Ben anlıyorum. Üzülme

Evet, ama erkek fatmaliktan kastettigim, kaba davranmam aslinda. Genc kiz gibi degilim yani... Belki de yanlis ifadeyi kullandim. Bilmiyorum merve consume obey

ben onlıne terapi alıyorum. O kadar abartılı değil. Paket aldım 1500 tl Ağustosdan beri surekli iletişim halindeyim.

Seansi en az 400 kusur liradir tahminim. Bilmem kac seans gerekir iyi bir doktorda.

Devlet hastanelerinde de psikologlar var, profesyonel yardım almanız önemli. Onun dışında ilgi alanlarınızla ilgili internetten çok şey okuyabilirsiniz. YouTube derya deniz zaten oradan da faydalanabilirsiniz. Anneniz halen bu yaşta bile psikolojinizi etkiliyor anladığım kadarıyla. Kaale almamaya çalışın.

21 gün detoksu var kendine yeni bişeyi alıştırmak için 21 gün bıkmadan yapmayı dene çok zor belki ama şu anki durumunu göz önünde bulundur kendini zorla alışırsın

Ne güzel bunu kompleks yapmamaniz. Keske ben de sizin gibi olabilsem. Ama bana o kadar artniyetle gulduler ki artik mukemmel olma ihtiyaci hissediyorum. Detayli, karmasik, analitik dusunme bende de var. Hatta bu soruyu burda sorma amaclarimdan biri de "kafamdaki bu soruna tamamen cevap alabilmek". Yani kafamda soru var, ve ona cevaplar olmali. Aksi takdirde belirsizlik oluyor kafamda ve bu da hic istemedigim bir sey.

Bence en azindan market gibi yerlerde calismaya baslasaniz. calistikca ozguveniniz yerine gelecektir acilirsiniz yeni insanlar tanirsiniz. terapi icin parada biriktiririrsiniz en azindan belki.

Sırf bu korku yüzünden 2. evlilik yapamayacak olmak.. hiçbir psikopat minik kızıma böyle davranamasın diye. Sanırım bir daha asla evlenmeyeceğim ve böyle ölüp gideceğim. Madem bu kadar olumsuz bir adamdı anneniz neden ondan boşanmadı? Üvey değil öz babası yapsa parçalar insan.

Siz küçükken kollarınızı ısırıp size zarar verirmiş. İyilik kisvesi altında dövermiş. Yargılamak istemiyorum ama neden boşanamıyor? Hayır neden Yani? Gidip dava açsa şahitler bulsa, tazminat talep etse neden boşanamasın, neden anlamıyorum. Size böyle davranan bir adamdan yeni Çocuklar yapması ise bambaşka bir konu. Oraya girmiyorum. Özgüven ve değersizlik hissi, temelden, aileden, anne babadan gelir biraz da. Farkında olmasak da aslında annelerimizden çok fazla şey getiriyoruz bugünümüze. Aslında çözülebilecek problemleriniz var. Sizin harekete geçme probleminiz var gibi geldi. Pekala epilasyon yapabilir, saçınızı boyayabilir, bir nemlendirici bir tonikle sabah akşam basit bir bakım yapabilirsiniz. Ayda bir kuaföre uğrar kaş bıyık olayını da halledersiniz. Belki harekete geçmenizi engelleyen etmen her ne ise annenizin zamanında harekete geçmesini engelleyen etmenle birbirine benziyordur. İnsanlar harekete geçme ve mücadele duygularını ailelerinden öğrenir. Bu bir zincir gibidir. Zinciri kırmak deyimi buradan gelir: bu kısır döngüden kurtulmak için sizin de bir şeyler yapmanız gerekir.

Kendini sevmiyorsun destek görmen şart güzelliklerine odaklan mesela yazına bakınca gayet kendini ifade edebilmişsin kız gibi değilim diyorsun herkesin mizacı farklı

Öncelikle yazdıklarını bi tekrar okumanı tavsiye ediyorum. Çünkü sürekli kendinde olumsuz taraflar görüyorsun, sürekli eleştiriyorsun. Değersizlik hissin babandan dolayı olabilir. Okb gibi hastaliklar icin kendi kendine teşhis koyma. Lütfen doktora görün. Nefes aldığımız sürece hala umut var, hayattan umudunu kaybetme. Sosyalleşme konusunda istediğimiz gibi insan bulamayız bu bir, çok alıngan olursak hayat çekilmez olur. İnsanlarla tanış, sen selam ver, sen konuş mesela. İnsanların tavır ve davranışlarını kişisel olarak algılama. Kendinle ilgili şüpheye düşme. İnsanların senin hakkındaki düşüncelerini önemseme. Herşey iletişimde kararında olmalı çünkü. En önemlisi de herkesin senin gibi insan olduğunu unutma. Kendini geliştir, hobi bul mesela.

Diğer insanların senden farkını diyeyim canım. Olumsuz yanlarının olduğu kadar olumlu yanlarının da farkındalar.. Kendini gayet güzel ifade eden genç bir kardeşimizsin. Bakımmış, giyimmiş çözümü en basit mevzular. Youtube bilgi cenneti uygulamalı olarak pek çok çözüm bulabilirsin bu sorunlarına. Makyaj sevmiyorsun tamam, yüzünü canlı gösterecek farklı bir uygulama muhakkak bulursun. Krem olur, maske olur. Olur da olur :) Ilkokuldan üniversitenin ortasına kadar ezik, özgüvensiz bir tiptim. Anlatıp tek tek uZun uzun sıkmayayım. Ne zaman uyandım kendi kıymetimi bildim söyleyeyim. Başkalarının ikiyuzluluklerini, şımarık bencil hallerini, sahtekarlıklarını, artıkları kazıklari göre göre geldim kendime. Kimseyi kullanmam dedim, bile isteye üzemem zarar veremem, yük olmayı sevmem. Benden kaliteli kişilik mi var? Bak canım ben çok güzel değilim. Bakımsız, paspalim. Dağınık falanım. Ama çok dürüstüm. Harika bir kişiliğim var. Keşke herkes benim gibi olsa kötü özellikleriyle bile diyebiliyorum. Lütfen kıymetini bilmekle başla. Sevgiler..

