neden işsiz? E

Pandemiden once duzenli gelen bir yardimci vardi ona da laf ederdi cok para gidiyor diye. Simdi kadin korkudan gelemiyor ben de hak veriyorum ona. Buyuk capli temizlik yapamiyorum tekbasima. Umrumda da degil evde tozlar ucusmasin yeter modundayim bu ara. Ona paraharcatmanin ucu bana da dokunuyor. Butce ortak sonucta. cocugumuzun gelecegi soz konusu... TheQueeninthenorth

Eşiniz boğa burcu mu? TheQueeninthenorth

10 yildir buraya uyeyim, herhalde en cok konuyu son bir iki aydir aciyorum. Cunku uzerime oly topragi atilmis gibi, yasadigimi hissetmiyorum sanki. Artik bitsin istiyorum. Ruh esim oldugunu dusundugum bir adamla evliyim. 6 yillik beraberlik, 5 yillik evlilik, dunyalar guzeli 19 aylik bir evlat... ama ozellikle bebegin dogumundan itibaren birbirinden uzaklasan iki kisi... esim bunu kabul etmiyor tabii. Her seyin benim kafamda oldugunu, beni hala cok sevdigini soyluyor ama yaptiklari-ya da yapmadiklari- sanki bunun tersini gosteriyor... ne evle ne bebegimizle ilgili sorumluluk aliyor. Her seyle ilgilenen ben ama yorulan o, surekli yatmak dinlenmek isteyen o. Uzun zamandir bana ettigi tek bir guzel soz yok, ruhumu oksayan hicbir hareketi yok, cinsellik yok. Ben sarilmasam sarilip opmek yok... bebegi anneme birakip beraber bir ssyler yapma firsatimiz da var. O da kirk yilda bir anca ben istersem oluyor. Esime kalsa tum gun yatip tv de mac izleyebilir, veya play station oynayabilir. Bunca yildir nasil boyle bir adamla beraberdin derseniz, her zaman biraz miskin oldugunu biliyordum ama bu denli degildi. Hadi dedim mi, iki yureklendirdim mi kalkar bir seyler yapardik. Yurt ici ve yurt disi cok gezdik, tatiller yaptik. Ama simdi donup bakinca hep ben iteklemisim. Eglence anlayislarimiz da birbirine uymuyor aslinda. Ben hep deli dolu, yemeyi icmeyi alkolu, dans etmeyi seven bir tip, o hep kontrolcu, tetikte, tanistigimizda icen ama sonra birakan, gurultulu muzik sevmeyen, ye ic yatci... En azindan aramizda cekim vardi, surekli temas ederdik, cinsellik iyiydi. Simdi o da kalmadi. Evet kalbi cok temiz, durust, evine bagli, cocuguna asik, soyledigine gore beni hala cok seviyor... ama benim icim soguyor... artik kavgalarimizda sayginin da kalmadigini hissediyorum. Benim en buyuk sorunum ofke kontrolunu beceremeyisim. Bu hissettiklerimi ona defalarca anlattim. Hatta bagira cagira... ev islerini ben de saldim, cocuga bakmadiginda play station oynarken goturup cocugu kucagina da koydum. Bu fevri hareketlerim onu daha da itti. Onceden bana sesini yukseltmekten imtina eden adam artik cok rahat kalp kirar oldu. Veya sagiri oynuyor, bana cevap dahi vermiyor. Kaale alinmadigimi dusunup degersiz hissettiriyor. Sanki duvara konusuyorum... aslinda ondan bekledigim kucuk jestler, kucuk mutluluklar. Mesela cocuk bi sabah erken kalktiginda gel anne yarim. saat daha uyusun biz oyun oynayalim desin... cok yoruldugum bir gunun aksami cocugu parka o gotursun bana nefes alma zamani tanisin... veya ay sonu dogum gunum var tek bir gun cocugu anneme birakalim bir kac saatligine basbasa bir yere gotursun beni... bir aksam cocuk uyuduktan sonra ozledim seni diye sarilip opsun, koltukta uyuyakalmasin... bunlari ona da soyledim ama sanki sen bana yapiyorsun, sadece benden bekliyorsun diyor. Ne desem bir karsi argumani var zaten. Bazen bunu da paylasmaya dahi gerek duymuyor, gulup geciyor... Bazi takintilari da var. Mesela bir yere gidilecekse sabah kahvalti edip cikilacak. Bir mesire yerine gidelim termosumuzu alip dedik. Onun ailesi de gelecekti. Ogleden sonra hava biraz daha serinleyince gider iki saat kadar kalir doneriz dedim. Zaten oglum ogle uykusundan 14-14:30 gibi uyaniyor. Esim evden kahvalti yapip cikamadigimiz icin cok soylendi. Surekli surat asti, kalabalik olacak, disarda uyurdu ne var vs.. oglum disarda asla uyumuyor. Eve de bitkin halde gelip bicimsiz saatte uyudugunda gece uykusuna gec daliyor veya dalamiyor vs... bunlari kac kez yasadik ama tabii cocugu yedirip icirip yatiran, gece kalkan sadece ben oldugum icin bunlar onu baglamiyor... isin ozu onceden onda olan takintilar artik cocuk olunca iyice su yuzune cikti ve beni cok rahatsiz ediyor. Konusmayla veya evlilik terapisiyle yol katedebilecegimize de inanmiyorum. Cunku esim asla kendinde hata bulmaz. Ona gore o elinden geleni yapiyor. Cocukla gun icinde yarim saat oynayinca is bitti saniyor. Benden uzaklastigini dile getirdigimde ise guluyor, ne alaka diyor. Tum bunlari kafamda kurdugumu soyluyor ama sonuc gene ayni. Belki elle tutulur ciddi sorunlarimiz yok ama benim icim bombos, her gune mutsuz uyaniyorum, her seyi tek basima sirtlanmaktan yoruldum. Bosanirsam daha mi mutlu olurum? Surekli bunu dusunuyorum... eski gunlerimizi ozluyorum. Ama o gunlere asla donus yok, cok yiprandik biliyorum... karsimda beni ciddiye almayan, sikayet edince gulen veya sagiri oynayan, ben kizdikca beni ofke kontrol problemini hallet sakinles de gel diyen bir adam var... sorunlarimiza cozum ne olabilir bilmiyorum. Sadece ic dokmek istedim.

Benim en buyuk hatam cocuktan once ev isleri konusunda sorumluluk vermeyisim, bu konuda bastirmayisim oldu. Daha evlenmeden mutfak isinden hic anlamadigini ve sevmedigini soyledi. Tamam dedim tek eksik o olsun. Temizlige utuye vs yardim ederdi ilk zamanlar. Beceriksiz ve bastan savma yapiyordu baktim bana iki kat is cikiyor. Gene de ses etmedim ama o yavas yavas birakti. En sonunda su ictigi bardagi kaldirmayan, evde misafir gibi yasayan birine donustu. Uyarsam da fayda etmedi. Cocuk dogmadan ben sadece emziririm gerisi sende derdim sakayla karisik tamam derdi ama durum ortada esmaa_9153 2 prenses

TheQueeninthenorth bu konuya yazmak istedim. Meslektaşız. Benim eşimde evlendiğimizde çok tembeldi. Gece sabaha kadar bilgisayarda oyun ve film. Sonra öğlene kadar uyku. Ben beklerdim ki uyansın da kahvaltı edelm saatlerce. Bişey söylesem kızar tartışırdı. Çok zor bi hamilelik geçirdim. Sabahları öğüre öğüre işe gittim. 2 lokma kahvaltı hazırlamadı önüme. Neyse ilk çocuğumuz doğdu. Ben iş yemek vs. yaparken çocukla ilgileniyordu. Yavaş yavaş çocuk büyüdükçe eşim de değişti. Herşeyi düşünmeye başladı evde. Sonra 2. Çocuğumuz oldu. Şimdi maşallah diyim sabah bebeği alır kahvaltısını yaptırır ben 1 saat daha uyurum. Her işi beraber yaparız. Bizim evde çocuklar eşimi çok olumlu etkiledi. Olması gereken bu bence ama sanırım bazı erkeklere sorumluluk ağır geliyor. Çocuk olduktan sonra esas fedakarlık gerekiyor.

Evde oldugunda ver cocugu kucagina cek kapiyi cik meecbur ilgilenicek sabah uyanma o kalksin biryere gideceksiniz ver ilene cocugu mecbur bakacak ne yapacak? dikkate almiyorsa konusmalarini konusma zaten bosa caba ilk birkac dakikadan sonra senin konusmalar çöp, anlamiyor ki ona gore bu sadece virvir Yorgun degil diyelim uzat ayagini yat miskin ol kuzum zorla. empati kurar bence ne uzuluyorsun

Eşinizin evde olduğu bir kaç saatte yürüyüşe çıkın. Gelip duş alın ve kahvenizi için. Muhakkak kendinize bu zamanı ayırın. Söylenir, zorlanıyor gibi görünür, sakin aldirmayin. Mecbur kalacak çocuğuna bakmaya. Sizin kendinize ait bir zamana ihtiyacınız var. Eşim terapiste karşı çıkar diyorsunuz. Öğretmenimiz, maaşınız var ; siz gidin öyleyse. Rahatlarsiniz, öfke kontrolü sağlar, bu evlilikte neler yapılması gerektiğini öğrenirsiniz. Beraber gitmenize gerek yok. Benim öfke kontrol sıkıntım var diye işin içinden sıyrılmaya hakkınız yok. Çoğu kişi böyle söyleyip kenara çekiliyor. Terapi almak boynunuzun borcu ; kendiniz için, çocuğunuz yuvanız için. .. Orneklerinizde hep bagirarak triplerle, kavga anlarında anlatıyorsunuz derdinizi. Mesela çocuk arkada, araba koltuğunu bağlıyor eşiniz ; çok büyük sorumsuzluk evet ama sizin orada bagirmaniz hem çocuğun buna şahit olmasına, hem olayın büyümesine, hem de eşinizin olayı kavrayamamasina sebep oluyor. .. Daha sakin olmak zorundasınız. Bu şekilde daha geniş bakabilirsiniz. Evde sürekli uyarmak zorunda kalan kişi uyardığı kişiden daha çok yıpranır ve yorulur.

