Ben kimseyi suçlamıyorum, beklentim de yok. Herkesin yaratılışı farklı. Onlar öyleyse ben de böyleyim. Bu tarz insanlarla muhatap olmuyorum sadece, ve derdimi beni anlayacak dostlarım ve ailem dışında kimseye anlatmıyorum.

Ben artık haberleri izlemiyorum, zaten izlediğim zaman da gözyaşları içinde kapatıyorum televizyonu. İnsanları bu aşamaya getiren ne yazık ki yine insanoğlu. Bu haber de insanın insana yaptığı kötülüklerin sonucu. İnsanları etnik kökenlerine göre ayıran, yargılayan, dışlayan zihniyete lanet olsun! Keşke herkesi olduğu gibi kabullensek, sadece insan olduğu için bağrımıza basabilsek, insanların acılarına bu kadar duyarsız olmasak. Ben böyle şeyleri görünce kendimi toparlayamıyorum maalesef.

Benim çocuklarla ilgili haberlerde ruhum parçalanıyor. O yüzden hiç bakmıyorum, üç maymunu oynuyorum genelde öyle haberlerde. Okusam da kimseye bir faydam yok çünkü. Üzüldüğümle kalacağım. Olan olmuş. İntihar haberleri de elbette çok üzücü. Ama çocuklarla ilgili haberler gibi etkilemiyor beni.

Hergün onlarcası belki binlercesi oluyor. Geri kalanlara sabır dileniyor. Hep bu başımızdaki koltuğa yapışıp kalanlar sorumlu bundan, olup bitenlerden, başka bir açıklaması yok. Olamaz. Öğretmen olurlar, atanamazlar, ama s riyelileri öğretmen yaparlar. Tıp okurla, ama iş bulamazlar, ama ar aplar başa geçer. Evini geçindiremeyen, ayı nasıl çıkaracağım diye düşünenler, kirayı acaba 2 gün sonra mı versem diye hesap edenler oluyor, ne yazık ki. Ha bir de can polislerimiz var. Ne huzuru ne sağlığı yerinde olan. Durumları iyi olmadığı için çocuklarını okula gönderemeyen. Bütün bunları kaldıramayıp intihar edenler çok. Maalesef. Ama bu onları neden ilgilendirsin ki , değil mi? Kendi milletinden önce başka millete bu fırsatı tanımak kendilerine borç sayıyorlar. Psikolojik illaki bizi etkiler, ama her birine de üzülemeyiz. Ne kadar zor da olsa, acı da olsa, gerçek bu.

Ben de hemfikirim. Yargılamıyorum. Sadece o anki acısını biliyorum, görüyoruz da zaten. O acı beni kahrediyor. Dilerim ölüm sonrası gerçekten onun için huzur olmuştur

Psikiyatri farkli tabi ki, daha agir vakalarla karsilasiyorlar, ben psikolog demistim :) Feslegen Kokulu Nane Durmak, yıkılmaktan önceki son adımdır. Anneler

Hepsine onu yazmıyorum. Siz görmek istediğiniz yorumumu görmüşsünüzdür. Daha fazla açıklamada yapmayacağım. Iyi günler diliyorum G greengirll

İşinizin bir parçasıyla, bilemem tabi. Maruz kalmamanız imkansız. Belki psikologa gitmelisiniz. Böyle haberlere çok sık maruz kalan bir insanın psikolojisinin normal kalması mümkün değil bence. Yani sadece haber başlıklarını okuduğumda gözlerim yuvalarından fırlayabiliyor ve kaçıyorum. AbsolutPromise perfectly

İnsanlar empati yapamıyor ama bunun için onları suçlamıyorum, herkes empatik olarak doğmuyor. Benim duygularım çok yoğun, maalesef böyle doğmuşum, ama keşke böyle olmasaydım, çünkü gerçekten çok acı çekiyorum. Bir ara ilaç kullandım, tüm duygularımı kesti, gerçekten duygusuz olmak neymiş anladım, hiçbir şey hissetmiyordum, hiçbir şey. Ama yapamadım, o ben değildim, bomboştum. Doktorumun da önerisiyle bıraktım.

