Annenizle ilişkinizin detaylarını elbette bilemeyiz. Ama yoklukları o kadar zor ki... Annemi kaybedeli bir yıl oldu. Bir gün göçüp gideceğini biliyoruz ama zamani geldiğinde bunu yaşamak bambaşka. Ne olduğunu anlamadan bir bakmışsın ki yok. İnanın sonrası derin bir boşluk oluyor. Belki sevgisini belli edemiyordur ama sizi seviyordur kendince. Hayatta geriye bakarak, geçmişte kalarak çok şey kaybediyoruz..

Başınız sağolsun. Eğer sizi üzecek birşey anımsattıysam helal edin lütfen Çok haklısınız. Kendime de bu derdimi büyüttüğün için kızdığım oluyor. Aşmaya çalışıyorum umarım aşabilirim. iyi_biri_06 Üye Anneler

Sevmez mi hiç mutlaka seviyordur hem de çok ama gösterme yolunu bilmiyor belli ki, benim annem de böyle ama ben konuştum hep içimde tutmadım tutamadım:) çok yol kat ettik şükür mutlaka konuşun

Ah canım olur mu öyle şey. Aşacaksın tabi ki.. sevgiyle kal

evet insanlara gereğinden fazla değer vermemiz bu sebepten olabiliyormuş. Ben de arkadaşlarıma inanılmaz değer verdim ve asla karşılığını almadım. Artık bıraktım değer görmediğim hiç kimseyle görüşmüyorum. Size de öneririm yorumunuz için de çok teşekkür ederim

Bu konu ile ilgili travma boyutunda hassasiyet yaşayan birine asla söylenmemesi gereken şeyler bunlar, yorumunuz yardımcı olmanın tam aksine konu sahibini çok daha üzen bir dille yazılmış hiç hoş değil

Bence bu konuda hassasiyet yaşayan birine bunu böyle söylemek hiç hoş değil. Üstelik ne konu sahibini ne annesini tanıyorsunuz, burda okuduğunuz 3-5 cümleden bunu çıkarmak doğru değil.

Anneannemi hiç tanımadım maalesef. Ama bende sizin gibi sevgisini gösteremediğini düşünüyorum. Ne güzel siz sarılmayı öpmeyi başarmışsınız annenize. Ne mutlu size umarım seni seviyorumlar çok daha artar

Evet aramızda 40 yaş var. Benim de annem kızım diye seslenmez hiç adımla seslenir ben de sizin gibi düşünüyorum Allah nasip ederse çocuğuma verebileceğim en temel şey sevgi olacak. Yaşamayan bilmez sevgi eksikliğinin bir insanın hayatında nelere yol açabileceğini. N

Ne güzel farkındalık yaratmışsınız en azından. Evet sevgi göstermeyi zayıflık olarak görüyor olabilir. Keşke böyle görmeseydi belki bir kızım olur ben de onunla aşarım bunu. Annemin bu yaşından sonra düzeleceğini inanmıyorum inşallah yanılıyorumdır. İnşallah düzeltiriz bizde

Keşke böyle demeseydiniz. Belki gerçekten sevgi gostermeyi bilmeyen sevdiğini göstermekten utanan biridir

Bu doğru ve gerekli bir yönlendirme olmuş. İçinizde kalmasın diye anlatmak, karşıdan bir beklentiye girmeden sadece döküp rahatlamak. "Anne sen beni hayat boyu bi şevkatle okşamadın, bana kızım diyip sarılmadın" diye bunları sesli kelimelere dökmeniz iyi gelecektir. Muhtemelen kendisi de sevgi nedir bilmiyor, sevgi şevkat göstermek nedir öğrenmemiş, muhtemelen kendisini de tam böyle bir ana-baba büyütmüş ve ailesinden böyle görmüş. İşte herkes çocuk doğurmasın diyoruz, dilimizde tüy bitti artık. Ama herkes doğuruyor anasını satayım.

