Rica ederim şu doğduğun ev kaderindir kafasından çıkıp analarınızı babalarınızı bir rahat bırakın artık Yanlış seçimlerinize, yürütemediğiniz evliliklere, tavizler verdiğiniz adamlara bahane aramayın Adam seni sevmiyorsa boşarsın gider Kendini kötü hissediyorsan memlekette doktorlar var gidersin tedavini olursun Şundan 20-30 yıl önce kimsenin iplemediği kavramlarla kendinize dram yaratıyorsunuz yapmayın allah aşkına

Ortalama türk kadınlarının çoğu zaten babasından ilgi alarak büyümüyor. Benim babam dillere destandır, çocukluğumun katilidir. blBabamı ben seçmedim ama eşimi kendim seçtim. Dramaya gerek yok bence. Anlaşamıyorsaniz bosanmaniz mantıklı olanı. öldüm bitiyorum dediginiz evliliğine çocuk yapmayı düşünüyor musun mesela? eğer düşünüyorsan kabullenmissin demektir

Baba figürü eksikliğiyle ilgili bir sayfa yazı yazıp içinizi dökmüşsünüz, peşine eşinizin de sizi sevmediğini yarım sayfa yazmışsınız. Yazmışsınız yazmışsınız da ölüp bittiğiniz "yenildiğiniz" evliliğe çocuk dünyaya getirmeye çalışıyorsunuz. KK 30 yıl daha devam ederse kızınızın "baba eksikliği" konusuna da bizim kızlar yorum yapar artık.

Saçma dediğiniz şeyler psikoloji bölümüne yıllardır yön veren ansiklopediler ve tez yazılan konular

Eşinizin sizi sevmediğini düşünüyorsunuz. Sizin de eşinizi sevdiğinize dair bir ifadeniz yer almıyor. Tüm bunlara rağmen, çocuk sahibi olmaya çalışıyormuşsunuz. Sevip, sevilmediğiniz bir evliliği devam ettirmek zorunda değilsiniz. Yollarınızı ayırıp, hayatınıza devam edebilirsiniz.

Bir baba kızının arkasında ne kadar durursa kızı o kadar güçlü olur.

Sizi sevmediğini düşündüğünüz bir adamla neden evlisiniz ki hala? İlk çocuk, ortanca çocuk, küçük çocuk hepsinin sevilmediğini düşünmek için bir sebebi var kendince. Tek çocuğun bile var. Bu toplumda özellikle çoğu kadının babayla ilgili bir yarası var. Aile büyüğünün yanında çocuğunu şebnemin ayıp olduğu bir düzenden bahsediyoruz neticede. Kendi başınıza çözemeyeceğinizi düşünüyorsanız psikolojik destek almanızı öneririm. Babanızı siz seçmediniz ama eşinizi siz seçtiniz. Seçiminizden memnun değilseniz ayrılma imkanı elinizde.

Babası tarafından sevilmeyen bi kız çocuğuda benim. Babam kötü bi insan diyemem. Ama bir gün olsun beni sarılıp doya doya öptüğünü saçımı okşadığını bilmem. 33 yaşındayım. Yine babam yüzünden erken bi evlilik yaptım. Eski eşime babamda bulamadığım o korunma iç güdüsü sevilme isteği ile sığındım. Ama babasının sevmediği sahip çıkmadığı kimseye el oğlu değer vermiyor. Bunu çok iyi anladım. Şimdi kendi ayakları üzerinde duran bi kadınım ve bunu sadece kendime borçluyum. Ne evlenirken ne de ayrılırken babamın ne varlıığını ne yokluğunu hissetmedim. Baba sevgisi eksikliği maalesef tüm hayatını etkiliyor.

