ee ben de diyorum ki senin cocugunun eksikligi sana aci veriyorsa Benim de anne babamin eksikligi bana veriyordur. Bak dikkatini vererek oku. Tek tek yaziyorum Anneler gununde sen cocugunun olmadigina uzulursun Ben annemin yokluguna uzulurum. ama burada annesi babasi sag olanlara ve onlardan sikayet edenlere, onlarla anlasamayip burada konu açanlara kalkip haline sukretmek zorundasin cunku senin annen var, benim yok, Allah'in adaleti bu mu gibi cumleler kurmam. Anlamayacaksin ona eminim de, neyse, belki ne dedigimi anlayan baskalari olur

Sizi tebrik etmeye geldim bizim toplumda tabular vardır çocuk sevmemek çocuğunu şikayet etmek annenden babandan dert yanmak bunlar öyle konulardır ki şikayet edemezsin edersen olmayanları düşün diye cevap yapistirip kimse derdine derman olmaz bi de elestirir anne baba kutsaldır onlar sorgulanamaz her dedikleri doğrudur karşı gelemezsinhiç bencillik yapmaz hep senin iyiligini düşünürler yaşlılar hep tonton yaslidir konuşalım bunları kimse sevgi kelebeği değil çözüm bulalım kadın çocukları kapının önüne koyuyorum dememiş yoruldum demiş nasıl kocamizdan ailesinden şikayet edebiliyosak bunlar da normal

neden ikinci çocuk peki, birincisinde zor olduğunu anlamadınız mı? N o r w e g i a

Sadece yaramazlıkları değil aslında mevzu çocuk sahibi olmanın her anlamda yükü çok ağır ben kaldıramadım.

Azap kelimesi incitir beni. Onalr benim yavrularım ama ruhum yaşlandı. Keşke olamasalardı diyemem kişileltirmeden düşünün çünkü artık varlar diyorum ki hiç tanımasaydım yani bu var olan duygu hiç olmasaydı. Sadece bir ben kendimden sorumlu olsaydım. O zaman size bi beddua ediyorum :)))Allah kucağınızı boy boy yaramaz sağlıklı sıhhatli çocuklarla doldursun inş. İnşallah hayalleriniz gerçek olur, tüm kalbimle diliyorum.

Oto çok çocuk hani 5 6 demiyorum tabi ama en fazla 4 çocuk benim etrafında kimi görsem en az 2 çocuğu var 4 çocuklu olan çok IYIKI anne olmuşum IYIKI 3 tane meleğim var ve insallah 4. Mlemegimde bekletmez bizi rabbim gonlumdekini biliyor

Kesinlikle sana katiliyorum Fazlasiyla feminist bir kadin olmama ragmen bu konuda bende anneligin babaliktan farkli olduguna inaniyorum Ama bdvde kesfettigim birsey var, her kadin ayni degil, o yuzden senin su savunduklarini ben rahatlikla anlayabiliyorum ama baskalari anlayamiyor Takilma bence, bu da normal, herkesin dusuncesi, yasayisi, cocuguna hissettikleri vs farkli

Bi akrabamızın da iki erkek çocuğu var yaşları birbirine yakın. Onlar sizin anlattıklarınızdan daha beter yaramazdı. Sonra çocuk psikiyatrına gittiler anne işten ücretsiz izin aldı tamamen çocuklarla ilgilendi. Büyük çocuğun hiç yaramazlığı kalmadı küçüğü de olgunlaşma sürecinde. Ama onlar telefon ve tabletle de sürekli oyalanıyorlar. Olmasa ne olur bilmiyorum. Siz bence tablet vermemekle en doğrusunu yapıyorsunuz. Biraz daha sabır sonra bu yaramazlıkları kalmayacak.

Hic bir mantıklı yani yok ki zaten tamamen duygusal :)

Yine de o kadar büyük konuşmayın.. . push ; inFlamess

Yurt dışında bir çok bilim kadını ve çalışan annenin birden fazla çocuğu var. Bence biz biraz bu durumu abartıyoruz. Çocuk yetiştirmek de en önemli üretim çeşitlerinden biridir. Çocuk yetiştirme üzerine yeterince emek verip kafa patlatmadığımız için bu haldeyiz toplum olarak. Ne kadar başarılı olursa olsun, sağlam karakterde bir çocuk yetiştirememişseniz o toplum için bir felaket büyütmüşsünüz demektir. Ayrıca o üretim yapacak beyinler de yine ebeveynleri tarafından iyi şekilde yetiştirilmiş insanlar arasından çıkacaklar. Kadınlar olarak bunun farkında olmamak da çok üzücü... Başka bir konuda da yazmıştım. Toplum olarak her şeyden çok çabuk şikayet eder bir yapımız var. Dünya bize karşı ya ondandır, bizim çektiğimiz sıkıntıları kimse çekmiyor mesela.. Aksine herkes sıkıntı çekiyor ama herkes çektiği sıkıntıya bizim verdiğimiz tepkileri vermiyor. Çocuğu bir yük olarak görmüyor. Duruma adapte olmaya çalışıyorlar ve başarıyorlar. Bağımlı anne-babalar olmayıp bağımlı çocuklar yetiştirmiyorlar. Çocuklarının kararlarına sahip çıkıyorlar, bebek yaptım diye götü göbeği salmıyorlar mesela. Eğleneceklerse çocuklarıyla eğleniyorlar. Gittiğimiz bir tatilde oyun odasında yabancı bir çift vardı bir de ikiz bebekleri, yeni emekleme döneminde bebekler. Bizim standart aileler olsa baba ya da anne surat bir karış olurdu çünkü neden kafasında başka planlar var, havuza istediği gibi girememiş onu yapamamış bunu yapamamış vs. Ya da anne oyun odasında olsa baba başka alemlerde eğleniyor olurdu. Bu bahsettiğim çift yerlere yatmışlar bebekleriyle oynuyorlardı ve herkesten de mutluydular. Bizim mutluluk ve anne-baba olma konularındaki anlayışımızda çok ciddi ve bizi mutsuz eden bir şeyler var.

Tamam işte ben de diyorum ki en net korunma yöntemini seçin. Ne bileyim böyle dua bana kötü şeyler çağrıştırıyor.

Valla kuzu ben tam 21 aydir uyumuyorum, uykusuzluk ve surekli emzirme yuzunden cesitli hastaliklar cikti onunla ugrasiyorum ama hic konu sahibi gibi hissetmedim, bu arada kesinlikle kinamiyorum konu sahibini sadece lutfen dogurmus olmak ocin dogurmasin hicbir kadin, gercekten gonulden isteyen, yasayacagi tum zoruluklari bastan kabul eden kadin dogursun Her kadin ayni degil, her kadin dogurmak zorunda degil

:) Evet bencil lafıma bozulmuşsunuz, çünkü tahmin ettiğim gibi aşırı fedakarsınız. Çocuğunuz için her basamakta ölümüne endişelenmek, acısıyla bir acı haline bürünmekten çekinmek, onları her şartta dizginlemeye çalışmak, doğru adımlar için zorlama ortamlar oluşturmak vb. zorunda hissetmeyin kendinizi diyorum. Bu korkularınız sadece size ait, çocuklarınıza ait korkular değil; sıkıştırdıkça, düzene koymaya çalıştıkça kendinizin ve çocuklarınızın basıncını yükseltip birbirinizi hayattan bezdirmeyin; endişelerinizi makul düzeyde tutun ve gerektiği noktada teslimiyetçi olun; bağımlı değil, bağlı olun; anneliği ömür boyu taşıyacağınız endişe ve felaket senaryolarıyla dolu bir görev olmaktan çıkarıp, kendinizi ölçülü kadere teslim edin ve en güzelini düşünün. Pişmanlığınız, zamanla iyi ki lere dönecek ve en özgür zamanlarınızı çocuklarınızın özgürlüğüyle birlikte yaşayacaksınız. Sizin iddia ettiğinizin aksine hatta ben sizin anaç değilim demenize de inanmadım, siz anaçsınız, ama anneliği kendiniz için berbat hale getiriyorsunuz. Anaç bir anne çocukları için endişelidir ve kendini sorgular; ancak aşırı anaç anne için kendisi de tehlikenin büyüğüdür çünkü bencilliğini "En" hale getirmiştir. Ve bu "En" yüzünden, çocuğuna verdiği zararı göremez hale gelir. Siz müdahil olmuyorum dediğiniz noktalardan da çocuk o yüzünüzden, ses tonunuzdan alır. Kendinizi düşünün; annenizin hangi cümlesi ve davranışının ne manalar taşıdığını anlardınız değil mi? İşte çocuklar da anlar. Onlar dökecek kıracak, siz bir yandan aheste aheste saçlarınızı tarayabilmelisiniz anlatabildim mi? Tuvalete neden insan gibi giremediniz mesela? Muhtemelen dayanamadınız çocuklarınızın ağlamalarına. Anladınız mı? Çocuğum az ağlasın diye yarım yamalak çıktınız o tuvaletten belki de; buna gerek yoktu. Çocuğuma hiç emzik vermedim dediniz, buna gerek yoktu, dinlenmek için emziği verirdiniz ama olası etkilerini düşünürken kendinizi yediniz ve şimdi bu düzen içinde kendinizi alıştığınız şeyde daha bitkin hale geliyor, geldikçe öfkenizi dalgalandırıyorsunuz. Özgürlüğünüzün çoğu sizin kafanızın içinde bitti. Daha anlaşılır oldu mu?

Çocuk başlı başına zor Acaba evde hic sınır kural koyamadiniz mi benim çocuklarım da TV manyağı ama yirmi dakika dan fazla acmam mesela Ya da ellerinde yiyecekle dolasmalarina izin vermem ne yiyeceklerse mutfakta yerler bitirdiler ellerini yıkayıp giderler Hatta bazen yanlislkla odalarına goturduklerinde nazikçe uyarirm hemen geri koyarlar Yaramazlıkları diz boyu kavgaları da öyle Kavgasız günümüz yok mesela Ama bazı noktalarda ev içinde uyguladığımız kurallarmz var sizde kural koyarsaniz bi tik daha rahat edersnz Hepimizi zaman zaman cigrimizdan çıkarıyorlar tahammül ve sabrımızı baya zorluyirlar Allah yojluklarini gostermesin. Siz biraz bunalmissiniz, biraz Eşiniz ilgilensin siz kendinize yarim saat da olsa zaman ayirin hafta sonu onlar baba oğul günü yapsınlar sizde dışarda ayrı takilin

Çocuklarınız zor çocuk olabilir Ama genelde Babalar anneye maddi ve manevi iyi destek olmadığı sürece maalesef annelerinde enerjisi tukeniyor. Evet sorsak yardımcılar bı çoğu ama karımın psikolojisi ne kadar iyiyse okadar mutlu ilgilenir çocuklarım da o kadar naif olur mutlu olur diyen yok. Bir kısır döngüyü kastediyorum bir kişide başlayıp evin en küçüğüne kadar yansıyan etkileyen. Allah hepimizin yardımcısı olsun

Size gereksiz yüklenilmiş. Ben abartı bulmadım sizi. Anaçlık, fıtrat hayattan beklenti vs ile alakalı. Hiç bezmemişsiniz, ne güzel. Sağlıcakla 4. cüyü de alın inşallah.

Bekarım annelik beni de hep çok korkutmuştur. Ben sizin asıl sorununuzun anne olmak değil kendinizee vakit ayıramamak olduğunu düşünüyorum. Çocukları bir tarafa bırakıp kendiniz başka şeyler yapamayacağınıza göre onlarla eğlenceli ve kaliteli zaman geçirmeye çalışın hem sizi psikolojik olarak rahatlatacaktır hem de onlara iyi gelecektir

2. cocuktan sonra benzer duygulari bende hissettim. her cocuk en az 2 yil annenin cevrimdisi olmasi demek. az ilgilense de cok ilgilense de ayni.

Şimdi yazmaya kalksam çok uzun ve derin bir konu. Sen en başından beri anneliği istemedin bu hisler çocuklara geçti. Bebekler duyguları sünger gibi çeker. Aranızda güvenli bağlanma dedikleri o his oluşmadı. Sen eziyet olarak gördün onlar içten içe fazlalık gibi hissetti vs. Bu liste uzun. Sana tavsiyem psikolojik destek alman. Ama gidip psikoloğa konuşmak değil dediğim terapi. İnan çok iyi gelecek ve toparlanacaksın. Sen düzelince çocuklarda düzelecek. Onların bu davranışlarının altında taa en baştan dediğim bu bilinçaltı durumları var. Sen düzel ki onlarda düzelsin

Benimde iki tane cocugum var. Ben tek cocukla daha cok yoruluyordum acikcasi. Benimkilerde kavga ediyor ama aralarina girmiyorum cok gerekmedikce. Cocuk cok buyuk sorumluluk. Yuksek sabir gerektiriyor. Tuvalete banyoya hep onlarla giriyorum napayim. Biliyorum ki zamani gelince istesem de yanimda bulamicam. Odalarinda takilacaklar, arkadaslari oncelikli olacak, bayramlarda arasinlar diye beklicem vs.. Velhasil zaman geciyor, hayiflanmak yerine cozum bulmak daha mantikli. Buyugu evden anaokulu bahanesiyle biraz uzaklastirmanin zamani gelmis.

Bunu kendinize itiraf edebilmeniz bile güzel. Gerçekten çocuk büyütmek çok zor. Çok iyi düşünmek lazım çünkü çocuk için geçerli bir sebep yok zaten. Kendimizi tatmin etmek için yapıyoruz. Lüks gibi bir şey. Ayrıca annenize kızmayın. Sizin çocuğunuza bakmak zorunda değil. Çocuklar için bir uzmandan yardım alsanız iyi olur. Eşiniz hiç ilgilenmiyor mu?

Günaydın.. Çok şükür bunalacak kadar sıkıntı, zorluk yaşamadım ama yaşayanı da yargılayamam. Hiç kimse ''ay dur, ben bunalayım'' diye karar verip bunalmaz; özenilesi, imrenilesi bir ruh hali değildir.. Herkesin zorlukları yaşama şekli farklıdır; kimi güçlüdür, dirayetlidir tek başına her şeyin üstesinden gelir, kimi ruhen zayıf ya da çökkündür veya yaşadıkları güçsüzleştirir destek alsa bile üstesinden gelmekte zorlanır.. Çocuklarınız için endişelenmeniz bile aslında ne kadar iyi bir anne olduğunuzun göstergesi, kendinizi yargılamayın.. Bol sabır ve bu olumsuz duyguyu aşabilecek büyüklükte güç diliyorum size.. Her zor dönem gibi bu da bir gün geçer ve anneliğin tadına varabileceğiniz günler inşallah en kısa zamanda gelir...

Onceden daha sabirli biriydim. Zaman gectikce o tahammul etme derecesi de dusuyor sanki. O yuzden genc yasta anne olmali olunca da. Belki de meslegim benim sabrimi tüketti. inFlamess

O kadar pişmanım ki anne olduğum için...5,5 senedir kapana sıkışmış cebelleşiyorum. Bekarlıgımda ağlayan zırlayan çocuklara bakıp anneleri hakkın da "bi kadın neden çocuk yapar ki hayatını mahvetmek için mi?"diye düşünür çocuk yapmalarına hayret ederdim. Çünkü özgürlük kelimesinden oluşuyordum ben. Evliliğimden 2,5 sene sonra çocuk sahibi olmaya karar verdim fıtrat gereği sanırım. O dönem net hatırlayamıyorum nasıl karar verip nasıl cesaret ettim hiç bilemiyorum. İkincisi ise kazara oldu... 5,5 senedir ben diye birşey yok.7/24 bakıcı olarak kiralanmışım. Sosyallik şöyle dursun bi banyo/wc ye bile insan gibi girip çıkamıyorum. Annem destek olmadı hiç bir zaman sadece bir ben vardım.7 ay baktı hergin oğlum oraya bırakırken yalvarıyordu bırakmamam için. Ve her hafta beni twl de rahatsız ediyordu su gün izin al günüm var su gün izin al gezim var vs saçma sapan sepeblerden. Sanırım anaç olmamam ondan gelen bi kalıntı. Ama ondan daha çok sevgi verdiğimi düşünüyorum evlatlarıma. Çocuklarımı kaybetsem dünya basıma yıkılır onları çok seviyorum ama onlar doğmamış olsaydı onları hiç tanımamış hiç sevmemiş olacaktım. O zaman olmayan bişeyin yokluğu için ağlamayacaktım. İş hayatım bittikten sonra çocuklar daha ağır gelmeye başladı. Ve durmadan kavga eden iki erkek çocuk. Büyüdüler iş kolaylaşacak diye beklerken gün ve gün benim isyanım artıyor. Onlara yapabildiğim tek şey avazım çıktığı kadar "yeter "diye bağırmak oluyor. Anlamıyorlar tatlı tatlı anlatsam da beş dakika sonra herşey yine aynı. Büyük oğlum doğduğundan bu yana zor bi çocuktu hala öyle. Küçük nispeten daha sakindi artık o da ön teker arka teker misali abisinden geri kalır yanı kalmadı. Büyük oğlumu cimnastik, yüzme futbol aktivitelerine gönderdim yaz okullarına gitti hiç bir fayda göremedim, enerjisi yine hiç tükenmedi. Evin her yerine yiyecek taşıyorlar şeftali ile duvar kapı pencere siliyorlar. Birbirlerini meyve suyu ile yıkıyorlar. Birbirleri ile çoğu zaman kavga halindeler küçük canı hep acıtılan taraf. Tv den nefret ederim hiç açmam ;büyük oğlum çizgi film bagımlısı ev de gün boyu tv bangır bangır. Şöyle rahat rahatı elime kitap, telefon alıp keyif yapamıyorum. Yani yazacak çok sey var ama şimdi öyle aklıma gelenler. Ben anaç bi kadın değilmişim. Keşke hiç evlenmeseydim keşke hiç çocuk sahibi olmasaydım boguluyorum. Anne olmak böyle birşey mi yoksa benim çocuklarım mı böyle bilmiyorum çok daralıyorum. İlk oğlum doğduğundan 2 yaşınadek mükemmel besledim 2 sene mememde uyudu resmen emme refleksi çok güçlüydü çok düşkündü sütüm çok güzeldi. Sabahlara kadar emerdi. Özellikle hayatımda ki o 1 yıl sadece meme vermek üzerine kurulu idi hayatım. Banyo için bile 1 saat hazırlık yapardım. Cocuklarıma bir kez emzik dahi vermedim emmelerini etkilemesin diye. Büyük oğlumu büyütürken kardeşi doğmadan önce bi kere kızıp bağırmadım. Suan ise evde her gün sesi göklerde bi anne olmaktan bitap düştüm yıldım arkadaşlar ben...

Yani aynı şekilde yıllarca okuyup bende şimdi evde çocuk büyütüyorum :) Sizi anlıyorum. Hepimizin düşünce yapısı farklı elbette ve görüş ayrılıklarımızın olmasi çok normal. İyi gunler Sevgiyle kalın.

Annelik dünyanın en zor şeyi gerçekten de. İnsanda ne özgürlük kalıyor, ne sakinlik :) Ama yine de iyi ki tatmışım bu duyguyu diyorum. İlla ki zor zamanlar geçiriliyor, huzursuzlukları bitmiyor ne istediğini anlamadoğım zamanlarda patlama noktasına geldiğim anlar oldu ama yine de iyi ki anne olmuşum diyorum. İlerleyen zamanlarda rahatladığınız zaman daha farklı düşüneceksinizdir. Şimdi biraz özgürlüğünüz kısıtlandığından böyle konuşup düşünüyor olabilirsiniz.

Evet hep mutluyum halimden. Cu ki ben evladin yoklugunuda gordum. Isteyipte olmamasi inanin o kadar zor bi durum ki simdi binlerce kez sukrediyorm. Rabbim bu duyguyu tattirdi bana

Bence sizin durum enteresan. İlk kez bebeği olduğu için hayvanlarını veren görüyorum. Demek ki siz onları yeterince benimseyememişsiniz.

erkek evladı yetiştirmek daha zor kız evladına gore. hele ıkı erkek hiç yadırgamadım. ammavelakın cennette boşuna ananın ayaklarının altında değil. bıraz sabredin. buyuduklerınde delıkanlı olduklarında da ıyıkı dıceksın ve bu konuyu belkı açtığına pişman bıle olursun. durumunuz varsa en azından bırı için akika kesin.

Eşiniz size yardımcı olmuyor mu en azından hafta sonu dinlenebilseniz biraz rahatlarsiniz. Bir de keşke çocuğum olmasaydı gibi şeyler söylemeyin Allah onları sizden alırsa bu düşünceleriniz sizi mahveder.

Adem Güneş cinsiyetçi ve çoçuğun tüm sorumluluğunu annenin üstüne atmaya çalışan bir adam adamın çocukları o kadar agresifler ki oturduğu site sakinleri şikayetçi bile olmuş. Böyle popülerliği bol olan insanlara körü körüne bağlanmayın inanmayın

Adem Günes bir babanin cocugu ile mümkün oldugu kadar az bakmasini savunuyor. 2 yasina kadar bez bile degistirmesin babasi yada en fazla haftada 1-2 defa. Niye? Cünkü cocuk güya anneye baglansinmis. Ki Bowlby, Ainsworth'un bahs ettigi baglanma öyle birsey degildi. Baglanma teorisini yanlis anlayan ve yansitan bir pedagog! Gülünc! Elbette en önemlisi sevgi, merhamet fakat bu üstteki yazdiklarimi ciddi alan eveveynler ne olacak? Yazik degilmi o anneye yada o cocuga? Babasina bu sekilde cidden baglanamaz. En güzel ve özel anlar zaten o bez degistirmedeki oyunlar, gülmeler. Banyoda su ile oynamalar, yemek yedirirken ucak yapmak felan. Bebegi bundan marhum birakmak vicdansizlik.

Bunalmaniz normal. Etten kemikteniz anne de olsak, insanustu guclerimiz yok. Ama keskelerle vakit gecirmenin faydasi da yok. Hemen bugunden evdeki otoriteyi elinize aliyorsunuz Kurallariniz olacak. Eger birbirlerine meyve suyu sikiyorlarsa yeteeeer diye cinnete gelmektense bir daha meyve suyu yok, bu oyun evimizi kirlettigi icin hoslanmiyorum deyip alacaksiniz. Seftaliyi kapiya surdukleri an bitti yeme fasli diyeceksiniz. Kavga olur. Ona yapacak cok bir sey yok. Taraf tutmayin, buyuk iyice kucuge killanmasin. Ama siddet icin kardesinin canini acitirsan seni sevdigin bir seyden mahrum etmek zorunda kalacagim diyerek once uyari sonra mahrumiyete gecin. Cocuklar sinirlarini bilmeyi severler ve bagirmanizdan daha etkilidir. Ve gunluk yarim saat bile olsa oyun oynayin cocuklarla. İkisini bir takim yapin siz yalniz veya siz babayla bir takim olun ki aralarindaki iliski guclensin.

Yokuspokus terapi gibi okudum, okudum donup bi daha okudum. Sen nasil guzel ifade etmissin boyle bayildim. Kitap yaz okuyalim, imza gunune gelelim, forumdan arkadasimiz diyip havamiz olsun be Gangsta.. tebriklerrr

maddi manevi ve psikolojik olarak hazir olmak lazim. Annelik, uykusuzluk, ozgurlugunun bir anda cok hizli sekilde. ve uzun sureligine kisitlanmasi, minicik ve derdini soyleyemeyen bir can'in sorumlulugu cok agir ve sabir ile saglam bir psikoloji gerektiriyor. Lohusalik, depresyon bunlar kolay degil

Ben de diyorum ki zaten çocuk yetiştirmeyi bilmedikleri çocuğun nasıl büyüyeceğini değil nasıl yapılacağını düşündükleri için bu haldeyiz Ayrıca Dünya nüfusunu kontrol altında tutmak için o dediğiniz ülkeler bir çok hamle yapiyor Yani sen nasıl yetiştirirsen yetistir bir zaman sonra bunun bir önemi olmayacak Önemli olan nüfusun az olması olacak N ntprt

Öyle tabi ki ben sadece KEŞKE DOĞURMASAYDIM sözüne kızıyorum onun dışında elbette bunalır insan ama böyle denmemeli G

Aķıllı insan işi degıl zaten cocuk yapmak Hemde 2 tane amanın Kendime dahil herkese sabır diliyorum

Bu daha en iyi gunleriniz. Ergenlik ve sinav zamanı intihar etme yüzdeniz cok yüksek. İnanın bu en iyi günleriniz. Hayattan zevk almaya çalısın. Sonra çok pisman olacaksiniz.

Büyüklükte öğrenilen suya yazı yazmak, küçüklükte öğrenilen taşa çizgi çizmek derler ya, yeni tanıştıklarıma ben de öyleyim genelde, hal hatır soruyorum, sonra eşimi dürtüyorum bu kimdi diye

Olabilir bu sizin düşünceniz ama ben bu şekilde hissediyorum tartışılmaz ayrıca abartı değil neden abartı olsun başka birşey istemiyorum ki yatlar katlar villalar istemiyorum çocuk istiyorum kaç çocuk olursa olsun yine istemek hakkım diye dusunuyorum.

Benim çocuğumun biri 2,5 yasında biri 5,5. Sizin bahsettiğiniz ergenlik dönemleri sanırım. Benim de annemle ilgili maalesef pek güzel anılarım yok ve bende xocukalrıma tam tersi davranmaya çalışıyorum. Mesela benim annem cevresini çok önemserdi şimdi oğlum birşey gıyecegin de anne ya gülerler bunu giymeyeyim dediğinde kendi isteklerinin daha önemli olduğunu etrafın önemsememesini öğretmeye çalışıyorum. Cocukalrımı özgür yetiştirmeye çalışıyorum. Sizin benim müdahaleci olduğum kanısı verdiğm örneklerden mi geldi?Verdiğim örnekler somut olarak hayal ettirmek adına verdim sunu vurgulamak için "Evlatın derdi ömür boyunca bitmiyor ". Boyle bi mesuliyet akıl karı değil. Evet suan evlatlarım var ve yaradan yoklukları ile sınamasın. En baştan bu iş bitti zaten çünkü artık varlar.. I ice floe

Şeftaliyle kapıyı silmemesi gerektiğini sebep+sonuc olarak anlattınız mı hiç? Yoksa gun icinde sadece yapmaa, hayırrr, yeteeer diye mi bagiriyorsunuz? Çocuklar ikna edilmek ister. dogruyu yanlisi ve yanlisin doguracagi sonuclarin konusulmasini ister. Bu başliktaki cümleyi kurmayın ne olursa olsun. Tövbe edin, şükredin. Evladinin hasta yataginin basinda birgün saglikla kosup oynamasi icin el acıp Allah' a yalvaran anneler var... Sağlıklı olsunlar varsin yaramaz olsunlar. Bu hayatta sadece 1 kere çocuk olunuyor. Bunu hiç unutmayın.

Ben de bazı kadınlar için resmen anne olmak için doğmuş diyorum.

Office; ben bunu bir başka açıdan daha düşünüyorum; bilgi beraberinde ağır bir sorumluluğu getiriyor. Çok klasik "Cahillik mutluluktur" olayı var ya aslında biraz o. Eski zamanların annelerine bakalım kuşak kuşak; bildikleri nelerdi? Dünyaya dair ne kadar neyi biliyorlardı-görüyorlardı? Çocuk gelişimi üzerine kaç farklı yöntem tanıyorlardı? Ya da atıyorum bir emzik varken, ikinci üçüncü dördüncü çeşit ve markası var mıydı? Yarar- zarar kısmına ne kadar hakimdiler? Ya da bilgi bu kadar kişinin fikri altında parçalara bölünmüş müydü, yoksa daha mı tekti? Şimdi bir de bu bindi annelerin üzerine. Aslında bildiğimiz kadar kontrolde çırpınırken gebertiyoruz kendi kendimizi. Bu da sevginin bencil kısmı zaten; o akışa bırakıvermeyi milyon çeşit içinde "Hangisinin akışında olmalı?" kısmını düşünürken kolay kolay başaramaz olduk ve bu da kendimizden çalmamızı daha çoğaltan bi etken oldu. Aslında bizim zamanımız en kendini süpürge etmeye meyilli halde. Ne vardı misal; şekerli su; hiçbir itiraz yoktu; dayadılar geçtiler cokur cokur içtik. Şimdi? Zararı biliniyor şekerin ve her bir yerden sağlıkla besleme için şekeri tutmaya çalışan anneler var, çocuğunu bunca reklam-sosyal medya- kıyas arasında en sağlıklı halde tutmaya çabalarken o şekeri yememesi için çocuğunun taklalara gelenleri var. Ben çocuğuma ilk çikolata-şekerini belki geçtiğimiz bir iki ay önce verdim ve o yerken yarı yarıya bir suçluluk duygusu ile canımı salladım, annemin böyle bir derdinin olmadığından eminim. :) Şunu fark ettim ki biraz "Cahil" dediğimiz tarafa geçivermek gerekiyor. Biraz görmeyivermek, bilmeyivermek, amaaan demek gerekiyor. Aslında bu konu benim de kendimi törpülemeye çalıştığım tarafı hızlandıran ve bunda daha kararlı hale getiren bir konu oldu. Bu kısmı da genel anlatıyorum; Aynı eziyetli annelikten geçtiğim, kendime "Olmasa mıydı, çocuğum olmasa daha mı iyiydi, benden olmuyor galiba, hem kendimi hem çocuğumu yaktım... Eski günlerimi özledim" kısmında baya eşelendiğim için biliyorum bu anne modelini: "Tüm bilgilerin eşliğinde, mükemmel anne olma yolunda yorgun düşmüş, kendini daha neresinden feda edeceğini şaşmış-feda ettikçe bencilleşmiş, çocuğu için aklındaki doğruyu uygulama çabasında gerilmiş ve derin öfkelere gark olmuş-artık her şeyi işkenceye dönüşmüş, tahammülü tükenmiş, hep bir sorumluluğum var artık bittim ben diyerek belki %30 gitmesi gereken ve bu oranı da yavaş yavaş geri kazanılacak özgürlüğünün, kafasında %95ini yiyen, hayatını artık hep çocuğuna göre yaşamak zorunda olacağını düşünen, oysa çocuğunun da annesine göre rotalar çizeceği kısmını atlayan" Kendimi iyice sıkıp çocuğumla o kısır döngüye girdiğimizi fark ettikten sonra yavaş yavaş değişme yoluna girdim. Hala arada gel-gitli hissederim ama o da durulacak, annem etkisi diyorum o. Çünkü beynimi her bir araya geldiğimizde güzel yıkar -bakamadın, öyle hasta olacak, öyle yapılmaz, şunu yedirmen lazımdı, bugün şununu yemedi, tamam yemeyiversin canım çocuk bu yemediği zaman olur ama yarın yedirmeye çalışalım, okula başlayınca ayy nasıl delirirsin kim bilir, şimdi gözünün önünde iyi günleri, bunun daha zoru var, ayrılacaksınız- falan fistan diyerekten. Bunlar sürekli telaffuz edile edile sıkıldım "Kendileri büyüdükçe, dertleri de büyüyor" lafı aynı zamanda annemin en favorilerinden biridir. Ama şunu atlar: Kendileri büyüdükçe, dertleri de büyüyor, akılları da büyüyor, kendilerini savunma mekanızmaları da gelişiyor, hayatta kalmayı öğreniyorlar. Kendi şartlarında artık dala tutunmayı öğrenmiş birinin altında durup ayaklarından destek olmaya gerek kalmayacağını, sadece bizim "Anne" olarak eskiden beridir bu koruma kollama sürekli çözme çabasında olmaya alışıp kendimizi çoğu kez gereksiz sıkacağımızı, çocuğun 6 yaşında-18 yaşındaki dertlerinin aynı oranda onun çözme kapasitesi dahilinde olduğunu kimse söylemiyor ama :) Biz kendimizi, içinde bulunduğumuz kültür sebebiyle belki, aşırı hırpalamaya çok müsaitiz. Doğumdan sonra delirmelerde gezerken, buradan sevdiğim bir üye "Yahu saldım çayıra Mevla'm kayıra tamaaam bu kadaar" demişti. O an sadece bunu duymam gerekiyordu. Sadece bunu. En uçtakinin , öteki en ucunu düşünmeye ihtiyacım vardı . Bazen sadece bu gerekiyor, bazen sadece "Armut dibine düşer yeaa" gerekiyor, bazen "Boynuz kulağı geçer, amaan kendi halletsin" demek gerekiyor. Biz de ne dertlerden geçtik de hallettik, annelerimiz ne kadar doğruydular? Çocuklarımızdan çok, bilgimizin ağırlığını taşımaya çalışıyoruz esas. Benim zamanımıza dair gözlemim daha çok bu yönde.

Siz çok iyi ve bilinçli bir annesiniz bence ve inşaAllah bu gayretlerinizin geri dönüşü çok güzel olacak Önümüzde birde zorlu ergenlik süreci var onu da atlattıkmı Allah kerim:) Benim bir yeğenim var ergenliği çok zor geçti bazen ablamla ondan bahsederken soruyorlar anne b... abim niye teyzemleri bu kadar üzüyor diye onlara o yaşlarda insanların biraz farklı davrandığını falan anlatıyorum hatta arada benimkilere siz o yaşlara gelince kendinize ve başkalarına zarar verecek şeylerden kaçının falan diye işliyorum :) İnşaAllah işe yarar :)

Yok hayır ben değildim ben sorunuzu görünce cevap vermek istemiştim. Şöyle diyim benim böyle bi düşüncem olmadı ama bazı arkadaşlarimla konuştuğum zaman sizin gibi düşündüklerini öğrendim ki bunlar çok normal şeyler bence. Herkes aynı şekilde yasayamayabilir bu süreci. Ben sadece tekrar tekrar keşke anne olmasaydım cümlesini tuhaf buldum konu sahibinin. Yoksa tabiki herkes doğuştan anaç olacak diye bişey yokki

Valla iki yıldır kendimi paralıyorum evlat sahibi olmak için konu sahibini anlayqmıyorum evet çünkü benim hayalim olan bir hayat onun azabı... tek diyebileceğim Rabbim evlatlarınıza da sizede sağlık ve mutlu bir ömür versin ayrıca size özel olarak sabır diliyorum

Benim de bir kızım var 7 aylik. İkinci cocugu kesinlikle düşünmüyorum. Hatta günah belki ama Allah bana ikinciyi nasip etmesin diyorum. İlki de kaza ile oldu çünkü. Çok iyi anlıyorum sizi. Eskiden arkadaşlarımla şehir şehir gezerdim şimdi gezdiğim yerler bebek mağazaları. Ama tabiki insan her koşula uyum sağlayabiliyor. Artık şehir şehir gezmenin imkansız olduğunu bildiğim için daha makul isteklerim var mesela çocuk erken uyusa biraz daha kitap okusam gibi.

Ben de cok ev isi yaparim mecburen ve baba ilgilenir o esnada hafta sonu.. ama cok da severim cok operim sariliriz. Acaba size sarilma opme sac oksama gibi onemli seyler mi yapilmadi neden sevmediniz ozel degilse merak ettim... Önceki

Malesef o oyle olmuyor benim iki oglumun arasi bes yas ve sanki konuyu ben acmisim. hatta telegonu elime ogullarimla iletisim problemim diye acicaktim

Okula başladıkları gün kendine güzel bir Türk kahvesi yap bacaklarını uzat ve kitabını okumaya başla.

