Canım çok geçmiş olsun. En kısa zamanda geçen 6 Şubat gibi depremler beklenmiyor korkma. Normal rutin hayatına düşüncelerine dönmeye çalış, bugün pazar kahvaltı hazırla, dışarı çık gez toz. 1-2 gün kendine depremi düşünmeyi yasaklamayı dene biliyorum çok zor ama buna mecburuz Türkiye haritası deprem bölgesi. Nereye gidersek gidelim bu bir gerçek. Bunun sonu yok ki tamam bugün yarın ve üç gün daha tetikte olalım ama bir ömür bunu nasıl yapalım kafayı kıracağız normal hayatını özlemedin mi,6 şubattan önce neler yapıyordun onlara dönmeye çalış

Geçmiş olsun ben de Mersin'deyim dün ki depremi hissetmedim ara ara artcilar oluyor hissettiğim. 6 Şubat'ı sanırım hiçbir zaman unutmayacağım bütün olan depremlerde aynı şiddette sallandık, artık buraya kadarmış dedim yıkılacak diyorum kendi kendime yüksek kat birde evin için de yurunmuyor devrilen eşya sesleri geliyordu evin içinden balkonda çiçekler yıkılmış, benim odamda dolap için de kavanozlar patır patır döküldü dolabın kapagi açıktı, utu masası, askılık, birde sanırım masa düşmüştü. Hava şartları da kötüydü o gün sanki gök delinmiş yağmur öyle bir yağıyordu birde soğuk unutmuyorum o geceyi. Binayı gelip kontrol ettiler hasarsız, ama hasar alan okul ve binalar var hatta yanılmıyorsam 76 okul bosaltildi, boşaltılan sitelerde var. Tek dileğim rabbim bir daha yasatmasin.

Bizim de evimiz yıkıldı oradan oraya dolanıyoruz... Allah yardımcınız olsun ne diyeceğimi ben bilmiyorum daha kendime ne diyeceğimi bilemiyorum sadece şehirlerimiz toparlanır inşallah

Kimseyi korkutmak değil derdim ama bazı binalar toprak gibi dökülüyor, yaşam üçgeni oluşmuyor pek o binalarda. Kuzenlerimin cenazelerini çıkardığımız binada katlar arasında neredeyse boşluk kalmamıştı mesela. Evet bir gün hepimiz öleceğiz ama sağlam binalarda yaşamak varken bir gün öleceğiz diye bunu kabullenmek saçma. Kendi adıma konuşayım, deprem anında ölüm korkusu aklıma bile gelmedi. Enkazda kalmaktan korktum.

Ben de deprem yaşanan illerden birindeyim. Bildiğim tek şey insanlarımız böyle bir ölümü haketmedi. Senelerdir yer bilimciler uyardı. Ama kimsenin umrunda olmadı. Öncelikle ülkemizin deprem bölgesi olduğunu kabul edip riskli illleri prefabrikleştirmeliler. Ama ne yazık ki..

Canım benim ben de depremi yaşadım şuan başka başka yerlerde yaşıyorum ama geri döneceğim idari izindeyim evet bir deprem daha olursa ne olacak İnan hiç bilmiyorum Allah hepimizi korusun.

Ben 99 depremini acı yaşayan bir şehirde büyümüş biri olarak depreme alışığım. Depreme alışmak?Kulağa saçma gelebilir ama öyleydi. Büyük 99depremi öncesi ara ara sarsıntılar olurdu, artçıları saymıyorum bile. Dolayısıyla 5e kadar olan depremlerde soğukkanlı olabiliyordum. Maraştaki 13.00 sularında olan depremi hissettik ve bitti bu sefer bitti Maraş bitti, Hatay bitti diye sinir krizi boyutunda ağladığımı hatırlıyorum. Bakın şu an İç Anadolu'da yaşıyorum. Ve Maraş depremi sonrası şehrimde 3e yakın şiddette bir deprem oldu o soğukkanlı ben "bitmeyecek, uzun sürecek"korkusuyla aklımı kaybediyordum. Yani diyeceğim tepkiler değişebilir, insanlar şoka girebilir. Bir değil beş tane deprem çantası hazırla, düdükle yat ama o an aklına zerre gelmeyebilir. çok insani bir acıdan söz ediyoruz. Maalesef kural, kitap işlemeyebiliyor. Sizleri anlamaya çalışıyor, size sarılıyorum. Şu an elimden gelen bu. Ama en azından ahkam kesmiyorum, realist görünmeye çalışıp bilirkişi imajı vermemeye çalışıyorum. Ve sanıyorum ki bu bile sizin için şu an büyük anlam içerir. Sağlıkla kalın

Üzerinden 2 ay bile geçmedi Şu an acınız çok taze Bizim bile uzaktan psikolojimiz bozuldu Her an depremle uyuduk depremle uyandık Kayıplar için buradan ayrı ayrı üzüldük Yaşadığınız süreç çok normal Evinizde hasar varsa onarım yaptırım veya başka yer bakın derim Eğer zorunlu olarak Adana'da bulunmuyorsanız Yani orada yaşamaya mecbur değilseniz bir nevi başka yerde de hayat kurabilirsiniz belki İşiniz, okulunuz orada değilse Ya da illa ki Bir mecburiyet yoksa başka iller de yaşamayı da düşünün. Her an tetikte olmaktan iyidir İlk başta zor gelir ama zamanla alışırsınız başka yere de

