Kimse kimseyi sevmek zorunda değil ailesi bile olsa, şahsen benimde ailemde haz almadığım ve sevmediğim insanlar var aynı kandansınız diye uyuşmak zorunda değilsiniz.

evet ben garibim zaten normal olamadımki hiç terslemiyorum kendime kızıyorum yanlış anlama

anlat anlat rahatlıyoruz hehe bana da iyi geliyor ki başka hayatlar da var bak başka da böyle hissedenler var diyorum:)

Konu sahibi kardeşim. Ben de anneme karşı aynı hislerdeyim.. bunu kendime bile zor itiraf ettim bir zaman önce.. iyi olsun saglikli olsun ama uzak duralım istedim hep.

Affedin. herkesin geçmişinde var bir kara delik. Siz hala o psikoloji ile bakarsanız içiniz soğumaz ve kendinize yük yaparsınız Kamburunuz olurlar affetmeyi deneyin

çok sık olan bir öfke patlaması o halde:) Karamela

Senin gittigin uzman uzman degil. Ben de psikolojik danismanim. Pdr mezunuyum. Oyle klinigi olan bi psikolog degilim ama ben bile cok sacma buldum psikologunuzun terapisini

inşallah, teşekkür ederim:)

Kotu bir cocukluk mu gecirdiniz?

Ben de bazen sevmiyorum beni dünyaya getirdikleri için evet depresyondayim

Ailemi çok seviyorum.. Ve çok kutsal bakıyorum onlara. Yinede günde bi defa aramam aklıma gelmez.. Ama ertesi gün kesinlikle ararım. Erkek kardeşimi sevmiyorum. Uzun zaman da sevmeyecek gibi hissediyorum. Çok öfkeliyim.

Ben balik burcuyum. Bu yüzden bana hep 'cok hayalcisin' 'cok duygusalsin' 'abartma' diye tepki gelirdi ve ne dusundugum bu yuzden pek ciddiye alinmazdi :) Birde benim boyle 'silik' bir cocukluk geçirmemin en buyuk nedeni benden 1 yas buyuk ablam. O oglak burcu, lider ruhlu, azimli, elinden her is gelen, giristigi her isi basaran, pratik, ev islerini çok iyi beceren biridir. Simdi ondan sonra da ben boyle duygusal, yavas hareket eden biri olunca tabi her zaman evin beceriksizi, bir sey halledemeyen kizi olarak kaldim. Okulda falan hep beraber olunca hep boyle ikinci planda kaldim. Yani ablamin oyle basarili olmasi beni asla rahatsiz etmedi, her zaman onunla gurur duydum. Ama etrafimdakiler maalesef benim ne kadar mutsuz ve kendimi kötü hissettigimi anlayamadilar. Ne zamanki ablamla yollarimiz ayrildi ondan sonra ben ben olmaya basladim. Ayni bi önceki mesajinda yazdigin gibi rezilde oldum, saçmalamadim, ama hallettim sonunda. Insanlara eskiden utangaç kendine güveni olmayan biri olduguma inandiramiyorum :) Ama çok bazen hortluyor yine eski duygularim, sessizlesiyorum, bazi seylere cesaret edemiyorum. Sonra diyorum kendi kendime, hadi kalk, neler hallettin sen, yapabilirsin! Ve su anda memnunum kendimden ve hayatimdan. Simdi tek gayem kendi çocuklarima ve etrafimda bu durumda gördügüm çocuklara yardimci olmak. Onlara benim bu yasadiklarimi yasatmamak. InsaAllah basarili olurum. Hepimizde insaAllah...

seviyorum canım:) müthiş biri değilim ama kendi yağımda kavruluyorum memnunum kendimden yani ailemi de beğenmeme durumu bir işte sürekli laf batırmaları ve kötü sözleri üzerine psikolojik olarak yoruluyorum

ne bileyim hiçbir zaman benden memnun değiller sürekli şikayetçiler herşeyi eksik yapıyorum bir türlü onlara yaranamıyorum gibi yani nasıl tarif ederimki mesela az önceden basit bir örnek vereyim kahve yaptım az önce arkadaşım gelmişti bize unutmuşum kahve yapmayı hemen hafızam bayağı kötüdür onu bile nasıl öğrenemedin o kadar anlattım diye arkadaşımın yanında eziyor hemen ne tepki verebilirimki yani tamam anne o kadar çalışıyor kafam dedim ne diyeyim her şeyde böyleler hiçbir şeyimi beğendiğini onayladığını görmedim varsa da nadirdir belki herkesin annesi böyle bilmiyorum ama bazen aldırmasam da bazen çok batıyor işte ya da birikiyor birikiyor arada taşıyor duygularım M Mihrisaah Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Ne yalan söyliyim hiç özlemiyorum. Allah uzun ömür versin hastalık göstermesin ama ne annemi ne babamı özlemiyorum. Annemle on dakika konuşsam afaganlar basıyor. Beraberken iyiyim gülüp söylüyoruz ama benim de içimde bir şeyler çok derin kırıldı. Sizi anlıyorum bu sebeple.

