umarım hastalığınız bir an önce tedavi edilir, kanser oldugunuzu öğrendiginzde sadece siz üzülmediniz, herkesin stres ile baş etme yöntemi çok farklı. neden eşinizin ve çocuklarınızın sevgisini göremiyorsunuz, bakış açınızı değiştirip tarafsız olarak bakın olaylara. size tavsiyem cehemdende olsa evinizde sevdiklerinizle kalın. çocugunuzun oyun oynaması üniversite kazanmasına engel olmamış, kızınızın takısı belkide acısının sembolü. onlar size sevgilerin göstermiyor olabilir ama siz gösterin siz öğretin onlara.

17 yaş mı düşünüyorum da benim kızım da 17 yaşında şimdikiler çocuktan da çocuk şimdiki gençler yani konu sahibi siz kendiniz iyi olmaya bakın ve çocuklara kinlenmeyin

Cok uzuldum. Ne soyleyecegimi bilemedim. Artik fedakarligi, herseyi birakip sadece sagliginiza odaklanin. Birakin onlar ne yaparsa yapsin. Bazen yasayarak ogrenir insan. Oglunuz da yasayarak gorecek. Kiziniz da anne oldugunda sizi anlar. Ancak simdi bunlari dusunmeyin. Acil sifalar dilerim. Cok gecmis olsun.

Acil şifa diliyorum. Biz çocuklar annelerimizi hep güçlü görürüz. Hastalığı yok sayarak kendilerini mi iyileştirmeye çalışıyorlar ne bileyim, milyon çeşit insan var. Şu da bir gerçek ki, eşinizin tavırları burada çok önemli. Onun davranışlarının çocuklara yansıdığını düşünüyorum. Yani önemli bir şey olsa babam böyle davranmazdı diye mi düşünüyorlar? Bir sürü neden aklıma geliyor. Sizin temizlik ve yemek için çırpınmanıza çok üzüldüm. Civarınızda olsaydım mutlaka elimi size uzatırdım. Son olarak; Ailenizi karşınıza alıp, üçüyle bir toplantı yapmayı ve bize aktardığınız bu duyguları onlarla paylaşmayı düşündünüz mü?

Bütün yorumları okudum tek tek alıntı olmasın diye toplu cevap vermek istedim.. Hepiniz çok tatlı insanlarsınız kimseyi eleştiremem çok haklısınız.. 17 yaşındaki kızımın tutamadığı söz yüzünden hayal kırıklığı yaşamam tabiki normal değil.. Fakat bu hastalık öyle bir duygu durumunuzu bozuyorki çok ağlamayan ben ağlak biri oldum mesela.. Tabiki kızım doğruyu yanlışı sentezleyecek olgunlukla değil bunu biliyorum.. Fakat kendinden emin çıktığımız yolda daha kapıda elimi bırakması zaten zorlu sürecimi dahada zorlaştırdı olay bu aslında.. Piercing yaptırmasına takılmıyorum sadece seçtiği zaman uygun değildi.. Bir söz vardır kimse aynı yerden canı yanmadığı müddetçe sizi anlamaz diye.. Neyse... Oğlum ise büyüdükçe başına buyruk sabit fikirli özellikle pis çok pis bir çocuk oldu.. Oyun bağımlılığı onu çok tembel birine evirdi.. Odası kirli olsun demişsiniz şimdi bu olmuyo işte bildiğiniz odası leş kokuyo yatak dağınık masada sürekli açık heryer kablo Laptop.. Gece yarılarına kadar oyun oynuyor ve kulağında kulaklık olduğu için çok bağırıyor oynarken seside gür bir çocuk.. Trilyon kere uyarmama rağmen hep aynı şeyleri söylüyor farketmedim kusura bakma diyo ama hep aynı düşünsenize gece uyuyorsunuz yan odanızda gece saat 4 konuşan biri ve uykudan uyanıyorsunuz sesten.. Yıllardır aynı hiç değişmedi istediğin kadar uyar 1 saat sonra yine konuşur.. Eşim pasif olduğu için uyarsada çok uzun sürmüyor... Oyuna vakit bulan boğazına çok düşkün olan işi düştüğünde gece 4 te beni arayan oğlum kanserli kitle alınacağı zaman ameliyatımda aramadı bile anne iyimisin ne durumdasın diye.. Bu kadar merak edilmeyi haketmeyen bir anne hiç olmadım.. Ama yinede bunu bile beklememem gerekiyormuş onu anladım.. Ne acı değilmi.. Bir zamanlar sabaha kadar uykusuz başını beklediğiniz evlatlar sizin ihtiyacınız olduğunda sırtını döner hale gelmiş. Bu hayat hassas kalpler ince düşünceli insanlar için gerçekten cehennemmiş..

