Bu hissettiğiniz kaygı aslında sorumluluk duygusundan ve bu şekilde durumu ifade edebildiğinize göre muhtemelen çok da güzel yürütüyorsunuz, klinik psikologa ulaşabiliyorsanız terapi sürecine devam edebilirsiniz, süreci daha iyi geçirirsiniz hem.

Türkiye'de terapiye gidiyordum. Skype ile devam edebiliriz demişti aslında ama ihmal ettim. Aslında iyi oldu hatırlatmanız.

Çok güzel bir işin, çok güzel imkanların var. Bunlar bile seni mutlu etmeli. Ayrıca herkes anasının karnından iş bilerek çıkmıyor ya.. zamanla öğrenirsiniz. Ki eminim yapabilirsiniz de. Çok özeniyorum sizin gibi insanlara. Çok güzel işiniz var. Farklı ülkeler ve kültürler tanıyorsunuz. Keşke benim de böyle imkanım olsa, kıskandım sizi

Türkiye'de terapiye gidiyordum

Öncelikle allah kolaylik versin gerćekten başka bir ülkeye gitmek tutunmaya çalışmak kolay değil. Eger işinizde iyi olmasaydinız size yetkinlik verilmezdi ve pozisyonunuzda yükseltme yapılmazdi diye düşünüyorum. İşinizde bilemediğinz konular da olabilir. Yardim istersini ve insanlarin da bu sekilde düşünecegini zannetmiyorum. Korkular endişeler gerçek olurmuş. Hayırli düşünelim hayırlı olsun

Yeni işinize korkunç bir sorumluluk duyuyorsunuz. O nedenle de bu Tür kaygılar yaşıyorsunuz zaten daha çok yeni henüz 2 hafta olmuş. Ilk başta adapte olmanız alışmamız zaman alır ama 6 ay sonra işe hakim olmaya başlayacaksınız.

Ya çok teşekkür ederim. Aynen dediğiniz gibi oldu. Uzun yillar ogrencilik. Evet yazları çalışırdım ama hep ufak tefek sorumluluk gerektirmeyen işlerde. Hala kendimi cocukgibi hissediyorum 30 yaşında. Neden böyle oldu bilmiyirum. Sağ olun tavsiyeleriniz icin. Ülke adı verirsem tanirlar diye korkuyorum doğu Afrika'da bir yer. :)

Çok doğru diyorsunuz. Uzun süre yorgunluktan siteye giremedim ama bu guzel yorumlar sayesinde hem de kendi kendimi yatistirarak çok sukur o korkulari biraz astim sayılır. En buyuk kk

Şanslısın ki doğru dürüst kaliteli insanların olduğu bi yerde çalışıyosun. Türkiye'de kurumsal bi şirkette bile olsan bir sürü fesat çingene dedikoducu tiple muhattap olup muhtemelen düşman ilan edilirdin bi de böyle bak, olabileceğin en iyi yerdesin şu şartlarda.

Senin yapabileceğine inanmışlar ki oraya göndermişler. Sen de kendine inanmalısın. Hem ne kadar güzel, hayatında belki asla yaşayamayacağın bir deneyimi yaşamış olacaksın. Bu deneyimin sana katacakları parayla ya da eğitimle sahip olamayacağın tecrübeler. Buna odaklanıp, keyfini çıkar. Hem anlatırken ne güzel kendinden deneyimli biriyle birliktesin ondan da iş anlamında faydalanabilirsin, ya hiç iş bilmeyen cahiller olsaydı? Olumlu yanlara odaklanıp olumsuz şeyleri kafandan at, yapamasaydın ilk bir ay bu belli olurdu bak kaç aydır oradasın ve çabalıyorsun, başaracağına inanıyorum

Başınıza gelenler için çok üzüldüm. Ama belli ki siz bunları aşmışsınız ki taa Afrika'ya gidebilmişsiniz. O pozisyona uygun olmasanız sizi seçmezlerdi zaten. Kendinize güvenin. Kaygılarınız ise çok normal. Sürece alışınca ben bundan mı korkmuşum diyeceksiniz.

Yapabilirsin lütfen kendine güven. Uzun yıllar öğrenci olanlarda da benzer korkular, büyüme, sorumluluk alma korkusu. lütfen kendini güven olur mu. Yapacaksın İnan bana, bu arada hangi ülke merak ettim.

