bence sevmediği kişi kendisi değil. çevresindeki insanlardan bıkmış. onu doyurmuyor, düşük seviyeli ve gereksiz geliyorlar. böyle insanlara alışmana gerek yok. insan zaten ruhuna iyi gelen insanı bilir, ondan uzaklaşmak istemez. ruhuna iyi gelmeyen insanlardan uzaklaşmakla da iyi yapıyorsun.

Evet belkide haklısınız çünkü bana bazı muhabbetler bayağı geliyor artık içim daralıyor nedense ve bunlar olduğu zaman da hep kendimi suçluyorum neden kandimi alıştıramıyorum diye sanki neden buna mecbursam kendimi herkese uydurmaya çalışıyorun ama etrafımdaki insanların bana ayak uydurmaya gibi bir niyetleri yok sanki ki neden olasın zaten değilmi herkes kendine yakın olanlarla ilgilenir belkide bana uygun insanları daha bulamamışımdır çünkü sosyal çevrem yok denecek kadar az

Gerçekten karşına çıkan insanlar çok karaktersizlermiş insanlar neden böyle şeyler yapar ki neden zarar verir. herkese güvenmemek gerektiğini senin başına gelen anlattıklarınla da anladım bidaha bidaha. inşallah karşımıza dost olmaya değer insanlar çıkar bundan sonra

Bence tekniloji insanlari asosyol yapti.. Sizde tel. bilgisayar la icli disliysaniz inssnalrdan uzaklasmis olabilirsiniz.. twitera sunu yazayim instegramda su resmi paylasayim facebook uda bi slm cakayim derken kendi dunyanizde epeyce vakit geciriyosunuz

bazen böyle dönemler olur. ne kadardır böylesin?

Aslında şu ''olmayan'' sosyal hayatımı bi düzene sokabilsem. Tabi önce bunun için insanlarla konuşmam şu üşengeçliği üstümden atmam ve biraz daha özgüven lazım : //

Merhaba öncelikle içimi dökmeye gerçekten ihtiyacım var neler oluyor anlayamıyorum bende bir insan alerjisi başladı insanları sevmiyor değilim ama sürekli insanlardan kaçıyorum köşe bucak ve gitgide daha da yalnızlaştığımı farkettim insanlarla iletişim kurarken bazen boğuluyorum sanki hemen yalnız olmak istiyorum yalnızlığı seven biriyim aslında ama bu durum nedense canımı sıkmaya başladı Arkadaşlarım var ama görüşmek bile bana zulüm geliyor hele yeni arkadaşlıklar edinmek mi?!! Yani kendimi gitgide yalnızlığın soğuk ve karanlık kollarına bırakışımı izliyorum ve bunu durduramıyorum insanlar birbirleriyle nasıl da samimi neden ben bunalıyorum ama işin komik olan tarafı birileriyle samimi olmak istiyorum görüşmek konuşmak buluşmaya üşenmemek hatta konuşmaya. Neden böyleyim benim bu insan alerjim neden arkadaşlarımı kaybetmekten de çok korkuyorum zaten çok az var onları da kaybedersem insanlarla iletişimin sıfıra yaklaşır diye korkuyorum öyle korkuyorum ki onlar için kendimden ödün verecek kadar ezilecek kadar Bir insanla konuşurken acaba onu sıkıyor muyum kesin sıkıldı benim hakkımda ''ne kadar sıkıcı bir kız '' diye düşünüyor mu acaba diye düşünmekten rahat olamıyorum o an için yalnızlık benim için tek kurtuluş hemen kaçsam buradan diye düşünüyorum sonra yalnızlığımla başbaşa kalınca ondan da nefer ediyorum Biraz uzun oldu sanırım ama içimi dökmek istedim. Sadece ben insanlara nasıl alışabilirim? Sahte ilişkileri takmadan keyfime bakabilirim. Hayat müşterek maalesef ama bunu ben yaşayamıyorum hergün daha da basitleştiğimi hissediyorum Patti

