en yakın arkadaşım dışardan çok soğuk görünür hep öyle derler ama bence öyle insanlar genelde daha iyi çıkıyor :)eminim sen de öylesindir

Tam beni tarif etmişsin. Bi arkadaşım da sebep yokken engelledi beni ve ben de arkadaş ortamında sürekli dışlanmış hissediyorum. Belki de en kötüsü kalabalığın içinde yalnız hissetmek derler ya gerçekten de öyle.. Allah bizim durumumuzda olanlara sabır versin. Belli bi tedavisi de yok ki bunun kader gibi saki.. Şu an ünide okuyorum arkadaş ortamımda dışta kaldığımı hissediyorum. Aşk hayatım da bunalım. Ama bi konuda şanslıyım ki ailem çok iyi. Annem ve kardeşimle arkadaş gibiyiz. Ama sürekli yanımda olamıyorlar işin kötüsü bu. Bence yapabileceğimiz en iyi şey aldırmamak olacaktır. Üstüne düşüp kafa yormaya değmez.. Sen elinden geldiği kadar gayret etmişsin soğuk göründüğünü söylesemişsin ama buna rağmen çabalamışsın. Elinde en azından iyi anlaştığın insanlar var bence onlara odaklanmalısın. Diyorum ya, benim sadece ailem var. Keşke daha fazla yardımcı olabilsem ama ben de aynı durumdayım kelin merhemi olsa kendi başına sürer derler ya çözüm arayışındayım..:/ alwaysnforever

Evet ben de farklı ortamlara girmeyi düşündüm ve kısmetse eylülde dans kursuna gitmeye karar verdim dans etmeyi seviyorum ve benim gibi dans etmeyi seven insanlarla birarada olursam ortak bir payda olur diye düşündüm.

Söylediğin tavsiyeleri dinleyeceğim. Demek yalnız değilim benim gibi insanlarda var bunu görmek beni mutlu ediyor kendimi tek gibi kötü hissediyordum demek ki tek değilim ve gariplik bende değilmiş... B

Bende yalnızım. Bi kac yakın arkadaşım vardı ama lise bitince onlarla cok sık gorusemez olduk. Okula başladım herkes cok cabuk kaynastı yakın arkadas oldu ama ben sadece meraba meraba. Yalnızlık zor..

farklıysan dışlanırsın bu hayatın öğrettiği acımasız ve bir o kadar da lüzumsuz derslerden biri.. en yakın arkadaşının seni engellemesine takıldım ben, belki de sözlüsüyle yeni bir hayat kurmuştur ve geçmişe dair en ufak bir şey görmek istemiyordur olamaz mı? Belki geçmişte kimsenin bilmesini istemediği hatalar yapmıştır ve kaçıyordur. Benim başıma geldi, bir arkadaşım da beni engellemişti durduk yere. Arayıp sert konuşunca anladım derdini sonra ne ben ona karıştım ne de o yeni hayatına eskiye dair bir şeyler karıştırdı. Kendinde aramamalısın sorunu.. Öz eleştiri yapmak sanıldığı kadar kolay da değil zor da değil. Ben çok egoist bir insan olarak bilinirdim ama hiç kabul etmezdim. Bir gün aynann karşısına geçip neym varsa döktüm ortaya. Kendime. Bazen en çok kendmizden saklamaya çalışrz kendimizi.. O gün bugündür kendimle rahatça dalga geçerim, hatta zevk alırım bundan. İnsanın kompleksli olmaması güzeldr çünkü. Empati kurarım. Bana kalırsa kmse kmseyi anlayamaz. gerçekten anlayabilmek için aynı zihniyette yetişip aynı olayları yaşaması gerekir ki bu imkansızdır.. ama anlamaya çalışmak bambaşkadır. insanlar arası iletişimi güçlendirir. kendini karşındaki insanın yerine koysan? desen ki, ben onun yerinde olsaydım benden ne beklerdim? cevap muhtemelen güler yüz olacaktır. sabah off başım ağryo diye kalkmak var, of yine mi diye kalkmak var, günaaydın diyerek kalkmak var.. işleri kendn zorlaştırıyor da olabilirsin? bir keresnde fbookda görmüşrüm, her gün özeldr çünkü uyandığımız her sabah geri kalan hayatımızın ilk gününe hazırlar bizi.. gerçekten de öyle. her gün ayrı güzel ayrı özel ve bence günleri bacaklarımızı karnımıza çekip düşünmektense kahkaha atıp mutlu olarak geçirebilirz. bu bizim elimizde çünkü, kendimizi geliştirebiliriz. daldan dala yazmış olabilirm kusura bakmayn çok uykum geldi ama cevap vermeden geçemedim:)

