Niye perişan olasın? Kadınsın annesin güçlüsün. Sen perişan olursan çocuklarında olur, unutma. Öyle pes etmek perişan olmak yok. Önce elindeki imkanları yapabileceklerini Mal, para, kocadan aileden alabileceğin yardım, çalışma v. s.)yaz ve önüne koy düşün, ertesi gün bir daha sonra bir daha her baktığında düşündüğünde başka yollar çıkışlar göreceksin ve yolunu seçeceksin. Ama önce kendine acımayı bırak. Sen ne ilksin ne son olacaksın. Birçok kadın aynı mücadelenin içinde

Çok gençsiniz, yeni bir hayata başlamak için güzel bir yaş; 50 nizde geriye dönüp keşkeleriniz olmasın. Bu evliliğin ne size ne ona kattığı birşey yoksa, en azından yolları ayırıp karşı taraftan bir beklentiye girmemek en sağlıklısı... sizin durumunuzda insanlar en çocuklarını düşünüyor, ee onlar içinde varlığı, yokluğu bir diyorsunuz sanırım...

yani çalışabilirsen neden boşanmayı denemiyosun. evlilik zaten bitmiş ki.

Bu dedigini aynen yaptim agladi yalvardi ben seni seviyorum nasil istersen oyle olucak dedi istemeyerekte olsa tamam dedim bir ay gercekten olmasi gerektigi gibiydi bir yil gecti eskisinde beter suan . push ; K Kara

Annem bu konuda hic yanimda olmuyor napcan kizim kimse mutlu degil demesi beni cok uzuyor boyle mutlu oldugumu dusunuyorsun diyorum. bu kezde iyi ayril ozaman diye sitemli konusuyor C captain price erkek

Calisiyirdum suan evdeyim ilkokula giden oglum var esimin calismamin hic biseye yaramadigini soyleyince ciktim isten daha onemli sebeplerde var tabi calismam durumu degistirmedi yani M

bu kadar mutsuzsaniz kendinize bu eziyet neden? K Kara

Bende bunun sebebini bilmiyorum neden bukadar korkuyorum aci cekmekten zevkmi aliyorum psikolojim okadarmi bozuk yada alistimmi bu duruma eyleme gecemiyorumherseyi soruyorum ama netice ayni

Aynen canim gunlerce eve gelmese cocuklar uzulmezler yok gibi

Bende böyleydim.. ayrıldım kurtuldum K Kara

bir insanın kendine yaptıgı zararı kımse yapmaz... öncelikle işe gir.. başta bu rahatlığı arıcaksın ama sen bariz mutsuzum diye bas bas hislerinle bağırıyorsun.. işe gir. ve adam gibi çık karsısına boşanmak istediğini söyle. ama benim düşüncem belki kurtulma payı vardır bu evliliğin vee bir evlilik terapisine gidin derim...

Valla 16 sene çocuklar küçük, okulları var, bilmem neyden sonra diye diye bekledim. Sonra baktım ki bunun sonu yok. Zaten bizdede cansel likit yoktu, muhabbet yoktu, kurumsal bir evliliğe dönüşmüştü.. önce ise girdim sonra ilk tartışmada kapıya koydum.. aracı vs kesinlikle kabul etmedim hatta kendi ailemle bile görüşmüyorum bu yüzden.. ha zorluk yok mu tabiki var.. eskisi kadar alış veriş yapamıyorum, saçlarımı evde boyuyorum, botoks vs hakgetire unuttum.. ama şuan daha huzurluyum.. azıcık cesaret lazım yani

37 yasindayim kavga aninda ani bir ses yukselmesi ve devami yok asla oturup konusamiyoruz hep oyle oldu sadece sorunu degil normaldede konusmuyoruz kavga gurultu yok ama tabi cocuklarda mutsuzlugumun farkinda onlarla basindan beri herseyi babasiz yapiyoruz

Tabi şartlarını bilemem. Ama tek bildiğim öyle bir nokta var ki oraya geldin mi hicbirsey gözün görmüyor

Cok ozel degilse nasil basardin canim

Yaşınız kaç? Kavgalarınız oluyor mu? Çocuklar huzursuzluğa şahit mi?

çalışıyor musun? çalışabilir misin? cayimin

Hep once ise girmelisin once diyor tabi benu engelleyen sebeblerden biride bu maddi imkansizlik ama duzenimi kurup idere edecek imkanim var yinede oda guven vermiyor is bulana kadar idare edemezsenm diye paronayalar tasiyorum hep vesvese hep olumsuzluk digeride aile istiyorlarki biz cektik katlandik siz ne yasadinuzki bunda bsy yok cekiceksin deyip tavrini koyuyor buda ayrica cok kiriyor beni M

Evet ayrılmayı düsunuyorum ama yapamiyorum aramizda kari kocanin olmanin gerektigi hic birsey yok sevgi ilgi paylasma cinsellik hic biri yok. 12 yillik evliyim iki oglum var cocukdu kucuktu okuldu daha bircok sebepten dolayi bi sekilde idare ettim ama heryil ayrilma noktasina geliyoruz sonra duzeltip daha dogrusu ustunu kapatip devam ediyoruz. defalarca konustuk ama artik kendimi zorluyorum ne cocuk nede baska sebebleri kendime kabullendirip devam etmem gerektigini kabul edemiyorum yokmus gibi davraniyorum konusmuyoruz ayni ortamda oturmuyoruz bile ne yapicam nasil yapucam oyle mutsuzum oyle kendimi sucluyorum gittikce cikmaza girdigimi hissediyorum ve yanlis yapmaktan korkuyorum hatta ayrilirsam mahvolurum perisan olursam diye korkuyorum disardan insan daha iyi gorur ben ne gayatimi ne kendimi nede dusuncelerimi goremiyorum algilayamiyorum evet insanlarin cok buyuk sorunlari var onlara bakinca kendime sokrediyorum ama bu sorunu cozmuyo buda ruhsal bir sorun ruhum yalniz mutsuz umutsuz bir derdi yasayan bilir bu yuzden ayni durumlari yasamis yasayan bayanlardan yorumlar bekliyorum umarim bi derman bulurum C captain price erkek