Seviyorlar diye götürmüştüm. Vericilik dediğim şey aslında onları düşünüp sevinmeleri için, güzel vakit geçirmemiz için bir şeyler yapmak ya da bir şeyler yapmayı düşünmek, planlamaktı aslında. Minnet duymalarını istemedim ama bilmiyorum birisi bana böyle düşünceli yaklaşsa hoşuma giderdi herhalde sevinirdim. Çok da bir şey beklemedim bir güler yüz bile yeter. Ki zaten gayet de güzel karşıladılar teşekkür ettiler, mutluyduk kısacası. Sorun benim kendimi değer görmüyor olarak hissetmem. Mısır vs. de arada konusu geçiyordu yurtta kalan arkadaşların ev yemeklerine ya da evde pişen çeşitli şeylere karşı özlemleri oluyor. Ben de elimden geldiğince sevdikleri şeyler olunca onlara da götürüp kendimce jest yapıyordum onları sevindirmek istiyordum. Gönülsüz yemeleri de sonradan aklıma geldi, belki de huylanmış olabilirler. Yiyeceklerin nasıl piştiğinden hijyeninden vs. Buna da hak verdim bir daha götürmedim. Birbirlerinin evine neden gitmediler bilmiyorum. Ben samimi gördüğüm kişileri evime davet ederim ama onlarla farklı düşünüyoruz sanırım.

Sadece fazla iyisin. Bu onlara fazla. Sen hiç değişme seni hakedecek kişilerle arkadaş olmaya bak. Mesela benim hiç arkadaşım yok neden? Çünkü sahteler. Gerek yok. Sağlam birini bulursam arkadaş olurum tabi ki.

Benim de 3 kişilik bir arkadaş grubum var, yaklaşık 16 yıldır yakın arkadaşız. Çoğu zaman üçlü olarak buluşuruz. Ama bazen iş çıkışı evi işime yakın olana giderim, öyle spontane. Bazen diğeriyle plan yaparız, ona söylemeyin bile nasılsa evli diye. Bazen de o ikisi buluşur, ben sosyal medyadan görürüm. Yani ne var ki bunda? Kendini çok onemsemeye, 'beni beni, Bihterini' diye Dramatize etmeye hiç gerek yok. Bu arada konuyu şimdi okudun guzelce, anladığım kadariyla artık Seni grupta istemiyorlar. Bunun verici olmakla bir alakası yok ki, zaten sen de çok sevmiyormussun yeni gelenleri. Belki sizin küslüğünüz sırasında onlar daha çok yakınlaştılar.. Alınıp gucenmeye gerek yok . Eğer arkadaşlığıniz sizin için çok kıymetliyse ve devam etmek istiyorsanız yakın zamanda size eve davet et. Bir pijema partisi, sabahlara kadar konuşmak vs sizi tekrar yakinlastiracaktir

Üzgünüm bu devirde arkadaşın bile olsa yeri geldiğinde baskın olacaksın ki kıymetin bilinsin. Verici arkadaş canlısı insanlar hep hor görülüyor hiç değişmez

Bence kendileri sizin dedikodunuzu çok yaptığı icin gruba sonradan dahil olan arkadaşlara karşı tavır sergilemek zorunda hissetmişler. Bu insanlardan hayır gelmez bir tane olsun tam olsun dostunuz. 26 yaşındayım sadece iki dostum var bu durumdan çok da memnunum. Çok iyi kalplisiniz insallah karşınıza sizin gibi iyi insanlar çıkar

Bence yeni gelen üyeler sizden elektrik almamış ise digerlerini de etkilemis olabilirler.. mesela, "o kız gelirse ben yokum " ve ya " o gelmesin ben çok hoslanmadim ondan " vs gibi şeyler demisseler seni cagirmamislardir burda ilk arkadaş grubunuz ayıp etmiş yeni gelenler için sizi satışa getirmişler biraz sanki

Zamanla öğrenirsin bu da senin için bir hayat tecrübesi. Her zaman herkesle arana bir mesafe koy ki üzülmeyesin kim olursa olsun

Demek ki onların tarzı değilsiniz yapacak biraey yok.

Hatanız fazla verici olmak. Vermek ve almak dengesi vardır. Fazlası zarar. İlk hamleyi gördügünüzde yani sizden ayri toplanip buluşmalarinda siz rest çekmediginiz içjn rahatlik inmiş bunlara. Ayni yerden benim de yaram olduğu için asiri empati yaptim ve durumunuza üzüldüm. Ben hele ki o seminer olayinda olay çıkarirdim. Aşırı saf ve sakinsiniz. Çizginizi belli edin. Ben olsam arkadaşlığımı bitirirdim ilerledikce degersizlik sorununuz daha da artacak ve kaynagi bildiginiz halde kesmediginiz icin kendinizi suçlarsiniz.

Konunuzdan anladığım kadarıyla yeni insan ilişkilerine çok açık değilsiniz. Mevcut arkadaşlıklarınız ölene kadar devam etsin başka kimse dahil olmasın istemissiniz ancak arkadaşlarınız sizin gibi düşünmemiş bu da aranızda kopmalara neden olmuş. çok verici olmanız sizin sorununuz. Sizde kimseye takılı kalmayın girdiğiniz ortamlarda yeni arkadaşlıklar kurmaya çalışın. Farklı arkadaş ortamlarında yeni bakış açılarına sahip olursunuz herkesten öğrenecek birşeyiniz olur.

