en güzeli olur sizin için, insan kafasına taktıkça hasta olur. Hayata sizin gibi bakmıyorlar kısımını kabul edince her şey daha kolay olur sizin için umarım

insanları gözünüzde çok büyütüyorsunuz o zaman. Nefret ederim dediğim insan var mı diye düşündüm bir an. Sevdiklerimi sevmekte bende abartılı olabiliyorum bazen, kesinlikle buna değenleri. Ama kimseyi nefret edecek kadar da önemsemiyorum ya da onların da insan olduğunu hata yapabileceklerini kabul ediyorum, aman banane diyip geçiyorum.

Evet böylesi mantıklı biraz denedim eskisinden biraz daha esnedi şimdi daha iyiyim taka taka zaten en sonunda psikoloğa gittim o da yetmedi çarpıntı ve kol uyuşması başladı. Başkası için ve bu dünya için bu kadar önem vermeye gerek yok ya... . push ;

Ya aslında sorun şu eşimin ailesi kendini beğenmiş kibirli sürekli eleştiren tipler eşim hariç ve beni görünce eleştirileri hiç bitmiyor yani kendi aileleri dışında herkesi sürekli gömüyorlar... İnsan sürekli birini eleştriyorsa kendini beğeniyorsa bunun altında başkaları tarafından onay görmemiş değer verilmemiş anlamına mı gelir. Çünkü ben mesela kendi halindeyim kendimi övmem mesela başkalarını eleştirmem de başkalarının hayatı umrumda da olmaz ama bir eksik yönüm sürekli eleştiren sürekli kendini beğenen insanlarla durmak bana iyi gelmiyor yani...

Bundan sonra ailelerle görüştüğüm de laf da soksalar eleştirseler de sessiz kalıcam. İçimden de siz ne derseniz deyin ben bildiğimi okurum dicem oh kafam da rahat içim de... Bunlarla laf atışmasına da gerek yok... Hiç kimseyle uğraşamam artık kendi hayatımdan başka bir şeyle ilgilenmicem...

Doğrusunu unuttum, nötrleştirmek nedir? Şöyle bir söz okumuştum koyayım. Eklentiler images (16). jpeg 26 KB · Görüntüleme: 131

Evet canım evlendiğimin 2. senesinde gittim psikoloğa iyi geldi sandım. Yok bitmedi bu sefer de 5 kere tüp bebek deneyince iyice hormon ilacı anksitiyeyi arttırdı bana iyi gelmedi. Tekrar başka psikoloğa gittim onda da 6 ay falan gittim. İlaç hiç kullanmadım psikolog bir teşhis koymadı bende zaten evlilik için terapi aldım. Şimdi daha iyiyim bende çocukluktan kalan travmalar var kendimi yetersiz hissediyorum. Kusurluluk şeması bunu çözdük çocukluğuma kadar inip bayağı çözümledik. Sürekli ağlıyordum kurban psikolojisi onu da çözdük. Anneme bağımlıyım onu da çözdük çok şükür şimdi daha iyiyim... Artık yavaş yavaş umursamazlık seviyesine geçtim.

Bunun nötrleştirmekle alakası yok. Özsaygı ile alakası var

Bana iyi gelmiyor dediğiniz nokta çok önemli. İyi gelmeyen insanlar dibe çekebiliyo. Eşinizin ailesi olduğu için uzak durmak pek mümkün olmayacağından onlar böyle diyip mümkün mertebe duyduklarınızı belleğinize almayın. Veya onaylamadığınızı belli ederseniz belki sizin yanınızda konuşmazlar. Sürekli birilerini eleştirenler bana çok aylakmış gibi geliyo. Upraşı olan insan kafa da yoramaz bunlara..

Değeri sıfırlamak ne değerli ne değersiz etkisiz eleman. 1

Aslında benim de böyle yapmam lazım ama benim çocukluk travmam var ben eleştirilere bu kadar büyük tepki vermemin sebebi güven sorunu. Benim hem Eşime hem eşimin ailesine hem kendi aileme olan bir güven sorunu var o yüzden eleştiriyi tehdit olarak algılıyorum. Eşimin de cok sessiz ve savunmasız olması bende güven sorunu yaratıyor. Eşimin huyu veya diğerlerinin huyu olarak görebilsem bunu tehdit olarak algılamam. Bunun sebebi de annemin bizi 40 günlükden itibaren başkalarının yanında büyümesi ve hep bize kızıldıpında kızım susmak zorundasın boşver ek zorundasın gibi bizi böyle yetiştirmesi şimdi de evlilik deki sorunlarda aman sen bir şey deme sen sus boşver gibi yetiştirdiğinden. Bende bu kadar güven sorunu yaşanıyor ne kendi ailem ne eşim ne eşimin ailesi nede başka biri hiç kimseye güvenmiyorum. civciv89

Ya kaç kere söyledim. Rahatsız olduğumu sakince önce sonra eşim söyledi en sonunda kavga çıkartıp bağırdım. Yani artık tahammül seviyem çok çok azaldı. Yaptığım doğru değil ama terapi aldığım için artık çok gerildim... 1

3 yıl kadar önce uyuşmalarla gittiğim hastaneden panikatak teşhisi ile ayrıldım. 2 yıl ilaç kullandım. o süreçten sonra bir çok şeyi boş vermeyi öğrendim sanırım. Siz en azından benden erken farkettiniz ne güzel.

ben genellikle beni rahatsız eden kişiyi bi süre gözlemliyorum konuşamaları üslubu, beni rahatsız eden tavırları, sözleri başkalarına da söylüyor mu yapıyor mu diye çünkü ben çok kendi halinde kimseye zararı dokunmayan kimseyle de durduk yere kapışmayan biriyimdir beni bi tartışmanın içine çekmek zordur yani insanlarla kolay kolay gerilim yaşamam yapıcı ve orta yol bulucu bi tipimdir bunlara rağmen benimle uğraşma durumu varsa dediğim gibi gözlem yaparım beni eleştiren kişi başkalarınıda eleştiriyorsa bana kırıcı konuşan kişi başkalarını da rahatça kırabiliyorsa bu saçma durumun kendisiyle karakteriyle veya psikolojisiyle ilgisi olduğunu düşünürüm ve asla üzerime alınmam bi daha zerre üstünde durmam o insanın

yok sayarak umursamayarak ölmüş kabul ederek

Beklentilerimi sıfırlarım Hayatımda ona yer vermem. Mecburen görüşmek zorundaysam minimum düzeye çekerim bunu ve bana karşı yaptığı kötü ve iyi şeyleri fazla düşünmem, üstünde durmam, anlık yaşar unutmaya çalışırım. Evimin kapısından girdiğimde o insan dışarda kalır. Vardır ama etkilemez hiçbir davranışı. Böyle gibi.