merhabalar, hemen konuya girmek istiyorum. annemi ansızın kaybettim, yıllardır hastaydı. ama kimseye şükür muhtaç değildi. ölüm haktır, öldüğü için isyan etmiyorum. ama ben toparlayamadım bir türlü kendimi. psikiatriye gittim en sonunda. benim merakım bu süreç ne kadar sürüyor? devamlı rahatsızım. ağlıyorum durduk yere, özlüyorum, evde tek başıma kaldım ve bu da beni üzüyor. insanlar 1-2 defa benimle ilgilendiler sonra kendi rutin hayatlarına döndüler. dostlarım benle olmadı. ondan dolayıda kendimi çok yalnız hissediyorum. bunu kendilerine söylediğimde de, bizim işimiz gücümüz var dediler. bu da beni kırdı. ben kimseyi yanımda olsun istemiyorum zaten, ama dost ise benim nasıl olduğumu sormalarını bbeklerdim bu ilk 1 hafta sürdü sadece. sonra herkes kendi yoluna döndü. kaslarım tutuluyor, spazm oluyor, hepsi psikolojik dedi doktor. antidepresan verdi bana depresyona girmeyeyim diye. 2 ay uzun bir süre, şimdiye dek kendini toparlamış olman gerekiyordu dedi., bu bana çok ilginç geldi. anamdı nasıl 2 ayda insan toparlar kendisini. anormalmiyim, nedir nasıl bir gidişattır yaşamış olanlar lütfen benimle paylaşsın. bu duygular nasıl anormal olabilir? ve normal ise, ne zaman geçer yaşayanlar lütfen benimle paylaşsınlar.

Allah razı olsun ağlıyorum zaten bol bol burnum sızladıkça ama bir yandan da devamlı uykum var şu an da da var aşırı derecede uykum ilaçlardan mı bedenim uyuyarakmı bu süreci geçirmek istiyor anlamıyorum şimdi yatsam uyurum benim insanların arasına girmeye de zamana ihtiyacım var çünkü içimden o da gelmiyor açıkcası biraz daha zaman sonra kendimi inşallah sokucam insanların arasına ve sosyalleşmeye uzun mesajınız için çok teşekkürler ve duanız için amin allah daha büyük acılar vermesin acının da büyüğü vardır onuda biliyorum onun için hiç isyan etmedim şükür bunlarada şükür inançlı bir insan isyan etmez zaten benimkisi psikolojik bir süreç annemde güçlü olmamı ağlamamamı isterdi inşallah güzel olacak hayatım anneme laik bir şekilde

sizinkisi de acı olmuş. düşününce çekmemiş annem gibi bu çok rahatlatıcı bir yerde. bende sizin gibiyim şu an da işte kalabalığa gir katı diyorlar bana ama benim içimden gelmiyor ki zorlasamda mutlu olmuyorum evimde daha mutluyum burnun sızlamasının ne demek olduğunu annemde öğrendim özlememe gibi bir dileğim yok ki, o zaman annemi unutmuş olurum ama acıyor yüreğim bunun geçmesini istiyorum zamana ihtiyacım var biliyorum beni karıştıran dr. un dediği oldu uzun bir zaman demiş olması 2 ayın dua her gece ettim 40 gün yasin okudum şimdi belirli günlerde eksik etmiyorum asla her gün ayrıca okuduklarım var şu an yalnızım evde işte bu çok zor geliyor daha çok özlüyor insan ve ben daha uzatamayacağım yoksa burnum sızlamak üzere yine... amin sabır dillemenize

amin çok zor. annem 2008 de akciğer kanserine yakalandı 6 ay ömür vermişlerdi ve 9 yıl yaşadı. şekeri vardı kalbi vardı tansiyonu bir sürü şeyleri. devamlı ağrı kesiciler alıyordu. 2 sene sonra babam kansere yakalandı. hayatıma nokta koyup yıllarca ikisine baktım. kendimi feda ettim aileme. ilk babamı kaybettim. ama güçlü kalmak zorundaydım annem için. annemde 2,5 yıl sonra babamdan birden bire gitti. işte ben o gündür yıkığım. özleminin biteceğini hiç sanmıyorum. ama bu özlemekten daha öte birşey mi nedir normal değilmi, psikiatr neden bana normal değil 2 ay oldu hala ağlamalarının gidişatı normal değil demesi de beni düşündürüyor. istemiyorum ağlamak. ama birden bire geliyor. ne zaman biter, hafifler siz yaşamış biri olarak beni rahatlatın lütfen Rouge1o1 -Kitap

Gerçekten de dediğiniz gibi acı çekmeden yataklara düşmeden vefat etmesi de bir nimet... Annem vefat ettiğinde 40 kg civarıydı normalde 65 kilo. Çok acı çekti Onu o halde görmek param parça ediyor insanı. Aslında çok şanslısınız ve anneniz de öyle. Ölüm herkes için, akşam uyuduğumuzda sabah çıkacağımızın garantisi yok. Acınızı da yaşayın bastırmayın... İyi olmam lazım diye zorlamayın kendinizi. Akışına bırakın ama birşeylerle meşgul olun çalışıyor musunuz okuyor musunuz bilmiyorum ama birşeyler yapmak iyi geliyor gerçekten. Ben üniversite sınavına hazırlanıyordum sonra kazanıp başka şehre gittim o zaman daha toparlamıştım.

şu an gayet aklım başımda ama bu duygular zaten ansızın gelmiyormu birden bire ufak bir nesne de ona karşı davranışını bir başkasına sergilediğin de bunun gibi şeyler de. bana destek olduğunuz için çok teşekkür ediyorum.. annem beni iyi görmek ister üzülmemi istemez diyorum. ama o bir an geliyor ki... bende sizin gibi dua ederdim. birşey olsun hep beraber ölelim diye. çekmedi tek tesellim en büyük tesellim o Allah bana güç verecektir annem metanetli bir kadındı bende onun kızıyım o şekilde olmalıyım diyorum beni yıllarca ölcem diye alıştırırdı buna ölüm kelimesi bana soğuk gelmiyor mezarını bile aldı yaptırdık herşeyi hazırdı beni kökten hazırlamış meğersem yıllardır ama işte dediğim gibi o bir an geldimi... geliyor

evet yalnızlık çok zor kuzenimi uğurladım eve döndüm kapı duvar yüzüme çarptı

Canım benim Anneciğinin kabri nur mekanı cennet olsun inşaallahh.. Bene annemi anifen kahvaltı masasındaki ilk kalp krizinde kaybettim. Öyle genç öyle erken ve beklenmedik bi acıydı ki tarifi yok... 6 sene oldu. Yeri bomboş kaldı. O gitti ardından çok dağıldık.. Her ölümle savaşan insana anlatırım bu olayımı da. Uzun süre isyan ettim. Çok ağladım çok büyük isyanlardaydım. Bi gün yine ağlıyorum. Eşiml yemeğe gittik. Sevdiği bi abisi geldi yanımıza mekandayken. Baş sağlığı diledi oturdu muhabbet sohpet derken bana dua et öldüğü için mezarı olduğu için gidip sulayabileceğim bi toprağı olduğu için.. Benim kız kardeşim daha 16 yaşındayken kayboldu. Üstünden 16 belki daha faxla sene geçmiştir. Ne ölüsünü bulabildik ne dirisini.. Yaşıyosa nerde ne halde.. Öldüyse keşke bi toprağı olaydı da gidip duamı okuyaydım dedi. Neee... Düşünebiliyo musun? Kaybolan gencecik bir kız çocuğu.. Ve bu adam güçlü bi aileden geliyo. Zamanında haberler gazeteler ilanlar eş dost arama ekipleri polis jandarma hepsi devreye girmiş aylarca aramışlar... Yok bulunmamış.. Acıya gel.. Ve babalar bir anneler ayrı bi kız kardeşim var. Anne sevgisini hiç ama hiççç görmedi.. Çünki annesi babamı başka bi adamla aldattı ve o adamla evlendi.. Kızını da senelerce ne aradı ne sordu... Büyüdü genç kız oldu. Fransa da okudu. Şimdi eline ekmeğini aldı parsını kazanıyo ama anne yok basında baba yok.. Çünki babayı da kaybettik. Ve hırçın hayata öfkeli.. Benden bizzat yaşafıklarımdan sana 2 örnek.. Yat kalk dua ett annen seni sevdi... Çokk güzel anıların fotoğrafların var. Gülüşünü kokusunu bilirsin.. Bilmeyenler var.. Dua et Rabb'imin emriyle huzuruna davet etti annende icabet etti Allah'ın emri hepimizin varış noktası orası.. Dua et hasta değildi dua et kaybolmadı ve bir mezarı var... Acısı derin bilirim.. Ölümden de korkmuyorum inan sonunda anneciğime kavuşmak varsa.. Orda inşaallah Allah ayırmasın.. Bu dünyanın kötülüklerine akdanıp öteki tarafımızı da yakmayız inşaallah.. Ağla tabi ki ama dua et bol boll.. İnşaallah birgün evlenirsin. Eşinin annesini annen gibi sever sayarsın. O da seni bağrına basar.. Birgün anne olursun ve evladına doya doya sarılırsın tıpkı annenin sana sarıldığı gibi.. Tekrar başın sağolsun.. Şimdi köpeğini benim için öpp hatta onu ye!! Sevdiğim bir sözü paylaşayım. Bir insanın bi köpeği sevmemesine aldırış etmem. Ama bir köpeğin bir insanı sevmemesini ciddiye alırım demiş zatın biri adını unuttum.. Seni seven bi köpeğin var ve köpekler hisseder.. Sarıl ona sımsıkı.. Annem derdi bi kedinin bi köpeğin kalp atışlarını hissetmediyseniz çokta yaşamış sayılmazsınız diye. Mekanları cennet olsun öpüyorum...

çooook doğru dediniz. beklemiyorum kimseden birşey bu hayatta. Allahımız var, onun için yaşıyoruz gidene ağlamamalı aslında, kendimize ağlamalıyız diye de söylüyorum. bizler ne kadar hazırız diye. bu duygular çok karışık işte... bir mantık bir duygu bir özlem bir sıkıntı sağ olun kıymetli vaktinizi ayırmanız bile çok büyük bir şey

hayır abim yurt dışında. o da orada iyi değil. bir köpeğim bir ben kaldık. akrabalarım var ama dediğim gibi herkes kendi hayat derdinde. ve hepsi de uzakta akrabalarım. kimse de yanımda olmak zorunda değilki. olsalar bile ne zamana dek

Çok üzüldüm, lütfen eve kapanma. Nerede yaşıyorsun bilmiyorum ama dışarı çık ne bileyim sinemaya git, müzik dinle birşeyler yap. Hayat devam ediyor, devam etmeli. . push ;

Her acı sahibine zor ateş hakikaten düştüğu yeri yakıyor... ben büyük acı hissettiğimde Avaz im çıktığı kadar bağırdı ağladım kimsenin susturmasina izin vermedim bu yarami iyileştirmez evt lakin buz masajı yapılan yara gibi sizisi hafiflemeye baslar... Allah yardimcin olsun bol bol dua et hem sana hem ona faydası olur B

doğru diyorsunuz o da bir çözüm. sevgilim var şehir dışında kısmet evlenmek istiyor.

ah be canım, annem de babam da akciğer kanseriydi. yıllarca birini eve getirip diğerini hastaneye götürmemle geçti neler yaşadığını çok iyi biliyorum. sende psikiatrik yardım almalısın bende alıyordum babamı kemoterapye götürüp kendim psikiatriste gidiyordum aynı hastanede. Allah sana sabır versin. çok zor çok zoooorr yardımcınız olsun allah tüm hasta yakınlarına ben bıraktım kendimi zamana terapiye başlayacağım bakalım bana bişey verecekmi. pekde sevmem aslında çünkü aklım başımda bilmediğim şeyler demeyeceğini biliyorum

Benimde annem evlenmemi çok istedi torunlarının hayaliyle yaşadı, hep erteledim şimdi çok pişmanım ama nasip istesek te olmuyor bazen. Elbette biz onları göremesekte onlar bizden haberdar onun için daha güçlü daha mutlu olmalıyız. Çok zor bir süreç yanlız olman bunu zorlaştırmış Allah sabır versin, benim kardeşimde olduğu için evde şanslıydım. Hemen geçecek bir acı değil bu, hala dışarda düşüp anne diye ağlayan çocuk görsem içim burkuluyor ağlıyorum. Biz insanız ağlamakta gülmekte bizim için. İnanıyorum ki Allah bizden aldığını fazlasıyla geri verecektir

haklısınız çok erken yaşta kaybetmek daha süt kuzusuyken ne zor olmalı ne kadar anne yarısı da dense annenin yerini mecburi teyze dahi olsa dolduramaz. çalışıyorum güçlü bir kişiliğim aslında ama tek zayıf yönüm annemdi zamanla toparlyacağım elbette çok sağolun her acının daha büyüğü vardır ama yaşayana sorunca herkes kendi acısını bilir maalesef kıyaslama azaltmıyor belki bir süreliğine evet annemi yaşadım diye bilmek de büyük birşey yanlış anlamayın ama gerçekten şükür ediyorum bunun için siz yazmadan evvelde düşünüp tüm bunları mekanları cennet olsun

Bende babami kaybettim. yasımı gerektigi gibi tutamadim. Icime ata ata anksiyete ve panik atak hastasi oldum Yasını tut, aglamak istiyorsan agla. Bu sürecte sakin sıkma kendini. Konusacak kimsen yoksa istersen bana özelden yaz seve seve dinlerim seni

Annem uzun zaman annesini ruyasinda goremedi onun icinde agloyordu annemi ruyamda bile goremiyorum diye kuzenim pdr ci bilinc altinda olumunu kabullenemedin o yuzden gormuyosun ruyanda demisti. Mezarina sik sik git inan ferrahlarsin. ki kabirdekilerin ziyaret edenlerden aberdar olsugu soylenir. Dertles agla dua oku icini bosalt annene. cicek ek mezarina artik onun evi orasi orayi guzellestir. Dua terapi gibidir. namaz kiliyormussun birakma dua et anne baban icin kendin icin. Biseylerle meakul olsan bir ise girsen ya da bir hobi edinsen mesela ben bitkilwri cok severim illaki seninde sevdigin biseyler vardir. Huzur evlerini ziyaeret et. ne bileyim cocuk bak aklin zihnin meskul olsun. Illaki birileriyle disariya cikman gerekmiyorki mesela yagmurlu havalari hic kacirmam ruhuma iyi gelir yagmurda yurumek. acik havaya cik. Evd edursukca hep anilar gelecek aklina yalniz oldugun icin zihnin surekli bununla. meskul olacak. hayat devam ediyor bir sekilde karisman lazim hayata.

