Sen acı bir tecrübe ile nasıl bit anne olmayacağını öğrenmişsin. Yasadıgın kotu günleri kendi bebegin üzerinden dusunup kendine haksızlık etme. Senin elinde olan bişey değil annenin seni sevmemesi. Belki oda bir çeşit depresyona girdi. bilemeyiz.

yazdıklarınız içime su serpti. çok teşekkür ederim. inanın bazen sadece ben iyi değilim bunun sebebide kendi çocukluğum gibi düşünceler okadar artıyor ki... başkalarının duygularınında benzer olduğunu gördüğümde kendimi biraz rahat bırakıyorum. allah size de güzel bir doğum ve annnelik nasip etsin. :)

Allah sizede hayırlı evlatlar versin hayırlı bir zamanda

bu örnekler içime su serpiyor teşekkür ederim... Samsonn

Bence muhteşem bir nane olacaksınız, size muhtaç bir bebeğe şefkatli davranacaksınız Çünkü siz istediniz bir bebek sahibi olmayı canınızdan kanınızdan bir parça Güzel videolar seyredin, aklınıza yerleştikçe annenizle ilgili fikirler savurun o düşünceleri Eliniz koyun karnınıza konuşun yavrunuzla Minik minik kıyafetlerine bakın, sevin güzel düşler kurun

O telef olan öğrencileri gördükçe kim acımasız daha iyi anlıyorsunuz. P

annenle aranın yıllar sonra da olsa iyi olmasına çok sevindim. aslında annemin çok zorluklarla dolu bir evlilik ve hayatı oldu. bunu biliryorum. ama bütün annelere bir nasihat olsun ne yaşarlarsa yaşasınlar evlatlarını sevgiye aç bırakmasınlar. itmesinler. ilgisiz koymasınlar, taktir etsinler, kimseyle kıyaslamasınlar, şartlı sevmesinler. Ben Otuzlu yaşlarıma yaklaşıyorum ama bebeklik ve çocukluk dönemimde yaşadıklarım hala hayatıma olumsuz olarak yön veriyor, hala göz yaşı olarak dönüyor bana. bunun farkında olmalı anneler. meğerse bir anne insanın hayatı boyunca ne kadar etkili olurmuş. bunu bildiğim için kendimi parçalayacak kadar kaygılanıyorum. yorumunuz için teşekkür ederim. M

teşekkür ederim doktorumla konuşacağım. eşimle konuştum. ona bebeğimizi belkide mutsuz etmişizdir dedim. üzgün olduğumu anlattım. bazı kararlar aldık. mesela bundan sonraki süreçte onu rahatsız edecek ufak anlaşmazlıklardan bile kaçınacağız. daha şefkatli olacağız ki sevgiyi öğrensin. doğumla ilgili bir kitap okuma proğramı ayarladık. okuyup paylaşacağız. ama hep şu düşüncem var kafamda; yaşamayan yaşatabilir mi? ben annemle hiç bağ kuramamış biri olarak başarabilecek miyim?

Munzevi Zencefil çok güzel söylemiş Hamilelik psikolojisi denen şey yapıyor bunu Bizlere bak istiyoruz aylardır çalışıyoruz olmadı daha sabırla bekliyoruz Neler yiyor içiyoruz ne kürler.. yatakta amuda kalkıyoruz tabiri caizse.. Çabalıyoruz yani senin elinde olan anne olma fırsatını yakalamak için... Bu anların tadını çıkar rabbinin emaneti avuçları cennet kokulu miss gibi bir miniğin sana ihtiyacı var Sen güçlü olacaksın ki ona güç veresin daha minicik Yerim onu.. Rabbim bağışlasın.. Korusun

kucağına aldığında çok daha farklı hissedeceksin.. ayrıca annelik duygusu her kadında illa hamile iken hissediliyor diye bir durum yok.. ben kucağıma aldığım zaman anne oldum mesela.. annenle bir bağın olmaması seninde evladınla bir bağın olmayacak demek değil.. sen başka bir insansın ve yaşadıklarını olumlu yansıtmak senin elinde..

