katılıyorum sana. büyük problemleri olan insanlar elbette var ağır engellisi var yıllarca bitkisel hayatta olanı var ekmek bulamayanı var her gün dayak yiyeni var ama bunlar var diye bizim kendi sorunlarımız yok sayılamazlar. herkesin derdi kendine ağır. hastalığı sen seçmedinn. sana bir sınav bu. aynı fiziksel hastalıklar gibide normal. ilaçlarını lütfen bırakma düzenli kullan mutlaka çabalamışsındır zor hastalık çünkü depresyon değil ama hafiflediği zamanlar da vardır. o zamanlarda yaşama sıkıca tutun. seveceğin bir hobi edin ki kafan dağılsın

Çok teşekkür ederim desteğiniz için

Sorunsuz insan yok. Iç dünyalarında neler yaşıyorlar bilemeyiz. Görünen başka gerçekler başka.

çok geçmiş olsun. ben psikolojiyle alakalı kitapları okumayı çok seviyorum, psikoloğa'da gitmişliğim çok o yüzden yazdıklarında çok haklısın. daha iyi olmana sevindim

Depresyon fazına geçmişiniz. Böyle düşünmenize sebep depresyonunuz. Düşünceler her zaman gerçeği yansıtmaz. Hele ki depresyonda. Lütfen hemen doktorunuzu arayın. F flamefire Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Aynen dediginiz gibi. Yillar gectikce daha iyi kavriyorsun, panik ve korku yerini anlamaya birakiyor. Allah herkese kolaylik, sabir, dayanma gücü versin. Hem hasta hem de yakinlari icin cok zor.

Çok teşekkür ederim Z

Merhaba mesajınızı çok yeni gördüm :) siteye giriyordum ama gözümden kaçmış. Güzel sözleriniz, dilekleriniz için çok teşekkür ederim :)

Gün içinde mani ve depresyon olmaz, + ve - dalgalanmalar olabilir ki buna da karma dönem denir. Karma dönemlerle hastanın başa çıkması genç yaşlarda biraz daha zor oluyor; çünkü kişi tam tahlil edememiş oluyor düşüncelerini. Biraz durum-düşünce-duygu çalışılması lazım, iç görü kazandıkça yoluna giren bir şey. :) Otomatik pilota almış gibi hissettirir, bunu da zamanla çözeceksin. Kaç yaşındasın- kaç senedir tedavidesin?

Olmek cozum degil ki? Hayatin kotuyse ahiretini de neden mahvedeceksin? İyi olmak icin caba harcamalisin bence depresyona girmek icin degil... İlaclarini al canim gerekirse psikologa git ve hayata tutun.. Hickimse senden saha onemli ve degerli degil...

Neden bütün mutluluk beklentiniz başkaları üzerine? İnsan dışarda bi kahve içip de yine mutlu olabilir. Nereye giderseniz gidin kimle olursanız olun kendi pencerenizi de götürürsünüz, yani sorun sadece etrafınızdaki insanlar değil. Z

E napicak o garip sen ölürsen, lutfen doktorunla iletisime gec ruh halin ilaclari kestigin icin boyle ablacim, 2 tane yakindan tanidigim bipolar arkadasim var, biliyorum farki ilaci aliyoken ya da almiyoken, inan yalniz degilsin, bak surda bile elini uzattigin an bi sürü insan yüzünü döndü sana

Okurken senin adına çok üzüldüm. kendini bu kadar değersiz hissetme lütfen. Şu an kocaman bir bunalımdasın. Ortamını yaşam tarzını değiştirmelisin. Kaç yaşındasın bilmiyorum ama inan geç değil. Ayağa kalkarsan herşey arkası arkasına gelir. İmkanın varsa bir süre ailenden sana mutlu gelmeyen herşeyden uzaklaş kafanı dinle ama olumlu yönde konuş kendinle. Mutlu olduğun şeyleri düşün ve onlara yönel. Duanın gücüne inan bol bol dua et. Hayatın çok değerli olabilir bu senin elinde.

Saat 2 oldu. Hala uykum yok. Her yerim ağrıyor, başım çatlıyor ama uyumak istemiyorum. Kafam çok dolu. Yarına yetişmesi gereken işler var, hiçbir şekilde yoğunlaşamıyorum. Yarım saat boyunca öyle boş boş oturdum, kulağımda kulaklık sadece etrafa baktım (Saat 11 den beri aynı şarkı). Çalışamıyorum hiçbir şey anlamıyorum. Kedim rahatsız gibi aklım onda bir taraftan. Onunla ilgili çok korkuyorum. Uyku uyuyamıyorum. İşin garibi ben kahve bağımlısı bir insanım ona rağmen kahveyi çok azalttım iki gündür, en son da beş saat falan önce aşırı demsiz bir kahve içtim ama hiç uykum yok ve ben uykuya çok düşkünümdür. Bir ton işim var hiçbirini bitiremiyorum, yarın ne hesap vereceğim diye düşünüyorum. Elim ayağım hep hareket halinde. Gözlerim acıyor, kanlandı uyumamaktan ama uyuyamıyorum. Dün 5 ten sonra ancak uyuyabildim, zar zor, yatakta dakikalarca kıpırdandıktan sonra. Sonum ne olacak bakalım. Kafamın içi karmakarışık. B

Söyledikleriniz gerçekten öyle umut verdi ki bana, hele ki bunları yaşamış birinden duyunca inancımı artırdı :) Kendine zarar vermeyi hastaneye yatmadan önce çok çok fazla yaşadım. Kolumda hala o günlerden kalmış çok fazla iz var, son zamanlarda da yenileri oluşuyor. Uzun süredir hiç bu dürtü gelmiyordu, kontrol edebiliyordum ama birkaç ay önce tekrar başladı, tam geçmişti ki birkaç gündür tekrar :) maalesef kolla sınırlı kalmıyor, ihtiyaç olmadığı halde fazla sayıda ilaç içme durumu oluyor bir de. İki kez oldu bu hafta. Yaptıktan sonra inanılmaz pişman oluyorum ama yaparken kendimi asla durduramıyorum, hiçbir şekilde mantıklı düşünemiyorum "kızım yapma, ya zehirlenirsen, ya karaciğerine böbreğine bir şey olursa, ya kolunda iz kalırsa, ya biri görürse" o an hiçbiri aklıma gelmiyor gelse de anlayamıyorum. Bunu düzeltmem lazım. Doktora gidince biraz cesaretim olursa zaten ona da bahsetmem gerekiyor. Epeydir olmadığını sanıyor o. "Bilerek mi yapıyorum" dediniz ya, ben ilk gittiğim doktora "ben ilgi çekmek için mi intihar etmek istiyorum, sırf o yüzden mi yapıyorum" diye sormuştum onu hatırladım okuyunca :) vicdan azabı çekiyordum baya. Hala da düşünüyorum "ya acaba ben hasta değil miyim, bilerek mi yapıyorum, insanların ne dertleri var benim hiçbir derdim yok, nankör müyüm acaba" vs. Biraz aileden de kaynaklı oluyor, onların tutumu böyle olduğu için. Sizin ailenizin dediklerinin aynısını dediler/diyorlar. Daha birkaç saat önce moralim bozuk diye günlük azarımı işittim :) yapacak bir şey yok, dediğiniz gibi umursamamak gerekiyor, onu da öğreneceğim :) Ya yaptığınız benzetme bir iyi hissettirdi şimdi :) tamam bundan sonra anormal diye değil, fırtına gibi düşünmeye çalışacağım, cidden çok hoşuma gitti ve rahatlattı bu cümle :) Elimde sanırım İyi Hissetmek vardı, hatta birazını okumuştum sonrasında aman ders çalışayım vakit kaybetmeyim diye bıraktım sanırım. Ama sonuçta keyfi yere okunacak bir şey değil vakit ayırmam lazım aslında. En kısa zamanda başlayacağım tekrar. Uzun uzun yazdınız, deneyimlerinizi paylaştınız, bunlar o kadar kıymetli ki. Birilerinin anlaması, yardımcı olması çok mutlu etti. Çok çok teşekkür ederim şu anda sizin bu noktaya gelmiş olmanız da beni çok sevindirdi, umarım hep iyi olursunuz

sakın vazgeçme.. bütün güzel olan şeyler sona erdiğinde, sen bittim dediğinde, sesini duyurabileceğin ve Ol diyince olduracak bi Rabbin var

Geçmiş olsun, Allah şifa versin, iyileşirsiniz umarım. Ancak bipolar dendi mi orada bir durun. Siz de bipoları bayılmak sanıyorsunuz galiba. Anlamıyorsunuz zaten, anlamanızı geçtik de, bari başka hastalıkları örnek vererek, yarıştırıp yermeye kalkmayın. Bipolar ciddi bir rahatsızlıktır, intihar, kendine zarar düşüncesi gibi riskli düşünceler atak geldiğinde kişinin elinde olmadığı için yıpratıcı, sabır dolu ve ömürlük bir tedavi gerektirir, sizin böyle gelip kanser anlatmanız da bir halta yaramaz, başka bir hasta insan üzerinden kendinizi mastürbe ettiğinizle kalırsınız.

Geçmişte bir dönem ölmeyi çok istemiştim. Hatta karar vermiştim hızla gelen bir arabanın altına atacaktım kendimi. Yola çıktım. Uygun bir araba bekliyordum. Sonra arabayı kullanan o adama yazık değil mi ya o da bana çarptığı için depresyona girerse ya o arabada bir çocuk varsa diye düşündüm ve vazgeçtim. O gün hayatımın en karanlık günlerinden biri idi. Sonrasında uzun bir süre hayattan çok bıktığımı hatırlıyorum. Şimdi ise bazen güzel bir şarkı dinledigimde güzel bir çiçek kokladığımda bir çay kokusunda bir güneş sıcaklığında geceleri kızıma sarılıp uyuduğumda bazen çok ama çok sıradan ama ruha değen birşey olduğunda mesela bir yaprak çıtırtısında ne bileyim parkta hoplayıp zıplayan yavru bir kedi gördüğümde bazen aklıma o karanlık gün geliyor, o gün iyi ki canıma kıymamışım diyorum yoksa bunu hissedemeyecektim diyorum. En çok da aşık olduğumda ve karşılık gördüğümde dünyanın en mutlu huzurlu insanıydım. Sanki ömrümü sadece bunun için yaşamışım gibi hissettim. Bunun için yaşamaya değer dedim. Hayatım tamam oldu. Tamlaştım. Ruhum huzur buldu. Allahım ya bunları yaşamadan ölseydim diyorum. Allaha binlerce şükürler olsun diyorum. Bazen yine ara ara ruhum daralıyor. Artık bu hüzne içime oturan o yumruğa bakış açımı değiştirdim. Onu bir misafir gibi görüyorum. Ooo yine geldi kadim dostum diyorum. Gel yerleş kalbimin ortasına yerin hazır diyorum. O zaman bekliyorum nefes alıyorum sadece geçmesini bekliyorum. Sadece yaşamaya çalışıyorum. Ve o sebebi her ne hikmetse o duygunun görevini yapıp gitmesini bekliyorum.