ölümünden 2 ay sonra doğum günüydü, hepsi gözümün önünden geçti zaten annemsiz ilk doğum günü benimkisi de yaklaşıyor anneler günü fakat ben her zaman duyarlıydım sosyal platformlarda asla annem ile resim dahi paylaşmazdım çünkü hep düşünürdüm annesiz olan insanların gözüne sokmuş yaralarına dokunmuş gibi olurum diye. birde ilaçlar beni çok uykulu yapıyor. depresyona girmemem için sabah akşam ilaç verdi bana dr. çok uyku yapıyor bende dua asla esirgemiyorum ailemden inşallah da esirgemeyeceğim beterin beteri vardır derler ben ondan da çok korkar inanırım o yüzden asla isyan etmem ölüm haktır özleme diyeceğim yok Allah evlat acısı yaşatmasın en büyük acı derler. S

bana ilginç geldi dr. kendisine soru yöneltiyordum, sebep ne sizce diye, bilmem çok nedeni olabilir, sence niye diye bana soruyordu aynı soruyu. ve karar verdi ki annemin mezarına gitmekte korkuyormuşum. dün tek başıma gittim. toprak ekledim. taşlarla süsledim. korkuyor olsam bunları yapa bilirmiyim. terapiye yönlendirdi zaten beni. sanırım psikoloğa gidicem. ben uyuyordum. kuzenim bizdeydi, kalksana annene bir bak iyi değil dedi. baktığımda hayatta değildi annem. ani ölüm

amin amin herkesin acısı kendine göre büyük tabii annesini doğumda kaybeden hiç göremeyen de var dediğiniz gibi beterin beteri var tabi

başınız sağolsun öncelikle. tabiki 2 ay uzun bir süre değil zaman lazım size. tekte kalmışsınız bunun da etkisi büyük. işe girin bence yada kursa falan başlayın. yeni çevre edinin. sabırlar diliyorum.

amiiin erkek arkadaşım evlenelim diyor. gözümde bile yok aslında evlilik ama sırf yalnız kalmayayım bana iyi gelir diye onuda düşünüyorum. yalnızlık çok zormuş. amin güzel dualarınız için. çok sağolun. daha evvel keşke aklıma gelseydi burası. ben herşeyi unutur oldum. ben ben değilim o günden sonra

baban nerede canim? Allah rahmet eylesin anacigina alisacaksin zamanla evlenirsin anne olursun hayat akar gider sonra çocugun saana anneanne ne demek der yaran kanar, o yara arada kabul abaglayacak arada kanayacak, inunla beraber yasamaya alisacaksin...

Öncelikle başınız sağolsun mekanı cennet olsun. Bende annemi kaybedeli geçen hafta tam 8 yıl oldu. Sabah işe gitmem için uyandırdı işe uğurladı ve bir daha olmadı. Çok zor bi durum anlatılacak bir şey değil acısı tarif edilemez ne yaparım nasıl yaşarım diyordum ev bomboş geliyordu mutsuzdum sizin gibi sürekli ağlıyordum neredeyse hergün mezarlığa gidiyordum rüyalarımda görüyordum sanki hiç gitmemiş gibi ve rüyalarım o kadar gerçekti ki uyandığımda yeniden aynı acıyı yaşıyordum. Burnun direği sızlar derler ya aynen onu yaşıyordum assosyelleşmiştim kimseyle görüşmüyordum. Zaman herşeyin ilacı gerçekten 2 ay kısa bir süre aslnda zaman geçtikçe daha çok özleyeceksiniz ama buna da alışacaksınız. Sizinde hayatınız rutine dönecek güleceksiniz gelecekle ilgili planlar yapacaksınız kısacası hayatınıza devam edeceksiniz. Sadece biraz zaman. Ben bu süre içinde evlendim ailemi kurdum iş ev hayat kaygısı kendimizi kaptırdık tabiki eksikliği hiç Dolmuyor aklınıza her geldiğinde ağlayacaksınız ama eskisi kadar yakmayacak canınızı. Zamanla alışacaksınız yokluğuna. Yapmanız gereken tek şey dua etmek. Allah sabır versin.

yok cnm ben gitmek istemiyorum şu an. ilerde tabiki gezmeye giderim. ama şu an beni de nereye kime gitsem açmıyor. bu da belki başka bir yas süreci. saş sağlığı için sağol.

Sanırım onların kendilerine göre sebeplerini anlayabilsek arkadaşlıklarımız da bitmezdi. Sorgulasanız da sorgulamasanız da anlamıyorsunuz nasıl olsa. Ben öyle düşünüyorum, onun davranışları bana mantıklı gelse, sebeplerini anlasam zaten bitmezdi. Aynen dediğiniz gibi, ben de yorulmuştum. Dayanamadım, ne yazık ki içimde tuttuğum her şeyi ona söyledim. Bana karşı çok değiştin, ben görüşmeye devam etmeyeceğim, bencilliklerini artık kaldıramıyorum, umarım dünyanın sadece senin etrafında dönmediğini anlarsın, seni bu halinle seven sayan varsa sana onlarla mutluluklar dilerim, yolun açık olsun ama bundan sonra triplerini ben hariç herkese yapabilirsin... Ben sana karşı çok sabrettim ama artık sabrım kalmadı, dedim... Ve o bu mesajları okuduktan sonra onu engelledim ne yazık ki. Evet, engellemek kaba bir hareket ama bu sözler üzerine muhtemelen benimle tartışmaya çalışacaktı ve ben onunla daha fazla muhatap olmak istemiyordum. Neyse bütün sosyal mecralardan engelledim, akşam başka bir hesaptan bana uzun bir mesaj atmış, ağzına geleni saymış falan... Cevap olarak sadece artık beni rahat bırakmasını yazdım, yolladım ve oradan da engelledim. Hoş değil ama böylesi daha doğru. 2 gündür hayatımda yok ve kendimi daha iyi hissediyorum. Bu tip hareketler olunca benim de insanlardan daima kaçasım geliyor. Artık altında yatan sebepler neydi, gerçek neydi yalan neydi umurumda değil, sadece benden uzakta dursun tek isteğim bu.

Canım anneler çok yüce varlıklar evet ama bazı anneler galiba bundan da öte, tarifi imkansız birer merhamet timsali oluyor. Bitki çayı demişsin, benim de sayısız buna benzer an var aklımda. Hastalarken bile, bize en ufak bir şey olsa onu dert eden yüce ötesi varlıklar anneler. Düşündükçe üzülmemek, kahrolmamak elde degil tabii ama yaşamak zorundayız. Yaşama devam etmek için, sindirmek zorundayız. Ben şuan hiçbir şeyi sindirmiş değilim ama en azından denemeye çalışıyorum yoksa bu sizi zaten geçmeyecek bunun farkındayım. Bir de anne sıcaklığını, anne samimiyetini kimsede bulamazsın canım. Kimse onların ceyregi olamaz. Onlar Allah' in bize verdiği meleklerdi ve Allah onları bizden daha çok sevdiği için yanina aldı. Dua edelim, ruhlarına kuran okuyup, hayır bagislayalim. Onların ihtiyacı olan bu. Evlatlık gorevlerimize böyle devam edelim. İnşallah orada cok mutludurlar. Böyle dusunmeye çalışalım. Başka seçeneğimiz yok ki.

amiiin Allah razı olsun. güzel duan için, gözlerim doldu, zaten sulu göz oldum çıktım bende senin yazdığın her bir kelimeni hissettim okurken. geçende de hastanede iken yanımda bir anne ile kız oturuyordu, sohbet ederlerken kalktım gittim başka yerde ağladım hüngür hüngür. bi zamanlar ben de annemle hastanelerde o şekilde sohbet ederdik diye aklıma geldi gözümde canlandı. kıskandığımdan felan değil, bu başka birşey sen anlarsın. şükür ki ben 9 yılımın her gününü aileme adadım. hep bilincindeydim bir gün olmayacaklar, pişman olacağın şeyler yapma ailen ile zaman geçir, bir gün onlarsız kalınca zamanın olacak bolca diyerekten isyan etmeden evde dizlerinin dibinde oturdum ve kendimi onlara adayarak en büyük teselliyi bugün için yaptım. iyiki yapmışım. ama bunların hepsi teselli işte.. gerçekleri değiştirimyor. ana gibisi olurmu, ne olursa olsun seni tutan, seven, bağışlayan, atmayan, her daim iyiliğini düşünen. mesela benim annem bana hep evlen gözüm açık gidecek sen kukla gibi evde tek başına kalacaksın, sığamayacaksın bu eve derdi. moralim çok bozulurdu annem beni bu denli düşünüyor ve ben evlenmiyorum diye. ama evlenmek içinde evlenememki anne derdim. şimdi her bir kelimesinde çok haklıymış kukla gibi kaldım, sığamıyorum eve tek başına diye her bir cümlesinin doğruluk payı bile beni üzüyor. aslında bahs ettikçe de rahatlamıyorum üzülüyorum. sen evlenene dek ölmicem derdi, bende hiç evlenmeyeceğim derdim (((

inşallah bu sözler karşısında bile yine ağlıyorum. neden böyleyim galiba depresyondayım ben

çok sağolun

Kiyamam ne kadar guzel yazmissiniz. Allah rahmet eylesin. İnsan zor gunleri tek basina atlattiginda duzelince kimseye eyvallahi olmuyor. İnsan sevgilisini bile iki ayda unutup alisamaz uzulmeyin sadece iyi olacaginizi bilin. Guzel gunler sizi bekliyor unutmayin. Hem burda binlerce kk uyesi arkadasiniz var sıkıldıkca yazin, bana ozelden de yazabilirsiniz.

başınız sağ olsun bu arada Allah mekanlarını cennet etsin

Başınız sağolsun toprağı bol olsun sabır diliyorum.. Yalnız kalmamaya çalışın. Kardeşiniz aileniz yok mu?

Başın sağolsun çok üzüldüm. 2 ay çok uzun değil böyle bir kayıp için normalsin yani böyle bir dönem geçirmen gerekiyor daha sonra daha kötü olur yoksa. Sonra zamanla bir anda ruh halinin de değiştiğini çok büyük değiştiğini farkedeceksin. Her zaman bir burukluk elbette olacak fakat iyiye gideceksin. Merak etme sende sorun yok.

Allah rahmet eylesin, mekanı cennet olsun. 3 yıl önce annemi kaybettim. acisi geçti mi dersen, hiç geçmedi. kabuk tutmuş bir yara gibi. heran kanamaya hazır. bazen hafiflediğini zannediyorum, o an şahit olduğum bir anne kız diyaloğu veya daraldigımda annem olsa böyle olmazdı düşüncesi öyle içimi acıtiyorki anlatamam. bazi şeyler hep eksik... bayramlar, pazar kahvaltıları. evet mutlu olduğum zamanlarda oluyor. gülüyorum, seviniyorum ama hep bir burukluk var. artık hiç bir mutluluk tam değıl... Bende yalnızlık konusunda benzer duygular yaşadım. anneme ailesinin yaptığı bazı haksızliklari unutamadim. anneciğimi üzdüler diye öfkelendim. ayni zamanda benide yanlız bıraktıklarını düşündüm. anneannemin, teyzelerimin çok kısa zamanda normal hayata dönmesi beni çok yaraladı. sonra zamanla düşündüm ki onlar annemle benden çok daha az vakit geçirdi. ben hep annemle beraberdim. onlar anca ayda 1 görüyorlardı. hepsinin ilgilenmeleri gereken bir ailesi vardı. artik güçlü olması gereken bendim. ben annem ölünce büyüdüğümü anladım. benim tesellim evladım oldu. ona daha çok sarıldım. daha çok şükrettim. dünyanin ne kadar boş ve değersiz olduğunu anladım. küçuk şeyleri kafaya takmayı bıraktım. gerçek dostlarımı öğrendim. onlara daha çok kıymet verdim. onlarin desteklerini hiç unutmadım. çekirdek aileme daha çok bağlandim. Canım, tek tesellim bir gün buluşacak olmamız. inaniyorum ki bir gün buluşacağız. ben annem olsa benim mutlu olmamı, güçlü olmami isterdi diye hayatıma devam ediyorum. ama o yanlızlik korkusu hep devam ediyor. işte herkesin acısı farklıdır. seni o kadar iyi anlıyorum ki, bu acıyı yaşamayan bilemez. yazdiklarıni gözyaşları içinde okudum. içimden sana sarılmak, kucaklamak geldi. annemin çok hasta olduğu zamanda, bana sarılan, teselli eden bir kez gördüğüm doktoru hiç unutmadım. allah yar ve yardımcın olsun. hz allah bu acıyı unutturacak başka acı yaşatmasın.

Kendini neden boyleyim diye sorgulama sürekli, acini yasa aglayacaksan ağla içinde tutma. Anne yerini ne doldurabilirki sadece bir tane annemiz var başkada yok. Bu konuda bende çok hassasim, anne deyince akan sular duruyor ama emir büyük yerden ölüm hak, aglasakta mahvolsakta geri gelmiyor, en güzeli ne biliyomusun onu yerinde rahat ettirecek her gece yasin kuranı kerim okumak ruhu için, yanında olmasada eminimki biyerlerden seni hissediyor, sen böyle çok yiprandikca o dahada uzuliyordur. Yattığı yer cennet bahçesi olsun, tüm annelerin hakkı ödenmez, once annecimden sonrada hepsinden Allah razı olsun..

Zorunda degil diye düşünme lutfen. Kopeginle konus dertles terapi olur.

bu süreçte kardeş önemli. hep diyorum ya kardeşin olması bu durumlarda önemli diye. benim babam 54 yaşında bir günde vefat etti. kardeşlerim üniversitedeydi. göremediler bile. ama birinin 3 gün sonra sınavı vardı. zaten okul 7 yıl. o sınava girmezse bir yıl uzatacaktı. yolladık gitti. mecbur yapacak bir şey yok. 3 yıl oluyor. hala üzüntüm baki. ama hayatıma devam etmek zorundayım. herkes devam etmek zorunda. M

Ne demek siz iyi olun da, kendinizi hasta edecek kadar üzmeyin sakin, sağlık önemli kendinize dikkat edin

Başınız sağolsun, toprağı bol olsun annenizin. Hepimiz yaşayacağız bunları, ve hepimiz öleceğiz nihayetinde. Ben kendime telkinler vs ediyorum sık sık, özellikle son zamanlarda. Ve çok özleyeceğiz sevdiklerimizi. Bugün anneniz için bir iyilik yapın mesela, böyle böyle özlemle yaşamayı öğreneceğiz.