Günaydın, merhametiniz ve yoğun duygularınız galiba bazı olaylarda öne çıkıyor. Ve belki daha önce sizde acı çektiğiniz için buna benzer duyguları yaşamış olmanız bu gibi kişileri daha fazla anlayıp üzülmenize neden olabilir. Çünkü bende bazı zamanlarda çok çaresizlik içine düştüm. Hiç bir çıkar yol olamayan durumlardı ve sadece acı çektim, Belki bende o acılara son vermek için intiharı düşünebilirdim. Ucundan kıyısından düşünmüşlüğümde olmuştur ama beni tek tutan dalım inançlarımdı, bunun bir şekilde geçeceğiydi, güçlü olmam gerektiğiydi. Çok şükür o günler geçti. Ama ne zaman benim gibi çaresiz bir duruma düşen dağılmış bir insan görsem içim cız eder. Senin dediğin gibi dağılırım ve bir iki günde etkisi üzerimde devam eder. Çünkü aşağı yukarı psikolojisinin ne kadar kötü olduğunu, ne kadar zorda olduğunu anlayabildiğimden sanki onun yerindeki kişi ben gibi hissediyorum. Gerçek empati bu sanırım. Diğer olaylarda üzülsemde bu tarz olaylar beni daha çok etkiliyor. Benim en geçerli metodum analiz etmek ve çokça düşünmek. İnsanların bir davranışı neden yapacağının kökenini düşünmek. Onu oraya kadar neyin getirebileceği. Ben hemen her olayda, olan olayı tartışmam. Bunu niye yaptı, bu niye böyle oldu demekten ziyade, o olayın ortaya çıkmasına neden olan duygu, dürtü, ana sebep nedir diye sorgularım. Çünkü kökünde bir etken vardır ve o etken değişmedikçe ona bağlı belki 1 milyon vaka ortaya çıkabilir. O vakaları düşünüp tartışmak boş gelir bana. Ama insanların çoğu olayları konuşuyor. O onu dedi, bu bunu yaptı vs. Bu haberdeki arkadaşında intihar sebebi asla ırkçılık olamaz. Orada yoğun bir psikolojik bozukluk, bir hayattan kopuş, bir amaçsızlık var. Seninde dediğin gibi o son olayı onda tetikleyici olmuş olabilir, adete tribe girmiş. Sana tavsiyem dıştan görüntüyü bırakarak öze inersen algılarında değişir. Bu metodu kulanman seni kişilik olarak daha güçlü yapar. Çözümleme yeteğinide inanılmaz arttırır. Bu gibi olaylardada dağılmazsın ama insan olarak sadece üzülürsün ki bu da çok doğal.

Insanlarımız maalesef bu durumun ciddiyetini çoğu zaman anlamıyor. Ruh hastalıkları ile ilgili her gün burada birileriyle tartışıyorum. Insanlar depresyonu 2 cik gez açılırsın sanıyor. Bu yüzden birileri anlasaydı bile anlamazdı. Feslegen Kokulu Nane Durmak, yıkılmaktan önceki son adımdır. Anneler

Öyle tabi. Çocuklarla ilgili hep hassastım ama kızlarım doğduktan sonra, ciğerim sökülürcesine acı çekiyorum çocuklarla ilgili haberlerde, o yüzden bakmıyorum artık. Ben genç yaşta ailemi kaybetmiş bir insanım. Yani dibe vurmanın alasını yaşadım, ondan sanırım böyle ölüm haberleri beni çok çok derinden etkileyemiyor. Bir çeşit duyarsızlaşma belki. Size verebileceğim tek tavsiye, çok derinden etkileniyorsanız, kendinizi böyle haberlere çok fazla maruz bırakmayın. Dünya böyle bir yer; büyük acılar, haksızlıklar var. Savaşabileceğimiz şeylerse, savaşalım ama sadece izleyip, acı çekeceğimiz şeylerse, buna gerek yok. İzlemeyelim daha iyi.

