Yazınızı okuyunca acaba ben mi yazdım dedim kendi kendime. Benimde 8 yaş ve 17 aylık iki çocuğum var. Normalde çalışıyorum memurum ama bir daha çocuk düşünmediğim için bebeğime 2 yıl kendim bakmak istedim ve ücretsize ayrıldım. Bizde 4-5 gün önce boşanma konuşması yaptık. Evden ayrıldı. Bundan tam bir yıl önce yine evi terk etmişti. Hatta o zaman buraya üye olup mesaj yazmıştım. O evi terk etmesi, benim ve kızımın defaatle çağırmamıza rağmen eve gelmedi. En son bende ciddi anlamda tamam boşanalım diyince dönüş yaptı ve terapi almaya karar verdik. İki hafta kadar 5-6 seans terapi aldık. Bu süre zarfında eve gelmedi. Açıkçası kızımın üzüntüsü hariç çok iyi geldi bana ayrılık. Ve bi güven gelmişti. Ama nihayetinde barıştık. Ama şu geçen zamanda asla ama asla iyi geçinemedik. Sürekli işim yoğun diyor. Oysa geceler sabahlar boyu gidiyor balık tutmaya. Sonra geliyor öğlene kadar uyuyor. Ya diyorum bak ben gece boyu kaç defa uyandım neredeyse hiç uyumuyor bebeğim sen hobin için uykusuz kalıyorsun meraklıysan uyumamaya gel de bana destek ol lütfen. Yok asla kabul etmiyor. Yapacaksın, edeceksin ben erkeğim para kazanıyorum diyor. Hiç ama hiç yardım etmez çocuklar günde bir defa yarım saat görüyor babayı. Neden çünkü çalışıyor, yersen. Gün içinde asla aramaz hep ben arardım. 9 yıldır hep bi iletişimde kalma çabasındayım. Ama iki çocuktan sonra artık bende yoruldum ve bıktım. Daha anlatacak çok şey var da.. söylemeye güç yetmiyor. Zamanla Mizacıma ters olsada sesim yükselmeye başladı. Buna asla tahammülü yok. Beni hep bastırmaya çalışıyor. Fiziksel şiddet görmedim ama duygusal şiddetin alasını gördüm. Hep eşyalar, PC'ler kırıldı gözümün önünde. Bu şiddet değil midir? Bir de bunun yatak odası kısmı var tabi. Asla ama asla istemiyorum. Dokunmasına dahi tahammül edemiyorum. Çünkü ne bir şefkati var bana ve çocuklara ne de gün içinde alakası. Sonra gece yanına gelince kendimi kötü hissetmeye başladım. Onun benle derdi hep bu yönde oldu. Son kavgamızda boşanalım dedi. Bende kabul ettim. Fakat o kadar plan yapmış ki bir an önce protokol hazırlamamı istiyor. Beni sıkıştırıyor. Eşyalarını almaya geldi biz yokken bir çöpünü dahi bırakmamış. Boşanmayı bende hep istedim ama şimdi acaba iki çocukla yapabilir miyim, toplum baskısı vs kaldırabilir miyim beni düşündürüyor. Benim ailem de arkamda değil. O da benim için büyük bir sıkıntı. Anne ve babama nasıl söyleyeceğim bilmiyorum. Yarın bireysel olarak terapi almaya başlayacağım i. Ve kızımı da pedagoga götüreceğim. Henüz haberi yok. Dava açılınca söyleyeceğiz. Bende uzun uzun kendi derdimi yazdım kusura bakmayın. Aynı şeyleri görünce.. size de son olarak bir terapi almanızı da öneririm. He bizde işe yaramadı ama eşinizin biraz iç görüsü varsa farkındalığı artabilir. Çocuklarla boşanmak zor görünüyor çünkü. Bizim açımızdan da öyle olacak. Bilmiyorum acaba diyorum her şeye rağmen susmalı mıyım? Çocuklarım için.. gerçi adam öyle hevesli ki boşanmaya herhalde yalvarsam yine dönmez ki yalvarmak gururuma dokunur bu saatten sonra. Ama süreç gözümü de korkutmuyor değil.

Her şiddet tokatla başlar doğru karar vermişsiniz. Hakkınızda hayırlı olsun

O kadar taze ki henüz sindiremedim. Zaten affettim demedim ona da. Çünkü affetmedim Hatta dedim de o günden beri kendime gelemiyorum ben diye. Yoksa geçmiş geçmiş de kalır o işi aştık derdim. Ama yok aşamadık. Affı olmadı... Üstüne de tehdit olunca tuz biber oldu. Boşanma kararı aldım. Anacigi gelecek salı günü. Anlatacağım yaptıklarını.

