Ben de sizin gibiyim ne kadar sizin gibi bakamasam da kedi görünce ağlayasım geliyor. Sizi çok iyi anlıyorum hepsine yetişmeye çalışıp yetişemeyince üzüntü duymak. Ben biraz doğanın kanunu gibi görmeye başladım ne kadar süre becerebilirim bilmiyorum.

Dezenfektan spreyler var, yara bere durumlarında yakalayıp ondan sıkıyorum ben. Yoksa sende de bulunsun çünkü iyileşmeyi çok hızlandırıyor.

Öncelikle çok hassas ve iyi kalpli bir insansınız, keşke herkes sizin gibi olsa :) Sahiplenip baktığınız hayvanlarla ilgilenmeniz, onlara elinizden geldiğince iyi bakmanız sahiplenme sorumluluğunun gereği diye düşünüyorum ama sokaktaki hayvanlara yardım etmeniz iyiliktir. İyilik de elinizden geldiğince, fırsat buldukça yapılır. Mesela yoldaki bir dilenciye cebimizdeki tüm parayı veremeyiz, çünkü biz de yaşamak için o paraya ihtiyaç duyarız. Evinizde 4 kedi olduğunu söylemişsiniz. Eviniz büyükse ve kedileriniz ile size yeterli alan kalıyorsa ne güzel, ama standart bir eviniz varsa bence bu rakam biraz çok. Sonuçta sahiplendiğiniz kedilerin de rahat ve konforlu olması gerekir, sıkış-tepiş bir ev insanları sıktığı gibi hayvanları da huzursuz eder diye düşünüyorum. Dolayısıyla sizin öncelikli sorumluluğunuz kendinize ve sahibi olduğunuz kedilere karşı, diğer yaptıklarınız ise sadece iyilik. O da herkesin gücü yettiğince olur diye düşünüyorum.

Seçtiğiniz yol öyle güzel bir yol ki. Bir o kadar da meşakkatli.. Evlenmeden önce ailem ile yaşarken bir kaç defa hasta kedi bulup bakıp sahiplendirdim. Kedi ibadete engel değilken neler neler çektim evdekilerden ki kısa süreli misafirlikti oysa ki. Kışın hamile bir kedi binamıza sığındı. Kuma yapmıyordu kapı önüne wc yapıyordu binadan çıkamayınca alt kat komşumuz besleyenleri çağırıp temizlettiriyordu. Gocunmazdım temizler ve yıkardım. Mahallenin bütün kedisi köpeği beni tanırdı. Derken evlendim gittim. Bu kez taşındığım sitenin bahçesinde bir-iki-uc derken sayılar artmaya başladı. Orada anladım bu işin sonu yok. Sanki seçilmiş gibi aç olanı hasta olanı eziyet göreni bana denk geliyor gibi hissediyordum. Aslında öyle değildi günde 1000 insanın yanindan geçiyorlardı belki 1 tanesi umursuyordu anlıyordu hallerinden. Başımı cevirip gitmedim birinden bile hiç bir şey yapamasam bile bir öğün yemek yedirebildim. Beni hiç birisi yormamisti sadece diğer insanlara karşı verdiğim mücadele ve onların duyarsizligina karşı duygularım yormustu sadece. Yeni bir müstakil ev yaptırdık düzenimiz oturunca hem kedi hem köpek sahiplenecegiz önümüzdeki yaz inşallah. Tum hayvan severler gibi bende hepsine bakabilecek gücü kendimde dilerdim ama bu mümkün değil. Hala bazen zorlandığımda aşı ve ilaçlar konusunda sokaktaki canlar için belediye barınağından destek alıyorum.

Vazgeçemem ki. Sadece mama kaplarını o dolduracak ben de arada yaş mama, tavuk ciğer vericem. Sadece görev olarak düşündüğümde üzerimde çok baskı oluyor bir yere gittiğimde ya da hasta olduğumda aç kaldılar diye üzülüyorum halbuki 50 mt arayla kedilerin mama ve su kapları sabit hem de. Komşu da veriyor yani ama ben de kuru mama alıyorum ekstra ekstra veriyorum sadece bunu azaltıcam.

