Bazısı yumurtadan öyle çıkıyor bence. Ben kabullendim. Benimki de ergen şuan. Tam saç baş yoldurmalık. Psikolog da onu her zaman mutlu etmek zorunda değilsiniz. Bu hissinizi hissediyor ve sizi bu şekilde kışkırtıyor dedi. Anne baba olarak size öfkesi yok ama ergenliği dibine kadar yaşıyor umursamayın istediği kadar söylensin dedi. Bir travması yok size de kızgın, öfkeli değil yapısı olumsuza yönelik bu yönde çalışıyorum onunla zaten dedi en son. Şükür ki isteyerek gidiyor yanına. İnanın bazen o kadar zorluyor ki beynim yanıyor gibi hissediyorum konuşurken.

Ben de 8 yaşında yurtdışına gitmiştim. Herkes alışır çocuk diyor. Evet alışılıyor mecbur, ama o kadar zor ki.. 17 sene orada yaşadım. Sırf okulumdan çok sevdiğim arkadaşlarım ve öğretmenimden ayrıldığım için hep bir özlemle Türkiye'ye geri dönmek istedim. Döndüm de.. kocaman bir hayal kırıklığı. Okulda hala 31st değil de thirthy oneth dediğim için bana ne kadar güldüklerini hatırlıyorum. 33 yaşındayım ve o kahkaları hala unutamıyorum. Siz olsanız bir daha ağzınızı açmaya cesaret edebilir misiniz? O aktif başarılı çocuk yerle bir oldu resmen. Ben özgüvenli olan çocukları izlemekle yetindim. Bunları çocuğunuzu daha iyi anlayın diye anlatıyorum. Arkadaşlarınızı anlamıyorsanız, onlar sizi anlamıyorsa, öğretmeninizle bağ kuramıyorsanız, özgüvenli ve mutlu olamıyorsunuz. Beni tek mutlu eden şey kaşık kaşık yemek yemekti. Lütfen siz benim ailem gibi yapmayın. Oranın dilini öğrenin. Çalışın. Sosyal olun. Benim hayatım tercümanlıkla geçti. Daha o kadar şey anlatabilirim ki.. velhasıl kelam; çok zor.

Ankara'da madalyon ve elvan İşeri var. Tavsiye edebilirim. Online görüşme oluyor mu bilmiyorum

Belki yurtdisi yasantiniza adapte olamamistir. Dil problemi de var sonucta. Hep mi boyleydi?

İnanın bilmiyordum sayenizde öğrenmiş oldum. Çok teşekkür ederim. Ins karakter degildirde bir şekilde düzeltme imkanımız olur. Çok sagolun yorumunuz icin

Kadın burda çocuğu için çabalıyor, bu yoruma gerçekten gerek var mı ayrıca try nin değerini bu kadın mı düşürdü, parası var diye ne yapalım bu kadını dövelim mi? Döviz kazancı olan herkesi tespit edip dövelim mi ne yapalım? Almanya adına yazayım, sağlık hizmeti gerçekten kötü. Hem doktor kalitesi şahane değil hem sıra çok. Psikolojik danışmanlarda da sıra çok, çoğu terapist tıklım tıkış yeni hasta almıyor. Ne yapsın bu kadın peki? Bunu da geçtim, bu kadın da çocuk da sadece 9 aydır orda, kendilerini %100 ifade edecek kadar dili konuşamıyor olmaları normal. Ben 9 yıldır burdayım, 3 dil bilen bir insan evladıyım ama böyle bir konuda ben de anadilimi tercih ederim. Konu sahibesine vurmak yerine yardımcı olacak yorumlar olsa daha iyi olur ne yapacağını şaşırmış durumda kendisi

