Herşeyin bir vakti ve Zaman'ı var. Eğer ki gerçekten seveceğin onunda seni sevecegi bir Ada'm bulursan o Zaman evlilikten korkmazsın. Çünkü o sana hem ana hem baba hem kardeş hem eş olur. Hepimiz seviyoruz ailemizi ayrılmak istemezdik ama doğanın kanunu bu. Senin de yuvan olmalı bana göre. Hayırlısıyle hepsi olur. W

düşüncelerin çok abartı geldi. nasıl burda ana kuzusu erkeklere laf söylüyoruz sen de onlara benziyosun.

Eskiden ben de öyleydim, bu sene arkadaşlarımın düğünleri arasında neredeyse onar dakika fark var, yaşıtız seninle daha doğrusu benden bir yaş büyüksün ama artık o fotoğrafları gördükçe yemişim korkusunu diyorum aclockworkorange

Ben eşimle tanışmadan önce hep derdim ruhum tek kişilik evlilik bana göre değildir diye. Eşimle tanıştım ilk zaman aman biraz görüşeyim yüz vermem sıkılır gider ayağı ile eşimin ısrarları sonucu görüştüm hep. sonra zamanla sevdim. He filmlerdeik gibi deli divane aşık hissetmedim. Ben zaten duygusal biri değilim. Aşığım eşime ama milletin abarttrak anlattığı gibi değilim. herkes bir olmak zorunda değil. Neyse sonra bir baktım evlenmişim :) Kısmetinse dilin lal oluyor, gelip seni buluyor. Merak etme yani. 27 yaşında evlendim. salla bu dşünceleri zamanla geçecek. escada35

Merhaba arkadaşlar 26 yaşındayım ve 2 üniversite mezunuyum ama çok sosyal dışadönük bir tip değilim malesef evim ailem özellikle de annem her şeyimdir hala geceleri yaatağıma çağırır birkaç saat annemle yatarım o kadar düşkünüm yeri ayrıdır bende ee okulda bitince artık çevreden evlilik baskıları yükseliyor ailem bir şey demiyor ama onlarda istiyordur elbet bir yuvam olsun sadece beni sıkmak istemiyorlar biliyorum birkaç tane adayda çıktı yok fotonu gördü yok şurda görmüş görüşmek istiyor diye bir nevi görücü usulü istemiyorum ama reddediyorum ilgilenmiyorum bile aslında aşık olmak belki fazla hayalperestçe ama dizilerdeki gibi yani gerçek olamayacak kadar büyük aşk yaşamak istiyorum en çok da anne olmak ama evimi annemi bırakmak istemiyorum ayrılık düşüncesi bile içime oturuyor resmen ki şuan ortada bir şey yok hep sonrasını düşünmekten hiç bir şey yapamıyorum belkide ben gidersem odam boşalıcak yatağım kitaplarım duvarımdaki tablolarım bile diye düşünüyorum gözyaşlarım akmaya başlıyor annem ben olmazsam dışarı bile çıkmaz zorda kalmadıkça iyice üzülür hasta olur ona bir şey olursa ben yaşayamam böyle düşünen yalnızca benmiyim ne yapıcam bilmiyorum hiç istemiyor değilim ama bu duygu ve düşüncelerden de kurtulamıyorum

26 yaşında yetişkin bir kadın olmanıza rağmen 3 yaşındaki çocuk gibisiniz hala. Ama bunda sizin suçunuz yok. Anneniz sizi kendisine bağımlı yetiştirmiş bildiğin. Uzman bir psikologtan destek almanızı öneriyorum.

karşına gercekten içinin ısındığı biri çıkınca bu düşünecelerden kurtulmuş olacaksın C captain price erkek

Ahh kıyamamm anneciğinden ayrılmaktan korkuyorsun sen. Bende 30 yasındayım canım bekarım annem babamla mutlu mesut yaşıyorum babam evlenip gideyim diye gözümün içine bakıyor ama ben babamı değil bi annemi düşünüyorum. Evimiz alısveriş yerıne biraz yürüme mesafesinde ev 4. Kat asansörsüz annem alısverısten tek döner çok yorulur dıye düşünüp aglamaya baslıyorum yani aslında insan kaldıkca kalıyor daha çok benimsiyor herseyini yaş aldıkca anne baba yaşlandıkca daha cok biliyor onun kıymetını yanında kalmak istıyor. Seninde baban var mı? Eger annen yanlızsa olurda evlenirsen annenıde yanına alırsın yada annene çok yakın oturma şartıyla evlenmeyi teklıf edersin. Düşünme bu kadar bence güzel yaşa zaman çok çabuk geçiyor. escada35

Yanlız değilsinizdir eminim Ama içinde bulunduğunuz yaklaşım doğru değil Anneniz içinde sizin içinde

Yorumlarda biraz abartmışsınız kıza bu kadar yüklenmeniz saçma geldi herkez annesini sever ama o sizden daha çok seviyor herkez eşit sevecek eşit bağlanacak diye bişey yok belki ona tek iyi gelen annesidir. 26 yaşında 3 yaşında çocuk gibi davranıyo sözüde bana çok yapay geldi kusura bakmayın. . push ; ipeqbojuqu La

herkes evlenmek zorunda değil. kkoca kahri cekecegine anne kokusu çek defne-28

Bende senin gibiydim. Annem bensiz bi yere gidemezdi. Gece uyurken onunla uyurdum hiç uzak kalmamıştım. O benim herşeyim kokusuna dayanamadığım ama sevince evlendim simdi ayda 1 gün görüyorum hiçbir derdinde yanında olamıyorum. Eşimin beni ona karşı kısıtlamasına katlanamıyorum. Pişmanım böyle olduğu için. Hırpalanıyorum çok özlüyorum ama büyümek zorundayız. Ölümde var bu dünyada Rabbim esirgesin ama malesef var

Evlenme o zaman, bu kafayla karsındakı insanda da huzur bırakmazsın zaten. Hazır olunca evlen senın içinde ıyı olur hem.

Annenize bu kadar bagli olmaniz normal degil annem benim de kankamdir ama evlenirsem onu nasil birakirim diye bir dusuncem yok. meslwginiz geregi de farkli sehirde bulunmak durum da kalabilirisniz sadece evlilik degil allah korusun vefat sebebiyle de ayrilik olabilir bunlarin hepsi hayata dair bu kadar yapisik ikiz gibi olmayin o olmazsa ben ne yaparim diye duusnmeyin lightpinklady Bslngc:74.7 Gncl:63.2 Hedef:62

sizin meseleniz evlenmek ya da evlenmemek değil ki. sizin sorununuz 26 yaşında koskoca bir kadın olmanıza rağmen annenize bu kadar düşkün olmanız. bu hiç normal ve sağlıklı değil.