Tutarlı olmaya çalışıyoruz aslında ama şu sıralar hamilelikte artık başıma vurdu iyice, iki ay yeni bir bebeğe merhaba diycez birde. Belki ben yeterince sabırlı davranamıyorum.

Bazılarının yapısı böyle.

yorumlari okudum da... neyse yoruma yorum yazmiycam siz son derece bilincli bir annesiniz, merak etmeyin zamanla gececek, siz konusmaya devam edin, cok panik yapilacak bir durum yok kiziniz yasi geregi hirsina hakim olamiyor, onceki yorumlarimda da yazmistim benim oglum da boyleydi, bilincli yaklasinca duzeliyorlar kardes konusunda fazla caba gostermeniz gerekecek, bununla ilgili cok guzel kitaplar var, ben hamileyken almistim bir tane, ismini bulabilirsem yaziyim size

Canım bulunduğu yaş dönemi biraz sürekli "ben" dediği, masum bir çıkarcı eğilimin olduğu dönem. Empati yeteneği henüz bizim gibi gelişmedi. İyi olanın onun lehine olan olduğunu sanıyor ve buna yönelik davranıyor. Onunla vakit geçirirken, kitap okurken bu konuyu ele alabilirsiniz. Mini masallar var, hayvanlar aracılığıyla belli değerleri ele alma. sansi veriyor size. Aksamlari sarılın çocuğunuza bu masalı okuyun ve bunun üzerinden sohbet edin. Suclayici ve yargılayıci cümleler kurmayın... sürekli onun kazanacağı oyunlar oluşturmayı. Ve eğitim hayatı boyunca sizin ona olan sevginizin şartlara bagli olduğu, iyi / başarılı olduğu sürece onu sevdiğiniz yönünde düşünce gelişmesine neden olmayın. Onu koşulsuz sevdiğinizin altını çizen ve tutarlı olun

Ben eğlence yerine "Öğrenme"yi vurguladığımı hatırlıyorum. Kardeşimle aramızda 9 yaş fark var, sınavdan 95 alsa canı sıkılan kızlar olur ya, öyle bir çocuktu kardeşim ki hala daha ufaktan öyle. Karakteristik bir şey ancak zamanla törpüleniyor, değişiyor sıkmayın canınızı. Yaşı gereği de hırçınlaşabildiği zamanlar hem. Kardeşime satranç oynamayı öğretirken hiç mahsuscuktan yenilmedim. Her yenildiğinde öfkelenirdi ve ona "Yenmeyi, bu şekilde öğreneceksin ablam. Senin kazanman için herkes sana izin verse, bu gerçek bir başarı olmaz; böyle öğrenecek, kendini geliştirmek için doğru yöntemlerini bulacak, yenilgiyi/ikinciliği kendini tanımak için fırsat olarak göreceksin. Hiç üzülme, sinirlenme" tarzı konuşurdum. Ve beni bir gün öyle bir yendi ki... Belki 9., 10. hamleyi göremedim. Hadi ben 20 yaşında filan olayım, 11 yaşındaki çocuğa yenildim gerçekten. Sizinki daha ufak tabi, yavaştan ona bunu aşılayın, yenilginin, bazen başarısız olmanın, başarı için gerekli olduğunu.

hep kazanmak istiyordu. bana dahil herkes karşı tüm oyunlarda. sonra sonuç annemde kaybetmeyi öğreteceğine daha çok şişiri yok özgüveni yok bilmem ne deyip çocuğu uzaylı gibi hissettirdi kendini. hala 21 yaşında annemle aynı takıntılı muhabbetleri yapıyorlar. annem ona da emin olmamak kararsız kalma takıntısını aşıladi. şimdi niye böyle diye isyan ediyor bunalıyor. ben söyledim nelerin onun yüzünden olduğunu. tabi kabul etmiyor annem.

Sizin çocuğunuza özel bir davranış değil 4-5 grubu zaten böyle takılıyor 'Ama ben kazanmak istemiştim' krizleri çok yaygın. Zeka seviyesiyle bir alakası olduğunuysa hiç düşünmüyorum.

Yeni bebeğiniz de hayırlı olsun bakalım:) Elinizden geleni yapıyorsunuz sonuçta siz de bi insansınız. Her çocuğun da kendine ait bi mizacı var bu da bir gerçek. Size düşen mizacındaki aşırılıkları elinizden geldiğince dengelemek. Ben panik yapacağınız bir sorun görmüyorum, sevgiler.