Düşünmek delirtiyor ya da delirdikçe düşünüyoruz belki bilmiyorum, belki ikisi de. Sanat çok güzel bir şey daha sık yapmalıyım haklısınız, kimse anlamasa da enstrüman sankii anlıyor sizi, en azından canınız ne isterse o, siz ne çalmak isterseniz enstrüman size onu veriyor mütiş bi şey çok canım istedi şu an ama saat 11 ::

Ya bu konuyu gören insanlardan bilgisi olan insanlar da çıktı, hasta yakınları falan. Bilen vardır belki diye burada sormak istedim. Geçen gün doktora gittim, kan tahlili istedi ilaç seviyesini görmek için. Bugün de sonuçlar çıktı doktor ilacı artırdı, beş gün sonra tekrar kan tahlili yaptırmamı istiyor. Ama bir sıkıntı var ben kendi şehrime geri döndüm yani kendi doktoruma gidip tahlil yaptıramayacağım, sağlık ocakları falan da o tahlili yapmıyor illa hastaneye gitmem lazım. Devlette zaten randevu bulamıyorum, özel hastanede de bir tane tahlil için en az iki yüz lira isterler şimdi. Sizin bir bilginiz var mı randevu olmadan devlette nasıl tahlil yaptırırım acaba oluyor mu? Eskiden doktordan rica ediyorduk kan tahlili istiyordu ama eski hastası olduğum için beni tanıyordu, gittiğimizde hatırlıyordu. Şimdi üstünden iki sene geçti gitsem hatırlamayacak bile. Bir de sistem değiştiyse covidden dolayı belki randevusuz almıyorlardır. Çok canım sıkıldı mhrs de randevu da yok. M

O aileme açıkladı, onlar da doktorun yanında hep anlayışlı aile moduna geçiyorlar. Ya haklarını yemek de istemiyorum çok üzüldü onlar da, korktu. Beni sevdiklerini de biliyorum. Ama o kadar şey yaşadık hiç ikna olmadılar, benim elimde olduğunu sanıyorlar. Bir taraftan anlıyorum, hayatlarında ilk kez gördüler böyle bir şey. Çok suçlamak da istemiyorum. Doktorum çok iyi birisi, açıklar, ama onun elinden gelen bu kadar. Bir şekilde çözmeye çalışacağım artık, gerekirse burada gideceğim. Tekrar bir mhrs ye bakayım hatta, yarın da 182 yi arayacağım.

Çok çok teşekkür ederimmmm destek olduğunuz için :) biraz paranoya gibi gelebilir ama yaş söylersem başım derde girermiş, etrafımdaki herkesin haberi olurmuş gibi geliyor nicki koyarken bile çok düşündüm o yüzden sanki kendimle ilgili bi bilgi verdiğim anda ailem öğrenir gibi

Canım şuan bi atak geçiriyorsun. Lütfen ilaçlarını kullan. Doktorunu ara. Bu durumu kendi başına atlatamazsın. Burdan verdiğimiz destek yetersiz olur. Acilen doktorunla görüş ilaçlarımı yeniden düzenlesin. Hatta birkaç gün hastanede kal. Seni tanımıyorum ama hastalığı tanıyorum. Böyle hissetmen çok çok normal bu hastalıkla. Geçecek emin ol sadece biraz sabret, ilaçlarını kullan ve dengede kalmaya çalış. Bu dünyada hepimize yetecek sevgi var. Biz de seni seviyoruz...

Başka herkesi geçin, siz kendiniz için varsınız, kendinizi sevdikçe başka kimseye ihtiyacınız olmadığını göreceksiniz. Hayatı güzel yapan başka insanlar değil, siz olmalısınız. Bende bunu farkettikten sonra hayat güzel gelmeye başladı. İlaçları başkası için değil, kendiniz için almalısınız. Hayatınızı kendiniz için yaşayın. buradan söylemesi kolay biliyorum, inanın herkes hayatının bir döneminde zor günler geçiriyor. arka arkaya sevdiklerimi kaybettim. toparlanamam deyip toparlanıyorsun, mutlu olamam deyip mutlu oluyorsun ama inan ki bunu bir başka insan değil sadece kendin yapıyorsun. İlaçlarını almaya devam edip, ben kendim için önemliyim, başkasından bana ne? demeye başlamalısın. Hayat karanlıktan sonra aydınlanıyor. Bu arada kaç yaşında olduğunu öğrenebilir miyim?

Neden onların sizi sevmesini istiyorsunuz ki evet sevilmek onemsenmek güzeldir ama sizin bu rahatsizliklarinizin uzerine bir de sizi itip sevmeyerek bu cukura daha çok iten insanlari önemsemeyin lütfen. Bende şuan destek aliyorum surekli kendimi sucluyordum ne yaptim insanlara neden bana böyle davraniyorlar hep iyilik yaptım neden bana kotuluk yapiyorlar diye kendimi yeyip bitirip depresyondan çıkaramadığım zamanlarim oldu sonra psikologumunda destegiyle yahu bu dunyaya bir kere geliyorum ya mutlu olmakta benim elimde neden başkalarını onemseyeyim ki kendinizi mutlu edecek seyleri siz yaratın diger insanlarin hayatinizdaki rolü nedir ya boş verin mutlu olmak elimizde evet biraz klişe gelebilir ama cabalamalisiniz bir adım atın 100 katlı bir merdivenin basindasiniz ve 1 adım bile sizi hedefe ulastirmak icin başlangıçtır. Dünyaya bir kere geliyoruz neden onlarin size davranislarindan bu hallere dusesiniz ki hobiler edinin inanin ise yarayacak ben sizin kadar ağır olmasada o dönemleri gecirdim lütfen bir adım atın. Her sey sizin elinizde başkalarını umursamayin

Çok teşekkür ederim :) küçüklüğümde çok fazla yazı yazar, kitap okurdum, ailem de öğretmen, bunların getirisi oldu sanırım :) böyle düşünmenize sevindim Tahlili beş gün sonra yaptıracağım. Artık buradaki eski doktorum hatırlamasa bile bir şekilde rica edeceğiz, zaten barkod verecek sadece. Umarım yaptırabilirim. Evet ilaçlar çok olumlu etkiliyor, bir daha kolay kolay bırakmam. Zaten bırakırken de kötü olduğum için bırakıyorum pek mantıklı düşünemediğimden dolayı :) Ruh halim normalken bir doz bile asla atlamıyorum. O hale gelmemem lazım yoksa sinirle ilacı bırakıyorum iyice beter oluyor işin çözümü bu zaman+ilaç. Artık dert yarıştıranları direkt göz ardı ediyorum öyle bir seçenek varmış sitede. Laf anlatmaya çalışınca anlaşılmıyor, ruhsal sıkıntılar tamamen somut şeyler olmadığı için algılayamıyorlar ben sinirlendiğimle kalıyorum :) herkesin acısı kendine zor, daha büyük sıkıntılar da olabilir tabii ki ama bu da bana zor geliyor işte ben ne yapabilirim :) acı yarıştırmanın hiçbir faydası yok. Ama en azından sizler anlıyorsunuz, destek oluyorsunuz. İyi ki varsınız

Yaşamanın en kıymetini, yoğun depresif dönemlerimi atlatmaya ''tek başıma'' çalıştığımı, beynimin bana türlü oyunları ile sosyal hayatımdan uzak tutup kendimi en çirkin en istenilmez gibi hissettirdiğini, ailemin ve arkadaşlarımın aslında beni sadece onlara tamam cevabı verdiğim müddetçe onayladıklarını gördüm bende çok değil 2 yıl önce. Bipolar değildim ileri seviye anksiyetem vardı. Beynimin içindeki sesi susturmak hayaldi benim için. Çok korkutan bir şeydi sürekli olarak intihar etmemi istedi. Ofis sandalyelerinin yanında bulunan kol kısımlarına kollarımı geçirdiğimi bilirim atlamamak için. Yada kendime gelmek için 10 derece bile olmayan havada enseme buz gibi döktüğümü. Klinik tedavisi + ilaç tedavisi görmüşsünüz bu ilerleyen bir seviye fakat umutsuzca bir nokta değil. Size yaşamak çok güzel naraları da atamam çünkü ne hissettiğinizi biliyorum. Yaşamak güzelse bunun tek yolu yaşatmaktan geçiyor. Canlara can olun bir şekilde gündelik hayatınızda neler yapıyorsunuz bilmiyorum ama iyilik başka bir ışık veriyor insana. Bir iyilik yapın ama önceliğiniz bitkiler ve hayvanlar olsun. Birde toprakla haşır neşir olun biraz. İnsanları düşünmeyin boşverin artık onları. Sizin ölmeniz onlara bir şey kazandırmaz. Bir müddet yas bırakır sadece. Ama sizin bu dünyaya gelme nedeniniz ve bir amacınız var onu bulun. Beyninizi bununla meşgul tutun lütfen.

Konu sahibi genel anlamda simdi nasilsin? Lutfen ilaclarini birakma

Yalnizlik cok zor evet ama insani guclu yapsr bazi durumlarda.. kimsenin uzuuntusude mutluluguda omurluk degil hepsi geciyor.. Allah can sagligi versin

Kusura bakmayın yeni cevap verebildim. evet gerçekten keşke kesmeseydim diyorum ama düşünemedim maalesef, şu anda ilaçlarımı bir iki kere unutmam haricinde o günden beri düzenli alıyorum, ama sadece manik belirtileri biraz yatıştırdı. Onun dışında şu an daha kötü oldu. Doktora da yazdım tekrar, çok kötüyüm diye ama günlerdir cevap vermiyor, tek başıma kaldım. Takmıyor sanırım artık. Kendi şehrimde de doktora gidemiyorum, bir aydır randevu bekliyorum, yok. Mhrs o kadar dolu ki. Yapabileceğim bir şey benim de yok yani artık, ilaçları alıp kendime mümkün olduğumca az zarar vermeye çalışıp "ne zaman geçecek acaba" diye bekliyorum Gerçekten çok teşekkür ederim sözleriniz, desteğiniz için. Emin olun birilerinin anlaması bile iyi geldi çok sağolun

Muhtemelen anlatacağım doktoruma. Anlatmazsam tedaviye düzgün devam edemeyiz. Ailede bu aralar birçok kişide önemli sağlık sorunları çıktı. Stresten uzak durmaları gerekiyor. Bunu söylersem gizli tutar diye inanıyorum zaten o güveni alamazsam başka türlü hareket etmek zorunda kalacağım çünkü şu an ailece normal bir durumda değiliz :) doktorum benim güvenim hiç boşa çıkarmadı bugüne kadar, güveniyorum umarım iyi gider. Yarın göreceğiz :) Güzel dilekleriniz, sözleriniz, desteğiniz için çok teşekkür ederim. Sizin de çok güzel bir kalbiniz var, hiç tanımadığınız birine destek oluyorsunuz. Çok sağolun

Şöyle bir etrafiniza bakin Kim size benziyor, kas tonu sac rengi burnu agzi ayni siz olan kim var Kimin parmak izi sizinkiyle ayni Kim sizin gibi sarki soyleyebilir Kim sizin gibi dans edebilir Kim sizin gibi mucadele edebilir İnsanlari hayvanlari tatli bir hosgoruyle kim sizin kadar kendine dahil edebilir Kim sizin kadar kimseye yuk olmamaya calisabilir Ben soyleyeyim hic kimse. Bu Allahın ya da hangi guce inaniyorsaniz onun ben seni cok ozel yarattim, cok severek cok ozenerek yarattim/olusturdum deme şekli. Neden milyarca ihtimalden bir sperm sizi olusturmus, demek ki bu dunya yapbozu sizsiz eksik kalacakmis. Direnin, gececek. Her sabah gunes sizin icin de doguyor o zaman hala umut var. İsin tedavi kismini bilmiyorum uzgunum, elimden bir sey gelmiyor ama sizi tebrik ediyorum, ben buradan bunu da atlatabileceginizi gordum. Guzel haberlerinizi bekliyorum.

