Elbette en yakin dostun kendinsindir. Ama insansiz, arkadassiz da olmaz. Benim hayat felsefem artık şu: ihtiyacım olduğunda yanımda olmayan kisi benim. dostum degildir. Tabii hastalık vs gibi elzem durumlar harici diyorum bunu. Bir de benim icin verilen sözler önemlidir, kim olursa olsun söz verip tutmadiysa o kisi gozumden düşer. Bazen dostum/kardesim/ailem diyerek alttan aldigim seylerin aslinda taviz olduğunu ve bu tavizlerin verilmemesi gerektigini düşünüyorum.

ne kadar az insan o kadr daha iyi aslında.

Yani. Ben yatirim yapmak istesem zaten yaparim. Bu aralar Almanyada cok görüyorum kücük yatirimcilari toplamaya calisanlari. Bende onlara güvenmiyorum. Senden toplsdiklari paradan ne kadar kar ediyorsun asıl onu merak ettim. Yoksa kimin cebinde ne kadar para var beni ilgilendirmez zaten

Cok arkadasim oldu. Hem turk hem yabanci. Donem donem surekli ayni ortamda olunca paylasimlar ve iletisim daha sıktı. Zamanla birileriyle ayri duserken birilryle daha sık gorustum. Yalniz uc tane dostum diyebilecegim kisi var ki onlarla da her zaman kaldigimiz yerden devam edebiliyruz. Istersek bir ay konusmamis olalim gene ayni frekansta kalabiliyoruz ki asil arkadaslik dostluk bu bence. Bir de sitem edenler, ben aramasam arayacagin yok culardan hep uzaklastim. Cunku bunun cetelesini tutmak garip gelitor. Ozlediysen arayasin varsa ara veya yaz. Ben aramadiysam sen de aramadin yani niye yarisa ceviriyorsun? Bu bahsettigim uc dostumla hic boyle muhabbetlwrimiz olmazmesela.

Sagolun. Biraz fazla iyi niyet de vardi. Insanlari kendiniz gibi zannediyorsaniz gelen darbeyi hic beklenmedik yerde yersiniz böyle. Beni birisi zordayim diye arasa elimden gelen hicbir yardimi esirgemezdim. Oda suistismal edildi. Ben zorda kaldigimda kimse yoktu ortada. Maddi beklentim yok zaten kimseye karsi, ama insana önemsiz hissi veriyorlar ya orasi agir geliyor. Bende artik acikcasi arkadaslik kurmuyorum. Biri benimle tanismak istese bile ilk tepkim icimde "uzak dur" oluyor. Oda aslinda iyi birsey degil ama elimdede degil yani

Dostluğun ben de önemli olduğunu düşünüyorum ama dostluk kuramadım. Siz nasıl kurdunuz?

Aynen öyle. Baglar kopuk insanlar arasinda. Herkes bundan sikayetci ama ben bazen insanlara mesaj atiyorum , dönmüyorlar bile. Bilmiyorum artik insanlara hayat stresinden önemsiz mi geliyor, yoksa sadece beni sevmediklerinden mi

Ben arkadasliga dostluga hep önem verirdim, arkadaşlarımı arar sorardim. hatta dost dedigim insanla mutluluğumu da hüznümu de seffafca anlatabilmeliyim diye düşünürdüm Sizin gibi hep arayan taraf oldum, artik eskisi kadar aramıyorum. Oldu da aradim hayirsiz ilan edilirim, vay efendim hayirsizsin hiç aramiyorsun! Eee sen arasaydin deyince ee sen bekarsin ben evliyim coluk cocuk kafam dolu oluyor diye bahaneler. Halbuki onlarin esiyle aldığı tüm sorumlulukları ben tek basina yükleniyorum, yok sen bekarsin bos vaktin çoktur senin araman lazim! Artık aramiyorum, hele ki mutluluğumu bile paylaşmak için aradigimda ulasamadigim kişiler yüzünden paylasmayi da biraktim. Yalniz olmak bazen tercihtir ama bu yalnizlik hic kimse olmadan yasamak olmamalı. Insan bazen bir kahve içmek de istiyor ya da sohbet etmek. Bunu eş ile de yapabilirsin diyenler oluyor ama hayir eşin yeri farklı dostun yeri farklı . Elbette yalnız doguyoruz ve ölürken de yalnızız ama insan sosyal bir varlıktır ve bu sosyalligi yasamayi istemek de gayet haklı bir talep. Ben çoğu zaman kendime bakarim acaba bende mi sorun diye ama yok tek basina bende olduğunu düşünmüyorum. Insanlar derdi olunca hatirlar beni ama mutluyken yokumdur. O yuzden dertliyken de artık dinlemiyorum. Çünkü ben dertliyken de hep yalnızdım, mutluyken de. Insanlar artik dunya benim etrafimda dönmeli bencilligini yasiyor son zamanlarda. O yüzden kimsenin peşinden kosmayin, bir kere aradin karşılık bulamadin bir daha aramamak lazim.