Haberlere bakmıyorum psikolojim bozuluyo çünkü. Kendi acılarımı depresyonumu kirginliklarimi şöyle yeniyorum, gördüm ki ben olmazsam ben iyi bakmazsam çocuklarım itilip kakiliyo kimse ne benim gibi bakiyo ne benim gibi seviyo ben bi kere bağırsam bunu gören iki kere bağırıyor. Bunu gördüğüm an çok ağır bi lohusa depresyonunda dibe dibe sürüklenirken bir gün içinde toparladım. Kimse bizi nazlamayacakti ben çocuklarım için dik durmak zorundayım.

toparlanamıyorum galiba... Dead Cell

Bu konuda size katilmiyorum, duygular bu kadar kesinligi olan seyler degildir Losemi olmadim ama cok agir bir hastalik gecirdim, bu sebeple agir hastaligi olan herkese empati kurabiliyorum, evet deneyimle elde ettigim bir empati bu ama mesela ogluma bebekliginden beri empatiyi ogretiyorum İlk ogrendigi kelimelerden biri empatidir ve gercekten bunu uygulayabilen bir cocuk hayatinda Birine empati duymak icin illa o olayi yasamasi gerekmiyor, mesela benim basima gelseydi ne hissederdim, ne dusunurdum diyerek anlamaya calismasi da empatidir, oglum kendisine vuran bir arkadasi icin bile empati kurabiliyor mesela, neden bu eylemi yapti, nasil yetisti, anne babasi nasil davrandi da bu hale geldi, ben onun yerinde olsaydim bende mi boyle hissederdim vs vs Umarim anlatabilmisimdir ne demek istedigimi Mesleginiz geregi belki de duygulara cok kesin gozlerle bakiyorsunuz, ancak duygu degiskendir, insana ozeldir, farklidir, kesinlestirilemez, her insan icin aynidir denemez Bence basarili bir psikolugunda empati becerisi cok yuksek olmali hastasini anlayabilmek adina, illa hastanin tum yasadigi acilari deneyimlemesine gerek yok bu empatiyi gosterebilmesi icin, empati yoksunu psikologlarinda basarili olacagina inanmiyorum

Bu habere dislike'ı atan hanımın neden attığını merak ettim. Gerçekten cok üzücü ve bu tarz sonlandırmalar toplumun genel ruh halini gözler önüne sürmekte. Allah sevdiklerine sabırlar versin.

Yaa foto içimi sızlattı Allah affetsin inşallah Mekanı cennet olsun Allah ailesine sabır versin Böyle ırk din mevki ayrımı yapıp da insanları dışlayıp psikolojisini bozanları da Allah ıslah etsin

Çaresizlik ve hayattan zevk alamama... İstediklerinin olmaması... Ben daha önce intiharı düşünmüş biriyim, şu anda da açıkçası aklıma geliyor bazen. Kendimi salmamaya gayret ediyorum. Ama insanın hayatta istedikleri oluyor, bu herkesin farklıdır. Dışardan her şeye sahip biriyim; güzelim, kariyerim var param var, ailem yanımda şükür... Ama hayatımda sevgi istiyorum, dayanak hayat arkadaşı can yoldaşı. Tek hayat amacım bu. Ve olmayınca da insanlar boşa yaşadığını düşünüyor. Hayatı sorguluyor. ben kendimi maneviyatla ayakta tutmaya çalışıyorum...

