Aman tüm bunlar can sıkıntısı inan ya. 2 sene tek başına ayrı evde yasadim üni zamanı inan ozamanlar yemek yapmayi bilmezdim bilen arkadaşlar gelir yapardı yada ben giderdim onlara. O kadar yalnızlığı sevmeme rağmen üstelik. Uniden döndükten sonra ailenin değerini anladım. Hastalandim annem hemen bir şehriye çorbası yapar bir teselli verirdi içtiğim ilaçtan daha etkiliydi. Bende ev işleri market falan yapardim. evlendim şimdi evi idare ediyorum yemek yapıyorum çocuğa bakıyorum tek basina yinede annemi arıyorum birisi olsa evde şuan mesela çocuğu bırakıp dışarda bir tur atıp gelirdim. Ama yok soğukta çocuğu da çıkarmıyorum. Bence kendimi gerçekleştirecegim tecrübe edinecegim yok kafamı dinliyecegim diye hiç acele etme eğer iyi anlaştığı bir ailen varsa lux bir hayatın vardır eğer çok istiyorsan yalnız tatil yap çık sokaklarda tek başına gez dolaş. Tek başina spor yap. Neler neler yapılır ama asla acele etme temizlik yemek evin masrafı felan zordur. Zaten insan ister istemez yalnız kalacak cocukluda olsan çocuklar evlenip gidecek Esin olsa ikinizin aynı anda ölme ihtimali nedir biri digerinden erken gocecek kaldın yine yalnız zaten hastalansan fakir düşsen yüzüne bakan olmaz da işte kısacası yalnız geldik yalnız gideceğiz acele etme derim

Atandıktan sonra ev arkadaşım oldu ama kabus gibiydi süreç. Sonra ayrı eve çıktım ve evlendim ama aldatıldığım için boşandım. Annem ve kardeşlerim bir Arada yaşasa da ben tek başıma yaşıyorum. Annemi de kardeşlerimi de çok sevsem de aynı evde olmuyor. Bir süre sonra yalnızlık ve sessizlik istiyorum. O yüzden istekleriniz normal

Bak canım eksiklik mi bilmem ama sana şunu diyim Benim dayım 40 yaşını geçti bekar anneannemle yaşıyor. Dedem vefat etti anneannemin de fazla bir günü kalmadı hasta. Bütün kardeşleri evli şimdi o da vefat ederse tek başına kalacak kocaman evde. W

ev arkadaşı mantıksız. elaleme katlanacağıma anneme ve kardeşime katlanırım daha iyi. o ne öyle, elin kadını eve onu getirecek bunu getirecek, temizlik yemek bulaşık sorun olacak. gelemem :) W

İmkanıniz varsa çıkmalısınız.

ben orta okulda ailemin yanindan ayrilmistim yurtta kalmaya baslamistim, lisede de yurttaydim. lise bitince de direkt ayri eve ciktim. ve cidden su an babamin evine gitsem ucuncu gun tamam abi yeterli diyip evime donuyorum. yurt disinda master yapiyorum ama turkiyedeki evimi asla bozmam bozmadim da cunku turkiyeye sik sik gelip gidiyorum, hic olmadi yazin iki uc ay geliyorum o surecte babamin evinde asla kalamam. cunku ben cevremde benim istedigim insanlarin olmasini seviyorum. veya bir sey yapacagimda bana hesap sorulmasa dahi birilerine haber verme sorumlulugunu sevmiyorum. gece saat 12de beni arkadasim hadi surda iciyoruz diye arasa ben cikar giderim, babamin evinde olsam babama "baba arkadaslar aradi cikiyorum" veya "cikabilir miyim" demem gerekecekti. bunlar beni gerer her zaman. yani o gun canim kimseyi gormek istemeyebilir babami dahi, cikip evimde tek basima takilma luksum olmali. veya eve babamin bir arkadasi gelebilir, istemeyebilirim odamda olsam dahi. ya da ne bileyim kendi kurallarimi isterim en basitinden. adapte olamiyorum yani bu kalabalik yasam isine ve hatta sevgilimle bile surekli tartisma halindeyim. ev bana kafa dinleme, dinlenme yeri olarak geliyor ve icinde benim canim istediginde hadi cik diyemeyecegim birileri olunca huzursuz oluyorum. aileniz eger siz olmadiginiz zaman kendilerini cevirebileceklerse, yani evin masraflarinin buyuk cogunlugu sizde degilse bence ayrilin. bu ayip degil suc degil, vicdan meselesi de degil. size uygun olacagini dusunuyorum ama hadi uymadi diyelim geri donersiniz zor degil ya. sevmediginiz evde, semtte oturmak iskence resmen.

Her insan çocukluktan çıktıktan sonra hayatını kurmalı fakat bu evlenip ayrı eve çıkması anlamına gelmiyor. Bu konuda bile çıkmış bik bik ötenler evlen evlen evlen diye istediğin biri olur şartlar uyar onu da yaparsın o ayrı da hayatını kurmak demek hayatına sahip çıkmak, kendi yolunu çizmek, kendine hedefler koymak bu yolda ilerlemek ve hedeflere ulaşmak demek. Bunları yaparsan mutlu, üretken ve tatmin olduğun bir hayatın olur. Genel kanının aksine şu zamanda ayrı eve çıkmanı mantıklı bulmuyorum naçizane, zaten annenlerle evi yeni ayırmışsınız masrafınız çoktur bir de sen ayrılıp nasıl geçineceksin? İleride o da olur ama şimdilik odanı güzelleştirmeye çalıştır orasını küçük güzel dünyan yap :))

Hayat mottosu olacak bi cumle H helianth Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Ben hep ailemle yaşadım W Wurstria hatta üniversiteyi de kendi şehrimde okudum. Yetmedi aynı ilin köyüne atandım. Derken evlilik göründü. Evlenince biraz bu "kendi başına kalmış olma" hissiyatı nüksetti ama çocuktan sonra ise dönülmez bir yoldayım. Şu an en büyük pişmanlığım resti çekip başka ilde okumamış olmak yahut başka ile atanmamış olmak. Bence her insan evlenmeden önce imkanı varsa bir kendi başına kalıp bunu deneyimlemeli.

Sorun sadece ailenle aynı evde yaşamak mı sence? Kendine ait özel alan sadece dört duvarla tanımlanan bir şey değil ki. Keyif aldığın şeyleri yapmak, hobiler edinmek, sevdiğin arkadaşlarınla keyif aldığın ortamlar, tatiller vs vs. Hayatına renk katmadığın sürece tek başına da yaşasan yine keyif alamayacak ve arayış içinde olacaksın.

