Kendini komik zanneden, ailenin güdük eniştesi gibi. Kenarda "hehe-he" diye gülüyor da kendinden başka gülen yok. M Musluk

Bence bu kadar sene korunmaya ve önleme rağmen bu çocuk geliyorsa gelmeyi de hak etmiştir Sağlıkla alırsınız inşallah kucağınıza. Profesyonel bir psikolojik destek size iyi gelebilir.

Ben de anlıyorum konu sahibini. Tüp bebekle hamile kaldığımda o kadar mutsuz oldum ki anlatamam. Değerler de çok katlanıyordu doktor ikinci kese de oluşabilir dediğinde yıkıldım ikiz olursa napacam hayatım biter diye. Velhasıl tek kese oldu ama zaten düşük yaptım Allah razı olmadı heralde. Bunlar çok farklı psikolojiler cidden

Önemli değil ya, var böyle tipler. Kıbrıs'a gidecek olsam parasını verecekti galiba.

Kafasi karisik, gebelik istemedigi halde gebe kalmis endiseleri olan bir kadina bu denli olumsuz yorum yapip hatta beddua etmek cok acimasizca degil mi? Lutfen bunu birbirimize yapmayalim. Empati kuralim, anlamaya calisalim. Konu sahibi, bence alisacak seveceksin. Ama lutfen uzman destegi al. Hakkinda ne karar verirsen ver, en iyisi olsun insallah

arada nick değişip yazmıyorsan sen değilsin

Ben de nötr düm hu kadar olumsuz olmasam da... Doğum sonrası hayatımın depresyonu beni bekliyordu. Yardım alın gerçekten. Şimdiden ayarlayın. Onun dışında bebek mi? Her gün daha cok seviyorum. Çok tatlı...

Sen bakma burda gökyüzünden yüce annelik zırvalayanlara.! Şuan içine bir mucize düşmüş çok mutlu bir aile olacaksınız sen de iyi bir anne olacaksın biraz zamana ihtitacınız var emin ol şuanki tüm endişeler uçup yerini güzel hisler dolduracak Çünkü sen gibi olup mükemmelve çok mutlu ebeveyn olan bir aile tanıyorum

Sevmediğinizi düşündüğünüz bir canlıya hergün karnınızın içinde sevilmediğini hissettiriyordunuz Siz istemiyor olabilirsiniz bu çocuğu ama onun bir yaşam hakkı var ve hayatını onu sevmeyen bir anneyle mi geçirecek? Seri katiller ya da piskopat kişilerin hep anne problemleri oluyor... Bilmem anlatabildim mi? Ben de 8 sene çocuk düşünmedim, uçaklarda bile hep en arkaya oturdum, oraya çocuk oturmuyo diye... restoranlardan kaçtım çocuk var diye Tutacağım evin üst katında alt katında çocuk var diye vazgeçtim. Ama sonra çocuk isteği geldi, Sonra da kolay olmayınca bu istek tutkuya dönüştü, sonra gebe olduğumda çok kıymetli oldu.. ama doğduktan sonra maalesef zor bi çocuktu ve çok sıkıntı çektim, hayatta ikinciyi dşünmem dedim. Zor günler bitince ikinci düştü gönlüme.. Diyeceğim şu ki, doğuracaksanız bu kadar negatif olmayın. İnsan kendi çocugunu seviyor inanın, ben kendi oğluma kadar bi tane dünya tatlısı bebek dışında bebek taşımışlığım yoktu kucağımda. İnanın seveceksiniz, Ama madem bu kadar negatif gidiyor bu düşünceniz şimdiden annenizi kaynananızı hazır edin, işe de en kısa sürede dönün. Minimumda ihtiyaçlarını gidermeye çalışın çocugunuzun. Ne biliyim istemiyorsanız emzirmeyin Ya da sezeryanla doğumı gerçekleştirin Gözünüze batacak her negatifliğinden uzaklaşın ki Çocugunuzu sevmediğiniz hissini ona hissettirmeyin, hep diğer insanlardan yardım alın..

İyi de uyenin profili kisitli da olsa mesajlarini gorebilirsiniz? Ayrica bende konu sahibi gibi bu konuya taktiginizi dusunuyorum ve acikcasi durumunuzu hic saglikli bulmuyorum, keske konu sahibi engellese sizi konudan, cidden sadece konu sahibine degil baskalarina da rahatsizlik veriyor yorumlariniz ve bu anlamsiz israriniz

ahahaha ilk defa bu kadar net çocuk istemeyen görüyorum. Senin için dileğim sağlıkla gelmesi ve gelmesin diye çok çaba harcamış anasına dünyanın en güzel şeyi olduğunu gösterip bunca yıl mahrum kaldığı için pişmaaaan etmesi bu arada erkek bence öyle hissediyorum. PLZ bu mesajı alıntılayıp zamanı gelince cinsiyeti paylaş cinsiyet tutturma konusunda süpersonic hislere sahibim

Konunuzda kendimi gördüm bende evlenme aşamasındayım hamile kaldım dünyanın en zor şeyi resmen asla istemiyordum önümüzdeki beş senede isteyecek gibi durmuyorum. yasınız kaç o önemli bence

Mune Hanım büyüklük ben de kalsın tamam tamam :) Neysesakinim Hanım beni çok güzel yönlendirdi sağolsun :) Ben susuyorum bu konuya dair, bir ki üç tıp :))) Herkesi öptüm!

Cocuklardan oldum olasi haz etmedim sizin gibi ve ayni sekilde cok sevimli ya da guzelse gulumsedim. Cok samimi arkadaslarimin cocuklarini bile gordugumde seviyormus gibi yaptim sadece. 8 sene cocuk yapmadim, hic de istemedim. Sonrasinda saglik sorunlarimla ilgili korkularim yuzunden 1. Yi ve o yalniz kalmasin diye de 2. Yi yaptim. Cok agir lohusa depresyonlari gecirdim ve hala adaptasyon sorunu yasiyorum; cunku gercekten tum hayatim degisti ve benim kontrolumden cikti. En basiti, cok yogun calisiyorum ve isimi seviyorum, cocuklara kimi zaman vakit ayiramiyorum bile. Ya da cocuklardan biri bakicisini benden cok seviyor ama bu durum beni hic rahatsiz etmiyor. Ozetle, her kadin anne olmak zorunda degil, oyle bir duygulari yok . Ben sizin yerinizde olsam sanirim aldirirdim ama siz karsiymissiniz, o yuzden bolca sabir ve dayanma gucu diliyorum

Yaaa böyle demeyin. Ben üzüldüm icinde bulunduğunuz hissiyata. Ilerde belki iyiki iyiki diyeceksiniz. Böyle düşünün bir de.

Tmm cocuk istemiyorsun en kötü aldırırsın arkadasım. İstemiyorsan dogurma zaten. Ama ben su alaycı ifadeye acayip uyuzum Gereksiz duyar kasacak değilim ama İstemiyordum dersin anlarız 3 sayfa komediler sakalar flan ne gerek var? İnsanlar cocuk diye hantırdıyor burda. Sen gözün aydın diyenleri bile alaya alacak kadr egolusun. Lüften üreme sen.

Yapıcı yorumunuz için teşekkür ederim, son cümleleriniz açısından defalarca baktım konuya inanın. Hatta son mesajımı yazmadan konu sahibinin mesajlarını da tekrar okudum. Lakin görüşüm değişmedi. Üzgünüm. Bu yazıda tuhaf olan bir şey var. Umarım ben yanılıyorumdur, umarım kendisi iyi bir anne olur. Umarım Eymen gibi vakalar yaşamayız daha fazla. Son olarak, kendisinin ilgili kesim için üzgün olduğunu belirttiği son kısmı vurguladığınız için açmak istedim; o kısım da dahil olmak üzere tüm yazısında üstü kapalı istihza ettiğini, alttan alta "bana verdi, size vermeyecek" olumsuzluğunu da yansıttığını düşünüyorum hala. Yine de size teşekkür ederim, güzel tonda konuyu masaya yatırdığınız için.

Sizi anliyorum. Benim de beklenmedik anda olmuştu hamileligim. Şoka girmistim resmen. Benim de fazla kilom vardı. Aynen dediğiniz gibi sok olmustum. Ama şöyle düşündüm, hiç bir bebek istenmeme durumunu hak etmiyor hele ki benim bebeğim asla hak etmiyor. Onu seveceğim ve ölene kadar koruyacagim demiştim. Ondan sonra hiç istenmeyen gebelik demedim sürpriz bebek dedim. Çocuk sevmem ben de. Öğretmenim ve çocuk sevmediğim için hep lisede çalıştım. Hala oğlumla oyun oynamayı çok sevmem ama sırf onun mutlu olduğunu gördüğüm için aşırı mutluluk duyuyorum onla oynarken. Hatta dün oğlum "anne iyiki Allah senin gibi bir anne yaratmış" dedi :)) bu cümleyi kimse demez, kimse kimseyi bu kadar sevemez. Zorluk denilen şey de gelip geçici ama sevgisi baki. Çocuk inanılmaz bir mucize. Mucizeniz hayırlı olsun.

Dusunsenize dogumdan sonra ki konuları. Şimdi ben bunu sürekli emzirecek miyim? Bıktım yemin ederim bez dayanmıyor cüzdanı mi bosaltti bu çocuk Alın bunu burdan sürekli bana bakıyor kendimi göz hapsinde hissediyorum Uyku düzenim falan kalmadı kabarasan gibi çöktü gecelerimin üstüne ne zaman yurucek bu yaa artık kendi ayaklarinin üzerinde dursun peşinde kosamam yoruldum ayy alemsin yaa ama işin şakası tabi bu yazdiklarim yanlış anlama eminim o gün geldiğinde gayet güzel iyi anne olur senden hızlı alismaya çalış yeter Lütfen bu konu dursun hatirlatalim sana surekli nolduuu pimpirikli anne diye ❤

Sormayın, biz de kese var mı diye girdik ultrasona, görüntüleri verdi doktor, ne yapayım ben bunu dedim, atamak üzereydim, eşim attırmadı, anı diyor. Yahu karanlık bir görüntü, hiçbir şey belli değil, ne anısı diye düşünüyorum ama atmadık, çekmecede duruyor. Ona buna anı muamelesi yapacaksak bilmiyorum onları nerede tutacağız. Size de hem geçmiş olsun, hem hayırlı olsun.

İyi ki tutmamışsınız içinizde. Biraz daha tutsanız patlayacakmışsınız çünkü. Duvarlar falan hep batacakmış. Neden bu kadar mutsuzsunuz acaba? Buradan bakınca sebep 2 küçük kızınız ya da onlara eş desteği olmadan tek başınıza bakmak zorunda oluşunuz gibi duruyor. Başkasına kin kusunca acılarınız azaldı mı bari?

Sizin nedne canınız yanıyor ki? Bu kişi ne durumda biliyor musunuz? Ben ölümü düşünüyordum ve böyle yazılanları okuyup okuyup kaç kere eşimib engelleriyle döndüm bu durumdan. Lütfen abuk sabuk konuşup hassas insanları felakete sürğklemeyin. Diyelim ki aa evet anne olmamalı ürememeliyim dedi ve gidip aldırdı, bu nasıl canınızı yakmayacak madem bu kadar hassassınız da böyle konuşabiliyorsunuz?

Onu karnınızda hissedince seviceksiniz canınızdan, kanınızdan bir parça evet büyük sorumluluk zorluğu vardır ama onun yüzüne bakıp gülümsemesini görünce herşeyi unutursunuz güzelce düşünün eşinizide babalık duygusundan mahrum etmeyin vakti gelmiş ki Allah nasip etmiş unutmayın cennet annelerin ayakları altındadır ne mutlu sizde anne olucaksınız.

Gencecik üniversite öğrencisi olsaydı okulu bırak doğur ya bir daha olmazsa derler, babası istiyor annesi henüz şokta kalkmış neler diyorlar. Evlat acısı istemek nedir ya? Ben düşmanıma diyemem o sözü. En nefret ettiğim insana elinden alsın Allah diyemem. Bu cümleyi kurabilen insandan bin kat iyi anne olacağına da eminim. Kalpleri kararmış bazı insanların. Resmen sinirlendim ya.

kutu kutu prezervatif alırken para var da ona mı yok? sanki amerika'ya gideceksin dedik.. işime gelmedi demiyor da tutarlı olun biraz. sözünüzle eylemleriniz bir olsun.

Az önce 9 aylık kızımı her akşam ama her akşam uyutup, oh be deyip bir sigara yakacakken çığlık çığlığa aglamasina kosarak, en az gece bire kadar sürecek bu aglamalarla baş ederken yazıyorum. Annelik çok zor, eski hayatınızı o deliliklerinizi unutun. Kızımı hiç istemedim, hala içimde öyle bir aşk patlaması yok ona karşı. Seviyorum ama oğlum gibi degil. Oglumu canımdan bir parcaymis gibi ama kızımı sanki biri emanet etmiş çok iyi bakmam gerekiyormuş gibi. Kızım doğmamış olsaydı eşimle bir yerelere gitmeyi, uyumayı saatlerce duş almayı isterdim. Elhamdülillah sağlıklı ama aşırı huysuz bir bebek. Vebal almak istemiyorum fakat keşke çok. dikkwtli olsaydınız. Burada yazılan şöyle tatlı böyle tatlı diyebileceğiniz bı çocuk kıvamına gelmesi en üç dört sene. Üç dört senede sizden çok şey götürmüş olacak. Artık olusmus, yapacak bir şey yok. Bu dünyada cekeceginiz üç dört sene zorluk icin, inancliysaniz eğer ahiretinizi yakmayın.

Sağlık problemi olmadıkça düşünmüyorum. O çok mutlu. Bunca yıl benim için, benim istediğim şekilde yaşadı. Şu an eline şekeri verip, 5 saniye sonra çekip alınan çocuk gibi hisseder.

Biliyor musunuz bence siz çok iyi bir anne olursunuz... Çünkü sadece iç güdü ile davranıp anne olmak isteyenlerden değilsiniz. Bunca sene istememenizin sebebini ben aksine çok ince düşünceli olmanıza bağladım. Çünkü gerçekten bir şeylere dair kafa yoran insanlar çocuk konusunda daha çekingen oluyor ve anne-baba olduklarında da ellerinden geleni yapıyor. Çevremde gördüğüm bu şekilde... Sizden iyi bir anne olur. Buradan bunu hissettim ben...

Aynen ya valla bende hiç bişey hissetmedim Doğum yaptım bebeği bir gün sonra bana verdiler halen bişey hissetmedim ancak bi kaç gün sonra bebeğe alıştım demekki herkesin anneliği hissetmesi farklı oluyo sonrada bebeğime inanılmaz bi bağlanma

Yüzde yüz istemiyorum çok netim deseydin konu açmayıp direk aldırırdın. Kürtaja aşırı karşıyım ama bu kadar 'asla'cı olsam yapacak başka şeyim olmazdı. Bence sen içten içe seviniyorsun gibi hissettim. En önemlisi, bebegin doğunca bu konunu okuyup kahrolacağın için çok üzüldüm.

İstememeniz çok normal ama bu denli istemeyen birinin işini %85 koruyuculuğu olan kondoma bırakmaması, daha kesin çözüm olan yolları kullanması gerekirdi.

Aldirmamayi dusunmemen guzel bir davranis. Herkes anne olmayi isteyecek diye bir kural yok elbette ama nasipte varmis sen ne kadar kacsanda nasibin evladin icinde buyuyen mucizen olmaya gelmis. Suan bunlari dusunmen normal kilo ve digerleri. Ben isteyerek hamile kalmama ragmen acabalar dolandi dilimde keskeler gecti aklimdan anne olma dusuncesine kendimi veremedim hala daha dusunuorm iyi bi anne olur muyum diye. Suan ona soguk olman biraz anlasilir ama onun hareketlerini bi hisset o zaman bu nasil bir mucize diyeceksin ve sukredeceksin ona sahip oldugun icin. Zamanla hersey yoluna girecek eminim buna

Mide bulantıları yardır yardır gelecek belli ki, aldım mesajınızı. Aksi gibi burnum çok keskin bir şekilde koku alır. Neyse ki yaz dönemi değil, ter kokusu çok az olacaktır.

Ben çocuklara çok düşkünüm, öyle seviyorum ki hepsini. Bir odada 10 çocukla kakır kikir günlerce oyun oynarım herhalde. Ama buna rağmen ben bile kendimi çocuk için hazır hissetmiyorum. Kesinlikle psikolojik olarak hazır olmak gerekiyor, buna inanıyorum. Yani duygularını ben anormal bulmuyorum. Ama şuna da eminim ki doğduktan sonra çok çok seveceksin. Yazdıklarını okurken öyle hissettim nedense:)

Aaa ben:)) Her şey yoluna girene kadar baskin duygum endişe ve korkuydu. Ne zaman bebek bakımını tek başıma kivirdigimi anladım, bebegimin yuzune o zaman dogru duzgun bakabildim. Emek verdikce de bakmalara doyamadım. Neden herkes her süreci aynı yaşamalı? Niye bu dayatmalar var anlamak mumkun degil. Ben bir de bu durumu kimseyle konuşamamış iyice korkmustum. Ya hiç sevemezsem? Ya ben anne olmaya uygun değilsem? Diye..

Çocuğumuz olmak istemezdim, Rabbim sadece isteyenlere versin. Verip de sukretmediklerinden alsin, isteyip dua edenlere versin

Biz evli çift ciddiyetinde değiliz hiç, hala öyle. Fazla pıtırcık ve hareketliyiz. Bir de kadının gıcık davrandığı o dönem ocağımızda sıkıntı vardı, evde yemek pişemiyordu, sürekli dışarıdan söylüyorduk. Evli olan yemek bilir-yapar diye düşünmüş de olabilir, bunlar site bahçesinde kovalamaca oynuyor oturaklı değiller demek ki evli değiller demiş de olabilir.

Ayni sekil bi tanidigimda 18 haftalikken karninda olen bebegini, suni sanciyla dogurttular

Kendinizi bu şekilde yargılamak ve daha karnında bile hissedemediğin can için olumsu düşünmek evet şuan nasıl bi duygu karmaşası içindesin bilemiyorum ama demekki vakti ve zamanı gelmişki rabbim vermiş dua etmeyi dene şükürde etki rabbim seni onunla sınamasın sonradan pişmanlık duyarsan geç olmuş olabilir arkadaşım vardı 2nciye kazara hamile kaldı istemedi bebeği hani derlerya bebek hisseder anneyi evet hissetti ve düşükle sonuçlandı ve tabiki keşkeler başladı hayata güzel yanından bakmayı dene ve gönül ferahlığı diliyorum hakkınızda hayırlısı olsun.. Allah isteyen tüm anneadaylarına böyle bir mucizeyi mahrum etmesin

Normal. Ben de düşünmüyor ve istemiyordum açıkçası. Baya uzun süre de epey mutsuz geçirdim günlerimi. Pazartesi, yarından sonra geliyor ve ben hala heyecan hissetmiyorum:) fikre alışmak için sürekli videolar izledim, bloglarda takıldım, yazılar okudum ettim. Ama hala tık yok. Herkes bana ne kadar duygusuz ve ruhsuz olduğumu söylüyor:) Ama herkesin yaradılışı farklı. Doğduğu ana bıraktım. Çok farklı şeyler hissedeceğimi tabi ki düşünüyorum. Ama şimdiden hesabını yapmadan, kendimi çevre baskısıyla "analık" formuna sokmadan en doğal şekilde karşılayacağım:) yani elestirecek bir şey yok bu durumda. Herkes istemek zorunda değil. Ama bu doğunca da sevmeyecek anlamında da değil insan hayatının şokunu yaşıyor...

Seni nasıl iyi anladım anlatamam sanırım. Çocuk seni bağlayacak çünkü onu fazlasıyla seveceksin ve hayatını ona adamaya mecbur hissedeceksin. Ben de aynı hissediyorum çocuk konusunda seninle, ama fikirlerimi, altta yatan nedenlerini biraz deşince karşıma bu çıkıyor, fazla kaptırmak ve hayatımın ellerimden kayıp gidişini izlemek hem de kendime acıyarak. Yani sevmemek değil fazla sevmekten, hayatımı özgürce yaşamaya engel olacak olan şeyi de henüz olmadan seviyor olmamız mümkün görünmüyor İnşallah her şey gönlüne göre olur

yaaa cok tatlisin Burda annelikleriyle seni ezmeye calisan dislamaya calisan kadinlardan daha iyi anne olursun. Allah kolaylik versin yavas yavas alisirsin soguk denize girmek gibi dusun alisinca sudan cikmak istemezsin Hersey guzel olacak Allah buyuk

Bebikim en libidolu üyeden sevişmeyeceğim mesajını görmek ne kadar acıydı biliyor musun? Bir de inandırıcılık sıfır

Destek almak lazım bence, yani bende de endişe daha fazla oluyor ama yerini özleme bırakıyor. Uyurken evet rahat ediyorum ama bir tık da özlüyorum manyak gibi gerçi ben destekten sonra evet rahatladım ilaçla beraber ama iletişim artınca düzeldim diyebilirim.

Aslına bakarsan hamileyken ben de pek bişey hissetmemiştim. Ama bı kere çok stresli bı gün gecirmistim ve o gün bebeğim hiç hareket etmemişti çok korktum, endişelendim o zaman seveceğimi anlamıştım. Herşey güzel gidiyordu doğum zamani geldi çok korkuyordum keşke hamile kalmasaydim diye sitem ettim günlerce. Doğum yaptıktan sonra "ben ne halt yedim" diyerek yaşadım 2 ay boyunca. Emmiyordu, uyumuyordu ve malesef kolikti. Hatta bir gece eşime "ben sabahtan akşama kadar bunun için uğraşıp didiniyorum bu çocuk bana hiç gülmüyor" deyip ağlamıştım Ama gel gör kiiii şimdi 8 aylık oldu. Aldığım nefes oldu. Aramızda bı bağımlılık yok ama bı bağ var bunu ben ve o biliyoruz bu çok güzel güzel olacak güzel merak etmeyin. Bu arada ben de çocuk sevmezdim hala da sevmiyorum ama şimdi çocuklara karşı daha hassas davranıyorum. Onlara zarar geldiğinde uykularım kaçıyor. İnşallah sen de alışırsın. Herkes canım yavrum diyerek göbeğini sevmek zorunda değil merak etme

Çok haklısınız Siz en son yazdığınız parağrafta ki mesajı bana yazdınız Ben zaten espri olsun diye yazmıştım sizde aman ha diye uyardınız

Bebek istemiyormussun. Sevinmiyorsun, hatta icinden cigliklar atmak geliyormus. Sonradan ister misin bilemem ama kendimi bebegin yerine koydum da uzuldum. Istenmeden dunyaya gelmek kotu birsey. Ne soyleyecegimi bilemiyorum. Hayirli olsun.

Sırf annemler mutlu olsun, babam başkasının torunlarına içi geçe geçe bakmasın benden başka seçenekleri de yok zaten -kardeşim üremeye karşı- diye hamile kalmaya karar verip sonrasında hamile kalamayınca doktor doktor gezip hırs yapıp sonunda hamile kalan biri olarak bile ilk öğrendiğimde ne yani şimdi ne olcak? Diye dövündüm. E nolucak biz karı koca canımız istediğinde istediğimizi yapıp gecenin körlerinde yola çıkarken şimdi aman dur bir dk doktora soralım mı dicez? Ee sex hayatı desen sallantıya giricek hep genç diri ve eğlenceli evlilik hayallerimiz ne olucak? Seri katil belgeselleri, mükemmel suçlar gibi sayko şeyler izlerken etkilenir misin şimdi sen? Gibi uzun uzadıya şeyler düşünürken hareketlerini hissetmeye başladıkça içimde büyüdüğünü hissettikçe daha da yumuşuyorum ve bencilliğimden uzaklaşıyorum. Sabahları uyanır uyanmaz hissetmeyince istemsizce konuşuyorum biraz canlan diye. Hatta bazen keşke hemen gelsen de sana saçma sapan şeyler anlatsam da beraber benim bile gitmediğim yerleri ilk beraber görsek diyorum. He hali hazırda hala endişelerim ve kaygılarım tavan ama gün geçtikçe kendimiz için olan korkularımı Onun için yaşadığımı hissediyorum. Sanırım beraber büyümeye başladıkça zaman zaman salak kafam dicek olsam da bu modumdan da kurtulurum. Kendinize biraz zaman verin, akışına bırakın istemsizce o sizi dönülmez ve keyif verici muhteşem bir duygu seline sokucak..

evlenmek sadece çocuk sahibi olma amaçlı mı yapılıyor da çocuk doğurmayacaksak evlenmeyelim? bu çok saçma olmadı mı sizce de? düşünün bi adam seviyorum aynı evde yaşamak hayat arkadaşı olmak gezmek tozmak istiyorum ama çocuk istemiyorum, sırf bu yüzden mi nikah kıymayalım yani :) bu sefer de insanlar diyecekki şuna bak dost hayatı yaşıyor evli değil ama rahatca gezip tozuyor aynı evde kalıyor vs vs. insanların lafı sözü bitmez ne yaparsanız yapın bi eleştiren çıkacaktır.

Buraya konu acmasının da anlamı yok ozman. Ozman herkes istediği cvpları söylesin onu yazalım. Tabiki hakaret etmemek, can yakmamak kaydıyla. Ama su da var, bende yıllarca ugrasıp evlat sahibi olmus biri olarak;alay edilerek konu acılması benim canımı yakıyor. Kimsenin de buna hakkı yok.

Diyetisyen yaninda psikolojik destekte almalisin bence. Bu ruh haliyle dokuz ay hem sana hem bebege hemde esine zarar verir. Bende ikinciye hamileyim. Kizim 2 yasindayken ogrendim. İlk baş şok oldum ama sonra kabullendim. Kabullenmek senin icin suan en zoru galiba. Tamamen hayatı boyunca istemiyorken birden sahip olmak zor olsa gerek... Birde kizima hamileyken ayni topikten bir arkadaş tup bebekle sahip oldugu bebegi bir sure sonra istememeye basladi. Bastan erkek sanildi sonra kiz denildi. Yani bazi insanlar cok degisik psikolojilere girebilir. En iyisine sen karar vereceksin. Ama herkesin dedigi gibi, hareketlerini hissedince, kucagina alinca.. sanki yillardir hep varmis gibi, hayatinin merkezindeymis gibi olur

Teşekkür ederim. Günümüz gösteriş zamanı. Ne yedik, nereye gittik, ne giydik, ne sürdük, kimle görüştük... Belki de bu yüzden daha da çok korktum, daha da çok istemediğimi fark ettim. Yani isteyenler yoğun bir şekilde anaç ve belli ediyorlar bunu. Oğluşumun ilk kakası, partiler, kurabiyeler, balonlar. Kızımın ilk emekleyişi kutlamalar, catering aramalar, fotoğraflar... Bir arkadaşım doğurana kadar günde 5-6 foto paylaşıyordu, doğurdu hala devam ve sürekli pıtırcık. Çocuğun babasının haberi yokken galiba biz biliyorduk, ilanen duyurmuştu renkli balonlar ile. Herkes bu kadar emin, herkes deli gibi istiyor. Ben? Doğum kontrol hapını saatiyle alırdım, öğlen 3. Öğlen 3ten önce de yanıma yaklaştırmazdım. Halbuki arada unutanlar olurmuş, ben asla. 1 keresinde 1 kutu gün kısmı eşim yüzünden karıştı. Salıysa o gün, o dikkat etmeden rastgele bir yerinden alıp gelmiş hapı, günler karıştı hesabım karıştı ve ertesi gün hapı aldım ne olur ne olmaz diye. Ama ben neden böyle oldu az çok fikir yürütüyorum. Hamile kalamayanlara ne derler, düşünme, bırak, stres yapma... Ben dedim ki kendi kendime burada o kadar kazara hamile kalma konusu okudum, biz bunca yıldır kaza yaşamadığımıza göre ya ikimizden biri ya da ikimiz birden kısırız, ondan olmadı kaza. Kafa da çocuk olmaz diye rahata erince...

Sizi anladığımı söyleyerek başlayayım. Ben de hamile olduğumu öğrendiğimde çok karışık duygular yaşamıştım. Keyfine son derece düşkün, ekstra sorumluluklardan hoşlanmayan/kaçınan, çocukları uzakta oldukları sürece seven, 30 yıllık hayatında kucağına bir bebek almamış, aklına eseni yapan, bağımsızlığına düşkün bir kadındım. Bebeğim isteyerek oldu, yani olursa iyi olur diye düşündüğüm bir zamanda hamile kaldım. Şimdi anlıyorum ki aslında çok da iyi düşünmeden karar vermişim. Çocuk sahibi olmak bilinçli bir insan için hayatta üstlenilecek en büyük sorumluluk. Nitekim daha ilk kontrolde doktorum "Depresyonda mısın?" demişti. İnsan başına neler geleceğini bilmiyor, hamilelik ve sonrası öyle bir süreç ki ne kadar okusanız da araştırsanız da tecrübeniz sadece size özel oluyor. Benim hamileliğim rahat geçti, fazla sorun yaşamadım. Karnım büyüdüğünde bile aklım bir karış havadaydı; yani hamileydim hem de çok ama hala bebeğin gelişine inanamıyordum öyle saçma bir ruh hali. Bazen sosyal medyada bebekleri görünce içim ısınıyordu, bazen sokakta bebek çocuk görünce ben ne yapacağım diye ağlıyordum. Bazen çok güçlü bazen çok yetersiz hissediyordum. Bir gün hayatım bitti diye ağlıyorsam üç gün sonra ben bu çocuğa nasıl iyi anne olacağım diye ağlıyordum. Tam olarak ne olduğunu, yani "anne" olmak üzere olduğumu bir gün bebeğimin beşiğindeki dönenceyi çalıştırıp o melodiyi dinleyince anladım. Böyle diyince kulağa saçma geliyor, onca zaman anlamadın mı diye ama bendeki "aydınlanma" böyle oldu. Kafa karışıklığım o gün son buldu. Dünyaya bir bebek getiriyorsun, kendini hazırlasan iyi edersin diye çalıyordu o müzik aslında. Her şey bir anda çok gerçek gözüktü. Düşünce olmaktan sıyrılıp somutlaştı. 8 aylık hamileydim. O gün çok ağladım. Sonrası doğum ve lohusalık. Bence bir kadının hayatındaki en hassas dönem bu olabilir. Hele ki bizim gibi doğuştan anaç değilse. Yazımın başında demiştim, çok iyi düşünmemişim diye. Ben çocuk sahibi olarak ne kadar büyük bir sorumluluk aldığımı, hayatımdaki en büyük ve önemli kararı çok da bilinçli olmayarak vermiş olduğumu sonradan, bebeğimi kucağıma alınca anladım. Kendi içimde alışma dönemini zor geçirdim. Bebeğimin o savunmasızlığı, muhtaçlığı her gün gözlerimi dolduruyordu. Kolik bir bebekti, zor bir bebekti, bazen çok bunalıyordum ve "ben kendime ne yaptım" diye düşünüyordum. Ama bunu düşünürken bile hep ona en iyi şekilde bakmaya çalışıyordum. İnsanlardan çok da haz etmeyen ben, bebeğimde gördüm o saflığı, o gerçek masumiyeti. Bu beni yavaş yavaş iyileştirdi. O dünyayı tanımaya başladıkça, tepkiler vermeye başladıkça aramızdaki bağ gün gün kuvvetlendi. Yenidoğanken dokunmaya korkardım çünkü. Yetersizlik hissim onu gülerken, mutlu, oynarken, huzurla uyurken gördükçe zamanla azaldı. Onu tanımaktan keyif almaya başladım. Bir insan nasıl gelişiyor, karakteri nasıl gün gün şekilleniyor, bir insan bir diğerini nasıl hesapsız ve sonsuz sevebiliyor, buna şahit olmak bu hayatta yaşadığım en özel şey. Ben kendi sınırlarımı oğlum ile öğrendim. Şimdi 11 aylık. O minicik ellerini yüzüme dayayıp, bütün yüzümü yalıyor, çünkü beni öpmek istiyor:) Bundan daha saf bir şeye hayatımda şahit olmadım. Ebeveyn olmak hayatımda yaptığım en çılgınca şey. Bundan büyük bir macera yaşamadım. Şimdi hayatımdaki en değerli şey oğlum. Artık her şeyden büyük bir amacım var. Bir insan yetiştiriyorum. Sorumluluk çok büyük ama verdiği haz daha büyük. Hamileliğinin başında aşağı yukarı siz gibi hisseden birinden geleceğe dair spoiler duymak istersiniz diye bu kadar uzun yazdım. Kendimce size destek olmak istedim. Dilerim her şey sizin için yolunda gider.

İŞte bana bunlarla gelin, aptallık ettim diye ağladım deyin, mutsuzluğum tavan oldu deyin. Herkes sevgi pıtırcığı mübarek. Hayır ne yapıyor bu kadınlar, hamile kalır kalmaz pembe püsküllü bir defter alıp "sevgili çocuğum bugün sana hamile kaldığımı öğrendim, çok mesudum" mu yazıyor? Ben yazacak olsam çok kilo aldırma, sevdiğim yiyeceklerden tiksindirme, uykuyu sev falan yazarım.

Eminim senden ileride süper bir anne olacak... bu yazdığımı sakın unutma... bebeğini çok seviceksin bakmalara doyamayıp vicdan azabı duyacaksın hele bir doğum yapta o zaman herşey farklı olacak :)) KENDİNE KIZACAĞIN BOLCA VAKİT BOLCA PİŞMANLIKLAR OLACAK... Rabbim inşalllah sağlıklı bir şekilde kucağına almayı nasip eder :) ben çok uğraştım bir sorun problemde yoktu rabbim vermedi ve eşimle kavga ettim anne evine döndüm.. Allah bilir biz bilemeyiz.. her şer de bir hayır her hayırda bir şer vardır İçin rahat olsun süper bir anne süper bir baba süper bir aile çok yakında...

Böle hissetmeniz normal bence, insan istemediği birseyle karsılasıyor. Bu demek değil ki altından kalkamayacaksınız. Bu demek değil ki hep aynı hisleri hissedeceksiniz. Dogru adımları atmaya calısın, zamanla hersey daha iyiye gidicektir.

Daha sabah rüyam da bi bebeğim olduğunu rüyamda onu sürekli emzirdiğimi öptüğümü kokladığımı gördüm o kadar güzeldi ki dedim keşke hiç uyanmasaydım emin olun o minik beden iki elinizin arasına gelince bugun düşündüklerinize belki de pişman olacaksınız

Size birşey itiraf edeyim mi? Hamileliğimi öğrendiğimde ben de hiç sevinmedim. Hiçbirşey hissetmedim. Ama sağlık sorunlarımdan ötürü evliliğimin 3. Ayında kimse hamile kalmamı beklemediği için, çoğu kişiye göre mucizevi bir olay olduğu için sevinmiş gibi hissetmeye çalıştım. Çok tuhaf gelmişti bana da, üstelik sizin kadar çocuk sevmeyen biri değildim. Bilemiyorum kürtaja sıcak bakmıyorsunuz ama, iyi düşünün. Zor günler bekliyor sizi, çok olumlu konuşamayacağım. Çocuk sevmeyen, hiç istemeyen biri için 2x zor. Sizi kınamak ya da farklı birşey için yazmıyorum yanlış anlamayın ama, bir çocuğa iyi bakım vermek yeterli olmuyor, büyük bir sevgi, sabır, istek de gerekiyor. Çok ilgili, iyi bakan ama mutsuz annelerin çocukları mutlu olamıyor genelde. Doğurmaya karar verdiyseniz hayırlı olsun, ne diyelim :)

Konu sahibi neden hala aktif degil Bayanlar öyle acımasız yorumlar yapmişsınızki sizi anlayamıyorum, karsımızda bizden destek bekleyen bir anne adayi var eger o kötü bi anne olsa sinyali şimdiden verip gider bebegi aldirirdı burada bunca lafları okuyup gerilmezdi. Ricaediyorum biz kadın olarak birbirimize destek olamayacaksak lütfen köstekte olmayalım, kötü yorumlar kendinize kalsın.

Aldırma niyetinde olmayan biri 5 tl. de olsa yapmaz bunu. Sanıyorum sizde parasından dolayı değil niyetiniz olmadığı için yapmadınız bunu değil mi? . push ; C -Cheryl

Harekerlerini hissetmeye başladığında düşüncelerini değiştirecektir o kipirtilar, umarım sevgisi içine dolar ve anne olmanın tadını doyasıya yaşarsın...

Şimdiden hamilelik depresyonuna girmişsiniz bile karar sizin

Merak etmeyin bende sizin gibiydim. Şimdi başucunda nefesini dinliyorum...

Keyfi kürtaja karşıyım, evet. Evlilik dışı değil, sağlıkla ilgili de bir problem çıkmazsa doğacak. Üzüldüğünüz için teşekkür ederim, anlamışsınız beni demek ki. Biyolojik saat dediler, an gelecek isteyeceksin dediler, hiçbiri olmadı. E bariz hamileyim şu an, hala his yok. Adım adım gideyim o zaman. Sırada kalp atışı.

Reactions: April wind, Brunello Cicinelli ve SaryamV

Tövbe de bak kendimi keserim

Amin İnşallah hiçbiri tekrarlamasın.. Ailenizle beraber hep sağlıklı olun

sizi de burda yerden yere vurmuslardi hatirladim. insallah daha iyisinizdir. aslinda var ya hic boyle konulari acmamak lazim. herkes melek bi konu sahibi caniymis gibi yorumlar geliyor.

35 yaşındayım, çocuğum yok, bekarım ve halimden cok memnunum. Ama şunu çok iyi biliyorum fiziksel, fizyolojik ve psikolojik olarak çocuk sahibi olmaya çok musaitiz. Düşündüğünüz gibi kötü olmayacak. Hatta süper bir aile olacaksınız. Çünkü birey olarak önce kendine değer veren birisiniz. Sizin çocuk yetiştirme yolculuğunuz, yeni bir arkadaş edinme süreci olacak. Etrafınızda gördüğünüz, yaşadığınız şeyler yüzünden çocuk sahibi olmak kabus gibi geliyor, çok iyi anlıyorum. Ama herkesin yolculuğu farklı...

Ya arkadaş sen iyimisin gece gece ne içtin? git uyu zaten sabah gri olacaksınız

Mevzu bir kadinin cocuk istememesi yahut kazara hamile kalip soke olmasi degil sevgili Mune mevzu bir kadinin icindeki canliya icine yolunu sasirip düşmüş bir uzayli gibi yaklasip bunu tuhaf bi anlatimla sanki cok basitmis gibi lanse etmesi. Oysa durum cok ciddi. Ortada bahcede rastgele cikmis bir salatalik mevzu bahis degil. Bir cocuk söz konusu olan. Ben de o nedenle kizdim acikcasi. Yoksa bebek sahibi olmak elbette ne kadar hazir olsaniz da ruhen ve bedenen yipratici. Ancak söz konusu cocuklar ve onlarin sevilmeme ihtimali olunca sinir uclarim uyariliyor benim de. Hakaret etmem haddim degil ama gülerek de karsilayamam. Ülkemizde ve dünyada sevgisizlikten solup giden bu kadar cocuk varken böyle düşünmemin de normal oldugu kanaatindeyim. Sevgiler

yahu kadına sevgisiz anne demişsiniz durun da kadin sevmiyorum demedi istemiyordum ama aldirmayacagim demis o olabilir herkes vicik vicik ana olacak diye bi kural yok herkes keremsuyun annesi olmak zorunda degil elbet sevecek evladi zaten de bence su zamandaki abartili instagram postlari bu insanlari geriyor sanki muhtesem bisey gibi gosteriliyor amaaa hop yani tum hayatin cocuk oluyor kendine ait alanin kalmiyor yemesi icmesi bezden cikisi aglamasi gazi bunlar yeri gelsin cok isteyen anaya bile zor geliyor amaa burda hic dusunmeyen insanin bir anda dank diye yuzlesmesi var ama bu asla sevmemek degil onu bl netlestirelim sakin ol kavuncum su akar yolunu bulur evelallah

Belki kizacaksin yazdiklarima ama aldirin bu bebegi kinadigimdan falan degil, dunyaya gelse tamda en ihtiyaci olan anne sefkatinden mahrum olma olasiligi var, ben gecicidir aman alisirsiniz falan diyemicem, hic de alisamayabilirsiniz, her kadin da malesef annelik vasfi yok, her doguran anne olmuyor, belki sizde olamayacaksiniz yazdiklariniza bakilirsa... Omur boyu dogurdugunuza kosullar ne olursa olsun, gozetmek, koruyup kollamak, sevginizi sefkatinizi eksik etmeden herseyden onun icin fedakarlik yapmak zorunda kalicaksiniz. yapamayacaginizi dusundugunuz noktada yinede dogurayim mantigini guderseniz, doguracagin bebege kotuluk yapmis olursunuz. iyi dusunun tasinin, kaldiramayacaginiz sorumluluklarin altina girip pisman olmayin

Evlilikle ne alaka yahu Üniversite zamanı evlenmeden de sevişebilirdi Çocuk sahibi olmak istemeyenler sevişmesin demeyeceksiniz heralde değil mi? Sürekli kondom ile korunmuşlar Binde birlik ihtimal onları vurmuş Aynı şey koalina ya da olmuştu Hiçbir koruma yöntemi yüzde 100 değil Ama evlenmesin demek cidden mantıksızlık Üremek için mi evleneceksiniz siz sadece

Şu kötülüklerin baş kahramanı çoğunlukla erkek. Kadınlar bu korkularını özgürce dile getirebilse belki toplumda erkekler üzerinde de bi baskı oluşabilir. Bilinçaltına "üremek istiyorsanız kadına da, çocuğa da iyi davranacaksınız. Kadınlar sizin kötülük yapma ihtimaliniz yüzünden çocuk sahibi olmak istemiyor" mesajını verebilmeli. Ama topluma bakınca bu o kadar imkansız geliyor ki. Daha biz kadınlar kendi içimizde bile çocuk sahibi olmak istemeyen kadını anlayışla karşalayamıyoruz. Hala kocasını elinde tutmak için doğuran kadınlar var. Aslında elimizde çok büyük bi güç var ama kullanmayı bilmiyoruz.

