Annenize olan hürmetiniz ve kırmak istememeniz ve gerçekten çok takdir edilecek davranış. belliki çok hayırlı bir evladı var annenizin. Ben annenizde aşırı mukemmelliyetcilik ve kaygı bozukluğu gibi birşey sezdim. siz annenizi yonlendirin inş. sizin çok iyi yerlerde olmanız onun en büyük hayali ama siz zaten onun hayaline kavusmussunuz. evlilik nasip işi. aman dikkat annem istiyor diye gidipte mesleği çok iyi biriyle evleneyim deme. kafa yapının uyumlu olduğu duygusal birşeyler hissedebilecegin biri olsun inş. benm bir arkadaşım sırf annesinin ısrarıyla bir doktorla evlendi. hayati karardı neredeyse kızcağızın. bosandi da biraz düzene girdi annesi çok pişman şimdi. anneler de hata yapar sen anneciginin bazı konuşmalarına hiddetlenmeden ona hakikati göstermeye calis. hemn her sözünden etkilenme. ins çok hayırlı bir yuvaniz da olur annenizde mutlu olur. Anneler yavrularının muruvetini görmek isterler haklilarda. hayirli bir bey ile yuva kurmak için dua edin ve kismetiniz olduğunda hemen geri cevirmeyin usulunce görüşmeler yapın inş. bir mahsuru yoksa yaşınız kaç acaba?

İşin garip tarafı annemle değilim, 18 yaşımdan beri tek başıma yaşıyorum, aileme hiç yük olmadım, kendim çalışıp okudum. Annemin istediği gibi iyi bir okulda iyi bir bölüm bitirdim. Üniversitede tercih yaparken öğretmenlik yazayım demiştim, ola ola öğretmen mi olacaksın dedi, onun istediği gibi akademisyen oldum. Yaptığım şeylerin çok hatalı olduğunun farkındayım ama onu mutlu etmek istiyorum elimde değil. O mutlu olsun beni takdir etsin istiyorum sanırım hep. Zaten o söylenmezse bende mutlu olurum. Aslında evlilik dışındaki durumumdan memnun, şu an sırf annemin çenesinden kurtulmak için evlenmeyi o kadar istiyorum ki. Bu kadar zor durumdayım, yine de öylesine biri ile evlenemiyorum, evlilik benim için çok önemli, ben böyle söyleyince annem başlıyor söylenmeye seni ne doktorlar ne mühendisler istedi, herkes havada kapardı onları, sen herkese bir şey buluyorsun diye. İsteyenleri bir görseniz kızlar valla insanı yaşamaktan soğuturlardı, sırf mesleği güzel, durumu iyi diye insan sevmediği birisi ile nasıl evlenir ki? Böyle söyleyince herkes çok mu sevip evleniyor diyor, hep ben suçluyum. Diğer yandan evlenemedim diye kendisi de çok mutsuz, ona da çok üzülüyorum

Çok keskin cümleler kullanacaktım, anneniz diye yumuşatıyorum. Üzgünüm ama mesleğiniz olduğuna göre yaşınız kendi kararlarının ceremesini çekecek kıvamda nitekim şu an yaşadığınız şeyler tam olarak bu. Annenizi dinlemeyeceksiniz, böyle şey mi olur size en büyük zararı anneniz veriyor, lütfen ciddi bir şekilde konuşma yapıp noktayı koyun bundan sonra kendi kararlarımla yaşamak istiyorum deyin. Mümkünse de hafta da 2-3 kez görüşüp kendinize annenizden farklı bir çevre edinin, hep annenizlesiniz...

Bence de pek aldırış etme. Artık öyle eskisi gibi degil herşey. Evlenmezsin, kısmeti yok mu derler.. Evlenirsin çocuk yok mu derler. Çocuk olmaz, kısır mı diye ağız ararlar... Çocuk olur bu sefer Ada'mın gözü dışarda olur eşi çekici gelmez... Olan hep kadına oluyor. Hadi benim ana baba ayrı İkiside ayrı yuva kurup beni arkada bıraktılar, babannem büyüttü. Yarın öbür gün ölüm olur hepten yalnız kalırım diye evlendim. Yaşlı insanlar sonuçta. Ama sizin durumunuzda olsam hiç bir erkeğe de eyvallahım olmazdı. Benim eşimin anne babası da benim annem babam da boşanmışlar. Severek evlendikleri halde.. Sonrasında olan kadınlara oluyor işte.