Bence çok önemli bir tecrübe bu... Seni çook iyi anlıyorum çünkü ben de aynı hislere kapılıyordum evimi ayırmadan önce. Üniversite hayatım boyunca uzun mesafeler gidip geldim ailemin evinden, maddi olarak onları zora sokmamak adına eve çıkmadım. Ama hayatımı da, 25 yaşından sonra yaşayabildim diyebilirim. Üniversiteye dair belirgin bir gençlik anım neredeyse yok. Artık çalışmaya başladığımda en yakın arkadaşımla bir anda karar verdik, üç gün içinde eve çıktık. Gittik bütçemize göre bir ev baktık, tamam dedik. Düzenli maaş var ama birikmiş para filan yok, o ailesinden eşyalar getirdi, duvarları birlikte sıvaladık boyadık. Kuzenden borç alıp 2-3 ay taksitle ödedim Annemlere dedim, ben eve çıkıyorum. Aramızda en ufak bir problem yok ailemle, çok iyi anlaşıyoruz. Ama bu birlikte yasarken bunalmama hiç engel değildi. İkisi farklı şeyler bence. Annem "2 aya eve dönersin" dedi :) hiç de öyle bir şey olmadı. Belirli yaşa gelmiş insanların bir evin sorumluluğunu almayı becerebiliyor olması lazım, niye döneyim, çamaşırımı yıkasın veya yemeğimi yapsın diye mi? Ona da yazık. Aramız filan da bozulmadı, niye bozulsun. Erkek arkadaşım vardı o sırada ve evlenmeyi de düşünüyorduk. "Aaa neden eve çıkıyorsun ki, yakında evlenirsiniz" zaten dedi çok insan, "Tam da o sebepten eve çıkıyorum" dedim. Evlenene kadar ailemle yaşayıp sonra da eşimle yaşamış olmak, hep birine angaje şekilde yaşamış olmak, istemedim. Ayrı ev hayatım 1 sene sürdü. 1 sene sonra evlendim. Hayatımda aldığım en doğru karardı. Keşke daha önce başlasaydı veya daha uzun sürebilseydi :)

estağfurullah kaale almamak olur mu :) kaale almak için konu açtım zaten bakalım hangi farklı sesler çıkacak bu düşüncem hakkında diye. şöyle ifade edeyim. son 6-7 ay içinde tam 3 kez taşınmış olduk. önce mevcut düzenimizden ilk ayrı evimize. sonra orada bazı sorunlar yaşayıp, apartmandan memnun kalmayıp şu an oturduğumuz yere taşınmış olduk. toplam 3 taşınma. çok yorucu ve masraflı. bu zaten negatif bişey olarak cepte. ben o rezidanslara baktığım zaman kafedir spor salonudur bunlardan ziyade güvenlik kısmını düşünüyorum. zira bizim bundan 2 ay önce oturduğumuz apartmanda daire 1+1'di, üstelik konumu fena değildi toplu taşımaya 2 dk falan, hastaneye vs yakın, etrafta yığınla fırın, market vs dükkan dolu. ama apartman kötüydü, giren çıkan belirsizdi ve güvensiz bir ortam vardı. taşındığımız ilk gece kapı önündeki ayakkabılarım çalındı zaten aileler değil öğrenciler ve tek başına yaşayan bekarlar oturuyordu. bizim için yanlış tercihti ama kirası uygundu. mesela şimdi baktığım zaman bir daha asla öyle bir yerde oturmak istemem. alt kat komşum madde bağımlısıydı çünkü. gecenin bir yarısı kafayı çekip sağı solu yumruklayıp resmen deprem etkisi yaratıyordu. sabaha kadar sürekli birileri birilerine gidiyor, birilerinin zili çalıyor, kapalı olması gereken apartman kapısı hep açık. şimdi insan böyle bir ortamda korkmaz mı? ben korktum. birkaç kez zilimize basıldı mesela, açmadık kargo vs kimseyi beklemediğimiz için. bir keresinde gecenin 2sinde birisi kapımıza geldi, bir kez zile bastı açmadık, kimdir nedir niçin geldi, niye açalım... o yüzden rezidans örneğini aslında güvenlik sebebiyle verdim. yoksa 1+0 afedersiniz k. ç kadar yer yani arkadaşlarımın kaldıkları :) sanırım ben hep vasat semtlerde, mahallelerde oturmaktan bıktım. ya da vasat apartmanlarda. şu anki apartman iyi gibi şimdilik ama bimiyorum...

Yaşıtız. Uzun süredir takılmıyorum forumda ama eskiden de çok empati yaptığım konular açardın. Bu konu da öyle. Son bir kaç senedir doğum günlerimden nefret ettim. Eee ne değiştirdim hayatımda, güçlü ve özgür bir kadın oldum mu, bu ne geçen senenin aynısı vs vs. En sonunda ufak başarılarımı takdir etmeye başladım. Herkes kendi zamanını yaşar. Bir şeye erken başlamış ya da geç kalmış değiliz. Her zaman bu kadar "akışta" olamıyorum ama olmaya çalışıyorum. Tavsiye ederim. Tüm olay bakış açımızda...

17 yaşından beri ailemle yaşamıyorum. Ünv diye cıktım sonra donmedim zaten baska sehirdeydim. Ayrı eve cık bence

Bazayı ben internetten aldım yalnızca ayaklarını ve yatak başını monte etmek gerekiyor baza kurulu şekilde geliyor ben de sipariş ettikten sonra bayağı korkmuştum demonte gelse nasıl yapcam diye

O kadar iyi anliyorum ki. Bn daha yeni mezunum 23 yasindayim 2 senede biktim evden. Ortada bir sey yokken her sabah ayni hayata uyanmak sinirimi bozuyor. Durduk yere tartisasim geliyor annemle kardeslerimle. Ise baslayinca hemen ayri eve cikmak istiyorum kesinlikle cikin bence imkan varsa. Ama ayri eve de ciksam icimdeki mutsuzluk gecmeyecek gibi. Belli bi yastan sonra insan kendi ailesini kurma ihtiyaci hissediyor asil kilit nokta bu bence. Asirlardir genlerimize islemis. Gunumuz sartlari evlilik surecini geciktirse de biyolojik saatimiz calisiyor sonucta. Tamam evlilik delisi degiliz ama o "kendi aileni kurma" kavrami resmen bi gereklilikmis yasayarak ogreniyorum bn de

yalnız geldik yalnız gideceğiz zaten. geçmiş olsun, kaybınız için de başınız sağolsun. başka bir üye de evlilik meselesine atıfta bulundu ama benim evlilik için pek yapacak bir şeyim yok. yani etrafımda mutlu evli çift bile yok. anneannem boşanmış, annem boşandı. yani yalnız kalmamak için evlenme fikrine sıcak bakamıyorum zira evliliğin garantisi yok. ben yalnız kalmamak için evlenirsem kesin boşanırım ya da kocam ölür yine de yalnız kalırım bir şekilde. bu işler olacağı varsa oluyor, yoksa olmuyor :) ancak ve ancak karşıma çıkan kişi bana 'ya ben bu adamın karısı olmak istiyorum, onunla aile kurmak istiyorum' diye düşündürürse evlenirim.

onun kardeşi bir söz daha vardı, limanlar gemiler sığınsın diye yapılır ama gemiler limanlar için yapılmaz diye :) bu da sizin söylediğiniz söz ile aynı anlama geliyor sanırım.

Geç hayatını kurarsan bence herseye geç kalırsın insanın yanında destek biri olması çok güzel problem lere rağmen ben de uzun süre yalnız yaşadım

Bende boyle hıssedıyorum. Ama ayrı eve cıkmama aılem ızın vermıyor.

bence aile yaninda buyuyemiyorsun ya, ben 19 yasindan beri ailemden ayri yasiyorum. tek de yasadim ev arkadaslarimla da. suan evli 2 cocukluyum, ben bile anamin evine gidince bir saliyorum dogruya dogrusu. bir de tabi anne babanin gozunde de her zaman cocuksun, tek tarafli degil bu salma karsiya guvenme durumu. Burada da cok tartisiyoruz, ben o yasta yapilir mi diyorum, cikiyor bir anac anamiz o benim oglusum/kizim elbette yapacagim diyor mesela, belki ben de cocuklarim buyuyunce ayni seyi diyecegimdir bilemiyorum.

evet bir de öyle bir algı var. sanki evden ayrılabilmek için illa o evde aileyle bir sorun olmalı veya çok ciddi bir sebep olmalı gibi algılanıyor :) biz eski düzenimizden yakamızı zor kurtardık. orda da anneannemle falandık, paramız sömürülüyordu yani. bir sürü haksızlık yaşamamıza rağmen trip yemiştik :)

Ben genç yaşta tek başıma yurtdışına çıktım, başka şehirlere gittim, yapmak istediğim çoğu şeyi yaptım. Ama şimdi sorsalar tek yaşamak ister misin diye, asla istemem... Çünkü tek kaldım, ki kendimle vakit geçirmeyi çok severim, haftada iki gün dışarı çıksam üçüncü gün tek kalmak, kendime vakit ayırmak, sessiz ortamda durmak isterim. Ama tek yaşamak bana zor geliyor, yorucu, sıkıcı. Biriyle birlikte yaşamak, bana çok daha cazip ve eğlenceli geliyor. Yani demem o ki eve çıkmakla bence özgür hissetmeyebilirsiniz, ama bazı şeyleri tek başınıza tecrübe edebilirsiniz.

