Daha çok küçükmüşsün kardeşim sen, sorunun hakikaten yaşına uygun. Çözüm annenle başbaşa dertleşmekte. Al karşına konuş. Ona gerçekten bir sıkıntın oldugunu ve özel konusmak istedigini söyle sanki yeni tanırmıscasına sana randevu veriyormuscasına özel bir zaman dilimi ayarlat annene. ve kısa açık kelimelerle anlat sıkıntını. Hasta gibi hissettigini onların kavgalarının seni nasıl üzüp yordugunu anlat. İlerde kuracagın hayatın temellerini atarken ONUN DESTEGİNE İHTİYAC duydugunu anlat. Baban seni anlamasa da annen anlar sanırım. İlk önce garip gelebilir. Kendisini suçlanırmış gibi hissedip savunmaya çekilebilir. Sana savunma cümleleri kurabilir bunları sineye çek. Sürekli iletişimini güçlendirmeye bak. Erkek arkadas mevzusuna gelince en kolay yolu seçmişsin. Büyük ihtimal sen kendini anlattıkça o dinler paylaşır destekler gözükür. Erkekler özellikle de çocuk yaşta -genç erkekler öyle destek felan vermez adama. Akıllarında fikirlerinde kavak yelleri. Erkek dedgin gaö kasavet istemez, Stres bıdı bıdı dinlemeyi sevmez. Boş iş, hikaye. Sana destek gözüküp yanında kalmaya çalışmış büyük ihtimal. GÜVENME... Ailene sığın, anne babanla iletişimini ne yolla olursa olsun iyileştir. Kelimeleri kullanmandan belli eğitimli, okuyan ve dili güzel kullanann bir genç kızsın. İstersen başarabilirsin. Hekim de olabilirsin, avukat da. Yeter ki huzuru dışında, dış dünyada, tanımadığın insanlarda arama. Psikolojin için gerekiyorsa ilaçlarını tedavini aksatma, anlattıgın her duygu modern hayatın ve yaşının sana yaşattığı, baş edilmesi mümkün duygu durumları. İstersen sabredersen her şey mümkün. Yaşın daha çok genç. Bu sene olmadı gelecek sene hazırlan ne var ki... Seni takip eden adama gelince eminsen karakola git ailenle beraber. Küçük yer derken bir sonraki yalnıs adımda bunu daha etraflı düşün arkadaşım. Önce düşün sonra yap... Önce annene sonra ailene anlat, gizli saklın kalmasın. en azından annen bilsin.

Öyle kendimi buldum ki yazdıklarında.. Ben bir aile içinde yaşanabilecek en kötü şeylere şahit oldum lise çağında. Kendime gelemedim uzun süre, tek hayalim tek isteğim istediğim bölümü kazanmaktı onu bi kaçış olarak gördüm. Sonuç olarak ben şu an hayalini kurduğum bölümdeyim, ailemden uzağa gidince onları affettim şimdi daha huzurluyum iyi anlaşıyoruz, sevdiğim insanla sözleniyorum yaza. Yani tüm sorunlarım bitmiş gibi duruyor dışarıdan dimi? Ama beni sorarsan hala terapi görüyorum kendimle olan hesaplaşmam bitmedi, bitmiyor.

yesil narcım anladım annenin zorlaması da sanırım biraz takıntı yapmaman için bu konuyu ve belkide yapamayacağını düşünüyorlar bilmiyorum ama bence insan isteyince ve sevince herşeyi yapar onlarla iletişim kuramamak bizim en büyük problemimiz işte biliyormusun beni de hiç bir zaman anlamadılar, ne hissettiklerimizi bilemediler bizi hayata karşı yalnız bıraktılar ve bütün sorumluluklarımızla biz ezildikçe ezildik senin psikologa gitme şansın olmuş o açıdan sevindim benim param da yoktu yol parası bulamazsam yürürdüm öğle yemeğini arkadaşlar ısmarlardı bursumu alınca öderdim falan, bu zorlukları yaşayınca diğer zorluklar hayatta kolay geliyor canım, o yüzden bende başaracağına inanıyorum ama diyetisyenlik gerçekten alakasız geldi tabi oda insanlara yardımcı oluyor ama senin istediğin değil herhalde birde puanından dolayımı bu sene olmuyor yoksa sınava giremeyecekmisin sağlık durumundan dolayı orayı anlamadım

