Kız dur kaynatma kanımı bende çok seviyorum

Hayır hipnoterapi düşünmedim, açıkçası danışmanımın çok katkısı da oldu bana. Bir süredir mecburen dönemden dolayı sohbetlerimizi bırakmak zorunda kaldık. Yine de bazen ne bileyim hep içimde bir noktada hissedeceğim gibi.

Maalesef bulamıyorum. Bissunicole

Hayır tabi ki aynı ben değilim. Bakın bu açıdan düşünmemiştim hiç, teşekkür ederim.

İyi ki döktünüz içinizi. Konunun size de faydası olursa çok sevinirim. Bakalım en sonunda katarsis başlığına mı dönüşecek konu Kumdan Kale Dance? Üyelik İptali Anneler

Öğretmenim, ailem hakkında o kadar düşünmüyorum artık. Daha çok şu an çevremde olan kişiler ve yaşadığım güncel olaylar hakkında dediğiniz türden bir zihinsel geviş getirme yaşıyorum. Öyle de şeylere takılırım ki hani şaşarsınız. Psikolojide ruminasyon deniyor sanırım.

mamoru da tipik türk erkegiymis bak simdi görüyorum

Bir psikolojik danışmanım var. Evet haklısınız zaten bu duygu durumu içindeyken ne kadar kendinizi geliştirseniz de memnun olamıyorsunuz. Kendinizin açığını arayıp duruyorsunuz. Teşekkür ederim önerileriniz için.

dedigim gibi buradan asil niyetini cözemem yazdiklarindan ilk anladigima bakarsak dalga geciyorsun su an J

Bu 2 yolu neye dayandırıyorsunuz. Derinliğini bile bilmediğiniz bir hayat hakkında ya aile ile iletişimi kesin ya da terapi alın demek mi dogru? Tabiki de terapi alabilir ama ya aileyle iletişimi kesin demek bu sorunun cevabı olmayacaktır. Çünkü artık o korkutulan çocuk değil, bir yetişkin.

Danışmanınız bu konu hakkında fikir vermiştir. Neler olabileceği konusunda. Hipnoterapi düşündünüz mü hiç?

Neyin eksik olduğu konusunda fikriniz var mı

Çok sakin bir insanım. Bir tartışma olduğunda kızıp bağırmam, sakin sakin veririm cevabımı. Duruma göre sert de konuşurum ama hakaret etmem, laubali bir üslup kullanmam. Çoğunlukla bundan anlamıyor insanlar saldırdıkça saldırıyorlar. O zaman susuyorum nasılsa bir işe yaramıyor konuşsam da diye düşünerek. Bazen daha sonra bunları düşünüp öfkekenebiliyor, üzülebiliyorum. Gerçi öncesine göre ben de insanları o kadar umursamamaya başladım. Bir de kolay ağlayamam ki ben, çoğu zaman ihtiyaç duyduğumda da ağlayamıyorum, kusmak isteyip kusamamak gibi. Rahatsız edici. En sonunda birikip patlayabiliyor tabi.

Okumayı öğrenemedi diye arkadaşıma tokat atmisti öğretmenim. Çok yanlış cok üzücü

Oo baya aksiyonlu olmuş o. Arada gelince benim de ders kitaplarının kenarına köşesine yazdığım oluyordu derslerde hızlı hızlı. Neyse ki gören falan olmadı. Çünkü zaten okulda, toplu taşımada falan kendimi kaybedip deliler gibi bağırıp hatta ve hatta hakaret etmişliğim sonra da salya sümük ağlamışlığım mevcut. Tescillenirdim. Bissunicole

kendimi okudum gibi. konuyu takipeyim. benim de toparlanmaya ihtiyacım var.

Biraz akışına bırakmak sağlıklı sanırım. Eskiye göre ben de kendimi daha çok seviyorum sanırım, dış görünüşüme kafayı takmıştım ki takılacak bir şey de yok aslında, artık bu konuda kendime acımasız eleştiriler yapmıyorum. Bazı insanların nasıl davrandığını, ne düşündüğünü pek önemsememeye başladım. Kendini sevme konusundaki pürüzleri biraz giderdiğimi düşünüyorum. En üsttekileri süpürüp temizledim, derinlerdekiler kaldı hani kendimle baş başa kaldığımda açığa çıkanlar. Biri bana benzer dertlerle gelse bir konuşma yaparım ki sanırsınız yaşamın sırrını çözmüşüm :) Mindfullness'a eğildim bir süredir. İyi de geliyor gibi. Ama bu kendini sevme olayı hızlıca olmuyor benim anladığım. Cemre önce havaya, sonra suya en son toprağa düşer ya onun gibi. Teşekkür ederim güzel mesajınız için.

