Bunun bir travma sonucu olduğunun farkindasiniz bu güzel birşey. O halde tedavi olmanız için tek engel yine sizsiniz. Karanlıktan çıkmak için ışığı birinin yakmasini beklemeyin. Kalkın ışığı siz açın. E

Anı yaşa... gelecekte ne olacak diye düşunüp bugünü heba ediyorsun... hayat bi gündür o da bugün..

Ne demiş yazar "DIŞARI KAPANMAK ESASEN İÇERİ AÇILMAKTIR, HUZUR MU İSTİYORSUN, AZ EŞYA AZ İNSAN"

Zamanimi bekliyorum.. Amin hepimizin insAllah Tesekkur ederim, biraz toparlandiktan sonra ise de girdigimde birikmis paramla daha iyi bir tedavi de görurum belki

bilmiyorum, bukadar karamsar ve negatif neden olunur, nasil olunur inan bilmiyorum. arasira herkes biraz down olur stresli olur depresyonun ucundan doner filan, ama kronik olarak depresif bakmak hayata cokta tanidigim bisey degil. maneviyat bence bu ic huzursuzluktan uzaklasabilmek icin cok onemli.

Lise zamanlarında olur böyle yaşam isteksizliği.. sanki herkes mutluda bir sen mutsuzsundur gibi gelir.. okulda yaşanan sıkıntılar, ailesel sorunlar derken birde üzerine ergenlik eklenir.. Çoğumuz bu süreçten geçtik.. sende büyüyorsun ve farkında olmadan bu seni biraz korkutuyor ama merak etme büyümenin yani her yaşın güzelliği başka

Geçen öyle bir söz okumuştum. En güzel insanlar yenilen, üzülen, darbe yiyen aldatılan insanlar. Gerçekten öyle değil mi? Bunlar bizi olgunlaştırıyor.

Bilmiyorum böyle olmamin sebebini.. belki erken yasta psikolojik olarak hastalandigim icin duygularimi nasil yönetecegimi bilemedim ve surdu gitti durumum bu yasima kadar. belki de dediginiz gibi bunlara alistigim icin mutsuzlugun varligini seviyor olabilirim.. 23 yasindayim ve 15 yasimdan beri kendimde degilim tedavi gördum devlet hastanesinde ilacta aldim ama olmuyor insan bir kere ögrendiklerini unutamiyor, normal seyler evet dogru ama hep takintili olarak gecmisteyim devam edemiyorum normal insan gibi defne-28

Pek sonuca ve çözüme ulaşmak ister gibi bir haliniz yok. Bu da konunuza yazdığım ilk mesajı doğruluyor. Yine de haksız olduğumu ümit ediyorum. Allah hakkınızda hayırlısı versin. Iyi olursunuz inşallah. E

Ben de bu aralar sizin gibiyim. Mutsuz hissediyorum ve içimden bisey yapmak gelmiyor. Beni bu aralar mutlu kılan eğlendiren hiçbirşey yok. Sadece yaşıyorum. Olduğum yerde sayıyormuş gibiyim. Bir sene öncesine kadar çok mutluydum. Yani insan hep mutlu huzurlu olamıyor. Mutsuzluk da durağanlıklar da var. Kimi bu dönemlerden ders çıkarıyor daha hafif atlatıyor kimi bu tersliklerin sadece kendisinin başına geldiğini sanıyor. Tedavi olun ilaç kullanın diyemem kullandım bir faydası olmadı. Benden size tavsiye müşkül durumda olan insanlara yardım edin el verin onlara. Veya ormanlara atılan aç susuz hayvanlara her hafta mama yemek götüren topluluklara katılın. Birilerine bir faydanız olduğunu gördüğünüzde ve kafanızı bunlara verdiğinizde nasıl hissettiğinizi bir kere daha düşünün. E

Evet sorun hic yasama sevincimin olmamasi.. etrafimi kurutuyorum bu yuzden.. zaten ilgimi hic birseyin cekmemesi yuzunden sohbetimiz az olur benim gibi bir sey yapmaktan zevk alamayan bir insani kimse istemez zaman ile sahte masal Herkes Güzel Sözden Anlamaz. Bazılarına

Sev, sevil, hak etmezse yallah de.. Yine sev, sevil.. Geçmişini beğenmeyene de yallah de.. Çok ince düşünüyorsun, eskiden ben de böyleydim ama artık akışına bırakmış durumdayım, sadece kendimden sorumluyum.. Gelişine yaşa boşver, bam bam bam!

