çogunu ilk kez duyuyorum. ellerine saglık paylaşımın için sagol E EU2 Ziyaretçi 29 Mart 2007 Konu Sahibi SU #3 Gerçekten harika çok hoşuma gitti. Keşke magazin haberlerinin tek bir satırını kaçırmayanlar 5 dakikalarını ayırıp okusalar! Kitabı mutlaka almak isterim İsmi Cemal Granda nın anılarımı?

Cemal Granda&#8230; Atatürk&#8217;ün Uşağı&#8230; Hizmetine girdiği 3 Temmuz 1927'den, ölümü olan 10 Kasım 1938'e kadar Atatürk&#8217;ün yanından hiç ayrılmadı. 12 yıl boyunca Atatürk&#8217;ün ünlü sofrasının konuklarını, devlet başkanlarının ziyaretlerini, Atatürk&#8217;ün kederlerini, sevinçlerini en yalın haliyle gözlemledi. Sonra da bunları kaleme aldı. Cemal Granda'nın anıları 1972 yılında Hürriyet tarafından basılmıştı. 33 yıldır yayınlanmayan anılar şimdi yayın hayatına yeni atılan Kristal Yayınları tarafından okuyucuyla buluşuyor.. KİTAPTA NELER VAR NELER? -Atatürk&#8217;ün, &#8220;Kemal&#8221; adını &#8220;Kamal&#8221; diye değiştirdiğini biliyor muydunuz? -Tüm yurt gezilerinde her türlü masrafı kendi cebinden ödediğini biliyor muydunuz? -Atatürk, bir gece sofrada dostlarıyla sohbet ederken hizmetlilere dönüp neden &#8220;Bütün elbiselerimi yakın&#8221; emrini vermişti? -Atatürk Dr. Reşit Galip&#8217;e neden kafatası ölçüsünü aldırdı? Ata&#8217;nın kafatası ölçüsü kaç çıktı? -Nutku hazırlarken üç gün üç gece uyumadan çalıştığını biliyor muydunuz? -Kendisini çok kızdıran Dr. Reşit Galip&#8217;i sofrayı terk etmeye davet eden Atatürk, Reşit Galip bunu reddedince ne yapmıştı? -Resmiyetten sıkılan Atatürk, bir gece yarısı Dolmabahçe Sarayı&#8217;ndan gizlice dışarı çıkınca İstanbul Valisi sabaha karşı onu nerede bulmuştu? -Atatürk bir gün neden &#8220;Biz de bir zamanlar marifetmiş gibi evlenmiştik&#8221; demişti? -Neden İsmet İnönü&#8217;nün çocuklarına mirasından ödenek bırakmıştı? -Milli Eğitim Bakanı atadığını bildirdiği akşam, Dr. Reşit Galip&#8217;i neden iki askerle güreş tutmaya zorlamıştı? -Mareşal Voroşilov&#8217;un Türkiye ziyaretinde, Cumhuriyet Halk Fırkası Genel Sekreteri Recep Peker&#8217;i Stalin&#8217;in muadili sanması, Peker&#8217;in başını nasıl yedi? -Atatürk, bir gece iddia üzerine tabancasını çekip köşkteki avizelerin ampullerini nasıl vurdu? -Atatürk, sofra sohbeti sabaha dek uzayınca manevi kızı Zehra&#8217;ya nasıl sabah ezanı okuttu? -Uşağının diğer hizmetlilere şakayla &#8220;Selanik&#8217;ten çıksa çıksa Yahudi çıkar&#8221; dediğini duyan Atatürk, akşam sofrada buna ne karşılık verdi? -Yakın arkadaşı ve koruması Recep Zühtü metresini vurunca Atatürk ne yaptı? -Uşağının ev alırken tapuda rüşvet vermek zorunda kaldığını duyan Atatürk nasıl tepki verdi? -İstanbul Valisi Üstündağ ekmeğe zam yaptığını haber verince nasıl küplere bindi? -Nazım Hikmet hapisteyken köşkteki gramofonda plağı çalınca Atatürk şair hakkında neler söyledi? -Masonluğu kaldıran Atatürk, gençlik yıllarında kendisinin de mason olduğunu nasıl anlattı? -İngiltere Kralı 8. Edward&#8217;ın, Türkiye ziyaretine birlikte geldiği Madam Simpson yüzünden tahtı terk edeceğini