Ailenle bağını koparma tabiki ama sürekli de yüz göz olma. Seni en çok ben iyi anlarım. Bak hayatını kurmuşsun güzel bir yuvan mutluluğun var ne geçmişe dönüp bir şeyleri değiştirebilirsin nede ailenin sana olan tutumunu değiştirebilirsin. Takma ne yapıyorlarsa yapsinlar sen mutlu olmaya bak. Hiç bir neden yokken kötü evlat olmayı en iyi ben anlarım. Hele o değersizlik hissini. Her gece yastıkları ıslatan gözyaşları en iyi ben bilirim. Lütfen üzüme kendini ve önüne bak. Çünkü değişmicekler. Kendi doğruların dan başka doğruyu kabul etmicekler.

kardeşlerinizin cinsiyeti nedir? mevzu bu değilse belki ağzınızla talep etmediğinizden de olabilir. atıyorum herşeyi kendiniz yapabildiğiniz için zaten sizin halledebilceğinizi düşünüyor olabilirler. yardım isteyipte geri çevrildiğiniz oldu mu hiç? istememe gerek yok anne baba olarak onlar görsün teklif etsin diye düşünüyorsunuz ama diğer kardeşleriniz talepkarsa sizin içinde onunda ihtiyacı olsa ister diye düşünüyor olabilirler.

Kendimi seviyorum, kendimle bir problemim yok. Başkasının sevgisine ihtiyacım olmadığını da biliyorum ama sanırım bununla başedemiyorum. En en zoruma giden annemin çocuklarına eşit davranamaması sanırım. Terapiye gittiğimde bu konuyu açtım ama psikoloğun yaklaşımı bana hiç profesyonel gelmedi tekrar üstüne de gitmedim

Psikolojide "kendi kendinin ebeveynliğini yapmak" diye bir kavram var. İçinizdeki çocuğa şevkat göstermek, içinizdeki çocuğun mahrum kaldığı her şeyi kendi kendinize vermek. Kendinizi sevmek, sevgiye layık olduğunuzun farkında olmak. "Başkalarının bunu bana vermesine ihtiyacım yok, kendim kendimi sevebiliyorum" noktasına gelmek... İsterseniz bu konuda terapi almayı bi düşünün, çok yardımı olabilir gibi geldi...

Ailenin sana olan davranışları asla senin değerini bağlamaz. Sen eminim iyi bir insan ve iyi bir evlat olmuşsundur. Boklukları onların sorunu. Onların sana vermediği değeri sen kendine her gün her dakika ver. Kendini şımart, destekle. Hayatının merkezine kendini koy. Önce sen her zaman.

Yok alıştım sayılır senede bir iki kere çöküş yaşayıp sonra toparlıyorum. Bu seferki çöküşüm de buraya kısmetmiş en azından yalnız olmadığını bilmek güzel

Ben 40 imdan sonra anneme bu ayrımın nedenini sordum. cunku sen güçlüydün o ise daha duysaldi dedi.

Merhaba hanımlar ben ailem tarafından çocukluğumdan beri sevildiğimi hissetmeden büyüdüm. Kalabalık bir aileyiz ama ortanca olmamdan kaynaklı mıdır nedir hep tartaklanan, dayak yiyen, her işe koşturulan bir çocuk oldum. Küçükken de haksız bir durum içinde olduğumun farkındaydım ve bunu yüksek sesle dile getirdiğimde uyumsuz olmakla, kıskanç olmakla suçlandım hep. Ve aileme mecbur olduğum için bu sağlıksız ortama da katlanmak zorunda kaldım ama çok küçük yaşlardan beri evi terketme arzusundaydım. 18ime gelince üniversiteye gittim ve ailemle de bağımı büyük oranda koparmıştım senede 1 ya da 2 kere görüşüyordum bu yüzden ne kadar üzülsem de göz görmeyince daha katlanılır oluyordu. (Şunu da ekleyeyim evden ilk kez çıkıp 15 saat uzaklıkta bir şehre tek başıma gidip üni kaydı, yurt bulma, yerleşme gibi tüm işleri kendim yapmıştım diğer kardeşlerime yapılanın aksine ailem benimle gelip destek olmamıştı.) Velhasıl türlü haksızlıklara maruz kaldım bi ara hiç görüşüp konuşmadım ama sevgi, ilgi eksikliğini her zaman hissettim ve hep üzüldüm. Her seferinde salak gibi kendimi sevdirmeye biraz olsun ilgi görmeye çalıştım Şuan geldiğim noktada 27 yaşında, evli, evi, parası olan ve ailesine hiçbir mecburiyeti, ihtiyacı olmayan biriyim. Ama benden esirgenenlerin kardeşlerime altın tepside sunuluyor olması canımı çok yakıyor bu duyguyla baş edemiyorum. Dün kardeşime yapılacak bir şeyi duydum o kadar zoruma gitti ki gece sürekli kafamın içinde konuşmaktan, hesaplaşmaktan uyuyamadım. Buna kıskançlık demeyin lütfen kardeşlerimle bir derdim yok her şeyin en iyisine, en güzeline sahip olmalarını, mutlu olmalarını isterim. Üzüldüğüm onlara gösterilen çabanın bana gösterilmemesi. Bu değersizlik hissi beni içten içe yiyor ve her aklıma geldiğinde gözlerim doluyor. Tavsiyeniz varsa dinlemeye hazırım. Baştan şunu da söyleyeyim ailemle tamamen bağımı kesip görüşmemeye hazır olup olmadığımdan emin değilim bu bana iyi gelmeyebilir.

