Simdinin gücü kitabini okuyacagim ama olumsuz hisleri bastirmak ilerde birikmesine sebep olmaz mi? iyi hisler gibi kotu hisler de bizimdir? sadece iyi olmaz ki... konu sahibi, belki yasanilanlara hep olumsuz bakmaya alismisizdir. uzulmekten korktugumuz icin mutlu olmaktan guvenmekten korkuyoruzdur. cesaret edip uzulmeyi goze alarak iyi dusunmeyi denemeliyiz... yani adam kapiyi acarken kotu baktiysa "kapimi acti :)" diye dusunsek. bizim bu eskide yasayisimiz bizi melankolik yapiyor, beyin bu aciya alisiyor ve guvenli bolgesi yapiyor uzgunluk halini. ve kendi hayatimiza dinamit koyuyoruz... bi tavsiye duymustum kendi hayatini romantiklestir diye yani yemek yaparken, evi temizlerken bi filmin basrolu gibi yasa... kendine alisacaksin belki seveceksin...

Ise once kendine acimayi birakmakla baslamalisin. Daha kendini bile tanimiyorken nasil degisebilirsin. Surekli negatif yonlerini goruyorsun da hic mi olumlu taraflarin yok? Neyi seversin mesela, nelerden hoslanirsin? Sen nail birisin? Iyi taraflarini gelistir. 48 yasindayim. Ben beni bildim bileli yalnizim. Evli iken de yalnizdim. Cocuklugumda da. Ama kendimden sıkılmıyorum. Yalnizlik o kadar da kotu degil. Sinemaya yalniz gitmeyi daha cok severim mesela. Yanimda biri varken salya sumuk aglayamam. Oysa tek basima tum duygularimi yasayabiliyorum. Aile iliskilerin kopuk olabilir. Bulundugun ortam enerjini somurebilir. Sen de enerjini somuren insanlardan uzaklas. Ayri bir eve çık, cikamiyorsan seni olumsuz etkileyecek insanlardan mumkun mertebe uzak dur. Spor yap. Enerjini artiracak insanlarla birlikte ol. Kendini oldugun gibi kabul et. Kimse mukemmel degil.

Neden kirmizi odadaki laflari icsellestiriyorsunuz? Ben basindan beri izliyorum hic kendimi oradaki danisanlarla bir tutmadım ama dinlediklerimden kendime dersler de cikartiyorum. Yani siz iyilesmek istemiyorsunuz gibi geldi ya da ailenizde yaşadıklarınıza takili kalip nasilsa değişmeyecek diye bir inanc geliştirmiş, kendinizi olumsuza kodlamissiniz.

değiştim çok değiştim. 20li yaşlarımdaki ukalalık yok mesela şimdi, deve için yorgan yakmalar bitti. kıymet bilmeyi öğrendim. iyi kötü mutlugun sadece kendi elimde oldugunu. kızım doğdugunda baştan ögrendim herşeyi, yürümeyi, konuşmayı, sevmeyi. şimdi o 10 yaşında ben 40 daha aşıkı ögrenecegiz, kalbimize söz geçirmeyi, kimsenin göründüğü gibi olmadıgını, herkesin kendi içinde ayrı bir dünyanın oldugunu ögrenecegiz zamanla. hesap kitap yaparak yaşamanın imkansız oldugunu da söylemek isterim. akışına bırakın kendinizi rahat bırakın. bol bol kitap okuyun. terapistler size iyi gelemez siz istemediginiz sürece.

hayr yani bir uğrasınız varmış bunu sormak istedim. nightingale62 Üyelik

O an donup kalıyorsanız bunların ekran görüntüsünü alıp ya da not aldıklarınızı direkt o an açıp okuyun isterseniz. Mutlu etmek amaçlı klişe olsun diye değil de gerçekten öyle düşündüğüm için demiştim ama mutlu olmanıza sevindim :) Güçlüsünüz gerçekten. Bu gücü kendinizi iyileştirmek içinde kullanabilirsiniz. O halde bir sonraki seansınızda anlatırsınız belki. Ruhunuzun en kısa sürede şifa bulması, iyi olmanız dileğiyle..

Biliyorum farkindayim. Gecen seansta terapistim benzerbir sey soyledi. Ailemin yarattigi bir balon var ve kimse disari cikamiyo resmen. Zor olucak epey zor. Ama hayallerimden biri bu. Simdi annemler memlekette. Tek basima kalirken ne cok sey farkediyorum. Annemin duzeni bana uymuyor misal

Ne kadar güzel ve tatlı bir yorum. ❤

Ben varım ailem aynı sizinki gibi üstüne süper otoriter bir anne. Kendimle savaşla 20 yaşına geldiğimde dağ gibi arkamda dediğim abim bir anda vefat etti. Tramva sonrası stres bozukluğunun eşlik ettiği majör depresyon. Tanı buydu. Üstüne anksiyete ve OKB eklendi. 20-23 arası böyle geçti. Tabi terapi ilaç falan hırla gürle. Sonra süper notlar aldığım KpssA 'dan hiç bir yere yerleşememe şoku. İkinci bir depresyon. İkinci bir anksiyete ve OKB dönemi. Son gittiğim psikayatrda bir şey oldu, sanki beynimin umursama düğmesi kapandı. Sonra 2. Üni, iş hayatı falan. Sonra birşeyler değişti. Kendimi sevmeye başladım. Ulan kendim dedim lan biz neler atlattık laaan diye bir hasta oldum kendime. Eşimle de o zamanlar tanıştım. 50 yaşında hala bekar olup yurtdışında çıtır götürme planlarımı falan anlatmıştım ilk tanıştığımız dönemde 33 yaşındayım. Yalnız takılmayı, tek başıma kalmayı inanılmaz seviyorum. İmkan olsa kendimden kolonlar kendimle takılırım o derece en sevdiğim arkadaşım kendimim, benden sonra kızım ondan sonraeşim gelir, ondan sonra kankim. Kankime söylemiyorum yalnız bunu, o kendini 2. sanıyor. Asla böyle olacağını düşünmezdim, nasıl oldu şu an yazarken ben de düşündüm. Sanırım farklılıklarımı kabul edip sevmeyi öğrendim

Kendinizle. kavganiz neden? Ne istiyorsunuz da olmuyor mesela? Bir de evlenmek ve cocuk sahibi olmak zorunda degilsiniz mecbur da değilsiniz neden bunları mecburiyet gibi goruyorsunuz ki? Benim. de cocugum yok evli de degilim elbette sevmek sevilmek ister ve anne olmayi da dilerim ama olmuyor diye neden uzuleyim ki olmuyorsa olmuyordur Degistiremeyecegimiz seyleri kabul. etmemiz lazim

Oyle bir kisir dongu ki yalniz olmak istemiyorum ama yanimda biri olunca da rahat edemiyorum. Bir adim attim bu surecte bir kursa kayit oldum. Devamli olsun istiyorum bakalim 1 ayi doldurdum. Olumlu taraflarim vardir elbette ama gormeyi bilene hep olumsuza odaklanan biri olarak odak noktasi nerde eksigim gedigim var orda. Yani dusunce bazinda tabi belki gercekte bu boyle bile degildir P Pearlgirl Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

birden fazla yazılmış ama bende eklemek istiyorum ki kendinizi sevin. Geçmişte kendinizi değersiz, yetersiz hissettiğiniz o anlara gidip kendinize sarılın ve senin yanındayım merak etme diyin ve mutlaka aktivite bir bisiklet alın özgürlüğü hissedin ve bir de tabikide kedi :)

Sorunlar yaşıyorum derken ne tarz sorunlar? En buyuk kk

O zaman sayfanin fikir annesi olarak size kurmak ister misiniz. Buraya da link birakalim ki gelmek isteyenler de gelsin. Cogalalim, buyuyelim. Mesela dedim ya bugun kotu bir sey yasadim diye. Gittim gol kenarina oturup dusuncektim. Tartip bicecektim. Sonra arkadasimi aradim. Sonra geldim buraya yazdim. Biraz kendimle konussam, analiz etsem iyi olacak. Yoksa hep sikayet diliyle anlatiyorum. Mis gibi yapicam ve guzellesicem:)

Ilginc bi bakis acisiymis. Yani yok mu sayiyosunuz

Sadece ilk sayfayı okudum, kendine karşı çok acımasızsın gibi hissettim Kendi kendini rahat bırak biraz bence, ne yaptıysan yaptın geçmişte oldu ve bitti hata yapmaya da hakkımız var Konuyu çok anlamamış olabilirim ama hiçkimse mükemmel değil ve böyle dönemlerimiz oluyor B

