sen neden bu kadar karamsarsın.. 16 yaşında başka neye yaramayı bekliyosun ki zaten.. tek işin okula gitmek ve gelecekte hayatını idame ettirmeni sağlayacak mesleği edinebilmen için gitmen gereken üniversiteyi kazanmak.. bu günlerinden sıkılıp bunalmak yerine kıymetini bilmelisin bence.. ünv. bitti güç bela, hadi iş bul.. işi de buldun bi sürü insan kılıklı dengesizle uğraş mesain bitsin eve gel hele bi de evlendiysen evde bekleyen işler.. ahh bi de çocuğun olduysa bi döner bakar 16 yaşına ve üzüldüğüne üzülürsün.. kendini eğlendirecek bişeyler bul.. okulda aktiviteler yok mu? tiyatro, halk oyunları, spor takımları.. vs.

Çok sıkıldım her gün aynı günü yaşamaktan. Okuldanda sıkıldım ama biliyorumki okul bitince okuluda özlücem o zaman dahada yalnız kalacağım. Çok bunaldım artık geceleri ağlamaya başladım. Okuldaki arkadaşlarıma sorsan en neşeli benim ama evde halim bu. Bazen düşünüyorum 1 hafta sonra öleceğimi öğrensem çok sevinirdim gerçekten hiç değilse hiçbir korkum olmadan 1 haftayı farklı yaşardım ilerde pişmanlık duyma korkum olmucak zaten tek sahip olduğum şey ailem onlarıda kaybetme gibi derdimde olmucak. Bana hiçbirzaman güzel birşey sunmucak bu hayat gittikçe daha acı şeyler vericek bunu biliyorum ve bunlardanda korkuyorum.

emin ol biçok insan ole facede birbrinin magazin muhabiri. sen sadece cesursun bunları itiraf ediyorsun. bi çoğunda aşağılık komplekside var. kendi hayatını yaşamak istersen başkalarına bağlayan bütün aletlerden vazgeç!

Canım senin sorunun arkadaş bulamamış olman. En güzel çağındasın çok az sorumluluğun var zamanın var ve sen bu dönemi iyi değerlendirip eğlenmek istiyorsun ki çok normal başka türlü de olamazdı zaten. O yüzden arkadaş edinebileceğin ortamlara girmeyi dene. Şu anda öğrenci olduğun için bu yer okul olacak. Okulda yapılacak aktiviteleri kaçırmamaya çalış. Bilmiyorum dersaneye falan gidiyor musun ya da belki gelecek sene gideceksin. O zaman yeni insanlar tanırsın. Biraz çekingen olduğunu düşünüyorumBu çekingenliğini üstünden atmaya bak. Tamam belki şu anda çok sıkılıyosun ama 1 sene falan sonra herşey değişebilir. Çok gençsin yapma lütfen böyle. Ayrıca herkesin ergenlik döneminde yaşadığı bu tip düşünceler vardır. Ergenlik bitip de hatta orta yaşlara doğru gelince arkana bi dönüp bakıyosun bunlara mı üzülüyomuşum ben ya diye. Ama herkeste bu böyle oluyor. Hayatın tadı tuzu belki bunlar da. Bu arada nerde yaşıyorsun yaşadığın yer küçük bi yer mi?

iyide sen zaten baştan kabullenmişsin hayatın sana kötü şeyler getireceğini.. Hayatına bi amaç belirle kısa yada uzun vadeli.. Ve gerçekleştirmek için emek harca.. Bir sürü kurslar etkinlikler var ufak ufak onları araştr ve ilgi alanına girenlere katıl zaten kurslarda fln dahada sosyalleşip o konuşma sorununuda aşacaksındır eminim Ve ne olursa olsun iyi şeyler düşün.. Kötü bişey olacaksada o olana kadarki vaktini iyi şeylerle değerlendirirsen bu sana pek koymaz.. Yaşının verdiği bu buhranlı dönemdende kaynaklanıyor olabilir tabi ama sosyalleşmek şart.. Bu arada insanların facedeki kadar renkli hayatları yok onlarda evde ne kadar çok vakit geçirirlerse hesapları o kadar hareketli oluyor hatta faceye resim atmak için bile foto çeken gezmeye giden kişiler tanıyorum ben

