O zaman ilk iş hayal kur. Hedefsiz hayat mi olur. Topla kendini yaa bombos yaşamaya gelmedin bu dünyaya L Leame Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Hayatım boyunca tek bir hayal bile kuramadım ki ben. Şu an bile hiçbir hayalim yok bomboş yaşıyorum.

Aklımda evlilik dahi yok ki. Tek istediğim sadece kafamı dağıtabilmek. Atanmaktan başka çarem de yok gerçi bunun ne zaman olacağı da belli değil

Rabbim inş karşına güzel fırsatlar çıkarır, kendine istediğin gibi bir hayat kurarsın canım. Sorun sende değil asla malesef ailende

Öfke nöbetleri geçirip ilerde hayatınızda daha çıkmaz bir hale gelmemeniz imkansız, benim annem de böyledir babam da eskiden yani şimdi sinirli bazı noktalarda öfkeme yenik düşüyorum aman diyeyim evlenmeyin mutlaka bi psikiyatriye tedavi olun. Şu an için göstermeye çalışın anneniz kendisi de sıkılıyor size sarıyor sanırım

Umarım bir an önce iş güç sahibi olup kendi evinize çıkarsınız insan okurken bile daralıyor.

Annem aslinda kotu insan degil demissiniz ama bence basbayi kotu bir insan. Fikri kotu, cahil ve oz evladina bile merhametsiz.

Anneniz psikolojik destek almalı. Siz de atanmak için elinizden geleni yapmaya bakın derim. Öylece durmak size bir şey kazandırmaz, bir an önce o boşluktan çıkıp ve kendiniz için çaba harcamalısınız.

Sabırla. Yağmurdan kacarken doluya tutulma. Simdi hayallerin olabilir ama o doluya düştün mü hayallerinde olmaz. Sinava bir daha hırsla hazırlan önce kendini bul sonra hayatinu toplarsin. Annende zamandan korkuyordur cok abartılı davranıyormus ama kendince koruyor ışte. Sabret ve kafana taksan da takmasan da bir sey degismio madem sen takmamaya çalış. L Leame Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Aynılarını yasadım. İnşallah kısa zamanda işe girer hayatınızı kurarsınız. Tek tavsiyem bunlardan bunalıp da ilk karsınıza cıkanla evlenip kurtulayım gözüyle bakmayın hayata. A

Bir anne dogurdugu cocuk icin elbette fedakarlik yapacak. Ben de anneyim. Bunu goze alarak yaptim cocugumu. Ama bu devirde boyle bir cehalete merhamet nazariyla bakamayacagim. Kizim sen okumussundur bu isin asli nedir diye soracagina kafasindan hurafeler uydurup buna inaniyor anneniz. Kusura bakmayin, umarim en az zararla kendi yolunuza bakarsiniz...

O kadar bunalıyorum o kadar daralıyorum ki evin içinde anlatamam bu durumu şu an bunu yazarken bile sinirlerim bozuk bir şekilde ağlayarak yazıyorum. Konuya nerden başlayacağımı bile bilmiyorum. Yapabileceğim kafamı dagitabilecegim hiçbir sosyal aktivitem yok, iş de yok bulamıyorum. Evde durmak o kadar canımı sıkıyor ki. Neredeyse bir buçuk senedir evdeyim mezun olduğumdan beri. Bir yere çıkacak olsam annem kaç defa arar hiçbir zaman rahat edemiyorum. Arkadaşlarımla yılda bir iki kez buluşurum onda bile arar gittin mi ne zaman geliysojn diye. Geçen hafta hastaneye gittim 21 kez aramış. Doktorun odasında arıyor kan vermeye giriyorum orda arıyor. Annem istiyor ki hep evde duralım dört duvar arasında çıkmayalim. En ufak bir şeyde bile hemen şüphe duyuyor inanır mısınız lisedeyken bir keresinde sadece bir önceki otobüsü kaçırdım eve yarım saat geç geldim diye beni herife kaçmış zannetmisti, stajdayken eşşek gibi saat altı bucuga kadar çalışırdım bazen sırf iki otobüs parası gitmesin diye stajdan otobüs durağına yürüyerek gelirdim onda bile annem kardeşimle dedikodumu yapıp biriyle buluştuğumu zannederdi oysa ki şu zamana kadar asla böyle bir durum olmadı şüphelenecegi bişey bile olmadı. Evde oturuyorum şurda şu açılmış veya burda bu olmuş diyince bile hemen nerden biliyosun nerde gördün diyor sanki ben bir şeyi ağzımdan kaçırmışım da annem yakalamış gibi. Şunları yazarken bile daraldim gerçekten. O kadar bunalımdayim ki bu da bana sinir yapıyor etrafımdaki herkesi tersliyorum sonrasında o kadar pişman oluyorum ki kırdığım için oturup ağlıyorum. Geçen sefer bile karşıma geçip torpilin bol olduğu mülakatı gecemedigim için sırf kendini savunmak için "o zaman sende sorulara cevap verseydin de atansaydin" diye bir cümle kurdu. O kadar ağladım o kadar zoruma gitti ki buna rağmen annem gelip kaç gün bana küstü. Bir şey olunca sürekli küser zaten. Hiç üzüldüm ki kırıldım mi diye düşünmeden konuşur neler söyler. Onun yanında bir şey demem ama odama geçip ağlarım. Annem aslında kötü bir insan değil ama bu durumu benim o kadar psikolojimi bozdu ki ne yapacağımı bilmiyorum. Babam desem vurdumduymaz umursamaz sorumsuz biri şu yaşıma kadar bir eksiğim var mı nasılım diye asla sormadı, hiçbir kardeşime sormadı daha doğrusu. Evden çıksam nereye gidiyosun demez. Yazı çok uzun oldu farkındayım ama şu saatte öyle doldum ki bu yüzden ne yapacağımı bilmiyorum gerçekten kafayı yemek üzereyim daha anlatmadigim çok şey var. Ben şimdi bu sinirimi nasıl düzeltebilirim, kendime nasıl gelebilirim?

Şu durumda beni çekebilecek birinin olacağını da düşünmüyorum zaten kendime gelmeden Ruhum

İnşallah şu an tek istediğim bu zaten Ruhum