Yasama amacini yitirmissin sanirim. Sadece yasamis olmak icin yasiyorsun gibi. Sadece nefes alip veriyorsun. Bir amaci olmali insanin. Hayalleri olmali. Hayaller insani ayakta tutar gerceklestirse de gerceklestiremese de. Ölüm care mi? Hayir. Geride kalanlara korkunc bir elem. Yarinin ne getirecegi belli olmaz. Ama bir yasama sebebin olmali. Bolumunu mu begenmiyorsun? Yasadigin sehiri mi? Arkadasin mi yok? Cok mu yalniz hissediyorsun kendini?

Bana da herşey saçma ve gereksiz geliyor anlayamıyorum neden böyle

Benim tavsiyem tabi ki bir uzmanla görüşmeniz. En azından kendinixi sürekli meşgul tutmanız. O kadar yorulun ki yatağa girdiğinizde düşünmeye fırsat bulamadan uyuya kalın, o kadar acıkın ki anca boğazınıza giren yemeği düşünün keyfini çıkarın., siz ne kadar yoğun yaşıyorsunuz bilmem ama daha da meşgul edin kendinizi. Sonra o meşguliyet içinde arkadaşlarla olmak için uğraştığınız işlerden vakit çalın. Boş durmamak böyle durumlarda iyi gelir diye biliyorum. Ve kendi yaptığım bir iki şeyi söyleyeyim. Bebeklerle oynamak ve yürüyüş bana çok iyi geliyor. Ya da toprakla uğraşmak. Bahçeniz olmasına gerek yok, saksıda biber yetiştirin. Semiz otur yetiştirin. Sorma onlardan salata yapın. İki karış toprakta bitmiş çimeni izleyin. Sizin enerjinizi alan insanlardan uzak durun. Ama en önemlisi bir uzmana görünün tabi. Kolay gelsin. Gönlünüz ferah olsun

Kendin de soylemissin gucsuzsun, yasananlar olgunlastiracak, olumsuz yasananlar da guclendirecek seni. kendine bi amac belirle biseylerle ugras rutinde sıkılmissin. Bosluktan oluyor hepsi.

İsteklerim var elbette, tutunmaya çalışıyorum ama olumsuz durumlar olunca isteklerimle ilgili hepten mahvoluyorum. Dediğim gibi güçsüzüm. Ölüm de sadece bir düşünce, yapabilecek kadar cesaretli değilim.

Sosyal aktivite ve cevreni genis tut

Bazı insanlar varoluş sancısı çeker. Başına gelen ya da gelmeyenlerle alakası olmayan, hayatın amacını sorgulamakla alakalı bir sıkıntı hali. Biraz araştırıp, okursan sen de görürsün; birçok ünlü yazarın, düşünürün içinde olduğu bir ruh durumu bu. Bu sıkıntıyla başa çıkmanın yolunu üretmekte bulmuşlar mesela. Hayat öyle daha anlamlı hale gelmiş. Senin durumun aklıma bunu da getirdi ama işte dediğim gibi ancak bir uzmanla konabilir bu ruh halinin adı.

Zaten çabalamak için gerekli gücü çok zor buluyorum ve olumsuzluklardan gereğinden fazla etkileniyorum.

Böyle yaşamak gerçekten çok zor. Anlıyorum sizi. Benim de geniş bir ailem var seviyorum da fakat yetmiyor ya da bu hislerin önüne geçmiyor. Zaten çoğu kavramın anlamı da yavaş yavaş kalmıyor.. . push ; Gsyabk Cemal abi Anneler

Mesela nedir biraz bahsetsen inan herkes daha cok yardimci olur sana.

Evet istediğim bölüme gelmedim. Ama kendimi bildim bileli böyleydim sanırım. Hep düşme hali içindeyim..

sen bu kafayla zor koca bulursun

Bulantı kitabını biliyorsunuzdur, bulantı hissediyorum ben de oradaki gibi.. Birçok planım var gelecekle ilgili ama şimdiyi yaşayamıyorum bu hisler sürekli yokluyor yani bazen aniden geliyorlar. Sabahları mesela bulantı ile uyanıyorum.