Bende bugün ingilizcede kendimi geliştirmem gerektiğini ingilizce kitaplar alıp türkçeye çevirmeyi ve yabancı diziler izlemeye karar vermiştim seninde dediklerinle vazgeçmemem gerektiğini anladım teşekkür ederim bütün önerilerin için.

bunları hissetmekte haklı olabilirsin, 16 yaş için neden böyle şeyleri kafana takıyorsun vs.. gibi şeyler söylemeyelim arkadaşlar ben bu yaşlarda çok benzer duygulara kapıldım. tek farkı neydi biliyormusun, benim zamanımda öyle okuldan gelip de nete gireyim bilgisayarda biraz takılayım, face'e bakayım deme şansım yoktu yada bunu şanssızlık da görebiliriz duruma göre değişir. benim zamanımda belki 12 13 sene öncesinden bahsediyoruz, o zamanlar anneyle ev gezmesi yapabilirdim en fazla. onu da ben istemezdim. zamanımı evde geçirmeyi tercih ederdim. benim de hep sadece en iyi arkadaşım tek arkadaşım olmuştur. babam ve de annem üzerimde psikolojik baskıyla bütün arkadaş gezmelerimin önüne set çekerek beni asosyalliğe itmişlerdi. zamanla buna da alıştım. o zamanlar derdim çok büyük sanırdım. ağlar sızlardım nasıl üstesinden geleceğim diye düşünür harekete geçemezdim. düşüne düşüne zamanla kompleks oluşturdu bunlar bende. hiç oluruna bırakamadım. dedimya derdim büyük sanırdım. evlilik bile imkansız gelirdi. meğerse o zamanlar en dertsiz tasasız güle oynaya geçireceğim zamanlarımmış. sen en iyisi olmasa da elinden geleni yapmaya başla, bak nasıl hepsi çorap söküğü gibi gelecek, ben çok sıkıcı ve zor günler geçirdim, çok çalışkan bir öğrenci değildim, fazla başarım yoktu ama okumak en iyi çözümdü benim için. üni okudum işsiz bikaç yılım hayatımın kayıp yıllarıymış ben sanıyordum ergenlik dönemi benim için kayıp zaman, ama diyorum ya ne dertler var şu hayatta yıllar geçtikçe anlayacaksın bunu. iyiki de okumuşum. bence de sen okuluna derslerine asıl. kendine bak kendine önem ver. çok arkadaşım olsun diye zorlama kendini. iyi 2 tane arkadaşın olsun yeter sana. ve sonra birini seveceksin o kişi doğru kişiyse başka kimseye ihtiyaç bile duymacaksın. düzgün bir mesleğin olursa da kendi hayat düzenini kuracaksın. inan kafana takacağın hiçbirşey yok. BalePabucu Devenin Bale