Cok sevindim sizin adiniza, kendimi kotu hissetmedigim icin genel olarak destege ihtiyac duymamistim pek. Gerci zaman zaman keske bunlari yapmasaydim diyorum, yalan yok

psıkolojık destek alın zıra bu psıkolojıyle anne olmak sızı dahada zora sokar sızden zıyade karnınızdakı masuma gunah

Ben de bir anda hamile kaldım. Ne eşim ne ben beklemiyorduk böyle bir şey. Ama oldu. Test sonucunu görünce hem gerildim hem de buruk bi sevinç yaşadım. Kan falan vermedim. Direkt kontrole gittim ve anında kese göründü. Ama ben yine annelik namına birşey hissetmedim. Günler geçtikçe daha bi gerilmeye başladım. Evliliğimi daha çok yaşamak istiyordum çünkü. Ben çocuk bakabilir miyim diye kendimi hep sorguladım. Sizin gibi ben de çok çocuk aşığı değilimdir. Anca uslu tatlı bir şey olacakta öyle sevicem. Daha sonraki kontrollerde yavaş yavaş kese içinde küçük bir şey göründü. Diğer adımlarda minik kol bacak gibi uzantılar görmeye başladım. Kalp atışı duydum. Derkeeen 5. ayıma girdim ve şuan farkında olmadan kabullendiğimi ve ultrason günlerini iple cektigimi farkettim. Annelik içgüdüsü böyle bir şey sanırım. Zamanla seni bu düşünceye öyle güzel alıştırıyor ki daha dünyaya gelmemiş o minik için endişelenirken buluyorsun kendini. Akışına bırak boşver. Içine o sevgi yavaş yavaş düşecek zaten :)

Sıra sana da gelecek

Cok uzuldum, gecmis olsun, 17 haftalik ile 14 haftalik farkli ama hic duymamistim 8-10 cmlik bir ceninin normal dogum gibi dusurulduunu Önceki

Hangi kadın dogurdugu çocugunu sevmemişki

Çirkin, maksadını aşan, had hudud bilmeyen yorumlar için söylenecek çok sey var ya, neyse. Konumuz insanların densizliği değil sizsiniz konu sahibesi, o nedenle öncelikle minik kazanız hayırlı olsun diyorum 40 sayfa boyunca aklı başında her üyenin de belirttiği gibi kimse anne olmak zorunda değil. Kimse çocuklarla ilgilenmekten keyif almak zorunda değil. Ve yine hiçbi kadın sırf anne olmak istiyor diye bebekle gelen her zorluğa kahramanca göğüs germek zorunda değil. Bocalamak, zorlanmak, adaptasyon sorunu yaşamak, bunalmak çok normal, çok insani. Bir de ne kadar çok bilirse o kadar çok korkuyor insan bence böyle bi konuda. Çocuğun getireceği sorumlulukları, kaygıları, fedakarlıkları gerçekten içselleştiren, merhamet sahibi, hakkını vererek anne olacak bi kadının cümleleri sizin cümleleriniz. Aklına, sevecenliğine ve vicdanına güvenmesi gereken bi kadınsınız bence ve bu üçlü sayesinde şanslı bi bebeğiniz olacak. Annelik duygusu ise tuhaf bi şekilde "aşk" meselesi gibi sanırım. Kimi ilk görüşte hissediyor, kimi adım adım bağlanıyor. Bazıları için bi "o an" var, ilk gebelik testi, ilk tekme, ilk kucağına aldığı an gibi. Kimilerine de o an hiç gelmiyor ama onun yerine her aşamada kuvvetlenmiş bambaşka bi sevgi ortaya çıkıyor. Hepsinin sonu güzel bi yerde bitiyor özetle. Eminim tüm zorluklarına ragmen sizinki de öyle olacak..

Herkese merhabalar, cezalı olsam da yazdıklarınızın çoğunu okuyabildim sanırım. Arada çok hadsiz olanlar vardı, terbiyelerine veriyorum, terbiye sınırları aşmadan beni suçlayıp yargılayanlara lafım yok çünkü terbiye sınırlarını aşmadan fikirlerini belirtmişler. Arada bazı annelere çok teşekkür ederim, bir annenin itiraf etmesi zor olan şeyleri söyledikleri gibi bir de burada belirtme cesareti gösterdiler, elbette onlar da payını almış "tuuu, ne biçimsin" vs gibi söylemlerden. Çok şaşırdığım mevzu ego oldu. Çocuk istemezken hamile kaldığı için kızan bir insan nasıl egolu oluyor? Benim adımı biliyor musunuz? Nerede yaşarım? Yanınızdan geçsem tanır mısınız beni? Ego gösterisi yapmam, şımarıklık yapmam yetmez bunun ekmeğini de yemem lazım, sanaldan nasıl olacak bu? "Yaaaaa, korunurken hamile kalma havası attım , ama kimse adımı bilmiyoooooor, ben olduğumu bilmiyoooooor". Güldürmeyin rica ederim. Buraya yazılanları baz alarak bundan sonra forumda kilo verme bölümünün kapatılmasını rica ediyorum, istemesine rağmen kilo alamayanlar varken bin bir çeşit diyet programı rencide edici oluyor. Aynı zamanda kilo alma bölümü de kapanmalı, su içse yarayanlara nispet oluyor. Forumu titiz bir şekilde inceleyip kapatılması gereken diğer bölümleri de tespit edeceğim. Bundan sonra yazacaklarım yardımcı olmaya çalışan arkadaşlar için. Sakinleştim mi, kaçarı yok kabullen mi dedim ne oldu bilmiyorum ilk 2-3 günkü deli halim yok. Bir başka arkadaşım daha aradı, böyle hissetmen normal, isteyerek çocuk yapanlar bile hamile kaldığı an bu hislerde olabiliyor, hatta doğduktan sonra da bir süre devam edebilir, gitmek-kaçmak isteyebilirsin, ama geçiyor" dedi. Arkadaşıma haber veren ben değilim bu arada. Gün içinde hamile olduğum aklıma gelmiyor, öyle karnımı marnımı tutmuyorum. Ancak geçen gün şöyle bir şey oldu, elimde tepsi var, tepsiyi kısa tarafından değil de uzun tarafından tuttum böylece tepsi dikey bir halde kapıdan geçmeye çalışıyorum. Evimiz rüzgarlı, kapı hızlı bir şekilde kapanmaya başladı önündeki kapı tutacağına rağmen. Normalde ben kapı mı çarpmış, bacağımı duvara mı sürtmüşüm umursamam böyle şeyleri, geçer giderim. O an ama karnımı korudum. Kapı aniden kapanmaya başlayınca popomu geri atmak zorunda kaldım ki tepsiyi kendime çekeyim, kapıyla çarpışıp dökülmesin üstündekiler. Bu oldu diye akşama canım sıkıldı. Birkaç ay önce halı almıştık ve içinden kalın kartondan rulo çıkmıştı, eşimle o iki ruloyu kılıç gibi kullanıp şövalyecilik oynuyoruz. Aynı akşam aldım bizi kartondan kılıçları ama eşim oynamadı, yok olmaz dedi. Hamile olduğum için oynamadı. O an "daha şimdiden hayat kısıtlandı" diye düşünüp üzüldüm. Eşim hala çok mutlu, her şeyle o ilgileniyor. Doktorları o buldu, evet doktorlar, 2 tane çünkü Randevuları o ayarlıyor, bir bakıyorum telefonuma mesaj gelmiş, MHRS kaydınız maydınız diyor, kendi telefonuna uygulamayı indirmiş ama benim bilgilerimle giriş yapmış. Yani annenin hissedeceklerini baba, babanın hissedeceklerini anne adayı hissediyor. Bu şekilde davranması normalde bir kadını göklere çıkaracakken beni üzüyor. Bütün bu hislerin geçmemesinden korkuyorum, hem de çok. Beni bilen insanlarsa senin kadar merhametli ve sevgi dolu bir insan istese de böyle hissedemez diyor . Şu an durum bu. 200e yakın bildirim var, dönüp bakayım atladığım görmediğim mesaj var mı. office daha hain ve içten gülemezdin sanırım, zalımsın kadın. domacica hatırladım, hatırlamaz mıyım Bibibella ben de kendi halimdeydim sen gibi, sen de olacaksın ben gibi.

Ben istemediğim için midir nedir her şey yolunda gitti çünkü en ufak zorlukta pes ederdim kesin. Son cümlenize katılıyorum.

Konuyu okuyunca ilk olarak bebeginize üzüldüm, anlatım şeklinizden dolayı sert geldi. Sizi anlamaya çalısıyorum sizde haklısınız, sizin icin dua edicem ins. bebeginizle aranizda çok kuvvetli ve güzel bir bag olusur. Biraz once haberlerde izledim, hindistanda 74yaşında kadin ikiz bebek dogurmuş Sizi korku sarmış sanki, o yuzden bu duygular tavan yapmiş bakin teyzeme size cesaret olur belki diye yazayim dedim Saka bi yana, bebginizi saglicakla kucaginiza alirsiniz ins. ❤

Hayır hayir. Ipotek falan yok. Neyse ki daha 9 ay var önünde. Madem gidişata müdahale etmek gibi bir planın yok o zaman arkana yaslan ve seyret. Hiç zorlama kendini sevecegim- alisacagim- isteyeceğim.. diye. Kendini birak hayatin kollarına ve süreç yaşatsın sana. Yarın ne olacak bilmiyoruz. Öyle değil mi? Yarın nasıl duygularla uyanacaksın, hayatında nasıl bir rüzgar edecek, hamilelik ilerleyecek mi- nasıl ilerleyecek... bir sürü şey var. Ben güzel olacak diyorum, sen de bekle ve gör bakalim. Ama içinde duygular yeşertmek için paralama kendini. Guzel olsun herşey insallah.

konuyu oturma organınızla okumayın mesele aldırma değil burada.

Hayırlı olsun hemen terapiye başla canım büyük bir depresyonun seni beklediğini hissediyorum

ne alakası var laf sokmakla. konu sahibinin söyledikleriyle yaptıkları uyuşmuyor. burada fake konu açanlara laf ediyoruz da tutarsız üyeleri mi eleştirmeyeceğiz?

Ben de konu sahibinin çok iyi ve özverili bi anne olacağını düşünüyorum. Çocuk için hiç bi endişem yok doğrusu. Umarım kendisi de bu duruma çok hızlı ve kolay bi şekilde adapte olur.

Harikasin

Lütfen çocuğunuzu sevmeyip, kötü davranacaksanız doğurmayın. Onun bu dünyadaki tek sağlam kalesi siz olacaksınız, kendisini seven bir anne bulamazsa, çok sorunlu bir hayatı olacak demektir. Kimseye bunu yapmaya hakkınız yok.

Annelik duygusu yok sizde çünkü daha minigi kucagina almadin çok dogal ama bi sakin ya canavar veya yaratiktan hamile kalmadin sonucta sevdigin adamdan bir parca var karninda sana destek lazim

Bi kere ban yemiştim oda yanlış yere konu açtım diye bu konudan ban yersem üzülmem çünkü adalet her yerde adalet olmalı.. buraya fikrini yazabiliyorsa ve kendi eleştiri yapıyorsa kendine yapıldıgındada zoruna gitmeyecek

bence fetüse rahime tutunmuş bir tümör muamelesi yapıyorsan aldırabilirsin de. yani bu kadar çok istemiyorsan doğurmanın manasını anlamıyorum. keyfi kürtaj demişsin ama nefret edecek derece istememek keyfi olmuyor bence.

kavun kokusu konunuza bekleniyorsunuz

5 sene hamile kalamayip sonrasinda tup bebekle hamile oldugumu ögrendigimde seninle ayni düşünceleri bende hissettim. Istedigim halde..! Daha yeni yeni alışıyorum... Şuan düşüncelerin çok normal. Ama annelige hazırmışşın ki allah sana bu bebegi emanet etmiş ❤

sezeryan oldum hıc ız yok? estetık yapıyorlar dırek yapıstırma gercekten hıc ız yok gobek falan da yok dumduz

Konu Sahibi sizin için de şunu söyleyeceğim aynı şeyi çok yakın bi arkadaşım da yaşadı, ilk öğrendiğinde psikolojisi alt üst oldu, hayata dair bütün planlarını artık gerçekleştiremeyeceğini düşündü, annelik duygusu olmadığından bahsederdi. Hamileliği de öyle havalara uçarak ya da karnında oynadığında mutluluktan gözyaşları içinde geçmedi. Sadece zamana bıraktı, bişeyler için kendini kasmadı yaşanması gerekiyormuş dedi ve öyle devam etti yaşantısına. Şuan çocuğu 3 yaşında ve iyi de bir anne oldu korkuları azaldı. Yani diyeceğim o ki zamana bırakın kendinizi, hayıflanmayın, ya da kendinizi sorgulamayın. Hayatta hemen hemen herşeyin bir nedeni muhakkak vardır, ufaklık da belki sizin bilmediğiniz, sizin dışınızda gelişen göremediğiniz bir nedenden dolayı geliyordur. Bundan sonra hakkınızda hayırlı olanı dilerim..

Kadınlığı en büyük lütfu annelik mi? Neye göre, kime göre? Böyle bir evrensel kanun mu var? Siz dünyaya sadece üremeye mi geldiniz? Sizin hayat amacınız bu olabilir ama birçok kadının hayat amacı, vizyonu misyonu amacı bu değil. Ha bu arada belirtmeden edemeyeceğim. Tüpleri bağlatsanız dahi %0,01lik bir ihtimal var, hiçbir korunma yöntemi %100 korumaz, korumuyor. Şunu kullanıyorum kesinlikle hamile kalmam diyebileceğimiz bir yöntem varsa o da seks yapmamak. Başka da yok.

Annelik duygusu zorla oluşmaz bence kendiliğinden gelirse gelir. Kürtaj düşüncesine karşısınız anladığım kadarıyla. O zaman bu bebek size bir sevinç kaynağı da olabilir bir imtihan da. Sizin nasıl göreceğinize bağlı. Ama anne karnında istenmediğini hisseden bebeğin ilerde yaşamında yanlış kök inançlar oluşabileceğini ve hayatını olumsuz etkilediğini okumuştum.

Seni çok iyi anlıyorum ve hayatımda en çok korktuğum şey hamile kalmak ama ben doğurmazdım büyük ihtimal Koalinaya neler neler yazmıştı da hemen bu kadar ağır konuşulmamıştı sanki senin yazdığında birşey yok kimsenin bebeğinin olmaması senin suçun değil

Ne kadar abarttiniz arkadslar? Herkes sizin gibi mi dusunmek zorunda. Su an sokta ve ben konu sahibi gibi dusunen bir kac kisi tamidim, cocuklari cok mutlu anneleri sevgi ile buyutuyor. Farkli dusuneni taslayalim hemen bumu? Kadin zaten merhametli, vicdanli biri olmasa nefret kussa gider aldirirdi birda komu acmaya gerek duymazdi.

Niy2 düşüktü Evlenmeden de haftada 2 3 kez düzenli sevişebilirler Bu istatistiği nereden elde ettin Kaynağın nedir? Yoksa kadın bedeninde bir sensör var aa bu evli değil salmayayım yumurtaları mı diyor?

Sadece altini cizdigim yere yorum yapicam. Su an lohusa degil ve postpartum ve lohusa depresyonu emaresi bulamazsiniz haliyle. Ve neden uzuldunuz bulamadiginiz icin anlamadim depresyonda olmasini mi isterdiniz

Bu kazara olmuş çocukların suçu ne yanlış anlamayın bende evin 4. Çocuğuydum kazara olmuşum hepsi evlendi gitti bir tek ben kaldım yanında şimdi diyor iyi ki dogurmusum

Cok tesekkur ederim sizin icinde test sonuclariniz hayirli olur umarim

nameaver sen gördün mü benim konumu K

Bende başkalarının çocuklarını sevmezdim önceleri amaaaa kendi çocuğun bir başka anlatılamaz bir duygu. Dünyalara değişmem iki Oğlumu

Kızcağıza neler denmiş, her kadın/erkek/insan çocuk sevmek zorunda değil, çocuk sevmemesi onu vicdansız merhametsiz yapmaz. Sevgili konu sahibi istememenize rağmen hamile kalmanız inanın evrenin kötü bir esprisi değil, ilahi bir armağan. Bence zamanla alışacak, sevecek, heyecanla 9 ay 10 günün dolmasını ve onu kucağınıza almak isteyeceksiniz. Aldırmayı düşünmüyorum demişsiniz bu süreçte psikolojik yardım alabilirsiniz belki. Çocuk istememenizn, sevmemenizin belki de derinlerde yatan başka bir sebebi vardır. Umarım çok güzel, sağlıklı ve mutlu hamilelik geçirip, bebişinizi kucağınıza alırsınız.

Evet millet illahi bir varliğin zoruna gittiği için engelli çocuğa sahip oluyor! Yahu eroin bağimlisida anne oluyor, parasi olmayan, cocuğunu yurda yollayan yada çocuğu sokakta büyüyende anne oluyor. Kizini 15 yaşinda, 40 yaşindaki bir adam ile evlendirende baba oluyor, onu okutmayan, baskilayanda baba oluyor. Bir sperm, bir yumurta ile buluştu ve bir embryo oluştu. Ancak hep embryo kalmayacak. Bir bebek olacak ve maddi manevi ihtiyaçlarin olacak. Bunu karşilayamayanlar yada istemeyenler anne baba olmasin. Ister konu aç, burda kaç kadin ebeveyn mağduru. Ki yaşadiklari, yukardi yazdiğim örnekler kadar uç degil ama yipratici ve travmatik. Daha öncede dedim, herkes anne baba olmamali.

Bir arkadaşım aynen yaşadı bu kafayı. O bebeğine bağlanamadığı gibi bebeği de ona bağlanamamıştı ve kendiliğinden düşük yaptı. Belki de zaten kaybedeceği içine doğduğu için bağlanamamıştı bebeğe kimbilir. Her şeyin hayırlısı, her şey nasip kısmet

olabilir. herkes fikrini söylerken iyi de bir ben mi kötü oldum?

Youlost16, nasılsa anlamayacak sende gittiğinle kalacaksın boşver

İki buçuk yaşında çocuğum var doğumda kucağıma verdiklerinde de, ilk emzirdiğimde de sevgi hissetmedim. Korktum, ağladım, ben ne yaptım dedim. Beceremeyeceğim dedim. Bu söylemler eksik hissettirdi en çok. Herkes hemen öğrenir öğrenmez sevmek zorunda gibi gelince korktum ya hiç sevemezsem diye. Halbuki öyle normalmiş ki. O yorucu tempoda daha bana tepki veremeyen bir bebeğe sevgi duyamamak. Zamanla başladı sevgim. Şimdi birbirimize deli oluyoruz. Yapmayln bunu artık ya lütfen. Nice lohusa anne benim gibi kendini canavar hissediyor hemen sevgi hissedemediğinde. Zamana ihtiyacımız var belki de. Herkes farklı, her annelik kendine özgü

Olsun üzülme ikisi de sonradan kazanılabilen özellikler. Bol bol kitap oku.

Ay ben mi yazdım acaba dedim. 15 yıllık evliyim. Çocuk istemiyorum, sevmiyorum. Şu anda 12. Haftamız bitti. Her doktora gidişimde kimyasal gebelik, dış gebelik, kalp atışı yoktur diye diye 12. Hafta oldu. Benim dışımda herkes ultrasona bakıp uşşş az şuna bak ne kadar güzel diyip duruyor. Allahtan hayırlısı olsun ne diyim. Vardır bir bildiği.

Açıkçası pek unutmadım, oğlum çok zor bir bebekti, ve ben oldukça yalnızdım.. Oğlumun uykusu düzene girdikten sonra bile ben, 15 dk dan fazla uyuyamadım.. Beyin otomatik uyaniyordu. Ama o zorluğu bile seviyordum, ve evet uykusuz gecelerimi bile özlüyorum.. Oğluma uykularımin katilisin dediğim geceleri Bütün gece uykusuzluğun ardindan, sabah 6 da kalkıp daha hava karanlikken sussun diye sokaklara düştüğüm sabahları.. Hani bazen görüyorum burda, kim sever bu kadar zorluğu yazıyorlar, ben seviyordum baya baya.. Evde durmayan bir bebek olduğu için, dışarıda yanımda yemek kaplariyla, elimde kocaman kıyafet ve bez dolu bir çantayla, abartmıyorum gece 10 larda dönerdim eve. Yine eve döner dönmez uyanirdi o saatte bile Alerjik bir bebeydi de kendisi.. Unutmayıp da özlemek, ayrı bir delilik olsa gerek S

Aman onunla kalsa da iyi maalesef görüş bildirenleri bir de zan altında bırakma, itham etme ve üzerine bir de "stalker" diye dalga geçme de çabaları da cabası. Madem aksi görüşe hazır değiller, neden konu açarlar hiç anlamam.

Gercekten icimde tutamayacagim yazacagim. cocuk istemezsin bebek sevmezsin sevmek zorunda degilsin. fakat oyle igrenir tarzda bir yazi yazmissiniz ki gercekten midemi bulandirdiniz. siz kimsiniz ki anneligi hamileligi bu sekilde asagiliyorsunuz yeryuzunde kucuk daglari benden sorulur diye gezenlerdensiniz belli. o kadar iticisiniz ki ama dunya sizin etrafinizda donmuyor once bunun farkina varip o kaf dagindaki burnunuzu gorun. resmen alayci asagilik uslubunuzla kisiliginiz az cok belli zaten. hic olmeyecek hic yaslanmayacak bu dunyaya gelme amaciniz yemek icmek gezmek sevismek... Anne olmak istemessiniz icinizde yoktur hepsi normaldir fakatttttt anneleri ve hamileleri ayrica sizin gbi evliligi sevismek!!! Olarak gormeyip cocuk yapip aile olmak isteyenleri uremek icin evlenmiyorum diyerek ti ye alamazsiniz. eminim cevreniz sizden ne cekiyordur. esiniz nasil tahammul ediyor adamada yazik.. Daha bebegi varmi yokmu belli degilken sezertan vucudumu bozar normal genislicem diye sacma sapan dusuncelerle kendine asik bencil egosu tavan yapmis oldukca simarik ergenlikten cikamamis olgunlasamamis birisiniz. eminim duvarlarda boy boy fotolariniz vardir.. inanin dogurmakla anne olunmuyor her doguran anne olsaydi o minicik bedenleri bogup atan tuvalete atip sifonu ceken bir cop gibi cope atan canavarlarmis bir anne kopek! Kadar olamayan insan gorunumlu mahluklar anne midir sizce!!! Burada ne sizin hamileliginiz nede duygulariniz umurumda. acinacak halde olan sizsiniz bunu bilin. ne yazik simdi igrendiginiz!!!! O kadinlar gibisiniz.. Allah layiginizi vermis eee Allahin sopasi yoktur. o yavrucak Allah omur vermisse dogar ama siz ona bakmazsiniz zaten bakici bakar anane bakar dede bakar babasi cok guzel bakar eminim o yonden sansli en azindan bir baba seflati hissedicek. emzirmek mi aaaaa sarkarsiniz tam seyma subasi tipi!!! Son olarak size bol bulantili depresyonlu anyayi konyayi anlayacaginiz 9 ayi 9 yil gibi gececek bir hamilelik diliyorum. o sabi p masum yavruyuda Allah korusun insallahhhh... NOT:bana cvp yazma zahmetinde bulunmayin hic bakmayacagim zira iki kucuk kizimin vaktinden sizin gibiler! Icin calamam.. Kimseyi kinamayiniz kisi kinadgini yasamadan ölmez...

Koalina konusunu en son okuduğumda ikinci çocuk hayali kuruyordu

:))) hormonlar coşmuş bile. Sizi tebrik etmeye korktum.

Ahahaha hayat iste. Espri anlayisi hep boyle. Yapacak bir sey yok. 18. Hafta itibari kle ortalama olarak su an hissettiklerin anlamsiz olacak. Cunku mini tekmeler, hickiriklar olacak hayatinda ve mucizeyi yasayacaksin.

ya sizinle evlenen adam, siz istemiyorsunuz diye ömür boyu baba olamıyacak mı? çocuk evet çok zordur. ama sizin çocuğunuz alışmayı deneyin yazık günah minicik elleri ayakları var size ihtiyacı var sevginize ilğinize. başkasının çocuğunu herkes sevemeyebilir ama sizin çocuğunuz bilmiyorum umarım değişir duyğunuz yoksa çocuğa yazık

Özel mesaj mı? Beni bir başkası ile karıştırıyor olmayasınız? Ben size özel mesaj yollamadım, rica etsem ekran fotoğrafı yollayabilir misiniz? Bu arada beğeni - beğenmeme konusuna hanımefendi burası bir forum ve ben günde yüzlerce mesaja ifade bırakabiliyorum, üye ismi takibi yapmıyorum ki? Siz zaten günlerdir yasaklı idiniz, istesem de sizin mesajlarınızı bulamazdım ki :) teknik olarak imkansız yani :) Stalker diye itham etmişsiniz beni ama stalker ibaresi sosyal medya hesapları için kullanılır, burası bir forum. Komik olmayın. Zaten trafiğini buradan sağlıyor bu site. Konulara yorum, beğeni geldikçe bu site de reklam gelirini artırıyor. Bu sayede yaşayan site sayesinde de bizlerde bilgi ve görüş alışverişinde bulunuyoruz. Burayı özel sosyal medya hesabınız sandınız sanırım.

Mayıssa iyi, mayıs eşimin doğum günü. "istiyordun al sana bebe, bundan sonra da hediye mediye bekleme, ömürlük hediyen budur" der çekilirim.

Olan olmus bir kere aldirmaya karsi oldugunuza gore kabullenmekten baska careniz yok. Kendinizi olumsuz yonde degilde olumlu yonde telkinleyin. Gerci bana sorarsaniz zamanla kendinizi telkin etmenize gerek kalmayacaktir. Ic gudusel olarak olarak bir bag kurmaya baslayacaksiniz yavas yavas. Su an hersey daha cok yeni. Yavrunuzu kucaginiza aldiginizda anneligin ne kadar harika bir sey oldugunu kendiniz tecrube edeceksiniz :)

Kürtaj sizin için bir seçenek değilse lütfen kendinizi üzüp germeyin. Hayırlı olsun. Yalan değil ilk bir yıl çok zor çok çok zor. Ama bir yıldan sonra her şey güzelleşiyor. Bu kadar çok bir sevgiye insan şaşırıyor. Ben de çocuk sevmezdim. Ama kendi çocuğunuz öyle değil. Öyle bir sevgi gerçekten yok. Doğar doğmaz yada ilk aylarda olmuyor belki. Ama paylaşım arttıkça insan öyle seviyor ki. Bizi öyle olumlu anlamda değiştiriyor ki. Kendini tanıyorsun aslında. İçimdeki sabrı keşfettim ben. Baştan onunla çocukluğuma döndüm çocukluğumu keşfediyorum. Masum sevgisi yetiyor. Düşünce mesela öpüyorum geçtiğini sanıyor safım. Emin olun bir yılın sonunda iyi ki diyeceksiniz. İnsana güzel yoldaş oluyorlar. Tüm bebeklere çocuklara tahammülünüz sevginiz artacak hatta. Ben iyi yanlarımı ortaya çıkardığı için sevdim en çok anneliği. Lütfen ağlamak yerine kendinize üç yıl mola verdim. Ama üç yıl sonra daha güçlü ve yanımda en büyük yoldaşımla döneceğim hayat diyin. En olun ufak bir moladan sonra yanınızda en büyük dostla döneceksiniz eski hayata.

Tüm sayfalarda şu yorumu aradım aklı selim bir iki yorum daha var gerisi ay hamileyimm istemiyorum yaggg tarzında şımarık bi takım komiklikler

Bence aynı şey değil. Hamile kalmak isteyen birinde sadece evlat özlemi var. Ama hamile kalmak istemeyen biri hamile kaldığında alacağı koskoca bir sorumluluk var. Böyle kişiler Doğumdan sonra hayatımız alt üst olacak korkusuyla çok yoğun depresyon geçiriyorlar ki lohusa depresyonu ciddiye alınmalıdır.

Saglıklı hayrlı evlat olsun

Bence sizde kadına az söylemediniz..

Sen bana tas mi attin sacini basini yolarim senin

Hepsi geçecek her zaman sorular olacak ama korku dolu değil yerini mutlu sorulara bırakacak. Siz destek alın bence daha rahat atlatirsiniz bu süreci. Hamilelik inanılmaz sabır işidir stres bi anda çoğalıverir size de bebeğe de zararlı olmasın. Şu çocuğa üzüldüm, duygusuz vs diyenleri de anlamıyorum. Bi kadın hamileliğini öğrendiğinde şak diye analık hissi inmez bi anda. Zamanla olur bebeği hissettikçe, doğum yapıp çocuğu görünce, o çocuk büyüdükçe. Hele sana bakıp gülümsedikçe, anne dedikçe

Koalina lütfen gel ve yorum yaz, lütfen. Ağlamak ile çığlık atmak arasında gidip geliyorum. Erken yaşta evlendim, evlenirken amacım üremek değil, sevdiğim adamla aynı evde olmaktı. Hatta üniversiteyi bıraktım evlendiğim için, sonra beni eşim okuttu. 10 küsur yıldır da evliyim. Kendimi bildim bileli emin olduğum tek şey çocuk istemediğimdi. Hatta bir tık üstü, çocuk sevmem. Bir çocuğa tebessüm etmem için çok sevimli ya da güzel olması gerekir. Ağladığı anda araziyim. Bunca yıl gayet güzel korun, bir kere bile kürtaj ya da hamilelik deneyimin olmasın, sonra pat! Yıllardır deli gibi uğraşanlar, ilaçlar kullananlar, çocuk diye yalvaranlar varken elbette çocuk istemeyen birisi hamile kalacaktı, çünkü hayat böyledir. Murphy kanunları geçerlidir. Önce evde test yaptım, 2 tane. 5 dakika bile beklemeye gerek kalmadı, anında iki çizgi. Testler aynı markaydı, bozuktur dedim, ama içten içe hissediyorum, zaten hayatımda ilk defa test yapma gereği duydum. Koştur koştur git sağlık ocağına. Sabah 10a kadar kan alıyorlarmış. Devlete gidersem mesai bitimine çıkarmış. (saat daha 11) Koş özel hastaneye. Sonuç? Beta denilen bir şey varmış 4000e yakınmış, gözüm aydınmış. Ama kese diye bir şey varmış, o olmazsa dış gebelikmiş yani gebelik yokmuş. Randevu al, ultrasona gir. Bir gözünüz aydın silsilesini de orada ye. Nasıl bir suratım varsa artık "şoktasınız galiba" "istenmeyen gebelik galiba" "3. çocuğunuz falan mı çok mu geldi" gibi laflar duydum sık sık. Bunlar söylenirken eşim ayağıyla beni dürtüyor. Benim yerime cevap veriyor. Ben hayatım boyunca uğramayacağıma emin olduğum kadın doğum bölümünde irite bir şekilde etrafa bakıyorum, kadınlar birbirlerini anlayan, onaylayan bakışlarla bakıyor. Yanımda bir çocuk olmadığına göre karnımda var demek, ben de onlardanım demek, herkes mutlu, ben içime böğürüyorum. Tek kalmış bir prezervatif, kutusu olmayan, tek duran, onun yanında da jelatini daha açılmamış yeni kutu. Sevişme anında kim jelatini, arkasından kutuyu, arkasından da prezervatifi sırasından koparır? Tek başına duran varken kimse yapmaz işte. Yapmazsan böyle oluyor demek. Yırtıldı belki de. Keyfi kürtaja karşıyım, haliyle benim için seçenek değil. Zaten bütün bunlar olurken eşin ne alemde derseniz, eşim çocuk istiyordu ama ben istemediğim için ve çocuk %99 annenin alanı olduğu için baskı yapmıyordu. Şu an çok mutlu ama mutsuz olduğum için anlık mutluluk yaşayabiliyor. Adama yine huzur yok yani. Gerçekten anlamıyorum. Çocuk isteyenlerin beni anlamayacağını da biliyorum. Peki ben sizden ne istiyorum? 4 haftalık mıymış neymiş, 2-3 hafta sonra bir şey için gidecektik unuttum ne için olduğunu da, ben hiçbir şey hissetmiyorum. Annelik mannelik yok içimde. Ben nasıl alışacağım? Bana tavsiye verin. Arkadaşım "kızım-oğlum" diyerek karnını sev dedi. Ben karnımı ellediğimde tek düşündüğüm "zaten 8-9 kilo fazlam vardı, bir de bu çıktı" oluyor. Diyetisyene gideceğim, neden? En faydalı besinler nedir diye değil, en az kiloyu alarak nasıl atlatırım onu öğrenmek için. Çok mutsuzum. Umutsuzum. Hayatın artık bittiğini düşünüyorum. İpoteklendi hayatım. Bu yazdıklarımı okumak zorunda olan, tedavi gören arkadaşım senin için de mutsuzum. Benim bunları yazmam yerine senin mutlulukla "hamileyim" diye konu açman gerekiyordu. Lütfen bana kızma. Hayat adil değil, bunu bilmiyor muyduk zaten?

kavun kokusu öncelikle tebrik eder, bebeğini sağlıkla kucağına almanı dilerim. Ben her iki hamileliğimde de çok yoğun duygular hissetmedim. Hatta doğumdan sonraki üç ayda fiziksel sıkıntılar, hormon karmaşası, bebeğin sadece emip uyuyor olması da öyle yoğun duyguların hissedilemeyeceği bir dönem bana göre. Sonrasında birbirine alıştığın, bağlandığın güzel bir dönem başlıyor. Kızımı ilk kucağıma aldığımda hissettiğim duygu korkuydu benim. Ben buna nasıl bakacağım diye düşünmüştüm. Anneliğin, hamile kalınca gökten inen bir durum olmadığını, öğrenilen bir iş olduğunu düşünüyorum. Mesleğim için bir sürü şey okudum, hala okuyorum. Konu insan yetiştirmek olunca, çok daha fazla okuyup öğrenmek gerekiyor. Sana tavsiyem, bu durumu olduğu gibi kabul ederek, ben bu işin hakkını nasıl veririm mantığı ile hareket etmek. Bunun için de bol bol okumanı tavsiye ederim. Annelik insanı çok geliştiren, pozitif anlamda dönüştüren, yorucu fakat çok keyifli bir deneyim. Senin için de bu deneyimi yaşamanın vakti gelmiş demek ki. Umarım her ikinizin de keyifli olur. Sevgiler

Sayfaların çoğunu okudum ve bazı kadınlar haddi olmadan nasıl da rencide ediyor. Pardon da herkesin durumlar karşısında tavrı başkadır. Konu sahibi hanımefendi de şok geçirmiş ve hala şokta. Gelip buraya senden anne olmaz demek çok ayıp. Zaten çoğu arkadaş yazılması gerekeni yazmış. Ben sadece size tek bir şey söylemek istiyorum. Sizi Bdv de sık sık görüyorum. Konuları siz de takiptesiniz. Annesi tarafından sevilmeyen, örselenen ve sürekli "İSTENMEYEN ÇOCUK" olduğunu duyan hatunlarımızın hayatlarını okuyorsunuz. Öyle bir anne olacağınızı sanmıyorum, ama lütfen bunun önlemini alıp bir psikologa gidin. Çünkü sizi zor bir süreç bekliyor.

Kadın mesajın neresinde korunmadam seviştik demiş Ben göremedim de Ben kondom ile korunduklarını okudum

Bu kadin surekli ama cocuk doguranlara bi ates puskuruyo.. yani hakli oldugu yerlerde var elbet ama surekli ayni seyleri soyluyor. Sevgilisi kendinden bi hayli kucuk yasca.. herkes diyorki: sen zaten baskasinin cocugunu buyuttugun icin dogurmana gerek kalmamis:)) ee ne diyecegini degil ne duyacaginida hesap etseydi keske..

14 haftalık bebegın düşmesi boyle mı olur? yanı rahımde bebek kendılıgınden yere duser mı rahımden cıkıp? oyle bebegın basını falan mı tutabılırız? hanı hıc dogurmamıs olsak...

Kavun kokusu için demiyorum ama çok "anne" var. En basiti daha yeni haberleri çıkan Eymen'in annesi. Adı anne işte, doğurmuş, doğurduğu için anne. İçinde bir gram annelik duygusu yok; hatta nefret etmiş çocuklarından.

Karga yavrusunu şahinim diye severmiş. Kirpi de yavrusunu pamuğum diye severmiş. Hani bir çocuğu sevmem için çok tatlı veya çok güzel olması lazım diye yazmışsınız ya, onun için yazdım bunları. Ben şimdi çocuklarımın güzel yerlerini ve iyi yönlerini yazmaya kalksam sayfalar dolar. Hiç gerek yok 5 yaşındaki kızım " iyi ki varsın anne seni çok seviyorum" dedi diye saatlerce ağzım kulaklarımda gezdim. Sizin de bu hislerinizin bebeğiniz doğduktan sonra değişeceğini düşünüyorum. Hatta bunun için dua edeceğim.

Bu burada dursun. 2 sene sonra ufacık yüzünü sizinkine yaklaştırıp, ellerini yüzünüze koyup sizi "anne!" diye uyandıran bir nefesi hissetiğinizde tekrar okuyun. Allah isteyen herkese hayırlı sağlıklı evlatlar versin. Bunca zaman boşuna yaşamışım diyeceksiniz.

Bende 1evladi olan bir anneyim dış gebelikten dolayı sağ tüpümü kaybettim sol tüp kapalı sadece tüp bebek şansım varmış onada maddi gücüm yok bende soran herkese olmuyor demek yerine istemiyorum ben bu yaştan sonra çocuk bakamam diyorum rabbim in size gönderdiği hediyeyi ben ve benim gibilerede nasip etsin diyorum Bizimkide Bi umut işte

Hayırlı olsun. Gerçekten kelime anlamıyla sizin için "hayırlı" olsun. Bebek isteyen kadınlar bile hamileliklerini öğrendiklerinde ilk korkar, acaba der, nasıl olacak der, emin miyim der. Siz istemiyormuşsunuz ancak aldırmayacakmışsınız . Tek seçenek alışmaya çalışmak. Zamanla, haftalar aylar geçtikçe, onu hissettikçe alışacaksınız. 10 aylık kızım var. İstemiyor değildim ama pat diye oldu hazır değildim. Sosyal hayatım çoğunlukla bitti şu anlık. Yedi günüm yirmi dört saatim kızım oldu. İnanılmaz bunaldığım oluyor ki çalışıyorum da aynı zamanda. Ama dünyadaki en güzel şey o. Ne ona olan hislerimi ne beni nasıl iyileştirdiğini anlatmaya kelimeler yetmez. Doğuracaksanız sabredin alışacaksınız ve onu görünce şükredeceksiniz.

Çok teşekkür ederim. Dilerim dediğiniz gibi ilerler. Milyon tane soru var kafamda dediğiniz gibi.

O kadar çift göz içinden tutarsız olduğunu tek düşünen siz olmalısınız..

Siz daha şimdiden böyle hissediyorsaniz aldirmayida düşünmüyorum diyorsunuz, bence diyetisteni koyun bı kenara bi psikologdan randevu alın çünkü bu 9 ay sonra son bulacak bı süreç değil doğunca eğer icinzde annelik duygusu ve Sabri yoksa lohusalık depresyonu dar bı çukur gibidir içine cektimi insan deliriveriyor Allah korusun daha yeni öğrenmissnz taze bı şoktasinz umarım fikrinz değişir zamanla destekle bunu aşabilir daha huzurlu ve mutlu bi anne olabilirsiniz belki çünkü siz şuan çok mutsuzsunz başınıza en istemediginz sey gelmiş zira. Ne diyelim Allah kolaylık versin.