Haklısınız. Ben de kendime bu kadar acimasiz olmak istemezdim. Ama elimde degil. O kadar cok ki. 30 yillik birikim o kadar fazla ki. En basta ailem. Hangi arkadasimla konussam aile yapilari cok guzel. Ailede iletisim var. Bizde yok. Ben kendimi bildim bileli annem babam aylarca bazen senelerce küs dolaştılar. Hala oyleler. Benim de insanlarla iletisimim iyi degil. Pasif agresif davraniyorum. Isteklerimi ihtiaycalrimi dile getiremiyorum. Cunku ailemde bunalr konusulmaz, duygular yok sayılır. Bu yasima geldim hicbir bayrami bayram gibi gecirdigimi hatirlamam. Annrm babam hep küstu. Hep kavga olurdu. Evimiz hro stresli hep gergin. O yuzden insanlarla gerginlik yasayamam. Yok gibiyim. Kisiligim yok gibi bilmem anlatabiliyor muyum. Bunlar sadece bir kısmı tabi L

Merhaba. Yazmak da en guzel terapi. Topiginizi paylasirmisiniz nightingale62 Üyelik

Siz yıkıldıkça yeniden inşa edip güçlenecekken, her seferinde yıkmışsınız. Hala da kendinizi yıkıyorsunuz. Ben öyle acılar gördüm ki her seferinde bi kez daha güçlü kalkacağım dedim. Kendinizi yıkmakta sizin elinizde kaldırmakta. Kendinizle davanızda yapıcı olun. İnanıyorum yapabilirsiniz

Bakın anneniz babanız hata yapmış olabilir ama kendinizi iyi etme yükümlülüğü size ait. Onlar bitti artık. Annen baban hata yapmış olabilir ama sen kendini duzeltebilirsin artık.

Ben de yazmayi unutmuşum kendinizi sevin diye, üstteki arkadas yazmış Bu dunyada hic kimse sizi sevmese de siz kendinizi sevin Varsayin ki kimsesizsiniz, hep bunalimda mi olacaksınız? Hayatta bir cok olasilik var, yeter ki siz o olasılıkları görmeyi secin Bakin ben yalniz yasiyorum 7-8 yıldır babami bir sene önce kaybettim, sonrasinda pandemi girdi eve hapsoldum. resmen Hersey üst üste geldi, babasiz kaldim acimi yasamadan hastalik korkusu varken yapayalniz kaldim Evde tek basinayim, disari cikmiyorum, hastayken de bir kase corba getirenim yok hepsini kendim. yapiyorum Insaniz, zorlanabiliriz uzulebiliriz bunlari ben de yaşıyorum ama hep. bunalim halinde yasamak hayatı kendime zehretmek olur biliyorum. Ben de kendimle vakit geciriyorum, tek basina da mutlu olabilecek seyler yapıyorum . Hayat herkese zor; kimini sagligiyla sınar, kimini sevdiklerinin kaybıyla, kimini işsizlikle, kimini yalnizlikla, kimini cocuksuzlukla... Bu platformda ve hayatin içinde gördüğümüz hic bir insanin hayatı 4 4luk degil Ama bunlarla basa cikmaya çalışıyoruz bir şekilde işte... Ya bir yoğun bakim ünitesinde zar zor nefes alip ölüm kalim savaşı veriyor olsaydik? O zaman derdik ki "sağlıkla nefes alayım baska bir sey istemem" değil mi? Böyle düşünün ve saglikli oldugunuz her anın tadini çıkarın. Kitap okur musunuz mesela? Ya da internetten videolar/diziler izleyin. Sizi ne mutlu eder onlaea odaklanin. Youtubedan Tülay Kök videolarini tavsiye ederim.

Ya cok tatli bayildim bayildim. Allah yuzunuze gülmüş harika bir karsilasma olmus hayatiniz icin. Siz boyle anlatirken bile o ortamin ne kadar sicak ve samimi oldugunu hissettim.

bir kitap, bir film, bir bilgisayar bitirir yalnızlığı. bence birazda aşk fena olmaz. M

42 yaşındayım. Ömür bitti ben yine aynı. Kazanamadım

Yeni düzen dünyada şöyle bı inanış var ki bunlar bize diziler reklamlar bilgisayarlar aracılığıyla farkında olarak veya olamyarak empoze ediliyor. Her zaman mutlu olmalıyım hep gulmeliyim hiç sorun çıkmamalı. Çıktığında da tereyağından kıl çeker gibi halletmeliyim ama Ne yazikki gerçek hayatta boyle bir şey yok. Aslına bakarsanız hayatta kriz çözüm şeklinde gidiyor. Yani hiç sorun olmasın diyoruz ama o şekilde de insan insan olmuyor. insan fıtrat gereği sorun çözmek ister ama dediğim gibi Tv'de sürekli gulen sakıyan insanlar sosyal medya hakeza olunca insan bk acaba diyor. Ama kutsal kitabımızda diyor ki biz insanı zorluklarla mücadele edecek şekilde yarattık. Bunlari çözmek için içinizdeki güce ihtiyacınız var. Size yani. Ben bittim yoruldum diyebilirsiniz ama hayat devam ettiği sürece MECBURUZ. evlenin niye evlenmiyorsuniz çocuk yapın niye yapmıyorsunuz bunlarla yapamam edememle tüketmeyin kendinizi. Bı de lütfen bu çağda hızlı olmaliyim gibi şeylere inanmayın bı durun bı sakinleşin. Bı kendinize gelin. Faydasını görürsünüz.

Hayır. Hatta bir psikologla da esmerlik konusunda bir anim var inanir misiniz. Psikologla yani:) 4 psikolog degistirdim de. Diger yorumunuza da cevap vermis olayim. Seviyorum aslinda onu. Cok karakterli duzgun biri. Ama evlenmek icin yeterli bir sevgi mi emin degilim. Cunku benim semalarim beni seven degil bana zulmedecek kisilere cekti hep beni. Ama bu kisi duzgun iste. Sevdigini biliyorum. Semalara uymadigi icin belki boyle cekimserim

Ben çocukluğumdan beri çok huysuz biriyim kimseyle anlasamazdim sürekli bir tartışma içindeydim arkadaşım akrabalarım buyuklerim herkes dahil. Ama büyüdükçe hele de evlendikten sonra ben insanlara karşılık verip susmadigim yada hakkımı aradigim için sevilmedigimi anladım bekarken bir magazada çalıştım çok iyi işi bilen biriydim mağazayla birtek ben ilgileniyordum diğer şubede ise 3 eleman vardı onlarlwda tanışıyorum birgün kızlarla toplandık patronun kız kardeşi de geldi patron ev içinde bizim hakkımızda konuşuyormuş işte şu eleman iyi su eleman şöyle falan diye benim için ben hiçbir elemanimla böyle tartismadim saygısız değil ama yaptığının arkasında olduğu için hep bı polemik oluyor aramzda demiş ailedekiler işine son ver demişler patronda eleman olarak mağazayı o çeviriyor yanlış biseyde söylemiyor tartışırken hakkını savunuyor demiş bunu duymak bana iyi gelmişti evlendim aynı eşimle tartıştım ilk başlarda patronum derdi bana dikleniyosun bakalım evlenince böyle yaparsan yürümez diye eşimde birgün dedi hiç kimseye eyvallahin yok anlarimda banadami yok çok git desem arkana bakmazsın neyine guveniyosun demişti meslegim yok çünkü bende asıl guvendigim birşey olursa kork benden dedim hiç değişmeyen huyum bu çok çok zorluk çekiyorum çekmiyor değilim ama en azından artık eşim beni anlıyor bende kendimi dahada bastırdım çok ağır dokunacak laflar ederdim huzur fln kalmazdı e ozaman benmde olmuyordu eşim hep iyilikle yaklaştı böyle böyle aştım arkadaşlarım bensiz toplanmaz plan kuracak olsalar bensiz yapmazlar esinlede iyiyim şükür ailemlede iyi ama bütün akrabalarım hep sonradan dedi biz senin için korkuyorduk evlenince geçim olmaz diye eşim sağolsun gerçekten çok yardımcı oldu umarım sizi anlayabilecek biri olur karsinizda eş okur arkadas olur doktor olur bu...