Valla yazmak istemedim ama, su soyledikleriniz allahin gücüne gider. Ayip. Idrakyollariiltihabi

Çünkü dünyada ki tek kutsal şey çocuğun yoksa anlamazsın bikere lütfen

Oğlumu az önce okula yolladim. Hemde okuya üfleye Allah zihin acikligi versin diye. Buyuyunce Hersey okadar unutuluyorki. Ev nasil sessiz suan. Oğlum benim cocuk yanim. Arkadasim. Evdeki sesim nefesim. Yeri gelince o beni teselli edenim. Hayata karsi durusum. Her kosulda her sorunda derin nefes alisim. En sabirsiz anlarimda bile yuzune bakinca kiyamayisim. inanin buyuyunce bebeklik fotolarina bakip özleyeceksiniz.

Çocuğum yok ve iyi ki yok diyorum. Keyfime, özgürlüğüme düşkünüm. Arkadaşımla çıktığımız tatilde biz huzur içinde yemeklerimizi yerken ettaftaki bir çok ebeveynden " kızım dur ayakkabısız koşma, oraya gitme, otur yemeğimizi yiyelim, oğlum dur ketçap kafaya dökülmez" vs vs çığlıkları, yanında çocuk mızmızlanmaları... O sahnelere şahit olunca halime az şükretmedim. Çocuk diye ölen ebeveynler bile saçını bile tarayamadıktan, çocuğu doğduğundan beri keyifle bir banyo yapamadığından bahsediyor zaten. Ha ama laflarının sonuna " ama olsun, yavrumun gülüşüne anne kurban" yazıyorlar ki taşlanmasınlar. Doğruya doğru. Çocuk sahibi olmanın hiç bir özendirici yanı yok bence. Sevme, sevilme duygunu ayyuka çıkarıyor, biraz da toplum baskısı. Size Allah sabır versin. Çocukları emanet edin, çıkın kendiniz için bir şeyler yapın, kendinize gelin bir. Çocuğunuz oldu diye sizin insanlığınız bitmiyor ki, siz bakmayın yurdumun çocuğu için kendini bırakan arabesk annelerine. Mutsuz, huzursuz kadından mutlu çocuk çıkmıyor. Siz mutlu olacaksınız ki çocuklarınız da mutlu, huzurlu olsun. En zor yılları geride bırakmışsınız yaramazlık olarak zaten.

Boşanmış konu sahibi Astoria'cığım. İşi daha da zor ne yazık ki.

Çok haklısın. Geçenlerde rahmetli yengemin videosu denk geldi tutamadım kendimi ağladım. Uzun uzun yüzüme baktı sonrası facia :) benim oğlum üzülünce de hırçınlaşıyor, kızınca da. O günden beri dikkat ediyorum ağlamıyorum yanında. Bir de ben ayağa kalktım. Kreşe gidiyoruz, parka gidiyoruz, psikoloğa gidiyoruz. Ona odaklandım. Her şey mükemmel olsun on parçaya bölüneyüm diye uğraşmıyorum. Yetiştiği kadar oluyor her şey.

Allah inşallah size de çok gğz3l evlatlar nasip eder. Allah'tan ümit kesilmez ol deyince yıllarca tedavisine hamile kalamayalar bile bi anda hamile kalıveriyor. İnşallah sizin içinde doğru zamanı bekliyoedur. Yorumunuza çok üzüldüm güçlü olun bolca dua edin demek için yazdım

Bunun herkes için net bir zamanı yok aslında. Kendi tecrübem yok, ama en yakınımda erkek yeğenlerime bakarak maksimum 9-10 yaş diyebilirim.. . push ; A

Evet az da olsa sakinleşti. En azından tutturma süreleri azaldı. Bugün bir şeye delirdi yine, sofradaki tabağı aldı havaya kaldırdı ve yerine koydu. Normal şartlarda o tabak parçalara ayrılırdı. Kendini kontrol etmeye başladı ufaktan. Ben hep çocuğa bağırmıyorum, yanında kavga etmiyoruz bizimle alakası yok durumunun derdim. Ama oğlan gülmeye hasret imiş meğersem :)

ben ilk çocuğumda böyle olmuştu. farklı sıkıntılar üst üste gelince. kaç yaşındalar sizinkiler. esergry Nirvana Anneler

Soğuma Çocuklar mutlu evliliklere, birbirini seven çiftlere mutluluk katarken mutsuz evliliklerde kaçınılmaz sonu hızlandırır :)

Yazdığım şeyi okudunuz mu okuduysanızda anladınız mı acaba anne babası sağ falan gibi bir cümle kurmuş muyum bir bakın çocuk sahibi olamayan kadınlardan bahsettim benim gibi kadınlardan yani onlarca tedaviyle boğuşup hala çocuk sahibi olamayan her testin sonunu negatif gören kendimden bahsettim konu sahibi hanfendi ve onun gibi rahatca çocuk sahibi olup daha sonra bakamıyorum edemiyorum keşke doğurmasaydım diyen kadınlara çocuklarınızla imtihan olursunuz demeyin diyorum iyi okumanız ve anlamanız

hani çok büyük bir klişe vardır; annelerimiz tarlalarda doğurdu, saçını süpürge etti diye.. hah işte biz o nesil değiliz.. biz saçımızı süpürge ederek değil, ebeveynlerimiz kendi saçlarını süpürge ederek büyüttüler bizi.. en azından ben öyle büyütüldüm.. evlilik zaten yeteri kadar ağır bir sorumluluk iken bir de minicik bebeklerin sorumluluğu eklenince gelsin bunalımlar, depresyonlar.. yani kapalı bir anket yap, bir çok anne çocukları olmadan önceki hayatını özlüyordur.. gel gelelim bu çocuklarınızı sevmediğiniz anlamına gelmez.. biz farklı bir kuşağız, belki bir tik daha bencil büyütüldük, verici değil daha alıcıyız.. yani en basitinden kaç tanemizin annesi evlilik yıldönümünü unuttuğu için kocasıyla tartışırdı? ama şimdi işler 30-40 sene önceki gibi değil, bizler de değiliz.. hissettikleriniz son derece normal, bunda vicdan azabı çekeceğiniz ya da çocuklarınızın sevgisini ispatlayacağınız bir durum yok.. ha geçiyor mu derseniz, büyüyüp sizinle sohbet edip size akıl verecek yaşa gelince bir arkadaş kazanıyorsunuz ama sorumluluklarınız da katlanarak artıyor.. bu sefer de onların bunalımları, ergenlikleri, arkadaş sorunları, dersleri giriyor devreye :)

Aynı şeyleri yaşamasam. da. seni iyi anlıyorun, güzel de ifade ediyorsun. Kendine konu aç bence, hem içini dökersin, hem de arkadaşın konusunu sabote etmemiş oluruz.

Yok yanlış anlamam çok şükür 2 kizim var oglumda var 4. Kiz yada erkek olsun diye degil cocuklarim 1 tane daha kardeşleri olsun istiyorlar bende babasına haddinden fazla istiyoruz oyuzden olur insallah ha oğlum bile diyor anne insallah olursa kardsm erkek olsun diye ama allah bilir iyisini gonlunuzdekini kızda olda başımsın tacı babası ile erkekte olsa ama olsun yeterki

Annenin vazifesini yapamadığını kendin yazmışsın. Ve senin bile bilinç altın annene hala hicap duyuyor. Çocuk bilinç altı ilerki yaşamda hislerini şekillendirir. İnsan 4 yaşına kadar yaşadığını büyükken hatırlamaz ama hisleri yani kime karşı ne hissettiğini dejavu gibi yaşlansa bile unutmaz. Hiç alakası yok dediğiniz noktada ne anlatmaya çalıştığımı anlamamışsınız. Bence bir çok alakası var.

Seni çook iyi anlıyorum. Benimde 2 oğlum var. Kendimi bildim bileli çalışıyorum çok şükür annem baktıda hiç işi bırakmadım. Ama gerçekten anaç annelik herkezin harcı değil. Şu çevre baskısı yokmu evlenirsin çocuk ne zamanlar.. şimdiki aklım olsa kesinlikle tek çocuk yapardım. Allah isteyen ve bakabilen herkese versin ama bu daralmalarımız geçecek emin ol ben buna inanıyorum sende inan. A

Gunlerdir konuyu okuyorum ama yazmiyorum, cunku eminim yazdiklarim, okuyanlarin yüzde doksani tarafindan yanlis anlasilacak. Evliligimin 7. Yilinda cocuk sahibi oldum, bilincli bir tercihti sonrasinda kardes sart diyenlere "ama ben tekrar anne olmak istemiyorum, sirf cocugum yalniz klmasin, kardes sevgisi tatsin diye dunyaya bir birey daha getiremem, iki cocuk, iki kat sorumluluk, iki kat dert demek" dedim diye topa tutuldum her yerde. Oysa "tuplerimi baglatmam, dunyanin binbir turlu hali var, bilmemkim 3 cocugunu birden kazada kaybetmis" diye simdiden olecek cocuklarinin yerine yenisini yapma planlari kuranlar iyi anne oldu, ben kotu anneydim, halbuki ben cocuguma bisey olursa yasayamam, onun yerini baska bir seyle dolduramam diye dusunuyordum. Cocuk yapmadigim o 7 senede de, cocuklu gecirdigim 7 senede de fikrim hic degismedi, cocuk yapmak deliliktir. Omur boyu bitmeyecek maddi manevi bir yuku bile bile sirtlanmanin hicbir mantikli aciklamasi olamaz. Hele de dunyada milyonlarca kimsesiz ve muhtac cocuk varken, onlardan birine aile olmak yerine, yeni bir cocuk yapmaktan daha buyuk bir bencillik dusunemiyorum. Ama yaptim, cunku hayatta yaptigimiz bir cok seyi herhangi bir mantigi olmadigi halde yapiyoruz...

Ünlü bir Çin atasözü der ki "bunalmış anneyi, ancak bunalmış bir anne anlar. Yani dememişlerse bile bence ayıp etmişler. Bende sendeki modellerden bir tane var. İkinci "kaza ile" olursa olur ancak. Kocamın "omo kordoş şort çocoğo" isteğini, "tabi ben çalışırım sen de evde çocuklara bakarsın. Ancak o şartla ikinciyi doğururum" cümlesi ile köreltiyorum. Benim yaptığım hatayı yapıyorsun muhtemelen kardeşim. Her şeyi üstlenip, kimseye özelikle eşine sorumluluk vermiyorsun. Yapma. Erkeğin ebeveynlik görevi para getirip sperm vermekten ibaret değil. En azından haftanın bir günü birkaç saat kendine ayır. İnan yükün epey hafifleyecek. Durumun varsa büyük oğlanı kreşe ver. Ve kabullen. Hayatının hiçbir döneminde artık tamamen özgür olmayacaksın. Çoluğu çocuğu evlendirdikten sonra memeler yer çekimine karşı savaşını kaybettiği yıllarda özgür olabilirsin ancak. Oturup mevcut durumuna üzüleceğine "çocukla ne kadar özgür olabilirim, bunun için ne yapabilirim" diye düşün mesela. Buradaki önerileri de dikkate al. Ben öyle yaptım, şu an çay içiyorum benim sıpa da babasıyla dışarıda. Bak bir saat özgürüm mesela.

bence erkek cocuklari annenin düşmanı bnmde oglum hic hic durmaz nefes aldirmaz . push ; 5 54-34 Aktif

Anne olmak çok güzel ama kendinden vazgeçmek değil. Siz burada hata yapmışsınız. Annenize de kabahat bulmayın. Siz bıkmışken o sizi büyütüp kurtulmuşken neden bir de torun baksın. Tabii ki gezecek. Hayatın tadını çıkaracak. Aslında bunu siz de yapabilirsiniz. Kendinize ne olursa olsun zaman ayırın. Kreş, okul, oyun grubu gibi imkanlarin tumunu kullanin. Bazi gunler sadece eainiz ilgilensin çocuklarla. Ev de gerekirse kirli olsun. Bir yardımcı bulun ekonomik durumunuz uygunsa. Bu arada kesinlikle psikolojik destek alın. Yazdiklariniz beş çocuk annesi gibi.

Bence böyle demeyin.. Allah korusun... onlar için dua edin.. bunları söylemeye bile korkarım ben.. bence destek alın ve kendinize en azından haftada bir gün ayırın. eşinize de söyleyin. dünyada evlattan daha gerçek birşey var mı ya. düşünsene hayat bi yere kadar guzel olur sadece "aksam ne yemek yapsam" derdiyle. ama sonrası sıkıcı... cocuklarınızla çıksanız dışarı. onlarda enerjisini boşaltır. eğlenirler belki az da olsa

Hayatım boyunca ne evlenmeyi ne de çocuk sahibi olmayı ne düşündüm ne hayal ettim. Hiç. Şöyle bir oturdum, bazen insan hissetmek istiyor. Burada binlerce anne var. O annelerin duygularını okurken hissetmek istemiyor değilim. Zorluklar aşılıyor. Allah olmayanlara nasip etsin.

sadece ilk sayfadaki yorumları okudum belki benim gibi düşünen olmuştur bilmiyorum. annenize haksızlık yapmışsınız bence. hiç destek olmadı demişsiniz ama 7 ay bakmış ve çocuk yapmaya karar verirken anneniz mi zorladı sizi ya da ona sordunuz mu bakabilir misin diye? eğer o zorladıysa sizi bişey diyemem ama anne, kayınvalide torunlarına bakmak zorunda değil bence, çocuğa karar verince kimseye güvenmemek gerekiyor ve 7 ay hergün baktı demişsiniz, o kadının da her insan gibi nefes almaya ihtiyacı var, güne gitmesi, arkadaşlarıyla buluşması, gezilere katılması saçma sapan mazeretler değil aksine insani ihtiyaçlar bence. siz kendi çocuğunuza katlanamıyorken yaşını başını almış kadın nasıl dayansın. Milana22

10 senedir evliyim 29 yaşındayım ve çocuğumuz olmuyor ve asla bu durum beni üzmüyor, dediğin gibi özgürlük demek ben demek. Ben derdimi imtihanımi çok seviyorum diyordum Allah başka bir dert verdi. Çok şükür atlattik. Herşey de bir hayir vardır. Büyüdüklerinde rahatlayacaksin inan. demlicaykeyfi Ve dünya bir çölse durma. Seraba su getir. Anneler

imkanlar da onemli bence. Yatili bakici tutabilecek durumda olursaniz, ancak oyle bunalmazsiniz gibi duruyor. Cunku bebe bu, uyutmayacak, tuvalete bile o firsat verince gideceksin, evde yemek olmasina ragmen; yalniz basinaysan yeri gelecek aç gezeceksin. Ama o hisler ve tahammulsuzluk, kendi cocugun olsa da gecmiyor, onu soyliyim. Aklini basina alip sabirli olmaya calisiyorsun ancak.

Ben eşimden ayrıldım ve şimdi maddi yukumluluklerde üstümde.. hangisini yapayım peşlerinde mı kosayim evi mi gecindireyim ölsem kurtulsam diyorum artik

Ben yorumumda bütün yük anneye ait demedim. Ay yorumum çok farklı anlaşıldı şimdi uzun uzun herkese aynı açıklamayı yapamayacağım. Bizim evde baba çocuğuna bakar. Ama mesala boşanma gibi durumlarda ben çocuğumu babasına bırakmam ama eşim bana bırakır. Bu da toplumun öğrettiği bir şey değil. İçgüdüsel bence.

Bence siz bu yogunlukta kendinize zaman ayıramamaktan dolayı bir bunalıma girmişsiniz... Anne oldugunuza pişman oldugunuzu düşünüyorsunuz belki ama bu geçici bir süreç olabilir. Belki çocuklarınız olmasaydi bu seferde anne olsam nasıl olurdu diye düşünecektiniz. Çocuklar böyle maalesef dogduklarında hayatınızın merkezi oluyorlar ama sonuçta onlar sizin bir parçanız. Ve size çok ihtiyaç duydukları bir zamandalar. Belki şu an onlardan dolayı pek özel hayatınıza zaman ayıramıyorsunuz ama gene de haftada bir iki gün bile olsa bir kursa ya da spora biseye yazılın kendinize özel bir hobi zaman geçirin bir süre sonra bu düşünceleriniz azalır eminim.

Ben sizin geçtiğiniz yollardan geçtim ama siz henüz 18 aylık bi anne olarak benim geçtiğim yollardan geçmediniz. Siz 18 aylık besleyip oyun oynatıp uyuttugunuz kontrolun tamamen siz de olduğu tek bi bebeğe sahipsiniz.. Çocuklar büyüdükçe gerçekle yüzleşiyor insan. Onlar büyüdükçe kontrolleri sizden çıkıyor ve ben sadece kendi hayatımı iki çocuğa adamış olmayı dert eden bi kadın olarak yazmıyorum bu satırları.. Benim ruhumu darlayan, şimdiden bireysel özgürlük İsteyen iki erkek çocuğa nasıl yetecek olmak. Büyük oglum 2 yasında iken açtığım bi konumu buraya yapıştırıyorum yani demem o ki diyenler boşuna demiyormuş çocuklar büyüdükçe dertleri de büyüyor.. Bu konu "Cocuklarını sevememiş bi anne "konusu değil emin olun.

Büyüğü anaokuluna ver küçüğü kreşe ver bitti gitti ne düşünüyosun

Evet çok haklısınız ben de bi çocukla kalacagimi söylediğimde bak Allah korusun falancanin da bi çocuğu varmış ölmüş şimdi tekrar çocuk sahibi olmaya çalışıyorlarmış yap ikinciyi diyorlar ve bana okadar garip geliyor ki bu düşünce. Çocuğun ölecek ve iyiki ikinciyi yapmışım mı diyeceksin

Bilmiyorum kendi çocuğumun olmasını daha çok isterim. I

Sizi biraz da olsa anlayabiliyorum. Ablamin 4 cocugu var 1i kiz 3u erkek. Erkek çocuklar hala cok yaramazlar. Buyukler nispeten ayri olduklarinda sakinler ama yanyana olduklarinda sessiz durmuyorlar. Ki buyukler 12 ve 10 yasindalar. Ufak oglan 5 yasinda ama o da yaramaz. En kucuk kiz ama o da abilerinden eksik kalmiyor. Bazen ablama gidiyorum nasil delirmediginw hayret ediyorum. Ablam her daim cok positif bir insandır ben o durumda olsam herhalde kafayi yerdim. Ablam 4 cocukla isine de gidiyor, yemegini yapiyor, geziyor tozuyor arabasina atlayip. Benden daha sosyal bile diyebilirim. Ablam cok anactir bizleri de o bakip buyutmus. Ama nasil dayaniyor bilmiyorum. Ben yaninda 2 saat oturamiyorum telefon etse bile cocuklardan aman olmuyor konusmaya kendi sesimi duymuyorum. Ben evli degilim, yegenlerim ellerimde buyumus sayilirlar ama 7/24 evde olmak baska tabi. Ama cocuk hem istiyorum hem de asiri korkuyorum dogrusu. Simdiden gürültüyü kafam kaldirmiyor.. Allah sabir versin. A Arya_Stark01

Evet annelik zor fakat 'Türk tipi' annelik cekilmezdir. Bu sitede gördüm, annelerin üzerine inanilmaz bir baski var. Cocuk 24/7 sürekli annesine bagli yasamak zorunda yoksa baglanmazmis annesine. Burda biri konu acmisti, esi isten eve geldiginde sadece yarim saat, 1 saat saat cocuk ile oynayip uyuyordu ve burdakiler kocayi hakli buluyorlardi. Ama calisan anne öyle mi? Yoo o eve gelince yemek yapmali, cocuk ile zaman gecirmeli, temizlik felan hepsini.. Türk kültüründe cocuktan sonra bireysillikte bitiyor, evlilikte. 2 yildir cocugu ile uyuyup, kocasi salonda uyuyanlar var. Kocasi ile yanliz tatile gidenler burda taslaniyor, cocukta büyük travma yaratiyormus diye. Ve annelik bu degil. Cidden degil. Ben esim ile yanliz tatile gidiyorum kizim 5 aylik olduktan beri. Kizim hafta ici kres'e gidiyor ve esimde kizima benim ile esit düzeyde bakiyor. Yani onun banyosunu yapar, bezini degistirir,.. Arada sinema, restoran keyfi yapariz esim ile. Ben eger cocuguma iyi bir alt yapi sunamazsam, iyi bir evlilik, mutlu bir anne o zaman bu cocugum icinde iyi birsey degil.

18 aydır yorgun ve uykusuz bi anne olarak cevap vereyim tabiki mutluyum :) Hemde çok çok fazla. Allah yokluğunu göstermesin. Gunicinde gelip öpüp gitmesi falan öyle bi enerji veriyorki anlatamam. Başkalarının çocuklarına bu denli böyle sevecen değilim yakın bağım olanlar hariç ama insanın kendi evladı çok başka. Konu sahibinin yazdıkları bir yere kadar anlayabildigim şeyler ama bazı cümleler beni çok şaşırttı. S Shalini

O zaman şöyle diyeyim; tek çocuk yapın :)

Böyle düşünmemelisin.. bende annemle çook çook zor günler yaşadım. Ergenliğim tam bir kaostu. Hiç bir zaman dersini yaptın mı annecim? Bir derdin mi var? Bunları boşver "nasılsın" dediğini bile duymadım annemin. "Ben sabah akşam sizin için çalışıyorum şöyle yapıyorum böyle yapıyorum". Evet.. ölmedik görüldüğü gibi yedik içtik. Ama benim yaşadığım travmalar hem annem hem babam tarafından hayatım boyunca peşimde olacak. Sinirlenirken bile kafamda annemin yüzü beliriyor. O kadar tuhaf ki.. annem kendi annesi ve babası, anneannem ve dedem onların anne babası bizse hepsinin travmalarını yaşıyorız. Bu stres ve bu davranış bozukluğu nesilden nesile devam ediyor. Yani şuan bizim davranışlarımızda büyük büyük büyük anneannelerimizin izleri var. Ama annemi sevmiyorum demiyorum. Büyük resime bakıyorum. 15 yaşında kaçarak evlenen bir çocuk, 16 yaşında çocuğu oluyor . Babaannem rahat bırakmıyor. Ailesi dışlıyor. Anneannemle gizli gizli görüşüyor ve ne abisi ne babası zerre kadar sevgi göstermiyor. Ne kadar sağlıklı olabilir ki? Herkesi bir şekilde affetmek lazım ve bukadarı için şükür etmek. Bence böyle travmalar yaşıyan insanlar terapi görmeden aşamayız bu durumu. Gelelim o çocuğa.. mutsuz olacak ve muhtemelen mutsuz edecek. Diyorum ya.. kısır döngü.

2 yaramaz erkek çocuğuna anaç kadın da dayanamaz

Evden çalışmanın en zor yanı, çocuğunuzun da evde olması di mi? =) Yani o rahat verse, 1 saatte yoluna koyacağınız iş, onun saboteleriyletüm gün sürebiliyor. Kreşe başlaması bu açıdan çok iyi oldu benim için. Yoksa tırlatmanın eşiğindeydim. Ben de anne olduğuma asla pişman olmadım, ikinci geliyor, ondan da korkmuyorum. Ama bir kadın aksini hissediyor diye onu suçlayamam. Hangi şartlarda, hangi hissiyatla yaşıyor bilemeyiz ki. Yükünü eşi ne kadar paylaşıyor, çevreden ne kadar baskı görüyor, kendini rahatlatacak zamana sahip mi, yoksa sorumluluklarla boğulmuş durumda mı... Bütün şartlarımız eşit olsa bile aynı hissetmeyebilir, insanız netice de psikolojik durumlarımız da farklı. O yüzden yadırgayamıyorum ben konu sahibini.

Ayy amannn bende de var bir erkek çocuğu hemde ne zor :)

merhaba seni cok iyi anlıyorum. Ben de oğlumu cok seviyorum ama yoruluyorum. Benim de yardım edecek kimsem yok. Ben kreşe verdim bütün sorunlarımız bitti. Oğlum da kreşi cok seviyor. Bence sen de biraz para ayır ve kreşe ver. Kreşlerde kardeş indirimi yapılıyor. Kendine zaman ayırmanı sağlar. Ama asla sinirinin acısını çocuklardan çıkarma. Onlar daha çocuk. Kolay gelsin. :)

Hayat değişik işte ben de anne olabilmek gece gündüz yalvarıyorum Allah a...

Aslında bi anne olarak evlat sevgimi ıspatlamama hiç gerek yok. Cocuk demek kundakta ağlayan agu gugu değil. Oglum 6 yasına girecek bi erkek çocuğu be ben kimden onu kontrol de kendimi köseye sıkısmış hissediyorum. Ergenliklerini hayal edemiyorum. Şuan bu satıları yazarken bile evde çığlıkları yükseliyor kavga ederlerken küçük bazanın arkasına düşmüş. Avaz avaz kurtarılmayı bekliyor. Genel de ev yaşantımız bu. Annelik kelimesi okuyunca hepimiz aklıma gelen kundakta agu gugu yapan bebek. İleri de onların her canı yandığında benim de yanacak. Belki iş sahibi edemeyeceğim belki kötü evlilikle bogusacakalr belki engelli bi çocukları olacak ya da evlat kaybı yaşayacaklar ya da bi kaza geçirip sakat kalacaklar. Bunlar doğmamış çocuğa don biçmek değil bunlar hepimiz hayatında olan seyler. Keşke hayatta tek derdim işte gelince akşama yemek kendime ne yapsam olsaydı.

bence evliliğinizde mutlu değilsiniz, çocuklar bahane...

Bu konuda kendimi buldum herhalde yazdıkça yazasım geliyor beni affedin.. :) Bir kaç ay önce eşim ve çocuklarla pikniğe gitmiştik koskoca bi aile gördüm. İki tonton nine ile dede var onların çocukları gelinler damatlar torunlar. O kadar hoşuma gitti ki kendimi öyle hayal ettim. İki yaşlı oturmuş oğlanlar yada damatlar mangal yakıyor kızlar gelinler sofra kuruyor. Torunlar oyun oynuyor. Eşime "Yaşlanınca böyle olmamız için bi kaç çocuk daha yapmamız gerek baksana ne güzel görünüyorlar" dedim. Bir zamanlar evlilik kurumunu bile saçma bulan ben yani bu bir delilik der çoğu kişi ama o tablo öyle hoşuma gitti ki. Tabi çok çocuk olsa da o günleri görebilir miyiz neler yaşarız kimse bilemez ama kalabalık aileleri çok seviyorum kesinlikle. Kendim cesaret edebilir miyim bilmem ama şuam için imkansız. İyi bir psikoloji gerekiyor.

Oğlum 2,5 yaşlarında iken açmış olduğum konumdan kesit: "O dogmadan önce kendimi bildim bileli çalıştım. Dogduktan sonra ara verip tekrar başladım. Oglumu kaybetmekten çok korkuyorum, ya ben yokken başına birşey gelirse diye.. Oğluma annem bakacak ama bu korkuyu atamıyorum. Şuan başka bi bankadan iş teklifi var ve pozisyonu tam istediğim gibi. Çalışma nedenim maddiyat değil ama; çalışmayarak yaşamakta çok anlamsız geliyor, seviyorum çalışmayı. Şuan oğlum 32 aylık. Okula başlayıncayadek çalışmayı istemiyorum için için.. O okula başlayınca da böyle bi teklifi alacağımı hiç sanmıyorum. Evde oğlumla olmaya mı alıştım. Ogluma kendimi veremeden yıllar akıp gitsin istemiyorum. Yorumlarınızı bekliyorum kızlar. O benim ilk ve tek Çocuğum, herşeyim. Zaten bir daha asla düşünmüyorum ikinci bir çocuk. Bunlara göre yorum yaparsanız sevinirim.

Ben de çocuk sahibi olabilmek için tedavi görüyorum. Hazır mıyım derseniz değilim ama doğanın kanununa uydum sanırım, evlendim, eşim çocuk istiyor, ben de istiyorum ama korkmuyor değilim, sanırım bu yazıdan sonra ikinci çocuk için çabalamam, bir tane olursa daha faydalı bir anne olurum sanırım, tedaviyle ikiz olma ihtimali de var, hayırlısı diyorum. Size de Allah kolaylık versin. Bu arada çalışıyorum, günlük işleri bile zor yetiştiriyorum.

Hala ısrar ediyorsunuz. Eğer erkek aslan eşiyle kaldıysa dişi avlanir baba yavrularina bakar. Baba yoksa anne yine yiyecek bulmak zorundadir, bu yüzden bir sürünün icinde degilse yavrular tehlikededir çünkü yavrularını yalnız bırakır. Benim rahatsız olduğum yanlış bilmeniz degil, yanlış bildiğiniz bir şey üzerinden çıkarım yapmanızdı. O yüzden bir hipotez ortaya koyacaksınız önce verilerinizin doğruluğunu kontrol edin.

Evet çok haklısınız. Çünkü annelik ciddi sabır işi. Öte yandan cidden bazı çocuklar gerçekten zor. Ya da annenin stresi mi geçiyor onlara bilemiyorum. Ben de ikincide üç yıl gece dogru duzgun uyku görmedim. Konu sahibi elbette zor. Sizi anlıyorum. Ama bir de çocukların gözünden bakmak lazım. Çok mu engelliyorsunuz yahut aşırı serbest, kuralsizlar mi? Ben bazen çok hayır kelimesini kullandığımda mesela farkediyorum ki daha çok zivanadan çıkıyorlar. Hatta suratıma bakarak yaramazligin dibine vuruyorlar. Bir de çok ekran başında olunca daha da çok hareketlendiklerini farkettim. Bir pedagogdan da abur cuburlarin çocuklarda hareketliliğe sebep olduğunu duymuştum. Türlü katkı maddelerinden dolayı. Allah yardımcınız olsun. Bir şekilde sizin sakin kalmanız lazım. Ben de birçok kişi gibi imkaniniz varsa yarım gün de olsa kreş ya da bakıcı tavsiye edeceğim.

Ben babayı küçümsemedim-Siz annenin iş yükünün gereksizliğinden ve eşitsizlikten bahsettiniz o yüzden anneye olan bağın önemini vurguladım. Ayrıca sanırım tek kitabını okudunuz,! Kitaplarında sevgili hz muhammed sav in ne sevecen ve ne sevdirici bir baba olmasından da bahseder, anneye örnekleri bu örnek babayı kullanarak verir. Babanın gereksinimlerinden vs. Sadece siz değil, kitabı eşinizin de okuması gerekirdi. Sizi yetersiz hissettirmesi kötü olmuş. Oysaki çok keyifle kendi özünüzdeki yaraları kapatarak iyi hissettirmesi gerekirdi. Herkese aynı tesiri yapmaz tabi -Bende 0-6 yaş dönemi çocuk eğitiminde 100 temel kural - Kitabını beğenmemiştim.

4. Icin Niye Bu kadar istek duydugunuzu anlamadim...

Amin inşallah tüm gönülden isteyenlere Rabbim nasip etsin B blossom- Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Deme, ben geç kaldım o zaman

Oğlunuzun sevgi dolu bir ortamda yetişmesine çok sevindim, daim olmasını dilerim. "Erkek çocukları anneye düşman oluyor" sözlerinizden çıkardığım sonuca göre cevap verdim. Bundan sonra doğru kelimelerle doğru cümleler kurarsanız yanlış anlamaya mahal vermemiş olursunuz

O daha belli olmaz. Hele bi yaşlanın.

:) Boleyn Kizi

Dusman mi? Benim oglum hic oyle degil. Saclarimi sever sirtimi oksar. En fazla oyuncaklarini dokup beni cagirir onla oynamami ister. Cocuklarin yaptiklari seyler genelde taklide dayalidir. Cevreden ne gorse yapar. Dusmanlik goruyor demekki sizinki. Allah yardimcimiz olsun.

Konu sahibi de bir anlık hevesle istemiş ilkini. İkincisi planda yokmuş anladığım kadarıyla. 2.5 yıldır evliyim ben de ara sıra çocuk düşünsem de bir yandan da bu konu sahibinin yaşadıklarını yaşamak istemiyorum. Eve tıkanıp iş hayatımın bitmesini istemiyorum. Bir yandan da çocukları çok seviyorum. Zor... hanmadi Love

Çocuklarınız yaramaz Mükemmel anne olmaya çalışmayın akışına bırakın neden 2. Çocuk büyük cesaret işi yani hem bukadar sorumluluk manevi açıdan yetememe hiç gerek yokmuş Ayrıca çocukların yükü hiç bitmez

Sizi öyle iyi anlıyorum ki. Boşanmış bir anne olarak çocuk büyütmek hele de 6 yaş altı çocuk büyütmek hele ki bir değil iki küçük çocuk büyütmek çok zor. Zaman zaman benim de aynen sizin gibi düşündüğüm oluyor. Rabbim affetsin. Benim kızlarım var 6,5 ve 3,5 yaşlarında. Saolsunlar en az erkek çocuğu kadar hareketliler. Öyle çok şey var ki söylenecek. Yeri geliyor geçmiş içime öküz gibi oturuyor kendime zaman ayırmak istiyorum mümkün değil. Ben de çok anaç bir anne değilim sanırım. Çocuklarım mutlu olsun diye uğraşıyorum, ama kendime de zaman ayırmak istiyorum ama yok. Cafeye, markete bir yere gittiğimde sürekli çocukların peşinde koşmak. Evde sürekli ses, gürültü, hareket, baba otoritesi olmadan büyüyen çocuklar ve sürekli söz geçirmek için bağıran ben. Şimdi en yakın sorunum örneğin. Tayin isteyip bilmediğim bir yere taşındım, 1 aydır burdayım. Çalışıyorum kamuda 8-5. Büyük kızım okula başlayacak, küçüğe kreş bulmam gerekiyor. Ailem yanımda birkaç gün sonra memlekete gidecekler bir süreliğine. Sabah okula bırak çocukları, büyüğü öğlen al tekrar bırak. 3 de tekrar okuldan al yanında işe götür. Kara kara düşünüyorum nasıl tek başıma halledicem. Ama umutsuzluğa kapılmaya da gerek yok. Güçlüyüz ve hallederiz. Rabbim yardım etsin hepimize.

Konu sahibinin sıkıntısı şu: Konunun içinde bir kere bile "baba" kelimesi geçmiyor, "annem" yani anneanne kelimesi bile geçerken babanın esamesi okunmuyor konuda. Baba tamamen edilgen eleman olmuş, artık çalışıyorum falan diye midir topu kadının üstüne atmış, çekilmiş kenara. Bu kadın bu çocukları mitoz bölünmeyle kendi üretmedi ki, bazı baba figürleri kendilerini sadece sperm verdikten sonra işlevleri bitti olarak görüyorlar ya da işlerine gelmiyor. Konu sahibinin topu biraz da babaya atması lazım, belli ki tek başına mücadele vermekten buhran geçiriyor. Yoksa burada konunun annelik içgüdüsüyle gerçekten alakası yok, iki haşarı erkek çocuğuyla tek başına mücadele veren en anaç annenin dahi konu sahibiyle aynı hisleri paylaşacağını düşünüyorum.

Ben de size soruyorum?Yazdıklarınız ile neyi düşüneceğim?Kendi nefsiniz için başlarına bisey gelmesinden endişe ediyorsunuz diyorsunuz ya zaten çocuğu da kadın kendi nefsi için yapar değil mi?Ben sizin yazdıklarınızdan ne düşünmem gerek? inFlamess

O zaman tukenmek normal. Malum bosanmis erkekler cocuklari yokmus gibi davraniyor. Konu sahibesi 2 kucuk cocugu tek basina buyutuyorsa helal olsun aklim fikrim almadi.

