Ne yazikki öyle bir Zamanda yaşiyoruz ki bazi Anneler Kizlarini görmiyor.. Cok acimasiz.. Kizlarimiz, kendimi de katiyorum, Annesiz kalmayi Hiç haketmedik. Ne olurdu'da Bizi görselerdi? Saçlarimizi okşayip Güç verselerdi?

Yok ailenizden beklenti kalmasin deger, sevgi gormek anlaminda. Siz dik durunca kendileri gelir merak etmeyin. Hedefleriniz hayalleriniz planlariniz olsun. Sevgi beklentisi sizi zayif dusuruyor. Bir sureligine daha mantikci bir vizyon daha iyi gelecektir.

Yani beni özleyeceklerini düşünmüyorum zaten. Çünkü şuanda da varlığım yokluğum farketmiyor onlar İçin. Ama yardım alamayacakları İçin bi üzüntü yaşayabilirler he birde evlenmeden ev tuttu diye millet dedikodu yapar diye korkarlar o kadar ayrı Eve çıkmak istediğimi söylediğimde duyduğum şey borçları kim ödeyecek. Ama borçlarım biter bitmez gideceğim bu evden

Kusura bakma, mevzu anne olunca kapanmayan yaralarım kanıyor. Allah evlatlarımızdan eşlerimizden güldürsün

Yani bende dedim yaşadıklarından belki yaptıkları ama hasta olsa diğer çocuklarına karşıda öyle olması gerekmez mi. Bir bana gelince mi hasta. Eğer bişey isteyecekse o kadar ılımlı olabiliyor ki şaşırırsın ama tabi istediğini yaptırana kadar ben bu dünyaya isteyerek gelmedim benim tercihim değildi o tercih etti madem sevgi veremeyecekti neden doğurdu. Defalarca aklımda zihnimde ona hak vermeye affetmeye çalıştım ki. Beni döverken bazen o kadar acımasız olurdu ki o zaman bile kendimce bi sebep neden bulurdum. ona hak verirdim ama artık ne affedebiliyorum ne hak verebiliyorum

Bence yola çıkmak için kaybedecek birşeyin yok. aynı evdesin, anne sevgin özlemin bitiyor mu? hayır. Kalman için tek sebep, sana sevgisiz bakan yüzleri her gün görmek istemen mi. Kendinde diyorsun evden gidince üzüldüler biraz iyi oldular diye. İşte o "iyi hali" bazı aileler uzaklaşınca gösteriyor. Uzaklaşınca enazindan sadece özlersin ama sevildiğini hissedersin.

En azından bir psikolog ya da psikiyatrist ile görüşseniz. Aileden yana olan travmalar aşılamadan iç huzur bulunmuyor. Kökümüz onlar çünkü. Bir de bir yığın borca sokmuşlar sizi çok yazık. İnşallah bu borçlardan kurtulup önünüzü görebilirsiniz. Bence eliniz rahatlayinca başka şehre yerleşme konusunu düşünün. Terapi alsanız da en çıkar yolunuz onlardan ayrı yaşamak. Peki ayrı bir eve çıkma ihtimaliniz de mi yok? Küçük eşyalı bir ev mesela bilemiyorum.

Sizde umursamayın yoklarmış gibi davranın. Bir silkelensinler Aynı şekilde sevgisiz ve ilgisiz davranın Bazı şeyleri gözlerine sokmadan olmuyor B

Defalarca paylaştım senelerdir yaşadığım şeyler ağladım evi terk ettim kendime zarar verdim ama hiç birşey değişmedi. Sadece ben değil çevremde işyerimde kötü olduğumu gören bi iki kişide aileme ulaştı. Kötü olduğumu durumumu anlattılar ama onlar herşeyi benim abarttığımı söylediler asla kendilerinde hata aramadılar. Bazen bana karşı nasıl bu kadar katı olabildiklerine anlam veremiyorum. Çok kötü depresyona girdiğim bi kaç dönemde özür dilediler ama sonra yine aynı inanın beni nasıl durumlarda yanlız bıraktıklarını söylesem kimse inanamaz. Çoğu zaman onlara duyduğum sevgiyi içimden alsın diye rabbime dua ettim o zaman herşey daha rahat olurdu. Sadece evi terkettiğimde bi süre iyi oluyorlardı geri döneyim diye oda ben gidersem ödemeleri kim yapacak diye S Szr_ Kısa çöp uzun çöpten hakkını alır elbette.. tek ayak