Bu yorumundan sonra ozel mesajda sana soyleyeceklerim konusunda yanilmadigimi anladim. :) Kurdugun cumlelerden, kendini ifade edis tarzindan bile belli ne kadar dolu bir genc kiz oldugun. Genelleme yapmiyorum, bunu okuyan seninle yasit kardeslerim lutfen uzerine alinmasin ama ozellikle internet ortaminda goruyoruz sahit oluyoruz. Senin yaslarinda daha bos seylerle ilgileniliyor cogunlukla. Ben senden cok olumlu elektrik aldim. Isteyince yapamayacak biri degilsin. Ihtiyacin olan tek sey destek ve biraz cesaret..

prettywoman89 annemle babam zor hayatları olmuş, ikisi de yılmış. psikoloğumun dediğinie göre, onlar artık öyle bi çözüm bulmuş, tartışmalı anlaşmak öyle uyum sağlamak. hayattan yıldıkça bilinsizlesmiş mi diyim bana karşı, eve karşı. dışarıdan çok farklılar, bi sürü öğrencileri var dereceyle tıp fakültesine girdiler, derece yaptılar. anne baba bazen içerde neler olduğunu görmezmiş, öyle diyo psikoloğum. benim de hastane doktorlarından kabul edilebilcğim bi bölüm tutuyordu annem gitmelisin o da önlük giyiyor, isminin yanında hekim yazıyo diye diye ikna etmeye çalıştı ikna olmadım. diyetisyen hekim yazıyo isminin yanında biliyorum da, bazı hayaller virüs gibi oluyo sanırım, kanatıyor ama vazgeçilmiyor unutulmuyor..

bende varım... ne zaman anlatmak istersen susarsan susarım konuşursan dinlerim... MissPoine

fndk fndk teşekkür ederim gerçekten, çok iyi olur. nerden başliyim bilmiyorum. koleje başladım ortaokulda, ama benim yaşantımla ailmle oradaki çocukların hayatı çok başkaydı. yine de bi şekilde geçti. olimpiyatlara katıldım, sonra da ders çalştm desem yalan olur epey bilinçsizce bi lise tercihi yaptım ve yaşadgmz yerdeki en iyi liseye kaydoldum. liseye geçecgm yaz, koleje gitti gide gide öğretmen lisesine mi gidilirmiş dediler, önemsemedim. puanım iyidi çünkü, annemgilden ayrılamamstm. neyse liseye geçtiğim yaz, annemle babamın öyle zor günleri başladı ki, hep kavga, hep vurdumduymaz haller. ama öyle değiller aslında tam bi melek, tam güzel yüzlü insanlardı. zor bi hayatları olmuş, dışarıdan harika görünen annemle babam evde hep kavga hep gürültü asla farketmedler ne halde olduğumu. kolej bitti, oradaki insanlardan çook daha farklı insanların arasına düşüverdim birden, annemle babmda kendi içlerine dönünce kaldım mı yapayalnız. 35 yaşında adamın biri takıldı peşime, kimseye bsey anlatamyrm hergün adamı görüyrom çocuklarını görüyorum takip ediliyorum. biri beni öldürücek mi, kçırıcak mı diye okb, mutsuzluktan depresyon başlangıcı atılmış. daha 15 yaşındayım. lise haytım byunca hergün sıradan hayatları olan insanlara imrenerek baktım, ben hhergün uyuyodum çünkü eve gelip, uyuyodum ağlıyodum 4 sene ve annemlern kavgasıyla, milletin üstümdeki baskılarını dinliyodum. ama derslerim de öte yandan, inadına iyidi derce yapıyodm. çalşarak da değil, yaşamıyodum zaten. sonra bi tane sevgili yaptım, o adamdan korktgmdan. gittim çocuğa sığındm ama hep dürüsttüm. ayrılmak istedim sonra içim acıyodu, o ben değildim çünkü, babasının küçük kızı babası onu farketmese de, ayrılmalydı çocuktan. ayrılamadm brakmadı. liseyi zehir etti bana, burası küçük bi yer, herşey hemen duyulup başınıza bela olur.2 farklı ben vardım, bi kolejden, annemgilin arkdaslarından tanıdıkları ben, gerçek ben, bi de kurtlar sofrasındaki ben. gel gelelim depresyon sardı, anksiyete sardı her tarafımı. obes. komlp sardı. annemgil önemsemedi, psiklğa gttm kendim, ilaca başlamamz lazım, rol yapıyosun hiç iyi değilsin dedi, destek göremedim kimseden. ilaç da kullanmadım. doktor olmak istiyordum, çocukluktan beri. çılgınca. lise sonda sınava girdim anksyeteyim, zaten hayatım elvermyodu sınav anı da hastalık nüksedince bcok insanın imrenerek baktgı bı sonucum olmasına rağmen mezuna kaldım, doktor olmalıydım çnkü. ama mezunda, sorunlar daha da büyüdü. bu sene mezunum. yne pek çalısamadm ama iyidim, sınav anı anksiyete yeniden sarınca beni, doktorluğa bi kez daha el sallar gibiyim. 5 senelik kısır döngü anca bu kadar kısaltabildim, daha yazsam yazsam bitmycek.