Yaşınız çok genç sanırım. Çünkü 'beni niye çağırmadınız / ben size ne iyilikler, hoşluklar yaptım / beni niye sevmiyorsunuz' sözleri ve bu yöndeki davranışlar gençlikte oluyor. İnsan olgunlaşınca bunların çok çocukça olduğunu anlıyor. Eğer sizi çağırmıyorlarsa artık sizle olmak istemiyorlar. Bu kadar basit. Siz üsteledikçe ters teper, tepiyor da. Sizi mutsuz eden eski arkadaşlarda ısrar edeceğinize, karşınıza çıkacak yeni insanlara fırsat vermeyi yeğleyin derim.

Diğer 3ü yurtta sen ailenin yanında mı kalıyordun eğer öyleyse sebep bu da olabilir

yanlış hatırlamıyorsam siz whatsapp grubunda aileye yük olmamakla ilgili arkadaşlarıyla tartışan üyeydiniz değil mi? anafikriniz doğruydu ama fikrinizi ısrarla irdeleyip, zorla kabul ettirmeye çalışmanız sizi hatalı duruma düşürmüştü, herkes söylemişti size bunu. eğer genel anlamda dediğim dedikseniz belki birazcık değişmenin zamanı gelmiştir? :) sizi görür görmez yorum yapmak istedim, şimdi konunuzu okuyup hemen yorumuma ekleme yapacağım:) o üye değilmişsiniz özür diliyorum, kusura bakmayın :)

Sen elinden geleni fazlasıyla yapmışsın zaten belli ki istemiyorlar seni, zorlama ve uzaklaş. Yaşın da genç anladığım kadarıyla. Ben 35 yaşındayım ve görüştüğüm arkadaşlarımın hepsi ile 30 yaşımdan sonra tanıştım. Kimler gelir kimler gider daha bosveeeer :)

Yeni arkadaşlar edin, onları da kafana takma. Kızlar böyledir, bir süre sonra birbirlerinin gözünü oyarlar merak etme

Aklima bana zamaninda "Seninle biz zaten o kadar da arkadas degiliz" diyen "arkadasim" geldi. Fazla vericisin kuzum. Bunlar seni o kadar takmiyor

Neden onlar aralarına almazlarsa yaşayamazmışsıniz gibi davranıyorsunuz yahu bi salın kızlari da kendinizi de. Arkadaşlıklar her zaman ilk andaki kadar zevk vermeyebilir zamanla araya soğukluklar girebilir, gruba yeni birileri dahil olup dengeler bozulabilir bunlar çok olağan şeyler, birbirinize bağlılık yemini mi ettiniz sanki. Diğeriyle daha iyi anlaşmışlar, küs kaldığınız dönemde de hep beraber takıldıklarından siz ben geri döndüm deyince aynı hevesle ellerini açmamışlardır bi düzenleri oluştuğu için artık. Başka arkadaşlıklar edinin, onlar şart mı.

Merhametten maraz doğar... En cok neyi beğendim biliyor musun? "Canim kendim" dediğin bölümü...

Bazen frekanslar tutmuyor. Başta tutsa sonradan da bozulabiliyor. Bunlar çok doğal şeyler bence. İnsan ilişkileri dinamik. Neden böyle oldu, nerede hatam vardı diye objektif bir şekilde oturup düşünebilirsiniz ama görünürde bir şey bulamadıysanız farklı arkadaş grupları edinmeye bakmalısınız. Kendinizi bu kadar yıpratmayın. İlla bir probleme gerek yok. Özellikle yaşlar küçükken grup dağılmaları sık sık olur. Özgüveninizi zedelemesin

Bir yıllık küslükten sonra hiç bir şey olmamış gibi aynı samimiyette devam etmeyi beklemek tuhaf değil mi? Bir de bu kadar onu yaptım bunu yaptım ben vericiydim yazmışsınız ya, hah işte sizin gibi insanlardan ben her ortamda kaçarım mesela. Arkadaşlık böyle bişey değil çünkü. Beni sevin diye bağırmak gibi geliyor bu bana biraz. Yapmayın.

5 yıl sonra bu yazdıklarına gülüp geçeceksin. Zamanla insanın kafası almıyor, kalabalığı, gürültüyü, kalabalık gezmeleri vs. Boşver. Git parka, tak kulağına müziğini, al eline kitabını ohhn mis gibi bir de çay. Evlenince yalnız kalmaya çok fazla ihtiyacın oluyor. Hem en çok kendini sev bu hayatta çocukların oluncaya kadar. Kimse kıymet bilmez zaten. Bu dünyanın düzeni böyle. Zamanla sessizleşip azalıp dünyadan silinip gitmeye hazırlık yapıyoruz işte.

3'lü yada 4'lü gruba dahil olma olayınızı ortadan kaldırın önce.. Arkadaş çevrenizi 2-3 kişiyle sınırlamayın Algılarınızı başka arkadaşlarınıza çevirin. Kendi tecrübelerimden edindiklerime göre kimseye bağlı hatta bağımlı olmayın çocuklarımada herzaman bunu öğütledim kesinlikle 1 kişiye 2 kişiye aşırı bağlı kalmalarına izin vermedim ekstra bir bağlılık sezdiğim anda hemen algısını diğer arkadaşlarına yönelttim şuanda ikisininde o kadar güzel bir arkadaş çevresi varki hep çok aranılan çok danışılan oldular Hiç yanlız kalmadılar hafta sonları kimseyi kimseden üstün kılmadan hepsiyle iletişim halindeler ben yapamadım zamanında az olsun gerçek dost olsun kafasında hep en çok verici, en düşünceli olmaya çalıştım ama olmuyor öyle 25 yaşından sonra anladım bunu.. Kendimi değersiz hissettiğim an hepsini silkeledim gitti. O saatten sonra da kimseye hakettiğinden fazla değer vermedim. Eşimde dahil kimseyi hayatımın merkezine oturtmadım benim için müthiş bir aydınlanma oldu kapılarımı benimle iletişim kuran herkese açtım. Çevremi sadece 2-3, kişiyle sınırlı tutmadım Bana sizin arkadaşlarınız gibi davrananlar teker teker geri döndüler Şimdi gayet mutluyum kafam rahat Yanlız kalmazsınız korkmayın. Yanlız kalsanızda korkmayın dışarı çıkmak için proğram yapmak için hayatın tadını çıkartmak için birilerine ihtiyacınız yok kendi kendinize de yetersiniz bunun bilincine varın

