Kiyamam uzmek istemezdim Neden uzuldunuz ozlemler bitmedi ve teselli mi düştü bir süre sonra..?

Onlar analarının babalarının dibinde mi yaşamışlar? Laale Aşikardır Zat-ı

Telefon ettiğimde birileri gitmiş oluyor kar oluyor kış oluyor gidemiyorum özel günlerde bulunmak istesem bulunamıyor filan içimde baya baya birikti her gün oturup aglamiyorum

Şöyle ki ailem istanbulda eşim bir kaç sene sonra taşınıriz diyor evet belki taşınıriz belkide beni teselli etmek için söylüyor. Bilemiyorum ama diretsem taşınıriz fakat eşimin huzurunda benim için önemli belki gidecegimiz yerde iş ortamını sevmeyecek bilmiyorum ben ince düşünen biriyim her iki tarafinda huzurunu düşünmekle geçicekmis gibi geliyor ömrüm

Şehir değiştirmek ne ki.. Ablam dünyanın bir ucuna Avustralya ya gitti. Sonra boşandı, ama yeğenin oranın vatandaşı ve babası izin vermediği için tr ye dönüş yapamıyor. Senede bir görürsek şanslıyız.. Çocuk bebekliğinden beri kesit kesit hafızamda. 6 aylık hali var, ama 1,5 yasında nasıldı neler yapardı bilmiyorum mesela

Evet evet, henüz tanimlayamadigimda bu annemin evinde bana ait olan Odam pijamalarim hala duruyor ama ben oraya ait değilim gibi oluyor orda kaldığımda sanki eşim benim cocugummus gibi ben olmadan yapamazmış gibi dusunuyorum. Sonra kendime çok kızıyorum bak yine anne babanın yanındasın mutlu değil gibi sorguluyorum kendini annen kadar seni kimse ozlemeZ diyorum herkes sensiz yapar diyorum teselli etmeye çalışıyorum neyse benim gibi insanların olduğunu görmek beni sevindirdi karamsarliktan kurtardı inanin..

Keske bu kadar duskun olmasaydim annem ve babama hep derim bu konu aklima geldikce...

Şükredin halinize ne güzel mutlusunuz huzurlusunuz.. Rabbim daim etsin inşallah.. benim evliliğim çok problemli 7 senedir huzuru bulamadım. Ve aile özlemim gün geçtikçe artıyor. Anacığım babacığım akılları bende. Bi evladım var diye sabret diyolar. Ama benim sabrım tükeniyo artık. Ağlıyorum şu an çocuk gibi.. babamın evini annemin kucağını özledim 3 ay olcak nerdeyse gözümde, burnumda tütüyolar..

Aynen öyle, çocukluk, o sorumsuzlukla beraber çevreye olan merakımız, kokuların, seslerin hatıralarla pekişmesi vb. nostaljik bir yönden kaynaklı :) Bak mesela benim uyku sorunum var, eskiden yoktu, belli bir yaştan sonra gelişti. Çocukkenki o huzurlu uykumu özlerim ve aklıma kurbağa sesleri ile uyuyuşum gelir. Bizim apartmanın önü binalarla dolmadan önce, boş bir araziydi ve bir kısmı da gölet gibi sazlıktı. Oradan mevsim ısınınca bir kurbağa sesi gelirdi ki, gece onları dinleyerek uyurdum. Şimdi arada netten kurbağa sesi açıyorum o gece karanlığında böcüklü ritimli kurbağa sesleri Ama kalkıp da soba kurmam, pisliğiyle mi uğraşacağım Taa beş altı yaşında bi şeymişim, ki anamlar da katalitik sobaya geçtilerdi zati

Imkaniniz varsa taşının yaa. Ben sizin gibi ince dusunemezdim sanırım, öncelik biraz kendiniz olsun. Hem alisamazsaniz geri donersiniz..

