Bugün tekrar yaptım, yok ben hala uslanmaz bir çiğ köfte aşığıymışım

Güzel bir kızkardeşimizsin belli yaşına rağmen bu kadar olgun ve düşünceli olman birazda mecbur kaldığın bu süreçten kaynaklı hiç bunalıma girmemelisin emin ol arkadaşların da senin annen gibi çalışan anneleri olsun isterler bu hep böyledir sahip olmadıklarımız bizi strese sokar ama bu günleri ileride sende ideallerini gerçekleştirdiğin zaman çok iyi anlayacaksın. Hayat bir yolculuktur bazen sıkıcı yollardan geçeriz bazen cıvıl cıvıl yaşadığın her an çok kıymetli. Annen bu duruma mecbur birçoğumuz gibi emin ol oda evinde sizlerle daha çok vakit geçirmek ister fakat şartlar böyleyse de kabul etmek lazım. Sen sadece derslerine odaklan ve geleceğin için en iyisini yapmaya çalış evde olmaktan hoşnut değilsen kütüphaneye gidebilirsin umarım seneye harika bir ünide harika arkadaşlarla olursun.

@user64467743 sen misin? 1

Merhaba, 16 yaşında bir kız kardeşinizim. Ben son 4 yıldır pek çok sebepten beri çok kötü bunalıyorum. Dün yine sinirden ve acıdan ağladım. Benim gözlerim de biraz çekiktir, çok ağlayınca şişiyor ve Asyalılar gibi oluyorum. Ne kadar kötü olduğumu da böylece anlıyorum genelde. Benim annem küçüklüğümden beri çalışıyor ve artık yeter annesiz gibiyim. Hep annesi ev hanımı olan arkadaşlarımın okuldan dönünce anneleriyle ne yaptıklarını falan düşünürdüm. Hayattaki en istediğim ve hayalini kurduğum şeylerden biri de ben okuldan dönünce annemle öğle yemeği yemek ve biraz gezdikten ya da kek yedikten sonra tatmin olmuş halde derslerime çalışmamdı... Bu hissi o kadar çok istedim ki şu an yazarken bile ağlıyorum. Küçükken sorardım aileme annem ne zaman işi bırakacak diye, yanlış hatırlamıyorsam annem liseye geçince veya geçmeden bırakacağını söylemişti ama ben şu an 12. sınıf oldum bile(((. Hayatım boyunca hep kendimi okulun en iyilerinden olduğum zamanlarda bile ezik hissettim, ne bileyim doğama yerleşmişti o eziklik, kimsesizlik duygusu işte. Ben 5. sınıfken öğlen 12.05'te falan galiba servis için aşağıya inerdim ve saat 12 olmadan işte o sabah vakitleri ağlardım ve daha o küçük yaşımda kendi kendimi teselli ederdim, o küçük yaşlarda öyle bir şey yapmak şu an hatırlayınca ağrıma gidiyor, ne kadar mazlummuşum. Tabi ki Allah'a asla isyan etmiyorum, belki aranızda durumuna şükret en azından annen yaşıyor vs vs diyecekler olacak ama ben aptal değilim biliyorum tabiki de ve şükür de ediyorum ama hayatımdaki olumsuzlukları da ciddiye almalıyım sonuçta. Ayrıca ben bu eziklik hissini yıllardır ders çalışarak ve okuldaki derecelerimle saklamışım öyle geçici olarak atıvermişim ama işte şu açık lisede olduğum ve psikolojik sorunlar yaşadığım dönemde patladı işte. Halbuki biliyorum annem işi bıraksa ben cıvıl olacağım. Bıktım artık annemin iş yorgunluğundan öğlene kadar, gece vardiyasında sonra akşama kadar uyumasından. Mesela bu hafta akşamcı yani pazartesi günü yanımdaydı ve inanın ben nasıl mutluydum. Annem üstelik işi de bırakamaz çünkü Haziran'da 10 yıllık ödenmek için anlaşıp kendi evimizi aldık, üstelik abim de askere gidecek ekim'de ve evdeki bir gelir kaynağı da gitmiş olacak ve annem