Evet zormus bende kendimce yenerim sandım ama

yok burda dedigim bulundugum sehirden bahsediyorum.

Kendine zaman tanı henüz acın çok taze. Psikolojik ve bedenen hazır olunca tekrar bir karar alırsın. Bu süreci daha iyi yönetebilmek için terapi almalısınız.

Kaybınız henüz yeni bir hamilelik düşüncesi için çok erken. Eşinizin yaşı kaç, bilmiyorum ama sizinki profildeki gibiyse daha çok genç ümitsizliğe kapılmak için. Babanizin vefatını örnek vermişsiniz, elbette anne baba kaybı çok zordur ama 12 yılda hala günlük hayatınızı etkiliyecek boyuttaysa işin rengi biraz değişebilir ve bir uzman yardımı en doğrusu olur o zaman.

cok tesekkur ederim bakacagim

İlaçlarla ölmemiş hayatta kalmış biri olarak bu mesafeyi anlamıyorum. Allah muhtaç etmesin, tek tedavisi ilaç olan hastalıklar var. Bence biraz kırın bu kararınızı. Psikolojik hastaliklar hiçbir şeye benzemiyor. Belki durumunuz ilaçlık da değildir. Terapi gerekir. Üzerine düşmek lazım.

Ya bilmiyorum cevremde kullananlar surekli uyuyorlar ve hissiz gibiler oylede olmak istemiyorum. Kendimi ifade edecek kelimeler bulamiyorum

Terapi konusunda daha iyi anladim zaten gidecegim insallah. Bebek konusundada ben ayni olur mu korkusundan cok bir daha nasil isterim isteyebilirmiyim cesaret edebilirmiyim diye endiseleniyorum. Rabbim hepimizi aydinliga cikarsin M

iyi oldugnu dusunuyorsunuz madem alip okurum denemekte fayda var saolun

Ben hemen toparlanacagimi dusunmuyorum zaten ama bu surec uzadikca yıpranmalarda artıyor diye kendimi biraz sıkmaya karar verdim cevreye karsı. Esimin yasini simdi icin dert etmiyorum Hamile kalmadan once hep bundan yakınırdı uzulurdu ne zaman olacagini bilmiyorduk cunku olmuyor diyorduk hep. Simdi kaybettik bedenen ve ruhen bekleyecegimiz bir surec var zaten önümüzde ve yine denesek olur mu yine bilmiyoruz cunku buna 4 yilda kavusmustuk neyse hersey nasip ama benim sanki bunu hic istemeyecekmism gibi geliyor kalbimi ferahlatamiyorum ya bidaha istemezsem hep boyle kalirsam esime yazik degilmi diye kendimi uzuyorum. Dedim basta hersey icimde endisye dönüstu

İlaçlara bu gözle bakmayı acilen bırakmamız lazım.

Burda onerilen birini buldugum an gidecegim insallah

Sizi bu konuda çok iyi anlıyorum. Umarım bundan sonrası için hep güzelliklerin geldiği bir hayatınız olur

Cok tesekkur ederim

Psikologa giderseniz sadece terapi görürsünüz. Psikiyatride hem terapi hem ilaç olur. Açıkçası yüreğim kaldırmayacak diye konununuzun tamamını okuyamadim. Az çok anladim. Sizinle aynı durumda bir üyenin vesilesiyle bulmuştum psikologumu. Ben başka bir sebepten gittim o ayrı. Psikologa gitmek hayatımın dönüm noktasıdır. Ekmek gibi su gibi bir ihtiyaçtır. Herkes buna imkan yaratabilse keşke. Her mahallede ücretsiz psikolojik danışmanlık merkezleri olsa aile hekimi gibi normalleşse. Bulunduğunuz konumdaki kliniklere bakın. Egitimlerine özgeçmişlerine bakın. Maddi olarak zor gelecekse online terapi icin yeni keşfettigim bir platform var. Onu yazabilirim özelden.

