öğle yemeğine eşim geldi onada okudum yazıdan çok etkilendi onun adınada teşekür ederim K

paylaşım için tşk. başka ne denebilirki... anne olunca daha bi koyuyo

paylaşım için çok teşekkürler... mafoldumben

Bu yazıdan etkilenmek içlenmek hala insani duygularımızı vijdanımızı sevgi dolu yüreğimizi yitirmediğimizin göstergesidir. Hayat ne üzülmeye nede üzmeye değmez. Zaman ömür çok kısa sevdiklerimize daha özverili davranıp kenetlenerek yaşamı güzelleştirebiliriz. Biz bu karanlık dünyaya inat kalbimizi pak ve sevgi dolu tutmalıyız. Bütün iyi dileklerinize canı gönülden katılıyorum. zeytin

gözyaşlarıyla okudum paylaşım için teşekür Vildan

Böyle seyler okuyunca hemen kendini ordakilerin yerine koyuyor insan. Allah kimseye yasatmasin. Ama cok güzel hatirlatici bir yaziydi.

paylaşım için tesekkür ederim...

sabah sabah boğazıma bi yumru oturdu. çok hüzünlendim. bazen netin başına geçmek icin oğlum uyusa diye gözlerinin içine bakıyorum. öyle olsa diye yazacaktım ama yazmaya bile cesaret edemedim allah korusun tüm evlatları ana babalarına bağışlasın

Bende teşkkür ederim sivaslı58. Anne değilim ama sevdiğinin gidişinden sonraki o büyük boşluğu bilirim. Vildan

