Hiç alakası yok

Babamla çok küçük yaşta ayrıldık ölene kadar hiç görmedim. Sevgilimin sürekli babam gibi gideceğini düşünüyorum veya ilerde kocamın. Sonuçta beni babam sevmemiş o el oğlu gibi bir algı var. E tabi sosyal hayat yönetimi de buna bağlı şekilleniyor. Sad story. Acı ama gerçek ben kabullendim.

Babam soğuk biridir sessiz biri oyle gel sarılayım sana tipte değildir yapmadı bunu hic yani yaptı ama ben cok nadir küçüklüğümde hatırlıyorum ama 7 yaştan snra olmadi bunlar smdi bayramdan bayrama dokunabiliyorum sevmiyor ole seyleri gibi ama beni ve kardeşimi cok sever herseyini verir bende ölüp biterim için için bu sosyal hayatımı başlarda etkiledi ole atılgan biri değildim ama zamanla yendim evliliğe gelince keske samimi olsa babam bisey olduğunda ilk babam aklima geliyor göstermediği halde o sevgisini nasil hissettirdi bilmiyorum ama samimi labali biri olsa cok farkli olurdu hayatim Laale Aşikardır Zat-ı

hep soylerim bazen babasiz olmak babali olmaktan daha iyidir. olmadi da buyumedik mi tutunmadik mi hayata. simdi kizimi goren basliyor ay baban yaşasaydi buna deli olurdu bilmem ne. kendi cocuguna deli olmamis adam benim kizimami deli olacakmiş. kel öldü sirma sacli oldu hesabi. 3 5 akrabam var annem abim kizim yeter çok bile.

iki erkek ya da iki kadında artık sevgili ve eş olup çocuk sahibi de oluyorlar kızım tv de bü... t ers... y u görünce anneeee bu adam kız mı erkek mi diye soruyorduuu D dstn33 ALLAH VAR GAM YOK. Anneler

Özgüven aşıladığı kesinlikle doğru, canım babam Allah rahmet eylesin mekanı cennet olsun çok çok iyi bir babaydı C

aynen öyle. Lafı geçtiğinde de çekinmeden söylerim bilmem kaç senedir görüşmüyoruz diye, hemen ama o aenin baban derler, ben de Babam bile olsa beni mutsuz edenin Hayatımda yeri yok, kimse kusura bakmasın derim. Cidden de öyle. Mutlu olmak için yaşanmalı, mutsuz olmak için değil.

Babamla ilişkim dalgalı çok kötü diyemem çok mükemmel asla diyemem. Bazı huylarını asla sevmiyorum anneme iş konusunda yardımcı olmaz genelde arkadaşlarıyla vakit geçirmekten hoşlanır başka bir şeylere sinirlenip bizden çıkarır vb. Eski nişanlımı seçerken tamamen babamın eksiklikleriyle onun artılarını kıyasladım o davranışları o kadar sevmiyordum ki sadece kıyasım bunlar olmuş diğer eksikliklerini görememişim bile zaman geçtikçe aslında babamın ona göre daha iyi özellikleri olduğunu gördüm en azından küslük bilmeyen kinci biri değil, hayatımızı kısıtlamaz bize güvenir ve gerçekten dürüst biri neyse o rol yapmıyor. Ben düşündükçe sorunu şunda buldum çevremdeki insanlar kötü oldukça diğer insanlardan daha az şey bekliyorsun. kırılmaya o kadar alışkınsın ki son raddeye gelmeden anlayamıyorsun. kıyaslama eşiğin bile düşüyor insanlar zaten böyle diye kabullenmeye çalışıyorsun. Artık kendime bu haksızlığı yapmak istemiyorum kötünün iyisini değil gerçekten en iyisini bulmak istiyorum .

Ne ilişkisi ya beni 25 sene aramamış bir babanın kızıyım. Evlilik hayatımda, iş hayatım da, sosyal hayatımda gayet iyi şükür. Bu tür genellemeleri doğru bulmuyorum Bu da son yıllardaki çocuk psikolojisi akımın bir sonucu, keşke gerçekten psikoloji okuyabilse insanlar, çocukluk önemlidir ama hayatın bütünü değildir. İnsan psikolojisinde etkili yüzlerce faktör var, iki tane Gülseren Budayıcıoğlu kitabı okuyan kader motifi uzmanı kesiliyor

Tabii dediginiz gbi bir durum var ama iyi aile adami baska sey samimiyet ayri sey. Kişi cik iyi aile babasi olup samimi olmayabilir. Bana icli dıslı olmak geliyor bu samimiyet ve bence elbet babayla o kadar samimi olmal pek mantiklida gelmiyor. En samimi annenle olursun bana gore. Kisiye gore istekler arzula degisir. Ben zaten birde yuzde seksen bu yeni nesil yazarcilik misyonunu yuklenenlerin boyle abuk subuk üstün körü işaretleme yaptıgni düşünüyorum.