Hata yapma korkusu öyle içselleştirilmiştir ki harekete geçemezler, hep mutsuz olmak için neden ararlar. Bazı zamanlar hepimiz kendimizi çaresiz ya da kandırılmış hissettiğimiz olmuştur özellikle çocukluk döneminde. Ancak bu hissi sürekli yaşamak bu psikolojiden kurturmak bizim elimizde. kurban psikolojisinden kurturun. iyi güzel şeylere adapte olun. huzur evleri, çocuk esirgeme gibi kurumları ziyaret edebilirsiniz. belediyelerde gönüllü hafta sonları matematik, türkçe, ingilizce ders verebilirsiniz. sokak hayvanlarına yardım edebilirsiniz. anladıgım kadarıyla imkanlarınız var. kendi dünyanızdan çıkığ gerçek hayatlara dokunabilirsiniz.

simdinin gucu kitabini okursaniz daha net olur. Yasadiklarimiz ve acilarimiz bir aci bedeni olusturur ve bu beden acidan icten ice zevk alir. Ne zaman aciya takintiya meyletsem bu benim degil o aci bedeninin dusunceleri diyorum ve disardan izliyorum o dusunceleri. Ben farkettikce onlar azaldi. Ayrica duygularimi farkli adlandirma yontemi kesfettim kendi kendime. mesela cok gerilince genelde derin endiseli dusuncelere dalardim gerginligim artardi ve sosyal fobi vs. yasardim. simdi o gerginligi icimde hissedince bu heyecan duygusu diyorum. Heyecanlanmam iyi bir sey demek ki seviniyorum diyorum. Eger bu olmuyorsa o kotu duyguyu aci bedenimin yasadigini, benimle ilgisi olmadigini dusunuyor ve ondan kendimi soyutluyorum. blanco

Yukarida koyduğunuz "teshisler" doktor ya da psikolog/uzman tanisi değilse öyle sorunlar oldugunu söyleyemeyiz Kendi kendinize teshis koymaktan vazgecerek baslayin bence Ben de bir ara cok kaygılıydim bir psikologla görüştüm online olarak, telefondan Bana psikolojik olarak kaygi bozuklugunuz yok, pandemide boyle kaygili hissetmeniz normal dedi. Ben de hic öyle "anksiyete hastası " gibi dusunmedim kendimi. Çünkü işin uzmanı yok dediyse yoktur neden siz psikolog size tanı koymadigi halde bir sürü tani sıralıyorsunuz? Ayrica ailenizde yaşadığınız sorunlar bir cok ailede yasanabilir, önemli olan yasanan olaydan cok bizim olaylara verdiğimiz tepkiler ve durumlari nasil algiladigimiz. Siz ailenizi suclamak yerine madem calisiyorsunuz, neden ayri eve cikmiyorsunuz? Kafaniz rahat olur, bayramda da yalniz olsaniz bile küsen ya da hir gur cikaran insanlar olmaz etrafinizda. Psikologla ne konuşuyorsunuz da size iyi gelmiyor ben 45 dkda bile resmen bambaska insan oldum tüm korkularim gitti, isin uzmanindan duymak beni inanilmaz rahatlamıştı. Yani demek istedigim siz iyi olmak istiyor musunuz yoksa iyi olmak yerine devamli kurban psikolojisinde olmaya mi siginiyorsunuz? Psikologla görüşmek ne katiyor size, bir kitap önerisi falan yapıyor mu mesela?

cok guzel fikirler ve herkeste farkli seyler ise yarar ben hayatimi o kadar sevdim ve romantiklestirdimki yalnizligi her seyden cok sevmeye basladim. o yuzden artik tekken sıkıcı isler yapiyorum ki sosyallesmeyi sevebileyim:) ama yalnizliktan keyif almayan biri icin harika fikir. ve hayati sevinciyle uzuntusuyle dolu dolu yasamak gerektigine inandim hep. Tutku ve duygularini doruklarda yasayan biri olmak cok guzel gorundu. Artik boyle dusunmuyorum, kotu duygularimi bastirmiyorum sadece onlara onem vermiyorum. Dedigim kitapta bir ornek vardi, bir yemek size zarar veriyorsa ve tadi kotuyse, olsun o da bir yemek yenmesi gerekir der misiniz? Hayattaki olumsuz duygular icin neden bunu soyluyorsunuz? Bazi insanlar iyi seylerden tecrube edinemezler onlar istisnadir bence. kendi methotlarimizi bulmamiz gerekiyor P pusulasizyolcu Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Basiniz sag olsun. Allah sabir versin. Tabiki oyle saglik yoksa gerisi yalan oluyor. Hobim var diyemem. Yapmak istedigim bircok seyi tek basima yapamam edemem dedigim icin yapamıyorum. Yanimda hep biri olsun istiyorum. Tek basima yapmaya zorlasam gittigim yerde kaynasamiyorum. Hep ayni dongu yalniz kaliyorum. Ama belki sadece yapmak istediklerime odaklanmaliyim artik, insanlara degil

Iste kirmizi odada diyor ya doktor bir cocuk ailede sevilmediyse tum dunya onu sevse de sevgisiz hisseder. Benim de oyle durumum. Sevildigimi hissetmedim, sevdigimi hissedemiyorum. Beni kimse sevmez dedigim gibi birini sevdigimden de emin olamiyorum. Evet nasil aile olunmaz cok iyi biliyorum. Annemi cok elestiririm ama anneme cok benziyorum. Cocugumun da bana benzemesi ihtimaline katlanamam. Kacinilmaz son gibi

Işte sizin sorununuz aileniz değil, sizsiniz! Kendi icinizdeki yargılardan kurtulmamız lazim Terapistiniz bu konuda ne diyor peki?

ne yazık ki insanlar enne ve babalarını seçemiyorlar. çocukluk dönemi bitince bir çok birey ailesi ni örnek olup sürekli şikayet ettigi alışmış oldugu hayatı yaşamaya devam ediyor. bunu atmak için ben asosyalim yerine bende arkadaş edinebilirim demeniz gerekiyor. size şiddetle tavsiyem kendinize güzel yunoş bir kedi almakla başlayın. sevgi verince büyüyen, huzursuzluk ise alıştıkça sizi bırakmayan bir kavram. daha fazla kendinizi üzmeyin. hayat kısa çok kısa.

Kendinize bu denli tahammülsüz ve inancınız yokken hiç kimse ve hiç bir terapi size yardım edemez. Ayrıca tam olarak ne yaşıyosunuz, sizi anormal yapan ne, neyi aşmak istiyosunuz hiç bişeyden bahsetmemişsiniz.

Ben 5-6 psikayatr gezdim, kaç psikolog değiştim inanın sayısını bilmiyorum. Son psikayatr 70 yaşlarında, beyaz saçlı beyaz sakallı inanılmaz sempatik ve içten bir adamdı. Bana ödevler verirdi, odasında tiyatro oynatırdı, espri yapardı, ah kıyamam kuzucuğum sana falan derdi. Hiç diğer psikayatrlar gibi değildi. Ama bence böyle davranmasının sebebi bana neyin iyi geleceğini hemen anlamış olmasıydı. Bana iyi geldi yani. Belki başka biri aynı beyefendi için çok soğuktu diyebilir, profesyonellikten artık. Sünger gibi çektim ne verdiyse bana. Umursamazlıktan bunlardan biriydi. Geçenlerde bir bakındım komple bırakmış emekli olmuş. Yoksa çiçek göndereyim aklıma gelmişken demiştim

Harikasiniz. O kadar sevindim ki erken yol almaniza. Gencliginizi kazanmaniza. Tadini cikarin daim olsun❤

Psikologa gidiyorum ben. Oyle bir tanisi varsa da bana soylemedi israr etsem de. Kisilik bozuklugu olmadigini dusunuyor demekki. Bardagin bos tarafi dediniz. Biraz once bugun yasadigim olayda latina ama su da oldu buna sevinebilirsin diyen minicik bir ses hissttim. Terapinin bu minicik katkisi oldu iste. Minik gorunumlu ama aslinda buyuk onceden bu viziltilari hic duymazdik bile. Ama simdi vizilti seklinde de olsa geliyor iste

Yaa cok tesekkur ederim

Kendini değiştiremezsin ama geliştirirsin. Benim hikayem çocukluğumda başladı annemin hastalıkları, ambulanslar, sürekli annem ölücek korkusu, başka kişilerin bana bakmak zorunda kalması... Annemin bir sürü hastalığı oldu bi ara sinir krizleri geçirirdi birden gülerdi ve ağlamaya başlardı yıllarca sessizce izledim taa ki 9 yaşıma kadar. Annemin hastalıklarını iyileştirdiler ama ben hasta oldum.9 yaş nedir ki oyun oynarsın hastalık nedir bilmezsin.. Benim öyle olmadı önce çarpıntılarım oldu sonra doktor doktor gezdik. Gözükmediğim kalp doktoru kalmadı. Büyüdükçe biraz geçsede paniklerim oldu sürekli. Sonra evlendim eşim böyle hastalık felan takmaz. Kendimi dinlememeye başladım. Çocuklarım oldu.. Hiç kendimi bırakmadım yılmadım. Psikiyatriye git dediler sürekli gitmedim kendimi o antideprasanlara bırakmak istemedim. Sürekli savaştım kendimle birden atak mı geldi kalbim çarpar nefes alamıyomuy gibi olurum attım kendimi sokağa yürüdüm, biyerde daraldım mı durdum orda kimseye belli etmeden sakinleştim. Evet tamamel geçiremedim ama yoğun stres yaşamazsam bi sıkıntı olmuyor. Ve en önemlisi evlatlarımın benim gibi büyümesini istemediğim için hiç bi zaman belli etmedim. Unutma ki sana senden başka kimse yardım edemez. Hep bunu söylerim kendime.

