Ay ben ilkokulda andımızı okurken altıma işemiştim o geldi aklıma gülüyorum o kadar arsız biriyim ki beni hiç etkilemedi tabi :))))))

Dediğiniz gibi keşke ilk üçte kalinsaymis. Hocaların sizi düşünüp yayınlamaması gerekirdi aslında. Dusuncesizlik etmişler ama hiç değilse o zaman için çok hoş olmasa da komik bir hatıra olarak kalmıştır sizin için

belki de kabul etmek lazim, hatta sunumun basinda bile, "arkadaslar kusura bakmayin biraz sahne fobim var" diyi[ bile baslanabilir, hem siz kendinizi belki daha rahat hissedersiniz. Bir arkadasimda var bu, ama o ben boyle degilim boyle biri olmamaliyim demiyor hic, ben boyle biriyim diyor, ve her seferinde kendini gelistiriyor, cunku kendine cok yuklenmiyor, beklentisi cok yuksek degil, tabi bu sorunu asmak icin firsatlari da degerlendiriyor, atiyorum sunum yapilacak, ben yapmayayim demiyor, ben yapayim belki kendimi gelistiririm diyor.

Tabiki bende o ince çizgiyi bilirim. Dediğim gibi bugüne kadar kimsenin kalbini kırmadım. Bunu ben değil olayı bilen 3. kisiler söyledi çoğunlukla. Bu tarz meselelerde en yakinlarima danisirim tarafsizca değerlendirmelerini isterim. Sadece kendi düşüncem değil başkalarının düşüncesi de bu yönde olduğu için kalp kırmadım diyebiliyorum.

Teşekkür ederim yorumunuz için inşallah benimki de öyle geçer. Sınıfta ders anlatmayı zamanla aşabileceğime inanıyorum aslında ama öğretmenler arası sunumlara alisiliyor mu sizce?

Evet ben 1 adet içtim hiç kırmadım. Zaten aşırı heyecanlandığım için anca etki eder demiştim. Ama heyecanlanınca da o kadar yavaş ve sakşn konuşmaya özen gösteririm ki yakın arkadaşlarım hiç heyecanlı görünmüyorsun aksine çok sakinsin der. Benim hareketler bir tuhaf oluyor ilk an. Bir sefer hocanın bilgisayarını kıracaktım kürsüye çıkarken tmm dur heyecamlanma demişti. Hocam napayım heyecanlıyım demiştim. O zaman da heyecanım bitmişti. Yani o sunuya başlamadan hemen önce bir yolunu bulup biriyle konuşuyorum heyecanımı alıyor yani zaten lafa başlamış oluyorum bir şekilde devamı geliyor. gucci

Yorumunuzu okuyunca gülümsedim:) kesinlikle lise daha zor.. ilk okuldan sonra özel bi lisede ders vermeye başladığımda dizlerim titremişti karşımda daha meraklı daha heyecanlı ve sorgulayan bireyler görmek beni çok germişti zamanla alıştım ama çok kez istifa etmeyi düşündüm heyecandan artık yapamayacağım dediğim çok oldu:) ah ilk zamanlar şimdi özlüyorum bile sayılır

Evet dediğiniz gibi rezil olurum korkusu bendeki

Öğretmenlik bence bir nevi sahne sanatı. Sadece ders anlatmak yetmiyor ciddi bir performans sergilemek ve bunu en az yarım saat sürdürmek gerekiyor. Bazen 8 saat dersim oluyor bu 4 saat sahne performansı demek bence ve oldukça meşakkatli. İşin açığı zamanla gelişiyor. Şu an 7 yıllık öğretmenim. 22 yaşında atandım. İlk haftaki her derste tahta önünde titreye titreye yoğun akademik bilgi verdim ama ilk ay anladım ki iş sadece akademik bilgi ile olmuyor çünkü algılanması için ayrı bir performans lazım. Dersin enerjisinin asla düşmemesi sürekli sınıfa ilgiyle hakim olmak, sınıfı asıl dersin içine katmak gerekiyor. Yani hem sahne hem izleyici performansı gerek. Velhasıl zamanla o bıcır bicirlik sınıfa yansıyor. Lise de çalışıyorum çocuklarla yapamayacak bir yapım var. Karşımda her zaman kabullenen değil daha çok yargılayan sorgulayan bir topluluk var ve ben bundan yana çok memnunum. Yani zaman geçtikçe kabullenilmek kadar eleştiri almak ve onlarla kendini yenilemek çok daha büyük mesleki tatmin sağlıyor. Demem o ki geçiyor o kalp çarpıntısı yerini çok keyifli anlara bırakıyor. O kadar seviyorum ki mesleğimi, tatil bile sıkıcı geliyor. Keyifli derslerden sonra kocaman bir gülümseme kalıyor hem siz de hem öğrenci de. Enerjinizi kaybetmeyin yeter :) Başarılar dilerim sevgili meslektaşım.

