Ya iyi de o yaşlı insanı size yardım diye çağırmadı mı? Gitseydi o zaman evine. Ay kusura bakmayın belli ki rahatlamak için açtınız konuyu ama ben iyice sinir oldum. Umarım siz atlatabilirsiniz.

Aynı şekilde uzun bir süre duymamazlıktan geldi eşim de, bunları konuşmak istemiyorum dedi ama baktı ben kararlıyım iş boşanmaya varacak, özür diledi, sözler verdi. ve evet bir türlü unutulmuyor, insanın içini kemirdiği gibi her şey düzelse bile ilişkiyi de kemirmeye devam ediyor. insanların ne dediğini umursamam ben, istedikleri gibi düşünüp istedikleri gibi görebilirler, lakin ben onca değişimden sonra ayrılmak istemiyorum ama unutamıyorum da umarım bir çaresini buluruz. siz de ben de.

Evliliğin ilk zamanları hep acemiliklerle geciyor. Şimdi yapsalar kukreyecegin şeylere o dönemlerde sesini cikarmiyorsun. O günler geride kalmis. Hala bir takım sıkıntılar çekiyor da olabilirdin. Bir de söyle düşün. Şu anda muhtemelen kafaya takacağın baska mevzuların olmadığı için oralardasın hala. Allah o günleri unutturacak, daha büyük dert vermesin. Evlatların ve sen saglikliysaniz, gerisi boş. Geçmiş gitmiş günler. Geri gelmeyecek o günler. Hiçkimseye yaptığı kar kalmaz emin ol. Bunun rahatlığı ile yasa. Yavrularını sev, mutlu bir anne ve kadın ol. Hayatı o yuva için daha yaşanabilir kil ki herkes mutlu olsun unutmak kolay olsun. Kendi kendine telkinlerde bulun. O günleri hatırlamamak üzere unutuyorum, ben mutlu bir kadınım, artık o insan benim mutluluğunu gölgeleyemez çünkü daha güçlü ve kararliyim...

Benim de basima buna benzer bişey gelmisti Eşim trafik kazasi gecirmiş araba takla atmiş ve kullandigi araba hurdaya çıktı düşünün ve bana söylemedi Hangi kafayla söylenmiyo anlamiyorum. öyle yada böyle duyulacak zaten zamaninda haber versenize Aynı sey size olsa ve panik yapma diye haber vermedim deseniz ne hissederler acaba Bende bunu anlatmak istedim. aklima gelince sinirlendim yine

Aman Allahım vijdan hiç. mi yok üç günlük sezeryanla yaşayan bilir zordur yaa çok üzüldüm arkadaş ben bile unutmak diye birşey yok hayatta. sadece kabul etmek var ve onun hata yaptığını kabul edip affedeceksin bu kadar

Tam bir pislikmiş kv Kolay kolay unutulacak şeylerde değilmiş yaşadıkların O kadar olay olurken sesini çıkaramayan adam bir zahmet sen kimini kusarkende sussun otursun Haketmiş Allah kalbine ferahlık versin

Offf offfff okudukça sinire kestim. Kusura bakma sana da gaz vermek istemiyorum. Eşiniz bence sadece rol yapıyor şu anda. İşler yoluna girmiş, çocuklar büyüyor, siz iyileşmişsiniz. Şu anda iyi koca olsa ne olmasa ne?Sizi kaybedeceğini anlayınca da etekleri tutuştuğu için algım kapalıydı filan gibi süslü cümlelerle kendini aklamaya çalışıyor. Ben eşinizin samimi olduğunu düşünmüyorum, sadece sizin gönlünüzü etmek için özür diliyor gibime geldi. Bu sebeple de unutamamanız ve affedememeniz çok normal.

Ben de yeni evlendiğimde eşimin annesi her gün yemeğe çağırıyordu. Ama iyi niyetliydi ikimiz de aynı işyerinde çalışıyoruz yemeğinizi yiyin evinize öyle geçin derdi. Ben de sinirlendim her gün gitmek istemiyorum dedim. Eşim de gitmezsek annem kahrından uyuyamaz demişti. Gidersek ben kahrimdan ölürüm dedim. Eşimin o sözünü hala unutamadim üç yıl oldu nerdeyse. Siz çok daha ağırını yasamissiniz unutmak çok zor. Destek alsanız iyi gelir belki.

Mümkün değil ben de unutamam. Bir özür her şeyi halletmiyor işte. İş bittikten sonra herkes özür dilemesini bilir. Ne diyeyim inşallah unutabilirsiniz. Aklınıza getirmemeye çalışacaksınız mecbur.

Çok yüzleştim çok dedim, o zamanlar aptalmışım, seni sevmediğimden değil aptallığımdandı affet beni diyor. Konuşunca affediyorum sanıyorum ama sonra gene pörtlüyor. Nastasya

Eski konularının hepsini okumuştum, seni de çok seviyorum bu arada^^ Bence bu adamdan sana bir cacık olmaz. Sen zaten kendi çocuklarınla çok mutlusun Sen zaten kendi çocuklarına ekonomik olarak yetecek birisin. Kaldı ki hatırladığım kadarıyla esinin eve maddi yarardan çok zararı var. Ayrıca vurdumduymaz birisi, senin gibi sorumluluk sahibi de değil... Zaman içinde bu gerçeği apaçık farkettiğin için artık bu adam ağzıyla kuş da tutsa sana yaramaz bence. Çünkü senin içinde 'onsuz da yasarim' fikri yeşermiş bir kere Biliyorsun ki sen onsuz da yaşarsın, hattaaa pek daha güzel yaşarsın. Çocuklarını huzur içinde kavgasız gürültüsüz ortamda büyütebilirsin... Bunu bile bile sadece laf olsun diye bu evliliği sürdürmeye sen razı olsan için razı değil bence. Bu kin değil, başka birşey...

Annesinden adaletsizce özür dilememi sağladı Bu cümlen yüreğimi daralttı aynısını yaşadım eşime kinlendim benim konumda konusmustuk annesi tüm doğumumu lohusalıgımı rezil edip gittikten ertesi gün sonra eşim kızımla fotografına annesinin sizi cok sevıyorum diye ses kaydına bizde seni çok sevıyoruz annecim diye cevap vermişti Unutamıyorum Kadın torunlarını görüyor mu? Eşin nasıl görüşüyor annesiyle?

aynen dediğiniz gibi delirtip deli diyorlar. Umarım iyi olur her şey teşekkür ederim. Nastasya

Bu kötü hislerden arınmayı planlamayın. Kendinizi test etmeyin ya da. Dur bir de böyle deneyeyim bakalım ne olacak gibi. Zira böyle düşünerek arınma çabası göstermek, beklentiyi yükseltiyor. Çabanın karşılığında mutlu olamazsan öfken daha da büyüyor. Herhangi bir karşılık yahut sonuç beklemeden yok edin kininizi. Kin ve öfkenin size hiçbir şey katmayacağını düşünerek hareket edin. Olabildiğince bencil düşünün hatta. Eşim ya da evliliğim için değil, sakin ve huzurlu olmak istediğim için affedeceğim geçmişi deyin. Sizi çok iyi anlıyorum emin olun. Hiç kolay olmadığını da biliyorum. Belki benim de kinim bitmemiştir ve bir şekilde açığa çıkacaktır. Lakin ben aksi yönde daha çok adım atıyor ve çabalıyorum. Kendime, kinin sebebini hayatımdan çıkarmamayı tercih ettiysem mutlu olmayı seçiyorum diye telkinde bulunuyorum :)

Çok haklısınız, biliyorum bu beni yıpratıyor ama nasıl yapacağım, çok uğraştım ama bir türlü içimdeki durumu sonlandıramadım. Bir yöntemi varsa cidden ihtiyacım var, siz nasıl yaptınız? pamuk sekerim Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Çocuğunuz var mı bilmiyorum, ya da nasıl bir doğum ve lohusalık geçirdiniz. Ama inanın kinci olmakla bir ilgisi yok, eşimin ayağı kırık olduğu için ben suyum gelince ambulans çağırıp tek başıma gittim hastaneye hastanede yanımda kimse kalmadı, üçüncü sezeryanımdı bu yüzden doktorlar riskli olduğunu geç iyileşeceğimi söylüyorlardı, üstelik ameliyatta baya kan kaybetmiştim. Bu psikolojinin ve fiziksel yaranın üstüne eve gidince yataksız bir şekilde kendimi mutfakta yemek yapar sürekli koşturur ve kv nin isteklerine koşar bulunca çok içerledim. Sanki evin sığıntısı doğum yapmış gibi hissettim kendimi. Daha iki günlük ameliyatlıyken hem ayağı kırık eşime hem iki yaşına bile girmemiş bebeğime hem yeni doğurduğum bebeğime bakmak zorunda olmam yetmiyor gibi bir de yardım için geldiğini sandığım kv ye bakmak zorunda kaldım. Eşim de sadece olanları izleyince içimde bir şeyler koptu gitti. Şimdi korkarak yaşıyorum, yarın başıma bir şey gelirse halim ne olur diye.

