Iki cocuk dogurdum. Hatta kucuk oglumu, annem vefat ettikten 21 gun sonra dogurdum. Ama ben hic boyle duygusala baglamadim. Ustelik balik burcuyum. Duygusalligi nirvana da yasarim. Bence cok abartiyorsunuz. Bu psikoloji sizi yer bitirir.

Duygusal yoğunluk konusunda kendime olan umudumu yitirir gibi olmuştum, hep boyle gidecek, ben de hep boyle olacağım sanmıştım. Bebeğim buyudukce azalacak demek, inşallah çok isterim. Yaziniz cok iyi geldi. Milana22

herkesin evladi kendine kiymetli benim evlatlarim dA bana melek gibi geliyor ve belki ileride sizin cocugunuz benimkileri uzecek neticede hepimiz insaniz cocuklarimoz da oyle her anne evladi icin korkar, onlari korumak ister ama sizinki notmal degil, asiri uc noktada yasiyorsunuz bu duygulari ve gercekten normal degil

Allah rahmet eylesin canim.. cocugum yok bilemiyorum ama yeni diye boyle hissediyor olabilirsin rabbim yavrucugunu sana bagislasin

haklısınız ama o kadar masum ki, onun melek olduğundan başka bir şey düşünemiyorum. Her hareketine çok anlam yüklüyorum. Belki de bilinçsiz hareketler bunlar ama bana sorun bir de. İnanın bu buldumculuk falan değil. Hayatım boyunca sevdiklerimi hep kaybettim ben. Oğlumla yasama tutunmaya çalışıyorum. Sanırım, bu asiri duygusallık buradan geliyor. Sorularıma boyle cevaplar gelmesi beni kendime getirir umarım. Fistiklicikileta Guru Anneler

ilk cocuk olmasida bunda etkili, acemilik vs. gunu dolu yasamaya calisin. bebek buyudukce insan rahatliyor ancak.

bunun bilincinde bile olmaniz cok onemli aslinda cogu kadin bunun farkina bile varmiyor soyle dusunmeye calisin cocuklar ozellikle bebekler annelerinin tum duygularini hissediyor, sizin kaygilarinizi ve endiselerinizi de hissediyor, kendinize surekli bunu hatirlatin aslinda siz evladinizi ne kadar cok seviyorsunuz ve onu korumaya calisiyorsunuz ama bu duygularinizla aslinda ona zarar veriyorsunuz bebeginiz icin asmaya calisin onlar gercekten annenin tum hislerini emiyorlar resmen

Oğlum yedi ayını bitirdi sekizin içinde. Haberleri bile izleyemiyorum tv de. Çocuk tacizcileri, tecavüzcüleri, katiller kol geziyor. Hiçbiri olmasa ihmalkarlık yüzünden kaç çocuk canından oluyor. Daha dün iki yaşında bir bebecik yangında öldü. Her gece dualar ediyorum. Ödüm kopuyor dünyadan ve insanlardan. Yani tek değilsin. Benim gibi gözü kara bir kadın bu hale geldiyse herkes gelebilir diye düşünüyorum.

Canımın içi, Anlattığın her şeyi ilk aylarda ben de yaşadım. Çocuğa bakıp bakıp ağlıyordum :) Başlarda öyle masum, öyle muhtaçlar ki insanın ağlayası geliyor. Oğlun büyüdükçe insana dönecek. Mesela yanına sevimli sevimli yaklaşıp, seni kandırıp, elindeki yemeği alıp kaçacak, sırf kendi yiyebilmek için :)) O kadar da masum değilmiş diyeceksin :) Bez değiştirirken, kıyafet giydirirken sana karşı koyacak. Karakterini ortaya koyacak, güçlenecek. Sen de gittikçe "vay be büyüdü sıpa" diyeceksin. Bu gözyaşları yerini kahkahalara bırakacak. Bi bakacaksın o aciz insan yavrusu gitmiş, yerine kendi karakteri olan küçük insan gelmiş. Yani azıcık sabret geçecek bu duygusallık:) Güle güle büyüt.

