Tahmin edebiliyorum, çok zor bir durum.. 4 yıl önce çalışırken, ben de depresyona girmiştim.. Kendimi sürekli mutsuz hisseder, hiçbir şey yapmak istemez, sürekli ağlama nöbetleri geçirirdim. Annem neden ağlıyorsun dediğinde, yok bir şey derdim.. Ve evet, gerçekten hiçbir nedeni yoktu.. Ama kendimi o kadar halsiz hissederdim ki, su içmek bile bana zor gelirdi. Bir malikanede, multi-milyarder bir hayat da sunsalar farketmezdi.. Zengin olmanın tek farkı, her istediğini istediğin an yapabilmek.. "İşe git-gel, evde temizlik yap, gez-eğlen, tatile git, oku-öğren, dinlen, evlen, çocuk sahibi ol, torun sahibi ol.. vs. Sonuç..? Her türlü, en sonunda öleceksin ve o aldığın evler arabalar için ardında kalanlar birbirine girecek.." Yani o kadar tuhaf şeyler düşünebiliyor ki insan o durumda.. Neyse ki, ben bile normal olmadığımı bilecek kadar kendimdeydim de, annemle doktora gittik.. 15 gün rapor vermişti ve tatile çıkmamı önermişti. Sonunda ağlama krizleri ve bu düşünceler gitti ama sinirlerim yıprandığı için işten ayrılmıştım. Fakat benim yanımda ailem vardı. Bana destek olan birileri vardı etrafımda.. Ama arkadaşının hem ailesi yok, hem sen evleneceksin.. " Benim bir sevdiğim bile yok, sen de evleneceksin ve ben tamamen yalnız kalacağım ".. belki de böyle düşünüyordur. Yada gerçekten söyleyemediği bir olay yaşamıştır. Her halükarda, kesinlikle onu bir şekilde psikiyatra götürmelisin..!!!

Canımdan çok sevdiğim, çocukluk arkadaşımın bu aralar morali öyle bozuk ki. Gülemiyor, yemek yemiyor, hatta ağlayamıyor bile.. nişanım olacak yakında, koşuşturmalardan dolayı ona pek yardımcı olamadım bu yüzden içim içimi yiyor.. Bu sabah buluşma ayarladık, konuştuk uzun uzun. "Artık dayanamıyorum, her gün sabırsızlıkla öleceğim günü bekliyorum.. Öyle kötü hissediyorum ki kendimi, bir gün var ve o gün bu hayata gözlerimi yummak istiyorum.. Adım yazacak ve doğum-ölüm tarihim. Yanımda götüreceğim hiçbir şey yok hayallerim yok.. Geri sayım sürecimi tamamlayacağım yakında" dedi. Ben şok oldum, öyle cıvıl cıvıl bir insan ki normalde.. Çocukluğumuz beraber geçti, her düştüğümde o kaldırdı beni yerden onun sayesinde kalabildim ayakta. Ve canımdan çok sevdiğim insanın bana bunları söylemesi beni öyle üzdü ki, ellerim titredi. Nedenini sorduğumda bir şey yok bilmiyorum anlayamıyorum diyor. Doğruyu söyle lütfen dediğimde de "Öykü yemin ediyorum bir nedeni yok, kendimi tanıyamıyorum yapamıyorum dayanamıyorum olmuyor" diyor. Bir çok şeye sahip, kendi ayaklarının üzerinde durabilen birisi. Akıl vermeye çalıştım, ama yok yok.. Dinlemiyor. Halini görenler yakınını mı kaybettin diye soruyorlar. Gerçekten de öyleymiş gibi davranıyor.. Benden hiçbir şeyini saklamaz, beraber dertleşiriz kız kıza gezeriz. Yardımcı oluruz birbirimize ama son 4-5 aydır perişan bir halde. İşini bıraktı istifa etti.. Yanımda çalışması için onca dil döktüm biraz açılır ben onu oyalarım mutlu ederim belki, her an birlikte oluruz diye düşündüm. Ama yok, bunu da istemedi. Yürüyor, geziyor ama bomboş.. Etrafa bakışları öyle boş ki.. Çok ama çok üzülüyorum.. Ne yapmam gerektiği konusunda hiçbir fikrim yok. Eğer onu tanıyorsam bu sözleri boşuna laf olsun diye demiyor, normalde böyle düşünen insanları hiç anlayamıyorum derdi çünkü. Şimdi ne oldu da böyle düşünüyor? Ne yapmalıyım, nasıl onu mutlu etmeliyim? Bu düşüncesinden sıyrılmasını sağlayabilirim? Yardımlarınız için şimdiden teşekkür ederim. Benim için gerçekten çok önemli bir durum..

