Okurken burnum sızladı. Sanırım ben de istemiyorum artık...

Aslinda konu sahibinn bahsettigi daha farkli birsey bence, kibar erkeklerinde kusuru var zaten insanlarin cogu disariya karsi kusurlarini saklar yani nasil deyim kusurlarini zamanla beraber yasadikca gorursunuz ama bunun icinde psikopat derecesinde olanlari da beraber yasadikca gorursunuz ama burdaki mesele daha farkli

Biraz melankolik olabilir misiniz? Yorumlarınız bunu hissettirdi sadece. Eğer öyleyse 3 puanlık hareket veya hareketsizlik sizde 13 puanlık karşılıK buluyor olabilir mi?

Bizim de oğlumdan sonra öyle oldu. Eşim ben görünmezim gibi davranıyordu. Ne yapsam faydası olmadı. Sonra aynı evi paylaşan okul arkadaşı gibi olduk. Yatakta da askerlik arkadaşı.. derken daha fazla dayanamayıp babamlara geldim. 2 ay olacak. Anlaşmalı boşanmak için keyfini bekliyorum.

Ben böyle hissettiğim zamanlarda önce kendime bi el atıyorum ne bileyim iyi hissedecek bişe yapıyorum ben mutlu olunca modum yükselince daha cilveli daha keyifli bi insan oluyorum eşime karşı, anında karşılık buluyor. Ben sizi fazla depresif buldum yok çiçek almış da size vermemiş, şöyle gözleriniz ışıldayarak bi baksaydınız yüzüne eminim size verirdi burdaki cevaplarınız gibi pehh çiçek almış görev gibi diye adama böcekmiş gibi baktıysanız usulca masaya koymuştur. Üzgünüm bana geçen enerjiniz bu.

Ya korkmayın, her ilişki farklı. 5 yıldır evliyiz, çocuğumuz 2 yaşında. O değişmedi aslında ilişkimiz değişti.

Keşke üzüldüğünüzü dile getirseydiniz eşinize karşı çocuğun uyuduğu saatlerde bi yarım saat bile olsa konuşmak sarılmak bi kahve içmek bile çok iyi gelecektir

Sorunum olduğuna inanmaz demek istemiştim. Mutsuz olabilme ihtimalime inanmaz. socialscientist Huysuz Şirin

Şarkıda diyor ya " ... biz birbirimize kalanız" Oğlunuzla sağlıklı, musmutlu bir ömrünüz olsun.

İşler ne ara burada yazmaya kadar geldi bilmiyorum. Arkadaşsızlık, yalnızlık belki. Eşim normal şartlarda çok iyi bir baba, efendi bir erkek, çoook kibar ve düşünceli bir kocadır. Yani dışarıdan bakan birine anlatsam bana şaşırır. O yüzden kimseye dert yanamıyorum. Ama bir şey var ki bu gerçek: Oldukça mutsuzum. Çocuktan sonra her şey sarpa sardı. Birbirimizle konuşmuyoruz, biri konuşurken diğeri telefonuna bakıyor, hı hı diye geçiştiriyor. Çoook kibar, ama herkese zaten öyle, bana özel bir tavrı yok. Acaba kimim? Bazen abim gibi hissettiriyor ya da ne bileyim iyi bir aile dostu. Ama asla sevgili-eş değil. Bittik biz ya... Ne konuşuyorum ki burada. Sevgiler...

Kısasa kısas yap canım sende o yokmuş gibi

Çocuktan sonra birçok aile böyle oluyor sanırım. Eşimle hep çok iyi bir ilişkimiz vardı, sağlam temellerimiz vardı. Oğlum doğduğunda ilişkimiz daha da sağlamlaşmıştı aslında ama. Oğlum 3.5 yaşında. Son 2 yıldır ben de benzer hisler içerisindeyim. Oturup konuştuk da birkaç kez ama pek bir şey değişmedi Aslında isteklerimiz de basit ama olmadı, olduramadık bir türlü. Hayatımız sürekli bir telaşa içerisinde olduğundan sanırım birbirimizi ihmal ettik biraz, şu iki aydık da ciddi sağlık sorunları yaşıyoruz ailecek. Çocuktan sonra cinsel hayatımız çok değişti, ben de hem kalben hem fiziken bu sebepten uzaklaştım sanırım. Çünkü libidosu yüksek olan benim, bu da bana iyi hissettirmiyor. Ama beğenilmeyi, arzu edilmeyi de çok özledim. Ama yok Yok Bugün ruh halim çok değişkendi, gene kendimi daha az değerli hissettiğim anlardaydım . Oğlumla gitmişler çiçek almışlar, çok mutlu hissettim iyi hissettim. Bizzat kendi vermese de düşünmüş olması yetti bana . Görev olarak bakmadım, almış olması yeterliydi. Belki de beklentileri azaltmak gerekiyor, tekrar yavaş yavaş alıştırmak. Gücü olana tabii...