Bakın bu açıdan da bakmamıştım daha önce. Böyle düşünmek iyi hissettirdi, teşekkür ederim T TheKnack Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Kitaplarım defterlerim hepsi doluydu benimde. Annem falan arada bu ne yahu derdi. O krizler bende de olurdu sonra törpüledim zamanla. Bana faydası değil zararı oluyordu çünkü:/

Bana hep böyle şeyleri tek ben hissediyorum gibi gelirdi. Dışarıdan gayet iyi ama içinde böyle karman çorman duygular yaşayan tek ben varmışım gibi. Hep öyle olur ya zaten, depresyona girersin sanırsın ki en kötü sensin, en ilginç depresyon seninki, kimse senin gibi hissetmiyor. Aynen onun gibi. Siz de böyle düşünüyor muydunuz? Ben dün konuyu açtığımdan beri bunca kişinin "evet ben de böyle hissediyorum," demesine şaşırdım. Bir de küçük yaşlarda ailelerin ve öğretmenlerin tavırları ne kadar içimize işliyor ya. Yetişkin oluyorsun hala o izleri silmeye uğraşıyorsun. Bu başlık altında bu duygularla mücadele etmek için neler yaptığımızı yazabiliriz. Her gün olur, haftada bir olur. Kimin canı nasıl isterse. Belki o zaman başlık hepimiz için daha yararlı olur. Ben bugün işlerimi güçlerimi, mükemmel olmak için kendime koyduğum onlarca şartı düşünmeden canım ne istiyorsa yaptım. Uzun uzun yatağıma uzanıp internette gezindim, kitap okudum. O deşarj anında başka şeyleri düşünüp dert etmemek iyi geldi. Yarın beni bekleyen işleri yapmak için enerji depolamış olmayı umuyorum :)

Yanlış ifade ettiysem kendimi üzgünüm. Anlatmaya çalıştığınızı anladım. Ama buna nasıl çözüm önerisi getirebilirim bilmediğim için sadece iyi dileklerimi iletmek istedim, elimden bu geldi. Kırıcı olduysam üzgünüm ama böyle tepki vermenize anlam veremedim gerçekten. "Gercek bir karin olsaymis bunu yapmazdin" derken neyi kast ettiniz onu da anlamadım.

Bence kendinize kızmayın. Siz bu zorlukları 1.5 senede yasamadiniz ki 1.5 senede atlatasinız. Terapiye başladığınız sizle simdi ki siz aynı mısınız önemli olan bu

Kizimin adinda ay geciyor o kadar diyim

benzer seyler hisediyorum bende. tamamen yetistirilme yada travma. ben hep anksiyetem oldugunu dusunurdum pskolgumla konusunca obsesif oldugumu takintili oldgumu soyledi kisaca herseyi kontrol edemeyecegini dusun mukemmelliyetcilik ten kaynaklaniyor bence hep eksik hisetmen

Eski erkek arkadasim bana soyle bir video onermisti Belki hosunuza gider oldugumuz kisi ile idealize ettigimiz kisilik arasindaki farki anlatiyor bu farkin aslinda normal oldugunu ama bazen de toplumun sacma standartlarindan etkilendigini mesela irkci mesela anoreksik filan olabildigini anlatiyor. Sizi asiri iyi anliyorum galiba benim de kafamdaki "bir gun olacagim Ben" ile alakam yok. Bir gun olacagim ben her seyi okumustur, sanat tarihi, ikinci dunya savasi, ortacagda muzik, James Joyce'un butun kitaplari, ekonomi, efendim gitar calma hepsini bilir Saat altida kalkip spor yapmadan gune baslamaz 55 kilodur. Vegan olmustur sifir cop ureterek yasar. Ayni zamanda evi her daim topludur ve cocuk yetistirmeye hem ekonomik olarak hem duygusal acidan hazirdir. Erkekler tarafindan asla reddedilmez cunku yani bu kadar guzel zayif her daim parfum kokan muhtesem bir kadini erkekler nasil reddetsin? Ayni zamanda surekli sikayet ederek arkadaslarini bogmaz asiri iyi bir evlat, abla ve arkadastir. Isini inanilmaz bir titizlikle yapar ve istisnasiz her ama her sorunu cozer az zamanda buyuk isler basarir . Yani idealimiz olmasi guzel bisey ama kendimizin gercek halini de arada bir sevsek iyi olabilirdi... misal siz cok hos bir insansiniz zaten her seyiniz cok eminim zaten tamdir daha ne olsun degil mi? T TheKnack Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

İyi Hissetmek/Dr. David Burns İsimli kitabı okumanızı öneririm.

Konunun hepsini okuyamadım ama çalışıyor musunuz kac yaşındasınız?

Herşeyden önce kendinize değer verin. Ben ancak öyle aştım sorunumu. Bende kendimi eksik hissederdim. İnsanları gözümde büyütürdüm. Silkelendim baktım ki o insanların bir olayı yokmuş. Birde sessiz pat diye cevap veremeyen bir insan olabilir misiniz? Biri sizi bile bile incitmek istediginizde ve bunu başardığında karşılık vermek yerine göz yaşlarınız akar mı pıtır pıtır? İçe atmak mahvediyor çünkü insanı.