Biliyorsunuz biz de hayvanlar aleminde memeli hayvan sınıfına dahil olan canlılarız. Genelde bu sınıfta yavruya belli bir zamana gelene kadar annesi tarafından bakılır ve sonrasında canlı kendi yaşam mücadelesi içine girer. İnsan içinde içgüdüsel olarak böyledir. Her şey bu kadar basit aslında, bazen çok komplike durumlar içine sokuyoruz kendimizi insanlar olarak. Bence bir insanın ergenlik çağını atlattıktan sonra, yani 18-19 arası, artık kendi hayatının şeklini kendisinin çizmesi gerekiyor. Yabancı ülkelerin çoğunda da durum böyle ama özellikle bizim ülkemizde insanlar evlenmeden aile evinden ayrılmamalı gibi bir düşünce yapısı söz konusu. Tekne limanda güvendedir ama teknenin amacı bu değildir. Benim çok sevdiğim bir söz :)Umarım hayatınızda istediğiniz şeyleri gerçekleştirebilirsiniz.

Çoğu ailede evlenilmeden ayrı eve çıkmak lüks. Maalesef bağımlı bireyler yetistiriyoruz Bu yadırganiyor ailelerce

Ben yalnız yaşıyorum. Ailemden uzak bir sehirdeyim çok özlüyorum. Yine de her kadının yalnız yaşamayı tatması gerektiğine inanıyorum. Bence kendi düzeninizi kurma zamanınız çoktan gelmiş. Ama tek başına yaşamak, maddi olarak yaşam kalitenizi ciddi anlamda düşürecekse o zaman gerek yok. Ev arkadaşını ben hiç düşünmedim. Yalnız olmayacaksam zaten ailemle olurum. Tek yaşamak gibisi yok.

Cok buyuk bir eksiklik.

Ben de 27 yaşimdayim. Hiç yapmadim dediginiz seylerin hepsini ben 14 yaşimdan itibaren yapmaya başlamistim. 18den sonra uzerimde pek hissedilir sert otorite yoktu yani rahattim bir cok acidan ama evlenmemiş olsaydim eger yine de ayri bir ev isterdim 27 yaşimda. Bence istediginiz şey aşiriiii normal. Umarim yaparsiniz...

35 yaşımda evlendim. (2. Kez) . Hic ailemden ayri yaşamayı düşünmedim. Seviyorum kendilerini. Ama alan önemli. Cok büyük bir eve taşınmıştık mesela biz. Herkesin kendine ait odasi vardi. Yine olsa ailemle yasarim. Zaten bir gun yollarr oyle böyle ayrılıyor. O zamana kadar bu sürecin keyfini yasarım

yani ben de anlamadım konumun evlilikle ilgisi yok, niçin böyle yorumlar geldi ısrarla eskiden görücü usulü vardı, kadın evde oturur evle çocukla ilgilenir, erkek eve para getirirdi ama günümüzde durum böyle değil. kadının sıra evliliğe gelene kadar yapması, öncelik vermesi gereken yığınla şeyi var hayatında. zaten okul bitir, işe gir, elimiz anca 28-29 yaşında adam akıllı para görmeye başlıyor, iş konusunda deneyim kazandıkça kendimize güvenimiz falan geliyor. mantıksız yani bazı genellemeler. evet tek başıma tatil deneyimleri kazanmanın zamanı geldi. eskiden bu tarz planlar yaparken karışanım çok olurdu. artık sadece ben 3-5 gün şuraya kaçıyorum, kafa dinleyeceğim demem yetecek.

tatil iyi fikir aslında. tek başıma kaçsam bir yerlere, gerçekten o zaman daha iyi anlayabilirim belki bu isteklerim konusunda kendimi.

Esir alan iyilik diye bişey duydunuz mu hiç? Annenizi bu anlamda değerlendirmenizi öneririm. F flower_rose

sizce pandemi zamanı karşıma insan çıkıyor olabilir mi? :) 1 sene uçtu gitti hepimizin hayatından. her neyse, konumuz evlilik değil zaten. tekrar teşekkürler yorumunuz için. W

teşekkürler yorumunuz için :) alt kat meselesini çözdük taşınarak. başka sorunlar da vardı sadece gürültü değildi sıkıntımız. şu anki ev gayet yeterli, herkesin ayrı odası var ya ev güzel aslında ama bu kez de dışarısı çok gürültülü. hani kalabalık şehirde de çare yok gürültüye. benim kalabalıktan kaçma isteğim de var mesela, yaz tatilimi marmariste geçirdim ve çok sevdim orayı. üniversiteyi küçük şehirde okumuştum orası da sakindi mesela. kalabalığa kafa atasım var. isterim öyle bir tatil yerine yerleşeyim falan :)

İstediğiniz şey normal olabilir ama bunu düşündükçe gerçekten insan takıyor yani. Bir şeye taktım mı takarsın ve sadece onu düşünerek mutsuz olur ya insan, eğer aşırı büyük sorunlarınız yoksa kendinizi bu düşüncelerle boğmayın. Ama anormal bir durum da değil yani ayrı bir hayat istemek.

Denemeden tum bunlari bilemezsiniz. Yaparsaniz en azindan denemiş olursunuz? Yapamazsaniz aileniz sizi bir daha istemeyecek degildir saniyorum. Bir de bizde ayri eve evlenmeden cikinca sanki ailesini istemiyor, problemi var gibi algilaniyor ki siz de ailenizi ne kadar sevdiginizi cok kez belirtmissiniz. Ayri ev aileyi sevmemek degildir bir ihtiyactir ve illa evlilik gerektirmiyor.

değil mi? yani insan bir yerden sonra artık aile faktörünü falan bırakıp kendini sorguluyor. benim bunu yapabiliyor olmam lazım falan demeye başlıyor. ailemi tabii ki çok seviyorum. bazen kafam gidip geliyor, tek başıma olsam, onlar olmasa acaba mutsuz mu olurum, çok mu yalnız kalırım, korkar mıyım diye düşünüyorum. ayrı ev demek ayrı bir hayat demek aynı zamanda. mesele sadece yaşam alanı, dört duvar falan değil...

son derece haklısınız ben de 39 yaşındayım evli değilim ve ailemle yaşıyorum ayrı eve çıkmayı düşünüyorum son derece dominant bir aileye sahibim evlenmemi istemiyorlar sonsuza kadar mutlu yaşadılar masalı gibi olsun istiyorlar babam çok hasta yürümekte çok zorlanıyor evin erkeği ben konumundayım şu an maddi manevi bana muhtaçlar kalpleri kırılması evlat acısı görmüşler diye üzmemeye çalışıyorum çok geç iş sahibi oldum ancak kendimi toparlayabildim diyelim ama ilk fırsatta ev alıp hafta sonları diye ufak ufak başlayarak ayrılmayı düşünüyorum alan meselesi çok önemli gerçekten hayat bizim kimseye kendimizi adayamayız herkes kendi hikayesinin başrolü elbet olacak bir gün ya ölümle ya da bu şekilde anne babalar da kendi aileleriyle yaşamadı sonuçta imkanınız varsa durmayın

o tamir işi beni baydı zaten. pandemi zamanı, yasaklar da var diye evin mobilya ihtiyaçlarını internetten aldık tabii demonte şekilde geliyor siz kurmak zorundasınız kendiniz. kitaplık aldık, masa falan aldık. kurana kadar canımız çıktı üstelik elimizde şarjlı tornavida falan da olmasına rağmen. kardeşimin masası hala yarım mesela, benim kitaplık istediğim gibi olmadı. sırf kurulumla uğraşmamak için tv ünitesini mağazadan aldık adamlar gelip kursunlar diye, herhalde internettekinden 2-3 kat daha pahalıya patladı. kendime baza almam lazım alamıyorum. yasaklardan sonra gezip dolaşıp bakacağım ve ben kurmayacağım, aldığım yerden teslim eden ekip kuracak. attım yatağı yere, yerde yatıyorum :) JOYz