Çok haklısınız, bu o kadar doğru ki. Sırf bu sebeplerle doğduğu gün hüngür hüngür ağladım, ben şimdi ne yapacağım diye. Mükemmel anne değilim ama, artık iyi anne olduğumu düşünüyorum. Çünkü kızımı çok seviyorum o da beni seviyor, beraber büyüyoruz, birbirimizi tanıyıp öğreniyoruz. Bence kavun kokusu da böyle olacak.

Ben zorlugu hiç sevmedim. Ki geriye baktigimda kizim aslinda o kadar zor bir bebek degildi. Bir iki defa kramp yasadi ve mama suyunu degistirdik geçti. Sanirim 5-6inci ayinda düzenli uyumaya baslada askam 7-sabah 7'ye kadar. . Ama yinede o ilk 6 ay zordu. Açmi? Üsüyormu? Nasil giydersim? Aman banyodan sonra hasta olmasin, yok uykusuzluktan sadece pijama ile gez,.. Sanirim senin yasadigin zorlugunu yasasaydim, ikinciyi düsünmezdim, unutmazdimda :)

ozge72 nasıl bir stalkersınız siz acaba? Gitmiş eski mesajlarımı bulmuş , beğenmedim ifadesi koyuyor, bu konuya yazdıklarımı da daha bugün okumuş, onlara da beğenmedim ifadesi koyuyor. Hakkımda özel mesaj atacak kadar dert etmişsiniz beni, üzüldüm sizin için. Ne istiyorsunuz siz? Kürtaj olmam dedim, beğenmemişsiniz, zorla kürtaj mı yapsınlar bana? Doğurayım ama bende kalmasın başkası mı alsın? Şu mesajın neyini onaylamıyorsunuz? "Aman ha sakın, öyle bir korunma yöntemi yok, okuyan olur, prezervatiften tasarruf yapmaya çalışır, sakın. Cevap vermiyorum o zata, bildirdim, onun yüzünden gri olmak istemiyorum. " Hiç uğraşamam.

Çok teşekkür ederim, çok naziksiniz ve çok pozitifsiniz. İmrendim ve özendim.

Sizin durumunuzu sağlıklı bulmadım. Doğum sonrası ağır bir depresyon geçirebilirsiniz. Bence profesyonel yardım alın ona göre bebeği dünyaya getirip getirmeyeceğinize karar verin.

L Loriklorik E Eslem91

2. çocuğuma hamileyim, karın sevmek ne bilmiyorum. "1. yi hadi bilmiyordunuz yaptınız, 2. yi nasıl yaptınız deli misiniz?" diyen biriydim, istenmeyen birinci gebelikten sonra ikinciye kendim karar verdim. He bayıldığımdan değil, kardeş muhabbetine. Anneliğe bayılmıyorum ama oğluma bayılıyorum. Kabullenmek zor. Ama sevgisiz bir insan değilseniz, yani o istisnalardan değilseniz ki bence değilsiniz, siz de alışacaksanız bu hayata, ucundan kenarından tutunup kalkacaksınız ayağa.

Siz de yapmayın ama. Ben gebeliğinin 8 ayını bu düşüncelerle geçirdim. Sırf başta istemedim diye her sorunu buraya bağladım. Kötü bir psikoloji, buna zemin hazırlamayın lütfen. Ve çok saçma. Allah istemedin mi al sana ceza demez, ki konu sahibinin düşünceleri çok doğal.

Ettim bile en tez vakitte insallahhh diye Amin

Kız ne carlıyon kadına. Bir karanlık odalarda tutmayacagim demedigin kalmış zaten. İnsan bu kadar istemiyorsa tek korunmayla kalmaz. Hapi var, iğnesi var varda var. Kürtaj secenek olmamali evet lakin sizin ruh halinizde olan bir lohusa biraz korkutucu ki ne bebek isteyenlerin lohusaligi zor geçiyor. siz diyetisyene değil psikologa gidin bence.

Bununla bir de normal doğum baskısı var. 30 saat sanci+suni sancıdan sonra sezaryen doğum oldu. Eve geldim, emmiyor velet. Kucağıma geliyor ağlıyor. Göğüslerin şişti, süt sağma, ilk defa emzirdiğim için neredeyse kan gelecek göğüs ucundan öyle yara.. Ve sonuç kendimi odaya kilitleyip Nolur götürün başkası baksın, ben yapamayacağım diye kriz :) Şimdi bile hatırlayınca o halimi gözlerim doluyor.

Ne biliyon belki geri çekilme yapıyorlardı sonuçta oda bi korunma yöntemi

Sizi şu sekilde cok cok iyi anlıyorum ve duygularınızı içten hissettim; iki cocugum var ve büyük konuşmak istemiyorum 3. yü kesinlikle istemiyorum. yani o kadar istemiyorumki bazen kendimi allahım menopoza gireyim(yaş 31) diye dua ederken buluyorum Eger birgün kazayla hamile kalırsam sizin şu hissettiklerinizi misli ile hissedecegim Ama şunu da biliyorumki dogduktan sonra kosulsuz seviliyorlar

İnsanüstü bir varlık olduğunuzu düşünüyorum şu an. kavun kokusu Buraya reklam

Ban yeme korkum olsaydı sana yazmazdım zaten siz nasıl benim görüşlerime karşıt görüşlerinizi savunuyorsanız bende gayet seviyeli bi şekilde kendi görüşümü savundum bunda bi sorun olduğunu düşünmüyorum

Burada doğurduğu çocuğunu istemeyen bir abla vardı. Lohusa iken yazmış. Aradan zaman geçince çok pişmanım ben nasıl böyle düşündüm iyi ki doğurmuşum diye editlemişti konuyu :) Çok bile isteye yaptığım çocuğu ben bile aldırmak istedim 5-6 haftalıkken. Bi anlık istememezlik ile. Aradan 26-27 hafta geçti, şu an ben aldırmayı düşündüğüm için bile üzgünüm. Sizin travmanız normal benim gözümde. Yaklaşık yarım saat önce de gebeliğimi sonlandırmak istediler adlı konuya, ya benim canımı da alsınlar ya da oğluma dokunmasınlar diye yorum yaptım. Ne kadar doğru bu yazdığım bilmiyorum. Ama çok seviyorum, çok alıştım. Doğurmak için can atıyorum, gün sayıyorum.. Umarım sen de aylar sonra anneliğin ne güzel şey olduğunu anlarsın

Hala konu sahibi ve siz stalker diye itham ediyorsunuz ama ne kadar ayıp... ve kanıt rica edince de dalgaya vuruyorsunuz, farkında mısınız?

Allahim tez zamanda saglikli bir evlat nasip etsin size cani gönülden

Sağlıklı değil değil aslında. Ters çevirin olayı, çocuk isteyen biri hamile kalamayınca üzülüyor, kahroluyor vs. Sağlıksız mı? Hayır. Hah işte aynısının değişiği, istemeyen biri hamile kalıyor.

Tam lohusa depresyonuna girip çıkamayacak kadın modeli! Sana o yavruyu reva gören Rabbim, sevgisini de yüreğine Nakş eder inşallah!

Doguracaksan mutlaka destek al cok zor çünkü. 2 evladim var anne olmak mikemmel hayat daha guzel ayarında hissedemedim hiç. Insanlara da anlatamiyorsun guzel bir nimetin kiymetini bilmediğini düşünüyorlar. Oyle degil cocuklar sorun degil sorumluluklari ile başetmek sorun. Cocuk konusunda kılı kirk yaran biri olmayacaksin azicik eleştirdiğimiz o rahat anneler var ya onlardan olmak lazim. Mükemmeliyetçi düşünmek cok zorlar psikolojini mahveder. Akışına birakarak yaşamaya çalış. Nasıl büyüteceğim deme birlikte büyüyeceğiz diye düşün. Ve mutlaka simdiden destek almaya basla doğumdan sonra da devam et lohusalik kafasi diye bir sey var gitmiyor kolay kolay.

Bundan başka cevap yazmayacağım. Sadece evli insanların çocuğu olmuyor, evli olmasam da sevişecektim. Ve bu sefer nikahın bile yokken hamile kaldın diyecektin bana. Artık ne yazarsan yaz cevap yazmıyorum, olmadı engeller geçerim seni.

Madem bu kadar istemiyordunuz neden korunmadınız diyeceğim. Siz de bana ilaçlar kilo aldırıyor hormonal dengemi bozuyor falan diyeceksiniz sanırım. Hatta korunuyorduk, bir seferlik bir hataydı da diyebilirsiniz. Olabilir. Ama keşke bu denli çocuklardan, hamilelikten, kadınlığın en büyük lütfu olan annelikten bu denli nefret ederken tüplerinizi bağlatmayı düşünseydiniz de hayatı kendinize zehir etmeseydiniz...

Şu yazıyı okurken ah ah Allahım biz isteyenlere emek verenlere evlat ver dedim.. Seni kınamıyorum kesinlikle senin tercihin ama çocuğun ana karnına düşmesiyle annelik duygusunun kadına geldiğini düşünüyordum sende öyle olmamış

Saglıklı hayrlı evlat olsun. Olabilir istemek zorunda degilsiniz Herkes çocukk diye ölmüyor dimi ama. Ama dogunca yanında kocaman sevgisi işe doguyorla bilesiniz mis kokuları sürüp geliyorlar bilesiniz Daha minicik elleri ile size dokunup gözünüzün içine bakıp bakıp yüzünüzü aklına kazıyorlar diyim dedim Kilo almamak için platese gidin ciddiyim çok işe yarıyormuş Gerçi ben kilo alıp sonra vermeme aaa kilo mu aldın sen sözleri ile çıldırma taraftarıyım olsun Siz gayret edin azcık alın S sibelizim Kağanin

2 çocuğumu da bile isteye yaptim allah da verdi Cok sukur. Ama sizi anliyorum suan 3. Çocuğa hamile kalsam süpriz olarak ayni sizin gibi sok yaşardım not düşeyim allah isteyen herkese versin. Evlat her daim endişe' kalp agrisi' yüreğine öküz oturması, hep korkmak vs vs vs. Ama amalari var yazmayacağım herkes yazmış zaten. Çok iyi anne olacaksin korkularini anliyorum merak etme.

Bu kadar istemiyorken, önlemini almayıp hayat adil değil demek de ne bileyim.. Yıl olmuş 2019 zibilyon tane korunma yöntemi var. He canım Murphy kanunları. Hep ondan oluyor.

ayrıca şunu da eklemek istiyorum, ikinciyi deli gibi istedim. yine her şey yolunda gitti. ve bu sefer ilk 6 ay o kadar güzel geçti ki, ilk çocuğumun ilk 6 ayını düşünüp hayıflandım.. ha sonra iki çocuklu hayat pek de kolay olmadı, eşimle iletişimimizde sorunlar da oldu ama sular bulanmadan durulmuyor. şimdi okul kreş kaygıları.. günlük telaşlar.. oturup düşünmeye fırsatım olmuyor bile. günün sonunda hep "şükür" var..

Gerçekten böyle hissediyorsanız doğumdan sonra yaşayacaklarınız için hazırlıklı olmalısınız doğum sonrası depresyonu diye bir şey yaşamıştım ilk çocuğumda. halen aklıma geldikçe o duygular, çok üzülüyorum. Bence önleminizi alın. En azından bir süre paikoloğa gitmek iyi gelebilir kanaatindeyim. 'İçime annelik duygusu dolacak, mutluluktan ağlayacağım'diye beklemek yerne çocuk doğduktan sonra yaşayacaklarıma hazıtlanmalıyım demek daha mantıklı bence

Ana rahmine düser düsmez sevgisi de icinize düsmüyor. En azindan bende öyle oldu. Sikca anlatildigi gibi dogum ani da mucizevi bir sey hissetmedim. Ama sonra her gecen gün büyüyen bir ask.. tarifi imkansiz.. bakmayin siz öyle aglayan cocuktan kacmalariniza, evladinizin bir damla göz yasina dünyayi yikarsiniz. Saglikla alin kucaginiza

Bir planlayan var o çocuğun dünyaya senin aracılığınla gelmesi gerekiyor ki Allah sana onu nasip etti... istemiyor olabilirsin ama o senin parçan ve onu çok seveceksin. İyiki olmuş diyeceksin merak etme sadece biraz sabır.

acının bir tarifi yok evet katılıyorum

Bu hislere sabip birinin anne olmaması gerektiğini düşünüyorum. Kürtaj seçenek değil demişsiniz ama bu hislerle bi çocuğun hayatını komple mahvetmeyin bence. Herkes anne olmak zorunda değil ve ben bunun yaradılış da içimizde olduğuna inananlardanım yani yoksa yoktur. Karın sevmekle falan annelik hissi gelmez. Keşke daha kesin çözümler bulsaydınız bu kadar anne olmak istemiyoduysanız. Geçmiş olsun

oy neler okudum ben ya. hamile bir kadına böyle beddua edilir mi hiç. Bol bulantılı depresyonlu hamilelikler yazılmış. İnanılmaz. Aşırı etkilendim ya, benim bile içim cız etti Allah var. Kurban olayım böyle yazanlar kendinize gelin. Nasıl bir kalbiniz var sizin?

Valla senin ki keyfi degil kürtaj ol bence. Içimde zerre heyecan merhamet heves gormedim bütün ifadelerinde bi b. k muş gibi itici yorumlamissin. Herkes anaç olmak zorunda değil amaç olmayan da doğurunca bu deneyim ne olacak acaba diye dogurmamali.

Sizi çok iyi anlıyorum. 5 senedir evliyim kimi zaman çocuk çok istedim kimi zaman asla olmaz dedim. Yine de kendimi hazır hissetmeden, hayatımı, yaşımı, beslenmemi hazır etmeden bu yolculuğa atılmak istemedim. Anneliği çok istemek ve iyi anne olmak arasında kesinlikle bağlantı yok. Yengem çok heves ederek çok isteyerek sahip olduğu 2 kızını da 2 senedir aramıyor mesela :) Anne olmak istememeniz sizi merhametsiz yapmıyor tabii ki gelen yorumlar çok üzücü. Ama ben hissettim ki çok eğlenceli bir anne olacaksınız Gerçekten bunu yürekten hisettim ve hislerim iyidir. Hiç gebe kalmadım o yüzden burada atıp tutmayacağım ama çok araştırdım. Yaşadıklarınız, hissettikleriniz en olması gereken düzeyde. Bir can getireceksiniz ve ömür boyu size emanet olacak. Çok çok zor. Amaaaaan rızkı veren Allah, aman çocuk bu bir şekilde büyür'cü annelerden olmadığınız için bu duygular çok normal. Her şeyi akışına bırakın.

bana açıkca cahil diyerek hakaret ettin sonra da polemik olmasın diyorsun. bak burda bile tutarsız davranıyorsun.

Bu ne aptalca bi yorum ya. Alakaya maydanoz ayrıca. Ilk bebegimi karnimd a kaybettim. Benim gibi bir sürü kadin okuyor burayi. Hiç mi acimaniz yok? Konu sahibine de zerre faydası olan bi yorum degil. 8 aylık bir bebis annesi olarak konuya da fikirlerimi yazacagim. ama once su üstteki sacma mesaja olan kızgınlığım geçsin...

2020 haziran anneleri topiğine gidersin artık :)) bdv ye de uğra ara sıra

Sevgili Koalina bir de size açıklayayım aşağıda tane tane, madem sordunuz ve merak ettiniz: Mune Hanım'a yazının aynısı gönderdiğimi dürüstçe ben yazdım zaten ilgili mesajımda. Bunun da sebebi site ve forum kuralları ile ilgili nacizane yorumumu Mune ile paylaşmak istemem, sanırım buna hakkım var değil mi? Konu sahibi ise; benimle ilgili ispat edemediği bir takım söylemlerde bulunmuş: "Özel mesaj atacak kadar" demiş, yasaklı olduğu halde "mesajlarını bulduğumu beğenmediğimi" yazmış , üstüne üstlük "stalker" diye itham etmiş. Bir forumda gördüğümüz, denk geldiğimiz mesajlara bakıp yorum ya da emoji bırakmak ne zaman yanlış oldu acaba? Ben de bunlar üzerine diyorum ki, özel mesajı gösterebilir misiniz, üstelik rica ederek belirtiyorum. :) Bir de diyorum ki, konu sahibi yasaklı iken nasıl olur da ben konu sahibinin mesajlarını bulabilirim? Son olarak da stalker olduğumu düşündüğü için bununla ilgili de bir kanıt sunmasını rica ediyorum. Bir zahmet madem siz sorumluluk aldınız yorum yazarak, siz bir izah edebilirseniz inanın çok mutlu olurum :) Yoksa uzatmak değil niyetim. Ama sonuçta kişisel olarak birkaç zan altına birden sokmuş beni. Doğal olarak ben de anlamak istiyorum. :)

peki yanlis anlamayin, gercekden anlamak icin soruyorum. diyelim mi kalp atisinda bisey hissetmediniz, ilk kipirdanmalarda bisey hissetmediniz, cinsiyetinde bisey hissetmediniz odasini esyalarini kiyafetlerini hazirlarken bisey hissetmediniz. o zaman ne olacak? yani dogunca sevgi hissedebilecekmisiniz?

2 çocuğum var, ilki beni çok hırpaladı, ikinciye korunurken hamile kaldım ve hep ertelediğim, olmasa da olur dediğim bir haldeydim. Alışmam çok zaman aldı ve içten içe üzüldüm de zaman zaman ama doğdu 13 aylık oldu bile ve ben aşırı seviyorum ikisini de. Hiç istememek asla çocuk doğurmam demek nasıldır bilemem ama korunurken hamile kalmak nasıldır bilirim. Sizi anlayabiliyorum. Ama yorumlardan tanığım kadarıyla siz bence kolay atlatıp adapte olacaksınız gebeliğe bu sebeple ilk şoku atlatınca daha kolay olacak diye düşünüyorum. Seveceksiniz ki aksi bence mümkün değil. Eşiniz, aileniz size destek olsun doğum sonrası bebek bakımı konusunda, ne kadar kolay atlatırsanız ilk günleri, o kadar az lohusa depresyonu yaşarsınız. Hakkınızda hayırlısı olsun

Allah'ın tutarsızı

Şu kafayı anlamıyorum anlayamayacağım da hiçbir zaman; her kadın anne olmak zorunda değildir, annelik hissiyatı taşımayan kadın eksik ya da anormal kadın da değildir. Annelik duygusu doğanın bahşetmiş olduğu birşey de değildir öyle olsaydı çocuğunu doğurup çöpe atanlar, çocuğunu tandırda öldürenler, evde aç susuz bırakıp gezip tozmalara giden kadınlar olmazdı değil mi? Demek ki annelik doğuştan getirilen bir duygu değil de tamamiyle öğrenilmiş subliminal mesajlarla kazanılmış bir duygu.. Bir kadının anne olmak istemesi ya da hamileliğe sevinmesi nasıl normal bir duygu ise sevinmemesi ve istememesi de bir o kadar normal. Hayatta tek doğru yoktur, kendi doğrularınızı empoze etmeye çalışıp kadınları anne olanlar ya da olmayanlar diye kategorize etmeyin. Anne de olsanız bir kadın bir birey olduğunuzu unutmayın. Ve evladınız da olsa önce kendinize değer verin ve sevin, sevin ki yetiştireceğiniz çocuğunuza daha faydalı olun..

Çocuğa üzüldüm niyeyse

Yargilamak icin sormuyorum fakat baba olmadan niye bir cocuk yaptiniz? Hadi annelik duygusunu tatmak istediniz, niye ikincisini yaptiniz? Niye cocuklari babasiz bir hayata, yipranmis bir anneye mahkum ettiniz? N nscckts Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik İptali tek ayak

10 senedir evliyim diyorsun çarp bakalım 30 35'i evli olduğun yıla. 3. senende başlasan korunmaya. 3 ayda bir kutu tüketsen dahi para ortada. kıbrıs'a gitmen, ameliyat vs.. emin ol daha uyguna gelir.

Bu kadar istemiyorsanız sırf kürtaj karşıtlığı yüzünden doğurmak ne kadar mantıklı? Bir hayat getireceksiniz, o zaman da ona annelik sevgisi vermezseniz o çocuğa yazık değil mi? Eleştirmek için söylemiyorum, istememenize saygı duyuyorum belki doğunca çok seveceksiniz. Ama ya sevemezseniz? Hep kendi açınızdan düşünmüşsünüz ama dünyaya en azından 18 yıl boyunca sorumlu olacağınız bir hayat getireceksiniz. Biraz da onun açısından düşünün.

Ozge72 kişisini ben göz ardı et dedim, haliyle çok şükür yazdıklarını görmüyorum. Forumdan çıkış yaptığım için mesajını gördüm. Ben onun yazdıklarını görmezken neden beni görüyor bilmiyorum. Bana mesaj attı demedim zaten, hakkımda mesaj atacak kadar takmasına üzüldüm dedim, Mune ablaya benimle ilgili mesaj attığından bahsetmiş, artık mesajlarını göremediğim için bulup buraya yazdığını koyamam. Ağır yazma aşamasına doğru emin adımlarla gidiyorum, deler geçerim de vicdanen sonra rahatsızlık duyarım diye kendimi tutuyorum. Can acıtmak, kalp kırmak kolay, zor olan kendini tutmak. Daha da zorlaştırmayın.

:) Konu sahibine "Neden haklı olduğunuz konusunda yorum yapmayacağım" demiştim ama siz çok güzel ifade etmişsiniz o yazmadığım kısmı. Yüreğinize sağlık. Çocuksuzluk; çelik bi zırhla korunmaksa, çocuk sahibi olmak tüm kötülüklere "bakın benim yaram burada" demek gibi bir şey. Özellikle bizim gibi eril egemen toplumlarda kadının rolü temizlik, yemek ve çocuk bakımı olunca anne olmayı istemeyen kadınları anlamakta zorlanıyoruz. İstememek ile sevmemek arasında uçurum bi fark var. Hatta belki çok sevmekten korktuğu için istemiyordur. Çok iyi bi anne olmaya çalışmaktan korktuğu için, her an yanında olmak isteyeceğini, ona bi şey olursa yüreğinin kavrulacağını bildiği için istemiyordur. Yazdığınız çoğu ihtimali hayal edip durduk yere ağladığım çok olmuştur. Anne olmak asla kolay değil. Hele de bu kadar kötülüğün, kötünün olduğu bi dünyada...

Birkaç yıl önce burada sık sık takıldığım dönemden biliyorum senin çocuk konusundaki duruşunu. Hatta birkaç kez burda annelik terörü estirip konu sahiplerine hakaret etmeye çalışanlara karşı beraber tepki vermiştik. Başlığı görünce daha açmadan eyvah dedim, kesin hamile. Annelik tam anlamıyla hazır olma meselesi. Çok çok çok çok bir süreç hem fiziksel hem kimyasal olarak. Beni hatırlıyor musun bilmiyorum ama ben de çok mesafeliydim çocuk konusunda, şu an 8 aylık hamileyim ama bilerek, isteyerek planlayarak. Ona rağmen çok zor geçilen o aşamalar. Doğumdan sonra ne olacak onu göreceğiz bakalım. Kürtaja karşıyım demişsin, yoksa önerim hamileliği sonlandırmak olurdu. O yüzden acilen düzenli olarak, bir psikolog da değil, psikiyatrla terapiye başlamanı öneririm. Hiçbir zaman 'öyle deme kucağına alınca bütün dünyan o olacak' kafasında bir insan olmadım, hala da buna inanmıyorum ama en azından isteğim ve heyecanımla o zorlu günlere hazırlanıyorum. Kendine çok iyi bak, kimsenin sana vicdansız, sevgisiz vs diyerek kafanı bulandırmasına izin verme. Su akar yolunu bulur

Ben de 4. Son çocuğum. Annem bana da der iyi ki dogurmusum diye. Evin en küçüğü olmak benim için hep dezavantajdı. Bir de 3 kızım bir yana oğlum bir yana diye sürekli söyleyen bir anne varsa insan kendini ezik ve gereksiz hissediyor.

Sırf bu yazıdaki ""anne"'kelimesi bile beni ağlatmaya yetti vallahi... iki evladım var saçlarının tek teline dünyaları degismem

Dimi tamda konuyla alakalı Videoyu yükleyemedim

Allah tez zamanda kucağını doldursun arkadaşım. Keşke herkes senin gibi naif, iyi kalpli olsa :) kalbinin ekmeğini ye inşallah.

Yahu herkes hamileliği cidden şen kahkahalarla mı yaşıyor? Nedir bu yüklenme? Gayet normal hissettikleriniz hiç paniklemeyin. Ben "Bebeğin olursa sen risk altina girersin" cümlesine rağmen aylarca olmuyor diye ağladım. Bunca çabaya rağmen testte pozitifi gördüğüm an gidip eşimi sarsıp "Ne yaptık lan biz?" demek istedim oyle bir korku... Aylar geçti karnım belirginleşti. Mutlu mutsuz belli olmayan bir ruh halindeydim. "Ne olacak, nasıl bir annr olacağım, bizim düzenimiz vardı..." Her alışverişte kendimi tuhaf buldum." Niye bu kadar hissizim?" "Ben kesin sevmeyeceğim bebeğimi." "Ben kötü anne olucam." yedim durdum kendimi. Bebeğim doğdu. Ilk gördüğüm an: Tamam güzel bebek, bir ağlamaklı duygulanma. Ama o bahsedilen yoğunluk yok. Sadece koluna bileklik takmayı unutmayın diye tembihledim hemşireyi. Doğumhane de bile aynı his "Allah belanı versin missisim, sen insan değilsin bu hisler az." O kadar programlanmışız ki "Uffff çok yoğun hissedeceksin." " Karnında kelebekler uçuşacak." Illa herkeste aynı olacak. Sırf bu hisleri hissetme zorunluluğu yüzünden güzelim günlerimi mahvettim. Şimdi kızım 2 yaşında. Nasıl bir his biliyor musun? Böyle sarılırken daha fazla sarılasınız geliyor. Konuşmaları sanki ömrünüze bir gün eklenmiş gibi bie mutluluk veriyor. Bugün mesela "Sen ben ol, ben de sen olayım." dedi. Kabul ettim. Beni mimiklerime kadar taklit edebiliyor. Nadide, çok narin, kıymetli bir ayna gibi olacak sizin bebeğinizde. Siz güldükçe o da o gülecek. O güldükçe siz de mutlu olacaksınız. Lütfen şartlanmayin, acele etmeyin. Kendinizi beklentiye sokup zaten karmakarışık olan ruhunuzu daha yormayın. Insanların sacma sapan yargılamalarına kulak asmayın. Sağlıkla gelsin inşallah.

Ama siz de kinadiniz şimdi

kürtaj tabiki hoş değil ama hakettiği anne sevgisinden ilgisinden mahrum boynu bükük bi çocuk yetiştirilmesine de ben karşıyım. ne bileyim ya sevmeyecekseniz, elinizden gelenin en iyisini yapmayacaksanız, gözlerine merhametle bakmayacaksanız sanki doğurmamak daha mı iyi acaba? özellikle bazen küçücük bebişe ağlıyo susmuyo vs diye markette sokakta vuranlar var aklıma onlar geldi. şunu da söyliyim benim de 19 aylık bi oğlum var plansız geldi aslında çocuk istemiyo değildim ama o an istemiyodum ama oldu. çoğu şeye de engel oluyor özgürlük kısıtlanıyor, ilk 6 ay düzenli gece uykuları olmuyor. bazen çok sinirleniyorum o olmasaydı şuan şunu yapabilirdim diyorum. ama sonra gözlerinin içine bakınca eriyorum resmen. bana muhtaç, sevgime muhtaç, gözlerimin içine içine bakan bi çift göz. hele bi de gülüşü, sivrilen çenesi, gamzesi, öndeki iki dişi. "annuuu" diye boynuma sarılıp beni sevişi. bütün o olumsuz duyguları kenara bıraktırıyor. hem de hayatımız sonsuza kadar ipotekli olmayacak ki. o da büyüyecek okula gidecek kendi alanı kendi çevresi olacak, bize arkadaş olacak. yeterki çocukta travma yaratmadan yetiştirelim. mesela şuan bile artık 19 aylık gece uykuları düzenli. uyuttum evimi temizledim kahvemi aldım bilgisayara geçtim keyif yapıyorum. çocuk olunca ölüp biteceğim diye düşünmeyin.

Konu sahibi, belki bebeğini seversin, ya da bebeğin bir gün seni 90%affeder, annem kadar sansliysan

Altını çizdiğiniz tüm ifadeler konu sahibinin anne olma olgusuna ne kadar yabancı olduğunu ve ne kadar yabancı kalmak istediğini vurgulamak için seçtiği ifadeler. Kimseyi gücendirme amacı taşımıyor objektif gözle baktığınızda. Hatta aksine bebek sahibi olmak isteyen ancak olamayan insanlarla paralel bi süreçten bahsediliyor, onlar bebek sahibi olmak için ne kadar çabaladıysa ben de olmamak için çabaladım, onlar bebekleri olmadığında ne kadar kırılıp üzüldülerse, öfkelendilerse, neden ben diye isyan ettilerse ben de hamile kaldığımı öğrendiğimde ayni şekilde üzüldüm, kızdım, isyan ettim demiş. Ve kimse kendi gerçekliğini naif bi süzgeçten geçirerek ifade etmek zorunda değil. Konu sahibinin kendi hayatına yaptığı çıkıştan bu denli incinmek de kendine her an kırılacak ceyizlik porselen muamelesi yapılmasını beklemek olur ki bu ne makul ne de gerçekçi bi beklenti. Ki konu sahibi son cümlesinde açık açık belirtmiş sizin alınıp güceneceğini düşündüğünüz kesim için de üzgün olduğunu, daha ne söyleyebilirdi ki. O zaman burada gebelik takvimi olusturanlar, yardımlaşma amaci güden hamile ve anne grupları, sosyal medyada çocugu ile ilgili dozunda paylaşım yapanlar.. hepsi birilerini incitmek için hareket ediyor. Var mı boyle düsünmenin bi mantığı... Dogru bildiğini ifade etmekten çekinmemek güzel şey, ama bi an durup ben yanlış biliyor/anlıyor olabilir miyim diye kendini sorgulayacak ve hatayı fark edip ondan dönecek cesareti bulmak bence çok daha güzel bi şey. Nacizane bunu da bi düşünün derim.

Yaa çok hoşsunuz Çocuk istiyorum Hatta ikinci kez tedaviye başladım ama sizi çok iyi anlıyorum. Tüp bebek tedavisinde transferden Sonra çok farklı duygular hissetmeye başladım. Yaa ne gerek vardı Ne yapacam şimdi filan diye... Tabi bunları kimseye söyleyemiyorum çünkü bir sürü uğraştık tedavi için.3 kez tüp bebek tedavisi yaptıran arkadaşımla konuşurken tutamadım kendimi ona anlattım. Oda bütün denemeler aynısını hissetmiş. Ben eminim sizde diğer anneler gibi çok iyi bir anne olacaksınız şu anda böle hissetmeniz normal kimse anneliğe tam olarak hazır olamıyor

kavun kokusu Valla hicte gıcık olunacak bir mevzu değil benim için.. çok sevindim senin adına :) Rabbim sana laik görmüş ne güzel çok şükür :) Sanal teyzesi olurum olur biter :) Sen müthiş bir annesin saadece farkında değilsin...

Ben de yalnızım, hem istemedim hem de kimse zaten söz vermemişti. Eşim biraz yardımcı olur umudundaydım ama o da kendince müthiş yardım ediyor ama aslında pek bir işe yaradığı yok. Beni yıpratan çocuk değil mesela, saçma sapan ve bitmeyen ev işleri. Bir yardımcı olsa eminim çok daha kolay olurdu. Çocukla ilgilenmek bence yorucu değil ama zaman zaman sıkıcı olabiliyor; kafa dinlemek istiyorsun ama ilgilenmen gereken bir evlat var. Sizin durumda tükenmiş hissetmek normal ve çocukla ilgili olduğunu düşünmüyorum. Yalnızlık, iki çocuğa ve eve yetmeye çalışma vb.

Gebelik istediği halde gebe kaldığını öğrenince garip hisler yaşıyor bir çok kadın normal buluyorum ah evren ah şu güzel espirini bir de bana yap söz çok gülücem Bu arada birr hayırlı olsun da benden sağlıkla dogurun minik kavunu

Eğer çocuğunuzu istemiyorsanız doğurmayın. O çocuk sizin sonsuza kadar sorumluluğunuz olacak. Istenmeden çocuk yetiştirilmez. Istenmeden doğurulan çocukların akıbetini biliyoruz. Tabi sizin kararınız.

Annelik ile ilgili travma yaşamış olabilir misiniz

Tamam sen haklısın canım iyi geceler

Evet yazdiklariniz dogru aslinda cocuk bakmak, cocuklarla ilgilenmek daha kolay ev islerine nazaran.

sana çok üzüldüm içinde bi canlı büyüyecek ve birşey hissetmiyorsun inşallah zamanla bebek büyüdükçe değişir hislerin

Bence cocuk doğurmak aklı basında bir kişinin yapacağı bir iş degil. Kim kendi hayatından bile isteye vazgeçip ilerde kendine fayda sağlama kesinliği olmayan bi şeyin içine girer, nerdeyse 24 saatini ona adar ki? Bunlar bebegimin doğduğu ilk gunler hissettiklerimdi... kafamda hep aynı şeyler dönüyordu. Üstelik cok istemiştim onu. Ilk bebegimi kaybedince onun varlığından haberdar olmak, tekmelerini hissetmek ve buyuyusune sahitolmak cok özel gelmişti hamileyken. Doğunca başa geleceklerden haberdar değildim tabii:) bebegim doğdu ve daha 2 aylikken 10 günlük ağır bi antibiyotik tedavisi gördük hastanede yattık... hic kolay bi bebek degildi kimseye bırakamıyordum. Çaresiz hissetmemde bunun da rolü büyük. Ama buyuyor. Büyüdükçe ona olan sevgim ve bağım da artıyor. Her yeni yaptığı sey bana buyuk heyecan veriyor. Hayatının bi süre asla eskisi gibi olmayacağını kabul etmek gerek. en başta. Anne olmak cok sey öğretiyor en başta sabri ve merhameti...

kavun kokusu, hamile değilim şaka yaptım de yada boşanıyorum de, hadi hadi lütfen.

hic sanmiyorum kaza sonucu istemeden falan cok hamile kalan tanidim ama bebeginden 4 haftalikmiymis neymis 2 3 hafta bi testimi varmis neymis diye bahsedenini hiç duymadim gormedim bayan bu işi basaramayacak bence

Inşallah çocuğunuz doğduktan sonra gözünüzden sakınır olursunuz rabbim size merhamet versin yavrunuza karşı yoksa sevgisiz annenin elinde büyüyen yavruların sonunu görüyoruz.

Herkesin bulantısı olacak, herkes kötü koku alacak diye bir genelleme yok. Bunları şimdiden düşünmeyin.

gebeliğiniz için hissettiklerinize üzüldüm ama yıllardır kadın hastalıkları, düşükler, tüp bebek tedavileri gören bir kadın olarak kendi adıma daha da üzüldüm... tüm hislerinize yada hissedemediklerinize rağmen, inşallah hayırlı bir evlat dünyaya getirirsiniz, sağlıkla kavuşursunuz

Hiç kalp kırıcı yaklaşmadınız bana, kendi kalbiniz kırıldıysa bile belli etmediniz bana. Kırdıysam sizi özür dilerim, siz beni kırmadığınız içinse teşekkür ederim. Günlük tutarsam konudaki belli kişiler oradan taciz etmeye devam edeceklerdir. 2 açıdan da üzücü olabilir benim için: 1. Hislerim değişmez ve değişmediğini görüp üzülebilirim 2. Hislerim değişir ve eskiden şunu şunu diyormuşum deyip üzülebilirim. En son adım adım ilerlemeye karar vermiştim, hala öyleyim. Kalp atışı sıradaki adım.

Hayır olacak illaki diye bir sey yok ilk hamilelikte pek yoktu benim ikincide oldu. Sen onun hareketlerini bir gör kalbi artarken o nokta gibi şeyin tik tik attığını falan... doğurup kucağına alınca da neden daha once yapmamışız diyeceksin :) kiloymuş vs hiic takma. Hepsi gidiyor ne göbek ne kilo. Seni koşulsuz sevecek seni en cok sevecek bir minik :)

Ben de açıkçası bu konunun üzerine bu kadar düşmenizi, özel mesaj atmanızı, sğrekli gelip gidip yanlış yanlış itici üslup kötü tarzı yazmanızı doğru bulmuyorum. Sorumluluk almadım, siz mesja atmadığınızı belirtmişsiniz ama zaten özel mesaj da attım konuyla ilgili buraya da yazıyorum yazmışsınız. Buna ne gerek var? Bu konuyu yöneticiye atmaya her yere yazmaya tabiri caizse haykırmaya?

çok yazık kadının kadına yaptığını hiç kimse birbirine yapmıyor.

Kürtaja karşıyım. Ama yazını okuyunca aldır onu diyesim geldi. Şu hayatta en zor şeylerden biri annesiz kalmaktır. Ama daha zoru ne derseniz yaşayan bir anneye sahipken annesiz olmaktır. Yazınızdan anladığım siz daha şimdiden hayatınızda önünüze gelecek bütün olumsuzlukları çocuğunuzdan bilecekmişsiniz gibi bir haliniz var. Bence acilen psikolojik yardım alın zira bu süreç hem sizi hem evliliğinizi yıpratacak gibi duruyor.

Harika yazmissiniz. Bence de urememesi gerekiyor. Ya da bu anlatım tarziyla kendini sempatik gösterdiğini mi sanıyor bilmiyorum ama öyleyse sempatik değil iticisiniz sayın kavun kokusu

Seni cok iyi anlayanlardan biriyim. Aynen senin gibi hamile kaldim. Hayatim boyunca hicbir cocuga aaaa ne sevimli demeyen biriydim. Asla anne olmak icin dogmusum demedim. Asla anne oldum eksik yanim tamamlandi demedim. Bu sebeple "dogunca cok seveceksin kavun" da diyemem sana. Benimki dogdu cok mu sevdim evet sevdim. Ama hayatim altust oldu. Tum kariyerim bitti. Psikolojim de bitti. Keske onceden daha iyi dusunseydim daaha mantikli karar verseydim dedim. Hala da diyorum. Senin durumundaki biri icin kurtaj keyfi olmaktan cikiyor, zorunluluk olabiliyor. Dogdugu zaman ona cok iyi bakacagindan eminim. Buradaki yorumlarindan az cok taniyorum seni. Ama sen ona cok iyi bakarken sana "nasilsin kavun? Bir derdin var mi? Benden bir sey ister misin? Yardimci olabilecegim bir sey var mi?"diye de sormuyor. Su anda seni acimasizca elestiren degerli arkadaslar da gelip cocuga bakmadiklarina gore. Sadece kendi kalbini ve beynini dinle. Sana ne diyorlarsa ona gore davran. Once sen! Sonra bebek. Bunu doktorlar bile soyluyor. Sen sen olmazsan, sen olmaktan cikarsan, cocugun da iyi olmaz. Nasil ki tehlike aninda once anneyi kurtarmaya calisiyorlarsa sen de once kendini kurtar. Anne olup olmayacagina sonra karar verirsin.

Sevgili babyloading87 ağzınıza sağlık. Benim gibi düşünen nadiren de olsa birilerine rastladığım için çok mutlu oldum. Epeyce tepki topladım benzer görüşler yüzünden. Ama hala aynı şekilde düşünüyorum. Alaycı ve ego yüklü bir konu ne yazık ki

8 ay sonraki yorumunuz muhtemelen degismeyecek ama mesela 18 ay 28 38 ay sonra kendinizi mukemmel hissedeceksiniz inaniyorum ♡

Okurken kendimi gördüm ama ben ilk olduğunda sevinmiştim öyle tavanlara vurmadım ama sevindim. Sonra hayatım tepetaklak oldu. Ben işten çıktım eşimi 1 ay sonra işten çıkardılar. Pazarcılık yapıcam çok para var diye tutturdu beyinsiz. Sonraaa eve gelen icra kağıtları arayan bankalar arayan avukatlar. Yemeye adam akıllı bir şey dahi bulamamıştım. Doğarsa gazete kağıdına sararım diyordum. Keşke geri iadesi olsa diiyordum. Her fırsatta ağlıyordum yani her dakika ne olacak şimdi keşke olmasaydı diye. 7 aylıkken nişan geldi. Gittiğim hastanedeki doktor dedi ki Gelişim geriliği var bebekte takipte olduğun doktor söylemedi mi? Daha çok ağladım kendimi daha çok suçladım. Sorunların, parasızlığın üstüne bir de gelişim geriliği iyice gerildim Resmen istemiyordum. Daha önce de 1 düşüğüm vardı bekliyordum resmen ne zaman bir şey olacak diye. Doğdu yüzünü gördüm bir daha vazgeçmedim. Pişman oldum hemde ne pişman. Düşünmeyin yokmuş gibi davranın en az zararı verirsiniz. Allah korusun bir şey olursa bir de vicdan azabı çekersiniz benim gibi.

