Zaten oyle davraniyordur. Her anne gibi. Kac yasina gelirsek gelelim oyle goruyorlar bizi. Ama sorunum bu diyerek sorun yaratma veya arama. Degisik hisler icinde olabilirsin gayet normal cunki bosanmissin.. yeni hayatinin bir bolumune adapte olmaya calisiyorsun veya olamamissindir. Ozgursun istedigini yapabilirsin aslinda suan. Sorun aramak yerine yeni birseyler yarat. Yani kendine iyi gelecek ne varsa onu yap. Kendini motive et. Yeni seyler ogren oku gez. Zaman kisa.. akip geciyor. Degerlendirmek lazim. Hayatinin sorumlulugunu kendi eline al. Annelerimiz karisir eder. Ama absurt birsey yapmadiktan ve akli selim bir insan olduktan sonra istedigini yap. Iki mirildanirlar anneler konu kapanir. Fazla takilma yani. Psikologa da gidebilirsin. Veya yasam kocuna. Konusma terapisi iyi gelir icini dokersin. Ilac almana gerek yok illa. Ama insan kendi kendinin yasam kocu en buyuk motivasyon vericisi de olur. Icimizde o potansiyel var. Kendine canlilik kat yeniden. Kendini kesfet kendini tani sev ve say. Cok fazla dusunceler icinde bogulup cikamiyorsan spor yap vucudunu yoracak seyler yap biraz.. vucut yoruldugunda pek incik cincik bos seyler dusunmeye vakit de kalmaz.

Bende senin gibi hissediyorum, yazdıklarıni okudum sanki beni anlatıyorsun kesinlikle yalnız değilsin ne zaman istersen ne zaman bunalırsan mesaj atabilirsin. Sanki beni yazmışsın bende depresif ve yalnızım

Annemin kendi akranlarından oluşan bir çevresi var, hatta çokta sohbet ederiz. Zaten altı kardeşiz, diğer kardeşlerim aradığı zaman kısa keser hep, sevmez telefonda konuşmayı. Helede yat uyu erken kalkacaksın diye seslendiği zaman kendimi çocuk gibi hissedip yerin dibine geçiyorum.

Annenizin sizden başka çevresi var mı peki yalnız bir kadın mı? Bu hayatı bir defa yaşayacaksınız bunu hiç unutmayın. Ne zaman umutsuzluğa kapılsam bunu düşüyorum

Canım o ilaçlar kilo yapıyor diye duymuştum?

Bi odaya gecio kilitleyin :)

Sende bana yaz lütfen, hayat o kadar yıpratıyor ki insanı. Belkide bizler zayıfız bilemiyorum, millet ne dertlerle uğraşıyor.

Bu söyledikleriniz okadar kıymetli ki, ben genelde arkadaşlarıma veririm bu tavsiyleri, ama terzi kendi söküğünü dikemez derler ya.. Bir de ben zayıf yanımı insanlardan hep sakladığım için, bu tavsıiyeleri hiç duymuyorum. Bana birileri bu güçlü kadın demiş, bende güçlü olmadığım halde buna inandırmışım kendimi. Aslında okadar zayıfım ki, yaptığım en ufak hatada kendimi kötü insan ilan ediyorum. Kendimi aşırı tenkit ediyorum. Bazen düşünüyorumda, benim en büyük düşmanım benim. Yazınızın resmini çektim, unuttukça okuyacağım, çok sağolun.

Ben yazdım cevap bekliyorum :)

Pozitif yaklaşımın için sağol gercekten. Kediyi bende düşündüm ama, maalesef annem kabul etmiyor. Birazda boşandıktan sonra tuhaflaştım sanki. Ben evliyken çok yanlızdım, karışanım yoktu, bireyselliğe alıştım belkide. Simdi ise annem bana cocukmusum gibi davraniyor gibime geliyor, elimden yetkim alinmis gibi. Belkide sorumum bu.

Yanında çok gerekmedikce uzun konuşmalar yapmamaya çalışın.. Degistirebileceginizi sanmıyorum. Maalesef alternatifler üretmelisin.

Aynen, kaç kez izah ettim hep aynı, bazen kasıtlı yaptığını düşünüyorum.