Ev arkadaşı da sorun faturalar, ev işi paylaşımı vs. Baştan konuşulursa belki ama ne bileyim insanlarla uğraşmak zor. Çok çok anlayışlı bir insan olması lazım. W

normal olduğunu sizlerden de duymak hoş. düşünmemeye çalışıyorum ama takıyor işte insan. 2 kişi tanıyorum, rezidansta oturuyorlar, biri çalışıyor biri işsiz. 1600 küsür kira, stüdyo daire. işsiz olanın ailesi destek oluyor. dışarıdan göründüğü gibi keyifli hayatları yok bence maddiyat yüzünden ama ayrı düzenleri var. insan özeniyor. Summer-girl Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Biz de 3 kadınız sizin gibi bir de yeğen hemen hemen aynı travmalarla fakat kadın olarak var olmaya çalışmak çok zor. Mesela evde tamir edilecek bir şey var dışardan tamirci çağırmak zor. Arabayı park ediyorsun garaja alkolik biri tam arkana park ediyor çık çıkabilirsen. Stres oluyor insan. Tek başına hiç düşünemiyorum. Ülkede çok sorunlu insanlar var, dikkatli olmak zorundasın.

merhaba kk'nın güzel ve akıllı hanımları. yine bir iç dökme konusu :) malum, bir derdim var bu bölümün adı. benimki dert sayılır mı, aslında şükredecek çok fazla şeyim varken hayır. ama kafama takılıyor. genç ve bekar birinin kendi hayatını kurmamış olması sizce bir eksiklik mi? annem ve kardeşimle yaşıyorum. belki eski konularımdan anımsayanlar vardır, biraz daha kalabalıktı ailemiz sonra annem ben ve kardeşim olarak ayrı bir eve geçme kararı aldık ve taşındık. annem de ben de çalışıyoruz annemin kendi işi. ben de maaşlı çalışanım. işim iyi mi? eh, geleceği parlak bir iş. istesem dışarıdan ek işlerle daha fazla kazanmama imkan veriyor. pandemi döneminde çalışıyor olmak ayrı bir nimet bir açıdan bakınca. şükür. ben 27 yaşındayım, gelecek ay 28 olacağım. evlenmek ufukta yok şu an için. hiçbir zaman yuva kurayım meraklısı da olmadım açıkçası. annemle babamın evliliği ve boşanması sayesinde zaten bu fikre bir tık daha uzağım. sanki hayatımı hiç yaşayamamış ve 20'li yaşlarım bomboş tükenmiş gibi hissediyorum. başkasının evinde kalmam, başkası evime gelmez, tek başıma tatile çıkmam, aslında yalnız kalmayı çok sevmeme rağmen hep ailemle yaşadım. diyorum ki artık bir bireyim, elim para görüyor, ekmeğimi kazanıyorum. ailem başımın tacı, derdim onlarla değil derdim kendimle. hep hayatımda ya anneanne ya da anne otoritesi inceden kendini hissettirdi. hiç diklenmedim, hiç kafa tutmadım, hiç saygısızlık etmedim, hiç merakta bırakmadım. hep onlarla yaşadım ama ne kadar kendim olabildim ki? içimde hep tek başıma bir eve çıkıp kendi ayaklarımın üstünde durma isteği var ama cesaret edemiyorum. evimde hep bir gürültü... ayrı odam falan var ama sanki hiç kendime ait bir alanım, huzur payım yok gibi hissediyorum. taşınacağımız zaman mesela saçma sapan bir semte taşındık annemin işine çok uzak olmasın diye. halbuki ben daha başka yerlerde oturmak istiyorum, daha güzel, daha nezih yerler istiyorum. kiracıyız, eşek yüküyle kira ödüyoruz. bunalıyorum böyle, şu an olduğu gibi geliyorlar bana bazen. kapana kısılmışım gibi geliyor. bu ne biçim özgürlük diyorum. her zaman pratik çözümler üretebilen bir insan oldum ama artık ufak sorunları bile büyütüyorum. yeter diyorum. artık o çözümleri de üretemiyorum. bugün mesela bir kadın şarkıcının röportajını dinledim, 34 yaşında iyi para kazanan biri. sonuçta yani. ben olmaktan, bağımsızlıktan, özgürlükten hatta insanları cinsiyetleriyle değil direkt kendi benlikleriyle falan kabul etmekten bahsediyordu. farkındalığı çok yüksek biri. hani bilmiyorum aileyle yaşıyor olmak, tek başına olmamak sanki insana kendini hala çocukmuş gibi hissettiriyor. özgüvensizlik mi oluşturuyor anlayamadım. moralim bozuk, yüzüm asık annem ısrarla soruyor neyin var neyin var diye. sorup durma diye tersledim kadıncağızı. sanki bu evde istediğim gibi yüzümü asıp bu akşam da canım sıkkın modunda odamda kendi halimde oturmak da yasak gibi hissediyorum. bilmiyorum hanımlar sanki zaman geçiyor, hayat bitiyor ama ben hep aynı yerdeyim gibi. son 1 sene zaten herkesin yaşamından çalındı. böyle mi devam edecek? dedim ya semti sevmedim, yeni de taşındık ama bu eve. aileme burdan taşınalım, sevmedim demek istemem. bundan sonraki taşınmam olsa olsa kendi evime, kendi düzenime olur herhalde diye düşünüyorum. kimseyi sürüklemeye hakkım yok ki sonuçta. annem ne istersek yapıyor, allah başımdan eksik etmesin. ama ben böyle hissediyorum, dedim ya kendimle alakalı diye...

selam :) her şeyin bir vakti var gerçekten. her birey anlam arayışına farklı zamanlarda başlıyor. bu arayışta geçmiş bizi biraz yönlendiriyor. kuzenim annesiz kalınca ben de ya çocuğum annesiz kalırsa düşüncesiyle evlenmek ve çocuk hayatını hiç ama hiç düşünemiyorum. ancak biliyorum ki bu düşüncem bir noktada kırılmalı, biri bana el uzatmalı. sizin boş yaşıyorum ben diye nitelendirdiğiniz hayatı ben de bir zaman öyle geçirdim. standartların dışına çıktım, tek başıma saatlerce spor da yaptım yürüş de, müzik de dinledim, sinemaya da gittim. mutluluğu başka şeyde aradığımda hayal kırıklığına uğruyodum ancak öze döndüm. şimdi bazı duygularımı bazı insanlarla paylaşıyorum, onları dinliyorum, onlara anlatıyorum ama en son kendi istediğime göre olayı şekillendiriyorum. siz de eğer ayrı evde denemek istiyorsanız deneyin, biriyle evlenmeden önce flört sevgili olun evliliği odak almayın, tadını alın ve devam edin. en kötü ne olabilir ki :) bu arada alt komşunuz ses yapıyordu o evde kalıyordunuz, taşındınız mı?

ahahha evden çalışıyorum ya :) eskiden olsa ofis çok uzak kalıyor, yakın olmam lazım derdim :) G Guylussac Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Biraz geç oluyor evet ben de 28 yaşında evlendim. Çocuk için uğraşıyoruz daha genç olsaydık akışına bırakırdım 25 yaş uygun evlenmek için sonra geç bence ama bir anda çıkabilir biri

Çok haklısınız. Ben de 30 yaşındayım, kız kardeşim boşandı bir yeğenim var sürekli aile ve yeğen arasındayım ve yeğenime bakacak kimse olmadığı için oradan oraya sürükleniyorum. Okula gidiyor fakat pandemi olunca gidemediği için annesi çalıştığı için hep ilgilenmek zorundasın. Evlenmememiz sanirim iyi geliyor cunku ben de herseye kosturuyorum, baba zaten varla yok arasi. Ama olene kadar boyle surmeyecek sonucta. Anneler hemen duygu somurusu yapiyor, en nefret ettigim sey duygusal baski.

