degısım ıcın herkesı bırakıp gıtmenız gerekmıyor kendı ıcınıze donun kendınıze bakın kendınızı dınleyın ınsanlar ıcın yasamayın once kendınız ıcın yasayın sız mutlu olursanız cocuklarınız aılenız mutlu olur soyle dusunun kaza anında ılk maskeyı kendınıze sonra cocugunuza takmanız gerekıyor ama sız daha kaza olmadan maskeyı cocugunuza takıp ben ölurum sıkıntı yok deyıp beklıyorsunuz bunu yapmayın bu sızın fedakar kısılıgınızden kaynaklanıyor aslında bunu degıstıremezsınız ama yon verebılırsınız once sız kendınızı sevın zaman ayırın kıyamet mı kopuyor amaaan kopsun kıyamet dönup az otede kopuver deyıp umursamayın ozaman hersey sızın ıcın daha kolay olacak omuzlarınıza sız yuk bındırmıssınız herkese herseye yetısemezsınız kı hem bunu yapınca mıllet sankı bu sızın daımı gorevınızmıs gıbı gorup hep beklerler beklentılerı bıtmez akısına bırakın

Akrabaniz için üzüldüm, Allah var benim yaşadiklarim tabiki okadar ağir değil. Terapie gördüm, ilac tedaviside var. Fakat dr gitmiyorum artik sürekli, ilaçlarida dozunu düşük aliyorumki uzun yetsindiye çünkü iyileşeceğime umudum kalmadi. Evet malesef msjor depresyon, intihar düşüncelerim çok oluyot hatta bazen planini bile yapiyorumda çocuklarim var onlar için dayaniyorum bu hayattan zevk almasam bile. Akrabaniz gibi işte hayattimi değiştirmek istiyorum. Ben fark ettimki ayni yerde saydiğim için bende mutlu olamiyorum iyileşemiyorum Emira SY Nirvana Anneler

Okadar vicdansiz değilim. Yeğenlerinze üzüldüm. Ablaniz sorumsuz bencil insanmiş bense tam tersi aşiri sorumluluk alan kişiyim. Benim küçük inşallah uniye girecek, onun için böyle düşünüyorum yoksa asla çocuklarimi birakmam

Ne kadar güzel forum hergun yeni birsey ogreniyorum :)

Annem de depresyon tedavisi gördü bu arada. Siz tedavinizi aksatmadan tüm bağları koparmadan hayatınızı şekillendirebilirsiniz

Illaki böyle büyük ve radikal bir değişim mi olmalı? Yaşamak dediginiz şey zaten bir mücadele demektir. Aşağı yukarı herkes bu yolları yürüyor. Ben de üniversite okudum. Bi şehire yerleşip kendi başıma yaşadım. Sonra sıkıldım. Istifa ettim. Babamin evine döndüm. 3 sene paşalar gibi yasadım. Turkiyenin her yerini gezdim. Çoğunlukla yalnız gezdim. Sonra evlendim. Çocuk sorumluluğu ağır geldiği için de erteliyorum. Aşağı yukarı herkes aynı. Yaşamak bu zaten. Allah sağlıktan ayırmasın.

Herkesi birakip kacip gitmek yerine 45 yaşında bir kadin olarak kararlarinizi tartismaya acmamayi "artik" ögrenirseniz bu kadar sorun olmaz diye dusunuyorum. Kaç yasina gelmis, elegini asmiş bur insan tatil icin izin beklemeyiversin.

yaşamak zor zanaat demiş şair

"Bulunduğun yer seni memnun etmiyorsa, yerini değiştir. Ağaç değilsin." Jim Rohn Alinti: https://www.ozdeyis.net/bulundugun-... rsa-yerini-degistir-agac-degilsin-jim-rohn-2/

