Herhangi bi program vs takip ediyormusunuz you tube dan falan. Ben de başlamak istiyorum

Şu aralar yaşadım ciddi bir biçimde 2 kilo verdim benide sokak hayvanlarıyla ilgili şeyler cok etkiliyor 2 gün birşey yemeden sadece su içerek yattım uyudum o kadar etkileniyorum bu ara daha iyiyim şükür bama iyi gelen uyumak veya evde durmamak çıkıp gezmek ama bu ara oda mümkün değil

Tez süreci yeterince yıpratıcı oluyor zaten öncelikle allah kolaylık versin. Takmamak için bi hobinize odaklanın rahatlayınca tez çalışmanıza geri dönersiniz. Ben hep şöyle düşünüyorum bu dert benimle kefene girmeyecekse saçımı ağartmaya başımı ağrıtmaya gerek yok. Gerçekten öyle ölüm var bu dünyada daha önemli ne olabilir ki hayatta? Boşverin. Zaten bu üzüntü sıkıntıdan bir yıl sonra ardınıza dönüp baktığınızda ne kadar da gereksiz şeylere canımı sıkmışım diyeceksiniz. Şimdi bile bir yıl önceki kafanıza taktıklarınızı düşününce anlayacaksınız ne demek istediğimi. Tezinizde başarılar diliyorum.

Ben yoga da çetin çetintaş'ı takip ediyorum youtube dan. Her seviyeye uygun dersleri, videoları var. Nefes egzersizleri için de videoları mevcut.

Ben gülüyorum. Ne ayak bu hayat diyorum bırak allasen diyorum. Hayata inat gülüşlerim size gi.. sin mantığı

Çok zor zamanlar geçirdim. Önceleri kendime kızardım ne kadar güçsüzüm diye, şimdi ise o acının içinden geçmek icin kendime izin veriyorum. Kendime "şu an bu üzüntüyü/acıyı yaşıyorsun ama geçecek, belki yarın belki bir ay sonra ama geçecek kendine zaman tanı" diyorum. Aglamak istiyorsam ağlıyorum. O anki olumsuz duyguları sonuna kadar yaşamalıyım diye düşünüp bunun icin kendime. izin veriyorum. Zaten insan belli bir zaman sonra o olumsuz ruh halinden sıkılıyor :) sonrasında ise kendimi mutlu edecek şeylere yöneliyorum zamanla geçiyor. Aklıma geldiğinde de "bak gecti işte uzulmene degdi mi" diye kendimle dalga geçerim. Insan kendi kendinin doktoru/psikoloğu olmalı, asamiyorsa tabii profesyonel yardim da alınabilir. TeslaninOsilatoru Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Kendi kendini yiyip bitiriyor hastalık hastası oluyorum Eğer arkadaşın varsa arkadaşlarınla paylaş derdimi sıkıntını Kimsen yoksa benim gibi delirirsin

Kendini soyutlamak çoğu insana iyi gelebilecek bir şey bana da öyle. Fakat evde çocuk varken mümkün olmuyor siz nasıl başarıyorsunuz

Yorucu bir tempo ama güzel. Ben eşimle çocugu evden gönderince ne yapacağımı şaşırıyorum heyecandan film mi izlesem kitap mı okusam derken sonra en iyisi bu sakinlikte uyuyayım diyorum hiç şaşmaz hep uyku kazanıyor

mistik yol videolarına bakabilirsiniz.

Rica ederim socialscientist Huysuz Şirin

Stresli olduğum zamanlar aynı anda milyonlarca şey düşündüğüm için hem sorunların büyüyüp hem de içinden çıkılamayacak bir hal aldığını ve daha çok stresli olmama neden olduğunu farkettim. Ben bir odaya kapanıp kahvemi alıp ruh halime göre müzik açıp alabildiğine yazıyorum. O an aklımdan ne geçerse artık. Anlam bozukluğu imlaya bütünlüğüne bakmıyorum. Bir yerden sonra kafamdaki yumağın açıldığını hissediyorum zaten elim yorulup bırakıyorum. Ertesi gün veya 6 saat sonra bir kez okuyorum. Sanki onları başkası yazmış büyütülecek bişey yokmuş gibi hissediyorum. Belki sizde de işe yarar.

