Ben travmalar yasadigim halde orta yasa gelmisim hala oyle sayilirim empatik yani.. Sadece tahrik edildigimde sinirleniyorum artik eskiden daha sakindim. N nane_molla

Ben de yengecim yapımızda var galiba..

Bendensin aynı sende Nasıl asarım gercekten bilmiyorum Ams çok berbat bi durum ya

Maalesef konu sahibinin yazdıklarını etik ve ahlak çerçevesinde değerlendirmeyiz. Düşünceli ve duyarlı bir insan olmanın yolu bu değil. Çünkü konu sahibi yazdıklarında şunları söylüyor: -asla hayır diyemiyorum, -biri kırıldığı bişeyi söyleyinceaşırı kötü hissediyorum günlerce düşünüyorum "Nasıyapabildim bunu" diye ve tam tersi yönünde aşırı eforsarfediyorum. Bu tarz düşünceler kişinin işlevselliğini, iletişimini ve ilişkilerini bozar. Üzgünüm ama bu şekilde çeşitli takıntılar geliştirir.

Uzun zamandır aklıma takılan bi durum şu an patlayasım geldi. Artık istemiyorum böyle olmak. Nasılsın derseniz: asla hayır diyemiyorum, biri kırıldığı bişeyi söyleyince aşırı kötü hissediyorum günlerce düşünüyorum "Nası yapabildim bunu" diye ve tam tersi yönünde aşırı efor sarfediyorum. Ama aynı şeyi ben söylediğimde buna mı kırıldın, saçmalama oluyo karşılık ya da yalandan bi özür ve aynı şekilde devam etme. En basiti mesajlaşma olayı. Mutlaka son mesajı ben yazmalıyım konuşmak istemesem dahi. Çünkü konuşmak istemediğim belli olmasın kırılmasın karşımdaki diye diye saatlerce vakit kaybediyorum biriyle. Mesajı bildirimden dahi okusam vicdan yapıp cevap veriyorum hemen. Karşındakinin bi sorunu varsa o sorun çözülene kadar tüm zamanımı ona veriyorum ama benim sorunum varken takma ya deyip kaçıyorlar. Çok sinirleniyorum bir daha ben de yapmıycam diyorum ama aynı olay olduğunda kıyamıyorum kimseye, deniyorum ama kendimi o kadar kötü hissediyorum ki şeytanmışım gibi sonra neyse olsun deyip aynı davranıyorum. İşkence ediyorum kendime resmen. Aşama aşama aşabilmem için bu durumu önerileriniz var mı arkadaşlar? Cidden başkaları için yaşamaktan bıktımmm.

Bu bendede var ama sendeki dozajı kadar değil. Bendeki hali bile beni rahatsız ediyor. Takıntılı ve saplantılı biriyim. Birine dediğim bişeyi bile kırk kere düşünürüm acaba öyle demese miydim falan filan diye gereksiz bi düşüncelilik hali. Mesela şu an sevgilimle ayrıldık. Hatta ben haklıyım ama kendi üzüntümden çok onu düşünüyorum napıyodur ne ediyodur çok dağılmıştır şimdi çok mutsuzdur diye aşırı huzursuz ve mutsuzum. Ortak arkadaşlardan haberini alıyorum falan ama olan kendimize hep. Kimse böyle değil biliyo musun. Biz hep kendimize akıl sağlığımıza yazık ediyoruz. Bi çaresini ben de henüz bulamadım ne yazık ki. Takmamaya çalışıyorum ve yaş aldıkça daha çok da değişirim diye düşünüyorum..

Aaa evet çocukluğumda benim de çok olgun olduğum söylenirdi. En küçük çocuk olmama rağmen arkayı toplayan ben olmuşumdur. Ama sosyal çevreme üniversitede yansıdı bu durum. Özgüvenim giderek düşmeye başladı benim eskiden daha özgüvenliydim. Ama şimdi başkalarından akıl almadan hareket edemiyorum.