Atatürk nasıl tahmin etmişti? Elinizden bırakamayacak, bir solukta okuyacak, Atatürk&#8217;ü daha yakından ve içimizden biri olarak tanıyacaksınız&#8230; İŞTE ANILARDAN BİR DEMET Kitapta yeralan anılan çok ilginç. İşte bu anılardan bir demet... ... Yalnız bir gece Kazım Özalp&#8217;in evinde tam yirmi sekiz kadeh kokteyl içtiğini hatırlarım. Bunun adı Napoleon Kokteyli idi. Bir miktar cin, bir miktar vermut, bir miktarda Seribrandi likörü ile yapılıyordu. Bunların dışında alıştığı içkiyi değiştirmemiştir. Her gece içen Atatürk, gündüzleri alkol kullanmaz, yalnız çok sıcak günlerde bir iki bardaktan fazla olmamak üzere bira içerdi. Bu yüzden kimse Atatürk&#8217;e gündüzleri içki içmek için ısrar etmez, en koyu alışkanlar bile akşamın olmasını iple çekerdi. Büyükdere gezisi o ender gecelerden birine rastlamış ve halkın gösterisi karşısında coşan Atatürk, içki faslını farkında olmayarak sabaha dek sürdürmüştü. ÇEVRESİNDEKİ ASALAKLAR Atatürk&#8217;ün sofracısı olduğum için çok temiz giyiniyordum. Elbisem her zaman ütülü, beyaz gömleğim kolalı, iskarpinlerim rugandı. Davetlilerden birçoğu şıklığımı kıskanır ve giyimimi benzetmeye yeltenirlerdi. O zaman birçok bakan ve milletvekili bile papyonlarını bana bağlatırlardı. Umumi katip Hasan Rıza Soyak, Rize milletvekili Hasan Cavit, özel kalem memuru Lütfi Bey, giyim devrimine kendilerini uydurmaya çalışanlar arasındaydı. Cumhuriyet yeni kurulmuştu. Çok kimse giyim devrimini kavrayamamış ya da henüz benimseyememişti. Aralarında talihsiz, cahil olanlar da vardı. Fakat kısa zamanda yaşadıkları ortama uymasını biliyor, en centilmen diplomattan daha centilmen kesiliyorlardı. Bunların bazıları okuma yazma bile bilmedikleri halde evlerine çok büyük kitaplıklar yaptırmışlardı. Örneğin Atatürk, bir atlas ya da kitap aradığı zaman, kitaplıktan biz gider, bunları çıkarırdık. Atatürk&#8217;e onlar kendileri bulmuş gibi götürüp verirlerdi. İçlerinde çok zekileri de vardı. Atatürk her hangi bir emir verse, onlar bunu istedikleri şekle sokar, kendilerine işten pay çıkarırlardı. Oysa bu işleri zavallı memurlar uşaklar görür, hazıra onlar konar, her zaman her yerde parsayı onlar toplardı. Her zaman gezilere onlar gider, hepsi birer silahşor kesilirlerdi. Fakat bütün bunlar Atatürk&#8217;ün hiç gözünden kaçmaz, onları inceden inceye alaya alır, bazen karşılık veremeyecekleri bir soru yağmuruna tutar, karşısında nasıl ecel terleri döktüklerini hazla seyrederdi. Dalkavuklara, laf ebeliği yapanlara çok kızardı. Çok geçmeden bir punduna getirerek, yaptıklarının acısını onlardan çıkarmasını bilirdi. Hırpalayacağı, ya da alaya alacağı kimseleri sık sık sınava çekişine tanıklık etmişimdir. Atatürk&#8217;ün şaşırtıcı soruları ve mantık oyunları karşısında bunların dökülüşleri görülecek şeydi. Zaten O&#8217;nun sorularına tam cevap verecek adam az bulunurdu. Hepsi birer zeka oyununa dayanıyordu. Kimse altından kalkamazdı. İÇKİSİNE KARIŞANLAR Atatürk&#8217;ün içki içmesine karşı olanların başında umumi katip Yusuf Hikmet Bayur geliyordu. Bayur- her