Psikolog değil de sanırım iki sene önce bu durumumu psikolojik danışmanlık yapan hocamla paylaşmıştım. Sosyalfobili olabileceğimi o zaman öğrendim. İnternetten de araştırınca psikoloğa gitmeye karar verdim ama aileme göre bu durum bir sorun bile olmadığı için ve hatta annemin benim için ' Sessiz sakin, ağırbaşlısın işte cazgır olsan daha mı iyi?' tutumundan sonra psikolog falan hayal oldu. Yani sonuçta onların yanında gayet normalim ama zaten benim sabahtan akşama kadar bir günüm dışarıda, diğer insanlarla beraber geçiyor o yüzden bilmiyorlar ne yaşadığımı. defne-28

Kizlar zamanla düzelcegini düsünüyorum ben henüz yaslariniz daha cok kücük. nerdeyse ergenlikte sayilirsiniz. hepimiz o yaslardan gectik illaki olmustur cekingenliklerimiz. emin olun geciyo E

Zaman... Becauseimhappy

Bende lise yıllarında çok çekingendim. Aslında yetersiz hissetmektendi. Herkes sanki daha iyi cümleler kuruyordu, daha aktiflerdi, komiklerdi başarılılardı falan. Ya saçma konuşursam, ya içlerinden salak derlerse, ya yanlış bir şey yaparsam falan derdim hep. Sonra insanları tanıdıkça fark ettim ki herkes tırt tüm o çekindiğim insanlar benim gibi yada benden beterlermiş. Kişisel gelişim kitapları ve psikoloji kitapları okumakta işe yaradı. Sevdiğim konularda kendimi geliştirip girdiğim ortamlarda o yönümü öne çıkardım. Köpeğim oldu, arkadaşlarının sahipleriyle takıldım. Üniversite ortamı zaten herkes saçmaydı. Yıllar içinde geçti. Şimdi yırtık bir insanım Sana abla deneyimi; o insanların hiç biri sandığın kadar iyi değil, bunu hiç unutma.

Kasmak da ne kelime telefon da bile sesim titrer, ağlayacak hale gelirdim. Lise den bir dostumun çok yardımı oldu. Zorla beni ortamlara soka soka açtı ama en çok is hayatı iyi geldi bana... Kendi paramı kazanmak sanırım yaradı :) K Kahvekokulukadin Kahvekokulukadin tek ayak

Bilemiyorum. Şöyle dönüp hayatıma baktığımda hep utanmalar çekinmeler ile dolu. Bu sene bir başlangıç yapıp kendimi aştım biraz aslında. Hayatımda ilk defa böyle bir sene yaşıyorum. Ama bu son yaşadığım olay beni eski günlerime götürdü yeniden. P

Bende bazen bunları yasıyorum ama benim çekingenliğim ortam seçiyor sende de oluyor mu? E

Ay ayni bende oyleydim. Halada cekingenim. Bazen kendimi uzayda oldugumu hisediyorum insan icine ciktigimda :) Ama senin yasinda tam senin gibiydim. Sonra acildim. Sevdigim insanlarla birlikte oldugumda kendim oldugumu hisediyorum, Bence bu biraz kendine oz guven eksikligi olabilir defne-28

Yaşın daha çok küçük bu sorunu atlatabileceğine eminim... Ben de lise yıllarımda çok çekingendim, kendime güvenim yoktu... Telefonda bile konuşamazdım sesim titrerdi... Şu an ki halimi görseniz özellikle de iş hayatında mümkün değil dersiniz... Benim bunu aşmamı sağlayan kişi staj yaptığım yerde ki patronum oldu... Zorla müşterileri aratıp para istetti, en zor işlere gönderdi beni... Lise stajerini kasa kapamaya yolladı ki becermem imkansızdı gerçi becermiştim vergi dairesinde ağlamak üzereyken komşumun oğlu orada memurmuş beni fark etti de kurtardım çaktırmayın Bu işin tek çözümü var ne kadar zorlansanız da kalabalık ortamlarda bulunmak. Uzman desteği almaktan da çekinmeyin. Yakın arkadaşlarınızla durumunuzu paylaşabilir, onların çevrelerine daha çok dahil olabilirsiniz... Ben olayı öyle aşmışım ki artık 7-8 sene kadar önce yaşadığım bir şey anlatayım size... Bakırköy den Kadıköy e gelecektim. Hava çok sıcaktı ve yorgundum... Deniz otobüsüne bindiğim de o kadar kalabalık değildi, koridor tarafına oturmuştum. Uyumuşum ama öyle bir uyumuşum ki... Çok kalabalık olmuş, koridor full ayakta insan dolmuş. Haydarpaşa ya gelmişiz biri benim kolumu dürtüyor - Hanımefendi... hanımefendi... diye... Gözümü açıp baktım, genç bir çocuk yüzüme bakıyor... - Hayırdır, ne oluyoruz? dedim. - Kusura bakmayın ama benim inmem lazım da... dedi. - Bana ne yaaa, inersen in!! dedim... Dememle durumu fark etmem bir oldu meğerse ben kafamı bir güzel bu çocuğun bacaklarına yaslamışım uyurken, yastık gibi kullanmışım, o da ben rahatsız olmayayım, düşmeyeyim diye kıpırdamamış bile garibim... Baktım etraftakiler pispis sırıtıyor, ben mosmor Jeton düştüğü an bastım kahkahayı, özür dilerim ya gerçekten çok utanç verici dedim... Hoş bir gülümse ile önemli değil gerçekten inmem lazım dedi Sanırım sen de bu kalp krizine neden olur, kendini biraz zorla ve destek al olur mu sonradan umarım benim kadar yırtık olmazsın

