Ya bende inanmazdım burçlara ama artık burçların bazı genel özelliklerinin doğru olduğunu düşünüyorum yaptığım araştırmalar çevremdekileeim burç ve özellik karşılaştırmalarını yapınca

Sonuna kadar haklısınız ama tek sorun var: Değişmeyecek birinden hala beklenti icindesiniz. Yani anneniz çıksın boynunuza sarılsın, bugüne kadar yaptıklarım icin ozur dilerim ağlasın pişman olsun istiyorsanız, olmaz beklemeyin. Ben onların yanlarında olmanızdan mutsuz olduklarını sanmiyorum, mutludurlar ama karakterlerinin gerektirdiklerini yapmadan da duramıyorlar. Biri laf sokuyor, biri alınıyor, kavga tartışma çıkıyor vs. Onun icin kendinizi biraz birinci sıraya koyun, yok torunlarını görsünler, herkesin gönlü olsun, oğlum eve dönerse üzülür falan filan. E siz mutsuz oluyorsunuz ama? Kimse degismiyor hanımefendi. Travmalarınızı da sizi asla anlayamayacak bu insanlarla degil uzman psikologlarla falan çözün. Kendi çekirdek ailenize odaklanın.

Olumlu, olumsuz yada tavsiye içeren tüm mesajlar için teşekkür ediyorum hepsi benim için değerli. Mesajlar içerisindeki bir kaç konuyu yanıtlamak istedim. Ailemin yanını aslında bir tatil yeri olarak görmüyorum. Yani buraya gelmekteki asıl amacım hiç bir zaman tatil yapmak olmadı. Önceliğim ailemi görmek ve özlem gidermek oldu her zaman. Deniz konusunda, sonuçta benim çocukluğum burda geçti. Geldiğimde burda denize girmek benim için normal bişey. Bunu bir tatil olarak görmüyorum. Bu sene dışında da yalnızca ziyaret amaçlı geliyorduk buraya, tatilimizi ayrıca yapıyorduk. Sadece bu sene tatil ayarlayamadık ve bir kaç gün fazla kalırız düşüncesiyle hareket ettik. Ancak dediğim Gibi bu 15 gün 1 ay gibi bir süre değil. Bir insanın ailesinin yanında 1 hafta 10 gün kalması da sorun teşkil edecek bişey olmamalı. Eğer ailesi de istekli görünüyorsa. Zaten fikir almaya çalıştğım nokta bu, neden istekli, özlemli görünüp buraya gelince 2. Günde tavırların değişmeye başladığını sorguluyorum. Evet belki anlattıklarıma göre fazla safça hareket ediyor olabilirim ama bilmiyorum ben karakter olarak hep iyi niyeti önceliğine alan biriyim. Vicdani rahatlık benim için önemli ve değerli. Bu iyi niyeti karşı tarafta görememk sorun yaratan nokta oluyor zaten. Bizde 2 taraf da farklı şehirlerde. Birine gidip diğerine gitmesek bu sefer o da sorun yaratıyor. Bir sürü yol gidip 1 günde dönmek çocuk için aşırı yorucu ve ayrıca üzücü bir durum. Yorumların her birine saygı duymakla birlikte, bazı yorumların empati yapılmadan yazıldığını düşündüm okuyunca. Ben çocuğumun da duygularını önemsiyorum. Aldığım her kararı onla paylaşıyor ve fikrini alıyorum. Tabiki bu duruma pek çok çözüm bulunabilir. Az kalmak, görüşmemek, küsmek. Ama bana göre herşeyin bir normali ve ideali var, eevt değişmeyen şeyleri kabullenmek gerekir ama burası zaten bir dert paylaşma platformu değil mi? Derdimizi paylaşmak için burdayız. Psikoloğa da gidiyorum, kitap da okuyorum Ama dertleşmek istedim, bildiğim kadarıyla buranın da amacı bu. Alıngan veya değilim kısmında ne desem boş. Okuyan herkes kendi kriterlerine göre okuyup değerlendirebilir. Herkesin değer yargıları, hayata bakışı, baz aldığı kriterleri farklıdır. Ve sonuç buna göre değişir.

Yengeç Burcu musunuz merak ettim A antrasit_ Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Sizi anlayacak olan sizin gibi olanlardır diye başliyim çünkü bende annem ve babamın yaptıklarını anlattığımda kimse inanmak istemiyodu nasıl yani bi anne bi baba çocuğunun kötülüğünü istemez der herkez ama maalesef bende bu konuda çok çekmiş ve hala çekiyorum öyleki ne zaman güzel bi şey yaşasam bozarlar ne zaman çok mutlu olsam üzerler ama etrafa kendilerini herşeyi yapmış çok iyi anne baba gibi kendilerini gösterirler. Ben çocukken anladım annemlr babamın tuhaf olduğunu Annem hep sinirli bi kadındı anne diye bir kere seslensem ne varrr beeeee diye bağırırdı susayıp su isteyeyemez tuvaletim gelsr söyleyemez olmuştum babam da yine çok sinirli bakışıma sinirlenip kızardı niye öyle bakıyosun diyip yemek yerken fazka yersem kızardı su çok içtim diye sinirlenirdi daha 6 yaşımda durup dururken anneme dedim ki sanki sen benim annem değilsin hiç unutmuyorum annem baktı öyle boş boş hiçbişey demedi babamda niye öyle diyosun annen üzüldü öp dedi çocuk hali dayanamadım gittim öptüm annem hiçbişey demedi ben anne olsam ve çocuğum bana böyle bişey dese diye düşündüm hiç susmazdım canım kızım bem senin annenim seni çok seviyorum sen benim herşeyimsin gibi sevgi sözcükleri söylerdim heralde ama annem hiç öyle yapmadı neyse yine unutamadığım bişey daha var onu anlatayım 7 yaşlarımda sokakta oynarken yerde jilet ve ayva buldum ben çocuk aklı jiletle daha ham olan ayvayı kesmeye çalıştım tabi kesemedim ve jilet elimden kaydı parmağımın alt kısmı çizik şeklinde kesildi çok derin şimdi size soruyorum o yaştaki bi çocuk bunu yaşadığında avaz avaz ağlamaz mı? Ağlayamadım korkudan ağlayamadım annem görürde kızar diye Yerde bulduğum peçeteleri bastırdım yaraya çok acıyodu saklandım bahçede sonra ablam fark etti ve ablam beni annemin yanına götürmedi babanemin yanına götürdü demek ki ablamda annemin kızacağını düşündü neyse babanem pansuman yaptı bana yara bandıyla kapadık ve o gün bitti öyle şimdi bi sorum daha var çocuğunuz parmağını kesse farketmezmisiniz o gündem sonra bütün yaralarımı gizledim hem fiziki hem duygusal bu anlattığım 100de 1i bile değil neyse benim gibi olanlar varsa Allah sizi korusun önce ailenizden sonra tüm kötü insanlardan ve maalesef ki çocukken yaşanılan kötü şeyler unutulmuyo ailenle sorunluysanda hiçbizaman tam olark mutlu olamıyosun sevgiler

Bende yengeç Burcuyum ama o alınganlık durumu var bende aileme çok alınmam ama dışarda daha da kendini belli ediyor bu yönüm çok şükür farkındayım ve törpülemeye çalışıyorum

Ben sizin yerinizde olsam çocuğum deniz istiyorsa yakın ya da aynı şehirde otel ayarlar kendi tatilimi de kendine zehir etmezdim.. Görmeye gitmek yeterli birkaç saatliğine..

