babamı 57 yaşında kalpten annemi 61 yaşında doktor hatasından gözümün önünde kaybettim öyle zorluklardan geciyorsun ki nefes almak bile zor geliyor ama işin acı tarafı hayat devam ediyor eksik olarak

Gerçekten elden birşey gelmiyor. Kaçtık zannettiğiniz duygularımız bir yerde yakalıyor... Allah razı olsun. Allah sizin kardeşimize de rahmet eylesin...

Olmaz mı.. çok şükür ki var. Okuyorum zaten. Teşekkürler...

Bu iç dokusunuz ruhunuza şifa getirsin dilerim. Allah amcanizin mekanını cennet etsin...

Allah mekanını cennet eylesin. Üzülmek, ozlemek bunlar o kadar doğal ki... Şimdilik dua etmenin ötesinde elden birşey gelmiyor.

Duygusal bir boşluk içinde gibiyim. Aslında yoğunluk mu demeliyim? Kafamın ici çok dolu. Birşeyler yordu artik. 10 yıl önce vefat eden babamın hasreti geldi oturdu yüreğime. Aslında daha çok eve elinde poşetlerle gelmesini, bacak bacak üstüne atıp TV izlemesini, arada böyle o gözlüğünü takmış bulmaca çözerken ben gulumseyerek "babacim sana kahve yaptım" diyip onu mutlu etmeyi, annemle tatile gitmelerini, kardeşlerim canımı sıkınca ona şikayet etmeyi çok isterdim... Hiç böyle bir hayatımız olmadı çünkü. Varlığında sadece kavga, üzüntü, korku, huzursuzluk vardı. Şu an bile bağıran bir erkek beni çok ürkütür. Apartmanda kavga sesi duysam rengim benzin atıyor. Yokluğu ise ayrı acı verici. Annem eksik ve yorgun. Biz kardeşler babadan yoksun. Onu özlüyorum. Sonra vazgeçiyorum böylesi daha iyidi belki diyorum. Ama olmuyor. Galiba ölünceye kadar bu boşluk hep var olmaya devam edecek.. Ama şükür ki inancımız var. Amacım asla şikayet değil, olamaz. Biliyorum ki hayatımızda yaşadığımız herşeyin bir manası var. Şükürler olsun her halimize.

Cok sevdiğim canim amcam vefat edeli 10 yılı gecti. Oyle sıradan bir amca degildi keske oyle olsaydi da bu kadar yanmasaydi icim. Öyle ki keske babam olseydi amcam yerine diye agliyordum nasil bi cokuntuydu benim icin. Hala acısı gecmedi ve biliyorum hic gecmeyecek. Allah bana o acıyı unutturcak acı vermesin diliyorum o yuzden sizi teselli edebilecek bi cümlem yok maalesef.. keske olsa. Zor cok zor. Onun aramızdan ayrıldığı gune cok kırginim. Takvimin o gunu gelsin hic istemem senelerdir. O gunu atlayip diger gune gecebilsek keske... icimde bir yaradır aglarim aklima geldikce. Buda benim ic dokusum olsun... Canim amcam mekanin cennet olsun

Hayatımızın bazı dönemlerinde böyle boşluklara düşeriz ben de kardeşimi özlüyorum mesela bazen gözümün önünde bütün anılarımız canlanıyor ama hayat işte elden bişey gelmiyor bu durum uzun sürerse bir destek alın derim babanıza da Allah rahmet eylesin

"Sizin hiç babanız öldü mü Benim bir kere öldü kör oldum Yıkadılar aldılar götürdüler Babamdan ummazdım bunu kör oldum..." 10 yıldır körüm.

Çok sağolun hayat işte ama insan bu tür duygulara bürününce dünyanın ne kadar da anlamsız olduğunu düşünür

Ne güzel düşünuyorsunuz. Bende hep dediğiniz gibi davranmaya çalıştım ama son zamanlarda elimde olmadan, kontrolüm dışında gelişti. 10 yıldır kaçıyordum da sanırım şu sıralar kovalamaca sona erdi.

Babamı 8 ay önce kaybettim o özlemin tarifi yok bende hergün ağlıyorum gelmeyeceğini bile bile babası hayatta olanlar gidin sarılın öpün toprak aldığını geri vermiyor

Bazılarının yoklugu varlığından daha hayırlı. Ama gene de baba işte.

18 yıl oldum babamı kaybedeli çok şükür iyi bir adamdı hayattayken kötü anılar bırakmadı bende. Evet boşluğunu eksiklikliğini hep hissettim ama çaresi yok kendimden kötü durumda olanlara baktım hep. Kötü davranan babaları, hem annesini hem babasını kaybedenleri düşündüm. Hayatımın hiç bir anında bana acımalarına izin vermedim hiç bir olumsuzlukta "ama benim babam yok"un arkasına sığınmadım. Bence siz de koyvermeyin kendinizi inanın sizi anlıyorum.

Başınız sağolsun. İnancınız varsa babanıza dua edin derim. Annem dedem için Kur'an okuduğunda rahatladiğıni söylüyor, belki sizin için de iyi olur.

Başınız sağolsun. benim babam hayatta ama yıllarca görüşmüyoruz yedi kat yabancıdan farksız benden