Eşim boşanma davasını ben açtığım için oğlumuzun içinde bulunduğu durumun sorumlusu olarak beni görüyor. Daha doğrusu kendini o şekilde haklı çıkarmaya çalışıyor. Ayrıca oğlumun kendisine olan düşkünlüğünü verdiği emeğe bağlıyor. Zannedersinizki oğlum hasta olduğunda başında bekleyen, günlerce uykusuz kalan, çocuk yemek yemedi diye bir öğünde 4 çeşit yemek hazırlayan, bunu yemediyse enazından diğerini yesin diye kendini parçalayan o sanki, ve daha binlerce örnek. Haftanın iki günü 4 er saat zaman gecırınce kendini çok büyük fedakarlıklar yapıyorum zannediyor. Sanki ben oğlumun bakıcısıyım oda babası. Bana olan davranışları o şekilde.. Eşin olmama saygı duymuyorsun, bari anneliğime saygı duy. Ama nerde ona bir evlat vermiş olmam bile suç.. Onda böyle bir zihniyet varken konuşarak ne değiştirebilirim inan bilmiyorum. Keşke değişse ve ben çocuğumu babasıyla birlikte büyütebilsem.. . push ;

yazilari okudum ve kendimi buldum.. evlilikler neden bu kadar zorlanmislar.. niye bir türlü empati kuramiyoruz? neden iki cati altinda düsmanlasiyoruz.. Oysa hayat kavgalarla gecilmiyecek kadar güzel ve kisa...!!! insanin evinde huzur olmayinca herseyin degeri daha degisik oluyor ve hayat anlasizlasiyor. bu durumda sana tavsiye edecek bir durum olmadigini düsünüyorum cünkü hic kimse senin yasadigin hayati yasamadigindan dolaya nasil bir teshis konulacak ve nasil bir uygulama olacagini tahmin edemez. Sunu söyliyebilirim sabirli olmak hayati izlemek bazen senin yapamadigin seyi hayat yapiyor.. I

canım gerçi bizim durum biraz farklıydı... biz çok sevdik birbirimizi ama çok yıprandık birbirimizi anlamadık nefes alsak batıyordu birbirimize... farkında değildik ama birbirimizi dinlemiyorduk inat yapacam kendi dediğimi yapacam derken boşanma noktasına gelmişiz... şimdi... dinliyoruz yanlış gördüğümüz birşey varsa bide böylle bak diyoruz bağırmıyoruz... en baştan başlamadık hatalarımızı görüyoruz, neyi niye yaptığımıızı niye kavga ettiğimizi anlıyoruz. farkettimki ben onun bütün isteklerini görmezden gelmişim yapma demiş yapmışım yap demiş yapmamışım oda öle... şimdi fedakarlık yapıyoruz çünkü anladıkki insan değişmez ama sen yaşadıklarını değiştirebilirsin... bence çocuk olmadan bir kere konuşmayı dene uzun uzun önyargısız sadece çocuk için değil. ailene henüz bişey söyleme niyetini bile eğer tamam dersen olur dersen söylersin, kimseyi beklenti içine sokma en çok yüreğini kendinide kırma mutlu olmak çok zor değil eminim herkes aynı şeyi istiyor huzur... gözlerinin içine bak sen görürsün neyin nasıl olduğunu kimseye gerek yok... eşinin ailesini boşver zaten düzeltmek isteselerdi önce çocuklarına kızarlardı.. belkide çocuklarına güvenmedikleri için çaba sarfetmiyorlar kimbilir... ama öğrendiğim bişey var erkek hakim olmak istiyor başkasının hakim olduğu bir ev istemiyor ve biz onları yönetmeyi bilmiyoruz... duygularımız ağır basıyor esip gürlüyoruz... eşinin nedenlerini öğren sen diliyle değil ben diliyle bir konuş illa olmasına barışmanıza gerek yok ben neyi yanlış yaptım ki sen böle oldun de niye ben kırıldım biz niye bu hale geldik de... anlamaya çalıştığını gösterirken anlamasını sağla umarım olur düzelir ama olmayacağını anlarsanda huzursuz bir evde çocuk büyütmek daha zor emin

