Annesizlik her yaşta çok zor olmalı... ALLAH sabırlar versin. Mekanı cennet olsun inşallah

14 yaşında idim anneciğimi kaybettiğimde.. kardeşim de 9 canım annem benim düşünsenize ne kadar küçüktük ve babamızın başka bir kadınla hayatı olduğu için kardeşimle beraber direk teyze evine alındık ne ana kaldı ne yuva neden bizi bıraktın gittin vs tarzı düşünceleri silin lütfen kafanızdan onun elinde değil çünkü ne desem boş biliyorum ama hayatınıza devam etmeye çalışın gerekirse destek alın Allah rahmet eylesin mekanları cennet olsun annelerimizin ve bütün vefat etmişlerimizin

Bende 2 sene önce kaybettim daha yeni teni toparlanıyorum hayata tekrar tutunmak zaman aldı 52 yaşındaydı çok gençti. Resimlerimizle anılarımızla avutuyorum kendimi hayattan aynı tadı alamıyorum artık birşey olduğunda koşup ona anlatamıyorum

Allah sevgisi kadar sabrini versin konu sahibi. Ben bir sene oldu kayip yasayali, biraz daha gunlük hayatima donebildim. Acım bi nebze hafifledi. Ayrica psikolojik destek aliyorum. Ancak yani üç ay cok kısa bir süre. Bir yıl demislerdi bana eh bir nebze fark etti. Bazen yine acım ve sorumluluklarimla boguldugumu hissetmiyor degilim. Acımin en hafifledigi yer okul oldu benim. Lisede calisiyorum. O yüzden arkadaslarinin yanina donmeye calis.

Öcelikle başınız saolsun, mekanı cennet olsun inşallah. ben bu hissettiğiniz her şeyi yazmanızı tavsiye ederim, aklınızdaki her şeyi yazmanız bi nebze olsun rahatlatacaktır sizi Eşim babasını kaybettiğinde çok zor bir yas süreci geçirdi, psikolojik yardım da aldı, sadece zaman ilacı, sabretmekten başka çare yok.

Sus şimdi ağlayacağım. Babam için hastanedeyim şu an kaybetmekten çok korkuyorum. Ağlamamak için tuttuğum yumru hep boğazımda. Ya yatarsa ve ona bakarsam ve müşkül halde görürsem dağ gibi adamı diye. He şöyle annemin kaybı beni yıkar. Allah korusun almasın onu benden. Anne başka bir boyut arandaki bağa göre. Ama şunu söyleyeyim zamanla geçiyor. En dayanılmaz evlat acısıymış sonra eş-kardeş, sonra anne babaymis. En düşük acı bu Allah diğerleriyle sınamasın bizi. Tek yaşayan biz de olmayacağız güzel kardeşim benim E

Başınız sağ olsun.. Mekanı cennet olsun... Burnumun direği sızladı yazdıklarınızı okuyunca.. Rabbim sabır versin.. Hiç bir acı sonsuza kadar sürmez.. Yaşamadım ama empati yapmak bile hissetmeme yetiyor. Nacizane tavsiyem belki yeni diye bu kadar kendinizi hırpalıyorsunuz ama kendinizi yıpratmak yerine psikolojik destek alın.. Zamanla kalp acınızı yenersiniz. Allah gönlünüze ferahlık versin..

Öncelikle başınız sağ olsun, rabbim annenize rahmeti ile muamele etsin. Annenizle yaşadığınız hastalık süreci ve ölümü sizi çok etkilemiş ama bundan iyileşebilmek için çabalamanız, dışarı çıkmanız, eğitimize devam etmeniz, insanlarla görüşmeniz, kendinizi meşgul etmeniz lazım. Sürekli kendinizle kalıp, kendinizi dinlerseniz bu durumdan olması gerektiği gibi çıkamazsınız. Evet kesinlikle çok zor ama şöyle düşünün anneniz sizin bu şekilde eriyip bitmenize razı gelir miydi? Ve ya siz hasta olsaydınız annenizin sizden sonra böyle bir duruma düşmesini ister miydiniz? "Annem yavrusu böyle olsun, üzülsün istemez bunun için iyi olmalıyım" diye düşünmeye gayret edin. İnançlı biriymişsiniz bol bol inşirah suresi okuyup suya üfleyip için çok rahatlatır, kalbinize ferahlık verir. Acınız çok taze biraz daha zaman lazım ama bu süreçte sizin de çabalamanız lazım. Rabbim yardımcınız olsun.

Sevdiklerine sarıl. Arkadaşlarına sarıl. Bir de bence bir dernekte falan çalışırsan acın hafifler. Oradaki insanlara merhem olursan en azından kendini daha rahat hissedersin. Başın sağ olsun.

Allah yüreğinize ferahlık versin inşallah, tesellisi yok biliyorum

Rabbim mekanını cennet eylesin inşallah. Rabbim sizede sabırlar versin. Başınız sağolsun

Rabbim sabır gücünü arttırsın inşallah. Başın sağolsun, mekanı cennet olsun annenin

Rabbim şifa versin canim babana acilarini yasatmasin benim babam da yasli ve hasta hep icimde onun korkusu varken annemi kaybettim şimdi babama bakıyorumRabbim ona uzun ömür versin

mekanı cennet olsun E

annemi değil ama anneannemi kaybettim 20 gün önce... beni büyüten insandı, dolayısıyla benim için ebeveyn kaybı gibi acısı ... böyle büyük acılar sonrası ne söylense boş oluyor ama zamanla küllenecek elbet. hiçbir acı ilk günkü gibi kalmıyor, kalsa yer yüzünde insan kalmazdı... allah içinize ferahlık versin, mekanı cennet olsun annenizin...

Ağlayarak okudum çünkü ben de güzel babamı 3 ay önce kaybettim. İnsanlar bana 'Hayat devam ediyor' dedikleri zaman ağızlarına kürekle vurmak istiyordum çünkü hayat devam etmiyor. Size ne desem ne yazsam vallahi bilmiyorum. Sadece yüreğimle hissediyorum şu an yaşadıklarınızı. Eşim bile bana ' Yeter artık bu kadar yas tutulmaz' diyor. Ben de 'ama benim babam ya benim canım babam yok diyorum' .. Ateş düştüğü yeri yakıyor. Bana en iyi gelen şey onunla birlikteyken 'çok güldüğümüz' şeyleri hatırlamak. Çünkü yoğun bakım sürecini hatırlayınca nefes alamıyorum. Her sabah fotoğrafını öpüp '' günaydın canımıniçi'' diyorum. Ailecek biraraya gelince o da yanımızdaymış gibi ona da bir tabak koyuyoruz. Bilmiyorum bunlar size bir nebze olsun iyi hissettitir mi? Üstelik inançlı birisiniz ve ahirette yeniden biraraya geleceğimizi biliyorsunuz. Bu en büyük teselli..

