geliyor kendinize almayıp çocuğunuza alıyorsunuz. Çocuk olduktan sonra bi şekilde büyüyor. Maddiyattan çok maneviyat önemli benim için. Yeterince iyi yetiştirecek miyim, güzel bi insan olacak mi vs. Evliliğim de mutluyum, çocuk gerçekten aile ye apayrı bi huzur veriyor benim için. Ileride pişman olup olmayacağınızı şimdiden bilemezsiniz ama kendi adıma isteyen herkesin annelik duygusunu tatmasını isterim,

Maddi ve manevi nedenlerden istemediğinizi belirtmissiniz saydığınız tüm nedenler maddi nedenler yani fiziksel şartlara bağlı nedenler. Ben 30 yaşında iktisat eğitimi almış asla evli mutlu çocuklu hayalleri kurmamış bi insanım hatta evlilikten kaçtım. Kimin piskopat olmadığını anlamamin bi yolu yok neden kendi hayatimin içine ediyim ki. TV sosyal medya etrafımda gördüğüm mutsuz evlilikler vs vs sonuç evlendim başka hiç bir evliliğe benzemeyen ama huzurlu ve mutlu bi evliliğim var şükür. 9 aylık bi oğlum oldu. İsteme motivasyonumu gerçekten hatırlamıyorum ama sizin düşündüğünüz her şeyi düşünmüştüm hatta eşim daha fazlasını da düşündü. Her şeye rağmen yaşadığımız bi yer burası. Çocuğum olduktan sonra 10 kaplan gücünde bi insana evrildim. Her annenin öyle olduğuna inanıyorum ve görüyorum. Bazen çok çok ağır şeyler yaşıyorum ama onun beni ayakta tutan bi enerjisi var beni güçlü kılan. Çocuk sahibi olmak istememek en doğal hakkınız herkes çocuk sahibi olacak diye bişey yok. Pişmanlık noktasına gelirsek yumurta dondurun ilerde pişmanlık hissederseniz çocuk sahibi olabilirsiniz. Benim tarafımdan çocuk sahibi olmamış kadınlar var hepsi pişman hatta kesinlikle doğru bulmuyorum onların söyledikleri şey keşke zamanında birinden yapsaymisim olmadı ayrılırım şimdi bi çocuğum olurdu fikrinde olan çok kadın var. Elbette yanlış ama bugün nasıl ki istemiyorsunuz ileride bu hissiyatiniz değişebilir çünkü hisler düşünceler devinim halindedir. İşinizi Garanti altına almak için yumurtanizi dondurun ha keza fikriniz hiç degismeye de bilir neticede bu da olası bir durum. Biz eşimle çok gezdik çok gördük çok heycanlar yaşadık bir sürü şey keşf ettik birlikte ve sonra başka bi heycan istedik sanırım hatırlamıyorum. Artık evliligimizden birbirimiz için doğru insan olduğumuzdan şüphemiz yoktu. Şimdi çok akıllı bir çocuğu olan arkadaşıma çocuk yapmaya nasıl karar verdiniz diye sorduğum aklıma geldi kendisi de gayet eğitimli ve bilinçli biridir. Bu öyle karar vermekle, doğru zamanı düşünmekle olacak bişey değil. Çocuk için doğru zaman diye bişey yoktur demişti. Ben bu cümleye kısmen katılıyorum. Daha fazla uzatmak istemiyorum eş adayınız la zaten konusmussunuz ve kendisi bunu kabullenmisse başkaca da bişey düşünmeyin sadece ihtimal olurda fikriniz değişirse geç olmasın yumurtanizi dondurun. Allah mutlu mesut etsin

Merhaba, Bende 29 yaşındayım, 2 sene olacak evleneli. Diğer bütün ekonomik sebeplere katılıyorum. Bu sebeplerden dolayı çocuk sahibi olmamayı istemek çok mantıklı. Bende aynen sizin gibi düşünüyorum ama tek farkımız eşimi çok seviyorum ve bu dünya da ikimizden bir parça olmasını istiyorum. O yüzden şartlarım daha iyi olduğunda bu sebepten dolayı çocuk yapacağım. Dünya daha da kötüye gidecek zaten ama kısacık hayatta annelik duygusu tadılmalı diye düşünüyorum. Ve eşime baktıkça ondan, kendimden bir parça olmalı diye istiyorum. Herkesin düşüncesi farklı ama bir de ileri de senin de pişman olma durumun olursa?

Ne yazık ki yaşla ilgili değil. Hayata bakış açısıyla ilgili. Ben zaten yapı itibariyle bencil bir insanım. Sorumluluğu zor geldi T tivoli26 Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Açıkçası aynı psikolojideyim. Bir yandan biyolojik yaş baskı yapıyor artik çocuk dogurmalısın diye, bir yandan da çocuk olayı bana aşırı zor geliyor. Yani diyorum niye şimdi hayatımı ona bağlayım. Hayatım bitecek gibi geliyor. Artık onun için yaşıyorsun kendin için değil. Yani çocukları seviyorum ama o zorluğa katlanabilir miyim ya da katlanmali miyim düşünceleri var. Bir yandan da ileride çocuk sahibi olmadım diye pişman olur muyum düşüncesi... 30 yaşından sonra bunları düşüyor sanırım çoğu kadın. Çok zor bir karar gerçekten. Umarım bizi mutlu edecek yolu buluruz...

Kolayına gelmiş demekki, gecede anneannede kalınca keyfine bakmış sadece. Arada kalır sorun olmazda sürekli gece de kalırsa sorun orada başlar. Kardeş elbette güzel bir duygudur bizde 3kardeşiz beni küçüğümle yaş farkımız vardır elimde doğdu yedirdim gezdirdim hep. Ben tek çocukta kaldım mesela, pişmanmıyım asla değilim neden 2. bir çocuk demedim hiç kendime. 0 000 Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik İptali tek ayak

İlerdeki dusjnceleriniz tamamen belirsiz asla bugünden bilemeyiz ancak böyle bilinçli insanların değil de doğan büyür diyenlerin çoğalması beni rahatsız ediyor.

Mantıklı bir öneri..

Umarım anne olursunuz. Allah'tan ümit kesilmez..

Ben hiç anaç bir kadın olmadım. Anne olmak içim doğmuş kadınlardan değilim,26 da evlendim 30 da anne oldum. Hayatımdaki her şeyi herkesi gerekirse silip atabilirim ama kızım olmadan yaşamak istemiyorum. Anne olmayı gerçekten çok sevdim içimde bir bölme açıldı sanki içim coştu nasıl izah edilir ki? Seviyorum 6 yıldır her geçen gün daha da aşığım, iyi ki doğmuş. Ama kardeşi olsun diyemiyorum çünkü gerçekten anaç bir kadın değilim. Üstelik mesajında bahsettiğin dünya ve ülke gerçekleri beni yoruyor. Allah, isteyen herkese istediği vakitte nasip etsin. Bir kadının bu duyguyu tatmasını isterim, doğurmak şart değil.

Çok zamanım kalmadı.. Bir de benim hayatımdaki kişinin yaşı 36. Eğer karar verirsek 40 yaşından sonra baba olmak istemiyorum dedi bana bir kere çok zamanım yok gibi. Keşke olsaydı.. 0 000 Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik İptali tek ayak

Bosanacagim diye evlenmiyor kimse. Yarinin ne getirecegi belli degil. Demem o ki hersey hesabina kitabina uymuyor. Demissiniz ya boyle bir dunyaya cocuk getirilir mi? Sorunlari hic bitmeyen bir dunya demissiniz. Ama evlenmissiniz... Bilemeyiz cocugunuz boyle bir dunyada mutlu olur mu olmaz mi? Tek bildigim onlarin sevgiye ihtiyaclari var, oyuncaklardan ziyade. Sevgi ve sefkat gorurlerse mutlu olurlar... Pisman olur musunuz bilemem. Tavsiyem yumurtaliklarinizi dondurun.

ben çocuğumu hayatımı yoluna koyduğuma inandığım zaman yaptım. pişman değilim. evlat sevmek bi insan yetistirmek zor ama çok güzel bi duygu. pişman olur musunuz bilmem. ama bu kaotik ortamdan kurtulmayı sağlayacak değişim dinamik ya da fikir bizim yetiştirdiğimiz çocuklarda olabilir. hepimiz yaşamımız boyunca bir sürü yaşama dokunup, bir sürü yasamdan etkileniyoruz. sadece olumsuz şeyler olduğuna inanmıyorum ben dünyada.