Valla ben ne ölmekten ne enkazdan korkuyorum. Ben dışarıda kalıp yardım edememekten bulduğum yardımı kullanmamaktan enkaz altındaki insan ile konuşup yetisememekten korkuyorum Deprem çantası imiş tabi o çantaya Hilti kepçe vinç birde afad izni sıkıştırıp bekleriz artık. Acıya saygı güzel birsey ya, herkese tavsiye ederim Konu sahibi yaşadığınız hersey normal, msjlari okurken sizinkini unuttum sinirimden Zaman lazım birde bolca sarılmak..

anladım da ben tutacağıniz binaya hiç bakmayın direkt salın gibi bir şey mi yazmisim? olabildiğince bakın elbette bina sağlam mi vs bunu takıntı haline getirip her şeyi buna göre yaşamakta bana göre pek yaşamak sayılmıyor açıkçası. bu tarz anksiyete atakları kolay kolay geçmiyor, siz kendinize bunu yapmak istiyorsanız yapın. ben yapmıyorum kendi deneyimimi paylastim. o şekilde bir binada da öleceğim varsa ölürüm sonuçta herkes depreme evinde yatağında yakalanmıyor. nerede olacağının hiçbir garantisi yok.

Arkadaşınız için çok üzüldüm çok geçmiş olsun, tabii yine şükrediyorum maddi anlamda bir kaybım olmadı sadece bundan sonrası için insan korkuyor Çok teşekkür ederim desteğiniz için

Amin inşallah Geride bırakalım bugünleri

Ataninca ev bulma sıkıntısı yasarsaniz haberdar edin, yardımcı olalım emlakciya bulaşmadan. Kolay gelsin

Allah yardımcınız olsun. Deprem çantası bulundurun. Her an hazırlıklı olun.

Deprem anında herkes aynı tepkiyi veremiyor bir de. Evdeyken yakalandık büyük depremlere 6-7 Şubattakilere yani. Yeminle mal gibi kalakaldım olduğum yerde. Dondum bildiğiniz. Ben öğretmenim, okullar açıldı açılalı 5-6 kez okulda yakalandım. O arkadaşı yerime davet ediyorum, kendi canını geçip kendine bakan 25 küçük çocukla ne yapacak performansını görmek isterim. Okulumda, diğer okullarda da hep en son bizler çıktık. Mahşer yeri gibi oluyor, çocukları sarsıntı bittikten sonra güvenli bir şekilde çıkarmak sonrasında eksik var mı diye o hengamede yoklama almak... Gerçekten çok ama çok zor.

Sizi o kadar iyi anlıyorum ki. Bende deprem bölgesinde yaşıyorum ikinci depreme evde yanlizken yakalandim çok kötüydü kıyameti yaşadım sanki. Çok zor bir süreçten gectik hepimiz hala geçiyoruz bunu atlatmak kolay olmayacak. Depremde vefat edenlerin, canının bir parcasini enkaz altında birakanlarin acısını hiç bir zaman unutmayacağız unutamayacağız Umarım ulkecek bir an önce toparlanırız. Umarim bundan sonra insanların can güvenliğini sağlamak için gerekli tedbirler hakkıyla alinir..

İstanbulda yaşayan insanlar olarak çoğu zaman ihtimali bile korkuturken şehri terketmeyi düşünerek uykularımız kaçarken her gün buna benzer artçılarla yaşamak zorunda olmak ne zor. Allah yardımcınız olsun Merkür. Empati yapacak olsam sanırım o faylar yapacağını yaptı diyerek kendimi teskin ederdim sanırım. Yani ne kadar teskin edilebilirse Allah beterinden korusun ne denebilir ki.

herkes sizin ailenizin yasadiklarini yaşamıyor dediklerimi ısrarla anlamıyorsunuz ben depremden bir kaç saat sonra Adıyamana gittim 5 gün kaldım. orada kaç enkazın altında insanlar bağırıyordu biliyor musunuz? muhtemelen çoğu açlıktan susuzluktan vs şeyler öldü. yanlarında bir deprem çantası olsaydı çok çok fazla insan kurtulurdu. Siz bunu bilmiyorsunuz çünkü orada değildiniz sadece kendi ailenizi biliyorsunuz biz günlerce bütün şehri dolaştık, bağırıp çağıran kaç insanı enkaz halinde bırakıp gitmek zorunda kaldık. çünkü iş makinesi yok yardım yok, her şey geç geldi. sanki ben binaları sağlam yapmasınlar demişim gibi konuşuyorsunuz hala? bunu söylemeye gerek mi var? bulunduğumuz ülkenin ne olduğu belli, herkes olabildiğince her konuda kendini korumak zorunda sabaha kadar sağlam bina isteyin ne olacak bütün curuk binalar yıkılıp sağlamlari yapılacak mı saniyordunuz cidden? benim yazdıklarım kişisel ek cozumlerdir. 10 bina sağlam yapılır 11. binada misafirliğe gidersiniz yine olan olur. Bunu takıntı haline getirip yaşamanın kimseye bir faydasi yok.