Bencede özguvensizlik var evliyim sjmdi gene depresyon gibi biseydeyim kompleksi bilmem ne evlendiğimde beri çoğu zaman oldu kendimi mahvettim yıprattı napacam bilmiyorum kimse yok uzaktayım sosyal ortamim yok hep ondan oluyo zaten

Boşanmamak için bahaneleri vardir mutlaka. En buyuk kotulugu anneler yapiyor zaten cocuklarina. Ailelerine kanitlama cabasi sanirim. Eger bosanirlarsa aileleri diyecek "ben sana demistim" diye ondan bosanmiyolar dogrulari duymak istemedikleri icin. Maddi imkani olup bosanmayan bile var bahaneler sunarak. Bence bagimli olmuslar artik. Tedavi gormeleri gereken kendileri. G GrapeLady Biz büyüdük ve kirlendi dünya... Üyelik

Harikulade, muhteşem bir yorum. O

Benim annemin de beni elestirdigi anlar oldu tabii ki de, ama ben en sonunda annemin ya her sozunu elestiri olarak algilamaya basladim ve ona gore tavır aldim, ya da gerçekten elestiri yaptığında umursamamaya. Boyle bir etkisi oldu bende yani.

Direkt taciz degil ama kucukken uvey babamdan siddet görüyordum.. Bazen de benim kol ve bacak gibi yerlerimi isirdigini hatirliyorum gene onun. Gayet sinir bozucu bir durumdu yani, bir de bana "bagirma" demesi cabasi... sanki bedenim uzerinde bile hak sahibi degilmisim gibi... Kendisi zaten dengesiz ve cocuk ruhlu bir insandi, halen de oyle gerçi. Sonradan sonradan bu aliskanliklarini biraz biraz biraksa da hala o kapasiteye sahip olduğunu bilmek dahi üzücü... Tesekkur ederim bu arada guzel kelimeleriniz icin...

Değişmek istiyorsan kendine güzel bir defter al. Oraya yapman gerekenleri sırala. Kişisel bakımla ve kıyafet seçimleriyle videolar izleyip kendine notlar al. Kıyafetlerini yeniden al netten alışveriş yaparsın çok satanlara bakıp modern popüler kıyafetleri alırsın. Telefonuna spor uygulamasını indirip her gün spor yaparsın. Akşamları annenle yürüyüşe çıkarsın. Bunları hepsi senin elinde. Ona buna enerjim yok diyorsun sağlık ocağına gidip kan testi yaptır. Belki vitamin değerlerin düşüktür. Onlar da yorgunluk ve enerjisizlik yapıyor. Ayrıca devlet hastanesinde ücretsiz psikologla görüşebilirsiniz. Özgüvenle ilgili yazılmış onlarca kitap var. Okumak da sana bir şeyler katabilir

Kısmen beni anlatıyorsunuz. Lisede ağır bir psikiyatrik tedavi gördüm. Yıllarca ilaç kullandım. Akran zorbalığına uğradım. Bazı insanlar psikiyatrik tedavi görenlere deli veya akıl hastası gözüyle bakıp kaçıyorlar genelde. Yaşıtlarım yaşlarına uygun şeyler yaşarken ben yalnızdım. Hep neden diye sordum kendime. Neden yalnızım, neden yaşıtlarım gibi değilim diye. Şu an 27 yaşındayım ve arkadaşım yok, işim yok. Lisede bir edebiyat öğretmenim vardı, beni ayrı severdi bilirdim. Bir gün bana ''sen yaşıtların gibi değilsin çok farklısın. İleride çok güzel yerlerde olacaksın biliyorum'' demişti. Bazen onu bulmak ve karşısında ağlamak istiyorum. ''Hocam siz bana bunu dediniz ama bir şey olamadım bakın'' demek istiyorum. Bizlerin sadece sevgiye ihtiyacı var dışlanmaya değil. Çevremizdekiler bunu anlamıyorlar.

Yengeç Burcu musun? Bence geçmişe sünger çek, YouTube ta videolar var bakabilirsin

Yarısından sonra okuyamadım kusura bakma. Özgüven konusunda da vereceğim tavsiye kimse kimseden üstün yada aşağıda değil bunu kendine inandır. Bende ilkokul vs dönemleri çok zorlandım saçma sapan şeyler hissettim ama orta okulda kendimi tanıyıp ona göre ilerledim. Tedbiri mekanda ferahlık vardır çevreni bakış açını değiştir. okuduğun gezdiğin çevren hepsini gözden geçir. Kendine inan piskolojik destek al. Hayatının bundan sonrası için kararlı ol.

İnanin, soylemesi kolay ancak yapmasi zor. Yasadigimiz sartlari bilseniz boyle demezdiniz. Dediginiz seyler Zaten ileride yapacagimiz seyler. Ancak şu an zamani degil. Annem de ileri goruslu bir insan, bu isin boyle surmeyeceginin farkinda. Ancak babami tanimadan, onun ne tur bir cirkef oldugunu bilmeden bence boyle demeyin. Annem, evet, bosansa tazminat dahi alabilir ancak su anki sartlarda, bosanacak olsa kucuk kardesime ufak bir nafaka haricinde hicbir sey talep etmez. Biliyorum. Zaten en buyuk sahitleri ben ve kardesim. Ancak su an bosanmak icin zamani degil. Cesitli nedenleri var bunun. Ama en buyuk nedeni, hemen gardini alacak olmasi. Annem ve ben kurnazca bir taktik uyguluyoruz aslinda. Aksi takdirde bir de basimiza bela alacagiz. Annem genelde kavga gurultu olmasin diye sustu şu zamana dek. Ha, bir de duzelir umudu ile. Ondan bu zamana kadar sabretmesi, susmasi, cocuk sahibi olmasi vs. . Duzelmeyecegini anladiginda da birakti zaten. Saldi onu, deyim yerindeyse. Annem, genelde kendi babasindan pay bicerek uvey babama sabretti. Ancak uvey babamin cok farklı bir karakter olduğunu anlayinca da vazgecti. Uvey babam, annemden 4-5 yas kucuk, yani 47-48 yaslarinda bir insan. Ancak hareketleri yasitlarina gore cok cocuksu ve tuhaf. Hatta oyle ki, yasitlarinin belli birikimleri, yatirimlari vs. varken benim uvey babam halen birilerinden para koparmanin derdinde. Yani belescilik had safhada. Ya hatta soyle diyeyim, babamin ehliyeti yok. Normalde onun yasindaki bir insanin ehliyeti vardir illaki. Degil mi? Ama onun yok... Evi yok, arabasi zaten yok. Ailesi ile ilgili hicbir seyi bilmiyoruz. Bahsetmiyor. Bizden seffaflik beklerken kendi kapali bir kutu. Arkamizdan ne is cevirdigini dahi bilmiyoruz. Ama her seyin zamanı var. Zamani gelince Allah kolayligini verecektir...