Olumsuz yorum yapan kimseye kızmadım, size de asla kızmamışımdır, çünkü haklısınız yapılması gereken zaten buydu. Ama ben bir şans verdim, eşim de çaba sarf etti, ama ne kadar gerçek ne kadar sürekliliği olur bilmiyorum. İki yıl oldu ailesiyle arasında sonsuz sınırlar açıldı, ayda bir bile aramıyor ama işte yarın bir şey olsa ne olur, inanın kesin cevabım yok buna. Nastasya

Yapılanları aklımda bir yere oturtamıyorum, bundan da oluyor aslında, çünkü ben bir kişiyi sevmiyor bile olsam en kötü zamanında yine yanında olurum, destek olurum kötü zamanı geçince ne hissedeceksem hissetmeye devam ederim. Onca saçma hareketi aklımda sıralayıp neden sorusunu mantıklandıramıyorum. Belki bundan da kaynaklanıyor bitmiyor oluşu. Keşke o öfke anımda dedikleriniz aklıma gelse ama gelmiyor, başka bir insan çıkıyor bir süreliğine içimden, sonra tekrar hata yapıyorum deyip üzülen ben geliyor. o kadar çok gitgel yaşıyorum ki ben de çok yoruldum inanın. Nastasya

Teşekkür ederim güzel dilekleriniz için, şu konuyu atlatsam büyük oranda düzeldi aslında her şey. Keşke bir yolu olsa ve sürekli kinle yaşamasam. Kendimi telkin işe yaramıyor çünkü, sinirlerim bozukken mantıklı düşünemiyorum. M magicat tam zamanlı

Aradan çok uzun zaman geçti, iki yıl oldu aslında, geçmiyor bir uzmana gerçekten ihtiyacım var, çünkü kendi başıma üstesinden gelemedim. Yabancı uyruklu değilim. Öylesine bir isim dostoyevkinin budala romanından bir karakter. Filipovnaydı önceden ama eşim anlar diye değişiklik yapılmış hali. :) _CaNanSu_

Demek ki terk etmek lazim cok kere yapmaya calistim ama bit sekilde olmadi gitsem kopek gibi pisman olur biliyorum ama kendini de biliyorum bir daha geri adim atmam o yuzden son kararimi iyi vermem lazim

Kolay şeyler değil yaşadıkların... okurken kendim yaşamışcasına Canım yandı... bende anneyim... biz güçlüyüz... üstesinden geleceğine inanıyorum

Peki kv ile yüzleşsen eşinin yanında versen veriştirsen Geçmez mi içindeki öfke

Şöyle anlatayım eşimin açıklaması şu, benim algılarım ve farkındalığım açık değildi, hayata bakışım bambaşkaydı, anneme koşulsuz güveniyordum ve sırtımı dayıyordum. Bacağım da kırıktı onun psikolojisiyle, sakat kalma korkusuyla çevremde olanları tam olarak algılayamıyordum, birine güvenip yükü devretmeye ihtiyacım vardı ve bu doğal olarak annem oldu, her şeyin doğrusunu yapıyordur zaten diye düşündüm ama annem benim güvenime ihanet etti, sırtımı ona dayayamayacağımı gösterdi, her şey için çok pişmanım ama zamanı geri alamıyorum diyor. Bana da söylediği açıklamalar şey gibi geliyor hani son zamanda gündemde bir olay var, kızın annesi erkek çıkmış ya, babası da karımın erkek olduğunu bilmiyordum diye açıklama yapıyor, bu açıklamayı kafamda hiç oturtamıyorum, mantığıma sığdıramıyorum. Eşimin açıklamaların da kulağıma " karımın erkek olduğunu anlayamadım" cümlesi gibi geliyor ve evet çok güvensizim başıma bir şey gelse yine aynı görmemezliğe kapılmayacağına inanmam güç oluyor. pepperony

Aynı şeyi düşünmüşuz

den haklisin kendine bir iyilik yapacaksin. affetmen onun icin degil kendin icin olacak. cunku kendini rahatsiz ediyorrsun sana derdimki bosanma durumun varmi yani suandada boylemi diye ama yok sa oyle birsey o zamanlarda yapilanlar illaki biryerlerden cikacak bu dunyada veya obur dunyada. senin cektiklerin yanina kar kaldi sevap olarak. anneligin fedakarligini gosterdin. birazdasen suclusun neden dolap cektin neden yemek yaptin agzina etmen lazimdi okadinin. bundan sonra kv dene hayir de..

kinciyiz biraz sanırım gerçi yaşayan bilir derler

Ama eşiniz size birşey yapmamış, görümcenizin yaptıklarının acısını eşinizden çıkaramazsınız. Nastasya

Arkadaşlar, eşime karşı kinimi bir türlü yenemiyorum, ne kadar maziye sünger çekmeye çalışsam da bir noktadan sonra bir bakıyorum yine aynı yere dönmüşüm. Lohusalığımda çektiğim şeyleri bir türlü unutamadım unutamıyorum. Bebeğim dünyaya geldiğinde eşimin ayağı kırıktı, evde iki yaşına bile girmemiş bir bebeğim vardı, eski konularımı hatırlayanlar vardır lakin bilmeyenler için hatırlatayım, mecbur annesini çağırmıştı eşim, ama kadının taaa hastanede başlayan hareketleri evde işkenceye dönüştü, lohusa yatağını aldı, çok hastayım deyip hiç kafasını kaldırmadı, ancak laf sokmak ve komşu gezmesi için o yataktan kalktı, hastaneden geldiğim gün başladı, dolabı çek oyuncak kaçtı, git ışık açık kalmış söndür, bardağı yıkamadan koymuşsun gibi laflara. yemeklerimin hepsini ilk günden itibaren ben yaptım, çocuk ağlasa beşiği bile sallamadı, ben bulaşık yıkarken salla diye mutfaktan beni çağırdı, bebeğim sarılık olmuştu hastaneye gittik kucağımda bebek ordan oraya koşturdum, bir su alacağım vakit bile bebeği tutmadı, tutmadığı gibi su almaya da gitmedi, eşimin yanınızda dursun diye verdiği parayı cebinden çıkarttırıp bir çay bile içemedim hastanede. aynı gün sağlık ocağında, ben başımı kaldıramıyorum gidip yatacağım deyip beni yalnız bırakıp gitti. Üç günlük sezeryanlı halimle tek başıma kucağımda bebeğim karlı yolda eve gittim. Düşüp bayılabilirdim, bebeğime bir şey olabilirdi. Umuruna bile takmadı. Diğer bebeğimin dişi ağrıyordu, her şey üst üste geldi o sıra, gene üç günlük sezeryanlı halimle hastaneye bebeğimi yalnız götürdüm, tek başıma gidemem yardım et dediğimde yiyecekler mi seni dedi. Eşim de hiçbirini görmedi duymadı, bana göre umursamadı, eşime göre annesine güvendiği için gözüne perde inmişti. Boşanma aşamasından döndük, bana bir şans vermemi, hiçbir şeyin eskisi gibi olmayacağını söyledi ben de şans verdim. Ve evet gerçektende bu zaman zarfında telafi etmeye çalıştı her şeyi, ailesiyle arasına kesin bir sınır çizdi, hoşlanmadığım şeyleri düzetti, sürekli özür diliyor geçmişte olan şeyleri görmeyip bana bunları yaşattığı için. Eskiden ne kadar körmüşüm diyor af diliyor. Ama gel gelelim ben içimdeki kini bir türlü susturamıyorum, eğer bir şans verdiysem artık sünger çekmem gerek ama yapamıyorum. Ne zaman bir şey olsa kinim ortaya çıkıyor, bu sefer de ben evliliğimi kendi elimle bitirmek üzereyim. Bir yanım eşime merhamet duyarken aniden diğer yanım ortaya çıkıyor ve kinimi susturamıyorum. Geçen gün hasta olduğunu söyledi üzüldüm hastalığına ama çocuklar ne zaman yanına gitse söylenmeye başladı bende en son "sen prens misin, geçmişte en kötü anımda ben sizin her şeyinizi çektim, altı üstü soğuk algınlığında bile böyle yapıyorsan ben tam aptal olmalıyım dedim". çok ciddi kavga ettik. Ona merhametim olmadığını eğer geçmişi unutamayacaksam bu işe bir çözüm bulmamız gerektiğini söyledi. Haklı bana göre, ben de her şeyi unutmak ve normal duygular beslemek istiyorum ama başarılı olamıyorum. Sizce ne yapmalıyım. Bir uzman bana yardım edebilir mi acaba? Bu kinimi nasıl yenebilirim?