Herkesin bağımlılığı farklı kimi sigara saçma bir benzetme gibi ama kopamazsıniz algıda seçicilik gibi bulursun yine muhtaç yavru

Ben de böyleyim :| benzer bir konunda bu işin sonu yok diye seni uyarıp iki gün sonra kapının önünde yine muhtelemen çocukların oynayıp bıraktığı yavru kediyi aldım. Hala bakıyorum benim kedim oldu sahiplendirmedim de :| bahçe kedi doldu. Yani bu defa hiçbir şey diyemiyorum. Patilerini yerim onların

Kapıya bırakılması olayı çok sakat ya. Bize hiç öyle şeyler yapmıyorlar mesela. Yardım için arayan eden çok da bırakıp giden yok Komşu iyi fikir olabilir. Ama beslemeden tamamen vazgeçmeyin yine de. Bizim köpeklerin kulübelerinde mama su kapları, site görevlisi ilgileniyor mamaları ona veriyoruz. 2-3 günde bir yaş mamayı biz veriyoruz sadece. Kediler için de belli besleme noktalarımız var sokakta, oralara bırakıyoruz mamaları günde bir kez. Kedilere yaş mamayı da üst komşum veriyor diye vermiyoruz biz. Akşamları da o besleme noktalarına mama bırakıyor. Öyle bir düzen kurduk bir senedir. Eşimin bi de öğlen iş yerinde besledikleri var, onları saymıyorum bile

Aynı şekilde düşüniyorum ve üst limitteyim biliyorum canım ama vicdanen çok fazla huzursuz oluyorum geride bırakmışım gibi geliyor.

Şöyle bir çözüm buldum. Kedileri olan ve kapısında sabit mama kapları olan komşuna vericem mamalarımı. O ilgilenecek ben de arada tavuk, ciğer, yaş mama ile devam edeceğim. Sabah herkes okula, işe gittiği için beni görüyor insanlar ve korkuyorum kutusuyla kedi bırakacaklar biz bakamıyoruz diye. Kör kediyi de öyle kitlediler çünkü. Çözümüm sana mantıklı geldi mi? Bana çok acımasızca geldi mesela hayvanlar 3 grama düşecekler benim yüzümden diye KudrAlobar Ayak

Evet bu kedi bakma işi dipsiz bir kuyu. Benim de kapının önünde minicikken, ağlarken bulduğum bir kedim var.5 gün dışarda besledim annesi gelir alır belki diye. Ama yok olmadı. Benim için çok zor ama yapacak bişey yok. Beni de eşim durduruyor. doğanın kanunu diye diye. Nereye kadar diyor ki bir yerde doğru. Ama vicdan işte. Bir de şunu söylemek istiyorum. O kedileri, bilerek sizin kapınıza bırakıyorlar. Nasil olsa bakıyor diye. Buni yapanları kaç defa duydum

Aslında kedilerinizin her birine alan tanımışsınız, eminim onlar da sizden razıdır :) Evet, son kediyi de göz göre göre bırakamamışsınız, bence iyi yapmışsınız. Ama daha fazla kedi için daha büyük bir ev gerekebilir diye düşünüyorum.

