Çok doğru. İyi bir evlilik için çocuk değil, çocuk için zaten iyi bir evlilik olmalı. Çocuk mevcut düzeni de alıp götürüyor. İyi, oturmuş olan evlilikler sarsılsa da yürüyüp gider. Diğerleri yolda kalır..

çocuğun evliliğe etkisi ilk zamanlar böyledir zaten 3. yıldan sonra tersine bir güçlendirme başlıyor

Çok şükür. İnşallah biz de öyle oluruz. Tamamen değişen bir düzenim var. Sürekli çalışan bir insandım, şu an evdeyim

Maddiyat çok etkiliyor. bence alakası var. paracıklar gittikçe farketmeden bile stres oluyorsun. A

Benimde ekimde 11 yılımız doluyor. Güldüm msjiniza sizinki demi herseye karisiyor

Kişilerin biraz da karakterleriyle ilgili bu durum aslında. İlişki sağlam olsa bile kişinin karakteri bu zorluğa dayanıklı olmadığı için böyle çatırdamalar oluyor. Bebek bakımı gerçekten zorlayıcı bir süreç. İnsan benek sahibi olana kadar da bunu tam idrak edemiyor. Eşim de ben de sabırlı insanlarız yapı olarak ve çocuk sürecini sıkıntısız atlattık. Bence bu işin püf noktası ne olursa olsun saygıyı elden bırakmamak. Gerginlikler gelip geçer ama saygı sınırları aşıldı mı geri dönüşü olmayan yollara giriliyor.

Ya hanımefendi bosanacaksaniz bosanin artık ne istiyorsunuz niye anlatıyorsunuz sürekli bunları? Ne olsun istiyorsunuz? Sosyal hizmetleri arayıp elinizden mi aldiralim da kurtulsun bu çocuk?

Bizde de tartışmalar sıklaştı konu da hep bebiş odaklı. Ama her gün biraz vakit ayırıp karşılıklı kahve içerken konuşup birbirimize olan sevgimizi hatırlatıyoruz. 15 dakika da olsa karşılıklı sohbete zaman ayırın bence çok iyi gelecek

Cocuk evliliği güçlendirir normalde bence sizde ters tepmiş. Rabbim size huzur versin ne diyim bebeğinizle hem siz hem eşiniz ilgilensin babalık mi ağır geldi acaba

Bebekten sonra beklentimiz gibi devam etmedi bazı şeyler. Açıkçası kaygı durumumuz çok arttı eşimin de benim de. Ben alışık olmadığım bir hayatın içine düştüm keza o da. Kafamız esince gecenin bir vakti bile doğa gezisine çıkabilen insanlar iken hava soğuk çocuk uyuyor diye diye kaldık evde. Acayip bunalttı o süreç. 1 yaşa yaklaşıp yaz dönemine girince sonrasında da ben işe başlayınca ilişkimiz iyice düzeldi. Geçenlerde eşim kızımı canımdan çok seviyorum en başından beri ama hayatımıza dahil olduğunu gördükçe babalık hislerim çok kuvvetleniyor. Belki de böyle bir durumdur.

Asiri anormal değil tüm düzen değişiyor milat gibi bir sey ama zamanla oturuyor Zaten uykusuzluk tecrubesizlik ilk cocukta insan kamyon çarpmış dönüyor

Oğlum 4 yaşında. Onu dünyalara degismem. iyi ki doğurmuşum ama ben sevdiğim adamı kaybettim. Bunun suçlusu oğlum değil elbette. Es kişisi bencil, rahatına düşkün olunca böyle oluyor...

Çocuk evliliğin dinamiklerini değiştiriyor. Biz çocuklardan önce eşimle gezer, tozardık. Çocuklar oldu, konularımızın %90'ı çocuklar oldu. Birinin maması diğerin kakası, birinin aşısı diğerinin gazı derken başka gündemimiz olmuyor. Uykusuzluk, yorgunluk zaman zaman haliyle ikimizi de gergin yapıyor. Ben bunun geçici bir dönem olduğuna inanıyorum. Aradaki saygıyı, sevgiyi kaybetmedikçe kalıcı hasar almayız diye düşünüyorum.

Eeee siz de yapmayıverin. herkes sorun yaşıyor işte. ne katacak ki çocuk size? Olmayıversin. koni sahibi yapmiş diğerlerine diyorum. götürüsı hep getirisinden daha fazl gibi.

Ben çalışıyorum zaten kızım da evde bakicida kalıyor eşim de iste 6 da flan geliyr saat 6 da gelir gelmez başlıyor akşam yatana kadar. Sonra sabah kalkıyor sabah da aynı ve en çok kavga ettiğimiz hafta sonu ve uzun tatiller. Bi temizlik yapalım zehir ediyor hepimize. Bu durum da geçer mi bigun merak ediyorum çocuğum gerçekten yaramaz değil uykusunu da güzel uyur ama çocuk olduktan sonra bana hayatı zindan eden eşim oldu otu b ku bahane edip kavga çıkarır. Çocuk küçükken neden emmiyo neden mama veriyon neden yatağa işedi kaka yaptı neden yemek yediremiyon bunlar sorundu çocuk büyüdü hareketlendi şimdi de neden oraya dokundu neden burayı açtı bura neden çizildi. 7 8 ay önce yeni ev aldık taşındık nerden aldık dedim ta keşke eski kira evim olsaydı da söylenip duran bi Es olmasaydı başımda. Bide asla suçlu olduğunu kabul etmez. O dokunulmayacak dedi ya dokunduysan suç biz de eşya kiymaleti bilmeyen hor kullanan insan oluyoruz

Çookk teşekkür ederim, inşallah

Aa bebişiniz mi oldu? Ben çocuk olayına sıcak bakmıyorsunuz diye hatırlıyordum karıştırmışta olabilirim. Allah analı-babalı musmutlu büyütsün, hayırlı olsun.

Bizde tam tersi oldu, eşim ile çok mutluyduk ama ara ara tartışırdik her çift gibi, şuan 4 aylık bir oğlumuz var çok çok daha mutluyuz, evimize neşe geldi, o etkilenir diye bırak tartışmayı sesimizi bile yükseltmeden konuşuyoruz. Eskiden sonunu düşünmeden hareket ederken şimdi o var diye bütün önceliğimiz onun huzuru oldu. Yani anlam veremiyorum, iyiyken bebekten sonra kötü olmak nasıl mümkün olur ki? Aksine ciftlerin daha çok aile olması birbirine bağlanması gerekmez mi?

