Evet zor ama siz çok abartmissiniz. Çocuk var diye neden işi birakiyorsunuz? Kimsem yoktu, ücretsiz izne bile ayrılmadan büyüttüm cocuklarimi. İlk iş evimi ise yakın taşıdım, sonra bakıcı buldum, sonra kreş derken büyüdüler. Ya annelik ya iş diye birşey yok yani.

Ayy sonunu okuyunca bana bi rahatlama geldi. Kimse anne olma hakkınızı elinizden alamaz

Bence anaçlık sonradan gelmiyor, bazı insanların içinde çok fazla var sanki. Çevremde zorluklarına karşı çok severek bayıla bayıla çocuğuna, çocuklarına bakanlar var. Benim de fikrim değişir diye bekliyorum ama yok aynı

Takılan 2. kişi olmuşsunuz buna da insanlar bazen söyler böyle şeyler markette de yarabandı vardır elbet ama bazen bulamaz ve görevliye YARABANDI VAR MI diye sorarsınız :) o an o durumu yaşayan insanlara erişmek istedim ve öyle yazdım işte. Romantize etmediğiniz için sağolun, ben de tam olarak sizin anlattıklarınızı yaşamayı pek göze alamıyorum işte.

İlk çocuğu düşünürken hem çok istedim hem çalışmaktan dolayı tereddüt ettim ama tereddüt noktam çocuk değil iş di. Çünkü anne olmayı çooook istiyordum. Ne uykusuzluk ne yorgunluk vardı gözümde. Zor mu evet zor ama zaman öyle bir geçiyor ki. Şimdi 5.5 yaşında ve kardeşi olucak inşallah :) iş çıkışı kreşten alıp eve geçip yemeğini yedirip banyosunu yaptırıp yatırmam 9 olurdu sonra ertesi günün yemeği evi toparla derken işim genelde 11 gibi biterdi sonrada biraz eşle otur yada bi çay iç 12 yatış. Sonra sabah 06:30 kalkıp kahvaltısını ettirirdim çünkü kreşte yemezdi ve geçti bitti. Şimdi anaokulunda hala bazen kahvaltısını hazırlar öyle yollarım okula ama genelde okulda kendi yapar. Geçiyor arkadaşlar her türlü geçiyor evet zor geliyor ama değiyor :)

Sonra herkes dagilsin

Görüyorum ve arttırıyorum. Kocası çalışmayan, eşini kiskancliktan kapıdan bile çıkarmayan aile 3. Yu doğurdu 4. İçin gün sayıyor. Evet. Sayıyor.

Bu soru işaretlerine cevap bulmadan cocuk yapmayın. Cunku fazlasiyla zor bir surec. Hem maddi hem manevi.

Amin inşallah eluard Guru Anneler Kulübü Kayıtlı Üye 25 Kasım 2009 1.845 1.626 14 Eylül 2022 Konu Sahibi Slayer Witch #110 Neyi daha cok istediginize karar vererek baslayabilirsiniz

Benim de evlilik korkum var insanlar nasıl evleniyor diyorum nasıl bi evi idare ediyorlar. Ciddi giden bi ilişkim var ama her evlilik konusu açıldığında geriliyorum bi kesi sahiplendim o bana biraz sorumluluk öğretti ama evlilik korkumu nasıl aşıcam bilmiyorum

Hayır kesinlikle abartmiyorsunuz. Sizinle zamanında bu kaygıları yaşamış biri olarak diyebilirim ki haklısınız. Herkesin yoğurt yiyişi farklıdır. Siz baskasina bakmayacaksıniz. Ben nasıl yapabilirim. Nasıl mutlu olabilirim. Bunların cevabını verin. Çünkü siz mutlu olursanız mutlu bir çocuk yetişir. Siz yorgun, üzgün olursanız o çocuğa verebileceğiniz hicbirsey olmaz. B

ablanız nerede memur bilmiyorum ama atıyorum, polis olsa ekiplere vermezler. öğretmen olsa 2-3 güne dersini toplar diğer günler gitmez bile. akademisyen olsa idari görev almaz. pek çok memur yata yata çocuk büyütüyor, süt izni 3 saat ilk 6 ay ama çoğu bir yarım saat daha sabahtan bir yarım saat daha akşamdan, izinler bitince 1'er ay heyet raporu, hafta içi 1'er gün çocuk hasta gelemem, odur budur derken (17 yaşındaki çocuğu ishal olmuş diye işe gelmeyen kadın memurlar biliyorum, ay değil bakın yaş, eşşek kadar olmuş oğlu, evde maç izleyip yatacak alt tarafı kadın işe gelmiyor gibi gibi). çocuğu olan kadın memurun dokunulmazlığı var bu ülkede. sırf bunun için oğlan anaları atanmış öğretmen kız bakıyor. kısacası memur ablanız en fazla özel sektörün en iyi hali kadar çaışıyordur... siz bir de özeldekileri düşünün...

Sitenin yarısından fazlası hem çalışıp hem çocuk sahibi olanlarla doludur, var mı diye sormak çok acayip geldi. Hiç de güzelleme yapamayacağım zor, çok zor. Aklı olan yesin içsin tozsun her şeye doyduktan sonra çocuk yapsın, çocuktan sonra sen yoksun yani ne zaman kendim için doya doya bir şey yaptım hatırlamıyorum, çarşıya çıksam dahi aklım evde çocuk yedi mi uyudu mu geçirdiğim vakitten bile doyasıya keyif alamıyorsun. Yarın işe gideceğim giyeceğim kıyafetler ütülenmedi çünkü ona sıra henüz gelmedi, oğlum kreşe başladı dört gündür hasta, 8 aylık kardeşini de hasta etti eşimle dönüşümlü bakıyoruz çocuklara b. kumuz çıkıyor yemin ediyorum. Bana soran ve kararsız olan tüm arkadaşlarıma ertele diyorum, net. Çocuk işi tamamen kendinden ve eşinden emin olduktan sonra olacak şey. Emin olduktan sonra dahi altüst olan hayatının düzene girmesi zaman alıyor filan. Dertliyim, hele bu aralar tam dertli. Üstüne denk geldi konu. Hayatınızın tadını çıkarın vallahi

Sizi anlıyorum. Bi yandan ömür boyu cocuk sahibi olmasam daha iyi diyorum, öte yandan ilerde kesin pisman olurum diye düşünüyorum. Önümüz zaten kış, enerji fiyatlari falan, o konulara hic girmiyorum. Anne olmak cidden çok fazla fedakarlik anlamina geliyor, finansal fedakarlıkta var tabii bu işin içinde. Almanya da son yıllarda bu konuya ilişkin bir kac araştırma yapildi, sonuçları korkunç tabii, biz kadinlar için. Türkiye deki durumu bilmiyorum ama farkli değildir eminim. Bende 31me gireceğim, suan icin zaten düşünmüyorum ama bu gidişat insani endişelendiriyor.

korkmakta haklısınız hem maddi, hem manevi kaygılar yaşamanız gayet normal... çalışıp baktım çocuğuma ama bakıcı problemleri çok yaşadım, ne kadınlar geldi gitti, yine bakıcı kaygısı ile ikinci çocuğu düşünemiyorum ama sizin etrafınızda bakacak birileri varsa hiç kaygılanmayın :) sıkıntısız büyütürsünüz ama eski özgürlükler bitiyor :) kuaför bile kısıtlı zamanda hızlı hızlı gidip geleyim diyorsunuz :) hep bir telaş hep bir koşturma 24 saat asla yetmiyor ama en güzeli akşamları size sarılan o minicik kollar bütün yorgunluğu alıyor :) :) şimdi anlatırken oğlumu özledim

Erkeğin insafına güvenmeyeceksek neden evleniyoruz? Ben sizinle aynı fikirde değilim maalesef. Geçinme meselesine gelince. Ömür boyu calimayalim diyen yok. Bir kadın hamile iken ya da çocuk sonrası çalışmak istemeyebilir bu onun en doğal hakkı. Nasıl erkeğin insafına güvenilmemeli diyorsanız o zaman bu dusunce ile de kadının bir robot olmadığı düşüncesine de güvenilmemeli. En nihayetinde biz biyolojik ve psikolojik olarak bu süreçte değişime uğruyoruz. Erkekler de bir zahmet geçimi düşünsün. Yeter ki ben dogurayim demek sözüne de katılmıyorum. Kadın doğuruyor tabi. Bu bile süreç. Öncesi sonrası var. Neden çocuğumun hayatı umrumda değil diyelim. Ne alaka... Her olaya maddi açıdan bakmayın lutfen. Evet şu devirde tek maaşla geçinmek zor ama bu tarz süreçler geçiş süreçleri oluyor. Bir kadın bu süreçte çalışmak istemeyebilir. Riskli gebelik ise kadın ne yapsın mesela. Ben riskli gebelik grubundayim mesela. Ben calisarak riske mi atayım mesela.. Bizler Superman değiliz kusura bakmayın

