Sosyal fobisi olan kişiler tersine göz teması kurmakta zorlanır siz de orada üstüne gitmişsiniz korkunuzun aslında bunu anlaması gerekirdi. Doğru analiz edememiş, tek seferde kimseye direkt tanı koyamazsın ki takıntı da değil. Öyle olsa herkese gözünüzü dikip bakardınız. Ben iyice araştırarak psikoterapi uygulayan bir uzmanla görüşmenizi öneririm. Mümkünse uzman klinik psikolog olsun, eğitimlerini araştırın hangi okuldan mezun, süpervizyon almış mı kaç saat almış vs. Dediğim gibi psikoterapiyle çok çok rahat aşabileceğiniz şeyler fobiler, kendinize eziyet etmeyin.

Yanıtladığın için teşekkür ederim. Düşüncelerinde saklanması gereken bir şey yok ise bu çekinceyi neden yaşıyorsun, anlamaya çalışıyorum. Kendine anormal demesen daha iyi olur, farklısın. Eziklikle hiç ilgisi yok. Nasıl tedavi olursun bilmiyorum ama önce kendine iyi davran. Sen kendini yeriyorsun.

Kaç yaşındasın canim? Canim diyorum çünkü bir zamanlar ki halimi görüyorum sende... Ve canım demek istedim izninle... Ben 18-20 li yaslarda senin gibiydim. Otoriter karakterli kimsenin yüzüne bakamazdim. Kaşım, gözüm, dudağım... her yerim titrerdi. Ellerimin ve kafamin titremesinden insanlarin önünde çorba bile içemezdim. Eşimin önünde çorba içerken elektrik çarpmis gibi titredim birgün. Ve gidip odaya aglardim... Bir yere imza atarken imzadan başka herseye benzeyen şeyler karalardım. Bu durumu yasayacagim her ortamdan kacardim... ınsanlardan da... Bu semptomlari her yasadigimda kendimi hirpalardim. Aglardim... Çok aglardim... Nefesim kesik kalbim güm güm... Titreyen vücudum, yanan kavrulan kalbimle; şimdi yıllar geçti ben insanlarin suratina artık bakıyorum. Dikiyorum gözlerimi üzerlerine ve şimdi onlar benden gözlerini kaciriyorlar. Birinin utangaç olduğunu hissetsem hemen empati kuruyorum. Ve utanmasin diye elimden geleni yapiyorum. Gözlerimi sadece bu anlarda kaçırıyorum artık. İnan ki yavrun doğunca sen aslanlar gibi kükreyen, gözlerini deviren, sözünü esirgemeyen bir insan haline geleceksin. Kendini hemen şimdi bağışla ve affet. Sakın özgüvenini kaybetme. Sen de istemezdin, bu senin elinde değil. Çocuklugundan kaynakli gelen travmalardan. Sen basaracaksin ben inaniyorum. Neden mi? Sorguluyorsun ve değişime yavaş yavaş hazirlaniyorsun. Ben aştım... Bunlari tüm samimiyetimle sana umut ışığı olsun diye anlattım. Seni sevgiyle kucakliyorum.

Bakınca mideniz mi bulanıyor?Utanıyor musunuz?Mideniz mi bulanıyor? Guzelseylerolsun88

İstanbul'da hocam var önerebilirim isterseniz. Alanında çok başarılı biri, tabi maddi durumunuz nasıl bilemiyorum en azından arayıp bilgi alırsınız. Memnun kalacağınızı düşünüyorum, hem donanımlıdır hem insanlığı da güzeldir.

Kıymetini bir bilsen... Guzelseylerolsun88

Yok midem bulanmıyor da gözlerim yaşariyor sanki 2 Kilo ağırlıkta gibi göz kapaklarım hemen yere bakıyorum sizde de mi oluyor

Son yazdığın ilacı kullandım 7 yıl iyi geldi hamilelik le beraber bıraktım ve kötü oldum. Emzirme de ne yapcam

İyileşmez, umutsuz vaka diyeceğimiz şeyler değil bunlar. Ki insanların işlevselliğini bozan çok daha dirençli bozukluklar var, onlarda bile kişiler iş yaşamlarına dönebiliyor, hayat kalitelerini yükseltebiliyorlar. Sizde neden olmasın. Ancak şunu söylemeliyim bir kişi terapiden çıkınca yüzde yüz değişecek farklı biri olacak diye bir şey yok. Çünkü sorunları tek bir nedene bağlayamayız, her şeyden önce kişilerin belli bir mizacı var bi kere. O yüzden genelde amaçlanan kişinin bozulan işlevselliğini düzeltmek ve kriz durumlarıyla başa çıkmasını sağlamaktır. Sadece zaman alır, umutlu ve sabırlı olun. Çünkü kendiniz söylüyorsunuz bakın 30 yıldır böyleyim diye. O yüzden hemen sonuç almayı beklemeyin, aşama kaydetmeye çalışın.

