Evimiz yıkılmadı, ama hasar aldı. Yakın ailemden ölen zarar gören olmadı. Çok şükür. Ama akrabalardan eşden dostdan çok acı şeyler yaşadık.

Ah ah ben 13 yasindaydim üstelik babam gorevdeydi annem 3 çocukla tek basinaydi. Ben hasta yatagimdaydim ve gece makineye bagliydim. O panikle annem beni makineden ayırdı kardesimi uyandırdı digeri küçüktü zaten. Annem komsularin sesine çıkmış bakmis hadi abla cikalim demeseler ben cikmazdim demisti o anki panikle. Ve annem uzun sure eve giremedi gündüz yemek yapmaya girer hemen çıkardı. Benim için arabaya elektrik kablosu cekilmisti hastaneye gidecektik ambulanstakiler hastaneler cok kalabalik boyle idare edin dediler. Arka sokakta bir apartmanın yıkıldığı ve 20 kisinin öldüğü haberini almistik. Her gittigim ve yaşadığım yerde ufak da olsa depremi yasamisimdir ve her ne kadar alismis olsam da yine de anlik bir sallantida urperiyorum. Eylüldeki depremde is yerinde sallanmistik, ondan önce de evde yalniz oldugumda baya sallamisti deprem. Ve maalesef hic bir önlem alınmadı simdi öyle bir sey olsa yandık Allah korusun. Hem pandemi de var. Bu arada gökyüzü denmis, ben sadece birkac gun öncesi güneş tutulması olmustu onu hatırlıyorum. Üstünden koskoca 21 sene geçmiş hala dün gibi, öyle bir kazınmıs ki icimize...

Hatırlamaktan bile korkuyorum, 8 yaşındaydım. Değirmendere'deydik. Koridora çıkıyorum, gözlerim önünde kayıyor göçüyor mutfağa kaçıyorum karanlık bir boşluk her şeyi yutuyor! Ailecek birbirimizi nasil bulduk bilmiyorum bina resmen bizi kusup göçtü gitti. Gündüz oyunlar oynadığımız sokaktan Belimize kadar su içinde yürüdük, yer-yer yüzdük... En hafızamdan silemedigim tüylerimi hala diken diken eden detay ise, sabah 7'ye gelirken denizin içinden gelen alarm sesleri...

Bence değil O dönem herkes seferber oldu, arama kurtarma ekipleri yetisemedi yetersiz geldi belki ama halktan insanlar da katildilar canla başla ellerinden geleni yaptilar. 21 yil öncesinden bahsediyoruz simdiki gibi teknoloji de yok bence o zamanin kosullarina göre baya iyiydi Simdi benzer bir durum olsa yine herkes birbirine kosar bence, Van depreminde de insanlar nasil. seferber oldular. Durumu olan para/battaniye/kiyafet gönderdi, anneler bebeklere süt anneliği yapmayi bile teklif ettiler, biri durumu olmadigi icin alyansini bile bağışlamisti. En son Elazığ depreminde de kıyafet ve battaniye yığılmıştı. Bence halk elinden geleni yapıyor, bizdeki sorun alt yapı ve önlem almak.

17 ağustos depreminde en çok etkilendiğim konu sahte ambulanslar oluşmuş ve birçok kadın çocuk kayıp hala bulunamayan.. ölümleri dahi çıkmadı. . Ne kötü günlerdi Rabbim yaşatmasın kayıpları, ölümleri olanlara sabır versin inşallah..

O zamanlar istanbul da yaşamıyoduk sabah uyandığımızda tv den öğrenmiştik olanları her taraf dümdüz olmus diye. Çok etkilenmiştim. Sesimi duyan var mı? Sözü halen içimi titretiyor. Biraz önce annemle bahçede oturuyorduk dedim ki 21 yıl önce bugün can pazarı vardi orda. Simdi de bu postu görünce icim daha bi titredi o günlere gittim. En son istanbulda olan depremde evde yanlizdım ve cok korktum. Biz kullar cok çaresiz varlıklarız Allah kimseye yasatmasin. Ölenlerin ruhu şad olsun

Kimiside hic tanimadigi insanlari kurtarmak icin elleriyle koca beton yiginlarini kaldirmaya calismisti. Hayat ne garip cok aci.. tüylerim diken diken oldu

Bize de hic tanımadığımız yan apartmandan bir abi yardımcı olmustu sonra ziyaretine gitmiştik karısı o zaman hamileydi ziyaretine gittigimizde dogurmustu, o kiz bile su an belki okuyor belki mezun. Allah herkesi iyi insanlarla karsilastirsin annem de hep bu duayi eder bize ve insanlara.