Allah sabırlar versin, kalbinize ferahlık dilerim. Yaşanabilecek en büyük kayıplardan birini yaşamışsınız, söz bulunmuyor böyle zamanlarda. İnançlısınız madem buna sarılın. Bu geçici bir ayrılık, bir gün elbet buluşacaksınız, buna inanıyoruz. O bir daha buraya gelmeyecek ama siz gideceksiniz, biz de, hepimiz. O zamana dek bolca özlem, bazen gözyaşı, dua.. Allah size hayırlı uzun ve güzel bir ömür versin. Annesiyle güzel ilişkisi olan şanslı insanlardan olmuşsunuz, buna şükür. Yavaş yavaş hayata karışın, yapmayı sevdiğiniz şeyleri yapmaya başlayın, bir iki kez istemeyerek de olsa yapın. Klasiktir zaman ilaç olacak, sızısı geçmese de o yakıcı acı bir nebze hafifleyecektir. Allah merhametiyle muamele etsin, cennetinde ağırlasın anneciğinizi

Başınız sağ olsun, mekanı cennet olsun... Evet insan neyi çok sevse onunla imtihan oluyor. Ben her dua edişimde aileme sağlık dilerken Allah'ım annem çok sağlıklı uzun ömürlü olsun, bilhassa onun yokluğunu kaldıramam der ve ağlardım. O zamanlar annem sağlıklıydı. Oğlunuz için ayakta kalmanız gerek, çok zordur ama bu zorluğun da bir karşılığı olur inşallah hayatınızda. Bana ihtiyacı olan bir insan kalmadı, gerçek anlamda yanımda olan biri de yok... Ben de esasen inanclı olduğum için yaşamak zorundayım, bir de annem üzülmesin diye dediğiniz gibi

Cok zormus gercekten anne kaybi dunyan basina yikiliyor herkesin yeri doluyorda anne cok baska bisey

Yüce Allah annenize rahmet eylesin, size sabır ve dayanma gücü versin. Ne diyeceğimi bilemiyorum. Anlattıklarınız beni çok üzdü. Lütfen kendi içinize çekilmeyin. Sizi meşgul edecek şeylerle uğraşmaya çalışın en azından. Annenizin yapmanızdan hoşlanacağı şeyleri yapmak iyi gelebilir size. Sabır, kolaylık ve ferahlık diliyorum

Rabbim sabır versin. Acınızı yaşayın içinize atmayın. Tek diyebileceğim bu kadar. Keşke elimden fazlası gelse. Ama sözün bittiği yer

Sağ olun... Konumun üzerinden geçti biraz her yolu deniyorum. Eskisi gibi olmuyor ama dediğiniz düşüncelere tutunmaya çalışıyorum. Cümlemizin..

Rabbim sabır versin okurken yazınızı ben de ağladım. Çocuk sevgi evlerinde gönüllü ablalık yapmak size iyi gelebilir onların da bir anneye ihtiyaçları çok. Kafanızda bir şeylerle yoğunlaşabilir benimki bir fikir dilerim daha iyi olursunuz. feruzecerci Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Başınız sağolsun. Allah rahmet eylesin annenize. Ebeveyn kaybı çok zor. Hastalığında yanında olup bakmışsınız. Ağlama, anlatma diyenleri dinlemeyin. Bu acı paylaşarak azalıyor. İnsanlardan uzaklaşmayın, yardımcı olmak isteyenleri geri çevirmeyin. Dışarı çıkmak biraz rahatlamanıza sebep olur. Bol bol dua edin. Şöyle düşünün anneniz sizin yıllarca yas tutmanızı ister miydi? İnan hepimizin gideceği yer, zamanı gelince hepimiz gideceğiz. Hemen olmasa da eğitiminize devam edin. Anneniz böyle isterdi eminim.

Annemiz babamız hayattayken hala çocuk sayılırız ne zamanki onları kaybedriz ozaman büyürüz başınız sağ olsun Allah rahmet eylesin

Geçmiş olsun çok üzüldüm. Yani sizi rahatlatacak tek şey söyleyebilirim, ilk gününüzle ya da ilk aylarla sonrakiler aynı olmuyor hamdolsun. Bu da insanın fıtratında olan unutma özelliğiyle ilgili. Unutma dediysem her şey mıh gibi aklında oluyor, her gece ağlayarak uyuyorsun ama en azından o ilk anın içe ateş düşüren tesiri bulanıklaşıyor. Ben pek iyileşemedim, böyle konuşsam da, çünkü sorun sadece annem değilmiş. Ardında beni düşünen, derdimi paylaşabileceğim ve konuşabileceğim kimse yok anladım ki. Sizi bilmiyorum ama ben en yakın arkadaşımı da kaybetmiş oldum. Annem, babam, dostum, kardeşim, hepsi bir kişi gibiydi. Var ama yok çok karışık meseleler. Allah yokluklarını göstermesin yine de. Eğer babanız hayattaysa ve bir şeyler paylaşabiliyorsanız çok şanslısınız, konuşabilecek kardeşiniz varsa yine öyle. Aylardır ağlayarak ders çalışıyorum ve tek başıma bir odada duvarla yaşayarak. Bunu size anlatamam. Kimse bilmez aa iyi olmuş bu kız derler, iyi toparlamışsın filan aynen derim ama artık boğuluyorum boğuluyorum. Beni en çok herkes gibi hayal kuramama, ve elde ettiğim hiçbir şeyle tam anlamıyla mutlu olamama düşüncesi eziyor. ne bileyim ya, inşallah siz iyi olursunuz bana bakmayın şanssızım biraz

Başınız sağ olsun, Rabbim bir ferahlık versin sizlerinki çok daha zordur tabii ki

Canım, yeni okudum konunu. Öncelikle Allah rahmet etsin. Anneciğin yattığı yerde incinmesin. 2 ocakta annemi kaybedeli 2 yıl olacak. Annem çok sağlıklı, yediğine içtiğine dikkat eden, sporunu yapan bir kadındı. Covid yüzünden kaybettik onu. Herşey o kadar ani oldu ki 2 hafta içinde annemi uğurladık. Tıpkı senin gibi annem de benim arkadaşım, sırdaşımdı. Şu hayatta en çok güvenilecek insan.. İlk başlarda saçma gelecek belki ama, evdeki eşyalarıma, kıyafetlerime, hatta dinlediğim şarkılara kadar herşey ama herşeyle ilgili şöyle derdim, bunu aldığımda annem sağdı. Şuraya gittiğimde annem sağdı. Bu resimleri annem sağ iken yaptım vs. Bu beni o kadar yorardı ki, düşünsene nesnelere anlam yüklüyorum sürekli acı veriyor. Sonra geçti tabi. Bunu atlatınca birşeyler düzene girdi. Çünkü bu ruh halimin çocuklarımı ve eşimi olumsuz etkilenmesini istemiyordum. İnsanlar konuşur. Kötü niyetle değil belki ama Nasrettin hocanın, eşekten düşüp kimse onu anlamayınca, bana eşekten düşen birini getirin demesi gibi.. Geçmiyor canım, azalıyor daha mantıklı düşünüyorsun ki konunu yazdığında acın daha tazeymiş zaten sen de tecrübe etmişsindir. Bence buradaki hayatımız kısıtlı ve sonsuz yaşamın yanında bu bir hiç. Annelerimiz bu kadar üzülmemizi asla istemezdi. Vakti geldiğinde hayırlı bir şekilde kavuşmak nasip olsun.

Kendinize biraz izin verin. Yaş süreci yorabilir. Ama ihmal edilmemesi gerekir S subjektif

Canım benim yazdıklarını okurken ağladım. Hiçbir şey yapmak istememen normal. Daha her şey o kadar yeni ki. Kendine biraz zaman ver. Rabbim gönlüne ferahlık versin. Seni hep iyi insanlarla karşılaştırsın.

Canim benim... Sana sadece kocaman sarilmak istedim...