Bana da yorucu geliyor. Hayatı çözümsüz duygularımla dolduracak kadar vaktim yok.

ama hep yanında olunmaz ki bak benim oğlum 7 yaşında onun da hep yanında değilim sabah 8.30 da bıraktım akşam 17 00 de alacağım annem babam 8 saat mesafede benim kendi hayatım var onların kendi hayatı hayat döngüsü böyle yani aynı şehirde de olsan o ev ayrı bir ev olacak sana güzel anıların varmış ne mutlu, güzel güzel an onları arada ara, git gör özlemin de tadını al

Ben ayni şehirdeyim ailemle ama inanlı her gidip geldiğimde onlardan ayrılmak cok üzüyor ki 2gune bi beraberiz ama cok ozluyorum eve gelince bile hemen telefona sarılıyorum 1 senelik evliyim herseyi takıyorum gulsem bile onlar yanımda yokken gülemiyorum üzülüyorum kaynanama anne bile diyemiyorum anneme ihanet etmiş gibi hissediyorum annem kızıyor ayip. de diye ama yapamıyorum cok zor. sukur yaşıyorlar birgün bisey olacak diye gece bile kalkıp ağlıyorum remedioslabelle

Ben çocuğum olsa onu bakkala göndermeye Kıyamam dedim annem hafif yandan baktı hiç birşey söylemedi ama gözleri çok şey söyledi aslında. .. Simdi diyorum ki dünyanın bir ucunda bile olsam benim mutlu olmam için bir kere bile sitem dolu bir söz etmeyerek cikarsizca seven insanlar Milana22

Şükür yalnız değilmişim. Aksine kendi başıma olmak bana her zaman daha gurur verici olmuştur.

kızım da benden uzaklara gitse bencil olduğunu düşünürdüm şaka bir yana hep uzaklarda olacak gibi hissediyorum. S Spizella

Evet ben de bugun sorsalar yapmam. . ama o gün daha mı az düşünceli bir insandim bilemedim bu ciddi bir kararmış . push ; Yokuspokus

ya anne ya da babası ölmüş olanlar? ya da anne, babası ağır hasta olanlar? onlar ne yapsınlar.. aileniz çok şükür yaşıyor, size düşense onları her gün arayıp yanlarında olduğunuzu hissettirmeniz.. gurbette olmak elbette zordur, ama emin olun daha zor acılar da var anne-babaya dair..

Böyle mutlu olamazsın ama.. ben olmadım mesela.. sık sık aileni ziyaret et yada yakın bir yere taşın imkanın varsa..

Anneme 15 dk uzakta oturuyordum evlendim 6 ay sonra annem vefat etti ne zaman ne olacağı belli olmuyor . push ;

Aradığınızda telefonun ucundan size seslenecek bir anne babanız var. Benim babam hayatta değil annemin de hem beden hem ruh sağlığı yerinde deil. Bazen o kadar ihtiyacım var ki derdimi paylaşacak bir anne babaya bir aile büyüğüne. Ama allah sağlık sıhhat versin. Bugünümüze de şükür. Nefes aldigimiz her gün bir umut.

Ben kızıma oyle yapayım dünyanın en büyük iyiliğini yaparım kızima ama bana benzeyen bir kızım olursa gozyaslariyla çiçekleri sular ancaama babasına benzerse analitik düşünen herşeye profosyonel bir bakış açısıyla ozluyorsan git bence ağlamaya ne gerek var diye bakan beton biri olur hangisi daha iyi bilemedjm

Nekadar ince ruhlusun hiç kaybetme bu özelliğini...

Anne baba özleminden ziyade geçmişe özlem bu anlattığınız sanki. Ben de özlerim arada. Zaten "Nerede o eski bayramlar aah ah" a bağlamama ortalama 15 sene kaldı. Chelzy İkiz oğlan

Yaşadığım şehirde erkekler tükenmiş miydi acaba diye çok vurdum kafamı hala vuruyorum. Bu benim hiç bir zaman kabullenemeyeceğim bir salaklığımdır. Yaram derin çok konuşturma kısacası

Ben anladım ne demek istediğini, sıkıntı yok.. Gerçekten kaldıramıyorum.. bazen günlerce evime girmiyorum.. onun evine gidince de bir köşeye çekilip anılarımızı izliyorum. hic gitmiyor gözümün önünden.. Amin, çok teşekkür ederim..

