bende depresyondayım, hem hayattaki yükümlülüklerimi yapmaya devam ederken hem de onları yapmaktan nefret ediyorum, okula gitmekten nefret ediyorum, isten nefret ediyorum, sürekli o sınava calıs bu sınava calıs derdinden nefret ediyorum. ben ne yapacagımı bile bilmiyorum, hangi meslegi sececegim, ne olacak offf herseyden nefret ediyorum. okuldan ödevlerden kendimdenn, imdaattt

ilginc Allah kimsenin basina vermesin

ve arkadaşlar... benimde söyleyeceklerim var. Yazılanları okuyunca yazmadan edemedim çünkü içim sızladı.30 yaşımdan sonra hayatın özünü, keşfetmiş biri olarak diyeceklerim var. Yaşam denen olgunun bana göre tek bir püf noktası var. Oda sadece.. MORAL, MORAL, MORAL... Olumsuz hertürlü düşünce insanı HASTA YAPIYOR. Bu 2.2=4 eder kadar gerçek birşey. Ben işitme engelliyim. Yoğun stress ve sürekli olumsuz ruh hali nedeni ile kulaklarımı, o güzelim sesleri kaybettim. Bunun ne demek olduğunu anlatamam kimseye, ancak yaşayan bilir dedikleri türden birşey. Oldukça beter günler geçirdim ama bugün çok şükür iyiyim ve hayata, içindekilere çok farklı gözlerle bakıyorum artık. Yer yüzünde SAĞLIK EN BÜYÜK VARLIKmış gerçekten. Kendimce çoook büyük dersler çıkardım ben. Umarım bazı insanlarada birşeyler ifade eder cümlelerim. Lütfen kimse kendini üzmesin şu kısacık hayatımızda. Kendimizden daha değerli ne varki... İş bunu görebilmekte. Zor değilmiş aslında mutlu, huzurlu olmak. Yapılacak sadece çaba göstermek. Bunu başaramayacak hiçbir kadın yoktur hayatta. Yeterki kendinin farkına varsın. Herkese sağlıklı günler dilerim.

Merhaba, Ben nasıl başlasam!!! kendimi bazen çok mutlu, bazen çok mutsuz, umutsuz, çaresiz, düşkün vs... gibi hiisediyorum bununla başa çıkamıyorum bazen keşke ölsem derkne veya acaba intihar etsem diye buluyorum. Çok çabuk sinirleniyrum kendimi kontrol edemiyorum bu açıdan...

mrb bende sorunluyum sanırım sureklı aglamak gulmek arasında gıdıp gelıyorum yanı aglarken gulebılıyorum hastalıgımdan vede maddı ımkanlardan dolayı mutsuzum kendımı cok yanlız hıssedıyorum benı anlayan derdımı paylasacagım kımsem yok caresızlıkler ıçınde bı hayat nerdeyım nreye gıdıyorum ne yapıcam hıç bole olmamıştım ben rahım agzı sııllerım var benım kanser asısı yaptırıyorum bı kere yaktırdım 3 ay oldu ve yıne tekrarladı neden dıyorum hep ben bu kaderın yuku bnmle ugrasmak ınanın bunu yazarken bıle ellerım tıtrıyo oglum olmasa belkı suan yasamazdım tek sebebım o bu hayattta eksıler okadar fazlakı artıları hep goturuyo neden neden neden benn?sıktıysam ozur dılerım cvp verırsenız sevınırım saolun S

evet çok hakılısınız insanın ne olyrsa olsun moralini yüksek tutması lazm... sevgultuna

selam bende olumlu düşüncenin gücüne inanıyorum. olumsuz düşündüğüm zaman herşey arka arkaya olumsuz gidiyor ama olumlu düşünürsem de herşey arka arkaya olumlu gidiyor. bununla ilgili kitaplar var arkadaşlar depresyonumu kuantum sıçrama kitabıyla yendim size de tavsiye ederim gerçekten uygulayınca oluyor ama hiçbir olumsuz düşünce geçemeyecek aklınızdan deneyin göreceksiniz farkı sevgiler pozitif günler dilerim :) O