Geçmiş olsun öncelikle. Adana ya çok yakınız, hissederdik hep biz ama bu kez azdı şiddeti demek.. biz. Güya iç adanoludayız, adana ile de sınırız böyle de söylemiş kadar oldum da ama o deprem gerçekten sıra dışıydı, Allah bir daha yaşatmasın ben hayatımda deprem ile uyanacağımı düşünmezdim o gece bitmek bilmeyen bir depremle ne yapcağımızı şaşırana kadar.. daha biz de iki haftadır falan kısmen korkumuzu attık, annem panikatak o hala uyuyamıyor neyse şükür yine de.. Adana merkezde misiniz siz? Bu enerji adana ua geçti... muhabbeti adana nın güney kısmını kapsıyor zannedersem öyle diyor uzmanlar Feke, Saimbeyli miydi o ilçeleri . Yine olamauacak plsa sa 6 yı geçmez diyenler var (gerçi bizim ülkede depremin yıkılıcığı 5,5 ama işte) Yani bu fikirleri konuşuyoruz biz son ara, Adana da, Allah korusun, olası bir yıkıcı deprem bizim şehrimizde de yıkıcı olabilir çünkü

Hanimefendi ben bu saydiklarinizin tam ortasındaydim hala tam ortasındayım. Size her yasanani tek tek saymamı mı istiyordunuz? Hala takıntı diyorsunuz hala kendinize bunu yapmayın diyorsunuz. Sizinle muhatap olmak istemiyorum daha fazla.

Ziya Selçuk'un dediği gibi bu sefer empati o kadar kolay değil. Evet siz hissettiniz ama o 11 ildeki insanlar yaşadı. Deprem sonrası orda olmanızın o kıyameti görmenizin bir önemi yok siz gördünüz o insanlar yaşadı. Biraz saygı. Önerilerinizi kendinize saklayın.

Çok teşekkür ederim içten sarılmanız için. Sabahki depremlerden sonra aklım başımdaydı da öğlenki depremde bir şey oldu bana. Karların içine düştüm, babam aradı kızım burada bir şey kalmadı dedi, her yerden toz bulutları, yer deniz gibi dalgalanıyor, gök delinmiş gibi yağıyor, kıyamet sandık hepimiz. İnsanlar realist olabilir, severim de. Ama kalkıp kendinize bunu yapmayın canım denmez. Kendimize bir şey yapmadık biz, yapmıyoruz da, bize olanlar oldu. Aklımızı kaybetmedigimize şükür. Konuyu dağıttım mı bilmiyorum, öyle olduysa kusura bakmasın konu sahibi.

Hepinize ayrı ayrı çok teşekkür ederim. Deprem korkusu yüzünden yine dışarıda kalmaya başladık şarj yüzünden hepinize cevap yazamadım. İyi ki varsınız Çok moral oldunuz bana, yalnız olmadığımı bilmek çok iyi hissettirdi. Korktukça, üzüldükçe geri dönüp yorumlarınızı okuyacağım sağ olun var olun

Çok geçmiş olsn.. 99 depremini yaşamış biri olarak sizi çok iyi anlıyorum. Anlatıklarınızı yaşadık. 2 yıl barakada yaşadık. Yıkım verilen binamızın orta hasara çevirip güçlendirme yaptılar. Eşim askerdeydi o dönem, gelir gelmz evimi bırakıp kiraya çıktım. Sonrasında ev aldım bir daha o binaya dönmedim. Şu anki depremden sonra şimdi buradaki 24 yıllık yıkım verilmiş ağır hasarlı evleri yıkmaya başladılar... Dşünebiliyormusunuz 24 yıl sonra yıkmaya başladılar. Biz kimlere güveneceğiz. Benim evim 2 katlı müstakil, fakat depren bölgesinde 2 anne ağlıyordu 2 katlıydı evimiz, çocuklarım öldü diye... Bnde çocukların odasını çatıkatına taşıdım. En azından üzerlerinde beton tavan ve kolon yok. Amma velakin evvellsi gün oğlum arkadaşında kaldı sabah arkdşını erknden doktora götürecekmiş,,, kocaman 6 katlı her tarafı çıkmalı bina.. Gece hiç uyumadım... Dün akşamda kızım alt sokakta yine kocaman bir binada arkdşında kaldı,,, yine sabahladım hatta aileme kardeşine nerede kaldığı bilgisini veriyorum ki bize bir ly olursa onu bulsunlar gibi bni yoran, mahveden düşünceler. Sağlam evimizde olsa komşularımız, arkadaşlarımız, iş yerlerimiz var... Nerede tedbir alalım, hangi birine.. Deprem sadece gece gelmiyor ki...

Umarım hepimiz Çokk teşekkür ederim

Çok çok geçmiş olsun. İlk depremi İç Anadolu'da hissettim, uykumdan uyandım. Herhalde bana öyle geliyor deyip geri uyudum. Sabah uyandığımda öğrendim depremi. 99 depremini yaşadım aylarca çadırda kaldım anlıyorum sizi. Biz burda kahrolduk, ne uyku ne yemek. Su geçmedi boğazımızdan. Siz ne haldesinizdir kim bilir. Deprem bölgesi için elimizden geleni yaptık lakin fazlasını yapamadığımız için kahrolduk. En zoru da şu an hala birileri enkaz altında ve bir şey yapamıyoruz hissi oldu. Sevgili Merkür. En içten dileklerimle söylüyorum bunu siz ve tüm deprem bölgesindeki üyeler için inanıyorum ki kötü günler geride kalacak. Cenazeleriniz, travmalarınız var. Biliyorum çok zor ama unutmayan, normalleşmeyenler var. Kalbi hala o bölgelerde atan var, yalnız değilsiniz. Beraber atlatacağız, buda geçecek.

