çok doğru flocke katılıyorum.. cnm sen de kendini üzme salla gitsin. eşi insanın her şeyi oluyor ben evli değilim ama sevdiğim insan evet öyle ve çok kimseye de ihtiyaç duymam ben mesela. çevremdekiler bana yetiyor.. az öz olsun ve kimse için kendinden taviz de verme. kendi hayatına bak. kafa dengi birileri çıktı mı karşına onlarla sohbet et konuş ama asla da kimseye sonuna kadar içini açıp da çok güvenme mesafeni koru.. evet insanlar orda burda arkadaşlarıyla.. çoğu da 2 günlük inan bana herkes zamanla başkalarını buluyor bu sefer de onlarla zaman geçiriyor. bu bir sirkülasyon gibi böyle devam ediyor. gerçek dostluğu yakalamak öürlük dostu bulmak zaten çok zor ama sen bulmuşsn eşin aynı zamanda en iyi dostun demek ki ben dost kazığı yediğim içim malesef hatta birbirimize kardeş gözüyle bakıyorduk ama sonu kötü oldu.. geri beni görmek istedi çok özledim dedi ama iş işten geçti bi kere.. dönüşü olmadı o yüzden bence kimseye kapılarını çok da açma kafana uygun birilerini bul belli bi mesafe bırak arada görüş et felan ama o eski dosluklar eskide kalmışş tatlım inan.. evet bu çok acı ama dost bulmak çok zor benim var ama bir elin parmağını geçmez arkadaşın dediği gibi. ve zaten başka şehirlerdeler hiç takılcak bişi değil bu salla gitsin

Yani arkadaşım o kadar doğru yazmıssın ki, resmen içimi dökmüssün buraya Sen boşver kendinde bir sorun arama bence... Yoluna, eşine ve ailene bak.. Bencede çok çok şansılısınn.. Sevgiler

elinizde olmayan şeylere bakıp üzülmektense, neden sahip olduklarınıza bakıp şükredip mutlu olmuyorsunuz ki?sizi 12yıldır seven, destekleyen, huzuru ve mutluluğu sizde bulmuş bir insan var yanınızda... milyonlarca kadının sahip olamadığı bir bir hediye vermiş allah size... üstelik sizi sağlıklı güzel bir ufaklıkla da ödüllendirmiş. merakımı bağışlayın, profil bilgilerinize de bir göz attım... eğitimlisiniz, renkli bir mesleğe de sahipsiniz ve bunların hepsine çok genç yaşınızda,32yaşındayken sahip olmuşsunuz. ne kadar şanslı olduğunuzun farkında mısınız?pek çok insan sizin hayatınıza sahip olmak için kim bilir ne kadar çabalıyor. çevrenizdeki insanların sizi seçmelerine izin vermeyin, siz insanları seçin. seçtiğiniz insanlara da size gösterdiği önem kadar onlara değer verin.'canım cicicm ''bebikim' gibi salak konuşmalardan ben de haz etmem, bu kadar samimiyete de hiç izin vermedim ben de... burdaki forum dahil. herkesle görüşürüm, ama evime kabul edip de evlerine gittiğim insanlar bir elin beş parmağını geçmez. bu insanlara da arkadaş gözüyle bakmaktan ziyade konuşulacak kafa dengi insan olarak bakarım. hayattaki tek dostunuz, sırdaşınız ve desteğiniz eşinizdir unutmayın bunu. diğer insanlar sadece hayatınıza biraz tat katarlar o kadar. herkesi dinleyin ama herşeyinizi paylaşacak birini aramayın sakın... insan oğlu çiğ süt emmiştir bunu hiçbir zaman unutmayın, karşınızdaki ne kadar iyi olursa olsun... hayıflandığınız konu sizi çok üzmesin bu yüzden. dantel partilerine katılıp vıcıklaşmaktansa ya da birine çok inanıp ardından kazığınızı yiyip oturmaktansa, hür ve tekil olarak herkesle görüşüp kimseye bağımlı olmadan herkesle görüşmek daha iyidir... L

Mutlu bir evliliği ve bir kız çocuğu sahibi bir kadınım ben.. Az sonra bahsedeceğim problemlerim sebebiyle eşim gibi birine rastladığım için çok şanslı hissediyorum kendimi. beni neden ve 12 senedir nasıl 'hala' sevebildiğine şaşırıyorum.. offf. içim daralıyor bunları yazarken. ama sürekli aklımda dönüp duran düşüncelerden bunalmış vaziyetteyim ve bunları kimseye anlatamam.. Ben sosyal fobiğim. ama aynı zamanda değilim. yani ilk tanıştığım insanlarla pek sorun yaşamam. benim asıl meselem arkadaşlık ilişkilerimi sürdürememem. okul dönemimde de çoğunlukla yalnızdım. bazen kısa süreli yakın arkadaşlıklarım olur ama inanın bana hepsi her defasında bende uzaklaşır. artık yetişkin ve ayakları yere basan bir kadınım. çok denedim yeniden yeniden.. nerede hata yaptığımı çözemiyorum. aslında o kadar titizlik gösteriyorum ki ilişkilerime. kimseyi kırmamaya gayret ediyorum sonuçta yine kırılan benim tabii.. hah diyeceksiniz bunu yapma.. yapmamak içinse insanlarla bir duvar örüyorum arama, hiç yakınlık kurulmuyor bu defa. hep ben çaba gösteren taraf oluyorum, yani çözemiyorum.. nasıl da kolayca samimi olabiliyor kimileri.. vıcık vıcık ilişkiler değil bahsettiğim. bir sürü arkadaşı olan insanlar var. öyle olmasa da birkaç dostu olan... ama var sonuçta.. benim hayal kırıklıklarım bir değil iki değil.. inanın hayatımda kurabildiğim bütün arkadaşlıklarım çok kısa ömürlü ve hepsinin nihayeti aynı.. zor bir çocukluk geçirdim ama daha ne zorlarını yaşayanlar var.. iyi bir eğitimim ve işim de var.. yine de bu özgüven eksikliğimi aşamıyorum. sanki insanlara bakarken onları kaybetmekten korkar gibi bakıyorum ve onlar bunu görüyorlar.. flocke topiclerin güzin