Çok isterdim zeki olmayı ama değilim :) sadece pratik zekaya sahibim kolay öğrenirim ama gerçek bir zekiyle yakın arkadaştım lisede. O yüzden parlak zeka ve zeki arasındaki farkın farkındayım. İlk kez gördüğümüz dersleri beraber dinlerdik ben şu ifadeye sahipken o bir yandan anladığını ifade eden hmm mm hmm sesleri çıkarır bir yandan sorulacak soruları şu özgüvenle beklerdi

Bende boş insan, boş muhabbet sevmem. Arkadaşlarım sayılıdır, seçiciyimdir ama bu kapıya gelene kapı açmayacak boyutta değil çok şükür. Aynı apartmanda oturduğum komşum var. İlişkimiz çok vıcık vıcık değil yeni doğum yaptı alışverişe giderken ararım mutlaka birşeye ihtiyacın var mı diye?Ben hasta olsam yada çıkamasam oda bana sorar. Bu sadece bir örnek ne ben nede o birşey kaybetmiyoruz bunu yaparak. Demek istediğim insanın insana ihtiyacı var. Bu kadar kendini soyutlamak bana doğru gelmiyor. İnsan ilişkilerinde sınırlarınızı belirlerseniz zaten sorun yaşamazsınız.

Ogrenciyken ve tek sorumlulugunuz ogrenci olmakken guzel bir ortam yakalamissiniz. Yorulmussunuzdur, samimiyetsiz geliyordur artik veya da zaten hali hazirda işiniz, uğrasiniz varken ve cesitlenmisken bu kadar şaşaalı bir yaşamı kafaniz cekmiyordur. Olabilir, ben de isim evim cocuklarim esim kardeslerim varken ayda yilda bir esli ziyaret arada bir es aileleri ziyaret vs yeterli geliyor. Komsuculuk durumunu ben de cok sevmiyorum, selam nasilsin yeterli. Ben normal ve hatta gerekli buluyorum. Kendi kendime vakit gecirmek de kafi.

Ablacim bence yapmayin Bakin ne guzel sizinle vakit gecirmek isteyen insanlar varmis, insanlar arayip bulamiyor arkadassizliktan yakiniyor Yalniz kalirsiniz sonra

üni ve sonrası bir dönem aynen öyle yoğun geçiyor. şimdiyse tavrım net: o kadar dolu ki hayat, çok az boş zamanım var ve bunu da sadece gerçekten sevdiklerime ayırmayı tercih ediyorum. eskisi gibi kalabalıklar beni de yoruyor.

İyi bi komşuya denk gelmişsiniz. Herkes sizin kadar şanslı değil. Öyle olmayınca ister istemez soyutlayıp kapıları da açmıyorsunuz. Mesela benim apartmanımda tamamen çıkar ilişkisi, yüzlerine gülerler arkalarından konuşurlar. Bunu bile bile görüşmek istemiyorum. Merhaba merhaba en güzel durum oluyor. Karşımıza düzgün insanlar çıksa durum böyle olmazdı eminim. :)

Benim anlamadığım şey şu kendim için konuşuyorum... Mutluysan sorgulamazsın bitti Mutluysan devam et nokta yani... Neden zorlaştırıyoruz ki? Kendini sorgulamana da gerek yok mutluyum yazmıssın... ama ışığı sönmüş yıldız gibi hissetmen normal mi bilemedim

Bende böyleyim

Sendrom uretmede ustumuze yok. Bunun bir tik ustu nobel odulu almakmis. Yas ilerledikce hissettiklerin gayet normal ben garip bir sey goremedim. Ben de ayni sendromun pencesindeysem demek.

Oğlak Burcu musunuz 30 a kadar yaşadığınız hayatın tam tersini yaşıyorsanız bu oğlaklarda olan bi durum genelde

Amaney kimse bana misafir demesin, valla gozlerim karariyor. Uc gun once tam islerimi bitirmisim, daglar gibi camasir yikamisim utulemisim, hemen 3 kisi geldi yatili. İnsani hayattan tiksindirirler. 2 gece kaldilar arkalarindan yine temizlik, camasir. Bundan zevk almam icin aptal olmam lazim. Keske hic kimse kapimi calmasa da acmak zorunda da kalmasam. Sadece davet ettiklerim gelse bana yetecek. Sizi cok iyi anliyorum bu yuzden.

Zeki insanlar hem tembel hem de insan sevmez tiplerdir sayfalar dolusu yazabilirler bir kac dil bir kac universite bitirebilirler her seye yetenekleri vardir ama tam bir iste basarili olamazlar arti insanlarla iletisim de kuramazlar. Bir tane de bizim evde var sizin gibi oglum ; insanlarin gozunden ne hissettigini anliyor hissettigi olumsuzluksa bir daha gorusmuyor insanlarin bos laflarina tahammulu yok aksama dek kitap okuyor iki universite bitirmis olacak insallah ayrica muhtesem karakalem resim yapiyor... Siz de oylesiniz sanirim bu yuzden insanlara olaylara tahammulunuz yok... normal olan sizlersiniz aslinda petrapuella Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Bu sendrom bende de var, ayşe hatun onalın yazısını bana göndermeyen kalmadı çevremde de biliniyor demek ki saklamıyorum

Aynen öyle eşim yetiyor. 1-2 tane de dostum var sağolsunlar Allah yokluklarını göstermesin. Gerisi boş, samimiyetsiz kuru kalabalıklar. Almayım ben böyle daha huzurlu daha mutluyum.

+1 fazlası var eksiği yok aynı durumdayım

Benim hayatımdan çıkan kimse samimiyetsiz veya iki yüzlü değildi. Hatta birşey diyeyim mi ben bu tabirleri başkaları için söylenirken duydum sadece. Neredeyse hayatıma böyle biri asla girmedi diyebilirim. Neredeyse değil bana kalsa derim de unuttuğum biri vardır belki diye açık kapı bırakıyorum :) samimiyetsizi kalitesizi bırakmak mesele değil zaten bırakmak şart bence. Peki samimi ve kaliteli insanları?

Söylenirken ve tek başına.. Bazı insanlar evinde tek başına ölüyor ya.. Bir çoğu bu şekilde insanlardan kaçan tipler. Yakın zamanda çapraz Apartmanımız da emekli bir hemşire vefat etmiş 1 hafta öylece koltukta.. ve kim buldu dersiniz kapı açmadığı komşuları.. Merak edip göremeyince zorla kapıyı açtırıyorlar.. Tek bir akraba, arkadaş ortada yok. Çok acı ve üzücü.. Zamanla o insanlarla da arayı düzeltemez insan.. çünkü artık o insanlar da senin dışında da çevre ediniyor.

Hicbir zaman oyle kalabalik olmadim hic sevmedim. Birkac iyi dost ki hala gorusuyorum bana yetti. Komsuculuk oynamaya calistim basaramadim. Haftanin hergunu Kuran okuyup gelip bana torpili oven tanidigi agir insanlarla ovunen kisileri gorunce midem kalkti. Hadi genclerle takilayim dedim evine aldigi 200 liralik cucuk kadar bibloyu oven bir konusma, sac bakimi icin aldigi 300 liralik 30 ml lik losyonu oven uzun wp konusmalari beni baydi. Kendimi sorgulatti. Ben aylik 200 tl ile 10 kitap alirim evimin cucuk kismi bos kalir dedim ve gruplardan ciktim. Cocuklarim icin sadece belli basli kisilerle kurdugumuz grup haricinde topluca gorustugum kimse yok. Wp si gruplarla tasan insanlari asla anlayamiyorum mesela. Asosyal degil bildigin antisosyal bir kisiligim var. Esim bebelerim ben birkac iyi dost yeter. Fazla kalabalik fazla gurultu demek bana.

Yalnız ayşe hatun Önal 31 yaşında değil onu bi düzeltelim. 42 yaşında diye biliyorum ben. Ay çok pardon 31 sizin yaşınızmis şimdi oldu Konuya gelirsek de evet ben de aynı sizin gibiyim. Daha iyi Anlatılamazdı. O kadar bayiyor ki gereksiz mic mic muhabbetler. Kendi kendime ve çevremdeki sayılı kişiyle mutluyum. Seçilmiş yalnızlık bu. Eskiden çok aktif, çok sosyal biriydim şimdi zulüm geliyor bazı şeyler. 32 yaşındayım belki de Biraz doyduk ve olgunlasiyoruz bilemiyorum. Ve evet düğünde kınada oynamayı saçmalık olarak gören bir hemcinsime tanık olduğum için de memnun oldum ayrıca

pöf aynı eski eşim ve ailesi.

Ben hep böyleydim az insan vardır çevremde.. işim gücüm yerinde.. mesela bugün okulun kahvaltisi var, ortam iyi ama kahvaltı uzakta.. uzak diye gitmiyorum. Misafir gelince de muhabbet olsun istiyorum, bir tek ikram hazırlar iki çeşit de yaptırırım, gerisi angarya geliyor

Son iki yıldır bende aynıyım. Misafircilikler bitti. Telefonumda sayılı kişiler kaldı. İnsanların iç yüzünü gördükçe kimseyle görüşmüyorum. Annem, kardeşim, eşim ve çocuklarım yetiyor❤ son dönemlerde muhabbetler hep dedikodu ve sıkıcı.. gelen eve bakar oldu ikrama laf eder oldu.. en güzeli ailemle istediğim gibi takılıyorum ve çok mutluyum. Yeni insanlarla hoşbeşten öteye gitmem davet fln ederlersede bahane üretirim. Başkaları yabani diye düşünsede düşünsün umrumda bile değil. G greengirll

Yahu sen beni anlatmışsın baya baya. Yoksa ruh eşi falan mıyız? Hiç garipsemedim yazdıklarını aksine kendimi buldum. Geçen bi komşum mesaj atmış, müsaitsen bi ara yüzünü görmek isterim diye. Tabi ben müsait olunca haber veririm dedim. Gayette müsaitim ama yalandan samimiyet dolu 1-2 saate katlanamayacağım için çağırmak istemiyorum. Halbuki üniversite yıllarımda yalnızlık nedir bilmezken, şu an ciddi ciddi yalnız kalmak istiyorum. Görüştüğüm 3-4 kişi var, yetiyor. Fazlasına ihtiyaç duymuyorum.