33 yaşta dert edilecek bir yaş değil kesinlikle. Ben bizzat yasamadığım için kesin cümleler de kurmak istemiyorum ama etrafımda anne baba kaybını küçük yaşlarda yaşayanlar var, yoklukları elbette hissedilir de günlük hayatı etkilenen sürekli modu düşük olan kimseyi bilmiyorum, yas süreci, onunla başa çıkma ile ilgili bir yardım almalısınız. Babanızın vefatına bağlıysa durumunuz. Bazı insanların genel duruşu da öyle olabiliyor bir şeye bağlı olmaksızın.

Evlatla ilgili şeyler çok buyuk bir acı bunu yardımsız atlatmak çok zor bence. Siz daha iyi bilirsiniz tabiki. Depresif

Amin. Evet biliyorum ilaca mecburiyet var ona lafım yok ben bile isteye gidip almak istemedim. Sadece terapi olup olmayacagni bilmiyordum birinden aciklama aldim o konuda arsstirip uzmana gidecegim nasip olursa. X

hic duymadim daha once

Olur olmaz her konuda endişe duymak anksiyete bozukluğunu çağrıştırdı bana. Bence profesyonel destek almalısınız ama ilaç değil terapi olarak. İkincisi de yeniden bebek istemek evet bu durumda çok zor bence kendinizi tam olarak iyi hissetmeden bu yola girmeyin. Depresif

Arkadaşım yaşadıkların için çok üzgünüm... Rabbim bir daha yaşatmasın sana güzellikler versin ama hayatta başımıza ne gelirse gelsin yine aynısı olur mu diyerek devam edemeyiz bu kendimize işkence olur. Bence tüm gücünü topla, evrene güzel mesajlar ver, Allaha emanet et kendini ve yeniden dene. Bunu da özellikle eşinin ama senin de korksan da istediğinizi vurguladığın için söylüyorum yoksa benim haddime değil Allah emin ol daha güzelini nasip edecektir sana. O işini iyi bilir Rabbim hakkınızda en hayırlısını en sağlıklısını versin

Öncelikle geçmiş olsun Yaşadığınız ağır bir olay Terapi almanızı alıyorsanız da devam etmenizi tavsiye ederim. Çocuk isteseniz de istemeseniz de o geleceği zaman gelecek

online terapi platformu nedir. Diger arkadasin soyledigi online psikologada baktım. Sizin onerinizede bakayım . push ; pamuk musun nesin Şimdiden başka zaman

Acınızı buradan hissettim tekrar. Eski konunuzu okumuştum. Gebeliğin ilk aylarında düşük yapan kişiler bile geleceğe yönelik bu tarz korkulara, kaygılara sahip olabiliyor. Ki sizin daha travmatik bir şekilde olmuş, böyle hissetmeniz çok normal. Çok insani. İnanın kim olsa şuan böyle endişelere, karmaşalara sahip olurdu. Henüz çok yeni. Zamanla belki unutulmaz ama acısı hafifleyecektir inşallah. Daha önce gebelik tecrübem olmadı ama fizyolojik açıdan zaten ikinci bir bebek için biraz beklemek gerekir diye düşünüyorum. O nedenle siz hiç "tekrar olur mu? Olursa aynı olur mu?" Gibisinden düşünüp boş yere kendinizi üzmeyin. Herkesin psikolojik güçlülüğü aynı değildir, imkan varsa bir terapiye gidin. İmkan yoksa, gündüzleri evde yalnız iseniz film falan izleyin, anneniz - varsa bir kardeşiniz onlarla görüşün. Hayırlısı diye düşünmeye çalışın, dua edin. Kalbinizin ferahlamasını diliyorum

Geri gelmeyecek kayıpların üzüntüsünü yaşamadan aşamıyor insan maalesef. Kendi hayatımdan özel bir şey paylaşayım sizinle; Ben babama aşırı düşkün bir insandım ve onu kaybettikten sonra kendimi bir türlü toparlayamadım. Bir kaç gün önce babamın 5. ölüm yıl dönümüydü ağlamamak için çok tuttum kendimi sonra annem çıktığı anda başladım ağlamaya (5 yıl yas tutmak için çok uzun bir süreymiş doktor öyle dedi) Sonra bunun çok saçma bir şey olduğunu anladım çünkü ben böyle hissederken böyle davranmazsam bence bu sahtekarlık oluyor . Yaşayın duygularınızı ama sonra hayatınıza devam edin lütfen

Öncelikle kendinizi güzelce bir toparlayın, bu süreçte en mantıklı karar terapi görmek olacaktır. Çocuk hiç ummadığınız bir anda olacaktır, zamana bırakın. Kendinizi ve eşinizi yıpratmamaya çalışın. Allah yolunuzu açık etsin, hayırlısı olsun adınıza.

