Bir de o bahsettigim peygamber gibi hissetme, özel hissetme vb. Hislerim kotu hissettigimde olmuyordu. Ben hep kotu hissettigim icin gittim psikologa simdiki gibi hissettigim zamanlar. O yuzden o dusunceler de eskiden oldugu icin hic paylasmadim. Bir de dalga gecilme korkusu vardi yani kime desem sacma gelirdi zaten o dusunce. samantha

Psikiyatristin tanısı nedir? Ben maniye dair belirgin bisey goremedim yazılanlardan. Daha çok depresyon gibi duruyor ergenliğe bağlı.

Psikiyatriste gitmen gerekiyor durumun ciddi olabilir. Ben bipolardan şüphelendim anlattığina göre. Hiçbir şeyden utanma açık açık anlat. İlerledikce zorlaşıyor tek başına üstesinden gelemezsin

Bana da sanki bipolar olabilirsiniz gibi geldi. Bir yakinim bipolar o yüzden nasil bir sey oldugunu biliyorum. En kisa zamanda bir doktora görünün ve anlatmaya utandiginiz her seyi anlatin. Cünkü o utandiginizi söylediginiz durumlar tani koyulmasina yardimci olacaktir. M -medusa- Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Bir de depresyon disindaki anlarda bazi dusuncelerim oluyordu iyiyken iste ben acaba ozel biri miyim, allahin gonderdigi biri miyim vs

İlk sadece 13 yaşımda psikiyatriste gittim psikoloğun yönlendirmesiyle. Öfke, saldırganlık, okula gitmeme, alkole başlama, kendine zarar verme, derslerde düşüklük etrafımdaki insanlarla tartışma, intihar düşünceleri vb. şeyler nedeniyle. Depresyon, davranış bozukluğu ve dikkat eksikliği demişti. Aileme de hafif depresyon ve davranis bozuklugu demisti. Citoles yazmisti 6 ay kullanmistim onu. Ama 3. Ve 4. Aylarda bile aglamalarim, ofkelenmelerim daha fazla artmisti yani duygularimi daha cok siddetlendirmisti. Öfkeden bazen yerimde duramiyordum odamda saga sola doner dururdum sabit kalamazdim yani hareket etme ihtiyacim olurdu. Geceleri uykum gelmiyordu, uyku getirmiyordu ilac. Annem hatta sen ilaclarini almiyor musun neden boylesin demisti. ailem o donem benim icin cok uzuluyordu. Simdi o seneyi hatirlayinca o kisi ben miyim diyorum. İlaci kullandigim sure icinde bir ara hatta bir cesaretle bilegimdeki damari kesmistim jilet ile bastirarak. Onu cidden intihar amaciyla yapmistim ama. Neyse ki bir sey olmamisti. İlaci biraktiktan sonra 6-7 ay sonra durulmuştum yani kendiliginden, o davranislarim gitmisti. Sonra 14-15 yasimda tekrar kendi istegimle psikologa gittim kendimi kotu hissettigim icin. Bir travma nedeniyleydi ama. İlk gittigimde anlatırken ağlamıştım psikoloğun karsisinda. O da hafif bir sey olmadigini seansa devam etmemi soylemisti. Gitme nedenim kendimi cidden asiri kotu hissediyordum dayanamayacak derecede, intihar dusuncelerim olusmustu cunku. Yine ayni sekilde öfkeli hissederdim. Aileme de yansitmiyordum. Odamda onlar bilmeden aglardim hickirarak. Kendime zarar verirdim. Sabah 7ye kadar uyumazdim, ailem bir tek bunu farketmisti. Uyumayip resim cizerdim, surekli kitap okurdum ya da muzik dinler vakit gecirirdim bir sekilde. Psikoloğa gidince psikoterapi gordum, etki de etti gercekten o da beni iyi gorunce seansi sonlandiralim dedi. Sonlandirdik. Terapiden sonra iyiydim zaten konuda da yazmistim. Gecen sene de mayis haziran temmuz agustos eylul aylarinda iyiydim. Asiri hirsliydim hedeflerim vardi. Her gun çizim yapar sürekli kitap okurdum, test cozerdim, arkadasimla bulusurdum. Ders notlarim o sekilde yukseldi. Derslere katilirdim, arkadaslarla sohbetim vardi, okul doneminde ilk defa takdir almistim o donem babam da sasirmis sevinmisti. Erkek arkadasim vardi mesela ayrilinca normalde aglardim birakamazdim onu ama bu sefer hic uzulmemistim bile ayrildiginda, uyku duzenim ayniydi uyumuyordum. Farkli insanlarla konusmaya baslamistim. Hatta hemen ardından hoslandigim biri olmustu hemen ardindan mesaj atip pat diye acilmistim. Hatta reddetmisti ama hic uzulmedim her seye ragmen iyiydim o donem. Ailemle geziyordum sahilde vs. Mani donemi daha belirgin olur muhtemelen bende zaten bipolar yok ama aralik ayinda tekrar kotu hissetmeye basladim. Arkadaslarim uzaklasmisti benden nedense samimi olan insanlar benden bir sure sonra uzaklasiyor samimiyeti kesiyor. Bazi arkadaslarim da durgun oldugumu farketmisti bana soylemisti ne oldu diye, bazilariyla da ben konusmak istemedim hala da konusmuyorum suan ailem disinda hic kimsem yok yani. Derslere katilmaya cekiniyorum, sinav notlarim dustu, derste uyuyorum, gece 12-1 gibi yatiyorum normalde. Ozguvenim dustu. Bulusacak gezecek tek bir arkadasim yok. Bir de derslerimin dusmesi en cok canımı sıkan şey oldu M -medusa- Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

