23 yaşındasınız ve bütün arkadaşlarınız evli mi? C

22 yasinda ailemden uzakta yasamaya basladim, is icin. 2 sene cok zorlandim, gidebildigim her firsatta eskiden yasadigim yere gittim. Her gidis geliste aglardim, evimi benimseyemedim. Misafirmis gibi. Bu seneye kadar.. arkadas cevrem ve bir iliskim olunca adapte oldum tam anlamiyla. girlinred

Ben de benzer durumdayım, bilmediğim bir şehre yerleştim atama nedeniyle, benim eşim yanımda ama onu da akşamdan akşama görüyorum. İstanbul'da evimiz boş kalmazdı, tüm dostlarımız, sofralarımız, muhabbetlerimiz hepsi geçmişte kaldı gibi hissediyorum zaman zaman.. ama geçecek. Şu salgın bitsin yaşadığınız şehirde de dostluklar kuracaksınız, belki orda aşık olacaksınız.. Orda insan ve anı biriktirdikçe yuvanız olacak o şehir sizin için. Ben de kendimi böyle teselli ediyorum..

Allahım sen bana konu baslığındaki gibi olmayı nasip et Evden ise isten eve gelip nasıl bir hayatiniz olmasini bekliyorsunuz ki? Daha gitmediğim yakın zamanda gideceğim şehirde ev arkadasi buldum, spor salonu buldum, hangi semtte öğrenci-memur cogunluklu öğrendim, yakın olduğu şehirlerde gezilecek yerleri buldum. Bunlar da yetmedi köpeğimle neler yapabilirim bunları bile öğrendim. Siz hic arastirmamissiniz ki. Ama şuna katiliyorum Ankara cirkin bir yer büyüksehir ama gezilecek yeri pek yok. Fakat yaln8z yapabilecehiniz pek cok sey var ağlamak yerine araştırmalisiniz. Ayrıca evden ilk ayrildigimda 14 yasindaydım lisenin yurdunda kaldim. O zamandan beri disaridayım. Oradan nefret ettim ama benim sosyal çevre edinebilme imkanım yoktu. Üniversitede cok sosyaldim her yerden arkadaslarım oldu. Yalniz kaldigimda çok oldu ama hicbir zaman burada ne isim var diye ağlamadım. Biraz güçlü olun.

Sevgili, eş, çocuk, anne, baba, kardeş... maalesef bunların hiçbirisi kalıcı değil. Kendiniz kendinizle mutlu olun.

Zor bir durum erkenden farklı bir şehirde yaşamak. Meslek nedir? K Kizgin

Ben seni çok iyi anladım. Ben de şu an yaşadığım şehire ilk atandığım zaman senin gibiydim. İşin kötü tarafı benim kafama uyacak arkadaşta yoktu. İş arkadaşlarım birbiri ile çok iyi anlaşırdı ama hiç bana göre tipler değillerdi. İlk senem çok kötü geçti. Onlar gezer tozar ben bakardım. Sonra dedim ki benim kime ihtiyacım var ki. Yapmak istediğim çok şey vardı. Görmek istediğim çok yer vardı. Hepsini gördüm; hepsine de gittim. Bu sefer onlar benim peşime takılmak istediler ama bu sefer de ben yalnızlığın tadını alınca onları istemedim. Keyfimin kahyası olmak çok hoşuma gitti. Eşim hayatıma girene kadar yani yaklaşık üç sene böyle devam ettim. Şu an bile kızım biraz büyük olsa tek başıma gider gezer ve nostalji yaparım. Yalnızlığın tadını çıkarmaya bakın. Çok ciddiyim. Hayatınıza birileri girer; birileri çıkar. Baki olan sizsiniz. Unutmayın.

Ilk ve yenı oldugu ıcındır o alısırsın ıs yerınden arkadasların yokmu bekar onlarla takıl. Suan aılenın yanına donsen emın ol ordada yapamazsın yanlızlıgını ozlersın bız ınsan ogluna hıc bısey yaramıyor cunku once atanmak ısterız sonra yanlızız derız sonra kalabalıktan kacarız o olur bu olur. Hayatın tadını cıkarmaya bak hafta sonları baska sehırlere gıt dolas guzel yerlerı gez.