Bunca uzun şeyi yazmaya ve kendinize ciddi bir özeleştiri yapmaya enerjiniz olduysa bence yazdıklarınızın tam tersini yapmaya da enerjiniz vardır. Kiloluyum dediniz, kilo verin, saçınıza bakımlar yapın, serum kullanın, moda sayfalarını takip edip, kombin önerilerine bakın, nette dünya kadar video var, oralardan başlangıç seviyesinde makyaj yapmayı öğrenin, Özgüven konusunda yine nette şahane videolar var izleyin. Her anne eleştiriyor takdir etmiyor, benim annem de dahil, duymamayı öğrenin. Üzerinizde eksik hissettiğiniz ne varsa bence tamamlama ve kendinizi onarma yoluna gidin. Hayat kısa... Ömür böyle geçmez. Siz kendinizden hala vazgeçmemişsiniz, öyle olsa buraya yazmazdınız. Demek ki hala umut var. Silkelenin, üzerinizden yılların tozunu atın.

Terapi şart bence. Alamıyorsanız alana kadar en azından internetten özgüven nasıl kazanılır vb videolar izleyin.. bende de ufaktan olsa da var. Okuduğum bir yerde özgüveni arttıran şeyler arasında iyi giyinmek dik durmak / yürümek, yavaş konuşmak gibi şeyler vardı bunları araştırın

O pot kirmalar hepimiz de oluyor belki sizin yapmanız gereken şey daha iyi dinlemek hemen o an konuşmak yerine diyorsunuz ya geç kavriyorum diye ama güzel olan şey suki kendinizi biliyorsunuz hata yada yalnızlarınızı bunları düzeltmek için biraz çaba biraz ortamlara girme daha sakınlık iyi dinleme düşünerek. konusmalarida yaparsanız istediğiniz gibi biri olursunuz ayrıca o erkek fatma ruhunu içinizden çıkarmak gerekiyor erkek fatma yerine ısminiz neyse. bilmiyorum diyelim ki ayşe ayşe olmak için adım atın bunun çabasını verin

Bir de sana kişisel gelişim uzmanı gibi "şunu yap, bunu yap demek istemiyorum. Sadece kendi kıymetini bilmeni istiyorum. İnsanların davranışlarından etkilenmemeni istiyorum. Bu hepimiz için geçerli. Kendimizi ne kadar çok geliştirirsek ne kadar meşgul olursak o kadar iyi. Bunun için bu işin eğitimini almış insanlara bakmamız lazım iletişim konusunda. Yavaşlamak, sakin davranmak, rahat olmak, çabuk sinirlenmemek gibi gibi. Ben de çok çabuk anlamam bir şeyi. Yanlış olduğunu düşündüğün şey bile olsa düşündüklerini söylemek gibi gibi yani korkma. Bunları yaptığında insanların davranışları sana komik gelmeye başlayacak zaten. Geçmişi bırakmaya çalışalım...

En temele inersek özendiğiniz annenizin davranışları sizi böyle yapmış. Terapi alın, terapi şart, ertelemeyin.

Bir insan kendini bu kadar sevmez. Oz bakimini bile yapmiyorsan kendini sevmiyorsundur bana gore. Salmissin herseyi. Herkes hayatinda birsuru zorluk yasiyir. Sanir misin ki hepimizin hayati gulluk gulistanlik? Ama yasadiklarimizdsn derdimizi alip yolumuza devam ediyoruz. Insan iliskilerim iyi degil demissin. Seni sevsinler diye cok mu ugrasiyorsun? Karsi taraf da o enerjiyi aldigi icin kopuyordur belki de. Oldugun gibi ol. Ama ise once kendinden basla. Kendini o kadar cok asagilamissin ki. Saclarin pirasa gibi demissin mesela. Oysa insanlar fon icin hergun kuafore para veriyor. Pirasa saclarini sevmelisin. Tombulum demissin. Spor yapiyor musun? Yapsan seratonin uretimi psikolojine de iyi gelecekti. Sen hic gayret etmemissin ki? Hep birilerine ihtiyacin var gibi. Basarili olmak icin bile babanin seni arkadan iteklemesini beklemissin. Birileri birsey yapmayinca sen hep durmussun. Hic mi hedefin yok, hayattan beklentin yok? Ozguven oyle durup dururken gelmez ki. Sen degisirsen dunyan degisir, cunku bakis acin degisir. Once acilen kendinle ilgilen, kendini salma. Sonra hangi konuda iyi isen kendini o konuda gelistir. Hayata da bu kadar olumsiz bakma. Kendine de bu kadar haksizlik etme. Ezik degilsin sen. Kendini bu kadar asagi gorme. Hepimiz kusurluyuz. Kusurlarinla kabul et kendini.

Simdi vereceğim yanıta cok güleceksiniz veya sasiracaksiniz belki Ama Aslan burcuyum. 3 Agustos dogumluyum hatta. Yukselenim yay, ay burcum da akrep bir de Durumun vehametini anlayin yani. Kendime "kuyrugu kopmus Aslan" diyorum

Herkesin ihtiyacı bar ama herkes bu cevabı veriyor. Kaç para bu meret ya?

Canım o kadar kendinle ilgili şeyler yazmışsın hiç mi iyi bir özelliğin yok annenin bile iyi özelliğini yazmışsın senin hiçbir olumlu özelliğin yazılmamış. Öncelikle kendi olumlu yönlerini keşfetmelisin hep olumsuz özelliklerine odaklanırsan bu seni karamsarlığa sürükler. Kendini çok güzel ifade etmişsin ben bundan dolayı çok kitap okuduğunu düşündüm herşey hayal kurmakla kendine hedef belirlemekle başlar hayal kur hedefini belirle o hedefe doğru yürü bak gör herşey düzelecek.

Yok yok sorun değil, yazimin uzun oldugunun farkındayim yariya kadar okumaniz dahi mucize, o kadar uzun yazmisim ki Cevremi degistirmem su an icin mümkün degil ama zaman ne gosterir bilemeyiz tabii. Psikolojik destek kismina ben de katiliyorum, zaten yorum yapanlarin buyuk cogunlugu ayni seyi diyor. Cevremdeki halk sagligi merkezlerine bakacagim psikolog var mi diye... Kararlilik ve istikrar en buyuk problemim. Su ana kadar bir seye karar veriyorum ancak 1-2 gune kalmadan vazgeçiyorum. Bununla nasil basa cikarim onu da bilmiyorum açıkçası.

Uzun olmasi hic sorun degil inanin, cok teşekkür ediyorum verdiginiz tum öneriler icin

Psikiyatriye gidin mutlaka devlet hastanelerinde ucretsiz zaten. kisisel gelisim kitaplari okuyun salmayin kendinizi saldikca daha fena oluyor.