Allah yardımcısı olsun o bebeğin... sürekli sevilmediğini hissettiğin azarlandığın bir babayla kalmaktansa huzuzrr içinde sevildiğin bir ortamda azarlanmadığın terslenmediğin bilinç altını kötü anılarla doldurmadığın bir göz huzur dolu oda... Ona iyilik değil kötülük ediyorsunuz gerçekten.. İlkkez birine bu kadar içten yorum yapmak ve o bebeğin o babadan kurtulmasını diledim içimden.. Ne diyim çocuğun söz hakkı tamamen anne de ve anne de buna dur artık yeter artık diyemiyor çok üzüldüm benimde bir kız çocuğum var ve içim çokk acıdı çookk.. yapmayın bunu bebeğinize yapmayınn sevilmediği bir baba elinde büyümesinnn... H hilal1010

Sanırım aslnda içinde olan duygular sonradan açığa çıkıyor. Bizim de bebekten önce iyi bi evliligimiz vardı mutluyduk ki bebek yapmayı düşündük ama çocuk olduktan sonra eşim daha da pimpirik daha da cimri hale geldi. Şuan kızım 3 yaşında her geçen gün hersey daha da kötü oldu ya evdeki eşyalar kızımdan daha önemli çocuk suyu açıyor ona kızıyor kapıyı açıyor kapatıyor niye kapıyı açıyorsun dokunuyorsun diye kızıyor cekmeceyi açıyor basma çekmeceye kıracaksın diye kızıyor yani çocuk evde adım atsa kızıyor bana da aynı duvarda kapıda çizik görse hemen ne yaptın buraya da çizildi neden siz eşyaları hor kullaniyorsunuz sürekli evde diken ustundeyiz sürekli bu yüzden kavga ediyoruz ben çocuğa karışma eşyaya bu kadar değer verme kavga çıkarıp durma diyorum o tabiki değer vercem yoldan mi topladık parayı iyice bıktım yani kısacası. Daha bu sabah dolaba güneş gelmesin diye çocuğun başındaki perdeyi dolaba doğru çekmiş dedim neden çektin çocuğa güneş geliyo dedim gelmiyo çocuğa güneş görmüyon mu dolap akşama kadar gevresin mi başladı bağırmaya bağırma çocuk uyuyo diyorum hala bağırmaya devam ediyor sen naletsin sen suratsizsin bana neler söyledi asla laf söylerken utanıp çekinmiyor da kalbini kircam diye üzülmüyor da sonu nereye gidecek bende bilmiyorum bu işin ama herseye sinirleniyor sinirlenince de kalbini kırarım diye hiç düşünmeden ağzına geleni söylüyor

Kader diyeyim... Amin inşallah arkadaşım. Allahım razı olsun inşallah. Tüm yavrular sağlıkla mutlulukla büyüsün inşallah.

Allahım yardımcınız olsun inşallah arkadaşım.

Bende bu tür şeyleri okudukça bebek yapmaya korkuyorum

Sizden öyle bisey isteyen olmadı ben kendi çocuğuma sahip çıkıyorum zaten herkes nasıl yorum yapıyorsa bende yorum yapıyorum burada hepimiz dertlesiyoruz sonuçta

Siz bu adamı eş olarak kabul etmişsiniz ama eminim çocuğunuz bu hayatı tercih etmezdi. Siz bilirsiniz tabii de ana babaların davranışları çocukların psikolojisini çok etkiliyor.

Her dönemin bir zamanı var. mesela lisedeki hareketlerinizi şimdi yapiyor musunuz?geçen seneden bile ne değişimler yaşanıyor. geçen dolabımı düzenleyeyim dedim. Bu kıyafeleri nasıl almışım, bu ne büyük zevksizlik diye şaşırıp kaldım. her devrin, her yaşların kendine özgü duyguları, hareketleri var. bu durumları kabullenmek biz kadınlara neden bu kadar zor geliyor. hiç lisede titreye titreye el ele tutuşurduk diye özlüyor musunuz mesela. eskiden el ele tutuşunca bile utanırdik. günlerce aklımızdan çıkmazdı. ateş basardı. şimdi günde birkaç defa çatır çatır sevişiyoruz. seviştiğimizi bile unutup günümüze devam ediyoruz mesela. o zaman öyleydi. şimdi böyle olacak demek ki. dönem dönem hayat da duygular da değişik şekillerde kendine yer bulmaya başlıyor.

Ben asla bebek bebek diye deliren biri olmadım. Sizin gibi korktum hep

3 yaşındaki çocuk anaokuluna, siz de işe girseniz de bu adamın gözünün önünde olmasanız iyi olmaz mı? İçim acıdı...

Tabiki etkiliyor eş olarak artık gözümde bitti eşim zaten çocuğum mutlu ailede büyüsün de çok uğraştım hep alttan aldım hep ben özür diledim eşime kavga çıkarma diye yalvardım yuvamızi dağıtma bak yaptıkların doğru değil diye çok canım yanıyor ne yapicam bilemiyorum gerçekten ama olmuyor eşim düzelmek yerine daha da beter olmaya başladı asla ağzından çıkan kelimelere bile dikkat etmiyor kırılır üzülür diye ben çok üzülüyorum ama o lafları hiç haketmiyorum çünkü tek istediğim mutlu bir yuvam olsundu ama o da olmuyor

Çok benzer durumdayız ya. Niye böyle oluyor acaba

Siz anaçsınız diğer insanlardan.

girlinred

Bizim alt komşumuz buraya taşındıklarında 3-4 yıllık evli bir çiftti, sonra çocukları oldu. Çocuk doğduktan 1 yaşına gelene kadar sürekli kavga ettiler. Bağrış çağrış evlerinden eksik olmuyordu. 1 yıl sonunda düzeldiler, kavgaları bitti. Sizin de öyle olur. Bebekli hayat evliliği, insanın düzenini çok değiştiriyor. Erkekler de genelde baba kavramına, bebeğe daha zor alışıyorlar. Anneler gibi değiller. Maddiyatta etkiler her şeyi

Bebeği olanları şu konuda da uyarayım da sonra eşekten düşmüş karpuza dönmesinler. Benim ufak bu sene kreşe başladı. Hastalıktan yarısında gidemedi. Büyük kızla beraber dokuz yıl oluyor halen bakıcıdan kurtulamadım. Memlekete uzakta yaşıyoruz, anne kv yardıma çağıramıyoruz. Yatılı büyüklerin zorluğu da ayrı bir konu zaten onu geçelim... burnu tıkanır, ateşi çıkar, doktorların randevuları dolu... her hafta antibiyotik başlar, eşimle birbirimizi suçluyoruz habire. gezme tozma bitti hasta olacak diye korkuyoruz dışarı çıkmaya. Ha bunlara maddiyat falan eklenince gerçekten daha da zorlaşır. Velhasılkelam ilkokula başlayan çocuk ancak bağımsız olabiliyor özbakımda...