Allah razı olsun, inşallah dediğiniz gibidir. takıldığım nokta psikiatristin bana dediği normal değil bu yas süresi demesi ( depresyonamı giriyorum çünkü birden bire mutsuzluk hissi ağlama hissi oluyor. fakat tüm gün öyle değilim elbette. biraz abarttı galiba doktor. işte kıyaslamak için aynı durumda ki insanlarla paylaşmak istiyorum bu süreci

başınız sağolsun. . push ; CuteMom Dünya vazgeçenleri değil, azmedenleri

Ne demek sabırlı ol çok zor farkındayım inşallah geçecek dışarı çık kurslara falan git tek kalma canım champagneshimmer Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik İptali tek ayak

bazen insana iyi gelmeyen kişilerden sebep aramadan uzaklaşmak gerekiyor. açıklama da yapmadan, beklemeden sorgulamadan. bakın nasılhafiflemiş hissediyorsunuz kendinizi. bende bu tür şeyler yaşadım, annem hasta babam hasta evden dışarıya çıkamıyorum, kuzenim gelmişti fethiyeden diğer kuzenim gel 2 günlüğüne değişiklik olur senin için dediğinde, bilet aldım iptal ettim tam 3 kez. en son aldım ve gittim. geri döndüğümde arkadaşım bana trip attı, demekki sen gezebiliyormuşsun fethiyeye gide bildiğine göre bana da gelebilirmişsin dedi. istanbul büyük şehir malum, yıllar sonra benim 2 günlük nefes almamı bencilce sevineceğine benim adıma eleştirdi. bu da benim zoruma gitmişti. kafasında kesin hükümlüydü, hiç açıklama yapmadan engelledim. başka bir yerden yazdı. okumadan sildim. bazen gerekiyor.

var uğraşlarım da benim gücüm yok uğraşlara şu aralar

Güvenebileceğin insanlardan kopma canım. Özellikle büyüklerin varsa onlara yaklaş. Teyze hala nine vs aile büyüğün varsa yakın hissettiğin onlarla vakit geçir. Büyükler huzur verir güven verir

Okurken bende gozyaslarimi tutamadım.. İki ay bu ani ölümü atlatmaniz için çok erken bir süreç. hic takilmayin bence Dr. un dediğine. hayatiniza devam edemediginizi düşündüğü için öyle demiş olabilir. Bence annenin vefatını atlatabilmen için anneni yanına alan yüce Allah'a sığınarak ve Birgün anne ve babaciginla yine kavuşacağını bilerek buna tam iman ederek rahatlatabilirsin. unutma bu dünya hayatı bize yetecek kadar uzun değil. Ve hepimiz ölümü tadacagiz ve sevdiklerimizle akrabalarimizla muhakkak kavusacagiz inş. ölüm göründüğü gibi çirkin korkunç ve yokluk değil. Anne babacigina Allah rahmet eylesin. Mekanları cennet olsun inş.

ve ben ilk defa hasta oldum bronşit. annem bana demiştiki, benim başıma öyle birşey gelecekki hastalığını unutacaksın 2gün sonra vefat etti. şok üstüne şok ve 1 gün öncede annem bu evde sanki demişti.. ne tesadüfi sözler

aynen dediklerinizi uygulamaya çalışıyorum bu beni de manen rahatlatıyor iyiki böyle inançlarımız var yoksa çıldırmamak mümkünmü diyorum sanki uyumamışım gibi gözlerim kapanıyor. ilaçmı uyku yapıyor beynimmi uyumak istiyor bilmiyorum ama hep böyleyim ben son zamanda ilaç yüklemesinden sonra sizleride meşgul etmek istemiyorum kendimle kimseyi kendimle sıkıntı vermeye hakkım yok diye düşünüyorum hakkınızı helal edin lütfen sizede teselli veremiyorum ne ilginç beynim durmuş vaziyette hiç birşeyi unutmayan titiz sözünün eri olan ben herşeyi unutur oldum sevgiler

babamı da 2 sene evvel kaybettim. abim de yurt dışında yaşıyor. akrabalarıma anlatıyorum zaten. beni çağrıyorlar gel bize diye. ama öyle bir psikolojideyim ki kalkıp çıkmaya dahi moralim yok. dermanım yok. çok tuhaf bir şey gücüm tükendi.

oha resmen insanIık öImüş ne bicimIer iyi de insan 2 ayda nasıI toparIanır kaIdı ki aynı evde yaşıyormuşsunuz bence tedbiI-i mekanda ferahIık vardır deyip bir değişikIik yapın cünkü zor o evde rahat etmeniz artık K kazzy Ufurukten teyyare selam söylen o

Konu sahibinin ve kayıpları olan herkesin başı sağolsun... Anne hayattaki en önemli varlık. 2 ayda toparlanman tabii ki de zor olur. Ama insanlara da kızma. Öyle bir zaman ki herkesin derdi tasası düşünmek zorunda olduğu şeyleri var. Kimse acını senin gibi derinden hissedemez. Yanında iyi hissettiğin insanlarla görüşmeye çalış. Güzel anılarınızı düşün. Acını yaşa ama hayatın devam ettiğini ve annenin gidişiyle senin yıkmak istemediğini bunun bir kader olduğunu kabul etmeye çalış. Zaman herşeyin ilacıdır. Bol sabırlar diliyorum.

Allah im sabir versin, mekani cennet olsun

Canım benim başın sağolsun. Ahhh anne gibisi olur mu. Ben de annemden uzaktayım. Evlendim ve o başka şehirde kaldı. Hani çok işim olduğu zaman ve o benimle sırf geyik yapmak istediği zaman off anne başka zaman mı konuşsak diyeceğim tutuyor ya benim bazen.. İşte hiç öyle yapmamak dememek düşünmemek bile lazım.. Ölüm var çünkü hayatta.. Ne güzel ki sen uzun bir zaman geçirmişsin anneciğinle. Benim liseden sonra çok zamanım olmadı annemle zaman geçirecek. Üniversiteye gittim, yüksek lisans doktoraya başladım, evlendim derken evim hep ayrı oldu. SAdece bir ara 2 seneliğine yaşadığım şehre gelip birlikte yaşadık annem ve babamla. Canım benim Allah mekanını cennet eylesin annenin. hiç unutulmayacak geçmeyecek acısı belki sen de evlenince çocugun olunca bu sefer sen anne olunca hüznün bir nebze olsa dinecektir diye umut ediyorum. Allah sabırlar versin..

Başınız sağ olsun öncelikle. Kaybınız için ben de çok üzüldüm, sabırlar dilerim. Şu an yas süreci içindesiniz, kolaylıkla geçebilecek bir süreç değildir bu. Zamanla geçecek, unutmayacaksınız elbette sızısı kalacak ama zamanla hafifleyecek. Şu an mutsuzluğunuz, hayattan zevk alamamanız, kötümser düşünmeniz ölüm acısı çekmenizden kaynaklı doğal bir süreç. Umarım kısa sürede atlatırsınız, tekrar başınız sağ olsun.

elbette geçecek er ya geç. dilerim geçecek çok sağol . push ; J

ay onunla zaten konuşuyorum devamlı iyiki var köpeğim

Allah rahmet eylesin. Başın sağolsun canım. Ben de annemi kaybettim. Seneler önce ama bugün bile kalbimde kocaman bir kara deliktir. 2 ay çok kısa bir süre. Ben de psikolog yardımı almıştım. Zaman alışman için yardımcı olacaktır. Acı geçmiyor sadece mevcut duruma alışıyorsun. Sen depresyonda değilsin sadece yaslısın. Öyle iyi anlıyorum ki seni. Ne gece uykum vardı, ne gündüz gözüm açıktı. Bitkisel hayattaymış gibi yaşadım. Etrafımdakiler çok sonraları söyledi artık gülmediğimi. Çığlıklar atarak uyanırdım. Rüyamda gördükten sonra çığlık çığlığa uyanıp, sabahlara kadar ağlardım. Çünkü uyanmak, acıyı tekrar hatırlamak demekti. Bir süre sonra psikoloğu da bıraktım. Ve toparlandım. Ama uzun sürdü Bununla yaşamayı da öğreneceksin. Sadece henüz çok erken. Kendine zaman tanı. Umarım senin için herşey çok güzel olur... Allah sabır versin.

cnm başın sağolsun sana da sabırlar versin Allah, kimseden birşey beklemiyorum zaten. alışığım kimsenin olmamasına. bugün düne göre daha iyiyim. sende bilirsin gel gitleri oluyor insanın. ha ağlamadım mı, bugün de ağladım ufak ufak, ama dün bildiğin mutsuzdum. şu an için şehir dışından kuzenim yanımda olduğundan ev biraz olsun ses dolu, o da yarın dönecek evine mecburiyetten. yine yalnız kalacağım. çok zor, ama herkesin bir sınavı var. önce hastalıklar dedik, ölüm oldu, Allah başka dert vermesin ne diyeyim. yarınlar bugünleri aratmasın. bir gün hepimiz kavuşacağız, mantıksız değilim de şu özlem ağır bastığında, kimsesiz olduğunu hissettiğinde, sol yanın ciğerin bambaşka acıyor. ana gibi yar olmaz. sözler kelimeler tarifinde yetersiz kalır. ailesine düşkün insanlar sanırım daha zor atlatıyorlar. evlenmek çaremi peki?

bendede yok da belki sanslidir dedim konu sahibi

az once sana biseyler yazdim ama sonra sildim, geri kendi içimi dokmus gibi oldum diye senin konuna onlari ayzrakende agladim,10 sene oldu anneme yani o gunlere dionunce hala ayni etkiye sahibim bu geçmeycek haturladikça burunun diegi sizlayacak ama hayatda devam ediyor, bold ua et annen için.. insallah çokk mutlu bi yuva kurarsin birgunde kendi çocuklarinla avunursun anneni andikça anamin adini kizimda yasiyor, herkes de bana ve anneme benzeter kizimi 9 yasinda prensesim, anneannesinin adi ooldugunuartik aysamdigini herseyi bilir.. kuçukken zordu ama annen nerde dediginde uzakda derdim sadece çocuga ölum kelimeisni nasil anlatirimki ben kendim anlamamisken.. zamanla dini bilgileri ogrendikçe kendi tahmin etti bildi ogrendi.. yanii seni daha çokk zor gunler bekliyor kardesim, evlenicen dugunun hamilelgiin lohusaligin hep yalnia oalcvak insallah mustakbel kv ana olur kizi yerine koyar seni..

Kendini birakma lütfen. Beslenmene dikkat et. Annen de böyle olsun isterdi.. emenems

Basiniz sagolsun, annenize rahmet dilerim, Benimde annem rahatsiz, her sabah uyandigimda ilk isim gidip nefes aliyor mu diye bakmak, zor seyler bunlar kimse anlamaz, Yas sureci kisiye ozel sureside, guzel anilari hatirlayin, Yavas yavas adapte olacaksiniz sizde hayata, Kendinize sizi oyalayacak aktiviteler edinin, Spora kursa gidin

Canım yoğunluktan yeni görüyorum yazdığını. Öncelikle teşekkür ederim Allah hepimize sabırlar versin. Elbette bazı zamanlarda daha yoğun hissedersin yalnızlığını, özlediğini. Evlenmek çare mi diye sormuşsun ya eğer evleneceğin insan sana güven veriyorsa bir nebze olsun çare diyebilirim. Ben eşim sayesinde atlattım. Hep diyorum annem beni ona emanet etti ve gitti diye. Ama bi de şu var eşim asker ve doğuda. Evlendik 1 ay beraber kaldık ve sonra gitti. Şu an özlemim ikiye katlandı. Bazen ben de çok ağlıyorum hem kocamı hem annemi özlüyorum diye. Anlayacağın herkesin hayatında sabrettiği bişeyler vardır. Sen de sabret geçecek bunlar. Eğer hayatında sana değer veren güvendiğin biri varsa evlenmeyi düşünebilirsin. Bi yuva kurmak en önemlisi huzurlu bi yuva kurmak iyi gelebilir.

Başınız sağolsun mekanı cennet olsun. Zor bir kayıp. Acınızı tam anlamıyla unutmayacaksınız hiç ama git gide hafifleyecek. Ama şimdiki kadar yakmayacak içinizi merak etmeyin eski hayatınıza döneceksiniz bir süre sonra. Allah sabır versin

Hayır anormal değilsin canım. Eğer bekarsan atlatman daha zor oluyo süreç uzuyo. Evli olsaydın evliliğin getirdiği sorunlulukları yerine getirmeye çalışırken hayat akıp gidiyo. Ve eşine varsa çocuğuna tutuyosun. Yalnızlık acıları büyütür. Allah yar ve yardımcın olsun

dediklerinizi yapıyorum benide rahatlatıyor dediğiniz gibi Allah razı olsungüzel dilekleriniz için dün bir buhrandaydım bugün de ağladım elbette ara ara ama dün ki mutsuzluk hissi bugün yok içimde amin dualarınıza en çok yine annem görür diye amin o çok istiyordu evlenmemi hayırlısıysa inşallah Mor_cicek Allah yar, gerisi yalancı bahar. Üyelik

ikiside hayatta değiller MaRaL_

hobilerim çok var ev içinde. kitap okumayı çok severim ama kendimi veremedim bugüne dek. kısa zamanda deneyeceğim. ahşap boyama severim. örgü çok rahatlatıyor örerim. şu an puf örüyorum. var o tür hobilerim. onlar olmasa hiç sığmazdım eve. toparlıcam inşallah Allahın izniyle. biraz olsun rahatlattı burdaki yazışmalar beni. hepinize ayrı ayrı zaman ayırdığınız için çok ama çok teşekkür ederim ne kadar etsem azdır. anacımı rüyamda gördüm çok gördüm abim hiç görmedi mesela bi kere görmüş onda da beni soruyormuş ona bile ağladım sanki ben görmüş kadar oldum rüyalarda buluşma dilekleri ile yatacağım hiç aklıma gelmezdi yalan dünya aslında herşey boş

Başınız sağ olsun. Ben de sizinle birlikte üzüldüm. Bu hissettiklerim normal değil mi diye düşünmeyin, çok normal hem de.. Acınızı nasıl yaşamanız gerekiyorsa öyle yaşayın, kendinize zaman tanıyın ve izin verin. Annenize mektup yazar gibi içinizi dökün mesela, ama onunla vedalaştığınızı unutmayın. Zaman her şeyin ilacı derler ya, öyle.. Asla unutmayacaksınız onu, hep özleyeceksiniz, bazen boğazınızda yumru olacak, ama bu gel gitli anlarınız zamanla azalacak. Onsuz bir hayata da alışacaksınız. Sabır diliyorum size.