Herkese merhaba. Artık ne yapacağımı bilemez haldeyim. Uzun süredir devam eden ve benim farkında olduğum ama çözüme ulaştırmak konusunda bir türlü harekete geçemediğim bir problemim var. 2 kızım var büyük kızım 9, küçük kızım 6,5 yaşında. Büyük kızım aslı ile ilgili sorunlarım. Kızım ne yaparsak yapalım mutlu olamıyor. Yapı olarak bende eşimde ufacık şeylerden mutlu olabilen İnsanlarız ama aslı tam tersi bir kova sütun içindeki sineği bulup hayatı kendine zindan edebiliyor. Birseye başlamadan hemen zaten olmayacak zaten ben yapamam diye başlayıp hayat enerjimi sömürüyor. Bazen burda açılan konular var ya en yakın arkadaşım enerjimi sömürüyor yada isyerindeki negatif iş arkadaşım vs işte tam olarak onların çocukluk versiyonu Artık ne yapacağımı şaşırmış durumdayım. Arkadaşlarıyla anlaşamıyor. En küçücük birseyde inanılmaz parlıyor. Aslında olaya baktığımda %90 haklıyken sırf bu patlamaları yüzünden haksız duruma düşüyor. Şimdi bir pedagoga başlamak istiyorum ama iyi güvenilir gerçekten alanında başarılı biri olsun istiyorum. Birde yurt dışındayım mecburen online olarak devam etmek durumundayım. Sizlerin deneyimledigi bir pedagog varmi acaba, yardımcı olabilir misiniz? Şimdi dışarı çıkıyorum hemen cevap veremesemde mutlaka döneceğim arkadaşlar. Şimdiden teşekkür ederim.

Arkadaşlar cevaplarınız için hepinize teşekkür ederim. Tek tek alintilayamadim. Yaklaşık 9 aydır bu ülkedeyiz. Henüz dil kursuna devam ediyoruz. Günlük hayatımızı idame ettirecek seviyede dil öğrendik ama Henüz bir psikologla karşılıklı görüşme yapabilecek düzeyde dile sahip değilim. Kendimde okul öncesi öğretmeniyim. Bilinçsiz bir insan değilim ama demekki yanlış yaptığımız yada yetmediğimiz yerler oluyor. Dil öğrenip bu ülkede bir psikologla görüşme sağlayabilecek seviyeye gelene kadar zaman kaybetmek istemedim açıkçası. Birde gerçekten benim için dayanılmaz bir noktaya geldi bu durum. Ozguvenini kıracak davranislarimiz yok diye düşünüyorum. Özellikle en hassas olduğum konudur. Fazlaca gazlama konusundada çalışırsan başarırsın anlamında motivasyon ediyorum ama yanlış yaptığım noktalar illaki oluyordur. Ben sadece kızım için pedagog şeklinde değil belki kendimiz içinde bir psikolog olabilir kendi davranislarimizi duzeltirsek kızımızada etkisi olabilir şeklinde düşündüm ama gerçekten kendimi inanılmaz bir çıkmazda hissediyorum artık. Bir insan yada bir çocuk nasıl bu kadar mutsuz olabilir aklım almıyor

Konu sahibesi bazı insanlar böyle mızmız ve olumsuz. Olumsuz insanları olumluya çekmenin bazı yolları var bence, psikoloğa danışabilirsiniz. Bir de şöyle bir şey var mızmızlar bu şekilde kalacak diye bir şey yok, genelde tek başlarına kalınca ya da zor durumda kalınca içlerinden canavar çıkıyor Şöyle bir fikrim var, çocuğu rekabetçi ve bireysel bir spora göndermek ister misiniz, misal karate, tenis veya eskrim? Başka bir seçenek de bale, bale gayet disiplinli bir spordur, aynı hareketler tekrar tekrar iyi olana kadar çalışılır. Sizin kız da odadaki herkes çalışınca çalışmak zorunda kalır, onca insanın önünde köşede mızıldanmaya utanır diye düşünüyorum Bir başka fikrim de izcilik, özellikle yazın yapılan doğa kampında herkese bir görev düşer, sorumluluk kazanır. Yazın kampa göndermeye ne dersiniz? Diğer konuya geleyim denemeden bırakıyor demişsiniz, aynı şekilde bazı insanlar böyle. Ben mesela tam tersiyim, fena şekilde tuttuğunu kopartan ve dişli biriyim. Şunu söyleyeyim ki bizim takım azınlıkta, sizin kızın takım çoğunlukta yoksam bütün dünyadaki insanlar bizim takım kadar başarılı olurdu Bunun için de bazı teknikler deneyebilirsiniz, belki 5. dkda vazgeçmez ama bu kızın içinden Jaws çıkmasını da beklemeyin. Minimal, kabul edilebilir derecede azimli olmasını hedef alın. Bol şans dilerim

