Seni çok çok iyi anlıyorum ve bende tüm bunları yaşarken herkes bunları yaşıyo olamaz diye düşünmüştüm. Üstelik eşim de yanında değildi görev gereği. Böyle yaşamak istemiyorum diyodu beynim. Evet seviyodum ama içim öyle dolup tasmiyodu. Oğlumla beraber ölmek için dua ediyodum Allah'ım al canımızı diye ağlaya ağlaya dua etmediğim gün kalmamıştı. Günler geçtikçe toparliyo ve inan çoğu anne tıpkı bizim gibi hissediyo. Aslında o doğumu yaparken sadece bir bebek dünyaya gelmiyo bizler aynı zamanda bir anne de doğuruyoruz kendi içimize. Çok zor günler yaşadım hepsi geçti bebeğim şuan bir yaşında ben 6 aylık olunca kolik bitince rahatlamıştım. Bazı bebeklerde kırkı çıktıktan sonra bazılarında 3. Aydan sonra geçiyormuş. Bol bol dua et kendini tutma ağla, ağlamak da bir nebzt rahatlatıyo. Allah kolaylık versin geçiyo inan hepsi geçiyo

yaaa tabıkı gececek o bebek hep 33 gunluk kalacak degıl ya sonucta buyuyecek buyudukce gececek degısecek :) lohusa sendromu yasıyorsunuz bebek buyutmek cocuk bakmak zor ısler hele de yalnız buyutenlerdensenız bebek gazlı aglayan bebekse hıc kardesınız yegenınız de olmadıysa bakımda bılmıyorsanız yanı ben boyleydım cok zor oluyor dayanıınn sabredın acın muzık dusunmemeye calısın

Bunca yıl annelik güzellemesi yapanlar da etraftan çekindiklerinden yapmışlardır. Doğumdan sonra hepsine tek tek hesap sordum, hani güzeldi dedim, herkesten gelen cevap "ayyy çok zor ama güzel tabi" oldu. Kimsenin uykusuzluğu, arka planda sürekli mızıklama sesini, istediği şeyi yapamamayı sevdiğini zannetmiyorum. Hele ki hiç bir tepki vermeyen bir insan yavrusu varken... O bağ zamanla kuruluyor ve zamanla çekilen çilelerden çok çok üstün bir sevgi oluşuyor.

Daha çok erken canım. Doğurmadım ama ablam gelınımız dogurdu. Bunlar ılk basta cok normal. Zamanla gececek ınsallah.

Aynılarını yaşadım lohusa sendromundasin şuan hepsi geçiyor kolay olmuyor ama geçiyor unutuyorsun sonra ikinciyi istiyorsun.. ağlamaları gazi hepsi normal aslinda.. Bakan varsa eşinle bir saat iki saat gez bı kahve iç dışarda yaşadığını hisset..

Ilk 90 gun annelik yedirmek alt temizlemek ve uyutmaktan ibaret zaten. O size siz ona alisama kadar boyle malesef. Herkeste boyleydi yalniz degilsiniz.

Aynen öyle. Ben öyle lohusa sendromu yaşamadım e tek başıma 3çocuk büyüttüğüm için uykusuzluğa yorgunluğa bünye alışık haliyle. Ama biraz büyüsün birbirinize alışın daha ayrılamıcaksınız biz hala yapışığız meselao da daha çok minik senin kokuna sevgine ihtiyacı var bu zamanları çok güzel oluyo minicik ben çok özledim ozamanlrı valla tadını çıkarın hepsi sezeryan olmasa 30 yaşıma doğru bitAne daha yapardım bebiş

İlk çocuğumda bende de delice bir sevgi oluşmadı çok normal çünkü ilk defa tattığımız bir duygu, emek harcadıkça zamanla o bağ oluşuyor. Siz farkında değilsiniz ama çocuğunuzu emanet edip yatmaya bile gidememeniz içten içe evladınızı sahiplendiğinizi gösterir. Öncelikle bir sakin olun, etrafınızda yardımcı olmak isteyen birileri varken bebeğinizi bırakın gidip sıcak bir duş alın, sakinleştirici bir bitki çayı içip biraz uyuyun. Sizin bu asabi yapınız da bebeğinizi gerer bu yüzden uyuyamayabilir. Hem bu aşırı korumacı davranış sizde ruhsal sorunlarada yol açabilir biraz sakin. Eşinizin de çocuğunuzla bağ kurmasına izin verin yoksa ileride çok pişman olursunuz. Bebeğinizi güle güle büyütün

Bebeğinizle ilgili kısma yorum yapamıycam. Allah kolaylık versin. Kolik bebek olabilir belki. Bağ konusuna gelince, ben kimsenin öyle bebeği gördüğü anda müthiş bir bağlılık, sevgi patlaması falan yaşadığını düşünmüyorum. Bebeğim ilk doğduğu zamanlarda sürekli olarak kendimi sorguluyordum öyle bi sevgi patlaması falan yapamadığım için. Gün geçtikçe bağlandığını farkettim. İlk dönemleri bitip de çevreyi algılamaya başlayınca keyifli bir döneme başladık. Şu an kendisi için çıldırıyorum. Uyurken uyansın diye bekliyorum. Ha bu demek değil ki uyanıkken de biran önce uyusun da dinlemeyin diye beklediğim gerçeğini değiştirmiyor çünkü biz de insanız. Yorgunluk, lohusalık, bebeğe alışma vs derken biz de şok içinde oluyoruz, kendimize gelmemiz, durumu kabul etmemiz zaman alıyor. Hiç canınızı sıkmayın bu konuda. 2 ay sonra falan bu düşündükleri izle gülüp geçeceksiniz

Bir aylık bebeğin memeden ayrılınca uyanmasi çok normal, 9 ay boyunca sizin kokunuzu, kalp atışınizi duydu. O yüzden sizi istiyor. Özellikle ilk 3 ay yapışık yaşayabilirsiniz, bu süreç uzayadabilir, kisaladabilir. Siz şöyle olmalı böyle olmalı diye düşünmeyin, bebeğinizi ve içgüdülerinizi kılavuz alın. Belki bir sling edinirseniz işleriniz kolaylaşır. Benim oğlum çok uzun süre öğle uykusunda beni aradı. Bir dönem geldi gece beni istedi. Hepsi geçti, herşey değişti. Hiçbir şey alışkanlık olmadı. Dönem dönem ihtiyaclari değişti, ihtiyac karşılandıkca düzenini buldu.