Lisedeyken sıra arkadaşım intihar ettiğinde çok acı çekmiştim ve anlam verememiştim nasıl böyle bi karar verebilir insan diye.. 15 yıl sonra ağır ve zor bi imtihandan geçip düşünce sistemin fazlasıyla çöktüğünde aklıma gelen ilk kişi yine o oldu. İşte o zaman anladım neden intihar ettiğini. İnsan bazen çıkar yol bulamıyor. Ben intihar sonrası için anlatılan sonsuz azaptan oldum olası korkarım belki o yüzden hiç cesaret etmedim ama kendiliğimden ölmüş olmayı istedim hep. Keşke bi kaza bi kıyamet bişi olsa da yaşamasam diye. Bu his çok acı gerçekten. Haberdeki kişinin sosyal hesabından güleç bi insan olduğu belli depresiflikle ilgili hiçbir emare yok. Belli ki altbenliğinde çok ezilmiş bi duygu yaşıyodu ve ciddi bi tetikleyici ile umutsuzluğa düştü. Birazda düzen değişir ölürsem bir ders veririm gibi sağlıksız bi düşünceyle kahramanlığa soyunmuş gibi. Allah affetsin, ailesine sabır versin..

Mevzu derin yani? Böyle bir konuda bile

Ben insanların tercihi olarak görüyorum. Yargılamaya hakkım olduğunu da düşünmüyorum. Kimse yaşamak istemek zorunda değil. Belki bu şekilde huzur bulacağını düşündü, belki gerçekten buldu, kimse bilmiyor.

Inanın daha çok cahiller. Bilgileri yok bunun için bilmiyorlar. Okumuyorlar, toplumdan ne duydu iseler öyle gidiyor.

Bir lösemi hastasının fiziksel olarak yaşadığı acıları tam olarak tabi ki bilemem, Allah kimseye yaşatmasın. Ama onun hayatta yaşadığı zorlukları, ailesinin üzüntüsünü, yaşamından nelerin koptuğnu pekala idrak edebilirim düşünerek. Tamam siz öyle düşünün, ben böyle düşüneyim. Sorun yok. Kısır bir tartışma çünkü Hayrlı günler

Belki de konuşarak çözülebilen bir sıkıntın büyüye büyüye psikiyatrik bir rahatsızlığa dönüşüyor. Belki ilaç kullanıyorsun su an. Derdini anlattığın zaman suçlu çıkıyorsun değil mi? Haksız bile olsan bu senin acımasızca elestirilmeni gerektirmez. Ama herkes öfkesini kusacak birini arıyor.

Ama fark ettiysen ben kürt kelimesini bir kez olsun kullanmadım, ona yönelik yorumda da bulunmadım. Belki haber içeriği o şekilde olabilir, ancak senin araştırmanı dilerim. Ne çok savunur oldunuz başka milleti...

Gözlerinde ki keder ve üzüntü beni bile boğdu. Bir şey düğümlendi resmen... Özellikle meselenin hala kürtlük olması... O daha bir üzücü.

Evet. Ne derseniz deyin. Ben Türk'üm. Türk'ü severim. Türkü dinlerim. Herkes savunduğu şeyde özgürdür. Kendi milletimiz dururken diğerlerine öncelik tanımak nedir? Daha mı iyi oluyor böyle? E sonra intiharlar neden çoğaldı... Milana22

Cok doğru kendim kişisel problem yaşayınca mutlaka yardım alıyorum ama bu tarz bir şey için yardım almak hic aklıma gelmemişti. Teşekkür ederim öneriniz için, var olun.

Derin filan değil, narsist erkekler bilmem ne başlığı atmıştı. Bende kimseye doktor raporu olmadan narsist diyemezsiniz dedim. Bunu savundum. Konu kapatılsın vs dedim. Çünkü bu tarz şeylerle ilgili zaten yeterince kotu bir kamuoyu var birde burada herkese açık bir forumda olmasın dedim. Başlığı duruyordur zaten bakabilirsiniz. O da işte böyle şeyler yapıyor sürekli.

