Ben de bu konuyla, burada bazı şeylerin belirli bir seviyede konuşulamayacağını tekrar gördüm, annelikle ilgili hiç bir olumsuz yorumda bulunmadığım halde, sadece kaygılarımı ilettiğim için ne anneliği kirletmediğim kaldı ne saygısızlığım... Yakalasalar linç edecekler heralde. Halbuki ben de çocuk düşünür durumdayım, sadece artılarını eksilerini tartiyorum. Önceki mesajlarımda da yazdım, bana göre çocuk yapmak, bir insanın hayatında verebileceği en önemli karar, geri dönüşü yok, bütün hayatınız değişiyor hatta belki yaptığınız şeyle dünyayı değiştiriyorsunuz, bunun üzerinde uzun uzun düşünmeyi, saçma bahaneler olarak görecek kadar düz mantıklarla tartışmayacağım zaten, beni anlamaları imkansız. Sanırım toplumun bizden beklediği: &#8220;evlendik, bir kaç yıl geçti, hadi aşkımızın meyvesini alalım&#8221; bir çocuk, 2 yıl sonra &#8220;ay buna bi de kardeş lazım&#8221; ikinci çocuk, sonra olursa üçüncü beşinci falan ve annelik çoooook kutsal, öyle kutsal ki, eleştiriye, irdelenmeye hatta üzerinde konuşulmaya bile tahammül yok, çocuğuna fiziksel &#8211; psikolojik şiddet uygulayan, tecavüzüne göz yuman, aç bırakan, cami avlusuna atan hatta tuvalette doğurup üstüne sifon çeken anneler kutsal, biz üzerinde düşünerek bu kutsallığı kirletiyoruz, arkadaşlar tepkilerinde haklılar galiba, ne diyelim ki. arkadasim bu soylediklerine sende inanmiyorsun degilmi? "çocuğuna fiziksel &#8211; psikolojik şiddet uygulayan, tecavüzüne göz yuman, aç bırakan," boyle insanlarin anneligi kutsal diyen olmadiki? oyle insanlarla sizi kiyaslamak kimsenin haddine dusmediki? neden bu kadar alniyorsunuz sizinkisi duz mantik olmazmi simdi? artilar ve eksileri dusunmekte haklisiniz sadece doguran degil anne olan bakan buyuten sevgi gosteren koruyan annedir ve bunu iliklerine kadar isteyip dusuncesiyle bile heyecanlan bilincli kadinlar anne olsa keske "evlendik, bir kaç yıl geçti, hadi aşkımızın meyvesini alalım&#8221; bir çocuk, 2 yıl sonra &#8220;ay buna bi de kardeş lazım&#8221; ikinci çocuk, sonra olursa üçüncü beşinci falan ve annelik çoooook kutsal" birde bunu yazmissin toplumun dayattigi bir dusunce haline gelmis olabilir ama bu dusunceyi bilincli sekilde uygulayan ailelerde var onlara haksizlik ediyorsun.. evet otomatik evet bilincli bir kadin evlilikten haz aliyorsa ve esinden cocuk yapmak istiyorsa en az bir sene sonra daha iyisi iki sene sonra cocuk yapmak ister sonra birde kardes ister dayatilandan cok kendi istekleri bu cok anormal degilki? ama sende haklisin bilinciyle cocuk istemeyen bir kadina uzaydan inmiscesine bakarlar anlayamazlar ben bamya yemegini, kestaneyi severek yiyenlere inanamiyorum nasil yerler benim mideme giremeyecek gidalar :) anlayamiyorum onlari yada sevdigim sairi yazari baskasi nasil sevmez neden hakaret eder neden elstirir bunuda anlamak istemem demek insanlar farkli cesit cesit siz insana deger verdiginiz icindir sizden gelecek bir cana nasil bakabilirim nasil etkileri olur diye dusunuyorsunuz cokta hassas dusunuyorsunuz hani iyide yapiyorsunuz ama olumsuz yonde etkilenirken evlenip cocuk sahibi olup sonra birde kardes isteyen iyi niyetli insanlarada yuklenmeyin derim.. kaygilari kafamda silemedigim halde her an korkulara teslim oldugum halde dunyaya bir cocuk getirecegim 30 yasindayim iyimi yapiyorum kotumu yapiyorum artik bunlari dusunmuyorum cocugumun babasina ve kendime olan guvenimle ama illaki kendime olan guvenimle onu korumaya ve artik birebir dokunarak sevmeye hazirlaniyorum cok az kaldi! hafta hafta gebelik sitelerinde bu hafta bebegimde olan degisiklikleri okuyarak heyecanlandim mesela 8 hafta gebelik: Bebeğin beyin ve omuriliğinin yerleştiği kemik kanal, yani nöral tüp bu haftada çoktan gelişimini tamamlamıştır. 12 hafta gebelik: Bebegin tüm organları artık oluşmuştur. Bu haftadan itibaren yapısı ve işlevleri belirlenmiş olan organlar artık hacim olarak büyümeye başlarlar. Parmaklarda tırnaklar ortaya çıkmıştır ve saç ve tırnaklar uzamaya başlar. Bağırsakta peristaltik sindirim hareketleri başlamıştır. 16 hafta gebelik: gozler kulaklar olusuyor govde bacaklar govdesine gore uzamaya baslar ve hatta goz kirpma refleksleri olusur atlaya atlaya yazdim ama 40 haftada nasil bir can olustugunu ogrendikce dudagim ucukladi kendime sayginligim artti sekillenen vucuduma bakarken sismis karnimi severken dunyadaki pislikler gelmiyor aklima "ben kutsal bir anneyim" demiyorum :) sadece onu sevmekle kendimi sevmekle mesgulum onune gecemeyecegim duygulara birakiyorum kendimi BILINCLI OLMANIN SANSIYLA BERABER karisik oldu ama yine kendimce paylasmis oldum

hiç erteleme bence ha şimdi ha sonra derken hayat gidiyo. çocuğunun genç çağlarıonda sen yaşlı olcaksın ve çok pişman olcaksın keşke daha genç yaşta yapsaydım diye. bi de şu yönden düşün allah korusun bi problem çıkarsa da olmazsa tedavi görmek zorunda kalırsan.!!!!

bu sizin görüşleriniz. üzgünüm katılmıyorum ama saygı duyarım. P psikolog2003

tavsan gibi uremek ne kadar cirkin bir cumle!!! kötü kaynanalar vardir "kopekte dogurur" der aklima o geldi.. sozlerinize dikkat edin bence.. Bir_kadin

bende senin gibiydim tayin isyetecektik o yüzden cok düşündük gittikten sonra yapalım dedik ama hemen olur mu diyede düşündük ve yapmaya karar verdik 10 ay hamile kalamadım bu arada tayin istedik tayinimizde cıkmadı 10 ayın sonunda hamile kaldım 3 aylıkken kalbi durdu bebeğimin yani hiçbirşey bizlerin plandıgı gibi olmuyor gecen temmuzda tayınımız cıktı su anki yerimize agustosta 2. bebeği düşündük geçtiğimiz ocakta hamile kaldım ama kimyasal gebelikmiş o da yıne olmadı yani ha diyince olmuyor oluncada kaybetme riski yüksek her 3 kadından 1 i bebeğini kaybediyor ki ben 23 yaşındayım ilerki yaşlarda bu riskte artıyor temmuzda 3 yıllık evli olacagız hayırlısı allahtan cokta plan kurma oluruna bırak hamıle kalırsan da kal ne olacak evden eve nakliyatı tutarsın onlar halleder çift maaşlısınızda ailenden birileride gelir yanına gittiğin yerde de bir kadın tutarsın evini temizler dizmende yardımcı olur o kadar detaya takılma derim hakkınızda hayırlısı olsun

Öyle yapınca böyle oluyor, şöyle yapınca şuna denk geliyor hey gidi heyyyyyyyyyyyyyyyy... Valla canım ben kendimden biliyorum, ne hesaplar yaparsın olmayacağı varsa olmaz, olacağı varsa olur... Çok hesap yapmayın derim, sonuçta hayatta hiç birşey dört dörtlük olmuyor...

bende 2005 yılında evlendim senin gibi bizde 3,5 4 yıla yakın zaman korunduk sonra artık bir bebeğimiz olsun diye karar verdik ve çalışmalara başladık karar verdiğim ay hamile kalacağımı sanıyordum adet zamanı yaklaşınca da heyecan iyice artıyordu ama adet olunca hüsranla sonuçlanıyordubaşta bizimde karar verme sürecimizde endişelerimiz kararsızlıklarımız vardı ama birkaç ay hüsranla sonuçlanınca içimize hiç anne-baba olamamanın korkusu düştü ve artık anneliğe kendimi tamamen hazır hissediyordum hamilelik sürecindeki her türlü ağrıya sancıya doğumun zorluklarına yani ondan gelecek herşeye razıyım yeterki bebişimiz olsun tüm sorumluluklarını kaldırabileceğimize güvenimiz tam eşimle çünkü her geçen ay içimizde ki anne baba olma isteğini biraz daha arttırdı dr a gittik gerekli testleri yaptırdık ve hiçbir problem görünmemesine ve dr un doğal yoldan çocuğunuz olur demesine rağmen 2.5 yıl kadar zaman geçti ama hala bebiş yok herşeyin hayırlısı Allah tan inşallah tüm anne olmak isteyenlere hayırlı sağlıklı evlatlar nasip eder rabbim bence kendinizi anne ve baba olmaya hazır hissediyorsanız taşınma işini kafanıza takmayın herşey birşekilde halolur yaş ilerliyor zaman çok çabuk geçiyor hazırsanız kararlıysanız bebiş sahibi olmayı daha fazla ertelemeyin derim inşallah herşey gönlünüzce olsun ve Allah hakkınızda hayırlısını nasip etsin

arkadaşlar görünen o ki, kedibadem bebeği bilinçli olarak istemiyor. Ciddi ciddi düşünüyor, şu ayrıntılara bak anne olsa bu kadar düşünebilir. Bilinçli bir anne adayısın tebrikler Ama bir de anne olanlar bir evlada sahip olmanın güzel yönlerini yazsınlar arkadaşımız sonra karar versin. ama bence sende çocuk yapma fobisi var, destek al derim, demek ki bu sorunu kendi başına çözemiyorsun.