Herkese tek tek cevap vermek mümkün olmuyor, böyle bir konuya bike muhalefet olup arada sivrilenler çıkıyor bu yüzden alıntılanmasan yazıyorum. Kimine göre abartı evet ama benim de malum canım var tabii ki kendimi de düşüneceğim benim için yorgunluk da önemli mevzu yorgunluk yüzünden ya gerekli bakımı veremezsem ya ilgimi eksik edersem diye de haliyle düşünüyorum. Ayrıca evet alarma geçmiş gibi de hissediyorum kendimi bu kimine olur kimine olmaz benim gibi fazla düşünen ve geç kalacağı kaygısı taşıyan ya çok meraklısı olmayan biri olabilirsiniz. Her insan farklı. Çalıştığım yer, iş hukukunda yazan neyse onu uyguluyor ve hatta çocuğumu yanımda götürebileceğim kadar rahat sayılır yalnız başıma bir kurum arşivi yönetiyorum ama bu şekilde çocuk büyütülür mü emin değilim. Sanki sadece evde çocukla beraber durarak onu hakkıyla büyütebilirmişim gibi geliyor. Ben mi çok abartıyorum bilmiyorum. Bakıcı konusuna girmiyorum bile asla güvenmem kimseye. İş başlı başına zaman alıyor, ev işi de ayrı bir iş gibi zaten ne kadar kocam yardımcı olsa da ben fazla titizim. Bütün bu hayat gailesinin içinde bebekle baş edilir mi çok ürkütücü geliyor. Sizle sadece üzüntümü paylaşmak için ve yapanlar nasıl yaptı acaba merakımdan yazdım.

Ben çocuk yapmadan önce korkmuyordum, yaptıktan sonra korktum ikincisi olur diye. O kadar korunuyoruz vs. İnsanın aklına geliyor, kabus gibi. Ben 4 sene çalışmadım çocuktan sonra. Ama herkes de çalışıyor yani gayet. Zor evet ama hayatta hiç bir şey imkansız değil. Şimdi 7 yaşında, hala çalışıyorum, ilkokul 2. sınıftayız, geçen sene de kolay geçti, bence büyüdükçe zorlaşacak bir şey bu çocuk sorumluluğu. Aklınız sürekli onda, aman okuyacak mı, aman kalbi kırılacak mı, aman iyi bir işi mesleği olacak mı, aman evlendiği kişi iyi olacak mı, aman evliliği iyi yürütebilecek mi? Sürekli sorular sorular. Yani şu an endişelendiğiniz şeylerin çok daha ötesi var.

Ilk 5 yıl çok zor ; ki ben çalışmayan bir anneydim. Büyüdüler ikisi de okula gidiyor çok şükür ben de iş arıyorum bu süreçte ikisi evde yokken ev batmaya başladı :) Çocuk doğurmak isteyenler özellikle ilk 2 yıl hayatından feragat etmeli, allah isteyen herkese versin.

İnsanlar bunu düşünse bile dile getirmekten korkuyor kötü anne etiketi yememek için. Beni de en çok düşündüren şey tam olarak bu cümleyi kurma ihtimalim.

Keşke hep böyle bilinçli insanlar anne olabilse. Endişelerinizde haklısınız ama bir şekilde hepsi oluyor. Ben calismiyorum 2 çocuğum var ama çalışan 2-3 çocuğu olan arkadaşlarımda var. Bakıcı, kreş, aile yardımı derken onlarda hallediyor

Keyfinize düşkün, stresle başa çıkabilecek yapıya sahip değilseniz daha da zorlaşıyor. Etrafınızda hiç çocuk sahibi olan çalışan arkadaşınız yakınınız var mı, yakından şahit olursanız bu durumlara daha net karar verirsiniz. Benim yoktu mesela, ben bu kadar zor olacağını tahmin etmemiştim. Keşke diyorum birileri olsaydı da görseydim ya da beni uyarsaydı. Ciddi sorumluluk gerektiriyor. Bir arkadaşıma o kadar dedim bak emin değilsen yapma beni görüyorsun işte canlı örnek olarak karşındayım, dinlemedi şimdi de ağlıyor her gün neden bir iki sene daha beklemedim ben hiç uyku uyuyamıyorum kendime bakamıyorum diye. Öyle işte kanki su soğuk ama girince zamanla alıştık hepimiz napıcan

Dünyaya çocuk getirme konusunda ikileme düşen her eğitimli çalışan kadının konusuna bundan sonra bu videoyu ekleyeceğim. İnsanlık için bir tane de olsa yapın:)

30 yaşındayım, çalışıyorum. Zaten çalışırken insan kendine belirli zaman ayırabiliyor. Çocuk olduğu zaman nasıl yaşayacağım diye düşünmekten kafayı yiyorum... Çocuk çok istiyorum ve yaşımın da geldiğini düşünüyorum artık ama bebek büyütmek beni çok korkutuyor hem çalış hem bütün gece uyuma gazıdır, ağlamasıdır, ateşlenmesidir... Hiç çalışırken çocuk sahibi olan var mı? Nasıl başa çıktınız? Ben böyle ne yapacağım... Çocuk yaparsam kendime ayıracağım zaman hepten silinip gidecek mi? O kadar üzülüyorum ki anlatamam, çalışmasam da geçinemeyiz böyle bi zamanda maalesef zaten çocuk olunca masraflar artacak. Yazarken bile gözlerim dolu ben hiç çocuk sahibi olamıcam gibi geliyor evde oturursam ancak doğru düzgün bakabilirim gibi.

Böyle kaygılarınız varsa çocuk yapmamalısınız bence. Yorgun, fazla çalışan ve kendine zaman ayıramadığı için çocuklarına bağırıp çağıran, biraz huzur istiyorum, biraz dinlenmek istiyorum, gezmek benim de hakkım dğeil mi diye kızan anne babanın evladı olarak söylüyorum bunu. Eğer hayatınızda çocuğa yer ve zaman yoksa çocuk sahibi olmak zorunda değilsiniz. Aksi takdirde çocuk için travmatik oluyor

Bu konuda takipteyim. Çocuk yapmam için kafamdaki işleri bitirmem lazım 1.5 sene kadar var ona da. Bu ara hormonlarım çocuk işinde kafamı karıştırıyor. Eskiden çocuk sahibi olmak istemezdim hatta eşimle evlenirken bu ihtimal olabileceğinin altını çokça çizdim kendisi çocuk istediği için. Ama gürültüye katlanamıyorum, uykusuzluktan gözüm fena korkuyor ve asla enerjik hissetmiyorum... Bazı yorumlar rahatlatıyor açıkçası. Bu süreci sağlıklı düşünerek geçirmek istiyorum ben de. Acaba doğurduktan sonra "hiç bana göre değilmiş keşke anne olmasaydım" diyen oldu mu forumda?

Aileden yakın çevreden yap biz bakarız diyen çıkmadı mı

Kiz sen dogurmadin mi, tez zamanda kucagina alirsin insallah

Ben de aynı durumdayım. Aşırı rahatına düşkün biri olduğumdan çok korkuyorum ayrıca maddi kaygılar da var. Çevremde bana benzeyen arkadaşlarım gayet güzel bakıyor çocuklarına ama illa ki bir şeylerden feragat ediyorlardır, dışardan gayet güllük gülistanlıklar ama içerde hep bir koşturmaca, fedakarlık olduğuna eminim. O yüzden onları görmek de yeterli olmuyor. Öte yandan daha olmamış çocuğu sahiplenip kimseye de emanet etmek istemiyorum, aynı anda nasıl her şeyi yapacağım bilmiyorum. Ben de güzel önerileri takipteyim.

Bakıcı mi bakacak olursa bütün izinleri kullanıp dönen çok insan var evdede olsak zaten çocukla zamsn ayırmak zor olacak geçici bir dönem istiyorsan düşünme çünkü mantık işi değil annelik

Evet o saydıklarınız bende de var ama anaçlık başka bir şey sanki. Aynen öyle avmde yüksek çocuk sesi olan alanlarda duramıyorum mesela uzaklaşıyorum hemen. Annem kendi çocuğun olunca öyle olmaz diyor gerçekten öyle mi acaba?