Doktorunuzla görüştünüz mü? Hamilelikte de düşük dozlarda bebeğinize herhangi bir yan etki yapmayacak ilaçlar var, onlardan kullanabilirsiniz. Psikoterapi için de bilemiyorum, memnun kalmamış olabilirsiniz tabi ama ben yanlış tercihlerde bulunduğunuzu düşünüyorum. Her psikoterapist alanında başarılı olmayabiliyor, kimisiyle kimyalar uyuşmayabiliyor ama bu olmadı ben artık bırakacağım demek de çok doğru değil. Sosyal fobi psikoterapi ile çok rahat aşılabilecek bir rahatsızlık.

Benden başkası da mı varmış bu sorunu yaşayan çok şaşırdım. Evet kendimle hep çok uğraşıyorum böbreğimi dalagımi bu kadar düşünmüyorum sadece psikologo é yoğunlaşıyorm buda takıntı işte

Çocukluk tan gelme sorun bu annem şizofrenı idi evimize giden gelen olmazdı kendi içimiz de büyüduk insanlara karşı nasıl kendini ifade edersin yada nasıl kendini insanlar içinde güvende hisseder sin olmuyor du hep diken üstünde idim insanların içinde hala da öyle. Bu yastan sonra nasıl geçer hiç bilmiyorum daha da artıyor zira. Hiçbir zaman normal bir insan olamıcam gibi mé geliyor eşim de benim bu durumumdan sıkılacak sanki beni istemeyecek gibi felaket senaryo ları hep aklımà geliyor. Allah büyüktür bu sorun insanın tüm hayatını mahvediyor öyle yükseklik fobi si böcek fobisi bilmem karanlık fobisi filan gibi değil tüm hayat kaliten hayat umudun hayallerin herşeyini etkiliyor. Bende düzelir miyim mutlu olabilir miyim iyi bir anne olabilir miyim rabbim bana da nasip etsin şifa sini inşallah

Ya Karşısı anlıyor oda geriliyor demi. Onlarda kasıyor inan ki psikiyatr bile rahatsız oldu bakışım dan adam gözlerini kaçırdı benle konuşurken hep. Bunu kimseye anlatamıyorum. Çalıştığım kurumdaki kişilerin yüzde yetmiş ı fark etti bende ki bu göz teması sorununu inan müdürüm bile rahatsız oluyor çekiyor gözlerini benle konuşurken adam bana anlatacağı birseyi arkadaşıma cagirip anlatıyor arkadaş geliyor bana söylüyor o derece yani. Guzelseylerolsun88

Benim düşüncemi okuyor gibi geliyor benim bakmak için kendimi zorladıgmı benim ezik olduğumu yada anormal oldugumu düşünecek diye göz teması ndan kaçıyorum. . push ;

Olmuyor ki. Bakmak için zorluyorm karşı taraf anlıyor oda geriliyor konuşmaları duraksiyor yani tuhaf bir durum ortaya çıkıyor. Bakmak için zorladıgm için konuya adapte olamıyorum bu sefer de karşı rahatsız oluyor. Kısır döngü gibi birsey anlatamıyorum suan. Beyin de bitiyor biliyorum ben bunu kendime takıntı haline getirdim büyüdu büyüdü bu takıntı ve beynimi esir aldı. Dışardan bakılınca birine söylesem çok komik bir sorun olarak gelyor kime söylesem oda dert mi diyor ama kimseyle diyalog kuramaz hale geldim. Guzelseylerolsun88

Bende zorlaya zorlaya gidiyorum ortamlara ama her defasında yine aynı oluyor. En büyük problemm göz teması esime bile oluyor artık esime bile yabancı yim sanki yıllarca çıkmadk konuşmadık gibi ilk defa karşılaşır sin ya biriyle çekinir sin aynen öyle oluyor. İlacsiz bunu yenmeniz çok güzel çok sevindim. Göz teması sorununuz geçti mi konu komşu çevre yapabildiniz mi. Ben simdi doğum iznine ayrılacağım ve yanlız kalacağım aylarca evde kimsem de yok evde zaman nasıl geçecek bu fobim iyice artaçak belki de kafayı yiyeceğim diye çook korkuyorum.