Hayatın dinamikleri stabil değildir, değişkendir, değişmek zorundadır... Sürecinizi merak etmeyin çoğu insan yaşıyor keza siz anlatırken birçok cümlenizde kendimi de gördüm... 3-5 veya 10 yıl sonra çok başka ortam ve düşüncelere sahip olacaksınız hatta öyle ki daha sakin ve daha az insanla hayatınız devam edecek belki de... Bu arada o dost ve arkdşlar kim bilir hangi sorunlarla devam ediyor hayatına... Kimse kimseyi dinlemek dahi istemez oldu artık çünkü herkes dolu... Dediğiniz gibi Bi kahvelik vakti var çoğu insanın artık hatta bazen o da yok... İnsan kendini aşarsa mutlu olur, siz de bunu içsel başarmışsınız önemli olan bunu kaybetmemeniz... Hep böyle olun inşallah...

Valla buna benzer ani çılgın aktivitelerle gecti üniversite hayatim. Aynı gün icinde ülke degistirdigim ve geri dondugum dahi oldu supriz yapmak için düşün:) şimdi yapar mısın deseler cooook zor. Artık o yıllardaki enerjimizden midir, sosyal olma ihtiyacimizdan mi, üşenmiyoruz hic boyle şeylere. Aksine keyif veriyor. Ama zaman icinde kendi kabuğuna cekilme olayı daha cazip geliyor. Bunda cok önemsenecek bir sey yok bence. Hayatin akışı diyelim

İşt evenin anlamadığım olayları kişileri içselleştirebiliyoranız size bla bir yaşam formundansınız gibi bakan yoktur ki... Ya da içinizde biryerlerde hissettiklerinizden rahatsızsınız hatta uzaklaşmak istediğiniz için içten içe utanıyor falan olmayasınız. utanmak fazla gelmiş olabilir ama gabü vöylr içten içten kendinizi ataıolıyor da olavilirsiniz. Ayrıntıları da anlattıkça iyice pekişiyor dularıdan görünen gayet normal duyarlı bi kadın imajı çiziyormulsunuz çünkü. V

kesinlikle haklisin, bende tam olarak bu kafada yasiyoeum artik. bir vesileyle gelen giden oldugunda ya da ben bir ortama girdigimde aile ya da arkadas fark etmez kafam kazan gibi oluyor gecenin sonunda, beynim ugulduyor sanki uzerimden tir gecmis. daha dingin daha sakin bir hayat istiyorum. az insan cok huzur:) birileri gelsin cay kahve yapayim filan, hic benlik degil. annem cok kiziyor bu hallerime yabani diyor bana:) ama yabanilik degil kesinlikle, maddi manevi yuk hissediyorum. ihtiyac duymuyorum herseyden onemlisi. eskiden boyle degildim bende, ozellikle cocuktan sonra daha da kendime dondum sanirim. sende cocuk ta yok sanirim:)

Zamanla öncelikleriniz, değerleriniz değişmiş olabilir. Ben de çok insan ve kalabalık sevmem. Değişen alışkanlıklar da buna neden oluyor ama boş insanlarla aptal muhabbetler yapmaktansa kitap okumayı, tefekkür etmeyi, faydalı bir şeyler yapmayı ben de daha çok seviyorum. Açıkçası akraba ve komşuluk ilişkilerini de inancım gereği yapmaya çalışıyorum :) Düğünleri de hiç sevmem ve yakınlarımda dahil herhangi bir düğünde göbek attığımı falan tarihler yazmamıştır. Bir kere halay çekeyim zorla dedim. Kendimi aptal gibi hissettim. Düğünlerde dışarıdan bakıp herkese"bu insanlar ne yapıyor"derken buluyorum kendimi. Yabani miyim bilmem ama aklıma Mustafa Merter'in kitabındaki bir cümle geliyor: Dejenere olmuş bir topluma entegre olmak, hasta olmakla eş anlamlıdır.."

Birde benim olduğum çevrede birbirini pastalarla böreklerle ağırlamak çok meşhur. Sen yapmasan kimse yüzüne bakmıyor. Yalnızlaştırıyorlar insanı. Şimdi düşündümde ne kadar çıkarcı davranışlar insanlar nasıl yaşaması gerektiğini bilmiyor bence. Saçma bir düzen kuruyorlar. Oysaki herkesin bir uğraşı olsa bir hobisi bir merakı belki boşluklara yer kalmayacak. Sohbetler de daha kaliteli olacak. Herkes birbirini bıktırmadan yanında olacak belki de. AbsolutPromise perfectly

Özet başarısız olmuş. Kız mutsuzum dememiş tam tersi ben böyle mutluyum demiş.

Özellikle bu sene çok sayıda insan çıktı hayatımdan. Hatta geçen senelerde sık görüştüklerimin hiç biri yok hayatımda. Ben buna bir temizlenme yaşadım, olmamışlar döküldü diyorum. Kendimi de fazlasıyla sorguladım bu dönemde neden diye. Şükür kimsenin canını acıtacak, zarar verecek bir şey yapmamıştım. Sadece fazla taviz verdiğimin ve çevremdekilere yersiz bir güven hissettiğimin farkına vardım. Şimdi herkesten her şeyi beklerim kafasındayım. Beklentin olmayınca kırgınlığın da olmuyor, en güzel kafa. :) Şimdilerde kalbinin temizliğine inandığım, nerde nasıl davranmasını gerektiğini bilen bir iki arkadaşım var ailece de görüşüyoruz. Onlarla iletişimimi sürdürüyorum. Kök ailemde gayet kalabalıktır, kardeşlerimle yaşlarımız yakın onlarla da görüşüyorum. İnanın yetiyor, annem hep derdi "nerde çokluk,, orda b... k" diye, doğruymuş. Çalışıyorum, hafta sonlarım hep misafir ağırlamakla geçerdi. Kimseye hayır diyemez, geri çeviremezdim. Kaç kez ailece yaptığımız planları iptal ettiğimi bilirim. Planımız var, kusura bakmayın demeyi de öğrendim artık. Aile içimi canım ciğerimde olsa çok dökmüyorum, ordan da vuruldum çünkü. Ben derdimi anlatırken birilerini içten içe mutlu etmişim meğer. Temkinliyim, beklentisizim ve böyle çok mutluyum. Ama iki uçta da olamam sanırım, evimi herkese kapatamam. Ayıklama yaptığımda geri kalanlarlar buyursun gelsin. Bir iki hoş muhabbet iyi geliyor insana. Kararında olan her şey güzel.

Ben buna "kibir" diyorum, kusura bakmayın.. Bazen yalnız kalmak herkesin ihtiyacı tabii ki ama kimseye ihtiyacım yok diyerek kendini toplumdan soyutlamak hoş değil. İnsan insana lazım. Sizin belki kimseye ihtiyacınız yok ama belki başkalarının size ihtiyacı vardır? Tamam çok fazla herkesle samimi olmayın ama Allah aşkına bir komşularınızla tanışın yahu.. aç mi, hasta mi, kimdir bir bakin...

bütün konuyu hatta cevaplarinizi tam olarak ben yazmış gibiyim hatta yalnızlığı o kadar seviyorum ki çocuk yapamiyorum yıllarca yalnız kalamicak olmak birine bakma hizmet etme fikri korkunç geliyor. Bi de şu var sanırım sizde fazla empati böyle bi hastalık var insanların tüm duygularını hislerini hatta bakışından düşüncelerini bile anlıyor olmak ruhsal yorgunluk bıkkınlık veriyor yani bi ömürde on kişilik ömür yaşıyor gibi oluyorsunuz fazla duygu yüklemesinden.

Garip bir şey yok. Buyumussunuz. 30 lu yaşlarınızla 18 lik hallerinizin ayni olmasi garip olmaz mıydı? Üniversiteye 17 yaşında başladım. 150 kişilik sınıfta ilk hafta herkes adımı öğrenmişti Kantin çalışanları ile bile ölümüne kankaydik E büyüdüm ama. 18 yaşımda uyuyakalan birinin suratını karalamak komik gelirdi, simdi boynu agirmasin diye üstüne sal bakinirim O gun yasadigim anlari, bugun cocukca buluyorum, cünkü çocuktum :) Ama hepsine iyiki diyorum. Bugün olduğum kişi sayelerinde :)

İnsanların sosyal olması, zevkleri saçma gelmemeli. sizde bir dönem gayet mutlu, kalabalık bir ortamda olmuşsunuz. Durumunuz daha çok "yaşını almak, doymak, dingillemek" olabilir. Bende eski yaşantıma göre şimdi daha çok yalnız, sessiz, çekirdek aile modunda mutlu oluyorum. ama bu demek değil ki, düğünlerde oynamayı saçma buluyorum. Tövbee, çok seviyorum valla. not: ilk 20 dakika Naz yapıyorum. Sonra aklıma geliyor, düğün salonu dediğin zaten2-3 saatlik bir yer. Telaşlanıp daha fazla uzatmadan piste geçiyorum.

31 yaşımdayım. Tempoya 18 de başlayıp 26-27 gibi durulmaya başladım. 31 yaşımdayım. Deniz 18 de gümbür gümbür coşarken şu an sandalla ortasında durduğum denizde minik su şıkırtılarından başka ses duyulmuyor :) yine Samsun'da İstanbul'daki bir mitinge gitmiştik. Sıfır uyku gidiş, dinlenmeden slogan atmalar vs sıfır uyku dönüş Siz benim daha sosyal versiyonumsunuz sanırım. Evrilmelerimiz ise farklı yönlere olmuş.

