yaş konusunda mı, çocuğun doğduğu dönemde mi bir sıkıntı var bir yerde ama; hayırlısı

öncelikle içten cevabınız için teşekkür ederim. yaşadığımız ev eşime ait değil. Benim evim . MEB ye mail attım. devlet kreşine oğlumu almaları için. henüz bir cevap gelmedi. İşin açıkçası kendimi daha doğrusu oğlumu garantiye almadan birşeyler yapmaya cesaretim yok. kreşe verip bir iş bulup ve işimi oturttuktan sonra başarılı olacağıma inanıyorum. bunu biliyorum. Tek derdim birgünün bile bana bir sene gibi gelmesi. ama gececek biliyorum. sonunda başaracağım... oğlum babasına benzemeyecek. M

en sevdiğim şarkıdır... başarabilene ne güzel...

görucu usuluylemı evlendın...:44: M

aslında sevmek için neden arıyorum gerçekten. çok uğraştım. hani bak bu huyu iyi diyeyim istiyorum ama bulamıyorum. o kadar kaba bencil biri ki ne zaman sevmeye çalışsam çocuğum için yürüteyim bu evliliği desem sanki inadına ya küfrediyor ya oğlana sataşıyor...

bende aynı hatta daha beter durumdayım yardımm dinn ne yapacam bilmiyorummm(( R

oğlumun 5 yaşına gelmesini bekleyeceğim okula başlamasını. sonrası için çalışacağım ve bitecek... bu kadar sabrettim. biraz daha edeceğim... umuyorum . push ; M

carrie yine çok eğlenceli bir yorum yazmışsın katılıyorum sana ruh haline göre bende bir gün içinde 10 kere nefret edebiliyorum M

oğlum hiperaktif doktorumuz kreşe vermemizi istiyor eşim yanaşmıyor tabiki para çıkacak ya.. 4yaşına gelmesini bekliyorum. o zaman devlet kreşine verip çalışmak istiyorum. ama güvenimi öyle yitirdim ki her böyle düşündüğümde ya başaramazsam korkusu yiyip bitiriyor. aslında çalıştığım an kendime güvenim gelecek biliyorum da iş adımımı atabilmekte. bizi ancak yaşadıklarımızı yaşayan anlayabilir... karşımızdaki erkekler bizi öyle yoruyor öyle bezdiriyor ki gücümüzü kaybediyor kendimize küsüyor hayattan korkuyoruz bu yüzden böyle M

18 yaşından 30 yaşına kadar kendi başıma yaşadım. iyi bir işim, iyi imkanlarım ve güzel bir hayatım vardı. en önemlisi kendine güveni tam kendi ayakları üzerinde durabilen bir bayandım. şimdi ise hiçbirşeye cesaretim kalmadı. ayrılırsam oğluma bakamam korkusuyla öyle kaldım M

doğru tespit..

cesaretini toplamak senin elinde yine emin ol sevgisiz saygısız bir yuvada çocuk yetiştirirsen özgüveni eksik mutsuz bi birey yetiştirmiş olacaksın bir insanla evli kalabilmen için belirli şartları olması lazım mesela evlenirken dinine parasına ahlakına bakılmalı 1. ve 3. varsa zaten mutlu olurdun diye düşünüyorum para 3. sırada gelmeli zaten huzur olduktan sonra bi şekilde aşılır ama bide şu var hatalarını düzeltse sağlıklı bir zemine evliliğini oturtmaya çalışşa ozaman sevebilir misin eşini yeniden yoksa bittimi tamamen . push ;

eşimi sevmiyorum nedenleri çok fazla burada yazılmayacak kadar fazla. ve katlanmak zorundayım. sanki kendimi hapsolmuş ve ömürboyu da hapis kalacak bir mahkum gibi hissediyorum.

erkek kardeşimde hiperaktif bi çocuktu o zaman enerjisini boşaltması için sürekli spora yönlendirildi.. şimdi büyüdü ve çok ii bir sporcu sakın bunun içinde canını sıkma.. aslındaaa cesaret edebilmek için çok küçük bi adım atmamız gerekiyor ama çocuğumuz var bi arkadaşa verdiğin cevaptaa oğlumdan hiç ayrılmadım demişsin işte sorunda burda başlıo zaten çünkü bende kızımdan hiç ayrılmadım onu bakıcıya bırakamıyorum.. sanki yanımdan ayrılırsa uzağımda olursa rabbim esirgesin bişey olacak gibi. zatende cesaretim burda kırılıo birde eşim güvenimi kırmakta birebir. hiç bi zaman bana destek olduğunu görmedim ama ona bakarsan benim için anasından babasından ayrıldı daha napsın...!!!!!!! sürekli kavga tartışma, bişeyleri ona anlatma çabasında olduğum için belkide enerjimi tüketiyorum orlic pko=metformin+sogan

30 yaşlarımın sonunda evlendim. oğlum şu an 3 yaşında. hesaplayabilirsiniz... evlendikten sonra kısa zamanda hamile kaldım. 31-32 yaş arası... aslında ne sorduğunuzu anlamadım bile ya... yazıyorum işte M

:)))) genelde nefret günümde oluyorum. her akşam işten geldiğinde şeytan görmüşe dönüyorum. sadece oğluyla oynadığı zamanlar vicdan azabı çektiğim oluyor duygularımdan dolayı ama çok kısa sürüyor M

eşini sevmemenin onun ikiyüzlü davranışları dışında başka sebepleri de var mı? M

keşke görücü usulu ile evlenseydim :)))) inan daha iyi olurdu. 30 yaşında tanıştıktan hemen 1 ay sonra evlendim. ama tanımamışım başka.