Tokat olayından sonra boşanma sürecine girmeyip affetmişsiniz o yüzden artık o olayı düşünüp ısıtıp ısıtıp evliliğin ortasına getirmek yanlış bence sizi ve ilişkinizi etkileyen durum bu affettiysenix unutacaksınız affetmiyorsanız da boşanacaksınız bögle bi iler iki geri bi yere varamazsınızn

Anladığım kadarıyla önceki yıllarda güzel gitmiş evlilik. Cunku 2. cocugu yapmaya karar vermişsiniz. İkiz çocuklardan sonra mi böyle uzaklaşma oldu aranızda? Sorumluluk ağır gelmiş belli ki. İş yerinizin değişme olayı kötü olmuş bu sizin konforunuzu etkileyecek. Eşinize ayrı yaşamayı teklif edebilirsiniz. Bu şekilde hem iş yeriniz değişmemiş olur hem de boşanmayi gerçekten isteyip istemediğinizi anlamış olursunuz.

Çevrenin düşünceleri bisüre sonra seni hiç etkilemeyecek. Kapını kapattığında sen ve çocukların var, huzurlu mutlu yasantindasin. komşun, iş arkadasin vs olmayacaklar, konusan kimin hayatı diğerine göre daha iyi olabilir? Bunun kiyasini kim yapıyormuş ayrıca, İnsanlar hep konuşur.. sen zaten bu kararı verdiğinde onları yoksayma cesaretini gösterdin

Merhabalar kusura bakmayın hayat telasesi yazamadım tekrar. O akşam eşim benle konuşmak istedi. Boşanma fikrini söyledim. Beni sevdiğini ve böyle bir şeyi istemediğini söyledi. Şiddet olayıni affedemedigimi söyledim. Bir de üstüne bunla tehdit etmesinin kesinlikle bir boşanma sebebi olduğundan bahsettim. Şu an terapi seansinin gelmesini bekliyorum. Ondan sonra net bir karara varacagim. O da bu süreçte yardımcı olmaya çalışıyor. Eskisine göre değişiklik gözlemliyorum. Umarım düzelir bazı durumlar. Eğer rasyonel bir değişiklik olursa devam etmekten yanayım. Yoksa bir dahaki seferi beklemeye niyetim yok. Beni anladın sanırım. Zaman içinde göreceğiz bakalım

Aslında evet hayatı çocuklar odaklı yaşıyoruz. Benimde titizlik olmasa da bir düzen takıntım var. Esiminde sürekli misafir ağırlama, elma kurutma kışlık hazırlama gibi dertleri var. Geçen evlilik yildonumumuzdu aramızda yine çok kötüydü. Kız kardeşim geldi akşam çıkın ikiniz dedi. Çok iyi geldi. Ama bugün yine kavga gürültü kız kardeşim ilişki terapisti ayarlamış. Eşim o zaman da ben gitmem dedi. Kasimin ilk haftası ilk seans. Üç seans kardeşim ödeme bile yapmış gelmez belki ama kendim için giderim muhtemelen. İşe yarar mı öylesi de emin degilim tabi

Şu an nasılsınız evde merak ettim konu sahibi. A aculi

Sizin tekrar evlenip mutlu olduğunuzu görünce kudurdu mu acaba adi herif

Bence çocuklarım az daha sabret der miydi diye düşünmeniz yersiz. Hiçbir çocuk annem babamdan az daha dayak yese de keşke evli kalsalardı diye düşünmez. Sizinki hala dayakla tehdit ettiğine göre, azıcık daha sert çıksanız sizi çok kötü dövecek. Aynı evin içinde çocuklarınız görmeyecek mi bunu? Görmesinler diye sizi sessiz sessiz mi döver, yoksa siz bağırarak ağlamak yerine sessiz mi ağlarsınız? Sizce oluru var mı bunun? Hadi bebekleri geçelim, ilk olan daha büyük. Mutlaka fark eder. Çok daha kötü olur.

Şiddet meselesini dışlayarak konuşuyorum. Gebelik, doğum ve bebek büyütme sürecinde bazen içimize ve eşimize dönemiyoruz. Yoğun bir temponun, yorgunluğun içinde herşeyi yanlış anlamaya, öfkeli anlatmaya daha çok müsait oluyoruz. Bir terapistten bakış açısı alabilirsiniz bu noktada. 3 çocuk var. Bir şekilde muhatap olmaya devam edeceksiniz. En azından doğru bir karar mı değil mi, sonrasında nasıl hareket edilmeli bunlarla ilgili bir yönlendirme alabilirsiniz. Şiddet meselesine gelince... O kısmı siz biliyorsunuz. Benim için affı olmayan bir durumdur başkası için eşimi tanıyorum bir daha asla yapmaz diyebileceği bir durumdur. O açıdan o kısmı siz düşünecek affedip affedemeyeceğinizi bileceksiniz.