Neden korkuyorum yada herkes kadar istekli değilim bilmiyorum. Maddiyat değil, bakacak kimse de var, eşim benden daha iyi bakar. Çözemediğim bir iç engel bu.

ah ah 1 sene önce karar verdim senin gibi öğretmenim. mayıs hazirana yapayım dedim tatil bol olsun diye. nerde. hala uğraşıom. 15 gün sonra taşıncaz 20 saat uzağa ama hala vazgeçmiş değilim. hamile olsam bile razıyım o şekilde taşınmaya. keşke Allahım banada nasip etse artık daha fazla düşünme ben çok pişmanım 1 sene korunduğuma B Balans. tek ayak

Bende birseyler yazmadan gecemiyecegim Bebek dunyanin en zor karari bencede. Insanin varolan bir duzeni var ve hersey cok degisiyor bebekle beraber. Benim ilk bebegim kazayla evliligimin 9. ayinda oldu, hic istemedik daha yeni evlendik borclarimizda vardi diye dusunduk aldirmak istedik. esim zaten hic istemedi zamani degil diye ama ben aldiramadim. suan 2,5 yasinda. hamilelik sureci oldukca zor ve bunaltici ayni zamanda yeni dogdugundada. ilk 2 yil cok zor geldi bana her anne gibi uykusuz skintili gunler geceler yasadim ama simdi krese basladi. bende universiteye dil bolumune kayitoldum. duzenimizi tekrar sagladik. Bana suanda bir zorlugu yok istahi disinda. bunlari yazmamin sebebi herkes bu yollardan geciyor. evet basta zor hamilelik sureci dogum sureci gercekten feci zor ama zorlugun sadece 2 yil olur sonra hersey yerine oturuyor bak ben bu yasta cocugum oldugu halde kendim icin birsey yapiyorum. bana engel degil saatlerimi ayarliyroum arada biraz yoruluyorum ama olsun. bu ay basi da 5 haftalik bebegimi kaybettim spiralle hamile kaldim ve aldrimak zorunda kaldik. kendimi toparlayamadim hala. canim cok yaniyor yasim 28 bir daha cocuk yapmicam diyen ben esimi ikna etmeye calisiyorum kizim tek cocuk olsun istemiyorum. tekrar anne olmak istiyorum. yas gecince hem bakmak daha zor hemde saglik acisindan riskler oluyor bana gore yani. bu kararin donusu yok. ben 2 kere hamile kaldim ikisindede hazir degildim. simdi 3. kez hamile kalmak istiyorum, hazirmiyim? hazir degilim. korkuyormuyum? hemde cok ama istiyorum. bunun aciklamasi yok. bir arkadasimiz ne kadar guzel yazmis dunyanin isi bitmez. ne kadar dogru. cocuk yapinca donusu yok ama eger yapmazsanda belli bir yastan sonra cocuk yapmak icinde donusun olmayacak bunuda dusunmek lazim. bence psikolojik yardim alabilirisn saglikli karar vermek icin Umarim senin icin en guzel karar olur. Bir_kadin

dogruu söyylüüyosunn :))

çocuk gerçekten çok büyük bir sorumluluk... o dünyaya gözlerini açtığı anda artık bir de onun için tasalanıyor, üzülüyor, seviniyor, yoruluyorsunuz... ve çocuğunuz için beslediğiniz bu duygular ölene dek devam edecek.. ancak, çocuk sahibi olmayı gerçekten düşünüyorsanız, yaşın ilerlemesini düşünerek çok da oyalanmamak gerek.. çünkü çocuğunuzla hoplamak, zıplamak, gerekirse parklarda onunla koşuşturmak gibi fiziksel olarak dinç olmanız gereken dönemler gelecek... bu açıdan bir anne ne kadar gençse, bir o kadar avantajlı olacağını düşünüyorum... ve sıraladığınız çekinceler, kaygılar-hele ki şimdiden- gerçekten sizin için çok yıpratıcı ve yazdıklarınızdan anlaşıldığı kadarı ile bebek fikrinde çok caydırı oluyor... ancak; Allah zaten hiçbir insanı kötü yaratmıyor... ona siz nasıl şekil verirseniz öyle bir birey olacak.. şimdiden onun hakkında suizan etmeyin lütfen... son olarak şunu eklemek istiyorum ki; ileride yaşlandığınızda kapınızı çalacak bir evladınızın olması kadar güzel bir duygu yoktur eminim en çok bu hususta üzülüyorlardır evlat sahibi olmayanlar... hakkınızda hayırlısı, inşaAllah dleğiniz vakitte, hayırlı bir evlat sahibi olursunuz...

Katılıyorum. Manevi hazırlık çok önemli ki bu maddiyatı da kapsar. O sorumluluğu kaldırabileceğine emin olmalı insan. Yoksa Allah korusun depresyona girer, bebek de eşi de etkilenir vesaire.

Ben kendimde psikolojik desteklik bir durum görmüyorum. Aksine dünyaya duygusal değil gerçekçi baktığımı düşünüyorum. Hangi dünyaya hangi amaçla çocuk yapacağımızı sorgulamak sizce neden psikologluk? Abdominal

cocuksuz aile olunmaz sadece es olunur omur gecer cocuksuz neden olmasin? herkesin dunyaya bakis acisi farkli ben 28 yasima kadar cocuk dusunmezken 28'den sonra istedim istememe nedenlerim suydu: bu dunyaya cocuk getirmek? aman allahim ne buyuk sorumluluk! bu cirkinliklerin bas gosterdigi dunyada yuz binlerce cocugun oksuz yetim kaldigi terkedildigi cocuk yuvalarinin dolup tastigi bir dunyaya neden cocuk getireyim derdim.. haksizda sayilmazdim fenami olurdu bir veya bir kac cocugu evlatlik alayim? benim dusuncem buydu gercekten evliydimde ustelik bir turlu kendimi annelige isindiramiyordum.. ve bosandim cocukta yapmak istemiyordum zaten sorun yoktu.. ama iste 28 yasimdan sonra durum degisti iliklerime kadar istedim icim sizladi hayalini kurmaya basladim evlendigim adamdan cocuk yapmaya yumurtaliklarim tembellesmis korunmadigim halde olmuyordu cok buyuk dert etmedim ama zaman zaman huzunlendim ikilemde kaldim olmazsa dunyanin sonu degildi hamile kalmak icin buyuk tedaviler dahi olmayi dusunmeyecektim ama bir yanim bekliyordu istiyordu ve sonunda hamile kaldim yogunlastim annelige her gun hissettim ve iyi bir karar verdim eminim istememin nedeni esimdende kaynaklaniyordu cunku onunla mutluyum ve aile olabilecek kapasiteyi gordum kendimizde bu cesarette vardi.. cocuk istemeyenlere saygim var kesinlikle bu yadirganacak elestirecek bir sey degil sadece bir cocugun bir aileye kattigi guzelligi duyduklari zaman kizmasinlar yada camii avlulalrinda terk edilmis yurtlari dolduran o yavrucaklarin ailelerine kizip onlari bahane etmesinler bahanesi yok ya istersin ya istemezsin her ikiside kadinin hakkidir

ben 22 yasındayım anne olmak için resmen deliriyorum okadar çok istiyorumki ama olmuyor evlendiğim andan itibaren korunmadım 2yıldır bikere bile korunmadım ama olmuyor evlenmeden bende aynı düşünüyordum 3yıl olmasın diye sanki korunmadığım gece hamile kalırım sanardım ama öyle olmuyormus 2yıldır olmadı olmuyor

teşekkür ederim canım

herşeyi oluruna bırak çok plan yapma ALLAHIN gücüne gidiyo başına olmadık şeyler geliyo ben yaşadım hamileliği 5 sene geçiktirdim planlar yaptım hamilelikte yapılan testlerde değerlerim yüksek çıkınca hayat zindan oldu nasıl emzireceğim diye düşünen ben gayette iyi bir anne olduğuma inanıyorum oğlum iyikide var hayatımın anlamı oldu boşuna geçirmişim onca zamanı K

anladığım kadarıyla hazır değilsiniz anne olmaya, hazır hissettiğinizde olmalı.. bi bebek insanın bütün hayatını gezmesini tatilini engellemez. elbette sınırlar, kış günü çıkamazsınız belki ama. baştan kendinizi nasıl alıştırırsanız öyle gider. bebeğiyle eskisinden daha çok gezenleri biliyorum. ama toprağa otursa mikrop kapar diye çocuğu fanusta büyütmeye çalışanlar için gerçekten kısıtlayıcı oluyor. eğer olmasını istiyor da psikolojinizi hazırlayamıyosanız bırakın olsun. usg de ilk kalbini gördüğünüzde annelik hormonları tavan yapar ve hazır olursunuz. ama istemediğiniz bişeyi sakın yapmayın, en basitinden doğum sonrası depresyona neden olur istemediğiniz bebek. bazı arkadaşlar bakamıycan çocuğu yapma demişler ama burda konu sahibi için konuşuyoruz. eşi ve işi gayet iyi. kristinnn

Bence de bu kadar hesap yapacak bi durum yok ortada,6 yıl bence çok uzun, ben 7 aylık eliyim 27 yaşındayım geç kaldım diye düşünüyorum, çünkü çocuğum 20 yaşındayken ben en az 47 48 olacağım. Üstelik bu ay 3. denememiz malesef bebek olmadı henüz. Benim de gel gitlerim oluyor, daha çok erken vb.. ama eşim çok istediği için ben de istiyorum:) 30 yaşındasın hemen olursa dduğunda 31 yaşında olacaksın, düşünsene çocuğun senin yaşındayken sen 60 yaşın olacaksın Ama bence daha fazla geciktirme, zaten 6 yıldır evliliğin tadını çıkarmışsındır. K

Bu haftasonu yumurtlama zamanımdı. Ancak yumura takip testleri bir türlü çift çigi göstermedi. Belki geç yumurtlarım diye beklerken eşimle de saçmasapan bir sebepten tartıştık. Bebeği unut, yapmıyorum çocuk diye azarımı da işittim eşimden. Bir de üstüne ben fedakarlık yapıp bebek yapma isteğini kabul etmiştim ama hiç haketmiyormuşsun demez mi. Sanırım kısmet değil benim için. yamukprenses

içinde en ufak bir şüphe varsa yapma... bence

Yalnız arkadaşlar çocuk olmadan aile olunmaz ifadesine de gerçekten anlam veremiyorum! Lütfen biraz daha mantıklı düşünün en başta isteyipte çocuk sahibi olamayanları veya çocuk sahibi olupta kaybeden insanları düşünün bunu söylerken. Unutmayın canınız bile size emanetken hayatta hiçbirşeye o kadar koca koca misyonlar yüklemeyin. Aile olmak sayıyla veya çocukla alakalı birşey değil, çocuğu olmadığı halde mutlu mesut yaşayıp yaşlanan çiftlerde tanıyorum, iki çocukla boşanan çiftlerde. Daha geniş bir ufukla bakalım olaya lütfen.