az insan çok huzur Miss Bride Supervisor Anneler

Yorumların hepsini okuyamadım. Bende şunu duymuştum: Ben ailesiyle problemleri olan hiçbir insanın mutlu olduğu görmedim. Önüne dünyaları serin, istediği okulu, aşık olduğu sevgiliyi, fedakar dostu, istediği kadar mutluyum, ben eğleniyorum, ben duygusuzum desin. Ailesi kalbinde yara olan çocukların hiç bir zamanı hüzünsüz geçmez. Ailede tam anlamıyla sevgi görememiş biri olarak hep bir eksiğim. Evet evimizde çok şükür dayak yoktu bazı bazı ilgi görürdük ama tam anlamıyla aile olamadı benim ailem. Ne annemden görebildim ne babamdan. Evlendim bir yanım hala istemsizce bazen çocuk gibi hareketler yapar. Eşim başımı okşasa iki güzel söz söylese kendimi güvende hissederim hemen. Lütfen çocuklarınıza iyi anne, baba olun. Allah herkese hayırlı, sağlıklı evlatlar versin...

Bütün pislik adam bulanlar sorunlu bir çocukluk ya da samimi olmayan babaya sahiptir diyemeyiz. Ama şu da bir gerçek ki yetişkinlik dönemindeki ilişkilerimizi, kişiliğimizi hatta meslek vb birçok şeyi seçerken çocukluğumuzdaki hayatımız etkisinde kalabiliyoruz. Kimi çocukken yaşadıklarının farkında olabiliyor ve daha bilinçli olabiliyor ama kimisi kolayca atlatamıyor. Bir çocuğun yeme içme gibi aile sevgisine, baba sevgisine de ihtiyacı vardır. Çocuk küçükken somut şeyler görmek ister. Üç yaşındaki çocuk babam çok yorgun olmasına rağmen baba ve eş sorumluluğunu yerine getirip her gün işe gidiyor, çok çalışıyor, bizim için çalışıyor demek ki beni seviyor diyecek kadar soyut ve analitik düşüncesi gelişmiş değildir. Çocuk o yaşlarda somut şeyleri görmek ister. Babasının sarılmasına, sevdiğini sözcüklerle söylemesine ihtiyaç duyar. Bu ihtiyaçta tıpkı yemek yemek gibi insanın ruhunu doyurur.

kizmissiniz ama annem kucukken beni turkiyenin cok unlu bir psikologuna goturmustu bir sebepten adam anneme şey demisti ilerde kurdugu ikili iliskilerine dikkat edin bazen hayatlarindaki adama baba yerine koyabiliyorlar yada iyi aile adami kavramini bilmedikleri icin cok yanlis tercihler yapabiliyorlar demisti. yani boyle bir durum var maalesef.

Yani şöyle, iyi ifade edebilmek için abartılı bir örnek vereyim, diyelim ki kişinin kötü bir babası var adam tüm aileye eziyet etmiş anneye zulmetmiş çocukları sevgisiz büyütmüş. Kimi çocuk siner gördüğü bu düzeni kanıksar büyüyünce benzer ilişkiler kurar. Kimi çocuk da bi sebeple gözünü açar bu düzen yanlış diye tam tersi biriyle evlenir. Çocuğuna da bağlı yani.

Babasıyla güçlü bağları olmayan bir kadın olarak cümleyi doğru bulmadım. Genellemeleri sevmem zaten.

Bu yaptığım dahil bütün genellemeler yanlıştır.

Bence insanın iç enerjisine bağlı bu, bazı insanlar kıpır, kıpır olur yerinde duramaz bazıları da genç olduğu halde 80 lik ve enerjisiz bitkin sürekli şikayet eden tip olur aslında her yaŞta şartları zorlamak gerekir Nice insanlar var çalışkanlığı ve disiplinliği sayesinde zengin olmuştur, her zaman positif olmak iyidir, sürüden kopup farklı olmak belirliyor bazen hayatımızı

değil ben canlı kanlı kanıtıyım ben özbabamla büyümedim öz babamla 18 yasından sora ayni evde bi kac sene kaldıktan sora evlendim ve cok sükür cok mutluyum evliliğimde... ama baba eksikligi varmi derseniz o oluyo işte o taarifi olmayan bi yara gibi kabuk baglasa da kanamaya cok müsait M

hiç bu kadar saçma bir şey okumamıştım. Babamla iletişimim yok çok şükür sosyal hayatım da evlilik hayatım da çok iyi

Arkanda ailen yoksa daha sert oluyorsun. İçindeki duygusallığı gömüp savaşçı tarafını ortaya çıkarıyorsun. Okumak, çalışmak, para kazanmak, muhtaç olmamak zorunda olduğunu biliyorsun. Bir Allahım var deyip hiç kimseye güvenmemeyi öğreniyorsun. Düzgün bir adamla tanışınca önce bir afallama oluyor. Hemen güvenemiyorsun hatta biraz çektiriyorsun. Sonra alışıyorsun. Mutluluğu öğreniyorsun. Ama yanlış biriyse silip atmak daha kolay. Ben anamı babamı takmam, seni hiç tanımam diyorsun. Allahım hepimizin karşısına iyi insanlar çıkarsın inşallah.