Ben çocukluğunuzdan olduğunu düşünmüştüm ama üniversitedeyken başlamış diye yazmışsınız. Ama ya bir kırılma noktası olmuştur ya da küçüklüğünüzden beri vardır ama siz zaten sığındığınız aileniz var diye fark edememişsinizdir belki. Ben küçüklüğümden beri fedakarlığı öğrenmiş birisiyim mesela, çocukken bile yaşımdan çok olgun olduğum söylenirdi ancak bir çocuğum olunca pedagojiyle ilgili kitaplar okuyunca anladım ki ben edilgenmişim. Sizin durumunuz da buna benzer olabilir. Gereksiz fedakarlık özünde değersizlik hissinden olurmuş. Kendi değerinizi fark edip, herkesten önce kendinize o değeri vermeyi öğrenmelisiniz. Hatta bu konuya yoğunlaşmalısınız bana kalırsa. En rahatı imkanınız varsa profesyonel destek almanız çünkü insanın tüm hayatı olumsuz etkileyebilecek şeyler ne yazık ki. İş, arkadaş, gönül ilişkileri... ama bu imkanınız olmadığı için burada sorma ihtiyacı duyduğunuzu düşünüyorum. Öncelikle sorunun tespitini yapın bence, farkındalık kazanmak bile çok büyük bir adım. Ben kendimde o aşamada olduğumu hissediyorum mesela ve bu halimle bile daha rahatım

Onay alma ve kabul görme arzunuz çok yoğun. Hepimizde bir nebze vardır, insanın doğası böyle. Ama bu durum kendi benliğimizi ikinci plana atacak kadar olmamalı. Bu yaptıklarınızın alt metninde yalnızlık korkusu var. 'Neden sürekli onaylanmak istiyorum, neden sadece onay alınca sevileceğimi düşünüyorum?' Bunları sorgulamanız gerekiyor. Küçüklüğünüzde sadece iyi davranışlar sergileyip istenenleri yapınca sevgi görmüş ve koşullu sevgi görmeye alışmış olabilirsiniz. Değişim ve dönüşüm süreci uzun bir yoldur. Kişisel gelişiminize yatırım yapın. İşe özgüven oluşturmakla başlayın. Kendine yardım kitaplarından faydalanabilirsiniz ya da psikolojik destek alabilirsiniz.

Umarım barışırsınız bir an önce A

Aynennn öyle. Olaylardan güzel sıyrılır şeytan tüyü vardır her ortama çabuk girer ama ben tam tersiyim. Dediğiniz gibi bana da çok ilgili olduğu için arıyorum sanırım her yerde bu ilgiyi. Umarım sizin gibi bi düşünce yapısına kavuşabilirim.

Kelin ilacı olsa başına sürermiş

Bir yerden sonra yapı meselesi tabi; başa gelen olayları, içinde bulunduğun duygu-düşünceyi yorumlamayla da ilintili.

Çoook yararlı bi mesaj olmuş benim için teşekkür ederim. Birçok insandan daha mantıklıyım hayatımda. Somut olaylardan yola çıkarak söylüyorum bunu. Kendime güvenemiyorum ama nedense. Bişey yapacakken bunu arkadaşlarım öğrenirlerse beni ayıplarlar şeklinde yaşamaya başladım.

Umarım çok acı tecrübelerle değil, daha güzel hatırlayacağınız bir süreçle kavuşursunuz ihtiyacınız olan farkındalığa diyeyim ben de. :)

Geçenlerde ben de ayni seyi yasadgimi dsundum biliyor musun? Hislerime tercuman olmussun. Bu kadar verici olmak belki o an kendimizi iyi hissetryor olablilir ama sonra ister istemez beklentye sokuyor insani demek. herkes bizim gibi degil kirdimmi uzdummi diye bakmiyor farketmiyo bile. onemsenmek ile ilgili bisey bu. Fazlasini yapmamaya calisirsak en azindan denersen belki beklentye de grmezsn. mesela su mesaj yazarken saatlerini harcadgin kisiler buni yapmamakla baslayablrsin sana takma. diyenlere sen de takma ya bosver de gec bakalim. emin ol onlar bu sekildeki konusmana takmayacaklar cnku onlar da oyle yaptgi icin onlara gore normal bi davranis N nane_molla

Ay cidden ya görüldü yapıp bırakıyorlar soru sormama rağmen saygısızlık resmen. Ama ben vicdancıyım. A

. Çok merhametli oluyoruz ne yazık ki ondan canım..