Lohusa bir kadına böyle yazarak kazandığınız Ödülünüzü nerede verelim, malum corona var tören yapmayalım evinize gönderelim diyoruz ama sorun olmaz umarım sizin için. Kabul edemem derseniz de kırmızı halı ödül töreninde teslimini yaparız TEBRİKLER

Geçecek ve bu günleri gülerek hatırlıcaksınız. Ben lohusalık depresyonunu dibine kadar yaşadım. Doktora gittim. Kızım ağlar susmaz ya ona bişey yaparsam diye çok korkuyodum. Sütüm yetmiyodu onu ayrı takıyodum. 1 yaşına kadar battaniyede salladık. 3 ay kucağımda uyudu. Gece uyusun diye arabayla tur atıyoduk. Morarana kadar ağlardı. 3. aydan sonra yavaş yavaş düzene giriyo. Birbirinizi tanıcaksınız zaten. Şimdi o mis bebek kokusunu içinize çekin. Çok çabuk büyüyo ufaklıklar kızım şuan 2 yaşında ve bebeklik halinden eser yok.

Kanguru bende aldım şu an kangurunun içinde göğsümde uyuyo original Guru Anneler

Normal. Büyük bir çoğunluk yaşıyor bu anlattıklarınızı. Hatta daha fazlasını. İnanın geçiyor. Bu bir süreç. Bazen hiç geçmeyecek gibi gelir, böyle zamanlarda geçici olduğunu hatırlayıp rahatlayın. Bebeğinize karşı hislerinizde çok normal bakmayın instamom annelerine, çoğu kadın az ya da çok böyle hissediyor ama çevre baskısı sebebiyle ya da yadırganma endişesiyle dile getirmiyor. Yalnız değilsiniz. Çok güzel günleriniz olacak göreceksiniz.

Büyüdüğü zaman ah o bebeklik zamanlarini keşke geriye alabilsem daha çok koklayabilseydim diyeceksiniz. Yeni doğum yapmışsınız, normal bu duygularınız. Biraz daha pozitif bakmayı deneyin.

Gerçekten geçecek biraz sabır. Şuan anneliği tam olarak hissetmemeniz normal daha anne olduğunuzun farkına bile varamadınız yorgunsunuz. Ama geçecek kızım 2 buçuk yaşına yaklaştı şuan diyorum ne çabuk büyüdü zaman ne çabuk geçti. şuan en hızlı büyüdüğü aşamada size çok ihtiyacı var sabırlı olmaya çalışın. 40ı çıksın daha alırşırsınız. 3 aylık olsun başını tutmaya başlasın, başını kaldırıp size gülümsesin dünyalar sizin olacak. Biraz sabır sadece 1 ay geçmiş bile

Şey bu sanırım 6 ay önce ben Şun 6,5 aylık bebeğim var tamda her şey anlsttıpın offf 20-40 gün arası saat 01.00 başlayıp 06.00 kadar kesintisiz ağlayış tek çözümün sallamak bedenim de fiziksel değişikler her şey ne kadar da kötüydü ya ben niye başkası gibi sevmiyorum bağ mı oluşmadı acaba Ahh sütğm de az mama veriyorum Eşime de gıcığım niye bilmiyorum Ahh şu bu düşünceler hep lohusalıktan Bu gaz sancılarından çok ağlıyorsa üzülme güzel kilo alıyordur çok gazı oluyordur ve doktorun dediğine göre gece veya sabah erken saatlerde bebekler daha çok ağlarmış ben Ne zaman nasıl mı geçti 40. Günden sonra yavaş yavaş toparlanıyorsun. Destekçim annemdi güvendim ona benim niye Farklı oldun bende her kadın gibiyim dedim İlk zamanlar çok zor oluyor gerçekten ama büyükdükçe onu daha çok anlıyorsun belki yine zor ama alışıyorsun o eksik bağ olayı 1-2 gülsün hele canını veresin gelir Bu kafa geçici kendini rahatlar geçecek de az büyüsün de allah sağlık versin güzel günler yaşayın inş

Doğumdan sonraki üç ay gebeliğin 4. Trimester ıymış.. Çok zor Yaşadım Geçecek Bebeği bırak annene Süt sağ ver annene sen uyu Başka yolu yok canım

Gecmeseydi şuan hepimiz aynı durumda olurduk çoğumuzun yanında annesi hatta eşi bile olamıyor. Lütfen geçecek sakin olun o çocuk elbet ağlayacak sadece cnai agriyinca ağlamaz neden herkrste bu algı var. Gazi var aç diye de ağlamaz herşeyi o şekilde ifade edebildiği için ağlar bebekler beni kucağına al diye de aglayablr ninni söyleyin masaj yapın banyo yaptırın siz enerjinizi de ona veriyorsnz çözüm üretmeye bakın önce sakinlesn. Bizlerde çocuğumuzu kimseye babaya dahi emanet edemyrdk şimdi babası alsada az uyusam diyorm :) hepsi geçiyor emin olun

Allah aşkına yargılayacak şükürsüzlükle suçlayacak olan yorum yapmasın Lohusayım 33 günlük bir kızım var. Sabahlara kadar kucakta. Bıraktığım an çığlık kıyamet. Uyutuyorum emek emek 5 dk içinde uyanıyor. Sarılık oldu bol emzirdik atlattık. O dönemde uyansın diye uğraştık şimdi uyumuyor. Gündüz de çoğu zaman uykusuz huzursuz. Gaz damlası başladık ile yarar mı yaramaz mı meçhul Kuzumla bağ kuramıyorum. İçimden annelik dolup taşmıyor. ben kötü bir anne miyim bilmiyorum. Onu doyurmaya, uyutmaya, altını değiştirip gazını almaya programlanmış gibiyim. Tabi ki çocuğumu çok seviyorum ama öyle anlatıldığı gibi çılgınlar gibi seviyorum aklımı yitiriyorum durumum yok. Standart ölçülü bir sevgi. Bu normal mi bilmiyorum. Bunları herkes mı yaşıyor onu da bilmiyorum. Yalnız hissediyorum. Eşim annem babam her an yanımda ama ben bebeği onlara bırakıp uyuyamıyorum bile. Bazen o ağlarken çözüm bulamadığımda öyle öfkeleniyorum ki kendimi camdan atmak istiyorum. Nolur biri bana geçecek bizde yaşadık desin. Çok korkuyorum bu çocuk nasıl büyüyecek

