İşinizi yapın geçin. Kendinizden taviz vermeyin

İyi de, davranışlarınız onların toksik ortamına uymuyor diye bu sizi uyumsuz biri olarak göstermez ki. Dediğim gibi, kendinize saygı gösterin herkesten önce. Ondan sonra inanın yayacağınız titreşim, o aura, etkileşim değişecektir. Dedikoducu ortamı zihninizde normalleştirmeyin mesela, kabul gören olmak için dedikoducu olmam lazım gibi bir algıya kapılmanıza gerek yok. Böyle düşünmediğinizi sanıyorsunuz ama zihniniz farklı düşünüyor sizden sanırım. Siz normalsiniz. Bir gruba dahil olmak zorunluluğunuz da yok. Doktorlar da üstün ırk değil, neticede onlar da çalışan ve sizin gibi normal insan. Zamanla onlarla sohbet edebilirsiniz ihtiyaç halinde. Düşünce biçiminizi değiştirirseniz, bence birçok şey de düzelecektir. D

Belki bulunduğunuz ortam gerçekten çok saçma bir yerdir ve sizin davranışlarınız normaldir ama ortama uymadığı için sivriliyor gibi hissetmişsinizdir. Kimse gibi olmak istemeyin bence siz zaten siz olduğunuz halinizle de değerlisiniz ve saygıyı da sevgiyi de hak ediyorsunuz zaten. Bunu kendinize sürekli telkin edin bence.

Her zaman gulumseyin. Ama salak gibi degil. Guleryuzlu olun. Bu tur konular dediginiz gibi sevilmekten geciyor. Gulec bir calisan olursaniz size guven duyulmasini saglamis olursunuz oncelikle. Karakterinizi boyle daha rahat sergilersiniz diye dusundum. Ust alt iliskinizi de koruyun. Alisamamissinizdir belki ortama. Sosyal olmak istiyosaniz yaydiginiz enerji cok onemlidir.

Kendin ol. Kimsenin gözüne gireceğim diye de uğraşmayın. İşinizi düzgün yaptığınız sürece kimseye de yalakalık yapmak zorunda değilsiniz, yapan yapsın o onların bileceği iş. Siz zaten anladığım kadarıyla zor ve tüketici şartlar altında çalışıyorsunuz, hastane ortamı kolay değil, siz kendi ruh sağlığınızı koruyun. İş çıkışı bir aktiviteniz olsun, o ortamın etkisinden uzaklaşmak için. Bu spor salonunda koşu bandı da olabilir, bir yürüyüş de olabilir. Canınız ne isterse. İşinizi ve oradaki sorunları işyerinizde bırakın, eve taşımayın.

Duygusal davrandığın müddetçe iş hayatinda yerin olmaz. Kusen kussun. Aglayan ağlasın. Dik dur her zaman çalışırken.

Hastane ortamında ilk aylarım ve kendimi artık tükenmiş hissediyorum. O kadar güçlü hissetmiyorum artık hatta gücüm kalmadı. Takmamalıyım dedikçe içime atmışım. Önceden iş çıkışları enerjisi bitmeyen eğlenen ben son zamanlarda eve gelip uyuyorum. Rüyalarımın hepsi iş ortamıyla ilgili. Birilerinin gözüne girmem gerektiğini biliyorum orada tutunmak için bu karakterime o kadar ters ki rüyalarımda bile öyle şeyler görüyorum. O kişiye bir hediye alıyorum ama veremiyorum. Ezilmiş hissediyorum kendimi ve kendime saygımı kaybetmek üzereyim. Birçok kişi bunları yaşadığını söylese de ben kendime çok yükleniyorum. Senin de karakterin şöyle olsa böyle olsa bak hem herkesi hizaya getiriyor hem de seviliyor diyorum. Ama o kişiler çok kırıcı ve aşağılayıcı davranışları var ben öyle olsam kabul görmem o kişi kabul de görüyor. Karakterimi tam olarak ortaya koyamadım çünkü hem herkesi kaybetme korkum var yapayalnız kalma korkusu hem de duruşum da var vazgeçemem. Ne yapacağımı bilmiyorum.

Ne iş yapıyorsunuz ki bu kadar tükendiniz? G