Bissunicole Usagi hayraniyim demeye geldim

Benim kendime model aldigim kimse yok tek derdim kendim, eskiden ne isem ona ulasmaya calisiyorum kayip dedigim o, su an ki benle eskisi arasinda bir kopukluk var, o ruh halini yakaladigim anda o kisi olabilirim yeniden ama hic kestiremiyorum olur mu bir gün, ya da hepten mi kaybettim onu bir yanimdan da tüm sanat yapanlara karsi öfke duyuyorum kendimi bulamadigim her saniye icingecerli bu hatta baslarinin eserlerine bakmak bile aci veriyor, kayipken buna katlanamiyorum panik atak oldum ben bir ara, takintilar sunlar bunlar, cok hassas bir yapim var onu körelttim kendimi koruyacagim derken bambaska biri haline getirdim bir gün yine bana gelir belki, bilemem su saatten sonra hicbirsey beni costurmuyor, belki eskiden kalma birkac sarki yillardir yeni olan hicbirseye ilgi duyamiyorum, o enerjimi kaybetmis gibiyim eskilerden birkac sarki aynaya baktigimda beni kendim gibi hissettirebiliyor anlik da olsa o hissi istiyorum, o hissi aciklamak zor

Ya çok teşekkür ederim. Haklısınız aslında. Bazen çok soğuk sokaktan eve döndüğümde, çok açken yemek yediğimde, ne bileyim karın ağrım geçtiğinde çok zengin hissediyor ve şükrediyorum. Ama bazen işte insan duygularına yenik düşüyor. Ben de toparlanmak için uğraşıyorum. Bazen olmayınca da kendime kızıyorum işte. İnsanlar için bir şeyler yapmak kendimi daha iyi hissettirecek buna inanıyorum, öyle bir alan da arıyorum kendime. Umarım hepimiz kendi sahnemizi bulur, orada devleşir ve çok mutlu oluruz. Babanıza Allah rahmet eylesin, güzel çocuklarınız ve eşinizle çok mutlu olun

Özgüvensiz olmaktan ziyade mükemmeliyetçiyim. Mükemmel olmadığımda kendimi yiyorum. Bir konu üzerinde çalışmaya başladığımda hemen anlamalı ve muazzam bir biçimde uygulamaya başlamalıyım. Olur da hata yaparsam dünya başıma yıkılıyor. Kendimi gerizekalı gibi hissediyorum. Felaket senaryoları yazmaya başlıyorum. Keyfim kaçıyor artık o gün ne yapsam memnun olamıyorum. Hemen hemen herkesin yapabileceği kolay bir işi yapınca "aman bunu herkes yapar zaten," diyorum. Orta zorlukta bir işi yapınca "başkaları bunu senden çok daha hızlı bir biçimde yapmıştır," diyorum. Gerçekten zor olan bir şeyi yapamadığımdaysa "bunu yapabilen insanlar var ama şimdi zor diye bahane bulma o insanların yanında senin esamen okunmaz," diyorum. Diyorum da diyorum. En sonunda da yapamayacağım olmayacak korkusundan hiçbir şeye elimi süremiyorum ve çok kaygılanıyorum. Annenizin sözü tam bana göre olmuş. Teşekkür ederim. defne-28

Tamam kitaba filme meditasyona hobiye vs de ihtiyaç var da.. Bunlar hayattaki önemli şeyler değil ki. Bunlarla tamamen tamamlanan insana şaşırırım zaten. Onlar sevdiğimiz için yapacağımız şeyler. Mesela. ben de İspanyolcayı çok severim fırsat buldukça çalışırken ve sonra anlarken konuşurken eğlenirim. Ama o an eğlenmek için yaptığım basit bir aktivite daha çok. Ve sadece bir araç. Bana göre insan hayatında çoğu şey sosyal.. Yani biraz arkadaşlarınızla konuşun eğlenin hobilerinizi birbirinizle yapın, ailenize öğrendiklerinizi öğretin, sevgilinizle izleyin filminizi, okulda hocalarınıza sorun aklınıza takılanları bir kurs çıkışında yeni tanıştığınız insanlarla öğrenmeye devam edin ve paylaşın. Bu şekilde her şey anlamlamlaşıyor ve tamamlanıyor bence. Ha herkesçe öyle değildir o zaman sadece yaptığınızdan zevk alıp tamamlanırsınız o da olbilir. Bu arada eziklik duygusu demişsiniz mesela o da insanlarla ilişkinizle çözülecek bir şey. Daha çok şey bilmek bi yere kadar yarar sağlar ama yeterince konuşcak bilginiz mutlaka vardır. Bu da insanlarla deneyim deneyim.. Diğer insanlarla paylaşıp kendiniz atmak ortaya mükemmel olmayı beklemeyin çünkü iyi ve rahat olmanın en iyi yolu deneyim

Benim aile değil sülale. Hepsini sildim büyük yükten kurtuldum.

Sanat yapabilecek kapasitede biri olarak iyi dileklerimi ilettiğim için üzgünüm. İçsel sorunlarınızı tiyatrolaştırmak isterseniz seve seve oynayarak aybımı kapatmak için canla başla çalışırım

O his geldiği an bir şeylere sarmayı deneyin. Bir süre bunu yapınca o his geldiğinde kontrol etmeyi öğreniyor insan.

Bende aynı şekilde sonra hayat telaşından arada kaynadı. Seviyordum da kulağa hoş geliyor:)Çoğumuzun ilk aşkı gül atmak ve öğüt vermek dışında işlevi yok ama olsundu

Ben en son kasım ayında yaşamıştım. Çok yıpratıyor gerçekten.

Hadi bakalım belki biraz kendini toparlamaya ihtiyacı olan insanların fikir aldığı, kendini bulduğu bir başlık olur burası. Çok kişi yararlanırsa çok mutlu olurum.

