evet bu his işte.. sürekli birine aitlik olma isteği.. birileri sevsin, yönlendirsin, çare bulsun birileri de benim için bir şey yapsn isteiği.. doldurulamayan boşluk..

kesinlikle katılıyorum. Tamamen küçüklükten kalma bir iz sorun bu.. Ben küçükken hep kalabalık mutlu aile hayalleri kurardım.. Hep sevilen asla vazgeçilmeyen insan olurdum hayallerimde.. gerçek tam tersi ama.. eve bir hayvan alabilecek imkanım yok.. aslında evim bile yok. aitlik hissim yok bir konum daha var. hayatımı neresinden tutmaya çalışırsam çalışayım elimde kalıyor.

Dur anlatayım :)

Gercek dost seni kaliba sokmaya calismaz elestirmez uyarir. Sevilmek bukadr onemli olmamali sen sevilecek biri ol gerisi onlas kalmis. seytan tuylu olankar genelde umrusamaz ilaylari ve insanlari. duygusalsin belli bu seni yorar. demmeki o yilarini paylastigin kisiler seni hak etmiyormus. Insanlarin hayatina surekli birileri girer ve birileri cikar. hayatina giren insan girerken cok sey katsin cikarken hic birsey eksiltmesin. dunya onlarin etrafinda dinmuyor. o arkadaslik canini acitiyorsa sirtinin kamburudur arkadasin degil. Donusunboylemiolacakti haci sen ne diyosun bu ise

Seni çok iyi anlıyorum çünkü bende sen gibiyim. İyilikten maraz doğar diye boşuna dememişler. Çok iyi çok fedakar çok yardımsever olmamalıyız bence. Sanırım bunun ayarını tutturamıyoruz. Etrafımda kimin neye ihtiyacı varsa hep yapmaya çalışırım. Ama ne zaman bi iyilik yapsam sonucunda nasıl oluyor bilmem bir tatsızlık mutlaka çıkıyor. Daha bi kaç gün önce yaşadım bunu. Arkadaşım bana " demekki buda senin sınavın sabret " dedi. Belkide gercekten öyledir.

Biraz deniz kenarı, kitaplar, kağıt ve kalem yanlarında kahve de oldu mu başka kimseye ihtiyacın olmaz. senin yaşadığın şeyleri yıllarca yaşadım ve kendimi bundan 3 yıl önce bir sahil kasabasına kapattım. Kimseyi de sokmadım hayatıma. sürekli yürüdüm sürekli okudum sürekli yazdım bol bol müzik dinledim 2 yıl böyle geçti. ve ben o iki yılda çok mutlyudum.. son bir senedir ne mi oldu b. k var gibi o sahil kasabasından çıktım 2-3 ay gözümü boyayan aptal bir mutluluk sonrası yine hüsran... Vel hasıl azizim insanlara değer verme git hayvanları sev git ağaca sarıl sıkı sıkı, kavga etmek istersen kızgınsan git denize taş at bol bol. Yerdeki çiçekleri öp kendinle seviş, gülmek istiyorsan git parka çocukları izle ama insanları boşver. Hiçbirine değer verme..

kendınızı butun sıze karşı kotu davranıslara ragmen sevebiliyor ve gerçekten kendi içinizde mutlu olabiliyorsanız canı gonulden tebrık edıyorum. zıra ben başaramıyorum. H hepii Yolun açık olsun diğer yarım... tek ayak

Inan yuzde yuz mutlu olan yok. Zaten sana bunlari yapan insanlar da emin ol mutsuz insanlar. Kendi ile barisik insan baskasiyla ugrasmaz cunku. Seninle ugrasanlarin aslinda esas problemleri kendileriyle. Ben de ne zaman birine cok deger versem hep degersizlestim. Asiri fedakarligin kotu birsey oldugunu farkettim ve bizi sirtimuzdan vuranlarin da aslinda en yakinimiz oldugunu gordum. Asik oldugum adamla evlendim. Hergun daha da artan sevgiyle sevdim. 12 yil. Sonuc terk edildim bosandim. Yalniz degilsin yani. Nerde hata yapiyorum diye cok dusundum. Insanlardan dost yok en iyi dost kitaplar deyip onlara sarildim. Ve sonunda sunu anladim ben insanlara deger verirken ayni degeri kendime vermedigimi fark ettim. Artik yanimda olmayanlari takmiyorum. Onlar uzulmesin diye kendimi uzmusum hep. Artik kendimi uzmuyorum. Ben kaldirabiliyorsam onlar da kaldirabilirler diyorum. Inan yalniz degilsin. Senin yasadigini cogu insan yasiyor. Boyle boyle buyuyoruz sanirim. Simdi cevremde cok insan olmasa da olanlar bana yetiyor. Cok arkadas olmasi onemli degil bir tane olsun yeter. Ama sunu unutma insana en iyi dost yine insanin kendisi.