Özleniyor yav baya baya özleniyor :)) Çıtır çıtır yanardı, yanından az uzak bi yer minderi olur, oraya kıvrılır, Parlament sinema kulübünü izlerken yediğim mandalinanın kabuklarını koyardım üzerine, mis gibi tüterdi... Annem ütü yapardı bir yandan; ben saçları kuruturdum banyo sonrası, babam bir şeyler karalardı filan :) Güzeldi... Pisliğini biz temizlemediğimizden Sobalı evler güzeldi.

Artık bir yetişkinsiniz. O tereyağlı pilavı kendiniz yapacak yaştasınız. Defalarca yazılmış ama ben de yazayım herkes ailesinin dizinin dibinde otursa yeni aileler oluşmazdı. Hayat bu kadar duygusallığı kaldırmıyor.

Bazı insanlar mesela haftada ayda bir arıyorlar ben yapamıyorum bazen bazı konularda uzlasamayip kızıyorum ama hiç trip yapamıyorum. . sonra trip yapma düşüncem bile olunca eh be kizim ne bencil bir insansın hem uzakta yaşamayi sectin üstüne birde trip yap kızına kusunce diye kendime bir ağız dolusu sitem ediyorum sonra bir ehlilik çöküyor biraz agliyorum.

İşte insan daha çok hakkı varmis simarmaya gibi hissediyor... annem babam gelince bende simariyorum birazcikmesela gidip yeni aldigim herseyi gösteriyorum filan. Onlara aldıklarımı götürüyor böyle değişik bir his yemekler yapıyorum güzel olmuştu diye bir kaç kez üstüste soruyorum

Olmaz mı? Çok özlüyorum ailemi. Varlıkları bile huzur sebebim. Seslerini duymak çok iyi geliyo. Ama tekrardan ailemin yanında anneciğimin dizinin dibinde o huzurlu yıllara dönmeyi çok istiyorum.. Allah başımızdan eksik etmesin inşallah..

19 yaşında üniversite için evden ayrıldım, ayrılış o oldu, bir daha kısa yaz tatilleri haricinde birlikte yaşadık sayılamaz. Elbette ailemi özlediğim birlikte olsaydık dediğim oluyor. Ama anlık veya birikince, ziyaretlerine gidince veya onlar gelince o kadar birikmiyor. Hiç aynı şehirde yaşama özlemi duymuyorum ben mesela. Çünkü ne kadar ailem de olsalar ben olma yolunda yolların ayrılması gerekiyor. Sık görüşmenize rağmen özlem bu kadar basıyorsa taşınmayı ciddi ciddi düşünün bence. Sonuçta biz ne desek boş, mutsuz olan sizsiniz

Biz çok yakın olmamıza rağmen evden çıkarken üzülüyorum. Eski günleri özlüyorum. Anılar canlanıyor. Ama o günler geri gelmeyecek diye bir sıkıntı basıyor bazen. Allah yokluklarını vermesin

Teşekkür ederim.. sende ne kadar güzel görüyorsun

Bide ışın kötüsü anneme evlenmeden önce neye kizsam onu yapıyorum şuanda Mesela annem çamaşırları uzunluğu kısa değil bir tarafa kısa olanları bir tarafa uzun olanları asıyor bende farketmeden böyle yapiyormusum kızardım bide aman anne böyle olsa nolcak sanki aman anne dediğim ne varsa annem gibi olduğumu görünce daha da huzunleniyorum ve sonra diyorum ki annem ne mükemmel bir insan

2 aylik evliyim ben de baska sehire geldim. gecen sabah kalktim cocuk gibi annemi ozledim diye agladim. zaman zaman ben de ayni duygulari yasiyorum omur gecerken onlari yalniz biraktim mi diyorum ama onlarda ayni yollardan gecti. hayati bagimli olarak geciremeyiz. guzel anilarimiz var birgun hayat bitse de ne guzel yasadik diyecegim. cok guzel anilar biriktirdik birlikte bunlari yasayamayanlarda var diyecegim ve diyorumda.

Pisligini biz temizlerdik ama yinede guzeldi o zamanlar

Eşim haşlanmış kemikli eti sevmez. Oysa annem bir yapardı ortaya dökerdi heryerimiz yağlana yağlana yerdik. İnanırmısın geçen gün buna oturup ağladım annemi aradım. Anne geleyim de yine bekarlıktaki gibi et pişirip yiyelim dedim. Mesele et değildi aslında, ailemle geçirdiğim güzel dakikalardı özlediğim. Ben yine görüyorum ailemi ama çok özlüyorum çoğu şeyi.