Maalesef bazı anneler, ergen ruhlarından bir türlü arınıp gerçek bir anne şefkatine sahip olamıyorlar☹ Annenizi öyle kabul edin ve mümkün olduğunca misafirliğinizi kısa tutun.

Bu sözde annenin bir modeli de bende var. Siz yine iyimsersiniz hakkında kötü bişey dememişsiniz ama ben sizin kadar iyi niyetli değilim belki de. Bunun adı annelik değil kimse kusura bakmasın. Böyle anne olunmuyor. 32 yaşıma geldim o kadar çok fonksiyonel aile anne-kız ilişkilerinden uzak büyüdüm ki bu yaşımda diğer normal insanların annesiyle kurduğu ilişkileri, paylaştıklarını gördükçe hala ağzım açık kalıyor ve içim acıyor. İnsan büyüyor yaşlanıyor ama annesinden beklediği, bulamayacağını bildiği halde beklediği şefkat ve sonrasındaki hayal kırıklığı hiçbir zaman değişmiyor ve azalmıyormuş bunu anladım. Bunun tek çözümü gerçekten de silip atmak ve bir daha görüşmemek, böylesi çok acı veriyor.

Bla bla ingilizce degil.. genel olarak bir cok dilde kullaniliyor.. ama tamam cok istiyorsan soyleyim: sen haklisin konuna yazdigima pisman ettin.. herseyide bu kadar uzatiyorsan belki annen ondan birazcik boyle davraniyordur, ne dersin?

Okudum ama oglunuda yazmissin o yuzden soyleme geregi duydum. Olay sizin iletisiminizde olan bozukluk. Burdan annenin duzelmem istegini goremedim. Mesafene koy ve gitme en guzel cozum budur

Okumak zorunda değilsiniz, kimse sizi mecbur etmiyor. Boş zamanınız çok demek ki içiniz kıyılsa da okudunuz. Ben kimsenin ablası değilim. Gereksiz yorumlarınızı kendinize saklayın yada fikriniz çoksa kendi hayatınızda uygulayın. Sizin okuma ve anlama kapasitenizi bilemem ancak benim yazılarım gayet düzgün ve anlaşılırdır. Bu konuda sizin görüşünüzün benim için hiç bir önemi yok. Özel hayatımdan bahsetmem burada ancak bu konuda kendime güvenecek kadar tahsilliyim. Benden size tavsiye biraz kendi hayatınıza yoğunlaşıp içinizi kıyan şeylerle ilgilenmeyi bırakın. Enerjinizi kendinize harcayın.

Çocuğunuzu mutlu edeyim derken siz yaralanıyorsunuz günden güne. Bu eziyeti kendinize artık yapmayın. Deniz mi seviyor? Başka yerde gidin denize alsın hevesini, annenize de gideceksiniz çok kalmayın. Zaten kendi de demiş çok kalmayın diye neyini zorlayacaksınız artık

Yorumunuzu iyi okudum. Çocuğumu değil, çocuğumla ilgili yazdığım yorumları kastettiniz farkındayım. Çocuğumla ilgili herhangi bir şey benim için her zaman öncelikli, demek istediğim bu. Yapıcı yada eleştiren yorumlara açığım fakat küçümseme ve yargı içeren yorumlar şu anda kaldırabileceğim şeyler değil. Bu nedenle cevaplama ihtiyacı duyabiliyorum. Buraya gelen her insan bir dertten muzdarip ki gelmiş. Amaç birbirine destek olmak ve fikir vermek olmalı.

Ben yazmışım gibi okudum ama inanın 19 yıllık evliliğimde koşarak gittiğim ailemin yanına ağlayarak travmalarla dönmekten bıkınca gitmeyi bıraktım 5 senedir gitmiyorum uzak şehirlerde yaşıyoruz kafam rahat psikolojimi daha yeni yeni topluyorum tavsiye ederim

%10000000000000 Olmuyorsa olmuyor konu sahibesi niye zorla surat çekiyor madme tatil var güzel bir otelel vınlasın

Bu sonuca nerden vardınız acaba? Tanımadığınız insanlar hakkında 2-3 cümle okuyup bu şekilde net yargılara nasıl vsrabiliyorsunuz? Bazı insanlar için bu platform birilerini yargılayacak stres atma yeri olmuş belli ki. Bence siz de empatiden yoksun birisiniz belli ki.

Benzer şeyleri ben de yaşıyorum, eminim birçok kişi de yaşıyordur. Çocuklar uzakta büyüdükleri için nine dedeler çocukların huylarına zevklerine falan vakıf olamıyorlar, ritmi tutturamıyorlar. Gerçi aynı şehirde de var torunla vakit geçirmek istemeyenler. Karakter meselesi galiba...

Ebeveynlerle olan ilişki hele de kuşak çatışmasının Türkiye gibi çok daha görünür ve fazla olduğu bir ülkede gerçekten ipte yürümeye benziyor. Bambaşka sosyo ekonomik ve kültürel arka planlardan geliyor olsak da çoğumuzun anne babasının paylaştığı ortak bir şey var o da kendi ailelerinden yeterince sevgi, anlayış ve kabul görmemiş olmak. Birçoğu ne yazık ki hala tüm bunlara ihtiyaç duydukları o yaşlarda kalmış durumda, ruhları büyümeyi reddediyor o da biz çocuklara farklı şekillerde böyle yansıyor işte. Herkesin aile dinamikleri farklı tabii ama ben Olgunlaşmamış Ebeveynlerin Yetişkin Çocukları ve Olgunlaşmamış Ebeveynlerin Açtığı Yaraları İyileştirmek kitaplarını okumanızı tavsiye ederim. İçgörü kazanmak ve baş etme stratejileri geliştirmek açısından güzel bir kaynak.

Okurken ıcım sıst. Cok alıngan bırı mısınız?Yada cocukluk travmalarınızı neden annenızle konusmak yerine bı terapistle konusmuyorsunuz. Anne evıne tatıle gıdıp rahat eden avatardır bence.1. gun ayakta alkıslanırsınız,2. gun goze batarsınız bu net:) Denız sevıyor dıye cocugu anneannesınde ısrarla tutmak yerıne bı otele falan mı gıtsenız acaba? Bıde bızım kusagın (35 yas benımde)ebeveynlerınden cok sey beklemeyin. Sevgi sozcuklerı vs. Varsa da ıstısnadır. Onlar da ailelerinden gorenı yansıtıyorlar.