Akşamları işten eve gideceğim saatleri iple çekiyorum, evde mutfakta olmak, bi sağa bi sola şipidik şipidik gidip gelmek, koltukta eşimin koynunda mayışıp kalmak bana da daha cazip geliyor.. Yeni yerleştiğim bu şehirde tek bir kahve içecek arkadaşım yok fakat ben bu durumdan şikayetçi değilim, aksine yalnızlığımdan keyif alıyorum, cumartesi sabahları sahilde yürüyüş yapıyorum, pazar günleri yine eşimle keyifle vakit geçiriyorum.. Sosyalleşmeye olan ihtiyacım o kadar azaldı ki bi ben miyim acaba böyle diye düşünüyorum ne zamandır, fakat eşimle de bunun muhabbetini yaptık geçen günlerde, o da diyor ki "arkadaşlık ilişkilerine emek vermek istemiyorum, önünde sonunda her şey menfaat ilişkisine dönüşüyor"..

Burada anlatılacak kadar kısa mevzular değil malesef. Beni yoran fazlasıyla üzen ard arda, birbirine bağlantılı olaylar yaşadım. Sonrasında kulağıma gelenler, yaşadıklarım puzzle oluşturdu. Çok üzüldüm, hiç kırılmadığım kadar kırıldım. Tek söyleyeceğim içine sinmeyen bir şeyler varsa, en ufak ihtimalde bile hasetlik fesatlık hissediyorsan konduramamazlık yapma, özelini açma, gereksiz fedakarlık yapma. Sonrasında o gösterir kendini zaten.

Ben de aynen öyleyim çok da mutluyum. Kimseye katlanamıyorum kirmizigitar

Herkesi seven bir insanın insanlardan bu kadar kendini soyutlayacağına inanmıyorum :) Kendinize dürüst olmalısınız bence.

Ben bu cümlede huzurlu bir içe dönüklük değil zayıf bir insaniyet görüyorum. Yaş ilerledikçe çevre daralıyor normal bu durum. İş güç aile çoluk çocuk derken dışarı ayrılan vakit azalıyor, bir de insanları daha iyi tanıyorsun eleme yapıyorsun tabi. Ama tabiri caizse sinek gibi vızır vızır yalnız başına takılmak da doğru değil. Sizin için demiyorum konu sahibi ama böyle insanlar bana bencil ve sorunlu geliyor. Hayatın iyi zamanı kötü zamanı var, bi etrafımıza bakıp birilerinin derdine derman olsak veya yeri geldiğinde insanların bize destek çıksa fena mı olur güzel şeyler bunlar. Üniversitede ben de tam sosyal kelebektim, birden fazla arkadaş grubum vardı ama bu kadarını artık kafam kaldırmaz, o o zaman güzeldi. Ama bu tamamen içimize kapanıp sadece kendimizle meşgul olmamız anlamına gelmiyor. Sadece sahtelikten uzak daha gerçekçi ve bize iyi gelen insanlarla birlikte olmamız anlamına geliyor.

Konunuzda sevdiğiniz insanları aramadığınızdan sohbetlerinin başınızı şişirdiğinden size zul geldiğinden bahsediyorsunuz haksız mıyım? Bunları sevdiğiniz insanlara hissediyorsanız ortada kabul etmek istemediğiniz bir sorun vardır demek istiyorum. İnsanlar yaşın ilerlemesiyle daha içlerine dönebiliyorlar ama bundan şikayetçi olmuyorlar gördüğüm kadarıyla. Ama siz şikayetcisiniz demek ki kırıldığınız uzaklaştığınız sorunlar olmuş ama kabul etmek istemiyorsunuz sorun olarak bile görmediğinizi düşünüyorsunuz. M

not: uzun bir iç döküş. durumu olmayanlar hiç başlamasın. selamlar hanımlar, dün haber sitelerinde gezinirken ayşe hatun önal'ın verdiği bir röportajda 'evime misafir davet etmiyorum' başlığı dikkatimi çekti. röportaj tam metni şu şekilde: 'Yalnız yaşadığım için artık eve pek misafir kabul etmiyorum. İnsanlara hizmet falan bunlar beni yoran şeyler, dışarıda görüşmeyi tercih ediyorum. Davetsiz misafirlere kapıyı açmıyorum zaten evde yok numarası yapıyorum.' 31 yaşımdayım. iki üniversite okudum toplamda sekiz sene süren bir üniversite hayatım oldu. özellikle kimya fakültesinde okurken tanıştığım insan sayısı ve sosyal yoğunluk hala arkadaşlarım arasında konuşulur. kendi öğrenci evimiz vardı beş öğrenciydik ama o evde beş kişi uyuduğumuz çok nadirdi. gün geldi yirmi kişi kaldık. telefon listem ciddi kabarıktı. ve bu insanların çoğu birbirimize yüreğimizden dokunduğumuz, hayatımda hep olmalı, hep kalmalı türünden kişilerdi. yani bu sosyal hız benim başımı döndürmüyor, beni yormuyor aksine memnun ediyordu. çoğu kişinin hayallerinde olan kalabalık sofralar, kahkaha yükselen evler bizim evimizdi. her meslek grubundan arkadaşım vardı. ilk üniversite bitip ikinci üniversitem başladığında arkadaş grubunun yaş ortalaması düşük olduğu için pek iletişim kurma taraftarı olmadım ve bir nebze kendime döndüm. kimya yolculuğum sırasında beraber olduğumuz o kabarık listeyle de görüşmeye devam ettim. benimle birkaç saat geçirseydiniz telefonuma gelen bildirimlere bakarak tanınmış biri olduğumu düşünebilirdiniz. -kendimi yeteri kadar övebildiysem sorunuma geçiyorum - sonra, zamanla fark ettiğim bir değişime girmeye başladım. telefon görüşmeleri 'bu sefer sen arayacaksın' larla bitmeye başladı. rehberin arayan kısmı doluyken aranan kısmı o günkü ev arkadaşlarıma açtığım ekmek lazım mı telefonlarıyla meşguldü. bugün geldiğim noktada rehberimdeki elle tutulur dost denecek insan sayısı beş-altıya indi. tanımadığım numaralardan gelen vefafız nasılsın mesajları seyrekleşti. numarayı tanımadığımı söylemekten utandım ve her seferinde zaten devam ettirmek istemediğim konuşma kendiliğinden bitti. son birkaç yıldır böyleyim. o beş altı kişiden başkasıyla görüşmek istemiyorum. o görüştüklerimde hadi şunu yapalım, alo cınım naber şeklindeden ziyade, birkaç ayda bir orda mısın hayatta mısın iyi misin merakını giderdikten sonra birkaç ay daha aramama halini aldı. oturduğum apartmanda kimseyle görüşmüyorum çünkü komşuculuk oynamak beni bayıyor. samimiyetsiz birkaç lakırdıyı kahve eşliğinde tüketmek. kahve sonrası ne benim cebimde ne onun cebinde dişe dokunur birşey kalmamış olması, çoğu kişiye minik ve ponçik bu kahve ziyaretini benim için zulme dönüştürüyor. ayşecim gibi eşim haricinde kimseye kapıyı açmam. insanlar beni böyle kabullendiği için de pek gelmezler zaten. böyle anlatınca yabani biri olduğum düşünülmesin. insanlara kendimi sevdirmeyi ve affettirmeyi çok iyi başarırım. tanıdığım ve pek iyi tanımadığım çok insanda büyük bir kredim vardır nedense. bayramları hiç sevmem mesela. daha dün görüştüğün komşuna baklava, sarma gibi insanı zahmetten öldürecek şeyler yedirip havadan sudan konuşmanın neresi bu kadar çekici anlamıyorum. çok konuşan insanlara tahammülüm ciddi derecede azaldı. boş konuşan insanlara ise hiç tahammülüm kalmadı. eski günlerimi düşündüğümde yıldızı sönmüş bir star gibi hissediyorum kendimi fakat o hayat şu an bana öyle uzak ve öyle yorucu geliyor ki. var mı ben gibi insandan kaçan, insan sevmeyen. burada açılan arkadaş arıyorum konularının sahiplerinden özür diliyorum bunu şımarıkça bir off bırakın yakamı yhaa'dan ibaret sanmayın. çevrem öyle büyük doldu ve öyle büyük boşaldı ki olanları anlamdırmakta zorlanıyorum. kendi dünyamı kurdum ve içinde çok mutluyum. çalışıyorum, kimyagerim. müzik kursuna gidiyorum. dil eğitimi alıyorum. kaneviçe yapıyorum. üniversite sınavına hazırlanıyorum yeni bir bölüm için. ben bana yetiyorum ve çok mutluyum. ama neden toplumdan ve insanlardan bu kadar uzağım. yarın gece bir arkadaşın kınası var. ben de iki göbek atar keyfimizi buluruz tadında olabilsem. ama göbek atarak eğlenmek bir bana mı saçma ve sıkıcı geliyor.

Sizinki ayşe hatun önal sendromu değil de eriksonun yakınlığa karşı izolasyon dönemi olmasın. Eriksonun psikososyal gelişim dönemlerini bir araştırın isterseniz. D e f n

Ayni seyleri yasiyoruz ve herkes sıkılmiyor musun diyor ama ben gercekten mutluyum. 14 aylik evliyim ve okula gidip geliyorum esimle oturup muhabbet etmek bana yetiyor. Surekli günlere giden velilerimi arkadaslarimi gorunce hangi kafadalar bunlar acaba ben mi sorunluyum diyorum. Sonra bakiyorum gercekten mutluyum. Evime zar zor yetiyorken baskalarinin ozelini dinlemek icin tatlilar mezeler hazirlamak sacma geliyor artik. Eskiden boyle degildim. Annem arada eve ugra derdi. Ben yaşla alakali oldugunu dusunuyorum sonra bakiyorum benden daha buyuk insanlar daha neseli. Sonra bakiyorum gercekten mutluyumKendimin degistigini olgun kisiligimin bu olduguna karar verdim ve huzurluyum. Esim ailem ve insaAllah cocugumm yetere bi de ogrencilerim F

ya modern hayat o kadar yorucu ve tempoli ki... çok iyi anlıyorum

Çok sayılı insanla görüşüyorum gidip geliyorum genelde dışarıda görüşüyorum. Çocuklu birkaç arkadaşımla evde rahat ediyorum onlarla da birbirimizi ağırlamayız ne varsa oturur yeriz içeriz dışarıdan bir şey söyleriz filan. Onun dışında misafir sevmiyorum. Özellikle evlendikten sonra eşimin samimiyetsiz çevresini ağırlamayı hiç sevmiyorum

Evet iyi bir komşuya denk geldim ama bu iyilik tek taraflı olmuyor karşılıklı oluyor. Bunu anlamak içinde önyargılardan sıyrılıp insanlara fırsat vermek gerekli. Bende baştan sizin gibi düşünseydim zaten birbirimizi tanıma şansımız olmazdı. Kapılarınızı tam olarak açmasanızda aralamayı deneyin.