Bence hayatinizda birtakim bosluklar var. Tam tatminlik yasamiyorsunuz ve o sebebten bu konuya takmissiniz gibi geldi bana. Ayri eve tasinmak bence özgürlestirmiyor. Tersine daha fazla sorumluluklar biner insana. Benim bir akrabamin oglu ailesine sizinle yasamak istemiyorum deyip ayri bir ev tutmustu. Yarim sene gecmeden daha pisman olup geri dönmek istedi. Bu seferde ailesi onu artik istemedi. Ama tabi karar sizin. Eger ani verilmis bir karar degilse ailenizle acikca konusun.

Eğer karşına insanlar çıkıyorsa onlara biraz daha fazla şans vermeyi düşün bence W

Bu tamamen sizin kisisel zevkinize kalmis bir sey. Bir de zorunluluklariniza. Ben 30 yasinda evlendim, evlenecegim zamana kadar aralarda sevgilimle kaldigim donemler haric, annemle yasadim. Bundaki zorunlulugum annemin yalniz olmasiydi. Babam hayatta olsaydi rahatca ayri eve cikabilirdim. A Arya_Stark01

çıktığın kapıyı çok sert kapama diye bir söz vardı o hesap olmuş :) ne olursa olsun insan ailesiyle o derece ters düşmemeli, sırt dönmek sorun oluyor. tam tatmin sağlayabilecek ne var ki şu hayatta? nankörüz, hep daha fazlasını ister, elde edince de bir şekilde yine memnuniyetsizlik yaşarız. ani verilmiş bir karar mı? aslında karar değil de bir istek. çok eskiden gelen bir istek. kaç sene oldu bilmiyorum hep içimde yani tek yaşasam, tek başıma düzen kursam falan diye...

Anlıyorum sizi ama yapmanız gereken sadece ne istediğinize karar verip cesur bir şekilde kararınızı uygulamak. 17 yaşımda ailemden üniversite nedeniyle ayrıldım. 23 yaşımda eve döndüğümde kendi yaşayacağım ili seçtim aileme durumu anlattım. Ve ayrı eve çıktım. Yalnız yaşadığınızda kesinlikle kendine ait bir hayatınız oluyor bu huzur verici ve tatmin edici bir duygu ama maddi durumunuz daha kısıtlı ve her işinizi tek başınıza gördüğünüz için fiziken ve ruhen daha zor bir hayat oluyor. Evdeki gibi bir prenses olamıyorsunuz özetle. Tüm bu zorluklara rağmen bugün olsa yine kendi evime çıkardım, kendime özel bir hayat kurardım. Çünkü ben bir kadının kendine ait bir hayat kurması için evlenmeyi beklemesine karşıyım. Eğer mümkünse bir zaman belirleyin, annenize durumu anlatın ve o zamana kadar birikim yapmaya çalışın. İleride bunu tek başınıza yapmak zor olacağından bir kenarda küçük bir birikiminiz olması iyi oluyor. Haydi biraz cesaret ve kararlılık

Farklı bir eve çıkıp 'kendiniz' olacaksınız. Annenizin yanına gelince yine aynı cici kız mı olacaksınız? Eğer öyleyse bu değişmek değil kaçmaktır. Değişmek, birşeyleri değiştirmek mi istiyorsunuz? Annenizin yanında değişin, gelişin. Ona bunu kabul ettirin. Ayrı bir eve çıkınca ne olacak ki? Sizi siz yapan ne olacak? Yemekleri, temizliği yalnız sizin yapmanız, faturaları ödemeniz mi? En geç gece yarısı yine eve gelecek, yalnız uyuyacaksınız. Kendiniz olmanıza anneniz engel değil. Anne direnir kızar bağırır çağırır evlat deyip susar kabullenir. Yanlış çözüm yılları aradığınızı düşünüyorum.

Kendi düzenini kurmak, tüm sorumluluğu kendin almak gibisi var mı ya. Bence aileden ayrı yaşamanın çok çok farklı artıları var karaktere. Aile ile yaşamak büyümeye, olgunlaşmaya, birey olmaya, kendini geliştirmeye çok büyük bir engel.

merhaba aynı yaşlardayız. benim bir işim yani gelirim yok. ama çok serbest bir ailede büyüdüm. ailem içmeme gezmeme vs hiç karışmadı öğrenciyken yurtdışına da gittim aynı şehirde başka arkadaşlarımın evinde uzun zamanlar da kaldım. üniversiteyi ailemin yanında okudum. ama hep bir sorumluluk bilincim oldu. serbest olduğum halde evde kalacaksam geç gitmedim merakta bırakmadım. fazla para harcamadım, öğrenciyken harçlıklarımı bile biriktirip bankaya yatırırdım. kızmayacaklarını bilmeme rağmen dışardan eve hiç sarhoş gelmedim mesela. geceleri ses yapmamak için tuvalete bile çok sessiz gitmeye çalışırım. şu an içinde bulunduğumuz zaman dilimi hepimizi çok bunaltıyor. yaş ilerledikçe aile üyeleriyle fikir ayrılıkları gün yüzüne çıkıyor. bunlar çok radikal konular olmak zorunda değil. bazen çok basit bir şey bile bunaltabiliyor. mesela farklı bir yemek denemek istiyorsunuz burun kıvırıyorlar. çünkü herkesin alıştığı bir düzen var ve aslında büyüdükçe siz bu düzene aykırı düşünceler davranışlar geliştirebiliyorsunuz. 20li yaşların sonu bir tuhaf insan hayatında bir ilerleme görmek istiyor. bir şeyler başarmış olmak ayakları üzerinde bir düzen falan kurmak istiyor. ama yaşadığımız ülkenin de bir takım gerçekleri var. sorun sadece semtse aileyle konuşmak faydalı olabilir. aynı şehirde iki ayrı evde yaşamak insanların çöpten elma topladığı bir devirde bana çok lüks geliyor.