Bu tarz bir mesajın konu sahibine faydası olacağını mı düşünüyorsunuz? Zaten çok hassas ve sıkıntıda olan bir kişiyi suçlamanın onu çok daha zora sokacağını düşünemiyormusunuz? Lütfen bu kadar acımasız olmayın hayatta.

Bebeği hissedebildin mi hiç? İçnde hareket ettiğini hissettn mi yani K

Bu kaygılar tüm gebelerin hissettiği kendine sorduğu sorulardır. Yetememe, onu mutsuz etme hissi, yeterince gıda alamama kaygısı, ona layık olamama kaygısı... Dediğim gibi bunlar gayet normal şeyler. Ama siz bu kaygıları geçmişle ilişkilendirdiğiniz için sanki sadece siz böyle düşünüyormuşsunuz gibi geliyor. Değil. Geçmişten alacağınız tek ders, annenizin size yaptığı hangi davranıştan dolayı üzüldüyseniz yıprandıysanız, bu davranışları bebeğinize yapmamaya söz vermeniz kendinize. İsterseniz bir defter edinin kendinize. Yazın oraya. Annem bana şunu şunu yapmıştı ben sana yapmayacağım bebeğim diye. Hem somutlaştırmış olursunuz hemde bebeğinizle konuşur onunla daha güçlü bir bağ kurarsınız.

Yaşamayan gayette yaşatır arkadaşım. Anneannem o kadar soğuktur ki anlatamam. Hakeza 4 çocuğunu İstanbul a götürüp annemi amcasına bırakmış. Hemde hiçbir sebep yokken. Maksat ırgatlık etsin mantığı işte. Anneannem ne kadar soğuksa annem o kadar sıcaktır evlatlarına karşı. Hatta herkese karşı. Bazen abartıp bunaltabiliyor ama bu durum tamamiyle daha önce yaşayamadıklarından diye göz yumuyoruz. Sen iyi bir anne olacaksın inşallah. Bunu düşün ve buna odaklan canım. Şimdiden hayırlı doğumlar.

ben psikolojimi epey düzeltmiştim. ama hamilelikle annem ile ilgili olumsuzluklar birden gün yüzüne çıktı. sürekli "bukadar masum, savunmasız ve anneye bağlı bir bebeği nasıl sevmedi" diye düşünüp üzülüyorum. sonra kendime dönüyor ve "ya benim bebeğimde benimle ilgili zorluklar yaşarsa, onu istemeden mutsuz edersem, ona tam yetemezsem" diye diye korkuya kapılıyorum. kendi yaşadıklarımı düşünerek şimdiden onun yaşayabileceği en ufak sorunlar bile beni üzüyor. onu yeterince hissedemedim mi acaba, eşimle ufak bir problemi büyütüp onu mutsuz mu ettim, şuan mutlu mu, sorunlu bir hamilelik mi geçirdim, onun için çok bir şey yapamadım mı, diğer anneler daha çok mu iyi hamilelik geçiriyor, daha çok mu bağ kuruyor, yoksa ben kendim yaşamadığım için bunları iyi yapamayacak mıyım vs. vs. bu düşüncelerle baş etmeye çalışıyorum. annem gibi suçlu olmak istemiyorum aslında.