Ya cidden çok tuhafsınız. İnanın insanlar o esnada en son yiyeceği düşünüyor, o kiyameti yaşadınız mı siz? Evet keşke herkeste deprem çantası olsaydı, keşke insanlar açlıktan ölmeseydi ama bir depremzedeyle hele ki ailesini kaybetmiş bir depremzedeyle böyle üslupsuz konuşmak sonra deprem çantası demek iyi niyetli gelmiyor bana kusura bakmayın. O kiyameti unutamıyoruz, biz 1 ayı aştık, hala su an deprem olursa kendimizi nasıl dışarı atarız diye düşünüyoruz. Öyle konuşmak kolay geliyor size. Ben deprem sırasında yolun sonu diyip ölümü bekledim, aklıma yanıma su almak bile gelmedi asla, ki o korkuyla çoğu kisinin aklına geleceğini de zannetmiyorum. Keşke gelse ama gelmiyor, bu korkuyu yaşayan çoğu kisi deprem değil kıyamet sandık diyor.

Ben daima zangır zangır sallan bir şehir olan İzmirdeyim. 4 kasımda gece bi deprem oldu, uyku sersemi yatakta yakalandım. Mal gibi kaldım hiçbir tepki veremedim. Çığlık attım iki kere tamamen istem dışı. 30 Ekim 2020 İzmir depremine mutfakta tatlı yaparken yakalandım. O depremde yıkılan binalar olmuştu. Büyüktü ve 50 saniye falan sürmüştü. Sarsıntının otuzuncu saniyesine kadar ben kekime krema sürmeye devam ettim. Son on saniyede ciddiye aldım mesela ben o depremi. Tepkiler değişik. Konuşmak kolay.

Ya cidden öyle? O gece varya hava buz gibiydi. Giyinip kaçmamıza rağmen donduk resmen dışarıda. O enkazda pijamaları ile kalan insan nasıl dayanabilir cidden?

İnan bana her gece rüyamda deprem. İzmir de depreme yakalandim. Ciddi anlamda sallandım.3 çocukla çaresiz şekilde evin içinde binanın yıkılma olasılığını bekledim. Bitince depremde evi yikilanlara ilk yardıma koştuk yan yatmış binaları vinçle desteklemeleri gördüm amaaa yaşamadığım sizin yaşadığınız o deprem kadar etkilenmedim.3. gun bir şeyi bahane ederek evde bağıra çağıra ağladım Uzun zamanlardir görüşmedigim arkadaşım tüm ailesiyle Nurdağı'nda öldü. Ne zaman gülecek olsam o geliyor aklıma onların yaşadıkları, son anlarında ki o korku... O kadar haklısınız ki ne desek az yetersiz. Rabbim beterinden korusun. Allah in izniyle bu günler de geçecek.

Bir arkadaşım bizde kalıyor ailesiyle. Çok yer yok, bu sebeple benim yatağımı paylaşıyoruz arkadaşımla. Gün içinde gayet iyi; gülüyor, şakalaşıyor, keyfi yerinde ama gece olup da herkes yattığında... İlk kaldıkları gün ağlamıştı, dokunmadım iyice salsın istedim. İkinci gün gece konuştuk. Sonra biraz iyileşti ama kabus görüyor. İki gün önce sarıldım kendisine öyle uyuduk ve sanırım bu güvende hissetmesine sebep oldu. Umarım herkes yeniden gülğmseyebilir kötü günleri çok düşünmeden. Sürekli duymaktan belki de bıkmış olabilirsiniz, klişe olabilir veya inanmıyor da olabilirsiniz bu sözlere ama geçecek. Hala çok yeni. Benim evde gördüklerimden dolayı tavsiyem, yalnız kalmayın. Size cesaret verecek biri olsun yanınızda. Bu aile olur, eş olur, belki evcil bir hayvan... Çünkü yalnızken düşünceler daha yoğundur.

Biz kendimize bunu bile isteye mi yaptık diye düşünüyorsunuz siz? Küçük bir kıyamet yaşadık. Can pazarı dedikleri şey gerçek oldu buralarda. Sizi tebrik ediyorum çok sağlam bir psikolojiniz varmış. Evet depreme nerede yakalanacagimiz bilinemez ama biz bütün binaların sağlam olmasını istiyoruz, bunu istemek de hakkımızdır diye düşünüyoruz. Kadercilik oynamayacağım.

Dün çadır kenti gördüm, ilk defa en büyüğünü gözlerimle gördüm, içim çok acıdı. Henüz yıkımlar devam ediyor, her yerde enkaz görüyoruz bazen. Binaları gördükçe ayrı psikolojimiz bozuluyor nasıl toparlanacağız bilmiyorum.

Evet ben merkezde yani Seyhan'dayım, yani Adana'nın en batısı oluyor ona rağmen 6 şubat korkunçtu. Bizim şehirde fay hattı doğu kısımdan geçiyor dediğiniz gibi Saimbeyli, Feke, Ceyhan gibi yerden doğunun kuzeyinden güneyine doğru. Geçmişte 98 depremi yaşanmıştı 6.4 idi sanırım o da Ceyhan'daydı ve baya sallanmıştık. Sizin daha az tehlikeli bir yerde olmanıza çok sevindim İnşallah atlatırız bu süreci kazasız belasız

İkinci kattalardi. Allah razı olsun.

Sizin yaşadığınızın çok daha hafif ve kısa süreli olanını yaşadıktan sonra yalnız kalamamaya başladım. Sadece çok geçmiş olsun diyebiliyorum, umarım güvende olursunuz

99 depremlerini ve en sonki Düzce depremini yasamıs ve hala atlatamamıs diken üstünde uyuyan biri olarak sizi cok iyi anlıyorum. Insanlar mecburiyetten evlerine girmek zorunda kalıyorlar. Biz 99 depremlerinde traktör römorkundan cadir yapmısti babam onda uyumustuk hazır cadır yoktu sonra derma catma prefabrik oda yapti dedem onda durmustuk 3 yıl kadar ama perisanlıkti ayda bir ancak yikanabiliyorduk cok zordu. Kış ayi bir de yaz olsa insan bir sekilde idare eder ama kışın karnı büyük işte Allah yardımciniz olsun sizi cok iyi anlıyorum ben hala daha eşim yatakta sağa sola dönerken deprem oluyor zannediyorum bu psikolojiyi atlatmak 1 seneyi bulabilir.