Yazdiklarin bana çok taıdık geldi :)) Burcun nedir aceba sorabilirmiyim? Benim de 40 yil görmesem aceba ararmiyim diye dusundugum aile fertlerim var etrafimda. Iyi olsunlar hiç muhatap olmayim isterim. Herhangi bir yardimima ihtiyaclari oldugunda her zaman yardim ederim. Bir dertleri oldugunda derman olmaya çalisirim. Ama severek degil, ailem oldugu için yapiyorum. Bunu nerden mi anliyorum? Çünkü baslarina bir dert geldiginde içim ciz etmiyor, üzülmüyorum onlar için. Halbuki sevdigim esim ve cocuklarimin en ufak bir seye canlari sklsa icim daralir, uzuntuleri gecene kadar bende rahat edemem. Onlari goremesem ozlerim, gordugumce icin acilir. Yüzlerine bakinca içim açilir. Gerçek sevgiyi onlarda tattim. Mevlam sanada böyle sevdigin, seni seven bir aile nasib eder insaAllah.

ikisi de sınıf öğretmeni ben de yüksek lisans yapıyorum aynı zamanda çalışıyorum çok fark yok aramızda öyle eğitim açısından B Blue

Canım senin ailende benim ailem gibi senin kendini sevmeni kendine güvenmeni ruhsal olarak gelişmeni bilinçsizce engellemişler. Sana yaşattıkları travmalarla böyle olmuşsun. Aslında onları seviyorsun kızgınlık ve öfke duyguları taşıyorsun bunlarda sevgini örtüyor. Ben mesela seviyorum ama içimdeki olumsuz duygular onlara olan sevgimi hissetmemi engelliyor sevmediğimi hissettiriyor ve böyle düşündürüyor. Bilmem anlatabildim mi ki

Kaybetme korkusu yaşıyorsan seviyorsundur kendine bunu itiraf etmek istemiyorsundur. Benim içinde mesela ailemsiz yaşayamam gibi geliyor onlari Rabbim başımdan eksik etmesin.

O zmn tek sebep ailenin sana zamaninda cektirdikleri acilar. Bence bu yuzden sevmiyosan kendini kotu hissetmemelisin. Eskilerde seni uzduler, simdi bide sen yine ucu onlarla alakali bu konuyla dahami fazla uzuceksin kendi kendini? Artik mutlu olma zamani. Kendinin degerini bil. Yoksa tum bu stress, mutsuzluk, pismanlik duygusu sana ilerde kirisikliklar ve kaz ayagi olarak geri donucek :)

Olur mutlaka, yeterki pes etmeyin. Size tavsiyelerim kendinizi gelistirin. Kitap okuyun, ufkunuz, genel kültürünüz ve dusunce tarziniz genisler. Ve hiç bir isinizi baskasina yaptirmayin, herseyinizi kendiniz yapin. Yanlista olsa deneyin. Birinci de olmasa bile ikincide-üçüncü denemede mutlaka olacaktir. Ve hobiler edinin, hosunuza giden seyler yapin. Illa ayri bi eve çikmaniz gerekmiyor, ayni evde de basarabilirsiniz bunu.

Ben de aynı durumdayım ailemin istediği evlat profilinden çok uzağım. Ailemle uyuşmuyoruz. Onlar yüzünden istemediğim bir yerde onlarla yaşıyorum. İstediğim gibi giyinemiyorum. Bu yüzden onları sucluyorum ama diğer taraftan o kadar iyi ve fedakarlar ki bastırıyor. Bu yüzden ben ailemi seviyorum Ama bu içten gelen birşey bence zorlamaya gerek yok. Ki bence sen aileni seviyorsun sadece duydugun öfke bunu önüne geçiyor ve hissedemiyorsun. Bizim için en iyisi aileden uzak yaşamak. Ama malesef benimkiler ona da mudahale ediyorlar

canım eşinin burcu ne?

Sevmek zorunda degilsin zaten son zamanlarda bende boyle dusunuyorum ne yaparsan yap zaten hicbir insani ailen dahil insan diorum dikkatini cekerim memnun edemezsin ve herkes kendini dusunur oncelikle bence dogru yokdasin boyle devam et sevme ama kotu de davranma...

Anne baba olmak evladın canını okuma, fiziksel ve psikolojik şiddet gösterme hakkını verir mi? Evlat olarak dünyaya gelmeyi seçemiyoruz. Hakkı ödenmez hangi hak? İnsanların yaşadığı onca şeyden sonra onları anlamadığınız ne kadar belli. Size vefasılık gelmesi ne kadar kolay. Neyse. Öyle bir aile ortamında asla yaşamamanızı, çocuklarınızınsa maruz kalmamasını dilerim.