Anliyorum, ama mesela ben de daha önceden özel bir hastaneye gidiyordum. Sigortam ayda 1 muayeneyi karsiliyordu o hastanede, normal seans ucreti 400 kusur tl civariydi, biz %5 veya 10'luk bir kismini ödüyorduk yalan olmasin... Ordan bir fikrim var. Normalde terapilerin en azindan haftada bir olmasi gerekiyormus. (Belki de gidisata gore haftada 2 falan bile olabilir, bilemeyecegim...) Benim sigorta ayda biri karşıladığından ötürü terapi alamiyordum anlayacaginiz.. M Minel_ask Previously

Yukarida onceki mesajlarda da yazdigim gibi, boşanmıyor degil, boşanamıyor. Yapisti kaldi çünkü... belesci, menfaatci bir insan olmasi isleri biraz daha zorlastirdi acikcasi. Hicbir adam kalkıp da beklenti icinde oldugu bir kadini kolay kolay birakmak istemez. Isin icine maddi manevi menfaatler girince hele de. Uvey babam da oyle iste. Simdi annem dese "senden bosanacagim" diye, uvey babam "vay efendim sana sunu yaptim, bunu yaptım" diye diye iyi aile babasi rolu ustlenmeye kalkar. O dusuk zekasi ile, hayatinda hiç aile nedir bilmeyen hali ile mutlu aile portresi cizmeye kalkar. Ama uvey babamin su anda durmasinin tek nedeni para. Onu da soyleyeyim yani. Annemin birazcik gelecek bir parasi var, onun icin duruyor. Onun haricinde, sıkılıp gitsin diye hepimiz soguk davranıyoruz artik. Hicbirimiz beklenti icine girmiyoruz artik ondan. Zaten evlilik yasamlari yok, yataklari ayri 10 senedir. Eminiz ki baska biri olsa terkeder gider, biz de suratina bile bakmayiz, "neden gittin" diye dahi diye sormayiz emin olun. Paranin gelme umidi de gidince ondan, kendiliginden gidecek, oyle umut ediyorum. Kucuk kardesimin gercek babasi oldugu halde benden daha az seviyor onu. Normalde de ilgisiz, menfaatci, belesci, aptalca hareketler yapan, cocuk ruhlu, olgunlasmamis bir insandan bahsediyoruz. Tipik ikizler burcu vakasi. Gidecek yerimiz ve maddi durumumuz da su an icin yok. Ha, ilk adimi o atsa, biz de tasi taragi toplariz zaten. Ama is ki ilk adimi o atsin. Zaten bu gidisle sıkılır herhalde bizden. prometheus

Harikulade, muhteşem bir yorum. Okurken içim coşkuyla doldu.

Ben de senin deyiminle "kalın kafalıyım". Bir fıkra anlatılır ben 3. fıkraya geçildiğinde basarım kahkahayı. Bunu hem ailem hem de eşim çok iyi bilir ve çok gülerler bu halime. Ben de bununla barışığım. Kötü bir şey değil ki, insanlar gülüp geçerse siz de gülün geçin, kompleks yapmayın bunu. Çünkü eminim pratik zeka değiliz belki ama başka baskın alanlarımız var. Ben mesela hiç pratik düşünemem ama çok derin analizler yapabilirim. Bir şeyi kısa yoldan çözemeyebilirim ama karmaşık sorunlarla başa çıkabilirim. Çok hızlı okuyabilir, çok derinden empati kurabilirim. Yani, kendinizi tanıyıp üstün özelliklerinizi keşfedip sevmelisiniz. Zayıf yönlerinizi de sevip gerekirse bunu espri malzemesi yapabilirsiniz. Kendimize ne çok yükleniyoruz aslında. Olduğumuz kişiyi sevip sarılsak ve böyle kabul etsek kendimizi hayat o kadar güzel ki..

Çok teşekkürler yazarhanim35 Yazar

Sevgili konu sahibi acaba geçmişinde taciz gibi bir durummu olduki, kendini erkek Fatma diye korumaya aldın.. geçmişinde çok travmalar birikmiş gibi geldi. psikolog değilim ama TLC de ağır yaşamlar var aklıma bu anlattıklarından oradaki kadınlar geldi ama sen asla öyle olmayacaksın, toparlanacaksin ve kendine döneceksin, yürüyüşün bile değişecek. kendine çok haksızlık yaptığının farkindamısın? İçindeki çocuğa sımsıkı sarılıyorum ve lütfen bugünden itibaren karar alıyorsun ve kendine hedef belirliyorsun en başta kişisel temizlik ile güne başlıyorsun. birde bipolar gibi bir hastalıkla mücadele etmişsin bunlar kolay şeyler değil. kelimeleri kağıda güzel dokuyorsun kötü günler geçecek, geçmesi için azcik çabala olurmu

Yerinizde olsam işe kilo vermekle başlar öz bakımıma dikkat ederdim. Bir rimel bir ruj sürmek saçınızı taramak bir fıs parfüm sıkmak zor olmamalı. Kıyafet konusu da kilo verdikçe oturur.

Terapi alamıyorsunuz anladim, ama bunu lutfen degişmemenize bahane olarak kendinize sunmayin. şunun farkindasiniz degil mi sizi değiştirecek tek güç yine sizin elinizde. Hayatta başımıza gelenler, olaylar, yaşadıklarimız aslinda bizim onları yorumlamamiz ile varoluyor. Yani bakış açın ne ise her seyi oyle görürsün. Ayni yerde ayni anda başarısız olan iki insan düşün, biri "işte mal olduğum icin yine yapamadim, çalışmamak benim hatam, hayatim boyunca böyleydim yine ayniyim" der ve yogun pişmanlık üzüntü yaşar, bu ozguvenini de ileride başarabilecegi seyleri de negatif etkiler. Diğeri "insanim sonuçta, herkesin, steve jobs un bile, başarısız oldugu anlar vardir, bu benim hakkım ama bir dahakine en azindan elimden gelenin en iyisini yapayim ki içim rahat olsun" der. Inan iki insanin hayat kalitesi arasinda oyle fark var ki. Siz kendinizi cok acımasız elestiriyorsunuz. Allah aşkına iyi olduğunuz hic mi konu yok? Benim de problemlerim var sizin kadar olmasa da hayatimi cok güçleştiren sorunlarim var, youtube dan cozum arıyorum. Psikoterapiye ben de gidemiyorum belki ama en azindan yanlış olan bakış açımi duzeltebilmek icin psikologların onerilerini dinliyorum. Beyhan budak ı önerebilirim mesela, cok iyidir. Sizin durumunuza da cok yardimci videolari var. Spotifydan da dinleyebilirsiniz. Umarım kendinize bu iyiliği yaparsiniz, sizin icinizde yaşadığınız düşünce kalibina cok üzüldüm, kendinize eziyet ediyorsunuz