Ozel mesaj hakkin olunca bana mesaj atar misin?

Sana yardim edebilmek, hic degilse derdini paylasabilmek isterim. Arkadas olarak ben varim yani kabul edersen. Ama ozur dileyerek soruyorum; sorununu daha somut bir sekilde anlatabilir misin? Sana nasil yardim edebiliriz?

Pek anlayamadım ben sorun ailen mi o adam rahatsız ediyor mu ailende ki durum ne şimdi. Sınav için üzülme benim tanıdığım okumadığı için pişman olup 34 yaşında üniyi bitirip öğretmen olan var. Dha önünde çok uzun bir zaman var ya daha lseden yeni mezun olmuşsun. Ayrıca doktora git ve ne dediyse yap lütfen!!!

prettywoman89 eksik yazmışım :) birçok konuda gıpta ediyorlar bize diycktm

gerçekten çoook zor bir durum Allah yar ve yardımcınız olsun

güzelim muhtemelen yaşça senden çok çok büyüğüm, abla gibi görüp dinle beni... kuzenimin küçük küçük başlayan psikolojik sorunları major depresyona kadar ilerledi... ilaç kullanmayı reddetti biz de evet kendin aşabilirsin diyerek destek verdik bundan 6-7 sene önce... psikolojik sorunlara bakış açım çok önyargılıydı onun durumuna şahit olmadan önce, hayat enerjim her durumda yüksektir benim belki de o yüzden anlayamadım onu önceleri, sonra dinledikçe, şahit oldukça tedavisiz olmayacağını anladık ve yıllarca doktor kontrolünde artan ya da azalan dozlarda ilaçlarını kullandı, ilaçlarını kullanırken hayatına gayet normal devam etti ve gün geçtikçe daha iyi oldu... hala ilaç kullanıyor ama şimdi eski sıkıntılar çok geride kaldı... o yüzden sana tavsiyem uzmanla görüş ve uzmanın tedavisini kabul ederek başla işe... hiç olmadı bir psikologla görüş ilaçsız bir başlangıç olur senin için... kendini sev, kendine güven, önünde uzun kocaman bir ömür var... ben güçlüyüm güçlü olacağım iyi olacağım diye telkin et kendine...

daha yolun çok başındasın. tırmalayacaksın, kendine inat ve kendine rağmen tutunacaksın... gücün yetmiyorsa tıbbi destekle yetiyorsa maneviyat ile mutlu olmak için iyi olmak için inat edeceksin, savaşacaksın... ayrıca somut bakarsak; öğretmen lisesi mezunu olmak bir ayrıcalıktır... bazen süreç bizi rehavete sürükler ve bu normaldir... dalgalanacağız ki yolumuzu bulalım... teşhisi konmuş bir psikolojik rahatsızlığın varsa mutlaka ama mutlaka ilaçlarını kullanmalısın ve tedavine devam etmelisin...