Eşimin parası var yazmışsınız, temizlik için kadın gelsin haftada 2 kez, kabul etmiyor mu?

çok çok geçmiş olsun Allah acil şifalar versin en önce sağlığınıza iyi olmaya bakın sonrasını sonra düşünürsünüz kızınız kaç yaşında? onunla ayrı hayat kurmak isterken onun üzerine düşen görevler neydi korkmuştur hiç bir sorumluluk da almadıysa bu yaşına kadar

geçmiş olsun keşke zamanında boşansaydınız. tedavininiz bitene kadar bekleme şansınız yok mu? konuşmayın evdekilerle gerekirse.

Geçmiş olsun. Umarım sağlığınıza kavuşursunuz.

Allah şifa versin öncelikle. Şuan tek dusuneceginiz sağlığınız olsun.

Çocuklarınız sizin istediğiniz gibi davranmak için küçük daha bence. 23 24 yaşında herhalde erkek çocuğunuz. Ne yapabilir ki size? Benim kardeşim 30 yaşında ve o da online oyun oynuyor her akşam, yaş ile alakası yok bunun, ilerde de oynayacağım diyor. Düşünüyorum, annem ona karışsa, sürekli oynamasına laf söylese, bir süre sonra onun da annemle arası soğur, anneme kızar. Kızınız muhtemelen daha küçük, o yaştaki çocuklar duygularını belli edemez, nasıl belli edeceğini bilemez yada. Hastalığınız da şükür ki kötüye gitmiyormuş, siz de sürekli şikayet edip, mağduru oynamak yerine, evde neşeli olun, kendinize bakın, zaman ayırın, herkes istediği gibi davransın evde. Sürekli ah vahlanmak hastalığınız için de tehlikeli bence.

Hastalıktan dolayı duygusal bir dönemde olabilir mısınız. Evlatlarınız da sizi muhakkak seviyordur. Onlar da hastalığınıza üzülüyordur. Herkes tepkilerini açıkça belli edemez.

Çok çok geçmiş olsun. Malesef boşanamam çocuklar babalarına çok düşkün, gidecek yerim yok vs diyerek devam ettirilen evliliğin sonu bu oluyor. Eşinizden görmediğiniz ilgi alakayı çocuklarınızdan bekler duruma gelmişsiniz ama hiç bir şeyin yerini doldurmaz çocuklar. 25 yıldan sonra boşansanız ne yapacaksınız bu saatten sonra bilemedim. Sizin şu an tek odak noktanız kendiniz olsun. İyileşmeye bakın güçlü kalın çünkü size sadece kendinizden fayda var

Birde şunu öğrendim hayattan.. Ne anne ne baba ne kardeş ne çocuk nede eş bu hayatta sağlığınız varsa iyisiniz yoksa bir hiçsiniz.. Kimse sizi düşünmez nereniz acıyorsa o acıyı siz hissedersiniz.. Diğerleri yer içer keyfine bakar sadece.. Ben bugünü milat kabul ediyorum.. Bugünden itibaren önce kendimi düşüneceğim bunu yapmadığım kendimi hep arka plana attığım için kendimden özür dilerim.. Ama artık ben varım ve çok değerliyim kimse değer vermesede değerliyim ben kadınım anneyim canlıyım insanım.. Özel bir insanım çünkü herkesin korktuğu hastalıkla tek başıma mücadele ediyorum o kadarda güçlüyüm.. Yıkılmayacağım aksine yıkıp geçeceğim gerekirse... Kendimi çok seviyorum... Belki benim gibi kanser hastalığıyla mücadele eden özel insanlar varsa motive olsun diye yazıyorum..