SIKILMADAN DİKKATLİ DİNLE MELEĞİM AYNISINI BENDE GEÇİRDİM ÇÜNKÜ hayatım senin anlattıklarınıı çok iyi anlıyorum. benim geçirdğim gibi bir sendrom geçirmşşsin sende. benide kimse anlamıyordu. her şey boş geliyordu. sıkılyodum. ailemin maddi olanakları yoktu, tatil matil o tarz şeylere çok özeniyodum. etrafımdaki herkesin arkadaşları vardı tonla benim ise kimsem yoktu. etrafımda abuk subuk insanlar vardı. beni bunaltıyolardı. bende diyodum neden benim normal bir arkdaşım yok. o kadar kötü zamanlar gerirdimki anlatamam. hergün ağlıyodum, ve bir gün o kadar şiddetli hastalandımki psikolojik olarak, hastaneye yattım ve tedavi gördüm, hocalara gittm muskalar aldım, bir sürü ilaç kullandım. ama 1 sene sonra geçti. bende diyodum hayatım boyunca hep yanlız kalıcam, hep böyle ağlıcam, bu sorunlar hiç bitmeyecek, ölücem diye sürekli ağlıyodum, o zamanlar ortaokuldaydım bende. rehberlikten yardım alıyodum. bu sorunlar nereden kaynaklanıyo bu yaşıma geldiğimde anladım, ailedeki sorunlardan kesinlikle. bir ailede istenilen hayat düzeyini insan bulamıyorsa bunalıma giriyor. evdeki kavgalar, anlaşmazlıklar. maddi sıkıntılar... sanki beni herkes ayırt ediyo gibi gelirdi bana. ben sorunlu bir çocukluk geçirdim. ailemizde o kadar kavgalar vardıki ben o yüzden böyle oldum. yoksa normal bir çocuktum hiçbirşeyimde yoktu. yalnız şöyle bir durum var ki bunu hayatında kabullenmek çokk zor ama hayat herkese aynı imkanları sunmuyor ve birilernin tonla arkadaşı var herkes faceye resim atıyo sen zavallı gibi onlara bakmakla yetiniyosun. ama inanki bu durum böyle değil. o insanların da arkadaşları arasında çok anlaşmazlıklar var. ben kendim şahit oldum. sanmaki onlar çok iyi anlaşıyolar, birbirlerine yanlış yapmıyolar. hayatında birilerini elemeye başlarsan devamı gelir ve bir bakmışsın kimse kalmamış. çünkü kusursuz dost arayan dostsuz kalırmış. mevlana güzel söylemiş. ben şuan inan bir sürü arkadaş ortamı da edindim, şuan geçmişi tamamen sildim. çünkü hayat böyle tatlım. bir şeyleri unutmak lazım. kimisi arkadaşlarıyla sorunlar yaşar, kimisi evliliğinde. bak bir gir forumlara neler neler ne dertler var. onlardan örnek al. sadece sen değilsin bunları yaşayan. benim kuzenimde senin gibi. sürekli ağlıyor. ben ona geçeceğini söylüyorum. inan hepsi geçecek hayatım, hep yanındayız. şuan senin yapman gerekn inanki sadece derslerine çalışmak, şimdiden hayatı koyverirsen sonra ilerde çevrendeki insanların oluşumunu engelleyeceksin. sonra pişman olacaksın. şimdi normal gelebilir. ama bak sen düşünsene bir avukat olmuşsunnn ne kadar güzel. bunları hiç takmamışsın, bir bakmışsın çok güzel bir üniversitedesin, ve kültürlü insanlarla dolu etrafın, üniversite de çok farklı. lisedeki ortam gibi çoluk çocuklarda yok. erişkin insanlarla dolu. ilerde diyeceksinki zaten kötü bir gençlik yada çocukluk geçirdim şimdi eğitim hayatımda kötü. iyice mahvolcaksın. ama ilerde pişman olmamak için bazı şeylere sabret. o kadar çok insan varki senle aynı dertte olan. takma hayatı, seni sevenlere bak, kurslara katıl, elinden gelen herşeyi yap. sevgiler

Buluşalım diyorum yok ben gezmeyi sevmem diyor yada hava soğuk diyor yada babamdan izin almam lazım diyor yada şu an dışarı çıkacak kadar param yok diyor sürekli bahane bende bıraktım artık söylemeyi T turamit

Canım cevaplarını okudum ama gözümden kaçmış olabilir kusura bakma, kardeşin var mı abin ablan?

Ablamın olmasını çok isterdim ama yok abim var 3 tane. Caulfield-

bu da hayatın bir parçası canım, hiçbirimizin her anı muhteşem geçmiyor, bunu bir süreç olarak düşün, benim de üniversite hayatım böyle geçmişti, muhteşem bir ortaokul, lise döneminden sonra gittiğim üniversiteden, ordaki insanlardan, herşeyden nefret etmiştim, 4 yıl geçti gitti, aklımda hiç üniversite anım yoktur mesela, seninde belki hiç unutamayacağın üniversite anıların olacak, kimbilir... melisa87 TUTUN ANNEYE

canım zaten sabahın korunde kalkıp da sac bas yapacagım telasına gırme. bunlara cok takma kafanı. hatta arkadas ortamına da takma. bu yaslarda bır arkadas ortamı tutunursan zaten, okulu fılan boslarsın. sabahın korunde kalkıpda sac bas yapılmaz. okula gıdıyorsun sen. ben neden sacıma basıma ozenmıyorum dıye kahırlanma. dogru olan da bu zaten. o yaslarda sac basla ugrasan tıplerı goruyoruz ıkı sene sonra hepsı evde oturuyor oluyor genelde. bence sımdı senın en verımlı olabılecegın donem. derslerıne yogunlas susu pusu ortamı at koseye unuversıteye baslayıncada ortalı tozu dumana katarsın o zaman susunede bakarsın ortamını da