Çok teşekkür ederim K kendimidurduracakdegilim Nirvana Anneler

Çok çok teşekkürler

Yapmayın lütfen, benimle konuşmak ister misiniz? Dertleşelim mi?

strobe cok tesekkür ederim sana. O kadar güzel ve ayrintili anlatmissin ki. Kendi kendinin doktoru oldugun icin de yürekten kutluyorum seni. Konu sahibi arkadasimiza cok güc verdigine de eminim. Benim kardesim de 25 yildir bu hastalikla bogusuyor. Konu sahibi güclü olmaya devam edin. Hastaliginizi tanimaya basladikca, kendi kendinizi tedavi etmeyi ögreniceksiniz. Kendini yanliz hissetme. Konusmak istediginde bana da yazabilirsin, dinlerim seni. Yasina göre cok cok olgun bir insansin. Üstesinden gelebilirsin bu hastaligin. Sevgilerle...

Sen varsın ya, yetmez mi?Sen kendi sırtını sıvazla, halini hatrını sor. Seni mutlu eder?Bu soruları kendine sor, kendinle arkadaş ol. Bunları yaptığında istemediğin kadar gerisi gelecek zaten..

Doktorunuzu arayın lütfen böyle düşüncelere mahal vermeyin kendinize bir arkadaşın tavsiyesi çok güzel kedi veya köpek sahiplenin maneviyatınıza daha bi ağırlık verin ama kendinizi önemseyin lütfen❤

Ne diyorsunuz siz Allah korusun ölüm bir kurtuluş değil... Lütfen ilaçlarınızı kullanmaya devam edin... Ailenizin sizi sevmediğini de nerden anladınız? Hiç bir şey ve hiç kimse sizin hayatınıza son verecek kadar değerli olmamalı..

Çok teşekkürler

Merhaba. Doktorumu arayamadım, bütün gün dışarıdaydım ama bazı şeyler oldu. Uykum iştahım iyice azaldı, maniye kayıyorum ara ara, annem bir şeyler fark etmeye başladı, sıkıştırdı yalan söyledim ama inanmadı, anladı ilacı kestiğimi. Şimdi de babama söylemekle, doktoru aramakla tehdit ediyor. Onun zoruyla gittim içtim ama çok korkuyorum, ikna ettim söylememesi için, tamam dedi ama inanmıyorum. Doktor öğrenirse yatırır beni. Keşke belli etmeseydim. Keşke daha güzel yalan söyleseydim, başım belaya girerse ne yapacağım? Babam duyarsa çok kızacak. Çevremdekiler normal biriymişim gibi bakmıyor bana. Yarın kesin arayacak doktoru, öyle korkuyorum ki, ne yapacağımı şaşırdım. Hastaneye kapatmaya çalışırlarsa gerekirse ölürüm ama izin vermem, bir daha aynı şeyleri yaşayamam. Mecburen doktora mesaj atacağım şimdi, saat geç oldu ama atmam lazım. Benden duyarsa, iyi olduğumu bilirse annemi ciddiye almaz belki, belki bana inanır. O kadar korkuyorum ki.

Merhaba. Çok teşekkür ederim desteğiniz için. Konuyu ilk açtığım zamana göre daha iyiyim ama yine de çok sıkıntı yaşıyorum şu sıralar. Birkaç ay sonra önemli bir sınavım var, onun stresi de eklenince iyice kötüleştim ne yapacağımı şaşırdım :) dün bu saatlerde kulağımda kulaklık yerimde duramıyordum, salak salak kendi kendime konuşup sürekli gülüyordum şu an tam zıttı, benim genelde bu şekilde seyrediyor, kısa süreler içinde ruh halim çok fazla uçlara gidiyor bu da çok yoruyor artık. İlaçlarımı hiç aksatmamaya çalışıyorum, bırakınca daha da beter oluyor. Konuyu açtıktan bir süre sonra ilaçlara tekrar başlamasaydım şu an ya hastanede olurdum ya da başka şeyler olurdu :) ne olacak bilmiyorum hayırlısı diyelim, salı doktorumu göreceğim ama ona her şeyi nasıl anlatırım bilmiyorum açıkçası, ailemin tepkisi beni çok kötü etkiliyor çünkü. Bilmeyenler anlamıyor evet ama keşke anlayabilmeleri için yaşamaları gerekmeseydi :) kendi ailem dahil :) burada sizin gibi anlayanlar var en azından. İyi ki varsınız, çok teşekkür ederim

Psikoterapi almanız gerekiyor. İlaç değil Konuşmaya ihtiyacınız var gibi hissettim.

Çok sağolun, Arkadaşım çok yakın olduğum yok. Tek bir kişi var, onunla da görüşemiyoruz, yoğun bir süreçteyiz ikimiz de. Özellikle o çok yoğun. Okulda var birkaç kişi ama onlarla yeni tanıştık, çok samimi değiliz. Müziği çok severim, bu rahatsızlıktan önce çok ilgilenirdim, sonra elimi eteğimi çektim her şeyden. Yine de arada piyanonun başına oturur çalarım bir şeyler :)

Ya kasımda açtığı konunun ilk mesajı için hala ne mantıkla böyle yorum yapıyorsunuz? Sonraki yorumlarda rahatsızlığımdan, ataklar dışında gayet normal ve mutlu biri olduğumdan bahsettim. Diyelim ki öyle değilim, diyelim ki kasımdan bu yana hiç düzelmedim, diyelim ki hala ölmek istiyorum. Bu söylediklerinizin intihar düşünecek boyuta gelmiş birini daha da kötüye götüreceğini düşünmekten de mi acizsiniz? Ya allah aşkına siz insanları demoralize etmekten bu kadar mı keyif alıyorsunuz? Sinir oluyorsanız, böyle düşünüyorsanız bari susup oturun da en azından zararınız dokunmasın. Ben etrafımda ailem dahil kimseye bu durumumu yansıtmamak için kendimi paralıyorum. Bu konuyu açtığımda dayanacak gücüm, dertleşecek kimsem yoktu ve bir umut buraya yazdım, anlayışlı birileri çıkar diye. Gerçekten sizin aksinize empati yeteneği yüksek birçok kişi çıktı. Bunun bir hastalık olduğunu anlayamayacak kadar mı anlayışsızsınız? Bu kadar zor mu ya? En azından anlayamasanız bile çenenizi kapayıp oturmak bu kadar mı zor? Çok sağolun gerçekten kimsenin vakit geçirmek istemeyeceği bir insan olduğumu duymaya çok ihtiyacım vardı. Yardımınız dokunmuyorsa zararınız dokunmasın en azından. Şu an ilaç içip stabilize olduğum halde bu kadar sinirleniyorum, benim durumumda başka birine tam depresifken bu yorumu yapsanız ne olur peki düşündünüz mü hiç? Siz kendiniz yaşamadınız diye bunlar basit sorunlar olmuyor. Bipolar gibi rahatsızlıklar yüzünden kaç kişi canına kıydı sizin haberiniz var mı? Rica ediyorum bir daha herhangi bir insana bu şekilde bir yorum yapmadan önce iki kere düşünün, o insanı nasıl etkilerim diye. Emin olun internet üzerinde bile olsa çok etkiliyorsunuz. Ayrıca tekrar edeyim, bipolar insanlar atak dönemleri arasında gayet normal, neşeli insanlardır ki ben de öyleyim. Ama kontrol bile edemediğim, halüsinasyon görme boyutuna varan bir hastalık için kimsenin "senin gibi depresif insanlarla kimse vakit geçirmez" diye yorum yapma hakkı yok. Okuyun geçin bu kadar rahatsız oluyorsanız, ya da direkt okumadan geçin gidin kendi büyük problemlerinizle uğraşın, insanları da demoralize etmeyin. Umarım başka bir insana da böyle yorumlarda bulunup belki durumunun çok daha kötüye gitmesine neden olmazsınız. Empati yeteneğiniz olsun azıcık. Biz de üzgün olmak istemiyoruz emin olun, dünya yol versin gibi bir derdi de yok hiç kimsenin. Sadece dertleşmek için, etrafımda kimseye anlatamadığım için, bilgisi olanlar akıl verir diye açtığım bir konuydu, dünya dursun diye değil. Yorum yapmadan önce iki kere düşünün!

Merhaba kusura bakmayın lütfen yeni cevap yazabiliyorum. Cevabınız için çok teşekkür ederim. Size de çok geçmiş olsun, umarım artık çok daha iyisinizdir. Hayvan konusunda dünya tatlısı bir kedim var :) sokakta bir kedi köpek gördüğümde beslerim, hayvanlara bayılıyorum. Elimde olsa evi kedi köpekle doldururum :) oğlumu severken, onun mırıldamasını duyarken her şey geçiyor sanki ama sonra anında yeniden başlıyor, keşke hep onu okşarken olduğu gibi olsa diyorum:) Tekrar teşekkür ederim

Ben seni tanidimadgim Halde, intihar Düsüncelrin oldugu icin Cok uzüldüm. Litfen iyi ol. Z

Çok geçmiş olsunnn tecrübe oldu hepsi ama tekrarlar diye korkuyorum çünkü çok fazla bilinçli olan bi şey değil dürtüsel oluyor genelde. Şu an mesela ilk mesajı attığımın tam tersi haldeyim durmadan gülüyorum yerimde duramıyorum çok fazla çok hızlı her şey, her gün böyle. Haftalarca mani ya da depresyon olmuyor gün içinde defalarca değişiyor o akşamki halimden şimdiye nasıl geldim bilmiyorum kulağıma çınlamalar geliyor ara ara, halüsinasyonlu dönemlerdeki gibi aynı. Şimdi de oldu. Kendimi çok zor frenliyorum saçma sapan bir şey yapmamak için, intihar da değil başka bir delilik yapmayım diye uğraşıyorum çok huzursuzum, çok gülüyorum hiçbi şy yokken kendi kendime kahkaha atıyorum jsjdj nolcak böyle allah sonumu hayretsin çok sağolun tekrarr Z

Bu dünyada herkes özeldir neden biliyormusun senden baska bi tane daha yok senin gibi düşünen yok sadece bi tane siz varsınız geçmiş olsun tekrardan iyi olmaniza çok sevindim