Sanki en buyuk problem esinizin sorumsuzluguymus gibi geldi bana. Neden eziyet ettiniz ki kendinize. O calismiyorsa siz neden calistiniz. O ters giden hersey icin hep sizi suclarken ustelik. Kiymet ve deger hak etmeyen yerlerde kiymet ve deger vermis, ama karsiligini alamamissiniz. Uzucu. Avrupa'da sizin gibi bircok bayan taniyorum. Dil dis olmadigi halde mutsuz evliliklerinden vazgecip kocasiz hayatini devam ettiren, cocuklariyla tek basina. Acikca konusacagim; hicbirisi mutluluk pozlari vermiyor. Sosyal medyada bikac ablayi takip ediyorum, sadece sitemler, hayata, cevrelerine karsi hep bir isyan halleri. Kararlarinin yeterince ya arkasinda durmuyorlarmis demek ki, yada kendilerine acimaktan vazgecemiyorlar. Kendinize aciyip durmayin sizde. Olmuyorsa olmuyor, sevmiyorsaniz, eksikligi hayatinda bisey fark ettirmeyecekse bosanacaksiniz. Hayat herzaman bir mucadele. Bana bu midlife krizleri filan hayatta memnuniyetsizligimizi sukursuzlugumuzu ilan etmek icin birer bahane gibi geliyor. Bundan sonra menopoza gireceksiniz, bide ozaman depresif bi donem yasayacaksiniz. Sonu nerde? Nezaman mutlu olmayi hak ettiginize inanmaya baslayacaksiniz?

Majör depresyon çok ağırdır, hatta depresyonun en ağır türüdür diye biliyorum. Tedavi görüyor musunuz? Çok yakın bir akrabam önce anne babasını sonra da yetişkin çağda 2 oğlunu kaybetti, majör depresyon teşhisi koydular. Doktoru intihara meyilli bir ruh hali var bu hastaların demişti o zaman. Bu süreci atlatamayıp eşinden de boşandı, s onra oturduğu semti değiştirdi. Kafasını dağıtmak için şehir dışı turlara katıldı, ahsap boyama kursuna başladı. Kendine yeni arkadaş çevresi edindi ve zamanla kendi yaralarını kendi sardı. Umarım sizinki bu denli ileri düzeyde bir rahatsızlık değildir. Kendinizi mutlu edecek şeyler yapmaya çalışın. Bir de hep sizden daha zor durumda olan insanları düşünerek içinizi rahatlatmaya çalışın. İnşallah herşeyi yoluna koyabilirsiniz.

O zaman ufak ufak başla canım top yekün herşeyi silip atmak sakın. mesela hobilerinle ilgili kurslara gidebilirsin gezmek icin turlara katılabilirsin maddi gücün varsa.

nasıl yakalandin anlamadim valla benim jeton dusmuyor bugun bi haller var ustumde :)

Çokntatli yazmişsin kuzum, sağol beni anladiğin için. Insallah yaparim, bu sene hedefim yalniz bir tatil yapmak

Tanimadiginiz sorumluluk hissetmediginiz insanlarla yuruyuslere, turlara katılın. İki üç haftaya çocuklarınızı özlersiniz birazda farklılık olur. Kararlarınızın hesabını verecek yaşıda çokdan geçmişsiniz. Olan olmuş geçen günlere hayıflanıp bugünlerinizi zehir etmeyin kendinize.

İlaçların dozunu doktora danışmadan kendiniz belirlemeyin lütfen, çok tehlikeli sonuçlar doğuruyor. Lütfen böyle şeyler aklınıza getirmeyin, sadece biraz kendiniz için yaşamaya çalışın hersey daha iyi olacaktır. Bazen köklü değişiklikler yapmak gerekir, ama bu başka bi şehre gidip tamamen bağları koparmak gibi değil de. Mesela semt değiştirmek, çevre değiştirmek, hobi edinmek gibi. İnşalla sizin için de hersey güzel olsun.

Annem böyleydi Alıp başımı gitmek istiyorum derdi Sılanın kafa nereye biz oraya şarkısındaki gibi yapmak istiyorum derdi Gidemedi, o imkanı ve cesareti asla bulamadı. Üstelik hayattaki belki de en zor çaresiz hastalığa yakalanıp bir yatağa mahkum oldu 5 sene Hep o şarkıyı duyunca annemin yapamadıkları aklıma geliyor Ben o sırada isteklerini yapmasına yardım edemedim. Siz yapın. Gerçekten.

