Benim ailem gelmemi hiç istemedi. Hatta beni suçladılar türkiyede de iyi bir işim vardı gerek olmadıgını düşünüyorlardı. Türkiye den ayrılırken ciddi duygusallık kastılar sanki son anda bile vazgeçerim ümitleri vardı. Hiç etkilenmedim tam bir duygusuz gibi ayrıldım. Ama geldikten sonra herşey tersine döndü. Bu duygusal boşluğun ne yaşla ne cinsiyetle alakası yok. ülke değiştiren başka arkadaşlarımdan de benzer şeyler duydum. O nedenle gerekirse çok görüntülü arama yapmayın ben genelde sesli arama yapıyordum dışardayım musait değilim internet paketim bitiyor bahanesiyle en az 6 ay geçmesi lazım sonra alışıyorsunuz.

Yok hayır, özelden yazabilirim isterseniz . push ; A

Yine ailemle olan görüntülü konuşmamdan sonra ağlama krizine girmiş bir şekilde yazıyorum

Ben amac ve arac olarak bakiyorum amacim sevdiklerim ve ailemle iyi yasam surmek ve acikcasi hic bir egitim hic bir "firsat" beni kandiramazdi ztn bastan kalkismazdim ama siz niyetine koymussunuz brz kendinize zaman taniyin daha iyi olur onlar sizin yaniniza gelsin sizin gelme firsatiniz yokmu

Bursum bulunduğum ülkenin hükümetinden ve karşılıksız bir burs

Belki bu kadar uzun olduğu için etkiliyordur kendinize ne kadar şanslı olduğunuzu söyleyin Burada bir çok öğrenci var yerinizde olmak isteyen hem bu aralar ülkede olmak çok daha acı verici Size en azından baski yapılıyorsa başarılı olduğunuzda emeginizin karşılığını alacağınızi biliyorsunuz Senelerce çalışıp ayni kadroda kalmayacaksiniz hatta o kadrodan ayak oyunlarıyla çıkarılmayacaksiniz Baskı desen burada 10 misli zaten

Rica ederim, kendinize biraz zaman taniyin, hersey daha guzel olur zamanla merak etmeyin. Anneniz de gider gelir, dort sene goz acip kapayana kadar gecer. Benim gibi icine kapanik, ailesine cok duskun birisi yapabilmisse herkes yapabilir diyiyorum. Nacizane tavsiyem doktoranin yani sira diger imkanlardan da bolca yararlanmaya calisin, insanlarla tanisin, etkinliklere katilin.

