merak etme o kalabalık gruplardakiler daha mutlu değil, sadece daha yüzeysel baktıkları için öyleler ya da. sen kimler kafana uyuyorsa, seni mutlu ediyorsa sadece onlarla görüş. her zaman olmak istediğin yerde ol, kendini asla zorlama. bir de bu konuya fazla odaklanma, sorun olarak algılama bu durumu. hayat anların toplamıdır zevk aldığın şeylerin tadını çıkar yeter. elinden geldiğince pozitif düşünürsen sana benzeyen insanlar daha çok karşına çıkacaktır. hayatı akışına bırakmak lazım.

Etrafımda böyle insanlar olmaması.. Yani sanki hayatımı eksik yaşıyormuşum gibi hissediyorum. Evet ben hiç bir zaman o kalabalık guruplara giremeyeceğim ama onlar daha mutlu değil mi? Daha hissederek yaşamıyorlar mı? Evet değiştiremem ama benim yaşımda biraz da umursamaz olup eğlenmek gerekmiyor mu? Ve biliyorumki benim gibi düşünüp çok daha mutlu olanlar var. Arkadaşları var, sevgilileri var.. Bu hoşlanmadıkları insanlarla bile iletişimleri var.. Fakat ben yapamıyorum.. Yolumu kaybetmişim gibi biraz. Çok dramatize etmişim gibi de algılanmasın :) Not: Yanlış yere açmışım konuyu galiba uzgunum

söylediğin herşey mantıklı ve insani canım, gerçek bi insan için en önemli şey bunlar zaten. peki sorun nerde tam olarak? R

Ortamdan kaynaklandığını dile getirmişsin mezun olunca çoğunu göremeyeceksin onlarda sudan çıkmış balığa dönüyorlar. Sana tavsiyem sende işine geldiği gibi davran o kişileri mümkün mertebe yanına yaklaştırma ama uzak da durma. Gezmek eğlenmek mi istiyorsun git gez. Ortamdan sıkıldın mı hadi eyvallah deyip sıyrıl. Emin ol mezun olunca çoğunu görmeyeceksin. İlgini ve yönünü başka şeylere çevir. Hoşuna gitmiyorlarsa uzak dur. Ben genellikle uzak durma kısmını yaptım evet yalnız kaldım ama pişman değilim. Arkadan bin türlü oyun çevirip o kişiyle canımlı cicimli olamam. Çok zorlandım mutsuz oldum ama başardım o ortamdan çıkınca rahatladım. Yalnız mıydım? EVET Sıkılıyor muydum? EVET Pişman mıyım? Tabiki de HAYIR Canım mı sıkıldı alırım çantamı elime çıkarım dışarıya. Allah başka dert vermesin be arkadaşım R

Aramızda mutlaka benim yaşlarımda, maddi durumu iyi, çervesi iyi ve özel üniversitelere giden kişiler ve birazdan anlatacağım türde ilaçları kullanan kişiler vardır. Umuyorum ki onlardan biri bile yararlı bir yorum yapsa bu durumu çözebilirim. Küçüklüğümden beri iki kişiyle hiç eşit seviyede arkadaşlık kuramadım. Kimisine yakın kimisine uzak kaldım. Ama çok çok değerli dostlarımda oldu tabi. Şimdi iyi bi özel üniversitede ikinci senem. Öyle göze çarpacak kadar olmasa da güzel biriyim, bakımlıyım, giyimime dikkat ederim, topuklu giyerim. Çok kadınsı değilim ama çocuk gibi de değilim. Yaşımdayım diyelim. Bu eylülde bazı sorunlar yüzünden Concerta ve Cipralex kullanmaya başladım. İlaçlar duygu durumumu oldukça toparladı, kendime olan güvenimi yerine getirdi. Ruhen artık çok daha sağlıklıyım. Bununla birlikte fark ettiğim şey ise benim kalabalık bir arkadaş gurubuna katılamamamın kişisel özelliğim olduğunu. Bir sürü kişi tanırım, selamlaşırım. Ama öyle vıcık vıcık ortamlara girmem, gerçekten beğendiğim ortamlarda olanlarınki ise oturmuş gibi aralarına girmek için çaba sarf edemem. Kimsem yok değil tabii ki çok iyi arkadaşlıklarım da var. Dışardan hep soğuk göründüğümü söylerler halbuki aksine insanların gözlerine bakan biriyim o samimiyeti görebilmek için. Psikiyatristimin dediği ve benim keşfettiğim de bu, ben hep o eski moda yakınlığı arayan biriyim, samimiyet hayatımdaki en önemli şey. Kullanamıyorum insanları, yüzeysel yapmacık ilişki kuramıyorum hiç, biri bunu yapınca da çok yıkılıyorum. O yüzden daha temkinli görünüyorum sanırım bu yüzden soğuk gibi oluyor. Aşk ilişkilerimde böyle. Aslında o kadar içten sevebilirim ki birini. Ama kimseden o yakınlığı görmüyorum. Hep bencil olduğumu düşünürdüm ama aslında insanlar çok bencil. Kendilerini kimseyle paylaşmak istemiyorlar. Dediğim gibi, herkesin hayatta bir amacı var. Benimkisi de hissetmek. Arkadaşlığı, dostluğu, aşkı, tutkuyu. Her duyguyu GERÇEKten yaşamak istiyorum. Peki böyle yalnız yaşar mı insan? O kalabalık guruplara girmeden yaşayabilir miyim? Çok sıkıcı olmayacak mı böyle hayatım benim? Sanki gerçekten hayatın sorumluluklarının ve değerlerinin farkındayım ama bunun için çok gencim gibi. Peki ben nasıl eğleneceğim? Böyle beni anlayan birine sahip olmam çok zor gibi, ama ben hayatımın amacı hissetmekten böyle hissetmeden nasıl yaşayaileceğim? Umarım anlatabişmişimdir biraz kendimi ve vaktinizi ayırıp okuduysanız buraya dek teşekkür ederim. Bu benim için çok önemli.