Erkeklerden empati beklemek öküzden süt beklemek gibi bişey Boşanalım dediğinizde tepkisi tamamsa zaten düzeltilecek bişey kalmamış. Dediğim gibi ikizler toparlayana kadar sabrebilirseniz ne ala. Biz lohusa zamanımda sıkıntı yaşadık. Annesinin dolduruşuyla üstüme geldi. O zaman herkes gittiğinde yardımda etmez oldu. Boşanalım ben bunu çekemem kusura bakma dedim. Haklısın toparlayacağım kendimi dedi toparladı. Yani içinde istek olan toparlayabilir. Aklınızın bir köşesinde olsun

Bir kere tokat attı pişman değil ki yine tehdit etmiş utanmadan. Devamı gelir fırsat bulursa. Eşiniz terapiye gitmekte istemiyormuş, yani evliliğin devamı için bir çabası yok. Ne için çabalayacaksiniz şu durumda? Eşiniz uğraşıyor, bazı şeyleri düzelmeye çalışıyor olsa,3 çocuk var deneyin denilebilir ama öyle birşey yok ortada.

Ben de 2.5 yasindaki ikizlerime ragmen bosandim. Ikiz bakmak zordur, sorumlulugu agirdir. Biz de onlar 1.5 yaşa gelince tartismaya baslamistik eski esimle. Cocuklarin gurultusu, bakımı, sorumlulugu eski esime agir gelmisti. Zaten keyfine pek duskundu, çay sigara derken gitti mi gelmezdi... bez almisligi bile nadirdi. Ki ozmn iyi de kazanmiyorduk, bakici da ikiz cocuk deyince kaciyordu. Cok cok zorlanmistim. Cocuklar bezli idi bosandigimda. Hayatimin en zor dönemi oldu o iki yıl. Daha yeni duzene girdik. Neyse simdi ikimizde 2. Evliliklerimizi yaptik. Hatta onun cocugu bile oldu.. ikizlerim ilk zamanlarda ayrilik gunlerinde cok agliyorlardi, keske bosanmasaydiniz, niye bizim anne babamiz beraber degil diye agliyorlardi hep.. Ama simdi akillari eriyor az cok, 8 yaşına girecekler.. dalgaci, alayci, para hirsiyla yanip tutusan, hep iş iş iş konuşan/cocuklarinin yuzunu bile gormeyen, parasiyla övünen, sozunde durmayan kaba saba bir insan oldugunun farkina varmaya basladilar artik. Simdi anliyor musunuz niye ayrildigimizi? Sizce uyumlu muyuz babanizla diyorum? Haklisin anne diyorlar. Daha detaya girmeye de gerek yok zaten. Maddi imkaniniz varsa, aileniz destekcinizse, siz ayaklari uzerinde dimdik durabilen biriyseniz hiç korkmayin. Zor oluyor ama geciyor. Hakkinizda hayirlisi olsun.

Adam sorumluluk almıyor da cocuklarınızın psikolojisi için bu süreci iyi yönetmek gerektiğini anlaması gerekiyor. Ama kimse de değişmiyor malesef adam zaten öyle biri olsa boşanmayi düşünmezdin.. Kolay bı süreç olmayacak, ama en azından buyuyememis bı çocukla daha uğraşmak zorunda kalmayacaksin Allah kolaylık versin. T

Son çıkış bir terapi oneririm sonra kararı kendiniz en iyi şekilde verebilirsiniz. Allah yardımcınız olsun.

Eğer olmuyorsa zorlamayın boşanın..

Teşekkür ediyorum cevap için. İnşallah en iyi karara varırız. Üç cocukla boşanmış olmak nasıl olur onu merak ediyorum

Minnet duymaya gerek yok emredeceksiniz. Biraz sesiniz çıksın

Büyük çaplı bir sıkıntımız yoktu. İkinci çocuk için 6 yıl bekledim. Patır patır dogurmadim. İkinci bebeğim ikiz oldu. Şimdi iş yukum çok ve eşim hiç yardımcı değil. Artık birbirimize batar olduk

Bende 1 buçuk yaşında olan bebeğim ile böyle bir hayata giriş yaptım. Yorumunuz bana da güç oldu şuan bu zorlu süreç geçecek inşallah

Zaten ikinci tek olsaydı ve eşimde bu şekilde gariplesse üçüncüyü düşünmem hayal olurdu. İkizler harika birşey ama aynı zamanda çok yıpratıcı olabiliyor. Birbirimize vakit ayırmaya halimiz hiç olmuyor en azından benim olmuyor. Bir iki kere öğle aralarimizda buluştuk o kadar iyi gelmişti ki anlatamam. Ama bunu her zaman yapmak imkansız ve duzelmiyoruz. Hep bir kavga halı. Bu dayak işinden sonra zaten hepten beter olduk. Çıkış yolu bulamıyorum. Terapist bakalım ne diyecek. Ben de kendi kendime acaba bebekler biraz daha kendini kurtarsa da ben de öyle mi kurtulsam diyorum artık... Ama bugün bitti bu iş dedim kendi kendime. Adamın bana zerre acıması yok. Demiyor ki bu kadının canı çıkıyor. Offf çok doluyum...