Tv'de izliyordum bir ara 'süper dadı' diye bir program vardı youtube'den açıp bakın bir kaç bölümüne. Öylesine yaramaz, hırçın çocukları bir kaç günde muma çeviriyordu 'süper dadı'. Genellikle evde kural olmayınca çocuklar dahada şımarık oluyor. Örneğin bundan sonra çocuğunuzun tv saati olsun ve bu yarım saat ve ya kırk dakika olsun ondan sonra kapatın tvyi. Tabii ki bu hareketinize alışık olmadığı için ağlayacak ama bu kurallara eninde sonunda alışacak. Çocuğum yok ama bu programda bir çok faydalı şey öğrendim sizin de izlemenizi tavsiye ederim. Eğer yardımcı olmazsa bir pedagog'a danışın derim. Allah yardımcınız olsun.

Kız çocuklarının erkeklere göre daha sakin olduğunu söyler herkes. Muhtemelen aynı durumu yaşayacağım çünkü kızım için hiç de öyle sakin durgun vs diyemiyorum. İkinci de olunca rengarenk huniler alıp takmayı düşünüyorum. Çok iyi anlıyorum sizi, keşke anne olmasaydım lafına çok üzülürüm ama anlıyorum da. Cidden bazen çok yoruyorlar. İnsanı canından bezdirecek kadar çok.. Tabiki siz gerekeni yapıyorsunuzdur da çocuklarınızın tam bir disipline ihtiyacı var. Dilber Hala Uyh uyh tansiyonum indi şekerim çıktı

Valla akıllı işi değil Herkese göre çok kutsal herkese göre bi gülüşü yetiyormuş her şeyi unutmaya Çekilen Eziyetin nesi gülüşe unutulur bilemiyorum. Ben de zor karar verdim anaç falan da değilim Bebeğimi daha doğmadan çok sevdim çok bağlandım orası ayrı Ama işler yolunda giderse bi taneden fazlasına bakamam yetemem diye düşünüyorum Sizin artık 2 yavrunuz var Bence mükemmeliyetçi olmayın. Biraz salın. Yaramazlık da kendilerine zarar vermeden yapsınlar izin verin. İki erkek çocuk eminim ki çok zordur. Kolaylıklar diliyorum

Supersin idrak, oglan biraz sakinledi mi? Merak ediyorum sendeki degisimler onu da etkiliyor mu diye

Biraz nefes almaya ihtiyacınız var, psikolojiniz epey bozulmuş. Okula başladıklarında kendinize ayıracak zamanınız olur

Benim lafim konu sahibinden cok cocuk sahibi olmayi yerin dibine gomenlere :) Yoksa bunalmamak mumkun mu? Dun kizim park yollarinin kaldirimlarini optu, resmen paspas oldu. Eve geldim, sinirden kuduruyorum. Dedim suan yanima yaklasma ciddi sinirliyim. 10 dk sonra gelip kucagima oturdu, unuttum gitti iste o yasattigi dehseti. Bunalmam diyen yalan soyler fakat bakis acisini degistirmeden cocuk nimet degil kulfet olarak gorulur. Duruma nerden baktigimizla alakali sanirim.

Zekayla filan ilgisi olmayabilir de gerçekten br akrabaya gitmiştik, bahçelerinde bir meyve ağacı kesmişlerdi, ben de onlara bakıyordum, bunu hatırlıyorum. Bir de yol kenarında otobüs bekliyorduk. Annem elimden tutuyordu. Yoldan geçen br minibüsten pembe bir şey atıldı, ben elimi çektiğim gibi asfalta koştum, güle benzetmiştim atılan şeyi. Koştum yerden aldım, güldü gerçekten. Derken bana yetişip koluma yapıştılar, her kafadan bir ses. Annem kardeşime hamileymiş, ezileceğim diye çok korkmuş.2,5 yaşındaydın muzur diyor:))

Ben de şiddetle tavsiye ediyorum

Herkese teşekkür ederim herkesin duygularına saygım sonsuz yani bu lafta değil her görüşü düşünceyi okumak istiyorum kendimi ifade etmek yerine. Çünkü bazı üyelerden davranış konusunda bazı telkinler aldım bunlar hoşuma gitti ve uygulayacağım örneğin cocuklarıma çok müdahale edip mükemmeliyetçi davranmam yanlışlığında ki farkındalıgı oluşturmaları gibi. Evet belki benim de çocuğum olmuyor olsaydı ben de bugün böyle bi konu açmış anneyi hayretle okuyabilirdim. Çocuk sahibi olmak dünyanın en ağır işçiliği hem bedenen hem yürekte ki ağırlığı ben hep böyle hissettim ve sanmıyorum ki bu değişecek.

Hakkaten hep halinizden memnun mutlu musunuz?

Dün 6 yasındaki kizım o an icin olması mümkün olmayan birşey istedi, bende hayır dedim, sonra küstü, söylendi ama sende herşeye hayir diyorsun anne, ben insan değilmiyim vs diye, bende kendimi "ah kızim bir bilsen ben neler neler istiyorum ama olmuyor, bak sen 6 yaşındasın, kardeşin 1.5 aylik, bende arkadaslarımla oturup kahve içmek, sinemaya gitmek, kuaförde keyifli vakit geçirmek istiyorum diye yakınırken buldum. Yavrum sende haklısın anne deyip cekildi kenara, eşim duymuş konuşmamızi"sen annesin, ben mi emzireyim"diyor gulerek. Babamin evinden getirmedim, ben anneysem sende babasın diye ona da şarladım. Olabiliyor böyle şeyler. Ben tam rahat ediyordum kismen de olsa oğlum oldu şimdi sil baştan basladık maratona. Geçen gün kızımı okuldan aldım bebekle, kızım fena düştü kolu sıyrıldı, bir yandan kızım ağlıyor, aldım eczaneye götürdüm krem alalım diye, öte yandan oğlum başladı ağlamaya, birde kucağıma aldım kustu oğlum orada yerlere. Huniyi takacaktım az kalsin. Hangi birine bakayım şaşırdım ve çaresizligi dibine kadar hissettim. Umutsuzluğa kapıldım hep böyle mi olacak diye. Yani cidden zor. Iki çocuk çok daha zor. Büyüyorlar ama anne yıpranıyor. Sizi çok iyi anlıyorum. Sabır ve kolaylıklar diliyorum. Kendime hep bebek/çocuk kalmayacaklar anı yaşa ve anı kurtar gerisine dertlenme, su akip yolunu buluyor derim hep, size de diyorum Züğürt tesellisi gibi geliyor biliyorum ama bu böyle.

Çocuk yapmama isteğimi arttıran bir konu oldu. Maddi olanağınız varsa yardımcı bir kadın tutabilirsiniz ya da çocukları kreşe verip çalışmaya başlayabilirsiniz. Evde durdukça tükenirsiniz.

Hiç alakası yok. Kim daha çok ilgilenirse çocuk onu sever, onu arar. Babamın çalışma süreleri daha kısa olduğu için benimle daha çok ilgilenirdi ve onu daha çok severdim. Beni kucağına alınca deli gibi üzüldüğümü hatırlıyorum ona yük oluyorum diye. Annem hayvanları hiç sevmez ve ölesiye korkar, hayvan sevgimi, doğa sevgimi, merhameti hep babam aşıladı. Anılarımda küçüklüğümde hep babam var, parktayız, kuşlara bakıyoruz, beni sallıyor, böceklerin adlarını öğretiyor, İngilizce cümleler öğretmeye çalışıyor falan. Annem ise neredeyse hiç yok, işten gelip yemek ve ev işi yapan bir kadın anılarımda. Büyüdükçe bakış açım değişti elbette ama sevgi anlamında ben babama daha düşkündüm ve onu daha çok özlerdim.

Anlamaya calisiyim diyorum pek anlamiyorum sizin gibi kadinlari ama hak veriyorum Bence her kadin dogurmamali, her kadin anactir olayi dogru degil ve tamamen safsata Artik cocuklari geldikleri yere gonderemeteceginize gore cozum uretmeye calisin, yardimci tutabilirsiniz. Yarim gun bile gelse cikip kendinize vakit ayirabilirsiniz Ben calisan bir anneyim ve emekli olacagim gunun hayaliyle yasiyorum, sirf cocuklarimla daha cok vakit gecirmek onlardan ayrilmamak icin ama dedigim gibi sizi de anlamaya calisiyorum belki yardimci sizi rahatlatir

Kendinize biraz vakit ayırsanız? Eşiniz destek olsa? 7/24 sürekli yaramazlık yapan çocuklarla zor. Mesela bi eşiniz baksa siz alışveriş sinema vs keyif yapsanız? Haftada bir bunu rutine bağlasanız olmaz mı?

5 yılı geçti evleneli, 2 tüp bebek yaptırdım, 2 düşük 1 kimyasal gebeliğim var. Öyle sıkıntılı ki yaşadığım süreç bir bebeğim olsaydı büyümüştü bile. Ama benim elimde avucumda hiç bir şey yok, çektiğim acılarda yanıma kar kaldı. Evet çok ciddi sıkıntı yaşıyorsun, anlıyorum diyemiyorum ama anlamak için ciddi çaba sarf ediyorum. Ama bu sıkıntıların sonunda Dalyan gibi iki oğlun olacak, senden bir parça sağlıkla büyüt, allahım sana biraz daha sabır, çocuklarına da usluluk versin.

Dünden beri konuyu okuyorum. Başladığımda 21 sayfaydı okudukça uzadı mübarek. Aha gene 3 sayfa artmış

Bağırmayan anneler kitabını tavsiye ederim. Önceki

Benim gözlemlediğim tükenmiş annenin, ilgisiz babanın ya da tahammül edilemeyen çocuğun yansıması bu kadınların yaşadığı. @idrakyollariiltihabi nın yaşadığı da buydu galiba. Ben de aynı durumdaydım çünkü. Eşim kızımın herşeyiyle ilgilenir ama tahammülü yok. Bir nevi mecburiyet gereği bakıyor ya da sevip, oynayıp bırakıyordu.. ben işteyken, bakıcıya kıyıp veremiyor ama çocuk ya arabada ya da benim iş yerimin dibindeydi mesela. Bu tahammülsüzlüğü hisseden çocuk anneye yapışıyor, anne nefes alamıyor, gerilmekten bir hal oluyor ve diplerde dolanıp duruyor. Ben kaç defa bayılmak üzereyken kendime geldim, eşime defalarca artık bittiğimi söyledim, bebeğim kucağımdan hiç inmediği için bileklerim incindi, bileklik kullanarak tuttum yavrumu, yorgunluktan bir buçuk yıl uyuyamadım, gerçekten aşırı yorgunluktan uyuyamadım... ve daha birçok şey.. bunlar çoğunlukla eşimin işine gelmediği için de umru olmadı.. bu evlilik, çocuk işi ciddi anlamda kadını mahfeden birşey.. şu an hayattan ve kendimden emin olduğum tek birşey varsa, o da "bekarken çok çok daha mutlu ve huzurlu olduğum"

Anlatmaya doyamıyorum resmen niye bilmiyorum :) 25 yaşıma kadar maddi sıkıntı görmedim. 22 de annemi kaybettim, 2 sene sonrası babam iflas etti 25' tim işte. Nişanlıydım, 2. gün tanıdık vasıtasıyla işe girdim, çay da verdim, tuvalette yıkadım, sindirmeye bile vaktim olmadı yaşadıklarımı. Evlendim, her şey daha güzel olacak diye inandım, hayallerim vardı. Henüz 1 aylık evliyim, işten çıktım çıkmak zorunda kaldım, düğünden çıktık borçlar var oradan çık koştura koştura iş ara, açığımız olmasın diye ilk bulduğun yere gir, acele verilmiş kararla her seferinde pişman ol, 1 seneye yakın sürdü. Her seferinde aynı stres iş bulabilecek miyim? Bulduğumda acaba kalıcı olacak mı? 4 aylık evliydim çikolata kisti teşhisi kondu. Kısırlık sebebi o, bu eşimin çocuğumuz olmayacak diye ödü patladı. Bende gram üzüntü yok. Nasip kısmet olmazsa olmaz dedim geçtim. Hakikaten içimde analık iç güdüsü yok, halbuki yengeç burcuyum :) anaç olurlarmış ya sözde. Oturuyorum evin içinde koşturduğunu hayal ediyorum afakanlar basıyor. Sessizlikten gayet mutluyum, yalnızlıktan da öyle, hiç canım sıkılmıyor. Sırf canları sıkılıp evde eşiyle ne yapacaklarını bilemedikleri için çocuk yapanları tanıyorum da :) Altın top ya. Eşim ileri de pişman olursan, ben baba olamayacak mıyım falan filan derken bende ona nasıl bakacağız, ben çalışamayacağım hem borçlar hem tek maaşa 3 kişi nasıl geçineceğiz? Benimde düşündüğüm bu o an. Eşim o kadar diretti, istedi ki olmayacak zaten, ne zaman olacağı belli değil diye diye okey dedim, hemen olmayacak ya pat bir sonraki ay aniden fenalaşınca 1,5 aylık hamile olduğumu öğrendik. İşten çıkardılar :) Bütün hamileliğim stresle geçti. Doğumdan sonra düzelir, umudunu kaybetme dedim. Daha eve geldim bende bir hüzün, bitmişlik, sanki her şeyimi elimden aldılar. Oysa hamileyken çok farklı hissediyordum. O beklediğim kutsal his henüz gelmemiş bekliyorum. Kendimi suçlu hissediyorum ne istediğimi bilmiyorum ağla dur. 20 ayın 16 ayı en erken 2' de uyudum özetle, 5' i ve 7' i de gördük ama, rekor sabah 8 de gece uykusuna yatmaktı. İşte 3 yılımın özeti, şuan ki aklım olsa ya da bana deseler ki bunları yaşayacaksın evlenirsen diye ''aman abi derim arkama bile bakmam yeminle '' anında topuk. Sonuçta insanlar mutlu olmak, birlikte bir şeylerden keyif almak için evlenir, birbirlerini yıpratmak için değil..

Ahhaa canimsin saolasin

Yok yahu ne tanismasi :) buradaki yorumlarindan biliyorum genel durusunu ve fikirlerini

Bir çocuğa bile bakmak zorken iki küçük çocuğa birden bakmak cidden kolay bir iş değil. Bir de çocuklar yaramaz ve yerinde durmayan çocuklar ise. Sana sabır diliyorum. Biraz sabredin. 6-7 yaşlarına geldiklerinde biraz daha akıl sahibi oluyorlar, eski küçüklük alışkanlıklarını bırakıyorlar.

Ben de feministim ya hu bi yorumla erkekleri baş tacı ediyormuş gibi algılandım onu açıklamaya çalıştım iki saattir. Evet haklısınsın belki duygu yoğunlukları bakış açılarımızın farkından dolayı anlaşamadık.

Bende sorunlar yasiyorum tabi sadece olayin iyi yanindan baktim. allahim en yakin zamanda insallah kucaginizi doldurur inFlamess

bu arada bahsettiğiniz diğer durumlardan bağımsız olarak tek paragrafınızla ilgili yorum yapmıştım. yükünüz gerçekten çok fazla. imkanınız olsa ve kendinize de vakit ayırabilseniz zaten sorunlarınız daha hafif gelirdi. sabır ve kolaylık diliyorum size. A Arya_Stark01

Anladım burdan anneli falan gruplar sayesinde baya kişiyle tanıştık gerçek hayatta. Nikleri falan unutuyorum çünkü acaba mı dedim. :)))

canimmm sadece sakin ol ve hayatin allahın sana verdigi guzelliklere bak. tüm anneler ayni seyleri yasiyor. hangimiz gece uykusu biliyoruz hangimiz rahat yemek yiyoruz. Annelik zaten bu degil midir kendi canından önce evladini düsünmek. İlk başta bunlari tek yaşayan sen olmadigini bil. öyle fotolarda gezmelerde görününen komsunun cocuguna disardan bakmak gibi olmuycani baştan biliyordun zaten. Bu bunalim hallerin hem kendini bitirir hrm cocuklarini sakin bu sekil isyan etme rabbimin gücüne gider. Cok iyi anliyorum seni yardim eden yok yoruluyosun ama bunlarin mukafatini iki delikanli sana vercek hayirli evlat olurlar insallah. sadece sabir annelik her kadina içgüdüsel olarak verilmiş bir sey sen eminim çok iyi bir annesin

Allah kabul etsin inşallah dualarınızı, hayırlısıyla sağlıkla size de nasip etsin bu duyguyu Önceki

Bence durumunuzun değerini bilin. Elbette hayatta en güzel şeylere giden yolda bedeller ve zorluklar var. Fakat büyüdüklerinde iki tane kocaman delikanlı olup annemiz diye size sarılıp sahiplendiklerinde bunların hepsini unutacaksınız. Yaşlandığınızda yapayalnız bir kadın olarak bu dünyaya veda etmektense iki tane gül gibi evlat yetiştirmiş bir anne olmak var. Yeter ki siz çocuklarınıza merhameti, saygıyı, sevgiyi ve tüm iyi düşünceleri verebilin. Kolaylıklar.

iki oğlan da bende var araları dört yaş beş katını yapıyorlar Ve yapayalnız yaşıyorum. Aynıyız hepimiz aynıyız. Sanki ben yazdım gibi cümleleriniz. hep beraber park bahçe gezin salın Velet'leri azıcık kendinize gelin, günlük bir saatlik bir spor salonuna yazılın bana çok iyi gelmişti. Ben günde 20dakika tuvaletim var deyip kaçıyorum. Tv bizde yasak sadece bir çizgi film izliyor ama okula gidiyor zaten

Seninle aynı duyguları paylaşıyorum. Çocuk sahibi olmadan önce ben de aynı şeyleri düşünüyodum hiç anaç bi insan değilim çocuk bana göre değilmiş ben de pişmanım ama iş işten geçti.

Yok ben diilim o :)

Ben kuşumu bile verdim değil ki kedi :)Bence de vereceksiniz. Bebeğin ilk ayları durumu idrak etmekle geçebilir belki ama sonra ki zaman için bence de yüksek ihtimal 6 yılı bebeksiz geçirmeyi başardığınız için de ayrıca tebrikler ;çok ender duydum bilinçli olarak uzun yıllar bebek yapmayan çift:)

Sevgili konu sahibi, seni anlıyorum ama herkesin mükemmel anne olduğu, kutsal anneliğin damarlardan aktığı bu site içini dökmek için çok doğru olmamış gibi. Bence Blogcu anne sitesine bir bakmalısın. Senin gibi cocugunu seven ama anneliği sevmeyen insanların çok yazısını okudum. Üstelik 'anne itiraflari' bölümü bu gibi iç dokuslerle dolu. Bence o siteye bakınirsan, yalnız olmadığını düşünüp mutlu olabilirsin.

Şunu bilir şunu söylerim herşey eşte bitiyor. Eş kadını ne kadar mutlu ederse o da hayata o kadar pozitif bakabiliyor. Ama eşten manevi desteği çekilmiş kadının adeta damarlarındaki kan çekiliyor ve kendine faydalı olamadığı gibi çocuklarına da olamıyor. Aslında çocuklarda bir sorun yok elbette yaramaz olacaklar, fıtratları bu. Sizin terapi desteğinizden önce eşiniz terapi desteği alsın. Size kendinizi iyi hissettirsin. Omuzlarınızdaki dağlarca sorumluluk yükünü azıcık kaldırsın. Karşınıza alıp konuşun, inşallah konuşmakla anlayan bir eşiniz vardır..

Sende derin etkiler birakan anilari hatirlayabilirsin ama gercekten 4 hatta 6 da oncesi hatirlanmaz Ben mesela bunu hep bilirdim ama oglumun hafizasinin silinisini hayretler icerisinde seyrediyorum Cocuga surekli aa bunu da mi hatirlamiyosun yaa sunu da mi hatirlamiyosun diye tepkiler verip duruyorum :) Cok fena birsey anne acisindan, yasasigin onlarca guzel ani var hepsini de cocugun mutlu olsun diye yapmissin ama her gecen gun onun anilari siliniyor Sadece mutluluk hissi kaliyor ve hissettigi sevgi ama b7nlar disinda olaylar, yasananlar neredeyse hic yok Cok icim aciyor bazen bu duruma

Valla ben acıyorum kadınlara... yazık kocasi bekar gibi geziyor, kadin cocuguna eve yetisiyor.. sonra aksam oluyor adam butun gun evde ne yaptin diyor.. teşekkur etmek yerine hesap veriliyor

Ben gayet iyi anlıyorum peki sizin verdiğiniz örnekten yola çıkarak yazıyorum sizin anneniz ve babanız vefat etmiş ve çok üzülüyosunuz biri yazıyor ki keşke annem babam hiç olmasaydı diyor bu kelimeye içinizden sinirlenmez misiniz iyi ya da kötü keşke annem olsaydı demez miydiniz benimde rahatsız olduğum tek şey KEŞKE HİÇ DOĞURMASAYDIM cümlesiydi ve sadece buna kızıyorum yoksa insanın elbet bunaldığı sıkıldığı durumlar olur. Sizin de başınız sağ olsun Rabbim sabır versin. inFlamess

Konuya yorum yapmıycam iki erkek cocugum var Allah bagıslarsa ama siz ve yorumlarınız muazzam. Kendimı ifade bicimimı begenırım, etrafımda begenır. Ama sizin her cumlenız baska bir boyut demeye geldim. Okadar sıkıldım ki duz mantık insanların yorumlarına bu sebeple problemlerimı en yakınlarıma bile anlatamaz oldum, o yuzden bakıs acınıza bayıldım der ve giderim. Sevgiyle kalın.

İlk mesajı dün okudum ancak yazamadım Dünden beri de aklımdasınız. Diğer mesajları hiç okuyamadım. Biraz daha sabredin büyüyecekler ve gidecekler. çocuk istememiş olabilirsiniz vakti zamanında çok taviz verdiğiniz için şımarmış olabilirler ama nacizane tavsiye o yaşta çocuklar annelerine düşkün oluyor. Ççizgi film izlemesinlerde beraber vakit geçirin kitap okuyun konuşun zamanla aşırılıkları gidecektir. Benimde 3 yaşında oğlum var onların bize ihtiyacı var anne olmak demek tabikide eskiyi unutucaz demek değil onlar uyuduğunda kendi başınıza vakit geçirin ruhunuzu dinlendirin. İyi gelecektir. çocukları çok fazla uyarana maruz bırakmayın. 2 tane fazla çizgi film izleseler koltuktan koltuğa atlıyorlar Sakin kalmaya çalışın bir gün gelecek gidecekler özlem duyucaz onlara N NickimTam13Harf... tek ayak

Valla çocuklarınız sağlıklı ve siz bilmiyorsunuzki bu size verilmiş en büyük nimet... Sağlık sorunu olup hastanelerde sabahlayan yada sabaha kadar uyuyamayan anneleri görseydiniz yaramazlık yapabildikleri için şükrederdiniz... Oğlum doğduğunda sağlık sorunu ile doğdu ve 3,5 aylıkken ameliyat olduk çok zor günler atlattık lohusa halimle... çok şükür geçti gitti ama şimdi yaramazlık yaptığında kızmıyorum ve şükrediyorum bugünleri gördüğümüz içinnn.. Her daraldığınızda lütfen bunları düşünün... Birde sanırım size yardımcı olan kimse olmadığından çok bunalmışsınız yoksa her anne evladını çok sever ve sizde seviyorsunuz belli... Sadece çok ama çok boğulmuşsunuz kendinize zaman ayıramadığınız için isyanınız...

Yaşadığınız hayatın başkasının hayali oldugunu unutmayın. Keske benim çocuklarım olsaydıda yaramaz haylaz olsalarda bir önemi yok. Yeterki anne olabileyim. Allah isteyen herkese bu duyguyu yaşatsın inşallah. anne olamamak çok kötü bir durum. Yasamayan anlayamaz asla

Siz çocuklarını tanıyor musunuz? Körü körüne mi :) Bence herkes körü körüne çocuk büyütmemeli ki, toplumda duygusal ve duyarlı sevgiye tok çocuklar olsun.

Akıl işi olmayan ne

Çok yaramaz çocuklar için evet gözlemlediğim bu şekilde :)

40 küsur sayfayı okudum kendime ders çıkardığım noktalar oldu. Bu mesaj da farklı bür bakış açısı, çok iyi geldi okumak.

Amin inşallah mutludur yattığı yerde... Kreşe henüz tek başına bırakmadım. İlk hafta yanındaydım. Yarım saat bıraktım tek başına. Kademeli olarak ayrılacağız. Psikoloğun önerisi bu. Bu hafta yarım saat arttırarak bırakacağım. Sonraki hafta mümkün olursa tamamen bırakacağım. Çok fazla dahil olmuyor oyunlara. Ama sınıftan çıkmaya da çalışmıyor ilk günler yaptığı gibi. Bi yabani davranıyor şimdilik :) kurallara uyum konusunda sıkıntı çıkaracak gibi, inşallah çabuk atlatırız uyum sürecini.

Ben okurken sinir olmuştum yarıda bıraktım ikinci kitabını okurken. Cocukla iletişim ile ilgili bir kitaptı. Cinsiyetçi bir yaklaşımı vardı. Hep anne anne anne..

Pişmanlık kabul etmeyen birşey bu ama... TeslaninOsilatoru Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Bu gerçek mi? Bu ne saçma bir kural. Finrod Felagund God protect

Kendinize hiç kızmayın. Cocuk büyütmek hiçte kolay değil. Bende yeni anneyim 1,5 aylık ve şimdiden tükendim diyebilirim. Ama şunu düşünün zaman geçecek ve büyüyecekler okula başlayacaklar. Evde sizinle durduğu vakitler çok azalacak. O zaman yanlız hissedeceksiniz kendinizi. Şartlar elveriyorsa işe başlasanız çocuklarada bakıcı bulsanız olmaz mı? Sosyalleşmek çok iyi geliyor insana. Önceki

4 yaşına kadar hatırlamaz mı, ben 2,5 yaşımdakileri bile hatırlıyorum, annem diyor ki mümkün değil, anlatınca şaşırıyor:))

Eşim de ben de öyle çocuk düşkünü insanlar değilizdir, o yüzden şimdiye dek çocuk düşünmedik ama sanırım biyolojik saaten midir nedir ben artık bebek fotoğrafları vs görünce kendimin de olsun istiyorum. Ama resmen araftayım. Bir yandan mantıklı düşünüyorum yapma diyorum, diğer yandan duygularım öne çıkıyor yap diyorum. Ben de çok anaç yapılı değilimdir ama yeğenlerimle güzel vakit geçiririm, çocuk dilinden anlarım. Zaten öğretmen olmanın gereği bu.. Çok aradayım off, ne yapsam bilemiyorum. Böyle konuları okuyunca korkuyorum hepten..

Cevap verdiğiniz yanıtı da savunuyor değilim. Ancak hayatta vizyon denen şey, eğlence olayından baya farklı bir şey.

Sanırım çocuklarımız aynı yaşlarda ve aynı şeyleri birebir yaşadım yaşamaya devam ediyorum. Bazen gerçekten çok bunalıyorum bıkıyorum ama anne olmak çok güzel evlat kokusu evlat gülüşü onun sevgisi yaşamayan bilemez siz de yaşadınız hayattaki en güzel şey onlar. Zamanla bu günler geçecek hepsi odasına çekilip ders çalışacak keşke yanımızda olsalar da bağırsalar diyeceğimiz günler gelecek. Çoğu anne yaşıyor yaşadıklarımızı ama aslında ne kadar özgürlük bitti bunaldım sıkıldım diye düşünsek de her zaman iyiki olmuş iyiki varlar diyoruz. Tam da bugün yaşadıklarımı paylaşmak istiyorum aslında eşim ve iki çocukla bugün yemeğe gittik yarım saat boyunca büyük oğlum açım diye bağırdı sipariş alınmadı. Sonra sipariş verdik tam yemekler geldi küçük başladı basbas bağırmaya. Çevre insan dolu çocuk bağırıyor mama sandalyesine oturttum asla oturmuyo. Kucakta gezdirdim yirmi dakika boyunca bu arada eşim büyük oğlanla uğraşıyor. Onun istediklerini tabağa katıyor falan sonra eşim aldı küçük olanı susturdu. Kucağına aldı falan ama yine de rahat yiyemedik. Ben bebekle uğraşırken öyle sinir oldum ki ağlamak üzereydim hadi çocuğa yedir de gidelim diyordum eşime öyle sabrım tükenmişti. Kesinlikle çocuk sahibi olmak çok zor ama onun bi gülüşü bi kokusu sevgisi hayattaki en güzel şey benim için. Onların sevgisi yaşayınca aşık olmak bile çok basitmiş gibi geliyor. Bazen kendime sakın aman çocuk yapma diyorum bazen de keşke bi tane daha olsa diye düşünürken yakalıyorum. Sizde çoğu düşüncenizde yaşadıklarımı gördüm içimi dökmüş oldum. :) inan hiçbir anne kolay geçirmiyor bebeklikleri hele de erkek çocuklar daha fenalar ama çok da tatlılar. Eminim ki size bir şans verilse çocuğunuz olmasaydı ve baştan başla diye asla o zamana dönmek istemezdiniz.

Sen iyi bir annesin ama ayni zamanda yorulmuş bir annesin. Allah yokluklarıni göstermesin. Eminim bu yazıyı yazarken bir tarafın şikayet ettiği için pişmanlık duymuştur. Çünkü annelik boyle birşey. Zamanı geri alamayacagimiza göre sizin evden biraz uzaklasmaniz gerekiyor. En iyi yolu işe girmek. Siz işe çocuklar kreşe. Varsın aldığınız paranın tamamı kreşe kurslara gitsin. Amacınız ilk bir kaç yıl para kazanmak değil hava almak sosyalleşmek olsun. Inanin size iyi gelecek Bir ayrıntıya cevap vermek istiyorum Tv izletmek istemiyor ama önüne geçemiyorsanız komple tv. yi kaldirabilirsiniz

Hiç cocuk sahibi olmayı düşünmüyorum zaten yaşımda geçti seni az çok anlayabiliyorum eminim çok zordur durumun çocuklarınıda cok seviyorsundur ama şöyle iyice büyüdüklerinde çok daha kolay olacak bu günleri unutacaksın İşe başlasan çocukları kreşe versen daha iyi olmaz mı senin psikolojin için. Bu arada buraya bu konuyu açmakta büyük cesaret biz cocuk istiyoruz olmuyor sen pismanim diyorsunlar doluşur burazdan

Olayı niye evlat ile imtihan olmaya getirdiniz ki. Cocuk isteyenlerinki duaysa benimki de dua. Benimki de kazayla bi çocuğum daha olmasın diye dua. Zaten isteyen bir sürü insan var onlara nasip olsun ne var bunda.

Erkek cocuklari cok zor gercekten

Neyse örnek tüm davranışlarla kendi bebeğinizi büyütürsünüz inşallah. Kim ne demiş önemli değil okunan kitaplar sadece bir nevi rehber. Ama ruh ve his sevgi merhamet en büyük rehberiniz olsun.

Kimi cok anaç ruhludur her cocugu sever, kimi daha farklidir ve kendi çocuğunu bile zor benimser.. "Aaa ama nasil ya, nasil sevmezsin, analik en kutsal şeydir" demek hem yardimci bi tutum degil hem de itici gorunuyor.. Halden anlamak lazim..

Konu sahibi boşanmış arkadaşlar. Sanırım asıl sorun da burda.

Allah yardımcı olsun öncelikle arkadaşım, seni anlayabiliyorum, bende bir erkek bebek annesiyim 2.5 yaşında, bazen ben bile okadar çok şikayetleniyorum ki, seni anlamamak mümkün mü tek başına aynı evin içinde hem annelik hem babalık yapıyosun, annede olsak etten kemikten varlıklarız herkesin tahammül sınırı bir değil. 2 evlat sahibisin evet zor bir başına mücadelesini vermek, bu saatten sonra olayı nasıl daha güzel hale dönüştürebilirim onu düşünmelisin ve bunun da yolu ilk olarak kendine vakit yaratabilmen. Şartların nedir ne değildir bilemem, ama önce ben diyebilesin ki ruhen ve bedenen o yavrulara ve kendine faydan dokunabilsin. Sağlıcakla mutlu kal Önceki

Ya nasıl guzel cumleler onlaar Seni takip etmeliyim :)

Ayy evet, depremden sonra, çocuklarını kaybedenler doktor kapısı aşındırdı yıllarca, kiminin oldu, kiminin olmadı, Allah göstermesin ama dünya hali belli mi olur...

Evet belli ki zor çocuklar ama birkaç yıl sonra düzene girdikleri zaman iyikide varsınız diyeceksiniz onlara.. keşke ikinci biraz daha geç olsaymis büyük okula giderdi daha olgun olurdu tek tek büyütmüş olurdunuz. Ama olan olmuş. Şimdi toparlanıp hayatınızı düzene sokmaya çalışın. Eşiniz yardımcı olmuyor mu?

Ben de 3 senedir evde cocuk bakiyorum. Cidden akil mantik beyin isi degil ya, hic gerek yokmus. Sevmek ayri bikmak yorulmak ayri. Oturup acitasyon yapan uyeleri gordum de, herkes bir degil iste. Benim bir cocugum elalemin 5cocuguna bedel. Bir allahin kulu bakamaz. Eh o halde konusmak kolay oluyor.

Harika yorum

hamdolsun benim oglumda sevgiyle askla buyuyor hatta bugun ogretmeni soyledi cocugun sarilmayi opmeyi gulmeyi cok seviyor. ben o bahsettiginiz anlamda soylemedim. genelde cevreden aldigim yorumlara ve kendi yasadigim tecrubeye dayanarak konusuyorum erkek cocuklari daha cok kirip doken dagitan anneyi yoran yipratan oluyor gibime gelio cunku kiz cocugu anneleri hamileyim suan kizim olacak insallah bana sunu soyler kizlar sakindir erkege gore daha usludur seni ogluna gore daha az yoracaktir falan ben bu anlamda soyledim. hemen etiketleyin yok dusmanlik goruo yok taklit edio cocugum etkilenmesin die 5 senedir dizi acmiom ben tvde. neyse iyi gunler M Minel_ask Previously

Öyle konular var ki noop, uykusuz, sürekli emziren, 2 yaş sendromundan çıldıran anneler... Yolda gördüğüm bebeklerden korkmaya başladım ben Ama çocuklar daha fena doğru

Tam olral böyle olmada da buna yakın hissetiğim oldu venim. Olası zorlukları tahmin ediyorsun yola çıkarken, ama nasıl bir çocuğunun olacağını bilemiyorsun ki. çocuk var koyduğun yerde durur da durur be acıkrtığını bilir ne de sevepsiz yere huysuzlanır, virse vaşka bir çocuk çocuk var tam bi çaki.. Yani Yaradan nasıl birşey gönderecek bunu bilemiyorsun..25. ayda emzirmeyi biraktım ben. son 6-7 kırklı bebek gibi vantuz gibi yapıştı kaldı yakama. ne wc ne yemek, ne banyo kaldı oynatmaya az jalmıştı ki emzirmeyi bıraktım.. her olası zorlu peryotta(büyüme atakları, diş olayları, dönemsel sendromları ı mislisisnin katmerli halleriyle yaşadım-halen daha da yaşıyorum. bazen onun değilde kendimin doğmamaış olmasını dileğim çok oldu, çocuk öyle birşey ki öldürmüyor, ama süründürüyor çok zor bi çocuksa. tek teselli sağlıklı olduklarını biliyoruz ya şükürker olsun ve birgün geçeceğini düşünmek.. çıldırmak üzereyken biraz frenliyor beni..

