Canım bir de sirke içiyor musun. Sirke o koku reseptörlerine tutunan virüsleri öldürüyormuş. Bir iki güne düzelenler oluyormuş. Yarım bardak kadar içsene ve ya salataya flan da katabilirsin.

Doğum yaptım, acil bir şekilde ve ruh gibiydim. Sanki ben doğurmamışım gibi. O çok etkiliyor. Ben 4 gün hastanede yattım. 1 ay yattığım yerden kalkamadım. Yanında kim kalıyor şu an?

Bu kadar derde tasaya rağmen maşallah çok iyi idare etmişsiniz. Kendinize yüklenmeyin

Bu konuda destan yazarım. Panik atak, yüksek tansiyon, preeklemsi, aşırı iştahsızlık ve ağır bunalım geçirdim. Gece bebeği uyutup odadan odaya koşardım. Korkudan titrerdim. Çok zor günlerdi çoook. Herkes bebeği severken, ben sevemedim. Kendime nasıl bir kötülük yaptım dedim. Nasıl bir saçmalık bu. Göğüslerim acıdan geberir. Bebek emmek ister, ben ağzıma bir havlu alır öyle emzirmeye çalışırım. O dönem inanılmaz kg verdim, bebek arabasını itecek mecalim yoktu. En son psikiyatr gitmeye kendimi ikna ettim ve o zaman yok oldu gitti 4 ay çektim ben. Rabbim feraha kavuştursun. Bol bol tövbe çek, sadaka ver. Gerçekten çoook etkili oluyor. Ve emin ol geçecek. 40 gün nasıl geçecek diye ağlarken 10 aylık olmak üzere bebişim.

Çok denedim çok. Şu an ara ara bozulmuş yemek kokusu geliyor burnuma yediğim yemekten vs. Baya eziyet halini aldı umarım düzelir en kısa zamanda. Hayatın tadı tuzu kalmadı gerçekten.

Aa evet cnm doğru.. sorsun. Gargara da olabilir.

Siz su an olaganustu bir durum yasiyorsunuz. Bebegime yetemiyorum fikri normal sartlardaki anneler icin gecerli olabilir, sizin icin degil cunku durum stabil ya da normal degil. Eger her sey normal ilerleseydi bu dusundukleriniz lohusa depresyonuna isaret olabilirdi ama su an bu hissettikleriniz cok normal degil mi Zaten rahatsizsiniz bir de kendinize boyle yuklenmeyin rica edicem Hangi normal anne bebegini bilerek ilgisiz birakabilir ki Sartlar neyse o kadarini yapabiliyorsaniz kafii Sorgulamayin Cunku her seyden once, once anneye can yelegi sonra bebeğe Umarim bunlari sadece gulerek hatirlayacaginiz gunler de gelecek Allah yardimciniz olsun

Sakın kendinizi yetersiz görmeyin. Allahtan gelen şeyler sonuçta hastalıklar, inş şifanızı da gönderir en kısa sürede, inş çok sağlıklı bir şekilde hem kızınız hem siz güle güle kahkahalar atıp oyunlar oynarsınız, kendi elinizde olmayan hiç bir şey için kendinizi yetersiz görmeyin. Bu günlerde geçecek Zor zamanlar yaşadım ama hepsinin üstesinden geldim diyeceksiniz

Çok geçmiş olsun bebeğin inşallah sağlık ve sans getirsin Şuan cektigin zorluklar geleceğe kolaylık olsun Zor seyler yaşıyorsun bu durumda k3ndi böyle hisetmen çok normal hem sağlığın he psikolojin yıpranmış Inşallah hepsi gelir geçer sadece biraz sabır ve pes etmene gerekiyor

