bende efexor 75 aslında doktor 150 lik kullan diyor ama ben almıyorum dahada kötüleşirsem alırım.. senin durum nasıl canım anksiyetemi başka bişeymi. zirilti34

Ah canım ya gerçekten bir an yazdıklarından şüphe ettim acaba ben mi yazdım diye. O kadar aynı şeyleri yaşıyoruz ki. Ben de aynı senin gibi hayat dolu neşeli bir insandım. Sonra yaşadığım bir olaydan çok etkilendim. Hala da etkileniyrum. Dışarda kimseye hissettirmemeye çalışıyorum. Ama eve girdiğim anda ağzımdan evet hayır dışında cümle çıkmıyor. Ailemle konuşmak gelmiyor içimden. Onlar benim için üzüldükçe ben daha fazla içime kapanıyorum. Zaten derdimi bildiklri için konudan bahsettikleri an ağlamaya başlıyorum. Onlar doğruyu söyledikçe daha fazla sinirleniyorum onlardan daha fazla nefret ediyorum. Ne yapıcağımı nasıl kurtulacağımı şaşırmış durumdayım.. Aileme haksızlık ettiğim için üzülüyorum. clementinejoel

bunlar her insanın yaşayabileceği şeyler ben de yaşadım insan evden çıkmaz istemez kimseye tahammül edemez anlamsız şeyler yapar sonra da needen böyle yaptım diye kendi kendine sinir olur zamanında yaşayıp üzerinde durmadığımız şeyler bi anda su yüzüne çıkıverir benim tavsiyem bol bol su için, diyaframınızdan nefes alacak şekilde nefes egzersizleri yapın, seveceğiniz bi kitap alıp okumaya başlayın bol bol komedi filmi izleyin bi süre haberlerden ve dramatik şeylerden uzak durun, sevdiklerinizle zaman geçirin, yürüyüş yapın, hayatın çok kısa olduğunu anımsayın ve etrafınızdaki insanları her an kaybedebileceğinizi hiç unutmayın... . push ;

yok allaha şükür bende aksine sakinlik vardı...

işin garip yanı ani sinirlenmeler oluyor. Birden dünya tersine dönüyor çevremde ne varsa kırıp dökmek istiyorum resmen bağırıp çağırmak istiyorum

Arkadaşlar, sizi çok iyi anlıyorum, bende ne sıkıntılar çekmiştim bir zamanlar, resmen dünya boğuyordu beni, nefes alamıyordum sanki, hiçbirşey yapmak istemiyordum, anlatılamaz o günlerim, ne konuşmak ne yemek ne de bi aktivite yapmak cazip gelmiyordu bana, sonrasında panik atağa da yakalanmıştım ben ve bitkisel hayatta gibiydim, doktor geçeceğini söylüyordu ama ben sadece sinirleniyordum öyle söyledikçe, kimse beni anlamıyordu, imkansız geliyordu artık mutlu olmak... kullandığım ilaç sonrası tam 2 ay sonra bende müthiş bir değişim oldu Allah'ın izniyle.. günlük tutuyordum bu sayede iyileşim sürecimi takip edebiliyordum,2 ay sonra eskisinden çok çok daha iyi bir ben geldi, nasıl neşeliyim nasıl iyimserim :)) imkanı yok üzülemiyordum hiç birşeye... ben Rabbimin izniyle ilaç yardımıyla mucize diyeceğim ama gerçekten öyle mucizevi bir şekilde iyileşmiştim.. sizin yazdıklarınızı görünce gittim o günlerime... o sıkıntıları ben o kadar iyi bilirim kii yazmak istedim, illaki de bir yolu vardır yeniden mutlu olmanızın, ben onca takıntının, depresyonun, panik atağın arasında yapabildiysem, başarabildiysem herkes yapabilir, süreç belki kısa belki daha uzun olur ama illaki de olur, sağlıklı ve mutlu bir yaşam diliyorum size, paylaşmak isterseniz her zaman buradayım, sevgilerimle.

Bir ara aynı dönemden ben de geçmiştim yazılanların bir çoğunu bende yaşadım ne yazık ki Kimseye çaktırmamaya çalışıyordum. Bir arkadaşım üstelik hiçte samimi olmadığım bir arkadaşım durumumu fark edip bana Dr. David Burns İyi Hissetmek kitabını hediye etti. Ciddi ciddi bunalımdan çıkardı beni kitap eğer duygusal dalgalanmalar yaşıyorsanız tavsiye edebilirim. Fakat biraz ağır bir kitap çok ağır depresyonda olan insanların genellikle aklını bir yere verememe sorunu oluyor o yüzden onlara pek derman olabileceğini sanmıyorum ne yazık ki. Ben ağır bir depresyon da olmadığım halde okurken aklımı vermekte zorlanmıştım şimdi iyiyim çok şükür. A

banada doktorum kitap ismi önerdi. okumuyorum başlamadım bile:d özetini indircem internetten anlatırım özetini dinlesin kitapla mitapla olacak şey mi zirilti34

