Geçen gün kilosundan yürüyemeyen bir kadın yeğenime ne kadar zayıf hasta mıııı, nesi var yazık dedi durdu. Bunh iki üç kere söyledi. Bana da teyzesine bakınca belli oluyor neden zayıf olduğu dedi. İyice canım sıkıldı, ne yapalım, yiyip yiyip yürüyemez hale mi gelelim dedim. O kadar bozuldu ki. Ama benim yağlarım eridi. Kardeşim ve eşi ne zorluklar çekip büyütmeye çalışıyorlar onu ve evet yavrumun hastalıkları da var. Sana ne yani, size ne demi. Biz saatlerce günlerce uykusuz kalıp perişan olalım, insanlar da olmayan 3/5 kilo yüzünden ebeveyn uzmanı kesilsin Psikoloğumun bana susma, haklı olduğun her konuda konuş demesinden sonra bende kalacağına karşıya girsin diye haklıysam pat pat yapıştırıyorum artık. Belki o kadın benim dediklerime üzüldü ama benim kardeşim kadar üzülemez

Gereksiz sorular duyduğumda "ben iyiyim, siz nasılsınız?" diye soruyorum genelde insanlara ve anlıyorlar haddini aştıklarını. Tavsiye ederim.

Beklenti içinde oldugunuz insanlar yorum yaparsa bu yazdıklarınızı soyleyin bence. Diger insanlara sanane deyin ya da bakin yüzüme cevap vermeden yürüyüp uzaklaşın. Bu konuda hasta bizim millet parka gittik 2 buçuk yas kizım. Kadin geldi bezi birakmamiş biraktır diyor. Parktaki ilk kez gorduğüm bir kadın.

Burası Türkiye bizim insanımız böyle yapacak bişey yok Tek çözüm ülke değişikliği

Niye takıyorsunuz. Brn hic takmiyorum valla. En başta takilacak laf söyletmiyorum bile. Ağizlarina tikiyorum lafi. Dinlemiyorum. Telefonsa suratina kapatiyorum. Mukemmel bir anne degilim, olmaya da calsimiyorum, olamam da. Elestiri de kabul etmiyorum. Biz şöyle yaptik boyle buyuttuk diye bilmiş bilmiş laflari umursamiyorum. Ben yanimda hic kimse olmadan tek basima büyütüyorum. En cok da annem, bazen kayinvalidem. Bos bos konusurlar. Dinlemem bile. Ya da lafi carparim hic cekinmem. Gecen gün goruntulu gorusuyor kv kizimla. Babssi gosteriyor. Kizim 1 yaş 2 aylik. 1 yasinda yürüdü, düşüyor ara sira hala tabi. Düşmüş dizi yara olmuştu. Dunyanin en dogal şeyi. Kv hesap soruyor o cocugu niye düşürdünüz diye. Eşim de duruyo mu bu cocuk yerinde falan diye savunmaya geciyor. Ben konusmaya dahil degildim, ama öteden bagirdim duysun diye. Baya tepkili ve yuksek bi ses tonuyla. Sorsana annene kendisi hic düşürmemiş mi cocuklarini, senin kafandaki yara izleri neyin nesiymis bu yaşta hala izi var nerelerden düşmüşsün acaba diye. Boyle salak sorulara boyle cevap verilir. Oturup kafaya niye takayim. Cok meraklilarsa onlar taksin

Oğlum da yemek seçer ve zayıf Bi çocuk... bende seçerim, eşimde seçer oda küçükken zayifmis. Ben halen zayıfım... armut dibine düşer diyorum. Susuyorlar Çocukken bu yemek olayı tramva oldu bana...

Hadsizler her yerde ağızlarının payını çekinmeden verin, hadi yabancıları geçtim benim öz annem sağolsun öyledir hiç faydası olmaz elalem gibi takılır ama çenesi durmaz çocuğumla ilişkime yorum yapmaya kalkar yedirdigime giydirdigime herşeye karışır, fırsat vermiyorum ama anlamıyor her seferinde başa sarıyoruz takmayın geçin

Evet çok haklısın ben iyi bakamıyorum buyur sen bak de bir daha akıl veren olmaz.

Muhteşemsiniz. Hak ettiği cevabı almış gerçekten böyle yapmak gerekiyor. Bende bana insanların içinde ayy cınım ne kadar kilo almışsın diyen uzaktan akrabama sende domuz gibi olmuşsun hadi canım ikile demiştim bir daha kimse benimle böyle konuşmaya cesaret edemedi.

Annelik hem çok güzel hem çok yorucu herseyiyle siz ilgileniyosunuz sizin bebeğiniz kimseye o fırsatı vermeyin her bebek kilolu olmak zorunda değil her bebeğin gelişim süreçleri farklıdır kimseyi dikkate almayın bu psikolojik durumlar sizden çok bebeğinizi etkiler siz mutlu olun ki bebeğinize iyi bakabilirsiniz annesi sizsiniz

birer birer biz degistirecegiz, kadinli erkekli olarak. burada paylastiginiz gibi aynen kendinizi ifade edin, herkes haddini bilecek, dusunmeden konusmayacak icinizde patlayacagina disinizda patlasin. kimsenin size "davetsiz uzuntu" vermesine izin vermeyin. su anda nasilsiniz? pazar aksami, saat gec. esiniz nasil? cocugunuz nasil?

İyi akşamlar. Uzun zamandır beni hem üzen hem yoran bir konuyu sizlerle paylaşmak istiyorum. Bir tane çocuğum var iki yaşında. Tek başıma büyüttüm kimseden en ufak bir destek dahi görmedim. Hem ev işi hem bebek hem yalnızlık hepsiyle bir başıma mücadele ettim. Salgın hastalıklar ekonomik durumlar vs derken her zorluğu eşimle bir başımıza aştık. Fakat insanların karşıma geçip çocuğum hakkında yorum yapmasına tahammül edemiyorum. Sürekli bir yorum. Bebeğim yemek konusunda zor bir bebek kilosu çok yok henüz konuşmuyor tam olarak. İnsanlarda açık buldukları her noktadan yürüyorlar. Şunu yedir bunu içir, şöyle yap konuşsun, böyle davran vs vs... bitmiyor. Bu doğduğu günden başladı alakalı alakasız bir kusur bulma çabaları. Herkes bişeyler söyledi durdu doğduğundan beri. Ama kimse sen nasılsın demedi. Yorulmuşsundur bir saat bakayımda sen uyu demedi. Yemeğini yapabildin mi bu gün de gel bende ye demedi. Moralin nasıl gel sohbet edelim iyi gelir demedi. Ama haddi olmadığı halde her türlü yorumu yaptı etti herkes. Yolda, hastanede, parkta vs rastladığım her insandan alakalı alakasız nasihat yorum duydum. Ama en ufak bir destek dahi göremdim. Aksine herkesde benden bir şeyler bekledi. Bu konu beni çok yıprattı bu aralar. Sizler böyle durumlar karşısında ne tepki veriyorsunuz. Takma diyeceksiniz belki ama oda benim için pek mümkün değil takıyorum illaki. Ne yapmam gerek ne düşünmem gerek hiç bilmiyorum.

Tek cevap var, çocuk benim çocuğum size ne girip çı.. yor. Bu kadar

Hepsine tek tek gereken cevabı verin. İçinizde kalmasın.

Maalesef bizim ülkemizde akılsız akıl hocaları çok