Ne kadar da beni anlatmışsınız. Yıllardır aynı şeyleri hissediyorum. Artık arkadaş edinmek bile saçma geliyor çünkü herkes ama herkes samimiyetsiz geliyor. Ben öyle değilim mesela ama onları gördükçe kaçıyorum insanlardan. Samimiyetsizlikten, sahtelikten, çıkardan uzak dura dura çevremde kimsenin kalmadığını fark ettim. Sohbet ortamında benim arkadaşım yok dediğim zaman insanlar şaşırıyor. Sahte olacağına hiç olmasın diyorum. Evet üniversiteden mezun olduğumdan beri hayatımda kalan kimse yok. Nereye gittiysem hep geçici oldu arkadaşlıklarım çünkü o bulunduğumuz ortamdan ayrılınca ortak noktamız kalmamaya başladı. Ben de kendime yetiyorum. ve hiç arkadaşım yok diye de şikayet etmiyorum. Eşim yetiyor, ailem yetiyor çok şükür. Idrakyollariiltihabi

Hızlı koşup çabuk yorulmak? Olabilir.

Benim anladığım kendisi kimyager popstar vs biriyken insanlar boşuboşuna vaktimi çalmaya çalışıyor ben onlarla olmak istemiyorum ki neden böyleler ama yaa, neden göbek atıyorlar neden kısır yapıp gün yapıyorlar off neden herkes benim gibi olsa keşke ben konu sahibine çok yükşenmek istemiyorum aslında. kadın net çünkü insan sevmiyorum ben demiş açıkca. Ama işte insan sevmeyen biri insanlara tahammülü olmayan biri sosyal hayatta diğer insanlara ne gözle bakar ne gözle yaklaşır orası sıkıntı. Hayatta bukadar keskin dönüşler çok sağlıklı gelmiyor bana. o yüDen yazdım ya yüklenmek istemiyorum. biryerlerde herşeyi silbaştan yaZdıran bi travma olabilir belki. Ama anlatım tarsından anladığım kadarıyla kendinide her haliyle beğenen kabul eden birisi. varsa eğer bulması zor olabilir. Zaten zor olan hayatı daha fazla zorlaştırmamalı ya. kim nasıl istiyorsa öyle yaşasın. kümi tecrit edilmiş gibi yaşamak ister kimisi kana karışmak insanlara hayatlara dokunmak ister. tercih meselesi. Zaten şikayeti de yok. konu niye açmış anlamadım.

Troll sün diye düşünüyorum...

renkliistop İnsan seviyorum, uzaktan. Sosyal hayatta benimle karşılaşsanız veya bana bir işiniz düşse ne iyi kadın dersiniz. Ultra empati seviyemle her derdinizi derdim gibi bilirim emin olun. Yarın kınası olan arkadaşın annesi ve babası yok. Kendisi iş arkadaşım olur. Nadir ararım nadir dönüş yaparım nadir görüşürüm. Ama dünden beni aklıma geldikçe ağlıyorum. Annesi babası da görseydi. O'nun da kınasını annesi yakabilseydi. Gözümden yaş dökülüyor değil bildiğin elimi yüzüme kapatıp kapatıp ağlıyorum :) gelin benim kadar ağlamış mıdır bilmiyorum. İnsanları, acılarını, sevinçlerini önemsiyor ve hissediyorum. Ama Allah için ötede durun demek geliyor sadece içimden. Konu şu sebeple açıldı. Bana kendimi başka bir yaşam formuymuşum gibi hissettiren insanlar var. Benim gibi insanlar da var mı? Gerçekten yabani hayat örneği sergileyebiliyorum ve bundan da ruhen mutluyum fakat gerçekten örneksiz miyim, ben gibiler de var mı? Sorularının cevaplarını almak.

aynısı benim başımada geldi 2 üniversite okudum. lisede aynı gün içinde farklı farklı grup arkadaşlarımla buluşurdum sürekli dışarıdaydım. bir sürü arkadaşım çevrem vardı. sabah 3te falan yurda gelirdim. ikinci üniversiteyi okurken okuldakilerin genel olarak yaşça küçük olması ve yaşam tarzlarının bana uygun olmaması sebebiyle okul dışı fazla samimi olmadım. hergün gezdiğim insanlardanda uzaklaştım bu süreçte. kendi başıma çok daha rahat ve mutlu olduğumu keşfettim. ayda 1-2 defa biriyle zar zor buluşma gereği duyuyorum. kendi kendime mutlu olmayı keşfettim galiba

Benim anladığım kendisi kimyager popstar vs biriyken insanlar boşuboşuna vaktimi çalmaya çalışıyor ben onlarla olmak istemiyorum ki neden böyleler ama yaa, neden göbek atıyorlar neden kısır yapıp gün yapıyorlar off neden herkes benim gibi olsa keşke

yarın gece döne döne keyifle oynayanlar, oyun yorgunluğu yetmemiş gibi hadi bize gidip bir yorgunluk kahvesi içip öyle dağılalım'lar dönecek ortada, biliyorum. modern hayat bir bana modern değil bunlara da modern. ben eve gelip patlamış mısır eşliğinde netflixe kavuşmayı yahut İstanbul kemençemi elime almayı düşlerken insanlar birbirlerine dokunmaya çalışıyor. Fakat nerde insan var ben oradan kaçıyorum. En sevdiğim arkadaşım ben gibi. İnsanlardan bunalan bir tip. İki ayda bir bir ben bir o arar. Nasılsın deyip hayatındaki değişiklikleri öğrenir kapatırız. Bu kadar. Tertemiz. Bıkbık yorucu goygoy yok. Neden aramadın hesap sorması yok. Tertemiz.

Ben de boyleyim ama bi ozel gunde dugunde cenazede etrafimizda kim olacak diye de dusunuyorum.

Valla Ayşe Hatun Önal gayet haklı yani. Misafir çağırmayı sevmemek çok normal bi durum bence. Ben de hiç sevmem insanın en rahat ettiği yer evi ve misafir varken evinde hiç rahat edemiyor insan. Ayrıca öğrenci evindeyken misafir ağırlamakla evli olup misafir ağırlamak çok farklı. O zaman hiçbir şey zor gelmiyor insana. Yaş aldıkça her şey daha da zorlaşıyor ev düzeni yemek hazırlamak ikram vs. cok sıkıntı. Bana durumunuz hiç anormal gelmedi. Demek ki etrafınızdaki insanlar sizi sıkıyor keyif vermiyor olabilir yani bunda garipsenecek bir durum yok.

Derdimi anlatirken birilerini icten ice mutlu etmisim meger cumlenizi biraz acabilir misiniz ozel degilse Bunu nasil farkettiniz Ben tam bu ikilemi yasiyorum da buara . push ; A

bir şu arkadaş hikayesi de benden. eski kocam bayılırdı. öyle arkadaşlı muhabbetlere. hiçbir zamanda bekar arkadaşlarından kopamadı. arkadaşları için beni eker harcardı. onlarla sinemaya yemeğe gittiğimizde elimden dahi tutmazdı. onlar önden giderse onlara takılır arkada beni yalnız bırakırdı. evli çiftler yanyana çift olarak görünürken biz karı kocadan başka her şeye benzerdik. emrivaki misafir çağırır. işten güçten yorgunluktan düzensiz evim(1 gün toplayıp 6 gün dağıtıyorduk) elaleme reklam olurdu. sonra bol bol suçlamıştır arkadaşın yok senin diye diye. sonra ne mi oldu o arkadaşçıklar karı koca olsun tek olsun. hatta anne babası hep beni ona kötüledi o da herkese benzetmeye çalıştığı evlilik en sonunda evliliğe benzemedi. eşi olarak beni anlamak yerine karşımda kim varsa onlara hak verip onlara karşı beni savundu. çocuk yapınca da. çocuk, arkadaşlarını tanıştığı insanları anne babasını eğlendiren süs köpeği oldu onun için. hala da görüşme günlerinde öyle görüyor çocuğu. ailesi de oğluş yetiştirdik diye parçalyorlar hala kendilerini. herkese benzeyen ama hiçbir şeye benzemeyen. hala arkadaş arkadaş diye parazit insanları toplayan biri. birde dışarıdan insan zannetmiyorlar mı?

Işin özünde tembellik de var itiraf et :) zira misafir ağırlamanın öncesi ve sonrası bana da zulüm gibi geliyor. Bikac saat icin her tarafı bal dok yala yap, saatlercemutfaktan çıkama. Aman misafire de bsy yaptırma ful hizmet. Sonrasında gene evi şartla. Tum bunlara da görevin gözüyle bakilsin. Hele de calışan kDIN icin kabus bence. Sahsen ben böyle hissettiğim icin evde misafir ağırlamaya alerjim var yalan yok. Bunca tantana yapmama gerek olmayan bir kaç samimi insan disinda evimde kimseyi görmek istemiyorum. Disarda buluşmak da cok farkli degil. Istanbul trafiğinde zamanimdan feragat edip bi yere git gel ömrümü çürütmek gibi gelio. Çocuktan once bu kdr değildi belki ama simdi tam da böyle hissediyorum. Buna değmez ki algısı oluştu bende.

