Canım, lütfen üzülme. Ben seni anlamaya çalışıyorum. Çalışıyorum diyorum çünkü kimse kimsenin çektiği sıkıntıyı içinde olup yaşamadan anlayamıyor. Davulun sesi uzaktan hoş gelir misali yani. Ben de burada yeni sayılırım. İhtiyacım da var açıkçası dertleşmeye. Birkaç sohbet ortamına, topik mi ne diyorlar ya burada, girmeye çalıştım, samimiyetle paylaştım derdimi ama insanoğlu işte. Ne bileyim, kimseye güvenim, inancım kalmadı. En iyi kadın kadının halinden anlar dedim ama... Neyin peşinde insanlar bu zamanda, anlam veremiyorum artık. Ben sana olmaz öyle şey, sıkılamazsın, bunalamazsın demiyorum. Çünkü benzer durumları ben de yaşadım. Sıkılacaksın, bunalacaksın, zor gelecek ama kendini biraz gayrete sokup bırakmazsan, iyice salmazsan zamanla aştığını da göreceksin. Şu hayatta nelere alışmak zorunda kalıyoruz ne yazıkki... Keşke herşeyi seçme şansımız olsa, keşke hayatımızın her döneminde istediğimiz durumda ve konumda olabilsek ama olmuyor işte. Amonra

İstanbuldayken benimde kedim vardı pati :) ufacıktı aldığımızda sonra kocaman oldu defalarca anne oldu. Evde onun varlığı gerçekten değişik bir atmosferdi :) Tavsiyelerinizi dinleyeceğim çok teşekkür ediyorum...

Yani nerdeyse bir 5 sene gerekli :) Ama buda güzel bir düşünce bebeğimin arkadaşları ve onların anneleri :) Süper gerçekten henüz karnımda ve minicik daha. Gelsin bakalım sağlıkla hayırla dünyama belkide dediğin gibi bana şans getirir..

ben ankaralıyım, üniversite hayatım istanbulda geçti.. o 4 yıl neler çektim bir ben bilirim bir Allah.. hergün ağladım, hergün okulumdan nefret ettim, istanbulu sevemedim çünkü.. halbuki akrabalarım vardı, tanıdıklarım vardı ama olmadı, o istanbulun kalabalığı üzerime üzerime geldi.. ankaranın sessizliğini, sakinliğini hergün özledim.. bu yüzden seni çok iyi anlıyorum, insan doğup büyüdüğü yeri arıyo hep.. ama hareketli bi hayata alışmış bi istanbullu olarak, ankara sana bitlis gibi bile gelebilir ben istanbula alışamadım çünkü öğrencilik hayatımla sınırlı olduğunu biliyodum, okul biter bitmez ankarama döneceğimi biliyodum.. ama sen artık ankarada bi yuva kurmuşsun, işin, eşin herşeyin burda.. o yüzden böyle negatiflikleri düşünmek yerine, güzel taraflarını görmeye çalış.. zor biliyorum dediğim gibi bende yaşadım bunları ama hayattan zevk almayı bilmezsek kendi mutsuzluğumuzda boğulur gideriz.. şuan ankarayı bırakıp gitme şansın yok, o zaman burayı nasıl kendin için yaşanılabilir kılarsın bunları düşün.. yoksa üzüldükçe üzülür zehir edersin kendinede eşinede hayatı..

Sağol canımm.. İnan içimi rahatlattın. İşte bende salmamak kendimi iyice bırakmamak adına fikir istedim. Bazen bazı şeyleri bilsende düşünmezsin düşünmek istemezsin bir başkasının ağzından duymak daha etkili olur ya benimkide öyle işte.. Güzel yorumun ve yaklaşımın için çok teşekkür ederim...

anin canım sağol. Allah kimseye daha büyük acı göstermesin... konuşmak bana iyi geliyo, umarım sanada iyi geliyodur zamanla alışırsın buralara... neresinde oturuyosun ankaranın?

Bende istanbuldan ankaraya gelin gidicem haziran 2012 de. çok mu sıkılırım yaa çokmu sıkıcı şehir ankara? herkes öyle söylüyo. off benimde kimsem olmıcakk

Anlamadığım şey, Ankara Bitlis'ten çok daha büyük ve sosyal hayatı daha canlı bir yer.. Orada sıkılmayıp burada nasıl sıkılıyorsunuz?

Şu Papazınbağı denilen yerin adını ikinci kez duyuyorum ve merak ettim doğrusu. Tavsiyeni dinleyeceğim arkadaşım

herkes Ankara için öyle diyor ama bakalım ben gerçekten vazgeçemeyecek kadar cok sevecekmiyim :) İnsan özlüyor iş çıkışı bir arkadaşı ile oturup iki lafın belini kırıp kahve içmeyi... Dilerim dediğin gibi olur ve alışırım bende :) G

Şu bunalımın bir işe yaramadığının bende farkındayım aslında. sıkıldım bu hallerimden çok sıkıldım hemde. Sürekli hüzün gözlerimde akmaya hazır yaşlar. İşte bunu aşamıyorum neden atlatamıyorum ki neden? Çok şükür eşimle bir derdim yok, karnımda Allahın bana bir mucizesi var, ailem uzak ama çok şükür sağlıklı hepsi hayatta. bunları sürekli düşünüyorum zaten ama mutsuzum geçmiyorda bir türlü. Sürekli öfkeliyim sürekli mutsuzum agresifim ve bunların acısını can simidim eşimden çıkarıyorum sürekli..

çeşitli kurslara gidebilirsin tatlım çevre ednmek bakımından okulundan sonra kalan vakittte bikaç saatliğine gitar kursu çeşitli dans kursları vs.. hem hobi edinmiş hem çevre edinmiş olabilirsin bu dediğimi denemende fayda var diye düşünüyorum süre sonra bunaltını eşine yansıtmış olursun durum daha da vahim olabilir V

Bak, şimdi şöyle birşey geldi benim aklıma. Burada Lal-ü Ebkem Sevdalar diye bir konu açmıştım ben. Sadece kendim kafama estikçe yazıyorum birşeyler. Birazdan oraya bir yazı yazacağım. Forum takipten bakarsın. İstersen okuyabilirsin canım.