Ki biz neredeyse 5 yıla yakın çocuk için uğraştık. Tedaviler, ameliyatlar, tüp bebek.. çocuğumuz da oldu hiç derdimiz kalmaz diyordum ki evliliğim bitti. Eşimin evde hayalet gibi gezip, beni de görmezden gelmesine daha fazla katlanabilseydim çocuk için devam ederdi ama yapamadım. Ailesi ile ilgili de artık sabrım bitmişti zaten. Artık kısmet nasip..

Eşimle 3 yıldır birlikteyiz. 6 aydır da evliyiz. Ama 20 senedir tanışıyoruz. Şimdilik devam ediyor bakalım göreceğiz Eski sevgilimle bence ilk 2 yıldan sonra bitmişti ondan sonraki 5 yıl alışkanlıktı.

Kesinlikle evet

Çift terapisi alsanız?

Bazen aşk sevgiye dönüşmüyor, alışkanlık olarak kalıyor. Bir vazoyu hep aynı masada görmenin alışkanlığı gibi. Yıllar yıpratıyor, hayat gailesi yıpratıyor. Şunu sorun kendinize, o ve siz hala bir takım mısınız? Dünyaya karşı yalnız ikiniz? Onu çekici buluyor musunuz? Onu istiyor musunuz? Onu seviyor musunuz? Onunla yaşlanmak istiyor musunuz? Yanıtınız evetse genç kız gibi olun! Heyecana motive edin kendinizi, bir yerden sonra o da aynı hislere sahipse 2. Baharınızı yaşarsınız.

Kriz potansiyeliniz kaç yıldır devam ediyo. Yani kaç yıllık ilişki? Genelde 3 yıl ömür tanıyorlar da öylesi aşk haline. Rekor sizde olabilir belki

Hayır ben aşırısından bahsettim, kusursuz görünen erkeklerden, konu sahibi de dışardan birine anlatsam inanmaz demesi kilit cümle zaten neden inanmasın insan değil mi kusur olabilir bazen kavga olabilir iniş çıkışlar olabilir, benim partnerim de çok iyidir ama kusurları var ve bunları saklamaz, kastettiğim kusursuz görünen erkekler Bissunicole

Çoook genel konularda. Hava durumu, çocukla ilgili şeyler, fatura, ne yesek... Ah unutmadan... Sevgililer günü için cuma günü işten çıkıp çiçek aldı koştur koştur. Masaya bıraktı. Günlük süt almış gibi. Haftasonu çıkamam diye. Zorunda çünkü. Ama bana vermedi.

Siz talep etmeyince cevap da olmuyor işte. Bakın eşim kaba saba incelik bilmeyen bir insan deseydiniz işiniz zordu, kişiliğini değiştiremezsiniz, kızarak zorlayarak öğretin bile diyebilirdim. Ama ince bir adam diyorsunuz, gülünü düşünüp dünden alıp geldi diyorsunuz. Öyle güzel bir ortam hazırlayın ki bugün gidip o gülü masadan alıp koşarak size getirsin. Akıl edemiyorsa yanına sokulup kulağına "hani benim gülümü vermedin?" diye fısıldayın. Erkeklerin iyilerinin %98 i yönlendirmeyle öğreniyor, alışıyor bu incelikleri yapmaya emin olun. Üzülmeyin hissettirin ve öğretin. Direnirse konuşun, arada kızın filan. Bir kaç yıl emek verin ki bu konularda hassastır benim eşim desin ve devamında o yapsın

