canım, bir sürü sebep olabilir. buradan her türlü yorumu yapabiliriz ama hangisi doğrudur? belki sen alıngan, hassas bir insansındır. o ise daha dişli bir karakterdir. kendi adına seni de güçlü yapmak için yapıyor olabilir. tamamen habersiz hırpaladığının farkında bile olmayabilir. kendi ailesinden çok çekmiştir anneliği böyle birşey zannediyor olabilir. kardeşiniz daha zayıf daha hasta... doğmuşsa bu gibi sebeplerden ona bir şey olacak korkusu yaşamış ve atlatamamış sürekli onu kayırır hale gelmiş olabilir. size hamile kaldığında babanızla arasında sorunlar vardı ama siz için çekmiş ister istemez içinden sizi suçluyor olabilir ... psikolojik bir rahatsızlığı olabilir... ama her anne çocuğunu dünyadaki herşeyden çok sever. size karşı kin duyabileceğine inanmıyorum. ne kadar hakaret de etse yanlış da davransa tırnağınız taşa değse ilk anneniz koşar. ergenlik döneminde misiniz? bazen aileler de genç kızlarıyla birlikte ergenliğe girerler. ergenlere nasıl davranacağım korkusu ile başa çıkamayıp bu tip tuhaf tutumlar sergilerler. birlikte destek almanız işe yarar. ona sizin yardım almak istediğinizi söyleyin. o sizi götürsün. zamanlar terapist onunla da görüşmek isteyecektir. bilmediğimiz bir rahatsızlık varsa da ne kadar erken farkedilirse o kadar iyi. M

Herkese merhaba; Annem ama ağzından benimle ilgili bir güzel söz çıkmıyor hiç mi iyi yönüm yok benim ama kötü bişey söyleyeceğinde bağıracağında çığıracağında ağız on karış açık. Ben bağıran, çağıran bir insan değilim meramımı doğru düzgün anlatmaya çalışırım, küfretmem, kötü söz söylemem ama annem ben kendimi bildim bileli çocukluğumdan beri bana böyle davranıyor dayanamıyorum artık küçükkken hep kendimi suçlardım naptım ben bu kadna deyince bana böyle davranınca söylüyorum böyle yapıyosun yapma diye düzgünce hemen laflaıyla kişiliğime saldırmaya başlıyor diyorum yaptığım davranışı eleştir kişiliğimi değil diye. İlla onlar gibi bağırmam mı lazım, sövmem, vurmam mı lazım. Birkaç defa bağırdım oda üstümden atamadığım için çünkü her defasında kendini haklı çıkartıyor düzgün ses tonunu yükseltmeden dediğin anlamıyor ve sürekli kendini haklı görüyor yaptıklarını yanlış olduğunu bana zarar verdiğini nası lgösterebilirim. Gösteremiyorsam da nasıl kendimi ve akıl sağlığımı onun bu davranışlarından koruyabilirim. Tüm bu sorunlarımdan kurtulmak için nereye gitmeliyim napmalıyım. nereye başvurmalıyım artık bu düşüncelerden bana yapılan bu sağlıksız harektlerden kurtumak istiyorum düzgün bir anne-kız ilişkim olsun istiyorum bunu defalarca annem dedim gidelim psikoloğa dedim ama ben bu yaştan sonra kendimi değiştiremem değiştirmicem sennn değiştireceksin diye defalarca bağırdı bana her defasında da bunu böyle yüzüme söyledi. ben bişey demedim zaten insanlara bana yaptığı haksız davranışlarda kızmıyorum sadece üzülüyorum. Onlar o hareketleri bana yaptığı anda zaten onları affediyorum sen bana kinlenmişsin diyor nerden bilecek içimi ben kimseye kin tutmuyorum. beni de kendisi gibi zannediyor. Belki siz de inanmayacksınız kin tutmadığıma. Kin tutamıyorum ama annem bana kin tutmuş belli. Ben ona ne yaptım niye böyle davranıyor ben anlam veremiyorum. Yemeği yaparım. Ona fazla iş düşürmemeye çalışırım. Halini hatrını sorarım okulda ne oldu falan diye. Gider sarılırım severim. Dier kardeşim doğru düzgün bi iş yapmaz sadece sarılır, öper annem onu çok sever. Hep bişey oldu mu onu haklı bulur. Haksız olsa bile kardeşimde üstüme gelir, bana vurur, döver, söver. Ona hiçbir şey demez. Yaptıklarını söyleyince kendi meselenizi kendiniz halledin der ee anne vuruyo derim sen de vur der ama benim vurma gibi bir huyum yok çocuğunun yaptığı yanlışı düzeltmeye çalışmaz bana vur der çünkü bilir benim vurmayacağımı ama ona bişey yapılınca niye böyle yapıyosun melek der suratını on karış asar. Yine ben suçlu olurum. Kardeşime yine bişey demez. Annemin ben kendimi bildim bileli bana kendi isteğiyle bana sarıldığını sevdiğini, beni öptüğünü hatırlamıyorum. Hep ittirdi beni. hüçükken bunu dile getirdiğimde benim annem bana sarılmaış öpmemiş ben niye öpeyim seveyim der. O bana böyle yapınca ben bişey diyemiyorum. sadece üzülüyorum, ağlıyorum. kendimi hırpalıyorum. Bunları yazarkn bile ağlıyorum. Akıl verin bana napabilim annemin bu harektlerinden kendimi korumak için. O böyle yaptığında kızmamayı, akıl melekelerimi korumayıı nasıl başarabilirim. Ben de sayesinde onun gibi oldum birşey dmek istediğimde bağıran çağıran onun gibi böyle onu unutumuyosun bunu unutuyosun diyen duran bi insan. Çok üzülüyorum ben böyle davranmak istemiyorum ama başka türlü laftan anlamıyor sürekli insanı laflarıyla, sözleriyle hırpalıyor. Yaşamak istemiyorum gerçekten.