Yaşadıklarının çoğunu bende yaşıyorum. Bütün bebek anneleri yaşıyor.. Sabırlı olup durumu akışına bırakman, kafanda büyütmemen lazım. Şuan bebeğinle aşırı bir sevgiye, aşka düşmüyor olman çok normal lohusasın ve bebeğinin öncelikli ihtiyaçlarının icin de duygu karmaşası yaşıyor olabilirsin. Ve düzeniniz oturdukça hele bir ele avuca gelsin onu sevmelere, öpmelere doyamayacaksın Ayrıca canım gaz damlasının yanında probiyotik damla kullanıyor musun? Gaz damlasından çok probiyotik damla bağırsak düzenini sağladığı için bebek de rahatlama oluyor. Doktorumuz bize biogaia diye bir damla yazmıştı o sayede bebeğim çok rahatladı hatta sadece onu kullandım gaz damlasını bile kullanmadım. Bir de nacizane bebeğinin gazını emzirme ortası ve sonunda mutlaka almanı öneririm bu onu çok rahatlatacaktır. Gazını çıkarmadan asla uyutma canım..

Hepsi geçecek merak etmeyin tam 2 sene zombi gibi gezdim uykusuzluk sinir stres bana yardım eden kimsede yoktu etrafımda ama buyudukce cocukla bağıniz güçlenecek zamanla bunlar geçecek merak etmeyin sakinlesecek çaylar vs için arada 1 saat kendinize zaman ayırın 6 aydan sonra gaz problemleri geçiyor ama bizim 2 surdu kabızlık dişler derken geldi geçti sabır

Huysuz bebeği olan anneler de sizin hissettiklerinizi yaşıyorlar, kesinlikle yalnız drieğilsiniz.. Annelik bu şekilde başlıyor bazısında.. bebeğinizi çok seviyorsunuz, onun kılına zarar gelsin istemezsiniz ama tahammulunuz kalmamış.. benim de çok zor geçmişti benim şansım annem bebek konusunda çok becerikliydi o kadar küçükken alıp bakıp beni dinlendiriyordu.. o yanımda olmasaydı çıldırırdım herhalde.. Yakında düzelecek ve sizin de rahat uyuyacağınız en azından 3-4 saat günler gelecek. O zaman tadını çıkarın. sağlık, mutluluk dilerim:)

Valla size söyleyecek çok lafım var da neyse.

Gecıyor ve suan boyle hıssetmenız cok normal. Esınız ılgısız mı? Eger standart ılgı gosterıyorsa soyleyın daha cok ılgılensın. Anne babanıza emanet edıp uyuyun baska turlu toparlanıp bebegınıze yetemezsınız. Bende aynen boyle hıssettım. Dr gaz ıcın nurse harveys dıye bır damla vermıstı cok ıyı geldı ve gaz masajı da etkılı oldu. Ilk zamanlar cogu kadın ys annelıkle dolup tasıyor ya da sızın gıbı hıssedıyor cok normal daha dogumun zorlugunu ustunuzden atamadınız. Uykusuzluk ve bebegın huzursuz olması da eklenınce ınsan hıc gecmeyecek sanıyor. Yanınızdayken yuzustu yatırın faydası oluyor. Daha baska yardımcı olabılecegım bır konu varsa seve seve cevaplarım

Aileniz yanınızdaymış lütfen onlardan yardım alın, izin isteyip dinlenin, uyuyun. Geçer elbet ama bu zamanları daha az hasarla atlatmak için destek isteyin.

Taze taze bildiriyorum. :) Hepsi azalacak ve düzene girecek. Bize muhtaç bir canlı elbette bazı bakımları için kendimizden feda edeceğiz. Dışarıya alışması için yardımcı olmalıyız. Eşinizden, ailenizden yardım almalısınız. Emzirme işini bitirdikten sonra bırakın gazını eşiniz çıkarsın. Bezini anneniz değişsin. Çok uykusuz hissettiğiniz uyuyun ki hem dinlenebilin. Hem de bebeğinize daha verimli olabilin. Unutmayın en çok süt yapan şey uyku. Ve sabırlı olmanız için de uyumanız gerek. Ayrıca her gün banyo yaptırıp banyo sonrası masaj rutini oluşturun ve bunu akşam aynı saate getirin ki akşam uykusuna geçişi kolay olsun miniğin. Banyo sonrası bebekler yorulur emer ve daha uzun uyurlar. Kokunuz ona güvende hissettiriyor bu nedenle kucak istiyor olabilir. Üzerindeki tişörtü çıkarıp beşiğe yanına bırakan anneler duymuştum. Gece gündüz ayrımını oluşturabilmek için gündüz aydınlık sesli ortamı, akşam 7den sonra ise sessiz loş ışık ortamını sağlayın. Her geçen gün daha iyi olacak. O kadar çabuk büyüyorlar ki.. Bu zamanları da özleyeceksiniz diyenler haklı çıkıyor.. Korkmayın lütfen tadını çıkarmaya çalışın..

Annelik zor ve meşakkatli. Evet geçecek. Gececek ve sen bebeklik hallerini özleyeceksin bile. İkiz kizlarim var şimdi 5 yaşındalar. Ucuzleri dorduzleri olanları düşünüp motive oluyordum. Sabret Allah sağlık versin.

HEPSİ GEÇECEK DOSTUM ❤❤❤

Hepsi geçecek, neler geçmedi ki bu geçmesin. Ne zaman geriye akiyor ne de durdugu yerde sayiyor hep ileriye dogru akiyor ve zaman içinde yaşanilan her zorluk, her aci mazinin sayfalari arasinda yerini aliyor geçiyor işte her şey geçiyor...