Bazen de dertleri zevk ediniyoruz galiba. Tamam sevmiyorsa sevmiyor. O halde önünüze bakin. Once siz kendinizi seveceksiniz. Kendiniz icin bugune kadar ne yaptiniz? Mesela bir mesleginiz var mi? Kimseye muhtac olmadan ayaklarinizin uzerinde durabiliyor musunuz? Bunun icin yani kendiniz icin cabaladiniz mi? Siz kendinizi ne kadar seviyorsunuz? defne-28

Evet baba eksikliği oluyor bende de vardı ama 30 mu yaşlara gelip benim 5 yaşından baba travmam var demek biraz saçma geliyor. Olan oldu hayat herkese adil değil, madem bu eksikliği farkettin eşinle konuş, olmuyorsa birşeyler ayrıl. Psikolojik destek al. Ve asla çocuk yapma, bu kadar mutsuz hissedip çocuk dünyaya getirmeyin. Geçmişe takılı kalmak için hayat kısa, geleceği inşa etmek için uğraşmalısın. Ölüyorum bitiyorum ne demek? Kendinize gelin, birey olarak güçlü olacaksınız.

Oooof yenildimler ölüyorumlar... boşan gitsin sevmiyorsa ne bu drama? Zaten Türk kadınlarının büyük bir kısmı böyle ilgisiz yok gibi babalarla büyüyor. Evet bir şekilde bu bi zayıflık sebebi ama anlayıp aydınlanınca hemen kendi yolunu çizeceksin bitti bu kadar yani. Seni sevmeyen birine ölümüne bağlı yaşamaya mecbur değilsin sonuçta boşa gitsin

Herşeyin farkında olup birşeyler yapmamak neden? Destek alın içinizde yaşadığınız herşeyi dile döküp doğrularla ilerleyin. Maddi imkanım yok derseniz çalışın lütfen terapi almanız şart Eşinizi babanızı galiba herkesi sorguladıgınız kısır döngüyü bitirmek için bunu yapmalısınız

SEnin için en iyi en doğru yol, bu evliliğe çocuk getirmeden, bu adamla evliyken üniversite okuyup, meslek sahibi olup, ardından boşanman

Üzülmeyin braz duygusal yoğunluk yaşıyor gibisiniz. yanlis anlamış olabilir misiniz. neden sevmese evliliğe devam etsin bunun için sizden bir çıkarı mi var?her evlilik mükemmel dgl bizlerden oluyor zaman zaman sikintilar

Çok doluyum. Gecenin yarısı yazıyorum bunları. Hayatım boyunca hiçbir şey istediğim gibi olmadı. Baba evindeyken huzurum yoktu çünkü evin ilk çocuğusun ve bütün o kabuslu günleri sen tek tek aştın. Bir baba kızına nasıl olmalı, nasıl sevgisiyle hayata tutunmasını sağlamalı ben bilmiyorum. Sevgiyi gerçekten bilmiyorum. Donuk, sönük, bitik bir hayat yaşadım. Ve bu hayatımı bitirmek için birisiyle tanıştım. Bir insanın en kırık yeri kalbidir bilmiyor musunuz. Sevgi eksikliğidir. Bilinmeyen sevgiyle yol aldım. Ben sevdi sandım ama öyle değilmiş. Ama eşime sorarsanız sevmeseydim evlenir miydim der. Evlendim işte 3 yıllık evliliğimiz var. Ama kalbimde hala beni sevmediği yatıyor. İnsan hissediyor be gerçekten. Çünkü eşim bana sosyal medya üzerinden ulaştı. Ben belli bir müddet cevap vermedim. O süre zarfında takipleşiyorduk tabii. Sürekli bir her attığım gönderiyi beğenmeler falan. yine her attığı göndermeyi kendime sanmam. Kendi kendime gelin güvey oldum işte inandım. Tutundum o eksik yanıma. Neyse kader bir şekilde oldu evlendik. Evlendikten sonra hesabından benden önce konuştuğu biriyle ki konuşmalarını gördüm. Bütün gönderiler onaymış. Bana dair hiçbir şey yok. İşte o zaman ip koptu bende. İnanmayışım bundan... Her neyse evliliğimiz boyunca eşim benimle bir yerlere gitmek istemediğini farkettim. Gidince de bir davranışları tuhaf oluyor. Keşke hiç gelmeseydim diyorum. Bir yerlere gidince hep birileri olsun istiyor. Bana dair hiç anı olsun istemiyor. Bana kötü davranmıyor ama sevmediğini hissedince kalbim ağrıyor. Çevremdekilere bakıyorum birbirlerine aşkla bakıyorlar ama ben eşimde onu görmüyorum. Uzattım baya daha yazmadığım tonlarca şeyler var. Bir de şunu eklemeyi istiyorum. Yarın babalar günüymüş. Bir baba kız çocuğunun kaderini belirler. Benim öyle oldu işte. Sevgi nedir bilmedim ama ilk etapta kandım. Baba öğretseydi sevgiyi kız çocuğu aldanmazdı. Nereye kadar daha nefes alırım şu dünyadan bilmiyorum ama şunu iyi biliyorum ki babası arkasında olan kız çocukları bu dünyadan galip çıkarlar. Ben yenildim. Ölüyorum...