Ben de maddi, manevi zarar veren akrabalari sevmiyorum. Kotu de hissetmiyorum, cunku ben kucukken gayet saygili ve gecimliydim. Ezmek icin firsat kolladilar, insan icinde azarladilar, alay ettiler... Ayrica ailece tatil, alisveris, komsu ziyareti gibi aktivitelerden hic hoslanmiyorum. Oyle baskin tavirlar icine giriyorlar ki yumurcak gibi hissettiriyorlar. Karsi tarafa da o hissi gecirdikleri icin cocuk muamelesi goruyorum. Zerre ozsaygim kalmiyor

ben babamı sevmem, benden ne kadar uzak o kadar iyi hayatım, yıllarca görmesem görmek istemem mesela. illa geçerli sebeplerin vardır, benim var mesela. o yüzden kendine yüklenme bu kadar bence, maalesef bazı insanlar daha şanssız bu bakımdan bizim gibi

Öncelikle merhaba bende eskiden öyle hissederdim belki bana karıştıkları için belki de dışarı çok çıkma isteğim olduğu içindir bilemiyorum bende öyle tirnaklarina taş degsin istemem ama babamin yeri her zaman ayrı annem ve kardeşlerime de kiyamam ama hiç birini babam kadar çok sevmezdim ya ki üniversiteye kadar umiversitedeyken birini sevmek demek istemiyorum hoslaniyordum ve onu kaybettim o vefat etti ve ben bunu kaldiramadim ortalığı yiktim çok kötüydü zor zamanlardı RABBİM e şükürler olsun ailem yanımdaydı her biri ayrı ayrı destek oldular bana ve ailenin anne babanin kardeşin değerini bir kez daha anladım sonra ne mi oldu bir yıl boyunca hayatima kimseyi girdirmedim üniversiteyi bıraktım ve suan ailemin yanındayım şubat ayında biriyle tanıştım sonra sozlendim mart ayında tatlimiz yendi ekimde hayırlısıyla inşallah nişanımız ve 22 ocakta da hayırlısıyla inşallah düğünümüz olacak size söyleyebileceğim kardesinizle annenizle babanızla tartisabilirsiniz ama onların kıymetini hep bilin onları uzdugunuzde özür dileyin emin olun ki toprak öpmek özür dilemekten daha zordur ailesiyle sık sık atisan ben bile aile kıymetini anladiysam bence sizin aileyle araniz hayli hayli düzelir birbirinize destek olunuz

sen balık burcuyum, çok hassasım deyince anlaşabildiğin burcun ne olduğunu merak ettim. sonuçta karşında da seni anlayan anlayışlı biri olması gerekiyor L

Neden ki bi kötülüklerimi dokundu sana?

hiç meditasyonu bilmiyorum ya o konularda bilgim sıfır olabilir denenebilir aslında:) sağolun:)

Sizdeki sevgisizlik degil kizginlik.. ailenize bazi sebeplerden dolayi cok kiziyorsunuz ve ofkeyel sevgisizligi karistiriyorsunuz. siz yine de kotu dusunmeyin disarda ailesi olmayan nice insanlar var aile hasretiyle kavruln nice insanlar var siz cok sanslisniz aileniz hayatta basinizda birde yoklugunda nasil bir hayatin olcagini dusunun ve halinize sukredin

öyle olmuyor ki sürekli içiçeyiz ayrıca bana onca fedakarlık da yaptılar ne bileyim beklentilerini de hiç karşılayamıyorum onların hiçbir zaman istedikleri gibi bir kız olamadım

Ben de aynı duyguları yaşıyorum tamam iyi hoş olsunlar ama uzak olalım istiyorum ama maalesef buda olmuyo şuan okuyorum aynı evdeyiz üniversiteyi şehir dışında okumak istedim izin vermediler bölümüme bile annem karar verdi herseyime karışır kendi kararım kendi isteklerim olamaz bize bağımlı gibi yolda yürürüz eğer arkasındaysam saniye başı arkasına döner bakar sürekli çağırır yolun ortasında yanıma gel diyr, el ele yürüyelim ister ben bakkala gitmeye lisede başladım nerdeyse dışarı cıkıcak olsam ağlıyo annemin hasta olduğunu düşünüyorum onun yüzünden özgüven sorunu yaşıyorum özgür olmak istiyorum bazen boguldugumu hissediyorum mutsuzum bu evde 10 yıl görmesem iyi gelicek sanki hastalık derecesinde sıkan bi annenin yanında babamsa tüm hayatım boyunca oturup toplam yarim saat konuştuğum bi insan değil bunların sana ne yararı olucak bilmiyorum bunları niye yazdım onuda bilmiyorum ama artık gerçekten dolduğum için belkide Diğer taraftan bakarsak çok aşırı fedakar bi annem var bunları düşündüğüm için kendimi kötü hissettiğim oluyo ama engel olamıyorum bu düşüncelere Annem onu sevmem için fırsat vermedi ki bana, şehir dışına gitmek yetmez artık benim için kutuplara kaçasım geliyo Böyle bi ortamda ergenliğim felaket geçti zaten daha anlatamadığım çok şey var ahh ahh

kendini üzme yıpratma bitanem

Kova burcu, neden sordunuz?