Okuldan sonra vakit bulabildiğimde gitmeyi düşünüyorum. Devlet hastanesi, yer var mıdır bilmiyorum. Ama deneyeceğim. Şimdi tekrar bir bakacağım randevu var mı diye. Öyle olur umarım müziğe arada bir dönüyorum yine de

Çok teşekkürler. Evet ya, özellikle o hedefe ulaşsam çok iyi olacak. Bir de o hedefi düşünüp rahatlamak da güzel :) umarım öyle olur, dört beş ayım daha var önümde :) Güzel dilekleriniz için teşekkür ederim, umudumu artırdınız

Sinirlerim o kadar bozuldu ki yazmak istedim. İlaçları alıyorum ama düzelmek yerine iyice kötüye gidiyorum. Artık büyük ölçüde kontrolsüz, dürtüsel hareket ettiğim ataklar geçirmeye başladım, hastalığın ilk dönemindeki gibi. Odaklanma, hafıza falan sıfır. Baş ağrısından bulantıdan duramıyorum, gün içinde asla bir şey yiyemiyorum, su bile içemiyorum. Durduk yere salak saçma gülüyorum. Gerçekten sarhoş gibi davrandığımı fark ediyorum. İntiharla ilgili fikirler çok fazla yoğunlaşmaya başladı, artık kendim bile korkmaya başladım. Daha kötüsü doktorumla iletişim kuramıyorum, günler önce mesaj attım ama cevap yok, durum acil. Tamam o cevap vermese de kendi şehrimde doktora giderim dedim, ama randevu bulamıyorum o kadar dolu ki, ilçelerde bile YOK. Kendi kendine geçmezse bu işin sonu nasıl bitiyor ben çok iyi biliyorum. Aynı senaryoyu iki sene önce yaşadım çünkü. Kendi kendine geçmesi düşük bir ihtimal olsa da var ama geçmezse... Sonum pek hayır olmayacak gibi hissediyorum, çünkü buraya ilk yazdığımda en azından kontrolsüzlük yaşamıyordum, şimdi o da başladı, bilinçsiz, kendimden geçmiş gibi davranışlarım başladı bunlar en son olduğunda intihar etmeye çalışmıştım, kendimi durdurmaya çalışıyorum. Şöyle bir durumda bile doktora gidemiyor olmak en saçma şey zaten. Ne yapacağımı şaşırdım artık. . push ; Z

Kendınızı dusunun boyle anlarda o olmasa ona kim bakar, demekkı oda sızı cok sevıyor.

Çok teşekkür ederim

Geçmiş olsun, umarım geçer çok teşekkür ederim. Çok tatlı bir kedim var, dünya güzeli, aşırı derecede yakışıklı, birkaç yıldır bizimle. Hayatta en sevdiğim şeylerden biri o. Hatta bu zamana kadar bana umut veren de hep oydu. Canımdan çok seviyorum onu, birtanem o benim

Sizi çok iyi anlıyorum inanın. Teşhisi konmamış olsa dahi ben de yoğun anksiyeteyle birlikte yaşıyorum benzer şeyleri. Lütfen kendinize zarar vermeyin doktorunuzla irtibata geçin bakın size moral vermek için yazmıyorum hayat gerçekten çok güzel, ne olursa olsun güzel. Bir çiçeğin yaprağında, bir kedinin mırıldamasında saklı güzellikler. İnanın hiçbirimiz ailemizin gülü değiliz ben de annem psikolog olmasına rağmen neler yaşadım. Kendiniz için kalkın ayağa. İlaçlarınızı alın, göz altlarınız düzelir zamanla o dert değil. Size iyi gelir eğer imkanınız varsa bir kedi ya da köpek sahiplenin. Çok fark eder inanın.

Umarım öyle olur. Çok sağolun

Atak geçireceğiniz zaman kendinize iyi günleri hatırlatmak için bir yere asıp kendinizi motive edeceğiniz bir yazı yazabilirsiniz. Bilmiyorum ne kadar etkisi olur ama sanki etkisi olurmuş gibi düşündüm. Bir daha atak geçirmemenizi dilerim.

Harika bir meslek. Derslerinde de demekki son derece başarılısın. Hem şimdiden çok çalışamadığın halde tıp tutuyormuş. Tebrik ederim ben biraz gayretle istediğin ünvde olacağına da inaniyorum. Kimsenin seni anlamadığını hissettiğinde hayallerine sarilsan. En çok sana o iyi gelecek bence baksana anlatırken bile ne kadar bıcır bıcır heyecanlisin☺ ne zaman iyi hissedersen yaz ve ne zaman kötü hissedersende. Intihar fikri geldiğinde de lütfen yaz. Bu güzel kıza yazık etme. Ülkemiz güzel bir doktor kazanacak. Kim bilir kimlere faydan dokunacak. Kimlerin duasını alacaksın. Sabret lütfen her şey yoluna girecek. Hastalığınla basa çıkmasını ogreneceksin zamanla.

Evet konuşmaya çok ihtiyacım var :) ama ilaçla terapinin beraber yürümesi gerekiyor. Tek başına terapiyle tedavi edilen durumlar da var ama bu öyle değil, ilaç almayınca halüsinasyon boyutuna kadar geliyor. Terapiye gitmeyi de göze alamadım fiyatlardan dolayı, keşke gidebilsem. Doktorum terapi yapıyor ama farklı şehirde olunca sık gidemiyorum.

Şu an çok hassassınız lütfen ama lütfen doktorunuzu arayın. Herkes gibi siz de çok değerlisiniz. Sizin değerinizi herhangi birinin sizi sevip sevmemesi belirlemiyor lütfen bu şekilde düşünmeyin. Her düşüşün muhakkak ki bir yükselişi var, şimdi kötü hissediyorsunuz ama kendinizi toparlayacak çok az güç bulduğunuzda daha iyi hissedeceksiniz. Eminim sizi burada dinleyen, anlayan çıkar. Doktorunuzu arayıp bir parça sakinleştikten sonra yorum yazarak paylaşmak ister misiniz?

Böyle örnek vermek istemiyorum ama yaşamak için savaşan milyarlarca insan var. Neden birinden kabul görmeyi bekliyorsun? Neden beklentiyle yaşıyorsun? Bunlar seni daha çok üzer. Her sabah kalk ve aynada bugün çok iyi göründüğünü söyle. Senin gibi depresif kişilerle kimse bir arada kalmak istemez. Bak bende depresyon geçirdim. Panik ataklı hemde ve seni çok iyi anlıyorum. O ruh halimden annem bile etkilendi. 10. Gününde annemde çöktü. Ben kendi kendimi tedavi ettim. Kendinden başka hiç bir şey sana yardımcı olamaz.

Keşke ilaçları doktorun haberi olmadan kesmeseydiniz çevrenizdekiler bu konuda bilgisiz olduğu için normal biri olmadığınızı düşünüyorlar. Bilmediklerinden. Yoksa siz anormal değilsiniz sadece yardıma ihtiyaç duyduğunuz bir dönemdesiniz şu an. Umarım her şey iyi olur. Keşke yapabileceğim bir şey olsa

Hep onu düşündüm, bensiz napcak diye. Çok seviyorum onu. Çok çok teşekkür ederim, herkes o kadar destek oldu ki gerçekten. İyi ki varsınız

Sen ölmeyi bayilmak mi sanıyorsun kanser hastasıyım ölmiyim diye dua ediyorum şifa ver Allahım diye ağlıyorum hayat çok güzel şimdiki aklım olsa hayatta hiç birşeye üzülmezdim hele insanlar beni sevmiyor istemiyor diye hicc inadına kahkahalar atardım inadına mutlu olurdum çünkü bende zamanında çok icerlendim üzüldüm değmezmiş hiç kimse için

Geçen haftalarda ben de dipteydim. Pek kimseyle paylaşmadım derdimi. 4 kişiyle paylaştım. İkisi beni kendi dertleriyle kıyaslayıp hatta biri senin derdin olamaz deyip benimle adeta dalga geçti. Moralimi o kadar bozdu ki, yeminle toksik insan yarışması olsa onu aday gösterirdim. Diğer ikisi benzer süreci yaşadığı için beni motive etti hatta toparlamamı sağladı. Şu anda daha iyiyim hatta normal halime döndüm gibi. Önceleri dert kıyaslamayı ben de hem kendim hem başkası için yapardım. Moral bozukluğuna iyi gelebilir ama o dipteyken hiçbir faydası olmuyor. Aksine daha da kötü oluyorsunuz. O yüzden benzer süreçten geçmediyseniz lütfen dertlerini küçümsemeyin.

seni çok iyi anlıyorum. major depresyon tedavisi görüyorum. tedavi goruyorum ama pek bi iyilesme yok. hayat cok guzel, bak baska insanlar da şöyle zorluklar yasıyor, dirayetli ol gibi laflar edemeyeceğim cunku ben de uyuyup uyanmamayı dileyen biriyim. sadece seni kendimden daha güçlü gördüğüm için yazmak istedim. kediciğine sarıl, ilaçları kafana göre bırakma, yatman gerekiyorsa da yat anasını satayım. iyi hissetmeni sağlayacaksa ne ala. refakatçi olarak halim olursa ben bile gelebilirim.

Çok tatlı bir kedim var doktoru aramam gerekecek böyle giderse, iyiye gitmiyor pek çok teşekkürler

Çok teşekkür ederim. Biraz kuruntlu bir tipim şehir, yaş, isim gibi şeyleri söylemek istemiyorum sizinle alakası yok, biraz paranoya gibi, en ufak bi bilgi versem bütün çevremin haberi olur gibi geliyor

İyi olmanıza çok sevindim, umarım bir daha yaşamazsınız öyle bir şey. Teşekkür ederim desteğiniz için Z

Peki ahiretin?onuda mahvediceksin. Olmaz böyle kendine çeki düzen vermen gerekiyor.

zaman zaman herkes umutsuzluğa düşer, yaşamak yük gibi gelir. ölüm elimizin altında duruyor, ama yaşamak armağan gibidir. Bu hastalıkla mücadele edebildiğinize göre güçlü bir insansınız. ilaçlarınızı tekrar başlayın ve gelecek olan güzel günleri bekleyin. Sıkıldıkça buraya yazın, bizim için kıymetlisiniz.

Çok tatlı o zaman kendinize meşkul olacağınız başka bir uğraş bulun ismek kurslarına falan gidin

Arada değil sık sık oturun. Meşguliyet iyi gelir. Ben sizin durumunuzda olanların çok derin insanlar olduğunu düşünüyorum. O kadar derin o kadar ayrıntılı yaşıyorsunuz ki kayboluyorsunuz bu derinlikte. Kimse sizi anlamıyor çünkü herkes böyle derin düşünmüyor. O yüzden kaygıları da yoğun olmuyor sizin kadar. Bu derinliği sanata aktarın derim. Sanatla anlatın kendinizi.

Siz de iyi ki varsınız Ama bir çözümü olmalı bunun. Doktorunuzla konuşsanız belki o bir çözüm bulur?