Çok güzel anlatmışsınız. Her sözünüz altın niteliğinde. Bende sizin gibi düşünüyorum. Hatta sınıfta arkadaşlarla bu konu üzerine de çok konuşuyoruz. Bilgi vermek bişey değil kitapları okuyarak bile öğrenilir önemli olan sınıfa hakim olabilmek kitaplar dışında onlarla bağ kurup hayata hazırlamak. Dersten koparmamak ve kendini sevdirmek. Faydalı olup idol olabilmek. Ve bunlar gerçekten çok zor çocuklarla çocuk olabildigim için bu kısımları yapabilecegime inanıyorum. Umarım zamanla da bu heyecanı yenebilirim

Öğretmenim ve aynı şeyi yaşıyorum. Üniveriste yıllarım kabus gibiydi. Sunum yapmayarak final notumdan 20 puan kırılmasını göze aldığım derslerim oldu. Bu yüzden çok uzattım okulu. Ama benim bir avantajım var, okul öncesi öğretmeniyim, heyecanlanmamı gerektirecek bir durum olmuyor yani çocukların karşısında yetişkinlerin önünde zorlanıyorım. rehabilitasyonda çalışırken hizmetiçi semineri verirdik meslektaşlarımıza ve velilerimize. İlk sene o semineri vermemek için "uyuyakalıp" ile 11de gitmiştim. Ertesi gün de birileriyle kavga edip olay çıkarmıştım, böylece yırttım. Sonraki sene seminer tarihimi bilerek hazirana aldırıp, martta istifa ettim Ya bunu yaşamayan anlayamaz çok pis bir durum. Sosyal fobi gibi birşey olabilir. Ben de arkadaşlık kurmakta zorluk çekmem ama çocukken kalabalık önünde sıkça aşağılandığım doğrudur. Siz de böyle birşey yaşamış olabilir misiniz?