Kendinizi yargılamayın. Çocuklukta aldığınız yaralar sizin suçunuz değildi. Yaralarınızın bugünkü hayatınızı etkilemeside sizin suçunuz değil. O hisleri söküp atmak o kadar kolay değil bilirim. Ama hayatı kendimize kolaylaştırmalıyız. Bir şey sormak istiyorum size. İndirip bindiren bir yapınız var mı? Yani öğretmenim neden böyle yaptı annem neden böyle söyledi diye? Eğer varsa buda size zarar verir.

Büyük ihtimal sizi hiç takdir etmeyen, başarınıza değil başarısızlıklarınıza odaklanan bir baba veya anneniz vardı... Çünkü ben de başarılı biriyim ama aynı duygular bende de oluyor... Bendeki durum da buydu... O oyle bir duygu ki geldiğinde kendini dışlanmış, herkesten ayrı, farklı ve onlar kadar yeterli hissetmiyorsun... Diğer insanlar ve sen... İçine işlemiş bir duygu... Bunu, o duygu her geldiğinde gerçekleri düşünerek aşabilirsin ben öyle yaptım... O kişiler çok mu iyi? Ve sen o kadar yetersiz misin gercekten? Bu sadece zihnin bir oyunu olarak düşün her geldiğinde... Zamanla aşacaksın veya yardım al

Çok tatlı çok nahif birisinizUmarım dertlerinizden bir an önce kurtulup mutlu olursunuz

Aynı benim ailem, aynı benim öğretmenim. Ve ben de aynııı sizin gibi hissediyorum

Sizde kendinizi eksik hissediyorsanız yani Biraz relax olun. Yaptıklarınızla hatalarınızla eksiklerinizle siz özelsiniz. Geçmişinizinde payı var bu hislerinizde. Umarım kurtulursunuz bu düşüncelerden.

Yazinin tamamini okuyamadim ama şunu bil suam sana yazan benden belki sansli belki akilli zeki guzel hayata sahipsin. Sadece farkinda degilsin belki de. Ben babami kaybetmeden önce off ne bicim hayatim var en kötü hayat benim en buyuk dertler bende derdim. Onu kaybetmeye yakindan o hastanede insanlari gördükçe ne kadar sansliymisim en basit sagligim varmis demeyi öğrendim. Babamin gittigi gun ne kadar dertsizmisim dert ettigim seyler ne küçükmüş yüreğim simdi parca parca dedim. Elimizdekilerin kıymetini bilelim. Psikolojik sorunlarin mi var ben kendimi bildim bileli bunlarla ugrasiom bendr üstüne bir şokla konusmada problem olustu. Ve ben eğitimciyim öğrencilerime ders anlatırken ne zorlanmistim. Ogrencilerimde 16 60 yas arasi ve öğretmen arkadas. Kendime güvenip o dersi bitirmeliydim ama ezik mi hissetmeliydim?Şimdi ait olmadigim bir hayatta 3 cocuklayim diyeceksin ki neden 3 cocuk ilk ikiz oldu diğeri korumama ragmen olmuş kiyamadim. Sen o odadan o evden çıktığın an özgürsün yolunu kendine karsi yanlis fikirlerini degissen belki cok mutlu olacaksin. Ben cikamiom 1 adim atsam kizlarim 2. adimda oglum 3. adimda cok sevdiğim ama anlasamadigim kocamKendine sans ver ve bil sen o yolu değiştirecek kadar özgür sanslisin iş toparlanmana bakıyor.

Hissediyorum valla ne yalan söyleyeyim çok çok eksik ve değersiz hissediyorum hatta bazen. Dünyaya kattığım hiçbir şey yok sanki. Teşekkür ederim güzel dilekleriniz için.

168 boya 53 kilo muuuuuu? Artik benim icin mukemmel kadin sensin kardesim bana sen olma taktikleri ver hem sanatcilara da hep ozenmisimdir he he he.

Bende bir gün japonyaya taşınırsam ismimi usagi yapsam mı diye düşünüyorum Ama mamo-chanıda çok severim de o cinsiyette kaybediyor biraz

Çok teşekkür ederim, bilmukabele. Bissunicole

29 yaşındayım tiyatrocuyum En buyuk kk

O zaman inşallah bir an önce ekonomik bağımsızlığınızı kazanır ve hayatınızı istediğiniz gibi dizayn edersiniz, neyle mutlu olacaksanız

Otoriter, kontrolcü ebeveynlerim vardı. İlkokul öğretmenlerim düzgün okuyamayan çocukları döver, pek başarılı olmayanlara biraz ikinci sınıf muamelesi yapardı. Okuyamadı diye bir kızın burnunu kanattığını hatırlıyorum. Ebeveynlerimde ilkokula başladığımda en iyi notları almazsam beni okuldan alıp evlendireceklerini söylemişti. Ondan biraz belki takıntı haline getirdim.

Ay ben a1 japonca kursuna gitmistim ay mamo deme, beyim kiskanir duymasin

Hiç çocuk psikolojisi, ebeveynlik gibi konularda okumamıştım nasılsa çocuğum yok diye. Ama siz böyle deyince şimdi ilgimi çekti. Bu konuda da okumalar yapmalıyım. Teşekkür ederim güzel önerileriniz için. Umarım sizin de yararlanacağınız bir başlık olur.

