hayır aslan burcuyum :) evet beğenmememin nedenini kesinlikle geçmişte yaşadıklarıma bağlıyor ve bunu atlatabilmeyi çok istiyorum. bu saatten sonra psikologla da olmaz, kendim atlatmaya çalışıyorum. aslında çok değişken oluyor bu halim, bazen çok düşünüp bazen hiç düşünmüyorum.. değişiyor yani.

Sizin yetinizde olsam oz guven gelistiren kitaplara yogunlasirdim ilk basta. Baktim olmuyor o zaman bi psikolojik destek sart.

evet aynen öyle hissediyorsun. Sürekli karşındakine iyi görünmek zorundaymışsın gibi.. Aman bi kusurun olmasın...! Bazen yüzleşiyorum bu durumla kimseyi gereğinden fazla umursamıyorum.. Ama bazense aniden o duygunun içinde buluyorum kendimi. Mesela bende tam tersine ilkokulda başarılı sınıfın sevilen öğrencisiyken eve geldiğimde takdir aldığım halde neden 4 varmış karnemde diye beni ağlatan bi ablam vardı. annemse etkisiz eleman. Yani kötünün kötüsü var her zaman. Bu konuda aşırı psikolojinizi bozan durumlar oluyorsa; Tedavi olmak en iyisi bence.

sen yengeç burcumusun? ay bu ara burçlara daha da taktım. Anne babaya düşkünüm dedin ya. Bende gece yatarken hep düsünüyorum sabaha onları göremesem ne yaparım diye. Neyse konu bu değil. Sen kendinden tam olarak memnun değilsin nedeni zeminde zaten. Dışlanmış olman cocukluk travması gibi kalmış. Atlatır mısın? Ama aynaya dön bak kendinde sevdiğin şeyi göreceksin eminim :)

Bence eminim cok güzel bir kızsın zaten ama her zaman birilerinin senden daha üstün oldugu ya da senin birilerinden üstün olan yanların olacaktır. En iyisi psikologlardan yardım almak. Bir an önce o özgüveni yaratmalısın kendinde

Bende öyle bir tiptim. Herkesi kendim gibi sanıyordum ama öyle değilmiş o kadar çok asagiladilar ki her neyse Rabbim görsün. Psikolojik tedavi görmek en güzeli

Ben de bir şey eksik ama ney çözemiyorum. Çocukluğum ve ergenliğimin bir kısmını kapsayacak şekilde, çok büyük alaylara ve aşağılamalara maruz kalmıştım. Siz de bilirsiniz, hani bir suçu olmayıp, diğerlerinden biraz farklı biraz ezik biraz da bebeksi tipler olur da sınıfın kötüleri tarafından göze kestirilip aşağılanır ya hani.. Öyleydim işte bende. Bir nedeni yoktu, ama nedense alaylara ve aşağılamalara çok maruz kaldım. Çirkin de değildim. Biraz kiloluydum sadece. Bir de ergenliğe yeni girdiğim zamanlar kıl-tüy alma işinden pek anlamazdım, bu da sınıfın kötü kalpli o... ları tarafından alaya alınmıştı. Neyse zaman geçti çok değiştim, üniye gidiyorum şimdi 3 senedir sevgilim var. arkadaş çevremde iyi, iki tane kardeş dediğim arkadaşım var okulun başından beri hep birlikteyiz. Çok kilolu olmadığım halde kiloma takıntım vardı. Bu beni özgüvensiz yapıyor derdim, kilo verdim özgüven sorunum gene geçmedi hep bir pısırıklık hep diğerlerinden kendimi daha altta hissetme halim halen devam ediyor. Karın kası yapıcam o zaman kendimi daha iyi hissedicem dedim, az biraz yaptım tatmin olacak kadar ama gene kendimi kötü hissediyorum. Bir de annemle babama çok düşkünüm, her gece yatağa yattığımda onlara bir şey olursa ben naparım, yıllar neden bu kadar hızla geçiyor, hep yanlarımda olsunlar onların acılarına katlanamam diye düşünüp duruyorum ve bu düşünce çoğu zaman uykularımı kaçırıyor. Aynı zamanda vizeye hazırlanırken, ailem hiç bir şekilde baskı yapmadığı halde, çok korkuyorum bir sınava girerken. Ya bütün emeklerim boşa çıkarsa diye kalbim küt küt atıyor sınavdan önce kafayı gözü yiyecek gibi oluyorum. Ne kadar çalışırsam çalışayım tatmin olmuyor, eksiğim var diye gece kalkıp kalkıp tekrar bakıyorum. Bir şeyi unutunca da kendime çok kızıyorum. Sonra gençliğim sürekli stresle geçiyor, hep okula gidiyorum zamanımı değerlendiremiyorum ailemle yeterince vakit geçiremiyorum diye üzülüyorum. Diyeceğim o ki bir türlü kendine güvenli, kendini güzel bulan bir kız olamıyorum. Halbu ki yüzüm güzel, fiziğim güzel ama insanlara bakarken o benden daha iyi, o şu yönden benden daha üstündür düşüncelerim hiç geçmiyor. Bir de akşam üstüme çöreklenen düşünceler de cabası.. Napmalıyım ben akıl verir misiniz bana?

