Ben de öfkeli bir insanım hatta düşündüğümü söylemekten çekinmem ama kimseye hele de eşime tartışırken saygısız kırıcı laflar etmem. Bu bence başka bir sorun öfke probleminin de ötesinde. Size ne tavsiye versek durumun değişeceğini sanmıyorum çünkü zaten sakin kafayla düşününce yaptığınız şeyin yanlış olduğunu biliyorsunuz. Şunu unutmayın "istediğini söyleyen istemediğini işitir" ileride duyacağınız şeylere, söyledikleriniz yüzünden katlanmak zorunda kalacağınız şeylere hazırlıklı olun çünkü kimse uzun vadeli böyle bir durumu idare etmek zorunda değil eşiniz de sizi kırmaya başlayabilir o evlilik de ne kadar sağlıklık kalır tartışılır

Evet ortamı terk etmek çok iyi olur. Ben genelde diyeceğimi deyip öyle terk ediyorum salak gibi ama başından uzaklaşmak önemli.

O zaman kağıda dökmek mantıklı. Sonra yırt at farkında olman bir artı bence bu sebeple yol kat edeceğini düşünüyorum. Bendeki sinir de fena bu arada. Yalnız benim pms de pik yapıyor bunu biliyorum. Senin regl psikolojin ne durumda? O zamanlar daha fazla mı yoksa hep mi sinir var?

Doğuştan sinirli bir insanım ama kavga eder miyim bağirıp çağırır mıyım hayır ozellikle eşimle sessizleşirim içeri giderim içimde geçenlere gelirsek sonu boşanmaya gider kendimi böyle eğittim ben cevap vermiyorum asla konuşmuyorum :) yoksa genel yapım hepinizdem nefret ediyorum asabiliği

Biz de insanız :) Loser9 Düzelicez inşallah, şu olaylar bi bitsin. Anneler

Çok çok zor olsa da o an sesli konuşmayın. Susun. Ortamı terk edin. Gidin ellerinizi yıkayın yüzünüze su vurun. Günlük tutun. Yazıya dökmenin inanılmaz faydası var. Benim 2009dan beri tuttuğum 6 defterim var. En çok ne öfkelendiriyor mesela sizi? Madde madde yazmaya çalışın. Bunlardan hangileri değiştiremeyeceğiniz, sizin kontrolünüz dışında olan şeyler? Müzik de beni inanılmaz gevşetiyor. Açıyorum rahatlatıcı doğa sesleri, uzanıyorum yatağa, kendime telkinde bulunuyorum.

Yani mum dibine ışık vermez diyorsunuz psikolog olarak Aşırı sinirlenmenizin sebebi olay değil, biliyorsunuz. Olayın sizde yarattığı etki. Eşiniz çorabını salona attıysa, o çorap değil olay, önemsenmediğini düşünmek, hep böyle olacağını varsaymak vs vs. Bu yüzden yıkmak istiyorsunuz ortalığı, çok düşünmekten. Ve evet, bu problemi yenmezseniz özellikle 3 yaşından sonra çocuğunuzla çok büyük problemleriniz olacak. Çünkü benim gibi süper sakin bir insan sinirden kendini kaybediyorsa hali hazırda öfke problemi olana çok geçmiş olsun. Sürekli ileride şöyle olursa, böyle yaparsa, beni dinlemiyor, zaten babası da sallamıyor vs diye gidecek bu. Çözüm? Düşünmeyin ve ortamı terk edin. Eşinize söylediniz bir şey, anlamadı mı, cevap mı veriyor, sizi itham mı ediyor, çekin gidin. Amaaan ne halin varsa gör deyip dikkatinizi dağıtın. Tepkinizi susarak, muhatap olmayarak verin. Evlilikte kazanan olmaz. Ama anne baba sürekli kazanmaya çalışırsa kaybeden çocuk olur. İnanın bir süre böyle davranınca düşündüğümüz gibi tepemize çıkmıyor erkekler. Tam tersine daha dikkatli oluyorlar.

