Şöyle birşey var: Babam vefat ettikten sonra aslında annenin çocuklara sahip çıkması ve destek olması gerekirken tam tersi oldu. Annem resmen o acısının içinde kayboldu. Acısı büyük anlıyorum. Esini kaybetti, ama bizde babamızı kaybettik, kardeşlerimde küçüktü. Aslında kaybolma lüksü yoktu. Biz elimizden geldiği kadar herseyi toparlamaya çalıştık. Onu da mutlu etmeye çalıştık, ama olmuyordu. Bu aslında hiçbir çocuğun sorumluluğu olmamali. Ama biz öyle hissettik. Senelerce o "başarısızlığın" altında ezildik. Annem mesela kardeşlerimin hiç bif masaya toplanıp doğru dürüst beraber yemek yemediğine kızar. Halbuki babamın vefat ettikten sonra ilk o masayı bozan kendisiydi. Kendine yemek tabağı hazırladık oturma odasında televizyonun önünde yerdi. Bizde yalnız mutfakta. Senelerce yanımıza oturmadı. Babam vefat etti, ama annemde uzaklaştı bizden fark etmeden. Bir nevi sanki dünyada tek acısı olan, kederi olan oymuş gibi kendi acısına bürünüp durdu. Bizde o zamanlar dünyadan haberimiz yok tabi profesyonel destek almayı bilemedik. İlaç yazıyordu doktor, ama terapi olmadan sadece "ayakta" tutuyor işte. Değişen birşey yok. Size tavsiyem hayatınızı yinede yaşamaya gayret edin. Kendinize bir gelecek kurun. Anneniz buna karşı çıkacaktır. Tepki verecektir, çünkü sizi eve kapatmakla size haksızlık ettiğinin farkında değil veya yüzleşmek istemiyor. Kendi psikolojinizi korumaya gayret edin. Her zaman negatif olan insanların etrafında olmak ister istemez zamanla etkiliyor. İşiniz kolay değil ve olmayacakta ama kendinize bir hedef belirleyin ve peşinden gidin.

Anlayamiyorum esini erkem kaybetmiş bir kadın her anlamda zorlanmistir maddi ve manevi. Bu annenin ilk işi kızını meslek sahibi yapmak olmalıydı bence ruhsal olarak iyi olmamis demek ki.

Annem 45 yasinda. Babam 10 sene kadar once vefat etti. Annem babamin vefatinin oncesinde ve sonrasinda bizim icin cok fedakarlık yapti, cok uzuntuye katlandi.. kimseye bize laf ettirmedi. Kim yerinde olsaydi "gencim, güzelim, evlenecegim" derdi ama o bunu yapmadi. Butun hayatini bize adadi. Ama benim hayatimi da kontrol altina aldi. Birakmadi açıköğretim den bile olsa bir üniversite mezunu olayim. Yillarca tek basima evimizin yakinindaki markete bile tek gondermedi. Benim icim okulmus, kursmus, arkadasmis hayaldi. Artik baktım olmuyor bir seylere alistirdim. Kursada gidiyorum, arkadaşlarımda var. Ama herhangi bir aktiviteye katilamiyorum. Bu pazar tiyatroya gitmek icin zor bela izin aldim. Kapiyi carpip cikabilirim. "Bana karisamazsin 26 yasina geldim dogurdun diye kolen degilim" diyebilirim. Diyemiyorum. Kıyamıyorum. İki gun once "ben cocuk degilim yasim 30a gidiyor, seni zora sokacak birsey yapmam" dedim evimiz savas alani oldu. Bana "beni kabullenmiyorsun, rekabettesin, benden izin almak sana ölüm geliyor" falan dedi. "Benim başıma daha ne gelecekki iciniz rahat etsin" diyor. Sanki durumundan cok hosnutmusum gibi. Psikolojisi mi bozuk nedir bilmiyorum ama benim psikolojimi bozdugu kesin. O kadar ozeniyorum ki kendi parasini kazanip harcayanlara. Rest ceksem olmayacak. Dayilar, teyzeler, kardesler benim ustume gelecek ve ben su anki durumumu arayacagimi biliyorum. O yuzden tek kurtulusum evlilik gibi görünüyor. Sadece sunu diyorum, babamin vefatinin, annemin genc yasta dul kalisinin bedelini ben oduyorum sanirim.

Bence evlenmeliydi. Ben şu tip insanlari anlayamiyorum. Senin için her türlü fedakarlığı yaptım oluyor lafa gelince. Ama psikolojini düşünmemek bir birey olmana izin vermemek daha büyük kötülüm

Kimsenin size laf etmemesini Okula göndermeyerek Sosyal çevreden kısıtlayarak eve hapsederek mi yaptı Ne mantık beya

Oncelikle babanin mekani cennet olsun. Ben bunun babanin olumuyle bir ilgisi oldugunu dusunmuyorum. Baban sag iken de oyle miydi? Sanki huyu boyle gibi. Annenin ozguveni yok. Kendini cezalandirirken seni de cezalandirmis gibi. Ben bosandim. Oglumla yasiyorum. Ama hayat da devam ediyor. Eve kendini tikmakla kendini koruyamaz insan. Hayattan hem cok seyi kaybediyorsun hem de kendini korumayi ogremiyorsun. Annen sonsuza kadar seni koruyamaz, bunu ogrenmeli. Senin de arkadas cevren olmali, isin olmali, egitimini tamamlamalisin. Evlenip bir koca eline bakmamalisin. Dunyanin bin turlu hali var. Annen kendi cehennemini kendi yaratiyor. O evden kurtuluyum derken yanlis evlilik yapip beterin beterine rastlamak da var. Buyumen icin sosyallesmen gerekiyor.

