O kadar da vahim değil canım :) tabii ki var, hem de benimle konuşmayı çok seven arkadaşlarım, akrabalarım var:) çünkü onları çok iyi dinliyor ve yardımcı olmaya çalışıyorum ama çoğunlukla kendi dertleri olunca aklına gelen arkadaşlarım varsa nekadar arkadaşlar sence..

kimseyi sallamaya çalış. zamanla kıymetini anlıcaklardır bnce

kendi işin varsa kendi evin olmalı kendi yaşantın olmalı anca öyle ailenin evindede kalsan orası ailenin evi yani ne derlerse yapmak zorunda kalır insan işin iyiyse şöle çevrene bak bi talibini bul ama iyi seçim yap evine barkına bakarsın... yada tek yaşarsın... ailenlerle papaz olma demek istiyorum.

62 kişi bakıp bir kişinin bile yol göstermeye yönelik girişiminin olması beni çok üzdü. İnsanlardan sıkılmış sizin aranızda belki beni anlayacak benim gibi düşünen arkadaşlar çıkacaktır düşüncesi demekki biraz saçmaymış özür dilerim sizlerinde başını şişirdiğim için V

Ne diyeceğimi bilemedim ama okuduktan sonrada yazmadan çıkmak istemedim :) hiç takılacağın kafana göre bir arkadasında mı yok..

Kızlar noluur beni dinleyin; 30 yaşındayım, sabah 9 dan akşam 6 ya kadar masanın karşında ekrana bakarak çalışmak zorunda olduğum bir işim var ve kendini kalabalıklarda yapayanlız hissedenlerdenim.. Aynı ofiste çalıştığım, aynı okulda okuduğum yada herhangi bir sebeple tanıştığım arkadaşlarımın hatta aynı evi paylaştığım ailemin )sadece kendilerini düşünerek hareket etmelerinden konuşmalarından ziyadesiyle yorulmuş durumdayım.. Bende varolan empati kurabilme yetisini sökü atmak istiyorum. Her durum karşısında empati kurmak okadar yorucu ki hele de karşındakilerden göremeyince. . Sizce de öyle değil mi? ne yapmalıyız peki?

anlıyorum seni bu devirde iyi eş bulmak kadar iyi arkadas bulmakta çok zor