Neyi daha cok istediginize karar vererek baslayabilirsiniz. Kariyeri ve sosyal hayati olan cogu kadin hayatindan fedakarlik ederek basliyor bu maceraya. Kimi eski hayatina donmeyi biraz olsun basariyor, kimi cocuguna daha cok adiyor hayati. Onemli olan dengede durabilmek. Kizim 7 aylik oldu, kimse bana durustce bu kadar zor olabilecegini soylememisti. Kizimdan baska hayatim olmadi 7 aydir. Cok ilgi isteyen ve memesiz durmayan bir bebek, insanlar 4 5 aylikken ise basliyor, ama bu benim icin mumkun olmadi ve bu durum 'hep boyle mi gidecek?' dusuncesini de yaninda getiriyor. Aylardir deliksiz uyumak nedir unuttum. Seyahat eden, sosyal hayati olan, yemeyi icmeyi cok seven, bolca uyuyan, hobileri olan bir insandim. Aylardir bu saydiklarimin hicbiri yok hayatimda :) ve daha yeni basliyoruz biliyorum Ama bir evladim olsun cok istedim, aile olmak ve icimdeki sefkati aktarmak ihtiyaci duydum. Pisman asla degilim ama gordum ki durustce soylemeliyim ki bu karar eni konu dusunulerek alinmasi gereken bir karar. Ama şunu da soyliyim, basa gelince her seyin altindan kalkiliyor. Sadece hayatinizdan fedakarlik etmek, mesela bir sure hic calisamamak, sosyal hayatin bitmesi, tum zamaninizi bebeginize adamak vb. sizi pismanliga suruklemeyecekse buna deger buyudukce daha da anlamli olacagina inaniyorum, ilk 7 aydan gozlemlerim boyle. A

Allah bagislasin. Gerçekten bebek dünyaya gelene kadar yada kendimizi hazirladigimiz o süreçte hep bi kaygılar oluyor. Ama dünyaya geldiğinde cogu kaygı gidiyor. Bende cocuklarimi severken iyiki doğurmuşum diye seviyorum 2 tane evladim var diyorumki onlara keşke sizden 2 şer tane doğursaydımda daha çok sevebilseydim derim hep, kızımda gecen gün anne keşke ananem senden 4 tane dogursaydi daha cok sevseydim diyor Ben calismayan bir anneyim. Cocuklarim artik kendi kendini idare edebilecek yastalar çoğu yukleri benden kalkti (8-12) calisan ve maddi kaygilari olan insanlar icin cok zor anne olmak.

Dünyada bu kadar fedakarlık isteyen tek şey bence annelik. Ben anneliğe hazırım dediğim halde n'oluyo ya? oldum. Tabi sevgisi paha biçilemez. Zaten bu kadar fedakarlığı yapmamızın nedeni de sevgileri.

Yapma A Amaki

Bence çocuk işi Türkiyede çok büyütülüyor, olmazsa eksiksin, yanlışsın, bencilsin, şusun busun diye kadınların beynine sokuluyor, anneler kızlarının yanında insanın çocuğu olmalı, evlen çocuk yap evlen çocuk yap diyip duruyor... neyse kadınları geçtim ortada biyolojik faktörler de var çünkü ama erkekler ne alaka gerçekten bilmiyorum, çocuğa bakıyor musun yok, gece ağlıyor dönüp kıçını yatıyorsun uykundan oluyorsun, eğitimine ne koyuyorsun, bakımına ne koyuyorsun çoğu erkek toplum öyle diyor/herkesin var/anneciği istiyor diye çocuk sahibi oluyor, bizim toplumdaki erkeklerin çoğu çocuğunus ever ama üremeseydi de eksikliğini hissetmezdi bence. Konuya cevap yazayım istiyorsanız yapın istemiyorsanız da yapmayın çocuksuz olmak tuhaf, acaip bir durum değil asla Avrupada tonla çocuk istemeyen, çocuk sevmeyen, rahatını bozmak istemeyen vb kadın var. Bilemedim, toplum baskısı olmasa Türkiye nüfusu bu denli çoğalmazdı bence

Delirme hemen sakaydi komik atmistim hatta piraye

Ne tembel avratlar var bebeleri olunca uyku uyumayan isin maddi boyutunu sen kendin daha iyi bilirsin.. Ama ilk 2 yil annenin omrunden cok gidiyor.. uykusuzluk emzirme gidaya alistirma hastaligi vs vs. Zor yani ama istek varsa asilmayacak sey degil. Ama anne olmak istemiyorsan omur boyu sorumluluk almak istemem dersen, cocuk senin icin birsey olmayabilir

Çalışırken cocuk yaptim 4 aylıkken ise başladım eşimle birlikte baktik inanılmaz yoruldum ama geçti gitti Burdaki en önemli nokta her şeye yetişmeye çalışmamak en rahat bir insanım yeri geldi evi b. k da götürdü Yeri geldi bir çorbayı zor yaptim ama hepsi geçiyor Simdi tekrar hamileyim o günler geri gelecek

Bana göre ilk 3 seneden sonrası iyi.. İlk 3 sene ihtiyaçlarını söyleyene kadar o da, siz de zorlanıyorsunuz. Bu sürenin psikolojisini atlatamadığım için 2. falan düşünmedim açıkçası. Allah canlarını sağ etsin.. En güzel yanını da anlatayım da vaz geçmeyin sonra onunla yaptığınız her şeyi bu dünyada kiminle yaparsanız yapın o kadar zevk vermiyor. Ayrıca Canım Anneciiiimm demesi de gezegenlere bedel

merhabalar, 26 yaşındayım, öğretmenim, benzer düşünceleri ben de taşıdım 3 yıl boyunca çok kısa sürelerde önlem almış olmama rağmen önlem almadığım zamanlardaki denemelerimiz hep başarısız oldu, ve korunmayı bıraksam da kendimi hiç hazır hissetmiyordum gerçekten. olursa tamam ama olmazsa da üzülmem diyordum, bu karar verme aşaması bile çok karışık bir psikoloji, regl olduğumda da ağlıyordum her ay. bir yıl korunmasız ilişkiyle hamile kalamayınca, velhasılı sebepsiz infertilite teşhisiyle tedaviye başladık, aslında eşimin de benim de tüm testlerimiz normal çıkmıştı, iğneler hormonlar ilaçlar yumurta toplama transfer vs öyle sancılıydı ki benim için. çünkü hep ya keşke bu yapılan hormonların sayesinde transfer olmadan kendim hamile kalsam diye dua ederken buluyordum kendimi. hani korkuyorum hazır hissetmiyorum diyorsunuz ya, bu öyle bir ikilem ki transfer günü vazgeçmeyi bile düşündüm o kadar maddiyat maneviyat harcanmış bu olaydan. hamileliğimde 32. haftaya kadar çalıştım hatta izne ayrıldıktan çok kısa bir süre sonra 35. haftada dünyaya geldi bebeğim. şimdi dört aylık sevgisi tüm cihana bedel bir kızım var, diyorum ki keşke afedersiniz erkekliğe b. k sürdürmeyip başta doktora gitmemeye diretmeseydim de daha erken 22 yaşında anne olsaydım, işte bu öyle gelgitli bir psikoloji benim açımdan. maşAllah diyeyim gaz ve uyku sorunu hiç yaşamadık, iki aylık olduğundan beri gece sadece hemen hemen aynı saatlerde iki kere uyanıyor. belki sorunsuz bir bebek olduğu için ben halimden bu kadar memnunumdur. sütten kesildikten ve bezi bıraktıktan sonra işe dönmeyi düşünmeye başladım, nasip elbette hayat ne gösterir bilinmez. hiçbir zaman hazır hissetmeyeceksiniz ama o can rahme düştüğü an size tüm özellikler yükleniyor merak etmeyin, sevgiler

Valla eşimle çok iyi giden bir evliliğimiz vardı, birbirimizin en iyi arkadaşıydık. Sonra kararsız olmamıza rağmen ileride pişman olacağımız düşüncesiyle çocuk yaptık. Bu arada eşimde bende çocuk seven insanlarız. Gelin görün ki çok zormuş ebeveyn olmak, anne olmak. Eşimle birlikte bakmamıza ve haftada 2 kez eve kadın gelmesine rağmen ben bitik haldeyim. Gündüzleri asla yanından ayrılamıyorum hemen uyanıyor. Akşamları eşim gelince duş yemek vakit geçiyor. Sonra oğlan uyuyunca bu saatlerde bende yatıyorum başka türlü uykumu almam mümkün değil. Kendi hayatım diye birşey kalmadı. Doğumun zorluğu, emzirme zorluğu, çocuğa birşey olur mu kaygısı da yanında hediye geliyor. Bebekten önce işi bırakmıştım kendime farklı bir yol çizecektim hepsi kaldı. Benim annem bebeğime bakmaz. Bakıcılar da güvenmiyorum. Yani hayatımı bitmiş gibi hissediyorum. He biri daha yazmış evet uyurken fotoğraflarına bakıyorum, gülüşünü dünyalara değişmem ama çok yoruldum. Annelikten 1 günlükte olsa izin almak istiyorum

Yorulacağım diye çocuk yapmamak da düşününce garip geldi kusura bakmayın. Bilinçli olmak mı bu diye bir şaşırdım. Çalışıyprum ve iki çocuğum var. Mutlaka ki inanılmaz yorucu. Bu kadarını hiç tahmin etmezdim bekarken, memleketimden uzağa evlenirken de aklıma gelmedi tek başıma çocuk büyüteceğim ve hastalıkta bile kafa dinleyemeyeceğim. Ama çok yoruluyorum keşke olmasaydı çocuklar demiyorum haliyle, bu çok abartılı bir düşünce yani o kadar da değil...