İlk paragraftan sonrasını okuyamadım. Yüreğim sıkıştı. Henüz yaşamadığım acıyı iliklerimde hissettim. Rabbim bol sabır versin size. Anneciğinizin mekanı cennet olsun inşallah

Sizi çok iyi anlıyorum. ( Anneyle iletişimin çok kuvvetli olması ve tek güvenebileceğimiz kişinin o olması kaybını daha katlanılmaz hale getiriyor. Bir de ani kaybetmişsiniz, kalbim sızladı... Ben annemi geçen yıl kaybettim hastalık süreci de olduğu için zaten aslında hastalığı öğrendiğim andan beri toplam 2 sene ağladım. Öyle illet bir şey ki bu asla umutlanmana izin vermezler. İlk andan itibaren kurtulma şansı olmayacak bir cins, arada toparlasa da uzun sürmeyecek dendi de dendi... Ben bir dakikamı bile gerçekten mutlu geçirememiştim. Annemi güldürüp gidip banyoda wc de ağlayıp geri gelirdim yanına. Can onların olmayınca, akraba eş dost da hep gidici gözüyle baktı. Kiminle "benim yine de umudum var" tarzında konuşsam lafı ağzıma tıktı. "Kendini her şeye hazırla ama, napalım her şey Allahtan" filan dediler. Yahu evet öyle, ama ben bunu bilmiyorum sanki, her şeyiyle ben ilgileniyorum o kadar okudum az çok bilgi sahibiyim... İnsan umuda tutunmak istiyor, bu hastalık ölüm gelmeden de öldürüyor insanı. Diyeceğim o ki ani bir kayıp evet çok daha acı, ama mesela benim zihnimde dağ gibi annemin o hiç hatırlamak istemeyeceğim anları kaldı. Her aklıma gelişinde kahroluyorum, uykumdan uyanıyorum. Annenin dostluğunun yerini kimse tutamıyor. Hele ki annem... Çevresindeki havayı değiştiren, zeki ve çok neşeli şen şakrak bir insandı, espri yeteneğimiz ve anlayışımız onunla birebir aynıydı. Bazen aklıma bir şey geliyor annem olsa çok gülecekti ama etrafımda bir kişi bile yok, ağlıyorum. Veya zor durumdayım kime anlatsam kimse yok, dediğiniz gibi bir tek o yargılamazdı o sıcacık merhameti çok özlüyorum... Siz hep güzel hatırlayın inşallah annenizi, Rabbim aldığı gibi verendir, size bahşettiği minik hediyeye sarılın, bunun mükafatını alacaksınız Allah'ın izniyle. Bebeğiniz için kendinizi üzmemeniz lazım. Annenizin yaptığı gibi güzel bir annelik yapacaksınız ona, onun size öğrettiği her şeyi yaşatın. Dua edin, bir meşgale edinin, bir şeyler izleyin .