Bu arada çekingenim ama yanımda bir tane arkadaşım olsa arkamda olann herkesle konuşabilirim çekinmeden. Okuldada öyle ama biz 2 li takıldığımız için başka arkadaşlar edinemiyoruz birbirimizi bırakıp. Ama dışardada buluşmuyorrr A

canım şu an hissettiklerini çok iyi anlayabiliyorum, ergenlik dönemlerinde insanın kendini yalnız ve işe yaramaz hissetmesi çok normal ben de ergenliğimi bu şekilde yaşadım. hatta ot gibi yaşadım da diyebilirim. belki benim 16 yaşımdaki zamanla şimdiki senin 16'n farklıdır ama ben kendimdeki süreçleri sana anlatabilirim. ben 16-17 yaşlarındayken bir kere facebook hesabım yoktu, evimizde bilgisayar bile yoktu. öncelikle facebook hesabından kurtulmanı tavsiye ederim, çünkü facebook insanların birbirlerine hava atmaya çalıştıkları herkesin mutlu/eğlenceli görünmeye çalıştığı bir yer. oradaki hayatları kendinle kıyaslama, emin ol onlar daha azınlıkta senin gibi evde oturan genç kızlar daha çoktur. neyse bunu yaptıktan sonra kendine okulunda yeni arkadaşlar edin, çok olsun demiyorum 3-4 tane olsun ama has olsunlar, birbirinize her şeyinizi anlatın sırdaş olmak sizi birbirinize yakınlaştırır. zaten samimi olunca birlikte dışarıda da eğlenmek isteyeceksiniz otomatik olarak, sinemaya gideceksiniz bir kafede oturup sohbetler edeceksiniz birlikte yemek yiyeceksiniz vs... facebook için söylemiyorum bunu tabii ki ama fotoğraf çekinin birlikte dışarı çıktığınızda, mesela ben şuan bile arkadaşlarımla buluşurken hep makinem yanımdadır, komik fotoğraflar çekiliriz ve saklarız hatıra olarak, ileride baktığınızda güzel anılar olarak kalır :13: sonra derslerin senin en iyi arkadaşın olsun, biliyorum zor ama sıkıldığın zamanlarda ders çalışmayı dene kafan dağılır, düşünmezsin böylece bu tür şeyleri. ben lisedeyken çok ders çalışırdım, hatta evdekiler bana biraz nefes al gel yemek ye falan derlerdi :106:sonra ne oldu peki? ben üniversiteyi kazandım ve ortamım değişti arkadaşlarımla eğlenmelerim arttı moralim düzeldi hayatım daha eğlenceli bir hale geldi merak etme lise dönemlerinde bunlar çok normal, önemli olan bununla baş edebilip güzel sonuçlarla çıkmak bu dönemden. kendini hemen şuan değiştirebilirsin yeter ki iste

benim de sıkıcı bi hayatım vardı,16ma girmek üzereyken bir blog açtım birden dünyam canlandı :)) artık etrafımda gördüğüm her ilginç olayı kaydetmeye başlamıştım eve geldiğim gibi esprili bi dille bloğa atardım.. sadece bu bile çevreme daha bi başka gözle bakmama vesile olmuştu. Bi sergi var atıyorum, normalde gideyim der ama sonra vazgeçerdim, oysam blogdan sonra gideyim de bloğa da yazarım diye düşünmeye başladım, kısa sürede 16 yıllık hayatımda gezmediğim kadar yer gezmiş oldum :) :) hele bir de takipçi bulursan 2-3.. ohooo senden iyisi olmaz :)) benim cidden çok çok sadık, hatta bazıları reel arkadaşlığa dönen 6 tane falan takipçim vardı bi de sonradan okul arkadaşları falan eklendi o listeye.. üniversiteyi kazanana kadar devam ettim sonra internetsizlik falan bıraktım, şimdi de istiyorum aslında ama artık her yaşadığını yazamayacak bi hayatım var.. eksik yazmaktansa hiç yazmamayı tercih ediyorum... sonuna kadar tavsiye ederim yani tatlım parkon bence

Ama yalnız değillerr hep yanlarında birileri var hep eğleniyorlar kendileriyle konuşmaya vakitleri yok benim gibi saatlerce kendisiyle muhabbet etmiyorlar deliler gibi çünkü başka tercihleride varr benim yaşımda olupta şu ana kadar birsürü başarı elde etmiş anlatacak 100 lerce anısı olan kişiler var bende ise bir hiç var.