Korkun bence de çünkü korkulacak birşey gerçekten de

Kadınlar olarak güçlüyüz çocukta kariyerde yapabiliriz Aile desteği bakıcı kreş ile atlatılıyor milyonlarca kadın bu şekilde yaşıyor Kızım şimdi ilkokula başladı zorlandık ama iyiki olmuş

Kesinlikle bahane. Sedefle bebeğin ne alakası var. Ben tüp bebek hemşireliği yaptım. Ne hastalıklarla uğraşan hastalarımız vardı. İstemiyorsan açıkça söyle yani. İyice saçmalamış. Çünkü istemiyorum dese siz hesap sorsanız size verecek cevabı yok

Sakinim zaten de ziyadesiyle göreceli olmuş, okuyanlar genel almasın diye ben de kendimce açıkladım. Kimse karşı bir şey yaZmasın diye not düşeydiniz madem. Şimdi sakince konuya odaklanın ve gereksiz yere sinirlenmeyin ok? Bakıcı konusundaki tiplerden biri değilim ve forum sizd savaş açmadı Probis02 Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik İptali tek ayak cezası Anneler

Bakıcıdan başka çareniz yok sizin

Ben mizaç olarak sinirli, tez canlı, canı çabuk sıkılan, keyfimin bozulmasına, huzursuzluğa, gürültüye tahammül edemeyen biriyim. Şimdi yiyorum, içiyorum, geziyorum, tozuyorum. Ama çocuk olursa hayatım tepetaklak olacak. Sürekli her şekilde bana muhtaç bir bebekle nasıl oluyor acaba diyorum. Bazen de herkes yapıyorsa sen de yaparsın diyorum. Hayali evet güzel, eşim sapsarı bir bebekti, bebeğim sapsarı olsun isterim diye hayaller kuruyorum. Ama icraata dökmeye gelince ödüm kopuyor.

Herkes anne olmak zorunda değil ama ben şimdi ki aklım olsa yine anne olurum maddi kaygılara birşey diyemiyorum, çok zor dönemlerden geçiyoruz... Kariyer konusu da çok göreceli. Çalışıp birden fazla çocuğu gayet güzel büyüten kadınlarda var. Ben özel sebeplerden dolayı tek çocukta kaldım. Şartlar farklı olsa tekrar anne olurdum muhtemelen. 3 yaşından sonra acayip güzelleşiyor annelik... Pratikleşiyorsun, birlikte yaptığın şeyler artmaya başlıyor. Oğlum 4.5 yaşında, anne oğul olmanın yanında ufaktan arkadaş olmaya başladık. Allah ömür versin; o kadar çok hayalim var ki ilerisi için... Sırt çantalarimizi alıp güney Amerika'yı baştan sona gezeceğiz mesela olaylara ve hayata nasıl bakarsan ona göre evriliyor insan bence. Kolay diyemem ama bana göre abartıldığı kadar zor da değil.

Para getiremediği için tayin istemeyi düşünen arkadaşın eşi 3. Ye hamileymiş.

Korkun zaten

Zor anam zor Korkmakta çoook haklısınız. Ben de hep çocuk olunca kendi hayatım bitecek ne kadar geç o kadar iyi dedim. 31 yaşında doğurdum. Çok güzel ama çok da zor. Gece uyanması, emzirmesi falan en kolayı. İşe döneceksin kim bakacak stresi, güvenilir bakıcı bulabilir miyim. Ben yokken ağlar mı? Kreşe başlayacak acaba alışır mı? İyi davranırlar mı? Diğer çocuklar zarar verir mi? Asla bebeksiz hayat gibi spontan planlar yapamazsın. Bebeğin gece uyku saatinde dışarda olamazsın. Bütün aktivitelerden erken dönersin. Daha geçen gün balkonda oturup boş boş bakıp hayatım bir daha asla eskisi gibi olmayacak dedim. Kimi insan doğuştan ana oluyor bence. Bu hayattan çok keyif alan kadınlar da var. Çalışırken 2-3 yapıp bakabilen. Biri de benim annem mesela. Koştur koştur geçti hayatı. Bütün bunları bilip, kabul edip yapmak gerek. Çünkü geri dönüşü yok. Büyüdükçe daha kolay oluyordur belki bilmiyorum. Ben 16 aylık anası olarak çok zor diyorum.

Sağlıkla kucağınıza alın inşallah

Sen çocuk sahibi olmaktan korkuyorsun, evlenmekten de korkan, kendini evli hayal edemeyenler de var mesela ben

Maalesef. Normalde tek çocuktan fazlasına karşıydim ama konu sahibesi gibi yol yordam bilmek için dinen ve çocuğun sorumluluğunu doğmadan hissedip kendisini tartmaya çalışan kimselerin kesinlikle çocuk yetiştirmesi gerektiğine inanıyorum artık. Lütfen bir fidan dikin ve büyütün, sulayın. Cunku etraf elektrik direği ile doluyor.. nefessiz kalıyoruz

Hayatimda daha mantikli bir korku duymadim. Dibine kadar gercekci. Sonunda da hepsi gercek oluyor

Polemik yaratacak kadar ne yiyip içtiniz sahiden az sakin mi olsak? Sorduğunuz soruların hepsi göreceli cevaplar barındırıyor farkında mısınız, size göre öyledir ama bana göre değil. Bu kadar basit. Şimdi derin nefes alın ve sakince konuya odaklanın ok?

:) gerçekten öyle çocuk yap bakarız diyen 10 kişi vardı, yapınca hepsi birden yok oldu :) :) bakıcı ile baş başa kaldım

İlk 4 ay ciddi zor gazı oluyor gece uykusu bölük pörçük, yaşına doğru düzene giriyor bu sefer de her yeri keşfetme, oral dönem her şeyi ağzına alma, 2 yaşta sendrom halleri ama konuşmaya başlıyor belki beze bay bay, ama hala daha kendine zaman ayırma konusu şaibeli, gerçek anlamda rahatlama kreş dönemi oluyor, ama asıl rahatlama ve kendine zaman ayırma 5 yaş diyebilirim, çünkü öz bakım becerileri artıyor, empati duygusu gelişmeye başlıyor, çocuk büyütmek sorumlulukları isteyen ve bir ömür sürecek bir süreç, ama büyük çocuğu olanlar da keşke şimdi bizimle olsalar vakit ayırsalar diye geçmişi özlüyor, yani her dönemi farklı ama sevgisi de ayrı, çocuk büyütme aslında kendini büyütmek demek hani diyorsun ya 30 yaşındayım çocuğun olduğunda kendi çocukluğunu hatırlayacaksın, kendi ebebeynlerinin yaptığı hataları ve kendini korelterek en iyisi olmayı, daha sabırlı olmayı, ama en önemlisi bu dünyaya iyi bir insan yetiştirmek için önce kendini geliştirmeyi öğreneceksin değer mi değer bence

Vay tam adamını buldunuz Ben bana çocukla ilgili hadi yapsana diyen herkese Firdevs Yöreoğlunun şu sözlerini söylerdim hep Çocuk ne demek haberin var mı senin? O doğduğunda sen diye bişey kalmaz onun hayatını yaşarsın. Diye devam ediyor işte Yine bu sözü söylediğimin ertesi günü hamile olduğumu öğrendim Çok zırladım napıcam ben diye. Çünkü ben evli bekar hayatı yaşayan biriydim, yemem içmem yatmam gezmem Keyfim nasıl isterse öyle yaşıyordum Çocukları severim genel olarak ama Böyle dışarda gürültüyle çığıran çocuklara aynı benim de tahammülüm yok, oturduğum mekanda falan olsa kalkıp çıktığım oluyordu, Özgürlüğüme çok düşkünüm Ama.. Hayatıma o kdar güzel birsey girdi ki Millete saçmalama ya dediğim seyi yapıyorum Uyurken resimlerine bakıyorum valla. Kendi çocuğın çok başkaymıs, insanın aklı çıkıyor sevgiden. Ama tavsiyem yeterince sürttüğünüzü gezdiğinizi düşünüyorsanız yapın Ha ben gezmiyor muyum suan geziyorum evet, bebekle biraz zor tabi. Ama her sey onunla daha keyifli Endişeler korkular hep olacak, dünyaya can getirmek kolay değil.

