Merhaba tekrar Vefat durumuyla ilgili bir konu açmıştım. Aynı konudan mı devam etmeliyim yenisini mi açmam gerekiyor bilemiyorum ama farklı bir soru olduğu için yeniden açmak iyi olur diye düşündüm. Ben bazen güneşliyim bazen bulutlu. İyi olacağımı umuyorum ama inancım yok açıkçası. Öncesinde de yaşamdan mutlu değildim. Bundan sonra da böyle geçecek olma ihtimalinin yüksek olacağını düşünerek yaşamayı hedefliyorum. Çünkü beklemek çok yoruyor. Günler daha uzun geçiyor. 28 yaşında ilk defa sevme ve sevilmeyi tattım. Beni gerçekten anlayan ve seven bir insanla. Eğer sevgi dolu bir ilişkiniz varsa lütfen benim için de kıymetini bilin. Çocuğunuz varsa benim içinde öpün lütfen. Muhtemelen benim hiç olmayacak. Çocukları sevsem bile. Hislerimi kısaca döktükten sonra sizi daha fazla yormadan sorularıma geçiyorum çünkü sorularım sizi yoracak :') Size boş gelebilir ama kafam o kadar dolu ki mantıklı düşünebildiğimi sanmıyorum. Yanıtlarınızla desteklerseniz çok sevinirim. Dört yıldır öğretmenim. Çeyiz için yaptığım borç bir kaç aya kadar bitecek. Sonrasında da birikim yapamayacağım tayin isteyeceğim için elimde fazla bir şey kalmayacak. Kiranın diğer illere nazaran uygun olduğu . Yeşil, çok soğuğun ya da sıcağın olmayacağı insanı sakin bir il veya ilçesini tercih etmek istiyorum. Genelde evde vakit geçirmeyi severim. Hep bahçede ekip biçmek istemiştim. İl öneriniz var mı? Ailem İstanbul'da yaşıyor. Bu bahsedilen çürük evlerden biri. Durup dururken yıkılacak diye korkuyorum. On yıldır kendi isteğimle ailemden ayrı yaşıyorum eğitim ve iş sebepleriyle. Bu zaman boyunca hep deprem olacak da ölecekler diye korkarak uyandım uykumdan. Gerçekten başıma geldi bu ama hiç beklemediğim bir ilde beklemediğim birini kaybettim. Hala bunlar gerçek mi inanamıyorum. Konuyu dağıtmamalıyım. Ailemle oturmak istemiyorum sorunlular ve yükü üstlenmek zorunda olan ezilen ben olacağım. Gittiğim ile taşınmalarını istiyorum ayrı olacak şekilde. Babam ben gelmem diyor, oturdukları ev ise tamamen rutubetli beton dökülüyor. Annemin psikolojisi bozuk ve daha da çok bozuyor, kız kardeşimin iyi bir lisede eğitimi bir yıl daha devam edecek. Annem ve kardeşimi dediğim şekilde yanıma yerleştirmek için konuştuğumda babam kız okuldan mezun olmadıkça olmaz diyor. Bu durumda annem de orada kalmak zorunda olacak. Onları orada öylece bırakmalı mıyım? Düşündüğüm gibi aynı yere gelirlerse kira ve diğer giderleri benim karşılamam gerekecek. Bu durumda elimde hiç bir şey kalmayacak belki borca gireceğim bilemiyorum. Annem sözde çalışmayı istiyor ama sanmıyorum. Küçüklüğümden beri evlat edinmeyi istiyorum. Ama şimdi düşündükçe yalnız bir anne olarak onun ihtiyaçlarını karşılayabilir miyim bilmiyorum. Sabit bir evim, hastalansa bir arabam yok. İleride baba figürüne ihtiyacı olacak ama o da bende yok. Sevgi açısından onu eksik hissettireceğimi sanmıyorum. Ama erkek de olsa kız da olsa baba gibi bir insana ihtiyacı olacak. Çok korkuyorum hanımlar. Yaşamaktan çok korkuyorum. 35 gibi bir yaşta evlatlık edinirim diye düşünüyordum ama erken bir yaş mı acaba bunu 40 olarak mı düşüneyim sizce? Saatlerce yazılarınızı okudum. Çok kötü insanlarla karşılaşmışsınız. Haklı olmadığı halde illede beni destekleyin diyeni de gördüm. Herkes bir şeylerden şikayetçi. Ben yalnızlıktan şikayetçiydim ömür boyu. Evlenenlerin büyük kısmı da ne yazık ki evlilikten şikayetçi. Parmakla sayılacak kadar az var çevremde ben mutluyum diyen. Şimdi yalnızım diye üzülürken ileride salak kafam demek istemiyorum. Ama hanımlar her şeyle tek başıma ilgilenmekten yoruldum. Derdimi kendim sarmaktan da. Artık bitti demişken yine tek kaldım. Güvenecek insan bulmak zor. Hele ki ileri yaşta bulmak daha zor. İyiler erken kapılıyor biliyorsunuz Yalnız ömür boyu nasıl yaşanır? Özellikle böyle bir hayat süren varsa dinlemeyi çok isterim. Normalde eve bağımlıyımdır. Kendimce zevklerim var saatlerimi geçirebildiğim. İnsanlar hayret ederdi bana nasıl böyle yapabiliyorsun diye. Devamlı aynı kafelerde oturmak veya aynı muhabbetleri yapmak beni sarmıyor. Duvara ya da tavana bakmayı tercih ederim. Şükür ki bunu sadece ağlarken yapacak vaktim oluyor :') Sevdiğimin vefatından sonra ise artık bunlar da keyif vermiyor. Her gün ben nasıl böyle yaşayacağım diyorum. Geçmiyor iyileşir gibi yapıp iyileşmiyor. Ölmek istemiyorum ama yaşamak da istemiyorum. Bir ev almak istesem öğretmen maaşıyla mümkün değil. Tutun ki aldım en az 20 yıl boyunca maaşımın çoğunu yatırmam gerekecek. O vakit neredeyse 50 olacağım. O zamana kadar yaşayacağım da belli değil. Henüz gençken hayatımda bir değişiklik yapıp gezmeye başlayayım diye düşündüm. Belki tam tersim olan aktiviteleri yapmak yeni bir yol çizer. Önce hac kurasına yazılayım dedim yıl sonu. Hac çıkana kadar da önce Türkiye'yi sonra dünyada bazı yerleri gezerim. Para biriktirip bir araç almaya çalışırım. Kırklarıma geldiğimde de eğer psikolojimi düzeltebilirsem bir çocuk evlat edinirim. Ama bir yandan da düşünüyorum. Paranın dini boyutu da var. Sözlerimizden hesaba çekileceğimiz gibi harcadığımız paradan da hesaba çekileceğiz. Ben bir gezi için on bin lira verecekken insanlar o miktara sahip olmadıkları bir kaç ay zorluklar yaşıyor. Kısıtlı imkanlarla yaşadığım için çalışana kadar maddi geliri düşük insanları düşünmeden edemiyorum. Siz ne dersiniz? Gerçekten buraya kadar okuduysanız size kocaman sarılıyorum