+1 Sizin de canınıza yazık konu sahibi, bir de karşılayamayız bu kadar gideri stresini düşünmeyin çocukla ilgilenin gerisi taşeron-hakediş usulü.

Şu an iki çocuğum var. Çok çok daha iyi şükürler olsun, her şeyi yapmaya alıştı. Ama ilk çocuğumdayken, ne kadar yardım etmeye çalışsa da adam uykusundan asla ödün vermedi. Hiç abartmıyorum hem kendi yerine, hem kızımın hem de benim yerime uyudu. Sonradan çok düşündüm acaba o da bir çeşit depresyonda mıydı diye. Belki de sorumluluklarından uyuyarak kaçıyordu. Bazen haftasonları gündüz dışarı çıkalım derdim. Öğlene kadar uyurdu, kahvaltı yapardık, ben yanına çocuğu bırakıp mutfağı toplamaya giderdim, bir gelirdim uyuyor. Sonra çocuğun uyku saati gelirdi, onu yatırırdım falan derken biz çıkmadan akşam olurdu. Bak anlattıkça sinirlendim yine sanki dün yaşamışım gibi

Bilmem ki.. ben boyle hayal etmemistim. Cocuktan kaynakli uyjusuzluk veya yorgunluk degil ki derdim. Derdim sorumluluklari esit bolusmeyisimiz. Her seyi benim yapmak zorunda olusum. Deger gormedigimi hissetmem.

Ay nasıl uyuyabiliyorlar gerçekten anlamıyorum. Benim de oğlum üç yaşındaydı geçen kış ve ateşli hastalık geçiriyordu. Nasıl olduysa babamla uyuyacağım dedi yanına yattı. Öncesinde hiç oğlanın yatağında onla yatmadğından benim her yerimin tutuk kalkmasını "abartı" görürdü. Sen de uyuyorsun işte amma da abartıyorsun derdi. Neyse o uyandıkları sabah dedi, sen aslında uyuyamıyormışsun sırtım tutuldu resmen diye. Her gece çağırdığı zamanları düşün bir de demiştim ama düşündü mü bilmem. Kafaları nasıl bu kadar rahat anlamıyorum ya. Eşim kafasını yastığa koyar uyur ben bir şeyler düşünmekten uyumakta da zorlanırım. Hayret ediyorum erkeklerin cinsine ya

Bu kadar sabirli ve kararli bir bicimde konusamamak da benim problemim. Sinirimi hemen belli ediyor ona hemen cikisiyorum. Belki de kizgin hallerimi gormekten bana uzulmesine olanak vermedim. Eline tablet vererek cocuga iyilik degil kotuluk yaptigini cok soyledim ama abarttigimi dusunuyor. 5 10 dk dan bsy olmaz Olsaydi ortada saglam cocuk kalmazdi dye kestirip atiyor. Aslinda cocukla hic ilgilenmiyor degil. Oyun kurmaya calisiyor ama oglum cok cabuk sikiliyor. Esim de ilgisini cekmek icin ugrasmiyor ilgilenmiyor dye cabuk pes ediyor. Kendi kendine de oynamayi ogrenmesi lazim diyor. Her durumu kendi lehine cevirmeye calisiyor aslinda. Hadi biraz parka cikar diyorum esime buna useniyor. Orda cocugu tutmak dikkat etmek zor geliyor. Sonunda soylene soylene ben cikariyorum.

Eşim çok ilgili bir baba olmasına rağmen arkadaşlarının bunu eleştirmesi sonucu yaptığının yanlış/fazla olduğunu düşündü kısa bir dönem. Baktım çocuğumuzla yarım saat ilgilenmek sanki bana lütuf. Başbaşa kaldıktan beş dakika sonra Annesiiiiğğğğ seni istiyor diye bir ses geliyor. Size dediğim şeyi uyguladım. Tabi buna ilave olarak yemeğimi gündüz yedim, ütüsüne dokunmadım. Madem bebek bakmak sadece benim görevim, kendi bakımımı da bebeğimin uyuduğu saatlerde yapar keyfime bakarım dedim. Akşamları da ilgilendim ona göre uyudum uyandım. Eşim dış kapının dış mandalı gibi kaldı. Bekarlık hayatını özlüyorsa evlat sevgisi ve eş ilgisinden de mahrum kalmalı. Sonuçta bekarken onlar yoktu. Benden böyle bir tepki görünce sakince konuştuk. Ben de güzelce anlattım hatta ağladım, hayal kırıklığı yaşadığımı söyledim. O gün son oldu. Yaklaşık bir haftalık bir krizdi bizimki ama çözüldü çok şükür. İnşallah siz de çözersiniz. Suçlama değil de yaptıklarının sizi ve bebeğinizi etkilediğinden bahsetmeyi deneseniz? Sonuçta siz kendinizi de parçalasanız aynı evde babası varken onun yerini doldurmak pek mümkün değil gibi.

Bana kalırsa "öyle bişey yok, sen kafanda kuruyosun, uyduruyosun" falan demek bir psikolojik şiddet. Sizin böyle düşünmenizin sebeplerini sorgulamayip, direkt sen kafanda kuruyosun diyosa zaten sizin derdinizle ilgilenmiyordur, kendisi sizinle bilerek ilgilenmiyordur ve sizin bunu dillendirmenizden kaçıp sizi başından savuyordur sadece. Sakin ol canım, düzelir, senin alıştırman lazım falan diyenler gördüm bu konuda ama kaç yaşında adama yaşadığı eve, kendi öz çocuğuna bakmayı ogretmek zorunda olan siz misiniz? Kaale almamak, cevap vermemek, dalga geçmek, bunların hepsi başlı başına kabul edilemez şeyler zaten. Geleceği kimse bilemez ama, kendi bebeğinize baktığınız yetmedi bi de bu sorumsuz saygısız adamı mı buyutmeye çalışacaksınız? Ben bosanirsaniz daha mutlu olursunuz diyorum, ki boşanma lafını açsanız bile eşiniz evet benim de hatalarım var, oturup konuşalım demez emin olun. Rahatı bozulmasın, yemeğini yapan evini temizleyen biri olsun diye size baskı kurmaya devam eder sadece, neyin eksik, dövdüm mu sovdum mu falan diye sindirmeye çalışır. Yapıp yapacağı da anca bu olur, zira ben sizi sevdiğini düşünmüyorum

Sizi cok iyi anliyorum zamanla erkekler aksi yönde degisiyor maalesef.. cocugunuz buyuyunce duzelme ihtimaliniz yüksek. benimde esim hamileliklerimde cok degismisti cocuklar buyudu adam duzeldi derken yine hamileyim kocami taniyamaz oluyorum. o monotonluk bosvermislik genellikle oluyor zamanla duzelebiliyor kendimce öyle.. biraz zamana birakin

Çok haklısın aynı durumu bende yaşadım saçımı kestirmeye gidemezdim öğle aramda yapıyordum. Eşime söylesem 1 saat öğle aran var arkadaşlarınla lak lak etmeyip kuaförüne git diyordu. Arkadaşlarımla sohbetimin de ihtiyaç olduğunu düşünmezdi. Ne zaman ki çocuk 3 yaşına geldi bireyselleşti, heleki 4 yaş nasıl güzel geldi anlatamam artık oyunlarına arkadaşlarını dahil etmk istiyor ya da evde oynadığında bu benim oyunum anne senin katılmanı istemiyorum demesi Allahım nasıl tatlı geliyor

Yani ben de boyle dusunuyorum. Tum sorumluluklari ben ustleniyorsam, cocugumaben bakiyor ev islerini tamamiyle sirtlaniyorsam ustune ystluk eve maddi katkim da varsa ne diye evlendim; kendimi daha cok sikintiya sokmak icin mi? Hani musterekti hayat? Boyle dusunsukce esimedaha cok kiziyorum TheQueeninthenorth

Sorumlulukları zorla paylaştırmayı denediniz mi? Çocuğun her yükünü sırtlamayın. Gece uyutma işini yavaştan ona satabilirsiniz. Ben gece uyuymadan önce bir kitap da baban okusun mu? diye başlayıp, bir gece ben bir gece baba uyutsunla uyku işini eşime kilitledim. Yada o çıkmıyorsa çocuğu bırakıp arada çıkabilirsiniz. Alkol konusunda da eşinizin eşlik etmesini beklemeyin. Ben eskiden öyle yapardım şimdi canım çekiyorsa açıyorum bir kadeh şarap kendi dizilerimden birini de açıyorum yanıma mis gibi takılıyorum. O da zevk aldığı oyunlarını oynuyor. Akşam en azından ikimiz de ayrı keyiflerimizi yapıyoruz haftada bir iki kere

Biraz sakin ve pozitif olun... Sizi çok iyi anlıyorum. Aynen bende bu yollardan geçtim geçiyorum. Erkeklerin ruhu ve kafaları biz kadınlar gibi değil ne yazık ki... Siz konuştukça o kendini daha çok kapatacak daha bir anlayışsiz hal alacaktır. Biraz sabredin o umut ettiğiniz, özlediğiniz şeyleri çocuğunuzla yapacağınız zamanlar gelecek. İste o zaman eşiniz size eşlik etmek isteyecek. Biraz sabırlı olun hiç bir şey sonsuza dek sürmüyor.

Bence yaşadıkların çok normal. Çoğu insan anne baba olduktan sonra karı koca sıfatlarını ikinci plana atar. Bu belli bi zamana kadar böyle. Toparlamak sizin elinizde. Bizde de öyle oldu ama ben eşime mesela bi haftasonu kaçamagi ne bilim ufak tatiller veya evde başbaşa kalabilecegimiz zamanlar yarattım. Ona da söyledim anne baba olduk ama karı kocalık vazifelerimiz bitmedi dedim. Benim eşim anlamaz mesela asla ayarlayamaz bu dediklerimi o yüzden beklemem ondan ama gittiğimizde veya evde başbaşa kaldıgımızda hakkını verir. Sende öyle yap imkanın var madem bırak arada çocuğu annene. Gör bak ilişkileri böyle seyler ayakta tutuyor. Yoksa sinirler gerildiği icin kavga kaçınılmaz

Ben sesimi yukselttikce tartismani dozu arttikca esim kebdini iyice kapatiyor. Tam dirdirciya donusuyorym gozunde. Ufak capta cinnetler gecirmisligim vardir :) ama resmen su anda daha fazla konismanin bi anlami yok deyip sagiri oynuyor. Ben de iyice zivanadan cikiyorum. Konynun ozunden uzaklasiyoruz. Kirgin ve magruru oynamaliyim belki. Ama bunalmisken onu da beceremiyorum. 1Sen

Daha çok gencsiniz aklınızda kalmasın diye bir kez terapi yöntemi deneyin derim, olmadı artık sizin de yapabileceğiniz bir şey kalmamış demek.1 kez geldiğimiz dünyada mutlu olmak hakkimiz.