Yaşadığınız sıkıntıların kaynağının bilgi düzeyiniz ve mükemmellik algınızla ilgili olduğunu düşünüyorum. Herhangi bir konuda bilgi düzeyimiz arttıkça ve o konuyla ilgili çokça mükemmel örnekler gördükçe kendimizi yetersiz, beceriksiz hissetmemiz çok normal. Son yıllarda kişisel gelişime, anneliğe, iş yaşamına ilişkin ulaşılabilir kaynaklar ve örnekler arttıkça pek çoğumuz pek çok konuda bunu yaşıyoruz aslında. Sürekli mükemmel olma baskısı, "senden daha kötü şartlarda başarıya ulaşmış örnekler var" baskısı kriterlerimizi, sorumluluklarımızı ve kaygılarımızı oldukça artırdı. Herhangi bir sosyal medyadan sizi "motive" edeceğini düşündüğünüz kişileri takip etmeye başlıyorsunuz, videolarını izliyorsunuz ve kendinizin ne kadar boş olduğunu düşünmeye başlıyorsunuz. Aynı şekilde "mükemmel anne" örnekleri bizi ne yönde etkiliyor? Kocaman, tertemiz, çeşit çeşit yemek, kurabiyeler pişen, dekorasyon dergisinden çıkmış gibi her detayı birbiriyle uyumlu ve konforlu evlerde "çocuk da yaparım kariyer de" diyen ve çocuğuna sonsuz şefkat, sevgi, ilgi ve sabır gösterebilen,, onları daima eğlendiren, bilgilendiren anneler, üstelik hiçbir konuda destek almadığını söylerken bizi dibe çekmiyorlar mı? Sokakta ayakkabı boyarken "çok çalıştım holding sahibi oldum" diyen adamlar kariyerimizde neden bu hızda ileri ilerleyemediğimizi düşünmemize sebep olmuyorlar mı? Tüm bu örnekler, mükemmel birey olma baskısı, "sen yeter ki iste..." ile başlayan motivasyon hileleri bizi bitiriyor. Mükemmele o kadar çok odaklanıyoruz ki gerçeklik algımızı yitiriyoruz artık. Bunca şeyi tek başına başarabilen bir kadın/anne ya da iş adamı gerçek olabilir mi diye düşünmek yerine neden onlar gibi olamadığımızı sorguluyoruz. Sözün özü, bebeğinizin mükemmel anneye ihtiyacı yok. Sizin de mükemmel bir "ben"e ihtiyacınız yok. Önceliğimiz eksik, kusurlu ve yetersiz yönlerimizle mutlu olmak olmalı. Bebeğiniz 15 dakika göz iletişimi kurmadığında ne kaybedecek? Aranızdaki bağ mı kopacak? Sevgisi mi bitecek? Dünya mı yıkılacak? Annesi yanında, huzurlu ve güvenli bir ortamda, karnı tok, altı temiz... Yeterli değil mi?

İnsallah ameliyatiniz da kolay ve hafif gecsin. Benim kizim da anne sutu alamadi,3cu ayda tamamen birakti sutum kesildigi icin, fakat kocaman ve saglikli bir kiz oldu masallah, onemli olan sevginiz, onu da sizde bulacak zaten. 3 cocugum var, tecrubeli sayilirim:) Bu yüzden diyorum ki uzulmeyin, onun asil yuzu gulen, onunla eglenen, her an pesinde olmasa da basi sıkıştığında yardim goreceginden emin oldugu bir anneye ihtiyaci var❤ İcinizden gecenleri su anda duyuyorum, boyle bir anne olacakmisiniz, elbette, benim de cocukluk geçmişim sizinkinden parlak degil, fakat iyi bir anne oldum ya cok şükür Bundan emin olmasam da farkindaydim, cocuklarimdan aldigim geri bildirimler beni doğruluyor. Dusus kalkis, inis cikislar arasinda nasil kendinizi ayakta tuttugunuz, verdiginiz caba, cocuklar herseyi degerlendiriyor, yoksa super gucleri olan anneler sadece instada var, varsa tabii onlar da:)

Benim doğumum ani olmasına rağmen çok şükür çok güzel geçti. Sadece ruhen hiç hazır olmadığım için yoruldum. Ev kirli ve dağınıktı. Temizlik için gelen abla gelemedi vs. Sinirlerim öyle saçma sapan şeylere bozulmuştu. Sezaryen ağrım, acım neredeyse hiç olmadı. Ertesi gün ben normal kalktım, merdiven de çıktım, alaturka tuvalette kullandım. İlk bir hafta annelerimiz kaldı, görümcem kaldı ama sonrasında istemedim gece desteği. İki tarafında evleri uzak değil çok şükür gündüzleri arada geliyorlar. İşte ameliyat zamanı kalacaklar bir de.

Maalesef içemiyorum. Safra kesesi sebebiyle şu an çok sıkı bir diyetteyim. Ufacık bir kaçamağı sonu şiddetli ağrı ve acil oluyor. Ameliyattan bir süre sonra doktor müsaade ederse içerim.