Yine ailemle olan görüntülü konuşmamdan sonra ağlama krizine girmiş bir şekilde yazıyorum. 10 gün kadar önce yeni bir ülkeye taşındım. Doktora eğitimim için iyi bir burs aldım ve geldim. Hazırlık sürecinde heyecanlıydım ancak pasaport kontrole girmeden önce bir anda ağlamaya başladım ve o andan beri susamıyorum! Kendimi soğukkanlı sanıyordum ama hiç değilmişim. Ailemden ayrılmak beni inanılmaz bir travmaya uğrattı. Ne zaman konuşsak ya da ne zaman boş kalsam metroda, yolda hemen ağlamaya başlıyorum. Bilinçli yapmıyorum ama kendimi tutamıyorum. Şimdiden çok özledim. Özellikle annem benim her şeyim, en yakınım, hiç ayrılmadığımdı. Şimdi eve ne kadar mutlu gelsem de evde annemi göremeyince bir anda çöküyorum. Diyorum ki değer mi? Evet, dünyanın en iyi sıralamaları üniversitelerinden birinden kabul aldım ama 4 sene boyunca ailemi çok az görmeme değecek mi? Bu bana çok ağır geliyor. Ne zaman bir aksilik olsa annem olsa bu kadar zor olmazdı, annem yanımda olsa daha güçlü olurdum diyorum. 25 yaşındayım küçük değilim ama annemi istediğim zaman görememenin yarattığı travmayı anlatamıyorum. Bu benim için de büyük bir şok oldu çünkü herkes beni güçlü biliyordu, değilmişim demek ki. Aynı zamanda bulunduğum ülkenin iklimi sebebiyle böcek populasyonu yüksek ve ben evi sürekli ilaçlamaktan zehirleneceğim. Sürekli gözlerimle yerleri ve duvarları tarıyorum bir şey çıkacak mı diye. Anksiyete krizi geçiriyorum artık bu konu yüzünden. Bu da beni ülkeden soğutmaya yetti. Burada benim gibi doktoraya gelmiş Türkler var ve hepsi baskıdan şikayetçi. Akademik kariyer yapanlar bilirler dünyanın her yerinde baskı çoktur, burası da bize verdikleri burs sebebiyle oldukça baskı oluşturan bir ülke doktora öğrencileri üzerinde. Ben henüz başlamadım, araştırma odaklı bir tezim olacak, supervisor ve ekibimle tanıştım. Şimdilik anlayışlı görünüyor, bana ülkeye alışmam için birkaç hafta süre verdi. Benimle ilgili planlarını anlattı ve bana çok faydası olacak bir çalışma takviminden bahsetti. Baskı tabii ki olacaktır. İçlerine tam olarak girmeden bilinmiyor tabii ki neler yaşayacağım. Kısacası bu saydığım sebeplerden dolayı burada 4 sene geçirmek isteyip istemediğimden emin değilim. Okulun açılmasına birkaç hafta daha var ben hiç başlamadan bıraksam mı? Yoksa, bu bir süreç ve alışmayı beklemem mi gerekiyor? Aile özlemine bile alışır mı insan? Ya da en azında bir dönem deneyip, bırakmak daha mı kolay olur daha mı zor olur? Tecrübesi olan varsa yararlanmak isterim. Kafam çok karışık ama 10 günde tek anladığım insanın annesi yanında olursa her şey daha kolay oluyor. Annem burada olsa diğer şeyler gözüme bu kadar batmazdı. Annelerinizin kıymetini bilin. Son sorum da annelere, komik gelebilir ama 4 sene uzak kalmak çocuğunuzla olan ilişkinizi etkiler mi? Ben hala gittiğimde yanına sokulup sarılacağım, annemin küçük kızı olabileceğim bir ilişkim olsun istiyorum ve uzaklık etkiler diye çok korkuyorum. pepperony

Aslında şanslıyım, burada üniversiteden arkadaşlarım var

En azından en yakın arkadaşın annen Ben ne zaman yurt dışına çıksam aramak bile aklıma gelmiyor evdekileri Üniveriste için evden uzak olduğum 4 yil çok mutluydum ve eve geri döndükten sonra geçen 5 senede hala bir ayağım dışarıda, Firsat kolluyorum kendi evime bir gün çıksam diye. Biz mesela aynı evdeyiz ama cümle bile kurmadan geçen günlerimiz var. Bir sorun yasasam anneme koşmak yerine 'annem duymadan nasıl halledebilirim' diye düşünüyorum kendimi bildim bileli :) Yani bence iyi durumdasin cogu insandan... Sakin geri dönme, alışmaya çalis :) Bakarsın annen gelir iki ay, harika bir macera olur onun icin de... Okula başladıktan sonra herşey daha güzel olacaktır, azıcık çevre edindikce. Eğer yalnizsan Couchsurfing sitesinden seni gezdirecek birilerini bulabilirsin. Dünyanın her yeri de işe yarar. Sakin dönme, 4 yil dediğin nedir ki? Kendine bu macera için izin ver

Uzun dönem için ilk kez. Kısa kısa yurtdışı dil okulu, erasmus, yurtdışı stajı için ayrılmıştım.

Bir yerde iki bahar bir kış geçirmeden alışamazsınız. Kendinize süre verin. Daha bismillah yeni başladınız. Şartları iyi olan bir ülkeyse zaten daha sonraki süreçte siz dönmek istemezsiniz.