Muhtemelen şehir değiştirir. Anasına koşar hemen. Çocukları da ara da gelip görür iki saat değil aramız. Ama cocukalri nasıl etkiler... Bebekler anneden çok baba diyor bir de Dasmeer

Evet evet... İkimiz için de zorlayıcı. Eşim daha da zorluyor tabi. Yardımcı değil, bu ara çok yoruldum dediğim zaman hemen annemi çağıralım diyor sanki annesiyle yaptım çocukları. Evde fazladan tek insana daha tahammülüm yok ama benim.

Çok geçmiş olsun. Biz de bu tarz bir sıkıntı yok. Aslına bakarsanız hep birbirimizi sever olduk ama bir kere attığı tokat (1 ay kadar önce) beni mahvetti. Kendime gelemedim. Bugünde yine şiddet uygulama tehdidi yaşadım. Yapar mı emin değilim asla. Ama bir kere daha kaldiramaz bu şekilde de yaşayamam. Ne yapacağımı şaşırdım

Tokat olayı olmasa boşanmayın derdim ama tokat olayı olduğu için kararsız kaldim S

Bu boyutta bir sıkıntımız yoktu. İlk çocuğum kucukken yine sıkıntılarımız olmuştu çünkü yardımcı bir eş değil. Şimdide ikizlerin küçüklüğünde çok çok daha büyük çaplı yaşıyoruz. Artık çok yoruldum. Sanki ayrılsak ondan bir beklentim kalmadığı için daha huzurlu olacakmisim gibi hissediyorum. Ayrı yaşamayı kabul etmez sanırım çünkü gidecek yeri yok. Gitmez yani bir yere. Benim anneme gitmemde kavimler göçüyle eş olur. Bir ton çocuk eşyası... Bugün ki olaydan sonra hiç konuşmadık uyudu sürekli. Bende bebekleri uyutunca dışarı çıktım. Aradı gel çay içelim diye. Garip bir ilişki içindeyiz. Birlikte olmuyor, ayrılsak nasıl olur kestiremiyorum

Is yukum cok demissiniz. Iki bebekli hayat cok stresli hem esiniz hem sizin icin. Bir de buyuk cocugunuz var. ikiniz de calisiyorsunuz onun da stresi var. sanki hayatinizin en zor zamanlarini geciriyorsunuz, ikizler soyle 4-5 yasina gelse biraz rahatlayacaksiniz. siddete asla hak vermem yanlis anlasilmayayim. Bosanmadan once bir iliski psikoterapisi mi denesiniz? Mesela bakici abla tatil gunlerinizde de gelse, diz kari koca vakit gecirseniz, buraz cocuksuz.

Sizi öyle iyi anlıyorum ki.. inşallah ne yaptığının yada yapmadığının farkına varır da kurtarırsınız evliliğinizi. Saygıyı kaybetmemeye çalışın. Çocuklar içinde olsa sevginizi canlı tutmaya gayret edin. Umarım o da kafasını bir an önce toparlar. S Sarahben

Yani üstünden bir ay kadar geçti ama tokat olayını asla unutamıyorum. Asla. İçime oturdu o. İyi kötü her durumda aklıma geliyor malesef. Çocukların gözünde güçlüyüm hem de çok güçlüyüm. Dayak olayini gormediler bilmiyorlarda. Off ne zor evlilik işi...

Demedin mi "bana vurunca erkek olduğunu mu hissettin? Adam mı oldun bir kadına gücün yetince?" diye!? Seni çook eskiden beri tanıyorum.. sen hanımefendiliğinle eşine ve ailesine karşı saygı ve sevgiyle yaklaşır, incinmesinler diye lafını kırk düşünür bir konuşurdun.. ama artık eşini incitmekten korktuğundan değil, eşinin seni hırpalamasından korktuğun için içinden geçeni söyleyemeyeceksin

Emin ol boşanma sonrası rahatlama gelecek nefes alacaksin, ailesi bile farkindaymis baksana senin buyutemedigin çocuğun peşinden koştum yoruldum alın birazda siz uğraşın dersin. Maddi olarak eşine bağımlı olmaman büyük artı, hayatın yeniden başlıyor bence terapi de al rahatlamak için zorlandigin zamanlar da olacaktır çünkü herkesin desteğe ihtiyacı olur.

Gecmis olsun ve güçlü duruşunuz için tebrik ederim. İkiniz de calistiginiz halde Eşinizin evde yardımcı olmaması zamanla yük olusturmustur. Ben memur değilim, zorunlu görev bahsettiğiniz doğuya gitme durumu sanırım, büyük olan okula adapte olabilir ancak ikizleriniz çok küçük, anneniz sizinle gelebilir mi geçici bir süre?