Yaşadıklarınız çok üzücü. Geçmiş zaman insan değiştiremiyor ki. Belki şimdi olsa açık açık kv ye, siz dehastasınız en iyisi evinize gidin der, en azından lafını sözünü çekmezdiniz. Unutmak çok zor. Ben de düğünümde bana yaptıklarını unutamadım eşim çaresiz kaldı, eşimi suçladım o araya sınır koysaydı böyle olmazdı diye. 5 yıllık evliyim çocuk yapmaya yeni karar verdiim. Çünkü yaşanılanları unutmak çok zor. Ailesi mezuniyetimi, eşimle geçireceğim ilk doğum günümü, nişanlı iken neredeyse tüm haftasonlarımı mahvettiği için, lohusalığımı riske atamadım. Geriye bir kadının yaşayacağı özel ve mutlu gün kalmıyor çünkü... Bu sürede 1 sene tedavi gördüm. Başka şehire taşındık en önemlisi ailesini hayatımdan çıkardım. Şuan eşime sevgiyle yaklaşıyorum, çünkü oda böyle olsun istemezdi. Ama ölüm de olsa kalım da olsa kıyamette kopsa Allaha dua ediyorum, ailesini istemiyorum. Tutup da bana "ama o ailem görüşeceksin" dese o gün boşanırım. Sizde eşinize zaman verin. Hem çabalıyormuş. Giden zaman geri gelmeyecek. Kv ye birdaha asla sessiz kalmayın. Kendinizi iyi hissedeceksiniz siz de görüşmeyin. Durup durup hatırlayıp eşinizle kavga etmektense.

Sen dua et de o kadın yatalak falan kalmasın. Bir de başına kalır o haliyle

Bende senin gibiyim maalesef icim bi sogudu mu bir daha eski haline gelmiyor. Haksizliklari unutamiyorum. Istedigi kadar iyi olsun karsi taraf en ufak hosuma gitmeyen birsey yapsa hemen ona odaklanip gecmisi hatirliyorum. Birde kadinlarin lohusalik doneminde yasadiklari hic unutulmuyor. Hakkinda hayirlisi olsun, umarim duzelir araniz.

şu yazdıklarınıza kişiler farklı olaylar benzerini yaşadım. ikimizinde ailesine yakın otıruyoruz ama hiç birinin faydası olmadı. bir dönem unutmadım onlarla arama mesafe koyarak görüşmeyi azaltarak aramayarak yaptım. hayatımın çizgisini çekip şimdi UNUTABİLİRİM dedim. unuttum mu hemde bir çogunu sizde aynısını yapın UNUTUCAM komutunu beyninize verin. sık sık dışarı çıkın yanlız kalmayın. onların istedigi bizim mutsuz olmamız ogullarından ayrılmamız. mutlu mu olacaklar bilemem ama ben daha fazla mutlu olup ekmeklerini yag sürdürmemeyi planladım. sizde yaparsınız hemde daha fazlasını siz benden güçlüsünüzdür. ben inanıyorum mutlu olarak onları mutsuz edin

Konuya uzmandan başka bir çözüm gelmedi aklıma. Geçmişi elbette silemezsiniz ama o sayfayı kapatmak için yardımcı olabilir. Söylemeden geçemeyeceğim; ne güçlü bir kadınmışsınız. Lohusalık, küçük bebek, ayağı kırık bir eş, yok olasıca bir kaynana... Hepsine göğüs germişsiniz. Helal olsun.

Uzmanin elbette faydasi olur. Ama affedememek konusunda size yardim edebilir mi bilemiyorum. Sizin icinizden gelmesi gereken bir sey cunku affedip etmemek. Ben olsam adam cabaladiysa ve bir seyleri degistirebildiyse sorun etmezdim. Adamin anasinin vurdumduymazligina da sasirdim gercekten. Yasananlar uzucu. Sizin anneniz yok mu yalniz kalmissiniz yazik. Aralari cok az iki bebek gercekten buyuk cesaret allah kolaylik versin size. Esinizi affedersiniz veya etmezsiniz, onemli olan sizin bir kadin ve bir anne olarak ic huzurunuz ve mutlulugunuz. Kendiniz icin umarim halledersiniz bu meseleyi. Kolayliklar diliyorum

Yani anacım kolay bişey değil ki amaaan ne olacak desem travna resmen hem doğum hem yaşananlar bence kendinize zaman verin biraz akışına bırakın

Çok teşekkür ederim bu yöntemi deneyeceğim, umarım başarırım.

uzman desteğe ihtiyacın var... faydalı gelecek

Haklısınız, böyle ağır şeyler olduktan sonra özrün bir anlamı olmuyor, benim lohusalığımı, bebeğimin ilk doğduğu günleri kimse bana geri veremiyor mesela. Uğraşıyorum aslında aklıma getirmemeye ama işte şöyle oluyor, eşim bir hastalansa ve ilgi azlığından ya da kendisine merhamet gösterilmiyor oluşundan bahsetse aniden içimden başka biri çıkıyor, çok mu zor altı üstü soğuk algınlığında bile çok mu ağır geliyor her şey diye düşünmeye başlıyorum. Çünkü bana elime kıymık batmış gibi bile davranmadılar. Eşim sezeryanın çok basit olduğu fikrindeydi, annesinin faranjit olduğun ve kafasını kaldıramadığını söylüyor ona bir şey olur diye endişeleniyordu, o öksürdükçe peşinde gezip duruyordu. Düşündükçe iyice kızıyorum

Yaşadıkların zor ve seni anlıyorum.. Ama inan unutmuyorsun yardım almak ıyi gelebilir.. Ama hafızandan silinmez gerçekten insan unutamıyor rafa kaldırıyorsun ama en ufak rüzgarda ne var ne yok iniveriyor aşağı içindeki öfke çıkıyor.. Neden? Soruları Kafanın içindeki o kin duyduğun insana zamanında yapamadiklarina senaryolar üretip şunu yapsaydım bu deseydim... Bitmiyor... Şöyle düşün bu kin, öfke kırgınlık hissettiğin ne ise bir kutuya koy ve bunu 7 katlı bir yere kilitle öfke anında çıkarmaya çalıştığında her katında değer verdiğin şeyleri getir aklına Çocukların Eşinin güzel davranışı Güzel geçirdiğiniz bir zaman... Belki ise yarar umarım herşey senin için çok güzel olur..❤

Çok teşekkür ederim güzel dilekleriniz için evet insanın en yardıma muhtaç zamanında yapılanlar gerçekten unutulmuyor. o açılan yara bir daha kapanmıyor galiba. Önceki

Haklısınız ben de böyle düşünmek istiyorum, bir şekilde yaptıklarını ödesin istiyorum. Eşim cidden verdiği sözleri tuttu., ailesiyle çok mesafeli, beni git diye asla zorlamaz, kv de bu saatten sonra yine büyük konuşmak istemem ama normal şartlarda evime gelemez, lakin gördüğüm kadarıyla kadın bunları umursamıyor bile, ben de en çok buna şaşırıyorum, oğlunu seven bir insan bir parça olsun ben ne yaptım der oturur düşünür ama o sanki hiçbir şey olmamış gibi davranıyor, umurunda bile değil. ya da yansıtmıyor bilmiyorum. Böyle olunca ben de yaptı etti hiç bedel ödemeden öylece kapandı konu gibi hissediyorum. K kardelen-1978 Aktif

İnsallah duzelir gercekten cok uzucu Onlari en iyi siz tanirsiniz elbette biz bir yere kadar yorumlayabiliriz. Niyetlerini, yapmak istediklerini dogru analiz ettiginize inaniyorum ben, umarim cok mutlu olursunuz bundan sonra.