önce bir kuaföre gidin. saç baş makyaj kendinizi daha iyi hissedersiniz. özgüven tazeleyici olur biraz. fazla kilonuz varsa vemeye çalışın. madem sevmiyorsunuz bence o kadar da beklemeyin. hemen iş bulun. eski çalıştığınız yerlerle irtibata geçmeye çalışın. size uygun bir iş olup olmadığını öğrenin belki başka yerlere de yönlendirirler. sonra da bir ev tutun yada ailenizin yanına geçin. kendinizi maddi olarak toplayana kadar ailenizin yanına geçmeniz daha mantıklı. oğlunuza anneniz bakamaz mı? çok mu hareketli? çocuk için nafaka alabilirsiniz. o parayla güzel bir kreşe yazdırabilirsiniz.

çocuk olunca insan her detayı düşünüyor. annelik böyle birşey işte seni anlayabiliyorum canım ama eşine karşı içinde herşey bitmişse bu evliliği bitirmek en doğrusu bencede Allah yardımcın olsun Tonari to Totoro Totoro Anneler

ben seni çok iyi anlıyorum bazen bende eşimi sevmediğimi düşünüyorum ve ondan nefret ediyorum ama değişiyor ruh halime göre bugün nefret günümdeyim

neden bu hayatı çekiyorsunuz? aileniz yokmu ayrılıp oğlunuzla güzel bir hayat kurun tekrar çalışmaya başlayın oğlunuza bakıcak kimse yokmu keşke demek için çok geç artık bundan sonra önünüze bakın M

ailem tabiki var ama oğluma bakacak kimse yok. ve artık uzun zamandır aynalara bile küstüm. daha dörtbuçuk sene öncesine kadar kuaförden çıkmayan ben şu an aynaya bakmaya korkuyorum. 34 yaşım bitmek üzere. devamlı hakaretten güvenim sıfırlandı cesaretim kalmadı. ya oğluma bakamazsam korkusu ile... HanimKelesimiGetir

bence hemen bi iş bulmalısınız ve eşinizi çekmemelisiniz. Allah yardımcınız olsun. S

ama bu şekilde de ne reye kadar devam eder bu hayat siz iyi olucaksınızki oğluşunuzda iyi olsun daha çok küçük bence bir an önce toparlanmaya bakın eski özgüvevivizi geri getirin bunu oğlunuz için yapmak zorundasınız her şeyin bir çaresi var ölümün haricinde şimdi silkelenme zamanı bir iş bulup çalışırsınız olmadı bakıcı tutarsınız az kazanırsınız ama huzurunuz olur böyle bir adamdan ne size eş ne çocuğunuz ababa olmaz

Konu http://www.kadinlarkulubu.com/esi-esinin-ailesi-f860/ başlığına taşınmıştır asude_bahar

çok haklısınız... dediklerinizi yapacağım düşüncelerim var biryerden başlamak zorundayım oğlumdan hiç ayrılmadım bugüne dek 1 gün bile. o mu beni bırakmıyor yoksa ben mi karışık... saçmasapan biri olup çıktım sanırım bu adam hergün aklımı alıyor benden... ehlimana Guru Anneler

benim ifade edemediğimi siz anlatmışsınız. gerçekten sanki yanımdan ayrılırsa birşey olur diye düşünmeden edemiyorum. ne kadar saçma olduğunu bilsem bile engel olamıyorum. göya ömürboyu birbirlerine destek olmak için evlenir eşler. hernedense bu evlendikten sonra sadece kadından bekleniyor. Ama ben artık bana destek olmayana olmayacağım... bence herşey karşılıklı olmalı. hep kendinizden verdiğiniz zaman değerinizi yitiriyorsunuz. ne yaparsam yapayım bu kadın beni bırakmaz düşüncesi oluyor erkeklerde... M