Vardı yine ama şimdilerde dahada arttı sanki. Belkide oyunlarımı değiştirsek, dün tombaladan sorun çıktı :)

Anlıyorum fakat çok normal durumlar bu yaşlarda. Sadece doğru tepkiyi sabırla sürekli anlatmanız gerekiyor. Yetişkinlikteki kişiliği için çok önemli biliyorsunuz. Sinirlenmeyin, gayet doğal bir şekilde yanlışını ifade edin sadece. Ancak sakın şu hataya düşmeyin: örneğin küstü gitti, tekrar gidip 'hadi gel oynayalım küsme fln demeyin' Tepkilerinizde tutarlı olun. Arkadaşları sayesinde zamanla her şey rayına oturacaktır.

AYYYY ne olur ben de ülke değiştireyim de çoluğum çocuğum böyle tripten tribe girsin vallahi kabulüm. AngelicaPickles

Allahımm inş. böyle olmaz bizimkide. Bu tür arkadaşlarım avrdı lisede falan, onlarımı kınadım nedir başıma geldi :)

agresifliği kurallara uymasını söylediğimizde çıkarıyor, hiç ellemesek, güzelce kuralları kendine evirip hile yapabilir. Bu aralar hayatımızda herşey değişti aslında, ülke bile değiştirdik. Belkide burdan çıkarıyor sinirini stresini. Okulun rehberlik öğretmeni pedegog aynı zamanda, iki kere görüştü kızımla, çok büyük sorun görmedi ama en son 1.5 ay oldu görüşeli. bir daha talep edicem sanırım.

Konu değişmiş ama son birkaç ekleme yapayım. Cocuga " olabilir, herkes herseyde iyi olacak değil" cümlesini kurmayın. Size bu resim nasıl olmuş anne dediğinde "sence nasıl, sen beğendin mi?" Sorusunu sorun. Yok beğenmedim diyen çocuğa " peki neyi değiştirmek istersin" diyebilin. Birseyi iyi yaptığını sürekli başkalarından duymak için debelenmek zorunda kalmasin çocuk.. Anne bu oyunu kaybettim diyen çocuğa söyleyecegimiz şey; peki oynarken nasıl hissettin?Eğlendim mi? En çok neresinde eglendin olsun. Sonuc odaklı bir düşünce sistemine alışmasın, süreç de çok önemli. Bu yetiskinlikre de cok önemli. İkili ilişkilerde bile Kk üyeleri hep nediyor? Yıllarımı verdim... ben yıllarımı verdim başkası ile evlendi meyvesini eller topluyor... oysa önemli olan o yıllarda mutlu oldun mu?

Mizaç işte, ikisini bir arada idare etmek dahamı zor acaba, bizde en azından bir tane şimdilik :) M

Haklısın ama ne yapılabilir inan bilmiyorum. Geçen sene biz yaşadık o akran zorbalığını, çıldıracak raddeye geldim. Zira çocuğun ailesi aşırı gamsız insanlardı. Hep sensin dedikleri cocuk öyle diye diye bu hale gelmişti. Bu sene de diken üstündeyim. Bilemiyorum, benim kızım merhametlidir. Asla itip kakma, vurma veya kişisel, fiziksel özelliklerle alay etme, aşağılama gibi bir tavri yoktur. Ona yapılırsa aşırı üzülür yani. Ben onu öyle yetiştirmedim ki zaten mizacına ters. Ne diyim Allah iyilerle karşılaştırsın yavrularımızı

Bende 3 tane ortanci sürekli ben ben diyor Büyük umrumda değil biseyin sonuncu daha biseyin farkında değil Hakkını sonuna kadar savunan bı çocuk 5 yaşındaki direnmesi hakkını araması hoşuma gidiyor çünkü büyük oğlumun hep peşinde ben koşturdum ezilmesin diye Ama sürekli ben kazancam beni sevmiyorsunuz Küçük kızım için o doğdu bizi istemiyorsanız lafını doladi diline Ne olursa olsun lafı çocuğa bağlıyor O olmasaydı böyle olmazdı diye bizim kazanma hirsindan daha fazla kardeşini istemiyor sürekli zarar veriyor falan

Değiştiriş hangi yöne olacak :) Biz ülkemize döndük büyük sevinç ve umutlarla, ah oda ayrı bir konu zaten. 5 aydır sinir stres içindeyiz, atanma atanamama, anlaşma anlaşamama, üstüne hamilelik. Ben bile tuhaf davranışlar içindeyim bazen, çocuk ne yapsın diyorum.

Hadi ya. Nasıldı yani? çocukkendemi öyleydi? daha tetikleyen birşeylermi oldu? kaç yaşında şimdi. Yokuspokus

Eskiden gittiği kreşte inatçi yada hırslı değil güçlü kişiliği var diyorlardı bu tip çocuklara. Adı böyle olunca normalleşiyordu biraz daha. Kesinlikle her çocuğun bizden çok farklı bir kişiliği var, biz ancak belki şekillendirebiliyoruz.