yurt işini denicem olmadı zaten seneye inşallah evleniyorum sonrası güzel olsun inşallah sizin de gönlünüze göre gider her şey yolunda pıstırılmak çok kötü insanın hayatını her alanda etkiliyor ve ondan kurtulmak için gerçek anlamda çırpınmak gerekiyor böyle suda yüzme öğrenmeye çalışır gibi çırpına çırpına sosyal hayatta insanların arasında ben de varım diyebilmek için

sen kendini seviyomusun. aileni begenmiyomusum acaba ergenlik dönemlerinde cok olur. birde cok yanyanayken cok olur. farklı bir sehre gitsen yada Allah koruaun biri hastalansa öyle düsünmessin. mesela bir cantan vardır aslında senin işine yatıyordur ama olsada olmasada bir dersin eksikliğini yoklugunda hissedersin onun gibi.

peki sizin çocuklarınız var mı? onlar sizi sevmese ne düşünürsünüz.. baba Tmm neyse çok mesafe oluyor arada sevemiyor bazen insan, ama anne bambaşka bir şey hakkı ödenmez sevmemek de vefasızlık gibi geliyor bana

Bende sendenim ama asla kendimi pis bir insan gibi hissetmiyorum. Babamı sildim mesela. Evimden ayrılıyorum bir gün bir yerde denk gelirsem selam verip geçerim en fazla. Sokakta yanımda düşse dönüp ardıma bakmam yardım etmem. Birazdan ama anne baba kutsaldırcılar gelecektir. Ne vicdansız sen insan mısın böyle evlat olmaz olsun derler. Yaw he he böyleleri nasıl kutsal olurki bir anlatın derim? Geçiniz. yani. Her koyun kendi bacağından asılır. Kendi hayatınıza bakın konu sahibi.

amiin ay gerçekten ben de böyle olcam sanırım :) aynen iyi olsunlar diye uğraşırım mutlu olsunlar da isterim ama sevdiğimi hissetmiyorum işte çok iyi anladın beni doğrusu, aynı tarif ettiğin gibi:) boğa burcuyum senin burcun ne?

nasıl anlamadım?:)

Mesaj tekrari.

Seninle gorusmesinden izlenimlerini paylasabilir. fikrini vs de soyleyebilir. Ama ben asıl yapması gereken öfkeni yok etmek icin yapmasi gereken birtakım şeyler var. Bunu seanslara yayarak yapmasi gereken şeyler. Bilemiyorum tabi sizin psikologunuzla ne gibi gorusmelerde bulundugunuzu. bence bi baska psikologla gorusmeyi deneyin. Arastirin iyi bi psikolog bence

Tabi mutlaka anlayis önemli. Ama esimin beni anlayabildigini pek söyleyemem Söyle açiklayayim: Pek çok konuda çok farkli düsünürüz. Olayin aslinin saygi ve sevgi oldugunu düsünenlerdenim. Ayni düsünmek zorunda degiliz, mesele bir ortak nokta bulabilmektir. Bir sorun oldugunda insan oturup konusmali, her iki tarafinda mutmain olacagi bir çözüm bulmak lazim. Konu sahibinin de, buradaki bir çok kisinin de muzdarip oldugu konu bu. Biz yanlis yapiyor olabiliriz, yetersiz olmusuzdur mutlaka. Ama bizi yetistirmek, hatalarimizi düzeltmek, egitmek yerine ezik muamelesi yapip bi kenara ittikleri için bu konular açiliyor maalesef.. Ayni sey esimle de yasayabilirdim ben veya buraya yazan digerleri. Bir derdim var bölümünde neler okuyoruz. Nefret edilen aileler oldugu gibi nefretlik kari-kocalarda var maalesef.. Mevlam iyi insanlarla karsilastirsin, yoksa insanlarla ugrasmak zor..

O kadar ince dusunceli ve hassas birisin ki canim arkadasim.. O yuzden sucluluk duyuyorsun.. Sen sevgi duymasan bile evlat olarak gorevlerini yerine getiriyorsun, saygini bozmuyorsun ki.. Akillisin, saygilisin, basarilisin masaAllah.. Sevmiyorum deyip kotu de davranmiyorsun.. Onemli olan da bu degil mi? Allah rizasi icin gecinmeye calismak.. Baglari koparmamak..