Çok çok geçmiş olsun, cidden çok üzüldüm, benimde istemeyerek eşimin ailesinin yanına gittiğimin ertesi günü başladı kanamam, tam bir ay boyunca öldüm öldüm dirildim. Çocuklarımı yapayalnız bırakacağımı düşünüp uyku uyuyamadım. sonrasında kendi kendime dedim olmaz böyle, olan bana olacak kimsenin de umurunda olmayacak, çocuklarımla ben mahfolacağız. Kesinlikle o günden sonra adımımı bile atmadım oraya, büyük konuşmak istemiyorum ama atmayı da düşünmüyorum çünkü canımdan olacağım bu gidişle. Çok iyi yapmışsınız, umarım bundan sonra hayatınız hep mutlu ve huzurlu geçer.

Çok teşekkür ederim, bunu da deneyeceğim, belki kendi kendime telkin bana iyi gelebilir. A

Erkekler bir türlü dengeyi kuramıyor maalesef. EVenice aileler birden kıymetli oluyor.

Tekrar dogum yaparsam esimin ailesine söylemeyeceğim. Hicbirini görmek istemiyorum J

Merhaba Uzun yillar önce görümcemle benzer seyler yasadim. Konuda acmistim. Yillarca esime anlatmaya calistim ablasinin nasil bir insan! Oldugunu anlamak istemedi. Ta ki Rahmim büyüme yapti sizinki gibi kanamalarim yillarca dinmedi. Doktorum rahatsizligimin psikosomatik oldugunu ve neyi bu kadar icime attigimi sordugunda artik devam edemedim. Rahmim alinmak zorunda kaldi ama esimi karsima aldim ve ona bir daha evimde ablasinin sesini ve adini dahi duymak istemedigimi söyledim. Biliyorum cok sacma ama esimede 5 yil görüsmeme cezasi verdim. Neden derseniz susarak görmezden gelerek beni hasta ettiler. Ablasi bana iftira atmisti. Simdi en ufak aklima geldiginde canina okuyorum hic umurumdada degil. Hele bir görüssün. Doktorumdan belgeleride aldim. Tazminat nafaka ayriyeten ablasinada hakaret davasi acarim cok iyi biliyor. Ama hala unutamiyorum süpürge tutarken herhangi birseyde aklima geliyor. Esimle bu konu haric bir problemim olmadi yoksa bu kadar dayanmazdim. Aklima geldigi anda o anlayip özürler dilemeye basliyor ama unutulmuyor. Hic icinize atmayin. Basin yaygarayi. Siz degil o unutturmaya calissin haklisin yada hakliydin demekle is bitmiyor.

Eşiniz bütün bunları görüp sesini çıkarmadıysa merhametsiz biri demektir. İstediği kadar özür dilesin sonradan merhamet sahibi olamaz. Sanırım siz de bunun farkındasınız ondan dinmiyor öfkeniz. Yarın bir gün yine benzer bir durumda kalsanız aynı şeyleri yaşamaktan korkuyorsunuz ki garantisi de yok evet.

Haklısınız, böyle ağır şeyler olduktan sonra özrün bir anlamı olmuyor, benim lohusalığımı, bebeğimin ilk doğduğu günleri kimse bana geri veremiyor mesela. Uğraşıyorum aslında aklıma getirmemeye ama işte şöyle oluyor, eşim bir hastalansa ve ilgi azlığından ya da kendisine merhamet gösterilmiyor oluşundan bahsetse aniden içimden başka biri çıkıyor, çok mu zor altı üstü soğuk algınlığında bile çok mu ağır geliyor her şey diye düşünmeye başlıyorum. Çünkü bana elime kıymık batmış gibi bile davranmadılar. Eşim sezeryanın çok basit olduğu fikrindeydi, annesinin faranjit olduğun ve kafasını kaldıramadığını söylüyor ona bir şey olur diye endişeleniyordu, o öksürdükçe peşinde gezip duruyordu. Düşündükçe iyice kızıyorum. NeverOne

Hastanede bebekle doktorun yanında girip çıktıktan sonra kv yi bulamadım. O halimle tüm hastaneyi aradım, belki ben görmedim bilmiyorum ama bebeğim kucağımda kadını aramak çok zoruma gitti. O esnada eşimi aradım annen çıldırdı sanırım hiç yardım etmiyor üstelik bir de eziyetini çekiyorum şuanda dedim." ne yapayım, ben de arada kaldım, neden böyle yapıyor bilmiyorm, herhalde hastalığından" dedi. Bebeğimin sarılık değeri yükselmişti ve ben oturmuş ağlıyordum, yedi kat el hastanede teselli verirken gülümseyerek bana bakıyordu kadın. Nastasya

Bazen, bazı şeyler insanın acemiliğine geliyor. Sonradan düşününce çok kızıyorsun kendine ama zamanı geri getiremiyorsun. Boşanma gibi bir niyetin yoksa biraz sabır göster. Eşin hatasını anlamış ve düzeltmek için çabalıyor. Sen de ona biraz yardımcı ol bu konuda. Kolay değil biliyorum ama. Gerekirse profesyonel yardım al, faydası olacaktır.

Sizi cok iyi anliyorum ben de 20 yasina kadar sizin gibiydim. Cocuklugumu mahvetmis birine karsilik kinim tukenmiyordu, iyi davransam rol yapiyordum, en ufak bir olayda hemen yuzune vuruyordum. Sonra baktim ki bu bana zarar veriyor, terapiye basladim. Terapistim bana dedi ki; 'Sen olanlari affedersen unutacagini ve ayni seylerin tekrar basina gelecegini dusunuyorsun. Affetmek unutmak demek degildir. Sen bunlari elbette hatirlayacaksin ve bir daha basina gelmeyecegine emin olacaksin. Affetmek seninle ilgili bir olay, senin huzurun icin yapman gereken bir sey.' Su an 25 yasindayim ve gercekten bana kotulugu dokunmus herkesi affediyorum kendi icimde. Yeterince hayatimdan zaman calan kisileri gelecekte onlara kin duyarak daha fazla zamanimi ve huzurumu calmalarina izin vermiyorum. Ancak hayatima tekrar almiyorum hicbir sekilde. Affetmeyi tamamen kendim icin yapiyorum yani. Bakin 2 sene olmus, 2 senede bu durum zaman zaman sizin huzurunuzu calmis. Bir 20 sene daha boyle yasamaya deger mi? Affetmeyi kendiniz icin yapmalisiniz. Ne kayinvalde ne es, en onemli kendinizsiniz.

Kv-nizin size yaşattiklarinin aynisini, hatta daha kotusunu ben yaşadim. Ama kocam her zaman yanimda oldu, annesina yapma etme dedi, yardim et dedi, anlatmaya calisti. Oyuzden benim kinim eşime yok, kaynanamadir. Dogumda yardimini gectim, kizim 6ci ayinda ameliyat oldugunda da aynisini, hatta daha kotusunu yapti. Ondan sonra delirdim, sabrim taşdi, yerini gosterdim. Kelin ilaci olsa kendi kafasina surer, kinim hic bi sekilde gecmiyo, kv-min yaptiklari surekli kafamda, kurtulamiyorum bu durumdan. Benim de guclu bir piskologa ihtiyacim var malesef...

Peki yüreğiniz ne diyor bu duruma? Siz eşinizi gerçekten içten affettiniz mi yoksa özür dilediği için vicdanen, sırf bir zamanlar sevip evlendiğiniz çocuklarınızın babası olduğu için şans vermek adına affetmiş gibi mi hissediyorsunuz? Özür dilemiş telafi edeceğim diyen bir adamı neden geri çevirdin denmesin diye mi dilinizle affedip yüreğinizle affedemediniz. Uzman yardımı almanız şart ama çözüm sizde, eşinizi affedecek kadar seviyor ve sayıyor musunuz yoksa o artık yalnızca çocuklarınızın babası mı sizin için? Sevdiğiniz adam değil sadece bir baba olarak görüyorsanız üstüne sünger çektiğiniz tüm geçmiş en ufak bir olumsuzlukta gün yüzüne çıkıp daha büyük kavgalarla kendini gösterecektir çünkü.

