yanlış mı hatırlıyorum.. siz eşinizle barışmamışmıydınız?herşey iyi değil miydi? B betican

evet katılıyorum... insan çocuğu için fedakarlık yapmalı ama sırf baba yanında yanında olsun diye de, neyden olursa olsun dememeli.. bir çocuk iyi bir ortamda büyüyorsa etrafa faydalı olur, kişiliği güzel gelişir yoksa böyle bir ortamda nasıl çevresine faydalı, iyi bir insan olacak.. anne babalar hep çocuklarını öne sürüyor, güya onlar için fedakarlık yapıyor... aslında alakası bile yok.. bence siz alışkanlıklarınızdan kurtulamıyorsunuz ve hayatınızı başka birisi ile yada tek başınıza geçiremeyeceğinizi düşünüyorsunuz.. gerçekten çocuğunuzu düşünüyorsanız hagi ortamda daha iyi olacaksa onu düşünün ve ona göre davranın B betican

sizin kafanız çok karışık.. hayatınızda bir sürü bilinmeyen var... sakin kafayla düşünmek için bence bir süreliğine ayrılın Laale Aşikardır Zat-ı

Merhaba arkadaşlar, Biliyosunuz oğlumun ameliyatı için haber bekliyodum, dün haber geldi, Pazartesi ameliyat için çağırdılar. Ama oğlum bugün grip oldu, ve biz yine kaldık. Neyse asıl konu, ben eşime dün akşam, bir süreliğine ablamlara gidicem, orada herşeyi düşünüp bür karar vericem. Sen de bu süre içinde iyice düşün dedim. Ama bu arada sakın bizi görmeye gelme dedim, o olmaz öyle şey dedi, bende gelirsen çıkar ordan da giderim dedim. Tamam o zaman, ama ne düşünceksin dedi. Ona göre hiçbir şey yok ortada, herşeyi ben abartıyorum ya. Ben de buraya yazdıklarımı aynen ona anlattım, hiçbirşey diyemedi. Tabi böyle bir konuşma beklemiyordu. Ve 2 gündür de o yokmuş gibi davranıyorum, hani o bana önemsiz biriymişim, olsam da olmasam da fark etmez davranıyor ya, bende aynen ona öyle yapıyorum. Ve bugün akşam üstü sinirden tepki verdi. Ben de hiç cevap vermedim, aynen onun yaptığı gibi, sus yeter hiç çekemem seni dedim ve arkamı dönüp mutfağa gittim. O kadar soğuk ve mesafeliyim ki, yanıma yanaşamıyor bile, normalde hafta sonları mutlaka yanıma yanaşır. Bu arada dünkü maçtan her zaman, ben kendimi yırttığım için 22,30 -22,45 gibi gelen adam, dün 22,00 de evdeydi, tabi hiçbirşey sormadım niye erken geldin diye. KISACASI ABLAMLARA GİDİCEM, AMA ÖNCE ONA BANA YAPTIĞI GİBİ PSİKOLOJİK EZYET EDİCEM. ONU SEVMİYORMUŞUM, BENİM İÇİN HİÇ ÖNEMLİ DEĞİLMİŞ GİBİ DAVRANICAM. PAZARTESİ DE GİDİCEM, BİRAZ KAFAMI DİNLİYCEM. AMA NE KADAR KALMAM GEREKTİĞİNE VE BU DURUMU UZATIP ONDAN SOĞUDUĞUMU, İSTEMEDİĞİMİ DEVAM ETTİRİP, ETTİRMEMEMİN NE KADAR GEREKTİĞİNE KARAR VEREMİYORUM. Yani oraya gidip de, o ben sizi çok özledim, sizsiz yaşayamıyorum, asla senden ayrılamam demesini mi beklemeliyim, yoksa ondan hiç bir tepki beklemeden, direk karar vermeli miyim. Yada eğer yaptıklarından pişman olursa, ona şart koşmalımıyım, kafam karıştı yine. Neyse yarında dayanıyım, pazartesi yokuz, Artık o çok özendiği, sevdiği, onlar için benim dünyamı başıma yıktığı arkadaşlarıyla ne yaparsa yapsın, işyerindeki hangi kızla ne muhabbet ediyosa etsin, baksın bakalım, onlar mı daha kıymetli ve değerliymiş, yoksa ben ve çocuğu mu? ALLAH BANA GÜÇ VERSİN, YUMUŞAMAYIM. DAYANMAM GEREK, İÇİM ACIYOR, AMA YAPMALIYIM BUNU DİMİ?

