Anladım ki; bu yaşıma kadar büyük yanılmışım. Kapımda yatan, sensiz yaşayamam diye yalvaran insan beni yarı yolda bıraktığında anladım :)) Maalesef 28 yaşında anlayabildim bunu keşke daha genç tecrübe etseydim. Benim için sürekli ilgi, kapımda sabahlanması, kıskanılmak büyük sevgi kıstaslarıymış meğer. Ne safmışım.. O sensiz olamam diyenler çekip gidebiliyor işte sanki hiçbir şey yaşanmamış gibi. Gerçekten 'bana kıyamıyor ya' diye düşündüğüm insan, karşısında ağlarken birlikte olmamız imkansız diyebiliyor. İşte bu büyük hayal kırıklığım ve yaşadığım şokun sonrasında sanırım ben sevilmeyi çok yanlış anlamışım. Siz bir insanın doğru olduğunu nasıl anladınız? Kaç yaşında evlendiniz? Nedir bu kıstas..

Bunun bi kıstasi yok sanirim.. Yanilmalar olabilir, bu omur boyu mevcut.. Inşallah olmaz diyip saģlam direkler olmaya calisiyoruz. Birden fazla olumsuzluk yaşaniyorsa evlenmeden önce, yolunda gitmeyen şeyler vardir hayatinizda veya dusünceleriniz duygularinizda.. Yasadikca olgunlaşir fikirler.. Omrünün sonuna kadar uslamayan insanlar mevcut ama onlar zaten "salla gitsin" modundalar sürekli :)

Bence insanlar kendisini gizliyor. Hatta şöyle sadece söylemlerle yola çıkılmamalı. Her ne kadar güzel anlatsa bile insanlar illa ki o insanların zorlukları oluyor. Fedakarlığı ne kadar ne için kim için yapabiliriz şeklinde yaklaşarak başlanmalı. Tabiki bizler de net bir şekilde kendi gördüğümüz şekilde değilizdir belki.

Sevgilimin benim için doğru insan olduğunu zaten biliyordum ama bu cümleleri okuyunca aslında kurmak istediğim cümleyi görmüş oldum. Henüz evli değilim. Evlenmesek de olur. Ama ondan başka biriyle bu hisleri hiç yaşamadım. Kendimizdeki hisler harici karşı tarafta bakacağımız özellikler bence tutarlı biri olup olmaması, samimiyeti, konuştuğu ile yaptıklarının paralel olması, sizi önemseyip bunu gerçekten göstermeli. Zaten olması gereken şiddet göstermemesi, aldatmaması kısmına girmiyorum.

zaten biri doğru olduğu zaman -konu evlilikse- çok bir zaman almıyor. çevremde ve benim evliliğimde bazı şeyler sürüncemede kalmıyor. hemen oluyor. çok büyük fırtınalar, terkedişler, tekrardan barışmalar falan da hikaye bu arada. yine de hiçbir şeyin garantisi tabi ki yok.

Anlamıyoruz, sanıyoruz Bazımız haklı cikiyor bazımız yanılıyoruz.

Ben sonsuz aska inanmiyorum. Doğru kisiye inanıyorum. Siz cok iyimsermissiniz. 3.5 senelik erkek arkadaşım var birbirimizi seviyoruz yaşanmışlıklarimız var ama benim için doğru kisi olmadığını biliyorum. Zamanı gelince bırakacağım. Siz de bence biliyordunuz ama bırakamadınız yasanmisliklara kıyamadınız. Belirli kriterlerim var olmazsa olmazlarım fiziki görünüse dair bazı kıstaslar da bunun içinde gözüne hoş gözükmeyen gönlüne de hoş gözükmez. Bebce siz de bir liste yapın mükemmeli aramayın. Tolere edebileceğiniz hatalar, tolere edemeyeceğiniz şeyler, bir ilişkiden kişiden beklentileriniz. Karsiniza biri çıkarsa bu listete uyup uymadığına bakarsınız doğru kisi böyle bulunur.

Abartılı sevgi gösterileri bana hep balon gelmiştir. 28 yaş çok geç sayılmaz, tecrübe olmuş iyilerle karşılaşın inşallah.