İyi geceler hanımlar. Sizinle bir sorunumu paylaşmak istiyorum. Galiba bu bir özgüven problemi. Şimdi şöyleki ben gayet sosyal bir kızım. Arkadaşlık ilişkilerim iyidir. Sicak kanlı ve nazik bir insanım o yüzden sevilirim. Ama biraz açık sözlü olduğum için de bozulan çok arkadaşlığım oldu bu kısmı da es geçemeyeceğim. Arkadaşlarla grupça toplandığında konuşurum sakalasirim, gocunmadan her fikrimi soylerim. İnsanlara karşı dobrayimdir. Onları kırmadan onlarla ilgili her düşüncemi dile getiririm tabi sorulursa ya da yeri gelirse. Canımı sıkan insanlara karşı da anlayacaklarını biliyorsam anlatırım. Anlamayacaklarini dusunuyorsam bende onların canını sıkmaya çalışırım. Kolay kolay hiçbir lafın altinda kalmam. Hakliysam hakkımı savunurum. Haksizsam kabul ederim. Bugüne kadar bir çok yerde çalıştım tatillerde yada okul zamanı part time falan bunların üzerimde çok etkisi olduğunu düşünüyorum. Zamanla kendimi ve hakkımı korumayi, insanlara karşı nasıl davranmam gerektiğini öğrendim. Dışardan bakılınca da zaten bu şekilde göründüğümü söylüyorlar ama bunun nasıl olduğunu bende bilmiyorum. Sorduğumda onlarda bilmiyor buraya kadar yazdıklarımı okuduğum özgüven konularından gördüm herkes genellikle böyle dertlerden yakiniyordu. Benim derdim topluluk önünde sunum yapma konu anlatma vs. Sınıfta herkes oturuyorken konusuyorum fikirerimi soyluyorum ama tahtaya kalkınca birden panik atak basliyor. Üniversiteye kadar hiçbir kere tahtaya cikipta sunum yapmadım, konu anlatmadım. En fazla tahtaya çıkıp soru çözüyordum. Bu sahne korkumu zaten buna bağlıyorum sürekli. Üniversite de ilk sunum anima kadar böyle bir sorunumun olduğunu bile bilmiyordum. Tahtaya çıkınca gerçekten cok hızlı atmaya başlıyor kalbim. Baya heyecanlanıyorum. Bunu biraz dizginlesem kalp atislarim normale dönse herşey hallolacak ama tam tersi bunu düşündükçe geometrik orantı gibi katlanarak artıyor. Arkadaşlarım hiç bunu sorun yapacak biri değilsin, heyecanlanmana şaşırıyoruz diyorlar. Onlar böyle dedikçe üstümde daha fazla yük biniyor ben böyle biri değilim olmamalıyım dedikçe daha da batiyorum. Eğitim fakültesindeyim hayatım sunumlarla geçecek. İş hayatına başlayınca geçiyor mu? Ogretmen arkadaşlar varsa eğer bu şekilde devam edecek mi böyle yoksa öğretmenlik yaparken alışır mıyım? Ha bu arada bunu yenmek için tiyatroya yazıldım ama nafile odun gibiyim asla duygu geçişi yapamiyorum jest mimik sıfır. Oyunculuk yok. Bir şiir bile okuyamam öyle duygulu. Lisedeyken edebiyat dersinde bir kitalik bir şiir okumuştum canım edebiyat hocam benim şarkı söyleyemeyeceğimi söylemişti. Tonlamalari iniş cikislari pek iyi yapmamıştım. Zaten bunun bir yetenek olduğunu düşünüyorum. Ve bu konuda gerçekten yeteneksizim. Sizce ne yapmalıyım nasıl yenerim bu eksikliği?

Özgüven patlaması demeyelim ama ayarında var. Tabiki buda zamanla oldu. Yaşadığım olaylardan ders çıkara çıkara. Birde dediğiniz gibi alışınca yapabiliyorum. Bir keresinde bir hafta da üç kez sunum yapmıştım ve ilk sunumda heyecan yapıp diğerlerinde çok iyiydim. Hocanın da payı vardı bunda. Ama genelde sunumlarım arası zaman farkı çok olduğu için o heyecanı sürekli baştan yaşıyorum.

Bende önce atanıp daha sonra yüksek ve doktora yapmak istiyorum ama bu fobim elimi kolumu bağlıyor. Doktorunuzun verdiği ilacın adı ne tam olarak? Bir de bende doktora gitmiştim bunun için ama bana ilaç vermedi siz ne diyorsunuz da veriyor bu doktorlar yahu

Yani çok hakimiyetsiz bir durumda olduğunu düşünüyorsan git tabi bir psikoloğa. Belli olsa ne olacak, bir iki espri patlatırsın "Heyecanımı belli etmemek için bir miktar ağzımın içini yedim ama sanırım yine de belli oluyor" filan deyip gülümsersin, insanız yani; belli bir alışkanlığa gelene kadar eh olur bu heyecan. Ya o günü unutmuyorum, bizim okul buraya yeni açılmış bir bilindik okulun şubesiydi, her şeyleri zaten bir gösteriydi; tanıtım için filan... O arada ben de bir güzel güldümdü. Bari yarışmanın ilk üçünü filan açıkla geç, hayır. Yarışma anında evet açıkladılar ama meraklılar ısrar edince puanlama listesini asmışlardı sonrasında . Asma işte o puan listesini bari, orada sıfır görmeyeyim di mi? Hayır bir de ümit etmiştim "Onlar da güldüler, kesin beğendiler eheh" diye içimden.