29.05.77 doğumluyum. 23.10. 2007 de evlendim. 06.01.2009da oğlum dünyaya geldi... başka sorunuzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzz açıkçası böyle değişik bir tepki gerçekten üzüldüm. ben derdimi paylaşırken rakamlarda herhangibir hata yapmış olabilirim. samimiyetime karşı bu tepki bir avuntu beklerken M

ağzıyla kuş tutsa sevebilceğimi sanmıyorum. bir de öyle bir insan ki yanımızda birileri olsun özellikle annem melek kesilir bana hayatım filan der daha annem kapıdan çıkarken başlar küfretmeye... annemde çocuk iyi napıo bu çocuk sana der durur... bu adam değişmez değişse bile numara yaptığını düşünürüm. ne istiyor acaba derim

oğlunuza anneniz bakamaz mı? çok mu hareketli? çocuk için nafaka alabilirsiniz. o parayla güzel bir kreşe yazdırabilirsiniz. :) eşimden nafaka almak... o bırakın nafakayı bir de benden ister nafaka... Frezya

çocuğun 5 yaşını beklemek bile bence zaman kaybı çocuk kişiliği 6 yaşına kadar tamamlıyor ilerde ı babayı örnek alacak ve belkide benzeyecek oğlunuz asıl küçükken yapmanız gerek bunu. bi adım atın gerisi gelir rabbim yardım eder aç acıkta kalacak değilsiniz. bi ev tutarsınız cocugunuzuda işinize yakın bi kreşe verirsiniz belki cocugunuzla gidebileceğiniz bi işiniz olur kimbilir. kadın sıgınma evlerı var nasıl bir destek verirler bilemiyorum ama geç kalmayın... M

sil baştan başlamak gerek bazen hayatı sıfırlamak...

annemde sizin gibiydi güvencesi olmadığı için zamanında ayrılmadı ve kardeşim babamın kopyası malesef... annem babamı çektiğinemi yansin, ayrılığın yükünü atmaya çalıştığınamı, evladının eşine benzediğinemi, verdiği mücadeleyemı? inanın annem şimdi daha çok yoruluyor... cesarretinizi toplamalısınız en başta neler yapmışsınız ve yaşamışsınız siz değil kocanızı dünyayı karşınıza alsanız gene ayağa kalkmalısınız. eviniz ablanızında olsa adres belli olduğu için eşiniz rahat bırakmayacaktır. izinizi kaybedip bi süre yanında yaşayabileceğiniz bi akrabanız arkadaşınız varsa onun yanına gidin bence yadda taşının ne bileyim güçlü olun ve gecikmeyin. evet çeken bilir diyorsunuzdur yada anlatamadığınız detaylar vardır muhakkak ama üzgünüm ki siz kadınsınız tek başınıza destek almadan yapamazsınız anneniz ablanız abiniz muhallak sizinde çevrenizde hızırınız olacak birilri vardır. Allah yar ve yardımcınız olsun E

29.05.77 doğumluyum. X23.10. 2007 de evlendim.06.01.2009da oğlum dünyaya geldi... başka sorunuzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzXaçıkçası böyle değişik bir tepki gerçekten üzüldüm. ben derdimi paylaşırken rakamlarda herhangibir hata yapmış olabilirim. samimiyetime karşı bu tepki bir avuntu beklerken incimnaz

daha önceki konunuz 2008 yılında açılmış ve orda 32 yaşnızda olduğunuzu yazmışsınız ordan bakarak yazmış arkadaş, biz nerden bilcez yoksa siz kaç yaşınızdasınız..

2008 de 32 yaşındaysan şu anda 36 yaşında olman lazım Frezya

seni rahatsız eden nedır anlatabıldıgın kadar yani... davranışlarımı? M

bence siz sadece aynanızın bir kısmına kilitlenmişsiniz. bir de diğer kısmı var. bişeylerden başlayın. aile hayatınız sizin 2. sorununuz gibi duruyor. 1. ve en önemli problem sizsiniz. evvela şu yerlerde sürünen özgüveninizi kaldırın yerde. omuzlarınıza alın. kendinizi geliştirin. kitaplar, kişiler sizlerle aynı şeyleri yaşayan insanlar yardım alın. kendinizi güçlendirirseniz her problem aşılır. oğlunuzun hiperaktif olduğundan bahsetmişsiniz. bunun için günümüzde birçok tedavi yöntemi uygulanıyor. eğitsel olarakta birşeyler yapılabiliyor. bununla ilgili yardımlar ücretsiz. illa ki kreşe gitmek zorunda değil siz kendiniz de ona yardım edebilirsiniz. 2. olarak kendinizi maddi yönden güçlendirin. sizi bu kadar yıpratan birinin yanında daha fazla ezilmeyin. 34 ya da 36 hiç bir önemi yok. daha hayat devam ediyor ve nasıl devam edeceği size bağlı. kendinden vazgeçmiş bir annenin çocuğuna hiç bir yardımı olmaz. hiç iyi bir rol model de olmaz ayrıca. birşeylerden başlamanız gerekli M

senin de işin zor. peki ne istiyorsun? içinden neler geçiyor? M

sevmıyorum kelımesı cok agır bı kelıme bunu soyleyebıldıgınıze gore cıdden sevmıyosunuz ve de sevmıyosanız zaten sımdıden o evlılık bıtmıstır M

oğlum bir yaşına gelene kadar dayak bile yedim sonra evden 6 ay uzaklaştırma alınca durdu bu sadece bir kısmı...