Var. Etkisinden emin olmadigim hic biseye sicak yaklasamiyorum. Yalniz bana ve diger insanlara yazdiginz seyleri goruyorum neden surekli herkesi ezecek gibi yada bi agresifce cevap verme geregi duyuyorsunuz. Gayet ılımlıda konusabilirz burda dertlesmek icin varız.

Ben babamdan sonra hayata devam edemeycgmi dusunmustum. Kismen oyle oldu. hic tam gulemiyorum mesela her seyde onu ariyor gozlerim 12 yil oldu hala ayni hep buruk bir kısmım adım suratsıza cikti. Simdide bebegimin kaybindan sonra hic hayata donemycem gibi. Normal davranmaya calisiyorum ama kendi aklimla celisiyorum resmen

farklı olayla aynı konuya çıkabilecek bir örnek vereyim. ilk araba kullanmaya başladığım gün kaza yapmıştım. aradan bir süre geçene kadar arabaya hiç binmedim (ki 1 buçuk aydan çok çok fazladır) zamanla eşimin de desteğiyle tekrar arabaya bindim, daha sonra kullanmaya başladım, 3 senedir aktif araç kullanıyorum şehir dışına bile çıkabiliyorum. ama kaza olduğu sene sorsanız arabaya binmemeye yemin etmiştim anlatabiliyor muyum 1 buçuk ay da kısa bir süre.. tekrar hazır hissedeceğiniz bir zaman olacaktır. sadece kendinize zaman verin. online terapi almayı düşünüyorsanız ben de psikologumu önerebilirim özelden.

Ben faydasını görüyorum ve eski bir kitap faydasını gören çok insan var. İçinde bazı teknikler var ve okudukça aa çok doğru diyor insan. Fayda görürseniz yazın bana çok sevinirim.

Yok ailemi kirmadim. Yiprandilar beni toparlamak icin. Cunku ben anlamsiz bi sekilde bebegimin acisini bi yana koyup farkli dusunce korkulara vardim endiseden uyuyamaz oldum. Sadece bebegim icin uzulseydm hep beraber aglasir acimizin dinmesini beklerdik. Malesef oyle olmadi. Neden bilmiyorum. Esim henuz cocuk istyorm demiyor ben diyene kadar da diyecegini sanmiyorum. Ama ben o hep yasi ilerlemesinddn korktugu icin ne hissedecgmi bilemedim. Cunku cok umut bagladigmz bi gebelikti. Bi yandan icim bu acimi hep diri tut oglunu tabi hep sev ama bu hissin devamini getir yarida birakma diyor. Bi yanım da bidaha cocuk kelimesini asla kullanma kendin icin

1henuz cok yeni 1bucuk ay oldu. Bende dagittim herseyini. Umarım bugunleri bende atlatirim sizin gibi

Tabi neden olmasın onlineda olur pamuk musun nesin Şimdiden başka zaman

Ne kadar oldu kaybınız bilmiyorum ama belli bir süre korkularınız normal, yasınız olması acıyı yaşayabilmeniz. Ben de ilk zamanlar bir daha asla olmayacak gibi düşünmüştüm, eşyalarını dağıtmıştım hamilelere falan. Üç tane oldu sonra, Allah bağışlarsa. Terapiye gidebilirsin ne hissettiğini ne istediğini anlamada sana rehber olur.

Simdi burda arastiriyorum zaten terapi icin ozel olsada farketmez yeter ki tutunacak bi dal olsun bana. Kendimi tam anlatabilmeye ihtiyacim var cunku.