İnsanlarla iletişimi çok olan bir işte çalış %100 fark eder

Ben de o yaşlarda öyleydim ama öğretmenliğe başladıktan sonra onlarca veli çocuk vs aştım bunu düşünsene çekingenim, veli toplantısındayız karşımda birsürü yetişkin ilki çok zordu şimdi bakıyorum da boşuna kendimi içime hapsetmişim. Başkaları ne düşünüyor benim hakkımda diyordum hep ama sonra sonra umrumda olmadı öyle aştım K

Bende de vardı aynı durum hala da var ama eskisi kadar değil. Çekingenliğinizden dolayı insanlardan kaçmayın çokta kafaya takmayın sık sık insanlarla aynı ortamda olun, görüşün, konuşun. Zamanla düzelecektir. . push ;

Sosyal fobisniz olabilir mi?

Bunu aşmanizin yolu kalabalik ve tanimadiginiz ortamlarda daha cok bulunmak. O hissi yaşasanizda kaçmamak. Birde konusacak konulariniz olsun, belli konularda tartisabilecek kadar iyi derecede bilgi sahibi olun, ilginc seyleriniz olsun anlatacak. Kendinize güveniniz gelir hem. Ama bunu yaparken iyi elektirik almadiginiz veya sizinle fazla alakasiz insanlarin oldugu ortami secmeyin. Öyle ortamlarda benim bile konuşasım gelmiyor herzaman. Ben bazen 5 kisilik ortamda agzimi acmam konuşasım gelmez bazen tanimadigim 60 kisinin oldugu masada car car konusurum. Iyi elektirik onemli.

Seni o kadar iyi anlıyorum ki. Yaşadığın şeylerin aynısını ve hatta daha bile fazlasını yaşadım, yaşıyorum. Benimki sosyal fobi. Son 5 yıldır iyice beter bir durumdayım. Otobüste ineceğim durağa geldiğimde utancımdan ve 'Ya inerken düşersem, birine çarparsam, herkes bana bakarsa...' şeklindeki düşüncelerim, yolda yürürken adım atarken bile kasılmam, dershanede en yakın arkadaşlarımla konuşurken bile sesimin titremesi, sınıfta bir şey anlatırken aşırı heyecanlanmam ve kalbimin küt küt atması, ellerimin titremesi ve bunu sınıftakiler anladığında daha da çok panik olmam, hele ki karşı cinsle iletişim kurarken inanılmaz zorlanmam ve konuşurken saçmalamam, sırf bu yüzden erkek arkadaşlarımın beni soğuk ve yabani kız olarak tanımlaması, öğlen araları millet rahat rahat kantinde yemek yerken benim sanki ayıp bir şey yapıyormuşum gibi gizli saklı, kimselerin olmadığı yerlerde yemek yemelerim, içinde kıpır kıpır olup dışarıdan 'Ruhsuz, soğuk, mahkeme duvarı suratlı kız' olarak anılmalarım ve daha aklıma gelmeyen bir sürü şey... Bak güzel arkadaşım ben de henüz 18 yaşındayım. Ve bu rahatsızlık öyle bir şey ki bazı günler tamam diyorum atlattım ben bu hastalığı ben de normal insanlar gibiyim. Ama sonunda hep hüsran oluyor. Yani ben sosyal fobimin üstüne gitmeyi o kadar çok denedim ve o kadar çok başarısız oldum ki... Ama hala daha deniyorum. Çünkü bunu yenmekten başka bir çarem yok. Daha 18 yaşındayım ve ömrüm boyunca böyle olmak istemiyorum. Zor da olsa üstüne gitmeliyim, gitmeliyiz. Anca o şekilde aşabiliriz bu durumu. Mesela bu sene üniversiteye başlayacağım nasipse ve diyorum ki en azından o zamana kadar kendimi değiştirmeliyim. Çünkü bu ben değilim. Hareketlerim, tavırlarım, içim başka dışım başka. Kendi bedenimi kafes gibi görüp hapis hissinden kurtulmak istiyorum artık. Sana da verebileceğim en büyük tavsiye ; ellerinde titrese, sesin de çıkmasa, nefesin de kesilse vazgeçme ve üstüne git.

Elbette. Kişiden kişiye aşırı fark ediyor.

