En büyükleri benim bir erkek kardeşim bir de kız kardeşim bar onlarda biri 14 biri 9 yaşında yine bakmak durumunda kalıyorum hani evlensem diyorum ama bu sefer annem hasta emes hastası nasıl bakıcak eve diyorum ben bunları düşünebiliyorsun onlar hiç bir zaman istediğimi yapmama izin vermedi tamam karşılık beklemek yanlış ama yaşanmamış bir hayat var burada Unus

Sen mükemmelsin çok samimi söylüyorum içime o kadar su serptin ki minnettarım hanımefendi

Sizin kadar olmasada bende baskı gördüm annem işini yaptırmayı çok sever. Genel itibariyle herkes çok sever ben pratif iş yapan kafası bir iş olduğunda çalışan biriyim. Etrafımda yakın ark ve ailede dahil olmak üzere bunu bilen kişiler tarafından kullanılmak istediğimi görüyorum. Yapmıyorum birine bir konuda yardım ederken düşünüyorum ben o durumda olsam bana yardım eder mi hayırsa kendime değer veriyorum kimsenin gelip beni kullanmasını istemiyorum. İnsan kendini iyi hissetmiyor. Bu bakıldığı zaman olumsuz bir durum ama olumlu yönleri de yok değil. Sevgi görmemek veya bunu sadece bir şey karşılığı vermek heleki aile tarafından olması berbat bir şey. Çevremdeki çoğu kişi bunu yaşıyor. Annem ablamın iş yapmasına yemek yapmasına izin vermedi, öğretmeni yakın 1 saatlik uzaklıktaki başka bir ilde görev yapıyordu. Haftasonu gelip yiyip içip gidiyor birde küçük tencerelerle yemek götürüyordu. Yemek konusunda sıfırdı temizlik kendine güvende de öyle. Annem onu bagımlı biri gibi yetiştirdi. 33 yaşında evlendi seçtiği nişan elbisesini arkadaşı begenmemiş diye başka bir tane kiralattı ve bununla övündü. İlk bebeği oldu sürekli gidiyoruz. Gençken sizin gibi bana laf söylerlerdi birde bunu milletin yanında yapardı ablam. Şimdi eniştemin evi temizleyip çocuğun altını değiştirip yemek yapacak kadar becerikli olduğunu teyzemle sohbette söyleyince annem bana kızdı ablanın adını iş bilmeze çıkaracaksın diye. İnsanlar bazen bilinçli yapar böyle şeyleri benim gördüğüm kendini ezdirmeyeceksin, ben öyle yapıyorum gelip bana iş yapmıyorsun kaç yaşındasın dediğinde gözümü kırpmadan lafımı söylüyorum o zaman susuyor. Yoksa cidden toksit bir anne baba çekilecek şey değil. Benim erkek ark olduğunda bana sen o musun gidip geziceksin diyen annem ablamın istemesi olmadan onları tatile gönderdi. Yani demem o ki kimse umurunda olmasın kendi ayaklarının üstünde dur psikolojik olarakta manipülasyon nereden gelirse gelsin. Kendi hayatının kıymetini bil, gençliğinin değerini de bil. İstediğini yap ama söyleme sevgilin olsun annen bilmesede olur. Koşullara göre şekillenir zaten. Hayat kısa hemde çok kısa

Ah buna çok sevindim. Psikoloji kitapları okumanı tavsiye ederim. Hatta ilk kitabın engin Geçtan'ın insan olmak isimli kitabı olabilir. Sevgiler

Artık her kim olursa olsun hayır demeyi bende bir insanım benimde bir canım benimde bir hayatim var demeyi öğrenmemiz gerekiyor yoksa insanlar çok nankör ne yaparsan yap yaranamazsin içindeki merhamet ve iyilik duygualriyla herkese herşeye kosarsin hayatını elinden alırlarda farkına varmazsinve koca bir nankorlukle karsilasirsin senin ihtiyacın olduğunda bakarsın ki yapayalnizsin. kendine değer ver kendi hayatına bu kim olursa olsun çizgini gereken yerde iyi cek

Bir insan ailesinden soğur mu? Evet soğuyor Muş! Çocukluğumdan beri dediklerinden çıkmadım okula vermeyip kursa verdiler sesim çıkmadı zorla kapattılar sesim çıkmadı annem hasta çocukluğumdan bu yana ona bakıyorum eve annelik yapıyorum yine sesim çıkmadı yani tam olarak her şeyi yapabileceksen kendileri sırf kendilerine rahat geliyor diye hep beni kötü hissettirdiler pandemi sürecindeyiz evin annelik yükü bendeyken etmedikleri lafı bırakmıyorlar üstelik bende onlar gibi hastayken bunların yanı sıra her şeye susuyorken kendim için en ufak bir şey yapınca o... muamelesi görüyorum renkli bir elbise giymek ya da tırnak uzatmak ya da gidip bir kitaba yatırım yapmak resim çizmem bunlar onlara batıyor istiyorlar ki onların emirlerine amade kalayım ve evet babam açık açık dedi senin bizden başka işin olmamalı bunları yazarken bile çocukluğumun gençliğimin elimden alınmış olmasını hatırlamak o kadar canımı yakıyor ki ne sevgi gördüm ne başka bir şey kendi zorlamam ile okula başladım yemin ederim iyi yere geleyim istemiyorlar yalandan kızımı vermem ayağı yapıyorlar millete Oda eve bakıcak biri kalmaz diye ödleri kopuyor hiç diğer kızlar gibi hayatım olmadı ne bir arkadaş çevresi ya da bir ilk aşk hep korktum hep çekindim onlar yüzünden ve evlenmekten de bu yüzden korkuyorum çünkü bu kavramlar ne bilmiyorum siz olsanız ne yapardınız intihar etme derecesine geldim

Başka kardeşiniz var mı?Yaşınız kaç M