Bi an önce mesleğini eline alıp, kendi ayakların üzerinde durup bu insanlardan uzaklaş kurtul derim ben de herkes gibi. Aile, anne baba kardeş diye de bu terbiyesiz insanlara ufacık bile müsamaha gösterme hiç birini hak etmiyorlar çünkü. Sen kendi yoluna bak, ki kütüphaneye gitme işi de çok mantıklı olur senin için. Ne kadar az görürsen o kadar iyi çünkü. Yavaş yavaş hayatından tamamıyle çıkartırsın hepsini. Ayrıca fırsat bulduğun ilk anda psikolojik yardım da almanı öneririm, hem bu süreci hem de bunda önceki yaşadıklarını en az hasarla atlatmana yardımcı olur S

Öncelikle hepinize merhaba, Konuyu doğru yere mi açtım bilmiyorum. Tavsiyelerinizi alabilmek için bunu yazıyorum. benim ailemle ciddi sorunlarım var. 20 yıllık hayatım boyunca hem psikolojik hem fizyolojik sorunlarla uğraştım, hala da uğraşıyorum. Ergenlik falan çoktan geçti gitti. ailemden ne destek görebiliyorum ne sevgi ne bir şey. oradalar sadece, paraları var ama benim için bir şey ifade etmiyor. kötü bir çocukluk geçirdim. sürekli şiddetin, aşağılanmanın olduğu yerde kim çok iyi olabilir? aile içinde agresif, sinirli, içe kapanık oldum zamanla. çünkü ailemdeki insanlar böyleydi. ve hala onlardan kurtulabilmiş değilim. çok kitap okuyan biriyim ve bu bile ailemin gözüne batıyor. ''edebiyat yapma, çok konuşma bu lafları nereden öğreniyorsun'' gibi salak saçma ithamlarda bulunuyorlar hatta. kardeşlerim arasında en sevilmeyen benim. abimi kayırırlar hep. zaten evde sürekli bir gerginlik olur. ''annem babam bana daha en ufak şekilde bile vurmamıştır.'' diyenlerin ne kadar şanslı ve özgüvenli olduklarını görüp imrenirim hala. şu an 20 yaşındayım, sevmediğim bir okulda hukuk fakültesinde okuyorum. bölümü de sevmiyorum. yaklaşık bir ay önce benden 5 yaş büyük abimden öldüresiye dayak yedim. çok boktan bir sebep yüzünden üstelik. bu sefer ise artık dayanamayıp ''S G bu evden'' dediğim için neredeyse hastanelik oluyordum. 3-4 gün yataktan doğrultamadım belimi. gün içinde sinir krizleri geçiriyordum, sonra saatlerce ağlıyordum. ilk defa yaşamıyorum ama artık birikti ve kaldıramıyorum. psikolojik şiddeti falan geçtim çünkü o kadar alışmışız ki ailede hakaretlere ve aşağılanmaya, hissetmiyorum bile. abim sürekli beni ve kız kardeşimi bastırmaya sindirmeye çalışır. çünkü çok şımartılarak büyümüş. ne özgüvenim kaldı ne psikolojik sağlığım. ben tüm bunları yaşarken orada olan annem ve teyzem ise tam manasıyla hiç-bir-şey yapmadılar! ben ayağa kalkamaz bir halde iken sanki ben tüm bu işkenceyi hiç yaşamamışım gibi davranmaya devam ettiler. babam ise, o çok kıymetli oğlunu karşısına alıp tek kelime azarlamadı bile. o şerefsizden intikam almak istedim, bu isteğimi bastıramadım bastırdıkça daha kötü oluyorum. aynı acıyı tatmasını istiyorum. ailemin ve o itin benim hayatımı bu derece etkilemesini kabullenemiyorum. bir de bu insanlar okumuş etmiş insanlar güya. kendimi ve sağlığımı düzeltebilmemin tek yolu olarak onlardan uzaklaşmam gerektiğini düşünüyorum. yatay geçiş için başvurmuştum ama olmadı. bu sene tekrar hazırlanmayı bile düşünüyorum. çünkü içimde bir yerlerde sürekli korku var, bununla yaşıyorum. odamı kilitlemeden uyuyamamaya başladım. tekrar hazırlanmak demek 1 sene daha bu aileye katlanmam gerek demek, stres demek. son zamanlarda muhabbeti kestik zaten. ama suratlarını görmek bile beni mutsuz ediyor. insanlara ailevi sorunlar diye bahsedince önemsemiyorlar, aman canım her ailede olur diyip resmen dalga geçiyorlar. ''insan ailesinden nasıl nefret edebilir'' diye soruyorlar. ama herkes ailesini kendi seçemiyor işte. yemin ediyorum kafayı yicem. Son düzenleyen: Moderatör: 4 Kasım 2015