Ben de bebeğimi cok çok seviyorum. Ama bazen ben de böyle hissediyorum. Esimle sanki aramda farklı bir duvar oluştu. Ama bu benden kaynaklı. Cunku eskiden kendime çok dikkat ederdim. Spor yapar sağlıklı beslenirdim. Simdi fiziğim çok bozuldu ve kendimi gollumun ikizi gibi hissediyorum.

Ayrılmama sebebim tabiki eşya değil ama sonuçta çalışan bir insanım ve borca girdik ev aldık birsuru yeni eşya aldık onların hepsini de eşime bırakmak istemiyorum araba aldım 3 tane kredim var şimdi evden çıksam gidecek bir yerim yok mecbur ev tutmam lazım tekrar eşya almam lazım çocuk bakicida şuan yani bütün bunların hepsi para maddiyat demek şu devirde. Gidecek sığınacak tanıdığım olsa ailem yakınımda olsa zaten kaç defa gitmişti ama kolay olmuyor o kadar çalıştığım bir iş de olunca herseyi düşünmek zorundayım ve eşim de çocuğu alıp gidersen öldürürüm seni diyor aileni de öldürürüm benden kolay bosanacagini mi zannediyorsun diyor bunlar da gidemememdeki bir etken bana kızıma yada ailemden birine zarar verirse diye korkuyorum elbette ömür boyu böyle bir adamı cekmicem ama uygun fırsatları kolluyorum delillerimi biriktiriyorum bir anda çekip çıkmakla olmuyor malesef geçen sene çekip gittim zaten ama isim vardi evim yoktu geri dönmek zorunda kaldım arada çocuk var dedi herkes destek olan kimsem de yok

Benimde 10 yıl sonra oldu bebeğim.. Şuan 1 yaşın da bizde aynı durumdayız.. Gün geçtikçe soğuyorum ve eskisi gibi olamayacağız diye düşünüyorum.. Eskiden beni bir gün bile öpmeden duramayan adam şuan ev arkadaşı gibi sanırım bütün odak noktamız kızım oldu.. Kaç kez konuştuk bu konuyu tam düzeliyoruz diyorum tekrar tartışıyoruz bizim tartışmalar hep kızım odaklı konular.. ALLAH yardımcımız olsun inşallah rabbim herkesin evine huzur sağlık versin.. Herşey bebekle bitmiyor asıl bebekle başlıyor hayat..

sapla saman karışmasın çocuğa karşı değiliz ki niye çocuk yapmayalım. Niye vazgeçelim. İnatla ilgisi yok üreme içgüdüsü her canlının içinde var. Her ilişki aynı değil, Farklı dinamikleri var. O o şekil olur bu bu şekil olur olmazsa da olmayıverir. Çocuğumu çok seviyorum gelecek kaygısı yaşamasam kesinlikle bir tane daha çocuğum olsun isterim. Onun her saniyesi ayrı mükafat gibi varlığına şükür. Allah isteyen herkese vaktinde versin. Anne olmadan anne olmak istediğimden hiç emin değildim üstelik ben. Hamile kaldım diye bir ay çok üzülmüştüm.

Kavga bizde de aşirı artmistı ilk yil. Sebebi ise benim gece gundüz uykusuz olmamdi bu bende tahammulsuzluk yaptı. Sutten kesince uyumaya basladi kizım ve 6 aydır falan kavgamız cok az. Baya biçak gibi kesildi diyebilirim

evliliğin dönüm noktası olan süreçler vardır. bu süreçler evlilik terapilerinde de geçer zaten. bunlardan biri yeni bebek olduğu dönemdir. diğeri de çocuğun ergenlik yıllarıdır. boşanmalar da bu sebepten bu dönemlerde artar. geçirdiğiniz süreç normal... yapacağınız şey, bebeği birine emanet etme şanısınz varsa emanet edip haftanın bir günü 2-3 saati eşinizle kendinize ayırmanız. bu yöntem sorunu azaltacaktır. zamanla çocuk büyüdükçe de düzene girecek zaten... tabi terapi desteği alark daha hızlı da atlatabilirsiniz.

Terbiyesiz ve saygısıymış. Tabi ki sizinle uğraşacak kiminle uğraşacak başka.

Ben bu olayın iki suçlusu oldugunu düşünüyorum : çocuğuna tapan, hayatti çocuğundan ibaret olan anneler ve cocuk sorumlulugunu almayan babalar. Sizde hangisi var bilmiyorum ama cocuktan sonra bozulan evliliklerin cogunda bunlardan ya biri ya ikisi var bence. Ya kadinlar cocugum da cocugum, anayim ben anaaa moduna aşırı kaptiriyor. Hayati bebek oluyor ne yedi ne icti organik beslenecek, kiyafetleri corabina kadar utulenecek filan. Aman cocugumun uyku duzeni, aman cocugum rahat etsin, cocugum koynumda yatsin koca gitsin salonda yatsin. Ben anayım zaten kadınlık neyime. Cinsellik mi o da ne, ben oncelikle anayım. Zaten her seyden once cocuk gelir benim kendime vakit ayirmam mi? Aslaaa. Kendime ruhsal ve fiziksel olarak bakmama gerek yok, cunku en onemli şey analık. Kocam ne hali varsa gorsun, ben cocugumla ilgilenmem lazim. Ya da erkekler kadina destek olmuyor, destek beklenir korkusuyla evden kactikca kaciyor. Cocukla, onun aglamasiyla, sorumluluklariyla muhatap olmamak icin kendini olabildigine soyutluyor esi ve cocugundan. Arkadaslarla çıkayım eve gidip yorgun argin cocuk aglamasi mi cekicem. Karim cocukla yorulmus olacak ona destek olmak benim rahatimi bozacak. Aman kaç kaç. Ne kadar az iletişim kurarsam o kadar az sorun dinlerim. Benim isim gucum var uykumu almam lazim ben ayri odada yatayim. Üffff yine benden ev işi, bebege yardim vs bekleyecek bu kadından da gına geldi ama. Aman uzak olsunlar benim kafami yormasinlar da cinsellik de olmasa olur. Iki sorunlu anlayistan evlilikler oluyor

