İnsan yalnız yaşamak için yaratılmış bir varlık değildir demişti gittiğim psikiyatrist. Bir yıl yalnız yaşadım ve tüm psikolojim çöktü. Aşksız olabilir ama tamanen yalnız yaşamak doğru değil

Zaten yalnız değilsin, iyi yada kötü bir ailen var. Kıymetini bil lütfen; sonu pişmanlık oluyor çünkü. İlla bir sevgili, koca şart mı? Bence değil. Kadın tek başına da ayakları üzerinde durabiliyor. Yalnız değilsin Rabbin var.

Çok teşekkür ederim umarım sizde mutlu olur sorunlarınızı cozersiniz

Herkesten uzaklaşıp yalnız kalmak iyi gibi görünse de bı süre sonra sorun yaratiyor. Bende öyle derdim yalnız kaldıkça daha çok bunalıma girdim. Kimsenin sevgisine ihtiyacım yok kimse olmazsa da yaşarım diyodum ama inanın öyle olmuyor. Bir süre sonra insan kendinden yoruluyor sessizlikten yoruluyor. Tabi bu benim nacizane fikrim. Allah yardımcınız olsun

Teşekkür ediyorum içten mesajınız için. Ne kadar süre içinize kapandıniz size göre ne kadar süreden sonra tehlike oldu?

Bence yalnızlık dünyanın en güzel şeyi.

Uzun ilişki yaşayan insanlar arkadaş çevresine kendine kapatınca, sizin hissettikleriniz kaçınılmaz oluyor. Kalabalık ortamda çalışma sorunuzu çözer. Bilgilerinize bakmadım ama nickinize göre sanırım avukatsınız. Bizim meslekte kalabalık ofisler bolca mevcut.

Biraz daha detay? kittycat simsiyahım farkım yok hiç

Anladım inşallah başarırsınız

Sosyalleşmek. Eğer bişeyleri aşmak istiyorsanız yalnız kalmak yerine insanların arasına karışmanız gerekiyor.

Bu cümle deneyim ve araştırma kokuyor resmen... teşekkür ediyorum

Boşver bilmek lazım o zaman Kaybedecek neyim var diyebilmek Yaptıklarından emin isen sağlam adımlarla yürüyebilirsen o zaman kimseye tenezzül etmez ve kırılmama üzülmeme ihtimalini artırırsın

Öncelikle insanlar şunu anlamalı 'Kendinizi, Kendinizle zaman geçirmeyi yalnızlık sanmayacağınız şekilde yetiştirmelisiniz '' O zaman bakın bakalım yalnızlık diye bişey kalıyor mu... A

Çok uzun suren bir ilişkiden sonra yalnız kalmaktan korkuyorum doğrusu... ailevi ilişkilerim kuvvetli değil. Çok arkadas cevremde yok. Sessiz biriyim... mutlulugumu, sevincimi uzuntumu kendi kendimle paylasma fikri güzel ama nasıl alışılirim bilmiyorum. Hayatımda kimse olmadan güçlü bir şekilde tek başıma olmak istiyorum. Kimsenin sevgisi ve ilgisini istemiyorum. Ama nerden başlayabilirm nasıl alisabilirim.. Bu yolda bana ne iyi gelir?Deneyim ve tavsiyelerinizi merakla bekliyorum.

Beş altı ay kadar diyeyim sınava hazirlaniyordum onu bahane ettim evden dışarı çıkmadım arkadaşlarımla görüşmedim bahaneler bularak. Erkek arkadaşım vardı ona da bahsetmedim bu durumdan ama ondan da uzaklaştım kısmen. Ev yalnızlık beni depresyona sürükledi panik atak yaşamaya başladım. Bir ay önce psikiyatriste gittim ilaç kullanıyorum arkadaşlarımla görüşmeye başladım. Erkek arkadaşımdan ayrıldığım halde çok büyük sarsıntı yaşamadım ailemle vakit geçiriyorum kişisel gelişim kitapları okuyorum şuan David burnsun iyi hissetmek kitabını okuyup uygulamaya çalışıyorum :) kimseye içimi tam anlamıyla elbette hala açamıyorum ama yalnız da değilim size tavsiyem uzak kalmak yerine kendiniz için iyi gelecek şeyler yapın. Rabbim yardımcınız olsun dualarım ve iyi dileklerim hep sizinle

Doğru olan bu gibi... yani normal bir insanın hayatında daima birisi olmasi gerekmez.. öyle bir noktaya geliyim ki kimse uzmeye tenezzül etmesin kimseye eyvallahim olmasın. Duygusallik tan arınmak kısaca. A

Böyle herşeyden ve herkesten kaçıp kendinizi yalnızlaştırma düşüncesi çokta doğru değil bence

Çok geçmiş olsun.. ailenizle ve kendinizle zaman geçirmenize sevindim... İnşallah daha iyi daha mutlu olursunuz..