sizde kendimi gördüm adeta :13: ben de öyleyim, evin tek çocuğuyum, ailemden de hiç ayrı kalmadım, tıpkı sizin gibi üniversitede de ailemleydim. kara kara düşünüyorum nasıl ayrılacağım diye B

Bana bu kadar asiri bagimlilik sagliksiz geliyor. Evlenince filan da cok sorun yaratir. Akli annesinin evinde kalmis evli bir erkek ne kadar iticiyse, evli kadin versiyonu da o kadar itici bence. Lafim meclisten disari. Ama bu sebeple biten ya da bitmek uzere olan cok evlilik hikayeleri okudum burda. Bunun ustune gidin diyorum. Bu durumu asmadan da evlenmeyi tavsiye etmiyorum. Kendinizi de baskasinin basini da yakmak olur bu. Aman diyim, bile bile lades demeyin yani. Ben psikolog oneriyorum, o bu kadar asiri bagimliligin sebeplerini daha iyi analiz edip, ona gore terapi yapabilir sanirim. alya32 pamuksekerr tek ayak

merhaba arkadaşlar... benim en büyük sorunum aileme çok düşkün olmam. şimdi diyeceksiniz ki her insan ailesine düşkün olur ama benimki sıradan bir düşkünlük değil mesela bana en yakın akrabalarımda bile kalamıyorum sürekli ailemi düşünüyorum ve onları özlüyorum. bugüne kadar onlardan ayrı kalmadım ilerde bir gün evleneceğim ve onlardan ayrılmak zorunda kalacağım o günleri düşündükçe bile üzülüyorum. sizce neler yapmalıyım düşüncelerinizi yazarsanız sevinirim :) alya32 pamuksekerr tek ayak

o zaman evlenme zira erkeğin de kadının da aşırı aileci olması benim sinirimi bozuyo, hayat bu hiçbi şey olmasa ölüm ayırıyo insanları, biraz dirayetli ve güçlü olmak lazım

ne düşün biliyo musun evde kaldığını düşün :) bütün çevrenin çoluk çocuk sahibi olduğunu ve senin hala ailenle oturduğunu, herkesin sana hadi artık evlen diye baskı yaptığını hatta ailen de dahil, ama koca bulamadığını düşün. çocuk istediğini düşün. iyi gelir. Aerynn

annen dominant bir insan mı?

İlerde evlendiğinde sana aileni aratmayacak sana bu konuda anlayışla yaklaşacak bir eşin olur inşallah diyelim o zman :)

Bende anneme inanılmaz bağlıyım ya. Üniversitedeyim şimdi, ilk yıl bana ölüm gibi geldi aşırı özledim. Her onun yanından gelişimde sürekli ağlıyordum, onun yanından gitmek istemiyordum. Neyse ki okuduğum şehirde sevgilim varda bu üzüntümü biraz olsun dindirebiliyor. Okulum bitince ailemin yaşadığı şehre dönmek istiyorum ama bir yandan da İstanbul'da kalmam gerekiyor daha iyi bir iş bulabilmem için. Bunu düşüncesi bile üzüyor beni. mlkctk

Bu sıkıntıyı ben de yaşadım... Hatta hala yaşıyorum.. İzmirden bir adım öteye gidemiyorum... Annemler yazlığa yerleşti artık, dikiliye yani... 1.5 saatlik yol.. Gittiler mi afakanlar basıyor bana... İstediğim he ran annemi, babamı görebilmem lazım çünkü.. Ben bu yüzden doktorla görüşmüştüm ve bir çok psikolojik sorunumun temelinde, aileye olan aşırı düşkünlük çıktı... Tabi daha çok detayı var da giremiyorum... Basitmiş gibi görünen ama ciddiye alınması gereken bir durumdur, bilgin olsun Son düzenleyen: Moderatör: 27 Kasım 2012

Ben de o açıdan tedirgin oluyorum bazen. "Olmasalar, ne yaparım?" diye düşünmekten alıkoyamıyorum kendimi. Çok bağlıyım aileme, özellikle de anneme. Her anımda onlar olsun istiyorum. Ben büyüdükçe, onlar yaşlanıyor şimdi. Elimden bir şey gelmiyor, ne yazık ki... Evlendiğin zaman eşin onların boşluğunu bir nebze de olsa, dolduracaktır. Öyle olmasını umuyorum. "Evlenmem" dersen, bir şey diyemem tabi ama şunu da unutmaman gerekir ki; "ağaca dayanma çürür, insana güvenme ölür." Bu yüzden "yapamam, edemem, asla" tarzı şeyler söyleme kendine. Bunları düşünerek üzme şimdiden kendini, her şeyin bir kolaylığı vardır nasıl olsa. Yapman gerek tek şey; onların kıymetini bilmek. Elbette ki, biliyorsundur. Belki bilmeyen varsa diye... Çok konuştum ya, gideyim ben.