Herkese merhaba. Ben 28 yaşımdayım. Çok mutsuz bir çocukluk geçirdim. annem babam ayrıydi ve psikolojik sorunları olan insanlardı. Hepsinin ayrı ceremesini çektim. Babamin öz bakım ve ekonomik sorunları. Annemin narsistligi ve öfke sorunları derken ben çok erken yaşta tükendim. Okul hayatım depresyonla gecti. Mezun olduktan sonra tüm bunlardan uzaklaşmak icin doğduğum şehri terk ettim ve yeni bir şehirde çalışmaya başladım. Biriyle tanıştım ancak yanlış bir kişiydi ve hayattan daha da koptum. Aslında cok iyi bir okuldan dereceyle mezunum ve o kişiyi birakip atandım ancak şuan hayata uyum saglayamiyorum. Sosyal çevrem sıfır. Hayatımı yeni baştan kurmak istiyorum. Nasıl başarırım bunu bilmiyorum. Yeni biriyle tanışmaya da korkuyorum. Çünkü aile durumumun sürekli başıma kakilacagini hissediyorum. Konuşacak kimsem yok bu yüzden buraya yazıyorum.

Güzel bir bakis açısı teşekkür ederim kedicanim Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Geri durmuyorum benimle konuşmuyorlar zaten. Uyum saglayamiyorum yaşça benden büyükler ve başka sebepler de var hepsi evli cocuklu burda atanali iki sene bitti tek bir arkadaşım olmadi. Önceki çalıştığım yerde daha mutluydum ama ordan da hayatıma giren kişi yüzünden çıkmak zorunda kaldım. Böyle bir durumdayım işte.

Psikologla konus canim o sana yardimci olur. Depresyondaysan psikiyatriden destek al. Yalnizlik cok zor cunku.

İlk önce psikolojinizi düzeltmeniz lazım psikiyatrist ile başlayın. Yanına ek olarak terapi alın diyeceğim ama terapiler çok pahalı psikoloji kitapları okuyarak da çözebilirsiniz bunu. Psikolojiyi düzeltince hayata bakış da değişecek her şey değişecek...

Eft yi denemenizi önerebilirim işe yarıyor bana psikiyatristim önermişti kendi kendine yapabileceğin bir terapi. Özellikle böyle konularda tam nokta atışı kendini kabul etmeyi sağlıyor. Eft hakkında bilgi verebilirim.

Ben de çok inanmam böyle şeylere ama siz soylediyseniz deneyeceğim teşekkürler

sanaldan konuşmaya başlayabilirsin en azından yalnızlık çekmezsin, iyice tanıyana kadar da sınırını korumuş olursun.

Ben de bazen uzak bir kırsalda yalnız olsam diyorum... Bazen şikayet ettiğimiz şeyler başkasının hayali olabiliyor şaka bir yana her şey senin elinde. yalniz mi yasiyoesun yoksa lojman gibi bir yerde mi. Cevrende vardır okuldan arkadaşların. sen adım at, plan yap. Anlatma şeklinden sanki sen biraz geri duruyorsun gibi geldi. cabalamadan hiçbir şey olmuyor ne yazık ki

Kardeşim yok. Ailemle görüşüyorum. Ayrilar sorunları var görüştükten sonra daha da kötü oluyorum bu yüzden uzak durmaya çalışıyorum.

Online eğitimler, kurslar, gönüllülük projeleri var bir sürü. Dahil olarak çevre edinebilirsin. Aynı amaçta çalıştığın görüştüğün kişiler olursa daha rahat iletişim kurarsın.

En zor kısmı başarmışsınız mesleğiniz var ekonomik özgürlüğünüz var bağımsız bir hayata sahipsiniz. Şimdi bu kadar güçlüğü yenen kendinize bebek gibi bakma zamanı. Yaşınız tam insanın kendini baştan kurma yaşları zaten. Benim tavsiyem şu sorunu çözeceğim bunu halledeceğim gibi acil hedefler koymadan uzunca bir terapi sürecine girin. Ben öyle yaptım gerçekten kendimi tanıyıp sevmek için çok iyi geldi. Şu ara yalnız olmanın avantajlarını kullanın, çevre yerlere gezmeye gidin yürüyüş bisiklet turu gibi organizasyonlara katılın kışın para biriktirip vizesiz ülkelerde ucuz seyahatlar yapın bol bol film izleyin roman okuyun. Yıllarca mücadele etmiş de şimdi tatil ve detoks zamanı gibi düşünün

Teşekkür ederim güzel düşünceleriniz için. Kendimi tanıyıp sevmek çok istiyorum ama bu hayatta kalma modundan bir türlü çıkamadım. Önerilerinizi degerlendirecegim

Konuştum ancak daha da kötüleşti durumum psikologla uyusamadim. Dünyada bir ben kalmışım gibi geçmişteki anılarla beraber yaşıyorum. Istifa etmeyi düşündüm ama her gün atanamayan binlerce insan var istifa etsem de gidecek yerim zaten yok sayılır. Öyle geçiyor günler bakalım bir yolunu bulacagim R

canım online terapi alabilirsin daha uygun. kedicanim Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Teşekkür ederim cevabınız için.