Bizimde ıkı aya yeni bebeğimiz olacak, bu durum artarak devam ederse birde bebeğe sararsa Allah kolaylık versin ne diyim. Şimdiden alıştırmaya çalışıyoruz ama oda süprizli bir durum artık. . push ;

Yaaa aynı kızım. O cümle bitmiyor" ama" eklenerek uzayıp gidiyor. Okuldan alıyorum 25 dakika evle okul arası mesafe ve o 25 dakika arabada bir başlıyor en ince detayına kadar anlatıyor. 2 yaşındayken gittiğimiz bir yeri bile hatırlıyor. Biz buraya gelmiştik şunlar vardı yanımizda diye ki ben hatırlamıyor oluyorum, geçmiş üstünden 3.5 sene. Sinirleniyor ben hatırlamayınca küçük ergen.

Bu yaslarda mi basliyor bu hirs. Benim abimin kizi var. Orta son bu sene. Kiz bir sinavdan 98 aldi mi yemeyi birakiyor. Onun kistasi 100. Zaten hep 100 aliyor. Her sinavdan 100 almali. Oyle islemis benligine. Annesi babasi bile kiziyor, kizim 100 almak zorunda degilsin diye. Ama kizin icinde var bu. D damdan

işte ben de bazen bu mu hatamız diyorum biz pohpohlamıyoruz ama o okula gelenlerin hepsi çok pohpohlanmış kendilerini çok üstün gören bir edada olup, böyle olmayan çocukları eziyorlar bu durumda da ezilmemek için, üstün olmak için, hep en iyisi için mücadele eden bir grup oluyor benimki daha büyük ve bu aşamaların bir kısmını geçtik ama ilkokul daha zorlu bir süreç özellikle erkeklerde güç, iyi top oynama gibi unsurlarda üstünlük arıyorlar birbirlerinde hatta yaramazlıkta o yaramazlık yapmaz, öğretmeni dinler diye aşağılıyorlar çocuğu adı akran zorbalığı ama isim konulması sorunu çözmüyor aksine normalleştiriyor çocuk da güç ya da diğer unsurlarla geçemeyince başarılı olduğu alanda daha fazla başarılı olmak için hırs yapıyor ve en ufak bir eksiklikte de müthiş çöküntü yaşıyor

4yas 3aylik oglum o da aynen oyle. Gecici bir donem. Ben merkezci donemdeler hersey onlarin istedigi gibi olsun istiyolar hirsli ve bencil bir donem. Uzerinde durmayin sinirlenmeyin. Davranislari kalicilik kazanmasin. Dogru olani tekrar edin illa ki ogrenecektir.

hırs yetmiyor tek başına zeka da lazım, kızınızın durumu anlayacak zekası yok, ona göre davranmanız lazım. zekanın bin bir türlüsü var bir konuda cok basarışı olan diğer konularda vasat olabiliyr

5 yaşındaki oğlum da anlattığımız gibi hemen ağlar ortalığı yıkar kaybettiğinde 7 yaşındaki oğlumda aksine gamsız dünya ykilsa umrunda değil

Okumakla olmuyor sanırım. Hani hep diyoruz ya prens ve prenses yetiştiriliyor diye o hesap biraz. Bizde özel okuldayız. Veli profili bahsettiğin tarzda ama gayette kaba saba konuşmalar, tavırlar duyuyorum kızımdan. Bir tanesi beceriksiz demiş kızıma ve eklemiş öğretmene söyleme sakın diye düşün. Öğretmenine sordum ama o çocuk bu cümleyi kuramaz, kelime haznesi geniş degil, şaşırdım falan dedi. Demekki işine gelince kelime haznesi gayet yeterliymiş dedim zira ben kızımın asla yalan söylediğine şahit olmadım bu yaşına dek. Doğrucu davut denilen cinsten. Konuşulunca çocuk kabul etmiş ettigi lafı.

Sanrıım bizimkini okulda daha iyi idare ediyorlar, ben ısrarla öğretmenine böyle huyları var burda nasıl diye sordum. birkaç şey söyledi ama göze batacak sorunu yok dedi. Böyle olunca benmi idare edemiyorum çocuğu diyorum, birazda bana nazı ve şımarıklığı geçiyor sanırım, sonuna kadar kullanıyor şansını. yazarhanim35 Yazar

Bizdede resim yapmaktan da huysuzluk çıktığı olmuştur :) Genelde benimki güzel olmadı seninki güzel oldu krizi. Bnece seninkide güzel, anne olunca sende daha güzelini yaparsın tabiki gibi şeylerle atlattık. Ama oyunlar korkulu rüyamız. Jenga oynarken bile niye bende devrildi diye üzülüyor çocuk. Belkide hepsi üzülüyordur, etrafımda çok cocukta olmadı pekde bilmiyorum aslınd.

