Okul dışında sanatsal veya sportif bir kursa gitme durumun olamaz mı? İnsanlarla yan yana geldiğinde konuşacak birikimin arttıkça olumlu özelliği daha fazla olan arkadaşlar bulabilirsin. Bu arada çok mu fazla dışarıda vakit geçiriyorsun maşallah sigarayı yeni bırakır gibi olmuşsun.. sıkılınca alkol istiyorsun.. bunları hangi ortamda tüketiyorsun teneffüste mi? Okuldan çıkınca saatlerce orda burda dolaşıyorsun gibi geliyor bana Z

Kuzum farkındaysan birlikte vakit geçirmeyi arzuladığın kişiler belki içinde bulundukları gruplarda lider, aranan tipler ama hiçbiri tabiri caizse bir baltaya sap olamamış.. orda burda tüm gün boş gezen kişiler.. senin bir gruba girmek istemen, yakın arkadaşının olmasını istemen çok doğal.. hayatı ve kendini tanımaya çalışan genç bir kızsın. Ama bu keşif sürecinde yol arkadaşlarının kimler olduğu da çok önemli."Bana arkadaşını söyle sana kim olduğunu söyleyeyim", "kılavuzu karga olanın burnu b. ktan kurtulmaz" gibi nine nasihatı veriyor olacağım sana ama inan bana arkadaş kurbanı olan çok fazla genç kız/erkek öğrencim oldu. Z

Yok erkek degildi o da kizdi. lisedendi sonra okulunu degistirdi kendi arkadaslariyla takildi bana yazardi samimiydi ama bulusma ayarlardik mesela sabah uyandim iptal etmis. Yani degersiz hissediyordum kendimi bende sildim hepsini. Ve erkeklerle kizlardan daha cok iyi anlasiyorum acikcasi.

Bence dışarıdan bir düzgün arkadaş bulmaya çalış ama adım adım ilerle. Herhangi bir hobi bunu sana sağlayabilir. Popüler tiplerden olmasın sadece onlar işine yaramayan kişiyi istemez genelde. Ve kendini bu tanımlamaya hapsetme. Sen aklı başında bir kızsın, değerlisin ve bir yerlerde sana uygun kişiler var. Okul dışı sosyalleşme ile başla lütfen mümkünse de teke tek görüştüğün birden fazla kişi olsun, ark grubu kurmaya çalışma. Başlangıç için daha iyi olur. Erkek arkadaş olayını da o yaşta takıyorsunuz biliyorum ama ben eşimle o yaşta tanışsam asla sevgili olmazdık mesela. Hiç önemli değil geleceğe ne bırakabiliyorsun ona bak.

Hangi kısmı kastettiniz neyi sordunuz tam anlamadım maalesef alıntılarsaniz yazdigim seyi ona gore cevap verebilirim

Hayır. Okul icinde falan tuketmiyorum asla. 13 yasimda icmistim ilk alkolu ve sigarami konuda da bahsetmistim. Ama bagimlilik yoktu. Mesela bir sene kullanmazdim ondan sonraki sene tekrar icerdim bir kez. Ailem alkolu biliyordu, zaten yilbasinda falan icilir evimizde. Bana vermezlerdi ama pek. Annem bir ara bildigi icin beni uyarmisti disarida icme, iceceksen biraz bizim yanimizda evinde ic, İnsanlarla icme diye. En son gecen yaz icmistim tatilde evde. Sigaraya cok karsilar ama onu da ev bos olunca ya da aksam balkonda falan icerdim. Veya okula giderken, okul cikisi falan. Birakmistim ama.

Ben de sizin gibiyim. Bu yapidaki insanlara introvert deniyor. Öyle dere tepe gezeyim, konserlere gideyim, hele hele kalabalık gruplarla sohbet edeyim böyle outdoor aktivitelere nadiren katilirim. Oldum bittim, kitap okusam, film izlesem, gezsek ama yalniz gezsek, kendimi dinlesem, tek bir arkadaşım gelse onunla otursam. Yapi meselesi...