Türkiye'de cocuk buyutmek istememenize hak veriyorum cok haklısınız da. Cocuk yapan çoğu insan bunu evlılıgın bir parçası olduğuna inandığı ıcın yapıyor yasım geldi ailem torun istiyor herkes ıkıncıyı doğurdu vs vs diye. Bence siz cok bilinçlisiniz emınım kendiniz icin en dogru kararı verirsiniz. Yaşınız da cok büyük degil nasılsa önünüzde garanti on yıl var anne olmak icin öyle düşünün

bence size neguzel yoldas olacak Önceki

İstememek çok normal bence. Ama onlar hayatın güzellikleri renkleri... Bence ebeveyn olmanın en kötü tarafı artık çok zayıf bir noktanızın olması. Ya başına şu gelirse ya şöyle olursa vs. Çocuklarım olmasaydı bambaşka biri olurdum gibime geliyor. Umarsız kaygısız.. Şimdi onlar benim en yakın arkadaşlarım oldular.. Hiç istek yoksa yapmayın ama zamanla Bi şeyler filizlenirse içinizde deneyin derim ben.

28 yasinda isi gucu oturmus, sevdigi biriyle evlenme biri olarak yazayim. Cocuktan deli gibi gozum korkuyor, uykusu farkli bir duzene gecis yapacak olmamiz 2 kisilik evimizde cok uzun sure basbasa kalamayacak olmamiz isten bir sure uzak kalacak olmam, hatta ucretsiz izin alacak olma ihtimalim vs her sey gozumu korkutuyor. Cocuguma iyi bir yasam saglar miyim bilmiyorum, annem 14 yulin sonunda beni dunyaya getirmis oyle dunyalari da ayaklarima sermedi, kendim didindim ama bir kez keske dogmasaydim demedim. Bu sebeple bir cocugum olsun isterim. Ona ikinci dili ozel okulu yuzma kursu saglarim elbet ama deliler gibi sevildigini hisseder her senden once. Kendi hayatimdan cok memnunum belkide dediginiz gibidir. F flamefire Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Gücümüzün yettiği kadarıyla büyüyecek. Misal çok pahalı oyuncakların yerine artık materyallerden kendin yap dönüşüm etkinlikleri yapar kullanabiliriz. Kesesi bol dolu olan bunlara kafa yormayacak. Bütçesi kısıtlı olan üretme peşinde yaşayacak. Zart partisi zurt partisi, pahalı elbiseler, 9 çeşit ikramliklar olmadan da çocuk büyür. Esasen bunlar büyüklerin açgözlülüğü bebeler farkında bile değil ki o yaşta..

Evet şartlar beni geriyor. Ben biraz garantiyi seven biriyim. Stabil olmayan ortamlar beni geriyor. Tam Almanya'da yasayacak bir profil olurdu benden.. Şu an buradaki çoğu yorumdan cikardigim çoğunluk pişman olacağımı düşünüyor. Ama biyolojik saatim gelmedi. Hiç çocuk sahibi olasım yok. O kafamı karıştırıyor. Bebekleri seviyorum. Çok tatlilar. Ama başkasının kucağında:) 0 000 Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik İptali tek ayak

Bu cok kisisel bi soru.. olabilirsinde olmayabilirsinde.. dunya o kadar kotuymuski.. suan bildiklerimi bilsem belki hic anne olmazdim.. ama tabiiki cok sukur yaradana, beni anne yaptigi icin S

Kalp kalbe karşı derler aynı durumu merak etmişiz redsonja

30'lu yaşlarımın başındayım, kendimi bildim bileli çocuk sahibi olmaya istemedim. Eşin dostun bebeğini mıncırıp sevmişliğim de yoktur. Annesiz büyüdüm, haliyle zor ve fazlaca yük dolu bi hayat yaşadım. Bi çocuğun bi ömürlük sorumluluk demek olduğunu, çokça sabır gerektirdiğini farkındayım. Hormonlu kabak şak diye büyümüyorlar çünkü sizinde belirttiğiniz gibi dünyanın yaşaması zor ve tehlike bi yer olduğunu insanlara söylediğimde " sen doğur özenli büyüt" diyorlar. Bu düşüncelerimin aksine çevirecek şekilde pek bi örnekte görmüyorum açıkcası. daha bi kaç gün önce bulunduğum mahallede 16,17 yaşlarında olan gençler arasında kavga çıktı. 4,5 kişi, mahallenin ağzı var dili yok kendi halinde gencine saçma bi bahaneyle saldırıp bayağı bi dövdü. Yani senin özenle yetiştirmen de yeterli olmuyor. Sen yeteceğim kadar çocuk yapayım derken, diğer taraf geleceklerini düşünmeden Allah rızkını verir kafasıyla tavşan gibi üreyip, senin özenle yetiştirdiğinin hayatını karartabiliyor. Pişmanlığa gelince bunu reel hayatta yaşamayan azdır, sadece ünlülerde olmuyor sanırım. o da kırdıkları cevizlerden sebep sanırım Benim için kan bağı önemli değil. Bunu kendi anne, babamdan yola çıkarak söylüyorum, ilerde çok çok pişman olursam evlat edinirim. Sizde kan bağına önem vermiyorsanız, ileride pişman olacağınız bi durum görmüyorum.

Kızma ama senden çok iyi anne olur sen biraz evliliğini yaşa sonra yap bir tane. Çok lazım bu ülkeye bilinçli, otokontrollu evlat

1. nin kıyafetleri ve beşiğiyle diğerlerini de büyüterek

Ben de yakında 33 olcam zerre çocuk isteği yok. Biz çok kardeşli bir aileyiz ve kardeşler arası aman aman bağ yok, ben tutmasam çok kolay dağılır hatta. Beni aşırı strese sokuyor bu durum tek çocuk olsam daha kolay olurdu heralde... Keza anne babam için düşünürsek çocuklardan hepsi bencil ve kendini düşünüyor bayramda gelmeyen bile var sebepsizce Küslük yok, anne babam temiz insanlardır kavga gürültü yok. Yaşlılıkta baksın etsin düşüncesi de saçma yani.. 3-5 çocukta 1 tane böyle ise 1-2 çocuk yapmaya değmez diye düşünüyorum

Mum da yakarım kahvetelvesi

daha önce oldu mu kediniz bilmiyorum ama ben kendi kendime hep bu yaşıma kadar neden ve nasıl kedisiz yaşamışım diyorum. ankarada iseniz yuva aradığım kedilerim oluyor sık sık :)

Pandemi konusundan dolayı böyle düşünüyorsanız geçer bu durum.. Ben öncesinde de bu fikirdeydim. Katlanarak arttı.. Pandemi illa ki geçecek.. ümitsiz olmayın..

Tam diyecektim ki psikolojimi okuyorsunuz profilinizden psikolog oldugunuzu öğrendim... sanırım bir çalışma üzerindesiniz kolay gelsin demek icin uğradım 0 000 Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik İptali tek ayak

Hayatta çilesiz yönü olan ne var ki çocuğun olsun. Yumuk yumuk da bakacak yamuk yamuk da çakacak valla. :) Böyle olacağını bilmiyordum diyene şaşarım. Zorluklarına rağmen hayatımızda bazı şeyleri isteriz. Güzellikleri için zorluklarına katlanmaya değer çünkü. Biraz düz bakmak lazım.

Sizde şöyle bir hava sezdim istiyorum ama şartlar bunu gerektiriyor. O yüzden hayatın getirileri ne olur kimse bilemez. Ona bakarsanız bir gün öleceğiz ölmek için dünyaya bir canlı getirmemek mi lazım. Bunları düşünmüyorsunuz. Çok fakir olsanız tamam bakamazsınız diycem. Ama bir çocuğu bakabilecek durumdaysanız bence sizde isteyeceksiniz işerde. Evlenmeyi düşündüğünüz kişi de bence böyle düşündüğü için size öyle diyordur...

Tek sorun buysa tabiki yap çocuk. Sen çocuk istemiyor değilsin ki dünyayı sevmiyorsun o kadar. Ayrıca sen çocuk yapıp onu bu dünyaya getirmedin diye o ruh bu dünyaya gelmemiş mi olacak belki kötü aile şartlarında gelecek. Sizin gibi bilinçli kadınlar anne olmalı asıl. Ha bebek sevmiyorum diyorsanız orası ayrı yapmayın tabiki

Evet çok zor hele başlarda dediğiniz gibi evliliğe atılan bi bomba gibi ayrıca.. Ama 2 3 yaşından sonra çok daha iyi oluyor ele avuca geliyor, az çok kendini ifade edebiliyor o zaman biraz daha rahatlıyor insan.. siz şu an benekli hayata alışma sürecindesiniz Idrakyollariiltihabi

İnanılmaz güzel yazmışsınız.. bu yazıyı da favorilere ekledim.. Ben mesela kardeşimi çok seviyorum çok iyi niyetli muhteşem biri.. Ama burada ne kardeş konuları okudum, hayretler içinde kaldım. Bu tamamen şans bence.. Çocuk konusu da onun gibi.. Mizaç genlerden de etkileniyor. Kendini paralayan kadınlar var. Eğitim, kültür vs konularında. Ama asla çocukları istediği seviyede olmuyor. Bu biraz şans meselesi. Her zaman aile etkili olmaz. Onun dışında yaşlılığında çocuğu sigorta görmek kadar bencilce bir düşünce olamaz. O bir birey olacak. Sana sadece ilk 3 sene bağlı. Ondan sonra yavaş yavaş kendi bildiğini yapmaya başlıyor. Bazı kadınlar istiyor ki çocuğum ölene dek koynumda kalsın.. bize baksın.. Bu bencilliğin nirvanası bence.. Hayatta hiçbir şeyin garantisi yok. Ama bende biraz sizin gibiyim. Ben merkezciyim, kendi alanım var. Kendime vakit ayrımam lazım. 7/24 çocukla olamam. O yüzden bu konuyu açtım.. Ama bence biyolojik saat hikaye diye düşünüyorum. Bizde niye olmadı o zaman.. Siz hayatınızdan mutluysanız olay bitmiştir. Bu arada çocuk yetiştirmek kadınlara bir amaç yaşam amacı veriyor.. Ben bu yüzden bazı kadınların sürekli çocuk yaptığını düşünüyorum.