Bu soru gayet normal. Öğrenmeye, bilgilenmeye çalışıyorsun. Karşı taraf fesat. Ama iyi de oluyor, böyle böyle nasıl bir kişilik olduğunu anlıyorsun.

Aslinda eskiden bir cok insan tanirdim. Ama benimle gercekten arkadaslik eden yoktu. Dediginiz gibi kimse sizi arayip sormuyor siz sormadikca, bende biraktim. Birisi hata yüzüme söyledi "senle ben aslinda o kadar da arkadas degiliz diye" . En acisida ön yillik, en yakin arkadasim dedigim, nikah sahidi oldugumun kisiden darbe yedigim oldu. Oda sirf is yerinde bir üst pozisyon almak istedigi icin. Alamadi, benimle de alakasi yoktu ama yinede kurban ben oldum. Kisacasi insanlar güvenimi de yipratti. Madem dost olmayi bilmiyorsunuz o zaman dost gibi görünmesin kimse. Uzak dursun yani.

Benim arkadasim yok. Eskiden oldugunu zannederdim, ama yok aslinda

Yakın arkadaş diye bişey yok, en azından benim için yok. Yakın sandığım kac senelik arkadaşım bile evleneceğim zaman binbir kıskançlık hallerine girmisti. Ben de sonraki süreçte iletişimimi iyice minimuma indirdim. Şimdi arkadaşlığımız sadece Instagramdan birbirimizi beğenmekten öteye geçmiyor. Gerçekten gerçek dost yok, ben kendi hayatımda böyle tecrube ettim. Ve zerre kadar kafama takmıyorum.

Ben arıyorum ama onlar aramayinca kendimi kötü hissediyorum, çünkü sürekli ben arıyorum. Onlar hiç aramadilar. S

Hiç üzülme ben dün ilk hamileliğimi bi arkadaşımla paylaştım fesatlıktan bana beta değerinden kız diyor ne önemi var kızın erkeğin dedim sonra aklıma geldi iki kızı var başkasının erkek çocuğunun olmasını istemiyor ama benim için hiç önemi yok erkek kız konuştuğuma pişman oldum aman kimse aramasın daha iyi birde böylesi var canım bence üzülme sen Pamukannesi83

Ya kız demesinden niye böyle bir anlam çıkardın Sen kendin mi kız istemiyorsun ki bunda art niyet aradın? Bencr düşündüğün gibi değildir. Lütfen günah alma peşin hükümlü olup. nazeninnazen Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Benzeri şeyler yaşadım 15 yıllık dostumdan. Bu olanlar sizin iyi kalpli olmanızdan kaynaklanıyor.

Ne güzel. İste sizde her şey karşılıklı olmuş.