DEPRESYON Depresyon sözcüğünün Latince kökü &#8216;depressus&#8217;tur. Aşağı doğru bastırmak, çekmek, bitkin, gamlı, kederli anlamına gelir. Depresyon genel olarak hayata ve geleceğe kötümser bakış, ümitsizlik ve değersizlik duyguları, düşünce ve hareketlerde yavaşlama, boşluk duyguları ve bazı durumlarda zihnin ölüm ve ihtihar düşünceleri ile çok sık meşguliyeti ile semtomatize olur. Depresif bozukluk tüm bedeni etkileyen bir durumdur. Bedeni, duygudurumu ve düşünceleri etkiler. Beslenme ve uyku düzenini, özalgılamayı ve düşünce işlevleri etkilenir. Eğer bir kişide aşağıdaki belirtilerden dört ya da daha fazlası varsa, kişi kendi çabasıyla bu durumdan çıkamıyorsa ve belirtiler iki haftadan daha uzun bir süredir devam ediyorsa, bir uzmana başvurması gereklidir. Genel olarak depresyondaki semptomları 4 alanda toplayabiliriz: 1. Duygudurum alanı: Çökkün, kederli, üzgün ve acı verici duygular baskındır. Bu duygular hastanın kendisi tarafından söze dökülebilir. Yüz görünümünden, ses tonundan ve davranışlarından anlaşılabilir ya da yakınları üzgün ve mutsuz olduğunu anlatır. İlgi ve istek azlığı, hoşlandığı etkinliklerden ve yaşamdan zevk alamama belirgindir. 2. Psikomotor etkinlik: daha sıklıkla psikomotor yavaşlama belirgindir. Devinimlerde yavaşlama, yorgunluk, bitkinlik, konuşmada yavaşlama, zamanın yavaş geçmesi görülür. Psikomotor ajitasyon da olabilir. 3. Bilişsel alan: Düşünce içeriğinde kayıp düşünceleri, umutsuzluk, karamsarlık, yetersizlik, değersizlik, suçluluk ve ölüm düşünceleri olur. Geçmiş hatalarla uğraşma, cezalandırılma düşünceleri ve depresif temalı sanrılar olabilir. 4. Vegetatif alan: Uyku ve iştah bozuklukları, menstürel düzensizlik, cinsel isteksizlik gözlenir. Ayrıca depresyon belirtilerinin arka planda olduğu veya hiç görülmediği, kişiler arası ilişkilerde bozulmanın olmadığı bir depresyon çeşidi olan maskeli depresyonda hastalar sıklıkla psikolojik belirtileri ve yaşamsal sorunlarını inkar ederler ya da olduğundan daha az gösterirler. Bunlar yerine hekime; bedensel belirtiler , cinsel isteksizlik, menstürel düzensizlik, enerji kaybı ve çabuk yorulma şikayetleri ile başvururlar. Ayrıca zun süreli ağrılar, kabızlık-ishal, bulantı kusma gibi bedensel belirtiler görülebilir, alkol-madde kullanımı oluşabilir. Klinik depresyonu olan çoğu kişi kendini yalnız hisseder. Kendilerinin bu hastalıktan dolayı acı çeken tek kişi olduklarını sanırlar. Aslında klinik depresyon oldukça yaygın bir hastalıktır. Klinik depresyon, duygularınızı, aile ve arkadaşlarınızla ilişkinizi, işinizi ve yaşama bakışınızı dramatik bir biçimde değiştirir. İhmal edilirse evliliği, arkadaşlıkları, mesleki kariyeri bozabilir. Tedavi edilmediği takdirde umutsuzluk ve hayatın yaşamaya değmediği duygusu uyandırabilir. Bazı hastalarda intihara dahi yol açabilir. Yaşam boyu prevalansı genel olarak %15, kadınlar için %25 olan ciddi ve yaygın bir hastalıktır. Genel gözlem bu hastalığın ülke yada kültürel farklılıklardan bağımsız olarak kadınlarda erkeklere göre iki kat daha fazla görüldüğü şeklindedir. Bu durumun hormonal farklılıklara, doğum yapmaya, çeşitli psikososyal stresörlere maruz kalmaya bağlı olarak gelişebileceği düşünülmektedir. Kadınlarda depresyonun daha sık görülmesinde, hormonal faktörler örneğin menstrüel siklus değişiklikleri, hamilelik, düşük yapma, doğum sonrası dönem, menopoz öncesi ve menopoz rol oynayabilir. Pek çok kadın ayrıca hem evde hem de işteki sorumluluklar, tek ebeveyn olma, çocukların ve yaşlanan ebeveynlerinin bakımı gibi ek stres faktörleriyle karşı karşıyadır.