Ben evliliğimin ilk gününde hamile kaldim. Oldu bir sekilde Ama zerre uzulmedim cok sevindim ilk andan itibaren hic acabam yoktu. Buna ragmen doğumdan sonra depresyon gecirdim hayatim bitti artik dedim bebegim de kolikti surekli agliyordu. Ilk yil cok zor gercekten, su anı sorarsan bebeğim 20 aylik cok seviyorum cok mutluyum iyiki var diyorum. Ama arada eski hayatımı tabiki özlüyorum.

höst cahil sana benzer o kadar biliyorsan bu işleri nasıl hamile kaldın? dikkat etseydin? ben evli değilim bir. ikincisi kıbrıs'ta pekala yapılıyor tam araştıramamışsın canım. daha ergen sayılacak yaşta koşa koşa evlenmişsin şimdi burada ben çocuk istemiyorum yeaa diye geziniyorsun.

ahaha benden tavsiye 3. ye hamile kalmayın zira bakınız kırmızılı cümleniz... 9 ay 9 yıl gibi geçmesin aman diyim

Sadece kaka rengi konuşmakla kalsa iyi, bizde hala durur bebeklik kakasının resimleri Boy, boy hemde, özenle Dr a gösterilmiş, yorumları alınmış

bu kadar celallenmeye gerek yok. ben konu sahibini anlamaya calisiyoum 3nity

Ben size hak verdim. Ama neden haklı olduğunuz konusunda yorum yapmayacağım. Bi de beni linç etmekle uğraşmasınlar "dünyanın en iyi, en duyarlı anneleri" Ama şunu söyleyebilirim lohusa depresyonu falan yaşamadım. Kızıma karşı sevgisizlik, ilgisizlik bir yana sesimi bile yükseltmem. Anneliği hala sevmiyorum. Korkuyla, endişeyle, paranoyalarla yaşamak zor geliyor. Hatta bazen böyle leş bi dünyaya onu getirdiğim için suçluluk duyuyorum. Anneliği sevmiyorum ama kızımın saçının teline zarar gelse yaşayamam. Evet kesinlikle yaşayamam. Onunla geçirdiğim her an kıymetli. Zor ama kıymetli. Kendimi uçurumu bi ip üzerinde elimde kristal bi yumurta ile geçmeye çalışıyormuş gibi hissediyorum. Yumurtaya aşığım ama bu görevin korkusu ağır geliyor. Neyse sizin için hayırlısı olsun.

Öyle çok anne var ama kimse dile getirmiyor, çünkü tabu cok büyük. kavun kokusu Sirf eşinin mutluluğu için yapilcak şey değil bebek. Yarin yorgunluktan, hormonlardan tartiştiğinda, ne yapacaksin? Eşin şimdi mutluda, yarin gece çocuk için kalkmak istemez ise ne yapacaksin? Bez değistirmek istemez ise? Yada o işe gittiği için tüm sorumluluk sende kalirsa ve içten içe kizarsan? Baze kadinlar anne olmamali. Bu yanliş yada kötü birşey değil. Benim annemde beni bir şekilde seviyordur fakat anaç bir insan değil. Yaşadiğim acilarin haddi hesabi yok. Keşke annemde kürtaj olsa diyorum. Anneliğe hiç hazir değildi çünkü.

Sizi gazetelerin 3. sayfasina alalim Daha yeni eymen'i doguran kadin iskence edip yakarak oldurdu cocugunu Bdv de tonlarca acilan konu var annelerinden muzdarip, kac yasina gelmis psikolojik travmali kadinlarin yazdigi Dogurdugunu sevmeyen milyonlarca kadin var emin olabilirsiniz

Bana Dua etmen yeterli... Ben senin için ediceğim :)

Öyle bi yazmış ki şunu yapsın bunu yapsın. Tamam sen maddelerini sırala ona göre yapsın bişeyleri. Dindar gibi konusup işine karışmak zaten cehaletin seviyesinin kanıtı. Valla ben de konu sahibinin sizin kafada cocugu olsun isteyecegini hiç sanmam.

Videoyu izleyince aklima gelmisti bu konu:))

Ciddi misiniz, hemen o konuyu bulmalıyım

Kadın çocuğa değilde kendine fikirlerine bu şekil davranıyor desen bi nebze anlarım da çocuğa baglamıyo kadın olayı. Olay kendisi çocukla alakası yok çocukla alakası olsaydı aldırmayı düşünürdü zaten

Çocuk isteyen veya ileride bir gün anne olacağım diyen bir sizi anlamayacaktır konu sahibi. Ama bilin, anlayanlar azınlık da olsa hisleriniz dibine kadar normal normal normal.

5-6 yıl önceydi, karşı komşumuz kadın beni ne zaman görse tak diye kapıyı kapatıyordu, sert bir şekilde yapıyor, özellikle yaptığı çok belli. Aynı zamanda da yöneticiler. Ters ters bakıyor bana, selam veriyorum almıyor vs. Saldım çayıra hesabı ben de artık umursamıyorum kadını, o bir çarpıyor ben iki çarpıyorum. Bir gün baktım posta kutularının orada elinde de bizim faturalar. Döndü bana "ay siz evli miydiniiiiiiiiiz" dedi. Nişanlı sanıyormuş bizi, ondanmış tavrı. Sevgili bile değil, nişanlı!

Eşiniz adına sevindim ne yalan söyleyeyim. Sizin de kendi tercihiniz elbette çocuk istemeyebilirsiniz ama evli olduğunuz erkek baba olmak istiyorsa bu ona büyük haksızlık olurdu. Hamileyken bende de o annelik duygusu hiç olmadı. Ama doğduğu anda seviyorsun, kendinden birşeyler arıyorsun o minicik bebekte senin parçan çünkü sen can vereceksin ona. Hayırlı olsun bebeğiniz.

Ya evet aslında kese görüntüsü biraz anlamsız, kara delik gibi bişey Çok teşekkürler iyi dilekleriniz için de

Bu anlatımda olup bebeği doğduktan birkaç ay sonra anneliğine asla laf söylenmeyecek hale gelen çok kadın var bu sitede, biri Koalina. Çok ağır bir şekilde yaşadığı lohusalık depresyonu sonrası kaleme aldığı yazıda beddua dahi edildi ama şimdi bir bakın evladından kimse ayırabilir mi onu? Kadın olduğumuzu unutuyoruz, bizdeki hormonlar gebelikte de lohusalıkta da hatta menopoz döneminde bile ağır depresyona sürükleyebiliyor, lohusayken intihar vakalarına bir bakmalısınız, gebeliği çok ağır geçirip depresyon sonucu yaşananları da incelemek lazım. Hormon dengesinin alt üst olduğu dönemlerde bir kadının yapabileceklerine akıl sır erdiremezsiniz, çocuk istemiyordum diyenlerin çoğuna bakın kürtaj da olmuyorlar, konu kavun kokusunun olduğu için onun üzerinden yazıyorum, eğer bebeği kesinlikle sevmeyecek olsa buraya konu açar mıydı? Bize mi danışacaktı? Kürtaj olurdu hiçbirimizde bilmezdik ama sevebilme ihtimaline tutunmak istiyor, ilk mesaja bakınız Koalina'yı etiketlemiş, duyguları karışık, şimdi yardım mı edelim yoksa taşlayalım mı bu kadını? Ben hep karşımdakini kazanmaktan yanayım, düşünceleri bana aykırı da olsa, hiçbir konuda anlaşamasam dahi onu anlayabilmek için aklımı sonuna kadar zorlarım, çünkü biliyorum hayat benim düşüncelerimden ibaret değil, benim her düşüncem de doğru değil, hepimizin doğruları başka zira.

Ayrıca her kadın kendini bilir, neyi ne kadar yapabileceğinin farkındadır, biz insanları baskıyla yapamayacakları şeylere de zorluyoruz. Asla kendimi 2-3 çocuklu, pembe panjurlu evinde akşam beyine mis gibi yemekler yapan bir kadın olarak hayal etmedim, aklımın, bilgimin, enerjimin yeteceği çocuk sayısı 1'di, hiçbir zaman eli lezzetli muhteşem yemekler döktüren biri olamadım, yemek yemeyi sevmiyorum çünkü, karnım doysun yeter deyip ekmek arası peyniri kıvırıp yesem oh doydum yeterli derim, yemeyi sevmeyince de yapmayı da sevemedim:) Aslında evi çiçek kokularıyla misler gibi parlatan, yemek yapan, boy boy çocuk büyütebilecek biri değilim ama aşık oldum, evlendim, eşim anlayışlı bir adam, beni çok da sevmiş, ki olduğumdan başka birine dönüştürmeye çabalamadı, bir de çocuğumuz oldu ama tek çocukla kaldık çünkü bu konuda aynı düşünüyorduk, bu dünyaya tek çocuk yeterdi. Lakin toplum baskısı, ki söz konusu evlilik ve annelik olunca kadınların baskısı demek doğru olacak, her daim tek çocuklu olmam eleştirildi, haddi aşan cümlelerle üstelik, yaşım 47 hala bir tane daha olsa, evdeki 4 bacaklıya verdiğin sevgiyi, ilgiyi kendi çocuğuna versen diyenler var :))) Belki ben yarın öleceğim, 24 yaşındaki kızıma daha anne olmadan annelik yapacaksın diyerek sorumluluk vermem mi bekleniyor bilemiyorum. Sürekli hamile kaldığım ama kürtaj yaptırdığım bile iddia edildi ki kimseyi ilgilendirmediği halde hayır tek hamilelik tek doğum, hiç kürtajım, düşüğüm olmadı diye açıklamalar yaptım bir süre, sonra dedim ki ben kimsenin hayatına müdahil olmuyor, açıklama beklemiyorsam kimi ilgilendirir benim seçimlerim. Ben çocuğumu sevdiğim adamla mutlu giden evliliğimde sevgiyle büyüyecek bir çocuk olsun diye doğurdum, korktum, korkuyorum, panikledim hep panikleyeceğim ama istedim de ayni zamanda, yaşlanınca bana bakacak bir sürü çocuğum olsun istemiyorum, ben baktım sıra sende diyemiyorum, diyemem, mizacım böyle, çok çok bakımevine giderim, o mutlu olsun, sevgi, saygı nedir, iyi bir insan olmak nedir bilsin kafi. Kardeşi yokmuş olmayıversin, ileride olmasaydı diyeceği bir kardeşe sahip olma ihtimali de söz konusuyken, bazen sizi düşünecek bir dostun kardeşten, akrabadan dahi iyi olduğunu da düşünürsek, eh biraz da aileniz size sevmeyi öğretmişse, azıcık da tek başına ayakları üzerinde durabilmenizi de sağlamışlarsa bu hayatta tek çocuk olarak da varlığınızı sürdürebiliyorsunuz, eksiklik hissetmiyorsunuz. Diyorum ya, toplum kendisi gibi düşünmeyenlerinde varlığını kabul etmeli ya da en azından önyargıyı bir kenara bırakmalı.

1 Senedir bebek için, öncesinde de 2 sene rahimsel sağlık sorunları için hastane yollarında yaşayan ben, bu konunuzu görüp keşke dedim içimden. Yalan değil. Plansız gebelere hayatım boyu hep gıptayla bakacağım, çünkü benim böyle bir şansım yok maalesef. Bunları söylediğim için bana belki çok kızacaksın ama gerçekten evren bazen çok acımasız. Konuna gelince, bebek istemiyorsan gebeliğine son vermeyi düşünmelisin. Neticede, bebek doğunca ona aynı ölçüde ilgi ve sevgi verememek daha zor. Fakat fikrini değiştirir de doğurmak istersen de Allah şimdiden sorunsuz hamilelik nasip etsin diyorum... Bu arada yüzsüz bir Hayyal olarak, bizler gibi isteyenler için de hamile duası eder misin? :)

Kesinlikle katılıyorum. O dönem neydi ya, herkese ayrı ayrı yazmıştım geçti mi ne yaptınız, nasıl oldu diye Zaman zaman insan daralıyor ama geçiyor be

Herkeste annelik içgüdüsü olmuyor, herkes anne olmak için ölüp bitmiyor. Siz bebek istemediğiniz için doğum sonrası depresyonunu fazlasıyla yaşayabilirsiniz; çünkü hazır olmadan bebek yapmak sizi daha çok alt üst ediyor. Ben sizi çok iyi anlıyorum; bende çocuk istemezdim, anne olayım hayallerim yoktu hiç sonra eşim çok istedi diye çocuk yaptım. Çok güzel bir şey ama hala ara ara küfür ederim eşime:)

Bir de ha olurda premature bebek dunyaya getirirsen küvezde daha cok bilgilenmen gerek bunun icinde inci candemirin kitaplarini tavsiye ederim.. Kizim preaklampsi ve help sendromu Oglum preaklampsi Tek basima iki cocuk buyuttum, esimin isi yurtdisi seyahati bol bi meslekten gittimi 2 ay,5ay vs gelmiyor.. annemin destegini cok aradim ama hic bir zaman yanimda olmadi.. k. validem 10 gun sonra gitti.. asiri yoruldum, asiri yiprandim... yapamiyorum sus aglsma dedim sana diye kizim bebekken o aglar ben ayri aglar im boyle hallerim cok oldu.. uykusuzda kaldim, acta kaldim yanima gelecek kimsem yok iste boyle boyle iki cocuk buyuttum.. oglum olunca kuvezden cikali 15 gunlukken kizimi acile yetistirmem gerek kendini cekyatin demirine sıkıstirmis.. acile vardik rontgen cekilcek oglunu asagiya indirme diyolar, kimsem yok yabsnci sehir baba yurt disi is seyahatinde.. gozum arkada kalarak, kizimla asagi rontgene indim.. kizim bensiz girmiyo filme.. filmi cektik 1 hafta emzirme radyasyon yuklendin dediler.. bunun gibi bi kac kez gecenin yarisi acile geldikoglum duzeltilmis 40i cikmadan.. yine esim. yok.. cocuklarimin hem annesi hem babasiyim.. hayat hep bi mucadele iste.. Bunun disinda sabrinda sabri varmis diceksin benim hamileliklerim, dogum ve bebek bakimlarim pek zahmetliydi, pek zordu tek basima atlattigim icin bana zor geldi belkide.. Allah senin icin hayirlisini nasip etsin,

neresi vicdansızsa? asıl konu sahibinin ilk mesajı çok vicdansız resmen çocuğa vebalı muamelesi yapıyor. ben de diyorum ki bu kadar çocuk istemeyen kadın evli olmamalı ve gerekli tıbbi müdehaleyi yaptırabilirdi.

Yok iste isini dogru yapmaz oyle bir ihtimal yokmus. Bakayim o yoruma simdi:)

Ben de çocuk konusunda aynı sizin gibi düşünüyorum o yüzden konuyu okurken ruhum daraldı. Ay Allah korusun diye diye okudum. Ama ne bileyim sizinki iyi olmuş sanki. Böyle uzaktan bakıp "iyi ki hamile galmışın gız" diye yorum yapmam sinirinizi bozabilir biliyorum Ama böyle düşündüm gerçekten. Çocuk isteyen eş, 10 yıldır devam eden güzel bir evlilik, çocuk yetiştirmeye uygun olgun yaşlar, akıllı mantıklı bir anne... Üzgünüm ama doğurmak zorundasınız. Biraz sizin gibiler de doğursun etrafta görgülü bebeler olsun. Doğduğunda kucağınıza verecekler sonra birden ışık patlamaları ve arkada güzel bir müzikle anneliği tadacaksınız gibi bir durum olduğunu sanmıyorum. Zamanla aranızdaki bağ gelişecek ve iyiki olmuş diyeceksiniz. Sevmezseniz cami avlusuna falan bırakırsınız yani öyle dönüşü olmayan bir yol değil

Göz ardı et haricinde bir engelleme şekli var mı ona bakacağım şimdi. Forumdan çıkış yapıp da girmeyeceğim, görürsem cevap yazarım tutamam kendimi. ISSIZZ

BU KADAR BU KADAR BU KADAR FAZLA BEBEK İSTEMİYORDUNUZ MADEM O ZAMAN HAYATINIZ BOYUNCA HİÇ SEVİŞMEYECEKTİNİZ. 10 YILLIK EVLİSİNİZ MADEM, KORUNMA YOLLARININ HEPSİNİ BİRDEN AYNI ANDA YAPSANIZ DAHİ BAŞARI ORANININ YÜZDE YÜZ NET CEVAP VEREMEYECEĞİNİ BİLMENİZ GEREKİR. AYRICA BEBEKTEN BİR BOKMUŞ GİBİ MİŞLİ MIŞLI KONUŞMANIZDA ÇOK İRRİTE EDİCİ. İNŞALLAH ALLAH KALBİNE EVLAT SEVGİSİ VERİR YOKSA YAZIK O SABİCİĞE...

evet ama bazılarında daha umutsuz vaka şeklinde de yazılmış. yani aynı yere geliyoruz kendilerini ifade ediş şekilleri. dediğim gibi bence koalina daha keskindi.. bence. sizce kavun. hangisinin daha naif daha keskin vs olduğu herkese göre değişebilir. ama bu iki kadını kıyaslamak manasız. demek istediğim buydu. sizin nezdinizde bunu yapan diğer yorum sahiplerine de gelsin o zaman.

Dostum, sana benzer bir süreç yaşadım yalnız boşanma kafasındaydım, eski eşimle iyi değildim... Annelik duygum yoktu, kürtaj oldum ve boşandım... Kürtaj travması yaşadım, 1 yıl sırf bunun için terapi almıştım... 7 yıl oldu... Hala çocuk istemiyorum... O kdr netim... Zaman ver ve düşün... En iyi kararı sen bilirsin, umarım aldığın her karar da mutlu olursun

Çok geçmiş olsun, konuyla alakası yok ama, özel değilse, nasıl anladınız iyi huylu kanseri, hangi belirtilerle. Bana da şuanda kanserle ilgili kan testleri yapiliyor da, smaer vs ne varsa işte.. Bir de neden hemen bebek dedi Dr, beklerseniz olmaz diye mi.. cilek. yagmuru

Hamilelik depresyonu da mı var? Doğum sonrasını biliyordum da hamileliği duymamıştım. Ama ondan değildir benimki.

Henüz evli değilim öğrenciyim ufakken arkadaşlarım evlenmek çocuk yapmak hayallerinden bahsederken ben hep geri dururdum kendimi bildim bileli bende hiç bir zaman çocuk istemedim istemiyorum. Çocukları seviyorum tam 9 tane yeğenim var sürekli çocukların içindeyim fakat o zorluğu gördüğüm için iyice soğudum evlilikten de cocuk yapmaktanda. Bazı insanların genetik olsun maddi olsun sağlık, yada çevresinde gördüğü iyi örnekler olsun bu olayı daha iyi şekilde yasiyor. Kimine lütuf kimine imtihan yani... hatta dua ediyorum Allah'ım ne olur benim hamile kalabilme sansim varsa cok isteyen bir kadına ver benim yerime diye aynı sizi gördüm kendimde. Anlıyorum sizi duygularınızı kaygılarınızı... Kürtaj dusunmediginize sevindim bir nebze olsun sorumluluğu üstlenmiş görünüyorsunuz. İçinizde sevgi ve merhamet duygusu oldugununu düşünüyorum ince dusuncelisiniz öyle sezdim. Artık karnınızda bir insan var bakış açınızı değiştirin bu üzüntünuzun büyük sebebi bakış açınız. Artık keskelerle değilde şuan ki hamileliğinize geleceginize odaklanin neler neler geçmedi ki basinizdan işte uremekte bir serüven buda gecicek basinizdan. Hayatım bitti diye korkmayın sizin içinizde yaşam ateşi olduğu sürece her istediğinizi gene yaparsınız.

Ahh can evimden vurdun beni. İnan ayni hisleri paylasiyoruz bu konuda, o kadar iyi anliyorum ki seni.. istemeyince istenmiyor iste, icten gelmiyorsa ne yapabilirsin ki? Dogacak belli ki aldirmak istemiyormussun, bu sureci en az uzuntuyle atlatman dilegiyle. Psikolojin bozuk diyenler, dogunca seversin diyenler nolur biraz empati..

Cocugun sevgisiz buyuyecek diye kizan kadinlarimizin icindeki sevgiyi ispat etmek adina nefret dolu cumlelerle hemcimsine saldirmasi Ironi? Komedi? Acı? Bence hepsi birden Ben anne degilim ya da evli de degilim Ama sizi cok iyi anladim Bende bazen cocugum olsa diye ister bazen de keske hic olmasa ozgurlugum elden gidecek diye dert edinirim Biraz dengesizim galiba :) Korunuyor olmaniza ragmen gelmis bu bebis bence sizi simdiden cok seviyor Annemle babamin beni cagiracagi yok madem ben gideyim demis Kendinizi zorlamayin hicbisey icin bence zamanla oturacak. Umarim hersey cok guzel olur aileniz icin

her şeyi kadere bağlayarak sıyrılamayız. irademiz var aklımız var. ortadoğu her şeyi kadere attığı için bu halde. bu kadar yandım anam çocuk istemem ben diyen kadın evlenmemeli diyorum sadece. konu sahibi nazilerden vs bahsetmiş o zaman normaldi diye. bir zamanlar herkes dünya düz derken dünya yuvarlak diyen birileri vardı. yani tek olmak yanlış olmayı getirmez.

Bir kaç mesajda hamilelik depresyonundan dolayı böyle tepkisel yazdığına dair fikir bildirenler vardı, o nedenle yazdım. Ben aramıyorum yani, tespit edenler için yazdım :) Postpartum ve/veya lohusa depresyonu belirtileri ve evreleri farklıdır çünkü, eminim siz de biliyorsunuzdur.

Evet adım adım gidersen alıştırırsın belki kendini, yalnız kalp atışı ve tekmelemesi hiç bişi hissettirmeyebilir ki beni zerre etkilemezdi, bence zirve ilk emzirdiğin an... hıı bide onun sana muhtaç olduğunu bilmek.. iyi yada kötü hakkında hayırlı olan ne ise o olur dilerim.

Hiç karnımı sevmedim, o annelik bana bebeğim doğana kadar gelmedi, ne zaman sarılık yüzünden hasthaneye yatması gerekti, orda bir aydınlanma yaşadım. Yine mıç mıç bir anne değilim, çoğul konuşmuyorum, o benden ayrı bir birey farkındayım. Yani instagramda gördüğümüz annelerden değilim. Eğer aldırmayı düşünmüyorsanız bırakın akışına, çok da düşünmeyin süreci. Siz istediğiniz zaman değil o istediği zaman sevgisi kalbinize düşer. Ama muhakkak ki düşer. emin olun çok da güzel bir anne olursunuz. Ve bu sürede şimdi ki moda deyimle evrene olumsuz mesajlar göndermemeye dikkat edin. Sağlıkla büyütün hayırlı olsun

Yo ben direkt tanımadan etmeden, kalbini bilmeden hamile bir kadına evlat acısı dileyenlere benzer durumları yaşamasını diliyorum. İnşallah bir yaşarlar da görürler kalp kırmak neymiş. Hamileyken insanın hormonlardan gözünde damla duruyor, ne hakkınız var insanları üzmeye.

Sizin duygularınızı anlayabilir miyim bilmiyorum ama kendimden bir örnek vereyim. Çocuk pek sevmem, yani kendimi bildim bileli bir çocuğu sevimli bulup alıp sevmişliğim yoktur. Ama sizden farklı olarak asla çocuk yapmam da dememiştim, olmasına nötrdüm sanırım. İlk çocuğum sizin gibi sürpriz oldu. Dünyam başıma yıkılmadı, demek dünyaya gelmek istedi dedim. Pek olumsuz duygu hatırlamıyorum o dönemlere ait. Kardeşi olsun istemiştim ama. Oğlum 3 yaşına geldiğinde hamile olduğumu öğrendim. İşte o zaman dünyam başıma yıkılmıştı. Üç gün yataktan kalkamadım, aşırı mutsuzdum, hayatım bitti gibi hissediyordum. Eşim sevinecek sevinemiyor benden dolayı. Sizin gibi keyfi kürtaja ben de eşim de karşı olmamıza rağmen o üç gün sonunda eşim sen böyle hayattan kopacaksan aldıralım teklifinde bile bulunmuştu. Şimdi mi? Kızım 5 yaşında evimin neşesi, ailemizin hayat ışığı, öpmelere sevmelere doyamadığımız. Bazen içimden kendim adına onun varlığını öğrendiğim zamanki mutsuzluğum adına ondan özür diliyorum. Hayatım da bitmedi bu arada. Zorlukları olmadı desem yalan söylemiş olurum, ama şükürler olsun dediğim daha çok oldu. Belki umut ışığı olur diye yazmak istedim. Hakkınızda hayırlısı olsun. Güzel yıllar dilerim size.

kavun kokusu konunu kapattirman daha iyi olabilir, millet iyice zivanadan cikti artik

Ben yillarca cocuk istedim. Sonra dedim yav kendine gel Hevuk ne cocugu? kabullenmem zaman aldi hamileligimi, ilk duydugumda soka girdim, aglayamadim hic bir duygu hissedemedim. Bir yanim kabul etmeye sevmeye zorlarken bu fikri, diger yanimda asla kabullenmedi. Oglum dogdu suan 5 yasinda. Ben seviyorum oglumu okey ama yine ayni duygularla, koruyorum, kolluyorum, ogretiyorum. Hic dogurmamayi tercih ederdim. Zaten bosandim babasiyla cs.. karisik. Birde sizin gibi dusunen kadinlar istemeyenler dogurunca bi bakiyosun sinyanin en bilincli en sevecen analarindan olmuslar. Benimki muhtemelen eski esle yasadigim sorunlarla alakali oyle bir hayvani nasil baba yaptim allah cezami verdi iste.

kavun felaket habercisi olmak istemem ama kalp atışını duyunca bir şeylerin kabaracağına falan kodlama kendini hayal kırıklığı yaşayabilirsin. bazılarının dediği gibi doğuştan anaç olan ve anne olmayı hak edenler muhtemelen bu etapta ses kaydı falan alanlar. koalinaya da yazmıştım kucağına aldığın an diyorum:))

Kızım daha 4 yaşında olmasına rağmen kardeş baskıları şimdiden başladı. İnanır mısınız "başka olmuyo mu" diyen bile oldu :) Acaba gaza gelip tekrar doğurabildiğimi kanıtlamaya çalışacağımı falan mı düşündü bilmem :) Muhtemelen böyle dedikodular benim için de dönecektir ama umrunda değil. Son cümlenize sanırım her açıdan ihtiyacımız var. Farklılıklara saygı duymayı öğrenmemiz lazım.

Aslında ben bişey demedim hakaret etmedim neden ban yiyorum anlamış değilim

Haziran mı oluyor, yarabbim bunu bile hesaplamamışım, şimdi 4 haftalık dedi, 9 ay 10 gün derler, 10 gün illa olacak diye bir kural yok, 9 ay eşittir 36 hafta, 4 haftası elde kaldı 32, 32 hafta da 8 ay eder, ekim, kasım, aralık, ocak, şubat, mart, nisan, mayıs. Yanlış mı hesapladım

koalinanın konusu mu naifti? ölmek istiyordu. doğurmak istediğine bile sonradan karar verdi. iki anneliğe hazır olmayan kadını birbirine daha naifti yada değildi diye kırdırtmak hoş değil. her insan kendini aynı şekilde ifade etmek zorunda da değil.

Aman ha sakın, öyle bir korunma yöntemi yok, okuyan olur, prezervatiften tasarruf yapmaya çalışır, sakın. Cevap vermiyorum o zata, bildirdim, onun yüzünden gri olmak istemiyorum.

Yani ne alaka? İki olay arasında nasıl bir ruhani bağ kurdun? Evrt kavun kokusu hamile kaldığı için o kadın kaybetti bebeği

Gördümmm canısı sus ban yeme

Çok Tşk ederim Allah razı olsun

zekayı kucumsemek cıddı ıstır ah bır bılseler milana ah ah :)

Asıl ego şu yazdığınız yorumda Allah size akıl fikir versin

Seninki korku alt yapılı çocuk istememe. Hayatım ipotek altına girdi filan demişsin ya şöyle düşün belki de bu ipotek durumunu seveceksin. Mesela bazı insanlar hiç aşure yememesine rağmen tadını bilmeden aşureden nefret eder, tatlının içinde fasulyenin nohutun ne işi var derler ama lezzetli bi aşure yediklerinde fasulye nohutun bi tatlıya nasıl yakıştığını farkederler ya.. ipotek gibi gördüğün şey hayatına güzel bi tat katabilir. İstemeden oldu, gönül isterdi ki hazır hissettiğinde gelsin ama aldırmayı düşünmüyorsan olumlu düşünmeye çalış

Muhteşem tespit.

Asla kimseye demeyecegim birsey yazacagim.. Hic durma, aldir cocugu Sevgisiz buyumekdense dunya ya gelmesin. Dogurursan cocuk ne halde olacak diye dusunmekden karnima agrilar girdi

Elbette başımıza ne gelir bilemiyoruz, ben çok emindim ama çocuk doğurmayacağıma. Bunca yıldır da etkili bir şekilde korunuyorduk, yol yordam bilmeyen ergenler de değildik. Kozmik şaka işte. Tavsiyenizi dikkate almaya çalışacağım teşekkür ederim.

tedavi gören arkadaşlardan biri olarak tek düşünebildiğim inşallah o kese doludur arkadaşım.. yok değilse zaten boşu boşuna şu anda canını sıkıp hayatının bittiğini düşünüyorsun.. gebeliğini tamamlayan anneler benden daha iyi bilir iş sadece beta ile bitmiyor.. sağlıkla bebeğini kucağına almanı dilerim senin şer gördüğünde belki de hayır vardır bilemezsin..

Leeennnn beddua mı ediyon menepoza kadar sevişmicem ha 38 im şunun şurasında ne kaldı

O gösteriş meraklısı, çocuğunun s. çtığını bile paylaşmamak için kendini zor tutan kadınlardan ben de bir anne olarak nefret ediyorum. Ama insanlar çeşit çeşit işte.. Çocuğa günlük kıyafetini giydirip "tarzz" diye en az 6 fotoğraf atmaklar. Bizimkiler incir yaprağıyla dolaşıyor sanki. Aylardır kreşe giden çocuğun 191919. defa pozunu paylaşmaklar.. Herkesin normal anlayışı farklı işte. Paylaşanları farkedip tepki geliştiriyoruz. Bunları yapmayan anneler de var.. Ben doğumda hastahane odası süsleme falan yapmayacaktım da eltim hazırlamak isteyince itiraz etmemiştim. Şimdi diyorum ikinci olursa yapmam. 1 yaş doğumgününe özenmiştim, ama 2 yaşında aramızda kutladık. He konsept yapsam da bu anıların çoğu bende olur sosyal medyada değil. Artık bu saatten sonra demek ki olacağı varmış demek gerekiyor. Hissedene kadar önünde yaklaşık 15-16 hafta var. İlk hamilelikte kıpırtılar bebek mi gaz mı pek anlaşılmaz.. Ayrıca kalp atışı ile birlikte mide bulantıları da başlar. Her hamilede olmuyor ama bunun için de hazırlıklı ol. Benim 13. haftada azalarak bitti. Normalde 16 haftaya kadar sürer..

Emin olun burda o kadar zeki kadınlar var ki siz tutarsız olsaydınız biri yazıp ortaya çıkarırdı siz hiç kendinizi ispatlamaya çalışmayın böle seyler için..

Ne dertliymişim ama yazdıkça yazasın geliyor. Bir de lütfen elinde sürekli emen uyutmayan bebesi olan yeni annelere lohusalara, oo bunlar iyi günlerin demeyin. Ne istiyorsunuz atalım mı camdan kendimizi. Teselli edin. Geçecek diyin. Duymak istediğimiz o çünkü. Ki büyüdükçe de geçiyor. Asla yenidoğan en kolay dönemi değil.

Konunuzda kendimi gördüm bende evlenme aşamasındayım hamile kaldım dünyanın en zor şeyi resmen asla istemiyordum önümüzdeki beş senede isteyecek gibi durmuyorum. yasınız kaç o önemli bence?

Karnını tekmelerinin de anneliğin ne kadar mucizevi bir duygu olduğunu anlayacaksın.

Evren kavun kokusu 'na, ben size espri yapmaya geldim. İçerik çocuk istemeyen bir kadının hamile kalması ve yaşadığı duygu karmaşası olunca kavga çıkıyor. Her kadın anne doğar, çocuk sevmeyen kadın olur mu düşüncesiyle tartışma çıkarılıyor. Oysa her kadın çocuk istemek, doğurmak ve çocuk bakmak zorunda değildir. Korunma yöntemlerinden de dem vurulmuş sanırım, evet ben de çocuk istemeyen kadınların korunma yöntemlerine dikkat etmesi gerektiğini düşünenlerdenim ama eğer bir bebek ısrarla dünyaya gelmek istiyorsa hiçbir korunma yöntemi işe yaramıyor, annemden biliyorum, kadın peşpeşe sezaryenler sonrası tüplerini bağlattığı halde hamile kalmıştı hem de tüp bağlatma operasyonundan 4 yıl sonra. O yüzden böyle konularda büyük laflar edemiyorum. @kavun kokusu 'nun kafası karışık, istemediği bir gebelik yaşıyor, ki kızsanız da haksız bulsanız da bebekler hakkında herkes aynı düşünmek zorunda değil, bunu kabul etmek lazım, eleştirebilirsiniz ama aşağılayıp hakaret etmeye, ağzınıza gelen herşeyi söylemeye hakkınız yok zira onun yaşamını siz üstlenmeyeceksiniz, herkes kendi yaşamına devam edecek, kapısını kapatıp kendi koşturmaları içerisinde bulacak kendini. Artık bizden farklı düşünenlerde var, olabilir düşüncesini de kabul etme zamanı gelmedi mi?

Herkes hamilelikte anneliği hissediyor die bişey yok ki öyle sartlandirmayin

Önyargılar bir kenara bırakılsa ve annelikle ilgili düşünceler açıkça konuşulsa ne güzel olurdu, anne olmak istemeyenler açık yüreklilikle düşüncesini yazdığında hakarete uğruyor, annelik nasıl sevilmez, bir bebek nasıl sevilmez deniyor. Size açık yüreklilikle bir şey yazayım mı? İsteyerek hatta yıllarca özlemini çekerek anne olmak isteyenlerde, annelikten bir bebeğin sorumluluğunu almaktan korkanlarda çocukları olduğunda aynı korku ve endişeleri yaşıyor aslında ama bunu dile getirirse kötü anne, kutsal anneliğe laf getirmekten korkuyor. Doğuma kadar karmaşık duygular içerisindeydim, korktum, panikledim, bir yanım sevdi, bir yanım ürktü, kendi sorumluluğumu almaya zorlanırken küçük bir bedenin sorumluluğu çok korkuttu, sevmedim mi çok sevdim ama korkularımda ağır bastı zira bir bebeğin hayatı boyunca tek ihtiyacı süt, bez, kıyafet değil, bebeğiniz sizin dizinizin dibindeyken, henüz kendi başına dış dünyaya açılmamışken ki tehlikeler başka, taciz, istismar, geçireceği hastalıklar, ona istediği mamayı alamama, bezini alırken zorlanma vs ama ne zaman ki büyüyor ve sizden bağımsız olmaya başlıyor tehlikelerin adı da büyüklüğü de değişiyor, görmediğiniz bilmediğiniz insanlara karşı koruyamama korkusu kaplıyor içinizi, sapkın düşünceli bir aşıkla çakışırsa yolu, uyuşturucu batağına düşerse, okulda herşeyden bi'haberken gözü dönmüş birileri okulu basar da çocuğunuz dahil tüm çocuklara ateş ederse, sokakta bir kör kurşun isabet ederse, eşi kötü biri olursa, şiddet görürse, boşanmak isterken öldürülürse, tarafı olmadığı bir kavgayı ayırırken 20 yerinden bıçaklanırsa, bu düşüncelerin paniklerin sonu gelmiyor, böyle yaşanmaz bunları düşünerek hayat geçmez, bunları düşününce kimse çocuk sahibi olmasın denebilir ama anne olmak böyle bir şey işte, siz ne yaparsanız yapın ömrü billah bu korkular peşinizi bırakmıyor, bu sorumluluk sürekli yoruyor sizi, beyniniz bedeniniz yoruluyor, evliliği sorunlu olan kadınlar bile ne diyor? Çocuklarım olmasaydı bu adamı bir dakika çekmezdim, anne hep önce evladı için korkuyor, önce evladın istekleri için yaşıyor, zira size emanet edilen bir çocuğu en iyi şekilde yetiştirip koruyup kollamanız gerekiyor, ben tek olsam belki dünyaya meydan okurum ama evladım aklıma gelince duraksıyorsam, attığım adım bana zarar verirden önce evladıma zarar verirse diye düşünüyorsam, zaman zaman annelikten yoruluyorsam kötü bir anne miyim, hangimiz kötü anne ki? Bile isteye açlıktan öldürmediğimiz, doğurup çöp konteynerine, ormana atmıyorsak hiçbirimiz kötü anne olamayız, bir kadının bundan korkması ya da bunları hiç düşünmeden direkt sorumluluk almak istememesi çok anlaşılmaz bir durum mu? Annelik kolay mı? Annelik kolay diyebilecek bir anne var mı gerçekten?

kavun kokusu konunu ilk gördüğüm zaman tüp bebek deneyen biri olarak ne yazacağımı bilemedim. Yazılarından çok duygusal bir insan olduğunu görüyorum. Aklından geçenleri birçok kadının tersine söylemen seni kötü bir anne adayı yapmaz. İçinde tereddütler yaşıyorsun ve olayı sindirmeye çalışıyorsun. Kimbilir burada anlatamadığın daha ne iç karmaşalar yaşıyorsundur. Belki bu dönemde bir günlük tutman iyi olur. Hepimiz ayrı bir sınavdan geçiyoruz, ben senin ilerde çok iyi bir anne olacağına inaniyorum

Yegeniniz falan var mi? Onlara karsi da mi boylesiniz? Ben de cocuklardan nefret ederdim. Hatta 10 yil once ilk yegenim dogmadan abimin esine valla severmiyim bilmiyorum. Sevemezsem kusura bakma cunku ben cocuklardan hazetmiyorum demistim. Ama dogunca, hele de oturmaya, emeklemeye baslayinca oyle bir sevmeye basladim ki. Kendime sasirdim. Suan 34 yasindayim ama cocuk istemiyorum. Sebebi cocuklari sevmemek falan degil. Bu fobiyi yegenlerimle astim ben. Onlardan sonra her cocuk sevimli gelmeye basladi.. Sadece kendimce bazi korkularim var. Rahatima ve ozgurlugume cok duskunum.. kisitlanmasini goze dahi alamiyorum. Olsa tabiki sevecegim. Bence siz de seveceksiniz ve belki burada yazdiginiz mesaji okuyup utanacaksiniz bile ama tabiki suan kapana kisilmis gibi caresiz hissetmeniz cok normal. Sizi anlayabiliyorum.

Ben öyle hissediyorum ki bu duygunuz gelip geçecek bu konuyu tekrar okudugunuzda siz de şaşıp kalacaksınız. Biliyorum üzgünsünüz ama yine de tebrik ederim.

ben size katılıyorum tamamen, tabi ki annelik hissi hemen olmuyor. Ama ne bileyim belki yazı dilinden, anlatımından dolayı çocuklardan nefret eden, asla çocuk bakmak istemeyecek biri izlenimi oluşturuyor. Mesela vajinam genişleyecek, sezaryen kesisi olacak, vücudum bozulacak gibi cümleler kurması böyle bir izlenim veriyor. Yoksa ilk etapta yaşanan "simdi ben ne yapacağım, ne halt ettim?" duygusu çok normal.

Aynı şeyleri bir arkadaşım yaşadı. 4 senelik evliydi asla çocuk istemiyordu. Bir anda gebe olduğunu öğrendi. Kürtaja karşı olduğu için bebeği aldırmadı. Sürekli ağladı. İstemiyorum dedi. Mutsuzdu. Bulantılar, şişmeler, kusmalar, ağrılar arkadaşımı daha da soğuttu. Sonra tekmelerini hissetti. Biraz yumuşadı. Ama yine istemiyordu. Bebeğe acıyorum böyle onu istemeyen bir annesi olacağı için deyip ağlıyordu. Ben gece uyanamam, benim dizilerim var, ben daha gezeceğim, kamp yapacağım, bir sürü bebeksiz hayallerim var diyordu... O gün geldi... doğurdu... Bebek ilk sütünü içmek için göğsünü emdiğinde ağlamaya başlamış Allah'ım bu ne güzel nasıl bir his nasıl tatlı diye diye ağlıyormuş. Kucağından yatağa koymak istemiyormuş. Bebeği 10 aylık ve eşiyle bebeği kangurusuna koyup kamp yapmaya gidiyorlar, geziyorlar... Şuan resmen bebeği ile aşk yaşıyor. Kimse sizi yargılayamaz. Eminim çok iyi bir anne olacaksınız.