İlk cocukta bende aynı böyleydim. Sabki yasamiyordum ama iş görüyordum gibi bi duyguydu. Gaz sancisindan dolayi uyumuyor olabilir, büyüme atagi geçirdiği icin uyumuyor olabilir... manduca markasinin bebek tasima seyi vardi kangurumj diyorlar? Ben ondan cok memnundum hatta ikinci el almistim en rahati o diyebilirim, onunla bebegi tasisaniz daha kolay olur. Huzursuz oldugunda balkona cikiyordurk veya disarida yürüyüş yapıyorduk genelde bebekler rahatliyor temiz havada. Telefonunuza cocuklar icin olan beyaz ses fön sesi gibi bir program indirebilirsiniz oda fayda etti bizde. Çocuğu yatirirken kundak müthiş fayda sagladiz sok olmustuk demin ciglik cigliga olan cocuk basi birden sustu diye. Anne karnindaki gibi galiba hissediyorlar kundakla boyle sicacik dar alan filan:) Bide benim afedersiniz cok dikişim vardi otursam oturamiyom... uyuyamiyorum berbatti vallah ya kim ne derse desin... ama gececek sabredin lütfen mis gibi bağda kuracaksiniz

Lohusa Sendromu olabilir, ağır geçiriyor olabilirsiniz.

Gazdan kaynaklı öyledir azicik sabret geçecek. Benimde kizimin biri kolikti susmaz uyumazdi. Artik sinirimden bende onunla aglardim. Belki bu durumdan belki ilk çocuklarımın ikiz olduğundan hep koşuşturmadan o yoğun deli sevgiyi bende hissedemidumAblacimm tamam geçecek dediğimi bilirim bebeklerimeAma şükür geçti onlari canimda yüreğimde hissettim zamanla. Ama 2. dogumum da o deli sevgi aninda oluştu neden bilmiyorum

Bu benim annem işte. Aynı cümleleri bana çocuğumu sevemiyorum, anne olmak ağır geldi dediğimde kurmuştu. Aklına şimdi mi geldi? O zamandan beri annemi asla affedemiyor ve kendisiyle nadiren görüşüyorum. Annelik bu değil çünkü. Ben de katı görüşlü insanların neden anne olduğunu anlayamıyorum mesela. Ne verebilirler o çocuğa? Bana bir şey veremedi mesela annem. Muhtemelen beni doğunca çok sevdiğini falan zannetti ama büyüyüp BEN ONUN GİBİ OLMADIĞIMDA, çocuğumu sevmediğimi söylediğimde hastalıklı veya anormal olduğuöu düşündü ve hemen böyle rest çeken konuşmalar yaptı. Beklenen tek şey sarılıp geçecek demesi, moral vermesi, zor durumu atlatmasına yardımcı olmasıydı altı üstü ; boş yargı dağıtması değil. Siz de böyle insanı dibe çeken tiplerden birisiniz. Bu tarz yoğun psikoloji içeren konularda olumlu değilse yorum hiç bir şey söylememek de bir erdem bence. Ve maalesef zannettiğinizin aksine geçiyor. Deli gibi seviyorsun, iyi ki diyorsun hatta bütün çekilenlere rağmen ikinciyi düşünebiliyorsun.

Her iki doğumumdada yaşadım kızım şuan 11 aylık aşırı mızmız zaten kolikti saatlerce ağlardı şimdide uyumuyo sürekli ağlıyo o canım canım yok hayattaki en güzel şey iyiki doğurdum evreleri bence ileride yaşanıyo kokusu çok güzel bakımı çok zor hala yaşıyorum o duyguları ama zamanla hafifliyo dert etme geçecek inş kolik değildir anne hamileyken yaşadığı stres nedeniyke bebekler etkilenir oda yaparmış koliği benim kuzenim vefat etti üstüne zaten doğuma kadar kusma yaşadığım bi gebeliğim var o stresler bu hale getirdi diye düşünüyorum

Korkmayın bence çoğu kadın aynı duyguları yaşıyor, doğum sonrası bunları anlatan arkadaşlarım var. Ne güzel mis kokusunu çekin içinize bebeğinizin Allah sağlık mutluluk huzur versin, iyi insanlarla karşılaşsın inşallah.

Ilk 3 ay zor ve yorucu geciyor. Bebegi bir saatligine birakip disari cikabilirmisiniz? O bile rahatlatiyor. Emziriyormusunuz? Emziriyorsaniz, emme araligi en az 2 saat olsun. Bundan dolayi rahatsizlaniyor olabilir. Siz biraz gerginsiniz onuda hissediyordur yavrucak. Bende ilk bebegimde cok gergin ve stressliymisim. Sonradan farkettim. Oda huzursuzlanir aglardi. Ikinci oglumda gayet sakindim ve cok huzurlu bir bebekti. Cok nadir aglama krizleri olmustur

bir bebegin sorumlulugunu kaldiramayan kisiler dogurmasin. ayni sekilde evcil hayvan da edinmesin. omzunda yük olarak gördügün bir cani sevemezsin zaten. size zor gelmis gözünüzde büyümüs hersey olan bu.. daha önce düsünmediniz mi hic bir cocugun nasil büyüyecegini de simdi akliniza geliyor? yargilamayin demissin ama sizin gibilerini anlamak mümkün degil.. hepsi gececek diyemeyecegim ben. gecmeyecek cunki o bir can. herdaim istekleri olacak. hatta degisecek bu istekler. büyüdükce de cogalacak. en fazla siz alisacaksiniz. yoksa birseyin degisti yok yani kimseyi kandirmaya gerek yok

Kolik olabilir, huysuz bir bebek olabilir ve en önemlisi geçmeyebilir. Bunu ne zaman kabullenirseniz, o zaman durumla başa çıkabiliyorsunuz. Sizi çok iyi anlayan bir anneyim emin olun. Annelik dışında insansınız da, bu hayıflanmanız ve yorulmanız da normal. Zamanla azalacak, kısa sürmeyebilir. Fakat siz de alışacaksınız, öyle düşünün.