Üniversite zamanında ailemden ayrı yaşadım sonra da evlendim. Kendi evimi çok seviyorum bazı durumlarda ailemin yanında 1-2 ay kalıyorum. O zamanlarda kendi evimi özlüyorum ama yalnız yaşasaydım tek başıma bir evde yaşamak istemezdim. Ev arkadaşı kafa dengi birileri olursa olur ama yalnız yaşamak sanıldığı kadar güzel değil. En azından bir noktadan sonra sıkıyor. choccywhoccydoodah

Vivenseden sipariş verdim gelmesi bayağı uzun sürdü 15-20 gün gibi. Bazanın kapağı fırlayabildiği için çok dikkatli açmak gerekiyor ayaklarını takmak çok basitti. Bazayı yerleştirirken iki kişi olunsa daha rahat olur ama zor değildi. Başlık için de iki üç tane vida vardı yanlış hatırlamıyorsam. Yerini ayarlayıp onları takıyorsunuz. Ben diğer mobilyalarımı da demonte alıp şarjlı tornavida ile kendim monte ettim. Severim uğraşmayı ama baza gerçekten kolay olanlardandı. . push ; subkortikal

buraya katıldım 25 yaşından beri aileden ayrı hayatım var benden 3 yaş büyük görümcem var 43 yaşında şu an ve o hep daha küçük kız modunda aile ile yaşıyor, aile ile yaşamasa da geri döneceği bir aile evi olduğu hissi hep var yani gidiyor bir yıl takılıyor İstanbul da yaşıyor mesela, sonraki senen ben sıkıldım, yoruldum iş hayatından deyip istifa ediyor hayatımda hiç böyle bir lüksüm olmadı zira koca kadın istifa edip aileme bana bak diyemem ama o bu hisse hep sahip evin küçük kızı modu hep var

şimdi buraya kadar okuduğumda bağımsızlık isteği diye düşünmüştüm ama bunu okuyunca biraz bu modern dizi hayatlarına özenme mi var yani benim aklıma gelen ayrı eve çıkma düşüncen rezidansta değildi aksine işine yakın en ucuz yaşamı sunan olağan bir mahalledeki olağan bir daire idi ya da bu şehirde öğrenci semti var mesela 1+1, 2+1 eşyalı evler var ama bildiğin apartmanlardan oluşuyor öyle lüks bir artısı yok sen işten geleyim spora gideyim, oradan kafeye geçeyim vs diye düşünüyorsun galiba ha bu da olur ama sanki biraz pandemi bunalmışlığının, o ışıltılı hayatlara özenmenin bir yansıması gibi kulelere kapatılmış yaşamlar olarak da değerlendirmek lazım esasen, market online, her türlü tamirat vs zaten rezidanstan, spor, eğlence vs de orada yani sana yaşamını burada konumlandır diyor evet bir yerden bakınca çok konforlu, yolda zaman kaybı yok, her istediğin elini altında ama insan çevren daralıyor, hep aynı tarz insanlarla oluyorsun

Liseden yeni mezun kardesimle yazdiklarinizi tipa tip aynisini konustuk az once simdiki genclik cok akıllı dedirtti bana, aile yaşantımız sizinki ile benzer olmasından kaynaklı diye düşündüm. Evrenseniz daha kendi hayatınız olmalı bir şekilde. Çok güzel düşünmüşsünüz. Ayrı eve çıkmanızda hicbir sakınca yok. Evlenmek zorunda değilsiniz

Eşimn ailesi başka ile taşndı eşim 23 yaşındaydı gitmek istemedi ev tuttu kendine 2. Eldem eşyalar aldı çalışıyordu bz evlenene kdr ailesnden ayrı tek yaşadı.. cesaret işi zor kolay degl ama hayatı öğrenmek tam olarak bu tek başınalık yani haklısınız ve denemelisinz herşey bi tecrübe

Ne çılgın yorumlar gelmiş, 25 de evlenirsen ok 28 de geç Kocaman evde yalnız mı kalınır vs... Ben yıllardır yalnız yaşıyorum bir sıkıntım yok şükür. He maddi olarak çok zorlasa ayrı bir eve çıkmazdım, kiraya harcayacağım parayı gezmeye ayırırdım muhtemelen. Siz de pandemi geçince önce yalnız tatilleri deneyin. Ben canım sıkılınca 3 gün Bursa'ya gidiyorum mesela, kafa dağıtıp dönüyorum. Ya da sene de bir yurtdışı falan. Belki bu kadar özel alan size yetecektir. Ondan sonra karar verisiniz ayrı ev gerçekten elzem mi.

Bu isteğiniz çok normal.. Ama bizim toplumumuzda şimdi kız ayrı eve çıksa "aaa bak annesini istemiyor ya da hiç anlaşamıyorlar" algısı var ne yazık ki.. Bence bu bir saçmalık.. Yaşınız kendi kendinizi idame ettirecek bir yaşta.. İlla evlenip de kendi düzeninizi kuracaksınız diye birşey yok, olmamalı da zaten. Çünkü bizim kendi düzenimizi kurmak için bir adama ihtiyacımız yok.. Aslında sanki adamların bir kadına ihtiyacı var gibi düşünüyorum Ailenizi çok sevdiğinizi sözlerinizden anlayabiliyorum.. Fakat kendi hayatınızı sadece kendiniz olarak yaşama isteğinizi de çok normal buluyorum. Mevcut düzeninizi değiştirmek aslında sizin elinizde.. Ne bileyim belki başka bir semtte iş imkanı bulsanız, ya da belki başka bir şehir.. O zaman minik de olsa size yetecek kadar bir eviniz olur, kendi düzeniniz olur.. Kim bilir belki kendi alanınızda sizi daha mutlu edecek bir iş imkanı bulabilirsiniz.. Bence girişim çok önemli.. Oturup kara kara düşünmektense farklı şirketler, farklı alanlar denemeye koyulabilirsiniz.. Bu güç sizde her yere başvurun her kapıyı aralayın.. En azından istediğiniz hayatı deneyin. Belki sizi sandığınız gibi mutlu etmeyecek ama denemiş olacaksınız ne kaybedersiniz ki..

doğru. ben sadece sizlerin düşüncesini merak ettim :) içimi döktüm, belki haklısın lafını duyup biraz destek almak istedim psikolojimi rahatlatmak için...

öyle mi, nereden aldınız peki yani hangi siteden ve nasıl monte ettiniz? zor muydu? :) kirmizi

yorumunuz için teşekkürler. zaten pandemi zamanı mantıksız ayrılmak. ben bir tık daha uzun vadeli ama yakın gelecekte olabilecek bir şeyi kastediyorum yani şu an ev kiralarında da anlamsız bir yükseliş var. evet masrafımız ve eksiğimiz çok. ya aslında bir yandan diyorum ki yeri geliyor bu evde bile herkes tek başına kalıyor. geçen akşam annem salonda oturuyordu, ben de odama gidecektim. kardeşim de odasındaydı. ben zaten işte de bütün gün yalnızım, evde de yalnızım falan dedi. hayır annem de yalnız olmayı pek sevmiyor. konuşacak insan arıyor. ben ilgileniyorum onunla ama yapmam gereken işlerim falan oluyor odamda, pc başında. bir de ben kafa dinlemeyi çok seven bir insanım. neden yalnızım, niye konuşacak kimse yok demem. annemin yalnız başına yemek yiyesi bile gelmez. ama dedim ya benim derdim biraz kendimle. eksik şeyler var gibi hissediyorum. işimi geliştirmek istiyorum mesela, daha fazla para kazanmaktan ziyade daha fazla şey yapıyor olmak için. çeşit çeşit hobileri olan insanlara özeniyorum zira hala hobi bulamadım. sanki böyle kendimi bişeylere veresim var gibi. 2-3 saat başında uğraşsam bana mısın demeyeceğim bir şey. boşluktan mıdır nedendir bilmiyorum. pandemi de çok fazla sıktı. evde bir sürü eksik var ama artık internetten almaktan da sıkıldım. dokunarak almak, gezip dolaşmak istiyorum, yasaklar, saat kısıtlaması derken çıktığıma değmeyecek. belki de hayatımda eksik olan şey tutkudur. masterchef yayındayken kaçırmadan izlerdim ve oradaki yarışmacıların mutfağa olan tutkularına özenirdim mesela. kimisi iş kimisi hobi olarak deli gibi bağlanmış mutfağa. misal sadece.