Onu bilmiyordum simdi röportajini izledim. Ne tatli gözleri gülen genc bir kadin olmus. Kurtarirken yardim etcez diye nerdeyse ölümüne sebep olcaklarmis. Cok bilincsiziz cok. Her seyimiz düzensiz.

Yazılanları okurken gözyaşlarımı tutamadım... Ölenlere Allahtan rahmet yakınlarına sabır diliyorum... Allahım hiç birimizi böyle zor imtihanlarla ve sevdiklerimizle sınamasın

Allah bir daha yaşatmasın

halk bile elinde ne var ne yok yardım yaparken bastakilerin hiç önlem almaması.. neyse susuyorum

Evet aynı yıl iki büyük deprem olmuştu ilki 17 ağustos gölcük ardından kasım gibi galiba düzce.. gölcük depreminde bursa daydık 8 yasinda filan vardım kapımız kitlenmisti bizim zor bela çıkmıştık kapıyı acabilip birkaçgün boş arsa da kalmıştık yiyecek battaniye filan götürüp sonra eve girmiştik.. lily86

11 yaşındaydım yazlıktan yeni gelmişiz. Yol yorgunu uyuyoruz annemin sesiyle uyandım. İstanbul'da olduğum için biz de hasar yoktu. Radyodan duyduk ki Sakarya-Gölcük-Kocaeli yerle bir olmuş. Anne tarafım komple Sakarya'da o korku ve dehşeti asla unutamıyorum. Malesef kayıplarımız vardı. Ah ah Allah'ım bir daha yaşatmasın o acıyı

Ananemin kiz kardesi adapazarinda yasiyordu. Evde kizi damadi torunu kocasi varmis. Bir dügün icin gelmis kizi ve damadi. Evleri birinci kat tüm bina üstlerine cökmüs, teyzeyi üstüne düsen koltuk kurtarmis. Diger hepsi öldü. Düsünsenize tüm aileniz sevdikleriniz orta vefaat ediyor ve siz ödül mü ceza mi bilmeden kurtuluyorsunuz. Bir de kalorifer borusu patlamis teyzenin üstü üstü basi perisandi köye getirdiler cenazelerle birlikte ananemler kadini yikadi falan. Düsünüyorum bir insan böyle bir seyi nasil hakeder?

Evet çok yoğun yıldız yağmuru vardı bütün gece kaldırımda oturup gökyüzünü izlemiştik sallanarak, çok aydınlık bi geceydi, deprem olurken gündüz gibiydi mesela onu da çok iyi hatırlıyorum. Çok zor bi geceydi

Bugün bir sitede yağma olaylarını okudum, inanmak istemedim ama geçen sene Eylül ayında İstanbul'da gerçekleşen depremden sonra Marmaray'a yürürken bir grup rezilin başka semtlerden gelip "burda b. k gibi para, altın, döviz vardır oğlooom sitelerin çoğunda aynı tip kasa varmış kimbilir o kasalarda neler vardır" diye iğrenç iğrenç konuşuyorlardı. O kadar sinirlendim ki.. Demek ki böyle bi afet meydana gelse yağma, gasp ve bilumum adilikler olacak bu kesin..

Tabi ki halimiz ortada, bizdeki boşvermişlik ve yetkililerin gevşekliği, müteahhitlerin çakallığıyla daha çok canımız yanar bizim. Bakın elazığ depremi daha bir yıl olmadı sanırım. Hala evsiz insanlar var ve millet canıyla uğraşırken aralarda gezen fırsatçılar var.. deprem ülkelerine bakıyorum özellikle okyanus kıyısındakilere bizden çok çok daha iyi durumdalar. Biz bu aymazlıkla zor akıllanırız.