benim de çevremde dost diyebleceğim sadece 1-2 kişi var. arkadaş mı? hayır hayır kullanmıyorum. ne zamn güvendiysem arkamdan konuşuldu, yanlış anlaşıldım. elimi eteğimi çektim ben de.. bugün tek başıma sinemaya gittim. tek başıma yemek yedim. bunlar güzel şeyler.. yalnız da mutlu olabilmek pek kmsenin yapabildiği bir şey değil.. hem çevrende 50 tane bozuk arkadaş olcaksa 1-2 dost olsun çok daha iyi bence. yanılıyor muyum?

yaklasik 1bucuk senelik konu ama bu durumda olan birine faydasi olur belki..

Benimde sınıfta gerçekten samimi olduğum iki kız arkadaşım var yalnızca. Evet matematiğe özel bir ilgim ve sevgim var :)

Doğru :) ama belki sizin gibi insanlar yardım etmek ister bana

yalnizlik zamanla o kadar cok alistim ki artik tek basima tatilere gidiyorum ve o beni yillardir elestirip dislayanlar ise uzaktan uzaga nasil yani tek basina tatilemi gidilirmis o mu yapilirmis bu mu yapilirmis diye elestiriyorlar evet yapiliyor yalniz olmak o kadar kötü birsey degil cünkü. Erkek arkadasim ve hayatim da bi kac insan bana öyle yetiyor cok sükür. Cocuklugumdan beri hep farkliydim kuzenlerimden icine kapanik ve sessiz sakin bi kisiligim vardi ki hala öyleyim. bi coguna göre sıkıci biriydim ama beni ben yapanda bu. Ergenlik dönemlerimde cok canimi aciti bu durum ama bi zaman sonra kendimi oldugum gibi kabulenmeye basladim. beni dislayanlar ise neyse onlara göre hala bende bi tuhaflik var ama isteyen istedigini düsünsün etrafim da sahte yüzlerin olacagina kimse olmasin mantigindayim. Ailem cok kizardi cok kiyaslarlardi beni baskalari ile sen niye böyle degilsin diye ama onlar da anladi ve kabulendi artik. Az insan cok huzur bu durumu kendini kompleks haline getirme zamani gelince elbet erkek arkadasin da olacak dostlarin da. kimse icin kendini üzme hayat o kadar kisa ki tadini cikar hayatin fataldanger

Herkesin bir karakteri, yapısı var canım. İnsanın bu doğrultuda yapabilecekleri de var yapamayacakları. Kendini olmadığın biri gibi davranmaya zorlarsan bu zaten dışardan çok yapmacık gözükecek ve amacına ulaşamayacaksın. Herkes herkesle de arkadaşlık kuramaz ki. Benim koskoca üniversite hayatımda altı kişi vardı arkadaşım geri kalanların merhaba deyişi bile çıkar ilişkisiydi, hissediyordum. Yani koskoca bölümde aynı sınıfa düştüğümüz 80 kişi var ve ben 6 kişiyle anlaşabildim. Herkes seni sevecek veya sen herkesi seveceksin diye de bir kural yok. Seninle çok iyi anlaşacak, kafadengi arkadaşların, erkek arkadaşın tabiki olacak, yeterki karşılaşmak nasip olsun. Bazı yaşlarda anne-kız ilişkisi gerginleşiyor fakat sonra düzeliyor bu konuda da sıkıntın olmasın geçecek bunlar. Matamatiği seviyor olman ilgimi çekti :) ne güzel, herkesin bir hobisi var işte.

belki de destek almalıyım bilemiyorum artık ne yapacağımı şaşırmış durumdayım...