Normalde ikiz olmayıp 3 çocuğu olan birisine diyeceğim şey anında boşan çocuğu bahane etme olur her zaman. Ama ikiz denildiği zaman bambaşka bir boyut olduğunu biliyorum. Malesef yanında her zaman biri olması gerekiyor bakarken ve siz zaten çalışıyormuşsunuz. Size önere bileceğim tek şey içim el vermeyerek 5 yaşlarını beklemeniz Tabi o süreç zarfında tekrar şiddete sözlü olarak bile meyil ederse kapının önüne koymanız. İkizler 5 yaşlarında bağımsızlığa geçtiğinde hala mutsuzsanız bitirmeniz. Tabi bu süreçte terapi almanızı çok isterim. Çünkü siz tek başınıza çıkabileceğiniz durumlar yaşamıyorsunuz.

Bir insanı n hayata geliş amaci evlilik değildir herkesin kendi tercihi

3 gündür iki çocuğumda hasta. Bugün bende hafiften kırgınlık başladı. 3 gündür gece gündüz uykusuz ve ayaktayım. Gece bebeğim kucağımda bir yandan wcdeyim bir yandan ağlıyorum. Geldi mi de üst üste geliyor. Birde kombi bozuldu. Ustayı çağırdım rica minnet geldi. Yine de olmadı. O da ayrı. O varken de böyleydi. Varken ama yokken yani. Şimdi diyorum boşanmış olsam ne fark edecek sanki. Hayatımda hiçbir şey. Sadece o olmayacak en azından beklentim olmayacak. Kavga gürültü olmayacak. Tek düşüncem kızım.. inşallah travmasız bunu atlatır.

Şu anda devam eden bakıcı abla veya çevrenizden tanıdığınız bildiğiniz güvenilir bir bakıcı bulabilirsiniz, aileniz birsure ilgilenir daha sonra çocuklariniz da boşanma sürecine uyum saglayinca bakıcı ile devam edebilirsiniz, burada size ve eşinize büyük sorumluluk düşüyor, çocuklarınızın etkilenmeyecegi şekilde ilginizi sevkatinizi üzerlerinde tutun lütfen en iyisini yine siz bilirsiniz.

Milletin konuşması da umurumda bile olmaz. Üç çocuğa yetebilir miyim düşüncesi beni yiyor. İkizler ilerde demez mi bizim babamizla birlikte yaşama hakkımızı elimizden aldın diye düşünüyorum. Büyük oğlum kavgaları daha net kavrıyor. Boşansak illaki etkilenir ama destekcim olur. İkizler ne hisseder ben hepsiyle mücadele edebilir miyim emin olamiyorum.

Çocuklarla babasinin arası nasıl? Çocuk olduktan sonra ben en çok oraya bakıyorum. Yani çocuklarda büyük bir boşluk olacak mı? Zaten varlığı yokluğu bir mı?

Merhaba bende 6 ve 1 yaşında 2 çocuğum varken boşandım mesleğim vardı işim iyi aileme yakın tek oturuyordum ama insan bir can yoldaşı arıyor yanına tekrar evlenmem demeyin hayat karşınıza neler çıkarır bilemezsiniz ben boşandıktan 2 yıl sonra hayatımın gerçek aşkını buldum 2 oğluma da öz babalarının yokluğunu aratmayan biri üvey değil sanki çocuklar ondan dışardan gören üvey sanmaz inşallah hakkınızda hayırlısı olsun

İkiz kucuk bebek bakımı çok zor olmalı biz bir tane ile çok zorlaniyoruz muhtemelen ruhsal olarak ikinizde çok yorgunsunuz.. önce bir terapisti deneyin tokatı affedin demiyorum ama bir daha olmaması için dişinizi gösterin ve asla o fırsat vermeyin kızdı mi ortam değiştirin üstüne gitmeyin o el ikinci kez kalkarsa biteceğini bilsin mutlaka.. Üç küçük evlat var hani deriz ya annelik fedakarlık diye bir kez şans verin terapiste gidin baktınız olmuyor iş tehlikeli hal alıyor ondan sonra mahkeme yolu tutun en azından pişman olma riskiniz olmaz artık ve inanın çok zor iki küçük çocuk insanı çok bunaltır eşiniz bambaşka bir adama dönüştüyse ki şu dönemde çok normal psikolojik destek almasını sağlayın bosan demek çok kolay ama ya sonrası... unutmayın siz ikiz annesi o ikiz babası ikinizde bunaldiniz köklü değişimler oldu hayatınızda bir gözden geçirin deeim

Ne demek şiddet uygularım diye tehdit etmek? Zaten bir kerede uygulamış. Boşanın belliki devamı gelecek bu işin. Başta zorlansanızda elbet her şey yoluna girer. Böyle bir evlilikte kendinize saygınız kalmaz.