14 haftalık oldu bugün :) tahmini doğum tarihide kısmetse 1 mayıs bahar çocuğu olacak :)

sanırım çalıştıgın okulda o bölgede... ben elvankentte oturuyorum cnm... örnek tarafını hiç bilmiyorum açıkçası ama burda komşuluk biraz daha iyi... gerçi ben uzak duruyorum çalıştıgım için komşu yapacak zamanım olmuyo... ama senin vaktin oluyomuş komşu senin için çnemli tabi. . push ;

kısmet olursa bende doğumdan sonra düşünüyorum sporu. ilgilendiğin için teşekkür ederim arkadaşım.. K

Burdayımmm :) Bayram için İstanbula gitmiştim biraz uzadı internete giremedim uzun zamandır bu sebeple yeni okudum yazılanları..

Suan seni en iyi anlayanlardan biride benimdir canim.. Hemde suan o kadar derinden ailemin ozlemini yasarken senin konunda buldum kendimi.. Bende evlenip Ingiltere ye geldim Turkiye sinirlari bile degil.. Nasil ozluyorum ailemi anlatamam, soyledigin gibi aileme bisey soyleyemiyorum cunku ulasmazlar ellerinden bisey gelmez uzulurler, kiyamam ki onlara.. Bazilari neden acimasizca yorumlar yapiyorlar, herkesin derdi kendince buyuk.. Allah yardimcimiz olsun insallah canim ama sukret bak senin ailenin yanina gelmesi beinimkiler kadar zor degil.. Bi disari ciktigin zaman tanidigin simalari goruyosun yani ayni dili konustugun ayni milleten insanlari... Ozlem cok zor hemde cok.. Insanin taa en derinde yasadigi yakip kavurdugu ama kimselere soyleyemedigi mahremi.. Dua edelim birbirimize..

Bitlis'te bu sıkıntıları çektikten sonra Ankara'da neden bu kadar darlandınız ben de o noktayı anlayamadım eşiniz, işiniz yuvanız var, sağlıgınız yerinde.. altından kalkamayacağınız bir derdiniz, sıkıntınız yok çok şükür herkes bir şekilde ailesinden, sevdiklerinden ayrı kalıyor hasret ya da gurbet tahammül edilemeyecek bir durum değil.. bir şekilde bunlara katlanmaya çalışıyor insanlar.. aileni özlemeni ve bulunduğun yerde sıkılmanı anlayabilirim ama bu kadar yoğun bir depresyona girecek kadar bir neden göremedim anlattıklarında milli eğitim bakanlığı pek çok hizmet içi eğitim kursları düzenliyor öğretmenler için neden bunlardan istediğin bir faaliyete katılmayı denemiyorsun ya da başka aktiviteler yapmayı... herkesin derdi kendine ağır ama bu forumda o kadar ağır ve içinden çıkılamaz durumları yaşayan insanların dertlerine, depresyonlarına şahid oldum ki... senin durumun altından kalkılamayacak bir sorun değil bana göre... bir de sana yazılan yorumlara hesaplaşır gbi değil de, daha sakin cevaplar verirsen, burada daha faydalı iştişareler yapılabilir. sin.. bulunduğu şehre ısınmanı temenni ederim, daha huzurlu olursun inş sevgiler..

ben de Ankara'dayım, İzmir'den geldim buraya, üniversite okumaya, yurttaydım, 1000e yakın yaşıtım kadınlı erkekli, müthiş bir kalabalıktan evlenince bir anda sakinliğe durağanlığa, koşturmacadan, oturmacaya döndüm :)) dediğin gibi Ankara böyle işte yapacak bir şey yok, sevmeye çalış, İstanbul'dan buraya gelmek çok zor olmalı, etkinlikler parmakla sayılacak kadar az, biz 3 ayda bir İstanbul'a gideriz ve sabah öğle akşam gece aktivitelerden listeler hazırlarız, hatta saatlerde bile, her dakika istanbulda yapacak coşacak bir şeyler var. bu anlamda başkent istanbul, bir kültür başkenti, eğlence cenneti, sosyal yaşam mekanı.. bizde de arada bir kapıcı çalar kapımızı, kadıncağız kapıyı çaldığına çalacağına pişman olur, hemen sohbete dalarım ayak üstü bırakmam :)) konuşacak adam bulmuşum, bırakır mıyım hiç :)) onun dışında çok şükür üniversiteden mezun olmama rağmen işlerim oralarda, hiç de bitmesin lütfen, kariyerimi oradan ilerletmek istiyorum, derslere hocalara gittiğimde havamı buluyorum, yaşıtlarımla iki cümle bile, eve dönüş yolunda iki üç mağazaya kitapçıya girmek bile bana büyük mutluluk veriyor. tabi bu anlattıklarım eşimin işte olduğu zamanlar, o işten dönünce her yer her dakika cennette gibi geçiyor. Ankara'yı az biraz kötülemiş gibi olduk ama ben buraya isteyerek geldim, İzmirli olup da Ankaraya aşık sayılı insanlardanım. havasını seviyorum , bol yeşillikli, yeşil alan çalışmaları her yerde, parkları şehir planlaması İzmir'e göre kat kat kat kat iyi. Türkiye'nin tek planlı şehri. akşam yemeğinizi yedikten sonra şöyle bir dışarı çıkın, sadece avmler değil, Ankara'da çok iyi gruplar çok iyi gece kulüpleri barlar var, İstanbul kadar olamasa da, şu yönden bakmak lazım, aklı başında belalı olmayan tipler takılıyor burada barlarda. tabi hepsi olmasa da. zamanla kafana göre olanı giderek görerek müzik zevkine göre, mekana ısınmana göre seçersin, oralarda harika insanlarla tanışırsınız, ayrıca opera, bale tiyatro ve sinema yönünden de zengin, festivalleri de senede bir oluyor, takip etmen lazım, sadece avmlerde takılma, bayılırsın vallahi :)) sonra balığa çıkın, bak ankarada şu olay güzel belli bir hobin varsa eğer muhakkak onun topluluğuna ulaşabilirsin, ne bileyim bir enstrüman çalıyorsan müzik aletine göre bir kurs-topluluk bulursun birlikte takılırsınız, yine balık tutmayı seviyorsan burada balıkçılar aile gibidir, hepsi birbirini kollar canciğerdir, vosvos kulüpleri bile.. devamlı toplanırlar belli tarihlerde, yani burada genel anlamda etkinliklerden öte insanların kendi çabalarıyla ayakta tutabildiği sosyal hayatları var. yoksa bekleme kimse kapını çalıp da hoşgeldin kimlerdensin, hadi akşama yemeğe gelin demiyor :)) o sıcaklık kesinlikle yok :)) özellikle apartmanda sanki merhaba derlerse borçlu çıkacaklarmış gibi kaçıyorlar hemen merdivende karşılaşınca, hemen bir baş eğmesiyle selam koşa koşa git, ne oluyor bir dur, selam de nasılsın de, nasıl gidiyor de, ee neler yaptın de, neler yapıyorsunuz de, yok.. ama bir yakınlaşabilsen aslında çok canayakın buranın insanları, yakınlaşana kadar soğuk.. gizli kapalı bir kutu gibi, içinde müthiş bir cevher var, ama açman lazım :)))

