Agzımda yaralar çıktı, heryerim agrıyor sızım sızım. Vücuduma su değse kolonya hissi veriyor hissediyorum. Nörolojiye gittim kist vardı kafamda stresten günden güne agrıyor die kötüledım gözlerim görmemeye, ellerim titremeye başlamıştı tamam dedim beynıme yayıldı 6 ay sonra gittim doktor kaybolmus dedi o gün duzeldım. Aonra iş stresinden safra reflü oldum mideme baktrmaya gittin tamam dşorum bu sefer bttm mıdem delindi, kanamadan öleceğim falan endoskopi yapıldı antral gastrit dedi sadece allahım nasıl diyorum çok agırım ben, 2 ay sonra baktım hafifledi gecmeyecek sanıyordum yatamıyordum. Sonra agız yaralarım başladı, bacak agrılarım kol uyusmaları, kan tahlılleri yapılıyor bir şey cıkmıyor sonra acaba diyorum 1 hafta sonra ilerledi belkı o zamancıkacak tekrar baska bölğme gidiyorum gene bsy yok. Bulamıyorşar diyorum behçettten şüphelendiler gecen hepten tırlattım agzım 2 aydır yara, zayıfladım stresten hepsi biliyorum ama beynıme dur diyemıyorum nöroloji hocam psikiyatr ilaçları yazdı, zayıflatan cinstenmıs az dıyorum kilo alayım da öyle kullanırım kendi kendimi yiyorum heralde allahım yardım etsin

Acil Olarak Acil olarak terapi İlaçsa ilaç Yazık diil mi size Gençliğinize Sahihuban

Evet fibromiyaljinin maalesef net ve spesifik bir kriteri olmadığı için diğer seçenekleri eleyerek ilerliyor doktorlar. Ama yine de hastanın şikayetlerinden vs ne olduğunu azcık seziyorlar. Siz tabiki her tetkiki yaptırın ama doktorların sizi başlarından atmak için fibromiyalji dediklerini sanmam. Muhakkak bir bildikleri vardır Sahihuban

Bende benzerini yaşıyorum. Devamlı dr. a gidiyorum. Her dr. a inanmıyorum da... panik atak, anksiyete ilaçları kullanıyorum. Ama daha faydasını görmedim, yada görmüş halim bu... Çok zor. Psikiyatriye gidip geliyorum. Hayatı kabusa çeviren bir durum. Başa çıkamadım. İlaçlar bağımlılık yapmaz, düzelince dr. zaten yavaş yavaş bıraktırıyor.

bende çoğu zaman insanların nasıl bu kadar rahat olduklarını merak ediyorum. bazen başkaları için bile onlardan çok endişeleniyorum. anksiyete problemim uzun zamandır devam ediyor zaten terapiste gitmeye karar verdim ama Antalyada bulduğum ilk terapist 50 dakika için 600 Tl isteyince bir süre daha kaygılanmaya devam etmeye karar verdim.

Merhabalar durumunuz nedir acaba bnde aylardır bu konu ile uğraşıyorum artık çok yoruldum ve bebeğim var terapiye gittim ama çok uzun zaman alacak olmuyor geçmiyor ne önerirsnz

benzeri düşünceler çoğu kimsede mevcut. lütfen antidepresanlar bağımlılık yapıyor fikrine kapılmadan bir terapistle iletişim kurun. düzenli terapi alın. böyle bir deneyiminiz oldu mu hiç? evli misiniz çocuğunuz var mı? yaşınız kaç

ayrıca o sırt ve omurga ağrısı bende de vardı akciğer kanseri sırta vurur yazıyor internette normal bir insanın aklına ilk çok oturdum bilgisayar başında oturmaktan gibi sebepler gelirken bizim aklımıza hep en kötüsü geliyor ama siz yarın doktora gittiğinizde ya fıtık ya oturma bozukluğu diyecektir.

Yazını okurken kendimi gördüm bende öyleydim bogaz ağrısını kanser diye düşünup agliyodum 8 tane doktora gittim bı sorun olmadıklarını söylediler K

Hic bir fikrim yok bazen dua okumak iyi geliyor bazen kitap okumak ama anlik cozumler kendimle kalinca yine hastalık arastirmaya devam... cok yoruldim yemeden icmeden kesildik sıkıntıdan . push ;

Benim de ilaç ve psikoterapi tedavilerine ihtiyacım var fakat olanağım yok maalesef. Biraz yol katedebilmenize çok sevindim devamı da gelir inşallah. Rabbim hepimize şifa nasip etsin

bu tam olarak anksiyete sahibi izlerin yaşadıklarıyla aynı. ben bugün mide ağrısı yaşıyorum. o kadar gerçek ki anlatamam. doktora gidip hastalığımı öğreneceğime evde yatağımda ölürüm daha iyi diye düşünüyorum. bir yanımda git doktora nerende ne varsa baksın söylesin rahatla diyor. ama ben daha fazla baş edemeyeceğim ve antidepresana başlayacağım. bu sitede zaman buldukça yaşadıklarımızı yazsak belki birbirimize faydamız olur diye düşünüyorum.

Merak etme aynı durumu hatta çok daha ileri seviyede yaşayanlar var ve tedavisi mümkün. M

doktora gittiniz mi

Bİlmiyorum her gun yeni bir teshis koyuyorum kucuk capli bir hava degisimi vs iyi gelebilir kafamizi dağıtabilir ama o da ne kadar mumkun tartışılır allahim kurtarsin bizi

Şu halden daha iyi olursunuz emin olun. M meryem

Sabahalarrı ellerim kasılmış uyanıyorum dişlerimi sıkmışım parmaklarımı açmakta zorlanıyorum romatoloji ye yönlendirildi. İltihaplı romatizma yada ankilozan spondilit elemek için

Fibromiyalji diyorlarsa öyledir, aksini düşünüp hayatı kendinize zehir etmeyin

Benim gibi ne çok insan varmış

Atlatabildiniz mi bende şuan aynı durumdayım hiç umudum kalmadı ilaçlar fayda etmiyor

Terapistinize her şeyi anltmamış olabilir misiniz Ya da ona güvenmemiş olabilir misiniz Sahihuban

düzelme var mı diye sormuşsunuz ama tam olarak anlamadım. şöyle özetleyeyim bu anksiyete belası öyle hemen geldiği gibi gitmiyor. hem terapiye başladım hem de ilaca başladım. geçen haftalara göre daha iyi hissediyorum en azından bir yerim ağrıdığında normalleştirebiliyorum. bu bir süreç ve tıp yardımıyla geçecek.