Öncelikle başınız sağolsun, Allahım içinize ferahlık versin. İlişki, evlilik, evlat edinmek konularını bence zamana bırakın. Acınız çok yeni, geçmeyecek belki ama azalacak, içinizde yara olarak kalacak ama hayatın ne getireceği belli olmuyor. Önceliğiniz sizi mutlu edecek bir yerde hayat kurmak olsun bence. Sonra hayat akacaktır zaten. Allahım güzel göstersin inşallah

Evlenme ihtimaliniz niye olmasın ki, ben konuyu mu anlamadım acaba? İsteyen herkes günün birinde evleniyor yani, bu kadar dram neden yarattınız kendi kendinize? Bu arada evlilik bence yaşlılık için lazım. Gençken kimseye eş lazım değil, herkes her yerde sosyalleşiyor. Ama yaşlılık farklı. İnsan evde bir nefes, bir yoldaş arıyor bence. Evlatlık olabilir mi bilmiyorum. Koruyucu ailelik daha uygun gibi sanki. Son paragrafınızdaki maddi geliri düşük insanlara gereken yardımı yapıyorsanız mesele yok. Herkesin harcaması kendine. Etrafta ihtiyaç sahibi var diye ben gezmemden, yememden içmemden neden vazgeçeyim? Saçma olmaz mı sizce?

