Teşekkür ederim. Haklısınız. Beklenti içindeyim hala.

Bir kadının en çok annesine ihtiyaç duyduğu an doğum anıdır, lohusalığıdır bence. Bende o günleri annem olmadan geçirdim. Zor evet, konuşmadan çözülmez. Sakince önce annenle hatta sadece annenle konuşmayı deneyebilirsin. Olmuyorsa zorlama, bazen kendi ailen bile olsa mesafe iyidir. Canları sağolsun..

Teşekkür ederim. Ben de görmezden gelmeye başladım sanıırm artık. Yapabildiğim kadar.

Teşekkür ederim. Belki ileride sakin bir zamanda sadece annemle olabilir dediğiniz gibi. Ama uzum bir süre gitmeyi düşünmüyorum.

Teşekkür ederim.

Teşekkür ederim. C

Haklisin insan dogumda yaninda annesini ablasini istiyor. Destek amacli ama oyle bir dunya olmus ki kimseden fayda yok. 2 elin varsa kafani kasi der anneannem onceleri anlamazdim simdi anliyorum. Malesef artik oyle yada hep oyleydi biz yeni goruyoruz. Artik sende bir annesin ve bunlarla kafani mesgul etme. Güle güle büyüt bebegini.

Bence de adım atmamayı deneyin, çocuğunuza evliliğinize odaklanın. siz yeterince taviz vermişsiniz. İstiyorlarsa onlar emek verir

Ben bana destek olmadıkları için dahil etmedim sonraları gelişmelere. Tayin meselesinde önceden haber verdim elbet ama tavırları o yönde olunca gelişmelerden kısıtlı haberdar ettim. Anlatamadığım şeyler ayrıntılar. Yani tavırlar davranışları şu şu oldu diye anlatmak istemedim çok uzun olacak. Soğuk oldukları hissedersiniz ya muhabbet arasında, öyle.. Tekrar samimi olma isteğim kendim için. Çünkü insan ailesiyle varoluyordu benim bildiğim. Onlarsız eksik hissediyorum. Öyle işte. B

Teşekkür ederim. Yüzlerine vurmadım ama hissettirdim. Belki açık açık konuşmam gerekirdi ama yorgundum ben de çok zaten bir hengame içindeydim. Sağlıkla büyütün evladınızı.

Anlattıklarınız kadarıyla aslında önce siz mesafe koymuş gibisiniz. Çizgi çizmişsiniz mesela tayin meselesinde önceden haber vermeden direkt kararınızı söyleyip "hataysa da bizim hatamız" falan demişsiniz. Anlatmadığınız çok şey var gibi geldi, eşinizle de araları hiç iyi olmamış galiba. Ve de yine yazınızda aranızı bozan öneriler verildiği geçiyor. Yani siz mi öyle düşünüyorsunuz gerçek niyetleri mi böyle? Gerçekten amaçları buysa niye tekrar samimi olmak istiyorsunuz? Bu hikayede çok yer eksik kaldı ya ben okurken

Seni çok iyi anlıyorum benimde doğumumda annem geldi fakat 2 gün sonra yaparsın gideyim falan diyordu buraya gelene kadarda bizimde birçok anlaşmazlık ve sorun vardı ama be olursa olsun anne diyorsun ve gidip geliyorsun mesafe kıyamıyorum, başka biri olsa rest çelişebilinir bence anneni ayrı ablalarını ayrı kefeye koy onlardan adım gelmedikçe sende arama sorma fakat annen İçin git gel ara sor ama beklentiye girme, beklenti mutsuzluk getirir