Ölen insanların deprem çantası hazirlamadiklari ve yaşam üçgeni oluşturacak pozisyon almadıkları için öldüklerini düşünüyor sanırım kendisi. Gerçi ben mantığımla okumuyormuşum yorumları. Kuzenlerimin binası deprem durduktan sonra çökmüş mesela. Dışarı çıkan insanlar var oradan biliyoruz. Sanıyoruz ki dış kapıyı açamamışlar ve balkon kapısına yönelmişler. Günlerce dairede aranıp bulunamadılar. Balkon kapısının önünde bulundular en son hepsi üst üste. Muhtemelen küçük çocuklar var diye balkon kapısı kilitliydi ve anahtarı bulana kadar bina çöktü.

Bunlara kaderci yaklaşılırsa, somadaki madende ölen insanların arkasından söylenen "ölüm bu işin fıtratında var" lafını aklamış oluyoruz zaten, ihmal bir kader değildir.

Size de çok geçmiş olsun Malatya daha büyük etkilendi haklısınız korkmakta. İnşallah bir daha yaşamayız. En güvenli olduğumuz yerin yani evimizin bize mezar olma ihtimali çok üzücü. Umarım iyi oluruz ve bugünler de geçer

Yazılan yorum ilgi çeksin diye de saçmalamaya gerek yok yani. Kum gibi dağılan binalar var dediğiniz gibi. Ne idüğü belirsiz yere aileyi taşımak saçmalamanın nirvanası artık. Gerçekçi bile bulmuyorum o yorumu. Nasıl olsa öleceğiz diye arabada giderken emniyet kemeri de takmayalım o zaman.

Ben de normalde 4-5 şiddetindeki depremlerde korkmaz işime devam ederdim. Sabah olan depremde uyanıktım ve her zamanki gibi sallanıp duracak sandım bekledim önce yatakta, şiddetlenince eşimi uyandırdim. Beraber bir süre de yattigimiz yerden tavanı izledik boş boş. Sonra yatağın yanına indik. Deprem çantası hazırlamak gerektiğini, yaşam üçgenini falan hepimiz biliyoruz sonuçta. O an çok başka bir an. Depremden korkmayan ben artık yok.

Bende adanada yım aynı psikolojideyim küçük kızım bile sürekli anne sallanıyor muyuz diyor Seni anlıyorum ama alışacağız Rabbim cümlemizi korusun

Daha önce de konu açmıştım hanımlar. Adana'dayız biz. 6 şubattaki hatırlamak bile istemediğim depremden sonra bir süre İç Anadolu'da akrabaların yanında kaldık, daha sonraki süreçte ise köy evi, araba, çadır arasında mekik dokuduk çünkü artçılar devam etti hep. Bu süreçte uzmanlar Adana'da çok büyük bir tehlike beklemediklerini söylediler ve apartmanımız da 2 farklı uzman tarafından kontrol edilip güvenli denilince (aradan da 1 ay geçtiği için) biz mecburen eve yerleştik diğer herkes gibi. Ancak dün akşam saat 11'e doğru bir anda yerden garip bir gürültü geldi ve deprem oldu, derecesi çok fazla değildi ama yüzeye yakındı, çok korktuk ve herkes aşağılara indi sarsıntı bitince. Psikolojim darmadağın vaziyette. Her an tetikte olmak, acaba sallanıyor muyuz acaba bir şey olacak mı diye düşünmek çok zor. Üstelik geçen depremdeki kayıplar hala çok taze ve onları da düşündükçe çok kötü oluyorum. Ailesini, nişanlısını, arkadaşlarını, evini kaybedenler... Bizim de tanıdığımız bir aile vefat etti mesela. Bilmiyorum sadece yazmak ve içimi dökmek istedim. Belki biraz moral vermek istersiniz veya "seni anlıyorum" deseniz bile yeterli olur. Teşekkür ederim.

Çok geçmiş olsun Yaşadıklarınız sonrasın travma yaşamamanız mucize olurdu FElaketin üstündan 1.5 aybile geçmedi Normaldir Sakin kalmaya gayret edin Bu anormal durum sizin için normaldir Hepimiz yanınızdayız Umarım eski len şakrak haline en kısa sürede geri dönebilirsin

Merhaba, yaşadıklarınız inanın çok normal. Güçlü olmak ya da güçlü olmaya çalışmak zorunda falan da değilsiniz. Ama yaşadığınız sürecin normal olduğunu ve geçeceğini bu süreçte aklınızdan çıkarmayın sakın. Ben ta Ankara'dan bu yaşanılanlara dayanamayıp hastanelik oldum sizi düşünemiyorum bile. Sanırım bu süreçte biraz bencilce olsa da bazı şeylerin iyi taraflarına odaklanmak gerekiyor. Ne güzel hayattasınız, kaybınız olmamış ve eviniz sağlammış. Bunları düşünüp travma kaynaklarından ve gündelik hayatınızda bu sohbetlerden uzak durmanızı, sevdiklerinizle daha sık vakit geçirmenizi tavsiye ederim. Mümkün olduğunca evden çıkın, gezin ve sevdiğiniz şeyleri yapın. Yavaş da olsa etki ediyor. Bir de yani bir noktada kadere inanmak gerekiyor. Elimizden geleni yapalım ama o gün iş için veya başka bir şey sebebiyle çürük bir yerde olmayacağımızın da garantisi yok. Biz elimizden geleni yapıp gerisini Allah'a emanet etmek zorundayız, yoksa çıldırırız. İşte tam bu noktada bu düşünceler bizi hasta etmeye başlıyor, dikkat etmek lazım.