Yaa canım. Kanki bişey diyeceğim, karantinada sürekli üretken olma zorunluluğu hissetmek, kendimizden aşırı yüksek beklentilerimiz ve günümüzde insanların sapıklık derecesindeki wellness, mutluluk ve üretkenlik takıntıları da buna sebep oluyor olabilir. Sorununun bir kısmı özgüven eksikliğiyse diğer yüzü bence ruh hastası toplum. Üretkenlik, mükemmellik, zayıflık, güzellik, başarı, hem herkese benzeyelim hem herkesten farklı olalım, rakiplerimizin arasından sıyrılalım kafaları. Bu baskılar da elbette mutsuz ve enerjisiz yapıyor. Ben de sürekli ne kadar çirkin şişman ve boş bir insan olduğumu düşünüyorum çünkü şu aralar "ev arkadaşımla kavgamı anlatıyorum" filan gibi aptal YouTube videoları izleyerek bisküvi yiyorum. Ne bir okudum, ne bir film izledim, ne de yapmam gereken işleri yaptım. Sağlık olsun napalım yani?

Darısı başıma mistik :) Bir üye aile kara deliktir demişti. Gerçekten öyle. Akrabalarin ailenin insana yaptığını hicbir kimse yapmıyor. Çünkü izin vermiyorsun. Kendinde o haddi bulamıyor. Bizim insanımız pek meraklı ağzında çay şapırdatarak bir yandan da dedikodu yapmaya hayatını eleştirmeye. Aile de buna izin veriyor öyle aile olmaz olsun.

. nelluniverso Her birimiz kendimize ait bir Evrenin

bence insanı insan yapan tam da bu his. ölene dek öğrenme ve kendini geliştirme isteği. boş başak gibi dimdik durup böbürlenmek yerine hep daha iyisi için adım atmak istemek. biz kadınlar daha yatkınız eksiklerimizi görmeye, o yüzden bence biz bir tık daha insanız ve insanca öleceğiz. bunun dışında, ailenle yaşadıkların için zaten tedavi görüyormuşsun. atlatabileceğine inan. önce kendine inan ki, bu tamamlanmamışlık hissiyle barış. eksiklerle barışınca beraber yaşanabilir hale geliyorlar. ve seni dibe çekmeyi bırakacaktır bu duygu böylece.

Ben kafamın içine o kadar dalmış kadar meşgulmüşüm ki ben zaten karantinadaymışım. Arkadaşımla otururken de bir yerde eğlenirkende orda değilmişim, hep kafamın içinde boşluk ve sorunlara odaklıymışım. Güler gibi yapıyormuşum, dinler gibi, anlatır gibi. Hiç bir anımda tam orda değilmişim. Uzun zamandır evdeyim ve ben de hiç birşeye özlem yok sanki hep evden çıkmadan yasıyormusum gibi. Çünkü hiç beynimden kafamın içinden kaçamamışım öncesimde de. Karantinadan hiç şikayet etmemek de bir anormallik. Onu yaşadım. Hata yapan insanlara, kendini özgürce ortaya koyanlara, duygularını hareketlerini başkaları ne düşünür, sevilmezmiyim diye düşünmeyen insanlara, kendi hayatının başrolünü üstlenmiş insanlara hayranlık duyuyorum. Öyle insanlar dış görünüşleriyle. Saçıyla başıyla, güzelliğiyle, çirkinliğiyle, bilgisiyle değil de tamamen yaşam enerjileriyle, kendi özgün kişilikleriyle var oluyorlar. Yani benim istediğim ve yapamadığım. Bi bana kötü demesin sevsinler beni hissiyatı var içimde. içimde bu içgüdü var farkındayım. Sebebini de biliyorum. Dramatik geçmişe tutunup deşip durmakta doğru bulmuyorum. Kabul edip yola devam etmek. Teorikte ne yapılması gerektiğini biliyorum ama pratikten kalıyorum. Bazen mutlu olduğum zaman da bile içimde kocaman bir boşluk duyuyorum. Biraz uzun oldu ama konunun cevaplarını merak ediyorum Gelmişken içimi dökeyim dedim sorry

Denerim, teşekkür ederim, bazen yazıyorum aslında ben düşündüklerimi. Bir gören olsa sağlam manyak der sanırım

Bu kitabı bana o kadar çok kişi önerdi ki çok merak etmeye başladım, bir an önce alıp okumak istiyorum, teşekkür ederim. T TheKnack Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Tecrübe çünkü. Benim ailem yüzümden hsisettiklerimin aynisini yaşıyor. Ve bu ebeveynler toksik ebeveynler diye geçiyor 7 yasinda da aynı 37 yaşında da aynı davranıyor. Ben ne zaman iliskimi kessem mesafe koysam bu duygulardan da kurtuluyorum. Herkws kendi doğrusunu yazıyor

Evet başlıyorum kağıdını kalemini hazır et: Pek fast food ve abur cubur yemem çoğunlukla ev yemeği yerim. Hiç güzel yemek yapamıyorum. Müzik dinlemeye bayılıyorum ve müzik dinlerken yerimde duramayıp arı sokmuş gibi dansa başlıyorum. Çok ilginç figürler sergiliyorum, adeta dans eden bir ornitorenk. Günde rahat bir saat bunu yapıyorum. Dans ederken çevreden birine sor ne kadar deli gibi görünüyorsan o kadar efektif olur hareketler. Gece yeme huyum yok çünkü erinirim kalkıp gidip yemeye. İstiklal marşı ve kapanış.

