Hatırlıyorum bundan bir buçuk sene önce ben de böyleydim. Etrafıma duvarlarımı örmüş, soğuk ve ilgisiz bakışlarımla, elimde gömüldüğüm kitaplarım ve kulaklığımla herkesi etrafımdan uzak tutmaya çalışırdım. Aslında kötü bir deneyimim yoktu ama o zamanlar depresyondaydım, herkesten korkar şüphelenir nefret eder olmuştum. Ama aşk beni bir gün aniden buldu ve hayatımın merkezine oturdu ne engelleyebildim ne durup düşünebildim. Allah da bana hayırlı mükkemmel birini verdi. Öyle ki beni kıskanıp sahiplenen ama aynı zamanda benim de bunu yapmama izin veren, bilirsiniz ki erkekler kadınlara rapor vermekten idare edilmekten hoşlanmazlar. Ama bunu bile seve seve kabul etti, beni git gide iyileştirdi ve en büyük mutluluğum oldu. Küçükken bir olay sonucu erkeklerden uzaklaşmış korkar olmuştum, tedavi görsem de bu korku hep kalmıştı. Bunu da aştı ve bana ulaştı saolsun. Demem o ki korkmaya gerek yok, zaten olacaksa kendiliğinden elinizde olmadan öyle bir oluyor ki... Tek önemli nokta, inşallah Allah hepimizi hayırlı iyi ve anlayışlı insanlarla karıştırır. Hen güvenemeyiz belki ama, elbet bunu başaram insanlar da çıkıyor.

Bana da bugüne kadar hep teklifler edildi.. hatta evlilik teklifleri de aldım. Fakat hiçbirini kabul etmedim. Ne bileyim.. ısınamadım, hiçbir kıpırtı hissedemedim kimseye.. Ve maalesef son yılda birden kilo aldığım için, artık beğendiğim biri olsa da bu kez onlar bana bakmıyor.. Haklılar da aslında.. itiraf edeyim, ben de çok kilolu bir sevgilim olsun istemezdim sanırım.. Fakat bir de işin şu boyutunu düşünüyorum. Şu an, beni kiloluyum diye istemeyen biri, ilerde evlensek mesela ve ben hasta olsam demek ki hiç bakmayacak.!! neyse.. Acaba ben zamanında kabul etmediğim için mi, şimdi aynısı bana oluyor diyorum... herhalde öyle.? Şimdi son durum şu; aynı ortamda olduğumuz için, yeni tanıştığım biri var. Başta onu hiç tanımazken benimle konuşmaya çalışmıştı ama ben önce bunu fark etmedim. Sonradan; benim olduğum ortamlara bir şekilde kendini dahil ettiğini, bir çok kez onun da bulunduğunu fark ettim. Ve şimdi bu kişi; evde, şurda burda.. zaman zaman aklıma geliyor..? " Acaba evli midir ya da sevgilisi var mıdır? " diye düşünürken buluyorum kendimi.. Fakat mantıklı düşününce de, çift olsaydık anlaşamazdık gibime geliyor.. henüz onu tanımasam da, böyle hissediyorum.. Size sorum şu.. Acaba durumu ben mi abartıyorum ve zaten, daha ortada bir şey yokken unutmalı mıyım?

anlamsız ama malasef sahip olduğumuz bir dürtü. hatta ilişkide bile karşı tarafa ilişkiyi zehir ediyor. Sadece ilerde mutsuz oluruz korkusu bile müthiş bir ilişkimizi mahvediyor. Bu çok afedersiniz ama aptalca. . push ; H

Cok guzel bi baslik olmus tam benlik tebrik ederim... Ben ayrilali daha sekiz ay oldu... Yokluguna filan alistim... hatta mecbur birakildim alismaya diyelim.. Simdilerde cok hoslandigim birisi var.. Ask mi bilmiyorum ama onu hep gormek istiyorum karsilasinca elim ayagima dolasiyor fakat korkuyorum birsey dusunemiyorum ya da dusunsem bile hemen negatife baglaniyorum... Bir de yeni bi iliski icin hazirmiyim ondan da emin degilim suan sirf bosluk doldurmak icin olsun istemiyorum

aynı benim gibisin canım ben ayrılalı 2 yıl oldu :) ama hala korkuyorum, çok korkuyorum Prens diye biri var hayatımda, ama ona baglanmaktan, onu yakından tanımaktan, ona kendimi açmaktan, onun da bnei hayal kırıklıgına ugratmasından o kadar korkuyorum ki rayına oturamadı ilişkimiz derslerim yogun oldugu için bu hafta prense ve aşka kafa yormamaya karar verdim ama haftaya detaylı dertleşelim canım H