Ben iyileşen bir sosyal fobi hastası görmedim hiç karşılasmadim. Nette çok araştırma yaptim yapıyorum. Bu benim umutsuzluğma umutsuzluk katıyor. Sanırım çok yaygın da değil benim sorunumda olanlar. Yada ben şiddetli yaşıyorum onu da bilemiyorum. 30 yaşında yim kendimi bildim bileli böyle ydim suan artık çekilmez oldu ama gebelikle beraber. Siz hiç iyileşen sf hastası gördünüz mü sanırım psikoloji eğitiminiz var yazma tarzınızdan bunu anladım

gözünüz de bir problem mi var? Bunu neden kendinize yapiyosunuz sizin öz sevginiz bitmis. Kendinizi zorlayın yapamayacağım diye bir sey yok. Her sey beyinde bitiyo. Beyninizin sizi yonetmesine izin vermeyin. Bunu başlarda kendinize bir görev olarak görün. Atıyorum ben bir gun boyunca toplam da 4 saat insanların gözüne bakicam, yoldan geçen 5 insana yol tarifi sorup gözlerinin içine bakicam falan

en başta eşinizle nasıl evlendiniz ki?

bu illet şey bendede var... okuyunca yazmak istedim bende... ilaç içiyorum yüzde seksen azaldı diyebilirim ama ara ara yokluyor beni.. terapiyede gidiyorum aslında ama işe ne kadar yarıyor anlayamıyorum ve çokta pahalı...5. gidişim ama sıkıntımın azalması ilaçtandolayı diye düşünüyorum çnkü bugün mesela yine çekingen hissettim kendimi.. siz dediniz ya eşimden bile çekiniyorum diye.. banada oluyor işte.. bazen vır vır konuşuyorum bazende konuşurken sanki utanç içinde oluyorum çok ayıp bişey yapmışım gibi dehşet içinde gibi hissediyorum.. anlatamıyorum ama siz beni anlıyorsunuzdur yaşayan biri olarak :) sanki eşimle yeni tanışıyormuşum gibi hissediyorum ozaman... bana bakmadığı zaman rahat konuşşuyorum ama dikkatli bakınca sanki çok çirkinmişim beni inceliyomuş gbi hissediyorum.. ne aptal bişey... ama inanın takıntı huyundan kaynaklanıyor bunlar... aralıklı olarak takıntılarım değişiyor.. hep çekingen az konuşan biriydim ama bu kadar değildim.. biara ölümden korkardım snra o geçti panik atak oldum dışarda bayılıcam rezil olucamdiye korktum oda geçti sayılır şimdide sosyal fobi...

İlaç olarak ne kullanıyor sunuz baş harflerini yazın ben anlarm. Bende gebelik den sonra tekrar başlayacağım. Birde sizde de göz teması sorunu varmı. Benim gibi mi hissediyorsunuz

Doğru söylüyorsunuz. Koca istanbul dayım ama bir doğru düzgün psikolog yada psikiyatr bulamadım. Dinlemiyor lar ki hepsi para derdinde. Çok umutsuzm artık. Şifa Allah dan bunu biliyorum ama inşallah vesile yi de rabbim daha fazla bunaltmadan bana buldurur. İnsan eşinden bile utanır mi çekinir mi gözlerine bakamaz mi. Biz 7 yıl çıktık deli gibi sevdik birbirimizi asla böyle birşey hissetmezdm ona karşı da. Ama bu hamilelik beni mahvetti ilacı bıraktım dünyam tersine döndü. Kimseyle diyalog kuramıyorum kafam da kurup kurup duruyorum ben böyle nasıl annelik yapacağım bebeğime diye

Öncelikle geçmiş olsun, yazarken kendinizi çok güzel net açıklayıcı bir şekilde ifade etmişsiniz, kendinizi ifade etmede zorluk yaşadığınızı düşünmüyorum, bunu insanların gözlerine bakarakta yapın ve bunu korku yerine bir oyuna dönüştürün keyif alın. Ya da bir başka önemli nokta bu durumunuz geçmişte yaşadığınız bir travmadan kaynaklı olabilir bunu bulun yüzleşin çözün. Atlatılacak bir durumdur üstesinden gelebilirsiniz bence

Affet ama bir sorum var. Karşındakinin gözlerine baktığında ya da bakmaya çalıştığımda kafandan neler geçiyor? O an ne hissettiğini bilmek istiyorum. Bakabildiğinde ne olabilir ki bu düşünce seni engelliyor? Yalnızca bilmek istiyorum. Guzelseylerolsun88

evet var hemde sizinki gibi takıntı halinde.. birini dinlerken hep ona bakmak zorundaymışım gibi bakyorum karşımdaki benden çekiniyo arada gözlerini kaçırıyor :) daha önce p. ks. l içmiştim şimdi p x r içiyorum ikiside aynı zatn p x r muadil

Tabi ki. Guzelseylerolsun88

psikolojik destek şart, dr değiştirin.. Guzelseylerolsun88

Hayır hayır geçenlerde böyle bir konu vardı da ordan okumuştum. Size tavsiyem şu ara kendinizle uğraşmayı bırakın. Hamilesiniz sonuçta.

