Merhaba hanımlar, Ben susmak istedikçe beni konuşturuyorlar artık çok yoruldum. Benim ailem ben çok küçükken ayrıldılar. Ben adeta tek başıma büyüdüm. Annem hep çalıştı babam hiç yoktu. Sözler verir tutmazdı pencerelerde çok çok bekledim onu. Geçmişi çok hatırlamam hatta bazen o zamanlar büyüktün nasıl hatırlamıyorsun derler ama hatırlamam. Öyle 5-6 şey var ki unutmuyorum. Unutamadıkça da içimdeki o öfke dinmiyor üzülüyorum. Annemin sinirlenmediği bağırmadı hakaret etmediği tek bir şeyim yoktu. "Allah belanı versin, domuz, köpek, pislik" vs vs.. Çok duydum bu laflarını "seni seviyorum" veya benzeri tek lafını hatırlamıyorum. Söylemiştir elbet de hatırlanacak gibi değillermiş demek ki öbürlerinin yanında. Sessiz kalmayı tercih ettim hep o yüzden. Bu sefer de yabani ve soğuk demeye başladı. İnsanlarla anlaşamıyormuşum ve bunu hep başkalarının yanında yaptı. Evet o da çok zor şeyler yaşadı ama ben çocuktum onca bedduayı hak edecek ne yapabilirdim? Neyse aradan yaklaşık 1o-11 yıl geçti annem babam barıştı. Sonra bir kardeşim daha oldu. aramızda bir hayli yaş farkı var. Şımarık, arsız bir şey. Aralarında 1-2 yaş olan kardeşlerde bile küçüğün büyüğe saygısı olması lazım diye kızan azarlayan annem küçük kardeşimin bana yaptıığı hiçbir saygısızlığı görmüyor. Küçüçük boyuyla bağırıyor, sana ne diyor sen karışma sen kimsin diyor sen daha çocuksun sus diyor ya daha neler neler... Tavırları ses tonunu duymanız lazım. İlkokula gidiyor artık öyle bebek de değil. Ben üniversiteden mezun oldum iş arıyorum küçük değilim bende. Tüm hayatım boyunca her şeyimi kendim yaptım kendime yettim. Şimdi ufacık çocuktan azar işitiyorum. Nasıl ağır geliyor bilemezsiniz. Kızdığım zaman ona evde ben suçlu oluyorum. Kıskanç oluyorum, boşuna sinirlendi oluyorum, çocuk naptı ki oluyor adı. Ağır geliyor çok ağır geliyor. Bugün daha bayramın ilk günü de yine tatsızlık yaşandı. Günlerdir evde kullandığım kulaklığımı arıyordum. Kardeşim odada benim eşyalarımı hep fazlalık gördüğü için oraya buraya tıkar. Yine tıkmış bir yere bulamıyordum. Bu sabah bulmuş "al buldum" diye getirdi. Nerde buldun diyorum cevap vermiyor suratıma bakmıyor delirdim resmen sanki karşısında eşek anırıyor. Bana cevap ver diye bağırdım bu sefer "sana cevap vermek zorunda değilim" diye o bana bağırdı. Derken olay böyle devam etti bitti. Sinirimi atamadım evi toparlarken sert sert yaptım yaptığım işleri. Annem "ne bu gereksiz sinirin" deyince açtım işte bayramlık ağzımı bende. "Ben onun yaşındayken onun yaptıklarını yapsaydım o saygısızlıkları yapsaydım nolurdu acaba ağzıma ettin benim azıcık terbiye ver saygı öğret başka bir şey istemiyorum" dedim. Saatlerdir ağlıyor şimdi. Ne bağırdım ne başka şey yaptım. Gayet normal söyledim. Kardeşime de kızıyor bağırıyor beddua ediyor. Ama ona ne yaptıysa bana 5 katını yaptı. Şimdi bile saygı görmüyorum ağır geliyor. Ben ne yapacağımı şaşırdım. Ağzımı açmasam sussam sinirden vücudum kabarıyor, saçlarım dökülüyor. Ağzımı açsam beni günaha sokuyorlar vicdan azabı çektiriyorlar. Ben çok yoruldum gerçekten.

Bölümümü okuduktan sonra anladım ki gerçekten psikolojik desteğe ihtiyacım var. Içimde savaştığım duygularım düşüncelerim kızgınlıklarım bana ait değiller ve onlar gitmeli. Işe başlamadan o desteği alamam maalesef devletin sunduğu doktorlar çok genel geçer yöntemler sunuyor inşallah işimi yoluna koyduğum zaman gideceğim. Çocukluk travmaları insanlarda ne etkiler yaratabiliyor sonuçları ne kadar kötü olabiliyor biliyorum ve kimse onun çocukluktan bilinçaltından gelen şeyler olduğunu bilmiyor.

ya tamam bir şey demiyorum zaten. şımarık ve ufak olduğunu kendiniz söylüyorsunuz ve siz de yirmili yaşın üzerindesiniz belli ki. Biraz daha görmezden gelin, bariz olan şeyler için sinirlerinizi yıpratmayın diyorum. Ve en kısa zamanda ayrı eve çıkın . push ; A