Beni her önüne gelen, kolay öfkelendiremez ama sevdiğim, hayatımda yeri olan insanlara daha kolay öfkelenebiliyorum, çünkü "Bu huyumu bildiğiniz halde neden özen göstermiyorsunuz?" diye ekstra sinirlenebiliyorum. Artı bipolar hastasıyım, öfkelenince neler yapabileceğim sanırım daha anlaşılır olmuştur. :) Bu yüzden, sosyal ilişkilerim için vaktinde, öfke kontrolüm üzerine baya çalıştık. Eşyalardan çok çıkarırdım öfkemi, eşime öfkelendiğimde tabak çanak elime ne geçerse yerde parçalanırdı ki hamileliğimde sigara bırakma ile ekstra gergin hissettiğim mini bir dönem vardı, eşimin üzerine sandalye fırlattım. Elbette bu kontrolsüzlük hali beni yıldırmadı ve salt sevdiklerimi incitmemek değil, karakterimi daha da geliştirmek, olgunlaştırmak istediğim için üzerine daha çok eğildim, gerçekten kendimi aşmayı istedim. Eşya fırlatmaları bıraktım, yürüyüşe vurdum kendimi, kah duşa girip kafamdan aşağı su indirdim. Bunu öyle bir yaptım ki bir yandan nefes alıp verip saydım 15-20ye kadar, bir yandan kafama buz gibi su indirdim. Psikoterapiler de oldukça işe yaradı, bir şeyde haklı olmam-yenme isteğim öfkemi körüklüyor. E peki tartışmada eşimi yensem ne olacak? Ya da haklılığımı ispatlamanın yolu tepinmek mi? Sakin kaldıkça, bu hali sevdim, alıştım. Kanıma dokunan bazı istisnai şeyler harici, doğru düzgün öfkelenmiyorum bile. Öfke kontrolü denilen şeyi, öfke duyduğum şeyleri azaltarak yaptım, bunun için daha açık fikirli, daha anlayışlı bir yol benimsedim. Öyle kabul ettim, beklenti azalttım ve hatta "Ya benim kadar zeki olmayan birinden, neden bunu anlamasını bekliyorum ki" bile dedim. Anlayacağınız, duygularımın yapıştığı düşünceleri ayıkladım, düşüncelerimin yönünü değiştirince, davranışlarım da değişmeye başladı.

Anneannem hep der ki ; sinirlenince 10'a kadar sayın, öyle konuşun. Deneyebilirsiniz, ben bir de derin derin nefes alırım. Dikkatim dağılıyor o şekilde sanırım bilmiyorum ama büyük oranda aştım. Benim sorunum çok çok zor sinirlenip, sinirlenince eşya kırmak. Dediğim şekillerde kontrol edebiliyorum. Aman söylediğiniz sözlere dikkat edin, insan bazen yıllar geçse de unutmuyor söylenenleri. Karşınızdakinin yerine sadece bir an için kendinizi koyarsanız, zaten kıyamazsınız. Gerçi kime ne anlatıyorum, psikologsunuz siz, benden daha iyi bilirsiniz elbet :) Sevgiler...

Haksızlığa uğrama duygusu mesela, aşırı öfkelendiriyor beni. Sorun şu aslında, ben biliyorum ortamı terk etmek, yüzü yıkamak vs. Ama insan tartışma sırasında hımm şu anda öfkelenmeye başlıyorum gideyim yüzümü yıkayayım demiyor. Hani o anı yakalamak önemli, onu başaramıyorum.

Yardim istemeniz icin bir sey demedim ki olabilir. Orada babam yüzünden demissiniz ona yazdim. Ama ne kadar olmasa da bu ofke problemini icinizde çözmeyi gosterecek yollar göstermişlerdir uygulamada hata var sanirim.

