Ben de zaman zaman uzaklaşıyorum insanlardan, ama bunda en önemli sebep insanlardan yediğim kazıklar, sırtımdan vurulmalar etkili oldu... Bu sebeple artık bir denge kurdum, insanlardan bir tekme mesafesi uzağım... Sadi şirazi ne güzel söylemiş:''İnsanlarla münasebetiniz, ateşle münasebetiniz gibi olsun, çok yaklaşma YANARSIN, çok uzaklaşma DONARSIN''

Aynen bende bunun gibi bi durum yaşıyorum en yakın arkadaşıma dahi 3 aydır bırak görüşmeyi mesaj bile atmıyorum içimden gelmiyo

Merhaba bayanlar, size son zamanlarda farkettiğim bi durumdan bahsetmek varsa fikirlerinizi almak istiyorum. Öncelikle yaşım daha çok genç ve yapı olarakta eğlenmeyi seven hareketli bir yapım var. Yaklaşık iki sene öncesine kadar aşırı duygusal bir insandım yardım etmeyi sever ve en önemlisi insanları önemser kendimden çok sevdiğim insanlar için bişeylere çaba gösterirdim aşırı duygusaldım ve herşeye ağlardım ama bu zamanla neye bağlı olarak bilmiyorum ama yok olmaya başladı. Bırakın yeni insanlarla tanışıp kaynaşmayı eskiden sevdiğim konuştuğum arkadaşlarıma bile tahammül edemez hale geldim. İnsanları sevmenin nasıl bir duygu olduğunu unutmaya başladım kendi öz anne babama bile olan sevgimde azalma var. İstesem dahi artık insanlara değer veremediğimi sevemediğimi gitgide yabanileştiğimi farkettim. kabullenmesi çok zor ama bencilleştim. Beni asıl rahatsız eden bunların sadece iki yıl içinde ben farkına varmadan olması. Artık cenazeye bile gittiğimde hissizlikten başka birşeye sahip olamıyorum sadece boşluk var. sizce neden kaynaklanıyor olabilir?

Çok uzulduğun bi derdin var mı.. Benin varken bu bahsettiğin durumu az buçuk yaşadıydımm W

Büyümek böyle olmamalı. Oysa hayaller Paris'ti

Aynısı bende de mevcut. Son 6 aydır ben de öyleyim. Çünkü yaşım ilerledikçe insanların gerçek yüzlerini daha iyi görüyorum.

Umarım :) dertlesmek istediğinde yazabilirsin bu arada

Bilmem ki... Ben de insan pek sevmem. Sıkılırım çabucak. Ama çekirdek ailem için geçerli değil bu.

Teşhiş bulundu :) ha ama ilaca gelince onu bende bilmiyorum ne yazıkki.

Valla o dedigin noktaya ben yeni, 28 yasimda geldim. Insanlarin hepsi birbirine benziyor cikarci, ufak hesaplar pesinde kosan. Insanoglu cig sut emmis, insanliktan beklentim yok. Lakin ailene haksizlik etme, seni cok sevdiklerine eminim.

Önemsemesen daha iyi bence. Ben hiçbir zaman öyle insanları çok seven birisi olmadım. Duygularına da o kadar çok önem vermiyorum milletin, fikirlerine de.

Ay evet ama bazen gerçekten eğlenceli oluyor M

Bende 7 yıl dan sonra eski ben olmadığımı farkettim. bunun sebebi yaşadıkların, hayal kırıklıkları, güvenkkayıpları, yalnızlık, yalnız kalmaya mecbur bırakılmak, egoist insanlara katlanmak veya agoist insanlarla bi ara birlikte olmak vs gibi şeyler yatıyor olabilir. yanıben kendime tteşhisi bu yönde koydum. yaşadıklarım yüzünden degismisim. şimdi sende kendini bir sorgula bence. eminim durduk yere bu hale gelmemisssindir. elbet nedenleri vardır.

Bi sikintin mi oldu? Hani bir film izlersin, bir roman okursun ya da bir sey yasarsin hayatin bos oldugunu anlarsin ve enerjin birden düşer ya. Sen farkinda olmadan bilincaltin bir seye tepki veriyor olmali belki de kendine gore savunma mekanizmasi olusturdu. Bi kac sevdigin arkadasinla buluş, sinemaya gidin bowlinge gidin kafan biraz dagilsin, eglenebilecegini hisset duzelirsin :)

Ama başkalarının düşüncesizliğinden sevgisizliğinden kurtulmak için çaba gösterip bu seferde böyle bi sıkıntı yaşamakta kötü. Ortası yok mu bu işin.