Patavatsızlık ve dobralık arasında ipince bir cizgi var. Cizgıyı gectıgın an, patavatsızsın. ıster kabul et ister etme. O yuzden acık sozluyum dobrayım, patavatsız asla degılım diyenin muhattaplarını da dinlemek isterim ben. Siz patavatsızsınız demiyorum ama. Yanlıs anlamayın.

Karşında insan yokmuşçasına duvara bak karşıdaki. Duvara anlat. Çook iyi geliyor. Odak noktan o olsun. Boleyn Kizi

bende de bu problem var. ünide hoca kaldırmıştı tahtaya ben gelmesem dedim dinlemedi gel diye zorladı. sonra elim tir tir titredi. tahtada grafik çizdirecekti bir de düz çizgi çizemedim yamuk oldu hoca da sen otur dedi geri hala çok utanıyorum ya hatırlayınca yüksek lisans bitirdim doktoraya hazırlanıyorum hala sırf bunun için sunum yapacağım günlerde doktorun verdiği ilacı kullanıyorum. çarpıntı ve titreme olmuyor o zaman. ve ben akademisyen olmak istiyorum ama kendimi eksik hissediyorum böyle akademisyen mi olur diye

Bende de anksiyete olduğunu düşünüyorum. Sakinleştiricinin ismi neydi peku . push ;

Ben lisede çatır çatır anlatırdım ama üniversite de ilk sunumda çok heyecanlanmıştım bacağım istemsiz oynuyordu hatta hatırlarım kırım tatarcasını çeviripp kelimeleri inceletirdim arkamı dönüyorum rahatım önümü dönünce kalbim yerinden çıkıcaktı baktım titriyorum kimse yokmuş gibi denedim anlattım bir süre sonra alışırsın staj yaparken bol bol konu anlat o kadar alışmıştım ki hoca o gün derslere sadece beni sokuyordu. Evde pratik yap sen de ki kesin yanlış söylersem ve ya unutursam korkusuda olabılır pratik yap fazla sunum yap alışkanlık olcak rahat olursun. Kimseye de odaklanma anlatırken

Vallahi biz bu heyecanı yenmek için 4 sene eğitim fakültesi okuduk. Bu herkeste olabilecek ve ancak alışma ve eğitimle ortadan kalkabilecek bir durum. Yani bitecek bu heyecan. Son derece sıradan bir durum gibi gelecek size de. Ben 4. siniftayken ha sirada oturmuşum. Ha tahtada ders anlatmışım. Hiç-bir farki yoktu. Siz de öyle olacaksiniz. Bir de sizde özgüven eksikliği sorunu yok bence. Yazınızdan gördüğüm kadarıyla özgüven patlaması yaşıyorsunuz.

En son reçeteli değildi bende hala vardır 1 kutu 5 tl falandı 2-3 sene önce. En son da o ara kullandım. Son düzenleyen: Moderatör: 7 Şubat 2020

Ben de aynı durumdan muzdaribim. U üniversite de drama yaptım drama dersim olduğu için mecburi olarak, en az 30 sunum yapmışımdır, stajda öğretmen ve staj arkadaşlarımın karşısında grup öğretimleri yaptım. Hiç birinde heycanına artık alıştım deyip yenemedim. Ben sunuma çıktığımda kalbim deli gibi atıyor kollarım uyuşuyor kafam titriyor dilim tutuluyordu. O nedenle psikiyatri gittim sakinleştirici verdi sadece sunumdan yarim saat önce alıyordum onun haricinde kullanmıyordum. Ve gayet rahat sunumlar yapıyordum. Öyle rahattım ki ne kalbim hızlı atıyor ne dilim dolanıyor:) benim anksiyetem var o nedenle ne kadar tecrübe etsende ilk kez sunum yapıyor gibi aynı kaygıyı yaşadığım için mecbur kullandım. En son çağrı bunu yapabilirsiniz. Çünkü bende karşımdaki insanlardan çekindiğim için falan heyecanlanmıyordum ki kendi kendine vücut başlıyordu tepkilere :)