Yazdıklarımı mantığınızla okumadığınızı düşünüyorum açıkçası sanki ben bina sağlamlığı ile ilgili yorum yapmışım gibi konuşuyorsunuz iyi isteyin bakalım, kaderci olmayın eminim her şey çözülür bunu isteyerek ve yazarak. iyi forumlar.

Deprem içerikli konu ve yorumlarda yazıp yazıp silip düzeltiyorum. O kadar hassas yazılmalı ki. Biz görüntülere dayanamadık kaldı ki siz yaşadınız. Sabır ve selametle aydınlığa çıkın, çıkalım.

Beni korkutan kısım hep şu oldu yıllardır İstanbul ve İzmir çevresinde deprem oluyordu insanlar uyarıyordu ancak Maraş depremini bir uzman hariç diğer kimse öngöremedi oradaki faylar derin uykudaydı özellikle Adana'yı herkes tehlikesiz bölge biliyordu şimdi bir anda deprem bölgesinde olduğunun idrakinde olmak çok garip. Evet eski yaşamımı gerçekten özlüyorum gün içinde yine iyi hoş ama akşam karanlık olunca korkularım depreşiyor

Geçmiş olsun maalesef biz bile izmirde korkuyoruz olası bir depremden

Tabii ya evet deprem çantası olsaydi betonlar demirler üstlerine dusmezdi degil mi? Ayrica o cantaya suya sarimak yerine cocuguma sarilmayi tercih ederim çoğu insan tek tabanca yasamiyor bu hayatta. Binalar çürük deprem çantası çözüm degil.

Bende gece 99 marmara depremini yaşadım, ozman çocuktum. Sarsintiyla uykudan uyanmistik 2 gün eve girmemistik. Ama küçüktüm bu kadar korku olmamisti. Şuan çok daha fazla üzüldüm, korktum, hala etkisinden cikamadim bu depremi yasamadigim halde. Hepimiz dağıldık, Allah' a sığındık. Evin zemini iyiyse depreme dayanikliysa sağlam kalır yıkılmaz diye telkin ediyoruz kendimizi. Umarım birdaha olmaz, kimsenin canı yanmaz. Rabbım korktuklarimizdan emin eylesin, ölümünde sıralasını hayırlısını versin Amin

Depremi yaşayan herkes böyle sanırım. Hatay'da evi yıkılan arkadaşım 1 hafta kadar bizde kaldı, duş alması tekrar geri dönecekleri gün oldu, duştayken deprem olur korkusu taşıdığı için. Onda da ben kapıda bekleyip hiçbir şey yok her şey yolunda diye konuştum, ona rağmen nefes nefese dışarı çıkıp sallanıyor muyuz dedi. Bu etkiler biraz daha sürecek bence ama çok şükür fiziksel olarak iyisiniz, ruhen de iyi olacağınız günler gelecek. Belki biraz sürecek, artçıların bitmesinden sonra bile sürecek bu hisler ama sonra geçecek inanın. Yalnız değilsiniz onu bilin yeter.

Seni çok iyi anlıyorum.. Gülüyoruz, normal hayatımıza dönmeye çalışıyoruz, ama o gece hala aklımda hala benim içimi kemiriyor. Ben takıntılı bir insandım, depremden sonra çok daha beter oldum. Duygularımı anlatamıyorum ama, korkum ölüm değil enkaz altında kalmak. En az 2 gecede bir sabahları mutlaka deprem oluyor diye uyanıyorum ve ben daha depremi yaşadığım kendi evimde değilim. İki üç eşya için eve gittiğimde evimin kapısının önünde sürekli başım dönüyor bayılacak gibi oluyorum, tir tir titriyorum. Bilmiyorum geçmiyor, kalbim sızlıyor, korkuyorum bazen. Ama napacağımi bilmiyorum.

Umarım, Allah sizin de yardımcınız olsun söz konusu can olunca yaş falan dinlemiyoruz korkuyoruz, desteğiniz için çok teşekkürler

evet ceyhan depremi burda da hissedilmişti ama bunla kıyas bile yapılmaz tabi. İnşlh tahmin edilen kadar bile olmaz

Çok geçmiş olsun. Bu depremler mahvetti bizi.. Bir yandan 6-7 Şubat'ta yasananlara, kayıplara kan ağlarken, bir yandan bize ne olacak kaygısı devam ediyor. Kalp atışını deprem sanar mı bir insan? Merdiven gördüğünde içini korku kaplar mı? Oluyormuş. Mesele gercekten depremin kendisinden ziyade, oturduğumuz eve güvenememek bir yandan. Belirsizlik de üstüne pul biber... Allah herkese sabırlar versin.