Degil. Bir lösemi hastasının neler yaşadığını bilmeden onunla empati kuramazsınız. Bir ruhsal acisi olanın benzer bir acisini hissetmeden anlayamazsınız. Empatide as olan bilgidir, deneyimdir. Normal seviyede bir zeka da her şey için yeterlidir. Feel Good Inc Still livin' biatch tek ayak

Kürtten bahsettiğimi nereden çıkarıyorsunuz ya? Benim yorumum araplara suriyelilere yönelikti. Neyse polemiğe giremeyeceğim. Üzerine alınanlara da son sözüm: ben Faşit eğilim, siz hırtsınız. Milana22

Teşekkür ederim uzun uzun emek vererek yazdığınız yorumunuz için. Çok sağ olun.

Ben de çok üzülüyorum Eskiden intihar edenlerin bencil olduğunu düşünürdüm, şimdi ise bildiğim tek şey insanın en değerli varlığı kendi canı, intiharla kendi canından vazgeçmeyi göze alan kişi ise tarifsiz bir acı içinde olmalı...

Geçen Müge Anlı da iyi yaşam için öneriler vardı ne kadar faydalı olur bilmem ama bol su için gunde bir saat yürüyüş yapın sağlıklı beslenin en geç 11 de uyuyun diyordu. Dunya da her sene 800 bin kisi intihar ediyormuş Artık dışarıya cıktıgımızda başımıza bir kaza gelir mi diye değilde beynimiz bize oyun oynarda intihar mı ederiz diye korkmamız lazım diyordu

Inanın çok acı içinde oluyorlar ve bir süre sonra beyin size bunu otomatik olarak sunuyor. Mesela depresif dönemler yaşadınız ve intihar etmediniz sağlığınıza kavuştunuz; beyin sonraki yaşantınızda zorda kaldığınızda tetiklendiginizde hemen bunu sunuyor size. O an işte acı derecenize göre karar veriyorsunuz. Gerçekten çok zor.

Onun benle sorunu var onun için. Çoğu yazdigima o emojiyi bırakıyor Dreamer Swan size de cevap amaçlo yazdım. Etiketlemeyi unutmusum

Hiç kimseye hiç bir derdimi anlatmıyorum çünkü anlamıyorlar, üstüne yargılıyorlar, hatta direkt şükürsüz damgası yiyorsun. İnsanlar çok metaryal dünyada yaşıyor maalesef.

haber içeriği faşist düşünce son bulsun. şu yorum buram buram faşizm. bundan 5-6 yıl önce ilkokul arkadaşım yaşamına son vermişti o dönem derin acı hissettim insanın kendi yaşamına son vermeyi istemesi ve bunu eyleme dökmesi çok acı olmalı kim bilir neler yaşadı diye uzunca bir süre düşündüm sonra nasıl geçti bilmiyorum sanırım hayatın olağan akışına karışmak unutturuyor.

Bende izlemiyorum, ama hem bolumum gereği hem de sosyal medya da takip ettiğim hocalarım gereği sürekli bu tarz haberlere maruz kalıyorum. Bu toparlanma olayımı dönüştürmeye yardımcı öneriler umarak açtım başlığı. Cunku bende çok etkileniyorum sizin gibi.

Amin Çok teşekkür ederim. ❤❤❤

Üzgünüm ama bu olaylardan erkilenmemeyi başaracağınızı sanmıyorum Bunu yapabilen insanların genelde böyle haberler dikkatini dahi çekmiyor, bakmadan geçiyorlar. Geçtiğimiz bayramda bir araç sokak köpeğine çarpıp kaçtı, arkasına bakmadı bastı gitti. Bütün veterinerler kapalıydı saatlerce aradık ve en son bulduğumuz da bu halde yaşayamaz dedi zavallı hayvanı uyutmak zorunda kaldı. Çarpıp kaçan kişi etkilenmedi ama biz hala üzüntü içindeyiz. Duyarlı insanların böyle olayları etkilenmeden atlatacağına asla inanmıyorum. Bu tamamen vicdani bir durum, ve insanın karakteriyle ilgili bence. Yine de inşallah bir çözüm bulursunuz.