çok üzüldüm sizin adınıza da. ya bir de o zamandan alay edilmesine alışmışım, konuşurken çok düşünüyorum acaba bu saçma olur mu bu şöyle olur mu diye. normal bir insan değilmişim, normal bir insan gibi düşünemiyormuşum gibi geliyor.. çok istiyorum normal olabilmeyi.

haklısınız. evet benim de çok değişken oluyor o halim, bazen tam bir geveze oluyorum insanlarla sürekli konuşuyorum bazen pısıp oturuyorum, sessiz kaldığım çok oluyor. arkadaşlarımda diyor ne kadar sessizsin falan. burada bahsettiğim 2 yakın arkadaşım neden böyle olduğumu bildikleri için çok üstelemiyorlar ama bir ortama girince sıkıntı oluyor.

anlattığın çoğu şeyi bende hissediyorum. mesela şuan özgüvenimin kilolarımdan dolayı olmadığını düşünüyorum. ve kilo vermeye çalışıyorum.

Konu sahibi gerçekten birebir aynı şeyleri yaşamışız. Ben hala pek özgüvenli bir insan değilim depresif de bir tipim ama inan çok yol kat ettim. Sen de kat edeceksin. Ben kendi kendine yardım konulu psikoloji kitapları okudum ve bir süre terapiye gittim. Bir de tiyatro veya başka yeteneğin olan sanat dalları ile uğraşmak da iyi oluyor bence. Sanki şu an epey farklı bir kişiyim gibi geliyor.

bu zorbalar genelde ortaokul lise yıllarında evlerinde gördükleri saldırganlığı gelip sınıfta güçlerinin yeteceğini zarar verebileceklerini düşündükleri ezik tiplere uyguluyorlar denemeler yapıyorlar bence kendilerini tatmin ediyorlar. ben psikolojik yardım almayı birçok kez denedim ama şimdi döktüğüm tomarla paraya ve zamana acıyorum faydası oldu mu bilmiyorum hala özgüvenim çok düşük, evde okumadığım onca kişisel gelişim kitabım var okuduklarım da var o da etkilemedi, vaktinde doğmadan önce ve 6 yaşına kadar ailemiz geliştirecekti özgüvenimizi kendi başımıza ihtiyaçlarımızı karşılamamıza izin verselerdi ayrı bir birey olduğumuzu doğduğumuzda kabullenselerdi biz de hayatta herkes kadar söz sahibi olurduk ayrı bi yatağım bile yoktu odam yoktu kendi başıma yıkanmama izin verilmiyordu kocaman çocuktum annem yediriyordu yabancıların olduğu yerde eteğinin dibinden ayrılamıyordum param yoktu yaşıtlarım genç kız havasında dolaşırken ben bebek gibiydim lise ve üniversitede senin dediğin gibi onları kaybetme korkum da vardı ama şimdi kendi ayaklarımın üstünde duruyorum ve o korkuların yersiz olduğunu düşünüyorum o zamanlar özellikle üniversitede ben de geleceğime kafamı takıyordum ya işim olmazsa ya ortada kalırsam şöyle böyle diye ama düzgün bi işe yerleşip kendi hayatıma başlayınca daha iyi oldu ama hala insanlara yeterli tepki veremiyorum tabi çocukluğuma ve gençliğime göre büyük gelişme var