çok teşekkür ederim. sağol çok tatlısın sende bana yazabilirsin özelden benim sıkıntım üzüntüm var diye sanma ki başkaları ilgilenmem iyi bir dinleyiciyimdir. A

valla bana kızacak millet ama ölüm hak oldugu kadar kurtuluşturda. 2 ay hala yas tutmak bana da ters ama ananem 1 sene hatta 2 sene ayıplıp bayılıyor. bu yuzden bazı bunyeler bu acıdan hoşlanıyor diye düşünüyorum. bu acı sizi dik tutuyor aslında, bununla besleniyorsunuz gibime geliyor. arkadaşlarınız da aslında kötü degil. cok gercektci. evet hayat sizin için devam ediyor ve etmelide. herkes işi gücü var. sürekli sizin yasasınıza ortak olmaları sizi daha kötü yapar. arkadaşlarınıza dahil olun ve bu durumdan bir önce cıkın. ve eminim rahmetli annenizde sizin bu kadar acılı olmanızı istemezdi. Zeynepp20 sen bu kalbe iyi geldin benden hiç

Annemi 10 yıldan fazla oldu kaybedeli hala çok özlüyorum, acısını yaşıyorum. Olsaydı şöyle olurdu böyle olurdu diye plan yapıyorum Çok uzun bi süre deil acın azalmaz ama yokluğuna alışırsın yada alışmak zorunda kalırsın.

çok teşekkürler çok sağolun

Ben dinledim onun açısından neden bu şekilde davrandığını. O yüzden bu kadar eminim sebebin bencillik olduğuna. Seçim yapmaya zorlansaydı ya onu seçerdi ya da beni, yani ya benden uzaklaşırdı ya da ondan. Ama o kimseden uzaklaşmadı, aynen görüşmeye ve konuşmaya devam etti ikimizle de ama hep, her şey kendi istediği gibi olsun, istedi. Ben hiçbir mecburiyet göremiyorum, bir insanın hep kendi istediği zamanda, kendi istediği yer ve saatte birşeyler planlama ısrarını, sadece kendi istediği konuların konuşulup istemediklerinin yasaklanmasını, biz arayınca canı istediği zaman telefonu açıp açmaması ama o bizi arayınca olur da açmazsak bir sürü sitem, tavır, trip, laf etmesini, dünyanın sadece kendi etrafında döndüğünü sanmasını haklı çıkarabilecek hiçbir sebep yok benim gözümde. Ama ona sorsak o haklıdır, ben dünyanın en kötü insanıyımdır, ben arkadaş değilmişim meğer onun için'dir... :) Kızın artık farklı fikirlere saygısı bile kalmamıştı, bir insan nasıl bu hale gelebilir aklım almıyor... Biz zaten son zamanlarda hayattaki bazı konularda da ciddi anlamda fikir ayrılığına gider olmuştuk. O benimkilere saygı duymayınca ben de onunkilere saygı duymaz olmuştum. En basit örnek, sevgilisiyle henüz sevgili bile değillerken, flört gibi bir dönemdeyken bu kızın taşınması gerekti. Neyse taşındılar falan, bir gün bana mesaj attı "Wurstria, x çantama 200 TL para koymuş benden habersiz, ben ondan para falan istememiştim niye böyle yaptı, sence ne yapayım?" dedi. "konuşmanız sırasında daha önceden paraya ihtiyacın olduğundan mı bahsettin?" dedim. Kaldı ki bu kız öğrenci, maddi desteği anne ve babası sağlıyor, para isteyecek olsa ailesinden ister bir başkasından değil. "hayır para konusu hiç olmadı, çocuk okul parasını denkleştirmek için geç saatlere kadar çalışıyor ama bana para vermiş" dedi. "bence aç telefon, teşekkür et ve parayı kabul edemeyeceğini söyle, dedim. kibar bir dille reddet ve bir daha böyle birşey yapmasın, senin maddi desteğini zaten ailen sağlıyor, erkek arkadaştan gelecek paraya ihtiyacın yok sanırım. ben olsam parayı geri yollardım, bana destek olmak istiyorsan maddi olarak değil manevi olarak destek ol, öylesi beni daha çok mutlu eder derdim, dedim." "tamam öyle yapacağım" dedi. "ben ailem ya da eşim dışında asla bir erkeğin parasını kabul etmem, ne münasebet üstelik siz birbirinizi daha yeni tanıyorsunuz. bu olayın sana yarın öbür gün nasıl döneceğini bilemezsin. bazı erkekler ısmarladıkları çayı bile sonradan başına kakar, ileride aranız bozulursa ben sana 200 TL verdim demeyeceğini nerden biliyorsun?" dedim ve onu uyardım. "kötü niyetle yapmamış olsa bile bence kibar bir hareket değil, borç olarak teklif etse anlarım ama çantaya koymak falan benim gururumu incitirdi" dedim. "haklısın" dedi ama sonra öğrendim ki o parayı çocuğa iade etmemiş mesela. Çevresindeki diğer insanlar, annesi de dahil "ay ne iyi çocuk, yememiş içmemiş sana vermiş, böylesini bir daha bulamazsın" falan diye bir yorum yapmış bu duruma :) Kendi meseleleri, bana ne ama bana fikrimi sordu ve söyledim. Bunda bile çeliştik. Gerçekten de bitmesi en hayırlı olanmış. Deniz8Nisan Eski nick'im deniz8nisan Anneler

Bence spor kesinlikle iyi gelir. Emin olun sizin yaşadıklarınız normal yas süreci. Anormal hiç bir durum yok. Allah bundan sonra yüzünüzü hep güldürsün.

biliyormusunuz aynısını bende yapardım. bismillah ile odasına gider nefesini dinlerdim. nefesini duyuncada şükrederdim. sizi ne çok anlıyorum şu an. Allah annenize uzun yıllar sağlık sıhhat içinde yaşamasını nasip etsin. size bağışlasın diliyorum. ne kadar geç alırsa rabbim ona da şükür. ben bunuda diyorum neler atlattı annem diye... spor kursuna üyeyim zaten. kas tutulmalarım bir geçsin tamamen ilk işim kendimi spora vermek olacak da çok dermansız halsizim bu ara ve çok çabuk tükeniyor enerjim toparlamadan gide bilirmiyim bilmiyorum. tam dondurdum sporumu gidemiyorum annemin yanında olmalıyım diye ertesi gün vefat etti. hayatın en acı tecrübesi ölüm Önceki

Ne iyi bir evlatsin sen böyle. Mesajıni, yazdigin ilk gün okumama rağmen yazmak istemedim. Annem hakkında ne yazsam eksik ne söylesem yarım kalacak çünkü. Onun merhameti, onun karakteri, kültürü, bakış açısı, onca acıya, hastalığina rağmen dik duruşu, ilkez gören insanların bile sevgisini saygısını kazanması, hayvan sevgisi ki rahmetli kemoterapiden, radyoterapiden gelir gelmez dinlenmeden beslerdi bebeklerini. Allah a çok inanırdı mesela. Cok inancliydi. Hastaneye ilk ve son yatısında, yanında duran tesbihi unutup, okjisen maskesinin tırtıklı yerlerini tesbih gibi çekerdi. Annem çok başka bir kadındi. Onunla, kanserken bile dışarı çıktığımizda sanki hiç hasta değilmiş gibi güvenle yürürdüm. Zaten hiç hastaya benzer bir görüntüsü yoktu. Yanımda bir dağ vardı sanki. son anına kadar hiç erimedi anacığım, hala taş gibiydi bedeni. Ama içi bitmiş ben, biz bilmeden... Elli yaşındaydı. Kaybedeli altı aya girmek üzereyim. Dedim ya, ne söylesem eksik, yarım kalır hakkında. Allah, ben kulumun zannı üzereyim diyor. İki kulum ölen kulum hakkında ardından iyi konuşursa, onu güzel anarlarsa ben de o zan üzere olurum diyor. Ben, kardeşlerim, çevrem, onu tanıyan herkes sevgiyle, hiç kırılmamalariyla, hep iyilikleriyle hatırlıyorlar, bahsediyorlar annemden. Bu da en güzel hazine sanırım. Göçüp gittikten sonra, arkamızdan güzel şeyler söylenmesi... annem bunu başardı ve inşallah çok güzel bir yerde. İnşallah senin anneciginde o iyi kalpli kadında cennette sevdikleriyle beraberdir. Yazacak milyonlarca şey var belki, belki de zaten eksik kalacak diye burada bitirmek en iyisi. Kitabını, duani sakın ihmal etme. Bize çok ihtiyaçları var, onları yalnız birakmayalim. Bizim şimdiki görevimiz bu. D

Çok yanlış yönlendirmiş ve yanlış çıkarımlarda bulunmuş. Zaten stresli ve üzgünsünüz, normal değil diye saçmasapan konuşarak iyice strese sokmuş sizi. Bu acıyla başa çıkamıyorsanız terapi alabilirsiniz elbette ama yaşadığınız acı doğaldır. Yemek yemek istememeniz, ağlama krizlerine girmeniz, ölümü düşünmeniz vesaire bunlar matem sürecinde yaşanır. Süresi de o çok sayın psikiyatrınızın dediği gibi 1 ay, 10 gün falan da değildir. Doya doya ağlayın, gözyaşlarınızı tutmayın. Annenizi tanıyan arkadaşları, akrabalarıyla konuşun iyi anılardan bahsedin. Zamanla atlatacağınız bir süreç. Bir şekilde buna da alışacaksınız, hayat devam ediyor. Acılarımız hep ilk günkü gibi taze olsaydı yaşayamazdık.

Canım benim ( Rabbim sabrını versin

Basiniz sagolsun Allah sabir versin

Canim normalsin u an bir kaybin var e insansin duygusal tepki veriyosun aglayarak. Anneannem oldugunde annem bir daha hic normale donmeyecek sanmistim hergun aglama sesine uyaniyorduk annemin. Uzun sure boyle devam etti. Annenin mezarina git sik sik onunla konus agla dertles. kabullen. Farz etki uzun bir yolculuga cikti. bir gun hepimizin cikacagi uzun ve donusu olmayan bir yolculuk. Ne desek acin hafiflemeyecek mutlaka ama bir gun hepimiz birilerini kayip edecegiz. bunun kacisi yok. Aglamak istiyosan agla. ama kendini eve kapatma hayattan soyutlanma.

Ben de annemi kaybettim 7 ay önce. Benimki de ansızın oldu aynı senin anlattığın gibi uzun yıllardır süren habersiz bir hastalığından dolayı kaybettik annemi. Senin anlattıklarında kendimi gördüm. Kimseden bir şey bekleme çünkü herkes kendi hayatına bakıyor. Sen bu hayatta her zaman tek başınasın. Annemi kaybettiğimde nişanlıydım. Ortada kalmayayım diye hemen apar topar bi şekilde evlenme kararı aldık ve evlendik. İşin kötü yanı benim eşim de asker uzakta. 1 ay yanımda durdu yine gitti. ve ben yine yalnız kaldım. psikyatra gittim ilaç kullandım ilk başlarda her gün ağlıyordum dayanamıyordum çünkü evin en küçüğü bendim ve annemi kaybettikten sonra en çok boşluğu yaşayan ben oldum. Ama çare sende bitiyor. Her gün annene dua gönder yanındaymışsın gibi hisset. Elbette arada aklına geliyor ağlıyorsun duygusallaşıyorsun ama zamanla bunlar da geçecek. 7 ay olmuş daha yokluğunu hissediyorum. İnsanın annesini kaybetmek bambaşka bişey bence. Herşeyini paylaştığın hayatta hep yanında olan seni koruyup kollayan tek kişi onu kaybettiğin an hayat bitmiş gibi geliyor insana ama bitmiyor. Bir şekilde mücadele ediyorsun. Anlayacağın herkesin kendi hayatına baktığı gibi sen de kendi hayatına bakacaksın. Sana senden ve Allah tan başka kimse yardım edemez. Allah sabırlar versin.

Canım kayıp üstüne kayıp yaşamışsın Allah sabır, kuvvet versin sana 2ay ne ki bunun için yaşamayan için bi anlam ifade etmez. Sadece zaman saracak yaralarını, hayata yine de küsüp eve kapatmamaya bak kendini dört duvar üstüne gelir, günlük tut gerekirse içini dök kimseden fayda yoksa bir kağıt bile daha faydalı oluyor rahatlamaya. Mekanları cennet olsun insallah.

babanada Allah rahmet eylesin.. kardesinle sana uzun omur versin rababim dik durmaya çaluis, kardesin için, annenin babanin emanetidir o biuliyorum fayda gelmez ama tek mi yasiyorsunuz amca hala dayi teyze vs yokmu size maneviyat oalrak olsun kucak açacak.. . push ; O

Başınız sağ olsun, çok üzüldüm gerçekten umarım güzel kapılar açılır hayatta sizin için. Darda kaldığınızda "Hasbinallah ve nimel vekil" deyin içinizden gerçekten de bazen Allah'a sığınmak en iyi tedavi oluyor. İnsanlardan bir şey beklemeyin rabbimden isteyin sadece

Allah sabır versin, yaşama gücü sevinci versin. Çook zordur eminim. Babasını kaybetmiş ve yıllardır hala onun eksikliğini her zaman hisseden biri olarak tahmin edebiliyorum. Ana daha bi başkadır. Allah size ve sizin gibilere yardım etsin. Anası babası sağ olanlara da Yüce Allahım uzun güzel ömürler nasip etsin.

Başın sağolsun, Allah mekanını cennet etsin bol bol dua oku, eğer kuran okumayı biliyorsan hergün yasin oku annene, hatim yap, bilmiyorsan öğren mutlaka inan ona dua okumak içini ferahlatır, tek kalmamaya çalış, eğer bir işin falan yoksa kendine bir uğraş bul, elbetteki bunlar anneni unutturmayacak hayat devam ediyor o yüzden sende hayata bir yerden tutun

başın sağolsun canım. anne acısı bambaşkadır bilirim. 2 ay 5 ay diye acının ve yasın hesabı tutulamaz. zaman ilaç olacaktır. kimseden birşey bekleme. kendi kendine alışığ atlatman gereken bir dönem bu. kendine de yüklenme. bu doğal bir süreç. herkes için seyri farklıdır. biz de aile olarak annemin yasını uzun süre tuttuk. zamanla yüreğinin bir köşesine yerleşen ömür boyu taşıyacağın bir sızı. Allah sabır versin tüm ailenize ve sana. ATTRAENTE ACTA EST

Aile içi kayıplar insanı derinden etkiler. Başınız sağolsun. Acınız büyük anlıyorum illa ki geçecektir. Anneniz doğdunuzdan beri yanınızda. Kendinizi şu süre normal midir bu süre normal midir diye sıkıntıya sokmayın. Akışına bırakın. Belki biraz uzaklaşmak, kaçamak yapıp bir yerler gitmek iyi gelir. Kafanızı dağıtırsınız.

canım ya çok üzüldüm, her ikisininde toprağı bol bol olsun. imtihan dünyası işte, yaşınızı merak ettim bu arada Abinizin yanına gitseniz orada biraz zaman geçirseniz nasıl olur? Kimseden hayır beklemeyin beklesenizde işte bunlar 1-2 haftalık bir süreçtir. Ondan sonra herkes kendi rutin hayatına devam eder. Aile bana göre anne baba ve kardeşten ibaret bu zamanda Allahım size sabırlar versin yar ve yardımcınız olsun Ve bu kolay olmayan süreci en kısa zamanda atlatmanızı nasip etsin...