Maddiyat ama hem de ne maddiyat. Bu maddiyat yüzünden ebeveyn evlat, kari koca yardımlaşması bile kalmadı. Param var annemi babamı esimi kardeşimi herkesi yok sayabilirim. Param varsa onlara ihtiyacım yok kafası türedi. Aslında benim anlatmak istediğim de buydu ama siz daha güzel anlatmışsınız. Tebrik ederim.

Biliyor musunuz psikiyatride ilk kurallardan biridir hasta ile empati kurmamak çünkü empati kurarsanız fayda sağlayamazsınız. Psikologlar ruh sağlığı yerinde olan insanlarla çalışırlar. Onların bakışı farklı olabilir bilemiyorum. Sizinde dediginiz gibi farklı bakıyoruz olaylara.

"Kürtlük" kavramı üzerinden bir mesaj yayınlayarak vefat etmiş bir gencin haberi üzerine konuşuluyor, farkında mısınız? Ama siz gelip burda yine kafatasçılık yapıyorsunuz. Bu verdiğiniz bilgiler de yanlış bu arada. Azcık okuyun

Ah çok teşekkür ederim, insanların duygularını sünger gibi emiyorum resmen, tabi bir de üstüne kendi duygularım... Hemen bakayım yoksa kaldıramıyorum bazen...

Evet beslenmek beyin sagligi ruh sağlığı için çok etkili bir alan benim yaptığım bazı şeyler de var şekersiz glutensiz beslenmek gibi. Bunlar bilimsel bazda kanitlanmamis ama deneyimsel olarak iyi geldiği düşünülen şeyler Bol bol bitki cayi da iyi gelir, bende şuan içiyorum

Muhtemelen o tetikleyici olmuştur. Son tetikleyici. Dilerim huzur bulmuştur. Dilerim.

Empatlar cok aci ceker kuzum, bi googellasana bu yogunlugu azaltmanin yollari var, daha dun okudum facede bir grupta, tonla sey tavsiye etmislerdi senin gibi empatlara

Kendi hayatına şükrederek, yaşadığın ve güçlü olduğun sürece belki ucundan kıyısından birilerinin hayatına dokunup değiştireceksin. Belki arkadaşlığınla, belki yolda öylesine yürürkenki gülümsemenle...

Yüzde yüz haklisiniz ama zaten isim bu acilar uzerine.. Bide açıkçası sosyal medyayı seviyorum. Güzel hesaplar takip ediyorum bu sabah bu haberi beğendiğim bir hocamın hesabında gördüm mesela. Nasıl maruz kalmam bilmiyorum. Maruz kaldıktan sonrasını donusturmem gerekiyor Loreth

O adam bu duruma gelmeden önce kimse fark etmemiş mi? Toplumun neredeyse %90'ı bunalım, stres, depresyonda maalesef. Ben çocukken hiç böyle şeyler yoktu. Çünkü derdi olan, sıkıntısı olan bir arkadaş, dost veya bir büyüğü ile konuşup çözebiliyordu. Herkes elinden geldiği kadarıyla yardımcı oluyordu. Şimdi kimse kimsenin halini anlamıyor. Herkes de bir memnuniyetsizlik, karşıdakini yargılama ve eleştirme derdinde. Biri dese "kocamla veya karımla problemim var" cevap niye evlendin? " çocuğum böyle yaptı " " niye doğurdun?" " iş yerinde sıkıntı var " " sana kim dedi o ise gir? " bunun gibi bir sürü örnek verebilirim. O işçi derdini söylediğinde kim bilir ne eleştirilere maruz kald veya eleştiri almaktansa anlatmamamayı tercih etti. Nasıl toparlarsın bilmiyorum ama millet olarak iş buralara gelmeden çözüm bulmak zorundayız.