Bohemcilik yapmak istesem netflix'ten daha fiyakalı birşeyler söylerdim emin olun :) Benim meselem kızmak da değil. Kimseye öfkeli veya kızgın değilim. Öfkeli ve kızgın olmak da o insanı önemsemek ve bir yere koymak demek. Ben ise hayatımda insanları bir yere koyamamaktan yer bulamamaktan hoşnutsuz olduğumu söylüyorum. Yoksa dünyaya negatif enerji saçan huysuz ve mutsuz biri değilim. Şikayetçi, hiç değilim. Yine de aykırı yorumlar hoşuma gitti sağolun.

ben varım kendi bekarlığa veda partisinden kaçmış insanım gayet memnunum ama kendimi olduğum gibi kabul ettim ya bunu dert etmiyorum sen de etme bence herkesin karakteri farklı işte

Sosyal sayılmam pek de ben de ilgimi çekmeyen konuya dahil olmadığım için eleştirilmekten ve kibirli olmakla suçlamaktan yıldım mesela. Alışveriş mevzusuna hemcinslerimiz lüzumundan fazla mana yüklüyor. Benim için alışveriş, ihtiyacın olan bir nesneyi beğenip almaktan ibaret. Üzerinde konuşmaktan haz etmiyorum. Birileri ile beraberken mevcut zamanı ayıracağım ölçüde mühim değil. Ancak tanıdığım hemen hemen her kadın bunu saatlerce konuşabiliyor. Falanca mağaza indirime girmiş, ötekinde çok güzel bir palto görmüş ama pahalıymış, öte yandan tam olarak kırık beyaz istiyormuş ama sadece krem rengi kalmış. Aynısı değilmiş. İçim çekiliyor, ruhum daralıyor. İlgi alanı farklı demek ki bana ne deyip geçiyorum ama bir daha o ortama dahil olmuyorum. Bende de yaş 32. Oğlum olduktan sonra huyum, 30u aştıktan sonra yaşantım değişti :)

Aşkolsun highlighter ulusal süslenme aracımız artık. Bir tür mesaj veriyor gençlerimiz. Geleceğimiz de yüzümüz kadar parlak demeye çalışıyorlar. Hep sosyal mesaj kaygısından bunlar. Ben sizden belki üstteki paragrafta bahsettiğiniz kısımda ayrışıyorum. Ben insanlardan uzak durmuyorum. Sadece istediğim ölçüde kendimi açıp, samimiyete karar veriyorum. Son çalıştığım üç kurumda da "dost" edinmedim. Kendimce sebeplerim vardı. Ancak çalışma hayatım devam ederken, davet edildiğim görüşmelere katıldım. İnsan izin verdiği ölçüde kişisel alanına dahil oluyor insanlar zaten. Yirmili yaşların başında sizin gibiydim ben de. Çoğunlukla kaçardım ve ilgimi çekmeyen konularda ya sessiz kalır yahut ortama dahil olmazdım. Ancak şimdi durum biraz değişti. Hala eğlence ve sosyalleşme adı altında yapılan samimiyetten uzak, kendim olmayı başaramadığım ortamlardan kaçınıyorum ancak insan konusunda biraz daha farklı düşünüyorum. İnsanları incelemeyi sevdiğim ve her birinden mutlaka öğrenmem gereken bir şey olduğunu düşündüğüm için her ortama, her muhabbete fiziki olarak dahil olabilirim. Bir müddet sonra yarardan çok zarar göreceğimi anlarsam ilişiğimi keserim. İşle alakalı kısımda haklı olabilirsiniz. İlk çalıştığım kurumda öğretmenler her okul çıkışı bir yerde kahve içerdi. Ya da okula bir şeyler sipariş edip otururlardı. Bu manasız eyleme anlam veremeyip bir an evvel evime gitmek isterdim. Zira konuşulan mevzular gün içinde yaşanan şeylerin kritiğiydi. Zaten yaşadınız o günü, bırakın bitsin gün bir de konuşarak sürdürmeyin derdim ama ne fayda. Bunun dışında yaşınız kaç bilmiyorum. İnsan belli bir yaştan sonra sakinliği, az insanı tercih ediyor. Yine yaşla alakalı olarak olumsuz etki edecek her türlü ortam ve insandan kaçmak istiyor.

Bence yeni insanlarla tanışmak kişiye yeni şeyler öğretiyor her şey kitaplarda olmuyor maalesef çevrenizdeki insanlar size faydalıysa güzel şey doğrusu

Hızlı yaşa genç öl modunu yaşamışsın :) Tüketmişsin herşeyi ki günümüz artık bunu gerektiriyor. Yalnız değilsin korkma :) TheQueeninthenorth

Bu durumdan memnunsanız sorun yok bence siz biraz özünüze dönmüşsünüz insanlar sürekli dımtıs dımtıs olamaz

Evet. adamlar bireysel yasamın zorlugundan ve ınsanı yalnızlastırmasından bahsedıyor avrupada. bızım yirp giden sosyal kğltürümüze hasret hepsi. O bağlılık, nezaket, dayanısma avrupada tüm ınsanların gıpta ettiği degerlerimiz. Bunlar da işte kapıım calacak diye korkuyor. Aman koltuktan ayrılıp bi kahve yaparlar komsularına mazallah.

Ayni durumdayiz biz de cok il gezdik. Kurulu duzen cok zor oldu. Akraba es dost nerdeyse yok gibi. Ailece gorustugumuz kimse yok. Bazen eksikligini duyuyorum ama misafirciligi de sevmiyorum. Biriki dostum var gorustugum baska da kimse yok. Komsu da yok zaten.

valla da ben, herkesin yakın arkadaşıydım, surekli selamlaşarak yururdum herkesin herşeyini dinlerdim, herşeyimi anlatırdım, sonra telefon değiştirdim herkesi komple hayatımdan çıkardım. 4-5 tane arkadaşım var samimi gerisine gerek yok. sevmiyorum yeni insanlarla tanışmayı. geçen birinin kınası oldu gitmemek için taklalar attım. asosyal değilim yanlız vakit geçirmeyi herşeye tercih ediyorum. petrapuella Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Mutluysaniz sıkıntı yok. Kimin ne dediğinin de bir önemi yok. Sorgulanacak bir şey goremedim halinizde. Zoraki yapmaktansa bir seyi hic yapilmasin daha iyi kanaatindeyim.

Ben de bu konuda kendimi tanimlayamiyorum. İnsan ilişkilerinde farkli tavirlar sergilemiş oldugumu goruyorum donup geriye baktigimda. Simdi kendimi tanimlarken "soğuk, herkesle anlaşamayan, kalabalik sevmeyen" derim ama bir dönem benim de çok kalabalik arkadas gruplarim oldu, grubum da degil gruplarim o derece kalabalikti gerci o zamanlarda da sicak kanli degildim o ayri ama çokta arkadasim? vardi. Sonra zaman zaman ortaliktan yok olmaya basladim insanlar bana her zaman ulasamiyordu, bazen bi kac hafta bile telefondan cevap vermediklerim oluyordu. Kimisi bu durumu sevmedi uzaklasti kimileri de anlayisli oldu yanimda kalmaya devam etti. Sonra iyice kendi içime çekildim artik arkadas istemez oldum ve arkadas iliskisi kurmakta zorlandigimi hissettim yeni kurdugum arkadasliklari da yurutmeye üşeniyordum hep. Neyse işin özü yeni insanlar tanimak, onlarla anlaşmak, kalabalik insanlar zor ve kimseye fazladan ayircak vaktim yok, tahammulum yok ben bunu fark ettim ve eski dostlar diyorum onlar çok kiymetliymiş meger. 26 yasimdayim şuan gorustugum bikac arkadasim var onlarla 10-19 yillik bir mazimiz var. Az insan iyidir diyoorumm, iyi böylesi senin sayende ben de kendi içimi doktum sagol.

Yazdığınız yazının birçok yerinde size katılıyorum hatta sizin gibi düşünüyorum. Bazen modum düşük olur hasta olurum o gün bir misafir gelecekse burun kırın yaparım. Ama başka bir gün neşem keyfim yerindeyse seve seve ağırlarım. Boş muhabbetten faydası olmayan dedikodudan hoşlanmam. O tarz insanlarla görüşmek istemem. Doyurucu bir sohbet ilham veren bir arkadaşa hayır demem. Son dönemlerde meşhur bir kitap okudum adı Ikıgai. Orada uzun süre yaşamış insanların hayatlarından kesitler olan bir bölüm var. Hepsi arkadaşlarıyla oturup çay içmeyi, bir araya gelip dans etmeyi veya oyun oynamayı seven yaşlılardı. Onların hikayesini okurken içim sıcacık oldu mesela ve gerçekten insansız olmuyor diye düşündüm. Bilmiyorum yalnızlığı sevsemde, bazen yalnızlıktan aşırı bunaldığımda oluyor.

Yaş aldıkça insanın hayatı sadeleşiyor belki de olması gereken doğru şey bu.

Olsun yine de anlattiklariniza ve yaptiklariniza bakilirsa normalin ustunde bir zeka yapiniz var ki bu sekildesiniz benim zeki veya zekali insanlarda gordugum ortak noktalari insanlarla iletisim kuramiyor olmalari...

Mutsuz olduğum hiçbirşey yok değildir pek tabi beni mutsuz hissettiren şeyler vardır. Ama gece olup da başımı yastığa koyduğumda gelen dünyanın en mi mutlu insanıyım sorusunu yıllardır sorarım ve kendimi hep çok şanslı hissederim bu noktada. O yüzden genel anlamda mutsuz değilim. Aksine çok mutluyum. Ama belki kendimi bu denli aykırı hissetmek beni mutsuz ediyor olabilir. Ben buna böyle demezdim ama ihtimal kapısını açık bırakıyorum.

Benim zaten 2 çocuğum var ve çalışıyorum kalan vaktim gece 11 sonrası oluyor ve biraz kitap sonrasi uyuyorum. Elimden bez düşmüyor yemek temizlik vb. zaman aliyor. Hayatima çok yeni insan almiyorum eski dostlar yetiyor ancak eşimin davet etmek istedigi arkadaşları ve eşlerini alıyorum biz de gidiyoruz eğer ben elektrik alirsam aile görüşmeleri devam ediyor tersiyse durum eşim arkadasiyla görüşüyor. Çay sohbetleri kahve sohbetleri yeterli sofralar kurup yemege cagirmam yemeğe de gitmem. Sehir disina gitsek kimsede kalmam otel tercih ederim kimse bu zamanda rahatsiz edilmemeli. Kapı açmamak bana ters geldi ayıp geldi hiç yapmadım banyodaysan falan o esnada tamam da onun dışında açarım. Az ve öz insan yeterli bu bi hastalik degil tam tersi sağlıklı iliskiler böyle olur.