Tamamen bir karmaşanın içindeyim

Tamamen bir karmaşanın içindeyim. Kendimi eskisi gibi hissettiğim oluyor bir kaç dakika sonra tekrar karanlık basıyor. Yaşamak zorunda olduğum için yaşıyorum. İki yas birden tutuyorum. Hem sevdiğimin yası hem hayallerimin yası. Devamı kaçış kapısı düşünüyorum düşünüyorum düşünüyorum. Kendimi bildim bileli yalnız hissettim. Saçma insanlarda aramadım bazı şeyleri bekledim. Mutluluğum sadece beş buçuk ay sürdü. Benim bir şekilde yalnızlığa alışmam lazım. Bir erkek aradığım yok. Sadece bu his neredeyse boğazımı sıkıyor. Beni dinlediğiniz için teşekkür ederim Olumlu oy 0 Olumsuz oy C Cokmulazmm Durma göge bakalım tek ayak

Annem fiziksel de psikolojik olarak da tam olarak sağlıklı değil ama çalışsa ev değiştirse belki daha iyi olabilir diye umuyorum

anne baba kardesler sağ iken onlarla yasamak istememek... vallahi su depremden sonra keske anamın babamın kıcının dibinden ayrılmasaydım diyorum ne gelrcekse basımıza dipdibe yanyana geleydi diyorum. Yani ne zararları olabilir ki en fazla? Basınız sagolsun eski kounuzu okumadım ama sevgilinizi kaybetmişsiniz. Allah rahmet eylesin yanlıs anlamayın da mesela sevgiliniz adına hayatınzdaki kişileri sevin koklayın xocugunuzun kıymetini bilin vs diyorsunuz ama suan siz anne baba kıymeti bilmiyor gibi geldiniz bir evlat olarak. Ve sevgiliniz yaşıyor olsaydı onunla yasamak sorunlu ve yük gelmeyecekmiydi yani anne babanın ne zararı olabilir ki.. hayaliniz vok güzel suan muhtemelen herkesin tek istedigi bahceli ve tek katlı bir evde yasamak ah benim de ailemle cocugumla hatta okadar abarttım ki hayalimi bir tarafımda kendiailem bir tarafımda da esimin ailesi yasasın istiyorum:) inşallah nasıp olur herkese gonljnden gecen. Siz o günlere kavusana kadr kafanızı dagıtacak seyler yapın su sürecte onca insan okadar cok yakınını kaybetti ki kime dokunsan acılı malesef. Ve inanın su aralar herkes gergin herkes huzursuz herkeste var bir sıkıntı şer ne bileyim allah ferahlık versin kalplerımıze ve Rabbim sabırlar versin sizede

Nasip diyelim ama kendimi tanıdığımdan tekrar içime sinen biriyle tanışacağım ihtimalini düşük tutuyorum. Evet katılıyorum bende yaşlılıktan korkuyorum. Ömür boyu yalnız kimsesiz nasıl yaşanır bu bana çok dokunuyor. Uzun yaşayacağımı ummayarak teselli ediyorum şimdi kendimi. Yardım tabi ediyorum ama birileri zorluk yaşarken o kadar fuzuli harcama yapmak israf gibi hissettiriyor. Teşekkür ederim desteğiniz için

Öncelikle neden ailenizin yükünü alacaksınız ki anneniz saglikli madem bir ise girip çalışabilir babanız emekli bile olsa yine çalışır Samsun Çarşamba tayin için uygun olabilir tek ev tutun bence herkes çalışsın daha gencsiniz acınız taze elbette evlenir aile evinden ayrilirsiniz ve eşinizle birlikte ev alırsınız konya akşehir ilçesine de çok güzel diyorlar ve ordu ilçeleri de güzel...

Amin amin inşaallah. Ne demek istediğinizi anlıyorum ama aile evinden çıkalı hala psikolojimi düzeltebilmiş değilim uğraşıyorum. Sevdiğim kişinin vefatında onlar beni değil ben onları teselli etmek zorunda kaldım. Acımı yaşamadan ayağa kalkmak zorunda kaldım onlardan dolayı. Ve doğal olarak şimdi toparlayamıyorum. Kendilerinden burada şikayetçi olmak istemiyorum sadece her aile her birey ebeveyn olmaya uygun değil diyebilirim. Teşekkürler mesajınız için

Sevgili konu sahibi su an hicbir seye karar vermeyin. Acınız cok taze. Bu donemde verilen kararlar kalici ve cozumsel olmuyor. Sadece iyilesmeye odaklanin. Daha cok gencsiniz. Yasaminizda koklu bir degisiklik yapmadan 1-2 sene gecirin. Yas donemini atlatin once.

Annem fiziksel de psikolojik olarak da tam olarak sağlıklı değil ama çalışsa ev değiştirse belki daha iyi olabilir diye umuyorum. Babam anneci biri olduğu için İstanbul'dan ayrılmak istemiyor. Samsun Çarşamba ve Konya Akşehir not alıyorum teşekkür ederim Olumlu oy 0 Olumsuz oy perdono pero no olvido forgive but don't forget Anneler