Kızınız bulundugunuz ülkenin dilini bilmiyor mu? O yaşta çocuk için online terapi almayın, yüz yüze destek alın

Kendinizi, ailenizi gözlemlediniz mi Belki onu sürekli aşağı çeken söylemler var yada fazlaca gazlayan birileri. Ergenlik tek başına bile zorken başkaca bir sorunu, üzüntüsü varsa belki ondan öyle davranıyordur.

Çocuk terapilerinde online çok tavsiye edilmiyor. Oyun terapisi bu tarz şeyler de çok iyi geliyor kendi gözlemleri göre

İsviçre gibi bir ülkede elbette farklı ülkeden gelen çocukların adaptasyonu gibi konularda çalışmış bir psikolog vardır diye düşünüyorum öncelikle onlara bir bakın derim online terapi yerine. Şu an international school a gidiyorsa öğretmenlerine sorabilirsiniz ön ergenlik hırçınlığı da olabilir veya yurtdışına taşınmanın getirdiği şeyler de. Türkiye'de de böyle miydi?

Yurt dışında pedagog, çocuk ve ergen psikoloğu, psikiyatrist yok mu? Neden illa online? 9 yaşında bir çocuk ekranın karşısında oturup tanımadığı birinin sorularına cevap vererek tedavi edilemez.

Ev ortamınız nasıl? Kardeşiyle arası nasıl? Yani çocuğunuz doğduğu günden beri böyleyse bence tedavi için geç kalmışsınız bile Yapısı böyledir diyeceğim ama illa ki güdüleyen bir sebep vardır

Aslinda haklisıniz. Yazarken tam olarak ifade edemedim uzun uzun yazıp sıkmakta istemiyorum sizi ama şöyle anlatayım. Mesela kardeşi takla atıyor ama günlerce uğraşıyor belki 1 haftanın sonunda takla atıyor sonra onun takla attığını görunce bende yapmak istiyorum diyor ama yapamıyor. Bu defa o kadar agliyormi yapamıyorum diye ama daha ilk denemede bunları yaşıyoruz. Kızım kardeşin 1 haftadır uğraşıyor bunun için sende biraz gayret etmelisin emek vermeden yapamazsın. Birseyler için uğraşırken farklı şeylerde öğreneceksin bu süreçte sadece sonuca odaklanma belki bunun içi uğraşırken çok daha keyifli zaman geçireceksin belki farklı hareketler kesfedeceksin diye anlatıyorum ama belki farkına varmadan stres yüklüyor olabilirim onu. Çok teşekkür ederim farklı bir bakış kazandirdiniz bana. Bundan sonra daha dikkatli olacağım.

Hangi ülkedesiniz?

Internette doktor tavsiye siteleri var. Alaninin en iyilerini bulabilirsiniz bu artık çok kolay.

Değil 9 yaşındaki bir çocuk, bir yetişkin de bence. Burada da çok yazılıyor "Online terapi" diye, ses etmiyordum ama konudan bağımsız yazmak istedim açılmışken. Şimdi Kırmızı Oda'da işlendi mesela, online olarak görüşme yaptılar, kadın hiç çıkamadığı evden çıkabilecek hale geldi filan, işte dizi. Ama insanlar sanırım bunun faydasına ikna oldular. Kendi doktor görüşmemden bahsetmek istiyorum, uzmanı olmadığım bir konuda kesin bir yargıda bulunmaktan kaçınarak: Benzer bir düşünce ile , ihtiyacım olan bir dönemde, hastalığım üzerine çok iyi doktorlardan biri ile görüşmek istedim ki kendisi şehir dışında, uzaktaydı buradan. 10 saatlik yolu teptim, ilk görüşme için konuştuk ve online yürütülebilir mi diye de sordum. Kendisinin söylediği "Bunu, çok zorunda kalmadığımız zamanlar haricinde bir seçenek olarak değerlendirmiyorum, pandemi sürecinde denedik ve yüz yüze verimini kesinlikle alamadığımızı söyleyebilirim." Bir doktorun odasına girdiğinizde, sandalyede oturuşunuzdan tutun, terapilere katılma hevesinize kadar her şeyde ona bir gözlem fırsatı sunuyorsunuz ancak online terapilerle, kendi evinizin konforunda bu mümkün değil. Aynısını 3 farklı, iyi psikiyatrdan duydum. Psikologların, geçinmek için sanal ortamlara yönelmelerini de, kolay erişilir olarak diğer psikologlar arasında daha ön planda bir seçenek olmak istemelerini de anlıyorum. Ancak fayda kısmı benim için böyledir, tavsiyem yüz yüze terapilerdir.