30 yasindayim, ogretmenim. Onsuz da kendime bir hayat kurabilirim. O da 31 yasinda. Daha bu yasta boyleyse bundan bir 20 25 sene sonraki halini dusunemiyorum bile.

Faydası olmaz demeyin, deneyin bence terapiyi. Hissettim iç sıkıntınızı, daha iyisi olabilecekken azıyla yetinmek... Bir hayat var, onu da öylesine yaşıyoruz.

Anlattıklarınızın çoğunda kendimi gördüm. Sanırım çocuk olunca çoğu evlilik sarsılıyor. Buradan bunu anladım. 1 yaşında kızım var aylarca boşanmayı düşündüm. Bir de bizde ortalık karıştırıcı görümceler ve kv kp var. Kelin ilacı olsa başına sürer deyip buradaki yorumlardan ben de kendime çıkarımlar yapayım bari

Ben de hak ettiğine inandığım zaman aniden parliyorum. Beynimde şimşekler çakıyor o anda. ağzıma ne gelirse artık dokturuyorum. Aa sonra bir bakmışım konu benim parlamam olmuş. Bagirana değil bagirttirana bak derler de ama öyle olmuyor iste. Haklıyken haksız konumuna düşüyorum. Bu huyumu düzeltmem lazım. Nasıl düzeltilir bir bilsem...

Cocugun sorumlulugu tek basina bende oldugu icin oyle oluyor haliyle. Kendisinden herhangi bir destek goremiyorum. Kaptirmis olmaktn kendim de memnun degilim. McGrath

Oynuyoruz ztn ps ben de severim. Cocuksuzken birbirimize uyum saglamakta bir sikintimiz yoktu ki. Mihail Zoscenko

Benimki hiç havalara uçurmadı. Hep yerlerde süründük az doğrulduk falan da; düşününce sizinki daha çok üzdü... Eskiye döner ilişkiniz umarım. Yapamaz, yapmaz diye bir şey yok aslında. Ben diyorum ki olaki bana bir şey oldu bu çocuğu sen buyuteceksin. Her şeyi öğrenmelisin. Bizim gibi olmasın eksik olsun yarim olsun ama eli her işte olsun. Yapa yapa öğrenecekler.

19 aylık bir bebeğin evdeki kavgayı, huzursuzluğu anlamamasinin imkanı yok. Elbette ki anlıyor ve işliyor. Yardım almak için eşinizi beklemeyin. Önce siz gidin. Yolunuzu çizmiş olursunuz en azından. İnşallah duzelir her şey.

Böyle biriyle neden hala evlisiniz burcubahar0635 what u get is what u

Ustlerine gidilip sert cikildi mi daha beter oluyor. Iyice kendilerini kapatiyorlar. Benimki agiz tadiyla kavga da ettirmiyor. Ya dalga geciyor ya hiic cevap dahi vermeyip ortadan ikiye catlatiyor. Terapi konusunda da beni ciddiye almayacagindan eminim. Cocuktan once de bazi seyler sinyal vermeye baslamisti ama ben umursamadim. Oldurmaya calistim ama bir yerden patlak verdi iste...

Valla konustukca kendimi sinir ettigimle kaliyorum. Elestiriye de hic gelemiyor. Bir kac kez boyle yapmayi denedim. Cocuk gece agladi gitmedim. Kendi gitti kalkip aldi cocugu kucagima birakti. Gece beslenmesine ihtiyac diuydugu aylari gectik iki pis pis yapsa uyuyacak ama yookk bebegin oz bakimi benim asli gorevim. O neden uyanik kalsin ki? Ikimiz de ertesi gun ise gidiyoruz ama ben uyanik kalabilirim sorun yok. Cocugu bi saat kdr birakip yuruyuse gittim dondugumde eline vermis tableti kendi de tele bakiyor. Yani resmen senin bana ozellikle sorumluluk verdigini biliuorum o yuzden yapmayacagim al bakalim der gibi

Eşinizin vicdanını harekete geçirmeyi denediniz mi? Bebeğinizi sevmek için dahi istediğinde birkaç gün hiç vermeyin. Ama iyi gözlemleyin. Mesela odasına girdi diyelim bakmak için, lütfen yorma kendini telefonunla ilgilen ben bebeğimle ilgilenirim deyin. Zaten tuhaf tavırlarınızın nedenini soracaktır. "Seninle vakit geçirmekten, ilgilenmekten, oynamaktan sıkılan; seni yeterince sevmediğini davranışlarıyla belli eden; kaliteli zaman geçirip geçirmediğini önemsemeyen biriyle iletişim kurmak ister miydin?" Diye sorun. Bebeğimiz istemiyor. O bunu hissediyor. Olumsuz bir baba figürünü zihnine kazımasını istemiyorum deyin. Kızınız varsa babasıyla kaliteli vakit geçirmesinin ilerideki seçimlerine olan etkisinden bahsedin. Oğlunuz varsa da baba-oğul ilişkisi ve rol model olması gerektiği konusundan dem vurun. Ama sakince, üzgün bir şekilde. Hayal kırıklığına uğradığınızı söyleyin. Son olarak da tüm bunları bir beklentiye girerek söylemediğinizi, kendisi için kıymetli olan koltuk-TV-telefonla vakit geçirmeye devam etmesinin hiçbir zararı olmadığını, babasız büyüyen çocuklar da olduğunu, sizin bu açığı kapatmak için daha çok çaba harcayacağınızı ve bunu çocuğunuzu sevdiğiniz için büyük bir mutlulukla yapacağınızı söyleyin. Kendi keyfini, konforunu bozmasın. İleride aralarında olacak mesafeyi ve gittikçe açılacak uçurumu da kendi elleriyle şimdiden imar ettiğini belirtin. Kenara geçin keyfinize bakın. Başka çare kalmamış gibi.

Kapılmadım çünkü bunun sonu yok ve sorumluluğa ortak olmak zorunda. Ben bugün ölsem o tek bakacak. Yada hastanede yatmam gerekse bakacak. Ve zorla zorla başladığım yolda gayet ilerleme kat etti. Altını aldı, yedirdi içirdi. Şu an benden çok o oyun kuruyor. Hala şikayetçi ama gerçekten yapması gerekiyor

Direk birakip cikmaya kiyamiyorum. Karnini. doyurup altini degistirip oyle bi iki saat kacarim belki iyi olabilir. Sikayet edip soylemmemdem bikti zaten cogunlukla cevap bile vermiyor. Niye susuyosun dedigimde zaten sen kafanda sabitlemissin ne soylesem bos diyor. Haydaa ben daha cok delleniyorum... boyle bir kisir dongudeyiz. Ama artik az laf cok icraat donemine gecmeliyim sanirim

Yani şöyle birsey var, cok uzun birliktelik. Ardından bir o kadar sene de evlilik. Artik bazi seyler monotonlasmis. Onunda cok etkisi var. İliskilerinde bazen tazelenmeye ihtiyaci var. Bunun icin tekrar esinizle konusmayi deneyin daha ilimli yumuşak davranin. Cnku evlilikte ne kadar sevgide olsa saygi yitirilince sevgide bitiyor, hersey bitiyor. Ne olursa olsun aranizdaki saygiyi daha fazla yitirmeyin. Sonuçta belki yapısı oyledir, degistiremezsiniz ki. Degistiremediginiz gibi baska insanla da birlikte olsaniz oda belki bir saatten sonra ayni kalıba burunecek. Erkeklerin bir cogunda bu hal mevcut çünkü.

Bebekli hayat tam olarak böyle bişey zaten.

Esim cocuga tek bakamaz. Altini degistiremiyormus bu konuda da cok tartistik. Beceremiyorum deyip isin icinden cikiyor. Yemegini yediremez ya bogulursa yutamazsa diye korkuyormus vs vs liste uzar gider...

Bende de benzer endiseler oldugu icin cocuk komusunda radikal cikislar yapamiyorum. En fazla gidip kucagina biraktim oyala biraz diye ama cocugun ac oldugunu bilirken veya alti batmisken ona birakamiyorum. Gecen gun arabayla bir yere gidecektik. Cocugu oto koltuguna esim baglayacakti ben de cantalari almistim kapiyi kilitleyip asagi inecektim. Onlar onden gittiler. Bir baktim esim oto koltugunun kemerini ayarliyor cocuk yolda arkasinda ayakta duruyor. Oraya buraya bilincsizce kosuyor oglum yola firlayabilirdi. O korkuyla oyle gorunce bagirdim esime. Orda da mevzu sokakta bana nasil bagirirsin a dondu kendi ihmalinden cikti... surekli bu gibi hakliyken haksiz duruma dustugum seyler yasiyor ve bir arpa boyu yol alamiyoruz

