3.5 yıldır ailemden ayrıyım. Zırt pırt, her fırsatta giderim yanlarına. Oldukça zor, iyi şeyler söyleyemeyeceğim o yüzden, üzgünüm. Angel87

ben de bugüne kadar ailemin yanından hiç ayrılmadım senin gibi, okurken de onlarlaydım. bir süre öncesine kadar "kesinlikle ailemin yaşadığı şehirden başka bir şehirde yaşayamam" diyordum, çünkü alışmamışım ayrı kalmaya.. gidip kuzenlerle falan da kalamam mesela başka bir evde bir akşamdan fazla. hemen ev özlemim başlar. ama biraz mantıklı düşününce, bir de işin içinde sevdiğin insan varsa bu gerçeği kabullenmen daha kolay oluyor. erkek arkadaşım şu an okuduğu şehirde yaşamak istiyor, ben de gittim gördüm zaten çok güzel bir yer... yani hiç kabullenemem sanırken ben şu an sıcak bakıyorum bu düşünceye. evlendikten sonra artık senin de bir ailen olacak, ev-iş-eş-çocuk derken alışılır zamanla hem uzaktayken daha sağlıklı bir evliliğiniz olur, aileler için söylemiyorum tabii ki ama kimseler karışamaz yuvanıza.. hem de ailenizi ziyaret ettiğinizde iyi ağırlanırsınız, özlenirsiniz her şey daha tadında ve güzel olur bence. Angel87

ben ayri bir sehirde yasiyordum ailemden uzak.. Ozluyordum hemde cok.. Ama bazi seyleri basarmak kendi ayaklarinin ustunde durmak guzel bir duygu.. K Karadenizincisi anneyim ben!! tek ayak

Bende suan ailemden uzaktayım üniversite icin cok özlüyorum tabi ki ama alısıyor insan bir müddet sonra. Mutlaka ilk baslarda biraz zorlanırsın ama daha sonra is, ev, esin falan derken zaman gecer cnm :) resusitasyon

Alışıyor dimi yaa. Bazen gülüorum kendime 25 yaşındayım ama bebek gibiyim Angel87

Arkadaşlar benimde bir derdim var ve paylaşmak istedim.. Uzun bir ilişkim var benim 5 yıldır beraberiz sevgilimle.. 2010'da beraber kpss'ye hazırlandık. Erkek arkadaşımın puanı çokta yeterli olmadı istediğimiz şehirde olmak için ve şuan polislik için eğitim alıyor. Bende hem tercih yapıp hem 2012ye hazırlanıyorum.. İkimizinde ailesi Ankara'da ve ikimizde çok istedik ailelerimizin olduğu şehirde olalım ama olmadı. Bilenler biliyordur Ankara'da puanlar çok uçuk. Anladım ki birşeyleri çok isteyince olmuyormuş.. Ben bugüne kadar ailemden hiç ayrı kalmadım okuluda burda okudum. Şimdi polislik nedeniyle sürekli şehir değiştiricez. Ve bunları düşününce çok üzülüyorum ben. Başka seçeneğimizde yok oda ayrı. Kendimi kandırıyorum kim istediklerini yaşıyor diye. Bakıyorumda etrafıma herkes ailesinden ayrı bir ekmek peşinde.. Belkide bugüne kadar hep ailemle olma hayalini kurduğum diğer seçenekleri düşünmediğim için böyle oluyor.. Bide abimin oğlu oldu başıma dünyalar kadar seviyorum sıpayı. Onun özlemi eklendi listeme birde.. Ailesinden ayrı olanlar biraz destek verin bana ben mi çok duygusal bakıyorum acaba birşeylere.. Keşke okulu farklı şehirde falan okusaydım belki bu kadar zor gelmezdi bişiler.. Bu kadar bağlı olmak iyimi acaba aileye?Bilmiyorum kızlar kafam çok karışık.. M