Annenim ezildiği yok sayıldığı evliliklerde çocuklar da acımasız oluyor. Belki ağır gelecek söylediğim ama anneye saygıları kalmıyor çocukların. aslında beklene dediğiniz gibi yeterince ezildim hor görüldüm ama onlar benim evlatlarım onlar bana iyi davranmalı" malesef öyle olmuyor

Öncelikle çok geçmiş olsun zor bir hastalık babamı da yıllar önce bu hastalıktan kaybetmiştim fiziksel ve ruhsal olarak zaten çöküşte oluyor kendinizi kötü hissediyorsunuz anlayabiliyorum ve her insan kendini kötü hissettiğinde sevdiklerinden ve yakınlarından ilgi ve sevgi bekler ama şunu söylemek istiyorum ablacığım belki jenerasyon farkı belki yetiştirilme tarzı bilmiyorum ama ben de daha 20li yaşlarında genç bir kardeşin olarak söylüyorum ki dönem çok değişti kızınız heveslenmiş piercing taktırmış ama bu sizi sevmediğini göstermez sonuç olarak kendi vücudu kendi tarzı bunu lütfen kendinize yormayın çocuklarınıza da baskı yapmamanızı tavsiye ederim çünkü baskılandıkça o şeyden uzak durmak yerine daha çok hevesleniyor ve hırslanabiliyoruz erkek çocuğunuz gerçekten tembel anlattığınıza göre suyu bile kız kardeşinden istiyor diyorsunuz ama maalesef bu da onun yetiştirilme tarzıyla ilgili olabilir diye düşünüyorum tabii bilmiyorum ama tahmin ediyorum eğer çocukluğundan beri canım oğlum sen otur ben yaparım aman sen erkeksin yapma kardeşin yapar kafasıyla büyüttüyseniz belki de bu tarz davranışlarının olmasının sebebi budur ama bu dönemde her genç oyun oynuyor artık kızlar da dahil olmak üzere sadece bazıları çok takıntı haline getiriyor bazıları ise sadece zaman geçirmek için yapıyor ama bu dönemde bence onun oyunlarına takılmayın siz onlara her şeye söylenen bir anne olarak yaklaşırsanız onlarda sizden uzaklaşabilir çözüm bu değil bence bu dönemde kendinize odaklanın sevin sevilin çocuklarınızla oturup sakince konuşun aranızdaki buzları eritin onları anlamaya çalışın onlar da sizleri umarım ikiside ilerde pişman olacakları şekilde davranmaya devam etmezler anneler babalar olarak bizim için çok değerlisiniz sağlıklı günler dilerim umarım yenersiniz bu kötü hastalığı

Oğlum 22 kızım 17 yaşında.. Oyun oynadığı için tembelleşti oğlum.. Mesela öğrenci evinden geldi.. Valizdeki çamaşırları görseydiniz durumun vahametini anlardınız.. Çamaşırları yıkadığım halde leş gibi kokuyordu.. Duşa zorla sokarım evde çok ter kokan biri ama tembellikten yıkanmaz.. Çok dağınık herkes arkamı toplasın derdinde suyu bile kardeşinden ister. Yemek yerken yanında telefon izleyerek yemek yer.. Siz onunla konuşurken gözü telefondadır.. Ya Laptop başındadır yada elinde telefon.. Başka şekilde göremezsiniz evde.. Kız arkadaşı var onunla bile sık sık görüşmez hep laptopta.. Hatta kız arkadaşıda onunla online oyun oynuyor başka türlü göremiyor napsın.. Söylediğim zaman asla kabul etmiyor sen bana sataşıyorsun deyip gidiyor.. Babası düzelecek geçecek deyip polyannayı oynuyor..

Pislik kendi pisliği, asosyellik kendi asosyelliği. Evde ter kokan biri evet hoş değil ama oğlun bu kadar dert etmiyor, sen hasta halinle neden kafana takıyorsun ki bunları? Tembelse tembel boşver. Ne yaparsa kendine yapar. Bu kadar da kafaya takacak bir şey göremedim ben açıkcası oğlunla ilgili. Arkasını toplamayı bırak, bak bakalım nasıl düzeliyor. Kızımda bana söz verdi ama şimdi unuttu demişsin de kız daha 17 yaşında. Bu yaştaki bir kızdan ne bekleyebilirsin ki? Kendini düşünmelisin önce. Gamsız ol, boşver.