Midlife krizi orta yaş krizi, menopoza 5 dakika kala yaşanan haller :)) Akanseneler aynı yaşlardayız, bizim yaşlardaki jenerasyona bakarsak genel olarak sizinkiyle aynı geçmiştir hayatları, sürekli bir koşma yetişme hali ama siz geçen yıllar içinde kendinizden çok mu vazgeçtiniz? Yemek yapmasam bile suçluluk hissediyorum diyorsunuz, neden? Sanırım çocuklarınız kızımla aynı yaşlardadır, evet elimden geldiğince annelik yaparım ama illa yemek yapacağım diye çabalamam, biraz kendinizi de düşünmeyi öğrenmelisiniz, siz yemek yapmayınca hiçbiri aç kalmaz, başlarının çaresine bakacak yaşlardalar, bırakın bir gün de onlar size yemek yapsın, alıp başınızı gitmek sizin gibi herşeyden kendini sorumlu hisseden biri için imkansız ama elinizde imkan varsa birkaç haftalık turlara katılın, biraz yalnız kalın, uzaklaşın, onu yapamıyorsanız illa ki yapmaktan keyif aldığınız birşeyler vardır, müzik, dans, resim? Sizi mutlu edecek size özel anlar yakalamak için bu tip aktivitelerde iyi gelir.

Benim ablam 3 çocuğunu anneme birakip gitti. Hem de en küçüğü 2bucuk yaşındaydı ve daha sütten bile kesilmemisti. Üzerinden 3 sene gecti bir kere bile ne annemi ne kardeslerini yani bizi ne evatlarini arayıp sormadı, gelmedi, hatta çocuklarıni sokakta görse tanımaz :) bazen düşünüyorum çocukları ölse haberi olmayacak... Kendisini gizliden takip ediyorum öyle mutlu ki hayallerindeki hayatı yaşıyor şuan. Gel gelelim çocuklarının hayatını bitirdi. Büyük kızlar psikolojik tedavi görüyor ilaç kullanmak zorunda kaldılar küçücük yaşlarında. Şuan 5bucuk yaşında olan yavrum da anne hasretiyle yanıp tutuşuyor. Büyük kıza sordum isterseniz bir yolunu bulur sizi annenizle görüştürürum. Bana ne dedi biliyor musun? Neden görüşeyim suratına tükürmek için mi? Hayatını yaşamak elbette senin de hakkın ama bunu başkalarının hayatını mahvederek yapma lütfen.

Inşallah, hep beklemkle geşti hayatim.

Çocuklarınız küçük değillerse bir iki haftalık bir başınıza uzak biryere gidin. Zaten o sürede hem vicdan yapıp yapmadığınızı anlarsınız hemde alıştığın çocukların annen baban sevdiklerinle yaşadığın hayat mı yoksa yapayalnız yaşamayımı istersin kendi kendine cevaplamış olursun. Sağlık varsa herşey güzeldir bence kimse olağan üstü şeyler yaşamıyor milletin ne dertleri var. Özendiğiniz gezip tozan insanlarında kapı ardında hikayeleri vardır hayat o kadar toz pembe değil. Bence hep birlikte gezmeye mutlu olmaya bakın bu günler birdaha geri gelmicek

Midlife nedir diye merakimdan okudum naadar cahilim :) Herkesin hayati bu sekilde geciyor inan, bunun icin gitmene gerek yok kendine zaman ayirabilir sevdigin seyleri yapmaya calisabilirsin

bence vicdan yaparsınız giderseniz. üstünüzdeki sorumlulukları azaltmaya çalışsanız? mesela anne baba için bakıcı tutulup kontrol altında tutulabilir, evdeki işlere yardımcı tutulabilir belki mesleğinizde farklı bir yöne gitmek için bi kursa katılıp iş değiştirebilirsiniz vs. ya da arkadaşların dediği gibi uzun ve bambaşka yeni bir yerde tatil olabilir. belki de hayatınızı özleyeceksiniz bu sefer.

İyi de anladığım kadariyla çocuklar büyümüş 45 çok geç bir yaş değil, niye boşanıp istediğiniz hayati yaşamıyorsunuz? Çocuklarınız ilk önce tepki gösterebilir ama sonra mutlu özgüvenli halinizle gurur duyarlar bence.