Can yakan Canının yanacağı günü Beklesin.. Rabbim öyle büyük ki öyle kudretli ki sen hiç merak etme arkadaşım.. Kimsenin hakkı kimsede kalmaz.. Rabbime sığın ondan hayırlısını dile.. G

Hiç kolay değil gerçekten, hayatımın en zor dönemleri. Baba oğulun ilişkilerinde sorun yok. Oğlum babasına çok düşkün. İlerde nasıl olur bilemiyorum ama şimdilik görüşmeleri düzenli devam ediyor. Bekar olmak bir dert, evlenmek bir dert, evliliği sürdürmek bir dert, helede çocuk varsa boşanmak bambaşka bir dert. Hepside dipsiz bir kuyu. Git git bitmiyor I

Bence akraban bir görüşsün bakalım ailesi ne dicek eşin ne dicek ortaya ne gibi bişy çıkacak, eger barıştırırlarsa da, yok barıştıramazlarsa da en azından 1 kez daha denemiş olursun içinde birşey kalmaz, ya bi kez daha denemiştik olmayacagını gördüm nasılsa dersin ömür boyu yada çocugun her sitem ettiğinde pişmanlık yaşamazsın aklında acabalar kalmaz, öfken geçince pişman olacak bir durum olmaz denedik olmadı dersin yada denemeye bile yaklaşmadılar ben elimden geleni yaptım dersin vicdanın rahat olur!!!!!!!!!!!! G

Neler yaşadınız bilmiyorum ama anne &#8220;annedir&#8221; baba ise &#8220;babadır&#8221; çocuk için. Yani anne baba olamaz. Baba da annenin yerini tutamaz. Tek çocuk büyütmek çok zor gerçekten. Benim de 2,5 yaşında bir kızım var. Geçen gün Parmak Kız&#8217;ı anlatıyorum. İşte biliyorsunuz kadın kıza bakıyor, cevizden yatak yapıyor falan&#8230; Kızım bana dedi ki : anne parmak kızın babası nerde? O an içimden dedim &#8220;Allah kimseyi annesiz babası bırakmasın.&#8221; Yani yıpranan ilişkilerde geri dönüş çok zor olabilir hatta imkansız. Ama pişmanlık denen bir kavram var. İleride &#8220;keşke&#8221; dedirtebiliyor bazen insanlara. Belki eşin yönlendirdi o insanı. Hala içinde bir şey var bırak konuşsun ki zaten eşinde de varsa o da yaklaşacaktır. Her şeyin hayırlı olmasını diliyorum senin için. G

Işiniz zor valla hele ki gurbette olup çocuk büyütmek çok daha zor allah yardımcınız olsun çok üzüldüm G

Seninde bahsettiğin gibi sizin durumunuz farklı, çünkü birbirinizi severek evlenmişsiniz. Biz tanıştırıldık. Evliliğimizin ilk günlerinden beri yaptığımız ve söylediğimiz herşey birbirine battı. Ne yazık ki hala aynı şekilde devam ediyor. Ne zaman oğlumuzla ilgili bir konuda birşey konuşsam sonu kavga ve karşılıklı hakaretlerle sona eriyor. Yani ayrıldıkta değişen birşey olmadı davranışlarında. Adam hala benimle yarışıyor. Ne söylersem tersini söylüyor yada yapmaya çalışıyor. Anlayacağın ben durduk yerde kendime düşman kazandım. Eşimde aileside bana düşmanmışım gibi davrandı herzaman. Hep altında farklı şeyler aradılar. Aslında buraya yazdıkça içinde bulunduğum durumun vahametini daha iyi anlıyorum. Bu adamla biraraya gelmek diri diri mezara girmekle eşdeğer sanırım.. I

Kusura bakmayın da ben şu aile dostlarını anlamıyorum. Onun itip kakmasıyla mı düzelecek.. Eşinizin sizden böyle talebi yok, ailesinin alakası yok biri barış diyor ve hemen kafanız karışıyor bu evliliği siz eşinizle yaşıyorsunuz, eşiniz barışalım demiyor dış kapının mandalı gelip affet diyor.. Eeee eşinize durduk yere seni affettim deneyelim mi diyeceksiniz Çocuk konusunda da babaya düşkünlük normal de neden sizden uzak.. evde biraz sert mi davrandınız veya kızıyorsanız sizden uzaklaşır.. Onun seveceği etkinlikler yapnmaya çalışın, birlikte kaliteli zaman geçirmeye çalşsanız bekli daha iyi olur.. G

