Ben terapi de aldım bu konuyla ilgili ama yok geçmiyor bu his :/ annemde de var yalnızlık duygusu bence zaten ondan bana miras kaldı reedd

İşim de online, terapiyi de online alırsam iyice eve kapanacağım zaten belki bu kadar depresif olmamın nedenlerinden biri de sürekli evde olmam. O yüzden arada düşünsem de yüz yüze bana daha iyi etki edecek bence

Belli bi dönem kullandım sonra doktor kontrolünde bıraktım. Bana lazım olan terapi aslında, kendim de alandan olduğum için az çok anlayabiliyorum, yaşadığım zorluklarla baş edebilmeyi bilmiyorum hep halı altına süpürüyorum o da bi yerden sonra patlak veriyor maalesef

Böyle hislerdeyim ama atlatma aşamasında değilim. Hem fiziksel hem ruhsal yalnızlık korkutuyor beni, eşim eve geç gelse tüm ışıklar açıktır mesela, normalde akşam 10 hadi en geç 12'de uyurum ama evde teksem sabahı da ederim fiziksel kısmı bu. Ruhsal olarak ise ailemden sadece annem var. 2 de halam var görüşmediğim onları saymıyorum. Babam 17'imde dedem 19'umda vefat etti aynı evdeydik onunla da. Amcamla son 2 sene görüşmesek de yine de benim için en azından 25 sene baba yerindeydi onu da geçen sene kaybettik. Annem kanser hastası. Bazen yalnızken oturup ağlıyorum mesela. Bazen kedimin yaşlandığını onun da öleceğini düşünüp ağlıyorum. Beni de etkiliyor çok fazla maalesef

Aynı :)) benim bu hislere de bağlı arada çok depresif hissettiğim dönemler oluyor. Hani şu an ölsem üzülmem diyebileceğim dönemler. Birkaç gündür öyle hissediyorum yine. Sende ne var ne yok reedd