bende depresyondayım sanırım dr gitmedim ama kendim hiper tireod hastasayım eşimin ailesi ile bi kaç sorunum var daha önceden bu sorunun aynısını yaşadım hiper treod oldum şimdi gene aynı şeyler karşıma çıktı 2 gündür yemek yiyemiyorum uyuyamıyorum mide bulantısı eşimde kızıyo bırak ne konuşurlarsa konuşsunlar takam diyo olmuyo çok takıyorum aklımdan çıkmıyo 3 yaşında kızımda var onunlada ilgilenemiyorum allah yardımcımız olsun

bende her şeyi kendime dert ederim... her şeyden üzülcek bi şey bulur ona üzülürüm.. her sorunumu büyütürm hayatiymiş gibi davranırım... hayatımda ters giden birçok şey oldu... gerçekten zor günler de geçirdim... ama ben de öğrendim ki şu hayatta benden başkası benim sağlığımdan başkası yalan... çnkü ben yoksam etrafımdakilerde yok... bunu biliyorum ama bazı şeyleri kendime yine de dert ediyorum... bazen bunun yaratılıştan geldiğini düşünüyorum... ama bu düşünceler insanı gerçekten hasta ediyor... erken yaşlandırıyo buna inanıyorum... ne olursa olsun ayakta durmaya çalışın... hepinize sağlıklı günler dilerimkaydirigubbakcemile5 pamuk26

merhaba. ben ondört yaşımda psikolojik tedavi görmeye başladım. o zamandan beri mutlu olduğum tek bir an hatırlamıyorum. belki mükemmeliyetçiliğimden. ama bunu düşününce her konuda başarısız olduğumu farkedip sen misin mükemmel diyorum. kendime güvenim vardı en azından gittikçe azaldı azaldı ve sonunda gözümde ezik bir hal aldım. 14 yaşımda kendime zarar vererek başladım doktora sinirime hakim olamıyor kendimi keserek rahatlayabiliyordum. doktora gitmeyi de ben teklif ettim aileme onlar yaraların farkında bile değildiler zaten. önce istemediler sen kendine yetersin muamelesi. ben kendim dahil herkese yettim evet. kendimden utanıyorum tedavi görünce ya da kötü olduğumu yansıtınca. herkesin sığınağıyken sığınacak yer aramak delirtici. ailem o zamandan beri farkında değil ne derecede bunaldığımın zaten 15 yaşında yanlarından ayrıldım. sonrası hep tek başıma. bunu söylememe bile izin vermezler mesela. ne zaman yalnız bıraktık biz seni? çok derin düşünüyorum belki. yüksek ihtimal az sonra pişman olacağım yine. ama onlarla geçirdiğim bir güzel gün hatırlamıyorum. benim için bana özel olan hiçbirşey yok. tek bir şey istedim müzikle uğraşmak. olmadı. bir de imkansızlıktan değil de biz gönderdik sen gitmedin diyorlar ya. işte o an boğazımda bir düğüm. anlatamıyorum.. anlatmak istemiyorum artık.. nefret ettiğim bir bölümde okuyorum sırf okuyo desinler diye. bu çok uzun olacak ailemin tepkileri beni tam anlamıyla mahvediyor, hayatımı değiştiriyor. sadece hayat felsefemi yıktılar son bir yılda. keşke diyorum ve pişman oluyorum artık. takıntılarım bunaltıyor beni. insanların akıllarından neler geçtiğini biliyorum bu son derece rahatsız edici. benim hakkımda neler dşündüklerini didikliyorum içimde. akşam olunca tüm gün kimle ne konuştuğumu düşünüyorum ve bir pürüz yalnış kelime ya da kendimi yanlış ifade ettiğim bir cümle varsa ateş düşüyor içime uyuyamıyorum sabahlara kadar. hele de başımı yastığa koyduğum an hayatımın en kötü anları geliyor aklıma zaten sürekli bir çarpıntım var bir de bu eklenince nefes alamıyorum yatakta. derste okulda uyuyorum 5 yıldır, uykucu olarak anılmak, yeni tanıştığım insanların bile bana bu sıfatı koyması çok huzursuz ediyor ve üzüyor. artık dinamik nerede ne konuştuğunu bilen ve sorgulamayan biri olmak istiyorum. çünkü gerçek ben buyum obsesyonlarımdan kurtulup gerçek olmak istiyorum. gururlu, kararlı ve olgun ben... belki bu kadarla anlaşılır değilim ama inanın kafamdaki seslerden hiçbirşeye odaklanamıyor adeta yaşayamıyorum. yardımcı olursanız çok memnun olurum. pirilti81

