merhaba benim anladığım kadarıyla sizin sorununuz hayatınızdaki kişiyle. yani o yokken her şey çok güzeldi ama o dönünce bozuldu diyorsunuz. ben de bir dönem yaşadığınız şeylerin benzerini yaşadım, sizin kadar fazla olmasa da ve inanın o insanı hayatınızdan tamamen çıkarmayı başaramadığınız sürece başka çözümü yok gibi geliyor bana.

Şunu gayet iyi biliyorsun ki.. Sana biz yardım edemeyiz. Arkadaşların, ailen, sevgilin de edemez. İlaçlar bir yere kadar. Sana yardım edecek yek kişi SENSİN. Kendine acımaktan vazgeç. Her şeyi tüketmiş değilsin. Yaşanacak daha çok şeyin var. Ve hayat hızla akıp gidiyor. Boşa harcanacak bir günün bile yok. Şimdi hemen şimdi aynanın karşısına geç. Makyajını yap. Dolabından en havalı giysilerini seç ve hazırlan. En eğlenceli, en gamsız arkadaşını ara. Açık havada bir yerlerde oturun. Filmlerden, kitaplardan, lisedeki platoniğinizden bahsedin. Sonra sinemaya gidin. Vs. vs... İyi gelecek göreceksin. Ama bu reçete bugünlük değil. Bir hafta düzenli uygulanacak. Hadi silkin. Hadi hayata dön... A

kızlar ne yaptınız siz ya çok mu ince düşünüyorsunuz herşeyi? çok mu umursuyosunuz davranışlarınızı neden bu bitmişlik? şöyle 10 günlük bir aylık bir durum olsa diycem ki bahardandır yağmurdandır yazdandır bilmem ne... çok mu çalıştınız çok mu yordunuz kendinizi? hiç zaman ayırmadınız mı isteklernize? gerçekten çok üzüldüm böyle hissetmenize.. hayata bağlıcak bir tat bulamıyor musunuz? belki de sahip olmak isteyebileceğiniz herşeye sahipsiniz bundan bu kadar boş geliyor hayat.. eğer benim bundan yıllar önce yaşadığım o boşluk duygusu içindeyseniz size kendimce nacizene namazı önerebilirim.. şimdi kendimi ölçüp tartıyorum da o bu dünyada ben ne kadar boşum duygusu var ya ben bunu sanırım namazla aştım.. ALLAH yardımcınız olsun tez zamanda geçer umarım sıkıntılarınız çünkü hayatta iyi yada kötü vakit kaybettirecek çok şey var... psikopatinkarisi

Aynen bu anlattıkların gibi hissediyorum 9 10 aydır. Benimde derslerim 3 bucuk gibi baslıyordu ve ben hergün gec kalıyorum çünkü hazırlancak halim yok kalkıp kıyafet seçmek bile eziyet bazen. Kendime güvenim gitti o kadar ortama girer insanlarla haşır neşir olurdum 3 iste birden çalışırdım şimdi bütün gün Uyuyorum. Ama uykumu da almıyorum kendimi çok yorgun bitkin hissediyorum ve de çok yaşlı. bütün islerimi erteliyorum alısveris yapmak bile zevk vermiyor kac gündür makyaj yapmıyorum ve kendimi çirkin hissediyorum.. cattycat

Anlattığınız şeyleri ben de yaşıyorum. Benimki bu kadar ileri düzeyde değil bunun sebebi de ailemle yaşıyor olmam sanırım. Hislerimi bana ne kadar yakın olursa olsun kimseyle paylaşamam, hep içime atarım ve kimseye belli etmemek için çok uğraşırım. Ailem anlamasın, çalıştığım yerdekiler anlamasın, arkadaşlarım anlamasın diye hep numara yapıyorum ve bu da çok derinlerde boğulmamı engelliyor ama nereye kadar? Bir noktada çok fena dibe vuracağım. İlaç kullanıyordum, hem de uzun süredir. Belki uzun süre kullandığım için etkisini kaybetti. Hep enerjisiz hissediyorum. Madem ilaç kullandığım halde böyle hissediyorum o zaman neden kullanıyorum ki deyip bıraktım. İlaçlar da çözüm değilse ne yapacağız biz? Mutluluk insanın içinden gelir, buna çok inanıyorum. Başında bir sürü dert olanlar bile benden daha mutlu görünüyor. Nasıl oluyor bu anlamıyorum. Bilimsel olarak değerlendirirsek endorfin hormonu salgılanımında sorun olanlar depresyon yaşıyor, ilaçlar da bu sorunu düzeltmek için kullanılıyor ama neden etki etmiyor? D

ah annemm sen ne kadar dertliymişsin söylemesen belli olmazdı hiç.. soslusarma hep Deniz kenarında... Anneler

