Aynısı bende de var o kadar yorucu ki yolda kasılmaktan heryerim ağrıyor

Bende de var bu korku ama benimkinin sebebi yakın zamanda sevdiğim birini kaybetmekti. Bende öleceğim korkusu da olabilir bilemedim veya ölüm gerçeğiyle yüzleşmek. Şehir içinde aştım biraz düşünmeyerek ama otobanda hala korkuyorum koca koca tırlardan. Bir çözümü var mı bilmiyorum emdr falan yaptıran varmış aslında

Benım eşimin de var motoru Geçen sene ben de kendi kullandığım motorla kaza yaptım Çok şükür sadece izi kaldı Eşimin arkasına binmeyi bende sevmiyorum çünkü acayip savunmasız hissediyorum kendımi Arabayı o kullanırken de öyle Siz geçin direksiyona belki daha huzurlu olursunuz Ben kullanınca rahat oluyorum Ve evet o kuryeler çılgın En büyük korkum onlara zarar vermek Allah korusun

Evliliğinizde kontrol eşinizde mi İçten içe böyle düşünüyor ve artık bundan hoşlanmıyor olabilirsiniz Yansıması da kendini araba meselesi ile göstermiş olabilir

Motor serüveni bu korkuya yol açmış olabilir. Bir kere motor kazası geçirdim çocukken araba çarptı, iki kere motorla birlikte yuvarlandık Daha o gün bugündür unutamıyorum 10 km yürürüm o motora binmem. İlk araç kullanmaya da zar zor başlamıştım bu korkumdan dolayı sonra sakin bir yerde yaşadığım için atlattım sandım ama iki senedir farklı bir bölgeye taşındık son bir senedir yaşadığım ilçede iş makineleri o kadar çok ki kendim kullanmayı bırakın eşim kullanırken koltuğa yapışıp, aha şimdi vurduk diye diye panik atak geçiriyorum resmen. Herkes üstümüze doğru sürüyor hissediyorum, insanlar yola atlıyor falan korkum yine doruklarda. Aşamıyorum şu kaza olaylarını illa beni bulacak ölüp gidecem korkusu sarıyor. Sizinde psikolojik olduğunu düşünüyorum, etkileniyor insan

Aracın başkasına ait olmasıyla bir ilgisi olduğunu zannetmiyorum, bu kaygınızın temeli çocuğunuz olabilir mi?

Akraba anksiyetesi olarak okudum basligi

Yaa sen resmen beni anlatmışsın Hayatta en korktuğum şey arabada yolculuk yapmak Bırak uzak yolculuğu 200 metre yere gidemem En rahat olduğum araba belediye otobüsleri, Birisinin arabasına bindiğim zaman bütün vücudum tutulmuş olur, kendimi kasmaktan Aşamadım, aşamıyorum Karşıdan gelen araba sanki bize çarpacakmış, sanki takla atacakmışız gibi gibi bir sürü senaryolar Bir yere gitmek eziyet Bakalım nereye kadar Birde istemsiz şoförü uyarırım Ay yavaş, ay dikkat et En berbat yolcuyumdur

Bir kaç etken olduğunu düşünüyorum. İlki İstanbul'un saçma sapan trafiği, yayası, motorcusu, martısı her an önüne çıkanı, ikincisi de emanet araç ile yola çıkmak. Yani durduk yere fobi gelir mi insana bilmiyorum Hatay'a 1200 küsür km araçla güle oynaya gitmiş insanım bir gram korkmadım ben ama şu son altı yedi aydır yolculuk resmen eziyet.

Baskasinin arabasinda giderken de oluyo mu boyle yoksa bi tek kiralik arabada mi?

O zaman olamaz demek ki

Tespitim ne kadar doğru olacak bilmiyorum ama motorda yolculuk yaptığınızda motorun araçların yanında ne kadar küçük ve savunmasız olduğunu fark edince aklınız arabayı da motor kadar küçük ve savunmasız olarak algılamış olabilir, biraz karışık yazdım ama şöyle sizin gibi araba fobim yok lakin genelde kullandığımız araçlar hep pikaptı binek araçlara göre daha yüksek daha iri görüntülü olduğu için trafikte başka bir araç önünüze de kırsa sıkıştırsa da büyük araçta olmanın rahatlığı oluyor, pikaplar sonrası aldığımız binek araçla yolculuklarda arabayı daha güvensiz bulmuştum, sizde de belki motor=binek araç= güvensiz yolculuk eşleşmesi olmuştur. Şu an hala arabanız yoksa mümkünse bir daha araba kiraladığınızda daha büyük ve kaslı bir araç kiralayıp deneyin derim, hala o korku varsa emanet araçla yolculuk arabaya bir şey olursa endişesi ağırlık kazanır.