Hem iyi hem kötü :) cevap gelmeyebilir konusahibinden

mutlu olmak için bir neden daha:) uyku vaktii! herkese mutlu uykular:))

Aptal olup sosyal olmaktansa, dışlanmayı tercih ederim. Bunu sen dediğin için diyorum.

Ben de uzunca bi sure sebebini biturlu bilemedigim yalnizlikla bogustum. Artik cok mutlu biriyim Sebebini bulamazsan eger asla ama asla sucu kendinde arama. Cunku bunu yaparsan varolan ozguvenini baltalamis olursun ve gelecekte karsina cikacak olan insanlari engellersin. Bende sosyal fobiyi tetiklemisti bu durum. Mesleki cabalarinin haricinde ekstra bi hobi edinmelisin. Bu senin ozguvenini arttirir ve kafani kotu dusuncelerden arindirir. Resim ciz ya da kitap oku belki de ibabet et yoga falan yap. Ne yaparsan yap bunaliminin esiri olup evden disari cikmamazlik etme. Gun isigi gormenin ruh haline olan faydasi cok ama cok yogun. Telefon rehberini ya da sosyal hesaplarindaki kisi listelerine yavasca goz at. 10 yildir gorusmedigin bi arkadasina ulasip eski gunleri yad edebilirsin, bunu hickimse yadirgamaz. Denememezlik etme. Olumsuz sonuclansa dahi caba gostermemekten daha iyidir. Benim bu sureci atlatmam icin bunlar yeterli oldu. Oncelikle ozguvenli ol

20 yaşlar herkes için zor, herkes bir dönem o duyguları yaşıyor bence senin yapınla alakalı değil çok ta acımasız eleştiri yapmış kendinle ilgili, kendini sev, iyilik yap, ama en önemlisi elindekilere şükret, diğer insanlarada takılma, farklı olmak bir ayrıcalıktır ve bir zenginliktir, ama biri sana nazar etmiş buna izin verme artık negatif duygularını bir tarafa bırak Q

her bir tencere kapagini bulur.. bosverrr dusunmeden yasaa. eglen gez tozz. ayni yastayiz.. herseyin bir ilki vardir mutlaka.. umutsuz kalma. hic bir kimse icin degismek zorunda dglsin. senin gibi karaktere sahip olan bir erkekte vardir.. ruh ikizini bulmalisin kendini asla degistirme!!

Yanıldığını sanmıyorum gerçekten o kadar doğru ki az insan çok huzur...

canım bence bu kadar üzülme bak mesela ben eskiden çok serttim soğuktum aynı senin gibi. Arkadaş ortamında çok komiktim şen şakraktım ama hem biraz asosyalliğimden hemde yüzümün sert durmasından dolayı çevremdekiler benle konuşmazlardı bile hep çok sertsin falan derlerdi. sonra bende bunun farkına vardım ve kendimi yumuşatmaya çalıştım mesela insanların yüzüne hep tebessümle baktım konuşurken falan.. hatta bi ara çok abartmıştım artık salak gibi görünüyodum sen bu kadar abartma tabi ama şaka bi yana gerçekten davranışlarıma, birazcık konuşmama falanda dikkat edince insanlar sürekli ne kadar tatlısın çok cana yakınsın falan demeye başladılar en yakın arkadaşlarımla bile aram daha iyi oldu ee normal sürekli sert duran birinin yerine güleç birisi geldi :) yani küçücük bi tebessüm gülümseme bile insanı çok değiştiriyor arkadaşlarımın yanında cıvıl cıvılım diyorsun bu huyunu biraz dışarıyada yansıtırsan süper olur :) üzülme bu kadar aşılmayacak şeyler değil :))

Ahhhh ahh aynı durumdayız bende yalnızım ve bazen çok sıkılıyorum

Daha cok gencsin. bende 26 yim. cok yakin arkadasliklarim bitti. unv yurt zamaninda benzer seyleri yasadim. dislanmak degilde uyum problemi yasadgm zamanlar cok oldu. etrafmda hep en yakin bi iki arkadasim oldu. hep uzulrdum bu duruma kendmde problem arardim. simdi ise inanilmaz cevreye sahbm yani arkadas grbuna. o kadar cok dostum varki bazen boguluyorum. hep bi beklenti icine giriyorlar inan. etrafnda sana yetecek bi kac dostun varsa inan gersi bos. tecrubeyle dabit. ailemde yillardr bana soguksun der. annem ablam. ama icimide bilirler. dis gorunusum oyledr. yani ben hic uzulmedim bu duruma. sende takma. anne bu herseyi soyler.. Son düzenleyen: Moderatör: 17 Temmuz 2013