Ola ola öğretmen mi olacaksın dediği meslek bence güzel bir üniversite ve güzel bir bölüm okuduktan, alanında yeterli olduktan sonra Harika bir meslek. Ayrıca akademisyenlik de bir nevi öğretmenlik ikisinden birini yüceltmeye gerek Yok. Yaşınız kaç bilmiyorum ama ben böyle bir anneliği kabul etmiyorum. Ben insanlara göre geç evlendim, annem asla konusunu Bile açmadı. Konusunu açan gereksiz eş dost olursa da bana dönüp "asla böyle insanlar için kendini üzme, aklına yatmayan biriyle öylesine evlenme" dedi ki kapısı daima açıktır. Beş çocukla anne evine dönsem niye döndün demez. Böyle de olmalı. Eğer anne böyle olmazsa ezik, güvensiz, koca peşinde koşan, erkeği elde tutulacak bir şey zanneden kadınlar yetişir. Erkekler de böyle kadınlarla ya evlenemez ya da evlense de gün yüzü göstermez. Kalitesiz erkek böyle kadınları bulur çünkü. Kk kendine güvenmeyen, kendine ve kız çocuğuna yeteri değeri veremeyen anneler tarafından yetiştirilmiş kadınlarla dolu. Dayak yiyen, küfür yiyen, suratına tükürülen ama yine de "yarabbi şükür bekar değilim, dul değilim en azından kocam var" diyen kadınlar bunlar. Hepsi yine bir kadın olan annelerin eseri.

Merhaba Arkadaşlar, Benim annem çok iyi bir kadındır aslında tam kafa dengidir ama eleştri mekanizması çok gelişmiş, eleştirmeden duramaz. Senin her daim en başarılı, en güzel olmanı ister. Bende annemi çok sevdiğimden onu kırmamak için elimden gelenin fazlasını yapıyorum. Bu bende ciddi travmalar oluşturdu bence, mesela bir sınava giricem, başarısız olursam anneme ne dicem diyorum. Daha da ötesi yeni biri ile tanıştım, annem beğenir mi acaba diyorum. Bu çok çok yanlış bir şey biliyorum, çok uğraştım düzeltmek için olmuyor, oturdum düzgün düzgün anlattım ama ben sana karışmıyorum diyor. Annem sürekli yaşın geçiyor evlenemedin, iyi evlilik mi var, sana gelenleri herkes havada kapardı, sen istemedin diye söyleniyor. Annecim bak benim ne güzel mesleğim var, evim var, çok şükür kimseye ihtiyacım yok, nasip değilse evlenmem napıyım, ben mutluyum diyorum. Ama hayır mutlu olamazsın, herkes çocukları ile iken sen yalnız kalacaksın diyor, iyi de ben zaten bu duruma çok üzülüyorum, kendimi motive etmeye çalışıyorum üzülmeyeyim diye, o böyle dedikçe iyi kötü demeyip evlenseydim keşke diyorum. Evde sadece evlilik konuşuluyor neredeyse, kafayı yemek üzereyim. Kızlar uzun oldu farkındayım ama çıldırıcam artık. Geçen hafta eski sevgilim sözlendi zaten onu atlatmaya çalışıyorum sabırlı bir şekilde, annemin sürekli beni eleştirmesine dayanamıyorum. Onu kırmakta istemiyorum, aslında çok iyi biridir hep bizi düşünür, biliyorum mutlu olmamı istiyor ama gerçekten psikolojimi dibe çekiyor, destek olmak yerine. Sizce ben ne yapabilirim bu durumda?