Yorumları okumadan direkt ilk mesaja gore yazmak istiyorum Ben çocuk doğurmak istemeyenlere saygı duyarım sonuçta kişinin anne baba olmak kadar olmamayi da seçme hakkı var diye düşünürüm. Esinizle ortak karar olduktan sonra kim karisabilir ki? Ama ben ekonomik parametrelerden ve ya pisman olursam düşüncenizden dolayi icten içe aslinda emin olamadiginiz kanisina da varıyorum yani kesinlikle istemiyorum değil de istemiyorum çünkü... ve sebepleri sıralayarak kendinizi ikna ediyormuşsunuz gibi bir izlenim. olustu bende. Pişmanlik yaşayarak ya da yaşamayarak zamanla farkina varilacak bir durum. Doğurmadiginiz icin pisman olur musunuz bilmiyorum ama bir çocuğunuz olsa "keske doğurmasaydim" diye pisman olacağınızı sanmam. Anne olamadigi icin pismanlik yasayan cok kisi de var ama herkes kendi hayatini ve secimlerini yasiyor. O yüzden son sözüm: icinizden nasıl geliyorsa öyle yaşayın. Mutluluk da aslında bizim bu kavrama yükledigimiz anlamla alakali.

Çok şükür eşim yardımcı. Tek olumsuz tarafı emzirmedim. Tuhaf geldi. Emzirmek aşırı mutsuzluk yarattı. Şu anda ilk aylara göre daha iyiyiz. Anne duygusallığı yok. Nasıl anlatayım, kedi aşığıyım, deli olurum. Yavru kedi varmış gibi evde. Özenli bakılması gereken, bütün ihtiyaçları acilen karşılanması gereken bir can. Kılına zarar gelmemeli. Benşm sorumluluğumda

Çocukları çok sevdiğim ve kendi çocuğumun olmasını çok istediğim için hamile kaldım. Hayatta hiçbirşeyin garantisi malesef ki yok, 5 dk sonra ne olacagımız bellı degıl yolda yururken basımıza bırsey dusup olebılırız de ayrıntılara bogulup hayatı kendıme zından etmeyı sevmıyorum. Kendı adıma maddı ve manevı anlamda kendıme guvendıgım kendı ayaklarımın uzerınde durabıldıgım için cocuk sahıbı olmayı ıstedım

Eskiden ben de asla çocuk istemediğimi söylerdim çünkü doğurabileceğime karşı inancım vardı da burun kıvırıyordum sanırım. Benim yaşım 31, evlenmem ekonomik şartlardan dolayı 34'ü bulur. Evlenir evlenmez hemen çocuk da olmaz, evlenmeyi düşündüğüm kişinin durumu çok iyi değil. Hatta belki de hiç olmaz. Kiloluyum ve doğurganlık yaş ilerledikçe her gün azalıyor. Adet düzensizliğim var. Korkuyorum. Etrafa sizin yazdıklarınız gerekçeleri söylüyorum, yani hala istemediğimi söylüyorum. Ama içimi bir korku sardı. Ben de keşke erken evlenseydim diye pişmanlık oldu açıkcası. Sevgilimi çok sevmesem ayrılıp bugün ilk bulduğumla evleneceğim çocuk için. Yine de olursa çocuğum dönüp bana beni neden doğurdun der diye de korkuyorum günümüz şartlarından. Kafam karışık, çok zor bir durum. Konunuzu takipteyim.

Benim de benzer bir konum vardı. herkes oraya tabiki anne olmayabilirsin minvalinde şeyler yazmıştı. benim istememe sebebim evliliğimdeki sorunlardı. sizinki çok başka. ama ben çocuksuz bir hayat düşünemiyorum. sonuçta Afrika gibi bir yerde yaşasaydık, evet belki bencillik diyebilirdim ama sizin çalışıp belli bir refah seviyesinde olduğunuz noktada pekala çocuğa da bakabilirsiniz gibi geliyor. anne değilim ama anneler bu duygunun tarifsiz bir duygu olduğunu söylüyor. her türlü düşünüp, iyice ölçüp tartıp gerçekten gönülden isteyip istemediğinize bakmalısınız. herkes anne olmak zorunda değil tabiki. ama ben evlenince, hele mutlu bir evliliğin olursa fikrinin değişeceği kanaatindeyim :)

Bu sizin dediğiniz insan olmayan canlılarda olan bir durum. Onlarda iç güdüsel Üreme vardır. Üreme dönemine girdiklerinde şartları ne olursa olsun ürerler. Bu konuda düşünmezler. Ic güdüsel olur. Ben bilişsel kapasitesi olan biriyim. Ve haliyle sorgulama yapıyorum. Iç güdülerimde Üreme isteği olabilir. Ama önce sorgulama yapabiliyorum. Yani öncelik benim için düşünerek karar verme ile şekilleniyor. Mesela bu sorgulama kapasitesi kedilerde de olsaydı sokakta yaşayan kediler üremezdi. Çoğu yavrusu ölmezdi. Ama onlar iç güdüsel ürer ben değil.. O yüzden sorgulamaya devam..

Güzel haberleriniz olur inşallah.. Bunun formülü çok istememek. Burada çok konu okudum. Kim çok bebek istemiyor hemen hamile kalıyor. Olsa da olur diyenlerin oluyor. Benim kuzenimin de öyle oldu.. aklinda yoktu olsa da olur olmasa da dedi.. hemen 2. bebege hamile kaldı.. Bir şeyi hayatta çok istersen olmaz..

Enine boyuna proje kurulacak bir olay değil zaten çocuk öyle olsa proje ürünü olurdunuz. Her şey genelde sırayla gider. Bazen sira sapar ama iki insanın üremek istemesi kadar doğal bir şey yok.

Yanlış anlamayın lütfen ama fazla derin düşünüyorsunuz. Evet bir cok noktada hakli ve mantıklı düşünceniz ama o evlat kokusu yokmu.. hepsini unutup iyiki doğurmuşum dersin. hayatimdaki en güzel ve pişmanlık duymayacağım tek sey çocuğum. tarif edilemez bir duygu. Yasayinca anlaşılacak birşey. En güzel mutluluk ve herşeye değer. daha nasil anlatsam bilemedim.

Yapmazsanız içinizde hep ukte kalacak çocuklu aileleri yiğenleri akrabaları göreceksiniz imreneceksiniz acaba çocığum olsa nasıl bir hayatımız olur kime benzerdi falan diye düşüneceksiniz ama yaparsanız iyiki doğurmuşum o benim dünyam hayat ışığım diyeceksiniz

Anne olmayan kadınlar hiç mi oluyor?

Çok güzel açıklamışsınız. Baskıyı boşverin. Bana da annem olmadan olmaz diyor. Ben ona katılmıyorum. Elalem üredi desin diye anne oldu desin diye çocuk sahibi olunmaz. Apartmanımızda bir kadın var. 3 çocuğu var. Hepsine anneanne bakıyor kadın çocuklarını arada görüyor. Çocuklar hep ağlıyor çok üzülüyorum.. şimdi 3 çocuğu olmasının ne anlamı var ne ilgileniyor ne sevgi gösteriyor.. böyle anne olmamalı.. Ülkemiz hicbir yönden maalesef stabil bir ülke değil. Eğitim sistemi ekonomi bir günde değişen gelişmelere gebe.. ben şu an kendimi güvende hissetmiyorum. Haliyle guvende hissetmediğim yerdede anne olmak istemiyorum. Sizi anlıyorum. Çocuğunuz olunca büyük bir sorumluluk alacaksınız. O dünyaya gelmek istemiyor siz buna karar veriyorsunuz. Bu büyük bir sorumluluk. Bu Sadece o kişinin vereceği bir karar.. boyle acitasyonlara kanmayın. herkes torun sevecek diye çocuk doğurulmaz. 0 000 Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik İptali tek ayak

Çok net görüyorum geleceği pişman asla olmazsınız:) Evlat bambaşka bişey ya pamuk gibi hayal rüya gibi bende siz gibi düşünüyordum şimdi 3 tane olsa bile çok mutlu olurum. Kendi isteğiniz mi bilmiyorum ama dünya düzeni için bu mutluluktan geri kalmayin. Gunden güne herşey değişiyor kim bilir belki çocuğunuz buyudugun de en güçlü ülke de yaşıyor olacak bilinmez ki

Yok bunu yapmaz:) Bir erkek sırf kadının çocuğu olmuyor diye onu terk edecekse de def olsun gitsin.. Zaten bunu yaparsa o erkek biter. Aldiği vebal ile başkasından çocuğu olsa da gün yüzü görmez. Ciddi sınanır.