Öncelikle çok geçmiş olsun, sağlıcakla büyütün yavrunuzu. Siz çok iyi bir annesiniz, olmasaydınız 2,5 aylık bebek için göz teması kuramadığınız için üzülmezdiniz. Anne sütü çok iyi filtreleniyor merak etmeyin, ilaçlar içine karışmıyordur. Doktorunuz zaten ona göre ilaç veriyor. Size tavsiyem bebeğiniz uyudukça siz de dinlenin, sütünüz yetmiyorsa mama vermekten kaçınmayın. Ne normal doğum yapmak ne emzirmek başlıbaşına bir insanı iyi anne yapmaz.

safra kesesi problemi varmış, bu durumda doktora danışmadan bu tür şeyler kullanmamasi gerekir, sirke sifa ama mideyi yoran bir ürün maalesef

Çok teşekkür ederim. Çok motive etti gerçekten mesajınız

Güclü kadınsiniz güclu annesiniz siz❤ Kolay degil atlattiginiz seyler. Insallah son ameliyatinizi gecirdikten sonra her sey daha guzel olur. Yasaklar biraz daha kalkar daha rahat emzirirsiniz. Hem emziremesenizde mamalar var üzülmeyin Hayattasiniz ya bebeginiz yaninizda ya bu gunler gelir gecer insallah. Normalde dogumdan sonra o yetememe hissi zaten oluyorken sizin butun bu yasadiklarinizdan sonra bunu hissetmeniz cok normal geldi bana. Ailelerin desteginin olmasi da mukemmel. Cok gecmis olsun tekrar yine yazın olur mu her sey guzel diye sevgiler❤

Üzülmekten ziyade hayran kaldım size! O kadar hastalığın ve zorluğun üstesinden gelebilmenizin tek sebebi var bence, o da çok güçlü bir kadın ve anne olmanız. İnşaAllah tez vakitte sağlığınıza kavuşur, bebeğiniz ve eşinizle çok mutlu olursunuz :)

Çok teşekkür ederim. Sezaryenle ilgili hiç sıkıntım yok açıkçası. Öyle olması gerekiyordu sağlık öyle oldu. Mama konusunda da veriyorum günde bir kez de olsa. Çok şükür en azından bunlara imkanımız var.

Beraber çok uzun yıllarınız olacak inşallah, çok daha iyilerini yaparsınız elbette. Sadece şimdilik kendinize odaklanın, kendinizi iyileştirin. Zaten minicik bebek daha, anlamıyor çoğu şeyi. Sizi anlayabileceği zamanda bomba gibi yanında olmak için şimdi iyileşmeniz lazım

Gecmis olsun, cok uzuldum sizin icin. Bekarliginizdan beri biliyorum sizi burada. Yasadiklariniz icin cok üzgünüm, fakat cocugunuzla ilgilenemediginiz icin uzulmeyin, iyilesin, onun en degerlisi sizsiniz, daha ne guzel gunleriniz olacak. Boyle badireler atlatmis bir anne cocuk herşeyi geride birakti, okullarda kosup oynuyor, annesine simsiki sariliyor, benim tatlı tatli annem diye. Anneleriniz de varolsun, cok sevindim yardimci olduklari icin❤

Geçmiş olsun rabbim tez zamanda şifa versin ferahlık versin. Zor zamanlar geçirmişsiniz inşallah bu günlerinizi unutacak huzur ve mutluluğa kavuşursunuz

Amin inşallah. Çok teşekkür ederim.

Hiç öyle düşünmeyin şuan sorunlar üst üste geldiği için böyle düşünüyorsunuz kimse sizi haksız göremez ben gebelikte sorun yaşamadım son haftalarımda kordon vardı 2defa dolanmış sonra içerde az hareket ettiğinden ayakları içe eğilmiş falan bu sorunları yaşamaktan normal hayata zor döndüm bir de sürekli hastane ortamına gidip gelmek insanı rahat hissettirmiyor hep huzursuz oluyoruz. İnşaAllah en yakın zamanda sıkıntılarınız geçer bebeğinizle saha güzel zamanınız olur

Bu konu bana bi' 20 sene daha evlenip cocuk yaptırmaz. Teşekkür ederim. Ancak cabanızı kutluyorum. Sabırlar dilerim.