Yaşadığınız süreç çok normal ve inanın mış gibi yapa yapa olacak. Bisiklet sürmeyi öğrenen bir çocuk korkmayı bıraktığı anda mı sürmeye başlar? Hayır, sürmeye başladıktan sonra yapabildiğini anlar ve korkmuyormuş gibi yapmaya başlar. Zamanla artık korkmaz ve bisikleti sürmeye alışır. Hatta ellerini bırakarak sürmeye de başlar, ön de kaldırır ne güzel demişsiniz her şeyin vakti var. Ayrıca aile olmak tam olarak bu. Onları kırmış olabilirsiniz ama onlar size alınmadı emin olun. Çünkü onları isteyerek kırmadığınızın da farkındalar. Tekrar çocuk yapmak ise ağırlıklı olarak sizin, sonrasında eşinizle ortak kararınız olacak. Yine de en önce kendinizi dinleyin. Eşiniz de çocuk istiyorsa o da sizin kaygılarınızı aşmanıza yardımcı olacaktır. Borellus80

Yo canım cicim yada emoji bekleyen biri degilim kesinlikle. Ama suan ki yaziniz digerlerinden daha samimi geldi :) Sizde Dusuncelerinizi ne tonda paylastiginizi farketmiyorsunuz sanırım. Acımdan boyle dusunmuyorum. Alternatif tipa gelince nanelimon kekik vazgecilmezimdir onun disinda heryerde paylasilan otlar vs kullanmam. İlac konusunda da dedigim gibi her ilac biyeri yaparken bir yeri yıkıyor buna inandigimdan yaklasamiyorum kolay kolau ve bagimlilik yaptigini duymustum bu tarz ilaclarin. O yuzden cesaret edemedim pamuk musun nesin Şimdiden başka zaman

Psikologlar ve psikolojik danışmanlar ilaç vermiyor. Uzmanı bunlardan seçebilirsin.

Yok istesemde bedenen beklemem gerektiginin farkındayım zaten. Ama ben hem hamileligi cok ozleyip cok isteyip hem birdaha isteyebilcekmiyim bilmiyorum. Evlendigim sehirde ailemden kimse yok ailemin yanindan yeni geldim. Zaten sorun bu ya ordayken esim icin agladim hergun buraya geldim ailem icin agliyorum ozluyorum doymuyorum kimseye. Bende biraz soyle bi his oldu bebegimide kaybedince baska sevdgm kimseyi kaybetmeyim hepsi yanimda olsun hissi yanimda olmayan icin acı cekme. ekstra farkli dusunceler endiselerm bunca karmasanin icinde Bir daha olurmu yu dusunuyorum ama ben en cok birdaha cesaret edebilir miyim istermiyim diye dusunuyorum pamuk musun nesin Şimdiden başka zaman

Psikiyatr ilaç verir psikolog terapi yapar diyebiliriz kısaca. Devlete gidiyorsanız psikiyatrdan rica edeceksiniz o psikologa yonlendirecek. Özelde zaten birçok terapist var. Bir de instada yenialmantibbi diye bir sayfa var oraya da bir mesaj atın ya da gönderisine yorum yazın, yardımcı olacaktır. Herhangi bir ücret vs almıyor. Gönderilerini okusanız daha iyi ama durumunuz acil bence o yüzden birebir yazismaniz daha iyi bence. manuelaescobar

Yasiyla ilgili bende öyle dusunuyorum ama normalde hemen hamile kalmadigim icin kendisi dert ediniyordu ilerledikce daha zorlasacak diye korkuyor. babamdan sonra boyle kaldi durusum iste. Modum dusuk hep hergun o sebepten aglamam ama icimde oldugu icin tam gulemem oyle dururum hep aklmin kosesindedir hep bunu hic dert etmemistim bugune kadar oyle yasamaya alismistm simdi bebegim eklenince ustune agir geldi yardim alacagim S

Cok tesekkur ederim amin

İlla burada onerilmesine bakmayın. Googledan da araştırın. Orada da yorumlar var sonuçta.