5 aylık bebekle tabii ki hayalet gibi gezersiniz. İnsan bu berbat durumun içindeyken sonu yok sanıyor. Büyüyecek ve bütün o yorgunluklar, size bağımlılığı falan bitecek. Sadece sabır...

Yazdıklarınıza katılmakla beraber çocuk ınsana bir yaşam amacı veriyor. Ondan çocuk sahibi olan çok kişi var. Bir kişi sana muhtaç. Sen onun evrenisin seninle var. Bu çok inanılmaz bir duygu kadın için.. O yüzden bu kadar çocuk sahibi olan var..

Evet aslında şey demek istiyor şu an hemfikiriz ama ilerde isterim bana belli olmaz pişman olabilirim diyor.

Bende senin gibi düşündüm, bu dünyaya çocuk getirsek ne kadar iyi bakabilirim, aa oyumda olsun belki sonra çocuk yaparız, şuyumda olsun daha iyi imkan sağlarız, bankada şukadar param olsun kimseye muhtaç olmadan çocuğu yapar büyütürüz derkeeeeeeennnn bi Baktık 9 sene geçmiş, e baktık yaşımız geçmeye başladı hadi çocuk yapalım dedik ve dediiiikkkk sadece DEDİKKKKKK. 2 YILDIR OLMUYOR. 11 yıldır evliyiz, ve ben ÇOOOOKKKK PİŞMANIM

Ben o kadının anne olmasına çok şaşırdım. Olmaz sanıyordum. Biraz önce de konuştuk. İleride beni suçlamanı istemem, neden beni ikna etmedin neden anne baba olmadık deme dedi. Ona tekrar sordum.. evet ben 33 o 36. Onun daha vakti var. Benim azalıyor. Biyolojik yaş bana istek olarak gelmedi. Anne olma isteğim yok.. 0 000 Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik İptali tek ayak

Bu senin verebileceğin bir karar sonuçta, annelik duygusu elbette farklı ama bunu derinden hissetmeyen bir çok kadın var artık. Anne olunca keşke daha önce olsaydı diyende var. Freud amcaya şu konuda katılmıyorum, ilk doğumu yapan kadın hayattan mennunmu acaba budatartışılır elbette. Ben ki çocuk delisi kadın 1 tanede kaldım, kızıma diyorum şu hayata 2. bir çocuk düşünme diyorum.

Aynen öyle. Zaten mesele doğurmaktan ziyade yetiştirmek değil mi? Ben çocuğuma ne verebiliyorum, ne kadar doğru eğitiyorum, doğaya, hayvanlara saygılı, empati yapmayı bilen bir evlat olabiliyor mu? Bu kısımlar daha önemli bence. Yoksa ben de doğrurum bir tane olurum "Kızıının annesi, kocasının biriciği, No DM, Kunfeyekün" annelerinden

Sevindim çocuğunuz olmasına.. Bende kuzenimle aynı yaştayız. Onun iki çocuğu var. Bende de böyle düşünceler iste.. Kendi iç dünyam şu an kararsız..

Yaaa canımmmmm ♥ Aklımdaydın sen zaten birkaç gündür

Ben vaktinde böyle bir konu açıp çok geçmeden hamileliğimi öğrenmiştim. İstenmeyen bir bebekti hayatımı çocuksuz olma durumuna göre planlamıştım. Çocuklu hayat yaşanmadan eksikliği anlaşılacak bir şey değil diye düşünüyorum. Ben şu an biliyorum, Allah korusun oğluma bir şey olsa dahi o annelik içime işlemiş, muhtemelen bomboş bir insan olurum. O manevi bağ, duyulan aşırı sevgi insana inanılmaz bir güç verip on kaplana ulaştırıyor. Dayanamam dediğin şeylere dayanıyorsun, biraz da mecburiyetten. Ama ben yine de çocuksuz olsaydım pişman olmazdım diye düşünüyorum. Öyle bir his gelse "bu vaktinde verilmiş bir karardı" diyip geçerdim.

Söylediğin sosyo ekonomik şartların hepsinin farkındayız, farkındayım ama ben yine de bir çocuğum olsun isterim ya. Nasip olur da evlenirsek, düzenimizi kurarsak sevdiğimle sadece bir çocuğum olsun isterim. Ama kardeş yapıp da imkanlarını bölmek bu şartlarda pek akılcı bi yaklaşım değil gibi geliyor bana. Senin hayatın, senin düşüncen, senin ekonomik gelirin karar senin. Hayatın ne getireceğini kimse bilemez. Deli gibi isteyip tedavi olan da çok, hamile kalıp aldıran da.

Sevgiliniz ben illa ki baba olmalıyım diye düşünüyor mu? Baba olmasan ister miydin, sen engelledin baba olmami diye sizi suclar mi? Ben es adayinin söylemlerinde sizin ikna olmanizi istedigini ama kendi isteklerini simdilik hali altina supurdugunu düşünüyorum. Evlendikten sonra baski kurabilir gibi düşündüm, umarım olmaz da. Bazi erkekler de baba olmaya heves edebiliyorlar.

Freudun dusuncelerini bosverin o normalde de cok mantikli seyler soylemiyor zaten. Ben 24 yasinda isteyerek anne oldum mutluyum dunyaya bi canli getirdim benden bi parca. her anina sahit oluyorum bi dunyayi buyutuyorum aslinda. buyumesine gulmesine yurumesine sahitlik etmek cok guzel bi duygi her zaman boyle toz pembe degil ama iyiki yapmisim diyorum. hayat her zaman zordur mesela evlenmeyin zaten hersey kotu ileride esinizin size siddet uygulamayacagi sizi oldurmeyecegi ne malum. sizin bakis acinizla konusuyorum suan hayata boyle olumsuz bakmak iyi degil mantikli olmak ve olumsuz bakmak arasinda ince bi cizgi var. sartlar iyi degil diye hayattaki herseyi ertelemek yapmamak cok sacma. dunyaya bi kere geliyoruz elimizden geldigince guzel yasamak lazim.

Benzer sebeplerden 2. çocuğu istemeyenlerdenim ama herkesin 1 tanede olsa evladı olmalı bence. Kesinlikle tadılması gereken bir duygu.

Ben de o günleri bekliyorum. Tepki verdikçe bağımız güçlenir diye umuyorum inşallah

Cevapları merak ettiğim için okumaya çalıştım. Ne kadar çeşit insan varsa, o kadar çeşit düşünce var işte... Kesin pişman olursun ya da olmazsın cevabını ya verememişler ya da kendi fikirlerince yorum yapmışlar. Kendimce yorumlamak gerekirse yazdıklarının altına imzamı atarım o kadar söylüyorum. Ben 3. Çocuğum. Anneme hep beni neden yaptın ne gerek vardı diye sorarım. Hayır 2 çocuğun var zaten ve maalesef öyle huzurlu bir aile ortamıda sağlanmadı bize. O yüzden bana sorsalar kesinlikle gelmek istemezdim dünyaya. Ama maalesef geldik yaşıyoruz. Bir üye yazmış çok huzurlu güzel yuvamız var, güzel yetiştireceğime inandım yaptım diye. Helal olsun diyorum. Böyle şartları sağlayacak olan varsa yapsın zaten. Ama öyle değilse kendi sorunlu hayatımıza birde onları ortak etmek bencillik geliyor bana. Herkes anne olacak/olmak zorunda diye bir şeyde yok. Kimisinin hayattan beklentileri farklıdır istemez, kimisinin korkuları vardır istemez, kimisi de sadece istemez. Niyesi nasılı yok bunun. Toplumumuzda bide bu var. Evlenir mesela evlilikten mutlu değildir ama ısrarla çevresinde ki bekarlara evlen evlen diye baskı yapar. Çocuğu olur zorlanır yapamaz ama ısrarla başkalarına çocuk yap diye diretir. Neden yani? Aynı kaygıları taşıyorum. Çok şükür huzurlu bir aile ortamı sunabilecek olmama rağmen istemiyorum bende. Eşimde aynı fikirde. Yeğenlerim elimde büyüdü hepsi, sevgilerini doyasıya yaşadım. Ama bu şartlarda onlar için kalbim titrerken, birde kendi çocuğum için yaşamak istemiyorum.