Lutfen boşanmayı aklinizdan gecirmeyin evlilik kolay kurulmuyor aldatma yok hakaret yok pskolojik yada fiziki siddet yok. Mesleğin varsa cekme diyenleri anlayamiyorum oyle olsa calisan bayanların kaçı evli kalırdı acaba? Evliligi ben denize benzetiyorum her zaman sakin ve yolunda olmaz kimi zaman dalga olur sular bulanir ama sabredip bekleyince elbet durulur. Ayni problemleri bende yasadim esimle uzun bir beraberlikten sonra cok severek evlendik cok isteyerek cocuk sahibi olduk ama çocuğumuz olunca o büyü birden bozuldu ben yorulduğum icin daha tahammulsuz oldum ben tahammulsuz oldukca esim daha cok icine kapandi ve gittik ce birbirimizden uzaklastk bosanma karari aldik... iyi ki bu kararimizdan vazgecip bir sans daha vermisiz birbirimize cok şükür eski gunlerimiz geri geldi sizinde gelecek cocugunuz daha küçük hala size bagimli bu yuzden surekli sizin uzerinizde ama 2 yasindan sonra artik yavas yavas bagimsizlasmaya baslayacsk kendi kendine oyun kuracak oynayacak yada sadece sizinle oynamaktan be sizle olmaktan sıkılıp babasini da oyuna katacak onunla olmak isteyecek. Yazdiginiz kadari ile esiniz siz soyleyince yapan biri degil ama size de uyumlu yani siz biseyler yaptiginizda size bir sekilde uyuyor cocukla planlar yapin ama esinizi de katin ornegin cocuk ebde cok sıkıldı bende ayni sekilde hadi yuruyuse cikalim diyin cocugu arabaya koyup sakin bir yere gidebilirsiniz yada onun teklif etmesini bekle. eyin hagta sonu icin plan yaptim cocugu anneme birakacam aksam da suraya gidelim diyebilirsiniz bir zaman sonra esiniz bu yeni tempoya alisacaktir. Kendisi sizle ilgili plan yapmaya baslayacaktir. Sadece uzun zamndir evde oldugunuz icin esiniz disarda zaman gecirmeyi unutmuş evde de her sey size bakıyor biraz daha sabir sadece 1 yila kalmaz hersey yoluna girmis olur cocugunuzda bebeklikten cikip cocuk olacagi icin birbirine daha cok vaktiniz kalir

Evden çıkmayışını evcimenlik olarak değerlendirmiş konu sahibi, muhtemelen miskin ve tembel

Çocuk iyi güzel hoş da çiftleri birbirine düşman ediyor bu bı gerçek. En çok kavgalar çocuk yüzünden. Çocuğun büyümesini bekleyeceksiniz başka çare yok. Ev işleri için de tartışmaya degmez. Virüs dönemi geçtiğinde haftalık bir yardımcı alırsınız eve temizlik için olur biter. Ne siz ne de eşiniz yapmak zorunda kalmazsınız. Sizi bu kadar bunaltan şey ustunuzdeki işler. Madem eşiniz yardım etmiyor, başka alternatifler bulun. Bir adamdan 5 şey istemek var 2 şey istemek var. Bu konulari kendiniz çozebilirseniz en azından ilgi alaka cinsellik konularinda isteklerinizi söylediginizde sizi ciddiye alır. Ama devamlı birşey isteyen birisi durumuna düştüğünüz icin bı sure sonra bütün isteklerinize duyarsizlasir. Bana öyle gibi geldi yani.

Beni kaybetmeyecegine emin oyle bir korkusu yok. Soylenmem sadece onu kiZdiriyor. Sanirim korkutmam icin sakin ve kirgin, mutsuz oldugumu belirten bi konusma yapmam lazim ki afallasin. Aa demek gercekten mutsuz, bagirip cagirmiyor vs desin

40 yaşındayım 20 yıllık evlilik tecrübesinden öğrendiğim en önemli şey her türlü ev işi ve çocuk yetiştirme sorumluluğu ne kadar üzerime alırsam okadar esin kendini geri plana çekip nasıl olsa yapıyor diye düşünüp hiç çabalamamasi oldu. Bende çok yıprandıgimi fakat verdiğim öz verinin karsiliginda istediğim değeri alamayınca teşekkür sevgi şevket minnet duyguları gibi. Esimdende yapması için tartisiyom pes etmiyom. Ne cevap verirse versin. Ben hep bekliyom beklentilerimi. söylediği sozlerede takılıp kalmiyom

Hiic umudum yok, dahasi onun annesi ya da ogretmeni gibi hissediyorum ne desem oflayip pufluyor... ben de fazla atarlaniyorum belki bazen ama sabir denen bsy kalmadi. Yaptigim hcbsy de takdir gormuyor zatenn hepsi benim asli gorevim. Neden sikayet ettigimi anlamiyor bile.

Çocukla nasıl bir bağ kuracak eşiniz ileride merak ettim. İlgisiz bir baba profili çizildi şu an gözümde. Yarım saat bile kendi çocuğuna bakamayan bir baba ilgisiz bir babadır benim gözümde. Çocuğunuz da farkındadır bunun küçük olmasına rağmen. Sevgi meselesine gelince... Ben sevgide lafa değil icraate bakarım. İnsanın sevdiği kadının bu kadar yorulmasına, yıpranmasına, mutsuz olmasına dayanamaması gerekir. Üzülür ya haline. Hele de bu kadar dile getirilmişken. O yüzden ben sevgi konusunda samimi bulmadım kendisini. Çare nedir bilmem. Ben yalnız kalınan evliliklerin bitmesi taraftarıyım. Çünkü 2 kişiyken yalnız hissetmek çok kötü bir duygu. Üzerine eşinizin yaptığı manipülasyon da cabası. Ama işte burada boşan yazınca da kızıyorlar herşey boşan diyorsunuz diye. Ona deme buna deme neye boşanılıyor o zaman anlamadım

Terapiye gitmenin bir yolunu bulun. O kadar sorunlu erkek var ki eşiniz belli ki kötü bir adam değil. Belki onun da hayatında eksilen şeyler vardır ama o cevap peşinde değildir. İyi bir terapist arastirip evlilik terapistine gidin derim. Bende eşimle gitmeyi düşünüyorum bazen. Benim eşimde dünya iyisi, tatlı bir insandır bizlere düşkündür ama hayat gailesi içinde kendi iclerimize fazla dönüyoruz bazen, tabii yorucu çalışma hayatımız da bunda etken. Ama bunlar tedavi edilebilirliği olan erkekler. O yüzden olumlu düşünün ve yapıcı adimlardan başlayın. Çocuklar küçükken hayat biraz öyle de evriliyor sanki ama sonrasında insanlar birbirinden uzaklasabiliyor. Buna fırsat vermemek lazım. Bu sabah bir rüyayla uyandım, uyandığımda çok duygusaldım. Dedim hep geçmişi özlüyoruz ama o anı yaşarken ne kadar sıradan hissediyoruz. Hep geçmişe daha gencligimize özlem içerisindeyiz. Halbuki anı yaşayabilsek. Gidip 8 yaşındaki oğluma sarıldım, öptüm kokladım dedim ki içimden " sen büyürken biz iş, güç koşturmaca, hayat gailesi de savruluyoruz ama bugünler hep anı, ilerde birgun bu günleri özlem ve duygu dolu hatırlayacağız, ama yasarken sıradan birgün gibi basip geçiyoruz üzerinden" . Sonra eşimi aradım nasıl ağlıyorum, "bugunlerimizi hissederek, duyumsayarak, koklayarak kaçırmadan yasayalim" dedim. "Akşam gelince yaşarız" dedi gülerek. Ama dalga geçtiğinden değil. O da duygusaldır ama bazen birimizin duyguları daha coskuluysa diğerini alıp oraya getirmeye çalışmak lazım. Ama bağırarak, kızarak, laf sokarak bir yere varamayız. Bunları bazen bizde yaşıyoruz. O yüzden dışardan birileri bunu söylemeli o yüzden evlilik terapistine mutlaka gidin

Nasıl evcimen ki bu böyle. Ne çocuğa ne eve Hiçbir işe faydası yok. Kendine evcimen resmen.

Evet artik bi noktadan sonra salacagim ben de daha cok yipranmaktansa... S

Bence terapiye tek başınıza gitseniz bile yeter... ablam da benzer durumlardan ayrılma noktasına geldi ailr düzenleri terapist sayesinde oturdu. Izmirdeyseniz bizim terapisti tavsiye edebilirim. Bu arada ben de pandemi surecinde doğurdum her şeyi kocamla ikimiz yapmak zorunda kaldık mecburen benle birlikte o da öğrendi.

Cok haklisin. Kitap okumayi seviyorsaniz her gun 1 saat kitap okuma saatim olacak ve bu surede cocuga sen bakacaksin deyin. Sessiz bi odada oturup kitap okuyun Arkadaslarinizla disari cikin bi rahatlayin. O da baba olarak baksin bikac saat. Sizin buna ihtiyaciniz var o karsilamiyosa madem siz arkadaslarinizla karsilayin. Sorununuzu butunuyle cozmez elbette ama biraz kafanizi dagitir kendinize gelirsiniz. Diger seyleri daha saglikli vaziyette dusunmus olursunuz. Umarim duzelir hersey.

Sizi çok iyi anlıyorum. Zaman geçtikçe evliliklerin sonu bu mu diye düşünüyorum. Ben de son iki aydır depresyondayım galiba. Eşimle yeni evliyiz şimdilik bir sorun yok ama koronadan dolayı sürekli evde olmak, iş kaygıları tüketti beni. Şükürsüz biri değildim şimdiye kadar en ufak bişeye şükrederdim ama şimdi o bile içimden gelmiyor. İnançlı bir insanım ama bu aralar herşeye olan inancımı yitirdim

Benim eşim de koç. İnat etmekle olmaz gaz vermek lazım

Bunlari da yaptim. Hic umursamiyor. Kendi utusunu yapiyor mecburen utuyu biraktim cunku, disardan yemek soyluyor. Baska da bir seyi onemsedigi yok ztn. Toz icinde oturabilir. Evin copunu atmayi bir turlu benimseyemedi mesela elli kez soylsmem lazim onda da poflayarak atar. Kac gundur sineklik taktiralim adami ara olcu alsin diyorum. Aradim acmadi dedi kaldi oyle. Evle ilgili en kucuk seyi dahi umurssmiyor cunky annesinin evinde abileri ilgilenirmis bizimki saksi cicegi.