Benim de hayatım seninle aynı sayılır ama çevremde sevilip sayıldığımı düşünüyorum. Aslında bunun sebebi senin kendine verdiğin değer ile alakalı sen müsade edersen herkes seni ayaklar altına alır ama sen kendine değer verip ezdirmezsen herkes saygı gösterir. Bu arada hayat depresyon için yaşamaya değmiyor zaten hayat zor bir de depresyon ile kendine daha da zorlaştırma

Çok haklısınız kendiliğinden duzelmiyor malesef hiç bisey. Teşekkür ederim.

O zaman tek olman gayet normal kırsal gibi bir yerde kolay kolay kimseyi bulamazsın.

Merkezi bir ilin merkeze uzak ilçesinde kirsaldayim.

Hayatıma yeniden bir yön cizecegim bir şekilde teşekkür ederim

Burda da insanlar var ama kafa yapısı olarak bana hitap etmiyorlar malesef onun yalnızlığını çekiyorum. R

Özgüveninizi geri kazandığınızda, hayatınızdaki kişilerin üst soyunuzdan kişilerle sizi yargılamasına izin vermezsiniz zaten. Şu an odaklanmanız gereken tek şey kendinizsiniz.

Allah yardimcin olsun dua et bol bol. Uzuldum ben sana

Hangi ildesin?

Ben aslında psikolojisi gerçekten düzgün bir insandim. Fonksiyonsuz bir ailede yetişmiş olmama rağmen sınavda dereceyle çok güzel bir okula girip mezun oldum. okurken bir çok yerden burs aldım Ama ne zaman ki eğitim hayatım bitti çalışmaya başladım. Ve o kişiyle tanistim hayatım allak bullak oldu. Bir de ataninca Toparlayamadim sonrasında. Eskisinden daha iyiyim ama umarım başarırım. Terapiye bütçem yetmiyor. Ilaç tedavisi hiç gormedim.

Baska psikologla gorus canim arkadas falan edinmen lazim ailenle neden gorusmuyorsun. Kardesin falan yokmu R

Benim de babam psikolojik ilaç kullanırdı ilaç kullanmak bana güçsüzlük ve bir sorunmuş gibi gelirdi. Ama dediğim gibi büyük hata kendine zarar veriyorsun bir süre sonra üzüntüden ve depresyonun getirdiği ataletten. Desteksiz aşılmıyor ve ilaçlar aşmayı kolaylaştırıyor kısaca kendimi de sürekli tekrar ettim gibi oldu ama

Evet var ilaç kullandı annem hayati boyunca ve öfke nöbetleri şiddeti hiç geçmezdi bu yüzden ilaca karşı çok mesafeliyim. Belki doğrusu sizin dediginizdir. kedicanim Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Bence önce kendinizle ilgili olumsuz cümle kurmayı bırakarak başlayın.. Mutlaka şunu düşünün, işiniz var sağlığınız yerinde. Gerisi içinde kendiniz geliştireceksiniz. Nerede yaşıyorsunuz bilmiyorum ama. Bulunduğunuz şehirde yapılacak pek çok akıllı aktiviteler vardır. Onları arayın bulun katılın. Benim arkadaşımın kitap okuma kulubü vardı mesela. Ayın belli günleri toplanıp bir kitap bitirip onu tartışıyorlardı. Hafta sonu yürüme organizasyonu. Para biriktirin her sene bir yere tura katılın. Özellikle yurt dışı.. Şehirde varsa güzel klasik konserlere gidin. Bld de de güzel aktiviteler oluyor onları araştırın. Yani ağlanmayı bırakın lütfen faaliyete geçin. Büyüğünüz olarak yazacağım budur.

Önce bi kendinizle mutlu olmayı öğrenin. Kendinize güveniniz gelsin. Hobi edinin kendinize. Müzikle ilgilenin, enstrüman öğrenin, resim kursları, dikiş kursları, tiyatrolar, sinemalar... Hayatınız kendiliğinden düzelemez. Sizin yönlendirmenizle şekillenir. Kendinize güven kazandığınız zaman, yalnız mutlu olmayı öğrendiğiniz zaman ya beni sevmezlerse hissinden de kurtulursunuz

Yanlış mesajı alıntılamışım depresyon gibi gözüküyor ilaç tedavisine başlayın önyargınız varsa hiç olmasın. Benim önyargım vardı stresten geceleri ellerim titremeye başlayana kadar gitmemekte direndim erken başlasaydım şuan uğraştığım sorunlarım olmayacaktı. Ve bir de psikonetin kitaplarını önerebilirim "iyi hissetmek" kitabı güzel bir başlangıç olabilir.