Ben de benzer şeyler yaşadım. Çok iyi anlayabiliyorum sizi. Sizinki kadar ağır değil ama benzeri. Susturulma küçümseme.. diğer kardeşimin ağzının içine bakarlar o daha zeki o daha başarılı böyle bir sürü şey. Kabul etmiyorum şimdi. Ama küçükken inanıyordum onlara. Hep kıyıda köşede kalmış gibi hissediyordum. Üniversitede kendi şehrim tuttuğu halde şehir dışını yazdım. Bazen pişman oluyorum. Çok fedakarlar çok düşünceliler gerçekten. Bana kendimi suçlu hissettiriyorlar. Ama o kıyıda köşede kalmış kızdan da nefret ediyorum. Bana biraz da onu hatırlatıyorlar. En güzel çözüm ayrı yaşamak bence. Ben yapamıyorum ama yapabilirseniz siz yapın. .

hala şiddetli ergenlik uzantıları sanırım.. bilmiyorum psikolojik ve fiziksel şiddet hazmedemedim hala da geçmiyor sanırım nefretim geçmiyor.. altta yatan sebep bu belki de bahanem bilmiyorum

Aileni sevmek zorunda değilsin. Biz bu dünyaya gelirken, anne babamızı seçemiyoruz.. Sevmezsin, ama seni bu günlere getirdikleri için saygı duyarsın. Ama ailenden nefret etme. nefret çok güçlü bir duygu ve insana çok zarar veriyor.. Geçmişte ailenle ne yaşamış olursan ol, affetmeyi dene. İnan kendi içinde affedince üstünden büyük bir yük kalkıyor.. Sanıyorum ki, belirli bir yaşa gelmiş, çalışan bir bayansınız. Ailenden ayrı bir eve çıkmayı dene.. hatta şehir dışında iş bul.. Yalnız yaşamayı dene.. Araya özlem girsin, hasret girsin.. Şu da bir gerçek ki, belirli biryaştan sonra da aile yanında yaşamak olmuyor. İnsan kendi düzenini kurması lazım.. Bence şu sıralar biraz meditasyona ihtiyacın var. İnsan ruhuna da bakım yapmalı. Ruhu ile ilgilenmeli..

teşekkür ederim biraz rahatlamak için yazdım yoksa sevmiyorum aslında böyle konular açmayı çünkü çözüm yok verilen cevaplar bazen iyi geliyor bazen daha kötü yapıyor rahatlamak istedim bir an yine doldum da geçer işte

var bu ara evdeyim de sürekli ondan depreşti bence yoksa iş okul sevgili vs meşgulüm genelde

Kaybetmekten cok korktugunuz birilerini sevmemeniz mumkun mu CathyLizzie? Ofke patlamasi gibi bir durum olabilir mi yasadiginiz sey?

Siddet gorduyseniz bence haklisiniz ama size siddet uygulayanla gorusmeyin ailenin hepsiyle degil

genelde idareciyim ses etmem terslenirim susarım vs ama bazen işte böyle geliyorlar gerçekten evet içimde kendime çok kızıyorum çünkü ben ne zaman onlara bana niye böyle yaptınız şöyle yaptınız dersem sen kötü anne baba görmemişsin diye anlatıyorlar verdikleri emekleri vs anlatıyorlar utanıyorum emek verdiler doğru okutmak için okudum da güzel yerde de çalışıyorum şükür bunları onlara borçluyum ama derslerim kötü gelecek diye bir cafeye gittiğimde dayak yememi unutamıyorum, sınavım kötü geçti diye dayak yememi unutamıyorum... beni kişilik olarak hiç görmediler sanki ben sadece derslerimden ibarettim yıllarca bana bir nasılsın demediler nasıldı okul dersin nasıldı yapabildin vs vs vs gerçekten çok emek verdiler beni minnet hissetmeye zorlayan bu ama ya başarısız olsaydım? ya şimdiki olduğum yerde olmasaydım biliyor musunuz kabus gibi olurdu çünkü annem bana daha o zamanlar asalak gibisiniz derdi para kazanmayan tüketen bizdik hep bir de şimdi kazanamasaydım düşünemiyorum bile duyabileceklerimi...

ne bölüm okuyorsun canım

Benimde hic sevmedigim bir ablam var. Aklimin erdigi gunden beei, onunla ilgili hatirladigim tek sey, benimle alay etmesi, dıslamasi, laf sokmasi, kucumsemesi... Yasi da kucuk birisi degil yani. Benden buyuk cocuklari var, torunlari var. Ama o, bu huyundan hic vazgecmedi. Yillarca laflarini ciddiye almamaya calistim, hic karsilik vermedim, ama baktim ki, ben cok mutsuzum. Ve bu kadini gorunce sinirleniyorum, hatta gormek istemiyorum. Hep hayatimda olumsuzluklar yaratan bir kadin. Bu yuzden 2 yildir artik gorusmuyorum hicbir sekilde onunla. Bazen bi sekilde ayni ortamlarda bulunuyoruz, o zaman bile tahammul edemiyorum gormeye. Cocukken ve gencligimde cok fazla sessiz kaldigim icin heralde, simdi tam tersi oldu. Onu gormedigim surece iyiyim cok sukur. Ay sana da bi yardimi dokunmaz bu anlattiklarimin ama ne bileyim, konuyu gorunce benimde anlatasim geldi

