ne acelen vardı ne zorun vardııııı ahh gençlik ah cesarett.

Kırgınlıklar var ondan böyle hissediyorsun sanırım. Benim de oldu bir kaç arkadaşımı sildiğim ama bir tanesine dayanamadım geri döndüm tekrar. Pişman da değil affettiğime. Bazen bazı paylaşılanlar bir şansı daha hak ediyorlar. Kardeşim olsun çok isterdim ondan yine de kırgınlıklarına rağmen bir adım atsan keşke. Çevremdeki her kardeşin kırgınlıkları oldu ama kaldıkları yerden devam ettiler. Sanırım kardeşliğe özenme nedenim de o her ne yaşansa da telafi eden bir sevgi gibi geliyor bana. Zor zamanında da kardeşten görürsün ilk desteği. Açıkça krgınlığın varsa söylesen keşke ilgi istediğini de söylesen keşke... Yalnızlıktan da çok mutluluk duymuyorsun gibi geldi bana çünkü . push ; E

Bende çok yalnızım dediğin gibi hiç grup olarak takıldığım arkadaşlarım olmadı hep bir yada iki kişiye değer verdim sonra onlarla da görüşmemeye başladım zamanla soğuduk birbirimizden 5 yıldır çok değer verdiğim bir dostum vardı ondan başka kimseye ihtiyaç duymazdım 1 aydan fazla olmuştur onunla da görüşmüyorum görüşmeyide düşünmüyorum kimseye bağlı değilim sonuçta hepimiz bireyiz kendimize yetiyoruz ama öyle zamanlar oluyor ki ah birisi olsa da içimi ona döksem diyorum o zamanda anneme anlatıyorum kuzen desen sertleşecek kimse yok çoğu erkek öbürleride kafa dengi değil öyle bir zamanda yaşıyoruz ki ben kimseye güvenmiyorum kırıldıktan sonra hiç bir şeyin anlamı yok yalnızlık en güzeli E

Merak etmeyin oyle abartilacak bir durum degil bu. Her insan yasaminin bir evresinde bu donemden gecer. Bazilarinda uzun surer. Bazen ben de durup dusunurum. Etrafima bakarim, cok kalabalik arkadas guruplarina insanlara. Darda kalsan kaci yaninda olur acaba diye sorarim kendime. Hayatimda hicbir zaman kalabaliklari sevmedim ben. Bazen oturdugum gurubun icinde kahkalar havada ucusurdu ben oyle bakardim. Ben insanlara her zaman mesafeli oldum. Yani merak etmeyin insan yasiyor, yasamaya devam ediyor. Korkutucu bir dusunce olabilir ama ben misal yalnizligi seviyorum. Hic kimseye hesap vermemeyi, kendi kafama gore takilmayi seviyorum. Cok evcil bir insanim da zaten. Yani zaten cok kalabalik tutmazdim cevremi eskiden de simdi hic kimse kalmadi gibi. Tek 1 kisi var, o da su aralar var yok gibi. Buna uzuluyor muyum hayir. Ben kendimi tek basima daha guclu hissediyorum sanki. Insanlara ihtiyac duymuyorum oyle.

evli değilim bi sevgilim var 1 bucuk yıldır ama sorsan bana ondanda sıkıntı cıkartırım anlatırım sayfa sayfa bende biraz daha cesaretli olsam şmdi 5 yıllık evliydim.19umda az kalsın evleniyodum iyiki yapmamışm tabii. E

Al benden de o kadar. Öylesine dolu dolu bi hayatım vardı ki; okulum, okulla aynı anda yürüttüğüm bi işim çevremde bir sürü arkadaş, beni seven bi sevgilim.. Sonra mezun oldum okulla ilişiğim kesildi, işten çıktım yeni iş bulamıyorum, çevremdeki arkadaşlarım bir bir yok oldu isteyerek ya da istemeyerek. Sevgilimden ayrıldım. Ve şimdi yapayalnızım. Artık çevremde olan insanlardan da soyutlamaya başladım kendimi hiç kimseyle konuşmaktan zevk almıyoum. Bazen gerçekten bunalıma girdiğimi düşünüyorum ama yardım alacak kadar da ciddi olduğunu üşünmüyorum durumun. Hayatımın hiç bir evresi bu kadar kötü geçmemişti