Valla ona sorarsanız beni çok seviyor, bensiz yaşayamaz. Bende tam olarak ne yaşadığımı anlayamıyorum, ben mi abartıyorum, acaba suç bende mi diye kendimi çok suçluyorum. Kendimde hata arıyorum, ama bulamıyorum. Gerçekten yaptığım kötü hiçbir şey yok. Bu arada neden sürdürmeye çalışıyorum, birincisi çocuğum için, ikincisi içimdeki sevgi daha tam olarak bitmediği için, üçüncüsü ise her şeyi denedim olmadı diyip, vicdanımı tamamen rahatlatmak ve oğluma karşı hayatını etkilieyecek bir kararda tamamen bütün haklarını sonuna kadar kullanıp, oğluma ileride neden bittiğini açıklayabilmek için. nesrin111 hayat boş boş

Canım ya... Biliyorum zordur karar vermek.. Ama bunu zaten bebeğin için yapacaksın.. Şimdi küçük anlamaz ama ileride senin yaşadıklarını o senden daha fazlası ile hissedecek, o zaman üzülmeyecek misin? Eşin seni elbette seviyordur.. Ama seviyor olmak her türlü eziyeti yapma hakkı vermez kimseye.. Ben boşanma davamı açtığımda burada bir can dost;"Her insan bildiği gibi sever" demişti. Demek ki senin eşinin de sevgi anlayışı bu. Ancak sana yetmiyorsa, seni mutlu etmiyorsa artık önüne bakmanın vakti gelmiştir.

Canim yasadigin seyler cok güc gercekten. Laale abla, yasamis biri olarak cok güzel seyler anlatmis, iyi tavsiyelerde bulunmus, katiliyorum bende. Ayri kalmaniz mutlaka iyi gelecektir. Senin kafan baya karisIk gibi görünüyor, toparlanmaya ihtiyacin var. Ablana gitme fikri bence güzel. En azindan yakininin yaninda kendini tek basina kalmis hissetmezsin. Ancak mutlu bir anne cocugunu mutlu edebilir. Benim annemle babamin arasinda sorun yok, ama annem gecmiste yasadigi olaylardan dolayi su an agir bir depresyon geciriyor, ve bu bize yansiyor, herseyimizi etkiliyor. Demek istedigim cok gecmeden kendin icin birseyler yapmalisin. Sen simdi cocugum icin katlanmaliyim diyorsun, ama bunun acisi belki yillar sonra cikacak senden ve cocugun yine etkilenecek . InsAllah hakkinda hayirlisi olur canim. B betican

Bir evliliği bitirmeye karar verdiğinde herşeyden ve kendinden emin olmalısın. Seviyor da olabilirsin ki bu genellikle alışkanlık oluyor, onsuz yaşayamazsın sanıyorsun. Ama eğer bu evlilik için herşeyi yaptığına ve düzelmeyeceğine inanıyorsan bitirmelisin. Çocuğum yok ama aynı yollardan ben de geçtim. Benim için sadece bekarlığa alışma süreci zor oldu. Sen çocuğunun geleceğini de düşünmelisin tabii. Ayrıldığınızda nerede yaşayacaksınız, ailen destek olacak mı, maddi olarak nasıl geçineceksiniz hepsini düşünmen lazım. Eşin dediğin gibi seviyor da olabilir, ama şiddet ve sevgi yanyana olmamalı. Laale'nin de dediği gibi uzaklaş biraz, hem kafanı toplar, bol bol düşünür kararlar alırsın hem de eşin belki senin değerini anlayıp kaybetmekten korkar ve düzelmeye çalışır. Ama lütfen çocuğuna bakabilecek gücün varsa şiddet içinde yaşama, çocuğuna da yaşatma. B betican