Bizim evde çok gergindi o gün, hatta erkenden yatmıştık. Günlerce haberlerle yatıp kalktık. Biri daha sağ kurtulacak mı diye dört gözle beklerdik. Benim dehşet içinde unutamadığım en büyük görüntü su altında kalan gölcüktü. Şehir denizin içine batmıştı, yazarken bile kalbim hızla çarpıyor.. Allahım birdaha göstermesin böyle büyük acılar.

Konuyu okurken giristeki valize gözüm ilisti direkt icini doldurup deprem cantasi niyetine hazirlasam mi diye düşündüm Aslinda her zaman boyle hazir bir canta olmasi gerekiyor ama iste insanız hic ölmeyecek gibi yasiyoruz

Annesi enkazın altında can vermiş biri vardı yan yanalardi. Kızının saci kalmisti enkazın altında çıkamıyordu makas bulup kesmislerdi. Annesinin ölüsü vardı yanında. Yarısı enkazdaydi... O görüntü gitmiyor gözümden. TV'den izlemiştik Rabbim rahmet eylesin çok kötüydü çok...

Ayyy çok üzücü.

21 yıl önceki korkunun, paniğin, çaresizliğin ağırlığı çöktü üzerime. Sonraki günler mi? O daha acı. Binlerce ölü, yıkıntılar, bitmek tükenmeyen acı hikayeler, yarım kalan hayatlar, sakat kalanlar, evsiz barksız, canı giden analar, babalar, evlatlar, kardeşler... Hele o yıkıntılardan gelen ağır kokular. 21 yıl sonra bile hala burnumun ucunda

Çok haklisiniz Ben Istanbul'da yaşamiyorum ama görüyoruz hiç açık alan yok Allah korusun buyuk bir deprem olsa insanlar nerede toplanacak? Azıcık yağmur da tıkanan trafik deprem sonrası kim bilir nasıl olur?

Bizde ilkini yaşadık zaten o sene bu iki büyük deprem harici ufak birçok sarsıntılar da olmuş aralarda.. gece 3 mu ne babam uyamdirmisti bayaa zorlandi ama acabilmisti kapıyı don atlet firlamistik da biraz zaman sonra annem yada babam iceri girip almislardi kiyafet battaniye.. bizim binaya birsey olmadi tabi gunler sonra girebilmistik

14 yaşındaydım b. cekmece sinaobada oturuyorduk. binamiz rayli sistemmis Allaha hamd olsun. yatagima dolap egildi korku filmi gibiydi elektrikler kensikendine yanip sönüyordu. ban emekleyerek odamdan ciktim. 8. katti... komsumuz lohusaydi, golcukluydu bebegi bize birakip yola cikti ama gidemedi avcilar yikilmisti.. o deniz koskler falan.. bizim semtte de yarılmış binalari siva boya ile kapatip ucuza ucuza sattılar..21 koca yil gecti ilkgunku gibi tedirginim. en son marmara depreminde dizlerimin bagi çözüldü..

Resmi kayitlara göre 5 bin kişi kayıpmış Ne oldu acaba onlara

8 yaşındaydım. İstanbuldaki evimizde değil, anneannemlerdeydik Bursada. Tabi depremden sonra paldır küldür döndük evimize. İzmitten geçerkenki duyduğum çığlıkları, yarılan yolları ölsem unutmam. Geldikten sonra babam çok samimi arkadaşının ailesini aramaya Adapazarına gitti. Cansız bedenlerini enkaz altından çıkarmışlar.. Aylarca kendine gelememişti. Allah'ım hiçbir zaman, hiçbir millete yaşatmasın..

Merkez üssü gölcük du galiba

Ben de en büyük etki yaratan kelime Degirmendere hala tüylerim diken diken oluyor. Yukarda bahsetmistim teyzemizin ailesi göcük altinda kaldi vefaat ettiler, babam su an tam hatirlamiyorum ama daha sonra ordan birilerine ulasti ne durumdalar diye evin yikildigini ögrendik önce. Sonra arama calismalarinda da göcükten ses geldi falan dediler hep umutlaniyorduk yasiyorlar falan diye. Günler sonra öldükleri haberini aldik. 13 yasindaydim ama net hatirliyorum bazi seyleri.