Valla gece boyu uyuyormuş artık 4 yaşında öyle diyorlar. Anaokuluna gidiyor sabah hem yoruluyormuş orada akşama daha sakin oluyormuş. Ben rahatladım çok valla. İlk 3 ay berbattı ama. Emmedi, çok uğraştım. Gece gündüz sağdım. Gece 2 saatte 1 süt sağıp makinayı temizlemek ne demek bilen bilir gaz vardı vs çok çok zordu bana. Şimdi çok rahat (13 ay) yani tabi eskisi gibi değilim. Oturup sabah akşam dizi film kitap artık yok ve genç kız olana kadar olamayacak ama ilk zaman gibi 45 dakikalık kabus uykuları da yok yani. Yürüyor birlikte 2 saat park park gezdik. Bebekken mümkün değildi sağma makinasından 2 saat uzaklaşabilmem bildiğiniz yoğun bakım makinasına bağlı kadın gibi 3 ay sağma makinasına bağlıydım Kısacası şimdi çok şükür insan gibi uyuyorum 2-3 saat kesintisiz buna çok şükrediyorum. Sanırım benim için uyku çok çok önemli. Diğer zorluklar vız geliyor uykumu almışsam.

Ben iyi ki yapmışım diyorum yahu. İlk 3 ay çok zordu ama geçip gidiyor. Yani sıkılır diş 3 aylık sonrası çok keyifli çok güzel oldu benim için. 2. yi de düşünüyorum da eşimi ikna edemedim hele de genç olsaydım, çok param olsaydı hayatta çalışıp kariyer yapayım demez boyuna doğurup çocuk bakardım ben de hiç iş insanı değilim mesela. Mecburen çalıştım hep. Çocuk öyle mi, benim için dünyanın en keyifli en mutlu ve en tatmin edici işi

Bizim bitti tamamen sorduğum da hit başımdan seninlemi ugrasivan işim gücüm var dedi

Ayyy offff koptum Hele ki son iki cümle kaşe mühür imza

Uykusuzluk parasal sıkıntılar gercekten insanda sinir yipranmasina sebep oluyor bizde bebekten sonra cik kavga ederdik artik isi siddete cevirince bosandim ben sabirli davranin evde bakacak anne kv var ise ise geri dönebilirsiniz

Bu yorum üzdü... Ben de sanırım... Eşime söylediğimde "hayır hiçbir şey bitmedi" diyor ama bugün eşim, ben ve bebiş yürüdük öyle. Yanımızdan bi çift geçmiş, eşim "çocuk kızın elini öptü" dedi, "Eee" dedim. "Ne bileyim biz de öyleydik ya ondan" dedi. Dedim "bak ben bazı şeyler bitti dediğimde hayır diyorsun bir de" dedim. Önceden evde sürekli durup durup öperdi, yolda el ele yürürken durup elimi öperdi... Ne bileyim... Bitti işte

Ama bu normal ya, kim yasamadi ki? Bebeler kucukken biz de cok tartıştık eşimle. 2 oğlum var benim ve cok haraketliler, 3 5 yaslarinda zaten bir hayatimiz yoktu anca onlari durdurmaya calisiyor ve yoruluyorduk sonrasinda da a senin gozunun ustunde kasin mi var diyorduk. Bence normal. Simdi 12 yillik ana babayiz, her sey yolunda:)

Uykusuzluk, özgür olamama, sürekli bebekle gezme durumu, gece ağlama nöbetleri, uykusuzluktan şişmiş gözlerle işe gitmek.. Bu dönemde stresten eşler birbirine çok kırıcı davranıyor.. Bebek büyüyünce bu sıkıntılar da azalıyor.. sonra da bir düzen bir aile olunuyor işte.. TheQueeninthenorth

Bizim de böyle oldu. Şu an 8 yıllık evliyiz. Beybi 2 yaşında. Yeni yeni toparladık. Biraz sabır diliyorum sadece. Bireyseliğine ve keyfine düşkün bir çifttik. O zedelendi. Şimdi beybi kolaylaştı biraz daha/ biz alıştık. Düzeliyor bence :)

