Söylüyorum telafi etmeye çalışıyorum hatta sonraki saatlerimi onlara veriyorum kötü de olsam bu çocukta dengesizlik yaratmasın diye ölçülü yapıyorum tabi bunu çünkü annem bi öyle bi böyle dememeli büyük çocuğum bunu hisseder tabi diğeri ile bu duruma girmedim yani bebek olduğu için zaten ona kızma durumum olmadı. EloraViolet Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Evliyim iki çocuğum var emin ol davulun sesi uzaktan hoş gelmiyor Yeri gelir insan çocuğuna kızar da. Hatta gergin olduğu gün belki istemeden de kızar. Ama kontrol edebilmen hırsını çıkarmaman lazım. Sonrasında bu kadar tepki vereceğim bir şey yoktu, ben bugün gerginim biraz sana hak etmediğin şekilde kızdım özür dilerim demelisin en azından.

Lütfen burada bize duygu sömürüsü yapmayın. Çocuğunuza nasıl bağırdınızı kendiniz yazmışsınız. Normal bir yapma etme hayır bağrışı değil bu. Kendinizi tutamazsınız, bağrırsınız burada empati yapılır, ama gayet bilerek çocuğu suçlayarak kızarak bağrıyorsunuz. Ve bunu tekrarlıyorsunuz. "benim ona sinirli olduğumu bilsin diye çocuğuma en ufak yaramazlığında aşırı bağırıyorum işte senin yüzünden ben bu şekilde sert oluyorum gibi" Her annenin zor anı var, hiçkimse sabır taşı değil. Ben çileden çıkmayan zorlanmayan anne olduğunu sanmıyorum. Ama çocuğa sinirli olduğunu bilerek yansıtmak, onu suçlamak ayrı şey. Siz böyle iki satır yazıya alınıyorsunuz ama o bebekler napsın? El kadar çocuk onlar. En güvendikleri insan bilerek ona bağrıyor, güç gösterisi yapıyor. Onlar ne kadar üzülüyordur kim bilir. Ben onlara üzüldüm size değil.

Çocuklar bağırmayin. Onların bir suçu yok. Suç ikinizin. Anlasamayan iki kişi iki çocuk getirmisse dünyaya bunun bedelini çocuklar odememeli.

Eşiyle sıkıntı yaşadığı an psikolojisi dönen ve bunu günahsız masumlara yansıtacak psikolojik dayanıklılığı ve esnekliği olmayan kimse anne baba olmamalı. Bunu tolere edemiyorum. Her şartt ve koşulda anne baba evladına iyi olmak zorundadır. Hiçbir çocuk ana babasının paçasına yapışıp nolur bizi doğurtun demiyor. Siz isteyerek yapıyorsunuz. Psikolojileri bozulursa vebali boynunuzadır.

Yalnız sana Bi sır vereyim kıskanan insan eltinin yaptığını yapmaz. Aksine alttan alta eşinin olumsuzluklarını söyler kusur bulmaya çalışırdı. Kocasından memnun değil o yüzden başkalarını örnek göstererek düzelsin istiyor. Ki bu da yanlış ama kocasına karşı yanlış sizlik bu durum yok. Neyse konu elti değil bence. Acilen çocuklara sürekli bağırmayı bırakın. Eğer bu evlilik sizi bu hale getiriyorsa, düzeltemiyorsanız ayrılmayı düşünün. Bi psikiyatri ye gidin belki ikinize de biraz sakinleşmeniz için hafif Bi ilaç yazar.

öyle bunun karşısında duran bi insandım ama yaptım işte ben de ve çok üzgünüm çocuklar için burdayım zaten I

Çocuklara bu şekilde davrandığınız için size çok kızgınım. Çok kötü şeyler yazmamak için kendimi zor tutuyorum.

Sonra gidip çocuklara yansıtıyorsunuz.

Aslında iyi bir anneyim diye düşünüyorum yani öyle söylerler zaten bu durum çocuklara yansıyor korkusu beni bunalttı pes ettirdi buraya yazmaya iten şey de bu oldu. Elimden geleni yaparım çocuklarım için klasik anne sözü diye söylemiyorum bunu. Artık ben de sadece çocukları düşünüyorum. Yoksa eşimle aramızdaki mevzudan umudum yok

İnşallah G

Ya böyle sürekli tartışan saygısız olacağız birbirimize suratımız asık bi şekilde ya da ben tek gidicem bi işe yarasa da yaramasa da. Yani ben herkesle anlaşabilen bi insanım çok azdır anlaşamadığım insan sayısı ama gel gör ki kocamla anlaşamıyorum konuşamıyorum konuşamıyoruz bile. G

Bz hc tartışmıyoruz çünkü Bn susuyorum yaptığı herseye. Çocuklarına iyi anne olmaya çalış kocan için bağırma. Ztn çocuklarım için susuyorum ben onların psikolojisi için kavga gürültü istemiyorum. Evlilik de şans işi doğru kişiyse en mutlusu sensin benim ki malesef yanlış insanmş ben bunu evlilik içinde gördüm. Laale Aşikardır Zat-ı

Bi süre ailenizde kalın bence birbirinizi yipratmissiniz herşey olacağına varır. İnanin ki bağırma cagirmanin faydası yok nasıl davranırsanız öyle karşılık görürsünüz G