Gerçekten mi?

İnsanlar insanüstü bir güç gösterek arama kurtarma çalışmaları yaptı o dönem. Kayıp olanlardan yeri belli olanlar ölü diri bir şekilde çıkarıldı. Ancak bunun dışında yıkılmış nice koca binaların içinde yine insanlar vardı. Aylarca arama kurtarma çalışmaları yapıldı. O kadar çok yıkılan bina vardı ki her birinde ölü aramak mümkün olmadı. Kepçe darbeleri ile çıkan çürümüş insan uzuvlarını birinci elden gören insanlardan duydum malesef. Biz şimdi çok daha şanssızız. Koca İstanbul...

Bunun yapilmasi icin ne yapabiliriz ki? Yenilenmeli diyoruz neden yenilenmiyor? Bizler ne yapabiliriz?

Güneş tutulmasını bende hatırlıyorum. İzmirdeki yazlığımıza gidiyorduk biz de. 2 tane ton ton teyze de binmişti dolmuşa, şoföre biz gölcükten geldik bi yer bilmiyoruz demişlerdi. Halama gölcük neresi diye sorup durmuştuk. Bikaç gün sonra öğrendik neresi olduğunu depremin olduğu gece evimizdeki eski gonglu duvar saatemiz depremin olduğu saatte durmuştu ve birdaha çalışmadı. Kursak da bozuktu. Üstelik bi yerinde bi sıkıntı da yoktu ondan çok etkilenmiştim. Depremin ertesi günü deniz dibinde açılmalar olmuştu iskele ve kayalar yer değiştirmişti ve hava berbattı çok korkmuştuk. Kızılca dumanlı bir hava vardı. Deprem olucak kesin demiştik hatta. Meğerse olmuş bizim haberimiz yokmuş. Elektrikler kesilmişti bizim olduğumuz yerde bile. Kayınpederim anlatır, burdan İstanbul'a vefat edenleri taşımak için gitmiş, kamyonun arkasına kepçelerle koyarlardı büyük bi çukura koyar kireç döker örterdik üstlerini demişti. O koku, o izdiham birdaha memleketimin hiçbir yerinde can kaybı olmasın böyle inşallah

Depremzede miydin ferb? Ben 13 yaşında İstanbuldaydım geceyi filan net hatırlıyorum çok travmatik günlerdi.. Geçmiş olsun başımız sağolsun tekrardan..

O gece bizim evin mutfağında telaşla staj dosyası hazırlıyor bir taraftan da sigara tüttürüyordum. Bir anda birçok köpek havlamaya ve ulumaya başlayınca içeme bir ürperti geldi ve hemen sigaramı söndürüp sessizleştim... akabinde hafif bir sarsıntı başladı ve 3 saniye ya sürdü ya da sürmedi- net hatırlamıyorum- O tedirginlikle staj dosyamı yarıda bırakıp odama çekildim ve yatağıma uzandım. Köpekler bu kez daha şiddetli havlamaya başlayınca yorganı yüzümü kapatacak şekilde çekerek korkumu baskılamaya çalıştım derken önce hafif sonra şiddetli bir sarsıntıyla yataktan fırladım fırlamasına ama şiddetin etkisiyle dengemi sağlayamadım duvara tosladım resmen. Ailecek dışarı çıktık nihayetinde... Herkes dışarıda ve dehşet içinde birbirine bakıyor. Evimiz şehir çıkışı bir yol üzerinde bu arada.5 dakika ya geçti ya da geçmedi bir anda birbirini izleyen bir çok araç şehirden bağrışlar ve ağlamalar eşliğimde kaçışıyordu. O an anladım durumun vahametini... Babam ve abimler merkeze doğru yardıma gitti biz de kapı önünde günün aydınlanmasını beklemeye koyulduk. Gün aydınlanmaya başlayınca bizim evin önünden 7,8 yaşlarında bir erkek çocuğun yalınayak şehir merkezine doğru koştuğu gördüm. Çocuğa seslendim, sadece bir an durdu ve tekrar koşmaya devam etti. Durmayınca peşinden koştum, yakaladım. koşmasını enlemek için önüne geçtim, ellerini tuttum; yüzü, saçları tos toprak içindeydi. Ayakları çamurlu ve kanamıştı. Adın ne, nerden geliyorsun, nereye gidiyorsun, nerede yaşıyorsun gibi sorulara cevap alamadım maalesef. Sonra Annen, baban nerede yaşıyorlar diye sordum. Çok acıtıcı cevaplar aldım. "Annem kocaya kaçtı, babam da başka bir kadınla evlendi."dedi. sadece bu bilgiyi verdi. Peki sen kiminle yaşıyorsun dedim "babamla"dedi. Babanın yanına mi gidiyorsun şimdi dedim " evet"dedi. Bak evim orada sana bir ayakkabı giydireyim ve birlikte babanın olduğu yere gidelim dedim. ne yaptıysam gelmedi. O halde bekle ben sana bir ayakkabı getireceğim ve birlikte babanın bulunduğu yere gidelim dedim başını salladı sadece. Ben de bekler düşüncesiyle koşarak eve gelip bir çift ayakkabı aldım ve döndüm ki çocuk yok. Ben de yol boyunca koştum ama maalesef bulamadım. Umarım sağsalim evine varmıştır ve umarım ailesi yaşıyordur. O trajik günün sabahında yaşadığım bu olay hafızamın bir köşesinde ilk günkü gibi canlı duruyor. Çoğu zamanlar aklıma takılıyor, keşke hiç bırakmasaydım, ayakkabı almak için eve gelmeseydim...