Benim kızımda hırslı. Daha da kötüsü ne biliyor musunuz? Birde farkında. 2 ay kadar olmuştur, ppresim yapti boyadı güzelce. Bana gösterdi güzel olmuş kızım dedim, eleştiri asla yapmam tarzım değil, en fazla "aa bunuda mı yapsaydın yanına "derim ki o gün demedim. Benim kız bir başladı. Olmadı anne yapamadım, bak eteği olmadı farketmiyor musun demeye. Gitti odasına ağladı biraz. Üzerine gitmedim. Sakinleşmesini bekledim. Sonra anlattım zamanla öğreniceksin, denedikce daha iyi yapacaksın, ayrıca herkes herşeyi güzel yapacak diye birşey yok vs diye. Okul pedagoku ile konuştum, aynı zamanda rehberlik öğretmeni, kızımıda tanıyor 2 dönemdir. Karakter dedi, ben dersimde de gözlemliyorum, hep en iyisini yapmaya çalışıyor, birde farkındalığı yüksek bir cocuk, kendi biliyor aslında ne düzeyde başarılı olduğunu yada olamadığını diye ekledi. Dolayısıyla biz kandıramıyoruz onu bu konularda. Dikkatli davranıyoruz. 2 aydır kriz yaşamadık.

Belki zmnla biizmkindede bu tarz telkinler işe yarayacak, şimdilik pek dinlemiyor ilgilenmiyor gibi geliyor bana. Sabah dün olanları hatırlıyormusun, üzüldük değilmi diyorum, evt hatırlıyorum. ama oyunu bana almıştın bende kendi kurallarımı koydum diyor.

Yapı meselesi diyorum ben artık kızım için. Zira asla aşırı pohpohlayan, sen mükemmelsin, en iyisisin, en güzelsin tarzında davranmadım.

Benmi durumu kabullenmeyip, empati yapmıyorum :) Vallahi son zamanlarda aldığım en acımasız eleştiriydi bu. Ben şimdi şunuda söyleyebilirim, genelde karşı tarafı suçlamayı seven veli psikolojisiyle; süper zekalı çocuğum sınıftaki arkadaşlarıyla oyunları oynayamıyor, çünkü benimki çok zeki onu aşıyor. diğer çocuklar çocuğumu kıskanıp hırslandırıyor. Falancanın annesinin gözü hep üstünde çocuğumun psikolojisi bozuluyor. Ama ne yazıkki sorunu önce kendimde aramayı öğrenmiş eğitimli bir insamın ve bunu yapmıyorum. Belki sizde yapmamayı deneyebilirsiniz! Ben sadece sizin hangi deneyim ve bilginize bağlı olarak söylediğinizi bilmediğim çocuğun zekası yok sözünüze kırıldım ve cevap yazdım, sanırım bir dahada yazmayacağım.

boşanan ailede bile çocuklara bunun normal bir süreç olup herkesin başına geleceğini mi anlatmaya çalışmak daha tramvatik. yoksa çocuğun sürekli anneyi babayı kötüleyen anane babane dedelere maaruz kalmak mı daha tramvatik kardeşimin durumu da bunun gibi bir şey oldu.

Çocuğunuz ilerde tam bir siyasetci olabilir :) Şaka yapıyorum :) Sanırım sizin bile göremediğiniz bir eksiklik yaşıyor. Hırs iyidir ama hile hurda, agresiflik gösteriyorsa bu bu hırs değil bence. İyi bir pedagogla bir görüşün bakalım o ne diyecek. Burda pek sağlıklı olmaz.

Aynen ya. Çok doğru demişler. Mecbur uyum sağlıyorlar, sağlamak zorunda kalıyorlar. Şimdi oğlunun yaptığı doğru olan ama ortam böyleyken nasıl sürdürebilir ki bu doğruyu. Bir yerde oda vazgeçecek ne yazık ki. Uyum sağlayacak.

Tabii ki Türkiye'den herhangi bir ülkeye... Bunun için yaşıyorum resmen ama şartların olgunlaşmasına çok var. Para lazım, iş lazım. Olcak birgün umarım

Heryerdemi var bu ezmeler falan, valla iyice korkmaya başladım. Biz ne iyi çocuklarmışız ya, ezmezdik ezilmezdik de.