Ben anne oldugumdan sonra bizim cocuklugumuzdaki eksikleri cok daha net fark ettim. Bizim zamanimizda dayak yemek de normaldi. Sevgi sözcükleri de fazla kullanilmazdi. Mesela anneme sonradan kendi cocuklugunu anlattim. Onlarda bizden farkli büyümemisler aslinda. Bunu bizim cocuklar icin degistiriyorum ben. Cocuklarim ayni hisler icinde büyümesini istemem. Bugüne gelince: Insan sevgi ve saygi görmek ister ailesinin evine giderse. Onu görmeyince ayni eski yaralar acilir. Burda asıl problem konusulmayanlar ve annenizin babanizin kendi davranislarini degistirmis olmamalari. Kendi davranislarini eger sorgulasalardi o zaman aslinda haksizlik yaptiklarini anlardi. Onlarla acik konusamiyorsaniz ziyaretlerinizi 3 günden fazla tutmamanizi öneririm. Onlari degistiremezsiniz belki, ama kendinizi koruyabilirsiniz.

Ben bişeyi uzattığımı düşünmüyorum. Sözlerimde kimseyi kıracak bir şey kullanmadım. Bir yorumu yanıtlamak uzatmak değildir, siz de uzatıyorsunuz bu durumda. Ama Sorun yok. Herkesin görüşü kendine.

Yorumlarınız için çok teşekkür ederim. Bu geldiğimizde bu olanlar canıma tak etti ve işyerimle ilgili bir bahane uydurup erkenden gitmeye karar verdim. Bu düşüncemi eşime söyledim, sen bilirsin ama çocuğa nasıl anlatacaksın dedi. Annemle babama söylemeden oğluma söyledim, böyle bir durum var muhtemelen bir kaç gün erken gideceğiz dedim. O kadar üzüldü ve ağladı ki vazgeçmek zorunda kaldım. Çünkü eve döndüğümüzde yanlız kalacak, bir çok arkadaşı farklı şehirlere gitti. Geçen yıllarda 3 hafta tatilim varsa birer haftası ailelerin yanında, bir haftasını da otelde geçryorduk. Bu yıl tatil ücretleri malum ve biraz da ayarlayamadığımız için, zaten annemlere gidilecek orda denize gireriz dedik. Geleli bugün 1 hafta oldu, hani zaten ben gelip 1 ay kalamam, kalmak da istemem. Bu yaşananlar bu zaman zarfında oluyor. Mesela çıkıp denize gitmemiz bile batıyor aslında anneme. Evde yemek yapıyor bu ona fazla geliyor. Ya ben çocuğumu büyütüp şuanki yaşına gelene kadar hiç kimseyi yerinden kaldırmadım, kimseden bir gram yardım istemedim, kalk gel buraya demedim. Rahatlarını bozmadım. İki gün yemek yapmışsın bu mu sıkıntı? Ki ben hiç bir yerde otur ye iç bırak tarzı bi insan değilim, yediğimi toplarım, teşekkür ederim, bulaşığımı yıkarım. Onun dışında buraya gelmesem yada gelip bir gün içinde dönsem onun da ayrı tribini yerim. Abim aynen böyle yapıyor. Onun bu davranışlarını sevmiyorlar, güçlerine gidiyor. Bari ben böyle yapmayayım dyorum. Üzülmesinler torunlarını görsünler diyorum. Sözde çok özlüyorlar, çok yalnızlar. Gelmemizi dört gözle beklediklerini söylüyorlar. Ama gelince durum bu. Zaten onlar bişey yaptıklarını kabul etmiyorlar ki. Onlara göre alıngan olan herşeye bozulan benim. Beni de leylekler getirmiş zaten, "şayet" öyleysem bile bu huylarımı nerden almışım, bunu da düşünen yok :))

Ailenizin huyunu değiştiremezsiniz. Sürekli annenize konu açıp duyacaklarinizi bile bile hem kendinizi üzüyorsunuz hem annenizi alevliyosunuz. Akışına bırakın, fazla muhatap olmayın, günlük şeylerden konuşun. Ailenize yaranma çabanız var mı peki kabul görmek daha sevilmek için, onları hep memnun etmek için ekstra çaba gösteriyor musunuz bunu merak ettim.

Tamamını okumadım ama bence geçmişe takılmayın 30 yaş üstü çoğu kişi ailerinde sıkıntı yaşamıştır diye düşünüyorum daha bilinçli ebeveyn bizim kuşak, babam anneme yumruk atarken benim gözüm morarttı sırf evden kaçmak İçin o halde okula gitmiştim yani travmalara girersek oradan çıkamayız o yüzden girmemiş gibi yapıp kendimizi de buna inandırmamız lazım yoksa ne kimseye selam veririz ne de yaşayabiliriz

Burçla alakası yok.

Kıyısından köşesinden kendi hayatımı gördüm. 40 yaşıma merdiven dayadım ve içimdeki "ailenin uzak tutulan, daha az sevilen, her şeyden en son haberi olan veya hiç olmayan çocuğu" olma hissini içimden atamadım Herşeyin ASGARİsi ile yetinmek zorunda kaldım... O his insanın içini çok acıtıyor çok... Kardeşler herşeyi söyler yapar batmaz, ben iki kelimeyi söylerken 10 kere düşünürüm Velhasıl, mesafe iyidir

Kötü niyetli olduğunuzu söylemedim. Bla bla nın anlamını biliyorum, İngilizcem var. Bende öyle bir anlam yarattı okuduğumda. Duygularımı paylaştım.

Bla bla demek ne zamandan beri kucumsemekmis vs vs yerine geciyor.. bosuna bahane ariyorsun yorumuma.. kotu niyetli biri olsam hala yaziyor olmazdim A antrasit_ Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Ben yengeç insanıyım. Ama açıkçası kaldıramayacağim şaka yoktur. Hiç alakasi yok bence. Tamemen ailede şaka kültürü olup olmaması ile alakalı. Babam biraz bunalınca kovar beni evden. Haydi bakayim herkes evine der. Ben de derim ki "burası benim babamın evi baba gitmiyorum" Babam da diyor ki "burası benim de babamın evi" Ben de diyorum ki "iste benim hem babamın hem dedemin evi. Benim 2 kere evim oluyor senin 1 kere. O yüzden sen git" Bazen gelirken dondurma al diyorum. Alip geliyor "sen de iyi yerleştin buraya burası ali babanin ciftligi mi, çok masraflı olmaya başladın evine git diyor" "Ohh babamin parasiyla yenen dondurma müthiş oluyor baba" diyorum. Gülüyoruz. Ben onların evladıyım. Bana da şaka yapamayacaksalar kime yapacaklar.

