Hele evlilik... En korktuğum şey. Erkekler sevgililik döneminde mükemmel bir fragmanı oynuyor, iş evliliğe geçince eser yok. Çok korkuyorum. Bu arada boşanmışsınız en azından yıllardır süren davalar var ya resmen en büyük fobim. ema1 Hayat, sen plan yaparken başına

İyi akşamlar herkese, Az sonra size bahsedeceğim duygular yeni değil, neredeyse 2 yıldır bu hislerle yaşıyorum. Geçmişteki toksik ilişkilerim, her denememin hüsranla sonuçlanması ya da en uç örnek ile sosyal mecralarda gördüğüm erkeklerin kirli düşünceleri ve terbiyesizce hareketleri beni bu noktaya itti. Karşı cinsten bıktım, görmeye tahammül edemiyorum, konuşmak ya da bir ilişkiye adım atmak dahi istemiyorum. Yaklaşık bir hafta önce 4 yıldır süren yine toksik bir ilişkiye resti çektim, ayrıldım. Bir haftadır kuş gibiyim. Pamukların üstündeyim. Omuzlarıma oturan fil kalkmış gibi. Daha tonla örnek veririm. Sevdiğim şeylere odaklanıyorum, kitap okuyorum, film izliyorum vs. Kısaca inanılmaz bir mutluluk var. Geri dönmeyi asla düşünmüyorum. Aslında böyle hissetmemin sebebi de bir aydır psikolojik danışmandan destek almam. Daha 3 seansta çok büyük fark gördüm. Zihnen daha ferahlamış ve kendime itiraf edemediklerimi fark etmiş gibiyim. Doktorum toksik ilişkilere yakalanmamın sebebini çözmeye çalışıyor, daha doğrusu bunun yalnız kalmaktan korktuğum için mi birine tutunduğumu ya da aile içinden gelen bir eksikliğin mi sebep olduğunu bulmaya çalışıyor desek daha mantıklı olur. Babamla ilişkilerimiz hep mesafelidir fakat hiçbir erkeğe baba sevgisi versin gözüyle bakmadım, zaten bir babam var. Yalnızlıktan korkmuyorum da, sadece mutlu bir ilişki arıyordum. Mutlu ve uzun soluklu ilişki. İçimi kıpır kıpır eden, beni körükleyen, heyecanlandıran duyguyu yaşama peşindeydim. Bıraktım. Şimdi hiçbir erkekle görüşmüyorum, görüştüklerimi de sevmiyorum, sevemiyorum. Karşımdakiyle asla ilişki düşünemiyor, yakından dahi tanımak istemiyorum. Bu rahatlığa alışırsam sonum kötü olacak. Biraz konuşup, dertleşsek ya? Bu yollardan geçen var mı?

Inanırım, ya da ağzımızdan laf alıyorlar işte. Ben de zamanında mal gibi laf olsun diye çok şey anlattım hep bana koz olarak kullanıldı. Artık asla konuşmuyorum. Bir de bir kişiye ikinci şans verip zaman harcamıyorum. Anında bırakıyorum. Yoksa neden niçin yolları ayırdığımızı anlattığımda tartışmayla birlikte sinir kat sayısı da artıyor.

Başımdan boşanmayla sonuçlanan 13 yıllık bir evlılık ve sonrasında çok ciddi bir ilişki geçmiş biri olarak soyluyorumkı ınanın hıcbır erkek çiçek gibi biz kadınları haketmıyor. 20 yıllık çalışma hayatımda dahil hayatımda o kadar cok farklı tipler karakterler inançlı inançsız zengin fakir ülke müdürü öğretmen memur okumuş okumamış... bir sürü kişi tanıdım. İnanınki sizin gibiyim. kendine deger vermek, kendıne saygı göstermek, şımarmak, mutlu olmak, kımseyı pohpohlamak zorunda kalmamak, aptal enayı yerıne konulmamak, çok güzelmiş... Şimdilerde evımı kendımı hayatımı aklımı vucudumu sevmeye basladım huzur buldum resmen. Allah kimseyi onların eline muhtaç etmesın eline bırakmasın

Ne güzel özgür olmak kendini keşfetmek, kendini şımartmak, duygusal iyi yönlerini keşfetmek, kırılgan ve zayıf yanlarını bulmak insanın kendine yönelmesi çok iyi

Hayatimda biri olmasina ragmen ben de ara ara bu duygulara kapiliyorum. Agir geliyor artik bir iliskiyi tasimak. Gecmisteki fazla flortlerim ve iliskilerim biktirdi artik ve yasadigim olumsuzluklar, insanlardaki yozlasma iliskilere bakisimi cok kotu etkiledi. Hic cezbetmiyor beni artik yeni bir iliskiye baslamak ama yeni bir iliskinin de icindeyim su an. Kendimle oyle huzurluyum ki.. Tum zevklerim ben kendi kabugumdayken cok daha guzel sanki. Saglikli bir durum mu bilmiyorum ama ben de sizin gibiyim iste. Evlilik de en buyuk kabusum sanki. benkahvecanavari ne kedisiz ne

Erkekler birbirine taktik verip konuşmamayı söylüyor emek veren kadın olsun o zaman zor ayrılır diye kendileri zaten emek vermiyor başka kadınlarla da görüştükleri için Summer-girl Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Kesinlikle, her kadının hayatında böyle bir dönem olmalı, yoksa kimse baş edemez. Bir de erkekler son yıllarda iyice azıttı. Inanılnaz bir ego, peşi sıra umursamazlık cabası. Karşısındaki kadını kanser etme garantili bir yaratığa dönüşmüşler. Sanki eskiden daha kibarlardı, belli bir seviyeleri vardı, şimdi o da kalmadı. Bir de son iki görüşmem de dikkat ettiğim bir mevzu var. Erkekler buluşmak istiyor, sonrasında hiç konuşmuyor, sürekli eee anlat anlat diye diye hep beni konuşturuyor. Zaten egolarından yılmış ve bıkmış bir vaziyetteyken hemen tası tarağı topladım kaçtım. Bu yolda ben ve psikoloğum beni değiştirip geliştireceğiz inşallah

Kocaman harflerle SEN = BEN