Allahım güzel günlerini görmeyi nasip etsin sağlıklı huzurlu uzun ömrünüz olsun inşllah

Sana da Allah sabır versin evladına sağlıklı doğurup büyütmeyi güzel günlerini görmeyi nasip etsin inşallah

Annem gideli 1,5 sene oldu. özellikle bu günlerde çok özlüyorum. İsterdim hamileliğimi bebeğimi görsün, bu sıralar hep rüyamda da görüyorum... Bi formülüm yok, sadece ölümün herkes için olduğunu kabullendim. Ama keşke yaşlılar dururken, yaşamayı hak etmeyen kötü insanlarlar varken 56 yaşındaki annem ölmeseydi. Bu düşünceyi kafamdan atamıyorum. Senin de başın sağolsun, sabır diliyorum...

Ah derin yaram... Annem... Cok sansliymissiniz bu yasiniza kadar yaninizdaymis. Ben annemin sesini kokusunu bile hatirlamiyorum. Zira 5 yasindayim bu dunyadan gocup gittidinde.

Yalnız değilsin. Ben de annemi kanserden kaybettim ve annemde sadece 6 ay dayanabildi. Daha elli yaşındaydı. Babam da o yaşlarda vefat etti. Benim tek tesellim bebegimin olması oldu. Onunla uğraşmak sürekli annemi düşünmekten alıkoydu beni yoksa aklımı yerdim. Anneme çok ama çok düşkündüm. Allah mekanlarini cennet eylesin, kader boyleymis, bizim de sınavımiz buymuş.

Amin inşallah hepsi iyi olsun gittikleri yerde . push ; L

Amin inşallah Allah gönlünüze göre verir sizinde

Canım benim herkesin hayatta bir sınavı var. Allah anacığına rahmet eylesin. O hayatta olsaydı seni güçsüz ve mutsuz görmek istemezdi. Annen için herkesten çok ara mutlu olmanı yolunu. Zaman her şeyin ilacı, Rabbim ferahlık ve sabır versin inşallah

Alışıyorsun. Ben 13 yaşında kaybettim annemi. Koca kadın oldum hala kendimi haksızlığa uğramış gibi hissediyorum. İki koca çocuğum var. Ben annemin sefasını süremedim onlar benim sefamı sürsün istiyorum. Biraz fazla dönüyorum etraflarında sanırım

Allah rahmeti ve merhameti ile muamele etsin anneciğinize. Zordur elbet, büyük kayıp insan için. Sabrınızı arttırsın Yaradan, cennet mekan olsun inşallah.

Annem aynı zamanda en yakın arkadaşım 6 ay sürebildi kanser ile mücadelesi bugün 193 gün oldu gideli.. Çok zormuş anne acısı.. Nasıl alıştınız. Ben bu ara daha da zorlanıyorum. Bakıyorum hep arkadaşlarımın annesi babası yaşıyor. Annemden yaşlılar hep gözümün önünde. Benim ne babam kaldı ne annem. Kıskançlık mı başladı bilmiyorum bu acıdan. Nasıl başa çıkıyorsunuz bu acıyı tadanlar.

Ben de 10 yıl önce babamı kaybettim. Aileden birini kaybetmenin acısı gerçekten çok zor. İnsanın içi acıyor. Rabbim tüm ölmüşlerimize rahmet etsin..

Rabbim sabrınızı artırsın. Ben babami ellerimde kaybettim. Sizinkiyle kıyaslanamaz acısı belki ama asla unutmuyorsunuz sadece alışıyorsunuz. Ölürüm diyip yine yaşıyoruz. Mekanları cennet olsun tüm acısı geçmeyenlerin.