Ailenize de çok geçmiş olsun. Bir an önce iz bırakmayan şifalar dilerim daha gencecikmissiniz umut edeceğiniz çok şey var. Okuyor musunuz? Neler yapıyorsunuz ya da yapmak istiyorsunuz? Umutlu cümlelerden bahsedelim ☺

Geçen bir psikolog anlatmıştı:Sen üzgünsün diye dünya durup sana yol vermeyecek, demişti. Surekli moralim bozuk depresyondayım derseniz insanlar sizi ciddiye almaz inansa bile bir süre sonra bayar ilgilenmez. Depresif, etrafına negatif enerji yayan insanlarla kimse vakit geçirmek istemez üzgünüm ama doğrusu bu

Canım benim neden bukadar degersiz hissediyorsunki kendini. herkes birileri tarafından seçilecek diye bir kaide yok. sen sev önce kendini gerisi gelir. yani kendini sev dediysemde bencillik olarak algılama tabi. bak bugün kandil böyle intihardi ölümdü ne biçim şeyler düşünüyorsun. birak önce Rabbimiz tarafından sevilelim. D

Teşekkür ederim, sizlere de Allah kolaylık versin; hasta yakınları olarak sizler de çok güçlüsünüz, size de kolay değil elbette. Zamanla artık hastalığın yokladığı anları fark edip ona göre duruş almak, aile içinde de kolaylaşıyor. Sizlerin sevgisi ile daha hızlı yol alınıyor. Çok şey öğretiyor bu hastalık hayata ve insana dair, anlayabilene.

Bipolar bir tanıdığım diyeyim intiharı denediğinde öyle çok korktuk, öyle çok üzüldük ki onun için, o "kimse beni sevmiyor" diye düşünürken, biz arkasından göz yaşı döktük günlerce iyileşsin diye. Siz öyle algılıyorsunuzdur belki ama seveniniz eminim ki vardır, herkesin vardır ya Dünya'nın en kötü insanı bile olsa vardır. Bu düşünceleri düşündürten şey belki de içerisinde bulunduğunuz ruhsal durumdur. Biraz sakinleşin, ilaçlarınıza devam edin gerekirse psikoterapi alın ama hayat her şeye rağmen çok güzel ve unutmayın hep böyle hissetmeyeceksiniz. Bir gün her şey düzelecek ve "iyi ki becerememişim o işi" diyeceksiniz. Gelecek güzel günlerinize kıymayın. Z

Gerçek bunlar degıl, bu yazdıkların sadece senın duyguların. Aşırı bır duygu yüklü ve cok hassassın. Hıc bırı şu an gercek degıl. Sen cok degerlısın, aılen senı sevıyor. Kimseyle kendını ve aileni kıyaslama. Klasik muzık ya da dısarı cık dolaş. Etrafa huzurlu bakma ne olur. Hangı şehirdesın bu arada

Özel değilse rahatlığınız genetik faktörlü mü ortaya çıktı, yoksa travmatik bir olay mı yaşadınız? Nasıl tespit ettiniz? Mr ile falan mı.

Kendini o kadar güzel ifade ediyorsun ki 17 yaşında olduğuna şaşırıyorum:) Tahlillerle ilgili soruna cevabim yok ne yazikki. Umarim yaptirabilmissindir. Ilaç dozun artmış demekki buna ihtiyacın varmış. Önceden de konuştuğumuz gibi ilaçlarını bırakmazsan zamanla dinginlesicek bu fırtınaların. Zaman birazcık zaman gerekiyor. Burda dert yaristiranlari da umursama derim. Ben kanserim seninki ne ki tarzı bi yaklaşımın sana faydası yok. Ayrıca ne istiyorlar başkalarının mutsuzluğundan sevinmemizi mi? Vay be o daha ağır daha mutsuz ben daha iyiyim mi demeliyiz. Bunun neresi etik? Sinanmadığı acı insana kolay geliyor uzaktan.

Yarın açın o telefonu merak etmeyin her derdin bir dermanı var. Biz yanınızdayız buraya yazın bunaldığınızda.

Hayat insana verilen en kıymetli armağan onu kaybetme. kendini kotu, değersiz hissetme! seni yaradan sana değer vermiş yetmez mi? böyle duygular geldiğinde git hastanelere bak insanlar ne zor durumda, nasıl hastalıkları var, ne şekilde çabalıyorlar?onlar için de kolay değil mi hayat bitsin gitsin demek?"onkoloji"özellikle... doktorunu ara, ilaçlarını kullan mutlu olmaya bak! hayata tutunmak için daima dalın olsun.-onu arayarak sen bulacaksın-. kendine zarar vererek aileni bu acıyla birakma. Bu arada hiçbirimizin hayatı kolay değil zaman zaman sınırlara hepimiz geliyoruz.

Çok teşekkür ederim desteğiniz için. Ama maalesef herkes sizin gibi anlayışlı değil. Yöneticiyi etiketleyeceğim konuyu kapatması için, çünkü artık sinirime dokunuyor bazı yorumlar. Ama size çok teşekkür ederim

İnanın ne yazacağımı bilemedim, ama yazmadan geçmekte istemedim. Siz ilaçlarınızı mutlaka alın, intiharı falan çıkarın aklınızdan, kaç yaşındasınız bilmiyorum ama eminim yaşanacak çok güzel günleriniz vardır önünüzde. Bazen her şey çok zormuş ve çaresizmiş gibi hissediyor insan ama emin olun o zor günler geçiyor, mutlu bir zamanın içinde bulabiliyorsunuz kendinizi.

Strobe bu başlığa bakar misin? En cok senin faydan dokunacak konu sahibine eminim:) Merhaba, yaşadıklarınız gerçekten kolay değil ve sizi herkesin anlamadığını hissetmeniz de çok olası. Çekmeyen nasil anlasin.. belki anlayamayız ama burda bu başlıkta yanında kalabiliriz, siz ne kadar isterseniz. Lütfen ilaçları bir daha bırakmayın. Su an nasilsiniz?

Bu yazdığınız "ne zaman geçecek acaba diye bekliyorum" cümlesi beni o kadar mutlu etti ki. Yani aslında demek ki artık geçeceğine inanıyorsunuz. Bu muazzam bir şey. Kendimden biliyorum çok yoğun majör depresyon ve anksiyete bozukluğu yaşadım. Sizin gibi çok uzun süre her şey kötüye gitti ve ben de ne zaman geçecek diye düşündüm. Şimdi geçti. Tabii çok zor günlerim de oluyor ama genel ruh halim daha iyi. Sizinki de geçecek daha iyi olacaksınız. Tabii sizin hastalığınız ömür boyu süren bir hastalık ama doğru tedaviyle stabil seyredebiliyor, siz de o aşamaya geleceksiniz. Onları yazacağınız günleri heyecanla bekliyorum

doktorununa mı yazdın?ilaçlarını niye kestin?bu kararı sadece doktorun vermeliydi?hayat boyu kullanılır bazı ilaçlar. benim var öyle 2 ilacım mesela. bıksam da hergün alıyorum. senin rahatsızlığın psikiyatrlık asla kesmemeliydin çünkü tedavinin başına dönersin her seferinde. lütfen yapma bunuu Z

Evet, ailen çok üzülür. Fakat sen onlarin üzüntüsünden de degerlisin canım. Güneş dogdukca, cocuklar guldukce h, kuşlar kanadını cirptikca umut vardır. Hayattan vazgeçme. Mutlaka yardım al. Bir gün çok iyi olacaksin emin ol Z

Gerçekten öyle söylemediğiniz için teşekkür ederim, çoğu kişi "amaaan insanların ne dertleri var" diyor ve iyice anlaşılmadığınızı hissediyorsunuz. Bu şekilde söylenince rahatlıyorum. Yatmayı geçtim doktorum cevap vermiyor şu an bana, kendi başımayım yani :) ilaçlarımı da o günden beri düzenli alıyorum ama sanki iyice kötü oldum :) yine de bırakmam daha. Size de çok geçmiş olsun, umarım çok daha iyi olursunuz çok teşekkürler desteğiniz için Z

Ne zaman bunalırsanız buraya yazın. Elbette dünyada çok büyük acılar var ama güzellikler de var. Bilim herşeyin ilacı, sizin de tedaviniz var ben inanıyorum yavaş yavaş da olsa kendinizi daha iyi hissedeceksiniz

sen gene mi banlandınn?ayın 15 günü banlısın ayoll

Desteğiniz için çok teşekkür ederim :) umarım kardeşiniz de çok iyi olur

sadece kendimi tükenmiş, sonuna geldiğimi herşeyin, çok bıkmış olarak hissettiğim sandığım dönemde burda çok bu şekilde açılmış konu okuyorum, ben kendime tekrar yeni bi başlangıç yapıyorum Allah hakkımızda hayırlı olanı versin ama hiçbirzaman kendi elimle ölümü düşünmedim Rabbim veriyosa bu hayatıdq duyguyuda vardır bi hikmet bize Sabır etmek düşer Allah Sabrımızı artırsın! yani diyeceğim oki gerçekten tek değilsin çaresizlikle tükenmişlikle boğuşan çok kişi var işte biride benim çözümü ilkaki bulucaz bigün bizde çok mutlu huzurlu olucaz inşAllah sende buna inan lütfen canım

Çok teşekkürler evet lise son sınıfım. Önümde üniversite sınavı var işte, bir yandan ona hazırlanmaya çalışıyorum :) tıp kazanmak istiyorum, kendimi bildim bileli hayalim bu :) psikiyatriye özellikle ilgi duyuyorum kendi durumumdan dolayı. Belki o alana yönelirim ama tıpla ilgili her şey çok ilgimi çekiyor, şimdilik kazanayım yeter ki :) tek sıkıntı bu sene kazanabilir miyim bilmiyorum, hastalıktan dolayı lisenin iki senesi gitti çünkü. Ona rağmen sınavlarım iyi geliyor, tıp olacak gibi duruyor ama istediğim üniversite olur mu bilmiyorum. Umutlu olmaya çalışıyorum, hep tıp kazandığım, gece gündüz sevdiğim şeylere çalıştığım üniversite yıllarını hayal ediyorum çünkü tıbbı çok sevdiğim için çok keyif alarak okuyacağıma eminim. Zaten kardeşim de doktor, onu örnek alıyorum ve onun kitaplarını karıştırmak hep çok keyifli gelir bana :) müzik alanında bir şeyler yapmak istiyordum ama o da zor artık, hobi boyutunda kalacak sanırım ama bir sosyal medya hesabı açıp orada çaldıklarımı paylaşmak gibi bir düşüncem var, sınavı atlatınca tabii :) çok hayalim var aslında, umut ettiğim çok şey var sizin mesajınızı görünce bir sürü şey geldi aklıma :)