Kesinlikle katılıyorum. Istemeyen olmamali. Ki zaten annelik isteğim yok. Yaş 33 ve annelik istegi gelmiyor. Millet gelir diyor ama sanmıyorum. Zaten anne olmayı kaldıramayacaklar 3er 5er tane ürüyor. Bilinçli insanlar daha çok düşünürken o dediğiniz kişi gibiler hiç düşünmüyor. Ondan bu kadar travmali cocuk var maalesef. Güzellik çok önemli değil. Sadece anne babanın yasam standarti bir çocuğa yetmeli. Onu maddi ve manevi yönden iyi yaşatmalı. Bunlar olmayacaksa gereksiz diye düşünüyorum. Patidostu Çok pati az insan çok

İleride de bu naiflikte davranmaya devam ederse çok şanslınız demektir:)

İşte böyle annelerde var, bir süre sonra anneye bırakmak kendi hayatına bakmak maalesef. Çok kardeşli olunca bazen onlarıda anlıyorum, kalabalık oluyorlar kardeşlik kavramını yaşıyorlar. Bazende tam tersi olup bıkıyorlar işte, kendi evladına bu yönde telkin ediyorar çok çocuğun da faydasız olduğunu anlatıyorlar. Hep şunu söylerim hayırlı evlatlar olsunlar, kaç tane olursa olsun merhametli vicdan sahibi olsunlar yeterki.

evde hayvan besleyemem kendisi o kadar çok istiyor ki bir köpeği olsun ama benım için imkansız

annemin arkadaşı vardı kadın beni gördü bir tane olaydı diye beni sevdi bende 21 yasındaydım kendimi o an cocuk gibi hissettim olmamış ne yapsın Allah vermezse. 33 yaşta insan gençken yokluğunu hissetmez ama yaşlandığında bir tane olaydı der. Ha zalim evlat olur olmasaydı bundan iyiydi de dersin. belli olmaz kısacası yaşamadan bilemezsin. Şu kaotik ortam vs bunlara takılma gün olur devran döner birde ortam ne kadar kaotik olursa olsun prenses gibi hayat sürenler yokmu var çocuğunun ileride nasıl bir hayat yaşayacağını da bilemezsin. Hersey nasip kader kısmet cAnım o yuzden herseyin hayırlısını iste.

21 yaşında çocuk yapmayın zaten lütfen. Evlilik bile garip o yaşta

Öncelikle cocuklara bayilirim, ozellikle bebekler ve hayvanlar konusunda sonsuz bir sabrim ve sevgim var. Evliligimin 7. İliskimizin 11. Yılında anne oldum, ne kafayla yaptigimi hatirlamiyorum bile, tek hatirladigim 2011 in başında bir muhabbette cocuk mu assslaaa derken ortasinda hamile oldugumdu. Kizim su an 8 yaşında, bana gore muhtesem bir cocuk, ama simdiki aklim olsa cocuk sahibi olur muydum? Asla. O gun elime bir cam küre verip bugünümu gosterselerdi, ilk is gider tuplerimi baglatirdim, o derece. Evet 2011 de de dunya cennet degildi, ama bu kadar da kötü degildi, en azindan maskesiz disari cikabiliyorduk, iki insan ortalama birer maasla ortalama bir hayat surdurebiliyordu, cocuklar orgun egitim alabiliyordu, kadin cinayetleri bu rakamlara yaklasmamisti bile, paramiz doviz karsisinda bu kadar degersiz degildi, yurt disinda egitim almak ve tatil yapmak hayal degil, gercekti, elektronik alisverisi icin 60 ay vadeli kredi cekmek zorunda kalmiyorduk, sosyal medyada düşüncelerimizi dile getirebiliyorduk, kuresel isinma ve cevre kirliliginin bu kadar hizli katlanabilecegini on goremiyorduk. Kisacasi dunya, iyi insanlarin cocuklarini haketmeyecek kadar cirkin ve rezil bir yere dönüştü, 7 milyar insani 3-5 tane iyi yetistirilmis cocugun kurtaracagina da inanmıyorum, simdi bir kafami cevirip dunyaya bakiyorum, bir de guzel kalpli kizima, hissettigim tek sey vicdan azabi, keske onu bu cehenneme getirmeseydik.

Size katılıyorum. Bir de şunu eklemek istiyorum. Henüz dünyada bile olmayan ve hiç bir iyi kötü gelişmeden, dünyanın düştüğü durumlardan sorumlu olmayan bir insan neden dünyaya gelip de dünyayı iyi bir yer yapmak için uğraşmak zorunda olsun ki? Belki de akşama kadar yatmak isteyecek, çalışmak istemeyecek. Hatta okumak bile istemeyecek. Bunlar onun sonuna kadar hakkıdır. Suclayamayiz. Ve sen dünyayı değiştirmek için geldin diyemeyiz

Yaş yumurtayı çok etkiliyor. 40 yaşında da yumurtan olur ama döllenmeyebilir, sağlıksız emryo olur vs vs. Doktor doktor dolaşma maddi manevi yıpranma süreci olabilir garantiye almak adına Şimdiden dondurmak Daha iyi gibi

Idrak der ki "Freud halt etmiş" ahshdjd. Tabi ki anne olmaya planlı olarak karar versem muhteşem genlerimi aktarmak isterdim, en nihayetinde dünya benim gibi birinin genlerini aktarmasına ihtiyaç duyuyor. Oğlum olmasa dünyanın hali nice olurdu. Ben bir kereden bir şey olmaz diyerek anne oldum. Bir kereden bir şey oluyormuş. Yumurtlama dönemi olmasa bile oluyormuş. Tecrübe etmiş oldum ahahsj. Maddi kısmına değineyim önce. Kıstasımız çocuğun ihtiyacını karşılayacak ölçüde kazanca sahip olmak ise ki buradaki anahtar kelime "ihtiyaç". Çok şükür ihtiyaçları karşılanıyor. Kıstas, dünyanın bize dayattığı aşırı tüketim hastalığının sebep olduğu lüks içinde yaşatmak ise, o güce hiçbir zaman sahip olacağımı sanmıyorum. Sırf bu yüzden doğurmamayı seçmezdim ki çocuğumu büyütürken "en iyisine sahip olmayı" değil, "en iyi olmayı" hedeflemesine çabalayacağım. Yani istediği hayatı kendisi çabalayarak elde edebilir. Altın tepsi ile ona muhteşem bir hayat sunmak gibi bir yükümlülüğüm yok. Manevi ihtiyaçlara gelecek olursak, akıl sağlığım yerinde. Yani sanırım ajsjsjsj. Çocuğumda travmaya sebep olacak fevri çıkışlarım, şiddete meylim, psikolojik baskım, hakaret ve aşağılama durumu söz konusu değil. Temel ihtiyaçlarını elimden geldiğince gideriyorum. Yeterli şefkati görüyor benden. Hata yaptığımda telafi etmek için uğraşıyor, hataları tekrar etmemek için de durmadan öğrenmeye çabalıyorum. İyi bir anne miyim, genel itibariyle evet. Mükemmel değilim ama iyiyim. Bu şartlar altında oğlum kalkıp bana beni neden doğurdun derse "hadi lan oradan" derim muhtemelen. Dünyanın kötülüğü demişsiniz. Dünya hep kötü bir yerdi. Hiçbir zaman iyi olmadı. Yaradılıştan itibaren o saydığınız kötülüklerin hepsi vardı. Evet daha kötüye gidiyor ama iyiden kötüye gitmiyor. Kötüden daha kötüye gidiyor belki. Benim dünyanın gidişatı ile yapabileceğim tek şey iyi bir insan yetiştirmek. Kum tanesi kadar bir katkı olur ama benim gibi düşünen birileri varsa, kum tanesi çöl olur belki. O vakit dünyaya sövmeyiz. Tüm bunlara rağmen kalkıp beş tane çocuk doğurur, aman rızkı Allah verir der, bir şekilde büyürler işte diye düşünürsem tüm sülaleme sövebilirler. Zira beş çocuğa ne maddi ne manevi olarak yetemem. O çocuklar bana hesap sorabilirler haklı olarak. Çocuk konusunda fikrim budur. Herkes yetebileceği ölçüde üresin mümkünse. Her konuda yetebileceği... Manas destanından sonra pişmanlık konusuna da değineyim. Bunu en iyi siz bilirsiniz. Birilerinin aklı ile olacak iş değil. Ben kendi adıma hiç çocuk doğurmasam pişman olurdum.

sadece bir oneri; ileride pisman olur muyum acaba diye tedbir almak isterseniz 40 yas civarinda yumurta dondurma ya da embriyo dondurma islemleri yaptirabilirsiniz. boylelikle yaklasik 50 yasina kadar bebek dunyaya getirmek imkaniniz olur. ben herkesin anne baba olmasi gerektigine inanmiyorum. kisi nasil mutlu ise oyle davranmalı.