İşte olay güçlü olmak ya. Kendimi bildim bileli hep güçlü oldum hiç kimsenin kızı olmadım çocuk olmadım babam eve geldiğinde hiç mutlu olamadim. Hic sevilmedim. Sonra esim çıktı karşıma el kol kanat ne dersen olmaya hazır geldi. Ama tek aglamaya alismissin güçlü olman gerekli. Hee olmuyomuyum eşime oluyorum simariyorum. Ama işte öyle oluyosun. Ama kaldirman için hep güçlü olman lazim. Hayat sana unutma seni ailen bile sevmedi diyor. Kendine sarılarak aglayan bir çocuk o gücü bulunca bidaha kimseye çocuk falan olamıyor olmuş gibi yapıyor. Çünkü sana guvenmeyi değil savasmayi ogretmisler yapamiyorsun kabuğun var. Bir psikiyatristime cook rahat anlatirim o

ana ölünce baba üvey olur derler bizde erkekler gidince kadinlar cocuklarimla nasil duzen kurabilirim diye dusunurken erkekler cocuklarla kalinca nasi bakacam ben ya moduna giriyorlar

Baba iliskisi degil ama ben şuna yurekten inaniyorum. bi insan ailesinde mutlu bi cocukluk gecirmemisse ne yaparsa yapsin hangi yaşta olursa olsun hep birseyler eksik oluyor. hep bi taraf bos kaliyor ve yerini hicbirsey dolduramiyor

Baba sevgisi görmedim derken hep ayrı miydiniz yoksa beraberken mi ilgi sevgi görmediniz? İnanın ki sizin gibi her şeye rağmen başarılı iliskiler kuran insanları yürekten kutluyorum

Boyle derler ama degil eger arkanizda guclu bir anne varsa o baba eksikligini gideriyor, tanidigim pek cok kadin var berbat babalarin kizlari ama sahane evlilik hayatlari var ve gayet de basarili ve mutlular sosyal hayatlarinda Bu anne destegi ve kisinin kendi icindeki gucle alakali bir konu

babasiyla iliskisi iyi olan bi kiz cocugu tabi ki ilerde kendine daha fazla guven bir kadin olur, hayata belki bi adim onde baslar.. ama babasiyla arasi kotu olan herkesin sosyal becerisi zayiftir diyemeyiz. Benim babamla aram hep mesafeli olmustur ama sosyal hayatimda bu hic sIkinti yaratmadi, cogu tanidigimin da ayni sekilde..

Babamla belkide hic güzel anim yoktur ama katılmıyorum başarılı olmak bişeyleri başarmak senin elinde beni babam okutmadi ortaokulda çıktım babam alkolikti anne babam ayrıldı hiç sevinilirmi sevindim sonra liseye açıktan yazilmıştım çokta başarılıydım okul hayatımda o yüzden hakkımı hiç helal etmem azim ettim üniversitede okuyorum duzgun yerlerde çalıştım kendimi geliştirdim okumuş mesleği olan babamın tam zıttı çok iyi biriyle evlendim mutluyum guzel yerlerde çalıştım kurslara gittim ben hayatımda babama rağmen zoru başardım

İyi ilişkiler içerisinde olan ailelerde büyüyen çocuklar hayata bir adım önde başlar Babası annesi ninesi yok bunun bu nir bütündür

Her iliski cok onemli. En basta ilk 3 yasin onemi su an ortada ve stressiz ortamda buyumek cok onemli. N

rahatsiz eden sey neden kiz cocuklari sadece sanki biz gucsuz varliklarizda baba olunca bir guc geliyor hic te oyle degil erkek cocuklari daha cok yenik basliyorlar bana gore abimden biliyorum en basit ornegini vereyim kucuk cocukken herkesin babasi traş olmaya goturuyor abimi annem yada babaannem goturuyor diye yillarca tras olmaya gitmedi sac trasi yani hep evde annem kesti mesela baba eksikligi kiz cocuktan cok erkek cocuguna dokunuyor bence. ama bizim toplum kiz cocuklariyla kafayi bozdugu icin bibisi olmiyinca kiz cocuklari bidi bidi bidi

Olabilir aslinda annem isten gücten hiç ilgilenmezdi hep dikdatör gibigdi 9 cocugun 9 numarasiyim anneminde babaminda 2. Evlili ligi ben ikisnin tek ortak cocuguyum babamla aşk yasardım resmen her istegim olurdu evin kucugu olmanin hep kaymagini yemişimdir ama annem abim ayrildigi icin onun cocuguna bakiyor suan annemde cocuk sevebiliyomus diyorum bazen

