Tabbiki her ne kadar beni anlamamış olanlar varsada aranızda hepinizin verdiği fikirler için teşekkür ediyorum. Yanlız şunu belirtmek istiyorum birkaç arkadasıma kesinlikle kimseye birebir söylediğim birsey degil emin olun bütün yorumları aynı anda okudum ve kimin hangisini yazdığını su an hatırlamıyorum bile, ama yinede söylemeden edemiycem. Yorumlar arasında "çocukta yaparım, kariyerde" "tarzı" yazıları okuyunca çok ama çok güldüm. Ne yani bunu böyle bir fikir danısan birine söyleyerek, ne mükemmel bir kişi olduğunuzumu gösteriyorsunuz cevreye, yada belki bu fikri dile getirdikçe sizde buna inanıyorsunuz. Ve bir diğeride benim bebişim herseye deger, annelik kutsaldır yorumları. Ne yani ben simdi bu soruyu sordum diye benim anneliğim kutsal degil mi? Yada ben bu soruyu sorunca anne ollunca nelerden vazgecmem gerektiğini bilmediğimimi sanıyorsunuz. Kusura bakmayın ama elbetteki benim bebişimde herseye deger, benim bebeğimde canım, herseyim, elbetteki onun bir bakısı benimde bütün yorgunluğumu alıyor. Elbetteki bende bebeğim için çok seyden vazgectim ve vazgecerim ve hayat boyuda onun basına kakmadan yaparım bunu Benim çabam daha iyi olabilmek için sadece... Ayrıca bana mantıklı yazılarıyla destek verenlere, özellikle zamanla düzelecegini söyleyerek soruma mantıklı bir cevap veren herkesede çok teşekkür ediyorum... M

bi çocuk doğarken içinizden bi çocuk gidermii.. bilemiyorum belki ilk zamnaları verdiği stres o sorumluluk sizi etkilemiştir. ama on büyüdükçe onun çocuk oyunlarına katıldığınızda evcilik oynadığınızda, onu eğlendirmeye çalıştığınızda bence içinizdeki çocuğun nasıl dışarı taştığını göreceksiniz.. L

ANNELıK... hem cok kutsal hemde çok meşakkatli.. benımde oglum 4 bucuk aylık zaman zaman cıldırıyorum, aglıyorum eve haps oldum eskısı gıbı olmayacagımı dusunuyorum.. ama doruğ'um bı gulunce ıcımde guller acıyor alısıyoruz zamanla bırbırımıze, ınsanlar bu bebek ıcın cıldırıyor sukurler olsunkı anneyım.. cok zor ama cok guzel

Bir kaç ay sonra bebeğin seni neşelendirmek için ne numaralar yapacak bak gör. Sadece kendine ve ona biraz zaman ver. Bir insanın herşeye yetişmesi mümkün değil bunu hiçbir zaman unutma. Bebek bakımı, ev işleri derken suratının hep asık olduğunu tahmin ediyorum. Bebeğini ihmal edemeyeceğine göre ev işlerini ihmal et ve bunu herkese kabur ettir. Benin evime hiçkimse haber vermeden gelemez mesela çünkü evi topladığım saatler bellidir. Akşam yemeği yaparsam yenir yapamazsam birşeyler ayarlanır. Çocuğumun uyku saati, mama saati, banyo saati bellidir ve etrafımdaki herkes buna göre davranır. Çünkü bunları aksattığımda çocuğumun neşesi ve dolayısıyla benim neşem kaçar. Gerçekten bebek bakarken banyo yapmak bile lüks olabiliyor ama kurallarını koyduğunda ve çevrene ilan ettiğinde işin kolaylaşıyor. Günün belli bir saatini mutlaka kendine ayır. Benim için akşam 8den sonrası tamamen kendime ayıracağım vakittir mesela. Bebeğin henüz küçük ama birkaç ay içinde gündüz ve gece uykuları için kesin saatler belirler alıştırırsın. Belki birkaç hafta zorlanırsın ama sonunda alışır. Eşini de bebek bakımına ortak edersen yükün iyice hafifler. Sen ne kadar neşeli ve huzurlu olursan bebeğin de o kadar uyumlu ve neşeli olur. Eşinle de konuş bu durumu bence. Bebeğe mama yedirmek, bezini değiştirmek, yada banyo yaptırmak karşılığında içinde kuş cıvıltıları olan bir evde yaşayacağını, senin neşenin, enerjinin onlara da yansıyacağını anlarsa seve seve yardımcı bebek bakımı konusunda. İnşallah bir an önce eski neşene ve enerjine kavuşursun. a. s. M