Merhaba herkes iyidir umarım. Konuyu bakın ben ne iyi insanım demek için açmıyorum kendi halimden hoşnut olmadığım ama değişemediğim için yazıyorum. Çocukluğumdan beri (44 yaşındayım) hayvanlarla büyüdüm. Evimiz bahçeli ve kedilerimiz, köpeklerimiz olurdu. Daha sonra apartman hayatına geçince de tüm sorumluluğu annemde olan bir kedimiz oldu tam 17 sene. Hayvanları severdim evet ama her gördüğüm kediye yardım etme, edemeyince kahrolma, sürekli bir sahiplendirme derdimin olması beni yormaya başladı. Sekiz senedir yakın aralıklarla sahiplendiğim üç çocuğum var, pandemide kedi koronası taşıyan ölmek üzere bir yavruya iki ay emek verip sokağa da bırakmaya kıyamayınca dört kedimiz oldu. Sonra tam geçen sene bu zamanlar sadece 80 gr. olan bir bebek buldum, iki saatte bir özel mamasıyla besledim büyüttüm sahiplendirdim. Sonra hastalanan sokak kedileri oldu onları yatırdım, kısırlaştırdım saldım. Kışın karda küçük depo gibi olan odamda kedileri misafir ettim. En son iki gözü de kör olan bir bebeği "ıyyyyy biz elleyemeyiz ama bu da kör " dedikleri için aldım, bakımını yaptırıp araç tutarak başka bir şehire sahiplendirdim. Hep kendime bu son olsun dedim ama olmadı. Dün kutlamadan döndük kapımızda ort. 2 aylık bir bebe bulduk. Benim beslediğim kedilerin çoğu kısır ve doğuran yok. Muhtemelen sevmek için aldı çocuklar annesinden ya da beni bilen biri bıraktı. İşte sorun da burada, ben o eşiği geçmişim. Ayy bebiş ne güzel annesi gelir inşallah diyip eve girme, o miyavlama sesini duymama eşiği bitmiş bende ama bu maddiyi geçtim manevi yük. Şimdi bu bebeğe bakım veriyorum ve diyorum ki bir daha bulaşmıycam. Ama gene bulaşıyorum! Sahiplendirmek de sorumluluk, o süreç de sıkıntılı mesela. Maddi kısmı da var ki ben sokaktakiler de bakıyorum. Evdeki kedilerime de canımı veririm bu arada çok seviyorum. Sanki onların sevgisini de başkalarıyla paylaşıyorum gibime geliyor bu saçma mı? Kedisi/ köpeği olan arkadaşlardan öneri, destek, fikir ne varsa bekliyorum.

Herkese merhaba, tek tek okudum ve hepsinde kendimi buldum. 2 sene önce böyle çok sevgim yoktu sonra ailemin evinde yaşarken 1 kedi aldım o 2 oldu sonrasında bir kişi evde baktığı kediye bakmadığı dışarı bırakacağını söyledi 3 oldu sonra bir yerde kartonun üstünde 3 Yavru 1 anne kedi gördüm biri altından kartonu alırken dayanamadım onlarıda eve aldım sahiplendirdim. Evlendim 1 köpeğim 2 kedim var annem çok alıştığı için evdekileri vermek istemedi. Neyse böyle böyle derken ben kafayı yemeye başladım köylere beslemeye gittim orda besleme yapıyoruz diye bize bağıranlar kışın soğuktan açlıktan ölenler. Ayrıldığım iş yerinde her gün mama veriyordum ayrıldım hala götürüyorum bir arkadaşım veriyor. Bugün bir köpek gördüm arabayla gelirken kaçmış belli asla yakalayamadım yarım saat uğraştım ona ayrı üzüldüm. Etraftaki insanlarda biliyor her konuda sana geliyor bir şey yapamıyorsun ona da ayrı üzülüyorsun. Düşündükçe içim yanıyor. Sonra hepsine yetişemezsin elinin uzandığını yet Rabbim rızkını verir hepsinin diyorum. Instagramda takip ettiğim işleri sadece sokaktaki canlara destek olmak olan insanlar var maddiyat gerektiriyor onlara çok özeniyorum. Bizlerin işi zor

Kalbiniz o kadar güzel ki

Belki de doğru olan düşünce budur sonuçta hepsine zaten yetişemiyoruz ama ben gördüğüme kafa çeviremiyorum işte sorun orda.