Aaa aynı ben. pericikk

Aslında evet hiç bu açıdan bakmamıştım belkide aynı onun gibidir çok teşekür ederim bu fikri sevdim hiç böyle düşünmemiştim :)))

bu üşengeçliği çok iyi anlıyorum ama bu üşengeçlik kitap okumak gibi yani daha ilk kitap okumaya başladığında zor gelir, sonra giderek alışırsın, hele ilgi alanın olan kitaplarla tanıştın mı okumadan duramazsın işte bu da aynı önce bir süre zor gelir, sonra hafiften keyif almaya başlarsın, sonra da sürekli olsun istersin :))) yani demem o ki önce biraz kendini zorlaman gerek! hele bu yaşta :)))

Belki yorulmussundur boşver takma kafana bi süre sonra kendiliginden yoluna girer. Benimde bazen canim kimseyle konuşmak bile istemiyo. Ama bunun sonu bana kötü dönüyor. O yüzden ben zorluyorm kendimi bazen. Çünkü bende genelde üseniyorm evde kendi basima vakit geciresim bazen baya baya yatasim gelio zorlamasam hayatta evden cikmam yani ohh misss :) zorlada biseyi yapma hissi beni gerio. Değişik durumlar zaman zaman bende yaşıyorum yani. Kafa yorma :)

Evet aslında bende yapı meselesi ve cidden kader olduğunu da düşünüyorum ama kaderim diye eli kolu bağlı oturmak da istemiyorum kurslar geziler çok güzel fikir cidden ama kendimi bunları yapacak enerjide hissedemiyorum zorla kurduğum arkadaşlıkları da bu üşengeçliğimden kaybediyorum genelde :--/ blleg Sevmekle başlar her

Bence kendinizi sevmiyorsunuz. Kendinizden sıkıldığımız için başkalarının sizin sohbetinizden sıkıldığını düşünüyorsunuz. Ben öyle yorumladım bir tur sosyal fobi gibi. Kelin ilacı olsa başına sürermiş misali bende böyleyim malesef. Çevremdeki insanlarla konuşurken falan bian önce bitse diye düşünüyorum sohbetin tadına varamıyorum kasilmaktan.

Bende de var boyle durumlar. Bu yil iyice yalnizlastim.

Kendinizi sevmediginiz surece hep boyle olur

Evet ama sorun şu ki bütün bunları yapacak enerjiyi kendimde bulamıyorum bulsam da sürekli erteliyorum ve böyle yaparak bi yol kat edemeyeceğimi de ne yazıkki biliyorum :--//

Ne güzel Allah mutluluğunu bozmasın inşallah canım bende hep öyle düşünürdüm ama bu durumumdan sıkılmaya başladım nedense

Teşekkür ederim Rabbim sana da nasip etsin inşallah.. Ama öyle bir devirdeyiz ki o küçüklükte kurduğumuz saf ve masum duyguları taşıyan arkadaşlıklar kalmadı. Hatta olanlarda kirlendi. Mesela üniversitede dostlarım vardı. Yani dost sanardım onları. Çalışkan bir öğrenciydim bir dönem notlarım düştü hiçbirini bulamadım yanımda. Menfaat ilişkisiymiş. Bir tane dost bildiğim arkadaşım vardı 10 senelik arkadaşım. 3 yıldır bir ilişkim var ve ben mutlu oldukça ona birşeyler olmaya başladı. Aramızı bozmaya, yıldönümlerimizi mahfetmeye, benim erkek arkadaşıma benzeyen erkek arkadaşları aramaya başladı kendisine. Bir mutluluğumu paylaştığımda moralimi bozmak için elinden geleni yapar. Bende samimiyetimi kestim sonunda. Başka bir arkadaşım dediğim, hasta diye başında sabahlara kadar beklediğim insan erkek arkadaşımı alalade ayartmaya çalıştı. Bu tip şeyler çok başıma geldi. Ki ben arkadaşlarım için her türlü fedakarlığı yapan birisiydim. O yüzden çoğu zaman enayi yerine koyuldum ama benim içim rahat. Bende dertleşebileceğim, içimi dökebileceğim bir kız arkadaş hasreti çekiyorum bazen. Ama ne yapalım.. Kalmamış öyle dostluklar deyip yolumuza devam ediyoruz :)