Merhaba kızlar ben yokken yazmışsınız dertleşmişsiniz galiba şu an yine okuyamıyorum, cevap yazamıyorum ama kendimle ilgili bişeyler yazıcam kaçıcam :) bu mesaj beni merak eden tüm arkadaşlarım için. Yurtdışına tatile gittim. Beklemedigim, hala inanmakta güçlük çektigim bir aşk ile döndüm Türkiyeye. farklı ülkelerde hatta farklı kıtalarda yaşıyoruz :) hayırlısı diyelim nazarları kötü gözleri kaza belaları atalım üzerimizden :) tenesemisir Her şey insanlar

Hayatım boyunca erkeklerle tanışmaktan korktum. İyi niyetli olduklarına inanmakta zorluk çektim. Ve bu yüzden dualarım hep "Allah'ım lütfen şu liseden tanıştığı ile evlenen kızlardan olayım, bu tanıştığım erkek son olsun, hayatımda artık tek bir erkek olsun..." şeklindeydi. Şimdi maalesef yine aynı durumlara düşmek üzereyim. Umarım artık duam kabul olur. Umarım artık daha fazla erkekle tanışmak zorunda kalmam. Dilerim hepimizin gönlüne göre birisi olur artık.

Bence önyargili davraniyorsun ve kendini kasiyorsun eger bu insanin sana duygulari oldugunu hissediyorsan bi sans vermelisin ona bi insani tanimadan onunla mutsuz olurum yürümez filan demek biraz sacma olur tabiki korkularimiz var hepimizin ama bu korkularla yasarsak mutlu olamayiz kendini rahat birak onu gördügünde gülümse niyetini zaten zamanla belli edecektir sana ve gelecegi düsünme hayatin neler getirecegini asla bilemeyiz... benim de tabiki korkularim var ama bunlarin beni engellemesini istemiyorum ve korkularimla bas etmeye calisiyorum sende denemelisin bence cok daha mutlu olmaya baslayacaksin tenesemisir Her şey insanlar

Her ne kadar aldatilip terkedilsem de yeniden asik olmaktan korkmuyorum. Ama aldatilma korkusu gecmeyecek gibi. Hatta bu korkum daha da buyudu. Onla cok guzel anilarimiz vardi ki onu unutmami engelleyen sey de o guzel anilar. Yaptigi yanina kalir mi ki Allaha biraktim. Hergun duasini ediyorum. Onun disinda birilerine guvenmek, sevmek, sevilmek istiyor insan.. Sevgi hakkedende guzeldir. Insallah herseyin hayirlisi. Zaman neler gosterir bilemeyiz.