Bende böyleyim her gördüğüm yerde mama almaktan geri duramıyorum otobus durağında bile baktığım köpeğim var iş yerindeki zilli arkadaş bulup getirmiş çaresi yok maddi soruna çare buluyor biraz daha çalışıp parasını çıkarıyorum - burası soru işareti ile gizli - Yahu ben köpeğim rahat yaşasın diye müstakil villaya gecmis insanım sana ne çarem olabilir

Malesef bende böyleyim. Yardıma muhtaç kedileri evime alıp iyileştirip yuva bulup sahiplendiriyordum. Sokakta gördüğüm her kedi köpeğin iyi ve aç olmadığına emin olmak zorundayım yoksa gece uyuyamıyorum. 5 6 yıl önce tatilde bi yavru kedi peşimden koştu ağladı, o sırada markete girip mama aldım bi çıktım yok. Sokak sokak aradım ama bulamadım. Hala aklıma geldikçe çok üzülüyorum. Tatile giderken büyük paket mama alıyorum gezdiğim heryere bırakıyorum ki tatilimi rezil etmeyim. Arabada çantamda mama olmak zorunda. Evdeki kedimi kisirlastirdigim gün arkadaşım yazdı yavru kedi var getireyim mi diye. Hastaymış bide. Durumu anlattım benimkini yeni kisirlastirdim şuan alamam hemen başka geçici yuva bakiyim diye ben yuva ararken ölmüş yavrum Hala düşününce ağlıyorum. Vicdanlı olmak güzel ama bu kadarı fazla sanki En son cenazede bahçede yaralı kedi gördüm parazitli mahvolmuş çok kötüydü ağzı falan yaraydı. Hemen (aksam 8 9 gibiydi) veterinerimizi aradim kliniği kapatma kedi getircem diye ama hayvan kayboldu. Millet akşam dua sonrası benim için çıktı karanlıkta kedi aradı fln. Ruhsal olarak çok yorucu çok

Bakıma muhtaç alıp baktigim kedileri sonradan kimseye sahiplendiremedim. Kıyamadım vermeye. Hayvanlar konusunda çok hassasım. İnsana bir şekilde yardım ediliyor ama hayvana etmiyorlar. O yüzden insandan daha çok değer veriyorum elimde değil. Sizi de çok iyi anlıyorum

İki sene falan oluyor iş dönüşü bir akşam üç kişiydik karşıkaştık sokakta hepimiz mamaya inmişiz. Kedilerin sevildiği bir mahalledeyim aslında ama işte fazla vicdan. Cicek

Başak burcuyum yükselenimi falan bilmiyorum ki belki onlar etkiliyordur

Benim eşim de çok merhametli ama ben fazlaca hastalık boyutuna getirdim farkındayım. İstifçi, kedilerin ve eşyaların üst üste olduğu hayvanlara alan bırakmayan evlerden ben de hoşlanmıyorum. Zaten asla pisliğe tahammülüm yok, evime gelen temizlikçim bile bu nasıl kedili ev diyor ama zor mu zor. Heralde anne olmadığım için böyleyim bil miyorum.

Sizi frenleyecek biri lazım. Benim eşim de sizin gibi, ben olmasam ev hayvan barınağına dönerdi. Ben de çok seviyorum, hergün beslemeye çıkarız, yaralı, hasta tedavi ettiririz, bebeklere yavrulu annelere yer hazırlarız. Becerebilirsek sahiplendirme yaparız. Hayvanlara istediği kadar para harcayabilir sorun yok. Ama eve almamak şartıyla. Balkona dahi kabul etmiyorum çünkü biliyorum gelen gitmeyecek. Ben de kıyamam göndermeye o aşamadan sonra. Bir tane oğlumuz var, ikinci bir kediye köpeğe ne ev şartlarımız müsait ne de ben kaldırabilirim. Öyle 3-5 kedili evlerden olamaz bizim evimiz. Bir yerde ya siz frene basmalısınız ya da biri sizi frenlemeli.