Kardeşim başın sağolsun. Allah yardımcın olsun. Bir abla olarak yazayım ben de sana.. Ben de annemi kaybettim.24 ocakta 2018 de.. Ateş düştüğü yeri yakıyor. Ben annemi kaybettiğimde 27 yaşında idim ve evliydim. Yeni evlendiğimde annemin rahatsızlığı çıktı ortaya. Ben annemle iki arkadaş, dost, sırdaştık. Benim de annem hayat dolu bir kadındı. Tam kafa dengi bir insandı. Sevecen, becerikli, sabırlı, ailesine düşkün ve benim için neler yapmadı ki. Beni bir bebek gibi hic buyumemiim gibi seviyordu.. Annem ben evlenmeden önce hafiften şikayetleri vardi ama doktorun yüzünden ve ihmalden hastalığı anlaşılamadı ve fark edildiğinde ilerlemiş. Lanet o dediğin hastalık yüzünden kaybettim annemi 60 yaşında.. Yaşını hiç göstermiyordu Sporunu yapan, sağlıklı beslenen yürüyüşler yapan.. Çayına şeker bile atmayın insandı ama çok stres üzüntü yaşadı.. Babam annemi çok üzdü. Keza ben de öyle.. Annemin yzuu hiç gülmedi.. Evlendikten sonra evime bile gelemedi. Hastalik sürecinde benim evli olmam da sorun oldu.. Annemin yanina gittim devamli ve bu süre zarfında çok sorunlar yaşadım eşimin çıkardığım sorunlar etraftan gelen yorumlar vs.. Tek kız idim.. Hastanede yanında kaldim annemin.. Annem biraz toparlayinca ise girdim. Öğretmenlik yapiyordum. Yerime geçebilecek bir öğretmen yokti.15 yane sınıfın sorumluluğu bende idi. Annrm son zamanlarda daha da rahatsizlanmisti. En sonr annemi vefat etmeden 2 ay evvel görmüştüm.. Annem ve ailem benden saklamış meğersem. Okulu bırakırım annemin yanina gelirim kalırım diye benden saklamışlar.. Bana iyi olduğunda ara tatilde gel lütfen diyordu. Eve gittigimde tatilde kapıyı bana abim açmıştı.. içime bir ok saplandı dedim annem kapıyı açardı abi annem niye acmadi kapıyı dedim? İçeri odasına gittim ve annemi o şekilde görünce içim paramparça olmuştu.. Annem bana iyi görünmek için oturmuştu yatağına zorla duruyordu fark etmiştim. Goz kapakları agirlasmisti. Optum annemi sarıldım ama beni öpmeye dermanı bile yoktu. Bana yolda ona gelirken kızım nerde kaldin hava çok soğuk üzerine kalın giyin üşütme dedi. Ah be kardeşim beni dinlesen ben ne acı çektim.. Annemi odasında kaldım bir gün.. Akşam uyanmışım yanında kızım üstünü ört üşüme diyordu bana.. Kendini unutmuş beni düşünüyordu annem.. Dayanamayıp salona gittim. Orda ağladım annem görmesin beni diye. Annemin elimden kayıp gittiğini gözlerimle görüyorduk artık.. Çaresizlik.. Umutsuzluk.. İçimdeki o acı bana balkona çık kendini at diyordu ama yapamazdım.. İçimdeki acı göğsüme oturmuştu artık yaşayan bir ili gibiydim zaten olmuştum. Ben annemsiz ne yapacaktım zaten evliligimle ilgi çok üzüntü yaşadım. Annem bunu hastalanmadan önce biliyordu annemin gözü arkada kalacaksa. Biliyordu ona ne kadar düşkün olduğumu.. Bir gün sonra babamla annemin sonuçlarını gostermek icin başka bir hastahaneye gidecektik. Sonuclarina bakmıştım. Oyo şeyler yazmiyordu yolun sonuna geldiğimizi görmüştüm ama işte bir umut.. Ailem bilmiyordu bile tam.. Üzerinde yeni çıkan ilaçlar denenmişti.. Annem en son kabul etmemiş yeter artık inek ben deneme tahtası değilim deyip tedaviyi reddetmişti. Başka hastaneye gitmek istemişti ama olmadı.. Üzerime kırmızı montumu giyinirken annemin bana o bakışları hala gözümün önünde.. Bana oyle bir bakıyordu ki bir hayranlıkla bir yandan çaresizlikten ve bir yanda da ben gideceğim bu kız ne yapar bensiz? Bana öyle uzun uzun bakıp, beni süzüp başını sallamişti.. Dışarı çıktım ağladım.. Akrabam geldi annemin yanına biz dışarı çıkmıştık babamla. Hastahaneye gittik sonucu doktora gösterdik. Doktor bana bakıp malesef yapılacak hiçbir şey kalmamış dedi.. Doktorun yanında hıçkıra hıçkıra ağladım.. Üzgünüm dedi doktor. Ben ordan nasil çıktığımı hatırlamıyorum. Gidip hastahanesi önünde ağladım.. İsyan ettim dedim neden biz neden annem? Baba ben eve gelemicem sen git dedim.. Eve gelirsem anneme bakıp anneme baktıkça kahrolurum bağırırım evin içinde, ağlarım sizi huzursuz ederim dedim.. Kuzenimin yanina gidip orda biraz oturdum. Akraba beni arattmisti annem. Kendisi konuşmadığı için beni sormuş kızım neden gelmedi şöyle gelsin demis kurban oldugum.. Kuzenimle birlikte yanina gittik. Abla benimle gel dedim dayanamam.. Annem kuzenime senin dediğin hastaneye gidelim kızım dedi bunlar beni iyileştirimedi.. Kuzenim içeriye gidip hüngür hüngür agladi. Aksama doğru gitti. Ben salondaki abim karşımda gece annem babami aramis telefonda aynı evde.. Babam yanina gitmis hemen.. Demis ki beni yıka lütfen banyo yaptir bana demis.. Ben içeri gidip dayanamıyordun annem görmesin beni diye üzülmesin diye.. Abime seslenmisti gece.. Oğlum neden pencereleri açtın beni mi öldüreceksin yahu üstümü ört üşüyorum diyordu.. İçeri ben gittim baktım üzerinden yorganını yere atmış.. Ahh dedim ahh be annemm... Yavaş yavaş gdiidyrosuj ellerimden yapıp gidiyorsun sen dedik içimden.. Beni o ara ağlarken görmüş.. Sabah babam yanina gitti anneme banyo ettirmek için ben de gelmek istedim ama ağlıyorum diye babam engelledi. Babam annemi kucaklayıcı o anını görmemek için başka bir odaya gidip ağladım.. Kimseye minnet etmeyen o güçlü kadını o şekilde görmez zoruma. gdiiyordu kaldıramıyordum... Annem babama benim az bir ömrüm mu kaldı doğru söyle oluyor muyum ben kızım ağlıyor dedi.. O acı, o çaresizlik Allah kimseye vermesin.. O kadar kötü ki Allah'ım dedim bana sabır ver dayanamıyorum.. O gün babam dışarı çıktı annemle ben yanliz kaldık.. Babam anneme sordu.. Seni salona götürelim mi istiyor musun dedi? Annem de bebek gibi evet beni götür otururum orda dedi.. Oturdu annem ve annemle basbasa kaldık.. Anne dedim rahat mısın birnyandan ağlıyorum yüzümü görmüyordu benim. Bana dedi ki ilacım vardi onu bana ver saati geldi.. İlacı verdim ve bana bu ilaç artık işe yaramıyor içiyorum içiyorum niye kullanıyorum ki diyordu.. Su verdim içemedi.. Kızım dedi beni yatır.. Annemi kucaklayip yatırdım artık ben onun değil o ben küçük bebeğim olmuştu.. O anda öptüm annemi.. Sonra bana kızım bana limon getir basim ağrımaya başladı dedi. Dolaba gidip baktim yoktu. Babami aradim baba dedim limon getir. Annemin tansiyonu çıktı sanırım. Annemi tekrar oturttum. Annem bana offf galiba gene nefes alamiyorumm Anne goturelim mo doktora seni dedim hayır ölüp gbrp gidicm ben bisver dedi iç geçirip.. Anne öyle deme lütfen anne dedim ağladım.. Babam geldi peşinde akrabam.. O anda annem uyanmıştım öyle ve baktık annemden sesler geliyor uyuma vasiyetinde baba dedim annemden ses geliyor.. Olur kızım nefeste biraz sknti vardi dedi. Hayir dedim baba annem annem diye bağırdım megers annem melek oluyormus.. O anda kaybettim delirdik soğuk kış günü ayaklarımda çorap dışarı çıktım bağırdım apartmanda ayaklarım şu içinde bağırıyorum yardım edin annem ölüyor.. ambulansı arayamıyorum elim ayağım titriyor o anda yere yatıp bağırdım ağıt yaktım.. annem Anne diye. Babam annemi tutmuş ama annem düşüyor kolları gözleri kapanmış.. Ambulans geldi 30 dk sonra.. Anneme kalp masajı yaptılar geri getirdiler ama gözleri boş boş bakıyordu öylece.. Annem gitmişti artık. Hastaneye giderken kalbi durmis birkaç kere. Orada doktorlar artık yaşasa bile makina bağlı kalır zaten fazla yaşamaz eziyet çeker demis.. Sonra da annemin vefat haberi aldım oracıkta.. Dediğim gibi kardeşim.. Daha dün gibi. Senin acını suaj en iyi ben anlarım. Yazini okuyunca kendimi gördüm.. Şuan etrafımda insan var ama yok gibiler. Bu süreçte ben hep yanliz kaldım.. Anneme olan düşkünlüğüm evin tek kızı olmam.. Annem öldukten sonra bana herkes değişti. Yetim kalmak inan çok zor. Biyoloji mezunuyum ben de fakat kpss calisiyorduk o dönemler.. Artık o gün bu gündür motive kalmadı bende. Hayatim bka sardı ama sen sen ol benim yaptığımı yapma.. Ben metanetli olamadım. Simdi geldik 35 yaşına.. Evliyim ama hayatım o kadar iyi gitmiyor. Kesinlikle eğitimine devam et. Guclu ol benim gibi olma lütfen. Anne yokluğu çok zormuş.. Eksiklik, boşluk bitmez bizde ama sabır edeceğiz başka çaresi yok. Dusmanlari ben sevindirdim sen sevindirme lütfen... Bu arada yazım hataları olabilir. Telefonun klavyesi ile ilgili sorun yasiyorum

Aradan zaman geçmiş şuan nasılsınız alışabildiniz mi 3 hafta oldu annemi kaybedeli duygularinizi birebir yaşıyorum nefes alamıyorum dünyam karardı herşey çok anlamsız geliyor nasıl alisacam nasıl devam edecem bilemiyorum beni ancak ayni aciyi yasayanlar anlayabilir umarim biri görür 'de beni teselli edebilir cok caresiz hissediyorum kendimi

iyi geceler konuyu yeni okudum şimdi çok üzüldüm başınız sağolsun.

Teşekkür ederim. Bazen yazıyorum aslında ama duygusal çöküntüden aklıma gelmiyordu. Denerim inşallah. Size de geçmiş olsun...

Kardeşim öncelikle başın sağolsun. Rabbim anneni cennetine alsın. Geride kalanlara da güzel sabırlar ihsan eylesin. Annen ne zaman vefat etti. Yakın zamanda ise acısının hemen sönmesini bekleyemeyiz. Bu çok insanı bir durum. Kaldı ki etrafımda babasını kaybetmiş kişilerle sohbetlerim oldu. Kimisinin ölümünden 3 kimisinin 7 yıl geçmişti. Hepsinin dediği şey şu. Yıllar geçse de değişmiyor. Özlüyorsun. Belki ağlamaları azalıyor ama aklına vurunca yine ağlıyorsun diyorlar. Daha dün yakın bir dostum ile konuştum. Babasını 7 yıl önce kanserden kaybetti. Dün gece ağladım dedi. Anlatırken ben de onla agladim. Çünkü hayattaki en büyük destekcilerimiz bizden kopunca yeri doldurulamiyor. Ailenin yerini de kimse almaz. Acıları dinmiyor. Yara gibi kalıyor. Benim size nacizane tavsiyem. Annene kuran oku. Annen adına hasenat, hayır yap. Onun adına sadaka ver. Ancak bu şekilde tatmin olursun. Ve annenin amel defterini de kapatmamis olursun. Daha metanetli ol. Annen bu kadar uzulmeni istemezdi. Böyle düşün. Ben sana acın diner diyemem. Ama en azından annen adına birşeyler yaptıkça yüreğin daha ferah olur.