Bunlar aklıma gelmediği ya da tetikleyici bir etken olmadığı zamanlarda eşimi seviyorum. Geçmişini değerlendirerek olaya yaklaşıyorum açıkçası, eşimin ikinci evliliğiyim ve diğer eşiyle evliyken hep anne babasıyla birlikte yaşamışlar, sorumluluk almamış, eski eşi zaten küçükmüş ve muhtemelen kv nin onu yönetmesi ya da kendine benzetmesi zor olmamış, o kadının da ben evlilikten bir şey anladığını sanmıyorum, çünkü onca zaman kendine ait bir evi bile olmamış, eşimde sorumluluk almamış ve evde herkes sustuğu eşime yansıyan bir şey olmadığı için annesini kendi kafasında tasarladığı şekliyle görmüş. Şimdi benim bireysellik çabalarım eşimde farklı bir etki yarattı muhtemelen. Sanki daha ilk evliliğiymiş gibi her şeyi tek tek anlatmam gerekti ona, bu da epey bir zaman ve enerjimi aldı açıkçası. Eşim bu noktaya gelene kadar birey olmanın ne demek olduğunu sorgulayana kadar çok emek verdim, şimdi verdiğim emekten vazgeçmek zor geliyor. Bir de evet hala onu karşı cins olarak, eşim olarak görebiliyorum bunları kaybetmedim. O yüzden dediğiniz gibi yardım alacağım artık. Başka çarem kalmadı.

Soğumamak elde değil, benim eşimde ilk zamanlar suçlu beni gördü, sen hastasın her şeyi çok farklı yorumluyorsun, annem dünyanın en iyi insanıdır, yardım etmek istedi suçlu oldu falan filan bir sürü savundu durdu. Baktım olmuyor ben bununla mı uğraşacağım dedim ayrılma noktasına vardırdım olayı. Bir süre ayrı kaldık, o annesinin yanına gitti aradığında her şeyi anlamış olduğunu söylüyor ve özür diliyordu, umarım sizin eşiniz de gerçekle yüzleşir. çünkü bir kadın için çok zor çok iyi biliyorum, hayat arkadaşı dediğiniz kişiye güvenmemek çok zor.

Ben de evliliğimde eşimden kaynaklanan büyük sıkıntılar yaşadım. Şiddet yahut aldatma olmasa da psikolojik çöküntü yaşadım sayesinde. Boşanma eşiğine geldiğimizde kendisi düzeldi. Lakin ben o düzeldikten sonraki iki yıl hayatı ikimize de zehir ettim. Ne öfkem geçti ne de kinim. Sonra fark ettim ki ben aslında kendime zarar veriyorum. Haklı olmak, mutlu olmaktan daha önemli olmuş benim için. Haklı olmak olumlu hiçbir şey katmıyor hayatıma. Daha da önemlisi evdeki gergin ortam oğlumu da etkiliyor. Evet unutmadım hala ancak susuyorum artık. Daha fazla gülmeye çalışıyorum. Farklı konularda konusmaya gayret ediyorum ve bunu son iki aydır yapıyorum. Eşim ben değiştiğimden beri çok daha nazik ve duyarlı oldu. Esasında eşimin nasıl olduğu da önemli değil. Ben bu değişimi kendim için istedim. Daha sakin ve huzurluyum. Oğlum gergin ve kin dolu bir anneye sahip değil artık. Kin ve öfke insanı kemiren, gülmeyi unutturan lanet duygular. Arının bunlardan efenim. Kendiniz için :)

Evet bazı insanların nasıl bu kadar vurdumduymaz olduklarını anlamak zor oluyor. Ama belki de onun içi içini kemiriyordur. Sadece size yansıtmak istemiyordur. Siz yine de sakin olun. Evinizin huzuru kaçarsa yine sevinen o olacak. Ben karışmadım yine huzursuzluk yarattı diyecek. Sizi çok iyi anlıyorum benzer bi KV de bende de var. Siz ne kadar mutlu olursanız o o kadar huzursuz olacak. Önemli olan eşinizin durumu kavramış olması.

Ne unuturum, ne affederim.. O adama koca demem, evime yatağıma sokmam. O aileyle tek ilişkin de hafta da bir babalarının çocukları görmesi olur. o yuzden size de bir yardimim olamaz.

Öncelikle kızınıza geçmiş olsun diliyorum, umarım düzelmişti ve hep sağlıklı mutlu olur. Eşim hastaneden geldiğim gün tamamen beni suçlar haldeydi, huysuz ve memnuniyetsiz olduğum düşüncesini ben gelene kadar işlemiş eşime. Epey de bir dedikodumu yapmış, hatta eve geldikten sonra ben de yakaladım tesadüfen mutfakta. Bir de çok hasta taklidi yaptı, sürekli öksürme ve başını kaldıramama numaralarına başvurdu. Eşimin annesi yatağımı aldığı halde gecenin bir yarısı sırf söylendim diye beni ağlatıp, üstüne bir de çete gibi davranmasını unutamıyorum. Sonrasında annesine neden böyle yapıyorsun, yardım et dediği çok oldu, ama yaptığı şeyler daha önce yapmadıklarını sildiremiyor kafamda. Ama artık kadınla hiç görüşmüyorum, bu hislerimi atabilirsem hem ben hem evliliğim iyiye gidecek. ama nasıl yapacağım inanın bir fikrim yok.

Şöyle düşün eşin yaptiği hatalarin farkina varmiş ve bircok şeyi düzeltmek icin çaba gostermis bence bu affetmen icin buyuk bir sebep ya tam tersi olsaydi kendini ve annesini hakli gösterip birde üstüne seni suclasaydi ki bu özellik emin ol cogu erkekte var... yasadigimiz travmalar unutulmuyor evet ama surekli kafanda seni rehin almasına izin verme. Benzer seyleri bende yaşadım dogum yaptigimda israrla ben kalıcam yaninda dedi sirf geline baktim demek icin sabaha kafar uyudu bebegimi bile hemsireler emzirmem icin verdiler kucagima sezeryanliydim ve baska bircok sey hatta esimle ayri kaldigimiz dönemde benim kocama göre masum annesi ayrilmamiz icin elinden geleni yapti esimi doldurup durdu ben bunlari unutmadim ama unutmus gibi davraniyorum. Ve benim esim annesi icin hicbirzaman hatali demedi neyapayim atamam satamam benim annemde boyle dedi. Sonuc olarak ictenligimi samimiyetimi ve kendimi o evin kizi olarak görmememe sebep oldular şuan mecburi giderim birkac saat oturur gelirim hicbir şeyimi paylaşmam eşime gelince de evimuze cocuklarimuza bana sadıktır o yüzden huzur icin bircok seyi unutmus gibi davraniyorum

Allah bizi en masum günahsız şekilde yarattı bütün olumsuzluklar nefsimizden bunu düşünmek kendinize telkin etmek işe yarayabilir... . push ; Nastasya

Lohusalığım öncesinde bu tarz şeyleri çok duydum zaten, ama annesidir seviyor diye umursamamıştım, işin bu kadar büyüyeceğini hesap edemedim. Bir seferinde eşim telefon edip hazırlan seni yemeğe götüreceğim dedi, giyindim süslendim geldi aldı, tam kırtasiyeden bir şey alıp yemeğe geçeceğiz annesinden bir telefon, oğlum gelmeyecek misiniz

unutmak isteyip insan unutamaz ki ama :) unutmaya çalışınca daha çok hatırlanır. bence eşinle yüzleş. ben içimden atamıyorum bunu beni sevmediğini düşünüyorum bana bunu nasıl yapabildin de

Aynı duygular bende de var maalesef. Nasıl başa çıkacağım konusunda hiçbir fikrim yok. Bir ablasının hamilelikte, diğer ablasının lohusalikta yaptıkları içimden çıkmıyor. Anlatmaya başlayınca ben bunları konuşmak istemiyorum diyor. Konu kapansın diye ölü taklidi yapmasıda beni çıldırtıyor. Ciddi ciddi boşanmayı düşündüm. Konuyu aileme açtım. Sabır diyorlar, unut diyorlar. İşin kötüsü eşimden iki kat fazla maaş alacağım bir işe atandım. Şimdi boşansam kimse bunların yaptıklarını görmeyecek, parayı bulunca kocayı boşadı olacak.