Arkadaşlar bebek büyütmek kolay mı? Elbette zorlanacaksınız, kendinizi bıraktığınız, tahammülünüzün üzerine taştığınız anlar olacak. ınanın bana annelik öyle filmlerde gördüğümüz gibi bir şey değil. Siz bebeğinize, bebeğiniz size alışacak, tanıyacak. ınsan evine aldığı kediye bile alışmak için bir süreye ihtiyaç duyuyor, değil ki bir insandan bahsediyoruz. Moralinizi bozmayın, bunlar çok gelip geçici zamanlar. Bebeğiniz daha 6 aylık, çok küçük... yoruluyorsunuz, uykusuz kalıyorsunuz... değiştiğinizi ve hep böyle kalacağınızı sanıyorsunuz doğal olarak. Ama hep böyle gitmeyecek elbette, düzelecek. Boşa endişelenmeyin, içinizdeki çocuk bebeğinizle birlikte çok daha çocuk olarak eskisinden de yaramaz şahlanır çok yakında... Güle güle büyütün bebeğinizi... bi de güzel öpüp koklayın bizim için. Dibin notu: Bekar yazdığına aldanmayın, hani tecrübe etmeden konuşmuyorum, 40ıma merdiven dayadım, boyumca kızım var. Ben ondan daha çocuğum. Mev Can Yeni

içindeki çocuk ölünce yaşlanmaya başlıyorsun hızlıca

benimde 5 buçuk aylık bi oğluşum var ama içimdeki çocuk sapa sağlam duruyor hatta neşeme neşe kattı diyebilirim tamam bazen boğuluyorum ama değiyor.. bunu nasıl yaptığıma gelince özel olarak bişey yapmadım iç güdüsel galiba sende hep pozitif düşünmeye bak canım herşey kendiliğinden oluyor zaten...

arka arkaya 2 doğum yaptım öyle anlarım oldu ki nefes almakta bile güçlük çekiyordum birde üzerine troid hastalığı neye uğradığımı şaşırdım yaklaşık 2 senedir en son ne zaman 3 saat uyudun desen cevap veremem inan ya da ne zaman karnın doya doya afiyetle sıcak bi yemek yedin desen ona da cevabım yok çünkü 2 çocukla uğraşırken yemeğim çayım hep soğudu hep yarım kaldı aylarca dışarıya çıkıp insan yüzü görmediği mi bilirim lakin sorsan yine de için deki çocuk öldü mü ölmedi:lepi: ben, içimde ki çocuk ve 2 kızım herşeye Rağmen mutluyuz iyi ki varlar iyi ki sağlıklılar onlar iyi olsun ben zaten iyi olurum onlar büyüyecek ve bu sıkıntılarda Allah'ın izniyle azalacak o güne kadar sabırla yavrularımın hem beden hem ruh sağlıkları yerinde olsun diye azimle içimde ki çocuğun ölmesine izin vermiycem ben yaptıysam sen de yaparsın kolay değil zor evet seni anlıyorum lakin evladın uyurken bi yüzüne bak bütün stresin dağılıp gidecek:asigim:

ben bir gün , anne olunca kendi hayatımdan, isteklerimin çoğundan vazgeçmek ve önceliklerimi değiştirmek, kısacası artık hayatımı onun için yaşamaktan korkuyorum. benim annem babam da böyle. kendileri için yaptıkları hiç birşey yok ve sadece çocukları mutlu olunca mutlu oluyorlar, çocukları için çalışıyorlar. kendilerinden vazgeçmişler... ben böyle olmak istemiyorum. bilemiyorum yaşım daha bunu anlamak için küçük belki de. ama bence bu durum bana göre değil... MonaPisa