O alınganlık kötü işte. Benim yaşıt bir kuzenim vardı beraber büyüdük. Bana çok alınganlıklar etti ve her alınganlığında suçsuz olduğum halde çok üstüme gelip çok kırıcı sözler söyledi. Üç dört kere görmezden gelsem de artık ben de dayanamaz oldum. Olabildiği kadar mesafe koydum aynı şehirde görüşmüyoruz içimden gelmiyor. Çok kırdı beni gerçekten. Alınganlık bazen öyle gereksiz şeyleri büyütmeye sebep oluyor ki... Benim hiç bir kötü niyetim yokken çok yanlış anlamlar aradı ve anladı hep beni kırdı. Şimdi pişman ama artık benim tahammülüm kalmadı. Keşke böyle olmasaydık ama artık geç. Alınıp içten içe küstüğümüzde kırıldığımızda karşı tarafa bunu söylemeden trip atmak yada mesafe koymak olmuyor. Karşı tarafta anlamıyor ne olduğunu. Direkt neye kırıldıysanız söylemek daha doğru. Böylece çözüm bulunuyor yanlış anlaşılmalar olmuyor ve ilişkiler zedelenmiyor. Alınganlık etmeden çözüm arayın ilişkilerinizde bence. Çözüm bulunuyor o zaman.

teşekkür ederim canım. yazmak iyi geldi sonuçta rahatladım. farklı bir derdim daha var ama onun için konu açmalı mıyım bilmiyorum henüz

sonra noldu peki, geçiçi bi dönem miymiş. E

Farkli sayilmayiz sizden. Benimde o muhabbet olaylari 10 yil oncesinde kaldi zaten. Zamaninda sozde arkadaslar aile uyeleri dedikodu yapmaya calisirlardi ben de 'eee bundan banane, bir daha bana bunun konusunu acma' deyince insanlar zaten senden soguyorlar. Boyleleri sogusun zaten. Ben de ilk gorunuste soguk gorunurum cunku mesafeliyim ve hakara kikiri olaylarini sevmem. Ilk zamanlar bu karakterimi sevmiyordum simdi ise iyi ki boyleyim diyorum. Sizin sanirim abiniz ile olan konunuz icinizde ukte kalmis. Bir ablaniz veya kizkardesiniz olsa belki gercekten baska olurdu. Benim ablam ve kizkardesim herseyimdir. Maalesef abiler farkli olabiliyorlar. Benim abimde evlendikten sonra cok degisti. Yengem sagolsun. Yengem kendisini bizden soyutlayinca abimde diger tarafi secti ve bizim tarafi tamamiyla unuttu. Su an birimize birsey olsa abim var diyemem, kol kanat gerer mi bilmem. Ailem aman onlar mutlu olsunlar gerisi onemli degil derler hep, ben de kim ne istiyorsa nasil istiyorsa onu yasasin kafasindayimdir. Ama icten ice keske boyle olmasaydi dedigim de olur.. Annem bazen cok uzulur ben de ona uzulurum. Bizler cok konustuk bu konulari sonuca baglayamadik maalesef. siz de konusun. Icinizde kalmasin.

çok haklısın. ama ben seviyorum herkesi. ne yaptılarsa affedebilcek bi kalbim var. sevmediğim bi huyum işte. yıllar önce görüştüğüm birini bile görsem son görüşmemizden 2 gün geçmiş gibi davranırım. herkesi kendimden cok düşünürüm iyilik yapmak hediyeler almak mutlu etmek isterim/ isterdim. sonra dedim ki yanlış yapıyorum galiba. ben hep veren olamam ki. baktım ki ondan sonra pek kimse kalmıyo. soğugum işte. gerçekten çözümü biliyorum. onlara ayak uydurmam lazım ki bu durumdan cıkayım. mesela. sürekli saçmalayan bi arkadaşım var. onun konuşmalarını cekmemek için iletişimi koparttım. telefonda konuşurken yatar telefonu yastıga koyar sadece hımm yaa aaa nidalarıyla konuşmaya katılırdım. bunu tekrar yaparsam yalnız kalmamış olurum sonraa. ssürekli aşık olan sürekli ayrılan sürekli bi daha olmaz böyle hepsi işte. falan diye konuşan ama hayatında hiç bir zaman konuşmadığı biri olmadan günü geçmemiştir. bana ters bu durum. bunada göz yummalıyım. sürekli küfürlü konuşan öyle konuşmaktan zevk alan kız arkadaşımla sırf yanlız kalmamak için hiç rahatsız değilim gibi yaparaktan konuşabilirim kimseye tahammülüm sabrım kalmamış işte kaynak bu. biliyorum ama çözümü varmıdır bunun.