arkadaşım sen fazla ders çalışmaktan bunalmış ve olaylara karşı fazla alıngan davranıyo olabilir misin? çünkü aslına bakarsan kimsenin öyle dolu dolu görüştüğü elli tane arkadaşı yok ki. dışarıdan soğuk görünüyo olabilirsin onu anlarım çünkü bazı insanların yapısal özelliğidir bu. iç dünyalarındaki utangaçlıktan kaynaklanır ben şurda şunu söylesem komik mi olur ya da konuşsam rahatsız eder miyim gibi fazla ince düşüncelereden ortama ayak uyduramamaktan kaynaklanıyor. bunu aşabilirsin istersen. bir de şöyle düşünki bizler dertlerimizi sevinçlerimizi fikirlerimizi paylaşmak için burdayız yani biz de aslına senin arkadaşlarınız

Bende hep kendimde arıyorum hatayı kırıcımıyım, sertmiyim ama insanların beni yalnızca işleri düştüğünde kullanmak istediğini farkediyorum ve bu çok üzücü

Bravo konuyu hortlatmışsınız

Bosvereceksin. Güçlü duracaksin. Bi evladını takacaksin kafana bu hayatta. Yalnizsan yalnizsin. Belki yarın farklı olur. Bu düşüncelere dalma. Kariyerine okuluna yoğunlaş. Kendine değer ver. Elalem düşünsün bırak. .

iyi geceler iyi uykular :) inceuclusarjiolanvarmi Kifayetsiz

Gerçekten söylediğin gibi elimde olan bir şey değil diyorum ya kahretsin karakterim artık sırtımda bir kambur gibi gibi tek getirdiği yalnızlık. Düşünüyorum insanlara elimden geldiğince yardım ederim dertlerini dinlerim iyiliklerini isterim aslında konuşkan, esprili biriyim gezmeyi tozmayı severim ama ne bileyim niye böyle oluyor bir kaç yakın insanda olmasa ne yapacağımı bilmiyorum...

Yazdıklarını okurken kendimi buldum yazdıklarında bende senin gibiyim tavsiyelerini mutlaka dinleyeceğim haklısın belki de dışlanma değil bana has bir farklılıktır bu :)

Sosyalleşme sorunun var galiba canım. eğer daha fazla sosyalleşmek istiyorsan kendini kabuğuna çekilme gezilere katıl kurslara git yeni ortamlara gir iletişim konusunda yapıcı ol karşıdan bekleme sen adım at hani o cıvıl cıvıl yönünü göster insanlara. olmuyorsa da kendini değiştiremiyorsan da üzülme gerçek dost diyebileceğin bi iki kişi olsun yeter. bak sana bi örnek sınıfta sıra arkadaşımı herkes böyle suratsız depresif eleştirici tuhaf soğuk biri olarak tanımlar. ama aslında inanılmaz tatlı, güvenilir, sohbetli ve eğlencelidir. sadece bu yönünü sevdiği ve yakın olan insanlara gösterir yani seçicidir. varsın sınıftakiler onu öyle tanısın ben kendimi çok özel hissediyorum asıl olanı tanıdığım için. bi de başarılıymışsın ya kıskanıyolardır

elmaşekerim haklısın ama inan ki ben kendimle çok rahat dalga geçebilen eğlenceli bir insanım ama anlamıyorum insanlar benden ne istiyor kuzenlerim erkek arkadaşım olmamasına takmış okuldakiler hocaların beni sevmesine. En yakın arkadaşımdan öte kardeşimdi neden böyle yaptı bilmiyorum arayıp sormak istedim kaç kere ama sürekli insanlara yapışan biri gibi görünmek istemiyorum. M ManzaramDeniz

heey ben de dans tutkunuyum. geçen yıl latin danslarına gidiyordum:))