Annen sana boyle yaparak zarar veriyor

Güzel bir mesleğin, evin varsa herşeyi akışına bırak. Evlenmek için evlenilmemeli. Artık evlenmek o kadar da cazip bişey degil. Ha seversin birini koşulsuzca, o Zaman tamam. Ama böyle zorlayarak ne evlilik olur, ne de yürür. Eski anneler böyle sanırım hep. Göz göre göre kızını Ateşe atacak belki de. Sen ne annenin dediğine ne de çevrenin dediğine aldırış etme. Çünkü evlendik de başımız göğe mi erdi?Ya eşten çekiyoruz ya kv ya kp ya görümce ya da evlat... Herşeyin hayırlısı o yüzden...

Merhaba, Benim annem değildi ama anlattıklarının hepsini babanem ve babam birebir bana yapıyordu. Artı yaşımda 22ydi. Sürekli bana yok sen evlenmeyeceksin herkesi reddediyorsun olmaz ama böyle diye diye yediler bitirdiler kendilerini. Bende diyordum ya ne var evlenmem olur biter.. Ve en sonunda bir gün çıkıştım artık sizi dinlemek zorunda değilim yaşım geçmiyor kendi ayaklarımın üstünde duruyorum, nasipte ne varsa birgün gelir beni bulur siz böyle dedikçe gelecek olanı da kaçıyorsunuz diye. Nitekim ogün bugündür konuşmazlar ve ben nişanlandım. Nişanlı mı da çok seviyorlar çok şükür. Diyeceğim o ki eğer karşına alıp uygun bir şekilde söylemezsen anlamayacaklar, kırıldığını belli etmen gerekli yoksa daha çok kırılacaksın.

Yorumlarınızı daha yapıcı ve saygı çerçevesinde yapabilirsiniz. Moralim bozuk olduğu bir zaman derdimi paylaşmışım, akıl istemişim, siz tavsiye vermeyip, üzerine insanı daha dibe çekiyorsunuz, bence kk böyle seviyenin yerlerde olduğu bir platform olmamalı. Ben her türlü yoruma saygı gösterip cevap veriyorum, o kadar yorum var, sizin kadar kötü bir üslupla yorum yapan kişi çıkmadı farkındaysanız. Sizin ne diyeceğiniz de belli şimdi, madem yorumları beğenmeyeceksin o zaman yazma. Sizin gibi kendini bilmez insanlar yüzünden ben aklı başında insanların görüşlerinden mahrum kalmak zorunda değilim.

Bende aynen sizin gibi düşünüyorum. Çok şükür iyi sayılabilecek bir maaşım var, evim de var, yılda bir kaç kez yurtdışı tatiline, 2 sefer de yurt içine giderim en az, annemi de götürürüm çoğuna. Bu evlilik meselesi dışında gayet mutluyum. Niye yanlış insanla evlenip mutluluğumu bozayım ki? Böyle anlatınca annemin ilk dediği, iyi evlilik mi var sanıyorsun, herkes katlanıp gidiyor bir şekilde. İyi de herkes yanlış yapıyor diye bende mi yapayım, ben doğru insanı bulunca evlenicem. Belki de herkes doğru yapıyordur, ben yanlış, ondan da eskisi kadar emin değilim artık. Yaşayıp görücem.

30 yaşındayım. . push ;

Evde kaldın da demiyor aslında, şunla evlen diyor mesela. En son onun gönlü olsun diye bir insanla ciddi ciddi evlenmek için görüştüm ama katlanamadım, buna katlanacağıma annemin çenesine katlanırım daha iyi diye ayrıldım.

Belki de benim her şeyi anneme anlatmamdan kaynaklanıyor haklısınız. Zaten evlilik kararı almadan anneme sevgilim olduğunu bile söylememe kararı aldım bir sonraki ilişkimde.