kendini çok güzel ifade etmişsin bence çok zeki bir kızsın sen. herkesin, aynı beni anlatmış dediğini hissediyorum. çünkü hepimizin böyle bir dönemi oldu. bunun sebebini de, sonra senin gibi sorgulayıp bulduk. aynen tüm arkadaşların yazdığı gibi ukala olmadığın için, hep iyi olduğun için... bir gizemin, bir değerin olmuyor. enerjin negatif oluyor. her insanın bir enerjisi vardır. her insanın bir çekimi bir yörüngesi vardır. eğer sen başkasının çekimine ve yörüngesine girersen artık senin enerjin itici oluyor. karizman olmuyor.

Bu kadar olur. Kelimesi kelimesine ayni dusuncelere sahibiz. Ben de bu aralar hayati iliskileri insanlari sorguluyorum. Yanimda kimsem yok gibi etrafim samimiyetsiz insanlarla dolu. Ve ben ne yapacagimi bilmiyorum. Cok kafama takiyorum. Hani kendini sev kendine deger ver diyolar ya onu bile nasil yapcagimi bilmiyorum. Keske birileri bize yol gosterse.

Canim seni çok iyi anlıyorum Ben de hep derim bu dünyada yaşamak için nefes almak için fazla duygusalim.. Sende oylesin gördüğüm kadariyla.. Insanları değiştiremezsin sen değişmek zorundasin.. Bende hep bu konuda çabaliyorum.. Daha umursamaz olmayı öğrenmek gerek.. Çünkü öbür türlü insanlari hep sırtında tasirsin bi gün indirdiginde yine en kötü sen olursun.. Bu dünya böyle o yüzden sen kendine saril daha güçlü durmaya çalış.. Bazı durumlarda kendine sor hatayi nerde yapıyorsun en azindan 15 senelik arkadaşını al karşına otur konuş gucenmek yerine niye böyle yaptığını?

+1 de benden. İnanlara insanca davranmak yaramıyor sonra gelip tepene çıkıyorlar asıl sebep bence bu.

Anlattıklarınızın her satırı doğru haklısınız kabul ediyorum.. ama başaramıyorum.. Mesela hayatımdan o insanları çıkardığımda ağladım falan ama sonra yas tutmadım. Dedim yeni insanlar al hayatına. Tekrar dene, bu sefer sen de temkinli ol hata yapma.. Bağlanma insanlara, onların her yaptığına takılma vs.. Bir süre idare ettim iyi gitti gibi.. üç beş insan oldu etrafımda, gezdik eğlendik anılar biriktirdik. Sonra bu insanlarla aramda sıkıntı olmaya başladı. Verdiklerimi alamadığımı fark etmeye başladım yine. Atıyorum en basiti ; beni sabahın 7 sinde arayıp '' kalk ya çok canım sıkkın hazırlan hemen geliyorum '' diyen insan ben ağlarken o'nu aradığımda '' bugun işim var '' diyebildi. ha olsun işi varmış deyip beklediğimde geri dönmedi bile.. Neden geri dönmediğini sorduğumda '' kavga '' ya döndü muhabbetimiz. '' aa unuttum özür dilerim hadi konuşalım ya da neyin var canım? '' gibi bir cümle kursa karşı taraf muhtemelen sesim çıkmaz, aklıma bile gelmez üzülmem. AMa olmuyor işte.. hiçkimse tabir-i caizse burnundan kıl aldırmıyor. Bir ara ciddi ciddi bir sokak köpeği alıp köye falan yerleşmeyi düşündüm. Ama insanlara, sevgiye bu kadar muhtaç biri olarak bunun beni daha kötü yapacağını düşünüp vazgeçtim.. Bugün araba da hıçkıra hıçkıra ağlarken önümden birbirlerinin ellerinden tutmuş iki kız arkadaş ve bir çift geçti.. gülmeye başladım. kendimi reality showunda gibi hissediyorum. hayatları uzaktan izliyorum resmen. kimsenin hayatına kalbine dokunamıyorum ama..