Hiçbirşeyle uğraşmıyorum okula gidiyorum uyuyorum bilgisayarla uğraşıyorum 7\24 BalePabucu Devenin Bale

aynı ben :)) hoş bizim zamanımızda cep telefonumuz falan yoktu. Malesef bu internet olayı insanları asosyal yapıyor. vALLA canım hiç üzülme geçicek. Benim üniversite hayatım 4 yıl şahane geçti. Lise ergenlıgımden dolayı kotuydu sadece

madem okulda cok iyi anlastigin bir arkadasin var neden okul disi bulusmuyorsunuz? totona bir tekme vur cnm cik hafta sonlari gez sende kendi yasitlarin gibi. onlarin neden arkdaslari var saniyorsun? cikiyorlar geziyorlar arkadaslik ediniyorlar... cnm cok karamsarsin. daha yasin cok genc böyle salma kendini

ruh ikizimi buldum senin yazdıkların = ben diyebilirim :)) bende 16 yaşındayım. Ama sana bişey diyim mi? böyle oldugun için kendinle gurur duyman lazım benim gibi. Facedeki sürekli ilişki yapan insanları ben gözümde büyütmek yerine o kadar aşağılıyorumki. Onlar gibi cıvık, her önüne gelenle çıkan, okula sanki düğüne gidiyomuş gibi giden kızlardan olmadıgın için, kendin oldugun için gurur duymalısın. Yani o basit kişileri gözünde büyütme. Kendin olmaya devam et. Ağlanıcak bişey yok. Bunu bende çok takıyodum 1 ay oncesine kadar ama sen geleceği düşün, derslerine calıs, ilerdeki mesleğini düşün. senin mesleğin olacak peki ya o ilişki yapan kızların... gör bak bakalım senle mi yoksa o kızlarlamı evlenen olucak.. zamanı akışına bırak biraz daha eğlenceye sosyalliğe ver kendini. mesela bir kaç arkadasınla sinemaya, lunaparka git. yada arkadaslarını evine cağır sohbet et. ama kişiliğini koru. yaşın kaç daha be hayatın tadını cıkarrr :))))))))))) C

canımm bu yaşlarda böyle hissetmen çoook doğaaal ben o kadar iğrenç bir ergenlik geçirdim ki psikolojik olarak senı anlayabılırım... sen sormuşsun ya ben ne için yasıyorum dıye 20li yaşlarına kadar bunu kendıne hep soracaksın merak etme önemli olan bir cevap bulabılmek.. sen ne için yaşamak istersin? bu dunyada faydalı olacak ve senı mutlu edecek neler var? bunu düşün buna bir cevap bulmaya çalış... ayrıca okulada gitmesen bomboş dediğin hayatın daha da boş olurdu okul iyidir... facebooka bakmak ınsanı yanıltıyor ona kalsa bende dıyorum mıllete bak yaşıyorlar ben evde pinekliyorum diyorum...