17 yaşındayım şuan Nego Özgür Filistin ☝Bir sabah gelecek kardan

Bir psikologum da ondan suphelenmisti kan testi ver lityum degerine bakmak icin demisti ama vermemistim farkli psikologa gitmistim o sıra o da depresyon diyip psikoterapi vermisti. İnsanlar tavsiye veriyor ama etkisiz oluyor neden tekrarladigini anlamiyorum. Bir de bipolar olsam ailem tarafindan anlasilmaz mi yani göze batacak derecede? Ben bir de kisilik olarak cekingen duygularimi yansitmamaya calisan bir insanim. Herkeste ayni sekilde mi seyrediyor? Ve ailemde bipolar tanisi alan kimse yok genetik diye biliyorum. Annemde ilac kullaniyordu ama o da depresyon tanisi almisti. Bir de dayımda şizofreni var. Aileme soylemek istiyorum durumumu ama her sene gidince onlarda iyice tuhaf karsilayacak diye cekiniyorum. Neyin var diye soruyorlar merak ediyorlar

Birazda insanın kendi çabası lazım sanki çünkü hiç tedavi görmeseniz anlıycamda doktorlarda iyileştiğinize kanaat getirmiş sonra tekrar başa dönülmüş bu kadar kendinizi dinlemeyin ders okul ne varsa hiç bi sıkıntı yokmuş gibi devam etmeye çalışın bakalım belki bu iyi gelir samantha