halde Atatürk&#8217;ü hepimizden çok sevdiğinden olacak-O&#8217;nu içkisinden caydırmak için türlü bahaneler bulur, fakat hiç birini başaramazdı. Atatürk çok içmezdi. İçtiği zamanda içmesini bilirdi. Acele etmezdi, konuşarak, sohbet ederek, yavaş yavaş içmeyi severdi. Ölçüyü kaçırmazdı. Sarhoş olduğunu bir kez bile görmedim. Taşkın bir hareketine rastlamadım. Böyle olduğu halde Hikmet Bayur&#8217;la aralarında sık sık tartışmalara tanık olurdum. Hemen her sabah tekrarlanan bu tartışmalardan Bayur&#8217;un yenilgiye uğradığını üzülerek görürdüm. Hikmet Bayur, erken saatlerde Atatürk&#8217;e gelir, o günkü ajans bültenlerini getirir ve kendisinden emir alırdı. Atatürk&#8217;ün yorgun halini gören Bayur dayanamaz: -&#8216;&#8216; Paşam, yine renginiz yerinde değil, çok yorgun ve bitkinsiniz. Şu içkiyi bu kadar içmeseniz daha iyi olur.&#8217;&#8217;derdi. Bu karışmaya Atatürk&#8217;ün canı sıkılır ama hiç belli etmemeye çalışarak: -&#8216;&#8216;A Hikmet Bey, ben rakıyı şimdi değil, daha Harbiye talebesiyken içerdim. Bugüne kadar da hiç zararını görmedim,&#8217;&#8217;diye karşılık verirdi. Bayur bunun da altında kalmazdı: -&#8216;&#8216; Muhterem Paşam, bu gün belki zararını görmediğinizi sanırsınız, fakat yarın göreceksiniz. Siz bu memlekete lazımsınız. Kendinize acımıyorsanız bari bu millete acıyın. Bu millet sizin varlığınızla vardır. Ne olur şu içkiyi az için.&#8217;&#8217; Atatürk bu sözleri hep gülümseyerek karşıladı. O da Hikmet Bayur&#8217;un içinde bir kötülük olmadığını, kendisini herkesten çok sevdiğini biliyordu. Fakat bir gün canına tak demiş olacak ki, Hikmet Bayur yine içkiyi kötüleyen konferansına başladığı sırada birden bire sözü başka yana çevirerek: -&#8216;&#8216; Bu günkü işler arasında neler var bakalım?&#8217;&#8217; diye sordu. Atatürk o an yine sinirlendiğini belli etmemişti ama kararını vermişti. Bu içki aleyhtarı konferanslara artık bir son verecekti. Üç gün sonra mesele anlaşıldı. Akşam sofrada Atatürk, Hikmet Bayur&#8217;la beraber hepimizi şaşırtan şu haberi veriyordu: -&#8216;&#8216; Hikmet Bey, seni Kabil&#8217;e sefir yapalım. Git, oraları gör; hatta gerekirse Hindistan&#8217;a kadar git. Oralar hakkında bilgi edin. Oku, öğren ve ilim getir. Bize bu yolda faydalı ol,&#8217;&#8217;dedi. Bu suretle Hikmet Bayur&#8217;un Kabil büyükelçiliğine atanma emri verilmiş oluyordu. Hikmet Bayur hareketinden önce veda için Köşke geldi. Atatürk, onu salonda ayağa kalkarak karşıladı. Giderken de kapıya kadar elini omzuna koyarak uğurladı. Bayur birkaç gün sonra ayrılarak Kabil&#8217;e gitti. Bana öyle geliyor ki, bu atanma, Bayur&#8217;un yurda hizmet kaygısı, yalansız olarak Atatürk&#8217;e içki içmemesi öğüdü ve içmesine engel olma hareketinden ileri geliyordu. O Hikmet Bayur ki, sevgisini, saygısını hiç eksik etmediği Büyük Adama &#8216;İçme Paşam&#8217; sözünü ilk söyleyebilmek cesaretini göstermiş, fakat bunu çok sevdiği Atatürk&#8217;ün yanından uzaklaştırılmak cezasıyla ödemişti. Nitekim Hikmet Bayur haklı çıkmış, Atatürk de sonunda