Arkadaşlar selam. Ben 2 yıllık evliyim, bir bebeğim bir de kedim var genel olarak mutluyum çok şükür ama genel olarak öfkemi kontrol etme problemim var. Özellikle eşimle tartışırken öfkelenince çok kırıcı konuşuyorum hatta saygısızım evet, taşlayabilirsiniz. Ben de diğer insanlar gibi normal bir şekilde tartışabilmek istiyorum. Ama bu sorunu yaşayanlar bilir, öfkelenince içimde bir şey beni yırtıyor sanki patlamak istiyorum. Rahatlamak için ya bağırıyorum ya da kötü sözler söylüyorum. Gerçi bebeğim doğduğundan beri bağırma pek kalmadı uyanır vs diye ama bu sefer de saygısızca konuşuyorum. Daha da kötüsü bebeğim büyüyünce ona da bağırırım, kızarım diye korkuyorum. Aslında terapi alacaktım bunun için ama araya korona girdi ve ben online terapi taraftarı değilim açıkçası. Ben de psikoloğum bu arada ama şu an bebekten dolayı çalışmıyorum. Sorum şu, bu problemi yaşayıp aşan oldu mu? Tamam belki Budist rahipler gibi olamam bu saatten sonra ama öfkemi kontrol edebilmek istiyorum. Mesela bu konuyla ilgili okumalar yapan faydasını gören oldu mu? Varsa tavsiyeniz alırım. Terapi şu an alamam yüz yüze terapi tercih ediyorum çünkü. Terapi dışındaki önerilere açığım. Not : çocukluğumdan beri var olan bir sorun bu, dönemsel değil yani, yıllardır yaşıyorum babamın eseri maalesef.

Kendimi okudum, önerileri takip etmeye geldim

Eskiden çok kontrolsüzdüm ben de. Artık sinirim kalmadı, hayat beni pambik gibi yaptı seve seve =) Nadir de olsa öfkelendiysem bulunduğum ortamı terk ediyorum, mümkünse evden, değilse öfkelendiğim kişiyle bulunduğum odadan çıkıyorum. Hiç konuşmuyorum sakinleşene kadar. Çünkü öpeceğim yüze s çmak istemiyorum =) Eski nişanlımın kafasında bir kere bardak kırmış, bir kere de kafasından aşağı makarna dökmüş bir insandım. Şimdi eşime 6 senedir bir kez "gerizekalı/ aptal/ lanet olsun / b k suratlı" vs bile demedim. Terapi de almadım. Kendi kendimi törpüledim olabildiğince. Şimdi köpük gibi 5 dk da sönüyor öfkem de zaten. Öyle doldurmuyorum kendimi.

İşe yarıyor mu gerçekten? Öyleyse denerim. can09e Nirvana Anneler

Nasıl ya hem psikolog olup hem de ne yapacağını bilememek. Terzi kendi söküğünü dikemez tam da bu duruma deniyordu galiba. Yine de şeyi merak ettim. Eşin ne diyor bu duruma. O da öyle mi? Susar mı? mor delisi

Bazı insanlar kavgadan besleniyor. Iltifat onlara hakaret gibi geliyor. Kötü davransan daha ciddiye alanlar oluyor. 26 yaşıma kadar herkes iyiliği hakediyor sandım herkese iyi davrandım. Kullanan da oldu kıymet bilen de Artık bakıyorum karşıdaki neyle besleniyor sevgiyle mi kavgayla mi istediğini veriyorum o da doyuyor ben de nedense acayip huzurluyum. ❤❤❤

Psikolog olduğuna emin misiniz diyen arkadaşlar karşınızda ki bir insan ve doğal olarak mükemmel olmasını bekleyemezsiniz. Bazen çok iyi olduğumuz konularda bile destek alma ihtiyacı hissederiz çünkü nasıl yapacağımızı bilemediğimiz zamanlar olabilir. Ayrıca psikolog kendine değil başkalarına destek olma konusunda uzmanlaşmıştır. Bu nedenle bu saçma düşüncenizden vazgeçin. Öfkenizi yenmek istiyorsanız öfkenizi kusun. Kendinize vakit ayırın ve yalnız kalın. Ve kendinizi karşınızdaki kişinin yerine koyun.

Hmm anladım. Yani ne bileyim böyle bir konuda kitap tavsiyesi falan sormanız garip geldi de bana. Aslında bizim size sormamız lazım ne okuyalım diye İnşallah çözersiniz sorununuzu can09e Nirvana Anneler

Çok kötü bir insandı, çok kavgacı, öfke kontrolü olmayan. Ben de onunla mücadele ederken ona benzedim işte yıllar boyu.