İğrenç bir insansınız. Deseniz ki, yaşadığım stresi elimde olmadan çocuklarıma yansitiyorum. Onlara bağırıyorum. Bir nebze anlarım. Ama siz bariz eşinizin ilgisini çekmek, onun size eskisi gibi olması için bilerek çocuğa bağırıyorsunuz. Zaten konuda en ufak bir pişmanlık yok çocuklara karşı. Siz hırs yapmışsınız. Bana kul köle olan adam nasıl bu hale geldi diye. Amacınız eski haline getirmek. Yazik o çocuklara, anneliği kesinlikle haketmiyorsunuz

Çocuğunuza bağırırken eşinize bunu "aslında senin yüzünden böyleyim" diye yansıtmak istiyorsunuz ya bu esinizde tam tersi tepecektir. Bunu bir daha yapmayın. Evliliğinizi düzeltmek istiyorsunuz anladığım kadarıyla. Evde bağıran bir kadın olmayın. Çocuklarınızla güzel konuşun kendinize bakın, zaman ayırın sizdeki değişimi eşiniz fark etsin. Bir süre sonra o da düzelecektir illa ki. Evde sürekli bağıran biri karşı tarafı iyice yıldırır. Bu durumda kimse kolay kolay kendime çeki düzen vereyim demez daha ters etki eder. Çocuklar konusunda çoğu kişi yazmış yazılması gerekeni o konuya hiç girmeyeceğim. Umarım her şey gönlünüzce olur

Evlilik yürütmek istiyorsanız siz de bir şeyler vermeniz lazımdi. Eşinizin baştaki hali, bir şeyler almadan vermek devamli sürebilecek bir şey değildi zaten. Yaşiniz hep genç kalmiyor. 5 yıl olmuş çoluk çocuğa da karışılmiş nereye kadar tepesinde tutacaktı sizi? Bakin şimdi de evlilik bitmesin diye tutuşan sizsiniz. Bir erkek ilişkiye evliliğe kadından daha çok emek vermeli ve daha çok seven taraf erkek olmalı düşüncesinde bir insanım ama bunu yapmanın da ince bi dengesi var yine de. Hiç sevmediğiniz insanla sırf çok peşimde dolandı diye evlenilirse bu denge sağlanmaz bence.

Öncelikle çocuklarınıza bu şekilde yaklaşmamaya çalışın yazık onlara. Bence 1 ay kadar kendinize bir zaman tanıyın eşinize güler yüzle yaklaşıp yavaş yavaş konuşmaya çalışın birlikte herhangi bir aktivite yapmaya başlayın ama bunu yavaş yavaş başlatın. Biraz zaman alan değişim gibi düşünün bu süreçte o da biraz rahatlasın sakinleyin. Elinizden geldiğince olumlu alttan alan biri olmaya çalışın. Sizin güzelliğiniz onu da güzelleştirir.

Öyle zaten içimi dökmek için buraya yazdım ne varsa söylemek istedim herkesin hareketi batar oldu

Dogumdan sonra evde 1 cocuk 1 bebek ve taze anne olarak yeni denge saglanamamis olabilir mi? Kac aylik bebeginiz? Belki siz cok yorgunsunuz halsizsiniz ve bu sebeple boyle hissediyorsunuzdur. Esiniz de etkilenir bu durumdan. Benim bir tane 19 aylik bebegim var dehset yorgunum asla dinlenemiyorum tahammul seviyem cok dustu ama bebegime karsi degil. Bagirmak kirmak bunlari asla yapmiyorum. Siz de yapmayin. Kocayla iyi olunur kotu olunur ama cocukla annesi hep iyi olmalidir. Esinizle araniz nasil olur bilmem ama oturup cocuklara davranislariniz hakkinda konusun ikiniz de cocuklari kirmaktan vazgecin. Yok yapamiyorsaniz ayrilin cocuklara ayri ama mutlu huzurlu anne babayi geri verin.

el kadar bebelere bağırmayın. Terapi konusunu da asla geçiştiremezsiniz o çocuklara düzgün ana baba olmak için bunu yapmak zorundasınız. Karı koca işişkinizdense ben çocukların psikolojisini önemsiyorum. Her şeye tahammülsüzseniz iki çocuğu yapmıycaktınız bunun mazereti olamaz M

Durduk yere neden kaybetme korkusu yaşıyordu yorulacak ve bu kadar biktiracak kadar mesela? 8 bucuk yillik evliyiz. Kaybetme korkusuyla devamli bir şeyler yapmaya çalışmıyoruz. Birbirimizi mutlu etmek ve sevdiğimiz için biseyler yapiyoruz dolayısıyla yormuyor. Sizde ta en başında yanlış giden bir şeyler olmuş. Adam kendi kendine kaybetme tiplerine girip sonra yine kendi kendine yorulup ayrı bir karaktere kendi kendine bulunmamıştır diye düşünüyorum. Eğer öyleyse kendi sorunlari olmalı yardım alsın siz çözemezsiniz.

maalesef öfkesini kontrol edemiyor kabalaşıyor ben de kaba bir insanım artık hiç bişey yok diye gülümsesem bu sefer de hiç bişey umrunda değil diyor G

İyi bir anne değilsiniz lafını duydum ya şu an birinden o kadar kötü oldum ki anlatamam size beynimden vuruldum sanki. Sen o kadar çaba o kadar şey yap bağırdın tamam kötü annesin bazen çok kötü eleştirebiliyoruz karşımızdakini düşünmeden.