KÜÇÜK İTFAİYECİ Annesi, altı yaşındaki lösemiyle savaşan Bora&#8217;ya bakarken dalıp gitmişti. Kalbi, acı içinde olmasına rağmen, kararlılık duygusunun da etkisini hissediyordu. Doktorlar Bora&#8217;nın yaklaşık bir aylık ömrü kaldığını söylemişlerdi. Her ebeveyn gibi o da oğlunun büyümesini ve umutlarını gerçekleştirmesini isterdi. Ama bu, artık gerçekleşmeyecekti. Löseminin buna fırsat tanıması olası değildi. Oysa o oğlunun hayallerinin gerçekleşmesini istiyordu. "Bora! Büyüyünce ne olmak istediğini hiç düşündün mü? " diye sordu. "Anneciğim, ben büyüyünce hep İTFAİYECİ olmak istedim." Annesinin içi burkuldu, ama gülümsedi... &#8220;Bora&#8217;nın dileğini gerçekleştirebilir miyim acaba?" diye düşündü. Ertesi gün, Ankara'daki İtfaiye Müdürlüğüne gitti&#8230; Ve orada yüreği en az Ankara kadar büyük itfaiyeciler ile tanıştı. Onlara oğlunun son isteğinden söz etti&#8230; Ve oğlunun itfaiye arabasıyla şehirde küçük bir tur atmasının mümkün olup olamayacağını sordu. İtfaiye Müdürü; "Bundan daha iyisini de yapabiliriz. Eğer oğlunuzu Çarşamba sabahı saat sekizde hazır ederseniz, onu o gün şeref konuğu yapar, itfaiyeci kimliğine büründürürüz.&#8221; &#8220;Bizimle itfaiye müdürlüğüne gelir, bizimle yemek yer, yangın söndürmeye gelir.&#8221; &#8220;Hatta, bize Bora&#8217;nın ölçülerini verirseniz, ona üzerinde Ankara itfaiyesinin ambleminin olduğu gerçek bir itfaiyeci kostümü diktirir, lastik botları ısmarlarız. Hepsi Ankara&#8217;da üretiliyor." dedi Üç gün sonra, bir itfaiyeci Bora&#8217;yı aldı, ona elbisesini giydirdi, ve hasta yatağından itfaiye arabasına kadar eşlik etti. Bora, itfaiye arabasına kuruldu&#8230; İtfaiye Müdürlüğüne doğru yol almaya başladılar. Kendini çok mutlu hissediyor ve içi içine sığmıyordu. O gün Ankara'da tam üç yangın ihbarı olmuştu. Bora değişik itfaiye arabalarına, hatta İtfaiye Müdürünün resmi arabasına da binmişti. Yerel televizyonlar da onu izleyip, çektiler. Hayallerinin gerçekleşmesi, gösterilen sevgi ve ilgi, Bora&#8217;ya, o kadar moral vermiş, onu o kadar etkilemişti ki; Doktorların verdiği süre tam altı ay aşılmıştı. Ancak bir gece Bora&#8217;nın bütün yaşam belirtileri, dramatik bir şekilde yok olmaya başladı. Hiç kimsenin yalnız ölmemesi gerektiğine inanan başhemşire, aile bireylerini hastaneye çağırdı. Daha sonra Bora&#8217;nın itfaiyede geçirdiği en mutlu gününü hatırladı. İtfaiye Müdürlüğüne telefon açıp, &#8220;Bora&#8217;nın bu dünyaya veda ederken yanında, özel kıyafetleri içinde bir itfaiyecinin bulunması mümkün mü?&#8221; diye sordu. İtfaiye Müdürü, Küçük İtfaiyecinin son anlarını yaşadığını duyunca göz yaşlarına engel olamadı. Titrek bir sesle: &#8220;Elbette dedi. Hatta bundan daha iyisini de yapabiliriz. Beş dakika içinde oradayız.&#8221; &#8220;Ancak;Sirenlerin çaldığını duyduğunuzda, paniğe yol açılmaması adına yangın olmadığını&#8230;&#8221; &#8220;Sadeceitfaiyecilerin önemli bir meslektaşlarını! ziyarete geldikleri anonsunu yapar mısınız?&#8221; Ve lütfen sirenleri duyduğunuzda Bora&#8217;nın odasının penceresini açınız" diye yanıtladı. Yaklaşık beş dakika sonra siren sesiyle birlikte Hastaneye çengel ve merdiven taşıyan itfaiye arabası geldi. İtfaiyeciler merdiveni açtılar ve Bora&#8217;nın 5. kattaki odasına doğru yaklaştılar. Tam on dört itfaiyeci Bora&#8217;nın odasına girdiler. Annesinin izniyle onu kucakladılar. ve ona; &#8220;onu ne kadar sevdiklerini&#8221; söylediler. Ölümle pençelesen Bora, İtfaiye Müdürüne baktı ve; "Efendim, ben simdi gerçekten itfaiyeci miyim?" diye sordu. Gözyaşlarını belli etmemeye çalışarak: "Bundan şüphen mi var Bora?&#8220; diye yanıtladı müdür. Bu kelimelerden sonra, Bora gülümsedi ve; Gözlerini sonsuza dek kapattı. Belki farkında değilsiniz, Belki unuttunuz, Belki de, hep günlük işlerin arasında boğuluyorsunuz Ama bilin ki ; HAYAT; ASLINDA, SEVGİ VE UMUT DAĞITMAKTIR. Eğer Bora&#8217;nın dramını izlerken, boğazınıza bir şeyler düğümlenip, gözleriniz dolduysa; başınızı ellerinizin arasına alıp biraz canınızı acıtacak bir düşünce gezisine çıkmaya adaysınız demektir. Şimdi yüreğinizi sızlatacak varsayım; Varsayalım Canınızdan çok sevdiğiniz Anneciğinizin, Evinizin direği Babacığınızın, Küçük İtfaiyeci Bora gibi bir aylık ömrünün kaldığını öğrendiniz&#8230; Onlara saygısızlık eder misiniz? Sözlerini dinlemezlik eder misiniz? İstekleri olduğunda tembellik eder misiniz? Onların okuldan veya çevreden sizi şikayet eden sözler işitmesini ister misiniz? Onları üzmeye kıyabilir misiniz? Kısacası onları kıracak en küçük bir söz veya davranışta bulunabilir misiniz? Cevabınız HAYIR değil mi? Bu sorulara hayır cevabını vermek için, sevdiklerinizinbir aylıkzamanının kalmasını beklemeyin!!! Belki vardır aramızda yakınlarını sevdiklerini zamansız kaybedenler, O ZAMAN, BU GÜNDEN TEZİ YOK, SEVDİKLERİMİZİN KIYMETİNİDAHA İYİ BİLELİM!!! A

sevgili arkadaşım gerçekten ağladım çok içlendim helede anne olunca insan çok oturuyor böyle şeyler sende çok güzel yazmışsın gerçekten doğru sevdiklerimizin anne baba evladımızın kardeşimizin teyzemisin hayat arkadaşlarımızın kıymetini daha çok bilmeliyiz özen göstermeliyiz zaten hayatta kalp kırmayı üzmeyi günah bildiğimden çok korkarım kim olursa olsun kalbini kırmamaya herhangi bir insanın birde canından öte sevdiğin ailen akraban sevdiklerin öenmi daha da büyüyor böyle gerçekleri okuyunca insan çok güzel yazmışsın iyiki yazmışsın çok teşekkür ederim çok duygulandığım için yazımı fazla uzattım kimse kusuruma bakmasın herkese sevgi, sağlık huzur mutluluk diliyorum özellikle bu yıl dargınlar küsler barışsın huzurlu bir yıl diliyorum herkese.. vahide1204

ağlattın beni bu saatte. ne diyeyim çok anlamlı bir paylaşım olmuş.