Evet ablanız olduğu için çok şanslısınız bence. Eğer benim de bir kız kardeşim/ ablam olsaydı biraz daha kolay aşabilir, bu denli yalnız hissetmezdim. Hayatımda yalnız kalmamam gereken bir çok şeyde yalnız kaldım. İyi dilekleriniz için de çok teşekkür ederim. K Kallavi

Canım benim annemde seninki gibi. Bir kere öptüğünü sevdiğini hatırlamıyorum ben evlenmeden önce haline üzülürdüm ya annem çok acı çekmiş ondan böyle felan derdim günde bin defa belki öperdim sarılırdım gene hiç karşılık bir Güleryüz alamazdım. Peki ne oldu dersen evlendim bir kızım var. Ve kendime acıyorum. Onca sene kendimi annemin gözüne girmek için hırpaladım hırpaladım o ise ne bana ne kardeşlerime yakınlık göstermedi bşr insanım ne kadar derdi olursa olsun şu an ben kızımı öpmekten sevmekten vazgeçer miyim dertlerim yüzünden? Asla geçmem ve en önemlisi de ne biliyor musun ben bugün anne olmuşsam bile hala bir anneye çok ihtiyacım var.

Konuşurdum. Doktorunuz bile demiş kendinizi rahatlatmak için konuşun diye. Biraz zorlayin kendinizi belki kirginliklarinizi anlatinca oh be diyeceksiniz. Degismesini tabii ki beklemeyin ama belki onun da hosuna gider, belki farkinda bile değil. O yüzden konuşun derim.

Konu sahibi annenizin sizi sevmediğini düşünmüyorum. Sadece herkesin sevgisini gösterme şekli farklıdır. Bazıları dokunmayı çok sevmez, babam mesela hiç sarıldığını bilmem bana, ama beni çok sevdiğini başka davranışlarından bilirim.

Bence konuşmak yerine, içinizi tam anlamıyla döktüğünüz bir mektup yazın.. Karşısında konuşurken iyi ifade edemeyebilirsiniz kendinizi

Teşekkür ederim bende tam problemleri çözemedim. Ama ben biraz sanırım tartışarak da olsa derdimi anlatıyorum. Şimdi kız kardeşlerime yaklaşımı farklı olmaya başladı. Toplumumuzda sevgi göstermek zayıflık ya da utanç verici olarak görüldüğü için büyüklerin yanında bile çocuk opulmuyor. Umarım sizde duzeltirsiniz

Çok sevindim sizin adınıza umarım bende konuşabilirim

Bence herkes çocuk doğurmamalı, sırf üreyebildiklerini kanıtlamak için yada doğanın kanunu diye patır patır doğuruyorlar. Kendi annemi sizin annenize benzettim asla aklımda iyi bir sahne yok gerçekten, ne güzel bir sohbet ne sarılma öpme seni seviyorum cümlesi şöyle dursun ama artık umursamıyorum bir süredir göruşmüyorum faydası olmayanın zararına olmasın kafasındayim ben. Anneniz ya sevgi görmeden büyümüş onu öğrenmiş yada evlat sevgisi yoktur. Her kadının kalbinde anne şefkati sevgisi olmuyor bence. Eğer ihtiyacınız olduğunda hemen geliyorsa Elini taşın altına koyuyorsa sizi seviyor ama gosteremiyordur. Benim annem ihtiyacımız olduğunda yedi kat el olur asla destek olmaz üstüne köstek olur. Kıyaslama yapıp siz karar verin.

Bir önceki yorumunuz; benim için hassas düşünceniz için çok teşekkür ederim öncelikle. Haklısınız herkes sevgisini farklı şekilde gösterir.

Merhaba arkadaşlar daha önce bir başlıkta yakın arkadaşımın olmadığından bahsetmiştim. Yalnız hissediyordum. Ve evlendikten sonra bu hissiyatım çok daha arttı ağlama krizleri vs olunca eşimin ısrarıyla bir terapiye başladım. Gitme sebebim tamamen arkadaş eksikliği hissetmemdi. Ama konu tamamen annemle ilgiliymiş bunu öğrendim. Evin tek kızıyım annemle aramız kötü değil ama soğuk. Mesela çocukluğuma dair annemle ilgili hatırladığım hiç bir şey yok. Beni sevdiğini söylediğini öptüğünü sarıldığını hiç hatırlamıyorum. Sevdiğini biliyorum illaki seviyordur. Ama gösterme konusunda sıfır. Hala öyle. Hiç hatırlamıyorum ki bana halimi hatrımı sorduğunu bir derdimin olup olmadığını sorduğunu hiç hatırlamıyorum. İçten sarılıp kızım falan dediğini de.. evlendim düğün sonrası uğurlarken bile sarılmadı benimle hiç konuşmadı. Evime de öyle çok istekli gelmez misafir falan çağırdığımda gelir sadece. Asosyal bir insan da değil arkadaşları var sürekli beraber oturur vakit geçirirler. Belki diyeceksiniz ki hiç olmayabilirdi bu da dert mi diyeceksiniz. Ama lütfen derdimi küçümsemeyin çünkü şuan içimde büyük bir boşluk hissediyorum. Var evet çok şükür Allahım başımdan eksik etmesin. Var ama yok gibi olması da insanda yaralar açabiliyormuş böyle. Arkadaşlıklarımın da sorunlu olması benim onlara bağlılık duymamdan kaynaklanıyormuş. İnsanlara gereğinden fazla değer vermemde çocukluğumda anneden yeterli sevgiyi göremememden kaynaklanıyormuş. Hayatım boyunca böyle mutsuz bir insan olmamam ve bunları aşabilmem için annemle konuşmam yüzleşmem gerekiyormuş. Ama bu bana inanılmaz zor geliyor. Hem bir şeylerin değişmeyeceğine eminim hem de annemi üzmek istemiyorum. Bu zamana kadar böyle gelmiş böyle gitsin diyorum. Ama doktora göre eğer konuşmazsam ömrüm boyunca bu sorunumu aşamayacağım. Konuştuğumda annem düzelsin diye değil sadece benim bunu onunla konuşmuş olmam için konuşmam gerekiyormuş. Annemle şuan aram kötü değil, konuşuyoruz bir problem yok gibi. Sadece ben böyle bir sorun yaşıyorum içten içe. Hiç haberi yok. Siz olsanız konuşur muydunuz? Ne derdiniz?