Evet destek olabilecek, hayatı paylaşabilecek olması güzel de olmayınca olmuyor. Posedion

sizin bu hislerinize ben 19-20 yaslarimda ailemin yaninda universite okurken girmistim. ve okul bittikten sonra baska bir sehre atanarak ayri eve ciktim. evlenene kadarki o bekar hayatim universite hayatimdan kat kat guzeldi. tek basina ev sorumlulugu almak, istedigin saatte yiyip icip yatip kalktigin icin ev halkina uyum saglamak zorunda hissetmemek, eve saat kacta gittiginin oneminin olmamasi, parani yonettigini kendi sorumlulugunu alabildigini gormek evlenmeden once hele ki meslek sahibi para kazanan bir kadin olarak bunu mutlaka yasamalisiniz. kendinizde hic kesfetmediginiz yonlerinizi gorursunuz. tek basina yemege kahveye sinemaya tiyatroya tatile gitmek keyiflidir. ama tabi annenizi de kirmadan planlama yapmali :)

yani açtığım konunun evlilikle pek bir ilgisi yoktu aslında ama insanın karşısına evlenebileceği biri çıkmadıysa evlenmiyor, isterse yaşı 40 olsun, olay bu kadar basit. çok da uzağım yani ben böyle şeylerden, günün birinde evlenirsem etrafımdaki herkes şok olur eminim. ki bence 28 yaşında evlenmişsiniz, geç değil. ama bu yaşta çocuğunuz olmuyorsa ona bişey diyemem. evlilik, çocuk konularına çok uzağım, dünya çocuk dolu zaten bir de ben doğurmayayım yani.

bilemedim ama şu saatten sonra özellikle yeni tanıştığım birinin evinde kalmak ya da onun bana gelmesi pek güvenli sayılmaz, her gün haberleri okuyoruz. o maddeleri bişeyler kaçırıyorum manasında söylemedim, misal olarak demek istedim :)

Annenizle bu duygularınızı paylaşmanız gerektiğini düşünüyorum. Sonuçta siz bir yetişkinsiniz ve bence annenizde olsa rahatça karşınızdakine kendinizi ifade edebilmelisiniz. Ekonomik imkanınız el veriyorsa taşınabilirsiniz. Ayrı yaşamanın avantajları da var, dezavantajları da var. Güvenli bir yere taşınmalısınız mesela ; ev işi, alışveriş, temizlik, yemek gibi konuları kendiniz çözmelisiniz ve zamanla bu yorucuda olabilir, keyif de verebilir. Yalnız yaşayıp bir hayvan sahiplenenirsiniz. En azından evde bir nefes olur. Valla yazdıkça ayrı ev fikri bana bile cazip gelmeye başladı A Aylakkadin Bahar, bir insanla gelebilir insana Üyelik İptali tek ayak

Bu yoruma açık bişey değil gibi sanki Siz eksikliğini hissediyorsanız pekala eksikliktir W

Belirli bir yaşa kadar hissetmiyor olabilirsin ama ölüm diye bir gerçek var. Ailemizden birilerini kaybedince yalnız başına kaldığında o zaman dank ediyor insana. Dank ediyor ama geç kalmış oluyorsun. Bu yüzden her şey zamanında güzel. Evlenmek yada ayrı eve çıkmak aileni arka plana atmak değildir ama insan bu hayatta kendi için yatırım yapmalı. Şöyle düşün ileri yaşlarda insanlar neden evlilik yapıyor mesela? Evde bir nefes olsun diye derler. O hesap. Benim yakın çevremde vardı öyle bir kadın. Yıllarca annesiyle yaşadı. Babasını erken kaybettiler abiler, ablalar evlendi. Bu kadın da annesine yoldaş oldu. Kadın da öldü geçen seneler de şuan herkesin bir hayatı var ama o kadının yok. Evlense kimseyle evlenemiyor. O yüzden çokta geç kalma hayallerini gerçekleştirmek için. D damdan

eğer maaşınız müsaitse kendi zevkinize göre 1+1 ev kiralayıp kendi başınıza yasamayı deneyebilirsiniz. Annenize yakın bir ev olur Yapmak istediğiniz herseyi de kendiniz yapabilirsiniz. Anneniz de zaten olgun ve durumları olağan karşılayan biriyse anlayışlı olacaktır. Bir yaştan sonra insan özgür olmak istiyor 28-30 yasına gelip hala annene anne amca bilmem ne otoritesinde yasamak istemezdim. Bence tek basına yasamayı herkes hayatında en az bir kez denemeli Zaten İnan'ın sonrasında kimseyle yaşayamayacaksınız. Daha doğrusu yasamak istemeyeceksiniz.

Bunu bir an unutmuşum O

Ben de annem ve kardeşimle yaşıyorum ama daha çalışmıyorum bu sene mezun olucam. Evet ayrı evde yaşamak, kendi başına hayat kurmak çok güzel ve bir ihtiyaç. Pandemiden önce okuduğum şehirde evde kalıyordum oradan biliyorum. Ama şimdi düşününce mezun olduktan sonra işe girince annemi ve kardeşimi yalnız bırakamam sanırım. Ne kadar istesem de yapamam gibi geliyor bana. S sassyassyy Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

bilemedim. mesela sen tek eve çıkmış olsaydın annen ayrılır mıydı yine de dayın ve anneannenin evinden? düzenini sana güvenerek yada sen istediğin için mi bozdu?

Neler kaçırdığını bir bilsen...

hayır düzenini bana güvenerek ya da ben istedim diye bozmadı. düzen zaten bozuktu. bizim o düzende mutsuz olmamız etkilemiştir tabii kararını. maddi anlamda en çok annem sömürülüyordu. en çok onun iyi niyeti suistimal ediliyordu. boşandıktan sonra bizimle birlikte anneannemin yanına taşındı ama o evi -ki 10 seneden fazla zamandır birlikte oturduk- kendi evi gibi görmedi. şöyle söyleyeyim, biz anne ve kızları olarak sadece 3'ümüz mesela yemeğe çıkamazdık ya da kahvaltıya gidemezdik dışarı, sorun olurdu. son zamanlarda çok ciddi bir iki kavga oldu anneme de yeter dedirten.

Ayni evdede özgür olabilirsiniz ailenize karşı sınırlarınızı korursanız ayrı ev külfet bence yeme içme temizlik kıra artı sıkıcı bence ailenizi herşeye karıştırmassanız gayet gül gibi geçinip gidersiniz

Tek yaşadım ben. Annemden 1 saat uzakta bir yere taşındım. İlk günler muhteşemdi yalan yok, ama sonradan o yanlızlık bana hitap etmemeye başladı. Birde ben ailemi, tüm arkadaş çevremi geride bırakmıştım, hiç bilmediğim bir yerde kurdum hayatımı. Evden işe işten eve durumu oldu, ailemle yaşarken oluştuduğum bir çevre oluşturamadım zira çok daha temkinli yaklaşıyorsun insanlara tek yaşıyorsan. Belki arkadaş çevrem yakınımda olsaydi daha eğlenceli olabilirdi benim için, bu denli yanlız kalmazdım bilemiyorum. Bir zaman sonra yemek yapmamaya başladım, yememeye, sanırım hayatımda en zayıf olduğum dönemdi tek yaşadığım. Ben aile seviyorum, kalabalık sofralarda yediğim yemekten tat alıyorum, tek başıma zevk alamıyorum bununda etkisi olabilir. Hala tek yemek yenmiyor evde, eşimle, çocuklarımla yemek istiyorum, herkes masada olsun. Aileyi aile yapan birşey bu bence, babamdan yadigar buda, rahmetli işte değilse hep beraber sofraya oturmamızı isterdi, o zaman niye yahu bu ısrar derken şu an anlıyorum babamı. Belkide yaşlanıyorumdur bilemedim. Canım sıkılınca alışverişe çıkardım o dönem, sanırım böyle bastırdım yanlızlığımı. Hala çok bunalınca alışverişe gitme isteği doğuyor bende, sanırım o günlerden yadigar kaldı. Benim için böyle bir deneyimdi. Çok tat aldım, eğlendim diyemiyorum. Sizin de yorumlarınızdan anladığım kadarıyla, mesafeli belki biraz fazla mesafeli olduğunuzu, kolayca bir sosyal cevre kurmayacağınızı, temkinli davranacağınızı düşünüyorum benim gibi, bu sebeple sıkılma ihtimaliniz yüksek gibi. Öte yandan hemen böyle kocaman bir adım atmak yerine, ilk etapta bir tatil planlayın derim tek başınıza kendinizi denemiş olursunuz.