Ne yapiyorsun yalniz mutlu olmak icin? Ben bir türlü başaramiyorum, cok üzüluyorum yalnizliğima kendimi ezik hisediyorum. Özellikle yaz aylari herkes kalabalik aile arkadas ortaminda takilirken Cok zoruma gidiyiyor. yalnizmi piknik yapayim mesela, hep yalnizmi gezilere gidiyorsun?Bilmiyorum, ben kendimi hep eksik hisediyorum.

Canım ben de bir dönem senin gibi düşündüm.. Zaman zaman hepimizin aklından geçebilecek sorular ama emin ol çabalarsan geçecektir. Benim de çok arkadaşm dostum yoktur hem de yaklaşık 2 3 yıldır ve benn inaanları idare etmekten sıkıldğm için gelmek isteyen geldi bana değer vermeyen yerinde saydı.. hatta gelnlerin çoğu da yine bi çıkar sebebiyle geldi ya neyse.. madem onların seni değersiz gördüğünü düşünüyosun o zaman şunu bil 0 toplamada değersizdir etrafına toplama çarpmada yutan elemandr sen de değer görmüyosan yur gitsin aman onlarlamı uğraşcan herşeyden önce kendini sev en önemlisi bu

Benim yaşantim. biraz farkli gezmeye ihtiyacim yok. Küçük yazlik bir yerde yaşiyorum aktif gecer hep. bombshell Merhaba, ben yaşayan

Valla konu sahibi şu günlerde aynen sizin gibi hissediyorum, ve Yazıklar olsun diye diye ağlıyorum, insanlar nankör ve art niyetliyse, biz ne yapabiliriz ki, kimse unutmasın, kul hakkı denilen bi şey var, Rabbim yarına bırakır ama yanına bırakmaz, inşallah bundan sonra her şey güzel olur sizin için.

Gün döner devran döner diyorum H hayrun877

Güçlenip ayağa kalkmak varken neden bu çaresizlik? neden bu kendini değersiz hissetme avutmak istemiyorum seni çünkü ne kadar avutursam avutayım iki gün sonra tekrar aynı psikolojide olacaksın senden benden herkesten daha beterlerini yaşayan nicelerimiz var haline şükür et ve düştüğün yerden kaldır kendini insan mutluysa kendine özgüveni varsa güçlüdür çevrendekiler ölene kadar yanında olmuyor şu devirde hangi dostluk sonsuz ki beş parmağı geçmez kalk ve kendine gel lütfen evet anlıyorum tutunacak dal ararken yanlış insanlara çarpıp durmuşsun ama bu dünyanın sonu değil bunları unutma bunlar hayatın bize verdiği dersler ama her düştüğünde daha da güçlü kalk...

Ben seni çok seviyorum canım ya

sifir değersiz değil ki sayıya değer katar Sıfır olmasa 1 hiç 10 olamazdi değerini farket

Ama bak bu kadat kisi senin konunla ilgileniyor biseyler yaziyor. sen konu acmis yok olmussun. cik ortaya bazilarimiza hayir oyle degil de, evet haklisin de biseyler soyle kendi fikrin olsun yok olma burada oldugunu hissettir.