Belki yeni anne olduğunuz için böyle düşünüyor sunuz, Büyüdükçe alışıcak sınız. Allah'ım isteyen herkese nasip etsin anne olmayı.

Oglunuz melek filan degil insan, hepimiz insaniz. Oglunuz sonsuza dek bebek safliginda kalmayacak buyuyecek ve yasama karisacak. Oglunuz gökten düşmüş gibi davranmayin. O melek ve insanlar ona zarar verecek filan... Bir zamanlar herkes bebekti "diger insanlar" dedikleriniz de öyle.

O aylarda ben de her gün aynı şeyleri düşünüyordum, kısa süreli bunalımlar yaşıyordum. 6. Ay işe başladım, oğlum 9 Aylık oldu, hareketlendi. Yerinde durmuyor, paçalarımdan çekiştiriyor, kucak kucak diye ağlıyor. 2 dk nefes alsam, düşünmeye de fırsat bulacağım:) İş güç, koşturmaca, ev derken kendimi yatağa zor atıyorum. 5. Ay dönmeler başlasın, yardımcı olacak birileri de yoksa bu düşüncelerin kendiliğinden yok olacak.

Gerçekten yaşadıklarının anormal olduğunu düşünmüyorum. Eminim çok anne vardır senin gibi. Ben de genel yapı olarak melankolik biriyim. Genç yaşta kayıplar yaşadım. Hassas olduğumu söylerler. Doğum sonrası çok hüzünlü, bebeğim adına çok endişeli günler geçirdim. Şimdi kızım neredeyse 1 buçuk yaşında ve benim tüm karamsarlığım geçti. Neden? Çünkü karşımda yeni doğmuş bir bebek değil, tek tük derdini anlatabilen, yürüyen ve hatta koşan, istemediği bir şey olduğunda gerekirse benimle bile boğuşabilen küçük bir insan var. En basit örnek, 7-8 aylık olana kadar kedi odasına girmesin, üzerine yatar nefes alamaz vs diye kediyi odasına sokmadık, şimdi kediyi ondan korur olduk üstüne çıkıp hayvanı ezmesin, zarar vermesin diye :) Yani ben kefilim geçecek bu endişeler. Baktın ki geçmiyor, o zaman bi psikologla görüşür çocuğunu daha soğukkanlı, daha aklıselim yetiştirmenin yollarını ararsın. Şimdilik panik yapma, azıcık daha sabret.

Cevaplariniz simdiden aydınlanmama neden oldu. Bugün mesela daha az duygusaldim. Bebeğimden önce birçok hobim vardı. Sanırım biraz biraz dönebilirim o günlere. Çok sağolun.

benim esim sizin gibi, o da yakinlarini kaybettikten sonra boyle oldu. ben onunla konusarak biraz yardimci oldum. cocuk mesela hasta oldu kendide yemeden kesilirdi. ya dedim beterin beteri var sukret basit hastalik. her dedigini yapardi, onuda astik. yani olsun ne olur derdi. bende olmayan durumlarda ne yapicaz diye alistirdim. ama nerdeyse psikologa gondericektim. sadece cocuga degil, bana karsida oyle. kaybedicekmis korkusu. bence, cocuk odakli olmayin kendinizi baska seylere vermeye calisin. hobi edinin. arkadaslarinizla bulusun. kitap okuyun. siz zaten iyi bir annesiniz cocugunuzu dusundugunuz icin. mukemmel olmak zor, mukemmel olmaya calismayin. cocugunuzun ihtiyaclarini giderin, sevin onu. su yolunu bulur.