Bazı insanlar mutsuzlugun ve yalnızlığın varlığını seviyorlar. Çok yakın bir arkadaşım var sizin gibi. Hayatındaki olumlu yanlari bir kere olsun görmedi hep karanlikta hep yalnız ve hep çaresiz. Tedavi olmadan üstesinden gelebileceginiz bir durum degil bu. Tabi değişmek, bile mutsuzluk sebebi olmayacaksa

Hayati bu kadar ince dusunursen yasayamazsin.. S

Travma gecirdikten ve dönum noktasi olmadan önce zaten böyle degildim. O yuzden sevdigimi sanmiyorum

Olmustum

Canim neden bu kadar detaycisin hayatta seni anlayacak seni mutlu edicek biri elbet vardir ve bigun karsina cikacaktir R

Öyle düşünmeyin öncelikle hayata yaşam sevinçiniz olsun bende aynı s izin gibi düşünüyordum hiç sevdiğinin olmamıştı arkadaşlarım gezerdi tozardı erkek arkadaşları ile ben hep sap ama dua edince oluyor Hemde çok güzel oluyor şuna evliyim ve mutluyum E

Tedavilik gibi ama bilemem tabi. Çok normal gozukmediniz. Insanlar kırılır, pismanlik yasar, kaybeder vs. Bunlar cok normal şeyler. Geriye donup bakiyorum da ne firtinalar kopmuş, ne ayriliklar gormuş, ne kaziklar yemiş, pismanlik, kiriklik vs hersey var. Ama bazilarini iyiki yaşadım. Bu kadar abartip, karşi taraftan beklentini bu kadar arşa cikarirsan, daha fazla uzulursun. Biraz akışına birak zamanla tanı, olmadı ayril.

Etrafimda ki arkadaslarim her seyden, herkesten bahsederler sohbet ettiklerinde.. resimler koyarlar paylasirlar mutluluklarini törenlerini, nisanlarini, cocuklarini ve ben de gördukce seviniyorum onlar adina ama konu bana gelince ve beni sorduklarinda hayatimda hicbir gelisme olmadigi icin kalakaliyorum.. o an sohbet ettigimiz de hayallerden uzulmuyorum belki ama tek basima kaldigim da dusunuyorum bakiyorum kendime hayatimda ne biri oldu ne de olmasi icin bi ihtimal veriyorum cunku kendimde böyle bi istegi göremiyorum.. hic bir hevesim yok ne alisverise, ne birini tanimaya ne de biz kadinlarin sevdigi baska ilgi alanlarina.. heyecanlandirmiyor beni uzun vadede hic birsey, bir gun ne de olsa yalniz birakilacagim dusuncesi var hep, mutsuz ve pisman olurum kalbimi kirletirim diye korkuyorum sanirim.. ya kaptirirsam kendimi bosuna giderse daglar kadar guvenim, verdigim emekler degmezse.. ama tam tersi olursa bu sefer ben yeterli ve layik olmadigimi dusunecegim. bu kendimle olan celiski hep var.. belki karsima guvenilir biri ciksaydi olabilirdi ustesinden gelirdim bu korkularimin ama beni tanimak isteyenlerin cogu sirf sessiz sakin görundugum icin istediler onlardan duyduklarima göre "narin, agirbasli, sevgilisi olmamis vs.." halbuki görundugum gibi degilim.. ozaman sesimi cikardigimda terk mi edilecegim? gecmisim "temiz" olmasaydi istenmeyecek miydim? gibi sorularim yuzunden baslamadan bitti hep.. her sey ben de hayal kirikligi yaratiyor kucuklugumden beri karakterim böyleydi beni uzen anilari hic unutamam bazi sesler ve göruntuler hep aklimda. hevesimin kalmamasi da sadece sevgi ve aile hayalleri degil, insanlarin arasina da daha az karisiyorum zaten kendime fazlayim ustune onlar varken ya sacmaliyorum ya da sessiz oturuyum cunku ilgimi cekiyor gibi yapmak karakterimi bozuyor.. keske benim de anlatirken gözlerimin ici gulseydi, en azindan yasadim yasayabildigim kadar animi diyebilseydim. erken yasta tukendim ve ilerde kendim istedim tek basina olmayi diye cezalandirmaya devam ederim kim bilir

Son günlerde bende var.. bu anlattıkların nereye dokunsam orası kuruyor sanki.. AmberRose Blow a kiss, fire a gun tek ayak