Herkese ayrı ayrı teşekkur ederım cok guzel seyler yazmıssınız. tamam dediklerinizin çoğunu yaptım. bu söylediklerim bir yıllık bir şey değil.. Hayatımda ki insanların bana gerçekten değer vermediğini anladığım an hepsini hayatımdan ben çıkarttım.. utanmadan bana '' yazıklar olsunn tüü '' '' sen de ne pislikmişsin '' diyenleri bile oldu! Düşünün, size değer verdiğini iddia eden insanların size hitabı bu! Şaka gibi değil mi.. günlerce haftalarca bu sözlerle cebelleştim.. aylarca kütüphaneden çıkmadım mesela kişisel gelişim, psikoloji kitapları okudum. olmadı ben bu gerçekliği kabul edemiyorum kaldıramıyorum dedim romanlara attım kendimi.. AMA benim insanlara ihtiyacım var. bunu kendime son zamana kadar itiraf edemiyordum. ama ben çok korkak bir insanım. sürekli biri beni sevsin, dostum kardeşim dediğim insan olsun hayatımda arkamda hep birileri olsun istiyorum.. Bu duyguyu atlatamıyorum.. ve arayışlarım hep hüsranla sonuç buluyor.. Belki bu psikolojik bir hastalık bilemiyorum. yaşımı soranlar olmuş 28 yaşındayım. ufakta değilim kazık kadar insanım. bu yüzden de hala sağlam temeller atamamış olmak beni çok daha dibe sürüklüyor.. Peki siz ne yapıyorsunuz? Kendi başınıza mı mesela cafeye gidip oturuyorsunuz? Canınız sıkıldığında ya da acıdığında kime sığınıyorsunuz? Böyle mi olacak hayat bu mu yani? Kimseye ellerimi uzatıp koşulsuz şartsız sevilmeyecek miyim..

Dost tamamen şans işi. Bazı insanlar oluyor, çok çıkarcı, hiç fedakarlık yapmıyor vs. Ben şanslıyım sanırım benim çevremde çıkar amacıyla yaklaşan dostlar yok. Dostlarımın hepsiyle hem gülüp eğlenebiliyorum hem dert anlatabiliyorum, hem de bir şeye çok ihtiyacım olduğunda"kardeşim bana yardım et " diyebiliyorum. Yani şans işi biraz bence, biraz kendimizden de kaynaklanıyor, çok kendinizden ödün vermeyin, ben bana nasıl davranılıyorsa öyle davranıyorum, bir de takmıyorum, varsın olmasın arkadaş falan diyorum. Ama şükür ki var. Belki bu kadar kafama taksaydım olmayacaktı, takmamayı deneyin,"kimseye ihtiyacım yok" deyin

adalet duygum çok baskın. hatta obsesifim bile denilebilir.. asla kimsenin hakkını yemem. yani sizin örneğinizden tam tersi o kişiyi elerdim ben zaten sorunlarda burdan çıkıyor işte.. verdiğim değeri görmememekten..

O neresinden tutsam elimde kaliyoru okuyunca bi guldum ama yanlis anlama sana degil kendime guldum bende bildim bileli neyr elimi atarsam elimde kaliyo hatta bazilari icin espiri konusudur bu mevzu Kim istemez ki sevilen deger goren bi insan olmayi ama keske elimizde olsaydi Mesela cevremde birinden ornek vereyim evin en kucugu anne baba el ustunde tutmus cocuklukta ozguven olusmus sinik bir cocukluk yasamamis sevilen ni insan olmak ozguven sahibi olmak ilk okulda lisede sevilen ni insan olmadina neden olmus git gide ozguveni buyumus ego sahibi herkes taragindan sevilen ama simarik biri olup cikmis Bazen insanlara dogru konusuyorum miteliginde hakaret edecek yapida biri Bazen bakinca boyle biri olmak istermiydin diyorum cevabim hayir evet bende sevilmek zaman zaman simarmak isterim ama bu sekildr degil Hatta topluma bakiyirum toplum. bu simarik potansiyele sahip insanlari daha bi benimseyip seviyor bazende acaba problem bende mi diye dusunuyorum Bu sevilme istegi her zaman icimde kalacak istesemde atabilecegim vazgecebilecegim bisey olmayacak Ama bak biliyomusun gel bence biz oldugumuz gibi olalim kendimizden kisiligimizden taviz verneyelim bixi seven boyle sevsin sevmeyende hic sevmesin Elbet cikaracak Allah gunun birinde karsimiza iyi birilerini yani ben oyle düşünüyorum Bak mesela ben calismiyorum ve bu sartkarda arkadas edinme sansim cok kısitli sende durum nedir

