Meryem ve Didem Ece Temelkuran/ Ayşe Arman'ın dün yayınlanan Meryem Uzerli söyleşisini, tıpkı binlerce kadın gibi ben de merakla bekliyordum. Dün BirGün'ün manşetindeki intihar eden hakim adayı Didem Yaylalı haberinden sonra okuduğum ilk şey o söyleşi oldu. Meryem Uzerli gizliden gizliye ama hep merak ve açıklayamayacağım iç güdüsel bir sempatiyle takip ettiğim bir kadın. Bir şey var o kadında. Zaten sanırım o bir şey yüzünden bazı insanlar diğerlerinin arasından sıyrılıp biri oluyorlar. Açıklayamadığımız bir ışık. Star hamurundan söz etmiyorum. Bir iyilik var o genç kadında. Muhteşem Yüzyıl'ın azameti ve ihtişamı arasından sıyrılıp görünüveren bir tür kendilik ve sadece kendi olabilme hali. Başka biri olamaz o kadın, gözlerinden belli. Yani ne kadar para verseniz, önüne on tane en muhteşeminden yüzyıl serseniz olamaz, elinde değil. Nereden biliyorum? Düğümlere Üfleyen kadınları yazarken -her kitap yazışımda saplantılı bir şekilde izlemek üzere bir dizi seçerim- Muhteşem Yüzyıl'ı seçmiştim. Tunus'ta manasızca her gece saat tam 12:00'de Hürrem Sultan'a bakıyordum. Bazı bölümleri ezbere biliyorum mesela, bir kaç kere izledim. Tuhaf ama gerçek. Meryem Uzerli'nin bütün mimiklerini ezbere biliyorum. Hatta farkında olmadan yaptığını sandıklarımı da... Meryem Uzerli söyleşi fotoğraflarında su gibi görünüyor. Hamile. Ne güzel. Adam da gitmiş. Gitsin. Almanya'da huzurla doğuracak bebeğini. Arkadaşları, ailesi yanında. Üç yıl dayanmış Muhteşem Yüzyıl'a Son dört bölüm dayanamadım diyor. Dayanamaz. Olur öyle. Gitmiş iyi ki. İyi ki etrafında onu kollayacak, pamuklara saracak insanlar var. Kendi gibi yaşayabilmek için gitmiş zaten Berlin'e. Kendi gibi yaşayabilmek için... Zaten mesele de bu. Önceki gün tam birinci sayfayı taşra baskısına göndermek üzereyken gazeteye bir mektup geldi. Mektubu, 26 yaşında intihar eden hakim adayı Didem Yaylalı'nın ev arkadaşı Evrim Ortakçı atmıştı. Başıma ne gelirse gelsin, aldırmıyorum diye başlıyordu mektup ve Didem'in yaşam tarzı nedeniyle atanamadığını, bu konuda hakimler tarafından uyarıldığını anlatıyordu. Evrim Ortakçı'yı aradım. Evrim ODTÜ mezunu, sosyalist, feminist, genç bir mühendis. Ağlayarak konuşuyordu telefonda. Didem'i anlatıyordu, minnacık, tatlı bir kız olduğunu. Eğitimli, bağımsız, genç bir kadının hayatını yaşadığını söylüyordu. Sadece bunu. Çalıştığı gibi eğleniyormuş yani. Bu kadar basit. Etrafındaki herkes, dönem arkadaşları da aynı şekilde yaşamalarına rağmen bunu saklıyorlarmış. Yaptıkları da bir şey değil. Normal bir şehir hayatı. Ama kendi kariyerleri zarar görmesin diye cenazesine bile gelmemişler. Didem'in muhafazakar olmadığı için atanmadığını anlattı Evrim, bu konuda uyarılar aldığını. Sonra Didem Gezi eylemlerine gitmiş. Didem çok mutluydu diyor Evrim. Ölmeden önce söylediği güzel şeylerden biri buymuş: Evrim, direnmek ne güzel şeymiş! Ne oldu sonra? Muhtemelen şöyle bir şey: Didem kendi istedikleri gibi konuşan, yaşayan insanları gördü o eylemlerde. Böyle yaşamak istediğini gördü. İnsan gibi yani. Sonra? Sonra ona Muhafazakar değilsen işsiz kalacaksın diyen duvara çarptı. Bunu tek başına yıkamayacağını gördü. 