Hah işte hissettiğim tam olarak bu. Ekstra bir de koca çocukla uğraşıyorum. Zaten zor bir karakter. Bütün sülalesi siz nasıl anlasiyorsunuz der. Ben de hep biz çok iyiyiz der hep arkasında dururdum ama ikizlerle birlikte çok yıprandım çok..

Tokat olayından sonra o bosanalim dedi. Ben de kabul ettim. Sonra caydi. Kızımın yüzündeki gülümseme gitsin istemiyorum dedi. Ama bir barış.. iki gün iyiysek üç gün kotuyuz. O iki gün ve üç çocuk hayrına devam etmeye değer mi bilmiyorum eşimle evlendigim için çok pişmanım.

Eşinizle ciddi olarak boşanma konusunu konuştunuz mu peki? O nasıl karşılıyor? Tokat olayı kabul edilemez devamı da gelebilir çok tahammülsüz biri olmuş belli ki.

Burayı okumamisim bu durumda karar belli. Utanmadan tehdit ediyor bir de.

Merhabalar Biri 8 diğer ikisi 1 buçuk yaşında olan üç cocugum var. Boşanmayı düşünüyorum. İşim var. Aileme yakın yaşıyorum. Bebeklerime su an bakan bakıcı bir ablam var. Boşanırsak eş durumundan ertelenmiş olan zorunlu hizmet çalışma yükümlülüğüm de var. Yani iş yerim de değişecek. Ne önerirsiniz? Ne gibi zorluklar yaşarım? Aldatma vs gibi bir durum yok. Sadece şiddetli geçimsizlik var. Sussam sıkıntı yok. Ona uymasam sıkıntı. Bir kere tokat attı. Bunu unutamıyorum. 9 yıldan fazladir evliyiz. Tekrar evlenmek gibi bir niyetim yok. Çocuklarımla mutlu olmak istiyorum sadece.

Çok üzüldüm. Ama bu kadar eşyasını alip koşarak gittiyse ve bosanmak icin gün sayıyorsa vardir bir plani. Muhtemelen koşarak gittigi başka bir kadin var. Erkekler sonrasını garantilemeden kolay kolay boşanmaya yamasmazlar düzenleri bozulmasin diye. Allah yardımcınız olsun. Korkmayin tek başınıza da altindan kalkarsiniz bu hayatın. Siz zaten yalnizmissiniz. Aileniz mutsuz olmasin diye kendinizi bu karanlığa hapsetmeyin.

Sizin boşanma sebebi özel değilse neydi? Sonradan pişman olmaktan korkuyorum

Çıkınca sesim kocaman bir kavga... Dilim de ağır. Sabır sabır derken cosuyorum karşılıklı birbirimizi yiyoruz.

Bir tokatla başlar Allah korusun ama maalesef devamı gelir. El kaldırmışsa o zihniyetten çıkaramazsınız. Sizinde söylediğiniz gibi evliliğiniz anca sessiz kalır yanlışına doğru derseniz devam eder. Ama boşanmanız en sağlıklısı umarım hayırlısı olur sizin için. Bu arada üç çocuk yapasıya kadar hiç mi böyle davranışlar sergilemedi size? Keşke ilkinden sonra dursaydınız..

Evet aynen. Bir sebepten büyük oğlumu psikologa götürdüğümde de gereksiz görüp çok zor gelmisti. Zaten hayatım hep onu birseylere ikna etmeye çalışıyorum ve bu beni çok yordu. Terapist işini ciddiye aldırıp bosanacaksak da öyle karar verelim en guzeli

Bebeklik dönemi birçok ailede sarsıntı yapıyor. Sizin bir de ikiz. Bir arkadaşımın ikizleri, bir de küçük var 3 çocuklular sizin gibi. Karı koca çok planlılar, ancak öyle yetişiliyor. Büyüseler de okul, ödev, kurslar vs. Rahatını düşünen adamla olacak şey değil.

Çocuk olmasa hiç ama hiç affetmezdim. Asla yüzüne dönüp bakmazdim. Yine yapmazdım aslında ama bebeklerin küçük olması durdurdu beni. İkiz annesi olarak çok daha iyi anlarsınız beni. Şimdi üç çocukla boşanıp nasıl devam ederim çocuklarıma guzek bir gelecek için diye düşünüyorum mecbur. Eğer bir kez daha Allah korusun dayak olsa asla asla geri dönüşü olmaz ama bu tehdit bile büyük birşey. Bunun bir karşılığı olmak zorunda artık.

Bu ornek öyle iyi geldi ki... Çocuklarla mücadele daha zor olur diye korkuyorum. Eşim çocukların bezini vs her ihtiyacında koşar halleder. Dış işlerde harikadır ama iş ev içi meselelere gelince sıkıntı yaşıyorum. Evin hamalı gibiyim. Sürekli kurulmuş gibi tıkır tıkır iş yapıyorum ancak. Çok yoruldum çekmek istemiyorum daha fazla. Ne zaman evlendiniz? Mi-Ok

İlginç bir şekilde geçen gün aklıma geldin. Sana karşı çok sempatim var, ortalıklarda yoktun, merak etmiştim. Hakkında hayırlısı olsun inşallah arkadaşım. Allahım hayırlı kararlar almanı nasip etsin, her şey gönlünce olsun inşallah.