Aslında ben de grupla hareket etmeyi seven biri değilim ama öyle gelişmişti ve grup halinde takılıyorduk. Kendi kendime de gezmeyi, eğlenmeyi biliyorum ve severim de. Tek başıma sinemaya giderim, tiyatroya giderim, alışverişe giderim her şeyi de yaparım yanıma kimseyi aramam. Sadece neden değer görmüyorum, sevilmiyorum, aranmıyorum diye zaman zaman üzülüyorum. Demek ki benim de hatam var ki insanlar beni istemiyorlar diyorum. Bu yüzden dışarıdan gözlerin yorum yapmasını istedim. Teşekkür ederim yorumunuz için.

Frekanslar uymamış sızin arkadaşlarınızla bence kırılıcak bırsey yok

43 yasımdayım.. su yasıma dek sevıldığimı sanıp yanıldıgım okadar cok olmuskı ben fark etmemısım.. belkı bu sızın ıcın gecerlı değil.. en kotusu buna uzulup konu acmanız

Canim dost edinmek istiyorsan dua ediyor mu sana seni degersiz hisettirene sende umursama bak ilerde onlar pisman olacaklar senin gibi birini kaybettigi icin ama sen daha iyi bi dist edinebilirsin uzulme herkes hakketigi kadardir oyle davran daha iyi arkadas edinebilirisn

Bence siz nadir görülen iyi insanlardansınız.. İyi olmaktan hiç kimse için vazgeçmeyin. Bu Dünyanın sizin gibi Insanlara çok ihtiyaci var.. Üniversitede yurtta kalıyordum ve evi olan arkadaşlarımız bizi ara ara yemeğe çaya çağırirlardı ya da Annelerini yaptığı bizim özlemini çektiğimizii düşündükleri yiyeceklerden mutlaka getirirlerdi bu bizi çok mutlu ederdi.. Aklımıza başka bir şey gelmezdi.. Hatta bazı arkadaşlarımız tek başlarına yada birkaç arkadaşıyla evde kalanlar yurtta kaldığımız için bizleri hafta sonları yada sınav haftalarında eve çağırirlardı. Birlikte pisirir yer içerdik. Sınavlarımıza birlikte hazırlanirdik. O yüzden sizi çok iyi anlıyorum kötü niyetli değilsiniz.. Sadece değeriniz anlaşılmamış..

Yaaa çok sevindim bu mesajı okuduğum için. Evet 23 yaşındayım. Neredeyse hiç arkadaşım yok diyebiliriz. Bir arkadaşım var ama onun için de benden daha önce gelen ve beni geri plana atmasını gerektirecek arkadaşları var. İstediğim gibi bir arkadaşım olmadı ne yazık ki bu zamana kadar. Ben de üzülüyordum hep böyle mi olacak, bir umut yok mu diye. Şimdi sevindim.

üniversite arkadaşlarımın hiçbiriyle görüşmüyorum şu an. bir iki tanesiyle takipleşiyorum belki. yani üniversite arkadaşlıkları çevremden de gördüğüm kadarıyla genelde gelip geçicidir. yalnız insanlar genellikle çok verici, fazla önemseyen, aman beni yanlış anlamasınlar diye çırpınan insanları ekstra ezip geçiyorlar bunu böyle bilin. arkadaşlık kurmak için elinizden gelen her şeyi yapmanıza inanın gerek yok. benim genelde çok sevdiğim ayrı ayrı hep görüştüğüm bir çok dostum vardır. herkesle paylaşımım da farklıdır. sadece bir gruba bağlı kalmayın. size iyi gelen insanlar olsun siz de olduğunuz gibi olun, rahat davranın. ve bence "onlar görüşmüş beni davet etmediler, şuraya gitmişler ben yokum" tarzı düşünceleri geride bırakın. onlar lisede kalsın artık. siz de kendinize çevre edinin. belli ki o kişilerle arkadaşlık miadınız dolmuş. umarım bundan sonra daha güçlü arkadaşlıklar edinirsiniz

İşte sorununuzun cevabı burada. Ben sevilmek, samimi olmak için sürekli bir şeyler yapan insanlardan kaçarım çünkü bana itici geliyor böyle insanlar. Bir çocukluk arkadaşım vardı. Ayrı yerlere taşındık, ayrı hayatlarımız oldu, birbirimizden koptuk. Sonra sosyal medya sayesinde yeniden iletişim kurduk. Ancak bu arkadaş sürekli arayıp, muhabbet etmeye çalışıyordu. Bana itici gelen bir ilgi ile her şeyi soruyordu ; eşin nasıl, oğlun nasıl ay canım benim oğlan okula başladı mı Bla Bla. Yahu oğlumu görmemişsin bile bu ne ilgi, ne gerek var. Bu durum sanıyorum bana geldiği kadar birçok insana da itici gelir. Mesela niye sefer tası ile okula aş ekmek götürüyorsunuz ki. Beslemeniz gereken yavrularınız mı var okulda? Seviyorum demişsiniz amenna ama elinde tasla okula eppek getiren bir arkadaşım olsa bana da garip gelir. Niye yani? Kırıcı da olmak istemiyorum fazla ama bu vericilik değil başka bir şey. Bu sürekli kendimi nasıl sevdiririm diye düşünüp plan yapma, sürekli kişilerin hissini düşünüp hesaplar yapma halidir ki zerre samimi gelmez bana böyle insanlar. Yapmayın siz de.