Gruba girmek degil de aslinda bir tane de olsa gezebilecegim, konusabilecegim birine ihtiyac duyuyorum sadece. Cunku kendimi bileli boyle oldu hayatim. Mesela o simdilerde konustugum arkadasimda siniftan, kotu bir aliskanligi yok ama dedigim gibi okulda digerleriyle arasi bozuldugu icin bana tekrar yanasti, gel bulusalim desem bakariz falan diyor gecistiriyor yani. Artik cok bunaliyorum. Yani bir mesajla derdimi anlattigim biri bile yok. Sigarayi gecen aylarda birakmistim haziranda falan. Ama bu gidisle onu da tekrar canim cekiyor is yerinde bir durum olsa, stres yapsam, boyle kendimi kotu hissetsem ya alkol alasim geliyor ya da sigara icesim. Surekli evde olunca, boyle arkadas da olmayinca ne yapacagimi bilmiyorum senelerdir boyleydi hep bombos yasiyorum boyle surekli evdeyim. Hicbir sey yapasim gelmiyor artik

Ben de biraz böyleyim. Ama ben insanları istemiyordum da. Hem yalnız kalmak istemiyordum hem de insanları sevmiyordum. Sonradan kabullendim sadece kendi kafamdan biri olursa yakınlaşıyorum diğer türlü çekilmez buluyorum insanları. Onlar da beni öyle buluyordur belki. Seninki de bu tarz bir şey mi yoksa çabaladığın halde hiç mi arkadaş edinemiyorsun? Erkeklerle daha iyi anlaşıyorum demişsin. İlgi alanların farklı olduğu için olabilir mi? Kendi ilgi alanlarınla ilgili gruplara katılabilirsin sosyal platformlardan. Benim çok kısıtlı ilgi alanım vardır mesela. Bunlarla ilgilenen insanları daha katlanılabilir buluyorum. Sen de ilgi alanlarından başlamalısın bence çevre edinmeye. Zaten birkaç arkadaşın olsa yeter, herkesin aşırı geniş bir çevresi olmak zorunda değil ki olsa bile o çevredeki kişilerin çoğu ile yakın olmayacaksın zaten. Sadece tanıdık gibi olacaklar. Yapın da içe dönükse zaten birkaç samimi dost seni çok daha mutlu edecektir kalabalık bir ortamdan veya çok dışa dönük etkinliklerdense. Tasbebek09 Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

hiç doğru düzgün çevrem olmadı. 2-3 yakın arkadaşım oldu. Bunlardan biri alkol, sigara kullanıyordu hatta onunla beraber başlamıştım ortaokul dönemimde. Sonra ortaokul bitince uzak durdum arkadaşlığımı bitirdim, kendisi liseyi de bırakmıştı ve alışkanlıkları hala aynıydı. Biri vardı kötü alışkanlığı yoktu ama benimle buluşmaları iptal ederdi, ya da bahane bulurdu ama kendi arkadaşlarıyla gezerdi akşama kadar. Bu da artık benim canımı sıkınca onunla da kopardım iletişimi Z