rica ederim ne demek ne güzel o zaman size bi pisi ilaç gibi gelir emin olun onlarsız hayat gayet sıkıcı çünkü sonra zaten bu yalnızlık durumdan memnun bile oluyosunuz kendinize yetince kendinizi meşgul etmeyi öğrenince.

Merak etme cnm yalniz deilsin.. cogunluk ole.. kimse kapi calmio artik.. yalniz herkes ama iste kimse kimseyi ole gormuo sadece kensisini ole zannedio.. bnde ogretmenim 9/3 benimde. okulum kucuk 3ogretmenli. oncesi mustaydim 4yil kaldim ve orda meslek cevresi arkds cevresi olistrdum. memlekee geldim evlenerek vee tataaaammm yalnizim. annem ablam akrabalarim var ama ben arkds istiorum.. alisversi yapmak istiorum.. falan filan... ilk yillar ole olo.. simdi ole deilim. hamileyim allaha sukur ve kndimi hic yalniz hissetmiorum.. karnimda bi biciirik var ve arkadsim oldu bnmm.. ama bnm en buyuk sansim ailemin burda olmasi. allahim sabir versin umarim cabuk atlatirsin

Amin arkadaşım çok teşekkür ederim güzel yorumun tavsiyen için.. Allah seninde yardımcın olsun..

Bende 12 yılı devirebilecek miyim acaba Haberlerde bile Ankara dedikleri zaman sinirlendiğimi hissediyorum.. Maalesef okulum çok merkezi olduğu için yaş gurubu olarak benden çok büyükler göksu parkı hariç bahsettiğin diğer yerlere gittim hatta ankarada en çok Gölbaşını beğendim belkide göl bana denizi çağrıştırdığı içindir.. Amin canım dediğin gibi Allah başka dert vermesin Louder

Hakılısın canım ailenin yakınında olması büyük şans senin için.. Amin çok teşekkür ederim..

Hatunlar, neredesiniz?

Meraba, konunun sadece ilk sayfasını okudum. Bu forum malesef bi acayip, derdini anlatırsın seni şükretmemekle, nankörlükle suçlarlar. Hemen daha büyük dertleri olanları sıralarlar. Benimde bir konu başlığım vardı konuda sizinkine benzer bir sebeptende, aynı tepkileri aldım bende. Sinirlendim o konuya yazmayı bıraktım bende. Ama bu forumun güzel taraflarıda var, sizin gibi, benim gibi yalnız insanların kafasını dağıtmaya yarıyor. hatta bazen gerçekten seni anlayan insan bile bulabiliyorsun. Bende 1.5 aylık evliyim, eşim ankarada, ben 14 saatlik mesafede bi şehire atandım. Bir yıldan fazla görev yapacağım burda. 5 aydır burda görev yapıyorum, düğün yerimiz çok önceden tutulmuştu, düğünümüzü yaptık, balayından sonra yine buraya döndüm. Tek yaşıyorum ev arkadaşı bulamadım. Hiç arkadaşımda yok burada. Yalnızlık neymiş, ne kadar zormuş burada öğrendim ben. 2 kelime etmek için can atıyor insan. Cuma eve giriyorum, pazartesi çıkıyorum. Zaten bulunduğum şehirde küçük çok asosyal bir yer. Ama önemli olan hangi şehir olduğu değil, hangi şehirde çevren olduğu. Benim için Ankara cennetken misal, siz ordan nefret ediyorsunuz. İnsanın ailesi sevdikleri nerdeyse tek yaşanacak şehir orası malesef. Belli yaştan sonra arkadaş edinmek daha zor, arkadaş edinilse bile asla eski arkadaşlıklar gibi olmuyor. Lisede üniversitedeki arkadaşlıklar gibi olmuyor iş hayatındaki arkadaşlıklar.

Insanlar aliskanliklarini zor birakiyor. Türkiye yi cok gezdim. Anne baba memur sonra bende ögretmen oldum. Bir kac ilde öyle gezdim. Zannediyordum ki ben dünyanin öbür ucunada gitsem yapabiirim. sonra almanyaya geldik. SIKILMANIN ne oldugunu o zaman anladim. Cok güzel bir ülke ama insan yoktu ilk zamanlar. ama insan her seye alisiyor tam olmasada. Her sey zamanla olusur. Birazcik sabretmelisin. cocugun olur. Okula gider. Onlarin annleriyle görüsürsün. Beni almanyada kurtaran kizimin arkadaslarinin anneleri oldu. Cünkü görüstügüm butun arkadaslarimin hepsinin kizlari benim kizimla ayni yastalar.

allah gönlünüze göre versin o zaman P

evet bazen beni boğsada sonuç olarak büyük şehirdeyim bu benim için avantaj belkide, bu şehri sevmesemde... Allah kızınızı size bağışlasın benimde küçük mucizem gelince bana yoldaş olacak inanıyorum...

haklısın.. neyse çok bir şey kalmamıs az daha sabret bakalım. dilerim herşey bundan sonrası için senin için hep hayal ettiğin gibi olur..

