Benden yaşça büyüksünüz. Beni yanlış anlamazsanız kendi fikrimi belirteyim, çocukken alınamayan sevginin eksikliği sonradan hep hissediliyor fakat mutluluğunuzu dışarıda gelecek sevgiye ve ilgiye bağlarsanız devamlı yıkım yaşarsınız. İlgi ve sevgiyle bağımlı olduğunuz adamlar hayatınızdan çıkınca yaşadığınız boşluk duygusu sizi çok yıpratır. Kendinizi sevin kendinize değer verin kendinize vakit ayırın. Kendine değer veren insana başka kimse değersizlik hissi yaşatamaz hal böyle olunca güzel davranmak mecburiyetinde kalır. Umuyorum hakettiğiniz ilgiyi alacağınız doğru adamla bir an evvel tanışır ve doyurucu bir ilişki yaşarsınız. O vakte kadar yalnızbaşınalığın tadını çıkarın, üzülmeyin

Insanin cocuklugumdaki eksiklikler malesef hayat boyu hissediliyor. Ama empati yaparak, insanlarida degistiremeyeceginizi dusunerek, en azindan kendinizi cok uzmemenizi tavsiye ederim. Malesef insan ailesini secemiyor.

Saolun inşlh :)

ah ya o kadar iyi biliyorum ki bu durumu. birden hiç beklenmeyen bi anda gelen hatıralar sanki dün yaşanmış gibi o derece canlı o derece gercek, bana cocuklugumda olurdu ergenliğimde olurdu ilk gencliğimde de oluyor. her dönem gececek diye bekliyorum. ama tamamen gecmiyor sanırım ya. insanın cocuklugundaki anılar ömür boyu onda kalacak ama''bugün''üm iyiyse gecmişim orada kalsın diyorum kendime. kötüleri orada bırakıp kendime yeni ferah güzel günler yaratmaya çalışıyorum. bırakın geçmişte kalsın, affedin yolunuza devam edin, bugününüz güzel olsun yarınınız bugünden daha güzel olsun, bunun için çabalayın. en önemlisi kendinizi sevin, kendinize değer verin, başkalarından beklenti içinde olmak hayal kırıklığına sebep oluyor. küçüklükteki baba sevgisini hiçbir erkek dolduramaz, onlarda baba sevgisini değil sevgili sevgisini arayınm bence. kendime verdiğim tavsiyeler bunlar, nacizane size de yazmak istedim :) carmenares

belki bana kızacaksınız ama... ara ara konularınıza denk geliyorum, yaşınızın kadını değilsiniz maalesef, hep çocuk gibi şikayet ediyorsunuz bahanelerle kendinizi oradan oraya savuruyorsunuz ne zor hayatlar ne zor geçen çocukluklar var bir bilseniz... en büyük örneği gözümün önündeki eşim kemalettin tuğcu romanlarını gölgede bırakacak çook zor bir çocukluk, ama merhametli iyi kalpli herkesin sevgilisi bir adam, ve mükemmel bir eş mükemmel bir baba... biraz büyüyün artık ömür geçiyor...