Bende seninle hemen hemen aynı durumdayım. Farklı bir şehre atandım ailemden uzak ve yapayalnız herseyle tek başıma mücadele etmek zorundayım. Küçük bir ilçe ve yapacak bir aktivite, hobi v. s. yok. Özelden yazarsan konuşabiliriz çünkü Ankaraya komsu bir ildeyim. R Rosalind

sevgili muhendis hanıım, konunuzu okuyunca bir kaç sene önce ki kendimi gördüm gönül isterdi ki bütün yorumlarınızı okuyup ne hissettiğinizi iyice sindirebileyim ama o kadar vaktim olmadı :) ayaklarımı kaldırımlara sürte sürte yürürdüm dışarı da oyalanıp eve gitmemek için, her eve girdiğimde sanki bir şey boğardı beni, o karanlık, o sessizlik. eve gitmediğim ve sokakta yalnız dolaştığım her saniye şunu söylerdim kendime " sen buraya ait değilsin, nereye aitsen git bul. " günden güne büyüdü mutsuzluğum hep daha kıymetli yaptım gözümde olmayanları, mesela ailemi. sandım ki onlar olsa çok daha mutlu olurum, onlarla da mutlu olmadım. inandığım bir şey var " mutluluk insanın içindedir, nereye giderse götürür " şunu kabullenin, arkadaşlarınızın da, anne babanızın da, hatta kardeşlerinizin de bir gün hayat yolu sizden mutlaka ayrılacak. bunun erken olması sizin için daha iyi, tecrübe kazanacaksınız, zamanla kendinize yetmeyi öğreneceksiniz, bir çorba yapıp karnınızı doyurduğunuz da bile kendinizle gurur duyacaksınız, kimseye ihtiyacınız kalmayacak. ben gücümü bunlardan aldım, ne kadar gönül bağınız olsa da insanlarla her akşamın sonunda en nihayetinde herkes kendi evinin yolunu tutmak zorunda. gezmek, yemek, içmek hikaye. önce ruhunuzu besleyin onu iyileştirin o zaman hayattan haz alacaksınız. size en çok siz gereksiniz. mümkün olsaydı eğer omuzlarınızı sıkıp " bu günler geçecek " demeyi sımsıkı sarılmayı isterdim. inanın kendinize

yaa duygulanmamalıyım hayıırr :') ne mutlu bana içinize dokunabildiysem, umut olabildiysem. hayatta her duygu yaşanmak için var, bunu da deneyimlemiş olacaksınız. öyle bakın, kendinizi dibe çekmeyin.<3

Memurlar net foruma takıl. Senin gibi insan çok. Ama çok da avcı var dikkat

Anladığım kadarıyla ihtiyacınız olan şey bir meşgale. İş değil, bir hobi. Yeni bir çevre, yeni arkadaşlar. Bir kursa gidin. Ne olursa, yeni insanlar tanıyın. Yeni şeyler öğrenin.

C ceycey0406 meşrutiyette bir batik vardı orda da gezdinmi hiç C

Ben de 4 sene yaşadım bu şekilde. Üstelik merkeze uzak kırsal biyerdi. İlk yıl ağlamadığım gün yoktu heralde. Ama farketmeden okadar alışmışım ki yalnız yaşamaya, ailemin evine gidip uzun süre kaldığımda bunaldığımı hissetmiştim. Kendi evimi özlemiştim. Gerçekten hep misafir gibi oluyosun artık. Tayin alıp memleketime gitsem bile ayrı ev açardım heralde. Tabi ki zorlandığım zamanlar oldu ama şimdi evliyim ve bakınca güzel günlerdi diyorum. özlüyorum hatta o günleri.

Lanetli ankara kendilerini ilk sevmemiştim 1 seneye yakın bende ankarada yaşadım nerdeyse çoğu yerini bilirim ayrıldıktan sonra özledim ama o saçma şehri. Tek başına evde kalmak muazzam bir duygu tabi bende aşağı yukarı 24 yaşımdaydım ankarada yaşadığımda o zamanlar düzen oturtamamıştım hatta ben hayatta evlenemem içimden yemek yapmak bile gelmiyor diyordum. Ama sorun ankarada ankara insan şehridir mesela izmirde ya da istanbulda yalnız yaşayabilirsin gidip deniz havası alırsın sinemaya gidersin vapurda mantılara gevrek atarsin ama ankara öyle değil gideceğin yerler belli yemek kültürü kesinlikle izmire göre çok gelişmiş ama insan tek başına o caaaanım restorantlara gitmek istemiyor şöyle tek başıma şu aktiviteyi yapayım desen ankara onu kaldırmıyor gece hayatları çok leşti benim zamanımda cluplar zengin koca avlamaya çalışan kızlarla ve kendini zengin gösterip kız atmaya çalışan erkeklerle doluydu en nezih dediğim yer bile öyleydi. Ama sosyallik açısından insanların tek yaşamaya uygun bir yer olmadığından daha fazla insan ilişkileri olduğunu düşünüyorum kurslar seminerler bu tarz şeyler daha fazla tek başınasın tadını çıkart kendini geliştir dil kursuna git kesinlikle ya da bir enstrüman çalmalı insan eğer imkanı varsa ve bence sizinde imkanınız var. Sonra evinizi istediğiniz gibi döşeyin inanın eşyalar size ait olunca evinizde temizse ordan çıkmak istemiyorsunuz yani ben öyleyim buyk kitaplığınız olsun evi barınak olarak değil hayatınızı yansıtan bi yermiş gibi düşünün böylelikle yanlızlık size sıkıcı gelmeyecek ve kendiniz olduğunuzda hayatınıza biri girecek. Kalacak Ya da çıkacak ama birileri olacak önce siz kendiniz olun şu an ki yaşamınızı arzulayan ne çok kadın var bunun kıymetini bilin