1 kere öyle oldu.. birkere böyle oldu dediğin arkadaşların kız mı erkek mi? Z

Daha önce iş, okul vs. hakkında konu açmıştım. Ama bu kez biraz içimi dökmek istedim. Sorun bende mi yoksa insanlarda mı bilmiyorum. 17 yaşındayım, 18 yaşıma gireceğim. Benim yaşımdaki arkadaşlarım geziyor, eğleniyor, birden fazla arkadaşları var. Her haftasonu veya haftaiçi dışarıdalar, mutlular, eğleniyorlar, kiminin sevgilisi var, her gün konuştuğu biri var. Bense her gün evdeyim. Asıl sorun olan şey de kendimi bildim bileli böyle gitmesi. Ortaokulda zorbalık görmüştüm arkadaşım yoktu depresyon tanısı almıştım, hassas bir çocuktum ki hala öyleyim çok hassas biriyim. Sonra ailem yardımcı oldu sınıf değiştirdim. 14-15 yaşlarımda tacize uğradım tanıştığım bir erkek tarafından. Psikoloğa gittim ailemle, terapi gördüm. Mesela kimi insan vardır ailesi kötüdür ama mutludur çevresi arkadaşı vardır. Ben aile açısından gerçekten çok şanslı biriyim. Maddi sorunumuz yok, ailemle aram iyi, baskıcı değiller. Gerçekten çok şanslıyım. Ama sorunum kendi içimde. Yani bu yaşadıklarımdan dolayı mı kişiliğimden dolayı mı bilmiyorum hiç doğru düzgün çevrem olmadı. 2-3 yakın arkadaşım oldu. Bunlardan biri alkol, sigara kullanıyordu hatta onunla beraber başlamıştım ortaokul dönemimde. Sonra ortaokul bitince uzak durdum arkadaşlığımı bitirdim, kendisi liseyi de bırakmıştı ve alışkanlıkları hala aynıydı. Biri vardı kötü alışkanlığı yoktu ama benimle buluşmaları iptal ederdi, ya da bahane bulurdu ama kendi arkadaşlarıyla gezerdi akşama kadar. Bu da artık benim canımı sıkınca onunla da kopardım iletişimi. Sadece bir kez erkek arkadaşım oldu o da ailesi ile sorunları olan ve esrar kullandığını öğrendiğim biriydi. Onunla da ayrılalı çok oldu. Böyle insanların hepsini sildim hayatımdan. Bunların hepsini atlattım şimdi, o insanlar hayatımda yok. Son sınıfım ve derslerim iyi, öğretmenlerim seviyor, Sınıftaki arkadaşlarla problemim yok. 98 ortalama ile sınıfı geçmiştim geçen dönem. Biraz içine kapanık, ciddi, mesafeli, kimseyle sorun yaşamayan bir kızım. Bir arkadaşım var sınıftan, samimi davranıyor ben de aynı şekilde öyleyim. Ama diğer arkadaşlarıyla arası bozulunca bana tekrar yaklaşmaya başlamıştı tek kalınca yani. Okulda konuşur benimle, canı sıkılınca yazar mesajlaşırız sohbet ederiz, iş yerinde onunla mesajlaşırım konuşuruz. Ama haftasonu gel takılalım desem bakarız der sadece. Çirkin, bakımsız biri de değilim. İşe, okula ya da dışarı çıkarken saçıma, başıma, giydiğim kıyafetlere, temizliğime dikkat ederim her zaman. Staja başladım mesela orada da aynı yalnızlık durumunu yaşadım. Bunu biraz da kendime bağlıyorum çünkü ben kişilik olarak mesafeli, ciddi bir insanım. Çocukluğumdan beri böyleyim bu değiştirilebilir bir özellik değil ve rahatsız değilim bundan. Dün sınıfta sadece 2 kişiydik, diğerleri gelmemişti okula. Bir öğretmen derse girince benimle konuşma fırsatı oldu, tek olduğumuz için benimle ders işledi sadece. Sen hep böyle tek mi takılıyorsun, sessiz duruyorsun ama gerçekten çok güzel ifade ediyorsun kendini, çalışıyor musun evde derslere falan dedi güzel bir sohbet ettik, çok mutlu oldum. Arkadaşlarım ya da anlaşabildiğim insanlar da genelde kendimden büyük oluyor öyle tanıdığım görüştüğüm güzel dostluk kurduğum insanlar oldu. Mesela 14 yaşımdayken 19 yaşında bir kız arkadaşım vardı, yaşadığım şehre gelmişti bir kez buluşmuştuk. Hala takipleşiyoruz ama şimdi farklı bir şehirde, üniversite okuyor yeni arkadaş çevresi var, sevgilisi var. Hepsiyle tek tek iletişim koptu. Staja başladım belki burada anlaştığım yakın hissettiğim biri olur dedim olmadı. İşimi yapıp çıkıyorum sadece zaten haftada 3 gün oradayım sadece, ortama da alışamadım. Bugün de haftasonu ve ben yine evdeyim. Tüm günüm böyle. Robotum sanki. Pazartesi, salı, çarşamba işteyim, akşam zaten evde olunca gün bitiyor. Diğer iki gün ise okuldayım. Haftasonu da boşum, evdeyim. Benimle takılacak bir arkadaş yok. Abim var ama o da çalışıyor haftasonları. Yani hayatımda böyle geçip gidiyor. Biriyle tanışsam da güven sorunu duyuyorum ilk başlarda, korkuyorum mesela bir zarar gelir mi, iyi biri midir, ileride ne olur vs. Önceden yaşadığım şeylerin etkisi mi bilmiyorum, çok güven sorunu yaşıyorum. Tüm günüm böyle bomboş geçiyor. Sorun olan şey de senelerdir böyle olması. Hep böyle oldu. Kimisi diyor işe gir, sosyalleş, kursa yazıl. İşe de girsem, yeni ortama da girsem böyle. Diyorum acaba boşa mı yaşıyorum, depresif hissetmiyorum ama gerçekten bundan çok sıkıldım. Buraya içimi dökmek istedim o yüzden.