Yani demek istediğim karşına böyle bir insan çıkabilir. Yada tek başına bile yapabilirsin. Benim daha erken oldu ama şuan 22 yaşım beni görse şok geçirir nasıl böyle oldu diye. Belki sende 40 yaşını görünce aynısını yaşayacaksın şu anki kafanla. Ümitsizliğe kapılma. Negatifi düşünme. Ona olmuş bana olmaz diye şartlama kendini. Ve biliyorum genel olarak şu an neler düşündüğünü. Gerçekler bu, ama ben böyleyim yeterli değilim, ben haketmiyorum, ben yapamıyorum diğerleri gibi diyen kafanda ki o ses var ya, işte o senin sabotajcın. Ezdirme kendini kafanda ki saçma bir sese, sustur gitsin.

Cidden kendim icin soruyoru... Kendine deger vermek nasil baslar? Nasil devam eder... Bazen arada ne guzelim kendimle iyiyim baska seye ihtiyacim yok kendimi seviyorum diyorum 5 dk surmuyor ertesi gun ayni terhane... H

Ben o kadar cok kendimi buluyorum ki karakterlerde. Ozellikle cocukken yasanan travmalarda. Iyilesmek istemek soyle yapayim boyle yapayim diye planli hareket etmek tarzinda bir seyse yaoamiyorum iste ben onu en ufam bir krizde yerle bir oluyorum. Bugun oldugu gibi

Kendinle ugrasmayi birak kuzum hatalarin icin ders al yapmamaya gayret et ayrica her zaman sen haksiz olmazsin bazen sorunlar karsi taraf yuzunden baslar ama sen kendinle ugrasmayi aliskanlik haline getirdigin icin bunu goremezsin kendine sevkat goster lutfen

Bugun bu sayfaya cokca girdim. Yazdim saniyorum yazmamisim. Kafam o kadar bulanikti ki. Is yerinde odam degisti. Tasinmak durumunda kaldim. Benim gibi birkac kisi daha vardi. Onlar birbirlerine yardim edip islerini kolayca hallettirdiler. Cunku sohbet muhabbetleri oldugu icin islerini hallettiriyorlar. Benim kimsem yoktu. Kimse beni sevmez. Hatta durusumdan bile gıcık olduklarini hissediyorum. Tek basima tasidim. Gorevlilerden isteyemedim basta. Sonra sordum birilerine onlardan guc bulup istedim. Bu arada pozisyon olarak agirligi olmasi gerekirken hic oyle olmayan biriyim. O yzden kafaya takiyorum bunu. Sonra odamda düşündüm. Yok olsam her sey daha kolay olcak gibi bir sey dusundum. Evet itiraf etmeliyim o an sanki tum bu icsel eziyetlerimden kurtulup hafifleyecegimi hissettim. Sonra annem babam yegenlerim geldi aklima. Bunun uzerinde isyerimin disina cikmak zorunda kaldim. Kartim yoktu yanimda gorevlilere kapiyi acar misiniz dedim. Ilk basta gonulsuz actilar. Sonra donuste baska biri vardi. Onla gecmiste bi gerginlik yasamistim. Adama acarmisiniz dedim. Adam o kadar kotu bakti bakti tam bir sey diyecekti sonra vazgecti yavas hareketlerle actiki kapiyi. O anda resmen zorbalik yasamisim gibi hissettim ve icimde bir yerde korku hissettim. Ve bir sey yokmus gibi adama tsk ettim. Baska biri olsa neden oyle baktiniz derdi yani net. Ben o gerginlige gelemedim. Bu da ustune iyice bocek gibi hissetmeme sebep oldu. Biliyorum en ufak seylere taktigimi soyleyeceksiniz. Ama insanlar sevmiyo beni. Ben de onlari. Ama ben bir sey yapmıyorum kimseye. Hep kibar olmaya calisiyorum. Ama ezik olmaktan baska bir sey oluyor therewillbeaday Alabora olmuş bir şeyin içinde bocalayıp

Basiniz sag olsun oncelikle. Ne guzel bir ornek. Icten geldigi ne kadar belli cok imrendim. Demissiniz ya o psikiyatrda bir sey oldu. Ne oldu sizce? O mu yapti yoksa olan sizde bir sey miydi?

Cok tesekkur ederim, katkiniz icin ilginiz icin. Iyi ki yazdiniz

Yok ben de terapiye gidiyorum zaten, tani koymak degil farkindalik. Ama dedikleriniz de dogru. L

O kadar guzel seyler yazmissiniz ki. Haklisiniz somut bir saygisizlik gormedikce umursamamak gerekiyor. Ordan gecmek istedim mi kapiyi acti mi istedigim oldu bitti gitti. Ama ben o muameleyi de kaldiramiyorum. Yani sizin soylediginiz ihtimaller de olabilir elbette ama ben adamla daha once gerginlik yasadigim ici bana kurulu muhtemelen. Yani o kimki bana boyle davranmaktan cekinmiyo diyip demekke boylr dvranacak kadar onemsenmeyen biriyim dusuncelrri otomatik geliyor. Dahasini anlatayim. Kendini sevmekten bahsettiniz. Ablamin kucuk bir bebegi var. Asik suratli bi bebek. Gulmuyo diye takilirim. Ablam bunu elestiri olarak algilamis olucak ki sen de gulmuyosun, sana cekmis filan diye sakayla karisik cevap verdi. Sonra dedi ki insallah bi cocugun olur somurtuk, kara bocuk bisi olur dedi. Ben esmerim. Kara böcük demesinin sebebi bu. Yani dusunebiliyor musunuz. Ablam bana bu cumleyi kuruyor. Kardesini seven bir insan kardesine lakap takabilir mi. Onu incitmekten korkmaz mi. Ben kendimi nasil sevebilirim soyler misiniz. Bunu yazarken bile o kadar ofkeliyim ki aglamaktan baska bir sey kalmiyor elimde. O kadar cok birikim var ki icimde

Tani koydu mu psikiyatrist size? Varsa nedir paylasmak isterseniz tabi ki. Kisilik ozellikleri pek de degismiyor ya ben de 20 yasimda neysem su an oyum. Onlarla en etkili sekilde yasamayi ogreniyoruz. Ama degisim oluyor yine de. Belki degistiniz ama bardagin bos tarafina bakiyorsunuz o da olabilir...

Aynada kendimizi nasıl görüyorsak dışarıya da öyle yansıtırız genelde ve etrafımızdaki insanların gözünde de öyle görünmesek bile öyle göründüğümüzü düşünürüz. Mesela o güvenlik görevlisi belki kötü bakmamıştır size öyle gelmiştir, belki kötü bakmıştır ama sizin yerinizde bir başkası olsa ona da öyle bakacaktı ya da bir başkası olsa belki öyle bakmayacaktı ama arkasından laf edecekti. İnsanların bize karşı saygısızlıkları olmadığı müddetçe bizi nasıl gördüklerini önemsememeliyiz. Kendini sevmeyen insan başkalarının gözünde nasıl göründüğünü çok önemser. Birileri beni sevsin ki ben de kendimi seveyim diye ister. Ama o iş öyle olmuyor pek. İnsan içindeki boşluğu ancak kendisiyle kapatabilir. Ben otuz yıldır kapatamadım o boşluğu deyip kendinize de yüklenmeyin şimdi. Değişim bir anda olmaz ki, yıllardır olmayan değişim belki bu yıl olacaktır. Kendisini sevmeyi bilmeyen birinin bunu öğrenmesi de zaman alır. Siz de o zamanın içindesiniz. Bugün bu anlattıklarınızın sizi bu kadar kötü hissettirmesinin asıl nedeni sizin kendinizi yetersiz ve kendinizi yeteri kadar hatta belki hiç sevmeyişinizden kaynaklı. İnsanların size karşı davranışlarınızı gözlemlemek yerine biraz daha farklı bakmaya çalışın. Değişim zor ama imkansız değil. Özşefkat, kişinin kendisini sevmesi içeriğinde birçok güzel kitap mevcut. Hem bunları okuyun, hem terapiye devam edin hem de bakışınızı biraz değiştirin. Gözünüzü aynada görürken hoşlanmadığınızın kadının üstünden ve çevrenizdekilerin size karşı olan davranışlarınızdan ayırıp farklı yönlere bakmaya gayret etseniz. Şuan pek mümkün olmayabilir coronadan dolayı ama iş ve ev ortamı dışında bir şeyler yapmak belki iyi gelir. Bir hobiniz varsa onunla ilgilenmek ya da bir kursa gitmek. Siz değerlisiniz ve değerinizi de en kısa zamanda fark edersiniz umarım.

işiniz mesleğiniz bir uğraşınız yok mu? L

Burcunuz ne L

Yukarıda kendinize bin tane tanı koymuşsunuz. Kırmızı oda gibi diziler yararlı olmaktan çok zararlı olmaya başladı sanırım. Ben yazdıklarınızı okuduğumda sosyal yönden kısır bir hayat yaşayan, değişime kapalı birini gördüm. Bence en büyük probleminiz bu ikisi.