Mesajını okuduğumda içimde bi mutluluk oluştu. Kurtulmana başarmana çok sevindim. Canıma tak etse de bu kadar borçla ne kadar uzağa gidebilirim bilmiyorum. Hayatımda tek yapamadığım şey ben demek hiç bir zaman bir durum olduğunda ilk ben demeyi başaramadım. Ama inşallah bende durumumu toparlayıp arkama bakmadan gidebilmeyi başarırım. İnan çevremdekilerden daha çok değer gören bi insanım ailemden göremediğim değeri hiç bir kan bağı olmayan insanlardan gördüm

Bu düşüncelerinizi annenizle, ablanızla paylaştınız mı? Her ailede yükü sırtlanan biri oluyor, sizin ailede de siz olmuşsunuz. Çoğumuz ailemize destek olurken yıpranıyoruz maalesef. Konuşup içinizi dökün ailenize diğer türlü sürekli içiniz içinizi yiyecek.

Maalesef benim yilda 3 4 kere gorme sansim yok Annem kizlarima cok duskun Antidepresan kullaniyo Mesela ben ona hep aciyorum, aslinda megersem kendini acindirarak manipule etmis beni hep. Mesefali olucam evet ama bizim durumumuzda haftada 1 veya 10gune bir gorusmeye dusurebilirrim Annem yanliz yasiyo, aslinda kucuk erkek kardesimle yasiyo. Ama o kendi dunyasinda. Mesela ayni evin icinde olup kardesim zengin hayati yasarken annem borc icinde heray birisinden borc alan ekmege muhtac birisi. Inanin cok zor, ben bu zamana kadar nasil sabretmisin. Camdaki kiza bakanlar varsa bilir, hani her bolum nalan koskoca kadin olmus annesinin himayesi altinda birakip gitse meslegi var diyoruz demi. O oyle degil iste, ben ayri evde yasamama ragmen evimi yonetti yillarca Evlenince aldigim hediyeler konustugum insanlar esimle muhabbetimi yan yana oturusumu bile yonetmeye calisti. Cok kavgalar ettik, cok kus kaldim. Cok evlat ayirdimi ettigini iliklerime kadar hissettim ama artik o sadece hasta diyorum.

Memur değilim ama zaten şuan bu kadar borçla başka şehire taşınacak bi durumum yok hizuran Olur öyle Anneler

Bende 32 yasindaym bnde ayni durumdayim. Herşeyden elini eteğini çek para ilgi muhabbet vs. Kendine, arkadaşlarina, hobilerine vakit ayirmaya calis. Ben evliym 2 cocugum var gurbetteyim meşgul olacağim çok şey var bu yuzden umursamiyorum artık. Kendim ve çekirden ailem herkesten daha önemli. Bu aşama için terapi de gördüm sana da öneririm borçlar hafifleyince

ay sinirlerim bozuldu ne zaman bitiyor borç? B

Şuan inanın kendimi zor çeviriyorum. Kış geldi bot almam lazım spor ayakkabıyla geziyorum ne bir eve ne bir piskiyatriste gidecek maddi durumda değilim. Bi ara devlete gittim ilaç verdi salak gibi dolanıyordum ortalıkta sabahları kalkamıyordum iş yerinde sıkıntı yaşıyordum o yüzden bıraktım ilacıda. Bikaç aylık bi borcum kaldı aslında ödediğim bazı borçlar bitiyor daha rahat olcam ama bu bikaç ay nasıl geçer bilmiyorum. Yani aslında maddiyatı hiç sorun eden biri olmadım borç bir şekilde bitiyor senelerdir ödediğim borçları düşününce hepsi bitti. ama bu durumda bide ailesiz kalmak çok zor. beni yıkan onların bu tavrı ve ne yaparsam yapayım hakettiğim sevgiyi alamayacağımı anlamamın bunu kabulleniş aşamam zor geliyor. Ben bu ailede hep ilk vazgeçilendim. hep böyle oldu hepte böyle olacak kabullendim