Bebek olunca esler anne baba rolüne bürünüyor dogal olarak. Cogunlukla kadinlar herseyi üstleniyor, evin isi, cocugun bakimi felan derken kadin kendisi olmaktan cikiyor. Ve bir hüzün, sinir, tatminsizlik kapliyor kadini. Kendi olamamak, artik hic bisey eskisi gibi olamayacsk korkusu... bebekle oysa yeni bi hayatlari oluyor. Ama esler iste bunu kabullenmekte ve birbirlerineve kendlerine zaman ayiramaz oluyor. Erkekte muhtemelen esini özlüyor, ve bi aile kurmus olmanin, maddi yükün cogalmanin " artik bir baba olup bir insanin tüm geleceginin yükünü tasimanin" sorumlulugu altinda eziliyor. Kadinda erkekte kendini bu dönemde yalniz hissedip, acikca esiyle konusamayip bunalabiliyor bence. Cünkü cevremiz ailemiz hep böyle yasamis ve bu beklentilerle büyümüs. " bizde anne baba olduk bukadar zorlanmadik bunalmadik" baskisi... anasin babasin artikkk sunu bunj yapmak zorundasin baskisi... Tavsiyem sudur ki bazen anne baba rolünü bi kenara asip bas basa zaman gecirmek. Sohbet edip korkularinin endiselerinizin hakkinda konusmak. Birbirinizi anlamak, ve eslerin birbirine " saol iyi bir annesin bunca zaman cocugumuzu güzel bir sekilde yetistirdin" veya "allah razi olsun maddi acidan bizi kimselere muhtac etmedin, ihtiyaclarimizi giderdin" demek bile insanin kalbine ferrrahlik veriyor ve ese karsi isindiriyor. Bazende biz kadinlar fazlasiyla ana rolüne kapiliyoruz. Evet cok zor bende tüüüüm bunlari yasadim ve yasiyorum. Yok en güzel sekildee egitmem gerek evi felan derli toplu olmasi gerek, su isi bu isi yapmam gerek. Halbuki bi kabullensek bazi seylerin bi süre daha yavas olmasi gerektigini, eskisi kadar herseye yetismemiz münkün olmadigini. Kendinite vakit ayirin 10 dakka bile olsa. Bi kahve icin, süslenin.. size ne iyigeliyorsa. Ve anne harici bir es ve asil bir birey oldugunuzu unutmayin. Cocuk sorun degil evlilikte. Tabiki sorumluluk cok. Ama asil sorun bence eslerin kendi memnuniyetsizligi ve kendi ic catismalari. Bunu düsünün ve inanin hersey güzel olacak. Bende tüm bunlari fazlasiyla yasadim inanin ve cevremde de aynisini yasayan arkadaslarim var... tahammülsütlpk kavgalar caresizlikler... Sizin icinizde birseyler degismeli ki disarisi da degissin. Kendinizi önemseyin, iliskinizi evet zor biliyorum uykusuz bi sekilde birde esle bazen zaman gecirmek felan... ama birbirini seven iki insan bunun da üstesinden gelir. Ki evladiniz sevgi dolu bir yuvada büyümesini hepimiz isteriz Güzel anne herseyi cok iyi yapiyorsun, sadece kendine zaman ver. Kendini de düsün

Bence yapı ile alakali. Benim çevremde gördüğüm sakin anne babanın yüzde 90 çocuğu da sakin. Mesela komşum var kadın sessiz adam da öyle ve iki çocukları var şuan ikisi de ayni. Geçende Bebek görmeye gittim. Çocuk yanimizda bir uyudu dört saat kalkmadi. Ve kadın üçüncüyü düşünüyor. İçimden tabi dusunursun dedim. Benim çocuk iki buçuk oldu ve hala aşırı yaramaz huysuz bunaltıcı. Yani tamam çocuk büyük adam gibi durmaz ama bu da aşırı hareketli ve memnuniyetsiz. O kadar uğraştım doğduğundan beri ama genetik bambaska olay. Genetigi değiştiremiyorsun. Aynı kaynanama benzemiş onun gibi bakıyorum. Çok eleştiriyordum kaynanami bir insan nasıl boyle olur diye aha çocuğum da öyle oldu. Öyle istee.

Çocuk 2 yasına gelince biraz toparliyor. Ama eskiye donmek mumkun degil. Mesela flort evresi en guzelidir hani o ana donemeyiz o ritim olmaz yani hicbirzaman. Bu da evliligin evresi gibi düşünün. Çocuk cidden çok çok düşünülerek yapilmalı. Yeni duruma ayak uydurmak sizi rahatlatır. Ek olarak bebeği birakabilecek yakininiz vaesa arada birakip başbaşa esinizle plan yapabilirsiniz. Bebek uyuduktan sonra plan yapın. Biz dizi izlerdik vs. Ortak birseyler iyi gelir. Malesef ben kendime kiyafet almaya bile yeni basladım kizım 27 aylık.

Hanımlar iyi pazarlar. Ben neredeyse 8 senelik evliyim. Evliliğimizin 6. yılında "artık zamanıdır" deyip bebek düşünmeye başladık. Çok şükür de hemen nasip oldu, Allah isteyen tüm güzel anne babalara nasip etsin. Şu an bebeğim 1 yaşında. 6 yıllık evliliğimde sorun sıkıntı yok denecek kadar azdı. Ne zaman ki bebek oldu maddiyat biraz bozuldu haliyle. Ondan bağımsız olarak da bizim tartışmalar arttı 6 yılda etmediğimiz kavgayı bebeğin ilk 6 ayında ettik. Sonrası da yine sık tartışmalarla devam ediyor. Yemin ediyorum artık psikolojim bozuldu. İnstagramımda evlenen, bebek bekleyen bir çift, yeni doğum yapmış bir kadın görsem "bitti işte" diyorum. "Onların hayatı da aşkı da bitti artık" diyorum. Bebeğimi çok çok çok seviyorum. Orda zaten sıkıntı yok. Ama eşimle asla eskisi gibi olamayacağımı düşünüyorum...

O zaman onu yok sayın arkadaşım. Yemeğinizi yiyin kendi kendinize takılın. Zaten yavrunuz küçük, erken uyuyordur. Siz de kitap okuyun, film izleyin, uyuyun. Eşle gerekmedikçe konuşmayın. Sizi de evladınızı da daha fazla üzmesin.

Bebek bir ilişkinin en büyük sınayıcısı maalesef. Çok güzel ama bir o kadar da zor bir şey. 13 aylık kızım var benim de. İlk 3 ay insan değildim öyle söyleyeyim. Uyku yok, dinlenme yok, hayatın bitmiş gibi sürekli kulaklarında son ses ağlama... doğal olarak gerilmiş sinirler, dibe vurmuş tahammül. Yavaş yavaş düzeliyorsunuz. Geçecek bu günler. Sizin yorgunluğunuza ve psikolojinize eşiniz destek olmalı. Ama onun da maddi sorunları varsa o zaman iki tarafın da psikolojisi bozulunca kavgalar çıkıyor. Maddi kısım siz işe başlayınca biraz toparlar. Eşinize bunu hatırlatın, desteğinizi gösterin ve ondan destek beklediğinizi belirtin. Kendiniz yapamıyorsanız terapist yardım etsin. Sağlıkla büyütün. 4 yaşından sonra bitiyormuş anaokuluna başlayınca anneye bağımlılık da azalıyor. Bu zamanların kıymetini bilmek lazım çünkü ileride "ooooy ne güzel minicikti" diye özleyeceğiz