Selamlar hanımlar. Hemen konuya girmek istiyorum. Canım annemi kaybettiğimden beri, duygusal anlamda bir hayli yogunum. Üçüncü ayına yeni giren bir oğlum var. Allah hayırlı uzun ömürler versin yavruma ama ona cok düşkünüm ve bu düşkünlük beni korkutuyor. Ya oğluma bir şey olursa, ya onu kaybedersem diye diye onu gözumden bile sakiniyorum. Aciksa bu beni huzunlendiriyor. Ne kadar yardıma muhtac diyip duygusallasiyorum. Sütum az olsa, oğlumu doyuramayacagimi düşünüp, dünya başıma yıkılıyor. Gülse, ne kadar masum, bu kotu dünya ona göre değil diyip bin tane şey düşünüyorum. Hickirik tutsa bir şey yapamadığı için yine uzuluyorum. Bebeğimin çaresizliği ve saflığı beni cok etkiliyor. Kucağıma aldığımda bazen aynaya bakıyoruz, o küçücük haliyle benimle nasıl da mutlu, nasılda sahiplenici duruyor diye gözlerim doluyor. Evladima layik olabilecek miyim hic bilmiyorum. İnsanlar İleride meleğime kotuluk yapacak illaki, onu her zaman simdiki gibi koruyamayacagim bu ve benzeri düşünceleri beynimden atamıyorum. Az önce babası alıp, on dakikalığına annesine götürdü. Dustaydim, çıktığımda oğlumun yatagini boş görünce içimden bir şeyler koptu sanki. Allah tan o esnada kapi çaldı da meleğim geldi. Oğlum bir melek ve bu dünya, bu insanlar onu üzecek. Evlat sahibi hanımlar, siz de böyle oldunuz mu? Bu durum normal mi?

Öncelikle başın sagolsun. Umarım 25-30 sene sonra gelinin gelip buraya konu acmaz " kv. kocamla beni hic rahat birakmiyor 7\24 dibimizde " diye saka bir yana henüz yeni anne sayılırsın lohusalik buhrani 40 günde geçmiyor. Bebegin büyüyüp guclendikce normale dönersin merak etme :) benim afacan daha 6 bucuk aylık yerinde durduramiyorum cocugu hop oraya dönüyor hop buraya gözüne ne carpsa direk o tarafa gidiyor. Bizim melek oldu tam bi şam şeytanı

haklısınız ama o kadar masum ki, onun melek olduğundan başka bir şey düşünemiyorum

Benımde 4 aylık oglum var ay bende sanırım konu sahıbı arkadaş gıbıyım ya bilemiyorum ama galıba düşen bebeklerimden dolayı bebegımı cok düşkünüm sankı ona bısy olacak yada bıgun bırakıp giderse benı dıye bazen kendimi düşünürken buluyorum (ağlıyorum ona bakarak Rabbımın takdiri hersey ama evlat acısı yasamaktan cok korkuyorum dışarı cıkıyo Rum bazen bebegımle sankı bebek arabasında bısy olcak sanıyorum tedırgın gidiyorum gideceğim yere off bnde ınsalah bu psikolojiden kurtulurum namaz kılarken cok dua ediyorum bu hislerden kurtulım dıye konunun takıbıyım

Esimde sizin gibi duygularımı aşırı uclarda yaşadığımı söyler hep. Bu durum bana çok zarar veriyor. oglum icin daha saglam durmaliym ama elimden bir şey gelmiyor. Umarım yorumlarınız beni biraz. da olsa kendime getirir.

Benimde 2 cocugum var duygulariniz yeni anne olmus birine gore normal sadece biraz abarti var eger cocugunuzu hayatinizin merkezi yapip saplantili derece duskun olup bunuda ilerki donemlerinde devam ettirirseniz cocugunuza zarar olarak geri doner bu Kizimin sinifinda var boyle bi veli arkadas Esiyle bi sure sonra bu sebepten uzaklasmislar sogukluk girmis ve kadin cocuguna abartisiz tapiyor her an sadece oglu var hep pesinde hem goz hapsonde ufacik bi tartismada diger cocuklarla iliskisinde kadin hemen mudahale ediyor siradan basit konularda diger velileri uyariyor aman cocuklarinjz dikkat etsin oglum incinmesin Bi kac kere yakindan gorustum yakin oturuyorz kadin hauatin merkezi yapmis onu ne kadinlik kalmis ne devam eden hayat cocuguda bogmus cocuk sinik annesinin etegine siginan asosyal bi kiz cocugu gibi 9 yasinda bi erkek cocuktancok farkli.. demem o ki cok abartmamak lazim herkesin cocugunu tabiki kiymetli ama doganin duzenine hauatin akisina ayak uydurmalari icin bu kadar duskunluk iyi olmuyor kanimca..