Anneme ve eşime karşı. Tam olarak bulamadım sebepleri. K Kestane

Neden peki?Yani neden esiniz ve anneniz

İşin uzmanı sizsiniz zaten. Tabi çalıştığınız yaş grubunu ya da uzmanlaştığınız konuları bilemiyorum ama genel anlamda bu sorunu yaşayan bi birey ne yapmalı noktasında buradaki pek çok insandan daha yeterlisiniz aslında. Online terapiden verim alamayacağınızı düşünüyorsunuz ama uzman koltuğu başka, danışan koltuğu başka. Bence ön yargılı davranmadan bi şans verebilirsiniz. Ki pandemiye ragmen yüz yüze görüsmeler de devam ediyo diye biliyorum. Onun dışında öfkeyi başka bi şeye kanalize etmeyi deneyebilirsiniz. Fiziksel efor sarfetmek iyi gelir diye düsünüyorum. Tepeniz atmaya başladığında çıkıp yürüseniz mi acaba şöyle hızlı hızlı? Yürüyüş dönüşü konuşursunuz ne konuşmak istiyorsanız. Yaşadığınız yer müsait mi saat geç bile olsa söyle bi yarım saat yürümeye? Sorunun kaynagıyla yani babanızla yüzleşmeyi deneyebilirsiniz sonra. Öfkenizi kusmaktan ya da hesap sormaktan bahsetmiyorum. Hak etsin ya da etmesin onu da kendinizi de rahat bırakmak, geçmiş suçlardan azat etmek, affetmek iyi gelebilir. İnsan hayatının bi noktasında adalet sağlanmadı, hesap kapanmadı hissine saplanıp kaldıkça bütün hayatı o hissin etrafına çekilip kendi içine çöküyo. O histen kurtulmak için öfkenin kaynagına öfkelenmeyi bırakmalısınız belki de. Tabi buraya yazmak birkaç saniye ama yapması o kadar kolay değil biliyorum. Yine de bi yerden de başlamak lazım. Öfkelendiğinizde normalde eşinize söyleyeceklerinizi ve o an ne hissettiğinizi bi yere yazıp sonra da koltuk değiştirip sanki danışanınızın notlarını okur gibi kendi yazdıklarınızı mı okusanız acaba? Birincisi yazmak gercekten iyidir. O havaya karıştığını sandığınız kötü sözlerinizi bi kagıt parcasında kalıcı görmek, esinizin aklında da kagıtta kaldıkları gibi kaldıklarını bilmek bi farkındalık yaratacaktır. İkincisi role play bazen çok işe yarar. Gerekirse tiyatral bi hava verin hatta. Ciddi ciddi önce bi sandalyeye oturun danışan olun, sonra tam karşısına oturun uzman olun. Bakalım ne olacak... İlk aşamada aklıma başka da bi sey gelmedi ama dedigim gibi isin uzmanı sizsiniz. İnanıyorum ki halledeceksiniz de.

Psikolog olarak bu sorunun cevabı sizde zaten. Nasıl aşacağınızı da en iyi siz bilirsiniz bence, ama gerçekten aşamıyorsanız yardım alın elbette. Çocuğunuz da sizi rol model alacak ileride

Ayni dertten muzdaripim bende, ama asla alsa sakinlesemiyorum. Yani sinirlendigim seyde sinirimi bosaltamadiysam aradan 10 gun gecse ilk gunku tazeligi ile patlayabiliyorum.

Bakıcam çok teşekkür ederim

Hahaha evet ama bir o kadar da hassas ve ağlak bir insanım siz de oylesinizdir kesin, bu dünya hassas kalpler için cehennem

Dediğim gibi ben zaten bu sorunu aşmış insanlara soruyorum, psikolog olmak buna engel değil ki. Hem meslekten arkadaşlarıma bu sorunu açmadım hiç. Teşekkürler inşallah.