Kendisi olmasına Kendini bulmasına izin verin Dikkat çekmeye çalışıyor vede başarıyor anlaşılan Başaramayacaksan yapma Gelmezsen gelme Çirkinse çirkin Sen böyleysen tamam diye başlayın Kötüden iyiye olumlama Tabi işin uzmanlarına danışın Türkiyede pedegog var mı Yok sanıyorum ama işin ehli vardır elbet

Baska cocuklarla kiyasladiniz mi hic, aile icinde kavganiz oldu mu, ulke degistirmeden once de boyle miydi, cocuk ani irkiliyor mu? Mesela elinizi hizlica yaninfa kaldirin, irkilmesi var mi gozlemleyin. Hic baska cocuklarla kiyasladiginiz oldu mu, farkinda olmadan bile yapmis olabiliirsiniz aslinda bunu. Kardesini cok mu ovuyorsunuz? Bunlari neden soruyorum benzer mutsuzluk hiyakesi bende vardi, hala mutsuzum ama kisiligim haline geldi. Ne dersem, dusuncelerim neyse sonuna kadar arkasinda dururum, asla geri adim atmam ve pes etmem. Aslinda cok kotu bir sey degil, ilerde cok basarili olabilir.

Mehmet Teber, Ahenk psikoloji şiddetle öneririm.. kageyama

Şimdi ne cevap yazsam diye düşünüyorum ama inanın yorumunuzu o kadar üzülerek okudum keşke diğer cevaplarımı okuyupta neden bu yolu seçtiğimi anlayabilseydiniz.

Çok çok teşekkür ederim hemen araştıracağım netten. Çok çok sağolun Y

Gerçekten onlar için o kadar çabalıyorum ki sırf onlar için bisiklet aldım kendime birlikte bisiklet sürmeye çıkabilelim diye. Deli gibi ders çalışıyorum. Kurs hocasının kurs sonunda benim için yazdığı brifi ağlayarak okudum inanın. O kadar güzel şeyler yazmıştı sırf onlar için kendilerini eksik hissetmesinler diye sabahlara kadar ders çalışıyorum. Biran önce kendi mesleğimi yapabilmek istiyorum ama biryerlerde hata yapıyorum demekki.

Bir şey söylemek istiyorum çok yaygın bir yanılgı var. Pedagog diye bir unvan epeydir yok aslında. 84'te mi ne bu departman son mezunlarını veriyor. Zaten pedagoji de sadece çocukların öğrenmesine odaklı bir alan öncesinde de. Yani çocuk psikoloğu şeklinde araştırmak gerekiyor. Sektör şarlatanlarla dolu o yüzden bu sıfatı kullananlara itibar etmeyin. Alanı olmayan insan bilmeyebilir de terapi verdiğini iddia edenler bu titri kullanmamalı. Çocuğunuz çok büyük ihtimalle ya anksiyetik ya depresif duygu durum bozukluğu yaşıyor. Kaç yaşındayken göç ettiniz bilmiyorum ya da başka bir olay mı yaşandı ama ne olduysa etkilemiş belli ki. Çünkü bu bir karakter yapısı değil dediğim gibi duygudurum . Psikoterapistin yanısıra temayülü olduğu alanlara yönlendirilse öz saygısını özgüvenini yavaş yavaş inşa edebilir. Yani sanat spor belki kek kurabiye yapmak fotoğraf çekmek veya bazı dijital yetileri de elde edebilir bir yaşta. Bir şeyleri başardığını hissetmesi gerek.