Amin sağolun. etacarinea

Ben babamı kaybettim 3 yil oldu. Her geçen gün acisi ve yokluğu hissedilsede alışmaktan başka bir çaremiz yok. Sadece ihtiyacımız olan şey zaman

Annem 60 yasinda kadin 40 sen once vefat eden annesini hatirlayip agliyor. Insan alisiyor da unutmuyor galiba. Allah icini ferahtlatsin insallah. Kiskanclik bana normal geldi ya ben de olsam baskalarina bakip imrenirdim. Kendini bu yuzden kotu hissetme. Mekani cennet olsun insallah anneciginin.

Heo ayni psikoloji oluyor sanirim. Simdi 5 yasinda bir oglum varnkucagimdanninmez. Eşim bazen söylenir yapma su cocugu soyle diye. Ben de derim heo elleme yanındayken sarılsın. Ben annemin gideceğini bilsem koynundan çıkarmıydım acep... Susup kaliyor oyle deyince

Rabbim ferahlatsın içinizi. Diyecek çok da bişeyim yok. Anneciğinizin de mekanı cennet olsun inşallah.

Allah rahmet eylesin, mekanı cennet olsun anneciğinizin. 19 sene oldu benim de anne&babamı kaybedeli. Bir de 36 yaşındalardı daha, genceciklerdi. Acıları geçiyor mu, yoksa acı çekmeye alıştığınız için biraz duyarsızlaşıyor musunuz, belki de aynı şeylerdir bilmiyorum. Ne zaman bir fotoğraflarına baksam, sanki az önce kaybetmişim gibi acıyor içim, çığlığı basıp, dünyayı durdurmak, her şeyi yok etmek istiyorum. Biraz ağlayınca rahatlıyor insan. Hayata odaklanıyorum, sürekli onları düşündürecek şeyleri sevmiyorum, düşündükçe beynimi her an patlayacak bir bomba gibi hissetmeye başlıyorum. 16 yaşımdaydım gittiklerinde. Bazen diyorum, bir yanım hep onların bırakıp gittiği yaşta kaldı, hiç büyümedi, çünkü büyütmeden gittiler. Özlüyorum, hala özlüyorum. Eskiden birinin annesine seslenmesi bile içimi acıtırdı, kızımın bana anne demesi en büyük ilacım oldu. Evet, şimdi bir kızım, tatlı bir eşim var, ikinci kızım yolda. Ne kadar büyük bir acı yaşadıysam, o kadar da büyük bir mucizenin içindeyim. Onlar hayatıma girdiğinden beri nefes almak daha kolay. Şimdi en büyük duam; Allah'ım diyorum, bana ihtiyaç duydukları her an yanlarında olabileyim, annesiz, babasız ıssız bir hayatın hissini hiç bilmesinler, biz göçüp giderken, onları mutlu bir düzenin içinde, kendi kendilerine yetebilen insanlar olarak ve bir sürü güzel anıyla bırakıp gidelim. En büyük korkum çektiğim acının onda birini onların çekmesi.

Benim de babam annem bana hamile iken ölmüş. O yüzden annem herşey olmuştu bana

Bugün babam öleli tam 90 gün oldu Öldüğünde 62 yaşındaydı dışarı çıktığımda babamdan daha yaşlı insanlar yaşıyor ama sen neden öldün diye isyan etmek geliyor ve ediyorum ama rüyamda mutlaka babamı o gece görüyorum Sonra kendi kendime belkide babam isyanımı duyup üzülme kızım ben rüyada olsa yanındayım demel istiyor sanırım Onu çok özlüyorum bazen delirecem zannediyorum ama elden birşey gelmiyor dayanmak zorundayım

Basiniz sagolsun, anneniz nur icinde yatsin. Heralde evlat acisindan sonraki en buyuk acidir insanin tadabilecegi. Etrafinizdaki sizi anlayacak, dinleyecek insanlarla acinizi paylasmaktan cekinmeyin, kendinizi mesgul edin. Aslinda insan kendisine neyin iyi gelecegini yine kendi bilir, siz de o yonde hareket edin. Basiniz sagolsun tekrar.