Arkadaşlar 6 aylık bir kızım var Allah bağışlasın. Allah kötü gününü göstermesin. Onu elbetteki çok ama çok seviyorum onunla geçirdiğim 6 ay sonunda kendime bakıyorum ve görüyorum ki 6 ayda içimde ki çocuk, neşe, heyecan ölmüş gitmiş. Aranızda içindeki çocuğu öldürmeden çocuk büyütebilen oldu mu ve bunu nasıl başardınız? Y ysmn37

ben 4,5 aylık anneyim. evet bunu söylemek bile başlı başına bir değişimdir hayatımızda. ne uykusuz gecelerim oldu ki halada öyle. gözlerime uykusuzluktan kan oturdu açamadım bir süre. yeri geldi ne yediğim yemeği bildim neyaptığım işi nede bazen yattığım yeri... kendime ayırdığım zamanlar kısıtlandı. bazen hiç olmadı. eşimle ilgilenemedim, kendimle ilgilenemedim, evimle ilgilenemedim. ama onun yüzüne bakınca onun kokusunu alınca hiçbirşeyin önemi kalmıyor. iyiki rabbim onu bana vermiş.. iyiki seni doğurmuşum kızım... edam

içinizdeki çocuğu öldüren doğum vs. yanında en büyük etken çevre saçma sapan konuşmalar yok sen artık anne oldun yakışırmı olurmu çocuğunu düşün sanki bi anda uzaylı oldunuzda çocuğunuzu attınız. bu kişilere sert ve net cevap vereceksiniz ki bi daha o fazla aklını size veremiyecek.

ilk aylar tabi ki zor geçebiliyo ama inanın herşeye değiyo bi gülücükleri ALLAH YAVRULARIMIZI BAŞIMIZDAN EKSİK ETMESİN GÖÜNÜLDEN İSTEYEN HERKESEDE NASİP ETSİN herşey zamanla yoluna giricek çocuk oldu diye elini eteğini herşeyden çekmek doğru değil asıl onla herşey daha da güzelleşiyo

Eski mesajlarımı karıştırırken gördüm bu yazdığımı ve inanın yazdığımı bile unutmusum... Geçen zaman içinde size ve bütün çocuk planlayanlara ve benim duygularımı hissedenlere son raporu vereyim dedim... Kuzum 2,5 yaşına gelmek üzere ve tam bir bıcırık. İşten eve gittiğim anda ikimiz birden başlıyoruz azmaya, hatta eşim işten geldiğinde binaya girer girmez bizim çığlıklarımızı duydugunu söylüyor:) kaldı ki oturdugumuz binada neredeyse çocuksuz aile yok. Kuzum prenses kıyafeti giyiyor ve evin içinde dönüp duruyoruz, kuzum etekleri havalandıkça sevinç çığlıkları atıyor ve bende onun çığlıklarını duydukça gülüyorum. Birlikte saklambaç oynuyoruz, koridorda top oynuyoruz, parka gidip sallanıyoruz. Resim yapıyoruz, masal okuyoruz. O bana yemek yediriyor ben ona:) Bunlar sadece kısa bir özet ve benim içimdeki çocuk tekrar dirildiğiyle kalmayıp birde kızımla birlikte büyüyor Sonuç şu ki aslında yaşanan herşey bir süreç ve o süreç bazıları için çok zor olabiliyor. Hep derler ya bebekler büyüdükçe dertleride büyür diye, şu an için katılmıyorum bu duruma. Tabii benim yaşadıklarım dolayısıyla böyleydi. Allah kızımın yüzünde ki gülücükleri eksik etmesin. O benim herşeyim... B

cesurca bir itiraf olmuş.. 3 boyutlu düşünebilmek ve gerçekçi olmak diye buna derim ben.. çouğum yok. çok ileride istiyorum ama bu tarz sorular kafamı kurcalıyor. benim de ihtiyacım var bu sorunun cevabına.. başarmadan başardım sananlar çok.. ama ben gerçekten başaranların hikayelerini dinlemek isterim. yardımcı olur bizlere.. insan değişmeden, kendinden ödün vermeden, bambaşka biri olmadan anne olabılır mı? yoksa bu imkansız mı?

bu işte... alkisalkisalkis M

içinizdeki çocuk nasıl ölüyor anlamadım ki. ben hayatta çok zorluklar yaşadım tabiiki benden daha fazla zorluk içnde olanlar var ama herkes kendi derdini bilir. dışarıda hiç gülmem gayet ciddi sert ve mesafeli bir kişiyim. ama evimde sadece eşimin yanında bebekten farkım yoktur. bende siz kendinizi kısıtlıyorsunuz. bırakın kim ne düşünürse düşünsün karşınıza çocuğunuzu alın oyunlar oynayın. evinizmi dağınık varsın dağınık kalsın yemekmi yapaacaksınız oratik bişeyler hazırlayın. zaten çocukların ihtiyaçları birkaç seneyle sınırlı. zamanınızı evladınızla geçirin sıkıntıalrı stresi bir kenara atın eğlenin hayatınızı yaşayın. G