Istanbulda yasamiyoruz o gecenin sabahi babam erkenden ise gitmisti isyerinde depremi duymus. Eve telefon etmisti istanbulda deprem olmus diye. Uyuyorduk daha uyandik televizyonu actik ki her yer yerle bir olmus... cok kötü günlerdi. Tüm ülkece travma yasadik.

Allah vefat edenlere Rahmet eylesin geride kalanlara sabır, birdaha yaşatmasın ben o günü yaşamadım istanbulda değildim ama anlatılanlar ve görüntüler çok korkutucu ve üzücüydü yakın zamanda istanbulda olan korkutucu sallantıyı yaşadım tek başımaydım ve birazdan yıkılıcak ölücem dedim ve o gece eve giremedim ertesi gün bikaç eşya alıp teyzeme müstakil istanbul dışı evi gittim bi müddet kaldım ve stresden ordada büyük bi sağlık sorunu yaşadım ve ertesi gün evime döndüm yorumlarda bi arkadaşımızın dediği gibi ölüm heryerde Allah yazdıysa bi nefes daha fazla alamayız bunu anlamış oldum tevekkül edip evimde durdum inşAllah bidaha yaşamayız ülkece

Insan hayati bu kadar degersiz malesef ülkemizde. Bugün olsa yine ayni acilar yasanacak belki daha kötüsü. Nasil bu kadar vicdansiz olabiliyorlar ben de anlamiyorm. Abartmiyorm elimde bir servet olsa o binlari tek tek gözden gecirtip eksik neyse yaptiririm. Cünkü böyle bir aciyi ülkece bir daha yasamak istemiyoruz. Hala sevdigimiz insanlar yasiyor oralarda. Devletimizin gücü var ama yapilmiyor malesef. En iyi örnek japonya baska söze gerek yok..

Aradan geçen 21 sene, öbür felaket kapıda ve ne değişti der, susarım...

Bende 9 yaşındaydım depremi İstanbul'da yaşadım kaybım olmasada çok ağırdı bir kaç gün sonra memlekete giderken yıkılan yolları minareleri gördüm yol boyunca. Beni en çok deprem de kaybolanların akibeti ürkütüyor müge anlıya bile çıktılar sonuç yok rabbim hepsinin ailesine sabır versin gidenlerede rahmet etsin

Çok üzücüü

Takip ediyormusunuz bilmiyorim ama Ahmet yakut aynı zamanda bir depremzede.. çok bu konulara değiniyor yaptığı paylasimlarda... Ve 10-15 günlük deprem tahminlerini paylaşıyor Olası İstanbul depreminin en geç 2025 e kadar olacağını söylüyor... kentsel dönüşüm ile tüm binalar yenilenmeli!