Bitliste sıkılmadığımı da nerden çıkardınız bende onu anlamayamadım? uzun uzun yazıp konuyu uzatmak istemedim bitlis hayatım bitti gitti onu burda yazmamın ne anlamı var? o geçici bir süreçti ama artık burası kalıcı ve ben belkıde son nefesime kadar bu şehirde yaşayacağım. ama cok merak ettiysen yazayım bitliste elektriği olmayan bir köydeydim öğretmen devlet düşmanı olan insanlarla yaşıyordum sadece bir arkadaşım vardı doğru düzgün. defalarca öldürülmeklede tehdit edildim cunku adam beni haraca bağlamak istedi. her gece mum ışığında oturmaktan televizyona hasret kalmıstım. sürekli terör örgütünün düzenlediği eylemlerin arasında kalıyorduk. nerdeydin dersen daha 2 hafta once polislere düzenlenen mayınlı saldırının oldugu yer bitlis güroymakın bir köyüydü. eğer ki ben bitlisten ankaraya gelin gelmiş olsaydım bunu anlayamamanı bende anlardım ama ben orada sadece 2 yıla yakın zaman geçirdim ve bitti gitti. bir derdim vara konu acarkende geçmişi değil şu an yaşadığım sıkınıtıdan dolayı belkı içim biraz rahatlar diye yazdım.

Amin herkesin evladını Allah bağışlasın. Hamileliğinizin tadını çıkarın bence. Bebek alışverişleri çok zevklidir. Bebeğinize bişeyler aldıkça, onu kucağınıza almayı sabırsızlıkla bekledikçe bunalmanıza zamn olmıycak eminim

Bencede bu konuda yanlız değilsin.. Haftanın 6 günü 8-18 arası çalışıyorum eve gitmem 19:30 buluyor.. Ev iş yetişemiyorum. 16 katlı bir sitede oturuyorum bir gördüğüü birdaha görmüyorum zaten.. Yakınımda bir akrabam bile yok.. İşten eve evde işee. Hiçbir sosyal faliyetimiz bile olamıyorr.. Yorgun düştüğüm için evden çıkasım kalmıyor bir günümde.. Hayat böyleymiş demekki.. Herkes istediği hayatı yaşayabilse ama imkanlar ancak buna yetiyor..

ben de 12 yıl önce istanbuldan ankaraya gelin geldim. seni çok iyi anlıyorum. ben 2 yıl kalın perdelerimi bile açmıyordum ankarada olduğumu anlamıyım diye. çevre zamanla oluyor. okulda kafana göre meslektaşın yokmu. biraz zaman ve sabır canım.. bu arada kurslara gidebilirsin. birde haftasonları eşinle göksu parkına gidebilirsin çok hoş bir yer. aracınız varsa gölbaşına gidebilirsiniz. hamamönünü görmediysen oraya gidebilirsiniz. çok güzel mekanlar var orda. umarım en kısa zamanda alışırsın. Rabbim başka keder vermesin canım.

annemi kaybettiğimde bende çok mutsuzdum evliliğimiz çok kötü etkilendi, asla yapmamalısın insan sevdiğini yerden yere vururmuş ama çok yanlış nazın geçiyor diye kırmamalısın evliliğiniz çok yara alır fark etmezsin..

Nasılsın canım?

eeee yalnızlıktan şikayet eden hatunlar ben burdayım siz yoksunuz. yapın kahvelerinizi geçin karşıma bugün neler oldu neler bitti anlatalım yüzyüze olmasada yürek yüreğe muhabbetimizi ederiz.

verilen cevplara da takılma cnm kendin için ışık tutalanları al gerisini salla kimene herkes serbest konu açmada senin derdin az sen açma seninki çok sen aç diye bi durum söz konusu değil millet eleştirmeye yer arıyo resmen!!!!

Biz de burada dertleşerek birbirimizi daha iyi etmeye çalışıyoruz işte. Samimiyetle olduktan sonra iyi elbette ama herkes anlayamıyor. Yani, insan kendi çektiğini bilir sonuçta ama kadın anlar en iyi kadının halinden. Ben de burada yeni sayılırım. Aynı saflıkla ya da içtenlikle mi diyeyim, adına her ne denirse paylaştım. Kendime yakın bulduklarım da oldu, derdimden kendine eğlence edinen de... İnsanoğlu işte... Zaten yaşadıklarımdan sonra hiçbirşey beni şaşırtmıyor biliyor musun?Herşeyi olağan karşılıyorum. Herşey beklenir yani insanlardan. Öyle bir devire gelmişiz. . push ; K

Örnekte oturuyorum lojmanımız var burda ama ev arıyoruz sanırım yakında çıkarız burdan. Sen neresindesin?

