Aynen bende arkadaşa katılıyorum anksiyete bozukluğu. İlk önce tedavi olmaktan başlayın. Aynilarini yaşadım. Bir gece önce karar verdiğiniz bir hedef ertesi gün saçma gelebiliyor ve siz hayattan yılmış gibi hissediyorsunuz.

Zaman zaman böyle hissedilmesi normal aslında. Verdiğiniz örneklerden yola çıkarak, mesela bugün oğlum ilk defa köfte yedi ve ben çok mutlu oldum

İnsanlar hayatlarını da mutfak tezgahlarını cifle köpürttükleri gibi köpürtüyor, tabii izleyicileri olduğu müddetçe. Onları takip edip herkes mutlu benim içim neden sıkılıyor diye düşünmek bence sizi daha çok bunaltacak. Hedefleri, hayalleri olmadan yaşanmaz tabii ama ya şöyle olursa diye bin bir şey düşünerek de yaşanmaz. İnsan öyle bir varlık ki en kötüsünü de yaşasa adapte olup çözüyor her şeyi. Hele bi olsun o zaman düşünürsünüz. Eğer hayat kalitenizi düşürüyorsa bir yardım alın, yok dönemlik bir şeyse meşgul edin kendinizi;seveceğiniz şeylerle uğraşın. Hayata bir kez geliyoruz. Her günümüz çok değerli, kıymetini bilip keyfini çıkarmak lazım.

Aynı ben... Bu benim başıma gelirse ne yaparim? Düşüncesi yüzünden ot gibi yaşıyorum. Anı yaşamak mümkün değil... hamileyim soruyorlar bebek hareket etti mi? Ben bilmiyorum mesela hareket etti mi etmedi mi? şu anda degilim çünkü aklım gelecekte... Tedavi oldum. Ilaclar iyoydi... Sonra biraktım tekrar bi travma ve ben başa dondum. 6 senedir başa dönüyoru...

En yakın psikiyatri... maydanozsuyu My little sunshine🌞 Anneler

Bir kase çekirdek ve bir bardak çay koy kendine, varsa yola bakan bir balkonun, otur citle, yudumla çayını ne dert ne tasa sıkıntılar uçup gider

Sebze yemegi veya salata yese dunyalar benim olacak.

Anksiyete kokusu alıyorum buram buram.

Benim bazı dönemler nefesim kesiliyor gibi olur. Tamamen psikolojik. Herşey boş gelir. Dünya dar gelir. İnstagram ne saçma bi yer. Her yer köpük. Hayallerimi, hedeflerimi sıraya koyamam. Domestos beyinli olayım der Olmadı makineye bulaşık dizerim. Boşlukta öylece beklerim. Neyi beklediğim de belli değil. Ya yaklaşan bir felaketi ya da içime doğacak o gücü. Felaket senaryoları yazarım. Ahh şu başıma gelince ne edeceğim ben derim. Nefes almak istiyorum. Kararlı olmak, hedeflerimin peşinden koşabilmek, Bir yerden başlamak. Ve çizdiğim yolda huzurla nefes alabilmek. Huzur ve nefes çok değerli. Bu olay bedenin sağlıklı bak susta şükret olayı değil. Şükrediyorum. Siz huzurlu olabilmek için neler yapıyorsunuz? Kendinize çizdiğiniz hedefleriniz var mı? Bu yolda hiç ilerlediniz mi? İnstagramda kadınlar tezgahı köpüklüyor ohh mis oldu yazıyor. Ciflendi ve mutlu. Makineye bulaşık dizmek yetiyor mu? Ya da akşama kuru fasulyenin yanına bulgur mu yapsam diye düşünmek? Zihnim çok bulanık. Bu konudaki değerli fikirlerinizi almak istedim... Konu ne onu da bilmiyorum