Rahmetli babamın bir lafı vardı, bence çok da haklılık payı olan bir laf, insan kendi doktoru kendi olmalı derdi, tedavi görüyorsunuz bildiğim kadarıyla, doktor size teşhis koyar, tedaviye başlar ama tedavinin sonuç vermesi için sizin de çaba göstermeniz gerekir, yani kendi doktorunuz kendiniz olmalısınız, kendinize telkinlerde bulunun, arkadaşların dediği gibi iş arayın, her gün çıkın kısa da olsa yürüyüşler yapın, belki biraz müzik dinlemek, belki resim yapmak, belki bir el işi veya duygularınızı yazıya dökmek iyi gelir size, bir yerlerden başlamazsanız evde otura otura fobileriniz ve korkularınız artar, daha çok içinize kapanırsınız, bunu yapmayın kendinize.

Uzman yardımı aldığınıza göre günlük hayatınızı az çok sürdürebiliyor duruma gelmiş olmalısınız ya da eli kulağındadır. Ama atalet de hastalık gibi birşey siz depresyondayım diye öylece durdukça durasınız gelir. Hafif tempolu part time gerekirse parası da az bir iş bulun çalışın böylece dışarı çıkmak giyinmek ve insanlarla ilişki kurmak için bir sebebiniz olur. Bir de ben böyle konularda hep aynı tavsiyeyi veriyorum ama yine yazacağım; müzik ya da dramayla ilgili bir kurs bulun böylece kendinizi ifade etmekteki çekingenliğinizin geçmesine faydası olur belediyelerin filan var böyle kursları E

Neden üstüne gitmeyi denemiyorsun? Dur dur dur! Nereye kadar dur. Fobiliysen fobilisin ne var. Millet kokusunu takmıyo, senin taktığın şeye bak.

Tek çıkış yolu çalışmak. Bende de sosyal fobi vardı. Hatta sessiz bir ortamda yutkunursam da yutkunma sesim duyulur da dikkat çekerim diye çok korkuyodum. Şimdi millete her aklımdan geçeni söyleyebiliyorum. Tercihen suskun olduğumda egoist anlaşılıyorum ama onların sorunu bu:d Yaşın kaç? Mezun falan misin? Hem insan bı sure sonra aileye yük oluyomus gibi hisseder. Ben oyleydim. Korkumdansa ailemden para almaya son vermeye odaklanmistim.

En buyuk dilegim yasım genç olduğu için bu güzel yıllarımın bu hastalıkla heba olmaması cünki evet biliyorum ki bu kaybettigim yıllara ilerde cok daha fazla üzülücam A

Evet bir problem yok diye düsünüyordum ama düsününce gercekten çocukluktan beri gelen depresyonu tetikleyen etkenler varmıs bende terapı almaya basladım sosyal fobiye de dahıl faydası olur umarım mor delisi

Cok sagolun terapı almaya basladım ınsallah faydası olur depresyon uzun tedavi gerektıren bır hastalık ama bu sürede terapı ile sosyal fobiden kurtulmak istıyorum E

İnsallah elimden geleni yapıyorum yapıcam da cünkü bende hıc ıstemıyorum yıllarımı bu hastalıkla harcamak E

Kendini kapattıkça büyüyecek, daha çok uzaklaşacaksın üstüne gidip aşman gerekiyor. işini sev yeter kimbilir belkide iyi bir iş ortamına denk gelir ve bir anda içinde bulunduğun ruh halinden de çıkarsın. Denemeden, yaşamadan bilemezsin. Kendine İnan yapabilirsin istersen :) M magicat tam zamanlı

siz ve hastalıgınız oldugunuz yerde beklerken zaman akıp gidiyor.. şimdiki zamanları degerlendirmediginiz için de depresyona girecek mutsuz olacaksınız. depresyonu tüketmek istiyorsanız zamanı degerlendirin hastalıgınızı degil

Çok yoğun bir işe gir, depresyona girmek bile lüks oluyor o durumda..

Cok sagolun suan erken geliyor bana yanı calısmak hıc ıstemıyorum ıcımden bir sey yapmak gelmıyor zorlamak da ıstemıyorum ama harekete gemessem de yerımde sayıcam hep tabi belkı faydası da olabılır depresyondan cıkmama mutlu olabılecgım bir is olursa dedigim gibi birde sosyal fobı sorunum var ama calısmak da zorundayım bir çıkıs yolu bulurum umarım yuvarlanan asi bir panda

Evet bende mesela kalabalıkta yemek yiyemıyorum insaanlar bana bakıyor dıye kasılıp kalıyorum ellerım titriyor yemek yerken bunu aşmaya calısıyorum birde cünki girdigimişlerde de bu yönden cok zorlanıyordum hıc istemedım yemek saati gelsin veya biriyle konusurken sacmaalıyorum bazen heyecandan ya da fikrimi söylerken cekınıyorum ınsanın hayatını cok olumsuz etkılıyor bu hastalık kı bırde depresyon eklendı bunun üstüne umarım iyileşiriz Allah yardımcımız olsun E

Kaç yaşındasın? Eğitimin ne? Bir yerden hayata tutunman gerektiğini düşünüyorum. Belki ilk zamanlar zor olacak ama başlaman lazım. Hem belki de sürekli evde oturmak da depresyonunu artırıyor olabilir. Sanki herkes normal mi sanıyorsun toplumda. Herkesin türlü türlü derdi var. Kendini bu kadar küçümseme yada yargılama.