Evet aynen öyle Bunun sonu yok yiyecek alırsın ilaç kullanmak zorunda olan ilacını almazsa hastalığından tehlikeye girer Yangın çıkarsa yanarsın mesela geriye kemiğin kalmaz Dönerek yıkılan binada seni asla doğru yerde aramazlar 99da saat 11 de asker bize su getirdi. Akşama doğru çadır geldi. Alan müsaitti kimseyi açıkta bırakmadılar çadır kent demediler izin evrak demediler akrabalarımız sehre gelip bize yardım getirebildi Bugün kadin anlatıyor mezar başında, illa başıma mı gelmesi lazım yaşanan acılar akıl alır gibi değil yahu yaşamamış olmamın hiç bir sebebi yok iste bunu nasıl ifade edeyim

benim evde gıda torbalarım hazırda bekliyor, oyle bir durumda nereye girecegimi vs herseyi ezberledim evdekilere ezberlettim. maras depremine kayseride kaynanamlarda yakalandım o kadar sey soyledigim soyle yapacagiz boyle yapacagiz dedigim ve benim kadar depremi umursamayan, amaaan modundaki eşim kilitlendi kaldı 30 35 saniye. ben kızımi yatagin yanina alip yerde hayat ucgenimsi birsey kurmaya calistim vs. deprem aninda her is tıkır tıkır yürümüyor işte kimse anlamıyor. kizim uykusu agir uyanamadı onu yanima cekmek zorunda kaldım eşime çomel çomel diye seslenip onu dusunmek zorunda kaldım bir yandan sallaniyosun zangir zungur 10 sn sonra varmisin olacakmisin bilmiyosun. yasamayınca kafada plan yapmak soyle olacak boyle olacak boyle olmali demek çok kolay. başka odada çocuklari yatan anne ay benim burda gida posetim var soyle guzelce yatagin yanina çomeleyim demiyor yani. enkazlardan cikanlarida gördük anne babalar hep cocuklarinin üzerine kapanmış görmek düsünmek başka şey, yaşamak başka şey o anı.

Bana kalırsa Ankara'ya filan taşının Adana'da kalmaya mücbir sebepleriniz yoksa

biz kayseride yakalandik maras depremine, suan izmirdeyim ama inanin herkes sizin gibi yani depreme yakalnmış olmak vs fark etmiyor. izmir de insanlar daglik bolgelerden ev tutmaya calisiyor 3 ay önce kimsenin yuzine bakmadigi tokiler kapanım elinde kaldı. ama tabi o sarsintiyi yasayan biri olarak sizin hislerinizi anlayabiliyorum şuan çok zor ama geçecek atlatacağız. benim ilk isim psikiyatriye gitmek oldu halihl hazirda kullandigim sakinlestiricimin dozu arttirildi uyumam icin ilac yazildi biraz daha rahatim. sizde uygum bir zamaninizda bir psikolog yada psikiyatriden destek alin derim

6 Şubat depremlerine Malatya'da yakalanan biri olarak seni çok iyi anlıyorum. Yaşadıklarına çözümüm maalesef yok ama anlıyorum. Sadece normal rutinlerimizi elimizden geldiğince yapmamız gerektiğini biliyorum. Bize iyi gelecek şeyin bu olduğunu söylüyorlar. Ben hala evime girip oturmuş değilim, bugün tekrar kontrol edilecek. 6 Şubat'tan sonra birkaç defa kıyafet almaya girdim. Kırıklar, dökükler, korku, panik... O ev benim değil gibi hissediyorum, çok yabancılaşmışım. Evime hırsız gibi girip hızlıca bir şeyler alıp çıkıyorum. Yaptığım şey bu. Umarım iyi olacağız. Her şey tam olarak eskisi gibi olmasa da düzelecek. Umut etmekten başka bir şey yok elimizde. Ona sarılacağız.

Çok geçmiş olsun tüm ailem Adana'da ve Hatay'da Ceyhan depremini yaşadım yaşadığınız travmanın boyutunu tahmin ediyorum Allahım bir daha göstermesin inşallah.

Ben deprem bölgesinde değilim, İstanbul'dayım. Bizim burada, uzaktan canımız yandı desem bile asla sizinle sizlerle yeteri kadar empati yapamam. İyi olmanıza çok sevindiğim kadar, evinizin sağlam olduğuna, evin yerinde durduğuna çok sevindim. İnsanlar hem manevi hem maddi olarak korkunç bir süreçten geçiyorlar. Allah yardımcınız olsun bundan sonra.

Yorum tek kelimeyle muhteşem

Ankara'ya atanma durumum 1-2 aya belli olacak inşallah nasip olursa kalıcı olarak gitmeyi düşünüyorum

ailem o 11 şehirden birinde yaşıyor ben de deprem anında o şehire 80/90km uzakta bir şehirde nöbetteydim yani depremi bayağı hissettim. sonrasında kısa vadede olsa bir iki deprem bölgesinde gönüllü çalıştım ben de deprem hiçbir anksiyete yaratmadı ve yaratmıyor. hatta depremden sonra annemlerin çok güvenli olan müstakil evinden kendi çalıştığım şehre binaya taşınma kararı aldım deprem için şunu söyleyebilirim baza yanları çok ama çok güvenli. yatağınızın yanına güzel bir deprem çantası hazırlarsaniz kolay kolay bir sorun yaşamazsınız maalesef hiç kimse bunu yapmamıştı, yapani hiç duymadım ve görmedim Öte yandan öyle ya da böyle ölüm var, hepimiz öleceğiz. Bence çoğu insan bunun bilinçdışı olarak farkında değil bu çağın bu kadar tüketim üzerine kurulma nedeni bu, insanlar öleceklerini kabul etmeyip ölüm korkusunu sürekli bastırmaya çalışıyorlar, yemekle tuketmekle saçma sapan toksik ilişkilerle ya da aşırı çalışarak bunu yapıyorlar

siz bir doktor olarak, bir insanın aç ve susuz vaziyette maksimum kaç gün hayatta kalabileceğini bize söyler misiniz? bunlara ek olarak, eksilerdeki soğuk havayı baz alarak donarak ölme süresini de söyler misiniz? kanaması, yarası olmayan biri soğuk havaya ne kadar dayanabilir maksimum? açık yarası olan, kolu bacağı ezilmiş, iç kanaması olan kişilerin ne kadar süre dayanabileceğini de söylerseniz çok sevinirim.