Allah rahmet eylesin... Başınız sağ olsun. Benim de en büyük korkum bu, içim cız etti gerçekten. Yaşınız kaç, çalışıyor musunuz bilmiyorum, biraz kendinizi başka şeylerle fazlaca yormaya çalışsanız? Abiniz yurtdışındaymış, imkanınız varsa belki yanına gitseniz? Bunlar şu an mümkün değilse en azından psikiyatristinizi değiştirin, ne demek 2 aya geçmesi lazımdı... Anne bu ya, nasıl acısı 2 aya geçer. Ben arkadaşımın attığı kazığın etkisinden 4-5 ayda çıktım, anne ölümünü hangi gamsız 2 ayda atlatabilir? Bazı insanlar çok acayip. Çevrenize darılmanız çok normal ama bu da dünyanın gerçek yüzü işte. Arkadaşlıklar, dostluklar ve hatta akrabalık da yalan. Tek gerçek aile. Dilerim en yakın zamanda siz de sizi gerçekten hak eden biriyle yuva kurabilirsiniz.

Amca dayı akraba bu devirde işi düşünce var malesef kol kanat sadece aileniz oluyor. Bir laf vardı amca dayı aldım payı, gülerdim eskiden bu söze ancak çok doğruymuş. Eskidendi o vefalı insanlar, anne yarısı teyzeler, baba yarısı amcalar vs vs...

Psikologum ben de ve psikiyatrınızı değiştirnenizi öneririm. Üzerinden sadece 2 ay geçmiş bir kayıp için nasıl anormal diyebilir? Yas süreci için 6-24 ay arası normal bulunur, 24 ayı geçerse psikolojik destek alması önerilir ki kişinin durumuna ve ölümün sürecine bağlı olarak bu süre kısmen uzayabilir bile.

başınız sağolsun Allah sabır versin 14 yaşındaydım annemi kaybettiğimde 9 yaşında kardeşimle kendimi teyzemizin evinde bulduk biranda babam mı? hiç sormayın orasını kaç yaşındasınız bilmiyorum ama tabi her yaşta çok zor güçlü olmaya çalışın..

çok teşekkür ederim yalnızlık zor gerçekten insanın birhayat arkadaşı olmalı destekcisi iyi günde kötü günde yanında bulduğu bulacağı dilekleriniz için çok teşekkürler. bolca da amin

başınız sağolsun, ben annemi değil babamı kaybettım ama ınan aramızdakı bağ annamele olandan güçlüydü babamla arkadas gıbıydım, hastanede attığım çığlıklar kendımden geçmelerim hala kulağımda yankılanır kaç yıl gecmıs olsada, hala ağlarım bazı geceler, hala bazen uykumdan kalkarım ağlayarak, üstelik ben babamı kaybettığımde yaklasık 4 ay kabullenmemeıstım çunku hastalığı yoktu aklımı kaybettım sandı cevremdekıler, nübende antıdepresanlar kullandım, okul hayatımı askıya aldım, hıcbırı ıse yaramadı, 4 ay sonra okuluma dondum ınsanlara karıstım vs derken toparladım, evde yabancı dızıye başlayabılırısnız puzzle yapın, arkadaslarınıza uzulmeyın, ınanın benım yasadıklarımı yasammaıssınızdır, eski sevgilim babam olunce bendne ayrılırsan senle yasadıklarımı cümle aileme anlatırım demişti ayrıldım ve anlattıda... arkadaslarıma benı kötüledi vs benımde arkadasım yoktu kalmamıstı hepsı benden kopmustu ama inanın ıyıkı kopmuslar suan çok daaha saglam arkadaslaıklarım var dıyorum. acınızı yaşayın, boyle şeylerın suresı olmaz, zaten aslada bıtmez üzüntünüz ama hayata devam etmenız gerekıyor farklı uğraslar bulmalısınız, onlar zaten yanımızdan gıdeceklerdı bıraz erken oldu o kadar. allah sabır versın tekrar basınız sagolsun

Basınız sagolsun. temmuzda 16 sene olacak annemi kaybedeli.15 yasındaydım daha... gecmiyor. günlük hayatinıza dönüyorsunuz, alısıyorsunuz ama bogazınızda dügüm gibi gecmiyor o his. dügünümde, dogumumda, zor gunümde, iyi kötü anlarda, hep arıyor kalbim onu. hep bir yanım eksik sahipsiz... sizi cok iyi anlıyorum. Allah bol sabır versin.

Sanırım bunu iş yerinde değilde evde okusam hıçkıra hıçkıra ağlardım. bende dün bi cenazedeydim, eşimin anneannesini kaybettik, kayınvalidemle ne kadar sorun yaşasam da sırf o ağlıyor diye üzülüp bende ağladım. 16 yıl önce 9 yaşındayken bende babamı kaybettim. o günden sonra çok şükür annem ne kadar sağlıklı olsa da bende siz gibi annem nefes alıyomu diye kontrol ettim. ben normalde de ona bişey olursa naparım diye düşünüp ağlarım. unutma ki acılar ilk gün ki gibi kalsa yaşayamayız, Allah sabrını veriyor. acını doya doya yaşa ama duracağın yeri de unutma. eğer hayattan kendini bir defa soyutlarsan sonrası senin için çok daha zor olur. şu durumda maddi imkanların nasıl bilmiyorum yaşın kaç bilmiyorum ama girebilirsen bi işe gir. bu iş mağazacılık olursa senin için daha iyi olur kafan dağılır. kursa yazıl. boş zamanın kalmasın inan bana böyle böyle atlatacaksın. kendini hazır hissettiğinde tamam dediğinde bunları yapmanı tavsiye ederim. başın sağ olsun.. eylemesra

içim cız etti... Başın sağolsun gülüm Rabbim mekanını cennet eylesin inşallah. Değil 2 ay ömür boyu kendime gelemem ki ben Rabbim yaşatmasın sana da çok sabır versin inşallah..

Çok üzüldüm başınız sağolsun zaman herşeyin ilacı demek isterdim ama bu en en acı tecrübe bence hayatta ve zaman asla ilacı olamaz en büyük korkumdur değil 2 ay ölümü tadana dek silemem bu acıyı kalbimden allah sana sabır versin o güzel anneciğini nur içinde yatırsın. Ah ah çok acı çok. Çok üzgünüm

Allah rahmet eylesin. 2 ay kesinlikle uzun bir süre değil. Allah o psikatrı da bildiği gibi yapsın. Ben işimi kaybettim. 2 ay depresif depresif gezdim. Psikologuma 2 ay oldu artık silkelenip kendime gelmem lazım değil mi dedim. Bu şekilde işinizi kaybetmeniz de bir yas süreci gerektiriyor ve 2 ay uzun değil dedi. Yahu hepi topu iş yani. Size hangi kafa ile 2 ay uzun dedi o doktor çok merak ediyorum. Kesinlikle 2 ay uzun diye düşünmeyin. Eğer maddi imkanlarınız varsa terapi almayı deneyin. Kendinize asla yüklenmeyin. Havalar ısınıyor evde kalmayın. Parklarda bahçelerde kitap okuyun. Allah yardımcınız olsun. Allah annenizin mekanını cennet eylesin.

Basın sağolsun cnm. Allah sabır versin.2 ay uzun bir süre değil anca anca toparlasırsin kendini. Acı yerinde kalır ne yazık ki ama şiddeti azalacak elbet. Normal yasantina devam etmeye zorla kendini. Yalnız kalma çok.

amin Allah razı olsun

amiiiiin yerleri mekanları nur dolu olsun benim bu halim önemli değil bir yerde

Basiniz sagolsun. annem hayatta ama en buyuk korkumdur kaybetmek. eminim zor gunler yasiyorsunuz allah sabir versin. Olum karsisinda hepimiz aciziz malesef. siz suan hashas bir donem yasadiginiz izin kiriliyorsunuz ama is guc mecbur devam ediyor. Kardesiniz yokmu ayni aci sonucta birlilte assaniz. bekarsiniz sanirim. 2 ay once dayimi kaybettik evli olan cocuklari daha cabuk toparladi biri bekar o hala cok agliyor. Herseyin ilaci zaman insallah aciniz hafifler

Başınız sağolsun çok üzüldüm yazdıklarınızı okuyunca. Yalnız kalmamaya çalışın, böyle kayıplarda sevdiklerinizle kenetlenince daha kolay atlatıyorsunuz. Allah cennetinde kavuştursun inşallah sizi.

Hamile okduğumu öğrendim 3 gün sonra babamın kanser oldugunu 9 ay boyunca ızdırap Dı sanki 8 kilo verdim hamileliğim de.. Babam vefat etti on gün sonra doğum yaptım ve suanda eşim ve bebeğimle annemle birlikte onların evinde yaşıyoruz. Abim var oda adana yi gittik mesleği gereki bebeğim 5. Ayının içinde. Ağlamadan uyuduğum gece hatırlamıyorum olaylar yaşandığında hep gözümde baba mın varlığı canlanıyo ne zaman geçecek bilmiyorum lohusasın ondan dediler ama ben babama çok düşkünüm hangi evlat değilki. 52 yasındaydç şimdi banane bundan diyorsundur belki.. Sadece geçmiyor kardeş benm eksikliğim sızım inşallah sen çabuk atlatırsın başın saolsun psikoloğu bırakma. Dost diye etrafında dolaşanlarıda boşver insan gerçek dostu bu zamanda anlıyor beş para etmezmiş Demekki çigerleri ne demek iş güç.. Allah sabır versin

Canım benim annemi, canımı, nefesimi kaybedeli 6 ay oldu benim. İki ayda herşeyi sindirip, toparlanmak mümkün olabilir mi, bence asla. Bunu diyenler, anneleriyle o sımsıcak bağı kuramayanlardır bana göre. İster doktor olsun ister başka bir meslekten. kaldı ki, bir ömür dinmez bu acı. Duyguların çok normal. Ben hamile olduğum için ilaç vb kullanamıyorum. Bu beni daha da zorluyor. Her saniye savaş halindeyim kendimle. Hergün ağlıyorum, içim her saniye yanıyor, ruhum, kalbim parçalanıyor. Allahım sabır ver diyorum. O kadar çaresizim ki. Çaresizliğin diğer adı bu olsa gerek:annesizlik! Ben de senin gibi önce babamı akciğer kanserinden sonra annemi karaciğer kanserinden kaybettim. İkiside yok artık. Ama annemin gidişi babamdan bin kat daha yıkıcı oldu. Anne gibisi var mı

tabi onun açısından da dinlemek lazım aslında neden bu şekilde davrandığını, acaba erkek arkadaşı ve senin aranda mı kaldı, seçim yapmaya mı zorlandı.. her insan kaldıramaz kız arkadaşının samimi bir erkek arkadaşı olmasını. ve zaten psikolojik sorunları vardı diyorsun.. hayırlısı olmuş olsun ikiniz adına. insanları çözmek o kadar da kolay bir mesele değil çünkü, onlar ifade etmedikleri sürece kendilerini. dediğim gibi mecburen de o şekilde davranmış olabilir.

hepsinin farkındayım, annelerimizde annelerini kaybttiler. aynı şyleri yaşadılar diyorum. mantıksız birisi değilim. zaman sadece zaman bunu da biliyorum. işte normal değil diyerekten beni düşündürdü fizyolojik artık dedi. ilaç dozunu yükseltti ona da takıldım. hiç birşeyde değişmedi ona rağmen. çok teşekkür ediyorum ilginiz için. terapiye gideceğim mutlaka. izninizle benim uykum çok geldi ilaç almıştım sakinleştirici uyusam iyi olur. çok çok sağolun.

üzüldüm destek olamadığınız için. insanın insana bu günde ihtiyacı oluyor en çok hayatta. telafi edin değerliyse sizin için. sorunlarınız elbette hafife alınacak tür değil evlat erken doğum söz konusu iken, ama ölüm... orda herşey bitiyor. yok devamı. hele ki anne baba evlat ölümlerinde.. burda erkek kızın anneye karşı olan aşkı ölçülemez hayırlıysa evladı ve ailesine düşkün ise. toparlayacağım elbette umarım sizin de yaşadıklarınız düzene girmiştir

Bizimkiler hakikaten ufak tefek şeylerdi ama ya, gerçekten çok boş, çok gereksiz şeyler. Onu tanıdığımda psikolojisi normal değildi, ciddi anlamda sorunları vardı ve profesyonel destek alması gerekiyordu ancak bu işler paraya bakıyor, ailesi de ilgisizdi açıkçası. Okulu uzamıştı bir dönem. Bir hobimiz vardı, bu sayede tanıştık, iyi anlaştık, birşeyler paylaşmaya başladık falan. Ben öyle bir insanımdır, kafa barıştırdığım kişilerle çok güzel, eğlenceli ve kaliteli zaman geçirmeye çalışırım ve asla sevdiklerimi ihmal etmem. Yani bende öyle "mesaj attım ama wurstria umursamadı, yazmadı" gibi bir durum bile olmaz. Neyse ben de bu kızın her derdinde yanında oldum, bana kendisi söyledi psikolojim berbat ama senin sayende artık daha iyiyim, falan diye. Bazı özel sorunları vardı, ama nasıl desem çevresindekiler de onu bu konuda çok yanlış yönlendiriyorlardı. Onu kırarlardı, sorunlarını önemsemezlerdi, kıza hasta muamelesi yaparlardı. Kendi annesi bile! Anlayışsızlardı. Sonra ona birini ayarladılar, çöpçatanlık meselesi işte. Biriyle çıkmaya başladı arkadaşlarının da "iyi gelir" düşüncelerinin teşviki ile. En başından beri çocuğu hiç gözüm tutmadı, bunu kendisine de söyledim tabi hayatın onun hayatı olduğunu, varsa bir sıkıntı nasıl olsa yaşayıp göreceğini falan ifade ederek. Benim insanlarla alakalı yorumlarım ne yazık ki çoğunlukla doğru çıkıyor özellikle ters giden birşeyler varsa. Neyse, arkadaşım dediğim kişi hayatına bu adamın girmesiyle beraber biraz değişti, farklılaştı... Gözle görülür derecede bencilleşti diyebilirim. Yani biz yine sohbet muhabbet ediyorduk ama rahatsız edici düzeyde bencil davranmaya başladı, çevresindeki diğer insanlara karşı da. Kendi istediği konu konuşulsun, kendi istediği zamanda ve saatlerde birşeyler planlayalım, yapalım, her şey ona uygun olsun yani sizin anlayacağınız devamlı "ben, ben, önce ben!" diyen biri geldi. Başkalarının derdiyle ilgilenmez oldu, arkadaş sanıp bir sıkıntımızı paylaşsak "yani... ne diyebilirim ki, ben de ne yorum yapacağımı bilmiyorum" diyen biri geldi. Ama ben onun derdini her zaman dinlemeli, her zaman ona akıl vermeliydim. Sevgilisinden hoşlanmadığımı, dikkatli olması gerektiğini söylememe rağmen inadına gibi hareketler yapmaya başladı ve bunlara tahammül etmemi bekledi. Muhtemelen sevgilisi onu şımartıyordu, başka insanlardan da bunu bekledi. En sevmediğim şeylerden biri. Benden istediğini alamayınca asileşti, iyi niyetlerimi suistimal etmeye falan başladı. Birkaç kez atıştık ama sonra düzelttik aramızı derken en sonunda patladım ve bu sabah her şeyi dile getirerek onu her yerden engelleyip hayatımdan çıkarmak zorunda kaldım. Neden çekiyorum ki? dedim kendi kendime. Böyle dostluk mu olur? Beni kaybetti. Gerçekten üstümden bir yük kalkmış gibi hissediyorum. Çok şükür büyük bir derdim yoktu ama olsaydı demek ki 2 kat daha kötüsünü görecekmişim ben ondan. Herkes olmuş iyi gün dostu... Benim rahatsız olduğum şey "bana ilgi göstermiyor" tarzı birşey değil, bencil davranması, dünyanın kendi etrafında döndüğünü sanmasıydı. Baktım ki artık tanıyamıyorum, kaba tabirle bastım tekmeyi. MaRaL_