Sağolun kızlar ben rüyalarımda bile kaçamıyorum kötü düşüncelerden uykumda dahi rahat yok bana allah yardımcımız olsun nasıl atlatıcam hiç bilmiyorum N

Merhabalar konunun üzerinden uzun zaman geçmiş ama acaba durumunuz nedir nasıl oldunuz bnde hipokondriyak hastaym takıntılı hastalık korkusu bitmek bilmiyor

Anksiyete ve majör depresyon teşhisi konuldu paxera 40mg kullanıyorum 20si pek işe yaramadı . push ;

AMin tek dilegim bu surekli kendime teshis koyuyorum... delirmemek mumkun degil bende knedime ne teshisler koydum bilseniz nolacak boyle bilmiyorum pskiyatr giderim de ilac verip gönderecekler normal hayatima devam edemiyorum artık

Ilaç gerçekten faydalimi ya basedemiyorum artık bende Ozge

Ayni seyleri bende yasiyorum korona korkusu kanser korkusu 1 aydir kendimi yedim. Psikiyatri ye gittim ilac verdi kullanamadim yan etkileri cok fazlaydi. O kadar zormus ki kafayi yemek uzereyim Allah yardimcimiz olsun insallah kurtulalim tez zamanla E esmeralda_2286

Inanın tamda beni anlatmışsınız artık banyo yapma ya korkar oldum dusunun yani surekli kanser korkusu yasiyorum yumurtalik kanseri korkusuyla basladi rahim meme beyin bagirsak akciger lenf girtlak kemik simdide cilt kolumda bir ben vardi sekli degismis taktim cilt kanserine inanilmaz korkuyorum uykular haram oldu

Eski bir konu ama bende yazmak istedim. yaklasik 4 yil öncesine kadar hastaliğın "H"sini aklima getirmeyen bir insandim. Ama yasadiklarim beni hastalik hastasi etti. Öncelikle çocuklugumda ergenliktede depresyon geçirdim. Bir dönem Antidepresan kullandim. Bende Küçük yaşta ağir şeyler yasadim. Evliyim iki kizim var.2016 da Annem 54 yasindayken kalp krizi geçirdi 5 defa kalp şoku ile zorla kalbini çalistirdilar. Çok tehlikeli bir ameliyat gecirdi. Hamdolsun o şuan yasiyor. Tam onu toparladik derken Babam 55 yasindayken 2017 yilinda penis Kanseri oldu. Penisini kestiler bir kac ay öyle yaşadi. Sonra elimizden geleni yaptik çok mucadele verdik ailecek kurtaramadik.20 gün icinde gözümün önünde yavaş yavaş eridi. Bunlari yasarken bu arada ultra düzeyde maddi sıkıntilarimda vardi. Sonra Teyzem akciger kanserinden babamdan 5 ay önce vefat etti. Sonra babam gitti. Derkenn... Bu kayiiplar sonrasi ilk 1 yil iyiydim. Acim vardi ama hastalik hastaligi yoktu. Sonra bacagim mikrop kapti yara oldu uzun sure iyilesmedi oooo kiyametleri kopardim cilt kanserimi oldum diye. Ardindan 20 lik diş apse yapti sol taraf bogaz lenf nodu şisti 5 tane doktora gösterdim 4 defa ultrason cekildi temiz reaktif lenf nodu olarak cikti ben yine kiyametleri kopardim Lenfoma oldum diye. En son Aralikta smear testi yaptirdim bu defa HPV 16 virusu cikti ileri boyutta olmayan yine çok kötü oldum. Rahim umrumda degil takip altindayim zaten ilerlerse Rahim alinir diye düşünüyorum. Ama Aklim hala 1 yildir gecmeyen ama 5 doktorun önemsiz dedigi lenf nodunda. Kan tahlillerim temiz. Ama beyin kilitli elim hala bogazimda. Bu arada Psikatrye gittim tabi beni tıpışlayip gönderdi resmen. Umursamadi bana akil verdi güya yolladi. Bir dahada gitmedim. O yüzden yanliz degilsiniz birde şükredin ki siz yine benim. kadar kötü şeyler yaşamamışsınıź. Allah korusun

Şuan yaşadıklarımı bi bilseniz açıp açıp burada paylaştığım eski mesajlara bakıyorum geçmiş senelerde bile aynı şeyleri yazmışım ama şuan hala çok gerçekçi ve netim başımın arkası uyuşuyor görme bulanıklığı var gibi dengem kayboluyor halsiz yorgun bitkinim ve tabiki ms belirtileri olarak görüyorum yani yada zaten beyin damarlarımda tıkanıklık tümör vs bilmiyorum çok kötüyüm 3 çocuk sahibiyim 4 yaş 4 ay. İkisinin de öpüp komlayamıyorum doyasıya çünkü sürekli bensiz nabıcaklar diye düşünüp ağlıyorum. Çok zor ve zaten boynum da ful boyun fıtıgı çıktı ve doktor ankilozan spondilit olabilirsin dedi. Hep fibromiyalji araştır deyip gönderiyorlar yok inanmayın. Herşey fibromiyalji değil. Diğer belirtiler hastalıklar elenmeden kendinize fibromiyalji teşhisi koydurmayın. Endoskopi oldum bulantı kusma antral gastrit çıktı biyopsi sonucu belli değil ödem ve iltihap var ama perişanım doktor bu kadar ağır olamaz dedi. Ama baş uyuşması beni korkutuyor ben sırt kas kemik ağrısı allahım ya bezdim

Bende aynı sürekli korku hastalık korkusu ölüm korkusu çok yoruldum . push ; K

Ben şunu fark ettim ağır stresli bir dönemde bir şey yemek bana zulmoluyor, gerginlikten çıkabilmek için hasta olmakla meşgul oluyorum halbuki sıkıntınin ustune gitsem deşarj olup kendime yuklenmeyecegim. cok bunaldigimda EFT yapiyorim bende işe yarıyor tavsiye ederim

Ben de bazen çok kabus görüyorum etkileniyorum Allah hepimizi sağlıklı eylesin inşallah amin

Merhaba hanımlar Hepimiz aynıyız belli ki. Ben de bir süredir iyiydim ama bu hafta yine çok kötüyüm. Vasiyetler, öldükten sonra nelerle karşılaşacağım korkusu, günahlarımın korkusu ve tabii ki benden sonra neler olur düşünceleri.. İnanın işyerinde aralarda gidip gizli gizli ağladım geçen hafta. Mesele de şu ki fena halde omurgam ve sırtım ağrıyor ve tabii ki kanser korkusu sardı beni. Çünkü bu tarz ağrı daha önce hiç yaşamadım hiç normal gelmiyor. Salı günü doktor randevum var Başka rahatsızlıklarımda var kendimi yiyip duruyorum ve hiç kimseyle paylaşamıyorum insanlar nasıl gamsız, ne kadar rahatlar öyle özeniyorum ki Bir daha hiç sağlıklı olamazmışım gibi hissediyorum ve sanırım öyle de olacak