20 yaşından büyüğüm. Ama dediğiniz gibi dönüm noktamı yaşamamış olabilirim. Eskiden böyle değildim. Üniversitede böyle oldum. Ailem yanımda olmayınca kendimi güvensiz hissedip insanlarla olan ilişkimi derinleştirmek için böyle yaptığımı düşünüyorum. Dışlanmamak için sanırım. O insanlar şehir dışına çıksa veya artık görüşmesek üzülmüyorum bile. Cidden herkes ne kadar iyi olduğumu görsün beni sevsin hırsı sanırım. Yokuspokus

Sizin gülesiniz gelmiş bence ya da kamyon arkası yazıları görmeyeli baya sıradanlaşmış. Laf sokma çabam yoktu ki yapıcı yorum yapmayacaksanız konumdan çıkmanızı rica ediyorum -elleri yere vurarak gülen iki tane emoji-

Ben de benzer şeyleri çok yaşadım. O yüzden sizi anladığımı düşündüm. Benim annem de iyilik yapmayı seven, gereksiz fedakarlık yapan birisidir ve bizi de hep iyilik öğüdüyle büyüttü ama evin küçüğü olmama rağmen en çok etkilenen ben oldum. Biraz mizaç meselesi de var yani. Ben istesem de sevmediğim birisi bile olsa sıkıntısı varsa duyarsız kalamam mesela. Bunda sıkıntı da yok bence. Sıkıntı kendimi sürekli arka plana atmamdı. Bir replik vardı: iyi olmak kolaydır, önemli olan adil olmak. Kendi hakkımızı bilmezken, değer vermezken başkalarının hakkını da bilemez, savunamayız. Burda birçok öneriyi siz de düşünmüşsündür bence ama bunu kırmak, uygulamak zor geliyordur. Ben çok acı tecrübeyle öğrendim, yani öğrendiğimi umuyorum. Bu yüzden hata yapmaktan çok korkmayın derin. Yoksa ilerde yaparsan o hatayı sonucu daha çok etkiler. Şu manyıklı olma açıklamanız konusunda da şunu açıklamak isterim. Ben de hep öyle bilindim çevrem tarafından da. Olaylara çok yönlü veya profesyonelce bakabilirdim ama özellikle okul hayatım bitip hayata atılınca çok da duygusal olduğumu gördüm. mesela evlilik yaparken de tamamen duygularımla yaptığımı fark ettim. Sonradan anladım ki benim ya mantığım ağır basıyor ya duygularım. Özellikle İnsan ilişkilerinde bu ikisini dengede tutmak gerekiyor oysa. Sizde de varsa böyle bir durum onu da tespit etmenizi öneririm. Bir yerden başlamak adına, tespit ettiğiniz şeyler konusunda görüş isterseniz burdan daha tatmin edici cevaplar bulabilirsiniz bence. Bı şekilde konu çok geniş çünkü adım adım kendinizi onardıkça motivasyonunuz da artar belki.

Bana yazmamışsın ama almak istedim; bu etik, ahlak ile ilintili bir şey değil Tulipa. Belki de bu şekilde düşündüğünüz için oradan çıkamıyorsunuz. Bu nezaket, hassasiyet ve anlık mod ile ilgili bir şey ve hayat denilen şey zaten nazik bi şey değil :) Her zaman aynı hassasiyette ilgi gösteremeyebilirsin, ya da nazik kalmayı tercih edemeyecek bıkkın bir anı yaşıyorsundur. Mesela "Mesaja görüldü yaptı geri dönmedi" örneğinden gidelim, meşguldü? Sonra unuttu? O an cevap vermek istemedi ve belki de cevaplasa seni tersleyebilecek bir ruh hali içindeydi? Vb... Bunu ahlak ile bağdaştırma, çok basit gör. Böylece sen de özgür kalırsın. Şu haliyle kendi kendinize eziyet ve gereksiz beklentiler yumağı haline geliyor.