ben de kendimi buldum aynen kelimelerinin her birinde, cümlelerinde. gözlerim doldu. yalnız olmadığımı bunu bir tek benim yaşamadığımı biliyorum. iyiki yıllarımızı feda etmişiz, iyiki iyiki.. bende aynen iyidir inşallah gittiği yerde diye dualara sarılıyorum, kendim için değil yine annem için. aslında kendimiz için de yapmamız gerekenler dururken ben yine annem için yapıyorum. bu da bir hastalıkmıdır acaba diye düşünmüyor da değilim. kaç zaman geçti anneni kaybedeli yazmamışsın. allah gani gani rahmet eylesin ana gibi yar olmaz boşuna dememişler. ne desem boş geliyor, ifade etmeye yetmiyor gibime geliyor. tükenmişlik hissediyorum içimde. anacığımında bir sürü hastalıkları vardı, ben hep başındaydım çok şükür. akciğer ca olduğunda dünyam yıkıldı. ayrıntılara yaşadığım streslere bende oluşan psikolojik rahatsızlıklara 6ay ömrü var dendiğinde yaşadıklarıma hiiiç değinmiyorum o yıllara dönüp rabbim 9 yıl annemi bana bağışladı sonsuz şükür ediyorum bunun için hiç yılmadan yanında oldum kalp spazmı geçirdi ameliyatlıkdı olamadı hastalığından dolayı almış olduğu tedavi geçmişinden stent takıldı ve 2 sene daha yaşadı tansiyonu hızlı nabız atışı şekeri devamlı sırt ağrıları aldığı yeşil reçeteli ağrı kesicileri, insülinleri, gece uyumayıp şekerini ölçüşlerim yemeklerini düzenleyip annemi zayıflatışım bir çocuğum var benim demelerim bambaşka bir dünyaya girdim hastalığı ile ve iyiki vardım iyiki yaptım iyiki hayatıma nokta koydum ve aileme kendimi adadım zerre pişmanlık duymuyorum hayatta olsaydı da ben yaşlanana dek annemi sırtımda taşırdım çok yüce bir varlık anneler keşke eşleri de erkek evlatlarda bunun farkında olsalar hayatta iken ve onları el üstünde tutup hiç üzmeseler. onlar tüm güzellikleri hak eden insanlar. yerleri huzurla dolu olsun inşallah bir gün kavuşacağız ve dilerim bizleri bu dünyada mutlu görürler her daim üzülmelerini gerektirecek hiçbirşey yaşamayız. herşeyimiz annemiz olmuş bize can veren Allahtan sonra herşeyini aldığımız annemiz nefesim derdim bende senin gibi dünyada ki en kıymetlim iki gözüm ciğerim bitmez bitmez anlatmakla bitmez.. ama birbirimize aktarmadığımız onca şeyi ikimizin de bildiğini biliyorum. Allah sabırlar versin bize ve bizim gibi olan herkese

insanları anlamaya çalışırım her zaman, ama çıkmaz bir hal aldıysa dostluklar bunu zaten ruh durumum kaldıramaz şu an da, ve öncesinde de aynı şekildeydim. bana yanlış gelen bir şey, karşımdakinin doğrusu olabilir. bana ters bir davranışta bulunmadığı sürece benim için de bir sorun teşkil etmez. dostluklar iyi ve kötü günde geçerli olmalı beni de akrabam dostum ablam dediğim kişi annemden sonra hiç aramadı nasıl olduğum ile hiç ilgilenmedi bunu kendisine söylediğimde sana ulaşmak için randevu almam gerekiyor dedi çünkü benim telefon görüşmeleri yapacak kadar gücüm yoktu bende telefonlarımı kapalı tuttum ama whatsapp vardı, sosyal platformlardan bana ulaşa bilirdi kaldı ki, ben kendisini aradığımda sıradan günlerde açmazdı telefonunu, bana dediği ise şu oldu; benim de sorunlarım var artık benimle görüşmezsin de senin bulunduğun şehire geldiğimde! ama diğer yandan devamlı bana oyun istekleri göndermesini biliyordu beni insanlar artık sadece güldürüyor kimse aynı incelikte olamıyor şaşırtmıyorda beni artık hiç birşey onun içinde insanlar ile arama mesafe koydum beni nasıl anlamıyorlar ise bende onların tutumunu anlamıyorum kötü günümde yanımda olmayanı iyi günümde ben ne yapayım? sizin anlattıklarınızda ben sorunları var cümlesine takıldım. benimde bir bayan arkadaşım vardı 15 yıl öncesinden tanıştığım. evimde gelip kalmışlığı vardı, ailesini tanıyordum derken birden bire kayboldu. takıntılı birisiydi, ilginç düşünceleri olmasına rağmen mantıksız değil çok ince ruhluydu, fakat hiç aklıma gelmeyecek şeylere inanırdı, derdi ki; çantana odaklandığımı düşüne bilirsin. bunu dile getirmeside güzeldi, ve ben ona hep anlayışla yaklaştım, o tür şeyler aklına getirme lütfen yanlış düşünüyorsun aklımın ucundan dahi geçmiyor derdim. birisi ile tanıştı bir gün ve kayboldu hayatımdan. yıllarca görmedim, yıllar sonra çıktı geldi yanında da bir erkek çocuğu. evlenmişler ayrılmışlar yine geldiği o gün bende kaldı. kısa süre sonra annesini kaybetti. yanında olamadım buna izin vermedi, nerede oturduğunu bilmiyordum. bilseydim de ben zaten yanına gidemezdim annemi yalnız bırakıp da, çünkü annem rahatsızdı. ama fırsatını bulduğumda öğrendim gittim evine. yemek yapmasını bilmiyordu, yemek yaptım. babasını pek sevmiordu zor bir hayatı olduğunu anlatıyordu. herşeyin evde ona kaldığını vb. maddi destek bile olmak istedim. birden baktım beni her yerden silmiş engellemişti. geçmişte de aynı hareketleri yaptığı olduğu için buna şaşırmadım. ama 1 gün önce beni ne kadar sevdiği hakkında bahs ederken ertesi gün bu şekilde davranmasına aklım ermiyordu. derken annemi kaybedince beni gizliden takip ettiğini anladım, bana yazdı ve ne oldu diye sordu. annemi öğrenince moral vermeye çalıştı. fakat ardından yine engelledi. böyle insanlarda var. ilk fırsatta da ben onu yakalayınca engelledim. neden çünkü yoruldum. sanki benim erkek arkadaşım terk ediliyorum devamlı diye dile getirdim çevremdekilere anlayamadım nedenini, ama mutlaka vardır bir sebebi kendince dedim. sorgulamadım. bazen insanlara bazı şeyler ağır gelir. sebep neyse sorgulamakda yorar insanı. ben kaçıyorum insanlardan çünkü beni yoruyorlar. ruh durumu psikolojisi her şey etken oluyor işte içinde neler yaşar insan kimse bilemez ki gerçeği... buna sizde çok takılmayın büyütülecek bir mesele değil, arkadaşlıklar çoktur, dostluklar azdır. daha neler yaşayacağız öğreneceğiz görüp de.

evet dememek lazım asla benim anam beni arardı yemek saatinde dışarda olduğumda açmısın boğazıma yediklerim takılıyor derdi ana bambaşka birşey bunlar beni üzüyor çok üzüyor onca kişiye cevap yazdım burada şimdi şu an burda başladım yine ağlamaya işte böyle bir acı anne babayı kimse için asla 2. plana itmeyin ertelemeyin herşeyi erteleyin aileyi asla

Ah canım çok özür dilerim inan içini rahatlatöaya çalışıyordum. Acını doya doya yaşa sen normalsin destek elbette al psikolojik. Ama normal bir süreçtesin. Kıyamam sana.

Bende 4 sene önce babamı kaybettim. acısı zamanla hafifliyo ancak özlem çok artıyo. sık sık dua edin anneniz için. ben babam için dua ettiğim zamanlar çok daha huzurlu oluyorum

hayatın gerçekleri ama birde ruhumuz söz konusu kolay değil olmayacak tabi biliyorum sadece süreci merak ediyordum. kısa sürede beklememem gerekiyor anlaşılan doktorların dediği çokda mantıklı bir süreç değil. belkide mantıklı ama duygusallığımızdan dolayı bu haldeyiz. düşünemiyorum aldığıım sakinleştirici uykumu getirdi yarın devam ederim hepsine. çünkü halen gidemedim veraset için adliyeye yarın oraya gidicem bu bile bana acı veriyor dip not: hamilesin ve çocuğun için daha güçlü kalman gerekiyor. ve daha önemlisi eşin var yalnız değilsin ben koca evde kaldım bir başıma bu da zorluyor beni sanırım

Aglamamayi basarmaniz onu unuttugunuz anlamına gelmeyecek bunu kabullendiniz mi öncelikle? Basaramamaniz da sizi güçsüz yapmaz. İçinizden geldiği gibi davranın nasılsa òlmiceksiniz acinizdan. Ama keşke anneler olümsüz olsa... francesca Hayat 1 gündür, o da bugündür.. tek ayak

Geçmiyor geçmiyor ama alışıyorsun emin ol. Alışmak da olmasa nasıl ayakta kalır insanoğlu? Babamı kaybedeli 6 sene oldu, alıştım ama, hala adı geçince gözyaşlarım sel oluyor. Allah hepsinin mekanını cennet eylesin, sana da sabır versin

estağfurullah ne demek bana ne dersin, hiç olurmu öyle birşey. ben kendimi unuturum yine başkalarına koşarım. öyle de bir karakterimdir. can parçası bu, ben paylaştım seni neden dinemeyeyim zor dönemler geçirmişsin, herkesin bir hikayesi var birbirine yakın. çok da erken kaybetmişsin babanı Allah rahmet eylesin. bugün düne göre daha iyim. o çökkünlüğü her daim yaşamıyor insan zaten, yaşasa çok fena olur, dayanamaz kafayı yerdi insan. devam edeceğim terapiye gideceğim. sabır diliyorum sana da. hayatta ki en büyük tek gerçek bu son

Çok üzüldüm başınız sağ olsun. Yeni arkadaşlar edinebilirsiniz, ya da sevgili. Sizinle birlikte daha çok vakit geçirebilecek birileri buna çözüm olabilir.

Başınız sağolsun İki ay çok yeni, daha her şey taze, zamanla yavaşlayacak hissettikleriniz Yalnız mı yaşıyorsunuz, çalışıyor musunuz? Laale Aşikardır Zat-ı

Başın sagolsun. Şuan içinde bulunduğun ruh hali çok normal. Kim olsa senin gibi olurdu ve hatta senden daha kötü olurdu. Sen yine maşallah tek başına ayakta duruyorsun. İnşallah abin seni yanına alır. Orda birlikte birinize güç verir ve bu zor günleri atlatırsınız.

benimde en büyük korkum annemi kaybetmekti. bir gün gidecekti kendimi alıştırmaya çalışıyordum hep. ama öyle birşey yok. Allah annenize ailenize uzun ömürler versin. sağolun çok zor çok

amiiin Allah razı olsun (((((

Canım benim başın sağ olsun. Boşuna dememişler ateş düştüğü yeri yakar diye. Kimse annenin yerini tutamaz elbette ama bu süreci birinci dereceden yakınlarınla atlatmaya çalış. Mesela kardeşlerinle, babanla, halalarınla yada teyzelerinle. Arkadaşlık, dostluk dediğin iyi günde maalesef. Ne varsa ailende var yine. Yaralarını onlarla sarmaya çalış.

bikaç ay daha lazım sana tatlım. ama eve kapanma lütfen, yasını yaşıyorsun su an doğal bir süreç. güçlü görünmeye de çalışma bak vucüdün tepki veriyor sonra. ağla ağlayabildiğin kadar. Önceki

aahhh İNŞALLAHH AMİİİN SAĞOLUN

Allah rahmet eylesin anacıgına başın sağolsun. kolaymı ana bu elbet üzüleceksin çok normal ama zamanla acıyada alışacaksın daha iyi olacaksın. Rabbim güç versin

biliyorum bende okumuştum bu yazıyı ilginç ben hiç birisini yaşamıyorum sadece depresyonda olduğumu düşünüyorum. kabullenmediğim için mi ağlıyorum diye düşünüyorum ama öldü hayatta değil. bunu nasıl kabullenmem dualar okurken ruhuna kızgınık öfke inkar o tür şeyler yaşamam inşallah. sadece özlüyorum boşluk derin sonsuz bir boşluk. annem gibi kimse bana karşı olmayacak düşünceleri kızsada kıyamaması olmayacak son gün bile ben rahatsızım diye bana bitki çayı yapmaya kalkışan bir yüce varlıktan söz ederken hatta bencillikmi benim duygularım bile düşündüğüm oluyor. Allah yardımıcımız olsun. artılarını düşünüyorum çekmedi diyorum sevin istediği gibi öldü yataklara düşmedi sevin buna diyorum mezarlığını bile yaptırdı kimseye muhtaç olmadan vefat etti sevin tüm bunlara diyorum annen seni ağlarken görmek istemezdi diyorum bir sürü kendimi avutacak şeyler sıralıyorum kendime ama bir an geliyor ki hepsi uçup gidiyor annemm diye oturup ağlıyorum bahs ederken burnum sızlıyor hemen burun sızlamasını annemde öğrendim aslında bahs etmek bile yetiyor kimseyede fazla söz edip de sıkmak istemiyorum insanlar ilgilenmezken çevremde hiç tanımadıklarımın da canlarını sıkmaya hakkım yok diyorum bunu ben yaşıyor ben atlatmalıyım iyi kötü diyorum çok teşekkür ediyorum uzun yazınız ayırdığınız zamanınız için