Bu mesajı okuyunca ben mi yazmıştım acaba dedim ya, bu kadar mı benzer düşünceler, sizi o kadar iyi anlıyorum ki... Ben de 1982 doğumluyum ve 2005 de evlendim, maddi manevi hiç bir sorunumuz yok, eşim deli gibi bebek istiyor, ama bende bebek isteği sıfır, hele de şu yukarıda yazdıklarınızı düşününce -ki bebek lafını duyar duymaz sadece bunları düşünüyorum- bunca insanın rüyası olan şey bana kabus gibi geliyor. Geçen ay ben de burada konu açtım "eşim bebek istiyor ben kararsızım" diye, sonra eşimin zoruyla doktora da gittim, bebek çalışmalarına başlamadan bir muayne olayım diye, inanın dua ettim doktor bir sorun olduğunu söylesin diye, ama yok... 10 yıllık mutluluğum bu bebek muhabbeti yüzünden bozuluyor ne yapacağımı bilemiyorum Bir de ben herkesin tüm zorluklarına rağmen bir gülüşüne değer falan laflarını çok samimi bulmuyorum, hiç mi yok aranızda şimdiki aklım olsa yapmazdım, bütün özel hayatım bitti, pişmanım diyen :26:

. geçen sayfalarda okudum rahat rahat sevişemeyeceğiz bile diye bir cümle vardı.. zaten sevişmeyi gezip tozmayı bebekten daha önemli bulan bir psikolojiye sahipseniz bencede anne olmayı istememekte kesinlikle haklısınız. olmayında. bunuda eleştirmek adına söylemiyorum. ben bu psikoloide olsam bende pek tabi düşünmezdim. daha öncede belirttim annelik müthiş bir özveri fedakarlık isteyen bi durum. bu zihniyetle olacağını, bunun altından kalkılacağını sanmıyorum. herkes çocuk sahibi olacak diye birşeyde yok. karı koca aynı şeyi istiyorlarsa hiç sıkıntı yok zaten. rabbim bakabilecek maddi ve manevi güçte olanlara versin ne diyeyim.

Ya işte hiç plan yapmadan da olmuyor ki. Mutlaka maddiyat, bakıcı, iş... düşünmek zorunda kalıyor insan. Eskiden ne güzelmiş bu kadar ayrıntı ile kafa yormazmış kimse. Bakalım çıktık bir yola, hayırlısıyla:)

Ben de şimdi kalkıp çocuklu bir aile asla mutlu değillerdir desem hoş olur mu? Ben çocuksuzum ama o kadar mutluyum ki çocuk yapınca bu mutluluğun bozulmasından korkuyorum, çünkü ilişkimizde ne eksik ne fazla var, her şey mükemmel Çocuğu olanlar sürekli çocuk evin neşesidir, çocuksuz ev olmaz falan filan diyip durular ya, benim evim gayet neşeli hiç ihtiyaç duymuyorum çocuğa falan, Aslı çocuktan sonra eşler birbirinden uzaklaşıyor, birbirlerine ayırdıkları zaman azalıyor, neredeyse çocuktan başka konu konuşamaz oluyorlar, kendi evlerinde içlerinden geldiği gibi özgürce öpüşüp sevişemiyorlar bile.

:86::86:Iste genc bir annenin samimi duygulari, tebrik ederim.

biraz korkunuz var galiba ama eşinizede bunu yapmak yani babalık hakını elinden almak biraz bencilce olur doğumda anlattıkları kadar zor değil gerçi benimki sezaryandı ama normalide zor değildir herhalde benm 3 çocuğum var ve 1982 doğumluyum

Abdominal

Burçin çok geçmiş olsun canım. İnan herşey nasip kısmet. Bazen hayatta kesin olmaz diye düşündüğümüz şeyler kesin olur dediklerimizden daha kolay oluyor. Bizede bunları sağlığımıza sahip çıkarak kabullenmek düşüyor. İnan bana herşeyden önce mühim olan insanın kendi canının sağlığı. Ruh ve beden sağlığımız. Bu bencillik değil. Sen olmazsan neyin önemi var ki hayatta ama biz hep bunu atlıyoruz, herşeyi kafaya takıyoruz. Ta ki sağlığımızdan olana kadar. candybaby

ertelemel isteyince bahane bitmiyo. Bize kalsa herşey bebeğe engel. bende bu yıl çok gel git yaşadım ama artık karar verdim. son yasmın kutumu kullandım ve bitti. 4 ay öncede karar vermiştim ama kayınvalidemin kanser olduğu ortaya çıktı. istanbula yanımıza geldi 3 ay hem hastane hem evde ben baktım. Bu süre içinde korunmayı bırakmışken yeniden başladım. diğer gelini ve kızı çocukları olduğu için hiç bakmadılar. olsun ben severek baktım. ama iki hafta önce memleketlerinde tekrar rahatsızlandı ben ve eşim gittik. ve kendi memleketinde o kadar akraba bolluğunda yine çocuğumuz olmadığı için ve en müsait biz olduğumuz için yine bir hafta hastanede gece gündüz eşim ve ben baktık. bu hizmetçiliğin sonu yok. ben evladımı başkalarına hizmetçilik yapmak için erteleyemem... zaten korunmayı bıraktığın gibi olmuyo, önce bünyen kendini bir düzene sokuyo ondan sonra oluyo. bu sürede kişiye göre kısayıp uzayabilir. hiç erteleme bence tam sırası gelmiş...

cnm kayınvalidem daha önce özel okula gönderemezsiniz ikiniz calıssanız da olmaz, yapamazsınızz vs benzerinden birseyler söylemişti.. esim babasıyla calısıo. ve bütün yegenleride koleje gidio.. bende dedim kii ama biz 10 yıl sonrada coookkk zengin olmıycazz cocuk yine koleje gidemeyebilir.. evet dedii.. o zaman cocuk yapmıcaz mı dedimm. bana göre cocukk devlet okulunada gidebilir dedim.. ama kocan kolejde okudu o ister falan demiştii. cok kızmıstımm.. günlerce düsündümm.. bende calısırımm gerekirse bütün maasımı okula veririmm die düsünmüstüm kafamdann.. sonra sorununn bu olmadıgını gördümm. cünküü bizim yegenlerden birininn ailesi cokk zengin.. digeri diyormus kii annesine o nekara sanslı dimii.. bak babası onu londraya götürecekk cok istiyo die.. onda falanca oyuncak varr.. onların evinde hizmetlileri var.. vs vs.. onunda annesi üzülüoo.. ama asla o durumda olamayacakk.. bi tek okul degil yani sorunn.. simdi simdi düsününce diorum kii cocuga altındakileri de görmeyi ögretirsenn böyle bir sorun olmaz.. doyumlu bir cocuk yetiştirebilmek önemlii. kimseyle at yarıstırmakk gerekmioo. cünkü zengin zenginn fakir fakir bişi degişmio.. cocukk benim cocugum ve benimm dogrularımla yetisecek.. baskalarında olanlarla mutsuz olmaktansa kendi elindekilerle mutlu olmayı ögretebilmeliyim.. sonra günlük hayatımı düsündümm.. gece uyanıcak mesela.. ben uykuma cok düskünüm.. topic te acmıstım bunla ilgili.. sonra lisedeykenn eve getirdigim yavru köpegi hatırladımm.. babamm istemiyorumm die bagırmıstıı.. inlicekk bütün gece dedii.. ama o kadar kücük tü ki inlememsi kacınılmazdıı.. 1 hafta bizimle kaldıı.. gece saat 2_3 inlemeye baslıyorduu ısık kapanıncada inliodu.. korkuyoduu balım..:97: yataga alıyodum elimi üstüne koyunca susardı genelde.. cay kasıgıyla süt içiriodum sabaha karsıı.. 1 hafta uykusuz kaldımm.. ama zerre koymadı bana.. kucagıma alıp konusuodumm.. hadi bidenemm uyu artıkk hüseyin amca ikimizi birden atcak evden die.. kucak kucaga uyudukk.. bu birr köpekk bide yanii.. kendii bebegimm oldugnu düsünsene.. ölürüm ona benn.. giydircem, süslücemm, oynucamm, yemek yedircemm, beni görünce tanıcakk, o da bana sarılcakk, ay anne die aglıcak kızzzz... kıyamamm ona benn.. tüylerim diken diken oldu valla.. evin içinde bişiler degişir tabii.. biz 8 aylık evliyiz.. topic te söylenildigi gibi ultra özgürsün.. esinle evde herseyi yapabilirsin.. ama ben mantık olarak söyle düsünüyorumm.. bebek uyuyana kadar hiçbişi yapamazsınn evett canında istemez zatenn odak noktan cocugun zatenn.. ama bebegin uyuyunca kısıtlı zamnda bişiler yapmakk daha da keyifli olacaktır.. flört zamanlarındaki gibi. eş te ihmal edilmemeli tabi. gece dısarı cıkmak zor olurr bebekle bara vs gidemezsinn.. zaten 2 yasına kadar feragat edilebilir bundann.. sonrasında bi akrabandan yardım alabilirsin.. bir gece içinn herkes bakar.. ben simdi görümceleriminkine bakıorum arada onlarda benimkine bakacak nasipse bi misafirlige gittigindede keyifli olurr.. bize cocuklu arkadaslarımız gelioo.. bütün gece cocugun yaptıklarına yaramazlıklarına gülmekle gecioo.. ay mervesiz gelme ne olur diorum hep.. yani böyle işte ne bilim.. tüm bu anlattıklarımm duruma hazır olmanla ilgili tabi.. ama yasınınn yeterli oldugunu düsünüorumm.. cünkü cocuk 10 yasına geldiginde annesi okuldaki annelerden yaslı olursa yada babası bunu bikaç defa burnuna tapmakk suıretiyle pişmann edebiliyorlar.. esin istedigi için o da sana cok yardımcı olacaktır.. en güzelii insanların anlattıgı degill.. sokakta, evde, bankada, restaurant ta cocuklu aileleri izle.. ben hep öyle yaparımm.. bütün cocuklulara dikkat et.. emin ol bi fikir belirecek kafanda.. strese girme.. yapmak zorunda oldugun bir sey de degil cünkü.. en dogrusunu sen bilirsinn.. umarım bi pıncık faydam olur yellowdaisyy

Sadece şunu demek istiyorum yazdıklarınızdan sonra ; Keşke herkes sizin kadar bilinçli olsa... Ama bilin ki bizim anlattığımız insanlar da çok fazla ve elma ile armudun karıştırılmasına ben de karşıyım.. Kimse genel konuşamaz. Bütün anneler şöyle veya bütün çocuk istemeyenler şudur gibi.. Ama maalesef ikisi de yapılıyor. Daha çok şey yazarak bu konuyu açmak isterdim ama konuyla ilgisi olmadığı için susuyorum.