Haklısınız. Ya okulda da herkes kendi halinde hani gruplaşma yok ama hepsinin bir tane de olsa yakin arkadasi, gorustugu takildigi insanlar var. Her gun bir yerdeler. Ben evdeyim tum gun. Yani derdimi anlattigimi icimi doktugum dogru duzgun biri bile yok senelerdir boyle olunca bir de gecmisteki olaylar aklima gelince kaldiramiyorum artik. Staja girdim belki degisir dedim hayatim orada da durum ayni. Hep boyle devam edecekmis gibi geliyor. Z

Ablacım öncelikle zararlı alışkanlıkları olan insanlara temas ettiğin halde bulaşmadığın için seni tebrik ediyorum, lütfen böyle devam et. Benim ilkokuldan yakın arkadaşım yok, içime kapanık olmadığım halde lisede 10 yakın arkadaşım vardı şu an onlardan 1 i ile görüşüyorum, 30 yaşındayım. Üniversiteden elime daha çok arkadaş kaldı ama yaş ilerleyince görüşemez olduk. Benim de ilkokul/mahalle arkadaşımın olmaması beni üzerdi, 4 kişilik gruptuk devam etmek istemediler. Ama zamanla anladım ki sorun bende değil. Ya doğru kişilere denk gelemiyorum ya başka aksilik çıkıyor bu da biraz nasip meselesi. Çevrende seni anlamayan insanlar olabilir. Şu an popüler olan/çok sosyal/aşırı eğlenen tipler bizim lise yıllarımda da vardı ama bu kadar gözümüze sokulmuyordu. Bizim de erişemediğimiz yerler oldu, kendimizi ezik hissettik ama sonra ne mi oldu? O ilgi çekmeye çalışan arkadaşların çoğu sağlıklı olmayan ilişkiler yaşamakla devam etti. Ve biz kendimizi geliştirerek hayata devam ettik. Erkek arkadaş olsun diye çabalama, yaşın küçük, kendini iyi yetiştirmen daha önemli. Bu süreçte iyi biri denk gelirse olur, olmazsa inan üzülmeye değmez. Değerini sakın bunla ölçme. Okul dışında bir hobin olursa orada kendini ifade etmen sana iyi gelecektir. Özgüven gelir ve bu duruşuna bile yansır. Ama asla okuldaklere bulaştırma yoksa o popüler tipler orayı da zehirler. İnsanların müthiş geziyor eğleniyor görünmesi inan anlamlı değil. Yaş aldıkça göreceksin ki birçoğu ikiyüzlü ve yalancı. Onlarla olmamak nimet aslında. Bir gün bunları önemsemez hale geleceksin inşallah ama o güne dek lütfen kitap oku, okul dışından arkadaş edin , asla dışarının onayını bekleme eğlence anlayışın onlara uymak zorunda değil, lütfen zararlı alışkanlıklara bulaşma bunlar gelişimine sağlığına zarar verir onlarla popüler olmaya çalışan eziktir. Hepsi geçecek sıkma canını