Tam bir adet mi aliyordunuz peki

Ya kardeşime konferans öncesi verdiğim tavsiyeyi vereyim size: Herkes insan, herkes tuvalete gidiyor, seni dinlemeye gelen kişilerin bir kısmı kim bilir nasıl kusmuştur, tuvalete yetişemeyip altına işeyenler de olmuştur, sevgilisinin yanında pırtını tutamayanlar... Bunları düşün ve sadece konuşurken gülmemeye çalış. İyilik mi ettim kötülük mü bilmiyorum tabi. Bi de bi anımı anlatasım geldi, yani en kötü ne olabilir ki? Ben bir şiir okuma yarışmasının ortasında , şiirin bir mısrasında kendimi tutamayıp bildiğiniz kahkahalarla gülmeye başladım, "Ya ama bu şiir çok komik ya" diyerek ve jüri hocalarımız da dahil gülmeye başlamışlardı. Utanmadım hiç. Yarışma sonuçları açıklandığında biraz utanmıştım ama.

Kalp hızını yavaşlattığı için doktor kontrolünde alın demiş bazıları bir de yan etkileri varmis. Siz de gösterdi mi

Bende böyle şeyler olmadı, her ilaçta olduğu gibi bu ilaç da kişiden kişiye değişiklik gösterir ama öyle abartılacak kadar bir etki gösterdiğini duymadım.

Hahahah bence çok tatlı bir anı olmuş. Yıllarca anlatıp gulenecek cinsten. Tavsiyeniz için çok teşekkür ederim. O şekilde düşünmeye çalıştım ama yine nafile. Yine kalp çarpıntıma yeniliyorum. Düşündüğüm tek şey 'tahta da heyecanımı belli edecek miyim acaba' oluyor. Engel olamıyorum. Psikologa gitmeyi düşünüyorum artık

Canım ingilizce öğretmeniyim :) henüz atanamadim ama özel okulda da çalıştım etüt merkezinde de yani öğrenci karşısında bulundum diyelim.. ilk başlarda sanırım yaklaşık bir ay kadar anksiyete yaşadım yoğun bi şekilde ama zamanla azaldı ve bunu çoğu meslektasimla da konuştum hemen herkes aynı şeyi yaşamış ve zamanla geçmiş aslında çok doğal bi durum :) doktorlarda ilk ameliyatlarında heyecanlaniyorlardir avukatlarda ilk duruşmalarında:) tavsiyem rahat olmaya çalışman zaten Ortamı ve koşulları benimseyince eminim atlatacaksın

Öncelikle bunun çok yaygın bir fobi olduğunu bilin. Sizin karşınızdakilerde de aynı korku olduğunu bilmek sizi rahatlatacaktır. Ve evet yapa yapa üstüne gide gide kesinlikle aşılan bir durum. Üniversitede el kaldırdığımda yanaklarım alev alev olan titreyen ben şimdilerde 100-150 kişilik salonda her türlü sorumu mikrofonla sorabiliyorum ve asla heyecanlanmıyorum. Nasıl oldu derseniz sürekli üstüne giderek. En başlarda heyecanlanıyorsunuz evet ama sonraları gayet normal bir şeye dönüyor. Ben bununla ilgili kısmen öğretmenlik de yapıyorum. Bu işin yolu bu. Çekinmenizin nedeni rezil olma korkusu ama bununla rezil olmadığınızı görünce rahatlayacaksınız.

Haklısınız işte bende galiba o sunma yeteneğimi keşfetmeyi bekliyorum ama bakalım ne zaman