Simdi nasilsiniz, konu acilali epey olmus

yaşadıklarınız hiç kolay şeyler değil ve umarım biterle bitmeyeceğinden emin olabilirsiniz. post-natal depresyon ille ilk 40 günde olacak diye bir şey yok. başladıktan sonra da yıllarca bunu yaşayanlar biliyorum. moralinizi bozmak için değil ivedilikle psikolojik destek almanızı önermek için yazıyorum. öbür türlü buraya yazayım, dur onunla bununla konuşayımla toparlanabileceğini düşünmüyorum zira..

Çok teşekkür ederim. Dünden beri burada okuduklarım bile öyle kuvvet verdi ki.

Sağlıkla kolaylıkla yavrunuzu kucağınıza almak nasip olsun inşallah

İşte hayat çok zor bazen imtihanlar üst üste geliyor. forevermorrenk Mustafa Kemal Atatürk Anneler

Aynanın karşısına geçin kendinizi ayakta avuçlarınız patlayana alkışlayın çocuğunuzun sağlıklı olmasına sizin hayatta olmanıza şükredin eminim muhteşem bir anne olacaksınız bu Nalet hastalıktan doğar doğmaz annesiz kalan çok bebek var unutun güneşe uzan yaşamana bak sarıl bebeğine Birgül o mis kokuyu duyacaksın çok şanslısın şimdi olmasa bile ileride anlayacaksınız

Arkadaşlar, Sadece çok daraldım. Kimseye anlatamadığımı buraya yazıyorum. Upuzun olacak belki ama çöküş halinde kalbim. 2,5 ay önce bebeğimi kucağıma aniden aldım. İyi ki de aldım. Çünkü gebeliğim çok zor geçiyordu. Doğum çok büyük ferahlıktı. Ama gelin görün ki öyle zor şeyler yaşandı ki. Hamilelik boyunca çok kustum çok. Öyle abarttığımı düşünmeyin 1 lokma ekmek, 1 yudum sudan bile tiksindim. Hiç bir şey yemeden sadece safra kustum. Günde 10-15. Belki daha fazla. Sadece serumla besledim 6 ay boyunca. Tiksinmem 7. ayda azaldı. Canımın çektiği bazı şeyler oldu işte makarna, tatlı, muz, domates falan yiyebildim. Son bir kaç sefer de kuzu şiş yiyebilmiştim mucize gibi gelmişti. Hala aklıma geldikçe ağlayasım geliyor. Açlıktan ağladım defalarca çünkü... 32. hafta covid oldum maalesef. O kadar korunduk korunduk ama geldi buldu. İşler iyice sarpa sardı. Bu sefer yeni ye içmeye başladığım suyu bile çıkardım. Bi anormallik vardı ama anlayamadık. Karantina biter bitmez kontrole gittim bebeğim büyümemişti. Normalde kilosu falan çok iyi idi. Doktor bir hafta sonra tekrar gel tekrar değerlendirelim dedi. Bu süreçte ben aşırı şişmeye başladım. Zannediyorum ki son aya gireceğiz artık normal. Meğerse gebelik zehirlenmesi başlamış. Aniden doğuma alındım 36. haftanın ilk günü. Bebeğimi kucağıma aldığımda küçücük bir mucize idi. Ama ben kokusunu bile alamıyordum. gerçi hala almadım 2,5 ay oldu duyamadım çocuğumun kokusunu. O kadar üzülüyorum ki. Eşimden başka kimse anlamıyor bile o konuda. Mis kokulum diye çocuğumu sevdiklerinde içime ok gibi batıyor. Covid kalbimde bir hastalığa sebep oldu o da tansiyon yapmış işte erken doğumun sebebi de o oldu. İlk 40 gün hastanede sürekli onlarla uğraştım. Kaç kez annelerimize bıraktık çocuğumuzu küçücük haliyle. Bir de garip bir ağrı çekiyordum sürekli onda da safra kesesi için acil ameliyat olmam gerektiğini öğrendik, riskli bir alanda imiş. Yakın zamanda ameliyatım da olacak. Hala hiç bir şey yiyemiyorum. Ağrı yapıyor. Sütüm ilk başta iyi idi. Ama bebek büyüdükçe yetmemeye de başladı. Yumurta vs her şey yasak. Üst üste hastalık hastalık hiç bitmedi öyle kötüyüm ki. Yaşlılar gibiyim resmen Bu süreçte kızımda hastalandı üşüttük işte getirip götürmek durumunda kaldığımız için oldu hep. Hastanede kaldık bir sürü makineye bağladılar. Prematüre doğduğu için doktor evde tedaviye müsaade etmedi. Bunca sıkıntı içinde bazı duygularımı çok örtbas etmiştim. Güçlü durmak için... Ama artık takatim kalmadı. Eşim ilk zamanlarda hep yanımda idi. O da daraldı arkadaşları ile normalde çıksa asla bir şey demezdim şimdi bir iki saatliğine çıksa bile surat yapmaya başladım. Seneler geçti hiç trip atmayan, küsmeyen, kavga çıkarmayan ben sürekli huysuzluk yapıyorum. Çok yalnız hissediyorum. Yanımda herkes var başka misafir kabul etmiyorum ama annelerimiz geliyorlar ne zaman ihtiyacımız olsa. Sırf uyumam için bile geldikleri oluyor. Bir kahve için gelin eşinle diye geliyorlar. Çıktık bir iki kez öyle de. Arkadaşlarım sürekli arıyorlar ama olmuyor. içimin daralmasına hiç bir şey iyi gelmiyor. Çocuğumu çok seviyorum çok ama bazen sanki erken olmuş gibi hissediyorum bazense ona yetmediğini düşünüyorum. Yetememekten kastettiğim şey ise şu kızımla sohbet ediyorum gün içinde uyanıkken. Ama bazen o kadar yoruluyorum ki ana kucağına koyuyorum ayağımla hafifçe sallıyorum ama kendim koltuğa uzanmış oluyorum göz teması kurmaya, konuşmaya halim olmadığında onu eksik bırakıyor gibi hissediyorum ben böyle bir insan değildim bir kaç gündür iyice bastı bu duygular ne yapacağım ben çok çaresiz hissediyorum.