Evet surekli bir seyler isteyen, soylenen dirdirci birine donustum onun gozunde. Beni ogretmeni veya annesi gibi goruyor resmen. O da ergenus. Bu arada duzenli yardimci da tam olarak cozum degil aslinda cunku esimde temel seyler eksik. Ictigi suyun bardagini temizlikci mi kaldiracak, kirlilerini temizlikci mi sepete atacak? Ben mutfakla ilgilwnirken yarim saat cocukla oynamasini istiyorum mesela. Bir suru oyuncak saciliyor yere. Arada cocuk onlarin ustunde kosturuyor filan. Zaten dengesini anca sagliyor, dusecek. Ayak altindan kaldir bazi oyuncaklarini diyorum cevap pofff. Bu kadar miskin yani icine islemis TheQueeninthenorth

Mesele kahvaltisiz cikmak degil. Esim nereye gidilecekse erkenden gitmek ister. Erken kalkar erken kahvalti ederiz biz. En gec 9da filan. 9 30 da evden cikmis olalim ister mesela. Bebekle disari cikmak eskisi gibi olmuyor haliyle bebek cantasi, oyuncagi, yanimiza alacagimiz yiyecegi atistirmaliklari vs... o eskisi gibi giyinip cikalim hizlica istiyor ama artik mumkun degil. kaldi ki hazirlanma asamasinda bana destek oldugu da yok. Kendi giyinip kusanip hadi artik saat kacoldu demektn baska bsy yapmaz. O gun gidecegimiz yer de sabahin korunde gtmemiz gereken bi yer degildi. Ondan takinti dedim. Bu arada ben de play station oynarim. Mesele o ddgil. Mesele benim artik cocuksuzken yaptigim seylere vakit bulamayisim. Cunku diger tum isleri tamamen ben ustlenmis durumdayim

Bahsettiğim harcamalar altı ayda rahatsız edici olmaya başlar karşı taraf için geleceğinizin yapısını değiştirmeyecek ama eşinizi rahatsız edici ölçüde olabilecek harcamalar. Ayrıca bu yardımlar manevi açıdan da sizi rahat ettirecek stresinizi azaltacak şeyler. Şöyle söyleyeyim ilk bebekte haftada iki tam gün kadın gelirdi evime, eve geldiğimde yemeğin hazır olması evin mis gibi olması çok büyük motivasyondu benim için.

Gel terapi alalim desem guler git sen al der. Parayi sokakta mi bulduk der. O parayi sen bana ver ben terapi yaparim der, der de der... alacagim cevaplar gozumden yildirim hiziyla gecti su an

Ev islerine dokunmadan sadece bebekle ilgilensem de pek umrunda olmaz. Ev kirli olsa umursamaz, yemek olmasa disardan soyler. zaten ev yemegi sevmez. Utusunu kendi yapar. Cinsellik ztn olmadigi icin o konuda bir yaptirimim olmaz. Ben ruh gibi yasasam umursamaz yeter ki basini sisirmeyeyim. Bebekle buyuyunce daha cok ilgilenecegini soyluyor. Buyuyunce soyle boyle yapicaz dye planlar kuruyor ama daha kucukken pek ise dahil olmak istemiyor. Bir sekilde benim idare etmemi bekliyor...

Bence haftada en az bir gün çocuğu annenize bırakıp basbasa kalın. Dışarı çıkın, sinemaya gidin, yemeğe gidin, en kötü evde birlikte sohbet edin.. Erkekler babalıga kadınların anneliği alıştığından daha zor alışıyor diye okuyorum hep

Benimkiyle de edilmez, o sustukça ben uzatırım bu sefer 100 desibelle bağırır ödüm kopar. İletişim sorunları çözülmeden huzur olmuyor ama malesef.

Bilerek bahane uyduruyor. Keyfin bilir canım bakamazsan da bakmayı öğrenirsin, ben hastaneye gitsem komşu mu bakacak dersin. Ben öyle yaptım. Ben arkadaşımla kahve içeceğim geç gelirim. Bakmal zorundasın, hastaneye gittiğimi varsay dedim. O günden beri de bakıyor. Aç bırakırsa da keyfi bilir. Sorumluluğu almayana zorla vereceksin

Ufff içi geçmiş adamin, koca heriflerin PlayStation oynaması da bana itici geliyor.. kaç yaşındasınız, mesleğiniz ne, onsuz gecinebilir misiniz? Eğer evetse çekmeyin bu haminne yi

Hayatını dolu dizgin yaşamak istiyorsa evlenip çocuk yapmayacakti. Şikayet ettiği siz, bugün şuan hayatından ciksaniz o yatağın üstüne bıraktığı kirli çamaşır dağının içinde kaybolur iki hafta sonra.

Bunu kullanıyor gibi geldi bana ama. Yani kakalı dursun bırakın, en fazla poposu pişer ama emin olun kokudan dolayı yada vicdanen eninde sonunda alacak altını. Bir kede elini taşın altına koyması için zorlayın, çorap söküğü gibi gelecek. Tek ütü değil mesela her konuda yapmak lazım. Benim eşimde mutfakta asla iş yapası yoktur. Bu karantinada artık bir gün vana geldiler iç öğün yap pişir ye, dedim artık öğlenler sende cidden pes ettim ben. İlk gün ciddi anlamda çocukta ben de aç kaldım. Ama ne oldu, şimdi en azından bir çorba, tost makarna mantı haşlıyor. Bazen diyoruö bu öğlen mantı senden. Haşlıyor. O tek gün çocuğun aç kalmasınuzun vadede hepimize yarar sağladı bence

Hiç mi çocuğunu sevmiyor adam. Niye ilgilenmez bir baba çocuğu ile çok şaşırdım. Ki tam ilgi beklediği zamanlar yavrucuğun. Acaba kendi içinde bunalım yaşıyo olabilir mi. Bir psikiyatrist börsün bence

Bence eşine kızmalısın zaten. Ben görüyorum parkta cocugu ile ilgilenen babaları. Onlar çalışmıyor mu sanki. Bu bahane değil çocuk yaptıysan ilgilenmek zorundasın. Kendini suclama artık bu duruma gelmende suç esinin.

Üzüldüm canim TheQueeninthenorth

Bu çok yaygın bir problem. Tüm sorumluluk paylaşım dertleri için +1 Erkekler evlilikte az buçuk paylaşım içindeyse bile çocuktan sonra iyice salıyor kendini. Önceki konunuzdan beri takipteyim, burda dertleşiyor gibi hissediyorum, verilen fikirleri kendime de alıyorum. Ben 5 yıllık evlilikten sonra 39 yaşında doğurdum ama, eşim benden de büyük ve hemen her işe benim bakacağımı biliyordum, çok tükendim mi 'eee bile bile lades' diyorum kendime. Haklı değil asla ama sinirden çok hüzün kaplıyor içimi. Benim için daha başedilebilir bir duygu. Birini çocuk gibi gütmek bizzat yapan için usandırıcı ve üstüne bir de suçlanıyorsun hakikaten zor zanaat. Diyebileceğim bir iki şey : Tecrübeli annelerin dediği gibi 2-3 yaşından sonra işlerin düzeleceği ümidine tutun, ben de tutunuyorum. Benim de eşim oğlanın 'aklı erince' onla yapacağı şeylerin hayalini kuruyor şimdi. İkincisi öfkeyle patlayanın karşısındaki olmak da zordur, ben de susanım ya da az ama sert konuşanım mesela, eşim eser gürler, gerçekten insan birşeyi çözmek istiyorsa da beziyor bu tutum karşısında, otomatik kapanıyor, yani haklısın herseyde, birikim de var, politik ol demiyorum ama en önemli bir iki konuyu seç ve onlarla ilgili ara ara daha sakin ve net konuş derim. Yoksa diğer bazı arkadaşların dediği gibi konu yalama oluyor, A'dan Z'ye kayıyor. Son olarak ben eşinin seni sevdiğine ve yorucu olsa da çabana değeceğine inanıyorum. Erkekler bir top kumaş, deseni farklı derdi bir büyüğümüz rahmetli.

Hahhah aynen. Kendine evcimen. Cok dogru bir tanimlama oldu. Disari bir yerlere gidecegimize evde kalalim tum gunnpinekleyelim daha mutlu olur. karantina doneminde herkes sikilirken benimki hayatinin en mutlu donemini gecirdi mesela. Evden calisti filan. Tabii cocukla bir yere gittigimizde donusumlu cocukla ilgilenip gezdiriyoruz fln. Cok zor isler. Ne diye rahati bozulsun

Çünkü pandemi ve işsizlikten önce böyle değildik, şu an ikimizde zor günler geçiriyoruz. Bunu boşanma sebebi olarak görmüyorum ve kocamı seviyorum. Mihail Zoscenko

Bekarken iki saat iletisim kurmasak meraktan olen, huzursuz olan adam simdi ayni evin icinde gunlerce konusmayalim umursamiyor. Kalbim cok kirik...

Kendimi savunmak icin soylemedim aslinda. Ben deofkemi kontrol edememekten sikayetciyim. Bu sebeple her tartismamizdaben hakliyken haksiz oluyorum. Konu nolursa olsun benim sesimi yukseltmeme geliyor hep cozumsuz kaliyoruz. Simdi anlamiyor belki ama ilerde cocugumun bu anlara sahit olmasini hic istemiyorum. Bu yuzden dediginiz gibi ben bu konuda yardim almak isterim TheQueeninthenorth

Bu durum onun sadece isine gelir. Zaten istedigi de bu. Her ssyi kendim halledeyim ondan hicbi beklentim de sikayetim de olmasin. TheQueeninthenorth

Iste esas sıkıntı burda bence. Adam evlenmis ama evlilik ne demej evlilikte sorumluluklar nedir öğrenememiş hala. Daha ogrenemeden de baba olmus. Sorumsuz bencil bi insan bence isine böyle geliyor böyle davranıyor. Artik ona tahammül etmek istemediğinizi yorulduğunuzu söyleyin bence. Ama kararli sert bi tutumunuz olsun ya kendini değiştirsin ya da defolup gitsin. Hergun mutsuz uyanmak ciddi bi sorundur bence.