Bazı insanlar seni önce delirtir sonraa aa sen zaten deliydin derler... bu fırsatı kv verme derim ben. Ben olmasam da geçinemiyorlar bak sorunlu olan gelin kendisi imajı yaratamasın milletin kafasında

O zamanda olsaydınız boşan derdim ama affetmişsiniz ve eşiniz verdiği sözleri tutmuş geçmişte kalarak hayat geçmez önünüze bakın veya boşanın ikinizede yazık

Şöyle anlatayım eşimin açıklaması şu, benim algılarım ve farkındalığım açık değildi, hayata bakışım bambaşkaydı, anneme koşulsuz güveniyordum ve sırtımı dayıyordum. Bacağım da kırıktı onun psikolojisiyle, sakat kalma korkusuyla çevremde olanları tam olarak algılayamıyordum, birine güvenip yükü devretmeye ihtiyacım vardı ve bu doğal olarak annem oldu, her şeyin doğrusunu yapıyordur zaten diye düşündüm ama annem benim güvenime ihanet etti, sırtımı ona dayayamayacağımı gösterdi, her şey için çok pişmanım ama zamanı geri alamıyorum diyor. Bana da söylediği açıklamalar şey gibi geliyor hani son zamanda gündemde bir olay var, kızın annesi erkek çıkmış ya, babası da karımın erkek olduğunu bilmiyordum diye açıklama yapıyor, bu açıklamayı kafamda hiç oturtamıyorum, mantığıma sığdıramıyorum. Eşimin açıklamaların da kulağıma " karımın erkek olduğunu anlayamadım" cümlesi gibi geliyor ve evet çok güvensizim başıma bir şey gelse yine aynı görmemezliğe kapılmayacağına inanmam güç oluyor

Bence bu saatten sonra önemli olan koçan sana verdiği sözün arkasında duruyor mu ona bak. Annesi ile arasına mesafe koydu mu? Ana kuzularının annesi ile mesafeli olması zordur. Eğer koyduysa, seni ve çocuklarını annesine gitme konusunda zorlamıyorsa, ve annesi senin gönlün olmadan evine gwlemiyorsa ve eşin mesafeli davranıyorsa emin ol kazanan sensin. Kadın zaten yaptıklarının vebalini ödüyor. Düşünsene en başta oğlu ve yönettiği her şey yok oldu Nastasya

affetmem için bişey yap ispatla de. o uğraşsın biraz. hediye mi alır birşeyler yapsın ama.

Kv ye sordum hiç mi vicdan yok sen de diye " ben ne yaptım ki" diyor, doğum yapınca şımaran insanı sevmezmiş o, ne yapıp şımardım inanın bilmiyorum. Evet keşke dediğinizi yapabilsem, tam yaptım sanıyorum bir bakıyorum aynı yerdeyim. A

Bence ve ben bunu kesinlikle yargilamadan söylüyorum: Sizin esinize karsi olan güveniniz gitmis bu olaylar yüzünden. Yani sizi gerekirse koruyamicagini da anladiniz. En zayif zamaninizda sizi düpedüz manevi olarak yapayalniz birakti. Siz esinizi aslinda hic affetmediniz bu yüzden. Aslinda bir imkaniniz olsa belki ayrilirdiniz bile. Mesele hicde basit degil. uzman yardimi almak istersiniz belki, ama faydasi olur mu bilemedim

Kocanı arayıp çocuğu hastaneye götürcem 3 günlük sezeryanlı halimle anan hastaneye yardıma gelmiyor bu kadın niye geldi diye telefon ettiniz mi

Yabancı uyruklu musunuz? Kullandığınız isim öylesine mi? Nastasya

Onu da yaptım, oturttum koltuğa, tek tek sordum yaptıklarını, önce bir atarlandı "aaa mahkeme mi burası ayol gidiyorum ben" dedi, koştum kapıyı kilitledim gitmeyeceksin sorduklarıma cevap vermek zorundasın diye mecbur oturdu, hiçbir soruma cevap veremedi doğru dürüst ben zaten yaşlıyım hastayım deyip ağlamaya başladı. alt komşusu vardı çok fitne fesat bir insan onunla mı planladınız bu yaptıklarını diye sordum, yatağımı nasıl alabildin bu nasıl bir vicdan dedim dedim de dedim bağırmak çağırmak istedi ben daha yüksek bağırınca kesti sesini soruların cevabından tatmin olmayıp ardı ardına sorular sorunca da ağladı sızladı. Kinim geçmedi geçmiyor, o gün konuştuğumda kasıtlı olarak bunları yaptığına iyice emin olunca daha fazla öfkelendirdi bu beni. Genede birkaç ay sonra eşim sızlanıp annemlere gidelim, ben yapayalnız kalıyorum tek başıma gidince deyince üzülüp tekrar gittim, gittiğimde kadında bir gram değişme yoktu, aynı şekilde bana laf sokup eşimin karşısında küçük düşürmeye çalışıyordu, hatta memelerin sarkmış dedi eşimin yanında. oradan geldikten sonra kanamam başladı bir ay boyunca hiç durmadan devam etti, kanser oldum sandım, rahimden parça alınmaya kadar gitti olay. baktım benimki benden gidiyor bundan sonra ne yüzünü görürüm ne adım atarım dedim. üç çocuğum var annesiz kalsınlar istemiyorum. İlginçtir sorunum bu kararı verdikten sonra bitti, daha o gündür hiç adet sapması dahi yaşamadım.

Ya bana da saçma geldiği için belki sinirlerim bozuluyor, ona göre ayak kırılması sezaryenin yanında çok çok büyük bir şeydi. Her kadın çocuk doğuruyor ve sezaryen oluyor diye bakıyordu olaya, toplumda çok mu basitleştirildi bu sezaryen bilmiyorum. Diyorum ki ameliyatlı bir insanın yatağı olması gerektiğini mutlaka birinin söylemesi mi gerekir yoksa zaten ortalama zekaya sahip bir insan bunu otomatik olarak bilir diyorum, sen bana söyleseydin ben hallederdim zaten diyor, eee illah söylemem gerektiğini düşünmüyorum, ameliyattan gelen insanın yatağına yatılmaz zaten, bir yatağı zaten olmalı diyorum eee hadi onu da geçtim ben söyledim kendisine o zaman bana dedi ki " yaşlı insan, hasta başını bile kaldıramıyor, üstelik misafir ben bir şey desem ayıp olur, anne işte bir şey de denmiyor" diye kendisi söyledi. Şimdi bu söylediğini hatırlamadığını söylüyor, daha bir sürü şey, olay bir türlü yerli yerine oturup mantıklanamıyor, böyle olunca ben de sürekli öfke içindeyim.

Okurken yüreğim sıkıştı resmen, üzüldüm... Madem affettiniz, ve karşıdan da çaba gördünüz uzatmayın derim ben... bu olaylar yeni mi bilmiyorum ama biraz zamana ihtiyacınız var diye düşünüyorum... ama yok bir türlü dindiremiyorum kinimi diyorsanız da uzman desteğe ihtiyacınız var... hayırlısını diliyorum

Bir piskologa gidin mutlaka. Hic bişey yapmadan cok zor. Durduk yerde, hic bir sebep olmadan insana sinir geliyo. ALLAH yardimciniz olsun. Onemli olan kocanizin deyismesi, sizi anlamasi, pisman olmasi...

kinciyiz biraz sanırım gerçi yaşayan bilir derler. yaşamadığım için kolay gelebilir. ama eşin pişman olmuş. yani sorunları tekrar hatırlatmanın anlamı yok canım HappyLifeXx

Umarım gelebilirim, yeterince vaktimi verdim zaten bu konuya, ömür geçiyor ve ben bu anlamsızlığa biraz daha ömür harcamak istemiyorum. Belki de okb yimdir diye düşünüyorum, çünkü şimdiye geçmesi unutmam gerekirdi. Sağlıklı değilim de ondan mı bu denli kafaya takıyorum acaba? bilmyorum inanın. NeverOne

Verdiği sözleri tuttu, gerçekten gözle görülür şekilde değişti, annesiyle uzun süredir hiç görüşmüyorum zaten. Yaptığı şeyleri vurdumduymazlıktan yaptığını düşünmüyorum. Kasıtlı bana eziyet etmek ve hatta belki de zarar gelmesi için yapılan şeylerdi bunlar. Bundan adım gibi eminim, eskiden arka arkaya iki erkek bebeği olsun istemiş, ama olmamış, eşimden sonra doğan bebek ölmüş, benim hayatım olması gereken şeyi sen yaşıyorsun dedi açık açık. Ve biliyorum ki o an ona benim ölmemi isteyip istemediği sorulsa çok eminim ölmemi isterdi. O denli kinle hareket etti. Hasta numarısı yapıp öksürüp durdu, eşim de arkasında gezdi anneciğim iyi misin diye, olanlardan sonra kendi kendime söylendim diye, beni ağlattı annesinden adaletsizcesine özür dilememi sağladı. Hep bunlar aklıma geliyor unutabilsem keşke, onca değişimi bunları telafi etse ama etmiyor. sanırım bir uzmana gitmem gerekecek.