Yok doğru diyorsunuz gitmeliyim ama olayın orası değil şurası beni Yaralıyor ben hep onları tek bırakmış ve bencil miyim diye sorguluyorum kendimi sizede de oluyor mu bu?

Sıcağı sevmem soğuğu sevmem, ya hamam sıcağı olur, ya buz. İstemem, kombici amcadan allah razı olsun Özlenen çocukluk aslında, onda da yetişkin olmak zorunda değiliz şu an da, biz kendimizi mutsuz kılıyoruz. Konuya dönersem konu sahibi daha sık ailesi ziyaret etmeli bence, aradaki mesafe bu kadar uzun görüşülmeyecek kadar çok değil. Ben yurt dışındayım, neredeyse aynı sıklıkta görüşücez, ki bende öyle özlem duygusu da yoğub değil. Konu sahibi hem özleyip, hem kendini de zorlayıp kendine iyilik yapmıyor.

En dogru tespit teselli düştü:)Eskiden di cok eskide kaldı, sanirim fazlaca büyüdüm, ya da büyumek zorunda kaldim diyelim... Bu hislerin kıymeti bilinmeli, yine de buradan bu durumda olanlara bir öneri;fazla da dert etmeyin...

Okurken gozlerim doldu bu aralar biraz duygusalim. Bende cok ozledim ama benim ikiside vefat etti. Anneniz babaniz yasarken cook cok sarilip opup sevdiginizi soyleyin. Ay bak yazarkende gozlerim doldu.

Arkadaşlar, kimisi aileye yakın olmak ister, kimisi uzak.. bunda yadirganacak bir durum yok, abartılmadığı taktirde. . Mesela ben, annemi severim ama çok düşkün değilim. babamı severim ama çok aşığım.. dokuz sene farklı şehirlerde yaşadık, alisamadan kaybettim.. bu, bağla alakalı.. genelde kızlar anneleriyle takılmayı sever ama ben babamla takılırdım.. eşsiz bir babaydı, alisamamam çok normal :/ G

kesinlikle hem gurur verici hem daha keyifli

Hayatta verdiğin en zor karar şehir değiştirmek ise o kadar şanslısın ki. Umarım bunun farkına varırsın.

Acı değil hanımefendi annemle çok dinlerdik parçayı konuda olduğu gibi bazı şeyler anımsatıyor Yemek şarkı... Önceki

Şöyle ki annem kendine gel bir düzen oluşturmuş kurslara yazılmış filan kafasını dağıtıyor ne zaman ben gidip 1 hafta ya da iki gün tek kalsam kendini toparlayip kursa gitmiyor ben gelince boşluğa düşüyor sanki ya da bana öyle geliyor bu sebeple bayram doğumgünü bir arkadas dugunu gibi zamanlarda gidiyorum kargaşa sonrası hayatına güzel devam etmesi için ben niye bu kadar ince düşünüyorum bilmiyorum

Sabah sabah gozlerim doldu... bende ailemin oldugu sehirden tayin istedim baya baya mesafe var bi uctab bi uca diyeyim. Belki hakkim yoktu hem beni hem cocugumu özlüyorlar bende onlari cok özlüyorum ancak orada olsam evliligimi oturtamayacaktim her firsatta annemlere kosacaktim buda bizi hırpalayacakti... hamd olsun herşeyde bi hayir vardir diyorum.

hayatın döngüsü bu maalesef ve çocuk kalmamız imkansız.

Çocuk olayı daha büyük bir sorumluluk gibi geliyor ama daha kolay diyorsunuz belkide benimde çocuk olursa daha az sorgularım bu durumlari

Şartlara hızla ayak uydurmaya ve sorunları en kısa yoldan çözemeye, kendini kendiyle mutlu edebilmeye yatkiniz bence. Aşırı duygusallık ve kırılganlık bana göre degil. Hayatı kaçırmakla eş değer geliyor bana.