Bir zamanlar sizin gibi hissediyordum. Kendimi öldürme düsüncelerim dahil. Insan aslinda ölemeyi degilde, böyle hissetmenin bitmesini istiyor. Sizi ancak siz kurtarabilirsiniz. Zamaninda kendimi öldürsem, bugünümü görmeyecektim, esimi ve cocuklarimi görmeyecektim. Mutlu olmayi tatmicaktim hic. Yazik olmazmiydi. Sizdede cok yazik olur emin olun. Kendinizi birakmayin derim ben

ben gördüm valla sorunsuz insanlar. doğuştan itibaren tüm hayatları tıkır tıkırrr gidiyor. ne aile sorunları oluyor ne para ne evlilik ne iş ne evlat. ama bu insanları baz alarak yaşamamalıyız. dertlerimiz varsa çözümlerini de bulmaya çalışmalı güçlü olmalıyız ayakta durmalıyız inadına inadına. kimse kimseyi çok sevmiyor fikrine de katılıyorumm

Çok teşekkürler, ben de sizleri seviyorumm

Umarım bir şekilde yoluna girer her şey. Yalnız hissettiğinizde, bunaldığınızda buraya yazın olur mu? Biz buradayız

Anlatamadım sanırım ben her gün böyle değilim zaten :) etrafımdakileri de suçlamadım sorun demedim, sadece anlamıyorlar dedim. Biraz saçma bir durum akşamdan beri burdaki arkadaşlarla konuştuk tekrar uzun uzun açıklamaya üşendim açıkçası, sadece aşırı dengesiz bir insanım bir anda depresif oluyorum ve bu durumu çevremdeki hiç kimse anlamıyor, yoksa ben kahvemi içip ya da kedimle göz göze gelip de anında mutlu oluyorum :) . push ;

Düzeliyor evet, yani şöyle söyleyeyim hastalığın sende nasıl işlediğini tecrübe edindikçe öğreniyor ve hastalığının önüne geçmeye başlıyorsun zamanla. Çok başındasın daha ve o kadar normal ki bu kadar zorlanman, benim teşhisten bu yana 15 yıl geçti, ancak 13 yaşında yeme bozukluğu olarak anoreksiya nevroza olarak belirti verdi. Sonrası zaten hep türlü türlü dengesizlikler. Kendine zarar verme kısmının da üzerine çalışmaya başlamalısın. 15 yaşında kendimi kesiyordum ben, kollarımda izler filan var sonradan dövmeyle kapattırdım. 16-17 yaşlarında da bir intihar denemem var. :) Yalnız değilsin kuzum, bizler de geçtik hep bu yollardan. Sen mümkün olduğunca umudunu taze tutmaya bak. Depresyon dönemlerinde bil ki o sıkıntı, o manasızlık ve hiçbir şekilde hayattan tat alamama, boşluk hissi geçecek, mani dönemlerinde bil ki, illa uyuyacaksın, uyutacaklar ve rahatlayacaksın. Çok gençsin. Anormal ruh hali de demeyelim bak şey gibidir bu; iklimi belli bir şehirde aniden çıkan fırtınadır. Karakterin belli, kişiliğinde, kimliğine bir bozukluk yok, sadece duygularını uçlarda yaşıyorsun hastalık sebebiyle ve bunu da safi ilaçla değil, psikoterapilerle de desteklemek gerekiyor. Biraz iç görü edinirsen , o duygularla baş etmeye başlarsın. Sen ailenin dediklerine takılma, bak onlar öyle görmüşler, her şey insanın elinde, iradenle yen vs diyebilirler ki bizimkiler de bilmezden önce hep dediler. :) Üstelik çok daha gençken "Ben iradesiz miyim, kötü biri miyim bilerek mi yapıyorum?" diye dahi kendimi sorgulayıp suçladım. Ancak bunun böyle olmadığını sen bilsen yeter. Sadece fırtına çıkmadan önce önlemini al. Maniyi de, depresyonu da yakalayacaksın git gide. Benim hızlı döngülü tip 1 bipolar, senede 4 kere ebem şey edilirdi benim. :)) Defalarca mani krizine yakalandım. Ancak yakalana yakalana maninin bende nasıl geldiğini, nasıl özel belirtiler verdiğini çözmeye de başladım. Başlangıçta "Yine mi mani gelecek, yine mi depresyon?" diye her hissiyatını bunlara yorarak kendini korkuttuğun bir dönem de olur ki ondan da geçersin, geçmelisin. Olacağım olacağım acaba bu mu, kendimi çözemedim böyle hissediyorum bu depresyon vb. dedikçe olursun, stresin tetikler. :) Daha iyi olacak demeye bak ve kendini kurcalama. Dediğim gibi bu atakları yaşadıkça, onları henüz erken belirti döneminde hemen yakalayıp müdahale ettirir hale geleceksin, yaşadıkların öğretecek. Böyle kalmayacak. Sen anormal değilsin, sadece ara ara şehrine gelip iklimini karıştıran bir fırtına var, o kadar. :) Kişi biraz da kendisinin doktorudur. İnan ki bir süre sonra hastalığın seni değil, sen hastalığını tanımlamaya başlayacaksın ve tadından yenmiyor böyle olunca da biliyor musun? :) Çok farklı bir yerden bakabiliyorsun insanlara. Sen doktorunla iç görü üzerine çalışmak istediğini paylaş ve psikoterapi, şema terapi bi araştır. Bi de bak, Dr. David Burns'ün "İyi hissetmek" adlı kitabını al, oku. Antidepresan almadan depresyonunla baş etmeyi öğrenirsin bu kitapta. Antidepresan kullanımın azaldıkça da manik shift yaşama riski kalkar, ilaçla maniye itilmezsin böylece, birkaç hapı baştan eksiltmiş olursun. Bibliyoterapi için önerilen kitaplar vardır bak bipolar hastalara, onları sor, edin, oku.

1) Bu konuyu yeni görenler ilk mesajı okuduğu için böyle yorum yapıyor sanırım, şu an aynı durumda değilim ilk mesajın üstünden neredeyse iki ay geçti. Başka bir şey oluyor onun üstüne konuştuğumuz kişiler oluyor o yüzden konu üstte çıkıyor ama şu an durum aynı değil, ilaç kullandım ve düzeldim büyük ölçüde. 2) Herkesin derdi farklı. Sizin daha büyük dertleriniz var diye diğer insanların sorunları sorun olmaktan çıkmıyor. Artık böyle mesajları direkt göz ardı ediyorum, cevap vermemeye çalışıyorum zaten. 3) Lütfen bipoların ne olduğunu bilmeden gelip "ay sen ölmeyi bayılmak mı sanıyorsun" "yaşamak için savaşan insanlar var" "ahiretini yakacaksın" gibi yorumlar yapmayın, eğer sizi bu kadar rahatsız ediyorsa okumadan geçin konuyu. Sürekli başka dertlerden örnek vermenize gerek yok, yorum yapmadan geçin işte bu kadar basit. 4) Bu da bir hastalık ve size basit de gelse o acıyla baş edemediğimiz dönemler oluyor, ölmeyi isteyecek kadar mutsuz olduğumuz ve bunu engelleyemediğimiz günler geçiriyoruz. Şu an belki o durumda değilim ama bazen kanımdaki ilaç düzeyi düştü diye atak geçiriyorum bipolar böyle bir şey. En ufak şey bu atakları tetikleyebiliyor ve bu gerçekten irade dışı bir durum. Atak bittikten sonra zaten "ne oldu bana, ben ne yaptım" durumu yaşıyorsunuz resmen. 5) Hadi burada bana yazıyorsunuz ama lütfen gerçek hayatta intihar düşüncesi olan biriyle karşılaştığınızda "sen ölmeyi bayılmak mı sanıyorsun" "insanların ne dertleri var" gibi toksik pozitiflik içeren cümleler kurmayın. Onlara iyi gelmez aksine iyice kötüye gitmelerine neden olursunuz. Zaten böyle düşünceleri olan bir insana yaşamın ne kadar kıymetli olduğunu istediğiniz kadar anlatın, o anki kafa yapısı bunu inkar edecektir. Sağlıklıyken bizler de sizin gibi düşünüyoruz, yaşamanın güzel olduğuna inanıyoruz. Ama hasta birisi bunu zaten düşünemiyor. 6) Başka bir derdi olan herkese mutluluklar dilerim, umarım sorunları çözüme kavuşur. Umarım ölümcül hastalığı olanlar iyileşir. Herkese hayatlarındaki güçlükler için bolca sabır dilerim. Elbette benim problemimden kat kat daha büyük bir sürü problem var ama bu da benim sorunum ve ben de kendi çapımda bununla baş etmekte zorlanıyorum. 7) Her ne olursa olsun, ne yaşarsanız yaşayın, sizlerin dertleri çok büyük diye diğer insanların yaşadıkları daha basit şeyler tamamen önemsiz olmuyor ve ne olursa olsun kimsenin derdini küçümseyemeyiz. Herkesin sorunlara gösterdiği tolerans farklı, herkesin dayanma gücü aynı değil. Acı eşiği gibi düşünün. Sizin bir parolle atlattığınız ağrı başka bir insanı bir gün boyunca yatırıyor mesela öyle düşünün :) Bu arada bu yorumu herkes kötü tepki verdi diye yazmadım, aksine o kadar fazla insan hatta yazanların neredeyse hepsi öyle güzel destek oldu ki. Hepsine sonsuz teşekkür ederim. Ama hala arada bazı yorumlar ciddi anlamda canımı sıkıyor muhtemelen bu konu durdukça da böyle mesajlar gelecek, en azından insanlar bunu görür yazmadan önce, bir de "artık bana değil belki böyle konu açan başka insanlara böyle yorumlar yapılmasın en azından" diye düşünerek bunları yazıyorum. Özel mesaj olarak da yine başka insanların çok büyük dertlerini içeren bir öneri aldığım için de yazıyorum. Bu durum günlük hayatta da böyle, derdini küçümsediğimiz insanların arkasından gün geliyor pişman olup ağıt yakıyoruz, keşke öyle demeseydim diyoruz çünkü. Muhtemelen yine konu yukarı çıkınca konunun başını görecek herkes, lütfen önce bu yorumu okuyun. Herkese iyi geceler :)

O kadar iyi olmus ki yeniden başlamanız ilaçlara. Zamanla bence daha da faydasını göreceksiniz. Düzenli kullanım biraz zaman alsa da iyiye götürecek. Şimdiden faydası da olmus. Ilaç almasam belki daha kötü durumda olurdum diyorsunuz. Doktorunuzdan hicbir sey gizlemeyin lütfen. Gerekirse ailenizle paylaşmamasini isteyebilirsiniz hatta doktorunuz ailenizi uyarsa iyi olur. Onlarda endişe ettikleri için bu şekilde yaklaşıyorlardir size ama evet endişe taşıyacak durumda değilsiniz su an. En çok rahatlamaya ihtiyacınız sizin var. Belki bundan bahsedebilir doktorunuz umarim anlasilirsiniz. Ancak gizlemek en cok sizi yıpratır ona gore tedavi/ilaç dozu ayarlanır. Ben sizin çok güzel bir kalbiniz olduğunu hissettim ve gercekten cok dayaniklisiniz. Bu kadar dayanıklı birinin zamanla daha iyi olacağına eminim. Sadece zaman ve sabırla ilaçları bırakmamak. Z

Teşekkür ederim. Denemek lazım mutlaka etkisi olur, bundan sonra deneyeceğim :) Noisy Girl

demeyin böyle sizi tanımasam da üzülüyorumm. her derdin vardır bir çaresii Z

Ne demek canim hepimiz insaniz hepimiz hasta olabiliriz Allah yapisiyiz sen kendine iyi bak yeter

Geçmiş olsun umarım daha iyidir şu an evet ruhsal sorunlarda düşünceler çok çarpık olduğu için insan bazen o şekilde düşünüyor ama bir yerden sonra hangisi gerçek hangisi çarpıtma, ayırt etmek zor oluyor çok teşekkür ederim bardaktakisu Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Kesinlikle, bilmeyenlerin söylediği tek şey "sorunu kendinde ara, depresif olma, ne diye mutsuz oluyorsun, insanların ne dertleri var" Yaşasalar da anlasalar diyeceğim ama o kadar acımasız olamıyorum.