geçen bu konuda oğlumun okulunda öğretmenlerle sohbet ettik yani somut bir olay değil genel sohbet onlar diyorlar ki aslında o bizim "aman, ne güzel yetiştirmişler" dediğimiz çocukları mahfediyor diğer çocuklar diyorlar o kadar acı ki bir de o çocukların anneleri var aman ne olacak ezile ezile ezmeyi öğrenirler hayat böyle diyorlar bir de şunu gözlemledim ikinci çocuklar daha rahat onlar mücadelenin içinde büyüdükleri hep büyük kardeş ile rekabet olduğu için daha kolay atlatıyorlar ezen olma sürecini de ezilen olmayı da derste öğretmen bir şey sormuş herkes anlatmadın demiş benimki parmak kaldırmış geçen hafta şu derste şöyle anlatmıştınız demiş öğretmen de işte aferin X e bak o dinlemiş vs demiş sonra hemen çocuklar sen dinlemese idin öğretmen anlatmadı sanardı şimdi bizim hatırlamadığımızı anladı demişler yaş 7 sınıf ilkokul 2 o nedenle orta karar olmalı çocuklar diyorum

Bana 3-4 yaş olmalı denmişti arada İlk iki çocukta 3 yaş diğer ikisinin arasında 5 yaş var ama acayip kıskanıyor birbirini Çok zor kıskançlık olunca birde ben kazincam hırsı olan çocuk resmen ağlıyor karşısındaki kişinin artık kaş göz yaparak kayvmbetmeisni sağlıyoruz bazen

Aslında yaş grubunun özelliği Bir de bazen aileler eşit şartlarda olalım diye çocuklara yeniliyorlar O zaman da hep yenebileceğini sanıyor Evde kriz yaratsa da birinci olamadığında okulda daha kolay hazmediyorlar Evet birinci olmayı çok isterdim ama olamadım diyebiliyor Biraz sabır gerekiyor aşacak bu zamanları Zira ben merkezcilik ön planda hepimiz kazanmak isteriz ve kazanamayınca tepki veririz ama biz tepkimizi sınırlandırıp içimizde yaşarken çocuk dışa vuruyor bilinci henüz bizimki kadar gelişkin değil Yaş ilerledikçe içinde tutmayı agresif tepkisini göstermemeyi öğreniyorlar

Yok ben zakasız dediğinizi anladım, yani okuyunca öyle anlaşılıyordu, bilemiyorum. Gittigi okulun rehberlik öğretmeni pedegog, onunla iki kere konuştuk, hem genel durum hem özellikle bunu dile getirerek. Yazdığınızdan anladığım öğretmensiniz galiba. Biz birkaç ay öncesine kadar yurtdışında yaşıyorduk, yine kreşe gidiyordu ordada, çocuklarım hem kişiliği hem davranışıyla ilgili tespitler aileye anlatılıp varsa yardım alması sağlanıyordu. Kimsede gocunmuyordu bundan, pedegoga gitmek kötü birşey diye görünmüyordu. Ama kimsede direk zekasız yaftası yapıştırmazdı. Belkide bizdeki söylemler aileleri korkutuyor ve utandırıyor olabilir. Belki düşünmek istersiniz.

kardes zor bir doneme denk gelmis sizin acinizdan, siz bu sekilde davranmaya devam edin, hayatta her daim kazanamayacagini bilmesi lazim, yanilgisinden ders cikarmasi gerektigini de anlatin bol bol siz hamile kalmadan once de boyle miydi?

ne tatlı duyarlı bir annesiniz siz..

evet fark ediyorlar mesela ben olmamış bir şeye olmuş dersem daha da kızdığını da hissediyorum bir de sonuçta bazen bizim iyi bulduğumuz şeyleri bile onun kafasındaki algı yeterli bulmuyor ben o durumlarda bırakıyorum

bu tarz büyüklerin ürettiği travma zaten tartışılmaz. Bende 5 yaşımdayken kardeşim doğmuştu, malum bazı çevrelerde erkek çocuk sevilir. babannemin ona ilgisi ama o erkek diye çıkarımları halen daha aklımda. Ki sizinkini tahmin bile edemiyorum.

Bu konuşma gününe bağlı en az 3-5 kere geçiyor, inş. zamanlar etkisini gösterir. Bazen de sinirlenip tepki veriyorum, dün mesela, Tamam oynamıyorum diyip kalktım artık. Kızımda küstü gitti uyudu. tam kaos yani :)

inş. öyle olur. Şimdilik neyse oyundur idare edilir ama lerde hırslı bir ergen hırslı bir yetişkin olmasını hiç istemem. Şimdiden bu davranışı şekillendirelim diye uğraşıyoruz.

hadi ya, zormuş sizinde. Bizdede yaklaşık 5 yaş olacak ve evet kıskanmaya müsait bir yaş. bende 5 yaşındayken kardeşimi kıskanırdım. Şimdi kendi çocukluğumu düşünüp ona göre davranmaya çalışıyorum kardeş konusunda.