Öncelikle bebeğinizin doğumuyla birlikte hayatınıza giren değişikliklerin normal olduğunu belirteyim. Yeni bir hayatın sorumluluğu, finansal zorluklar ve uyku eksikliği gibi faktörler evlilikte yeni dinamikler yaratabilir. Bu nedenle, tartışmaların artması normal bir durumdur. Evlilikler lineer ilerlemez, inişler çıkışlar mutlaka herkeste oluyor. İletişim çok önemli. Eşinizle açık ve dürüst bir şekilde konuşarak, neden tartışmaların arttığını ve nasıl daha iyi bir duruma gelebileceğinizi belirleyin. Birbirinizi anlamak, empati kurmak ve birbirinize destek olmak çok önemli. Eşinizle eskisi gibi olamayacağınızı düşünmeniz üzücü bir durum. Bu düşüncenizin nedeni belki de bebeğinizin doğumuyla birlikte eşinizle geçirdiğiniz zamanın azalmış olması, ona karşı duyduğunuz aşkın ve şefkatin yerini bebekle ilgilenmek, finansal yönden gelecek kaygısıyla baş etmek gibi sorumlulukların alması olabilir. Bu zamanlar geçecek ve dengeler daha da sağlam yerine oturacak. Sakince baş edin, telkin edin ve birbirinizle konuşun.

tavuk mu öldürüyormuş yavaş olsun, ettiği lafa bak. Delirttin deseydiniz. Aileler de bi tuhaf. Aradaki çocuğu sadece anne mi düşünecekmiş, öfkesini karısına değil başka şeye yönlendirsin. Çocuğunun varlığını anne alıp götürünce mi farketmiş

Öyle düşünmeyin neden tartışıyorsunuz o noktaları bulmaya çalışın Mesela benim de eşime çok kızdığım oldu ama iyi ki o var diyorum çünkü bebek bakımında en büyük yardımcım yani kızdığım anlar olsa da genele bakınca maçı kurtarıyor

Ne güzel yazmışsınız ❤❤❤ Çok teşekkür ederim... Ben şimdiden bile eski fotoğraflarına bakıyorum, zamanı tutmak istiyorum. O kadar haklısınız ki. Bir daha gelmeyecek zamanları anlamsızca tüketiyoruz...

Kızım 3 yasinda, eskiyi çok özlüyorum. Kesinlikle hiçbir şey aynı olmayacak

bebeğiniz ilişkinize yeni bir boyut kazandırdı Yapıcı olmaya çalışın derim sadece

Çocuk bir evlilik dinamiği içinde atom bombası etkisidir, hasarı ancak yıllar sonra görebilirsiniz. Şahsen ben ve eşim dibini yaşamış, hatta eşimin bence psikolojik olarak delirdiği, leş birine döndüğü dönemler yıllar oldu. Şuan geriye baktığımda ne yaşadığımız günlere ne hayatımıza anlam veremiyorum çünkü gerçekten büyük bir sınav bu. Geçti.

Bebek konusunda hala emin olamayıp erteleyen ama bi yandan da aslında isteyen biri olarak her zaman bu soru işaretleri bende de vardı çok garip, madem bu kadar yıpratıcı o zaman nasıl bu insanlar 2-3 çocuk yapıp mutluluk pozları kesiyorlar? yoksa hepsi bi illüzyon mu? özellikle çocuklu mutlu bi evlilik gerçekten yok mu? bir de şu sosyal medyada sanki marifetmiş gibi 2. yi 3. yü yaptıklarında mutluluklarına mutluluk katılmış gibi neden davranıyor bu insanlar? Sorunuza cevap vermiş olmadım kusura bakmayın tecrübem olmadığı için bu arada

Elleri kırılsın. Sen ona bi çocuk ver, anne olan kadına yaptığına bak.

Çekip gitmek keşke o kadar kolay olsa emin olun kaç defa çekip gittim geri döndüm. Birinde ailemin yanına gittim surekli ağladılar uzulduler onlara dayanamadim. Sonra ayrı ev tutucam kaç ay sürecek mahkeme belli değil daha 1 sene önce ev aldık bir sürü borca girdik eşya aldık herseyimi de eşime bırakıp gitmek istemiyorum. Yani aslnda nasıl bir adım atacağımı bilmediğim için de gidemiyorum. Eşim tmam dese paylaşalım hemen diye anlaşmalı ayrılsa sorun yok zaten

İşi gücü stresi varmış

Hayatta hersey insanlar icin erken bitmesi iyi oldu diyelim düzelecek tur degildi sadece bi sure rol yapmisti. kendi ailesinde dayak içinde buyudugu icin siddeti normal goruyordu bi sure torpiledi altinlarimi alip vermeyince mahkemelerde cirkeflesince iyice bitti zaten evlilige inancim. anne ogul kumpas ustine kumpas yapmislar bana. bosaninca anladim evliyken gözüme normal geliyordu ama uzaktan anormal aile diyorum. her iste vardır bi hayr diyorum ben. sizin yapacaginiz sey ise girmek parasizlik cok buyik etken altinlarimi ver harcayalim dedigimde vermedi megersem adam zaten planli gidiyormuş. Mahkemedede alamadik ilginc o yuzden kadinlar muhakkak 3 5 gizli parasi olmali yatirimi olmali en guvendiginzi es diyorsunuz en cok vuran oluyor cunku kan baginiz yok

Henüz bebeğin düzeni oturmadı, siz de yorgun ve uykusuzsunuz. Hepinizin yeni düzene alışması gerekiyor. İlk bir iki senede bunlar çok normal. Biz de iki yıl zorlandık, kavga ettik. Şimdi yine normale döndük. Çünkü düzene alıştık. Zamana ihtiyacınız var. Karşılıklı çabayla düzelir

Bi kaç kere de siz yükselin, başlarım senin eşyana da sana da al sana çizik diyip çarpın kırın bakalım ne oluyor. Çocuğu değil eşyayı düşünen adamı parça parça ederim kolaylıkla mı büyütüyoruz biz bu bebekleri, kolaylıkla mı doğurduk? Stresse herkes stresli geçim derdi kolay değil. Bi huzur versin eve girince, dırdırını münasipçe içine gömsün. Herkesin korkusu çekincesi var eşinden çocuğundan mı çıkarmak zorundaymış? Bu tip kişilerden nefret ediyorum dışarda keyfini kederini halledip evini huzursu etme hakkı yok. Kadın dışarda çalışsın eve gelsin evin işini çözsün halletsin çalışsın huzursuzluğu sineye çeksin bi de üstüne dırdır. İki işin ucundan tutsun çenesini kapatıp. Yeter be demeniz lazım gibi. Beni düşünmüyorsun hadi bunu geçtim çocuğu da düşünmüyorsun ben seni neden düşüneyim kardeş kimsin sen demeniz lazım. Eşyaysa ikinizin eşyası zaten. Arada cinnet geçirip yumruğu vurmanız lazım.