Genel olarak aile ve çocuk ilişkileri belirliyor bence bunu. Tek baba kız değil de. Zamaninda yasadigim bir takim catismalar olmustu. Bugun bakıyorum da ne annem gibi anne olmayı planliyorum, ne babam gibi bir eş adayi düşündüm kendime... Ama onları çok seviyorum tabiki... her ihtiyaçlarını karşılarım şu an ozgurce giyinip, aksam kiz arkadaslarimla disari cikabilecegim anlayista bir eşim var, hamileyim ve simdiden cocugumun kendi basina alacagi kararlari nasil desteklerim diye planlar yapiyorum :) Zamanında bazı şeylere çok bozulmuşum ama neyeydi unuttum :)) Önceki

Kişiliğin gelişiminde bir katkısı vardır elbet ama babasıyla sıfır iletişimi olan kuzenim var kız bulunduğu mevkiyi tırnaklarıyla kazıyarak elde etti. Kendini, çevresini gayette mutlu etmeyi bilen biri. Bunu pozitife çevirenlerden olmak, ders çıkarmak, kendine yatırım yapmak lazım.

Şu şekilde doğru olabiliyor; yanlış eş seçimi. Çocukluktan öğrenilen yanlış bağlanma kodlarını tetikleyen bir pislikle gidip evleniyorsun. Sonra tabi ki başarısız bir evlilik hayatı oluyor. Uyanıp kendini onarmak önemli olan, aynı hatayı yapmadan ilerlemek. Onarılmayan bir durum değil yani.

içimde hic dolmayan bir bosluk ne yapsam tatmin olmadigim bir durum soz konusu ama kendisiyle tanismadan once daha mutluydum. boyle hislerim yoktu hiç olmamalari daha iyi bazen hic olmasaydi keske ozaman hersey daha guzeldi hayallerimdeki babayla cok mutluydum ben. sorun bizlerin bozuk iletisimi degil yani. gayet saglikli cocuklarken hayatimizi alt ust etmelerinden psikolojimizi alt ust etmelerinden kaynakli. ayy keske iyi anlassaydim demiyorum hiç olmasaydi keşke diyorum.

kısının bulundugu konum ve hayat sartları hersey durumu degıstırır

Yani genellemek ne kadar doğru olur bilemiyorum ama kendimden örnek vereyim. Babamla çok samimiyim. Her kosulda kardeşim ve benim arkamızda olduğunu hissettiren bir babam var çok şükür. Suan öz güvenimin yüksek olması, tuttuğumu koparan bir insan olmam, kendimi ifade edebilmem ve gerektiğinde savunabilmem hep babam sayesinde.

eli ekmek tutmayinca kadinin da cocuklarinin da ne hallere dustuklerini bizzat yasasigimiz icin biz daha hirsli sariliyoruz bence biseylere. birde eyvallahimiz olmuyor galiba kimseye

konu başlıgını bilemem ama birbirine düşkün baba kız ilişkisini kıskandığım doğrudur

Baba sevgisi hiç görmemiş birisi olarak işte, sosyal hayatımda ve evliliğimde çok başarılı olduğumu söyleyebilirim. Tabii eksiklik olmadı değil. Ama zaten anne sevgisini de çok görmediğimden o zaman mağaramdan çıkmamam gerekirdi ama hayattayım ve hatta çokta pozitif biriyim. Bilemedim o sözü söyleyen kişi bence ağır travmalar yaşamış birinin sözü gibi geldi bana..

Teşekkürler aradığım hayattan orneklemeyi siz verdiniz. Örneğin babanıza sarılır öper misiniz durup dururken?

Genelleme yanlış Fakat baba faktörünün azımsanamayacak etkileri oluyor. Gördüğüm kadariyla kadınlar kendi babalarına benzeyen erkeklere aşık oluyorlar ilginç bir şekilde Babası baskın olan ve bundan şikayetçi olan bir kadının babasına benzer karakterde biriyle evlenmesi gibi Ya da nezaket nedir bilmeyen bir babaya sahip olup serseri gibi yetişen kavgacı bir kadının gidipte bir hanzoyla evlenmesi gibi Neye alışık olursanız enerji olarak da yine onu çekiyorsunuz Sebebini açıklamadan direkt böyle bir tespit yapmak çok çok saçma tabi Herkeste de aynı şey olmaz onu da eklemek lazım.

Ben babayı geçtim aile ve çevre çok önemli büyürken eğer bunlardan eksik yetişmişsen ve sırtını dayayacak beni savunur beni kollar diyebileceğin bir ailen yoksa arkandan hissettirmiyorlarsa böyle hisleri işte o zaman anlıyorsun ne kadar yalnız olduğunu

Ay elinize sağlik... insan ruhu bir tek degiskenle beslenip bir tek degiskenle yara almıyor ki... en başta genetik faktörler var... cevresel faktörler var.. ailede anne baba kardesler... ölüm ani... dünya fani..12 yasimdaydim babam kalp krizinden hemen yanımda yığıldı öldü...travmalar travmalar... kaygı bozukluğu stres gibi nedenlerden eğitim hayatım etkilenmis ideallerine ulasamamis olsam da ben içimdeki yaralara rağmen esprili özgüvenli insan ilişkileri kuvvetli bir insan oldum. bir baltaya sap da oldum:)

Yazdıklarımda samimiyet vurgusu yok. Babasıyla arasındaki ilişki sorunlu olan kişilerden bahsettim. Babasını öpmedi diye gidip sosyopatla evlenmiyor insanlar yani. Üstelik her genelemenin de istisnası vardır. Cümleye olabiliyor kelimesini eklemem de ondan. Her neyse. Anlamak isteyen neyi işaret ettiğimi anlar. İyi forumlar.