Annene ne yaparsan yap anlatamazsin hatasını da kabul etmez Öylede böylede saygı gormuyorsan bari sesini cikarda varsın öyle saygı gostermesin

sana kıyamam ben ya... annenin bu tavırlarını yaşadığı kötü şeylere baglayabiliyorum bı nevi tepki gibi ama hiç doğru sağlıklı bişey değil tedavi olması gerekirdi.. anneniz sağlıklı düşünebilen bir birey olsa küçük çocuğa öyle laflar etmezdi, şuanb eler yapılabilir ona bakmak lazım tedavi kabul edermi hani psikolojik destek görse iyi olur onun için. yada sen hiç güzel konuşmayı denedinmi hani Annecimmm bak şötyle böyle ben çok üzüldüm geçmişte ve hala üzülüyorum diye derdini anlattınmi? umarım herşey senin için çok güzel olur. bu nesilin sağlıklı annelere ihtiyacı var gerçekten bukadar delirmiş toplum içinde nasil olucak bilmiyorum ama umuyorum ki insAllah olur. :-(

Merhaba... bazen en iyi cevap susmaktır diyeceğim ama çok klişe olacak sanırım... bence hayatınıza bakın işinizi eşinizi ıyi belirleyip kendi hayatınızı kurun. Anne ve babanızı ailenizi seçemezsiniz fakat eş iş kendi hayatınız bunlar seçilebilecek şeyler. omurunuz boyu ailenizle yaşamayacaksınız sonuçta. Takmayın bu kadar. Ne derlerse desinler sağ kulaginizdan girsin sol kulaginizdan çıksın. Iyi bayramlar...

Psikolog ya da psikiyatr onu anlayamazmış onlar ne bilirmiş... Hep böyle der maalesef kesinlikle kabul etmiyor. İster yumuşak konuşmaya çalışın ister sert konuşun o konuşma heeepp kavgayla biter. Asla eleştiremezsiniz kötü huyunu söyleyemezsiniz o hep haklıdır. Eğer eleştiri yaparsanız "yaa tabiiiii bu dünya böyle besle büyüt ahh ahh.." tarzı başlar hemen. İnsanlarla konuşurken laf sokar. "Bakmaazz bakmaz elden ayaktan düş evladın olsa sana bakmaz herkes nankör bu dünyada" vs vs konuşur durur. Hastalandı evin tüm yükünü aldım üstüme gık demedim. Ama işte kötü benim hep ben olacağım sanırım. Bayramın ilk günü daha bir ağır geldi... yazarhanim35 Yazar

açacaksın ağzını canım başka türlü anlamaz laftan bu çocuk belli o sana 1 mi bağırıyor sen ona 5 bağır P

Kiyamam birak aglasin annen Bazi kadinlar beceremiyor anneligi Size yazik degil mi? Insallah iyi bir is bulur kendinize bir hayat kurarsiniz uzakta

Yapacak çok bir şey yok bir an önce ise başlayıp mümkünse evden ayrilin ya görmezden gelin

Ne yalan söyleyeyim annenizle bağırmadan konuştuğunuza inanmıyorum. Bir de küçük kardeşinizi kıskandığınızı dşünüyorum ki hakkınız var. Ona yapılan ilgi alaka size gösterilmemiş sizi hor görmüşler. Şu saatten sonra kimseyi değiştiremezsin. Senin üzerinde kalanlardan kurtulmaya bak çünkü yazdıklarından anladığım kadarıyla tahammülsz ve öfke kontrolü olmayan birisin. Allah yardım etsn.

Gayet normal sordum nerden buldun diye çünkü bir sonraki sefer ona sormadan kendi eşyamı bulmaya çalışıyorum. Bir değil iki değil üç değil kaç oldu sayamıyorum artık eşyalarımı arayışım. Taş olsa emin olun çatlardı. Herkes de çocuğun gayet şımarık ve laf dinlemez olduğunu söylüyor. Bu ilk değil ki teşekkür edip susayım. Ben yaşamıyor muyum evde eşyamı bir yere koyma hakkım yok mu? Ya da her gün bir eşyamı aramaktan bıkmak gibi bir hakkım. Ve o kullandığım lag halk arasında gayet kullanılan bir tabir. Okuduğum okulla bağdaştırmak hiç aklıma gelmezdi. Sabır sınırı kalmama olayını Allah yaşatmasın hiçbirinize. Basit cümlelerim ile tam olarak anlamanızı hissetmenizi elbette bekleyemem. Ama emin olun gerçekten doldum taşıyorum hala doldurmaya çalışıyorlar beni... P

Değişeceklerini zannetmiyorum, sizin bundan sonra yapacağınız işe girin ve hayatınızı kurun.

Bu yaşadıkların çok ağır, çocuk halinle travma oluşturmuştur sende. İş bulup evden ayrılmaya çalış, birde mutlaka psikolojik destek al, tek başına halledemezsin bi şekilde bakış açını değiştirmelisin, olanları yaşadıklarını affedip nefret yükünden kurtulman lazım ki biz ne desek boş, psikolojik destek almalısın Allah yardımcın olsun

Hayata yeni bir başlangıca ne dersin... Lütfen işini bul ve ayrı eve çık, Gerektiğinde görüş Hayatına yanlış kişileri dahil etme Ve daima iyi ol

Birak aglasin, buyuk ihtimal vicdan muhasebesi yapiyor, sen hic vicdan azabi cekme.