Tabi ki aynı şiddette kalmıyor hiç bir acı yoksa kim devam edebilir, herşey gönlünüzce güzelliklerle, hayırlısı ile nasip olsun

Evet zaten suan kendimle en buyuk mucadelem bu yonde gercekligi belli olmayan seylerle. Sadece cevremde gidip ilac kullananlari gordugum icin istemiyorum yani hissiz ve hep uykulular. ben oyle degil cumlelerimi dogru anlayabilecek birine ihtiyacim var ve yasadigim yerde psikolog arastirdim gitmemi tavsiye eden kimse cikmadi P -pelin Aktif

Bi uzmana gitmeyi dusundum ama ilac verip gonderirler korkusundan gidemedim. ilaclarla uyusmak yada bagimli olmak istemiyorum. Aklimi toparlayabilmek istiyorum K Kuf Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Kuzenim sizinle aynı değil ama benzer bir deneyim yaşadı. Dış gebelik oldu maalesef ve o da yıkılmıştı sonra bir süre kesinlikle çocuk istemiyorum benden bu kadar dedi. Fakat bir süre sonra toparlayıp çocuk istedi ve şuan 7 yaşında müthiş bir kızı var Şuan böyle hissetmeniz çok normal daha çok yeni ama size naçizane bir tavsiyede bulunmak istiyorum; kesinlikle insanlar üzülür diye duygularınızı tutmayın çünkü sonra çok daha derin yaralar bırakıyor.

Bir de şu kitabı edinin.

Alip okudugumda yazacagim

1,5 ay yahu ben 2020 kışında bir grip olmuştum 1.5 ay sırf yattım başımı kaldıramadım. ailecek olmuştuk hepimiz birer kanepede ölü gibi yattık neredeyse tüm kış öyle geçti. metanetli, sabırlı, olayları büyütmemeye çalışan bir insanımdır ama evlat kaybetmişsiniz 1,5 ayda kendinize gelemezsiniz, gelseniz sizde bir sorun var derdik. bunun normali bu. tabii ki yardım almayı düşünebilirsiniz ama zaten hiçbir normal insan 1,5 ayda böyle bir olaydan sonra rutine dönemez ki. ben bunu yapabilecek kadın tanımıyorum ki etrafım çelik gibi, kaplan gibi kadınlarla dolu. eşinizin yaşı da 1,5 ayda geçmez merak etmeyin. o da tabii ki bu konuyu şimdi açmayacaktır. kendinize zaman tanıyın biraz, ne düşünmeniz gerektiğini bilmemek de bazen normaldir.

Umarım bilmem ne kürü, bilmem ne çayı, sülük, hacamat gibi şeylere de mesafeniz vardır. Depresif

eğer terapi görmek isterseniz hiç kimse sizi ilaca zorlamaz öncelikle bunu belirteyim. daha önce ilaçta kullandım, şu an terapi de görüyorum. bazı anksiyete konularında beni görebilirsiniz, her zaman ilaç öneren biri değilim daha önce bağımlı olmuşluğum var fakat bu bağımlılık hangi ilaç olduğuna ve yaşadığınız sıkıntıya göre değişiyor. siz eğer bu hayatı düzenli bir şekilde yaşamakta zorlanıyorsanız 6 ay kullanacağınız hafif bir antidepresan size zarardan çok yarar sağlar. çokta ön yargılı olmayın derim. illa istemiyorum derseniz terapi de fayda sağlayacaktır tabii. asıl konunuza gelirsek bu hayatta her şey insanlar için. ben de gebe kalabilen biri değilim, ve bugün ilk tüp bebek tedavimin ilk iğnesini vuruldum. zamanında aşılama da yaptırmıştım hiç gebelik elde edemedim 3 buçuk senedir. elde etsem ve kaybetsem elbet sizin kadar üzülürüm. fakat kendinize her gebeliğin aynı olmayacağını yavaştan aşılayın derim. bir tanıdığım çok kolay gebe kalıyordu fakat 5 sene boyunca her tutunan bebeğini kaybetti, 5 senenin sonunda kızı oldu o da şu an 6 yaşında. her karanlığın bir aydınlığı vardır diye düşünüyorum. kendim için de sizin için de..