Evlendikten sonra bu bağımlılığı aşmak biraz daha kolay olabilir belki ama şu aşamada inanın çok zor. Tamam anne deyip bildiğimi okusam da sonra huzur vermiyor bana söylene söylene. Dün düzgünce konuşmayı denedim bu durumu, ben seni ne kadar rahatsız etmişim bir de senin evinde tamam gidicem yarın falan dedi. Ben ne diyorum o ne diyor. Tamam anne senin hayatın tabi ki gidebilirsin istiyorsan, yeter ki sende benim hayatıma karışma dedim. Karışma dediğimde sevmediğim adamlarla evlen evlen baskısı yapma demem, yoksa günümü gün edeyim bir hayatım yok zaten. Annem bir başlıyor, başkası olsa bunla kesin evlenirdi, şunla kesin evlenirdi, sonra çok pişman olacaksın diye, arada da olsa etkileniyorum acaba pişman mı olacağım diye. Evliliğin yaşla ilgisi olmadığını sevmeden evlenilmemesi gerektiğini savunurum ama acaba yanlış mı yapıyorum sonra gerçekten pişman olur muyum? bu düşünceler de strese sokuyor beni zaman zaman.

Bu size farklı bi bakış açısı sunacak sadece. Nasıl görmezden geleceğinizi gösterecek. Yani o ne derse desin sizin şunu ayrımında olmanız gerekli, ben değerliyim hayat benim hayatım bu konuda sadece ben söz hakkına sahibim annem ne derse desin fikrini alırım ama son kararı ben veririm bana hangi suçlamayla geldiği önemli değil ben haklıysam aklıma eseni yaparım. Annenizi biraz geri plana itmelisiniz ama o kendini geri planda hissetmeden. Sanki fikrini ciddiye alıyormuş gibi dinleyin ama gerisini sallayın gitsin ciddiye almamanız gerekiyorsa almayın sizi aldatmışsa sırf anneniz diyor diye barışmayın. Annenizi dinleyin sonuçta anne sen haklısın ama ben bunu kabul etmiyorum diyin sizin bir birey olduğunuzu kabullenmesi gerekiyor belki bir psikologla görüştüğünüzü farkına varınca o da olayların ne kadar ciddi olduğunu sizi ne duruma soktuğunu farkına varabilir. Mesela ben anneme demiştim sana aşırı bağımlıymışım senden kopmam gerekiyormuş diye. Ondan sonra annemle uzaklaştık mı hayır ama annemden daha bağımsız hareket etmeye başladım. D damdan

Herşeyi annenizemi sorarsınız? Öyleyse eğer bunu yapmayın ve gerçekten biraz uzaklaşin.

Offff okurken daraldım. Başka biri sürekli evde kaldın diye kafa ütülese görüşmezdim kaçardım ama anne işte atsan atılmıyor satsan satılmıyor. Kulaklarınızı tıkayacaksınız başka çare yok maalesef.

Ben de erkek olsam sizin gibi biriyle evlenmek istemezdim. Kadinlar nasil ana kuzusu erkeklerden uzak duruyorsa erkeklerin de en doğal hakki diye dusuniyorum. Ayrica 'aileyle tanistirma' insani geren, korkutan birseydir. Daha bir iliskiye baslamadiginiz adami tutup annenize götürürseniz o da tabii ki arkasina bakmadan kacar Disaridan bakinca korkutucu bir görüntü ciziyorsunuz. Ama sizi o kadar iyi anliyorum ki Ben de sizdenim Yaptigim neredeyse her hareketin annemle bir ilgisi var üni yillarinda mesela saat 20 bileti alsam insani bir saatte bir sehre ineceksem bile 'annem arar o saatte' düşüncesiyle gece 12 biletiyle giderdim sehir disina. Arkadaslarla gece gezmesine cikmişsam hemen bir acil durum plani yapar ve annem ararsa konusacagim-sessiz bir yer bulurdum. Hayatima aldiğim kişileri sakladim, ülke değiştirecekken bile neredeyse en son ona söyledim. Bir erkeğin onun burcundan oldugunu anlayinca bir anda soğuyorum:)) Senin gibi değilim aslinda, çok flörtöz bir insanim, aşk hayatimda devamli bir atraksiyon olur ve benim her defasinda bu kisiyi tanistirmaya götürürsem annemin tepkisinin ne olacağini düşünürüm gizliden gizliden:) Niye böyle, nerede hata var bilmiyorum... Oedepus kompleksi mi onu da bilmiyorum.. yakin bir geçmise kadar onu sevmediğimi düşünürdüm ama farkettim ki aslinda hayatimdaki herkesten daha önemli bir insan ve ona takik olmamin sebebi de bu :) Konuna bir ton yorum yaptim ama işine yarayacak bir cevap veremedigimi farkindayim :) Umarim gönlüne göre birini bulursun, yaşiniz kac bu arada?