O duyguyu çok iyi bilirim. Özlem ve vicdan azabı karışık. Ben dünyanın bir ucunda yaşıyorum. Binlerce kilometre var Türkiye ile aramızda. Herkesten uzak.. bazen düşünüyorum da aileme bunu yapmaya hakkım yoktu. Bana çok düşkünlerdi. Şimdi hem beni hemde çocuklarımı çok özlüyorlar sabah sabah hüzünlendirdiniz beni

Yaşadığım hayata anneme babama eşime şükürler olsun tabi ki çok şükür herseyden önce çanları sağ.. Allah size sabır versin en kisa zamanda dilediğiniz hayata umarım kavusursunuz evdeki huzursuzluk ozlemlerin en büyüğünü bile bastırıyor çok güzel bir yaşam dilerim size ve cocugunuza

Evlenir evlenmez şehir degistirmek daha kolay sanki. Ben aynı sehirdeydim evlendigimde kızlarimi kucağıma aldığımda hem yanimdaydi annem babam ablalarim. Bir yıl oldu farklı bir şehre taşınalı alışamadım. Sanki hep geri donecekmisim orda ki evimde kaldığım yerden devam edecekmisim gibi geliyor. Tüm ailem hir arada bir ben uzaktayim ayrık otu gibiyim. 32 yaşındayım ama onlar yanimdayken şımarıklık hakkı olan bir kız cocuguydum şimdi ise... begonyas All is Well :) Üyelik İptali Anneler

Evet çok şükür çok büyük seçimler yapmak zorunda kalmadım bunun dışında inşallah da zorunda kalmam

Bende bir an kendimi hayirsiz evlat ilan edecektim neredeyse! Bencede evlilik yada daha dogrusu yetişkin olmayi bu kadar yeşilçama baglanmamasi lazim. Bende annemlerden uzagim fakat hiç suçlu hisetmiyorum yada aşiri özlemiyorum. Aksine eşimle mutluyum yada ne bilim bazen annemin yaptiklarinin bende yaptiğimin fark ettigimde gülerek aniyorum annemi, hatta ariyorum telefon ile. Şimdiye kadar hiç özlemden dolayi agladigimi hatirlamiyorum mesela. Yorumlarda dolayisiyla banada cok tuhaf geliyor.

Acaba ailelerimiz dugun yaparak opup koklayarak gondermek yerine kovalayarak mi gonderseler. Belki bizim icin daha kolay olurdu

Ben okuyacağım diye kalkıp kibrisa gittim hatta daha uzak bir ülkeye gitme ihtimalim var, dune kadar çok iyiydim ama dün bir videoda aklıma geldi ben cok özledim ülkemi. O kadar dedim gideceğim diye al gittim şimdi ne oldu kalsaydım istanbulda diye düşünüyorum. Ya tabi kolay değil ama ailelerden su veya bu sebeplerden illa ki ayrılacağız Yokuspokus

Bizim baba benden duygusal. Bugun gondersem 6 ay orada 6 ay evimizde kalir. Sanirsiniz o gelin oldu :)

Bana göre evlenip farklı şehirde yaşamak hataydı.. Çok pişmanım.. yolunda giden bir evliligim ve çocuklarım var.. sorun, babamdan uzak olmamdı.. sık sık gitmeme rağmen suçluluk duygusunu atamadım üzerimden. Babamı kaybettikten sonra da aşkına s. çayım daughter, ne işin vardı babanın dizinin bir adım ötesinde, diye kendime sövdüm durdum.. yani ömür boyu geçmeyecek bir pişmanlığım var..

Evet mantığımda böyle diyor... ama duygularımın eli kolu ayağı hep karisiyor

Kıyamam, allah rahmet eylesin annenizede acil şifalar dilerim...

Allah rahmet eylesin, allah sizi kızınız la daim kılsın o halde

Ben ozlemeyen insanlardanım. Öyle bir duygum yok. Bu kadar duygusal yaklaşmak bana tuhaf geliyor o yuzden.