her zaman ölçü kendimdir. kendimden yola çıkarak anlıyorum her şeyi. mesela 3 arkadaşım vardı. üçü geldiğinde sadece bir tanesi hep bulaşığıma yardım eder diğer ikisi yer içer, eğlenir giderdi. ve ben senin gibi sorgularken şunu farkettim kendimde, o yardım edene değil de etmeyen ikisine daha önem veriyordum. güzel bir şey yapsam yardım etmeyenleri arıyordum, yardım eden arkadaşım hiç aklıma gelmiyordu onu çok çabuk elediğimi, hesaba almadığımı farkettim. ölçü olarak kendimi kullandım her şeyi anladım. hatalarımı... gördüm. çünkü bazen de o hesaba almadığım kişinin yerinde ben oluyordum. bu yüzden anladım. çünkü aynı şeyi benim de yaptığımı farkettim.

Yanliz mutlu ol. Kendinle barışık ol. Bende öyle yapiyorum. Bir dostum bile yok ve çok mutluyum. Çünkü insanlar çıkarcı, sahte yüzler hiç gelemem. Seninle ayni dili konuşabilen yoksa tek başına olman daha huzur verici..

İlk başta benim de yaptığım buydu. ama baskın basanındır herhalde benim etrafımda kimse kalmadı.. Yani asıl sorunum bu zaten. Kimse durup '' aa hayrun877 bunu sevmez bundan hoşlanmaz kırılır darılır şunu ona yapmayalım '' gibi bir tavır sergilemedi hiçbir zaman.. ben kırıldığımı küstüğümü canımın yandığını anlattığım halde bile hep '' ee ne var? ne yani '' tavrı gördüm. ve insanları hayatımdan çıkarttım üstüne suçlu da ben oldum o psikolojik baskı da ayrı meseleydi.. Şimdi ise donup baktığımda yanlış mı yaptım dıyorum.. Özlüyorum o insanları.. Onlar özlemiyor biliyorum bu da canımı yakıyor.. labirentte gibiyim. ipeqbojuqu La

yaşınız nedir ipeqbojuqu La

Merhaba konu sahibesi dusunceleri hemen hemen seninle ayni biriyim Her ne kadar dusuncelerimin hata oldugunu bilsem de dualar ederim sevilebileyim bende deger goren biri olayim diye Ama cevreme baktikca nedense sevilen kisiler hep şımarik kendini begenmis hatta baskalarinin kisiluklerine degerlerine hakaret etmekten cekinmeyen insanlar Bazen bende acaba deger gormek icin boyke mi olmak gerekir diye dusunuyorum Ama su var ki aile dedin ya gercekten haklisin ailenin oyle bi onemi var ki bu konuda aileden sevgi gormeyince sanki yillarin getirdigi bir aclikla sevilmek deger hormek istiyorsun Ama olmayınca da olmuyor kardesim Emin ol bu durumu tek yasayan sen degilsin cocuklugumdan beri hep insanlari mutlu edip sevondirmek afina biseyler yapmaya cabalafim Sonuc ne mi 30 a merdiven dayamis bi insanin hala kullanilmaya calisilmadi eskisi kadar taviz vermiyorum o insalara ama ne yaparsak yapalim artik oyle kaliyoruz kafalarda Bi ornek vereyim eski is yerimde bi abi vardi ama nasil severim anlatamam oz abim. olsa o kadar seveeim herhalde sirf onun gozune biraz girebilmek icin biraz sevilebilmek icin onun tum islerini halletmeye onu mutlu etmeye cabalardim Gecen baska birimden bi arkadasi geldi kiz kendini begenmis ukala simarik bi tip bi baktim abi bu kizla nasil ilgileniyo o gun can sıkıcı bi olay yasamisti abi kizda bu durumdan dolayi ugramis ben tumgun napatimda mirali yetine gelir diye dusunurken o kizin gelmesi onun moralinin az biraz yerine gelmesine neden oldu Imrendim mi ne imrenmesi bildigin kiskandim ama nasil kiskanmak Ozetle arkadasim biz naparsak yapalim olmayinca olmuyo kalplerin gercek sahibi olan Allah bizi hayirli insanlara sevdirsin hayirli insanlarin sevgisini kalbimize koysun insallah Ama nolur kendini degersiz hissetme cunku bu durumdaki tek kidi sen degilsin Daha cok sey yazmak isterdim ama basini daha fazla sisirmeyeyim Ha kisa bi not ben sunu ogrendim ki jiz kendimize deger vermedigimiz surece kimse bize deger vermiyor Bi etrafindaki ilgi goren insanlara baksana onlarin onceligi kendileri onlarin gozunde kimseler lendileri kadar degerli kiymetli degil