Pucca'yı referans olarak alabilir miyiz sizce? Çocuğunu balkon kapısında sıkıştırdığı ve ağlattığı videoyu izlemediğinizi düşünüyorum ozge72

Çok geçmiş olsun, konuyla alakası yok ama, özel değilse, nasıl anladınız iyi huylu kanseri, hangi belirtilerle

Öncelikle kadın doğuma ömrünüz boyunca uğramayacağınıza nasıl emin olabilirsiniz. Sadece hamile kadınlar için değil o bölüm. Neyse ki hastalık nedeniyle gitmemişsiniz. Buna şükredin. Bende erken yaşta hem de evlenir evlenmez çocuk sahibi oldum. Ama kesinlikle hayatıma engel olmadı. Dünyayı bile geziyorum. Aksine hayatıma renk geldi.

Aslında şöyle evet çok seviyorum, onun için her şeyi yaparım ama sevgiden gözüm dönmüyor ve hayatım şimdi başladı, oğlum her şeyim demiyorum. Değerli başka şeylerim de var, kafa dinlemek istediğim zamanlarım var, sadece tembellik yapmak istediğim durumlar oluyor, olacak. Sağlıklı olan da bu bence. Ben hala çocuk sevmiyorum, sevmemek nefret etmek anlamında değil. Yavru kedi, köpek görünce gelen dokunma isteği bebek veya çocuklarda gelmiyor. Sadece kendi çocuğumu ve tanıdığım bir kaç çocuğu sevebiliyorum. Bana garip gelmiyor bu durum, kimseye de gelmemeli.

Hislerimize saygı duymakla beraber ilk bebeğini doğumdan sonra kaybetmiş ve güç bela çocuk sahibi olabilmiş bir anne olarak yazdıklarınız bana biraz fazla acımasızca geldi açıkcası. Umarım Allah o sevgiyi koyar içinize. eşiniz mutluymuş bu durumdan demekki gerçekten istiyormuş sizi üzmemek için mecburiyetten saygı duymuş istememenize. Aslında eşinizin mutluluğu bile çocuk konusunda sizde istek uyandırabilir. Lütfen ama lütfen acil psikolojik destek alın.

Ben kürtaj tavsiye eden gruptayim. Hayirdir, benim özel hayatimi biliyormusunuz? Ve cevaplayim sorunuzu, ben konu sahibi kadar cocuk istemeseydim, evet kürtaj olurdum. Hos ben ondan önce tüpleri baglatirdim yada esimin tüplerini baglatirdim . Asil tersini yapani anlayamiyorum. Cocuk icin yanip tutusanlar, niye konu sahibine cocugu tavsiye ediyorlar? Nasil o canin sorumlulugunu alabiliyorlar? Burda "benimde öyle arkadasim vardi, bebek dogdu cok mutlu oldu" gibi cümleler kuruluyor. Ya 6 ay sonrasi? Uykusuzluk icinde, yemek verme zorlugu, bakim zorlugu icine girince? Hangi anne Türk toplumunda "ben mutsuzum, keske dogurmasaydim" diyebiliyor? O haberlerde gördügümüz, sokakta cocuguna bagiran, cocugunu yanliz birakan anneler nerede? Herkes birden cocuk dogumundan sonra sevgi pitircigi oluyormus baksana. Benim icin dogurmak önemli degil. Önemli olan sadece cocugun degil, annenin mutlulugu ve huzuru. Her bebek anneye mutluluk vermez. Her kadinin hayali anne olmak degil. Cocuk cok büyük bir sorumluluk. Acikcasi kizimi bu kadar cok sevmeseydim, annelik cekilcek dert degil.

Sevmeyen coook, söyleyen az...

Hayatımda ilk defa böyle bir öneri veriyorum.. '' bu''gözü, hissiyle bakmaya devam ederseniz doğurmayın. Dünya zaten pislik bir yer anne sevgi ve şefkatide olmayacaksa o bebeğin günahı ne?dünya imtihan dünyası derler ya belli ki o bebek sizin değil siz onun imtihanı olacaksınız

Şu an doğumdan korkuyorum. Sezaryen olursa karnımda bırakacağı iz ve şekilsizlikten, normal doğum olursa geniş geniş olacak bir vajinadan, doğum süresinden ve acısından... Sonra da rahat hayatın bitişinden...

Ben de böyle bol bol beddua edenlere dönsün bedduası diye diliyorum. Daha taze hamile bir anne adayının üzülüp üzülmeyeceğini düşünmeden, kalpsiz davranan, beddua edenlere dönsün inşallah o kötü sözleri. Ayıptır ya. Kadın belki çok iyi bir anne olacak! Olamasa bile siz kimsiniz de burada iki satır cümlesine evlat acısı dileyebiliyorsunuz? Ne kadar tanıyorsunuz bu kadını? Merhametini, kalbinin temizliğini ne biliyorsunuz da bu satırları yazabiliyorsunuz?

Evet yazdiklariniz dogru aslinda cocuk bakmak, cocuklarla ilgilenmek daha kolay ev islerine nazaran.. kizimi 3 yasinda tam gun krese verdigimde ogluma hamileydim, erken dogum riskim vardi dr. la hep bu yuzden kavga ediyorduk cunku benim ayaga kalkmamam gerekti, hatta dr. Hastaneye yatmam konusunda baski yapiyordu ama kizima kim bskacakti? Ne hastanede nede evde yatabildim, kizim evdeyken beni cok yoruyordu ee buldugum kreste 500 m mesafedeydi. k isaca yine yalnizliktan oglum erken dogdu cok stres yaptim bu tansiyonumu daha tetikledi, preaklampsiye zemin hazirladim., neyse ikiside kucuk oldugundan gunduzleri is yapamiyorum ya pacama yapisiyolar yada arkami donmemle yaramazlik pesindeler olmadi birbirlerine daliyorlar.. gece onlar uyudugunda ev islerimi bitirmeye cabaladim.. gunduz uyanik ve dinc kalmak icin 5-6 buyuk boy kupa kahve icmeye basladim.. mesela cuma gecesi sabah 6 da uyudum, dun gecede 3 te yattim.. oglum 7.30 dedimi kalkar bi daha uyumaz. Ev isi yapmazsam boyle evi mok goturuyo afedersin.. yaa bi sekilde yetismeye cabaliyorum bu aralar kis hazrliklari oldugu icin sabahliyorum, cocuklarim ev yapimi organik yesin saglikli beslensin diye fazla uykusuz kaliyorum. Cocuklarimin durduk yere miziklamalari beni mahvediyor artik ne denir buna bilmiyorum bikkinlikmi tukenmislikmi bilmiyorum. yoruldum, uyumaya, dinlenmeye cok ihtiyacim var ama sartlar el vermiyor napalim idare edicez cocuklar kendi baslarina yetebilene kadar. Ha benim esim gostermelik babadir milletin yaninda pek ilgilidir, gozu cocuklarindan baskasini gormez falan.. ornek babadir baskalari oyle der, o zaman eve kamera takasim geliyo, bide ev halindeki babayi gorsunler!! Yinede sukur etmek var, belki benden cok daha kotu olanlar vardir.. belki ben simdi halimden sikayet ederek simariklik yapiyorum kimbilir F

Lütfen o çocuğu aldır. İçındeki bir kistmiş gibi konuştuğun o canlının sevgiye ihtiyacı olacak. Umarım ikiniz de en kısa zamanda birbirinizden kurtulursunuz ve bundan sonra daha dikkatli olursun. Ben senin durumunun keyfi kürtaj olduğunu düşünmüyorum istenmeyen ayak bağı olarak görünüp sevgisiz büyütülen çocukların travmalarını okuyoruz hemen hergun bu forumda bile. Hatta geçenlerde bir üye anneme beni sevmiyor istemiyorsan neden doğurdun dedim doktor vajinal kaşıntıma iyi geleceğini söyledi dedi diye yazmıştı. Velhasıl umarım doğurmazsın.

Merhaba, her ne kadar sizi hiç tanımasam da ve annelik konusunda henüz tecrübem olmasa da yazım üslubunuz ve hayata bakışınızla farklı bir kişi olduğunuz izlenimi uyandı bende ve içimden bir ses sizin çok iyi bir anne olacağınızı söylüyor. Maalesef forumda dertleşmek büyük cesaret işi zaten, insanların zayıf noktasını bulmaya çalışıp bununla kendini tatmin etmek yükselen trend olmuş. Umarım her şey gönlünüzce olur. Klasik olacak ama her işte bir hayır olduğuna inanıyorum ben.

Kara kaşlı yar söyle derdini, ne bileyim ben senin cama geldiğini, candan sevdiğini, gönül verdiğini Hanımlar hanımlaaaaaaar, sizi üzmek istemedikçe üzülmek için elinizden geleni yapıyorsunuz. Tamam bu konuda farklı yaklaşımlar olur, eleştirilerde olur ama koca koca insanlarız değil mi? Uzatmanın iddialaşmanın bir faydası yok. Siz burada tartışırken bebek neredeyse doğacak kıvama gelecek, hayır yani paylaşamadığınız nedir? Kurban olayım siz söyleyin ben size ne yapayım da aranızdaki mesele kapansın, hayır yani biriniz dahi geri adım atmıyor, alıntıya alıntıyla cevap verip devam ediyorsunuz, sonra zalim ben oluyorum, yazıktır bana da :)))

İyi de Doğum yaptıktan Sonra hangi anne istemez keşke doğurmasaydım der. Şu anda böle hissetmesi normal bence çünkü planlı değil

Tutucu değilim, muhafazakar değilim, çocuklar konusundaki fikrim radikal değil, anormal değil. Bir şeyin normal-anormal sayılması zamanla alakalıdır. Çok değil eskiden Hitler'e oy vermek normaldi. Hamileyken sigara içilmesi normaldi. Kadınların korse kullanmadan sokağa çıkması anormaldi. Bronzlaşma, güneşten yanma anormaldi, beyaz tenli olmak kabul edilendi. Daha saymayacağım.

İfşa olduğum arkadaşım hamilelik kaydı yap dedi, kayıt değil de bazı üyelerin mesajların altında çıkıyor ya doğum tarihi falan. Oradaki bilgileri gördükçe benimseme sürecin artar dedi. Nereden yapılıyor acaba o? Deneyelim bakalım.

benim ban yeme korkum yok sözüm neyse söylerim ki kaç kere ban yemişimdir. haklı haksız bilemem. o yüzden konuşmak isteyen konuşabilir

belkıde bılemıyorum canım azımsanmayacak kadar okadar cok kı hoş oda degısık okadar sezeryan gıbı kesıyorlar acıp baglıyorlar musluk mu bu akmasa da damlasın dıye dusunuyorum bılemıyorum yukardakı bır uye sinirimi bozdu konu sahıbıne saydırmıs gecmıs yazdıklarına baktım epey sinirli biri herkese saydırmıs bana da dokundurdu da baska konuda biçer döver gibi dalmıs baya herkese

kavun kokusu kaç yaşındasınız nerede hangi koşullarda yaşıyorsunuz bilemeyiz. konunuzu ilk günden beri okuyorum. Koalina ilk açtığında okumuştum. duygularınızı çok iyi anlıyorum. doğuştan bende de öyle bir anaçlık yok olmadı. ama eşim hep istedi. uyuşamadık. çevreden çok baskı geldi denedik bir tane 9haftalık iken düştü. sonrasında çok bir buhran geçirdim. zaten istemiyorum ama isteyince de neden olmadı diye. sonra yaklaşık 2 sene tedavi gördüm iğneler vs olmadı. 2. aşılamada tuttu. iyi dedim oldu zaten istemiyorum birde acı çekip uğraşıyorum ne büyük çelişki!! 30+4 günlük iken preaklamsi geçirdim ölümden döndüm yoğunbakımlar filan. bebek 3gün dayandı ve vefat etti. halada 9aydır uğraşıyorum. tansiyon ve böbreklerde sorun bıraktı. ve kocaman biçimsiz ve hala sızlayan bir sezeryan izi bıraktı. görmedim kucağıma almadım. ne oldu ben çocuk sahibi oldum mu olmadım mı? ama ya o hormon iğneleri testler vs neden oldu. bundan sonrasında ne olur biter hiç bilmiyorum. ama şunu anladım hepte böyle düşünüyordum hayat çocuk değil. ama 7sene çocuğu olmayan anneannemin 7 sene sonra 4 çocuğu olmuş şimdi yoğun bakımda 3cocuğu başında pervane... peki olmasaydı bende olmayacaktım. çok karışık yazdım kusura bakmayın. demem o ki kırmayın üzmeyin insanları çocuk çocuk diye baskı yapmayın. eğer olmuyorsa o insan ne kadar üzülüyor fark etmiyorsunuz. yeni tanıdığım insanlar soruyor çocuğun var mı diye? şimdi soruyorum sizlere benim çocuğum var mı,?

Daha dün anne olmak isteyen bir kadın geldi. 14 haftalık hamileydi. Düşük yapmaya başlamıştı. Masaya yatırmak istediğimde bebegin başı neredeyse çıkmıştı. Ezilir diye yatmak istemedi ve bebeği tuttum. Iyice emin olduktan sonra uzandı. Ve bebeği düştü, bir anda yere düştüğünü zannedip acıyla bağırdı, hayır tutuyorum bende şuan dedim ve ağlamamak için kendimi zor tutuyordum. Ve bugün bu konuyu okudum.

Kadın hamileliğine 4 haftalık mıymış neymiş gibi bir üslüpla yaklaşıyor ne diyez ona kıyamisuu mu?

Esimin mesleginin zorluklarini biliyordum ve bile bile evlendim kendisiyle, ve cocuk icin degil ayni hayati paylasmak adina.. ikimizde cocuk istemedik cevre baskisina aldiris etmedik ilk 5 yil, zaten cok sevmiyorduk cocuk.. 6. yil biyolojik saat dedikleri sey oldu ben istiyordum ama esim mesleginden oturu yanasmiyordu bile.. zorlanirsin tek basina.. bana vakit ayirmazsin gibi cumleler soyledi.. ben bu isin altindan kalkabilecegimi annelerimiz gelir falan bi sekilde ikna ettim.. itiraf edeyim bu kadar zorlanacagimi dahasi annemin beni yari yolda birakacagi aklimin ucundan bile gecmedi. Anneme cok guvenmistim cok sozler verdi hic birini tutmadi (( ikincide kadin hastaliklarindan sorunum vardi dr hemen bebek dedigi icin oldu oglum... yoksa tek cocuga odakli gidiyorduk.. oglum icin bazen iyiki olmus diyorum bazende kizim yetermis bee aslinda diyorum.. ataerkil bi aile yapisinda buyumedigim icin kiz cocukta erkek cocukta benim icin ayni kefede.. esimin karaya cikmasina 2 yil kaldi.. bende 35 yasindayim simdi.. evet bekleseydim esim yardimci olurdu bana ve daha az yipranirdim, gecenin bi vakti kizimi habire acile yetistirmek durumunda kalmazdimda.. (kardes kiskancligindan kendind zarar veriyordu,3 yasindayken tam gun kresede vermez oturur kendim bakardim) , bekleseydim belki suan hic cocuk sahibi olamayacaktim belki kanser kotu huylu olurdu vs kisaca yasanmasi gerekiyormus, o zamanlar oyle karar vermisim fazla guvenmisim cevremdekilere, ilki acemiydim hadi ikincide tecrubelendim diye sacma bi dusunceye girdim.. iki cocuk cok daha zormus bunun bilincine vardim

Bu nasıl bir düşünce? İçiniz sızlamadı mı bunu yazarken yahu? Engelli çocuğu olanlar size göre bir günah işlemişler yani. Engelli çocuğu olan bir kadın bunu okusa ne kadar üzülür farkında mısınız? Allah'ın gücüne bu düşünceniz gider asıl.

Ben evli kadınlar eşinden izinsiz aldıramaz diye biliyorum.

Aman yarabbi, öldüreceğim, öldürülecek, gördünüz mü başımıza gelenleri? Akıl verin bana dedim, yol gösterin dedim, siz de öldürme çeşidini mi göstermeye karar verdiniz? Süpersiniz. Kürtajı korkunç bulmuyorum, sağlık problemi dışında yapılmasını doğru bulmuyorum. Bir başkası her koşulda kürtajı mubah görür bir başkası ise ne olursa olsun yasak görür.

Aynen ya nasıl saldırmışlar çocuk isteyip sahip olamayanlar var diye çocuk istemediğini dile getirmeye korkmak zorunda mı? Kilo alamayanlar var diye kilosundan şikayetçi olan biri bunu dile getiremeyecek mi? Et yiyemeyenler var diye bir insan gerçekten et sevmiyorsa bundan utanmalı mı? Şımarıklık yapanlardan bahsetmiyorum ama bunları gerçekten yaşayanlar çekinmek zorunda değil. Basit örnekler belki ama anlatabilmişimdir umarım

Bebek dogunca neden daha erken olmadi ki diyeceksin. Evet zor, ama insanin hayatinin amaci oluyor. Bir insan yetistirmek neden korkunc olsun? Ustelik hep bebek kalip aglamayacak merak etme

Yanlis anlamayin tabi ki hassassinz ama sevgi baska birsey karanlik odada birakmayip, karnini doyurmak baska birsey... bebekler sevgi ister annenin koynunda uyumak ister, opulmek oksanmak ister... acikcasi ben de bebegine uzuldum benim fikrim psikolojik destek alman yonunde cunku lohisa depresyonu cok agir birsey, destek alip bebegi isteyip istemedigine karar versen iyi olur

Psikolojik destek alman gerektiğini düşünüyorum arkadaşım. Hissettiklerini anlayabiliyorum. Ayrıca doğunca her şeyi unutacaksın, dünyanın en güzel şeyi... gibi söylemlere katılmıyorum gerçekçi gelmiyor. Not: Ben de anneyim

Demekki geçen ki gerginliginiz gebeliktenmis :)) Istemiyorsaniz ve hiç dusunmemisseniz bu dusundukleriniz çok normal. Kalp atışını duyacağım, tüm endişelerim gidecek diye düşünmeyin. Buna sartlanirsaniz yeniden umutsuzlanabilirsiniz. Bu süreç sadece kabullenmenize yarayacak. Mesela ben ellerini, gıdığını koklayinca sakinlesiyordum. Gebelik süreci ya da kalp atışı, tekme v. s annelik duygularımı çokta deprestirmiyordu. Her şey zamanla yerine oturacak. Şu an boş gebelik çıksa eminim ki içinizden dudaginizi büzeceksiniz.

Çok teşekkür ederim, çok tatlısınız. Kalp atışına varmış daha, ben de onu bekliyorum. Belki yardımı dokunur bana. Size de sağlıklı doğumlar diliyorum.

Sana hiç kızmadım bu dediklerinden dolayı. Büyük bir istekle çocuk yapmış veya zor yollardan çocuk sahibi olmuş annelerin de kızmasını anlıyorum. Ama bu hissettiklerin şok aşaması diye düşünüyorum. Senin ve ailen için en hayırlı zaman buymuş ki şimdi olmuş böyle düşün lütfen. Şimdi sevmesen istemesen de elbette bir gün çocuk sahibi olmak isteyecektin biyolojik saat dedikleri gibi. Benim öyle olmuştu ilk bebeği evliliğin ilk yıllarında hiç istemedim ayak bağı diye düşündüm senin gibi. Sonra sanki bi sabah kalktım ve yolda karşıma sürekli bebek çıkar oldu ben de içim gide gide bakar oldum. İsteyerek hamile kaldım ve çook sevindim heyecanla bekledim. Bu senin hissettiklerininden farklıydı. Ortak yanımıza gelirsem 2. Çocuğu hiç düşünmüyordum en azından 4-5 sene. Çocuğum tek olsun yeter diyordum. Sonra sürpriz bi şekilde hamile kaldım. Testi yaptım çift çizgi, yine ilk çocuktaki gibi çok ağladım ama bu sefer sevinçten değildi. Kalp atışını duyduk karnım büyümeye başladı 2 ay 3 ay geçti hala aynı duygulardaydım. Doktora bile gitmiyordum hamile gibi hissetmiyorum aklımdan çıkardım o yok gibi davranıyordum. Şimdi geldim 5. aya... Her şey tersine döndü çünkü içimde kıpır kıpır eden uzandığımda hemen ben burdayım diye oynamaya başlayan bi şey var. Ultrasonda yüz şeklini net şekilde gördüğüm bir bebeğim var. Şu an hamilelik benim için yeni başlamış gibi 3 ay sonra doğum yapacağım inşallah ama ben daha yeni hamile kaldım sanıyorum. 3 ay geçsin evimize gelsin diye dört gözle bekliyorum. Senin de kendini hislerinden dolayı suçlamamanı istiyorum. İnsanız sonuçta her şeye her zaman hazırlıklı olmamamız çok doğal. Kendine biraz daha zaman ver ve bebeğinin ben burdayım diyerek seni tekmelemesini bekle :)

Bir çok kadın sevmemiştir. Nefretle büyüyen çok çocuk var. Seni gerçek dünyaya alalım.

Pardon ürememi mi beğenmediniz acaba anlayamadım

Ah kavunum ah asil ureyip cogalmasi gereken kadinlardan birisin agzina kurekle vuracam senin dur tahmin edeyim aralarda bebege aciyanlar mi dersin, ne ka mikemmel ana olduklarini anlatanlar mi dersin konuya dolmustur kesin Neyse bende iki ciziktireyim hazir gelmiskene, hayatin ipotek altina mi alinacak? Evet. Ben hamileligimde hic oyle romantik, duygusal, analik hisleriyle dolu falan yasamadim. Basbayagi "la simdi hamile olmayaydim manhattan da hotdog gomuyordum uhuhuhu" seviyelerinde gezdim. Bir de ustune aurali migren geldi yapisti hamileligimin tamamina yakinini kör gezerek tamamladim. Analik kutsal falan degil, sende kutsal olmak zorunda degilsin. Ilk yillar ipotek altina aliniyorsun evet, ama kendi adima konusmam gerekirse hayatta esimden sonra iki akil hocam var diyorum hep. Hani bazen seni sen bile anlayamazsin ya, bazen kendinden bile sikilirsin ya. Iste senden hic sikilmayan, senin en kotu haline bile hayran olacak bir canli var icinde. Kolay gecmeyecek abi, uykusuz kalacaksin, paspal gezeceksin ve geri dondugunde olsun ne guzel gunlermis de demeyeceksin ben hala uykusuz gecelerime uzulurum afafsfaggs ama iyi ki diyorum kavun ya, iyi ki yanimdalar, iyi ki beni sectiler. Zamana yayilacak ama sen de anneligi kutsal degil eglenceli olarak hissedeceksin :) kizim benim soylediklerim ne zaman yanlis cikti sen bana guven

Sizin için dilerim ki herşey sihirli bir değnek deymiş gibi tam tersine döner ve kabulleniş süreciniz süper geçer ama herkeste bir anda annelik vasfına bürünüp ayyy doğurmam lazım tribine girmeyebilir yani sadece akışına bırakın ve miniğin içinizde kıpırdanıp ben buradayım anne demesini seyredin, herşey gönlünüzce olsun

Bence sen cok iyi bir anne olucaksin o kadar his dolu yazmissin ki derdini... hele bi tekmelesin seni bak nasil istiyeceksin onu kucagina almayi

Istemediginiz zamanda olunca cok buyuk bir soka girdiniz;cok normal. Istenen bir gebelikte bile insan hormonlarin da etkisiyle bi tepetaklak geliyor :) office ' i dinleyin siz. Ben de iyi bir anne olacaginizi hissettim. Allah icinize ferahlik versin. Uzman yardimi da alin, esiniz de destek olur sevgiyle ilgiyle buyutursunuz bebeginizi insallah

Ben size öyle afilli iddialı aman bir karnında hareket etsin aman hele kucağın al kokusunu duy da iyi ki dersin falan gibi cümleler kurmayacağım tam tersine yaşayabileceklerini anlatıcam. Çocuk herkes için mucizevi birşey değil ve herkes de bebeği oldu diye çok çok mutlu olmak tamamlandığını hissetmek zorunda değil hatta ve hatta çok çocuk isteyen insanlar bile çocuk olduktan sonra nereden çıktı bu velet benim hayatımı alt üst etti diyebiliyor. Ben 5. tüp denemem de aldım evladımız kucağıma düşünün nasıl emek nasıl acılar gözyaşları dualar. Çok güzel bir hamilelik ve doğum puuff büyü bozuldu sancıdan ağlaya bebek meme ememeyen, derdinden anlamadığın, saç baş dağınık eylül ortasında eve kapan, banyo bile yapama, uyutmaya doyurmaya çalış hayatım bitti de ağla hep ağla nasıl ele avuca gelecek bu çocuk, 11 seneden sonra rahat m battı bana napıcam ben falan filan. Sonraa herşey rayına girdi sabrederek bekleyerek akışına bırakarak kaldı ki öyle olmak zorunda değil benim gibi eve kapanmak zorunda değilsin al açık dışarı gezin kalabalıpa alışsın sonra sana karşılık vermeye gülmeye başlasın herşey değişiyor herşey düzene giriyor nasıl geçecek dediğim günlerden dün 1 yaşını kutladık nasıl geçti diyorum şimdi ve hep geçecek aylar yıllar onu ayağınaa bağ değil de hayatına yoldaş arkadaş olarak görürsen herşey kolaylaşıyor tabi ki son karar senin kimse sana asla yaparsın yaa falan diyemez çünkü yaşayacak olan sensin zorlukları. İç sesine kulak ver. Hayırlısı olsun.

Vallahi tahrik altında gidince çok üzülüyorum ben

emek verdıgınız seyı sevıyorsunuz :) ben cocugumu cok ıstemıstım, hemende oldu ıster ıstemez... ama hamılelıgım bır zor gectı acıdan agrıdan 14 kılo verdım. dogumum berbat gectı... cocugum reflu kolık gobek fıtıgı bırde oldu amıplı dızanterı. bunların hepsı aynı anda. bende ustune mastıt oldum ve tum bunlar olurken bende hastayken 4 aylıktık tek basıma koca ev tasıdım... allahım dedım... benı neyle sınıyorsun boyle olacagını bılsem hıc ıstemezdım dedım ve bu depresyon 1 yasına kadar surdu 1 yasını doldurdu benım kız konusmaya basladı gayet guzel yuruyor konusuyor bıcır bıcır oldu bızım ılıskımız ıletısımımız duzeldı bebek oldugunu anladım cunku 1 yasına kadar sureklı hastalıklarla bogustugumuz tasınmalarla ugrastıgımızdan ben anne oldugumu anlayamamıstım... ısteyerek hemen hamıle kalan ben 1 sene resmen berbat bır hayat yasadım her gun agladım hayatım bıttı artık gerı donusu yok dıye... meger ne tatlıymıs ne guzel bır kokuymus o, emek verdıkce o emek bebegı buyuttukce, sıze benzedıkce... sımdı yememek ıcın zor tutuyorum cıddı cıddı yıyesım gelıyor 3 bucuk yasında suan cocugum. ha bır daha asla cocuk dusunmuyorum cunku maddı manevı cok buyuk sorumluluk cocuk yetıstırmek cok zor. kendımı duzgun yetıstırmelıyım kı benden cıkacak cocuk vatana mıllete hayırlı olmalı. bıtmıyor ogrenmek ogretmek bır omur. ısteyerek hamıle kalan ben yasadım bunu oyuzden acımasız yorumları umursamamak gerek... allah da ıyı anne baba olacak kısılere evlat nasıp etsın artık son zamanlarda duam bu oldu

Bakın şimdi bir carlarım size, sonra da hormonlardan der geçerim kenara. Sevgisiz bir insan değilim ben. Hangi cümlemden sevgisiz olduğuma kanaat getirdiniz mesela? Bi' doğsun karanlık odalarda mı tutacağım dedim? Aç bırakıp süründüreceğim mi dedim? Ne dedim?

Ter kokusundan nefret ettiğim halde çocuklarımı koklamayı sevdiğimi söylesem benimki bir üst modeli oldu sanırım

Kaç yaşındasın canımmm? F

Bu kadar net istemiyorsaniz aslinda rahim aldirmak mantikli degil mi? Ya da kokten baglatmak?

Benim anlamadigim neye dayanarak sadece nişanlı sanmış :) kavun kokusu Buraya reklam

Ya var ya bence siz mükemmel sevgi dolu bir anne olacaksınız valla yürekten hissettim. Sağlam hissetiklerim hep çıkar bu arada Musmutlu olun

kavun kokusu ; bütün yazdıklarını okumadım ara ara okuyorum. Biliyorum sürekli düşünüyor, aklının bir köşesinde keşkelerle araştırma yapıyorsun. Her şey düzelecek merak etme:) İlk üç ay zaten bulantı ayları, ben bulantı yaşamadım ama ilk üç ay yemek yemekten nefret ettim. Çaydan, etten, sebzeden hiç hoşlanmadım kusma olmasa da. Sonra geçti... Üç aydan sonra büyümeye başlayınca çatlak kremi araştırdım, onu bayağı dert edinmiştim. Çatlamadım hiç. Geçti... Bebek kilo alsın diye yemeler, istemediğin halde etrafın ağzına bir şey tıkıştırması dönemi de geçti... 32. Hafta sonrası sürekli nst, boş boş yatmalar, sıkıcı takipler de geçti. 37+4'te bir gece garip ama düzensiz bir sancıyla bir sorun var diyerek hastaneye gidip doğumun başladığını öğrendim. Ailelere haber vermmek için çok geçti zaten gelmesinlerdi. Herkesin benden bir duygu patlaması beklemesinden sıkılmıştım çünkü. Kolay dedikleri bir şekilde normal doğum yaptım ama bana göre zordu. Kucağıma verdiklerinde ağlamıyordu neden ağlamıyor dediğimde bir hık mık bişeyler yaptı hafiften sonra yanağımı emmeye başlayınca sustu. Ama ben merhamet harici bir şey hissetmedim. 2850 gram bir oğlancıktı. Ha 2 ay önce doğum videomu izlerken hüngür hüngür ağladım, ne kadar minik, ne kadar savunmasız ve ne zorlu bir şey yaşadı diye. Ama o an hissetmedim işte. Kendim doğurmamış olsam şuradan birinin bebeğini elime tutuşturmuşlar gibi bir şeydi. Ertesi gün sünnet oldu. Alıp götürdüler ve ben orada onun çıkışını beklerken içim burkuldu. Yalnız olması içime dokundu, öyle bir aşk hissetmememe rağmen. Çıktığında doktor "o kadar dirayetli bir bebek ki" minvalinde bir şey söyleyince gururla karışık yine içim burkuldu. . . . İşte böyle kavun kokusu. Yaşananlar yavaş yavaş sizi birbirinize yaklaştırıyor. Huyunu suyunu öğreniyorsun. Senin koynunda, kokunda teselli buluyor. Bunları başta anlamıyorsun, anlasan da umrunda olmuyor; uyumak, dinlenmek, eskisi gibi olmak istiyorsun çünkü. Bebek ağlaması kulak tırmalayan bir ses, katlanamıyorsun başın ağrıyor. Sonra gülüyor, tabi ki güneş doğmuyor birdenbire ama perdeyi de aralıyor. Dönüyor, sana bakıyor, ses çıkartıyor derken oyuncak bebekten insan kıvamına evrildikçe seviyorsun, alışıyorsun. Öyle yavaş yavaş oluyor ki o ilk zamanlardaki hallerini unutuyorsun. Geriye dönüp baktığında ne kadar hızlı geçmiş zaman diyorsun, oysa günler hiç geçmiyor gibi oluyor başlarda. Alışmak için kendini zorlama, güvendiğin insanlarla konuş ve olumsuz şeyleri dikkate alma çünkü süreç boyunca çok olumsuzlukla karşılaşacaksın

Çocuk sahibi olmayı evlilik öncesinde hatta hayatımda biri yokken bile hep istemiştim. Şükürler olsun şimdi dört aylık hamileyim ve evliliğimden hemen sonra gerçekleşti. Bu kadar istiyor olmama ragmen bazen beni bile öyle korkular sarıyor ki. İnsan, özgürlüğünün kısıtlanmasından tut uykusuz gecelere kadar düşünüp kafaya takıyor. Ben bu kadar aşka istege ragmen böyleysem hiç istemedigi halde gebe kalanları düşünemiyorum. Bu açıdan hal veriyorum. Ama yine de paylaşımda beni rahatsız eden bir şeyler var çözemedim. Belki bir can sözkonusu olmasına ragmen bu kadar ruhsuz yazılmış birtakım cümleler nedeniyle böyledir. Mesela diyetisyene bebek degil de kendim için gideceğim tarzı bir cümle vardı sanırım. Bu beni çok rahatsız etti. Sonuçta o da sana mecbur bir can. Onu degil de kendimi düşünüyorum tarzı bir cümle olmuş.

Allahım 30-35 lira ile ameliyat ücretini bir tutan kullarını neden üstümüze salıyorsun?

Sevgili kavun kokusu banlisin ama disardan okuyorsundur diye yazmak istedim, benim seninle empati yapabilmem mumkun degil cunku ben genlerine annelik icgudusu kodlanmis kadinlardanim, daha test yapmadan hamile oldugunu hissedip havalara ucan, kalp atisini telefona kaydedip gunde zibilyon kez dinleyen, surekli karnini oksayip miril miril bebegiyle konusan ve ilk gordugum anda asktan ve mutluluktan hungur hungur aglayan kadin cinsindenim o yuzden empati yapamadigim bir kac duygudan biridir senin hissettiklerin Ama tum bunlara ragmen, her kadinin anne olmamasini savunurum, istemeyen kimse dogurmamali, herkes bir degil, annelik kutsal bir mertebe degil tamamen kadinin tercihidir Sana sadece sunu soylemek istiyorum, akilli ve kulturlu bir kadinsin ne demek isteyecegimi anlayacagini dusunuyorum, yetiskinlikteki pek cok travmanin ve psikolojik sorunun nedeni insanin cocuklugunda yatar ama yapilan son arastirmalar sadece cocukluk degil anne karnindayken hissettiklerimizin daha buyuk travmalara yol actigini gosteriyor, biraz arastirip okursan hamileyken istenilmeyen bebeklerin buyuduklerinde ciddi sorunlar yasadigini gosteriyor, lutfen bu bilgi isiginda secimini yap, doguracaksan da acilen destek al ustunden bu duygulari atmak icin yani dogumu bekleme, bakalim dogunca neler olacak deme, belki gorunce degisirim deme, 9 ay boyunca icinde tasiyacagin bir insan o, onun sagligi ve tum yasami icin acilen duygularina, hissettiklerine cocum bulmaya calis

Hı hı evren size espiri yapıp, bebeği ışınladı karnınıza. Kendinizden bu kadar emin ve nettiyseniz madem, 10 kat korunacaktınız. Korunamadınız, e aldırma da seçenek değilmiş madem o zaman cümlelerinizi yumuşatmayla başlayıp kendinizi çok komik olan bu Espiriye hazırlayın. Kabullenmeye başlamanız işinizi daha çok kolaylaştıracaktır

Bu kadar istemiyorsanız doğurmayın bence, çocuğun günahı ne? Sevgisiz bir anneyle büyümek zorunda kalmasın.

Çocuktaki azim nasıl büyükmüş ki bütün engelleri aşmış bu azme saygı duyarak katlanın artık kilolara uykusuzluklara :)

Ayni sekil bi tanidigimda 18 haftalikken karninda olen bebegini, suni sanciyla dogurttular. Ben gormedim ama bebegin herseyi belliymis.. elleri ayaklari kafasi.. P -pastel

hıc cocugu yokken doktorlar tuplerı baglamıyor ona uygun sartların olusması lazım tuplerı baglatmak yuzde yuz guvenlı degıl tupler baglı olmasına ragmen hamıle kalan cıddı oranda kadın var neyse... konu sahıbı sakin olun sinirini bozacak kadar önem verdıgınız kısıler degılız dıs kapının mandalıyız bu yuzden sakin olun her kafadan bır ses cıkar o kafadan cıkan seslerın kulturu ekonomık sartları zekası bır degıl kı... ben kotu bır anne olacagınızı dusunmuyorum tam aksıne cok fazla sorumluluk alcagını bıldıgınden korkuyordun... keske her rahmı olan tavuk gıbı dogurmak yerıne dogurmayı matah bırsey sanmasa da dıkkatlı davransa bır cocugun bır nesıl oldugunu bılse. prezervatıf paranızı hesaplayıp sıze evlenmeseydın dıyenlerı cıddıye alacak degılsınız heralde bence komık sızın yerınızde olsam gulerdım sıkmayın canınızı

Konu sahıbı napmış dıye bakayım dedım konu talan olmuş :) neyse konu sahıbısı suankı ruh halınız nedır umarım bıraz daha bebegınıze alışma evresıne gecmıssınızdır

Şuraya bir höst bırakayım, cahil cesaretinize hayran kaldım. Bu kadar çok çocuk istemeyen bu kadın araştırdı bunu zaten, ancak hiçbir doktor bunu yapmadı, çünkü yasak. 1. Ya 40 yaşında olmalıydım 2. Ya da birkaç tane çocuğum olmalıydı. Diğer türlü sadece merdiven altı denilen yerler kalıyordu yapmak için. Yine sizin gibi hadsizler "zaten nikahı yok onun" diyeceklerdi, o yüzden evlendim. Yoksa sizle sadece üreme ihtimaliniz için mi evlendiler?

ee hem kurtaj tavsiye edip hem kurtaj olanlardansaniz mesajim size degilmis demek ki bosuna ustunuze alinmissiniz. sizi tanimiyorum ki ozel hayatinizi bileyim. Y

Ben kürtaj diyorum. Bebek istenildiğinde bile lohusa depresyonu yaşaniliyor, kalmiş bu denli istememek. Bunun adi keyfi kürtaj değil bence, hem sen, hem karnindaki için en iyi seçenek. Yani en kücük şeyde "keşke doğurmasaydim" düşünebilirsin. Eşin ile ilişkini zorlayabilir,.. Yank kürtaj seçeneğini hemen eleme.

Doğum yaptığım güne kadar normal istedim. Sırf iz kalmasın ameliyat olmayayım daha zor geçmesin diye. Ne oldu? Mecburi sezeryan. Şimdi iz bile kalmadı neredeyse kalsa ne olur yavrumdan hatıra ama o zamna öyle gelmiyordu bana da. Ben bunu 9 ay düşündüm. Çok normal değil mi beklemediği bir anda vücudu değişecek. İnşallah güzel sevgi dolu bı anne olur ki çocuğu kucağına alınca aksi olacağını düşünmüyorum. Ama bana hiç cocuk istemeyen birinin bı anda hamile olduğunu öğrendiğinde bunları düşünmesi normal geldi açıkçası.

Konuyu baştan beri takib ediyorum. kavun kokusu tüm kalbimle söylüyorum sen sevgi dolu, aslanlar gibi, çok çok iyi bi anne olucaksın Allah sağsalim kucağına almayı nasib etsin

Yazık kim bilir ne hastalığın var bu kadar kim nefret normal bir insanda olamaz çünkü

bi bilseler ne acınası zihniyetleri olduğunu. imza atıyosan daha oturaklı, pembik geberik gelin olmalısın biz de eşimle dışardan çok yemek söyleriz genelde evin karşısındaki dönerciden isteriz, marketten de abur cubur içecek vs sipariş ederiz. bi gün getiren adam eşime abi burası bekar evi mi demiş evi inceleyerek. eşim de hayır eşimle yaşıyorum diyince dışardan yemek istediğimiz için öyle düşündüğünü söylemiş. zihniyete bakın evliysek dışardan isteyemeyiz illa ben evde pişirmeliyim.

Eminim sizden çok iyi anne olacak. Tam tersini söyleyen insanlara katılmıyorum. Kendi çocuğunuz sizin kanınızdan birisi ve annelik duygusu iliklerinize kadar işleyecek. Şimdi böyle hissetmeniz normal diye düşünüyorum

Yazık karnınızdakine ya size de yazıklar olsun cehalet bilinçsizlik ne ararsan var

Ay kıyamam yaa, Aşağı tükürsen sakal, yukarı tükürsen bıyık. Hayırlısı. Du bakalım zaman neler gösterecek. Ama salma kendini.