benim hiç bir zaman öyle grup olarak takıldığım! arkadaş cevrem olmadı, gerçekten istemediğim için olmadı tabii. biraz soğuk görünüyorum ben ama insanları tanıyana kadar sonra içimdeki canavar çocuk hep cıkar dışarıya. hiç bi zaman boş muhabbet edip dedikodu yapmadım, kanki kanka diye diyalog kurmadım itici geldiğinden. hepte böylelerinden uzak durdum buyüzden sivrilen ben oldum onlardan farklılaştırdım kendimi. bukez iyice uzaklaştım tabii onlardan. bende seviyorum bu yanlızlığı ama etrafımda yapmacıkta olsa birileri samimiyet kurmuş birileri kuzenleriyle takılıyo birileri kardeşleriyle beraber sanırım bende problem bitek ben mi varım bunlardan uzak dedim. coktandır diyorum ama bugun bi patlama yaşadım üstesinden gelmedim işte. çok teşekkür ederim samimi yanıtınız için ayrıca

anladım ama işte ben çözmek istemiyorum. sorun yapıyorum çünkü bi eksiklik hisseder oldum. sanırım geçiçi E

ozelden attim canim

yok canım mutluysan sorun yok. ben yapamazdım yapamadım da göreyim ya bebeğinii

yalniz degilsin, bende oyleyim Hikaye ayni Birileri bi sekilde cikti hayatimdan ve sanki kimseler kalmadi Bende kimseyi istemedim uzun sure Ve oyle alistimki, kimseye ihtiyac duymuyorum en yakin dahi

daha ilk günden sorunlar yaşadık ailecek. nerdeyse nişan atılıyodu abim kafasında bitirmişti bile kaynanası naptı etti barıştırdı. ogünlerden kalan ailecek kırgınlıklarımız var. ben ailemi üzdüler diye daha fazla üzüldüm ama elden bişey gelmiyo unutulmak zorunda aileler için. ben yinede öfkeliyim. öyle bi şey yaptı ki. ailesine yakın bize uzak ev aldılar. hem bize bayaa uzak ailesininse dibinde. gerçekten cevrelediler abimi. birazda bu yüzden öfkeliyim ona. abimse farkında bile değil ne oldugunun çünkü sürekli dolduruluyo. öyle saçma şeylere inandırmış ki abimde hipnoz olmuş gibi gidiyo peşinden. hep duyardımda hiç yaşayacagım aklıma gelmezdi. kötü görümce seçildim böylece tabi.. ama yüzüne gülüyoruz yapcak bişey yok. ben hep abime kızıyorum aklı fikri yok mu sanki 32 yaşında adam.

vahim cidden degilmi neyseki abartmıyomuşum kendi kendime dert mi ediyorum diyorum artık.

evet benzer yanlarımız var. genelde böyle arkadaşlarım olamadı. hep gülelim hep kaynatalım.. işe yarayan hiç bişeyle ilgilenmiyolar ki. banada gereksiz geliyo işte. ne güzel hem kardeşin hem ablan var yani. işte kıskanırım bunu. umarım baglarınız hiç kopmaz... ama abi konusu... evet ben buna katlanamıyorum artık. konuşmadım şimdiye kadar ama yine gurur yine inat yapıyorum o görsün isterdim ama yok olmıcak biliyorum o anlayamaz ki görmüyo bilmiyo bile. benmde sevgili! yengecim halletti kurdu mesafeyi. onun yüzünden hayatımda kin duydugum biri var artık ve bunu hiç istemezdim. yinede geldiginde samimiyetçilik oynuna karşılık veriyorum. ama bi nokta koyma zamanı geldi artık bana zarar veriyo bu durum..

gerçekten insanlara gerek duymuyorum, soğudum herkesten yalnızda hissetmezdim kendimi ama böyle bişeyler hissetmeye başladım artık. cevreme bakıyorum da öyle anlıyorum zaten farklılığı.. napabilirim ki hiç bişey yapamıyorum.