Zor zamanlar geçirmenize rağmen gayet de iyi kurtarmissiniz durumu. Kim olsa etkilenirdi. Oyuzden kendinize zaman verin. Zamanla herşey daha iyi olur.

İlk gebeliğimde- doğum sürecinde ve sonrasında sizinle benzer durumları yaşadım ve aynı şekilde kendimi çok çaresiz güçsüz yetersiz hissettim. Sizi çok iyi anlıyorum. Kendinize asla yüklenmeyin, bu günler geçecek, sağlıkla güzel mutlu anılar biriktireceğiniz günler gelecek. Sizi emmiş emmemiş hiç fark etmez, bol bol temas edin, bol bol kucaklayın sevin. ilk gebeliğimde böbrek taşlarımdan dolayı inanılmaz sancılı sıkıntılı bir gebelik yaşadım, dört kez taş düşürdüm ve gebelikten dolayı çok hafif ağrı kesicilerle idare etmeye çalıştım. Taşlardan dolayı geçmeyen idrar yolları enfeksiyonum oldu. Doğumum çok uzun zorlu travmalı bir doğum oldu, bebeğime bakıp bakıp ağladım. Her şey yoluna girdi derken bebeğim daha 10 günlükken yüksek enfeksiyondan ateşlenmelerim başladı, üstüne bir de böbrek sancıları eklendi. Bebeğimi kucağıma alıp sevemedim bile, bir çocuk doğurdum ona da bakamıyorum diye ağlıyordum. Bebeğim 50 günlükken acil ameliyata alındım, 48 saat bir damla bile idrara çıkamamıştım, taşlar her iki kanalı da tıkamış. Ameliyatta iki böbreğime de stent takıldı, bebeğimi sadece emzirirken kucağıma alabiliyordum çok sancılarım vardı. İyi dedim bunun sonrası ferahlık artık ama yine olmadı. Ameliyattan sonra enfeksiyon tüm vücuduma yayıldı ve ben artık kendimden geçercesine ateşleniyordum, en son eşime annemlere haber ver ben ölüyorum galiba dedim. Ve evet tüm bu süreçlerde yanımda olan tek kişi eşimdi. Ameliyattan bir hafta sonra acil şekilde hastaneye yatışım yapıldı, sekiz gün çok ağır antibiyotik tedavisi aldım, emzirmem yasaktı. 10 gün iki saat aralıklarla sütümü sağıp attım sırf sütüm kesilmesin, hastaneden çıkınca bebeğim tekrar emsin diye. Bebeğim 58 günlüktü, eşim evde bebeğe baktı, ben hastanede tek kaldım. İki günde bir eşim bebeği getirirdi mamasını benim kucağımda yesin diye. Tüm bu süreçlerde bir sürü ağrı kesiciler antibiyotikler içtim, defalarca tomografiye girdim. Çok ağladım çocuğuma ilaçlı sütleri radyasyonlu sütleri içiriyorum diye. Bebeğimde üç aylıkken egzamalı alerji başladı, aylarca doktor doktor gezdik, testler tahliller.. değerinin biri çok yüksek çıkıyordu takibe aldılar, doktor bana çok mu ilaç kullandın dedi, o an neler hissettiğimi anlatamam. Bir buçuk yaşına kadar da alerjiyle egzamayla uğraştık, emzirdiğim için katı diyetler yaptım bebeğim iyi olsun diye. Tekrar bebeğim olsun yaşayamadığım güzellikleri onda yaşayayım dedim, ikinci gebeliğim çok rahat geçti doğumum çok güzeldi ama bebeğimde solunum sıkıntısı oldu, Doğumdan hemen sonra yoğun bakıma götürdüler, sekiz gün yattı. Yine her şey içimde kaldı. Ama şimdi hepsi bitti, biri iki buçuk yaşında diğeri 7 aylık iki güzel kızımla kucak kucağa yatıyoruz Çok uzun yazdım hakkınızı helal edin, ama bakın her şey yoluna girecek ve sizin de çok güzel günleriniz olacak. Kendinizi fazla yıpratmadan biraz akışına bırakın. Güzel sağlıklı günleriniz olsun inşallah