Ne güzel anlatmışsın. Belkide gerçekten öğrenilmiş çaresizliktir bu. Belki komik gelecek ama bütün çektiklerime rağmen içimde biyerde halen tek isteğim annem tarafından sevilmek sanki o beni sevmezse herşey eksik kalacak gibi

Yok ne kusuru estafurullah. Dök içini, ben sadece böyle anne olur mu diye hep şaşırıyorum okurken. Amin amin amin. Umarım sana anneni bir nebze unutturacak kadar mutlu, huzurlu bir hayatın vardır.

Yılmaz erdoğanın şiiri vardı "ben senin beni sevebilme ihtimalini sevdim" diye. Üzüleceksin ama yok o ihtimal, ben karşıma alıp neler söylemedim ki karşımdaki anne değil taş olsa yaptıklarından pişman olurdu eminim ama yüzünde mimik bile oynamadı. Yarın hayatına girecek insana, evlatlarına verip onlardan göreceksin o sevgiyi, yeri dolmayacak asla evet ama en azından ruhunu ısıtacak başka sevgiler olacak. Masallarda dizilerdeki anne şefkati bir gün gelecek umudu içinin bir yerinde hep bekliyor ama maalesef gelmiyor o gün hatta yaşkarı ilerledikçe ettikleri ezşyet de katlanıyor. Boşa bekleme en kısa zamanda kaç, abla tecrübesiyle söylüyorum emin ol

Arkadasim da oyle, anneme aciyorum artik diyo. Üstündeki yük azaldi psikolog sayesinde

Diğerleri karsi çıkıp üste cikiyo olabilir tartismalarda. Duygusal olan cocuga yapilir zaten psikolojik baskilar.

Defalarca paylaştım senelerdir yaşadığım şeyler ağladım evi terk ettim kendime zarar verdim ama hiç birşey değişmedi. Sadece ben değil çevremde işyerimde kötü olduğumu gören bi iki kişide aileme ulaştı. Kötü olduğumu durumumu anlattılar ama onlar herşeyi benim abarttığımı söylediler asla kendilerinde hata aramadılar. Bazen bana karşı nasıl bu kadar katı olabildiklerine anlam veremiyorum. Çok kötü depresyona girdiğim bi kaç dönemde özür dilediler ama sonra yine aynı inanın beni nasıl durumlarda yanlız bıraktıklarını söylesem kimse inanamaz. Çoğu zaman onlara duyduğum sevgiyi içimden alsın diye rabbime dua ettim o zaman herşey daha rahat olurdu. Sadece evi terkettiğimde bi süre iyi oluyorlardı geri döneyim diye oda ben gidersem ödemeleri kim yapacak diye

Aynisini arkadaşım yasadi. Psikologlar sayesinde annesinin ruhsal saglikli olmadığını ogrenip annesini yargilamayi birakti. Hatta affetti ruhunda.. Artık umrunda degil. Hesap sormayi vs birakti. Mesafeli olup yilda 3 4 kere goruyo. Az ariyo.

Bu yazdiklariniz yetiskin siz degil. İcinizdeki kucuk kiz cocugu. Onun istekleri beklentisi ve aglamasi. O kiz cocugunu buyutecek olan da sizsiniz. Buyume vaktiniz gelmis. Dik durup beklenti kesmeyi ogrenmeniz gerekir artik. Siz surekli veren taraf oldukca kendinizi degersizlestirmissiniz. Bu her iliskide gecerli kuraldir. Krediyi devredin. Uzakta sifirdan hayat kurun. Hayat sadece aile degildir. Disarda kendi kendinize bir seyler yapabildikce ozguveniniz artar. Bu arada onemli kural: beklemiyormus gibi yaptikca enerji kaptirirsiniz. Gercekten hicbirsey beklemeyin.