içkinin fenalığını anlamış, fakat iş işten geçmişti. ARMSTRONG AZ BİLE YAZMIŞ Armstrong ADLI BİR YAZAR Atatürk hakkında yazdığı bir kitapta, O&#8217;nun içki alemlerine de değinerek olumsuz ve yakışıksız yüklemelerde bulunuyordu. Hükümet o zaman bu nedenle kitabın yurda sokulmasını yasaklayan bir karar bile almıştı. Bir sabah Çankaya Köşkü&#8217;nün salonunda Atatürk kahvesini içerken, Hikmet Bayur, elinde bir kitapla geldi. Bayur, o dönemde Cumhurbaşkanlığı umumi katibiydi. Atatürk&#8217;e Hikmet Bayur&#8217;un geldiğini haber verdik. Atatürk&#8217;ün karşısına ilişen Hikmet Bayur&#8217;un halinde bir tuhaflık sezinlemiştik. Atatürk&#8217;e çok önemli bir meseleyi söylemekle söylememek arasında duraksadığı anlaşılıyordu. Atatürk, bakışlarıyla kitabı işaret ederek: -&#8216;&#8216; Okuyun bakalım Hikmet Bey. Bakalım ne yazmış?&#8217;&#8217;dedi. Anlaşılan Atatürk&#8217;ün, Hikmet Bayur&#8217;un elindeki kitaptan önceden haberi vardı. Hikmet Bayur çok güzel İngilizce bilirdi. Sadece İngilizce konuşmakla kalmaz, İngiliz edebiyatı hakkında da geniş bir bilgiye sahipti. Hemen İngilizce kitabı açıp, çeviri yapar gibi değil de, sanki Türkçe yazılmış bir kitabı okumanın rahatlığı içinde Türkçe okumaya başladı. Atatürk&#8217;ü bazen kaşları çatılarak, bazen hayret belirtisiyle Hikmet Bayur&#8217;u dikkatle dinliyordu. Armstrong, Atatürk&#8217;ün içki alemlerini oldukça ağır sözcüklerle anlatıyor, fakat buna ilişkin bölümün sonunda, &#8216;Böyle olduğu halde yurdunu ve ulusunu ilgilendiren her hangi bir olay çıktı mı, hemen içkiyi ve eğlenceyi bir yana bırakıp, aslan gibi kükreyerek pençesini o olayın üzerine atmasını bilir,&#8217; demekten de kendini alamıyordu. Atatürk, kitabın burasında söze karıştı. Biz, kızacak,&#8217; Kapat şu kitabı, yeter. Halt etmiş bunları yazmakla!&#8217; diye bağıracağını sanıp korkmuştuk. Oysa Hikmet Bayur&#8217;a şöyle dedi: -&#8216;&#8216; Bu kitabın yurda sokulmasını yasaklamakla Hükümet hataya düşmüştür. Bu zat bizim yaşadığımız safahatı eksik bile yazmış. Bu eksikliği ben tamamlayayım da, kitaba eklensin, memleket de kitabı okusun&#8217;&#8217; Sonra Hikmet Bayur, yeniden kitabı kaldığı yerden okumaya başladı. Atatürk, yine büyük bir dikkatle dinliyordu. Bir başka bölüme geçilmişti. Hikmet Bayur&#8217;un birkaç sayfa atladığını fark eden Atatürk: -&#8216;&#8216; Ne var ki o kısımda, sayfaları atladınız?&#8217;&#8217; diye sordu. Hikmet Bayur, çekingenlik içinde: &#8216;paşam, izin verirseniz burasını okumadan geçeyim&#8217; dedi. Atatürk iyice meraklanmıştı: -&#8216;&#8216; Nedir yahu, bu atlamak istediğiniz? Adam ne söylemiş, ne yazmışsa hepsini bilelim. Okumaya devam&#8230;&#8217; Atatürk okutmakta ısrar, Bayur okumamakta inat ediyorlar, aralarında sessiz bir çkişme geçiyordu. Atatürk sonunda biraz sertçe: -&#8216;&#8216; Ne diyor bu adam bizim için? Hakaret mi ediyor? Hayvan mı diyor?&#8217; diye sordu. Hikmet Bayur bu sözler üzerine iyice şaşırdı. Cümleleri kekelemeye başladı. Artık kaçamak yol kalmamıştı onun için. Okumaktan başka çaresi yoktu. -&#8216;&#8216; Paşam,&#8217;&#8217; dedi.