Sadece çocuklara yansıtıp travma izi bırakmayın diye yorum atmak için geldim.

Eşiniz "herkes görüyor bir tek sen goremiyorsun, bana hak ettiğim karşılığı veremiyorsun" tepkilerine başlamış, bir insan ömür boyu sizin peşinizden koşup özveride bulunup karşılık beklemeden devam edemez. Alma verme dengeniz bozulmuş. Çocuklara bagirmaniz, eşinizi uyarmak için onları kullanmanız çok çirkin bir şey, kalıcı izler bırakıyorsunuz onlara travma yasatiyorsunuz profesyonel destek alın bir an önce.

Onun çocuklara yansıtmasına neden müsaade ediyorsunuz? Yazık değil mi o sabilere?

Çok üzüldüm bu yorumunuza, çocuklar bu tip şeyleri unutamazlar. Neden onları kendi meseleniz için yaralıyorsunuz ister istemez değil bile isteye yapmış gibi yazmışsınız. Eşinize sinirliyseniz sana sinirliyim, üzgünüm, kırgınım ya da yorgunum diyebilmelisiniz. Yazık günah değil mi yavrularınıza hem de çok küçüklermiş. Lotuslu cheesecake yaprak döker bir yanımız, bir yanımız bahar bahçe Anneler

Bence terapi alın. Birlikte kitap okuyun gezin. O kadar boşanan ayrılan varki çocuklarınız düşünün.

Çocuklara niye bağırıyorsunuz ki onların günahı ne hem de biri bebek? Bi de sizin öfke problemlerinizin anlaşamamanızın suçlusu niye eltinin kıskançlığı olsun. Şimdi onlar bizden iyi diyerek asıl kıskançlığı siz yapıyorsunuz. Nazar deydirme sırası size mi geçti? Terapi konusunda ısrar edin. Olmadı bireysel terapi alın ayrı ayrı.

Kendine ödev ver. Çocuğa kızacağını anladığın zaman odadan hemen çık 2 3 dk dışarda sayarak derin nefes al ver sonra geçecek zaten. Yani ben de çocuğuma kızıyorum tabi harika Bi anne değilim malesef ama haketmediği şekilde abartarak ve çok sık kızmak etkileyebilir çocukları. Hele ki sonrasında beni bu hale sen getirdin, ben senin yüzünden böyleyim gibi şeyler asla deme. Senin şu davranışın beni sinirlendirdi demek daha doğru. G

Sadece biraz kafa dinlemeye ihtiyacınız var 2 çocuktan birbirinizle ilgilenmeye fırsat yaratamamışsınız üstelik 1 aydır ne beraber yatma var ne cinsellik ee haliyle insan birbirine tahammülsüz oluyor insan eşiyle birlikte olunca yeniden doğmuş gibi hissediyor ee siz birbirinize vakit ayırmıyorsunuz bu sefer sinirlj 2 insan çocuklara bağırıyorsunuz valla kime bırakırsınız bilemem anne mi baba mı güvendiğiniz kim varsa bi 5 6 saat birlikte vakit geçirseniz yalnız bakın görün değişimi

Maalesef iyi bir anne değilsiniz. Çocuğa kötü davrandığınızın farkındasınız ve bunu sürdürüyorsunuz. Eğer gerçekten anne olarak iyi şeyler yapmak istiyorsan çift terapisine değil bireysel terapiye gidebilirsin.

Ben çok sustum ama artık susmadığım için tartışıyoruz zaten. Ah işte çocuk konusu beni üzüyor zaten

Birbirinize bir süre sabır gösterip zamana bırakırsanız ben sizin duzeleceginize inanıyorum. Zaman zaman evliliklerde tıkanmalar olabilir bunda küçük çocuklarınız sebebiyle birbirinize zaman ayiramamaniz da etken. Saygınızı kaybetmeden bir süre herseyi oluruna bırakın umarım herşey yoluna girer

Boşanmaya ne dersiniz? O çocuklar da korkusuz ve özgüvenlo büyür bu sayede.