Çok teşekkür ederim

Allah eşinde çocuğunda hayırlısını versin gerçekten çok geçmiş olsun Allah yardımcınız olsun

Çok teşekkür ederim İnsanın içini en çok acıtanda bu hadi eşim el oğlu yıllarca tanıdım onu içindeki vicdansız tarafını gördüm.. Fakat evlatlarımın bana yokmuşum gibi davranmaları aynı evde hiç konuşmamak bir anne için ne kadar acı tahmin edersinizÜstelik kanserim mücadele ediyorum inanamıyorum ve benim ne kadar fedakar olduğumu bilir çocuklarım buna rağmen bu davranışlara katlanmak çok zor.. Allah herşeyin hayırlısını versin

Ayy çok tatlısınız yaa Ankara havası oynamazmıyım hiç.. Şimdi burda yazınca tablom çok karamsar oldu ama iç dünyamdada canlı müzikler dinlemeyi seven arabada son ses müzik açan biri var ve bunu sürekli yaparım.. Sanırım çocuklarımın bu rahatlığı fazla geldi onları anlayamıyorum

Canımın ici çok geçmiş olsun, sen bu hastalığı yen kocaya da yol ver, çocuklarda artık kocaman oldu, kendin için yaşa, bunalıma girme, ilk iyileşmeye odaklan kuzum sorunlara değil, iyileş gülümse inan bama için de güzellikler olacak.

Kanser hastası kadına evde kalk Ankara havası mı oyna dediniz fena fikir değil aslında

Çok geçmiş olsun. Ama çocuklarınıza karşı çok beklenti sahibisiniz. Onlar sizin kurtarıcınız değil

Her merhametli ye merhametsiz insan düşüyor kesinlikle. Bende merhametli yım annem merhametsiz malesef. Temizliginize dikkat edip umursamayin duygusal düşünmeyin İyileşmeye sağlığınıza odaklanın. Evde kalmanız en mantıklısı görünüyor para ve temizlik da evde kalmanızı destekliyor M

aynı fikirdeyim, bazı şeyleri çok içselleştiriyo olabilir misiniz? C CaShh

Siz veren taraf olmuşsunuz hep isteyin biraz da talep edin. C CaShh

Ben burda veresiye vere vere kalmadı kalmadı görüyorum. Hala cabaliyorsunuz. Yapmayın. Kendinizi sevin. Siz nerdesiniz 25 yıldır. Bedeniniz beni sev, beni unutma diyor. Herşeyin merkezine "ben"i koyun. Birde devamli Ankara oyun havaları dinleyin, kalkın göbek atın. Ben delirmekten bu şekilde kurtuldum.

Çok geçmiş olsun. Hayatta hepimizin zor dönemleri oluyor, olacaktır da. Siz evden ayrılma işini biraz rafa kaldırın. Buradan "gidin, ayrılın, boşanın" demek kolay ama tek başa mücadele vermek maddi manevi zor. Günümüzde kanserin çeşitli tedavileri oluyor, sizinde yaşınız ileri değil. İnşallah olumlu şekilde ilerlersiniz, karamsar olmayın. Kızınız tam ergenlik çağında. Şuan onun davranışları sizi üzer elbet ama yaşamı boyunca böyle kalmayacaktır. Benimde 17-18 yaşlarındayken dünya umrumda değildi. Evde öyle yemek falan yapmazdım, üstelik annem çalışırdı da. Ancak yaş aldıkça değiştik, olgunlaştık. Anneme bin canım olsa binini veririm. Sizin de evladınız olgunlaştıkça değişecek, bunu bilin. Kayınvalide olaylarına falan girmeyin, boşverin gitsin geçmişi. Elinizden geldiğince evinizde yemeği yapar, idare edecek kadar temizliğinizi yaparsınız. Allah şifa versin

Bence şu an sadece tedavinize odaklanın. Kimseyi düşünmeyin çünkü bu halde Bi de boşanma filan bunlarla uğraşmak daha, zor olur çünki stresli Bi süreç o yüzden şu an herşeyi olduğu gibi kabul edip sadece tedavinize odaklanın önce kendi saplığınız önemli