Artik çılgınca çocuk doğuran, doğurmazsa eksik kalacağını sanan zihniyete bi çözüm bulunsa keşke.

Kaç yaşında? Benimki 6 olacak, yüzde 90 oranda hatırlıyor, en kucuk 2-2bucuk yaş 3 yaş civarı gittiğimiz yerleri, anilari filan hatırlıyor. Acaba biraz daha büyüyünce unutacak mi? Unutmasa keske

Hareketli cocuk başka zor cocuk çok başka. bunu sadece yasayan anneler bilir. gerci hangi anneye sorsan cocuk büyütmek kolay mi der ama gerçek çok çok başka. bazi çocuklar o kadar zorlayıcı ki Gerçekten hayatı dar ediyorlar. Ve zamanla annede çocukta gergin, mutsuz tuhaf bir durum oluşuyor.

Üzüldüm, keske size destek olacak birileri olsa. 1 hafta uzaklassaniz evden, cocuklardan. Hepimize bu hisler geliyordur ara sıra. Gerçekten biz kadınlar hep ayakta kalmaktan ve güçlü olmaktan çok yoruluyoruz. Allah yardımcınız olsun begonyas All is Well :) Üyelik İptali Anneler

Katiliyorum size. Yurtdisindayim, dediginiz seyi ben de gozlemliyorum burda. Cocuk bakmak, yetistirmek, herbirine esit imkanlari saglamak cok zor evet; ama insan dengeyi saglayabildiginde, kendine de zaman ayirabildiginde, cocuk oldu diye elini etegini her seyden cekmeden hayata karisabildiginde cocuklu hayat gayet guzel de :) WOLFROG Ekşiden aynı tadı

hiç doğum yapmamış olmayı veya yıllar sonra çocuk düşünmeyi mi dilerdiniz mesela.. şu an eşinizle iki kişilik nerde akşam orda sabah şeklinde bir hayatınız olsa sizi mutlu edermiydi.. baya az sorumlulkla inFlamess

Arkadasim konuyu okuyunca bi suphe ettim :)konuyu acaba benmi actim Zira elime teli ogullarimla iletisim sorunum diye konu acicaktim hatta bir bakarsin. nedesem bos zira kelin ilaci olsa basina surer

inFlamess yorgunluklarini kesinlikle anlıyorum ve buna asla bişey denilemez. Tabiki henüz sadece 18 aylık benim oğlum. Eminim ileride dağa yorgun olduğum zamanlar da olacak. Ben sadece bir anne olarak okuduğum bazı cümleleri garipsedim ve şaşırdım doğrusu. Tabiki evladını seviyorsundur burda kimseye ispat yapma gereğin elbette yok. Zaten kimseninde böyle bir talebi olur mu bilemiyorum. Olamaz yani ne hakla. Umarım yorgunluk süreçlerin bi an once geçer veya ne bileyim nasıl istiyorsan öyle ilerler sizin için süreçler.

Bende de 2 kedi var neden ya yollama kıyamam benım arkadaşımda 4 kedi var ve 1 evladı çoğu zaman çocuğu çiziyolar ama 1 gün bırakmak aklından geçmedi. Problem nedir sende?

Sizi o kadar iyi anlıyorum ki, çocuk sahibi olmak benim için çok uzak. Merak ediyorum çocuk sahibi olmak isteyenler olamazken istemeyenlere neden.. Nasıl adalet.. Her neyse.. Biraz büyüdüklerinde rahat edersiniz. Sonra güzel bile olur size arkadaşlık ederler ileride.

kreşe giden ve sabahtan akşama kadr aktivite içinde olan bir çocuk deşarjlık durum değilki makarnayı onune koyuyorum döke saç yiyor asla yapma etme demiyorum ben ona karşı bi tepkim aslında yok bağırıp çağırma gibi kendimi suçluyorum paspası benımle yapar yerleri supurur 16 aylık daha oyun hamurunu bılemıyor pek fazla oturup lego oynarız eğitim kartları var. sorun benle alakalı aslında yani kendimi suçlamamla psıkolog arayışındayım yoksa yere yemek dokulmus bısey kırılmıs kesınlıkle takmam sadece sınırsel benımkı..

Boyle yorumlara ifrit oluyorum.. konu sahibi anlatmis psikolojisini iste bunalmis iki guzel laf edin zor evet herkes icin deyin Annelik boyle deyin de 3. yü doguracam mukemmel bir anayım ohhh demeyin..

Hehe duygular hisler çok tanıdık. Bende zaman zaman çıkmaza giriyorum. Sebepsiz öfkelerim isyanlarım oluyo. Hayal ettiğim birçok şeyi yapamıyorum. Uzun uzun duş almayı özledim. Yemeğimi çayımı soğumadan yiyip içmeyi. Giyinip süslenip ama kanter içinde evden çıkmamayı özledim. Sevdiğim dizi yada filmi baştan sona eksiksiz izlemeyi vs vs vs... Anaç hiç değildim çocuktan sonrada olmadım. Ama hiç keşke olmasaydı demedim. İyiki oldu ve dünyamı ters kepçe getirdi. Yine olsa yine yaparım çünkü bütün bu saydıklarım bir gülüşü ile tozpembe oluveriyo...

Ben de hatırlıyorum. Size iki yaşında havuza nasıl düştüğümü -imkansız- denilesi ayrıntıları ile anlatabilirim. Mesela anneannemin başındaki beyaz tülbenti çıkarıp beni otobüsün en arka koltuğuna sarıp oturtmasını, otururken saçımdan ağzıma inen suyun o klorlu kokusu ve acımtrak tadı. Süper zekalar iki oldu, nesi mümkün değil? Çocuk 4 yaşına kadar hatırlamaz diye keskin bir çizgisi yok bu işin. Çocuklar hatırlar; en kuvvetli hafıza duygularla tutulur ve çocuklar da duyguları en safiyane haliyle taşır. Aslında doğan her çocuk bizim şu anki halimizden daha zeki. Çünkü sınırsızlar. Unutmaları şartlara, yaşayışa vs vs göre zamanla değişir. Zeka faktörü de var elbette ama en öncelikli faktör değil :) Benim gözlemlerim, okuduklarımdan çıkardıklarım buna yakın şeyler.

Destek mi alsanız acaba? Bu şekilde mutlu olamazsınız, çocuklarınızında davranış sorunları düzelmez. Siz kendinizi iyi mutlu hissedeceksiniz ki aileniz de iyi olsun. Eşiniz destek olmuyor mu? Erkek çocuklarıniz varmış, alsin disari çıkarsın üçü beraber takılsın siz de kendinize biraz vakit ayırın.

Teşekkür ederim :)O engelli çocuğu olabileceği anlamında değil sadece somut olarak örnek vermek istedim sadece. Ahlakı da kötü olabilir veya vatan haini de bi katilde.. Vs vs... Benim demek istediğim evlat sahibi olmak bi mesuliyet. Bebekliğinden kendi özbakımlarını görebilecek hale getirinceyedek ki dönem de fiziksel yıpranmakla kalmıyor bu iş yani evlat sahibi olmak bi omur mesulıyet bi ömür endişe demek. Oysa çocuk sahibi olmayan bi insan sadece kendinden mesul hiç bir telaşı yok. Onlar en fazla anne baba kaybında bi buhran dönemi yasarlar o acı da emimin ki asla evladını kaybetmiş bi annenin yüreğinin acısı gibi değildir.

Aynı ben baba evinde borç nedir bilmeden yaşa, maaşımı bile vermez yer içer gezerdim. Evliliğim dönüm noktam oldu resmen dibe batıyorum. Bebek sahibi olmayı çok istedim tedavi gördüm bir kayıp yaşadım derken varlığına bin şükür 3 ayına girecek bir kızım var. Ama akıllara zarar bir bebek ben o gece yatış saatini sabahın 10 u gördüm hala daha yarım saat uykularla devam ediyorum. Bunlarin hepsini geçtim kocamin arkasını toplamak için çektiğim krediler 6 yıl devam edecek ev kredisi bıktım ziyadesiyle bazen dünyadan elimi eteğimi çekesim geliyor. Ek gıdasına geçişte bile yanında olamayacağım bebeğim için kocamı boşayasım evide yakasım geliyor. Eğer bu duruma geleceğimi bilsem evlenmezdim.

Arkadasim olayi niye vizyona getiriyosun cocuklari olan vizyonsuzmu siz beni taniyormusunuz

Ben vereceğimi düüşünmüyorum çunku 5 yıldır benımleler inanın bir evlat gibiler. Onlar için herseyı yaparım. Bebeğim olursada onları abisi ablası olarak görürüm. Zaten kediler naif canlılardır zırt pırt yanına gelmez. Benı etkıleyeceklerını dusunmuyorum. Ayrıca etrafımda okadar kedı besleyıp bebk sahııbı olan var ki. Şuda bır dipnot olsun. Eşimin kedi alerjisi çıktı kdılerı sahiplendiğimde eşime sadece şunu dedim bir çaresini bul ben bu vicdan azabını kaldıramam. Eşimde aşısını oluyor.. Yanı bebeğim olunca onları asla bırakamam sanırım vicdan azabından ölüp giderim. Hemde korkarım onların ahı tutar dıye.. Çok erken evlendık ve hedeflerımız vardı onun için hiç düşünmedik. Şuanda olurmu olmazmı endişesi taşıyorum hep hakkımızda hayırlısı..

Anne olmaya hazır değilken hamile olduğumu öğrendim. 6 haftalıkken düşünce üzülmedim diye yorum yazdım. Ne laflar yemiştim o zamanlar sevgili üyelerden. Allah isteyen herkese nasip etsin. Anne olan herkese de sevgisini sabrını tahammülünü dayanma gücünü versin.

Öyle Özellikle ergenlik dönemini düşünemiyorum Etrafta sizden nefret ediyorum diye dolaşan bir ergen imdatt diye kacasi gelir insanin Önceki

Deli gibi sevdiği adamdan çocuk isteyen beni bile soğuttu bu konu çocuk çok zor eminim ama iyice bunaldım okudukça daha yumurta bile yok ortada Morzirhli Kün Fe

Mükemmelliyetçi anneliğin sonuçları olduğunu düşünüyorum bu duyguların. Emzik vermemişsiniz mesela. Neden? Dişleri yamuk çıkabilir diye olabilir, konuşması etkilenir diye olabilir ama bunların bir kesinliği yok. Bebekler emme refleksi ile rahatlar fakat siz olası kötü sonuçları düşünerek rahatlamalarına izin vermediniz belkide. Tablet vermemişsiniz. Teknoloji çağında ebeveyn gözetiminde yarım saat tabletle oynamanın bir zararı olduğunu sanmıyorum. Bebekler ağlarsa ölmez mesela ama biz mükemmel anneler ağlatmamalıyız yavrularımızı. Oysa ağlamak onların iletişim biçimi. Liste uzar gider. Önce siz kafaniza taktıklarınızı unutacaksınız sonra onlar mutlu olacak. Misal kardeş kavgasını önleyebilen anne var mıdır dünyada. Ne yaparsak yapalım kardeşler kavga eder. Yeter ki birbirlerine büyük zararlar vermesinler. Bi köşeden izleyin 5 dakika sonra bal börek olurlar. Araları 15 ay olan iki bebe büyüttüm. Benim de bunları anlamam biraz zamanımı aldı ama sonunda başardım.

Zor olduğunu kabul ediyorum evet velayet annede sonuçta. Ama yine de ebeveynlikten boşanmıyorlar, birbirlerinden boşanıyorlar. Babaların eşlerinden boşandılar diye bütün sorumluluğu anneye yıkmaları aşırı bencilce.

Herkes anne olmak zorunda degil bunu Her kadinda istiyecek diye bir SEY Yok niye Bu carpitiliyor

ya var ya en gıcığıda şu uyanma meselesi. insan sadece bir gün ya bir gün kendiğinden uyanmak istiyor. uykuya doyarak uyanmak :))

Üzücü gercekten keske yasadigi sorunlari 10 yıl. sonra olan cocuklara sarılarak sarsaymis...

Yok ya yollayamam zaten bakma böyle sinir anında söyleniyorum da. Bende kıyamam. Çocuğa şimdilik biley yapmadılar da komşumun kızının elini çizdi. Pati attı yanına gidip sevmek istediğinde. Bana hep bi saldırma halinde zaten oyun oynayamıyorum fazla. Ama bu çocuktan önce de vardı nerdeyse 4 senedir var bu durum. Benim oturduğumu gördüğü an üstüme zıplıyor :) ve öyle bir kedi ki nefes keser cinste :))

Aynen öyle, sabrediyorum hoş bazen kendimden bile kaçmak istiyorum böyle bir dağ evinde tek başıma, kimse olmadan, hiç bir şey düşünmeden kalsam kalsam kalsam.. Allah başka dert vermesin yine de, sağlık olsun da ama işte insan yine de üzülüyor yaşadıklarına, yaşayamadıklarına, hani bir laf var her şey zamanında güzel derler, çok doğru şimdi gezsem de keyif alamıyorum çocuktan, eşim çocukla çok ilgili, bana diyor sana ne oluyor ben ilgileniyorum, sen neden geriliyorsun iyi de, aynı ortamda değil miyiz? İki çift laf edemeyince insanın morali bozuluyor, pişman oluyor çıktığına..

Haklısınız. İşte öyle yada böyle kimsem yok destek olabilecek. Anneme içimde şöyle bi öfkem var çalışmam konusunda değil ama ayda bi kere hadi ben bakayım sen bi yüreğini ferhatlat işlerini hallet gel var ise diyebilirdi. Operasyon için bile kontrole iki çocukla gittim doktor kimsen mi yoktu 10 dakika bırakacak kadar dedi. Annem bi kaç sefer başka işler için bıraktığım da kapıdan isyanlarla veriyordu aman al çocuğunu diye. Artık minnet etmiyorum bende.

Bitmis olan evliligimde bir bebegim olmasini cok istedim ama bencilce davranip belki evliligim kurtulur mantigiyla o melege yazik etmek istemedim. Bir gun evlenirsem büyük ölcüde anne olma isteginden olacak bu. Arkadas cevremde, ailemde bebeklerle hasir nesir oldukca bunun cok güzel, cok özel bir duygu oldugundan emin oluyorum. Bebek bakimindan da anlarim aylarca ablamin hamilelik ve sonrasi yaninda kalmistim. Biliyorum bu farkli bir durum. Belli bir zaman sonra ben de daralmistim sonrasinda kendi evime dönüp düsündügümde anladim bazi seyleri.. Yani disardan yargilamak kolay. Cocugu olsun isteyen yuzlerce insan var. Rabbim isteyen herkese nasip etsin ama zor. Yani hic bir kadin ben cok kolay cocuk büyütüyorum/büyüttüm dedigini duymadim. Belli zamanlar atlatildiktan sonra en güzel zamanlari olacak diyelim. Büyüdüklerini beraber sinemaya, tiyatroya gittiginizi hayal edin. Ögrencilik hayatlari olacak, sevgilileri olacak, basarilari, basarisizliklari.. Ama her daim yaninizda olacaklar. Cok sonra onlarla gururlanacaksiniz. Siz nasil onlari el bebek gül bebek yetistirdiyseniz onlar da tonton zamanlarinizda sizin eliniz, kolunuz, ayaginiz olacak belki de. Dilerim böyle olur. Icinde bulundugunuz durum zor olabilir. Ama guzel taraflarini gormeye calisin olur mu olabildigince metanet ve sabirla. Hep cocuk kalmayacaklar ki. Her anlarinin, yaslarinin tadini cikarmaya calissaniz mesela. Siz de katilsaniz onlarin oyunlarina bazen arkadas olabilseniz. Siz de cocuk olsaniz bazen. Olur bence neden olmasin.. :) Babalariyla mutlaka isbirligi yapin yoruldugunuzu hissettirmekten ziyade acik acik dile getirin. Zor tahmin edebiliyorum. Ama lütfen her daim onlara sevildiklerini, varliklarindan mutlu oldugunuzu hissettirin olmaz mi?

Bir an ben mi yazıyorum dedim

Şimdi bekar biri olarak yıllarca korunasım geldi bu konudan sonra, herkes mi böyle oluyor nasıl bu işler MissCherryBlossom

Halt etmiş o kimse, sen gibi bilinçli aklı başında bir anneleri olduğu için çocukların çok şanslı. Allah herkese böyle enayilik nasip etsin.

Iyice buyuduklerinde rahat edersiniz artik demissinizya:) Bende hayir edemez diyorum:) ondan sonra okul problemleri, ergenlik problemleri, mezun olunca is problemleri, evlenecek, cocuk sahibi olacak, toruna Bakma problemi diye devam edecek Birkere evlat sahibi oldunmu bitti Hersey, geri donusu yok. O sorumluluk olene kadar uzerinizde olacak. Nerdenmi biliyorum derseniz tecrubeyle sabittir:)) konu sahibi buyuk gecmiste olsun, Allah kolayliklar versin size:)) sikayetinizde cokta haklisiniz, sizin gibi dusunen biri olarak:)) Bizim gibi dusunmeyenlerede ne mutlu onlar a diyorum,,,

Konu sahibi seni cok iyi anliyorum, aslinda seni anlamıyorum tahmin ediyorum. Benim kardesimle aramda 2 yas bile yok ikiz gibi büyümüşüz annem diyor ki 10 sene yaşlandım Bir arkadasim var samimi oldugum, gecen bize geldi. Cocugu neler neler yapti. Sehpanin uzerine çıktı, bardak kırdı, annesi altina degistircekti annesinin karnina tekme atiyor. Bir de kiz cocugu. Kiz cocuklari daha akıllı olur zannederdim tek ve son yaramaz bendim zannederdim. Uyumuyor bir de, annesi diyor ki beni yaşlanırdı. Tuvalete bile giremiyorum cocukta peşinden geliyormuş bir de. Dayanamiyorum artık diyor. Cocugu burda birsuru yaramazlik yapti ben onemsemedim ev dağılsın toplanır ama kendisi icin üzüldüm. Ben onun evine gittiğimde akıllı gibi duruyordu çünkü bana anlattiginda inanasim gelmiyordu. Kafasıyla salonun camını indirmis koltukta ziplarken. Allahtan kendine bisey olmamis. Kafasini duvara vuruyormus. Cok sinirli bir de. Sana demem o ki yaramazliklar bitiyor ama sinir baki kalıyor eger varsa, ve inatçılık ta. Ben evlendim koskoca insan oldum hala insan sevmem. Hala asabiyim icim icimi yer sinirden damarlarim gözükür kollarımda. Zayıfım bir de. Cocukken sinirli yaramaz hırçın bir cocukmusum. 15 yasimdan 23 e kadar antidepresan kullandim. Senin cocuklar cok kucuk devam ederse bekleme benim gibi 7 i yasinda pedogog a götür yaramaz olmaları dogal cocuktur ama bu kadari fazla geldi bana kıskançlık duygusu olabilir aralarinda birde.

Aynen öyle ben çok korkarım Allah kimseye evlat acısı da hasreti de göstermesin.

Kesinlikle.. Keşke üremeye meraklı olduğumuz kadar üretmeye de meraklı olsaydık. Değer üretmeye fikir üretmeye bilim sanat teknoloji üretmeye.

Aslında çok çok çocuk daha iyi gibi. misafirlige gittiğimiz bir evde diger misafir 4 cocukluydu. kadının yanına bile gelmediler. abla ve abi oyaladı kücük kardeşi. ben tek çocukla bir bardak çayı zor içtim. tabiki abi abla baksın demiyorum ama büyükler oyun oynarken kücük de dahil oluyor oyuna ve ister istemez bir yarım saat bir saat es veriyorlar anneye.

Arkadaşlar hepinize ayrı ayrı teşekkür ederim tüm içtenliğimle; çoğunuz çok samimiyetle yanıt vermiş. Çok yazılacak şey var ama burada ne kadar anlatabilirim ki. Oglum 5,5 yasında ;anaokuluna gittiğinde 2,5 yaş oğlumu kreşe vermeye içim el vermiyor o daha çok küçük. Büyük oğlum yarım dönem gidecek onu alacak bırakacak biri olması lazım. E küçük oğlum kreş değil bi bakıcı da olsa o bakıcı büyük oğlumu alıp bırakıp digerine de yanında taşıyor olması lazım. Buna cesaret edemiyorum. Hani desem ki arabamı ona versem. Guvenemem ki. Araba da bırakır veya kaza yapar ya bilmiyorum türlü türlü şey geliyor aklıma ikisini birden idare edemez. Ve benim çıkış saatlerim bazen 8 leri 9 ları bulacak. Benim mesleğim bankacılık. Bu işle uğraşan arkadaşlar vardır bilirler bankanın disiplinini düzenini giriş çıkış saatlerini. Yani ben bi öğretmen değilim ki ağır şartlarım. Ağır geliyor arkadaşlar hem fiziki anlamda hem psikolojik anlamda. Onları koruyup kollarken ortada ben diye bi kavramım kalmadı. Hayatım yarım kalmış gibi. Bi sihirli değnek gelsin onları yok etsin demiyorum ki keşke hiç anne olmadaydım diyorum zira aksi bi duygum olsa bakıcısıdır kreşidir verir geçerim ama bu düşününce bile yüreğimi acıtıyor omları kaybedecekmişim gibi e öbür türlü de nefes almıyor gibi ağır işçi hissediyorum kendimi. Dışarı çıkıyorum benim bi gözüm birine diğer gözüm birine ayrılıyor resmen. Etrafımda ki insanları asla göremiyorum güneşe gökyüzüne kafamı kaldırıp bakamıyorum çünkü o kadar müdahale edilesi çocuklar. Bi operasyon geçirdim 1 gün hastane de kaldım çok komik ama asla ameliyat acısı hissetmediö hemşireler çok şaşırdı herkes inliyor sen gülümsüyorsun diye. Çocuklarım babalarında güvenilir bi yerdeydi endişe edeceğim hiç birşey yoktu. Ben de onlardan 32 saatten fazla bi sürede uzak kaldığım için nefes aldığımı yaşadığımı hissediyordum düşünün sadece 4 duvar arasında ameliyatlı olmama rağmen. Hem de iki operasyon birden olmama rağmen acı duymadım çünkü beynim bi uğultudan kurtulmuş gibiydi.

Hiç doğurmasaydım demek sanki içinde çocuğa duyulan bireysel bi sevgisizlik barındırıyor gibi. Oysa benim konum apayrı. Keşke hiç anne olmasaydım hangi çocuk olursa olsun bu vasfı hiç almasaydım. Ben annelik vazifesi altında ezildim yoruldum. Hala kendime yük ediniyorum ve küçüğü kreşe veremiyorum oysa 2,5 yaş bi çocuk kreşe gidebilir ama ben kıyamıyorum. Ben cocuklarım ellerine tel tablet vermem abur cubur vermem ben hiç kolaya kaçmadım kaçmış olsaydım belki bu kadar ağır gelmezdi. Sizin okuduğunuz ile benim yazdıklarım apayrı seyler. Cocuklarını sevmeyen istemeyen bi anne yok ortada merak etmeyin.

Ayyy tatlim yaa ne desem ki simdi.. Gececek bu günler, cok bunalmisin normal böyle hissetmen. Ben de iki kücük cocuga yalniz bakiyorum esim iste, bak iki haftadir doktora gidemiyorum. Resim cizerdim eskiden, senelerdir cizmiyorum sovalyem bodrumda köselere atilmis durumda. Ne bir kitap ukuyabildim ne de uyku uyuyabildim. Üc senedir toplamda cocuk emziriyorum gece gündüz. Ikisine birlikte bakmak, disari cikmak cok zorluyor beni. Dün öyle hastaydim ki uyuyakalacaktim esim iste, öyle cok isterdim ki dinlenebilmeyi.. Adet olacagim simdi mesela agrim olacak, acaba elime cay alip azicik oturabilecekmiyim asagi.. Hayir. Ama gececek, cocuklarim oldu ailem var. Benim ailem, bircok fedakarlik yaptim. Bir kizim bir oglum var, öyle zor dönemler yasadim ki, hamileliklerimde, ac da kaldim, caresiz de.. Hepsi cekirdek ailem icin, feda olsun. Az kaldi be kizkardes, az daha dayan. Bu dünyada yalniz degilsin, bak benim de kimsem yok. Geciyor zaman, ha kitap falan okumuyoruz o ayri evet, kendime hic zaman ayiramiyorum. Epilasyonum geldi hala bekler, dustan cikip bornozla pedikür yapabilmek bir lüks.. Evet kendime hic zaman ayiramiyorum, ben diye birsey yok. agrilarim, uykusuzlugum hepsi ailem icin. Az kaldi buraya kadar gelmissin ya cok sükür. Ikinci cocugum da yataktan ayrildigi günü, kollarimi esime dolayip yatacagim o günü iple cekiyorum.

Bana muhalefet olarak açtığınız konu aslında konumun destekleyicisi. E zaten ben de farklısını iddia etmiyorum ki:)Evet özbakımlarını bitirinceydek koskoca yıllarımı harcadım ve annelik bununla bitmiyor evladın tattığı her acı yine gelip beni bulacak diyorum. Her insan zaten ölen için onu kaybettiği için ondan yoksun olduğu için ağlar farklısın hiç duymadım. Sizin bu yazınız "Keşke anne olmasaydım " adlı konumu çürütecek bi yazı mı sizce? Önceki

cok zekiniz masallah masallah...

o anlamdaki dusmanliktan mi bahsediyorum hamd olsun cook sevgi dolu ortamda buyuyor anne babasinin saadetini gorerek hissederek yasiyor ben o anlamda kastetmedim. yani kiz cocuklari gordugum kadariyla daha uslu hanim hanimcik ama erkek cocuklari daha cok kirip doken dagitan taraf oldugu icin anneyi daha cook yipratio Önceki

https://www.marifetlikadinlar.net/alnindan-opulesi-cocuk/ yazıyı okuyun derim

Yardimci tutun, bakici tutun diyoruz ya, uygulamasi bazen cok zor oluyor o dediklerimizin. Ben hep derdim ki 2 yasina gelsin krese gider. Aha 3 oldu hala gitmiyor cunku gonderemiyorum. Pek cok kosulun bir araya gelmesi lazim cunku. Kres yarim gun olursa servis yok. Araba sart. Calismamak sart. Veya calisilsa bile eve yardimci sart. En ucuz yardimci yarim gune 1000 lira istiyor. Yarim gun kres 1500 lira. 2500 lirayi baglamis oluyoruz. Peki her kadin bu parayi verebilecek kadar maas aliyor mu diye dusunmek lazim. Hadi diyelim krese tam gun yolladik, ucreti 2200 lira. Benim calisma saatime uyan kres yok. Olsa bile bana araba sart. En ucuz araba bugun 60-70 bin. Ya araba alacagim ya da gene eve yardimci sart. Gelen yardimci sadece cocugu ugurlayacak ve karsilayacak. Gene para. Yani her sey istedigimiz gibi olmuyor olamiyor.

Canım anlıyorum seni bence zaman zaman bütün anneler yasıyor bu durumu. Bence mükemmel anne olmaya çalışma. Senin de bi hayatın var fırsat buldukça çık gez dolaş. Anladığım kadarıyla çocukların büyümüş bi kreş ne bılıyim bı bakıcı bulabılırsın. Böylece sende işe baslarsın insan görürsün. Psıkolojın düzelir

Aferin size, sanıyorsunuz ki madalya takacaklar. Hayata çocuk sevmekten daha eğlenceli şeyler de var, ama işte bilmek için vizyon gerekir.

Bu konudaki yorumlarınızdan sonra bir hayran kitlesine sahip oldunuz belki de.. Öyle güzel, öyle doğru, öyle yerinde tespit ve gözlemler yapmışsınız ki bu konuda karşılıklı sohbet edesi geliyor insanın devamını ddinlemek için.. Ben de bir instagram paylaşımında düşüncelerimi cuk açıklayan bir cümle okumuştum: '' Biz, neslinden, ben nesline..'' Çocuklarımız bencilliği öğrenerek büyüyor ''benim çocuğum haklı, benim çocuğum yapmaz'' larla çocuklarımızı büyütürken hep kendi haklılığına inanan, eleştirilere kapalı olan bir nesil yetişiyor sanki.. Eskiler gibi çocuklarımızı büyütmenin dayanılmaz hafifliği olsa keşke üzerimizde ucundan, kıyısından.. Ben de çocuğumu ve kendimi çok bunaltmadan annelik yapmaya çalışıyorum. Başarı derecem herhalde birkaç yıl sonra ortaya çıkar.. Sizi de çabanız konusunda tebrik ediyorum. Darısı sizin gibi olmak isteyenlerin başına

Tabi ki anne. Ne desin baba mı? Annelik yaradılış olarak hem anne için hem bebek için bağlanış biçimidir. Aynı bedenin içinde, tam 9 ay birlikte yaşıyorsun, doğuyor ve sadece senin GÖĞSÜNDE kaç yıl kokunla sakinleşiyor. Baba kim? Akşamdan akşama seven bir birey. Hissiyat olarak bile fıtrat olarak eksik. Hep baba desen ne far keder ki, bebek zaten içgüdüsel olarak anne varken babayı red eder. O yüzden ya ANNE olacaksın tüm zorluklarıyla, mutluluklarıyla, yada sadece KADIN...

Allah yardımcınız olsun ne kadar zor Babasıyla vakit geçirmiyor mu çocuklar? Hiç kalmıyorlar mı onun yanında? Ben de bu yaz acillik olup 2 gün yatmak zorunda kaldım ve şükrediyorum iyi ki olmuşum diye çünkü ben de benzer bir durumdaydım. N

Siz de su acıdan bakın zaten bütün kadınlar kendi nefisleri için yaparlar çocuğu değil mi? Zira sizin anneniz sizi dogurmadan önce sizi tanımıyordu yanı siz tanıyarak dünyaya getirmeye karar vermedi değil mi?Peki hal böyle iken evladın basına birşey gelince bi annenin kendi nefsi için de ağlaması normal değil midir? Bu cevabım mı sizinle "düpedüz tartışmaya çalışmak" ?Rica ederim tartışma içeriği hissettiren cümleyi/kelimeyi söyler misiniz? Yokuspokus

Mutlu ettiniz beni hiç kendimi o yönlü düşünmemiştim teşekkür ederim.

Bende de iki tane kedi var :) sende kaç tane var? Hamileyken bana çok dediler bunu. Evlendiğim günden beri kesi besliyorum ve ilk aldığım kediyi şuan vden göndermeyi düşünüyorum

Konuyu kendim açtım zannettim bir an, defalarca açmaya yeltenip bir türlü dile getirmeye cesaret edemediğim duygularım.. O kadar yıprandım ki 3 sene de, evlilik benim için resmen kölelik oldu. Sadece zorluk, sadece yorgunluk.. Evlendim evleneli hep sorun, sıkıntıyla uğraştık. İlk 1 yılım iş problemleriyle geçti, bugün geçecek yarın geçecek derken uzun zamandır jinekolog muayenesinden geçmediği düşünerek doktora gittim varan 2 oldu resmen, çikolata kistin var kısırlığa yol açan bir kist, bebek düşünüyor musun deyince? Dur abla ben daha 4 aylık evliyim, daha evliliğimden bir şey anlamadım, hadi onu geçtim bir sürü borç var ne çocuğu diyesim geldi? İstemediğimi söyledim, istemen lazım ama dedi sadece! Bir 6 ay ilaç tedavisi gördüm kist küçüldü sonrasında tabii daha beklememin faydasız olduğu ya ameliyat olacağım ki onunda riskleri falan derken zaten olmama ihtimaliyle de eşimin üzerimde kurduğu psikolojik baskıya yenik düştüm. Yeni işe girmiştim, şartları çok iyi olan kimsenin kolay kolay bırakmak istemeyeceği hamilelikten dolayı çıkarıldım. En azından doğum iznine kadar çalışırım derken, bir anda işsiz kaldım.. Oğlum doğdu, zaten hastaneden eve gelince kendimi sanki koca bir taşın altında kalmış gibi hissettim, bir de gazlı olup ağlama krizlerine girince.. Ağlamaktan tek göğsümde sütüm azaldı bir anda, yalnız kalmak istemiyordum ama ne anne var ne de kayın valide.. Eski günlerim aklıma geliyordu istemsizce ne kadar özlediğimi fark edince kendimi suçlu hissediyordum. Aylarca koltuğa bağımlı yaşadım, en erken yattığı saat gece 02:00 oluyordu. Bütün gün evde, arkadaşlarım başka semtlerde, ha deyince gidilmiyor. Şuan 20 aylık huysuzluk ve inat tam gaz devam. Dışarı çıkarız sürekli mızırdanır, ne gördüğümüzden ne içtiğimizden bir şey anlarız ve o durmadıkça biz gerilip eşimle birbirimize sarıyoruz. Bazen eşimle konuşurken şu 3 senemden ne anladım? Ne cicim ayı yaşadım ne başka bir şey üstüne hala dert, sıkıntı derim kendimi tutamayıp, ilk sene borçlardan her şeyi erteledik, sonra çocuk gelince zaten maddi durum mu kaldı ortada yapacak? Böyle bazen yeni evlileri görüyorum ağızları kulaklarında geziyorlar tozuyorlar içime bir öküz oturuyor sanki. Bir daha hiç bir zaman yaşayamayacağım şeyler olarak hayalde kaldılar.

Ah nasıl özledim o rahat ve başıma buyruk günlerimi. Ben bunu söylediğimde bile ortamdaki herkesin gözleri yuvalarını zorluyor. Neden? Çünkü anlama sorunumuz var. Çünkü böyle bir şey diyorsan çocuğunu sevmiyorsun, yazık o çocuğa, vah vah tüh tüh. En büyük motivasyonum oğlumun giderek kontrol edilebilir olduğunu görmem . Bunun dışında günü kurtaran motivasyon kaynaklarım da var. Ne kadar çok seversem, oynarsam, yorarsam o kadar güzel uyur gibi. Allah aşkına çocuğunu parka çıkarırken çocuk eğlensin demeden önce "Yorulsun da hemen uyusun güzel uyusun." diyen kaç kişiyiz? Biliyorum az değiliz. Bir kardeşi olursa bu motivasyon kaynaklarım yerle yeksan olacak ve elimde sadece 'bi gülüşü var' kalacak. Sizi anlıyorum, tam olmasa da büyük ölçüde anlıyorum. Çocukla her an dipdibe olmak tahammül sınırlarını nasıl zorlar biliyorum. Çocuğun her anından keyif almak kendinize ayırdığınız zamanla orantılı. İnşallah gittikçe kolaylaşan bir hayatınız olur.

Eeeeee ablacim ben de onu diyorum ya zaten, 9 ay karninda tasima var, annelik icgudusu var hayatboyu cocuk icin endiseleniyorsun, uykusuz geceler var, emzirme var, vucudunun deforme olmasi var, lohusalik depresyonu var da var yani... Kadin da insan, bunca yuke tek basina dayanmasi zor. Erkek de bir zahmet kendi cocugu icin biraz dert cekiversin. O adam da bu kadinla ayni evde yasiyor, gozu kor mu gormuyor mu su kadinin halini? Goruyordur ama orali olmuyordur muhtemelen.

İki kedim var, 15 aylık oğlum var. Hepsi evlat, beraber yaşıyorlar. Hatta ülke değiştirdik, kedilerimizi de yanımızda getirdik. Biz 5 kişilik bir aileyiz. Bir insan oğlum, bir kedi kızım bir de kedi oğlum var. İnsanlara kulak asmayın, kedilerinizle mutlu mesut yaşayın:)

Katılıyorum, hele şimdiki çocuklar 1 yaşlarını hatırlarlarsa hiç şaşmam:)) Psikoloji derslerinde lisede bile gördük, uyaran ne kadar fazla olursa. gelişim o ölçüde kapsamlı oluyor. Küçük kız yeğenim 6 aylıkken annesinin onunla konuşmasına öyle tepkiler veriyordu ki adeta konuşmayı biliyormuş ta o anlık engellenmiş gibi eliyle koluyla yüz ifadesiyle hararetle sohbet ediyordu maşallah.