İnsan böyle şeyler yaşayınca insanları ve hayatı sorguluyor. İnsanlar neden böyle artniyetli anne diye dizinden 2 saatten fazla gözyaşı döktüğümü bilirim. Gerçekten insanlar çok tuhaf

belki de sorun gerçekten çevrendeki insanlardadır? bence iletişim problemi olan biri değilsn. öyle olsan bizlere nasıl açacaksın ki iç dünyanı.. belki de farklı ortamlara girmeyi denemelisin. tenis, voleybol, yamaç paraşütü, kanyoning tarzı aktiviteler sana iyi gelecektir:)

elmaşekerimm, bırak insanlar seni dert etsinler güzelim, sen başkalarını dert etme. elinin_koru yasama sevincim dön

evet tabiki yalnız değilsın.. burdaki biçok yorumu okudum herkes nede doğru söylemiş hepsine katılıyorum sana şunu söyliyim gerçi benden önceki yorumlarda denmişde ben yinede söyliyim.. zaman ve yaş ilerledikçe herşeyi daha net görebilceksin alışıcaksın ve artık o arkadaşlardan kendın elemeye başlıycaksın.. bu duruma ulaşmak içinde sakın ama sakın içine kapanma ne olursa olsun ortamlara gir korkularının üstüne üstüne git ama odaklanma bi bakmışsın kendiliğinden değişmiş bi çok şey

Dans, müzik ve ritim insanı mutlu ediyo değil mi :) Dans ederken insan hem rahatlıyo, hem mutlu oluyor :) . push ;

Arkadasim bende tipki senin gibi disardan fazlasiyla soguk gozuken biriyim. hatta oyle sogukmusumki bi cocuk benden hoslanmis ama korkusundan ciddi anlamda diyirum korkusundan hic soyleyemedi bana. bende baskalarindan öğrendim. Aslinda konusuldugunda cok neseli biri oluyorum hatta beni yakindan taniyanlar cok cok kimik oldugumu soyler. ama gel girki tanimayanlar neler der neler. mesela benim yuzum biraz asık durur. yeni girigim ortamda iakadar cekinirimki kimseyle ne tanisabilirim ne de konuşabilirim. ama zamanla alisinca sunu farkettim. Ben cekindigim icin aralarina giremiyorum onlarda benden cekindigi icin aralarina davet edemiyolar. hatta bi kiz arkadaim var beni ilk gördüğünde 'bu kizla kesinlikle anlasamicaz bol bol kavga edicez ' demis :) ama sonra gayet iyi oldu aramiz. Dicegim su ki ortama girmekten ksinlikle çekinme. Ama illede cok cekiniyorum utanıyorum dersen bosver boyle kal disardan acatip cool ve havali gozukursun :)

tatlım üzülme lütfen bu senin karakterin değişemezsin. kimi insan soğuktur kimisi sokulgan. seni sevmek isteyen böyle sevsin. ben bir anneyim annen hakkında düşündüğüne üzüldüm sana hayatta tek kıyamayacak kişi odur sakın senden uzaklaştığını düşünme. bence psikolojin baya bozulmuş destek almanda fayda var.

bence, kesın öyleler, benımde kardesım hemsıre, kımse saat soramaz yanına gıdıp ama yapısı öle ıste...

elmaşekerim çok doğru dans insanı ritmiyle ele geçiyor bende sevdiğim ya da hareketli bir müziği duyunca yüzümde güller açar ve eşlik eder dans ederim :)

