Merhabalar,5 aylık bi ilişkim var ben doğuda bi ilde yaşıyorum memleketim ve burada yüksek lisans yapıyorum. Erkek arkadaşımla aynı memleketliyiz bi sure istanbuldaydi şu an aile evine yani memleketine geldi, İstanbul'daki üniversitelerin yüksek lisans başvurularını yaptı, orada yapmak istiyor memleketimizi sevmiyor. kazanırsa giderse yerleşecek, ben burayı sevmiyorum sen de burada iş bul gel dedi ama benim ailem oralara beni göndermez nişanlı flan olsak olur ama şu an imkansiz, ben uzaktan ilişkiden korkuyordum nasıl yoneticem

Ben nerdeyse yarım sene boyunca farklı bir ülkede yaşadım, sevgilim buradaydı. Çok güzel idare ettik. Birbirinize özen gösterir, bunaltıcı derecede kısıtlamaz ve dürüst olursanız özlemek harici hiçbir sorun çıkmaz. Ama biz geçici bir süreç olduğunun bilinciyle yaşadık, sürede belirsizlik yoktu ve bu uzak mesafenin öncesinde bir senelik sağlam ilişkimiz vardı. 5 ay biraz kısa sanki ve ayrı kalacağınız süre belirsiz. Nişanlanırsanız gidebileceğinizi söylediniz ama bence böyle bir adım için çok erken. Ayrılmamak için evlenilmez bence. İyi tanımak ve bu tanıma işini zamana yaymak lazım. Hakkınızda hayırlısı olsun

İleriye dönük bi plan konuşulmadı mı bunca yıllık ilişkide Ben 5 yıl olarak okumuşum Yine de ülkemiz şartlarında erkekle kadın aynı şartlarda değil siz ha deyince gidemeyeceksiniz bunu bilemiyorsa ona hatırlatın

Ben ne olursa olsun, çoook mutlu bir ilişki de olsa bir insanın sevdiğinin ileri gitmesine engel olmasına karşıyım. Bu yükseklisans için İstanbul'a göndermemek olur, nasıl evleneceğiz diye gelinlik hayalleriyle geç yaşta univeriste okumaktan alıkoymak olur, erasmusunun, dil okulunun, ya da bir ülkede bir sene yaşamasının önüne geçmek olur, o şehre nasıl gideceksin bebekle diye memuriyetine engel olmak olur... Ama nedense bizim ülkede kadın olsun erkek olsun fedakarlık cok kutsal gibi gösteriliyor. Sanki fırsatları onun için kaçırmak normalmiş gibi... Benim çok iyi anlaştığim, çokta sevdiğim bir sevgilim vardı. Türkiye onun geçiş ulkesiydi, AB'den bir ülkede yaşamak ister, bu yüzden kendi kendine ileri seviye dil öğrenirdi. Bri süre sonra kardeşleri, ailesi yavaş yavaş gitmeye basladi, ama benim çocuk 'ben burada çok mutluyum seninle' diye tüm firsatlari kaçırır olmuştu. Benim de o zamanlar hiç böyle bir niyetim yok, en sonunda artık aşık degilim diye ayrıldım, benden ayrıldıktan sonra zaten Hazırlıklarını vs yaptı, bir seneye kalmadan göçtü.. beraber olsak belki mutlu olurduk ama bir insanı hayallerinden uzaklastirsam ben mutlu olmazdım. ya da yıllar sonra başka sebeple ayrılsak kaçan treninin ardından fırsatlarını kaçırmış o mutlu olmazdı... Yani ne bileyim, ben yüksek lisansa karar versem bencilce 'ama beeeeeeen' diyen adamı hayatımda istemezdim. Ama beeeeeeen'lik bir şey yok. Gidecek, ya yuruteceksiniz, ya olmayacak ayrılacaksıniz. İki seçenek de insanlar icin

Uzak mesafe ilişkisi zor. Yerinizde olsam İstanbul da iş bulmaya çalışırdım. Ama sıfırdan tek başınıza o da zor. 5 ay da evlilik kararı için kısa sanki. Bilemedim açıkçası zor bir durum. Ama onun gitmesine asla mani olmayın.

Yani 5 aylık bir ilişkide ben bu riski göze almazdım.

5 aylık bir ilişkide bunları düşünmek için çok erken henüz. Ama şöyle de bir şey var, ilişkinin ilk zamanlarında uzakta olmak pek iyi olmuyor. Yani en başından itibaren uzak mesafe ilişkisi, biraz sıkıntı çıkarıyor.

O zaman beyzademiz ailene gidip seni isteyecek ciddiyetini gösterecek bir zahmet. Gerisi ailenin onayına kalmış. Lafla peynir gemisi yürümez.

5 aylıkmış.

Uzak mesafe ilişkisini derinliklerine kadar yaşadım. Çok olmadı hatta ayrılalı. Çok planımız vardı ama kendileri dengesiz olduğu için bir gün bu hayallerle mutlu oluyor ertesi gün yok olmaz bana güvenme bel bağlama deyip duruyordu. Bana iyi bir izlenim vermedi sevgiliniz. Çok da iplemiyor gibi. Gelirsen gel gelmezsen gelme... Bu arada, Uzak mesafe ilişkilerinden olabildiğince "uzak" durun. Çok yıpratıyor.

Ben olsam boşverir yaşadığım yerden birini bulurdum. Daha çok yenisiniz. O oraya gidince fikirleri değişir.