Cocuk sahibi olan bircok kisi bu durumda zaten. Bir dunya sikayet edip sonra da bir gülüşü yeter diyorlar evet yetiyordur ve cok seviliyordur cocuklar eminim ama gercekten akıl işi değil. Iyice buyuduklerinde rahat edersiniz artik muhtemelen.

İllaki her çocuk farklıdır ama benm uslu çocuğum var demedm benmde iki tane erkek ve oldukça hareketli cocuklar E

Aminin aminnnn yani demem oki şükür bizde kiz erkek evlat ayrımcılığı yok sırf erkek olsun diyede çocuk yapmam yanibirtane daha sağlıklı olsun diye istiyoruz

Herkesin tabiatı farklıdır illa şükürcü mü olması lazım?! Kadın derdini yazmış, nispetçi tayfa onlayn.

Düşmanlık bilinçli ve planlı yapılır oysa çocuklar sadece içgüdüleri ve daha çok taklitle hareket ederler

O evdeki hayatı tek başınıza idame ettirmeye çalışırsanız daha çok yılacaksınız belliki evde ki baba koca figürü de biraz görev yüklense bence nefes alırsınız. malumunuz mutlu anne mutlu çocuk. Böyle de zor bence maddi durumunuz el veriyorsa eve bir yardımcı bakıcı almanızı öneririm. Babanın daha çok görev ve sorumluluk almasını öneririm. ve bir de haddim değil isyanınızda bir nebze de olsa haklısınız ama aklınızdan geçen düşüncelere de ben olsam çok dikkat ederdim Allah evlatlarınızın yokluğunu göstermesin amin.

Sizde hakli olabilirsiniz kendinizce ama anca benim yasima gelince ne demek istedigimi anlarsiniz. Calisan bir Kadin olarak ben o yollardan gectim ama siz hala benim gectigim yollardan gecmediniz:)) sorunlar ve zorluklar hic bitmez sadece degisir(

Benım oğlanda öyledir çok asabidir. Bende çocuğa yaklaştırmam buyuk ıhtımalle.. genelikle kızla oynatırrırm :) oğlan sadece benımle gecinebiliyor eşimi bile mahvetti. Aaahh o veterınerlere burda olsa da konussa :) narkozlu haldeyken bile ellerini mahvetti :)) ama onu çok seviyorum ilk gözağrım o benım

Emin ol hep böyle kalmayacak, bir şekilde ya daha iyi iş şartları ya da başka bir kolaylıkla rahatlarsın. Ben şimdi rahatım dedim ama bu durum ancak 4 yıldır var. 3 çocuğumuzla gidiyorduk işimize, orada hem çalışıyor, hem onlara bakıp avutuyor, ilgileniyordum, oradan eve bırakıyordu eşim bizi, kendi başka bir işe gidiyordu, çünki kazancımız çok azdı. Ben çocuklarımı yeıkayıp yediriyor, evden yaptığım işimin başına geçiyordum. Çok gece oldu yemek yiyemeden oturduğum yerde uyuyakaldığım. Ertesi günün yemeğini de yapmam, çantayı hazırlamam gerekiyordu. Fakat nasıl dayandım;çocuklarımız çin dedim, geleceğimiz için. Şimdi canım isterse ya da yoğun zamanlarda eşime yardım ederim. Zengin olmadık ama tekeri tümsekten kurtardık şükür. Hobilerime zaman ayırırım, evden iş yaparım bazen, bazen derim keşke o kadar kaygılanmasaydım, o güzel yıllarımı daha güzel geçirseydim, her şey yolunu buluyor, yıpransan da, rahat olsan da...

Senin durumunda arkadasim var. Cok basarili bir is kadiniyken simdi cinnet geciren ev kadini. Bazen ben de senin gibi dusunuyorum. Bir kizim var cok seviyorum ama bazen hayatim kizimi bakmakla mi gececek diyorum. Bazen olur olmaz agliyor. Gecen gun tokasi neden dustu diye saatlerce agladi. Cok zor gercekten. Seni cok iyi anliyorum.

Kaç gündür aklımda bu konunun sahibi. Gerçekten çok üzüldüm senin için. Ben evliyim ve çocuk istemiyorum. Ama toplum dayatması var ya bizde. Yap yap yap. Kim bakacak diyorum. Herkes bakıyor sen de kendi çocuğuna bakacaksın diyorlar. E ben bakmak istemiyorum ama Çocuk sevmiyorum. Istemiyorum. Tek kaldım benim gibi düşünen yok çevremde..

Bu arada 'baba' nerede hiç bahsetmemişsiniz. Gözümde bekar bir anne canlandı doğrusu. Çocuğum olmadığı için tam olarak anlamam zor ama empati kurabiliyorum. Çok büyük sabır gerektiriyor. Sizin mutsuzluğunuzun ve hırçınlığınızın çocuklara da yansıdığını düşünüyorum. Önce sizin iyi olmanız lazım. Destek almaya çalışın. Bu çocuklar artık olduğuna göre bundan sonra size düşen dayanıklılığınızı arttırmak olur.

Yaramazların döküntülerini topluyordur. Bazı konularda kural getirirseniz çocuklardan bu kadar bıkmazsınız. Mesala ben yemek yerken altına örtü sererim ve dolaşarak yemesine müsade etmedim. Kendi de alıştı şimdi dökülecek bir şey yediği zaman hemen örtüsünü serer. Ellerini benim dememe hiç gerek kalmadan kendi kalkar yıkar, bırak sağa sola sürmeyi öyle havada tutar ellerini yıkanana kadar. :) oyuncaklarını toplarken her şeyi yerli yerine koyar gerçi toplamayı sevmiyor ama. Banyodan çıktığında ayaklarını kurulamadan çıkmaz hayatta. Kıyafeti battıysa hele ıslandıysa hemen çıkarır ve sepete atar hiç ortaya atmaz. Maşallah diyim 4 yaşını yeni doldurdu oğlum. Öyle öğrettim yaptığı bana öğrendiği kendine diye anne atasözüyle bitireyim. Edit: bunu yazdım içeri geçtim ve bingo bütün yastıkları dağıtmış eşek sıpası. Bi daha edit: bak benim çocuğum şöyledir böyledir demek için yazmadım. Her çocuğun zorluğu var. Bazı şeyler öğretilebilir. Bazı davranışlar düzeltilebilir. Bunların üzerinde çalışmak lazım.

Hep derim her kadın anne olamaz bazı kadınlar anaç değildr ki her kadın anne olmak zorunda da değil. Yanlış anlamayın siz de haklı olarak bunalmışsınız sizi anlıyorum. Ama çocuk yani bunlar bu tür şeyler normal.

Bunalmısşınız fazlasıyla Çocuklarınızı bir yük olarak görmeyi bırakıp onlarla hayatınızı renklendirmeye çalışın. Evet zor hemde çok zor daha okulları var, ergenlikleri var say say bitmez. Varlıklarına bin şükür. Yokluklarıyla sınamasın rabbim.

Şöyle konularda annelik dersi veren, " kutsal ana"lara da ne diyim bilmiyorum. Kadıncağız zaten daralmış, bunalmış, bi' de bazısı "Aaaa canım öyle deme Rabbimin verdiği güzellikler, Rabbim vermiş, öyle deme... " diye başlıyor. Ya bu kadın ne diyor siz ne yazıyorsunuz? Hissetikleri gayet insani ve doğal. Belli ki çocukları çok yaramaz. Bazı anneler çocuğu baskıyla disipline ediyor. Belli ki öyle de yapmıyor. Yani sizin çocuklarınız belki de çok uslular, belki baskı yapıp çocuklarınızı disipline ettiğinizi sanıyorsunuz, belki eşleriniz yardım ediyor. Konu sahibi başka bişey söylüyor. Lütfen biraz duyarlı olun. Kadıncağız zaten yorgun, üzgün. Siz de kendini iyice kötü hissettiyorsunuz yazdıklarınızla.

Ben mükemmel bir anneyim. Her işime kendim yetişirim kimseye eyvallahim... Yok yok şaka şaka. Annelik heralde şimdiye kadar üstlendiğim en büyük sorumluluk. Okudum, calistim, büyük projeleri tek başıma yaptım, ama şu annelik kadar insanı zorlayan birsey görmedim. Çocuklarımı cok seviyorum. Biri killarina zarar vermek istesem gözümü kırpmadan öldürürüm sanırım. Ama annenin bir gerçeğide cok yorucu olmasi.. Iki küçük cocugum var ve nerdeyse bütün zamani kendim bakıyorum. Esim uzun çalışıyor. Benimkilerde aşırı hareketli. Anne konunuzda şunu söyleyebilirim:Gecenlerde iki cocugum birden hastalandi ve kimse bana yardim etmedi. Cok uykusuz kaldim, yemek yiyemedim, su icmeyi unutum felan. Anneme de kiziyordum niye yardim. Etmiyor diye. Sonra düşündüm de:cocukken hep annemin derdim olduğunu görüp bana yardım etmesini beklerdim, ama görmezdi hic. Kc senedir hala annemi bekliyormusum meger derdim olsa. Artik beklemiyorum ve kendimi daha iyi hissediyorum. Hem annemi suclamayi biraktim çünkü onunda bir cok derdi var zaten. Bizim toplumda anne olmanın psikolojik tarafina cok az ilgi gösterilir. Halbuki anne bir sürü duyguyu birden yaşar değişir. O birden yok olma hissi her anne yasar. Bazıları yok olduktan sonra kendini tekrar keşfeder. Bazilari yeni arayışa girer. Bende bir süre komple yok oldum öyle. Günde kendime 10 dakika olsa bile zaman ayiriyorum artık. Makyaj yapiyorum, kitap okuyorum, bakim yapıyorum felan. Eşime de daha fazla ilgi gösteriyorum, oda bana öyle. Biz anneler maalesef kendimizi unutuyoruz. Korkularımız cesaretimizden fazla oluyor. Haftada baba cocuklari ne Kadar aliyor? Kres konusuna gelince ebemle gecenlerde görüştük. Oglum 2.5 yasinda. Ya simdi yada 4 yasindan sonra krese vermem en ideal zaman dedi, çünkü 3 yaslarda daha cok anneyi istiyorlar. Belki simdiden küçügu kreşe verseniz daha iyi alışır. Bence siz iyi bir annesiniz, sadece yorulmussunuz ve kırgınlıklariniz cok. Kendinize zaman ayiracak imkanlar yaratmaniz lazim. Buna cocuklarin. Bablarini dahil edin

Bu kadarr cocuk sahibi olmak isteyen o kadar gozyasi doken warken kadin keske anne olmasaydim keske cocugum olmasaydi diyo vala pess. kendinden emin degilsen ne diye iki cocuk yapiyorsun o cocuklara nasil duzgun anne olcaksin. allh bagislarsa iki cocugum var ucuncuye hamileyim. cocularim karnindaki kardesimiz buyusun diye bal yediriyorlar bna dun aksam. iyiki dogurmusum vala benim sirtim yere gelmez

Ayy korkmaya başladım valla benimde 2.5 yaşında oğlum var ikinci ise yolda geliyor inşallah.. şuan oğlumun sıkıntısı yok ama ya ikinci gelince kudurursa diye çok korkuyorum.. Peki eşiniz nerde bu süreçte yani hiç mi yardımı olmuyor.. çocuklar kaç yaşında kreşe anaokuluna gitmiyorlar mı. Üzüldüm açıkçası gerçekten insan bazı zamanlar çok bunalıyor.. ama geçecek bu günler emin olun. İlerde 2 genç adam olunca onlarla gurur duyacaksınız.. kendinizde sakin olun çocuklu ev sonuçta bırakın dağıtsınlar oynasınlar çocuklara dur denilmiyor malesef..

Ard arda doğum yapmanız hata olmuş 2. için daha dikkatli olsaydınız keşke, her kadın anaç ruhlu ve anaç hormonlu değil burda önemli olan kendini çok iyi tanımak, olduktan son ra günaydın Çünkü azarla, sinirle o çocuklarda kötü izler kalacak ama bunu size hiç bir zaman itiraf edemiyecekler, belki ilerdede sizden uzaklaşacaklar Sevgisizlikten, sizin sinirli halinizden diyecekler ki annemiz hep sinirliydi Ve size ileride pek bağlılık göstermiyecekler ama sende diyeceksin ki çocuklarıma saçlarımı paspas yaptım

Bence bu konunun çözümü biraz rahatlık. Bizim eczacı bir tanıdığımız vardı, çocukları olduktan sonra çalışmıyordu. Yaşları yakın iki erkek çocuğu vardı. Ama ben hayatımda böyle bir şey görmedim, birer küçük hayduttular. Yani abartmıyorum düz duvara tırmanırlardı. Ama anneleri o kadar rahattı ki size anlatamam. O duştayken televizyon mu kırıldı amaan sağlık olsun. Oğlu balkondan mı atladı "efecim bir daha yapma annem" Çocuklarla baş edemiyorsa hastaneye götürür eşine bırakırdı, eşi hekimdi. Mükemmel bir babaydı eşi. Çocuklar bayat ekmek ayranla falan büyüdüler ama o teyzemiz akıl sağlığını korudu ve hiç yaşlanmadı resmen. Bazen bunaldığım zamanlarda hep o teyzeyi aklıma getiririm ben. Siz de biraz sorunluluğu üzerinizden atın ve rahat olun.

BENDE GÜNLERDİR BUNU DÜŞÜNÜYORUM... bende anne olmamlıydım çok seviyorum ama bi okadrda sinirli bi insanım ve çalışıyorum herkese göre sakin bir çocuk görünürken evde canavar oluyor.. bilmiyorum eşiniz yanınızdamı ama eşinizin ilgi eksikliği kesinlikle büyük etken. eşimin işinden dolayı cok gormedıgımde sınırlerım dahada yukselıyor bı suyu bıle döktüğünde cinnet geçirebiliyorum.. umarım düzeliriz zor bır durum allah isteyen herkeslere nasip etsin ama gerçekten zor çook çook zor sabır diliyorum bızım gibi anneler..

Allah yardımcınız olsun bende kızımla sancılı ergenlik geçirdim 5 yıl sürdü ÇOK perişan günler yaşadık ama geçti gitti sabah onunla evden çıkardık akşam 9 evde olurduk asla başıboş bırakmadım sıkı sıkı takip ettim şerlook holms gibi lightpinklady Bslngc:74.7 Gncl:63.2 Hedef:62

Ne güzel ve cesurca anlatmışsınız derdinizi. Burda duyar kasan bazı üyelere katılmamakla beraber sizde kendimin 3 5 yıl sonraki halini görüyorum. Benim çocuğum yok ve sanırım hiç o işlere de yanaşmayacağım. Bana bu hayattaki en büyük sorumluluk çocuk geliyor. Korkuyorum bir insanı dünyaya getirip ona en iyi koşulları sunmaktan. Annem babam bana sorabilseydi keşke beni de doğurmasaydınız derdim ben. Belki çocuğum da bana bunu der bir gün diye korkuyorum

Cidden mümkün değil :) Süper zekasın demek ki :)

Istenen için illa bir sebeb olması gerekmez imzaniz sonuçta yeniden anne olmak her kadının hakkı bariz benimde hakkim ıstiyorum

Çok yanlış bir dua şekli, daha bebeğiniz çok küçük simdi istemediğinizi belki ileride cok isteyeceksiniz belki yine kazara tekrar bir evlat sahibi olacaksınız ama nasip etmesin diye dua ederseniz kayıpla da sinanabilirsiniz bu canınızı daha çok yakar.

Öncelikle ha bire çocuk doğurup, o çocuklardan dolayı sırtı yere gelmeyeceğini düşünen biriyle arkadaş olma ihtimalim sıfır, o sebeple hitabet kelimenizi kabul etmiyorum. Sorunuzun cevabı ilk yazdığınız mesaja bakarak daha fazla tanımak istemiyorum bu kadar vizyonsuzluk kafi sağolun.

Canım benim yav hiç birşey söylemeden kocaman sarılasım geldi sadece...

Türkiyede kadın olmak korkunç birşey

Amin inş isteyen herkese nasip olur

Başlığı okuyunca çok üzüldüm Bir annenin bu cümleyi kurması kadar kötü bisi olamaz herhalde. Artık ne kadar bunaldınız ki böyle düşünüyorsunuz. Sizin aileniz, eşinizin ailesi, kimse yok mu etrafınızda ilgilenebilecek? Eşiniz sizin bu halinizi görmüyor mu? Çok zor bir durum Allah yardımcınız olsun. Rabbim acılarını yaşatmasın size. Her ne kadar simdi pişmanlık hissediyorsunuz gibi gelse de size yokluklarına katlanılamaz...

Taşlanmak için değil de gerçekte böyle olduğu için yazıyor/söylüyor olabilirler mi acaba? Bekarlar/çocuksuzlar bu duyguyu asla anlayamazlar kabul ediyorum ama bu kadar acınacak bir durum yok o anne baba için :) Evet çocuk büyütmek çok zor, ama az biraz yakınsam bağırsam ardından şükredecek bir davranış muzurluk çıkarıyor ve beni saniyede başka duyguya sokabiliyor çocuğum. Size komik gelen söz, içinde isyan ettiği için tövbe edip şükür barındıran bir sözdür aslında :) Hastalandığında halsiz halini izleyip keşke keyifle gülse enerjisi yerine gelse diye gözünün içine bakıyor anne baba. Bu düşünce daha hasta olacağını hissettiğin anda başlıyor. Daha ayrıntı verip uzatmak istemiyorum rahat tatil yapamamakla ilgili belki defalarca dert yanmışımdır etrafıma, ama bir kaç sene sonra durumun değişecegini de biliyorum.

Bu yoruma bayıldım ne kadar güzel yazmışsınız terapi gibi...

Est. teşekkür ederim.

Oyle tabi ki, cok mutlu bir cocuk oglum Sadece ben uzuliyorum kendi kendime keske hatirlasaydi diye, yoksa maksat zaten o mutluluk hissinin kalici olmasi

Çocuk sahibi olmak büyük bir sorumluluk ve anne olarak bazen kendinden vazgecistir.. onlar küçükken geceni, gündüzünü onlara adarsın.. sizinde yazdığınız gibi kısa bir duş almak bile, wc ye gidebilmek bile büyük bir hazırlık ister. Cocuklarim küçükken benimde ara sıra sizin gibi hissettiğim olmuştur. Ama bunlar geçecek istemesenizde geçecek. Buyuyecekler. Keske size yardımcı olan birileri olsa ara sıra soluklansaniz. Büyüdüklerinde de farklı dertleri oluyor çünkü şimdiden gücünüzü kaybederseniz ilerde dağılırsınız.

Kesinlikle. Kurulu bir düzenden, bunun sonunun fiyasko olacağını bildiğimizden çıkıp kendimize sıfırdan yaşam kurduk. Harabe evlerde oturdum. Şu anda geniş ferah kendi evimizde yaşıyoruz çok şükür. İyiki de o başlangıcı yapmışız, fakat keşke biri bilip söyleseydi de daha relax olsaydım. Bir şeyler değişiyor zamanla, bir söz var çok severim. "Her sabah dünya yeniden kurulur, her sabah yeni bir başlangıçtır"

olsun bu bile büyük gelişme valla hiç acele gerek yok bencede. İnsan kendi istediği ve emin olduğunda karar vermeli buna bence. Bana büyük sorumluluk geliyor :)

Amin. Abartmıyorum 18 aylık olana kadar kendimi unutmuştum. Çalışıyordum ama 12 kilo verdiğimi bile etrafım söyledikçe farkettim. 2 yaşında olunca kremler almaya, oje sürmeye kendime bakmaya başladım :) Çocuk konusunda her dönemin zorluğu ayrı. Tamamen bitmiyor ama duruma daha kolay adapte olmaya alışıyorsun. Şimdi yeni doğum yapan arkadaşlara bakıp sabır diliyorum içimden :) Çok zor. Ben isyan eden, sitem eden anneleri yargılamam. Özellikle yanında destek olan biri yoksa girdap halini alıyor..

Hadi 2bucuk yasindaki neyse de 6 yasindaki çocuğun bunlari yapmasi tuhaf bence. Biraz şımartmis olabilir misiniz acaba.

Yok konu sahibinden bahsetmedim. Evrendeki adalet nasıl işliyor... Çocukları çok sevmek ve gün boyunca bir çocuğa bakmak çok ayrı gibi ya.. Belki evlat edinmeyi düşünürsünüz, bebek değil de çocuk Belli mi olur

Çok oto kontrolcü bi insanım ve evet çok mudahale ediyorum elimde olmadan. Rahat bırakmayı deneyeceğim. Teşekkür ederim.

Benim bir oğlum var 2. sıpam da yolda. Hem çok istiyor hem de çok korkuyorum. Çocuk büyütmek çok çok büyük bi sorumluluk. Hayatınızı siz değil onlar planlıyor. Ama ben onlarsız hayat düşünemiyorum. sıkıcı geliyor:) şimdi delirtiyorlar ama büyüdüklerinde size arkadaş yoldaş olduklarında bence iyi ki anneyim diyeceksiniz. Birgaripinsan

Canim bence senin sorunun cocuklar degil cocuklarla birlikte eglenebilecegin cocuklari olan arkadaslarin Çevren olmamasi ya da yeterli imkaninin olmamasi bence bunlari genisletmeye calis bir kursa yazil cocuklari krese verebilirsen ver yarim gun gitsinler sende arkadas ortamini genislet

Aferin madalya falan bekliyosunuz sanirim rabbim boyle uygun gormus ne yapsin kadin evli olan her insanin cogalmasi gayet normal bir durum hicbir dogum kontrol yontemi kesin sonuc vermeyebilir yuzde yuz koruma diye bisey yok rabbim ol der ve olur bu kadar basit ve insan dogurmadiktan sonra basina ne gelecegini nerden bilebilir herkesin cocugu farkli yasadiklari farkli kadin boyle oldugunu bilsem anne olmak istemezdim diyor cocuklarimi sevmiyorum demiyor ki sevmek cok sevmek bile korkutmali insani ya basina bisey gelirse ne yaparim diye bunu yasamamak icin bile pisman olabilir sayin mukemmel anne.

Babama değil bize yaptı, annem babamı hiç bir zaman o kadar önemsemedi. Beslenmelerimiz için poğaça, börek, kek, kurabiye gibi şeyleri sürekli yapardı, bunun yanında ev işi ve yemeklerle uğraşırdı. Televizyon izlerken bile elinde bize ördüğü bir kazak falan olurdu muhakkak. Yani sürekli bizim için bir şey yapardı ama bizimle değil. Bunu çocuk halinle anlayamıyorsun, büyüyünce annem de böyle yapıyormuş diyorsun. Ama benim bireysel ilgiyi gördüğüm, işin eğlenceli tarafını yaşadığım kişi babam olmuştur. Annem de işin hep çileli kısmında, hasta mıyız başımızda beklesin, bize pişirsin, örsün, banyomuzu yaptırsın vs. Milana22

Ben aslında şımarık diye bir kavram tanımıyorum. Bence şımarıklık diye tabir edilen şey ilgi eksikliği, ve yanlış ilgi. Örneklendirmek gerekirse; çocuk durmadan kendine vuruyodur, annesini hiç rahat bırakmıyordur ve dışarıdan görüldüğü kadarıyla şımarıktır. Aslında tek istediği ilgidir. Bir diğeri ise; anne baba aslında çocuğun istediği ilgiyi vermiyordur, misal onunla evcilik oynamıyordur, bunun yerine tablet alıyordur, oyuncaklar alıyordur, ve kendi kendine başının çaresine bakmaya bırakıyordur. Buda toplumda şımarık, herşeyi alıyorlar ama arsız diye tabir edilen çocuklardır.

Geçen gün biri demişti ya, sayıyla mı veriyorlar, sizin hakkınızı mı gaspediyoruz diye, hak vermştim vallahi:))

Yorumlari okuyorum, ne cok annelikten bezmis, cocuklari tehdit ayak bagi olarak goren kadin var. Bogaziniza kimse bicak dayamadi dimi? 2. Lerde her me hikmsmetse " kazara" olmus. Cocuklar yaninizda, saglikli sihatli. Insan daha ne ister? Onlarla zevk alin o zaman hayattan. Gokyuzune onlarla bakmak cok mu zor? Ya da onlari hayatin ritmine uydurmak? Allah bagislarsa iki tane cocugum var, yurtdisinda tek basima bakiyorum. Aileden sifir destek, esim cok yogun calisiyor. Evden home ofis baglanmaya vakit bulabiliyorum ben, biri 5 biri 2 yasinda. Ikisi de duz duvara tirmanir. Cayimi kahvemi sogutmam, onlar kosarken oturur icerim. Hic ac kaldigim olmadi ne lohusayken ne simdi. Bi hazir pizza hamuruna domates peynir koyup firina vermek 10 dkmi aliyor, cocuklarda yiyor bende. Oturup imam bayildi yapmak yemek zorunda degilim, herseyin en kolay en pratigini yapiyorun. Hergun yemegim olur, hergun disari cikarim. Alisverise cocuklarla cikarim. Bakicim yardimcim yok. Tuvalete banyoya tek gidememek beni insanliktan cikarmiyor. Hatta gitmisken onlari da cocuklari da yikarim birlikte cikariz, sac bas sirayla kurutur kremlerim ikisini de. Napayim suan sartlar bu, bende bunu kabullendim. Illaki buyuyecekler. 1 hafta once tek basima ucakla Turkiyeye geldim, ne yolda bir yardim eden ne bisey. Iki koca valiz, iki cocuk, bir bebek arabasi. Inince de 2 saatlik otobus yolculuguyla memlekete vardim, toplamda 9 saatlik yolculuk yani. Herkes diyo kizim yorulmuyo musun? Allah baska yorgunluk vermesin, yatinca geciyo zaten. Allah vermesini bildiyse almasini da bilir. Cocuk sahibi olmak istemeyenlere saygi duyarim, evet sorumlulugu cok buyuk ama oturup cocugun ne kadar kotu tu kaka oldugunu savunmakta ayri sacmalik. Bitki degil insan yetistiriyoruz, tabi zor. Ama her zor olan kotudur diye bir sey yok.

Bu annemin vazifesi değil ki. Hiç bir kadının vazifesi çocuk bakmak değil. Hayatta her şey müşterek. Anne ilgiyi veremiyorsa, yeterli zamanı yoksa baba da gayet yapabilir. Kadına bu kadar yüklenmek manasız yani. Annenin verdiği sevgi özel olarak farklı bir sevgi değil sonuçta. Babam öğretmendi daha az çalışıyordu, annem memurdu akşam 5'e 6'ya kadar, kimi zaman hafta sonlar nöbeti de oluyordu. İmkanlar öyle elverdi öyle yaptı demek ki, o kadarı geldi elinden.

Çok düz tartışmaya çalışıyorsunuz ve yaptığım yorumu çok çabuk düşünüp geçtiğinizi söyleyebilirim. Bana karşı neyi savunuyorsunuz şu an mesela çok merak ettim. Hakikaten savunduğunuz şey nedir? Bakın, insan en sevdiği şeyde en bencil hale gelmeye meyillidir. Siz bence o bencillik lafına biraz bozuldunuz da oradan gitmeyin; "Ölçülü kadercilik"ten gidin.

Oğlum yaramaz ama duygusal bi çocuk. Ona her defasında güzel güzel açıkladım. Üzülüyor sarılıyor sonra yine tekrarlıyor ve yine yine yine... Ben hatırlattığım da unuttum diyor. Hatta kardeşi aynı şeyi yapınca ona kötü davranıyor yapma ;"Yapma annemiz yoruluyor hasta olacak bizimle ilgilenemeyecek " vs diye kafamı çeviriyorum aynısı yeniden kendi yapıyor :/Yani gel de bağırma bilemiyorum..

Evet, belki kısıtlanmaya sebep olarak çocuğu değil de günlük işleri ya da diğer etmenleri görsek ona göre çare arayabileceğiz. Örneğin benim işimi zorlaştıran çocuklarım değil, eşimin yardım edememesi ve diğer aile dışındaki çevrenin sorunlarıydı, bunun farkında olmam işimi kolaylaştırdı. Çocuklarımı karşıma değil yanıma aldım,, çünki konudaki en suçsuz ve bana güç veren onlardı, her şeyi dışımızda bıraktım, eşimi de çok çalıştığı için içimde affettim ve işim kolaylaştı.

İnanın bunları bile düşünüyorum. Hayatımın en güzel yıllarını hibe ettim onlara şimdikinden daha çok ağlamasam ergenliklerinde, evliliklerinde diyorum.. Ve onlara iyi insan olmayı iyilik yapmayı dürüst olmayı hep anlatıyorum. Beni anladıklarını biliyorum, ruhlarına yüreklerine işlenecek bi yerlere. 5,5 yasında ki oğlum şimdiden baş kaldırınca daha çok ümitsizliğe kapılıyorum keşke hiç bir mesuliyetim olmasaydı şu dünya da diye.

Hanimlar herkes farkli dusunmekte ozgur bnde kendi dusuncemi yazdim benim cocuklarimda cok yaramaz hic durmazlar ama keskeyi kafasindan atmasi lazim bayanin ema1 Hayat, sen plan yaparken başına

Sadece çocuk yapmak önemli bir üretim çeşidi olsaydı su an dünyadaki en güçlü ülkelerin arap ülkeleri olmasi gerekirdi Bence nüfusu 8 milyara yaklaşan dünyada çocuk yapmak bir üretim bicimi değil tam tersi vir tüketim biçimi

Ay tamam aslanlarda böyle, genel olarak tabiatımızdan bahsetmek istedim. Demek ki aslanlar istisnaymış. Yanlış hatırlamışım olabilir. Konu bu değil. Konudan zaten komple çıktık. Şuan konu sahibi ne diyo bunlar diyordur.

Biri 7 diğeri ocak ayında 6 yaşına girecek 2 oğlum var benimde bizde de durum sizdeki gibiydi sinirden saçlarımı yolduğumu bilirim Doğduklarından beri kimseye 3 saatten fazla bırakamadım diyebilirim, çayımı soğutmadan içmeye yeni yeni başladım :) 2 yıldır kreş, anaokulu ve 2 haftadır büyük oğlumun ilkokul serüveni başladı, artık yarım gün de olsa kendimle başbaşa kalabiliyorum öğleden sonramız basketbol kursu, oyun okulu, eve gelen hocamız için koşturmakla geçse de artık biraz daha rahatladık Gün boyu ayrı kalıyorlar ama akşam olunca yine bi curcuna böyle durumlarda ikisinide alıp doğruuu sitenin parkına indiriyorum, direk kum havuzuna dalıyorlar 1 saat sonra eve gelip bu seferde küvete sokuyorum yarım saatte suda debeleniyorlar Onlar banyodan çıkana kadar babaları geliyor yemek yeme ve babayla biraz boğuşma falan artık iyice yoruluyorlar ve uyku Tabii benim batarya artık son çizgiyi gösteriyor ama yine de onları uykuda izlemeye doyamıyorum "Allah cc size bir nimet verir, o nimetten küçük bir külfet doğar. Eğer o külfete sabretmezseniz Allah cc o nimeti sizden alır" Biraz daha sabır imkanınız el veriyorsa ve yaşları müsaitse kreşe, anaokuluna gönderin veya hafta da birkaç gün de olsa bir oyun ablası ayarlayın, eşinizden ve varsa yakınlarınızdan yardım isteyin Evde baktınız sinirler gerildi çocukları alıp dışarı çıkın temizlik, yemek o an için bırakın sizden ve çocuklarınızdan önemli değil Mutfak masası haricinde başka bir yerde yemek yemelerine izin vermeyin bunu onlara döküntüleri toplamak için harcadığım zamanı ben sizinle oynayarak geçirmek istiyorum diyerek anlatın bizde çok işe yaradı :) Allah yardımcınız olsun

Ben o anki hissettiklerimle anlatıyorum, o zaman inanıyorlar. Örneğin evimiz yapılırken bir kaç ay amcamlarda kalmışız, ben bilmediğim bir odada makasla oynadığımı, annemi görünce heyecalanlanarak sakladığımı hatırlıyorum. Onların anlatmasıyla bilsem amcamın evi diye de bilmem gerekir. Bence hatırlayanlar vardır, örneğin kızım da kardeşinin doğduğunda kucağına almak istediğini hatırlıyor, tam 2,5 yaşındaydı.

ben de sizin gibiyim ama karşı tarafın oturup şükretmesi gerekitğini bizim gibi yananlara karşı ayıp ettiğini düşünmüyorum.. çocuk sahibi olmak da zor bir süreç yetiştirmek de. bizlerin onlara göre başıboşluğu var.. her iki tarafın da avantajları var.. tedavi görüyorum ama bu sürecin de tadını çıkarıyorum tatiller başbaşa seyahatler.. çocuğum olduğunda elbette sevineceğim ama dönem dönem bunalacağız doğal olarak.. hiç kimse bulutların üstünde gezmiyor güllük gülistanlık olmuyor.. akışına bırakmalı bnce.. aslında biz kadınlar her durumda mutlu olacağız özgrlük de harika bir şey.. beni mutlu eden bir sürü aktivitem var pilates, zumba vs.. ama bize kötü hissettiren toplum baskısı ve o eksik hissettiren gerizekalı sorular.. ama direniyorum eksik de hissetmicem artık hayaımda mutlu olduğumu görüyorum çünkü.. çocuklu olup da bizden mutsuz olan insanlar da dolu.. kimsenin beni aşağı çekmesine izin veremem

yapilan araştırmalara göre annenin çocuğuna duyduğu sevgi ile eşine karşı aşki beyinde aynı hormonları salgilatiyormus, yani anne çocuğuna bir nevi aşık oluyormuş. anneliği güzel hale getiren en büyük etmen..

16 ay her gün neredeyse mutsuzdum, yataktan istem dışı mutsuz kalkıyordum. 3 aydır çalışıyorum çok şükür, maddi anlamda rahatlıyoruz ama çalışma saatlerim uzun muhasebeciyim ama, çay kahve yap, bulaşıkları yıka, temizlik yap, böyle anlaşmadık sonradan bana yıktılar. Yani hep ödün vermek zorundayım. Zaten evlendiğimizden beri nasıl bir şans varsa yükün ağır kısmı bana düştü. Çalışmak değil, ağır şartlarda çalışmak zorunda kalıyordum. Eşim hafta sonu çalışmıyordu ama ben yeri geldi akşama kadar çalışıyordum, hadi çocuk yoktu. Şimdi çocukla zor şartlara devam.. Sonra derler benim ağzımdan evlilikle ilgili güzel bir şey çıkmamış hiç, yalnız evlilik çok güzel diyenler de 4 aylık evliyken 3. tatiline gidenler, her gün bir yerde gezenler..

yine de şanslı aznlıktasınız bence yardımcı bir eşiniz var ben artık birşeyleri söylemekten de yoruldum.. kendisi anlasın istiyorum ama nafile...

aksamlari uyuduklarinda biraz seyret öp kokla ozaman bütün yorgunlugun gecer icin huzur dolar. kendini yargilamaktan vaz gec oldugu yere kadar. krese veremiyorum demissin. istersen bir dene. 18 aylik oglumu su bi aydir alistirmaya calisiyorum her gün aglamaktan pert oluyoruz ikimizde. ama onun gelecegi icin diye diye kendimi sakinlestirmeye calisiyorum. bi ayda hemen neler ögrendi. oglun da orda biraz desarj olur sende kendini toplarsin

Öncelikle anneni suçlama. Satır aralarında ona da bir kızgınlık var gibi. Bir bakıcı tutun bununla beraber büyüğü kreşe gönderin. Hatta mümkün ise küçüğü de kreşe gönderin. Siz de tekrar çalışmaya başlarsınız böylece. Biraz masraflı olacak ama akıl sağlığınıza değer diye dunuyorum

Buradan ahkam kesmek o kadar kolayki Anlatamam

katiliyorum. Bence zor cocugu olmayanlar anlamadigi icin oyle yaziyor. ya da kendilerini cocuktan hic bunalmiyor gibi "gosteriyorlar". Halbuki herkes her seyin ne oldugunu biliyor...