7 yıllık evliyim. 6 yılını sizin gibi geçirdim. Yedim, içtim gezdim. Huzurlu bi evliliğim var çok şükür. İşten geldim ayaklarımı uzattım. Kışın battaniye altından çıkmadan yattım. Sıfır telaş sıfır stres. Bana göre benim için mükemmel hayattı. Param olsun evim olsun bilmem ne derdim yoktu. Bir bebek olmasa da olurdu benim için. Hamile olduğumu gördüğüm rüyalar benim için kabustu. Ama gelin görün ki eşim bebek olmadan olmaz kafasında olduğu için zamanı gelince yaptık. 6 ayını doldurmak üzere şu an. Çok çok güzel bi şey. Allah bağışlasın herkesinkini. Yaptıktan sonra elbette çok seviliyor orası ayrı. Pişmanlık da olmuyor. Ama zor bi hayat... Onu hayata getirmiş olmak tonla yük yüklüyor. Kendin için istemediklerini onun için istiyorsun. Onu bu hayata getirmeye hakkım var mıydı bunu düşünüyorsun. Zengin bebelerine bakıyorsun yine vicdan... %100 sağlıklı bir bebek diye bir şey de olmuyor çevremde gördüm. İllaki ufak tefek sağlık problemleri oluyor. Bunlar bile hayli can sıkıyor ki Allah büyük dertleri olanlara sabır versin. Bilmiyorum ben mi abartıyorum... Ama yine eskiye dönsem, sadece kendimden sorumluyken bunca yüke bunca vicdana yine bi bebek düşünmezdim

4 yıldır ben ben değilim Tek başına baktım doğduğu günden beri. 1.5 yaşında da kreşe başladı. Cem Yılmaz'ın dediği gibi evde ipad varsa yapın :)

Immmmm ne desem bilemedim Annelik güzel duygu, ne bileyim sabah kalkıp yeşil yeşil gözleriyle anneciğim diye sarılmasını dünyada hiç birsey değişmem. Arda artık büyüdü biliyorsun, arkadaş gibi olduk neredeyse. Cafeye gidip ben kahvemi Arda ıcetea sini içiyor. Alış verişe gidiyoruz "Annneee bu çanta cok güzel, sana cok yakışır bence al " falan diyor. Kolum bacağım ağrıyınca masaj yapıyor. Çocuktan cok kendime arkadaş doğurdum ben tavsiye ederim kara kuğum theblackswan

ayyyy yeminle siz bensiniz ya tıpatıp aynı M ManzaramDeniz

Oğlum beni çıldırttığı zamanlar keşke anne olmasaydım, gençligimi yaşayamadım gibi düşünceler geçiyor kafamdan. Ama o anlık sadece. İyiki anne olmuşum diyorum, gerçekten çok başka bir his. Louder

Amin inşallah eluard Guru Anneler

Korkmakta haklısınız. Bakın ayakta duracak halim yok, eve gidince çocuklara yemek yapılacak, yedirilecek, ödevleri yaptırılacak, çantaları hazırlanacak, meyve, abur cubur yedirilecek, dağınıklıkları toplanacak. işimin bitmesi onu geçer.

Aslında destekçiniz varsa çalışan kadın çocuk büyütürken bir nebze daha rahat ediyor gibi geliyor bana da. Yani en azından sosyalleşmeler, insan görüyorsunuz. Sıcak bir çay kahve içebiliyorsunuz. Ama annenizin yada kayınvalidenizin yardımı olmayacaksa çok zor olacağı kesin. Yine de 24 saat bebek bakmaktan daha az yıpratıcı geliyor bana. Yemeği çok yaparsınız, derin dondurucu stoklarına girersiniz. Temizlik için yardımcı alırsınız. Geceleri uyanma kısmı evet ilk zamanlar zorluyor ama sonradan hem alışıyorsunuz hem de biraz düzene giriyor.

A kendimi okudum Birkaç ay önce bir doktordan randevu aldım, gidip kontrollerimi olayım artık çocuk çalışmalarına başlayalım dedim. Sonra işler öyle bir yoğunlaştı ki ben gün içinde zar zor kahve yapabiliyorum ve o kahve soğuyor, döküyorum. İçmeye bile zor vakit buluyorum. Çocuk olsa işi boşlayacağım tabii ki ve bu devirde bunu göze alamıyorum. Hem de home office çalışıyorum en rahat senelerim belki de ama yok yani gözüm yemiyor Takipteyim sorunuzu ben de.

Ona göre o çocuk istiyordu. 4 sene evli olan kişi ve 2 kira geliri olup o zamana göre güzel maaşı olan biri neyi bekler? Bence hiçbir sebep yok. Çünkü istemiyordu. Çünkü sorumluluk altına girmek istemiyordu. Bunu kendi de diyordu. Benim sedefime kafayı takmış vaziyette idi.

Ben icimde tutacağım bu gidişle zaten dogumaktan korkuyorum

valla çocuk " hadi yapalım" deyip yapılacak bir şey değil. iyice her şeyi planlamak lazım. kervan yolda düzülür mantığı çocuk için ters. şimdi ben de çalışan bir anneyim, en büyük şansım 2.5 sene kadar ara verebiliyorum ücretsiz izne ayrıldığım için. Ama çalışarak çocuk büyütmek insanı en çok manevi olarak zorluyor. beden yorgunluğu hiç önemli değil. bir bebeği 2-3 aylık bakıcılara, anneanneye ya da babaanneye bırakmak yazıldığı kadar kolay olmuyor. herkesin annelik algısı çok farklı. ben en azından ilk 2-3 yıl çocuğuma birebir bakamayacaksam vicdan azabından ölürüm. bu yüzden ya işten çıkardım ya da çocuk yapmazdım. bunlar benimle alakalı ama başkası farklı düşünebilir. çocuk demek masraf demek. hakkıyla çocuk büyütmek gerçekten maliyetli. şu an oğlum 3.5 yaşında ve aylık maliyeti bize 6-7 binden aşağı değil ki lüks yaşamadığımızı garanti ederim. Kadınların İş hayatı ve aile hayatı arasında kalması bu ülkenin en büyük eksikliklerindendir. her kadın bir şekilde bu yol ayrımında buluyor kendisini. keşke bu soruna bir çözüm bulunsa. ne bebek ne anne mağdur olmasa. çok zor durumlar.

Bence çok iyi düşünün. Tamam çok güzel bir duygu annelik ama çalışırken nerdeyse imkansız gibi ya. Ben bir buçuk sene izin alarak büyüttüm simdj babasıyla birlikte bakıyoruz yeni başladım o bile zorluyor. Ama şöyle düşünüyorum ne zor değil ki. Kendi evladıma da fedakarlık yapamayacaksam kime yapicam?

Benim ablamın bebeği olduğunda hayatı tamamen bitti nerdeyse. Kendisi memur çalışıyor ve bebek anneannesiyle büyüyor ona rağmen çok zor. Ben teyzesi olarak zorlanıyorum ve ablamı düşünemiyorum bile. Uyumuyor, dinlenmiyor, kendine vakit ayıramıyor. Bütün odak bebekte ve gerçekten çok zorlanıyor. Ben de kıyısından köşesinden bakıma dahil oldum ve uykusuzluk hepsinden beterdi ;( Ablamı da gördükten sonra benim icin kabusa dönüştü bebek fikri. Umarım kendiniz için en doğru kararı verirsiniz

Konuyu takipteyim ben de hala cesaret edemedim çünkü.

Sanki bakıyorlar da

yapmayın! hayatınız tamamen bitiyor... ben ilk bir ay geceler boyu ağladım "ben çocuk istemiyordum neden bana çocuk verdin "diye isyan ettim yaradana... rahatınıza düşkünseniz, konforundan ödün veremeyenlerdenseniz yapmayın çok pişman olursunuz

Bebimki 41+5 te zorla geldi umarim eeninki cok bekletmez ve tek nefeste kurtarirsin canim

Çalışıyorum 2 çocuğum var, her bir çocuk İçin hayatımdan 5 yılı yok sayıyorum.. sadece onlara odaklı yaşıyorum.. bunda maddi durumun çok iyi olmamasının payı var, temizlik için birini almıyorum ya da araç yok her canım istediğinde bi yere gidemiyorum çocuklarla otobüs zor oluyor yani ömründen 5 yılı feda edip depresyona girmeyeceksen yap Chelzy İkiz oğlan

korkmakta haklısın, korkulmalı da bence. keşke herkes bir durup düşünse acaba ben hazır mıyım, ailece dünyaya getirdiğimiz çocuğun sorumluluğunu almaya hazır mıyız diye. yapılmış olsun diye yapılan ve ilgi gösterilmeyen çocuklarda derin yaralar açılıyor zira. yalnız şöyle bir durum da var, benin kadar rahatına düşkün insan azdır. eşim de aynı benim gibi. bizi ilk bir yıl çok zorladı çünkü oğlum alerjik bir bebekti. sürekli ağlardı, çok az uyurdu. sonrasında da hiç bir zaman kolay bir çocuk olmadı. şu an 3.5 yaşında. kokusu, annem deyişi, sürekli yeni bir şeyler öğreniyor oluşu, birlikte hayatı ve kendimizi tekrar keşfediyor oluşumuz paha biçilemez. bir insanın doğumundan itibaren her anına şahit olmak, ona şekil vermek, gerçekten hem zor hem eşsiz güzellikte bir duygu. evet çok uykusuz kalıyorum hala, fiziken yoruluyorum, sorumluluklarım kat be kat arttı ama asla pişmanım diyemeyeceğim çünkü bir o kadar da keyif aldığım bir şey annelik... garip bir duygu vesselam, annelik dünyadaki en güzel delilik diyerek bitiriyorum

Ben de şu an için aynı durumdayım. Keyfim gayet yerinde, çocuk olunca nasıl olacak stresi beni mahvediyor. Düşünmesi bile beni geriyor. Bir yandan kocam baba olmak istiyor, bense anne olmak istiyor muyum ondan bile emin değilim.