Önceki konularımda sebepleri yazdığım için yeniden yazıp kimsenin zamanını almak istememiştim. Ama yinede kısaca özetlemeye çalışayım. Biz eşimle tanıştırıldık, bir süre sonra evlendık ve ben yurtdışına geldim. Eşim en ufak birşeyden dolayı küsüp aynı evin içinde günlerce konuşmaz, hemen yatakları ayırır, bana karşı ilgisiz ama ailesi özellikle annesi sözkonusu olduğunda aşırı ilgili hatta anneye hastalık derecesinde bağımlı bir insan. Annesi ne derse odur. Annesi doğumumda yanıma geldi ve çok ciddi sorunlar yaşadık. Ben annesiyle ondan sonra birdaha hiç konuşmadım, görüşmedim. Eşimde bana tepki olarak ailemle sorun yaşamamasına rağmen ailemi aramıyordu. Ayrıca cinsel anlamda da bana soğuktu. Eve işten geç geliyordu. Sabahlara kadar internetin başındaydı. Biraz araştırınca porno sitelerine girdiğini gördüm. Benim için bardağı taşıran son damlada o oldu. Ondan sonrada ben onunla yaşamk istemediğime karar verdim. İlk ayrıldığımız günlerde bir iki küçük adımlar attı ama sonrada bir daha hiçbirşekilde adım atmadı. Birbirimize karşı saygımız hiç kalmadı bu dönemde. Aklımızdan geçeni dilimize vurmaktan hiç kaçınmadık kavga esnasında. Ayrıca bana karşı hala çok öfkeli. Elinden gelse bir kaşık suda boğacak gibi. Aile dostumuzda onun bu davranışının altında yatan sebebin ayrılmayı hazmedememek olduğunu söylüyor. Değişeceğine dair umudum çok az aslında. Belkide başlarsam ikinci büyük hatamı yapacağım. Kittyy K Carpe

rabbım hakkınızda hayırlı olan neyse onu versın ve sızı buna razı etsın ınsallah allah yardımcınız olsun bu kv lerın yatacak yerı yok hıc olmeyecekler sankı yazıklar olsun G

Doğrusu bende o tarafın olumlu yaklaşacağını pek düşünmüyorum. Oğlumla ilgili dönem dönem hastalık, hasta olduğu zamanlarda günlerce uyuyamama, tek başına herşeye koşturup yetiştirmeye çalışmak hernekadar beni olumsuz etkilesede, bende yeni düzenime alıştım aslında. Bende bilmiyorumki böyle devam edip gitmelimi yoksa ilerde pişman olmamak için denemelimi Çok zor bir karar.. Kittyy K Carpe

Esiniz size bi adim atarsa hic dusunmeden bi sans verin derim en azindan oglunuz icin bende anneyim benimde ayni yasta bi oglum var kendimi sizin yerinize koyup dusundugumde inanin eminim coj zordur benim annemle babamda bosanmisti malesef olan bana ve kardeslerime oldu bi bosluga dustuk resmen babam hic arayip sormazdi gecen sene vefat etti cok eksiklik var hayatimda dipsiz kuyu gibi o yuzden eslerin bosanirken bi kerede cocuklari acisindan bakmasi gerek diye dusunuyorum allah yar ve yardimciniz olsun bi yuvayi yikmak bu kadarda kolay olmamali diye dusunuyorum kendinize gore hakli sebepleriniz var belki ama oglunuz icin biraz fedakarliga degmezmi sizce bu esiniz icinde gecerli G

Allah yardımcınız olsun zor bir durum.

İçimden saydırdıklarımı duymak istemezsin inan Rabbimden hayırlısını dile arkadaşım.. İllle olsun değil hayılısı ise olsun de.. Gerçekten zor çocuk laftan anlamaz tam anneci babacı olduğu dönem.. Rabbim hayırlısını nasip etsin.. İşte arada çocuk olunca insan acaba denese mi diye düşünüyor..