Depresyonda ve hayatın genelinde şu kural vardır. Hayat enerjisi harcandikca artan bir şey. Yani bu gün kalkip sokağa çıkarsanız devamını da getirmek istersiniz. Evde oturursanız enerjiniz biter. Araba aküsü gibi düşünün. Kendi kendimizi şarj ediyoruz kullandıkça. Fobiler içinde her zaman en etkili yöntem üstüne gitmektir. Korkun ama korkunuzdan korkmayın. Korkunuzla arkadaş olun o sizin patronunuz olmasın.

Yogun is stresi hastalıgı daha cok tetikler diye korkuyorum

bisorumvar madem öyle.. tek ayak

Bır ara drama kursuna yazılmayı bende düsünmüstüm tabı cesaret edemedım sonra yıne vazgectım cunkı girdigim islerde bile duramıyorum ben bu hastlık yüzünden tabi ilk halıme gore iyiyim cok sükür yedı aydır tedavı goruyorum tam olarak ıyılesemesem de tedavının cok faydası oldu M Melendan

Bence hem işe gir hem de psikoterapi al, bu iki faktör birlikte iyileşmene yardımcı olur bence. Eve kendini kapatmak daha da melankolik olmana sebep olacaktır. E

Daha önceki konularınızda depresyonuma sebep olan belirgin bir problem yok demiştiniz. Fakat görüyorum ki durum hiç öyle değil. Sizin depresyondan önce halletmeniz gereken en önemli şey sosyal fobiniz bence. Çünkü sizi bu kadar isteksiz ve hareketsiz kılan tek şey depresyon değil. Depresyon burda bir sonuç sadece. Depresyonda yol katetseniz bile sosyal fobiyle birlikte aynı kısır döngüye girersiniz. Şuan depresyon sizin sosyal fobilerinizi maskelemek için kullandığınız bir araca dönüşebilir. Yanlış anlamayın böyledir demiyorum fakat bilinçaltında istemsizce bunu yapıyorsunuz. Çünkü çalışmaktan ve sosyalleşmekten çok korkuyorsunuz. Korku en güçlü tetikleyicidir. Yüzleşmek ve cesur olmak zorundasınız, kaçarak çözemezsiniz bunu. E

Aslında bu durumu yaşamış biri olarak tavsiye verebilirim. Ben bunu iş arayarak aştım. Diyeceksiniz ki nasıl? Şöyle ki iş aramaya başladım. Girdiğim birkaç yerde mutlu olmadım. Emir ve stres altında olmak iyi gelmedi. Sonra bir çağrı merkezine girdim. İnsanlar beni görmüyordu, emir veren kimse yoktu. Kafam gayet rahattı. Bu işi sevdim. Çalışanlar arasında istemediğim kimse ile konuşmam da gerekmiyordu. Zamanla çevre oluşturdum, toparladım. Size de önerim iş aramanız. Belki de bu sayede sevdiğiniz bir iş bulursunuz. Depresyondan çıkmanızı kolaylaştırabilir. Bir anda yapın demiyorum. Sadece arayın. Mutlu olursanız devam edin. Baskı da yaşamamış olursunuz. Size de babanıza da geçmiş olsun.

Sosyal fobı özgüven eksıklıgi kendimi diger insanlardan aşagı görme cocuklugumdan berı var bunlar bende özellıkle üniversıte de cok zor gunler yasadım arkadas grubunda önemsenmeyen aranmayan fıkrı sorulmayan bulusmalara cagrılmayan kisi bendim eve cocuk gıbı aglayarak gittigimi bilirim halbukı maddı manevı tum fedakarlıgı yaparım arkadas oldugum ınsana girdigim islerde de arkadas ortamında hep bunları yasadım ve uzun sureli bir yerde calısamadım yılmadım baska bir ise girdim sonuc yıne aynı her girdigim ortamda boyle bır problem yasıyorum sorunun bende oldugunun farkındayım ama neden böyle oluyor nıcın önemsenen bir insan olamıyorum hic bılmıyorum