İyi de tek yapmanız gereken annenize sana ne diyebilmek Yalnız kalacaksın deyince sana ne Çocuğun olmayacak deyince sana ne Tabii bunu biraz kibar bu benim hayatım şeklinde söyleyin işte Bir de otu b. ku annenize sormayın Zira annenizin beğenmeyeceği Ada'mı siz beğenirsiniz Annenizle yaşamıyormuşsunuz da daha az bilgi verin hayatınıza dair genel geçer konuşun

Annenizi bu saatten sonra değiştiremeyeceğinize göre, sizin değişmeniz lazım. düşünceleri ideal'ler üzerine kurulu;sizi mutlu edecek durumlar değil de konumunuza uygun düşen kişi ve olayları dikkate alıyor. onun istediği gibi biriyle evlenseniz de mutlu olacağınızın garantisi yok. bu nedenle kendi iç sesinize güvenin ve annenize de kendi kararlarınızın sorumluluğunu alacak kadar olgun olduğunuzu söyleyin

anneyle sevgili muhabbeti yapılmaz bence. anneyle sevgili muhabbeti yapıp da evlenebilen görmedim ben. çünkü anneler maddi güce bakıyor sense güvenilir olmasına ve çekici olmasına. ayrıca dengesiz hareketler yapıyorsun anne laflarıyla sonuç hüsran. anneden uzaklaşmanız lazım bu ne böyle göbek bağınız kesilmedi mi daha?

Damdan düşenin halinden damdan düşen anlar :)

Annem kesinlikle maddi güce bakmaz, evleneceğim dediğim sevgilim benden çok daha az kazanıyordu, annem hiç sorun değil biz her şeyi yaparız diyordu. Annem sadece güvenilir, karakterli biri olsun istiyor. yoksa fizik, para falanbunlar hiç umrunda değil, ben evleneyim yuvam olsun yeter. Aslında kadına kızıyorum ama onunda ciddi ciddi psikolojisi bozuldu bu evlenememe yüzünden, tek istediği çocuğu mutlu olsun. Sevgilim olursa kesinlikle anneme söylemicem artık, evlilik kararı alırsam ancak o zaman.

Bende gerçekten derin izler bıraktı, sürekli eleştirdiği için küçük yaştan beri çok çirkin olduğumu düşünürdüm, herkes güzelsin diye iltifat ederdi ona bile inanmazdım, güzel olduğumu fark etmem bile çok zamanımı aldı. Şu an biraz kilo aldım ve elimden gelen her şeyi yapıyorum vermek için, yine de durmadan söyleniyor. Bugün anne benim rahatszılıklarım var keyfimden almadım, elimden geleni de yapıyorum daha ne istiyorsun diye konuştum. Sürekli ama sürekli güzel olmalıyım, çok baklımlı olmalıyım, evlenemiyorsam bu güzel olmadığım için ona göre. Anlatıyorum anne kimler kimler evleniyor, benim 10 kilo fazlam olması evliliğe engel olduğunu sanmıyorum ama vericem söz diye, yine hep aynı şeyler. Ben elimden geldiği kadar objektif bakıp ondan etkilenmemeye çalışıyorum zaten benlik bir sorun yok. Annemin bu davranışlarını bırakması lazım. Bugün sert çıktım, lütfen beni eleştirmeyi bırak dedim, şimdi küstü bana, vicdan azabı çekiyorum.