Arkadaşlarınızın size bu yaklaşımının bir sebebi vardır muhakkak. Durduk yerde sizden uzaklaştıklarını sanmıyorum ama oldukça antipatik davranmışlar. Bir problemleri varsa açıkça konuşup gerekirse arkadaşlıklarını bitirmeleri daha uygun olurdu sizi bu şekilde dışlamaları mobbing boyutuna ulaşmış neredeyse. Ama madem aradaki kimya tutmuyor siz de yüzlerine dahi bakmayın.

Güzel biri olduğum söylenir ama kendileri de çok güzel kızlar. Bu açıdan kıskandıklarını zannetmiyorum ama dediğiniz gibi kişilerin varlığını ben de biliyorum maalesef.

Hayır ben değilim :) Hiç dediğim dedik bir insan değilimdir. Her fikre saygım var ve iyi bir dinleyici olduğumu düşünüyorum.

Bosver baska arkadaslarin olur Beb diger yorumlardaki gibi dusunmuyorum annelik vericilik fedakarlik vs Grup arkadasliklarinda böyle durumlar olabiliyor 15 li yaslarimizda yasamistim.

Söylemeniz değil mesele zaten, yapmanız. Ne niyetle yaptığınızı bilemem tabi ki ama arkadaşlık ilişkisinde rahatsız edici bir davranış biçimi bu bence. Evet insanlar kendileri için zahmette bulunmayanı severler çünkü onlar rahattır, keyiflidir, ufak şeyleri sorun etmezler. Zahmette bulunanlar her ne kadar aksini iddia etseler de karşılığında bir şey beklerler. Siz sevgi, ilgi beklemişsiniz mesela.

Bazen olmayınca olmaz. Zorlamamak lazım, insanlar vazgeçilmez değil neticede. Kendinize olan saygınızı kaybetmeyin.

Ses çıkarmadan bekle bence, çok kişiden oluşan arkadaş grupları genelde patlar ve böyle bir durumda araları bozulduğunda ilk koşacağı kişi siz olacaksınız, ben olsam salağa yatar beklerdim

Sen onlarla mekanın gerektirdiği için bir arada olmak zorundaydın, onlar da aynı şekilde seninle, şimdi düşündükçe canını sıkabilir kendinde hata arıyorsundur ama böyle düşünme. Onlarla arkadaş olmak zorunda olduğun için oldun. Ayrıca böyle düşüncesiz davranan, nezaketten uzak, bencil insanların senin gübü fedakar ve verici bir insanın hayatında olmayı hakettiklerini düşünmüyorum. O yüzden senin onların yaptıklarını düşünmeden yoluna devam etmem gerektiğini söylüyorum, onlara ihtiyacın yok

Yazdıkların çok uzun okumadım. Ama bizde hep beraber buluşup onları çağırmayalım ne dersin?

Küsmeden önce bir grup olarak hareket ederdik, her yere birlikte giderdik. Ben de sürü olayını pek sevmem ama yakın arkadaş olduğumuz için birbirimizi davet ederdik hep. O yüzden canım sıkıldı sanırım. Bu arkadaşlar tuvalete bile birlikte giderler, çıkışlarda birbirlerini beklerler, bana garip geliyordu ama bir mekana gidilecekse bunu ayrı tutuyorum tabii ki. KudrAlobar Ayak

Sadece biri yurtta kalıyordu. M

Hayat ilk önce kendini harcayanları yok eder aman bu söz böyle miydi pek yazamadım şimdi Neyse Fazla fedakarlık yapmıssınız ama iyi olmamış bu kadar fedakarlık iyi değil Emin olun bu hayatta iyiler değil kötüler seviliyor acı gerçek.. bu dört arkadaş illa birgün küsüp kapınıza gelirler ona eminim Ama bu insan müsveddeleri için değmez orda fotoğraf çekilirken sizi dışlamaları çok ayıp düşmanıma yapmam böyle Birseyi Daha görüşmeyin başka arkadaş grubu bulun hayatta insan mı yok Bu yaşa kadar o saçma arkadaşlarla birlikte gelmediniz onlar sayesinde doğup büyümediniz boşverin kendi kendine gülüp eğlensinler Ayyy öf çok uzun yazdım

Üniversite arkadaşlıklarının uzun olduğunu nadiren gördüm. Dışlamışlık hissi çok kötü. Ama bunları düşünüp düşünüp de kahırlanma, inan ki değmez. Hepsi geçici insanlar. Sadece derslerine sınavlarına odaklan. Daha farklı insanlarla zaman geçir. Kimse kimseyi zorla sevemez. Ya da sever ama yakınlık kuramaz.