Tamda istediğim bu.. Teşekkür ederim

Teşekpr ederim, aynen dediğiniz gibi herşeye ben yetişmem gerekiyor herkesi mutlu etmem gerekiyir duye kendimi harcadim. Benim ben büyük sorunum sorumluluk ve sucluluk takintisi. kendimi herşeye sorumlu hisediyorum ve iyi gitmedimide suclu his ediyorum, yani aslinda oluruna birakamiyorum. Şimdi çocuklar, afedersiniz kazik kadar oldu, yemek pişmedimmi bir gün kendimi kötü suclu hisediyorum. Zaten major depressionum var, kişin daha bir beter oluyorum, bundan dolayi evi yemeği biraz ihmal ettim ve yine içimi kemiren sucluluk yetersizlik duygusu

Şöyle güzel bir tatil yapsanız harika olur bence. Mesela şu aralar Kapadokya harika. Oraya gitseniz? Şöyle güzelce bir başınızı dinlemelisiniz.

Ayy yetiskinse daha ne valla senin yerinde olsam hemen bir kursa yazilirim bak resim olabilir bende gittim acayip kafa dagitiyo bide kac yasinda kadinsin kimseye hesap vermezsin. orda cok guzel ortamlar oluyor arkadaslar birlikte geziler ayyy ne guzel hem suan calisiyomusun bilmiyorum ama ismek kurslari ucretsiz valla hemen git yazil cok iyi gelicek

Ruh halim sonradan bu kadar şiddetleşti öncede vardi ama acicik nefes almsam rahatliyordum. Artik yaşin getirdiği bazi değişiklerde gelince hayatta gec kalmiş hissine kapildim. Mutlu olmadanmi birsey görmedenmi öleceğim?

Eşler hayatın sorumluluğunu almayıp kadının üstüne yikinca böyle oluyor sorsan onlar en çok kadına değer verdiklerini söylerler eşim mesela ben hi hi diyip geçiyorum artık evlilik iki tarafin da hayatını kolaylaştırmalı ama sadece kadının hayatının içine ediyor erkek böyle olunca ama siz şimdi bırakıp gitseniz kötü anne siz iyi baba o oluverir bigunde silinir herşey çocukları universiteye yollayın aklınızda kalan herşeyi yapın hatta hayatın yükünü üstünüze yıkan kocanizdan da kurtulun yeniden nefes alin

Hadi anne babayi gectimde insan cocuklarini nasil birakmayi dusunur zaten onun vicdan azabi herseyin onune gecer, arkadas edinin kendinize hicmi yok kimseniz cikin bi aksam kahve icin bi kafede yada cocuklar var sinif arkadaslarinin anneleri yokmu veliler cok gorusur gun bile yapar onlarla takilin yani ugras bulun kursa gidin ama lutfen cocuklarimi bile birakip gidesim var demeyin.

Bu aralar hayatimi o kadar sorguluyorum ki sanki bir takinti haline geldi. Aslinda bir iki yildir kafamda sürekli sorular, içimiçime siğmiyor, nefes alamiyorum, kendimi zincirlenmiş gibi hisediyorum. Gercek özgürlük yok, artik herkesi burayi evimi barkimi birakip yeniden başlamak istiyorum. Midlife krizi, orta yaş hayati sorgulama krizi, evet ben şimdi 45 yaşindayim. Ne çocukluğum, ne gencliğim, ne evliliğim hatta nede anneliğim kolay gecti. Hep bir mücadale içinde hep bir sorumluluk içinde, hep bir koşmaca yetiştirme içinde gecti. yinede çocuklarimin oluşuna, sağliğimiza şükrediyorum fakat yetmiyor. Burda genc bayanlarimizi okuyorum istediği şekilde gezen, tozan, yiyen, gülen oynayan kadinlarimizi. Ben hiç bir zaman bir günlük için bile kafama göre yaşamadim. Önce meslek sahibi olmak için sonra evlenmek için, sonra çocuklari büyütmek için yapa yalniz çabaladim. Birde kocadan destek olmayinca kendimi ne kadin gibi nede erkek gibi his ettim. Ben arada kalmiştim, güvenecek bir omuzum yoktu, aslinda vardida işte yoktu. Şimdi çocuklarimi büyüttüm ama annem babam yaşlandi. onlarin benden beklentileri var, kendileriyle ilgilenirim. Ben ama artik kimseyle ilgilenmek istemiyorum. Zamaninda hep bir kalabalik aileye imrenirdim, birbiriyle pikniklere giden, çorçocuk beraber büyüyen her hafta misafirliğe gidip gelen aile olmak istiyordum. Buna okadar takilmiştimki hafta sonu geldimi bizimde hiç bir aktivemiz olmadimi mutsuz oluyordum, modum düşüyordu. Biz,4 kişiyiz, hep böyle yaşadik. Şimdi size soruyorum, ben burdan gitsem, çocuklarimi, annemi babami kardeşlerimi birakip gitsem ve hayatima yeni yön arasam, vicdanmi yapmam gerekiyor? Kalbimden çok istiyorum değişimi... N nscckts Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik İptali tek ayak