Kesinlikle insanlar kendilerini saklıyor. Her iki cins de aynı şekilde. Evlenene kadar daha yumuşaklar yapamayacakları şeylere bile tamam derler. Köprüyü geçene kadar yani... Bazende o kadar açık olur ki evlendikten sonra nasıl birşey ortaya çıkacağı ama evlilik heyecanına kapılanlar görmez duymaz olur bunları. Tek amaçları evlenmektir evlenince düzeltirim der. Kendini gizlediği yönlerden de evlenince ikna ederim fikrini değiştiririm ve alıştırırım diye düşünenler olur. Kısacası aynı evin içine girmeyince kimse kimseyi tam anlamıyla tanıyamaz.

Benim tek inandigim şey var kısa sürede evlilik asla yaşanmaması gerektiği. 6 yıldır birlikteliğim var daha da evliliğe zaman var. Şimdi evlensem evlenirim kendimden de karşıdaki kişiden de evlilik konusu için olur diye düşünüyorum. Kısaca şunu da söyliyim belli bir güven duygusu oturduktan sonra cinsellik yaşamadan evlenmeyin. Yaşayamam diyen en azından konuşarak emin olsun bazı şeylerden.

5 para etmeyen insanlarla yıllarımı harcadım tabi o zaman gözler kör göremiyosunuz, daha sonra eşimle görücü usulü tanıştım hiç evlenmeyi düşünmüyordum o ara hatta eşim ve ailesi tanışmaya gelirken zaten evlenmicem ben bir çay içsinler kız istemiyor deyin yollayın dedim anneme amaaa tabi iş öyle değilmiş eşimi görünce içimde birşeyler oldu sanki yıllardır tanıyorum, sanki görücü usulü değil yıllarca birlikte olduğum aşkımdan öldüğüm adam gelmişti beni istemeye velhasılıkelam hayır diyemedim 6 ay içinde söz, nişan, düğün herşey oldu bitti 2 seneyi geçti evleneli gayet mutlu, huzurlu bir evliliğimiz var çok şükür, hatta öyleki ikimizin akrabalarıda görücü usulü olduğuna asla inanmadı halada inanmıyorlar, görücü usulü evlenen insan nasıl böyle bakar birbirine diyorlar.

Çokta anlaşılmıyor doğru insan olduğu sanırım. Buradaki konnular doğru insanla evlendiğini sanıp yanlış insan çıkanlarla dolu Görmek istemiyorlar sanırım.

Ben evlilik kararının çok zaman almamasının doğru bir kıstas olduğunu düşünmüyorum, çok kısa sürede tökezlemeden, sürünmeden evlenip kısa sürede boşananlara tanık olduğum için olabilir. Bence bunun bir kıstası da yok hatta. "Bu işten ne köy olur ne kasaba." cümlesini kuracak kadar olumsuzluk varsa o iş olmuyor, o kesin sadece. Yani yanlış olan bangır bangır bağırıyor. Ama her olumlu görünenin garantisi yok.

Şu "doğru insan" klişesini ben hiç doğru bulmuyorum ya.. Yani kim kime göre doğru? Belki benim aradığım kriterler onda var, onunkiler bende yok.. Belki de tersi.. hem kim dört dörtlük ki? Hatasız insan mi var. Yani bir puzzle gibi birbirini tamamlamaksa anlatmak istenen, bence bu zamanla, sevgiyle saygı ve anlayışla oluyor zaman için de.. tabiki bunun için temelin sağlam olması da lazim. Degil se zaten bitiyor. Ben evlenirken 22 yaşındaydım ve çok hızlı aldık evlenme kararını. Gözümü kapatıp atlamadım ama birçok konuyu da görmezden geldiğim olmuştur. Eşiminde tabi. Ama görmezden gelinen konular hakaret saygısızlık şiddet kıskançlık tarzında değildi tabiki. Yani demek istediğim hickimse evlenirken doğru insan bu diyerek, bundan emin olarak evlenmiyor. Risk alıyorsunuz mutlu iseniz devam ediyorsunuz aksi halde yollar ayrılıyor zaten.