Hanımefendi zaten yanlış biliyor. Erkek aslan varsa yavrulara dişi bakmaz çünkü başka erkek aslanlar yavru aslanları öldürür.

Kendinizi üzmeyin, oğlunuz biraz büyüyüp kreşe/okula gittiğinde rahatlayacaksınız, kendinize ayıracak vaktiniz olacak. Şu zamanda özellikle maddi yetersizlikler daha da canımızı sıkıyor, hele bu aralar hepten umutsuz olduk. Evlat duyguyu elbette çok güzel ama iyi bir ebeveyn olmak için başta kendimizi iyi hissetmeliyiz.

aynen, canima tak etti artik. cocugu olanlar olmayanlara vergi falan da versin oldu olacak... Benim ablamin da olmadi ama hic boyle tavirlarini gormedim. ne yapayim, abim ve diger ablam evlenemedi. Simdi evli insanlardan acisini mi cikartsinlar. Baydi artik...

Siz de su acıdan bakın zaten bütün kadınlar kendi nefisleri için yaparlar çocuğu değil mi? Zira sizin anneniz sizi dogurmadan önce sizi tanımıyordu yanı siz tanıyarak dünyaya getirmeye karar vermedi değil mi?Peki hal böyle iken evladın basına birşey gelince bi annenin kendi nefsi için de ağlaması normal değil midir?

Ben anaç bir insanım. Kızımla 2 sene yapışık yaşadık ama zaten özgürlüğümü feda etmeye hazırdım çocuk yaparken, yani öyle çok da koymadı bana o 2 sene. Sonra kreşe başladı, şimdi 2. kızım yolda ve yıllardır evden çalışıyorum, dolayısıyla sosyal hayatım çok büyük ölçüde azaldı. Eşim evde olduğu zamanlar her işe el atar, kızımı ona bırakır gece arkadaşlarımla dışarı çıkabilirim. Kızım her çocuk kadar aksi, sevgi dolu, inatçı, insanı bazen çıldırtan, bazen mest eden bir bücürük. Şimdi ben anaç, az da olsa kendine zaman ayırabilen, bazı şeyleri oturtmuş bir anneyim ama o hissettiğiniz isyanı ben de ara sıra hissediyorum. İnsan bazen tüm sorumluluklardan azade, o daha hafif hissettiği günleri özlüyor. Bir de siz zaten anne olmaya çok düşünerek karar vermemişsiniz. Keşkelerle başlayan cümleler için de çok geç. Şuan tek yapabileceğiniz kendinize nefes alabilecek alanlar yaratmak. Bakıcı olur, çocukları eşe bırakıp, kendiniz için bir şeyler yapmak olur, aileden birilerine bırakıp eşle baş başa bir şeyler yapmak olur. Bir de "bu kadar anne olmak isteyen kadın varken, çocuğu olmayan insan varken" laflarıyla yaklaşmayın artık böyle konulara yahu. Herkesin derdi kendine. Allah isteyen herkese evlat versin, bunu gönülden söylüyorum ama her evlat sahibi olan da nirvanaya erip, mutluluğun sırrını keşfetmiyor. Hepimizin hayat şartları, beklentileri, dertleri, kişilikleri farklı. İnsanın hissettikleri, başkalarının sahip olduklarına ya da olmadıklarına göre şekillenen bir şey değil, yaşadıklarına göre şekillenen bir şey.

Adem Güneş "in kitaplarını bende okudum. Benim de çok ters düştüğüm nokta olmustu. Güvenli bağlanma konusunda tamamen değil ama ağırlıklı olarak haklı buldum tezlerini. Büyük oğlum da en çok ben ilgilendim baba biraz daha toparlandıgında bez felan değiştirdi. Ve oğlum meme de uyumamışsa uyumakta zorlanıyorsa pusette felan salladı. Bunun dışında oğlumu neredeyse 2 yaşınadek hiç babaya bırakıp bi yerlere gitmedim diyebilirim Babaları küçük oğlumla 1 yasa kadar çok yakın ilgilendi herşeyi ile ama. Çünkü büyük oğlum etkilenmişti kardeşten ben daha çok onunla idim emzirme saatleri hariç. Ve sonuç büyük oğlumla mükemmel bi bağlanma sağladık ama küçük oğlum her zaman babasını bana tercih eder. Baba yokken ben ön plandayım;baba varken sanki annesi oymuş gibi davranır. Her ne kadar bu ipi göğüsleyemesem de iki çocuğuma da özverili davrandım. Onların beslenmeleri öz bakımları sevgi şefkat ihtiyacları en iyi şekilde yapmaya çalıştım. "Yeter artık "diye oturup ağladım çok zaman oldu.. Uykusuz geceler.. Kolikler.. Hastalıklar.. Kavgalar, gürültüler.. Kazalar.. Her biri, konu açılası ayrı bi başlık. Ben karman çorman bi hayat yaşıyorum işin özeti 5,5 yıldır. Ama bunların çoğu içimde yaşıyorum buradan karamsar yazılar yazıyor olabilirim ama onlara yansıttığım çok bişey olduğunu düşünmüyorum. Her annenin sabrı taştıgında gösterdiği kızgınlıgı gösteriyorum daha fazlası yok. Ortalıkta ben neden anne oldum diye dolanmıyorum yani oyle mutsuz mutsuz. Ben keşke anne olmasaymışım derken bu ne evlat sevgisizliği ne psikoloji bozukluğu. Bu bi yılgınlık. Bı idare edememe. Bu bi hayal kırıklıgı. Adı her ne ise işte ben cidden anne olmanın böyle birşey olduğunu bilmiyordum. Ben diye bi kavram kalmadı çocuklar için yaşıyorum ;özgürlüğümü sorumsuz olmayı sadece kendim için yaşamayı özledim. Hayatımın saniyesinde plan önce onlar. İki erkek çocuk... Şimdi küçükler başlarına bi iş gelecek endişesi onların devamlı korunup kollanma muhtaçlıkları. Ve asla yadsınamz bi kaygı;geleceklerine nasıl adam olacakları korkusu. Ben bi katilin annesi de olabilirim, fakirlere muhtaçlara el uzatan merhametli bi yiğitin de. Nasıl olacak hayatları.. İşleri eşleri huzurları.. İşte ben neden nasıl hangi cesaret aldım bu mesulıyeti. Onların eğitimleri iyi insan oluşları benim yörüngemde, ben nasıl başaracağım. Agır geliyor bana. Şimdiden oğlum kapı pencere vuruyor, isteğini reddedince.5 yıl büyüsün diye bekledim 10 yıl sonra ergenliği başlayacak. Onlar büyürken ben de aynı kalmayacağım yıllar geçmiş bitmiş olacak ve üstüne daha yüzlerce başka sorunlar. Evet ben malesef keşke anne olmasaydım.. Onlara sevgim sonsuz bunu burada yazarken bile hicap duyarım ;sevgimi de şöyle kenarıya da iliştireyim de anne olduğum kınanmasın diye yazmıyorum bu satırları ciddi anlamda evlatlarına çok düşkün ve onları cennetlerim diye öpüp koklayan bi kadınım. . Hani oradan bile yırtamıyorum iyi bari oraya yatırım yaptım, desem. Hangi anne istemez cennet de köşkte evlatlarımın olsun ama ben yine de diyorum ki "Keşke ben hiç bulaşmasaydım bu işlere":)

Aynı durumdayız. Bundan sonra birileri burada derdiyle ilgili bir konu açtığında, önce "Annen&baban hayatta mı?" diye soralım. Eğer hayattalarsa, "O zaman kapat çeneni ve mutlu ol," diye bağıralım, sorununu küçümseyelim. Çünkü çözüm bu, böyle olması gerekiyor.

Hayır işte benim evde kalan taraf olmamın sebebi toplumsal baskı değildi. Sevgimdi. Gözümün önünde olması bana emanet olması daha güvenilir geldi. Halbuki anneliğin a sını dahi bilmiyordum. Ama eşime bırakmayı düşünmedim bile. Eşimse rahatlıkla bana bırakabildi. Burda yaratılış faktörü diyorum ben. En azından ben toplumsal dayatmadan dolayı böyle tercih etmedim. Yoksa bi çocuğu yedirip içirmek giydirip yıkamak tabiki annenin görevi değil sadece. İkimizin yanında olduğu zamanlar baba daha çok ilgilenir çocuğumuzla. Boşanıp çocuğunu silen çok erkek var burda da bi çok konuda örneğini görüyoruz. Valla ben yaşayamam oğlumsuz. Bunun da toplumla ataerkille anaerkille falan ilgisi yok. Kadınların sevgisi daha yoğun çünkü. Ha bu konuda da istisnalar vardır. Hatta ben genel olarak kadınların daha çok sevgi dolu olduğuna inanıyorum. Sadece evlat değil, anne baba kardeş arkadaş vs kadınların daha çok sevdiğini daha çok sahiplendiğini düşünüyorum. Bu da mizacımız diyorum

Wc ye girince biri ışığını kapatıyor öbürü kapıyı var gücüyle yumrukluyor. Bu bizim rütinimiz. İnsan gibi girip çıkamıyorum çünkü artık çin işkencesine döndü.

Kesinlikle

Yemin ederim babam aynısını söyledi ilgi istiyor dikkat cekmeye çalışıyor dedi o cocuk. Ilgi verilmezse tabi isteyecek cocuk. Biz ailecek tanışıyoruz cocuktan biraz bahsettim. Babam cok denk gelmedi yaramazligina, dedesiyle arkadas. Annesi eline ceptelefonu veriyor yeterki sussun yaramazlik yapmasin diye. Bende ona lego alin birlikte oynayin barbie evi alin birlikte oynayın falan dedim. Cocugu kendi basının caresine bakmaya birakiyor. Bu ceptelefonu olayi cok yanlis tablet olsa onu da verirdi ayni sey. Aman aglamasin da aman dursun da falan diyor. Cocuk zaten anneyi ele geçirmiş durumda. benim annemde böyleydi. Ve bende cok hırçın, bir cocuktum. Hic bir zaman benimle oyun oynadığını hatirlamiyorum ve annemde aramda cok buyuk kopukluk olarak büyüdüm. Ergenlik doneminde bile annem ev isi derdindeydi hic ilgilenmedi. Boy abdestinin ne oldugunu teyzem öğretti mesela hic unutmam. Ben ped takmak adet olmak hepsini kendim ogrendim. O zamanlar ilk baslarda adet duzensizlikleri olurdu kadin dogumcumu, bogazim mi agriyor atesimmi çıktı hep babam götürürdü hastaneye. Okul velisi babamdı. Kalem mi bitti silgi mi yok babam hallederdi. Okulda biri beni dövse öldürse annemin umrunda olmazdi. Annem benim sevgililerimi bile bilmezdi. Evlendim tek basima yemek nasil yapilir, ev isleri nelerdir vs herseyi kendi basima hallettim. Annemi hicbir zaman affetmicem unutamıyorum bunlari. Hayatimda gördüğüm en vurdumduymaz ev isi yani temizlik ve yemek yapmayi annelik zanneden bir insan ona bi laf ettiğimizde "ben uvey annemiyim sizin her istediginizi yapiyorum "derdi. Yemek olarak kast ediyor kofte canimiz çekerdi hemen yapardi mesela. Anneme hic guvenmem ve onu sevmiyorum insallah o cocukta benim gibi olmaz annem sağ hayatta ama neden se babam bana hem anne hem baba oldu

Elinin hamuruyla kadınlar kulübüne karışma

Insallah, alistigi an super olucak senin icin Hayat daha kolaylasacak

Adem Güneşi bende takip ediyordum ama zamanla bende annelere çok fazla yüklendiğini görünce kendimi yetersiz hissetmeye başladım İkisine birden yetişmeye çalışırken bedenen, yetişemeyince de ruhen ve vicdanen kendimi çok zorladım Babalardan bahsederken dış kapının mandalı gibi bahsetmenize de çok şaşırdım doğrusu Elbette bizim kadar vakit geçiremezler çocuklarla ama en azından birlikte geçirdikleri zamanı en kaliteli şekilde kullanırlarsa, bu çocukların karakter oluşumunda hem kalıcı etki bırakıyor hemde anne yalnız olmadığını hissedip böyle ruhsal boşluklara düşmüyor

Eminimki onları çok seviyorsunuz ama peş peşe iki çocuk yıldırmış sizi. kızımla oğlum arasında 5 yaş var ve çok düşünerek karar verdim ikinciye. yaş farkı olunca işler biraz daha kolay oluyor. ilerde bugünleri arayacağız emin olun. çocuk dünyadaki en tatlı şey bence.

Hiç doğurmasaydınız bilmediğiniz duyguyu aramazdınız diye birşey yok. Kendinizinde dediği gibi fıtrar gereği annelik duygusu oluşuyor. Sizin hatanız bence iş hayatını bırakıp eve kapanmakta olmuş çocuklarında en yaramaz çağları. Bir iki seneye okula gidince biter. Sadece emin olun olmasaydı şuanki şeyleri düşünmezdiniz. Yapmanız gereken kreş yaşındalarsa verip işe gitmek

Kız yaşım 29 oldu artık, ancak düşünme aşamasına yeni geldik Ben düşünene ve yapana kadar en az 1 yıl daha geçer. Sen daha dur, erken senin için Evlilikte en az 2-3 yıl çocuk mocuk yapmayacaksın.

Çok güzel bir cümle olmuş Üremeye meraklı olduğumuz kadar üretmeye meraklı olsaydık Biri demişti hayatında hiç bir sey yaratamayanlar çoğunlukla övünür diye

Ben de benzer sebeplerden çocuk fikrine aşırı uzağım. Haklısınız bence. Ama bence en kötü dönemi atlatmak üzeresiniz. Birkaç sene içinde sakinleşecekler. Fiziksel enerjileri azalacak. Zamanını bekleyin.

Çocuk yapmak güzel olduğu kadar aynı zamanda da kocaman bir risktir. Hele huysuz ve zor çocuksa bazen konu sahibinin yaşadıklarını yaşayabiliyoruz. Ben çocukları çok severim ve hep kalabalık aile olma hayalini kurardım tek çocuk olduğum için ama özellikle 2. bebekten sonra artık kendim için değil sadece çocuklarım için yaşadığımı farkettim. Arasıra anne veya kayınvalide yardım etse de genel olarak bütün yükü kendimiz çekeriz. Hem çocuk yapıp hem gezen tozan hiçbir şeyinden kısmayan kadınlara çok özenmeye başladım, özellikle şu günlerde stres ve maddi kaygılar arttıkça daha da düşünür oldum. Konu sahibini ve burda benzer durumlar yaşayan kadınları çok iyi anlıyorum hele belli bir çalışma hayatı olan ve geçmişte hayatını doya doya yaşayanlar için sürekli çocuğa endeksli yaşamak çok zor oluyor, hepimiz çocuklarımızı çok seviyoruz onların geleceği için birşeyler yapmaya çalışıyoruz ama mutlu bireyler yetiştirmenin en kısa yolu önce ebeveynlerin mutlu olması olduğu kesin.

Daha karar diyemem ama 2019 yılında artık yaparız heralde diyoruz. Senin yaşın kaçtı canım? Bakarsın denk düşeriz gebelikte Aynen benim de öyle etraftaki bebeklere çıldırdığım yok ama kendimin olunca farklı olur muhtemelen.. Şu an kedimi resmen çocuğum gibi seviyorum, millet diyor ki çocuk olunca kedi fazla gelir, verirsiniz. Eşim aşırı düşkün zaten, bebeği veririm Mia'yı vermem diyor He bu arada yaparsam zaten bir çocuk düşünüyorum. Nasip kısmet..

Ben bu hissettiklerinizin normal olduğunu düşünüyorum. 27 yaşımda ilk gebeliğim planlıydı. Çok Zor bir erkek bebeği/yada ben zorlandım bilmiyorum. Ama tek çocuk hiç düşünmediğim için, ve o yaşadıklarımı sil baştan yaşayamam korkusu ile hemen ikinci olsun istedim. İlk ikisinin arası 2 yaş oldu böylece. 2 erkek çocuğu şu an 1 ve 3 yaşlarında. Yüzlerine baktığımda bir şey olacak diye korkumdan uzun sure uyurken izlemeye bile çekindiğim oğullarım. Kalpleri kırılacak, kalp kıracaklar diye ödümün koptuğu oğullarım. Benim sürpriz 3 numara. Bir de kızım olacakmış. 3.5 yılda 3 çocuk annesi olacağım anlayacağın... Anne olmaktan pişman değilim. Bu yazdığın bir çok kaygıyı yaşıyorum. Ama kaybettiklerime pişmanım. 27 yaş benim için erkenmiş. Ben 30 umdan önce anne olmamalıymışım. Çünkü yapmak istediğim çok şey var. Ve şu an hepsini ertelemek ile meşgulüm. O zaman öyle gelmemişti.. 10 un üzerinde ülke gezmiştim, bilmem kaç milletten arkadaşlarım vardı, okullar, yurtdışı eğitimleri, bir süre başımı alıp gitmeler, tatiller, her şeyi yapmıştım kendimce. Okuduğum bir kitapta bahsedilen yere o haftasonu kalkıp gittiğim olurdu. Ve inatla çocukla da devam ederim sandım. İlk Doğumda, 3 aylık bebekle Ege turu yaptık arabalı. 8 aylık olmadan yurtdışına kayağa gittik. İsrail, İspanya ve 4-5 yurt içi gezisi yaptık 2. Oğlum olana kadar. 2 numara 5 aylık olduğunda yine gezmeler başladı... Doğu güneydoğu turu. Ardından Bulgaristan, Yunanistan. Yaz tatilimiz, denizimiz eksik kalmasın. Bir de Marmaris sıkıştırdık. Şimdi 3 çocukla bir yere gitmeyi bırak, hayal kurmaya halim kalmadı. Henüz kızımı kucağıma almadım ama kollarım taşımayacak sanki :) Ben dünyayı gezerim derken, şimdi çocuk büyütmek ile geçecek yıllarım. Dünya haritasını küçültüp büyütüp baktığım ekranımda işaretli bir sürü yer imi var.. bir gün giderim diye. Ote yandan da bir gerçek var ki, yürüyüşe zor çıkıyorum :) Hiç bir sorumluluğumun olmadığı +3 yıl :) Özenmeyip de ne yapayım?

Kres nasil gidiyor? Huzur icinde yatsin yengen, arada bahsediyorsun cok uzuluyorum, allah hepinize sabir versin

Anneme verdim. Benimsememek ile alakası yok oğlum rahat vermiyordu kuşuma. Hayvan ne zaman kafesi açsak soluk soluğa kalıyorudu, kaçmaktan. Kafesini açmadan köşe taşı gibi de tutabilirdim. Keşke hayvanaları benimsemek yerine onlara daha çok merhamet etmeyi öğrense toplumumuz.

Biraz daha sıkın dişinizi bir kaç sene sonra bu yaramazlıkları kalmaz. Ben de çocuk düşünmüyorum yapamam çünkü, dün ayakkabı bakarken bir anda mağza birbirine girdi beş altı yaşlarında bir erkek çocuk elinde ayakkabı çekeveği ile ortalığı birbirine kattı ve annesi de peşinde. Ben o sabrı gösteremezdim mesela, kendimi biliyorum. Ama sizin için olan olmuş size düşen sadece sabretmek. Yardımcı abla imkanınız var mı belki size biraz nefes aldırır?

Ben seni tebrik ederim. Bence bir çok annenin düşündüğü ama dile getirmeye çekindiği konuyu sen dile dökmüşsün. Ben de aynı fikirdeyim. Kocam izin verse gidip tüplerimi bağlatcam ama yazılı izni lazımmış

Yalnız değilsin. İki oğlum var haliyle iş hayatım bitti. Çok zor çocuklar. Anneyiz ama insanız da elbet yılıyoruz bizde. Geçecek derdim ama geçmiyor. Çocuklar büyüdükçe daha çok yorulmaya başladım. Kendime ait bir dk yok. Her yere iki çocukla gidiyorum. Bekarlik gibi değil tabiki. Çok şükür sağlıklılar ve onları seviyorum. Yani sizin durumu çoğu anne yaşıyor inan.

Kızmayın ama diz hiç çocuk olmadınız mı yaramaz olmadinmi kavga etmedinizmi huyduzlanmadinzmi ki kladiki isyan etmeyin derim rabbim verdiyse vardır bildiği hayatta anne olmak kadar kutsal ve güzel hiçbirşey yok sanırım benim 3 cocugum var aralarında 2 buçuk yaş var ve ben 4. Olsun diye 3 yıldır yalvarıyorum hasretle bekliyorum ne diyim ki şimdi sadece mantıklı düşünün evet size hak veriyorum zorlukları çok ama isyan etmeyin keşke annr olmasaydım demeyin ben cocuklarimin kokusunu dünyaya degismem

Bu konu hem sizin fıtratınızla hem de çocuklarınızın fıtratıyla alakalı bir durum. Bazı kadınlar çok sabırlıdır, strese toleranslıdır bazıları değildir. Bazı çocuklar görece daha usludur, daha az taşkındır, daha az sorun çıkarır bazıları da değildir...

Gerçekten çoğu anne bu durumda.. Annelik fedakarlık demek.. Aman dikkat edin bi kaza daha olmasın.. Allah evlatlarımızı bağışlasın.. Finrod Felagund God protect

Öyle şeyler hiç görmedim ben, sarılma öpme falan. Annem cok soğuk bir insan ama başkasına karşı hiçte öyle değil, benim arkadaslarim anneleriyle lise zamanlarinda dertlesirken, ben annemle kavga ediyordum. Babam da her zaman bizi tutuyordu ben ve kizkardesimi, bu yüzden annem ve babamda kavga ediyordu. Babam aşırı verici bir insan onunda pis huylari var yok degil, biz babamla birbirimize girince de, annem babamin safına gecerdi. Gündüz bana derdi ki, baban haksız baban şöyle baban böyle kötülerdi babamı ben babamla da cok kavgalar ettim. Aksam babamla ben birbirimize girince hoooop annem 180 derece dönmüş babamin tarafina gecmis babamin ağzıyla konusuyor benimle. Bende sinirimden geberirdim sen gunduz baska konusuyordun diye.. odama giderdim. Cokta kapı dinlerdim. Bu defa bana karşı babami dolduruyor. Benim hakkimda az konuşmadı annem babama. Annem cok ikiyüzlü bir insan. Onun sorunu kayinvalidesiyle senelerce ayni evde yasamak, kendini ezdirmek, evi otel gibi kullanan bir koca. Her aksam vur patlasin cal oynasin gece aleminde, ickiler, arkadaslar, sofralar. Senelerce stresten cocugu olmuyor. Sonra oluyor arka arkaya. Lafa geldimi ben sizi 10 sene sonra kucagima aldım ama hepsi laf. Hayir senin bu sorunlarini bizden çıkarmaya ne hakkin var yani banane babaannemle olan eski mevzulardan 21 senedir ayrısın yani baska il e taşındık çünkü.

Benım için çok güzel örneksiniz.. Rabbim butun evlatlarınıza sağlık sıhhat versın, acılarını göstermesın

kıyamam ya seni çok iyi anlıyorum. 2.5 yaşında oğlum var. geçen hafta rahatsızlandım. isal kusma çok kötüydüm ve oğlum aşırı mızmız yaramaz bir çocuk. ağladım dayanamıyordum hele hastayken. allahtan ablam kalktı geldi bursadan bir hafta baktı. şimdi de bir hafta yanına götürdü çünkü halim perişan birde çalışan anneyim. kendime geleyim diye. 2.5 senedir ne uyku gördüm ne bişey. arada ağlama krizlerine giriyorum. nezaman normale dönecek diye. yengem ve görümcem abarttığımı düşünürlerdi. bizde kaldıkları dönem hak verdiler. her çocuk bir olmuyor. bazıları bunu anlasalar. allah annelere yardım etsin gerçekten çocuk işi zor. rabbim onların eksikliğini göstermesin sağlık versin ama düzeltsinde onları tez zamanda. eskiden iki çocuğum olsun derdim. şimdi asla bir çocuktan başka istemiyorum

Hikayeniz bana cok tanıdık geldi. Anneniz hakkindaki yorumlarinizin aynısıni ben annem icin de söyleyebilirim. Bizimkilerin farkı, gec yasta evlenmis sizin annenize gore, ama kaynana kayınbaba ile ayni evde yaşamış senelerce, stresten cocugu olmuyor. Sonra oluyor Turkan soray in doktoruna bile gidiyorlar, ne zaman ayri eve taşınıyor ben oluyorum. Babasi zaten kendisi 24 yasindayken vefat etmis. Anneden uzak gurbette. Surekli ezilmis ama bu hıncını sinirini bizden cikarmaya hic hakki yoktu. Ha buna ek olarak, babam da karaktersiz tabi evleniyor eve gelmiyor yatmadan yatmaya geliyor gece hayatina olan düşkünlüğünden dolayi annemde agzini acip bisey diyemiyor kaynana kayinbaba susturuyor evi otel gibi kullaniyor babam. Gorucu usulu evlenmisler. Acaba terapimi görsek dediginiz gibi? Evet genetik kodlarimiz var. Mizacim ben bebekken rahmetli olan dedeme benziyor sanırım.

Sizi en iyi anlayanlardanim. ben de anaç bir tıp değildim hiç. cocuga zar zor karar verdim. benim de 2 çocuğum var 2. Si kazara oldu. kazara olmasa karar vermem zordu 2. Ye. mesela bazilari 3. Yu yapmaliyim cocuk cok guzel sey falan diyor ya bakıyorum böyle aval aval bana garip geliyor. biz böyle diyoruz ama bazılarına bu garip gelebilir ve bizi eleştirebilirler. tabiki çok seviyoruz çocuklarımızı onlar bizim her şeyimiz ama işte çocuk bakmak herkese kolay gelemeyebiliyor hele zor çocuk buyutenlere

Katılıyorum. Şu an böyle düşünmüyorum ama bebeğimin ilk yılında ben de bunları hissediyordum. Çalıştığım ve yeniden anne olmadığım için fikirlerim değişti, şimdi mutluyum. Yapabileceğiniz en doğru şey küçüğün kreş yaşlarına dek sabredip iş bulmak.

Sen baya bunalmissin. Fiziken yorgunsun kafanda yorgun. Ebeveynlik omurluk gunluk degil. Istifa etmek gibi bi luksumuz yok! Saglikla sihhatle buyusunler akli basinda buyusunler ben bunlari dusununce yoruluyorum asil. Devir cok kotu... civisi cikti desekte dogru olur. Asil yorucu olan bunlar

Ben de hatırlıyorum bana kimse inanmıyor. Bizim anlattıklarımızdab hatırlıyorsun diyorlar ama değil çok net hatırlıyorum. İlk defa kendim gibi birisini tanıyorum Milana22

O biraz toplumsal psikolojiden dolayi. Özelikle Türkiyede. Adam issiz ise yine esinden yemegi temizligi bekler. Cocuklari babaannesine, anneannesine birakir. Avrupada yasiyorum, burda cocuguna bakmak icin izin ayrilan cok erkekler var. Zaten senin dediklerini sorun olarak görüyorum ve o konu üzerine yazdim burda. Türkiyede cocuk hep annenin sorumluluguymis gibi görünür. Kadinlarda bunu öyle algilarlar. Isten cikarlar. 18 aylik cocuk aslinda kres'e gidebilir fakat yollamiyorlar. Israr ile ayni oda'da yatmalar..., Bunlarin bircogu toplumsal dayatmadir. Cocuk anneye baglanmaz diye korkutmadir. Bircok kadinin egemen oldugu kabilelerde var. Bu toplumda erkekler bu kadar basin ve egemen olmasaydi hersey cok daha farkli olabilirdi.

O son dedigin toplumsal kural oldugundan dolayi, cahillik felan bircok sebebi var. Ayrica annelik dogurmak ve emzirmek degildir. Nice hic cocuguna bakmayan, pedagojisinin p'sini bilen anne var. Sadece hormonlar ve vajina yetmiyor anne olmak icin. Ayni sekilde nice babalar var cocuklarina en iyi sekilde bakan. Su an esim mesela kizimi banyoya soktu. Bende hep onu kurulayip kiyafetlerini giydiririm mesela. Ayni sekilde esim bezini degistirir, yemegini verir, yemediginde acaba ne yer diye düsünür. Ve etrafim böyle babalar ile doludur. Senin etrafinda olmadigi icin benim esim gibi babalari istisna kilmiyor. Daha cok kadin erkeklere sorumluluk verse, senin gibi düsünmezdin yerine, öyle babalarina daha cogalcaklar aslinda.

Sizi anlıyorum. Benimde su an 2 yaşında ve 3 aylık iki oğlum var. Ilk Oğlumu pamuklar içinde yetiştirirken cani acımasın derken ikinci olunca ilkine bagirmaya başladım karsiyken bi de tv izletmem derken çocuk youtube cizgifilmlerine gömüldü. Çocuk yetiştirmek zor gerçekten. Geçen bir söz okudum. " Çocuğunuza öyle bir çocukluk yaşatınki; o geçmişedönüp baktığında hep hatırlamak istediği güzel hatıraları olsun." btlyur Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

sanırım hazır olmadan bazı şeyleri yaşamadan anne oldu yine de öyle denmemeli.. senin de ALLAH da gönlüne göre versin inşallah tez zamanda kucağını doldursun Papatyalar Mevsimi Banliyödeki yalın fırtına 📌 Üyelik İptali Anneler

10 yasinda, 6 dan itibaren unutmaya basladi, 6 ya kadar herseyi hatirliyordu 6 da yavas yavas basladi unutmasi sonra hizlandi, su anda cok cok az olayi hatirliyor Yaptigimiz tatiller, gittigimiz yerler, hicbiri yok anilarinda Sadece 1 tatilimizde yasadigi tek bir olayi hatirliyor cunku korkmamasi icin yalan soylemistim, onu da hayatimda bana soyledigin tek yalan diyerek hatirliyor, gercekten korkunc bir durum benim acimdan

Bence icinizi karartmayin bende her yataga yattigimda dusunuyorum keske evlenmeseydim gercekten bana gore hayattaki en zor sey cocuk bakmak buyutmek erkekler icin cok basit gorunuyo keske biz sadece calissak gelsek yemek yesek yatsak evde resmen hizmetci gibiyim dolaplari silerim 5 dk sonra ayni heryer cikolata jelibon seker bendede ikitane var biri 3 yasinda biri 1 hep kavga kucuk olan herseye aglar abisi vurmasa bile elinden biseyi alsa aglar durduk yere bagrinir artik onlara bagirmaktan sesim kisildi erkekler anlamiyo malesef yapiyolar atiyolar nasil olsa anne bakar bilmiyolar evde neler cekiyoruz bi kac zaman boyle gidicek buyuduklerinde insallah rahat edicem diye dusunuyorum

Ben psikolojik destek almanızı öneririm.. İki bebek annesi olarak yazıyorum size. Çok zor. Tahammül sabır bırakmıyorlar. Biz onlara bağırarak, dikkatlerini baska yere cekmeyerek yapıyoruz en büyük yanlışı. Yahu bende insanım bunaldım nasıl sakin sakin onlara öğreteyim diyeceksiniz.. işte burda destek almalısınız. İlaç vs için değil, bir pedegog yardımı alın çok faydasını görceksnz

Adi ustunde onlar hayvan, icguduleriyle hareket ediyor. Bizse insaniz, akil, vicdan ve empati ile hareket ediyoruz. Eger evinde surekli evde oturmaktan kafayi yiyip tukenmis, cok yorgun bir insan varsa; empati yapip biraz yukunu hafifletmeyi teklif edersin eger insansan. Eger aslansan yavrulayacak baska disi aslanlar bulmaya gidersin. Eger hayvanlar aleminin kurallarini uygulayacaksak o zaman evlilik kurumunu kaldirmali ve erkek bireylerin onune gelen her kadinla cinsel iliski yasayip yapabildigi kadar cocuk yapmasini da kabul etmeliyiz. Hem apartman icinde modern yasayalim, hem de national geographic tadinda yasayalim olmuyor maalesef.

Okuduklarimdan dolayi cocuklariniz adina cok uzuldum. Onlar kosarak gelmedi bu dunyaya, varliklari sizin icin ugultu olarak tanimlanacak kadar yukse siz bu cocuklari gonulden sevip sevmediginizi iyi bir sorgulayin. Anlattiklarinizdan anladigim kendinizi bu girdaba hapsettiginiz. Arabayi bakiciya emanet edecek kadar uzak bir okul tercih etmeyin ya da evinizi okulun civarina tasiyin. Kucugu bebek arabasina koyup buyugu okuldan almaya gitmek zor bisey degil, bakici da yapar bunu ki 2,5 yasindaki cocuk kresede gayet gider.

Baba diye bir şey konuda göremedim. Tam da bu kaosun neresinde? Bir haftanın çoğu günü düşündüğüm şeyleri yazmışsınız, gece uyurlarken izleyince het anne gibi pişman olurum tabi. Araları 14 ay olan iki erkek bebeğim var. Haftaçi güya! bakıcım da var sadece bebeği tutar, haftalık temizlik de yapıyor, eşim çocuk konusunda yardımcıdır fakat 3 gün önce tam tamına 27 saat aç kaldım ben! Yani ben hem yardımcı hem kocamla bu haldeysem, sizin yaşamanız mucize gibi geldi. O sebeple soruyorum, baba olayların neresinde?

Her zasmasn bu duygular icindeyseniz, her asım çocuklara bağırıp kiziyorsaniz destek almalısınız. Hem siz daha ilerleyen bir psikolojik rahatsızlıktan kurtulursunuz hem de evlatlariniz bu kızgın yüzden kurtulur. Onların suçu yok, kendileri seçmedi sizi ve şuan size muhtaclar. Elinizden geleni yapmak zorundasınız ruhunuz için.

Ne güzel yazmışsın, ben de üçünü böyle büyüttüm, bir yere giderken sırayla giydirip koltuğa oturturdum, sonra çıkardık, onlara bir şeyler anlatarak konuşarak yürürdük, çiçek gibilerdi, bana da zor gelmezdi, ama dışarıdan gören Allah kuvvet versin, nasıl başediyorsun derdi, ne saçmalıyorsun der gibi bakardım Fakat konu sahibini de anlamak gerek, bunaldıysa bunalmıştır, kimse durup dururken böyle düşünmez, hatta sonra kızmıştır bile kendine bunları yazdığı için yavrusunun masum yüzüne bakınca... Anlayışlı olmak gerek, insan her türlü hissedebilir.

