ya sen sorununu ne kadar güzel dile getirmişsin böyle... evet biraz depresyon belirtin var ama lütfen kendini değersiz hissetmene sebep olmasın bu halin çünkü şuan o herzaman seninde normal olarak yaptığın işler gözünde büyüdüğü için böyle düşünüyorsun... eğer anlayışlı ise eşinle konuş ve mümkünse ağla rahatlarsın... B

Birazcık annemin eski haline benzettim ruh halini. Biraralar sürekli en düzenli eve sahip olmak, komşuları en iyi şekilde ağırlamak, en yeni tarifleri denemek, en uslu ve başarılı çocukları yetiştirmek, mutlaka okulda aktif rol almak, öğretmenle kanka olmak vs. vs. için görev modunda uğraşırdı. Kendince belirlediği bu amaçlar doğrultusunda attığı her adımı takdir etmemizi bekler, istediği takdiri alamayınca içine atar, en sonunda siz beni makine gibi görüyorsunuz, sizin için yaptıklarımı zaten görevmiş gibi algılıyorsunuz diye bütün aileye patlardı. Ama kaçırdığı nokta aslında kimsenin ondan böyle bir beklentisi olmamasıydı. Kimse ondan el aleme karşı Stepford ailesi görüntüsü çizmesini istemediği için takdir etmek aklımıza gelmiyordu. İlerleyen yıllarda ya bizden ümidi kesti ya cidden beklentilerimiz olmadığını farketti sanırım, kendi istediği şeyleri yapmaya başladı, sadece sevdiği arkadaşlarıyla görüşmeye başladı, alengirli yemekler yapmayı bıraktı, tüm evi kendi başına temizlemek yerine arada temizlikçi çağırmayı kabullendi, görev olduğunu düşündüğü sorumlulukları üstünden atınca, eş, dostu umursamayı bırakınca, daha mutlu ve daha eğlenceli bir insan oldu. Bence daha iyi hissetmek için senin yapman gereken şey de bu. Kendine odaklan, yapmaktan zevk aldığın şeylere yönel. ''Görevlerini'' yerine getirmesen de ailenin seni sevdiğini farkedince kendini yeniden iyi hissedeceksin H hel_in

hımss sen de durum biraz değişik ama ağlamak zayıflık değildir bi çeşit boşaltma işlemi... neyse o zaman seni ne rahatlatıyor? konuş eşinle hatta bağır çağır annenle konuş annedir mutlaka anlar seni... AngelicaPickles

Teşekkür ederim bayanlar, tavsiyeleriniz için, henüz rahatlamanın bir yolunu bulamıyorum. Her şey üstüme geliyor bugünlerde. B

Ağır bi depresyonda olduğunu düşünüyorum.. bence kafanı dağıtmaya çalış olabildiğince kendine zaman ayır sinemaya git spora git kendi değerini anla bu iyi gelecektir laurana kocişim olmadan asla tek ayak

Bu tan depresyon degıl bıraz da ıyı gene senınkı Ben olsam senın yerınde hıc bırsey yapmaz gunluk 30 dk yurudum bu ev ısı fılan bı uzak durmakla baslarım. Hayatın o kadar molotonlasmıskı senı uzuyor oncelıkle bu durumunu bı degıstır Hafta sonları kapanma ewe cık gez dolas alıswerıs fılan yap Sen bı esya. Yada temızlıkcı cınsel obje degılsın oncelıkle farkına war bunun B

öncelikle şunu söyleyim. hemen bu düşünceleri at kafandan. senin kendini değerli hissetmen için insanların sana değer vermesi gerekmez. bu hayatta herkes kendine göre etrafındakilere çok değer vermiştir. kusuru olan ana baba yoktur. hergün bakıcının baktığı, çocuğunu hiç umursamadığı herkesce kabul edilen bi anneye bile gidip sen ne biçim annesin desen kükrer. analığına laf ettirmez.. baba çok emek vermiştir, çalışıp didinip eve ekmek getirip büyütmüştür.. laf ettirmez.. bi adamın karısıysan görevin çocuk bakıp ev işlerini yapmaktır zaten, senden beklenti budur teşekkür etmez.. aslında bu bi yandan da türk toplumunun kadına yüklediği görevlerle ilgili bi durum. kadın yılardır çocuk bakıp evi idare eden bi canlıdan öteye gidememiştir. şu an şehirlerde çalışan kadın nüfusu artsa da bu durum hala istisna. türkiyenin çok büyük bi kısmı böyle yaşamıyo çünkü.. insanlar nankör.. bin tane iyilik yap bitane istediklerini yapma senden kötüsü olmaz. kısaca diyeceğim şu ki bu hayatını birilerini mutlu etmeye çalışarak geçirirsen çok mutsuz olursun. hayatını kendine ada. insanlar için naparsan yap eğer etrafındaki insanların kendileri için yapılanları görüp de takdir eden bi yapıları yoksa boşa uğraşmış olursun. kendin için yaşa, bırak kim ne derse desin. iki günlük hayatta kimse için bu kadar yıprandığına değmez. B

Tavsiyeleriniz için teşekkür ederim. Pinupgirl'in annesi ile çok ortak yanım varmış. Galiba önce kafamı değiştirmem gerekiyor. Herkesin tavsiyesini teker teker uygulayacağım. Bu ruh halinden bir an önce çıkmam lazım. Hayat böyle çok tatsız ve ağır geliyor...

Bazen ağlıyorum da. Ağlamak bana göre zayıflık. Ağladığım zaman beni ağlatanlardan ve bu kadar zayıf olduğum için kendimden nefret ediyorum. Yani beni rahatlatmıyor... laurana kocişim olmadan asla tek ayak

sanırım bu, hayatının belırle donemındekı herkeste oluyor.. annemde aynı boyleydı hatta abartmıstı o bıraz.. ben ölüp gıtsem yerıme hızmetcı alıp gecınır gıdersınız fln dıyordu.. sıkılmıstı belkı hayatın monotonlugundan ama farketmedıgı şey şuydu. Allah koruusun anneme bısey olsa bız ne yapardık. yasayamazdım anneme bısey olsa.. hayatta tanıdıgım en guvendıgım ınsan en sevdıgım ınsandı o benım.. bence sızde kendı degerınızın farkına varın.. emın olun kı o koca o cocuk sız olmadan bır hiç.. yıkılırlar.. boyle dusunmeyın. bıraz da kendı dusuncelerınızı yonlendırmek sızın elınızde.. ne cagrırsan o gelır derler ya... sız de guzel seyler dusunun... yıllarca ugrasıp cocuk sahıbı olamayan bır cıft tanıyorum.. emınım o kadın sızın yerınızde olmak ıcın neler vermezdı... kendı degerınızı, kendınız verırsınız.. karamsarlıgı bı kenara bırakın lutfen... B