Ben anlamadım, kendi çocuguna zara verecek diye mi tahammül edemiyorsun? Yoksa kafan gürültü patırtı mı çekmiyor? L

Ben de böyle anne olunca başkalarının çocuğunu öteleyip, her şeyi kendi çocuğuna mübah görenleri anlamıyorum. Nasıl bir ruh halidir bağlantı kuramıyorum. Oysa ki annelik sadece kendi çocuklarımıza değil, tüm çocuklara kucak açmayı gerektirir. Bitttter

Hangi durumlarda katlanamadiginiz onemli gibi. Her halleri eve girmeleri bile batiyosa bence sorun var kesinlikle cozum bulmalisin. Ilerde cocugun oynamak istediginde yanlizmi kalicak hep? Benimde iki tane var arkadaslariyla oynarlar ev darmadagin olur " guzel vakit gecirsinler" yeter. Ama bazen olur ki asiri yorgunluktan kafam kaldirmaz o gurultu agir gelir. Sessizlik olsun isterim:) Amaa cook nadirdir yani Meleknaz Herşeyin

bence de çocuksuz insanlara çocukların hareketleri batar. çünkü anlayamayabilirler çocuk psikolojisinden ama çocuklu bir kadının böyle düşünmesi bana mantıksız geliyor. ben çocuklarım olduktan sonra çok duygusallaştım. bekarken de çocuk severdim ama çocuklarımdan sonra daha naifleştim. çocuklara karşı daha hassaslaştım

Çocuktur, yaramazlık yapar... Hepimiz yaramazlıklarımızın o güzel tadına vardık... Ki şimdikiler bizim kadar eğlenemiyorlar bile... Bırak onlar da bugünün tadını yaşasın.. E

Benim çocuğum yok ama garip geldi bu tutumunuz bana Aslında tam tersi olması gerekmezmiydi çocuğunuz olunca diğer çocuklarıda sevmeniz... Sizinki tahammülsüzlük olmuş.. Kendi çocuğunuz olunca diğer çocukları hor görmeye başlamışsınız.. Galiba doğum sonrası psiklojiniz bozuldu

Benim bildiğim ve çevreden de gördüğüm, bir insan anne olunca diğer çocuklara karşı daha merhametli, daha anaç, daha empatili olup kendi çocuğu gibi görür. P paris68 ALLAHIM SANA

Görmemişin oğlu olmuş tutmuş koparmış sözünü hatırlattı bana bu haliniz... eylul166

Konuyu ben de pek anlamadım..:26: Sanki kendi çocuğunun sesinden gürültüsünden bıkmış da, başka çocuk sesine gürültüsüne tahammülü yok gibi algıladım..:26: Böyle bakınca, pek de mantıksız değil.. Bir yerden sonra insanın kafası çocuk gürültüsü kaldıramıyabiliyor... Ama konu bu değilse yorumum da farklı olur tabii..

Sanirim eskiden cocugunuz yokken kendi cocugunuz olmadigi icin seviyordunuz baskalarinin cocuklarini, simdi kendi cocugunuz olunca onlari sevmeye ihtiyaciniz kalmadi

Bir dövmediğiniz kaldı kadını enteresan Olabilir benim de çocuğum yok ve ağlayan bağıran çocuk gördüğümde tahammül edemiyorum kafam kaldırmıyor. Bana kalırsa tamamen psikolojik durumunuzla alakalı bir konu fiziksel ya da ruhsal açıdan bir yorgunluk varsa üzerinizde böyle hissedebiliyor insan kendini . push ; leyya88 teyzesinin

aslında anne olduktan sonra tüm çocuklara daha bi sevgi ile yaklaşıyor insan en azından bende öyle oldu. hatta bırakın çocukları dünyadaki tüm yavruların annesi gibi hissetmiştim kendimi :) ayrıca hamilesiniz çocuklara karşı daha bi sevgi ile yakaşıyor olmanız gerekirdi bence daha bi merhametle mesela.

arkadaşlara katiliyorum genelde insanin çocuğu olduktan sonra diger çocuklara daha çok değer veriyor ama seninki tam tersi olmuş yinede kendi çocuğuna nasil davranilmasini istiyorsan gelen misafirin çocuğunada öyle davran

sizi haklı gördüm... hem hamişsiniz hem çocuğunuzla uğraşıyorsunuz. eh birde 7 yaşındaki çocuk evi talan edince, çocuğunuzu uyutmayınca normal sinirlenmeniz...