Birkaç yorum yukarda bu ilaçtan bahsetmiştik zaten. Reçetesiz satilsaydi keşke. Doktora gittim ama bana ilaç vermedi. Nörolojiye gitmiştim ama ben. Psikiyatriye mi gitmem gerekiyot Son düzenleyen: Moderatör: 7 Şubat 2020 B bendekidurumlar Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Ben de öğretmenim ve aşırının aşırısı heyecanlı bir insanım. Heyecanlanınca napacağımı bilemem elim ayağıma dolanır. Ünv döneminde... adında bir ilaç kullandım heyecan için işe yaradığını düşünüyordum çünkü ilk 5 saniye heyecan dorukta olsa da sonrasında öyle bir alışıyordum ki anlattıkça anlatıyordum. Bir iki sefer ilacımı almayı unuttum ve baktım aynı oldu. yani psikolojikmiş aslında etraftakilere değil de anlatacaklarına odaklanınca geçiyor. Hatta yeni atandım daha yaklaşık 2 aylığım görev yerinde pzts okuluj ilk günü toplantı vardı ben müdür konuşacak ve bitecek sanıyordum. Sandığım gibi olmadı müdür, herkes sınıfını değerlendirsin kısa kısa dedi beni bir ateş bastı bir titreme aldı. Bir de bekledikçe çoğalır ya benim ki de en son sınıf resmen ecel terleri döktüm ama bana sıra geldiğinde bülbül gibi şakıdım. Bu bana çok oluyor benim için hep ilk adımı atmak önemli o andan sonra geçiyor gidiyor. Birebirdede böyle. Son düzenleyen: Moderatör: 7 Şubat 2020

Ilaç vermem uygun mu bilmiyorum umarım kural ihlali yapmıyorumdur. Ilaç zaten reçetesiz satılmıyor. ... di ismi Son düzenleyen: Moderatör: 7 Şubat 2020 Alys

Evet inanın hicbir farki yok hatta ogretmenlere sunum yaparken daha rahat hissetmiştim ben :) çünkü ister istemez öğrenci karşısında küçük düşmek heyecan yapmak öğrencinin bunu anlaması insani daha çok geriyor en azından benim için öyleydi

ilk yazdıkların çok güzel davranış olarak. içimde kalacağına onun içinde kalsın dıyorsun. en güzelini yapıyon valla. şöyle düşün ben insanım, onlarda insan kalabalık önündesin zaten, hangi birinin gözünün içine bakacaksın. gözünü gezdirceksin toplulukda. kımseyı muhatap almıyorsun seni dinleyıp gıdecekler.. basit birşey. bende tam tersi. şu zamana kadar geldim. ılkokuldan tut üniversitede dahil. sunuculuk, tiyatro oyunları, halk oyunları, şiir okuma, okulda ödev sunma vs vs. en başta seçilen öğrencilerdendim. ilkokulda andımızı okumaya, bayrak çekmeye mudur yrd. hep beni alırdı. tahtaya yazı yazma, sınıfta kıtap okuma. vs vs hep topluluk önündeydim. amma velakin; yok kırılmasın, yok üzülmesin, yok saygı, yok büyüğün, ben yanlış anladım, benim içim fesat, ben kötü düşünüyorum diye diye... susa susaaa kendi ağzıma sçtm.

Çok kasma kendini... Fakültede tarih felsefesi dersim vardi. Hoca münazara görevi verdi. Aslında ben hiç istemedim ama samimi bir arkadaşım aşkla şevkle katılalım lütfen dedi diye tamam demiştim. Biz unuttuk tabi munazarayi filan. Sonraki hafta derse girsek mi girmesek mi derken girdik :) ilk önce tarih bilimdiri savunan iki arkadaş çıktı tahtaya. Ellerinde kitaplar felaket hazirlanmislar. Amfi de işleniyor ders ve 100 kişi filaniz. O arkadaşlar sunumunu yaparken ben de ufak notlar alıyordum karşı tez oluşturmak için. Bir de tarihle hiç aram alakam yoktur ama cesur yürek filmini yeni izlemiştim başlangıcında da "tarih geride kalanların yazdıklarından ibarettir" demişti, çok etkilenmiştim. Her neyse :) sunum için bir defterle çıktık :)) sınıf o halimize bile epey güldü :)) kesin yapamayacağız modundaydi herkes. ben de sunuma tarihin ve felsefenin tanımını yapıp filmden alıntıların arkasına da antitezleri sundum. Karşı taraf ful yazdıklarını okurken biz interaktif sunum yaptık ve sınıfta hoca da bayıldı epey alkış aldık. Kazandık yani önemli olan bilgi edinmek ten ziyade sunmayı bilmek. Fazla kasmadan amaaaan canımızı mi alakacaklar modunda rahat olmak diyorum ben :)) . push ;

Ama sınıflar küçük oluyor genellikle. Duvara baktığım hemen anlaşılabilir Yokuspokus