Hep o insanlar yüzünden biz duygusuz ve soğuk oluyoruz

Ama biz daha genciz yavvv bunun ilerisi nasıl olacak acep M

Kucuk capta da olsa sosyal fobin olabilir mi acaba? Cunku boyle durumlarda insan bir deniyor iki deniyor sonra iletisimi hepten bosveriyor. Matematik dersinde bir iki kere çaba gösterip de basarisiz olunca derse küsen bir öğrenci gibi. İskandinav ulkesi olsaydik o kadar cok munzevi olurdu ki ulkemizde. Ama bizim ulkemizde toplumdan soyutlanmak bile mumkun degil, adim basi apartman. Konudan kopmayayim, umursadigin insanlara duydugun kirginlik yuzunden umursamaz olmussun diye sav uretecektim ama, zannederim iletisim konusunda sıkıntı yasadigin icin umursamazligi bir savunma mekanizmasi olarak gelistirmissin diye dusunuyorum su an. Elbette yaniliyor da olabilirim.

Milleti sevmek önemsemek zorunda değilsin ama iş aileye gelince böyle olmamalı

Önemsenmek isteyen kişilerin çabalarını gördükçede ister istemez kendimi bencilin önde gideni görüyorum WOLFROG Ekşiden aynı tadı

Ay o da olmuyor ki valla önceden hiç tınlamazdım erkekleri açık açıkda söylerdim ben kimseyle ciddi düşünmüyorum diye sonra tanıştım biriyle salak gibi sevdim de işte çocuk bu dengesizliklere katlanamayacak hale geldi garibim S

Tam tersi çok sıkıntılı dönemler yaşadım ama zaman geçtikçe yavaş yavaş sıkıntılarımdan kurtuldum ve kurtuldukça olaylara ve kişilere olan duyarlılığımda gitti M

Valla ne güzelde örnek verdiniz. zamanında fazla yaklaşıp yandık işte.

İnsanlarin gercek yuzunu gormus olabilirsin. Yani sen hep sevgi dolu, yardimsever, ama digerleri bir o okadar dusuncesiz ve sevgiden uzak. 1-2 kaziktan sonra insanlara karsi onyargi sahibi olmus olabilirsin, Antidepresan kullaniyosan sebebi kesinlikle bu diyebilirim. Veya fak capli bir ruh hali degisikligi yasiyorsunuz. Ruh haliniz kabul degiatiriyor.

Ayni hissizlik bende de var ama bu hosuma gitti benim. Umursamadan hayatina devam etmek gibisi yok. Eger hayatinizda onemsenmek isteyen biri varsa da bu onun sorunu, sizin degil.

Ben de ayniyim sanirim zamanla empati kurabilmekten vazgectim sebebi de cikarci satici yalanci insanlar

UOTE="Milagros1127, post: 41629227, member: 686388"] Ay o da olmuyor ki valla önceden hiç tınlamazdım erkekleri açık açıkda söylerdim ben kimseyle ciddi düşünmüyorum diye sonra tanıştım biriyle salak gibi sevdim de işte çocuk bu dengesizliklere katlanamayacak hale geldi garibim Ya işte benimde olmuyo ama benim sevgilim falanda olmadı yani nasıl bi sevgili olurdum bilmiyorum heralde hep ilgi bekleyen ama hiç ilgi göstermeyen bi piskopat olurdum kesin M

Büyüyor insan. . ders alarak. . değişerek. .

Manitamız olursa düzeliriz belki M

Akışına bıraktım hayatı. . . push ; M

Olabilir içimden gelmesede deneyeceğim yoksa geçmez bu süreç :) S

En yakın zamanda bulmak dileğiyle o zaman :)

valla işin eğlencesi büyük aslında ama işte sevgili işlerine gelince karşı taraf arıza yapıyor sonra dönüp bir bakıyorum diyorum nolmuşum ben M

Olgunlasiyosun. Insanlar onemsenecek varliklar degil. Ergenken kendini ve aileni begenmez arkadaslarina sevgiline bayilirsin, yas ilerdekce insan turunu tanidikca, ailene en cok da kendine deger vermeye baslarsin. Dogrusu da budur

Ama bu seferde dönüp bakıyorum ben başkaları için yaranılmayacak insan olmuşum.