İnşallah aşarım çok teşekkür ederim.

acik ogretim psikoloji mezunu musunuz? ya da apartman universitelerinden birinden mi mezun oldunuz?

Doğumdan sonra regl öncesi daha sinirli olmaya başladım. Üç gündür gecikiyorum ondan iyice arttı sanırım. K Kestane

Bu benim. Disardan bakildiginda sakin biri gibi gorunurum ama ozellikle en yakinlarima, esime karsi cok tahammulsuzum. O da benim tam tersim. Kavga ederken kendini adeta kapatiyor. Bana hic cvp vermez. Bu da beni iyice cileden cikarir. Kendi ksndime soylenir durur, bazen damarina basmak icin. olmayacak seyler soylerim ve bu beni her zmn haksiz yapar. ana konudan yzsklasip bnm ne kdr sinirli biri olduguma odaklaniriz. Onerileri ben de okuyayim bari.

Çok sevdiğin ve asla seni bırakmayacağını düşündüğun iki kişiye... Zaten kaybetme korkusu yasasaydin yapamazdin

İşte bunu nasıl başardınız yani bana pratik öneriler lazım ne yapabilirim somut olarak

Öncelikle kendinize 'Aman boşver canımı sıkamam herşey olacağına varır' demelisiniz. Mesela ben ev dağınıklığından arada patlıyordum şimdi aman boşver be kızım kendini sinir hastası etmeye değmez kalsın halin yoksa 3 gün sonra yaparsın diyorum. Bir de beden yorgunluğu iyi geliyor sinirlenecek hal bırakmıyor insanda. Koşun, yürüyün, değişik ev egzersizleri yapın ya da kocanızı atın yatak odasına stresinizi sevişerek çözün. Şaka yapmıyorum valla. o saatten sonra onda da sizde de sinir stres kalmaz. Bi gün en kızgın anında yatak odası de boyut atlayacaksınız Sonrasında konuşmak çok daha kolay olur. Bi orta yol bulursunuz. Arada kendinize de zaman ayırmayı unutmayın hoşlandığınız bir uğraş edinin. Bu örgü örnek olur, kitap okumak, resim çizmek, yemek yapmak vs çoğaltılabilir. Hem kendinize hem evliliğinize hem de evladınıza öfke patlamalarınızla geri dönüşü olmayan zararlar verebilirsiniz ki siz bunun bilincinde aklı başında bir kadınsınız.

Bende durdukyere aklıma geçmişte olan bi durum gözüme gelip eşime bagırıyorum oda susuyor sustukça daha cok bagırıyorum sonra pişman oluyorum.

Bu konuda progresif kas gevşetme tekniği çok etkili tavsiye ederim. Nette bu tekniği isterseniz bir araştırın. Ben stresli olduğum zaman evde kendi kendime yapıyorum.

Evet ben de ağlak bi tipim. Ama aynı zamanda çok neşeliyim. Sanırım benim sorunum yoğun duygular, daha stabil olmalıyım belki de. Loser9 Düzelicez inşallah, şu olaylar bi bitsin. Anneler

İşte benden farklı biri olmamı istiyorlar. Sanırım ondan kaynaklanıyor. Sanki kendileri benim istediğim gibi birileri de Ama ben çoğu zaman onları oldukları gibi kabul ediyorum. Kaç yaşıma geldim annem hala şöyle olsaydın böyle olsaydın

Teşekkür ederim, bazı insanlar çok garipsedi bunu psikologları ne sanıyorlar merak ediyorum. Loser9 Düzelicez inşallah, şu olaylar bi bitsin. Anneler

İşte bunu ben de biliyorum ama uygulamakta sorun yaşıyorum. Pratikte neler yapabilirim mesela havali- Ömür sanıldığı kadar uzun değil... tek ayak

Şöyle olsaydn böyle olsaydın şunun gibi olsaydın şunun kızı böyle iyi falan çocuklukta kalmadi mi sizin:)

Budist rahipler Valla ben de sinirli bir insanim, ortami terk ediyorum kendimi susturmak ve frenlemek icin Kendi kendime konusurum, artik sokakta da oyle yapiyorum, neyse ki maskeliyiz deli oldugumuz belli olmuyor