Nasıl yazacağım bilmiyorum gecenin bu saatinde öyle çaresiz hissediyorum ki kendimi.. evliyim ve 2 çocuğum var. Eşimle evliliğimizi anlatmak istiyorum öncelikle. Eşim beni seviyordu ben sevmiyordum ilk zamanlar yani sevgili olduğumuz zamanlardan bahsediyorum. Sevgililik uzun sürmedi bi ara görüştük olmadı 2-3 ay kadardı ben istemedim çünkü başka birini seviyordum aklım onda kalmıştı ya da yeni birini kabul edemiyordum sürekli bişeyleri gözüme batıyordu saçından tenine hareketlerinden falan hep onunla mı karşılaştırıyordum bilmiyorum böyle bir süreçti. Aileler de biliyordu görüştüğümüzü o çok ciddiydi evlilik istiyordu ben de evlilik adına görüştüm ama olmadı hiç bişey hissedemedim. Bitti. 2-3 ay sürmüştü dediğim gibi telefon ile çünkü ayrı 2 şehirde yaşıyorduk çalışıyorduk. 2 defa yüzyüze görüşmüştük sadece. Sonraki sene ailesi bizimkilere falan söylemişti istediklerini ben istemedim öyle kaldı. O süre zarfında ben de 2 kişi ile görüştüm evlilik adına olmadı yani uzun sürmedi biri ile 1 ay konuştum tabi daha çok tlf ile yüzyüze 1 kere görüştük. O sene her şekilde onunla ilgili bişeyler duyuyordum onun müziklerini dinliyordum bana yolladığı müzikleri falan derken ben ona yazdım bu sefer msj attım yani. Görüştük 8-9 ay görüştük evlendik sonrasında. Çok iyiydi herşey yani benim için herşeyi yapıyordu ben de aşık oldum yani ona, şu an 5 yıllık evliyiz 2 çocuğumuz var ama hiç birbirimize saygı duymuyoruz bi ara iyiydik ben alttan almaya başladım çünkü stresten midesi falan kötü olmuştu dr iyi değil stres diyince öyle 1-2 ayımız cicim ayları gibi geçti sonrasında yine berbat olduk çocuklarımıza bağırıyoruz falan yani ben de bağırıyorum artık ayrı uyuyoruz çocuklarımız birbirini uyandırıyor diye biri bebek çünkü. 1 aydan fazladır ilişki falan da yok saygı sevgi yok artık sanki son raddedyiz gibi. Ben de alttan almıyorum bence bu sıkıntılı sürece girmemize yol açtı. Ben ev işleri yemek vs iyi değildim hiç sesini çıkarmıyordu eskiden şimdi ise en ufak bişeyde bağırıyor yani bıkmış ben de hak veriyorum bu konuda ama artık azarlar gibi ben de o da konuşuyoruz o daha sert tabi. Eskiden onun yanında kendimi güçlü hissederdim değerli hissederdim ailesinin yanında da. Şimdi ailesi sanki eskisi gibi bana değer vermiyor onlar da öyle. Yani biz kıskanılan çifttik ailede şimdi ise eltim ile eşi bizim eski halimiz gibiler bizden önce evlenmelerine rağmen çok kıskanç eltim hep eşimi örnek gösterirdi kocasına. Nazar mı bilmiyorum artık herşey aklıma geliyor. Çaresiz kaldım çok uzun yazdım içimi dökmek istedim tartışmak beni yoruyor artık. Bir çift terapisine gidelim demiştim bir ara tabi istemedi kaldı öyle zaten artık doğru düzgün bişey konuşamıyoruz. Bu durumda olan var mı bir yol gösterecek ya da dertleşecek çok uzun yazdım belki okumazsınız bile ama böyle yazmak bile beni rahatlattı.

Ben de ondan soğudum ama çok değil bikaç ay öncesine kadar da onu herkesten kıskanıyordum şimdi ise umrumda değil. Evet haklısınız kendim için şu aralar sadece müzik dinleyebiliyorum o da slow şarkılar yani daha bir kötü oluyorum aslında. T

Duygu sömürüsüne ihtiyacım yok hanımefendi burda birbirimizi tanımıyoruz dediğim gibi bu benim ne işime yarayacak yani neden böyle bişey yapayım. "İşte senin yüzünden ben bu şekilde sert oluyorum"dediğim kısım eşime yansıtmak istediğim kısımdır çocuğuma değil çocuğuma bikaç defa bağırdım evet bundan mutlu değilim rahatsızım zaten ama direkt iyi bir anne değilsin diye bir cümle annelere rahatça söylenecek bir cümle olmadığını düşünüyorum. Bikaç defa çocuğuma bağırdığım için kötü anne olmadığımı düşünüyorum, kendimi bu konuda suçluyorum o psikolojiyle size yazıyorum zaten. Burada iyi bir anneyim süperim herşey güzel sadece kocamla kötüyüz de demiyorum. Hatamın farkındayım bağırma etme demenizi anlıyorum bu ben de yer ediyor vurgulu bi şekilde o yüzden etkileniyorum birinin işte yapma etme demesi bazen insan bilse de iyi geliyor.

başı yanlış olan bir olayın sonu doğru olur mu, ssevemmişsiniz denemişsiniz olmamış, sonra başkalrı ile denemişsiniz olmamış sonra sıkılınca bir mesajla başlamış ilişkiniz uzaktan uzağa. yan yana gelince 2 çocuk. Neden bu kadar pervasız sorumsuz davrandınız. anne baba olmak doğurup bagırmakla olmuyor. eşlerin birbiri ile sorunları varsa çocuklar sadece bahanedir sebep sevgi ve saygı eksikliğidir. eşinizi sevmiyor olabilirsiniz ama saygı duyun ki oda sizi saysın. defne-28