Benim annem ile, annenizin huyları, konuşma tarzı çok benizyor. Bende ailemdem çok çektim. 5 yıl önce babam vefat etti. Ve ben o yıl 2. evliliğimi yaptım. Bunu bile annem başıma kalktı hep. iki tane küçük çocuğum var, bebek sayılırlar daha, haliyle ses oluyor evlerine gidince, en son dediki ben sessizliğe alışkınım bana gelmesenizde olur. Aynı mahallede oturmamıza rağmen yılda 2-3 defa gidiyordum zaten. Böyle söylediği için bu bayram gitmedik. ve çok ağladım bayram günü.

Bu tarz bir durumda öylece, mesafe koyun, ayda yılda bir görüşün, diyemiyorum. Kendim de bunu yapamadım doğrusu. Diğer aile üyeleri neyse de anne çok farklı ve kötü de olsa insan hemen kopamıyor. Bırakıp gitseniz vicdan azabı çekiyorsunuz yaşlı insanları yalnız bıraktığınız için. Çok garip bir durum. Hiçbir tavsiyem de yok açıkçası, ben zamana bıraktım. Nereye kadar dayanabilirsek artık.

Cocuguna bla bla demedim iyi okursaniz anlarsiniz bence

İnsan yaşı ilerledikçe olgunlaşıyor. Ailesinden de aynı olgunluğu bekliyor. Ama bulamıyoruz işte. Bir çoğumuz anne olduktan sonra ailesini sorgulamaya, normal olmayanları görmeye başlıyor. En büyük problem belli aslında konuşamıyoruz. Oturup konuşup sorunları çözemiyoruz. İnatla onlar kafasındaki düşünceye bağlanıyor bizi duymuyorlar. Yalniz değilsiniz maalesef bir çoğumuzun ailesi böyle. Belki de onlar da ailesinden böyle gördükleri, yaşayamadıkları çocuklukları olduğu için böyle davranıyorlardır. Eski nesilin en büyük sorunu bu zaten sorgulamayıp biz böyle gördük deyip kendi hayatlarını çocuklarına yaşatmaya çalışıyorlar. Bu yaştan sonra bu insanları değiştiremezsiniz. Siz yakın olmak istiyorsunuz ama daha çok yıpranıyorsunuz. Az da olsa stresinizi çocuğunuza yansıtıyorsunuz. Değer mi? Boşverin onlardan uzakta güzel güzel tatilinizi yapın.

Yorucu bi insan konu sahibi net. Annesi de yorulmus belliki. Herseyin sebebini aciklamak zorunda oldugun bi iliskide herkes yorulur ve sen gelme derBunu anlamasi lazim.

Ohooo konu sahibesi arkadaşım. Babanız alınganmış ama bence siz zirveye oynuyorsunuz. Cidden insan annesine de bu kadar alınmaz ama. Anneniz kendi doğurduğunun fesat olup olmadığını bilir. Anneler geçimsizdir. Daha doğrusu yaş almakla insan doğası gereği geçimsiz ve huysuz olabilir. Bu bizim de başımıza gelecek. Çocukluk travması derseniz eğer x kuşağı travmanın alasını yaşamıştır. Siz kendi travmanıı düşündünüz, amenna. Peki annenizinkini ne yapacağız? Hicbirimizin annesi bizim kadar şanslı değildi ve hiçbirimiz de çocuklarımız kadar şanslı değil. Ben şehir dışında üniversite okudum ve çalıştım. Daha sonra istifa edip 7 sene sonra ailemin evine döndüm. Bi gün annem bi şeye kızdı dedi ki "sen niye geldin ki ben sensiz çok rahattım" Ben de dedim ki "canım burası benim babamın evi. Gidecek biri varsa o ben değilim. Hanimefendi gibi oturacaksan otur, oturmayacaksan sen de kendi babanın evine gidebilirsin" Annem kısa bir şoktan sonra kahkaha attı. Valla iyi cevaptı dedi. Birlikte güldük. Halen daha zaman zaman yeri gelince birbirimize der güleriz. Yürüyüşteki mevzuda neye kırıldınız mesela. Inanin ki anlamadım. " he valla anne kaçırıyorsun oğlumu zannettim de kostüm geldim" dersinuz güler geçersiniz. Cidden kadınin dediğinde hiçbir şey yoktu. Böyle alınganlık çok yorucu. Anneme kırgınlığım yok mu... var. Çok var. Hepimizin var ama benim durumun biraz daha farklı ve derin. Ama bunları asla sorun etmiyorum. Annemin ciğerini bilirim ben. Niyeti kötü değildir. Tavri kötü olabilir ama içi iyidir. Icinden geliyorum ben iyi bilirim Son olarak. Hepimiz onlar gibi olacağız. Yaş aldıkca her çıkan yeni huy onlardan aldığımız bir huy olacak. Sılanın da dediği gibi "git gide anneme benziyorum afitap" Onlar bizim gibi olamaz artık ama biz onlar gibi oluruz. Bu sebeple kolaylaştırın, zorlaştırmaýın derim. Sakalasin ve saka kaldırın. Sizin dediğiniz gibi yaparsak hepimiz anne babasız ve kimsesiz kalırız.

Böyle tatil olacağına evimde otururum daha iyi. Eğer tatil zamanınj ayarlarsanız bir otele gidin daha memnun kalırsınız burada hem psikolojik olarak hem bedenen yoruluyorsunuz

Size bir taktik vericem ; bu durum olduğunda onlar anlinmadan siz alinin bakın eyrafinizda pervane olacaklarlar. şöyle örnek vereyim diyelim mi cicugunuz ağladı anne babanizda evdede bunun için agliyormuydu, bit ağlamak tutturdu Allah Allah dediğinde. Küçük çocuk her şeye ağlar Siz bizi istemiyorsunuz, çocuk bu laftan anlar mı her seferinde çocuğun ağlamasını kafama kakıyorsunuz. biz bu evde istemiyoruz diyip çıkın gidin. Uzun süre mumkunse bir bayrama kadar görüşmeyi. Belki o an gitmeyin diye peşinizden koşarlar ama kismazlarsada başka bir bayrama kadar bekleyin. innain onlar sizinle iletişime geçmek için bir süre sonra çaba harcayacaklar. zaten ayrıl barış ilişkilere alisiksinizldir ailenizle. barıştığinizdada trip yapın. Atıyorum bayramda gel derlerse gidince çocuğun ağlamasını inşallah kafama kakmazsinİ bu sefer alan diye boyuna söylenin. Tavsiyem ne kadar sağlıklı bilmiyorum ama işe yarar bir tavsiye. Hatta adayı duzeltince ilk görüşmede hemen başka bir şeye Alının ve olay çıkartın gene çekip çıkın zamanla değişimi göreceksiniz. denendi onaylandi

Bla bla dediğiniz kısım benim için önemli. Herkesin değer yargıları farklıdır. Sizin için bla bla olabilir. Benim hayatımdaki en önemli varlık çocuğum. Teşekkürler.