Bütün gençliğim okul ve evde 4 duvar arasında elimde laptopla facede başkalarının hayatlarını takip etmekle geçiyor yada dizi seyretmekle. İlerde herkes gençliğinde yaşadıklarını anlatıcak ben ne anlatıcam acaba? Okuldan bir tane arkadaşım var hep beraber takılırız ama o kadar iyi arkadaşızki bi kere bile okul dışında görüşmedik. Tatilleride sabahlara kadar bilgisayar başında oturup gündüzleride uyumakla geçiriyorum. Kendi yalnızlığımda boğuluyorum sanki. İçimde bir yerlerde bir boşluk var ve bu boşluk tıpkı şu an yapayalnız olduğum zamanlarda derinleşiyor sadece yanımda birileriyle eğlenirken kapanan boşluk. Hani bir film izlersiniz sonra tekrar gördüğünüzde ben bu filmi izlemiştim der kapatırsınız ya benim bütün hayatım böyle geçiyor. Her sabah kalkıyorum diyorum ben bu sahneyi görmüştüm diğer zamanlarda aynı. Sabah binbir güçlükle kalk okula git bütün gün eve gelme hayali kur eve gel uyu bilgisayarı aç facebookta milletin geçirdiği eğlenceli zamanlardaki çekindiği fotoğraflara bak ilişki durumlarına bak ''Aaa bak yine değiştirmiş ilişki durumunu'' de ve geri yat uyu hayır yani bananeyse milletten. Yada bütün gün dizilerde bu ne olacak şu ne olacak.16 yaş insanın anı yaşları değilmidirr en güzel şeyleri o yıllarda yaşamazmı? Benimki neden böyle geçiyor?Bu kadar yalnız kalınca düşünecek o kadar şeyim oluyor ki mesela ilerde evlenememde ben kim evlenir benle ben erkek olsam kendime görünce kaçardım. Millet kalksın 6'da saçına fön çeksin kıyafetlerini falan ütülesin 7 de evden çıksın bende 6yı 55 geçe kalkıp ders proğramını bile hazırlamadan zaten geceden hazır ettiğim saçlarım ve üstümdeki okul tişörtümle 7 de evden çıkıp okula gidim. Bomboş hayatımda okul bana engelmiş gibi geliyor. Şurdan mutfağa gitmeye üşeniyorum önceki konumdada dediğim gibi konuşmaya bile üşeniyorum. Yalnızlık duygularımınn ağlama hislerimin içimdeki boşluğun en kuvvetli olduğu gece yatmadan önceki duygularımı bu seferde buraya yazdım. Çok mutsuzum içimde hep bir sıkıntı var boğazımı düğümleyen birşey varr. Amacım yok hedefim yok bütün hedeflerimi kaybettim, ben niye yaşıyorum ne işe yarıyorum? mlkctk

ay ne başarısı elde etmışler bir say bize hadi? ne anısı yahu 16 yaşında insanın ne anısı olur olsada yalan olur tatlım ne üzüyosun kendini sen yaaa yazık değil mi sana kendine bir hobi edin bir enstrüman çalmayı öğren inanılmaz rahatlatır ve bır uğraşın olur yeni arkadaşların olur nelerle uğraşıyorsun ilgi alanında neler var hoşlandığın şeyler neler bir de bakalım

Haklısın, yaşına yakın bir kız kardeşin olsa her şey daha farklı olabilirdi. Benim ablalarım abilerim vardı fakat benden büyüklerdi evlenip gittiler ben tek başıma büyüdüm tek çocuk gibi. Kardeşinin olmamasına, daha doğrusu bir şeyler paylaşabileceğin bir kardeşinin olmamasına bağlıyorum ben senin yaşadıklarını. Ben de aynılarını yaşadım ve sebebi bu diye düşündüm o zamanlar da hep. Çünkü evde tek başınasın ve oyalanmak için bir şeylere ihtiyacın var. Ben evde o kadar yalnızdım ki bir kere hiç unutmam sabah kalktım giyindim hazırlandım falan okula gidiyorum otobüste biri bana bir şey sordu tam cevap vericem sesim çıkmadı bi tuhaf çıktı. Sesim kısılmış o an anladım ve farkettim ki uyandığımdan beri hiç konuşmamışım. :) Tabii seninki daha farklı bir durum bundan. Ama bir yerlerden başlamalısın diye düşünüyorum. Kendin için ne kadar bir şeyler yaparsan o kadar iyi hissedersin. Kendine ne kadar değer verirsen de o kadar değer görürsün başkalarından. Yavaş yavaş başlayabilirsin. Mesela, bugün okuldan eve gider gitmez bilgisayarı açmayacağım, önce yapmam gerekenleri yapıp daha sonra bilgisayarımı açacağım diyebilirsin. Kendini çok zorlama. Biraz ders çalış ya da kitap oku daha sonra aç bilgisayarını yine. Hergün buna daha farklı bir şeyler ekle. Kendini geliştirmeye çalış yalnızlığından faydalanarak. Emin ol daha sonra kendin için bir şey yapmaya zamanın olmayacak. Bu şekilde oyalanabilirsin hem de kendine faydan olmuş olur, bununla birlikte daha pozitif bakarsın hayata. yenGEnC

Hmmm anladım canım, peki sınıfınızda diğer kişiler hep grup şeklinde mi geziyor?Biraz o gruptakilerle muhabbeti geliştirmeyi denesen. Böyle bir ihtimal yok mu?