aynı şehirdeyim. estagfirullah, duaların yeter, teşekkür ederim. ben de işte şehirdışında kendime bir düzen kurmayı çok istiyorum.

ailenle aynı şehirde mi okulun? değilse başka bir okul kazanmaya bak, hem çalışır hem okursun, orada bir hayat kurarsın kendine. dikey geçiş falan oluyordu sanki başka üniversiteye ama notların yüksek olması gerek. tabi 1 sene var yeni okul kazansan bile ailenin yanında olmak zorundasın çok zor, allah güç versin edit : hepsini yazmışsın zaten, tam okumamışım kusura bakma S

çook teşekkür ederim iyi dileklerin için. senin adına da çok sevindim.

Tez zamanda hayirlisiyla kurtulursun insallah. Ben de uzun süre abim tarafindan asagilanmis ve pistirilmistim. Ama babam yerine onu severdim yine de, erkek model olarak ona siginirdim babamin umurunda degildim. Valigim küfür etmesi icin yegane sebepti. Her adimimda asagilanmam ve üzerime yürünmesi, korkutulmam.. Ben kurtuldum hic ama hic görüsmüyoruz on seneyi bulur bu durum hatta. Umarim sen de hayirlisiyla bu azaptan kurtulursun. Ailen olacak o insanlara diyecek laf yok, anca yüzlerine tükürürüm. Sabret, dua et. Bir sekilde kurtulacaksin bu düzenden. Hep böyle sürmez. -mai- Puro

ya keşke etliye sütlüye karışmadan insana rahat verseler bi gerçekten muhatap olmamaya çalışıyorum ama sonra ''neden bu kadar sessizsin, çok sinsi hareketlerin var, yine ne işler karıştırıyorsun'' gibi saçma salak sorular sorup darlıyorlar. vallahi bıktım ben bu hayattan.

Ayynen, kendisi bir halt yapamayınca, beceriksizin teki olunca egosunu tatmin etmeyi biliyor sadece. zaten ben kesinlikle onunla ilişkiyi kesmeye karar verdim, tek kelime konuşmuyorum, yokmuş gibi davranıyorum. ne düğününe ne başka bir şeyine giderim. ben onu hayatımdan sildiğimi söylediğimde annem babam beni suçlamaya devam etti, kendi paramı kazanabilsem bir dk bu insanların içinde durmam. kütüphaneye falan gidicem artık, evde durulmuyor. S

Oku ve kurtul. . Gerçekten çok kötü. .

Canım ne diyecegımı bılemedım ama cok üzüldüm, durumuna. Abine kızma çünkü yetiştirme tarzıyla alakalı, ailen böyle büyütmüş. Bu durumu onlar aşılamışlar ona. Senin yapacagın şey, etliye sütlüye karışma şu okulunu bitir eline ekmeğini al, sonra zaten sana karışamazlar, S

psikolojik yardım almayı düşündüm ama çogu kişi psikologların doğru düzgün yardımcı olamadığını söylüyor, özellerin de parası çok. bana da az para veriyorlar zaten. kendimi teskin etmeye çalışıyorum. üniversite sınavı için ygs-lys kitapları toplamaya çalışıyorum falan, bakalım inşallah kazanırım