Senin kendin hakkında ne düşündüğün başkalarına yansıyor. Kendini seven birini başkalarıda seviyor. Eğer sen kendinden emin durmazsan, özgüvenli, rahat olmazsan insanların gözünde de değersiz oluyorsun. Yani bugüne kadar pek arkadaşının olmaması vs. senin kötü olmandan değil, kendini sevmemenden kaynaklı. Sen kendini sevsen başkalarıda sever emin ol. Kendini sevmek için kötü düşünceleri atmaya çalış kafandan. İyi yönlerine odaklan mesela çok güzel ve açıklayıcı yazmışsın akıllı birisin. yani kendini isteyince çok iyi ifade edebiliyorsun bu demek ki sosyal ortamlarda da sen kendini ifade edebilirsin aslında. İyiye ve güzele odaklan ki hayatına iyi ve güzel olanı çekebil. Psikolojik gelişim kitapları okuyabilirsin. YouTube da haluk tatar, beyhan budak gibi psikologlar var onların videolarını izle mutlaka. Psikologa git çok iyi gelicektir. Annenin çok eleştirel birisi olmasıda senin onun yanında pasif kalmana sebep olmuştur bunları aşmaya çalış

Bebegim, Demişsin ya renkleri kullanamıyorum ya da cok pot kırarım vs bunlar sosyal cevresizlikten de olur o yuzden bunlar en kolay çözülecek seyler... şimdi agda yapmam bakım rutinim yok vb kısma gelelim o enerjiyi bulamıyoraan jilet kullanabilirsin ya da lazer ama bence jiletle baslayıp lazerle devam etmek daha mantıklı cunku o da bi yerde enerji isteyen bi eylem... aslında ne kadar etkili olur bilmşyorum ama gratis alısverişi öneririm insan bi maske alınca denemek istiyor bu tarz seyler yaptıkca belki etkili olur. makyaj cok kişisel birşey herkes tercih etmeyebilir bu bence problem filan degil. Ama ben de yapmak isterdim yapamıyorum diyorsan sadece kalem cekmek ya da karamel bi ruj surmek de baslangıc için gayet uygun.. Tırnak uzatmanı ve ojelemeni de öneririm bu alısınca asla bırakamayacagın bi alıskanlık... kıyafetlerini de komplike almak zorunda degilsin, cok zor gelşyorsa farklı renklerde kotlar ve kazaklar alabilirsin ama benim sana önerim hiç hiç hiç olmuyorsa vitrinde mankene ne giydirdilerse o şekilde kombin alman en azından seni bi evreye kadar kurtarır ve biraz daha kafanda bişi olusmasını saglar bi süre sonra kendin kombinleyebilirsin. saçların pırasa gibi olması durumu kuruluktan olur benim de pırasa gibi oluyor normalde ben her dustan önce cok azıcık zeytinyagı surerim bekletirim yarım saat 1 saat yıkarım. Parlar güzel olur kurulugunu alır pırasa gibi olmaz. Yoksa benim de cok kuru ne yazıkki sacım. Saçlarındaki kuruluu aldıgın zaman rengini de değiştirebilirsin cok ayrı bi hava katıyor kesinlikle... iş görüşmeleri mülakatları da ne yazıkki orda ki özgüvene giyime baglı seyler o yuzden önce özbakım kısmını çözersen bunlar kendiliginden gelir. Özbakım da her zaman makyaj yapamk demek degildir kitap okumak filmler izlemek pandemi de cok mumkun degil ama sinema tiyatro kültürü cok önemlidir. Uzun oldu ama umarım biraz olsun yardımcı olabilir

seanslar normalde çok pahalı bu onlıne olduğu için belki uygun yaptı. Bizim görüşmede kısıt yok. Bunaldığım her an ulaşabiliyorum terapistime. Beklentisi madiyat değil sanırım ondan. Bana terapist çok bir dost yoldaş oldu.

Acikcasi artik kendimle ilgili iyi özellik bulmakta zorlaniyorum olumlu özelliklerimin ne oldugu sorusuna bile kem kum cevap veriyorum artik. Cok kitap okumuyorum aslinda ama onceden okurdum o da birkac sene olmustur. Onun haricinde kendimi iyi ifade etme kabiliyetim nereden geliyor bilmiyorum. Tavsiyeleriniz icin tesekkur ederim bu arada

Istanbul gibi bir yerde, market isi bile bulmak zor ki

Bende de benzer bazı sorunlar var. Özgüven eksikliğim var ve kendimi pek kadınsı hissedemiyodum. Elbise etek giymek çok zor geliyo, takı takmam pek vs. Ama böyle olmak istemediğime karar verdim. Bu da insan ve kadın psikolojisiyle ilgili kitaplar okuyarak kendimi yavaş yavaş keşfetmemle oldu. Kilo problemim yok ama hirsutism sorunum var. Bu yüzden hep kendimi çirkin hissettim asla kendime bakmadım Bunu düzeltmek için adımlar atmaya başladım. Giyimimi değiştirmeye çalışıyorum falan. Ama her şeyden önce neden böyle hissettiğinize odaklanın bence, psikolojik destek alamıyorsanız kendi kendinizi iyileştirmek için adımlar atmaya çalışabilirsiniz Evet çok zor ama bunun için çabalamak bile insana çok iyi geliyor bence. İnşallah sıkıntılarınızdan kurtulursunuz bir an önce