Umarım hassas kalbin bir an önce iyileşir arkadaşım. Tek ihtiyacın olan şey seni gerçekten anlayan bir kalp, sana dostça uzanan bir el aslında... ne zaman daralırsan yaz bizlere, mutlu iken de yaz paylaş duygularını. Biz buradayız, yalnız değilsin. ama lütfen bir an önce doktorunla irtibata geç olur mu

Çok şahane tüyü kadar ömrü olsun inşallah. Ben de çoğu sıkıntımı kedilerimle attım, gerçekten şifacılar. Şu an size herşey bitmiş gibi geliyor ama hayat gerçekten güzel, hem çocuğunuzu sizden mahrum bırakmazsınız size güveniyorum

Herkesın nasıbı oda. Ne yapabılırız kı?Bazılarına her sey çok kolay. Bence kıyas yapmamalıyız Ruhum

Bipolar herkesin tanıdığı bir durum değil canım. Bilmeyen birine hikaye gibi gelir. Bilen biri olarak söylüyorum birazcık sakinleşmekiye çalış. Sana iyi gelen şeylere odaklan

Kendini o kadar güzel ifade ediyorsun ki 17 yaşında olduğuna şaşırıyorum:) Tahlillerle ilgili soruna cevabim yok ne yazikki. Umarim yaptirabilmissindir. Ilaç dozun artmış demekki buna ihtiyacın varmış. Önceden de konuştuğumuz gibi ilaçlarını bırakmazsan zamanla dinginlesicek bu fırtınaların. Zaman birazcık zaman gerekiyor. Burda dert yaristiranlari da umursama derim. Ben kanserim seninki ne ki tarzı bi yaklaşımın sana faydası yok. Ayrıca ne istiyorlar başkalarının mutsuzlugundan sevinmemizi mi? Vay be o daha ağır daha mutsuz ben daha iyiyim mi demeliyiz. Bunun neresi etik?

En çok neyi seviyorsunuz? C

Umarım çok teşekkürleer

Merhaba, siteye giriyordum ama hiç dikkatimi çekmemiş, görmemişim mesajınızı :) Evet dünya tatlısı beyefendi bir kedim var, birtanem olur kendileri :)) evet hayvanlar kesinlikle anlıyor :)) H

Mune lütfen konuyu kapatır mısınız, şimdiden teşekkürler :)

Konu sahibiyle bir başka konuda karşılaşıp konuştuğumuzu anımsıyorum, konunun üzerinden de geçmiş. Z zehyz şimdilerde bu kadar şiddetli değildir umarım durum? Sen de hızlı döngülü tip 1 bipolarsın değil mi?

Allah ecelli ölümler versin sakın!! Öyle bir şeye kalkiamayin. İnanın her şey geçici mutluluk da hüzün keder de değer mi hiç

Yaşamak için savaşan milyarlarca insan olduğunu emin ol ben çok iyi biliyorum. Kendimi de bu şekilde çok suçlamışımdır emin olabilirsin. Ben neredeyse bir senedir böyle bir duruma da gelmemiştim, mutlu mesut yaşıyordum. Benim gibi insanların yanında kimse kalmak istemez ya, ondan söylüyorum ben bütün hayatımı depresif geçirmiyorum. Normalde gayet mutlu bir insanım ben. Sürekli depresif gezen bir tip de değilim, bunun bir de tam zıttı vardır mani denir ona da. Hayatımın bir bölümü de böyle geçiyor, sürekli konuşuyorsun, kafan hiç durmuyor, uyku iştah hiçbir şey kalmıyor, yerinde oturamıyorsun bile. Bu durumlardan dolayı ben hastanede yattım, halüsinasyonlar gördüm sence halüsinasyon görmek de elimde olan bir şey miydi? Bilincimi kaybettiğim dönemler oldu. Emin ol hiç kimse böyle olmak istemez, ben hastanedeki diğer hastalarda bunu çok net gördüm. Panik atak, depresyon geçirmiş biri olarak en iyi senin bilmen lazım aslında. Ben tedavi olmak için çok uğraştım, hatta ailem benim durumumu rahatsızlık olarak görmediği halde sürekli beni doktora götürmelerini söyledim, hep ben talep ettim . Annem senin deyiminle çökmesin diye her kötüleştiğimde kendimi odama kapadım, görmesin üzülmesin diye. En kötü zamanlarımda bile ben sakinleştirdim kendimi. Sert mi çıktım bilmiyorum öyleyse özür dilerim ama insanlar geçirdiğim süreci bilmeden çabalamadığımı söylediğinde çok kızıyorum, benim daha hafif hastalıkla taburcu olan arkadaşım var, sosyal çevresi desteği öyle iyi ki, bir sürü arkadaşı var arkadaşları hastanede yattığı halde onu eleştirmiyor herkes ona dikkat ediyor sahip çıkıyor anlayış gösteriyor ki onun durumu anksiyete benimki psikotik depresyon ve bipolar. Ona rağmen ne oldu? O hala arkadaşlarının olmadığını söylüyor, üzülüyor, ben sosyalleşmekten çok korksam bile arkadaş edinmeye çalışıyorum ki edindim de, çok yakın değiliz ama var, daha birkaç aydır tanıyorum. Herkesin yaşadığı sıkıntı farklı. Başka bir yerde benden daha kötü şeyler yaşayan insanların olması benim hiçbir problemim olmadığı anlamına gelmiyor kaldı ki isteyerek yaptığım bir şey de değil bu. İsteyerek sanrılar gören, mani geçiren kaç insan tanıdın? sağol cevabın için

böyle düşünen insanlar görünce rahatlıyorum, çok sağolun

Doktorumu aramayı çok istiyorum. Ama arayamıyorum. Hastaneye yatıracak gene. Aileme haber verecek, kızacaklar üzülecekler. Çok endişeleniyorum o yüzden. Çok sağolun cevabınız için, çok teşekkürler.

rica ederim. ben intihar etmedim ama ölümle burun buruna 2 kere geldim yoğun bakımlarda yattım. o zaman anlıyorsun yaşamanın ne kadar değerli olduğunu üzüldüğün bana değer vermiyor dediğin insanların bile önemsiz olduğunu. en değerli kişi benim diyorsun yaşamalıyım diyorsun. intiharların kötü olmuş ama sana da bir tecrübe olmuş. aslında ölmek istemiyorsun ki. etrafındaki insanlara mesaj veriyorsun bakın sizler bana destek olmuyorsunuz gerekli değeri sevgiyi vermiyorsunuz ben de gideyim bu dünyadan da görün gününüzü diyorsunuz. ama olan sadece size olur.3 4 ay üzülüp herkes hayatına bakar. bu gece bir milad olsun hayatınızda. ölmeyi unutunn çareler bulalım hep beraberr. yaşamak gülümsemek nefes almak o kadar kıymetli ki. koskoca kanuni sultan süleyman:celladımsınn eyy zamann demişş. giden tek bir gün bile yerine konmuyor. lütfen yaşam sevincinizi az az kazanmaya çalışınn. bizlerde destek olalımm.

Ücretli refakatçi olabiliyor mu? Bilenler aydınlatabilir mi? Konu sahibini ailesi aşağı çekiyormuş bu aklıma geldi.

Ben de intiharı düşünüyorum. İnternetten baktım, en acısız intihar kendini asarak öldürmekmiş. Boyun bir anda kırılıyor ve şoka giriyorsun. Ama annemlere kıyamıyorum. Bana bişey olursa çok üzülürler ve toparlanamazlar. Bu güne kadar hep bekledim. Belki hayatımda bir kırılma noktası yaşıyorumdur da bir şeyler düzelir diye. Umudum da kalmadı. Hayatımda hiçbir şeyi toparlayamıyorum.

Ya çok pardon bu mesajda "beğenmedim" sembolü atılacak ne vardı bir açıklar mısınız M Mutlak Butlan :) acı yarıştırmak gereksiz demem mi zorunuza gitti hayır yani kimseye yönelik hakaret içeren bir mesaj yazmadım, önceki mesajlarımda da bu durum böyle olduğu halde habire dislike atıyorsunuz, Strobe ve K kendimidurduracakdegilim e de aynı şekilde her mesajlarına dislike atıyorsunuz, ne battı size çok merak içerisindeyim :) Derdiniz nedir söyleyin de konuşalım, kıracak sinirlendirecek bir şey mi söyledim? Gerçekten çok garip, bir şey çok battı size belli ki, yoksa benim ve diğer arkadaşların gayet normal bir üslupla yazdığı, benim habire gülücük koyduğum mesajlara bu kadar alınmazdınız.

Neden böyle hissediyorsunuz? Paylaşabilirsiniz. Dertleşmek isterseniz buradayım

Sorunsuz ınsan tok. Ben daha gormedım. Bırak herkesı sen kendını sev sen kendının başını okşa. Kımse kımseyı ole cok sevmıyor emın olabılırsın C

Şimdi yazdım ona, cevap bekliyorum inşallah bir şey olmaz nelluniverso Her birimiz kendimize ait bir Evrenin

Bende intihar etmek değil ama bu dünyadan sessiz sedasız yok olmak istiyorum

senin elinde olan bir şey değil bu hastalık. ilaç tedavisi terapi alacaksın ömür boyu. şizofren bir tanıdığım var. şu an 50 lerinde olmalı hala hastalığı devam ediyor öyle yaşıyor ailesi de alıştı. intihar düşüncesinden uzaklaş yeter. gerisi bir şekilde yürür. sanki tüm insanlar çok mu normal çok mu psikolojileri düzgün yoooo

Sen kimseyi dusunme, kendin icin bi adim at, eski doktorunu arayip hatirlat kendini, hatirlamasa bile yardimci olur, hersey daha iyi olucak bak goruceksin. Muzigi de birakma.