Kuzum sanki iki cocugun var ama derler zaten erkekler assiri bencillermis tablet vermemesini soyle yine ver cocugu babalik yapsin birde sen calisiyormussun yazik gercekten kendini dusun ne istiyorsan yaptir alisir, babaligi ogrenmesi lazim

Söylendikçe, şikayet ettikçe sadece siz yıpranmış oluyorsunuz emin olun ona hiçbirşey olmuyor, çoğu dediğinizi duymuyor duyduklarını da ciddiye almıyor malesef. %10'unu ciddiye alsa böyle davranmazdı. Bu yüzden söylenmek yerine direkt fiile dökün. Kendinize zaman mı ayırmak istiyorsunuz, çocuğa onun bakmasını mı istiyorsunuz? Direkt verin eline ve çıkın. Ben yürüyüşe çıkıcam, spora gidicem, maniküre vs. diye o anda çıkın. Piknik mi istiyosunuz? Biz bebişle çıkıyoruz gelmek istiyosan hemen hazırlan diyin, gelirse gelsin gelmezse yalnız takılın. Çocuğu gezmeye çıkar ben temizlik yapcam, ütü yapcam vs. diyin evden sepetleyin. İşinizi kısa tutun sonra siz de onların yanına gidin. İkimize masaj ayarladım ücreti de ödendi, çocuğa annem bakacak diyin. Gelmezse tek gidin Sadece hantal diye boşanmak doğru değil bence, çünkü kendiniz de diyorsunuz eskiden beri varmış bu huyu şuan sadece yaş etkisiyle artmış. Belki kan testi falan yapılsa bi hormon-vitamin problemidir ve çözülür. Cinselliğin bitmesi büyük bir problem, cinsellik azalınca çoğu evlilik patlak veriyor zaten. Bunu açıkça konuşun ve ne şekilde olacaksa çözmeniz gerektiğini söyleyin.

Kızım 6 aylıktı, birkaç saatliğine işe uğramam gerekti . O gün için eşim işe gitmedi bebekle ilgilendi, ben işimi halledip geleceğim sözde. Eve döndüğümde kızımın uyku saatiydi, anahtarla çok sessiz bir şekilde girdim hani uyuyorsa uyandırmayayım diye. Salona bir girdim ki eşim kanepede horul horul uyuyor. Kızım ana kucağından kayıp yere inmiş, neyse ki düşmemiş yoksa ağlardı herhalde. Düşünün ki o çocuk kaç zamandır kıvranıyorsa ortada badisinin çıtçıtları falan açılmış, kaka ensesine kadar çıkmış. O lar tabiki her yere bulaşmış. Bana bir cinnet geldi orda tabi bağır çağır aldım çocuğu kucağıma, eşim ha geldin mi diyerek yatak odasında uyumaya devam etti. Uzattım ama erkeklerin sorumluluk almamak canına minnet. Zorla alıştıracaksınız. Eşim de çok çabaladı kaytarmak için ama çok da güzel bakar, ilgilenir. Öğrenmek zorundaydı, öğrendi.

Konu sahibi kardeşim ben sizi sorumluluk duygusu haddinden fazla yüksek biri olarak gördüm, "ben yapmasam kim yapacak, kalacak bu işler" enerjisi aldım yazdıklarınızdan, bilmem yanılıyor muyum. Evliliğiniz dışındaki ilişkilerinizde ortada yapılacak bir iş varsa bunu yapmak gerek diye düşünüp el atar mısınız örneğin? Eşiniz de anne evinde alıştığı düzeni devam ettirmekte zorluk çekmemiştir, mesela çocuğu eline verdiyseniz içinizin rahat etmeyeceğini bilir ve endişe etmeyip keyfine bakar. Ev dağınıksa da sorun etmez, bilir ki birkaç gün siz de ellemeseniz bile eninde sonunda el atacaksınız. Öfke kontrolü yaşamanız bunun doğal sonucu, öfke kontrolünü sizdeki kötü bir huy gibi görmeyin, bilakis bedeniniz kendine fazla yükleniyorsun diye size bir şey anlatmaya çalışıyor. Önceki

çocuk olduktan sonra velilik değişiyor gerçekten benim eşim herşeye çok yardımcı olmasına rağmen yine de bir takım şeyler farklı oluyor bence eşinizden yardım istemeyin hiç bir konuda kendinize bakın çocuğa tek başınıza yetebileceginizi kanıtlar tarzda davranın sürekli yorulduğunuzu değil güçlü kadın imajı yaratın eşiniz kendisinin vazgeçebilir biri olduğunu hatırlasın

Evet annem en buyuk sansim. o da olmasa tirlatirdim herhalde. Ofke problemimi nasil yenerim bilmiyorum esime karsi cok cabuk parliyorum. Hak ettigini de dusunuyorum aslinda tas olsa catlatir o.

Sizin çocuksuz versiyonunuz da benim. Çok mutsuzum, sanki hayat amacımı kaybettim. Eşimle de sizin durumları yaşıyoruz üstüne üstlük o şu an çalışmıyor da! O ilgisiz durdukça benim dilimin ayarı kaçıyor, ağır konuşuyorum. Dünyası oyun, bilgisayar ve araba videoları üstüne kuruldu, hatta geçenlerde konu açmıştım ama linçlediler beni adam depresyonda üstüne gitme diye. E peki ya ben? Ama sizin aksinize ben terapinin işe yarayacağına inanıyorum. Maddi olarak sizi zor duruma sokmayacaksa terapi öneririm. Bizim için malesef o da lüks.

Bizde böyle olduk. Üstelik lanet işi yüzünden eve bile gelmediği oluyordu. 1.5 sene tek başıma baktım. Komşumuz bile yok bide burda. Bir ev bir bebek. Baktım ben kafayı yemeye doğru gidiyorum. Bir cinnet geldi bana. Şimdi herşey yolunda. Son 1 yıldır akşam o eve girdikten sonra bebeye ellemiyorum bile. İstediği kadar yorgun olsun onunda çocuğu bakacak. Bazen gerçekten bir cinnet herşeyi çözüyor. Lafla anlamayanında başka çaresi yok.

Böyle eşlere en çok koyan şey bol bol para harcatmak, haftada bir gün temizlikçi gerekirse hergün dört saatliğine bakıcı, çamaşırlar kuru temizlemeye, ütüye. Tüm bunlar için harcanan paraya bakınca kendilerine çeki düzen veriyorlar. Acımayın bırakın sittin sene kirada otursun o ev sahibi olsun derseniz ezildikçe ezilirsiniz.

Hayir koc Kafasikarisikbirisi Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Burada birisi "çocuk gerçek evlilikleri ileriye taşır " demişti. Ben bu cümle için aylarca düşündüm. Üzüldüm, Safmışım o ayrı da. Söyleyeni de bir halt sanmışım. Benzer şeyleri yaşadım, yaşadık. Eşim de eşinin senden yana şikayetlerinden dem vuruyordu. Ben de senin taleplerinle geliyordum hep ona. Bizim sanırım ilk 3 yılımız böyle geçti. Çok ama çok zordu, kızım zor bir çocuktu eşim, çocuğun bakımına katılıyordu ama ben çok fazla vericiydim. Ücretsiz izne ayrıldım, evde yalnızdım, çocuğun ilk yıllarında onu doğru şekillendirmek için mükemmel anne olmaya çalıştım. Eşim işkolik bir adam seviyor yani alanında iyi bir noktada, ona sığındı, evde çalıştığı için daha az rol üstlenme hakkı olduğunu düşündü. Özetle dedim ya ilk 3 yıl böyle geçti, tekrar tekrar yazmayayım yaşadıklarımız benzer. Sonra ben bir cinnet geçirdim herşey çözüldü son 3 yılımızda gittikçe iyiye doğru gitti. Tabii çocuğun büyümesinin etkisi de büyük. Herkes yavaş yavaş özgürlük alanına döndü bu da bireyleri rahatlattı. Cinnete gerek yok ama yardım almalısınız. Eşin işine geldiği gibi davranıyor, kolaya kaçıyor, kaybetme korkusunu hissetmeli, düşün biraz daha teklifle git. Reddecektir bizim sorunumuz yok ki sen yaratıyorsun diyecektir sonra harekete geçersin kaybetme duygusunu yaşatırsın.

Eşiniz aslında böyleymiş. Çocuk ona kılıf olmuş sadece siz başından gitmişsiniz. Buda işine gelmiş. Çocuktan önce hadi şunu yapalım dediğinizde bahanesi yokken çocukla istediğine kavuşmuş aslında. Yani belli ki huyu bu. Allah yardımcınız olsun inşallah düzelir. Yoksa çok zor bu şekilde yürütmek çok iyi anlıyorum

Şu piknik olayında sizi pek anlayamadım. Yani kahvaltı yapmadan çıkmak istemiyor olabilir bence bunda takılacak bir şey yok. Yani ona takıntılı demek yerine bu konuda onu anlayabilirsiniz. Onun dışında çocuktan sonra galba hemen hemen bu tarz şeyler yaşanıyor. Siz biraz daha gayret etseniz tatlı dilli güler yüzlü olsanız playstation oynamayı seviyorsa beraber oynasanız... Bir süre şikayetlerinizi bir kenara bırakıp ona olumlu özelliklerini söyleseniz.. Bir süre böyle deneseniz? TheQueeninthenorth

Issiz degil evden calisiyordu pandemi suresince. Su anda hafta ici 3 gun ofiste 2 gun evden calisiyor TheQueeninthenorth

Bir an ben mi yazdım diye düşündüm. Meslegimize kadar aynı. Cocuktan once biz de cok iyiydik. Yurt dışına gittik gezdik tozduk. Cinsellik de iyiydi. Cocuk dogduktan sonra cinsellik bitti nerdeyse. Bebegim cok zordu uyumazdı. Ben boşanmayı düşünüyordum ona göre birsey yoktu tabi. Cocugum simdi biraz daha uyumaya başladı. Artık kendisi yaklaşıyor cinsellik olunca düzeldik ama cocuk konusunda ev konusunda tüm yük bende. Gunde yarım saat ilgilense ilgilendim diyor. Her gün ben parka götürüyorum 2 saat. Bir gün de kendi dese ben gotureyim nefes alırım ama yok. Bir de masa basi iş hafta sonları tatil ne kadar yorulabilirsin. Ben artık takmıyorum cocugumu parka götürüyorum saatlerce kafam rahat. Cinsellik olursa duzelirsiniz gibi geliyor bana. Cinsellik olmayınca cok soğuyorsun arayı açmayın esinle ciddi konus soğuduğunu söyle bence canım.