İlk hamileliğimde ağlamıştım hazır değilim daha çok erken diye ki evlendikten iki ay sonra hamile kaldım Bence bu nasıl olacak beni neler bekliyor korkusu olabilir Kalp atışını duyduğum an değişti herşey farklı Bi duygu Kendinizi kasmayın istemiyordum VS diye rahat bırakın eminim değişecek düşünceleriniz Şimdi iyi ki diyorum şükrediyorum

her kadın anne olmak zorunda değil, çocuk da sevmek zorunda değil ama olmuş olan tadına var mutlu olmaya çalış

Çok şey kaçırıyorsun

7 yıl boyunca sosyo-ekonomik seviyesi düşük çocuklarla çalışan bir kurumda gönüllü eğitmenlik yaptım. Birçok gönüllü eğitmene de bu sürece alışmalarında yardımcı oldum. Genel gözlemim şu yöndeydi: Ben çocukları çok severim, hayatım boyunca bunu yapmak istedim, çocuklarla çalışmak harika vs. minvalinde söylemleri olan ve kuruma kendisi gelen gönüllülerin büyük bir kısmı en çabuk havlu atanlar ve sorumluluklarını aksatanlar oldular. Ben çocukları sevmem, yapabilir miyim emin değilim, korkuyorum, bir deneyim belki yapabilirim diye tereddütü olan eğitmenler... Çoğu birinin ısrarıyla ya da zorla getirilmişlerdi. Bu arkadaşların istisnasız her biri çocuklarla çok iyi anlaşan hatta çocukların en sevdiği, sorumluluklarına sahip çıkan ve büyük hassasiyet sahibi eğitmenler oldular. İlkinde çoğunluk vardı ama ikincisi istisnasızdı. Kurumumuzun özel plaket verdiği arkadaşlarımızdan biri, ki sahneye çıktığında hepimiz ağlamıştık, dünyanın en huysuz kadınıydı. Kuruma geldiği gün ben çocuk sesine bile dayanamam demişti. O plaketi hiç birimiz almadık, o kadar özel bir eğitmen oldu ki, onun adına özel bir plaket yapıldı. Bir şey daha, Bir kadın doğum hekimi bana demişti ki; gerçekten iyi bir anne iyi bir anne olamama ihtimalinden endişe eder. Konu sahibi arkadaşım sizi anlıyorum. Bütün bu söylediklerimin sizin isteğinizle alakalı olmadığını da biliyorum. Bebeği dünyaya getirmeye karar verdiğiniz için bunları söylemek istedim.

Hayır aldırma gibi bi düşünceniz olmadığını söylemişsiniz o hala Kıbrıs diyo neyse sinirlendim gece gece ya insan konu açarken kırk kere düşünüyo artık..

Ben iyi anne olmanın sadece aşırı çocuk istemekle olduğunu düşünmüyorum. Bazen çocuklara en uzak olan insanlar en iyi annelere dönüşüyorlar, dışarıdaki çocukları sevmiyorum kendi çocuğuma da uzak olacağım diye kafanıza takmayın cidden bir bağlantı yok arasında. İlk aylar belki alışma sürecinde yorulursunuz, tempo ağır gelir, kendinizi dışarıya kapatmayın mümkünse, gerekirse destek alın. Alıştıktan sonra da eğlenceli olur, size bir arkadaş gibi olacak öyle düşünün, eşinizden bile daha yakın hissedeceksiniz. Şu an olayın şoku da var tabii, beklemiyordunuz, biraz zaman verin kendinize. Çocuklu olacağım artık, hayat bitti diye düşünmeyin, bu biraz size bağlı. Çocuğuyla beraber kaliteli vakit geçiren bir sürü insan var, aynı şekilde eğlenen de, tamamen sabır ve zaman yönetimi isteyen bir iş sadece.

Peki sizin hamile ve hassas bir kadına böyle dan dun konuşmanız?

Zorla insani kotu soyletiyosunuz ya. Evlenmeden hamile kalip kurtaj olmak isteyene sayfalarca aldirma vebal bilmem ne diye ne hakaretler yazildi. Simdi kadin dogurmak istiyorum ama hazir degildim demis duygularını anlatmis tavsiye istemiş. Nerden cikardiniz sevgisiz buyuyecekmis acinacak haldeymis cocuk. Yok sen o cocugu aldir, yok boyle dusunuyosun engelli olursa, bag kuramayan cocuklar psikopat katil olur, Allah onu senden alsin bilmem ne. Cahilliginizin, kararmis kalplerinizin, batıl inanclarinizin ucu bucagi yok. Kendi beddualarinizda bogulun. Sinir geldi ya.

Çocuk sahibi olmak istemeyen biri olaraktan size aşırı hak veriyorum anlayabiliyorum... Aynı durumu yaşasaydım bende kürtajı düşünmez doğururdum.. Ve sonrasında da ikincinin olmaması için gerekli ne önlem varsa alırdım.. Şu noktadan sonra umarım her şey sizin için güzel olur.. Olmuşla ölmüşe çare yok derler.. Bu sürecte olumsuz tüm düşüncelerden arınmanızı öneririm.. Sizde sizden bir parça var ve iyi bir hayatı dolu dolu bir sevgiyi hakettiğini düşünüyorum.. Çocuk istemeyen kadınları sevgisiz, ilgisiz, şefkatsiz olarak gören bir güruh var ne yazık ki. Ama ben kendimden örnek vermem gerekirse çocuk büyük bir sorumluluk ve ben o sorumluluğa ömrümü adamak istemiyorum.. Ama olur da anne olursam aşırı ilgili, şefkatli, düşkün ve devamlı kontrolcü olacağımdan adım gibi eminim.. İşte bunları düşündükçe asla hazır görmüyorum kendimi...

Hanımlar seve seve kabul etmek zorundasınız Her kadın anne olmak zorunda değil Hadi onu geçtim her kadın çocuk sevmek zorunda değil Kaldı ki bir çocuk gelişimci olarak bende her gördüğüm bebeğe oyy kurban olurum diye atlamıyorum Ama işimi iyi yapıyor muyum? Evet. Çocuğunu seven ama ona güzel bir gelecek hazırlamayan, hazırlayamayan o kadar çok insan var ki... Mesela bir anne düşünün. Serbest anne baba tutumu benimsemiş. Yani çocuğunu çok seviyor ama kural koymuyor, sınır tanımıyor. Çocuk da ileride büyük ihtimalle sosyal duygusal problemler yaşayacak. Özellikle okul çağında dışlanma ihtimali, öğretmen tarafından veto yeme ihtimali çok fazla. Sevgi gerekli Ama çocuğunu çok seven aşk duyan dünyanın en iyi annesidir diye bie şey yok bence. Koalina mesela mesajlarında hala büyük bir aşk duymadım diyordu. Ama çok da güzel bakıyordu bebeğine. İlgileniyordu.

Yalanmı kız pembik gelinlerimiz öyle yazmıyorlarmı "evinin gıraliçası kocasının premsesi keremsu nun annesi kocişim bebişim göbüşüm hamişim" Bunu okuyan Pembik gelinler saldırıya geçecek beni koru lütfeenn

Çünkü annelik duygusu doğuştan var olan bir şey değil. Eymen, kızdığı kocasının canını acıtmak için annesi tarafından döverek öldürülen 15 aylık Emine, annesi tarafından vücuduna şırıngayla çamaşır suyu zerk edilen 1,5 yaşındaki Miray, annesinin 9 gün boyunca evde yalnız bırakıp gittiği, açlıktan ve susuzluktan ölen 2 aylık bebek ve niceleri. Annelik duygusu bize daha doğar doğmaz verilseydi ya da kutsal olsaydık, bu canilikleri yapamazdık, böyle merhametsiz ve vicdansız kadınları hepimiz lanetleyelim ama iyi bir anne olma ihtimali olan birini taşlamayı anlamıyorum.

Haberi ilk duydugumda çocuklara üzuldüm, kendi bencilce sadece annelik duygusunu yaşamak adini cocuk dogurmak vicdansizlik bence. O cocuklar nasil yetisecek nasil olucak aklim almiyor. Zaten babalarida felc gecirmis...

bence siz bu konudan rahatsız oluyorsunuz uğramayın bu konuya canınızı sıkmayın boşyere. muhalif olacağım diye üzmeyin kendinizi

Üzüldüm

Duygusuz_ neyse artık yapacak bişey yok galiba

sizin yaptığınız gibi STALKER oldum ben, buyrun siz devam edin. Polemiğe girmiyorum sizinle, hoşlanmadığım mesajlarınızı rapor etmekle meşgulüm. İyi günler

Bana da herşey kokuyordu eşim bile bazen yanında yatmazdım o derece hele banyo sabunu traş losyonu kolonya erkek parfümü halen eve sokmam şimdi bile o kokuyu alıyorum

Zamanla alışır, alıştıkça değişebilirsiniz.

Ya da yanağını şappırt diye öptüğümde "bi de buydan öp" diye öteki yanağını döndüğünde.. Ay canım çekti ama uyanır diye öpemiyorum da Neyse asıl konuya dönersem; kavun kokusu evet çocuk çok büyük bir sorumluluk. Yeri gelecek uykusuzluğa isyan edeceksin, yeri gelecek yemiyor diye dertleneceksin. Ki her çocuk bir değil. Yani kendine has bir takım zorlukları ve kolaylıkları olabilir.. 3 yaşında aşırı restleşme içinde olan erken ergenlik yaşadığını sandığım evladıma bile bazen öfke duyuyorum. Ama ona kızdıktan 5 dakika sonra bir şey sorunca "efendim annecim" diyorum. Başkasının çocuklarını ben de sevmem. Sevmek zorunda olduğumu kim söylüyor? Nerede yazıyor bu? Sevmemek kalkıp da şiddet göstermek olmadığına göre.. Bebek görünce uça uça sevmeye gitmiyorum. Ama oğlumla oyun oynayan bir çocukla gayet iyi iletişim kuruyorum. Hamileyken hiç oğlumla konuşmadım. Karnımı ona dokunuyormuş gibi okşamadım. Hiç canım şunu çekti diye aşermedim. Ama bebeğimi en başından bu yana istedim. Duygusal, ağlak bir hamile değildim yani. Duygu durumum sadece lohusalıkta değişti.. Aldırmayı düşünmediğin için bunları yazdım. Demek istediğim sadece akışına bırak..

Allahın cahili

Puccayı bilir misin? oda hep böyle yazıyordu kitaplarında çocuklardan nefret ediyordu. şimdi çocuğu için neler yapıyor, onu da yazmış kitabına. çocuk olduktan sonra nasıl değiştiğini neler hissettiğini bi bak istersen.

Senin durumunda bu tek seçenek. Lütfen istemediğin bir çocuğu doğurma lütfen. Hayatın gerçekten sadece çocuktan ibaret olacak ve bunu gerçekten istemiyorsan alma bu sorumluluğu

Bir de bu tip konulara gelip kadını cani anne ilan edenlere de hayret ediyorum. Ben isteyerek yaptım çocuğumu. Hamileliğim kolaydı, bir gün bile bulantı yaşamadan hoplaya zıplaya doğurdum. Çocuğum kolik değildi. Her bebek gibi memeye düşkündü. Sürekli memedeydi ilk aylarda. Haliyle ilk altı ay üç saat beş saat uykuyla sersefil oldum. Camdan dışarıya, caddeye bakar ağlardım. Herkes geziyor eğleniyor ben ne haldeydim diye. Hayatım kaydı bilsem yapmazdım bu kadar zor olduğunu diye. Öyle kucağıma alır almaz sevmedim. Emzirmeyi altıncı ayında sevmeye başladım hatta. Ama şimdi aklımı kaçırıyorum. Öyle seviyorum. Bizim aşkımız doğar doğmaz olmadı yavaş yavaş oldu. Ve her gün her gece büyüyor. Herkesin annelik serüveni bir değil. Herkes anaç olmak zorunda da değil. Ben geç adapte olmuş olabilirim. Ama ilk günden şiirler yazan anneler biliyorum çocuk üç kere bu ne dese bağırıveren, yere bir şey dökse dövmekten bahseden. Ben bir gün olsun sesimi yükseltmedim, ne yaptıysam içimde yaşadım ona yansıtmadım. Bilemezsiniz. Konu sahibi de şu an nasıl bir anne olacağını bilemez. Belkş ilk görüşte aşık olacak belki benim gibi zamana ihtiyacı olacak. Ama anne ve çocuk kendi özel iletişimini bulacak, kendilerine has bir dilleri de olacak.

valla dogana kadar hatta bence 2 yasina kadar anneligi hissedemiyorsun.. hamileligi, dogurmasi, gazi, aglamasi, kakasi derken annelik ne güzel bir duyguymus diyemiyorsun.. hatta ben cogu zaman rahat mi batti, derdin neydi dedigim zamanlar cok oldu.. laptop kirmisligim var sinirden o kadar diyeyim size.. sizi anliyorum çünkü özgürlugune rahatina keyfine düskun biriyim.. sizin kadar olmasa da cok anne olmak icin ölüp biten biri degildim.. olsun istiyordum ama olmasa da olur diye dusünüyordum.. özellikle hayatina ipotek konulmasi kismini birebir ayni fikirdeydim.. dogdugundan beri madem geldin bu benim hayatim sen adapte olacaksin deyip tabir-i caizse sokak kedisi gibi gezdirdim.. herşeyi bildigim gibi yaptim.. emmedi sorun etmedim.. yani şu dünya bebeginin etrafinda dönen anneler gibi olmadim.. hayata kimsenin kölesi olmak icin gelmedik.. kul köle gibi davranmaya gerek yok.. cocuklar kolaydir karnini doyur sevgi ver buyusun.. zorlastiran biziz.. aman aglamasin her istedigi olsun en guzelini giysin en guzelini yesin organik beslensin vs vs vs.. bu saglikli bir hayat degil ama artik neredeyse bütün anneler böyle.. onlari gördükce korkuyor insan.. ben bebegimi ilk firsatta anneanne babaanne kim varsa güvendigim birakip keyfime baktim sinemadan da kalmadim alisveristen de tatildende.. simdi 3 yasinda gezmeye gidiyoruz dedigim de valizini kapip kapida bekleyen bir oglum var.. az buyusun dunyayi da gezecegiz insallah.. velhasil kelam cocuk inanin cok güzel. zorluklari var evet ama güzellikleri cok daha fazla.. sadece tavsiyem hayatinizi cocuk icin askiya almayin.. eger böyle yapmazsaniz cok ta eglenceli günler sizi bekliyor.. yalniz 2 sene sabir

Ahhaa hic isim olmaz

Seviyeli konuşalım lütfen carlamak nedir? Karnınızdaki bebekten nefret eder gibi konuşmuşsunuz, zaten istemiyormuşsunuz da. Doğduktan sonra ah canım cicim bebeğim diye sevebileceğimiz hiiiç sanmıyorum. Sizi çocuk istemediğiniz için yargılamıyorum ama istemediğiniz halde doğurup da sevgi göstermezseniz işte o zaman yargılarım. Ki yazdıklarınızdan öyle anlaşılıyor bir daha okuyun isterseniz. Çocuk büyütmek aşırı zor bir şey, sevmeden asla yapılmaz.

ben de 7 yıllık evliyim. hiç çocuk istemedim. sonra yaşım ilerleyince istemeye başladım. şu an 37 yaşındayım 2 ay sonra anne olacağım. yani demem o ki yaşla da ilgili sanırım. etrafımda benden küçük kuzen ve arkadaşlarımın çocukları olunca son zamanlarda görüşmek bile istemiyordum. kendimi kötü hissediyordum. çocuksuz yaşlı çift akrabaları görünce böyle mi olacağım diye düşünüyordum. anne olamayacak yaşa geldiğinde yılları geri alamadığında isteyecektin ama iş işten geçmiş olacaktı. bence insanın içindeki o boşluğu bebekten başka birşey dolduramayacak. arkadaşlarım bana ilk hamile olduğum zamanlar çok şaşırmıştı. ama insanların fikirleri zaman içeriisnde değişebiliyor. sen de içinde oynayan bir şeyler olduğunda hissedeceksindir. bebeklerin herşeyi hissettiği bilimsel olarak da kanıtlandı. istenmediğini hissederse mutsuz olur

Bakın burda size yazan ben değilim sadece sizinle karşıt görüşte olan bi sürü üye var neden hala ısrarcısınız.. ne zaman evleneceğine Allah karar verir biz değil kendi seçmiş kendi seçimi bizi ne ilgilendirir

Ya amacım polemik değil ama birşey soracağım. Sevgili olan iki insan da pekala sevileşebilir, seks yapabilir. Sevgiliyken cinsel birleşme farklı mı oluyor. Ya da ne bileyim sperm yumurtayla karşılaşınca "hayır ben seni dölleyemem, sen bekar bir kadının hücresisin." diyip geri mi gidiyor? Ne kadar garip bir yorum. Hamile kalma şansı yine aynı olacaktı ve şuan hamile. Ayrıca insanlar aile olmak için evleniyorlar. Çocuk yapmayacaksa niye evleniyor, evlenmesin serzenişinizde normal değil. İnsanlar sevdiği insanla aynı ömrü aynı evi aynı yatağı paylaşmak için evleniyorlar. Hani siz sadece üretmek için evleniyorlar zannediyorsunuz ama o öyle değil maalesef. Ve bilmiyorsunuz sanırım hiçbir korunma yöntemi %100 değil, isterse 3 taneyle birden korunsun her zaman %0,01lik bir ihtimal var, aynı şekilde fallop tüplerin bağlatsa bile bu ihtimal var. Neden kadının bu kadar üzerine geldiğinizi anlamadım doğrusu.

Mune ben şuna inanıyorum; aldırmak bir seçenek olmadı çünkü merhamet ve evrenin mesajı olduğu hissi... Açıkçası buraya gelip asıp kesip beddua edenlerden milyon kat merhametli olduğuma ve daha iyi bir anne olduğuma inanıyorum. Çünkü bodoslama dalmadım bu işe, yaşayacaklarımın gayet bilincinde ve farkındaydım ve sevmiyor olmak beni ürküttü. Evet hayatımın değişmesi de çok korkutucuydu ama sevmeden bir canlıyı yetiştirmek bilemiyorum çok ağır bir travmaydı benim için. Gerekli fedakarlıkları yapıyor ama mutsuz oluyordum çünkü sevemiyordum. Ne zamanki o hisler oluşmaya başladı ben uykularımın bölünmesini, planlarımın bozulmasını felaket olarak algılamamaya başladım. Kavun kokusu da merhametli bir insan yoksa bu kadar istemediği halde konu açmaz, direk gider aldırırdı. Yaşadığı ve yaşayabileceği her hisse o kadar aşinayım ki. Bir de böyle "heee canım evren sürpriz yaptı, korunsaydın, canavarsın" tarzı ağzını yaya yaya konuşanların boş konuştuğunun en büyük örneği benim. Bence daha fazla moral bozmasınlar. Eğer o kadar bebek sevgisiyle dolularsa annenin canını daha fazla sıkıp bebeği de strese sokmasınlar da bari bir zararları dokunmasın; faydaları yok madem. Kavun kokusunun da iyi olacağını biliyorum ama zamanla...

Ben de ediyorum, çok yakında tatlı bir kuzu innsallah...

Sorry :) 3 ay çıkardım Haziran çıktı Şimdi 1 aylık olduğunu hesaba katmamışım mayıs olacakmış:))

Kaç yaşındasın canımmm

kına yakarsın ben gri olursam :)

Keremsuyun annesi çok iyiymiş yaa kavun kokusu Buraya reklam

Annelik biraz da paranoya barındırır :)) Annelerin aklında hep bir felaket senaryosu vardır, elbette tüm çocuklar bütün kötüler ve kötülüklerden korunsun, hiç zarar görmesinler ama bu kötülükler var mı? Var. Kapısının önünde oynayan çocukların sesinden rahatsız olup rastgele ateş eden, kuytu bir köşeye çekip istismar etmeye çalışan, eşine kızdığı için çocuklarını katleden babalar var mı? Var. Korkuları dile getirelim, ki anne olup da bu korkularını ayıplanacak diye söylemekten çekinen kadınlar bu tip konularda yazmak için cesaretleniyor, bırakalım kadınlar yazsınlar, anlatınca taşlanacakları çevreleri yüzünden buraya yazıyorlar bir de biz vurmayalım onları, biz kutsal değiliz, annelik kutsal değil ve annelik bebeğin doğumuyla öğrenilen bir duygu yani sonradan yok olabileceği gibi sonradan gelişebiliyor da.

İçin de bir kipirdasin bir hareketlensin o zaman da konu aç olur mu :) Yani çok güzel anlatmissiniz, haklısınız çünkü acayip sorumluluk istiyor ve şuan böyle bir dünyaya 2 çocuk getirmenin pişmanlığı uzerimde benimde. Onları nasıl koruyup kollayacagim bilemezken. Bende acayip pişmanlık yaşıyorum. Ama ama ama... Bir kere anne desinler için eriyor, sukrediyorum. İyi ki diyorum... Annelik böyle bir delilik. Hoşgeldin bu müesseseye :) Şuan ilk şoku yasiyorsunuz. İstmeden hazırlıksız yakalandınız. Kabullendikten sonra herşey güzel olucaktir

Valla bende okurken dumur oldum, 12 haftalikken bebegimin kalbi durdu, aldilar, minnacigin da minnacigi biseydi, 14 haftalikta ne kadar buyuyecek de basini tutucaksin normal dogum yapar gibi yapacaksin Duzenleme : 8 cm mis bebek 14 haftalikken

Ne yazacağımı bilemedim. Bir sonraki kontrolde keseye ve kalp atışına bakılır.

Bende 10 yillik evliyim hayat amacim asla cocuk olmadi. Hicde dusunmedim. 7 yilda hamile kaldim. Basta zorlandim cokta agladim. Ben bunu yazarken o suan ayaklari uzatmis kucagima bana birseyler anlatiyor. Basta zorlandim benimsemekte bebgimide. Ilk dogum iznim bitip ise baslamak icin evden ciktigimda hayat varmis disarda dedim ve cok mutlu olmustum cocuksuz disarda olmaktan. Simdi surece alistim. Baskasinin cocugunu gorunce yaklasip sevmek isteme duygum hic olmadi. Ama insan kendi cocugu olunca farkli oluyor. hemen sevgi pitircigi olmuyorsun ama onu koruma icgudun olusuyor. Ben suan keske daha once yapsaydim diyorum. Bag gelistikce dusunceleriniz degisiyormus ben onu gordum. Zorlandimmi cok zorlandim. Belki sizde cok zorlanacaksiniz. Duygulariniz normal akisinda yasayin baskasinin annelikle ilgili nasil boyle dusunursun sozlerine aldirmayin.

Allah tamanina erdirsin, hayirli olsun.. siz istememekten ziyade korkuyorsunuz, 2 kisilik bir hayata cok alismissiniz.. yaa o sorumlulugu alamazsam korkusu sarmis sizi.. Bu korku sizde negatiflik yaratmis.. bence sakin olup akisina birakin.. rahatlamak icin bilgilenmeye calisin yasadiginiz surec icin.. dogum. sonrasi bebek bakimi tracy hog ve melinda blau nun kitaplarini oneririm.. bunun disinda yenidogan yogun bakim unitesi bulunan hastanedeki dr takibinde bulunun. her ihtimale karsi (33-35 haftalik dogan premature 2 cocuk annesinin onerisi),,, tabiki kilonuza dikkat edin, hamile platesine baslayin ki dogumdan sonrada hareketlerinizde kisitlanma olmasin.. insallah saglikli ve tam gununde dogum yapan annelerden olursunuz.. Siz hamileliginize sevinmesenizde "aldirmayarak" sorumluluk aldiniz zaten.. anneligin adimini "kurtaj olmayacagim" demekte karnindaki minnak bebegi sevmektir, ona sahip oldugunun bir omur kol kanat gereceginin kanitidir.. Korkularinizin yersiz olacagini goreceksiniz.. Kizim dogdugunda 7 yillik evliydik ve sanki hep hayatimizdaymizda biz onu farketmiyormusuz gibi hissettik kizim simdi 5 yasinda.. ve bizz neden bu kadar bekledigimizi anlayamiyoruz.. 2 yasindada oglum var Sunu soyleyeyim uyudugum zaman ruyamda oglumu kizimi canta gibi gezdiririm yanimda :))) eger biri veya ikiside yoksa ruyamda kesinlikle uyuyamiyorum.. evlat cok ozelmis iste.. Allah isteyen herkese nasip etsin insallah

Abi ne yaptın yaa uçmuşsun tutanın yok Bi sakin relax Konu şöööyle bi girişle başlasaydı :Ayyy kızçeler inanmayacaksınız ama biz geçenlerde kocişle birliktelik yaşadık kondom denen merettte yırtılmış... test yaptım sanırım göbüşümde bi bebiş olacak ayyy inanamıyoroommm çok heyecanlıyımben şimdi hamiş mi olduummm ay canlarım yaa bulantıların başladı hiç bişey yiyemiyorum sanırım aşeriyorum kociş te sağolsun gece 3 olsada dürtükle beni uyandır bebişimizin biyeri şişer canın ne istiyorsa liste yap alırım diyor ay canım kocişim... Ay darlandım daha fazla yazamadım yani herkes bir değil siz böyle yazınca fikir yine aynı oluyor değişen bişey yok her hamilede bi anda sevgi pıtırcıkları oluşmuyor bu herkese göre değişir

senin koşa koşa koca kıtlığı varmış gibi evlendiğin sene fiyatlar ne durumdaydı? prezervatif pahalı değildi de ameliyatlar trilyon lira mıydı? matematik mantık işidir. prezervatifi eskiye göre hesaplarken diğer fiyatları bugüne göre hesaplıyorsun.

merhabalar ben de cocuklari hic sevmem tahammul edemem seslerine. hamileligimde de hicbisey hissetmedim heyecanla beklemedim. simdi 11 aylik oldu oglum. oyle muthis harika hisler hissedeceksin diye birsey yok. ama seviyorsun kendi cocugunu. onunla yasamayi hayatina katmayi ogreniyorsun bunalsan da. sevmeyi sabretmeyi dayanmayi ogreniyorsun. Allah saglik versin yeter ki ustesinden gelirsin. bebekle birlikte kendini ve esini yeniden kesfediyorsun alternatif uretme becerin gelisiyor oyle birsey. ne cok sevinilecek ne de cok uzulunecek birsey degil bence. hayirli olsun :)

Çok haklısınız Teşekkür ederim ama insan muhalif ya da değil, bu şekilde kanıt sunulamadan stalker diye itham edilmek çok kötü. Bir de konuya geri dönüp bakmamın sebebi de özel olarak isminin tagleniyor olması idi :/

Ölümü düşünmek falan biraz abartı degil mi o kadar istemiyorsa insan aldırır olur biter. Hani Allah korusun ensest sonucu olan tecavüz çocugu falan olur anlarım da sizin tepki de bi ilginc geldi bana neyse atlatmışsınız sevindim

Çocuk doğurma konusunda bu kadar radikal fikirlere sahip olup da kürtaj konusunda bu kadar tutucu olmanız aşırı garip ya. Sanki birinden biri gerçek hissiniz değil de, dışarıdan ihraç edilmiş gibi.

Yaa kıyamam, gerçekten üzüldüm size. Ama alışacaksınız mutlaka. Sizde hiç de bebeğini ihmal edecek bir anne havası sezmedim ben. O bahsedilen mucizevi hisse çok anlam yüklemeyin bence, öyle zınk diye yüklenen bir şey değil. Zamanla olur. Çok gelgitlerle dolu bir süreç. Kızımı çok isteyerek doğurmama rağmen ne zorluklar yaşamıştım duygusal olarak. Evet hallettim her şey yolunda diyerek kendime telkinler verdiğim bir dönemde tırnaklarını keserken ağlama krizine girmiştim. O kadar küçük ve acizdi ki, ben kesmesem sonsuza kadar uzayıp giderdi o tırnaklar. Her şeyiyle bana bağlıydı, ben bunların altından nasıl kalkacağım diye hüngür hüngür ağlamıştım. Gerçekten çok zor, ama tarifi imkansız bir duygu annelik. Sizin için de hayırlı olur inşallah.

Bu kadar çocuk istemeyen kadın gider evlenmeden önce tüplerini bağlatırdı. Zira hiçbir koruma yöntemi %100 koruma sağlamaz bunu bilmeniz lazımdı. Ayrıca çocuk %99 annenin alanında sözünüzü de yadırgadım babalığı bu kadar gömmesek? zira aynı babalardan çocuk için ilgi alaka bekliyoruz ama söze geldi mi çocuk annenin ''tapulu malı'' neredeyse.. hatta bu kadar çocuk istemeyen bir kadının evlenmesi de saçmalıktır. sevgili hayatı yaşayın mis gibi. çocuk istememek en doğal hakkın ama ona uygun yaşayacaksınız.

Siyahaura nesini beğenmediniz acaba mesajın? Aynı şeyden bahsediyoruz çünkü, Yani; Bazı mesajlarda konu sahibinin böyle tepkisel yazmasını hamilelik depresyonuna bağlayanlar olmuş. Ben diyorum ki "Hamilelik depresyonun evresi farklıdır" Siz diyorsunuz ki "Hamilelik depresyonun evresi farklıdır" Bakın, aynı şey :)

Yok be ben ayniyim hemen hemen. Mesela is icin sehirdisina gittigimde hissettigim sey sorumluluktan kaynaklanan endise, ozlem degil. Bunu cok dusundum ama oyle. Mesela % 100 iyi bakan biri varsa yanlarinda, endise de hissetmiyorum

3 ayda 1 kutu, 1 yılda 4 kutu eder. 35 çarpı 4 140 tl 140 tl 10 yılda 1400 tl yapar. Prezervatifler hep pahalı da değildi, artık sus, ne matematiğin var ne mantığın.

Hahaha o bizde yok, ama doktor ilede kaka rengi konusunu konuştuğumuzu hatirliyorum, heralde foto çekmek aklimiza gelmedi Şu siralar ikinciyi düşünüyoruz fakat bunlar tekrar aklima gelince "nayiiiir nooo ikinci yoook" diye bağirasim geliyor. Insan harbiden unutuyor biliyormusun, o zorlu günleri.

NİYE BAĞIRIYON ABLA

Hayır anlamadığım kimi ne kadar tanıyıp böyle keskin keskin konuşabiliyorsunuz? Daha ben krndimi bilmezken insanlar beni bilip " senin doğuracağın çocuğa yazık" dediler. Hele bir tip vardı ki hala aklımda, bayağı üzilüp ağlamıştım o dönem ve kendisini ilahi adalete bıraktım, aradan aylar geçtiği halde içimden çıkmıyor o sert sert konuşmalar. Demem o ki bir insaanı ve karnındaki bebeği böyle üzmeye kimsenin hakkı yok da hele dış kapının dış mandalı olarak sizin hiç hakkınız yok. Çünkü inanın bilemezsiniz.

Hamile kaldığımda bende bişey hissetmemiştim ha ben istiyodum zaten ama kızımın hareketlerini hissedene kadar öyle bi annelik duygusu yaşamadım. Bebeğinizi kucağınıza aldığınızda zaten herşey kendiliğinden gelişecek. Ağlaması bile hoşuna gidiyo insanın

Abla içindeki kinini buraya dökerek çok iyi yapmışsın. Öncelikle bunun için tebrik edeyim seni. 2 küçük kızın böyle kinli bir anneyle büyümesine çok çok üzülürdüm, yazık bebeklere valla. Sonra ise bu yazıyı yazarak bebeklerinin vaktinden çalmış olmuyor musunuz? Vakit aynı vakit de ondan sordum. :)

Bebeği kendi hayatına uydur. Bakımında yardım al gerekirse. Ben doğursam, yatılı bakıcı tutardım kesin. Kendine zaman ayırabildiğin sürece neden olmasın, arkadaş olur sana işte.

ilginiz naif güzel dilekleriniz için çok teşekkür ederim. ilk olayınızdaki gibi bende de protein kaçağı ve tansiyon vardı. ve sancı nasıl bir sancı anlatamam çok fena idi. geçici körlük çok duydum ama benim böbreklere vurmuş onlar küçülmüş ve katılaşmış. bundan sonrasında perinotolog ile devam edeceğiz eğer edersek. tekrar çok teşekkür ederim. Allah dualarınızı kabul etsin.

Ben okurken sadece bu kadar irrite olmuş Allah'ın gücüne giderde engelli bir bebek verirse diye hissettim Yapmayın o size bir hediye Allahtan gelen O bir emanet O canınız Ne desem boş kucağınıza alın sağlıcakla inşallah Ama bir defa müsait bir anda "rabbim ben şaşırdım boş bulundum seni gücendirecek söz ettimse affet beni onunla sınama ne olur "deyin oldu mu

Size tek söyleyeceğim şu karakteriniz ve duygularınıza çocuk doğunca sihirli bi değnek değecek sanmayın... ve üzgünüm ama böyle insanların çocuklarına acıyorum. Anaçlık gerçekten bazılarında doğuştan gelen bi his ve sonradan olmuyor.

Ilk tavsiyem üzerinde baskı hissetme. Ben hamilelik boyunca o muhteşem annelik hissinin gelmesini bekledim.. Kalp sesini duyunca duygulanan, ağlayan kadın görüntüsü var ya, önce o olmadı. Sonra hiç karnımı falan okşamadım. Bebeğime masallar falan okumadım. Konuşmadım. O filmlerde olan 'bak babasi, oglun/kizin' diye elini karnına götürme falan hiç öyle seyleri de istemedim. Kucağıma almadan, hatta kucağıma aldıktan sonra bakmayı öğrenip her şey yoluna girmeden anne olmayi sevmedim. Istediğim ve planlı gebelik olmasına rağmen dünyam sasti. O yüzden kendinizi üzmeyin :) 3 çocuk annesiyim, iyiki varlar. Hayatımı ipotek altına aldıklarını düşünmüyorum. Ki ben hamilelikte çocuk için parazit gibi bir şey, anneyi sömürüyor tarzı şeyler söylemiştim de doktorum endişe ile yüzüme bakmıştı :)) ipotegin bir üst leveli.

Onu da yaşadım ama ölme isteği öyle çok aşırı abartılı şeyler yoktu. Sadece çok ağladım ve istemedim o kadar. Zamanla hamileliğe alıştım, yaparım sandım ama doğum sonrası ölümden beterdi. O psikolojiyi anlatmam mümkün değil

Bence o materyal, baba olmak isteyen biri tarafından süzgece çevrilmiş olabilir:)

Bende inanmadım söylerken daha biraz önce eline çiko bulaşan kocama o yeee diyordum

Bu cvbı veren biri bence iyi bir anne olur. Merak etmeyin her şeyiniz çok güzel olacak. Hiç tanımadığı birine üzülen biri kanından canından olan bebeğin yüzünü gördüğünde dünyaları karşısına alır. Hem öyle annelik direk yüklenmiyor ya doğsun hareketlensin şebeklik yapsın bak bakalım onu görmeden zaman geçirebilecek misin?

+1 Bebeğe annelik yapmak arzusuna bürünemezseniz çocuğun ihtiyacı olan sevgiyi ona vermemekle manen öldüreceğiniz gerçeği kürtajdan daha mı az korkunç? Önceki

Bende sizin çocuklarınıza uzuldum boyle sinir hastasi agzindan beddua akan takintili anneleri oldugu icin. Iki kucuk kizinizin vaktinden masallah baya calip upuzun yorum yapmışsınız zaten. O masum yavru dediginize de iki cumle once Allah layiginizi vermis diyosunuz. O sekilde bahsediyosunuz cocuktan. Allah akil fikir versin size cocuklariniza acisin gozumde saçını başını yolan sinir hastasi bi tip canlandi.

En büyük aşklar nefretle başlarmış Çocuk konusunda birebir aynı şeyleri düşünüyorum demek ki benim de başıma gelecek olan bu Cuttingcorners hayat kısa, kuşlar uçuyor... Üyelik İptali Anneler

Koalina'nın konusunda da benzer tipler vardı, o kadar yazdık ettik hala akıllanmamışlar. Bebek istiyorsunuz, bebekleri seviyorsunuz diye iyi bir insan olmuyorsunuz; tersine zaten depresif ve mutsuz olan bir insanı sırf "daha iyi anne olduğunuzu/olacağınızı" düşündüğünüz için acımasızca yargıladığınızdan dolayı benim gözümde kötüsünüz. Hiçbirimiz doğuştan "mükemmel anneler" olarak doğmadık, doğamayız. Annelik öğreniliyor arkadaşlar, bizim hayvanlardan bir farkımız var. Onlar doğurup belli bir süre besledikten sonra hayata salıyorlar, biz öyle olamıyoruz. Sevgili kavun kokusu, senin yaşadıklarını inan ki pek çok anne ve anne adayı yaşıyor. Planlanmadan rahmine düşmüş bir bebek zaten seni yeterince geriyor farkındayım keza bu bence çok doğal, zira tamamen bütün düzenini, alışkanlıklarını değiştirecek, belki de seni sen olmaktan çıkaracak bir canlı hayatına pat diye düşüverdi ve tamamen sana muhtaç olacağını biliyorsun. Bunun sorumluluğu çok ağır ve haliyle sende anksiyete yaratıyor. Çevrende müdahaleci kişiler olabilir; bebeğine yetemediğin konusunda endişelerin olabilir. Mükemmel bir anne olmak zorunda değilsin, burada kimse mükemmel anne değildir. Hepimiz insanız; duygularımız var, bazen "Of" diyoruz, "Pöf" diyoruz, "Ay bi sussa artık yeteeeerrr" diye bağırasımız geliyor. Ama bu bebecik artık karnında ve tamamen sana muhtaç annesi. Doğduğu zaman senin sevgine ve ilgine çok ihtiyacı olacak özellikle. Ben senin elinden gelenin en iyisini yapacağına, ona iyi bir anne olmaya çalışacağına eminim. Ama lütfen bu durumu yalnız atlatmamaya çalış, lütfen destek al. Annelik deyince ne anlıyorsunuz, neden bu kadar kutsallaştırıyorsunuz bilmiyorum ancak anne olmak bizi insanlıktan çıkartıp adeta bir Superwoman yapmıyor. Bunları yaşamak kimseyi kötü bir anne ya da anne adayı yapmıyor, insan yapıyor. Umarım burada hepimiz bir gün önce insan olduğumuzun farkına varırız.

İçine geri sokacaktın, ne demek n'apabilirim?

Ben hamile kalmak isteyen ve istemeyenleri anlamayan biri olarak şurda oturayım, ben nötr çekimser veriyorum IKokunhuzur Bk:86.3 Gk:58.1 10 takım mezunu 💐 Kayıtlı Üye 1 Şubat 2014 1.590 4.178 7 Eylül 2019 Konu Sahibi kavun kokusu #113 Çocuklu hayat çok zor. hiç birşey eskisi gibi olmuyor geceler uykusuz, günler yorgun, bol kakalı, kusmuklu ateşli, öksürüklü, ağlamalı, zırlamalı, gittiğin yerde kendini yere atmalı... uzar gider bu liste. aslında ebeveyn olmak tam bi delilik bunu her annenin hissettiğine Emin'im. Ama gelgelelim uyuduğundaki o masum yüzü gülüşü nefesi herşeyi de dünyada başka yerde bulamayacağın bir tat veriyor insana. Yok bulamazsın.. başkasının çocuğu en fazla ne kadar sevimli gelebilir ki insana? Ama kendi çocuğun aman Allahım dünyada ondan daha güzel hiç bir varlık yok ki.. yaptığı en ufak hareket bile gurur kaynağı anne için. başkası için o kadar klasik ki o davranış ama anne için inanılmaz yücelikte.. hemen gözleri dolar burun direği sızlar... bilmiyorum ben hep çocukları seven biriydim ama kendi çocuklarıma olan sevgim hiç bişeyle kıyaslanamaz bile. işin ilginç kısmı kızıma duyduğum sevgi apayrı oğluma duyduğum sevgi apayrı. ikiside o kadar farklı kulvarlarda ki. ikisinin sevgisi de kıyaslanamaz ama o kadar yüce ki.. bilmiyorum ya annelik güzel şey. Er yada geç belki doğunca belki doğmadan belki kucağına alınca belki aylar sonra belkide hiç alışamayacaksın ama o içindeki sevgi o farklı sızı hep bi yerlerde olacak. onu ne kovabileceksin ne atabileceksin. çok yorulacaksın doğru ama değecek fazlasıyla değecek...

ben de iyi bakan, ilgili bir anne olacağını düşünüyorum. Yorumlarını filan çok severek okuyorum, bilinçli bir kadın belli ki. Benim en büyük korkum kendisinin mutsuz olması, alışamaması. Hiç sıcak bakmayan biri için zor olabilir gibi geliyor. Bence de öyle veya böyle alışacak ve çok sevecek. Bu arada kavun kokusu ben de ne kalp atışında, ne tekmelerde öyle deli gibi gözyaşlarına bogulmadim. Doğum yapınca bile ben buna nasıl bakacağım, nasıl becereceğim, aptallık ettim çocuk yaparak diye ağladım. Ama şu an 1 yaşında kızım, resmen aşık oluyorum her geçen gün. İnşallah siz de çok mutlu olursunuz.

Lütfen ama lütfen mide bulantın olunca bu düşüncelerin katlanmasın. İnşaallah bulantı olmadan çok güzel geçer hamilelik ama olursa da daha beter hayata kızıp ne bebeğe ne de kendine zehret hayatı. Çünkü o kısa bir dönem..

Şu an 6 aylik hamile öncesinde alabildigine özgür cocuk istemeyen ve bunu epey ertelemis ve bu süreci de cok zor geciren hatta zaman zaman acaba dogru mu yaptim annelik yapabilecegim bir sey mi diye dusunen bir anne adayi olarak cok iyi anlayabilirdim. Beni irrite eden uslup oldu. O kadar insan isterken evren bana nanik yapip istemeyen bana verdi falan bu cümleleri sevemedim ve şımarıkça buldum sanırım. yoksa ruh haline bir sey söyleyen taş olur

Yani söle diyeyim ben cocukları severim, sempatik buluyorum. Ama benim de su an cocugum olsa belki sizinle aynı seyleri hissedicem, cünkü bilinmezlik insanı korkutuyor. Bilgi sahibi oldukca, pedagoji ile ilgili kitaplar okuyupa ve daha cok gözlem yapınca korkularınız Bi nebze hafifler. Rahatlamaya baslarsınız Die umuyorum.

