27 yaşındayım muhtemelen buraya yazanların yaşı benim kadar yada benden bir kaç yaş küçük yada büyüktür ama okurken annem geldi aklıma, annem yazmış sanki bunları... Bende boşanmış bir ailenin çocuğuyum, babam evlenene kadar bizimle bikaç haftada bir hafta sonu görüşürdü, yazın 15 gün yanına alırdı... onunla her buluşmaya gittiğimizde kardeşimle ben utanırdık sanki yabancıymış gibi onunla gezerdik piknik yapardık yada restorana gidip bişeyler yerdik, geri dönme saatimiz geldiğinde bu defa içimizi bi hüzün kaplardı, kardeşimle ben sessizleşirdik... Babam evlendikten sonra bizimle ilişkiyi kesti aramalar seyrekleşti, bir ihtiyacımız olduğunda yok demeye başladı. böyle böyle büyüdüm. evlenmeden önce tam 10 yıl ne gördüm ne sesini duydum. eşim istemeye geleceğinde haber vermiş dayım, babam çıkageldi, yaşı ilerlemiş ama hala çok yakışıklıydı, görüntüsünü bile unutmuştum nerdeyse, çok farklı göründü gözüme. ona görede biz çok büyümüş ve değişmiştik. Bize bakamadı mahcup mahcup oturdu. heryerine baktım ayaklarına koluna, kaşlarının modeline, heryerini belli etmeden inceledim. hatta benim bazı fiziksel özelliklerimin aynısının ondan olduğunu gördüm. Şaşırdım. Erkek kardeşim hiç konuşmadı sadce oturup onu izledi. Bu kaosta büyüyen çocuk nasılsa şimdi öyleyim. Ayda yılda bir arıyorum yeni yeni, sesini duyup kapatıyorum teli. Fakat herşey için çok geç. Çok geç.

canımcım son gelişme ;boşanma dilekçemi verdim, bu hafta duruşma tarihi belli olacak, eşim evden gitti ve hala aynı yalvarıyor, deli divane... ben ise kararlıyım.. Sadece kardeşim ve eşimin ailesinin baskılarına dayanamıyorum, çoçuklar var akıllı ol, kendini değil çoçukları düşün diyorlar, delirtecekler beni... Ayrıca yazdım ya yukarıda boşanırsam çoçuklarla ilgilenmeyeceğine dair yemin etti..

esinizin ogluyla ilgilenmesi cok güzel ama o annenin yaptigi hic normal bir sey degil bence hic onun seviyesine inmeyin bu mesafeyi koymasi gereken aslinda esiniz. A

bende anlamiyorum canim onun icin de anne oldugum icin cok mutluyum. benimkiler büyüdüler gerci ayrilalida 8 sene oldu ama genede yazik cocuklarin babayada ihtiyaclari var aslinda. bir yerleri hep eksik kaliyor. ayrilik bence cok normal birsey ama önemli olan cocuklar icin ondan sonrasi babalarinin onlara var oldugunu hissettirmeleri gerekiyor yoksa bütün görev bize düsüyor Brave Capricorn Şöyle yapsaydım böyle olmayacaktı diye bir şey

simdiki esim öyle degil. onunda cocuklari var onlari her iki hafta sonunda, tatillerde bize aliyoruz. birazda adamin icinden gelmesi gerekiyor. Gxuxlsxuxm

ayrildiginiz esleriniz cocukarinizla yeteri kadar ilgileniyormu? benimkini sorarsaniz kesinlikle hayir klava: Gxuxlsxuxm

Ah kızlar, demekk ki hepsi aynıymış bu erkeklerin.. Ben de boşanıyorum, eşim çıktı karşıma boşandıktan sonra çoçuklar bile yüzümü asla görmeyecek, hiçbirşekilde ilgilenmeyecem dedi ne maddi ne manevi, çok büyük yeminler etti bunun üzerine.. biri bebek daha yaaa, bu nasıl vicdan anlayamıyorum...

Ne güzel!! Allah bozmasin!! Ama genel olarak bakarsak senin esin gibileri galiba azinlikta oluyor malesef canim... Brave Capricorn Şöyle yapsaydım böyle olmayacaktı diye bir şey

AAA yaprakçığım seni bir derdim var köşesinden hatırlıyorum.. konunu takip ediyorum ama uzun zamandır seni görememiştim.. durumlar nasıl oldu? var mı bir gelişme? P pelin28

evet canim gülsümcüm haklisin. benim cocuklarimin en son babalarini ne zaman gördüklerini hatirlamiyorum bile dur bakayim subat mart gibiydi yanilmiyorsam. sizinki gene iyiymis haftda bir kac saatliginede olsa aliyormus. Gxuxlsxuxm