Kızlar size bir kitabı yarıdan anlatacağım.. En baştan anlatmak konuyu uzatır.. Sadece şunu bilin babamın evinde yaşadığım eziyetlerden dolayı kocama sığındım.. Meğer azrailimmiş kocam nereden bilebilirdim.. 25 yıllık evliyim 2 tane çocuğumuz var 1 kız 1 oğlan.. Eşim ailesine aşırı düşkün onların yaptıkları hataları asla görmeyen onlara hiç kusur bulmayan bir adam.. En temel sorunumuz bu eşim ailesinin kuklası.. 25 yıl boyunca yaşadığım hiçbir haksızlıkta yanımda durmadı sessiz kaldı.. Yıllarca psikolojik şiddete maruz kaldım.. Eşim ve ailesi merhamet yoksunu insanlar.. Yaşadığım her olayı burda anlatamıyorum o kadar çok şey varki.. Güncel sorunlarım geçmişi bastıracak hale geldi.. Oğlum okuyor üniversite son sınıf ve online oyun bağımlısı.. Ama ne eşim nede oğlum durumun ciddiyetinin farkında değiller.. Ben söyledikçe kötü hep ben oldum.. Doğru söyleyen dokuz köyden kovulurmuş sanırım bu cümle hayatımın özeti.. Eşim herşey düzelecek diyerek yıllarca tüm sorunlarımızı hep perdeledi.. Güçsüz karakteri onu adım atamaz hale getirdi pasif kaldı herşeye.. Ailesine karşıda çocuklarımızın yanlışlarına karşıda.. Mesela 1 kere bile çocuklarını uyarmamıştır yanlışları konusunda çünkü kendine güvensiz biri.. Tüm bu sorunlar hayatımızın merkezindeyken kanser olduğumu öğrendim... Zaten olaylar ondan sonra patlak verdi.. Eşim nasıl konuşması gerektiğini bilmeyen biri hastalığımdan sonra pot üstüne pot kırmaya başladı.. Kemoterapi alıyorum henüz Tedavim bitmedi.. Fakat evimiz cehenneme dönmüş durumda... Eşim ne dediğini bilmez şekilde konuşup sürekli sen beni yanlış anlıyorsun diyo. Oğlum oyun bağımlılığına devam ediyor.. Kızımla ikimiz evden gidelim kendimize bir hayat kuralım diye hayal ederken kızım şimdi ikilemde emin değil.. Bana verdiği tüm sözleri unutup geriye çekildi beni bu halimle yapayalnız bıraktı.. Eşim anlayış fakiri zayıf karakter çocuk gibi davranışları 50 yaşında bir çocuk.. Sanki gripmişim gibi davranılıyorum.. Oğlum ben 45 yaşında bile oynayacağım bu oyunu diyor bana düşünün kemoterapi alırken duyuyorum bunları.. Kızımsa ilk kemoterapi aldığımda gidip piercing taktırıyo ve ben eve gelince görüyorum haberim yok.. Ben kimim annemiyim neyim bilmiyorum... Sadece şundan çok çok eminim iki evladımda tıpkı babaları gibi soğuk ruhsuz duygusuz merhametsiz.. Şu an evde hiç konuşmuyoruz çocuklarımla.. Eşimin yaptıkları artık acıtmıyorda çocuklarımın kanserken annelerini kaale bile almamaları öldürüyor beni.. Apart bakıyorum tek başıma kalabileceğim ama çalışmadığım için kimse apart vermiyor.. Tedavim bitmedi napacağımı bilmiyorum.. Evde odama kilitliyorum kendimi buraya sığınıyorum.. Annem yok babam var ama yok kimsem yok.. Sağlıklı düşünemez hale geldim.. Sığınma evini bile aradım ama kanser olduğum için hijyen sağlayamayız sana apart tut dediler.. Kaldım öle çaresiz.. Kızlar akıl akıldan üstündür.. Lütfen bir yol çare gösterin.. Ne yapmalıyım ben

tedaviniz bitene kadar sabredin bence. öteki türlü daha çok zorlanacaksınız gibi duruyor çünkü.