Hatirliyorum 15 yasindaydim. O gunden sonra babamla beraber arama kurtarma ve yardim iletme gruplarina katildim. Gorduklerime iyi katlanmis oldugumu dusunuyorum o yasa gore.

Teyzem sakaryada oturuyordu hala anlatırkne gözünde o korku telaş oluşur Allah bir daha yaşatmasın

Allah bir daha yasatmasin enkaz altinda kalmıştık gunlerce ve binamizdan sadece kurtulan biz olmuştuk. Cok cok cok zordu. Hatırlamak dahi istemiyorum.

Evet gökyüzü beni beton merdivende annemin kucağında yatarken çok etkilemişti. Ne güzel diyordum içimden. Çocukluk işte... Şimdi o gökyüzünü bir daha asla öyle görmek istemem

Malesef birçoğu moloz yığınlarına karışıp gitti

9 yaşındaydım hala aynı korkuyla hatırlıyoruz bizde. Top sahasında uyumuştuk birkaç gece. O zamanlar boş arazi çoktu şimdi heryer beton yığını. Yine bekleniyor marmara depremi yine aynı korkular hala var bende. Allahım herkesi korusun.

13 yasinsaydim çok zor günler di Allah bir daha yaşatmasın. Çok net hala gözümun önünde hatırladigim birşey var o gece veya ertesi gece bir kuyruklu yıldız geçti o kadar güzel di ki anlatmam mümkün değil ve çok yavaş geçti bir daha öyle bir güzelligi görebileceğim i sanmıyorum Ve evet deprem günü çok fazla yıldız vardı o görüntü de aklımdan git miyor..

Allah bir daha yaşatmasın çok acı günlerdi. Yakınlarından haber alamamak, sokaklarda kalmak ve o korku... Yakınlarını kaybedenlere Allah güzel bir ömür ve sabır versin. Hayatını kaybedenlere de rahmet eylesin

Yaa okurken ben de etkilendim tüylerim urperdi Ne hikayeler var... Baksanıza burada konuyu gören üyelerin yazdıkları devede kulak, ne hayatlar gitti, ne acilar yasandi Hala dün gibi hepimizin hafizalarinda Şimdi bile deprem riskiyle karşı karsiyayiz ama ne kadar önlem alindi ya da biz ne kadar hazırız tartışılır

Değirmendereli bir amcanın röportajını izlemiştim devlet o bölgeyi o kadar unutmuş ki 2 tane çocuk devletin yapamadığını yaptı bize ekmek peynir karpuz getirdiler diye anlatıyordu seneler sonra bile ağlayarak. Yazlığımız vardı bizimde şans ya orada değildik. Koşturup oynadığımız park, çay bahçesi, apartmanlar yıkılmayı bırak sular altında kaldı. Depremler hep böyle doğadan neyi çaldıysak geri alıyor. Ve maalesef hiç akıllanmadan çarpık yapılaşma devam etti. Düşünmek bile istemiyorum beklenen depremde ne olacağını o kadar acı ki. Canlarını kaybeden herkes huzur içinde uyuyordur umarım.

Allah yasatmiyo da bizim ülke yaşamaya çok hevesli her yer beton rezillik diz boyu korkuyorum bu sefer altından kalkamaz ülke

Aylarca sokaklarda kaldık boş alanlara cadırlar kuruldu artçılaar oldukça cadırdan kaçıyorduk oyle bir psikoloji... Allah bir daha yaşatmasın

Sahte ambulanstan tutun, insanlar yağmalama da yapiyorlardi. Netten bakarsaniz bulursunuz bu tarz bilgiler.. insan kayıp olucağina ölüme razı olabiliyor.. Allah iyilerle karşilaştirsin başımıza felaket vermesin inşallah. . Ben depremden çok böyle şeylerden daha çok korkuyorum..

Evet. Ben hayatımda o kadar çok yıldızı bir arada hiç görmedim. Dehşete kapılmıştım. Işık olayını biliyorum ama ben görmedim.