Ya ne mutlu sana. orada ihtiyacı olanlar için çalışıyorsun. birde kaygılanıyorsun yapamazsam diye. bence bu yapabileceğinin, çaba harcayacağının bir göstergesi. Ve zaten seviliyormuşsun eski yerinde şimdi niye sevilmeyesin. ben burdan bile oradakilerin seni seveceğine inandım. kolaylıklar ve iyi çalışmalar diliyorum.

Evet sorumluluk duygusu ve özgüven eksikligi kombo yaptı sanki ama simdidaha iyuyim. Cok teşekkürler.

Arkadaşlar bu tam bir dert değil sadece içimi dökmek. Yani tam bir çözümü yok sadece paylaşmak istiyorum ve buradaki kadınların güzel değerli fikirlerini almak istiyorum. Biraz uzun oldu kusura bakmayın. Ben geçen ayın sonunda ani bir iş teklifiyle Türkiye'de çalıştığım kurumun başka bir şubesinde çalışmaya gittim. Kısaca özetlersem: uluslararası bir insani yardım kuruluşu bu. Afrika'da güvenli ama çok fakir bir ülkede bir köye geldim. 30 yaşındayım. Türkiye'de 4 senelik bir deneyimim var asistan pozisyonundaydım. İşimde de iyiydim hatta epey beğenilirdim. Hukukçuyum. Şu an burada koordinatör pozisyonuna geçtim. Daha önce kimseyi yönetmemiştim. Şu an altımda insanlar var. Bir sürü sorumluluk. Oku oku bitmiyor. Sayfalarca not alıyorum. İşe 8de girip 8de çıkıyorum. Bütün gün güneşin altında çalışıyorum her gün en az 2 toplantı. Bu benim ikinci haftam ama sanki aylardır çalışıyorum gibi geliyor. Ve şu an ev bulamadığım için şefimin evinde kalıyorum. Şefim Latin Amerikalı 33 yaşında bir kadın. İyi biri ve işine inanılmaz hakim. Benim deneyimimin 2 katına sahip. Ben burada yaşamaktan hiç korkmadım. Hep çok güzel olacak diye düşündüm. Mesela çamaşır makinesi olmaması, evde su sistemi olmaması, her hata arabayla çeşmeye gidip ordan su taşımamız, yemeklerin çok basit olması bunları dert etmiyorum. Hatta bu güzel doğa beni büyülüyor. İşim de çok güzel aslında ve çok öğretici. Sorunuma gelince: Ya bu iş için yetkin değilsem? Ya bu insanlar "Şuna bak Avrupa'dan gelmiş ama bir b.. bilmiyor" derlerse? Ya yapamazsam? Ya kimseyi yönetemezsem? Bunun için eski şefimi bile arayıp fikir danıştım. Resmen "ya sence yapabilecek miyim?" dedim. Sağ olsun iyi tavsiyeler verdi şunu şunu oku, yapacaksın, alışacaksın, gibi. İkinci sorunum ise şu: ben her zaman sevgi bağımlısı oldum, herkes beni sevsin istedim. Eski işyerimde herkes beni çok severdi. Şimdi ise ya sevmezlerse diye korkuyorum. Sanki evinde kaldığım ve benim şefim olan kız bana gıcık oluyor gibi hissediyorum. Biliyorum 30 yaşında biri için çok ergen korkular. Yalnız kalırsam da kalayım yani ne var. Ve de neden herkes beni sevmek zorunda olsun? Ben küçükken çok akran zorbalığına uğradım. Okulda her günüm zehir olurdu. Sınıfın ineği ve şişman olduğum için. Genç kızlığımda tecavüze varan bir zorlama ile karşılaşıp inanılmaz bir depresyona girdim 30 kilo aldım. Şikayetçi bile olamadım korktum ispatım da yoktu çünkü flört ettiğim biriydi. Ama sona terapiye gittim, hep kendi başıma yaşadım, çok güzel dostluklar kurdum, yurtdışına gidip geldim, kendi hobilerimi oluşturdum. Ailemle aram da iyidir. Ama sanki şimdi içimde 13 yaşındaki çocuk geri geldi. Korkuyor. Ya yapamazsam ya beceremezsem diyor. Bir yandan da bu geçecek sanki. Korkmam normal. Sanki bu süre içinde o çocuk tekrar büyüyecek gibi. Dediğim gibi tam bir dert sayılmaz bu. Sadece içimi dökmek istedim.