Ünv de ailenin yanındaysan şimdi böyle boşluğa düşmen gayet doğal. Önce hemen boş zamanlarını bi hobiyle doldur resim bi enstrüman ya da koşu spor herhangi bişeye mutlaka girin. Şimdi yalnız olmanın tadını çıkarın film günü yapın evinizi zevkine göre süsleyin, iş ortamından bi kaç arkadaşınızla yakınlaşın yemeğe çıkın kitap okuyun. Canınız çok sıkılınca hafta sonları alın minik bi bavul ufak bi geziye çıkın. Ayyy keşke şuan yerinizde olsam

O boşlukla ailemden uzakta hiçkimseyi tanımadığım bir şehirde tam 7 sene sürüklendim. Ben de 18 yaşımdaydım. Yalnızlığın ne olduğunu bilen sayılı insanvardır. Yalniz hissetmekle yalnız kalmak kesinlikle ayni sey değildir. Yalnızlık baş etmesi kolay bi şey degil. Hızlıca arkadaş edinmeye bakın derim. Mutlaka ama mutlaka kendinize iş yaratın. Çünkü her boş anınızda o duyguyu yaşayacaksınız. Çok net hatırlıyorum. Sokaklarda yürürken insanların yüzlerine uzun uzun bakıp içimden sorardım "neden bu sehirdesin, kendi rızanla mı burdasin yoksa seni de burda bağlayan şeyler mi var?mutlu musun" derdim. Tabiki kimse bunları duymadığı için bir cevabı da olmazdı. Bunun yaşanılan yerle de ilgisi yok. Okuduğum şehir karadenizin en güzel ve büyük şehriydi. Sevilmeyecek bi yer değildi. Halen daha da çok severim. Ama benim icin samsun=yalnizliktir. Gittiğim zaman her sokakta her caddede tek başıma geçirdiğim 7 seneyi hatırlarım. Burda size gezin tozun diyecekler. Çünkü o duyguyu bilmeyen bunları rahatlıkla tavsiye edebilir. Bilmesem ben de ederdim. Allah sizinle olsun.

Sizin durumunuzu da anlayabiliyorum... Umarım güzel insanlar çıkar karşınıza arkadaşlık kurabileceğiniz <3 portakalsuyuu

Bence de evden daha erken ayrılmak lazımdı. Size çok katılıyorum ünivesiteyi şehir dışında okumak en iyisi

Alısırsın ya onlarda duzelır sen kafaya taktıkca daha cok sıkılırsın. Bak bana 2 cocuk bıde koca bıde kpss ye hazırlanıyorum aksama kadar anam aglıyor sukret yanı halıne senın yerınde bı kac gun olmak ısteyenler varrr

Bende Ankaradayım. Evlendiğim için geldim buraya. Başta çok sıkıldım bnei bunalttı bu şehir. Ailemi çok özlüyorum. Keşke hiç gelmeseydim dediğim zamanlar oldu. Ama insan zamanla alışıyor. Sizin ne kadar oldugeleli bilmiyorum ama zamanla alışırsınız. Yalnızlık ve özgür olmak çok güzel kıymetini bilin bence. Ve birde şu salgın hastalıktan insan bir yere çıkamaz oldu. Bu zor günler geçince eminim alışıp seversiniz

Ger. ekten çok zor... Mühendisim

Yeni hayata alışmaya çalışmıyorsun. Mutlu olmak için sürekli bir şeyleri beklemeyi kendine hayat felsefesi edinmişsin. "Atanırsam şöyle güzel olacak böyle güzel olacak, evim arabam olsa daha güzel olacak, evet atandım ama sevgilim olsa daha güzel olacak, sevgilim var evet ama evlenmek daha güzel olacak, evlendik ama... " diye gider bu. Mutlu olmayı şartlara bağlama. Içinde bulunduğun durumla mutlu olmasını öğren. Annen hayatta, uzakta olsa da biliyorsun ki arayınca sesini duyacağım, kardeşin var, sağlığın yerinde, rahat rahat nefes alabiliyorsun, canin isteyince engelsiz dolaşabiliyorsun. Elin ayağın tutuyor. Bunlar çok büyük mutluluk ve şükür sebebi Ayrıca sevgili dediğin şey çok matah bir şey değil.