Kırkım yeni çıktı benimde, sezeryan oldum sonrasında canım çok yandı göbeğim kocaman kaldı hep bakıp bakıp ağladım. Göğüs uçlarım yara oldu ağlaya ağlaya saatlerce emzirmeme rağmen doyuramayıp mama verdiğimde yetemiyorum deyip ağladım. En son mastit oldum canım artık o kadar yanıyodu ki bebeği istemiyorum, ben annelik yapamıyorum, hayatı boyunca bana bağlı ben hazır değilmişim diye günlerce ağladım... Saatlerce emdiği için emzirmek dışında kucağıma almıyodum hiç. Sonra mastit geçti, göbeğim az bişi kaldı, göğüs ucu yaralarına alıştım, mamayı kabullendim. En önemlisi bebeğimi sevmeye koklamaya başladım. Kendinize zaman verin hepsi geçicek sorunlar azalacak. Bebekler dış dünyaya bizde onların varlığına alışıcaz zamanla kolay değil hayatımız değişti

Gececekkkkkkkkk Karşılıklı ben seni çok veriyorum. iyi ki varsın dediginiz günler gelecek Gececekkkkkkkk Aktivite yaptığıniz gunlee gelecek Gececekkkkkkkk El ele parka gideceksiniz

Anne değilim ama hepsi geçecek, bu konunuzu tebessüm ederek hatırlayacaksınız :)

Ayrıca o deli sevgi gerçekten çok çok sonra o luyor ilk zamanlar neyin ne olduğunu bile anlamıyorsun içindeki sevgi nedir bilemyorsn bunları düşünmeyin bence

Şu yazdıklarınızı kolik anneleri anlar sadece ne zordur kolik bebek bakmak. Bir de hep böyle devam edecek sanıyorsunuz bilmiyorsunuz çıkmaz bir sokak gibi. Yemek yiyemezdim, WC gitmek lüks olabilir mi lükstü benim için. Böyle olunca sürekli yorgun, uykusuz bağ oluşmuyor sanıyorsunuz. Böyle olmuyor 4-5 aylıktan sonra daha rahat oluyor. Benim oğlum şimdi 5 yaşında bebekken o çektiren çocuk şimdi maşallah. Senin de öyle olacak sadece sabır. Göğsüm de, omzumda yatırdım 4-5 ay :) kucağa alışır diyenlere de aldırma

İlk doğduğu günden itibaren yeğenimde bu durumu yaşadık.. Aynı saatlerde özellikle ilk 2 aylıkken ağlama krizleri tutuyordu ne yapsak susturamıyorduk. Kucakta sallamaya alıştırmıştım bir de gerisini siz düşünün... Herkes 40'ı çıkınca geçer 3 aylık olunca geçer 6 aylık olunca geçer diye diye habire bir tarih veriyordu... O ağlama krizleri uykusuzluğu falan hepimizi bitirmişti. Bizde gaz damlası kullanmıştık Gas R... f D... diye bir şeydi memnun kalmıştık ondan.. Şimdi 7 aylık oldu bu sefer başka başka yaramazlıkları çıktı annelik hiç kolay değil ne yazık ki o zorluklar hiç bitmiyor.. Allah yardımcınız olsun.. Şimdi hem lohusa olduğunuz için hem de yorgunluk, uykusuzluk sinirlerinizi bozduğu için duygularınızda karman çormandır muhtemelen... Kendinizi hiç suçlamayın o yüzden.9 ay binbir zorlukla taşıması, doğumu, lohusalığı, beslemesi, büyütmesi vs. oldukça zorlu bir süreç, sinirlerinizin yıpranması çok normal.

Bende aynı şeyleri yaşadım korkmayın bebeğinizle güzel anların tadını çıkarın geri gelmiyor sonra o günler.

Gecicek, gaz icin masaj yapin, bol bol krem bebe yagi ile yapin, youtube da videosu var, biraz daha buyuyup, size tepki vetip gulucuk atyikca srvgiyle dolacaksiniz etki tepki aldikca bunu guzelligin annesi benim diye mutlu olacaksiniz gececek, bir yegen ve 6 aylik premature ikiz annesi olarak soyluyorum

Ben bir anne değilim. Ama aldığım eğitim ve isim sebebi ile bebeklerle ve annelerle çalışıyorum. Yaşadıklarının hepsi normal. Çocuğunu sevmiyor değilsin, sadece anne olmaya alışmaya çalışıyorsun. En büyük iş esin ve ailene düşüyor. Destek iste, sakın çekinme. Senin olduğun kadar eşinin de bebeği, bırak biraz o ilgilensin. Postpartum sendromu, yani halk arasında lohusa depresyonu olarak bilinen şey de olabilir yaşadığın. Bunun için de profesyonel destek alabilirsin. Ama inan geçecek

hersey gececek ailen yanindaysa bebegi birak onlara, uyuyabildigin kadar uyu.

Bebegine dokundukca, ilgilendikce sevmege basliyorsun. Günden güne o duygu fazlalasiyor. Lohusalik kötü bir dönem, hem bebeye alis hem hormonlar daha yerine oturmamis. Simdi güzel haberi vereyim: geciyor ve cok güzel günler bekliyor seni. Kizim 2,5 yasinda gelip şapur supur öpüp sarılıyor bana, kızdıgımda gönlümü alıyor, dünyalar benim oluyor. Kendinede, bebeginede zaman ver. Ben çok iyi bir kanguru almışdım. Gazı oldugunda onun içine koyup evin içinde dolaşıyordum kızımla. 10 dakika sonra sakinleşip derin derin uyurdu. Tam daldıgında yatagına koyardım. Bebegim için aldıgım en iyi şey oydu. Tavsiye ederim, çok faydasını gördüm. Bebek bu yaşlarda sürekli anne sıcaklıgını ve kokusunu istiyor. Ne kadar kucaklarsan onu, okadar bagınız güçlenir

Çocuğu bırakıp uyuyamama bile anneliği başarıyorsun demek Lohusa sendromu bende yaşadım herkes yaşadı ve geçti gitti hiç korkma

Umarım herşey yoluna girmiştir. Bende 3 çocukla uğraşıyorum biri 9 biri 6 en küçüğümde 2 olcak hepsi geçicek merak etme E Exraordinary_you Normaller tehlikelidir. Delilere güvenin😉 Anneler

Cok cok normal. Aynisini hissettim ben de. Icimden bir gariplik var diyordum. O gorur gormez asik olma durumu olmadi. Kendi kendimi sorguluyordum niye boyle hissediyorum diye. Ama zaman gectikce sevgi de buyuyor. Simdi oglum 14 aylik, iste o bahsedilen sevgiyi dibine kadar yasiyorum.