Biraz abartmış mısınız? Alt tarafı birkaç yıl okumaya gelmişsiniz. Kimsenin sizi ömür boyu alıkoyduğu yok. Gencecik çocuklar lise sonrası başka şehirlere gidip kaç yıl okuyup geliyor. İnsanlar evlenip veya evlenmeyip yurtdışına yerleşiyor. Anasını babasını, yurdunu yıllarca göremeyen çok insan var. Onların canı yok mu... Gerçek hayata hoşgeldiniz. Annenizle olan bağınızı anlarım ama sizinki biraz yetişkin yaşa gelip de annesiyle hala göbek bağını kesememiş misali olmuş. Ben en çok şunu merak ettim. Kendinizi bilmiyor muydunuz ki yurtdışına gitmek için başvurular yaptınız? Yurtdışına gidip yaşayabilmek herkese göre değil. Ona göre de hayatta seçimini yapıyor insanlar yani. Gitmeyen gitmiyor. Yazık olmuş.

Tabii ki abarttığımın farkındayım kendim diyorum zaten drama kraliçesi oldum diye. Hiç beklemediğim tepkiler veriyorum ama engel de olamıyorum işte... drdotty Yeniden başlıyorum Anneler

Peki bu alışma sürecini beklemeden dönseniz pişman olur muydunuz sizce

Annelerimiz baş tacimiz, ama bu yaşta bu kadar anneci olmanız normal değil. Burs kazanıp annenizden uzak kalmanizi bir işaret olarak degerlendirmeli bunu bir şekilde asmalisiniz. Allah gecinden versin vefat edince ne yapacaksınız? Artık buyumeniz lazım

silkinin bir an önce, sizin yerinizde olmak isteyen milyonlarca insan var öyle düşünün :) ayrıca teknoloji artık eskisi gibi değil, 7/24 facetime ile yüz yüze görüşebilirsiniz, aralarda gelirsiniz olmadı onlar gelir.. çıkın dışarı, gezin, yeni arkadaşlar edinin.. annenizi tebrik ederim ama genelde dram haline getiren ailelerdir, bu konuda ultra şanslısınız :)

Evet, gerçekten aile konusunda çok şanslıyım. Hatta anneme kalsa, hiç dönmeyeyim, mutlu olayım yeter. Burada arkadaşlarım vardı, geldiğimden beri hiç yalnız bırakmadılar sağolsunlar. Çıkıyorum, geziyorum, eve bir dönüyorum yine aynı! Diyorum ya, ayarlarım değişti :) pepperony

Allah baska turlu ayrilik vermesin, herkes yerinde iyi olsun, saglikli olsun. Ben 8 senedir yurtdisindayim. Ilk 6 ay zorlar, sonra alisirsiniz. Arkadasim ayni sizin gibi annesinden ayrilinca krizler gecirdi. 2 sene dayandi ama devam edemedi ve annesinin yanina dondu. Cok duskundu, annemsiz yarimim derdi. Hikayenin devamini anlatmak istemiyorum.. Lutfen siz dirayetli olun ve dua edin Allah herkesi yerinde sag saglim saglikli eylesin. Aglamak aglamak getirir, bardagin dolu tarafini gorun.

Annecı olayını bır acıklıga kavusturalım. Uzun yıllar yurt dısında yasamak durumunda kalmayan ınsanlar ıcın basıt olarak annecı demek cok kolay. Olay tamamen yenı gırdıgınız, kulturunu bılmedıgınız, ıletısımde kurmakta zorluklar cektıgınız bır ortama alısma surecınde yasadıgınız duygusallık, ozlem ve yalnızlıktır. Bu duyguların hepsı kendınıze en yakın hıssettıgınız annenızde hassaslasıp batlak verıyor. 4 yıl unı. de 5 yılda calıstıgım surecte yalnız yasadım yerı geldı aılemı 3-4 ayda bır gordum. Olay annesız yasayamamak ya da annenın kucuk kızı olmak ve sorumluluk alamak degıl.