Benim kızım da rahmime giden kan basıncı fazla olduğu için gelişememişti. 34 haftalıkken doktorumun gelişim geriliğini farketmesiyle dopplere girmem bir oldu. Ve "ikinizi de kaybedebilirdik" dedi. Bir gün sonra apar topar doğuma girdim ve kızım 1520 Gr, 40 cm olarak dünyaya geldi. Kanında enfeksiyon da vardı. 10 gün küvözde kaldı. Günde 4 defa süt sağıp götürüyordum ve kızımı emzirmeye çalışıyordum. Bebeğim ölecek mi kalacak mı bilmiyordum. Bu durumlarla boğuşurken vicdansız eltimin güçsüzlüğümden yararlanarak çevirdiği ayak oyunlarıyla da başa çıkmaya çalışıyordum. Yazdıklarınız o günlerimi hatırlattı. Bence gayet güçlüsünüz ve iyi bir annesiniz. İlk haftalarda buzluğa depolarken sığdıramadığım sütüm aniden kesiliverdi üzüntüden. Üzmeyin kendinizi, gerekirse destek alın. Çevrenizde olumsuz ne varsa uzaklaştırın. Ben hala o dönemde eltimi evden kovup da görüşmeyi kesmediğim için pişmanım. Dinlendiğiniz zamanlar için vicdan azabı duymayın, sizin de dinlenmeye ihtiyacınız var. En çok da bebeğiniz için dinlenmelisiniz. Size zor gelse bile iyi gelen arkadaşlarınızla arada görüşün, eşinizle çıkıp gezin. Ben lohusa hüznüne direnmedim, depresyona girdim ve sonucu intihar girişimi oldu. Kimsenin bunları yaşamasını istemem, siz depresyon aşamasına geçmeden kendiniz için bir şeyler yapın lütfen. Bebeğiniz gün içinde bazı zamanlarda sizsiz idare edebilir, ama asıl siz ruh sağlığınızı yitirirseniz bebeğinize yetemezsiniz. Benim gibi geç kalmayın.

Aynı benn. Sana 7. Aydan sesleniyorum. Zamanla herşey düzeliyor. O kara bulutlar dağılacak. Neler yaptım olmadı. Kendimi çok yenik ve mutsuz hissediyordum. Hormonlar mı artık ne oluyor bilmiyorum. Ya da sinir boşalması mı. Bir depresyon hakim oluyor. Herşey gözüne batıyor insanın. Hepppsssiii normal ve geçecekkk demeye geldim. Keşke o zamanlar biri de bana bunu söyleseydi. İnsanlar daha da yüklendi malesef. Kendine hiç yüklenme. Akışına bırak. sürekli elimden bu kadarı geldi diye telkin de bulun. Sonra yavaş yavaş eski haline dönüyorsun. Özellikle birşey yapmana gerek yok. Çok beklentiye girme olduğu kadar canım. Yeri gelir ve çocuğu başkası uyutsun nolmuş. Evlat dediğin bir iki günlük birşey değil ki artık ömür boyu annesin. çook düşcen kalkcan halin olmıycak hiç takılma yettiğin kadar. Sana bu şarkıyı armağan ediyorum bol bol dinlee

Ben sizin için değil genel olarak söyledim.

