Insallab en kisa zamanda kavusursunuz. Ben de 28 yasindayim ve bu yasima kadar evliligim haric hep yalniz biseyler yaptim hayatimi kazandim yoruldum galiba artik. A Amaki

Aslinda istiyorumda cesaret edemiyorum ama deneyecegm galiba sagolun. A Amaki

Sormamda bi sakinca yoksa neden olmadi yani ne beklediniz de bulamadiniz acaba? Bu konuda hayal kirikligi yasamak istemiyorum.

Ben 30 yasindayim hala duzenimi kuramadim. Bir de evliyim ama ayri yasiyoruz is nedeniyle. Elimde bi valiz ordan oraya. Yurtdisindayim. Bi ev arkadasim var. Esim ttr de onun da ev arkadasi var. boyle dduzensiz bi hayat. Ama hep bi uumut var. 1 seneye kadar biraya gelicz iste ev tutucaz vs tarzinda. Ben cok benimsedim heralde zor gelmiyor. Bir de tek basina bisilr yapabilmek guzel. hizuran Olur öyle Anneler

O dan tatlı geliyor :) bizim akrabalar köy hayatı falan beni hep itti. Genel olarak bizim oralilarla hiç aynı düşüncede olamadım. Çoğu zaman annemle de düşüncelerimiz tutmaz. Bir çok sebep var da işte yani bilmiyorum bazen uzakta olmayı seçmek bana vicdan yaptırıyor daha farklı olamaz miydi diyorum ama işte dile getirmesi zor. Umarım siz de çok çok mutlu olursunuz. A Amaki

Aslinda bisuru farkli sehirde hayatimi surdurmem gerekti egitim vs durumlardan dolayi ama sadece kendi dogup buyudugum yerde nefes alabildigimi hissediyorum. Belkide oraya tasininca boyle hissetmicem haklisin. A Amaki

Aileye hasretlik belki buna sebeptir. Bilmiyorum ben huzuru başka şehre yerlesmekle buldum. Zor yönü çok ama akrabalık ilişkileri filan öyle diyor falan öyle derse düşünceleri beni hep gerdi. Annem hep bunları kullandığı için belki bilmiyorum. Zor zamanda hastalıkta yanında kimsenin olmayışı insanı çok geriyor. Ama her seçimin bir bedeli yok mudur zaten? Beklemek ve umut etmek, hayaller kurmak da yaşam motivasyonumuz aslında beklemek kötü bir şey değil. Ama düşünceler sizi çok rahatsız ediyorsa uzman desteği almaktan çekinmeyin A Amaki

Umarim hep mutlu olursunuz benim dogdugum sehirde ailemden baska akrabamiz yok olsaydi da takmazdim. En cok annemi ozlemek beni etkiliyo galiba annemle farkli bi iletisimimiz var oda beni cok ozluyo ve cocuk yapma dusunceside var tabiki yanimda birileri olsun istiyorum. Insallah hayirlisi olur.

Tabiki bekliyoruz biseyleri ama bu tam olmamislik hissi oyle kotu ki galiba beklemekten ziyade beklemeye iten dusuncelerden rahatsiz oluyorum daha cok..

Ben yaptım evlenip gittim sonra ailemin şehrine geri döndüm. Eşim burda iş kurdu. Ama hayalimdeki gibi olmadı. Aynı kitap iki kere okunmuyormuş. A Amaki

Eşinle kendinize ait bi hayat varken ailelere yakın olmanın manası yok diyebilirim çok detay var anlatırımda tek diyebileceğim uzaktayken değerli herşey sonra tadı kaçıyor . push ; hizuran Olur öyle Anneler

Bence biraz ani yaşayın... geçmişi ve geleceği dusunmek sizi yıpratır... ne guzel hersey yolunda.

Iyi geceler hanimlar. Uyeligimi önceden almistim ama ilk defa konu aciyorum. Uzun zamandir takipciyim ve bende kendimi ifade etmek istedim. Konum uzun olursa affola.. Aslinda konu tamda baslikta oldugu gibi beklemek.. Neyi diye sormayin bende bilmiyorum. Esimle 2.5 senelik evliyiz. Bi sorunumuz yok cok iyi anlasiyoruz. Cok anlayislidir beni uzmez ev islerinde yardimcidir vs. Haftanin 6 gunu calisiyorum. Cumartesi yarim gun. Calismak beni cok yoruyo ama yillardir baska turlusunu bilmedigim icin aliskinim. Arkadas es dost konusunda sikintim yok. Surekli gorustugum yillarimin gectigi arkadaslarim var. Ailem 2.5 saatlik uzakliktaki bi sehirde yasiyolar. En az ayda bir gorusuyoruz. Ya biz gidiyoruz yada onlar gelip haftasonunu bizimle geciriyolar. Esimle disardayken yada evde birlikteyken veya ailem yanimdaysa falan bi sorunum yok ama evde bi saat olsun yalniz kalsam cildirma seviyesine geliyorum. Korkmak falan degil artik kesinlikle yalnizliga tahammulum yok. Sanki tum sacma dusuncelerim bekliyomusta yalniz kalinca basima cullaniyolarmis gibi hissediyorum. Geçmiste cok problemler yasadim gencligimin en guzel caglarimin buyuk bi kismi sorunlarla gecti. Daha sonra da doguda gorev yaptim 2 sene ve hep bu sorunlarin gecmesini hayatimi duzenimi kurmayi mutlu olmayi bekledim. Su an hayatimda cok buyuk bi problem olmamasina ragmen hala bekliyorum. Bu sehirden tayin isteyip ailemin yanina gitmek istiyoruz. Esimde orda is kuracak kendine. Evde yalniz kaldigimda yada iste ufacik bi boslugum bile olsa bu yalnizlik tek basinalik fikrinden kurtulamiyorum. Ailemin yanina gidince gececek diye simdi de tayin donemimin gelmesini bekliyorum. Belkide tam olarak ifade edemedim ama hayatim boyle gecip gidiyo sanki. Ani yasayamamak hep gelmesini istedigim biseyleri beklemek beni cok yipratiyo. Kendimi su an oldugum yere evime isime yasadigim sehre ait hissedemiyorum. Nasil olsa gidicem burda kalmicam dusuncesi surekli kafamda bu yuzden hic bi andan tat alamiyorum. Cocuklugumdan itibaren ailemden cok uzak kaldim ve anneme babama kardeslerime hep hasret yasadim belkide bu yuzdendir diyorum. Anlamlandiramadigim bisey iste.. Ben bile tam olarak anlayamiyorken sizlere ancak bu kadar anlatabildim. Sizlerde de buna benzer hisler yasayanlar varsa nasil bas ettiginizi bilmek isterim. Okuyanlara tesekkurler..

Evet sanirim geçmisten kurtulamiyorum. Aslinda destek almak istiyorum ama cesaretim yok. Bayan Yanak Nutellanın Lezzet

Hayatta hep bir şeyleri bekliyoruz zaten. Beklemek amaç gibi hayatımızda. Hiçbir şeyimiz yoksa ölümü bekliyoruz dahası var mı? Velhasılıkelam insanoğlu hep beklemeye kurulu. A Amaki