Arkadaş alışamıyorum demiş, farkettiyseniz. Eşi bunu farketmiyor mudur acaba?

Haritanın bir ucundan diğer ucuna evlenip gittim İlk sıralar çok zorlandım ama alıştım aileme çok düşkünüm ama siz artık ayrı bir aile kuruyorsunuz bunu bilerek evleniyorsunuz çocukta olmuş onlardan zaman kalıp Bişey düşünmemeniz gerekirdi Anne ve babanızın tutumuda sizi etkiliyor olabilir Aynı şehirdesiniz eşiniz çocuk mu yapın yemeğini koyun dolaba gidin üç beş gün kalın Hem mükemmel evlat hem mükemmel eş olmayıverin rahat olun

Turkiye'den 8500km uzakta, farkli bir kitada yasiyorum, direkt ucus 10-11 saat, aktarmali 16-21 saat surer. En son aralikta Turkiye'deydim zaten senede bir kere 3-4 haftaligina gidebiliyorum, bu sene ona da gidemeyecegiz gibi duruyor pandemi sebebiyle. Esim yabanci, kisa vadede Turkiye' ye donme planimiz yok ama ben en azindan biraz yakinlasalim diye 3-4 sene icinde avrupa kitasinda bir ulkeye tasinalim istiyorum. Yani ucakla 3-4 saatte Turkiye'de olabilsem yakin sayacagim. 18 yasinda universite icin Istanbul'a geldim sonra da yurtdisina ciktim, ailem Izmir'de o yuzden 10 senedir ayriyiz, alistik. Herkes yerinde mutlu ve saglikli olsun. Sonucta guzel bir amac icin ayrilip yuva kurmussunuz, Allah boyle guzel, sonunda kavusabilecegimiz ayriliklar versin diyorum ben.

Aslinda su donem belki evliligimde en rahat oldugum donem diyebilirim kv lerle altli ustluyuz ve cok sorunlar yasadik cok rahatsiz ediyolardi vs ama simdi kavgasiz dovussuz gorusmeyi kestim dogal olarak esimle aramizda eskisinden de iyi. Ama bi vicdan azabi var sanki. Evliligimden bagimsiz Surekli ailemi hatirlayip uzulmeliymisim gibi bi his. ay cok tuhaf ya. Onlarin surekli ozleyip uzuldugunu bildigim icin mi acaba? Buarada kacarak evlendm ve cok ani oldu Laale Aşikardır Zat-ı

Bana olgunlasmadan evlenmeseydin diyebilirsiniz.. haklısınız kızlar. Biraz içimi dökmek dertleşmek istedim. 5 yıl oldu hala alışamadım. Kucuk yasta evlendim zaten. Dun babamin da telefonda ağlaması üzerine dunden beri ruh gibiyim. Babam 66 annem 61 yaşında. Aynı sehirdeyiz ama 1 bucuk saat mesafe var otobusle 2 vesait ve arabamiz yok bu yuzden sık gidemiyorum.. gittiğim zaman bazen kalıyorum ama bu sefer de aklım eşimde kalıyor. Yaklaşık 25 gün once ameliyat oldu babam. Ameliyattan once gidip 5 gun kaldım ama 1 yaşındaki oğlum burnumdan getirdi o yuzden babam ameliyattan çıkıp eve gelmeden eve geldik(çocuklarımdan biri 3 diğeri 1 yaşında) Dun ise babamin aklına eski günler gelmiş ağlıyodu cok özlemiş o günleri. Gidicem bu hafta duruma göre kalırım ama bi yanda da eşim var. Cok tuhaf hisler icindeyim dunden beri gidip kalsam da döndüğümde babamlar gene üzülecek diye düşünüp üzülüyorum Bende hergun o gunlerimizi düşünüp üzülüyorum. Cok güzeldi ve sanki ben bozmuşum gibi geliyor. Keşke daha fazla vakit geçirseydim. Keşke o gunler hiç bitmeseydi. Evliliğimde sorun yok eşimi çok seviyorum ama pişman oluyorum babamin özlemine üzülmesine dayanamıyorum içim daralıyo babam üzüldükce.. anneminde öyle.. hep içine atardı babam yansıtmazdı ilk defa oldu Siz nasıl alıştınız kızlar?.. mor delisi

Ben çok uzun süre aileden bağımsız olarak yaşam seçtiğim için kendi evimden uzaklaşınca rahat edemiyorum. Ama burada okuyorum alışamayanları. O durumda olsaydım boşanırdım. Kendime de eşime de hayatı zehir etmezdim. Adamlar yapınca bağımlı diyoruz da biz de kendimizi düzeltelim lütfen.