Doğru insan diye bir vahiy seklinde gelmiyor tabi ki ama beraber vakit geçirip zamana bırakmak en garantilisi bence :)

Bu arada ben 33 yasinda evlendim. Dogru insan oldugunu surec ilerledikce anliyorsun. Benim onu sevmem onunla evlenmem icin yeterli degildi. Baska kistaslarim vardi. Bana olan sevgisi, verdigi deger, aileme saygisi onlara karsi tutumu vs bunlar da cok belirleyici oldu benim icin.

evlenmek icin yada biriyle sevgili olmak icin bile sevmek yetmiyor guven lazim saygi lazim özgürlük lazim oyle kapida yatmayla poncik hediyeler alip vermekle bitmiyor iş

Baska konulariniza da yazdim. Evet sevgiyi yanlis anliyorsunuz hemde çok, bir de ustune hala kendinizi hakli goruyorsunuz ve yari yolda birakildim diyorsunuz. Önce bir kendinizi elestirin bence. Eski konularinizdan okudugum kadariyla siz "Seven insan butun tavirlari, tripleri, herşeyi cekmeli aldatma, yalan olmadigi surece" kafasinda bir insansiniz. Aldatma, yalan olmadigi surece insana butun psikolojik baskilari yapmakta sorun görmuyorsunuz ve işin sonunda "aglayip, pismanim" dediginizde devamli affeden bir insan bekliyorsunuz. Sevgi de tükenebilen, yorulabilen, biten bisey. Her istedigimi yapayim o seviyorsa birakamaz kafasiyla hicbir ilişkiniz yurumez sizin. Sevgi bekliyorsaniz siz de biraz sevin ve seven insan karsisindakine biraz daha dikkatli davranir. 21 yasimda evlendim. Evlendigimde oldukça fevriydim cok şeyi duzelttim kendimde ama sizin bu kafanizi ben 21 yaşimdayken bile yasamiyordum, farkindaydim sevginin ne oldugunu biliyordum.

Biraz erkek mantalitesi edinmek lazım belki de. Hiçbiri aşkından ölmüyor. Ayrılıyor, kısa sürede başkası ile evleniyor, gayet de önüne bakıyor. Biraz mantık, biraz gönül işi.. Diyelim ki belirli kriterleriniz var, erkek de ona uyuyor. Sonra zaman geliyor hiç aklınıza gelmeyen bir şeyden yara alıyorsunuz. Kriter listesine bir şey daha ekleniyor. Belki de çok kasmadan yaşanan, doğal ilerlerken gözünüze sokulmadan temel kriterlerinizin gerçekleştiğini gördüğünüz bir ilişki doğrudur. Bilemiyorum.

Bana göre, bir kadına ne verirsen sana çoğaltarak geri verir. Bir kadına ev verirsin, yuva yapar. Sevgi verirsin, aşk yapar. İlgi, sadakat verirsin, cennet yapar. Yani aslında o kadar karmaşık canlılar değiliz, muhatap olmak zorunda kaldığımız karşı cins biraz şey. Evet şey. Bilemiyorum Altan, kelin ilacı olsa başına sürer. Yorumları okuyup hafızaya atmaya geldim.

ben de ilk sayfalardaki dogru insan + dogru zaman kombosuna inaniyorum. bu kisi sizin icin bugun dogru insandir, ama kimse atiyorum on yil sonrasi icin soz veremez, bitmesin istersin cabalarsin elbette ama iki taraf istese bile bazen biter. cunku her sey degisir, degismeyen bir sey yok hayatta. Esimle neredeyse 15 yili devirdik sevgililik + evlilik. 15 yil onceki iki insan degiliz artik, cok cok farkliyiz, ama ayni yonde degistik ve hala birbirimiz icin dogru insan olabiliyoruz. Ama bazen farkli yonlerde degisir insanlar, uzaklasirlar birbirlerinden, bir bakmissin yillar sonra birbirlerinden farkli iki insan oluvermisler. O zaman da iliski biter, ama bu iliskinin bitmesi gecmiste yasadiklari guzel gunleri golgelememeli, o zaman yasananlar demek ki yalanmis diye dusunup uzulmemeli bence. O zaman seni mutlu etmis o insanlaymissin, bugun mutlu degilsen illa birisi suclu demek degildir.