Ben bu söze tepki olabilirim. Babamla hiç iyi bir ilişkim yok ama sosyal, iş ve aile hayatım gayet yolunda. Tabii ki benim babamla ilişkimin iyi olmamasının sebebi sorumsuz bir insan olması, annemi aldatması yüzünden filan. Baskıcı, şiddet gösteren bir psikopat vs. değildi hatta gayet eğitimli ve görgülü bir insandı. Annemle bağırarak 3-4 kere kavga ettiklerini hatırlıyorum sadece, evde kavga şiddet filan yoktu. Belki bu yüzden çok etkilenmedim.

Sorunları olan ve huzur vermeyen baba olacağına hiç olmaması çocuk için daha iyi bence. Eksikligi olmaz. Aksine daha özgüvenli olur çocuk. A

Bu çok büyük bir genelleme ama kaygılı/güvenli olmayan bağlanma problemi olan, bu sebeple yanlış kişileri hayatına alıp bu ilişkiden ne olursa olsun kopamayan 'bazı kişilerin' cinsiyetten bağımsız olarak kök aileden gelen problemlerinin olması çok olası. Hayatımız boyunca bizimle gelen şemalarımız çocukluk döneminde gelişiyor ve bizim ilk güven duygusunu hissedebildiğimiz ve davranışlarını gözlemleyebildiğimiz kişiler anne ve babamız. Dolayısıyla yetişkinlikte yaşadığımız problemlerin çocukluktan kaynaklanması bu sebepten oluyor.

Genellemelere karşıyım Benim dayımın kızı dayımdan cok cekti Suan öğretmen ve 10numara evlilik ve sosyal hayati var Ben hatta kotu ailelerde yetişen cocuklarin hayata daha iyi tutunduklarını düşünüyorum Daha mucadeleci daha hirsli Ve daha akilli secimler yapiyorlar

Yeni nesil kitap yazarlari var bir tane genc kivircik kafali bir cocuk vardi. Psikolog gbi geziyordu ortalarda o mu demiş

babamla hiç ama hiç samimi değilim yıllardır görmüyorum. İş hayatımda ve sosyal hayatımda gayet başarılıyım. Çok da düzgün bir eşim var. Bu cümleyi yazan arkadaş beni bulsun :)

Öyle. Bugüne kadar az buçuk eşime bahsetmistim babamdan (6sene içerisinde) ama tam anlatmamistim. Babamda çok iyi rol oynar anlamazsın şiddet gösterdiğini dışarıdan. Sonra babam annemi aldatti arabayla falan derken eşimde iyice çözdü. Ilk defa birine babami anlattım ve neden bilmiyorum çok utandım. Beni anladı yanımda olmak istedi ama izin veremedim görmemişim. Üzüleyim geçerim bi odaya düşünürüm ben tek gelmişim buralara. Eşim sesini yükselsin bir şeye panik olurdum sanki o evdeydim ben yine babam da oradaydı. Eşim ne derse o an yapardım daha kızmasın düşüncesiyle aslında öyle biri değil eşim bende pasif bi insan değilim erkek kız farketmez veririm ağzının payını öyle olmazsan ezerler çok küçükken öğrenmiştim. Tam unuttum diyosun geçen eşim tamir yapıyordu kızacak diye koşturuyorum olmazsa işi suçlu hissedicem gibi babamda öyleydi beceremesin bizi doverdi. Eşimde garibim sakindir bende psikolojiyi araştıran biriyim senelerdir şiddetin her turlurusunu eşime anlattım hep çok dikkat ederiz. Ama şiddet girdiyse hayatına çook zor bitmesi. En ufak şey hatırlatıyor bir bakıyorsun o küçük kız çocuğuna donusuyirdun babasinin gozlerinin içine bakan beni sevsin diye.

Babasıyla çok iyi anlaşan ve babası olmadan durmayan bir çocuktum, annemden çok babamı severdim. Ancak 11 yaşımdan beri babam hariç herkesle iletişim kurabiliyorum, babamla sohbetimiz hal hatır sormaktan ileri gitmez çoğu zaman, ortak konu bulamayız hatta, tuhaf... Bunun sebepleri var tabi, onlara ve yaşananlara hiç girmeyeceğim. Yani bu söze katılmıyorum. Babasına kalbi kırık olan kız çocukları sosyal hayatında da başarılı olabilir, evliliklerinde de. İkisi çok ayrı yollar..