&#8217;&#8217; Sizin Kastamonu&#8217;da şapkayı başınıza ilk giydiğinizi anlatırken ağır kelimler kullanmış.&#8217;&#8217; Atatürk, Armstrong&#8217;un bu sözlerine kızmak şöyle dursun, neşelenmişti bile. -&#8216;&#8216; insanlara bazen hayvan sıfatları takar, aslan gibi deriz. Bu da onun gibi. Canı istemiş, böyle düşünmüş bizi. Neyse fena değil. Haydi, okuyun, daha neler var içinde bakalım? Bayağı eğlenceli kitap,&#8217;&#8217; dedi. Atatürk&#8217;ün ne büyük hoşgörü sahibi olduğunu o gün bir kez daha anlamıştım. Büyük bir olgunluk içinde olayların ışığı altında kendi değer ölçülerini, görüşünü, geçmiş olayların ışığı altında kendi değer ölçülerine vurarak kıyaslıyordu. UYKU DÜŞMANI Atatürk uykuyu sevmezdi. Uyanık geçirdiği zaman, uykuda geçirdiğinden çok fazladır. Bir insan yaşamına sığdırılamayacak gibi imkansız görünen büyük işleri başarısı, bu yüzden kolay olmuştur. Atatürk, yirmi dört saatlik yaşantısının hiçbir zaman bir programa sığdırmak istememiş, ani kararlarla o anda aklına gelen şeyi yapıvermiştir. Savaştan ve Cumhuriyet&#8217;in kurulmasından sonra da memleket işleri yoluna girdiği dönemde de, sınırlı bir yaşamın içine girmemiştir. Daima dinç ve uyanık tutmaya çalıştığı asap ve enerjisi de O&#8217;nu uyutmazdı. Atatürk&#8217;ün yaradılışı da, çerçeveli bir yaşama girmesine engel olmuştur. Gerek Çankaya&#8217;da, gerekse Dolma bahçe&#8217;de oturdu sıralar, gezilerinde, halk arasına serbestçe girip çıkmasında belirli bir program uygulamamıştır. Uykunun dostu değil, adeta düşmanıydı diyebilirim. Ünlü &#8216;Sofa&#8217;sı bu nedenle sabahlara dek sürer, davetliler birer ikişer çekilip gider, O ise sabah güneşini görmeden yatağına girmez uyumazdı. Bir gece sabaha karşı, sofradakiler dağıldıktan sonra kendisine yatması için adeta yalvaran Başyaver Cevat Abbas Gürer&#8217;e, uykuda geçirdiği zamana acıdığını söyleyerek şöyle demişti: -&#8216;&#8216; Hayat pek kısa. Çocukluk ve mektep hayatı bir kısmını alıp götürüyor. Geriye kalanını da uyku yarıya indiriyor. Uykusuzluğu giderecek ve vücuda gerekli dinlenme gıdasını verecek komprimeler icat olsa ne iyi olurdu. Fakat bir gün bu da olacaktır. Nitekim tıp ilimi, kimya, uyutmak için çok güzel ilaçlar yapmaya başlamıştır.&#8217;&#8217; Atatürk&#8217;ün uykuya karşı bu alerjisi, askerlik döneminden kalmış. Çanakkale&#8217;den beri yaverliğini yapan Cevat Abbas şöyle anlatırdı: -&#8216;&#8216; Atatürk muharebe sahalarında katiyen uyumazdı. Siper muharebelerinde de tetik yatmak kaydıyla seyyar karyola elbiseyle uzanır, bir gözü açık, bir gözü kapalı uyurdu. Tabii buna uymak denirse. Kafkas Cephesinde Buğlan Gidiği muharebelerine yetişmek için otuz altı saat hayvan sırtından inmeden yürüyüş yapmış ve iki gün hiç gözünü kırpmamıştır. O acı mütareke günlerinde uykusuzluğu sürekli olan Atatürk, 19 Mayıs 1919&#8217;da Samsun&#8217;a ayak basışından Lozan Barışının imzasına dek gece uykusu görmedi diyebilirim.