o zaman başka insanlarla iletişim kurarsın. gerçekten, bi insanın ruhuna iyi gelmeyen insanlarla çevrili olmasının ne demek olduğunu bilirim. ama her zaman seni mutlu edecek, sana iyi gelecek insanlarla bir arada olma şansın var. dünyada milyarlarca insan yaşıyor=) tek yapman gereken ne istediğini düşünmek... mesela doğada mı olmak istiyorsun, jogging gruplarına katıl, kamp gruplarına katıl. yoga mı yapmak istiyorsun, yoga eğitimlerine katıl. tiyatral bir şeyler mi yapmak istiyorsun, ona göre bir yerlere git. sen kendi istediğin şeyleri yaptığın ortamlara girdiğinde, zaten otomatik olarak hoşuna gidecek insanlar olacak çevrende. çünkü onlar da senin ruhundakine benzer bir çağrıyla o ortama gelmişler. aynı şeylerden hoşlanıyorsunuz diye oradalar.

Yapı meselesi tatlım. Bende senin gibiyim. Kolay samimi olamam. Yabaniyim hatta biraz. Ben insanlardan zarar göre göre ve arkadaşlıklarımın menfaat ilişkisi olduğunu anladığımda bu hale geldim. Elimi eteğimi çektim insanlıktan. İnan böyle çok mutluyum. Bir tane sevdiceğim var o benim en iyi dostum ve sevgilim, 2 tane de kedişim var. Bir tek onlar olsun başka kimseyi istemem zaten :) Az insan çok huzur. Emin ol en güzeli de bu.

Kesinlikle aynı şeyler hissettiklerim bazıları yalnız olmayı sever ve bundan rahatsızlık duymaz bende sevdiğimi söylüyorum ama bu duygular içindeyken sanırım pek haklı sayılmam belkide senesittirhuzur Mustafa Kemal

ben bunun tamamen şans işi ve yapı meselesi olduğunu düşünüyorum insan ilişkilerinin hepsi aynı bence nasıl ki kendisi için doğru insana rastlamadan aşkı yaşayamıyorsa insan kendisi için doğru insanlara rastlamadan da dostluğu yaşayamıyor bu "rastlantı" tamamen şans öte yandan mesela bir arkadaşım var muazzam bir çevresi var, herkesle yazışmalar, konuşmalar, canımlar cicimler, telefonu susmaz, hergün bir yerdedir vs ve hep neşelidir ama anlattıklarını dinliyorum, kimseyi tam anlamıyla sevmiyor, sadece "devam ettiriyor" hayatı, arkadaşlarla olmak, eğlenmek, gezip tozmak, kızı arkadaşlarıyla görüşsün, oğlu çevre edinsin vs diye işte bu da yapı meselesi eğer yapınızda "idare etmek", "olduğu gibi kabullenmek" yoksa sahte ilişkileri takmadan keyfinize bakamazsınız dosttan yana şansınız yoksa tam istediğiniz gibi dostlar edinemezsiniz "benden sıkıldılar mı" diye düşünmeniz de karşınızdaki insanın size yansıttığıdır veya bu anlamda bir kompleksiniz vardır ama zaten sizin için doğru insanlara rastlasanız böyle hissetmezsiniz, aksine rahat hissedersiniz. ilgi alanınız olan bir konuya ilgi duyan insanlarla tanışabileceğiniz bir kursa - geziye vs katılsanız belki biraz değişiklik olur hayatınızda...

Amin canım benim... Bende çok isterim gerçekten güvenebileceğim bir dost.. İnşallah karşımıza çıkar..

Kesinlikle beni çok iyi anladınız haklısınız gerçekten biraz öyle teknoloji yardımcı olduğu gibi hayatlarımızı da köreltiyor maalesef. Hatta açıkça konuşmak gerekirse yalnızken de çoğunlukla internette vakit geçiriyorum artık beni öldürdüğünü hissediyorum yavaş yavaş

Evet ama o dostları bulması da kolay değil malesef Queen Bee ✿ Evli, Mutlu, Kedili, Öğretmen ✿ tek ayak

16 yasindasin sanirim. Yasinin getirdigi bir durum da olabilir. Hepimiz donem donem yasadik benzer seyleri. Ama sunu bilki ilerde de insanlari yakindan tanidikca zaten kendiliğinden soguyup yalniz kalmak isteyeceksin. En guzeli birkac gercek dost. Az insan cok huzur...