Okurken nefesimi tuttum ve kendimi okudum... Bizde 3 kardesiz, tek kizim.. Ben intihar tesebbusune girmeyi hic dusunemedim cunku 19 yasinda anne ve babasi yuzunden evlenmek zorunda kalan ve 20 yasinda 6 aylik bebekle ayrilan bir anneydim. Pilini pirtini topla git diyen olmus ama bu biseyi degistirmez. Ben ayni evde yasamamis olmama ragmen hep bi manipulasyon hep bi kontrol altindaydim annem tarafindan. Bosandiktan 9yil sonra evlendim. Lohusaligin varligina inanmayan ben cok kotu gecirdim. Psikolojik yardim almaya basladim. Bir cok seyans gittim yeri geldi icim rahatladi yeri geldi merhamet duydum taa ki annemi bu psikologa goturene dek. Annem 3 seyans gitti ve psikolog anneme bipolar teshisi koydu ve bircok anlayamadigim ve anlamakda zorlandigim hastalik teshisi, ruh sagligi cok iyi olmayan birisi oldugunu soyledi. Bunun uzerine annemi hasta kabul ettim ve kendime yapilan her haksizlik icin azad ettim onu. Size tavsiyem sizde annenizi hasta olarak gorup onun sevgisini kazanmak icin hic bise yapmayin bu onun egosunu tavan yapmaktan ve sizi manipule etmekden baska biseye yaramayacak.

Annemde oyledir kardeslerime karsi daha ilimli daha farklk ben oyle degilim... Yani tabiri cabizse cok uzulerek soylucem kopek sahibine gore havlar derler. Cok ozur dilerim anneyi boyle biseye benzettigim icin belki farklk bisekilde atasozude vardir ama ben bunu bildigim icin bunu yazdim. Yada deli deliyi gorunce comagini saklar denilebilir. Ben fiziksel siddet fazla gormedim ama duygusal siddeti cok yasadim Halada yasiyorum Yapacak bise yok kardesim kabullenmekden baska

Bu mesaj sevindirdi işte. Allah mutluluğunuzu bozmasın inşallah. Ve amin.

Fazla geldik ailemize

Henüz gemileri yakacak kadar canına tak etmemiş onu bekliyorsun. Bilmiyorsun ki aslında bir gitsen üzerinden tonşa yük kalkacak, keşke daha önce yapsaydım diyip geçmiş günlerine yanacaksın. Tam seninki gibi olmasa da özü aileye dayanan bir sevgisizlik hikayem var. Ne zaman yok saydım o zaman nefes aldım. Bunu yapabildiğimde 36 yaşındaydım. Çok emek verdim ama o hep en güzel günleri zehir etmeye özen gösterdi. Ben de bıraktım çıktım. Bencil olmayı öğtenmeye bak, seni hizmetçi sanan ablana gitmeyi tamamen bırak. 2 saat yeğenlerini sev gel. Borçların olduğunu hatırlatarak ailene para akışını azalt. Kendi başına ev geçindirebilecek güce çıkınca da bas git ama bu defa dönmeyeceğine söz ver kendine. Hayatta seni kimsenin sevmeyeceğini düşünme sakın, ince ele sık doku tabi ama seni de sevecek biri olacağına inan. Evrene bolca olumlu mesaj gönder. Ve kendini sev, sen kendini sevip değerli görmezsen bu enerji dışarı da böyle yansıdığından hakettiğin değeri göremezsin. Ben başardım, sen de başarabilirsin.

Öğrenilmiş çaresizlik bu yaşadığın, filin yavruyken bir türlü kurtulamadığı zincire karşı pes edip yetişkin olunca da nasıl olsa gücüm yetmiyor diye kurtulmaya çalışmaması gibi. Bir asılsan bitecek aslında her şey

Şubat ayında çoğu bitmiş oluyor. B

Şuanlık öyle bir bütçem yok şubat ayından sonra ancak öyle bişey yapabilirim. Aynen öyle bazen kanında olan insanların açtığı yaraları el dedikleri insanlar kapatıyor

