çok teşekkür edrim yorumun için. yalnız konuyu çok güzel özetlemişsin. aynen annem ayrılmayı kabul etmediği için yıllardır o adamı ve bize yaşattığı kötü şeyleri çekiyoruz. şuan çocuğum küçük olduğu için çocuğa bakmak için benim yanıma geldiler. memlekette değil benm yanımdalar. ben istemedim gelmelerini çünkü babamın buna da söyleneceğini biliyordum ama yine kafasının dikine gitti geldiler. aynen de dediğim gibi oldu. sürekli evde herşeye kabahat buluyor. evde bi tedirgin hava hakim. son 1 haftadır yine saçma şeyler yüzünden bağırdı çağırdı. eşim iş büyümesin diye evden çıktı gitti. ben yine bir köşede zavallıar gibi ağlama devam ettim... offf offff allahım bana yardım et. sabır ver. nasıl düzelecek buu işler (( karamsar_uzgun

ay okurken içim karardı zor gerçekten böyle birisinle bir ömür boyu geçirmek, yılalrca sizi öyle sindirmişi şuan kaç yaşında ve evinin ayrı olmasına rağmen ona karşı çıkamıyorsun azıcık diş göstersen yeter baba napmaya çalışıyorsun sen diye evli halinle seni dövmeye kalkışmaz heralde ne annen ne de sen ses çıkartmadığınıza adam sürekli üstünüze basmış, yanlış bi şey ona göre doğruysa doğrudur diyorsun aslında dikilip karşına hayır haksızsın demeyi bilmeliydiniz.. tabi davulun sesi uzaktan hoş gelir misali tam anlamıyla ne yaşadınız ne yaşıyorsunuz bilemem sadece benim fikirlerim bunlar.. karamsar_uzgun

konunuzdan cok etkılendım cunku bundan cok daha fazlasını bende yasıyorum. ve benm de butun hayatımı etkılemıs durumda. sabırdan baska birşey gelmıyo bızım elımızden cunku ona gore dunyadakı tek dogru ınsan kendısı. biz de ailecek psikopat, aptal ve gerizekalıyız. dun misafirliğe gittik mesela annem perde almayı dusunuyodu bundan bahsetti herkesin içinde afedersiniz ama sıcayım senin perdene dedi ya. karamsar_uzgun

Öncelıkle Allah yardımcın olsun canım. Babanada uysallık versın ınsallah namazda kılıyomus inşallah duzelır... Benım babamda asabıydı bu kadar olmasa da kucuk denılebılıcek seyler ıcın buyuk tepkıler verebılıyordu. Babamı kaybedelı 5 sene oluyor 2 sene de kanser tedavısı gormusdu. Suan onun eksıklıgını o kadar hıssedıyorum kı keske yaşasaydı gorebılseydım onu baba benım ıçin bı guvence, dayanak... ınsanın babasıyla kızının arasında daha cok bag oluyor senın babanda belkı en cok senı sevıyordur ama asabıyetının bı sebebı olmalı. Belkı bılmedıgınız bı rahatsızlıgı var yada bı hastalıgın, ilacın yan etkısıdır

evet ben de düşünüyorum gitmeyiama yaşadığım yer küçük bir ilçe. o nedenle özel psikolog yok. devlet hastanesine de gitmek istemiyorum çünkü hastanedeki doktor da buralı. sanki ona anlattıklarımı o da herkese anlatacakmış korkusu yaşıyorum. saçma bir düşünce ama yine de güvenemiyorum... P