Sorunuzun cevabı cümlenizde saklı

Siz zihninizde o grupta dışlanan olarak kodlamışsınız kendinizi. Evet mutlaka hisler önemlidir ve doğruluk payı vardır ama neden onların kabulünü bu kadar bariyer yaptınız kendinize. Bırakın olacağına varsın. Bir de kendinizi kodladığınız şekilde reaksiyon da gösteriyorsunuz. Ben çıkıyım fotodan sizi çekeyim demek doğrudan dışlanmış etiketini kabullenmek oluyor ve bir nevi duygu sömürüsü. Ya gerçekten gönüllü çekin o fotoyu, içinizden gelmiyorsa da bişey bahane edip kalkın ordan. Ama içinizden dahil olmak isteyip, bunu bastırarak sizi çekiyim modundaysa genel profiliniz, hiç bir zaman ne hissettiğinizi anlamayacaklar demektir. Şayet gerçekten sevdiğiniz insanlarsa bu koltuktan kalkın ve onlardan biri gibi davranın. Ama değilse, değmezse ve sizi olduğunuz gibi kabul etmiyorlarsa bırakın gitsin.

Olmayinca olmuyor. 27 yaşındayım, önlisans mezunuyum. Ne cocukluk ne okul arkadaşlarımla istedigim gibi bir dostluk yaşayamadim. Lisede en samimi oldugum arkadaşimla bile koptuk. Kendi istedi resmen. Ama sorduğumda şartlar hayat gayesi deyip gecistirdi. Ben ki herkes yapar ama o yapmaz diye düşünürdüm hep. Sonra dusundum ki beni kendine arkadas olarak yakıştıramıyor gibi. Ben önlisans mezunuyum o lisans hatta yukselmekte istiyor. Ben 20 yaşında erkenden evlendim o daha bekar. Ben 2 cocuklu calisma hayati bitmis ev kadiniyim. O sinavlara girip memur olup kariyer yapmak istiyor. Yine ayni sekilde cocukluk arkadasimla kopmakta bende cok travmalara sebep oldu. Eskiden sadece karskmdakileri yargilardim. Ama bende de hatalar var elbet. Yeni bir arkadaşlıkta ise hiç gözüm yok... Bu konuda çok yaralıyım

ya bana biraz şey gibi geldi arkadaş degilde anne gibisiniz evde pişen aşureden poacadan falan goturmek bana arkadaşlik iliskilerinde cok gereksiz geliyor. yani birisi ozel olarak asureyi seviyordur ona ozel gotururum sen seversin diye ama bunu vericilik olarak dusunmem, getirenide verici olarak dusunup ekstra bir şey hissetmem o anlik mutlu olurum sadece. siz sanki ben bunlari bunlari yaptim umursamadilar halbuki bana minnet duymaliydilar tarzi dusunuyorsunuz gibi bir his biraktiniz bende. gonulsuz gonulsuz yiyor olmalarida karsinizdaki insanlarin bu tarz seylerden hoslanmadigini acikliyor zaten. siz yinede aşureydi misirdi devam etmissiniz olaya. birbirlerinin evine hic gitmemisler mesela neden sizce?

Artık görüşmüyorum. Bir şey derlerse normal bir şekilde cevap veriyorum o kadar. Zaten okul da bitiyor bir daha denk gelmeyiz. Teşekkür ederim yorumunuz için.

Normalde yaptığımı söylemem tabii ki ve severek yaparım, dahasını da yapardım arkadaşlığımız devam etseydi. Onlara nasıl yaklaştığımı anlayın diye örnek verdim. Belki de beni sevsinler diye yapıyorum bilinç altımda öyle bir şey de olabilir. Çünkü dikkat ettim de herkese karşı böyleyim. İnsanlar yine kendileri için hiçbir zahmette bulunmayanları seviyorlar. M

Bacım sen yine iyi sabretmişsin. Bunların totoları kalkmış. Ben olsam 1 olur,2 olur sonra yol verirdim ki öyle de yapıyorum. Kendini o ortamda degersiz ve dışlanmış hissedeceğine girme içlerine. Ama kestirip atmadan önce başka arkadaşlar edin sonra da yüzlerine bakmazsın. Bazı insanlar yapar yapar "aaa canım yok öyle bişi derler" bunlar da öyle belli. Salla gitsin.

Universiteye giden insanlara evden kek poaca, asure goturmek nedir? Bu tavirlariniz bile insanlari uzaklastirmis olabilir

En iyisi, size kendinizi değersiz hissettiren insanlarla iletişiminizi kesmek. Ama ne yazik ki aynı okulda olduğunuz için onları bir arada gördükçe üzüntü ve kıskançlık hissetmeye devam edeceksiniz. Sanırım bundan kurtulmanın yolu kendinize yeni bir arkadaş çevresi edinmek.

Ben gencligimde 15-25 yas arasi bu tarz durumlari cok yasardim. Kimse hakkinda dedikodu etmedigim halde hep yanlarinda oldugum halde verici oldugum halde neden boyle diye. Sonra artik kimseye kendimden daha cok deger vermemeye basladim. Mesela bir sey teklif ederken bile boyle bir sey var isinize gelirse edasinda. Daha cok deger gordum sevildim. O yuzden uzulmeyin. Bence sizin yanlis yaptiginiz bir sey yok. Ya cekememezlik var ya da kendinize daha az deger veriyosunuz.

Onların enerjisi kendi aralarında daha iyi tutuyor demek ki. Gruptan bir kişiyi ekarde eden kişi siz de olabilirdiniz, maalesef herkes bizim verdiğimiz önemi veremiyor. Darılıp barıştıktan sonraki olaylar için ise; bekleyen her şey soğur.

Bu fikrime katılmayanlar olabilir belki ama siz onlardan daha güzel misiniz? Veya kıskanılacak bir yanınız var mı? Çünkü böyle grup muhabbetlerinde çekemedikleri kişiyi mutlaka dışlamaya çalışırlar kadınlar. Hiçbiri bu durumu dile getirmiş olmasa da aralarında dışarı bir şekilde yansıtıyorlar kesinlikle. Ya haber vermezler, ya unuturlar ya düşünemedik derler ama hepsi bahanedir. İçten kesinlikle istemiyorlardır hepsi ki biri istese zaten mutlaka ne eder yapar sizi de dahil ettirirdi.