Arkadaslar iyi niyet güzel, evlilik kurumuna bir sans vermek akilica bir karar, lakin unutmamak lazimki sadece bir sorun olsa cözümü kolaydir. Bir insan ne kadar kendini degistirebilir? Bir insanin icinde sevgisi hirpalanmis, güveni zedelenmis, evlilik kurumuna inancini kaybetmis, ve hala bir cocuk var diye kendini baska bir bireye zorlada olsa hayati paylasmaya calisiyor olmasi aci bir sey! Size soruyorum ne kadar gercekli olur bu evlilik? Evlilik kurumu sadece ayni cati altinda iki insan birbirinin hayati rendeleyenmi? Sagliksiz bir evlilikte saglikli bir cocik yetistirmek hangi mantiga uyuyor? Ayrilmak önemli degil önemli olan iyi bir ebeveyn olmak bu ayri ve beraber farketmiyor!!! Zorla bir evliligi yürükmek türkiyedeki kadin ölümlerin bir alt yapisini hazirlamak demektir! Türkiyede ayrilmayi beceremeyen zihniyet maalesef ayrilmalari ölümlerle sonucdiriyorlar. siddddetle kiniyorum!!! Anlasamiyorsaniz medeni bir insan gibi ayrilmak en güzelidir derim. Saygilarimla viele Grüße aus Norden I

Tek başına çocuk büyütmek mutlaka zordur. Herkes ister babsıyla annesiyle beraber büyüsün, yuva yıkılmasın ama burada ki En önemli soru neden ayrı yaşadığınız. Sevginin saygının bitip bitmediği. Ortada telafi edilecek bir şey kalıp kalmadığı. Ayrılık sebeplerini bilmeden birşey söylemek zor. Eşiniz yanaştmı hiç size bu dönemde yada girişimde bulundu mu. Ayrılığı getiren sebeplerin değişeceğinden yada düzeleceğinden yana bir umudunuz var mı? G

bence eşin pişmansa ve özür dilerse bir deneyin derim bir müddet deneyin, biraz kendinize bebeğinize zaman ayırın tatil imkanınız varsa değerlendirin birlikte bu arada kendinizi gözlemleyin sevginiz kalmışmı bir şeyler değişmişmi, sırf çocuğunuzun hatırı için, içinizde bişy kalmasın keşkelere dair. en azından elimden geleni sonuna kadar yaptım dersiniz, bu arada 2. bebeğin olmamasına da dikkat edin derim. böyle durumlarda erkekler kadınları çıkmaza girsin diye bebek yapması için çabalıyorlarmış genelde. G

Önceki konularını da okudum tek tek. Boğazım düğümlendi. İlk konularından biriydi sanırım. eşin gelmiş. oğlun, babasını görünce çok mutlu olmuş ve bir hevesle odasına gitmiş top almaya geri döndüğünde babasının gittiğini farkedince nasıl ağlamış yavrum benim. Bunları yazarken bile gözlerimden yaşlar süzülüyor. daha 2 yaşındaki bir çocuktan bahsediyoruz babaya düşkün. baba diye ağlayan bir çocuk. nasıl bu kadar vicdanı rahat gezebiliyor. Rabbim akıl fikir versin, merhamet versin o adama. önceki konularını da okuyarak yorum yapmam gerekirse de bende hiç ihtimal vermiyorum geleceğine. ama inşallah aklı başına gelmiştir de o aile dostunuzun konuşması işe yarar. neyse ne artık en azından fikrini alır. Yabancı bir ülkede, ne ailen var yanında ne bir tanıdık eş dost. Allah yardımcın olsun.

Off bilemedim şekerim, gerçekten zor bir karar. Bu adamla hayat geçmez gerçekten. öte yandan da oğlunuz söz konusu. Yorum yapamayacağım galiba, gerçekten zor bir karar, umarım hayırlısı olur.