Arkadaşım bu forumda bu konu resmen tabu. Bir ara başka bir başlıkta ben de böyle sebeplerimi anlattım diye ceza almıştım. Maalesef çoğu kadın çocuk hayali kurduğu için aksi yönde tek kelime edemiyorsun, sana uzaydan düşmüş gibi bakıyorlar.. O yüzden bu konuyu konuşmayı bırakmıştım uzun zamandır dayanamadım ilk defa buraya yazdım.. Düşüncelerimizi anlayacak insanlar çok az burada... Ben de bu konuyla, burada bazı şeylerin belirli bir seviyede konuşulamayacağını tekrar gördüm, annelikle ilgili hiç bir olumsuz yorumda bulunmadığım halde, sadece kaygılarımı ilettiğim için ne anneliği kirletmediğim kaldı ne saygısızlığım... Yakalasalar linç edecekler heralde. Halbuki ben de çocuk düşünür durumdayım, sadece artılarını eksilerini tartiyorum. Önceki mesajlarımda da yazdım, bana göre çocuk yapmak, bir insanın hayatında verebileceği en önemli karar, geri dönüşü yok, bütün hayatınız değişiyor hatta belki yaptığınız şeyle dünyayı değiştiriyorsunuz, bunun üzerinde uzun uzun düşünmeyi, saçma bahaneler olarak görecek kadar düz mantıklarla tartışmayacağım zaten, beni anlamaları imkansız. Sanırım toplumun bizden beklediği: &#8220;evlendik, bir kaç yıl geçti, hadi aşkımızın meyvesini alalım&#8221; bir çocuk, 2 yıl sonra &#8220;ay buna bi de kardeş lazım&#8221; ikinci çocuk, sonra olursa üçüncü beşinci falan ve annelik çoooook kutsal, öyle kutsal ki, eleştiriye, irdelenmeye hatta üzerinde konuşulmaya bile tahammül yok, çocuğuna fiziksel &#8211; psikolojik şiddet uygulayan, tecavüzüne göz yuman, aç bırakan, cami avlusuna atan hatta tuvalette doğurup üstüne sifon çeken anneler kutsal, biz üzerinde düşünerek bu kutsallığı kirletiyoruz, arkadaşlar tepkilerinde haklılar galiba, ne diyelim ki.

yani ben şimdi çocuk sahibi olmakla, bu konudaki kaygılarımı anlatmakla sizin kutsal saydığınız anneliği kirletmiş mi oluyorum? dünyaya bir birey getirmeden önce enine boyuna düşünmek, kendini en kötüsüne hazırlamaya çalışmak mı daha doğru, yoksa maddi manevi yetersizliklere rağmen tavşan gibi üremek mi? Eğer herkes benim gibi düşünse, dünyaya sadece iyi bir gelecek sunabilecekleri bireyler getirse, dünya bu kadar çirkin bir yer olmazdı emin olun, bu dünyayı çirkinleştiren bilinçsizce dünyaya getirilmiş, sevgisizlikle büyütülmüş bireyler olmazdı. Sizin saçma bahane dediğiniz şeyler hayatın gerçekleri, bunun siz de gayet farkındasınız, hepimizin çocuklarının başına felaketler gelebilir, ben bir anne olarak bu felaketleri yaşamak istemiyorsam bu suç mu? Benimle aynı fikirde olmayabilirsiniz, ben sizinle değilim mesela, ama bu böyle saygısızca yorumlar yapma hakkı vermez size, yani böyle bir konuda bile, ben ve benim gibi gelecek kaygısı duyan anne adaylarına bu şekilde saldırabiliyorsunuz ya pes... K

Sevgili kedibadem, çocuk sahibi olmak gerçekten ciddi bir karardır. Bir kez karar verdin mi, senin tabirinle "saçma sapan bir tartışma", vazgeçmek için sebep olmaz. Karı koca arasında tartışma olur, hatta hamileyken bile tartışılabilir. Bak dikkat ettiysen, eşin "haketmiyormuşsun" demiş. Anneliği aslında ne kadar değerli gördüğü anlaşılıyor. Belli ki seni incitmek istemiş. Ayrıca bu tartışma meselesi,"eşimle çok iyiyiz, çocuk olursa ilişkimiz bozulur" fikrini çürütüyor bir anlamda.

Aklımdaki soru işaretlerini o kadar güzel dile getirmişsiniz ki... Benden çok sonra evlenen kuzenlerimin kocaman çocukları oldu, soruyorum bazen nasıl cesaret ettiniz diye, hiçbiri net yanıt veremiyor, sürekli yakınıyorlar, gezmeye gidemiyoruz, tv izleyemiyoruz, yemek yiyemiyoruz v. s. diye sonra da ama çok güzel bir duygu... E somut bir iyi yanını söyleyin, cevap yok Eşime de anlatıyorum, bak diyorum hiç bir sorunumuz yok, gayet düzgün hayatımız var niye kaşınıyorsun, şimdi hasta bir çocuğumuz olsa ömrümüz hastanelerde geçecek, onu sapıklardan manyaklardan nasıl koruyacağız, ya uyuştutucuya alıştırırlarsa ya tecavüz ederlerse diyorum, aklı beş karış havada, sen hep kötü tarafından bakıyorsun diyor, halbuki ben çevremde hep neşeli, pozitif bir insan olarak tanınırım ama bunlar hayatın gerçekleri, burda da okuyorum, küçücük çocuk kızkardeşini taciz ediyor, böyle bir dünyaya çocuk getirmek mantıklı mı şimdi? K

Önemli kararların alınma aşamasında bu tarz sorunlar olur hep, olması değil olmaması anormaldir, hem böylece düşünmek için 1 ay daha kazandın. BeyazBulut

Kesinlikle katılıyorum bebek fikri bana da o kadar uzaktı ki,3 yılın sonunda hamile kaldım. Eşimin yoğun ısrarları sonucu. İstemeden korunmayı bırakmıştım ve bıraktığımın 2. ayı hamile kaldım ben en az 1 sene olmaz rahatım diyordum. doğum kont. hapı kullandığım için. adetim geciktiği an anladım ve çift çizgiyi görünce resmen şok oldum, sinirden ağladım hazır değildim çünkü.. taaa ki kalp atışlarını duyana kadar.. bebeğimden o kadar özürler diledim ki, resmen konuştum onunla.. şimdi 21 haftalık hamileyim oğlum gelecek kısmetse çok şükür herşey yolunda, testler temizdaha ne isterim ki.. artık bebek kıyafetlerine seve seve bakınıyorum, alıyorum.82 doğumluyum bende çünkü bazen geç kaldığımı bile düşünüyorum o yüzden hazır değilim diyenler bir daha düşünsünler bence...

Bende kiz cocuklarindan cok erkek cocuklarini cok severdim.. Ve hep Allah'a dua etmistim hayirlisi ile bana bir erkek evlat versin diye.. Cok sukur akli basinda su anda 7 yasinda olan bir oglum var.. Ama sonra bir kizim oldu kii.!! bal bal seker, beni icine sokacak severken Allah isteyen herkese bu mutlulugu nasip etsin insaallah..

pardon da çocuğu gezmeye, eğlenmeye, yemeye içmeye engel göstererek ayakbağı konumuna düşüren sizken benim fikrim niye saygısızlık olarak yorumlanıyor acaba.. sizin kuzenleriniz bilinçsiz çocuk yaptıysa bu niye diğer insanlara mal ediliyor ben de bunu anlamadım. olabilecekleri kurmak ileri görüşlülük değil felaket tellalığıdır bana göre. o zaman evden çıkmayın kaza geçirebilirsiniz, evlenmeyin boşanabilirsiniz, yeni insanlarla tanışmayın zarar görebilirsiniz, kısaca yaşamayın ölebilirsiniz.. elbette sorumluluk alabilecek insanlar anne babalığa daha uygun ama bunun kararını hangi mercii verecek. hiç doğurmaması sizce uygun olan kadından doğan çocuğun dünyaya büyük bir katkısı olmayacağını kim bilebilir. . artı her dünyaya çok çok düşünülerek getirilen çocuğun yeterli bir birey olacağının garantisi de yok, zaruretler içinde yetişen bireylerin seviyesiz olacağı gerekçesi de... burada kimse kimseyi ikna etmeye çalışmıyor, öyle bir misyonum da yok zaten. ama yazdıklarınıza bir bakın, satır aralarından kim kime saygısızlık etmiş, hem annelik hem evlatlık kurumuna hangi gözlerle bakmış farkedeceksiniz..

Su bir gercek ki cocuk ne kadar "mutluluk" getiriyorsa o kadar da goturuyor.. Bu yuzden sirf buyukler istedi diye, artik yas geciyor diye ya da cocuk yapalim aramiz duzelir diye karar almak cok yanlis. Annelik mesakkatli bir is, babalikta oyle. Eger yeteri kadar gezip eglendiyseniz biraz da cocuklarinizla gezip eglenirsiniz . push ;

yaş geçiyor filan diyo çocuk yapılmaz... istiyorsan yaparsın.. istemiyorsan yapmazsın.. yaş ne alaka.. anneliği kaldıramayacağınızı düşünüyorsanız aman düşünmeyin çocuk filan... burda gaza gelirsiniz.. sonra bebeüğinizi yalnız yetiştireceksiniz..

30 yasindasiniz bekle, bekle nezamana kadar... Bir_kadin

Aslında duruma bakarsak zamanı gelmiş. Tam ideal yaşta tam ideal koşullardasınız bebek sahibi olmak için. Mesajlarınızın tamamını okumasam "bu kadar ince hesap yapılmaz, taşınmakla bebeğin ne ilgisi var, hemen olacağı da belli değil, akışına bırakın" derim. Ama o kadar ince hesap yapmışsınız ki. Bu sizin hazır olmadığınızı gösteriyor. Sizin aşamadığınız şeyler var bu konuda. Sizin psikolojik olarka hazır olmamanız, koşulların hazır olmamasından çok daha önemli. Yani kirada maddi zorlukla yaşarken bebek yapabilirsiniz ama psikolojik olarak hazırsanız bir sıkıntı olmaz. Ama en iyi koşullarda bile psikoljik olarak hazır değilseniz zor olur. Bu aşamadığınız sizin de çok doğru ifade ettiğiniz gibi içsel engeller varken hamile kalmanız; hamileliğinizin de lohusalığınızın da annelik sürecinin de sıkıntılı geçmesine neden olacaktır. Ruhen kendinizi iyi analiz edin ve ruhen hazırlanmaya çalışın. Biraz da pimpirikli bir yapınız var anladığım kadarıyla. Mesela bebek yapmayı düşündüğünüz ilk anda gün saymaya başlamışsınız. Bunun için eğer tespit edilmiş bir sorun yoksa ilk aydan gün saymaya gerek yok. Normal cinsel hayatınız düzenli ise o zaten denk gelir gününe. Biraz rahat olun. Rahatladıktan sonra bebek düşünün. FAKAT; bir de şu ihtimal var. Yaşadığınız tüm korkuların, tüm endişelerin, tüm sıkıntıların, tüm içsel engellerin sanal olma ihtimalini de gözden kaçırmayın. Bebek büyülü birşeydir. Kadını anne yapar, büyütür. Bebeğin ilk kalp atışından itibaren aslında ne kadar da saçma endişelerle yıllardır ertelediğinizi hissetme olasılığınız çok çok yüksek. Bir anne olarak söylüyorum. Bebeğim 9 aylık, akşam eve gidince bana sarılacak. Dünya batsın, umrumda olmaz o anı yaşadıktan sonra. Onun kokusunu saatlerce içime çekmek için kıpırdamadan kollarım uyuşana kadar yanında yatıryorum. İlk bana gülümsediği anı öldüğüm saniye bile hatırlayacağım. O bir kez gülümsesin diye evde girmediğim şekil kalmıyor, üstelik de bunu yaparken kendim de çok eğleniyorum. Anne olmak sizin saydığınız mamasından kız arkadaşına, pişiğinden ergenlik bunalımına, ek gıdasından okul taksitlerine kadar bir dizi sıkıntıdan ibaret değil. Şimdi iyi düşünün. Gerçekten hazır değilseniz yapmayın, evet gerçekten annelik bir sorumluluk ve kaldıramayacak olan kalkışmamalı. Ama belki de korkularınız sanaldır. Belki de bebeğinizin test çubuğuna çizeceği ilk çizginin mutluluğundan itibaren kuş gibi hafifleyeceksinizdir. Yani belki de ağır gelen ilk adımı atmaktır.