Canim benim, basın sagolsun Bende 24 yasimdayken kolon kanseri sebebi ile kaybettim anneciğimi. Yalnızca ölmeden 1 ay önce öğrendik hastalığını, biz öğrenene kadar o illet tüm bedenini sarmıştı hiç bir belirti vermeden. Ne yazikki vedalasacak zamanım bile çok kısaydı bu yüzden. 46 yaşında gencecik, hayat dolu bir kadındı. Gittiği gün çok mutluydum, çünkü artık acı cekmiyordu. Ertesi gün montunun cebinde alışveriş fişi ve o alışverişten artan bozuk paraları gördüm. O zaman algıladım gerçeği. Tam 6 ay kendime gelemedim, eşime hayatı zehir ettim kendime ve bebeğime. Şimdi aradan 6 yıl geçti inan bana alıştım. İlk zamanlar ki acısı olsaydı inan bana dayanilmazdi ama hafifliyor, bana güven. Şükrediyorum öyle güçlü bir annenin kızı olduğum için, onunla gurur duyuyorum. Ne mutlu bana ki öyle bir annem var. Bende ona doyamadım ama onun yerine sorumsuz bir annem de olabilirdi değil mi? Çocuklarını sokağa atan anneler gibi mesela ama Rabbim bana annelerin en kıymetlisi verdi sadece ömrünü az eylemiş, ne yapalım? Anneni düşün şimdi... o seni görüyor, sence senin bu halinden memnun mudur? Mutlu mudur?

Başınız sağolsun, Allah rahmet eylesin, mekanı cennet olsun, zamanla azalacak acınız, normal hayata döneceksiniz, zamanla annenizin eski günlerini de hatırlıcaksınız, Rabbim sabır versin

Rabbım sabır versin. En az 1 yıl sürüyor. Sonra geçiyor mu? Yooo hafifliyor. Hayat gailesi devam. 2 gece önce rüyamda gördüm babamı. Sarıldım doya doya. Uyanınca hıçkıra hıçkıra ağladım. Ne olurdu dedim ne olurdu 1 sn bile olsa gerçek olsaydı. Tüm ölmüşlerimizin mekanı cennet olsun. A

Ne denir ki.. çok üzüldüm.. Rabbim dayanma gücü versin..

Ahh, Rabbim mekanını cennet eylesin başınız sağ olsun. Bunu ben de hissettim, iyi baktım mı bir kusurum oldu mu falan.. Benim de annemle bir problemim olmamasına rağmen, hiç üzdüm mü ara sıra kızdırdım mı diye düşündüm en ufak pürüz bile aklıma geldi vesvese midir nedir bilmiyorum ama. Birkaç günde bir geceleri hep bir strestli rüya görürüm, hastalığı halen devam ediyor veya iyileşmiş ama ben hep tetikteyim ne zaman tekrar mr çekilecek kontrol etmemiz lazım diye kafayı yiyip uyanıyorum. Allah'tan bir ferahlık diliyorum bana ve benim gibi olan kardeşlerime, destek de alsam hayatta bu kadar yalnız olmak bana çok dokunuyor. Bazen Allah'a kırgın oluyorum neredeyse... İmtihanım bu benim de E

Annemi kaybedeli 2 buçuk sene oldu. Etrafımda kimseye anlatamadığım ne varsa tek bir solukta benim yerime yazmışsın gibi okudum her bir satırını. Sana sadece sarılmak istedim.

Annesini hemen hemen aynı yaşta ve aynı koşullarda kaybetmiş biri olarak yazıyorum size. bir fill aynı süreçleri yasamisyiz. hastane süreçleri, annemin çaresizce bu hastalığın kollarında eriyisi.. aci acıta acıta tamir ediyor aldıklarını. gecmese bile yasyamaya alışıyor insan her şeyinin kaybıyla. size tavsiyem yalnizlasmayin, meşguliyetlerinizden kopmayin. benim annem benden bunları istedi. yasayabilmekte gayrete tabi son anları çok hayirlamayin. annem"ölmekte zor kızım "demişti olmayan sesiyle, nefesiyle söyledi bunu. ayaklarini öperek ağladım hıçkıra hıçkıra.. halen aklımda o an! geçmeyecek bir acının daimi müdavimi olan bizler sevgiyle anarak yaşamayı öğrenmeliyiz.. her şey düzelecek zamanla, sevebilecekleriniz arttıkça, çoğaldıkça...

Canim benim Rabbim ruhumuza şifa versin o kadar iyi anlıyorum ki benim de annem herseyimdi sırdaşım dostum annem ablam bi kere bile yargılamadan her koşulda yanımdaydı hiç hasta olmadi hiç alışma zamanım olmadi sabah aradım iki dakika sonra ara kızım dedi bi daha acamadi 6 aylık hamileyim bebeğimi görmeyi çok istemişti göremedi bilmiyorum nasıl iyilesilir bu zaman nasıl geçer hep eksik hep kolum kanadım kırık olacak

Öncelikle başınız sagolsun. Acinizi yüreğimde hissettim. Anne, herkesin yerini doldurabilir ancak asla yeri doldurulamayan kişidir. O boşlukla hayata yeniden sarılmaya istekli olmalısınız. Ben de bir an önce öleyim diye düşünmenizi değil onsuz da mutlu yaşayabildiğinizi bilmek isterdi emin olun. Onunla gezer gibi gezin, masaya onun için de çay koyun. Ama sevdiklerinizden destek alin mutlaka. Bir odaya kapanmak yerine birilerinin omzunda ağlamayı seçin. Başlarda şiddetli aglama krizleri olur elbet. Zaman gözlerde yaşarma, gülümseyerek hatırlamaya bırakarak iyileştirecek. Çok taze acınız böyle kalmayacak.

Başınız sağ olsun, acınızı hissediyorum, paylaşıyorum. Gencecik, hayatınızı etkileyecek kararlar alabilecek bir yaştasınız. Profesyonel destek alın. Herkes acınızı paylaşır, yanınızda olmaya çalışır ama psikolojik destek alarak daha normal bir yas süreci yaşarsınız. Sosyal destek önemli olduğu kadar vedanızla yüzleşmek, duygularınızı da tanımak önemli.

Amiiin E

Başın sağolsun. Bende annemi kaybettim acısı çok ağır. Ama sen anneni çok genç yaşta kaybetmişsin. Çok zor olmalı. Benim aile içinde başka kayıplarımda var. Şunu söyleyenilirim ki tam olarak ölümlerini kabullenme sürecim iki seneyi buldu hep. Sonrasında acıları daha katlanabilir oluyor.

başınız sağ olsun. maddi imkanınız varsa psikolojik destek alın mutlaka. kayıplar sonrası bunu yaşamak çok normal

AH keşke şu yazdıklarınızı anlamamış olsaydım ben de sizin gibi her baktığımda bunda annem yaşıyordu bunu yaptigimda yanimdaydi demekten kendimi alamiyorum daha 26 gun oldu ben kafayi yemek uzereyim acidan deli oluyorum

keşke gelseler de doya doya sarilsak onlara

Allah razı olsun canim artik elimizden duadan onları güzel anmaktan onlar için güzel şeyler yapmaktan başka hiç bisey gelmiyor Rabbim yüreğimize inşirah ferahlığı versin umarım sen de evli değilsen güzel bir yuva kurup annen kadar güzel bi anne olursun K Kallavi