En mantıklısı bu sanırım..

Ama işte değer vermemeye alışıyoruz sonra karşımıza değer görmeyi hak eden biri çıkıyor bu sefer onun hayatını mahvediyoruz. S

Hepinize ayrı ayrı teşekkür ederim öncelikle :) Ama evet yaş ilerledikçe insanlara olan sevgimin ve anlayışın azalmasının sebebi artık çok fazla kötü şeyler görmeye başladığımdan olabilir bu şekilde düşünmemiştim daha önce M

Çok teşekkür ederim :)

Şiddetli aşk acısı yaşadın mı? Ya da cok büyük bir kırgınlık duyduğun biri oldu mu? Aileni sorumlu tuttugun, bastirdigin durumlar var mi?

Hayat ; hayaller ve filmlerdeki kadar toz pembe olmuyor malesef. ..

O konuya gelirsek zaten büyük sıkıntı. Malesef ergenlik dönemime yeni girdiğim zamanlarda aşırı şiddetli sıkıntılar çektm aşk yönünden baya hassas dönemler oluyor malesef ve yaklaşık 6 7 ay öncesine kadar da karşı cinsle iletişimimde hep problem oluyordu onlara karşı ayrı bi hissizlik vardı zaten ama 6 7 ay önce birini sevmeye başladım uzun zamandan sonra o hissi tekrar tatmaya başlamak çok ürküttü ve gereksiz elimden gelmeden yaptığım soğuk hareketlerle kendimden uzaklaştırdım ve artık konuşmuyoruz yani karşı cinslede sağlıklı iletişim kuramıyorum M

E öyle olunca bu işin huzursuzluk veren bir kısmı da var. Hele bir de o arkadaşlar arayıp neden aramıyorsun sormuyorsun diye hesap sorunca M

Evet haklısın bişeylere sorgulama ve çözüm gerekli eğer hayatıma o yeni tanıştığım çocuk girmeseydi banane ya modunda ilerliyordum ama şimdi neleri kaybetmeye başladığımı farkettim bir insanın sahip olması gereken sevme sevilme ihtiyacını hayatımdan çıkarma çabası içine girdim sanırım ve evet geçmişe dönüp bakınca hayatıma giren insanlar çok da mutlu günler yaşatmadı bana

Ailene yapma ama. Zorla kendini. Onun disinda eyvallahı olmamak iyidir, ben de o yolun yolcusuyum. :)

Umursamaz olmak en güzeli. En azindan yastiga başını koyunca öyle mi olsaydi boyle mi olsaydi, acaba sunu mu deseydim bunu mu deseydim gibi insan hayatini yipratan seylerle cebellesmemis olursun. Sadece anneni, babani sev. Deger ver onlara, hayatta kimse ana baba gibi seni çıkarsiz sevip korumaz. Ben de insanlari pek sevmem, sıkıcı bulurum cok nadirdir cevremde dertlesip konusabildigim insanlar ama umursamaz olamiyorum. Birinin bi lafini kirk gün aklimdan cikaramiyorum. Bu tip seyler ise insani icten ice cok yipratiyor. Yasin gecmeden boyle bi ruh hali iyi ama hayat enerjin bitmesin ona care bul

Olabilir canim herkes sevgi pitircigi olmak zorunda deil bende yabaniyimdir komsularimla cevremle gorusmeyi pek sevmiyorum kasiyo beni ailece vakit gecirmek tercihimdir kimle gorusmeyi biraz sıklastırsam gozume batcak bisey olur cok muhabbet tez ayrilik misali anormal bi durum yok bence

Evet olabilir aslında ama o iletişim sıkıntısı da zaten sonradan olan bişey. Ama birçok şeyde de umursamazlığı kendime göre kullandığımı farkettim özellikle sevdiğim insanların bana karşı hatalarında kendimi yatıştırmak için aman boşver o kimki canını sıkıyorsun tarzında telkinlerle başladı şimdide bi insandan hoşlansam bile kendimi ön planda tutuyorum artık istemeden hayatımdaki insanlar değersizleşti.

Inanin en guzeli bu zaten, bosverin degismek icin caba gostermeyin. Insanlari seviyoruz deger veriyoruz da ne oluyo sanki..