sevdigim bi yaziyi paylasmak istedim... Kusurlarımı seviyorum.! Darılınca suratımı asmayı, Canım sıkıldığında sebepsizce bağırmayı, Kıskançlık krizlerimi, Olur olmaz yerde kahkahalar atmayı, Normal olmamayı seviyorum. Sadece canımın istediği şeyleri yapmayı, tembell iğimi.. Bazen düşünmediklerimi birden söylemeyi, Bazen herşeyi yüzüme gözüme bulaştırmayı. Öfkelerimi. Kızınca küsmeyi. Heyecanlarımı. Benden iyi olduklarını düşündüklerimi... Yatakta tembellik yapmayı. Gereksiz para harcamayı. Bazıları haketmediği halde, sevmeyi. İçimdeki çocuğu, Beni seviyorum. İyi ki varım. İyi ki ben benim. Ne mutlu! Çok mükemmel değilim. Ama benden bir tane daha yok! Beni seven böyle sevsin! Sevmeyene de zaten yol verdim, gitsin!

çocuklar acımasızdır ergenler daha acımasızdır. önce o zamanalr sizi aşağılayanları affetmekle başlayın bence. çocuk dediğiniz anlamaz ayırt edemez düşünemez yani ben bunu söylersem kırılırmı diye çok normal. ergenlerde aşırı hormon etkisinden ve kendini kanıtlama arzusundan bi tuhaf acımasız oluyorlar. bakın şimdi üniversitede kimse size böyle bir muamele yapmıyor çünkü neden az çok yetişkin insanlarla muhattapsınız artık.

nasıl atlattınız peki? Ben yaşadıkça atlattim Çünkü hayatta seninle dalga geçen insanları takmaktan daha büyük dertler varmış yaşadım anladım. Hayat çok güzel. Sen hayata güzel bak. Zevk duyduğu şeyleri yap. Kimseyide umursamaz. Seni sevenler hep yanında olacaktır zaten. Olmayanlarda bosuna yer işgal etmesin hayatında

Üniversite kazanmışsın fazla kilolardan kurtulmuşsun annen baban hayatta seni seven arkadaşların ve sevgilin var Ben hayatında eksik olan bişey göremedim :) sen nasıl görüyorsun? hayatın ailenin hatta üniversitenin tadını çıkar Ayrıca aslan burcu olanlar çook güçlüdür :) bunu da unutma :)

Özgüven eksikliği... Eğer siz kendinizi sevmez ve beğenmezseniz, başkalarının beğenmesini beklemeyin. Başarı ve başarısızlıklarınızla da sevin kendinizi. Kilolu ya da karın kaslı da beğenin kendinizi. Çevresi geniş veya yalnız da değerli olduğunuzu bilin. Bakış açınızı değiştirdiğinizde her şey yoluna girecek. Siz önce dünyaya bir başarı olarak geldiğinizi, savaşçı olduğunuzu, hayatın nasıl bir mucize olduğunu ve bunun bir gün sona ereceğini, her günün son olabileceğini bilerek dolu dolu yaşayın. Gerisi hikaye...

çok haklısınız gerçekten.. çok teşekkür ederim güzel yorumunuz için.

nasıl atlattınız peki? cundagg Some dance to remember, some dance to

çok teşekkürler güzel yorumunuz için.. evet güzelliklere odaklansam daha iyi olacak sanırım.

Depresyonda mısınız bilmem ama psikolojik sorunlarınız olduğu ortada.. Zira üzerinden yıllar geçmiş ama hala kendinize yedirememişsiniz ki "o..." kelimesini kullanmışsınız o kişiler için.. Anlattığınız diğer şeyler de destekliyor bunu.. Bence psikolojik destek alabilirsiniz.