Aminn ben hep ne derim biliyormuusn allahım onun acısını unutturacak acı yaşatmasın sende öyle düşün allahım sabrını verilir illaki elbet bir gün gidecekler ne yazıkkı keşke aynı anda göçsek. Küçükken hep derdim allahım öleceklerse hep beraber al bizi yanına acısını yaşatma diye şimdi bebeğime diyorum aynısını.. Allahım acısını göstermesin kimseye. Üzülme bizleri izliyolar onlar iyi oldugunu bilmek isterdi

Benimde annem 7 ay oldu vefat edeli bir yıl çok hastaydı pankreas kanseri oldu. Herşey ansızın ve çok acıydı. Benimde rahatsızlıklarım oldu çok güçlü durmaya çalışmama rağmen onun yeri dolmayacak ancak alışacağız. Antidepresan kullanmayın sonra bağımlı hale gelirsiniz. Ben melisa ve yasemin çayı içmiştim rahatlatıyor. Herkesin bir hayatı var yakınlarınıza kızmayın ateş ancak düştüğü yeri yakıyor onlar sizi anlayamaz, ancak onların başına aynısı geldiğinde siz onları anlarsınız. O zaman sizde onların yanınızda olabildikleri kadar olacaksınız. Annenizin ahiretteki hayatını sorgulamayın bu insanın psikolojisini bozuyor, onun için dua edin onun adına hayır yapın bu size manen rahatlık ve huzur verecek. Malesef insanları böylesi acı günlerde daha iyi tanıyorsunuz aynı şeyleri yaşadım. Umarım iyi ve mutlu bir yuva kurarsınız ve tüm acılarınız yerini çok büyük mutluluğa bırakır.

amin size de sabırlar diliyorum

Çok olağan bir süreç yaşıyorsun. Normalsin, aksi olsa anormal olurdun. Dostların seni anlamıyorsa, yeni dostluklar edinebilirsin. Kendini kapama, evde çok vakit geçirme. Her an birşeyler yapmaya çalış. evde yalnız kalıp düşündükçe daha çok bunalıma girersin. Tedavi şeklini yada doktorunu değiştirmeyi düşündün mü? Belki sana yeterli değildir o kadarı. Benim de babam hasta, beyin kanseri (grade 4 ) her an kaybetme korkusuyla yaşıyorum ve psikolojim berbat! Hayatımın merkezine koyduğum adam eriyor Allah hepimize güç kuvvet versin. Basın sağolsun, kendine dikkat et!

Allah rahmet eylesin. Çok yakın arkadaşım da annesini kaybetti. Ve kendisi erkek olduğu için annesine olan bağlılığı aşkı bambaşkaydı. O dönem eşimle sorunlarımız vardı onunla ilgilenemedim. O bitti erken doğum riski başladı falan derken sadece iki defa yazistik wattsaptan. Aylardır arayıp sormadım. Zaten 4 ay falan oldu. Siz burda yazınca anladım demek ki bana ihtiyacı vardı. Ama ben kendi dertlerimin peşine düştüm. Inşallah bir an önce toparlarsiiniz kahveyokmu Noolmuş biraz

Annemi 17 yaşımda kaybettim, son zamanlarında refakatçi almıyorlardı günlük dolmuşla gidip geliyordum başımı o dolmuşa yaslayıp bütün yol ağlayarak... çok yoğun bir acı gerçekten daha da kötüsü onun acı çektiğini görmek... Başımı otobüs ya da dolmuş camına yasladığımda o anda buluyorum kendim üzerinden 14 yıl geçti... Zamanla hafiflemiyor aslında, boyut değiştiriyor, her seferinde farklı boyutlarını yaşıyorsunuz, anneler günü boynunuz bükük kalıyor, anneyle ilgili herşey canınızı çok acıtıyor... En mutlu günlerinizde bile buruk oluyorsunuz... Çok üzüldüğünüz zamanlarda yine anneniz olsa herşey çözülecek gibi geliyor gelip sizi kurtarmasını istiyorsunuz. Bazen düşman bile kesiliyorsunuz bazen anlıyorsunuz bazen çok özlüyorsunuz. Karmaşık duygular yaşanıyor. Annenizi cismen toprağa gömmüş olabilirsiniz ama gerçek öyle değil, onunla ilgili hiçbir şeyi gömemiyorsunuz. Sanki bir tohum gömmüşsünüz de filizleniyor gibi annenizi yeniden büyütüp onunla yaşamaya devam ediliyor, bilmediğiniz yönlerini fark ediyorsunuz, "o olsa ne yapardı? o ne derdi?" diye düşünüp kafanızda annenizle ilgili manifestolar yazıyorsunuz. Travma sonrası stres bozukluğu da olsa saplantı da deseler işin tuhafı bitsin de istemiyor insan, annesini maddi manevi gömmek istemiyor. O yüzden hiç bitmiyor maalesef... ilk andaki yoğunluğun geçmesi için de 2 ay çoookkkk kısadır.. psikolojide yasın 5 evresi vardır, İnkar, Kızgınlık/öfke, Pazarlık, Depresyon, Kabullenme. Bu süreçlerden geçip yasınızı yaşamak sağlıklı olanı, duygularınızı bastırmanız doğru değil... http://www.adnancoban.com.tr/kayiplar_ve_yas.html

Aminn. Canım, sana canım diyorum çünkü beni anlatıyorsun bana. Ben sizli bizli konuşmayı tercih ederim genelde ama anne acısı ister istemez yakınlaştırıyor insanları. Canım benim, babamı kaybettikten sonra bir nevi aramızdaki duvar kalkmıştı bizim. Çünkü babam fazlasıyla egoist bir adamdı ve ben de onu dünyadaki her şeyden çok seven 'babasının kızı' Ne zaman ki babam öldü, annemi tanımaya başladım. Hatta hayatımda ilk defa babamın öldüğü ilk gün anneme 'beraber uyuyalım mı' demiştim. Bunu söylediğimde 22 yaşındaydım. Zamanla annemin çektiklerini, hem babam hem diğer insanlardan aldığı darbeleri dinledikçe annemi dünyadaki herşeyden çok sevmeye başladım. Annem de şeker hastasıydı. Tansiyon, kolestrol, karaciğer yağlanması, romatizma, tiroid, uyku apnesi, ellerde güçsüzlük ve daha sayamadığım bir sürü hastalığı daha vardı ama kanser 8 ay içinde aldı aldı götürdü canımı. Geriye keşkeler ve onunla başbaşa geçirdiğim 7 sene kaldı. yirmi dokuz senelik hayatımda kızı gibi davrandığım 7 sene. Babam yaşasaydı bu kadarını bile yaşayamayacaktım belki de. Kanser olduğunu abimden öğrendim henüz bir senelik evliyken. Evi barkı bırakıp anacığımın yanına koştum hemen. 8 ay boyunca yaşadığı her süreçte, her an, veda ederken bile yanında oldum. Keşke daha çok yaşasaydı da daha çok olsaydım. Onun her 'yuvana dön kızım daha yeni evlisin' deyişinde 'sana bir şey olursa yuvayı ne yapayım' diyebilseydim. Ben evliyim, derdimi paylaşacak bir eşim var belki ama kendi içimde, düştüğüm girdaplarda, ben de yalnızım. Bekar kardeşlerim var senin gibi, onlar da yalnız kaldı, her biri bir yerde hayata tutunmaya çalışıyor. Keşke sen de yalnız olmasaydın. Bir kardeşin olsaydı en azından. Seni çok iyi anlıyorum canım ama şöyle düşün, etrafında birçok kişi olsa da, hepsi acını paylaşsa da azalmıyor ki bu acı. Bak, ben gecenin bu saatinde, eşim içeride uyurken, buralarda kafa dağıtmaya çalışıyorum. Çünkü uyuyamıyorum. Gözümün önüne gelen görüntüler uyutmuyor. Çıldıracak gibi oluyorum bazen. Kendimi firenliyorum, çocuğuma bir şey olur, ondan mesulüm diyerek sabır çekiyorum. Annem benim nefesimdi, nefessiz kaldım ama inan kendimi zerre düşünmüyorum. Derdim hala annem. Nerelere gitti, iyi mi kötü mü diye diye düşünüp duruyorum. İyi olduğunu bilsem, bir işaret alsam, sonsuza kadar özlemeye razı olurdum inan. Tek isteğim onun benden uzakta, gittiği yerde iyi olması. Bunun için kendimce dualar okuyorum, yalvarıyorum Allah'a. Allah hepimizin yardımcısı olsun. Zor, işimiz çok zor ama her şeye rağmen dik durmalıyız. Annelerimiz böyle isterdi dimi... Gayret edelim canım...

Başınız sagolsun mekanı cennet olsun. Çok zor bir durum, insan dostunu düşmanını düğünde ve cenazede tanınmış malesef. Benim size tavsiyem bir yaşam koçu ile çalışın ve yoğa yapın bu size iyi gelecektir. bunu hiç hafife almayın yoğa ve yaşam koçu sizin iç dünyanızı açacak ve korkularınızla baş etmenize yardımcı olacak.

Babam öldüğünde bir yakınım bana şunu söylemişti: Şu anda içinde 40 mum yanıyor. Her gün biri sönecek. Kalan son mum ise sen ölene dek yanacak. Canım bazı acılar unutulmaz. Böyle bir kayıptan sonra 2 ay nedir ki? Merak etme zamanla daha iyi olacaksın, unutmayacaksın elbet ama baş etmeyi öğreneceksin. Mekanı cennet olsun..

Allah rahmet eylesin. Başınız sağ olsun.

hayat insanları nelere alıştırmıyor ki, haklısınız.

ne güzel anlatmışsınız. evet ani ölümü, uykudan uyanıp bununla karşılaşmam.. o görüntü göz önüme geldikçe kovmaya çalışmam ama anacığımı çok öptüm o an morgdan çıktığı o an her bir noktasından yüzünden özlemek kötü biri her gece yasin okudum 40 gün anneme babamada. çok inançlıydı annem. bana birşey oldu namaz kılamaz oldum. gelmiyor içimden bu da apayrı bir mesele. içimden hiçbirşey gelmiyor. yemek bile pişirmedim kendime hep hazır beslendim. ancak kuzenim gelince başladım pişirmeye ve zorla isteksizce halen yapıyorum herşeyi isteksiz yaptığım gibi bir gün kavuşacağız evet bu düşünce olmasa zaten insan çıldırır çok teşekkür ederim

Bende annemi kaybettim nerdeyse 10 yil olucak 23 yasindydim öldugunde bana 15 yasinda ergen bi genc kiz birakti kardesimi İlk baslarda zordu tabi sudan cikmis baliga donuyor insan nasil yani simdi atesim ciksa basima soguk havlu koyucak annem yokmu benmi yapicam herseyi nasil basedicem bunca sikintiyla diye dusundum Kimsemde yok ustelik yani herkesten uzakta yasiyordum 3-5 arkadas onlarda 1 hafta 2 hafta yanimda oldular sonra hepsi dagildi ama hic kizmadim bilemezler ne yasadigimi anlayamazlar kendim basa cikmaliyim dedim kimse yardim edemez artik bana ben ne kadr erken toparlanirsam o kadar iyi olur geri gelmicek annem Yine arkadaslarim ve kardesimle vakit gecirmeye devam ettim tabi biri annem dese agladim bide kardesime hissetirmemeye calismak var tabi Geceleri agladim yada dus alirken gozyaslarim suya karissin ben bile gormiyim diye Zaman akti gitti isine gucune donunce insan akiyor zaman ister istemez Aslind ilk baslar daha kolaymis annemi gormedigim sdece telefonlastigim 1 ay olmustu Ama 1 yil olmamisti zaman gecince daha cok ozluyor insan yasadiklarin biri sahit olsun istiyor yaslanicak bir sirt istiyor ama emin ol aci geciyor yerini ozlem ve tatli hatiralar aliyor Bana sorarsan en kisa zamanda toparlanmya calis kendini hic sikma aglicaksan agla bagir cagir ama sabah olunca tekrar hayatina dön sonucta özlem bitmeyecek yillarini ozleyerek geciremezsin arkadaslarinla vakit gecir ailen yaninda degilse herkesin aciya verdigi tepki baska tabi ama normal hayatin donmekten baska caren yoksa zamanin uzatmak sana sadece aci katar tedavi etmez etmiyor biliyorum

ah o dediğini düşünmesem zaten tesellisi olamazdı ki asla. bende aynen senin gibiyim işte. zorla dışarı çıkıyorum. istemiyorum ki. evimi de çok seviyorum. yıllardır da evde oturdum alıştım evime de. bir yerlere gitsem ne olacak ki diyorum. babamı kaybettiğimde kendimi kıyafetlere vermiştim alışverişe. annem de ise evde değişiklik yapmaya verdim. ama ben yine mutsuzum. ne yaparsam yapayım. şehir dışına çıkayım dedim ondan da vazgeçtim hiç birşey tat vermiyor zorlamakla da olacak şeyler değil zamanı gelince elbette çıkarım diyorum. baş sağlığı için çok sağol. ailene uzun ömürler versin Allah

özlem bitermi mümkün mü benim can özümü ben nasıl unuturum özlemem her anımda son nefesime dek yanımda olacak annem yüreğimde özlemiyle dua ediyorum bol bol benide çok rahatlatıyor gerçekten halen onlar için birşeyler yapabildiğim için Önceki

Canım Allah büyük sabır versin. Her ikisini de kaybetmişsin. Yaş büyüdükçe bunları mecburen herkes tecrübe ediyor, Allah sıralı ölüm versin, evlat acısı vermesin... Tabi ki 2 ay normal, ne demek istedi anlamadım doktorunu. Bu uzak akraba değil ki bir haftaya rutine dönesin. Ama bence bir de senin annenin ve babanın bakımını üstlenmiş olman, hayatını onlara adamış olmandan kaynaklı da kederin, acın daha büyük. Bir anlamda boşluğa düşmüşsün. Yıllarca sorumluluk altında iken şu anda kendini enerjisiz hissediyor olman çok normal. Acın hep yüreğinin bir kısmında kalacaktır. Acını yaşa, içine atma, ağla... Ama daha yaşın çok genç. Onlar için ara verdim dediğin hayatına bir şekilde devam etmelisin. Çalışıyor musun bilmiyorum, ama kendini meşgul edecek bir düzene yavaş yavaş kendini zorlamadan geçmelisin. İnsanların seni aramalarını beklemeden sen ara, malesef bizim toplumumuzun empati yeteneği pek yüksek değil. Nasıl bir süreçten geçtiğini yaşamayan bilemez. Allahtan sabır ve güç diliyorum senin için. Umarım bundan sonraki hayatın iyilikler getirsin. Bu acılardan büyüğünü Allah yaşatmasın sana...