canım, yaşlarımız daha çok genç:)) inşallah en hayırlı zamanda olur bebeklerimiz..

ayy okurken bi ara geçmiş düşüncelerimi gördüm, şimdi kalırsam şuzamanda şu kadar olacak, ama o zaman ben şurda olacağım... vs vs... gerçekten bu konularda bu kadar hesap yapmaya gelmiyor, yumurta kapıya dayanınca hah tamam şimdi hazırım dersin, bu kezde günlerini sayarsın yumurtlamayı takip edersin iyice stres yaparsın bunları bizzat kendim de yaşıyorum çünkü. ben bu kadar hesap yaptığım için çok pişmanım bu yüzden de bu tür yazıları okuyunca, düşünmeye gerek yok diyorum Rabbim herşeyi kararlamıştır.

Bunlara benzer şeyler ben de düşünüyorum. Ama yaşam bu şekilde devam ediyor, her yaşın, her olayın farklı bir güzelliği var diye düşünüyorum. Herşeyi yaşamak gerektiğini düşünüyorum. Sırf zamanı geldi geçio diye kendini hazır hissetmeden bebek yapmak da mantıklı değil. Allah kolaylık versin canım:)))

hemen hemen aynı durumlarda ve düşüncelerdeyiz sizin yaptığınız hesapları bende yapıyorum iş kilo bakıcı vs.. çok kararsızım bende miracle_ aşkısını

30 yaşından sonra hamile kalırsak ne gibi farklı testler yapılıyor?Zorunlu mu bu testler?

Sonunda karar verdim. Öncelikle insanların aylarca ve yıllarca uğraştıklarını, ilk denemede olma ihtimalinin çok zor olduğunu kendime telkin ettim. Bu ay denemekle hemen şıp diye olmayacağını aklıma soktum. Bugün bir adet yumurta takip testi yaptım. Henüz tek çizgi. Sanırım henüz yumurtlamamışım. Eğer ikinci çizgiyi görürsem bu ay denemeyi planlıyorum. Kısmet artık hakkımızda Allah hayırlısını versin. lavinya44 CANIM

bence erteleme biz çok istememize rağman 9 yıl olmadı 33 yaşında 0ldu allaha şükürler olsun...

Konumuz çocuk yapmayı düşünüyor musunuz, artıları eksileri değil. Konu dışına çıkmadan ve tartışmaya neden olacak yorumlarda bulunmadan devam edelim lütfen. . push ; Kuzucugum My Boys. My

evet tüm zorluklarına rağmen çıldırma noktosına getirmesine rağmen bir gülüşüne değer ben çocuğu için ğişmanım şimdiki aklım olsa yapmazdım diyen bir anne olucağını sanmıyorum şunun farkına varmak lazım önce evlat candır candan bir parçadır ben genelde çocuğu olan çiftlerden keşke daha önce yapsaydık sözünü duyuyorum Sinopgirl Tuğşat'ın

Teşekkür ederim... İç dünyama yolculuk yapıp bir sonuca varmam gerek sanırım...

bir çocuk dünyaya kolay getirilmio öncelikle ona iyi bir gelecek sağlayabilmenin endişesini herkes taşımalı. ben evlenene kadar hep amann hemen nie çocuk istiyorlar die millete mana bulurdum. ama evlendikten sonra hiçte öyle olmadığını gördüm.. ilk aylarda istemedim allah bilior.. ama sonra baktımki eşimle bize benzeyen bir bebeğimiz niye olmasın.. gezioruz eğlenioruz nie bizim canımızda bizimle gezip tozmasın eğlenmesin onun mutluluğuyla bizde mutlu olmayalım.. neden bu dünyaya bir hayırlı evlat getirmeyeyim.. iyi yetiştireceğime yüzde yüz eminim.. kendime ve eşime çok güveniorum.. herşey toz pembe değil ama neden hep dünyaya kötü bakıoruz?ERTELEMEYİN ERTELENMEYİN! K

benm sonucusu kazara oldu hatta aldırmayı bile düşündüm ama sonra eğer onu rabbim bana nasip etmişse bir bildiği vardır elbet dedm ve vazgeçtim doğduktan sonra ALLAHIM öyle güzel bir bebek olduki anlatamam pamuk gibi halen öyle şimdi 6 yaşında çok yakışıklı bir oğlum var ve 3 biribrinden kıymetli bana yaşamak için bir sebebim var bu dünyada en kıymetlilerim onlar benm anne olunca o çocuğu ilk kucağınıza aldığınızda ilk kokusunu aldığınızda ne kadar güzelbir duygu olduğunu anlıycaksınız

Sizi anlıyorum ama benimki de karakterimle alakalı bir arıza sanırım, burada çok ağır ithamlarla eleştirildim korkularımdan dolayı, ama ben böyleyim ne yapabilirim ki. Geçtiğimiz hafta kardeşim bendeydi, işe gidiyorum gündüz evde tek, 10 kez arıyorum, ben yokken banyo yapma, ütüyü açma, kapıyı kitle, sürgüyü çek, bensiz dışarı çıkma... bunalttım, sürekli başına bişey gelecek diye korkuyorum, az önce otobüse bindirdik ama yine aklım onda, üstelik kardeşim 22 yaşında ve sık sık tek başına seyahat eden üniversite öğrencisi bir genç kız, bir de düşünün kendi çocuğum olsa savunmasız bir bebek... bilmem anlatabildim mi?

5 yıl boyunca sizin yaşadığınız korku ve endişelerden dolayı bende çocuk yapmadım, yapmaya cesaret edemedim. bi sürü bahaneyle erteledim. keşke keşke keşke hiç ertelemeseymişim. dünyada daha büyük bi mutluluk, bunda öte bi duygu yokmuş. kızımın yanağı yanağıma değdiğinde, küçücük bedeninin nefes alışverişlerini hissettiğimde dünyadaki en mutlu kadının ben olduğunu düşündüm. doğum yaptığımda hayatımdaki en büyük başarıya imza attım dedim eşime, çok büyük bi iş becermişim gibi geldi. hayatım anlam kazandı kızımla birlikte. bende çok zor karar verdim bebek yapmaya, ilk ay olmadı, hamile kalamadım. dünya başıma yıkıldı sanki, umudum kırıldı, sanki hiç hamile kalamıycakmışım, anne olacakmışım gibi geldi. çok şükür rabbim beni çok bekletmedi, ikinci denemede hamile kaldım. bir sürü planlar, yok okulum bitsin, yok işe gireyim, yok kendi evimize geçelim, derken baktım bebek için uygun zaman diye bi şey yok, , çünkü insan ölmedikçe yapacakları da alacakları da bitmiyo. biz zor da olsa karar verdik eşimle. çok şükür ki rabbim ol dedi kızım oldu. daha düşünseydim hala düşünüyor olacaktım ve dünyadaki en güzel en mucizevi duygudan mahrum kalmış olacaktım. şimdi yine söylüyorum hayatım anlam kazandı, evlattan öte bi şey yok. ama tabi çok istemek lazım, sevmek lazım, anladığım kadarıyla siz zaten çocuk istemiyosunuz, bence eşim istiyor, yaşım geçiyor diye çocuk yapmayın, çocuk çok büyük bi sorumluluk, maddi manevi yüklerle geliyo insanın hayatına, yürekten istenmezse bunların üstesinden gelinemez. insan çok yoruluyo, çok uykusuz kalıyo, yerine göre aç kalıyo, kendine ayırabildiğin zaman kısıtlanıyo. ama hepsi geçecek, çocuk 2-3 yaşına girdiğinde herşey düzene girecek, hayatımdan 2-3 yıl ziyan oluversin, uykusuz yorgun geçsin nolurki, hepsinin çok güzel bi sebebi var. Anne olmak bi kadına verilmiş çok büyük bi lütuf, değerini bilmek lazım, rabbim isteyen herkese bekletmeden bu duyguyu yaşatsın inş. bu arada hamileliğimin 6. ayında kendi evimize geçtik, taşındık yani.. öyle bi şirkete falanda vermedik taşınma işini, evimi eşimle beraber topladık, sadece taşınırken kimse tuttuk. hiç de zor olmadı, bu kadar ince hesaplar yapmayın, yoksa işin içinden hiç çıkamazsınız.. hakkınızda hayırlısı olsun inş.