o da tarz işte mesela benimki geç konuştu ama ayrıntılı konuştu balonu nereden aldın sorusuna "okulun aşağısında kapalı pazar var, onun iki kapısı var, alttaki çıkış kapısının oradaki baloncudan "dediğinde 28 aylıktı okul müdürü imdatttt modunda aramıştı "pazardan" dese yetecekti diye hala dikkatli, cümleleri vs olduğu gibi söylüyor ve aynı performansı benden de bekliyor ben aklımda tutamıyorum deyince kızıyor mesela ya da işte okulda olanları ayrıntılı olarak hatırlıyor, basit bir olay bile onun hafızdan çıkmıyor, günlerce içine dert oluyor

babam o 10 yaşındayken vefat etti zaten babamın ne benle ne kardeşimle bi ebeveyn ilişkisi vardı. bu süreci sakin atlatmak için yaptıkları kaş yaparken göz çıkarmak oldu annemin. hala sorsan kabullenmez. kardeşimle düşman gibiyiz.

pedagog desteği alabilirsiniz

Kıskanç Kurbağa Eda diye bir kitap var, tavsiye ederim. Biz aldık okuyoruz, kızım çok sevdi. Kardeş kıskançlığı konusunda değil ama arkadaş kıskançlığı ile ilgili bir kitap. Kısa da sıkmıyor. Güzel bir anlatımı var. Alın isterseniz. Ben bir ara kardeş kıskançlığı ile ilgili kitaplarda edineceğim. Henüz bakma şansım olmadı.

özellikle yapmıyorum ancak bu çocuk ilkokula başladığı zaman aynı şeylere devam ediyor ve işi zorbalığa kadar götürüyor, o kadar çok çekiyoruz ki bu durumlardan ve aile çocuğa bir psikologa ya da pedegoga götürmeye yanaşmıyor ve dier çocuklatrın aokul hayatları zehir oluyor. zekasız demediğimi siz de gayet iyi anladınız ancak her zaman kazanmanın mumkun olmadıgını anlamıyorsa bir şeylerde eksiklik oldugu kesin.

benim oglum da oyleydi ama zamanla gecti, ben ona yenilecegi zamanlar da olacagini, bunlardan ders almasi gerektigini vs anlattim surekli simdi yine hirsli ama abarti degil, artik yenilgiyi sorunsuz bir sekilde kabulleniyor, bu arada 9 yasinda su anda :) ama 4-7 yas arasinda ayni sizin kiziniz gibiydi

kırılacak bir şey yok aklınızın bir ucunda kalsın zekanın bin bir türlüsü var sosyal zekası eksik ise bu yönde çocuga yardımcı olunabilir

Maşallah. Allah bağışlasın. Zor çocuklar bunlar. Ben bebekle ilgili konu acmıştım. Arkadaşlar hediye alın kardeşin getirdi dersiniz dediler. Benimde kafama yattı eşimle paylaştım dedim hediye alalım kardeşin getirdi diyelim. Eşim uyandırdı beni dediki, biz ne zaman kandırabildik ki bu kızı, şimdi kandıralım. Alalım ama inanacağını sanmıyorum. Çok sevdiği, istediği birşey olursa inanmış gibi yapabilir belki. :)

"Bu oyunun kuralı bu şekilde. Kendi kurallarının olduğu bir oyun istiyorsan, kendi oyununu tasarlayabilirsin. Birlikte bakar, oynar test ederiz." diyebilirsiniz; hatırlıyorum, kardeşimle kafadan define adası haritaları çizer oyunlar çıkarırdık. Mızıkçılık olayı yoktu ama sizin kuzunuzun yaşı gereği mızıkçı takılması da normal :) Kendi oyunu içinde "Bu biraz diğer oyunculara haksızlık olmuyor mu sence?" gibi minik eleştirilerle yön verebilirsiniz. Geçer zamanla hiç canınızı sıkmayın, siz doğru yaklaşın, ona anlaması için fırsatlar tanıyın yeter.

Yok onu sakin yapmayın asla inanmaz ben doğum yaptigimda kizim geldi yanıma gadi eve gel diye ağladı oturdum o halimle anlattım bak kardesin geldi dedim ama asla donup bakmadı biz hiç tepki vermedik süreci doğal karşıladık eve gelince geo sorular sordu ne çok küçük neden dışı yok gibi hepsini sabırla anlattım fırsat buldukca sarıldım birde eve gelenler hediye getirirse ona çok seviniyor benim kizim gelinimizin getirdiği badiyi hala saklıyor inan bak bunu bana yengem aldı diye sizde öyle yapın yoksa kardesin hediye getirdi olayını yemez

benim kardeşimde böyleydi. benim kardeşimde geçmedi büyüdükçe daha tuhaf biri oldu. en son manik depresyon hastası.