Evet öyle görünüyor. sonanda

En güzel yaşlarındasın hayatın tadını çıkar bu yaşlar geri gelmiyor kendine hobi edin spor yap zihnini boşalt bişeylerle uğraş

Haklısınız, ben de çok istiyorum düzelmeyi, böyle hissetmemeyi fakat bu hisler beni hiç bırakmıyor. Loreth

Ben de son 4 yıldır aynı durumdayım. Otuzumdayım. Her şey 4 yıl önce sevgilimden ayrılmakta başladı. O gündür bu gündür hayatım bombok. Üniv bitti işsiz boş geziyorum. Aşk yok. Gönül bağımın olduğu biri de yok. Ben evin en küçüğüyüm. Büyük kardeşlerimden ayrı ayrı nefret ediyorum. Asla hiç birinin yüzünü görmek istemiyorum. Tabi nefret ettirdiler kendilerinden. Zmnla iyice soğudum. Kafamda kardeşlik olayı bitti. Babamın üzülmeyeceğini bilsem evden kaçıp kayıplara karışasım var

Yazdığınız için teşekkürlerr. Yurtta kalıyorum maalesef. Yürüyüş yapma fikri bana da cazip geliyor fakat bulunduğum şehire yabancıyım ormanlık alanda yürümek istiyorum ama daha bulamadım sonanda

Gitmeyi düşünüyorum.

Psikologa gitsen? Depresyon gibi. Ama tam da bilemem tabi. Benim için hayatın çok anlamsız olduğu bir dönem vardı ama elle tutulur sebeplerim de vardı. Uzun süre terapi gördüm. Geçti gitti. Umarım senin de geçer. Bir sorunum yok diyorsun ama bilinçaltı enteresan bir şey, belki de aklına gelmeyen ya da sorun olduğunu düşünmediğin olayların etkisini yaşıyorsundur. Bir uzmandan yardım al, bu iş ancak böyle çözülür.

Depresif bozukluk olabilir Bende bu dediklerini yaşıyorum bana tek çare psikiyatri ilclar gibi geldi.. çünkü başka hiçbir şey faydartmedi yaşama hevesimi geri vermeye

Isteklerin olmayinca neden mahvoluyorsun ki? Daha cok olmasi icin gayret gostermelisin. Ha denedin denedin olmadi, birakmak da erdemdir deyip baska bir amac edinebilirsin. Senin icin hayirlisi degilmis ki olmuyordur belki de. Aslinda daha ayrintili yazsa idin daha cok yardimci olurduk.

Artık kendi Yuvam olsun istiyorum. sevdiğim anlaştığım birisi olsun bir yuva kuralım istiyorum. Hayatın zorluklarını onunla beraber çözelim, başka bir çevreye gireyim istiyorum. Kendi ailemde o sevgiyi senelerdir yaşayamadım için, artık düşünün bir başkasının evinde o aile sıcaklığını hisseder miyim acaba diye düşünüyorum.. ama o da yok her taraf sırtlan dolu.. Bu kadar sırtlanın arasında nasıl olacak umutsuzum

Başka birisi çözüm olmayabilir çünkü başkasıyla gelen mutluluk onunla birlikte gider.

Merhaba. Ben üniveriste 1. Sınıf öğrencisiyim. Aslında elle tutulur bir sorunum yok fakat kendimi inanılmaz mutsuz hissediyorum. Sürekli hüzünlüyüm, ölmeyi diliyorum. Hep bi umutsuzluk, karamsarlık, anlamsızlık hissi. Eylemlerimi anlamlandıramıyorum, saçma geliyor. Verdiğimiz uğraş için bir neden bulamıyorum. Dediğim gibi hayatımda her şey stabil. Fakat en ufak bir olumsuzlukta yerle bir oluyorum. Güçsüzüm sanırım.. Mutlu olmaya çalışmak istemiyorum çünkü bu çaba da anlamsız geliyor. "Olasılığı olan bütün güzel hadiseler ve hazlar arasında bile ölüm fikri çoğu zaman o kadar cazip ki. Haz ve elem mukayesesi yaptığımda akıl ve mantık, alınan her nefesin trajediden başka bir şey olmadığını fısıldıyor kulağıma." Mesela tuvalete gidip ağlıyorum nedensizce. İçimde bi yerlerde acıyan bir şeyler var. Adını koyamadığım bir şey. Anlam veremediğim bir şey.. Benim gibi hissedip düzelenler var mı ya da neden böyle hissediyorum?