Bence konuşsun madem sizi biraraya getiririm demiş denesin bakalım. Acikcası ben o tarafın olumlu yaklasacagını sanmiyorum. Eger olur da esin bir adım atarsa sen o zaman düşünürsün yapıp yapamayacıgini. Keske olsa bir yuva kurtulmus olur. Erkek cocuklari babaya duskun olur oglun için üzüldüm acikcası keske olsa ikinizde evladınızdan ayrı kalmasanız. G

Arkadaşlar yaptığınız yorumlar için sağolun. Yaptığınız yorumlar farklı bakış açılarıylada içinde bulunduğum durumumu anlamamı sağladı. Eşim yaptığı yanlış davranışlardan dolayı pişman olmuşmudur bilmiyorum ama ayrıldığımız süre içindede bana karşı hep öfkeli ve beni zor duruma sokmaya çalışan davranışları oldu. Bu yaptığı yanlış davranışlar ayrılmayı hazmedememesindenmi yoksa kafasında tamamen bitirdiğindenmi aile dostumuz konuştuktan sonra ortaya çıkacak. Umarım çocuğum için hayırlısı neyse o olsun..

bana göre de devam etmenin bir mantığı yok. bazı şeyler olmuyorsa olmuyordur. uzatmaya gerek yok dirim

Merhaba arkadaşlar, Ben eşimle 10 aydır ayrı yaşıyorum. Oğlumuz var 2 yaşında. Davamız devam ediyor, henüz mahkememiz olmadı. Eşimle ayrıldıktan sonra eşimin barışmak konusunda attığı hiçbir adım olmadı. Yurtdışında yaşıyoruz. Ailelerimiz Türkiyede aynı şehirde yaşıyor. Ben ayrıldıktan sonra Türkiyeye gittiğimde ailesi ne beni nede ailemi aramadıkları gibi benim ailemin arayıp bu konuyu konuşalım demesine rağmen yinede gelmeye yanaşmadılar ve o günden bugüne hiçbiri ne aradı nede sordu. Eşim haftanın belli günleri çocuğumuzu alıyor. Oğlum babayla her gittiğinde eve dönerken babanın yakasına yapışıyor, kucağından inip bana gelmek istemiyor. Hergün babayı soruyor, işe gitti diyorum. Oda kendi kendine baba işe gitti diye söylüyor. Buda beni inanılmaz üzüyor. Babasıyla zorunlu olarak biraraya geldiğimiz zamanlarda çocuğum asla yanıma gelmiyor, sürekli babaya yanaşıyor, onun kucağına gidiyor. Benim yanında olmam hiç umurunda olmuyor. Anlayacağınız babaya çok düşkün. Bu kadar düşkün olunca acaba oğlum büyüyünce babasından yanamı tercih yapar gibi bir korku oluşuyor bende. Oğlumsuz nefes alamam ben ( Asıl konuya gelince, bugün çok sevdiğimiz bir aile dostumuz gelmişti bize. Bana dediki tekrar biraraya gelmeyi düşünmüyormusunuz, yeniden bir şans verseniz en azından çocuğunuz için dedi. Bende kişisel olarak ayrıldığım için pişman olmadığımı ama tekbaşına çocuk yetiştirmenin gerçekten zor olduğunu falan konuştuk. Zaten bugüne kadar eşiminde ailesininde barışmak noktasında bir adım atmadığını, onlarında istemediğinifalan söyledim. Kendisine siz ne söylerseniz söyleyin annesi hayır dediğinde eşiminde onun kararlarının dışına çıkamayacağını söyledim. Oda ısrarla ben sizi barıştırırım, ailesininde bu işin dışında kalmasını sağlarım dedi. Bende istiyorsan dene ama sonuç değişmeyecek dedim. En azından sende bunun böyle olmadığını görmüş olursun dedim. Dedim ama şimdi kafamda binlerce soru. Biz bu kadar kavgadan, yıpranmadan sonra biraraya gelsek bile yapabilirmiyiz, acaba aile dostumuza gerek yok konuşmamı deseydim. Kafam karmakarışık ve sağlıklı bir karar almak için fikirlerinize ihtiyacım var. Siz benim yerimde olsaydınız ne yapardınız? Zaman ayırıp okuyan ve yorum yapan arkadaşlara şimdiden çook teşekkürler.. G

cvanım evliğim anneyim ve ayrılmanın çocuğumdan ayrı kalmanın eşiğinden döndüm aylar önce hala muaammada olan bir evliliğim var.. huzurun olurmu geri dönünce ve sen mutlu olurmusun ona bak ama bi şansta ver kendine ve oğluna eşinede tabi... neden biliyormusun bi gün oğlun karşına geldiğinde sana niye çabalamadın demesin... ve sende acaba değişirmiydi deme bi gün... konuş sakin önyargısız dene bence... G