Kendine değer verirsen sevilirsin. Ailene verdiğin tavizi başkalarına asla verme, benzer şeyler olabileceğini hissettiğin an karşındakine dur de, kendini korumaya çalış. Yaşadıkların aslında esaslı bir hayat dersi, sömürülmenin ne olduğunu bildiğinden bunun işaretlerini çabucak göreceksin, kaçmak için fırsatın olacak. Yeter ki pes etme. İlk fırsatta çık oradan. Ben öğretmenim, ilk atamada başvurumda ailemin yaşadığı şehirde boşluk olmasına rağmen gidip başka bir şehir yazarak kaçtım onlardan. Bağlarımı gerçekten koparmasam da o kadar uzakta olmak bana çok iyi geldi. Özgür ve kendim olmayı çevremi istediğim gibi yönetmeyi başardım. Sonrası çorap söküğü gibi geldi. Kendimi buldum sonra da eşimi buldum aradaki fiziksel mesafe ne kadar büyürse huzur da o kadar büyüyor. Şu an yanlarında olduğun için bu kadar acı çekiyorsun, çünkü aynı şeyleri yaşamaya devam ediyorsun. Uzaklaştıkça yaşadıkların da azaldığından her zaman bu kadar acı vermiyor.

Bencede al esyalarini git uzaklara kendi hayatını kur. ozlemek onlarin sana yaptigindan daha az üzer. Zaten sıkışınca da yaninda olmayarak göstermişler ne olduklarini.

Konum biraz uzun olacak şimdiden kusura bakmayın... Biz 3 kardeşiz. Ablam evli 3 çocuğu var bir tanesi büyük ama diğer ikisi daha küçük 3-6 yaşındalar. Konumda babamdan bahsetmeyeceğim çünkü varlığı yokluğu belli olmayan biri. şimdi kısaca konuya gelirsem. Ben Hayatımı annemin sevgisini kazanmaya çalışmakla geçirdim.. Hep onun için çaba gösterdim beni sevsin istedim Küçük yaşta işe girdim çalıştım eve destek oldum. Senelerce hayatımı evin sorunları borçlarıyla geçirdim ve tek beklentim beni sevmesi ama bu sevgiyi hissedemedim o hep sevdiğini söyler ama göstermeye gelince göstermez. Bana davrandığı gibi değil diğer kardeşlerime onlar ne istese olurdu çocukken de ben bişey isterdim paramız yok derdi onlar isterdi 2tane alınırdı. Benim çocukluğum hırpalanmakla dövülmekle geçti hep kendimce bahaneler buldum piskolojisi iyi değil ondan böyle diye ama günün sonunda hep şunu söylerdim bir tek bana mı iyi değil diğer kardeşlerime neden böyle davranmıyor. Sonra nedenini buldum kendimce. Çünkü ben onun için çabalayan kişiydim ne olsa yetişirdim birşeymi ödenecek ebru gel bişey mi eksik ebru gel onu yap bunu yap herşeyi yap ve anladım ki bu yaptıklarım beni değersiz yapmış. Böyle yapıyorum diye herşeyi benim üstüme yüklemişler herşeyi yaptığım içinde o çok güçlü herşeyde başının çaresine bakar üzülmez diye biyere koymuşlar. Çok yıprattılar bir kere artık dayanamayıp intihar girişiminde bulundum olmadı. İçinde bulunduğum durumdan ne yaptıysam kendimi kurtaramadım en son onun borcu bunun borcu derken bi ton borca girdim ödeyemez oldum kötü günler geçirdim hiçbiri yardım etmedi şuan halen o borç batağındayım. Bi ara yine ölümü düşündüm içinde bulunduğum çıkmazdan kurtulmak istedim şimdi bazılarınız borç bu ödenir bunun için ölüm mü düşünülür diyeceksiniz haklısınız ama beni bu duruma getiren zaten borç değil bu kadar yaptığımdan sonra bu kadar borca sokup kimsenin yanımda olmaması. Bu durumda bide çok değerli ablamın laf sokmalarıyla geçiriyorum günümü sürekli onlara gitmememden yakınıyor. beni özlediğinden değil çocuklara bakayım evini temizleyeyim diye. Gidiyorum aslında elimden geldiğince yapıyorum ama sürekli az gelmemden şikayetci istiyor ki her izin günümde orda olayım bu kadar borcun içinde kendimi toparlamaya çalışırken bide insanların gönlünü yapmaya çalışıyorum. Çok yorgun bitkin tükenmiş durumdayım içinde bulunduğum durum içimde yanan bi alev sanki. Ortadan kaybolmak istiyorum bir gün bütün eşyalarımı toplayıp uzaklara gitmek. Yada ölmek istiyorum görmezden geldikleri ben için kalplerinde bi acı olarak kalmak için içim bomboş. 32yaşındayım ama evlenmiyorum annesinin ailesinin sevmediği birini başka bi insanın sevebileceğine dair bir ümidim yok içimde büyük kocaman bi sevilme isteği bu yaşa gelmiş ama geçmemiş halen çocuklar gibi sevilme isteği. Herkesin bi gülen yüzüne kanan ben bana bir yapsalar karşımdakine 10yaparım yeter ki beni sevsinler. İçimde öyle büyük ki bu sevilme isteği bazen altında eziliyorum. Bunları buraya yazmak içimdekileri dökmek istedim akıl almak bir çıkış yolu bulmak yoksa delireceğim

