Evleneli 7 ay oldu 2. Ayında annemin kanser olduğunu öğrendik ve gecemiz gunduzumuze karıştı bu arada boş gebelik gecirdim ve kürtaj oldum esimde bende çok sevinmiştik. Annem vefat etti ve şuan da bebek konusunda çok korkuların var hep anneme güvendim ben ateş nedir bilmem hastalık nedir bilmem vb.. 12 yaşında kardeşim var şuan onunla da ilgileniyoruz daha açınız çok yeni ve anne sonuçta kolay atlanilacagini da düşünmüyorum şimdi çevremde bakıyorum Babane anane olanlar var torunlarina onu yapıyor bunu yapıyor bir yanım hep eksik kalacak farkındayım ama eşim de istiyor ve haklı birşey diyemem zaten. Bu arada Kaynanalar zaten ilişkilerimiz çok da iyi değil kendimi geri de tutuyorum çünkü ne zaman iyi olmaya calissam hep bize sıkıntı oldu eşim sağolsun bu konuda hep yanımda Allah şükür en azından farkında bu bile beni rahatlatmaya yetiyor. Şimdi hamilelik istesem ve Allah nasip ederse tabiki kalsam annemi zaten hep arıyorum o zamn daha çok kafam çok karışık ariyacakmisim gbi geliyor. Kardeşim annem vefat etti 5. Gününde abla ben teyze olmak istiyorum diye herkesin içinde söyledi oda tutunacak bir dal arıyor farkındayım ama ben hazır olma konusunda çok kararsızım çok yoruldum bu 5 ayda çok yiprandim bebeği bu durumdan atlatmak için yada bana terapi olarak kullanmayı düşünenler değilim bir bebek kolay dünyaya gelmiyor ona güzel bir gelecek olmasa bile ahlaklı iyi yetiştirmek gerektiğini savunanlardanim etrafımda hemen yap diyenler olduğu için bu açıklamayı yapıyorum bebeğe tutunursunuz vb. Fikrinizi almak istedim...

ÖNcelikle başın saolsun Allah sabır versin çok üzüldüm canım kimsenin lafıyla çocuk yapma EŞİN VE İSTİYOSAN YAP BEBEK CANIM ve dediğin gibi bakabilceksen yap çocuğu cnm

benim annem yaşıyor. sağlığında da bir sorunu yok şükür. ve ben çalışan bir kadınım. buna rağmen annem ben size baktım yeter çocuk mocuk bakamam. arada bir gelir 2 saat sever dönerim. bana güvenip çocuk yapmayın diyor. hayatımın baharında gezip tozuyorum ben yettiniz yıllarca bana zaten diyor. özellikle ben çok sorunlu bir bebek olduğumdan yılmış çocuktan vs. o yüzden ne yaparsam kendimeyim şuan. o yüzden annem olmadan annelik yapamam demeyin. yapabilirsiniz . özencinizi anlıyorum. muhtemelen acınız taze olduğundan sürekli bunlar dikkatinizi çekiyordur. bence bir süre en azından içinde bulunduğunuz yas dönemini atlatmadan hamile kalmayın. stress ve üzüntü hamilelikte çok sıkıntı yaratıyor ve hamile kaldığınızda bir düğmeye asarak bu duyguları kapatamayacaksınız. birde daha ne olduğunu anlayamayan 12 yaşında bir kardeşiniz var şuan. bence öncelikle bir pedagogtan kardeşiniz için yardım alın. ve tabiki kendiniz içinde bir terapistten. sonra kardeşinizle ilgilenin. mutluluk paylaştıkça çoğalır derler ya acılarda paylaştıkça azalıyor. onu iyi etmeye çalıştıkça kendinizde toparlanırsınız. sonrada bir bebişiniz olur inşallah devam edersiniz hayatınıza. ayrıca başınız sağ olsun...

CANIM Allah gönlüne göre versin ve sabır versin önce bir yardım al psikologtan kafanı boşalt rahatla ondan sonra çocuk meselesini düşün karar ver acele etme boş gebelikmiş en azından bak hamilede kalmışsın ama sıkıntı yapma önce kendini toparla son bebek

Benim annem öyle degildi ki yedi ele yeterdi herkese yardım ederdi ananemin de 48 yaşında vefat etmiş bütün kardeşlerine annelik yapmış 13 yaşında çalışmaya başlamış.. annem çok çekmiş ama kötülüğü yoktu kızarsın bağırdı ama beni o durumda kimseye muhtaç etmezdi kim dogurduysa gidip yardım ederdi nebilim şimdi onu arıyorum keşke olsa bağırsak çağırma herşeyimi karışsa da yanımda olsa ama taktirini ilahi annem hep derdi sen benim kaderini yaşadın diye bana baktın derdi hastayken. Hastalanmadan önce torun olunca dedesiyle ananesiyle sarıçam gezip tozucam diyordum hadi ordan ben mı bakicam doğurdun gbi bak derdi ama hep torunuyla ilgili hayaller kurardı ona bunu alicam gezicem diye ama olmadı işte

o yuzden bebeği şuanlık düşünme eşinle al karşına konuş deki kendimi toparlym tedavi olim sonrada bebek olur de canım -nemesis- Half

Amin canım sağol. Ben istiyordum boş gebelik olduğunu bilmeden önce annemde çok sevinmişti hatta olmeden torun sevicem diye herkes sevindi bende sevindim Allah nasip etti sonuçta ama boş gebelik olduğunda ben üzülmeye fırsatım olmadan annem felç geçirdi iki hafta sonra annemi kaldırdım yeri geldi... Çok zor zamanlardı her ser de bir hayır oluyor işte.. ama şimdi psikolojik olarak kendimi çok çöküntü de hissediyorum bedenim yorgun ama manevi olarak o boşluğu bebekle doldurma düşüncesi çok zoruma gidiyor

Eşim sağolsun çok anlayışlı hani 7 aylık evliyim ama toplasan evimde doğru düzgün 3 ay kalmamışsın hastanede annemde kaldığım çok oldu hani bunu başıma kakmadi sadece çok yoruldugumu anladığı zamanlar bugün evine geleceksin diye baskıları oldu oda ben biraz dinleneyim diye yoksa eşimle aramda bir problem olmadı bunu da anlayışla karsiliyor zaten

Allah kimseye annesizligi yasatmasin 22 yasindayim kardeşim 12 yaşında yarın doğum günü benim içim yanıyor ama farkettiremiyorum annem herşeye koştu hiç kimseye muhtaç ettirmesi 2 kardeşiz şimdi eşim diyor zaten yeni evlendik ama 12 yaşında çocuğumuz oldu diye şuan. Zaten benden ayrılmıyor abla abla diye hep yanımda o kdr zoruma gidiyor ki etrafımda milletin çocuğu anne diye sarılıyor kardeşim şimdi abla gidelim mı yapalım mı çok zor Pipet

Tesekkur ederim canım zaten psikologa gitmem gerekiyor iyi değilim bunun farkındayım G Greeneliton