iyice bırakamayacak işi. Ya ben çok bunalıyorum gerçekten, dün belki bir ya da yarım, belki iki saat bilmiyorum ağlayarak Allah'a dua ettim beni istediğim hayata kavuştursun diye. Ben sakin bir yerde kendi evimiz olsun, annem ev hanımı olsun benimle yılların acısına çıkartırcasına vakit geçirsin sonra beni odamın önünde ağaç olsun ve güzel yeşiller odama dolsun, sabahları erkenden çiçeklerimizi sulayayım ben istiyorum. İnsan sesi, yok şu rahatsız olacak yok onun gürültüsü rahatsız ediyor derdi vs olmasın. Şehir hayatından da çok sıkıldım artık, insanlardan, apartmanlardan, gürültülerden, gereksiz laflardan vs vs vs Kendi evimiz bu şükür ama odam küçük ve penceresi apartman boşluğuna iğrenç bir duvara bakıyor, diğer odaya geçsem ses şamata. Yks'ye 9 ay var bende temel yok, kaç defa denedim yeniden başlamaya ama artık yoruldum. Artık bol bol dua ediyorum, Kuran'da okuyorum iki gündür ama hala çok berbatım. İsyan amaçlı demiyorum ama insanın ait hissetmediği bir yerde ve durumda olması kadar acı bir şey yok. Arkadaşları falan sorarsanız ben yazıyorum onlar yazmıyor diyeyim. Üstelik bir tanesi yapmayacağım dediği bir hatayı üçüncü kez yaptı ve aylardır wp durumlarıma falan bakmasına rağmen özür mesajı atmadı, üstelik 10 yılı aşkın süredir arkadaştık. Artık onu da sevmiyorum. Mesela ben önceden mutsuz olduğumda bir çiğ köfte alır, yerdim ve hemen keyfim yerine gelirdi. Ama mesela aklıma bu yazıdan önce çiğ köfte ve küçük bir pasta dilimi almak geldi ve heyecanlanmadım bile. Artık her bayram sonrası o kimsesizlik hissinden dolayı birkaç gün önce bayramda ki anlarımı falan düşünüp hüzünlenmekten bıkıyorum. Hayatımda 2017-2018 sezonu çok güzeldi benim hatırlayınca derin özlem duyuyorum. Sıkıldım kısacası. Yıllardır aynı ilçenin farklı mahallerindedi evlerde oturup aynı yerleri görmek ve bende bazı travmamsı etkiler oluşturmuş o sokak ve bazı kişileri görmekten öleceğim. Önceki oturduğumuz evdeki mahelleanlayışsız ve alttakinler gürültücüydü, onlar yüzünden oradaki 1 yılda derslerime çalışmadım 1 yılım çöp oldu. Onlar yüzünden büyük ihtimal mezuna da kalacağım yksde. Bu arada o gürültülü mahallede 11 ay kadar oturduk, zaten ev sahibi 10. Ayda çıkın demişti. Ben komşu hakkına önem veririm, yüksek sesle konuşmam, müziğimi sakince dinlerim. 2017-2018 sezonunu geçirdiğim ve en huzurlu olduğumuz bir ev vardı, orada üst komşu bile anneme ben evde miyim değil miyim anlamadığını söylermiş, Allah razı olsun o da düşünceli kadındı. Ama bu yeni yerde sokaktaki seslere bile tahammül edemez oluyorum yeri geliyor, annem de yanımda olmayınca yıllardır o hissettiğim boş kuyuda tek başımaymışım hissi sarıyor dört bir yanımı. Büyük ihtimalle yakın zamanda babannemlere gideceğim, orası istediğim gibi. Ama biliyorum ki annemi düşünüp yine ağlayacağım ama bu sefer sabredeceğim artık. Anneme artık yanımda kalmasını istediğimi söylüyorum ama neymiş ye o çalışınca isteklerim oluyormuş hem büyümüşüm artık çocuk muymuşum. Bunları beni az biraz teselli için söylüyor biliyorum çünkü o da bırakmak istiyor işi. Neyse içimi dökmek istedim. Umarım iyi gelecek yazılar okurum, teşekkürler.