Annen iyi biri olabilir ama iyi bir anne değil.

kaç yaşındasınız?

annenin hayatında bir boşluk, kendisini başarısız bulduğu konular var, bunu da seninle kapatmaya çalışır gibi. mükemmeliyetçiliğin beraberinde getirdiği, psiklojik şiddet. bu yaşında her adımını "annem ne der, ne düşünür" diye atıyorsan, sende derin izler bırakmış. uzman yardımına ihtiyacın var. annenle konuşarak bunu çözemezsin, zira onu değiştirmen mümkün değil. psikolojik şiddet karşısında nasıl bir tavır alman gerektiğini öğrenmek için, lütfen dediğimi düşün.

En yakın zamanda gidicem o zaman ama benim gitmemle bir çözüm olacağını sanmıyorum. Annemin bu hareketleri bırakması lazım. Kaç defa konuştuk, kaç defa söz verdi bir daha yapmayacağım diye. Baktım güzellikle olmuyor, çok büyük kavgalarda ettim, sen bana karışamazsın bu benim hayatım diye tüm ipleri yaktım, bir dönem konuşmadım bile, bir süre sonra yine aynısına döndü durum. Sanırım bunun çözümü yok, bu hep böyle gidecek. Umarım bir an önce evlenir yuvamı kurarım, kurtulurum artık suçlamalardan. M

evlenince de annen gerdeğe sokar sizi şu gün birlikte olun der o gün olursunuz olmayın der olmazsınız. büyü bence

Size kesinlikle katılıyorum, annemde geçen seneye kadar böyle biri değildi ama çevrenin baskısından böyle oldu sanırım. Mahalle baskısı denen faktör kesinlikle var, özellikle işiniz gücünüz yerindeyse biraz da güzelseniz insanlar evlenmemenin sizin seçiminiz olduğuna inanmıyorlar, ah yazık koca bulamamış diyorlar. İnternet 30 yaş üzeri koca bulamamış kadın temalı saçmalıklarla dolu, o kadar acımasız yorumlar var ki. Bu tepkiler dışarıdan gelince bir yere kadar görmezden geliyorsunuz, o da her zaman değil, insanın ruh hali her zaman sağlam olmuyor. Ben gezmeyi çok seven biriyim mesela, değişik yerler görmeyi seviyorum, hobim bu benim, çoluk çocuk mu var sen de napacaksın gezeceksin tabi gibi yorumlar geliyor çevreden. Bu insanlar neden kendi mutlulukları ile ilgilenmeyip başkalarının hayatlarına bu derece müdahil olurlar hiç anlamıyorum.

Çalıştığım şirkette bir arkadaşım var (34 yaşında) aynısını ailesi ona da yapıyordu üstelik nikah günü almışken ayrıldı. 35 yaşında evlendi bir başkasıyla rabbim sana da hayırlısını nasip etsin inşallah.

Bu nasil bir yorum yainsan büyümez olgunlasir ama karakter kalicidir Cok kiricisin M Minel_ask Previously

Canım senin yaşın çok küçükmüş ama annem o yaşta bana hiç evlen demezdi. 30 yaşındayım ben ve 1 senedir söylüyor annem. Çok konuştum, faydası yok maalesef. Tek çözüm umursamamak becerebildiğim kadarıyla.

Yorumunuz için teşekkür ederim denicem inşallah.

Annene direk bir şey söyleyip kırma istemiyorsan ama mesafe koy derim.

bence bir psikolog ile görüşmelisiniz bu annenizle çözebileceğiniz bir mesele değil. Bende anneme aşırı bağımlıydım hala da anneme bağlıyımdır ama şu an bi parça da olsa sınır çizebiliyorum. Hoş benim annem sizinki gibi değildi ama benim içinde onun görüşleri çok önemliydi ona göre hareket etmeye çalışırdım. Ben farklı bi sebepten gitmiştim ve sadece 1 seans gidebildim o dönem okuduğum için farklı şehirdeydim. Ama bana gerçekten farklı bir bakış açısı kazandırdı.