hep böyle demekki. olmayanın yokluğu hissediliyo.. kardeşim olsaydı belkide mutlu olurdum. böyle tek cocuk gibi kaldım evde, oysaki bi abim vardı cokta yakındık birbirimize böyle gidişiyle büyük bi boşluğa düştüm. ne kötü bi his.. E

Merhaba kızlar. bi sorunum var. kardeşler, kuzenler, arkadaşlar, dostlar... bunların hiç birinin olmadığı bi hayat düşünün. bi şekilde tüm arkadaşlarımı dostum olabilecek olanları hayatımdan çıkarttım. isteyerek yada istemeyerek oldu bu. birileri var etrafımda ama kimseyle konuşmak gelmiyo içimden sorunum oldugunda konuşmaya ihtiyacım oldugunda bile hiç kimseye selam vermiyorum bi kaç yıldır. bir abim var evlendi 2 yıl önce ama artık iletişimimiz bile yok yani kardeşin olmasıda bişey ifade etmiyo hayatımda. şu günlerde ergenlige girer gibi ne düşünsem sanki kocaman sorunlar büyüyolar gözümde. bitek buda degil yani şu günlerde kafamı kurcalayan... peki ben ne yapmalıyım? bu bi sorun degil midir? böyle olan bitek ben değil miyim? aslında benim gibi olanlar varmı merak ettiğimden sormak paylaşmak istiyorum.. cevaplarınızla belki biraz rahatlarım dedim.. durumlar bende vahim

bende bi ara oyleydim hickimseyle konusmaz kimseyle dertlesmez arkadaslik yapmaz ve suratim hep asik olur gulmezdim bile dusun yani okadar yanliz hissediyodum kendimi

psikoloğa gittin mi hiç? E

canim anlattigim gibi degilim artik ama cokda bi arkadas cevrem yok iki arkadasim var samimi degilim oturupda bisey konusmam zaten bu devirde kimseye guvenmiyorum ben bide yanlizliga bu duruma alistim yukarda anlatmissin ya o selam versin once ben niye vercem gibi ben hala oyleyim ama bunu bi sorun gibi gormuyorum artik

Kuzu bak banada çok yanlızsın diyorlar annem bu durumundan çok muzdarip ama gell bana sor Günlerim dolu dolu çabucak geçiyor biricik ablam var hayattaki tek aşkım onunla sohbet ediyorum Telden konuşuyoruz,1 tanede çooook eski bir arkadaşım var 2 hafta birde onunla konuşuyorum hepsi bu kuzenlere vakit bulamıyorum ne mi yapıyorum bütün gün ev işi, temizlik, yemek, ders, kitap, spor, yürüyüş, bakım, internet özellikle KK bi bakıyorum gün bitmiş ohh diyorum boşa hiç zaman harcamamışım luzumsuz insanlarla ben yanlız gibi görünüyorum ama asla kabul etmiyorum ben yanlızssam ooo herkes yanlız o zaman diyorum kitaplarım var ablam var işlerim var müziklerim filimlerim var var oğlu var

Durumlar cidden vahim

24 yaşındayım J Janet Jak Esim Durme, durme

var cnm var bende aynıyım kaç yıldır evdeyim fakat arkadaş olmak istemiyorum kimseylede çünkü ne zaman biriyle muhatap olsam sırtımdan vuruldum. onun için aslında konuşmaya ihtiyaç duyuyorum hemde çok fakat artık kimseye güvenmiyorum ve dediğin gibi nefesimi tüketmekde istemiyorum açıkçası gerçek dost yok artık...

Butun arkadaslarimi sevgililerimi hatta ailemi uzaklastirdim kendimden.. Ailemden kacip sehir disindan istanbula okumak icin geldim basta her sey guzeldi cevrem vardi sonra icime kapandim onlari da kaybettim sonra dort senelik beni cok seven erkek arkadasimi uzaklastirdim kendimden ayrildim sonra bir erkek arkadasim daha oldu bir bucuk senelik onu da biktirdim o da dun gitti :) abim istanbulda ama her aradiginda bahaneler uretip bes senedir onu da kendimden soguttum aramaz sormaz ihtiyacim olursa kosmaz.. Yapayalnizim :)

arkadas nedense bu kuzenlerden en azindan birinden kazik yiyoruz bu ne ya bu ne bicim aile kan bagi nasil kuzen bunlar

Rica ederim bende de dert çok yazınca biraz geçiyor gerçekten aç canım sonuçta bdv onun için var E