Sene olmuş 2015, bi guncelleme geçeyim, hem de içimdekileri dokeyim biraz rahatlayayım. 2013 Mayıs ayında, universitedeki eski erkek arkadaşımın ardından avunmaya calıştıgım abuk sabuk erkekler için bu konuyu açmışım. Abuk sabuktan kastım, bana güzelsin demekten aciz ve kendini begenmiş, beni düşünmekten, fedakarlık yapmaktan aciz, iki kelime laf edemedigim, cinsel dürtü duymadıgım, politik olarak tatmin edemedigim, bana uymayan, uymadıgım erkekler işte.. avunmaya oyalanmaya çalışıyordum. Cok değil, bi ay sonra, 2013 haziran ayında hayatımın aşkını buldum, hiç düşünmeden, tereddüt etmeden atladım aşkın içine... Korkmak mı? Depderin bir kuyuydu o, dipsiz bir kuyu, ama ben yine de daldım içine... İşte aşk bu arkadaşlar... Burda yeni ilişkiden korkanlar diye konu açmışım, ama insanın aşık olunca gözünün gonlunun hiç bişey gormedigi gerçegini bilmiyormuşum. Uzun lafın kısası bu aşk ile 2 senemi geçirdim. Bikaç ay sonra işimi değiştirdim, ve semtimi, evimi . Güzel uyudum, güzel dinlendim, güzel yedim, işimi çooook seviyordum, sevgilim bana huzur, aşk, eglence, sohbet, aradıgım her seyi veriyordu. Hepsi bi araya gelince, çok güzel, şimdiye kadarki hayatımın en güzel 2 senesini geçirdim. Sonra, iki sene sonra, yani mayıs 2015'te, sevgilimle birden ayrıldık, beni terk etti. İşimi değiştirdim, dolayısıyla semt ve evimi de. Arkadaşlarımı eski iş yerinde bıraktım, hayatımın tamamen değişmiş oldu. Daha bir ay bile olmadı, bu tempoya bu değşiklige dogal olarak hala alışamadım. Belki daha guzel olacak ama şu an eski hayatımı özlüyorum. Eski sevgilimi özlüyorum. Eski sevgilimle neden ayrıldıgımızı sorarsanız, biz hiç kavga etmedik. ama bu hiç sorunumuz olmadıgı anlamına gelmiyordu. göz göze baka baka görmezden geliyorduk sorunları. bu ilişkinin omzumda yuk olması ile aglamalarım, stresi ile sabah kalp çarpıntısı ile uyanmalarım, boş cuzdanıma, aynada çirkin süluetime, aileme, gelmişime geçmişime bakıp utanmalarım... tam 1 sene önce bu zamanlar ona bu ilişkinin olmazını anlatmaya çalışıp iki kez ayrılmıştım. ama kas kafalı yarım anlamamış, denemek istemiş, kararında sabit olamayan beni hemen ikna etmişti. aha 1 sene geçti, benimkinin köşeli jeton düştü, sen haklısın bizim olurumuz yok, başkasıyla goruşmek istiyorum diyerek ayrıldı. Ona kızgın değilim, tabi mutlu olmasını isteyecek kadar da geniş değilim. ayrıldıktan sonra hiç konuşmadık, bıçakla kestik tüm bagları. tek atımlık kurşunum var, 1 hafta sonraki dogum gununde sesini duymak için kullanıcam. onsuzluga alıştım, zaten ayrılalı 1 ay oldu bile... Oy vermek için haftasonu eski semtime geldim, burası bana deli gibi onu ve mutlu zamanlarımı hatırlatıyor. Ben işimden ve evimden mutlu oldugum zamanlarımı onunla ilişkilendiriyorum kafamda, sanırım o yuzden ozledigimi hissediyorum. Yeni evimde onunla ilgili hiç anım yok, hatta yeni evimde onun için göz yaşı dokmedim bile. bu yuzden guvendeyim. Gelecege dair kaygım var mı, hem var hem yok. 2 kez aşık olduysam 3. kez neden olmayayım diyorum bu yuzden yeni aşklar konusunda umutsuz değilim. sadece su an hazır değilim, ve kendime biraz zaman tanımak istiyorum. kaygım ise şu, iki kez ciddi ilişkim oldu, iki kez çoook sevildim ve sevdim, iki kez çok deger gordum. ikisinde de terkedildim. evlenmeye layık gorulmedim. hiç evlenemeyecekmiş gibi hissediyorum kendimi, ona uzuluyorum. Hayat kimseye mukemmel değil, ama buna alışmak, uyum saglamak zor oluyor. Herkese ve kendime, hayırlı geceler, guzel dualar, umutlu yarınlar diliyorum...

Birileri akıl-fikir verebilir mi? Her geçen gün daha çok onu düşünüyorum sanki.. kurtulmak istiyorum bu durumdan.. Geçen pazar gittiğimde derse 10 dk geç kalmıştım ve odaya girdim tam karşımdaydı. "kusura bakmayın, geciktim" filan diyorum öğretmene.. ama kapıdan girdiğimde gülümseyerek bana bakıyordu "sonunda geldin" der gibi..? Bunların boş olduğunu, kendi kendime gelin güvey olduğumu hissediyorum ama elimden bir şey gelmiyor. Unutmak istiyorum, sonunda acı çekip üzüleceğime eminim.. Aklımdan çıkması için bir öneriniz var mı? Yol gösterin lütfen.. H

