Super sozmus

Arkadaslar merhaba. Ben kucuklugumden beri surekli dışlanan bir kızım okul yasantisinda ve suandada is hayatinda. yanimda birileri var evet ama onlarda sürekli yokmusum gibi davrandilar. bazende hic arkadas edinemedim. genelde dışlandım. Önceleri hep disardan gelen sebeplerdi. yani veni disladiklari icin baska girecegim ortamlardada hep aynisini yasarim diye dusundum. ama üniversite de mesela belki arkadasimin olmama sebebi benimdir. cunku hep aynı muameleyi gorecegim diye geri planda durdum. mesafeli oldum. velkide uzaktab soguk gorundum. genelde çekingen biryapim var. ne sevdigimi soyleyebilirim nede gösterebilirim. psikolojim cok bozuk zaten. bence cocukluktan gelen travmalardan kaynakli olabilir diye dusunuyorum. birde surekli elestirimdim. oran boyle suran boyle cocukkende oldu. hep elestirildim. bu yuzden buyudukce insanlardan nefret etmeye basladim. Kimseyle konusmakis temiyorum. içimde sevgi denen birsey kalmadi. yapmak istiyorum ama olmuyor. Kendimdendene fret ediyorum. sizce haksiz miyim ben M

İnsanlara karşı duvar örmeyin, akışına bırakın. Kimsenin durduk yere kimseyi yargılayacağı yok. Ha durduk yere eleştirirse biri sizi, onunla konuşmazsınız. Ancak haklı olduğunuz yerlerde pısırık durmayın. Hakkınızı savunun.

Kitap önerisi iyi olur belki Hatalı alanlarimiz Iyi hissetmek Aynı yazar ikisi de. Bir de özsaygı üzerin e bir kitap vardı nadirkitap.com ikinci el kitap icin bak

dışlanmak kötü ben de yaşıyorum. konuştukları şeyleri görünce kendimle daha iyi vakit geçirdiğimi düşünüyorum