iyi bir kariyere sahip olmak ve kariyerinde başarısız olmak nasıl aynı cümle içinde kullanılabilir ki? başarısız olsaydınız iyi bir kariyere sahip olamazdınız, bence kendinize haksızlık ediyorsunuz. Hem ev işi hem çocuklarla ilgilenip üstüne bir de başarılı bir şekilde iş hayatını sürdürmek zor bir iş ama siz bunu başarıyor gibisiniz. Lütfen kendinizi ve başardıklarınızı değersizleştirmeyin, küçük görmeyin. İmkanınız varsa bir süre psikolojik destek alın, iyi gelir.

Kesinlikle onun eksikliği çok oluyor

Enee akademisyenmişsiniz ben de yl-doktora diyorum hocam üretmek sizin işiniz yani o değil demek sıkıntınız bemi yl yapmak bile nasıl motive etmişti, şimdi doktora için hazırlanıcam, acava hedefleri mi tükettiniz? X

Hocam ben de doktora tez savunmami yapali daha 1 sene bile olmadi, araya pandemi girdi, zaten calisiyordum zamanim da kisitliydi ona ayiracak, o yuzden bir suru aksilik cikti tezimde, hatta bi ara yok bu tez gecmeyecek diye aglandim supervizorume, zaten tam da yetismedi revizyon aldi da tekrar gonderdim falan Ben de o zaman hep herkesin her isi takir takir oluyor, bendeki 191919 tane sorununun sebebi ne diye dusunuyordum, ama benimkiler kontrolum disi durumlardi, sanirim kontrol edemedigimiz seyleri akisina birakmak gerekiyor. Basarisiz oldugunuzu sanmiyorum, belki istediginiz konumda degilsinizdir ama istekleriniz gercekci mi yoksa kendinizden cok mu beklentiniz var ona bakmaniz lazim. Ben bir suredir ozel sektordeyim ama eski bir akademisyen olarak akademide Imposter sendromunun cok yaygin oldugunu biliyorum. P Pattis

Manevi yönden namaz kılıp ibadet edin. Manevi yönden ihtiyacınız olabilir.

Ev işini birine devredin. evle ilgilenmeyin. çocuğunuz küçük mü? okula gidiyorsa ders çalıştırması için yaşça büyük bir abla edinebilirsiniz. oyun ablası gibi... küçükse bakıcınız vardır sanırım... akademisyenseniz yapmanız gerekenleri sıralayın. her şey ile siz ilgilenmeyin. asistanınız yok mu? bazı işleri asistanınız yapsın. not okumak vs gibi... mükemmeliyetçi kişiliklerde çok sorun oluyor. herşeyi siz yapmaya kalkarsanız çok bocalarsınız... yetki devri önemli

Tam gün çalışılıyorsa iş yogunsa ev zaten tam olmaz bir gün yapılan ertesi güne kalmıyor ki nankör işi bırakmadan işle ilgili ne yapılabilir ona bakıp plan yapıp devam edilebilir. Kişisel bakım temiz olsak yeterli bir ruj bir rimel tamam. Ev işleri de rutin istiyor arada da yardımcı oda tamam moral bozmak yok hayat zaten zor

Aaaa içimdekıleeı yazmışınız. 32 yaş yıllarca verdıgım emek yoğun olan iş temposu boşandım ne evım var nede başka bır sey. Ayrıca artık işin bana zarar verdıgını düşünüyorum. Benı inceden inceye oyuyor gıbi KIR PAPATYASII

Bankaci misiniz? kediler

Aslında bu süreçte en büyük destekçim eşimdir ve hiç olmadığımız kadar iyi dönemdeyiz. Yani evde mutluyum, eşim sağolsun özgüvenimi yükseltmeye olumlu tarafları görmeme yardımcı olmaya çalışıyor ama ben kendimi biliyorum işte. Hırslanıyorum daha iyi olacak diyorum tam sonra yine tökezliyorum bi yerlerde. İşlerim kolay yürümüyor. Bazı insanların işleri aksine çok kolay akıyor. C

Kendimce birkac tavsiye verecektim ama vazgeçtim. Sadece sizi çok iyi anlıyorum diyebilirim :/

İş yaşamında en kötü şey, insanın statüsü yüksek bir yerde çalışması ama sürekli istifa etmeyi düşünmesidir. Devam etse de psikolojiyi bozar, istifa etse de. Hayırlısı olsun hakkınızda.