Sen artık evli bir kadınsın, onun bu davranışlarına bağırma çağırmalarına katlanmak zorunda değilsin. uzak durmayı dene zorunlu haller dışında gitme yanlarına. annenle de telefonda muhakkak her gün en az 15 dk görüş mutlu olmasını sağla, gelebiliyorsa onun size gelmesini sağla yol parasını vs. karşılayarak ama sen kendini eşini ve çocuğunu babandan koru... onun kahrını çekmek zorunda değilsin. peki ya annem diyeceksin? annenin ondan tek kurtulma yolu babanın ölmesi ya da boşanması. ölümü Allaha kalmış bişey diyemem ama büyük ihtimalle boşanmayı düşünmeyecektir ne kadar şikayetçi olsada annen artık onun bu baskın ve sinirli hallerine alışmış sineye çekip alttan alıyordur onun dediği gibi davranıp kavgaya mahal vermiyordur. sen yokken bu sebeple sorun yaşadıklarnı sanmıyorum. yani annenin özgür tercihleri baban ile hayatına devam etmekse yapabileceğin çok da bir şey yok... bi ihtimal de babanın öfke kontrolü ile ilgili tedavi alması; bu en güzel neticeyi verir annen sen ve senin ailen için ama hasta olduğunu kabul etmeyeceği için tedaviyi kabul edeceğini hiç sanmam... yani özet olarak; oraya en az düzeyde git, ya annen size tek gelsin gelemiyorsada telefon görüşmeleri ile hasret giderin, babana ilgi alakanı kes Allah onu ıslah etsin diye de bol bol dua et... senin de bu hayattaki sınavlarından biri babanmış alnının akıyla vermeni dilerim arkadaşım. Allah yardımcın olsun... karamsar_uzgun

dediğimiz de oldu. ama anlayana. insan anlamak istemediten sonra ne yapsan da boş (( evet maalesef çok sindirdi bizi. ben özgüvenimi yitirdim. herşeyden herkesden korkar çekinir oldum. en ufak bi sorun olduğunda yine kıyametler kopacak diye hep yüreğim ağzımda yaşıyorum. kolay şeyler değil bunlar. yaşamayan bilemez. dilerim allahtan bir gün herşey düzelir. ama 30 yıldır düzelmeyen 60 yaşına gelmiş bir insanın bundan sonra düzelmesini beklemek de yanlış sanırım. allah yardımcımız olsun inşallah...

canım evlenmişisn artık 60 yaşındaki herifide kaderinide değiştiremeyeceğine göre takma bu adamı ya. hele yaptıkları o tv olayı için falan ağlaman ne üzüyorsun Allahını seversen kendini. karamsar_uzgun

bi nebze azını yaşadım yıllarca bende babamdan. ama yaşlandıkça duruldu babam söze gelir oldu sakinledi küfüleri bağırmaları azaldı. seni en iyi benanlarım

canım sen gıt oyleyse psıkologa. arkaadasın dedıgı gıbı ewlısın artık babanın deıl kocanın hımayesındesın mecbur deılsın