Çift terapisi kabul etmezse ne yapmayı düşünüyorsunuz? B

Öyle değildim eskiden ayrı bir yerde konuşalım derdim ona kızardım ama artık bende de tahammül kalmadı sorma vicdan azabı çekiyorum bir şekilde telafi etmeye çalışıyorum ama yanlış tabi bunu savunmuyorum benim de artık normal davranmadığını görüyorum o yüzden kollarım bağlı gibi hissediyorum sorun da burda zaten ve evli misiniz bilmiyorum ama pedagojiye giriş dersini almış biriyim ve bunun pratikte çok da etkisinin olmadığını gördüm terzi kendi söküğünü dikemiyor evet ben de bekarken kızardım anne babalara çocuklara neden şu neden bu şekilde davranıyorsunuz diye ama eş çok önemliymiş mutluluk da mutsuzluk da evliyken eşler birbirine bağlı ve neden evli misiniz diye sordum çünkü evli olanlar çocuklu olanlar biraz daha halden anlarlar diye düşünüyorum eğer evliyseniz bu durumda kalmadınız ya da siz bunu yönetebiliyorsunuz ama ben artık yönetemiyorum Birgaripinsan

Evlendiğim zamanlar bu söylediklerinizi yapacağım bir adamla evlendiğimi düşünüyordum ama öyle değilmiş yani şimdi birlikte vakit geçirmeyi :birlikte yemek yiyoruz ya diyen bir kocam var tabi artık bu konuşmalarımız da yok orayı geçtik biz birbirine saygısı olmayan iki insan haline geldik . push ; G

Belli ki çok isteyen, ısrar eden taraf eşiniz diye kendinizi ilişkide daha güçlü hissetmişsiniz ve iliskiyi yipratmişsiniz. Gereksiz egonuzu kaç sene çekecekti adam? Yani gece gündüz hayalini kurduğum deli gibi istediğim ve yeter ki benim olsun başka derdim isteğim kalmaz dedigim aracı aldığımda en fazla 1-2 sene gözünün içine bakmistim. Sonra sattım gitti. İnsanları araca benzetmek istemem tabi ama ilişkiye bir şey katmiyorsaniz, bir etkiniz yoksa insana mutluluk huzur vermiyorsaniz HEVES geçer. Sevgi de bitebilir bir şey kimsenin sevgisi sonsuz değildir. Bu yoldan dönerseniz mucize olur herhalde.

Analık başka şey eş olmak başka şey. Çocuklar için kendiniz trk başınıza terapiye gidin iyi anneye olmaya çalışın. Yazık çocuklara. Evlilikten önce kendinizi düzeltin.

Başkalarına yansıtmak o kadar beni yoruyor ki ailem de olsa o bakışları istemiyorum bikaç defa şahit oldular tartışmamıza ama kendi ailesini hiç dahil etmiyor bir sıkıntı olunca annenle konuşucam falan diyor ben de git kendi ailenle konuş diyorum ailemi üzmene gerek yok G

Evet bende de hata var zaten ama onun sinirli olması noktasında ben haksız değilim haksız olan o ben sinirlenince o daha çok sinirleniyor benim sinirlenmeye hakkım yokmuş gibi onun sesi daha gür çıkıyor ben de artık kendimi hiç bileymişim gibi hissetmek istemiyorum ben de burdayım demek istediğim için artık benim de sesim çıkıyor o yüzden ortalık toz duman oluyor tabiri caizse G

El üstünde tutuyordu seviyordu sandın ki hep öyle olucak değil mi. Ah ah şu erkeklerin seviyorum demesine aldanmayın. Evlendikten sonra o kızı elde ettikten sonra hepsi fabrika ayarlarına geri döner. O yüzden seviyordu dan çok karekterine bakmak lazım erkeğin önce. Onların hissettiği sevgi değil zaten heves. Hevesi alınca işte böyle oluyor. Kadınlarda değişti diyor değişmedi o öyleydi zaten sadece maske takıyordu elde etme dürtüsü tavandı her dediğini yapıyordu

Evet biraz öyle düşünüyorum ama çocukları olanlar hep böyle mi yani gördüklerim var çok mutlular çocuklarına sabırlılar eşim çok sabırlı değil yani sabırlı olan bendim ama ben de yorgunum tabi bunları çocuklar hak etmiyor bizim aracılığımızla dünyaya gelmişler ve bizim bunları onlara yaşatmaya hakkımız yok yan kızıyorum sonra ağlıyorum gece uyuyamıyorum falan. . G

Çok teşekkür ederim edineceğim kesinlikle baktım çok iyi yorumları var

Ever maalesef öyle haklısınız benim de dengem şaştı zaten sınırdayım G

Çok hatalı Bi davranış. Hadi eskiler bir şey bilmiyormuş ama artık sosyal medya bile pedegog paylaşımı kaynıyor. Yeni nesil annelerin ki bilmesi gerekiyor. Bence sen de bu konuda terapi alabilirsin ya da iyi gelecek kitap araştırıp okuyabilirsin. Malesef çocuk çok hassas bir şey bize basit gelen Bi davranış onların karakterlerini mizaçlarını hayatını etkiliyor.

Psikolojisinin içine ediyorsun. Hem en ufak şeyde bağırıyorsun. Hem de benim böyle olmamın sebebi sensin diyerek çocuğa suçluluk hissettiriyorsun. Hayatı boyunca karşısına çıkan kendisine kötü davranan her insanda kendini suçlayacak, benim yüzümden ben hakediyorum diye. Keşke anne baba olmadan önce herkese pedagojiye giriş dersi falan verilse.