Sağol canım.. Emin ol benim için de kolay değildi, karar vermek, uygulamak, o süreç.. Etkisi hala üzerimde, ne yalan diyim, öyle çok iyi değilim şu anda inan... Seni kendimle kıyaslıyamıyorum. Çocuğun var diye... Ama düşün baban var, yanına sığınabileceğin, yeni baştan düzen kurabileceğin.. Bir defa çıkıp gittin mi artık yola girmiş oluyor insan, o dönem acı da olsa gözyaşı da olsa geçiyor, geçmek zorunda canım.. Ölümden sakın bahsetme canım, olmaz, olmaz.. Daha yaşayacağın çok güzel günlerin olacak inşallah.. Ama yanında eşin olduğun sürece senin psikolojin daha da bozulacak, kendine olan güvenini iyice yitireceksin.. Yapma bu eziyeti kendine lütfen B betican

valla ne diyim bilmiyorum.. gerçektende elinizden geleni yapıp sonrasında da hep aynı kötü muamele ile karşılaşıyorsanız o zaman inatla devam etmenizin bir anlamı yokki.. boşu boşuna kendinizi yıpratıyorsunuz.. çocuk için falan katlanıyorum demeyin lütfen.. böyle bir ortamda mı ona daha fazla yarar sağlarsınız yoksa ayrı olduğunuz ortamda mı? R

Sizi çok takdir ediyorum. Ama inanın sinirden kudurmak üzereyim. Şimdi karşımda oturmuş arkadaşıyla çok içip, muhabbet ediyor. Karar vermeyi başaramıyorum, bazı arkadaşlar beni suçluyor. Dışı seni içi beni yakar misali. Çocuğu bahane ettiğimi düşünüyolar, ama inanın eğer oğlum olmasa, bana bu yaptıklarını burnundan fitil fitil getirir, sonra da onu pat diye boşardım. Ama elim kolum bağlı, çok zor bir durumdayım. Çok korkuoyurum, hem oğlum hem de kendi adıma. Evet belki yalnız, belki de biriyle yeni bir hayata başlamak benim için çok korkunç ve imkansız şu anda. Ben sevgi anlayışını kaldıramıyorum, seviyorum ama her türlü eziyeti ederim. Seven insan sevdiğinin gözünün bir damla gözyaşına, saçının teline kıyamaz. Ama o beni paramparça etti, yıktıi yaktı resmen. Allah keşke bana bugünleri göstereceğine, canımı alsaydı daha iyiydi. Ben bu durumlara gelecek insan değildim. Laale Aşikardır Zat-ı

Şiddetli geçimsizlik ; erkeğin karısına sürekli kötü davranması, erkeğin ailesinin evlenrken gelinlik yerine kefen giymiş gibi düğününün geçmesi, her zaman oğullarını tutup sizi irdelemesi, her fırsatta sizi sürekli iğlenemesi, her sorduğuna her söylediğine ters cevap vermesi, her lafını ağzına tıkayıp, ağzını açtığına bin kere pişman etmesi, sürekli karısının isteklerini ve mutlu olduğu şeyleri görmezden gelmesi, ne karısına ne de çocuğuna zaman ayırmak istemeyip, sürekli ya işiyle yada arkadaşlarıyla vakit geçirmek istemesi, karısı her türlü maddi zorluğa, hatta açlığa bile katlanırken, onun kıymetini bilmek ve ona da bildirmek, el üstünde tutup, onu mutlu etmeye çalışmak yerine, durmadan onu ezip, psikolojik olarak şiddet uygulayıp, mutsuz etmesi, hatta daha da ileri gidip zaman zaman el kaldırması, herkese her konuya karşı eşini suçlayıp ailesini, hatta arkadaşlarını bile haklı görmesi, yaptığınız hiçbir şeyden mutlu olmaması, siz sadece çocuğunuz için sabredip, evliliğinizi yıkmamaya çalışırken, onun daha da kudurup eşine sürekli hayatı zından edip, kan kusup kızılcık şerbeti içitim demesi, eşi haklı da olsa, her zaman üzülen ve ezilen tarafın eşinin olması, küçücük çocuğu babasız kalmasın diye bunca eziyete katlanıp, her türlü maddi manevi zorluğa katlanıp, her türlü psikolıjk şiddete hatta bazen de fiziksel şiddete katlanıp evinde oturup bu evliliği ve yuvayı kurtarmaya çalışmak mıdır? Ben bunların hepsini belki 1,5 yıldır yaşıyorum. Ve gün geçtikçe daha da eriyip, bitiyorum. Ne yapmam gerektiğine karar veremiyorum. Yediğim lokma içtiğim su bile haram oluyorken, çocuğuma iyi annelik yapamıyorum. Ama neden ve nereye kadar daha dayanabilirim hiç bilmiyorum. VE İNANIN BUNU BURADA ANLATAMAKTAN, SİZLERDEN YARDIM İSTEMEKTEN BAŞKA ÇAREM YOK. KİMSELERE ANLATAMAM, ANLATSAMDA ANLAMAZLAR. ARTIK İMDAT DİYE SOKAĞA ÇIKIP BAĞIRMAK İSTİYORUM... nesrin111 hayat boş boş