1 tanecik çocuğum olsun istiyorum sadece zaten bünye de alarma geçmiş gibi aklıma gelince ağlamaya başlıyorum. Bi yandan bakıyorum işimi bırakamam bıraksam bu standartlarda bulmam imkansız çocuk büyüyünce ki zaten çok ara vermiş olcam onu da geçtim yukarda bahsettiğim gibi: geçinemeyiz... İçim sıkılıyor artık. Büyütürüz diyen diyor da annemin aklı 13 yaşında çocukla eşdeğeriken kaynanam alkolik yani ikisine de güvenemem, hem çocuğa anne bakar diye düşünüyorum ben bi yandan. Çok mutsuzum sürekli evde iş yapabilir miyim diye bakıyorum ama napıcam ve şimdi kazandığımı kazanabilecek miyim. Ömrüm böyle akıp giderken bi evlat sahibi olamadan ölecekmişim gibi geliyor içim içimi yiyor zaten fazlaca anaç biriyim çok düşkünüm çocuklara en güzel şekilde de büyütürüm ama işte hayat şartları bu duruma getiriyor beni. Kahroluyorum anlatamam çaresi yok gibi şu an ama hiç değilse paylaşmak istedim çok doluyum düşün düşün düşün.. çok üzülüyorum

Çalışan 2 çocuk annesi kadınım. Affedersiniz ama eve gidince kıçım hiç yer görmüyor :))))) yedir içir topla, odev yaptır, as yıka katla, sabaha hazırla derken direkt yatıyorum. O da çocuklardan sonra tabiki... Takip ettiğim hiç bir dizi yok, tv izlemeye vakit yok:) çok istersem izlemek eski dizileri izliyorum onları biliyorum çünkü devamı derdi yok:))) ama herseye rağmen hayat onlarla güzel :))) iyi varlar...

Gelin len buraya, az motive edin bizi. Tavuk_suyu_ Disipline Girmis BirKadin

Geri aldım beğenmedimi Gerginim bugün biraz biliyon mu? 13 yaşında, pırlanta gibi, tek bir çocuğun asgari yaşam masraflarına, eşşşşek gibi çalışan, kazık kadar iki beceriksiz yetişkin olarak iki maaşla bile yetemedik ilk kez bu ay, ondan herhal...

Haklısınız ciddi vakit ve maddiyat isteyen konu çocuk meselesi

Dedim ya şakaydı komik geldi seslerine tahammülüm yok diyince daha önce bu olayi swanla konusmustuk profilde şu gürültu cikarip kufurler savuran cocuklari az dedikodusunu etmedik onunla

Aslında anacım sanki, evde düzen sağlamayı, yemek yapmayı, insanları yedirmeyi çok seviyorum. Sanırım çocukları sevmiyorum sanki. Belki garip ama sevdiğim ısındığım çocuk nadirdir. Seslerine tahammülüm yok.

valla oncelikle buna kafa yordugun icin tebrikler keske herkes düsünerek hamile kalsa. 2 cocugum var Allah uzun omurler versin isteyerek hamile kaldim. Iyki dogurmusum diyorum. Calisiyorumda bakiyorumda yetisiyorumda ha eskisi gibi ozgurmusun dersen hayir degilim ama hic sikayetcide dglim. Herkes doguracak diye birsey yok patir patir doguranlarida goruyoruz ya sokaga atiyor ya dovuyor anne baba ne demek bilmiyorlar bile. Insallah mutlu olursun.

Yani siz çocuk sahibi olmayı gerçekten istiyor gibisiniz bence gözleriniz dolacak kadar istiyorsanız neden olmasın ki? Şu an çocuk bakma videolarını izledikçe resmen tetikleniyorum doğunca nasil yapacağım falan diye burda bakıyorum anne gruplarına çocuğu olunca insana bir ustalık geliyor sanırım yoksa herkes nasıl çocuk büyütecek. Eşinizden eminseniz bence çocuk sahibi olun emin olun büyüyecek ben zor bir hamilelik ve dokuz ayı geçiriyorum ama şimdi bakıyorum nasıl geçmiş hemen dokuz ay gibi ne ara 27 oldum zaman hızla geçiyor bebek dunyaya geldiğinde o da hızlıca büyüyecek inşallah ne zaman olması sizi ve eşinizi mutlu edecekse o zaman gelsin

bende ikinci bebe yapmaktan korkuyorum.. çocuğum okula başladi.. ve zaman çok hizli geçiyor bi şekilde büyüyolar.. anlayamazsin hiç...

Bilinç azaldıkça üreme artıyor bu ülkede.

Bir anlık gazla, pembe hayallerle yapıyoruz. İlk iki üç sene sonra zor evet. Ama sonrasında gerçekten tatlı bir hal de alıyor. İstiyorsanız yapın. Zor olan her şeye bir şekilde adapte oluyoruz. Okul hayatı zordu bitirdik. İş hayatı zor hallettik. Evlilik sorumluluk da zordu ev düzeni de kuruldu neticede. Çocuk da zor evet ama kendi kolayınızı kuracaksınız. İstemeseniz böyle yorum yapmazdım elbette ama isteyen birine de güzel

Bu bana niye olmuyor hiç, bünyemde bir bozukluk mu var acaba?

Size çocuk yapma diyemem belki ama çok haklı bir karar vermek üzere olduğunuzu söyleyebilirim. I

Ben de aynı durumdayım Hislerim o kadar karışık ki bu hususta Çocuk sahibi olmak hem istiyorum hem de istemiyorum Ve çocuk sahibi olmak için tüp bebek yaptırmam gerekiyor Doğal yollarla olmuyor, olmaması için bir sebebi olmamasına rağmen hem de Niye olmuyor bilmiyorum Belki de korkularım yüzünden tutmuyor Hem istiyorum hem korkuyorum Gerçekten insanlar nasıl cesaret edebiliyor hayret ediyorum.

Kadın çocuk için işi bırakınca da, koca kişisi veya kendisi koç lardan sabancı lardan değilse, doğan çocuk genelde yarı aç yarı eğitimsiz kalıyor, hele boşanma durumunda sefil oluyor bizim ülkemizde... Sadece erkeğin gelirine ve insafına güvenip doguranların çocuklarının akıbeti de ortada, hergün onlarca böyle konu okuyoruz burda.. İkisini bir arada göturemem demek çocuğumun hayatı umrumda değil yeter ki ben dogurayim demek aslında... Hoş, sen kocanın insafına terketmedin, 4 aylikken bakıcıya verip buyuttun de ne oldu, bugün iki maaşla bakabiliyor musun, yetebiliyor musun dersen, hayır, o da olmuyor artık... Ek bir işe daha giricem bu sene mecburen... Durum böyle...

Bence yapması çok kolay. Sen bide bakmayı gör. Asıl bakmaktan kork.

ben 3 yıllık evliyim, en başından beri çocuk istiyorum polisiktik over hastası olduğum için. henüz olmadı. uğraşmama rağmen, maddi olarak pek sıkıntım olmamasına rağmen bazen ben bile korkuyorum.. evlilikte de rahat biriyim. yemek yapmasam yapmam, tatillere istediğimde giderim, arkadaş çevrem geniş ve geneli bekar.. haliyle düşündürüyor mu düşündürüyor. ama 27de de zor olacak, 30da da, 35te de.. aynı şeyleri yaşayıp alışacağız gibi geliyor.

Herkes siz gibi ince dusunse önüne gelen dogurmasa keske. Doğurmak marifet değil is insan gibi insan yetiştirmek

Haklısınız ciddi vakit ve maddiyat isteyen konu çocuk meselesi. Ben de 1 yıllık evliyim, mali müşavirim korkutuyor bu sorumluluğu almak. Gazı dediğiniz birkaç ay, gece uyanması dediğiniz zaten çocuklar büyüdükçe daha az uyanıyor.. 2-3 yaşından sonra da kreşe veriliyor mecburen bakacak kimse yoksa, kreşte de yorulup evde erken uyur çünkü erken kalkıyor kreşe giden çocuklar, yani şurda zorluğu birkaç sene, ve geçmişe dönüp baktığımda su gibi geçen bir zaman görüyorum yani çabuk geçer bu zor dönemlerde, sonrası okul dönemi daha çok maddiyat.. yani ileride de yaşlandığımda ah bir çocuğum olsaydı kapımı açardı demek istemiyorum, yaşım 35 çok zamanım yok ben de düşünüyorum o yüzden ileriyi de görmek lazım. Kayınvalideme gidiyoruz çocukları sarıyor etrafını, ya hiç olmasaydınız ben yanlız napardım diyor, her dönemi düşünmek lazım P Pc-Muhendisi Popüler

Kapa gozunu yap. Enunde sonunda anne olmak isteyeceksin. Bebek kucukkun ucretsiz izin alirsjn. Yapacak bisey yok.