Ailenle yaşıyosun anladığım kadarıyla. Bu tür bir aile ile yaşarken senin böyle olman ve bunları aşamaman çok normal. Bastırılmış duygularla yaşayarak gerçek benliğini gün yüzüne çıkaramadan ne bekleyebiliriz ki? Aldığın terapi yapay bir destek. Gerçek yardım o aileden uzaklaşarak kendi benliğini yaşamaya başlayarak olacak. Bu da sancılı bir geçiş olur ama başka yol yok gibi.. L

ESKİ BİR ANKSİYETE VE PSİKOZ HASTASINDAN Bence önce kendinizle savaşmayı bırakmalısınız daha sonra da kırmızı oda seyretmeyi... Olumsuz etkileniyorsunuz belli... Hepimiz bir şekilde hayatta ya sevdiklerimizle ya da sevemediklerimizle imtihan oluyoruz. Yani herkes olmuştur şuraya hayatımı yazsam 27 seneye bunca yükü nasıl sığdırdın dersiniz. Ben tanılı mis gibi anksiyete hastasıy Daha ergenlik dönemlerimde intihar ettim hayatta kalma ihtimalim yoktu ancak şans işte. Daha sonra psikoz tanısı kondu. 2 sene terapi. Ama aslında terapiye ihtiyacım yoktu çünkü ben almam gereken mesaj en büyüğünden almıştım. Hayat, aldığım nefes, güneş her şey bizim için bir hediyeydi ve ben ikinci kez doğduğum için çok şanslıydım. Normalde bu durumun o yaşlarda bende travma olarak kalması beklendi. Ama biliyor musunuz kalmadı. Tedaviler yüzünden mi? Hayır. Ben öyle istediğim için kalmadı. Bana verilen şansı, hayatı her şeyi artık anlayabildiğim için kalmadı. Sağlıklıyken göremediğim her şeyi koltuk değnekleri görmemi sağladı. Babası tarafından sevilmeyen bir kızım. Ailevi o kadar problemimiz oldu ki babam evden mi atmadı birçok saçmalıklar dizisi... Ama bütün bunlar beni hiç sarsmadı. Siz ne kadar izin verirseniz o kadar sizi sarsar bazı şeyler. Ailenle kötü anıların mı var? Tamam geçmiş geçmiştir önüne bakacaksın. Sevilerek büyümediniz mi? Olsun en çok kendinizi sevmeniz gerektiğini gösteren mükemmel bir neden size. Geçmişe takılmayın Ailem böyleydi böyle oldum demeyin. Adı üstünde geçmiş İllaki izi kalır evet ama siz o izi küçültebilirsiniz. O dönemde beni üzen her şeyden uzaklaştım. Arkadaşlar mı sildim Mekan mı terk ettim Şarkılar mı dinlemedim Beni ne mutlu ediyorsa onu yaptım. Ve bunları kendim aştım aşalı artık hiçbir şeyi kafama takmadığımı fark ettim. Kendimce korunma mekanizması Bunlar zamanla oldu. Yaşadıklarınızla kavga etmeyin Kendinizi sevin. Etkileyen her şeyden uzak durun 30 yaşındasınız ailenizden izin alma yaşını çoktan geçmişsiniz Ayrı eve çıkın bir kedi sahiplenin kendinizi sevin ve şımartın. Bakın hayat size neler getiriyor o zaman

Size biri dert yansa dese ki ben ne kötü bir insanım şöyleyim böyleyim benden adam olmaz evlenemem de çocuk sahibi de olamam beş para etmez bir insanım dese ona ne tesellileri verirdiniz şöyle mi derdiniz evet sen beş para etmez birisin hiç boşuna uğraşma senden adam olmaz mı dersiniz yoksa ona şefkatle yaklaşır aslında sen özünde çok iyi bir insansın biraz çaba sarfederek bu olumsuz duygulardan kurtulabilirsin insanız hepimizin zor dönemleri oluyor önemli olan bu zor dönemlerden ders çıkararak hayata devam etmeliyiz gibi teselli cümleleri kurarak o kişiye şefkat mi gösterirdiniz siz hangisi olurdunuz yerden yere vuran mı şefkat gösteren mi şayet cevabınız şefkat göstermek olursa neden kendinize de şefkat göstermiyorsunuz terapilerden birşeyler öğrenseydiniz şayet bu cümleleri kurmazdınız inanın okuduğum kişisel gelişim kitaplarından öğrendiğim kadarıyla bile neden önyargılısınız hemen kestirip atıyorsunuz ben evlenemem çocuk sahibi olamam ee sular kesildi ben köy çeşmesine gidip su dolduramam susuz da idare ederim peki susuz hayatı idare edebilir misiniz yaşadığımız tüm bu duygular bir su kadar hayatımızda gerekli kararında olursa öfke de bir sevgi kadar değerli bir duygu ailenizde yaşadığınız olumsuzlukları yaşamışsınız bir kısmını okudum onlara bakış açısınızı bile değiştirirseniz çok güzel günler görebilirsiniz.

Ben değiştim Çocukluk insan hayatında çok önemli ama artık yetişkinim. Çocukken ebeveynlerimin yaptığı hatalara ağlayacak, kendime acıyacak kadar çok zamanım yok. Yıllardır psikoloji okurum, insan sadece çocukluğuna göre şekillenmiyor, bu ara topluma pompalanan Gülseren Budayıcıoğlu görüşünden başka ekollerde var dünyada inanın ayağa kalkın ve yolunuza devam edin, geçmiş geçmişte kaldı, değiştiremezsiniz o yüzden geleceğe dönün yüzünüzü. Kendime bunları telkin ettim hep, evet berbat bir çocukluk yaşadım, hak etmediğim bir sürü olay yaşadım ama hepsi geçmişte kaldı. Bugün yaşayan güçlü kadının tecrubeleri oldular, beni pişirdiler acılarım, böyle düşünün. Ömrün en güzel yıllarındasınız, zehir etmeyin kendinize, gülümseyin

Aslinda siz zaten çözümü bulmussunuz. Çözüm kabul etmek. Oldugu gibi. O zaman degisim daha kolay olabiliyor. Ama iste en zor olan da kabul etmek. Baska bir sey degil. Evet kendimi cok dinlerim. Kendimle cok basbasayim. O yuzden. Is yerimde odam degisti mesela. Suan tek basimayim bir odada. Bircok insanin hayali tek kisilik oda. Bu zamana kadar hep birileriyle oturdum. Simdi yalniz yapayalniz hissediyorum. Cunku benim gelenim gidenim olmaz. Tüm gun belki kapim çalınmayacak. O kadar yalnizim burda da. Bu yuzden sevinemiyorum da M

Kötü bir anı mıydı psikologla olan? Eğer bu psikoloğun işinin ehli biri olduğundan eminseniz yani bu psikologla devam edecekseniz anlatın hepsini. Eğer ilk etapta anlatamıyorsanız bile psikoloğa size anlatmak istediğim ama anlatmakta zorlandığım kendimi anlatmak için hazır hissedemediğim şeyler var deyin ilk seansınızda. Psikolog sizi ezik görmeyecek, sizi değersiz görmeyecek. İşinin ehli biriyse size yardım edecek. Bakın burada anlattınız. Ben size ilk yorumu yaptığımda bunları bilmiyordum, şimdi okudum ve biliyorum ve şunu tüm samimiyetimle söyleyebilirim ki içimden aa ne kadar ezik diye bir düşünce veya olumsuz herhangi bir şey geçmedi. Hatta belki inanmazsınız ama güçlü biri olarak düşündüm sizi. Psikologda kötü görmeyecek, bu anlattıklarınız utanılacak şeyler değil. İnanın bu duyguları yaşayan tek kişi değilsiniz, aynı hisleri paylaşan ve bunlardan kurtulmak için çırpınan bir çok insan var. Siz bir anlatın bütün şeffaflıklarıyla -işinde iyi olan bir uzmana- belki bu kez farklı olur, denemeye değmez mi? Bu kişiyi de paylaşabilirsiniz seansta. Kendinize de zaman verin. Siz sevgiye layık birisiniz, bunun farkına varmanız gerekiyor sadece, o da gayretle, zamanla olacaktır. L