Ben babamla samimiyim. Iliskimiz iyidir. Arkadas gibiyizdir. Cogu konuyu konusabilirim. Sosyal hayatta hic basarili degilim. Ask hayatim ise fecahat. Umarim yardimci olabilmisimdir.

Genellemelere karşıyım samimi

katılıyorum örneklere bakarsak bir evde baba ölürse yada terkederse anne yüzde doksan bakıyor kendine ve evladına mutlu da oluyorlar. Ama anne olmazsa asıl o zaman aile dağılıyor baba başka limanlara demir atıyor anında. çocuk da eski değerini göremiyor artık maalesef

ya ben yanlislikla 2 kere alintilamisim sonradan birini sileyim derken butun etiketler gitmis duzeltemedim de kaldi. aslinda size yazmistim

Alakasi yok

Bende bana cevap attığınız gozukuyor ama baktigimda bu msjnizi goruyorum sadece anlamadim.

Babamı küçük yaşta yaşta kaybettim çok zor bir çocukluğum, gençliğim oldu sosyal hayatta hiçbir zorluk yaşamadım bence yanlış bir tez

Cok saçma olmuş kim yazdıysa. Ne kadınlar var, hiçkimsesi olmayan, Hükümet gibiler Karaktere bakar

Yav tüm sosyal hayatı kötü olur anlamı yok bu cümlede yanlıs erkek seçimi yanlış arkadas seçimi vs ki yüzde 1000 doğru

Bu genellemeden nefret ederim. Babasıyla ilişkisi olmayan kadınlar, arası kötü olan kadınlar vesaire vesaire. Kendi adıma öyle olduğunu düşünmüyorum. Ve bu genelleme bu durumda olan herkesin kalbini kırıyor gibi geliyor. Bunu duymaya çok alıştığım için duygusal/davranışsal bir yanımın eksik olduğunu hissedersem kanıksamış olduğum bu duyuma bağlıyorum içten içe.

Bu muhteşem düz mantığa göre babasını kaybetmiş kızlar hayat falan kuramaz. Genellemeler, genellemeler... Ömrümüzü yediler kategoriye sokacağız, etiketleyeceğiz, ahkam keseceğiz diye.

Teşekkürler babamla annem ayrıydı ve bende akrabalarda ve bir arada yurtta kaldım çok küçük yaşlardan itibaren yani.. Güçlü olmayı seçmedim ama hayat şartları işte

Alakası yok Güçlü olmak için belki bir etken olabilir çünkü baban arkanda ise ona güveniyorsun Biraz ama tamamen alakalı diyemem. Babasını kaybetmiş ya da annesi babasın ayrılmış çok iyi yerlerde başarılı çok kadın var. Ama babasız büyüyen kadınların evlilikte eş adaylarında bir baba figürü aradığına biraz inanıyorum.

Diziler de tuttu daha ne olsun :))

Babasını hiç tanımamış bir arkadaşım var. Çok güçlü bir kadın.

Hicbir alakasi yok. Guc icten gelir. Tanidigim ayni meslekten oldugum gayet basarili bir kadin var, cok cok iyi bir yerde calisiyor babasi alkolik iliski falan yok ortada yani. Gayet de mutlu bir evliligi var. Tonla alkolik baba, bosanmis terk etmis gitmis baba kizi var, hepsi mi basarisiz ve mutsuz? Alakasi yok.

genellemelerle ilgili söylediğiniz herşeye kesinlikle katılıyorum. yalnız, burada kastedilen, yanlış anlamadıysam, "yokluk" durumu değil de, babanın varlığına rağmen, sağlıksız ilişki. bu ikisi biraz farklı etkiler oluşturabiliyor.

Bu cümleyi bir yerde okudum. Özellikle evlilik hayatındaki mutluluk ve başarının sırrı baba kız ilişkisine bagliymis. Sizce de öyle mi?

Evet babasıyla ilişkisi kötü olup spsyal hayatta bunun hıncını ondan bundan çıkaran babasına benzeyen çok insan tanıdım. Mutlu olamıyorsa tamamen babasına benzediği için yani. Genelleyemem ama gözlemim bu şekilde benim

Eğer kadın güçlüyse ne olursa olsun dimdik durur ve başarılı olur. Evet baba sevgisi çok büyük avantaj ama baba sevgisi görmemezlikte başarısızlığa iter diye bir şey olduğuna inanmıyorum

Sorunun kaynağını bulmuşsunuz ve artık ne istediğini bilen birisiniz. Sizi tebrik ederim NedirYani Kalbindeki Endişeleri

hakılısınız ben anne babası vefat eden çocuklara da şöyle eziyet ve kodlama yapıldığına şait oluyorum hepp. ayyyy o öksüz yazıkkk ayy şu yetimm yazıkkk. hatta bu çocuklara vefat olayından yıllar sonrada aciz gibi ayrıcalıklı davrananlar var ve bilmeden çocuklara en büyük zararı onlar veriyor. tek ebeveynli olmanın da normal olduğunu o şekil dede mutlu olunabileceği anlatılmalı oyda acının büyük boyutu 6 ayda biter gerisi özlemdir anıları düşünmektir ve hayata tutunmaya çalışmaktan dört elle aynı ebeveynleri hayatta çocuklar gibi.