Kim sensiz yasayamam diyorsa yalan soyluyordur,%99.9 net. Nazım Hikmet"in bir sozu var cok severim; "Hani derler ya ben sensiz yaşayamam diye, işte ben onlardan değilim. Ben sensiz de yaşarım; ama seninle bir başka yaşarım." Iste biri sana bu sozu soyluyorsa ona guven. O durusttur.

Bazen on sene sonra da otuz sene sonrada doğru adam olmadığını anlıyorsun. Hayatta hicbirseye guvenilmiyor. Eski eşimle mükemmel ötesi bir iliskimiz vardı. On yıl sonra bir anda aldatildim boşandım.

23 yaşımın sonlarında tanıştım, 28 yaşımda evlendim eşimle. Doğru insan olup olmadığını birinin boş laflarıyla, dengesiz romantizm gösterileriyle ve kısa bir sürede anlayamazsınız. O yüzden, ay sensiz ölürüm lafları da, kapınızda yatmalar da bomboş şeyler, siz de anlamışsınızdır zaten. Açıkçası eşime ilk görüşte çarpılmıştım ama doğru insan olduğuna onu tanıdıkça karar verdim. Tanıdıkça saygım da sevgim de arttı kendisine. Sakindir, seviyelidir, saygılıdır, çalışkandır, zekidir, sevecendir, sevimlidir, komiktir, bazı odunsal özellikleri mevcut ama kötü niyetiyle, egosuyla meydana gelen odunluklar değil onlar. Rahatsız olduğumda beni anlamaya çalışır, öz eleştiri yapar, dinler. Bir ilişkide çiftlerin birbirini dinlemesi, anlamaya çalışması, sorunlar tamamen çözülmese bile bir çözümdür, yapıcı bir durumdur çünkü, böyle düşünüyorum. Buna sahibim. Bir de eşim kafa yapısı olarak erkek egemen düzenden oldukça uzak bir insan. Anne ve babası da öyle, aile yapılarını seviyorum. Hep diyorum, benim için yaratılmış diye. Tanıdıkça bunu hissettirdi bana. Karşıma o çıkmasa muhtemelen kimseyle evlenmezdim. Çünkü genel olarak insanlara güvenim sıfır. Öyle duygularını rahatça açan, güvenen bir insan değilim. Eşimse karakterimin yelkenlerini suya indirdiği tek insan.

Hiçbir şey tek taraflı değildir. Evet, olmuyorsa olmuyordur. O konuda haklısınız Loreth

Anlattığın kadarıyla karşındaki kişiye "Tülay geri dön" dramaları yapan bir insanmışsın. Sakın yapma. Bir tavrın tarzın olsun. "Varolmak için hiçbir erkeğe ihtiyacın yok" bunu kafana iyi kazı ve buna göre hareket et. Gitmek mi istiyor, gitsin. Kalmak mı istiyor kalsın. Ama karşısında ağlamak karşındaki insana çaresiz imajı verir. Doğru insan emareleri: 1-Saygılı olacak 2-Sorumluluk sahibi olacak 3-Mantıklı olacak 4-Sadık olacak 5-Duyarlı ve ince olacak Konuşmalarından bir insanın kro mu yoksa doğru insan mı olduğu anlaşılır. Mesela yemektesiniz. Karşınızdaki bey "kadın niye dövülsün, çocuklara bakan, yemeği temizliği yapan insana erkek vurmamalı" derse tuvalet penceresinden falan kaçabilirsin.

doğru insan diye bir şey yok bence. doğru insan, doğru zaman, doğru koşullar gibi bir sürü faktör var. biri olmasa diğerleri yarım kalıyor. doğru olabilecek bir insan gittikten sonra doğru olabilecek bir başka insan geliveriyor ve kalan kutucuklar da tiklendiğinde olaylar gelişiveriyor. edindiğiniz tecrübenin bir benzerini ben de edindim ve artık insanlardan her şeyi bekliyorum. bugün benzer bir şekilde hayatımdaki insan çıksa önceki gibi garipsemem. hiçbir zaman kimseden %100 emin olabileceğimizi düşünmüyorum, bunu kabullendikten sonrası daha kolay oluyor.