şu an ağlamam daha da arttı, acısı boşluğu tabiki hiç bir zaman geçmez dolmaz kuşkusuz. anne kız ilişkisinden öteydik bebeğim gibiydi benim. ama konu o da değil. 6ay geçmesine rağmen hala hafiflememesi gözyaşlarınızın çok zor. üstelik hamilesiniz. size de sabırlar diliyorum. diyorum annem beni mutsuz görmek istemez. ama olmuyor işte. ben 9 yıl annemi en fazla 1 saat günde yalnız bırakmış birisiyim. çok düşkündüm. sakinleştirici aldım uyumak için. doktor onuda bırakmamı söyledi. ben anlamadım doktoru sizede çok sabırlar diliyorum. rahmet ve nurlarla yatsın annelerimiz inşallah

Çoook teşekkür ederim. Kendimi gerçekten olmamam gerektiği bir durumda hissetmeye başlamıştım dr'un sözleri karşısında. Burada okudukça normal olduğuma sevindim. Sizde toparlamışsınızdır umarım kendinizi. Bana zaman ayıran herkese teşekkür ediyorum. çok iyisiniz. günün 24 saati bu bahs ettiğim şekilde değilim Allahtan. birden modum düşüyor gözlerim akıyor engel olamıyorum işte. inşallah toparlayacağım. dün gece içimde çok büyük bir mutsuzluk hissi vardı. bugün yok şu an. işte sokağa çıkmaya zorluyorum kendimi. ona gücüm yok 9 yıl anneme babama baktıktan sonra öyle bir hamlandım ki en ufak şeyde her tarafım ağrıyor. spora başlıcam kas spazmım iyileşince iyi gelir umarım

bana da bu derdinizi paylaşmanız iyi geldi, çünkü kendimden uzaklaşmış oldum. burada siz dostmuşsunuz, karşınızda ki ise arkadaş! ailemin rahatsız olduğu yıllar içersinde ben zaten dostumu da yabancılaşmış olanı da, sözde konuşanı, özde konuşmadan yanımda olanı da çok iyi ayırt etmiştim aslında. ve sizin dediğinizi ben ailem sağ iken de hep düşünürdüm gerek varmı üzmeye diye. ama olmuyor, herkes ince olamıyor bu konuda. yada kısacası aynı derecede değer vermiyor. değerli olsanız zaten sizin yanınızda siz herhangi birşey demeden olur. bazı şeyler çok nettir. benim çocukluğumdan bu yana kardeşim gibi sevdiğim kişi, her daim yanında olduğum kişi, artık yanımda değil. derdi olabilir. benim de vardı, ama yanındaydım. babamı kemoterapiden eve getirirdim, onun yanına giderdim çökkün morali diye. sonunda ise kendisine, ne kadar bencilmişsin sen, 1 kez olsun bana nasılsın baban annen nasıl diye soracağına, kimse umrumda değil diye ağlıyorsun dedim. o gün anladım derdi olunca nasıl birisi olduğunu. acı ama gerçekler acıdır zaten artık şaşırmıyorum. ve insanların sözlerine değil de, davranışlara önem veriyorum. işin komik yanı yüzlerine de söylüyorum. yine aynı tas aynı hamam herşey :) hayat işte... teşekkürler paylaşımınız için. deymez doğru davranmışsınız.

benim ne amcalarım hayattalar ne dayılarım ne de aile büyüklerim annem en küçükleridi kardeşler arasında kardeşim dediğim de yurt dışında yaşıyor herkesin kendi hayatı var kimseye sokulamam herkes biliyor beni beni düşünen beni dahil etmeye çalışır birşeylere zaten öylede gururluyumdur :)

Başınız sağolsun, en kısa zamanda atlatacağınıza inanıyorum. Ölüm, ölen için değil ama geride kalanlar için zor. Ölen ne ile karşılaşıyor, nasıl bir dünyaya, aleme geçiş yapıyor bilmiyoruz. "Bakın burası böyle, bu şöyle bir his" deme şansları yok doğal olarak. Ölüm karşısında yaşadığımız o acılar, karışık ve ilginç duyguların kaynaklarından biri de ölen kişiye öldükten sonra ne olduğunu kesin olarak bilmiyor oluşumuz diye düşünüyorum. Yani tamam, kutsal kitaplarda yazana göre tahminler, söylemler vs. var ama ölüm yine de muallakta bir konu insanlar için. Bu süreci daha kolay atlatabilmeniz için iş, güç gibi birşeyler var mı? Yani ben size burada spora gidin, hobi yapın, kitap okuyun falan demiyorum özellikle işi, çalışmayı falan vurguluyorum. Bunu dememin sebebi de şu; anladığım kadarıyla çalışmıyorsunuz yani her sabah gitmek zorunda olduğunuz bir işiniz yok. Öyle mi? Hani biz canımız istese de istemese de işe gidip çalışmak zorundayız ya, böyle bir mecburiyet sayesinde bu psikolojiden daha rahat kurtulup hayatın gerçek akışına dönebilirsiniz diye düşünüyorum. Sonuçta spor yapmayı, kitap okumayı erteleyebilirsiniz ama işe gidiyorsanız işi erteleyemezsiniz, bildiğim kadarıyla en fazla birkaç gün izin verirler ve sonrasında işinize dönmek zorunda kalırsınız. Böyle durumlarda pek fazla kendimizle baş başa kalmamak lazım diye düşünüyorum. İş, güç meselesi sevsek de sevmesek da kafamızı dağıtan birşey.

Allah sizi inandırsın dün bu konuyu okuduğumda çok duygulandım, çok şükür annem ve babam hayatta, Allah da yokluklarını göstermesin yani geç göstersin. Neyse, bu konuyu okudum ve aslında hayatta bomboş şeyler için üzüldüğümüzü, boşu boşuna enerjimizi tüketip kendimize yazık ettiğimizi tekrar aklıma getirdim. Hakikaten de ölüm diye bir gerçek varken neden güzel canımı başka şeyler için sıkayım ki? dedim kendi kendime. Bir süredir sorun yaşadığım ama bir türlü kopamadığım, öte yandan sevdiğim, kaybetmek istemediğim bir arkadaşım vardı. Ama dedim ya bir süredir sorun yaşar olmuştuk onunla. Sevgili falan değil, dostumdu bir zamanlar. İstem dışı olarak birbirimizi üzüp duruyorduk. Dün de gündüz vakti ufak bir tartışma yaşamıştık. Ben onun kalbini hiçbir zaman kırmadım ama o beni içten içe çok kırıyordu aslında. Arkadaşlığımız hatırına katlanıyordum ben bazı şeylere. Neyse dünden beri mesajlarıma cevap yazmaz olmuştu. İnanın ki bu konuyu okudum, gece uyudum, sabah uyandığımda aramız daha da kötü olmasın diye ona mesaj attım. Ama o cevap vermeye bile tenezzül etmedi. Bunun üzerine "ben niçin buna katlanıyorum ki?" dedim ve onunla olan, zaten azalarak elde avuçta kalmamış olan "arkadaşlığımızı" bitirdim. Beni üzmeye hakkı olmadığını, çok bencil davrandığını ve artık buna sabrımın kalmadığını, 3 günlük dünyada onun beni üzmesine izin vermeyeceğimi söyleyip yolun açık olsun dedim. Evet, bir insanı göz göre göre kaybetmek üzücü ama bazen bunu ısrarla kendileri istiyorlar. Bu hayatta ölüm varken neden birbirimizi ısrarla üzmeye çalışıyoruz? O yüzden dünyada ölümden başkası yalan dedim ve hadi güle güle dedim. Çok kısacık ömrümüzü de bizi kıran, üzen insanlarla heba ediyoruz bazen. Dertleşmek için açmış olduğunuz bu konu aslında çok çok anlamlı o yüzden ben size teşekkür etmek istiyorum. Bize aslında neyin gerçekten "gerçek", neyin aslında "yalan ve gereksiz" olduğunu gösteriyor.

herkesin bir hikayesi var benim 2,5 yıl evvel babam vefat etti, sıkı sıkı anneme tutundum. babam hastalandığında erkek arkadaşım birden ansızın terk etti gitti beni sebep açıklamadan. benim hikayem de derin. ama şu an ki yaşadıklarımı paylaşma gereği duydum. çünkü artık yapa yalnızım. eski erkek arkadaşım ayrılmış olsada yanımda oldu bu süreçte. neden diye sorgulayacak takaatim bile olmadı yok. çünkü ihtiyacım var yanımda insanların olmasına. puzzle kapalı kutuda duruyor. ev içinde kendimi oyalayacak çok şeylerim var, var ama dermanım keyfim yok. zorlamayla da olmuyor ki. insanlar beni aramazken ben gidip onlara sokulmam gururluyumda. öyle de bir huyum var. beni aramayanı hesap kitap yapan kişilerin ayağına gitmem. en yakınlarım arkadaşları depresyonda diye yanındalar devamlı. çünkü o onları gelip evden alıyormuş, tatillere götürüyormuş.. benim gibi değilmiş. yani benim annem vefat etti yanımda olmaları için bende tatillere götürmem gerekiyor, evden çıkın gelin şuraya gidelim demem gerekiyor, arkadaşları o şekilde yapıyorlarmış. ben böyle insanları zaten istemem menfaat üzerine kurulu ilişkileri. bana göre sadece satın almaktırki samimi gelmiyor zaten bana. diğeri zaten dünya başına yıkılmış yıllardır eşi tarafından aldatıldı diye kimse umrunda değil. yani herkes bencil. kimseye gidemem ayağına. ama kendimi çıkarsız olanlarla zorlayıp aralarına katılmam gerekiyor bununda farkındayım. onlar da inanın bu saydıklarım kadar yakınım bile değiller.

çok imreniyorum yanında birkkardeşi olana. hep imrenmişimdir maşallah. kader kısmet herşey. hayır vardır mutlaka evlenmesekde Allah hayırlısını karşımıza çıkartsın. bundan sonra ki süreçte yüzümüz gülsün güzel insanlarla karşılaştırsın. maşallah kardeşiniz ile olmanız müthiş bir servet. Allah bozmasın ayırmasın sizin de annenize Allahtan rahmet diliyorum

Allah razı olsun amin herkesin yüzünü güldürsün 3 günlük dünyada

Başınız sağolsun da.. 2 ay çok çok kısa bir süreç. Yaşadıklarınız gayet normal.. Etraftan medet ummayın çünkü onlar iyi günde yanınızda olurlar. Özellikle akrabalar. Arayıp deyin ki mesela, akşama herkesi yemeğe davet ediyorum. Yemin ederim koşa koşa gelirler. İnsanlardan birşey beklemeyin. Böyleler maalesef. Hiç tenezzül bile etmeyin bence. Kafanızı dağıtmak için bir sürü güzel kurs var onlara katılsanız sizin için çok iyi olmaz mı? T tugsem_10 Minik dünyam... tek ayak

Dua et canım çok zor basın sağolsun Allah rahmet eylesin dışarı çık aktivitelere falan katil yalnız kalma evde canım geçecek inan biraz zaman

Basın sağolsun canım oncelikle, ölüm zor çok zor hele annense. Ben dedemi kaybettim 6 ay önce o da benim canımdı cigerimdi sanki dedem değil de 2. Babam gibiydi benim.3 ayda ancak dışarıya yavaş yavaş çıkmaya başladım beni aramazsa kimseyi aramadım kimseyle konuşmadım istemedim ki senin annen o kolay değil. Rabbim sabır versin. Ama inşaAllah biz cennette sevdiklerimizle bulusanlardan olacagiz onlar bizi orda bekliyor öyle düşün.

Allah razı olsun. ana gibi yar olmuyor gerçekten. tüm anneler çok yaşasınlar. anam çok genç değildi ama hiç bir ölüme hazır olmuyor insan ipeqbojuqu La

amin cnm er ya da geç hepimizin başına gelecek kapımızı çalacak hepimizin tadacağı kendimizin bile yaşayacağı bir son ne tuhaf bir alemdir ölüm her türlü şaka gibi

Başınız sagolsun Bızım oralarda derlerkı babadan kalan 1 oksuz anadan kalan 2 oksuz olurmus. Bılmıyorum tabı babanız kardeslerınız varmı ama bu kadar zorlanmanızın sebebı bence annenın toparlayıcılıgının artık olmaması. Basınız sagolsun bır gun hepımız yasayacagız bunları sonundaoldu Nirvana Anneler

gözlerim doldu. ne zor bir süreç. annemi unutma isteği gibi bir derdim olamaz asla. süreç ve psikiatristin 'uzun bir süre 2 ay'demesine takıldım. ve çevremdekiler de kabullen öldüğünü hepimiz ölücez demesini saçma bulduğum için artık boğuldum. ben biliyorum elbette hepimizin öleceğimizi, kabullendim de öldüğünü. kabullenmesem böyle üzülmezdim. bu acıyı herkes tadacak, kural bu biliyorum. annem hayattayken bana birşey olacak diye korkardım. allahım anneme evlat acısı gösterme ben baş ederim ama annem dayanamaz diye dua ederdim. rüyamda görürüm inşallah diye giriyorum yatağa görüncede çok mutlu oluyorum fakat aldığım uyku hapından dolayı da pek anımsamıyorum çoğu rüyamı gün içinde uyuduğumda ise ilaçsız çok net hatırlıyorum şimdi de 2 hafta evvel almam gereken veraset sonucunu almaya gideceğim kuzenim sayesinde gideceğim yoksa ona bile gücüm yok annelerimizin mekanı cennet olsun kabirleri nurlarla dolsun inşallah

keske bir ugras bulsan kendine acin biraz hafifler

Çok teşekkür ederim. İki yaşında bir kızım var, hala emziriyorum, o sebeple psikolojik tedaviyi hiç düşünmedim. Yalnız bu baba aşkı beni öldürecek onu biliyorum bir engelin yok, sakin psikolojik tedaviden kaçma! İlaç kullanmak zorunda değilsin, terapi al... yasadiklarin çok zor, hem anne hem baba Allah yardımcın olsun, bolca sabır versin inşallah..

babamı kaybedeli 3 sene oldu ben hala sık sık rüyamda babamı doktora götürdüğümü, hastalığını erken farkettiğimizi ve kurtulduğunu görüyorum, babam bazen hastaneye gitmemek için direniyo rüyamda, ağladığımı yalvardığımı görüyorumkan ter içinde uyanıyorum sabahları, bunun kıstası nedir ki sana 2 ay uzun diyo, kime göre uzun