Benim hirpalanmamin bir önemi yok ki dostum, onu ben doğurdum. Hırpalanmasi hatta parçalanması gereken biri varsa bu elbette ben olmalıyım... Ama çocuğun günahı ne? O niye hirpalanıyor? Offff bu ülke delirtecek beni

Eğer yapmaya karar verirseniz benden size tavsiye zor ama büyüyecek o yüzden her anını dolu dolu geçirin derim çünkü ilk bebeğimde acemilikten o gaz sancıları o uykusuz geceler hiç geçmeyecek sanıyordum ve iyice depresif bir haldeydim ikinciyi hiç düşünmedim sonra tamamen sürpriz bir şekilde ikinciye hamile kaldım şu an yanımda ve 6 aylık oldu bile ve şimdi anlıyorum ki ilk oğlumda o kadar telaslanmisim o kadar evham yapmışım ki onun bebekliginin tadını hiç cikaramamisim. Şimdi ders aldım ve bu bebegimde çok rahatım ve gördüm ki ben rahat olunca bebekte sakin oluyor biliyorum bu günler bir daha geri gelmeyecek doya doya geçirmeye çalışıyorum zamanımı ve dünyada ki hiçbir şeyle kıyaslanamaz bir sevgi evlat sevgisi Allah hakeden herkese hayırlı evlatlar versin

Ilk sene bebeke zor oluyor.. uyku düzeni felan oturana kadar. Yeri geldiginde emzirmek de yorucu oluyor. Ben cocuklarla ilk seneler evde kaldim . Ve zaman o kadar cabuk geciyor ki. Ben gecenlerde ilk ogluma baktim da ne ara büyüdün bu kadar diye icimden gecirdim. Evet kendi zamaninizdan bir süre nerdeyse tamamen vazgeciyorsunuz. Ama esinizin destegi de iyise ona da care bulunuyor.

Kadın düşmanımızdan sonra çocuk düşmanimizda oldu vatana millete hayirli olsun

2 çocukla bu hafta tek taşındım. Ayni zamanda ise gidip geldim. İnsanlıktan çıktık eşimle. Hala bu saatte ev toparliyorun Zor çok zor. Sadece şunu söyleyeyim eskiye onlarsız hayatada asla dönmek istemezdim. Annelik delilik. Bazen onlar uyurken bile vidyolarini seyrediyorum falan. Daha kalkıp beslenmelerini hazirlicam sabah işe gidicem koştur koştur. Her günümüz ayrı kaos. Ama iyiki varlar ya fridabaci Yağmur, kahve,

Bu ve başka sebeplerden asla çocuk sahibi olmayı düşünmüyorum.

Doğurasım geldi ne güzel yazmışsınız. Allah mutlu mesut etsin sizi de ailenizi de

Konu başlığını okudum kuzum az cok takip ediyorum seni ama firsat bulup içeriğini okuyamamistim üzme kendini sen cok iyi bi annesin bu yeterli bazen olaylar istedigimiz gibi gitmez oyuzden kendini hırpalama

ben yaptığım halde korkuyorum bazen neyine güvenip yaptın diyorum bazen sen halledersin kızım diyorum ama çok korkuyorum SIFIR MOD %100 enerciiiii Kayıtlı Üye 3 Haziran 2015 36.754 118.193 34 14 Eylül 2022 Konu Sahibi Slayer Witch #115 bende ikinci bebe yapmaktan korkuyorum.

Su soğuk ama girince alışıyosun 6:50 de uyandim ve daha simdi uyutup oturup cay koydum. Bugun cok sansliyim mesela ogullarimi uyuturken onlarla beraber sizip kendime vakit ayirdigim icin

Ay çok teşekkür ederim inşallah çok kolay geçer

Size çocuk yapma diyemem belki ama çok haklı bir karar vermek üzere olduğunuzu söyleyebilirim

Evli iken şu kaygının aynısı ben de var idi. Hem çalışıyordum hem çocuk istiyordum. 32 yaşında idim. 2 sene önce.. Ama eşim olacak kişi çalışma hayatım biter gecinemeyiz diye çocuk olayını hep erteledi. Ben de yaşım geçiyor diye hep çocuk istedim. Bu yüzden çalışmak da istemedim belli süre. Ama buna razı gelmedi. Sedef hastalığımi öne sürdü. Sedefin iyilessin sonra dedi. Kaldı ki sedef ben de 10 yıldır var ve kronik. İyilesse bile ufak tefek tekrarlıyor. Bunun için tartışmalara girdik. Artık öyle durum olmuştu ki ya çalışacaktım ya da çocuk olmayacaktı. Bana bu alternatif sunulmadı. Sinirlerim yıpranıyordu. Yaş gelmiş geciyor. Üstelik olursa olur olmazsa da sorun değil diyordu. İlerleyen yaşlarda tüp bebek deneriz diyordu. Ki benim çocuğum oluyordu... Genciz daha diyordu... Nitekim sonuç: Boşanma oldu.

Hiç çalışırken çocuk sahibi olan var mı? Mı... Yok ilk sen olacaksın ablası

Evlenmeden once bir calisma hayatim vardi. Evlilik dolayisiyla baska bir sehire geldim. Memur falan degilim isciydim onceki hayatimda. Ben hayatla ilgili bir plan yapsrken oncesinde cok arastirma yaparim. Evlilikte de boyle oldu, yeni bir iste calisirsam yasadigim sehire, ise, esime, esimin ailesine ve evime alismamin zaman alacagini zor bile olabilecegini cikardim okuduklarimdan. Bu sekilde bir duzenim olsun istedim esimle karar verdik ve ben evde durdum bu yil ucuncu senem. İkinci yilin sonunda hamile kaldim cocugun annesinden baska biriyle buyumesini cok sevemiyorum kimsebyanlis anlamasin ama ben de babannesiyle buyumus bir cocuk olarak cok tasvip ettigim bir eey degil. Bu uc yillik sure zarfinda evime esime alistim her sey yolunda oldugu icin cocuk karari aldik. Freelancerbolarak da calistim bu arada hala calisiyorum yazarlik yapiyorum. Cocuk meselesinde de demem o ki once psikolojik olarak hazir hissetmeniz gerekiyor. İs ve cocuk ayni anda zor idare edilebilir seyler freelancer calismama ragmen uykumdan feragat edip calisiyorum ama benimki sadece hobi. Ama annelik duygusu, gercekten tatmaniz gereken bir sey 3 aydir benim minigim bana bu duyguyu tattirdi ve gercekten cok mutluyum ozellikle de esimi kizimiza bakarken gormek beni cok mutlu ediyor. Evliliginde bir problem yoksa bence bu duyguyu tatmalisin, butun cektigim yorgunluga degiyor. Umarim kararin senin icin en dogru olan olur

Evet hemşire hanım. Söylediğinizin aynısını söyledim fakat anlamıyor. Sizce bir kadın için 32 yaş genç mi? Lütfen söyleyin. Evet ben hesap sorarım diye böyle geçiştiriyordu. Zaten bana senden anne olmaz sana kesinlikle güvenmiyorum. İnşaallah senden çocuğum olmaz da demişti. Ki sedefin sadece saçımda var...

Çocuk düşünmeden önce öncelikle gözden geçirilmesi gereken şey evliliğin gidişatı, eş kişisinin bu duruma hazır olup olmadığı. Kadın kucağına aldığı an, Allah öyle bir sevgi ile donatıyor ki anneyi mükemmel bir duygu. Çocuğum olmasa böyle gelişemez, değişemezdim. Eğer bu sevgiyi içinizde hissediyor sorumluluğunu paylaşacağınıza inanıyorsanız düşünebilirsiniz. Hazır olmayı beklemek ise şöyle aslında, çocuksuz dönem konfor alanı olduğu için insan hiç ordan çıkmak istemez. Fakat konfor insanı çürütür. Eşinizle birbirinizi çok seviyor, hayatın ve evliliğin sorumluluğunu rahatlıkla paylaşıyorsanız, çocuğun zorluğunuda paylaşır onun sevgisi ilede sevginize sevgi katarsınız diğer türlü tek başınıza mücadele etmek sizi çok zorlar.

