Esimin ailesi etkisiz elemanlardir. Esimden maddi destek gorduklerinden ona buna karismazlar. Bencil insanlar. Benim aile baglarimda kuvvetli degil malesef. Bosanmaya karsi bi aile degilde aman basimiza kalmasin modunda olan insan modelindeler. 26 yasindayim. Bebegi aldirmak istedim ama o surecte saglikli karar veremedigimden vakit uzadi ve suresi gecti. Esimse kendince o bebege cok umut baglamisti ayrilmayacak diye. Cocuklarimin basina bir zeval gelmesin fakat boyle mikrop la bir hayat birlestirdigimi bilseydim ona cocuk degil melemen bile yapmazdim. İnsan guvenmenin bedelini agor oduyor ne yazik ki. Hem cok kiziyorum kendime neden sartsiz surtsuz bu kadar sevdin guvendin diye hemde insan hayatini birlestirdigine guvenmeyecekte ne yapacak diyorum. Kendime olan saygimi kazanmak icin butun savasim. Tekken manevi olatak kendine yetemeyen biri ucken hic yetemiyor.

Suan bir nafaka aliyorum evet Belki beni kalkindiracak duzeyde bile. Fakat kizim iki yasinda daha Dogum yapacagim ve bunlarin agirligi var uzerimde Belki sadece kizim olsaydi onunla suan yeni bir hayata sahip olabilirdim ama bebek beni engelliyor. Dusun ki surekli beni hastaneye cagirma diyen bir anneye sahibim. Diger yandan surekli seni cok seviyorum diyen ama mikroptan farki olmayan bir ese. Emin ol beni aldatmasi bile bana sirf olan yerimi bozmak adina sonraki hayatimi, kizimizi ve dogacak olani dusunmeden boyle bi iftira atmasi kadar zoruma gitmedi. Pandemi sureci, hamileligim vs. Bunlar bi engel suan icin. Tek temennim biraz daha sabir dedigimiz seye siginarak guclu durabilmek Cok yoruldum basimi koyacak kimsem yok

Gunaydin kizlar merhaba.. Hamileligin verdigi duygusal bosluk arti hayatimdaki eksiler yada benim icin hayir olan şer gibi gozukenler.. Cok yoruldum ben aylardir tek basina ayakta durup, bir beton yigini gibi gorunmekten. Hamileligimin 32. Haftasindayim. Esimle severek evlenmistik, oyle ki bir insan ne kadar degisebilirin adidir kendisi benim icin. Bu sürecte aldatildim. Ailemin de bir beton yiginindan farki olmadigindan belkide kendimde o zaman icin o gucu bulamadigimdan bunu ogrendigimde yaklasik bir ay kadar bu evlilige devam ettim. Konusmadim, yemedim icmedim. Onunla kari koca namina hicbirsey yasamadik ayni evin icinde. Ve baktim ki bu yasadigim sey cok sacma. Onume sanki bir tencere dolusu civi koymuslar yutmaya calisiyorum bunlari. Bir gece sabaha kadar oturup agladim, dusundum. Birdaha hicbir sekilde aglamayacagim, aglatamayacak beni dedim kendime. Esyalarimi topladim ve cektim ciktim hayatindan. Bosanma davamiz suan devam ediyor. Bu sürectr cok yipratildim, en cokta anne dedigim insan tarafindan. Surekli olarak her erkek aldatir tarzi konusmalari, kendime duydugum saygiyi zedelemeye calismasi beni darp ediyor sanki. Dun esim olacak kisi yeniden bafisma teklifiyle geldi. Ben seni hayatimdan sildim, benim icin tek ozelligin cocuklarimin babasi olman dedikten sonra gosterdi yine camurunu. Onu aldattigimi dahi ima etti ailemin yaninda. ve tabi annem yine zerre kaygi duymadan acaba mi diyor aklinca. İnanin bu herifin bi pislik olmasi zerre umurumda degil, astim bile bunlari. cunku pislikten daha pislik, mikroptan daha mikrop. Nasil yapar, boyle iftira atar kaygisi tasimiyorum o yuzden artik. Ama anne dedigim insanin surekli olarak bana gard almasi.. Beni bu evde hazmedememesi zoruma gidiyor. Sanki onun canindan ayrilmamisim, bir uzvunu koparip gelmisim dunyaya gibi hissettirmesi zoruma gidiyor. Bir gun olsun canini yaktiysa arkana bakma kizim demeyen, beni hergun lafiyla doven bu kadindan nefret ediyorum. Hayatimdaki yilan birken iki olan. Bana annelik degil o yilana annelik eden bu kadindan nefret ediyorum. Tek temennim mahkemede hakkim olan nafakayi alip basip gitmek bu yilan yuvasindan. Yoksa bu psikolojiyle ne iki cocuguma bir anne olabilicem nede kendine saygisi olan bir kadin. Allah herkesi kendi gibi insanlarla karsilastirsin Uzun oldu hakkinizi helal edin.

Günaydın canım.. Çok üzüldüm gerçekten hem yaşadıklarına hem hamile olmana. Erkeklerin çoğu bunu yapıyor maalesef ister sevgiliyken olsun ister evliyken. Kadın istemiyorum dedi mi kesin aldatıyor oluyor halbuki her haltı yiyen kendileri.. Annen için çok şaşkınım anladığım kadarıyla boşanmaman için sana bu şekilde tepki veriyor ama bu tepkinin ötesinde bişey olmuş.. Zamanla kendisi de anlayacak ama geç olacak.. Boşandıktan sonra alacağın tazminat var mı? Çocukların ve kendin için yeniden bi düzen kurabilmen adına. Mutlaka ki çocuklarına aylık iştirak nafakası ödeyecek ama kusurlu taraf kendisi olduğu için tazminat da talep etmeni öneririm. En kötü bir kaç sene seni ve çocuklarını geçindirebilmek için.. Annenin yaptıklarını da unut diyemiycem zaten en zor zamanlarında yaşadığı şeyleri unutmaz insan.. Çocukların için güçlü olmak zorundasın bende aynı şeyleri yaşadım ama her zorluğa onlar için göğüs gerdim.. İçim kan ağladı ama yanlarında güldüm eğlendim.. Hayat zor ama bu şekilde de geçmez.. İnşallah senin ve çocukların için en iyisi olur...

Kardeşleriniz yok mu? Yakın bi arkadaşınız.. Oturup konuşmak bile insanı rahatlatır. Kesinlikle içinize atmayın onu bilir onu söylerim ben. Annenizle de muhakkak konuşmuşsunuzdur biraz anlayışlı olması lazım en azından siz kendi düzeninizi kurana kadar.. Aranızdaki iletişiminiz iyi değilse teyzeniz, halanız kim varsa yakınlarınızdan onlardan sizin yerinize konuşmalarını isteyin.. Çocuğunuz çok ufakmış diğeri de yolda daha işiniz zor hakkaten.. Yaşınız kaç merak ettim. Eşinizin ailesi ne yapıyor bu arada? Sahip çıkmıyorlar mı size ve çocuğunuza.. Kendi çocuklarına haddini bildirmemişler mi?