Yardım aldım, alıyorum, kendime de yardım etmeye çalışıyorum. Daha önce danışmanımın isteği üzerine iyi yaptığım, başarılı olduğum şeyleri ve insanların benim hakkımda söylediği olumlu şeyleri bir liste yapmıştım. İyi gelmişti. Bir daha yapabilirim belki, teşekkür ederim. T TheKnack Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

İnsan öğrendikçe, aslında ne kadar az şey bildiğini fark edip, daha çok şey öğrenmek istiyor. Boşuna "ignorance is bliss" denmemiş yani. Bir de ölümlü olduğunun bilincinde olmak da bu yetersizlik hissine neden oluyor diye düşünüyorum. Yani verilmiş sayılı gün var, hiçbiri boşa gitmesin istiyor insan. En azından bende böyleydi durumlar. 30 yaş krizi olarak vurmuştu, kendimle ne yapacağımı bilemiyordum resmen. Sonra saldım. Evet ölümlüyüm ve hiçkimseye bir şey ispat etmeme gerek yok. Mis gibi bir berraklığa geldim diyebilirim. Her şeyi bilemem, her şeyi okuyamam, izleyemem, dinlemem. "Anda kalmak" diyorlar ya hani, tam da o. O an canım neyi istiyorsa benim için en kıymetlisi o. Sizden farkım, ben kendimi çok seviyorum. Bilmişliklerim, cahilliklerim, sorularım, cevaplarım, doğrularım, yanlışlarım... Hepsi benim, hepsi beni bugüne taşımış minik parçalar. Kendimü sevdiğim için de kim hakkımda ne düşünmüş asla umrumda değil. Salın kendinizi biraz. Hayat kısa, kuşlar uçuyor.

Sana empati olsun diye yazmistim bir bekleti icinde degildim ama bu yazdigin yorum baya bastan savmakla ayni Gercek bir karin olsaymis bunu yapmazdin neyse, Anladım, nasıl mutlu olacaksanız öyle olur umarım.

Kesinlikle öyle Varsın gelsin ben öylede kabul ederim

Ayy ne kadar benziyoruz sizinle ya, kendim yazmışım gibi hissettim. Evet arada beğenelim kendimizi. Ben bazen seviyorum, çok hoşuma gidiyorum kendimin. Arada da tepeden tırnağa eleştiriyorum kendimi. 1.68 boya 53 kiloyum, bana sorarsanız fazlam var, tombişim. Vücut kitle indeksim öyle demiyor ama. En sonunda ama hayat yememek için çok kısa deyip devam ediyorum. Neyse ki vücuduma daha fazla kafayı takmış değilim. Ben de sabahın köründe çok zinde uyanmak ve her yere yetişmek istiyorum. Ama aksine tatil günleri dışında alarma "Manyak mısın ne ötüyorsun sabahın köründe zırıl zırıl," minvalinde homurdanarak uyanıyorum. Ve evet kesinlikle istiyorum ki yapamayacağım hiçbir iş çözemeyeceğim sorun olmasın. Hemencecik harika bir biçimde işimi yapayım herkesi kendime hayran bırakayım. Hiç göz altlarımda torba olmasın, cildim cansız durmasın, yüzüm yağlanmasın. Harika eş, mükemmel anne, ortamların aranan insanı olayım daima. Biraz abartmışız sanki bu mükemmel kadın işini? Bu arada çok hoşsunuz kısmı çok hoşuma gitti hiç öyle düşünmemiştim, teşekkürler En buyuk kk

Tamam sebebini bulduk. Bundan kurtulmak icin iki yol var ya aileyle iletisimi tamamen keseceksin ya da uzman desteği alacaksın. Çocukluk travmalarının sadece uzman desteğiyle aşılacağını düşünüyorum. Ben kendimi gelistireyom mükemmel biri olayım farklı hissederim olmuyor maalesef. Ayrıca dipnot: O öğretmenlerin Allah belasini versin.

Sende şöyle başlayabilirsin. Her zaman açma telefonalari. İşim vardı de. Yaa ne işin var falan derse her yaptığımın hesabını soracaksan bir daha açmam diyin gülün :) laf sokarak başlayın. Saç boyaniza mi laf ettiler, o aileden biri de illaki boyatir, yaa o nasıl boyuyor bana da öğretsin diyin. Makyajı mi, dini ibadeti mi ne olursa. İçin soğur en azından.