Çok çok teşekkür ederim, ben de görmeden cümlelerinizden sevdim sizi varolun. İşte asıl sıkıntım da bu, gerçekten pekçok şeyi düzeltti, ilk tanıdığım adam asla değil, öyle olsa çoktan ayrılmıştım zaten. Tam her şey düzelmişken, kendi elimle bozmaya da içim el vermiyor, kendime açıklama yapamıyorum madem ayrılacaktın baştan ayrılsaydın o zaman diyorum, şimdi her şey yoluna girmişken, onca emek vermişken neden diyorum. İki yıldır eski adam değil, o yüzden çözüm aramaya çalışıyorum.

Lohusalık insanın kendini en zayıf hissettiği zamanlardan biri, hamilelikte öyle, bu dönemde yapılanlar bir türlü unutulmuyor galiba. İnsan güven duygusunu yitiriyor çünkü. Başıma bir şey gelsenin fragmanını izletiyorlar. size de çok geçmiş olsun. Bununla yaşamak zorundayız sanırım. Nastasya

Yardımdan başka çarem kalmadı, çünkü iki yılı çoktan geçti bu olanlar, ama ben hala unutamıyorum, hala ilk günkü gibi taze her şey, bu bir problem biliyorum çünkü şimdiye azalması hafiflemesi gerekiyordu. Eşimle boşanmaya vicdanım el vermiyor çünkü söz verdi ben de kabul ettim ve o sözünde durdu, ama ben atlatamadım

Çok geç olmadan psikolojik destek al arkadaşım, aynı durumdayım ben de. O yüzden çok çok iyi anlıyorum. Hatta bendeki o kadar fena ki, 5 yaşımda bana ters bir şey söyleyen insanlara bile 32 yaşımda hala nefret kusabiliyorum. Psikolojik destekten kastım da ilaç kullanıp sakinleşmek uyuşmak değil. Affedememek genelde altında farklı bir problem yatan, bir şekilde derinlerde kalmış bir durum. Müdahale edilip farkındalık yaratılmayınca da katlanarak devam eder. Uzman bir psikolog en azından affedememenin altındaki ana nedenleri irdelemen için seni yönlendirecektir. Belki de şuan farkında olmadığın bir şey keşfedeceksin ve bakış açın değişecek. Ancak böyle çözüm bulabilirsin.

Şimdi mesele daha iyi anlaşıldı, kayınvalide dominant yönetici karakterde biri demek ki, ilk geline yaptıklarını size de uygulamaya kalkıyor, sizin için yoruculuğunu tahmin edebiliyorum, hele de erkekler bazı şeyleri sorun gibi görmeyince, ona göstermeye ve olması gerekeni anlatmaya çalışmak, hele de o arada doğum, lohusalık, 2 küçük çocuk ve kayınvalidenizin de rol kesmesi eklenince epey zorlanmışsınız. Hala lohusalık dönemindesiniz bunun da etkisi oluyordur belki, siz vakit kaybetmeden bir terapistle görüşün, bazen üst üste gelen şeyler olunca insanız ruhumuz yoruluyor, destekle toparlanırsınız.

Size de çok geçmiş olsun, en özel anları mahfetme ustası olduklarını biliyorum. Git diyemedim elim kolum bağlandı, iki yaşına bile girmemiş bir bebek, ayağı kırık bir eş ve bebeğimin sarılık değeri yükselip hastanede yatma ihtimalimiz doğunca ben sessiz kalmak zorunda kaldım. Kayınvalide de sonuna kadar kullandı bu çaresizliğimi. Ama sürekli geriye sarıp kafamda kovup duruyorum kadını ama artık bitsin istiyorum, bu boş şeyleri düşünmeyeyim istiyorum. Nastasya

Bir de bacak kırılması çok mu büyük bir olay, evet zor ama aşırı abartmış gibi geldi eşiniz. Sanki yatalak kalmış da bir daha kalkamayacak gibi davranmış. Bacağı kırılınca insanın algısı nasıl kapanır onu da anlamak mümkün değil. Asıl insan öyle zamanlarda daha iyi görür eğriyi doğruyu."Düş de gör." der eskiler. Yani zor duruma düşünce kimin ne olduğunu daha iyi anlarsın demek istiyorum. Eşinizin söyledikleri maalesef inandırıcı değil ve bu açıklamalar sizi tatmin edemediği için affedemiyorsunuz.

Yüzleşmiş kv denen saçma insanla ama yine aynı unutulmuyor işte inanın ne yaparsanız yapın unutamazsınız bilmiyorum niye ama içinde kalıyor insanın sadece üzerini kapatıyor ama en ufak şeyde gün yüzüne çıkıyor işte

canım gercekten uzman yardımı cok faydalı olur ve bu konuşarla ilgili kitaplar okuyabilir youtubedan dyolar izleyebilirsin. haklısın

teşekkür ederim yorumunuz için, ben öyle olamadım, eşimin algılarım farkındalığım açık değildi, düşünce yapım başkaydı ama artık görüyorum şans ver demesi ben de belki ye neden oldu. Evet telafi de etti ama ben de geçmiyor geçemiyor böyle yaşamakta çok zor hem eşim hem benim için. Nastasya

varolun güzel dilekleriniz için, eşim ana kuzusuydu, annesi de sonuna kadar kullandı bunu, hastalıklı kişiliğini ben de tatmin etti. İçime hazmedemiyorum ama etmek zorundayım devam edeceksem. Tekrar teşekkürler.

Bir insana bu kadar acımasız davranıp ezersen böyle unutamaz işte uzun zaman.. siz de haklısıniz kimisi yapı itibariyle affetmekte zorlanıyor zaman zaman bana da oldu. Affedebilmek çok zor. Burda nefsimiz devreye giriyor ki nefis hiçbir zaman bizi Allah'a yaklaştıran iyiye yönelten bir unsur değil. Kin duygusu ortaya çıktığında bunun nefsinizden şeytandan olduğunu, eşinizin kendini affettirmek için herşeyi yaptığını, çocuklariniz olduğunu ve ayrılmak istemediğinizi kendinize telkin edin. Şeytanın en sevdiği şey yuva bozmak, buna yöneltmek ve eşlere vesvese vermek.. Bosansaniz belki de zaman zaman bunları düşünüp pişman olacaksınız, hayatın yükünü tek başına omuzlamak zor çünkü. En önemli sebep de eşinizin elinden gelen telafiyi yapması olur bence.. Zamanla sakinlersiniz inşallah

Durumunuzu sıkıntınızı öyle içimde hissettim ki. İnsan ne diye evlenir ağrısız başına dünyakadar sorumluluk alır, hani Eş'im olsun yani eksik kalan parçalalarımı yerine koyan tamamlayan diğer yarım olsun diye evlenir. En zor zmanlarımda yanımızda olmayacklarsa niye varlar hayatımızda? Hamileliğim ve lohusalığım seninki kadar eziyetli olmasada kv ile ilgili çok sevimsiz hatırlar var benim beynimdede. ama özellikle hamileliğimde bana çok gözyaşları döktürdü.. ve benim gözyaşlarımı benim eşim de hiç silmedi. yoksaydı tamamen. Hiç olmamış gibi davrandı göz göre göre hemde. ben de insanım ya bende bi ana evladıyım diye feryad edesim gelirdi hamileyken ve lohusayken. Eşimse bu süreçte tamamen gereksiz böyle varlığı yokluğu belli olmayan hiç olmasa da olur denilebilecek öylesine biriydi hayatımda. Bi arkadaş demişya merhamet sonradan kazanılmaz diye sonun akadar katılıyorum. O gün ne ise bana karşı nasıl vurdumduymaz sa yine okadar vurdumduymaz benim eşim. İlk Zor zmanınzıda ama sizi yine kimsesiz bırakmasınlar da.. İkisininde yaptıklarını zerre kadar unutmadım, içimde onlarla yaşıyorum bende. Sen yine sadece kv kinlenmişsin birde eşine karşı kinlenen içinden çıkmayan yaraları olan ne kadınlar var arkadaşım. ben mesela... Allah düşüncelerimize selamet versin zihnimize mukayet olabilmeyi göstersin bize ama unutmak çok çok çok zor...