Anladım sanırım hassas birisiniz ama inanın hayat bunları düşünüp üzülecek kadar değersiz değildir. Boş verin. Yeni grubunuza odaklanın. Siz de yeni arkadaşlarınız ile plan yapın. Hayat devam ediyor.

Bence kendinizi değersiz hissettiren bu insanların arasından sıyrılın ve yeni arkadaşlıklar kurun.

Konu çok uzundu okumadım ama başlığa gelirsek her yere çağırılmak zorunda değiliz ki. Siz bir plan yaparken 'aman ayıp olmasin' diye sekiz kişiyi birden davet mı ediyorsunuz? Çok yanlış bir düşünce, belki akıllarına gelmediniz, belki sizi seviyorlar ama o buluşmaya çağırmak istemediler. Benim en yakın arkadaşım mesela beni nişanina çağırmadi:) biraz çağırır gibi oldu, ben de hemen bilet alayım dedim, saat bilgisi için aradım, o zaman kemküm etti, korona vs, evde az kişi olacaklarına dair. Ben de hak verip saygı duydum. Ve gitmedim, gönül de koymadım. Hiç çağırmadigi zaman da gönül koymamıştim, hatta hediye olarak ne göndersem diye trendyolda gezip duruyordum. Çünkü biliyorum ki her yere davet edilmek zorunda değilim, ya da bazı sebeplerden beni çağırmamasi beni sevmediği anlamına gelmez. Bazen öyle gerekir Her şeyi kişisel algılamaya gerek yok. Her şey bizimle ilgili de değil. Bazen şartlar öyle geliyor olabilir..

Ben hepsini de çok seviyordum ama değer görmediğimi hissettiğim için kırılmıştım. Sonra da demek ki hiçbir şey eskisi gibi olmuyormuş. Zaten olmasın da ben de artık istemiyorum. Buraya yazmamdaki sebep de hatalarımı görmeme yardımcı olmanız ve bazı öneriler almaktı. Teşekkür ederim yorumlarınız için :) fesang

Ama bu fazla iyi ve karsi tarafi mahcup ve borclu hissettirip huzursuz edebilir. Herhangi bir iyiligi yaparken bunun karsimizdakine ne hissettirecegini de dusunmeliyiz. Konu sahibinin bu yaptiklari biraz "bakin ben cok iyi, cok dusunceli bir insanim, cok da iyi arkadasim. Benim bu iyiligime karsilik, bana guzel arkadaslik edebilirsiniz." İzlenimi uyandirmis ve insanlari uzaklastirnis olabilir. En azindan bu dile getirilmese bile, diger kizlar kendilerini bir seylere mecbur hissedip uzaklasmis olabilirler

Normal olanın bu olduğunu düşünüyordum aslında hep. İnsanları mutlu edeyim, bir şeyler alayım, güzel davranayım, iyi şeyler söyleyeyim, arayıp sorayım, iyi bir insan olayım kafasındaydım ama kesinlikle hesap yaparak değil tamamen akışın içerisinde yani. Demek ki farkında olmadan kendimi sevdirmek için yaptım bunları. Anneannem de mesela benim gibi. Şimdi düşününce fark ediyorum. O da insanlara karşı hep vericidir. Kendini düşünmez herkesin her şeyine koşar sonra da değerinin bilinmediğini söyler. Bizden önceki kuşakların düşüncelerini devam ettirirmişiz ya bana da anneannemden miras kalmış olabilir bu düşünceler ve davranışlar, bilemiyorum.

Bence gayet güzel. Keşke bana da getiren bi arkadaşım olsaydı

İnsan bu tür şeyleri sizlerin yaşındayken fazla onemsiyor sanırım. zamanla farklı insanlarla da benzer olaylar yaşayacak takmayacak kırılmayacaksiniz. bu kadar hassas olmayınhatalı olmanıza gerek yok. kendinizde hata da aramayın. sizin verdiginiz kıymeti size vermeyenlerle arkadas olmayın.

Göbek bağın onlarlamı kesildi? Seninle aynı frekans kuramamışlar demekki yakınlık enerjisi anlamamışlar veya seni çok umursamıyorlar neden kendini onlara kabul ettirmek zorunda hissediyorsun? Kendine soru sorarsan net cevabı kendinden alırsın zaten.. Dilerim iyi arkadaşların güçlü dostlukların olur

Dediğiniz mantıklı. Konu sahibi sadece arkadaşlık istemiş onu da vermek istememişler.

1 senelik görüsülmeyen dönemde her ne kadar ılımlı karsilamis olsalar da demek ki tam da düzelmemisler zaten önceden de varmis tavirlari ve eminim toplastiklarinda konulari sizin giybetiniz olmustur.. Yeniden düzelecek bir arkadaslık kalmamis elinizden geleni yapmıssınız.