benimde kizim dogduktan sonra kizilayda oturup bir cay icmisligim cok az hep her isimi halledeyim diye avmlerdeydim simdi sokakta dolasmaya hasret kaldik. cok pismanim avmde gecirdigim saatlerden nefret ettim

iş arkadaşlarımla çok iyi aram ama onlar da kendi aralarında kavga ettiler şu an kimse kimseyle çok fazla takılmak istemiyor yine gerginlik çıkmasın diye gebito

sihhiyedeki pazarimi dolmusa binmek bi yerde oturup cay icmek elimi nereye koysam acaba diye dusunmemek hostada ekmek arasi yemek falan ne buyuk lukslermiş hele sabah ise giderken kizilayda o belediye simitcilerinden simit alip yanina birde portakal suyu patlatmak

Yorumunuz çok duygulandırdı beni, teşekkür ederim. Buraya üye olup konuyu açtığıma çok memnunum. Tüm yorumlar bana bir şeyler kattı ama sizin yorumunuz kalbime dokundu. Kendime daha fazla inanmaya çalışacağım, tekrar teşekkür ederim. <3 U

ailemden ayrı bilmediğim bir şehire gittiğimde 17 yaşındaydım.. 17. henüz kendi evraklarıma imza atma yetkim bile yoktu. bir yurda yerleştirilip tek başıma mücadele ettim. başlarda çok zordu, kayboldum da, ağladım da sokaklarda, nefret ediyorum buradan diye her gün dönmeyi de düşündüm. ama elim o bileti almaya varmadı. baktım ki ben orayı sevmeye, gönül bağı kurmaya başlamışım. 20 yaşındayım şu an. her şeyin çok başı hala. 6 aydır aile evinde misafir gibiyim. o evden bir kere çıkınca bir daha asla ait hissedemiyor insan çünkü. o küçük, minik evimi ve şehrimi çok özledim. çevre, arkadaş edinmek hele ki Ankara gibi bir yerde gezecek yerleri gezmek kafanızı meşgul edip, şehri sevdirecektir. çıkın yağmurda yürüyün, güneşinde yanın, sokaklarda gezin.. yalnızlığın keyfini çıkarın

Ne güzel atanmışsınız bunun mutluluğunu yaşayın ben de atanmaya uğraşıyorum neresi olursa olsun yeterki atanayım diye dua ediyorum ve benim gibi sizin yerinşzde olmak isteyen bir sürü insan var. hem de ankara gibi bir yere.. biraz çevre edinmeye çalışın. Bir süre bu his geçmez sonra alışırsınız izinlerde kendi şehrinize gittiğinizde hemen ankaraya dönmek istersiniz oh canım evim dersiniz hatta..

Bana yalnız yasama korkusu ya da hüznü gercekten çok anlamsız geliyor. Uzaklara gelin gelme mevzusu da öyle. Belli bir yaştan sonra bir düzen, size özel bir yaşam ve yasam alanı yaratma arzusu duymamanız gercekten çok ilginç. Yargılamak için değil gercekten anlayamadigim için yazıyorum. Üniversite için ankara'ya gittim ben. Yüksek lisansımı da bitirip başka bir ilde çalışmaya başladım. Arkadaşsizliktan ya da ailemden uzak olduğum için değil ama sevgilim olmadığı zamanlar yalnızlık duygusu yaşadım. Değilse evim, hayatım, maaş kartım ve tamamen bana ozel bir hayat beni cok murlu etti.

deli gibi kavga etmedik çocukça şeylerdi... yeni hayata alışmaya çalışıyorum diyelim

Maalesef öyle... Burada bekar arkadaşım yok iş arkadaşlarım dışında

Herkese merhaba. Ben 23 yaşındayım ve şubat ayında Ankara'ya atandım. Üniversite dahil her zaman ailemin yanındayım. İlk defa tek başıma yaşıyorum. Başlarda özgür olacağımı düşünüp çok mutlu olmuştum ama şubat ayından beri neredeyse her gün işten geldikten sonra benim ne işim var bu şehirde diye kendi kendime üzülüyorum. Burada üniversiteden arkadaşlarım var ama hepsi evli ve kendi düzenlerini kurdukları için benimle sürekli buluşamıyorlar. Buluştuklarında da eşlerini yanlarında getirmek istiyorlar. Ben de bundan hoşlanmıyorum. Uzun zamandır bir ilişkim olmadığı içindir belki ama onları görünce kendimi daha da yalnız hissediyorum. Annemler geçen aylarda gelip kardeşimle birlikte benim evimde kaldılar. Başlarda çok mutluydum ama sonra ergen kızlar gibi annemle kavga etmeye başladım. Bana alınmaz annem biliyorum ama sonra onlar gidince de birde bunun yüzünden çok kızdım. İçimde sanki hiç dolmayacak bir boşluk var gibi hissediyorum ve ne yapmam gerektiğini gerçekten bilmiyorum. Buraya da biraz da olsa içimi dökmek için yazdım... Verebileceğiniz tavsiyeler varsa dinlemek çok isterim