Merhaba. Aynı şeyleri bende yasıyorum diyebilriim. İnanılmaz hasta olcam korkusu yasıyorum. Bunu baskılayıp kendimi rahatlatmaya calıssamda beceremıyorum. Mesela basım agrıyor düşündükçe suandasa ensemden yukarı sağ tarafta ağrı oluyor tansiyonum normal cıkıyor kas gevsetici sürdüm ama ben internetten arastırmaya başladım beyin tümörü falan elim ayağım titredi. Mesela kardeşim o kdr rahatki bası ağrısa gidip emar bile cektırıyor. Varsa problem erken teşhis diyor. Ben neden öyle olamıyorum. Suan psıkologa gitsem kesın antidepresan ilaç verir. Onlarıda hiç kullanmadım ama bazen kullanmam gerektiğini düşünüyorum. Ben korkmak istemiyorum. Rahat olup hastaneye korkmadan gitmek istiyorum. Bunu nasıl yenebilriim. Benim gbı olanlar varmı. Eşim ve 4 yasında kzıım var. Eşim cok evhamlısın dio oda tam tersim. Az bişeyde gider doktora. Doktora gidip hastaneye girdimmi zaten bayılacak gbı oluyorum. Elim ayağım boşalıyor. Bir test olim sonuçlar cıkana kdr kötü bişe var die kendi kendimi zaten bitirmiş oluyorum. Ne olur yardım edin neden böyleyim

bende öyleyim. Kendin başa çıkamıyorsan, yardım almalısın. Psikiyatri ye gitmenin daha iyi olacağını düşünüyorum. Daha da ilerleyebilir, çok farklı şekillerde de devam edebiliyor. Ben de başlangıçta çabaladım, ama yapamadım, ilerledi, Hergün atak geçiriyor oldum. Yeni ilacım dan umut bekliyorum... Çok zor çok((

Aynı beni anlatmışsin bendede uzun zamandır hastalık takıntısı var elimde olan birşey değil kendim ve sevdiklerim ufak bir hasta olsa hemen en kötüye çekiyorum belirtileri bile uyduruyorum çok kötü bir düşünce ama engel olamıyor insan tahlil veriyorum tamam diyorum kötü birşey var doktora gitmeye korkmaya başladım artık kötü bir şey söyleyecek doktor diye sonra başlıyor çarpıntı titreme nefes darlığı

Merhaba. Msj atabilirsiniz demişsiniz. Bu rahatsızlığınız geçti mi acaba? Bende aynı durumdan müzdaribim

Valla hic bisey iyi gelmiyor bir gun iyi bir gun kotu oluyorum. Yetti canima amin

Covid zamanı pozitif çıkacağım diye çok korkardım. O kadar korkardım ki kendi kendime anksiyete atakları yaşatırdım. Nefessiz kalırdım, sırtıma, belime, boğazıma ağrı girdi zannederdim. İlk 1 yıl çok zor dışarı çıkardım. Eve gelenlere dünyayı dar ederdim çabuk banyoya diye. Yakınlarımdan biri pozitif olunca ağlamaktan helak olurdum. Artık korkmaktan o kadar yorulmuştum ki pozitif olsam da kurtulsam derdim. Böyle diye diye nihayetinde bir gün pozitif oldum. Nefessiz kaldım sırtım belim ağrıdı ama işin ilginç yanı hiç anksiyete atağı geçirmedim. Aksine gayet normal bir dönemdi benim için. Çünkü beynim sonunda rahata kavuşmuştu. Zaten uzun zamandır pozitif olmayı bekliyordu. Yani ben beynime uyarak aylarca dünyayı kendime zindan ettim. Olacak olan oldu ve benim kabuslu günlerim boşuna yaşanmış oldu. Diyeceğim o ki kendimize eziyet etmeyi bırakalım kızlar. Hepimiz tedavilerimizi olalım. Hayatın akışından soyutlamayalım kendimizi. Biz bunu yaptıkça daha da dibe batıyoruz. Ben aylarca ilaca karşı olduğm için içtiğim ilaçtan bile fayda göremedim. Aralık ayından beri anca anca normale dönüyorum. Tedavilerin yannda ek olarak kan değerlerinize hormonlarınıza vitaminlerinize baktırmanızı da öneririm. Genellikle demir eksikliği, d vit eksikliği, b12 eksikliği, omega 3 eksikliği vs anksiyeteyi tetikletebiliyor. Bir de sosyal medyadan uzaklaşıp gerçek sosyal hayata karışmak hobiler edinmek de çok işe yarıyor. Ben mesela kışın lif örüyordum şimdi kağıt ipten çanta örmeye başladım. Bitirdikçe etrafımdakilere hediye ediyorum. Ve mümkün olduğunca internetten hastalık araştırmamaya çalışıyorum

Tabi ki nasıl isterseniz: soruyu sormamdaki amaç isim öğrenmek değil tanınmış / çok beğenilen insanlar dahi çözüm bulamıyor " mu bunu öğrenmekti.

Hastalık hastasının korkusunun üzerine işlemesi nasıl olurmuş? Bilmediğim için soruyorum. Bende de var da. Yükseklik korkusunun üzerine gitmek için yüksek yerlere çıkmak tavsiye olunuyor da, hastalık hastası nasıl yapsın bunu?

Ne kadar güzel yazmışsınız. Ara ara açıp okuyacağım aslında kabullenip şu dünyada doğan ve ölecek milyonlarca canlıdan biri olarak görüp kabullenebilsek kolayca

Cok dua ediyorum okuyorum okuyorum Allah'ın gücüne gidecek diye korkuyorum bu durumlar. Bir sürü hasta insan var. Hepsi bir sınav evet biz bu dünyada sinavdayiz ama elim ayağım birbirne giriyo. nefessiz kalıyorum sanki aklım başımdan gidiyor. ucuyorm sanki. Hc bsey duymuyorum sadece aklimdaki kötü düşünceler korku korku korku endişe. Ümitsizlik. Eski mutlu günlerim ne güzelmiş. Diyorum ki eskiden ne mutluymusm. Keşke çocuk olsam hc bsey düşünmesem diyorum. Çocukluğuma masumluguma hapsolmak istiyorum. Ümitsizce ağlıyorum ağlıyorum korkuyorm her seuden korkuyorm. uzerine gitmek icin güçlü olmak lazım ben cok güçsüzüm. 2 bucuk ay oldu. Gözüme perde indi kendmde değilim. isimi birakacak hale geldim. Nasıl üzerine gttiniz bana da anlatın ne olur madonnamiss Guru Anneler