Çok ortak noktamız var :) Ben de küçükken çok kilolu bir çocuktum. İlkokulda 3. sınıfa kadar çok aktiftim. Sürekli derse katılırdım kendimi göstermeyi çok severdim. Lakin 3. sınıfta sınıf değiştirdim ve yeni sınıfımda bu hareketlerim birkaç çocuğun gözüne battı. Sürekli üstüme gelmeye başladılar. Kulağıma senden nefret ediyorum diye fısıldamalar, kilomla dalga geçmeler. Cennet Mahallesindeki o ''balina'' lakaplı karaktere benzetmeler Bir sürü şey... Bundan sonra içime kapanmaya başladım. 5. sınıfta şehir değiştirdik ve gerçekten kendimi ait hissedemediğim bir yerdi. Anlaşabileceğim tek tük arkadaşım vardı. Neyse bu sizin sıra arkadaşı olayınızı ben de yaşadım. Sınıfta yine birileri bana gıcık oluyordu, öğretmen yanıma bir kızı oturtmak istediğinde ama ben onunla oturmak istemiyorum başkası otursun demişti :) Liseye kadar konuştuğum 1-2 kişi oldu. Zaten o yıllarda da çok sivilcelendim. Gören ''yüzün niye öyle'' diye soruyordu ah Allah'ım. Aynı zamanda ilkokuldan başlayıp taa bugüne kadar sürecek olan bir sürü de ailevi problemim vardı. Aşırı içime kapandım ve sosyal anksiyetem çok arttı. O yüzden hissettiklerinizi anlıyorum. Üniversitede ben biraz daha özgüven bulmaya başladım. Mezun olduktan sonra öğretmenlik yapmak da yardımcı oldu. Ama hala içimde bir ses hep sen hatalısın diyor. Sanki bir şeyleri yanlış yapacakmışım, bir şeyi yanlış söyleyecekmişim gibi hissediyorum. Sanki çevremdeki herkes çok harika ama ben yanlışım. Bu yüzden hala kendimi savunmam gereken yerlerde çekinirim. Kafamda hep bir ''acaba ben şuan hatalı mıyım'' sorusu olur. Biliyorum bu da çok saçma bir düşünce. Konu sahibi, kelin merhemi olsa başına sürer ama bence bizim yapabileceğimiz en iyi şey kendimizle barışmak. Çünkü asla mükemmel olamayız. Önemli olan kendimizi her şeyiyle beraber kabul etmek. Söylemesi uygulamasından daha kolay evet :) Ama başarabiliriz bence. Edit: Bu arada psikolojik destek almak da iyi gelebilir bence. Benim şuan maddi durumum elvermiyor ama işe başladıktan sonra istiyorum kesinlikle.

Bunönce senin istemenle baslar kendini sev Allahin yarattigi hersey özel ve güzeldir henuz 25indesin hayatini eline al kendine bak o cocukken kendine güvenemeyen icindeki kücük kiza saril o daha guzel. seyelr hak ediyor insanin en iyi doktoru kendiside kitaplar oku kisisel bakimina. onem goster seni okadar iyi anliyorimki ben beni basindan atan ve surekli assalayan bi ailede buyudum annem dayaktan etlerimi morartana kadar döverdi geriye donup baktogimda herseye ragmen cok sey basardigimi goriyorm universiteyi ailemin surekli engel koymasina ragmen bitirdim ise girdim cabaladim terfi aldim okadsr insan arasindan secildim yükseldim evlendim. isi biraktim sonra evimi atolyeye cevirdim instagramda sayfa actim ev tekstili ve isleme. urunler satmaya basladim hala kyasadiklarim. aklimageliyor ama ben basarilarima ve isime yani kendime sariliuorum kendimle grura duyuyorum. aferin bana Rabbime sükür

Muhtemelen bu değersizlik hissi aileden gelmis sana annen herkese kulp takarim sende ters etki olmuş. Ailenden uzaklasmani tavsiye ederizm

Tavsiyeleriniz icin tesekkur ederim

Simdi kendi yazdigim yorumlari ve sizin yorumlarinizi tekrar okudum. Bir konuda kendimi yanlis ifade etmisim. Sanki annem bu durumumun %90'ina sebep olmus gibi bir dil kullanmisim. Bunun icin kusura bakmayin. Aslinda demek istedigim suydu bir anim ile anlatayim, Anneme ben onceden, cok eskiden Instagramda takip ettigim okul arkadaslarimin fotografini gostermezdim. Gerekce olarak da onlari acimasizca elestirmesinden korktuğumu soyleyecegim gene. Ama olay burada bitmiyor. Yaklasik olarak üniveriste 2. Sinifta iken bu durumun kabugunu kirdim ve arkadas olduğum birkac kişinin fotografini gosterdim. Ama gerekçemde yanilmadim, annemim cenesi gene durmadi "Bu kiz neden bu kadar acik giyiniyor, kesin bir ajansa vs kapagi atma niyetinde" , "bu ne buldumcuk gibi erkek arkadasiyla fotograf paylasmis baska paylasacak bir seyi yok mu", "bu ne boyle suratini boya kupune cevirmis, az bira daha sureydin kizim" her farkli kisiye yaptigi farkli farkli yorumlar... ben de bozuntuya vermedim, nazikce "oyle deme anne yaa..." diyerek agzini kapatmaya calistim. Tabii içimde bir yerlerde biriktirmisim. Ve bu biriktirdiklerim bir kavga esnasinda ortaya cikti. Ben aglamaya basladim. "Arkadaşlarımı hic begenmiyorsun" gibilerinden sitemde bulundum, ama annemin bana verdigi yanit ibretlikti: "kizim, senin gozunun icine baka baka falanca kiza guzel mi diyeyim? Sen uzulurdun kuzum. Seni uzmemek icin boyle seyler söylüyorum." Yani demeye calistigi sey, "ben senin durumunun farkındayım, bir anne olarak sen benim icin elalemin kizlarindan daha degerlisin. Baskalarini bu yuzden kendi nezdimde senden ustun tutamam." Yani aslinda annemin yapmaya calistigi sey, kafamda diger kizlari kendimden ustun gormemi onlemekmis.

Merhana bu özguvensizlik be yetisiz olma fikri bence aileden kaynakli bunu bendenyasadim bi sure hayatimi olumsuz yöndr etkiledi annem com bencil ve kaostan beslenen bir kadindi herseyimi elestirir surekli. hakaret eder beni assalardi surekli beddua ederdi anne degilde sanki. ayni evin icinde bana kaynana gibiydi kuma gibiydi uvey anne gibiydi zamanla bunun boyle gitmeyecegini fark ettim hayatimi ve sosyal. iliskilerimi psikolojimi kontrol altina almak. zorundaydim ksrsilastigim herturlu zorluga meydan okudum kitaplar okudum inat ettim ve anlatinca suan diyorlarki oyle bir ailedr yetismebe ragmen iletisimin ve özgüvenin nekadar yerinde evlendim kayinpederim babama demiski nasil guzel bi evlat yetistirmissiniz

Terapi almanız lazım. Kendi kendinize çözebileceğiniz bir şey değil ama insan psikolojisiyle ilgili okumalar yapmanız da iyi gelebilir. İnsan içinde bulunduğu durumu ne kadar objektif görebilirse o kadar rahat üstesinden gelebiliyor. Yabancı diliniz varsa yabancı kaynaklardan da kaynak takip edebilirsiniz, psikologlari dinleyebilirsiniz. Bir de size tavsiyem içinde bulunduğunuz durumda yok kalın kafalıyım yok pratik değilim diye düşünüp kendinizi yargılamayın. İnsanın performansı ve ikili ilişkileri stres düzeyine, kaygı durumuna o kadar bağlı ki.