Aslında kendiniz söylemişsiniz hep miskin bir insandı ama birazcık istek gaz verme ile herşeyi yapabiliyorduk diye adamın yapısı baştan beri buymuş ama o zaman sizin çabalarınız bu halini azaltıyormuş sonra çocuk olup sizin sorumluluklar arttı sizde onu iteklemek için çaba göstermediniz daha dogrusu buna zaman ve enerji bulamadığınızdan adam dogal sistemine geri dönüp buna alışmış. Ona dogal geliyor çünkü en başından zaten böyle biriymiş sizin zorunuz ile farklı davranıyormuş. Bence kendisine sorumluluk verin çocuga baksın siz de kendinize zaman ayırın eglenmek için onun keyfini beklemeyin yalnız yada bebeginle beraber eglen üzerindeki stresi atmanın bir yolunu bulman lazım Samsonn

Allahtan o konuda sansliyim. Kv hic karismaz, gorumcem uzakta yasiyor. Ama ben bazen boyle sorumluluk verilmeden bir cocuk yetistordigi icin kulaklarini cinlatiyorum kv nin icimden

Aslinda cocuk buyudukce dahaiyi olacagini dusunuyorum ben de. Mesela esim bugun bi isi halletmeye disari cikacakti. birden dedi ki biraz daha buyuse oglumu da yanimaalirdim beraber gider gelirdik. Seneye gidersiniz dedim ben de. Yani ilerde daha rahat, onunla daha cok bir seyler yapabilecegi gunlerin hayalini kuruyor o da. Tabii su an birbirimizi bogazlamazsak belki de ilerrde daha guzel olck her sey...

Bugun biraz konustuk. Bana bu evde robot gibi hissediyorum, surekli bana direktif vermenden biktim dedi. Dedim o zmn sen de yapman gerekenleri yap ki benim soylememe gerejk kalmasin. Aksam cay iciyor mesela, veya atistirmalik bir sey aliyor, hepsi sehpanin ustunde kaliyor. Kendi daginikligimi kaldirayim yok. Ustunden cikardigini kirli sepetine atmiyor yatagin uzerine birakiveriyor vs vs... o kdr cok sey sayabilirim ki boyle. Ben onun ogretmeni degilmisim bana soyledigi bu. Ben de bayilmiyorum uyarmaya ama mecbur birakiyorsun dedim. Sadece bu da degil; aklindaki seyleri yapmasina da engel oluyormusum. Sifir afaba almaj istiyor mesela. Daha yenj ev sahibi olmak istedigimizi konustuk. 1.5 sene sonra sehir dusindan ev alabiliriz bu sirada pesinatimizi arttirirz dye plan yaptik bugun bana sifir begendigi araba modellerini gosteriyor... her seyine olumsuz yaklasiyormusum kafam sabitmis onu kukla gibi yonetmek istiyormusum...

Cocuga bir zarar gelmesinden korktunuz mu bunu yaparken. Soyle ki ; konu sahibinin konusunda resmen kendimi gordum. Bebegin butun ozbakimi bende ara sira gelir pispislar gider. Sitem ettigimde ben aslinda bu cocuga senden daha iyi bakarim dedi. Ben de oyle mi al o zaman deyip biraktim kucagina. Suan arka odadayim ama cocugu tepe ustu dusurur de engelli birakir mi diye icim icimi yiyor. Siz hic bu endiselere kapilmis miydiniz kahve icmeye giderken? Sevgili konu sahibi, seni o kadar iyi anliyorum ki. Ah kelin bir merhemi olsa, keske olsa

Bir kadına yapılan en kötü şey onu yok saymak ve değersiz hisdetmek. Bu dediklerinizi dibine kadar yaşadım ve yaşıyorum. Ama şunu düşündüm ben kendim ruhen çözmem gerekiyor. Bunun tek yoluda kişinin kendisi bulması. Onun yoluda eş dost değil tedavi olmak bir nebze o nedenle terapi bu hafta başaldım. online aldığım içinde benim için daha kolay oldu. Ziyaretçi Defteri | Psikoterapist Mehmet ULUBEY | Online Psikolog Hakkında Yorumlarınız sizede tavsiye ederim. Sayfayı inceleyin isterseniz. Terapistim.

Canım 4 çocuk buyuttum. hepsini yaptı. Yavaş yavaş vereceksin sorumluluğu. Bir saat cik disar i bebeksiz. bebeği doyur bezini yenile bırak evde. Sen de bağımlı olmuşsun bebeğine senin bakabildigin gibi bakamiyacagina inanmışsın. Sen yokken başbaşa kalınca mecbur oynatacak ağlamasın diye su verecek biberondan. Bez açma işinide zamanla vereceksin güzel baglamasada yapa yapa öğrenir. Eleştirme bağlayamamışsın diye o yapsın sen sora düzelt. Önemli olan onunda yapması. Doğru mükemmel yapması değil zamanla oturacak bakımla ilgili becerileri.

sizi kaybetme korkusu olsun demek istedim aslında denizliligenc1995 Umut dolu insanlarız tek ayak

Uyanığa gel... bunlar kadınların genlerine kodlanmış yetiler değil. 2 kez deneyip 3. de öğrenilen beceriler. Adam bariz en çok kendini seven tiplerden. Madem ne çocuğa ne eve hiç hayrı dokunmuyor, konuşmaktan da anlamıyor, ben en azından onun işini görmezdin sanırım. Ütüsünü falan yapmayın, yemeğini hazır etmeyin. Hayatı hiç bir şekilde onun için kolaylaştırmayın. Enerjinizi kendine ve evladınıza saklayın sadece.

of of içimdeki kanayan yara bu tür konular. uyandığında sadece aklına gelen yapılacak işler olması, yapılacak yemek olması. uzun zamandır şöyle güzel bir kahvaltı hazırlayıp sevdiğim diziyi açıp keyif yapayım diye düşünülmeyen sabahlar... eğer ki maddi durumunuz müsaitse her ay yardımcı tutun. haftada bir iki akşam dışarda yemek yiyin. madem yardım etmiyor eşiniz bir süre de böyle deneyin bence. çok para gittiğini ima ederse de yetişemiyorum yapacak bir şey yok diyeceksiniz belki o zaman sizin üzerinizdeki yükü biraz hafifletmek alına gelir

Hani kendince bi çabası olsa da siz sıkboğaz etmiş olsanız keşke. Neden kıyafetlerimi kirli sepetine atmamı söylüyorsun sen öğretmen misin , neden yediğimi içtiğimi ortalıkta bırakmayayım, neden sıfır araba almama engel oluyorsun böyle insan davranışlarına kişi beş yaşındaysa katlanılır o da bi yere kadardır. İşiniz zor, keşke verebileceğim bir tavsiye olsaydı çok üzüldüm bu konuya ve sizi çok iyi anlıyorum hayatın yükünü paylaşmayı geçtim yetişkin bir insan öz bakımını nasıl yapamaz da başkasına yıkılır anlamıyorum Mihail Zoscenko

Ufak capta cinnet gecirdigim oldu ama o zmn daha beter oluyor her sey. Ofkekontrolu sorunu yasadigimi dusunuyor. Haksizliga ugramis modunda takiliyor uste cikiyor gene. Magduru mu oynasam. daha etkili olur dye dusunuyorum artik

Hepsini okudum. yasadiklariniz çok normal şeyler her ilişkide olabilen durum ev v çocukla alakalı biraz sorumluluk verin ve kendinize zaman ayırınherşeye yetebilmek için kendinize zaman ayırmayı unutmuşsunuz. degerli olduğunuzu siz kendinize hissettirin ve sosyallesin bebeği babasına bırakın arkadaşlarınızla görüşün bir saatliginede olsa esiniz tek baksın çocuğa.

Onun zevklerine ayak uydurun biraz da bakön gecmişte o size ayak uydurmuş. Play station oynayın siz de mesela en basiti. TheQueeninthenorth

yazdıgınız yazıyı ben yazdım sandım geçecek mi bilmiyorum...

evlilikte cocugun maalesef boyle bir etkisi var.. mesela benim kendimden gozlemim normalde kocam evde degilken yaptigim seyleri kocam evde iken yaparken daha sinirli olup daha cok yoruluyorum. cunku sanirim bilinc altimda ondan yardim bekliyorum. cocukla basbasa yolculuk yaparken. hersey süt limanken, kocali yolculuklarda off diyorum. bence cocugun en zor donemi 1-3yas arasi. benim kendimi en caresiz, en yalniz, en yetersiz hissettiğim zaman buydu. sonra bir gun farkettim ki, cocugum kucukken ki ben ile hamilelik oncesi veya buyumus cocuklu ben ayni degiliz. resmen dogumdan 3yil sonra hormonlarin etkisinden ciktim. eski ben oldum. ama zamanla geciyor. o yuzden su an ani karar almayin derim. kendinize zaman ayirin. 1.5yasindaki cocuk 1 saat yemek yemese, bezi degismese de olur. yedirin, bezini degistirin, verin babasina, cikin evden 1 saat yürüyüş yapin, markete gidin, a101e gitmek bile size iyi gelecek tek basiniza bak goreceksiniz.

Bir ara psikologa gidiyordum, o donem psikologum bana "control freak' oldugumu soylemisti... takinti derecesine getirebiliyorum bu durumu. Her ise Kendim el atmaktan, basladigim isi bitirmekten keyif aliyorum. Mukemmeliyetci bir yapim da var aslinda. Her konuda bu boyle. Bu yuzden hayatimdaki olumsuzluklari cogunlukla kendi kabahatim, eksikligim gibi gorup kendimi suclamaya meyilliyim. Burda direk yazmadim aslinda ama icten ice butun bu isleri kendim kotaramadigim icin mutsuzum. Esime degil kendime kiziyorum cogunlukla. Ondan cikariyorum. Bu da saglikli bi dusunce yapisi degil bynun da farkindayim. Cunku onun da bana yardimci olmasi gerekip olmadigi pek cok konu var. Ama ofke patlamalarim ani yukselislerim cidden can sikici olmaya basladi. Ilerde cocugumu mutsuz etmek istemiyorum...

Kıyamam canım yaa çok iyi anlıyorum seni ama bence bi terapi alın beraber bide onu dene derim.. İnsanlar zamanla yıpranıyo ama belki düzeltilebilir şeyler hala vardır

Evlilik terapisti size kesin çözüm sunar... Siz eşinize hatalısın dediğinizde tabiki hayır diyecek, kendini savunacak. Psikologların yöntemi hatalı bulmak değilki Size eşinizin duygu durumunu, eşinize de sizin duygu durumunuzu farkettirip hataları kendi kendinize görmenizi kendinizi düzeltmenizi sağlamak. Bi Aile-ilişki uzmanıyla muhakkak görüşün, tek sefer, tmm oldu diyene kadar...