ezik bir çocukluk ve berbat bir ergenlik böyle büyüklerin arasında hep susturulan kardeşi komik ve eğlenceli diye o konuşturulan çocuklar vardır ya ben susmalıyımdır çünkü ben rezil ederim ama o güldürür mesela işte pıstırılan konuşturulmayan hep kızılan büyük çocuk o ezilen çocuktum ben ergenlik ayrı bir travma buraya yazmaya korkuyorum geçen yazdım canımı sıktılar bir konuda o yüzden şiddet gördüm sebepler de sadece arkadaşlarımla cafeye gitmiş olmak, lise giriş sınavında tuvalete gidileceğini bilmeyip saçma sapan sınav geçirmem nasıl kötü geçermiş sınavım onca emek vermişler bana gibi gibi şeyler

Aile bile olsa insan karakterini yaptığı şeyleri beğenmediği kişiyi sevmiyor. Benim Annem yalancı ortalık karıştıran kavgayı seven laf taşıyan bire bin katan iftira atan kendi kocasini çocuklarını kötüleyip kendini acindiran para duskunu biriydi ve bu karakterdeki bi insanın evde yapabiliceklerini siz düşünün o yüzden sevmem.

Ya konuyla cok alakasız o nedenle konu sahibinden ozur diliyorum. Ama sizin nickinizin altindaki söz hep dikkatimi çekiyor. Cahilsen öl lütfen... hakikatten öyle.. bu söze bayildim..

Ben de oyleyım seviyor muyum sevmiyor muyum bunu bilmiyorum ama görüşmüyorum, görüşmek de istemiyorum. Onları dusunduugmde aklıma geldıklerınde içime bir sıkıntı geliyor... Senin kendine kızma nedenin sevmek zorundaymıssın gibi hissetmen ama boyle bır zorunlulugu yok kımsenn cunku sne ıstemedın senı "onların" dunyaya getirmesini. Ama onlar sevmek zorunda seni dünyaya getirmeyi onlar istedi her şeyi göze alarak...

Ben babamı sevmiyorum. Sevmek zorunda da hissetmiyorum. Bu yüzden vicdan azabı da duymuyorum. Ama siz hepsini birden sevmiyormusunuz bu biraz garip geldi bana.

Bekarken insan özgür olmak istiyor. Evlenip yuvadan uçtuğunda bu duyguların mutlaka değişecektir.

bak bende senın gibiyim, yaşıon kaç bılmıyorum, ama bu öfke duyp sonra affedip başka bir olay yaşayınca tekrar depreşiyor dıyorsunya, ınan bana hayttan yara aldıkça daha fena depreşiyor, yaş kırka doğru zirve yapıor, sonra pes edıyrousn, vazgeçiyorsun, öle kabullenıp, devam edıyorsun yola, bende senın gıbıyım, annemı öpmem hiç, neden oda bızı buyurken hiççççç öpmedi, ve hep negatif eleştiri, oysa gayet başarılı, düzgün bir insnaım, benı geçtim, asıl benı üzen aynı şeyleri torunlarına yapıyor, yeğenlerıme üzülüyorum, bızım ömür çöp oldu zaten, yanı normalsın, fakat toplumda, aileyı seveceksın aile şöle bılmem ne çok ahkam kesılıyor, eee bu kötüler bırılerının ailesi, onlar ne olcak dıyorum çıt yok, konu uzun şeker, içimdekileri yazsam zaten sayfaalr yetmez

canım aslında sevginin farkında değilsin insan sevdiklerini kaybetme korkusu olur bazen üzüntülerimizde ya da üstümüze çok geldiklerinde bir tuhaf hissedebilir insan belki o anlardan birindesin

CathyLizzie birkaç kezdir rastlıyorum bu konularda yazdıklarına. Peki ailenle yüzyüze konuşmayı denedinmi? Onlar biliyormu hislerini. Hepimiz yaşadık ergenlikte bir sürü problem, onları içinden affedersen kendini çok hafiflemiş hissedeceksin. Affet onları ve kendine artık bu konuda eziyet etme

Yok ben kendinehas isimli arkadasin nickinin altindaki yaziyi söyledim.. sanirim yanlis anlasildim.