Yanlış yapmak neden yaptım demek istemiyorum. Biliyorum benim gerçekten gittiğimi ve bu işin bittiğini anlayınca adam olacak, ama o zaman da benim için bitmiş olacak. İnanın çıkış yolu bulamıyorum ben nasıl bu hatayı yaptım, yada gerçekten hata yaptım mı onunla evlenerek. Size bir örnek veriyim, biraz önce ablamı aradım, yarın bize gelecekti, gelecekmisin diye dordum, belli olmaz dedi. Ben de haber ver eğer sen gelemezsen ben gelicemyor dedim. Bana oturduğu yerden hareket yapıyor gidemezsin diye. Bir süre yalnız kalmak kafamı toparlamak istiyorum, oğlumun ameliyatı var bir hafta içinde. Acaba ameliyat olduktan sonra gidip, ablamda mı kalsam diyorum. Hani uzak kalsak, bir tartsam kafamda herşeyi, ölçsem biçsem. Onu gerçekten hala seviyor muyum, dayanabiliri miyim ayrılığa diye? Çünkü bu evdeyken imkansız sağlıklı düşünemiyorum. Hem çocuğun yanında kavga etmek istemiyorum. Hırsla kalkıp zararla oturmak istemiyorum. Ona da söylesem bir süre ayrı kalalım, düşünmek istiyorum, bu iş gidecek mi, yoksa bitecek mi diye, ben artık dayanamıyorum desem. İçim kan ağlasa da, bunu yapmam gerekiyor biliyorum. Ama önce karar vermem, en doğru kararı vermem gerek. Kavga dövüş olmadan insanca bitse herşey, çünkü bizim bir çocuğumuz var, onun için ömür boyu yüzyüze bakmak zorundayız evli de olsak, ayrı da olsak. Siz ne dersiniz acaba... . push ; nesrin111 hayat boş boş

çocuğunuz için sürdüyorsunuz ama böyle huzursuz bir ortamda, annesinin şiddet gördüğü bir evde büyümek de çocuğunuzun psikolojisini çok da iyi etkilemez. ben şahsen hem dayak yiyip hem de manevi eziyet çeksem içimde sevgiden eser kalmazdı.. inşallah siz herşeyi denerken daha da fazla yaralar almazsınız.. nesrin111 hayat boş boş

ayrıldığınızda neden çocuğunuzu babasız bırakacağınzı düşünüyorsunuz ki.. hem her çocuk annesine ve babasına düşkündür.. bir pdagogtan yardım alırsınız.. istediği zamanda babasına gönderirisiniz onda kalır.. haftada 1 gün belki çocuğunuz için yapabilirseniz bir araya gelir yemek falan yersiniz.. ayrılırsınız... çocuk evdeki kıyameti duyuyorsa, küslükleri biliyorsa bu onun hayatı için pekde iyi olmaz.. B betican

bu kadar eziyete, psikolojik ve fiziksel şiddete rağmen niye hala sürmeyen bir evliliği sürdürmeye çalışıyorsunuz? eşinizin bunları yaparak sizi hala sevdiğinize emin misiniz? M Molia