Aklın eşinde kalmasın yap bikaç günlük yemek hem iki çocuğa bak hemde o strese girme bence git ailenle vakit geçir

Bende aynen öyle 7 saatlik mesafe varm

Ailemi özlüyorum diye niye boşansın ki, ayrıca eşine hayatı zehir ettiği kanısına nereden vardınız. Bende anne babamı çok severim, özlerim ama özlemek bağımlılık olarak nitelendirilemez. Evini bırakıp aylarca baba evinde kalsa size katılırdım. Okul kapandığı gibi çocukları toplayıp aylarca baba evinde kalan kadınlarda var, bence yorumunuz bu tarz davrananlar için geçerli. 1 1mirac bence sizde biraz abartmışsınız, aynı şehirde 1,5 saat mesafe büyükşehirde yaşayanlar için gayet normal geliyor. Aileme 40-50 km mesafede yaşıyorum, toplu taşıma kullanırsam en az 2 vesaitle gitmem gerekiyor. Çocuklarım küçükken biri kucağımda, diğeri elimde sırtımda çantam en az iki haftada bir giderdim. Akşamları eşim iş çıkışı alırdı, gelemezse bir gece kalırdım. Son bir kaç senedir araba kullanıyorum, daha rahat ediyorum.

Aynı şehirde yaşıyorsanız iki tarafdan biri daha yakına taşınsın Daha rahat görüşürsünüz birbirinize destek olmak daha da yakınlaşır. İmkansız mı

Annelik ve eşlik sorumluluklarımı yerine getiremiyorum, bu yüzden eşimle problem yaşıyoruz, oda çok şikayetçi vs dememiş ki. Evet terapi vs. teklif edilebilir ama boşanmak böyle bir durum için çok uç demek istiyorum.

Genelde bu alisamama, vicdan azabı hissetme durumlari ailenin tutumuyla yakından alakalı oluyo. Eğer aile, sen yeter ki evinde ol bizde aklın kalmasın idare ediyoruz senin mutlu oldugunu bilmek arayınca ulaşmak yetiyor diyorsa kadın da erkek de evine alışıyor düzenini oturtuyor durumu kaniksiyor. Ama ailelerde sürekli yanimizda ol, elin ustimuzde olsun gibi durumlar varsa ağlama da işin içine giriyorsa insan bu beklentiyi karşılayamamaktan, ailesini uzmekten dolayı bı suçluluk psikolojisine giriyor sanki. Ben hep bunu gözlemledim. Aynı şeyi eşimin ailesi de yapıyor 5 gün görmese kayivalidem ağlar. Esimin içi parçalanır gelir gelmez gorusurler ustune yatıya kalmak ister mesela eşim... Yani aile tutumuyla ilgili...

Ya kusura bakmayın ama olayı çok dramatikleştirmişsiniz. Tabii ki en normali kendinizin bir yuva kurması? Yılda bir kere ailesini görenler var. Evlenmeseydiniz keşke. Babanızın ameliyat olmuş ama anneniz yanında. Daha ne?

Ailemin yer her zaman farklıdır Tabiki hepimiz ailemizi özlüyoruz ama ben kendi evimde daha rahatım.. Gidip görmem gereken zamanlarda zaten gidiyorum yada onlar geliyorlar.. Evlilikte oturtamadığınız bişeyler olabilir mi yada eşinizle sadece siz misiniz oturduğunuz yerde arkadaş yada akraba falan yoksa bi sosyal hayatınız yoksa oda bu Özlem'i tetikler.. Hele ki babanız arayıp ağlıyorsa

Ben alıştım diyorum ama kendimi mi kandırıyorum ben bile bilmiyorum. Yaşadığım yeri sevdiğime kendimi inandırmak istedim sanırım. Annem izmir de ben İstanbul. Sizin kadar yakın olsak keşke. Her gidişimde doğup büyüdüğüm mahalleyi, kardeşimi, annemi çok özlemiş oluyorum. Döneceğim gün annem yaşayan bi ölü gibi oluyor hıçkıra hıçkıra ağlıyor. Ben de çaresiz ağlıyorum çünkü aylarca göremeyeceğim biliyorum. Bi kere 10 ay gidememiştim evime. İzmir den bi komşuya alıştım dedim, nasıl alıştın ben 15 senedir buraya gelin geldim kendimi zindanda gibi hissediyorum alışamadım dedi. Yine şükür edin siz çok fazla uzak değilsiniz. Sevdiklerinizin canı sağolsun. Siz ebedi yanlarında kalamazdınız aile kurmanız gerekirdi. Allah canlarını sağ etsin bi aradığımızda ulaşabilmek te güzel, Allah bugünümüzü aratmasın

Aslında eş ve ailesi de içlerine gelen gelini sahiplense, değer verseler insan daha kolay alışır. Evlilik çekilebilir hale gelir. Malesef çoğu erkek annesi kıskançlık yapıp gelini hayatından bezdirdiği için nasıl alışsın neyine alışsın evliliğin

kizlarrrrr cok tesekkur ederim degerli yorumlariniz icin telefon dondugu icin alinti yapamiyorum 1 yorum 1 saatte gidiyor :/ ama hepsini okuyorm♡ Laale Aşikardır Zat-ı