Canım benim ya acaba ümitsiz bir aşka falan mı düştü? Ağır depresyonda arkadaşın. İnşallah tedavi ile düzelir. Yardımcı ol sürekli gözlemle, yalnız kalmasın.. Bitttter

Yaşamak ağır bir yük olabiliyor bazen, yalnızlık, ailesizlik insan yıllarca taşıyor ama sonra bir gün çok yorulduğunu hissediyor Bende böyle bir dönemden geçtim, üstelik kardeşlerim olduğu halde, sonuçta herkesin kendine ait bir hayatı var ve ben o dönem çok yalnız hissettim kendimi, böyle bir durum olabilir. Ruhsal sıkıntılar bir anda çıkmıyor ortaya, yıllarca yavaş yavaş oluşuyor insanın içinde. Akşam eve gidip, kapıyı anahtarınla kendin açmak bile koyar bazen insana. O arada yaşadığın küçük bir olumsuzluk bile içinde yıllarca taşımış olduğun buhranı tetikleyebilir. Madem yakın bir arkadaşınız o zaman ona biraz zaman ayırın, doktora gitmesini sağlayın, ona sana ihtiyacım var deyin. Yeni bir hayat kuruyorum evet nişanlım ve ailem var ama bir dosta ihtiyacım var deyin, kendini daha iyi hissedecektir. Motivasyon önemli bu işlerde, intihar eğilimi, sürekli ölüm düşüncesi riskli bir durum yardıma ihtiyacı var. İnanç durumu nedir bilemiyorum ama onu biraz maneviyata yönlendirmek de güçlenmesini sağlayabilir. Allah yardımcısı olsun DEREN82 TATLI

Haklısın dediklerinde.. Normalde benden hiçbir şeyini saklamaz ama neden böyle yapıyor bilmiyorum. Dediğiniz gibi tek ve en etkili çözüm psikolog olacak.. Sürekli yanında olmaya çalışıyorum bir iki günde bizde kalmıştı kafası dağılmıştı biraz. Diğer kızlara da teşekkür ederim yardımlarınız için.. Doğru hatırlıyorsun, ayrılığımız 2 ay sürdü daha sonra birtakım olaylar oldu barıştık. Zaten 8 yıldır beraberiz, evliliğe doğru adım atma vakti geldi diye düşündük.. Teşekkür ederim, amin inşallah Abdominal

Konu içeriği nedeniyle ilgili başlığa taşınmıştır. MissCherryBlossom

Bence ikna et, bir psikiyatrist ile görüşmesini sağla. Gerekli yönlendirmeyi zaten o yapacaktır, psikoterapi yada ilaç tedavisi vs şeklinde.. Mutlaka profesyonel yardım al bence, Allah korusun arkadaşın kendine zarar verirse vicdani sorumluluğu cok büyük olur

Eh ben de sevgilisiz ve 26 yasindayim ve yalnizliktan muzdaribim. Ben de daraliyorum bazen, bazen kendimden bazen diger insanlardan. Son gunlerde mutlu ciftleri gormek iyice dokunuyor, ask hayatimin ne kadar kotu oldugunu ben unutmak istesem de bana hatirlatiyor. Son gunlerde iyice kadere isyan modundayim lakin benim ailem ve arkadaslarim var. Ustune ustluk bir de ailesizsen ve arkadasin da evlenip artik sana vakit ayiramayacak duruma geliyorsa iyice yalniz kalirsin. Senin evleniyor olman tetiklemis olabilir, zaten yalniz hissediyordur, iyice yalniz hissetmistir kendini. Bir de hoslandigin kisilerden yuz bulamayinca iyice b. k gibi hissedip umutsuzluga kapiliyorsun. Simdi kendini onun yerine koy, ondan hoslaniyorsun olmuyor, bundan hoslaniyorsun yine olmuyor, boylece surup gidiyor, kimse seninle ilgilenmiyor... Kimsenin seninle ilgilenmeyecegi kanisi gelip kafana yerlesiyor, sen nasil hissedersin? Herkes kendi hayatina bakiyor, kimse seni hayatinda istemiyor. Hep yalniz olacagini dusunuyorsun, zaten ailesizsin... yani yalniz kere yalnizsin. Yakinda sen de kendi ailesi olan ve kendi hayatina bakan insanlar kafilesine katilacaksin ve nisan-dugun hazirligiydi derken ona ayiracak vaktin olmayacak. Ne kadar etrafa karsi kuyrugu dik tutsa da, sen sakrak davransa da karsilik gorememe yureginde iz birakiyordur, berbat otesi bir his. Bence depresyon icin yeter de artar sebep bunlar ama tabi ki intihar icin yeterli degil. Yalniz birakma, ilgilenmeyi ihmal etme sakin. Doktora elinden tut gotur.