Hayır bir devlet Üniversitesinde akademisyenim. A

Önce bir kuaföre gidip güzel bir değişimle başlayabilrsiniz, iyi gelecektir. Çok çalışmakta insanın ömrünü tüketiyor, enerji kalmıyor, sürekli yorgunluk hissi. C

Selamlar değerli meslektaşım :) Akademide hangi kademedesiniz? Ben yaşça büyüğüm sizden, hala araştırma görevlisiyim, çünkü doktoram yeni bitti. Hem yüksek lisans hem de doktora sürecim baya bi uzun sürdü maalesef. Benimle birlikte, hatta benden birkaç sene sonra atananlar şu an doçentlik kadrolarını aldılar, ben onların sınavlarına gözetmen olarak görevlendiriliyorum. Hatta tam şu an bölye bir sınavdayım Bir öğrencinin yerini değiştirmeye çalıştım diye arkamdan "doçent olamadı ya, kudurdu" dediğini duyduğum için sınava almadım. Sınav bitince benden birkaç yaş küçük olan dersin hocası Doç. Dr. Bilmem Kim'e durumu anlatmam lazım. Bu arada benim annem de akademisyen, 35 yaşında profesör olmuştu, haftada bir bunu hatırlatır sağolsun. Akademi biraz böyle bir yer, hiçbir zaman kendinizi "tamam" hissedemiyorsunuz, hissetmemek de gerekiyor daha iyiye gitmek için. "Imposter Syndrome" hakkında araştırma yapabilirsiniz, genelde 30-45 yaş aralığındaki kadın profesyonellerde görülen bir durum. Lütfen kendinizi başkalarıyla kıyaslamayın. Sadece akademik anlamda değil, hiç bir anlamda. Eviniz dört dörtlük temiz ve düzenli olmak zorunda değil eğer siz dağınıkken de rahat edebiliyorsanız. Beden ya da yüz güzelliğiniz üzerinden bir iş yapmıyorsanız çok bakımlı, çok güzel olmak zorunda değilsiniz. Her bilim insanı mRNA aşısı bulacak, toplumun seyrini değiştirecek bir sosyolojik teori ortaya atacak ya da uzaya roket fırlatacak diye bir koşul yok. Siz kendinize yüklediniz bu zorunluluklar karşısında negatif bir tutum içerisinde olursanız, insanlar da size böyle yaklaşırlar. Ben yüksek lisansta bu hatayı yaptım mesela. "Bitmedi mi?" diyene "ya bitecekti ama şöyle oldu böyle oldu dersim çöktü hoca boktu" gibi ezik ezik bahaneler bulmaya çalıştım, insanlar üstüme geldi. Ne zaman doktorada "yeaaa bakalım kısmet, bitmezse bitmez napiim, atacak halleri yok ya" kafasına girdim, o zaman bitirdim Aynı şeyler ev düzenim, aile hayatım, yaşam tercihlerim için de geçerliydi. Lütfen düzenli olarak bir terapistle görüşerek bu ruh halinden kurtulun, emin olun çok daha verimli bir hayat yaşayacaksınız.

Kısa da olsa bir tatil öneririm size. Ben de aynı şeyleri hissedince 3 günlük İtalyaya gitmeye karar verdim. Onu düşündükçe heyecanlanıyorum, çok iyi geliyor. R Rosalind

Tamda hamilelik sebebiyle istifa etmeden önce hissettiklerim. Bence sizin çözümünüz size değer veren yaptığınız işin sonucunu alabildiğiniz bir firma. Işten çıkarsanız evde derin bir boşluk var. Ben çok bocaladim. Alttan alta iş araştırma vaktiniz gelmiş. Şu an işiniz de varken daha iyi bir yer bulmalısınız. Firma çalışanına değer vermeyince çalışan gerçekten çok yoğun stres ve baskı altında kalıyor

Psikiyatriste gidip ilaç kullanin. Günümüz hayat şartları malesef herkesi kronik mutsuz yapıyor.

Emin olun ev işleriyle içlu dişli olmak sizi hiiic mutlu etmeyecek tam tersi daha da kendinizi aşağıya çekersiniz hayatıniza renk katmayı deneyin sonrada işinizi sevmeye silkelenip işte başarı hedefiniz olsun Oscarcollerde Ben gurbette değilim. Gurbet benim içimde Anneler

10 yıldır araştırma görevlisiyim. Bende doktora tezimi yakın zamanda bitirdim. Sadece 1 yabancı makalem var o da indeksli bi dergide değil, diğerleri hep bildiri bşr işe yaramıyor biliyorsunuz. Bizde bitiren kadroyu alıyor şartları sağlıyorsa. Bende hiç bi şart yok. 10 yıldır ne yapmışım diye arkama dönüp baktığımda bomboş sadece angaryalar. Bir tanecik makale dışında makalem yok. Ben başkalarıyla kıyaslamasam da yöneticiler bunu çok güzel yapıyor. Dekan çağırdı hepimizi tek tek yüzümüze yüzümüze kıyasladı. Yayını olanların akademik desteği var çevresi var elinden tutanı var. Bize adam gibi danışmanlık veren olmadı ki diyemiyorsun da... en azından kendi çabamla kendi kendimi geliştirebilseydim diye kızıyorum kendime. Hocalar hep bana hep bana. Bizi ancak angaryalar için çalıştırdı yayınlar için değil. Hep korkutulduk zor gösterildi. Ama aramızdan kendi çabasıyla sıyrılanlar, tek başına da başarabilenler çıktı az da olsa. Kendime kızıyorum işte koskoca 10 yıl ne yaptın diye. Akademisyen kumaşı yok bende sanırım. Dersimi çok güzel anlatıyorum, uygulamada da iyiyim bu konuda kendime güvenim tam. Ama işte biliyorsunuz akademide yükselmek için lecturer değil researcer kafası olmalı. Aynı anda hem 2-3 çocuk büyütüp hem bir sürü yayın yayıp hem ders yürüten arkadaşlar var. Sosyallerde bu arada. Nasıl yetişebiliyorlar herşeye hayretler içindeyim. Çok yetersiz hissediyorum. Hakkını veremediğimi düşündüğüm için bırakmak istiyorum ama elimden de başka iş gelmez. Doktoradan sonra kendimi ispatlamalıyım yayın sayımı artırıp araştırma yapmayı oturtmalıyım. Kara bahtım kör talihim de açılır umarım. Tezde başıma gelmeyen kalmadı çünkü. 3 tez yazılırdı emeğimle ama saçma sapan yl düzeyinde bir tez çıktı A