Benim ex kayınvalidem yıllar önce dul kalmış bir kadın.. konunuzu okudukça onun psikolojisini daha net anlıyorum. Çocukları evlenince sanki onları kaybetmişçesine bir tavra bürünmüştü. Allahım korusun çok zor bir durum hem çocuk hem anne hem evlenen kişi için. Lütfen psikoloğa götürün annenizi başka türlü düzelmez ilerde evlenince çok şeyler yaşayacaksınız benim evliliğimin sonu oldu. Patidostu Çok pati az insan çok

Is bulun calidin, babadan kalan mal maas varsa boldurun ayri bir eve cikin, sizi kaybedecegini anlasin kimsenin ustunuze gelmesine izin vermeyin

Niye sen ödeyesin ki.. Sana yazık değil mi.. İş filan ara kendi ayaklarının üzerinde dur.. Ve annene kıymak buysa kıy.. Evlilik mevzusuna gelince.. Burda nice konu gördük evlilik kurtuluş yolu değil iş güç sahibi olmak kurtuluş yolu..

Ben onu yapamam iste buyuk rezillik cikar. Kendime olan saygimi yitiririm daha cok. Olacaklari tahmin edebiliyorum. S su-doku sen

Annenizi anlıyorum bir akrabamz var eşini erken kaybetti. kızını hiç biyere yollamaz kolay kolay. bilinçaltında kaybetme korkusu var. size bişey olacagnı sanıyo

Ne guzel soylediniz. ayni seyleri yaşadığımız nasıl da belli oldu bir cumlenizle.. "o mutlu olsun diye kendini parcalasan da mutlu olmuyor." Aynen oyle. Ve buna karsilik ilk firsatta duydugum cumle şu "beni sevmedin, kabullenmedin." O an olesim geliyor gercekten.

Oncelikle Allah rahmet eylesin. Ve helal olsun annenize genc yasta dul olmasina ragmen sizi koruyup kollamis kadin basina. Hayir bedel ödemiyorsunuz anneniz sizi dis dünyadan korumaya calisiyor dogal olarak, biraz fazla baskili bir sekilde. Bende eve 5 dk gec gelsem annem kiyametleri koparirdi, bazen cok bunalirdim ama anne olunca anladim, ve dunya okadar pis ve tehlikeli bir yer olmuski, cocuklarimi universiteye bile kendim goturecem hemde ellerinden tutarak diye bazen gaza geliyorum, ama tabiki hayat oyle gitmez.. Babaniz hayatta olsaydi elbette böyle davranmazdi. Annenizle bu konu hakkinda gerekirse her gun konusun, icinin rahat olmasi icin. Telefonum yanimda aradigin an acarim vs vs gibi. Okul olayina gelirsek aciktan da ogrenim gorebilirdiniz? Evliligi bir kurtulus gibi gormeyin, evlilik hayati paylasmaktir. Sirf annenin baskisindan kurtulmak icin kacarsan daha kötü seyler yasayabilirsin. Para kazanma konusuna gelirsek, evden calisipta para kazanabilirsiniz, misal el isi yapip satabilirsiniz?

petrapuella Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Sizin gibi yapici ve yatıştırıcı insanlardan allah razi olsun. İyi geldi mesajiniz.

Annenizin psikolojisi bozuktur muhtemelen evet. Baskıcı bir çevrede yaşıyorsanız özellikle otuzlu yaşlarında çocuklu bekar bir kadın neler yaşadı az çok anlayabiliriz kadınlar olarak. Aman evlenme çocuğun var aman sokağa tek çıkma dul kadınsın diye diye annenizi bu hale getirmişler muhtemelen e o da bunları size yansıtmış keşke yansıtmasaydı. Eskiden olsa rest çekin derdim ama inanın anne babadan daha kıymetli bir şey olduğuna inanmıyorum artık. O yüzden maaşı böldü mirası al diyenlere kulak asmayın nolur. Orta yolu bulmak için konuşun güzellikle, gerekirse ağlayın en önemlisi onunla birlikte gitmeyi teklif edin. Onu da hayatın içine dahil edin. Umarım orta yol bulabilirsiniz her şey güzel olur sizin için. Babanıza da rahmet diliyorum mekanı cennet olsun.

Benim annemde boşandı ben küçükken aynı senin durumlarını yaşadım. Gitti evlendi başkasıyla kendisi hayatini yasadi. Olan bana oldu. En guzel yaslarimi hic etti en sonunda rest çekip üniversiteye gittim. Sonrasında koptuk zaten

Annenizin psikolojik destek almasi lazım. Esini kaybetmiş genç yaşta, psikolojisi bozulmuş anlarım ama bunun faturasını çocuklar ödememeli. Bende babamı erken kaybettim. Keşke zamanında herhangi birisi müdahale etseydi de anneme de destek alabilseydik. İnanın o kadar yıpratıcı oluyor ki çocuklar içinde. O mutlu olsun diye kendini parcalasan bile mutlu olmuyor. Sizinde hayatinizi kurmaya hakkınız var.