Anladım, ama ben de dediğim gibi çok fena sinir ve asabiyet var

Ben ne olduğunu anlamıyorum ki Bir anda her şey ters görünüyor yakıp yıkasım geliyor

evet amin. kafayı toplayabilsem bende okucam

Allah yardımcımız olsun canım cidden dediğin gibi yaşamayan bilmez. Ben de bazen öfkemi kontrol edemiyorum her tarafı kırıp dökesim geliyor kendime bile sinir oluyorum ama dediğin gibi allaha sığınmaktan baska care yok...

ah canım arkadaşım eşekten düşenin halini eşekten düşen anlar derlerya. seni sadece senin gibiler anlar dışarıdan normal olan kimseye anlatamazsn derdini. rahatlık batıyo derler anlamazlar anlamak istemezler. bende 4 sene önce panik atak hastalığına yakalandım. ilk zamanlar kriz olurdu sürekli sonra 1 sene hiç olmadı bişey ve şuanda hamileyim çok yoğun panik atak yaşıyorum. ve şu yazdıklarının birçoğunu bende hissediyorum. bazen öfkeden kendime zarar vermekten korkuyorum bazende o kadar içime kapanıyorumki herşey ama herşey anlamsz geliyor. aslında hastayım biliyorum ama ailemden birisi bana hasta gözüyle baktığı zaman bile öyle tuhaf duygulara kapılyorumki sanki ölecem bana o yüzden bkıyolar gibi hissediyorum onlara bağırmamak için zor tutuyorum kendimi ne bakıyoosunuz diye. ailem üzülüyo durumuma. yemek bile yapasım gelmiyor. ne gereği varki nasıl olsa ölcez diye bi ses geliyo içime elim ayağım dökülüyo birden ne yemek yiyesim geliyo ne yapasım nede gülseim. çocuğum için direniyim diyorum ama bir günüm neşeli iyi geçse ikinci günüm zehir gibi geçiyor. namazla niyazla duayla allaha sığınmaktan başka çaremiz yok o çaresizlerin çaresi. birde artık aklıma kötü düşünce vesvese yada evham geldiğinde hemen allahım sana sığnırım diyorum o na sğınmak beni rahatlatyor arkadaşım

Sürekli uyku isteği var mıydı peki?

Dedim ya ruh durumuna göre değişiyor ben de okurken çok zorlanmıştım çünkü aklımı bir noktaya veremiyordum. Kitapta 412 sayfa resmen okumayı yeni öğrenmiş çocuk gibi heceleyerek okumuştum. Ne diyeyim zor konular Allah herkesin yardımcısı olsun. A

konu beni özetlemiş. şu an bende aynıyım. bi bu kadınlar kulübü ne kafayı taktım başkada birşey yapamıyorum. ilaç alıyorum ben yüksek dozda. bencede çağın hastalığı bu. herkes yaşıyo belli etmesede. kimisinki anlaşılıyo kimisi ise baya gizli tutmaya çalışıyo. üzülme arkadaşım bende sendenimmmmmmm yeterr diyorum bazen

canım yalnız değiliz demek ki, ben de senin gibi ilaç taraftarı değilim açıkcası bilmiyorum iyi olmaya çalışıyorum

Allah daha beterinden korusun gerçekten de, sabır... A

anksiyete canım. aman ne lanet bişeymiş ya. bulaştı gitmiyo. mesela bende çok oluyo böyle aniden nesneler, insanlar yani herşeyi küçük görüyorum. sanki küçülüyorum, küçülüyolar. gözümdemi bir şey var diye gittim hiç bişey çıkmadı. gözle ilgili değilmiş. psikolojikmiş. allahın belası. başıma dert oldu. ne varda küçülüyon yaa deli oluyorum. doktor sende okb de var dedi. takıntı hastalığı. aman o neysede şu küçülmeler olmasa. dalga konusu oldum yaa evdekilere. nasıl yani büyüyüp küçülmez nasıl oluyo diyolar. kaç kere acillik oldum bu yüzden. doktor soruyo neyin var küçük görüyorum şuan herşeyi dedim. ilaç alıyorum ama inşallahhh düzelirim artık bıktım. A

Evet demek ki. bi nevi zamana bırakıcaz sanırım canım. kafamızı dağıtmamız lazım. aslına bakarsan daha zor durumda olan insanları gördükçe şükrediyor insan. I

canım benim durumum 6 ay önce başladı sebepsiz ağlamay başladım 3 gün durup durup ağlıyordum, sonrasında sürekli uyku elimi kaldıramaz hale gelmiştim yataktan ıkamıyordum sonra doktora gittim hafif dozda antidepresan verdi 2 ay süperdi sonra anksiyete başladı 1 ay dayanabildim sonra aynı doktoru ziyaret ettim dozajı yükseltti, şimdi daha iyiyim ama benim eşim sürekli şehir dışına çıkar çıkacağı günlerde yalnız kalmak istemiyorum hafifden endişelerim başlıyor o yüzden annemi çağırıyorum o geliyor yanıma.