Bende varım bikac sene önce kanser ve verem korkusuyla yataklara düştüm ama öyle böyle değil baygın şekilde yatakta yatıyordum sıkıntıdan üzüntüden yikilmistim dusunebiliyormusun? 1ay boyunca hergun doktorlardaydim emin olabilmek için... doktorda begenmiyordum pratisyenlerin falan bişey yok demelerine inanmayıp uzman yada profesör ariyordum.. sonuçları beklerken de yataklara düşüyordum... Allah'ım neydi o... hiç ubutmucam.. çok saçma ama bir okadar da gerçek gibi yaşattı bana beynim bunu... canım bu durumlar geçici olarak rahatlamış gibi yapsada ömür boyu bırakmayacak bizi... tek çaresi bu kimyası bozulmuş beyni tedavi ettirmek... bu sene de farklı bir durum için ki hastalık korkusunun kat ve kat daha beter bir korkusu için yataklara düştüm ve apar topar psikiyatride gittim hemen tedavi başlattılar ve gerçekten iyi geldi... daha mantıklı düşünüyorsun... beynin öyle bir hale geliyorki.. olmayan bir şey için uzulemem deyip hayatına bakıyorsun... tam da bizim yapmamız gereken şey... ama bu ilaç tedavisiyle mümkün.. bağımlılık yapmıyor.. ilaçları belirli aralıklarla düşürüp biraktitiuorlar... sonra kontorl ediyorlar eğer beyin yeniden kimyası bozulmaya başlarsa yeniden tedavi ediliyor hepsi bu... ilaçsız rahat edemezsin... A

Aslında bu farkındalık çok önemli ama kriz anında hiç işe yaramıyor. Şu an sakinim mesela ve onların birer düşünceden ibaret olduklarını anlayabiliyorum ama maalesef diğer zamanlarda gerçeklermiş gibi geliyor. Düşünceleri savuşturmaya çalışmak yerşne belki fark etmek daha iyi olabilir aslınd B

Tamamen beni anlatmşssnz bnde böyleyim ve artık çok yoruldum acaba nasıl oldunuz durumunuz daha iyi mi

Peki nasıl N

Hanımlar Merhaba Son çareyi artık bu sitede arıyorum. Derdim kimseden doktor ya da ilaç önerisi almak değil sadece benim gibi birileri var mı bilmek istiyorum. Hanımlar bende inanılmaz bir kanser korkusu var. Bu korku hayatımı ele geçiriyor, yeme içmemi, uykumu, her şeyimi etkiliyor. Öyle boyutlara ulaştı ki vücuduma dokunmaktan korktuğum oluyor elime bir şişlik vs gelecek diye. Psikiyatra gittim, yoğun anksiyete ve panik bozukluk teşhisi koydu fakat ben şu "antidepresanlar bağımlılık yapıyor" söylentisi nedeniyle verdiği ilacı içmedim. Doktor doktor gezen biri değilim doktorlar kötü bir şey söyleyecek korkusuyla hastanelerden çıkmama gibi bir durumum da yok. İnternette gezerken karşıma hastalık haberleri çıksa dahi panik atak krizleri geçiriyorum. Allah göstermesin gerçekten kendimi o hastalığa yakalanmış gibi düşünüp ailemin halini, kendimi kel hayal ediyorum. Henüz yirmi bir yaşındayım şehir dışında ailemden ayrı tek başıma yaşıyorum okul için. Allah aşkına bu durumları benim kadar ağır yaşamasa da atlatan var mı? Yardım edin bana

Benim gastritim de var bende kesildim yemeden icmeden midem bulaniyor

Gerçəkdən hekim olucakmısınız? Bu şekilde konuşursanız, kimseyi tedavi edemezsiniz, ya da tedavi etme gereyi duymazsınız. Hekim olucak biri nasıl söyler üşüncenizi bedenize çekiyorsunuz "diye?Böylemi, gerçəkdən? O zaman tedavi olmanın bir önemi yok ki? İster şifa buluruz, ister ölürüz, ister hasta oluruz. Demek, bu bizim kendimize bu kadar bağlı? İyiymiş. K

Ben de obsesif kompulsif bozukluk var, kendimin kanser hastası oldugunu dusunuyorum, sürekli hastaneye gidip defa kez tetkik yaptırıyorum. 17 yıldır bu şekıldeyım. Arkadaslarım ailem dınlemıyor artık beni. Terapi aldım 3 yıl boyunca fakat yınede duzelemedim.. çok zor boyle yasamaya calısmak.

Geçmiş olsun sizde de mi anksiyete var M

Canım bende seninle aynı durumdayım ben daha beterim ilaç tedavisine basladim artık dayanacak gücüm kalmadı bendede kalp krizi korkusu aşırı var M

Ben bi dönem Kullandım çok iyi geldi dünya tozpembe gibiydi hiçbir şey düşünmüyordum ama sonradan hamile kalmak için bıraktım şimdi Tekrar başladı Hep hastalık korkusuyla yaşıyorum mutlu bir anım içinde bile kafamda ne ya bana bir şey olursa düşüncesi var hiç mutlu olamıyorum her şey yolundayken bile ben de bir korku var hep sürekli sürekli kendimi araştırıyorum küçücük bir sivilce bile beni altüst ediyor gitmediğim doktor kalmadı en son gittiğim beyin cerrahi bana güldü Senin paran fazla dedi galiba niye sürekli hastaneye geliyorsun bir daha gitmeye utandım arkadaşlarından bir çoğunu kaybettim bu mesele yüzünden artık çok sıkıldım

Merhaba, terapilerden fayda görüyorsanız gerçekten çok şanslısınız. Ben sayısız kişiden terapi aldım. Emdr aldım. Kitaplar okudum. Yok, hiçbiri iyi gelmedi. Artık terapistlerin ne diyeceğini, nerede ne soracağını bile biliyorum. Çoğu şeyin farkındayım ama işte o bahsettiğiniz farklı bakış açıları mantığıma yatsa bile içselleştiremiyorum. Durup düşünüyorum evet olması gereken bu, bakıyorum herkes nasıl davranıyor, ben de bu normali yaşamalıyım, böyle düşünmeliyim, bazı şeyleri kabullenmeliyim, rahat olmalıyım... falan filan. Ama bir bakıyorum ki devamlılık sağlayamıyorum. Kendime engel olamıyorum. Etrafımdakiler artık bana nasıl davranacağını şaşırdı. Kızıyolar, üzülüyolar, bazen şımarıklıkla suçluyolar, bazen korkaklıkla, bazen güçsüzlükle. Çoğu zaman dalga geçiyorlar. O kadar acı çekiyorum ki, insan bunu kendine bile isteye yapar mı? Bunun adı şımarıklık olabilir mi? Anlamıyorlar malesef. O korkuları yaşarken öyle zamanlar oldu ki etrafımdakilere yalvardım, nolur uyutun beni, bir şey yapın uyutun dayanamıyorum diye. Yazarken bile gözlerim doluyor. Daha neler neler,, çeken bilir. Sahihuban

Ben bu hastalığın adını bilmiyordum ilk yaşadığımda üniversite okurken geçirdim 10 yıl önce bu yüzden okulu yarıda bırakıp evime aileme döndüm bütün dr lara gittim testler yaptırdım sonuçlarım hep temiz çıkıyordu sağolsun bir dr senin ki psikolojik deyip psikiyatriye yönlendirdi. yemek yiyemiyordum kusuyordum dışarı çıkamıyordum uyuyamıyordum uyusam bile sürekli irkilerek kalkıyordum iyi bir dr ile ilaç tedavisine başladım 6 ay kadar kullandım dr gözetiminde azaltarak bıraktım sonra evlendim çocuk sahibi oldum hayatımda yine çok zorluklar oldu ama tekrarlamadı hiç taki bugünler gelinceye kadar bir daha yaşamam diyordum ama alasını yaşadım bu sefer ailem yok ve bakmam gereken çocuğum var şu an yine ilaca başladım biraz hafifletti ama hala çok korkuyorum hiç geçmeyecekmiş gibi hissediyorum çok yalnızım da sizler atlatabildiniz mi bana da yardım edin lütfen . push ;