Hep bu bahsettiğiniz özlemden korktum. Çocukluktan beri.. insan ailesiyle birlikteyken bazen kıymet bilemiyo.. üniversiteyi başka şehirde okudum. Ve 3 sene başka şehirde çalıştım. Toplamda 7 sene uzak kaldım. Hep bir vicdan azabı ile.. sonra onlardan ayrılmamak uzere evime döndüm. Evlenmeyecektim. Ama eşim beni bırakmadı. Ne istersen kabulum yeter ki evlenelim dedi. Şimdi aynı mahallede oturuyoruz. Evlerimiz birbirini görüyor. Çok yakınız 100 metre kadar uzakta. Genelde onların yanındayım kendi evimden çok. . Hala beni ozlerler mi diye vicdan yapabiliyorum. Sizi cok iyi anlıyorum. . Allah kavuştursun. Onlardan daha kıymetli ne olabilir ki hayatta..

Kis aylarinda ozellikle aksamlari disari ciktigimda havadaki komur kokusu, sabah erken uyandigimda hala cizgi film izlemem, karanlikta tv isigi ile oturmak, soba, salam kizartmak gibi seyler de bana cocuklugu hatirlatir. Annemi ve babami. Simdi ikisi de yok. Bu yuzden ne gittigim sehrin önemi var ne de baska seyin.

Tam bunu diyecektim, siz yazmissiniz. Konu sahibiyle ayni yastayim, annemi 1,5 sene evvel kaybettim. Ve ne zaman anne kiz gorsem icim sizlar. Her bayram esime sarilir aglarim, annemle oturdugum eve cok yakin suan evim, onunden gecsem icim sizlar. Cocuklugumu ozlemeye vakit kalmiyor annemi ozlemekten. Gercekten sukredin...

Sizin için daha zordur. araya vize bilmem ne olaylarıda girse iyice gözüm korkar karamsarliga kapilirdim ama belkide böylesi hayirliymis diyorum canları sağ olsun. inşallah kısa vadede kavusursunuz sevdiklerinize

olmazmı... Bazen herşey anlamsız geliyor Bu özlemin tarifi yok malesef... Zara nın kızım diyor parçasını dinlerim arada dinledikçe ağlarım

Sizi üzmek istemem ama hala hayattayken anneniz ls babanizla zaman geçirin. Bunu yaşamayan bilmez sonra çok pişman olursunuz. Ben yerinizde olsam ne olursa olsun ailemle aynı şehirde olurdum. Kaybettikten sonra çok keşke dersin de çok geç olur. Yokuspokus

Bunu bende çok sık düşünüyorum, bende ailemden çok uzağım ve herşeye uzak kalarak ömür geçiyor, mesela yeğenlerim var büyüyolar ailem hep bir arada her anlarına şahit ama ben değilim, her gittiğimde baba evimi biraz daha değişmiş buluyorum, biraz daha yabancı geliyor evet alışılıyor uzaklığa, alışıyorsun nasip diyorsun ama bazen o kadar çok ihtiyaç duyuyorsun ki tarifi imkansız, çok isterdim bir gün sabah uyanıp bugün de kahveye anneme gideyim diyebilecek kadar yakın oturmayı ama imkansız eşimin işinden dolayı.. The Calender

Anneni ve babanı özlemişsin. Evine çağır veya sen ziyaretlerine git. Bunu erteleme. Hasret giderin biraz. petrapuella Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Evet en azından aynı sehirdeymişsiniz büyük şans ben misafir geleceği zaman bile keşke biri olsa ne biliyim annem akraba en uZak tanıdığım biri bile olsa gorusmek istiyorum kimse yok yaşadığım şehirden daha zor

Ama çok az görüşüyorsunuz gibi o zaman. Bursa İstanbul arası mesafe bile sayılmaz. Ben o kadar yakın otururken, haftasonu sinemaya bursaya giderdim, çocuğu anneme bırakıp eşimle sinemaya gider, akşam da arabaya doluşup eve dönerdik. Bu kadar özlem fırsat olup da değerlendirememekten kaynaklanıyor olabilir mi?