Dert etme bu kadar yalniz degilsin

En nefret ettiğim ve en hastalıklı düşünce olarak degerlendirdigim " ama ne olursa olsun o senin x in, o sonuçta şu, o sonuçta bu" cümleleriyle başlayan ifadeler. Ne olursa olsun diye bir şey yok, birini mutlaka sevmelisin diye bir mecburiyetin hic yok. Benim de taptigim söylenemez aileme. Ama hakli gerekcelerim var. Hani derler ya anneler babalar hep iyiliğini düşünür her zaman seni sever gözleri gibi bakarlar. Hayır efendim, bu doğru değil. Buna benzeyen hicbir genellemeye katılmıyorum. Bir evladin kotu olabilicegi gibi bir anne bir baba da kotu olabilir ve bu durumda sevilmeye layik görülemez. Eğer ki sağlam gerekçelerin varsa şiddete ayrımcılığa haksızlığa maruz kaldiysan vicdan azabı duyma. Ama bazı çocuklar ailesini beğenmiyor fakir diye ya da ne biliyim yeterince elit değiller diye. Ben onların ta... Fakat ailesini sevmemesine hak verdiğim onlarca insan var. Sen de onlardan biri olabilirsin. O yüzden üzme kendini. Onların sana ihtiyacı olursa elinden geleni yap, saygı ve hürmet göster ama kimse kimseyi sevmek zorunda degil.

Onları sevmemen senin suçun değil onlar kendilerini sevdirememiş. ben de eskiden pek hissetmezdim sevdiğimi ama yaş aldıkça sevmeye ve kaybetmekten korkmaya başladım

Var mı böyle olan... ailesini sevmeyen sevmesi gerektiği için de sürekli suçluluk hisseden...? Hiç sevmiyorum annemi babamı kardeşimi gerçekten sevmiyorum onları özlemiyorum aramıyorum hissetmiyorum farkındayım... onlara bir şey olsun istemem başlarına bir iş gelse çok üzülürüm buna eminim çok ağlarım onlarsız yapamam belki ama bu sevgiden değil sanki başka bir şey kaybetme korkusu onları sevmiyorum ama kaybetmekten de çok korkuyorum... yumurtadan çıkmış kabuğunu beğenmiyorun tam karşılığı benimki galiba vicdan azabı çekiyorum bundan üzülüyorum kendimi pis bir insan gibi hissediyorum sevmem gerekli onları çünkü ama yok sevmiyorum... var mı benim gibi hisseden gerçekten?

Ben varım. Ben seviyorum ama uzak olmalarını tercih ediyorum ve çok uzun yıllardır uzaktayım. Altta yatan sebeplerin var mutlaka. Aynı benim gibi. Uzak olalım ama huzurlu olalım. Dertleşmek istersen her zaman yazabilirsin.

Oldukca kendinizle ilgilisiniz.. kendinize asiksiniz hatta kendinizi fazla sevmenizden kaynakli bunlarin hepsi..

Bende ailemden uzakta yasiyorum gidince bir ay kalacam diyorum ama en fazla 2 hafta dayaniyorum ablamla kafa yapimiz cok zit her defasinda bu sefer guzel olacak diyorum ama annemi kullanmasini hazmedemiyorum ya susup kendi kendimi yiyorum yada uzaklasip aklimi annemde birakiyorum ama bi türlü care bulamiyorum her ikisindede uzuluyorum

teşekkür ederim umarım sizin içinde her şey güzel gider

Anliyorum sizi. Benimde ailemdeki bir bireye karsi hisler ayni. Ben kaybetmekten korkmuyorumdur bile belki. Kaciyorum bu sorudan genellikle. Ama gercekten sizi anliyorum. Insallah mutlu ailenizi siz kendiniz kurarsiniz.

Sahiden zaten bulunduğun durumun psikolojisinden kurtulmak için gidiyorsun hak vermesini bende anlayamadım. Haklı olabilirsin hissettiklerinde Bu işlerden anlamam ama Doğru olan ne ise ona yönlendirmesi gerekmiyor mu, biraz kestirip at tarzında bir yöntem olmuş Umursama demiş ama daha fazla umursuyorsun yöntemi faydalı olmamış. Bence de farklı birine daha git tatlım..

aileni sevmeyebilirsinde bence burda asıl sorun pişmanlık duymak ve pis hissetmek, bence kendini onları sevmeye zorlama ama şu pis hissetme duygusunu ve pişmanlığı aşmalısın gibi geldi, çünkü kendi içinde hep bi hesaplaşma olur o zaman, bi duygu ordan çeker bi duygu burdan, seni yıpratan bu bence duygusal olarak

Teşekkür ederim. İnsanın başına ne geliyorsa cehaletten. İster kendisi ister çevresi

Acaba bu sevme ozelligini kaybetmektenmi yoksa sadece ailene ozel biseymi? Evlimisin? Esine olan sevgin ne denli?

Yani?

Canim gercekten yarim imam imandan eder dedikleri bu.. psikolog mu bu. Teselliyi arkadaş da verir. Teselliye tavsiyeye mi gidiyorsunuz oraya. Terapi bambaska bisey. Isinin uzmani birinden yardim alın. Affetmenize yardım edecektir. Bu sekilde affettim der ama kalbinizdeki öfkeyi sonduremezsiniz.. ben de anneme karsi boyleyim ama ben duzelmek falan istemiyorum. Affetmek de istemiyorum. Siz istiyorsunuz ve bunu uzman biriyle daha rahat basarabilirsiniz.