Bu aralar ben de hiçbir şey yazamıyorum. Bazen böyle bir durağanlık dönemi oluyor. Uygun şartları bulduğunuzda veya yarattığınızda yapacaksınız. Neden kayıp olasınız. Bana da sizinle aynı duyguları yaşatan şey Zerrin Tekindor filmleri izlemek, çizdiği resimleri, paylaşımlarını görmek. Çünkü benim idolümdür Zerrin Tekindor. Umarım ben de bir gün onun kadar iyi olabilirim. Ve siz de işiyle duygularınızı coşturan her kimse ondan daha iyisi olabilirsiniz

Olur mu öyle şey hiç! Sabırla okudunuz yazdıklarımı, çözüm önerileri getirmeye, beni anlamaya çalıştınız. Bunu çoğu zaman insanın en yakınları dahi yapmıyor. Gerçekten çok teşekkür ederim, minnettarım

Birincisi ozguvenin yok. Once ozguvenini kazanmalisin. Ikincisi bicbirimiz dort dortluk degiliz. Herkesin kabiliyeti farkli. Herseyi yapamayiz. Meslekler de bu yuzden var. Once herseyi yapamayabilecegini kabul etmek zorundasin. Yeteneklerinin farkina varip kendini o yonde gelistirmelisin. Kendini hatalarinla sevmeyi ogrenmelisin. Son olarak da yapilacak isleri yapmak icin kendinde guc bulamadiginda isin basina otur. Caba harca. Bir yerden basla. Gerisi kendiliginden gelir. Ilk adimi at yeter ki. Benim de yazilacak bir makalem var. Kacgundur elimde surunuyor. Hergun bir bahane ariyorum. Ancak ondan kurtulmam icin yazmam gerek. Once istemeden basina oturuyorum. Yaziyorum, olmadi diye siliyorum. Sonra yavas yavas kafamda nereden baskayacagim hangi sirayi izleyecegim sekilleniyor. Kacarak isi bitiremezsin. Bir yerdrn baskaman lazim. Annem işten korkma, is senden korksun der hep.

Uzman desteği alıyor musunuz? Alıyorsanız başladığınızdan beri duygularınızda değişmeler oldu mu?

O öğretmenden bi tane de bende vardı. Bi kıza tekme atmıştı ilkokulda hiç unutmuyorum. Allah belasını versin ayrıca sapıktı da. Neyse konu sahibi bence de destek almalısınız. Ciddi şekilde özgüven eksikliğiniz var.

Herkese merhaba. Uzun zamandır beraber yaşadığım ve son zamanlarda hep evde olmanın getirdiği boş zamandan dolayı daha çok kafama takılan bir durumdan bahsetmek istiyorum. Ne yaparsam yapayım içimde bir olmamışlık hissi var. Nasıl kelimlere dökmem gerektiğini bilemiyorum zorlanıyorum açıkçası. Örneğin bazen bir yerde çok mutlu bir fotoğraf gördüğümde mideme yumruk yemiş gibi oluyorum. Kıskançlık değil ha, asla içimdeki boşluğu doldurup o kadar mutlu olamayacakmışım hissi. Genel olarak kendimi ezik görüyorum. Yeterince başarılı değilmişim, yeterince kültürlü değilmişim, çevremdeki herkes tüm bu konularda benden fersah fersah ilerideymiş gibi. Ama bu konularda da çalışıyorum yani. 5 yaşında okumayı öğrendim o günden beri deliler gibi kitap okurum, iyi seçerim kitaplarımı da. İyi filmler izlerim. Kaliteli müzik dinlerim. Psikolojiyle ilgilenirim. Yetenekli olduğum konular var biliyorum. Sahnede herkesi kendime hayran bırakırım mesela. Çok güzel şeyler yazarım, edebiyattan, şiirden anlarım. Ama hep bir eziklik var. Çok çok tanıdık ortamlar dışında, ki bazen onlarda bile, fikirlerimi beyan edemiyorum aynı eziklik ve ben kesin yanlış yaparım korkusundan. Dışarıdan çok rahat ifade edebiliyor gibi görünüyorum ama içimde bunları yaşıyorum. Gün sonunda yalnız ve eksik hissediyorum, asla mutlu olamayacakmışım gibi. Sürekli depresif takılan biri gibi düşünmeyin lütfen, çok da espri yaparım çevremdeki insanları güldürürüm. Ama öyle işte hep bir eksiklik, olmamışlık hissiyle beraberim. Yine biraz daha çok seviyorum eskiye nazaran kendimi ama. Ve bir süredir sürekli hiçbir şey yapmadan yatmak istiyorum. Öyle de yapıyorum zaten. Akademik alanda yapmam gereken şeyler var acilen. Okunacak şiir kitaplarım var, yazılacak satırlarım var. Meditasyon ve egzersize başlamam gerek. Yapsam da iyi gelecek bunlar biliyorum. Ama içimde ateşleyici gücü bulamıyorum. Gün boyu pasif bir biçimde yatağıma uzanıyorum, internete giriyorum, akşam yemeğini yiyor uyuyorum. Ve her defasında vicdan azabı çekiyorum bunu yaptığım için. Ama parmağımı kıpırdatacak enerji, coşku bulamıyorum. Anksiyete bozukluğu problemim de var. Bir yıldır cipralex kullanıyorum. Karman çorman oldu farkındayım ama anlatması zor geliyor. Görüşlerinizi, önerilerinizi duymak istedim. Şimdiden teşekkürler.