Aynen ben gittim dinledi sagolsun ama ilac verdi. 1 sene korun dedi. Cocugum olmasini cok istiyorum. Ama ben bu koronadan sonra daha kotu oldum atak olarak. Napicaz bilmiyorum nasil atlatacagiz E esmeralda_2286

AHhhh beni anlatmissiniz nasil basa cikacagiz bu lanet seyle ya. Hayattan sogudum artik

Maalesef hemen hemen ayni seyleri yasiyoruz.. Ben 32 yasindayim, 20lerimin ortasina dogru arada bas gosterirdi, ufak tefek seyleri kafamda buyutur hayatimin sonuna geliyorum derdim. 28 yasinda ikinci kez anne oldum, hamileyken korkularim sıklastı, ustesinden gelebilsemde bazen uzun araliklarla geri geliyordu. Gecen yil kasimda ucuncu kez anne oldum, hamileligimin cok baslarinda elinde buyudugum amcam beyin kanamasi gecirdi ve felc kaldi. Bu olay beni oyle etkilediki korkularim geri donduler.. ilk once meme kanseri korkusuyla solugu once aile hekiminde sonra hastanede aldim. Sonuclar iyi ciksada bu korku aylarca ruhumu kemirdi. Dogumdan sonra bir kac ay toz pembe bi bulutun uzerinde gezdim, kendimi oyle hissediyordumki!! Korkularim yok olmustu, 3 tane dunyalar tatlisi evladim var, dunya guzel, hersey yolunda.. sonra nisan'in sonlarina dogru ne oldu bilmiyorum ama ordan bugune kadar icimde kanser korkusu olmadan gecirdigim bir gun olmadi. Girtlak kanseri, agiz, ciger, cilt hepsi icin aile hekimime kac defa gittim bilmiyorum. Yasadigim ulkede kolay kolay antidepresan vermiyorlar, psikologa sevk edildim onunda faydasini daha goremedim. Korkularim anneliktenmi, gecmiste yasadigim kayiplar, travmalar yuzundenmi bilmiyorum ama bilmeni isterimki bizim gibi yasayan oyle cok insan varki, kendini asla yalniz ve caresiz hissetme. Ben mutlaka bir gun gececegine inaniyorum, dogru yontemi henuz bulamadim ama Allah'a sigin arkadasim. Ihtiyac duyarsan bana mesaj atabilirsin.

Kesinikle çeken bilir.. En yakınlardan bile çare yok, mantıklı gelmiyor kaygılı insanın düşünceleri ve yaşadıkları ki onlar da ne yapacakları konusunda kör sağır kalıyorlar. Bu durum ilk önce yaşayana zor. Hayat geçiyor ve normal yaşanamıyor. Herkes eğlenirken gülerken kaygılı insan o an kalp krizi geçiriyor muyum diye cebelleşiyor. Allah kolaylık versin inşaallah. Ne deyim zor haller. Terapi aldığınız bilindik terapist var mı? Merak ettim.

Merhaba, hastalık hastalığı yaşayanlar nasıl oldunuz geçti mi Bende aynı durumdayım H

Bende suan aynı durumdayım sureklı kanser oldugumu düşünüp hayatı kendıme aileme zehir ettim ben doktor doktor gezıyorum ama doktorlara inanmıyorum uyku uyuyamıyorum aglama atakları gecıroyorum bu durumdan bende kurtulmak istiyorum pskatriye gidicem

Juventass merhabalar. Hastalık hastalığı ' yani sağlık anksiyetesini çok iyi bilirim. İnsanı nasıl bir çukura düşürdüğünü de o çukurdan çıkmanın çok çok zor olduğunu da. Buna sahip insan 'rutininde yaşayamaz, her şey yolundayken dahi takılacak bir şey bulur. Dışardan bakan şahsı normal görür ancak o içten içe erir; uykusuzluk, ateş basması, sebepsiz ağrı, odaklanamama, anda olamama, ve en kapsamlısı hayatı yaşayamama' gibi birçok olumsuz durumla iç içedir. Çözümü tam olarak nedir emin değilim. Terapilerin faydasının olduğunu düşünüyorum; bir çok semptomu kesiyor terapi, bakış açısını değiştiriyor farkındalık kazandırıyor. İlaç tecrübem olmadı bilmiyorum. Ama bu durum tamamen geçebilen bişey değil bence. Hiç bir terapist sen artık kaygısız olacaksın diyemiyor. Sadece nasıl davranacağını yaşayacağını öğreniyor insan' Uğraşmak çabalamak zorlu, meşakkatli bir şey. Ama başka çare de yok. En çok kendine zararı oluyor kişinin evet ama ailesi de bu durumdan çok çok etkileniyor. Kaygılı bir anne babayla büyümekse çok çok çok zor.

Kac aydır buraya üyeyim böyle bir bölüm olduğunu yeni keşfettim hep gebelik ve bir derdim var bölümlerine gidiyordum. Bende aynı dertten şikayetçiyim hem kendim hemde ailem için korku duyuyorum 16 yaşında babamı kaybetmemle başladı. Sonra kardeşim 20 yaşında vefat edince endişelerim arttı 38 yaşıma geldim doktora gitmeye çok korkuyorum ailemden biri ufak bir grip geçirse hemen kanser teşhisi koyuyorum hele ki tahlil verdiler mi sonucu beklemek resmen işkence Bende troid nodulu bel fıtığı ve memede fibroadenom var bu hastalıklarım için takipteyim ama randevu günleri yaklaşınca eşime ve oğluma hayatı dar ediyorum depresyona giriyorum şuan tup bebekten gebeyim ve 1 ay önce tahlil vermeme rağmen doktor yine istedi bu sabah saglik ocaginda verdim sabahtan beri telefon elimden düşmüyor e nabıza girip çıkıyorum acaba sonuçlar çıktımı kötü birsey var mı diye dün geceden beri memelerim ağrıyor acaba birsey mi oldu halbuki 3 ay önce ultrasona girmiştim grip olsam kesin ak ciğer kanseriyim diye durmadan kafamda kuruyorum şimdide dogum korkusu sardı ya sezeryanda ölürsem diye doktorlara gitmeye çok korkuyorum hastaneye adımımı atar atmaz içime korku düşüyor sadece kendim için değil bütün sevdiklerime aynı bu duyguları besliyorum kac yaşıma geldim kurtulamıyorum