Aynı gün doğum yapmışız bende aynı durumdayım merak etme şuan sadece bebeğime programlanmış gibiyim hatta yazdıklarını okuyunca ben mi yazdım acaba bile dedim. Anne baba eş yanımda ama kesinlikle hiç birinde sakinleşmeyen bi bebeğim var emzik almıyor bütün bir gece meme ağzında uyuyor uyuması saatler sürüyor yerine koysam uyanması 5 dk. Yorgun ve uykusuzum ama çok şükür diyorum. Kimyon + rezene çayı içiyorum içinde anason ve melisa da var biraz gaz sorunumuza iyi geldi deneyebilirsin. Kucak istiyorsa kucakta kalacaklar şu an yapabileceğimiz hiç bir şey yok maalesef onlar bize emanet ve en iyi şekilde bakmak zorundayız. He zombi gibi ayakta uyuyorum halisülasyon gördüğüm bile oldu mu oldu ama sağlıklı olsun da gerisi bi şekilde geçicek. Bu arada bebekken huysuz olan çocuklar büyüdükçe sakinleşiyormuş şu an en büyük tesellim bu

Bazı mesajları ikişer ikişer okudum Allah razı olsun sizden. O kadar rahatladım ki. Keşke her gün uyanır uyanmaz birileri bunları söylese bana :)

benım kızım suan 4 bucuk yasında cok gazlı bebektı 6. ayda azaldı tam gecmesı 1 yasını buldu bu kısıden kısıye degısır ne soylesek yanlıs olur

Emin ol hepsi geçecek. Ben evladimi 3 aylıkken tam benimsemiştim, zor bir cocuktu uykusuzluk ağlama nöbeti açlık ve süt problemleri derken hiç o annelik duygusuna sıra gelmemişti. Ama zamanla o ve sen alışıyor ve düzen kuruyorsun. Bu donem geçecek ama ailenede çocuğu emanet etmeyi öğren yoksa bu donem daha ağır olur senin için. Bizde geceleri ablam ve esim karkardi gündüz ben bakardimki süreç sağlıklı olsun. Ailende böyle yaptıkça kendilerini huzursuz hiseedeler. Güvenin onlara size yarari çok olur.

Bence sadece lohusa sendromu yaşıyorsun. Her şey geçecek bu yeni hayatına da ayak uyduracaksın. Ve bu günler aklına geldiğinde tatlı anı olacak.

Söylüyorum o halde Geçecek! Bu ilk zamanlar zordur. Kimisininki daha da zordur. Siz o "daha zor" kesimdensiniz. Ama asla yalnız değilsiniz, anormal değilsiniz. Vallahi geçecek. Çılgınlar gibi sevmeye de başlayacaksınız. Siz ona alışacaksınız. Bebiş de dünyaya. Az daha sabır. Sizi rahatlatan insanlar da varmış ne güzel. Ortalık da karışık ama bir yarım saat bile olsa çıkın, tenhada bir yürüyüş yapın gelin. Dinlenmeye çalışın. Ve inanın. Güle güle büyütün prensesi. Yineliyorum. Geçecek

Her şey rutin olduğu için öyle hissediyorsunuz sadece. Azcık pozitif olun lütfen hepsi normal şeyler

Lütfen bir uzmana görüşün lütfennnnn

Benim bebeğim uysaldi ama bende lohusa, sendromunu çok ağır yaşadım Hatta diyordum ki arkadaşımın bebeği çok güzel Benim Bebeğim niye o kadar güzel değil diyordum ve de onun dışında insanlar niye çocuk yapar ki niye rahatlığını Bozar ki enayiler mi diyordum ama şimdi dünyadaki en güzel bebek benim bebeğim Onu çok seviyorum ve Lohusa döneminde çok akıllıydı şu anda uykusu Kendisi çok yaramaz olmazsa rağmen ben lohusalıktan çıktığım için daha iyiyim

Gececek. Hepimiz yasadik bunlsri. Hissettigin herseyi hepimiz hissettik. Kotu bir annemiyim diye kendimizi sorguladik. Ne guzel rahattim banyo bile yapamiyorum, tuvalete bile gidemiyorim bile dedik. Sen iyi bir annesin. Sanirim senin kokunu duymak istiyor bebegin. Anne kokusunu ozledigi icinbagliyor belki de. Yanina kiyafetini koy, kucagin yoruldugunda. O kiyafetindeki kokuyu duyar merak etme. Gule gule buyut.

Geçecek... ama gerçekten geçecek öylesine söylemiyorum. İlk çocuğum inanılmaz sakin bi çocuktu hala öyle. Hiç uyku, gaz problemi olmadı. Yatırırdık saatlerce dururdu. Ben daha küçücükken anneme bırakıp giderdim hiç sorun çıkartmadan dururdu. İkinci 3 aylık ilk günden beri asla durmuyor. Doğum yaptım hastanede duruyorum daha yeni doğmuşsun uyu işte yok uyumadı. Sütümde geliyor görünürde hiç bi sorun yok. Hemşireyi çağırdık dedik bu uyumuyor napcaz? Burnunu açtılar, acaba aç mı diye mama verdiler, gazını çıkarttık filan yok hala uyumuyor. Memeye alınca eme eme uyuyor ama. Hemşire en son valla bişeyi yok, aç değil seni istiyor al kucağına öyle uyuyabilirsen uyu dedi gitti. 3 aylık oldu hala öyle. Yanımda uyuyor beşiğinde hemen hemen hiç yatmadı. Benden başkasında durmuyor. Uyurken yanında uyursam bütün gün bile uyur ama tuvalete bile kalksam arkamdan ağlamaya başlıyor. Dün anneme bıraktım araba bozuldu geri dönemiyorum, kendi evime çok yakınım eve gideyim orda kalayım sabah arabayı halledip giderim diye düşündüm durmadı saat 2de anneme gittim ben gidince uyudu. Çocuk zor ama mükemmel bişey. Sizinki bide çok küçük daha dünyaya alışamadı sabredin. Emin olun 2 günde toplam 4 5 saat uyuduğum oldu. Geceleri uyu artık diye ağladığım oldu. Uyku problemi geçti bi şekilde en azından geceleri uyuyor artık. Sizinkide geçecek. Uyku problemi geçecek başka bişey başlayacak. Tam kurtulduk artık büyüdü derken hoop sendromları başlayacak. 2 yaş sendromu,3 yaş sendromu filan. Daha çok yeni doğum yapmışsınız alışmamanız çok çok normal canınızı sıkmayın.