Canım o kadar iyi anlıyorum ki seni daha çok yakın br zamana kadar bu duygular içerisindeydim 2 buçuk yıl oldu evleneli ve hep erteliyodum ama bir anda bütün olumsuz düşüncelerimden vazgeçtim, sanırım benimde biyolojik saatim alarma geçti Hamilelik korkusu, doğum korkusu, doğuktan sonra nasıl olcak napıcam korkularını bir anda yendim ve dedim ki Allah'ım yardım eder ben neyin hesabını yapıyorum neyin planını kuruyorum, her zorluğun içinde muhakkak bir kolaylık vardır diyerek bebiş yapmaya karar verdim Şimdi çalışmalara başladık Rabbim hayırlısını nasib etsin bana da herkese de inşallah.. Hoş ben şimdi karar verdim ama Rabbim ne zaman dilerse o zamanı bekliycez artık K

bence çok beklemişsin bu konuyu daha fazla askıya alma 30 yaştan sonra hamıle kalma oranı baya %50lere kadar düşüyor zaten istediğin zamanda hamıle kalamıyorsun yanı bu şekilde daha 1 sene daha geçer:2::2::2::2:

29 yaşındayım, evliliğimde 5. yılıma giridim ve bende sizler gibi düşünüyorum, bebek istemiyorum, şimdiye kadar hiç demedim ben neden anne değilim, anne olmak istiyorum diye. beni bu düşünce bile boğuyo... E

Çocuk sahibi olmak bir insanın hayatında verebileceği en önemli kararken, çoğu insan hiç düşünmeden, &#8220;evet evlendik şimdi çocuk yapalım, minicik elleri, minicik ayakları olsun bıcıbıcı&#8221; diyerek başlıyorlar doğurmaya, o yüzden böyle uzun uzun düşünen irdeleyen arkadaşlara çok saygı duyuyorum, anneliğin ciddiyetinin farkında olanlar, asıl sizler anne olmalısınız. ne yaptığının, çocuk yaptıktan sonra neler yaşayacağının bilincinde olanlar dünyaya çocuk getirmeli sadece... Çocuğa maddi-manevi yetecek misiniz? Hayatınızı onun varlığına göre düzenleyebilecek, ona ve bitmeyen soru/sorunlarına yeterli sabrı gösterebilecek karaktare sahip misiniz? Yaşam alanınız, bir çocuk büyütmeye uygun mu? Ve en ama en önemlisi, siz gerçekten anne olmak istiyor musunuz? Hayatınızda bir çocuğun varlığını istiyor/eksikliğini hissediyor musunuz? Ona iyi bir anne-baba olabileceğinize emin misiniz? Yarın size &#8220;beni neden dünyaya getirdin&#8221; dediğinde verecek cevabınız var mı? Hepsi evetse şimdiden hayırlı olsun, soru işaretleriniz varsa bu işe hiç girişmeyin, herkes çocuk sahibi olmalı diye bir kural yok, çocuksuz da gayet mutlu ve rahat bir hayat sürebilirsiniz, ya da geç anne olmak o kadar da korkunç bir şey değil, aksine daha bilinçli olup çocuklarınıza daha çok şey verebilirsiniz, zaten artık günümüzde insanlar 30 unda evlenip 35 den sonra çocuk sahibi oluyor, aceleniz de yok. Günü yaşayın, her şeyi yaşadım doydum dediğinizde sıra çocuğa da gelir, o zaman daha detaylı düşünür, en mantıklı kararı verirsiniz. Böyle ahkam kestiğimi düşünenler için dipnot: ergen psikolojisinde uzmanım, rehber öğretmenlik yaptığım dönemde görüştüğüm velilerin çok büyük çoğunluğunun çocuklarına yetemediğini, sorunlu ve mutsuz ebeveynlerle, aynı şekilde sorunlu ve mutsuz çocukların, hep hazırlıksız, plansız, üzerinde fazla düşünülmemiş doğumların sonucu olduğunu gözlemledim. Allah rızkını verir diye her yıl birer tane doğurup, birine bile sağlam bir gelecek sunamamaktansa, hiç çocuk sahibi olmamak daha iyidir. . push ;

ne uzun yazmışsınız :) ben hamileyim düşünmüyorum bunları. biz nasıl büyüdük nasıl bugünlere geldiysek bebekler de büyür aynı şekilde. hamilelikteki korkularda da allahın takdiri oluyor, dua etmek ve gerekeni yapmak dışında yapabileceğimiz bişey yok ki. birer insanız sonuçta, annesi de olsak başka bi insanın kaderini hayatını şekillendiremeyiz. bence sizin gönlünüz yok bu işe, bu durumda herşey zor gelir. zaten isteyince olmuyo bebek, öyle yumurtlama günlerini takip etmekle de olmuyo bazen allah verirse oluyo. kendiniz için en iyi kararı alırsınız umarım :)

Bence çok ince bir noktadasın.. Eğer gerçekten istemiyorsan, hazır değilsen, görev gibi bir çocuk dünyaya getirme.. Ama yok içinde şüpheler var, cesaretin yoksa, fazla plan yapma.. Bende aynı senin gibi düşünüyordum ama cesaretsizlikten bahane üretmekti benim yaşadığım. Biz de hep şu olsun bu olsun, o da olsun diye ertelemiştik ama baktık dünya işi bitmiyor, hep bişeyler çıkıyor daha fazla beklememeye karar verdik.. Bir anlık "cesaret"ti yani :) Hamile olduğumu öğrendiğim an eşim havalara uçarken ben korkup sindim "nasıl olacak, nasıl bakıcam" diye.. Ama öyle bir değiştiki hormonlarımla ile fikirlerim.. Şuan daha 3 ayım var doğuma ama benden daha iyi bakabilecek birini düşünemiyorum :)) Ben o ince noktada nerde olduğumu buldum. Umarım sende kısa sürede bulursun.. K

iş bitmez diyen arkadaşlar çok güzel demişler, tayin taşınma hesabı yapıyosunuz haklısınız da bu konuda sizi anlıyorm ben de öğretmenim ama arkadaşım bunlar nasılsa halledilecek şeyler hamile olsanız ya da bebiş olmuş olsa bile anneler babalar eş dost illa ki yardımcı olur. bu sebepler için dünyanın en güzel varlığından daha fazla mahrum kalmayın bence. evliliğinizin tadını yeterince çıkarmışsınız çocuksuz olarak ama bence artık çocuk vakti gelmiş :) Allah hayırlısını nasip etsin inş. her şey gönlünüze göre olsun. K

Arkadaşım bu forumda bu konu resmen tabu. Bir ara başka bir başlıkta ben de böyle sebeplerimi anlattım diye ceza almıştım. Maalesef çoğu kadın çocuk hayali kurduğu için aksi yönde tek kelime edemiyorsun, sana uzaydan düşmüş gibi bakıyorlar.. O yüzden bu konuyu konuşmayı bırakmıştım uzun zamandır dayanamadım ilk defa buraya yazdım.. Düşüncelerimizi anlayacak insanlar çok az burada... civciv89

çok güzel söylemişşsin.. benim çevremde çocuk sahibi olamayıp çok mutlu olan çiftlerde var, çocukları olup ayrılanlarda var.. çocuklu yada çocuksuz mutluluk gibi bir genelleme çok yanlış

siz sanki sipariş verir gibi bu zaman böyle olur ozaman öyle olur ALLAH sağlıklı sıhatli bir çocuk versinde nezaman olursa olsun bazen evdeki hesap çarşıya uymaya biliniyor bence istiyorsanız başlayın ALLAH nezaman kısmet ederse ozaman olur zaten

Zaten anlamadım ben mi çok korkağım. 6 yıldır bir cesaret edemedim. Hep ertele hep ertele. Dışarıda bebek görünce özeniyorum ama kendim yapmaya gelince bir türlü ciddiyetle karar veremiyorum. Eminim ki bu haftasonu da bin türlü bahenem olacak. Sanırım buraya yazma amacım da biraz gaza gelmek, motive olmak.

sana gayet objektıf olayım canım benım, daha dugunumuz olalı 1 yıl olmadı, nıkahımız oldu esım gorev ıcın yurtdısına cıktı, dugun hazırlıklarıyla kendım ugrasmak zorunda kaldım, dugunden 1 gun once geldı, dugunun ertesı gunu tekrar yurtdısına döndü,2hafta sonra döndü evımıze gıttık,2ay sonra gorevlendırmesı cıktı tasındık, bebek dedık, atamalara basvurdu kpss atandı dedım bebegımız olsun o ay hegun ugrastık, hergun olmadı dıye agladım, planladık o atandı ben de seneye atanırım dedık, burdan uzaklasıcaz yaşasın dedık, ataması ıptal oldu uzun hıkaye ve sacmalık devletınkı, gorevlendırmesı de bıtınce ılk şehre gerı döndü, ama ben donemedım tabıı, burda bı duzen kurdum ıse gırdım vs, osırada kavga gurultu ayrılma eşiğine geldik, bir ögrendık hamıleyım, planladıgımızı sandıgımız herşey ters gıttı, şimdi mi ben hamıleyım eşimden cookk uzakta, o evınden uzaktaaa, belkı dogumuma gelecek sonra askere gıdecek seneye allah kerım, hıc bır sey sızın planladıgınız gıbı gıtmıyor, bir arkadaş yazmış, Raabbim dogru zamanı bılır, o ol derse olur, ıstedıgın kadar ugraş sen, evet uzagım esımden, evet berbat bır durum, daha atanamadım, eşim en en az 1 yıl daha yanımda olamayacak ama ıyıkı hamıleyım, iyiki bebegım benımle, Allahın hedıyesı bu bana, çok şükür, herşeye değer yavrum K

işte bu gibi durumları düşünüp tek başımıza da kaldığımızda çocuğun tüm sorumluluğunu alabiliyorsak maddi manevi o çocuğu yapmalıyız küçücük bi şeyde bunu söyleyen yapan insanlar erkekler büyük sorunlarda neler yaptıklarını bu forumlarda görüyoruz o yüzden kimse istiyor diye bebek mebek yapılmaz sadece sen istiyorsan ve hazırsan yapmalısın bebeği hep söylüyorum yine söylüyorum anası olmayanın kimsesi olmaz...

Çocuk bakmak göründüğünden çok çok daha zordur. Kendinizi hazır hissetmiyorsanız yapmayın varsın 2 sene daha olmasın yaşınız çok da geç değil bence görümcem 41 yaşında 3. çocuğunu istiyor. O obiannee sen yoksan herşey

Öncelikle bir kadın doğum uzmanına gidip muayene olmanızı ve doktorunuz gerek görürse ilgili testleri yaptırmanızı öneririm... Dediğiniz gibi ha deyince hamile kalınamıyor bazen zaman alıyor... Hakkınızda hayırlısı olması dileğiyle... Önceki

Benim adetimden sonraki 13-14. gün bu haftasonu. Yumurta takip testi almıştım geçen yıl. Bugün onu yaptım henüz çizgi çok hafif. Sanırım 2-3 güne koyulaşır. Eşim bu haftasonu deneyelim diyor. Bir an hamilelik testi yapıp çift çizgi gördüğümü hayal ediyorum, midem de kelebekler uçuyor. Bir an daha yorucu ve bunaltıcı şeyler hayal ediyorum moralim bozuluyor. hy_patia

Yazdıklarınızdan hazır olmadığınız anlaşılıyor. Sırf bir görevi yerine getirme amaçlıymış gibi çocuk sahibi olunmasını doğru bulmuyorum... Maddi/manevi hazırlık bir tarafa; psikolojik hazırlık çok önemli. Keza çocuk yetiştirmek çok büyük bir sorumluluk. Elbet bir gün biyolojik saatiniz sizi alarma sokmak için çalacaktır... Doğru zamanlamayı bekleyin derim, hayırlısı olsun...