Evet olursunuz çünkü sadece şartlardan dolayı çocuk sahibi olmak istemiyorum diyorsunuz. Bazı kadınlar var kendinden fazlasıyla emin olarak " hayır, ben dünyaya anne olmak için gelmedim, asla istemiyorum " diyorlar ve dediklerini de yapıyorlar. Pişman olmazlar, çünkü kendi kararları o doğrultuda. Sizde şüphe var. Anne olmak istemediğiniz için değil şartlar dolayısıyla kararsız kalmışsınız, bence pişmanlık yasarsiniz evet.

Allah allah niye bu kadar dramatize ettiniz ki? Herkes 'anne' olmayı sevmek zorunda mı? Çocuğumu sevmiyorum demiyor ki kadın, bana bağlı bir can olmasını sevmiyorum diyor ve ben de öyleyim. Alışıyor insan alışmasına ama büyüyüp mümkün mertebe evden kendi sorumluluklarını üstlenip gidecekleri günün hayaliyle de yaşıyor. Çocuğunu sevmemek bambaşka bir şey, siz yanlış anlıyorsunuz.

Cidden hamilelik ve doğum kadınların süslediği abarttığı bir konu. Yani askerlik hikayesi gibi sanırım. Kadınlar toplaşıyor ve nasıl oluyorsa hemen doğum hikayesine geliyor konu. Birden fazla doğumu olan 1-0 önde normal doğuran 2-0 önde ben ve benim gibiler hem sez hem tek çocuk ezik ki ezik kendimizi değerli kılmak için doğum ve hamilelik konusuna haddiden fazla mana yüklüyoruz. Neticede tüm memeliler doğuruyor, olağan bir süreç.

Ben s.. tigi poku kurban olurum diye degistiriom vallahi. Demeki evet sasirdim. Yavrum o benim ya. Bilmiyorum degisik cidden

Bu kişisel tercih meselesi bencede. Pisman olup olmamak sizin hislerinize bagli Oldum olasi cocuk severim ve hep kendi çocuğum olsun istedim. Ama evlilik bana hep ürkütücü geldi Birgun evlenme karari verirsem çocuk icin olacaktı benim icin. yoksa evlilik riskine girmezdim aşkından ölsemde. Benim hisseldunyam cocuk üzerine kurulu Hayatta herseyden vazgecebilirim ama bu histen asla. Ve evlendikten sonrada ilkisim bebek heyecanı oldu. Ama kardesim var oda anne olma meraki yok sırf buyuzden evlenmeyecegim diyor. Yani ayni ailenin 2farkli cocugu. Oyuzden kendi iç dünyanızın farkında olunuz

Bende sizin gibi düşünüyorum. Buradaki çoğu kadın çok fazla kendini çocuğuna adamıyor mu, zaten kendileri de diyorlar.. o olduktan sonra sen olmuyorsun sadece o oluyor diyorlar.. Sorumluluk bir de endişe katsayının bin kere artması demek..

ben her ne kadar mantıklı olanı bu gibi görünse de, planlar-ince hesaplar-çocuğum olsa ne verebilirim/veremem gibi denklemlere inanmıyorum bu konuda. sizin gibi düşünen pek çok kişi, beklenmedik bir anda hamile kalıp sonrasında çocuğu ile çok mutlu olabiliyor. aynı şekilde çok fazla çocuk sahibi olmak isteyen biri senelerce beklemek zorunda da kalabiliyor. ben çevremde gördüğüm ve duyduğum örneklerden yola çıkarak bu konunun bir denklemi olmadığına ve kesinlikle hayatın bu anlamda iyi yada kötü sürprizlerle dolu olduğuna inanıyorum. elbette herkes çocuk sahibi olmak zorunda değil, hele de doğurmaktan bakımına her detayda kadının daha çok etkili olması bence bizleri bu yolda en zorlayan şeylerden biri. ben 36 yaşındayım, bundan 3-4 yıl öncesine kadar çocuk sahibi olmayı çok ağır bir sorumluluk olarak görüyor ve hayatımı kısıtlayacağını düşünüyordum. evlensem kesinlikle ilk 2-3 sene çocuk düşünmem diyordum. bugünse evlenince umarım hemen olur diyorum. çünkü içgüdüsel bir şekilde çocuklu hayatı normal bulmaya başladım. hatta tüm zorluklarına rağmen çocukla gezmenin bile keyifli olacağına inanmaya başladım. belki de kendinizi akışa ve yaşayacaklarınıza bırakmanız gereklidir.

Erkek arkadaşımın kedisi var. 10 yaşında.. Evlenince evde olacak. Çok tatlı bir şey. Ama ben bir de yavru kimsesiz bir kedi sahiplenmek istiyorum. Yavrulara mı yuva arıyorsunuz? Ne güzel bir iş yapıyorsunuz.. S

Merhaba, Öncelikle kendinizi ifade etme şeklinize, cümlelerinize ve düşünce yapınıza hayran kaldım. Aslında düşününce sizin gibi bilinçli anneler anne olup evlat yetiştirse keşke. Bu arada ben de 41 yaşımdayım, anne değilim ve olmaya da niyetim yok sizinle aynı endişelerden. Ayrıca evet anne-evlat arasındaki bağ eminim çok özeldir ama sadece anne olmak bizi bir üst seviyeye taşımıyor düşüncesindeyim. Anne olmadan da özel olduğuma inanıyorum.

3 çocuk annesi olarak, anne olmak benim dünyada yaşadığım en eşşiz, en güzel deneyim diyorum. Bunu da denemeden tatmak mümkün değil. İlk çocuk risk almak gibi düşünülebilir aslında... İyi ki ben bu riski almışım. Eve gidince beni karşılayacak kucak dolusu yavrum var iyi ki doğurmuşum onları, allahım iyi ki onları bana vermiş. Onları bana verdiği için allahıma çoook teşekkür ediyorum

Ya da ben istersem ve olmazsa ayrılırız gibi mi? Ya ben mi paranoyağım bilmiyorum ama bende o cümleye takıldım

Edebiyat mi.. Siz daha o zaman Manas destanini gormediniz.. Burada endişelerimi yüzeysel anlattım.. daha neler var neler.. Size bir sorum var. Çocuğunuz olmadığına pişman mısınız? Hiç pişman oldunuz mu? Çocuksuz yaşamak güzel mi? 0 000 Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik İptali tek ayak

Sevgili Ceylan, çok teşekkür ederim canım.. Ne güzel bir yorum yazmışsın.. Sen benim iyi bir anne olabileceğimi düşünüyorsun.. ondan bu yorumu yaptın. Ben mükemmelliyetçi değilim. Mükemmelliyetçilik iyi değildir. Ben sadece manevi ve maddi külfetini karşılayabileceğimden emin değilim. Seninle de konuşmuştuk ama erkek arkadaşım bence bir tane ister.. O yüzden konu açtım. İleride hiç istemezsem o da bir şekilde kabul ederse, bunun sorumluluğunu tek başıma almak istemem. Ağır gelir. Ortak karar olmalı.. Bakalım şu an hala negatifim.. Ben zaten olursa en fazla 1 tane.. İkincisini hem yaş hem de şartlarım elvermez.. Bakalım neler olacak.. Evlilik oturmadan çocuk yapılmamalı.. Ona katılıyorum.. Yarın evleniyorsun.. Konunda 100 kusur sayfa konuşmuştuk. Sonunda evleniyorsun.. hayırlı olsun diyorum.. Umarım çok güzel bir evlilik hayatın olur.. Güzel haberlerini alırım..