Merhabalar. Küçüklüğümden beridir eğer ailem özellikle annem onaylamazsa hep istediğim o şey başıma bela olur düşüncesiyle büyüdüm. Üniversiteyi uzak bir yerde okudum. Bu benim ilk kez ailemden uzak kaldığım 4 seneydi. Kendi kararlarımı verdiğim yanlış olsa da sonuçlarına benim tek başıma göğüsleyebileceğim 4 sene yaşadım. Kendi sınırlarımı zorladım. Bu seneler beni bir nebze olgunlaştırdı. Bakış açımı çok değiştirdi. Tabiki yine ailemle irtibat halinde her olan biteni anlatıyordum. Bunun yanında annemle iyi bir iletişimim vardı. Gizli saklı bir olayım hiç olmadı. Her durumda ne hissettiysem dahildi annem hep yanımdaydı. Yönlendirirdi beni yürüdüğüm yolda. O yol hep güvenliydi. Üniversite bitti işe başladım. Sonra evlendim. Evlenmemi daha doğrusu eşimle evlenmemi başta istemiyorlardı. Sonuç itibariyle uzun bir süreç olsa da evlendim eşimle. Evlendikten sonra da annemle dertleşme babında konuşurduk. Bazı anlaşamazlıklarımı anlattığımda bana yine yol gösterirdi. Ben o yollardan gitmek istediğimde herşey tepetaklak oluyordu. Bunu farkettiğimde anlatmamaya başladım. Kendi ailemden kendi ailemi düzenimi uzak tutmak istedim. Eşime benim gözümle bakamazlardı ben de onların gözüyle bakamazdım tabiki. Bu zamanda biraz uzaklık yaşadım onlardan. Kendi çekirdek ailem hakkında konuşmadığım için. Herşey iyi güzel diyordum. Bunları biraz açıklayıcı olması için yazdım. Bebeğim olacağı vakit tayinimiz çıktı. Tayin hakkında birkaç il dedik hayırlısı dediler. Sonra Biz karar verdik ve ailelere burası bu ile gitmek istiyoruz dedik. Kendi ailem verdiğimiz karar için direk yüzüme söylemediler ama davranışlarıyla bize sormadan etmeden karar verdiniz sonuçlarına katlanırsınız tepkisini gösterdiler. Ben yanlış da olsa bizim kararımız gideriz yanlışımızı da beraber yaşarız duruşunu verdim. Doğum için aileden kimse gelmedi. Konuştuğumda mesafe ve masraf olacak vs dediler. Ben tüm masraflarınızı karşılayacağım yeterki gelin dedim. Annemi bir nebze anlayabiliyorum hasta fakat aileden diğer üyeler 3 abla direk gelmeyeceğiz dediler. Başka bir zaman beklenti içine girmezdim eminim fakat doğum için mutlaka beni yalnız bırakmazlar çünkü ben de bırakmadım aile olmak bu dedim. Çünkü böyle öğretildim. Toparlanırken taşınırken yeni eve geldiğimizde gözüm hep telefonda. Ben aradım büyük bir çoğunlukla. Sonra inada bindirdim aramadım. Sonra çok yalnız hissettim yine aradım. Seslerini duymaya o kadar çok ihtiyacım vardıki. İsmimi söylemeleri nasılsın demeleri bile toparlıyordu beni. Ama mahrum bırakıldım. Doğum yapacağım vakit haber verdim. Annemi aradım sadece. Şu kadarcık merhamete şefkate bile muhtaçtım. Ağladı ben de ağladım. Hem küçük bir kız çocuğu hem yetişkin bir kadındım. Gördüğüm herkesten merhamet şefkat istedim. Doğuma hazırlanırken yanımda duran hemşirenin elini tuttum sıktım annemi hayal ettim. Zordu çok zordu. Bebeğim doğdu artık yeni bir dünyam oldu. Doğumdan sonra yanlarına gittim. Gelmedilerse ben gideyim biz aileyiz dedim. İlgisiz, rahatsız, fazlalık gibi hissettim kendimi. Ayrıntıları yazmak istemiyorum konu çok uzayacak. Hayatta yaptığım en büyük yanlışım buydu, gitmekti. Ama yine de evlatlık görevimi yaptığımı düşünüyorum "biz aileyiz" adı altında bundan daha ileri bir davranış yapmama kararıma vesile oldu. Tabiki başka birsürü olaylar yaşandı fakat yazmadım. Ben içimdeki bu yalnızlık hissini yani konu başında anlattığım onaylanmama durumunda yaşadığım bu yalnızlık hissini atamıyorum üstümden. Büyük bir kısmını atlattım elbette fakat bir kısım hiç gitmiyor. Son olanlardan sonra ise içimde hem öfke hem kırgınlık bir bu kadar da ilgilerine ihtiyaç var. Özellikle annemin ablalarımın. Biraz yaklaşmak istediğimde salaksın diyorum, bu mesafeden kaldığımda dışlanıyorum üzülüyorum. Bunu eşimle konuşuyorum. Hislerimi. Fakat o da bir yere kadar. Takıntı mı yaptım depresyonda mıyım nerde olduğumu bilmiyorum. Tek bildiğim çok kırgınım. Bu kırgınlığımın da farkındalar bence ama görmezden geliyorlar. Bilemiyorum. Konuşsam anlatmak istesem ben suçlu çıkacağım ben uzak kaldım. Konum belki anlamsız oldu ve kopuk kopuk. Herşey nasıl anlatılırki bilemedim. Bir dönem midir geçecek midir sanki bunları duymak istiyorum. Yada seni anlıyorum hissettiklerin tanıdık cümlesini duymak istiyorum. Güç verecek birkaç cümle ya da..

İlk doğumumda bekar olduğum için yani evlenmeden hamile kaldığım için annemler küslerdi ve yanımda değillerdi, tek başıma hastane koridorunda dolaşırken bende aynısını hissetmiştim. Kırgındım, ben hata yapmıştım ama onlar benim yanımda olmalılardı. Sonra bebeği görmeye geldiklerinde yüzlerine vurdum, rahatladım. Sizi anlıyorum ama bundan sonra bebeğinize odaklanın lütfen kendinizi üzmeyin daha fazla.

Ben sizi anlıyorum. Ben değil ama eşim anlattığınız şeyleri yaşıyor. Hatta biraz daha fazlası. Üç çocuk ve bir dünya sağlıkla ilgili sıkıntıdan sonra son yıllarda görmezden gelmeyi öğrendi. Siz de zamanla alışacaksiniz, canınız daha az yanacak. Allah sağlık ve huzur versin.

Çok teşekkür ederim benim bebek 15 yaşında artık atlattık çok şükür o günleri.

Allah kolaylık versin bebeğinizle sizeDilerim güzel bir hayatınız olsun gerçekten

Hissettiklerinizi çok iyi anlıyorum. Ama sizin onların bu durumu anlamasını beklemeniz ve artık size sizin hayal ettiğiniz gibi yaklaşmalarını beklemeniz biraz boşuna gibi görünüyor. Çünkü onların da size karşı kalıplaşmış duygu ve düşünceleri var. Aynı şeyler olmasa da ben de benzer şeyleri yaşadım çünkü hem kendi ailemle ve ondan biraz daha fazla eşimin ailesi ile.

Konuyla ilgili bir fikrim yok ama siz artık bir annesinin, çocuğunuzun her şeysiniz. O yüzden kendi yaralarınızı kendiniz sarmayı öğrenmeye çalışın.