Evet ben de aynı senin gibi hiç samimi bulmuyorum insanların çocuk ile ilgili laflarını. Mutlaka bir yerde herkesin sabrı taşıyordur. Ama sanırım bir tür vicdan azabı ve utanç duygusuyla kimse keşke çocuk yapmasaydım diyemiyor. Annelik madem bu kadar mucizevi bişey neden cami avlusuna yada yurtlara terk edilen çocuklar var? Kedi köpek bile yavrusunu terk etmezken insanlar neden terk ediyor? Çocuk doğurmanın amacı sanki anne ve babanın kendi bencilliği. Çocuğa soran yok ki dünyaya gelmek isteyip istemediğini. Annenin babanın amacı ne?Babanın ki soy devamı belki. Ya anne neden anne olmak istiyor? Bir sürü kimsesiz çocuk var yurtlarda. Onlardan evlat edinsek ne olur ki? Annelik kanda değil yürektedir. Benim kafamda çok soru işareti var ki...

önce bu düşüncelerden kurtul bence cocuğun olduğun da en ufak zorluğunda ben istemiyordum zaten çocuğu dersin iyice psikolojin bozulur hem Allah nasip etmişse olur kafanızı takmayın zaten önemli olan doğurmak değil ki cocuğu iyi yetiştirmek U

Hayatınızın belki de en önemli kararını alıyorsunuz, bunun için ikiniz de çok streslisinizdir sanırım. Kısmet olmadığını düşünmüyorum, sadece eşiniz de korkmuş olabilir biraz zamana bırakın, o da siz de rahatlayacaksınızdır.

eğer yazdıklarımı okursan bence ciddiye al derim... öncelikle meslektaşız üç aşağı beş yukarı aynı sorunları yaşamışız yaşımızda aynı evlilik senemizde şimdi 7 aylık bir oğlum var ve ben çok pişmanım niye daha önce yapmadım diye... canım hayat planlamaya gelmez ne yaşayacağın başına neler geleceğini yaşamadan bilemezsin sırf bir taşınmak içinde çok önemli bişeyi erteleyemezsin taşınma senin en fazla 1 haftanı alır zaten hamile olursanda elin sıcak sudan soğuk suya değmez bence çok basit şeyleri düşünmüşsün evet yaşın geçiyor şunu unutama 30 undan sonra kalacağın hamilelik senin canını sıkar niyemi yok bilmem 2li taramalar yok bilmeme 3lü tarama testleri... yaşın 30 un üstüne çıkınca seni potansiyel suçlu görüyolar drlar ve o saçma sapan testler de değerlerin ortada hiç bişey olmasada yüksek çıkıyo buda insanın canını bir haayli sıkıyor bunlara katlanabilecekmisin. hıııııı bide hemen hamile kalacağın ne malum bence hiç düşünme çalışmalara başla K

Bayanlar ben çok karasız kaldım. Bir türlü işin içinden çıkamadım. Farklı bakış açılarına ihtiyacım var. 1981 doğumluyum. Yani 30 yaşındayım. 2005 yılında evlendim. Yani 6. yılımızı dolduracağız. Sorunum bebek yapmak yada henüz yapmamak. Neden yapmak neden yapmamak anlatayım. Önümüzdeki yıl 2012 de eşimle tayin istemeyi düşünüyoruz. Öğretmeniz ve tayin dönemimiz mayıs ayları. Mayıs ayında tayin isteniyor haziran sonunda göreve başlanıyor. Tayin isteyeceğimiz yer şu anki yerimizden 850 km uzak. Bu ay bebek çalışmalarına başlasam ve tutsa gelecek yıl taşınırken 6 aylık olur. Eğer bu ay tutmazda ilerleyen aylarda tutarsa tşınma ile doğum çakışabilir yada bebiş yeni doğmuş olur ben de hem bebiş hem taşınma ikisini bir kaldıramam deliririm. Yapmasak taşınmadan sonraya ertelesek 2012 temmuz ayında çalışmalara başlasak ilk ay olduğunu farzedersek 2013 mart ayında doğar ki ben o zaman 32 yaşında olurum. Denediğimiz ilk ay hatta ilk yıl tutmazsa ne olacak? Off bir de bu aralar kilo aldım, ben zayıflayıp hamile kalmayı planlıyordum. Ama yumurtlama günüm bu haftasonuna geliyor ki eşim bu hafta sonu korunmayalım dedi. İş ciddiye binince ben de karın ağrıları başladı sanki ha deyince hamile kalacakmışım gibi. Bir kabul ediyorum bir vazgeçiyorum. Objektif fikirlere ihtiyacım var.

daha önceki yorumlara ayrıntılı bakmadım benim naçizene fikrim geciktrirmemen. Allah yardım ediyor inan sen buna inan gerisi gelir. bende oğlum 1.5 aylıkken ev taşıdım koca evi kendim topladım bir elim beşik sallardı bir elim ev toplar. çocuğu attım çantaya marketlerden koli topladım. bende öğretmenim. taşınma artık sorun değil şirketlere veriyosun zaten. 30 yaşından sonra ya ilk doğumu bırakmayı dr ler çok önermezler. annelik harika bir duygu. Rabbim sana da nasip etsin. sen strese girmezsen bebekte sakin olur. yutrlardan çocuk alma fikrine karşıyım nedeni çocuğun hangi fıtrattaki insanlara ait olduğunu bilmemek, karekteri nasıl olacak zeki mi olacak bunların temeli genlere bağlı. onun yerine koruyucu aile olunabilir birçok çocuğa.

Anlattığınız hiç birşey de ben bir engel göremedim. Bu kadar hesap yapmak bu konuda pek doğru değil bence, çok önemli şartlar olmadığı sürece. Zaten siz de ileriki sayfalarda şartlardan değil de, içinizden istemediğinizi yazmışsınız. Kimbilir çocuk sahibi olunca bu duygularınızın hepsi değişebilir ama ihtimal. Hayatta istemediğiniz, hazır olmadığınız hiç birşeyi yapmayın derim ben, buna çocukta dahil.

2 senelik evliyim. yok kpss, yok zayıflama derdi, yok sigarayı nasıl bırakacağım derdiyle erteledim de erteledim. karar verdik bikaç ay olmadı. ocak ayında düşük yaptım canımdan can gitti, ömrümden ömür. hayatımda hiçbişeye bu kadar üzülmemiştim. o zaman anne olmayı ne kadar istediğimi iyice anlamış oldum. şimdi yaklaşık 3 aylık hamileyim, geçen hafta ultrasonda elin ayağını oynatışını gördüm. öyle bi his o saydığın herşeye bedel olacak bana inan. hayatta vazgeçemem dediğim şeyleri şimdi ağzıma sürmüyorum. kahve, sigara, kola! inan bana ben bunları bıraktıysam herkes bırakabilir. o kadar bağımlısıydım yani düşün. Allah öyle bi güç veriyor ki... bebeğimi ultrasonda göörmek onu düşünmek bile bana öyle büyük bi huzur veriyor ki doğsa kimbilir onu nasıl seveceğim. bu işler öyle hesapla planla olmuyor ayrıca. yazdıkların hep bahane gibi duruyor :) ben beklemekle hata ettim, senin bide 6 sene olmuş.. kasiope kalbimin

bumesajı başka bi topicte yazmıştım direk kopyaladım tabi burda sorun daha çok maddi ama bu maddi sorunlar doğal olarak çok büyük bir manevi çöküntü yaratıyor ama bunun üzerine zaten varolan bir manevi sıkıntı varsa durum çok daha vahim olur bence maddi ve manevi olarak hazırsan yapmalısın birinden biri eksikse asla ama asla yapamazsın hazır değilsen kendini hazır hissetmiyorsan kimse için hiçbir sebep için çocuk yapılmaz dediğim gibi zaten kısmetinse oluyor yoksa yok yani kzmrl Uğur

ahh ah öle kolaymı he diyince cocuk yapmak biz neler çektik zaten geç kalırsın böyle gidersen K

kesinlikle doğru beyaz sabun

çocuk isteyince hemen oluvermiyo, bunuda göz önünde bulundurmak lazım.. ilk evlendiğimde bende öyle hesaplar yapardım, nisana rastlasın, doğum iznim yaz tatiliyle birleşsin vs vs.. şimdi hiiiç önemsemiyorum bunları. tayin durumunda çok önemli değil bence, sonuçta eşin yanında olucak, Allah izin verdiyse nerde olursa olsun sağlıklı doğar merak etme..

taşınma işini bu kadar gözünüzde büyütmeyin. J Jalopi başlangıç: 72.4 güncel: hedef:

benim bebişim yok henüz. esim istemedigi için. gerci evliligimizde yeni seneye düsünüyoruz.. ama ben hep onu düsünüyorumm.. sizin yanlıs anlasılmanız sadece hayatınızınn kısıtlanmasından korktugunuzu yazdıgınız için.. arkadaslar ona takıldı bence. ben hayatımınn kısıtlanmasından hiç korkmuyorum mesela. cünkü cocukk benim cocugumm ve biz aile olucaz.. 2 kişi degilde 3 kişi yasıycazz. kedi köpek degil ki bu kısıtlasın.. biz ve en cokk benn maddiyatı düsünüyoruz sadece.. durumumuz bi iyi sükür ama ailde bizden ii durumlar var ve cocuklar birbirine özeniyor.. ben onlara bile üzülüyorumm.. bide kendi cocugumunn istedigini yapamayınca ne hissederim die düsünüyorumm.. yoksa keske olsaydıda aksam aksam eve ses nese katsaydı.. iyice düsün cnmm.. esinin istemeside sanss sana yardımcı oacaktır.. umarım hersey gönlünce olurr.. insan mutlaka yalnız gecirecegi zamanlar isterr.. o zamanda görümcen kaynanann annen ablan vs devreye girerr bi sıkıntın olmazz.. bolsanss lavinya44 CANIM

aaah ahh benime asker eşleri topiğinde böyle bi sorunum var. aynı benim yazdıklarımı yazmışsın. bebek bebek diye düşünmekten kafayı yicem bende. ah şu tayin olmasa bide doğu olmasa hiç düşünmemize gerek kalmicak. ama sen geç bile kalmışsın bence. yaşın gereği söylemiyorum bunu. bayadır evlisiniz tayin çıkmadan olsaymış iyi olurmuş. benim sorunumda gelecek yıl mayısta tayin çıkacak şarka gidecek eşim belkide beni götüremicek ama çok istiyo çocuk, bende çok düşünüyorum en ince ayrıntısını bile mayısta hamile kalsam şubatta doğar yada şubatta hamile olurum hala ve tayin çıkarken ya bebek 3 aylık olur ya ben hamile ya birlikte gideriz ya ayrılırız offf offff resmen kendimi gördüm sende

hayırlısı olsun cnmm.. umarım herseyy gönlünce olurr...