slm ben 3 çocuk annesi 38 yaşında 1 bayanım boşluktayım gel gitler yaşıyorum saçmalıyorum boş yere ailemi etrafı mı kırıyor sonrada büyük vicdan azbı çekerek kahroluyor eve kapanıp uyuyor bol bol yiyiyor eşime kötü davranıyorum ergenlik çağında kızım var bana yaptığı herşey ters geliyor iletişim bozukluğu yaşıyorum genelde aile içine yapacağımı bilmiyorum çok asebileştim dışarıyla bağımı kopardım kimsye gelip gitmiyorum hep evdeyim tv pc ve rütün ev işleri haricinde hiç 1 meşgalem yok ekonomik sıkıntımız da çok büyük ssk m da yok dr da gidemiyorum yardım alayım kendim kendimide aşamıyorum ve her geçen ay bi önceki ayımdan daha çekilmez itici ve sinirli oluyor şaşkınım çaresizim ne yapacağımı bilemiyorum nefret edilen anne eş konumuna gelmek üzereyim bilmem belkide geldimde ben kendimi kandırıyorum siz bunları ni, çin yazıyorum hiç bir fikrim yok am şu ana kadar yazdıklarım bile sanki beni azda olsa rahatlattı okuduğunuz için tşkrlr hoşça kalınız N

meraba benimde uzun zamandır bir çok sıkıntım var depresyon konusunu okudum çoğu benimle örtüşüyor artık hayattan zevk alamaz hiçbirşeyden mutlu olamaz hale keldim tek mutluluğum bir yaşındaki kızım hiç yeni gün başlasın istemiyorum bütün gün sıkıntılıyım sürekli içim daralıyor sıkılıyorum mutlu olamıyorum ağlayamıyorum bir çok sorunum var ama anlatıcak kimsem yok hep içimde yaşamaktan bu hale geldim nolur yardımcı olun ne yapmalıyım?

Sanırım herkeste aynı sorun var.. Benimde yaşadıklarım sizlerden farksız değil. Bugüne kadar hayat dolu, gözlerinin içi parıl parıl parlayan biriydim ama şimdi ağlamaktan gözlerimin ışıltısı kayboldu o enerji dolu kız sanki gitmiş yerine bambaşka hayattan zevk almayan, işten kalan zamanlarda evden dışarı çıkmak istemeyen hatta işe bile zorla giden biri oldum, normalde evde beni bulan olmazdı gezmeyi eğlenmeyi okadar çok seviyordumki. Arkadaşlarımla buluşmamak için hep bir bahanem oluyoo. Sebepsiz ağlamalar, tvde ağlanmayacak sahnede bile ağlıyorum. Aileme karşı agresif oldum çıktım okadar saklndimki şimdi küçük bir şeyde bağırıyorum sonra üzülüp ağlıyorum. Hayattan yaşamaktan bıktım intihar etmeyi okadar çok düşündümki bu benim zayıflığımmıydı kendime güven eksikliğimmiydi hayırr sadece şuan yaşadıklarımdan kurtulmak istiyorum insanları kırmaktan yorulduğum için belkidee insan ölümden okadar çok korkarken neden ölmek isterki.. Bizi bu hale getiren hayat şartları bizi anlamayan anne, baba, eş, sevgili vs... İnsanlara polyanna oynamaktan herşeyi içimize atmaktan bu hale gelmedikmi?yalnız kaldığımda kendime kendime konuşmak başkasına derdimi anlatmaktan iyi geliyorr.. Eşinizi veya bir başkasını sizi kırdığında anlamadığında seslni yükseltip bağırdığında öldürmeyi düşündünüzmü ben nişanlıma karşı düşündüm. ondan ayrılmayı düşündüğüm kadar onu sevdiğimi düşünmek beni anlamadığını ona ihtiyacım olduğunda beni dinlememesi aradığımda işiyle uğraşıp veya başka bişeyle az sonra dönerim deyip ona ihtiyacım o an olduğunu anlamaması ve teli kapattığımda neden neden sorusu ve sonra ağla, alarr sıkıldım artık eski halime dönmek yerimde duramayan enerji dolu kız olamk istiyorum... doktora gitmek istlyorum ama ilaçlar kilo yaptığı için cesaret edemiyorum çünkü sitreesten 1 yılda 20 kilo aldımSABIRR YARAB G

merhaba arkadaşlar. allah hepinize şifalar versin inş. bende depresyondayım fakat bunu gerektiren hiçbir durum yok. aslında tek sorun yalnız olmam sanırım. antalyadan bursaya gelin geldim ve burda yalnızım. sadece eşim var yanımda. hiçbir arkadaşım yok. sadece eşimle dışarı çıkıyorum. ama artık dışarı çıkm ak gezmek bile istemiyorum. tedavi olmadım. bebek istiyorum ve belki düzelirim onnla diye düşünüyorum. ama sizce bu durumda bebek doğru olurmu. bunda çok kararsızım. mutsuzluğum çocuğumda yansırmı. yoksa onu çok istediğim için düzelebilri miyim. bu tecrübeyi yaşamış anneler bana yardım edebilirler mi lütfen. elif445