Haklisiniz aslinda ara sira kafa dinleseniz cocuk bakiminda yardim alsaniz boyle olmazsiniz. Tek diyecegim konu basligindaki gibi konusmayin evlat acisi daha cok uzer sizi.. Milana22

Ben o kadar acimiyorum sahsen. Kendi düsen aglamaz. Ha istisnalar elbette vardir fakat cogu bu hayati, öyle kocayi kendi seciyorlar. Iyi gelin olacam diye o kocaya, cocuk muamelisini yapiyorlar. Sabah kahvalti hazirliyorlar, aksam yemek ve meyve ve cay faslisi var tabi. Erkek bu, tek basina yemek yapamaz aaa aaaa! Burda bir konuda sabah esine kahvalti hazirlamayan taslaniyordu. Sonra bebek oluyor, yine kocalarini düsündükleri icin kv'de kaprislerini cekiyorlar, lohusa depresyona giriyorlar. Herseyi eslerinden degil, annelerinden, kv'deden bekliyorlar. Yani mesele dogru es secmek ile basliyor aslinda ve bu hayatta onun ile beraber mücadele vermek. Kimse kimsenin kölesi olmamali.

Penguenlerde de yanılmıyorsam dişi yumurtluyor erkek bakıyor ama. Bir babanin da çocuğunun bakımını üstlenmesi gerekiyor. Anne dogurup emziriyor diye bütün yük annenin üzerine yüklenemez.

keşke anne olmasaydim ne demek. neden öyle düşünüyorsun..? bu zamanlar geçecek.. bi bakmişiz anlayamiycaksin... bak evlat sahibi olmak isteyen nice insanlar var. bide bebeklerini kaybedende.. lütfen şükredin bu güzel zamanlara.. eşiniz yardim etsin.. kaynananiza birakin. loveislovee artık dört kişi... Anneler

Gunaydin herkese sizi cok iyi anliyorum fakat sikayet etmeyin isyan etmeyin yaradanin gücüne gider. ben anlatim bende üçüz kiz annesiyim ve dogduklarindan beri tek bakip buyuttum suan 8 yasindalar hic isyan etmedim off bile demedim cocuk onlar akillari erse zaten yapnazlar sabah 6 da kalkip gece12_1 yatan birisiyim gun boyu onlarlayim yemekleri dersleri okula gotur getir ev isi onlarla zaman gecirnesi tum gum yaptigim seyler Allah bize emanet verdi o yavrulari iyi bakip yetistirmek zorundayiz size tavsiyem cok bagirip sinirleniyorsaniz birde gerginlik mutsuzluk varsa bir dr yardim alin psikoloji anlaminda N NickimTam13Harf... tek ayak

Muhalefet olması için yazmadım, bir karşıtlık değil düşünce yönü sundum. Üzerine basa basa da "Üstünden almayın geniş düşünün" dedim. Siz, sizi çürümek için yazdığımı nasıl düşünebildiniz hayret doğrusu. Neyse, zamanla anlarsınız diyelim, gereksiz incinmeden ve incitmeden umarım.

Bu kadar sayfa illa söylenmiştir okumadım. Ama söylendiyse bi de ben söyleyivereyim. Her çocuk bir değil bunu bilir bunu söylerim. Her yol her yöntem her çocuğa sökmez, kiminin bi akıl zamanı vardır ondan sonra tamam olur, işler yoluna girer. Bu süreçte çocuğuna göre, sabrına göre, çabasına göre, o yükü ne kadar endişe içinde taşıması ile çoğu anne de isyan-delirme sınırında gezer. Öbürüne uyan diğerine uymaz, ona oldurulan şuna oldurulmaz. Her an aynı imkanda da olunmaz, aynı şartlarda da. Sadece diyebileceğim en genel şey "Anne-çocuk arası o enerji geçiyor" Böylesi konuları hiçbir zaman genelleyemem. Çünkü oğlum dünyamı tersten gösteriverdi ilk bir buçuk sene. Gün aşırı "Neden" dediğim aynı yerde buluyordum kendimi. Öyle zamanlar geçti ki çaresizlikten bir köşeye çöküp ağlıyordum "Bir çocukla baş edemiyorum" diye. Ne zaman ki gerçek manada kendimle baş edebildim o zaman bir şeyler yavaş yavaş kolaylaşmaya başladı. Evet hala bazı açılardan çocuğum zor, ama eskisi kadar umurumda değil. İlla zamanı gelecek akıllanacak. 5 kere desem tesiri yok, 20 kere desem göstersem tesiri yok. Napalım, bir iki kez söylerim, beni görür benden örnek alır gerisini zaten. Biraz bırakıverin. Yürümek mi gerek, düşmekten çekinmeyin o zaman. inFlamess

Sanki konuyu ben açmışım... Ben de dillendirdim bunu başka bi platformda, gene eleştirildim anlaşılmak yerine. Ben seni çok iyi anlıyorum, çok iyi biliyorum yavrularını nasıl sevdiğini. Ama en baştan hiç olmasalardı diyorsun. Bence sadece kapana sıkıştık, ondan böyle hissediyoruz. Benim buyuk oğlum da çok zor bi çocuk. Büyüdükçe daha da zor oluyor..

Kadını "ayy annelik dunyanin en güzel duygusu, nasil bunalirsin, anayim ben ana, cocuklarim var, bundan ulu bi duygu olamaz!" diye darlayanlar, size sesleniyorum, cidden sıktınız.. Hic mi kargadan baska kuş tanimaz, hic mi kendi bildiginizden baska duygu ve dogrularin olabileceğine inanmazsiniz? Oyle cahil, arabesk ve itici gorunuyor ki bu yaklaşım, dilimi tutamadim yine.. Allah isteyen herkese hayirli evlatlar versin, evlatlarina da hayirli uzun ömürler.. Elbette annelik cok guzeldir ama bunu herkes ayni sekilde gormek zorunda degil..

Allah hayırlı sağlıklı evlat versin.

Konu sahibi de keske hiç doğmasaydılar demiyor zaten, keske anne olmasaydim diyor, çünkü kendini çocuklarına karşı çaresiz ve yetersiz hissediyor. Çocuklarını suçlamıyor yani. Bütün yük üzerinde bunalmış. Siz de bu durumu anlamıyorsunuz.

Bence öncelikle psikolojik destek almalısınız çünkü belli ki çok bunalmışsınız. 2. olarak eşiniz yardımcı olmuyor mu arada kendinize zaman ayırsanız 1 saatin bile çok iyi geleceğine eminim. Umarım düzelir. Finrod Felagund God protect

En azından sadece dayatma var sizde olmuyor felan demiyorlar :)) Ben çocuk istemediğim dönem de arkamdan "Kızcağız istemiyorum diyecek tabi olmuyor diyecek hali yok ya "diyorlarmış :) Cidden o saçma zihniyet ve aslı olsun olmasın gıybete bayılan toplumu zerre umursamıyorum. G

Haklısınız, konu sahibine yardımcı olmuyor hayvanların sosyal yaşamı

Ne kadar anlatırsan anlat karşındakinin anlayabildiği sınırı aşamayacaksın :)

Allah kolaylik versin Bende uc kisiye yetebilecek kadar anaçlik var, karincaya bile annelik yaparim ama cocuk dogurmayi hic dusunmuyorum bile İki kopegim var benim icin kopek degil bebekler bebek gibi de bakiyorum gercekten ama bir insan parçasi dogurmaya cesaret edemem Cocuklari da sevmem zaten, bebek guzel olursa severim de 3 yasindan sonrasi aman aman uzak dursun Yaramaz cocuk gordugumde dehşete kapiliyorum cogunun ailesine sinir oluyorum her seferinde kinamak gibi olmasin ama diye baslayan cumleler kuruyorum bu gidisle terminator falan dogururum zaten

Bende ilk mesajınızi abartı buldum maalesef, 3 çocuğunuz varken 4. İçin 3 yıldır yalvarmak normal gelmedi bana

Sanki gelecekteki beni okudum. Sırf bu tip şeyleri yaşayacağım diye çocuk korkusu yaşıyorum. 3 yıllık evliyim. Hep birşeylerden dolayı erteliyorum çocuk fikrini. Yüksek lisans yaptım, doktora falan devam edeceğim kaçmak için. Çevremdekiler benim anaç olduğumu söyler ama ben öyle düşünmüyorum niyeyse. Çocukların anne ve babalarının yanındaki şımarıklıkları, tuhaf davranışları çok itici geliyor. İnsanların çocuklarda sevimli diye nitelendirdikleri şeyler bana sadece tuhaf geliyor. Bazı çocuklar çok şirin gelse de onlara da bir noktaya kadar katlanabiliyorum. Bu süreçte bir yandan da isteyince de çocuğun olmaz diye korkutmaya çalışanlarla mücadele ediyorum. Ülke olarak üremeye o kadar programlıyız ki üremek istemeyen kadınlara uzaydan gelmiş gibi bakıyorlar. Bir gün çocuk isteyecek miyim bakalım merakla bekliyorum. Size de bir aile terapisti öneriyorum hani şu hem de pedagog olanlardan. Çocuklarla da sizlerle de görüşerek hayatınızı düzene sokacaktır. Allah sabır versin, zor cidden

bi sen vardın benim gibi çocuk işine sıcak bakmayan erkenden senide kaybediyorum demek hayırlısı olsun tatlım A

Ay tanıyıp tanımadan ne kadar boş söz sarfediyosunuz ya. Şuan eşim dışarı çıkarmak için giydiriyor. Yemeğini de yedirir bezliyken altını da açardı, yıkar da, benden çok da gezdirir vs vs.. ama sonuç olarak çalışmayıp çocukla evde kalan ben oldum belli bi yaşına kadar. Dünyadaki çoğu kadın gibi süre farketmez 3 ay 3 yıl değişir şartlara göre. İstisna örnek göstermeyin lütfen. Farklı bir şey anlatmak istedim. Ne kadar çok yüklendiniz ya. He bi sizin kocalarınız yapıyor biz köleyiz evde.

Evet disardan oyle gorunuyor. Insan kendini niye boyle bir duruma sokar ki diye mantik ariyorsun ama mantikla aciklanabilecek birsey degil bu sanirim.

Annelik çok zor. Epey bunalmışsınız. Eşinizden destek alın.

Anneniz anılarınızda hep yemek yapan bir kadın babanız cok iyi evet ama anneniz o yemegi emin olun kendine yapmadı babaniza yaptı.. Babanız da el atsaymış islere annenize vakit kalirmis..

Korktum

canım teşekkür ederimm. zaman zaman daraldığım dönemler oldu ama baktım kendim mutluyum.. daralmam sırf etraf yüzünden ve bana kendimi yetersiz hissetirmeye çalıştırdıklarından.. bu baskı da bir tek bizim toplumda var.. doğurmazsan eksik sayılıyorsun halbuki çok saçma.. ömür dediğin şey o kadar kısa ki yapılcak o kadar çok şey var ki hayatın tek amacı da çocuk değil sanki.. çocuk sahibi olanların da bize göre kaçırdıkları şeyler var.. bizler de evlat sevgisini kaçırıyoruzdur belki.. evet bekliyorum Allah nasip eder de çocuğum olursa sorumluluklarım endişelerim de çoğalacak eminim ki yine bunalacağım bu bir kısır döngü hiç bir şey güllük gülistanlık değil.. şu an evlat sahibi olacakmıyız meçhul.. olduktan sonra onu nasıl yetiştireceğiz bu kötü dünyada nasıl koruyacağız dertler bitmiyor ki

Her cocuga kural islemiyor ki Rahatsiz olduguna gore illa ki uyarmistir kural koymustur degil mi? Uslu cocugu olan yaramaz cocuga sahip bir anneyi asla anlamaz

Su konuda yazilmis en alkislanasi mesajdi Keske begenden de ote bir sekil olaydi Onun yerine galp gondeeiyorum sana baby

Yazdığım yanlış anlaşıldı sanırım. Çocuğum için yapmayacağım şey yoktur. Beni en çok mutlu eden onların bir adım atması, anne demesi, okula başlaması gibi gibi. Anne'yi ilk okuduğunda "artık anne'yi okuyabiliyorsun" diye sarılıp ağladığımı biliyorum. Ama bazen öyle üstüme üstüme geliyor ki herşey acaba bir kaç sene sonra yaşasaydım bu duyguları demekten kendimi alamıyorum. Alıntıladığım kişi siz misiniz mesajımı bulamadım ama sizin nezdinizde sorayım, hiç bi böyle düşünceleriniz olmuyor. Demek bazı Kadınlar gerçekten "ANNE" olarak yaratılıyor safi diyeceğim.

37 yasinda 2. tup bebek denemesi negatifle sonuclanmis biri olarak okuduklarim karşisinda Garip duygulara Kapildim. Ben de sizin gibi dayanamazdim sanirim. Gene de annelik guzeldir diye tahmin ediyorum Az daha zaman ve sabira ihtiyaciniz var.

Sizi yadırgayacağım evet en çokta emzirme konusunda şikayet ettiğiniz için. Keşke benim kızım da sağıp beslemek yerine emse gögsümde uyuşa ama yok. Siz hiç çocuk olmadınız mı? Bırakın ev dağınık kalsın 1 gün banyo yapmayıverin. Nice evlat sahibi olamayıp uğraşan insanlar varken. asla anlayışlı olamayacağım. boga_hatunu Ayinesi iştir kişinin, lafa bakılmaz.. Anneler

Ben çok anaç bi insanımdır çocukluğumdan beri evlilik fln değilde bebeğim olsun istedim hep, ama şuan bi 8 aylık kızım var gece milyon kere uyanır zorla yemek yediririm yemeyince huysuzlanır ama yine yemez vs zor bi bebek, çok çocuk isteyen bana tüplerimi nasıl bağlatabilirimi düşündürtüyor. Onu hayattaki herşeyden daha çok seviyorum ama annelik çooook zormuş birden fazlasını düşünemiyorum, bi de erkek çocuğu daha zormuş allah yardımcınız olsun ama başa gelen çekilir ya az daha sabredin okul zamanında en azından nefes alacak zamanının olur

Yanlış anlamayın da neden 4? 3ü kız mı? Erkek mi istiyorsunuz? Yoksa bu zamanda 4 çocuk çok iyi bir cesaret gerektirir.

Canım senin ikisi de erkekmiş. benim büyük kız. onun için daha iyi idare ediyor. ablalık yapıyor. iki erkek zor olur gerçekten. ISILDURU

Chucky Bizim yan dairede de 2 tane bebe var. 3-4 yaşlarına geldiler herhalde. Bebekken sesleri yoktu da ne zaman büyüdüler hayatımda derin darbeler oluştu. Seslerine uyanmaktan gına geliyor her sabah her sabah Küçüğü fena büyüğü neyse de. Onların annesine de sana da hepinize kolaylık diliyorum, başımızın üstünde yeriniz var fedakar anneler

Öyle mi? Ben boyle dusunmemistim dedim acaba hamilelik döneminde mi gergindi anne kişisi ama degildim diyor dogdu doğalı böyle diyor. Uyumuyormus hic. Bence birazcik ta şımarık Milana22

Demek istediğinizi çok iyi anladım. Ama hayattaki olabilecek kötü şeylerin sonu yok. Bu yüzden Allah bize duayı vermiş bence. Yapabileceğimizin en iyisini yapıp geleceği dua edip Allah a bırakmak gerek sanırım. Ben de eskiden çok endişe ederdim. Ne zaman ki istemeyi beklentiyi bıraktım inanın ki huzuru buldum. Hayatımda olmadığım kadar mutluyum. Buna bekar hayatım da dahil kesinlikle. Benim sorumluluğum sadece elimden geleni yapmak. Bunu da kendimden vazgeçmeden yapmak. Çünkü sağlıklı anne sağlıklı çocuklar demek. Ben kendime vakit ayırmazsam huzursuz olurum bu da çocukları mutsuz eder.

hele biri okula başlasın o zaman kafa dinlersiniz, arkadaşlarınızla takılırısınız daha rahat ema1 Hayat, sen plan yaparken başına

Nerde dalga geçmişim gerçeği söylüyorum ki gördük konuda mesajları neyse anne olmak isteseydim olurdum anlamak da istemiyorum zaten gayet mutluyum böyle kendi işinize bakın konuya mesaj yazın bana değil.

Valla ben ev islerine hamilelikte bakamamaya basladim. Of pof ediyordum ev dagildi diye. Sonra bebek dogunca gordum ki o hamilelikteki evim cok duzgunmus. Bebek buyudukce de gordum ki hareketi kisitliykenki evim cok duzgunmus.. Seftali ile duvar siler domatesle dolap siler. Balik krakerleri yere atip onlari ayagiyla ezmece oynar. Su icicekmis gibi isteyp goturup parkelere doker. Dondurma veririm eline goturur koltugun arkasina atar o orda erir ben evi karinca basinca karincalari takip ederek bulurum o dondurmayi.. buzdolabinda duzen yok icinden barbi bebek yada plastik ordek cikabilir. Tencerelerim duzensiz bardaklarim duzensiz. Bazi cekmeceler bantlidir. Deterjanlar ilaclar hic bisey yerli yerinde degil. Ulasamasin dye hersey tezgah ustunde mesela. Yoksa acip aliyor dolaptan cekmeceden. Hersey ortada hersey daginik.. orda burda ic camasirlarim geziyor cekmeceyi gunde 100 kere indirip geri kaldiriyoruz mesela. Mutfagim mutfakliktan cikti benim de. Hic biseye yetisemiyorum. Yemek yaparsam yenirse kaldrmasi bulasigni yikamasi zaman aliyor bazen 2gunluk bulasiklari yeni yeni yikayabliyorum. Dolaplarimin ici karmasik ev karmasik. Kizim dogdugundan beri zor bi bebek su an 20 aylik. Herkes bebesiyle sakin sakin alisveris yaparken biz esimle birbrimize girmjs bi bcmde eve donuyoruz mesela. Kizim aglayip yirtinarak kendi kendne g3zmek magaza reyonlarjnin tumunu yere indirmek istyor. Parka marka goturmek istemyorum artik cunku blmiyor ki salincak carpar blmem ne kosuyum ediyim istiyor.. ben de pesindeyim tabi. Parktan eve getiremiyorum eger gitmis bulunduysak. Kucagimda debelenen aglayan haliyle kosusturuyorum falan.. millet aliyo bebegini yuruyuslere gidiyo ne blym yolculuklara cikiyo.. ben daha toplu tasimayla 1kere gidemedim bi yere. Kendi arabamizla bile gidemyoruz ki. Meme emerek uyuyor ve hep ortamizda uyumak istiyor. Gece 10kere kalkiyor. Ben de bazen hatta cogu zaman tahammulsuzlesiyorum. Ozellikle uykudan bayginlik geciriyorsam hastaysam disim agriyosa midem bulaniyosa.. Sizi anlayabiliyorum ama dogurmasaydim lafini anlayamiyorum. Evet tanimamis olcaktnz uzulmycektiniz de. .. degmez mi bu sevgiyi tatmis olmaya. Ogullarinizin sizden baska kimi var annesi? Sizin de onlardan baska kimseniz yok... Bence su hayatta insan yapayalnizken cocuklari yoldas oluveriyor insana.. Gecicek diyorlar. Hep surmycekmis bu simarikliklar.. bakalim. Ama bunun ergenligi var okulu var arkadas cevresi var. Is hayati evlenmesi vs var.. belki de en kolay zamanlaridir su zaman..

Dogru soluyorsunuz tabi ilerde ne olacagi belli olmaz ben o cumleyi cocuklarimi iyi yetistirmeye calistigim icin yazdim J Janet Jak Esim Durme, durme

Ama şu an aşırı bir bunalmışlıktan açtı konuyu. Boş boş dururken şunu da anlatıvereyim dememiştir ki eminim. Ama bazı Kadınlar, kadın anne olunca insansal duygular kendi için istekler vs şeyleri istemesini ayıpsıyor. Neden olamaz mı yani kendi için isteği? Yıllarca okudum 2 yıl çalıştım dışarda sonra evden devam ettim hep ama benim için o iki yıl esas. Ve okuduğum kadar çalışamadım. Çocuklarımın suçu değil ben böyle olsun istedim ama bunu istedim diye diğer şeyde aklımın kalmasına izin yok mu? Garipsenmemeli. Hayretler içinde şok olmuş biçimde cümle yazanlara hayret ediyorum bende.

Annem böyle düşünerek en büyük zararı verdi bana biliyor musunuz? Onun gereksiz fedakarlıkları, hakkımdaki endişeleri, sürekli koruma çabası ve set gibi önüme durmaya çalışmaları, sessiz dalışları, müdahale edemediği zamanki o buhranlı hali ile ezilir ve onu üzmemek için çabalarken kendi hayatımdan ödün verirdim, kendi hayatımdan ödün verdikçe ben bittim. Kendi kendini de bunalttığından bazen öyle anları gelirdi ki kaçma ihtiyacı hissederdi. 14-15 yaşımdan sonra resmen rolleri değiştik. Anne olunca anlarsın derdi bana, anne olduktan sonra ise "Anne seni anladım, sana sadece yarı yarıya hak verdim! Sen kendi endişelerin için benim hayatımı da mahvettin" dedim. :) "Onun canı yanacak benim de canım yanacak" üzerinden gidiyorsunuz ya. Bu aslında anneliğin en ama en bencil kısmı. Bunu düşünün bi. Üzerinden değil, geniş geniş bir süre düşünün... Gerçekten kimin canının en çok yanmasından korktuğunuzu. Lütfen yanlış anlamayın, ama düşünün. Çünkü gözümün önünde annem olmasaydı, aynı noktaya ben de haddinden fazla kaptırırdım, göremezdim. İnsan sevdiğinin ölümünde kendine ağlar. Özlemine, hasretine, kaybına, sabretmesi gerekeceğine, nasıl dayanacağına ağlar en çok. Bir tutam teslimiyet, ölçülü bir kadercilik... Çünkü böyle hayat yaşanmaz be kuzum, yaşanmaz yani.

Cocuk olunca gercekten insanin kendi sahsi hayati bitiyor. Gercekten guclu bir psikoloji gerektiriyor anne olmak. Oyle bebegini al op sev, sonra misler gibi uyut degil olay. Bi yere gidiyorsun, 2 saat sonra mizmizlanmaya aglamaya basliyorlar, emzirmek istesen heryerde rahat rahat emziremiyorsun, kendini sagsan, sut disarda kaldi bozuldu derdi, mama versen hep aklinda anne sutunde olan faydalar... Bi yere gidemiyorsun, arkadaslarinla eskisi gibi gorusemiyorsun, kisisel bakim anca hizlandirilmis bir dustan ibaret oluyor. Neyse yine de cok tatlilar

o kadar güzel özetlemişsiniz ki...

Benim kizim biraz o zamanlar istem disi 7 aylikken kres'e gitmisti. Simdi eger 2inci olursa 1 yasinda yada en fazla 13-14 aylikken yollarim diyorum ben. Bu sitede "cocugum 5 yasinda hic onsuz bir yere gitmedim" diyende var, benim gibi esi ile yanliz tatile gidende var. Ve hepimiz kadiniz. Kendin o toplumun icinde oldugun icin, neyin aterkillikten geldigini, neyin icten geldigini asla bilemezsin. Bunu arastiran koskoca bilim dali var, sosyoloji. Nature/nurture tartismasi var. O mizac dedigin bircok kadin kücüklüklerinden beri program edilmis bisey. En basit kizlar bebek ile oynar, oglan araba ile, silah ile. Kizlar daha cabuk Ev islerine dahil edilir, misafir geldiginde cay dagitir,.. Kaldi ki buna ragmen her kadin sevimli sevgi pitircigi degil. Olmasi gerekmiyor zaten. Cünkü kadinlar homojen bir grup degil. Genellemek yanlis oluyor.

Valla sirf su konuya cevap vermek için girdim siteye ne zamandır girmiyorum.. O kadar haklısınız ki bunca emek sonunda yani benzer bir hayat sonunda iki psikolojisi bozuk ergenle uğraşmak zorunda olan bir anne olarak yazıyorum. Binbir uğraşma girdiği okulu keyfi bıraktı büyük oğlum. It kopuk takımıyla arkadaşlık ediyor küçük de ona benzeme çabası içinde ve ben niye bunca yıl uğraştım ki bunun için mi diye kendime acimanin son noktasindayim.. Allah yardımcınız olsun

Ben de tam bunu yazacaktim Konu sahibesi tukenmis. Nerde bu cocuklarin babasi, adma yardim etse bu kadin bu sekilde tukenmezdi diye dusunuyorum.

Benimde 3 yasında bir oğlum var evde neyse dicem ama dışarı çıktığımızda özellikle Annanesini gördüğü zaman çok şımarıyor beni gözü hiç görmüyor arabada uyuyan çocuklara bakıyorum veya sakin sakin dolaşan çocuklara birde benim oğluma hep çekişme halinde yürüyoruz ya atmdeki tuşlara basmak ister ya yerlere atar kendini yürümek istemez ya da tam tersi delice koşar canı sürekli sıkılıyor kendi kendine asla oynamıyor vurar kırar telefon kumanda ne varsa atar bazen bende senin gibi düşünüyorum annelik bana göre değilmiş.. Sanırım anne olmak tamda bu çok çok büyük bir sabır ve fedakarlık.. Bu günlerde geçecek bakalım inşallah bi 5 yaşına gelse hemen kreşe vericem..

Kimi tüm servetini döker bulamaz Kimi olur olmasaydı der, üzülür pişman olur Kimi engelli, hasta olur uğraşır hayat boyu Hepsi de annedir aslında Hepsi de birer imtihan

Nasıl bir özgüven bu! Yavrulara erkek aslan bakar, diğer erkekler öldürmesin diye.

Cidden şaşılası bir durum. süper süper diyoruz biz onlara, kıskandım.. zira bir ay öncemi hatırlamıyorum

Hanfendi cevabımın tamamını da okursanız sevinirim, yine aynı yorumu yapacaksanız, benim yorumum yok. Arap ülkeleri ile benim bahsettiğim şeyin bir alakası yok, zira biz de o türde bir ülkeyiz ve o nedenle bu haldeyiz zaten. ABD nin nüfusu 325 milyon civarında, Çin'i anlatmama gerek yok sanırım. Çocuk yapmak değil konu, konu çocuk yetiştirmek.. Yazdığım paragraf "sadece çocuk yapmak" ın çok ötesinde şeyler barındırıyor.

Merhaba, benim oğlum 21 aylık, zor ama çok zor bir çocuk. Enerjisi hiç bitmiyor. Doğum iznine çıktığım gün işten de çıkışımı verdiler. Ben mühendisim ve işsiz kaldım 2 yıldır iş veren de yok artık. Evden dışarıya çıkmayalı bir ay oldu. Ne gelenim var ne gidenim. Kimse bir gün olsun yardımcı olmadı bana. Bazen çıldıracak gibi oluyorum, duşa girince bile anne anne diye çığlık atıyor oğlum, maksimum 5 dakikada çıkıyorum. Tipim kaydı insanlıktan çıktım, yemek yemeyi unuttum boş ekmek yiyorum gündüzleri. Yemek olmadığından değil, oturup yememe fırsat vermiyor oğlum. Migrenim tutunca bir ay geçmiyor çünkü uyku yok. Eşim de saolsun aslında çok yardımcıdır ama oğlum zor bir karakter. Ben bir an pişman olmadım büyür düzelir ama ikinci çocuk asssla diyorum artık. Biraz sabredicez artık, ilerde sabah başına dikilip 6.30da kaldıracağım günlerin hayalini kuruyorum :) büyük bir zevkle yapacağıma eminim çünkü heheh

Çoğu insan artık bu yuzden 1 cocukta kaliyor yeter diyor hayat sartlari zor cocuklar 4duvar arası enerji bitmiyor.. Sokak bahce park var guvenilir degil hicbir sey.. tablet telefon tv cocugun canına okuyor.. Bir de tek cocuk kolaydır ama iki cocuk acayip zordur.. Arada sirada birkac saat uzak kalmak iyidir ki ozlensinler.. Meyve suyuyla yikanmak falan deyince hic mi kural koymadiniz kucukken benimkiler mesela benden cekinir.. Ayrica cok bagirmak işe yaramiyor tavsiyem işe girin çalisin aksamlari ve haftasonlari ilgilenin doyasiya varsin tüm maaş krese gitsin psikolojiniz duzelsin

Konu sahibi konuyu açtın gittin hiç sevmediğim olay

Hiç kınamadım, anlamaya çalışıyorum. Sadece böyle annelere gerçekten üzülüyorum, keşke herşey daha kolay olsa, daha mutlu bir annelik serüveni yaşasanız. Benim de 4 yaşında ikizlerim var. Çok zor zamanlar da geçirdim ama genel olarak ya bebeklerim kolaydı, ya biz sistemi iyi oturttuk, ya da birşeyler yolunda gitti. Ben bu kadar perişan olmadım. Ama olanları çook iyi anlıyor kınamıyorum. Çocuklarınız erkekmiş, kızlara nispeten daha hareketlilerdir eminim. Öyle oluyor onlar biraz daha şiddete, vurduya kırdıya meyilli oluyorlar, Allah ömür versin. Şeftali örneğinden yola çıkarak evde gezerek yemek yemeyi yasaklayın. Yaptıklarını neden yapmamaları gerektiğini açıklayın. Biliyorum defalarca dile getirmişsinizdir elbette ama tutarlı olun. Mahrum edin, ödüllendirin. Yılmadan deneyin derim. Aslında onlar her verdiğinizi kaydediyor ama uygulamıyorlar işte. Gün gelecek tüm verdiklerinizi alacaksınız :) Bebeklik videolarını izleyin, fotolara bakın. Kalbinizi yumuşatır onlar. İnsan özlüyor.. "Bugünler de geçecek" diyor resmen o fotoğraflar. Sabır... Büyüyecekler, her biri bir tarafa gittiğinde de bugunler özlenebilir. Şimdi inanası gelmiyor insanın ama öyle imiş. Zaman zaman bu duygulara kapılırım ben de. Kreş, anaokulu veya oyun klüplerini değerlendirin. Muhakkak faydası olur. Ve ne olursa olsun kendinize vakit ayırın. Yarım saat bile olsa o size kar kalır. Kolaylıklar dilerim.

Bu dünyaya çocuk getirmeyi ben istemiyorum... evlenmekte istemiyorum ama toplumsal baskı yüzünden, eksikmişsin gibi davranildigindan bazen acaba mı diyorum... cidden evlenmiyormusun yaşın geçiyor sorusundan bıktım... beni anlayan, seven, saygı duyan biri olursa evlenirim.. ama toplumsal baskıdan yılıyorum.. ben kendim bu dünyaya sığamıyorum keşke ölsem diyorum... sizi anliyorum belki sizde baskidan yaptınız... evlenip cocugu herseyin sorumlulugunu bana atan biriyle niye hayatimi birlestireyim ki?

Kesinlikle sizi yargilamak deil niyetim sakin yanlis anlamayin. Ama inanin ben hayretle okudum bir annenin bunlari dusunebildigine. Su anda beni. Oglum 15 aylik ve yemin ederim hayatimda hic bu kadar zor ve guzel bir donem gecirmedim. Cok hareketli ogkum bazen gercekten cok yipratabiliuo ama sifira donsem yine anne olmak isterdim kesinlikle. Gece uykulu haliyle bile anne demesi bana icim eriyo inanin

Bu da gözardı ediliyor toplumda. Kriz anlarını eline telefon vererek atlatırsanız elbette bunalmazsınız böyle. Ama siz keyif çatmıyor, yapılması gerekeni yapıyorsunuz. Ve annelik hakkında en çok konuşanlar, aman şikayet etme diyenler bebesi gece mışıl mışıl uyuyanlar, biraz mızıldansa telefonla susturanlar oluyor.

Galiba biraz erkek çocukları zor Allah yardımcın olsun Eger ki yalnızsan daha da zor Biz geçen akşam yemeğe gittik Güya evlilik yıl dönümümuz diye inan yemeği ağzımızla mı yedik burnumuzla mi bilemedik ki benim ki daha 8 aylik baba en büyük yardimci aslında

Sizi tebrik ederim, cogu kisi gibi kendinizi mutsuzluga terk etmediginiz icin. Ablamin da cocugu olmuyor ve sizin gibi pozitif bir insan o da. Gayet tatmin oldugu mutlu bir hayati var. Hayatini tek bir amaca adayip da olmayinca kendini mutsuzluga mahkum etmedi.

Siz herkesi pempik anne mi sandınız Bu yalnızca sizin başınıza gelmiyor onu bilin de. Bunun anaçlıkla alakası yok bunalmışsınız sadece. Her gün hır gür den anneliğin tadını çıkarmaya, annelik duygularınızın okşanmasına fırsat kalmamış bu yüzden böyle düşünüyorsunuz. Çocukları bi haftasonu babaya bırakıp bi kaç gün kafa dinleseniz öyle iyi gelecek ki. Ben yaptım ondan biliyorum

Suan buyuk cocuk okula/krese gitmiyor mu? Kucuk kac yasinda? 2den buyuk diye anladim. Verin krese ise baslayin. Yoksa bu bunalim haliniz oldugu gibi cocuklara yansiyor onlar huzursuz oldukca geri size yansiyor derken kisir dongu Anne olmasaydiniz yine fitrat geregi cocuk isteyip olmasa mutsuz olacaktiniz. Sizin hataniz calismayip eve kapanmak. Ilk cocuk planli olmus. Dusunmediniz mi kim bakacak ne olacak? Anneniz bakmak istememis cok hakli bence.

Keşke anne olmasaydım bana çok ağır geliyor. Anaç değilseniz, çocuklarınızla vakit geçirmeyi sevmiyorsanız, onlarla oynamıyorsanız, ayak bağı olarak görüyorsanız, nasıl mutlu olabilirler? Nasıl sakin çocuklar olabilirler? Ben Türkiye'de yaşamaya başladığımdan beri evli anne babaların sosyalleşme anlayışına şaşırıyorum resmen. Hayatta herşeyin bir zamanı vardır. Evet elbette anne baba tek başına da zaman geçirecek. AMA artık anne ve babasınız. Çocukları durmadan bir yere "atmayı" düşünmekten vazgeçmek lazım. Eğer restorana gidecekseniz oyunlu biyer seçeceksiniz. Bebeğiniz daha zor bir bebekse kanguruyla gezeceksiniz. Ne bileyim.. alternatif üretmek zorundasınız. Oraya yolladım olmadı buraya yolladım olmadı. Siz ne yaptınız? O babalar ne yapıyor mesela? Hep mutsuz bir anne, sonra çocuğum neden böyle.

Evet size katılıyorum. Kardeşi doganadek çok fazla hayırla büyütmedim. Kardeşini daha kurallı yetiştirdiğim için küçük daha akli selim davranışlar sergiliyor ancak abisini rol model aldığı için çok fazla sonuç alamıyorum. Yokuspokus

O çocuk acaba ne istiyor, oyun mu, birlikte birşeyler yapmak mı? Oyun hamuru alın sağlıklılarından, serin yere bir örtü, tepsi sehpa ne varsa koyun, oturun yanına, hayvan figürleri yapın, ona da gösterin, güle eğlene zaman geçirin. Onun yaptıklarını babasına gösterin. Bunu öğrendikten sonra mutfak masasına hazırlarsınız aynı ortamı, örneğin siz yemek yparken "bakayım ne yaptın, ooo çok güzel"diyerek heveslendirin. Hem ilgilenmiş hem de işinizi yapmış olursunuz, inanın evde yaptırmadığım etkinlik yoktu. Bir gün kendi pişirdiğim oyun hamurunu vermiştim ellerine, çok eğlenmişlerdi. Sonra ellerini yıkar, biter gider, böylece deşarj olan çocuklar duvar kapı da boyamıyor çizmiyor, ne varsa örtü üzerinde kalıyor, pozitif bakın, çocukta değişiyor zamanla...