Sebepsiz yere bu duruma gelinebileceğini düşünmüyorum ben:26: Mutlaka farkında olmadığı içsel bir mutsuzluğu vardır. Hayatında eksikler hissediyordur. İnsan sevilmek sayılmak ister mesela bu konuda yetersiz hissediyor olabilir. Aitlik duygusu olsun ister kendisini hiç bir yere hiç kimseye ait hissetmiyordur. Hayatındaki sahip oldukları ve olmadıklarını bir listeleyin bakalım. Neler eksik çıkacak.. Bu arada önerim en başta psikolojik destek alması, randevu alın ve bizzat siz götürün. Bir başka önerim manevi boşlukta olabilir. Namaz kılmak dua etmek insanın içine huzur verir. İnanç insanın toparlanmasında ki en büyük etkendir bana göre.. Bu arada senin sevgilin senden ayrılıp arkadaş mı ne kalmıştı, çok üzgündün diye hatırlıyorum. Ne ara barıştınız da nişanlanmaya karar verdiniz?:26: Senin adına sevindim, umarım çok mutlu olursun. Arkadaşını yalnız bırakma... Nişan koşturmacana onu da dahil et ama yalnız bırakma

Hemen bir psikologa gitmesini sağlayın.. bir de şu intihar yardım hattı vardı kaçtı nosu hatırlamıyorum ama arasanız belki bir yardımları olur.. 162 miydi.. tam emin değilim...

çok üzüldüm arkadasının durumuna canım. Ama bazen insan kendine bile yalan söylüyor. Senden sakladgı bişeyler olabilir. Bi takip et bakalım pek yalnızda bırakma Allah korusun bi anlık boşlukta insanın başına neler gelıyor.. april_sun

3-4 yıldır neredeyse erkek arkadaşı yok ikimizde 26 yaşlarındayız, arada hoşlandığı kişileri heyecanla, hevesle gelir bana anlatırdı.. Olmayacağını anladığında da üstüne gitmezdi mutluluğu hiç eksilmezdi.. Bu kadar neşeli cıvıl cıvıl bir insanın bir başka birisi gibi olması beni çok üzüyor. Anlatmasını istiyorum ne varsa, ama üstüne gidip onu daha fazla sıkmak istemiyorum. Çok çabuk bunalıyor, bir yerde çok fazla kalmak istemiyor son günlerde. Umarım dediğin gibi tedavi işe yarar, ama bundan önce ikna etmem gerek :26: ATTRAENTE ACTA EST

sana anlatamadığı bişey vardır . push ;

Psikologdan randevu al onun adina mutlaka gitsin beraber gidin durumu yoksa devlet hastanesindende alabilirsiniz ama lutfen boslamayin

belki tacize veya tecavüze uğramıştır bunu anlatamıyordur ve tekbaşınada atlatamıyordur Allah korusun K kalliope82

Hiç bir şey yaşamadan insanın bu hale gelmesi mümkün mü bilmiyorum. Bence kafaya taktığı bir şey mutlaka vardır. Genelde bir amacı olmayan insanlar böyle umutsuzluğa kapılır. Bu arkadaşının bir amacı yok mu? Yani ben mesela bir dönem üniversite bitse diye bekledim bitti, işe girsem dedim girdim, şimdi atanmayı bekliyorum, o olunca ev almayı düşünüyorum, sonra evlenmeyi, çocuğumun olmasını, onların büyümesini... derken hep bir amaç peşinde koşmuş oluyoruz ve bu da bize güç veriyor. Maneviyat konusunu da hatırlatmak isterim ama kimin neye inandığını bilemediğim için ona hiç girmiyorum. melekyavrum kızıma kavustum cok

Merhabalar. İntihar konusu çok dikkat edilmesi gereken bir durum. mutlaka bir uzman yardımı almalı. Öncelikle bir psikiyatrist, ardından daha uzun süreli bir tedavi ve terapi süreci almalı. İntihar edenler mutlaka intihar edeceklerini yakınlarına söylerler, aslında bu bir yardım çağrısıdır. Arkadaşınızı mümkün olduğunca yalnız bırakmayın ve uzman kişilere yönledirin, gerekirse beraber gidin. büyük ihtimal depresyonda. bu bizim dışarıda duyduğumuz "ya yine depresyondayım" cümlesinden farklı birşey. Depresyon ciddi anlamda tedavi ve destek gerektiren bir durumdur. yaşama karşı ilgisizlik, özbakım becerilerinde azalma vs sürekli uyuma istediği, insanlardan kaçış, ağlama nöbetleri, anlamsızlık duygusu bir çok belirtisi vardır. buna sebep olan nedeni bulmak gerekir buda uzman desteği le olur. öncelikle psikiyatrist ve onun yönlendirmesi ile iyi bir psikolog ve terapi süreci gerekebilir. Sizden başka yakını yoksa desteğinizi esirgemein. size en çok ihtiyacı olduğu an bu an...