acı çekmekten korkulduğu için bi ilişkiye başlamamak kendini düşünmektir, kendini korumaya çalışmaktır, bi tür mantık kurgusudur ama aşkta bu yok ki... ne mantık, ne ben merkezcilik, nede düşünüp plan kurmak vs... iyiki bir ilişkiye başlamamışsınız o ayrılıktan sonra, çünkü gerçekten sevip aşık olsaydınız kendinizi düşünüp korumaya çalışmak yerine sadece birlikte mutlu olmayı hedeflerdiniz... siz bi ilişkiden değil yalnış ilişkiden kaçıyorsunuz bence, doğru olduğuna inandığınız kişiyle karşılaştığınızda ne korku kalır gece kendini koruma içgüdüsü... birde son olarak yaşanmış bir ilişkinin kişi üzerindeki etkisi yıllarca devam etmesi aşk kalıntıları değil takıntıdır... o yüzden her ilişki bi masalsa o masalın kahramanları farklı, aynı olması için sizin seneryoyu aynı yazmanız gerek, buda bi gelişme olmadığını ve aynı hataları tekrar tekrar yaptığınızı gösterir... oysa her yaşanmışlık acıda olsa geleceğe bi hazine değerinde tecrübe kazandırırki hatalar azalsın, üzüntüler tekrarlanmasın

ben teşekkürederim beğeninize:) H

çok güzel yazmışsınız ben ona aşık olsaydım hiç bi kadar gard alamazdım diye düşünüyorum bunu bildigim için de ayrıldıgım ve geri dönmedigim için pişman değilim... Ama bu prensime özgü bir durum değil işte. Benden hoşlandıgını düşündügüm kişilerle bişeylere başladıgımın hayalini kuramıyorum ben. Hem yalnız olmak istemiyorum hem de kim olursa olsun cesaret edemiyorum, ilişki için çabalamak istemiyorum. cevap yine aşkta gizli galiba :) gerçekten aşık olsam bunları hiç düşünmem herhalde... dderya3484

En azından bir kişi okumuş mesajımı..:) Canım, alıntıladığım kısım, önceki mesajım.. Orada daha detaylı yazıyor.. Farklı bir fikir ya da bir yol gösterebilirseniz sevinirim..:) D

henüz tanımadan daha medeni durumunu bile bilmeden, hatta bir muhabbet bile etmeden "çift olsaydık anlaşamazdık gibime geliyor" diye yaklaşman doğru değil tabi, tanımadan böyle hissetmek psikolojik olarak kendine bahane yaratmandır... "daha ortada bir şey yokken unutmalı mıyım?" aşık değilsinki unutasın, tut aklının bi köşesinde ve sadece kendini kaptırmadan zamana bırak, seninle ilgileniyorsa tekrar çıkıcaktır karşına, ozaman konuşlmak için sende bir adım at, konuşmaktan iletişim kurmaktan bir zarar gelmez, aksine ne olduğnu anlarsın azda olsa... ayrıca kilolu olabilirsin, ama bu senin beğenilmeyeceğin anlamına gelmez, zevk meselesi, görsel çizgileri farklıdır herkesin, kimi zayıf sever kimi balık etli kimi daha dolgun... ama sen başkası için değil sağlığın için zayıflayabilirsin, bu hem özgüvenini yerine getirir hemde kendini iyi hissettirir!

Hayranlıkla okudum yazdıklarınızı, çok güzel analiz ediyorsunuz olayları aşk olunca gerçekten bu tür hesaplara giremiyor insan. Çok beğendim kaleminizi teşekkür etmek istedim ayrıca dderya3484

Yorumun için teşekkür ederim. Ben olasılıkları önceden tahmin edebilen biri oldum hep.. Bu nedenle, olabilirliği önceden tahmin etmeye çalışırım. Elbette henüz aşık değilim.. daha fazla düşünüp, kendimi kaptırmamak içindi unutma fikri.. Kilo konusunda, zaten bir süredir diyetteyim ve kilo vermeye de başladım.. o konuda umutluyum..:)) Hannah

Konu ne kadar aktif olur bilemem ama bence böyle bir konu da gerekli kk'ya Ben yıllar önce kötü bir ayrılık yaşadım. Üzerine bir de dostlarımı kaybettim. Şimdi istesem de kimseyle yakınlaşamıyorum, duvar ördüm çevreme kimsenin bana yakınlaşmasına izin vermiyorum. Böylelikle kimse canımı yakamıyor mutluyum ama böyle giderse ömür boyu yalnız kalıcam. mesela az önce benimle yeniden biraraya gelmek isteyen, deli gibi sevdigim eski erkek arkadaşımı reddettim. Sevsem de acı çekmekten o kadar korkuyorum ki yalnızlıgı tercih ediyorum. Gelin bu topikte birbirimizi dinleyelim, olumlu yorumlar ile gelecekteki ilişkilerimizde birbirimize doğru karar vermek aşamasında yardımcı olalım. dderya3484