Bende de var o his. Özellikle birisi araba yolculuğundaysa. Anlıyorum

Aaa aynı ben. Kardeşim kapıda ayakkabısını giyse merdivenden ayakkabıları toplarim. Takılıp düşmesin diye veya arkadaslariyla ciksa beni seviyorsan arabayi 120den fazla kullanmazsin derim. Cikmadan hep operim sarılırım belki bidaha goremem diye. Tovbe tovbe. babam ise gider vardimi diye ararim. Abim 4 saat online olmaz ararım. Rüya görürüm yeğenimi görmek isterim. Ama hiç akıllı işi değil beni çok huzursuz ediyor. Herkes evde otursun istiyorum. Benden başka oturan yok

Hickimseyi cam fanusun icine koyamazsin. Zaten herkes de senin gibi dusunse hayat cekilmez olur. Unutma elbet bir gun hepimiz ölecegiz korumaya calistigin ailende de ölücek. İnsanlari evin icine hapsederek bunu önleyemezsin. Bol bol dua et onlar icin ve kendi hayatini yasa.

Bende sadece kaza ile ilgili vesvese oluyor, eğer annemler ben olmadan şehir dışına arabayla gideceklerse onlar gelene kadar rahat edemiyorum

benim de hayalimdir bes katli binamiz olmali. annem babam ilk katta digerlerinde 4 kardes oturmak hayal iste.

Korku mu desek vesvese mi desek bende soyle dusununce isin icinden cikilmaz hal aliyor.. bu huyumu sevmiyorum. Dusuncelerde boguluyorum sanki... herkese herseye yetismeye calisicaz.. bu imkansiz ama dusunmedende alikoyamiorum... bi de kendi kendi mi de cok korkutuyorum... nedden boyleyim bilmiorum zamanla artti bu hallerim

Hemen hemen ayni sorunlar bendede var.. yanliz degilsin cnm.. uzmana basvur cnm.. panik atak + okb takinti olabilir.. kendimden biliyorum.. is'ten eve gelene kadar acaba soylemi? Acaba babam nasil? Acaba annem nasil? Nisanlim uzaktan gelir kesin kaza yapacak Allah korusun!!!! Biktim bu tip seylerden.. kafadan kontak oldum artik.. ben yillardir tedavi goruyorum.. donem donem azalip geri geliyor.. N

Sizin durum biraz ileri düzeye ulaşmış maalesef. Destek almanızı öneririm

Ben de böyleyim ve bu yüzden çocuk yapmaya hiçbi zaman cesaret edemiycem

Ben de özellikle babamı kaybettikten sonra böyle oldum. Ama bu kadar ileri boyutta değil çok şükür ki.. Böyle yaşanmaz zeholcüm yardım alman faydali olabilir.

Kaygı bozukluğu yanılmıyorsam bu yaşadığınız. Tam anlamıyla tedavisi var mı bilmiyorum, ben atlatamadım. Ama azalma, gerileme oldu yardım aldığım için.

Bir tık ötesi panik atak

Bu his sizde var mı? Beni çok yıpratıyor. Hayatta en korktuğum şey annemi ve babamı kaybetmek... Babam anneme göre vucut olarak daha çok yıprandı aşırı sigara içiyor ve nerdeyse nefes alamıyor. Babam mesela şuan işte. Sanki kötü bişey olacak gibi hissediyorum. Evde olsa bu his olmuyor müdahale ederim gibi geliyor. Mesela teyzemler arabalarıyla konaklaya konaklaya gezerler tatil yaparalar. Aklım hep onlarda kalır birşey olacakmış gibi. Yaşadığımız şehre gelince derin bi nefes alırım. Sanki Allah korusun kaza yapacaklar haberde karşıma çıkacaklar gibi hissederim. Arabada ben olsam mesela bunu hissetmem. Anneanneme giderim bikaç günlüğüne, annem bıçağı hor kullanır. Elini kesmiş midir bileğine gelmiş midir? Erkek kardeşim metroya biner, şehrin bazı meydanlarına gider arkadaşlarıyla buluşmaya. Allah korusun terör saldırısı olur mu? Bomba patlar mı? Ama o meydana ben gitsem sanki olmaz gibi gelir. Mesela şehir dışına çıkarım. Acaba büyük istanbul depremi olur mu? Tüm ailemi kaybeder miyim? Bu sorular çok geliyor aklıma. İstanbulda olsam bu depremin endişesini yaşamam üstelik. Şimdi babam işte. Keşke eve gelse. Olmadığım her yerde sanki kötü bişey olacak hissi taşıyorum. Sevdiklerimi kaybetmekten ölüm kadar korkuyorum. Var olmadığım heryer hakkında yazdığım senaryolar beni çok mutsuz kılıyor. Size de böyle oluyor mu?

Bende herkesi gereginden fazla düşünürüm ama süpermen degiliz :) Ve sizinki biraz daha ileri boyut.

Büyük bir yerleşim yerim olsa, tüm sevdiklerimi yerleştirsem, hep gözüm üstlerinde olsa, her an görme imkanım olsa, çalışmasalar işe gitmeseler tüm risklerden arınsalar, onların yaşamını ben idare ettirebilsem, hepsine depreme korunaklı hatta sivri kenarları süngerle çevrili evlerde yaşatabilsem, o güce ulaşsam anca rahatlarım. Ya da benden 3 tane daha olsa... Anne olunca daha vahim bir durumum olur kesin. Bende bu düşünceleri sevmiyorum. Çoğu kez baskılıyorum ama en az 3-4 kez aklıma gelir. En tahammül edemediğimse aile üyelerinden birinin yaptığı yolculuk. Yolculuk bitene kadar diken üstündeyim. E

Bu kadar vesveseyle nasıl yaşanır Sonuçta bazı şeyler kader Olacak olan biz olsakta olur bazen

Psikolojik destek almanızı gerektirecek bir durum gibi görünüyor. Böyle yaşamak sizede zor geliyordur. Iyi birsey degil,

Okudukca kendimi gorur gibiyim bana genelde cok ince dusunuyorsun diyorlar.

Ne tür bir yardım almalıyım? Psikologa mı gitmem gerekir? psikiyatriye mi? Jolyss