Canım yaa boşu boşuna kuruntu yapıp kendini üzmüşsün bir de üstüne kendini psikolojisi bozuk ilan etmişsin :) şuan hormonlarımız o kadar allak bullak ki... kendimden biliyorum herşey iyi güzel giderken bile oturup saatlerce ağlayabiliyorum üstüne bir de aynen senin gibi vicdan azabı cekiyorum benim yuzumden çocuğum da mutsuz oldu diye.. ama biz kadınlar hassas yaratilmisiz. Bir de hamilelik hormonları eklenince arada bir o çeşmeler açılıyor Ayrıca her hamile çocuğunu çok iyi besliyor diye de birsey yok, 9 ay boyunca kusanlar ne yapsın? Hic bunları dert etme çünkü sen Hic birsey yemesen bile o senin depolarından besleniyor yani zararı sadece kendine verebilirsin ona değil. Benim doğuma çok az bir zamanım kaldı ama hala inanamiyorum anne olacağıma. Küçüklükten beri hayalim anne olmakti. Yeğenlerime de hep annelik ettim ama şuan ben de öyle bir bağ hissetmiyorum. Hatta daha dun gece eşime dedim ben simdi bu bebeği yeğenimden daha mi çok seveceğim, ondan önde mi tutacagim? Bence boyle düşünmemiz de çok normal çünkü daha gözümüzle görmedik kucagimiza almadık kokusunu içimize çekmedik :) ben cocugumla bağ kurmak için hamileliği ogrendigimden beri yaşadığım anıları ona anlatan bir günlük yazmaya başladım bunun faydası oldu. Bir de bebek için alışveriş yaptıkça ve de özellikle ismini koyduysanız onu ismiyle sevdikçe daha bir gerçek geliyor insana :) senin kendi annenle aranda olan şeyler eğer sen istersen olumluya da dönüşebilir. Mesela onun yaptıklarının tam tersini yaparak harika bir anne olabileceğini biliyorsun :) hiç kimse anne babasını seçemez canım. Yaşadıkların senin suçun değil lütfen kendini üzmeyi bırak ve beynine pozitif mesajlar gönder. Bu arada aklıma çok ilginç birşey geldi, bu forumda bir arkadaş anne olmak istemiyorum diye bir konu açmıştı. Sebep olarak da kendi annesinin hayatını evlatlarına adamış aşırı fedakar ve mükemmel bir anne olmasından dolayı acaba ben o kadar mükemmel bir anne olabilir miyim endişesiyle bu yola hiç girmek istemediğini söylemişti. Yani senin annen tam tersi de olsa aynı endişe sende yine varolabilirdi... hayırlısıyla sağ salim kucağına al inşallah evladını canım

anlattıklarınızın benzerlerini bende yaptım. çok şükür bu süreç geride kaldı. inşaallah sizin de biran evvel hayırlı bir evladınız olur.

Cok sert sozler bunlar konu sahibesi zaten dertli lutfen dikkat edin, size ne demeyin zira ben karsidan okuyan biri olarak rahatsiz oldum oda uzulebilir hanimefendi hamile ustelik depresif bir hal yasiyor yardim istiyor... Konu sahibesi bayan bir psikolog ya da psikiyatriye gidin yardim alin Ayrica bakin sabretmissiniz bu size iki dunyadada kazandirir surekli annenizin siz yaptiklarini dusunup durmayin bu sizi yipratir ayrica sabrin onemiyle ilgili Hadisleri Ayetleri okuyun bu cok buyuk bir rahatlama saglar sizde... Ayrica diyaneti arayin mesela bayan hocalar var bir sorunum vardi aradim benimle konustu yardim etmeye calisti hatta yasadigim bolgedeki baska bayan bir hocanin yanina gitmemi soyledi cok donanimli. bir hanim hocaymis yani ozetle maneviyatiniz kuvvetleniyor biliyorsunuzki yalniz degilsiniz biyorsunuzki size yardim eden var ve Allah tealaya tevekkul edin dua edin ondanyardim isteyin Allahteala size kafidir uzulmeyin ve annenize karrsi sayginizi eksik etmeyin siz gorevinizi yapin gerisine karismayin Ayrica hamileleginizde illa bebekle konusacaksiniz belli seyler yapacaksiniz diye birsey yok konusmayiverin ne olacak, iyi bir anne olursunuz insaAllah dua edin annenizden ne beklediyseniz bebeginize daha fazlasini gosterin hersey duzelir uzulmeyin