Anladim canim.. Liseden yeni mezun olduysan ben ablan sayilirim senin yasca. Sana iyi hissettirecekse beni bir ablan yerine koyabilirsin.. Yasadiklarin elbette cok zor seyler. Ilaclara bagimli hale gelmemis olmana sevindim ama psikolojik destek almalisin. Biz yada baska insanlar sana bir yere kadar yardimci olabilirler. Profosyonel destege ihtiyacin var belki de. Anladigim kadariyla ailen her ne kadar kendi dertleriyle mesgul olsa da bu konuda duyarsiz kalmayacaktir. Su forumda her gun neler neler okuyoruz. Ne dertlere sahit oluyoruz.. Hicbirimizin hayati gulluk gulistanlik degil. Herkesin buyuk yada kucuk sorunlari oluyor illaki. Yalniz ve caresiz hissediyoruz kimi zaman kendimizi.. Sen icine atmamakla dogru olani secmissin. Caresi olmayan dert yoktur olumden baska ve Allah bize kaldiramayacagimiz kadar yuk vermez bunu unutma. Sen bizlerle paylasmakla ve pozitif olmaya calismakla kalkacaksin insallah tum sikintilarinin altindan. Hayaline gelince de; daha lys ye girmedin oyle degil mi? Olmayacak demek, vazgecmek icin biraz erken degil mi? Bak kendin anlattin her seye ragmen derslerim hep iyi oldu diye. Bence insanin isteyip de yapamayacagi sey yoktur. Cok erken pes etmissin. Bu cok yanlis. Ki tip fakultesi kazanmayi kendine hedef olarak secen bir ogrencinin mutlaka bir bildigi vardir. Benim de hayalim hukuk okumakti. Ama kazanamadim iibf mezunuyum. Kpssde memurluk puanimla adliyelere, yuksek mahkemelere basvurdum zabit katipligi icin. Biliyor musun sirf hukukla alakali bir is olacak, mahkeme ortamina bir sekilde yakin olacagim diye istedim hep. Dusun ki ne kadar cok istedim.. Hep icimde ukteydi, bir hukukcuyla tanisinca icim ciz ederdi. Sonra dusundum nicin vazgeceyim hayalim bu benim.. Sen daha liseden yeni mezun olmussun ustelik, ben 23 yasindayim. Ve buna ragmen kpss gectikten sonra var gucumle yeniden universite sinavina hazirlanip hukuk kazanmaya karar verdim. Buna da tum benligimle inaniyorum. Bak aramizda yas farki var. Tum bilgilerin taze, zihnin bile benimki kadar yorgun degil. Simdi bir daha dusun bakalim ben hicbir sey icin gec kalmadigimi dusunuyorken senin benden ne eksigin var? Neden yapamayasin?

Lahesis çok daha iyiyim şuan, teşekkür ediyorum.. B

violetto ama biticek, bak o kadar sevindim ki senin için bana göre bi adım öndesin, tutkunu sanırım en büyük tutkunu almışssın. bense arkadaşlar hocalar eş dost bende o potansiyeli görürken, bu sene 2. girişim olmasına rağmen anksiyetem sağolsun biraz o biraz da şuan göremediğim bi sürü sebepten dolayı 2dir tökezliyorum, tökzledkce de daha çok acıyo canım. ama sunu unutma, herşeyden kalır biraz, hiç yaşanmadı diye rol yapma kendine. sadece özgür bırak kendini ve şunu önereblrm sanırım kendinle yalnız kalma, yönetmeye çalış hislerini elinden geldiğince..