Yaşadığınız hisleri tarifinize göre, tam olarak yıllardır hissettiğim şeylerin aynısı. Bende hep bir boşluk hissi vardır hep. Hayatla ilgili tatmin olmamışlık. Yaşlı ya da ölüme yakın biri gördüğümde acaba hayatından tatmin oldu mu diye düşünürüm hep, herkesin de benim gibi düşündüğünü zannederim ama söyleyince şaşırırlar. Bu tatmin olmamışlık hissi hiç geçmeyecek gibi gelir. Oysa yapmak istediğim bir sürü şey vardır aslında. Bir şeyleri idealize ederim ve onları yaparsam ya da idealize ettiğim kişi gibi olursam hayatımdan tatmin olurum gibi gelir. Ama hiç yapamam. Oğlum doğduktan sonra çocukluk, ebeveynlik hakkında çok okuma yaptım. Bütün bunların çocukluktan geldiğini fark ettim. "Çocuklukta ihmalin izi:Boşluk hissi" isminde bir kitap gördüm. Henüz okumadım ama başlığı durumumu açıklar diye düşünüyorum. Aslında anne babamı çok severim, çok iyi insanlar. Ama eskinin ebeveynlik anlayışları herkeste yaralar bıraktı. Annem hep meşguldür mesela. Ben onu aramasam o beni iki ay aramaz. Babam da tam tersine çok baskıcı be evhamlıdır. İlkokul öğretmenim de sizinki gibi biriydi. Tembelleri döver, ben çalışkan olduğum için beni kayırırdı. Psikoloji ile ilgilendiğinize göre ebeveynlik, çocuk psikolojisi ve yaşamın ilk yılları hakkında okuma yapmak ne yaşadığınıza dair sorularınıza cevap olabilir. Ben oğlum doğduğundan beri az çok çözüyorum ve değişiyorum diyebilirim. Yine de böyle durumlarda iyi bir profesyonel destek ya da terapi almak gerektiğine inanıyorum. Gece vakti, uykuluyum tüm mesajları okuyamadım. Ama bu konu o kadar benim konum ki, ilgiyle takip ediyor olacağım başlığı.

Mantikliymis aslında zaten ben minimum düzeyde konusuo görüsüyorum ama can sıkıyorlar işte :) tesekkür ederim tavsiyeler icinn

Çok korumacı ya da cok otoriter ebeveynleriniz mi vardı acaba? Bu duygular genelde cocukluktan geliyor. Öğretmeniniz mi sıkıntılıydı?

Çok farklı sizin yaşadıklarınız. Kendiminkilerle özdeşlestirip karşılaştırıp akıl vereyim dedim olmadı

Sizi önceki konularınızdan biliyorum. Çok güzel bir iş yapıyorsunuz gerçekten. Takdir etmiştim ilk gördüğümde de. Sürekli mutlu olmak zorunda hissetmek bence de sağlıksız bir ruh hali. Ben daha çok Kumdan Kale un yazdığı gibi kafamda ideal bir ben oluşturdum ve onun gibi olamadıkça kendimi yiyorum. Kendimi belli normlara bağlı kalmadan sevmek isterdim. Ama biraz salmak iyi gelecek sanki. Teşekkür ederim T TheKnack Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

İnsallah ben de maddi bagimsizligimi kazandığımda yapacağım bir şeyler. Kilometrelerce ötede bile bir sey yapmaya çekinmenin, her telefon çaldığında korkmanın, baskasına hesap vermenin ağırlığı ezikliği oluyor. Bazı hanımlar "premses" gibi muamele gördüğü için anlamayabiliyor. Hoş bence iki muamele de yanlış.

Yok kız bende öyleyim Hatta eğitim hayatımda o yazdıklarım yüzünden kaç tane bela aldım başıma

Mmm siz de sosyla paylaşımı artırmanın iyi geleceğini düşünüyorsunuz. Şimdi fark ettim, karantina öncesi süreçte de çok uzun zamandır arkadaşlarımla bir sosyal aktivite içerisinde olmamışım. Zorunlu yüz yüze gelişler dışında görüşmemişim de. Karantina bitince acısını çıkarayım en iyisi. İyi hissettireceğine inanıyorum. Teşekkür ederim. decemBer medeniyet bekarların omuzlarında

Resimde ve edebiyatta basariliydim, cok. Hayat iste.. Ressamlari, edebiyatcilari görünce dudaklarim titriyor. Bir gün yapacagim biliyorum ama icinde bulundugum su sartlarda tek kelime yazamiyorum. Kayip gibiyim.

Benim favorim de mars savaşcısı

Karamel o rahatlığı sana anlatamam. İstemezsem açmıyorum telefonu. Zaten çoğunu engelledim. Onlar da artık aramıyorlar. O kadar rahat ki. Ne yalandan sevmeler, canım cicimler, ne dedikodu, ne kullanmaya çalışmak, ne baskı, ne saçma sapan cahil culeha davranışlar, ne rezillik. Hiçbiri yok çok şükür. Ölseler cenazeye gitmem, onlar da benimkine gelmesin. Avrupa, Asya gibi ülkelerde akraba bağları zayıf, herkes tek başına diyorlar da adamlar doğruları yapıyor. Böyle olacağına hiç olmasın daha iyi. Akraba değil resmen akbaba.

Anladım, nasıl mutlu olacaksanız öyle olur umarım.

oldugu kadar olmadigi kader deyip kenara gecmeyi cok isterdim bende hep yapadiklarim da aklim hep bi ezik dusunceler. su dunyaya bidaha gelsemzengin olmayi falan degil gamsz omayi isterdim