Allah bağışlasın inşallah bize de kısmet olur

Çok mutluydum bu bebek düşündüğümüz için. Ama işte bu korkular bugünlerde bana çaresiz hissettirdi. Sevincim burukluğa döndü. Kendimi hazır hissetsem de korkuyorum. Bir süredir deniyoruz belki de hamileyim diye düşününce de içimde kelebekler uçuyor ihtimaline bile aynı zamanda. Duygularım çok karışık...

Iki bebek kararimda da bu hisleri yaşadım. Sonradan iyiki deniliyor elbette çünkü en en değerliniz oluyor. Aynı zamanda da onun icin en iyisini istediginden ve koruma icgudusunden, baska boyutta acabalar hiç bitmiyor.

Hele karninizda hareketlerini hissetmek kucaginiza almak buyudugunu gormek bunlar tarifsiz inanin. Allah hayirli zamanda nasip etsin korkmayin ne insanlar var ne sartlarda buyutuyolar cocuklarini ben de cok zorlandim basta ama bi sekilde buyuyolar ben nasil uyanacam sesine diyodum simdi uykusunda donse gozlerim aciliyo kendinize guvenin

Allah bağışlasın nazar değmesin. Biz de sahip oluruz inşallah. Ah herkes öyle söylüyor annelik insanı güçlendiriyor diye. Belki kısa zamanda hamile kalırsam bu kötü düşüncelerimi biraz olsun atarım diye düşünüyorum.. inşllah :) M

Yettim mi yetiyor muyum yetecek miyim sorulari hep olacak ve kendini hep elestireceksin, annelik zaten vicdan karmasasi

Merhabalar kızlar. Bir süredir aklımda bazı sorular var, forumları hep takip ediyorum zaten fakat bugün üye oldum bende bir derdimi anlatmak istiyorum. Ben üç yıldır evliyim. Eşimle yaklaşık 10 yıl kadar kesintisiz bir beraberliğimiz oldu ama eğitim iş ve sair sebeplerden uzun yıllar farklı şehirlerde yaşadık. Biz de evlenince biraz birlikte olmanın tadını çıkarmak adına bebek yapmayı düşünmüyorduk. Son zamanlarda düşünmeye başladık. 28 yaşındayım, hem artık istiyorum. Eşimden yana destek konusunda hiçbir şüphem olmadı hiçbir zaman. Bebek konusunda da böyle düşünüyorum. Annem ve eşimin annesi olan annem de bizimle aynı şehirdeler. Sağ olsunlar işten güçten sıkışık olduğumuz zamanlarda, misafirlerim olunca hep evimi çekip çevirirler her konuda yardımcılar. Ben bunları da göz önünde bulundurarak dayanaklarımız da var diyerekten bebek düşünmeye başladık. Dün gece eşim vazife sebebiyle nöbetteydi. İşten gelince yalnız kalınca biraz düşündüm ve aslında çok korktuğumu farkettim. Gerçekten çok istiyorum ama içimde de korkular var. Ya başaramazsam? Beceremezsem? Ya iyi bir anne olamazsam diye.. İki annemle de konuşuyorum, ya iyi bir anne olamazsam diye. Anneliğinin birinde öğrenilmeyeceğini zamanla zaten oturacağını kimsenin bu konuda tecrübeli başlamadığını söylüyorlar. Hak veriyorum. Ama ben genç annelere de sormak istiyorum. Korkuyorum. Yetememekten ve o yavruya iyi bakamamaktan. Bunlar doğal mı? Yoksa ben bunu çok mu büyütüyorum içimde? Eşim de anne olmadan yetip yetemeyeceğini nasıl anlayabilirsin tabiki zorlukları var ama başaracaksın tarzında iyi dileklerini bildiriyor bana. Yine de insan kendisi olunca konu hiçbir şey çok da rahatlatamıyor kendi çözümlerinden başka. Umarım derdimi anlatabilmişimdir. Bu korkularım doğal mı? Tavsiyelerinizi bekliyorum çok teşekkür ederim