Ben baza başlığımla yatak arasına çekiç sıkıştırdım. Ne kadar işe yarar bilmiyorum ama evdeki çekiç boş boş çekmecede duracağına burada dursun, olur da yatağın yanında enkaz altında kalırsam, bir yaşam üçgeni oluşabilirse bu çekiçle de bi yere vurup ses yaparım, belki moloz kırarım minik minik de olsa kendime bi hava deliği açarım diye düşündüm. Çekicin bir ucu balyoz gibi diğeri de sivri. Yani elden gelen tek şey bu başka ne yapabilirim ki? Deprem çantası falan değil mevzu, ben onu hep dışarı çıkma durumlarında işe yarar olarak gördüm zaten. Hani içine powerbank konulur, fener konulur, yiyecek falan konulur dışarıda kalıp kalacak yer beklerken idare etmelik bişeyler olsun diye. Hiç enkaz altında işe yarar şeklinde düşünmedim. Şundan artık çok eminim telefonlar sahiden işe yarıyor enkaz altında. Çektiği sürece tabii. O yüzden her gece mutlaka şarjı %100 yapıyorum ve artık yastık altına koyuyorum bişey olursa hemen kapmak için. Normalde ben telefon masada falan yatan biriydim yani. Yaşanan sorunlar deprem çantasının çok ötesindeydi. Kurtarma çok geç gitti, asıl problem oydu. Bu tarz konuları vatandaşın bireysel önlemlerine bırakmak yerine kurumları hazır hale getirmek daha önemli. Vatandaşın bireysel çözümleri çok sınırlı çünkü. 99 depreminden bir saat sonra asker sahadaydı. Sabahına Kızılay çadırları kurulmaya başlanmıştı. Bu tarz şeylerden bahsediyorum aslında.

işte onlar aslında anlamadıkları şeyleri anladıklarını sandıkları için konuşuyorlar. yani bir şeyi yaşamadan teoriler üretmek çok kolaymış ama birde detayları var. anca bekar olacaksın tek yaşıyo olacaksın vs, koşman gereken kimse olmayacakda öyle guzel guzel yatagin yanina yuvarlanacaksin. ölüm herkes için var tabi ki bunu bilmeyen yok ama duygusuzca ay zaten ölecektik ha bugün ha yarın dermiş gibi geniş geniş davranmaninda bir anlami yok insanların cigerleri yandi

Biz uzak bir şehirde böyleyiz. O kadar normal ki. Eşim nöbetteyken normalde tek kalırdım. Nu olaydan sonra illa annemi çağırıyorum koca kadın yalnız kalamıyorum. Hala çocuğumun yanında uyuyorum deprem olursa yanına yetişemezsem diye. Hepimiz dağıldık. Çok normal. Korkuyoruz. Umarım başka büyük depremler yaşamayız daha fazla

umrumda değil ya cidden umrumda değil sizin yorumlarım hakkında fikriniz ben ne diyorum siz ne diyorsunuz

Tabiki öyle. İstediğimiz kadar plan yapalım. Evde yatalak annesi olan napsın mesela?Çocukları olan ya da engelli bir birey varsa evde. Kuralı yok bunun maalesef. Herkes ister düdüğü boynuma takayım, gıda çantam yanımda yatayım diye. Bunu reddetmiyorum bu arada ama olamayabiliyor hazırladığımız şekilde. Ben deprem bölgesinde yaşamıyorum ama anlayabiliyorum. Ölüm öyle ya da böyle var evet. Ama çok büyük bir felaket yaşadık. O hava koşulları, zifiri karanlık, çığlıklar, cesetlerO psikoloji, travma... Depremi yaşamış birine ölüm her türlü var diyeceğimize susalım ya. Susmak da iyidir. Duymak isteyecekleri son şeyler bunlar. Kalbim onlarla, sizinle.

saygı duyduğum bir üyeydi ancak son zamanlarda yorumlarda iyice saçmaladığını görmeye başladım ve saygımı kaybettim. depremlerde özelliikle kilitli kapılarda kapı sıkışması çok yaşanıyor. balkon kapıları genelde camlı olur, anahtarı bulamayınca o kapının camını kırıp camdan çıksalardı diye düşündüm ama ona fırsat kalmadan çökmüş muhtemelen. balkona yöneldiklerine göre yüksekte oturmuyorlardı, bir veya ikinci kattalardı diye düşünüyorum. allah rahmet eylesin, başınız sağolsun. insanın bazen hiçbir şeye fırsatı kalmayabiliyor, çok keskin yorumlar yapmak doğru değil. kafanda bişey kurgularsın, yapabilirsen yaparsın, yapamazsan da yapamazsın yani. saçmalayıp saçmalayıp sonra mantığınla okumuyorsun demek nedir, nasıl bir saygısızlıktır ben anlamadım.

Sadece açlıktan susuzluktan mı? Donarak ölmek. İc kanamaya bağlı ölmek. Yorumlarınız çok itici kusura bakmayın...