Evet geçmiş konularınız okumadım. Ama siz tekrar bahsedince hatırladım. Sorun olması için tabi sadece şiddet, aldatma olması gerekmiyor bunlarda gayet ciddi ve bezdirici durumlar. Sadece mutsuz olmak bile yeterli aslında. Çocuk olmasa arkanıza bile bakmayacağınızı anladım ama sadece çocuk içinde bu mutsuzluğun içine itmeyin kendinizi. Huzursuz bir ortam çocuk içinde faydalı değil. Keşke değişse ama insanların değişeceğine inanmıyorum ben. Umarım hakkınızda hayırlısı olur zor bir karar ama iyi düşünülmesi gerekiyor. Belkide araya giren kişi eşinizle konuştuktan sonra sizin ağzınızı aramıştır. Eğer deneme gibi bir durum olursa şartlarınızı masaya koyun ve kabul edip sizi inandırmadan geri dönmeyin. Şans vermek hata da olsa artık sizi kaybedebileceğini ve sıkı bastığınızı biliyor ı en azından

of cnm çok üzüldüm çocuk için.. eşin kendine umarım çeki düzen vermeyi düşünüpte akrabanızı yollamıştır. en azından çocuk için barışıp aynı evde yaşamakta olabilir. yani arada hiçbirşey paylaşmadan. oda çok zor olur ama. neyse ben bişey diyemiycem başka inşallah hayırlısı olur.. D

Yorum yapan arkadaşlar hepinize ayrı ayrı teşekkür ediyorum. Dün gece eşimle birleşirsek nasıl bir hayatımız olur diye hayal etmeye çalıştım. Önceki yaşadıklarım gözümün önüne gelince stresten gözüme uyku girmedi, içimi sıkıntı bastı. Beraber geçirdiğim hiçbir güzel gün olmamış aslında. Yorumyapan arkadaşlar sizlerinde belirttiği gibi adam hiçbirşeyi düzeltmek ve değiştirmek adına birşey yapmadığı için barışsak dahi birşeylerin farkına varmış olarak döneceğine bende pek ihtimal veremiyorum. Barışmak isteyeceğinide sanmıyorum zaten. Oğlumun veya benim hastalanmadığım ve onun gelip oğlumu aldığı günlerde yaşadığımız sıkıntıların dışında yokluğunu pek hissetmiyorum aslında. Ama oğlumu her eve bıraktığında oğlumun babadan ayrılmak istemeyip ağlaması beni kahrediyor.. Çocuk bir annenin tek zaafıymış, yaşayınca öğrendim..

Aile dostumuzla geçen görüştük. Eşimle konuştuğunu söyledi. Onunla konuştuğu şeyleri bana bendekileride ona söylemeyeceğini, ben ve eşimin iyice düşündükten sonra vereceği cevaba göre bizi biraraya getireceğini söyledi. Eşimle konuştuğu günden beri eşimin bana olan davranışları daha ılımlı. Normal şartlarda oğlumuz hastayken bile eve gelmeyen adam, geçen hafta oğlumuzla ilgili bir sorun vardı, bize gelip oğlumuzu gördü. Emin değilim ama sanırım eşim barışmaya sıcak bakıyormuş gibi bir his uyandı içimde. Benimde bir yanım seninde bahsettiğin nedenlerden dolayı dene diyor. Ama bir yanımda ya daha kötüsü olursa diye korkuyor.. Aile dostumuz eşimle ne konuştuğunu söylese vereceğim cevap daha kolay olacak aslında, çünkü eşimin bu yaşanılan sorunlardan ve uzun süredir ayrı yaşamamızdan çıkardığı dersler varmı, yaptıklarına pişmanmı v. s. hiçbirinin cevabını bilmiyorum.. Yoksa barışsak bile akıntıya kürek çekmekten öteye gitmeyecek.. . push ; A azra53