Bence kendinize çok fazla odaklısınız Çoğumuzun ailesinde büyük sorunlar var. Eşimin anne babası küçükken ayrılmış ikisi de bırakıp gitmiş kendisini mesela. Benimkiler beraberdi ama sadece bizim için beraber kalıyorlar hissiyatı vardı sonra da annem nadir bir hastalığa yakalandı ve aile hayatımız iyice tepe taklak oldu. Ayrıca beni hiç özgüvenli yetiştirmediler, yıllarca sosyal fobi ve anksiyete ile kendimce mücadele ettim. Ama sonra noldu biliyor musun? Kabul ettim. Mükemmel değilim olmak zorunda da değilim. Eksikliklerim var, başarısızlıklarım var ee yani? Benim gibi milyonlarca insan vardır zaten. Dünyada o kadar az yer kaplıyorum ve evrende yaşadığım zaman dilimi aslında o kadar kısa ki bunu da kukumav kuşu gibi sürekli düşünemiycem. Ben de böyleyim yani. Zaman içinde değişirim ya da değişmem. Ama bu benim daha az değerli olduğum anlamına da gelmiyor. İyi bir insanım benve ve bu yeter. Çevremde ailemde yaşadıklarım beni eğitti, ben onların yaptıkları hataları yapmayacağım ama hayat böyle bir şey, biraz kendini bu kadar dinlemeden akışa bırak derim

Ben değiştim. Kesinlikle kolay olmadı. Ama dünyanın en zor şeyi de diyemem. Değişimin bir sürü kilit noktası var ve bana iyi gelen kilit noktası affetmek oldu. Yaşadığım kötü şeyler beni ben yaptı, bugünkü halimden de memnundum. Örneğin yalnız kaldım ama sorunlarımla yalnız başa çıkabilmekten gurur da duydum. Affettiğim her şeyle tekrar tekrar sınanmadığımı fark ettiğim noktada çorap söküğü gibi geldi gerisi. M Mutlulukolsunartik Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Kendinize inanarak yeni bir terapistle bir daha deneyin. Böyle bir ailede büyümüş olmanız, bu travmalarınız sizi niye bir ömür içine hapsetsin. Siz kendiniz aile kuracak yaşa gelmişsiniz. Niye değişemeyesiniz ki, tam aksine mutluluğun kıymetini en bilenlerdensiniz. Nasıl aile olunmaz, nasıl ebeveyn olunmaz en iyi bilenlerdensiniz. Hayat bütün bunlara takılıp kalmak için çok kısa..

Ama bu şekilde karamsar ve kendinizi sevmemenizin bir nedeni de bence yetişme tarzınız ve ailenizden kaynaklı. Ee abla da bu ailenin bir üyesi olduğu için açıkçası dediğine çok şaşırmadım. Normal standartlarda her abla kardeşini sever, eğer sizin ablanızda böyleyse sizi seviyordur ama sevginin nasıl gösterilmesi gerektiğini bilmiyordur. Hani incitmekten korkmaz mı dediniz ya o bu davranışın incittiğinin farkında bile değildir ki . Düşünme şeklimiz hislerimizi belirler. Siz içten içe kendinizi kötü hissettiğiniz için duyduğunuz o cümle derinden kötü hissettirmiş. Duvara istediğiniz en kaliteli boyayı sürün ya da çiçekli çok güzel desenleri olan kağıtlarla kaplayın ama duvar yine duvardır değil mi? Aileniz içinde böyle düşünün, bilmiyorlar sevginin nasıl gösterileceğini. Bunu kendi içinizde kabul edin. Onlar sevseler bile sevgiyi göstermeyi, incitmeden sevmeyi, verdiği değeri göstermeyi bilmiyorlar. Ablanızın söylediğine kırılıyorsanız kırıldığınızı ifade edin güzel bir dille. Sessiz kalıp gözlerine bakarak hal ve hareketlerinizden sizi kırdığını anlamasını beklemeyin. Bu anlayışta biri değil belli ki. Baktınız güzelce söylediğiniz halde anlamıyorsa laftan anlamıyorsa siz kendinizi toparlayana kadar zarar görmeyeceğiniz sıklıkta bir iletişim kurun. Bunu deme nedenim kısır döngünün içinde olmanız. Aynaya baktığınız kadını sevmiyorsunuz. Sevmek için, değerli olduğunuzu bilmek için birilerinin sizi sevmesine ve değerli olduğunuzu size hissettirmesine ihtiyaç duyuyorsunuz. Ama zaten belli ki abla, aile o sevgiyi verebilecek nitelikte değil. Seviyorlardır ama nasıl sevileceğini bilmiyorlardır. Onlarda büyüklerinden böyle görmüşlerdir. O yüzden kendi içinizde öfkeniz onlara karşı varsa affedin. Sonra kendinize olan öfkenize dönün. Biz neye çok maruz kalırsak onu benimseriz ve bir süre sonra iç sesimiz o olur. Mesela küçükken hep kontrol altında olursak ya da başarılarımız görünmez eksikliklerimiz çok görünürse ee sürekli bunu öğrenirsek doğal olarak büyüdüğümüzde artık içimizdeki ses de böyle olacak. Acaba yapabilecek miyim, acaba bu sınavı kazanabilecek miyim, ya ben yapamam ki, ben oraya tek başıma nasıl gideceğim gibi ya da benzer olumsuz sesler duyacağız. Bu sesler tv sesini kısar gibi kumandayla biranda kısacağımız sesler değil. Şöyle düşünün içinizde iki ses var biri iyi biri kötü. Bu olumsuz sesler son sese yakın açılmış, diğer yanda hani yorumlardan birinde küçük cılız bir ses duyuyorum demişsiniz ya o da iyi ses işte. Kumanda sizin elinizde. Doğumunuzdan itibaren belli bir yaşa gelene kadar etrafınızdakilerin etkisiyle kötü sesin seviyesi arttırılmıştı kumanda sizde değildi, kumanda sizin elinize geçince de bildiğiniz ve gördüğünüz yoldan devam edip o olumsuz sesi duyuyorsunuz haliyle. Şimdi ise biraz da iyi olanı yönlendirin zamanla o cılız dediğiniz ses kötü sesi bastıracaktır. Kendinizi nasıl seversiniz diye bir formül maalesef ben de bilmiyorum. Ama öneri olarak nacizane şunları söyleyebilirim. Bu psikoloji alanda kişinin kendisini fark edeceği çok güzel kitaplar mevcut. Onları mutlaka okuyun, iyi bir terapistle devam edin. Sizi aşağılayıcı şekilde davranan etrafınızda kim varsa eğer iletişiminizi bitiremiyorsanız mesafe koyun. Mesafe koyamayacağınız kadar yakınlarsa onların o söylediği saçma sapan sözlerin bir değeri olmadığını bilip bir kulağınızdan girip diğer kulağınızdan çıkmasını sağlayın. İnanmasanız bile bunu iki ay boyunca deneyin: Aynaya bakarak kendinizi sevdiğinizi, kendinizi çok değerli gördüğünüzü söyleyin her gün. Size iyi gelen bir hobi var mı, gitmek istediğiniz bir kurs var mı? Bunlar biraz daha iyi hissettirir, yeni bir ortama girmek daha iyi hissettirir. Yapmak isteyip de çekindiğiniz için yapmadığınız şeyler var mı, onları yapmak adına bir adım atsanız nasıl olur?

Actim sizi etiketledim kitap arkadasim Linkini de kopyaladim Motivasyonlu Kitap Kulübümüz Merhaba herkese, Bu kitap okuma konusunu hem kendime hem okumayı seven ama bir türlü o kitabı eline alip okuyamayanlara motive olmasi amaciyla açıyorum. Hadi bakalım başlayalım😍 Bugün ne okudun, elinde hangi kitap var? Paylaşalım, birbirimizi motive edelim www.kadinlarkulubu.com

İnanılmaz takıntılı buldum sizi ;( bu şekilde her şeyden üzülecek bişey çıkar size internette bu konularla ilgili bir sürü video var terapiye gidiyorum demişsiniz ama bir de videolara göz atın

Ben de son zamanlardabir takim beyin firtinasi yasiyorum. Kendine deger vermek, artik birileri uzulecek diye dusunmeden kafaya takmadan kepenkleri indirip siz o an ne yasamak istiyorsaniz onu yasamak. Cok basit bisi olabilir. En dogrusu ve bu isin ilaci ise, kendinize ozel bir yasam kurmak ATTRAENTE ACTA EST

Aynı yaşta aynı ruh halindeyim. umudumu kaybetmedim ama biraz yorgun gibiyim. bakalım belki iyiye gider..