Öncelikle teşekkür ederim baya uğraşmışsınız. Evet benim alanım değil pek ben daha çok çocuklarla çalışıyordum. Yazmak iyi fikir aslında bunu ben de düşünmüştüm ama birilerinin yap demesine ihtiyacım var sanırım. Babamla ilgili pek düşünmüyorum, görüşmüyoruz zaten. Ama evet düşününce öfkeleniyorum çünkü 4 çocuklu bir aileyi mahvetti resmen. Bendeki öfke sorunu hep ondan kaynaklı. Küçüklüğümden beri bir gün kavga çıkarmadan duramazdı. Özellikle annemi aşağılaması, şiddet küfür vs uygulaması beni delirtirdi gözüm dönerdi. Ben kaç kere babamı öldürmeyi düşündüm ergenlikte, o kadar diyeyim size. Maalesef bazen böyle huylar insana bir lanet gibi yapışıyor. Ondan sonra kurtulmak için çözüm üstüne çözüm arıyoruz.

Nickindende anlaşıldığı üzere:)

Durumunu çok iyi anlıyorum. Maalesef halen bende aşamadım bu öfke sorununu. Beni en çok yıpratan nişanlım oldu. Şu aralar çok bir şey yapmasada takıldığım şey ufacık olsa bile ellerim buz kesip titremeye başlıyor, kalp atışım hızlanıyor ve direkt ağlıyorum. Siz çok yıprandınız mı? Ondan dolayı mı böyle bilmiyorum ama ben çok yıprandığım ve birazcık da tahammülüm kalmadığı için böyle diye düşünüyorum. Her ne kadar bende kendimi törpülemek istesemde olmuyor kendime sürekli stres yüklüyorum. Uzun süre öfke kontrolü ve manik depresif bozukluk için tedavi gördüm tam iyi oldum dedim nişanlım girdi hayatıma tekrar başa döndüm. Sonrasında bir daha gitmedim doktora... Şu an her şey güzel ama bir şekilde ilerlemeye çalışıyorum.

Vaayy be psikologlarinda öfkesi varmış demek sizi bu hale getiren hayat bize napmasin

Bilmem, psikolog diyorlar ama Benim alanım farklı öyle diyeyim. Tanıdığım meslektaşlarıma da bu konuyu bu şekilde açmak istemiyorum. Bir uzman yardımı aldığımda da tanımadığım biri olur muhtemelen. . push ; Loser9 Düzelicez inşallah, şu olaylar bi bitsin. Anneler

Estağfurullah. Ben zaten çok kırıcı konuştuğumu biliyorum, eşime bazen diyorum beni bırak git falan diye çünkü kimse öfkeli birini çekmek zorunda değil. Ama düşünsenize bebeğim eşim gibi değil onla hiç bitmeyecek bir bağ olacak aramızda ve ona kötü davranırsam bu onda onulmaz yaralar açar. Çok üzülüyorum, lanet gibi bir şey bu taşıyorum ben de bunu.

Psikolog olduğunuza emin misiniz. Loser9 Düzelicez inşallah, şu olaylar bi bitsin. Anneler

Öfke kötü söz sarf etme bana göre görerek alışkanlık edinilen birşey gördükçe duydukça normal karşılıyoruz Bende öyleydim şimdi daha da az öyleyim Kendimi doğru yerde anlaşılacak şekilde konuşarak düzeltmeyi öğrendim. Bağırmak hakaret ettiğimde sorunu fikrimi anlayan olmadığını görünce Düzgün konuşmayı öğreniyorum

Nick mesaj uyumu Loser9 Düzelicez inşallah, şu olaylar bi bitsin. Anneler

Bu konu bana da farkındalık yaşattı. Bende anneme ve eşime karşı. Ve düşününce neden olduğunu buldum. (Babam vefat etti benim. Ben 14 yaşındayken. Evet o da bende travma yaratmıştır da.) Benden farklı biri olmamı istiyorlar, sanırım bendeki öfke de bu. Babanın sende yarattığı travma nedir tam olarak.