oyle valla pandemiden once yuzume lazere gidiyordum haliyke yarim kaldi gecen baktim cikmislar binaya cikarken bile kendim orada olduklarini bildigimden huzursuzdum ama en azindan maske kapatiyor cok makyaj yapmam ben zaten kalem rimel far ruj oda bir yere gideceksem cogu zaman aldiklarim 2 3 kez kullanmayla bozulup kaliyor evde

bende bunaldikca kızıma biseyler aliyorum bu ay 1.5 milyar harcamisim hanima kendimde pandemi basindan beri kalan son 2 pantolonumu giyiyorum her seferinde kendime bisey alacagim diye internete girip ona aliyorum C

tanımadık simalar olması bence daha iyi. cafe cafe gez, eğlence yerlerinde eğlen, spora yazıl mesela ek aktivite olsun zumba plates gibi, etkinlikleri takip et. tabi şuan pandemi var ama bence süper bir başlangıç. orada olmanızın muhakkak bir manası vardır, yaşayın ve görün

ahh bana gama iş merkezi demeyin ciğerlerim sızlıyor evet ya oyle bisey olsa keske pandemiden sonra kizilayda bulusup guven parktaki banklara oturup bi 10 dk hic konusmadan oturup pandemi kritigi yapip sonra goy goy yapsak

Siz calismak icin gitmissiniz bazilarimizda evlenipde gidiyo ayri bi sehre bende evlendim hic tanimadigim bir yere geldim etrafimda tek bir komsum dahi yok evden disari cikmiyorum araba varken alis verise gidiyom simdi oda yok 1 yildir gordugum tek insan eltim oluyo baska kimseyle konusmam annemler bana geldiginde sanki cennette girmis gibi seviniyorum ama alisiyo insan git gide siz yine iysizniz cikiypsunuz disariya ben sabahdan akasama kadar evdeyim bazen ev isiyle ck urasiyorum zaman geciyo bazen el sanati biseler yapiyorum bazende yatiyorum tv telefon bakiyorum oyle boyle geciyo zaman

Yani konuyu okuyunca şaşırdım açıkçası. Üniversiteyi aile yanında okuyunca böyle mi oluyor diye düşündüm. Ben Ankara'ya üni okumaya geldim küçük bir şehirden 18 yaşındaydım. Okul bitti güneydoğuya tayinim çıktı, 22 yaşındayken yaşıtım erkeklere lisede öğretmenlik yaptım. 3 yıl da orada yaşadım. Kendinize acımayın yani zaten tam tersine mutlu ve umutlu olmanız gerekir normal şartlarda, çok güzel bir yerde iyi bir iş bulmuşsunuz daha ne olsun

Çokkk teşekkür ederim tavsiyeleriniz için. Dil kursu hep aklımda. Ev konusunda da o kadar haklısınız ki... Ben şu an yaşadığım evimi mart ayında tuttum ve çok acele karar verdim. Ben evlere bakmaya başladığımda üniversiteler vs tatil edilmişti. Hastalığın çok arttığı bir dönemdi. Evin yeri de çok güzel ama duvarlar çok ince. Ve üst komşum gece 1 den sonra her gün evini temizliyor. Bir kere gittim konuştum sağolsun mutfak toplamayı bıraktı ama gece 3 e kadar sehpa kaydırma, köpek yıkama seslerini dinliyorum. Ev eski olduğu için duvarlar çok ince her şeyi duyuyorum. Bu da beni çok çok yıprattığı için evi hiç sevemiyorum. Ampülüm patladı aylarca ampül almadım düşünün durumu. Çıkmayı düşünüyorum sözleşmem bitince. Daha güzel eşyaları o zaman almayı düşünüyorum. Ama böyle olunca da sanki her şeyi erteliyor gibi hissediyorum. Yani sürekli bir bahane bulup daha sonra diyorum sanırım bu huyumdan vazgeçmem lazım hayatımı güzelleştirmem için

hardyandholl Aktif

Söylediğiniz her şeyi yapmaya çalışıcam. Çok teşekkür ederimm

Ankaralıyım ama ben de sevemiyorum. Yapılacak aktivite az, trafiği çok, hayat pahalı, insanları soğuk, kendi gri bir şehir burası. Üniveraiteden bir arkadaşım Ankaradaki insanların yüzleri hep mutsuz gibi derdi. İstanbullu bir arkadaşım da burada mecburiyetten yaşanır bura yalnızlar şehri derdi Atanmışaınız alışmaya bakın yerinizde olsam bir hayvan sahiplenirdim o negatif enerjiyi öyle bir alır ki. Hem pandemi bitince onun sayesinde de tatlı dostluklar kurarsınız