26 yaşındaydı. Ne sosyalistti ne de feminist. Evrim Didem Konyalı tatlı, şirin bir kızdı diyor. O tatlı, şirin, eğlenmeyi seven kız için dün Yurt gazetesi de önemli bir manşet attı. Didem'i fişlediği iddia edilen üç HSYK üyesini haberleştirdiler. O küçücük, 1.55 boyundaki genç kadının gülmesi, dans etmesi, tıpkı şifalı ihtiyar kadınların Ortaçağ'da cadı ilan edilmesi gibi, Adliye'nin sevimsiz duvarında istenmeyen bir çatlak oluşturuyordu. Kabul edilemezdi. Meryem Uzerli'den farklı olarak Didem'in kaçabileceği bir yer yoktu. Bu ülkede doğmuş, öğrenim görmüş ve hakim olmuştu. Bu ülkede yaşamak istiyordu. Tıpkı Meryem gibi o da kendi gibi yaşamak istiyordu. Ama buna izin verilmedi. Bu dönemin baş hedefi Didem gibi genç kadınlar. Eğitimli, muhafazakar olmayan, kabına sığmayan, tatlı kadınlar. Ben bunu görüyorum her yerde. Çünkü kendilerine benzemese de bu dönemin egemen bakış açısı erkeklerle bir şekilde, kavga dövüş olsa da birlikte yaşamaya katlanabiliyor ama bu genç ve tatlı kadınlar bu dönemin cadıları. Yaşam tarzı üzerinden örgütlenmek kimilerimize fazla lüks geldiği için de bu kadınlar özellikle Anadolu şehirlerinde toplumsal koşullar ve devletle tek başlarına mücadele etmek zorunda bırakılıyor. İş hayatına devam edebilmek için yaptıklarını nasıl yaşadıklarını gizlemek zorunda bırakılarak onurları kırılıyor. Mesleklerinde ne kadar iyi olsalar da ezikleştiriliyorlar. İnsanı kahreden bir adaletsizlik. Didem'in ev arkadaşı Evrim de kahroluyor. Bu yüzden telefonda konuşurken bana Üzerinde Didem'in kıyafetleri var, onlarla dolaşıyorum diyordu. Ağlıyordu. Bir arkadaşı kaybettiği için elbette, ama sanırım daha çok böyle sadece kendi gibi yaşamak isteyen bir kızın nasıl kurban edildiğine, bu memleketin merhametsizliğine kahrından ağlıyordu. Beraber ağlıyorum...

kafamın almadığı bir şey var. bu ülkede bir yanda, başörtüsüyle hakimler tarafından davalara alınmayana avukat haberleri, diğer yanda muhafazakar değilsin diye atanmayan hakim adaylarının intihar haberleri . kafama takılan soru ise şu, bu ülkede adalet terazinin hangi kefesinde? ortada bir hayat var senin kafana takılan şeye bak diyebilirsiniz. konuyu getirip yine oraya dayadınız diyebilirsiniz. ama lütfen şunu da unutmayın, birileri konuyu getirip muhafazakarlığa dayadıkça konun gideceği istikamet bellidir. keşke Didem hakim bunun bedelini canı ile ödemeseydi. intihar kolay bir eylem değildir. insanın ruhen ve psikolojik olarak tükenmişliğini cesedi ile belgeleyen bir imzadır. ama bu imza her seferinde boş bir kağıda atılır, çünkü intihar aynı zamanda bilinenleri gidenle götürür. son olarak acaba çok mu alınganlık yapıyoruz, dedim. tamda şu an, düşüncelerimi yazarken. acaba muhafazakarlık görsellikten çok öte birşey de biz ikide bir konuyu üstümüze mi alınıyoruz? ?

Kurban seildi - Aye ARMAN - Hrriyet D DatluCadu 5 dakkaya hazırım tek ayak