Canım istemediğim den değil daha kalp atışlarını duymadık ki biz ne saçma sapan düşüncesi var ayrıca insan bi düşünür ben ne okudum da cinsiyet tahminini yapabiliyorum diye yani o kadar kdd bölümünü bitirmiş kişiler var ülkemizde peşin konuşmaya çekiniyor Allah hayırlı evlat versin herkese kızın erkeğin önemi yok ki Edelstein Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Bence insan iliskileri degisik bir hal aldi ve mazideki o sicak arkadasliklar artik kalmadi. Benim hic yakin arkadasim yok.

insan evet yalnız bir varlıktır ama kendini yalnızlığa hapis edecekte bir varlık değildir eş dost arkadaş çevre olmalı dostluk özeldir oda bir kişi olur diğerleri arkadaştır ailedir komşu akrabadir

Yalnız bir varlık olarak dünyaya gelsek de ben dostluğun arkadaşlığın çok önemli olduğuna inananlardanım ve hep derim ki Allah bana kan bağımın olmadığı koz kardeşler nasip etti her derdimde sevincimde yanımda olan niyetim asla nispet yapmak degil sakın beni yanlış anlamayın ama doğru insanlara rastlarsak gerçekten dost kavramının çok kutsal bir kavram olduğuna inanıyorum

Kendinle ilgili şüpheye düşmene gerek yok çünkü insanlar böyle şeylere artık ihtiyaç duymuyo, yani senle ilgili bi durum yok ortada. Basit bi örnek vereyim sana. Geçtiğimiz dönemlerde bi kursa katıldım kimse kimseyle gönülden iletişim kurmadı hiç ve hatta "günaydın" bile demedi doğru düzgün. Hatta ordan bi kisiye dedim "neden kimseyle arkadaslik kurmuyosun" bana "gerek yok" dedi. Demek zorunda değiller tabi ki yada iletişim kurmak zorunda değiller fakat bu çok kötu bi şey aslinda. Toplum iletisim konusunda cok kotu. Yani "onlar gelsin benimle konussun yada iletisim kursun, zaman artik bunu kaldiriyor" gibi bi cumle kurdu. Tabi ki cok yanlis bi dusunce fakat herkes boyle dusunurse kimseyle arkadaslik olmaz zaten. Ben "o aramiyo ben neden arayayim" diye dusunen biri degilim bana kotu davranmadigi surece. Dedigim gibi insanlarin onceliklerinin farkli olmasi ve bazi seyleri bilmemesinden kaynakli. Sinirlenmekte haklisin fakat o kisi sana bir sey katmiyorsa da fazla ustelememek baska insanlara yonelmek daha mantikli.

Ben baskasinin basarisina sevinen insan pek fazla görmedim. Bir taraftan hayirli olsun diyorlarsa bile, "neden ben degil" diyorlar. Bazilari acik belli ediyor da. Emek veren insanlarin karsiligini aldigina sevinemeyen insanlarla arkadas olmamak lazim zaten.

Aslında çok da şaşırmamak lazım. 30 sene bir yastığa baş koyduğun yol arkadaşın bile ihanet edebiliyor. Arkadaş ilişkiyi kesmiş kesmemiş, boş şeyler. Girersin yeni ortama. Belki iyi insanlara denk gelip kalıcı olur.

Bende kendimi fazla önyargili olmamaya uyariyorum hep, ama insanlar cidden o kadar yordu ki bu konularda elimden gelmiyor. Babaniz icin üzüldüm. Allah rahmet eylesin, mekani cennet olsun insallah. Bende babami uzun bir hastalik sürecten sonra kaybettim. Ilk etrafimizdakiler gercekten hasta olduguna inanmadilar bile. Babam cok yardim sever ve eli acik bir insandi. O verfat ettikten sonra bir cok akrabadan telefon gelmez oldu. Habi bizi gectim, ama bu annemi cok üzdü. "Demek para verdigimiz icin deger görüyormusuz" dedi bir kac kez. Biz de maddi acidan zor sürecler yasadik, ama kimseye karsi bir beklentimiz yoktu. Ama p kadar kisinin bizi yalniz birakmasi cok üzdü. onun icin sizi cok iyi anliyorum