Sende benim lisedeki halimi gördüm,17-18 yaşımdaki halimi. Lisede ve üniversiteye ilk geldiğimde aynı ben de böyleydim. Şimdi ise insanlardan bıktım kaçıyorum öyle söyleyim. Çünkü insanları çekmenin, muhabbet etmenin, iletişim kurmanın aslında ne kadar kolay olduğunu zor olanın yalnız kalmak olduğunu gördüm. Bu durumdan sıkıldıysan kendini değiştirmekten çekineceğin bir şey kalmadı demektir. Kendine güven, deli cesareti olsun. Ben şöyle düşünürdüm mesela, yardımcı olmuştur "Herkes seni yalnız bıraktı, herkes sana kazık attı, kimse seni istemiyor. O halde kaybedecek ne olabilir ki, gözlerinde zaten yoksam gözlerinden nasıl düşerim ki" diyerek insanlarla pat diye iletişime geçmeye, pat diye istediğim zaman tanımadığım insanlara bile istediğimi söyleyebilmeye başladım. Böyle böyle açıldım. Bence sen de yapabilirsin gibi geliyor. Çaresizlik insana cesaret verir. Ama hiçbir zaman yalnızlıktan selam vermeyeceğin, tanışmayacağın tarzdaki insanlarla iletişim kurma. Benim hatam bu oldu mesela sosyalleşme deneyimlerimde. Ne de olsa çok yalnızım diye abuk subuk insanları hayatıma soktum, sonra o bunalımlı dışlanmış halimi özler hale geldim. Sen doğru dürüst, temiz insanlarda dene şansını. Sende resmen kendimi gördüm, benim de mesela kendisine çıkma teklifi eden erkekleri birbirleriyle yarıştırmaktan başka birşey konuşmayan kuzenlerim vardı, o ortama girmek zorunda kaldım. Ama sonradan anladım ki aslında girmek zorunda da değilmişim, onlar benim seviyeme gelene daha adamakıllı birşeyler konuşana, ergen kız muhabbetlerini aşana kadar beni zaten yanlarında haketmiyorlarmış, asilce o ortamlardan uzak durup kabuğuma çekilip kalitemi gösterebilirdim. Bunu yapmadığıma o abuk subuk sidik yarışlarını dinlediğime pişmanım şimdi, sen de pişman olmak istemiyorsan şimdiden uzak dur o ortamdan da. Diyelim onlara gittiniz, onların konuştuğu yere değil de başka yere otur, ağır takıl, kitap oku, tv izle, ortamdaki başka akrabalarınla konuş. Veya elinden geldiği kadar onlara gitme. Çünkü seni üzüyorlar, ve şimdiden sonra senin onlardan uzaklaşmanın, mesafeli durup tavır almanın hiçbir ayıbı yok, çünkü olan sana oluyor onların umrunda değil. Umarım bunların hepsi işine yarar, senden birkaç yaş büyük biri olarak söylediklerimin işe yararlılığına yüzde yüz inanıyorum çünkü yaşadım. Eğer bu şekilde davranırsan sonradan ben gibi keşke deyip dizlerini dövmezsin.. Nasıl davranman gerektiğine burada yazılmış tüm yorumlar ışığında düşünüp taşınıp kararlar alman işine yarayabilir diye düşünüyorum.

Yardım ederim tabi cnm konuna cvp yazdım F

Ne mal olduklarını bildiğimiz halde eksikliğini arıyoruz ya o arkadaşların bu düzene nalet olsun.:) Ben ilk önce toplumu dışladığım için şimdi dahil olamıyorum ama seninki enteresan çünkü kendimle kıyasladığımda bi dönem bende derslerimde başarılıydım ve sınıf arkadaşlarım bunun için yaklaşırlardı ama her ortama da çağırırlardı beni sadece ders için değil. Ben şimdi bi ortama girsem konuşcak laf bulamadığımdan konuşamam sen konuşkanım eğlenceliyim diyosun ama neden hala böyle acaba? Konu açılalı baya olmuş o zaman konuyu kendime çevireyim. Ya bende çok yalnızım topluma girince kimseyle konuşmak istemiyorum lafı hemen kısa kesiyorum ama bi taraftan da arkadaşım olsun istiyorum. Napmalıyım acaba :)