Çok teşekkür ederim, bunu da deneyeceğim, belki kendi kendime telkin bana iyi gelebilir

Çok teşekkür ederim çok haklısınız, umarım daha büyük dertler görmem, hergün kalktığımda bunu söylüyorum kendime inanın, çocukların sağlıklı sen sağlıklısın sevdiklerin yanında mutlu olmamak için neden yok diyorum. Ama tetikleyici en ufak bir şeye bakıyor bu düşüncelerim. Örneğin eşim hastayım deyip abartılı tepkiler verdiğinde ilgi ve anlayış beklediğinde, hasta olduğu için kızgın olduğunda filan birden içimden başka bir ben çıkıyor. Kendine gelince hafif bir grip bile mühimmiş demek ki diye geçiyor aklımdan. doksanlar

Malesef bnde öyleyım :/ esımle en ufak tartışmada bile gönlümü almayana kadar konuşmuyorum. senelerce kırgın olup kus kaldığım insanlar var hep başkasından adım beklıyorum

Keşke bunlar olurken herkesin payını eline verseydiniz içinize ata ata perişan olmuşsunuz ben öyle yapıyorum valla anında tepki veriyorum ben uzulecegime onlar üzülsün çokta tın

Cok tesekkür ederim. Yurtdisinda olmasam zor olurdu belki görüsmemek ama ta oradan yetisiyordu buraya. Yillarca aldirmamak icin direndim sanki kadinligimi kaybediyormusum gibi geldi ama en sonunda kansizliktan bayilinca mecbur kaldim. Gercekten hic icinize atmayin baktiniz olmuyormu güle deyin sizden daha önemli sadece cocuklariniz ve onlar icin saglikli olmak zorundayiz. Nastasya

Malesef bnde öyleyım :/ esımle en ufak tartışmada bile gönlümü almayana kadar konuşmuyorum. senelerce kırgın olup kus kaldığım insanlar var hep başkasından adım beklıyorum. Yapılanları bnde unutmuyorum. Konuyu takipteyim.

Çok güzel ifade etmişsiniz ben de aynen bu durumdayım, bir süre önce sizin yaptığınızı yaptım, hatta artık bu duygulardan kurtulduğumu bile düşündüm ama son zamanlarda yine ne oldu bilmiyorum gelip tekrar çöreklendiler hayatımın ortasına, kendimde, motive edici güçte bulamıyorum, susmayı ve tepki vermemeyi becerebilsem büyük oranda sorunlarım çözülecek gibi görünüyor ama kendime hakim olamıyorum ve fiziksel olarak yıpranmaya başlıyorum. Kendi içimde sabır göstermekten, içime atmaktan ziyade köklü bir algı değişimi yapabilmem gerekiyor. Idrakyollariiltihabi

Kizlar bide şunu yorumlayin yerimde olsaniz ne yapardiniz... Esim birgun isyerinde kendini iyi hissetmeyip isyerinin hastanesine gidiyor kalp ritminde bozulma oldugu icin riske atmayip sevk yapiyor hastane. Esim panik yapmamam icin iki cocukla o panik anıyla araba surmemem icin arkadaslarina esimin haberi olmasin diyor. Ve erkek kardesini ariyor sevk olundugu hastanede esim anjio oluyor. Anjiodan sonra beni arıyor canim ben iyiyim böyle böyle oldu paniklememen icin aramadim diyor hernekadar kizdiysamda birşekilde dusuncesine saygi duyup büyütmedim simdi araba gönderiyorum hazirlan hadi gel dedi. Tmm dedim. Hastaneye gittiğimde ise bir baktimki esimin nerdeyse tüm sulalesi hastanede. Kaynana herkesi aramis ve hepsi orda.. kayinvalidem gilin evinden hastaneye gidis yolu bizim evin istikametinde. Ama ben aranmadim hadi senide alalim denmedi!!!!!!! Hastaneye gider gitmez kimseye slm vermeden esimin yanina koştum ve en az 1 saat yanindan ayrilmadim cok sukur iyiydi.. aksam oldu eve geldik hiçbirşey demedim neden beni aramadiniz diye üstüne k. v bana kavgami ettinizde oglum boyle oldu dedi. Ölürmüsün öldürurmusun? Ne alakasi var ya dedim ne demek istiyorsun!!!! Sonrasinda neden aramadin dedim bana savunma olarak sunu dedi benim aklim yerinde degildi birde sen cok paniksin cok korkarsin diye demedim dedi YALANCII. tum sülaleyi ararken aklin yerindeydi ama Y Yengec

Açıklaması da çok komikmiş cidden. Kaç yaşında bu adam? Size neden dayamamış peki sırtını size güvenmemiş mi? Lohusa eşine yardım etsin diye çağırdığı annesinin popoyu devirip yattığını idrak edemeyecek kadar algısını kapatacak ne olmuş? Bacaktan geçen sinirler bilinci komple kapatıyor galiba...

Aradan çok uzun zaman geçti, iki yıl oldu aslında, geçmiyor bir uzmana gerçekten ihtiyacım var, çünkü kendi başıma üstesinden gelemedim. Yabancı uyruklu değilim. Öylesine bir isim dostoyevkinin budala romanından bir karakter. Filipovnaydı önceden ama eşim anlar diye değişiklik yapılmış hali

Canım sen bu kadından uzak duracaksın, eşin değil bu kadın sinirlerini bozmuş senin. Bilerek yapmış anlaşılan istediğini de elde etmiş, bilerek yapmasa dahi kafayı yemiş, hasta belli ki. Her iki durumda da uzak durman lazım. Eşinden annenle benim aramda bir seçim yap deme, hasta dahi olsa satamaz da atamaz da, evlatlık görevi gereği yanında olmak zorunda ama sen uzak dur, eşine de artık eziyet etme küçük bebeğin var hırsını ondan alma, olan senin hayatına olur

Yatalak kalsa bile eşim yanıma getirmeye cesaret edemez bence :)

Aynen öyle...

Belki beni hatirlamazsin ama konularina yorum yapan üyelerden biriydim Seni kizdirmisimdir uyelerin çoğu gibi bosan kocanida kaynanida tuttuğun gibi kolundan at yazmıştım çünkü sanırım Ama madem evliliğe devam ettin artık her seyi geride birak kocan kaynanan için değil kendi ic huzurun için yap Arada bir yerde korkuyorum bir gün ellerine düşersem yazmissin umarım öyle bir sey hiç olmaz Çünkü kaynananda kocanda zalimin önde gideni Şu an bir şey yapmiyorlarsa fırsatını bulamadiklarindan yapmıyorlar yine çaresiz kaldığın bir durumda daha beterlerini yaparlar

kendi başıma halledemiyorum, sanırım bir uzmana gitmekten başka çarem kalmadı, bir de sürekli korkuyorum ya başıma bir şey gelirse, ya yatalak filan kalırsam, bunların eline kaldığım zaman halim ne olur diye kurup korkup duruyorum. Eşim verdiği sözleri tuttu, ailesiyle arasında kalın bir sınır var şimdi, bense hiç görüşmüyorum, bundan sonra da görüşmek istemiyorum açıkçası, kadının yüzünü hatırladıkça bile çok ciddi etkileniyorum. resmen travma sonrası stres bozukluğu yaşattı bana. Nastasya