yalnızlığı bir düşman gibi değil de, hayatınızın sadece size ait bir dönemi olarak görmeyi başarabilirseniz evde çok mutlu olursunuz. Yıllarca yalnız yaşadım, sizin psikolojiniz bende başlarda oluyordu, sonradan yalnızlıktan çok ciddi keyif almaya başladım. Evim evrenim oldu. Önce avrupayı gezmeyi hedefledim, 13 ülke gezdikten sonra yeter dedim. sonra araba almayı hedefledim, birkaç sene para biriktirip ailemin de yardımıyla araba aldım, hala da evde yalnız kalmayı özlerim. O dönem film kültürümü çok genişletmiştim, imdb de sürekli yazıyordum, güzeldi o günler keşke yalnızlığa bir de benim gözümden bakabilseydiniz ayrıca ankara tiyatro açısından gördüğüm en iyi yerlerden biri. Korona bitince tiyatroları takip etmeye başlayın. Bir yandan para biriktirin bir yandan da devlet tiyatroları ve müzikallerini takip edin. Hala yalnızlığa alışamazsanız bir kedi alın

Açıkçası ben de bu mutsuzluğumun nedenini hayatımda birisi olmamasına bağlıyorum. Çünkü benim planımlarımda tek başıma yaşamak hep vardı. Tek başıma alışverişe gitmeyi, yemek yapmayı, sinemaya gitmeyi vs çook seviyorum. Evle ilgilenmeyi de seviyorum ama sevgilim olsa sanırım her şey daha kolay olurdu

bu konu beni çok derinden etkiler, ah ankaram ahhhhh U

Özgür olacağım diye atandığında seviniyorsun, yalniz kalınca üzülüyorsun. Annen kardeşin geliyor kalmak için, annenle kavga ediyorsun Tatlım sen ne istiyorsun

Bundan 2.5 sene once guney dogu asya'da bir ulkeye tek basima tasindim doktora yapmak icin. Ondan once de bir sure ABD'de yasamistim tek basima. Zaten 18 yasinda universite icin sehir degistirdigimden ailemden ayri kalmaya alisiktim. Ben yogun bir yalnizlik duygusu yasamadim ama bende daha cok tum hayatimin degistigini bilmenin agirligi vardi. Dunyanin obur ucuna tasinmak ilk iki hafta cok zordu, neye ugradigimi sasirdim yalan yok ama sonrasinda alistim ve her sey corap sokugu gibi geldi. Ankara size cok guzel firsatlar sunabilir ileride, ben hayatta her seyin bir sebebi olduguna inaniyorum. Umarim cok mutlu olursunuz.

Ben 16 yasindayken depremde herşeyimiz yok olduğu için ki ailemi de kaybettim Yalova dan Izmır e geldim. Üniversiteyi kazandım ve o yalnızlıkla yıllarca ben nerdeyim hayatım ailem nerede diye diye yaşadım. Sizin arayacaginuz bir anneniz var benim o da yoktu. Ayrıca iş güç para da yoktu. Izmır de saçma sapan uzun uzun yürüyüp parklarda oturur bilmediğim yaşlı teyzelerle sohbet ederdim. Tek sosyallesmem oydu. Zamanla kabullendim alıştım. Gerçi ben hala kalabiklarda yalnızım da neyse...

Hepinize teşekkür ederim cevaplarınız için. Ben de hep hobi edinmek istiyorum ama korona girince araya çoğu yere gidemiyorum. 2 haftadır da evden çalışıyoruz yoğun bir şekilde yemeği bile bazen yiyesim gelmiyor yorgunluktan... İşleri bitirince de direkt olarak depresif mooda giriyorum bazen 1 saat ağladığım oluyor

Tavsiyeyi hobi şeklinde istiyorsun ama sana 2. bir ses lazım bence boşluk ondan yoksa parası olana hobi çok