Malesef gerçek

Ben bir de ertesi günü çok net hatırlıyorum zar zor markete gidip bişiler almıştık yemek için zaten bahçelerde orda burda yatıyoruz evlere giremiyoruz korkudan ki gece yarı çıplak fırlamış herkes evden, " Bu gece daha şiddetlisi olacakmış herkes ölecekmiş" demişti birileri yanımızda, koşarak eve gelip annemlere anlatmıştım hepimiz çok korkmuş bütün gece deprem olacak sanmıştık. Şimdiki gibi ne artçı sarsıntıyı biliyoruz ne aslında depremin zamanının kestirelemeyeceğini. İnanıyorduk bütün asparagas haberlere. Haberlerde 40 binlere kadar çıkmıştı ölü sayıları, kayıplar, yerle bir olan hayatlar. Bizim İstanbul'da derin çatlaklar oluşmuştu evlerimizde, kimi ohoo bu depremde ayakta kaldıysa bi da anca kıyamete yıkılır bu ev diyordu seviniyorduk ötekisi artık kapıyı bile hızlı çarpmayın ev yıkılır valla diyordu kaygıdan ölecek gibi oluyorduk. Valla şuan iyki doğru bilgiye ulaşmanın yolu var o zaman o bu ne derse inanıyorduk.

İnsanların bilincsizligi binaların yetersizliği ile yitip gitmiş bir sürü can Allah rahmet eylesin Ömür kinay in kurtarılma anı da çok acı kadının üzerinde olan beton yığınına yüklenmiş kimisi gerçekten bilinclenmek lazim deprem konusunda öncesi sonrası için... Rabbim bir daha yaşatmasın

Bizlerin evde yapacağı şeyler var evdeki eşyaları sabitlemek gibi evdeki riskleri en aza indirmek gerisi yetkililer de malesef :/

o gece gökyüzü nasıldı hatirliyor musunuz normalden farklı olarak

Çok az vidio var sarsılma anında.. O zamanlarda iş yerlerin kamaralari yokmu? Eşimin ve benimde akrabam yaşamış.. Benim akrabamın eşi başka bayanla kaçmış gitmiş geri ye 2 çocuk bırakarak.

Kizlar hikayelerinizi okuyunca tüylerim diken diken oldu. Bazen bir oyun oynariz jenga ismi kücük bloklardan ince uzun bir kule kuruyorsun ve tek tek bloklarlar cekiliyor. En son blogu cekerken kuleyi kim yikarsa o kaybediyor. O kule yikilirken bile ürkerim hep... bahsettigimiz koca koca binalar. Bu arada dün 17 Agustos belgeselini izledim. Orda kücük bir kiz ve aile üyelerini kurtaran bir adam vardi. Iki ay önce vefaat etmis. O kücük kizda evlenmis ve cocuklari olmus. Hayat neler getirip götürüyor insana.

Allah bir daha yaşatmasın. Biz İzmir'de kahrolmustuk. Sizleri düşünemiyorum bile

Bizim de evimizde kapilar acikti birkac ay öyle kaldi biz oradan gittik ama esyalarimiz evimiz olduğu gibiydi, guclendirme calismalari yapıldı Kaybolan bir sey olmadi, varsa da ufak tefek ev esyasidir göze batan bir sey yoktu. Bu tür durumlardan bile kendine fayda saglayip yağmalayanlar oluyor maalesef... M

Iste o yuzden rabbim hep iyilerle karsilastirsin cumlemizi.. o depremden sonra yardim icin abimler falan gitmisti yardima. Arabaya ne kadar sigiyorsa bikac aile almislardi yanlarina getirmislerdi. Yemek falan yemisler sonra disarida kaldirimda otururken genc bi kadinin kucaginda 3 4 yaslarinda bi cocuk vardi. Cocuk annesinin kucaginda uyuyo ama sık sık bagirarak korkarak uyaniyodu. Annesi hemen sakinlestirmeye calisiyodu "bisey yok oglum. Bak burada yikilan ev yok, olu insanlar yok" oyle icim acimisti ki hala aklima geldiginde kotu olurum.