Annen keyfinden çalışmıyor ki sizin geçiminiz için çalışıyor. Barınacak bir yeriniz olmazsa, yiyecek ekmeğiniz olmazsa asıl o zaman gör sen hayatın dramını. Bazı anneler sarılarak, okşayarak gösteremez sevgisini ama bu vardiyalı işlere gitmesi, dişini tırnağına takarak çalışması seni ne kadar çok sevdiğini gösteriyor zaten.

Aşk yok mu aşk? Biraz daha sabır. Zaten üniversiteye gider kendi hayatını kurarsın. ailurophile

Bunun eskide kalmaması lazımdı ya yemek=mutluluk

Teşekkür ederim güzel kalbiniz için.

16 yaşındaki aşkımdan 2 yaş olmak üzere olan bi evladım var. En büyük destekçim hep o oldu. Ebeveynler de bir yere kadar. Prenses

Tabi ki kimisinin küçüklük aşkı en büyük destekçisi oluyor, kimisi gelecekte buluyor. Sizi anladım ama işte evlilik vs ilgim yok, açıkçası memnumum aşk acısı vs yok mis gibi.

Ben seni çok iyi anladım canım bende çalisan anne cocuguydum ve zaman zaman senin gibi hissederdim. Eve anahtarla girmeyi değil annemin kapiyi acmasini, yemegi kendim degil onun hazirlamasini vs ama bunlar modumu dusurmezdi cunku hayatin binbirturlu hali var. Arkadaslarimin anneleri ev hanimiydi ama kizlari ile ne gezerdi ne sohbet ederdi ne tatil yapardi oysa bizim kahve saatlerimiz, alisverisimiz, degisik degisik tatillerimiz olurdu cok sey paylasirdik arkadaslarimda bize özenirdi :) yani bilemezsin gozunde evde olsa harika olcakti diye buyutme suan mevcut durumdan keyif almaya calis keyif anlari yarat cok iyi gelecek.

Haklısınız, zaten beni sevdiğini biliyorum elhamdülillah ama işte o eksiklik hissi insanı bir süreden sonra kötü hissetiriyor. Bu arada annemle 6 civarlarında biraz sohbet ettik, hayırlısıyla tarla işi vs olursa ev masrafımız kapanabilirmiş ve annemde sağlığı için rapor alıp işten çıkarmış, hatta o zaman tazminata bile bakmam çıkarım dedi. Keyiflendim

Annen çalışmak zorunda ama hiç bir anne bir kaç saatliğine de olsa çocuğunu keyfi olarak bırakıp gitmez. Mecburiyetleri var. Babandan hiç bahsetmemişsin Merak ettim. Hem diyorsun dereceler aldım okullardan hemde sınava hazırlanmak için temelim yok Hem diyorsun annem ev hanımı olsaydı keşke diye ama sen okumak istiyorsun meslek sahibi olabilmek için. İleride sende çalışan anne olacaksın demek ki...

Annem de babam da çalışıyordu Okula hep yalnız gidip geldik , öğlen yemeğinde bizi bekleyen biri olmadı, okulun ilk günü sınıfı bulamadığım da oldu, yanlış forma giiyp gittiğimde. Hiçbir zaman öyle annemle yakın olamadık. Hatta onunla hatırladığım küçüklükten bir anım bile yok. Mesela bir gün olsun saçımı tarayıp bir model yaptığını, cicili bicili giydirdiğini hatırlamam. Kötü bir insan asla değil ama yoktu yani varlığını hissedemedim. Öğretmendi ikisi de ve hep iş, öğrenciler daha ön plandaydı. Şu an iyiyiz öyle mi yapmışım diyor üzülüyor ama giden zaman geri gelmiyor:) Şu anki zaman diliminde mevcut şartlarda annenle iyi olmaya çalış, anılar biriktir, şartlar hiçbir zaman mükemmel olmuyor.