" Beş Sevgi Dili " adında bir kitap var. Gary Chapman Bu kitabı okumanı öneririm, madem terapiste gitmeyi reddediyor. İyi geleceğinden eminim.

Ya sürekli bizden örnek veriyor kocasına önümüzde bile. İşte eşine yardım etmeyen biri varsa kendi kocası ama eşine yardım eden biri varsa benim kocam. Kocamı örnek göstere göstere kocası bizden soğudu yani ben öyle hissediyorum adam eskisi gibi değil bana karşı davranış olarak kayınım yani. Yalnız benim kocamı da değil diğer kocaları da kocasına anlatıyor sürekli işte sen böyle değilsin sen şöyle değilsin. Geçen dedi senin kocan işte bunu yapar ama benimki yapmaz dedi ben de gıcık oldum niye öyle diyorsun seninki de eskisi gibi değil bence artık o da işte şunu bunu yapıyor falan dedim de sustu böyle. Bireysel terapiye gitme fikri ağır basıyor evet ama bir türlü o istek de yok yani artık umutsuzluk var ben de amann gitsem ne olacak ki onun da olması lazım çünkü benim modumu o düşürüyor hep

O kadar ihtiyacım var ki çok bunaldım evet ben de gamsız bir insan değilim ki ya da aman boşver deyip takmayan biri değilim maalesef çok takıyorum en ufak kelimesi beni tahrik ediyor tartışma çıkıyor Jawlensky

Şimdi ona bunları diyorum ben en azından baştan beri olduğum gibiyim sadece sinirli bir insan haline geldim senin yüzünden diyorum. Ama sen başta böyle değildin diyorum hep yani en azından 360 derece dönüş beklemiyordum bu benim için hayal krıklığı oldu T

10 aylık bebeğim çalışan bir kadınım da aynı zamanda. İşimde de çok yoruluyorum eve gelince ilk işim çocuklarla ilgilenmek sonra yemek yapmak. Yemekten sonra da yorgun olmama rağmen oyun odasına gidip oyun oynuyoruz. Babaları yüzünden çocuklarla ilişkim kötü olsun istemiyorum suratımı asık görsünler istemiyorum. Eşimle bu durumu konuştum ya da konuşmaya çalıştım diyelim bikaç kere konuşabildik onun dışında hep tartışma mesela her gün en azından yarım saat büyük çocuğumla sen bir etkinlik yap demem üzerine bile tartıştık çünkü annenin yeri ayrı babanın yeri ayrı. O da ben ilgilenmiyor muyum diyordu. Şimdilerde parka falan çıkarıyor şimdi yeni yeni G

Biz ne yaparsak yapalım eşin kötüyse vay haline. Benim eşim de öyle evlilikte sogudm resmen. Ama çocuklarına bağırmak çözüm değil. Ben çocuklarım için susuyorum herseye ama zamanı gelince patlıcam çok kesin

Okadar gereksiz detaylar vermişsinizki konuyu kafamda toparlayamdm herkesin evliliğinde olabilecek monotonlaşma gibi duruyor sonuçta 5 yıl 2 çocuk zamanla hersey yorar eşinizi seviyorsanz adım atın biraz çaba gösterin belli ki eşiniz kötü biri değil oda size karşılık verirse bişeyler düzelebilir evlilik böyle yani iki ileri bir geri hergün mutluluk huzur olmuyor normal. İkinizde yorulmuşsunuz evlilik terapistine gidebilirsiniz G

Tamam seni mi kırıcam, gönlün olsun. Kıskanıyor fitne fücur Boşver sen eşinle ve çocuklarınla olan problemleri çöz. Elti dış kapının dış mandalı. M

Birbirinize tahammülünüz bitmiş. Eşiniz de siz de bu evliliği kurtarmak istiyorsanız terapi alın. Eğer terapi almayı kabul etmiyorsa eşiniz demek ki evliliğini kurtarmak istemiyordur. Sonu boşanma olur. Bu arada çocuklarınıza da bağırmayın, onları dünyaya getirmeyi siz tercih ettiniz. Bu yüzden onlara kötü davranmaya, bağırmaya, hırsınızı çocuklardan çıkarmaya hakkınız yok. Bu kadar huzursuz bir ortamda da büyümek istemiyorlardır emin olun.

O gitmek istemiyor terapiye sonuç olarak tek de olmuyor ben kendim gideceğim sırf çocuklarım için kendim için bile değil çünkü beni onun çok etkilediğini biliyorum evlilikte bağımsız olmak şok zor birşey G

Sevgi saygı bitmiş. Çocuklar psikolojik olarak ne kadar çok etkileniyordur tahmin edemiyorum. Bu evliliğin niye sürdüğünü anlayamadım.