Bilakis memnun oluyorum, apartmanımda herkeste 1 veya 2 kızı olnalar var, hele pazr günleri bizim ev curcuna, pazar yerine dönüyor,6-7 kız evde allahım benim kızın odasından tutun mutfağa kadar oyuncak, onlar yetmez mutfaktan kaşık tabak kepçe ne varsa alırlar, bende onlara kek yapar süt hazırlarım, otururlar yerler, onların o şen kahkaları evi çınlatırken ben keyiften 4 köşe olurum, en başta benim çocuğum mutlu oluyor, sonrasında da arkadaşları, anneleri derki hep eylülcüm sana gelmek için deliriyolar, napıyorsun bu çocuklara diye annelik önce merhamet duygularını kabartır kadının, ama sizde ters etki yaratmış sizinki koruma içgüdüsü filanmı acaba, yani çocuğunuz küçükmü, eve gelen çocukların vurma kırma huyumu var neden yani, ben anlayamıyorum. M moonlight_mj4ewr Evlad-ı

Geçici bi duygudur eminim:)) Ben anne olduktan sonra tüm çocuklara daha şefkatli ve sevecenlikle bakmaya başladım. TAm tersi oldu yani. Öncesinde bu tür duygular beslemezdim çocuklara. Şimdi ise bir başkayım. Hele ki çocuk hasta ise, yalnız ise, kötü durumda vs. ise ben gözyaşlarımı tutamıyorum nerde olursa olsun ağlıyorum S

İlginç, tam tersi olmalıydı oysa! Olumsuz bir yorumda bulunmak istemiyorum çünkü bunun farkına varıp kendinizi sorgulamanız da güzel.. Çok yoruluyor olabilir misiniz acaba belki ondandır. E

bu konuyu görünce Yenidendoğdum nickli bir üyenin yorumunu hatırlamıştım. çocuklara şiddeti eleştiren bir konuda, kendisinin yorumu şöyleydi: 5-6 yaşlarındaki bir çocuk bu bayanın çocuğuna vurmuş, bu da gitmiş sen benim çocuğuma niye vuruyosun diye bağırmış sarsmış biraz. sonra da gelmiş buraya çocuğuna şiddet uygulanmasına dayanamayacağını söylüyordu. insan sevgisi ve merhamet birtek kendi çocuğunu sevmekle kazanılmaz, bunun adına bencillik denir kadesa

konuyu dogru yere actinmi bilemedim ama nereye acacagimida bilemedim yoneticiler kizmasin artikkendi cocugum olduktan sonra baskalarinin coccugu gozume batar oldu eve bi cocuk gelince ne konusmalarini ne hareketlerini cekemez oldum neden bilmiyorum herseyleri gozume batiyor boyle olan varmi arkadaslar ben niye boyle hissediyorum:44::44: T Tweety -Zık- tek ayak

Bir sinif arkadasim da cocuklari sevmedigini, ve yaramazliklarina katlanamadigini soylemisti. Sadece kendi cocuklari oldugu zaman kendininkilere katlandigini, onun disinda yine katlanmadigini soylemisti. Sizinki de buna benzer bir durum olabilir. Her insan cocuk sevecek diye birsey yok, bunun annelikle de ilgisi yok. Kendininkinden baska cocuk sevmeyebilir insan, bu niye tuhaf olsun... Kendi dogurdugunu herkes sever zaten, bu butun cocuklara karsi duygularini degistirecek diye bir kural yok annelikte.

Araba kullanmayı öğrendikten sonra, başkasının araba kullanmasına başka gözle bakarız. Çoğu zaman tedirgin oluruz. Ben ona benzettim. Çok yeni annesin ve hamilesin. Duyguların karışık olabilir. Kendini ve kendi çocuklarını fazla idealize ediyor olabilirsin. Mesela ben olsam çocuğumun bunu yapmasına izin vermezdim, benim çocuğum böyle yapmazdı gibi... Bir başka ihtimal, koruma veya kıskanma içgüdüsü olabilir. Kendi çocuğun içeride uyuyorsa, diğer çocuğun bağırması seni rahatsız ediyordur. Veya diğer çocuğun seninkinin oyuncağıyla oynaması hoşuna gitmiyordur. Biraz daha rahat olmaya çalışabilirsin. Bence geçici bir durumdur. Şu an için kendi anneliğini çok yoğun yaşıyorsun. İkinci çocuğun hayırlısıyla doğduktan sonra çok çocuklu ortamlara daha çok alışırsın.