İçten içe kendi fikirlerinize saygı duymuyor olabilirsiniz. Belki de sizin de fikirleriniz küçüklüğünüzde veya ergenliğinizde hiç önemsenmedi veya hep eleştirildi, saçma bulundu. Ve tüm olumsuz hisler doldu doldu ailenizden uzaklaşıp hayatı öğrenmeye başladığınız zaman önünüze çıktı. Bunun gibi önce tüm sorunlarınızı sırayla tespit edin, farkındalığınız olsun. Sonrasında size olumsuz hisler veren kişilerle iletişimizi bir süre kesip kendinizi onarmaya çalışın. Önce kendi iç sesinizi dinlemeyi öğrenin ve kendinizin değerli olduğunu hissettirin. Yalnızken bile içtiğiniz çay veya kahve bile en güzel sunumunda olsun gibi basit şeyleri bile güzelleştirin. Sonra size olumsuz hisler veren kişilerin o olumsuzluklarınıza kendinizi kapatın, kişiye değil sadece gönderdiği olumsuz hislere yani... süreç uzun hatta belki zor ama daha yaşınız genç anladığım kadarıyla ve çok uzun süredir sıkıntılı durumda değilseniz daha çabuk mutlu olabileceğiniz kıvama gelirsiniz. Ve hedefiniz kendi içinizde huzurlu olmak olmalı. Yoksa herkes çok sevilen, cıvıl cıvıl olamaz herkesin mizacı farklı, kendi mizacınızda en mutlu olabileceğiniz, kendinizle barışık olabileceğiniz hal olmalı hedef. Başarılar dilerim

O mesaj iletisim konusunda ben de oyleyim. Kendime yapilmasini istemedigim icin. Ama bal gibi de yapiyorlar bana. S. k gibi ortada birakiyorlar insani konusurken. Mesajina cevap bile veemiyorlar bazen. Cok kizdigim icin baskalarina da oldukca hassasim. Birak onlar gibi ol ama yok illa etik olacam.

Anne-kız ilişkiniz nasıldır?

Muhtemelen 20 yaşından küçüksün? Ya da henüz tüm düşünce yapını-duruşunu değiştirecek kadar ağır bir şey yaşamadın. Tüm samimiyetimle söylüyorum, 20 yaşına kadar belki bu tarif ettiğin kişiye %80 uyuyordum Arkadaş kaybetmekten, insan kaybetmek, kırmak ve yanlış anlaşılmaktan çekinir, kılı kırk yarardım. Bazen abarttığımı göremez, samimiyetsiz bir imaja dönerdim. Oysa bu gerçek bir iyi niyetti. :) Sonra hayatımın dönüm noktasını yaşadım, belki de "Evet bunu yaşamasam ben adam olmazmışım" dediğim şeyi yani. Sağlık gitti, ölümden döndüm. Ve o hastane odasına gelen-gelmeyenleri saydıktan sonra "Hepinizin..." deyip dönüştüm. Burçla da alakası olduğuna inanmıyorum , ya da en azından fazlaca humanist bir kovaydım belki önceden. Şimdi prensip olarak insan sevmiyorum. Bırakıyorum, kendileri kendilerini bana sevdirebilmeyi başarsın. Ben gibi biriyle anlaşamayan kişi de, hatayı bi zahmet kendinde arasın. :)

Evet dışardan bakmama yardımcı oldunuz şu an. Ve ben de istemezdim böyle birini sanırım. Arkadaşınız kadar değilmişim ama oraya doğru gidicem gibi yakın zamanda. Teşekkürler yorumunuz için cidden fikir sahibi oldum.

Arkadaş kaybetme korkusu ve kendi iyiliğini ispat çabası evet (Ben de üni. ye kadar böyleydim, 16-17 yaştan sonra yavaştan değişim geldi, 20de de milat.). Bi de yalnızlığınıza alışkın değilsiniz sanırım, bende önceden yalnız kalma korkusu tarzı bir şey vardı. Yalnız kala kala alışırsınız ona da.