canım ailenin kavga etme sebebi nedir? bende üniversite sınavlarına hazırlanırken üvey annemle babam sürekli küfürlü tartışırlardı, babam içkili olurdu, bazen banada küfrederlerdi ve kovarlardı evden tek amacım şehir dışında iyi biryeri kazanmak ve burs almaktı ve gerçekleşti hayalim; şükür ki geçti o günlerim şimdi mutluyum üniyi bitiriyorum bu sene, sen de geçecek bu günler deyip sabret; babam da bana tıp yaz dedi ben doktorluk istemediğim için başka bölüm yazdım ama o da hayatımda en çok istediğim meslek değil, tiyatroyu çok severdim ama babam bizi okutmayı bile gözünde çok büyütürdü nerde kalmış tiyatro kursu falan filan, işim olunca paramı kazanınca gitmeyi düşünüyorum kurslara hobi bile olsa yapmalıyım bence içimde kalmasın, doktorlukta gerçekten zor bir meslek hani çok severek seçip sonra bırakanları da gördüm bizim bölümde vardı tıp kazanmış ama bırakıp gelmişti, gerçekten kolay değil hem okuması hem de meslek olarak, tıp kazanamasan bile hayırlısı demelisin her zaman yani mühendislik bölümleri var sayısalcısındır muhtemelen, sağlık diyorsan illaki biyoloji ve kimya okuyabilirsin ve ilaç şirketlerinde çalışabilirsin, belki birgün bir hastalığın çaresini bulabilirsin; bana doktor olmaktan daha da güzel geliyor bunlar, yani tek bir amaç koyarsan önüne olmayacak diye tabiki sürekli yıkılır sürekli stres altında olursun o kadar güzel bölümler varki öğretmenlik, polislik hepsinde insanlara faydalı olabilirsin hatta bence doktorlardan daha faydalı olursun, saplanıp kalma doktorluk fikrine asla, senin hayırlı gördüğün işte bir şer vardır bunu bilemezsin, hayırlısı olsun de Allah a sığın canım.

Daha hayatın çok başındasın... Öyle de temizsin ki bunu buradan çok güçlü hissettim. Bu sınavlar, kaygılar hepimizin hayatını öyle çok mahvediyor ki tarifi imkansız. Ama başarabilirsin ben sana inanıyorum Sadece zamana ihtiyacın var bence. keşke gidebilsen bir kaç gün kendini dinlesen sonra her şeye tekrar başlasan, yılmasan... İnşallah Rabbim yardımcın olur, gönlündekini hayırla sana verir..

Keşke derdin ne bilsek anlatmak istersen mesaj at dinlerim her zaman.

Herkesin kendine göre öyle zor, öyle yıpratıcı sorunları var ki.. İmtihan dünyasındayız, önemli olan dimdik ayakta durabilmek. Senin hastalığın da çok zor, ama tedaviyle çözülemeyecek bir şey değil ki bu.. Kesme umudunu, kopma yaşamdan.. Benim erkek arkadaşım kan kanseri iken, ve hatta saçında tek bir tel dahi yokken kemoterapiler onu eritip bitirmişken bile güldüyse, hayata tutunduysa, tüm hayallerini gerçekleştirdiyse hiçbir şey imkansız değil. Her sorunun bir çıkış yolu var.. Geçen zamanı boşver, sen geleceğe bak. Böyle karamsar olmak sana bir şey katmıyor ki. İnsanlar ölüyor, kolları bacakları yok bazılarının, bazıları da ailesini kaybetmiş.. Ama hepsine bakıyorum da bir yerden tutunmaya çalışıyorlar. Eminim ki çok zorluklar çok çekmişsin.. Küçümsenecek, ciddiye alınmayacak şey değil bunlar. Senin tek yapman gereken dimdik ayakta durman. Hayattaki güzelliklerin farkına varman.. Ve en önemli bol bol Rabbime dua etmen.. Ruhen yorgunluğuna iyi gelecek, inan.. Konuşmak istersen bende burdayım, elimden geldiğince yardım etmeye çalışırım.. MissPoine