Afiyet olsun

Allah'ın izniyle toparlanacağım, bugün bazı şeylerin farkına vardım zaten, teşekkürler fikriniz için ama annem evde olsa biz onunla halay bile çekeriz o derece ikimiz aynı kafayız ama inşallah Allah dualarımı kabul edecek. 1

Yani 16 yaşındasınız ve anne özelinde, komşu özelinde bana taktiğiniz dertler biraz tuhaf geliyor. Eğer anne izle çok mutlu olacağınızi düşünüyorsanız suanki durumda derslerinize 4 elle sarilabilirsiniz, kendinize vereceğiniz en büyük ödül o olur, anneniz dershane masrafınız içim ekstra mesailer yapmaz belki de. Şuan anneniz çalışmasa ileri de muhtaç olacak, kendini güvende alıyor ileride emekli, evi barki olan bir anne daha çok destek olacak size. Hepimizin ailesi annesi çalıştı maalesef şuan hepimiz çocuğumuzu bebekken bırakıp ise döneceğiz. Çünkü yaşam bunun üstüne kurulu. Abla tavsiyesi olarak destek alabilirsiniz okul psikolog servisi veya farklı şekilde destek almayı deneyin bence. J

Okullardaki derece meselesinde ortaokul zamanından bahsetmiştim abla. Zaten 8. Sınıftan karantina süreci başlamıştı. İşte öyle öyle kötü oldum. Yıllardır ders çalışarak sindirdiklerim midemdr hazımsızlık yaptı desem çok mu biyolojici öğrenci gibi olurum 1

16 yaşında neyin aşkı be ablam, ben daha çok geleceğime önem veriyorum, tabiki aşkı olanlar önem vermiyor diye bir şey yok ama kendim istemem öyle diyeyim daha doğrusu olur ^^

Annelik ve evlilik gibi sabır işi olan bir işi kolay kolay üstlenir miyim bilmiyorum, zaten pek hoşuma gitmiyor dürüst olmak gerekirse. Ama üstlenirsem bile inşallah çocuğuma o eksikliği yaşatmamak için uğraşırım. Sonuçta bende yaşadığım için biliyorum o hissi. . push ; 1

Herkese teşekkür ederim ama şunu söylemezsem olsam çalışan bir annenin çocuğu olmanın engüzel yanı daha küçüklük yaşlarda sorumluluk almayı öğrenmemiz oluyor. Yani erken olgunlaşmak çok iyi oldu benim için, kendi kendimle kalmayı öğrendim. Ha bu arada yanlış anlaşılmasın ben çaışan anneye sahip olmayı aşırı kötü olarak görmüyorum, böyle bir izlenim vermem istemem asla. Annemle gurur duyuyorum. Sadece hani bazı şeyler tamamıyla mükemmel ya da tamamen kötü değildir ve dengelidir ya öyle işte. merve consume obey

Yok abla ben benim, kimsenin yan hesabı değilim.

Ergenlik bunalımı diyeceğim ama yıllardır böyle duygular içinde imişiniz. Anneniz size iyi bir gelecek sunmak masraflarınızı karşılamak için çalışıyor kimse istemez saatlerce işte olmayı bende çalışan anneyim ve yoruluyorum hem de çok, ev işide işteki sorumluluklar da benim üzerimde ama ben çalışmazsam sadece eşimin maaşı ile şuanki hayat standardımız olmaz kızım bunu çok iyi biliyor. Bence anneniz çalışmasa bu seferde niye evde sürekli diye dert yanardınız gibime geliyor. Bu psikolojiden çıkın bir an önce.