22 yaşımda annemi kaybettim. Benzer bir hastalık süreci oldu. O süreçte de evde ve hastanede bebeğim gibi ilgilendim onunla. Tüm hayatım o olmuştu. Yokluğunu hayal dahi edemiyor sürekli gözünün içine bakıyordum. Maalesef kaybettik. 2 yil yas sürecim oldu. Hayatımın en berbat günleriydi. Sabahlara kadar ağlıyor aklımdan bir an olsun cikmiyordu. Rüyalarımda hep kötü görüyordum hayatta bazen bana kızıyordu. Sürekli vicdan azabı çekiyordum sanki çok kötü bir evlatmisim ve asla onu mutlu etmemisim gibi. Oysa ergenliğe kadar olan surecte çok çatısma yaşadiğim cok haksizliga uğradığım bi aile hayatım vardi. Yine de hastalanmasiyla birlikte hepsini unutup onun iyi olmasına odaklanmistim. Canim annem. Yillar oldu. Özlem gecmiyor. Hala fotoğraflarına bakarken canım yanıyor. Ancak yas süreci denen bir gerçek var. Benimki 2 sene sürdü. 2 sene sonunda artık annemi yalnızca mutlu hatirladim. Gülümseyerek hatirladim. Her saniye aklımda değildi. Ruyalarimda çok iyi görüyordum. Kendimi suclamayi bırakmıştım. Gittiğini kabullenmistim. Sabahlara kadar aglamiyordum artık. Kendinize zaman verin. Yasla ilgili kitaplar okuyun. Alabiliyorsan psikolojik destek alın.

Sağol canim amin

Başınız sağ olsun. Sizi o kadar iyi anlıyorum ki, yukarıda labellevie hanımefendi de demiş insanlardan uzaklaşmayın diye, aslında doğru olan bana göre de budur derdim ama birinin acımı bana olan tesirini bilmeden değerlendirdiğini sezinlediğimde -ki bu çok oluyor- imkanı yok bir şey paylaşamıyorum. Ben de nefes alamıyorum yoğun bakım süreçlerimiz uzun ve sancılıydı Kendimi size çok benzettim... Umarım siz de bizler de cennette kavuşuruz onlarla.

kaybettigimi dusunmek bile beni uzuyorken kaybettigimi yasamak bile istemiyorum o kadar yaninda olmak istedim ki Allah sabir versjn mekani cennettir insallah

Merhaba çok teşekkür ederim yorumunuz için. Sağ olun. Gerçekten de öyle, farklı bir bağımız vardı. İnsanın en sevdiği şey imtihanı oluyormuş meğer. Rabbim sizin de yardımcınız olsun, belki de daha zor bir durum... Feraha çıkarsın inşallah. Psikolojik destek fikrine yukarıda da dediğim gibi ben sıcak bakıyorum ama günümüz şartları yoksa bir şekilde kendimi sürükleyerek de olsa götürürdüm yani.

İnsan annesi ne kadar hasta olursa olsun onu beynimde ölümsüzleştiriyor.. bende bu sene Mayıs ayında kaybettim güzel annemi hatta tüm süreci paylaştım burda, bir sürü kadın benimle ağladı, dua etti annem için ama maalesef bizim de o kadarmış yolumuz... Teselli edecek hiç bir kelimem yok. Kendim anne oldum, anne ne demek daha iyi anladım.. onu çok özlüyorum, ama bizi görebildiğini düşünerek kalbimi ferahlatmaya çalışıyorum.. ama gel-gitler hep var.. Allah bu acıyı unutacak acı vermesin.. Güçlü olmak zorundayız

Yazdıklarınızı okurken geçmişe doğru bir yolculuğa çıktım. Öncelikle başınız sağ olsun. Benim annem de kanser hastalığı sebebi ile 3 yıl tedavi süreci sonrası vefat etti. Ben o zaman 25 yaşında idim. Sizin geçtiğiniz yollardan ben de geçtim üstüne üstük benim üzerime kalan sorumluluklarım da vardı. Öncelikle ''niye erken gitti, neden beni bıraktı'' gibi düşüncelerden uzaklaşın. Bu onun da elinde değildi. Vakit geldiği an kimse duramıyor. Kendinize bir süre verin ve bu süreye kadar duygularınızı en doruk noktasında yaşayın. Ağlayın, zırlayın ama o süre bitince yavaş yavaş kendinize gelin. Eğer duygularınızı kontrol edemezseniz onlar sizi kontrol eder ve bütün ömrünüzü bu şekilde geçirirsiniz. Benim çevremde de aile yakınlarını kaybedenler var ve bana hayret ediyorlar. Nasıl böyle atlattın gibisinden. Dediğim tek bir şey var; olanları kabullenmek ve kendine gelmek.

Başınız sağolsun... O acı hiç geçmeyecek, sadece o acı ile yaşamayı öğreniyor insan... Yoluna bir şekilde devam etmeye çalışıyorsun ama o acı orada geçmiyor... Benim babam yoğun bakımda geçirdi son zamanlarını, yalnızca monitörden gördük hep düşündüm şimdi ne düşünüyor ne hissediyor, korkuyor mu... Oysa son anlarında ona sımsıkı sarılmak isterdim... Onu kabrine koyduğumuzda yanındaki boşluğa uzanmak isterdim.. bunun hayali ile ilk zamanlar hayata tutundum şimdi tek duam ona kavuşmak, o özlem bitmiyor...

Biz depremde ailemizi kaybettik ama bak ölmedik alışırsın. ha yaşıyor muyuz bu hayatı ona cevap yok