Norelya Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Spor yapın.. yemin ederim ciddi söylüyorum her gün alışkanlık hale getirin açık havada spor yapın o imkan yoksa evde Leslie 3 mile yapın her gün. İnanılmaz iyi hissediyorsunuz. Sporun mutlulukla bir ilgisi olmalıKendinizi zinde hissediyorsunuz.. spor yapınca kilo da verirsiniz yan etki olarak o da özgüven artırır.. sporla iyi bir başlangıç yapabilirsiniz

Özgüvenini toparlamak kadar zor birsey yoktur. Sürekli üzerine durman, her gün savasman gerekiyor. Tabiki bir psikologa ihtiyacin var, hatta antidepresan bile olabilir. O kadar yil beyinine "mutluluk hormonu" girmedigi için, karamsarliktan çikmak daha zor oluyor. Okudugum kitapta evrimsel olarak insanlar zaten daha negatif hatiralarini daha iyi hatirlar. Psikolojin negatiflige egilimli. Cünkü eskiden insanlar tetikteydi, atiyorum vahsi hayvana karsi, düsmana,.. O vahsi hayvanin yada düsmanin nerde oldugunu bilmek daha önemliydi, yasami sürdürebilmek adina. Hali ile korkulu, negatif seyler daha fazla bizde kaliyor, ama artik simdiki yasamizda gerek kalmiyor, stress kaynagi oluyor hatta. Bu konularda kitaplar var, kim bilir burdaki psikolog arkadaslar yardim eder. Ancak bir kitap okumak mücize cözüm degil. It takes work, yani is gerektiriyor. Enerjini harcaman lazim tekrar özgüvenini insa etmen için. Ve bu çok zor bir süreç. Biliyorum çünkü su an bende ayni süreçten geçiyorum. Düsüp tekrar ayaga kalktigin bir süreç. Kilon ne kadar? Gerekirse doktora danis ve amelyat olanaklarini gözden geçir. Bende amelyat oldum ve hayatimin en iyi karari diyebilirim. Insanin hayatini çok etkiliyor. Amelyat olma ihtimali yoksa deli diyetler yapma. Sadece aksamlari yürüyüse çik, kulaginda sevdigin müzik olsun. Ve porsiyonunu biraz azalt, daha saglikli seylerinde porsyonunu yükselt. Kendine fazla baski kurma ve kendine yumusak ol. Baze günler pes edeceksin, baze günler daha iyi gidecek. Dedigim gibi bu bir süreçtir. Bir günlük tut. Sabah günlügün içinde o gün neler yapmak istedigini yaz, bu küçük seylerde olabilir. Aksamda günün nasil geçtigini, hedeflerine ulastigini.. yaz. Ve dahada önemlisi, o günde pozitif geçen 1-3 sey arasi seyler yaz. Her gün bunu yazdiginda asil gün içinde baya birseyler yaptigini göreceksin. Pozitif seyler yazdigin içinde, aslinda hayatinda pozitif seyler var oldugunuda göreceksin. Ha birde annen seni sandigin kadar dahada etkiliyor. Annenin asiri özgüveni, seni özgüvensiz yapiyor. "O herseyi biliyorsa, demek ki ben hiçbirsey bilmiyorum" diye düsünüyorsun aslinda. Arkadaslarini elestirmeside "demek ki dis dünya insanlari böyle elestiriyor, demek ki annem benide böyle elestiriyor" diye düsünmene yiter seni. Annen negatiflige ittigi için, sende negatiflestin, özgüvensizlestin.

Terapi alın.

Baya uzun olmuş diyorsunuz ki erkek fatma oldum bildiğimiz erkek fatmalar her şeyi pat pat söyler özgüvenleri tavandır