Çok çok geçmiş olsun tez zamanda sağlığınıza kavuşun inşallah Siz artık kocayı çocuğu bırakıp kendinize odaklanın. Üzgünüm ama çocuklarınız yetişkin, sizin oyun oynama piercing takma vs dememiz sadece aramızı daha çok açar Bi de yanlış anlamayın ama, siz yıllarca ananızdan babanızdan eşinizden görmediğiniz ilgi sevgi ve merhameti çocuklardan bekliyorsunuz yapmayın, çocuklara "ben sizin için 25 yıl bu adamı çektim siz de şimdi bana ilgi gösterin, bedel ödeyin" deme hakkınız yok. Siz kendi iyileşmenize odaklanın, hala takdir beklentisiyle ellerim ayaklarım ağrıyarak temizlik yemek yapıyorum diyorsunuz. Allah korusun size birşey olsa herkes karnını doyurur merak etmeyin. Lütfen artık evladınız dahil kimseden birşey beklemeden kendi iyileşmenize odaklanın

Çok geçmiş olsun acil şifalar diliyorum. Oğlunuzun oyun bağımlılığı bir süre daha devam eder iş hayatına atılınca azalır dert etmeyin, kardeşimden biliyorum. Kızınızın piercing takmasını da çok dert edinmeyin belli ki yaşı genç heves etmiştir. Sizin sağlığınıza odaklanmaniz ve moralinizi yüksek tutmaniz lazim. Her şeyi fazlaca icselleştiren kafaya takan bir mizaciniz var belli ki ama söz konusu sağlığınız, kendinize odaklanın biraz.

O kadar haklısınız ki.. Tüm bunları biliyorum çok fazla hayat tecrübem var ama yinede annelik duygum kabul etmiyor bu durumu.. Bir insan annesine nasıl kıyar merhamet etmez anlayış göstermez üstelik en zor en eşine çocuklarına ihtiyacı olduğu anda aklım mantığım almıyor benim

Öncelikle eşinizle evliliğiniz çocuklarınızı alakadar etmez. Benim annem de sürekli senin için katlandım diyor hehe diyorum. İnanın kötü bir evlilik çocukları daha da etkiliyor. Kızınız çok küçük muhtemelen durumu kavramıyordur. Ondan fazla beklenti içinde olmayın. Yarım gün de olsa bir yardımcı tutun düzenli olarak gelsin. Moralinizi yüksek tutmaya çalışın iyi haberlerinizi bekliyoruz. Beklentiler sadece üzüyor malesef

Zamanında aldatıldım bide boşanma eşiğine geldik fakat oğlum küçüktü çalışmıyordum maddi gücüm yoktu babam zalim bir baba dönemedim.. Eşime sırf maddi imkanlarından dolayı katlandım.. Halada öyle.. Parası olmasa bir hiç.. Bu hastalık para yiyen bir hastalık bir yerde elim mahkum ona.. Evdekilerle köşe kapmaca oynuyorum zaten.. Anneleri gibi değilde düşmanları gibiyim..

Kadın geliyor ama çok sık alamıyorum.. Doktorum yasakladı misafir evcil hayvan herşey yasak bana.. Dışarıdan yemekte yiyemiyorum.. Enfeksiyon kapmamam gerekiyor.. Bu dönem fedakarlık yapmak zorundayım..

İnanın hiç onları kurtarıcım olarak görmedim.. Hayatım boyunca saçım okşanmadı ben gidip sevgimi gösterdim sarıldım ama çocuklarım yapı gereği soğuk.. Beklentiden ziyade zorla sevgi olmuyormuş öğrendim..

17 yasinda kucucuk kizmis, konu sahibi kucuk cocuklardab fazla beklentiye giriyor bence maalesef

Tabiki duygusal bir dönemden geçiyorum.. Fakat ailemin yeteri kadar ilgi alaka göstermemesi en zor anımda bu yaralıyor beni.. Mesela ben bu halimle yemek yapıyorum temizlik yapıyorum ayaklarım şiş ellerim acıyo E elsa83

beklenti insanı en çok üzen yaralayan şey, beklemeyin üzülmeyin. yemek yapmazsanız bir pizza yerler acından ölmezler R Rowena