kendi kendime yetmiyorum artık farkındayım.. ne oldu bana nasıl gececek bilmem ama bazen nefes alamadığımı hissediyorum. 2009 yılında evlenip ankaraya yerleştim öncesinde hep istanbuldaydım sanırım biraz fazla aileciyim temmuzda evlendim eylüle kadar özledim diye ağladım ve hop ek atama ile bitlisin bir köyüne öğretmen olarak atandım daha2 aylık evliyken. gitsen bir dert gitmesen bir dert ve eşimi evimi arkamda bırakıp gittim.. eşim ankarada ben bitlisteydim.2 seneye yakın ayrı yaşadık mecburen. 2011 şubat ayında eş durumu ile belki bana kızacakasınız ama ankara denilen ömür törpüsü yere geldim.. sil baştan başladım yani evliliğime. evet cok şükür artık evimdeydim eşimin yanındaydım ama içimdeki bunalım hiç bitmiyordu. yeni okuluma uyum sürecim ki hala alışamadım evlilik okul ev yemek temizlik derken iyice monotonlaştığımı hissettim evlilik bu değildi biliyordum cunku dillere destan biir aşkla evlenen ve eilvlikleri parmakla gösterilen iki insanın kızıydım ben.. istanbulda zamanım yetmezdi arkadas çevreme eşe dosta şimdi burda kapımı apartman görevlisinden başka kimse çalmıyor (( o monotonluğa da alışırım belkı ama bu yalnızlık sanki beni çürütüyor hayattan soğuyorum... geçen hafta annem ve babam geldi gittiler hala ağlıyorum arkalarından. eşimle bir sorunum yok çok şükür ama ev kuşu gibi işten eve. zaten çıksakta avmlerden başka birşey yok ankarada yapacakibr şey bulamıyoruz yada. okulumda herkes yaşça benden çok büyük apartmanımdakiler deseniz selam sabah verdikleri yok. asosyal gibi oldum hatta gibisi fazla asosyalim artık. kendimi işe yaramaz boş hissediyorum. bazen alışverişe çıkıyorum istanbuldayken yalnız cıkmazdım hiç mutlaka bir arkadaşımla giderdim fikir alırdım burda alışveriş yapmaktan nefret eder oldum... okulum yarım gün 9-3 çalışıyorum sonra eve gelip kendimi işe veriyorum ve artık bunalımın depresyonun dibine vurdum. kendimi nasıl mutlu hissedebilirim ne yapibalirim bu süreç geçer mi.. bana yardım edin... 1Sen

Ne güzel yazmışsınız..

Aşırı duygusal fazla detaylara takılan bir kişiliğim var bunuda etkisi var biliyorum. Örneğin burda sürekli konulara girip çıkıyorum geçen gün şu bebek odası için süsler doğum hazırlıkları doğum odası kapısı süsleri bebek süsleri falan bunlara baktım daha önce bütün kuzenlerim arkadaşlarımın bebişleri olduğunda biz geceleri bir araya gelir süslerini hazırlardık, şimdi öyle kötü bir ruh hali içindeyiim ki burdaki o süslere bakıp bakıp ağlıyorum bana yapacak kimse yok hastanede odamın kapısını kim süsleyecek benim bebeğimin şekerlerini kim benimle yapacak. Kendimi üzmek için çabalar gibiyim.. , Allah nasip ederse 1 mayıs gibi doğumum gerçekleşecek, kayınvalidem aydında eltimle yaşıyor onun 9 aylık ikizleri var doğumuma gelir ama daha sonra 1-2 ay sonra mecbur! dönecekmiş ikizlerle eltim tek başına başa çıkamazmıs.. Annem İstanbulda babam var abim var yengem var ve yengem sabah 8 akşam 8 çalışıyor annem onları bırakıp en fazla 2 ay gelebilir. Düşünüyorum ya sonra.. Eylülde okullar açılacak ve ben 4 aylık bebeğimi kime emanet edip gideceğim ( ücretsiz izne ayrılamam kredi çektik borcumuz var. İşte bunları düşün düşün kendimi yalnız sahipsiz çaresiz hissedip o bahsettiğim bunalımın en dibine vuruyorum maalesef.. B

Dua edin yine büyük şehirdesiniz. Ben Ankara dan küçük bi şehire geldim aynı sizin anlattığınız gibiyim... Sanırım hamilesiniz inanın çocuğunuz doğunca sıkılmaya zamanınız olmıycak. Size arkadaş olucak. 14 aylık kızım var benim en iyi arkadaşım.

Yani Ankarayı öyle bir anlatmışsın ki bir an kendimi suçladım :)) Ne güzel pozitif yönlerinden bakarak çok şey katmışsın kendine sanırım ben hatayı en başta Ankaraya antipati oluşturarak yaptım.. Ama zararın neresinden dönersen kardır misali bende tavsiyelerine uyacağım bayram dönüşü.. Önce bir İstanbula gideyimde hele bayramda kendime geleyim dönüşte inşallah :)

haklısın, sen daha yoğun çalışıyormuşsun işin çok daha zor.. En azından ben saat 3te çıkıyorum okuldan ama benimde okulum görme engelliler ve zihinsel engelliler olduğu için eve döndüğümde çok yorgun olmus oluyorum benimde bir şey yapasım pek gelmıyor belkıde mutfaga gir yemek hazırla evi toparla temizle derken eşim gelıyor sonra hergün birbirinin aynısı.. insan bir zaman sonra daralıyor.. Allah başka dert vermesin..

Bitlisten sonra Ankara nimet gelmeliydi diye düşünebilir insan ilk etapta. Ama şu da var, doğuda geçirilen zor günler, hiçbirşeyin size anlatıldığı gibi olmadığını görmek insanın içini çürütüyor, büyük bir iz bırakıyor hayatınızda. Ben de sizinle benzer durumdayım. Yüksekova da çalıştım 4 yıl. Arkadaşlık ortamım çok güzeldi, dostlar kazandım ama İstanbul a ilk geldiğimde yaşasın! diyemedim tam anlamıyla, sersem gibi dolaştım bi süre.1 yılı geçti buraya geleli , evliliğe de istanbula da alışamadım tam anlamıyla. ben de bıktım yalnız alışverişe çıkmaktan, derdimi anlatabilecek kadar güvenebileceğim gerçek dostlar bulamamaktan.. o kadar iyi anlıyorum ki siziÇözüm önerisi istemişsiniz benim de aklıma ilgi alanınız dahilinde bir kursa gitmekten, eşinizle vakit geçirmekten başka birşey gelmiyor. Umarım bir an önce yoluna girer de atlatırsınız bu durumu:) D

ne güzel bir işin var büyük bir şehirdesin.. bardağa dolu tarafından bakmaya çalışmalısın.. . push ;