Nedir bu kaygıyı ortaya çıkaran şey, bir kazaya fln mi şahit oldunuz, olsaydınız yazardiniz gerçi.11 yıl boyunca güvenle yolculuk edip şimdi ölümüne korkmak değişik olmuş. Bildiginiz tetikleyici bir unsur yoksa annenizin söylediğine katılıyorum

Haklısınız ben de kaza görüntülerinden çok etkileniyorum. Ayrıca kapı kolu candır

Bende önceleri korkmazdım Ama hemen hemen 15 yıldır bu korku var Allah'ım eziyet ya Çok mecbur kalmayınca binmiyorum Canım belediye otobüsleri benim için var

Bu dediğiniz durum bende de var.2007 den beri aracımız var ve aynen devam ediyor. ustelik senede ne yazık ki zorunlu olarak sehirkerarasi 10000 km yapıyoruz en az. Ve benim nefesim daralıyor. Kalbim çarpıyor. En rahat yolculuk benim için gece. Sadece kedi köpek. c8kacak mi diye yola bakıyorum. Az araba oluyor. Ama bu aralarda gece eşim uyur mu korkusu başladı. Ben sizi anlıyorum. Çok zor bir durum. Esim bu konuda beni anlamıyor ama.

Merhaba hanımlar, keyifli Pazar'lar olsun. Ben yeni bir korkunun kilidini açtım ve benim gibi olanlar var mı ya da ne yapabilirim diye yazmak istiyorum. Zira bu konu daha da büyürse peofesyonel yardım için butona basacağım. Kısaca anlatmam gerekirse eşim çok iyi şofördür, dikkatlidir, kurallara uyar, hız yapmaz kötü bir sicili yok. Biz sevgililikten başlayarak aracımızla gezdik ama ne gezmek. Araçla gidilmeyecek ülkenin bir ucundaki yerlere bile güle oynaya gittik ben de uzun yolu çok severdim çok güzel gezdik. Geçen sene aracımız çok eskidiği ve masrafı çok arttığı için satarak motora geçtik. Eşim geçti daha doğrusu ben bir kaç kez denedim ama konfor insanıyım bana göre gelmedi. Ama korkum motor değil araba. Evet araba Araç alamadık maalesef ve tatile, bir yerlere kaçmaya vs araç kiralıyoruz ve ben arabadayken çok korkuyorum ağaca sarılan koala gibi kapı koluna yapışıp gidiyorum Sanki önümüze kıracaklar, kendi şeritlerinden çıkıp bizim şeride uçacaklar, önümüze yaya, kedi ya da köpek atlayacak , kaza yapıp ölücez korkusu yaşamaya başladım aniden. Bu adamla 11 senedir geziyoruz motorda bile sakin giden usta şoför ama bana bişeyler oldu çok korkuyorum. Annem kendi aracınız olmadığından evham yapıyorsun emanet mal olduğundan dedi ki bana da mantıklı geldi aslında acaba ondan mı? Hele otobanda görmeniz gerek beni baygınlık geçirecek gibi oluyorum hasbinallah. Şimdi de dönüyoruz gene geldiler hafiften yola bakmamak için uğraşıyorum. Halim böyle size oldu mu hiç acaba?

Motora bindiğinizde yollarda yapılan hataları daha fazla görme imkanınız olmuştur, iyi sürücüler bir yana maalesef birçok sürücü ehliyeti kasaptan almış gibi görünüyor, ne diğer araçların güvenliğini ne yaya güvenliğini önemsemiyorlar, ehliyeti kasaptan alan sürücüler altlarındaki arabayla kendilerini yolların fatihi ilan ediyorlar, çoğu sinyal vermeyi bilmez, trafik levhalarını da tanımıyorlar genelde sürücü sınavından geçmek için anlık ezberliyorlar.

Müdirem zaten dün eşime dedim ki bir daha araba alırsak büyük bir şey alalım o zaman daha iyi hissederim. Eski aracımız sedandı ama büyük ve sağlam bir japon arabasıydı onu da çok özlüyorum zaten. Muhtemelen ben hem emenet diye hem de İstanbul'da milletin saçma sapan hareketlerinden kendime kaygı ürettim.

