Oğlak misiniz P

Yaş kaç? 17-24 yaş arası bende böyleydim. Ta ki çok lanet birinin yanında çalışmaya başlayana kadar. Kadına o kadar çok sabrettim ki. Sonra dedim kendi kendime sen buna sabrediosun neden arkadaslarina akrabalarina bu kadar kinleniosun duvar örüyosun. Yavaş yavaş bu huyumu yendim. Tabi 13 14 yillik arkadaşlarım hep var. Lakin onlar dışında olan kisilere pek eyvallahim yoktu. Yinede bu huyu yenmek bana ayrı huzur verdi. Çünkü kin ve kırgınlık insanı yiyip bitirio.

Benimde 3-4 arkadaşım var. Çok kalabalık bi ortamdan bu sayıya indim, çünkü; midemi bulandırdılar. Daha azlığın zarar verdiğini hiç görmedim. Uzun yıllar süren arkdaşlıklarada hayat boyu denk gelebilirsiniz. 1 tane olsa yeter zaten.

Nasıl sebeplerle iletişimi kestiğiniz önemli. Mesela ben bir insan tanıyorum, bir plan yapılmasına rağmen son dakika gelemeyeceğini söyleyen arkadaşını tamamen siliyor ya da kendisi hasta olmuştur, duymamış aramamışsındır hooop o da siliniyor. Bu benim için saçma arkadaşını bu kadar idare edemiyorsa zaten arkadaşlığı bilmiyor demektir. Ufak tefek şeyler görmezden gelinebilir ya da idare edilebilir. Kimse dört dörtlük değildir, hatta bizim bile karşımızdakine uymayan hareketlerimiz vardır, iki taraflı hoşgörü ve emekle yürür arkadaşlık. Ama sizin sebeplerinizi tam bilmiyoruz belki de haklısınızdır, iyi arkadaşlara denk gelmemişsinizdir.

insanları tanıdıkça ve yaş aldıkça edindiğim tecrübeler, beni arkadaşlıktan komşuluktan kısaca insanlardan uzaklaştırdı. insanları sevemiyorum, yanımda istemiyorum. Allah'ın bir selamı yeterli fazlasına gereksiz. evimdeki evcilim sokağımdaki masumlar beni daha mutlu ediyor. canım çok sohbet isterse burayı okuyorum, yeminle daha huzur veriyor.

Yaşım 21. Çok haklısınız kin insanin kendine zarar. cennetyarim Hadi Gelin

ben bir hata da insanın bütün diger iyiliklerinin görmezden gelinmesine karşıyım. çok dogru gelmiyor bana. cunku ben dahil kimse mükemmel degil

Bende aynıyım ama haklıyız bence. İşine geldiğinde gidip gelmek nedir? Yedek oyuncu muyum ben? Karaktersiz insanlara hiç tahammülüm yok. Sorun bizde değil yaşadığımız çağda karaktersiz çok.