Böyle hissetmeniz zaman zaman normal Onların büğüdüğünü görmek onlarla sohbet etmek zaman geçirmek o kadar güzel ki bu paha biçilemez Hiçbirşeyi bunla değişmeyeceksiniz Bu günleri hatılamayacak iyiki anne olmuşum diyeceksiniz En azından ben böyle diyorum

Galiba bende anaç değilim. Anaç olmak nasıl bişey ki? Kendimi çok sorguluyorum. Suçluyorum. pepperony

Konu güzel bir noktaya taşınmışken bu mesajınıza hiç anlam veremedim.

Evet kesinlikle. Güvenli bağlanma ile ilgili bazı fikirleri tamam ama bana göre adam tam bir yobaz.

Kuzu inan bagirmaya, yuksek sese, kavgaya gerek yok sadece modun düsuk bile olsa anliyorlar Cocuk denen canli cok enteresan her turlu gerginligi hissedip buna tepki veriyoar Cok sevindim, insallah daha da iyi olacak senin icin hersey

Bir suru insan uzerine gelecwk simdi. Inan bana kendini daha iyi hissetmeyeceksin. Zor cok zor ama pisman olma. Ve lutfen destek al. Kendin icin. Ise geri donmeye calis.

Çekmeli hayatım o konuda hem fikiriz. boşver sen beni ben farklı bir şey anlatmak istedim.

Şu maddi kaygılar hele bizi daha da buhrana sokan son damla oldu şüphesiz. Bazı erkekler çocuk bakımı konusunda çok da katkıda bulunmuyor haklısınız, benim eşim oynar, sever, altını değiştirir, yıkar vs ama dediğiniz gibi gözüm arkada kalmadan ona bırakıp kendime zaman ayıramadım. Eşler yoğun çalışma temposuna sahiplerse genelde en ufak boşluğu kendilerine ayırmak isterler. Düşünün ben normalde anaç bir insan olmama rağmen bazen krize girip eski hayatımı özlüyorsam özgürlüğüne daha düşkün kadınların bu krize düşmeleri daha da normal. En kısa zamanda bütün sorunlarınızı atlatıp herşeyin yoluna gireceğine inanıyorum, kadınların işi gerçekten zor, Allah hepimizin yardımcısı olsun.

Hiç çocukların babasın dan bahsedilmemis Hani nerde. Bence kocandan biraz destek görsen bukadar pişman olmazdin

Çok zor bir durum. Psikolojik desteğe ihtiyacınız var. Maddi durumunuz varsa çocuklara bakması için yarım gün birini alın. Onun dışında çocuklar olmus bir kere. Zamanı geriye alamayacağınıza ve çocuklarınıza birşey olsa bundan sonraki hayatınız cehenneme döneceğine gore şimdiki anda daha iyi mutlu yaşamak için çozum bulmak zorundasınız. Başka çare yok. Aksi halde ömrünüz tükenir daha da kötüsü cocuklarinizinki de pek iyi olmaz mutsuz bir anne ile buyudukleri için. Hissettikleriniz çok anormal değil hepimiz zaman zaman hissediyoruz ama bir yol bulmalisiniz. Mutlaka destek alın.

Bu hislerinizi cocuklariniza yansitmamaniz guzel ama boyle hisseden bir anneye sahip 2 cocuk var ne acı..

Off işte böyle konular beni çok korkutuyor. Yani sorarsanız çocuk planım yok zaten ama ileride üreme içgüdümü bastıramazsam ve bir anda tüm hayatım sadece çocuktan ibaret olursa diye çok korkuyorum. Çocukları kreşe verseniz?

Bu konuda haklisin. Geri donusu yok.. en kotusunude yazip dahada icini karartmayim. Herkesin var bi derdi iste.. acilar bitmez, sadece yer degistirir!!! Ilerdebelki Allah korusun oyle dertlerin olacakki bu gunleri gulerek anacaksin. Allah bugunlerimizi aratmasin derim ben. Suanki durumdan kacamiyosan zevk almaya bakacaksin.. durumu kabullenirsen cok daha kolay olacak. Krese ver diyen oldu mu bilmem ama inan cok faydasi oluyo. Ayrica cocuklari babalarina birak git gez 1-2 saat. Yerlerse yerler yemezlerse ac kalirlar ama senin kafa yerine gelir. Bunlari yapmadigin icin bence bu haldesin. Yoksa kimsenin anneligi mukemmel degil, oyle anlatanlar dogruyu soylemiyo eminim:))

Derdini yazmis bnde kendi fikrimi soledim arkadasim alayci sozlere gerek yok fikrinizi bana tabiki soyleyebilirsin A Arya_Stark01

Bir de hemen çocuk sahibi olmak yoruyor sanırım. Önce bir eşinizle birbirinize doyun derim. Hemen çocuk yapmayın sevgili okurlar :) en az 2 yıl derim ben

Seni anlıyorum, yine yaparsın istediklerini üzülme, bak okullara açıldı,3ünü de gönderdim, şimdi kahve keyfi yapıyorum, istersem bir sahil kenarına gidip çay içerim, istersem vitrin bakıp alışveriş yaparım. Geçiyor, sen günlük küçük molalar ver kendine, ağlasa da. O güne sağlam kafa ve psikolojiyle erişmen gerek

Beni çocuğum yok ama ablamın 2 çocuğu var. İkisi de candan öte, canımızı vermemiz gerekse veririz ailecek. Maddi durumları da iyi, sıkıntıları yok çok şükür. Ama bazen ablamla eniştem de böyle şeyler söylüyorlar. Ama onlarsız bir hayatı da düşünemiyorlar. Yani anne baba olmak çok karmaşık bir duygu. Allah size sabır versin. Eşinizle iş bölümü yapsanız. Kreş de mantıklı gibi. Hem çocuklar sosyalleşirler kendi yaşıtlarıyla.

Biliyorum seni, o yuzden cok net anliyorum anlatmak istedigini ama herkesin hissettikleri, dusunceleri baska Bu yuzden bana gecen gun burda biri enayi bile dedi, saka gibi yani cocuklarima karsi hissettiklerim, bagliligim, duskunlugum yuzunden enayi olarak adlandirilmak cok enteresan cidden - Pudra Pembe - Popüler Üye Anneler

Ona bakılırsa, erkek aslan avdan kendi yiyip doyuncaya kadar yavruları ete yaklaştırmıyor. Anneye emanet edilmiş ama anne de babaya emanet. Dini yorum yasak ama yeri geliyor işte, Peygamberimiz der ki,"çocuklu anneye yardım eden sanki borçluyu borcundan kurtarmış gibi sevap kazanır, çünki anne de çocuğuna borçludur" Ve kendisi de bizzat eşine yardımcı olmuş, hamur yoğurmuş, sökük dikmiş, koyun sağmıştır, günümüzde de erkek eşine yardımcı olabilir, ütüsünü yapabilir, en azından masa kurup kaldırabilir, çocuklarla zaman geçirebilir. Bunlar bir kadın için nefes aldıran, biraz olsun dinlenmesine fırsat veren desteklerdir.

Hakli olarak bunalmışsın sana kızmıyorum. Ama geçmişe dönüp değiştiremeyeceğin şeyler için "keşke" deyip üzülmek yerine içinde bulunduğun durumu iyileştirmek adına adımlar atmaya çalış. Şu an muhtemelen kısır bir döngü içindesiniz. Sen bölük gergin ve mutsuz oldukça çocuklara yansıyor. Onlar daha huzursuz ve agresif oluyor. Onlar huzursuz ve agresif oldukça sen daha çok geriliyorsun. Bir yerden kırmak lazım bu kısır döngüyü

Ilk defa cok ama cok gercekci bir anne yazisi okudum. Hani derler ya bir kere "annecim"dediler mi tum sikinyilar unutulur diye. Demekki oyle degilmis, kisiden kisiye degisiyormus. Bekar ve 31 yasima geldigimden anne olma istegi fazlaca son gunlerde. Ama ben de bazen kaldirabilir miyim acaba diye dusunuyorum. Calisiyorum, aksamlari eve geldigimde yemek hazir oluyor, sagolsun annem hazirlar. Utu, camasir isi oldugunda hep ötelerim. Hic zamaninda yapmam. Ev isleri konusunda cok tembelim. Yemek yapmayi pek bilmem. Yaptigim yemekler pek yenmez :) 5 tane yigenim var ama bugune kadar hicbirinin altini degistirmedim, tiksiniyorum cunku. Yigenlerim bagirip agladiginda bi kac dakika ugrasirim sakinlestirmek icin. Sakinlesmezse kendi haline birakirim. Sakinlesmediklerinde cok sinirleniyorum cunku. Dovmemek icin yigenimin bulundugu odayi terk ediyorum. Yorgunluga uykusuzluga hic gelemiyorum. Yorgun ve uykusuz oldugumda depresyona girecek kadar mutsuz oluyorum. Cok panik biriyim. Yani basimda birine bisey olsa donup kaliyorum. Ama ozgurlugume aman aman duskun degilim. Ozgur kiz degilim yani:) acaba ben de sizin gibi mi dusunecegim anne oldugumda? Yoksa hic olmamali miyim, yazdiklariniz cok etkiledi:) 3nity

İnstagram anneleri olsaydı birsürü akıl verirlerdi. Pembe evlerinde mükemmel çocuklar yetiştiriyorlar. Hepsi prof sonuçta.

evt bazen insan bunalımlara giriyor size hak verdim. bende hala bu yolları yürüyorum. benim annemde kısmen böyle onları da olduğu gibi kabul edelim. aslında anneni de şu açıdan düşünebilirsin yıllarca çoluk çocuk bakmış yani bizlere, bak yeri geliyr biz bile tahammül edemiyoruz. bence kendini telin yoluna git. benimde 3. geliyor kara kara düşünüyorum. bir de çocukları kreşe yollayıp çalışabilrisn. kreş parasına dahi çalışılabilir. Allah yardımcımız olsun.

Aha bugün benim de düşüncem böyle büyüğün 1e başlıcak formalarını almaya gittim ne ladar zor olabilir ki demi ama küçük kızım ki 4yaşında olcak 25gün sonra ama yok durmuyo yolda elimi bırakıp koşuyo panik oluyorum kızıyorum bişeyler bakalım diyorum olmıcak şeyleri elliyo hayır deyip kızıyorum gülüyo Ben de daha çok sinirleniyorum yok o gülüyo durmuyo o yapınca büyüğün de canı istiyo eve zor geldim hasta yatıyorum Onlarsız asla ama bazen de rahatça kendime zaman ayırmak istiyorum bi 15dk bile yetcek ama nerde şuan acile gitmem gerekirken bu baş ağrısına dayanmak için telefonla oyalanıyorum onlar uyumadan uyumak da yok yatırfım uyumalarını bekliyorum daha dün 3 çocukla işin zor diyenlere 2siylede zor diyolardı alıştım korkmuyorum diyodum bugün korku saldı kafam allak bullak bi an önce toparlanmalıyım Pamukannesi83

Sende kendine göre haklısın ama bide hiç çocuk sahibi olamayanları düşün senelerce çocuk için olmadık tedaviler deneyip hayal kırıklığı yaşayanları düşün çocuk hasretinden yanıp tutuşup çocuk gördümü köşe bucak ağlayan kadınları düşün ve birde istediği zaman şıp diye anne olan ve çocuk biraz yaramazlık yapınca keşke doğurmasaydım diyen kadınları hiç anlamıycam anlamıyorum da Allahım adalet mi bu diyesi geliyor insanın isyan etmeyin Rabbim imtihan eder sizi çocuklarınızla hiç çocuğu olmayanları düşünüp şükredin her halinize Önceki

Kayın validem 5 tane çocuk büyütmüş ama bilgiye dair ne kadar endişesi vardı? Ve ya hayattan beklentileri nelerdi? Tatil neydi ve ya dışarı da yemek? Hiç yoktu böyle şeyler aklında ki istesin? Hatta eltimin en küçük oğlu ek gıdaya geçtiğinde eltim ben hiç özel yemek yapmadım, bilmem biz ne yersek ondan verirdim demişti, bilmeyince daha kolay kesinlikle.. Bir şekilde büyür sözünün çıkış noktası

ahaha biliyorum tecrübe ettim sağolsun ufak oğlum sayesinde. hatta bir gece oturdum ağladım ben kendime ne yaptım diye:)) sandım ki büyük oğlum gibi her şey kolay olacak ama oğlan chucky çıktı:)

Demek ki gerçekten derinden etkileyen olaylar kalıcı oluyor. Basit sıradn gündelik şeyler çabuk unutuluyordur.

Koalina annene haksızlık etmiyor musun.. ben anneni çok sorumluluk duygusu içinde gördüm. ne bileyim birazda obur biriyim:) kek kurabiye deyince annen gözümde harika bı anne gibi canlandı. annenin en büyük hatası neydi peki? Acaba beraber kek kurabiye yapsaydiniz o iletişimi kursaydi böyle düşünmezdin muhtemelen. duygusal doyum olmamış degilmi? Ben öyle algiladim. maddeten tüm ihtiyaçlarını karşılıyor ama duygusal olarak ihtiyaclarini eksik bırakıyor. karsilamiyor ve çok mesafeli.

inFlamess çocuklarınız hem çok küçük hem de yaşları yakın. Anladığım kadarıyla desteğiniz de yok. Zorlanmanız, sabrınızın tükenmesi çok normal. imkanız varsa psikolojik destek alın, tükenmişliğiniz, kendinizi sorgulamanıza vs iyi gelir. artık il belediyeleri ve toplum sağlığı merkezleri ücretsiz sağlıyor. çocukları kreşe gönderebilirseniz günde bir kaç saat size alan kazandırır. Şu yakarışınız çocuğunu sevmeyen ya da anaç olmayan bir kadının sesi değil. Bunalmış ve yalnız kalmış bir kadın sadece... Kendinize alan açtıkça iyi hissedeceksiniz. siz iyi olmadan o evde kimse iyi olmaz. Kendinize izin verin, eşiniz de destek olur umarım. Allah yardımcınız olsun.

Başını okurken kendim yazdım sandımbenimde oğlum kreşe başladı, şuan hamileyim ve evden çalışıyorum. Evet, dışarıda da çalışmak çok zor. Ama evden çalışmak o kadar değişik ki. Heryerde oluyorsunuz hem ruhen hem fiziken. Ama hiç keşke anne olmasaydım demedim ya.. keşke annelik bu kadar endişeli bir şey olmasa dedim sadece.

Birçok annenin sesi olmuşsun gerçekten konu sahibi! Bize geleneksel olarak dayatılan evlenmenin ve ardından da annelik misyonunun içine düşünce "Ne halt ettim beeeeen!" diye aklımız başımıza geliyor. İki kızım var, onlara hep evlenme ve çocuk sahibi olmanın olumlu, olumsuz yönlerini anlatacağım ve asla onları baskı altında hissettirmeyeceğim. Şimdiki çocuklar da genelde böyle çok hareketli. Çünkü hep evdeler. Dışarıda oynayabilseler süper olurdu. Benim kızlar da böyle, üstelik çalışıyorum ben. Öğretmenim ve iş dışındaki tüm vaktim onlarla. Eşim de çok yoğun çalışıyor zaten. Ailemden kimse de benimle aynı şehirde değil. Eşimin ailesi de uzakta oturuyor. İnan bana bir toplantım olsa bakacak kimse olmuyor. Öyle zor ki! Seni çok çok çok iyi anlıyorum. Bazen ben de isyan ediyorum ama eşim de dahil herkes tarafından kınanıyorum. Peki bu kunayanlar bir gün de biz bakalım, sen dinlen diyor mu? Hayır! Anca sana analık ve hizmetçilik misyonunu yükleyip kınamayı bilirler. Birkaç yıl daha sabret/sabredelim, büyüyecekler. İşimiz daha kolay olacak. Ama bu zor günlerimde yanımda olmayıp beni kınayan herkesten de intikamım acı olacak o zaman

Çocukları bi pedagoga falan götürseniz. bezaaa

Cocuk sahibi olmak tam da boyle birsey cunku... her bir hareketine aşık olup ayni anda da ama biktım ya cok yorgunum diyebilmektir... utopik gelmesi normal su an sana... bana da oyle geliyordu

Bence çocuklarımız zor çocuklar ve siz mizaç gereği bağırsa müdahaleci bir insansiniz. Zaman zaman herkes böyle tükenip bıkıyor ama anne olmak hemen hemen hepimizin hayatında tamamiyle değişikliklere sebep oluyor. Sanırım işi bırakmıssınız bu da sizi çok etkiliyormuş. Sürekli ev hayatı ve çocuk bakımı bunaltıcı olabilir. Çocuklar kaç yaşında yazmamışsınız ama küçüğü kreşe büyüğü okula gidecek yaşa gelinc3 bence çok daha rahatlıcaksınız hatta o zaman işe dönseniz b2lki sizin için iyi bir başlangıç olur. O zamana kadar hafta sonları 2 saat eşinize bırakıp bi arkadaşınıza çıksanız sonuçta babaları idare edebilir biraz hava almak iyi gelebilir. Ayrıca çocuklara olabildiğince az müdahale etmeyi deneyin. Çocuk olan her ev kirlenir. Bırakın kavga etsinler çok canlarını yakamdıkları müddetc3 karışmayın. Bırakın evi kirletsinler bi ıslak mendille silersiniz sonrasında. Bnm kızım da tam bir canavar biberini alıo duvarlara sıkan, parmak boyasıyla kapı boyayayım diye ağlayan bi çocuk ama ben görmemeye çalışıyorum kendi ruhsal sağlığım için sizde deneyin. Ayrıca yaz günü evde pek durmayın termosa çay alın çıkın parka orda coşup dursunlar varsın evde yem3k olmasın kahvaltı yaparsınız. Siz mutsuz oldukça onlarda daha gergin ve aksi çocuklar olur cünkü

Evet ablacım zaten tamamen severek yapmakla ilgili. Bu saydıklarımı yaşamak bana da çok zor gelir mesela ama bayılarak yapan kadınlar da var yani dediğin gibi her kadın aynı değil. Hiç duyar kasan oldu mu görmedim ama gelip kınamazlar umarım çünkü ben çok iyi anlıyorum

Ben sonunda sizi anladım. Tamamen kendi endiseleriniz yüzünden kendinize hayatı zindan ediyorsunuz bence. Yani 6 yaşındaki bir çocuğun evlenince sakat çocuğu olabileceği ihtimalini düşünerek kendini yıpratmak hiç normal değil. Kesinlikle bu konuda yardım almalısınız. Bu endiseleriniz çocuklarınızın sorumluluk almasını engelliyor ve size daha da bağımlı hale getiriyor bence. Genel tutumunuzu hep böyle endişeli çocukları zarar görmesin diye yerine herşeyi ben yapayım diyen birine benzettim. Ama ateşin sıcak olduğunu çocuğunuza istediğiniz kadar söyleyin na iyilik yapmazsınız. Elini hafiften ateşe yaklaştırır sıcak olduğunu hissettirmeniz lazım. BENCE :)

Kurallar koymanız lazım şart başka yolu yok Süpet dadı isimli programı çok faydalı buluyorum Belki size de faydası olur

ben bir çocukla bunalıyorum, bağırıyorum, kızıyorum çoğu şeye. ama keşke olmasaydı diyemiyorum. evrene kötü bir mesaj yolluyormuşum gibi hissediyorum, korkuyorum. böyle hissetmeyen anne yok herhalde. yatılı bakıcısı olan arkadaşım bile isyanda çoğu zaman. kendiniz için küçükte olsa birşey yapabilseniz hafiflersiniz belki.

En güzeli dubleks ev herhalde. İhtiyaçlar dahilinde zoraki görüşme ve kenara çekilme. Düşüneyim ben bunu. Çünkü genelde çocukların ergenliği annelerin menopoz dönemine denk geliyor , Allah yardımcımız olsun...

Ama işte o fırsatı bulmalısın. Ben anneme gittiğimde ancak bunu yapabilirdim 2 saatlik. Alınacak şeyleri almak için çarşıya çıkardım, daha üstgeçitten geçerken durur denize bakardım, öyle özlerdim. Vitrinlere bakardım, alacaklarımı alır, bir minik çay ocağının taburasinde çay içerdim martılara bakarak. Bunlar küçük fırsatlardı ama bana çok iyi geliyordu. Tabi mahalleden bir teyzeden de"senin bebeğin küçük değil mi, ne geziyorsun, o çocuk süt çocuğu"fırçasını yemeden de dönemezdim eve:). Böyle böyle sabrım artıyordu. Hatta arada çocuklarımı ve kahvaltılarını alır, bir otobüs yolculuğuyla deniz kenarında kahvaltı yapardık. Geçenlerde aynı yere gittiğimizde, haşlanmış yumurtalarını yiyerek denize bakarken oturdukları bankı hatırladılar:) Onlarla da birşeyler yaparken gerilme, rahat ol, zaman çok çabuk geçiyor. Eğer şimdi hatırlayıp anlattıkları anılarında gergin sinirli ve bunu onlara yansıtan bir anne olsaydım çok üzülürdüm.

Adem GÜNEŞ'in kitaplarını okumanızı tavsiye ediyorum...

bana gore cok. iyi bir annesiniz anac degilim derken kimee gore neye göre ben cok. anne biliyorum cocugunu emzirmek. zor geldigi icin emzirmeyen emzik. daha rahat oldugu icin kendi rahati icin emzik. veren ee dogal. olarak. yorulmussunuz cocuklsriniz biraz yaramaz olmasaydimm diyorsunuz ama allh korusun ölsün bunlarda diyormusunuz kimse ayy nasil olur anac degilsiniz demesin cunku herkesin bunaldigi zor gecirdigi annelik zamanlari var tebrik ederim cok iyj bir annesiniz.. Idrakyollariiltihabi

Bir gün bir uyaran ona anılarını brer. birer hatırlatacaktır, üzülme. Tabii ki film şeridi gibi değil kopuk kopuk hatırlıyorum. Fakat görsel hafızam. gçlü sanırım,2 ay önce 29 yıldır görmediğim çocukluk arkadaşımı yürüyüş yolunda görüp tanıdım ve adıyla arkasından seslendim. O beni birden hatırlayamadı.

Ben çocuklara bayılırım, çocuklar da bana... Ancak şöyle bir gerçek var ki evin içinde sabahtan akşama kadar vakit geçirmek bazen cok zor olabiliyor. Benim minik fazla hareketli, yani bazen cinnetin eşiğine geliyorum ama evet klişe de olsa gerçektir ki annecim deyip güldüğü anda içimde çiçekler açtırıyor. Ama bu konuda kimseyi eleştirmem çünkü ben öğretmen olduğum için sabır eşiğim fazla yüksek fazla geniş, herkes böyle olamaz ki bu bir kusur değildir kesinlikle. Nihayetinde cocuklariniz dogdu ve artik sizinle. Allah hepsine saglikli güzel bir ömür nasip etsin, laftan anlamaya basladiklari zaman biraz daha kolaylasir isiniz umarim beautifulsweet #HayatEveSığar Üyelik

ama en kolay zamanı bebeklikleri:)

En azından yalniz çis yapabiliriz buyuyunce Bir bardak cay icer iki laf ederiz esimizle Yolda kosmazlar arabalara kitap okuyabiliriz vb. yani buyudukce zorluklar var ama insanca yaşama da dönmek var uyuyabiliriz ki bu ne kadar onemli.. eskiden mahkumların sinir sistemleri çöksün diye ceza olarak farklı farklı saatlerde uyandırırlarmış tıpkı kuzuların bize yaptığı gibi.. Ben cocugu 9 yasinda olan komsumun kuaforde gezmede oldugunu konu komsu gezdigini evinin derli toplu durdugunu esiyle sinemaya gidebildigini goruyorum bunun neresi zor..2 yaş 3 yaş tam bir felaket bence

Ama önemli olan o mutluluk hissi değil mi? Eminim o anlar çok şey katıyor çocuklara, hatırlasalar da hatırlamasalar da.

gerçekten hakkıyla annelik yapmak çok zor. İnanın etrafımdaki çogu insan üst komşumun köpeğine vermiş olduğu değeri ne yazık ki vermiyor çocuklarına. Doğurmakla iş bitmiyor.

Bir çocuk duvara cama kafa atıyorsa önce annesiyle babasının psikoloğa gitmesi gerekir bence.

Seninle Başlamadı diye bir kitap var mutlaka okuyun

Galbe galb

Evet anne olmak zor, sizin ufaklıklar da biraz sınırları zorlamış. benimde 2 yaşında oğlum var sınırlarını zorluyor gerçekten ablasının kalemlerini bulup kapı, duvar, koltuk, yerler, oyuncaklar aklınıza ne gelirse hepsini çiziyor, bak kirlendi temizlemen lazım deyip eline ıslak mendil verip sildiriyorum. dışarıya çıksak bebek arabasına binmez, otomobile binmez, yürütsem kendi istediği yönlere gider, elimi tutmaz, beni beklemez. görenler sabır diliyor bana. Annelik hiç kolay değil ama ben çocukları çok seviyorum, iyiki varlar. Bir evladımı kaybettim ben... hiç bir sıkıntı onların yokluğu kadar zor değil, sağlıklı olsunlarda varsın bizi yorsunlar napalım, biliyorum ki böyle gitmeyecek büyüdükçe düzelecek

Oyun terapistine gitmen faydalı olacaktır. Allah hepimizin yardımcısı olsun ben de 5 yaş ikiz annesiyim bizimde oğlan kızın sırtında ya da sürekli sataşıyor vuruyor. Bende inşirah okuyorum rahatlamaya çalışıyorum ama bazı çocuklar nedense kibarlıktan anlamıyor napalım idare edeceğiz

Benimde 2. çocuğum 11 aylık oldu. Tek çocuk gibi değilmiş. Gerçekten çok zor. Ama genede dünyanın en güzel şeyi. Senin sıkıntın yalnızlık aslında. Bir destek olanın yok. Belki hergün bir odada yarım saat yalnız kalıp kahve içsen o bile yetecek.

Siz yazdınız, geleceğime bir daha üzüldüm. Dünyaya bu duygularla gelmeyen kadınlar, böyle kaosun içinde sudan çıkmış balığa dönüyoruz işte. Offf daha okulu var, ilk sevgilisi, ergenliği, sınavı, ünisi, sürekli bitmeyen istekler ve çatışma hali. Şuanki halimize sevinelim bari, ne yapalım...

keşke demek yersiz ancak şimdi ye müdahale edebilirsiniz. çocuklar uyuyunca meditasyon yapmayı deneseniz çok iyi gelir size. çocuklugumu dusundugumde annemi sinirli hatırlarım. bilirim elinden geleni yaptı bizim için ancak daha mutlu görmek isterdim onu. sizin çocuklarınız da sizi mutsuz ve sinirli hatırlamasin. bizi, karakterimizi oluşturan çocukluğumuz. önce siz mutlu olun. eşinizden destek almaya çalışın. umarım çok daha iyi hissedersiniz, onlar büyüdükçe en büyük yardımcınız olacak hayatta.

size sonuna kadar katılıyorum. tek çocuk annesi olmama rağmen özgürlüğüme düşkün ve fazla anaç olmayan yapım, uyuşuk bana ev işinde yada çocuk bakımında yeteri kadar yardımcı olmayan eş, çalışmama rağmen yaşadığım maddi kaygılar, çocuğuma her anlamda yetebilmek için maddi manevi elimdekini ortaya koymam, iş stresi ayrı bir dert, tabiki kızımın şu ara her yeri dağıtma, inadına bazı şeyleri yapma, sürekli benimle birşeyler yapma isteği de eklenince bazen bende aynı duyguları yaşıyorum. bu ara bende eşime karşı bir nefret duygusu başladı mesela. bende eşine çocuğunu bırakıp , belli dönemlerde yalnız takılıp kendine zaman ayıran annelere özeniyorum şu an... kendime zaman ayırmaya, kendime yatırım yapmaya ihtiyacım var ama buna zamanım yok ;(

Ne zaman uslaniyotlar esergry Nirvana Anneler

Orta hal diyelim uslu çocuk pek yoktur bu zamanda ama ben baş ediyorum ve cokkk seviyorum

Ay ben mumkun degil hatirlayamam Evet senin hafizan baya guclu, ben 2 gun obce tanistigim insani bile hatirlamam

Eşin nerede yahu?köle isaura ya donmuşsun. Kendine vakit ayırabilmen çok önemli. senin yerinde olsam tüm maaşımı krese de versem genede çalışırdım.

Bunalmışsın biraz. Umarım toplarsın. Hazır hissetmediğin anda çocuk sahibi olmak çok zor.

yanlış ifade ettiysem affedin çocuklarınız değil yaşadıklarınız azaba dönmüş ama ben o azaba razıyım demek istemiştim ne güzel bir beddua oldu keşke tüm beddualar böyle olsa :) Önceki

ben bu kurulan baglantiyi anlamiyorun neden dersen benim de annem babam yok. Liseyi bitiremeden babam öldü Üniversiteyi bitiremeden de annem öldü O zaman sizin dusuncenize gore, anasi babasi basinda sag olanlar, hayatta hicbir seye uzulmemeli, bunalmamali, 24 saat sukretmeli. Neden, cunku benimkiler "yok" diye. Bence boyle bir bakis açisi olamaz... İnsanlarin ananesi dedesi "bile" var mesela, benim yaşitlarimin... Kayinvalidem 60 yasinda ama anasi babasi basinda... Eee o zaman Allah'in adaletini sorgulayip isyan mi etmem lazim

Kimse şu dünyaya ya hayrıma bi çocuk getireyim de ülkemizin genç nüfusunu koruyalım diye yapmıyor degil mi? Yada bi çocuk dogurayım da vatana millete hizmet etsin diye. Herkes kendi nefsi için çocuk istemiyor mu?Yani hepimiz önce kendi nefisi için bu işe soyunuyor mu?. Burada 3 çocuğum var sırtım yere gelmez diyeni de okuduk çevre baskısından bunaldım artık çocuğum olsun diyeni de. Hatta kocası ile arası düzelsin diye çocuk yapanlar bile varken annelik kelimesi içinde saklı olan nefisten cidden hiç mi haberiniz yok? Yani 1 çocuğuma birşey olursa diğeri ile avunayım diye yapan hiç yok mudur garantilemek işin 2,3 doğuran? Yada yaşlılıgını garanti altına almak isteyerek yapanlar vs vs.

Cidden çocuk yapmanın hiç özenilecek bir tarafı yok 1-2 sene cok tatlı oluyorlar ondan sonrasi yavrum yapma demekle geçiyor Geçen bir arkadaşım ayyy çocuğu olanlara çok ozeniyorum Şimdi okula başlatacaklar ellerinden tutup siraya koyacaklar falan diye anlatiyor Benim için ise okula başlayacak çocuğunun olması fikri daha çok iç karartıcı geldi Düşünüyorum Sabahın 6 sindan itibaren yollara dökülme kahvaltı hazirlama Kendin işe gideceksen çocuğu okuldan kim alacak hangi okula gondereyim öğretmeniyle anlaşacakimi stresleri ne kadar hazirlarsan hazirla çocuğun arada bir gelen ben okula gitmeyeceğim krizleri Düşündükçe bunaldim ama arkadaşım çok sevimli buldu Gerçektende bazı kadınların içinde var anaclik

Maşallah çocuklarınızı uslu heralhalde. yoksa çok akıl işi değil 4. çocuk

Nasıl biliyorum ama

Tanışıyor muyuz reelde biliyorum seni diyince merak ettim ben isimleri unutuyorum çünkü. Valla çocuğu için alacağı sorumluluğu enayilik gibi gören anne olmasın bi zahmet, hatta öyle baba da olmasın. I ivrindi

Çocuklarınız zor ondan dolayı yılmışsınız. Ama dediğim gibi herkes anne olacak diye bir şey yok, hayatın amacı evlenip peş peşe çocuk doğurmak değil keşke doğurmasaydınız şu an ben size gerçekten üzüldüm. Anne mutlu değilse çocuklar da mutlu olamıyor ne yazık ki...

ne mutlu size, keşke mutluluğunuzu yardım arayan, derdini paylaşan bir insanın yüzüne vurarak parlatmasaydınız. Not: mesajınızın başında bahsettiğiniz gibi çocuk sahibi olmak isteyen biriyim. Rabbim çocukla da çocuksuzlukla da imtihan etmesin, sizi de bizi de...

Konu sahibi herkesin tabiatı aynı değil. Bende anaç bir insan değilim mesela bir kızım var. Büyütürken elbet zorlukları oldu ama geçecek. Şu an için sizin derdinize derman tek şey yardımcı ayarlamanız olur

sorun anne olmanız degil, tek basınıza cok fazla sorumluluk almanız, tabi ki bogulmus gibi olursunuz, aileden destek olmazsa bakici vs olmazsa boyle hissedersiniz tabi ki.. siz mutlu olmalisiniz ki cocuklar da olsun, kreş vs dusunun imkanınız varsa, veya bakici, az nefes alin, o zaman cocuklarinizin enerjisi bile değişir, cunku anneleri mutlu olunca annenin enerjisi çocuğa yansır.. ve lütfen cocuklara bagirmayin, onlara bağırma kavramını öğretmeyin.. ilerde aynisini eslerine yaparlar..

Oyle guzel bir cevap vermissiniz ki sadece "sonuna kadar katiliyorum" demek istiyorum. Hayatta esi benzeri olmayan, delice bir sevda bence evlat :))) akil kari degil belki bi insana adanmis bir omur. Bazen cok yiliyor yoruluyor insan ama gercekten de o essiz evlat kokulari, gulusleri, sarilmalari, akilli akilli konusmalari, beraber gecirilen mutlu neseli anlar dunyalara degisilmez. Surekli bir endise, kaygi, hastalaninca 10 yas yaslanma :), soguyan caylar, ac gecen saatler, tuvalet banyonun bile lukse donusmesi... hepsine ragmen Allah hepimizin evladini bagislasin

İyiki öyle, yo! ksa hafızamız erken çökerdi:))

Baba faktörü nerede? Ne yapıyor? Yazıldıysa da görmedim. Ama çocuklarla sırf bir kişi ilgilenirse bunalmak isyan etmek çok normal. Bu sizi kötü bir anne yapmaz. Sadece yorulmuş bir anne yapar. Benim anaç bir yapım var. Etrafımda herkesi sahiplenirim. Ama bu demek değil ki boyuna çocuk doğurup eve tıkılıp çocuk bakayım. 1 çocuğum var ileride belki ikinciyi düşünürüm. Ama benim eşim her konuda yardımcıdır. Eğer aksini görürsem bile bile lades demem.. Arada kendinize zaman ayırın. Bana çalışmak iyi geldi mesela. Merak etmeyin bu geçici bir süreç. Bir kaç sene sonra uslanacaklar.

Sakın oyle demeyin. Rabbim verdiyse vardir bir bildigi. Bende 1.5 yildir cocuk sahibi olmak istiyorum ama olmuyo bundada vardir bir hayir diyorum. Bekliyorum. Ama erkek cocukları öyle genelde hiperaktifler. Yapacak birsey yok. Allah sabir versin inFlamess

Benım yaşım 24 Ama 6 yıllık evlıyım Yaş itibariyle değil ama evlilik yılının artışı sebebıyle e artık dıyoruz bır bebek gelsin. Kediilerime kardeş gelsin Bizim çevrede de bebek olunca kedılerı verırsınız dıyenler çok Hepsinin boğazını sıkıp atasım gelıyor