Empati yapmak da belli düzeyde zeka gerektirir çünkü, herkes yapamaz. İnsanın yaşadıkları ve yetiştiği şartlar da etkili tabi Bu siteyi ülkedeki kadınları yansıtan bir örneklem olarak görecek olursak, buradaki konuların altına yazılan yorumlardan anlaşıldığı gibi toplumda olayları doğru analiz edebilen, mantıklı şekilde ayrıştırabilen, empati yapabilen çok az sayıda insan var malesef

Aynı beni anlattınız. Babam vefat ettikten sonra sadece annemin vefatı beni etkiledi. Ölüm haberi duyunca hicbir şey hissetmiyorum artık. Allah evlatlarımızın ve eşlerimizin de acısını göstermesin tabiki o bambaşka bir durum.

Böyle konuşmayı sana yasaklıyorum.

Siz burada neredeyse her konu açan kişiye: "Kendinize layık gördüğünüz hayatı yaşıyorsunuz, siz istemeseydiniz bunları yaşamazdınız, bu yaşananlar sizin seçiminiz" tabirinde cümleler kurduğunuz için bana şaşırtıcı geldi konunuz. İlginç

Empati zeka degil bilgi ve deneyim gerektirir. Bilmediginiz bir şeyin empatisini kuramazsınız.

bir kitapta okumuştum şimdi ismini hatırlayamadım. intihar çaresizlikle cesaretin kesiştiği noktadır gibi bir cümleydi..

yazdiktan sonra aklıma geldi ; şunu da eklemek isterim. Aslında bütün doktor kategorilerinde empatinin yeri yoktur. Empati his gerektirir. Eğer bunu devreye sokarsak maalesef yanlış kararlar daha olası olur. Dediğim gibi psikoloji alanında o acıdan bilgim yok, o yüzden hiç yorum yapamıyorum.

Ben yazacaktım önce siz yazmışsınız. Neden yani sebep ne?

İstanbul Havalimanı'nda güvenlik işçisi intihar etti İstanbul Havalimanı'nda İGA Güvenlik'te çalışan işçi, Terminal'de gidiş katından geliş katına atlayarak intihar etti. Arkadaşlarının engellemeye çalıştığı işçi, sosyal medya hesabından gözyaşlarıyla fotoğraf paylaşarak helallik istedi. haber. sol. org.tr Bu sabah bu habere denk geldim, paramparça oldum toparlayamıyorum. Ülkemizde maalesef her gün insanların derin acilari haber oluyor ve ben bazen psikolojimi bunlardan koruyamiyorum. Ama korumazsam, asıl o zaman faydam olmaz hic bir şeye hic bir kimseye. Intihar benim için çok farklı bir olgu ; kardeşimizin gözlerindeki acı beni mahvetti, muhtemelen son yaşadığı ya da paylaştığı şey onun için sadece tetikleyici oldu. Intihar eden, son notunu resimlerle ya da yazarak paylaşan herkesin acısını böyle çıplak gözle görebiliyoruz. Ve ben her gördüğümde paramparça oluyorum. Siz bu tarz durumlarda nasıl toparlaniyorsunuz, acıyı nasil klavuzunuz degil de daha güzel şeyler yapma adına tetikleyiciniz olarak kullanıyorsunuz fikirlerinizi rica ediyorum.

Bu bir son değil ki, bir başlangıç. Daha doğrusu bir devam... Bu ilk değil ve son da olmayacak.

Herkesin derin empati kurma secimi kendine ait elbette. Karakterimize dünyaya bakışımıza göre şekilleniyor. Bende de çocuklar çok yoğun degil. Hayvanlar çok çok yoğun ve ruh hastalığı olan hayatına son veren insanlar.