O daha çok küçük annesisenin sarıp sarmalamana ihtiyacı var. Eskilerin bir bildiği var demek 40 i çıksın biraz rahatlarsiniz:)doğumun yorgunluğu var sizde... yeni doğan minnoş da hayata adapte olmaya çalışıyor. gaz damlası ise yarayacak hepsi geececek hergun biraz daha rahatlayacaksiniz ikinizde.. hepsi geçecek. oyle de bir bağ kuracaksınız ki aklımız sasacak

Valla ben senden 10kat beterdim. Kızım 2 yaşına kadar gece gündüz kucakta durmak isterdi, birde kucakta ama ben ayakta olcam, oturunca yıkardı ortalığı. ilk 6 ay, asla anne gibi hissetmedim kendimi. sadece ona bakmakla görevli biri gibiydim. yavaş yavaş onunda benimle bişeyler paylaşması ile farkettim anneliğimi. Şu an, doğumun verdiği yorgunluk, üstüne hiç dinlenemeden aktif bir hayata geçiş, sizi iyice çıkmaza sürüklüyor. Geçeceğinden emin olun. Hatta birdaha asla çocuk yapmam diyen ben, şuan 2. yi bekliyorum nasipse. Bu anlamda, eşinizin desteği çok önemli. Size kısa da olsa molalar verdirmeli. Ya da ailenizden birilerinden bir süreliğine extra destek isteyebilirsinz. Maddi durumunz müsaitse yardımcı destek alabilirsinz dicem ama korona süreci sıkıntı olabilir.

Kızımın tırnaklarını keserken ' bu çok küçük çok aciz, ben kesmesem kim kesecek tırnaklarını ' diye ağlama komasına girdiğimi hatırladım. Ne kadar saçma gibi görünse de altı çok yoğun duygularla dolu... Her şeyiyle sana muhtaç bir bebek. Annelik çok zor. Ama geçiyor emin olun, yalnız değilsiniz. Tüm anneler aynı yollardan geçiyor. Bebeğinizle birlikte sağlıklı ve mutlu bir yaşamınız olur inşallah.

Kızım kırk gunlukkken 10 saate yakın uyanık kalmiştı. Ağla ağla yorgun düştü, uyudu en sonunda. Her çocuk farklı tıpkı bizim gibi. Kimisi uykuyu sever uyur, kimisi sevmez uyumaz. Kimisi yer, kimisi yemez. Bazısı inat bir çocuktur, bazısı asi. Anne baba tutumları tabiki etkiliyor ama neticede çocuğun kendi tabiatı çok değişmiyor. Herkes farklı şeyler yasıyor ama bazısı kendini yetersiz hissediyor bence İyi anne olma cabasida burada başlıyor. Korkma sen iyi bir annesin. Bu günler yerini daha güzel günlere bırakacak tabiki. Yavrunun ya karni açtır, doktorla konuş mamaya öcü gözü ile bakma. Yada gazı filan vardır. Kucağa alıştırma diyenlere inanma, inandina kucagina al, bırak alışsın. Kucağıma bile almayacaksam neden doğurdum... Zamanla bir duzene girecek herşey. Sadece ara da uyumaya çalış, sütüne iyi gelir. Bebeğini sağlıkla büyüt... Ben çok yoruldugum zamanlarda aslında ne büyük bir nimete sahip olduğumu düşünüyorum. Beni daha sakin bir insan yapıyor.

"Merhaba mayıs anneleri ben temmuz annesiyim. Kızım çok gazlı herkes 3 aylık olunca geçer diyor. Sizin bebekleriniz ne durumda 3 ayı doldurdunuz artık gerçekten de bebeklerin gazları bitti mi? Bana hiç bitmeyecekmiş gibi geliyor çok zor geçiyor günlerim." Şu an 12 yaşında ve boyumu geçmek üzere, kolkola kahve içmeye gidiyoruz

Canım sakin ol. Bunda seni yargılayabilecek hicbir şey yok. O kadar normal ki. Belliki daha yeni annesin. Bunlar zamanla geçecek. Bende ilk anne olduğumda millet nasıl 3,4 tane doğuruyor. Ben bunu nasıl buyutucem diye aglıyordum. Öyle zordu ki. Sarılığı çok azdı ondada oturdum ağladım. He bu arada bebek emzırmekten de nefret ederim. Ama bunlar değil ki anneliğin ölçüsü. İnsan o telaşla sadece çocuğa bakabilmek istiyor. Anne oldum ben diye dusunemıyorsun ki. Bunlar ilk zaman da çok normal. Lohusa psıkolojisi. E çocukta durmuyor gece de uyuyamıyorsun. Sinirlerinin harap olması çok olağan. Bak emin ol çocuk 6 aylık bi olsun hele hele 9 aylık işte o zaman tadından yenmez oluyorlar. Sen çok iyi bi annesin kendine eziyet etme. Bu yasadıklarını bütün anneler yaşadı

Canım benim sen çok güzel bı annesin herşeyden önce yaşadığın şeyi farkındasın. üstelik bu günler emin ol geçecek. Aynı durumu bende yaşadım dünya zindan GB olmuştu hayattan sogumustum. ama şimdi çok şükür iyiyiz inşallah sende de geçecek canım benim sen iyi güzel bir annesin şu yazdıklarından bile belli canım sadece biraz zaman

şuan ölüyorum bitiyorum aşkından doneminde degilsiniz zaten. tabiki çocuğunuzu seviyorsunuz kilina zarar gelsin istemezsiniz ama bizlerde yeni bir doneme geçiş yapiyoruz, anne olarak dogmuyoruz sonuçta boyle hissetmeniz normal. zamanla her şey daha keyifli bir hal almaya başlayacak. hele bir konuşsun bıcır bicir ozaman insan anne oldum ben diyor. bu zamanlar ay bir gazi bitseydi ay bir disleri ciksaydi ataklari gecseydi yuruseydi konussaydi vs vs donemi bebeginize karin masajlari yapin rahatlar sıcak tutun geçecek geçiyor sabredin