:97: çok hassas bi konu. aile yapınızı tam olarak bilemediğim için sağlıklı yorum yapamıycam. siz kaç yaşındasınız? kardeşiniz ve anneniz kaç yaşında? anneniz babanızın ilk eşimi? sizi inciltmek istemem ama insanın aklına acaba öz annesimi sorusu geliyor... T turamit

22 yaşındayım. Üniversite 3. sınıfa geçtim. Kardeşim 19 yaşında. Annem 43 yaşında. Annem babamın ilk eşi. Arada ben de düşünmüyor değilim acaba öz annem mi değil mi diye. Sordum ama öz annemmiş doğumumu, doğuma nasıl gittiklerini falan anlatıyor annem. M

kardeşim benden daha kilolu ve daha dinç doğmuş ben zayı doğmuşum çok zayıfmışım doğduğumda 7 aylık doğmuşum kardeşim de 7.5 aylık annem babamla ben doğduktan sonra yani babam ben doğduktan sonra annemi bunaltmaya başlamış öyle diyor annem bunu ben sormadım kendisi sofradayken söyledi belik bana hamileyken babamla arasında sorun olabilir onu bilmiyorum. Bi de annem ben ortaokuldayken(6.-7.-8. sınıf, lisedeyken) babanla ikiniz bir olup beni çekiştiriyosunuz derdi bunu ona kaç defa anlatmaya çalıştım babam annemin bazı davranışlarını eleştiriyordu ben ilk başlarda dinledim tabi çünkü o da bir insani çini dökmeye ihtiyacı var anlatacak kimsesi yok diye ama yorum yapmadım annemin aleyhine hiçbir şekilde. ha annemin haklı olduğu konularda babama sen haksızsın dedim şöyle şöyle yapsan diye öğüt verdim ama annem bu saçma, sapan düşüncesinden dolayı hayatımı zehretti. Ortaokuldayken lgsye hazırlanıyordum fazla yardım edemiyordum anneme. İşlerimi yapardı ama bin çalımla. insanın burnundan getirirdi. Ben de ders çalışmaya çok hevesli bi insandım. Ders çalışamadığımda vicdan azabı duyan bir insanım ama annem böyle yapınca çok üzülürdüm kendimi suçlardım dersi bırakır bulaşıkları yıkardım çamaşırları yıkardım falan ama yine de anneme ypatığım iş az gelirdi küçük kardeşim de aynı yollardan geçti ama bana yaptıklarının hiçbirini ona yapmadı o annemden benim gördüşüm gibi psikolojik baskı görmedi ve daha rahat olmasına rağmen ortaokulda yattı lisede yattı hiç doğru düzgün ders çalışmadı. Ben denemeden gelirdim lsedeyken cuma günleri akşam 9 buçukta denemeden çıkıyorum kolumu kaldıracak halim yok karnım aç zaten bişey yememişim açım susuzum annem bir tek yemek ısıtacak onu bile yapmazdı kavga ettim ve işi de yoktu dizi izlerdi her geldiğimde ama kardeşim denemeden geldiğinde tam tekmil sofrası hazır olurdu. şimdi farkına vardım daha önceden hiç böyle bi kıyaslama yapmamıştım. Hep suçlandım sen az seviyosun anneni şöyle böyle nereden bileceksiniz benim içimi sanki içime girip okudular kimse anlamadı.

İnsanlar ilk çocuklarında anne-babalığın ne demek olduğunu tam anlayamıyorlarmış hele ki erken anne-baba olan insanlar(21 yaş gibi). ikinci çocuklarında daha bilinçli olup daha rahat daha sevecen davranabiliyorlarmış. seninde şanssızlığın ilk çocuk olmak olabilir. Kardeşinle sana bu kadar farklı davrandığının farkında olmayabilir annen. onunla bu konuyu hiç konuştun mu? Bize anlattığın gözlemlerinden annene hiç bahsettin mi? M