Ben de istemiyordum asla çocuk doğurmayı.. hiç beklemediğimiz bi dönemde hamile kaldım kürtaj için çok gelgit yaşadım ama aldırmadım doğurdum oğlumu seviyor muyum? Çokk.. ama çocuksuz da olsam asla pişman olmazdım çocuk çok zor bir iş.. bana kalırsa hic girmeyin biz yandık siz yanmayın hayatınızı yaşayın derim

Yanlış anladınız. Ben çocuğa karşı herhangi bir olumsuz tavır takınmıyorum. hatta deliler gibi bebek isteyip, lohusa depresyonuna giren onlarca insandan çok daha sağlıklı düşünüyorum. Sezeryan oldum ve o andan itibaren ben ve eşim baktık. 3 gece koltukta uyudum, 5 aydır geceleri üzerimde uyuyor, hava 35 derece ama o göğsümde uyumayı tercih ediyor. Tek bir defa of demedim. Kilo aldım, olsun veririm diyorum. 5 aydır benden başka bir kişi bile bezini değiştirmedi, mama yedirmedi. Ama çocuk sahibi olmak zor ve benlik değilmiş. ben müzik dinleyip uzun yürüyüş yapmayı, saatlerce araçla Seyahat etmeyi, düşünmeyi, hayal kurmayı severim. Ama şimdi hiç birini yapamıyorum. Tüm bunlar beni motive eden, hayata bağlayan şeyler. Dolayısıyla mutsuzum. Beynim sadece bebek için çalışıyor. Düşünemiyorum bile çünkü tek konsantre noktam bebek huzurlu mu, rahat mı, ağlayacak mı

Çok güzel bir yorumdu teşekkür ederim.. Bunu favorilerime kaydettim. Arada canım sıkılırsa okurum. Hiç böyle düşünmemiştim. Burada her yorumu dikkatle okuyorum. Şu ana kadar anneyim ama mutlu degilim diyen çıkmadı. Ama bence böyle düşünen vardır. Veya olmasa da olurdu diyen vardır. Gerçekten böyle.. tespit o kadar doğru ki.. Toplumu çok iyi gözlemlemişsiniz. Sosyolog musunuz?

İşte bazı kadınlar sadece üremek için yaşamadığından ve inanılmaz abartılar sonucu 'hata bendedir belki' diye aklı sürümcemede kaldığında, bunca insanın vardır bildiği deyip koyuluyor işe. Ve anlıyor ki, o dünyaya sadece üremek ve bunu yüceltmek için gelmemiş; başka zevkleri, öncelikleri, değerleri var. Sonra anlatılanlar gibi yaşamadığından bunalıma sokuluyor 'muhteşem' anneler tarafından. Çünkü o 'anormal'. Hayır efendim, dramatik dediğiniz şey kadına travma yaratabilir, bilakis çok da normal. Sevgiyi değil 'annelik hayatını' tartışıyoruz. İyi geceler...

Şu an çok yakınımda yeni anne olmuş bir kadın sabahı sabah ediyor, bebeğin sesi bizim eve kadar ulaştığından saat başı üveeee üveee sesleri duyuyorum:) bebeler ınga diye ağlamıyor muydu İsteyen herkes bebeğine tez vakitte kavuşsun inşaallah ama bebeğin sesini duydukça kadına üzülüyorum, geçmiş geliyor aklıma, aylarca uykusuzluktan bastığım yeri bilemediğim günler, hiç özlememişim o günleri, isteyenler müstesna ama istemeyenleri kimse gaza getirmesin, zaten belki doğuştan anaç olanlarımız vardır ama annelik duygusu bebeğin doğumundan sonra gelişiyor bence. Bir de burada çok sık denk gelmeye başladım, doğum şeklinizden emzirmenize kadar sorgulayıp anneliğinizi bununla ölçüyorlar, oysa gerçekte kimse kimsenin bebeğine nasıl bir anne olduğunu bilemez, doğum şeklimiz veya emzirmek yerine mama vermemiz bizi kötü anne yapmıyor, ne zaman kötü anne oluruz? Çocuğumuzu sevgisiz saygısız bir evlilikte kurtarıcı gibi görürsek bence, kimse kusura bakmasın ama ben sorsak belki doğmak istemeyecek minik masum bebeklere bu yükü yüklemeyi adil bulmuyorum.

Benım evlendıgım zamanlarda bu kadar kotu degıldı ekonomıde dunyada ben ıstedım ama genlerımı devam ettırmek ıcın degıl cocuk farklı bısey ya ona nesıl devam ettırmek ıcın bakan varmı bılmıyorum. Benımkı yanlız kalmayalım cocuk sevmek buyutmek bı ınsanın bu hayatta yapacagı en guzel ıs dogru duzgun bı cocuk yetıstırmek bence suan dogru yoldayız ılerdede ınsallah degısmezler. Ama suankı sartlara gore bende cocuk yapmazdım yapamamda bu saatten sonra ama boyle olmasaydı gelecegını hazırlayabılecegım 3 4 cocuk yapardım ımkanım dahılınde tabı. Ama zaten sız evlı degılsınız daha belkı duzelır cok umıdım olmasada pısman olursan yaparsın artık 40 a kadar yolu var en az.

Çok okuduğum ve bildiğim için 15 yıl çocuk yapmadım. Ama hani basireti bağlanmak diye bir tabir var ya aynen öyle oldu. Sürekli sen isteyince olacak mı sanıyorsun, millet yıllarca uğraşıyor, öyle hemen olsaydı bizim futbol takımımız olurdu, zaten bu kadar uzun süre korununca yumurtalıklar tembelleşir... Çok sevdiğim bir arkadaşım çok pişman olacaksın dedi. Zaten yaş 39 olmuş. Eşimle dedik ki bir defa deneyelim, hayırlıysa olur, olmazsa da bizce sıkıntı yok. Elimizden geldiğince iyi bakıyoruz, kılına zarar gelmesin ama biz yokuz artık. O gaz veren insanlara telefon açıp çok hesap sordum. Onlara nedense hiç bu kadar zor gelmemiş. Üstelik hepsinin 2-3 tane var.

Olacak, yaşayan biri olarak söylüyorum. Ben çok sıkıntılar yaşadım, öcü gibi baktı herkes bana. Kendi öz annem çocuğuma kötü muamele edeceğimi düşünüyordu, sanki saykoyum tövbe estf. Ama yaşının dolmasıyla beraber sadece sorumluluktan ibaret olan anneliğim, sevgi de barındırmaya başladı. Lütfen kendinizi norm dışı hissetmeyin, herkese doğduğu an yüklenmiyor öyle şeyler. Emek verdikçe, iletişim kurdukça çok da güzel bağlar oluşturulabiliyor.

Aslında haklısınız. Zaten İskandinav ülkelerinde değilsek sorun yoktur. Maşallah kadınlarımız habire ürüyor.. Benim gibi düşünen çok az.. Hatta bir elin parmağı kadar. Ben azınlıktayım o yüzden o emekli paraları ödenecek..

Hayırlı kolay doğumlar dilerim. Benim biyolojik saatim yok demek ki:) Şaka bir yana olacağı varsa olur ona katılıyorum. Sadece mutsuz istenmeyen bir çocuk yetiştirmek istemem. Bu yapılmaması gereken bir şey. Mesela belki görmüşsünüzdür. Bazı anneler çocuklarını hakaret ede ede büyütür. Özgüvenini öz saygısını her şeyi kırarlar. Öyle bir anne olmaktansa hiç olmayayım düşüncesindeyim.

Benim icin alakasi bile yok genimi devam ettirmekle, benim genim devam etse ne olur etmese ne olur? Ben oldum olası cocuklari cok sevmisimdir, cocuk buyutmeyi ise bir insan yetistirmek olarak gordugum icin bile isteye yaptim cocugu, pisman miyim degilim ama seninle benzer goruslere sahip oldugum icin cocuklarimin gelecegi icin yurtdışına yerlestim Zaten bu sebepler yuzunden son iki senede ciddi bir yurtdisina göç var Türkiye'den

Butun insanlarin da beyin ve sinir sistemi var ama herkes kullanmıyor. Hem de on sarti da yok. Direkt kullanma kismina geçiliyor. Ufkumu actiniz gerçekten tesekkurler.

İnşallah. Hep bunun hayalini kuruyorum. Bi de insanlar demesin mi bunlar en güzel zamanları, büyüdükçe zorlaşacak. Az önce eşim dedi, başka bebek arabaları görünce çok mutlu oluyorum diye. Neden dedim sadece biz değiliz çok şükür dedi.

Zamana bırakmak en iyisi gibi. Herşey gönlünüzce olsun. Mutluluklar dilerim şimdiden. B

Freud amca zamanında da çok eleştirildi şimdi de eleştiriliyor. Ben her dediğine katılmıyorum. Ama bu konuda dediği ilgimi çekmişti.. Benim için zaten 2. çocuk yok. Annem bile 2. cocuk durumuna karşı. Biz 2 kardeşiz. Bir kız kardeşim var. Ikide bir tek çocukta kalın. Devir çok çocuk devri değil diyor. Benim durum ya 1 ya hiç durumu.. Tek çocukta kalmanız bence iyi bir karar..

Ahah uyurken bebelerimi izlemediğim için onu bilmiyorum

İçimden geçenleri yazan birisiniz :) Tek fark ben çocuklardan hiç hoşlanmıyorum. . push ; kk birinci noteri kinayeye zeka barajı konsun istiyorum ben

Bu mevzu da pek moda oldu. Hoş, böyle konuşanlar da herkesten önce doğurdu orası da ayrı konu. :) Dünya kötü kısmı bana komik geliyor. Çok klişe. Her zaman kötüydü..