Çok özür dilerim benim hatam oldu o zaman, kusura bakmayın gerçekten

Kendine yeni arkadaşlar edinmenin zamank çoktan gelmiş. Fazla üstelemenin bir alemi yok bence. Seninle keyifli vakit geçiren insanlarla arkadaşlık etmeye gayret et, hiçkimse yoksa da kendinle arkadaşlık et. Emin ol daha iyi gelecektir. Kimsenin sana kendini değersiz hissettirmesine izin vermemelisin.

yazdığım yoruma aynı bu şekilde "arkadaş değil de anne gibisiniz" yazacaktım unutmuşum. siz benden sonra eklemişsiniz

Herkese merhaba, Yine içimi dökmek için sizlere başvuruyorum. Bu olay yaşanalı bir ay kadar oluyor fakat ancak şimdi paylaşabiliyorum. Biz üç arkadaş bir üniversiteden başka bir üniversiteye yatay geçiş yapmıştık. İlk başlarda hep birlikte takılırdık sonra aramıza bir arkadaş daha eklendi. Ben yapı olarak biraz insanlara karşı soğuk duruyorum sanırım. Ben hariç diğer üç arkadaşın daha iyi anlaştıklarını düşünüyordum ve hissediyordum. Mesela bir yerde oturup sohbet ederken bir bakıyorum bir konu anlatılıyor ve hiç benimle göz temasında bulunulmuyor. Özellikle bakıyorum ama yok yani. Ya da bir karar alınmış oluyor sonra mastoid böyle böyle yapalım diyoruz sen de gel istersen gibi haber veriliyordu bana. Her şeyden son dakika haberim oluyordu. Neyse benim bu duruma içten içe çok canım sıkılıyordu. Bu düşüncemi arkadaşlarımla paylaştım. Onlar da biz herkese karşı aynı mesafedeyiz sen yanlış anlamışsın gibilerinden cevap verdiler ama karşılıklı olarak birbirimize kırıldığımız için bir yıl kadar konuşmadık. Küs değildik ama samimi de değildik artık. Yine bu üç arkadaş kendi aralarında çok samimilerdi ama. Daha sonralarında aramıza bir kız daha katılmıştı. O da iyi bir kızdı ama benim yokluğumda bu grupta o da kalıcı bir yer edinmiş kendine. Neyse ben acaba arkadaşlarımı yanlış mı anladım diye sonradan pişman oldum ve hepsine ayrı ayrı yazdım. Böyle böyle dedim ve özür diledim. Her şey güzel zannediyordum onlar da olumlu karşılamışlardı. Ben birkaç kere daha yazdım onlara ama onlar bana ben yazmasam yazmıyorlardı. Sonradan tesadüfen öğrendim ki barıştığımız halde beni davet etmeden dördü kaç kere buluşmuşlar. Çok zoruma gitti. Yani benim kırıldığım konu zaten bunun gibi bir şeydi ama demek ki kırılmakta haklıymışım dedim. Bu grubun da bulunduğu bir toplulukla bir eğitime katıldık. Eğitime nasıl gidecekler bir yerde mi buluşsak diye aklımdan geçmişti. Sonradan bir şey demedim onlara. Beni babam bırakacaktı acaba onlara da söylesem ortak bir yerden onları da mı alsak diye düşünmüştüm. Onlardan ses çıkmayınca bir şey demedim. Eğitim günü üçü birlikte geldiler. Yine kendi aralarında kararlaştırmışlar ve benim haberim yok. Zaten küs değilken de böyleydiler e o zaman ben kırılmakta çok haklıymışım değişen bir şey olmamış çünkü. Barışmamıza rağmen yine aynı davranışlar... Eğitimde güzel güzel konuştuk bu arkadaşlarla. Ama her zamanki gibi üçü yine çok samimilerdi. Bir koltukta yan yana oturuyorduk. Üçü selfie çekmeye çalışıyorlardı ama beni almadılar kareye. Kenardan kolum görünüyordu ben de kenara çekildim rahatsızlık vermeyeyim diye. Hatta bir türlü pozisyon alamadılar. Dedim ki isterseniz ben sizi karşıdan çekeyim. Yok böyle daha iyi oluyor dediler. Oradan bile bir şey anlamadılar. Neyse eğitim bitti. Ben ilk başta eğitimden sonra belki bir yerlerde otururuz diye içimden geçirmiştim ama onları öyle görünce diyemedim. Eğitimden çıkarken bir tanesine bir yere nasıl gidileceğini sordum, o bilmiyormuş. Vedalaştık kızlarla görüşürüz dedik. Sonra ben eve geldim. İnstagrama girdim bir de baktım ki bu üç arkadaş bizim eskiden dördümüzün gittiği mekana gitmişler. Çok kırıldım içim paramparça oldu. Canım kendim dedim kendi kendime. Böyle hissetmemde bir şey varmış, haklıymışım dedim. Bir ders kapsamında grup oluşturmamız gerekiyordu. Eskiden hep birlikte grup olurduk. Bu sefer bana hiç söylemediler bile. Kendileri grup oluşturmuşlar ve hemen hocaya isimlerini gönderdiler. Ben de başka bir gruba dahil oldum. Buna da kırılmıştım sonuçta aramız düzelmişti artık, öyle düşünüyordum. Yine içlerinden bir tanesi ile arada konuşurduk. Diğer üçüne bile anlatamadığı çok özel şeyleri bana anlatırdı. Ben onu dinlerdim, rahatlatmasına yardımcı olurdum. Hep bir yerde buluşalım derdik. O derdi ki kızları da çağırırız. Bir türlü ayarlayamamıştık. Yine böyle dediğimiz bir gün bana dedi ki "Vallahi ben kim çağırırsa gidiyorum hahahaha." Sonraki gün bir baktım bu dört arkadaş yine buluşmuşlar. Artık bardağı taşıran son damla oldu ve kendi kendime dedim ki artık bir şey derlerse normal bir şekilde cevap veririm onun dışında hiçbir şekilde muhattap olmam bu kişilerle. Daha ben bu arkadaşın doğum günü yaklaşıyordu, evine çiçek ve pasta göndereyim, sonra gidebileceğimiz güzel bir yer bulup onu davet edip ayrıca bir hediye alıp hediyesini vereyim diyorum kendi kendime. Doğum gününü de kutlamadım. O günden sonra bir şey de yazmadım. Kendisi geçenlerde bana yazmış bir sorun mu var güzel bir iletişimiz vardı diye. Yok hayır bir sorun yok dedim. Onun dediği üslupta "Vallahi bana yazana yazıyorum, yazmayana yazmıyorum hahahaa" gibi bir şey dedim. O da nasıl istersen demiş. Ben normal zamanlarda arkadaşlarım için evde bir şeyler hazırlayıp okula götürürdüm. Kek, poğaça, kurabiye tarzında hazırlardım. Okulda hep birlikte yeriz diye götürürdüm. Gönülsüz gönülsüz yerlerdi. Aşure zamanında annem bir kazan aşure yaptığında hepsine birer büyük kavanoz götürmüştüm. Yurtta kalan arkadaş için haşlanmış mısır bile götürmüştüm. Hepsini evimize kahvaltıya davet etmiştim geldiler ne güzel oturmuştuk. Bunları başa kakmak için yazmıyorum. Ben daha fazlasını da yapardım sonuçta arkadaştık ve severim böyle şeyleri. Diğerleri mesela birbirlerinin evine hiç gitmediler şimdiye kadar. Yani ben bu kadar vericiyken neden yeterince sevilmedim. Gerçekten düşününce çok canım acıyor bazen ağlıyorum da. Sizce benim bu olaylarda hatam ne? Ya da bu arkadaşların hiç hatası yok mu, kırılmakta haklı mıyım değil miyim? Yorumlarınızı bekliyorum. Teşekkür ederim şimdiden.

