Ama yalan söyledi kız. Beni kandırmaya çalıştı. Arkamdan başkasıyla adımı çıkarmaya çalıştı falan. Bana nispet olsun diye mutluyuz diye benim duyacağım insanlara söylemeler. Halbuki çocuk onunla başka amaçla beraber diye kendi bile dedi. Takılıyorum diye ha ama aylardır takılıyorlar sevdi mi falan derken. Geçen gün arkadaşım aynı ortamda denk gelmiş. Kız çocuğun yanına uğradı çocuk suratına bile bakmadı sandalyeyi bile kız kendi çekti dedi. Kesinlikle gerçek ilişki gibi durmuyor yulin dedi. Ne kadar basit bir canlıyı sevmişim ben. Bu kızı tercih etmiş dediğimde çoğu kişi inanmadı yemin ettim öyle inandılar. Arkadaşıdır falan dediler vs vs. Sevdiğim kişi kendini çok kötü ispatladı herkese. hanmadi Love

Canım teşekkürler uykumdan uyandım tesadüfi gördüm bu yorumunu. Haklısın Allah korusun ne acılar var ne zaman ne olacağı da belli değil. Boşa üzülmemek lazım işte ama yavaş yavaş öğrencem herhalde. Teşekkürler iyi geceler. Başın sağolsun mekanı cennet olsun. E

Bu kişiden ayrılalı ne kadar oldu? Ne zamandır bu ruh halindesin?

Koskoca 7 aydır böyleyim. Ama çok sık karşılaştım. Çevresi de hep çevremde o yüzden maruz kaldım biraz da. Beni bırakıp gittiği kişi de beni ziyarete geldi merak etmiş neye benzediğimi. Saçma sapan ergen gibi bir sürü olaylar yaşadım. Lisede üniversitede yaşamadığım her şeyi 25yaşımda yaşadım. Utanıyorum.

Hatalar hepimiz için. Siz de hata yapabilirsiniz, herkes yapar, önemli olan ders almak. Çok klasik olacak ama bir psikologtan tedavi almayı düşünmez misin? 7 aydır biri için acı çekmek normal değil. Takıntı haline gelmiş bence bu özlemden ziyade. 7 ayda ne acılar diniyor yani. Ve sizi sevmediği gerçeğini sürekli kendi yüzünüze vursanız iyi olur. O hayatına devam ediyor, siz saplandınız kaldınız. Yazık değil mi?

Evet 7 ay çok uzun hafifledi hatta bir ara yok oldu gibi ama son zamanda ne olduysa yine aklımın içinde her an. Evet takıntı oldu. Her konuda olduğu gibi inatlaşıyor beynim. Psikologla görüşünce de bu dert değil derdi olanlara ayıp gibi geliyor içimden. Psikolog arkadaşım var ama başka şeylerin yanında bana gülüp geçti. Ben de kendimi doğrulamış oldum böylece. Şehir değişirsem başka psikolog bulabilirim. Keşke hiç gerek kalmasa. Kurtulsam şu çocuğu hiç tanımamış gbi olsam. E

Kızlar konu açmayacaktım ama tek yaşıyorum o kadar daraldım ki her gece mutlaka ağlıyorum. Hayatım sıkışıp kalmış gibi bunun farkındayım tek bir adım atamıyorum. İlişki anlamında yaklaşanların samimiyetine güvenemiyorum. Eski konuştuğum unutamadığım içimde yara olan kişinin arkadaş çevresi çevremde hep. Ya da onla alakasız olanlar da benden küçük ya da serseri oluyor. Sert yorumlar yapacaksınız biliyorum ama vazgeçemiyorum. Beni üzmesine rağmen dönmeyen o ama vazgeçemiyorum. Bugüne kadar hep örnek olan ben artık kendimi paspas gibi hissediyorum. Kimseyi ayıplamadım ama üzülüyordum benim şu anki halimde olan arkadaşlarıma kızıyordum bak yapma etme diye. Şimdi ben daha beter oldum. Değersiz, iğrenç, aptal hissediyorum kendimi. Daha önce de bir sürü kötü yorum aldım ama onlar beni olumlu etkilemiyor direk savunmaya geçiyorum bana benim halime düşmüş veya empati yeteneği yüksek içtenlikle sohbet gibi yol gösterecek insanlarla dertleşmek iyi gelecek sanırım. Ya da iyi bir falcı varsa! ona gideyim ben kendimden hiçbir konuda umut görmüyorum belki yalan belki gerçek azıcık umut aşılar en azından. Böyle içimi dökmek istedim. Ölsem de kurtulsam diyorum tükenmişlik sendromu mu bilmiyorum sanki biri bana bir şey yapmış yulin duraklasın hiçbir şeye ilgi duymasın zevk almasın önüne hayırsızlar çıksın işi gücü rast gitmesin diye. İş yerimde benden yıllarca daha kıdemli insanlar bile bizim başımıza gelmedi yıllarca sana çok garip zor şeyler denk geliyor diyorlar daha bugün bu cümleyi yine duydum. Arkadaşlarım bile kurşun mu döktürsen falan demeye başladılar bilmiyorum bunlar gerçek mi değil mi en sonunda kurban kestirdim. Ama yok kötüyüm ve bu insanlar hala çevremde. Dipnot: O kadar kötü hissettim ki aklıma gelen neyse yazdım. Karışık oldu. Yazım hataları olabilir kusuruma bakmayın. Azıcık toparlanınca düzenlerim.

İlk aşkım değil ama ilk görüştüğüm sevdiğim insan. Gitti. Saçma sapan gitti. Sonra ben tecrübesizliğimle ne kadar hata yapılabilirse yaptım. Kendimi sevmiyorum aptal gibi hissediyorum. Giden kişiyi de özlüyorum. Hayırlı değil herhalde ki aylardır dönmüyor. Aptal kafam almıyor bunu kızlar.

Ben tesekkur ederim dualarin için. Allah rahatlık versin. Sevdiklerinle çok mutlu ol insallah.

Aslında yazdıklarım yol gostermek için degil, bı üyenin sorusuna cevap yazarken iç dökmek gibi bı şey olucak.. İlk sevdigim, sevmek adına var olan bütun duygulari ilk hissettiğim insandan ayrıldığımda dünya durdu, hayat durdu, zaman durdu, çareler durdu, aklim durdu, yuregim durdu.. senelerce agladim, senelerce yandım. 5 yıl... Tam 5 yıl dünyanın en buyuk acisini çektim... Sonra ne oldu biliyo musun? Babamın kanser olduğunu öğrendim. Ve bu sefer ne zaman durdu ne yuregim. Burnumun diregindeki siziyla günleri geçiriyorum, babama kavusacagim gunu bekliyorum. Demem o ki geçer. Her şey geçer. Eğer ki baban hala hayattaysa acı çekmek için bı sebep yok ortada.