Çünkü adamı kendinizden soğutmak için elinizden geleni yapıyorsunuz. Bu dil insanı verirse eder rezil de eder. bi bakarsınız mahkemedesiniz. Söyle diyim nazar falan değil şeytan sizle çok uğraşıyor siz akıllı olacaksınız kendinizi rahatlatacak şeyler yapın youtube da faydalı videolar var dinleyin sohbet olur kuran olur faydası olur siz dolmussunuz şeytana prim vermeyin sabreden derviş olur bu dünya çabuk bitiyor yani

Canım ya kendimizi okuyorum zannettim okurken. Maalesef hayatın stresi çok fazla omuzlarımızda yük. Yıpranıyoruz, sinirler de yıpranıyor. En yakınındaki insana patlıyorsun, artık en ufak şey tolere edilmez oluyor. Ama bu çok yanlış. Bizde görümcem eşime çok kızdı bana bağırıyor diye. Bu benim de kendimi sorgulamama yol açtı ben de bazen eşimi çok sinir ediyorum, bazen ben de bağırıyorum. Yapmamak lazım. Değmez üzmeye karşındakini. Siz bir günliğine de olsa başbaşa bir yere gidin imkanınız varsa. Ya da oturun konuşun. Bağırmayın birbirinize kırıcı olmayın. Biz eşimle konuşuyoruz ve o da üzülüyor; haklısın diyor. Arada yine gerildiğimiz oluyor ama hemen özür diliyoruz birbirimizden. Bu çok önemli, karşı tarafı istemeden kırmak bazen kaçınılmaz olabiliyor ama bunu fark ettiğin anda özür dilemeli, bir yumuşatmalı ortamı. Önemli olan birbirinize sevginiz saygınız bunu hep akılda tutmak lazım, gerisi gelip geçici, değmez. Ben tabi yazarken eşinizle ilişkiniz ile ilgili yazdım ama çocuklar konusu daha da hassas bir konu. Çocuk travma alır ve unutmaz. Sizler koskoca insansınız neticede kendi hatanızı da bilirsiniz, karşındakinin hatasını da görebilirsiniz ama çocuk ezilir. Bu çocuk için şiddettir yaralar. pamuk musun nesin Şimdiden başka zaman

Egosu olan bir tek ben miyim kendisinin de egosu var tek taraflı olmadığını düşünüyorum. Benim de hatalarım var elbette ama ben baştan beri nasılsam öyleyim o evlilikten önce aşırı iyiydi evlilikte sürekli değişti yani aşırı sert bi insanla evliyim ben evlenmeden önce öyle değildi bana karşı kibardı başkalarına sert bile olsa. Mucize diyorsunuz o kadar mı çözümsüzüz . push ; Birgaripinsan

Önceleri öyle bir umudum vardı şimdi ise yok yani ne yapsam boşmuş gibi geliyor. İyi davranıyorum bikaç gün sonra diyelim ki bişeye sinir olmuş onu eve getirebiliyor ben sürekli alttan alamam artık sinir tahtası gibi yansıtamaz artık bana ben de sinirliyim eskisi gibi değilim ben onu güzelleştiremiyorum o beni sinirli, sabırsız, kaba bir insan haline getiriyor bunu görüyorum yokuş aşağıya gittiğimi görüyorum çocuklarımı da o yokuşa sürüklemek istemiyorum G

Maalesef oldu bikaç defa benim. Ama onunki çok fazla yani ona benzememek istiyorum

eşinizle aranızdaki sorundan çocuklar sorumlu değil.. onlara bağırmayın. sonuçta dünyaya gelmeyi onlar değil siz istediniz H

Annelik başka bir şey eşlik başka bir şey değildir. Biz bir bütünüz. Yaşamın içinde ne varsa; iş, annelik, eşlik, sevgililik vs bunların hepsi duygularımıza yansır, böylelikle hareketlerimize yansır. Öncelikle vicdan azabı yerine değişme yoluna gidin. Sizin çocukları suçlamadığınızı anladım ben yazınızdan, siz çocuklara bağırarak eşinize siteminizi dile getiriyorsunuz. Halbuki bu ona ters tepki yapıyor biliyor musunuz? Siz çocuklara bağırdıkça onu suçlu değil öfkeli hissettiriyorsunuz. Çocukların da hissedebileceklerini yazmışlar bir çok kez, yinelemeyeyim. Buradan dönüş var. Biraz kendinizi motive edin. Akşam motive olmuş bir şekilde eşinizi karşınıza alın. Tartışmadan, suçlamadan, güzel bir konuşma yapın. Eve geldiği zamandan başlayın, güzel karşılayın ki konuşmak için o da güzel bir modda olsun. Gayet açık olun. İlişkinizi düzeltmek istediğinizi söyleyin, sevdiğinizi söyleyin. Evet hiç bir şey tek taraflı olmaz ama bir şeyleri değiştirmek istiyorsanız bu sinir harbini bırakmak zorundasınız. Herkesin evliliğinde çok iyi zamanlar da oluyor, kötü zamanlar da oluyor. Şu an kopma noktasındasınız, toparlayabilirsiniz. İletişim kurun, sinirlerinize hakim olun.

Silkelenin. Kendinize bir söz verin. Değişime kendinizden başlayın.. duymayın sakinleşin takın yüzünüze sahte de olsa o gülümsemeyi. Çocuklarınıza normalden bile sabırlı olun. Belli bir süre deneyin en azından. Değişime inanmayacaksınız. Evin aurası büyük oranda kadının ruh haliyle bağlantılıdır. Kendi başınıza terapi de çok iyi bir seçenek böyle bir değişimi desteklemek için. Savaşarak bağırarak kazanabilceğiniz bir savaş yok ortada. Bu cümlemi çok dikkatli düşünün. Gittiğiniz yolun sonu asla aydınlık olmayacak bu tavırlarla bu kesin. Ve yavrularınıza sinirinizi yansıtmayın sakinleşin. Eşiniz çocuklara bağırır dokunur hakaret ederse de o evi başına yıkın ve evden kovun. Size kaba olması tahammülsüz olması, yanlış cümleler vs telafi edilir. Ancaaakk çocğumun ruhunu ezenin kafasını ezerim babası olsa dahi. Bir gram da gocunmam.