Depresyon ilaçları daha kötü yapıyor diyorlar... D deniz... Popüler

banada biri bi tavsiyede bulunsun ben bu depresyon belirtilerini uzun zamandır taşıyorum kurtulamıyorum her geçen gün artıyo kendimi kapalı bi kutuda sıkışmış gibi hissediyorum sürekli mutsuzum sinirliyim ağlıyorum hiçbişeyden zevk alamıyorum hayatım bitti ne yapmalıyım çok sorunlarım var ama çarem yok yardımjcı olursanız sevinirim bedaliza23

Ben de iki yıla yakın bir zamandır tedavi görüyorum. Ama şunu anladım ki, bu dünya hiçbir şeye değmez. Başkaları beni kolayca kırıyor, ben susuyorum. En güzeli susmamak aslında cevap vermek. Herşeyi içimize atarak kendimize yapıyoruz. Sonunda da hastalıklarla boğuşuyoruz. Depresyon çok kötü bir durum, doktorum bana tedavimin iki yıl süreceğini söylemişti, hala devam ediyor. Ama ben de değişme var çok şükür. En azından kendime güvenimi elde ettim. Allah herkese şifa versin. zeze26 günışığımsın, tek

cok zor bi durum Allah sifa versin ama bence bunlarin yanina bu illeti yenmek icin neler yapiyoruz onlari da yazsak daha faydali olur diye düsünüyorum... . push ; M meltemsahin

çok mutsuzum.. hayatımda herşey ters gidiyor... herkes eğleniyo gülüyo ama ben hep ağlıyorum hep ağlıyorum mutsuzum... biri ağlasın bende başlıyorum.. tv de biri ağlasın bende başlıyorum... kendimi yorgun bitkin hissediyorum... gönlüm yorgun... yemek yemek istemiyorum... offfffffff... iki aydır kötüyüm... destek çıkacak kocam bile yok yanımda.. kendi halinde.. hiç anlamıyor yaşadıklarımı... iki bebeğim var... sabahtan akşama kadar hep üstümdeler... hava soğuk dışarı çıkamıypruz... çocuklarla birbirimize bakıp duruyoz... duvarlarla konuşuyom... eve hapis kaldık... çocuklar hasta oldu daha kötü oldu.. şimdi iyiler ama yinede çıkamıyoruz... evde çok bunaldım... hergün aynı şeyler.. yat kalk doyur altını al yat kalk... offffffffffff... sıkıldım heşeyden... sıkıldımmmmmmmmmmm...

Slm benim eşim depresyonda dunya yansa umrunda değil. benim için deli olan adam şimdi beni hiç umursamıyor. ailesi ve ben dahil hiç kimseyi sevmedğini söylüyor. yaklaşık 2 aydır doktoro gidiyoruz ve ilaç tedavisi uyguluyoruz ama değişme göremiyorum ve geleceğimizden çok endişeliyim ona üzüldüğümden 1,5 aylıkken bebeğimi düşürdüm ama hiç önemsemiyor. hep onun iyileşeceğini umuyorum ama yavaş yavaş umutlarım sönüyor. birde sürekli kocamı kıskanıyorum. köşeye sıkışmış gibiyim her gün ağlıyorum. ne yapacağımı bilmiyorum lütfen bana yardım (

herkes yardım beekliyor ama kimden... sanırım sadece anlatmak iyi geliyor.. okuyunca ne kadar çok hasta olduğunu gördüm.. en azından yalnız değilmişiz onu anlıyoruz.. ben depresyonda olduğumu geçen yaz öğrendim.. gerçi belirtiler vardı ama bilgisayarlı chec-up yatırmıştım.. doktor ekranda, beynimde görünen kırmızılıkları gösterip seratonin hormonunda ciddi düşüş var dedi. bitkisel bi ilaç verdi, kullanmadım.. hamile kalmak istiyorum, kalamayınca daha çok üzülüyorum.. adetlerim düzensizleşti... kısır döngü benimkisi... depresyonun sebebi..2 yıl önce bebeğimi 6 günlükken kaybettim.. sebebini bulamadılar. tekrar deneyin dediler... benimle aynı durumda hatta daha kötü günler yaşayanlar var biliyorum ama bir türlü bu mutsuzluğu acıyı atamadım üstümden.. tek çarem yeni bir bebek bunu biliyorum, acımı hafifletecek tek şey bu... Allah hepimizin şifasını versin.. demet