Bende bu sendroma yakalanmışım meğerse şimdi teşhisimi koydum, ama çok mutluyum böyle ya belli tanıdıklarım harici kimseyi istemiyorum hele de komşuculuk, akrabacılık, falan filan ölü taklidi yapıyorum resmen

Var var olmaz mı :) Kesinlikle itiraf ediyorum. Özümde tembel değildim ama. Kimya okurken, sabah laboratuvar dersine hazırlanıyordum. Önceki gecede bir arkadaşsın doğum gününü kutlamıştık ama arkadaşımız bursadaydı. Onun adına pasta kesip yedik :) arkadaş dedi ki bu ne böyle hoparlörden doğum günü mü kutlanır. Kanlı canlı görebilseydim keşke sizi. Laboratuvar dersi girişlerinde mini sınavlar oluyordu. O sınavı geçersen derse girme hakkı kazanıyorsun. Ona çalıştım tüm gece. Sabah oldu aldım önlüğümü yola çıktım. Ve daha önce planlamadığını ani bir şekilde fakülteye değil otogara giden minibüslere binip Samsun'dan Bursa'ya gittim. Arkadaşa sürpriz yapıp ertesi gün geri döndüm. Bunun başka başka versiyonları da var. Ben tembel değildim. Ama tembelleştim ve insanlara karşı mı değiştim. İnsan anlayışım değişti ve tembelleştim mi denklemi çözemiyorum.

Ben yaşantımdan ve yalnızlığımdan keyif alıyorum. Değiştirmek için birkaç kişiden özür dileyip birkaç gün çaba harcamam yeterli. Buna mahkum olduğum için değil bunu tercih ettiğim için böyleyim. İş hayatı dolayısıyla sürekli yeni insanlarla tanışıyoruz. Ve her yeni insanda birkaç görüşme sonrası, birkaç aykırı faaliyet sonrası herseyi başa sarıyoruz. En üşendiğim şey birine kendimi anlatmaya çalışmakken, az sonra çıkılacak öğle yemeğinde az önce yaşanan minik kavganın binbir açıdan kritiği yapılacakken yemeğe gidenlere eşlik etmemem ve bir sandviçle yemeği geçiştirmem her seferinde 'yine mi gelmiyorsun ' tadında karşılandığı için ismini tam olarak koyamasam da kendimi tercihlerim açısından öteki hissettiriyor. Fakat bir sonraki tercihte vereceğim kararı etkiliyor mu. Hayır. Fakat o his çok lanet. Kına gecesi eğlenmem imkansız. Işıklar mı daha parlak highlighter'ı mı karar veremeyeceğim kadınlarla beraber kimsenin ritmi tuttturamadığı horonlar tepmek

Kendimi okudum sandım bir an.. Calışıyorum, bir de 2 bucuk yaşında oğlum var. Isten eve, evden işe, çocuklar didin dur.. tertip, temizlik, yemek çamaşir derken zaten gün bitiyor. Eskiden işten arda kalan zamanlarda herkesle görüşmeye çok hevesli olan ben gitti, yerine; 'ilk fırsatta koltuğa uzanıp netflix i açsam' diyen bir ben geldi. Universiteden kalma 1 arkadaşım var. Ayda 1 kez konuşur haberleşiriz. Senede 2 ya da 3 kez ancak görüşürüz. Komşularımla selamlaşmaktan öte bir ilişkim yok, daha fazlası için hem hevesim yok hem vaktim yok. Haftanın 1 ya da 2 gecesi ailelerimiz yemeğe gelirler, inan zulüm gelmeye başladı artık ama ona da katlanmazsam iyiden sosyal hayattan kopacakmışım gibi geliyor ve o noktaya gelmekten de korktuğum için idare ediyorum. Düğün dernek desen hak getire.. Cok yakın olmadıkça, zarf gönderip konuyu kapatıyorum artık.. Çok yorgun hissediyormuşum kendimi, yazarken farkettim. H3RA_ İnsan

Ben kimseye gerçek dostlarından kopmamalarını tavsiye ederim. Gerçek dost zor bulunuyor, zaten yıllarca yüzyüze görüşmeseniz bile bir araya gelince kalındığı yerden devam ediliyor, yeterki iletişim kopmasın. Boşanınca çok boşluğa düştüm başlarda, evliyken eşim ve ailesi sayesinde azalan çevremin bir kısmının da yüz çevirmesi ve beni tehlike olarak görmesiyle, bir kısmıyla da benim yollarımı ayırmam neticesinde bayağ yalnızlaştım. Şimdi yeni arkadaşlarım var ama eski dostlar gibi olmuyor sonuçta. Gerçek dostlarınızı asla bırakmayın derim.

Ben de sizin gibiyim, eskiden hep kaçardım, şimdi belli ortamlara giriyorum. Hiç ummadığım insanlardan ummadığım şeyler öğrenebiliyorum. Özellikle boşandıktan sonra çevrem hep değişti ve gerçekten çok fazla şey öğrendim insanlardan. Komşuculuk zaten sevmem de kafa dengi olursa neden olmasın. Müsait misin diye aramadan kimseye gidip gelmem mesela.

Gercekten oyle, az ve öz insan olmalı. Kalabalık yoruyor beni. Sıkılıyorum zaten. Kendimi, evimi özlüyorum

Ben varım. İnsan sevmiyorum :) insan türünü seviyorum tabi ama uzaktan. Kendisiyle mutlu olmayı başarabilen nadir insanlardan biriyim. Ki bence modern dünyada yalnızlığa yüklenen lüzumsuz dram yüzünden içi boş arkadaşlıklar kuruluyor. İnsanlar kendisiyle kalmayı, yalnızlığı sevmeyi beceremiyorlar. Ben kendimi seviyorum, kendimle kalmayı da seviyorum. Yalnızlık ürkütücü değil, aksine huzur veriyor. Bazen insana aşeriyorum. Sayısı az olan dostlarımı özlüyorum. Konuşma ve paylaşma ihtiyacı hissediyorum. Ancak bu çok sık olursa insan orucuna geri dönüyorum. Yineliyorum, insanlar uzaktan daha güzel. Komşuluktan pek haz etmem. Evim benim mabedim. Dolayısıyla birlerinin sıklıkla girip çıkmasından, zamansız ziyaretlerinden hoşlanmıyorum. Ev pislenir, bir şey hazırlamaya üşenirim mevzusu değil bu. Eve mana da yüklemiyorum. Ancak "dost" olduğunu hissetmediğim herhangi biri ile sırf sosyalleşmek amacı ile saatler harcamak istemiyorum. Hem kendime, hem bu samimiyetsiz çabaya, hem de zamana acıyorum. Yeterince yabani göründüysem mevzuya döneyim :) siz bu durumdan Rahatsız mısınız? Neden böyle bir konu açma gereği hissettniz mesela. Birileri bu durumu eleştiriyor diye mi, yoksa siz de bu durumdan çok hoşnut değil misiniz? Ayrıca kına gecelerine laf yok. İnsanın manasızca hareketler yapıp enerji boşalttığı en özgür alan orası. Pek severim :)

Bence belli bir yastan sonra boyle oluyor. insan ozune donuyor Dusunsenize hayatinizin hala okadar yogun oldugunu. herkese ne kadar vakit ayirabilirsiniz? Hele evlendikten sonra.. birkac arkadas, es, cocuk yeterde artar bile. Kina oynama olaylarina hic girmiyorum banada sacma geliyor zevk alamiyorum

Haklısınız. Belki de o kalabalığa ve çevremin o denli dolu oluşuna olması gerekenden fazla anlam yüklemişimdir Idrakyollariiltihabi

Evet insan 18 yaş enerjisini ömür boyu muhafaza edemez. Peki 31 yaşında 60 yaş yalnızlığı diye de birşey var mı? Hep toplum anyaya giderken ben konyaya gitmeye başladım 25 imden sonra. Bu tersine akış bitmiyor

Bende böyle hissediyorum, yorumlardan gördüğüm kadarıyla yalnız değiliz :) Eskiden herşeyi uçlarda yaşadığımız için bazı şeyleri çabuk tükkettiğimizi düşünüyorum. Misafir ağırlamak misafirliğe gitmek vs benim için çok zor geliyor, uzaylı gibi kalıyorum, normal gelmiyor bana saçma salak şu yemeği yaptım gibi basit cümleler sıkılıyorum. İnsanlara tahammülüm yok, biri bana yanlış mi yaptı çekmem hayatta.

Bu yazdiklariniz bana o kadar normal geliyor ki Esimle bu sekilde yasiyoruz Misafirciligi sevmeyiz, kimse gelmez, kimseye gitmeyiz Kendi konfor alanimizdan uzaklasmayi sevmeyiz Evimiz de mahremimiz, en rahat oldugumuz yerdir, düzenli misafir bogar bizi Benim telefonum hic calmaz, cünkü cok nadir aranirim Yurt disina gelmem de etkili ama Türkiyedeyken de böyledi Yalniz basima sinemaya gidip yemek yerdim Istedigimi siparis edip istedigim dergiyi okurdum Huzurluydum Kalabalik gruplarin icinde bogulurum Gruplar benim özgürlügümü elimden aliyormis gibi gelirdi cünkü Kafam eser o an o mekani terketmek isterim mesela, arkadaslar olunca gönül koyarlar zor oluyordu yani Nadir görüstügüm arkadaslar var iki saat zor dayaniyorum Smaimi gelmiyor zaten hicbir sey Samimi olana gönlümü de acarim Ama kendimi taniyorum, cok iyi bir dostum, beklentilerim de bu yönde oluyor E tabi sonrasi hayal kirikligi Aslinda ne de severdim toplanip sabaha kadar cay icmeleri, pjamalarla gün isiyana dek dedikodu yapmayi Gercek olan cok az sey varmis bu hayatta onu anliyor insan zamanla Esim tek arkadasim, ben de onun Ama kizim az daha büyüsün spora arkadas olacak bana Simdiden motive ediyorum ana kiz spora cikacagiz, alisveris yapacagiz minik kelebegimle Onunla oturup kahve icmek de varmis bu dünyada ne güzel

Sizin kapıyı telefonu açmadığınız insanlar sevmedikleriniz. Ama benim şu hayatta sevmediğim bir tane insan bile yok. Bir çok önemsediklerim var bir de diğerleri. Ama o diğerlerini arkadaş olarak hayatımın hiçbir noktasında ağırlamak gelmiyor içimden. 3nity

Halinizden memnunsanız ki öyle olduğunuZu velirtiyorsunuz. o hal de sorun nedir?