Adamın kendisi var haber olarak Instagram sayfasına girip bakabilirsiniz.

Uyuyorum.

Allah sabır versin size, mekanları cennet olsun. Ve son cümlenize de amin diyorum. Erken piştik, yandık, soğuduk diyorum bizim durumumuza.

Hayvanlar beni en paramparça eden komu zaten. Insanlar nasıl bu kadar gaddar oluyor, doğuştan gelen bir eğilim bence.

bildiğim kadarıyla ben de türk' üm ırkımı seviyorum türk olmak gurur verici ama diğer ırklara üstünlük kurucu bir meziyetim. son olarak haberde bahsi geçen merhum kürt vatandaşıymış ve yaşamına son verme nedeni de türk-kürt ayrımcılığı imiş yani burada bu tarz konuşmanız anlamsız. son olarak acı ortaktır dil, din, ırk, cinsiyet, canlı fark etmez. Feslegen Kokulu Nane Durmak, yıkılmaktan önceki son adımdır. Anneler

Çünkü insanlar empati yoksunu. Başlarına gelmez sanıyorlar veya ancak başlarına gelince anlıyorlar.

Maalesef birileri degil tıbbi yardım alması gerekiyordu. Ilaclar ve psikoterapi ama ülkemizde bunlar çok büyük lüks. Devlette hasta fazlalığından ilgi yok. Özeller ise coook pahalı.

Toparlanamıyorum ince topuk #kadıncinayetleripolitiktir! Anneler

Allah yardımcınız olsun. Inşallah Allah insanlara merhamet verir. Yoksa hepimiz duygusuz yaratıklara dönüşeceğiz.

Çok ama çok doğru. İnsanlar arasında paylaşım ve dayanışma maalesef azaldı. Bunu kendimde bile gözlemleyebiliyorum, paylaşarak rahatlayan bir insan olmama rağmen dedikodunu yapan, duyarsızlaşmayı geçtim senin probleminden neredeyse keyif alma noktasına gelen insanlarla karşılaşa karşılaşa her durumu kendi içimde çözmeye çalışır oldum ki bu pek de sağlıklı bir durum sayılmaz. Belki eskiden de içimizde bu kadar kötülük potansiyeli vardı ama herkesin birbirini tanıdığı küçük mahallelerde olduğumuzdan ayıplanma, dışlanma kaygısıyla veya birbirine muhtaç olduğunu bilmekten dolayı yine de bir dayanışma kültürü vardı. Artık insanların -maddi anlamda- birbirine o kadar da ihtiyacı yok, bireysel takıla takıla bencilleşip duyarsızlaşmaya alıştık. Bana göre en büyük sevaplardan ya da insana yapılacak en güzel iyiliklerden birisi ona yalnız olmadığını samimi hislerle göstermek, derdini gerçek anlamda dinlemek, güven hissini vermektir. Üstelik bunlar bedava, zengin olmaya gerek yok bunları vermek için. Böyle hislerin güçlendiği ortamlarda sanmıyorum ki bu kadar fazla intiharlar olsun. Eski üyelerdenim ki üye olmadan önce de okurdum buraları, bu forumda bile 10 yıl önceki konular ile şimdikileri bir okuyun ve karşılaştırın; ne kadar polemik meraklısı kişiler haline geldiğimizi üzülerek görüyorum.

Ben de ailelerinden ve çevrelerinden gördüklerini düşünüyorum. Dayak yiyerek büyüyenler, kendilerinden daha zayıf olan canlılara yani hayvanlara zulmederek öfkelerini dışa vuruyorlar bence. Tabi bu sadece benim fikrim uzman değilim bu konuda sadece tecrübelerim bu yönde düşündürüyor beni.

Ne güzel anlatmışsınız, bayıldım.

Başka kaynak var mı haberle ilgili. Bana pek güven vermedi de. . push ; G greengirll