Bence siz çok iyi bir anne olacaksınız :) şuan bunları yaşayacağınızı bildiğiniz için korkuyorsunuz ama belki yarın kaza geçirecektin ve ameliyat olman gerekecekti yada bir uzvunu kaybedecektin ve hayatın yine tepetaklak olacaktı bilemeyiz ki hayat sürprizlerle dolu ve sizinki çok güzel bir sürpriz tadını çıkarın bence ve korkmak yerine ben güçlüyüm ve bunu yapabilirim deyin

yalnız 17 haftalık ıle 12 haftalık bebek arasında 1 aydan fazla zaman var 4 ay+1 haftalık bebekmıs bebek gun gun buyuyor bılıyorsunuz 5 haftada dedıgınız gıbı olur fark eder tabıkı... gecmıs olsun bu arada

Sizin üslup nedir kıyamisuu falan? Size ne nasıl yaklaşırsa yaklaşır.

Ben ki evlenmekteki en büyük amacı çocuk sahibi olmak olan, yolda bakkalda sümüklü çocuklara bile şefkat patlaması yaşayan, hep kendimi çocuğu olan bir kadın gibi hayal edip mutlu olan ben, hamile kalınca eşekten düşmüşe dönmüştüm. Öyle mutsuzum ki hamileliğim 3. ayına kadar hastaneye bile gitmedim. Kalp atışını duydum, sanki koşan bir at sesi dinler gibi ruhsuz dinledim elimi karnıma koyup konuşamadım, yav aşermedim bile. Zaten müthiş bir bulantı koku hassasiyeti. 30 kilo aldım bide doğuma kadar . Karnım falan baya harita gibi. Sezaryen oldum dikiş izi Yok. Doğum yaptığımı anlamadım bile. Ama onu ilk kucağıma verdiklerinde dedim ki, Allahım ben hayatımda böyle bir duygu yaşamadım. Bulutların üstündeyim. Tabi eve gelince o bulutlardan aşağı hızlı bir iniş yapmadım değil. Ama şunu söyleyim ben böyle bir aşk bilmiyorum. Bir insan bir başka insanı ancak bu kadar sevebilir. Bence sizde çok seveceksiniz, çünkü nasıl sevmezsin ki

Bir arkadaşım da sizin gibiydi. Asla istemiyordu hatta o aldırmayı ciddi ciddi düşünüyordu. Doktordan randevusuna kadar almıştı. Günlerce dil döktük. Bizim konuşmamız mı yoksa günahından korkmak mı etkili oldu bilmiyorum ama aldırmadı, doğum yaptı simdi cocuk 1 yaşında ve arkadaşım ona adeta tapıyor. Kimselere emanet edemiyor, inanılmaz düşkün. Sirf kıyamadığı için işe dahi dönmedi. Evde kendisi ilgileniyor. Sizin için de benzer bir mutlu son dilerim. Insallah çok güzel bir gebelik geçirirsiniz

Ben sizi çok iyi anlıyorum zaten büyük konuşmuyormuşsunuz ama benim tavsiyem büyük de korkmayın. Bende aynı şeyi yaşadım 3. nün ihtimali bile yokken var olduğunu öğrendim. Sorunlarım vardı onları tam yoluna koyduğum depresyonu sırtımdan çıkardığım nefes almaya başladığım bir an da elimde testle çok ağladım. Bir süre kabullenemedim. Şimdi ana sınıfına başladı hayatımın şoku ve ben ona karşı suçlu hissediyorum bazen. En başından böyle olduğum, istemediğim için. Konu sahibini seni de anlıyorum istemeyişini korkularını. Gülse Birsel anneliğe uygun olmadığını düşünerek çocuk yapmamış. İstemek kadar normal istememek. Kürtaja girmeyip onu kabul etmeye çalışmanda bile annelik hissiyatı görüyorum ben. Yazanlara katılıyorum çok isteyenler bile bunalıma giriyor senin hissettiğin çok normal. Bu hep böyle kalmayacak çok farklı şeyler yaşayacaksın hayırlı olsun gebeliğin :)

Çok severim kınayı

Karniniz biraz belli olsun, iciniz de oynamaya, sizi tekmelemeye bir baslasin. O annelik duyguysu sizi bir sarsin ozaman eminim bu konuyu nasil açmışım diye hayıflanacaksınız. Hayirli olsun simdiden, cok mutsuz umutsuz olsaniz da ben iyi bir anne olacaginiza eminim.. saglicakla alin kucağınıza inşallah

Ne yapmayı düşünüyorsun? Aldırmayacağına göre doğuracaksında senden tırstım yaa. İlk kez anne olmak istemeyen bir kadını iliklerime kadar hissettim, sory, anne olduğum için duygularını anlayamıyorum doğal olarak ama üzüldümyaa.

Herşey yoluna girer ve çok mutlu olursunuz umarım ❤

Ne güzelsiniz :) İçimi açtınız sabah sabah. Tamam bu sözünüz bana o kadar iyi geldi ki :) bir daha giriş yapmıyorum bu konuya söz. Güzele ve iyiye yönlendirdiğiniz için kalben çok teşekkür ederim.

Ya hu deli gibi bebek istiyor, sürekli bahsediyor, canımlar kuzumlar havada uçuşuyor, yaşına girmeden tablete telefona esir ediyor, hemen ağlamasında daralıyor, bu iyi anne değil mi çünkü istiyor. Ama mesela ben istemedim diye aynı anne üzülerek -benim çocuğuma üzülüyor hadsiz, buradaki birçok üye kadar hadsiz- çocuğumla bağ kuramama ihtimalimden, ileride problem yaşayabileceğimden bahsediyor. Bi gidin Allasen, kim oluyor da üzülüyorsunuz?

Soylenen hic bir seye aldirmayin. Annemizin karnindan annelik ic gudusuyle dogmuyoruz zamanla ogrenilen birsey o. Ben bebegimin o cennet kokusu aliyorum dediklere hale cocugum 3 aylikken geldim. Dogdugunda ise bebegimi gorecegim diye degil saglikli dogdu sukur diye sevinmistim. Herkes sut kokuyor almiyormusun dediginde yoo bildigin kaka kokusundan baska birsey almiyorum demistim. Zamanla duruma adapte oluyorsun. Ama yinede dogum sonrasi bir psikologa gitmenizi tavsiye ederim. Surece alismak adina. Ve yasadiginiz her duygu normal bunu bilin. Herkes havalara ucacak diye bisey yok. Hakkinizda hayirlisi olsun.

kış gelse de bütün gün çorapların içinde ekşi ekşi koksa diye bekliyorum desem Daha bugün kuzum ayaklarının kokusunu özledim diyordum tam üstüne geldi

tamam da ben de ayni durumda anne oldum, en fazla günlügüme yazdim bunlari. cünkü o cizgiyi gördükten sonra bunlarin bir önemi yok. pasalar gibi bacakacagim ve sevecegim o bebegi bunun lami cimi yok. benim sevmeme istememe bakmiyor yani ortada büyük bir sorumluluk var. annelik duygusu falan olmadi bende de dogdugunde deli tabuk gibi basinda durdum ama kolay mi bebek büyütmek. istemiyom yeaaa demek icin cok gec. gecmis olsun, artik kitap mi alirsin, yenidogan kiyafeti mi bakarsin bilemeyecegim. o bebek geliyor, ki sanslisin 4 haftalikmis ve sen iyisin ben gibi hastanelerde acliktan sürünebilirdin de, iyi bir baslangic yaptin aslinda. yani artik adapte olmaya calis. ha kimse de icinden anaclik tasarak hamile kalmiyor zaten. tamam deyip günlerini yine ayni gecirebilirsin. durumun cok normal. hayatin cilvesi. gelsin kakali bezler, gitsin kasik mamalari heheeeyyyt. o degil de kizim cok güzel oldu ama haa. simdi bes yasinda, bakiyorum da bak bunu ben yaptim diyorum. ben yaptim, acayip birsey. kutlarim kendimi, sanat eseri bu resmen. hala ayni insanim, baska cocuklari cok sevemem mesela. ama anneligimi on numara bes yildiz yaparim.

ben 17 haftalık bebeğimi düşürdüm, baya baya suyu geldi ve normal doğum gibi doğdu. aynı normal bir bebek gibiydi, sadece biraz minyatürü. zannedersem bir karış kadar vardı boyu.

Bence fırsat verin hayatın getirdiklerini sevin. Çünkü bazen onun getirdikleri bizim istediklerimizden çok daha güzeldir.

bu ne yaman çelişki anne... niye ağlamamak için zor tuttunuz kendinizi anlayamadım. verip şükretmediklerinden deyip geçseydiniz..

Bu sözlerinizi kutsal annelik kavramına bağlıyorum. O kadar abartılıyor ki ben dedim bu işin içinden nasıl çıkacağım. Herkes hep sevgi dolu ve mıç mıç. Çocuklarımı çok seviyorum. Ama bende hayatıma anne olduğum kadar kadın ve insan olarak devam ediyorum.

Çok özür dilerim size bunları hatırlattığım için. Yazdıklarınızdan hangisine daha çok üzüldüm bilmiyorum. Vicdan azabı kesin çekerim, gün geliyor haberlerdeki bir şeye oturup ağlıyorum, insanlara üzülüyorum

Bence simdiden bir uzmandan yardim almaya baslayin zaten hamilelik bebegi cok isteyeni bile ilk zamanlarda olumsuz etkileyebiliyor hormonlarin degismesi sebebiyle o yuzden hamilelik surecini daha stressiz gecirmek icin bence sart doktora gorunmek korkutmak istemem ama birde bunun lohusalik donemi var kendinizi yipratirsiniz size yol gosterecek birileriyle iletisimde olmalisiniz

İnsanların şartları farklı çünkü. Ben de vakti zamanında kürtaj oldum çünkü o zamanki şartlar onu gerektirdi, açık kapı yoktu. Kocasıyla arası berbat, maddiyatı diplerde, psikolojisi bozuk, şiddet gören, çok genç ve henüz okuyan... kadınlarda kürtajın öcü olmadığını söylemekle istememesi dışında hayatında bir problem olmayan kadına söylemek farklı.

I inessa armand Hanım siz de cevap verebilirsiniz mesela, seri şekilde ekran başında bu konudaki her mesajıma beğenmedim emojisi ekliyorsunuz ilk 3-5 saniye içinde. Sizden de rica edebilirim cevabı :)

bütün yorumları okudum. bana da üslubunuz çok sevimli gelmedi ama, sevimli olmak zorunda olduğunuzu düşünmüyorum. kuzenim hamile kaldığında çok benzer bir konuşma yapmıştık onunla. "ben senin gibi haberdar değilim, başıma ne geleceğini bilmiyorum. ne yapmam lazım folik asit dediler, su iç dediler ama of puff" "özgürlüğüm kısıtlanırsa öfkelenir miyim şefkatsiz olur muyum? benden iyi bir anne olur mu? kendimi sürekli yemek yapan bir anne rolünde düşünemiyorum" demişti. çalışmayı seviyorum ben evde olmak çocuk bakma fikri bana çok uzak, nasıl üstesinden geleceğim?" ben de ona sordum: eşini seviyor musun? o da seni seviyor mu? neden anne olduğun için bütün bu kaygıları tek başına yüklenmen gerektiğini düşünüyorsun? evet toplumsal rollerimiz, algılarımız vs. sorumluluk hep annede.. elbette babası emzirmeyecek bebeğinizi.. ama konunun dışında kalması da gerekmiyor. eğlenceli bir çiftsiniz birbirinizi seviyorsunuz. eşinizin size saygı duyması çok önemli. bebek istememekle ilgili kararınıza saygı duyması da, hamilelik haberinizi havalara uçarak karşılaması da çok güzel tepkiler.. paylaşarak zorlukların üstesinden gelebilirsiniz. korkmanız doğal en iyisi akışına bırakarak süreci yaşayın. herkes kendi hikayesini yazıyor. eski yorumlarımda da bahsettim benzer konularda. çocukları hele de bebekleri hep sevdim. 10 yaşında bile mahallede anneleri rahatlatan, bebekleri, çocukları oyalamayı seven bir çocuktum. iki çocuğum var şimdi.. ben esasında evlenmeyi değil de anne olmayı çok istedim. hamileliğim doğumum sorunsuzdu.. kucağıma aldım, fotoğraflar çekildi, gülücükler espriler emziriyorum, altını değiştiriyorum ama hastaneden çıkıp eve geldiğimde ben ben değildim. hayatım sıfırlanmış gibiydi. ilk iki hafta bütün yetilerini kaybetmiş her şeyi unutmuş gibi şaşkın, bezgin ve yorgundum. sen nasılsın diye soran arkadaşıma, ki genelde herkes önce bebeğe agucuk gugucuk yapar annenin nasıl olduğunu sormaz, iyiyim derken gözlerimden yaşlar akmıştı. bu kadar isterken bile yaşanabiliyor. gözlerinden kalpler fışkıran, huzurla pışpış yapan bir kadın değildim. ha sonra emzirme, gaz, ek gıda, uyku hepsinde zorlu aşamalar yaşadık ve alıştık. kaka takibi, kusma sayısı takibi, yarım kundak, slingle evde iş yapma gibi tecrübelerim oldu. zamanla birbirimizi tanıdık sanki. o beni doğar doğmaz çok seviyordu bana aitti zaten.. ben de gülücüklerle agucuklarla çığ gibi büyüyen bir sevgiyle bağlandım yavruma. bu sorgulamayı "naif olmayan" bir üslupla yapsanız da, merhametli bir anne olacağınıza inanıyorum. herkes kalp atışı ikili test ayrıntılı usg takvimini bilmek zorunda değil. imkan dahilinde özelde de bir doktorunuz olsun o sizi bilgilendirir. hem eşiyle rulolarla kılıç oynayan kadın çocuğuyla neler yapmaz?

Su ilk 3 cümle resmen korku filmi gibi. Bende lohusa depresyonu yasadim fakat sen cok daha kötü seyler yasamissin. Önünde saygi ile egiliyorum ve dahasi yaninda olsam sarilirdim sana. Gercekten cok kötü zamanlar gecirmissin. Ve vatana millete hayirli cocuk diyorsun ya, iste ondan dolayi kürtaji savunmustum. Cocuk yetistirmek öyle zor ki. Kilavuzu yok. Hep kendini sorguluyorsun, hafif ) paranoya oluyorsun. Esin ile mesajlarda kakasinin rengini dahi konusuyorsun. Umarim cocuklarimiz saglik ve huzur icinde büyüyürler canim.

Bizimkisi isteyip elde edememe imtihanı, sizinkini de istememek ama anne olma imtihanı sanırım.. Allah isteyene versin diyorum zaten hep.

Kesinlikle. Bu doğsun al kucağına anneliği anlayacaksın büyük aşk demeleri beni mahvetti ilk aylarda. Suçladım kendimi. Halbuki annelik hissi bana öyle vahiy gibi gelmedi. Yaşadıkça, paylaştıkça arttı. Kayınvalidem emzirmeyi öve öve bitiremezdi. Bir ay meme yarasıyla uykusuzluktan perişan emzirirken kendimi öyle kandırılmış hissederdim ki. Bir kadın bunun neyimş sever derdim. Sonra altı aylık oldu. Emerken kıkırdamaya, bana bakmaya, eliyle yüzümü sevmeye başladı. A ne güzelmiş dedim ben Belkş şartlamasalardı bu kadar suçlamazdım kendimi.

Gerçekten böyle hissediyorsanız doğumdan sonra yaşayacaklarınız için hazırlıklı olmalısınız doğum sonrası depresyonu diye bir şey yaşamıştım ilk çocuğumda. halen aklıma geldikçe o duygular, çok üzülüyorum. Bence önleminizi alın. En azından bir süre paikoloğa gitmek iyi gelebilir kanaatindeyim. 'İçime annelik duygusu dolacak, mutluluktan ağlayacağım'diye beklemek yerne çocuk doğduktan sonra yaşayacaklarıma hazıtlanmalıyım demek daha mantıklı bence WOMAN

Bir mucize olsun Aybush Benim için değil, senin için. P -pastel

Üffffffff... bu ne ya? Evet, okuyunuca ilk dediğim söz bu oldu. Bu ne şımarıklık. Ne diyeyim inşallah tam çocuğa alınmışken evren size bir şaka daha yapıp da o çocuğu elinizden almaz. Bu kadar istemediğinize göre... Bu arada istersem banlanayım ama söylemeden edemeyeceğim, burada binlerce insan çocuk sahibi olmak için üzüntüden kahrolurken böylesi bir içerikte ve de böyle bir üslupla bir konu açmak cidden büyük bir zeka geriliği işareti. Ve üstü kapalı ego.

2. cocuguma hamileyim hiç istemedim. Hep belki kalbi durur, belki düşer diye bekledim. Hala içimde bir sevinç yok. Sizi cok iyi anlıyorum bizimki de kazara olmuş prezervatif le korunuyorduk. Eşim de ben de istemedik ama kader. Belki doğunca değişir bu his

3. seneden sonra niye başlattım bir düşün bakayım

Ne desem bilemedim ya sizi anlamam biraz mümkün değil sanırım çünkü ben melellerime 7 yil sonunda büyük caba ve maddi yollarla kavuştum ama şunu söylemek isterim kalp atışlarını duyunca içinize annelik hissi gelir hadi diyelim gelmedi ellerini kollarını gördüğün de oda olmadı içinde tekme atmaya hareket etmeye başladığında hissettiğin annelik inan tarif edilemez istemiyordum diye kendini depresyona sokma mutlaka sevginide sevkatinide verirsin ama doğum sonrası lohusa sendromu olabilir çünkü ilk aylar zor oluyor

bunu şimdi neden yazdınız buraya? Hamile olan, olmak isteyen, düşük tehlikesi olan onlarca yüzlerce kadın okuyor burayı. Neden insanları bu şekilde kötü etkilemeye çalışıyorsunuz? Kibledim mesajınızı, kabul görür, görmez bilmiyorum ama bu mesajda iyi niyet yok.

Konu sahibine yazdım size yazmadım polemikten dolayı şikayet ediyorum şimdi. Ayrıca beddua değil herkesin gönlüne göre olsun diyorum. Bana da aynısını dileyebilirsiniz. Memnun olurum hatta.

Haha buraya gelip bizim olmuyo olan da söyleniyo bi bakın gari diye mi tagşediniz Herkes kaderindekini yaşıyor kızlar.. Vaktimiz gelince bizim de ailelerimiz kalabalıklaşacak, Daha vakti gelmedi sadece..

evet evlenmeden hamile kaldım sanane diyeceksin. çocuk istemiyorum diye dik dururken bu konuda mı çekineceksin? korkarak hayat yaşanmaz. ki evli olmasaydın hamile kalma ihtimalin çok düşüktü.

Yettim kavun kokusu o hissi doğumdan sonra da bekleme. Bana da her kademede farklı hissedeceğimi, duygulanacağımı söyleyen çok olmuştu. Yok doğunca seversin, doğurana kadar alışırsın. Değil duygulanmak bari kalbi atmasa diyerek girdiğim odadan "tüh" diyerek çıktım. Doğurunca da "ee bu mu şimdi" dedim. 3 ay boyunca ağlamadığım, kafamı duvarlara vurmadığım, ölümü düşünmediğim bir gün dahi geçmedi. Bırakıp kaçsam, evlatlık versem bile dedim ama işte içim elvermedi. Sevgiden değil ama merhamet var ya, hani verirsin bırakırsın nasıl yetiştirirler, döverler mi söverler mi, zaten ailesi terketmiş bla bla... İşin garibi açık sözlülükle anlattığım hissiyatlarıma cani damgası vuran, dahası çocuğuma acıyan salak tiplerdi. Onlar kim köpek ki senin çocuğuna acıyor. Şu an mesela tek pişmanlığım zamanında "yazık senin çocuğuna" diyenlere küfretmemem oldu Şimdi bilin ki hiçbirinizi unutmadım ve size acıyarak gülüyor, bolca anıyorum. Önceden hissettiklerime de asla pişman değilim, çocuğumun gözlerine bakıp nasış böyle hissetmişim demiyorum çünkü çok normal olduğunu biliyorum. Hatta gurur bile duymaya başladım ki o kadar kötü haldeyken dahi hep ben baktım, kötü davranmadım ve çokça konuştum. Bütün o hamilelikteki negatifliğe, doğum sonrası depresyonlara rağmen oğlum aşırı neşeli bir bebek. Bir de o dönem ben böyleyim bu çocuk kesin etkilenecek diye kahrolmuştum çünkü öyle olur demişlerdi. Şimdi olduk 9 aylık, gayet hayatım oturdu. Sabahları lanet olsun rüya değilmiş diyerek uyanırken, "uyandın mı kara böceğim" diye tiz seslerle çığırıyorum ha her şey pembe mi asla değil ve olmayacak ama sana öyle bir güç kuvvet geliyor ki çocuğu at kucağına ayağınla yeri sil, elinle yemek karıştır o derece dişi oluyor, gazı oluyor, ek gıdası, emeklemesi derken bir çok süreçten geçiyorsun ve her aşamada beraber başardığınız için midir nedir daha çok severek ve güçlenerek ilerliyorsun. Bebeğini tanıyor ve bakışından ihtiyacını anlıyorsun, bu sebeple kimseye emanet de edemiyorsun hatta çünkğ senden başkası anlamaz, yapamaz gibi geliyor. Bana hala o yollarına ölürüm hissi gelmedi ama kesinlikle daha çok seviyorum. Hayatımı da ona adamadım, yeri geliyor çok bunalıyor babaya satıyorum. Beraber bir şeyler yapmak daha keyifli hale geliyor. Çok spontane takılamıyorum henüz ama alıp alıp çıkıyorum. Kötü değil emin ol ama özellikle bu ilk bir kaç yıl zorlu. Emek emek dokuyor ve başkalaşıyorsun. İnsanlar sana eski hayatını unut diyecek, en güzel zamanları yenidoğan zamanları diyecek, emeklemeye yürümeye başlayınca yandın diyecek, şimdiden böyleysen sen anne olamazsın diyecek; diyecek de diyecek... Hepsi yalan. Her şey gittikçe kolaylaşıyor merak etme. Ve sen kendi bebeğin için gayet güzel bir anne oluyorsun. O hayatım bitti hissi başlarda seni çok boğuyor, gerçekten bazı şeyleri yapamıyorsun, vakit olmuyor, canın istemiyor, tadı olmuyor ama yavaş yavaş geri alıyorsun eski hayatını. Kendini kötü hisseder hissetmez destek al, param yok falan deme gerekirse kredi çek, önemse. Ben hem ilaç hem psikolojik destek almıştım çok iyi geldi. Ve yazanları, konuşanları değil içgüdülerini dinle her zaman. Şimdi ikinci çocuğu düşünüyorum evet ama çok sevdiğim için değil, oğlum kardeşsiz olmasın diye. Demek ki öyle bir deli cesareti de geliyor insana Ve olmayacaksa aldır diyenleri dinleme, bu asla yaşamadan bilebileceğin bir şey değil. Yaşadıklarını ve belki daha fazlasını yaşadım, daha da fenasını yaşayanlar da var emin ol herkes düzeliyor. Düzelemeyenler destek almayanlar. Ben dahi bu hale geldiysem herkes gelir.

Amin :) Allah'ın göndereceği her güzelliğin başımın üstünde yeri var. Dolayısı ile aklın fazlası da benim için yine ayrı bir güzellik. Güzel duanız için de teşekkür ederim

Yok estağfurullah onu beğenmemek değil, ona sevinebilirim ancak Beğenmediğim kısım açıkçası şu; Bir üye konu sahibine bir görüş bildirmiş, -ki anladığım kadarı ile size ithafen yazmamış- Siz de o üyeye cevaben "şamarımı yiyorlardır" tadında yazınca o pek içime sinmedi, Onu beğenmedim, Farkındaysanız bir sonraki mesajınıza herhangi bir emoticon bırakmadım, çünkü o içerikte haklı olduğunuzu düşünüyorum.

Ben yazdıklarınızda ne kadr işte ben sevmiyorum istemediğim bir bebek vs desenizde yazış şekliniden aslında bilinç altınızda korku ve endişe sezdim sadece :) ki bu korku ve endişeyi çoğu anne yaşamış ve hissetmiştir. Çocuk çocuk diye ölüp bitenler hariç :) Nedense bahsettiğiniz gibi duygular hissedemedim yazdıklarınızda. Bence bebeği doğuracaksınız çokta mutlu bir anne olacaksınız.

Son cümleyi kendi hayatınıx için de uyguluyor musunuz acaba yoksa sadece elalem için mi geçerli

Hem de ne kınama! Hamile bir kadına bu kadar ağır konuşmak, beddua etmekte ne bileyim...

8 ay sonra bebeğinizi kucağınıza alınca bu söylediklerinize pişman olacaksınız. Evlat demek can demek, gözünüzün ondan başkasını görmemesi demek. O nedenle çok tasalanmayın, hamileliğinizin keyfini çıkarın.

Senin canından can o.. belki şu an böyle hissediyorsun, olabilir ama onun kalp atışlarını bir duy.. o kadar tarifsiz bir duygu ki anne olmak.. niye bu kadar bekledim ki diyeceksin.. ona alıştıkça, emzirdikçe.. ne aldığın kilo umrunda olacak ne de dünya.. hayatının merkezi miniğin olacak.. güzel kalpli bir anne olacagınızı düşünüyorum.. içinizde canınız var çünkü.. tadını çıkarın..

Kızınız bunları bilicek biliyorsunuz değil mi?Amacım polemik değil ama böyle çocuklara çok üzülüyorum. candan sevilmediğini, gerçekten istemediğini de bilicek

Gerçekçi olmak gerekirse, çocuk isteyen kadınlar için bile, hamilelik ve doğum sonrası çok zor bir süreç olabiliyor. Bu bence çocuğa ve annenin şartlarına göre de değişebiliyor. İyi ki dediğiniz anlar umarım keskelerinizden çok çok fazla olur.. Ama yine de çok kötü hissediyorsanız, zorunlu kürtaj sadece fiziksel rahatsızlıklardan dolayı olmaz, bu denli zorlayacaksa sizi, psikolojinizi bu sizin için zorunlu kürtaj sınıfına girebilir bence.. Tabi ki çok iyi düşünmeniz, enine boyuna tartmaniz gerek. Şuan ki kararınız da devam ederseniz de mutlaka destek almanızı öneririm. Hayırlısı olsun

Ne saçma birisiniz siz

Çok teşekkür ederim, çok naziksiniz. Sizin de zamanınız çok yaklaşmış. Şimdi size kolay doğumlar dilemek istedim ve bunun için kullanılan cümleleri bile bilmediğimi fark ettim, Google ile aramam gerekti. Diyorum ki size "bir avazda kurtulun inş."

Bazılarımız hislerimizi aklımızdan geçtiği gibi yazıyoruz, daha yumuşatarak yazsaydı da kafası karışık denmeyecekti, bir kadın nasıl bebek istemez denecekti, kavun kokusu için demiyorum ama genel olarak bazen beklemediğimiz bir durumla karşılaşınca afallayıp ne oluyoruz diyerek içimizdekileri olduğu gibi aktarıyoruz, şöyle bir örnek vereyim çok güvendiği, asla yapmaz dediği eşi tarafından aldatıldığını öğrenen bir kadın konu açtığında aklından geçen tüm küfürleri ettiğinde ve küfürden banlandığında aldığımız tepki "kadın üzüntüden içinden geldiği gibi yazmış, o üzüntü içinde konu açarken bir de sözlerine mi dikkat edecekti" velhasıl her iki durumda beklenmeyen ani gelişen bir durum ve o an ki ruh haliyle ağzınızdan çıkanları kontrol edemiyorsunuz. Bebek istememek? Vıyyy bir kadın nasıl bebek istemez, aldatılmayla aynı şey değil bu nasıl örnek denirse, eylemden değil yaşanan duygu karmaşası üzerine aklınızdakileri kontrolsüz aktarımınızdan bahsediyorum:) Şuraya da notumu düşeyim, eğer bu bebeğin yiyecek ekmeği varsa ve sağlıklı bir şekilde doğacaksa kavun kokusu çok iyi bir anne olacak, bizde buna şahit olacağız zira dediğim gibi eğer bilerek aç bırakacak kadar kötü, ölsün diye sokağa atacak kadar cani değilsek, isteyerek veya baştan istemeyerek bebek sahibi olan hiçbir kadın kötü anne değildir, bocalarız, ne yapacağımızı bilemeyiz, hatalar yaparız ama bebeklerimize elimizden gelen en iyi anneliği yapmaya çalışırız. Sizinde bebeğiniz sağlıkla doğsun inşaallah Allah isteyen her kadına da anneliği nasip etsin.

Gerçekten cevap vermeyin, karşılıklı polemik sayıyorlar. Ondan sonra "ben bir şey dememiştim ki bari deseydim de cezayı alsaydım" diye hayıflanıyor insan.

40 + 2 günlük hamileyim. Deli gibi çocuk sevmeme rağmen beklemediğim anda hamile kaldım. Yaklaşık 4 ay kabullenemedim. Yani hamileymiş gibi hissetmedim. Daha sonra hareketlerini hissettikçe içimde bir canlının nefes alışını dünyaya gelmek için büyüyüşünü hissettikçe farklılaştım. Hele biraz daha büyüyüp karnımı okşayıp konuşunca tepki vermeye başlayınca bu mucizeye aşık oldum. Şimdi ise günü doldu hanfendi gelmiyor sabırsızlanıyorum. Size büyük süpriz olmuş ve istemiyormuşsunuz. Ben sevdiğim halde sadece zamanlama hatasından çok gel git yaşadım. Kendinize zaman verin. Sizin bir şey yapmanıza gerek kalmadan o kendini size benimsetecek. Önce keseyi sonra kalp atışını göreceksiniz. Kalp sesini duyduğunuzda her şey yavaştan yerine oturmaya başlayacak. Bu arada o kadar istememenize rağmen keyfi kürtaja karşı olarak hamileliğe devam etme kararınıza ekstra saygı duydum ve helal olsun diyorum.

tamam olmuş olan böyle herkes üzülüyor. kadınız biz birbirimize yardımcı olmamız gerek taş atınca olmuyor. kendi aramızda bu karmaşayı çözmemiz gerek. bence dediğim gibi yapın bana bile cevap vermeyin en sağlıklısı bu

Cis kaka ve kusmuk dunyasina hosgeldin kavuncuk... ayrica sicak kahve dost sohbetleri esinle basbasa romantik dakikalar fonlu saclar mis kokan utulu kiyafetlere elveda de... Saka saka hayirli olsun

O haberi ben de okudum ve o bebeklerin anneleriyle ne kadar geçirecek zamanları var diye üzüldüm.

Sevgili kavunkokusu, insanları "özel mesaj attı" diyerek itham edip bir nevi zan altında bıraktıktan sonra kanıt isteyince öyle demedim demek ne kadar kolay değil mi? Bir de sıkışınca "aslında engelledim ama siteden çıktım da, bir de öyle baktım öyle gördüm mesajı" demeler. Site ile bu kadar saat bu kadar ince tekniklerle meşgulseniz ve bir üyeye sadece size aksi yönde görüş yorum yazdı diye bu kadar takılıyorsanız kusura bakmayın ama ben size sadece güler geçerim, hatta hamile olduğunuzdan bile şüphe duyarım. Konu, belki de ilgi çekmek isteyen bir insanın fake konusu bile olabilir bu donelere bakınca. Değilse de size acilen zihin dinginliği diliyorum, zira bir can dünyaya gelecekse biraz daha ruh sağlığı yerinde birine denk gelsin inşallah :)

Yani size tutunmaya çalışan bi can için bu şekilde bi yazı okuyunca için acıdı. Henüz annelik hissi oluşmaması çok normal inanın. Zaman içinde hatta belki de doğduktan sonra oluşacak o his sizde. Allah 10 sene sonra nasip ettiyse bi hayır vardır bunda. İlk hamileliğimde hiç sevinenemiştim. Çünkü istemiyordum o zamanlar. Kpss yi aşmam gerekiyordu henüz hazır değildim. 2 ay sonrada bebek oluşmadı ve kürtaj olmak durumunda kaldım O zaman çok ağladım işte. sonra hamile kalabilmek için aylarca yıllarca uğrastım. hatta bi sürü konu açtım. Şimdi 2 yaşinda bi evladim var çok sukur. Dunyadaki en hisli deneyimim en güzel yanım o.. Bence bebek dogduktan sonra size gulumsediginde iyiki diyeceksiniz.. siz anne olma lutfuna sahip oldunuz..

Bazen karşı tarafa şey denir "dost musun düşman mı" hah işte ondan. Çok güldüm gerçekten, doğurmak zorundayım evet. Doğana kadar da etrafa "peyniiiiiiir" der gibi sırıtmak da zorundayım, çünkü her kadın anne olmak ister, istemeyen aliendır, bizden değildir. Komşu olsaydık keşke, cami avlusu değil de bunaldıkça gelir bırakırdım, uyurdum. Önceki

Sizin gibi biri yüzünden ban yemek istemiyorum muhalefet için gelmişsiniz nasıl yapsam da laf soksam bilmem ne.. benim oturma organımı düşünceğine sen beyin organına bi baktır bence!

Doğmuştu o zaman napabilirdim?

suan olmasaydi diyosun ya dogunca sakin hic bir zaman gitme diyeceksin. Allah bagislasin acisini yasatmasin zira evlat acisinin bi tarifi yok.

Sizin için hayırlısını diliyorum. Bence kendinizi hiçbir şeye zorlamayın. Ben sizin, "Çocuk istemiyordum, hamileyim. Çocukları sevmiyorum," hislerinizden ziyade içten içe, "Ya sevemezsem," endişesi yaşadığınızı düşündüm. Çünkü, ben olsam bu endişeye kapılırdım. Belki şu zaman severim/heyecanlanırım gibi şeylere odaklanmayın. Zamana bırakın. Bir ay önce üçüncü kez hamile olduğumu öğrendiğim zaman dehşete kapıldım, şok geçirdim ve tam anlamı ile başımdan aşağı sanki kaynar sular döküldü. Ne yapacağımı, nasıl baş edeceğimi bilemedim -ki çocukları çok severim. Üçüncü çocuğu da ileride düşünüyordum ama ikincisi henüz 14 aylıktı. Çok erkendi. Kürtaja karşıydım ama düşse üzülmezdim o an ki hislerime göre. Eşim ve ailemin desteği ile daha iyi hissettim. Şu bir ay hiç elimi karnıma götürüp sevmedim ama doğduktan sonra neler olacağı, neler yapacağımı planladım. Maalesef bu pazartesi gecesi düşük yaptım. Maalesef diyorum çünkü çok üzüldüm. Cuma günü kanamam başladı, aşırı endişe duymadım. Pazar günü arttı ve pazartesi günü ilk kez zayıflamış olan kalp atışlarını duydum. Çok enteresan gelmedi ama ilk defa o an kaybetme korkusu yaşadım. Çünkü doktorum, kalbi durabilir de devam da edebilir demişti. Gebeliği 9 ağustosta öğrendim, 9 eylül de sonlandı. Bir ay içinde farkında olmadan, varlığını dahi hissetmeden alışıvermişim. Şuan hala üzülüyorum. En çok düşük yaptığım an koydu. Allah kimseye de öyle tecrübeler yaşatmasın. Kalp atışını duyarsam, tekmelerini hissedersem severim diye beklentiye girmeyin. O an da vay be de diyebilirsin, ee bu muydu yani de olabilir. Her insan farklıdır. Herkes farklı hisler yaşar. İlk kızımda kürtaja karşı olmama rağmen beni vazgeçiren şey kalp atışlarıydı ama herkes aynı şeyi hissedecek diye bir şey yok. Zamana bırak. Gezemeyeceğim, kilo alacağım diye de düşünme. Şu son 4 aydır sık duyduğum şey, "İki çocuk annesi demem vallahi taş gibisin, iki çocukla nasıl geziyorsun," oldu. İsteyen yapıyor arkadaşım. Kışın ev kuşuydum gezmedim, yazın da tozuttum. Çocuk işi ise piyango talihine ne çıkarsa. İlk bebem zordu hala zor, ikincisi kolay ya da tecrübe dolayısı ile bana öyle geliyor. Bu arada, üçüncü gebeliği öğrendiğimde eşime psikolojik destek alacağım, psikoloğa gitmeden çocuk mocuk doğuramam demiştim. Gitmeye de gerek kalmadı ama muhakkak psikolojik danışmanlık al. İlerleyen dönemlerde gebe okullarına kayıt ol. Şuan herkes sana marjinal senmişsin gibi bakıyor olabilir ama onlar da sana öyle gelebilir. Ben şu bir ayda gelecek beş yılı hatta seneye yazın üç çocukla çıkacağımız tatili bile planlamıştım. Hatta şuan 2 ay sonra denesem de, hamilelik süresi ve sonraki iki sene ünüversite sınavlarına hazırlansam bebe de o zamana büyümüş olur diye bile düşünüyorum. Gözünü sevdiğimin evreni bak, bir ay önce hamileyim diye ağlayan bana şimdi neler düşündürtüyor. Tabii bu düşük sonrası yaşadığım üzüntüden kaynaklı da olabilir. Eğer gebeliği sürdüreceksen ağır kaldırma lütfen. Cuma günü 20 kilo balı arabadan indirdim bir saat sonra kanama başladı. Dikkat et. Sevgi pıtırcığı olma zorunluluğun da yok.

Evlilikle ne alaka Belki evlenmeden sevişiyor

eee insanların sözlerine göre mi yaşıyoruz hayatı? ki bu kadar laf eden insanlar çocuk yapmayan evli kadına laf etmeyecek mi? yani her şekilde toplum ezberlerine karşı çıkıyorsunuz ama evliyken bir şekilde çocuğunuzun olma ihtimali çok yüksek. bunu bilen kadının evlenmemesi daha uygun.

yani açıkcası bende 16 ay arayla iki bebe doğurdum hiç ağlama duygulanma annelik hissi falan olmadı bende öyle ilk görüşte aşk falanda olmadı hatta ilk oğlumu tam açıklıkla 6 saat beklediğim için sinirlenmiştim bile kendisine sanki onun suçuymuş gibi ama insan heeeeerşeye alışıyor çocuğuna da tabiki ilk günler çok zor geçiyor gaz uykusuzluk yorgunluk sonra ek gıda başlıyor bu çocuk ne yiyecek? sonra yürümesi konuşması uykusu vs vs ama normal hayatta anlamasan bile başına bişey gelse Allah korusun ölse falan diye düşününce işte ozaman anlıyorsun anne olduğunu bide kadın çok güçlü bir varlık ikinci oğlumu doğurduğumda ilk oğluma bakacak kimse yoktu benimle kaldı eve döndüm herşeye tam gaz devam ettim ne bileyim işte yani anne olmal tabiki güzel şahane bişey içinden insan çıkarıyosun daha ne yapacaksın yani ama bence öyle anlatıldığı kadar duygusal falan değil ya da ben değilim bilemiyorum

Çok yakın bir arkadaşım evlenir evlenmez hamile kaldı, hiç ama hiç beklemediği ve istemediği bir zamandı. Bütün gebeliği boyunca ha düştü ha düşecek şeklinde yaşadı, hamile kıyafeti bile giyinmedi. Çocuğun odasını eşyalarını falan doğumdan 10 gün önce alelade aldı. Şu anda oğlu 4 yaşında ve hayatını resmen ona adamış durumda, ateşinin derecesinden tutun çocuğun bakışından bile korkuyor aman bir şey olmasın diye. Hatta bir dönem her şeyi en iyi şekilde yapmasına rağmen kendisini yetersiz hissedip psikoloğa bile gitti ben oğluma yeteri kadar iyi bakamıyor muyum diye. Öyle pimpirikli aşk dolu bir anne oldu, sizde de aynı onun ilk tepkilerini gördüm, merak etmeyin sonrası çok daha güzel olacak.

Bakın sizi okuyunca kendimi gördüm bizim evde çocuk konusu dahi yasakti eşim asla çocuk istiyorum diyemedi ama istediğini biliyordum hamile oldugumu öğrendim ilk başta bişey hissetmedim taaaki kalp atışını duyana kadar o an hep karnimi oksadim bütün cevrem ailem aldiracagimi düşünmüş ki kesinlikle yapmam yapamam ben katil değilim die söyledim hep sonra kanamalarim başladı eyvah düşüyor sandim hemen acile kostum bebegimi kurtarın dedim rabbime hamdolsun bebegimi doğurdum şu an 20 aylık ve dediğim tek şey iyiki dogurmusum keşke daha once dogursaydim

Evet hayatın ipoteklendi, evet çocuk %99anneb alanı, evet artık hiçbirşey eskisi gibi olmayacak Çocuk sevmemekle kendi evladını sevmek apayrı şeylermiş Ama dünya da zor ve bir o kadar da keyif veren Huzur veren, tarifi olmayan duygular hissettiren tek varlık o.. emin ol en geç kucağına aldığın ilk an bu benim mi diye aşık olacaksın..