Öyle dışarı takılması vs yok. İşi yoksa evdedir. Ama yatar kafasına göre takılır. Tabiki de çocuklar baba baba baba diye takılır peşine ama bı etkinlik yapayım çocuklarla özel zaman geçireyim derdi yok asla. Yani hem var hem yok bir baba...

Sürekli istemek hatta bazen minnet duyarak "ya zahmet, seni uğraştırmak istemem ama.., bı bakabilir misin" şeklinde çağırmak iş soylemk artık gına getiriyor. Üfleyip pufluyor birde. Çok rahatsız oluyorum. Gitsin istiyorum ya gitsin.

Adam başından beri evde destek olmuyormuş, şimdi ikizler olunca artık hiçbir yere doğru düzgün yetişmeyince göze batar olmuş. Düzgün bir eş olsa zaten yorulduğunuzu görüyor kıyamaz destek olur, onun yerine gidiyor görevini annesinin üzerine atıyor annem gelsin diyor. Bu adam size zerre acımıyor, asla keyfinden ödün vermiyor. Terapiye hayır diyor çünkü ayrılmayacağınızdan emin. Demek ki gerektiğinden fazla fedakar davranmışsınız. Her gün bu adamı çekeceğime, ne zaman tekrar şiddet uygulayabilir korkusuyla yaşayacağıma birkaç yıl dişimi sıkar çocuklarımla huzur içinde yaşarım.

Çıkmazını o kadar iyi anlıyorum ki. İkiz annesiyim sizde birde bir çocuk daha var. Eşimle birbirimize aşık evlendik 5 sene çocuğumuz olmadı birbirimizi o süre zarfında iyice tanıdık, anladık. Ona rağmen ev şuan savaş alanı. Birbirimize tahammülümüz sıfırın altında. Yardımcı olmak istesede iş yoğunluğu sebebiyle olamıyor ve bebeklere bakacak yakında kimsem yok. Bakıcıyı çalışmadığım için düşünmedim hoş düşünsemde şu ekonomide tek çalışanla zor tutmam Siz birde dışarda çalışıyorsunuz. Çocuklar, ev, iş, aile derken bunun altında ezildiğinize eminim. Muhtemelen eşiniz yardımda etmiyor. Tokat olayına girmek istemiyorum. Zira ilk evliliğim şiddet ve aldatma yüzünden bitti. Onda çocuğum yoktu kolay bitirdim. Bunda yaşarsam ne yaparım diye düşünüyorum. Benim buna affım yok çünkü kalkan elin inmeyeceğini daha önce tecrübe ettim. Ne istediğinizi, ne hissettiğinizi, ne yapabilirsiniz en iyi siz bilirsiniz. O yüzden burda boşan demekte kolay, boşanma demekte ama ya sonrası? Size hayırlı çıkış yolu diliyorum. Umarım hiç kimsenin zarar göremeyeceği bir şekilde hayatınızı yoluna koyarsınız

Tokat olayini tenzih ederek söylüyorum Su an olaganustu bir hal icerisindesiniz. 2si bebek 3 cocuk, ikiniz de ful calisiyorsunuz. Zor bir hayat. Zorlanmaniz birbirinizi zorlamaniz cok normal. Erkekler hemen kusup kenara cekiliyor ama biz kadinlar çocuklar ve evin sorumluluğuyla basbasa kaliyoruz o zaman. O yuzden mumkun mertebe kusmeyin. Kavga edin ama karsi tarafa küs olma konforu yasatmayin derim. Bu yüzden bosanilir mi? Tabi bosanilir. Peki bu evlilik kurtulur mu? Bence 2 sene disinizi sıkarsanız kurtulabilir. Ama dedigim gibi tokat olayini tenzih ediyorum. O konuda baslibasina bir karar hakkiniz var ve kimsenin sizin kararizi sorgulamaya hakki yok.

Ben de aynen böyle düşünüyorum... Sadece üç çocukla yalnız hayat korkutuyor. Hem onların sorumluluğu hem de çocukların neden babama biraz daha sabretmedin demesinden korkuyorum

Şiddetin affı bence de yok. unutamamanız çok doğal. bence hakaretin bile yok da yine bir derece daha hafif. bence boşanma nedenleriniz çizmeyi aşmış gerçekten. kolay değil biliyoruz ama bu şekilde de olmaz yani. zorla durmaya çalışmak birşeyi değiştirmez.