Anneniz elin çocuğuna nasıl kefil oluyor ki bu kadar? Hayatınızı anneniz yönetiyor. Sanki sizin yerinize o yaşıyor. Niye bu kadar etkisi altında kalıyorsunuz? İçim şişti

Çok teşekkür ederim, her şeyin hayırlısını istemek lazım. Kim bilir o kız da ne kadar üzülmüştür ayrıldığında, ama Allah karşısına başkasını çıkarmış. Dua edip sabırlı olmak lazım aslında, Mevlam neylerse güzel eyler.

Tüm düşündüklerimi aynen yazmışsınız. Milleti memnun etmek mümkün değil. Ne yapsan bir sonrasını niye yapmıyorsun diye soruyorlar, zaten memnun edemicem kendim mutlu olayım istiyorum. Erkeklerde böyle bir baskı yok maalesef, olan hep kadınlara oluyor. Size de bir ömür boyu mutluluklar diliyorum eşinizle, Allah nazarlardan korusun sizi.

Bu sözler o kadar tanıdık ki

Olsun bir yararı olmaz mı hiç, konuşup dertleşiyoruz aslında. Ama dediğiniz gibi kelin ilacı olsa başına sürer gibi olmuş bu :) Bende bu durumumu tasvip etmiyorum ama onun isteğinin dışında bir şey yapacak olduğumda huzur vermiyor, vicdanıma oynuyor, çok merhametli bir insanım dayanamıyorum. Bir de ben etkileniyorum annemden, bu neden böyledir bilmiyorum ama ne kadar etkilenmicem desem etkileniyorum. Bugün çok sakin bir şekilde konuşmaya çalıştım bu durumu ama ümitsizdim yine de denemek istedim şansımı. Anne lütfen beni eleştirmekten vazgeç dedim, aslında hiç eleştirilecek bir şeyim de yok, kadında mükemmelliyetçilik hastalığı var. Kendisi eleştirmeye bayılsa da, kendisinin eleştirilmesine hiç gelemez, koptu kıyametler. Bu sefer çok sert çıktım, hayatıma karışma, bu benim hayatım diye, yanıma ziyarete gelmişti gidicem diye tehdit etti, normalde hayatta diyemem hemen git senin hayatın istediğini yapabilirsin, yeter ki benim hayatıma karışma dedim. sabahtan akşama kadar sürdü inan kavga, hiç denemesem daha iyiydi, bir ton ağladığımla kaldım. 30 yaşımdayım, düşün ilk sevgilim 30 yaşımda oldu, hata yapıcam korkusundan. İlk gördü, senin kadar güzel değil dedi. İyi de bende biliyorum benim kadar güzel olmadığını, sevmişim getirmişim karşına demi, niye moralimi bozuyorsun, bir de çok aşıktım, üzdü yorumu. Anne niye böyle yapıyorsun dedim, ben ne dedim tabi ki kız erkekten güzel olacak normal olan bu diyor, cidden alem kadın ya :) Bu çocuk beni aldattı zaten ondan olmadı annemle hiç ilgisi yok, 4 ay geçmeden sözlendi, bende görünce üzüldüm biraz tabi ama ağlama falan değil, o kadar hayallerim emeklerim çöp oldu dedim. Hem kız kardeşim hem annem biz senin üzülmelerini çekemeyiz diye söylemediklerini bırakmadılar, hayatımda ilk defa bir sorunum oluyor çok sorunsuz bir insanımdır, onda da böyle yaptılar, ağzımı bile açmayıp sessiz sessiz oturmama rağmen. Çok gücüme gitti, o kadar sevdiğim adam neler yaptı ağlamadım, bugün bütün gün ağladım. Bu seferde sen ona üzüldün bizden çıkarıyorsun diyorlar. İyi de adamı ben bıraktım sonuçta, istesem alırdım aldattığını bile bile ama görsen sözleri sanki ben terkedildim, acısını onlardan çıkarıyorum. Ben aile herşeyden önce gelir derim ama bazen aile bile anlamıyor halinden.