Birkac yas var aramizda. Bilirim o durumu ve ayri eve cikmak icin cok gec kaldigimizi dusunuyorum ben. Su asamadan sonrasi da zor.

"Sen bize bakacaksın, kardeşlerin hayatlarını kurdu. Keşke sen de kursaydın ama napalım" diyorlar. Hatta bir kere annem "bizim yükümüz sana kaldı, senin de işin zor ama napalım" demişti. Kardeşlerim yeri gelir bir beş dakika aramaz. "Onların düzenleri, işleri güçleri var, demekki zaman bulamadılar" olur. Beni ise bırakmazlar. Onlar benim ailem, kıyamıyorum da onlara. Ama kendime de üzülüyorum.

Di mi? Bu psikolojik şiddeti yapabilen insanlar elden ayaktan düşmüş değillerdir. Demek ki ihtiyaçları yok kimseye, kendilerine bakabilirler. Stres topu lazımmış onlara. L ladymera, sizin yeterli ekonomik durumunuz varsa bir sıkıntı olduğunda rahat ulaşabileceğiniz ama her canları istediğinde zırt vırt çıkıp gelemeyecekleri bir mesafeden ev tutun çıkın gidin. Merak etmeyin annenizin başında babanız var, sizden başka çocukları da var; babanız da sıcak yumuşatıcı kokulu yatağı varken kapınızda falan yatmaz.

Onlar size kıymış, AMA NAĞPALIM... Sizi harcıyolar. Hayatlarının sorumluluklarını size yıkarak. Onlar size acımıyor belli de, siz niye kendinize acımıyorsunuz. Anne babanızı örnek alın, kendinizi sağlama alın onlar gibi. Bak ne güzel yaslamışlar sırtlarını size. Siz kime yaslayacaksınız yaşlanınca?

Çok sağlıksız davranışlar bunlar. Ebeveynleri gibi yapmışlar sizi, duygusal şantaj uyguluyolar. Sağlıkları yerinde demi? Size muhtaç değiller yani.

Daha önceki konunda da yazdim. Istersen 60 yasina gel, yine de sana izin vermeyecekler! Sen izin almadan adim atmayi ögrenmelisin. Evet üzülecekler ama birak üzülsünler. Alisiyorlar merak etme. Ben de 6 ay önce ani bi kararla evden ayrildim, iyi ki de ayrildim. Benim ailem de "anca evlenirsen gidersin bu evden" diyorlardi, ben dinlemedim ve ciktim. Baslarda ben de kendimi kötü hissettim, onlari üzdüm diye. Ama artik alıştılar ve ben böyle daha huzurlu oldugumu fark ettim Üzülecekler evet ama hic bir üzüntü sonsuza kadar sürmez. Sana da yazik degil mi yahu?

Sevgili ladymera gerçekten bu kabuğu kırmak cokzir sizi anlayabiliyorum.. yalnız anne babanızın tavrıda biraz incitici. maddi durumun varsa terapi alarak üzülmeden yıpranmadan psikolojik destekle ayrilmani tavsiye ederim. bende kopamayabilirdim çünkü bizim toplumumuzda bu kolay birşey değil. heleki küçük yerde yaşıyorsanız bu kabuğu kırmak daha da zor. kapinda yatarım diyen babanı bırakıp tabiki çıkamazsın öncelikle onlara bunun izahını yapmak ve saglam bir psikoloji ister. cok hür ve serbest olan kişiler bunu anlamaya bilirler. çek çık kapını derler ama gerçekten zor. istersen ailene yakın biyere tasinacagin şekilde ikna et. psikolog fatih civelekoglu nu dinle bana çok faydası oldu. online terapisine katılmak istedim nasip olmadı senin imkanların varsa mutlaka destek al faydasını goreceksin . push ; Pamukannesi83

Keşke sen de kursaydın değil, iyi ki kurmadın diyorlar. Bu aileyi üzmemek için taviz verirseniz daha çoook üzülürsünüz. Kimsenin duygularını idare etmek zorunda değilsiniz.

İşe izin almamakla başlayın. Artık sizin şartlarınız geçerli olmalı, sizin düzeninize tabi olmalılar, işlerine gelirse ne ala gelmezse mualla.