Kiz kardesiniz ve ben ayni yaklasimdayiz tamamen :) Ben esim ile degil bir baskasi ile iliskimin bana hissettirdikleri nedeniyle psikologa gittim. Bana faydasi oldu. Son care olarak yalniz gidebilirsiniz ama oncelik birlikte gitmek olmali. Esinize aklinizdaki diger alternatifin bosanmak oldugunu soylerseniz belki ikna olmasina faydasi olur. Bir de erkekler boyle seylere para vermemek icin de gitmiyor, odendigini bilirse gider bence.

Siz bişey istemeden yapmıyorsa sürekli isteyeceksiniz istemekten çekinmeyin güçlü gözükmeyin. Aşılamayacak bir problem görmedim ben. Ayrılsanız da mecburen çocuklar için yine görüşeceksiniz. N Nfrtettti

Dayak olayı olmasaydı ya da çok güzel bir şekilde pişmanlığını ifade edip bana hissettirseydi belki yine bir nebze derdim ama sindiremiyorum. Bana bak bu zamana kadar hiç yaptım mi tabiki de bundan sonrada olmaz diyor. Ama içimden bir ses bu zamana kadar babam arkamdaydi şimdi babamı kaybettim iki yılda yaptığı da bu diyorum. Karman cormanim

Vallahi ben istanbulda calistim. Sabah 7, aksam 19.30 arasi calisiyordum, yogun ve yorucu işim vardi. O donemde ikizlerim yeni dogmustu. Kayinvalide ve kayinpederle kisin kaliyorduk beraber, yazin da annemle bakici gelirdi.. oyle bakardik. Bakiciya verecek zaten cok paramiz yoktu, borclarimiz da coktu. Eski esim tam bir iskolikti, para mevki sahibi olmak icin gece 3 lere kdr mevzuat calisirdi. Dogru durust aile hayatimiz olmadi. Cocuklarin birini ben uyuturdum, digerini kv gil . Birinin bezini ben alirdim birini kv gil . Disari cikacak olurduk arabaya binecegiz cocugun biri bende biri kv nin kucaginda.. birini sabah ben yedirirdim digerini kv.. Velhasil cocugumun babasi kayinvalidem olmustu. O da, o kdr sahiplendi ki ben lohusayken sen ver bakamiosun aglatiosun/uyutamiosun/ver bak bende nasil susuyor simdi deyip gece vakti bebek aglio deyip odama dalardi.. Ikizler dogunca allak bullak oldum, hic etmedigim kavgalari, isyanlari ettim. Ipler koptu. Ikizlerden once de hersey bi okdr guzeldi. Ikizlerin gelisiyle tum duzenim, huzurum bozuldu.. ki evliligimde bozuldu sonra. Döndüm baktim ki kocam hic yokmuş yanimda, hic bakmamis ilgilenmemis, destek olmamis. Avm ye giderdik, terasa cikardi 30 dk gelmezdi. 8 aylik ikizlerle cinnet gecirirdim bekleye bekleye.. Cayı kahvesi sigarasi telefon konusmalari dersi hiicc bitmezdi. Ikizler 6 aylikken annem ve enistemgille tatile gittik.. benim ki kalabaliksiniz zaten ikizleri uyutursunuz deyip 2 saat denizden cikmazdi. Velhasil babaligini da gormedim hic bu adamın. Ve de hic birseyi begenmez, kulp kulak takardi herseye, adam kullanirdi, hizmet beklerdi. O yuzden bosanirken, cocuklarim babasiz kalacak diye dusunmedim. İl degistirdim ben ailemin yanina döndum ikizleri alip, 5 saat uzagiz ona. Gelcem der gelmez, haftaya geliyorum alcam cocuklari der ertesi gune gelir, normal gun olur 1 saate cocuklari aliyorum der tum planlarimi alt ust eder.. cocuklar kuş gibi bekler gece 10 a kdr, msj atar o saatte yetisemicem uyut cocuklari der Bir suru cahilce hareketler.. simdi ikizler de cozdu olayi, babam gelcem der gelmez alcam der almaz.. biktik onun bitmeyen isinden.. bizi babaannemize atip istanbula gidiyor, bizi gormuyor bile diyorlar. Ama baksan, aslan oglum ben sizin icin calisiyorum canim size feda der. Ama baksan, cocuklarin camasirlarini bile yikamadan kirli posetiyle bana gonderir. Kisisel bakimlarini bile yapmaz.. haftada 1 goruntulu arar. Bazen 15 gunu bile bulur aramasi.. herseyi laftadir, cocuklar eylemlere bakiyor aklinin bir kosesine kaydediyorlar.. Demem o ki, erkekler cocuklarina duskun olmuyor. Yada bizimki zaten oyleydi ve oyle de devam ediyor. Yeni cocuguna nasil bilemiyorum tabi Ikizler mutluysa sorun yok, ikizler icin sabrediyorum, gormezden geliyorum. Duzelecegini beklemek, guzel gunlerimize ihanettir. Dilerim cikis yolunuz hakkinizdaki en hayirlisi olur