Annen tembel misafir sevmiyor evde uzun kalinca of bi gitseler diyor icinden o da yuzune yansiyor 2 hafta kalmistik bi kere resmen açık açık kovmadığı kaldı Geçen bayram gelmeyim tatile gitcem dedim küstü İstiyor ki 3 gün kalıp gideyim E 3 gün için o kadar yolu çekmem kusura bakmasın ya gelmem ya uzun dururum benimki ikisini de istemez

Deniz ailenize zimmetli degil ulkemizin etrafi denizle cevrili nerdeyse. Cocuk nene dede gorecek diye strese girip yeri gelince coxugu da strese sokuyosunuz bence. Benm de bu tarz toksik iliskilerle bezeli bi ailem var. Ama ben sessiz kalip alttan almadigim icin cat cat savasip donuyorum evime ozleyince onlar dolasiyolar yapma diye. Salin annenizi. Ve bi destek alin bence.

Birde belli zaman sonra bazi iliskiler yoruyor insani.. yipraniyorsun yoksa ve radikal kararlar almak zorunsa kalabiliyorsun. Koy mesafeni olmuyorsa ne bu israr? Gerekirse hayatindan cikar

Neden bu israr oyleyse? Esin ve cocugunla mutlu musun? Gerisi disarda kalir.. ki kadin baya yuzune kovuyormus sizi ne diye gidiyorsun anlamsiz.. Buarada beni mi terbiye edeceksin? Derken bile asil problemi gormeyip kisisel saldiri olarak algilamak, anneninde aslinda psikolojisinin cok yerinde olmadigini gosteriyor bence. Cozum: turkiyede deniz kitligi yok cok Sukur.. alirsin cocugunu bi kac gun butcene gore mis gibi goturursun otele denize.. kimsenin suratini cekmeye degmez

Ablacım ıcımız kıyıldı okurken. Empatı de yaparız merak etme ama bız burdan okurken uzerimize toprak attın. Uzattın da uzattın. E gıtme ozaman dedıler, onu denesen?Kımseyı tanımıyoruz burda yorum yaparken, ozaman kapatıp gıdelım.

Hayır hayatta kimseye yaranmak gibi özel bir çabam olmadı. Sadece iyi insan olmaya çalışıyorum, çocuğuma da bunu öğretiyorum. İyi insan yani, ön yargısız, önce dinleyen, anlamaya çalışan, hemen yargılamayan, empati yapabilen insan. Keşke herkes bu konuda aynı hassasiyeti gösterebilse.. Buraya böyle bir konuyu yazarak hata yaptığımı anladım. Daha bilinçli yorumlar beklerdim. Ama insanlar için burası stres atma platformu haline gelmiş. Başkalarına yardımcı olma değil yargılama ve bunun üzerinden de hayatındaki sorunların ve kendi eksiklerinin üstünü örtme platformu. Yanlış anlamayın bunları sizin yazınız özelinde yazmıyorum. Ayrıca gerçekten yardımcı olmaya, anlamaya yönelik yorumları da bunların dışında tutuyorum, sözüm kesinlikle onlara değil.

aaa ne kadar da ben sorun ne biliyormusunuz her şeye rağmen hiç ortadan kalkmayan sizin şu yapıcı tavrınız. bende sizin gibiydim yani aman chamallows zaten hep orada, agzimin icine bakan, ne yaparsam yapayım peşımde dolanan rahatligini nasil vermişsek insanlar bizlerinde kirilabilen varliklar oldugumuzun farkına varamiyorlar. size çozümu soyleyeyim uzaklaşın bir daha araniza hiç aşamayacaklari mesafeyi koyun o zaman her sey tam tersi oluyor. ne zaman bir buzdolabına dönüşüyorsunuz o zaman anliyorlar. ebeveynlerin cocugunun icinde bulundugu durumu anlamasi icin bu duruma gelmesi cocuk icin cok uzucu maalesef ama anladiklari dil buysa yapacak bir şey yok. mesafe candır

Ben sizi çok iyi anlıyorum hem bu lafları yaşadım hem de annemle babamın sorunları arasında kalıp resmen güzin abla oldum küçük yaşlarımdan itibaren. Anneniz bu saatten sonra değişmez araya mesafe koyun, fark ettiniz mi siz hala annesini memnun etmeye çalışan o küçük kızsınız. Anneniz sizi memnun etmeye acaba üzülür mü diye düşünmeye hiç alışmamış. Abinize karşı böyle olmadığını söylediniz yani demek ki empati kurabilmek gibi bir yeteneği var ama size yapmamayı seçiyor. Üstelik siz küçükken bile sizi istemediğini, zorunda kaldığını söyleyip sizi yaralamış. O zamanlar çocuk ve çaresizdiniz artık bu lafları yutmak zorunda değilsiniz, madem istenmeyen çocuksunuz o zaman sizden olma bir çocuğa da bakmasın. Kopartın bağları. Çocuğunuz deniz seviyorsa ve bütçeniz varsa uygun otellere gidin ya da ev kiralayın bir haftalık. Sene içinde çalışıyorsunuz yazık değil mi tatilinizde bu eziyeti çekmeye gidiyorsunuz? Üstelik eşiniz de tedirgin. Siz çocuğun bir şey anlamadığını düşünüyorsunuz belki ama çocuklar hisseder içten içe o da tedirgindir. İyi bir anne olmanın ilk şartı mutlu anne olmaktır. Mutlu anne mutlu çocuk yetiştirir. Travmalar cidden insanları farklı etkiliyor. Ben de benzer şeyler yaşadım ve çok hırçın bir insan haline geldim siz de aksine çok nahifsiniz. Bu durumu yırtmanız gerekiyor. Aksine anneniz artık yaşlandı acımasız bir söylem olacak ama artık siz ona değil o size mecbur. Ya bunun farkında olup size abinizle eşit davranacak ya da zamanı geldiğinde tüm sorumluluğu abiniz alıp annenize bakacak.