Hayir yanlis dusunuyosun ben kirikiyorum demiceksin kiracaksin aynen karsilik. deger gormuyorsan asla deger gostermeyeceksin. Ozledim dedigin kisiler seni ozlemiyor o halde ozleme. kaybetmeyi goze alan kisiler icin savasilmaz. Arama arasan tekrar ayni labirente giriceksin. baska arkadaslar edin ve asla seni sevsinler diye cabalama. onlar ne yapiyorda sen seviyorsun ozluyorsun. Mihail Zoscenko

Yalnız hisseden arkadaslar grup kurun dertleselim yalnız değiliz hic bi zaman bunu unutmayın biri gider biri gelir değer verene değer vereceksin kafana takma bişeyi sen işine gücüne bak insanları bırak Allaha yaklaş ramazan da geldi bak bundan iyi bi fırsat yok Onun rızasına uygun yasayan kullarından eylesin Allah

Birazda egoist olmayı dene canım göreceksin işe yarar

Şu günlerde ruh halim berbat. Yorgun, bitkin, amaçsız ve daha nice olumsuz sıfatlar... Hepsi üşüşmüş ruhuma. Kimseye tahammülüm yok. Kimseyle görüşmüyorum. Kendi kabuğumdayım. Konuyla pek alakalı olmayabilir, idare edin lütfen.

Neden böyle? Hayatimdan cikip giden insanlar mutlu mesut hayatlarina devam ederken ben neden beni biraktiklari yerde kalmis haldeyim? Hani her dibin bir cikisi oluyordu? Ben neden cikamiyorum battigim yerden? merak ediyorum. Sizi boyle cikarsizca seven insanlar varmi hayatinizda? Aile demeyin ne olur. Bir aileye bile sahip degilim. Belki bu yuzden yasaniyor butun bu sıkintilar. bastan sorunlu hayatim. çevremde ki insanlara karsi hep durust yardimsever oldum. Ne istedilerse elimden geldigince verdim.. Asla sozumden donmedim. Hic ihanet etmedim kimseyi yari yolda birakmadim ama hep birakildim ben hep çok kolay gözden cikartilan insan oldum.. ilk başlarda tepki vermiyordum ama artik tepki veriyorum insanlara ama buna rağmen anlamiyorlar yine beni suçlayip gidiyorlar hayatimdan.. ben mi insan olmayi başaramiyorum. artik ciddi ciddi bunu dusunmeye basladim ve inancim kayboldu benim. yeni insanlar tanimaya halim yok inancim enerjim bileyok.. eskileri de ne kalbimden ne de aklimdan cikartabilmis degilim.. ama artik gururum devreye giriyor.. insanlarin istedikleri zaman geldikleri yanina aldiklari istemedikleri zaman uzak durduklari biri olmaya dayanamiyorum. Ben de gerçekten değer görmek istiyorum. Bu şans işimi? Sevilmek ya da sevilmemek.. Ya da insanlar sizi ne kadar kullanirsa kullansin ne kadar çirkinleşirsek çirkinleşelim devam mi etmeliyiz onlarla? sevgisizlikten ölünürse ilk ölecek insan benim olacağım. Dayanamadığımı fark ediyorum bu yüzeyselliğe..