Daha önce de buraya konu açmıştım kötü hissettiğime dair. Aralık ayında hafif hafif başlamıştı. Bu ay ise gittikçe şiddetlendi ve derslerimi bile etkiledi. Ben psikoloğa ilk 13 yaşımda gittim. Depresyon ve çocukluk travması yaşadığımı söylemişti bana, psikiyatriste yönlendirmişti. O zamanlar çok kötüydüm gerçekten. Depresyon ve davranış bozukluğu tanısı almıştım. Antidepresan yazmıştı 6 ay kullanmıştım ama 6 ay içinde daha kötü olmuştum. Çünkü bu sefer aşırı hareketlilik, yerinde duramama vs. başlamıştı. Odamda dönüp duruyordum hareket etme ihtiyacı hissediyorum. Geceleri asla uyumazdım 4-5e kadar müzik dinlerdim kulaklıkla. Arada mutlu oluyordum ama aynı zamanda öfkem de çok şiddetlenmişti. Abim de antidepresan daha kötü etki etti demişti. 6 ay boyunca kullandım yine de. 6 ayın sonunda iyi oldum, sakinleştim. Ailem de duruldun şimdi daha iyisin falan diyordu ama tekrar depresif hissetmeye başlamıştım. 14-15 yaşımda yine aynı psikoloğuma gittim farklı bir yaşadığım olaydan ötürü. Depresyon tedavisi gördüm ilaçsız gördüm ama. Psikoterapi gerçekten de işe yaradı. Son seansa gelirken benim saçlarım kısacıktı, erkek gibi kestirmiştim, giyim tarzımı değiştirmiştim. Psikoloğum da şaşırmış çok beğenmişti. Kendimi iyi hissetmeye başlamıştım yavaş yavaş. Psikolog da beni artık iyi görünce seansı karşılıklı olarak sonlandırdık. Ondan sonra spora başlamıştım diyete başlamıştım ama yemek yemiyordum yani acıkmıyordum. 55 kilodan 44 kilo olmuştum ama yine de çok memnundum, iyiydim. Gece de bazen uyumayıp spor yapardım ya da müzik dinlerdim iyiydim yani o dönem biraz da olsa. Sonra aileme kulak verip yemek yemeye başladım kilo verdiğime pişman olmuştum. Şimdi kilom yerinde. Bir de benim bazen kendime yönelik düşüncelerim olurdu hatta çok saçma düşünceler işte ben aslında büyük biriyim, gelecekte çok büyük biri olacağım tarihte bazı şeyleri değiştireceğim, ben çok özelim vb. hisler. Ama utandığım için psikoloğa bu hislerimi söylememiştim. Çünkü aileme bile söyleseydim saçma geleceğinin farkındaydım dışarıdaki insanlara. En son geçen sene yaz aylarında iyiydim ben. Ailemle tatilde geziyordum, keyfim yerindeydi, hatta nasıl bir cesaretim varsa hoşlandığım kişiye bile pat diye söylemiştim hoşlandığımı. Eylülde okullar açılınca derslerim çok iyiydi. Sınıfta hatta zeki diye anılırım öğrenciler tarafından. Derslere katılırdım, derste öğretmenlerle sohbete girerdim, takdirle geçtim 1. dönem. Babam da şaşırmıştı ilk defa bu dönem böyle başarı gösterdiğim için. Çünkü önceki dönemler hiç böyle bir başarım olmadı. Sonra 1. dönemin sonlarına doğru bir arkadaşım neden durgunlaştın dedi, çevremde hiç arkadaşım kalmadı artık biri yazsa da konuşasım gelmiyor sinir oluyorum o kişiye. Derslerde uyumaya başladım, derslere katılamıyorum çekiniyorum, sınıfta hiç konuştuğum arkadaşım olan kimse yok, mesajlaştığım pek kimse yok, bugün hatta bir sınav notum 45 geldi. 70in altında notu olmayan biriydim. Bazen nedensizce gözlerim doluyor. Davranış bozukluğum yani aşırı öfke, kavga vs. yok. O sadece geçmişte olmuştu. Ama durgunum, tekrar depresifim. Aileme söyleyip tekrar gitmeli miyim sizce? Ve bu durum neden böyle tekrarlıyor olabilir, yaşayan oldu mu hiç? Psikiyatriste mi gitmeliyim sizce?

Ben neden kaç kez psikoloğa gittiğim halde iyi hissedemiyorum? Önceki konularımda da staj göreceğimden, okuldan, arkadaş çevremin olmamasından vs. bahsetmiştim. Bugün annem ''senden birşey olmaz'' dedi. Ciddi bir şekilde demedi belki ama bu birkaç aydır kendimi iyi hissetmiyordum bir de bu sözü duyunca iyice moralim bozuldu. Ben ilk 13 yaşımda psikoloğa... www.kadinlarkulubu.com Fayda etmiyor demissin onceki konunda.. Simdi nasil bir oneri sunabiliriz ki sana.. Ayrica eski konunda sana yardimci olabilecek butun ogutler verilmis.. Tekrar ve dikkatli bir bicimde okumani tavsiye ederim.