Aynı durumu ben yaşıyorum. Babamı ani şekilde kaybettim ve bundan sonra arttı özellikle bu. Sürekli bir yerlerden hastalık kaptım korkusu yaşıyorum. Aynı şekilde ben de kendi göğsüme asla dokunamam elime bir beze gelir falan diye. Korkuyu geçtim bazen kendimi inandırıyorum hiçbir belirtim olmadığı zamanlarda bile. Yani diyorum hiç belirtin yok evet ama 6 ay sonra çıkan bir hastalıktır belki. Perşembe günü psikiyatriye gidicem bakalım. Kendi kendime halledemiyorum çünkü. Bir korkum geçiyor diğeri başlıyor. Geçenlerde tampon kullandım sadece 2 saatliğine ve toksik şok geçirdiğime inandırıp sabaha ölmeyi bekledim. Gerçekten çok zor insanlar asla anlamıyor. İnanılmaz hijyen takıntım başladı. Babamdan sonra yas sürecimi doğru yaşayamadım ağlayamadım bile, ben ona bağlıyorum. Umarım geçer. Gerçekten yaşayan bilir.

Ben yaşadım biliyorum hatta hala yaşıyorum ben n ufak bir stres hemen tetikliyor. Arabama biri bindi kanserden ölen bir tanıdğından bahsederken senin gibi astımdı dedi hemen eller bu keser midene yımruk yemiş gibi olursun iştah kapanır üşüme gelir tamam benim gibi astımmış sonra mide kanseri olmuş ölmüş bende astımım midemde dün ağrıdı kesin kanser. Kabus bu şekilde devam ediyor

Çok sağol cevap vermen bile yetti ama çok kötüyüm uyku falan kalmadı nasıl geçecek bilmiyorum

Merhaba arkadaşlar ben de kanser değil de heo ölüm korkusu vardı. Ben hic ilac kullanmadım. Çünkü ilacı yatağa dusmedikce gerekli gormeyenlerdenim kendimi bildim bileli sevemedim ilacı. Simdi bende psikiyatriste gitsem kendimi biliyorum verdiği ilaçları çöpe aticam. Keske ilaçların icine yan etkisi yok yazsalar belki bakışım degisir onlara karşı. Ölüm korkusuna gelecek olursak ben de 27 yaşındayım çocukluğumdan bu yana ölmek isterdim. Hani derler ya çocuk ölenler cennete gider. Ben sanırım cenneti merakimdan ve arzuladigimdan isterdim yoksa yaşamak dan da keyif alırdım. Bu sekilde büyüdüm evlendim sonra çocuklarım oldu yine ölüm çok gelir oldu aklıma ben ölürsem ne olur diye düşünüyorum sonra yarına çıkar miyim acaba eşime bakıyorum o ölürse ben ne yaparım onsuz hayat çok zor olur annem ölürse babam ölürse... bu böyle devam ediyor. Sadece kendimin değil herkesin sevdiklerimin ölümü geliyor aklıma. Simdi duzeldim paylasmak için yazdim bunları. Simdi hayattan zevk almaya odaklandim. Amaan demeyi öğrendim. Olecez diye hayatımı zindan mi edicem. Diyorum. Sevmeyi çok seviyorum herkesi seviyorum kendimi seviyorum. Herkese emanet gözüyle bakıyorum gideceklerse de benim de gideceğim yere gidecekler diyorum. Oyle öyle rahatlattim kendimi. Bir de youtube da telkin videolari bana cok iyi geldi Bir psikolog sunu soyluyordu: Içinizdeki kötü düşünceler sizin hayatınızı yönlendirecek güce sahip değildir. Oyle düşündünüz diye hasta olmazsınız başınıza o düşünceden dolayı bir sey gelmez o düşünce yüzünden kimse ölmez. Yani bu düşünceleri bizler kafamızda bu kadar büyüttük. Azaltmak da bizim elimizde. Hepinize acil şifalar diliyorum.

Napalım herkesin derdi kendine ağır, korkmamak lazım çok düşününce insan duramıyo, Allah beynimize sakinlik versin insallah amin

Merhaba herkese, biraz uzun yazacağım. Umarım birilerine yardımcı olur yazdıklarım. En azından yalnız olmadıklarını hatırlatırım birilerine. Yıllardır, yani hemen hemen 10 yıldır anksiyete ve hastalık hastalığı ile uğraşıyorum. Çok da şiddetli yaşıyorum. İlk olarak hastalık kaygısı ile başladı, daha sonra yaygın anksiyete bozukluğu da eklendi. Artık kontrol edemediğim her şeyden korkuyorum ve çok kontrolcüyüm, bu beni çok yoruyor. Tabi ki hastalık anksiyetesi hep baş rolde. Ben yıllardır çok fazla terapi aldım, birçok ilaç kullandım. Aslında en sonunda bana iyi gelen ilacı da buldum ama düzenli kullanamadım hem bebek istediğim için hem de ilacın bazı yan etkilerinden dolayı. Ben daha benim kadar şiddetli hastalık hastalığı yaşayan biriyle karşılaşmadım. Önceden doktora gittiğimde bir süre rahat ederdim ama artık o da kalmadı. Rahatlama sürem yarım günü buluyor bulmuyor. Bu hastalıkta internetten semptom ve hastalık araştırmak yapacağınız son şey bile olmasın. Tekrar söylüyorum, hastalığın başında olanlara;; büyük harflerle tekrarlıyorum; sakın! Sakın! Sakın! İnternetten hastalık araştırmayın. Bunu rahatlamak için yapıyorsunuz biliyorum, iyi bir şey okumak ümidiyle. Ama bundan yol yakınsa eğer yol yakınken dönün. Ben dönemedim, durumum içler acısı. İlaç kullanın veya kullanmayın, terapi alın veya almayın, doktorlardan şimdiye kadar öğrendiğim birkaç şeyi eklemek istiyorum; Sadece ilaç kullanmak tek başına bazen yetmeyebiliyor. Uzun zaman aralıksız ilaç kullandıktan sonra ilacı bıraktım ve bir süre sonra hastalık geri geldi ve daha artmış şekilde. Doktora dedim ki neden böyle oldu. İlaç her zaman tek başına yetmez, yanında davranışlarınızı ve beyninizi de eğitmeniz gerekiyor. İlaç da aslında buna yardımcı oluyor bir yandan. İlaç kullanırken yine aynı davranışlarınıza devam ederseniz muhtemelen yol alamazsınız. Diyelim ilaçsız baş etmeye çalışıyorsunuz, durum bu kez biraz daha zor. Mesela vücudunuzda bir şişlik farkettiniz, beyin hemen başlıyor düşünce üretmeye ve konuşmaya, ya şuysa ya buysa.. ve beyin kendini tehlikede sanıyor, siz de ona diyorsunuz ki; tamam hemen durumu kontrol edeceğiz, güvende olup olmadığımızdan emin olacağız. Ve hemen internete bakıyorsunuz, çok büyük ihtimalle kötü hastalıkları görüyorsunuz ve kendinizi doktorda buluyorsunuz. İşte bu davranış şekli alışkanlık haline geliyor. Bir çeşit obsesiflik oluyor aslında. Evet o an için rahatlıyorsunuz ama ileri vadede rahatsızlığınızı arttırıyorsunuz. Bir sonraki krizde hastalık size karşı daha eli güçlenmiş şekilde uğruyor. Güvendiğiniz tek 1 doktor olsun. Bir şikayetiniz olduğunda ona danışın, hemen ulaşabileceğiniz biri. Eğer size derse ki atıyorum 1 ay bekle, geçmezse şu bölüme git. Onu dinleyin. O iğrenç duyguları, kaygıları, bayılacak noktalara gelmeyi, iştahsızlığı, uyuyamamayı veya sürekli uyumayı, her şeyi göğüsleyip o 1 ayı bekleyin. Veya başka bir örnek vereyim, çocuğunuza takıksınız, sürekli başına kötü bir şey geleceğini düşünerek gün içinde 10 defa arıyorsunuz, sabredip aramamayı başarmaya çalışın. Bunları peş peşe başardığınızda ve sonucunda kötü şeyler olmadığını gördüğünüzde artık iyileşmeye başlayacaksınız. Yani kendinizi rahatlatmaya odaklı olmak yerine, korkuların üzerine gitmektir bu. Ben başarabiliyor muyum, hayır. Ama uğraşıyorum. Allah herkesin yardımcısı olsun.