Merhaba kızlar birileriyle konusmak iyi geliyor burda surekli yazilanlari okuyorum biraz olsun normal hayata uyum saglamaya calisiyorum. Bilenleriniz vardir 1.5 ay once bebegimi kaybettim. Ve cok farkli cikmaz dusunceler icine girdim. Bu surecte ailemi esimi herkesi yiprattim. Kimine gore sacma sorular sordum kimine gore kafayi yedim kimine gore depresyona girdim falan. Ailem ve esim cok destek oldular ama onlari uzdugumu gordugum icin kendimi topladım . Cunku aklım allak bullak. Her konuda hayata dair herseye endiseyle yaklasiyorum artik ki onceden cesaretliligmle taninirdim simdi o kadar farkli biri oldum ki korkuyorum herseyden endise kaygidan uyuyamiyorum hatta. Aklimi yoran Diger derin meseleleri burda acmiycam kafam yeterince karisik. Sormak istedgm yani daha dogrusu ne dusuncegimi bilmedigim bi konu var burda. Bebegimi cok ozluyorum hamilelik hissini cok ozluyorum. İlk gunler birdaha asla yapamam diyordum hala oyle diyorum aslinda hamilelikten korkuyorum artik Ama esimin yasi geciyor. Hic tekrar isterim ben gibi bisey soylemedi oda kaybimiz icin cok uzgun. Ama bu hamiligmden once hep bunu dusunuyordu yani yasim geciyor olmuyor falan diye uzuluyordu. Simdi ben kendimi ne ruhen ne bedenen nede dunyada yasanan seylerden dolayi tekrar isteyemiyorum korkuyorum korkularim olmasa hemen kalsam diye ugrascam. Cunku kolay hamile kalamiyorum. Cocuk isteyip istememe konusunda ne dusuncegmi bile bilmiyorum. Zamani var biliyorum daha bu konu icin hastaneye gitmem lazim. Ancak zamanlada istermiyim istemelimiyim hic bilmiyorum aklim allak bullak. Ve cocuklara asiri duskunum yegenlerimin sevgisinden ölcem saniyorum oyle seviyorum. Kendi cocugumu kaybetmisken bidaha nasil isterim bilmiyorum S

Malesef cagimizda hersey ilacla cozuluyor gibi gorunuyor sonra cok daha farkli sorunlar goruyoruz oyuzden sicak bakamiyorum ilaclara. Kolay kolay agri kesici bile icmem. Ki psikoloji icin ilaclar supheye dusurmustur hep beni

Ben ilk dusugumde biraz oyle dusundum ama sonra hemen hamilelik icin tedaviye basladim yillardir olmuyordu bi umut olmustu ve kaybetmek tarif edebildgmden fazla aci verdi. İnsanlar uzulur diye tutuyorum malesef tutmam lazim cunku. Yaklasik uc aydir once hep agladim zirladim sonra tuhaf seyler endiselee sardi icimi kendim uyumadigm gibi onlarida uykusuz biraktm gunlerce en cok annem uzuldu esimde cok uzuluyor naparsam toparlanmiyorsun diyor cirpiniyorlar resmen ama benim aklim tuhaflasti mecbur iyiyms gbi davraniyorum. Kaybim icin uzuntumu yansittim istemesemde K Kuf Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

İlaçlar sadece uyuşmak için ya da bağımlı olmak için mi var? Ya da her gittiğiniz uzman ilaç verip gönderiyor mu? Bence kendi yolunuzu kendiniz tıkıyorsunuz gerçekliği belli olmayan argümanlarınız ile.

O zaman direkt psikolog. Hem ilaç yazma durumu da yok onun. Yalnızca anlatırsınız, dinler, ve terapi tekniklerini uygular.

Esimi yipratmamak icin ugrasiyorum ama kendim icin yapamiyorum. Zaten bu kaybim hic beklemedgm anda gelmisti tam vazgecmis kabullenmistik olmuyor diye. Yine nasip neyse o olacagini biliyorum. Zamanla yada hemen olacagi varsa olur elbet. Ben bu konuda biraz fikre dusunmeye kalbimi yatistirmaya ihtiyac duyuyorum

İlaç verirler diyorsunuz ama bırakın versinler yani sizin için en doğrusu nedir hepimizden daha iyi bilirler. Bence burda bize açtığınız gibi bir uzmana açın bu derdinizi belki biraz olsun acınız hafifler, daha az sorgularsiniz bazı şeyleri. Tamam ilaca bağımlı olmayalım ama gerektiğinde de kullanalım ki iyi olalım hayırlı zamanda tekrar nasip etsin inşallah Allah.