Ah buna bile enerji ve motivasyonum yok. Ama ii bir öneri, teşekkür ederim

Bence böyle durumların çözümü yok. Aşk, tutku, heyecan bitmiş. Sanıyorum cinsel hayatınız da ya görev gibidir ya da yok gibidir. Kaybedilen aşk, heyecan geri gelir mi ki? Bence eksiklik bu. Ben de bunu sık sık sorguluyorum. Eşimden önceki sevgilim ile 7 sene birlikteydim. Sırf bu yüzden ayrıldım. Kalbim güm güm çarpmıyordu çünkü... Onun dışında harika anlaştığım harika biriydi. Eşime ise kalp krizi geçirecek kadar aşığım.. Ama acaba bu da bitecek mi? Bilmiyorum. Belki de her uzun ilişkinin sonu budur. Kimisi kabul eder devam eder, kimisi çekip gider. Devam etmeyi tercih etmek için iyi anlaşmak, arada sevgi ve saygı olması elzem. Ha bir de neden hep kadın ilişkiye renk katmak zorunda ki? Erkekler bundan rahatsız olup bir şeyler yapsa? Benim kılımı kıpırdatasım gelmez şahsen.

Yaptığım tam olarak bu ama işe yarar değil; yalnızlık büyüdükçe büyüyor ve iyi gelmiyor

Yooo eşimde problem görmüyorum. Haklısınız. Aşkın eskimesi bu, bitmesi, yok olması... İş görüşür gibi ilişki konuşmak, tamir etmeye çalışmak bir türlü gerçekçi gelmiyor. İnanmıyorum buna.

5 yıldır evliyiz 2 yaşında çocuğum var, uzun zamandır eşimle sadece çocuğumuzla veya işle ilgili konuşuyoruz. İşlerimizi ayırmaya karar verdim, yavaş yavaş boşanmaya hazırlanıyorum sanırım. Ne kavga ne birşey, dışarıdan görenler ne kadar mükemmel bir eşin var diyor. ayrıca sizinki gibi benim oğlumun da uyumaması buna neden oldu diye düşünüyorum, hala şöyle gece yatıp sabah kalkmıyor oğlum, hala emzirmekten bitap düşüyorum, bana kalan azıcık zamanı da eşimle harcamak istemiyorum artık. İnşallah geçici bir psikolojidir, artık doğru dürüst gülmüyorum bile.. Angela Corpse

Olumsuz cevap mı veriyorum? Pekii teşekkür ederim.

Ona bir adım atsanız karşılık verir mi? Ne bileyim teklif olur jest olur. Yukarıda bir arkadaş yazmış bazı erkekleri yönlendirmek gerekiyor diye doğru bence.

Bence sorunlarınızın farkındasınız ikiniz de. Söylenmedikçe konuşulmadıkça sihirli bir şekilde düzelmeyecek. Biriniz telefona bakarken "ya neden yüzüme bakmıyorsun ki" dese bile biri, konuşulup halledilebilir. Umarım

Heyecan ucmus heralde. toparlananılır ya karamsar olmayın. bı tarafın noluyo bıze deyip harelete geçmesi lazıö sadece

Inanın korkuyorum esimde çocuk olursa değişir diye Y yaseku Guru Anneler

Sarılıp film izleyin arada. Duygusal bağ kopmamalı. Yada öpüşüp koklaşmasan uyumayın. Bunları sen de yapabilirsin. Tabi sen yaptığında rahatsız okuduğunu hissedersen o zaman ilişki bitmiş diyebilirsin. Ama önce bişeyler yap belki o da senden bekliyordur.

O zaman rol yapmayı bırakın. Ona kendinizi belli edin. Zira ikinizde oyun oynuyor gibi mutluluk rolü yapıyorsunuz. Ayrıca bir sözünüz dikkatimi çekti. İkimizde mutsuzuz, bunun kanısına vardıysanız. Oda biliyorsa neden rol yapıyorsunuz. Birbirinizi kandırmaya çalışıyorsunuz. Gerçekten ortada yaman bir çelişki var.

Kadın-erkek ilişkiniz nasıl? BirAsilAnnesi Oğluna aşık bir anne..❤ Anneler

Hayır olmuyor işte. Gayet normal onun için problem yok. Hayati gerekler yerine getirildiği sürece bir derdimiz olması ona çok saçma geliyor. Nasl desem çoook realist ve düz biri. Düz ne demekse... Anladınız bence