ı Bence de derdini somut olarak anlat arkadaşım. Hayat hep zor değil, bir dargın bir barışık. Herkes zaman zaman dibi görür. Önemli olan batabildiğin kadar dibe inip ayaklarını yere vurup suyun üstüne ulaşmakta. Çözüm her an bizim dışımızdaymış gibi olaylara dışardan bakabilmek, yara almamaya çalışmak, biraz umursamamayı öğrenmek ve çözüm sadece bizdeymiş, bu işi de kotarınca hayat daha güzel olacakmışcasına umutlu kalmak. Varsın hayalin gerçek olmasın yeni bir hayal kur. Onu kovala ozaman. Saglıklı oldukça herşey mümkün. Olmasa da ne çıkar. Ben bankacıydım. İstifa etmek isterken yakınlarımın fikrini aldım. Benden sadece 2 yaş büyük ablam çektiğim stres ve sıkıntıları biliyordu. Bana --ne var istifa etsen bu şekilde üzülerek ömrün tükenecek ve ahirette sana kariyerin nedir diye soran olmayacak dedi. İstifamı verdim, saglığım düzeldi,1 sene sonra bir bebeğim oldu... Bu güne kadar pişman olmadım hayalimi kariyerimi bırakmaktan. Yani soyuttan somuta geldi dayandı... Hayatta ki herşey bırakıp gideceğimiz, yanımıza alamayacağımız kadar geçici... O küçük siyah bavul bile gelmeyecek peşimize...

için yandığı belli ama içi acıya acıya hayallerini geride bırakan o kadar insan warki. allah çaresiz dert vermesin tekrardan toparlanma imkanınız yokmu bence hayata yeniden tutunun yaşamak çok güzel A askhicbitmez annesinin kuzusu

kızlar dün üye oldum pek kullanamıyorum, ama çoook teşekkür ederim gerçekten, çok iyi gelicek sizle konuşmak.

Lahesis anksiyete teşhisim var, ama ben uyutmak istemdiğim için kendimi ilaçtan çok korktum. hiç kullanmadım. psikoloğum da daha yeni basladgm için tam bilmiyor ama bastırılmış depresyonla, obs. komp. olablcğni söyledi, kesin olarak tek tanı anksiyete şuan. ama dgerleri de %90 var yani. keşke böyle olmasaydı..

prettywoman89 bu arada annemle babam sadece bu konuda ısrarla farketmiyo beni, yani ço severler çok ilgilenirler gıpta ederler, ama bazı konularda farketmediler farkettilerse de yardım etmediler edemediler psikoloğa da biraz bu yüzden gidiyorum. bu da yakıyo canımı haksızlık etmek istemyrm onlara, ama beni en çok inciten konularda bana yardım edememeleri de ya da ediyolarsa da göremem de kaderin kesin çzgisi olsa gerek..

prettywoman89 anneminki zorlama değil de, geçen sene diyetisyenlik mühendislik ne biliyim öğretmenlik bi sürü bölüm oluyor, hayatını riske atma diyetisyenliğe git sevmezsen okulu bırak, yeniden hazırlan dedi annem. yapabileceğimi düşünüyor ama ben sınav kontrolümü kaybettiğim için, sorularla değil vücutsal fonksiyolarla uğrstgm için korkuyordu geçen sene, seneye daha kötü olursa bu seneyi çöpe atma diyordu. beslenme diyetetkle ftr de çok tutuyor bizim dönemde. önlük filan giyiyor, hastane doktoru kabul ediliyor ya annem içinde ukde kalmaz diye git dedi, o böyle bi alaka kurdu haklı da bi nevi. ama ben hoşlanmıyorum çok, bu sene yine aynı sıkıntıyı yaşamasaydım ygsyle tıp şansım yüksek olucakken, şimdi çok iyi bi lys performansına kaldı. benim de gücüm kalmadı, sınav anı yiyip btrnce beni. bu arada senin de zor bi hayatın olmuş sanki, ama çok şeyi aşmış gibi görünüyosun, anlatmak istersen bseyler bende seni dnleyeblrlm. V

sevdiğin bir iş dost akraba filan yokmu. onlarla zaman geçir U ultraanne hakikaten ultraanne oluyorum tek ayak

ailemle olan sorun şu, 1 sene şansı vermiyolar, psikolğum sınavdan önce bu senede aynı şeyleri yaşaycksn sınav anında dedi sorularla değil vücdunla uğrasıcaksın dedi, annemle babama anlattım. önemsemediler, ve ben onlar bana yardım etseydi bu sene doktor olucaktım, ama etmediler, şimdi kalkmış benim adıma bi sürü karar veriliyor, deli misin sen şükrsüzsün sen diye bağırışlara maruz kalıyorum. çok denedim, ergenlik fila değil bu annemle babama anlatmyı çok denedm kaçtılar, önemsemediler.