Psikiyatriste gittim.

Oda olur aynı şeyleri yaşatırlar Ben misal hayat yolunda giderken akrabayla çarpışacam diye korkuyorum zira sağ çıkmak mümkün değil

İstanbul içinde trafikten çok hızlı gidilmediği için ufak tefek kazalar oluyor genelde yandan vurma arkadan vurma gibi içinizi öylr rahatlatın Şehir dışında siz ne kadar dikkat ederseniz edin diğerlerının dikkati de çok önemli Bu nedenden dolayı kaderciyim benolacaksa önüne gecemeyiz diye düşünüyorum Belki böyle düşünmek iyi gelebilir

Bence de

Hayır yaşamadık, o detayı da yazacaktım yazmadım. Motor üzerinde çok korktum araçlardan acaba o zaman mı bir ölüm korkusu oluştu diye de düşünüyorum. Ben eşimin deyimiyle tuvalete bile arabayla giderdim o kadar düşkündüm konforuma da ama şimdi trafik beni çok korkutuyor.

Bende var hem eşime araba sürdürmüyodum hem kendim süremiyodum. Sürekli kötü bişey olacak korkusuda vardı. Doktora gittim ben en son ilaç kullanıyorum. Çok rahatım.

Ben senelerdir araba kullanıyorum ama motora, atv'ye hatta şu minik elektrikli araçlar var ya onlara asla binemem, güvenli bulmuyorum, korkarım açıkçası zira aracın içinde bile insanın güvende hissetmediği zamanlar olurken bunlar epey korunmasız kalıyor. Bence arabadan ziyade motordan korkmuş olabilirsiniz, yada emanet diye ekstra korkuyorsunuz kaza yaparsak masraf cikar vs diye. Ha araba kullanmayı bilen insan bence ön koltukta en az kullanan kadar strese giriyor bence o ayrı. Mesela ben ehliyetimi almadan önce ön koltukta asla rahatsız olmazdım, şimdi eşimle yolda giderken o frene basınca bende olmayan basıyorum oturduğum yerde aynı şekilde eşimde yanda olunca bakıyorum önde bir kaza ani fren durumunda eli el frenine gidiyor ayağı önünde olmasa da frene. Tehlikenin daha bir farkında oluyor insan kullanmayı bilince. Bu bir gerçek.

Bende de var sağdan bi araba görsem aniden önümüze çıkacak gibi geliyor kapı koluna tutunuyorum, eşim de kapı kolu seni kurtaracak mı diyor eskiden böyle değildim. Ben sürekli haberlerde, sosyal medyada kötü haberler ve olaylar gördüğüme yoruyorum bu korkumu malesef

Yok, öyle aksiyonları yok ama bana inanılmaz korunmasız geldi motor ki full ekipman bindiğim halde. Ayy çok korkunç ya

Bizde eşimle bekarken çok gezdik o zamanlar hiç korkum yoktu ne zaman evlendik balayına gittik geldik bende araba korkusu oluştu anlamadığım bir şekilde uzun yola asla çıkamam bir kere çıktım içim dışıma çıktı istifra etmekten, kalp çarpıntısı bir yandan git gide ilerlemeye başladı markete bile arabayla gitmek istemiyorum neden olduğunu hala bilmiyoruz sizi çok iyi anlıyorum

Bendede var aynı korku kardeşim kaza yapmıştı ondan sonra travma kaldı... nasıl yenecegim bilmiyorum bende şurada bekleyim farklı yorumlar gelir banada iyi gelir inşallah

Merhaba, çocuğum yok ki :)

Marmaray ve metroda benden mutlusu yok. Anlamadığım ben 11 sene gezdim arabayla yan koltukta uyudum, sızdım, müzik açtım oynadım şimdi ne oldu. Sanırım benim genel bir kaygı sorunum var ve bu genel olarak tutumlarımı etkiliyor