Ben de kilometrelerce uzaktayım ailemden... Aynı hisleri yaşıyorum çoğu zaman... hiç değilse iyi olduklarını biliyorum, hayattalar, sağlıklılar Böyle dusunup teselli buluyorum

Benim için çok uzaklarda kalmış bu duygular... yazık yitirmişim şöyle bakınca yorumlara... üzüldüm... Boleyn Kizi

İşte birgün kocaman bir keşkem olacak diye şimdiden kaygilaniyorum ve allahın her günü sorguluyorum... Onların sevdiği birşeyleri yaparken kahroluyorum keşke birlikte olsaydık diye bazende güzel yemekler yapınca keşke onlarlayken de bu kadar yetenekli olsaydım diyorum La Que Sabe Atanamamış

Bu kadar duygusallık beni darlıyor. Ailemi seviyorum, gorusuyoruz ama buyuduk. Kendi hayatimizi kurduk bunda ne var aglanacak?

Bende aynı senin gibiydim bırakıp başka bisehire gitmiştim dua et hayattalar ben babamı kaybettim ama bu psikolojiden cikmalisin olurda Allah korusun onlardan birini kaybettiginde kendini asla affetmiyosun o suçluluk duygusuyla yaşamak öyle zorki

Bizim ailemle sehirler arasi 3 saat mesafede valla bende her özel günde yanlarinda olamiyorum. Ziyarete bile bikac ayda bir gidiyoruz. Herkes ailesini severde surekli bir aile bagimliligi olan biriyle dusunemiyorum kendimi. Mesela bir ihtimal yurtdisinda yasama durumumuz var. Olursa seve seve gidecegiz. Esim kalkip ben anami babami ozlerim burdan gitmem dese veya gittigimizde ailesi uzak diye icerlese, yaptigimiz herhangi bisey icin "bunu anamda severdi" diye buhranlara girse cidden deli olurdum. Aile ziyaret edilir, gorusulur ama bir ayagi surekli ailesinde bagli biri cidden zor, ben daha kendi hayatina odakli ve bagimsiz olmayi seviyorum sanirim.

Hayır bunun bilincinde biriyim aslında mesela en son bayramda görüştük onlar ist da ben bursada ama. Bazen sadece haksızlık etmislik duygusu çöküyor herkes de durum böyle mi diye düşündün bende univden sonra direk evlendim iste

Başka bir ülke daha zormuş evet sizin durum daha farklı. Çok özlüyorum ama böyle yaşamak bu düzen benim seçimimdi diye sitem ediyorum bazen sadece

Allah rahmet eylesin. O halde bu saydillarinizin bendede yeri büyük

aynen emin ol ama bitmez onucta bu özlem. . push ;

Ben de farklı şehire geldim. Bazen hafta bazen 15 günü buluyor. Üstelik mesafe 1 saat bile değil. Ama çok özlüyorum. Esimden memnunum şükür ama yalnızım Canim sıkıldı hadi bi oturmaya gidiyim diyebilcegim kimse yok. Anlıyorum sizi, verebilcegim pek tavsiye de yok aslında. Sizin aileniz çok mu uzak? Yanlarına taşınma durumu falan var mu?

Erkeklerde durum daha farklı sanki yani ozlemleri bir şekilde oteleyebiliyor sizin adınıza sevindim

evet insan içi n acı birsey bende aynı durumdayım hala dönesim var ama hayat sartlar. çocugun olunca daha kolay oluyor

Sukur ama uzak yakın evden çıktığın zaman aynı özlem başlıyor ALLAH başımızdan eksik etmesin

Eğer anneniz de sizin gibi dusunup ailesinden kopamasaydi su an ozlediginiz aile olmazdi. Siz de cocuklarinizin bir gun bu sekilde ozleyecegi bir aile ortami kurmak icin evlendiniz. Kolay degil ancak duzen boyle..