Üzüldüm hem anneniz hem sizin için. Böyle travma durumlarında daha da ortaya çıkıyor galiba. choccywhoccydoodah

Merhaba Kızlar, Öncelikle bu konuyu okulun rehberlik öğretmeni ve sınıf öğretmeni ilde konuştum ama bir miktar yaşayan örnekler görmek dinlemek isterim. Kızım 4.5 yaşında ve evt bir kazanma hırsıdır gidiyor çocukta, kör ebe bile oynasak niye ben erken bulundum diye huysuzluk çıkarabiliyor. Çocuğu akşam ıpade tvye bağlamayalım diye muhakkak aktivite oyun birşeyler buluruz ve her beraber oynarız, eşimde ne az anne kadar duyarlı ve ilgilidir. Ama nasıl oluyor bilmiyorum oyunun bir yerinde huysuzluk çıkıyor, kurallara uymamak, hatta hile yapmak istiyor. Düşünüyorum acaba benmi böyle alıştırdım diye ama gerçekten hadi bakalım, kim daha önce yemeğini bitirecek gibi yarışlar bile yaptırmadım, özellikle dikkat ettim bile diyebilirim. Artık karakterimi bu desem ne desem bilemedim. Dün yine ailecek oynadığımız bir oyunda sorun çıktı ve sinirlendim. Abartıyomuyum acaba diye de düşünüyorum, kendi haline bırakmak mı gerekiyor onuda bilemiyorum. Öğretmeninin dediği evt okuldada birinci olmak istiyormuş, oda ikinci olmakda güzel ama çok eğlendik eğlenmek daha önemli gidi telkinlerde bulunduğunu söylüyor. Bizde evde sık sık bunları dile getiriyoruz. Bu huysuzluklar resim yaparken bile çıkabiliyor bazen o kadar diyim :) Sizde varmı böyle durumlar, neler yapıyorsunuz önüne geçmek için? Milana22

hayır öğretmen değilim bu durumdan muzdarip bir veliyim, sizin gibi çocukları olan aileler genelde bir sorun görmeyip çocugunun lider vasfı taşıdıgına kadar götürüp olayları yardımcı olmaya yanaşmıyorlar çocugunuzu en iyi siz bilirsiniz biraz empati yapmayı düşünmeyi de siz istersiniz belki de

benzee bir surecten gectim, oglum el bebek gul bebekken kardes geldi kendisine :) baslarda zor oluyor ama biz bikac haftada atlattik, simdi ara ara yine yasansa da cabucak toparliyoruz durumu size tavsiyem ilk gunden itibaren kizinizi hic uzaklastirmayin bebekten, herseyin icerisinde olsun, altini acarken, emzirirken, cevrenizdeki herkes buyuk olana ilgi gostersin, ona hediyeler alsin, ve kiziniza sık sık kardesinin cok kucuk oldugunu size ve ablasina cok ihtiyaci oldugunu anlatin, biz onu korumak zorundayiz, bakmak zorundayiz deyin

Birkaç tane aldık, bazı çocuk kitapları var onları da ara ara okuyoruz bakalım neler olacak. Şimdilik kardeşini ne kadar çok hep beraber seveceğimizden ona iyi bakacağımızdan, kendisi gibi tatlı olacağından bahsedip reklam yapıyoruz :) Milana22

4,5 yaş çocukların genellikle kendilerini bağımsız hissettikleri ve benmerkezci oldukları yaşlardır. Çocuklar, başkalarıyla iletişim kurmak, oynamak, paylaşmak, onlarla birlikte vakit geçirmek zorunda kaldıklarında yavaş yavaş başkalarının varlığını da dikkate almayı öğrenirler. Sizin yapmanız gereken şey; bilişsel yapılandırmadır. Yılmadan, bıkmadan sürekli olarak sabırla bir sorun olduğunda hemen orada bu yaptığının neden yanlış olduğunu ona ifade edeceksiniz. Örneğin körebe oynarken neden erken bulundum diye huysuzluk çıkardığında ona şöyle söyleyeceksiniz: 'Bu bir oyun ve oyunun kuralları gereği seni bulduk. Bu oyun böyle oynanır. Eğer bu oyunu oynamaktan hoşlanmıyorsan oynamayız fakat oynamak istiyorsan da böyle oynanıyor tatlım' diyeceksiniz. Her sorunda o anda hemen ona yanlışı ifade edin. Bu şekilde zihni yapılandırılacak ve kendisi dışında başkalarının da olduğunu idrak edecektir zamanla.

Damdan inanır mısın? Bebekken dahi böyleydi. Asla oyalanamazdı. Aklina ne geldiyse onu istedi ve alana kadar vazgecmezdi. Oyalanabilen, kafası dağıtılabilen bir bebek olmadı hiç. Erkenden konuşmasıda bundan. Hırslı cünkü, anlaşılmayınca aşırı huysuzlanıyor. O konuşurken es kaza dinlemediğini farkederse bile sorun. Hep birey gibiydi. Halada öyle. Bazen eşim diyor ki, sen niye bu kadar çekiniyorsun bu çocuktan. Zira hep kelimelerimi seçerek, bir yutkunarak konuşuyorum.