Koku egzersizi yapıyorlarmış duydunuz mu? Her gün kahve çikolata sirke gibi keskin şeyleri sırayla koklayarak. Uyarıcı etkisi oluyormuş bu kokuların koku kaybı üzerinde. Çok geçmiş olsun. Bebeğinizle birlikte hep mutlu ve sağlıklı olun

Çok teşekkür ederim. O kadar çok doktora gittim ve gidiyorum ki bir de psikiyatriye gitmeyi düşünmek bile yoruyor. Zaten hemen her gün hastaneye gidiyorum. Yoksa terapiye yada ilaca karşı bir insan değilim, eskiden tedavi aldığım bir doktorum da var. Kendi doktorumla diğer tedavi aldığım hastanede şehrin iki ayrı ucunda. En azından biraz toparlasam fiziksel sağlığımı, ruhsal olarak düşüneceğim de. NedirYani Kalbindeki Endişeleri

Olsun ya o da ilaçlı içiversin. Zaten doktorlar zararı olacağını düşünse, içermezlerdi. Yeter ki siz yanında olabilin. Bence en önemlisi bu. Gerisi fasa fiso. Tabi söylemek kolay, ama gerçekten uzun vadede düşünürseniz bir annenin sağlığı da çocuk için en az onun sağlığı kadar önemli.

Siz harika ve çok güçlü bir annesiniz. Yanınızdaki mucizeye odaklanin emin olun herşey geçicek rabbim şifa versin

Tansiyon zaten bambaşka bir facia imiş. Çok şükür o düzene girdi ama bayılmalarla geçti 40 günüm. Belki de o sağlık sorunları biraz daha ağır geçmesine sebep oldu umarım geçer benim de. Sizler gibi yazarım.

Aslında bu kadar şikayetlerimi yazdım. Ama öyle güzel bir şey ki. Sevgisi bambaşka bir şey. Ben böyle bir şey yaşamadım. Körkütük aşık olarak evlendiğim eşime bile böyle sevgi hissetmedim. Öyle diyeyim siz anlayın :)

Ne güçlü bir kadınsın. Yürekten dua edeceğim senin için. Birgün bebeğin son kez mama yiyecek, son kez altını açacaksın, son kez emzik alacak ağzına. Büyüyecek çünkü. Bu zor günleri bile özleyeceksin bir gün :) Ne kadar zor olsa da uyan. ne kadar güçlüsün farkına var yaşadıkların ağır çok iyi gidiyorsun şuan bile sadece farkında değilsin. Sana şifa diliyorum en kısa zamanda. Lütfen kendine haksızlık etme.

Anlattığınız şartlarda bebişe bakıyor olabilmeniz bile muhteşem bir annelik ve özveri. Lütfen kendinizi psikolojik olarak yormayın. Yardım alabildiğiniz kadar alın, dinlenebildiğiniz kadar dinlenin ve en kısa zamanda toparlanın umarım Önce siz sağlıklı ve mutlu olacaksınız ki bebeğinize aynısını verebilesiniz.

Önce toparlanmaya güç toplamaya çalışın. Önceliğiniz bebeğinizle göz kontağı değil sağlık kazanmak olsun. Annelik adı altında dayatılan bazı şeyler anneyi ekstra germekten başka şeye yaramaz. Hamileyken covid olmuşsunuz, bir sürü komplikasyon gelişmiş, ama Allah sizi birbirinize bağışlamış. Ne atlattığınızın farkında mısınız? Bundan ötesi yok. Kaç tane yenidoğan bebek annesiz kaldı hayata yenik başladı bu lanet virüs yüzünden.. İnsanın bazen sebepsiz yeri tadı tuzu olmaz. Öyle sayın. Geçici deyin. Safra kesesi ameliyatından sonra takviye kullanır güçlenirsiniz. Zamana bırakın. Allah dermansız dert vermesin..