Amin hepimize duaciyim bu konuda

Merhaba arkadaşlar, yüreği sevgi dolu olan güzel insanlar... Bir zamanlar yine kimseyle paylaşamazken buraya annemin hastalığı ile ilgili bir konu açmıştım. Sizlerin samimi tesellileri ve fikirleri bana kendimi iyi hissettirmişti. Maalesef hayatım boyunca en korktuğum şey başıma geldi, annemi kaybettim arkadaşlar... Belki yapacak bir şey yok diyeceksiniz, ama çaresizlik tüm hücrelerime sinmişken ne yapacağımı bilemedim, içimi dökmek istedim... Bunları ağlayarak yazıyorum. Neredeyse üç ay oldu, ama acım zerre azalmıyor. Her gün aklımda ve kalbimde büyük bir boşlukla yaşıyorum, herkes bir şekilde hayat meşgalesine düşmüş devam ediyor. Evet, ben de kalkıyorum, zor da olsa gündelik işleri vs. yapmaya çalışıyorum ama o kadar zorlanıyorum ki anlatamam. Bir dağın tepesinden yüreğim sökülene dek bağırmak, veya sürekli yalnız kalıp ağlamak istiyorum.. Anneciğim son birkaç yılda ağır bir hastalık geçirerek yaşama veda etti. Yanında başından beri ben vardım. En sevdiğim insanın; annem, babam, sırdaşım, en yakın arkadaşım olan annemin eriyip yitmesini izlemek zorunda kaldım ve hiçbir şey yapamadım. Morali bozulmasın diye bunca zaman yanında ağlamadım bile. Bazen ona karşı durumu hafifleştireyim derken kendimi bile kandırdığım olurdu. Ya da zaten yalnız bırakılmış olduğumuz için hem onu hem kendimi teselli etme görevi görürdüm. Ayakta geçirilen bir ameliyattan kısmi felce, yatağa düşmeye ve son olarak azalan konuşmalarla bilinç kapanmasına kadar giden bir süreç yaşadık. Son zamana dek umudumu kaybetmemeye çalıştım, ne olursa olsun beni bırakmasın diye dualarımda yalvardım Allah'a. Çünkü bir tanecik annemin nefesinin bile gölgesi vardı... Fakat olmadı, bu kadar yazılmış bizim hikayemiz. Şimdiye gelirsek, bu zamana kadar yaşadıklarımız en ince ayrıntılarıyla zihnime mıhlanmış adeta. Aklımda, hayalimde hatta bazen elimde olmadan rüyalarımda onu yine hasta görmekten ve o anları hatırlayarak tekrar aciz hissetmekten kurtulamıyorum. Bu durum zaten dinmeyen acımı bine katlıyor. Oysa annem sadece son zamanlarda böyleydi. Normal hayatı boyunca hayat dolu olmuştu. Her müşküle bir çözümü olan, hiçbirimize kıyamayan, fedakar, zeki ve mutluluğuyla bizi aydınlatan bir insandı. Ben bunları zar zor hatırlayabiliyorum, tam 'anneciğimi normalde olduğu gibi hatırlayarak biraz daha iyi hissedeceğim' diyorum ama aklımdan son zamanları silinmiyor. Her gözümün önüne geldiğinde ciğerim sökülüyor... 23 yaşına gireceğim yakında arkadaşlar. Evet yetişkin bir insanım, bu benim başıma daha küçükken de gelebilirdi, belki hiç baş edemezdim o zaman. Ama yapamıyorum. Ölenle ölemediğim gibi kalanla yaşayamıyorum. Ona öyle doyamadım ki, onu öyle sevdim ki. Bir kitapta yazdığı gibi, sanki Allah onu bana vermekle vermediği her şeyi telafi etmişti. Şimdiyse her şeyimi kaybettim ben. Ne yapsam anneme anlatırdım, ona danışırdım, bazen en yakın arkadaşımın bilmediği şeyleri o bilirdi. Yargılamaz, kucak açardı... Şimdi iyice yalnızlaştım bir odada. Ben bu adını koyamadığım halden biraz çıkabileyim diye sanırım, yakınlarım bana yardımcı olmaya çalıştılar sağ olsunlar ama yine bir şey yapamadım. Örneğin bir süredir hocam ve arkadaşlarım dışarı çıkıp farklı bir şeyler yapmam için ısrar ediyorlar, bir de 'eğitimine kaldığın yerden devam edip zihnini meşgul etmelisin, iyi gelir' diyorlar. Belki de en hevesli yapabileceğim şey buydu eskiden, o yüzden iyi geleceğini düşünüyorlar. Çünkü bölümümü seviyordum, eğitim hayatımda derecelerim olmuştu, annem de beni gerek üniversitede olsun gerekse üniv. sonrası devam etmemde herkese rağmen çok fazla desteklemişti ve motivasyon kaynağımdı. Ama şimdi her şey o kadar değersiz geliyor ki, en sevdiğim şeyler de dahil hiçbir şey yapmak istemiyorum. Artık onsuz hiçbir iş yapıyor olmak veya başarmaya çalışmak bir anlam ifade etmiyor. Sabah yüzümü bile yıkamak istemiyorum. Sürekli aklımda şu düşünceler dönüyor: 'Daha çok yaşlı da değilim, olur da uzun yaşarsam nasıl dayanırım? Ve nasıl oldu da annem böyle bitti gitti.. Nasıl beni bıraktı, hiçbir yere bensiz gitmezken? Son zamanlarında 'ben seni hiç bırakmayacağım, sen de beni bırakma' diye söz verdirmişti bana oysa... Ben nasıl yapayalnız ve korumasız kalıverdim? Hayattaki zorluklarla, imtihanlarla tek başıma nasıl baş edeceğim? Her gece ağlayarak nereye kadar yaşayabileceğim?'... Bunların hiçbirine cevabım yok. İnançlı bir insan olduğum için her şeyin kader olduğunun da farkındayım hamdolsun, ama yaşayınca çok başkaymış. İnancımdan güç alsam da zor dayanıyorum bu acıya ve düşüncelere. Benim yolculuğum henüz bitmemişse eninde sonunda ben de bir şeyler yapmalıyım, kendimi toplamaya çalışmalıyım ama nasıl ayağa kalkacağım bilmiyorum... Buraya dek okuduysanız hakkınızı helal edin. Etrafımdaki insanlarla çok derin konuşmalara giremiyorum nedense. Yazmak, ve tanımasam da sizlerden bir şeyler duymak bana gerçekten iyi geliyor. Belki bana bir yol gösterirsiniz, şimdiden teşekkür ediyorum.

Teşekkürler, sağ olun. Bu soru vesilesiyle psikolojik destek fikrine de cevap vermem gerekirse, aslında sıcak baktığım ama günümüz imkanlarıyla imkansız hale gelen bir şey bu benim için. Mevcut imkanımı bu yönde kullanırsam bir gün eğitimime vs. devam etme zaruretim olduğunda sıkıntıya düşeceğim aşikar Hayırlısı her şeyin.

Allahım rahmet eylesin mekanı cennet olsun tüm kayıplarımızın inşallah...

Merhaba arkadaşım, Konunu henüz şimdi okudum.. Okudumda gözyaşları içinde. 2 gün önce annemin vefatının birinci yılıydı. Senin yazdıklarına çok benzer süreçlerden geçerek aynı son ile bitmişti bizim hikayemizde.. Detaylara girip daha üzmek istemiyorum ama bil ki seninle aynı şeyleri yaşayıp aynı hislerdeyim. Benimde annem 51 Yaşındaydı. Çok gençti.. Düzelmek sadece lafta. Ben bir yıldır aynıyım ama bir şekilde ayakta durmaya çalışıyorum küçük bir bebeğim var sadece onun için. Zamanla güzel anıları hatırlayacaksın alışacaksın deniyor bakalım bekliyorum diyelim... Senin şu yukarda dediğin şey var ya hani "en iyi arkadaşı" kaybetmek. İşte bende de bu var en iyi dostum ortağım herşeyimdi. Bu yüzden eksikliklerini kat be kat hissediyoruz. Bizim hayat yolculuğumuz devam ettikçe annelerimiz için güzel sevaplar kazanmayı görev bildim kendime. O nasıl isterdi? O ne derdi? diye düşünüp iyi olmaya çalışıyorum. Bu işe yarıyor arkadaşım... Allah onların yerini cennet etsin orda mutlulukla bizleri beklesinler. Bize de sabırlar ve dayanma gücü versin.