evet bir derdim var konu başlığında bir kaç konuya denk geldim elbette bu forumda paylaşılan ve bu hayatta yaşanan çok daha ciddi sorunlar var bu hayatta, fakat bu böyle diye beni hiç bir şey üzemeyecek mi sizce ben benim durumumdan çok çok kötü halde katlanılmayacak kadar büyük dertleri olan insanların varlığının farkında değilmiyim? benimde anlamadığım bu tepkiler niye? bu şekilde telkin ettiğinizi mi zannediyorsunuz yada burda sorunlar böylemı çözülüyor? 2009da evlenmem daha evliliğin yeni bir hayatın düzenine alışmaya çalışırken hiç bilmediğim uzak bir yere atanmam orada yaşadığım sıkıntılar sonra tekrar aaknraya gelıp büyük bir yalnızlığın içine düşmem bir bunalım sebebi olamaz mı? neden bir anda nankör şükürsüz olayları abartan biriymiş gibi adledildim onu hiç anlayamadım... bu siteyi tesadüfen buldum bir kaç günlük üyeyim ve üye olduğum ilk gün eşime burda herkes kaynaşmış artık benımde arkadaşlarım olacak 20 kasımda mayıs anneleri bulusuyor ankarada bende giderim diye gömü bulmus gibi seviniyordum. dertlerini yazanları gördüm ama kücük ama büyük herkes kendince yardımcı olmaya calısmıstı heves ettim gece kendimce çok yaymadan uzatmadan yazdım ve bir hevesle uyudum sabah heyecanla açtım bilgisayarı, ama içim rahatlayacağına daha cok stres oldum neden yazdım ki diye. ben bunları anneme babama abime anlatamam cunku onlar ıstanbulda elleri kolları yetmıyor bana bilirlerse kafaya takacaklar üzülecekler ama bir şey yapamayacaklar onları üzmek istemediğim için içimde tuttum hep şimdi burda yazdım ama sıkıntım basite alındı. olsun... bende zaten dünyadaki en büyük dert bende dememiştim, sadece yardım fikir istemiştim.. V

İstanbuldan gelipte Ankarayı eğlenceli bulanı hiç duymadım ama dilerim sen istisna olursun arkadaşım.. Hemen karamsarlığa kapılma benim okulum bulunduğum ortam vs şartları yüzünden birazda çevre edinemedim belki senin daha farklı olur..

depresyonun dibi bu olsa gerek diye başlığınızı okuyunca daha vahim, içinden çıkılmaz bir dertle uğraştığınız düşündüm, konunuzu okuyunca dışardan bakan biri olarak biraz abartığınızı söyledim samimi olarak, hoşunuza gitmese bile bu yönde yazılan yorumlara dudak büküp, olgunluktan uzak cevap verme hakkını size vermemeliydi.. kimse sizin derdinizi küçümsemiyor, konu açamazsınız demiyor, yorumları nasıl bu minvale çektiniz enteresan burada konu açanlar kendilerine yazılacak herşeye saygı duymalı bence, bu çok şık ve ince bir davranış oluyor zira.. aksi durumda farklı yorumları okumanın ne anlamı var!!! sürekli bardağın boş tarafına odaklanmak size bu zamana kadar birşey kazandırmamış, bunu aşabilirsiniz demenin herkese göre farklı bir üslübu vardır... kimse sizin aklınızdan geçenleri satırı satırına yazmakla mükellef değildir malumunuz... ilk yazılan yoruma bile tepeden inme bir hışımla yaklaşmışsınız ve bu üslupta ısrarcısnız anlaşılan.. oysa ki şu hususları da eklersem daha açıklayıcı olur diyebilirdiniz, iletişim arayan biri olarak ta en baştan depresyonun en dibine inmeden kafanızı meşgul eden sorunlarınızdan kurtulursunuz inş beğendiğiniz yorumlardan çok istifade etmenizi umut ederim...

lütfen biraz sakin ol lütfen. kendin için. uyum problemi yaşıyorsun. yakında atlatırsın inşallah. hayatının olumlu yönlerini görmeye çalış. yalnızlıktan yakınman çok doğal. asıl yakınmadığın zaman depresyonun dibini görmüş olursun. bu raddeye getirme kendini. biraz zaman tanı kendine ve çevrene. her şeyin senin için çok daha güzel hale geleceğini düşünüyorum, hissediyorum. pozitif olll:129: S

MErhaba arkadaşım, ben okulöncesi öğretmeniyim dışkapıda oturuyorum. Papazın bağı dediği yerin adını bile ilk kez duyuyorum desem inanır mısın :) Tavsiyeni dinliycem ve en kısa sürede gideceğim inşallah. sweety_eva

merhaba arkadaşım seni iyi anlıyorum bende ankaraya 1 buçuk ay önce geldim eşim burda çalışmaya başladı benimde 2 aylık bebeğim var ve ücretsiz izne ayrılacağım yani bilmediğim hiç arkadaşım olmayan bir şehirde evde tıkılmış durumdayım işe gidince insan en azından birazcık açılıyor bende o da yok senin eşinle bişeyler yapma şansın var bebeğin doğmadan eşinle gezmeye bak bence çünkü ben eşimle bile doğru dürüst çıkamıyorum çünkü bebek üşür nasıl emziririm dışarıda altını değiştirme dertleri var ama tabi bebekle ilgilenmekten pek sıkılmaya vakti olmuyor insanın sende bebeğin doğunca göreceksin insanın bütün hayatını nasıl doldurduğunu...

Ne abartılı bir insansınız siz yahu sanki hakaret küfür etmişimde bu usluba söyleyecek sözü yokmusta seviyeyi düşüremezmişte.. Yesinler senin seviyeni! Gereksiz ve anlamsız ise girme kardeşim konuma yazma olur biter hayret bir şey..!

bence sahip olduklarınızı düşünün ve mutlu olmaya çalışın. Allaha şükür atanmışsınız güzel bir evliliğiniz var. açıkçası ben de Ankara da bir süre kaldım ve alışmakta zorlandım. Ama inanın küçük yerlerde yaşamak daha zor. Zamanla inşallah çevre edinirsiniz ve belki bebeğiniz olur alışırsınız. Çok şehir değiştirdim ve her seferinde adaptasyon sorunu yüzünden depresyona girdim malesef ama zamanla çözülüyor herşey. ALLAH SABIR VERSİN.