&#8217;&#8217; UYKUSUZLUK REKORU Atatürk için &#8216;içkiyi bırakamaz&#8217; diyenler, acaba bir gün gelip aldanacaklarını hiç düşünmemişler midir? O&#8217;na içkiyi bıraktırmak isteyenler, o zaman kim bilir nasıl şaşırmışlardır. Evet, bu kadar içki kullanan ve ondan ayrılmaz görünen adam, üç ay hiç rakı içmeden durabiliyor. Atatürk hiç Kimsede bulunmayan büyük bir irade gücüne sahipti. Eğlenmesini de, içmesini de, çalışmasını da çok iyi bilirdi. Büyük Nutku&#8217;nu yazarken ben bunun tanığı oldum. Akşamları yine sofraya kuruluyor, herkes karşısında yiyor, içiyor; fakat O, ağzına bir damla bile içki koymuyordu. Hatta yemek yerken herkesin içişini gülümsemeyle seyredişi hala gözümün önündedir. Oysa ben, içkiye alışkın insanların bir gün bile içmeden duramayacaklarını sanırdım. Atatürk&#8217;ün tam üç ay kendi isteğiyle içkiye boykotuna benimle birlikte tüm çevresindekiler de şaşıp kalmışlardı. Bu da O&#8217;nun görev aşkını ve sorumluluğunu, alışkanlıklarının ve beğenilerinin de üstünde tuttuğunun en güzel örneklerinden biridir. Atatürk&#8217;ün sevdiği ve güvendiği insanlardan otuz beş yıllık arkadaşı İzmit milletvekili Süreyya Yiğit, bir anısında şunları yazmıştı: -&#8216;&#8216; Atatürk, büyük işler hazırlarken asla alkole ilgi göstermezdi. Nitekim Erzurum&#8217;dayken biz içerdik. O içki teklifimizi kabul etmez, kahve içmekle yetinirdi. Korkunç derecede bir irade gücü vardı. İçkiyi irade zaafından değil, düpedüz sarhoş olmak için içerdi.&#8217;&#8217; Çankaya Köşkü&#8217;nde Büyük Nutku&#8217;nu hazırlarken hiç içki içmediği gibi, kırk sekiz saat hiç gözünü kırpmadan yazı dikte ettirişini de hatırlarım. Öyle ki, yazı yazmaktan yorulan değişiyor, fakat O, binlerce belge arasından ayırdığı notlarıyla büyük eserini tamamlamak için uykusunu bile vermekten çekinmiyordu. Böyle zamanlarda, yazdıklarını sofrada arkadaşlarına okutur, sonra yine eski köşkün çalışma odasına geçer, kah oturarak, kah ayakta çalışmalarını sürdürürdü. Nutuk, çalışmanın, insan gücünün nasıl üstüne çıkışını gösterdiği için, ayrı bir önem de taşımaktadır. Atatürk&#8217;ün hiç uyumadan üç gün durabildiğini de, görmüş ve gözlerime inanamamıştım. Cephe de değildik, savaş da yoktu. Uykusuzluğu gerektirecek önemli bir olayla da karşı karşıya bulunmuyorduk. Fakat O, bir işe, ama ciddi bir işe başladı mı, onun sonunun geldiğini görmeden asla rahat edemezdi. Atatürk, çalışmaları sırasında yer ve zaman öğeleriyle ilgili değildi. Nerede ve hangi şartlar altında olursa olsun, yurt çıkarlarını kapsayan bir görev belirdi mi, onu yerine getirmeye çalışırdı. Gezileri sırasında trende, ya da otomobil içinde evrak açtırarak çalıştığı çoktur. En keyifli eğlene anında sofrada bile karşısında görevlilerden birini gördü mü, sohbeti, konuşmayı hemen yarıda keser, &#8216;Beni mi istiyorsunuz?