Katılıyorum. Ben de kötü ve sevgisiz bir cocukluk yaşadım. Narsist sayılabilecek bir annem var kurban olarak beni ve bir diğer kizkardesimi seçtiğini düşünüyorum. Çünkü biz sessiz, sakin ve karşılık vermeyen karakterdeyiz. Diğer dördüne de yaptı ama bize yaptığı kadar yapmadı. Hakaret, aşağılama ve sıfır sevgi. Sıfır sevgi diyorum çünkü bana sarıldığını, başımı oksadigini hiç hatırlamıyorum.. Baba deseniz yok. Hiç yok. O da sarilmazdi. Az birsey olsa bagirirdi yerimizden ziplardik. Ha dövmediler sağolsunlar! Ama psikolojik olarak dovmekten beter ettiler. Yine hayret ediyorum ne kadar olgun bir cocukmusum. Kendine yeten, çalışkan, tek başına birçok şeyin üstesinden gelen. Başka anne baba olsa tepelerinde gezdirir indirmezdi. Ama bütün bunlar beni ben yaptı diye düşünüyorum. Hiçbir zaman neden diye sormadım. Çünkü işin içinden çıkılmaz. Elbette ruhen çok darlandigim zamanlar oldu. Ama o zaman onları yaşamamış olsam şuan ki ben olmayacaktim. Ve şuan ki "BEN" i de çok seviyorum. Ve çok memnunum. Anlaşıyoruz bir güzel. Unut, umursama ve yoluna devam et diyorum. Kendim hata yapıyorsam da; ki insanız yani illaki olur hatamız, o zaman da ondan çıkardığım dersle yoluma devam ediyorum. Bir daha tekrarlamamak için kulağıma küpe yapıyorum. İyileşmek istedim, kendi içimde savaşlarım oldu ve ben kazandım. Bu kadar.

Aile demek her sey demek. Bilmiyorum ki hangi birini anlatsam. Psikologuma bile bunlardan bahsedemedim hic. Utaniyorum su ablamin dedigi seyi anlatmaktan bile utanip rencide oluyorum. Yani birbirini seven insanlar zate boyle davranmiyor. Yetiskin olunca ogrendim bunu. O yuzden anormal bir aile yapiisna ve kisilige sahip oldugumu dusunuyorum ya. Ablamla yeri geldi 8 ay konusmadim. Sizce ders almisa benziyor mu. O olayi buyutulcek bisi olarak gormeyip kusmemi bile kuculttu. Ondan fazlasini beklemiyorum da. Iste abla boyleyse diger insanlardan ne bekleyebilir ki insan. Esmerlik kotu degil elbette ama bir kusur gibi cok duydum bunu. Cocuklugumdan beri duydum. Kucukken hic unutmam. Teyzemin kizi vardi. Kuzenimin siyah elbisesini giymistim. Sen kara o kara oldunuz maskara demisti. Herkesin icinde. Ya benim annem ablam nerdeydi mesela o anda. Benim cocuguma biri boyle dese cok afedersiniz bu ozguvensiz halimle bile onun agzina s. Ama beni koruyan da olmadi. Cumle o kadar zihnime kazinmis ki. Kusurlusun sen diyor. Belirgin ayirt edici ve guzel olmayan bir ksurun var. Hos cok umrumda mi suan. Degil ama zaten gecti. O hisler yapti bana yapacağını. Bunlari yaziyorum mesela bir yandan icimden haykirirak aglamak geliyor. Aile her sey demek. Dunyaya guvenli baglanabiliyorsak ailemizde guvenli iliskiler var demek. Benim yok. Ruyalarimda bile bir tehlike aninda babam olmuyo. Defaatle bu senaryoda ruya goruyorum. Annem her daim elestirel hep stresli hic mi hep dert cekse. Hic mi gulmez bir insan. Biz ayni masada yemek yemeyiz. Herkes ayri yerlerde yer. Aksamlari ayni odada oturmayiz herkes kendi tvsinde kendi kanalini izler. Onlari degistiremem biliyorum ben degisebilirim ancak dediginiz gibi bakis acim degisebilir. Ama iste kendimi de degistirmek bir o kadar zor. Kabul etmek hepsinden daha zor. Yani bunlari direndigim icin soyelmiyorum. Biraz ic dokme biraz icinde bulundugum durumu anlatmak icin soyluyorum. Psikologa devan etmeye cabalamak da degisim benim icin. Ben çok kestirip atan bir insanim normalde. Kabul edememeyi de kabul etmek bir adim belki de

Aslinda kitap okuma aliskanligim yok. Ama olmasini cok isterdim. 2020de bir tane bile kitap okumadigimi gorunce 2021 e gazla basladim. Ilk ay 3 kitap bitirdim. Subatta 0. Koca bir sıfır. Isterim ama sureklilik gosterebilir miyim inanin bilmiyorum.

ben... farkim su ki ben eskisine gore daha iyiyim. Ve kesfettigim sey sayesinde, ne kadar duzelmek icin ugrasip sorunlarini sahiplenirsen oldugun yerde o kadar sayiyorsun. yuzlerce kisisel gelisim kitaplari okudum ama simdinin gucu kitsbi beni baya ileri tasidi. Simdi tum o sorunlarin ve ic catismalarin benim olmadigini biliyorum. O yuzdem sahiplenmiyorum ve bem bakmadikca bazilari yok oldu.

Su an bitik bir halde oldugum icin uzuun zamandir istedigim ama gitmedigim bir kurs ile gorustum bugün. Ama bu bugün yaşadıklarımı bastırmak icindi muhtemelen. Kursa gitsem kursta da kendime dert edincek seyler yasayacagim buyuk ihtimalle. Bir de tek basima gitmek meselesi var. Tek basima bir sey yapmakta cok zorlaniyorum malesef. Allah razi olsun. Evet terapi bir yere kadar. Kırılma noktasi oldugunu soyluyor psikologum ama o noktayi bir turlu goremedim iste hala. Belki o nokta benim haklisiniz 4

Bunlar kendime bile yeni yeni soyledigim seyler aslinda. Ama utaniyorum ona anlatmaya da. Yok ezik bir gorunecegim diye. Acinasi bir durumda oldugumu dusundugumden belki. therewillbeaday Alabora olmuş bir şeyin içinde bocalayıp

Keske yapabilsem kendimi sevebilsem ve eksigimle fazlamla kendime gercekten sefkat gosterebilsem. Dilim bazen gosterse de özümde hep bi samimiyetsizlik var. O sefkt gercek degil

Daha önce hiçbir psikoloğa anlattınız mı peki bunları? therewillbeaday Alabora olmuş bir şeyin içinde bocalayıp

Kendini olduğun gibi kabul et. Kendini sev. Hatta dile getir aynaya bakarak söyle kendini sevdiğini. Bedenine seni yarı yolda bırakmadığı için teşekkür et. Ve şükret. banabenigeriver Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Sevgi en büyük terapi ya. Bir gün sizi olduğunuz gibi seven biri çıkınca bunların hepsi uçup gider. Biraz etrafınıza bakın yaşınız çok genç

Bu arada hayatimda biri var. Beni seven biri. Ama iste ben birinin sevmesini bile kabul edemiyorum. Evlenmek istiyor. Istemiyorum. Isteyemiyorum. L

Siz o kişiyi seviyor musunuz L

Tamam madem kendinizi buluyorsunuz, o zaman doktorun yaklaşımıni da bir terapi gibi görüp kendinize uyarlayin Belki iyi gelecektir Bir de bu yasadiginiz krizleri de emekler bosa gecti diye düşünmek yerine, iyilesmenin ufak yan etkileri gibi dusunerek hareket edin Elinizden geleni yapsanız da o tur ufak krizler olabilir bunlarin sizi yikmasina izin vermeyin Bir de birseyleri duzeltmek planla programla elbette olmaz ama farkindalikla olabilir Siz hasta oldugunuzu kabul ettiyseniz, tedaviye de acik olmaniz lazim B

Sen tamamen kendine odaklanırsan asla mutlu olamazsın. Sana iyi gelen aktiviteleri yap. Unutma kimse hatasız 4 4 lük değil ve olamaz da. Her durumda aynayı kendine çevirirsen paramparça olursun. Terapi sana beklediğin kadar faydalı gelmediyse demek ki iş sende bitiyor. Kendin halledeceksin. Olayları akışına bırak. Hangi dine mensup olduğunu bilmiyorum ama ibadet etmek iyi gelecektir. Ben de bir müslüman olarak dua edeceğim sana. Rabbim gönlüne ferahlık genişlik versin. Maddi ve manevi sıkıntılarını iyileştirsin.