Bu huyumu hiç sevmiyorum ama maalesef böyleyim. İnsanların en ufak bi yanlışında defterden silme eğilimim var. Bu nedenle bazı dönemler çevrem çok kalabalıkken bazı dönemler yapayalnız kalıyorum. Ve bu huyum yüzünden insanların senelerce arkadaş kaldığını görünce benim neden çevremde hep 1-2 yıllık insanlar var diye üzülüyorum. Çünkü bir kazık yediğimde hemen uzaklaşıyorum o ortamdan, yeni bir ortama giriyorum. Ama bu boomerang gibi tekrarliyor. Kazik. Yeni ortam. Kazik. Yeni ortam. Mesela bir kız arkadaşım var. Biz tanışalı 4 seneyi geçti. Fakat bu kız bi ara sevgili yapmıştı kendine. Ben dahil herkesle iletişimini kesti. Sevgilisine odak bir şekilde yaşadı bir yil boyunca. Ne zamanki ayrildilar aglaya aglaya omzuma koştu. Çok irite olmuştum fakat kabul ettim hatasını da yüzüne çok kez vurarak. Haklisin deyip ozur diledi benden. En son arkasından demedigini birakmadigi biriyle acayip samimi oldugunu gordum ve ikiyuzlulugune sasirdim. Dedim ki e bu bana da aynisini yapiyor olabilir. Yine yuzune soyledim çat çat. Bir de suratimdan tum duygularim anlasilir benim. Bozulunca mezar tasina doner. Baya belli ettim bu durumu. Yine alttan aldı. Bu arkadaş bu olaydan sonra bana 2 ay yazmadi, aramadi, sormadi. Ben iki kere yazdim soguk davrandi ben de eeehh senle mi ugrasicam yallah arabistana moduna girdigimden direkt yazmayi biraktim. 2 ay sonra hiçbir şey olmamış gibi bitanemm canimm napiyosun diye döndü. Şimdi hiçbir şey olmamış gibi davranıyorum çünkü liseli gibi trip atan, tavir alan taraf olmaktan bıktım ki yaptiklarini yuzune vurdugumda hicbir sey degismiyor zaten. Size sadece bu arkadasi anlattim ancak Bu durumu bir cok kisiyle daha yasadim, o yuzden artik canimi sıkıyor, ben de istiyorum cevremde 10 yillik gercek dostluklar olsun. Acaba ben mi sebepleri abartiyorum? Aslinda sinirlenecek kizacak bir durum yok mu, alttan mi almaliyim? İnsanlar mi fazla sahte ben mi müsamahakar değilim?

Ben insan severim, acayip affediciyimdir, konusurum, anlamaya calısırim, kendimi ifade ederim ama ben de soguma huyu var. Yani tüm bu yukaridaki saydiklarima ragmen icime sinmeyen biseyler varsa soguyorum artik oldurseler ne bir satır yazasim geliyor ne de arayasim ve kıyın kıyın uzaklaşıyorum. Boş kalabalık yerine gercek olan 2-3 dost yeter bence... ama maksat muhabbetse yani anlık sohbet o herkesle oluyor zaten, sıkıntı yok... E esma

Bogayim. Vallahi deve kini var. P

Etrafimda cok insan olmasini asla istemiyorum. O yüzden bana yanliş yapan beni kaybetmeyi göze almişsa gidebilir sorun yok. Hicbirisi olmasa ne yazar ki?zor animda nasilsa hepsi tüyecek. en candan zannetigim arkadaslarim ben zora düstügümde aaayyy üstüme kalmasa bari diye bakti. unuttummu? hayir! o yuzden simdi hicbirini onemsemiyorum. Olsalar neee olmasalar ne? insanin en iyi arkadaşi bence kendisi. Sagligi. Bedeni ve malesef parasi

Ben de pişman değilim ama bazen yanlış mı yapıyorum diye düşündüğüm oluyor. Sonuçta insanız ve yalnızlık da bir yere kadar. P

Tam 12 den bir boğa da benim. Kendimi okumuş gibiyim. Bir şey olduğunda olduğu gibi paylaşabilecek samimiyette dostum yok. Hoşsohbet olanlar elbette var ama bakıyorum x şöyle böyle deyip hiç bir şey yokmuş gibi samimiyet kurulmuş tamam diyorum benim için de sağda solda konuşur sonra yüzüme bakar. İşte orda kopuyo ipler bende.

O bahsettiğin kişi için normalmiş, çünkü sanan gelip başkasını çekiştiren seni de başkasına anlatır.

Çok benzer durumdayız, konuyu ben yazdım gibi hissettim :) Bugüne kadar çoook insanı sildim, ama senden farkım;ben hiç pişman değilim. Hepsinin yüzüne söyledim, bir şans verdim kendilerini açıklamaları için, üste çıkmaya çalışıp da beni suçlu göstermeye çalıştıkları an sildim. Şu an limitli bir çevrem var, çoook eski tek bir dostum var, birbirimize yetiyoruz. Artık son kararım; ben insan sevmiyorum ve böyle az arkadaşla çok mutluyum.