Yazık değil, Onlara karşı iyi niyetle yaklaştınız, artık misyonunuz tamam. Aile ile görüşmemek de bir seçenek, ki size başka seçenek bırakmamışlar. Eşin artık ailen, o seninleyse dağ olsa duramaz karşınızda, Şükür ki şanslısın.

Maalesef herkes bu hayatta bişeylerden çekiyor, kimi eşten, kimi anne babadan, kimi kaynanadan.. imtihan dünyası işte. ne şanslısınki mutlu bir yuvan var. Bu devirde öyle büyük nimetki. Dışarı kulaklarını tıka, ve kendi çekirdek ailenle mutlu yaşa. Allah huzurunuzu bozmasın.

Yalnız değilsiniz. İnanın bu gibi durumda olan bir çok insan var. Ama şükür ki eşiniz iyi birisi. Önemli olan da bu. Gün gelir ne ana - baba kalır ne akraba... Herkeste ektiğini biçer. Sizin aranıza mesafe koymanız ailenizle iyi olmuş. En doğrusu değer gördüğünüz kadar değer vermektir hayatta.

Çok üzüldüm gerçekten ama ısrarla sevgi dilenmek niye? Anlıyorum eşiniz sıcak, geniş bir aile ortamının özlemini çekiyor ama sevmiyorlar işte. Kabullenip önünüze bakın. Ne mutlu size, bu kadar sıkıntıya rağmen birbirine destek olan bir çiftsiniz, birbirinize dayanın ve mutlu olun umarım.

Kendi ailenizi kurun. Olmuyorsa zorlamayın.

Daha önce defalarca konu açtım ailemin yaptığı ettiği her türlü pisliği anlattım. Eşim dünyanın en iyi yürekli insanı. Kendi ailesinden fiziki ve manevi olarak ciddi şiddet görerek büyümüş ben tanıştığımda harabe halinde bir adamdı. Çok sevdim onu çok kısa sürede evlendik zaten. İlmek ilmek iyileştirdim. Elhamdülillah. Daha evlenme kararı aldığım ilk gün başladılar karşı çıkmaya. Elle tutulur hiçbir şey söyleyemediler itirazlarına gerekçe olarak. Tek dertleri ben evlenince benden alamayacakları maaşımdı. Babamın yapmadığı kalmadı. Yetim haliyle elindeki tek birikimini kullanan eşime, bana düğünümde sadece bir bileklik takan babam "maddi olarak isteklerini karşılayamadığını" da söyledi, "baban yok ya ondan, olsaydı böyle olmazdı" da dedi yüzüne karşı. Herşeye rağmen direndik. Ayakta durduk. Eşim hastalandığında sözde yanımda oldular ama o zaman da yapmadıkları kalmadı. İnanın anlatmaya hiç mecalim yok. Sizlerin tavsiyesi ile ailemle iletişimimi minimuma indirdim. Ama gelin görün ki benim memleketimde akraba ortamı çok şenlikli. Herkes bir arada. Eşim ömrü boyunca bunların özlemini çekmiş bir adam. Bayramlarda çok yalvardı gidelim illa ki diye. İstemesem de gittim memleketime. Anne-baba evine koşarak gitmez mi normalde kızlar. Ben istemeyerek gittim. Her seferinde birşeyler yaptılar. Her seferinde. Mesela en son eşim kimsem yok diye yapıyorlar demeye başladı. Bizimkiler de eşimin dedesini filan çok severler davet ederlerdi hep. Hadi hep beraber gidelim dedik. Gittik ama doğru düzgün karşılamadılar. Babam yanımızda oturup belki bir kere yemek yedi koca 3 günde. Sürekli işim var deyip evden çıktı gitti. En son biz gideceğiz diye aradım işim çok gelemeyeceğim deyip biz çıktıktan yarım saat sonra eve geldiğini öğrendim. Başımıza bir şey gelse gerçekten kimsemiz yok. Elimizden tutan bize yol gösteren kimsemiz yok. Hastalanıp haftalarca yatsak neredesiniz sesiniz çıkmadı diyen yok. Velhasıl şu koca ömrümüzde ikimiz de kimsenin hayatında 1 dakikalık bile yer edinememişiz. Ne yazık onca sene çekilenlere. Ne yazık belki toparlanırlar diye alttan almalarıma. Ne yazık bir umut hala anne-baba gibi davranmalarını bekleyişlerime. Ne yazık canım eşim can yoldaşımın bunları dert edip akan gözyaşlarına.

Benim esimle ayni durumda esiniz. benim ailem ona aile oldular. ancak olmasalardı da ben yeterdim. kimseye bakmayın artik siz bi ailesiniz. Birbirinizden baska kimseye ihtiyaciniz yok.

Allah eşinle aranızı bozmasin çocuk yap yeni çevre edin Ailene gerek kalmaz zaten ben ailemle hiç bir şeyimi paylaşmıyorum çünkü anlayışsız cahil insanlar

Çevre sadece aileyle olmaz ki. Beraber etkinliklere katılın yeni bir çevre oluşturun, arkadaş edinin. Arkadaşlarınızla git gel yapın kendi ailenizin kendiniz oluşturun yani.

Artık bunca yıldan sonra tecrübelerinizi minimuma indirmeniz gerekmiyor mu? Yetişkin insanlarsınız, kendiniz anne-baba olacak yaştasınız. Size yol gösterecek birilerine ihtiyaç duymayın, bu kadar mazlum olmayın. Eşinizdeki yoksunluktan gelen duygusal açlık mantık dinlemez, travmadan kaynaklandığı için. Ama siz dik durun, ihtiyaç duymayın, gerek de yok zaten. Birkaç kaliteli dostla da gül gibi geçer hayat.