Ahhh haline şükret ben senede bir kez gidebiliyorum 10 saatlik mesafe var aramizda ve bulundugum şehirde hic akrabam. yok yanlizim

Yaşınızı merak ettim.. 5 yıl uzun bi süre, ayrıca 2 çocuğunuz var, çoktan alışmanız gerekirdi fakat bence insanın ailesini özlemesi normal, mutlu evliliğinizde pişman olmanız normal değil. insan hayatının evreleri var, aile ile yaşadığımız zamanlar ayrı, kendimize yeni bir yuva yeni bir düzen kurduğumuz zamanlar ayrı.. evleneli 1,5 yıl oldu, ailemden uzak bi şehirde yaşıyorum, sürekli görme imkanım yok, ben de çok özlüyorum ama böyle olması gerekiyor, ölene kadar ailelerimize bağımlı yaşayamayız..

İki cocukla nasil alisamadiniz alisma dediginiz bir iki ay surer zaten ayni sehirdesi iz ayrica kalmaya gidince esinde neden aklin kaliyor cocukmu bu adam? Yap bir iki yemek git iki gun kal don madem cok istiyorsun hem cocuklarada bakarlar belki. 5 sene olmus sizin baska sorunlariniz olabilir bu normal degil

Van'da ikamet ediyorum ve ailem Denizli'de. Şimdi şu an niyet edip gitmeye kalksam İzmir'e bilet bakmam gerekir günde iki sefer var sadece. İzmir'den de üç saat karayoluyla gitmem gerekir. Nerdeyse bir günümü alan yolculuk yapıyorum ben. Bir buçuk saati uzaktan saymayin lütfen nolucak araba yoksa binin minibüse gidin yani millet İstanbul'un trafiğinde yoğunluğunda çoluk çocuk otobüslerde gidip geliyor her yere. Ayrıca ailenizin yanına gittiğinizde aklınız neden eşinizden kalıyor koskoca adam bakar başının çaresine. Sorun diye kafanızda kurduğunuz şeyler aslında hiçbir şey. Dramatize etmeye gerek yok yani.

Sorunlu anne babaniz var. Toksik aile baglari. Nasil alistiniz diyorsunuz ama ben empati bile kuramiyorum. Alisacak bir sey yok ki. Ilk gunden zaten benimsemistim evimi. Aksine bir yastan sonra aileyle olmak insani boguyor.

Lütfen kusura bakmayın ama çok mu dramatize ediyorsunuz içinde bulunduğunu durumu. 1,5 saat abartılacak bir mesafe değil, gittiğinizde kalma şansınız da oluyormuş. Çok şükür sağlıkları da yerinde, Allah başka dertler vermesin...

Nasıl alıştığım kısmına gelince; öncelikle bir birey olduğumun farkına varmadan evlenmedim. Evlendiğim zamanda önceliğimin eşim ve çocuklarım olduğunu biliyordum.

Bu kadar yıpratmayın kendinizi eski günler geride kaldı artık ne mutlu size ki çok güzel anılarınız varmış gülümseyerek hatırlayın artık 2 çocuğunuz var onlara odaklanin ne güzel çok da mesafe yok muş aranız da gider 4 5 gün kalır gelirsiniz eşiniz da biraz idare etsin

insan evlilikle evden ayrilinca boyle hissediyor olabilir, sanki evden ayrilmasinin sebebi evliligi gibi dusunup evliligine alisamiyordur belki bilemedim. ben 19 yasinda universite icin ayrildim, tatiller harici de donmedim baba evine, o yuzden evlilikle ilgili alisma/alismama sikintim olmadi. 2 cocuklu yetiskin bir insan olarak ailenizden uzakta yasamaniz kadar normal bir sey yok, bunu anormalmis gibi gormeyi birakmaya calisin. Babaniz hastaligi ile birlikte duygusallasmis olabilir, daha sik ziyaretine gidip kalmak guzel olabilir bu donemde, ama bunu vicdan azabi duyarak yapmayiniz.

Açıkçası bir insanın evine aidiyet hissetmemesi hala evliliğinin iyi gitmediğinin göstergesidir. 1 yıl oldu bugün evleneli. Ailemle çok uzak değilim ama gitmem de çok sık sık. Telefonla görüşmek yetiyor. Neden böyle hissettiğinizi alt yapısını siz biliyorsunuz. 5 yıl da çok büyük bir süre.

Aklım eşimde kaliyor kısmını anlamadım. Neden?

Babanız ameliyat stresiyle hassaslaşmış, yaşlılar belirli bi yaştan sonra ölüm korkusuyla sürekli geçmişi, özlemleri deşeliyorlar, mutlaka sizi özlemiştir de o asıl o yaşlardaki gençliğini sağlığını filan özlemiştir size de nazlanmıştır emin olun. Siz fırsatınız varsa gidin kalın biraz orda eşinizi umursamayın, aile apartmanı değil miydi kaldığınız ev onlarla takılır zaten koca adam

Aileye düşkün olup da kaçarak evlenmek de ne bileyim...