Bakış açınızı değiştirin, siz bütün bunlara odaklanmışken emin olun kaçırdıgınız kocaman bir hayat var etrafınızda, önce onu bir farkedin. Kendini sevmeyeni kimse sevmez elbette klişe ama gerçek. Bak nasıl olmamanız gerektigi hususunda anneniz gibi kocaman bir örnek varken önünüzde işiniz çok kolay olacaktır. Çocugunuzun size benzeme ihtimalinden ziyade, yaşadıklarınızı çocugunuza yaşatmamak olsun mottonuz. Bu yüzden kalkın, inat edin defalarca deneyin. Kimse sizi sevmemiş olsa da, kendinizi sevmeniz gerekli gücü sağlayacaktır size

Bu cevap beni cidden motive etti:)

O dizide dr un tedavisi ayni oluyor mesela. Sefkat gösterme ve kabul seklinde. Ya bu ikisi o kadar zor ki iste. Ben ki kendi icimde bir mahkeme kurup surekli yargilayan bir insanim. Hep suclu benim. Boyle birinin kendine sefkat gostermesinin ne kadar zor oldugunu gorebiliyo musunuz. Yapmacik oluyo gibi geliyo lily86

Mrb Allah kolaylık versin Ben de yıllardır değişemiyorum. Geldim 34 e Topik açtım motive olur diye Ne iş yapsam yazıyorum

Değişmek bazı insanlar için kadar zor ki. Değiştim deseniz bile bir an geliyor, yaşadığınız bir olayla inşaa ettiğiniz tüm olumlu duygular yerle bir oluveriyor. Geçenlerde düşük yaşadım ve kürtaj olmak zorunda kaldım. O günden beri yıllardır aklıma gelmeyen eksikliklerim, pismanliklarim tek tek her gece kapımı çalıyor ve beni uyutmuyor. lokmatatlisiyim

Merak etmeyin ben de öyleyim ocakta hic okumadım subatta da 70 sayfalik bir kitaba basladim bir kac gun önce o da, son 10 sayfasi kaldi ama birbirimizi motive edebiliriz bence L

Günlerim vVerimli geçsin istiyorum Merhaba kızlar, o kadar boş biriyim kiiiii Ne ev işi, ne dikiş-hobi... :KK14: üşengeç mi üşengeç... takıntı, kaygı desen var; mutsuzluk, huzursuzluk dolu biriyim; ama artık yetti gayri. Piskolojim bozuldu çoktan... Bi insan akşama kadar boş geçirir mi yaa. Vitamin eksikliğim yok bu arada... www.kadinlarkulubu.com L

Mesela yazmissiniz ya bir paragraf en cok aklimda kalan cumle guclu biri oldugunuzu dusundum cumlesi :) ne kadar muhtacim iyi bir sey duymaya iyi hissetmeye. Tsk ederim mutlu ettiniz. Aslinda 7 ay seanslara ara vermistim dondugumde bunlari anlatamadigimi fark ederek dondum. Ona da soyledim anlatamadigim seyler var diye. Utanc duydugum icin bile dedim. Tabi ki zorlamaz o beni. Hazir degildim belkim yeni yeni hazirlaniyorum. 2 hafta sonra seansim var. Notlar aliyorum. Belki direkt burdan da okurum ona. Cunku bazen o anda donup kaliyorum da. Iyi bir uzman oldugunu düşünüyorum aslinda. Cok yakin arkadasim da ona gidiyor. O cok memnun. Ilk lsikologu bir de. Biraz cesur olmaliyim belki de. Size yazarken bile agladim. Ona anlatirken ağlamak istemiyorum. Aslinda bunun da sebebi var. Sebebini de biliyorum o da ayri bir hikaye iste. 30 yas birikimi boyle her cumlede bir travma akla getiriyor iste:)

Kendine degee veemeyw baslatinca, bir de hayallerin yok mu hic? lokmatatlisiyim

Psikoloğa buraya yazdıklarınızı neden anlatmıyorsunuz, aranızda o güven henüz oluşmadığı için mi? L

30 yaşındayım. 20 yasindayken de burdaydım. 30da da burdayım. Degisen bir şey yok. Kendimle kavgam o zaman da vardı simdi de var. Bitmiyor, değişemedim, aşamadım. Terapi aldım hala alıyorum, hesapladım terapilerime terazi 10bine yakin para ödemişim. Bir anda değişmeyi beklemiyorum. Ama boyle hic degisemeyecekmis gibi hissetmek, hayatı bu benle gecirecek olma düşüncesini de kabul edemiyorum. Insanlarla iliskimde sorun yaşıyorum, is hayatımda sorun yasiyorum, ailemle onlar bilmese de kendi icimde sorun yasiyorum. En onemlisi kendimle sorunum var. Yine bir kriz yaşadım, yasadigim seyin onemi yok. Çünkü bugün bunu yasadim boyle bitik hissediyorum, yarin cok farkli sey yasayacagim ve ayni sekilde bitik hissedicem ama. Evlenmek cocuk yapmak fikri bana cok uzak. Boyleyken bir cocuk dunya getiremem, evlenirsem bir baskasini mutsuz edemem. Normal bir insan olmayi oyle isterdim ki. Bu sureclerden gecen var mi aranizda. Asabilen, ben degistim diyebilen, bunu icsellestirebilen. Bunun mumkun olduguna inanmaya col ihtiyacim var

Ayrıca gerçekten bakış açısı önemli. Mesela abla öyle deyince kendisini yetersiz gören kendisine kırgın olan insan bu lafa hem öfkelenir hem üzülür, hem incinir. Ama kendisiyle barışık olan insan belki hiç takmaz, belki sadece kızar cevap verir. Esmer olmak kötü mü mesela? Eğer öyle olsaydı bronzlaşmayı isteyenler olmazdı, ya da esmer olan kimseyi sevmezdik güzel bulmazdık :) Siz aynada kendinizi güzel görürseniz ne olur biliyor musunuz? Hayatınıza aldığınız arkadaş, eş gibi kişilerde sizi güzel gören, size değer veren insanlardan oluşur. Biz kendimizi güzel-değerli görmezsek bu kez değerimizi bilmeyen k kişilere kafamızı çeviririz, onlardan değer göremeyince de bu sefer de baştaki kendi olumsuz düşüncelerimizi savunur gibi bak herkes beni kötü görüyor demek ki ben kötüyüm, değersizim duygusuna kapılırız.

Var. Çalışıyorum. Para kazanmak onemli ama her sey degil malesef 4

Semalarin bu yonde oldugunu psikolog mu söyledi? Sayet kendi kendinize teshis koyduysaniz maalesef duzelmeniz zor çünkü siz neye kodlarsaniz kendinizi, o olursunuz zaten. Ben pandemiyi kendim icin demiştim kaygim buydu ama konusarak cozmek iyi gelmisti bunu bir arkadaş soylese de inanmiyordum uzman soyleyince icim rahatladi. Bir çok travmasi olan ve hepsini kendi kendine aşmış biri olarak yaziyorum bunları. Sanmayin ki hayati mükemmel biriyim Yukarida insanin sinandigi seyleri yazdim hepsini de yasadim. L

Sondan baslayayim. Psikologum cok basarili bir insan. Memnun degil degilim kendisinden. Kitap tavsiyesinde de bulunur, ilgilidir. Bana karsi da cok sabırlı. Onun da elinde sihirli degnek yok tabi, değiştiremez beni ben istemedikce. Ama ben de beceremiyorum iste. Ayni dongudeyim surekli. Aile yanindan ayrilmak en buyuk hayallerimden biri. Ama boyle bir ailenin bi yandan da nasil korumaci oldugunu tahmin edersiniz. Hayatta istemeyeceklerdir. Ama benim bu planim var. Odamda yalniz oturacagima evimde kendi kurallarimda cocuk olmadan yalniz oturmak istiyorum. Benim kaygim pandemiyle baglantili degil. Ben kendimi bildim bileli var. Digerleri kisilik bozuklugu seviyesinde degil belli ki ama semalarim bu yönde. Olmayan bir seyi soylemiyorum. 30 yillik birikimi dokmek bu yuzden cok zor oluyor L

Topik açarsanız etiketler misiniz :) belki katılabilirim, ben de kendimi değiştirmeye çalistigim bir sürecin içinden geçiyorum.