Şuan kullandığım ilaçlardan ve hamilelik etkisiyle kafam allak bullak o yüzden ayrıntılı bir şey yazamıyorum arkadaşlar çok güzel şeyler yazmış. Ben çok geçmiş olsun, gerçekten çok güçlüsünüz, her zorluğun ardından bir kolaylik gelir Rabbim yardimciniz olsun demeye geldim

Amin çok teşekkür ederim umarım öyle olur. Gerçekten bu yıl öyle zor geçti ki. Umarım biter sıkıntılar dertler.

Çok teşekkür ederim. Yüklenmek istemiyorum ama işte üzülüyorum. Çok tuttum kendimi şimdi acı acı çıkıyor. Çocuğum ilaçsız süt bile içemedi sürekli ilaç kullanmak zorundayım. Her ne kadar emzirirken uygun olan ilaçlar olsa bile ilaç neticede. Shusui

Her birinize yazdığı mesajlardan dolayı çok teşekkür ediyorum. Öylesine iyi geldi ki destekleriniz. girlinred

Allah razı olsun inşallah

ailem uzaktaydı ama gelememelerinin sebebi başka. İlk gebeliğimin başında babamın dördüncü evre kemik iliği kanseri olduğunu öğrendik. Tedavileri devam ediyordu, kök hücre nakli olması gerekiyordu. Tam benim hastanede yattığım hafta babam da İstanbul'da hastaneye yattı nakil için, annem de onun yanında kaldı. Hastane odasından arayıp birbirimize moral vermeye çalışıyorduk zeynones

Cook gecmis olsun, siz mükemmel bı annesiniz, yaşadıklarıniz kolayda şeyler değil ama gecicek merak etmeyin. Sağlıkla büyüsün bebeğiniz.

Sizin yerinizde kim olsa bu tarz olumsuz duygular hissederdi hatta belki kaldıramazdı siz yine iyi dayanmışsınız. Şu hastalık süreci bitip sağlığınıza kavuştuğunuzda bence her şey rayına oturacak çocuğunuza ve anneliğe daha iyi odaklanabileceksiniz.

Çok teşekkür ederim. Dediğiniz gibi yaşamamız bile mucize idi belki de. Doktorum o anlamda çok iyi yönlendirdi ben gebe iken aşımı olmuştum. Gittiğim her doktor aşı olmasa işlerin çok daha sarpa saracağını söyledi. zeynones

Öncelikle çok geçmiş olsun, bebeğinizle birlikte uzun ve sağlıklı bir ömür dilerim. Yaşadıklarınız kolay şeyler değil, zor bir hamilelik üzerine Covid, safra kesesi ameliyatı da olacakmışsınız elbette yorgun hissetmeniz, psikolojik dalgalanmalar yaşamanız normal. Lütfen kendinize yüklenmeyin, iyi ki aileleriniz gelebiliyormuş nefes almaya vaktiniz oluyor ne güzel. Bebeğinizin o mis kokusu da daha çoook uzun yıllar gitmeyecek o yüzden üzülmeyin :) Bu bir süreç geçecek derseniz daha kolay atlatırsınız. Sağlıklı günler dilerim.

Sen harika bir annesin zeyno Lütfen kendine kızma ve daha fazla yüklenme. Bu hayatta hepimizin sınavları var seninki de şuan için bu. Öyle düşün tatlım

Öncelikle çok geçmiş sağlıkla, mutlulukla bebeğinizi büyütün inşallah. Sizi tebrik ederim çok güçlü bir annesiniz. Ivır zıvır şeyleri dert edinip negatiflik saçan insanlara kapak olacak bir konu olmuş. Bu kadar olumsuzluk üst üste gelmiş ve hala dimdik durup anneliginizi sorguluyorsunuz.

Ya ne güzel geçmiş gitmiş ama anlatırken tıpkı yaşamış gibi gözümden yaşlar süzüldü. Beni anlayan birinin olması öyle değişik hissettirdi ki. Aileniz de anladığım kadarıyla uzaktaymış. Ne güzel ki eşinizle birbirinize davranmış aşmışsınız. Sizin de çok ağır bir imtihan olmuş. Rabbim evlatlarımıza sağlıklı, mutlu, huzurlu bir şekilde yaşamayı nasip etsin.

Çok teşekkür ederim umarım en kısa zamanda geçer

Çok teşekkür ederim. Hepimizin sağlığı hiç gitmesin. Kıymetini bu sene öylesine anladım ki.