Yasadıgım daha kotu seyleri dusunup bunları atlattım bunlar gectı, sımdıkı de gececek diyorum. Hatta kotusu olacak diyorum, gercekten de oyle oluyor. Bundan daha kotu ne olabilir ki dedıgım ne varsa daha kotusu oldu hep. Bır sekilde gectı, allah derdi insana vermıs ınsan tasımıs bir tek. Gecer yanı. Sen simdilik kendını biraz serbest bırak. Bos bos oturmak ıyı gelecekse bos bos otur. Uyumasa uyu.

Bir gün bir kitapçıda raflari karıştırırken kitabın üstünde "Bundan 100 yil sonra yasadiginiz hayatlari baskalari yasiyor olacak" diye bir yazi okumuştum. Sonra baska bir ben oldum. 100 sene sonra mezarda olacagimiz garanti ve biz neleri takıyoruz. Bunu düşün üzülme demiyorum ama en basitinden seneye bu dert seninle olmayacak. Kötüsü de belki bu derdin daha büyüğü seninle olacak. Hayati boyle kabul edip gelip gecici demeyi bilmek lazim.

Uyuyarak üstesinden geliyorum çoğu zaman. Uyandığımda etkisi hafifliyor en azından. Bir de insanlara hayır demeyi öğrendim kimse kırılmasın diye evet dediğim şeylerden pişmanım. Hayatta en çok kendimi sevmeyi bir de. Bu ikisi yaşadığım olumsuzlukları azaltmaya yardımcı oldu diyebilirim.

Çocuklar uyurken uyumuyorum desem yeridir. Yoksa birini gönderiyorum diğeri geliyor, gün içinde dart tahtası gibi insanım. =) Sabah 5'te kalkıyorum mesela, 7:30 civarı kalkıyor çocuklar. İki buçuk saat iyi bir süre. Bir de hafta sonları çocukları eşime devredip, çalışıyorum diye odama çekiliyorum. Eh bir kısım çalışıyorum, bir kısım kafa dinliyorum. Evde spor yapıyorum, spora onları dahil ediyorum. Halının üstünde benimle yuvarlanıyorlar filan. Küçüğün öğle uykularını büyüğün çizgi film saati yaptım. O arada da kendi dünyama çekiliyorum. Böyleyken böyle...

Ben konuyu bilmiyorum. Benim de buraya paylaşmadığım bir konu var. O olay dün oldu. Dün 23. Yaşıma girdim ve doğduğuma pişman oldum diyebilirim. Diyebileceğim tek şey şu: "En yakının bile olsa senin mutsuzluğundan zevk alan insanlar hep olacak, uzak durmak iyisi olacaktır". Ben oturdum ağladım, sonra uyudum. Bugün yeni bir güne başladım. Normalde dikkatimi başka yere çevirebilirdim. Bangır bangır müzik açıp olayı unutabilirdim ama yakınım olduğu için böyle rahatlayabildim.

Dua müzik ve çikolata favorim

Ya kafa dağıtmaya çalışıyorum, ya da üzüntümü anlamak için psikoloji okumaları yapıyorum. Bir ara sosyal anksiyetem vardı mesela iyi gelmişti araştırmak

Ben nefes egzersizleri ve meditasyona yapıyorum 2 aydır. 1 aydır da yoga yapıyorum. Ani öfkelenmeleri olan, genellikle pesimist olan, kolay sakinleşmeyen ben pamuk gibiyim. Adeta bir bal oldum Tavsiye ediyorum herkese

Benimkide kesinlikle hemen bir kitap almak oluyor, evet ilk başta odaklanamıyorum ama sonra konunun akışına kapılınca Bi bakıyorum ki rahatlamışım. Ama sanırım eskisi kadar ateşli değilim bu konularda, saman alevi gibi daha çok. Çünkü sinirlerimi gerçekten yıpratan şeyleri bulup hayatımdan uzaklaştırdım. En önemli nokta bu.