Selamlar. Eski konularımdan bilirsiniz. Son gelişmeler var. Bir iş buldum. Artık düzenli maaşım var. Ama ayrı eve hala çıkamıyorum. İstemiyorlar. 40 yaşındayım ama bana çok bağlandılar. Anneme söylediğimde "benim senden başka kimsem yok" diyor, ağlamaya başlıyor. Kıyamıyorum da. Babam da "sen gitsen ben kapında yatarım, sensiz yapamam" diyor. Ne yapacağımı şaşırdım. Ama işler normale dönünce başlıyorlar çocuk gibi azarlamaya. "Sen kimsin, şu yaşa geldin daha doğru düzgün ev işi yapamıyorsun, bir şeyi becerdiğin yok." Anneme dedim "kendi evime çıkayım, bir şeyleri becermeyi öğreneyim." O zaman olay yine duygusala dönüyor. Başlıyorlar ağlamaya. Kimseleri de yok benden başka. Kızlar yardım. Bilemiyorum ne yapcağımı.

Daha önce ayrı yaşadım. Üniversiteyi İstanbulda okumuştum. Tekrar evlenir dediler. Baktılar evlenmedim. O zaman yalnız kalma gel yanımıza dediler. Ben de maddi sıkıntılarım vardı dönmek zorunda kaldım. Şimdi de böyle oldu. Pamukannesi83

Benim bir akrabagim var. Iste sizin icin planlanmis gibi ilk annesine bakti, onu yolcu etti, sonra babasina bakti yolcu etti . Sonuc: kendi tek basina kaldi. Aile de kuramadi. Annenizin babanizin ki sirf bencillik. Bakima muhtac degiller.. siz onlara kiyamazken onlar size bir güzel kiyiyorlar. Üstelik sizin yüzünüze düzen kuramadin diye vurmak da öküzlük. Bir yakanizdan düsseler sizde kendinize göre bir düzen kurarsiniz. Annenizin babanizin ki sirf bencillik. Benim bir akrabagim da bir kizini böyle kurban secmisti. Inat etti evlenmesine izin vermedi hic. Kiz da sonunda kacti.

Sorun annenizde babanizda. Onlar hususi beceriksiz olmanizi istiyor. Beceriksiz olun ki onlara bagli ve muhtac kalin her zaman. Ebeveym olarak bizim en büyük görevimiz cocuklari hayata hazirlamak. Bunu yapmadiklari gibi, bunu sanki sizin eksiginiz gibi gösteriyorlar. Anneniz ve babaniz olmalari hayatinizi calabilme hakkini vermiyor. Acaba siz ne zaman kendi hayatinizi kuracaksiniz?

Sağlıkları yerinde ama "sen bize bakacaksın" diyorlar. Diğer kardeşler tabi kendi hayatlarını kurdular. Seviyorum onları, yani kötü olmak da istemiyorum ama ben çok mutsuzum.

Kendi mutluluğunuz ve istikbaliniz için anne, babanızı kiracaksınız başka yolu yok. Alışırlar zamanla. benyeniyimgaliba

Daha önce hiç evden ayrılmadınız mi üni okurken fln. Sizle iletişimleri sağlıklı değil. Kac yaşındasınız size çocuk gibi davranmalari azarlamaalri doğru değil. Ayrı evde daha mutlu özgür olursunuz. Yakınlarda ev tutarsınız yine ziyaretlerine gidersiniz. Onlar size gelirler ayrı ev olunca ne olacak? Anne ve babaniz size bağımlı kendilerine farklı uğraş bulsalar daha iyi olacak

Beceriksiz olup onlara muhtaç olup, hep yanlarında olmanız gibi bir taktik bulmuşlar. 40 yaşındasınız ağlamaları kenara bırakın evinizi tutun ve yerleşin. Ailenizden hiç hoşlanmadım bu sevgi değil. Kızımı 40 yaşında bu halde görsem kendimden utanırım kızımdan değil.

Sizin kendi hayatınız nolcakmış peki? Bu ana babaların evlatlar içinden diş geçirebildikleri bi tanesini seçip, onu kurban etmeleri bi yurdum geleneği zaten. En verici, yüzü yumuşak ve hayır diyemeyeni seçerler. O kişi çoğunlukla aileye yatırım yapmaktan kendini unutan ve bu yüzden de evlenemeyendir. Yaşlanınca da ahlar vahlar eden olur. Karşımdaki anam babam da olsa benim bi kendi hayatım var, ve bu hayatımın sorumluluğunu almaya hazırım demenin vakti gelmiş geçiyo. Bu gerçekle yüzleştirin onları. Siz patlıcan mısınız, diğerleri can da. Hak bu. Arayın hakkınızı.

Bunu yapmaya başladım. Bir kere dışarı çıkmama izin vermediler. "Sen boşanmış kadınsın" filan muhabbetleri başladı. Hop dedim. "Bana böyle davranırsanız geri dönerim İstanbul'a". Onun üzerine şu an girdime çıktıma karışmıyorlar.