Ay bende ayni boyleydim simdi farkli bir ortama girsem hic tanimadigim yine olurmuyum bilmiyorum. Uzun zamandir sayili arkadasim var ve 2 bebegim oldugu icin cok fazla disari cikamiyorum. Is hayatina baslayinca azaldi ama sanki belki zamanla duzelir ya ne diyim. Hele tanimadigim biri olsun bi yerde ne konusacagimi sasiriyorum.

Sen psikoloğa gittin mi peki? Dediğini bende yaşadım, arkadaşlarım ilk tanıştığımızda çok yabaniydin diyorlar. Çünkü heyecandan ölüyordum diyemiyorum. Kendi kendime teşhis koymak istemiyorum aslında geçen sene anneme ben sosyal fobiyim demiştim oda kahkahayı basıp saçmalama kızım sosyal fobi değilsin sen bilmezsin vs. demişti. Annemin yanında tabi rahat görüneceğim o nereden bilecek. Ama birşey diyeyim mi ona bile herşeyimi diyemiyorum. Anılarımı olaylarımı anlatırken utanıyorum.. B brunettella

Normalde biraz utangaçımdır. O yüzden yakın arkadaşlarimla takılıp etliye sütlüye pek karışmamaya çalışırım. Belki de kaçtığım için böyle oldu, kendi kendimi içime kapattım. Size kısaca anlatayım. Kuzenimin arkadaşlarıyla buluşmaya gitmek zorunda kaldım. Zorunda kaldım diyorum çünkü hiç tanımadığım 7 kişi ile aynı ortamda birden bulunamam. Ortama girmem ile kanım dondu. Yüzüme bir sıcaklık geldi yanaklarım kıpkırmızı. Merhabalaşma faslından sonra elimi ayağımı nereye koyacağımı şaşırdım. Koltuk altlarım terden sırılsıklam. Sesim zaten çatallı çıkmıyor. Ellerimin titrediği belli olmasın diye birşey içemiyorum. O sırada insanlar konuşuyor gülüşüyor sonra bana sıra geliyor. Ee hiç konuşmadın soruları falan. Sonrasında kuzenim otururken neden kasılarak durduğumu sordu. Yani herkes anlamış. Inanın onları kendimden üstte görmüyorum. Sadece rahat olamıyorum. Iki kelimeyi bir araya getiremiyorum. Bu hissi aşmam gerektiğini düşündüğümden tekrar öyle bir ortama girmeyi denedim, aynı hisler başlayınca hemen ayrıldım oradan. Şunu fark ettim ve çok acıttı. Insanlar böylesine mutlu olup eğlenirken sırf utandığımdan kendim gibi olamıyorum herkeste benden kaçıyor. Biliyorum utanma ne var bunda diyeceksiniz ama elimde değilki elim ayağim birbirine dolanıyor hele birde karşı cinste varsa aman aman buna mani olmam imkansız gibi birşey. Belki burada psikolog bir arkadaş vardır ya da ne bileyim ben daha 19 yaşındayım benden büyük insanlar bana tavsiye verir diye düşündüm. Evet psikoloğa gideceğim ama şu aralar hayatımın yoğunluğundan dolayı gidemiyorum bu yazdan sonra vaktim var. Belki o zamana kadar kendim aşarım. Ama nasıl yapacağım ki?

Yaa öyle deme bende senin gibi olurum inşallah Korkumun üstüne gitmeyi deneyeceğim ah bir de elim ayağım titremese iyi olacak. Rezil ola ola aşacağım herhalde... Sana sormak istediklerim var, sende benim gibi kasılıyor muydun yoksa kuru bir çekingenlik miydi? Eğer öyleyse nasıl kontrol altına aldın? Kalbimin çarpmasını ve titremeyi engelleyemiyorum çünkü. Bu arada tavsiyen için teşekkürler

Kızlar bende eskiden öyle biriydim. Şu an 23 yaşındayım sanirim bir kaç senedir atlattım. Bence bunun çözümü üzerine gitmek ve ise girmek. Ama iş dediğim birsuru insanla iletişim halinde olmanız gereken bir yer olsun. Zamanla alisiyosunuz. Ben bir işe girdim ilk girdiğim günler kimseyle konusamiyor sessiz sakin takılıyordum. Hatta bir sorun oldugunda aglamistim sadece. Son zamanlar(2-3 ay sonra) öyle bir hale geldim ki herkese kafa tutmustum bir tartışmada. Tamam x tamam haklisin sus demişlerdi Karşındakilerin ne düşündüğünü önemsememek gerekiyor bence. Kalabalık ortamlarda hala zorlanıyorum ama kendimi zorluyorum mesela ortamdaki herhangi birine ee sen okulu naptın veya su olay ne oldu gibi şeyler soruyorum heyecanlandigimi hissettiğim an Shusui

Aynen. Ama ben heryerde öyle Değilim bazı yerlerde de aynı senin anlattığın gibiyim E

http://www.nefesteknikleri.com/114-makale-Nefes-Teknikleri-Ile-Irade-Kazanmak.html Buraya bi göz at. Nefes terapisi yardımcı olur E