Merhabalar, Bu konuya nasıl bir başlık yazmalıyım bilemedim. En sonunda "ben şanssız bir çocuk muyum" yazdım. Amacım ailemle ilgili bir derdimi paylaşmak ve sizin yorumlarınızı almak. Çünkü anne olduktan sonra kendi çocukluğum ve ailemle olan ilişkilerimde farkettiğim sorunlar ve bunları dışa vuramamak beni ciddi anlamda yıpratmaya başladı. Ben 35 yaşındayım. Evliyim ve bir çocuğum var. Çocuğum 8 yaşında. Eşimin ailesi ve kendi ailemden farklı bir şehirde yaşıyoruz. Bayramlarda, tatillerde iki tarafa da gideriz. Zor da olsa. Her iki tarafın da gönlünü yapmaya çalışırız. Benim ailemin oturduğu şehirde deniz var, çocuğımuz da hem anneanne ve dedesini hem de denizi sevdiği için mümkün olursa biraz daha fazla kalmaya çalışıyoruz. Fakat artık özellikle annemin davranışları beni çok rahatsız ediyor. Oğlum bunları farketmiyor eşim ise gıcık olsa da çok kafasına takmıyor fakat benim resmen canım yanıyor. Burda kalmak istemiyorum ama oğlum üzülecek diye idare etmeye çalışıyorum. Ama beni asıl üzen ne biliyor musunuz, bu anne babayla geçen çocukluğuma üzülüyorum ve ben elimden geldiğinde iyi bir evlat olmaya çalıştıkça gördüğüm muamele beni kahrediyor. Tabi ben küçükken annem ve babam benim için dünyanın en iyisiydi. Bazı şeyleri insan anne baba olunca yada zaman içinde anlıyor. Annemin çok şüpheci, sürekli bişeylerin altında başka bişey arayan, kendini dobra gören ama aslında söylemleriyle karşısındakini iğneleyen, inciten bir davranış tarzı olduğunu zamanla anladım. Babamsa çok alıngan, küçük şeylerden büyük tartışmalar çıkarabilen, kendini hep haklı bulmaya alışmış bir kişiliğe sahip maalesef. Tabi böyle iki kişilik evli olduğunda evde oluşabilecek tartışmaları tahmin edebilirsiniz. Çocukluğum bu tartışmaların içinde geçti. Bunların benim ruhumda yarattığı travmaları çok sonra anladım. Herkes zaman zaman anne baba tartışmalarına şahit olmuştur kimsenin çocukluğunun güllük gülistanlık olmadığını biliyorum. Ama benim yaşadığım ortalamanın bi tık üstündeydi sanırım. Bu sebeple sanki o çocukluk neşem yitip gitmiş, hayattan endişeli, içine kapanık bir insan olmuşum. Yani bunları çok sonra anladım.. Şimdi yetişkinliğimde bu ruh hali aşmakta en çok zorlandığım şey.. Bütün bunlara rağmen kendilerini her konuda haklı, kültürlü, hayatta hep doğruları yapmış insanlar olarak görürler. Yani kendilerine toz kondurmazlar. mesela eşim ailesiyle bir sorunu olduğunda bunu hiç çekinmeden konuşur. Bense en ufak bir şeyi söylerken isterken boğazım düğümlenir, annem tarafından iğnelenirim, babam alınıp küsebilir. Ciddi sorunlar çıkabilir. Bu yüzden mümkün mertebe içime atarım, konuşmam. Hamilelik dönemimde eşimle ziyaretimizde ciddi bir tartışma yaşadık ailemle. Sebep benim, eşime karşı yanlış bulduğum bir davranışı annemle paylaşmamdı. sonrasında da onun gelip konuyu babam ve eşime anlatmasıyla olay büyüdü. Ben anne-kız arasında konuşup halledebiliriz diye düşündüğüm bir konuydu. Eşime bazı konularda "tersler gibi" konuştuğunu , eğer onun ailesi benimle o tarz konuşssa benim üzüleceğimi, bu şekilde davranmasını doğru bulmadığımı söyledim. Ve bunu eşimle konuşmadığımı ilk kendisiyle paylaştığımı söyledim. Annem buna karşılık "sen beni terbiye mi edeceksin" diyerek olayı büyüttü. Kendisiyle hiç bir zaman gerçek bir anne-kız olamadığımızı bu olay sayesinde anladım. Hiç bir zaman bir güven ilişkimiz olmamıştı, hiç bir zaman bir sırrımız anne-kız arasında konuşulup tartışılıp tatlıya bağlanan bir mevzumuz olmamıştı. Ve beni bu olayda en çok üzen, annem ve babam bu konuyu eşimin tetiklediğine, ikimizin konuşup bu durumu bilerek yarattığımıza inanmıştı yani benim sözüme inanmamışlardı. Ve tüm bunlar olurken ben 7 aylık hamileydim. Ne annem ne babam en azından, bu kız hamile deyip edecekleri laflardan çıkaracakları olaylardan geri durmadı. Neyse bu olay çok zor da olsa uzun zaman içinde kapandı gitti.. Şimdiye dönecek olursak, oğlum 8 yaşında. Ailemle uzağız ancak bir evlat olarak her zaman onlara en içtenliğimle dürüst, hiç bir karşılık beklemeden sevgi ve saygı duymaya ve bunu göstermeye çalışıyorum. Herşeye rağmen. Uzaktan yapılabilecek şeyler maalesef sınırlı. Ancak hep haberleşiriz, manevi her konuda destek olmaya yanlarında olduğumu göstermeye çalışırım. Her özel günlerinde sevgimi yansıtacak gönül alacak şeyler yapmaya, hediyeler göndermeye çalışırım. Aman alınmasınlar gücenmesinler diye itina ederim. Fakat ne zaman bir tatilde evlerine gelsek, hiç bir ön yargım olmadan herşeyi unutup sıfırlayarak gelmeme rağmen, gördüğüm bazı davranışlar, işittiğim bazı sözler, "burdan bir an önce git" diyor bana. İnsan kendi ailesinin yanında da rahat edemiyorsa nerde edebilir? Ben buraya her geldiğimde kendimi mutsuz, içten içe ağlamaklı, hüzünlü, kendini ifade edemeyen, etse de dinlenmeyen, gerçekte sevilmeyen bir çocuk gibi hissediyorum. Ve çocuğumun, eşimin bir davranışına alınacaklar bir olay çıkacak diye hep diken üstündeyim. Çünkü daha önce oldu. Mesela oğlum alışkın olmadığı için bizden başka biriyle kalmıyor. Çünkü daha önce de kalmadı, Oğlumu ben kendim büyüttüm. Oğlum Anneanne ve dedesni seviyor, bunu da söylüyor zaten sürekli. Ama bizsiz sadece onlarla kalamıyor çocukcağız. Buna bozuluyorlar mesela ama sadece basit bi bozulma değil, tavırları değişiyor bize karşı. bir suç işlemişiz gibi. Buna benzer bir sürü şey yaşadım bugüne kadar, bazıları daha bile basit sebeplerdendi. Çocuk bişeye ağlıyor mesela. Buna bile alınıyorlar. "Sizin evde de böyle şeylere ağlıyor mu?" diye soruyor babam örneğin. Sonra annem ordan "bi ağlama tutturdu bu akşam, Allah Allah?" diye değişik bir yüz ifadesi takınıyor. Ben çocuğumla ilgilenmeye çalışırken, normalde sakin bir anne olmama rağmen, annemle babam alınacak