Beni olgunluktan uzak olmakla suçlayacak hadde nasıl sahip oldunuz bende bunu anlayamadım. Szi ve sizin gibi kitabın ortasından konusup uslubum bu ben açık sözlüyüm tarzlarına bürünen insanlardan hoşlanmıyorum hepsi bu. İlk yazılan yorumda da arkadaşım sanki ben doğma büyüme bitlisliyim ankaraya geldim ankarayı asosyal buldum canım sıkıldı vs gibi bir yorumla yazmıs bende açıklamamı yaptım etkiye tepki meselesi!!

Allah Allahhh, biraz önce yazdım mesajı, görünmüyor... Neyse, nasılsın canım?

Eşimle nişanlıyken o İstanbula tayın isteyeceğini söylemişti ve bu sebeple düğünden önce nikah kıydık onun tayın döneminde evimizi İstanbulda kuralım diye ama kısmet olmadı çıkmadı tayını. Olmadı diyede düğünü 1 sene ertelemek istemedim açıkçası. Ama eşim bana Ankarada geçiciyiz tatil farzet burayı bizi buraya bağlayan hiç bir şey yok birgün gideceğiz burdan dedi ve bu ümit beni Ankaradan daha da soğuttu sanırım. Binlerce kez şükürler olsun tabiki halime çok daha kötü durumda olanlar var elbet ama inanın bazen nefesim çıkmıyor. Hamileyim bebeğimle konuşuyorum çoğu kez belkide hormonlarım fazla yoğun çalışıyor bu sebeple bu kadar üzgünüm.. . push ;

Sağol arkadaşım pozitif bakış açın resmen içime işledi, eksik olma... Aslında bende tatil dönüşü keman kursu düşünüyordum ama olmadı.. sanırım dediğin gibi bu konunun üzerinde durmalıyım dil kursu veya keman olabilir. Çoook teşekkür ederim... papatya2507 Doruk'um

Ah be arkadaşım sanki anlatmak istediklerimi yazmışsın. İnan mekan umrumda değil şuanda. Evet büyük şehirdeyim ama bu çok umrumda değil ki benim zaten öncesinde de İstanbuldaydım. İstanbul tabiki çok başka şehir ama İstanbulda da gece hayatım vs aşırı gezmem tozmam yoktu sadece daha aktif bir yaşantım vardı çevrem çoktu her sokağını her binasını bilirdim arkadaşım ailem vardı huzurluydum en önemlisi. Şimdi burda değişik bir şehre uyum sağlamaya çalışırken anlatamadığım mevzu şu ki ben yalnızlıktan bunaldım... Bazı yorumlarada bu kadar tepkili olmamın sebebi öncelikle sanki tersleyecek insan arıyorlar. Anlamaya çalışmak yerine yargılamak niye ben bunu anlamadım.

Evet herkesin ortak kanısı bu sahip olduklarını düşün mutlu ol.. Haklısınız.. Benimkide geçer elbet bir zaman sonra. İnsanlar nelere alışıyor..

Cinsiyetini öğrenince başlayın alışverişe, bi kaç haftanız kalmış cinsiyet öğrenmeye:))

Aslında eşimle çok düşündük ama bir bebişimiz olacak Allah nasip ederse. Artık zaman bana yetmez herhalde :) Pisicikte belki bebişime zararlı olur diye şimdilik ertelemek zorundayım. Belki bebişim biraz büyür yürür o zaman ona bir pisicik alırız. Hayvanların heleki kedilerin insana kattığı haz çok başka bilirim.. :) Amonra

Tamam canım bekliyorum.. Zevkle okurum tabiki.. Amonra

istanbul gibi bir şehre aşıksanız o şehirler sizi sıkabilir ama eşinizi madem kabul edip gittiniz artık mutlu olacak şeylerle uğraşmalısınız. öncelikle halinize şükretmelisiniz. ev işlerinin kalan kısmında kendinize hobiler bulun kurslara okullara gidin. eşinizle ilgilenin vakit geçirin. namaz kılın iyi gelir. genel kültürünüzü geliştirin bazen tek gezin. emin olun bizler çok daha yoğun çalıştık saatler olarak sabah 9 akşam 9 çalıştıgımı bilrim moda tasarımcısıyım severek yaptım ama hayattan zevk almasını bilin. yoksa geri dönusu yok gozyaslarınızla kalırsınız. ailenize bu kadar bağlı olmayın uzulursunuz

Amin canım, sağol. Senin bebiş kaç haftalık, şimdi okuyunca merk ettim. Baharda mı doğacak kısmetse?

canını sıkmadan insanları fazla düşünmeden oyalanacak bişeyler bulmaya çalışarak mayısı bekle... bak nasıl değişecek hayatın :))) sanırım hayatın normal döngüsü içine giriyoruz artık ve alışmak zor... baksana herkes yaşamış aynı şeyi sadece bir iki kişi değil... senin için sırada başka ve çok güzel bişey var şimdi... onu bekle sabırla... mutsuz olduğunda da yine yaz buraya içinden ne geçiyorsa...

merhaba öğretmeniimmm :) ben de ankara da oturuyorum. neresinde oturuyorsunuz? ne öğretmenisiniz? bence canınız sıkılınca papazın bağına falan gidin, içiniz açılır eğlenceli yerler var :)

anladım tamam :))

evet bazen o kadar cok bitlisten bahsediyorum ki farkında olmadan eşim artık bitti unut diyor bana. buraya döndükten sonra bir dönem esnafa para verirken elim ellerine değmesin diye ter döküyordum bitliste mezhepleri şahfiymiş kadın eli değince abdestleri bozulurmuş elimiz yanlıslıkla değerse bağırıp çağıran oluyordu 8 ay oldu döneli ama bazen hala bu ve bunun gibi şeylerin etkisinde kaldığımı hissediyorum belkide dediğin gibi zemininde o vardır. hamielyim ilaç kullanamam ama destek alabilirim aslında. bunu hiç düşünmemiştim... çok teşekkür ederim..