Evet galiba özgüven düşüklüğü var kendime değer vermiyorum belki de doğru ezik görüyorum hep kendimi

Sosyal fobide utanma ve yüz kızarma durumu da oluyor. Gençliğimi mahvetti bu durum. Toplumda konuşmaktan, kalabalık ve özellikle çok aydınlık ortamlardan kaçardım. Ses titreme, gereksiz heyecanlanma ve yalnız kalınca "off yine rezil oldum" hissi. Ben ilaç da kullanmadım, tedavi de görmedim. Yaşım ilerledikçe kendimi konuşmaya, göz göze gelmeye, ortamlara girmeye zorladım. Kızarsam da bozarsam da gelip geçiyor. Günlerce arkamdan konuşacak değil ya kimse. Konuşsa da bir tarafımdan birşey mi eksiliyor?Yok.! Üstüne gideceksin. Ancak öyle yenebilirsin bu durumu. Şu an 34 yaşındayım. Anneyim. Çok daha rahatım artık.

Bu sorunumu bilmeyen yoktur herhalde evet bende bıktım kızlar bu durumdan. Gebelik le beraber ilacımı bıraktım ve hayatım ters döndü göz teması sorunum vardı yüzde yirmilerde iken suan yüzde doksan gibi bir konuma geldi öyle ki eşimle bile göz teması kuramaz konuşamaz hale geldim. Bebeğim için çok üzülüyorum benim gibi bir annesi olacak diye bir yandan da suçluluk hissediyorum tabı ona karşı. Burda kaç defa yazdım kimse bu hastalığà yakalanıp da aşmadi mi düzelmedi mi ya bana umut olsun istiyorum. Terapi aldın bir süre oda ise yaramadı pek ve 2 milyar à yakın bir miktar harcadim. Ama işe yaramadı işte. Burdayım bu konuyu yine açıyorum. Bana olumsuz yorum yapacak olan varsa lutfen yapmasın kaldıracak gücüm kalmadı. Düzelmek istiyorum hayatımı idame ettirecek kadar en azından. Bana birsey söyleyın kızlar. En dipde yim inanın gücüm kalmadı? C captain price erkek

Bu kadar değildim o zamanlar. İlacı bırakmam la pik yaptı. C creazy

Lütfen çok memnun olurum. Özel den mesaj yazar mısınız

Bu arada sf bende yerini anksiyeteye bıraktı... Boyut değiştirdi ama artik sosyalim ve iyiyim. ilacimi da kullaniyorum.

Göz teması kuruyorum. Ama dik dik bakmak göz teması kurmak değildir. Arada başka yere bak. Tekrar dön. Kasma. Eşinle bunu çalışabilirsin. Ben konuşurken ellerimi çok kullanırım. O da rahatlatıyor. Hamilelik, lohusalık zamanlarında yalnız kalacaksın. Bebeğine yoğunlaşacaksın. Emzirmeydi, uykusuzluktu zor ama güzel bir süreç. Bu zamanlarda fazlaca bunabilirsin. Ama o da geçecek. Çocuğu parka çıkarırsın başka annelerle karşılaşırsın. Zaten çocuk olunca sohbet konusu çok. Dikkatlar bebeğin üzerinde. Benim kızım 3 yaşında. Evet, ilk doğduğunda sosyal fobiden dolayı özellikle zor zamanlar geçirdim ama büyüdükçe dışarı çıktıkça açıldım. Eskiye göre çok iyi ve rahatım. Zaten çocuğun için sosyalleşmek zorunda kalıyorsun. Yalnız kalmasın, arkadaşı olsun istiyorsın.

Evet yalnız kalmasını hiç istemiyorum benim gibi olsun istemiyorum kendimi bende zorlayacgm inşallah. Ama bir yıl gibi evde olacağım ve kimsem yok nasıl olacak akıl sağlığımi nasıl koruyacağım bilmiyorum olmadı alır parka giderim çocuğu iki insan görürürüm belki . push ; E

Doğuma yaklaşık 2 ayınız var, bu süreçte terapi alın mutlaka. Doğum sonrası döneme hazırlık yapın en azından. Çünkü doğum sonrası da zorlu bir süreç biliyorsunuz. Sosyal fobi çözülmeyecek bir problem değil ama belli ki sizde takıntılar da eşlik ediyor bu duruma. Bir kişinin faydası olmadı diye başkasının da olmayacak diye bir şey yok. Gideceğiniz kişileri araştırın, eğitimlerini inceleyin, psikoterapide bir sürü farklı yaklaşım var, denemekten yılmayın. Emin olun siz farkında olmasanız da her denemede yol katedeceksiniz.