Cık olmuyor. Bir kedi bir insan yavrusu annesiyim. Kedi kızımı da çok severim, patilerini öperim ama evlat bambaşka minnoşum beni affetsin ama evlat acayip bir şey ya. Aradaki bağ çok ilginç yani. anlatılmaz bir şey

Bana da 32 de geldi yarım yamalak :)

Hiç özenmedim inanın Bir kez doktorum erken menapoza girebilirsin dediğinde biraz panikledim acaba mı diye hatta o dönem evlat edinmeyi düşündüm, bununla ilgili bir konu da açmıştım nasip değilmiş olmadı şimdi iyi ki olmamış diyorum. Şu an 43 yaşındayım inanın sese, fazla harekete, koşturmaya, endişeye ne halim ne de tahammülüm yok, bir çocuğa istediği enerji dolu anneliği asla veremem. Herşey zamanında dedikleri doğruymuş Herkesin anlattığı o biyolojik saat bende çalışmadı, yapı olarak çok anaç, şevkatli bir tipim ama hiç çocuğum olsun diye geçmedi içimden. İnsanlar bana yaşlanınca yalnız kalacaksın diyor, bdv yi okuyun diyorum :))) İnsanın yaşlılığını evlada bağlaması, onu sigorta olarak görmesi bana hep kötü gelmiştir, neden çocuğuma yük olayım ki. Ben annemi hastalığında 9 yıl baktım, ne kadar zor olduğunu gördüm, o zamanlar bekardım ben nispeten daha az zorlandım ama evli ve çocuklu olan kardeşlerim çok çok yıprandılar, kimse beni böyle yüklenmesin. Hayatım boyunca çalıştım, yaşlılığımda giderim bir özel huzur evine yatarım, hiçte gocunmam, Rabbim kararlar diye bir söz vardır çok inanırım ama çocuğun varken gidip yatamazsın o huzurevinde, elinde olmadan yüreği incinir insanın. İyi insan yetiştirmek gibi bir amaçla da çocuk sahibi olamadım, bana yeterli gelmedi, benim çocuğumun iyi insan olacağının ne garantisi var:)) Kardeşlerim, arkadaşlarım hepsi çocuklu, hepsi çocuğun çok büyük sevgi olduğunu anlatıyor durmadan en başta küçük kardeşim :)) geçen gün dedim ki bir saat olsun çık bir kahve iç, o kadar mahrum hayattan, ben kendi adıma böyle adamak istemiyorum kendimi hiç bir sevgiye, tüm ömrümce benden önce gelecek bir varlığa hiç bir zaman hazır olmadım, olana saygım sonsuz. Evlat sevgisini bilmiyorum o yüzden eksiklik çekmiyorum, toplum dayatması kısmını çoktan aştım, eşim ve kedim Allah sağlıklı ömür versin yetiyorlar Son yıllarda dolu dizgin giden sadece çocukla var olma modası da pişman olmama sebeplerimden biridir, gördüğüm bir çok kadın anne olduğunda kendini sadece buna adıyor, kendi gelişimi duruyor, hayattan kopuyor. Bir bakıyorsun uyudu, yedi, güldü, mıçtı başka hiç bir faaliyet yok, çok yakınımdaki iyi eğitimli denen insanların böyle yitip gittiğini gördüm bu da iyi ki yapmamışım demek için sebeplerden biri. Memleket hali her zaman kötü, bu çocuk yapmamak için sebep mi tartışılır ama benim öncelikli sebebim asla değil

Sevgili seridina, çok tatlısın.. Şimdiden annem öyle.. Yap bir tane.. çocuksuz ev mi olur.. bir tane olsun.. ikinciyi yapma.. Bir taneye öyle böyle bakarız, bende yardım ederim vs vs.. demeye başladı bile.. Bu devirde en iyisi tek çocuk. Hem maddi hem manevi en iyisi..

Anne babam 75 yaşındalar. Annemin yürüme problemi var. Ev dubleks. Aktif olarak bebek bakım işlerini yapamaz. Kucağına alıp gezdiremez. Yada emeklerken yürürken peşinden gidemez Shusui

Anne olmayi istemek kadar istememek de normal bana gore, cevremde de var hatta gayet mutlu bir ciftler,15 yillik evliler cocuk da istemiyorlar. Aileleri de peslerini biraksin diye olmuyor cocugumuz diyorlar. Insanlar bir tuhaf, bunu bile sorguluyorlar. Ama basetmek elinizde tabi. Cocugu olup da cok pisman olanlar da fazla fazla var. ailesinden memnun olmayan, nefret eden pek cok cocuk da var. ustelik yas ilerledikce belli olan seyler bunlar. Yeni dogmus cocugundan pisman degil kimse,50 yasina gelip de hala 80-90lik ana babasina eziyet eden onlar uzerinden gecinenler de fazla fazla var. demem o ki simdi anlayamazsiniz belki, ileride belli olur seciminizin sonuclari. Dunyanin binbir turlu hali var, kimi varligindan pisman kimi yoklugundan mutlu. Belli olmuyor. Allah her seyin en hayirlisi ne ise onu versin size

Siz beni anladınız. Bu endişelerin eksiği yok fazlası var. Şu an Turkiye'den ciddi bir kaçış var. Burada eğitimli beyaz yaka çalışanlar orada mavi yaka olmaya bile koşar adım gidiyor. Çok iyi yapmışsınız. Bu ülkenin kaotik olması zamanla artacak. Siz kendinizi kurtarmışsınız. En iyisi çocuklarınız için olmuş. Sizin adınıza sevindim..

Pişman olursunuz. Rıskı veren Allah.

Motivasyon çok önemli bu konuda zaten. Önce seks için motive olmalı insan. Çocuk geliyor arkasından. Kırmızı gecelik giy.

Eğer anne olursanız çok iyi bir anne olacağınıZa eminim. Herkes anne olmak zorunda değil ancak sizden aldığım enerji-his anaç bir yapidasiniz ve ileride pişman olursunuz gibiME geldi. Ben bir anne olarak söylüyorum ki korkularınız zaman zaman benide sarıyor endişelendiriyor ama onlarsiz hayat dusunemiyorum. Anne olarak yaratilmişim gibi hissediyorum taa çocukluğumdan bu yana. Esinle mutlu isen hersey dört dörtlük olması gerekmezki. Gerekli ihtiyaçlarıni karşıladıktan sonra sevgini de aktarıp iyi bir insan yetistirebiliyorsan neden anneliği yaşayamayasin ki.. Çocukken herşeyim yoktu orta halli bir aileydik ve hatta bazı dönemler orta halin altına düştüğümuz dönemler belli aylar olurdu. Hiç bir zaman neden bu dünyaya beni getirdiler demedim çok mutlu bi çocuktum. Seviliyordum ve herseyim yoktu belki ama olması gereken ihtiyaçlarım vardı. Keyfi şeyler yoktu o da daha çok hayal kurmama sebeb olurdu, hayallerimde çok eğlenir mutlu olurdum uzulmezdim. Şuan çok şükür durumumuz iyi ama çocuğum herseye sahip değil çünkü hayal kursun kıymet bilsin geç sahip olsun istiyorum.

Aslında kendimi biliyordum ama inanın basiret bağlanması oldu. Vardır inşallah bir hayır diyorum. Idrakyollariiltihabi

Neden neden böyle oldu bakabilecek olanlar çocuk sahibi olmak istemiyor ya bir çocuk yada en fazla iki çocuk yapıyorken göçmenler beş altı çocuktan aşağı yapmıyor

Kimsenin hayatı dört dörtlük değil ki evet hayat çok pahalı ama hayat pahalı deyip de çocuk gibi mucize bir şeyi dünyaya getirmemezlik yapmazdım yine olsa yine yaparım bir tane kızım var ve artık tüm hayatımızı şimdiden onun geleceği için bişeyler yapmaya başladık.. evet zor mu çok zor ama o kadar güzellikler yaşatıyor ki bize hergün Allah'ıma binlerce kez teşekkür ediyorum.. Ev almak araba almak ya en basiti bir markete gidiyorsun eskiden olsa 150 TL ye neler alırdın şimdi 300-400 TL ye neler alıyorsun Herşey ateş pahası ama annelik duygusu paha biçilemez onu tasman İçin yaşanan gerekir.. burada milyarlar akıtıpta anne olmak için çabalayan arkadaşlarımız var ve sen anne olmak istemiyorum diyorsun.. düşünsene her geçen gün içinde büyüyen bir mucizen olucak ilk tekmesini hissediceksin sonra doğduğunda ilk gülmesini ilk ağlamasını ilk öpmesini anne demesini daha birçok şey.. İyi ki anne olmuşum ve sende ilerde güzel bir anne olucaksın buna eminim