Başınız sağ olsun mekanı cennet olsun inşallah bende 2 yıl önce babamı kaybettim böbrek kanserinden hemde 2 ay gibi kısa bir sürede hastalığını öğrendik ameliyat oldu doktor 5 yıl %50 yaşama şansı verirken babam 2 ay içinde elimizden kaydı gitti daha kemoterapi bile alamadan sizi o kadar iyi anlıyorum ki bu acının tarifi yok acı hiçbir zaman eskimiyor ama insan alışıyor bende sizin gibiydim hayat benim için babamın öldüğü gün bitti durdu diyordum ama öyle değilmiş hayat devam ediyormuş Allah onun sabrını veriyor acınız daha çok taze zamanla geçmeyecek ama hafifleyecek alışacaksın tekrar başınız sağolsun

maalesef psikolojik destek ücretleri arşa çıkmış durumda

Başın sağ olsun, Allah sonsuz sabırlar versin inşallah

Başın sağolsun bende annemi geçen sene pankreas kanserinden kaybettim daha 57 yaşındaydı. Çok enerjik hayat dolu kıpır kıpır bir insandı. Dokunduğu herkesi ve herşeyi guzellestiren nadir insanlardan biriydi. Daha hastalığının teşhisi konmadan yoğun bakıma kaldırıldı o yoğun bakımda yatarken öğrendik kanser hastası olduğunu. Yoğun bakımdan da daha çıkamadı zaten. Çok düşkündüm anneme öyle ki ne bir tartışma yaşamıştık 30 senede nede bir küslük. Onun sesini duymadan yüzünü görmeden bir gün bile gecirmemistim ben. Evlendim eşim oldu doğurdum çocuğum oldu ama annemin yeri bende hep farklıydı. Hergun gorusmemize rağmen sıkı sıkı sarilirdim. Oda benle dalga geçerdi ne oluyor kızım daha dün beraberdik sanki memleketten gelmiş gibi sarılıyorsun derdi. Öyle özlerdim onu yanından ayrılır ayrılmaz cokerdi içime ozlemi. Hani derler ya neyi çok severseniz onunla imtihan olunursunuz diye ben en sevdiğim ile imtihan oldum. Şimdide ailemde herkesin üzerine çok düşmüş durumdayım böyle bir hastalık aşamasından ve kaybın ardından sürekli yakınlarımı kaybetme korkusu ile yaşıyorum. Oğlumun biyerinde ufak bir morluk görsem doktora koşacak kadar bozulmuş durumda psikolojim. Rabbim kimseye kaldıramayacağı yükler yüklemesin. Bizim gibi sevenler için ölüm çok zor dayanılması çok güç birşey ama yaşamak zorundayız. Bazen ölmek istiyorum bende anneme kavuşmak ama oğlum beni hayata bağlıyor diyorum ben bu yaşta annesizligi kaldiramadim bu yavru daha 5 yaşında nasıl kaldırır diyorum. Sende sevdiklerin için seni sevenler için yaşamaya devam etmek zorundasın. Anneler yavrularına kiyamazlar bunu bir anne olarak söylüyorum annemiz bizi görüyordur hissediyordur buna eminim bizi böyle hayattan kopmuş görmek istemezler.

Allah razi olsun canim tesekkur ederim E

Ahh içime bir acı oturdu be arkadaşım. Sana ne söylenir? Ne teselli eder? Ne söylesem boş biliyorum. Hani annen için kurduğun bu güzel cümleler var ya. Anneme olan duygularımı dile getirdin sanki. Allah onu bana vermekle, bana vermediği herşeyi telafi etmişti.. Ne kadar gururlanır anneciğin seni izlediği yerden. Ne kadar mutlu olur böyle güzel bi evlat yetiştirdiği için biliyorsun değil mi? O kadar güzel bir insansın ki görevini layıkıyla tamamlamışsın. Anneciğini en güzel şekilde uğurlamışsın. Anlamıyorum zannetme. Tahmin edebiliyorum acını. Bende babamı kaybettim geçen yıl bu zamanlar. Ben bana babalık yapmamış babamın arkasından bile son zamanlarında yanında olamamış olmanın, bi tabak çorba içirememiş olmanın, bir yudum su verememiş olmanın acısını, vicdan azabını duydum aylarca. Diyorum ya. İnsan sevdiğini ölüme bile olsa güzel uğurlamak istiyor. Veda etmek zor. Veda edemediğim babamın acısını taşıyorum bende yüreğimde. Fakat sanırım bir nebze olsun tutunmamın sebebi ölümün bile bir son olmadığına inanmak. Gittiler ve bizim aklımızın ermediği bi yerde, bi boyutta hayatlarına devam ediyorlar. Böyle düşünüyorum ben. Hepimiz gitmeyeceğiz mi? Bende hocalarına ve arkadaşlarına katılıyorum. Eğitimine devam etmelisin. Biliyor musun ben babamın omuzuna bir kez olsun başımı yaslamış insan değilim. Derdimi, sıkıntımı, sorunumu bilmezdi. Küçücük yaşımda okula başladım yanımda babam yok. Kocaman oldum üniversiteyi bitirdim mezun oldum ve baktım babam yanımda hala yok. Ama bu halde bile en ufak bişeye üzülsem kalk diyorum silkelen o seni böyle görmek istemezdi. Canımın acıdığı, gözümün daldığı her boşlukta ben bana mahsun gözlerle bakan babamın hayalini gördüm onu kaybettikten sonra. Ve sırf bu yüzden hayatıma kaldığım yerden devam etmeye çalışıyorum. Sende annen için bunu yapmalısın. Cennetin en güzel köşesinde olduğundan kuşkum yok. Cennet onların ayakları altına serilmemiş mi zaten? Unutmak yok. Biliyorum imkansız ama alışmak var arkadaşım. Tevekkül var. Takdir böyleymiş. Bak yine gece oldu. Bir gün daha yaklaştık uğurladığımız sevdiklerimize. Seni kocaman kucaklıyorum. Allah sevgisi kadar sabrını versin inşallah.

Allah razı olsun Rabbim sizede sabirlar versin

Annesiz kalmanın yaşı yok... anneannem 80 yaşında Vefat ettiğinde annem 55 yaşındaydı ve bana sarılıp "ben artık annesiz kaldım" diye ağladı. oysa ki rahmetli anneannem 3 yaşında annesiz kalmış ve abilernden, yengelerinden çok çekmişti. Ekmek yemesin diye yüklükteki yorgan aralarına ekmek saklanan 3 yaşında bir kız çocuğuydu. annesi hayatta olsa doya doya ekmek yiyecekti belki de... Şimdi ben 55 yaşında annesiz kaldım diye ağlayan anneme mi üzüleyim yoksa anne nedir hiç bilmeyen, 3 yaşında öksüz kalmış rahmetli anneanneme mi? herkesin sınavı başka başka Ama annesizlik en zoru sanırım. yine de insan bir şekilde hayatına devam ediyor çünkü etmek zorunda. dilerim annenizin mekanı cennet olsun

annenle harika bir ilişkin varmış.. dünyada böyle bir nimeti tatmışsın, ne güzel, hani diyorsun ya dünyanın yükyle tek başıma nasıl mücadele edeceğim diye... annesi hayatta olup da o mücadelelelr ile çocukluktan beri tek başıma mücadele ediyorum, böylesi de çoook zor... annen nasıl düşünürdü neler öğretti sana o zorluk anlarında mücadele anlarında annenin fikri ne olurdu onları düşünerek hareket et, henüz çoooook taze acın... rabbim kalbini ferahlatsın, bir an önce acını hafifletsin, annen seni bekliyor olacak, onu yine göreceksn yine sarılacaksın yine sohbet edeceksiniz... annen hastalık çekerek günahlarından arınarak tertemz gitti cennette seni bekliyor inşallah, psikoljk destek alabilir misin, insan olmak bunca imtihana maruz kalmak zor, mükafatınız büyük olacak inşallah.. kendine zaman tanı, hemen hayata dönmek zorunda değilsin, hayat bir süre dursa da olur... inşallah yas sürecini en hızlı şekilde atlatırsın güzel kuzum

Çok zor çok acı Zamanla unutulmuyor; yine güleceksin yine kahkaha atacaksın düğünlerde oynayacaksın belki aklına gelmediği gün olacak, Canın yanacak keşke Annem yanımda olsaydı diyeceksin En acısı en mutlu anında bile annen aklına gelecek Kısacası hayat devam edecek. Başın Sağolsun.. Allah rahmet eylesin mekanı cennet olsun.