çok denedim çok affettim güya affettim diyorum kendimi ikna ediyorum bi ufak şeyde geri depreşiyor bu duygular hisler ben psikoloğa da gittim umursama diyor ayrı eve çık diyor bir de bana hak veriyor ama o bana hak verdikçe nefretim artıyor işin uzmanı bile bana hak verdi diye ne bileyim ayrı eve de çıkamadım ki bir bırakmıyorlar gerçekten bu sene yurdunu deneyeceğim üniversitenin bakalım olursa çok iyi gelecek belki de

yok aştım onu toplum içinde hala daha bazen zorlanıyorum tabi ama siz de aşabilirsiniz dediğim gibi boğulcak gibi olmadan olmuyor çok rezil oldum çok saçmaladım çok utandım vs vs ama hallettim epey, onlar olmadan olmuyor cık:) illa bir rezil olunacak saçmalanacak:) çünkü bizde maalesef çocukluktan gelen bir özgüven yok onu kendimiz aşmamız gerekiyor çabamızla

Bu iste karakter meselesi canin aileden aileye fark var

Çocuklar bu dünyaya gelme Hakkını kullanmıyor, anne baba bu seçimi yapıyor. Kendi oluşturdukları ailede büyütüyorlar çocuğu, çocuk bu zorunlulukla yaşıyor. İyi-kötü kendi belirleyemiyor. Burada tüm yük anne-babada. Kimsenin ailesinde neler yaşadığını bilemeyiz. Elbette bir evlat ailesini sevmeyebilir. Zaten beni büyüttüler diye vicdani bir hesabımız var ay emzirdi vs iyi tamam da bunları isteyen göğüslemeyi kabul eden aslında anne baba.. Gönül bağı olmalı, vicdani bağ değil. Gönül bağı da yoksa vardır bir sebebi.. Hı bunalım vs ise se geçer nasılsa büyüyecek

babamdan pek haz etmem. sevmem de gerekmiyor bence. olmayinca olmuyor, insan psikolojisi tuhaf. ama muhakkak etkileyen bir olay, bir sebep vardir. tipki benim sebeplerim gibi...

doğrudur ya, evde oturdukça geçmiş hesaplaşmalara takıyor insan

annemin baba tarafından anneme eziyet yapıldığı dönemlerinde doğmuşum bir de babama benzerim o tarafa benzerim ama kız kardeşim anneme anne tarafıma benzer onun yeri ayrı hep onda bence ben annemin beni pek sevmediğini düşünüyorum bu sebeplerle babam çok sever beni deli gibi ama işte o da babasız büyüdüğünden mi artık bilmiyorum ergenliğimi mahvetti fiziksel şiddet hele de sokak ortasında vs çok zoruma gitti gerçekten diyorum ya genelde iyiyim ama bazen böyle geliyorlar sinirlerim bozuluyor sonra geçiyor sonra bir gün yine alevleniyor... öyle işte

Ergenlik ve öncesinde çocukluğumuzdan kalan travmalar bu hale getiriyor. Başlarına Allah korusun bir şey gelse canımız çok yanıyor ama iyi oldukları zaman mümkünse çok görüşmeyelim durumu bende de mevcut. Zaman ilerledikçe de, kendimi bilmediğim yaşlarımda bile başıma gelenleri hatırlayabiliyorum ve nefretim ara ara daha da artabiliyor.

Çok çabalıyorum maalesef hala silik bir insanım:) aşamadım bir türlü. Ben de varım diyemedim diyemiyorum da... Olacak ama ben inanıyorum siz de inanın..

Sevmek zorunda değilsin.

ve bu insanlar eğitimci... Ben yıllar geçtikçe bu yoğun duygularının köreleceğini düşünüyorum, tabii söylediklerini unutamazsın ama bu kadar canlı hissetmezsin sanırım, sevgilin var mı belki can bi sevgili duygularının rotasını değiştirebilir, başka duyguları yoğun hissettikçe bu negatif duygularında körelir belki...

haha güldüm:)) sağol iyi geldi:)

evli değilim, evet vefasızlık Gezegen X

Anladım. Zaten eninde sonunda evini ayıracaksın uzak olacaksınız. Akışına bırak ozaman belki anne olunca affedeceksin kim bilir? veya onların sana yaptıklarını sen çocuğuna asla yapmayacaksın. umarım güzel gider herşey senin için

Bende annemi sevmiyorum. Kendimde bi anneyim ve oglum da beni sevmicek diye korkuyorum bazen.

Ailenin ve senin eğitim durumunuz nedir? Bu da bi etken olabilir Şöyleki aileni cahil görüyo olabilirsin. onlarla deneyimlerini paylaşamıyo olabilirsin, onları sen, seni onlar anlamıyo olabilir. Heyecanla beklediğin bişeyi saçma görüyo olabilirler,