nerden başlayacağımı nasıl anlataycağımı bilemiyorum. ama içim o kadar dolu ki, kimseyle konuşamadığım için burada sizlerle paylaşıp fikir alış verişinde bulunmak istiyorum. anlatacaklarım için lütfen 'o seni babandır, haklıdır, vs.' gibi şeyler söyleyip beni daha da üzmeyin... babam çok sinirli asabi biridir. her bildiği her söylediği kendince hep doğrudur. ondan bşaka bilen yoktur by dünyada. tüm yanlışlar onun kafasanda doğrudur. ben küçüklüğümden beri hep sorunlu ve tartışmaların kavgaların olduğu bir ailede büyüdüm. çocukluğumu, gençliğimi, şimdiki hayatımı yaşayamadım. evlendim 30 yaşıma geldim bir çoğucum var ama hala babam benim ve annemin üzerinde sürekli bir baskı uyguluyor. bizim her yaptığımız hep yanlıştı onun gözünde. doğru bile yapsak kabullenmedi. tek bildiği bağırara, küfrederek, korkutarak bizi sinidirmek oldu. biz dediğim annem ve beni. başka kardeşim yok. keşke olsaydı belki onunla da paylaşırdık sorunlarımızı. belki bir abim olsaydı babamı frenler bizi korurdu... babam en ufak sorunları bile büyütür, sürekli kafasına takar, sürekli dır dır eder. iş çözülse bile hala çözülmemiş gibi, sorun devam ediyormuş gibi sürekli kafasında kurar ve bize bağırır küfredip durur. evde bişey çizilde mesela dolabın kapağı çizilse bizi bi dövmediği kalır. televizyonu kendi istediği saatlerde açar, kendi istediklerini izler, biz bişey izlemek istiyoruz desek kıyametleri koparır. hiç unutmuyorum ben hamileydim. ben doğum için onların yanına gitmiştim. annemle konuşuyorduk uzun yoldan geldiğim için. babam saat 10 buçuk gibi yattı. bizde televizyonda ne var diye açmıştık. babam geri kalktı, yanımıza geldi bağırarak küfrederek, kıyameti kopardı. bu saatte televizyon izlenir mi yatın uyuyun, televizyonda dinlensin biraz diye bağırıp-çağırdı. ben zaten hamilekikten dolayıda iyice hassastım göz yaşlarımı tutamdım. hemen kapatıp yattık annemle. ama ben tüm gece ağladım. çok dokunmuştu bu yaptığı. ertesi gün kendi camiye namaza giderken kumandayı ban verdi istediğin kanalı aç dedi. ben de kanalı değiştirdim film başlıyordu. o da evden çıkmak üzereyken geri geldi neden kanalı değiştirdin dedi. ben de film var onu izlicem diyince kıyameti kopardı. ben ne yapacağımı şaşırmıştım. yine elimden gelen tek şeyi yaptım ağladım (((((( zaten kendimi o kadar çok sıkmış ve üzmüşüm ki erken doğum yaptım. doğum yaptığımda akşama doğru yanıma geldi. geçmiş olsun demek yerine hadtane odasındaki buz dolabını bozuk olduğu için niye görevliye söylemedik diye bana ve eşime bağırdı çağırdı. evet yanlış duymadınız saatler önce doğum yapmış olmama rağmen hastane odasında bile bağırıp çağırmalarına küfürlerine devam etti (((( bazılarına bu anlattıklarım abartılı gelmiş olabilir. ama yaşamayan bilemez anlayamaz. eleştirmekten ziyade bana yardımcı olabilecek fikirlerini bekliyorum. kusura bakmayın biraz uzun oldu ama anlatıp dertleşecek kimsem yok. ayrıca bu daha yaşadıklarım çok küçük bir kısmı. zamanla diğer yaşadıklarımı da paylaşacağım sizlerle. B

teşekkür edrim busradogan okuyup benimle fikrini paylaştığın için. ama babam durulmak bilmiyor. 60 yaşına geldi. ben kendimi bildim bileli böyle. değişmedi değişmek de istemiyor. zaten kendi yanlışlarını asla kabul etmiyor (((

canım hangi olayına takılmıyım ki. hergün her saniye beni ve annemi üzecek bir konu buluyır işte. açtığım bir konu daha var. şimdi de kafasına takıp bizi üzme bize bağırma çağırma konusu o işte ((( allhım sen yardımız ol yarabbim ( biiirrrr

bundan 5 yıl önce annemle benim ısrarımız üzerine iyi bir psikoloğa gittik. babama ilaç tedavisi verdi. sürekli kullanacaksın dedi. ilaçları kullanırken iyiydi ama sonra kendiliğinden bıraktı ve tekrar eski kötü haline döndü. ben o zaman evli değildim. psikolog bana kesinlikle bu evde yaşamaya devam etme yoksa sende de davranış bozuklukları çıkabilir dedi. ama benim başka alternatifim olmadığı için onlarala yaşamaya devam ettim. nitekim bende de bazı sorunlar oluştu. ben de asabi biri oldum. bazen sürekli susuyorum hiç kimse ile görüşmek istemiyorum. çocuğumla bile ilgilenmek gelmiyor içimden. sonunda bizim de psikolojimizi bozdu. sanırım ben depresyondayım şuanda. çünkü ani iniş çıkışlarım var. şimdi diyotum yine gidelim psikoloğa diye asla kabul etmiyor. ben deli değilim. siz delisiniz siz gidin diyor ((

Döverler canım Babam beni 18 yıllık evliydim iki çocuğumun yanında dövdü ve kovdu bu kişilikteki insanlar için hiç farketmez genel olarak konuşuyorum bu baba olur koca olur her neyse onlar için karşısındakinin üzülecekmi diye düşünmezler sadece kendilerini düşünürler... karamsar_uzgun