Evet, dort cocugun en kucugu esim. Kvalidem her seyleriylw ilgilenmis. Kayinpederim uzakta calismis. Evde her seye yardimci olan bir baba gormemis esim haliyle. Her seyini annesi yapardi. Market siparisi bile vermez cocuklarina. Dolayisiyla esim. acikca soyleyip kiyas etmese de annesi dort cocugu tek basina buyutup her ise yetisip tek bir sikayet etmemis, ben neden ediyorum, ondan neden bir seyler bekliyorum anlamiyor

Inan çocuk büyüdükçe daha iyiye gidecek. Kızım su an 26 aylık. Çalışıyordum ben de koronadan dolayı evdeyim su an. Çalıştığım dönem kızım sabaha kadar saatte bir hatta yarım saatte bir uyanırdı. Sabahın korunde kalk işe git aksama kadar ders anlat nöbet tut cok yoruluyordum. Buna ragmen evin tüm yükünü bebegimin tüm yükünü sirtlandim. Diger türlü vicdanen rahat olamam. Su an evdeyim ama sanırım erkeklerde kadın evde olunca çalışmıyor gibi bir algı oluşuyor. Ya bekledigim en azından haftada bir gün de olsa parka götür isten 6 da geliyor gec bir saat de değil. Sorsan kızına aşık evet cok seviyor ama ilgilenmek bu sekilde olmaz. Mesela bugün kızımı parka görürdüm saat yedi buçukta geldim cocugumu yıkadım hemen yemegi hazırla masayı topla zaten cocugun yatma saati geldi. Toplasan yarım saat bile vakit geçirmedi bilemiyorum vicdanen insan bundan nasıl tatmin olabilir? Su an kızım gece biraz daha iyi uyuyor ve ben en azından gece dinlenebiliyorum. Gececek biraz daha sabır. Cocugun büyüyünce sana arkadaş olacak sen onunla bir kere daha konus eger duzelmezse bosver cocugunla gecirdigin vakitler en güzeli. O vakitleri hicbir seye degismem ben.

Valla millet hadi artik cocuk yapin demeyi cok seviyor ama kimse cocukla beraber bas gosterebilecek problemlerden bahsetmiyor? :) saka bir yana o kdr cok kisi benzer problemler yasiyormus ki... cinsellik evliligin temel tasi. Bizdeki bu temel tas yerinden sarsilinca diger her sey de onla beraber sallantiya girdi. Cinselligin bitmesinin sebebini sadece ona yuklemem haksizlik olur cunku bende de enerji kalmiyor yanasmiyorym. Ama bu kez de e tum yuk bnm ustumde hem disarda calisiyorum hem evde. O en azindan sadece iste yoruluyoe o da masa basi is zaten ne kdr yoruluyor olacak ki o neden yanasmiyor diye dysunup uzuluyorum... TheQueeninthenorth

Benzer şeyler yaşamışız. Ben bir muddet sonra şöyle üşünmeye başladım. Çocukla ben ilgileniyorum, yemegi ben yapıyorum, çamaşırları ben yıkıyorum evi ben temizliyorum. Evin tüm isleri benim üzerimde. Bu adam ise aksama kadar yatıyor. Eee parami da oldugu gibi veriyorum. Maasimi istedigim hlgibi kullanamiyorum. Bunun üstüne bir de hiç muhabbet yok cinsellik yok deger verme yok. Akşamları duvarlara bakarak geçiyor zaman. Böyle hayat arkadaşlığı mı olur? Ne diye bir de onu yükleneyim. Boşadım gitti. Evlenmesin böyle tipler evlerinde sabahtan akşama uyuyup dursunlar...

Ondan bir şeyler beklemeniz en doğal hakkınız. Hele ki ise basladiginzida omuzlarinizdaki yük artacak eşiniz hala bir dönüm bostan yan gel yat osman misali her işi sizden bekleyecekse, sizin gönlünuzu hoş tutmayı akıl edemeyecekse ne anladım ben bu evlilikten. Malesef benim de en büyük sorunum öfke kontrolumun olmaması haksızlığa uğradıysam onu karşıdakine sessiz ve sakin anlatamıyorum öfke patlamadı yaşıyorum haklıyken haksız durumuna düşüyorum. Öncelikle bunu yenmeliyiz ben bu huyum yüzünden kaybeden oldum genelde... Benim evlilikteki en büyük korkum da buydu malesef. Bazen cocuktan sonra hiç bir şey eskisi gibi olmuyor. Genelde erkeğin içindeki miskin, sorumsuz, bazen de kiskanc ruh ortaya cikiyor Ne guzel cocugu guvenilir birilerine emanet edip başbaşa vakit geçirebilecek imkanınız da varmış.

Denedim ama hep geri tepti. Yapamiyorum bak olmuyor iste vs diye o beni bezdirmeye calisti. Sabirli bir insan degilim bunu biliyor. Bir noktadan sonra dayanamayip isi benim ustlendlecegimi bildigi icin de yalapsap yapiyor. Evlenmeden once ev isleri konusunda daha fazla sorumluluk verip bu konuda kararli olmadigima cok pismanim. simdi cok zorlaniyorum her anlamda.

Burçlarla alakası yok ki bu işlerin. Benim eşim de boğa burcu, ister seve seve ister zorla her tür bakımda işte bana ortak olmak zorunda. Kavgaya gürültüyle alıştırdım. Her işi yapar yani

Merhabalar canım kendini çok güzel ifade eden güçlü bir kadınsın ve bence depresyon geçiriyorsun o yüzden bu kadar yorgun bitkin ve mutsuzsun. Eşin takıntılı ama sen de onu kafana takmışsın biraz başka alanlara yönelsen dikkatini eşinden ve evden çevirsen. Örneğin aletli plates yüzme vs gibi çocuğu anneye de bırakma şansı varmış madem

Daha once de bir yere giderken bebeğinizi annenize bırakacaktıniz ve kırk kere dusunmustunuz değil mi, siz o üyesiniz? Bence siz de anneliği biraz fazla kaptirmissiniz kendinizi ve eş olmayı unutmuş olabilirsiniz. Eşinize hak vermiyorum ama siz de elinizden geleni yapın. Karı koca olmak 1., anne baba olmak 2. vasfimiz olmalı bana göre

Benim esimle ve evliligmle benzer yanlari var evliliginin. Biz 3 bucuk yil sonra bebek karari alip yaklask 4 yillik evliyken bebegmizi kucagmza aldik okadar cok alismisiz ki brbrmzle basbasa olmaya bebek gelip duzen degisince brbrmze zaman ayjramadikca bundan ikimzde cok etkilendik cok kotu bjr sene gecirdik cook cok zordu oysaki smdi dusundgmzde ikmzde cok pismaniz bebegmzn en guzel anlarinda huzursuzduk tartstk cok fazlaca. Bebek buyudkce hayat dha normallesip brbrmze vakit ayirmaya basladkca daha yoluna girdi hersey. Bu kisimda benzerlk gosterdgmz icin yazmak istedim genel olarak degerlendrmene katarsin diye Allah hakkinzda ne hayirliysa onu nsip etsn

tesekkur ederim Evet ben de depresyonda olabilirim. Gunluk yorgunluklarimi hafifletmedigi icin odak noktam esim. Tum kizginligim ona yonelik. Pandemi boyunca evde oldugumuz icin de oldu biraz aslinda. Ikimz de disarda calisirken evet fiziken yoruluyordum ama ona bu kdr ofkeli degildim. Cunku temizlige gelen vardi, annelerimiz donusumly bakiyor yukumuzu hafifletiyorlardi. Simdi uzun zmndr sadece ikimiziz.

Anlattıkların benim eşimi tarif ediyor. Eşim kızım doğduktan sonra senin eşin gb ilgisizleşti, acaba annem babam lohusalığımın ilk zamanları evimde olduğu için mi ilgisizleşti diye düşündüm annemlere kendim bakabilirim çocuğa dedim ama eşim değişmedi, çocuğun hiçbir sorumluluğunu almadı ne gece uyanması ne gündüz oyalayıp beni uyuttuğunu gördüm altını değiştirmeye hiç yeltenmedi kız bebek olunca bende bulaştırmadım enfeksiyon kapar vs. Çocukla birlikte o da kendini soyutladı belki onunda endişeleri oldu, yada özlediği aktiviteleri yapamadı. Ne zamanki çocuk büyüdü artık öğle uykusu, yemeği, tuvaleti sorun olmadı eşim düzeldi daha çok ailecek vakit geçirebiliyoruz Emin ol senin de eşin değişecektir, biraz daha zaman tanı eşinden beklediğin desteği ailenden al kendini kapatma çocuğu annene bırakıp arkadaşlarınla çıkıp kahve iç sana da iyi gelecek. Çalışan bir bayansın çocuk ve pandemi seni de etkilemiş olabilir, ücretiz izin almadıysan pandemi olmasa çalışmaya devam edecektin, işten geldiğinde eşinin bazı davranışlarını görmeyip önceliğin çocuk olacaktı.

Yaptigim hicbkr isin kiymeti yok ki. Ne yapiyorum ki zaten ben. Arada bir iki parca kendi utusunu yaptigi icin ev islerinde yardim etmis oluyor. Kirk yilda bir isim varken yarim saat kadar cocukla ilgilendigi icin ona bakmis oluyor... Bir de hayati doludizgin yasamayi seven bi tip olmadi hicbir zaman. Hep evcimen, sakin, dengeli olan oydu. Daha plansiz ve dolu dolu yasayan ben... arada cocuklu hayatin rutininden sikildigindan mi ne sifir araba alicam, motorsiklet alicam, yazlik mi alsak vs bir seyler soyleyip duruyor...

O yapamaz yapmaz diyerek bütün sorumluluğu alınca hata orada başlıyor sabah uykum varsa kalkmıyorum ben yataktan paşa paşa kalkıp bakıyor doğduğundan itibaren mamasını içirir bezini alır ben pna yayılma şansı vermedim açıkçası birazda yapmayı seviyor tabi ama abimle babam çok miskin insanlardı çok çektiğim için eşime tolerans gösteremiyorum bütün işler ortak olmalı yoksa ne diye evli kalalımki yani

birebir terapiye ihtiyacın var gibi

Biraz daha sabır öyleyse..