Genel olarak söylenmiş zaten ama birde ben söylemek istedim. Sizin ihtiyacınız olan şey yeni arkadaşlıklar yeni insanlar. Birde evli arkadaşlarınızın buluşmalara kocalarıyla geldikleri zaman kendinizi daha yalnız hissettiğinizi söylemişsin lütfen bu düşünceyi atın kafanızdan. Daha 23 yaşındasınız ve çok gençsiniz bence şuan sizin tam da ihtiyacınız olan şey yalnız kalmak kendinizi tanımak, geliştirmek. Kendinizi yalnız hissetmek yerine kendinizle mutlu olmayı öğrenin. 23 senedir ilk defa tek başınızasınız bu durumun tadını çıkartın. Kendinizle baş başa kalın. Emin olun kendi kendinize de vakit geçirmeyi öğrendiğiniz zaman seveceksiniz. Sizin aksinize ben farklı bir ilde okuyorum. Ailem beni ilk bırakmaya geldiği zaman neredeyse gidin artık diye yalvarmak üzereydim. Tabi yine de ilk hafta benim içimde de biraz burukluk vardı ama sonra yavaş yavaş azaldı. Yerini yalnız olmanın mutluluğuna bıraktı. Mutlaka arkadaşlar edinin, dilerseniz yeni hobiler edinin fakat herşeyden önce kendinizle vakit geçirmeyi öğrenin ve sevin. Şahsen ben film izlemeyi dizi izlemeyi çok severim. Karantina döneminde bi yerden sonra filmler sıkmaya başladı ve bende kendimi yemek yapmayı öğrenmeye ve yeni tarifler denemeye verdim. Ve hoşuma da gitti kendim için bir şeyler hazırlayıp yemek. Spor yapabilirsiniz evde, yoga yapabilirsiniz. Zumba bile yapabilirsiniz herşey elimizin altında internet sayesinde. Çok iyi kanallar var onları izleyerek birlikte yapabilirsiniz. Aklıma şuan bunlar geldi

Öğrenciliğim Ankara'da geçti. Çok güzel bir şehirdir. İlk zamanlar olur bunlar çok normal. Kendinize zaman tanıyın. Çok güzel bir şehire atanmışsınız. Kafa dengi birini bulunca ailenizin yanına dönmek bile istemeyeceksiniz. Bence belli bir yaştan sonra herkesten uzakta yaşamak en güzeli.

Ev gerçekten çok onemli siz ampül almamışsınız ankarada bazı semtler kartlı sistemdi ben suyum bittikçe su alırdım hatta her ay elektiriğim kesilir birde açma kapama cezası öderdim o kadar üşenirdim tabi bunun içinde is bilememezlikte var otomatik ödeme talimatı verseydim böyle olmazdı evden o kadar soğumuştum ki eşyalarımı dahi toplamıyordum eve hırsız girse benden önce biri girmiş deyip çıkardı Tek yemek yiyemedigim icin evde yemekte yapmıyordum bunların hepsi ama hepsi inanın ruh halini o kadar etkiliyor ki. Sonra fark ettim aslında ben düzen seven biriymisim düzensiz olunca modum düşüyor modum düşünce daha düzensiz oluyormuşum laptoptan dizilere sardım yemeğimi sandovic usulü arap yapıp biseyler izlerken yedim böylece tek yiyormusum gibi hissetmedim birde sofra kurmadım çünkü sofrada teklik hissediyordum tabağıma koydum tabağıda çektim önüne koltukta yedim içtim izledim sonra kedimi aldım yanıma ailemin yanındaydı çiçeklerim vardı evimi degistirdim bunlara bi yerden başlayın bence küçük eşyalar ve çiçekler alabilirsiniz taşırken zorluk çıkartmaz yeni gideceğiniz evde muhakkak onlara bir yer bulunur ev dekorlarına bakın bu da sizi azimlendirir hatta ev bakının piyasaya hakim olursunuz. Kendi yapınıza uygun bi yerden ev tutun sessiz ve huzur seven biri iseniz ankaranin nezih yerleri var mesela ben etlikte oturmuştum alışveriş merkezine yakın çarşısı şen ve apartmanım sessiz sakindi H3RA_ İnsan

Bu korona zamanlarında kimse sosyalleşmek de istemiyo bu da sizin için iyice süreci zorlaştırıyor. Ben de sizin gibiydim hemen ingilizce kursuna yazıldım, spora başladım. Kurstan spordan arkadaşlar, komşular derken bi baktım buralı gibi hissetmeye başladım. Şimdi yeniden tayin çıktı üstelik kışın gidicez ve korona var. Yani çok uzun bi süre zorlanicam ama insanın alışamadigi hiçbir şart yok. Açıkçası bu zaman için pek tavsiyem yok evde kitap okumak, parkta kitap okumak, spora başlamak, evde sinema izlemek gibi şeylerden başka bişey gelmiyo aklıma

ben 24 senedir ankaradayım sülalemde burda ama bende hala 24 senedir burda ne yapiyoruz ya biz diyorum. aidiyet duygusu sanirim insan dogdugu topraklari ozluyor hep

Kedi yada köpek sahiplenin, kurslara yazılın , evde yapabileceğiniz hobiler edinin , online atölyelere katılın. Bu tarz ortamlar size çevrede kazandıracaktır.

bende bir yere gidip donunce bi oh cekiyorum ama bence bir cok sehire gore daha duzenli ve yaşanilasi oldugundan kaynakli o

Bende sizinle aynı durumdaydım 2015 senesinde Ankara'ya yerleştim kimseyi tanımıyordum, kendimi işime verdim 2 sene önce de eşimle tanıştım ve tek çevrem is olduğu icin onunla da is yerinde tanıştım kendimi işime verdiğim de iyi oldu kariyerimde yukseldim