4 yaşında ne bitiyormuş Zorlukların adı şekli değişiyor ama halaa zor. Çocugum 1 yaş civarındayken bunlar iyi günlerin derlerdi çoçugu 4,5 yaşında olanlar da he hee derdim. Şimdi kolay zor diye bakmamak lazım artık o fikre alışmak lazım, o keyfekeder rahat hayat bitti yıllarca da gelmicek. 4ten sonra da yine dev zor ama bi o kadar da eğlenceli. Öyle güzel konusuyorlar ve komikler ki Allah sağlık versin tüm çocuklara. O insamı hayata bağlıyor, yoksa o kadar insan 1 çocuk yapıp bırakırdı. Gerçi ben yine öyle de. Hamile yada küçük çocuğu olanlaro görünce cidden üzülüyorum, tamam çok güzel birşey de çok çok çok zor. Çocuguna göre değişir ama 8 civarı bi tık hayat düzene giriyormuş. Herkese kolaylıklar

Ve hala herkes bile bile inatla bu işi yapmaya devam ediyor. hiç vazgeçeyim bari diyen de yok. L Luthientr Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Kadın evliliğinde hep kendini ikinci plana atan kişi oluyor çocuk doğunca 25. Plana atıyor. Birinci sıradan ikinci sıraya düşen erkek de fedakarlık yaptığını falan düşünüyor sanırım. Yaptığı yarım şeylerde de eşine yardım etmiş oluyor sanki aynı evde yaşayıp aynı çocuktan sorumlu değilmiş onun da görevleri yokmuş gibi. Kadın da istiyor ki azıcık görülsün duyulsun ihtiyaçları istenmeden anlaşılsın. Hamilelikte ve lohusalıkta yaşananlar hiç unutulmuyor, hiç. Keşke içime atmak, çözüm sunmak, verimkar olmak ve anlayışlı olmak yerine olay çıkartıp söylenip dışıma vursaydım, pişmanım. Not: gayet ideal bi evliliğim vardı. Saygısı sevgisi gözle görülen, örnek gösterilen, kendi içimizde yaşadığımız. çocuk konusunu 5-6 sene düşünüp oturttuktan sonra gündeme aldık o da hiç bekletmeden aramıza katılıverdi. Hamileliğim, doğumum, bebeğimin genel hali çok şükğr çok iyiydi. Sorun çıkarmayan bi ikili olduk oğlumla. konu sahibi sayesinde yalnız olmadığımı farkettim teşekkür ederim konuyu açtığınız için. Yazsam roman olur benim işler. Hele korona dönemi yalnızlığına rastlamış bi doğum aileden uzakta olmak falan of yani.

İki kişilik hayata alışınca bebekle zorluk yaşanıyor illa ki. Bizde de benzer şeyler oldu, çünkü zor bir bebekti, biz bağımsızlığımıza fazlasıyla düşkündük, bebekten sonra kapana kısıldık gibi oldu. Hayatımız altüst oldu. Yıllar sürdü toparlanması. Her evlilik farklıdır. Her evlilik dönemsel olarak sarsılabilir, gayet normal geliyor bana. Aşkı da öldürür, hayatı da bitirir bebek. kimisi toparlanır, kimisi dayanamaz yıkılır. Bunlara karar verecek olan sizlersiniz.

10 yıllık evlilik ve 2 çocuklu hayattan bildiriyorum: Gelmeyin tünelin ucu bomb. k bi yere çıkıyor. İyi siz bir tek eşinizle sorun yaşamışsınız. Ben eşim ve tüm sülalesiyle.. çocuğun evliliği güçlendirdiğini söylemiş bir arkadaş. Evet çocuk yokken bu sorunları yaşasaydın direkt boşardın. Ama çocuk var diye 1500 kere düşünüyorsun. O manada güçlendiriyor olabilir.

Ben bunların çok normal olduğunu düşünüyorum. Hiç birsey aynı kalmıyor. cocuk konusuna gelene kadar mesela sevgililikle evlilik aynı değil, çocuksuz evlilikle çocuklu evlilik aynı değil... Tek çocukla 2 çocuğun olduğu aile bile aynı değil ve ebeveynlik çocuk büyütmek dünyanın en zor şeylerinden birisi insan bunu anca yaşayınca idrak ediyor. Beklentilerinizi azaltın.. sevgi tabii ki bitmeyecek ama aşk bana göre sonsuz birsey değil. sosyal medyada dizilerde gördüklerimiz kurmaca... hayatın gerçekleri ise çok başka. Bebeğinizle aile olmanın tadını çıkarın zor olduğu kadar da eşsiz bir duygu buna odaklanın.

Hayır tam tersine eski nesiller bile söyler, çocuk en iyi giden evliliği bile temelinden sallar. İletişimi güçlü ilişkiyi yürütmeye kararlı çiftler bu kriz durumunu aştıkları zaman evlilikleri güçlenir. Konu sahibi kendi evliliğindeki durumun istisna, gark olduğunu düşünmesin diye yazıyorum bunu

En zor yıllar net 2.5-4.5 yaş arası, kişilik çatışması, hayatı ve genel kurallar benimseme ve kabuşlenme süreci, vs vs. psikolojik olarak zor, bir de hala uykusu kötüyse bizim öyleydi deliriyorsun. yani kolaylaşcak diyip kendini kandırma hayal kırıklıgı daha kötü oluyor. bu yeni hayatı kabullenip olumlu şeylere odaklanıp bir de düzenli destek almak lazım

Benim de ilk 3 ayım berbat geçti hem kolik hem alerjik hem emmedi. 1 yıl diyet yaptım. Gece 2 saatte bir süt sağmak iğrenç bir şeydi ya. Sağma makinasını düşünmek zorunda olmak berbattı. Hiçbir yere gidemiyordum. Kimseye anlatamıyorum. Amaaan mama ver diyorlar. Ağır lohusayım. Sütüm geliyor. Nasıl vereyim mamayı. 8. Ayda ben işe başladım. memeye düştü birden döndü. Gece saat başı uyanıp emiyordu. Tuhaf bir bağımlılık oldu bir dönem. Allahım buna şükür diyordum yeter ki sağmıyorum. Şu an 2 yaşında. Buna şükür ya. Ben razıyım bu hallere. Gece 1 veya 2 kez uyanıyor hemen geri dalıyor. İştahsız ve sürekli hastalanan bir bebek. Ama umrumda bile değil şu an. İletişim kurabildiğim mutlu bir beybi kendisi.