canım sen kaç mg ve hangi ilacı alıyorsun, dışardan baktığında nasıl anlıyorsun ki, ben anksiyeteye yakalanmadan önce hiç bilmezdim ne zaman bu hastalık beni buldu herkes meğer böyleymiş ilaç alan alana... A

Arkadaşlar ben kendimi sürekli gergin hissediyorum mutlu olmadığımı hissediyorum. Eskiden çok neşeli biriydim ama şu an çok gerginim eskiden cıvıl cıvıl insanlarla konuşmaya doyamayan ben insanlara tahammül edemiyorum kimseyle konuşmak istemiyorum sadece kendim olayım istiyorum. Bi bilgisayar bi ben bana çoğu zaman yetiyor. Anneme-babama ve kardeşlerime karşı da asiyim. Herkesin en ufak bi davranışı bazen batıyor. Şimdi gülerken, mutluyken 2 dk sonra içimden resmen insanlara kan kusmak geliyor. Mesela karnım acıkıyor karnım acıkınca sinirleniyorum yemek istemiyorum sonra iyice acıkınca gidip yemek zorunda kalıyorum. Yiyince de pişman oluyorum kendime kızıyorum. Bi şey sorduklarında konuşasım bile gelmiyor çoğu davranıslar gözüme mantıksız gözüküyor. Annemler çok endişe duyuyorlar çünkü ben çok hayat dolu bir kızdım sürekli güler ve neşe saçardım şimdi ise çok durgun asık suratlı ve gerginim. Okulda daha iyiyim arkadaşlarımla falan mutluyum ama eve gelince, kapıdan içeri girer girmez tabiri caizse nevrim dönüyor odama girip kapıyı kapatıyorum. Eve girdiğim an herşeye herkese daha fazla sinir olmaya başlıyorum. Bazen durduk yere bağırıp çağırasım geliyor ağlamak istiyorum yatağa uzanıp ses çıkmasın diye yastığı ağzıma basıp bağırdığım zamanlar bile oldu. Ama böyle olsun ben de istemiyorum. Mesela kilo konularına hiç takılmazdım şimdi kilo almaktan korkuyorum yediğim bir elma bile acaba kilo aldım mı ki diye düşündürüyor. Sürekli halsizim ve gözaltım şiş kendime de sinir oluyorum vücudumundan nefret ettiğim zamanlar oluyor ben ne yapmalıyım doktora gitmek de istemiyorum. Ders de çalışamıyorum hiçbir şey olmuyor

geçmiş olsun canım, depresyonayakalananların aşağı yukarı hisettiği aynı şeyleri yaşıyorsun, hikayemiz aynı sayılır durumun dahada kötüleşmeden doktora gitmeni tavsiye ederim en azından hafif dozda başlayacağın ilacın yüksek dozzda olabilir. allah şifa versin.

manik depresif geçirdiğinizi düşünüyorum anksiyete bozukluğu ile beraber.

Yazını okuyunca bi hayli şaşırdım. Çünkü hissettiklerimi eksiksiz o kadar güzel anlatmışsın ki. Bi tek ben bunları hissediyorum zannediyordum. Gerçekten çok çok kötü. İnsanı işlerinden de alıkoyuyor. Hiç bi şey yapamıyorum. Eski neşeli halime şaşıyorum artık. İlaç kullanma taraftarı değilim ben açıkçası. Nasıl olucak bakalım..

ilaç içtiğim dönemde uyku durumu vardı, beynimde uyuşukluk oluyordu, şimdi sanırım yine depresyon belirtileri göstermeye başlıyorum, canımı sıkan şeyler olduğunda kendi kendimi üzmekten yine başa sarıyorum... bazen sürekli uyumak istiyorum mutsuzlıktan kaçmak için yada düşünmekten yorulduğum için ama çare mi tabii ki değil.

bende de öfkemi kontrol edememe var maalesef bi daha sinirlenmicem bu kadar tepki vericek bişi yok aslında diyorum her seferinde ama sinirlilik anında kendi kendime verdiğim sözleri yerine getiremiyorum, kendime çok kızıyorum bu yüzden..

Kesinlikle katılıyorum çok güzel söyledin arkadaşım, bizim imtihanımız da budur belki, şükrediyorum bu halime, kötünün kötüsü var. . push ;

Aynen hayattan bıktım resmen. Amaçsız yaşıyormuşum gibime geliyor. Nedensiz kıskançlıklar yapıyorum kendimi çözemiyorum. Bu durumdan çok rahatsızım sinirlerim alt üst oldu ya. Nedenini bilmeden hıçkıra hıçkıra bağıra çağıra, ağlayasım geliyor kendimi tutamıyorum. aynı durum ama ben kilo almaya çalışyorum. Heralde sinir bozukluğum zayıflatıyor beni. bi deri bi kemik kaldım. Kafayı yicem sonunda.

Allah yardımcımız olsun kızlar