Merhaba herkese. Direkt konuya giriyorum. Benim sorunum, küçüklüğümden beri gelen özgüvensizlik, ve değersizlik hissiyati. Küçükken de böyleydi, büyüdüm gene bir şey değişmedi. Genelde kucuklugumu anlatiyorum anneme falan, onlar da "buyu artik 25 yasina geldin" diyor. Ama ben ne yapayim, 25 yasima kadar kucuklugumden gelen sorunlar getirdi beni. Onlar olmadan nasil olabilir, hicbir fikrim yok ki. Ilkokuldaydim mesela, herkesi kendimden üstün görürdüm, kendime guvenim 0'dı. Zaten sümüklü, ağlak ve tombul bir tiptim o yıllarda. Üstün görmem, özgüvensiz olmam belki de isabetti. Mesela size bir anımı anlatayim ilkokuldan. Bir keresinde, hoca sinifa yeni gelen bir kizi benim yanima oturtmak istedi. Benim de aklimdan gecen dusunce aynen şu sekil; "iyi bari, ben de biraz ondan caliskan olmayi ogrenirim." Sonra o kiz benimle oturmak istemedi, o ayri. Kendimi ne kadar aşağıya ceken bir dusunce olduğuna bakar misiniz? Iste ben bu kotulugu kendime 25 sene boyunca yaptim, yapıyorum. Ama elimden baska bir sey de gelmiyor, kendine iyi davranan, kendiyle barisik insanlar nasildir bilmiyorum, hep özeniyorum ama... ozguvenli insanlar nasildir, ozguvenli hissetmek nasil bir seydir hicbir fikrim yok. Annem mesela, benim tam tersimdir; hic kimseyi kendinden ustun gormezdi, hatta hep insanlara kulp takma gibi bir huya sahipti her daim, herkesi mutlaka arkasından veya yuzune elestirirdi, buna benim arkadaslarim da dahil. Ben de "onlara öyle deme" dedigim zaman küçük halimle, annem bana "elalemi niye koruyorsun?" derdi. O yıllarda annemin bu huyuna çok sinir olurdum, ama simdi bakıyorum da, belki de annem beni goruyor ve benim kendime olan guvenim geri gelsin, başkalarına daha elestirel bakabileyim diye belki boyle davraniyordu... yoksa bana kalsa herkes mukemmel, bir ben tü kaka. Buyudukce de bir sey degismedi pek ruh halimle ilgili, degisenler belki de sunlardi sadece; Daha erkek Fatma oldum. Ağlaklıktan erkek Fatmalığa terfi ettim. Insanlar gucumden, deliligimden, mesafemden ve ciddiyetimden korkmaya basladilar. Yillarin getirdigi bir hastalik ortaya cikti bende, manik depresif nam-ı diger bipolar bozukluk, arti olarak kaygi bozuklugu. Ayriyeyen kendimde OKB olmasindan şüpheleniyorum, hafif de olsa. Ortaokula gectigimde biraz biraz arkadas edindim ve özgüvenim az biraz yerine geldi ama hala sifirdi. Zaten ortaokul sonda da hastaligim ortaya cikti ve hayatim tersine dondu. O zamana kadar derslerimin iyi olmasi ile kendimi kabul ettirebilmisken, lisede iken ders notlarim da dusunce artik hicbir degerim kalmadi insanlarin gozunde. Belki babam artik eskisi gibi notlarıma karismadigi icin dustu derslerim, ilk ve ortaokuldaki gibi beni korkutup zorlasaydi belki gene, derslerim iyi olurdu. Zaten birinin bana bir sey yaptirmasi icin ajitasyon yapmasi veya korkutmasi yeterli. Babam dedigim ise uvey babam, oz babamla ilisigim yok. Iradem de pek kuvvetli sayilmaz. Erkek arkadas olaylari hic olmadi zaten. Benim yasimda bir kizin en azindan bir tane de olsa gonul iliskisi olmuştur belki de. Ben bu konuda da koca bir sıfırım. Bunlarin haricinde insan iliskilerim hep bozuk ve kopuk oldu. Su ana kadar bir tane bile gercek arkadasim yok, olmadi uzun vadeli arkadaşlığım. Oldugunu dusunduklerim de hep bana kotuluk yaptı veya farkli niyetlerle yaklasti. Artik kotu arkadas miknatisi miyim, bilemiyorum. Yoksa ben mi beceriksizim insan iliskilerinde, evet, galiba oyle. Universiteye basladigimda yalnizdim, bitirdigimde de yalniz bitirdim. Birileriyle konustum tabii, kahve falan ictik, bir seyler de yedim onlarla; hatta arkadas bile oldum, ama fayda etmedi, sonda gene yalnizdim. Sonunda, mezuniyette, kep atma toreninde kimse yanima bile gecmek istemedi sahneye cikacakken misal. Hoca yanima birini getirtti de ciktik sahneye. Hep ortamlara ayak uydurmakta zorlandim. Mesela diger kizlar makyaj yapiyor, isleri gucleri var artik, isine gidip geliyorlar; hayata umutla bakiyorlar ve arkadaslari var. Ayriyeten hayatinda biri var hepsinin. Gonul iliskileri var yani. Bense hala cocuk gibiyim, suratim hiyara dondu, arada bir yikaya yikaya. Kiloluyum, saclarim pirasa puskulu gibi, makyaj zaten yapmiyorum. Agdayi aklima gelince yapiyorum iste, ozetle duzenli bir bakim rutinim yok. Bakimsizim tabiri caizse. Giyinmeyi zaten bilmiyorum, duz kiyafetler giyiyorum genelde, giydiklerimin bir esprisi yok. Renkleri nasil kullanacagimdan vs haberim yok ve rüküşüm. İş zaten yok, mülakatlar olumsuz sonuçlanıyor onceden de yazmistim bazi konularda. Kimseyi motive etmeyi birakin kendimi motive etmekten acizim. Cocuk gibiyim aslinda, belki de Peter Pan sendromu var bende, bilmiyorum. Peter pan'i da kucukken hic sevmezdim cocuk gibi olmaya ozendigi icin, ama Allah beni simdi bununla sınıyor baksaniza. Gectigimiz haftalarda bende depresyon olup olmadigi ile ilgili bir soru sormustum gene burda. Simdi anliyorum ki, bende depresyon yok, ozguvensizlik ve degersizlik hissi var. Bunu anlamistim onceden, ama gecenlerdeki sorumu tekrar okuyunca aslinda bunun kokunde de bunun yattigini anladim. Zira kendine deger veren hicbir insan vaktini çöp etmez. Ve bunun haricinde, kaz kafaliyim. Kalin kafaliyim yani. Yani mesela pratik fikirli degilim, erken kavrayamiyorum hicbir seyi. Bu da cok pot kırmama, gorgusuz ve cahil gibi gorunmeme yol aciyor.. halbuki ortama ayak uydurabilsem, belki de kendimi kamufle edecegim. Uyumsuzum belki de. Son olarak, sizden istedigim sey bana vereceginiz birkac tavsiye. Artik hayatimi boyle idame ettirmek istemiyorum, 25 yasima geldim ve ben de yaşıtlarım gibi olmak istiyorum... simdiden teşekkürler herkese. Iyi akşamlar.

psikolojik destek al A Arya_Stark01

Ben de ozguvensizim ve tam da anlattığınız gibi eleştirmeyi kendine amaç edinmiş bir annem var. Bu durumumum sebebi de annemin eleştiri oklarına en çok benim marus kalmam. Beni her konuda eleştirir sonra ben aşağılık kompleksine girip insanlarla görüşmek istemeyince ayriyeten fırça yer üstüne bir de asosyalligim sebebiyle eleştirilirdim. Bu kısır döngü yıllarca devam etti. Atanır atanmaz ilk isim terapi almak olacak. Aldığım terapiyi de eleştirip baltalar diye annemle aynı evde yaşadığım sürece almayı düşünmüyorum.

Imkanim olsa alirdim, emin olun. Boyle yaşamak cok kotu bir şey...

Su anda dediğim gibi destek gorecek durumum yok, ama arastiracagim eger devlet hastanelerinde halk sagligi merkezlerinde vs varsa. Tesekkur ederim, boyle dusunmeniz beni gercekten mutlu etti kendimi yazili olarak ifade etme konusunda hic sikinti yasamiyorum, zira dusunerek yazabiliyorum, ekleme çıkartma yapabiliyorum yazıda. Ancak is sozlu iletisime geldiginde iki lafi bir araya getirmekten acizim, cunku dusunmeden aleacele konusmam gerek gibi hissediyorum, bu da pot kirmama yol aciyor Aslinda bakarsaniz kiz gibi olmaya hep ozendim. Bunu, telefonuma aliexpress gibi platformlardan kaydettigim vintage elbise modellerini görürseniz dahi anlayabilirsiniz. Ancak bunlari giymek icin yeterli azim ve caba bende var mi? Tabii ki de yok... bir de, bu yasima kadar, yanlis anlasilmasin ama, kiz gibi olmayi hep gucsuzlukle de bagdastirmis olabilirim. Her ne kadar ileriki yaslarda bu durum biraz biraz kirilsa da, halen var... bunun nedeninin de gecmisimde yasadigim travmalardan oturu olduğunu varsayiyorum.