Tamam canım güzel tavsiyelerin için sağol. Ben zaten hep yapmak istiyorum ama bir türlü olmuyor. Artık karar verdim ve en kısa zamanda bunu uyguluycam. Ben sadece fikrinizi sordum merak etmeyin, hani böyle yapsam karar vermemde yardımcı olur mu diye?Hem o da düşünüp taşınır, ne olacağına karar verir. İnşallah bensiz ve oğlumsuz kalınca yaptığı hatalrın farkına varır dediğin gibi, he yok hala aynıysa zaten yapacak bişey yok? İnşallah hayırlısı neyse o olur? Not. Bana vakit ayırdığınız ve fikir verdiğiniz için teşekkürler. Kusura bakmayın... Laale Aşikardır Zat-ı

Bak canım; her insan farklıdır.. Ama bana da bu tavsiye verilmişti.. Psikoloğa gidiyordum o dönem. "Biraz ayrı kal, hiç görüşme, özlerseniz, hatalarınızı farkederseniz dönersiniz" demişti. Ben yapamadım, yani evden çıkınca aşkından öldüğümü düşündüğüm zaman bile geri dönemedim. İnan kocam af dilemek için yalvarmaya eve geliyordu, ona hayır deyip o gittikten sonra odama kapanıp gecelerce ağlıyordum. Zaten davamı hemen açmıştım. Ama tabii sen ben değilsin.. Belki sana faydası olur bu ayrılığın.. Daha kolay karar verirsin. Eşin de biraz sensiz kalınca anlar, neyin ne olduğunu, sensizken neler hissedeceğini görür. İnşallah kıymetini anlar da bu dönemde.. Eğer ki bunu uygulayacaksan hemen pes etmeyeceksin.. Gerekirse kendini zorlayıp aramayacaksın, o arasa da konuşsan da buluşmayacaksın.. Ne kadar az görürsen onu karar vermen kolaylaşır.. Onunla mı onsuz mu diye? Yine de bunu yap etkili olur diyemem canım.. Hayat senin, evlilik senin, koca senin.. Sen kendin için en doğrusunu bilirsin.. İnşallah herşey senin için çok güzel bundan sonra.. NOT: şu anda çıkmam gerek artık, dönüşte karşılaşırsak yine konuşuruz, dikkat et kendine.. B betican

Bozuk plak gibi hep aynı şeyi söylüyorum gene söyleyeceğim. Ben evliliklerin eğer çocuk varsa devamından yanayım, ancaaakkkkk 1- Şiddet 2- Aldatma Varsa çocukta olsa o evlilik bitmiştir. Sizi bu kadar hırpalayan birine karşı daha ne kadar tahammül edeceksiniz? Sonuçta bir şey kazanmayacaksınız ama inanın kaybedecekleriniz çok fazla olacaktır. Laale Aşikardır Zat-ı