Şuan virüsten dolayı biraz yalnız kalmak daha iyi ama sonraki dönemde iş arkadaşlarınla veya çevrende tanıştığın diğer insanlarla sosyalleşirsin. Ankara büyük şehir yeni hobiler edinirsin. İlk başta böyle hissetmen çok normal

Ben de mezun oldugumda ilk ankarada calismaya baslamistim gercekten yalnizlik oyle cokmustu ki uzerime. Allahtan ailemin yasadigi sehir yakindi her hafta sonu gidiyordum. Ben de muhendisim makine muhendisleri odasinin tiyatro kulubü vardi o zamanlar coronadan hala var mi bilmiyorum cok guzeldi ankarada benim icin guzel olan tek sey oydu. bu arada makine muhendisi degilim farkli meslek gruplarida katilabiliyordu. Ilginiz var mi bilmiyorum ama adeta yasadiginiz alandan hislerden koparip bambaska seruvenlere giriyorsunuz tavsiye ederim.

Bende evlendim geldim ankaraya niye geldim hala bende bilmiyorum. Tayinimiz çıksada memlekete gitsek artik.

Olmak istedigim noktadasin. Ne yapacaksin sahte insanlari. Gun geliyor esini babani cekemiyosun. Ama annem olsa cok ozlerdim yalan yok. Arada gel anneni gor o gelsin kirma kalbini. Este bulunur. Yanliz hissetme kendini. Nasip diye birsey var. Meslegin varsa arada cik dolas gec akisveris yap ama paranida biriktir tavsiyem. Alisirsin yani. Gurbete gelin gidenler ne yapsin sen canin sikilir moralin bozulur kafani yastiga gomersin. Bizker ne yapalim el adami nazimizida cekmez

virüs bitince Ankaralı k. k üyeleri kızılayda buluşalımmm üniversitenin ilk 2 yılı telefonun da yoktu yeni çıkıyorducep telefonları. valla ykm ya da gama pasajı önunde kaybolmadan buluşurdukk heyy gidi yıllar heyyy. şimdi virüste kızılayda yürümek bile lüks oldu

ahhh ankara. ben de 17 yasimda yasamistim bu duygulari. tabi yurt arkadaslari, sinif arkadaslari, cimanlerde tanismalar derken benim icin cevre edinmek kolay olmustu. ama tabi ilk gunden olmamisti. biraz sabirli olmak lazim. yavas yavas cevre edineceksiniz. ne biliyim o zaman cd kiralanirdi, ben cd kiraladigim dukkandan bile arkadas edinmistim. yani zorlamamak, akisina birakmak lazim. dışa dönük olun. dikkatli olun. su an sosyallesebilmek icin dogru bir zaman da degil maalesef. kendinize zaman verin. bence hayatta tek basina, yalniz kalabilmek onemli.

Kendine kesinlikle vakit geçirecek bir şeyler bulmalısın yoksa geçmez o sıkıntı

Aaa olur mu hiç öyle şey. Lütfen üzerinizden şu ölü toprağı atın. Bu toprak oldukça hangi şehire giderseniz gidin mutlu olamazsınız. Siz şuan çevreniz olmadığından böyle hissediyorsunuz. Ankarada her yer park bahçe. Haftasonlari yapın çayınızı yemeğinizi. Alın kitabınızı. Çimlere oturup insanları gözlemleyerek geçirin vaktinizi.. Pandemi bittiğinde de gitmek için çok güzel bir onerim var. Ankaralingonun her cumartesi zaytung kafede yaptığı yabancı dil konuşma etkinliği.. Benim için cumartesileri vazgeçilmezdi.

ben hic istanbula gitmedim ege dışında yolup hep agri afyon kayseri sivas vs boyle yerlere dustu oralardan gelirken boyle hissediyorum hep.

Kotü bir döneme denk gelmiş Ankaraya gelişiniz Siz gelmişsiniz, tam milletle kaynaşacaksınız korona çıkmış Daha 1 sene daha daha iyisini ummamak lazım Ama bence hangi şehire giderseniz gidin benzer duyguları yaşardınız Hele ki böyle bir dönemde Ama bence Ankara çok güzel bir şehir, hele ki içinde sevdikleriniz varsa Yani arkadaş edindikçe seveceğinize inanıyorum şehrimizi :) Bu süreci bol kitap okuyup film izleyerek degerlendirin derim Hem sosyallestiginizde konuşacak konularınız da cesitlenir... Bir sure etkinlik ya da yuz yuze kurs imkani olmaz herhalde ama Bir de 23 yaş aileden ayrılmak için çokkk geç bir yaşmış Ben her gencin üniversiteyi ailesinden uzakta ve mümkünse ev tutarak okumasindan yanayım.