Bu psikolojiyle sakin çocuk yapma çocuktan bahsetmemisin. Sen daha buyumemis olgunlaşmamıssin o çocuğa bakamazsin. Çocuk olursa düzelir dene sakın . push ; E

Çalışsin tabi, çocuk olursa belki kocasi ona ve evliliklerine baglanir Hatta gözü karisindan başkasını görmez

Çocuk yapma derim onun dışında kişisel gelişim için çabalayin.

Ayrılın Madem sizi sevmiyor Devam ettirmeyin bu anlamsız evliliği E

Biraz abartıyor musunuz

Yaşadıklarınızı babanıza bağlamanız bana biraz fazla geldi. O dönemde her baba sevgisini göstermezdi. Benimki de öyle. Sevdiğini şu anki halimle bir yerlerden anlıyorum. Başıma gelen talihsiz ilişkileri ona bağlamıyorum. Seçimler bizim seçimlerimiz. Bir seçenek yürümezse dünyanın sonu değil başka seçenekler derya deniz. Kısacık hayat, kendinize bunu yapmayın derim.

SEnin için en iyi en doğru yol, bu evliliğe çocuk getirmeden, bu adamla evliyken üniversite okuyup, meslek sahibi olup, ardından boşanman. Hayat hiçkimse için kolay değil. Ama hatalarımıza, göz göre yanlışlarımıza "beni ailem sevmedi" diye bahanelerle sığınamayız. Önce kendini sevmen, değermen vermen gerekiyor. B

Onu diyorum bende sen fark etmiş ve güçlü durmuş çözüm aramissin ama o fark etse de belki adım atacak kadar güçlü değildir. Burda saçma diyerek cesaret verilmez tıpkı bana anlattığıniz gibi açıklayıp ben başardım sen de başarabilirsin demek daha doğru sizin adınıza çok sevindim gelecek hayatınız hep mutluluk olsun, P Papatya Seven Kadin Everything you can imagine is real.✨ Üyelik

Pardon da olayı nerden anladığınıza bağlı kendinize bana tavsiye vermeye çalışmışsınız. Baba travmasını dibine kadar yaşadım bunun bendeki etkilerini 19-20 yaşında farkettim güven duygusu, yaş olarak büyük ya da ilgi gösteren kişiler derken bende bir sıkıntı olduğunu anladım. Bunu anladığım an farklı zaman dilimlerin de 3 ayrı psikologdan yardım aldım devam ettim. Keza kardeşimin psikolojisi çok daha kötüydü babamla yaşananlardan kaynaklı, psikiyatri psikolog derken bunu uzun oldu ama aştık. Kişi ailemden kaynaklı şöyle sorunlarım var diyorsa sorunun kaynağınıı farketmiş demekki bunu aşmak için adım atacak. Kendisi için hiçbişey yapmadan sadece ağlayıp, zamanını yas tutarak harcıyorsa o onun seçimidir. Kimi insan cidden acıdan beslenir ve iyileşmek istemez. 10-15 yaşındaki çocuğa farketse de bebek misin diye kızamayız destek almak, süreci tek yönetmesi imkansız. Ama 30-40 lı yaşlara gelmiş insanlar da bunu farkedip, tedavi için uğraşmadan adım atmadan benim travmam var deyip bunu abartarak konuşmasın. Hayatı boyunca o eksiklik olabilir destekte alsa ama bu kadar olayı ölüyorum raddesinde hatırlamaz.