Onlara belli etmedim, bir şey yokmuş gibi davrandım.

Ben mesela mıymıy insan sevmem. Onu çağırdılar beni çağırmadılar durumlarından dahil hoşlanmam. Böyle yapan insana da özellikle haber etmem.

Ders aralarında kantinde oturur hazır poğaça çay bisküvi vs. alıp yerdik. Böyle de güzel olur diye düşünmüştüm aslında.

Bence yiyecek şeyler götürme kısmı çok tatlı ama lisede kaldı sanki. Bizde lisede yapardık. Bir arkadaşımız resmen annemiz gibi davranırdı ama bu bize samimi geliyordu çok yakinlasmistik. Sonra bambaşka sebeplerden grup dağıldı ve ben hala o grubumu çok özlerim. Bazen böyle olur. Sizi istemedigini hissettiğiniz insanları gerçekten umursamayın. Umursamaniz da bir şeyi değiştirmiyor çünkü. Kendi uzuldugunuzle kalıyorsunuz. Ben de çok verici bir insan oluyorum genelde. Sonra fark ettim ki incelikler düşünen hep benim. Kendimi geri çektim hiçbir şey yapmadım. Şimdi de kısmet bu ya benim gibi incelikler seven yanımda olan fedakarlık yapan minnoş bir arkadaşım var ve gerçekten çok değer veriyorum. Emin olun daha karşınıza çok insan çıkacak. İyi anlamaya çalışın.

Rica ederim ne demek :)

Neden kendınızı bır topluluga kabul ettırmeye ugrasıyorsunuz kı?

Sizde kendimi gördüm ben bunu artık çok net anladım arkadaşlık ilişkisi olsun sevgili eş ilişkisi olsun hatta ve hatta aile ilişkisi olsun çok verici isnanlar cidden sevilmiyor belli bi zaman sonra neyse ne yerine konuyor bunu şu yaşımda cidden anladım bende önceleri aynı siz gibiydim sonra insanların ne kadar karaktersiz işine geldiği gibi davrandıklarını gördüğümde dedim kendini Çek artık kolay kolay hiç bişeyi umursamıyorum az insan çok huzur hayatımda çok az arkadaş var konuştuğum ve kafam çok rahat gerçekten kimseye müdanası olmayan yeri gelince zehir gibi dili olan rest çekebilen hayır diyen insanlar herkes tarafından daha çok sevip sayılıyor iyi insanlar sakin olgun iyilik sever kötü gün dostu insanlar maalesef saf salak yerine konuyor

Kesinlikle kişisine göre davranın.. İstemiyorlarsa siz de istemeyin.. Kimse vazgeçilmez değildir.. Ha onlarla tamamen küsmeyin onlara onların dilinden konuşun.. Daha yüzeysel olun ve kendinize başka arkadaşlar edinin.. Onları ne kadar görmezden gelirseniz o kadar cazip gelirsiniz.. Güzel bir arkadaş grubuna girerseniz onlar aklınıza bile gelmez.. Bir de en iyi dostluklar Üniversite döneminden sonra başlıyor.. Özellikle iş hayatında kalıcı dostluklariniz olabilir.. Çünkü insanlar daha olgun.. Kimse bu kendisini bana sevdirmek için yapıyor, yada bana bu iyiliği yaptıysa mutlaka karşılığını bekliyordur demez. Diyen varsa da azinliktır işte o zaman da o karakterde olanlar yalnız kalıyor.. Benim kendi arkadaş ortamımda aynen öyle birbirimize her konuda destek oluruz.. Arkadaştan öte Aile gibiyiz artık..

Haklısınız. Sadece finallerimiz kaldı. Okul bitiyor. Artık herkes kendi yoluna gidecek, yolları açık olsun yine de. Tabii ki üniversitede kalıcı dostlar edinmek isterdim ama olmadı nasipte yokmuş diyorum.