geçici bir süreç bence biraz sabredin geçer eminim. Bu arada hangi ülkede olduğunuzu çok merak ettim özelden vs yazarsan sevinirim :) D damdan

Öncelikle bu süreç çok normal olagan bir süreçten geçiyorsunuz bu aglama krizleri yalnızlık hissi ülke ve aile özlemi hepsini bir arada yaşıyorsunuz. Sakın pes etmeyin. Hepsi geçecek ve alışacaksınız. Ben ilk zamanlar anneme agladıgımj farkettirmemek için hemen kapatıyordum telefonu. Bunun yaşla felan ilgisi yok bence. Şimdi de bazen işler yolunda gitmeyince aglayıp rahatlıyorum. Buraya gelmeden önce en son ne zaman agladın deseler hatırlamazdım. Ama gurbet olayı duygusallaştırıyor en odun dediğimiz tipleri bile.

Aynı bu durumdayım biliyor musunuz? Görüntülü konuşurken mesela baktım ki sesim inceliyor, kendimi kasmaya çalışıyorum ağlamayayım diye, hemen bir bahane ile kapatıyorum telefonu annem fark etmesin diye. Bana belli etmiyor ama onun için de zordur, daha çok üzülmesini istemiyorum. Benim şansım burada arkadaşlarımın olması, onlar beni arkadaşlarıyla tanıştırıyor falan gayet güzel bir gün geçiriyorum diyelim. Yine de eve döndüğümde istemeden başlıyorum ağlamaya. Ben de hiç ağlamayan, aşırı tepkiler vermeyen bir insandım. Ciddi anlamda ayarlarım bozuldu. Z zlt8

Bir şehirden diğerine taşınıldığında bile adapte olmak zaman alıyor ki yurt dışında aileden uzakta yaşamaya alışman haliyle bi süreç gerektirecek. Öyle hemen pes etme. Kesinlikle sonradan pişman olursun. Zaman zaman kendini çok yalnız ve depresif hissedebilirsin ama unutma yerinde olmak isteyen ne çok insan var. Her anını güzel ve kaliteli geçirmeye bak. Valla bu günler geri gelmiyor Z zlt8

Aslında şanslıyım, burada üniversiteden arkadaşlarım var. 10 günde ilk defa zorla bugün evimde vakit geçirdim. Yalnız bırakmıyorlar, arkadaşlarıyla tanıştırıyorlar, hatta geceleri uyumaya bile zor gidiyorum yatağıma alışayım diye :)) Beraber geldiğim bir bursiyer grubu da var, okul başlayınca başka çevre edinmeye de başlarım. İnsanlarla kolay anlaşıyorum, o konuda sıkıntım olmuyor. Bu anne konusu da benim için bonus oldu, evet hep düşkündüm ve çok iyi anlaşırdık ama ben normalde o kadar soğukkanlı bir insanım ki, bu derece uçlarda bir tepkiyi kimse beklemezdi benden.

Bence ilk zamanlar için gayet doğal tepkileriniz. Ben iki defa yurtdışı denetimi edindim. Erkek iş arkadaşlarım bile ilk zamanlar zırıl zırıl ağladıklarını söylerlerdi. Adamların ne kadar kilo verdiklerini hatırlıyorum ben de bizzat yalnızlıktan. Bu arada böcekler için kapılara, pencrelere sineklik tarzı bişey taksanız?

Hangi ülkedesiniz?