neydi bu yaş aralığımız, üretkenliğe karşı durgunluk evresi... bir şey üretmek durumundayız bu yaşlarda eskiden ben de hissetmezdim şimdi duramıyorum. Ha ben çocuk da üretemedim o da tetikliyor sanırım, siz o gelişim görevini yerine getirmişsiniz en azından iş değişikliği, yüksek lisans, kişisel gelişiminze dair kurslar falan.. katkısı okur belki, ama yine iş konusunda cesaret ister belki bırakmanız gibi.. C

Sorun sanki iş degilde is dısında kendinizde yapmak isteyipte yapamadiginiz eksik gördüklerinizde gibi. İstifa etseniz bu aksine sizi dibe ceker. Hayatinizi renklendirecek faaliyetler bulmalisiniz.

İşten cıkarsanız daha kötü hissedebilirsiniz. Şahsen su an işsizim bikaç aydır birde boşandığm için psikolojim cok iyi değil. Belki ücretsiz izin vs düşünebilirsiniz bi süre öyle bi imkan varsa. Böylece iyi gelecek mi bakmış olursunuz biraz kendinizi dinlersiniz. Şu ekonomide daha kaygılı olma ihtimalinizde cok yüksek

Maaşın iyi saygın bi meslek Hangi tür basarı yok hayatında En zirvede sen mi olmalısın. Son olarakta 'millet aç aç '

iyi bir işin var, çoluğun çocuğun var kocan var. bunca sene ne yaptım diye düsünüyorsun ve özgüvenin düşük öyle mi? C

Ozel hayatinizda mutsuz musunuz? Partneriniz varsa sorunlariniz var mi, size kendinizi yetersiz hissettiren bir partner mi? Ben ozel hayattaki sorunlarin is hayatimiza olan bakis acimiz uzerinde etkili oldugunu dusunuyorum. Belki de kendinizi basarisiz hissetme sebebiniz bile icteki mutsuzlugunuz. C

35 yaşındayım. İyi bi kariyere sahibim ama kariyerimde başarılı değilim. Sürekli stresliyim, aklımda hep yapılacak işler. Ev iş çocuk yoruyor bi yerden sonra. Onca emeğin üstüne başarısız olmak, b. k gibi hissettiriyor. Özgüvenim zaten düşük. Ne evim dört dörtlük ne kendim öyle bakımlıyım, ne kariyerimde iyiyim. Ne halt ettim bunca sene bende bilmiyorum. Tv izlemem, gezip tozmam. Anlayamıyorum. Hayat çok boş geliyor. Sanki istifa etsem çok rahatlayacakmışım gibi ama çok fazla emek verdim yıllarca. Maaşım fena değil, saygın da bir mesleğim var ama mutlu değilim. Tatmin etmiyor yaptığım iş. Başarı duygusunu tadamadım ondan sanırım. Çok yoğun stresli bir iş, yılların emeği sabretmeli mi, yoksa hayat kısa yat evinde mi arasındayım ama cesaretim de yok çünkü hayat çok pahalı. Kafamda deli sorular. Çok yoruldum. Koşturup durup, sonuç alamamaktan. Dertleşecek kimsem olmadığını farkedip buraya yazmak istedim.

Yazılan tezler yapılan makaleler bazen saçma ve boş geliyor. Toplumda vaavv doktora yapmış oluyorsun ama içten içe sen biliyorsun. Ne ürettin ki? Katma değeri ne? Topluma ne fayda sağladın? Literatüre yeni bir istatistik sonucundan başka ne kattın? Beni tatmin etmiyor. Daha elle tutulur şeyler yapmak istiyorum ama yapamıyorum çok zor çünkü. Akademiden önce kendi alanımda saha da 2-3 yıl çalıştım. çalışırken insanlara gerçekten faydam vardı ama bu seferde değer görmüyordum. Hem maaş olarak hem statü olarak o yüzden akademiye geçtim. Ama burda da ürettiğimiz daha doğrusu benim üretemediğim bilgiler kullanılmıyor. Saçma sapan bir düzenin içindeyiz.