Korkuların çok doğal. 4 ay önce anne oldum. 27 yaşımdayım. Hiç kimse anne olarak doğmuyo. Bebeğin olduktan sonra onunla öğrenmeye başlıyosun. Tabiki büyüklerinde desteğiyle daha rahat oluyo. İlk zamanlar acıktığını anlıcak mıyım acaba uyutabilecek miyim ağladığında duyarmıyım gibi basit korkularım vardı. Ama en ufak bi sesinde hemen kalkıyorum. Kendi düzenimizi oluşturduk. Hele eşim işe giderken kızımı yanıma alıyorum onunla uyumak bi başka güzel E

Korkun normal Canım ama onu kucağına alınca Aslan kesiliyorsun Rabbim öyle bi güç veriyoki herşeyin üstesinden gelebiliyorsun hiç merak etme bu düşünceler hep olacak ben de 29 da ilk anneliği taddım daha erken olmak isterdim ama nasip böyle ikinci oğlum da da altı aylık yaş 33 bi tane daha istiyorum düşün yani ne kadar güzel bisey

Bu korkular anne olunca da devam ediyor merak etmeyin iyi egitim verebilecek miyim gelecek saglayacak miyim aman hasta olmasin vs Çocuk getiriyosunuz dunyaya tabiki endiseleriniz olacak ama dunyanin en muhtesem seyi herseye ragmen iyki diyosunuz ben 33 yasinda anne oldum keske daha genc olma imkanim olsaydi buna da sukur Etrafinizdaki destekcileriniz de onemli ama inanin anne olunca pek cok sey degisiyor yapabilirsiniz korkmayin Hakkinizda hayirlisi

"Acaba yetebilir miyim?" sorusu hiç bitmiyor. Bir yanınız deli gibi isterken diğer yandan bu soru laps diye gelip geldiği yerden hiç gitmiyor. Hamile kalana kadar "Olursa nasıl bir anne olurum?" diye soruyordum. Kendisi şuan 1.5 yaşında ama o soru hala aklımda, zamanla versiyon değiştirerek kurcalamaya devam ediyor. " Doğru şeyler mi yediriyorum?" "Bu çocuk uyumuyor, acaba kötü bir anne miyim?" "Ben iyi bir insan değilsem? Çocuğum bunu hak ediyor mu?" Anne olayım derken sorgulaya sorgulaya filozof olacağız.

Anlatilmaz yasanir diyorum efenim:)

Öncelikle şimdiden bunu sorguluyor olmanız bile üstesinden geleceğinize en güzel cevap bana göre. Benim bebegim de şuan 5.5 aylık ve uzak bir memleketteyim, yanımızda anneler dahil hiçbir tanıdık, eş, dost yok. Ve de ben evlenesiye kadar yemek yapmayı, ütüyü, çoğu şeyi yapmayan ve merakı da olmayan biriydim. Evlenince bazı şeyleri ögrendim, Çocuğum olunca herşeyi öğrendim diyebilirim. Çünkü severek ve zevkle yetiştiriyorum yavrumu. Çocuğum yokken ben d e kendime güvenemezdim, bakamam ben derdim ama şuan eşim sene de 4 5 ay olmuyor asker oldugu için. Telefonla bile ulaşamıyorum ama bebeginin aşısı, beslenmesi, ihtiyaçları herşeyi yle bulunduğum ilde bir başıma yetebiliyorum şükür. O yüzden diyorum sorguladıgınız için siz de herşeyi ne yetebilirsiniz yavrunuzun bence. Desteğiniz de varmış hem.

Amin Canım inşallah tez zamanda nasip olur bu düşüncelerden de kurtulursun emin ol

Annelik bu işte. Sürekli tedirgin olmak. Anne olmadan başlıyor herşey. Merak etmeyin, her anne gibisiniz.