Ilk once bunu buyuk bir problemmis gibi gormeye birak. Telefon konusunca araya baska biri girince insan normal olarak adapte olamaz.. kimi dinleyecegini sasirir.. normal yani. Ustune birde pamuk annelerimiz yapinca bizde binlerce defa uyardiktan sonra bu durum devam edince kiziyoruz. E insan annesine kizinca vicdan azabi da duyar haliyle.. Öp kokla gecer. Cozum : annenin yaninda konusmamaya calis Birde hayatini dolu dolu yasa. Evcil hayvan edin istersen. Kedi mesela. Kediler eglenceli olur eve canlilik katar. Bu konuda bardagi tasiran son damla gibi birsey olmus.. buyutulecek birsey degil aslinda. Birde bir kotuluk ettin diye komple kotu bir insan olmazsin merak etme. Tipki kotu gunler yasadigin gibi hayatinin tamami kotu olacak hep boyle kalacaksin demek degil.

Ay canımsın, yanlız olmadığımı bilmek bile iyi geldi inan.

Sorun bizde değil bence, telefonumu açma diyorum bugün gitti telefonumu açtı

Ayy üzülme ağlama, bence sen içinde birktirmissin başka şeyleri de mesela depresiflik yalnızlık bende de var ordan biliyorum. Direk bir konu olsub bağırıp çağırıp her şey üstüme geliyo ve bağırmama da üzülüp aglarım

Takıntı takıntıyı doğuruyor ve sonrasında gelen pişmanlıklar. Psikoloğa gitmelisiniz mutlaka. Büyük ihtimalle okb teşhisi konur, rahatsızlığınız ve takıntılarınız bununla sınırlıysa hafif bir antidepresan yazarlar o da sizi rahatlatır. Durumunuzu çok iyi anlıyorum çünkü çok yakın bi tanıdığım benzer durumlar yaşadı şu an ilaç tedavisi görüyo ve gayet iyi durumda.

O 3 aydır kullanıyor öyle bi belirti olmadı. Aslında kortizonlu olmadığı sürece ilaçlar kilo yapmaz iştah açabilir sadece ama ona da dikkat etmek senin elinde hem de yaşadığım vicdan azabındansa bi kaç kilo fazla olmak daha tercih edilebilir bence. Tabi önce bi işin uzmanına görünmelisin ilaç yazıp yazmamak onlara kalmış.

Doğru sölüyorsunuz, sporla rejimle bir şekilde kilomu koruyarak, tedavi olmam gerektiği gerçeğini kabul etmem lazım.

İşin komik tarafı, telefonu kapadığım an, herşey bitiyor, konuşmaya çalışırım tv izler muhattap bile olmaz. Ama ne zaman bir telefon gelse, aninda muhabbetin içinde. Kıyamıyorumda, yarın bir gün göçüp gidecekler aramızdan, hiç değmez bunuda biliyorum. Sadece o an, stresden kendime hakim olamıyorum. Şu anda da oturdum ağlıyorum zaten.

Herkese merhaba Hamımlar benim derdim kendimle. Yaşım 30, güzel bir işim, arkadaslarım, çevrem var. Annemle yaşıyorum. Dünya tatlısı bir annem var, Allah uzun ömür versin ona. Hanımlar ancak bir sorun var ki, ben nezaman telefonda konuşsam, annem araya girer. Bunu aile bireyleriyle konuşurkende yapıyor, arkadaşlarımla konuşurkende. Bu aslında çok büyük bir problem olmayabilir bazıları için, ama benim için inanılmaz zor bir durum. Stresli bir insanım, obsesif takımtılarımda var. Annem araya girdiği an çok büyük stres yaşıyorum, kalbim küt küt atıyor, her iki tarafada adapte olamıyorum. Sonra istemsizce kızıyorum anneme, ve asıl derdim bundan sonra başlıyor. Büyük bir vicdan azabı. Pişman oluyorum, kemdimi kötü bir insanmışım gibi hissediyorum. Hep söylüyorum anneme lütfen araya girme diye, hatta köşe bucak kaçıyorum telefon geldiği zaman, bununda farkında. İnanın çok stres oluyorum. Araya girdiğinde genelde daha önce sorup cevabını aldığı bir soruyu sorarak oluyor, ve yüksek sesle yaptığı için, kafam allak bullak oluyor. Ne yapa bilirim, akıl verin lütfen, psikoloğa gitmeyi düşünüyorum. Saçma sapan bir telefon görüşmesinden dolayı annemin kalbini kırdıgım için kendimden nefret ediyorum. Hiç iyi değilim kızlar. Ayrıca kendimi çok yanlız ve depresif hissedıyorum. Hayat eskiden güzeldi, ümit doluydu, şimdi ise, ne yaparsam yapıyım, mutsuz hissedıyorum, ve her yaptığım şeyin yanlış olduğunu hissedıyorum.