Kızlar ailem bir ise girip çalışmamı istiyorlar ama depresyon rahatsızlıgım var tam olarak iyilesmedim ve icimden hıc çalışmak gelmiyor bu hastalıktan önce de girdigim iste cok duramazdım cünki bende ayrıca sosyal fobi var ve arkadaş edinemıyorum daha dogrusu arkadaş ortamında cok önemsenen bir ınsan olamıyorum liseden beri arkadaş ortamında aranmayan dışlanan insan olmuşumdur hep bu da benı cok üzüyor tüm bunların dışında babam tansıyon hastası ve benım agır depresyon gecirdigimi ve ilaç kulalndıgımı bılmıyor ben hep ona bir sey olacak korkusuyla hastalığımı belli etmemeye calıstım onun yanın da iyiymis gibi davranıyorum sürekli ama içimde neler yaşadığımı bir ben bilirim şimdi de hastayım ben çalısamam diyemem babama ben ne yapayım kızlar hastalıgımla uğraşırken bir de bu dert çıktı başıma Visenyaa

hastalığını yenmek adına gerçek hayata adım atman için iyi bir fırsat bu... iş başvurularına giitmekle başla işe... uygun bir işe girdiğinde çok değil bir kaç hafta sonra hayatın sosyalleşecek ve uyum sağlayıp sorunlarını yeneceksin. doktorundan yardım iste nasıl başlaman gerektiği konusunda. E

Tabı doktorumun dedıgı agır depresyon gecırıyorsun zaten doktora ne halde gıttım onu bıle hatırlamak ıstemıyorum annemın yardımıyla gitmistim doktora bıle ki pek cok seyı annemın yardımıyla yapıyorum o dönem tek düsüncem olmektı kafamda bunu planlıyordum sadece sosyal fobı ye gelınce de cok ıse gırdım cıktım bu yüzden bır ıste 15 günden fazla duramadım hep önemsenmeyen muhabbet kuramayan sevılmeyen kişi oldum ama yılmadım hic bir ısten cıkıp baska bir ise gırıyordum kısa surelı olsada bır seneye yakın calısmıyorum o da depresyon rahatsızlıgım sebebıyle ama yine ise girmeyi düsünüyorum sanırım tek iyi yönüm kolay pes etmıyorum E

Ben de sosyal fobiliyim, tedavi görüyorum 1 aydır. Daha başındayım yani ama inanıyorum ben atlatacağıma. Çünkü çok çabaliyorum size de tavsiye ederim. Sadece ilaçlara bağlı kalmayin. Korktuğunuz ortamlara girin, kalabalık yerlerde bulunun, zorlandığınız utanıp çekindiğiniz her şeyi yavaş yavaş yapmaya çabalayın. Yapabildiğinizi gördükçe motive oluyorsunuz, iyileşmenize olan inancınız artıyor. Ben mesela bugün bir temizlik görevlisine "Kolay gelsin" diyebildim hem de ya sesim titrerse ya beni duymazsa da rezil olursam diye kafamda senaryolar kurmadan ki bu benim için çok büyük bir gelişme. Size tavsiyem girin bir işe ilk zamanlar heyecanlansanızda, eliniz ayağınız birbirine de dolansa zamanla yenersiniz inşallah. Yeter ki kendinizi eve kapatıp ilaçları sihirli değnek gibi görmeyin. ShinSeGi

Merhaba ben de çalışmayı sevmiyorum, topluluk içinde durmayı bile sevmem, arkadaş edinemem, bir muhabbet esnasında konuşacak bisey bulamam, bir iki eski ve iti arkadaşım vardır onların dışında hiç yeni arkadaş edinmedm. Öncelikle hastalığın nedir. Gerçekten bir hastalık mi yoksa senin kendini daha rahat hissetmene sebep olan bir bahane mi? Senden başkası bilemez bunu. bunalimdaym, depresyondayım, bipolarim, sizofrenim demek her zaman içsel olarak rahatlatsa da, yapmadgnz çoğu şeyin bahanesi olsa da uzun vadede sizi daha da toplumdan soyutlayan, pasiflestiren bir durum.. Tabi gerçek bir rahatsizlignz varsa ilk amacınız bunu atlatmak iyileşmek olsun. is konusuna gelirsek de en kolay sizi en zorlamicak sektörü düşünün, temizlik veya bulaşık yıkamak dahil.. Bir kaç kere girin çıkın bi yerlere, nerde rahatsaniz nerde anlaşması kolay birileri varsa orda çalışmaya devam edin, ama en azından bir deneyin.. Hersey daha güzel olacaktır emin olun. E

Yaa kalk gir bir işe, en azından ara, ben senin depresyon maskesinin arkasına saklandığını düşünüyorum, aylarca ilaçla depresyon geçmemezlik yapmaz, beyin illa ki içtiğin ilaçlardan serotonin salgılar!! kalk ayağa artık yaa, yok depresyon, yok sosyal fobi, yok depresyon tekrarlarmı zırt vırt, iki de bir bunları konuşup, düşünüp konu açacağına hayatına yön ver, önce sen iyileşmeyi iste.. majör depresyon atlatmış şahıs bildirdi

İnşallah bulursunuz güzel bir iş ve sorununuz kalmaz. Üzülmeyin.