&#8217; diye kalkıp giderdi. Ülke işlerini her şeyin üstünde tutardı. Eline aldığı herhangi bir işi de yarım bırakmaz, bitirmeden rahat edemezdi. Bazen hiç durmadan okuduğu, kırk sekiz saat aralıksız çalıştığı da olmuştur. Çankaya Köşkünde eline geçirdiği bir tarih kitabını bitirmek için iki gün, iki gece hiç yatağa girmemiş, şezlongda dinlenmekle yetinmişti. Yalnız kaldığı, ya da okuduğu zamanlar masaya pek iltifat etmez, koltuğa bağdaş kurup oturmayı daha çok severdi. Tarihle uğraştığı sıralarda. Atatürk içerde çalışıyor, ben kapıda oturmuş bekliyordum. Ara sıra uyumamak için banyoya girip, yüzüme su vuruyor, sonra anahtar deliğine gözümü uydurup, bir post üzerinde yüzükoyun uzanıp Nutku hazırlayan Atatürk&#8217;ü gözetliyordum. Saat sabahın beşine geliyordu. Uykumu dağıtmak için elime bir kitap almıştım. Adı &#8216;İzmir&#8217;in İşgali&#8217; idi. Çok meraklı olan bu kitaba kendimi kaptırdığım halde, tüm uğraşım boşa gitmiş, şafak sökerken dayanamamış, yorgunluğun etkisiyle uyuya kalmışım. Bu sırada Atatürk zile basmış, fakat ben koltukta derin bir uykuya daldığım için uyanamamışım. Zille uyandıramayınca, kendisi çağırmak zorunda kalmış. Bir de baktım ki, kapıyı aralamış: -&#8216;&#8216;Çelebi, Çelebi.&#8217;&#8217; Diye sesleniyor. Hemen yerimden fırladım: -&#8216;&#8216;Paşam. Emriniz&#8230;&#8217;&#8217; diyebildim. Ama bendeki korkuyu varın siz hesap edin. Bağıracak, parlayacak diye ödüm kopuyordu. Ellerimi önüme kavuşturmuş, bekliyordum. Fakat nedense kızmadı. Gayet sakin yüzüme bakarak: -&#8216;&#8216; Bana bir kahve getiriniz,&#8217;&#8217;dedi. Söyleyecek hiçbir şey kalmamıştı. Sadece kekeleyerek, -Paşam, uymadım. Kitap okurken içim geçmiş.&#8217;&#8217;diyebildim. Gidip arkadaşları kaldırdım. Hizmeti devrettim ve yatmaya gittim. Akşam nöbet sırası yine bana gelmişti. Üçüncü gecedir ki, Atatürk gözünü kırpmıyordu. Kütüphanede yere serili bir postun üstüne uzanıyor ve çalışıyordu. Notların arasına gömülmüştü. Yerler tarih kitaplarıyla doluydu. Sadece duş yapıyor, kurulanıp tekrar odaya kapanıyordu. Yemeği bile kütüphaneye getiriyorduk. Yüzü hafif süzülmüş gibi geldi bana. Çankaya Köşkü&#8217;nde sofra kuruldu. Bu on altı kişilik bir sofraydı. Konuklar gelerek yerlerini aldılar. Sabah ki uyku olayını unutmuştum bile. Tam içki faslı başladığı zaman, konuklara dönerek: -&#8216;&#8216; Bu çocuk dün gece sabaha kadar beni bekledi,&#8217;&#8217;dedi. Birden koltuklarım kabardı, önüme baktım. Konuklar bana biraz da kıskançlıkla bakarken Atatürk: -&#8216;&#8216; Öyle ama sabaha karşı uyuyarak beklemiş,&#8217;&#8217; demez mi? Sonra &#8216;&#8216;Senin uykusuzluğa tahammülün yok&#8217;&#8217; diye alay etmeye başladı. Canım çok sıkılmıştı. Önceleri &#8216;Çelebi işini bilir Paşam,&#8217; diye beni öven konuklar da hep birden gülmeye başladıklarından utanç içinde kıvranıyordum. İçimden kendi kendime nasıl da kızıyordum. Saat sabahın beşine kadar uyuma da, ondan sonra uyu. Bu olay bana ders oldu. Atatürk&#8217;ün o tarihten sonra üç gün süren büyük uykusuzluk geçirdiğini hatırlamıyorum. Fakat geç saatlere dek kaldığı vakitler de bütün dikkatimi kullanarak uykuyu aklıma bile getirmemeye çalışmışımdır. O birkaç dakikalık uyku, bende unutulmaz bir anı bıraktı. Büyük adama hizmetin zor olduğunu bir kez daha anlamış oldum. sekinci