Çok sağol canım. Ben sadece benim başıma geldi ve nasıl geldi, nasıl bu hallere düştüm diye çok acıyordum kendime. Senin dediğin gibi yalnız değilmişim, sadece ben konuşan, antalan ve saklamayan kadınlardanım, bazıları ise dertlerini sır gibi saklarlar. Ama işte tam senin şu anda yaşadığın dönemde insan tek kendi başına gelmiş, çözümü yokmuş gibi sanıyor di mi? Ahh canım ya inan aynı hisleri birebir yaşadım ben.. Bu söylediğin cümle tam beni anlatıyor ve herşeyi özetliyor zaten Karar vermeye çalışıyorum ve inan dediğin gibi pişman olmamak için, en son yola kadar deniycem. Ve şu an en son geldiğim nokta bir süre ayrı kalmak. Pazartesi gibi ablamlara gidicem ve bekliycem. Ona da giderken ' Ben herşeyi denedim, yaptığın her türlü psikolojik ve fiziksel şiddeti sineye çektim, bana vermediğin değere rağmen ben sana çok değer verdim, herşeyimden verdım, ama daha fazla verecek birşeyim kalmadı. Ve bu durumda ne kendime, ne sana, ne de oğlumuza mutlu bir insan, eş ve anne olamıyorum. Ve artık ben tüm bunlara katlanamıyorum. Böyle bir ortamda daha fazla üzülmek, seni de oğlumu da üzmek istemiyorum. MUTSUZUM, HUZURSUZUM VE İÇİM KANIYOR, HERGEÇEN GÜN DAHA DA BİTTİĞİMİ HİSSEDİYORUM. VE BİR SÜRELİĞİNE SENDEN AYRI KALIP, HERŞEYİ SAKİNCE DÜŞÜNMEK İSTİYORUM. BU SÜRE ZARFINDA SENİNDE HERŞEYİ DÜŞÜNMENİ VE KARAR VERMENİ BEKLİYORUM. BUNDAN SONRA HİÇBİR ŞEKİLDE KENDİMİ NE PSİKOLOJİK NEDE BEDENEN ŞİDDET GÖRMÜŞ, BİR KÖŞEDE AĞLAYAN, SÜREKLİ AŞAĞILANAN, EVDEKİ HERHANGİ BİR EŞYADAN, HATTA ARKADAŞLARINDAN BİLE DAHA DEĞERSİZ BİR KADIN OLARAK, HELE HELE EVLADIMIN YANINDA BABASI TARAAFINDAN DÖVÜLMÜŞ BİR ANNE OLARAK DURMAK, VE TÜM BUNLARA KATLANMAMA RAĞMEN HALA SENDEN OLUMLU BİR DAVRANIŞ YADA ADIM GÖRMEK YERİNE, HER GEÇEN GÜN DAHA DA KÖTÜYE GİTTİĞİNİ GÖREREK YAŞAMAK İSTEMİYORUM. LÜTFEN ÖNCE BENİ, SONRA DA OĞLUMU DÜŞÜN, ELİNİ VİCDANINA KOY, VE KENDİNİ BENİM YERİME KOYARAK DÜŞÜN. BEN BU SÜRE İÇİNDE SENİNLE GÖRÜŞMEK İSTEMİYORUM... Diye bir konuşma yapmayı ondan sonra da evden gitmeyi düşünüyorum. Tabi inşallah Pazar günü ameliyat için arayıp haber vermezlerse. Artık bundan sonrası ona kalmış, ya tamam ya da devam diyecek. Ben de iyice düşünüp ya tamam, ya da devam diyeceğim. Biliyorum çok zor ama bunu yapmak zorundayım, ne olur bana dua edin, Allah bana güç versin, en hayırlı kararı alıyım hepimiz için... burbuk

anladıgım kadarıyla sende onunla yasayamayacaksın... nefes almak değil yasamak biliyoruz hepimiz. bak denemişsinde birkere yazılardan okudum. demekki olmucak. ben bu sitede ilk defa boşan dedim acık ve net. boşan arkadasım. bir evlilikde gelinliğe kefen gözüyle bakılabiliyorsa. balık taaaaaa en bastan kokmus demektir. tuzlasanda yiyemezsin. zehirlenir ölür gidersin! B betican

Yemin ederim elimden gelenin çok daha fazlasını yaptım. Artık tükendim. Artık kendim diye birşey de yok zaten. Var mıyım, yaşıyor muyum onu bile bilmiyorum. Çocuk için katlanmam sadece bir neden, ben kendi mutluluğum için çocuğumu babasız bırakırsam, onun her an babasını özlediğini bilirken nasıl yaşarım, bu vicdan azabına nasıl katlanırım. Bende ayrılsak mı, yoksa herşeye rağmen devam etsem mi bilemediğim için sizlere soruyorum. Çünkü sağlıklı düşünebilecek durumda değilim. Laale Aşikardır Zat-ı

ßenim ßu konudaki dü$üncem $u.. 1. Çocuk yapmak icin acele edilmemeli.. Önce evlilikte iki taraf ßirßirini iyice tanımaLı ve güvenmeli.. İyi ßir anne oLur mu ya da ßaßa?... diye.. 2. ßir kadın evde oturmamaLı.. Calı$malı.. Kendi ayakları ustunde duraßilen her ßayan erkegin gözunde aLtın degerinde oLur.. 3. ßir ßayan asLa kendinden taviz vermemeLi, kimseye kendini ezdirmemeLi, laf söyletmemeli... B betican