Sana soyle soyleyeyim kalabalik bi ailede buyudum simdi kardeslwrimin hepsi bi yerde 1 jaftafir cok kotuydum bunalim seviyesinde desem yeridir sadece agliyordum ama hicbirinin benden haberi bile yok cunku hepsinin kendince onemli isleri var bi ablama anlatmaya calisinca cok abartiyorsun cok baglaniyorsun oldu Bazen dertlerimi en yakinlarimla bile paylasmayacagim diyorum ama Allah hepimizi farkli fitratta yaratmis birimiz kimseye anlaymadan yasayabiloyorken kimimiz paylasma ihtiyaciyla dolup tasiyoruz Hani arkadasindan ornek verdin ya iste senin sıkıntili aninda umursamayisi falan artik uzulerek soyluyorum ki bir cok insan"ben " endeksli yasiyo sadece kendini umursuyor Maalesef insanlarin birbirilerinden uzaklastigi bu manzarayi gormek yada burda anlatmak bile icimi acitiyor ama sanirim yapabilecegimiz bisey yok Belkide bizi insanlara bu kadar baglayan sevgi arayisi icine sokan sey cocuklugumuzdaki yalnizligimizdir hakkatende bazi seyler bilincaltinda fazlasiyla yer edinip gelecegimizidr bir hayli fazlasiyla etkiliyo Keske burda sana sunu yap bunu et gibi tafsiler verebilseydim ama ne yazik ki durumum senden cokta farkli degil Oyleki evde neredeyse konusacak kimsem yik anne babayla zaten hep uzaktik bi erkek kardesim var zaten yas farkimiz bide inun okulu nedeniylede cok birbirimizle oturup muhabbet etme olayimiz yok Telefonum desem bazen aylarca calmayabiliyor hatta cidfi ciddi belki su KK olmasa konusmayi bile unutucam ki disariya ciktigimda bi sure konusma kendimi anlatma sikintisi yasamaya baslafim ki onceden hic boyle degilken Arkadas olayina gelirsek 9 yıllık en yakin arkadasim bi kac ay once her yaptigi seye onay vermiyorum hatali oldugu yerde yanlis dusunuyor olabilirsin dedigim icin ben fesat bir arkadas istemiyirum deyip yolunu ayirdu hepsi farkli farkli nedenlerden uzak duruyor Hani kopek sahiplenip koye yerlesmeyi dusunuyorum dedin ya illada koye yerlesmene gerek yok ac evini nir kopege yada kediye birak sana dost olsun arkadas olsun inan en uzuntulu zamanlarinda en yakinlarin seni anlamazken yaninda oluyorlar ve onlarla kendini gercekten bi arkadasin varmis gibi hissediyorsun Keske benimde imkanim olsaydida bir kedi edinebilseydim Bu arada sanirim calisuyorsun acaba tayin vs isteme yada yer degisukligi yapma sansin var mi

insana dair beklentileri, ilişkileri,, düşünceleri, davranışları,, vs hayatının merkezine oturtursan, işte böyle, o mu, bumu sorgular durursun kendi kendine yetine bilmelisin.. çokta anlamlar yükleme insanoğluna,, işte böyle apışıp kalırsın

Önce kendini sevmelisin, başkalarına yaptığın onca şey kadar kendine değer verip, kıymetini bilmelisin. Her insan için geçerli bugün yanında olan insan/lar yarın yanında olmayabilir, her olasılıkta kendi başına kalırsın. Hani vardır ya klişe, yalnız geldik yalnız göçeriz... Dostum dediğim insanlar var ama hiç kimseye sonsuz güvencim yok, insanoğlu çiğ süt içmiş sonuçta. Herşey olabilir, herşey biz insanlar için sonuçta. Ama ne paronayak olacaksın nede kendini birine/lerine adayıp birşeyler yolunda gitmeyince yıkılacaksın. Okadar verici olma. Kendin odaklı ol.

Çok doğru maalesef

Hele bir durun yah, kim basaridan basariya kosuyor? Bizim memleketin hepsi Bill Gatesdi ama bizim mi haberimiz yok?

Ben de battığım yerden çıkamıyorum. Etrafım başarıdan başarıya koşan insanlarla doluyken ben bataklıktayım. Daha ruhsal olarak ne kadar batabilirim bilmiyorum, Allah ailemle sınamasın artık tek dileğim.

bende yaaiyorum bunlari hatta gecende baslikta actim. bizi psikolog paklar. biz degismeliyiz.. sonanda

İyilikten maraz doğar derler Biraz kötü insan olmayı deneyin o zaman Belliki etrafınızdaki insanlar sizin iyi niyetinizi kullanıyorlar

İnsan ilişkilerine ne kadar kafayı takarsanız o kadar mutsuz olursunuz çünkü insan nankör bir varlık, kırk yıl sırtında taşı bir gün indir senden kötüsü olmaz denmiş hakkında daha ne olsun. Bir söz var ya, ne kadar huzurlu olmak istiyorsan kimin sana ne dediğini, ne yaptığını o kadar çabuk unut, insanlar kendilerini yaratandan nemnun değil seni mi beğenecekler, o hesap. Sorun dünyaya yalnız gelip yalnız gideceğimizi unuttuğumuzda başlıyor.