Yorumunuzu oldukça negatif buldum. Ne ben ne de başka bir arkadaş annelik ile ilgili bir kirletmede bulunmadık. Emin olun eşlerimizi de kandırmıyoruz. Belki de çocuk sahibi olan her anneden bin kat daha duyarlı ve sorumlu yaklaştığımız için karasızlık yaşıyoruz. Aman ben doğurayım da rızkı Allah verir diye düşünmediğimiz için aklımızdaki soru işaretleri. Ben kendi açımdan söyleyeyim eşime evlenmeden de evlendikten sonra da çocuk istemediğimi söyledim. Eşime deli aşık olduğum için eşim de bana aşık olduğu için evlendik. Birbirimizi çocuk için hayat yolunda yarı yolda bırakmayı hiç düşünmedik. Bunun yanında ben onun baba olma hakkına o da benim anne olma hakkıma saygılıdır. Eşim ömür boyu çocuk sahibi olmak istemese ben onu yine bırakmam. O da beni... P

ne tuhaf bende deli gibi istiyordum K

Yaş değilde bence önemli olan gerçekten ne istediğiniz bebeğiniz olmasını istiyor musunuz? ben 6yıllık evliyim şuana kadar hiç düşünmedim anne olmayı amaa ağustos ayının 22sinde reglim başladı havuza gidiyorum diye tampon takdım ogün ve akşama eve gelince çıkardım kesilmişti.1.5ay adet olmadım 1.5ay snrsında midem bulandı dedim cok yedim herhalde yada üşüttüm önemsemedim. Ertesi gün eşimde evde annem geldi nescafe içmeye benim midem bulanıyor ama korunmuyoruzda olmuyorda bende o sıra spora başlamıştım 15kg verdim. Ben tabi olasılık vermiyorum ama annem eşime dedi git oğlum test al diye ama inanın hiç düşünmüyorum ve hamile kalacağım aklıma gelmez. Annemle oturduk bekliyoruz, annem diyor hamilesin ben kızıyorum hayır değilim anne diye annem dedi bak göreceksin. Ben merakla eşim gelir gelmez daldım wce 3müz toplandık bekliyoruz.!1nci malum cıktı hemen bekledik bir baktık allahım 2. nci de geldi eşimle ikimiz şok şok annem de seviniyor ben dedim size diye... Annem dedi hadi kalkın hastahaneye gidelim birde orada yapsınlar felan diye gittik 2 tane yere hamileyim, ama ağlıyorum korkuyorum nasıl olur felan diye de şaşkınım Kalp atışı var daha minnacık Allahıma yalan söyleyemem ve o benim içimi biliyor düşünmüyordum ve istemiyordum çünkü biraz borç sorunları vardı.. Ve ben 1hafta snr düşük yaptım o anda olan oldu anlamadım hiç çok çok üzüldüm ağladım, öyle bir şey oldu ki hissetmeye başlamıştım alışmaya başlamıştım hergün mide bulantısı ne biliyim farklı bir olaydı ahh ahh ve üzerinden kaç ay geçmesine rağmen içim çok sızlıyor ve sürekli hatırlayıp ağıyorum çok zor. Bu 1aydır içimde ise bir annelik içgüdüsü oluştu ve çok fazla duygusal olmaya başladım tam üzerine bir çıtırdı yaşadım evliliğimde ve erteledim biraz.. Bence yaş değil içinizden gelmesi çok önemli inanın bana kendinizi mecbur hissetmeyin plan yapmayın istediğiniz an sorununuz da yoksa hemen yapın ama istemiyorsanız bence içinize o his gelene kadar beklyin lütfen..!

Ben de 1 ay sonra evliliğimin 2. yılını tamamlayacağım.2. yıl dönümümüz yani.27 yaşındayım henüz çocuk planlamadık. Eşimle 10 yıl çıktık birbirimizi severek evlendik. İkimiz de hala o kadar iyi ve dolu vakit geçiriyoruz ki sanırım hala 3. kişiye yer açamadım hayatımda. Zaten ikimiz de çalışıyoruz eve geldiğimizde tek istediğim ona sarılıp azıcık dinlenmek oluyor hafta sonu bisikletimize atlayıp sahile gidiyoruz zamanımız dolu geçiyor. Tabi anneler başladı e hadi 2 yıl oldu torun isteriz diye. Allah isteyenlere en yakın zamanda nasip etsin inşallah. Ben hala ısınamadım fikre umarım bir gün benim de kalbime çocuk isteği düşer. Son düzenleyen: Moderatör: 22 Haziran 2012

ya ben 28 yaşındayım haziranda evleneceğim. evliliğin sorumluluğunu bile kaldırabileceğimden emin değilim. korkuyorum strese görüyorum. bazen çocuklu kadınları görünce iyiki onların yerinde değilim diyorum. belki bir iki yıl sonra fikrim değişir ama inanın ben de evlenrisem hemen çocuğum olursa diye korkuyorum. bence anne kesinlikle psikolojik olarak hazır olmalı. erkekler de çocuk istiyor baba olmak istiyor ama erkeğin babalığı ile kadının anneliği aynı değil bence. hamile kalan bebeği doğuran emziren herşeyiyle ilgilenen sürekli anne. mutlaka çok ilgili babalar da vardır ama yine de sorumluluğun %80i annede. kesinlikle istemiyorsan zorlama bence. herkes hayatta aynı değil. herkesin beklentileri istekleri farklıdır. ama kararsızsan eğer korunmayı bırakıp Allahtan hayırlısını iste. belki olur belki olmaz.

cnm evliliğin iyice oturmuş. eşinle de bir sorunun yoksa hiç erteleme derim ben. çünkü hayatta yapabileceğin en güzel şey aşık oldun adamdan bir bebek sahibi olmak. herkezin de dediği gibi dünya işi bitmez. yap gitsin :) medet Kış bitecek, bahar

Kendi adıma, eşimle bebek dışında hiç bir sorunumuz olmadığını tüm açıklığımla söyleyebilirim, 10 yıldır aşığız birbirimize, ev işleri konusunda da eşim inanılmaz sorumluluk sahibi, titiz, evcimen bir insandır, tüm ev işlerini yapar ben de ona yardım ederim, o yüzden eminim bir çocuğumuz olsa benden çok eşim ilgilenir, hatta yapabilsem ben doğururum diyor İkimiz de gezip eğlenmeye çok düşkünüz, bütün kış biriktirip bütün yaz yurt içi-yurt dışı gezeriz mesela hafta sonlarını asla boş bırakmayız, şimdi çocuk olunca tüm bunlardan vazgeçeceğiz, eve gelince sarılıp uzanarak film izleyemeyeceğiz, her anımız ilgi bekleyen biriyle uğraşarak geçecek, bebekliği uyudu mu acıktı mı, hasta mı bilmemne, biraz büyüyünce aman başına bişey gelmesin, ya biri kaçırırsa tecavüz ederse, öldürürse sürekli dert dert dert, şimdi bunların hiçbiri yok hayatımda, en büyük sorunum 3-5 kilo fazlam, mutlu bir evliliğim, rahat özgür bir hayatım, istediğim bir çok şeyi yapabilecek maddi gücüm var, çocuk demek bunların hepsinin bitmesi demek... Dünyadaki kirlenmeye, devam eden savaşlara, aç çocuklara, küresel ısınmaya değinmiyorum bile...

ah ah gerçekten hesapla olmuyor. ben de çok hesapladım erteledim. ama bebeğim kendi zamanını buldu geldi, iyi ki de gelmiş yoksa ben daha cesaret edemezdim :)

dünya işi bitmez.. biri bitince öbürü başlar.. geçmiş 6 senene dön bak.. ve bence erteleme.. rabbim verir kolaylığını.. K

bebek istemeyenler hep olumsuz taraflarından bahsetmişler isteyenlerde hep olumlu taraflarından. mutlaka ki her ikiside mevcuttur. bu fikir ayrılıklarının mantıksal değil duygusal kararlar olduğunu düşünüyorum. bende 28 yaşındayım kendimi bildim bileli anne olmak istemişimdir. 4 aylık evliyim deniyorum henüz olmadı. ama psikolojik olarak hazır değilseniz yapmayın bekleyin derim bu içsellikle ilgili bir şey daha şimdiden bebeğin ünv. çağındaki olumsuzluklarını düşünen insan hazr değildir, annelik müthiş bir özveri ve fedakarlık isteyen bir durumdur. yeri gelir kendinizden vazgeçersiniz ve bunu mutlulukla yaparsınız. belkide hazır olmayınca bunlar külfet gelir. ayrıca şunuda belirtmek isterimki evet bir gülücüğü dünyaya bedel bence. yeğenim var ben büyüttüm evladım değil ama bir gözyaşına dünyayı karşıma alırım. onu severken dişlerimi sıkmaktan, alıp kalbime sokma isteğinden yoruluyorum. babamda hep der ki 3 evladım var benim yaşama sebebim tırnaklarına zarar gelse ben dahil dünyada silemeyeceğim hiç kimse yok. yani kısacası tamamen içsel bir olay. hislerle alakalı. allah herkesin gönlüne göre versin. Susuz

amin canım Allah hepimizin mutluğunu daim etsin. Hepimize güzellikler ihsan etsin. Ağlama kızz

duygucum merhaba bizde de benzer durumlar var 81 doğumluyum 3 senelik evliyim ilk iki sene sıkı sıkıya korunduk aman terfidir aman bu aya rastlamasın aman şu aya gelmesin diyerek. karar verdikten sonra tam bi sene geçti ki hala bişey yok yani ha diyince olmuyo böyle şeyler, hele de yaş ilerleyince daha zor

bende hiç çocuk taraftarı değildim sorumluluk altına girmek dünyanın hali falan ama olmayınca paçalarım tutuştu atabi çevremde herkezin oldu çok büyük bir eksiklik evlilikte ve oğlum hayatımızdaki en güzel şey şu an . push ; Abdominal

bence sen psikolojık destek almalısın :44: K

zorunlu cnm.. zaten zorunlu olmasada içinde kusku kalmasın die kendin yaptırmak istersin.. komsumuz 37 yasında hamile kaldı.. cokistedii.. onlarac test yaptılar.. cocuga down teshisi koydular.. alınması lazım dediler.. kagıt imzalattılarr.. günlerce agladıı stres bi yandann üzüntü bi yandann.. gözünü kararttı sakatsa sakat dogurcam dedi. cocuk ta masallahhh tek bi yerinde bişi yokk hatta fazla akıllı bebiş sükür.. ama zor bi dönemmdi.. dr aldırması için elinden geleni yaptı yası gecti die.. hemsirelerin davranısı bile degişio.. K

bence artıkk düşünmelisinn yaşında gayett iy bence cesaret et ve çalışmalara başlaa Z zehra61