Konuyu görünce yazmadan duramadım. İlk ilişkimi 22 yaşına girmeye birkaç ay kala yaşamıştım. Sülalede "aman bu profesör kendine layık kimseyi bulamaz, beğenmez" diye anılıyorken, hiçbir vasfı olmayan birine tutulmuştum. Kaldı ki kimseyi beğenmeme gibi bir durumum yoktu. Sadece kalabalıkların çoğu lüzumsuz ve aşırı sesliydi :) Öyle ki birçok muhabbetin ilk 3 dakikasını dinler, gerisinden kifayetsizliği sebebiyle kaçardım. Dinlemezdim... İki adet dostum vardı ki onlarla da dostluğum çocukluğuma dayanırdı. Birçok ortama girdim, birçok kişiyle tanıştım ama dost edinemedim. İstemedim ve bunun için de kendimi kötü hissetmedim. Neyse ilişkiye dönecek olursak... Tutulma demişim, aslında tutulma da değildi Benim durumum biraz bu ön yargıyı ve kabuğumu kırmak amaçlı bir hareketti. Zoraki başladım ilişkiye ancak zamanla sevdim. O zaman hayatımda olan zat benim bir odun olduğumdan dem vuruyordu sürekli :) Ben de kendimi yargılıyor onun zihnindeki kadın profiline uymak için çabalıyordum. Demek ki bende bir sorun var diye. Karakterim ondan daha sağlamken, sırf "demek ki kadınların çoğu böyle davranıyor. Ben de öyle olayım" şeklinde kompleksle karışık bir düşünce oluştu bende. Birçok hata yaptım, kendimden taviz verdim. Zamanla çok büyük pişmanlıklar yaşadım... Sonra var olan dostlarımla da aram açıldı. Zira hislerimi yansıtmakta zorlanıyordum. Kafamın içinde filler köşe kapmaca oynarken, dilimden çıkan bir iki kelimeden ibaret oluyordu. Ne sevdiğimi, ne kızdığımı ne de özlemimi ifade edebiliyordum. Yetersizlikten değil, fıtrattan... Hatta ilk kez seni seviyorum cümlesini kurmak için 8 ay çabalamıştım :)) Nice sonra beni değiştirmeye çalışan o zat demişti ki, böyle olduğun için aşık oldum sana... Farklı olmak, öteki olmak senin yaşlarında "dışlanmışlık" hissine sebep olabilir ki bu çok tehlikeli bir histir. Birçok hatayı ve dolayısıyla pişmanlığı beraberinde getirir. Sakın bunu yapma kendine. Farklılık ilerleyen yaşlarında artı olacak hayatında. Şimdilerde abuk muhabbetlerine seni dahil etmeyenler, ilerleyen zamanda "akıl sormak" için belirecekler yanında. Zira senin farklılığından doğan ve uzun bir zamana yayılan olgunluğuna kıyasla onlar henüz fark edecekler niteliksiz hallerini. Sabret, hayatının her döneminde yeni bir ruh haline bürünüyor insan. Şimdilerde seni huzursuz eden farkındalığın, zamanla en iyi silahın olacak. Altını çizerek belirteyim sakın "farklı olman gerektiğini" iddia eden biriyle birlikte olma. Bu husustaki tecrübesizliğinden faydalanmasına asla müsaade etme. Ve kendini sakın üzme :) B brunettella

Herkesin kendince bir yapisi vardir... boyle olmak senin tercihin degil karekter meselesidir... Insanlari mutlu edecem diye ugrasirsan kendi benliginden olursun... birak seni seven boyle sevsin sevmeselerde bilki hic sevmemislerdir... Insanlari mutlu etmek zor sanaattir... Guler yuzlu olursan civik derler yada hafife alirlar agir olsan ya cok bilmis yada buz dolabi derler...

Merhaba kızlar, Gerçekten içimi dökmeye çok ihtiyacım vardı ve yazmaya karar verdim. Ben lanet olsun ki doğuştan yapım gereği dışarıdan soğuk görünen ve okul hayatım boyunca başarılı bir öğrenci olduğum, akademik ve eğitim gibi konulara karşı ilgili olduğum için-"bayan zeka" gözüyle bakılan ama hiç bir zaman sevilmeyen bir insanım. Herkes bana karşı o kadar ön yargılı ki bir tanısalar çok cıvıl cıvıl ve konuşkanım ama yanaşmıyorlar. Peki hiç öz eleştiri yapmıyor muyum hayır yapıyorum kendi annem bile bana soğuksun dedi anneme çok düşkünüm o yüzden bu sözü o kadar zoruma gitti ki. Bu arada 21 yaşındayım ve hiç erkek arkadaşım olmadı kuzenlerim işi düşüp dersi, okulu olunca yanımda bitiyorlar ancak bir erkek arkadaşları olduğunda toplanıp oturduğumuzda kendi aralarında kıkırdaşıp anlatıyorlar ama benim suratıma bile bakmıyorlar benle hiç bir şey paylaşmıyorlar. Artık beni çok seven anneminde giderek benden uzaklaştığını fark ettim. Tek yakınım bir kız arkadaşım, ağbim ve üniversitede edindiğim 2 kız arkadaşım. Aynı gün doğup büyüdüğüm arkadaşım sözlenmiş bana hiç haber vermedi facesinden silip engellemiş aramızda hiçbir kavga ve kırgınlık olmadığı halde. Belki size tüm bu yazdıklarım hafif gelebilir ama çok yalnızım ve dışlanıyorum. Ağlamaktan çok sıkıldım gerçekten her şeyden herkesten kaçıp uzaklaşmak istiyorum ama mümkün değil kafayı yiyeceğim uyuyamıyorum, iştahım yok çok zayıfladım ve gerçekten çok bıkkınım ömrüm boyunca dışlanmaktan çok sıkıldım. Tek sevdiğim şey olan matematik ve moralim bozuk olduğundan deli gibi matematik sorularına dalıyorum ve aynaya baktığımda kendimden nefret ettiğimi fark ettim. Okuyan olursa şimdiden sabrı için teşekkürler.