Yorumunuz için teşekkürler ancak ben böyle düşünmüyorum. Bence bir annenin çocuğuna vermesi gereken en temel ihtiyaç sevgidir. Enerjim düşüyor evet ama uzak kalma fikride beni üzüyor. KIR PAPATYASII

Ben olsam konuşurum ama anlayacağınız sanmam benim annemin. Sizden tek farkım ablalarimin olması yoksa aynı anneye sahibiz nerdeyse ve bu konuyu açtığımızda üzülüyor. Umarım düzelirsiniz, umarım çok iyi bir arkadaş edinirsiniz ve her şey çok güzel olur

Benim annem de sizin anneniz kadar olmasa da sevgisini gösterebilen biri değildi. Hayal meyal birkaç sahne var aklımda beni sevdiği öptüğü ile ilgili. Tabi bir yerlere giderken vedalasirken falan sarilirdik ama mesela seni seviyorum dediğini hatırlamam hiç. O da annesinden öyle görmüş çünkü ben biraz da buna bağlıyorum. Ama terapistinizin dediği çok hoşuma gitti ve bende de bir aydınlanma oldu şu an. Acaba insanlara bu kadar değer verip hayal kırıklığına uğramamız bu sevgi eksikliğinden mi?çok mantıklı. Anneniz de sevgi gostermeyi öğrenmemiş bence. Sevmediginden değildir.

Her anne çocuğunu sevecek diye bir şey yok ki. Anneniz gösteremiyor değil, sizi sevmiyor bence sizde kendinizi uzak tutun. Boşu boşuna size eksiklik hissettirip enerjinizi düşürüyor.

Eşimin anneside böyle. Sadece askere giderken sarılmış. Bir kere oğlum dediğini duymadım sadece ismiyle seslenir, el gibi. Kızım yok, oğullarım var ve ileride kimseye hakettiğinden fazla değer verip uzulmesinler diye sevgimizi hep gösteririz anne baba olarak. Kimse olmasa bile biz seni hep seveceğiz guvenini hissettiririz. Annemizin yaşı kaç? Yaşı ileride olanlar da daha çok gözlemledim ben bu sevgiyi belli etmeme durumunu

Tamda söylediğiniz gibi büyümüş evet. Ama bende böyle büyümüş olmama rağmen ilerde çocuğum olduğunda böyle bir anne olmamayı seçen tarafta olmak istiyorum. Annemde bunu seçebilseydi keşke Bir yanım konuşmak istiyor bu şekilde ama bir yanımda aşırı çekiniyor. Çok teşekkür ederim yorumunuz için umarım konuşabilirim. N

Annenizi kendi anneme benzettim. Anneme on sekiz yaşında sarılarak öperek sevmeyi öğreten benim. Sevgisiz olmadığını biliyorsanız belki gercekten sevgi gostermeyi bilmiyordur. Annaneniz nasıl bir anne şevkat gosterir miydi? Geçenlerde benzer bir çeşit kavga yaşadığımızda hayatında sayılı seni seviyorumlari dedi. Sevgi dilini bilmiyorlar malesef. Sizi sevmediğini dusunmuyorum

ben yazdım sandım