canım benım ya cok kotu bır duru bende alevıyım aslında bu kadar katı olmaz alevıler ama anlamadım hakkınmda hayırlısı olur umarım Son düzenleyen: Moderatör: 19 Şubat 2012

aynisini yillar once bende yasadim!! aleviyim o kiside sunni ydi, istemediler istenmedim, egerki ailen gercekten sert bi sekilde karsiysalar birak oluruna ailen senin herzaman yaninda oldu bu zamana kadar bundan sonrada olcak bunlari bosuna cikartma nankorluk olur bence aileni kirma ya riza et yada vazgec,

eğer sevdiğin kişiyle mutsuz olucaksan bile bunu yaşayarak tecrübe etmek gerek. ailen ne kadar diretirse diretsin 4 senede unutamadıysan bundan sonra unutman zor gibi. ikna etmeye çalışmaktan başka çaren yok. Allah yardımcın olsun.

canım beetznim kesinlikle ailen farzetki evlendin mutlusun sonra baktın olmadı ilk gidecegimiz yer baba evi insan evlenince ailesine çok ihtiyac duyuyo eşinle kavga ettimi benim arkamda ailem var diye biliyosun ama öbür türlü çok zor ailenin kıymetini bil istemiyolarsa vardır bi bildikleri Nadiaa devrim sehitleri olumsuzdur tek ayak

katılıyorum.. biz onlar böyle yaptıkca birbirimizi daha da çok seviyormuşuz gibi geliyor, o herşeye rağmen yanımda olduğunu belirttikce, beni daha da çok düşündükçe çok daha sviyorum.. Jumblante

5 yıl önceydi, lise 3 gidiyordum.. staj döneminde sevdiğim ile tanıştım.. ben liseye gidiyordum oda orda staj yapıyordu ben 15 o 17 yaşındaydı.. 3,5 ay sonunda ailem öğrendi.. ben aleviyim o sunni, ben okuyorum o çalışıyor lise 2 terk.. istemediler.. telefonumu aldılar, okul dışında hiç bir yere göndermediler, ben telefon ve hat aldım babamlardan gizli, ailem hattı buldukça yenisini aldım.. babamla 2-3 ay konuşmadık.. ki o kadar düşkündüm ki babama.. bunu bilen sevdiğim, beni senden soğudum gerekçesiyle terketti.. biliyordum içten içe ailemi daha fazla üzmiyim diye terkettiğini ama işte.. 4 yıl geçti, hayatıma onca erkek girdi, onu unutmaya çalıştım nafile.. onu unutamadım.. ve bu yazın, facebookdan konuşmaya başladık, şuan ben üniversiteye gidiyorum, oda hırs yapmış babamlara inat çok iyi bir işyerinde herkesin saygı duyduğu gıptayla baktığı insan olmuş.. 4 ay geçti ailem tekrar öğrendi.. annem bi mektup yazmış mektupta; ya onları yada sevdiğimi seçmem gerektiğini, cenazelerine bile o çocuğu istemediklerini, bizim dengimiz olmadığını yazıyor.. aileme 4 yıl önce lisedeyken, onunla tanışmalarını istediğimi söylemiştim, Babam o çocukla bu evden herhangi biri tanışırsa eve almam onu dedi.. anneme de seni boşarım demiştii.. sevdiğim annem ve babam daha üzülmesin diye bensiz kaldı.. 4 yıl boyunca bana günlük yazmış.. okudum hepsini teker teker.. Güneydoğuda askerlikteyken çatışma yı bile şehit düşen arkadaşlarını bile anlatmış.. napayım şimdi. annemler mi.. Canımdan çok sevdiğim mi?

biz çorumluyuz.. alevi katliamlarını duymuşsundur.. ordan kalan bir acı var amin cümlemiz için.. K

Ailelerin boyle secenekler sunmasi cildirtiyor beni. Insan ailesinden baskasini elbettee secemez. Boyle bir kiyaslama olamaz bile. Onlarinda kendilerine gore hakli sebepler var bence ama inatlasarak olmaz bu boyle. Hem sizi hemde kendilerini uzerler yok yere. Oysaki karismasalar belkide iliskinizde yurumeyecek kendi kararinizla ayrilacaksiniz. Bir zaman sonra inatlasmaya da biniyor ne yazikki iliskiler.

Konu içeriği nedeniyle "Aşk hikayelerimiz, dertlerimiz" başlığına taşınmıştır.