Ben de üniversiteye girdiğimde yurtta esya yerleştirirken öyle olmuştum bir hafta sonra tik yoktu Alışıyor insan Insanlar yurt dışı olsun da neresi olursa olsun kivamindalar artık Dışarı çıkın yeni insanlar tanimaya çalışın Bir de ilk kez mi aile yanından ayriliyorsunuz

Peki bu alışma sürecini beklemeden dönseniz pişman olur muydunuz sizce? Bizde de tam tersi ailem çok destekçi, kalmamı istiyorlar. Annem okul ve araştırma başlayınca zaten kimseyi düşünecek halin kalmaz diyor. Hatta birkaç gün önce anneannem bile arayıp aman kızım, dönme kızım, bu fırsat bir daha gelmez kızım dedi :)) Z zlt8

Evet Türkiye' de yüksek lisans yaparken araştırma görevlisiydim ve o yüzden koşarak uzaklaştım. Aynı zamanda rahatça yaşayabileceğim, refah seviyesi yüksek bir ülke seçtim. Hazırlık aşamasında çok heyecanlıydım ama şu an tam tersi davranıyorum, ilginç bir şekilde, ben dahil kimse benden böyle tepkiler beklemiyordu.

Yazdığınız için çok sevindim. Aynı yollardan geçen biri ile konuşmak her zaman çok iyi geliyor. Annem de aynı şekilde okul başlayınca düşünmeye vaktim bile olmayacağını, biraz daha sabretmem gerektiğini söylüyor. O benden daha soğukkanlı, drama kraliçesi olan benim 10 gündür. Arkadaşlarım var burada benden önce gelip aynı süreçlerden gelen onlar da biraz sabır sakın bırakma diyip duruyor :) pepperony

Ben tam anlamıyla böyle düşünüyordum, pasaport kontrole gelene kadar. Tamamen ayarlarım değişti. Annem zaten benim adıma çok mutlu ve o daha soğukkanlı. Ben tam bir drama kraliçesi olarak devam ediyorum hayatıma 10 gündür, beklemediğim tepkiler veriyorum.

Sizi cok iyi anliyorum bana da ailemden ozellikle annemden ayrilmak cok zor gelmisti. Sizin gibi doktora egitimi icin dunyanin diger ucuna geldim, ilk zamanlar zor gecer, hem daha okulunuz baslamamis, okul baslasin derstir, arastirmadir baya bir vaktiniz dolacak, kafaniz mesgul olacak, o zaman daha rahatlarsiniz. Unutmayin baslangiclar zordur, biraz sabredin, alismaya calisin, baktiniz olmadi masterinizi alip cikarsiniz. Hem egitim icin hem de baska dunyalar tanimak icin guzel bir firsat. Siz gidersiniz, anneniz gelir derken 4 sene cabuk gecer. Bu arada anelerin sevgileri ilgileri degismez, annem bana diyor ki hic degilse seninle ne guzel karsilikli oturuyor gibi uzun uzun konusuyoruz, kiz kardesimle kosusturmadan hic boyle yapamiyormus, aralarinda bir sokak olmasina ragmen. Akademik ortamda beklentiler hep fazladir, biz isimizi iyi yaptiktan sonra sorun olmaz diye dusunuyorum.

Şimdi zorlanırsınız ama ilerisi kolay olur bence. Ayrıca aynı ülkede olup yine uzak kalabilirdiniz ailenizden. Fırsatınızı kaçırmayın, iyi değerlendirin. Yerinizde olmak isteyen çooook insan var inanın.

Canım tamamını okuyamadım ama benzer şeyleri yaşadığımda 22 yaşımdaydım. Kariyer anlamında gittiğime değdi mi HAYIR Eşimle bu eğitim sürecinde tanıştık sonra Türkiye'den ona siyasi bir teklif gelince döndük ve burada evlendik. Başlangıçta kendini hep eksik hissetmen normal hiçbir yere ait olamamak yada çevrendeki hiçbirşeyi benimseyememek yalnızlığını demledikçe demler ama birgün bi bakarsın benimseyemediğin şeylerin bi parçası olmuşsun. Dönüp gelmekte zor gelir. Biraz sabır

Şöyle anlatayım, yurtdışında ilk yazı geçirdiğimde 16 yaşındaydım, dil okuluna gelmiştim. Daha sonra 1 dönem erasmus, 1 yaz yurtdışı stajı yaptım. Bu dönemlerde hiç böyle duygular yaşamadım. O yüzdendir ki yurtdışına doktoraya başvururken hiç tereddüt etmedim. Şu an 4 sene olması mı beni bu kadar etkileyen bilmiyorum, drama kraliçesi gibi dolaşıyorum etrafta 10 gündür. Ben de böyle bir tepki vereceğimi hiç düşünmemiştim.