Öncedende böyle bir cocukmuydu yoksa 9 aydir tasindiginiz ülkeye adapte olamamaktan mi kaynaklandi acaba?

Isvicredeyiz.

Kucuk oldugu icin oyalanmasi, korkmamasi, acilmadi icin bir takim etkinlikler yapiyorlar aslinda pedagog ile. Cocuklar biz gibi degil, daha zor guveniyor aslinda. Hem online terapi alabilirsiniz, hem bulundugunuz ulkede bir pedagog danisabilirsiniz. İlla su olmak zorunda degil, caresini bulana kadar tum yollari deneyin

Çünkü çok ucuz olduğu için muhtemelen... dolar ve Euronun gücünden Türkiye'de her alandan faydalaniliyor yine biz hariç... yanlış yere çekmeyin lütfen kimsenin suçu değil biliyoruz heralde

Daha 9 ay önce baska bir ülkeye yerlesmisiniz. Sizce bocalamasi, kendisine güvenmemesi normal degil mi?Alistigi bir ortamdan bambaska bir ortama gelmis. Dil kültür her sey cok farkli. Yetiskinler bile cok zorlanirken 9 yasindaki bir cocuk elbette daha fazla etkilenir. Tek basina dil sorunu bile insani mutsuz etmeye yetiyor.

Oncedende böyleydi ama ben bu derece farkına varmamiştim yada hep birseyleri bahane bulduk. Yok kardeşi oldu, yok okula başladı, yok bakıcı değişti ama gerçekten elle tutulur sebepler değil bunlar. Ben şimdi anlıyorum sanırım kabullenmek istemedik yada konduramadik yada farkına varamadık bilemiyorum. Artık daha fazla üstünü örtmek istemiyorum. Yani kısaca ülke değiştirmekle alakalı olduğunu pek sanmıyorum. B berrin89

Çalışırsan başarırsın yanlış bir önermedir aslında. Yapabilirsin ama yapamayabilirsin de, işin doğası bu. Diğer söylem inanılmaz bir omuz yükü bindirmekle beraber kaygı yüklüyor. Çocukları sürekli denemeye teşvik etmekle olumlu sonuca odaklarken aslında başarısızlığın çok büyük bir yıkım olmasına sebep oluyoruz. 'Sen denemekten vazgeçme, herkes her şeyi yapabilecek diye bir kaide yok ama başarmaktan çok daha önemli olan şey denemektir, başarısızlık da bir öğretidir, denediğin her şey için seninle gurur duyuyorum' gibi cümleler onu şevklendirir, sonucu düşünmemesi sağlar.

Doğrusu yanlışını bilmem, önce bir insan sonra anne olarak yorumluyorum sadece ben, büyük oğlum çekingen ve başarısızlık odaklıdır, karakter olarak da aksi. Sadece onun inadını kırmak adına yaptıklarımı aktarıyorum size, umarım faydalı olur bir okuyana. Mesela bu takla örneğinde ben şunu derdim cevap olarak 'küçük çocukların vücut kemikleri esnektir, onlar kolaylıkla bunu yapabilirler ama sen ve ben gibi daha büyükler için durum zorlaşır. Aynı şekilde sen inci gibi yazı yazabilirken kardeşin ne kadar uğraşırsa uğraşsın yazamaz, bedeni buna müsade etmez. Senin küçüklüğün gibi milyonlarca kez denemesi ve başarısız olması gerekir ki bu aşamaya gelebilsin, ayrıca hayatı boyunca yine güzel yazı yazamayabilir, olsun o da çok güzel anlatı yapabilir mesela' diye örneklerdim. Kendi küçüklüğünüzde yapamadığınız başarısız olduğunuz anıları anlatmanız ya da ne yaşıyorsanız buna uygun örneklerle 'ben de yaşamıştım biliyor musun' diye bir şey uydurmanız, onun içselleştirmeden durumu yüzeysel şekilde atlatmasına yardımcı olabilir.