Lisede birçok arkadaşım vardı elbet ama birtanesi ki çok önemliydi benim için. O çok kıymetli işte. Aradan 18 yıl geçmiş artık herkes evlenmiş kendi hayatını çizmiş ve biz hala nadir de olsa görüşüp hasretleşiyoruz. O tek tük arkadaşlar çok kıymetli oluyor bir insan için. :)) Birsürü gereksiz arkadaştan sa bir iki tane has dost çok çok daha kıymetlidir. :)

kesinlikle. her şeyi unutturabilen tek şey diye düşünüyordum ama daha niceleri varmış.. yine de hala dans ederim, işittiğim her müzikte ayaklarım benden habersiz hareket eder, sözlerin kıymetinin çok da fazla olmadığının bir göstergesi.:)

Bende sicak kanliligimdan sikayetciyim bazen diyiyorum buz gibi olsam... bekarken okadar cok arkadasim en bastada kuzenlerim vardi... ama belli bir zamandan sonra kimsenin gercek dost olmadigini anladim... cocukluk arkadasim vardi akrabamizdida simdide ablamin eltisi... yuzume hep guler arkamdanda dedikodumu yapiyormus... ta 15 sene onceki hikayelerimizi yani hayatimda onunla ne paylasmissam ablama anlatmis... benim gizlim yokki zaten kendim hetseyimi ablama anlatirim... bunlara guluyorum ablama soz verdigim icin soyleyemiyorum... Bu arkadasim dedigim kisi anneme defalarca demis setwel evlendi degisti diye eskiden aramizda su sizmazdi... O masumiyet cocuklukta kalmis insanlarin icini art niyet kaplamis... simdi herkese arkadasim dostum demem... En azindan bir darbe yedigimde zoruma gitmez... benim en iyi dostum arkadasim esim ve 2 oglum... sirdasim dertlestigim ablam... Arkadasim var yok hic umursamam... hatta yanlizlik daha hosuma gidiyor... Insanin herseyden once Allah tan yana sansi olsun kuldan olmus olmamis ne farkeder... cok sukur benim rabbimden yana sansim var cevremde sahte yuzlu insanlar olsada olur olmasada olur...

Yalnız degilsin, pek çok yetişkin insanın da sayınca çevresinde ancak 4 kişi kalıyor... toplum böyle... sen POPÜLER olmadıgın için üzülüyorsun gibi geldi bana... Ama bu yapı meselesidir. Gülümsemeyi ögren. ayna karşısına geç ve gülümseme egzersizi yap. bu hem seni mutlu eder hem çevrendekileri... sıcak bir gülümseme tüm soguklugu kırar... korkma insanlara tanıdıklarına gülümseyerek bak... önce alışamazsalarda sonra seni böyle kabullenirler... gülümseyen insan 1-0 öndedir... gerisine de takılma... muhtemelen sen kırıldıgın için annenen mesafe koyuyorsun... kafana çok takma... D

Hahaha :))) aynen öyle ama ben okuyorum mesela :)

Zaten bazen düşünmesem daha iyi olur diyorum...

Ahahahhaha :))) bunu iyi birşeymiş gibi kabul ediyorum :)