Evlilik olgunluğuna erişememişsiniz pek sanırım. Hayatın düzeni bu sizin anne babanızda birilerinin çocuğuydu bir zamanlar. Çocuk kalsaydım, yanlarında olsaydım evliliği çok yıpratıcı düşünceler bence. Anlıyorum duygusalsınız ama bu durumu eşinize de yansıttığınızı düşünerek bi an önce bunlardan kurtulmanızını tavsiye ederim.

bende saskinlikla okudum yorumlari hic boyle seyler hissetmiyorum ben bir bireyim ve cok uzun zamandir kendi ayaklarim uzerinde duruyorum, anne baba dostlar kardes vs uzaktaysa ozlenir tabi ama sadece ozlenir o kadar ben mi garibim hic anlamadim

ayni fikirdeyim, her insan tek basina var olabilmeli bu hayatta :)

Ahh ahh.. Ben de ilk zamanlar onu farketmistim. Annemde elestirdigim her seyi evimde yaparken bulmustum kendimi.. Simdi yine annemlerdeyim. Babam hasta oldugu icin dogumuma gelemediler.. Ben geldim yanlarina dogum yapmak icin.. Onlarla olmaktan cok mutluyum ve yaklasik 2 ay burada kalacagim ancak 5 yil sonunda evime de adapte olmusum. Aklim kocamda ve geride biraktigim duzenimde.. Sanirim en acı ikilem de bu..

Boyle birseui asla yapmadim yine sorsalar yine yapmam

Ne zaman halka şeker görsem annem babamla yürüdüğüm sonrasında zafere ulaştığım halka şekerler geliyor aklıma, tereyağlı pilav, Binadaki mayalı poğaça kokusu, vanilyalı kek kokusu hepsi herşey annem yapmış gibi annem babam gibi kokuyor bazen ortalik. 26 yaşındayım annem babam hayatta ALLAHA ŞÜKÜR ama 2.5 yıllık evliliğimde ilkkez bugün çocuk olmak istedim binadan girdiğimde aldığım yemek kokusu sonrası kapıyı yumruklayip karşılaşmak istedim sonra ağladım eve gelip. Hayatımın en zor kararını evlenip şehir değiştirerek yaptım ve sevdiğim adam için bir dakika düşünmedim bile bencillik mi yaptım aileme? eşimi seviyorum onunla mutluyum ama bazen düşünüyorum ömürler günler eksiliyor ve ben yokum annemle babamın yanında. Sizde de benim gibi derin manevi düşünceler oluyor mu?

İşte tam da bu... çoğu zaman aklıma öyle güzel anılar geliyorki anı kumbaramdan çıkartıp seviyorum resmen... eve nar almiyorum babam kadar güzel ayiklayamiyoruz. misafirim gelince annemi tam bir kahraman buluyorum hiç birşey eksiksiz hizmet ederdi... gibi gibi bakiyorumda ne çok yanık eksik kalmış onlarında kalmıştır kesin diye habire düşünüyorum

Bende evlenip başka bir ülkeye geldim hic bilmediğim. Kimseden habersiz cok ağlarım ailem icin cok ozlerim keske derim pişman olurum. Allah acılarını göstermesin

Offf bir de eski sobalı evler ne kadar güzeldi de de keseyim kendimi.

Teşekkür ederim.. yardım alıyorum zaten.. yalnız babamı kaybettim onun için.. Babamdan başka kimseye de böyle bir bağlılığım yok.. M monalazo akşam güneşi tek ayak

Ben de böyle diyorum kendime.. Çanları sağ diledigimde görebiliyorum teknoloji ile arabayla gidiyorum ama hep yanlarında olmayacak olmak artık ben bencillik mi ettim tek bir dk bile düşünmeden hemen şehir degisiklibi Fikriyle bu düşünceyi atmadim bi turlu

Tam da beni tarif etmişsiniz. . Yigenlerimde yaptıklarını anlatıyor annem büyük bir hevesle telefonda. İlk evlendigimde sanmıştım ki annem babam ben olmadan ne yapar hali perde ne alırsa benim fikrimi alırdı annem haftasonunu beklerdi gidip bakardik fikrime inancı vardi. Ve her gittiğimde bakıyorum ki bensiz hayat devam ediyor yeni başka eşyalar eklenmiş eve biraz zormuş gidiyor. Ama mutlu oluyorum bensiz bir düzen oturtmuslsr kapıyı ilk açtığında annem var gücüm bir ağlamak istiyorum sanki çok derdim varmis gibi hissettiğim oldu aslında gucenmisim ya bensiz adaptasyonlarina yeni eşya alislari koydu ya da ne biliyim hersey bir başka iste Ufak_tefek

Evet ben yapıyorum ve tıpkı anne kokuyor o zmn ev