Katilmiyorum. Asil o sorumluluklar insani guclendirerek ozgur kiliyor.

Ben liseyi yatili okudum universitede ailemle beraberdim ama okul bittikten sonra bir daha hic aile evine donmedim igrenc evlerde yasasam da. Su an 32 yasindayim 8 senedir filan yalnizim. Ekonomik kosullardan dolayi cok zor olabilir bunu yapmak. Ailevi kosullar da izin vermeyebilir. Hatta her aile kacip kurtulmak gerekliligi de hissettirmeyebilir cok normal. Benim kisisel tercihim yalnizlik acikcasi. Bana cok sey kattigini dusunuyorum. Ama bunun kurali yok. herkes kisisel gelismek icin ayri eve cikacak diye bir sey olamaz. Bence tamamen sizin hissinize ve kosullariniza bagli. Istiyorsunuz bence ayri eve cikmak. O zaman plan yapabilirsiniz mumkun olur mu diye

normalde yazın tatile tek başıma gidecektim öyle plan yapmıştım. sonra kardeşim çok istedi gelmeyi, çok bunalmıştı. sonra bi baktım birden annem de dahil olmuş. ben sizi yalnız başınıza yollamam falan dedi. geldi, kötü mü oldu hayır ama tek başıma da tatile gidip kafa dinlemem lazım, ondan eminim yani. kardeşimle iyi anlaşıyoruz, güzel arkadaşlık ediyor. beraber denize girmek falan çok keyifliydi. ama bu yaz kendi başıma ayarlamayı düşünüyorum. belki arada bir hafta sonu da kaçabilirim 1 gece kalmalı şekilde. merkeze, denize falan bayağı yakın bir yer ayarlamak lazım. bütçemi ona göre planlayayım diyorum. arabamız olsa her hafta sonu kaçar belki bunalmazdım ama araba fiyatları el yakıyor, gücümüz yetmez artık almaya H

kayle alma derken gençlerin isteklerinden uzağım diyorum :))) işte mesela bana bu kötü semtte yaşamak vs koymuyor, çoluk çocuk olmadıktan sonra bir dönem görümcem bir yerde yaşıyordu eee hayat kadınları da varmış aynı sitede, eskort işte bana hiç sorun gibi gelmedi, yani sabah eteğime bakıp cık cık diyen yaşlı amca yerine kendi hayatındaki eskort daha makul gelir güvenlik güvenlik diyoruz da onlar da çoğu zaman göstermelik bu şehirdeki X güvenlikli sitesinin güvenlikleri sitenin boş dairesini Suriyelilere vermiş, kadın kız muhabbeti çevirmişler vs yani o güvenlikli siteyi çocuğum bahçede rahatça oynasın diye isterim ama arkadaşım 10 yaşındaki çocuğunu dahi bırakamıyor ki bahçeye yalnız uyuşturucu partileri olan, birilerinin intihar ettiği, sözde güvenliği olan ama içerisindeki yaşamın kalitesi düşük devasa sitede sen yorulmuşsun, o keşmekeşten kaçıyorsun anlıyorum seni, ama beklediğin hazzı alamayabilirsin

işte denemek konfor alanını terk etmek ya hani. ona cesaret edemiyor insan. ya hep ya hiç gibi. çok fazla masraf. ha yapar mıyım, yapabilirim, eğer beceremezsem de ailemin bana sırt dönmemesi için, ayrılırken iyi ayrılırım.

Anne ve evlat olmanın zaten dinamikleri farklı, evlat büyüdükçe, ilişkinin yapısında buna uygun değişiklikler yapamıyor ebeveynler pek. Bir de bunun yanı sıra, zaten her halükarda, bir evin bir sahibi oluyor genellikle. Malum; "Benim evim, benim kurallarım." Bu iki çemberin dışına çıkmanın, evi ayırmaktan başka yolu yok. Ayrıca, belli bir yaştan sonra sizin de artık kendi tercihleriniz oluşmaya başlıyor; örneğin, anneniz öncelikle işe yakın olmayı tercih ediyor, semtin dokusunu o kadar önemsemiyor. Oysa sizin birinci tercihiniz semtin dokusu. Bu farklılıklar da mutsuz etmeye başlıyor ister istemez. Bu tip şeyler, hayatı zenginleştiren deneyimlerdir, hiçbiri geri dönüşsüz de değildir. Herhangi bir nedenle, aslında temelde sadece ana-baba evinden ayrılmak isteyen, ama evini ayırmaya maddi ve/veya manevi olarak gücü yetmediği için, gidip evlenmiş çok kadın var. Sizinki daha kolay, daha doğru ve daha zararsız bir tecrübe olur. Size çok şey katar. Deneyin, deneyimleyin, tadını çıkartın, sonra olmadı, dönersiniz annenizin yanına.

Kesinlikle belli bir yaştan sonra insanin kendine ait bir evi ve düzeni olmalı. Bence haklısınız. W

İşte yoruma açık değil derken bunu demek istedim aslında, yani sen bi eksiklik olarak hissediyosan bunu hayatında haklısındır mutlaka. Hiç o sebeplere de, onaylanmana da gerek yok ki, canın yalnız yaşamak istiyordur bu bile başlı başına bir sebep

Yani nasıl biri olduğunuza bağlı, ben mesela evim pis olsun diyemiyorum. Hem okula gidip hem çalışıp hem ayrı eve çıkmıştım. Maddi olarak bir sorunum yoktu ama gelir gider ev temizlemek isterdim. Yemek yapmak falan derken gerçekten zor oluyor. Tabii siz okumuyorsunuz. Bir de biriyle ev paylaşmak yapamayacağım bir şey benim. Gerçekten bir kere bir hareketine sinir olunca her şeyi batıyor insana, hele ki stüdyo daire asla. Siz kendinizi daha iyi bilirsiniz tabii Bu yalnız kalma isteğinizi ara ara tatillere çıkarak falan da giderebilirsiniz sorun sadece buysa

Bence duygularin çok normal. Kültür anormal. 27 yasindaki bir insan tabiki yanliz yasamali. Tabiki insan kendi düzenini ister. Evliler içinde ev, ev üstüne olmuyor diyoruz, bekarlar için niye aynisi geçerli degil? Aldigin maas, annenin ihtiyaci olan parayi.. hepsini hesap et ve ona göre para biriktir ve tasinmaya bak. En azindan kafanda bir plan olursa, bir zamanlama, onun ile bile rahatlarsin. Bunlarida annen ile paylas. Karsi gelirsede hep tartisma, onun yerine ara ara evinden bahs et. Atiyorum bir tabak seti görüyorsun "aa kendi evim içinde güzel olur" gibi laflar et. Beyninde fark etmeden normalessin bu ev durumu. Sende ayni zamanda planlarina devam et. Para biriktirmek olsun, ev arama olsun. Pes etme. Insanin tek basina yasayabilmesi çok büyük bir nimet. Helede evlenmeden önce aslinda herkesin yapmasi gereken bisey.