Ben yapayalnız baktım pespese dogan 2 cocuga eş işe giderdi işten gelince hic yardımı olmazdı hatta kendini dısarı atar evden kacardı Annemden uzaktaydım Kaynana çalışıyorum deyip koseye cekildi ta en bastan Yardım etmedigi gibi kaynana bide ustune beni elestirirdi geldiginde Neler cektim yazsam roman olur 2 cocuk buyuyene kadar ben benden gittim kendimi inan kaybettim Seneler seneler gecti artık eski ben kayıp bulamıyorum onu Tek kimligim var artık o da her gun sacını supurge eden fedakar anne

Ben 2 cocukla cocuk defterini kapattim.. cevremde 3 hatta 4 yapanlar var ve cogunlugunun cocuklari cok sakinmis bebekken.. ben asla o donemleri bir daha yasamak istemem.. benimkiler sanki evde degul atesin icinde yasiyorlardi aglamak kiyamet..15 dakika uyku ile gun gece bitirdigimi bilirim.. ama şükür geldi gecti.. gececek elbet ama yipratarak geciyor

Kim birisi ağlıyor diye kendini camdan atmak ister!! Yavrusunu çok seven annesi dışında.. Büyüme atağında olabilir, hislerinizde yanlız değilsiniz suçluluk duymayın ve gerçekten hepsi geçiyor..

İlk yıl en zoru. Yaşarken geçmeyecek hiç büyümeyecek gibi geliyor. Ben de çok gece ağladım büyümeyecek hayatım böyle kalacak diye. 2 yaşında emzirme bitince tünelde ışık göründü. 3 yaşından sonrası daha kolaydı. Derdini anlatan, gece kesintisiz uyuyan bir çocuğum oldu. Ha inatlaşmalar, sabrı sınamalar var. Hayat hiç bir zaman eski zamanlardaki gibi olmayacak ama yeni haline adapte olacaksın, çocuğunla bir bağ kuracaksın, sana seni sevdiğini söyleyip öpecek, keyifli olacak. Bir iki sene zorlanıyorsun ama üç yaştan sonra da amma hızlıydı keşke o zaman tadını çıkarabilseydim pişmanlığı oluyor. Ondan geçeceğini bilerek sarıl bebeğine.

Canım seninle ayni hisleri yaşadım. Kaç kere kızımla aşağı atlamayı hayal etttim bilmiyorum. Benim ki de uyumuyordu. Bir gün degil 5 gün değil uyumuyor çocuk. Bir müddet sonra yorgunluktan delirecek gibi oluyor insan... Yaşamayanlar anlamıyor anlamalarını da bekleme... Ben çözümü tamamen kendimden vazgeçerek buldum. Herşeyden vazgeçtim. Anladım ki bundan böyle sadece kızım var. Bakış açımı değiştirdim Başka da çarem yoktu zaten. Mesela tek başıma uyuyamayacağımı anladım. Kucağıma aldım, oturarak beraber uyuduk. Böylece çocuk kucağımda en azından oturarak da olsa 10 15 dakika kestirebiliyordum. Yemek yemeyi falan bıraktım. Kızım kucağıda yiyordum. Tuvalete bile onunla gittim. Sürekli gezdiriyordum. Aylarca dışarı çıkmadım. Sıcak yemek yiyemedim. Hep kedi yavruları o kadar sevimli, dışarıda bir sürü sevimli bebek var bu niye böyle diyordum. Ama düşün kimbilir ne sıkıntısı var söyleyemiyor anlatamıyor. Bilmiyoruz ki... bol bol sev kızını çünkü anlatamıyorlar ama herşeyi anlıyorlar. İçinden gelmese de konuş güzel şeyler söyle. Bebişlerin çok sevilmeye ihtiyacı var. Ve güvenebileceği onu rahatlatabilecek bir tek sen varsın bu dünyada. Kızım artık 5 yaşında kendi deliksiz rahat bir şekilde uyuyor. İletişimimiz gayet iyi. Doğru olduğuna inandığım şeyleri yaptığım için ona bakarken içim çok rahat vicdanim tertemiz allaha sukur.

Öncelikle sakin olun. Kendinize izin verin. Yardım etsinler size. Emzirme dısında gündüz uyumaya calısın. Aranızdaki bagın ne kadar güclü oldugunu sakin kafayla göreceksiniz. Sizin kızınız o, icinizden cıktı. Kimse sizden iyi duyamaz onu. Gececek tabiki, uyku düzeni oturacak, gazı bi sabah bi kalkmıssınız bitmis. Bırakın bebeği uyuyun, yürüyüs yapın. Sizede bebege de iyi gelecek. 33 yasındayım, annem sinirliyken odadan cıkarım. 33 günlük bebe nereye gitsin? Sizin gerginliğiniz geciyır ona da..

Benim henüz çocuğum yok fakat çocukları öyle çok seven biride değilim. Yanlış anlaşılmasın çocuklara düşmen değilim tabiki Mesela bazen çocuğu olan arkadaslarımla görüştüğümde çocuk öyle şımarıklıklar yapıyor ki sinir oluyorum baya sevimsiz geliyor gözüme sürekli mızmızlanması herşeye ağlamaları tabii belli etmiyorum. Hatta çocuklara çikolata vs illa sevdikleri birşeyler alırım sevindirmeyi seviyorum çocukları fakat mızmızlanmaları aşırı itici geliyor bana o yüzden şuan çocuk düşünmüyorum. Sizin konunuza gelecek olursak birkere hayatınız değişti. Belki bunun psikolojisi olabilir artık her dk gözünüzün önünden ayırmamanız gereken bir bebeğiniz var. Herşeyiyle size muhtaç bir yavru ve annelik çok güzel bir duygu fakat sorumluğuda bir o kadar fazla. Belki bunlar korkutuyor olabilir sizi. Ben bu hissettiklerinizin zamanla geçeceğini düşüyorum. O sizin canınızdan bir parça zamanla alışacak ve çok iyi bir anne olucaksınız sonucta daha önce anne olmadınız bu sizin için çok yeni bir durum. Endişe etmeyin bence Allah analı babalı büyütsün..