Annen ve sen ile bebeğin ve sen farklısınız. Belki de bir annenin çocuğunu sevmemesi mümkünmüş ya ben de sevmezsem kaygısı yaşıyorsundur? Evlenirken olan duygu bozukluğu gibi, evleniyorum ama ya ileride bu adamı sevmezsem gibi. Annenin belli sorunları varmış demek ki. Bu çok istisnai bir durum. Normal şartlarda bir annenin çocuğunu sevmemesi imkansız bir şey. İkamet ettiğin yere yakın bir psikoloğa git. Çevrende varsa yeni doğan bebekleri ziyaret et. Bunları eşinle paylaş ve destek al. Anneni suçlamanın bunu düşünmenin artık sana bir faydası yok ve hatta zararı varsa çıkar bunu hayatından. Her sabah düşünüp neden eziyet ediyorsun ki kendine.. Bence çok daha güzel şeyler düşünebilirsin. Hamilelik senin hormonlarını ve psikolojini etkilemiştir. Umarım hepsi yakında geçer. Sen sadece insan olduğun için bile çok değerlisin, annenin yaşattıkları bu gerçeği değiştirmez.

Amin Can'ım inşaallah tüm isteyen kardeşlerimize de bize de versin Rabbim hayırla

Sağlıkla kucağına al bebeğini. Bence yaşamayan yaşatabilir. Annen ve sen farklı insanlarsınız. Her ne kadar seni büyüten ve sana bunları yaşatan kişi o olsa da sen onun annelik şeklinin zararlarını bilerek büyüdün. Bu yüzden de çok bilinçli olacaksın. Söylenen ufak bir sözün nasıl çocuğu etkileyebildiğinin farkında olacaksın. Ama yardım al bence de bu durumla ilgili. Zaten şu ana kadar almamış olman hata. Konya'da doktorlarla ilgili bilgim yok. Eşin de destekçin ne güzel. Sakın öyle annelik yapamayacak mıyım hiçbir bağ hissetmiyorum deme, o bağ bebeğin doğduğunda kurulur mutlaka.

annemle aramızda hep bi mesafe vardı çünkü beni çok küçük yaşta doğurmuş ve aile büyükleri vs yüzünden seni kucağıma alıp sevemedim hiç sana o sevgimi veremedim falan der. şimdi aramız iyi. daha yeni yeni düzeldi diyebilirim.. seni çok iyi anlıyorum ama ben artık anneme kızmıyorum sende kızma. kardeşimi sevdiği kadar beni sevmiyor annem biliyorum ama her zaman şartlar bizim düşündüğümüz gibi olmuyor. kim bilir senin annen de sen doğduğunda neler yaşadı ki aranızda bu soğukluk oldu. bi gün anneni affedeceksin inan bana. kendi yavruna da gelince henüz anne olamadım ama inanıyorum ki çok iyi bi anne olacaksın. kendi yaşadılarını bebeğin yaşamasın diye elinden geleni yapacaksın. böyle düşünmen çok normal bence kendi annenle olan ilişkin çocuğunuda etkileyecektir ama burada önemli olan özen göster iyi yönde etkilesin. sağlıkla al kucağına

bir deftere yazmak sanırım iyi olur bunu deneyeceğim. teşekkler

Psikolojik destek almadan niye hamile kalıyorsunuz yazık değil mi o yavruya? Sizin uzun bir terapiye ihtiyacınız var, Allah bilir doğduktan sonra nasıl davranacaksınız o bebeğe. Benim böyle sorunlarım varken bunları çözmeden anne olmam doğru mu diye sormadınız mı kendinize, gerçi belli ki sormamışsınız. Anneniz kadar siz de suçlusunuz, Allah kıymet bilene versin evlatları, inşallah kıymetini bilirsiniz bu mucizenin.