Bence böyle bir fırsatı kaçırmayın bir daha gelmeyebilir ve pisman olabilirsiniz. Mutlaka alışırsınız biraz sabredin zaman verin kendinize. Hem 25 yaşına gelmissiniz artık neden annenizle ilskinizi etkilesin bu durum

Bursum bulunduğum ülkenin hükümetinden ve karşılıksız bir burs. O yüzden korkuyorum ben de kendimden, kaybedecek bir şeyim yok diye kendimi dönüş yolunda bulur muyum acaba diye MissCherryBlossom

Biraz abartmıyor musunuz? Anneniz bir telefon uzağınızda. Ya hiç arayamayacak olan napsın?

10 günde bu kadar köklü bir değişime uyum sağlamayı beklemek hayal olur. Ben üniversite için büyükşehre gittiğimde bile dayanamamıştım. Çok ağladım. Sonra küçük bir yere atandım, bu sefer onu dert ettim. Ama ikisi de rayına oturdu 1. yılın sonunda. Bu devirde böyle şans kolay ele geçmez, Dünyaʼnın en iyi üniversitelerinden biri diyorsunuz. Bir süre kalbinizi nadasa alıp, beyninize odaklanın, geçecek. Çevrenizde size "Dön" diyecek olanlar çekemeyenlerdir, kimseye fikir sormayın.

Ailem 6 ay sonra gelecek ziyaretime ben de 1 sene sonra gidebileceğim

Nere kız burası Amerika mı?

Çok naif yazamayacağım Asla dönmeyin Zira annenizin küçük kızı modundan çıkmanız lazım Burada çıkamayacakmışsınız orada alışırsınız Anneniz olsa hayatınız daha kolay olurdu ama o anneniz olduğu için değil sizin sorumluluklarınızı paylaşan hatta hepsini üzerine alan birisi olduğu için Toplum olarak çocuklarımızın hayatını çok kolaylaştırıyoruz gerçek hayat çok yorucu geliyor ilk başlarda Alışırsınız Başarılar

Senede 2 kez gelebilmeniz gayet iyi bence. Abim farklı şehirde olduğu halde 2 kez ancak gelebiliyor, bence boşuna kendinizi üzmeyin, fırsatı değerlendirin.

Aynı ülkede olup yine ayrı olmak zorundada olabilirdiniz alışmaya çalışın olmadi anne babaniz arada yanınıza gelsin ilk bir iki ay her yerde zor insan alışıyor sonra

Bursunuz okulunuzdan mi turkiye den mi? Benim bursum okuldan olsaydi kesin olarak ilk 6 ayda donmustum ve hayatimin en buyuk pismanliklarindan birini yasiyor olurdum bundan eminim. Cunku ustesinden gelemeyeceginiz bir durum yok. Niye bir hic ugrani bu firsati tepesiniz ki. Bence donme fikrini silin kafanizdan. Anneniz cok hakli calismalar baslayinca arkadaslarla bile gorusmeye zaman kalmiyor. Ayni seyleri yasamis biri olarak soyluyorum gececek emin olabilirsiniz.

Aynı ülke içinde bile ailemle rahat gidip gelemiyoruz inanin ki uçakla bir saat Bu fırsat kolay kolay karşına tekrar cikmayabilir ve sen bıraktığına pişman olabilirsin Buradaki akademik hayat çok daha kötü

Bir bilsem neden böyle düşündüğümü! Oldukça soğukkanlı bir insandım ama şu an tam tersi oldum. Hiçbir şekilde sağlıklı düşünemiyorum. pepperony