Bu açıdan düşünmemiştim, haklısınız ikisinin etkisi bambaşka olur.

Siz yükselmişsiniz hanımefendi, aynı çizgide cevap verdim. Beni niye alıntılıyorsunuz o halde onu anlamadım. Neyse.

Başlıktaki cümleyi ilk defa sizin sayenizde duydum, böyle bir genellemeden haberdar değildim. Bu cümleyi dibine kadar doğrulayan iki kadını yakinen tanıyorum. Ama tesadüf de olabilir, bilmiyorum. Eğer kadın güçlüyse... diye başlamış Z zamanla, aslında bir açıdan doğru, ama bir yandan da, o "güç"ün oluşması için de zaten sağlıklı bir baba kız ilişkisine ihtiyaç var sanki. Bilemedim... Her halükarda, konusu insan olan genellemelere gözü kapalı güvenmem pek. Çünkü o kadar çok bileşen ve katman var ki bir insanın yetişmesinde... Diyelim ki - kız hep aynı kız olsun-, berbat bir baba kız ilişkisi ama kıza katkısı ve hayata babaya karşı duruşu müthiş farklı iki anne, ya da berbat bir baba kız ilişkisi ama şahane bir rol model amca, ya da berbat bir baba kız ilişkisi ama şahane bir anne ve son derece sağlıklı ve etkili bir okuma alışkanlığı, ya da berbat bir baba kız ilişkisi ama şu ama bu...

Her durum her bünyeye farklı etki eder. Hiç alakası yok da diyemeyiz. Evet kesin öyle de diyemeyiz yani.

Bence öyle. Babam yok küçükken kaybettim ve yaptığım hataları buna bağlıyorum araştırmıştımda bi ara. Sevgiyi aşkı şevkati ayırt edemiyorsun. İçinde ki baba sevgisi eksikliğini biri sana şevkat gösterdiğinde aşk sevgi sanıyosun daha toleranslı oluyosun biyerde farklı bir noktaya koyuyorsun. Sonuç ne hüsran tabi..

Böyle söylemek pek doğru gelmedi bana ama evet çok büyük etkileri var. Çocukluk dobemlerimizde yaşadığımız herhangi bir olan bile bize onunla hiç alakası olmayan bir duygusal durum, takıntı... Bırakabilir. Ancak babasıyla doğru iletişim kuramamis insanların evlilikte başarısız olacağı yargısı tam anlamıyla doğruluk taşımaz.

Bu genelleme yanlış bence. Ama psikologlar psikiyatristler cocuklugunuza dönelim diyorsa bir şekilde demek ki orada olan şeyler hayatımızı kişiliğimizi bir şekilde etkiliyordur diyorum. Bizi biz yapan dönemlerden biri sonuçta. Yani hiç etkilenmez gördüğüm çok güçlü insanlar var demek de yanlış bence. Belki çok güçlü olmasını sağlayan çocukluğundaki dönem, o dönemde içine öyle işledi belki cocuk ezilmemeliyim güçlü kalmaliyim ben ebeveynimin tam tersi olmalıyım dedi. Bilemeyiz. Bence bunu bu konuda eğitim almış insanlar çözer. Kim bilir bizim bile içimizde şu an fark etmediğimiz neler vardır, bazı davranışlarımızın sebebi çocukluğumuzda yatıyordur falan filan. Bence bunlar çok derin konular. Ben psikiyatristlerin yazdığı bazı kitapları okudum. Hiç ummadığın yerden hiç ummadığın şey çıkıyor ve aydınlanma yaşıyorsun falan. Çok uzattım ya:) Yani demem o ki genelleme yapmak yanlış ama hayır alakası yok çok güçlü bireyler var o durumu yaşamış olan demek de yanlış.

Öyle bir film de var ya. Dediginiz kişi deniz kenarında mı ne yürüyor. Bir çocuk annesine anne b.. er.. kadın mı erkek mi diyor. B.. er.. da üzülüyor gözüne yaş geliyor falan. Yani her çocuğun travması olabilir bu son 20 yılda.

Bence ebeveynlerle genel olarak iyi iliskisi olan insan avantajlidir. Iyi bir baba ve es ayni zamanda ilerde kendisi icin sececek es icinde rol modeli olur. Ama bir kadinin basarisi öyle veya böyle bir erkege bagli degil

Evlilik hayatı doğru hak veriyorum hani bi şeylerin oturması daha çok zaman alıyor ve yanlış tercih ihtimali çok daha artıyor.. Ama arkadaşlık ilişkilerinde onla alakalı değil diye düşünüyorum

asil boyle babalar varliklariyla daha cok rahatsizlik veriyorlar işte icinde olmayan insanlarda vah tuh ah ah soyleymis boyleymis konusup duruyor. niye hayatimdan bir manyak eksik diye kendi hayatimi mahvedeyim yani iyi bir baban vardir vefat eder arkandan dag eksilir anlarim hic olmayan dagin golgesi yok diye neden aglayalim yani

Hayır. Sadece vedalaşirken bir de yeni gorustugumuzde.