Kocaman kadinsiniz ayol. Hic bir sey icin beklemenize gerek yoktu. Buradaki cogu 20-30 yas araligindaki uyenin anasi yasindayim, mutlu olmak icin cocuklari anami babami atip da tatile gitmeyi hic dusunmedim. Tam tersi onlarla beraber gitmeyi isterim sahsen. Canim isterse yalniz da giderim. Bu tamamen sizin secimlerinizden kaynaklaniyor. Yaparsaniz olur, yapmazsaniz kimse size ah canim hayat geciyor gel sunu yap demez ki

Artik bi silkelen kendine gel.. bence sen evliligindeki sorumluluktan bunaldin artik.. hem kadin isi hem erkek isi yapmaktan.. zamaninda bosansaydin bu halde olmazdin bence.. evlatlarinda sana kardi boyle olmazlardi. Hep diyoruz ya.. mutsuz snne mutsuz cocuklar getirir. Aslinda sen iyiyken cocuklarin gozunde kotu oluyosun.. neden? Cunku baba sorumsuz. Eger oraya gelince bi kac yil icinde motor takip o dili hakkiyla ogrenseydi yukun bu kadar olmazdi. Ayrica ogluna araba filan slmasaydin keske.. kendileri cslisip alsinlar.. tabiiki yardim edersin ama az paralar degil yani. Kimse bana araba almamisti.. kucuk minicik bi arabam varDi ahh.. bu kadar hazirada kondurmamak lazim bi yerde.. Artik olan olmus gecmis sen yorgunsun.. bi tatile cik.. lutfen bi kendine gel ablam.. geri kafali bizimkiler diyosun. Hep baskasi icin yasadinda noldu? Bi karar al ve kimseye gesap verme, sadece haber ver, kocamsn kadinsin ablam. Inan benim cocuklar kucuk olmasa yarin tatilecikarim bi kac gun. Bunu kendin icin yap Birde ablam daha 2 gun kendi basina tatile gidemezsen nasil kendine hayat kuracaksin.. Malda yalan mulkte yalan, al birazda sen oyalan.. bu dunya bu kadar iste