diye çocuğuma kızmaya başlıyorum. Şu yaşımda beni insan yerine koymadıklarını anladığım da çok oluyor. Abimle olan ilişkilerinde de sorunlar var ama onun görüşlerine benden daha çok önem veriyorlar bunu da farkettim. Bir de abimle yaşadıkları sorunlarla ilgili söylenirken annem bilerek çoğul konuşuyor. "Bütün nazları buğuzları bize, biz kimseye bişey yapamıyoruz" diyor örneğin. halbuki bahsedilen konuyla benim hiç bir alakam yok, sözde abimden bahsediyorlar. Ama laf boşa gitmesin değil mi, bu kız da nasibini alsın. Ne yapıyorlar sana bu kadar diyeceksiniz belki, bunlar çok bişey değil diyeceksiniz. Ama özellikle annemin bu üstü kapalı, yapmacık, iğneleyici, gıcık iletişim tarzı ve babamın alınganlığı yüzünden bunları açık edemiyor olmam beni içten içe kemiriyor, mahvediyor. Babam nispeten artık daha uyumlu davranıyor ama alınganlığından bişey kaybetmediğini biliyorum. Bu annem benden ne istiyor, neden böyle yapıyor diye düşünüyorum, bazen sinirden gizli gizli ağlıyorum. Ama ne zaman açıkça konuşmaya kalkışsam en ufak bişey söylesem suratlar düşüyor, evde matem havası başlıyor. Geçen gün dayanamadım gittim yalnızken "anne bi konuşabilir miyiz" dedim. "Noldu, bişey mi yaptım gene, neyi beğenmediniz!" Dedi. "Anne bişey yok, bi anne kız olarak konuşamaz mıyız ya biz senle, n eden böyle yapıyorsun" dedim. "Bilmem, daha önce böyle geldin konuştun sonra bi sürü sorun oldu, artık korkuyorum" dedi. (9 sene önceki olayın lafını sokuyor, kendi haklıymış gibi). "evet o benim de hayatımdaki en büyük travmalardan biriydi merak etme sadece konuşmak istiyorum" dedim. Anlattığım konu şuydu, evlerne geldiğimizde ilk gün gayet iyi davrandığını fakat sonraki günlerde suratının düştüğünü, sanki umduğunu bulamamış gibi söylemlerde bulunduğu, hep bişeylerin altında başka bişey aradığını, benim aileme karşı asla kötü niyetli bir söz söylemeyeceğim ve eğer onu üzen bişey yapıyorsak paylaşmasını istediğimi söyledim. Ben bunları ifade edene kadar "ben naptım, yine neyi beğendiremedik, geliyınuz hoşgeldiniz diyorum, şunu yapıyorum bunu yapıyorum ben daha ne yapayım!" şeklinde bir sürü saçma ve anlayışsız cümle işittim. En sonunda sadece onu üzen bişe varsa anlamak istediğimi ifade ettim. Cevap olarak da öyle bişey olmadığını söyledi. En iyi günlerini yaşıyormuş, ne olcakmış ki. Ancak iğneleyici davranışları sürüyor tabi ki. Mesela, son yıllarda bulaşık makinesini hiç kullanmaz oldular. Bir kaç kez anne makineye koysak ya dedim, zor oluyor dedim. Ben de çok yoğun çalışan biriyim. Orda geçirdiğim süre benim için de tatil. Yılda bir kaç hafta tatilim var. Zaten yarısı yollarda geçiyor. Yani mümkünse ben de biraz olsun dinlenmek rahat etmek istiyorum. Ama nerde. Tavsiyem konusunda pek istekli olmadı. Geçen gün bulaşık yıkarken gülerek dedim ki "anne hatırlar mısın, dedemlere gittiğimizde eskiden, sen hep bulaşık yıkamak zorunda kalırdın. En son dayanamaz makineye koyardın bulaşıkları, ama onlar da koydurmak istemezdi" bunlar ağzımdan gülerek çıktı. Birlikte yaşadığımız anılardı sonuçta, anne kız güler geçeriz diye düşündüm. Bana cevabı gayet ciddi bi tavırla şu oldu "hıı, siz de şimdi onların konumuna geldiniz mi demek istiyorsun yani?".. Geçen gece annem bahçedeydi, güzel bir bahçeleri vardır. Oğlumla eşim de aşağı indi. Ben de işimi bitirince yanlarına çıkmak için kapıya yöneldim. Eşim yukarı gelmiş. Çocuk aşağıda mı dye sordum. "Evet annenle yürüyüşe çıktılar şimdi" dedi. İçim birden kıpır kıpır oldu, üçümüz yürürüz diye düşündüm "ben de gideyim :)" dedim. İşte benim de aptal saf tarafım bu, neden gidiyorsun ki. Neyse yola çıktım baktım çok uzakta değiller. Yetiştim. Gülerek tam "buldum siziii" diyecektim ki annem iğneleyici lafını benden önce söyledi "oğlunu bana emanet edemedi, bak bak". Boğazıma bişey düğümlendi yine. O içimdeki neşe uçup gitti. Neşeyle bana doğru gelen oğluma sarılıp, "gerçekten böyle mi düşünüyorsun anne, bunun için geldiğimi mi düşünüyorsun dedim" üzgün bir şekilde. "siz de şakadan hiç anlamıyorsunuz bee herşeye alınıyorsunuz" dedi. Alınganlıkla anlamamakla suçladığı yine bendim.. Yol boyu önüme baktım, hiç konuşmadım. O, mahalleyle ilgili şeylerden konuştu durdu... Oğlumu büyütürken okuduğum kitaplarda, çocukluğumun travmalarla dolu olduğunu anladım. Şimdiki yorgun, neşeden yoksun ruh halimin nedenlerini kavradıkça bu duygular içimde büyümeye başladı. Bir keresinde yine yalnızken anneme "ben çocukken bu kadar kavga etmek zorunda mıydınız, küçükken bu sebeple çok travma yaşadım. ben şimdi bunların bende yarattığı sorunlarla başa çıkamıyorum" dedim. "Doğru ben sussam sessiz kalsam kavga olmazdı, sessiz kalmadığım için suçluyum demi" dedi. Konuşmanın devamında, ilk defa o kadar üsteledim ve içimdekileri döktüm ki bir şekilde benden af dilemeye mecbur kaldı. Ama maalesef dilediği özürde bile kinaye vardı. İçten bir özür değildi, beni anlamamıştı, bizden yine bir anne kız olmamıştı.. Yeterince uzun yazdım, lütfen kusuruma bakmayın. Gerçek durumları ifade etmeden anlatabileceğim bir konu değildi. Bütün bunları ben mi abartıyorum yoksa gerçekten yaşadıklarım, ailemin bana davranışları normalin dışında mı, bir görüşe, tavsiyeye ihtiyacım var. Yaşadıklarımı üzüntülerimi ailemle açıkça konuşamıyorum ama bunlar içimi kemiriyor. Zaten çok akrabamız yok, çocuğumu da anneanne dedesinden mahrum bırakıp iyice yanlızlaştırmak istemiyorum. Ama bir anne neden çocuğunun her davranışının altında bir kötü niyet arar gerçekten anlamıyorum ve çok üzülüyorum. Hele ki en son size de bahsettiğim bu yürüyüş olayında ettiği laf beni çok üzdü. Yine içimde çocukça bir anlık beliren o neşe uçup gitti ve yerine üzgün, mutsuz, anlaşılmamış kişi geldi. Benim çocukluğum hep böyle mi geçti, bilmiyorum..