Arkadaşlar, 27 yaşındayım, yüksek lisansımı yapıyorum hem de istediğim bölümde, çok büyük umutlarla geldim Ankara'ya hatta başta her şey de yolundaydı ama 3 yıl kadar ilişkim beni inanılmaz yıprattı. Çok kötü şeyler yaşadım, kendimi eve kapattım. Son bir yıldır iyiydim antidepresan gerçekten işe yaramıştı. Sonra ilişkiye ara verdik, tiyatroyla ilgili daha fazla iş yapmaya başladım enerjim vardı hatta bildiğiniz etrafımda bir ışıltı vardı bu bahar. Yeni insanlarla tanıştım, çalıştığım işte başarılı oldum, yalnız yaşamaya alıştım vesaire.. Ama ne olduysa erkek arkadaşım iki aydan sonra geri döndüğünde oldu. Bildiğiniz düştüm. Tekrar umutsuzluk geldi. Tezimi ertelettim bu sene yazarım inşallah.. Yurtdışı turne organizasyonları vardı onları salladım, yönettiğim oyunu bıraktım, ders verdiğim kuruma karşı soğudum, akşamdan karar da versem ısrarla her seferinde geç kalıyorum ve bunu kasti yaptığımı düşünüyorum artık. Arkadaşlarımın ailemin telefonlarına yine çıkmamaya başladım. Çevrem küçüldü. İçime kapandığım için iş yerindeki kızlar da kendi aralarında kamplaştı ve beni dışlamaya başladılar. Kimsenin ne derdin var diye sorduğu yok, herkes kendi havasında bir afra tafra, biz sabahtan beri burdayız sen iki saat gelip benden çok alıyorsun demeler.. Hatta bu lafın üstüne ne olduysa oldu günde iki saat olan derslerim bir saate düştü yani ordaki gelirim yüzde elli azaldı. Bunlar ufak şeyler, yaptığım başka işler de var çeviri gibi ama elimdeki on sayfayı Tübitak gibi bir kuruma bir aydır yollamadım. İstanbul'daki şirket en son telefonumu zırıl zırıl çaldırınca kendimi kaldırıp yolladım. İnanın bunlar benim için zor işler değildi ve büyük fırsat aslında ama bilerek kendimi sabote ediyorum. Yarın kk üyeleriyle buluşmamız var, orada tatlı insanlarla tanışacağıma eminim ama ne olacak biliyorum, ben öyle düşük enerjide oluyorum ki evdeyken, sonrasında bir arayacaklar iki arayacaklar üçüncüsünde ben yine dışarda kalacağım. Kendimi neden yalnızlaştırıyorum, neden hiçbir şey bana umut vermiyor neden sürekli uykum var.. Majör depresyonu atlatmıştım ve daha evvel de psikoloğa ve psikiyatra gittim, son kullandığım ilaç gerçekten iyi geliyor onunla ilgili sorunum yok ama şimdi daha sinsi daha kötü durumdayım. Beni her halimle anlayan alınıp gücenmeyen tek bir arkadaşım var o da İstanbul'da.. Onun dışında herkes iki üç aramadan sonra "demek ki istemiyor" deyip benden umudu kesiyor. Halbuki öyle değil.. Benim gücüm yok. Başkalarının enerjisine yetişemiyorum. Festivalde her gün değişik saç makyaj tarzla uça uça giden ben şimdi saçımı bile taramıyorum işe giderken. Zombi gibiyim, mutsuzum, çirkin ve işe yaramaz hissediyorum. Antidepresanı içmeyi unuttuğum gecelerde bilinçaltım ortaya çıkıyor. Yıllarca psikoloji okuduğum için sıkıntının ne kadar derinde olduğunu da algılıyorum. Ama çok yalnızım. Bıktım artık yeni insanlarla tanışıp sonra onları bu yüzden kaybetmekten. Sizce ne yapayım? Terapi diyeceksiniz belki ama onun da nihayetinde vardığı sonuç, hayatında radikal değişiklikler yap olumlu bakmaya çalış oluyor. Düşünün bugün ayakkabı, makyaj malzemesi falan almıştım şu saat oldu daha açıp da bakmadım neymiş diye. Bu kadar salmış durumdayım kendimi. Dünya umrumda değil. Bazen öyle oluyor ki öğlen 3 buçuktaki dersime geç kalıyorum.. 12 saate yakın uyuduğum halde. Çok mutsuzum, ağlayamıyorum, hiçbir düşünce beni harekete geçirmiyor sadece atıl biçimde oturayım istiyorum. Kimse de aramasın ben oturayım evde.