Yok o akşam derbiye gitmişti de ona kızmıştım

Aslında rahatıma düşkünüm evet ama bebeğim öyle rahat bir bebek ki, bizi asla zorlamadı... Maşşallah diyeyim aman

Sanırım geleceğim son boyut bu. Bazen asla tahammül edemiyorum

İyi gene dürüst davranabiliyor eşin. Benimki sonsuz bir inkar içinde... Ne onda eski heyecan kaldı ne bende, cinsellik desen aylarca yapmasak aramayız ama ısrarla normalin bu olduğunu, herkesin üç aşağı beş yukarı aynı şeyleri yaşadığını ;beni hala eskisi gibi sevdiğini ve herseyin çocuktan oncesi gibi olmasını beklememin saçma olduğunu söylüyor eşim...

Çok haklısınız. Enn kısa zamanda işe döneceğim. Bunun için en az daha 1 senem var... Bakacak kimse yok çünkü..

Mayısta 11 yıllık evli olacağım, iki çocuğum var ve eşimi boğasım geliyor. Başka sözüm yok

Cocuklarim o yaştayken ben de boyle düşünüyordum iste ama asıl hicbir sey ayni kalmayacak! Görmüş geçirmiş olanlar yazsın da, konu sahibine extra depresyon yüklenmesin bence. Zaten sıkıntıda olan kadına bu cümleyi kurmak ne kadar mantikli ki?

Çocuk evliliği güçlendirir safsatalarına inanmıyorum. Anneler bu yıpratıcı süreçte ne kadar kafayı yiyorsa. Babalarda bunu o kadar anlamıyor. Ebeveynler çocuklarına düşkün olsada birbirlerinden soğuyorlar. Tükeniyorlar.

Tamam da yavrunuz çok küçük. Ne bilsin sizin ne düşündüğünüzü... "Hımmm annemin gözünde zaten babam bitik. Ben de adamı böyle idare edeyim de evde hır gür çıkmasın" mı desin?

Neden peki? Hani cevap vermek zorunda değilsin elbette. Sadece çok üzüldüğüm için boş bulunup sordum. Evet bebekten sonra cinsellik sekteye uğruyor da öpücük, sarılma ne oluyor da azalıyor ya da bitiyor?

Çok cinnet gecirmisligim de vardır ama adam laftan anlayan insan olsa keşke çocuğu da göremezsin dedim evden de çekip gittim ama umrunda değil ki bida gidersen çocuğumu götürürsen öldürürüm seni diyo çocuğu bırak evi bırak çek git nereye gidersen diyor ben üzülmüşüm cinnet geçirmişim yani inanın denemediğim yok kalmadı sinirden eşyaları da fırlattım delisin sen dedi geçen sene evden gittim aileler barıştırdi çocuk var arada diye yine bir etkisi olmadı 2 gündür küsüz mesela asla umrunda bile değil ya ben suçluyum özür dilerim demez gelir okulda yemeğini yer keyfince takılır ben özür dilersem birisir bakalm bende konuşmuyorum bu sefer ne kadar sürecek

Evlat büyük imtihan... Olması da zor olmaması daha da zor... Her zorlandığımda üçümüz birbirimize sarılıp şükrediyorum gözyaşlarıyla... Yalan değil çok zorlanıyorum ama çok büyük nimet. Allahım layıkıyla yetiştirmeyi nasip etsin hepimize inşallah.

Peki işe başlayınca rahatlar mıyız, yoksa iyice sıvanacak mı

İlk seneler insan çok yorgun oluyor. Yeni düzene adapte olamıyor. Karşılıklı çabayla düzelirsiniz. Biraz büyüdüğünde bir kaç saat emanet edip birilerine başbaşa vakit geçirirseniz eski bağı tekrar kuruyorsunuz. Bir de çocuk uyuduktan sonra ne kadar yorgun da olsanız biraz vakit geçirmek de etkiliyor. Ama bunlar zamanla oluyor. Biraz uyku düzeninin oturması sizin duruma alışmanız lazım

Ben şöyle düşündüm uzun yıllar bebeksiz yaşandığında alışılmış bir yaşam rutini oluyor ve bebeğin gelmesiyle bu rutin tamamı ile bozuluyor yatma saatleri kalkma saatleri yemek saatleri gezmeler tatiller vesaire tamamıyla baştan aşağı bütün bir hayat bebeğin düzenine göre yeniden şekillendirilmeye mecbur kalıyor Diğer yandan şöyle de bir gerçek var ki annelik sanki doğuştan genlerimizde gibi ama erkekler babalığı sonradan öğreniyorlar hep verdiğim bir örnek var küçük kız çocukları mesela bebeklerini alır uyutur ben bunun annesiyim şeklinde oyun kurarlar ama hiçbir erkek çocuğu bir bebeği alıp ben bunun babasıyım şeklinde oyun kurmuş mudur hayır ben hiç görmedim diğer taraftan bir yazıda okumuştum çok ilgimi çekmişti eşini bebeğini emzirirken gören erkek onu kendi annesiyle özdeşleştirebiliyormuş evet çok saçma ama aynen böyle okumuştum yani erkeğin bakış açısı ve ne düşündüğüde çok önemli artı bebek yokken tabii ki ilgi odağı birbirinizdesiniz şimdi ilgi bölündü bunu kaldıran da var kaldıramayan da var fakat bunların hiçbiri halledilmez ve çözülemez sorunlar değil karşılıklı sevgi saygı anlayışla bence tamamı çözülür dahası bunu da çözdükten sonra evliliğiniz gayet güzel yolunda devam eder inşallah