İşin ilginç tarafı ben önceden böyle değildim. Sorumluluklarım arttıkça hayatta yalnız kaldıkça böyle oldum. A

Ben de durum tersi yönünde ilerliyor. Lisede lafımı sakınmazdım sevmediğim insanlara rol yapmazdım. Yakın arkadaşlarım hatta sivri dilli olmamdan şikayet ederlerdi ama tamam dikkat ederim der eve gidince unuturdum o kadar kafam rahattı ki. Sonradan böyle oldum. Anksiyete de var zaten. Bilmiyorum napıcam. A

Hastalık sahibi olmanın 10 yolu gibi olmuş yazınız.. Yapınız karakteriniz böyle elde değil anlıyorum ben de böyleyim.. 30 dan sonra biraz değiştim o kadar takamıyorum cunku çok yoruldum halim yok takmaya sanırım.. kendinize değer verin hayat kısa sağlık önemli.. bunları düşünün.. kırmayın insanları ama kendinizi delirterek de değil..

Nen aranmaktan ve mesaj atilmasindan cok hoslanmam. Bu yuzdsn doner miyim donmez miyin ruh halime bagli. Karakter meselesi. Bende siz gibi insanlari anlayamiyorum. Once ben diyin desem de olmicak. Ailemde bir cok kisi sizin gibi. Inanin Cozum bulmayi en cok isteyenlerdenim. Cubku ilerleyen yaslarda krobik hastalik sebebi. Yokuspokus

Ben yengec ve eskiden aynen konu sahibi gibiydim. Niye Boyle oluyor yengec burclari

çok yakin cevremde aynı senin gibi bir arkadaşım var ve artik görüşmek istemiyorum yeminle. Bi insan bu kadar hassas ve alıngan olur. Sürekli beni mutlu etme çabasında. Ama istemiyorum yani ben zaten mutluyum. Bi konuya canım sıkılsa kendince uğraşıp didiniyor ve bu da bende inanılmaz rahatsızlık yaratıyor. Yani ne iletişim kurasım var ne de dert anlatasım. Kendisi de sürekli bir şeylere kırılıp duruyor ve ben takip edemiyorum artik neye alındığını. Sonra da aman kırılırsa kırılsın çok yoruluyorum diyorum bu sefer de içine atıyor. Bence bencil insanlar daha tatlılar daha özgüvenli ve daha rahatlar. Kasılmıyorlar kasmıyorlar

Kendi hayatındaki insanlara soramadığı şeyi gelip buraya yazanları değil YARDIMCI olacak insanları istiyorum ben. Size iyi akşamlar hanımefendi.

Millete yorum begendiremiyoruz Yokuspokus

Olabilir. Ama kendine yapilmasini istemedigini baskasina yapmama durumlari da olabiliyor. Hani belli bir tarzi vardir etik ve ahlak acisindan bunu karsidan bekledigi icin kendi de yapiyordur Yokuspokus

Annem harika bi insan benim için. Çok zeki olayları çözmede çok pratik çocukları dışındaki insanlara umursamaz neşeli bi insandır. Aynı zamanda baskın ve kontrolcüdür. Babamın ilgisizliğini o doldurdu hep. Olaylarda hep koruyucum olmuştur küçüklükten beri. Arkadaş gibiyiz. A

Kendinize söz geçiremiyorsanız, bunu nasıl yapacağınızı öğrenin yani bir uzmanla görüşseniz çok faydası olur. İnce düşünceli insanları seviyorum kendimde sizin kadar olmasa da öyleyim ama oldukça yıpratıcı bunca bencilin arasında.

Annemi okuyorum sandım :) İlave ediyorum, annemdir diye demiyorum çok sağlam manipülatör, çevresi acayip geniş bir insandır da. Yani bu insanları etrafında tutma istemini biraz annenin yetiştirişine de bağlıyorum, ondan sormak istedim. Annem çok ilgili, acayip alakadar bir kadındı benle. Anormal denecek seviye ve yalnız kalmaya alışkın değildim. Sizin de böyleyse, annenizden uzak çevrenizde bol insan bulundurmak istemenizi anlıyorum.

Yok değilim. Burcum Gibi olabilsem keşke

Yaa aynı ben gel sarılalım başak burcu musun saçma gelebilir ama

Yengeç burcu musun sen deHayır demeyi de bilmiyorsun değil mi?Kırılmasın insanlar diye..

aha ESKİ Ben.. insanlar bi süre sonra seni kullanıyorlar sana değer vermiyorlar anlıyorsun da bir süre sonra umarım o süren kısa olur kimseyi kendinden fazla düşünme boşver sen kırılabiliyorsa ve normalse herkes kırılabilir ve normal abartmana gerek yok