Meryem Uzerli ile hayatımıza giren tükenmişlik sendromundan sonra birde Ayşe Hatun Önal Sendromu'yla karşı karsıyayız demek. Herkesin hayattan zevk aldığı şeyler farklı, zevk aldığınız seylerin zamanla farklılık göstermesi de normal bana kalırsa. Bu durum bende dönem dönem olur, çünkü ihtiyacım olan kendi halime kalmak oluyor o zamanlarda, 2 küçük çocukla ne kadar kendi halime kaldirabilirsem tabi Neden böyleyim denilecek birşey yok bence yazdıklarınızda. Mutlu musunuz, yakın çevrenizin de bir şekilde gönlünü hoş edebiliyorsanız gerisi çokta önemli değil.

Arkanızdan konuştuklarına eminseniz diyecek birşey yok. Artık insan ilişkileri mahalle kültürü dışında sizin tarzınızda ilerliyor zaten. C Cotton

Siz eşittir ben :) son bir yıldır aynı durumdayım hatta telefonları açasım dahi gelmiyor depresyon mu diye düşündüm ama sonra baktım ki ben böyle mutlu ve memnunum. Kalabalık çevrenin derdi de kalabalık oluyor her konuda ya adın geçiyor ya o olaya lafa söze dahil oluyorsun vs boşa kafa yorgunluğu yani ama böyle kendi içimde mutluyum fark ettim ki o kadar çok okumadığım kitap görmediğim yerler izlemediğim filmler var ki şimdi sadece kendimi geliştiriyorum 2. Üniversitemi okuyorum

Evet böyle mutluyum. Üç yıl evvel evlendim. Gelinlik provalarına yalnız giderdim işten çıkıp. O dönemki ev arkadaşlarım şok olmuşları provalara üst düzey anlamlar yükleyip gözlerimden kalpcikler fışlırtmadığıma. Bazen hakikaten mi mutlu oluyorlar benim mutlu olmadığım şeylerle merakını yoğun yaşıyorum sadece. Ve bu farklılığın derinden hissettirilmesi hakikaten insana bazen kendini ötekileştirilmiş hissettiriyor.

bende öyle düşünürdüm.. ama misafiri de çok severim ve bence çok yorucu.. çalışıyorum, haftasonları, haftaiçi hep misafirim vardır.. gelenlerin çoğu da yatılı gelir.. ama çok güzel ya ben o yorgunluğu çekerim yani.. kalabalık sofralar, kahkahalar, birşeyler paylaşmak muhteşem duygular bunlar. evet misafir ağırlamak zor ve yorucu ama değiyor

Bende çocuklardan sonra böyle oldum. Kızım bebekken başladı, biri çağırsa "aman şimdi çanta hazırla, git, uyku saati gelecek zaten oturamayacağım, ayaklansın görüşürüm"diye düşünerek geçti, sonra yürümeye ve herşeyi ellemeye başlayınca "of ya gidicem durmayacak, yediğim içtiğimden de anlamıyorum ki böyle olunca"ya evrildi. Kızım büyüdü 7 yaşında şu an ve çevremde kızımın arkadaşlarının annelerinden başka insan kalmadı, bir iki de anlayışlı, halden anlayan arkadaş. Bitti mi dersiniz, hayır bitmedi, şu an oğlum 15.5 aylık ve o anneleri hep ekmek durumunda kalıyorum, arıyorlar, hadi gelsene şuraya gidelim diye, ben saate bakıp ama uyku saati, yemek yedirmedim, benim evden çıkmam 1 saat sürer zaten vs diye düşüncelere dalıp, gitmek istesemde hızlıca vazgeçiyorum. Uzun zaman bahane uydurdum ve en son, kızımın okulunun çıkışına 1 saat varken gittim yanlarına zira 1 saat idare edebilirim, insanlar kırılmasin hep hayır diyor, bahane buluyorsun, 1 saat idare et kızım dedim kendi kendime. Gittiğimde niye gitmek istemediğimi 1 kez daha anladım. Onlar bir sohbet açıyorlar, ben oğlumun peşindeyim, geliyorum konu değişmiş, haliyle anladıysam arap olayım durumu oluyor. Böyle gitmiş olmak için gidiyorum yani. Tek gezmeyi seviyorum ama, eşimle hatta çocuklarla. Kendim karar veriyorum çünkü ne zaman gidip döneceğime, kimseye bağlı değilim, uymak zorunda değilim falan. Çocukların uyku yemek saatini ayarlayip kafama göre takılıyorum. Bu saatten sonra degişip kalabalıklara karışabileceğimi sanmıyorum, istemiyorum da sanırım. Bazen bunalsam, kimse kalmadı çevremde diye yakınsamda, insan insana lazım desemde, aslında ben böyle mutluyum bunu idrak ettim artık. Bir kaç kişi var, cidden beni anlayıp bana kırılmayan arkadaşlarım, onlarla rahat vr huzurluyum, zaten her gün görüşmüyoruz, ısrar da etmiyoruz birbirimize, anlayış gösteriyoruz. Sizi anlıyorum konu sahibi. Normal geldi bana haliniz, mutluysanız problem yok

Aynı ben... Yanlız değilsin samimiyetiz samimiyetten gına geldi Beynim kaldırmıyor artık...1 tane arkadaşım var aklımıza düşünce arar nasılsın ne yaptını konuşup kapatırız bazen aylarca araram hiç küsmez laf etmez en temizi en azindan o beni ben onu anlıyorum.. Fazlasi zarar..

universitedeyken herkes oyle bende oyleydim simdi kimsenin sesine bile tahammulum yok.

Ben dogustan boyleyim sikayetcide degilim acikcasi

Evime gelen hicbir misafiri geri cevirmem. Misafiri evin bereketi olarak gorurum. Evim sanki misafire ikram sundukca bereketleniyor gibi gelir.

al benden de o kadar sadece eşim ben ve kızım.3 kişilik dunyama bırı gırdıği zaman mutsuzlukdan öluyorum. yeni biriyle tanışayım hemen kek, börek derdıne düşüyorlar. yada hemencecik fazla bır samımıyet. bence insanlar beklentı içine gırıyorlar kendınle ılgılı ve buda yoruyor. yalnızlık çok güzel.

Tıpkının aynısı ben

Sevmediğim kimse yok'tan kastım, birini sevmemek aktiflik göstergesi benim için. Biri beni sevmiyorsa bana karşı bir duygu taşıyordur. Ya kıskanıyordur ya çok seviyordur kırılmıştır gibi. Sevmediğim kimse yok derken sevdiklerimin dışında kalan kişilerin 'diğerleri' kategorisinde kaldığını ve sevgi adına onlara ne nefret ne de bir aşk duymadığımı belirtmekti amacım.

Balık . push ;

Ben seni ve senin gibi insanları cidden anlayamıyorum. Çevremde senin gibi çok akrabam var. Aman ben herkese gideyim ama kimse bana gelmesin. Kusura bakma sizinki bıkkınlık içe dönüşdeğil, bildiğin rahatlık bencillik tıpkı Ayşe hatunda. Olduğu gibi. Gelene kapı açmamak nedir Ya? Zaten hepimiz yalnız gideceğiz bu dünyadan. İnsan insan içine karıştıkça yaşar. Sana samimiyetsiz insanlarla zaman öldür demiyorum. Ancak bu yabanilik bana keyfi geldi

Ah evet benim sevenim bundan çoktu zamanında. Çünkü birşeyi iki parmağımla tutmadım hiç. Ya kavrayacağım ya bırakacağım. Hayatıma giren herkesin en mahrem sırlarını öğrendim. İnsanlar dinler sonra sonra eve gidip bir çay yapar kendine gelir. Ben gelemem. Normal ve soğukkanlı görünürüm ama içten içe çürürüm. Onun derdi dert benimmiş gibi yorar beni. Annemin bir komşusunun -adını bilmediğim yüzünü dahi görmediğim- kızının (10) yüzünde geçmeyen sivilceler çıkınca doktora götürmüşler. Biyopsiler kan tahlilleri vs dünya test yapılmış. Doktor cilt kanserinden şüpheleniyoruma getiren birşey söylemiş. Test sonuçları iki hafta sonra açıklanacaktı. O iki hafta anneme hergün o krizi sordum. Sürekli aklımın bir kenarında küçücük kız, lütfen kanser olmasın korkusu vardı. İki hafta sonra sonuçlar temiz çıkınca beynimin bir kısmını kemiren kız da annesi de hayatımdan çıkmış oldu. Olabilir, hiç düşünmemiştim ruhi yorgunluğun illallah ettirebileceği

Ben kibir olduğunu düşünmüyorum. Öyle olsa kendimi bu konuda öteki değil cool hissederdim. Eyvallah böyle mutluyum. Ama aklım birşeyler ters gidiyor diyor. Kibir sahibi biri bunu kolay kolay kontrol edemez ve tersliği de itiraf edemez.