Hayır istanbulda yaşıyorum ama merkezi bir yer değil full site. . push ;

Evet grup şeklinde geziyorlar diğerleride. Bide bizim gibi 2 li olanlarda var herkes kendi halinde. mlkctk

canim, sen baska insanlarin hayatiyla kendi hayatini kiyaslama, bunu takinti haline getirip hep onlar gibi yasamayi istersin ve bu seni dahada mutsuz eder. Zaten su an bile o belirtileri tasiyorsun. Senin yapacagin o facebook denilen seyden uzak durmak yani hesabi kapatip bosa zaman harcamamak. onun disinda yapabilecegin seyler: Dersine calismak, ve etrafindaki insanlarla irtibata gecmek onlarla konusmak, sosyallesmek, kendini bir cok yönde gelistirmek... vs... baskalarin hayatini kurcalama bu sana hic birsey getirmez... Aksamlari yürüyüse cik eger dizi seyretmek istiyorsan, komsulardan birileriyle veya annenle birlikte cikip yürüyebilirsin, disaridaki hayata saglikli bir sekilde böylece akabilirsin..

aynı benim lisedeki halim o kadar bunalmıştımki kötü şeyler bile aklıma geliyodu gelip geçiçi bunlar ama en hasarsız olarak atlatmaya çalış bu günleri

Aslında benim şu an bu kadar mutsuz olmamın sebebide ilerde anlattığın şeyler. Şimdi kendimi bu kadar yalnız hissediyorum ya bikaç sene önce bunun katlarcasını yaşadığım dönemdende geçtim arka sırada tek başıma oturduğum zamanlarda oldu. Ama o zamanlar bile bu kadar karamsar değildim. Şimdi neden bu kadar karamsarım bilmiyorum ama sanırım bir zamanlar çok yakın olduğum kişilerin sonradan hiç tanımamış gibi olmasıda etkiledi belkide ilerde aileminde öyle olacağından korkuyorum bilmiyorum. Ama gelecekten hiçbir ümidim yok nedenini bilmiyorum ama sanki yanımda 1 kişi bile olmucakmış gibi geliyor ilerde.

ergenliktesin hayatının en karşmaşık dönemi. 16 yaşında "ben ne işe yararım" demek kendine haksızlık. biz 16da atom parçalamıyordukki... ben 16da sabah 9-akşam 5 okuldaydım. o zaman net yoktu evlerde. cep telefonu da pek yaygın değildi. eve gelirdim, ev telefonundan okul arkadalarımla konuşurdum. senin facede yaptığının o zamanki versiyonu. ödevlerimi yapardım. anneme yardım ederdim. h. sonları da yemek falan yapardım, temizlik vb. annem izin verirse arkadaşlarıma giderdim. vermezse "sen gel teyzemlere falan gidelim kuzenlerimle görüşürüm" derdim. her boş vaktimde bir şeyler okurdum. matematik çalışırdım, ingilizce, tarih... dilimi ilerletmek için sürekli yabancı diziler izlerdim ki şimdiki kadar yaygın değildi. yabancı "kaset" alırdım. onları durdurup sözlerini yazmaya, türkçeye çevirmeye çalışırdım. yeri gelir arkadaşlarımla atışır yeri gelir barışırdım. ailemle de öyle... izin vermediklerinde üzülürdüm.. ama geçti gitti. 16yaşındasın, şu an hayatındaki en önemli şey okula gitmek. kendini en iyi şekilde geliştirmek. hep tavsiye ediyorum gençlere. vaktiniz varken dil öğrenin. ben 15-16da dil öğrendim. 29 oldum. hala dilim iyi. ama 21inde kursa gidenler tekrar etmeyince unutuyor. o yaşlarda ne öğrenirsen kalıyor. ALES sınavında bile lisedeki bilgilerim ile başarılı oldum. o yaşta ne iyi etmişim de sürekli bir şeyler öğrenmişim. ablacım üzme kendini. kendine vakit ayır. oku, spor yap, müzikle ilgilen... ne seviyorsan. lakeoftears