1. Gezmeye tozmaya hiçbir zaman doyulmaz. Çocuk büyütmek hayatın içinde bir şey, arkasından gelmiyor. 2. Erteleyip nereye kadar erteleyeceksin. Ben 39 yaşındayım, keşke diyorum genç yaşta evlenip çocuk yapsaydım. Enerji isteyen bir şey çocuk büyütmek. 3. Eşinden emin olmak derken? 25 senelik evliler boşanıyor... çocuk böyle bir şey değil

Merhabalar uzun süredir yoktum buralarda tesadüfen konuyu gördüm. Bir buçuk sene önce doğum yaptım. Normalde kamu kurumunda mühendisim. Bana eşim ısrar etti aslında hadi çocuk yapalım vs diye. Nasılsa yapacağım diye kabul ettim ve çok şükür sağlıklı oldu. İlk zamanlar şöyle zor birkaç ayı sürekli emziriyorsunuz, gece evet uyanıyorsunuz ama bir aydan sonra gece uyanmaları da emmeleri de azalıyor zamanla. Ben emzirirken hep netflix izledim lohusalık psikolojisi biraz zor depresif hissediyorsunuz, hayatınız alt üst olmuş gibi geliyor. Ama lohusalık geçince çocugunuz da sizi tanımaya başlayıp gülünce etkileşimi artınca vs çoook güzel olmaya başlıyor. bebeğinize resmen aşık oluyorsunuz ve o his gittikççe güçleniyor. ilk karnında hissettiğinizde, ilk size gülümsediğinde, ilk yüzünüzü okşadığında, ilk sizi güldürmeye çalıştıgında, ilk size sarıldığında... hepsi harika hisler ve hayal edemezdim anne olmadan önce. Tabii benim bu duyguları bu şekilde iyi hissetmemin sebebi eşim. Sağolsun temizlik de yapar yemek te yapar. Evimin kusursuz temiz olması vs de hiç umurumda değil. ne kadar yapabilirsem. veya temizlikçi çağırdım birkaç kez. yemeği annemde yedim baya süre. şartları kendiniz iççin kolaylaştırabilirsiniz örneğin bebeğiniz 7 8 aylıkken yavaştan kendi kendine yemeyi öğretmeye başlarsanız beraber yemek yiyebilirsiniz. kamuda çalıştığım için bebeğim 6 aylıkken yarım gün çalışmaya başladım bir yaşına kadar böyle devam etti. Su an bebeğim bir bucuk yaşında ve bayadır bana zor gelmiyor. Çünkü eşimle geziyorum da eskisi gib değil asla hatta bazen burnumdan geliyor. Bazen gerçekten oğlum uyuyana kadar hiç oturmuyorum ama sonrası benim vaktim oluyor. Özetle kolay bir bebeğiniz olur ve eşiniz yardım eder çok takıntılı davranmazsanız temizlik vs mükemmel olmaya çalışmazsanız gayet güzel bir dengede hayatınız olabilir. Biraz uzun oldu ama yardımcı olmak istedim.

Ya bu duruma birşey eklemek istiyorum anne değilim ama bir tanecik kedim var kendisi sinir hastası baya bir veterinerden teşhis aldı yavrum davranış bozukluğu için tedavi görüyoruz şimdi. Bende aynen bu yapıda bir insandim ellerimi kollarımı kanatiyordu kadın doktorum görunce sana kim saldırdı böyle dedi evde beni beş sn oturtmuyordu yani normalde insan yapsa bunu eminim saldırırim ama ona gelince hala merhametle büyük bir sevgiyle yaklaştım diyorum ki demek ki evladı olunca insan o yüzden bu kadar sabırlı olabiliyor. Birde çocuk psikolojisi kitapları okudukça büyük gelişim gösterdim eşim bile şaşırıyor eski fevri ben şimdiden gitti ben milleti niye doğuma teşvik amaçlı konuşmalara başladım bilmiyorum ama ben yandım kimsenin benden mutlu olmaya hakkı yok anliyormusunuz Swan hanım ayrıca o tekmeleri hissetmek çok değişik bir şey varlığını bilmek

Korkmakta haklısın. Bir tane çocuğum var Allah ona uzum ömürler versin başkada düşünmüyorum diyip kenara çekiliyorum

Oğlum beni çıldırttığı zamanlar keşke anne olmasaydım, gençligimi yaşayamadım gibi düşünceler geçiyor kafamdan

Ne zaman maddi manevi hazir hissedersen yaparsin cocuk heleki maddi kenara cok ciddi paralar atman lazim sonra 1 2 yil sen bakarsin sonrasi kres okul gidiyor uykusuzluk oluyor ama eşinde destek olursa harika gecer

Aynı düşüncelerdeydim. Bazen hala öyleyim. Burada konu da çok açtım bunla ilgili. En son şöyle düşünmeye başladım. Bunun zamanı yok. Ne zaman yaparsam yapayım uykusuzluğu, zamansızlığı yaşayacağım. Bu yüzden mümkün olduğunca erken yapmam daha doğru. Tabi ki evliliğin iyi olması, maddi durumun yeterli olması şartları sağlanmışken söylüyorum bunu. Eskisi gibi çalışamıyorum gebelikte bile. İlaçlarımı kullanamıyorum çünkü. Pişman mıyım, asla. Yine olsa yine yapardım. Kafamda bir plan oluşturdum çünkü, desteklerimi belirledim, garantiledim. 10 sene daha beklesem yine o zamansızlığı uykusuzluğu masrafı yaşayacaktım. E anne olmak da çok istiyordum. Dolayısıyla ertelemek anlamsızlaştı benim için. İsterseniz arada sarılıp ağlarız tabi, o ayrı

Ben bebeğim 4 aylıktı işe başladım şimdi yaşına girecek, işi bıraktım iki hafta önce ama tekrar başlayacağım, bu süreçte eşimle dönüşümlü baktık yardım eden olmadı, kv ilk iki hafta baktı sonra o bunaldı ben bunaldım vs gitti derken biz idare ettik durumu düzen oturttuk evet ama çok zor. Kaygıylarınızda çok haklısınız, sabit durduğum, ayaklarımı uzattığım 5 dakikam olmadı aylardır, deli gibi kilo verdim, ruhen bunaldım çöktüm, çocuğum için değer diyorum kesinlikle, ama bazen sadece yarım saat kendi halime kalmaya muhtaç kalıyorum. Zor yani kısacası.. Anne olmak müthiş birşey, mücadelesi çok zor.. piraye

Sakinim zaten de ziyadesiyle göreceli olmuş, okuyanlar genel almasın diye ben de kendimce açıkladım

Harika video gerçekten

Niye düşman olsun ki? Gayet güzel ifade etmiş, düşmanlık belirten bir kelime yok yorumda... Bu şeye benziyor " mavi rengi beğeniyorum aslında ama giyince kendime yakıştıramıyorum " diyen birine mavi düşmanı demek gibi...

Çevremde çalışıp anne olan kisilerin hep anneleri kayinvalideleri destek oluyor oda olmazsa en kötü bi bakıcı bulacaksiniz yada cevrenizde guvenilir ve cocuk bakmak isteyen birine emanet ediceksiniz evdir iştir kendinizi unutacaksiniz zaten cocuk olmasa bile calisirken kendimize zor vakit ayiriyoruz B

Özel ve devlet çalışanlarının koşullarının konumuzla ilgisi nedir? Ablam memur olduğu için bebek bakımında zorlanamaz mı yani nereye varmak istediğinizi anlayamadım. Özelde çalışma koşullarını benim ablam mı belirledi S Seymahn Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

İlk 3 yıl evet zor bunu 3,5 yaşında bir kız annesi olarak söylüyorum.. kızımın kokusunu bana annecim seni çok seviyorum deyişini sarılıp öpmesini dünyalara değişmem ve iyi ki doğurmuşum.. hayatımda verdiğim ve yaptığım en güzel şey kızım.. korkunuzu anlıyorum zorlukları var yok değil ama anne olmak çok güzel bir duygu.. keşke daha önce doğursaymışım diyorum hep..

ben yaptığım halde korkuyorum bazen neyine güvenip yaptın diyorum bazen sen halledersin kızım diyorum ama çok korkuyorum SIFIR MOD %100

Yoo yazabilirsiniz de yani savaş açar gibi yazan da sizsiniz. İlginç geldi. Aman neyse siz haklısınız diyim kapansın konu olur mu dipnot için de teşekkürler B Bihterinpekisi Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Ee yani bebek olunca tabiki insanin rahati bozulacak. Cile cekecek. Bunlar anneligin gerekleri...5-6 cocuk dogurmus insanlari dusunun. Ben de 32 yasinda anne oldum. Calisan bir bayan olarak gretmendim. Ucretsiz izine ayrildim. Sonra dondum. Kizim o kadar uslu bir bebkri ki bir tane daha istedim. Bu sefer olmadi. RBbim nasip etmedi.. Bakalim biz istedigimizde hemen de olacak mi sanmistik. Eger istiyorsaniz gercekten hemen yapin. Bir gun bile gec kalmayin. iler de bunun donusu olmayabilir.. Ben cok uzgunum gec kaldigima... Butun annneler uykusuz kalicak, zahmet cekecek. Ama Rabbim niye bu buyuk ozveriyi kadinlara verdi? cunku fitratinda var.. Cok iyi dusunun.. Herkes anne de olmak zorunda degil. Disarida anne bile diyemeyecegimiz insanlar da var.. Gezmek, dolasmak ne kadar onemli sizin icin. iyi dusunun.