Bende zaten orda kimyager olduğundan bahsettiğini belirttim aslında iksiri üstüne şeettim ilave:)

Nedense çocuklarım olmasa benimde böyle bir dünyam olurdu diye düşünüyorum. Sıkıntı verici bi taraf şimdilik ortada yoksada 10 yıl sonra bi kahve içecek arkadaş dost sırdaş ister insan diye düşünüyorum. Eşinizle kafa dengisiniz sanırım. Maşallah diyim. Ancak olurda bi sebepten yollarınız ayrılırsa?! Yalnızdınız, yalnız sizsiniz! Yani iyi arkadaşlar edinmek ya da eski dostlarla aktif bir yaşam için kendinizi zorlamak çok da kötü bir fikir olmayabilir. Herşey kafada biter derler. Hani insan evde oturdukça çıkası gelmez; dışarda gezdikçe de eve giresi gelmez. Belki sizde birkaç buluşma için kendinizi zorlasanız keyif alıp hayat akışınıza arkadaşları da katacaksınız. Belki... Bu olmazsa da kaybınız yok böyle mutlusunuz sonuçta.

yok ben tembelliği kastetmiştim:) benim tembellik durumum mutsuzlukla başlamıştı ondan öyle düşündüm yoksa diğer mevzular kafa dinlemek için harika zaten bence o konularda hemfikirim:)

Salt yaşla veya hayat temposuyla alakalı olduğunu düşünmüyorum bunun. 30 yaşındayım, akşam işten çıkıp arkadaşlarımla buluşmaya hiç üşenmem. Karşıya geçer saatlerce takılır, eve döner uyur sabah işe giderim. Ya da birinin bana oturmaya gelmesine üşenmem, yemek yapmak zor gelmez. Veya birilerine gitmek iş gibi gelmez vs. En yakın arkadaşlarımla bir ay konuşmadığımı düşünemiyorum mesela. Kendi başıma vakit geçirmeyi de çok severim, yalnız kalmaktan da keyif alırım. Kendi muhabbetim iyidir Ama kendimle kalmayı seviyor olmam, hayatımı insanlardan soyutlamamı gerektirmiyor. Dolayısıyla sadece "e bu yaştan sonra normal" veya "çalışıyoruz ondan hep" sebepli değil bence değişiminiz. Ya etrafın kalabalığından sıkıldınız, ya evlendikten sonra bu tip ekstra şeyler yapmaya üşenmeye başladınız. Halinizden memnunsanız sorun yok. Herkes hayatının her aşamasında aynı düşünecek, aynı şeylerden zevk alacak diye bir şey yok.

Aa öyle mi oluyormuş. Burçlara pek ilgim yok ama 30umdan sonra değişen bir oğlak burcuyum evet:)

Benim için insanlar ikiye ayrılır sevdiklerim ve sevmediklerim. Kalabalık saydığım bir arkadaş grubum var güldüğümüz eğlendiğimiz ama aynı zamanda kapıyı telefonu açmadığım insanlarda var. Bunu normal buluyorum sevmediğim insanlara bi bardak su bile vermek istemiyorum çünkü bırakın baklava böreği. Ama bu durum sizin için geçerli değil gibi yanlış anlamayın ama hayatınızdaki tüm insanlara böyle davranıyorsanız bi yerlerde farketmediğiniz bi sorun olmuştur gibi geliyor bana. Siz de bu durumu sorguladığınıza göre durumun farkındasınız. Ayrıca sevdiğiniz insanlara karşı sergilediğiniz tavır anlaşılır ya da olur öyle şeyler ya insanlar değişir diye ifade edilemez kesinlikle :)

Ya aslında bu bırakma işi tamamen karşılıklı. Şöyle düşünün o insanların sizin hayatınızdaki görevleri bitmiş. Üniversitede size çok şey katmışlar ve çok güzel bir üni ortamı yaşamanızı sağlamışlar. Fakat hiçbirimiz artık ünideki gibi değiliz. Hatta her gün bence farklılaşıyoruz. Bir gün beğendiğimizi ertesi gün beğenmiyoruz Artık çok başka insanlar belki de ( kalabalık olmak zorunda değiller 1-2 kişi ) sizin hayatınıza farklı görevlerle girecekler ve çıkacaklar.. Ben artık böyle bakıyorum. Hepimizin birilerinin hayatında bir görevimiz var o görev bitince otomatik ilişki de bitiyor aslında. Ama siz gerçekten değer verdiğiniz insanları istemezseniz hayatınızdan çıkarmazsınız zaten bir de şöyle bir şey var o ortamdaki herkes birbiriyle görüşüyor da sadece sizle mi görüşmüyorlar ya da herkes eskisi kadar hala yakın mı? sanmıyorum herkesin hayat yolu başka yerlere evriliyor işte o noktada görevleri bitmiş oluyor.

Ben insan sevmoyorum. Sirf insan sevmedigim icin bilgisayar muhendisi oldum. Oysaki ailem ogretmenlerim vs hep tip oku dediler. Dusensene bir doktor insan sevmiyor. Oh gidiyorum ise oturuyorum bilg basina. Alet bana trip atmaz kizmaz. 3 4 ekip arkadasim var eee okadarda olur. Cok konuskan bir tipte zaten degilim. Sayili arkadasim var. Samimi oldugum bir kac kuzen falan. Asosyal degilim yani dostlarimla yakinlarimla sohbet etmeyi yemeyi icmeyi gezmeyi severim. Bunlari herkesle yapmayi sevmiyorum sadece. Yani x sahisla yapacagim bir kahve gezmesi yerine cocugumla parmak boyasi yapmayi veya kitap okumayi tercih ediyorum. Iyi tarafi kendime aileme dostlarima ayircak cokca zamanim var. Kotu tarafi biriyle tanistim diyelim onun kafa dengi olup olmadigini anlamam aylar suriuyor. Eee kardesim bir konus dimi belki cok sevcen. Benzer sebepten isimden ayrilmiyorum o kadar yeni insanla tanis kaynas bana gore degil mezun oldugumdan beri ayni yerde calisiyorum

Okudum özet geçiyorum eskiden çok populerdim yaşlandıkça çevredekiler hayat bizi yalnızlaştırdı, kimse gelmesin istiyorum çünkü börek çörek tatlı yapmak için çok tembelim sonra kim kaldıracak temizleyecek buraları a kızlar sorarım size ayrıca kimyagerim ama mutluluk iksirini yapamadım hala.

Siz zamanında her şeyi.. Dostluğu, arkadaşlıği, samimiyeti aşırı tükettiğiniz için bu haldesiniz, bıkmışsınız, tembelleşmişsiniz..

Söylediğin herşey benimde hayatımda durup "ne yapıyorum ben, cok mu gerekli, şimdi nerden çıktı ki bu, olmasa da olur, sıkıldığımda olanlarda istemiyorum niye kendime bu eziyet" falan gibi düşünceler kafamda arada gelir gider kendimle kalıp düşündüğümde o kadar yapmacık geliyor ki davranışlar, insanlar samimiyetini o kadar yitirmiş ki. Ben şaşırmıyorum bunlara kendimden utanıyorum şaşırmadığım için. O yüzden ne gerek fazlasına modundayım hep, herşeyden biraz, sevgiden çok oda kıymet bilene.

Kaizen

Ben yazsam anca bu kadar yazardım sanırım. Üniversitede fazlasiyla sosyaldim ve evlendikten sonra çoğuyla görüşmeyi kestim. Hatta esim o kadar sosyal bi insandı ki. Ama insanlarin kötü yüzlerini göre gore benim doğruyu yaptığımı anlayip saygı göstermeye başladı. En yakınlarım yüzünden cok fazla darbe yedim. Artik o insanların evime gelip kötü enerjilerini bırakmalarını istemiyorum. Kendi kendime yetebilmeyi ve sadece eşimle mutlu olmayı öğrendim. Çünkü etrafımdakiler kuru kalabalıktan baska birşey değilmiş zamanla çok iyi anladım. Özetle bende halimden çok memnunum. Yalnızlığı seviyorum. Yeni insanlari tanimak epey yorucu ve zaman kaybi gibi geliyor

Bu bi tarz mı tartışılır. Yapmacık yalan samimiyetlerdense daha az daha içten daha gerçek dostluklara sarılmak farklıymışım gibi hissettirmiyor. Az ama Özden yanayım. Ama diğer türlüsü de var, üst komşum mesela. Hem sevmez diğer komşuları hem de der ki yalnız kalmaktan iyidir, gittim iki lak lak ettim rahatladım. Gülümsüyorum sadece bu samimiyetsizliğe:)

mutsuzsundur

Valla aynı ben. Akşama kadar insan içinde çalışınca özellikle kafa oluyor balon. Kimseyi istemiyorum, dört duvar istiyorum akşamları. Kış aylarını yatağımla aşk yaşayarak geçirmek istiyorum. Çalışan insanlar genelde aynı, çok yoğun olmayan işte yorulmayan, hizmet sektöründe çalışmayanlar daha aktif ve tabi ev hanımları, çevremde gördüğüm kadarıyla.

Insana ne huzur veriyorsa onu yapmali bence Insanin bu yolu sevmesinin cevreye nasil zarari olabilir ki? Ya da kazik yiye yiye bu hale geliyor insan benim gibi Ve bazen bencil olmak da gerekmiyor degil hani Bencil olmadigim icin gelen vurdu giden vurdu resmen

Ben hep böyleydim. Hiçte üzülmedim bu duruma. Doğuştan insan detoxlu doğdum sanırım.

yanı twnı tanıstıgın bırıne baklava getirmek yapay degil nezaket dolu bı davranıs bana kalırsa. nasıl bakarsan oyle gorursun bu hayatta.. Bu bohemxilik tavırları bana gore yapay. yok kapı acmam yok kıtap okurum yok netflixımı acarım. Netflix yuzyıldır var ama bızım tr de yenı kesfediliyo boyle cumlelere bile konu oluyor cok komik. İnsan insanda yasar. biraz tahammul seviyenşz olsun ınsanlara. kv ye ayrı kızarsınız yaslıya ayrı cocuga ayrı kocaya ayrı hayata ayrı. sizin gibilerin hayatı söylenırken falan tükenecek.