cok daha guzel becerırsın. yasayan bılır derler. annenın sana yasattıgı hıc bıseyı sakın ola kı cocuguna yasatma. kı ınsan evladına yapamaz kı bısey. en guzl sey sevgnı vermek. sen karnındayken guzel muzıkler dınlet. ona oku kitabı.. onu sevdgnı soyle. benm annem babamm ayrı evlenmk den korkuyodm bende yurutemycm dıye. ama suan cok sukur rabbıme cok cok sukur. sımdı anne olsam dıyorum kı dusunuyorum. rabbm en kısa surede versn kucagma kesınlkle benden once cocugum.. cocugumu sevmyrm gıbı bısey yazmamıssın. sadece bag kuramıyosun bı destek al. veya onunla konus.. zamanla alısır daha ck konusursun.. anne karnından baslar bı cocugun egıtımı aslında. ona sevgılı gozlerle bakın. ben ınanıyorm kı kotu seyler yasamıs bı ınsann daıma daha ıyıısnı yasatır.

Ya millet hamile kalıyor fosur fosur sigarasını bile içemeye devam ediyor. Sen tartışmamızdan karnımda ki bebek etkilenmiş midir diye endişe ediyorsun. Bence umursamaz bir anne değilsin. Mümkün olduğu kadar bugünde yaşamaya çalış, geriye dönüp niye de sorgulama. Değiştiremeyeceğin şeyler için hayıflanmak yerine elinde ki güzel şeyler için şükret. Hergün düzenli şükürlerini sunman, küçükte olsa mutlaka zevk alacağın şeyler yapman seni daha pozitif bir insan yapacaktır. Ben yavruyu kucağına aldığında bu endişelerin tamamen geçer diye düşünüyorum. İmkanın varsa bir psikologa git tabi. M

Annen gibi anne olmaktan korkuyorsun!! Ama şanslısın ki annenin hatalarını farkındasın ve sen annen gibi anne olmayacaksın. Bebişinle çok mutlu günlein olur inşallah.

belkide haklısınız ben fazla abartmış olabilirm ):

teşekkür ederim önerinizi değerlendireceğim

evet hissediyorum. hareket ettiğinde elimi koyup düşünmeye çalışıyorum. ama sanki yaptığım hiçbirşey yeterli olmuyor gibi. M

Belki annen küçük yaşta anne oldu, seviyor belli etmiyor dur Doktoruna konuş, duygularını anlat o seni gönlendirsin, umarım başka sorunun yoktur MightyPineapple La Chica

Merhaba hanımlar sizden bir konuda yardım istiyorum. Annem beni hiç sevmemiş. Ben doğduktan sonra bir kenara atıvermiş. Benden sonra bir erkek kardeşim oldu ve annem ona bağlandı. Ergenliğim onun bana sevgi göstermemesi, bunu açıkça söylemesi, beni hayatında istememesi ile ciddi bunalımlı geçti. Altı, yedi yıl tamamen depresyonda yaşadım. Üstünden yıllar geçti... Şuanda pek bir ilişkimiz yok. Her sabah uyandığımda bunları düşünüp ağlamaklı oluyorum. Sürekli neden anne? diye soruyorum. Neden beni sevemedin? bir cevap bulamıyorum. Şuan ki sorunum kısaca; Altı aylık hamileyim. Çok istedim bebeğim olmasını. ama şuan bebeğimle pek bağ kuramıyorum. hiç konuşamıyorum onunla. Mesela hamilelikle ilgili bir şey yapmıyorum. Gıda olarak ta bir çabam yok. Aslında istiyorum diğer hamileler gibi coşku içinde bir şeyler yapmayı. Ama bir iki gün sürüyor ve bırakıyorum. Çok mutsuzum. hayattan, hiç bir şeyden zevk almıyorum. İradem sıfıra indi. Yapmak istediğim hiç bir şeyi deliler gibi kendimi zorlamadan, acılar çekmeden yapamıyorum. Hayata karşı bu iradesizliğim, aldığım en ufak bir kararı bile yapamamam, sürekli annemi düşünmem, hamileliğime odaklanamamam beni korkutuyor. destek almak istiyorum. Konya da yaşıyorum. sizden ricam bana yol göstermeniz; kime gitmeliyim. bunun maliyeti ne olur. Ne önerirsiniz bana. Hiç bilmiyorum psikolokları ben. Lütfen fikri olan yardım etsin.