seni çok ama çok ama çooook iyi anlıyorum... insana insan lazım mekan değil... çok güzel bir yerde yaşıyorum... çok rahat ankara kadar sosyal olmasa bile insanın tek başına bile zaman geçirebileceği bir yerde... insanlar bilmezler mekanlar büyüdükçe insanlar küçülür ve ulaşılmaz olur... Ankaralıyım doğdum ilk, orta, lise üniversite hep ankarada büyüdüm... Ankaraya tapardım çünkü hayatımdı... arkadaşlarım, ailem, yaşamdaşlarım herşeyimdi Ankara... sonra 7 yıl önce atandım taaaaaa Rizeye (kardeşim rizeye tayinimin çıktığını duyunca "hayırlı olsun abla Rusyaya tayinin çıkmış" demişti hiç unutmam... Ankara gibi çook büyük ve sosyal bir yerden nüfusu 78 bin olan bir ilin nüfusu sadece 2400 olan (ki benim ankarada yaşadığım mahallenin nüfusu o ilçenin 10 katından fazlaydı) Aydınlıkevlerde yaşıyordum dışkapıyı bilirim... dedim ya insana insan gerek o 2400 nüfuslu yerde inanılmaz güzel yıllar yaşadım, çok güzel arkadaşlıklar kurdum sonra daha büyük bir ilçesine atandım... hiç sevmedim sıkıldım çünkü söylediğin gibi yaş ortalaması genelde büyüktü ve hepsi evli insanlardı konuştuğumuz dil biraz farklıydı... ama ben bunalıma girmeden eşim hayatıma girdi beni kurtardı...1 yıl sonra şimdi yaşadığımız yere eşimin memleketine geldik... ilk yıl eşim gelemedi 4 ay bir başıma yaşadım, ve kapımı söylediğin gibi apartman görevlisinden başka çalan olmadı.. günlerce akşamları telefon dışında gerçek bir insanla konuşmadığım oldu... ama cennet gibi bir yerde yaşıyordum başkalarının cenneti benim cehennemim... çok seviyorum aslında sahile çıkıp dolaşmayı... alışveriş merkezi kokusu olmadan alışveriş yapmayı ama yine söylüyorum insana insan gerek cennet gibi de olsa mekan yetmez... ben de çok özlüyorum gerçekten iki kelam edecek samimi insanları... Eşim var Allahtan beni anlayabilecek... bu sefer de yalnızlığımın bütün hırsını hıncını ona yüklüyorum zaman zaman gereksiz yere canını sıkıyorum... eee şimdi Ankara? çok sıkılıyorum Ankarada artık... özlüyorum deli gibi 1 hafta sonra deniz kokusu çekiyor burnum... bir haftada bütün alışveriş merkezleri bitiyor... Annem babam kardeşlerim olmasa pek yolum düşmez sanırım... zaten daha çok onlar geliyorlar artık... kurslar bulabilirsin kendine Ankarada o tür imkanlar çoktur... ben burada bile buldum bir sürü... ama eski arkadaşlıklarımız gibi arkadaşlıklar kurmak çok zor... ya biz büyüdük ya kirlendi dünya... neyse ordan oraya daldan dala çok atladım ben yazmayı zaten çok sevmiyorum ama derdim gibi dert bulmuşken biraz açılayım dedim... kimsenin yorumuna canını sıkma burda doktordan daha doktor, uzmandan daha uzman, terapistten daha terapist bir sürü insan var... öyle uzaktan iki dk da hemen teşhisi koyuveriyorlar... o yüzden sana ulaşabilenlerle yardımcı olacaklarla konuş... yoksa gerçekten çok can sıkıyor boşver... D

zamanla arkadaş edinirsiniz birden olmaz, herkesin fikri farklı olabilir ama bence ankaraya alışırsanız vazgeçmek zor olur ankara yaşanılacak yerdir

Allah yardımcın olsun hasret gurbet ne zor şey bilirim ama senin ve senin durumunda olanlar çok daha zor durumda benimde kuzenim öyle yurt dışında öğretmen ve her istediğinde gelemiyor göremiyor bilmediği bir kültürde yaşıyor bazen çok daraldığımda onun durumunu düşünüp hemen şükrediyorum ama bazende yetmiyorum işte kendi kendime özelliklede hafta sonları daha bir hüzünlü oluyorum dört duvar arasında.. Rabbim seninde yüreğine ferahlık versin canım benim senin için dua edeceğim.. _sekerpare_

Artık buna bende inanmak istiyorum

İnan bende o deniz kokusunu deniz kenarında oturmayı gece sahile inmeyi o huzuru çok özlüyorum.. Şimdi o kızılayın sokakları heleki ankamall altınpark diyince tüylerim ürperiyor :) Fazla sabit fikirliyim galiba yeniliklere açık olmalıyım. Annemde hep diyor bebişin olunca eskisi gibi bizi özlemezsin diyor. Haklısın sağlıkla gelsin inşallah bebişim...

Sayıyorum sayıyorum zaman geçmiyor sanki mayıs hiç gelmeyecek gibi :) Desteğin için çok teşekkür ederim..

gelenekçisin sende benim gibi... ama canım bunalıma girmemek için çok önemli bi nedenin var sana sadece onu hatırlatmak isterim, Allah uzun ömürler versin bebeğin karnında, çok bunaldıgında bikaç ay sonra ona kavuşacagını düşün elini karnına koy... ben 4 gün önce 2. bebeğimide düşürdüm, suan benim içimi görsen yaşadığının bunalım diilde sıkılma oldugunu çook daha iyi anlarsın. keşke bebeğim benimle olsaaydı da küçücük bi odada tek başıma yaşadaydım ona bile razıydım, ama malesef kaderimizi değiştiremiyoruz... sadece ne kadar şanslı oldugunu farket diye yazıyorum bunları...