Kızmadım bu çok ağır geldi dedim demekki çok kötü birşey yapmışım hissi daha da güçlendi lütfen her söylediğime karşı çıkarak yorum yapmayın burda paylaşmak için bişeyler yazdım ruh hali kötü bir insana direkt bu cümleler kurulmaz sen şusun sen busun gibi etiketlemelerin yanlış olduğunu söylüyorum. Zaten öyle insanlar var çevremizde ki onlarla paylaşmıyoruz burda paylaşıyoruz ismimiz cismimiz belli değil yani tanımıyoruz birbirimizi. Burda beni alkışlayın diye beklentim de yok sadece çok sert geldiğini söyledim. Hatamın farkındayım bunun vicdan azabını sizinle paylaşıyorum dertleşmek istemek aslında. G

Çocukken sürekli bu duruma maruz kaldım. Ne olsa annem beni suçlardı. Kaç yaşına geldim hala her olayda acaba suç bende mi diye düşünüyorum. Birinin yüzü asık olsa acaba bana mı kızdı diyorum. Keşke her çocuk mutlu bir ailede büyüse

Çocuklardan sonra böyle oluyor

Maske takıyorlar maalesef. Aslında maske de değil o hevesle daha yumuşak başlı daha böyle anlayışlı davranıyor. Aynı eve girince gercek yüzüyle karşılaşıyorsun o zaman da hayal kırıklığı oluyor. Bide gidecek bir yerin yoksa yada güçlü değilsen ona karşı ezdikçe eziyorlar. Türk erkeğinde kadına değer verme sıfır zaten genetik olarak kodlarına işlemiş. Tabi düzgün tiplerde var kıymet veren ama onlar zaten karekter olarak gelişmiş ve olgun oldukları için öyleler sevgiyle ilgisi yok. Sevmek önemli olmuyor işte evet seviyor seni ama canını acıtıyor çünkü sevmeyi bilmiyor sevmek kıymet vermek değer vermektir. Ben şaşırmıyorum artık bu tip konulara. Allah yardımcın olsun çocuklarına lütfen yansıtma sen güzel çocuklar yetiştir kadına kıymet veren insana değer veren çocuklar olsun. Belki gelecek nesil daha güzel olur.

İster istemez onlara yansıyor yani bazen benim ona sinirli olduğumu bilsin diye çocuğuma en ufak yaramazlığında aşırı bağırıyorum işte senin yüzünden ben bu şekilde sert oluyorum gibi

Bunun için tartıştım onunla hep ama öfkesini kontrol edemiyor biz de senin öfkeni kontrol edememeni çekmek zorunda değiliz diye çok tartıştım. Yok sakin biri değil bunun için terapiye gidelim dedim zaten ama ben gideceğim tek olmasını çok önermedi bir psikolog arkadaşım çift terapisi daha etkili olur diyor çünkü onun öfkesi beni çileden çıkarıyor buna sabredemiyorum artık o beni etkiliyor G

Evet düzelsin istiyorum herşey ben de o da ki çocuklara kötü birşey yansımasın ben de artık kontrol edemiyorum kendimi çünkü. Ama umudum yok düzeleceğine dair. Evet öyle demem çözüm olmadı değişen bişey olmadı ben yaptığım hatamla kaldım vicdan azabı ile kaldım çok üzgünüm zaten. Teşekkür

Neden elti dedim şundan dolayı: biz evde birbirimizi yiyoruz tabi bunu yansıtmamaya çalışıyoruz dışarıya özellikle ben ama kadın kalkmış her gördüğünde kocası olmasa bile bizden bahsediyor çocuklarımızı bile karşılaştırıyor yaşıt olmamalarına rağmen. Biraz da bu durumların üzerine bu kadın bunları yapıyor diye gıcık oldum yoksa bu şekilde olmamızın sebebi o demiyorum. Bir de şu konu doğru değil eşimin kusurlarını kocasına söylemez niye söylesin ki? Söylese kocası da demekki ben de öyle olmalıyım ya da işte doğru yoldayım vs diye düşünür kocana iyi örnek göstereceksin ki o da öyle olsun ben de öyle yapıyorum asla kötü koca örneği göstermem etkileniyor erkekler çünkü Birgaripinsan

Şimdi bağırmak ayrı şey hırsını çocuktan çıkarmak ayrı şeyler. çocuk yanlış bisey yapar insaniz tepkisel olarak bagiririz ama durduk yere bağırınca çocuk bocalar

Bnce biraz birbirinize zaman ayırmaya değişikliğe ihtiyacınız vat. szde evde bunalmissiniz. evde bakara süresini dinleyin.

Sadece çocukların üzerinde travma bırakmayın nolur Onlar şuan farkındadır ama asıl farkındalığı büyüyünce anlayacaklar