Sizin adınıza çok sevindim, hisleriniz daim olsun. Asıl önemli olan ömrünüzü geçirmek istediğiniz insanı bulmak zaten. Bizde de evlilik amaç değil, çocuk yapmak için araç oldu diyebilirim. Evlenmeden çocuk yapıp, toplumla ters düşecek kadar cesur değildik. =) Ailelere de ayıp olmasın, evlenelim madem dedik. Şiddeti, aldatmayı geçtim, en ufak saygısızlığa tahammül edemeyen bir insanım. Her ilişkide anlaşmazlıklar, tartışmalar olabilir ama bunların nasıl yaşandığı karşınızdaki insanı tanımak, ilişkinizi değerlendirmek için büyük fırsatlar. Öfke kontrolü olmayan, ağzına ne gelirse söyleyip, sonra özür dileyen, sorunları çözmek yerine sizi susturarak ötelemeye çalışan insandan uzak durulmalı. Hele erkek dediğin, kadın dediğin tarzında cinsiyetçi rollere kendini kaptırmış kütükleri, zamanla değiştiririm, yeni bir şekil veririm diye kendini kandırmak büyük hata, direkt yakın gitsin.

Fedakalik yapiyor olmaniz her turlu davranisi gosterebileceginiz anlamina gelmiyor. Ben şunlara katlandim, sende bunlara katlan demek karsilikli olarak birbirini yormak oluyor. İlişki, evlilik devamli birseylere "katlanmaya" calişmakla yuruyen birsey degil. Olmuyorsa olmuyordur biyerde. Evet evlilik fedakarlik istiyor bu bir gercek ama bu şekilde değil.

Senin yasinda evlendim ama dogru neye dogru bilinmez. Ayni eve girmeden bilinmez atip tutmak kolay yasamadan bilinmez. Ayni hayati paylasmadan ayni yatakta yatmadan hatta ayni fatutaya ohaaa denmeden bilinmez. Standartlar vardir asagisi ve yukarisi diye ayrilir evlenilir. Sonra icerigine girilir

Doğru insan kimdir, nasıl biridir bilmiyorum ama doğru insan karşımıza çıkana kadar delireceğimize garanti verebilirim :)

Anlayamiyoruz

Dogru neye gore kime gore, tolere edebilme onemli karsimdakinin her tavrini bilemem neye ne kadar tolere asgaride ne istedigime gore degisir

Kapinda yatan insani ne diye istedin ki zaten? Kendisine saygisi yoktur ki sana olsun. laflara da inanma birdaha.. icraat varmi ona bak. icraat derken mantikli icraatlar. öyle salya sümük sensiz yasayamam ölürüm diyerek kapinda yatan insan icindeki aski arabeske baglamistir. film cekiyordur kendi kendine iyi ki kurtulmussun ondan. verilmis sadakan varmis bence.. simdiki ergenler bile o tarz sacmaliklar yapmaz. bir kiro cikmis hayatindan. sevinmelisin

Doğru insan ne? Siz doğru insan mısınız peki karşınızdaki adam için? Demek ki değilmişsiniz ki bitmiş. Hatırladığım kadarıyla eski konunuza da yazmıştım. Sevgi biter. Adamın sevgisi bitmiş. Ağlamak sadece kendini acındırmaktır. Bir insan karşınızda ağlıyor diye hayatınızı etkileyecek bir kararı değiştirmezsiniz. Değiştiriyorsanız sorun sizdedir, hatadır bu.

Çocukken tanışınca gözümüz kapalı kabul etmişiz idrak edememişiz ben 27 yaşımda evlendim, 16 yaşında tanışmıştım ama eşimle. Bana kalırsa daha siz yaşlarda kriterleri olur iki tarafında ve ilişkilerde politik davranıldığı için evlilik sürecine girileme kadar bir takım duygular gizleniyor. duygular düşünceler hepsini gizlemeden yaşayacak insanlarla karşılıklı bir şekilde mutlu edecek bir ömür diliyorum.

Dogru insan sensiz yasayamam demiyor, sensiz yasayamayacagini belli ediyor. Sana bisey olacagini saninca odu kopuyor mesela. Seni seviyorum demektem cekinmiyor ama demediginde bile sevdigini hissettiriyor.