Tamam işte bu kadarı yeter. Karınları doysun, sağlıklı olduklarından emin olalım tamam. Daha fazlası psikolojik olarak çok yıpratıyor insanı.

Bir siyah kedimiz var çok güzel kerata, geçen kış baktım kulağı yırtık dövüşmüş belli. Aldım götürdüm veterinere kök söktürmüş bir hafta kadın Allah belamızı verdi diyordu en son dedim siz bunu kısırlaştırın da o da oldu. Aaa geçen ay baktım boynunda bir delik, fenalık geçiriyorum tabii, herkes sakin ol o sokak kedisi iyileşecek bak diyor. Vete de götürecek hem yüzüm hem eneejim yok çünkü hayvan azman aaa 15 günde kapandı o yara. Sizin köpek gibi oldu yani. Belki ekstrem durumlar harici biraz akışına bırakmak gerekiyordur. A

Beni biliyorsun senden çok farklı değilim ama ev konusunda kendime en baştan 2 sınırını getirdim ve bu sınırı asla aşmadım. Bi defa o kuralı derlersem sonum istifçilik olur diye korktum. Ara sıra misafir kedilerim oluyor iyileşince ya sahiplendirme yapıyorum ya da site bahçesinde bakmaya devam ediyorum. Bunu nasıl başarırsın bilmiyorum ama kendine sınır koyup o sınırı aşmaman lazım canım, diğer türlüsü hem kediler için hem sizin için sağlıklı değil.

Ben de öyle sokakta beslediğim iş yerinde beslediğim bir sürü kedi var yetişemediğim hayvanları düşündükçe ağlayasım geliyor zor durum bu dünya hassas kalpler için biliyorsunuz ki cehennem

Benim eşiminki de hastalık boyutunda işte ama benden korkuyor Daha dün tartıştık bu yüzden. Baktığımız üç köpek var sitede. Kavga etmişler biri diğerinin bacağını ısırmış. Kötü durumda bacak ama kırık yok belli. Adam taktı kırık bunun ayağı röntgene götürelim diye. 30 kiloluk sokak köpeğini nasıl röntgene götüreceksek artık Kükredim biraz susup oturdu. Gittim dezenfekte ettim ilaç sürdüm. Bugün koşuyor çocuk, iyileşmiş bile. Eşime de diyorum biz elimizden geleni yapalım tabi ki ama hepsine yetişemeyiz, hepsini güvende tutamayız, hepsini sahiplenemeyiz. Bir yerde kendimizi frenlememiz gerekiyor. Sizin için de geçerli bu söylediklerim.

Hayvan beslememişsiniz ama düşünceleriniz çok güzel. Az eşyalı, minimal ve büyükçene bir evimiz var, büyük pencereli ve güneş alıyor. Ayrı ayrı yatakları ve evleri var. Dört biraz süpriz oldu ama kovid dönemi onu asla kimse sahiplenmezdi ve sokağa bırakmak = virüsün ilerleyip fip olması demekti yani ölüm. İnşallah hepsi benden razılardır ben onlardan çok razıyım.

Vallahi bakıp bakıp ağlayasım geliyor onun sayesinde nasıl bir yerde yaşıyorum diye. Yeğenim bile teyze burası ev mi diye soruyor çocuğa nasıl geliyorsa halbuki benden daha çok sokakta

bu sınırı en başından aşmamak gerekirdi bi kere aştıktan sonra geri alınabilen bişey değil bence onca zaman yardım etmişsin bu saatten sonra yardıma muhtaç kedi görüp arkanı dönüp gidebileceğini düşünmüyorum

Burcunuz ne sksksd ben Yengeç ya nalet gelsin acaba ondan mı bu aşırı vicdan KudrAlobar Ayak

Bugün gözümün önünde yavru bir kedi ezildi, moralim çok bozuldu. O yüzden sizi anlıyorum.

Müstakil fikrini kocama ilmek ilmek işliyorum zaten