Öyle sevgi kelebeği olmanıza gerek yok Şart değil yani Gerçekçi olun bence, durum bu ve karar sizin kararınız. Aldırmak seçenek değil demişsiniz. O zaman önünüzde 8 ay gibi bir zaman var biraz adapte olursunuz. Doğunca işler zorlaşıp karışabilir. Bebek 6 aylık falan olunca hayatınızı ele geçiren küçük varlıktan çok fazla zevk almaya başlıyorsunuz bence.

Ay ben size hiç kıyamadım ya içimi bi hüzün kapladı. Normalde sevinmem mi gerekirdi bilmiyorum. Çok tatlı yazmışsınız ama sizin tatlı hissetmediginiz kesin. Çelişkiler yumağı Bir kac yil ben de çocuk istemedim. Ama sizinki 10 yıl. Yani erteleyici bir his değil, tamamen istememek. Diger yandan, baba olmak isteyen de bir adam var. Kürtaj ihtimali yok. Demek ki bir sorun olmazsa bu bebek doğacak. Nacizane size tavsiyem, "doğunca dunyalar sizin olacak, minik ellerini koklaya koklaya aşk yaşayacaksınız, ben daha once nefes almamışım diyeceksiniz" diyenlere kesinlikle inanmamanız.. Bu hisler bazisinda rahme düştüğü anda, bir diğerinde doğduğu anda başladığı gibi, 6 ay sonra hisleri kipridayanlar da var. Hatta ilk aylarda bebegi sevmemek, istememek, cirkin bulmak, kaçacak delik aramak da ihtimaller arasında. Kendinizi sevmeye şartlamayın, birsey hissetmek zorunda değilsiniz. Hele su an veya dogar dogmaz hissetmek zorunda hic degilsiniz. Oglum 2 yaşında. Ilk aylar cok ama cok zorlandim psikolojik olarak. Cok mu arabesk olacak bilmiyorum ama ben onu sevmeyi becerememis olmama rağmen, o bana olan sevgisiyle beni baştan yarattı, kendine aşık etti. Annecim dediği zaman gokten yıldızları indirip başından aşağı serpmek istiyorum. Ama bunlari hissetmem uzun zaman aldı. Dedigim gibi, kendinizi bebek sahibi olmayi cok isteyen kadinlarla kiyaslamayin. Ben neden çocuğumu sevemiyorum triplerine girmeyin. Allah omur verirse onunuzde bebeğinizle gecireceginiz cok uzun seneler var, birbirinizi sevmeye, alışmaya vaktiniz olacak. Hic bir sey için acele etmenize gerek yok. Bir baskasi olsa, annesin artik fedakarlık yapman lazim derdim. Ama siz cocuk istemediginize beni o kadar ikna ettiniz ki, şu an size "önce siz" diyorum. Siz iyi hissetmelisiniz. Çünkü annelik kisa bir koşu degil, cok uzun bir maraton. Kendinizi en basinda tuketmeyin. Gerekirse az emzirin, mama verin, bakacak birini bulun ve gece uyuyun. Her ne yaparsanız yapın ama kendinizi iyi hissedin. Eğer anne oldugunuz icin kendinizi kotu hissederseniz, bu üçünüz için de cok uzun vadeli problemler getirir. Sakin olun, kendinize zaman verin, sindirmeye çalışmayın o kendi kendine siner zaten

Hani alttan iki pirinç tanesi gibi dişi çıkacak ve size gülerek ağzının dolusu anne diyecek ya :) hah işte hepsi geçecek hissettiğiniz endişe korku isteksizlik adı her ne ise hepsi son bulacak. Naçizane tavsiyem içinizi ferah tutmak bunun olması için de bol bol dua etmek :)

Ben de anne olmayı hiç istemiyorum, bu kadar dikkat ederken hamile kalsam aldırırım kesin. Ama siz kürtaja belli durumlar hariç karşı olduğunuzu belirtmiştiniz, bu durumda alışmaktan başka çare kalmıyor. Yine de doğuracağınız çocuğu sevgisiz bırakacağını söyleyen kişileri fazla sert buldum, annem de anne olmayı hiç istememiş, çok da bayılarak doğurmamış beni ama gayet sevgi dolu ebeveynlerim vardı. Umarım bir an önce alışırsınız yeni hayatınıza.

Bu bi başlangıç diyelim:) Yine siz 10 sene hayatın keyfini çıkarmışsınız ben evliliğim ilk ayı hamile kaldım aynı sizin gibi hiç sevinmemiştim Eşimde öyle çok çocuk isteyen seven birisi değildi hamileliğimde ağır depresyon geçirdim vesaire ama çocuğum oğlum oldu ya sanki dünyada ondan değerli kıymetli bişey yok şimdi ergen bi oğlum var zaten başka çocukta yapmadım.. dedim ya depresyondan herhalde

Allahtan kadın tavsiye istedi ya kadın gerçekten kadının düşmanı bunu anladım.

Aslinda sizin durumunuz keyfi kurtaja girmiyor bana kalirsa, neticede onleminizi almissiniz ama her korunma cesidinde az da olsa risk oluyor zaten. Bu durumda keyfi kurtaj diyemeyiz bence. Yine de kararim kesin diyorsaniz, 9 ay uzun bir sure, kendinizi hazirlayabilirsiniz. Yeni sistem doulalar ve dogum hazirlik kurslari disaridan cok tatli gorunuyorlar, arastirin derim, hatta bazi programlara babalar da katiliyorlar, ve boylece esinizin yardimini daha cok hissedebilirsiniz.

"Anne sevgisi olmadan buyuyecegine aldır" filan yazan arkadaslar olmuş. Yani "öldür" diyorsunuz. Allah'tan konu sahibi bu konuya karşı. Hayırlı olsun demeye geldim ben :) kardeşim hamile kaldığında o da pişman oldu. Istemedi filan. Sonra düşük riski yaşadı. O gece hastanede sabahlayınca, kaybetme korkusunu yiyince anladı ne kadar istediğini. Daha sonra hamileyken bir sağlık sorunundan ötürü ameliyat olmak zorunda kaldı. İkisini de kaybediyorduk mazallah, Allah korudu. Bir doktor bebeği kaybedeceğimizi söylemişti. Onda bile mahvoldu kardeşim. Sonra kendi hayatının söz konusu da olduğunu öğrenince, kendinden geçti, çocugu kurtulsun diye çırpındı.. şükür Allah bağışladı ikisini de.. şimdi kardeşimin çatlaklarla dolu karnını okşayıp yüzüne bakıyor bebeği.. bir karnım daha olsa o da feda olsun diyor :)

İçimden kocaman bir amin dedim sizin için İnşallah Rabbim sağlıkla ikincisini de kucağınıza almayı nasip eder :)

Birde herkes tavsiye verirken siz eleştiri yapmışsınız..

madem bu kadar çocuk istemiyorduysan, tüplerini neden bağlatmadın... kazaran hamile kalanları duymuşsundur mutlaka... ayrıca istemem, yan cebime koy yapıyorsunuz gibi geldi bana...

Nickin üstüne tıklayıp mesaja tıklayıp bütün mesajları görebiliyorsunuz ayrıca sınır profilde olsalar bile bütün konular mesajlar görünüyor. bir konuyu özel mesajla yoneticilere atmak ne alaka onu anlamadım bi mesajları okuyayım

7 aydır anneyim ve çok daralttığı anlarda aynı senin şu an hissettiğin gibi hissediyorum. Elimde değil.. çok istedim ve bekledim onu ama uyumamak için delice direndiğinde camdan atlamak istiyorum mesela. Yoksa annelik bana göre değil miydi diye düşünüyorum. Ama sonra birlikte saçma sapan bir hareketime ya da bir sese dakikalarca güldüğümüzde, minicik elleriyle suratımı burnumu tutmaya çalıştığında, neşelendiğinde öyle bir pişman oluyorum ki hissettiklerimden. Bir gülücükle çiçek kokar mı her taraf Eşime aşırı düşkünüm. 8 senedir bu böyle. Onunla eskisi gibi vakit geçirememek kendime vakit ayıramamaktan daha zor geliyor. Ama onun başka biriyle öpüşüp koklaşmasını izlemekten bu denli keyif alabileceğimi de hayal edemezdim. Bol stresli bol ağlamalı gülmeli bol koşturmacalı günlere sen de hoşgeldin Bu arada karnın büyüyüp hareketlerini hissetmeye başladığında daha iyi hissedeceksin :)

Iki başarısız hamilelikte sonra dedim artık yok ya dedim annelikte neymiş ben zaten eşim için onu baba yapmak için istedim istemiyorum bebek filan dedim. Ki ikisinde de ölüm tehlikesi atlattım, durdurulamayan kanamalar yüzünden birinde 10 gün yoğun bakımda yattım. Sonra eşimde vazgeçti baba olmaktan, senden daha değerli değil bizde böyle yaşarız, dünyayı gezeriz dedik. Korunduk hemde öyle böyle değil. Ben hap alıyordum dakikası dakikasına eşim kondom kullanıyordu. Devam ediyoruz hayatımıza. Gezilerden birinde rahatsizlaniyorum. Doktora gidiyoruz idrar tahlili kan tahlili derken hamile olduğum anlaşılıyor. Kelimenin tam anlamiyla dünya başıma yıkılmıştı. Ölümlerden döndüm ben hamilelik ler yüzünden olmaz diyorum olamaz ya. Ardarda gelen aksilikler yüzünden kürtaj olamadım. Bugün ıyiki o aksilikler olmuş diyorum ama. Şu an hissettiklerin çok normal. Ben annelik duygusuyla kucağıma verdiklerinde tanışmıştım. Öyle minicik öyle korunmasız öyle muhtaç birşeydi ki çok korkmuştum önce öyle korkmuştum ki burda ifade dahi edemem. Sonra mini mini parmağıyla parmağımı yakaladı. Üşümüş eli soğuk içimde biryerde düğme varmış da biri basmış gibi. Annelik düğmesi Demek istediğim adım adım sende yaklasacaksin o düğmeye. Senin ki hangi olayla aktive olur bilmiyorum ama olucak. Çünkü sen iyi bir insansın. Yazdıklarından anlıyorum. Korkma sakın, ne kadar zor olursa olsun, başınıza ne gelirse gelsin o rahminde hayat bulan o minik insanla birbiriniz için yaratıldınız. Beraber başaracaksınız

Amin cok tsk ederim, Allah sana sabirlar versin, basin sagolsun Kizim 33 haftalik dogdu.. belirtileri 5. aydan sonra birden ve cok asiri sistim odem cok fazlaydi, bazen yesil bazende sari noktalar goruyordum.. idrarim kopuk kopuktu , sekerim cok dusuktu , ara kanamalarim oluyordu, tansiyonum yuksekti.. hellp sendromu icin brlirti sag gogus kafesinden sirtima yayilan bir agri bazen sanciya donusuyordu, nefes darligi cekiyordum (dogumdan sonra 2 hafta gecici körlük yasadim Allah hic kimsenin basina vermesin) Benim sansim devlette gittigim dr " bunlar beni asiyor univ hast takibini yaptir veya ozelden prof git dedmisti.. bende arastirma hast destekli ozelde prof gidiyordum ( yenidogan yogun bakim unitesi olan ozel bi hastanede.. kontrole diye gittim acil sezeryana alindim.. oglumda sekerimde tansiyonumda cok yuksekti.. insilun kullanmama ragmen diyetimi yapmama ragmen sekeri dusuremedik.. tansiyon icinde ilac kullaniyordum.. erken dogumu engelleyicilerle oglum ancak 35e kadar dayanabildi.. iki evladimda da kuvez yolu bekledim ki hamilelikten cok daha zorlu bi surec bana gore.. Doktorunuzu hastanenizi iyi secin.. tek doktorla kalmayin Allah kucaginizi bos birakmasin, cesaretli olun yasanacak olumsuzluklarda hemen birakmayin kendinizi, inancinizi yitirmeyin hem ben bu isi basaracagim gibi telkin cumleleriyle vucudunuza olumlama yapin, pozitif olun hemde Allaha teslim edin kendinizi

Sağlıklı düşünemiyorsunuz galiba şuan kadın yaradılış olarak anaç bi yapıya sahip tabii herkes de bu nasıl işliyor bilemiyorum ilerde bu yazdıklarınızdan utanırsınız hele bi kucağınıza alın o şirinlikleri görün canından can olan parçayı o zaman ilk önceliğiniz hep o olacak... . push ; Namename

Hislerinizi anlıyorum. İstememenizi de anlayabiliyorum. Annelik hislerinin herkese verilmediğini düşünenlerdenim. Dolayısıyla kucağınıza aldığınızda hisleriniz de farklılık ta olmayabilir. Gerekmeyen kürtaja karşı olduğunuza göre lütfen sevmeye ve alışmaya çalışın. İnsanoğlunun en büyük problemi sevgisizlik ve aile ilgisizliği. Kısmet olurda dünyaya gelirse buna vesile sizsiniz ve görevinizi layığıyla yapmanız gerekir. Bir de tıpta hiç bir korunma yöntemi yüzde yüz garantili değildir. İnancım gereği bunu nasibe bağlarım. O evlat nefes alacaksa, siz ve eşiniz ebeveyn olmayı tadacaksanız malesef istememeniz birşey ifade etmiyor. O mis kokuyu içinize çekip "iyki" diyebilmeniz için dua edicem.

Hatta ve hatta ilk emzirdigim zamanlarda annem "bebeğinin yuzune bak sana bakıyor" derdi bakamazdim. Çocuğunla konus, sev derdi "ne diyeceğim ben" diye afallardim. Bu durum tam 2-3 ay sürdü. Gerçekten kendimi canavar gibi hissetmeye başlamıştım. Tamam seviyordum ama alt üst olmuştum. Hatta herkes emzirse babasına anne diyecek demeye başlamıştı. Düşünün.. ama hepsi geride kaldı. Yani herkes aynı degil. Ben çok zor geçirdim ama geçti inanın geciyor. Yani gülüyor, bı düzen olusuyor ve sosyallesiyor. Sonrasi zaten çok eğlenceli. Korkmayin

bu kadar çocuk istemeyen bir kadın üniversite çağında evlenmemeli demek mi sorun? Youlost16 9 şbt kg 88.8 G 78.6 boy:167 hedef:60 6.

Benim sezaryen oldu. 41 i devirdik bebek gelmiyor gelecek gibi de durmuyordu, iri de bir bebekti. Gel gelelim hala yakın çevrem suni sancı denenmeden direkt ameliyathaneye aldılar, aslında istiyordu o derler. Umrumda mı asla... Doktoruma sezeryancı o diyorlar bana imada bulunuyorlar. Doğum yarıştıracak değilim. Umrumda değil. Bizim cinsimizde de bu var işte illa kendimizi öveceğiz. Övmek için de karşıdaki insana inceden bir laflar sokacağız. kavun kokusu bak her şey nasış yoluna girecek. Dün onda uyudu daha kalkmadı. Ben kalktım kahve internet keyfi yapıyorum. İki sene sonra çok rahat olacaksın. Gözünü korkutma hiç

Bana da böyle diyorlardı, sonucu okuyup şamarımı yiyorlardır umarım İyi ki üremişim.

Siz doğum yapana kadar bebeğe alışamayacaksınız hatta bebeğinizi doğurduğunuzda da kutsanmış analık duyguları sarmayabilir içinizi ancak zamanla o küçücük varlığın size muhtaç olduğunu göreceksiniz dokunduysa yüreğiniz ona doğru akacak ve zamanla doğada ve insanlarda karşılıksız ve sonsuz aşkın içinize yerleştirin göreceksiniz. Muhteşem bi sevgi seli annelik evli olduğunuza göre aşkı sevgiyi bilen bi insansınız yaşadığınız duygular için bi rahminiz olduğunda şükredeceksiniz. tebrik ederim

İki çocuğum var isteyerek hamile kaldım ikisine de. Kalp atışlarında hiçbir hissetmedim. Özellikle ilk hamileliğide, kalp atışlarını duyunca ağladım diyen arkadaşlarım aklıma geldi, benim duydu duygu durumum hiç değişmedi, kendimde bir problem aradım hatta, niye etkilenmiyorum diye yani kalp atışlarında da farklı birşey hissetmezsiniz dert etmeyin bunu. Doğduktan sonra herşey değişiyor çok seveceksiniz de demeyeceğim açıkçası, burada bile bir sürü konu açılıyor, annesi tarafından hiç sevilmemiş ayak bağı olarak görülmüş, yetişkin yaşa gelmelerine rağmen çocuklukta yaşadıklarını atlamamış kadınlar var. Tam tersi istenmeyen, içten içe kabul görmeyen ama sonrasında çocuğuyla çok güzel bağ kuran anneler de var. @Koalina doğum sonrası açtığı konuda çok tepkiler almıstı iyi değildi psikolojisi, en son ikinci çocuk ile ilgili bir yorumunu okumuştum Umarım ikinci örnekteki gibi olur sizin için doğum sonrası hayatınız, bebeğiniz için tabi özellikle.

Tamam tamam daha fazla iğrençleşmeyelim kaçacaklar şimdi Yoksa yine yazacaklarım vardır da susayım en iyisi

Keyfi kürtaja bende karşıyım. Sizinde seçenekleriniz arasında yokmuş zaten. Bu durumda Allah sağlıklı, hayırlı evlat versin demekten başka çare yok gibi görünüyor. Yazdığınız olumsuzluklar yaşayacaklarınızın küçük bir kısmı sadece :) siz fragmanı özetlemişsiniz :)) aramıza hoş geldiniz. Size sadece birkaç ay veriyorum ne yazsak boş çünkü. O evlat kokusunu içinize bir çekin sizinle tekrar görüşelim. Şimdi bebeğin ayak kokusu bile bağımlılık yapıyor koklamak istiyor insan desem kafayı mı yemiş bu dersiniz. Vallahi yapıyor

M. nyak şey yaa

Merhaba. Bu kadar isteksiz bir hamilelik yaşadığınız için postpartum depresyonu yaşamaya adaysınız. Doğum öncesi ve sonrası yaşayacağınız bu süreci en sağlıklı şekilde yönetebilmek için şimdiden psikolojik destek almaya başlayın. Ama en sonrası için şimdiden şundan eminim. Bu süreçler geride kaldığında çocuğunuzla bütünleşecek, onun varlığı sizin de hayatınıza anlam katacak. Onu çok ama çok seveceksiniz

Yorumlardan bazılarında "Kaolina da aynı şeylerden bahsetti" demişlerdi, Ben de o yorumlara istinaden iki konunun farklı olduğunu düşündüğümü belirttim. Ve evet bence o konuda gördüğüm naiflik burada yok. Karşılaştırmayı başlatan ben değilim, Konu sahibi ve bazı yorumlarda yer alan görüşlerde başlatılmış bu benzeşme. İlk icat eden ben değilim, İlk zikreden de ben değilim :) Ama görüş belirtebilirim, değil mi? :) Üzerime kalmasın da bu karşılaştırma, o yüzden detaylı yazdım. :)

kavun kokusu lütfen konunuzu kapattırın. Böyle ruh hastalarının kin kusmalarını okumayın, biz de okumayalım. Vallahi içim şişti, bunların evlatlarına üzüle üzüle sinir hastası olacağım. Bazı insanlar neden bu kadar korkunç?

Hiç kürtaj olmadim şimdiye kadar. Demek ya yazdiğimi okumamiş, ya okuyup fakat anlamamişsiniz. Neyse. Iyi geceler dilerim size.

Oyle deme yaa ooo minik kalbinin gum gum attigini duyunca sonra hareketlerini hissettikÇe icinde senden bi parcanin bi canlinin olup senden beslendigini daha karnindayken an ve an seninle buyumeye basladigini algiladiginda boyle dusunmeceksn bundan eminim zamanla hissiyatin degisir su an daha cok yeni,, misal ben melegimi dogurabilmek icin sirf yasasin diye dunyanin ta bi ucundan bi ucuna gittim baska carem yoktu cunki bi basima sukurler olsun ki memur olabildim onun sayesinde. Bu yazin burda dursun 8 ay sonra bu yazdiklarini okuyunca haksizlik ettigini anlicaksin.)

Aynen buyudukce sevgi artiyor ve daha cok baglaniyor insan

Okudukça cevap yazasım geliyor :))) tüp bağlatma bekar kadınlara veya hiç doğurmamış ve belli yaşın altındaki kadınlara yapılmıyor. Biliyorum çünkü tek bir çocuğum olsun başka olsun istemiyordum, bu sebeple kızımın doğumu sırasında tüplerim bağlansın istedim, doktorum 23 yaşında olduğum için ısrar etmeme, belge imzalamak istediğimi söylememe rağmen operasyonu yapmadı.

Size kizamadim, zaten haddim de degil bence.. ama son cümlede yazdigniz "Anne olmaya calisanlardanim", insallah banada mutlulukla ve heyacanla "Hamileyimm" demek nasip olur en kisa zamanda, hayirlisiyla ve saglikla.. Ama ne demek istedignizi anliyorum, ve gercekten hicc istemedigniz icin böyle düsünüyorsunuz,, zaten 9 Ay bunun icin var, Kadin kendisini hazirlasin diye, yoksa Allah istese 2-3 ay da da büyüdür bebisler, bu 9aylik sürec Kadinlarin kendisini alistirsin, sevgisini hissetsin diye, BENCE.. Rabbim eksikligni göstermesin, saglicakla gelsin dünyaya.. Ve sunu düsnün, yillarca isteyip deneyip ama Allahimin nasip etmedigi Bebekler var, ve sizin belki birkez korunmadiniz veya yirtik gelen bir Kondomdan hamile kaldiniz, Bu bir mucize, o gün yumurtlama gününüz olmayabilirdi, esinizin spermleri döllemeyebilirdi, döllenmese bile bebeginiz tutunmayabilirdi.. milyonlarca sperm bir yumurtayi dölleyemiyor, ulasamiyor, sizin yirtilmis olan kondomdan gelen "birkac tane" sperm yetmis,, bu bir MUCIZE.. icinizdeki Mucizenin er gec farkina varacaksiniz.. ve kendizi zorlamayin, sevmek icin.. Anne gibi hissetmek icinde zorlamayin.. Rabbimin var bir bildigi.. ve benim gibi tüm Anne olmak isteyen herkese Rabbim en kisa zamanda saglikli hayirli evlatler versin, AMIN

valla ne yalan söyleyeyim ben de ilk 2 3 gün besige bile yaklaşmadım. Yani oralarda dolanıyorum, annem tutuyor emziriyorum ama kendimde değildim. Sonra 2 3 gün geçti, biraz bas basa kaldık, yanina gittim uykusunda gülümsüyor ya bebekler ilk doğduklarında refleks olarak. Allahım dedim bu ne tatlı birsey

Mune'ye özel mesaj ile belirttim yazmışsınız ; o da zaten hakkımda özel mesaj atmaktan bahsetmiş. Nesi yanlış? Atmışsınız mesaj sonuçta.

İçim rahatladı gerçekten, olumsuz tecrübelerini paylaşanlara çok teşekkür ederim, zira her yer instagram annesi mübarek İfşa oldum bu arada, arkadaşım aradı "ooo kavunum" diyor. Kendisininkinden başka çocuğu sevmediğini yazmayacaktım, oradan yakaladı beni. Bir de 4 haftalık kısmından. Bak işte normalde bunları hesap eder, bilgi değişikliği yaparım. Ama şimdi yapamadım. Neden? Çünkü beynimden besleniyor, zekam paylaşılıyor. Bu arada konuma "beğenmedim" ibaresi, ifadesi atan 4lü arkadaş takımı kızlar... Konumu ben de beğenmiyorum. Ben ister miydim sizce böyle konum olsun? Anlıyorum siz olsun diye uğraşıyorken, belki de kürler deniyorken bir başka kişi hayalinizi karabasan olarak görüyor ve bu da canınızı sıkıyor. Bir de benim açımdan bakmaya çalışın ama.

yok abla çözdük biz mevzuyu başka sorun olursa müdahale edersin.

İşte bu kadar keskin cevaplar ve sen üreme denilen durumları ben de yaşadım ve o hamile depresif halimle artı doğum yapmış lohusa halimle "bak sana demiştik" diyenlerin sert yaklaşımlarını okuyup bir de onlara ağladım. Şamar yemek onların söyledikleri yanında hafif kalır. O yüzden biraz sakin olunmalı ve böyle özel durumlarda içten geçirilse bile böyle uç cevaplar verilmemeli.

Napalım canım kaderimizse bi gün bizde yatarız mapus damında

Polemikten arkadaşım, alıntılama bari cevap verirken :)) K

allah bağışlasın çocuklarınızı preaklampsi nedenleriniz neydi. kaç aylık iken doğum yaptınız? bende geçirdim aynı rahatsızlığı fakat bebeğim 3 gün sonra vefat etti. tekrar hamileliklerde çok okudum tekrarladığını.

Iki cocugum var. Daha dun bu konuyu konustum bi arkadasimla. Tabi ki dogduklarindan beri iyi bakmaya maddi manevi her ibtiyaclarini karsilamaya calistim cocuklarimin ama ikisini de 1 yasindan sonra bi askla sevmeye basladim :) bana da oyle ulvi hisler gelmedi. Ilki isteyerek oldu ama doktor suratima bakinca istenmeyen gebelik sanirim dedi. Ikincisi kaza kursunuydu bitse de gitsek modunda bir gebelik ve dogum oldu. Simdiyse.. anlatmaya gerek yok bence :) ikisinin de aski sevgisi bambaska.

Bu bile şimdiden anne olduğunuzun kanıtı çok güzel bir anne olacaksınız eminim

Tupleri tam baglamamislar demekki hanile kalmis o kisiler. Bunu jinekolog soyledi

Ne diyelim hayırlıı olsun kavuncum:)))

Aynı şeyden bahsediyoruz :)

Yazmayacaktım polemik de hiç olsun istemem ve sevmem ama, eline ultrasonda yumurtalığındaki tümör resmi tutuşturulan kadınlar varken halinize şükredin. O kadınlar da bebek için uğramıyor kadın doğum bölümüne. Jinekoloji tüm kadınlar içindir. Ya sağlık sorununuz olsa yine gidecektiniz aynı doktorlara. Kim emin olabilir sağlık sorunu yaşamayacağından. Bu da bir egodur işte.

BEN GÖRMEDİM :/

Sizden ricam bir daha ki kontrole gittiğinizde doktordan kalp atışlarını size de dinletmesini isteyin lütfen bunu yapinn... sonra tekrar konu acın zira sizi merak edeceğim... siz istesenizde işitemesenizde birden gelen annelik hisleride doğanın bir parçası edinilen bir sey değil... Ben nedense sizin cok iyi bir anne olacağınıza inanıyorum...

Sen o çocuğu aldır bence, günahına da girme. Kolina yazmışsın ama onun anlatımı falan daha farklıydı. Duygusuzlugun aynen yazına geçmiş. Senden olmaz..

actıgınız konuya ıstemedıgınız uye yorum yapamıyor engelleyebılıyorsunuz ama pro uye olmayanlar yapabılır mı bunu bılmıyorum

siz bu gruba dahil misiniz bilmiyorum lakin soyle bir yorum yapmak istiyorum cunku bu forumda cok karsilastim. istenmeyen gebelikle karsilasan kisilere kurtaj tavsiyesi veren, destek olan kisiler kendi baslarina geldiklerinde bebeklerine kiyip kurtaj olamiyor. acaba baskasina onerdiklerinde dogru oldugunu dusundukleri yontemi kendileri neden uygulamazlar? ya da kendi uygulayamayacaklari yontemi neden baskalarina tavsiye ederler?

Duygusuzlukta tavan yapmışsınız. Çok üzüldüm. Sizin adınıza değil bebek adına. Kendinizi onun yerine koyun sizi istemeyen bir anne. Ne kadar üzücü. Bebeğinizin hakkında hayırlısı olsun. Bakamıcaksanız anne olamıcaksanız doğurmayın.

Bana da bebek doğurmak çok uzak gelirdi yapamam derdim. Gezmeyi de o kadar çok severim ki eşimle rahatımıza da düşkünüz. Ama yaş ilerleyip de tüm gezmelere doyduğun zaman diyorsun ki hayatınızda bir şey eksik ama ney.. sonra arkadaşlarıma baktım hepsi bi koşuşturmaca da yok kreşe nereye yok ilkokul nereye. Bana uzak gelen o düşünceler sonra hoşuma gitmeye başladı. Eksikliği bulmuştum kısacası. Hemen olmadı elbette Türk filimlerindeki gibi değilmiş olay. Dr kontrolleri takipler tüp bebek vs derken doğal yolla geldi miniğiniz. Kısacası Şimdi uzak gelse bile birkaç yıl içinde zaten isteyecektin. Ben istediysem herkes ister öyle söyleyeyim. Şimdi tek dileğin hayırlısıyla ve sağlıcakla kucağıma alabilmek. Hele ultrasondaki o ayak kol hareketlerini görünce daha bir bağlanıyorsun. Zaman her şeyin ilacı ve sen de bağlanacaksın miniğine eminim. Şunu da söyleyeyim ilk iki senemizi feda edeceğiz uykusuzluk yorgunluk fedakarlık.. Hele doğum sonrası depresyonu o süreç en zoru olacak biliyorum. Ama inan değer emin ol.

Dünyada bir iz bıraktım. Genlerimi aktardım başka bir insanın yaratılmasında katkım oldu vücudumla. Bu yüzden rahat hayatın bitişi diye düşünmüyorum. Hayatın başka bir evresi sonuçta. Sezaryen iz bırakıyor ama normalde vajina genişlemesi üçüncü doğumda falan anca olur. Çok nadirdir ilk doğumda sallandı düştü aşağıya diyenler. Ki normal de değil vajinal doğum deniyor. Doğumun normali anarmoli olmaz da ağız alışkanlığı işte. Ben "normal doğum harika mı? gerçekten hiç mi kötü tarafı yok. İdrar kaçırma, epizyo sonrası dışkı tutamama, genişleme ve buna bağlı ses çıkması yürürken bile" diye sordum doktora. Üç dört vajinal doğumdan sonra olur dedi. Önceliğin çok iyi bir doktor bulmak olsun. Hangi şehirdesin? Bu süreçte seni psikolojik olarakta hazırlamalı doktorun. İlk sayfalarda birisi sekiz ay demiş. Sekiz ay sonra neden diye bağıra bağıra ağladığın dönem olabilir :) ama altı aylık kızım beni görünce heyecanlanmasına bayılıyorum Bu yüzden seni anlayamam ama tüm iyi dileklerimi ve dualarımı yolluyorum. İnşallah her şey gönlüne göre olur.

Tabii ki o sizin görüşünüz, saygı duyuyorum. Bu tarz bir durum için inatlaşma olmaz zaten, dediğiniz gibi neticede hepimiz bir şekilde görüş belirtiyoruz :)

Size kimse kötü demedi ama yaptığınız yorumlar cok vicdansızca!

Herkesin gönlüne göre değil yaradanın isteğine göre oluyor bu işler. O biliyor çünkü kimi neyle imtihan edeceğini.

bir sene sonra en pimpirikli anne olup dönüsünü 4 gözle bekliyorum

Kalp atışında da birşey hissetmeyeceksiniz muhtemelen sadece makine sesi gibi gelmişti bana. Hamilelik boyunca anne gibi hissetmedim hiç kendimi hatta hiç hazır değildim kaza ile olmasa ömür boyu da hazır hissetmezdim ama oldu hastanede ilk defa yüzünü görünce ısındım anne gibi hissettim.

Teşekkür ederim, yaramı sardı biraz yazdıklarınız. Adım adım gidelim bakalım.

Sizinle bastan beri ayni hissediyor olmamiz ve hemen hemen ayni cevaplari vermemiz sizinle konusmustuk da zaten, bence bizim gibi cok insan var ama once kendilerine sonra baskalarina itiraf edemiyorlar

cok tesekkur ederım insallah...

Canım çok teşekkür ederim. İnan ki ilaç gibi geldi duan, sağolasın.

Biliyorum bende dogum yaptim cünkü o yuzden hamileyken postpartum veya lohusa depresyonu olmaz. Dogurduktan sonra olan şeyler onlar. Hamile depresyonu deseniz daha dogru olurdu onu diyorum.

Oyy konu ne hale gelmiş ya; yorumlar arasında bir korunma yöntemi olarak "evlenmemek" , bol bol yergi, beddualardan bir yelpaze filan gördüm. Ne ararsan var. Abi bu neyin hıncı ya? Kadın yazmış işte, içini dökmüş ferahlamış, istediği gibi yazar; oldu, bir de size hesap verecekti nedenini nasıl yazdığını... Hakaret yok bir şey yok, niye bu kadar celallenmiş üzerine alınmış bunlar çözemedim ben ya. Aaa, biri depresyonlu geçir inşallah bile yazmış. Neyi dilediğinin farkında mı bunu yazan şahıs? Lohusa depresyonundan kendini de bebeğini de öldüren insanlar var, bir insan, karşısındaki biri salt bebek istemiyor ve bebeği olacağı haberini alınca dumura uğradı, geldi bdvye konu açtı diye böyle bir bedduayı hangi vicdanla edebiliyor? Yuh. Bi kendinize gelin ya, neyin öfkesi bu, bu ne saldırganlık ya? Burada benim gücüme gitti okudukça, konu sahibi bir de hassas döneminde, yapmayın şunu ya. Ne kalbi kötü insanlarsınız siz? Kadın hamile, buna alışmaya çalışıyor-kabullenmeye/karara varmaya çalışıyor, belki cesaret arıyor, belli ki buraya konu açarak, kadınlar olarak el birliğiyle moral destek olmamızı, fikirlerimizi, önerilerimizi yararlı bir biçimde alıp tartmayı düşünmüş; yaptığınız iş mi? Çoğunuzu tenzih ederim, destek olan arkadaşlar olmuş, iyi de yapmışlar; bir fırsat bulursam uzun uzun ben de yazayım; hazır olduğumu düşündüğüm halde, kendimi manen de buna hazırladığımdan "Emin" olduğumu söylerken, bile isteye çocuk kararını almışken bile, bebeğimle birlikte geçirdiğim anneliğe alışma sürecim çok zor oldu; "Annelik bana göre değilmiş, ben beceremiyorum, olmuyor, yetebilecek miyim, ne yapacağım" diye belki öncesinde 10 kere düşündüğüm her şeyi, tekrar tekrar düşündüğüm, kendimi aşırı sorguladığım-yıprattığım bir dönemi yaşadım. Hala daha yer yer kendimi sorgulamaktan beri duramam. Ya ben bu kadar hazırken dahi bunu yaşadıysam, bebek fikrini hiç düşünmemiş, kendini buna hazırlamamış, hayallerini bunun üzerinden geliştirmemiş bir kadının sürpriz hamileliği, elbette onun için "Nasıl olur?" yıkımı ile birlikte gelecek, elbette bunu böyle sorgulayacak, elbette şak diye kabullenemeyecek. Bu bir süreç. İyi annelik de zaten "Nasıl olacak, ne yaparım?" diye kendine sora sora başlıyor, bir canı önemsiyor bu insan ki "DERT" edebiliyor, ne olacağını, ailecek onları neyin beklediğini. Umursamasa buraya konu açma tenezzülünde bile bulunmaz, gider kurtulur yoluna bakar. Biraz akıl, mantık ya. Destek olmayı başaramıyorsunuz madem, en azından köstek olmayın, rencide etmeyin ya. Ayıp be, keyif mi alıyorsunuz durduk yere insanları aşağılamaktan?

Mesajları okudum yani yazmayim yazmayim bi polemiğe giren de ben olmayım diyorum yok dayanamyorum o kadar sinir bozucu bi zihniyetiniz var ki ne kelimeleeeer söylemek istiyorum da işte ban yemeyeyim arkadaşım size neee? Ne zaman evlenirse evlenir evlenmesi için illa bebek istemesine de gerek yok ki bu Allahın takdiri. Ben çok duydum prezervatifle, spiralle, doğum kontrol haplarıyla hatta baglattiginda bile hamile kalındıgını. Demekki bunun olası varmış artık ki olmuş bende onunla ayni yaslarda evlendim 1 senedir cocuk istiyorum olmuyor ben bile ofkelenmedim kadına cunku oyle tatli bi dili varki.. Eminim cok da iyi bi anne olacak. Sırf yorum yapmak için yapmayın ya bu kadar gerici olmayın lütfen. kavun kokusu canım sanada gelince bi komşumuz vardı 42 yaşındaydı 3 çocuğu vardı istemeden hamile kaldı ben nasıl bakıcam bu yaştan sonra istemiyorum bu nerden çıktı şimdi falan fişman çok üzülüp hergun ağlıyordu hoplayıp zıplıyordu düşsün diye neler yapiyodu ama Rabbim vermiş ya koruyodu işte. Şimdi o 3 çocuğundan daha da düşkün oyle seviyorki öyle böyle değil yani iyiki olmuş bana neşe kattı ruhumu genclestirdi tekrar diyor :) eminim sende öyle olacaksın. Hem bebiş aranızdaki bağıda kuvvetlendirir eşinle, sana zor zamanlarda yaşatacak tabi ama emin ol huzur doldurur icini güzel kitaplar oku bebeğini sevdirecek devamlı karnını okşa:) ona ennn guzel kıyafetlerden al minnoş minnoş gördükçe sevinç kaplar içini:) inşallah herşey çok güzel olacak

Evet hayat hiç adil değil arkadaşım.. gecenin kaçı olmuş ben hala uyumadım düşünüyorum sonu nolacak kaç tüp bebek tedavisi daha negatif ile sonuçlanacak... Bir gün bu dünya daki en büyük hayalim olan anneliği tadabilecekmiyim diye düşünürken tamda bu konu geldi önüme... Allah yardımcın olsun ama eminim doğunca çok iyi bir ANNE olursun şuan şok la böyle düşünüyorsun... biri bana hamilesin dese sevinçten düşer bayılırım... karnında bir mucize taşıyorsun senden bir parça allahın en güzel ödülü insanoğluna...

sımdıden hamılelık depresyonu sonrası lohusa depresyonu kı bunu cok cıddıye alın hamılelıgı ve dogum sonrası surecı en az hasarla atlatmanız ve cabuk sekılde yenı hayata adapte olabılmenız ıcın psıkolojık destek almanız sart. almayıp akısına bırakanlar genelde sinir hastası olup cıktılar.

Ben normal veya anormal demedim ki? Radikal demek anormal demek de değil bu arada. Örneğin radikal feminizm, anormal demek değildir. Anaakımın dışında demektir radikal. Neden anormal dediğimi düşündüğünüzü, hitlere falan gittiğinizi hiç anlamadım :) Demem şuydu: çocuk sahibi olmama yönündeki fikirleriniz hiiiç ama hiç anormal değil. Gayet normal. Benim pek çok arkadaşım da böyle hissediyor ve böyle düşünüyor. Genelde çevrem çocuk sahibi olmak istemeyen kadınlardan oluşuyor hatta. Ama bu kişiler hamile kalınca da gidip kürtaj oluyorlar, sorun etmiyorlar. Ben çocuk sahibi olmak istemeyen ve aynı zamanda kürtaja bu kadar soğuk bakan kimseyi görmemiştim, bunu tutarsız buldum sadece. Ben olsam neden bu ikisi arasında bu kadar asimetrik düşünüyorum diye sorgulardım. Ki kendi asimetrik düşündüğüm şeyleri sorguluyorum, benim de çok var :) Demem oydu yani. Asla anormal değilsiniz, ne haddime.

Bence doğurmayın. O çocuk nasıl yetişicek merak ettim doğrusu.

Allahın işine bakarmısınız bizler yumurtlama günü üst üste ilişki yaşayıp malak gibi saatlerce spermin gitmesni beklerken. Sen kalk belli belirsz bi gün prezervatifi yirtta yumurtaya koş. bence mucizenin dibi sizsiniz mucizenizi sevin. Zaten kalbini duydugunuzda o sevgi allah tarafından size verilecek

O benim işte sekiz yıldır uğraşan 4aşılama 4 tüp bebek deneyip sebep olmadığı halde hamile kalamayan Sana nasıl kızabilirim murphy kanunları mode on gülümseyerek okudum özellikle içime böğürüyorum kısmını bebeğin hayırlı olsun nasıl mutlu olursan öyle davran ve hamile duası kabul olurmuş bana da dua et lütfen

ben de anlamadım hiç o pitirciklari. Ben hamilelikte hiç araştırma yapmadım bebek bakımıyla ilgili filan. Hiç düşünmedim. Sadece anneme sormuştum, anne ben hiçbirşey hissetmiyorum, normal mi bu, sen ne zaman hissettin? diye. O da tabiki normal, zamanla seveceksin demisti. Benim annem de hissetmemiş bakın, ama çok iyi bir anne oldu bana :)