Gerçekten öyle insanı miken yaraniyor bu hayatta. Mantiken bakınca çok saçma dimi. Ama ise yarıyor valla. Hayat paradokslarla dolu. Nerede iyi kalpli biri var o yok sayılıyor nerede böyle saçma biri var o gitmesin diye çaba harcaniyor iste

Yazdıklarınız oldukça güzel öncelikle teşekkür ederim. Tabi ki ailelerimizin de travmaları var, ancak ben kendi tercihimle yaşadığım travmaları çocuğuma yansıtmayı tercih edebiliyorum. Ben bu davranışların ebeveynlerde "hayattan istediğini alamamış, istediği hayatı yaşayamamış olma" durumunun yansımaları olduğunu düşünüyorum. Ama insan bunları farkedip çözebilir, davranışlarının nedenini anlayıp düzeltebilir. Herşey bizim elimizde. Tabi ki mucizeler bekleniyorum ailemden ama tek istediğim biraz daha farkında olmaları. Siz annenizle birbirine şaka yapıp gülebildiğinizi yazmışsınız. Yeri geldiğinde olımsuz da konuşabiliyorsunuz ve geçip gidiyor. Ne güzel, imrendim. Ama herkesin annesi babası bunu yapmaya müsait değil inanın ki. Ben en ufak şeylere kapı baca çarpılan, ufacık bir sözden günlerce birbirine düşman gibi davranan bir evde çocukluk geçirdim. Bişey söylendiğinde niyetin ne olduğunu anlayabiliyorum ve gülüp geçecek insanlar olmadıklarını da biliyorum. Yani herşey sadece bizde bitmiyor. Beni alıngan bulmuşsunuz, buna katılmıyorum :) Yazdıklarınızdan anladığım kadarıyla Ailelerimiz aynı tarz değil, dolayısıyla verecekleri tepki de aynı değil..

Anne babanızın sabırsız ve tahammülsüz olduğu düşüncesi uyandı bende. Belki böyle oldukları için anlaşamıyorlardı ya da anlaşamadıkları için böyle oldular bilemiyorum. Yaş, geçen yıllar, aralarındaki sorunlar da bu huylarını tetiklemiş artık iletişim anlayışları tamamen bunun üzerine kurulu hale gelmiş. Hani küçük bir torunu bile geçici süreçte idare edemez haldeler. Ben olsam bayramdan bayrama giderim, oraya gidip dinlenme beklentisini bir kenara bırakırım.

Aynen öyle arkadaşım. Yaşayan anlar bu durumu. Bazen psikolojik şiddet herşeyden daha kötü.

Ben şunu farkettim. Biraz büyüdükten sonra ebeveynlerimizin biz anne babası oluyoruz. Biz diyoruz üzülmesinler biz alttan alıyoruz, onları anlamaya çalışıyoruz. Travmalarınız ve şuan yaşadığınız anne baba çocuk ilişkisi için Verebileceğim süper bi tavsiye yok. Onlar aileniz. Malesef atsan atılmıyor satsan satılmıyor ve bazı insanlara da laf anlatılmıyor. Sonuçta kapınız bacanız ayrı. Çocuk denizi seviyorsa belki tatili 3e bölerek ve aileninizin yanında az kalarak bu işi halledebilirsiniz. Gönlünüze ferahlık diliyorum

annenizi kenara çekip ayar vermeye çalışmanız hoş değil. iletişim kurayım istiyorsunuz ama yaptığınızı anneniz aynı benim yazdığım şekli ile anlıyor. şimdiki anneler çocuklarıyla arkadaş bizim neslin anneleri değil genel olarak. bu kadar alıngan olmasanız hayat daha kolay olur sizin için. yazdıklarınızdan siz ne kadar diken üstündeyseniz annenizinde siz orada kalırken aynı dikenin üstünde olduğu anlaşılıyor. mesela anneniz bana emanet edemedi dediğinde gülerek yok anne seni oğlana emanet edemedim diyerek yanağına nir öpücük kondurdasanız olup bitecekmiş bütün yolu kafa önde yürümek yerine. kadında sohbet etmeye çabalamış durmuş.

Teşekkür ederim. Ancak konunun deniz olmadığını yorumumda açıkladım.

Yorumunuz için teşekkür ederim. Güzin ablalık durumunu ben de çok deneyimledim. Sadece babamla olan durumları değil , annemin gelmiş geçmiş tüm ailesiyle yaşadığı sorunları her detayıyla bilirim. Çünkü küçücük yaşımda defalarca dinlemişimdir ailesinin ona neler yaptığını. Hep bunlara içerlemiş, üzülmüşümdür çocuk aklımla. Çünkü annem ne derse doğrudur benim için o yaşta.. Zaten bunlar benim ruhumu güçsüz, çelimsiz bir hale getirmiş. Bir çocuğun ruhuna bu kadar yük yüklemek çok acımasızca.

Sey gibi: biz kadinlar iyileri sever, kotulere asik oluruz surunduren yaraniyor

Ben de Yengeç burcuyum ama en çok kendimle dalga geçerim mesela. Tabi biraz alıngan bir burç kişilikte eklenince olabilir. :)

Teşekkürler ancak katılmıyorum. Bir insanın annesiyle bir konuyu konuşmak istemesi ayar çekmek değildir. Yani her davranışı onların dönemine göre doğru kabul edeceksek, böyle böyle sonsuza kadar aynı döngü ile devam eder, nesilden nesile olumsuz herşeyi aktarırız. Annemin bu konuda ilk laf sokuşu değildi bana. Çocuğumı kendim büyüttüğüm için, her fırsatta söylediği bir laf. Fakat kendisi ben çocuk büyütürken çalışıyordu. Ben de işinden ayrıl gel çocuğuma bak diyemedim. Ama bunun için de eleştirildim. "Bize güvenemedi" diye herkese anlattı. "İstese gelirdik" dedi. Çocuğum onlarda kalmıyor diye de surat çektim. Tavsiyeler güzel ama ben olayın bütününü anlatmaya çalıştım yazımda. tabi ki eksikler var. O lafı söylerken ki yüz ifadesini ben görüyorum :). Burda kendimi alınganım değilim diye savunacak değilim. Ama yazdıklarımı benim algım yanlış diye eleştirerek yaklaşırsak, o zaman konuşacak hiç bişey kalmaz. Bir kelime yüz ifadesi ve mimiklerle olumlu/olumsuz her şekilde ifade edilebilir. Yazım dilinde bunları anlatabilmek mümkün değil tabi ki. Tek bildiğim hayatımda başka kimseyle alınganlık üzerine bir sorunum olmadı.

Yalan o. Bu toplumda analar babalar menfaatlerini pek bilirler. Çocuklarını böyle statüler arkasına sığınıp sömürmeye çalışırlar.

Cocugumu kirmak istrmiyorum bla bla. Cocuklar zehir gibidir zaten anlarlar kimin sevip sevmedigini.. ve cabuk alisirlar. Cocugum bu senede boyle yapacaz deyip otele gidersin. Ki bence oteldeki rahatlik hic bir akraba evinde yok