Çok teşekkür ederim Mune, sizin yorumlariniz herzaman çok değerlidir. Söyledikleriniz çok doğrudur fakat tekrar anladimki insan gercek hayatalarini yaşadiklarini buraya tam olarak aciklayamiyor, ben güclü bir kadinim. Hayattaki normal koşmacalar beni yormadi, beni yoran aslinda herşeyden sorumlu olmak. Niye derseniz, şöyle anlatayim. Ben almanyada büyüdüm ve ilk jenerasyon çocuğuyum. Annem babam ilgisiz ve dilsiz sayilir. Çocukluğumdan berli kendi sorumluluğumu kendi kararlarimi kimseyle paylaşma imkani olmadan aldim. Bu bir gercek yalnizlik duygusu yaratiyor. Sonra nefes almadan evlendim, ozamanlar imkaansizdi bir kadinin yalniz bir eve cikmasi. Keşkede yapsaymişsim, adim ciksaydi. Eşime, nasil desem yildirim aşkiyla evlendim. Türkiyede tatilde taniştirildik, Onu buraya getirdim, şimdide birde eşim için sorumluluk almiştim. Yine dilbilmez yoldilmez. Ilk 7 sene çalişdi fakat bir türlü buraya ayak uyduramadi, kendini kapatti. Hersey benim icraamla oluyordu, birde hata yaptiysam sürekli kavga ve suclanmak"Senin yüzünden bu hale geldik". Sonra bir eski ev aldik(Almanyada yeni ev almak çoook zor, fiyatlar şimdi 120qm için 200.000 ), eşim işsiz kaldi. Neyse uzattimda uzattim... O mutlu olsun diye, çok istiyordu eve kat cikarmak ve genişletmek için inşaat başlattik. Amac ileride kira gelirinden faydalanmakti. Tamam almancam süper, benimle tel konuşanlar yabanci olduğumu anlamiyorlardi. Ama ben ne anlarim inşaattan, yine hep kavga, sen hallemedin sen yapamadin. Oysaki herkes benim başarilarimi konuşuyordu. Evin bütün evrak işlerini yaptim. Belediyeden izin almak, mimarla anlaşlmak vs ve önemlisi çok kişi buna bir avukat tutarak yaptiği krediyi ayarlamak. Çok yillar inşaat içinde yaşadim. Toz camur hiç bitmedi, üç sene oturma odasinda cekyat üzerinde yattim. Bu arada çalişiyorum ve evin bütün yükü benim üzerimde güya eşim inşaatta çalişiyor. Böyke hayat akip gitti, anca her 3seneye bir tatil yapabiliyorduk. Benim tek maaş buna yetti. Eşimin çok bir kötü huyu var kimseden yardim istemez istettirmezde. Yani böyle olunca hep yalniz kaldik. Evliliğimizde çok kötü, ayni dili konuşmuyoruz ve eşimde hiç anlayişli değil ve uzlaşmas, kendi prenziplerinden feda etmez. Bu arada çocuklar benden soğudu, ben onlari soğuttum belki, çünkü sürekli bir sinirli bir asabi veyada depresyon içinde olan insan oldum. Elbette benimde kötü yanlarim var kolay kişiliğim yok. Bundan kendimi bir anne olarak suclu hissediyordum, onlara anac bir anne olamadim, onlara yeterlice sevgi veremedim ve eğitemedim. Böyle oğullarimda beni takmazlar, ben zannetmiyorum ben gidince onlar beni özliyeceklerini. Ben onlara en azindan sevgi eksikliği varsa maddi yoksulluk olmasin diye birşeylerini eksik etmedim. Büyük oğlumun ehliyetinide arabasinida aldim. Offf offf.. daha çok şey var. Bu evide ne sata bildik ne yapa bildik. Kusura bakmayin uzun oldu... Daha bitmedi, kafam karişik...

Sizi o kadar iyi anlıyorum ki, keşke bu ruh halinde biriyseniz çocuk yapmasaydiniz.. Ben de sizin gibiyim çocuk yapmiyorum.. Nadide hayat güzel filmdir izlemediyseniz:)

Amaaan ne cahilliği kizim, cahil olan benimki birde ona yakalandim.

Işte ayrintilar burda, benim öyle bir lüksüm hiç olmadi. Sıkıldim diye işi ne değiştire bildim nede birabildim. Hiçbir zaman paşalar gibi yaşamadim. Tamda dediğim bu işte hiçbir zaman amaaan diyemedim. Bunaliyorum artik...

Malesef, ailem yalniz tatile gitmeme sicak bakmazlar. Cahil kalin kafalilar

Çocuklarim artik yetişkin. Malesef hayat şartlari belkide benimözgüvensizliğim arkadaş edinmeye müsait değildi. Çalişiyordum sabah 8 aksam 6, nasil ne zaman olacakti. Ailemi ihmal etmeyim diye yalniz zaman gecirmezdim, çocuklarimin başindaydim herzaman B

Vicdan azabı harici tat alabileceğinizi sanmıyorum. Adı üstünde kriz, bir süre sonra yoklukları sizi çok etkileyecek mutsuzluktan başka bişey vermeyecek aklınız kalacak. Biraz sabredin ve başka değişikliklere yönelin. Geçecektir.

"Şu kavga bir bitse dersin, Acıkmasam dersin, Yorulmasam dersin, Çişim gelmese dersin, Uykum gelmese dersin; Ölsem desene!" Orhan Veli Meali açık. Hayat zaten mücadele. Orta yaş krizi de yıllar geçtikçe artan tecrübelerin yorgunluğu bence. Kendinizi fazla sıkmayın. Hayatınız zaten zorlanarak geçmiş. Kimseyi terk etmeye gerek kalmadan kendi hayatınızı da yaşayabilirsiniz.

Bütün ailenizi geride bırakıp mutlu olabileceginizi sanmıyorum. Aklınız hep geride biraktiklarinizda kalır bu şekilde. Kısa süreli bir tatile çıkın kafanız dağılsın daha iyi ve mutlu bir şekilde dönün evinize