Elbette ki tatmin etmedi. biz iki kardeşiz. belki daha fazla olsak hak verebilirdim. Şu an benim yorumum benim icin duygu yuklu olacak. Cunku annem 1 aydır yogun bakimda. ugradigim haksizliklar hersey anlamsizlasiyor. oyle olmus ama ben her şeyi farkındaydim ve farkındayım. 1 aydır gece gündüz tek ettiğim dua annem sağlıklı çıksın gelsin başımın tacı olsun. Ben 44, o 74. Belki 5 yıl belki daha fazla birlikte olalım. Şimdi onun sevgisine daha çok ihtiyaç duyuyorum.

Teşekkür ederim yorumunuz için ben ebeveynlerin çocuklarını eşit sevdiğini de eşit davrandığını da düşünmüyorum

Maalesef bizim toplumdaki annelerin genel sorunu bu. Özellikle erkek çocukları daha el üstünde tutulur, daha büyük ilgi ile büyütülür. Diğer çocuklarda bu durumun yarattığı travma umursanmaz. Ben de böyle bir ailede büyüdüm, içimde hep bir değersizlik hissi hep bir sevgi boşluğu oldu. Bu konuyla ilgili terapi alacağım. Anne olduğumda da annem gibi anne olmamak için mücadele edeceğim.

yo kızdığınızı düşünmedim zaten. ben sadece fikir yürütüyorum tam olarak neler yaşandığını bilmediğim için ihtimal olarak gördüğüm şeyi söyledim. ben zaten çocuklarım arasında ayrım yapmam diyenlerin çoğuna inanmıyorum eşit sevebilirsin ama eşit davranmak uzmanlık işi bana göre.

3 kız 1 erkek. Psikolog da tam bunu söyledi. Belki siz haklısınız ama küçük bir çocukken de kardeşlerimin herhangi biri için o yapamaz zarar görür dedikleri şeyleri bana bunu sen hallet dedikleri için ben her şeyi kendim yapmaya alışmış olabilir miyim? Yardım değil belki ama talep ettiğim bana yapmadıkları ve kardeşlerime yaptıkları şeyler oldu, oluyor. Ve her ne olursa olsun anne-baba olarak onların beni düşünmesini kollamasını istedim hep içten içe. Bissunicole

Teşekkürler öyle yapmaya çalışıyorum

Ben de buna şuradan bakıyorum zarar görse de sorun olmayacak "gözden çıkarılan çocuk" olduğum için olabilir mi? Çünkü zarar da gördüm. Yüzümde, beni gören herkesin ilk dikkatini çeken derin bir yara izim var. Yaşımdan büyük işler yapmaktan oluşmuş skolyozum var. Bu arada üzgünüm ama yapılan yorumlara kızmıyorum asla yanlış anlamayın lütfen. Nooption memento mori memento

işte sizin zarar görmeden halledebilme beceriniz üstünüze yapışmış çocukluktan beri. doğru olduğunu söylemiyorum sebep bu olabilir diyorum.

Size bir psikolog ismi vereceğim, özel mesaj atıyorum..

Güçlü olmak istemedim, güçlü olmak zorunda bırakıldım. Peki annenizin bu cevabı sizi tatmin etti mi? Magrat

Ama böyle kendini üzmeye devam edersen fiziken ve ruhen hasta olucaksin.

Değişmeyeceklerini biliyorum ama üzülmekten kendimi alamıyorum. Elimde değil Magrat

Bizde öyle bir durum yok erkek kardeşime ekstra ekstra bir ayrım yok benim söylediğim genel kardeşler arası bir durum. Annemin favori bir çocuğu var ve bariz belli prenses gibi davranır onu hep kollar vs vs. Kadın sanırım içinde kıymetli çocuk sıralaması yapmış ben sondayım. Nooption memento mori memento