Bu sacma sapan böbürlenmeler mani evresinde cok tipiktir. Bana da binadan atlayınca ölmem gibi gelirdi :) hatta atladim da bi defasinda erkek arkadaşımla tartışırken ve ölmedim haklıymışım ahahah. Otelin ikinci katindan atladim sinirlenip bi arkadaş beni taglemis de sen de bipolarsin sanmistim. Ama onceki mesajını da okuorum o kadar uykusuzluga ragmen maniye hic girmemen de enteresan ve cok küçük yaşta bu kadar rahatsızlanman da enteresan ortada travma yokken. En azindan ilk belirtilerde. Yani karakterin gibi daha çok. Bence borderline olabilirsin. Şu an kaç yaşındasın? . push ; M -medusa- Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

En doğrusu psikiyatriste gidip her şeyi net olarak anlatmanız. Saklamayın doktorunuzdan hiçbir düşüncenizi, duygunuzu.

Psikiyatriste ben sadece 1 kez gittim, o da 13 yasimdaydi. O zaman zaten en kötü dönemimdi. Psikiyatrist ailemle ve benimle aynı odada görüşme yapmisti, sonra beni disari cikarmisti zaten. Ailem de asiri sinirli, ne desek bagiriyor cok ofkeli, okula gitmek istemiyor, kendini kesiyor vs. demisti benim yanimda. Onlari hatirliyorum. O zaman zaten cok belirgindi yani tutamiyordum kendimi ailem biliyordu. İlaclar da cok fayda etmedi ve doktoru hic sevemedim yani. İlaclar daha kotu yapti, bunu abim de demisti bana ilaclar seni daha kotu yapti diye. Bazen iyi olayim diye mesela 2 tane aliyordum yanlisti bu yaptigim ama belki de o yuzden kotu yapti bilemiyorum. En sonunda doktora iyiyim duzeldim fayda etti ilaclar dedim oyle biraktim. O doktordan cok nefret ediyordum zaten nedense. 13 yasimdaki o halim en kotu donemimdi benim. Sonra 14-15 yasimda kendi psikoloğuma gittim bir hastanede ailemle birlikte. Ama o ailemle paylasmadi hicbir seyimi ben zaten ondan rica etmistim aileme anlatmamasi icin. O da beni anlayisla karsiladi. Odaya almadi ailemi hic. Sadece psikoloğumla paylastim. Bir de ailemle pek iletisimim yok benim. Ailem cok iyi cogu kisinin ailesinden. Aile konusunda cok sansliyim ne istersem yaparlar eğitimime okuluma cok onem verirler ama derdimi sorunumu oturup da anlatmam. Abim ablam 30 yaslarinda, annem babam 57-58 yaslarinda. Evde en kucugu benim, 17 yasindayim. Lise sona gececegim zaten staj göreceğim meslek lisesinde okuduğum için. Yani evde herkes kendi halinde. Ben odamda otururum genelde, aileme cok birseyimi anlatmam. Derdim oldugunda kotu hissettigimde odama gecerim anlasilmamasi icin, anlatmam sıkıntımı. Babam bir ara aralik ayinda sormustu ama seni bu aralar kötü goruyorum bir sıkıntın var mı diye, yok iyiyim demisti. Ben kotu olunca onlar da merak ediyor neden boyle oluyor bu kiz, anlatmadigi bir sey mi var diye. Uzuleceklerini biliyorum yani. Doktora gitmeye biraz da o yuzden cekiniyorum ailemi ha bire ugrastirmis gibi olacagim icin. Bir de psikologuma o buyukluk dusuncelerinden hic bahsetmedim peygamberlik, mehdilik vb. oyle dusuncelerden. Utandim anlatmaya. M -medusa- Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Sen asıl curcunayı 22-30 arası gör :) ergenlige erken girdin muhtemelen

benim de bu hastalık hakkında bilgim yok ama antidepresan almanıza rağmen aşırı hareketlilik durumu vs başladıysa bipolar ihtimali var bence

Ben de okb ve yaygın anksiyete bozukluğu vardı. Tedavi gördüm düzeldik yüzde yüz değil ama bu hastalık takip ederken bipolar bozukluk ile ilgili yazilar okumuslugum olmuştu. Bildigim kadarıyla bu hastalık genetik olduğu kadar olmadığı durumlarda da görülüyor. Surekli atak geçiren olduğu gibi senede veya birkaç senede bir de olabiliyor. Tetikleyen geçmişte yaşanan kişiyi sarsan bir olay. Ayrica depresyon ilaçları da hastalığı tetikliyebilirmus. Bence araştırın ve psikiyatri uzmanı ile görüşün