Hiç onemi yok dostluktan emekliye ayirdim bir kac dostum dedigim kisiyi. Kiskanclik fesatlik dengesizlik.. Bi arkadasim istedigi ise girdi onun yerine mutlu oldum her turlu yaninda oldum sinav sureci psikolojisi motivasyonu vs cok cok yogunken yaptim bunlari, sonucta kendince ondan daha iyi bi hayat yasadigimi dusundu ben de yol verdim. 20 senelik baska bi arkadasa benzer meseleden yol verdim. Kadinlar arasinda kiskanclik igggrenc birsey gercekten, şimdi acik acik diyorum kiskanc insan sevmiyorum haberiniz olsun diye bas bas bagiriyorum. Benim arkadasim benden daha iyi durumda oldugunda sevinirim istedigi bi esyaya bi ise kavustugunda sevinirim karsimdakiler de essek gibi bilir iyi niyetimi, asla goz koymam bende niye yok diye, ama gercekten samimi sekilde bu niyeti pek kimseden goremedim. Allah da cogu zaman ona gore veriyor zaten insanlara temiz kalpliysen her zaman kazaniyorsun. Bir deger gormeden kimseye deger vermiyorum aramadan asla aramiyorum herkese hak ettigi gibi davraniyorum onemsemiyorum insan iliskilerini, onemsediklerimden ders cikardim cunku. Duzgun insanlar var, karsina cikip cikmamasi mesele. Yoksa insandan bol ne var, kimse arkadassiz kalmaz. Ama kaliteli biriyle yapilan arkadaslik en kotu kardeslikten iyidir.

Nasıl anladiniz bunu? S

İlkokul ortaokul lise üniversite hepsinden gelen bir süreç bu benim için iş hayatında çok yüzeysel mesela artık istesem de olmuyor herkesin bir hayat kosusturması var çok da mümkün olmuyor biseyler paylaşabilmek.. ama okul zamanlarımızda kendim gibi insanlar çıktı karşıma çok şükür ki ben de fedakarlıklar yaptım onlar icin hep yanlarında oldum onlar da aynı şekilde hep karşılıklı gelişti

Haklısınız ama işte arayipta aranmamak gücüme gidiyor. Pamukannesi83

İnsanlar çok acımasız ya. Ben de artık kim bana nasıl davranıyorsa öyle davranmaya karar verdim. Arayanı arayacağım, yakın davranana yakın davranacağım yoksa böyle çok yıpratıcı oluyor.

Benim arkadaşlarım da yok, ben aramadığım sürece yoklar.

Annem de aynısını diyor "Kızım eşini kaybeden benim" diyor ama sanki onlar aranmayi bekliyor gibi davranıyorlar bu da annemi üzüyor. Ben de anneme insanlar menfaati kadar, o yüzden sen de arayip sorma diyorum. Benim icin de ne iftiralarda varsayimlarda bulunmuşlar. Izin alip gidemedim diye "oralarda gezip tozuyor" seklinde ailemi üzecek söylemlerde bulunmuslar. Inanin bunlar bile beni akraba iliskilerinden soğuttu. Ailemin diger bireyleri bana nazaran daha iyi niyetli davraniyorlar. Ben direkt görüşmeyi kesiyorum. Sizin de basiniz sagolsun, Rabbim tüm kayiplarimizin mekanini cennet eylesin. Insanlara tepkilerde ben bazen kendime dıştan gözle bakmaya çalışıyorum, başkası yasiyormus gibi. Sanki o zaman daha objektif düşünüyor insan. O

Paylaşım azaldıkça iletişim sıklığı da düşüyor. Aynı okuldaysanız, aynı işteyseniz ortak çok şey oluyor konuşmak için ama öteki durumda maalesef istenmeyen son.. Benimde birçok arkadaşımla aynı durum oldu ama onlar arasın diye beklemiyorum, canım isteyince arıyorum.

Ben yeni yeni bir şeylerin farkına varıyorum. Kardesim beni çok uyarıyor bu konuda. Atansan mesela arkadaşım dediğin çoğu kişi sevinmez bile diyor. İnsanin en yakın dostu kendisi galiba

İnsan bu konuları biraz salınca mutlu oluyor. Yok aradı aramadı derdine düşmek yerine siz içinizden gelince arasanız, biraraya gelince anın tadını çıkartsanız...