Ben de aynı durumdayım kendime zaman koyuyorm su zamanda kesin ben şöyle hasta olcam böyle hasta olacam diye. Psikologa gittim anksiyete ve kaygı bozukluğu dedi ama araştırınca da vücudumda mutlaka biseyler buluyorum. Sonra baska bişey dikkatimi çekiyo diyorum ki ben bu zamana kadar nasıl farketmedim. sonra diyorum ki insanlar ne kadar umarsiz hc bsey düşünmüyorlar nasıl bu kadar mutlular. Çocuklarıma eşime evime işime odaklanamiyorum. Bu durumdan kurtulan ve bana ümit olacak olan var mi N

Merhaba nasılsınız düzelme var mı sizde

Allahım çok zor aynı şeyleri yaşadım çok zor aşması biliyorum keşke 6 vaktim olsada uzun uzun yazabilsem ama ağrılardan kısıtlı yazılar yazabiliyorum sizi anlıyorum kendinize dönün ve korkunun sonu yok bunu düşünün korlukunuz ölüm mü hastalık mı aklınızdan geçenlere cevap arayın bulun lütfen sonuçta ölücez ama öyle ama kazayla yaşanacak varsa önüne geçemeyiz. Sınav dünyası sabretmek gerek N

Bende öyleyim sureklı hastalık Endişesiyle yaşıyorum

Bnde de anksiyete var çok zor nefes alamiyorum hissi var hep aldığım nefes yetmiyor sanki I

Bazen çok yoruluyorum gerçekten. Sürekli bu kaygılarla yaşamaktan. Diyorum keşke şimdi çıksam bi araba çarpsa ölsem gitsem mis gibi kafam rahat eder en azından. Gerçekten bu kadar zor bir şey anlayamayanlar için. M

Covid başında ben de aynı kaygıya yakalandım. Şu bir yılda kendimde olmayan kanser tanısı yok gibi

işte tam olarak yaşadığımız bu. bir ağrıyı anlamlandırdıktan sonra başka bir ağrı. bir kez midem ağrıdı ve bu yaşıma kadar hiç mide ağrısı yaşamadım ve o bir kez ağrımayla hemen mide kanseri teşhisi koydum ve sürekli kafamda doktora gittiğim ve teşhisi duyduğum zaman ve sonrası. geçen hafta terapiste gitmeye başladım devam etmeyi düşünüyorum çünkü anksiyetenin geçmiş travma kaynaklı olduğu kesin. ilerleyen zamanlarda yazacağım yine terapist tecrübelerimi.

Arkadaslar tüm yorumlari okudum ve dikkatimi ceken birsey oldu. Hemen hemen bu sorunu yasayan herkes psikiyatre gitmis ama verilen ilaci korkudan almamis. Yapmayin arkadaslar. ömür boyu ilac kullanmak zorunda degilsiniz, kendinizi iyi hissettiginizde yavas yavas adim adim birakabilirsiniz. Ben de ilac kullanmayi, kimyasal seyleri hic sevmiyorum ama vücudumun, ruhumun ihtiyaci varsa ihmal etmek, ilactan kacmak yerine biran evvel baslar ve kendimi telkin yöntemiyle sorunlarimdan kurtulmaya calisirim. Bir de Dr size ilac verdiginde kesinlikle prospektüsü elinize alip en ince ayrintisina kadra, özellikle de yan etkilerini okumayin. Kendimden biliyorum, eger bunu yaparsanaiz ilaci icemezsiniz. Ama unutmayin ki her ilac firmasi kücücük bir yüzde payi bile olsa her türlü yan etkiyi yazmak zorundalar, kendilerini korumak adina buna mecburlar. Sevgiyle ve saglikla kalin