Hayır layıksınız ve baskılanmışsınız Kendinizi kötü eşinizi mükemmel görmek baskılandıgınızın ifadesi Kimler söylüyor size kimler baskılıyor sizi düşünün. Varlığınızı ispat etmek için haykırıyorsunuz

Çocuğun küçükse o yüzden ama büyüyünce ona da yapacaksın üzülerek söylüyorum bunu... Bide o savunmasız onuda kaybetmekten korkmayacaksin ileride... Tabi tedavi olmazsan... Asilamayacak şeyler değil inşallah sizde duzelirsiniz... Öfke en çok kendine zarar... Esin senden uzaklaşıyo eskisi gibi bakmio bile bana saygısı olmayan bırini niye seveyim diye düşünüyorlar muhtemelen. Yani bende öyle oldu... Duzeldikce onlarda düzeldi çok şükür

E siz resmen benim nişanlımdan bahsettiniz? Hatta ben senim aynı zamanda. Hikayede yer, zaman ve kişiler farklı sadece... Anlamayanlar olacaktır ben onlara kulak asmıyorum çünkü insan tecrübe etmediği bir şeyi anlayamaz ve çok kolay konuşur.

Konu sahibi bende malesef sizin gibiydim hatta babamdan kaldığını düşündüm sizin gibi... Sonra psikolog Tülay kök youtobede bütün videolarini izledim malum covidten dolayı destek alamadim... Ama şöyle bi fark var ben sadece eşime karşı saygısız ve kabaydm arkadaşlarıma aileme hiç öyle değilim onuda belirteyim... Neyse terapi videolarını izledikçe sordum kendime eşime bunu neden yapıyorum diye günlerce dusundum ve ben sorunumuzu buldum eşimle oturup bi gün sabaha kadar konuştuk... Eşimde suçlayarak konuşma huyu var. Sebepli sebepsiz beni suçlayarak ve küçük bi çocuğum misali cezalandirarak konuşuyordu ve ben cinnet geçiriyordum adeta... Benim zaten haksızlığa gelemeyen bı yapım var eşimde sanırım küçükken çok suçlanmış bunu bana uyguluyordu. Esim çözüm odaklı konuştuğuma o kadar inandı ki beş aydır falan hiç suclamaz çok dikkat eder çünkü benim o yüzden delirdigime oda ikna oldu inandı sanırım neyse çok fazla uzattım ama sizin sorununuz da böyle bişey olabilir neden ofkeleniyorsunuz nedenini düşünün ve herkese karşı mi boylesiniz

Benim alanım değil pek öyle söyleyeyim. Ayrıca bir psikoloğun da diğer insanlardan öğrenecek çok şeyi vardır muhakkak. Eşim genelde alttan alır ama çok kırıldı çok yıprandı. Ona layık değilim maalesef.

Öfke kontrolüyle ilgili videolar izleyerek, Podcast'ler dinleyerek başlasanız, Kitaplar okusanız. Daha sonrasında belki uzmana görünürsünüz.

Evet ne yazık ki en değerli kişilere yapıyorum bunu. Kaybetme korkusu yok bende genel olarak. Sadece çocuğuma karşı var. Eşime evlendiğimizden beri kaç kere boşanma lafı etmişimdir sayamadım bile. Boşanınca çok üzülürüm biliyorum ama öfkelenince söylüyorum işte, çok üzgünüm.

Öfke günlüğü çok işe yarıyor, hergün not ediyorsun öfkelendiğin şeyleri sonra geriye dönüp son haftaya bakıyorsun. Ortak başlıklar bulup üzerine çalışıyorsun hatta. Farkındalık için ben yapmıştım.