özlüyorum dediğim insanlar biri 15 yılımı paylaştığım biri,7 yıl kardeş gibi olduğum insanlar.. zaten bütün yaşananlardan sonra onların beni özlemiyor olma düşüncesi bile beni ağlatıyor. Sorgulama burada başlıyor neden? yani bu kadar mı değersiz olunur? bir kahvenın bile kırk yıl hatırı var denir biz neler yaşadık paylaştık diye düşünmeye başlıyorum battıkça batıyorum. Vardığım sonuç ; kesinlikle insanlar için değerim olmadığı yönünde oluyor. Ben hiçbir zaman şu hiçbir şey yapmadan bir şeyleri elde eden, çevresinde sevilen sayılan insanlardan olamadım. bilmiyorum gerçekten nasıl insan olmak lazım? dediğiniz gibi olduğumda suçlanıyorum zira. kırıyormuşum çok çabuk vazgeçiyormusum hatır gonul bılmıyormusum falan.. ipeqbojuqu La

Biz ne yapiyoruz sormussunuz kendi adima cvp vereyim kimseye hak ettiginden fazla deger vermem. Herkesin bir hakki vardir bende kirilinca sogurum hayatimdan cikartirim. kim oldugu hic onemli degil hala, dayi, arkadas... Canimi sikani yazarim bir kenara gunu gelir aynen karsilik veririm. vazgecilmezim diye biri yoktur benm icin herkesten vazgecebilirim. cevrrmdekilerde bilir huyumu buna ragmen arada sansini zorlayan oluyor aninda sutluyorum hayatimdan H hayrun877

Kendini eğitememiş, bencil insanlar toplumda çoğunlukta olduğu için böyle şeyler yaşamanız kaçınılmaz ve böylelerinin, değerinizi göremeyeceği de aşikar. İnsanlara mesafeli yaklaşıp, tanıdıktan sonra, hak ettikleri şekilde davranmak lazım ama bunu başarmak kolay değil tabi. Altının değerini sarraf anlar, üzülmeyin inşallah karşınıza sizi anlayacak güzel insanlar çıkar. Beklentiyi azaltmak, en iyisini değil olduğu kadarını kabullenmek iyi geliyor insana. Daha kötü durumdaki kişileri, hastaları, açlık ve sefalet içinde yaşayanları düşünmek de mutlu ediyor insanı. Bir de şöyle düşünseniz; yaşadıklarım bana bir şeyler katmak için başıma geliyor ve hepsi beni olgunlaştırıyor. Bir de gönüllü yardım faaliyetleriyle uğraşsanız, insanlarla diyalog ihtiyacına iyi gelir belki...

Ayyniii ben diyorum kodes arkadasim aynaya bakmisim gibi oldum

Söyleceklerim söylenmiş, +1 diyorum

Kiz iste keske demrkle olsa insan kalbine diygularina soz gecirebilseydi niye bu kadar deetleneydik ki

Yalnız değilsin... İnsanları tanıdıkça hayvanlara daha çok yaklaştım, zaten hayvanseverdim şimdi tam bir fanatik oldum :) Annemin "ben bu dünyayı sevmedim" lafına anlam veremezdim eskiden, artık bende kullanmaya başladığımı fark ettim. Verici oluyorsun oluyorsun ama sonra bi aydınlanma oluyor, verdiğin değerin yarısını bile göremediğini fark ediyorsun. Fark ediyorsun ki insanlar çok acımasız. bir lafıyla harcayabiliyorlar seni. Kendine odaklan, hobiler edin ve insanlarla arana mesafe koy. Ben böyle huzur buldum. H hayrun877