Kaza geçirmediyseniz durup dururken korku oluşur mu bilemedim. Evet trafikte her an herşey olabiliyor, yola atlayan yayadan tutunda, önünde yol ortasında zınk diye dörtlüleri yakıp duran özellikle okul çıkışı anneleri,(bunlar 2 adım yürümezler, çocuklarını da yürütmezler ellerinden gelse arabayla sınıfın kapısına kadar arabayla gidip alırlar paşa oğullarını/prenses kızlarını, okul önüne 2. şerit olusturup dibinize yanaşıyorlar çocuk kapıyı dank diye arabama sürttü mesela kadını boğmak istedim daha yeni, böyle de salaklar, kapı nasıl açılacak onu bile düşünmüyor, tek derdi okul kapısının tam dibinde olmak ama arkada trafik mi durmuş umurunda değil 4lüyü yakınca herşey mübah zira onlara göre)taksicisi, kuryesi, minibüsü, otobüsü cidden İstanbul trafığinde gerilmeyen insan var mıdır ben sanmıyorum ama korkmak başka bir boyut. Ben mesela arrik tahammül sınırımın epey zorlandığını hissediyorum, dişlerimi sıkıyorum ama korkmuyorum. Emanet araç konusu olabilir. Bende emanet eşyayı her ne olursa olsun, keyifle kullanamam, bir an önce sağlam halde sahibine ulaştırmak isterim. Aracımı servise bırakınca ikame araç bile almıyorum zira bende paranoyak oluyorum birşey olacak diye. Sonuçta benim değil emanet. Ha kaza da olabilir ne olur olursa masrafını öderim canımı alacak değiller ama yük işte bunlar sorumlu insana. Rahat bir insan değilseniz ondan diye düşünüyorum ben.

Takside de bi hopluyorum arkada yalan yok

Araçlardan korkuyordum bir de moto kuryeler çıktı çılgın atıyorlar yan koltukta Ali Rıza Bey gibiyim yemin ederim Eklentiler IMG_0904. jpeg 37,6 KB · Görüntüleme: 23

Eşiniz de diğer motorcular gibi zikzak çiziyor muydu yollarda :) Motordan sonra oluştuğuna göre onunla bağlantılı olabilir bence de

Ehliyetim var ama kullanamıyorum çok panik yaptığım için size de çok geçmiş olsun. Bence benim korkum o savunmasızlık hissinden doğdu, iki kere uzun yola çıktık tam ekipmandık ama ben çok korktum. Ne kask ne mont ne bot giymeden son hız gidenlere hayret ediyorum hiç mi canınızın değeri yok diyorum onlar benim kadar korkmuyor ama ilginç şekilde.

Yo hayır öyle bir evliliğim yok, aksine eşim herşeyi bana danışır benimdir önceliği.

Geçen sene tam bu zamanlar eşim arkadaşlarla Caddebostan sahilde buluşucaz sen de gel dedi tamam dedim bindik motora o 7-8 km yol bitmedi, hele cadde aman Allah önüne atlayan yayalar, ters yönden gelen martılar, leş gibi trafik arkada bayılacaktım az kalsın dedim eşime çek sağa ve Şaşkınbakkal'da indim yürüdüm Caddebostan'a. O günden sonra da binmedim motora, motor sakin insan işi bana göre değil.

Yaşayan bilir Birkaç ay önce yeğenimin düğünü vardı Kına için şehir dışına gittiler Ben korkum yüzünden gidemedim tabi, küstüler Ya korkuyorum anlamıyorlar Kazada geçirmedim Arabaya bindiğim anda nefesim kesiliyor, kasılıyorum

Hangi doktora gittiniz acaba

Bu bende 3 yıl önce başladı. Ki ben araba ve hız hastası bi insandım. Asla korkmazdım. Bir köpeğe gözümün önünde araba çarptı ve travma oldu. 3 yıldır bu şekildeydim ama zamanla hafifledi. Çok nadir korktuğum oluyor oda eşim çok fena sürer makas falan atınca geriliyorum. Zamanla geçicektir ama insanı yoruyor. Bir ara hiç binmedim arabaya toplu taşımaya falan. Bide bu durumu yenmedikçe daha kötü bi hal alıyo. İlk başta hayvana çarpcaz diye korkardım sonra kaza yapıcaz diye korktum sonra kaza yaparsak ve eşim kavga ederse diye korkmaya başladım. Çok saçma yerlere gidiyodu muhabbet. Hatta bir kaç kere bağırıp eşimide korkuttum benim yüzümden kaza yapıcaktık. Olay uzamadan kendi içinde çözmeye çalış

Ben köpeğe çarpmamak için levhaya çarptım felisim. Buna rağmen kullanmaya devam ettim çünkü üstüne gitmek gerekiyor ondan sonra vazgeçseydim o korku yapışıp kalırdı bana.

Korkusuzum benim