Babamla cookk sicak ve samimi bir ilişkimiz olmadi. Bu belki bana bazi hatalar yaptirdi. :) Ama bu tarz bir iletişim kopukluğunun koca bir hayati etkileyecegini dusunmuyorum ben kendi adima. Eşimi de iyi sectigimi dusunuyorum ve evimizde mutluyum. Herseyi de aileye cocukluga yikmamak lazim yapan neler yapiyor, ailesine ragmen.

Ilk defa duyuyorum. Nerede okudunuz bu cumleyi?

Mutluluk ve başarının sırrını hiçbi zaman tek ögeye bağlamamak lazım. İnsanların değiştiremeyecekleri kırgınlıklara saplanıp mutluluk için kaçtı o tren psikolojisine girmelerini doğru bulmuyorum bu noktada. Yine de anne - babası ile sağlıklı ilişkiler kuramamış bireylerin özellikle çocukluk dönemlerine ait yanlış öğrenmeleri yetişkinlik hayatlarına taşımalarına sıkça rastlandığı da bi gerçek. Çocukluk insanın çevresinde gözlemlediği her şeyi sünger gibi emdiği, filtreleme ve farkındalık yönünden zayıf olduğumuz bi dönem. Bu dönemde yaşanan olumsuz deneyimlerin yanlış olduğunu anlamak, kabullenmek ve devam ettirmemek zor olabilir. Herkes kendi kendine başaramayabilir bunu. Yine pek çok insan evebeynlerinin bu dönemde kendisine vermediği sevgiyi, takdiri, ilgiyi bir ömür dışarıda arayabiliyor. Bulduğunu zannederken de kendisini çok daha fazla üzecek adımlar atabiliyor. Okuduğunuz söz de bu duruma atıf yapıyor. Ama başta da belirttiğim gibi, bu bi kanun değil. Sağlıklı ilişkiler kuramayan bi anne babanın kucağına doğmak mutlu bi hayat ihtimaline veda etmek demek değil. Öğrenmek hayat boyu devam eden bir süreç. Hatalı bilgileri her zaman doğrusuyla değistirebilir insan. Sağlıksız sosyal ilişkilerin yerine sağlıklı ilişkileri koyabilir. Evebeynlerinden çok daha iyi bi noktaya taşıyabilir hayatını, onlardan daha iyi bi insan, daha mutlu bi insan, daha iyi bir evebeyn olabilir. Yeter ki kendinden ümidi kesmesin insan.

Aynen ben de sevmem. Kimin şiiri bilmiyorum ama iclal aydın 'ın annenin kaderi diye bir şiiri var. Yine de duygulanırım onu dinlerken. Aslında basbayağı genelleme ama şiirini bile yapmışlar. Yine de aile çok etkili kişiliğimizin oluşumunda. Ister iki kadınlı aile olsun ister iki erkekli ister bir erkek bir kadınlı. Artık Türkiye de yaygın olmasa da aile kavramı değişiyor. Herkes anne babayla büyümüyor iki ebeveyni olmasa da. Derin konular işte

Anlattginz ornek tamam bunu cogu insan biliyor tvlerde bile isleniyor artk ama cumle çok sığ ben bundan dem vurdum. Samimiyet kavrami cok yetersiz bu kotu durumu anlatmaya

Iki ebeveyni olsa da diyecektim.

Sosyal hayat çok büyük bir genelleme. Düzenli bir partner, evlilik hayatı vs olsa bir nebze ama o da yine çapı büyük bir genelleme olur. Belki eş seçiminde rol model olarak alacağı şahıs kötü bir babaysa, hakareti, zorbalığı normal görerek büyüyen bir kadınsa, bunların sinyallerini alması ya da anormalliği farketmemesi olabilir. O da günümüzde yine mümkün değil, özel hayat kalmadı, herkes ortada.

ben de babasız büyüdüm şu an belki beni yolda görse tanımaz. Ama hiçç umrumda olmadı asla özlemedim yokluğunu hissetmedim kıızm da özlemiyor hiçç sormuyor dedesini. Ama hayatta her şeyi başardım başaracağım da. avrupai düşünürüm bu konuda ben. beni sevmeyeni ben hiçç sevmem aramam. bireysel yaşarım beni murlu eden kafa yapıma uyan insanlarla kan bağına da evladım annem hariçç hiççç inanmammmm. karekterli akrabalarımı severim diğerleri vızz gelirr tırıss gider önemsizdir benim için

Diyen halt etmiş,