Benim bazı dostlarım vardır, aylarca konuşmasak bile daha dün ayrılmışız gibi candan konuşuruz. Belli bir yaştan sonra insan gerçekten gündelik hayatın koşuşturmasından epey yoruluyor. Ev, iş, ödev, kontrol, Veli görüşmeleri derken inanın bazen çenem birbirine yapışıyor. Benim neredeyse tüm arkadaşlarım da öğretmen, e onlar da benim gibi diyorum. Ama iki yıl önce çok ciddi bir kaza geçirdik, kaldığımız hastane sorumlusu "hocam artık gelen misafirlerinizi kantinde ağırlayın lütfen "dediler. Çünkü hastane koridoru tıklım tıklım dolu oluyorsu. Okulumuzda bize çay yapan abla Bile 3 kere geldi. Biz hala peçete almadık eve, kolonya almadık çünkü çuvallar dolusu birikmişti. Eve gelmeden önce çok daha yakın olan arkadaşlarım yatak odası hariç her yeri temizlemişler, dolaba yemek pişirip koymuşlar. Bence arkadaşlık ilişkileri ne beklediğine bağlı. Ben pandemisen önce saat 16.30 gibi eve girerdim, ev topla yemek yap, çocuklara atıştırmalık hazırla, ödev yaptır, kontrol et, oyun oyna, yemek bulaşık vs derken gece yarısına kadar yoğundum. E o saatten sonrada kimseyle konuşamazsın. Bir de eğer iş yeri yoğun gürültülü, yoğun tempolu bir ortamsa insan kafasını dinlemeye ihtiyaç duyuyor bence. Sürekli aramak sormak lisede kaldı sanki. Ayrıca kardeş kardeşi kıskanır, o yüzden bir yabancıdan sizi gönülden tebrik etmesini beklemeyin. Biz yazlık alınca annem ne kadar da dünya malına tapıyorsun sen demişti. Kendi kendine zaman geçirmeyi öğrenmek en güzeli.

Bu dünyaya yalnız geldik, yalnız gideceğiz. Yolumuza yoldaşlık eden dönem dönem farklı bazen kalıcı arkadaşlar gelir gider durur yolun sonu gözükene kadar. Böyle bir şey işte.

Böyle insanların sanırım manevi beklentisi de yok, biri iyi insan olduğu için de yapınca, ohhh ne ala diyorlar ama kendilerinin belki de kimse için yapmayacakları bir durum. Aslında herkese böyleler. Sadece menfaati olanlara en fazla yatırımı yaparlar. Kaz gelen yerden tavuk esirgenmez misali. E, bunun adıda kötü insan modeli. O yüzden umarım iyi insanlarla karşılaşırsınız yakında inşallah.

Insallah. "Ne kadar koparabilirsem, o kadar kar" kafasinda bir cok kisi, halbuki hepimize iyi gün kötü gün dost lazim. Birde insanlarda bir ic yarış var. Mesela ben ekonomistim aslinda. Cocuklarimi belli bir yasa getirene kadar evdeyim ama. Bir okul arkadasim ile görüstüm. Konu hisselere para yatirmaya felan geldi. Iste anlatiyor "her gün en azindan bir ev parasi saga sola kaydiriyorum" felan diye. Bende laf gelisi sordum "Zamaninda ne kadar para ile yatirim yapmaya basladin" diye. Hemen lafi "ya o konuda sana birsey söyleyemem. Yani herkesin kendi bilecegi is" felan diye lafimi kesti. Halbuki nereye yatirim yaptin felan diye sormadim bile. Konuyu hemen degistirdi. Bari önceden "Dur hava atacagim, ama lütfen soru sorma" deseydi

Öyle cidden Pamukannesi83

Merhaba, benim derdim arkadaşlık ilişkilerimin çok yüzeysel olması. Ben aramadığım sürece hiçbir arkadaşım beni aramıyor. Ben aradığımda da hep aynı şeyi söylüyorlar. Aklımdaydın, arayacaktım falan. Kendimi bu süreçte daha fazla yalnız hissetmeye başladım. Ben de aranılan, özlenilen kişi olmak istiyorum. üzüntümü, sevgimi paylaşabileceğim dostlarım olsun istiyorum. Sizce dost var mı ve arkadaşlık ilişkileriniz nasıl?İnsan hep yalnız bir varlık mi yoksa?

Ay o kadar da arkadaş değiliz nasıl oluyormuş Te Allahım. Ya salla gitsin Pamukannesi83