Hmm aslinda biraz fazla bir genelleme olmus yani ben katilmiyorum, ben en cok kibarliktan etkilenirim yani efendilikten kastinz nedir bilmiyorum ama bence bir kadinla nasil konusacagini bilmesi, temiz ve kibar olmasi cok onemli, esimde de en cok kibarligndan etkilenmistim ve hic sasrtmadi yani bana karsi asla kabalasmaz, kalbimi kirmaz... zaten konu sahibi esini kotu huylarindan bahsetmiyor aralarinda kopan iliskiden bahsediyor bunun kibarlikla cok alakasi yok kaba bir insanla da cocuk olduktan sonra bu sorunu yasayabilirsinz, bence konu sahibinde de birseyler kopmus yani ikisinin de suan icinden gelmiyor

Karartmadınız, belki bi dönemdir diyorum, kestirip atmak istemiyorum ama hiç kıpırtı yok, ışıltı yok... Bilmiyorum BirAsilAnnesi Oğluna aşık bir anne..❤ Anneler

Hep söylerim aşırı kibar efendi erkekler tehlikelidir, çünkü onlar sürekli övgü aldıkları için kendilerini Dışarıya adeta bir hediye paketi gibi gösterirler, Kusursuz görünmek zorundadırlar. ama insanız biz kusurlarımız var hepimizin, bu erkeklerde kusurlarını genelde evlerinde karısına cocuguna karşı açığa çıkarırlar ve mutsuz olurlar geneli de narsisttir.

Bence kendince sana guveniyor kuzum ondandir belki... bazen yonlendirmek gerekiyor, konusmak... erkekler bizim gibi degil detayli dusunemiyor

Süper bir tesbit

Eşin de senin kadar rahatsız değilse, sen de değer verme derim.. Zira değer verdikçe değersizleşiyoruz bence

Kayboldu, bu bir gerçek... Norveç mi burası, yaşa işte, daha ne istiyorsun, diyen çıkacaktır illa... Konuşsam -ki konuşmak tuhaf geliyor böyle şeyleri- bu kez de madem sen öyle diyosun, istiyorsun deyip hooop bir görev verilmiş gibi... İşte buna dayanamıyorum. Hiçbi şeyi kendisi düşünmüyor, istemiyor. İki yemekten birini seçip öbürünü yemem demiyor. "Sen nasıl istersen, hangisi varsa, fark etmez..." S Spizella

Ne güzel bir yorum bu

Cocugunuz kac yasinda? Yani cocuktan sonra boyle olabiliyor ama bunu asmak sizin elinizde, dediginz gibi esiniz anlayisli biriyse bunu konussursaniz ve sadece lafta kalmayip bir iki adim atarsaniz o da kayitsiz kalmaz... yani bazi seyleri karsidan beklemeye gerek yok siz yapin duzelir bence ama birseyler yaparken gercekten istediginz icin samimi olarak yapin, mecburiyet gibi olmasin bak ben birseyler yaptim demek icin olmasin

Kuzum ona gore bence evli cocuklu esi yaninda kavgasi da yok seninle, o okey yani.. konussan guzelce tutku mu kayboldu acaba vs diye

Bana göre evlilikte dikkat edilmese kadin-erkek iliskisi kaybolup gidebiliyor. Cünkü bir sürü sorumluluklarimiz var ve onlarlan bogusurken birbirimizi görmeye unutuyoruz. Ben esime bunu devamli hatirlatiyorum. Ilk oglumuz dünyaya geldikten sonra mesela günde sadece 10 dakika olsa bile sadece o ve ben variz. Yalniz kalma hissi evliligin icine kolay sizabilen bir duygu. Heleki cocuklar varsa ilk zamanlari tabi en cok onlara odaklaniyorsunuz, ama esler birbirini kaybetmemesi lazim.

Bence bu geçici bir süreç her evlilikte dönem dönem sorunlar yaşanıyor özellikle çocuk olunca erkek kendini ilgisiz kalmış kadın da daha çok ilgiye muhtaç hissediyor bu sebepten uzaklaşmalar olabiliyor! Bu durumu sorgulama mutsuz olma sebebiniz malum pandemi süreci ve kış ayları ayrıca çocuktan sebep kendinize vakit ayıramamanız olabilir diye düşünüyorum! Sosyal olamamak insanlarla görüşememek dışarı çıkamamak insanın piskoljisine yansıyor :) sürekli günlerin kopyala yapıştır tarzında aynı geçmesi insanı depresif yapıyor! Nacizane önerim hiç birşey yapmak gelmiyor içimden diyorsunuz belki de depresyondasınız ondan sebepte olabilir bu mutsuzluk belkide evlilik terapistinden önce piskolog ile görüşebilirsiniz umarım herşey yoluna girer ortada büyük bir sorununuz yok bence :)

Peki sebep ne? Neden oldu böyle? Rahatsız olmuyor mu o bu durumdan? Hiç konuştunuz mu daha önce bunun üzerine?