Boyle bir hirs kucuk kizimda var, ablasiyla yarismaya kalkiyor.. Merdivenlerde veya yolda yurudugumuzde.. Bende devamli yarış yapmak yok diyorum..

bir tanede bende var bu z modelinden :) Gerçekten çocuklar için 4-5 yaş özel bir dönem. Kendini anladığı kabul ettirdiği ve toplumla gerçek anlamda ilk iletişimlerinin kurulduğu bir dönem. kimilerine göre ön ergenlik dedikleri kendilerini kanıtlama dönemi. Bu dönemde sakin olmak gerekiyormuş pedagogumuz öyle söyledi. Okula başladığında ilk deve cüce oyununda elenince kendisini yerlere atmıştı. Durum o kadar vahim di. Öğretmenler bizi hemen çağırdı tabi onlarda şok. Biz hiç tepki vermemelerini zamanla onunda oyunlardaki amacın eğlenmek olduğunu anlayacağını söyledik dediğimiz gibi oldu ağladı ağladı sonrada bi şey olmamış gibi oyuna döndü çok kafaya takılacak bir şey değil. onlarda öğreniyorlar Hayaller ve hayatlar her zaman aynı değil.

Bu okul özel okul ve Veli profili de zengin değil eğitimli Yani herkes belirli bir standart üstü ama para babadan kalan miras ya da şirketler vs değil Okuyup meslek sahibi olup kazanılmış Mühendis doktor avukat akademisyen vs

Bol sabırla atlatırız inş. bu dönemi. Mini masallardan bizdede var bir set, okuyoruz bakalım umarım zmnla düzelir.

Bizim ıkı aya kadar birde kardeş olacak, ondan sonra dahada abartırmı diye korkular içindeyim :) inş. düzelir, o zmn az daha sabır mı? Milana22

Araya girmiş olucam ama aynı model bir tane bende var 5 yaşında kreşe gidiyor bazen öğretmenlerini şaşırtıyor bu konuda kendileri söyledi hiç bir şekilde unutmuyor hiç bir ayrıntıyı atlamiyor ve bu beni bazen çok yoruyor gerçekten okuldan eve geliyor konuşmaya bi başlıyor artık durdurmak imkansız beni bayiltana kadar anlatmaya devam şimdide küçük kardesine taktı neden konuşmuyor bağırıp duruyor ders çalışmam gerek tam küçük bir ergen oldu Allah hepimize yardım etsin

4,5 yasindaki cocuk kendi kendine yetişmedi ya:) bence bir pedagogtan yardim alabilirsiniz.

Konu sahibi özür dilerim. Konunuzu sabote etmiş gibi oldum, kusura bakmayın. Haklısınız inanmama ihtimali çok yüksek. Kardeşine alişveriş yaparken onada çok istediği barbie evini alalım diye konuştuk en son. Sanırım öyle yapacağım

Evet bende Özürdilerim yok asla inanmaz masallah akıllı bir çocuk hiç şansı zorlamaya gerek yok birde çok kişiyi okumayın kafa iyice karışıyor insan bocalamaya başlıyor sevdiğiniz bir iki kisti kaynağı takip edersen daha rahat edersin ben bunu tecrübe ettim ilk 6 ay evet zorlu geçiyor ama sonrası emin ol kolay ve güzel olucak şimdi ben kardeşine uyu artık diye azıcık sitem etsem koşup geliyor anne o daha bebek sevmen gerekiyor kizilmaz diye sadece bol sevgi sabir değilde hoşgörü diyeyim kolaylıkla gecicek emin ol sen raht olursan mesela bez ıslak mendil getirme görevi onun olsun bunu çok seviyorlar bende çok yazdım ne biliyim kendim zorlandım ya sizleri görünce hemen bi bilgelik yapasım mi geliyor nedir

ha bi de esim her aksam satranc oynuyor oglumla ve ilk baslarda surekli kazaniyordu, tabi kiyamet kopuyodu oglan asiri sinirleniyordu, bas bas bagriniyordu falan simdi genelde oglum kazaniyor ama yenilsiginde de elini sıkıp tebrik ediyor :) baya bi duzelmis

İnş. bizde güzel atlatabiliriz, teşekkürler tavsiyeler için :)

keşke zekası yok demeseydiniz, kırıcı oldu... Özelliklemi yapıyorsunuz?

Anladım, zor bir urum anne için tabi. Anneye çok iş düşüyor tabi.