Evet aynı şekilde benim de, 7 yaşındaydım ama her bir saniyesini hatırlıyorum gözümün önünde olanlar. Annemin bir akrabası çocukları ile birlikte korkup ertesi gün yola çıkıp memleketlerine gitmeye kalktılar. Yolda kaza geçirip vefat ettiler, o an anladım ecelin bir yerde bizi beklediğini ve naparsak yapalım kaçamayacağımızı dışarda yattık, arabalarda kaldık, kardeşim 4 yaşındaydı hiçbirşeyden haberi yok kulağını tıkayıp uyumaya çalıştı o süre içerisinde. Allah bir daha yaşatmasın

Allah kimseye yasatmasin, ölenlerin mekani cennet olsun O gurultuyu hic unutamıyorum bende, mahalle yikiliyor zannetmistim

Yagmalamayi duymustum cok uzulmustum insanlarin bu durumda bile bunlari dusunebildiklerine ama sahte ambulansla kaybolan insanlar cocuklar... bu bambaska Allahim vermesin kimseye cok coookk uzuldummm. Dediginiz gibi rabbim iyilerle karsilastirsin cumlemizi

Dualarımız kalanlarla. Rabbim gidenlere rahmet eylesin inşallah

O zaman tv röportajında devlet yetkilisi demişti ki Ankara ya ulaşamıyoruz. Iletisim araclari zarar gordu diye. Yardımlar ulaşamıyor demişti yollar kapalı diye. Düşünsenize en üst devlet yetkililerinin bile eli kolu bağlı kalmıştı.

Ben 1999 da 10 yaşındaydım.. o gün gece kulagima uuuu diye ses duydumu bi anda uyandığımda baban işigi açtığı sallandığı an sonraki bahçede yattığımı ve haberlerde deprem olduğu sayısını saydığımı ağladığımı çok iyi hatirliyorum. o geceden sonra uyuyamiştik.. hala dün gibi hatirliyorum.. çok sicak bir geceydi. o günden sonra felaketler art arda geldi görüyorsun Demek ki bu Deprem bunlarin habercisi olduğu nereden bilebilirdik.

Tüm Türkiye bir olup hepimizin ordaki insanlarin acisini hissetmistik. Günes tutulmasini ben de hatirliyorm 12 yaslarinda falandim. O zamanlar cok önemli bir seydi günes tutulmasi fotograf filmleri falan bulup bakmistik tutulmaya. O gece arkadaslarla kaldirimda oturmustuk icimden bir sıkınti var falan diye konusmustuk. Deprem aninda kiyamet koptugunu düsünenler olmus. O ugultu isik ve siddetli sarsinti. Allah bir daha göstermesin insallah.

Allahım bir daha göstermesin çok korkunçtu, 22 yaşındaydım o zaman... Bu konuda ancak dua edebiliyorum çünkü insanlar hiç ders almadı, aynı tas aynı hamam, aynı tedbirsizlik, aymazlık devam ediyor

Ilkini biz yasamistik. ikincisini babam Hatta Eylulde okullarin ilk acildigi gün de ufak çaplı bir deprem yasamistik okullar tatil edilmişti Biz de dışarıda kalmistik baya bir sure sonra uzak bir akrabamiz evinde misafir etmişti iki ay kadar sağolsunlar Insan unutmuyor

Deprem hayatımızın bir parçası, olmaya da devam edecek. Gerek yapılar olarak gerek psikolojik olarak buna ne kadar hazırız orası muamma.

Allah rahmet eylesin, siz birebir yaşamışsınız çok çok çokkk daha zordur eminim. Değirmendere beni de ürpertiyor, hele gece aklıma gelirse gözüme uyku girmiyor. Gerçekten dehşet verici. Ama pazar günü haberlerde gördüm yine binalarda deniz kabukları yani bu kadar vicdansız, ciğersiz olunur mu ya? Hiç mi insani duygunuz kalmadı da insanlara bunu reva görüyorsunuz gerçekten çok yazık.. deprem geldi geliyor denmesine rağmen her türlü sorumsuzluk ve vicdansızlık hat safhada.

depremi yaşadığımda 2 yaşındaydım. dolayısıyla hatırlamıyorum. ama hep o deprem hikayeleriyle büyüdük. Sakaryada deprem diyince herkes hüzünlenip, ağlamaklı olur. Herkesin bir kaybı vardır mutlaka. arada bir deprem müzesine gider, iç çeker tekrar yaşanmaması için dua ederim.

21 senede hiç bir önlem alınmadı