Bunu kendisiyle konuştunuz mu? Birbirimize sevgi ve ilgi göstermekten vazgeçmeyelim, birbirimize özen gösterelim ki mutluluğumuzu kaybetmeyelim dediniz mi? Ne bileyim eşiniz için süslenip özenli bir akşam yemeği hazırlayıp yanağına bir öpücük kondurup "hayat boyu konuşurken birbirimizi dikkatle dinleyen, birbirini ihmal etmeyen eşlerden olalım, senden özen ve sevgi talep ediyorum. Lütfen bu konuda birbirimizi uyaralım" dediniz mi? Tam da bugün sevgililer günüyken ona eşiniz olmanın yanı sıra sevgiliniz olduğunu hatırlattınız mı? Belki de hiç bir talebiniz yok diye böyle devam ediyor olabilir mi?

Ahhh... Neden böyle... Çocuk beklemek öyle büyülüyken sonrası nasıl tepetaklak olabiliyor. Çoook doğru çok

Senin kafanda bitmiş herşey itiraf etmek yerine suçlama yapıyorsun gibime geldi... Sana çözüm yolu sunan insanlara olumsuz cevap vermen aslında çaba harcamak istememe den anlaşılıyor herşey. Terapist e gitmen aslında ruhuna güç verir sağlıklı düşünme ve hissetmeni sağlar kendin için birşeyler yapmalısın...

Çok ilginctir ki 5 yillik evli iken bizimde böyle bir dönem oldu benim iki çocuğum vardi hatta ve cok yoruluyordum eşime vakit ayırmak aklima bile gelmezdi ki o da ayni durumdaydi. Aile terapistine gittik çok faydasi oldu esim de sinir streste çoktu ayrica o zamanlar. Simdi on yıllık evliyiz cocuklar büyüdü tabi hersey cok daha güzel simdi. Hep birlikte vakit gecirmek müthiş birseyy. Yemek yemek bile öyle. Hatta canımız sıkılınca oturup isim şehir oynuyoruz. Ben daha sakinim mesela eşim de öyle. Çocukların sorumluluğu anne ve babayi yıpratıyor biraz ama inanın büyüdüklerinde rahatliyorsunuz. Hatta eşim 3. Çocuğu istiyor ama ben insallah asla istemiyorum yapmam da. Sizin durumunuzda bunalmış olmanizdandir. Depresyonda gibisiniz zaten pandemi donemi hepimizi etkiledi. Insallah herşey geçecek geçer...

Bizi anlatmissiniz sanki. 5 yillik evlilik, 2 yasinda oglumuz... uzun suren bir birlikteligin ardindan evlendik ve cocuktan sonra hicbir sey eskisi gibi degil. Biz diye bir sey kalmadi. Ama esime gore hicbir sorun yok. Sizin aksinize ben cogu kez dile getirdim rahatsizligimi ama onemsenmedim. Kucuk cocuklu her cift boyleymis, ne bekliyormusim ki, abartiyormusum vs... sizinki gorev gibi de olsa bir cicek almis bari iyi. Benimkinde o bile yok. Bunca yil aldiklarima say diye gevrek gevrek guluyor. Belki ben bir adim atsam devami gelecek ama benim de enerjim yok, istegim yok. Her yuk bnde ama yorulan esim. Demek bu adam beni ozlemuyor sevmiyor artik diye dusunuyorum. Ne bi guzel soz ne ince dusunce, ne romantizm, onlari gectim ne bir takdir...30 yasinda ruhumu 70 gibi hissediyorum... Icinizi daha cok kararttim belki ama bi cozumum yok. Paylasmak istedim sadece

Bence problem sadece eşinizde değil, sizde de bir şeyler bitmiş ve düzeltmeye niyetiniz yok gibi... Çünkü çözüm odaklı değilsiniz. Daha ortada bir sorun olduğunu kabullenip bunu konuşmamışsınız bile... Halbuki iletişim her şeydir. Siz kabullenmişsiniz aranızdaki bu iletişimsizliği, rahatsızsınız ama çaba göstermek gibi bir derdiniz yok. Yaşadıklarınızla ilgili ayrıntılı somut örnekler de vermiyorsunuz. Bu durumda ne denir ki..?