Malesef.. Herkesde bir kabadayılık, efelik.. Sanki karşısındaki kuzu.. Korkup kaçacak.. Cürmün kadar yer yakarsın oysaki değil mi?:hulya: ladymelo

ama hatalar insanlar için değil midir? hoşgörü, anlayış insanlar için değil midir...? neden karşımızdakinin söyledikleri bize küfür gibi geliyor da, onu anlamaya çalışmaya çalışmıyoruz... zaten genel anlamda sıkıntılar yaşıyoruz hepimiz, hiç olmazsa sevdiklerimizle veya arkadaşlarımızla yaşamayalım bu sıkıntıyı... birazcık anlayış, bizden çok şey mi götürür acaba? Z ZAMBAK

niye mi kalmadı? her tahamül edişiminde karşımdaki kişilerden yeni tahamülsüzlükler aldım. her defasında sanki daha fazla geldiler üzerime ve artık tahamül edemez hale geldim. affetmek büyüklükmüş lafını biz tarihin tozlu raflarına kaldırdım. affetmek anladım ki bir sonraki suclara karşı tarafın daha yüzsüzce gelmesini sağladı. tahamül etmek mi? O da ne?! D

Evet yaşam koşulları, sorunlar, problemler insanları yıpratıyor... Elimizde olmadan olaylara yada kişilere karşı tutumumuz değişiyor. Fakat bunu dizginlemekte yine biz kişilerin elinde. Herşeye tepki vermek, sabırsızlık, aşırı sinir, öfke bunların sonucu kaybetmektir... Songül abla bugün bir anne baba evde birbirine karşı tahammülsüz olursa, sorunları agresif bir tutumla değerlendirirse bu evde yaşayan çocuk nasıl bir hal alacak? Yada sorunları çözüm yöntemi ne olacak? Aslında biz hoşgörüyü, anlayışı, saygıyı sadece kendimiz için değil bizden sonra gelen nesillere örnek olmak içinde başarabilmeliyiz... Bir söz söylemeden iki kere düşünmeliyiz. Evet bazı durumlarda bu mümkün olmayabiliyor ama kontrolü elden bırakmamak lazım...

belki bu kadar sıkıntı içersinde ufak bir güler yüz çözer herşeyi... bazen bu bile fazla geliyor insanlara... içe kapanmalar, yalancı tebessümler aldı yerini sıcacık kuçaklaşmanın... korkarmı olduk ne? hayata anlam katan herşeyi bir çırpıda ezip geçebilecek haldeyiz... elbette düzelir herşey, sadece bir kişi başlasın yeter... halimiz mi yok? belkide... birazcık anlayış çok şeyi götürür evet, mesela kırgınlıkları, küslükleri götürür... yürekten bir sevgi anlayışı çözer herşeyi, buna herkesin çok ihtiyacı var... EbRuLi

nede güzel bir konu, teşekkürler... Sanırım yaşam şartları, olanaksızlık ve stres, anlayışlı olmamızı engelliyor... bir ana evladına, karı koca veya iki sevgili bir anda kırıyorlar birbirlerini, bazıları tüm ilişkiyi sonlandırıyor bir anlık öfkeyle... herşey daha iyi olsaydı insanlarda, bu yaşam savaşı en yüksek seviyeye ulaşmasaydı, işsizlik, terör ve bu öfke olmasaydı bu kadar tahammülsüz yaşamadık... herkesin psikolojisi kötü, parası olanda, olmayanda... geleceğimiz kaygılı dilerim herşey düzelir, umut payımız az olsada... :

hiçkimsenin kimseye tahammülü kalmamış artık, ikili ilişklerde iki sevgilinin birbirine, anne, babanın çocuğuna, eşlerin birbirine, kısacası insanarın hiiç tahammülü kalmamış, hemen parlıyor, ağzımıza geleni sayıyoruz, hiçbir esneklik payı yok, alttan alma, anlamaya çalışma yok... nereye gidiyoruz böyle? bu davranışlar insanları yıpratmıyor mu? ben ne yapıyorum dedirtmiyor mu? buyrun genel anlamda alabiliriz konuyu?