Ah ah ben de aslında öyleyim ve asla bu yüzümü göstermemeye çalışıyorum hemen ortamı terk ediyorum ya bi işe koyuluyorum ya yemek yapıyorum hiç bir şey bulamazsam banyo yapıyorum yoksa o an söyleyeceklerimden ben bile korkuyorum

bende de ayni durum var ama biraz daha farkli. ozellikle deger verdigim kisilerin davranislarina asiri dikkat ediyorum yani mesela normal biri yapsa alinmayacagim bir seyi sevgilim veya babam yapsa asiri aliniyorum ve saldirganlasiyorum. simdi biraz daha torpuledim sayilir. sevgilimle tartistigimizda ben genelde saatlerce soylenirim, kendi kendime homurdanir dururum. cevap versin diye damarina basacak seyler soylerim. cevap vermezse yaaa iste verecek cevabin bile yok, gerizekalisin demek ki falan diyerek seviyeyi dibe cektigim bile oldu. iliskinin basindan itibaren bu boyleydi, sevgilim benim bu tarz butun hareketlerime eyvallah deyince ben biraz daha abarttim sanirim. sonra bir gun bu tartisma karsilikli oldu. benim ona soylediklerimin aynisini o bana soyledi. ben bu sefer citayi bir yukari tasiyip kendisine bir seyler firlattim. bunun uzerine birkac ay ayri kaldik. hayatimda en pisman oldugum andi herhalde yani zamani birkac gun geri almak karsiliginda omrumden birkac yili verebilirim diye dusundum ama nafile tabi. simdi ikimiz de pamuk gibi sayiliriz. bir seye sinirlenirsem duzgunce soyluyorum, canim soylemek istemiyorsa oradan uzaklasiyorum. cunku bagirip cagirmanin hakaret etmenin bana daha kotu patlayabilecegini gordum bir kez. bazen yine kendimi kaybettigim oluyor ama cok zor yani. onceki gibi her gun degil. bu arada ben yaklasik 10 yildir duzenli olarak terapi aliyorum, sorunum olsa da olmasa da iyi hissediyorum. belki etkisi vardir bunlari da konusmustuk cunku.

Kendinizi önceden hazırlıyor olabilirsiniz. Eşinize kızdıgınız konularda laflarınızı kullanmak üzere hazırlıyor olabilirsiniz Benim vereceğim misaller bende etkili oluyor. Onlar önce karşımdakini sakince dinleyip izliyorum Kelimeleri hakaret yada can acıtmak için degil doğru yada yanlış olduğunu kanıtlamak için kullanıyorum Anlamıyor mu Muhatap olmuyorum Üstüme gelip kavgaya dönüşüyorsa aklımda planlı laflarımı kullanmaya başlıyorum Asıl bu huyun adı baskın çıkmak baskın karakterler bu şekilde davranıyor

Psikologsunuz ama her seyi hu kader motifine, ailede ne gördüysek olayına baglamasak mi? Her 3 insandan 2 si tutturdu kader motifi, ailede ne gorduysek muhabbeti gidiyor. Kendini gelistirmek ya da tercihler var hayatta

İşte o durum zaten baş gösterdi. İlk zamanları düşünüyorum, eşim deli gibi seviyordu beni. Burada o ilk zamanların tutkusundan bahsetmiyorum, beni gerçekten hem seviyor hem üstüme titriyordu. Ama ben bunu mahvettim iki yılda. Eşime asla suç bulamam tüm suçlu benim ne yazık ki. Hep beni alttan aldı özellikle ilk sene, sabretti. Şimdi ikimiz de yıpranmış durumdayız. Asıl üzüldüğüm şey bütün kırılmışlığına rağmen beni hala seviyor olması. Ben onu hak etmiyorum, hatta beni bırakıp gitmesini bile istedim düşünün. Çok zor, çok. catlak yumurta

Ne alaka? Asıl oradan mezun olanlar insanlara dokunmayı bilmeyen, kendine bu soruları yediremeyen insanlardır. Öyle bir üniden mezun arkadaşım var, sürekli internette insanlarla konuşur, faydalanır ama psikolog olduğunu söylemez mesela. Bunların mesleğe o kadar katkısı var ki. Gayet iyi bir üniden, iyi bir dereceyle mezunum bu arada. Loser9 Düzelicez inşallah, şu olaylar bi bitsin. Anneler

Teşekkür ederim yatak odası iyi geliyor gerçekten can09e Nirvana Anneler