Sandığınız gibi herkesin hayatında bir yük falan değilsiniz. Anlattığınız gibi günün sonunda herkes kendi hayatını yaşıyor, kendi yükünüzü yalnızca siz taşıyorsunuz. O yüzden siz ölünce kimse rahatlamayacak ve çıkıp da "ohh öldü de rahat ettik" demeyecek. Her şeyin var mutlu neden mutlu olamıyorsun, söylemlerine hiç kulak asmayın bile cahil deyip geçin. Çünkü evet cahil. Yaşamadığı şeyin cahili oluyor bazen insan, onlar da depresyonuna psikolojik sorunların cahili. Bilmeden konuşuyorlar dikkate almaya bile gerek yok. Yok öyle ölmek falan. Günün sonunda bizim kendimizden başka kimimiz var ki? Yarın o doktoru arayıp durumunuzdan ve intihar düşüncelerinizden bahsedin burada bize bahsettiğiniz şekilde. Bunu mutlaka yapın. Gerekirse hastaneye de yatın. Aileniz kızarsa kızsın üzülürse üzülsünler burada önemli olan sizsiniz. Hayatta her şeyin çözümü var, her şey gelip geçici. Siz de iyi olacaksınız. Yalnız hissettiğinizde buraya yazın, mesaj da atabilirsiniz. Doktorunuzu arayın olur mu? Her şey yoluna girecek

Çok geçmiş olsun iyi olmanıza çok sevindim. Güzel sözleriniz için de çok teşekkür ederim, çook mutlu oldum umarım öyle olur

yalnız değilsiniz burada bizler varızzz. çıkarın aklınızdan bu kötü düşünceleri derin bir nefes alınnn.1 kişi vardır güvenebileceğiniz en azından onla iletişime geçin. sakın sakın ölmeyi düşünmeyinnn.

"Ölmeyi bayılmak mı sanıyorsun, ben kanserim" diye konuşmaya başladığınızda öyle olmuyor işte. Yazılan duruyor orada.

Başkaları için var değilsiniz ki bu hayatta onlar siz gidince sevinsin rahatlasın ya da her ne ise. Şikayetiniz çevreniz ise, sorunun kaynağından uzaklaşmak için ne duruyorsunuz? Bir ömrü var insanın, tek! Başkası ve bir nefes fazlası yok iken, acı bile olsa kanırta kanırta yaşamalı insan her anını. Lütfen doktorunuzu değiştirin, sizi anlayacak değil sizin onu anlayacağınız ve bambaşka bir bakış açısıyla tanıştıracak insana ihtiyacınız var.

Siz değerli ve biriciksiniz. Bu dünyada eşiniz benzeriniz yok. Siz kendinize değer vermezseniz kimse sizi gör mez. Zor bir durum evet ama bununla yaşamını sürdüren çok kişi var. Arkadaşınız var mı? Bir hobiniz var mı ya da olması için kurs vs gitmeyi düşünmez misiniz?

Olaya bu şekilde bakabilen insanlar gördüğümde çok mutlu oluyorum. Çok teşekkürler ben de üzülürlerse üzülsünler yeter ki düzeleyim kafasındayım biraz ama şöyle bir sıkıntı var, benim kaldığım yerde refakatçi istiyorlar. Çoğu hastanede de isterler, zaten kendi doktorumun olduğu yere yatmam gerekir. Ama refakatçi lazım. Ya anne ya baba kalacak. İlk sefer biri kaldı, o kadar çok kavga ettik ki. Ben atak geçirirdim bana kızardı şaka gibi. Trip atardı. Hep hemşireler teselli etti beni. Çok kızarlardı öyle yapmasına. Eğer tek gitme imkanım olsa hiç durmazdım. Ama onların kalması faydadan çok zarar veriyor. Pek kabul edemediler, konduramadılar rahatsız olduğumu. Tamamen bana bağlı bir şey sanıyorlar. Ama yine de doktora mesaj atarım diye düşünüyorum. Aslında kendi şehrimde bir doktora gitmeye çalıştım, ailemin haberi de olmayacaktı, geçici bir çözüm olarak, sakinleştirecek bir şey verir biraz kendime gelip doktorumu ararım zaten aileme de haber vermez diye. Mümkün değil iki haftadır randevu bulamıyorum. Full dolu. Eski doktorum var burada, beni tanıyacağını bilsem giderim eskiden acil olunca randevusuz bakardı, ama tanımaz çok zaman geçti. Şu an beni tutan ailemin üzülmesi değil, daha çok onların beni üzecek olması. Bana çok yardımcı oldular hakları ödenmez ama anlamıyorlar bunun nasıl bir şey olduğunu. Destek olduğunuz için çok teşekkür ederim, iyi ki varsınız

Teşekkür ederim

Psikotik rahatsızlığı olan hastaları çekilmez yapan şey hastalıkları vs. değildir. Sizin şu anki haliniz gibi içgörü geliştirmemiş olmalarıdır. Bu yazdığınız duyguların da hastalığınızla ilgili olduğunu algılayıp olgun bir yetişkin olarak tedavinize devam etmeniz gerekiyor. Depo iğne vs. yapılsa keşke, böyle ilacını bırakan içgörüsüz hastalara. Geçmiş olsun. Acil şifalar dilerim.

İnşallah, çok teşekkürler kesinlikle şifacılar, oğlum evde kim hastaysa gider yanına yatar, üstünde uyur, morali bozuk olana gider kendini sevdirir. Çok akıllılar. Şimdiye kadar hep onu düşündüm, ya iyi bakamazlarsa diye

Bende intihar isteğiyle başladı doktora gittim kendime çok zarar veriyodum ilk önce depresyon dendi antidepresan kullandım sonra başka birine gittim o da antdprsn verdi bir ay kadar sonra kendimi öldürmeye çalıştım sonra başka birine gittim hastaneye yatırdı yatırana kadar bi kere daha yaptım hastanede ortaya çıktı bipolar olduğum ama bende biraz farklı, belirti şiddeti normal bir bipolar gibi ama çok hızlı döngülü, haftalarca mani/depresyon geçirmiyorum da gün içinde sebepsiz ya da çok küçük şeyler üzerine birdenbire çok aşırı yükseliyorum çok konuşuyorum kıpır kıpır oluyorum sonra bi anda çöküyorum sonra geri çıkıyorum ama normal bi insanın ruh hali gibi değil, çok tepeye çıkıyorum ya da çok dibe düşüyorum mesela bu konuyu açtığıda ağlıyordum hatta bi ara baya küntleştim tepkisizdim hareketlerim yavaştı şimdi de yerimde duramıyorum durmadan gülüyorum ders çalışıyordum yerimde sabit bile duramıyorum, hiçbi ağrım olmadığı halde gittim dört parol içtim bunu çok yapardım önceden, çok dürtüsel bi şekilde yaptım hiç düşünmeden. Gece uyuyamam muhtemelen, bir kere daha çökerim her gün aynı şey. Doktora sordum böyle bipolar mı olur diye, o da bazılarında böyle oluyor çok çeşitli tipleri var dedi. Yine haftalarca sürüyor ama karma olarak. Ailede ilaç kullanan çok var ama bipolar bildiğim yok herkes çeşitli şeylere sahip birinde anksiyete var birinde depresyon var geçmişte ninem çok ağır bi ilaç kullanmış ama sebebini bilmiyoruz belki onda da vardı böyle bi şey. Travmatik bir şeyim yoktu çok akran zorbalığı yaşadım sadece başka bi şey yoktu. Biyolojik muhtemelen. Z

Allah şifalar versin canım okadar haklısınki değmiyo kimse için bende şu saatte çektiğim ağrıların sebep olanları Allah a havale ettim Rabbim beterinden korusun inşAllah şifa versin sevgiler hayırlı kandiller

Beni dinleyen kimse yok. Anlayan yok. Umursayan yok. Nasılsın diyen yok. Üzülmeme bile izin yok, duygularımı yaşamama izin yok, üzülürsem azar işitirim. Atak geçiririm, maniye girerim, depresyona girerim, hiç kimseye anlatamam. Yoksa azar işitirim, "her şeyin var mutlu ol artık" derler. Birkaç senedir tedavi görüyorum, ilaçlarımı bıraktım artık. Anlamı yok. Ben ölsem de kimse üzülmez. İlaç içince çok mu mutlu oluyorum sanki? Çok mu normal oluyorum? Herkes gibi olabiliyor muyum? İnsanlar beni seviyor mu? Ailem beni umursuyor mu? İlaç içtim de ne oldu, ne işe yaradı? Kendimi öldürmeyi ciddi şekilde düşünüyorum, daha önce iki kere denedim. Keşke becerebilseymişim. İnsanlar rahat bir nefes alırdı. Anlatacak hiç kimsem olmadığı için buraya yazıyorum. Daha da uzun bir hikaye aslında ama başka konulara da uzun uzun yazmışlığım var, bugün o kadar gevezelik etmeyeceğim. Yemek yemek, uyumak istemiyorum. Uykuya ihtiyaç duymuyorum, yemeğe de. Gözlerimin altı mosmor, hatta maviye yakın bir renk aldı. Gece beşte yattım. Uyuyamıyorum. Hiçbir şey olmayacak benden biliyorum. Sorun bipolar olmak falan değilmiş ben bunu anladım. Ben herkes için bir yükmüşüm. Bipolar olduğu halde herkesin sevdiği, üstüne düştüğü insanlar da var. Benim sevilmeyecek başka taraflarım var belli ki. Keşke hiç doğmasaymışım. Umarım tekrar kendimi öldürmeyi denerim ve bu sefer başarırım. Bilincim yerindeyken böyle bir şeye kalkışmıyorum, ama artık kalkışmak istiyorum. Her an bilinçsiz de olabilirim zaten. Doktorumu aramam gerek ama artık umrumda değil. O da kurtulsun benden, iyi olur. Bir deli eksilir hayatından.

Bakın onu bilmiyordum mesela, karma dendiğini. Duymuştum ama tam olarak ne olduğunu bilmiyordum. Sürekli mani depresyon diye açıklamaya çalışıyordum şu an bir aydınlanma yaşadım, teşekkürler :) bu şekilde olunca çok yorucu oluyor, normal bir insanın gün içindeki ruh hali değişimi gibi değil, birdenbire belki de normalinin kat kat fazlası gibi bir şey yaşıyorum hiçbir sebep yokken/çok basit bir şeyde. Bu durumu ailem yaşıma veriyor hep ama yaşa bağlı olsaydı kendine zarar verme boyutuna kadar gelmezdi bence, onlar hastalıkla hiçbir alakası olmadığını , sadece yaşa bağlı olduğunu hatta kendilerinin de bazen mutsuz olduğunu, çok normal şeyler yaşadığımı söylüyorlar aynen kendine neredeyse bilinçsizce zarar vermek çok normal bir şey, bir bilseler :) Yoruluyorum bıktım ruh halimi çözemiyorum artık. Yaş söylemekten çok çekindim dışlanır mıyım acaba diye, umarım olmaz, 18 yaşındayım :) üç sene dolacak şubatta, ama tedaviye yanlış başlandı, kötüleşip iki kere intihar girişimi olunca doğru teşhis kondu, iki sene demek daha doğru :) ama bence çok çok daha önce doktora gitmeliymişim, çünkü kendimi bildim bileli anormal bir ruh halim vardı, anaokulundan beri hep çok durgun, asosyal biriydim. 14 yaşımda falan zaten intihar düşüncem başlamıştı. Geç kalmışım biraz:) yaş ilerledikçe düzeliyor diye duydum hep, umarım olur.