Biraz uzun yazacağım çünkü bu hastalık kafada bir hastalık o yüzden tüm fikirlerimi buraya yazacağım belki işinize yarar lakin sizi hastalık hastalığından alıp dünyanın anlamasızlığı melankolisine sokma ihtimali de var bu yüzden özür dileyerek hemen sözlerime başlıyorum. Ben şu an 20 yaşındayım eskiden bana da böyle hastalık korkusu gelirdi. Lenf kanseri, meme kanseri, lumbal hemoroid daha nice şey hep kendimi kontrol eder dururdum, heyezanlar içinde uyanırdım ama şu an bunlardan neredeyse eser yok ve her insanda olabilecek bir seviyede. Benimki zamanla kendiliğinden geçti kendimce geçme sebebini buldum. Ama sebebinden önce nasıl böyle olduğumu açıklayım. Eskiden bacağımda bir leke çıkmıştı çok küçükken doktora gittiğimizde beni odadan çıkarıp ailemle konuşmuştu. Söylemeliyim ki aşırı önemsiz bir lekeymiş ama doktorun orada ailemi dışarı çıkarması sanki içeride ölüm haberim veriliyor hissiyatı yaratmıştı. ailem bir şey yok doktor dedi, dediler. Haklılarmış da ama o zaman çocuk aklı benden saklıyorlar sandım tvde de benim lekeme benzer bir lekeyi cilt kanseri ve ölümle niteleyince ben bir ağlamaya başladım aileme öleceğim söylemiyorsunuz diye. İşte o bana bir travma oldu. Küçükkken kanser sadece yaşlılarda olur sanıyordum içten içe kendimi dokunulmaz sanıyordum tvde yine 5 yaşında kanser çocuk gördüm eyvah dedim ben de olabilirim ve sonra bir paçalar tutuştu işte böyle hastalık hastası oldum sanırım. Daha sonra göğsümde ve kasığımda şişlikler çıktı ama kendiliğinden geçti, o zamanda 3 gün falan sürdü geçmesi bu 3 gün kanserim diye düşünüp durdum. Ben büyüyünce bu korkum geçti. Çünkü anladım ki bu dünyaya çivi çakmaya gelmedik hepimiz öleceğiz. Ya şimdi ya sonra pek bir şey de fark etmiyor aslında. Biraz etrafınıza bakarsanız dünya denen şey 2 aylık tatiller için ömür boyu çalışmaktan falan ibaret. İnsan hep hayır daha yapacağım çok şey vardı diyerek ölümü onu bu hayallerinden ayıran en büyük etken olarak görüyor, öyle de zaten. Ama dürüst olun kendinize: Hayalleriniz çok büyük değil ve açıkçası fazladan yaşadığınız birkaç yılda çok önemli şeyler olmayacak su gibi hemen akıp gidecek ama şu an değerli. Şu anı zehir etmeyin hastalık düşüncesiyle. Bir de ölenlerin hepsi yatağında huzurlu bir şekilde dünyaya gözlerini kapamıyor neredeyse hepsi bir hastalık sonucu can çekiştikten sonra ölüyor ve sizi özel kılan hiçbir şey yok. Siz kendiniz "kendiniz" olduğunuz için önemli hissedebilir ve hiç ölmeyecek gibi düşünebilirsiniz ama ölen onca kişiden acı gerçek yüzünüze çarpınca God complex denilen durumla hayır bana bir şey olamaz ya, nasıl olur gibi bir sıkıntıya girmeniz doğal. Ki bana da televizyonda hastalıklar görünce böyle oldu. İlk önce önemsiz olduğunuzu kabul edin. Büyük ihtimal siz de bir hastalık sonucu öleceksiniz hatta belki adını bile duymadığınız bir hastalık sonucu. Ardından şunu söylemeliyim ki ben tıp öğrencisiyim derslerde öyle hastalıklar gördük ki o an anladım siz sadece kanseri gördüğünüz için kansere kafaya takmışsınız. Zaten çoğu hastalık hastasında da aslında daha çok kanser korkusu görülür. Ama şunu demeliyim ki hayal bile edemeyeceğiniz hastalıklar var. Daha anne karnındaki %90 bebek falan oluşmasına rağmen yanlış oluştuğu için siz fark etmeden düşük oluyor. Öyle bir hayat ki bu zaten yaşamamız mucize. Yani hasta değilsiniz sakin olun sadece bildiğiniz hastalıkları vücudunuza uydurma peşindesiniz. Bu dünyada ölürseniz de elinizde olmayan genetik sebeplerinizden veya yaşlılıktan olacak. DNA'mızı yeterince güçlü olmamasından suçlayamayız. Doğal seleksiyonda piramidin altındaysa yani kaba bir tabirle çürük yumurtaysanız öleceksiniz ama sakin olun elinizde olmayan vücut direnciniz sizin suçunuz değil. Yani umarsızlaşın. Ayrıca çok önemli bir konu da stres konusu. Kanser değilseniz bile kanserim kanserim diye beyninize hep telkin verir ve stres yaparsanız kanser olma ihtimalinizi ancak arttırsınız. Hep kontrole Bt ye girer röntgen çektirirseniz kanser olma ihtimalinizi arttırsınız. Öncelikle sakin olun. Kendinize biraz 1 hafta gibi bir süre verin şikayetiniz geçmiyorsa doktora görünün hemen koşa koşa doktor aramayın. Erken teşhis evet önemli ama en ufak şikayetinizin başında koşturup görüntüleme cihazlarına sık sık girmek de bu yolda harap olmak da hastalığa davetiye çıkarır. Zaten öyle büyük bir hastalığınız olsa ya çok uzun süre bir şikayetiniz olur ve siz hep boşlarsınız ki bu çok yanlış ya da aniden olan göz ardı edemeyecek bir acı duyarsınız. Doktorların elinde sayılı hastalığın tedavisi var çoğu hastalık hala bir gizem. Yani erken teşhis evet çok kıymetli ama açıkçası çok erken gidince de kesin kurtulurum gibi bir durum yok çünkü bilinmeyen daha nice şey var. Hafif durumlarınızda yine bir gidin görünün ama gözünüzde büyütmeyin. Büyük ihtimal gözünüzde büyütüyorsunuz. Her şişliği kanser sanmayın çünkü milyon tane şişlik olma sebebi var ve siz bu şişlik sebebinden sadece 1/milyon olan kanser ihtimaliyle başınızı yiyip bitiriyorsunuz. Sakince doktora gidin görünün o ne derse doğrudur. Ve sakın ama sakın bulgularınızı googledan aratmayın. Bu size hiçbir bilgi vermeden ancak stres verecek. Çoğu hastalık hastası öyle bir boyutta ki neredeyse kanser olayım da rahat edeyim diyecek seviyede. Kuruntudansa en azından tedavime başlanır, adı konulur gibi. Şunu söyleyim siz hep böyle hastalığı düşünürseniz vücudunuz da sahip hastalık istiyor der ve şikayetleriniz artma ihtimali daha da yükselir. Ekstradan başka neden ölüm korkusu duyuyor olabilirsiniz ben 2 sebep daha görüyorum. ya arkanızda size muhtaç bir çocuğunuz vs vardır ya da dininiz gereği cehennem korkunuz vardır. Bu iki durumdan dolayı da hastalık hastası olmanız muhtemel. Ama sakin olun dininizin iyi kısmına aklınıza getirin, unutmayın bir dini görüşünüzün sizi hasta etmesi hiç normal değil. Çocuklarınızı, bakmakla yükümlü insanları düşünmenizi anlıyorum ama hep böyle yaşanmaz bunu siz de biliyorsunuz. Ayrıca çocuklarınız da böyle bir korkuyla yaşayan birindense ehvamsız olmanızı çok ister. Bakmanız gereken insanları hayatta oldukça bakacaksınız zaten hasta olmanız sizin suçunuz değil ölmeniz sizin suçunuz değil elinizde olmayan ölümünüzden sonra da elinizden bir şey gelmez hep ölümü düşünüp bu anınızı zehir etmeyin. Sözün özü ben nihilist bir dünya görüşüne sahip olduktan sonra bu hastalıktan kurtuldum. Çünkü biliyorum hepimiz öleceğiz ve hiçbirimiz sandığımız kadar önemli değiliz. Önemli olan şu an ve ben şu anımı öleceğim diyerek geçirmem çünkü hepimiz aslında doğduğumuz an öldük. Siz doğup da ölmeyen biri gördünüz mü? Hepimiz ölmek için doğduk. Ölümden korkmayın ölümü kabullenin.

Bilindik olanlar da var olmayanlar da. Burdan isim vermek istemiyorum. Sahihuban