Değişmeden nasıl anne olurum diye yazmış bazı arkadaşlar; Annelik başlı başına değişiklik iliğinize kadar işleyen tatlı bir değişim ömür boyu yorulmaya, koşuşturmaya ne zaman hazırsınız o zaman anne olacaksınız. yoksa çocuk sahibi olduktan sonra ben şu işimi yarım bırakmıştım şu eğitimimi yarım bırakmıştım, tam kariyer yapıyordum derseniz içinizdeki çocuk bebeğinize yetemeden ölür. önce ruhsal ve bedensel açıdan sağlıklı bir anne olunacakki eline verilen minicik hamura şekil versin akıl versin güven versin. kendine faydası olmayanın cocuğuna hiç faydası olmaz. Ha bebek doğunca işler aksamıyormu hayat durmuyor mu tabiki duruyor zaman zaman dip boyanız geliyor saçınız mısır püskülü gibi oluyor kaşlar uzuyor ama zamanında koşamıyorsunuz berbere, sinemaya yeni filmler geliyor fragmanlarıyla yetiniyorsunuz. uykusuzluktan aylarca yatıp kimse kaldırmasa diye hayal kuruyorsunuz, çoğu kez aç kalkıyorsunuz sofradan çünkü o sizden aç sizi emmeyi bekliyor hepde siz yemek yerken ağlıyor avaz avaz, düştüğünde betona kafa atıp dövesiniz geliyor o kahrolası betonu, anneniz hep aklınız geliyor canım annem benide böylemi büyüttün diye, daha bi duygusal daha bi ağlak oluyorsunuz ama ne çekerseniz çekin o bebişinizin yüzünü görünce her sıkıntı bitiyor işte cennet burası olmalı bu kokuda cennet kokusu olmalı diyorsunuz Allah herkese cennet kokulu bebişler versin... edam

Çok sevindim, ilk yazınızdan sonra böyle olmasına ve düşünmenize... İlk başlarda hepimiz zorluklar çekiyoruz, kolay değil bir çocuk yetiştirmiyoruz sadece bir insan yetiştiriyoruz. İlerde geriye dönüp baktığınızda siz daha mutlu olucaksınız emin olun buna.. Allah hepsine sağlık versin. Canlarımız onlar bizim. Onlarla birlikte biz de büyüyoruz tecrübe kazanıyoruz, belkide çocukken yapamadıklarımızı onlarla yapıyoruz ne mutlu bize.

beni anlattın sandım bi an.. Bende yaşdan kaynalanır diye düşünüyodum

kızım 2,5 yaşına giricek ve ben eski canan yeni olmaya başlıyorum. küçüken uykusuzluk, eve tıkanıp kalmak, sadece onun büyütmek için çabalamak, ağlamaların verdii stres, gezip tozma özlemi vs vs vs. yeri geldi insanı canından bezdiriyor elbet. ben günlerce saçımı taramadığımı bilirdim. hayattan bezmiş vaziyette çook gezdim ortalarda ama zamanla kızım büyüdü onun büyüdüğünü görmek ve benim bi şeyleri doru yapıyor olmam bana haz vermeye, tekrar pozitif olmamı sağladı. şimdi elinden tutup eskisi gibi gezebiliyorum. parka gidiyoruz o beni sallıyor ben onu:)). tabii yine sıkıntılar oluyor ara ara ama inan bebeğin büyüdükçe eskisine dönüyorsun. meldam Kaderimin

acaba sizin için doğru zamanda değil miydi? belkilerle acabalarla dolu bir 9 ay geçirip beklentilerinizin karşılığını mı alamadınız? benim de annelik konusunda bir çok çekincelerim acabalarım var. benim de yapım müsait değil tamamen bir bebeğe bağlanıp kalmaya... sürekli onunla 24 saat sırf ona endeksli yaşayıp makyajımı yapıp köpeklerimi gezdiremezsem pc de oyun oynayıp deşarj olamazsam. evimi temiz düzenli tutamazsam eşim bana olan ilgisini biraz azaltıp sırf bebekle ilgilenir sırf onu sorarsa... biri sürü... bunlar uzar gider.. acaba diyorum sizinde canınızı sıkan içinizi düğmük düğmük yapan şeyler var mı? elbette bebekler harika birşey. ve annelikte mükemmel tarifsiz bir duygudur. ama yapı meselesi işte. D