Belki bir pik yada isyan noktası olabilir A Ankee Nirvana Anneler

Aileleri seçemiyoruz maalesef. Ama bakış açımızı degistirme sansimiz var. Maddi durumun düzelince kucuk bi eve tasinin. Ozguveniniz zedelenmis ama bunu toplamak elinizde. Psikolog destegi+ özgüven üzerine kitaplar okuyun.. oyle iyi tavsiyeler var ki. Netten videolari bilr var psikologlar anlatıyor. Ben degerli ve önemli biriyim. Sözünü defalarca tekrar edin. Buna önce siz inanin. Size deger veren kisi çıkacaktır elbette. Ailenizin yanlış tutumları sizin sucunuz değil ama dediğim gibi bakış acınızı degistirin. Enerjinizi kendinize verin. Abla evini temizlemek yerine sevdiginiz muzigi dinleyip yürüyüş yapın. Hep bi bahane bulun. Yatirimlari kendi ruhunuza yapın.

Şuanlık onu yaptım bikaç aydır ama zaten üstümde bi ton borç olduğu için çok para verecek durumum olmadığının farkındalar. Evle ilgili bi kredi çektik kredi benim üzerime olduğu için onu mecbur ödüyorum zaten her ay 1000tl o krediye gidiyor kalan maaşımda diğer borçlara. Defalarca ödeyemediğimi söyledim ama borç benim üstümde olduğu için rahatlar mecbur ödeyeceğimi biliyorlar bazen işe gelirken cebimde yol param kalmıyor hiç bişey umurlarında değil. Keşke benimde bi çekirdek ailem olsa o evden çıksam rahatlaycağım ama olmuyor B

Yani bende artık öyle dönüp neden demeyi bıraktım. Ama ruhsal sağlığı bozuksa bütün evlatlarına bozuk olmalı birine değil

Size tek tavsiyem borçlar ödenene kadar dişinizi sıkın sonra bavulunuzu toplayın yolunuza bakın. Başka enayi bulsunlar kendilerine. Tek yaşamak sizi yıpratmaz. Özlem duyabilirsiniz ailenize ama kimse özlemekten ölmez. Uzman yardımı kesinlikle alın. Size çok iyi gelir. Elinizi taşın altından çekmenin vakti gelmişte geçiyor. Bırakın artık başkası koysun elini taşın altına. Ama emin olun siz gidince arkanızdan ağlarlar o zamanda sakın yumuşama moduna geçmeyin. Onlar sizi değil alışkın oldukları düzeni özlüyorlar olacaklardır.

Bu aralar inanın çok düşünüyorum bunu. Eşyalarımı alıp arkama bile bakmadan gitmeyi. Ama neden yapmıyorum çok mu cesaretsizim neyi bekliyorum hiç bilmiyorum

Çok şükür, üzerime titreyen bir eşim ve eve girdiğimde boynuma atlayan evlatlarım var. Demek ki annem gibi olmamayı başarıyorum Allah herkese güzel ve huzurlu yuvalar nasip etsin

Başka şehre taşınıp sıfırdan düzen kurun. Başka çıkar yolunuz yok. Memursaniz tayin isteyin mesela. runib