Benim başa çıkma yöntemim dünyadan biraz soyutlanmak. Kendimi sevdiğim filmlere, kitaplara, müziklere gömerim, deli gibi spor yaparım. Ve mutlaka beni heyecanlandıracak yeni bir uğraşı bulurum. Mesela şuan avokado çekirdeği çimlendiriyorum, bir ara Haşhaşilere kafayı takmıştım, onları araştırmıştım gibi... Bunun dışında da kendime özel zamanlar yaratırım. hicmakam yukarıda bir tavsiye vermiş, sabah erken kalkıp, o dinginliği yaşamak üzerine... Çok yaptığım bir şeydir. Sabaha doğru küçük kızımı emzirdikten sonra yatmam, biraz keyif yaparım, müzik dinlerim, iç huzura yaklaşır gibi olunca o zaman işlerimle ilgileniyorum. Asıl amaç insanın duyguları tazeyken kafasını oyalaması. Biraz zaman geçince, daha soğukkanlı oluyoruz aslında. Ve derdiniz ne bilmiyorum, benim derdim ölümler, özlemler. Yani eğer bu denli bir şey değilse, hepsinin gelip geçici olduğuna inanmak gerekiyor. Çünkü gerçekten öyle. Burası da Anamnez 'in dediğine geliyor; ölüm dışında her şey aşılabilir.

Ben yaşadığım daha kötü şeyleri düşünüp "O zamanlar bile geçti, geçmez dediğim ne varsa geçti. Hepsi geçiyor" diye kendimi teselli ediyorum. Ve "2 3 hafta sonra böyle hissetmeyeceksin, bitmiş geçmiş olacak" bu da beni rahatlatır.

Kesinlikle kişisel gelişim kitabı oku düsüncelerle basa cıkmayla ilgili birde biraz dine yönelirsen rahatlarsn

Ben o kadar derin yaşıyorum ki üzüntü ve stresi. Kendimi durduramıyorum, duygularımı bastıramıyorum maalesef. O an bir şey olsa da yok olsam kimse beni görmese istiyorum o yüzden en iyi çözüm ağlamak. Ağlayınca rahatlıyorum ve sonrasında daha az etkileniyorum gibi geliyor bilmiyorum ama bildiğim en iyi bir çözüm yok

Önerilerini paylaşan herkese çok çok teşekkürler. Bir kaç tavsiyeye uydum. Uymaya da devam edeceğim. Toparlanıp tezime 2 sayfa daha yazabildim

Tezinize yazın...

benzer seyler yazmisiz :) uyumak cok basit birsey gibi geliyor ama etkisi o kadar fazla ki. Hatta bazen artik gece gece üzüldüysem sabah uyandiktan sonra herseyi daha farkli görecegimi hatirlatmaya calisiyorum kendime ki o an bile bosuna o kadar takmayim diye

Beni çok üzebilecek.. stres yaşamama neden olabilecek tek şey ölüm... ölüm haberi aldığımda kitlenip kalabiliyorum uzuntumden... taziye icin arayamiyorum bile kaybı yaşayan kisiyi.. içe çekiliyorum. Ölüm gerçeğinin disindaki her şey asılabilir, bir çözüme kavusabilir veya olduğu gibi kabul edilebilir geliyor bana. Yaşam var olduğu sürece.. ciğere giren bir gram oksijen.. kursaktan geçen bir lokma olabildiği sürece her sorun asilabilir her dertle başa çıkılabilir diye düşünüyorum

Nasıl yapıyorsunuz acaba ne gibi faydaları oldu cok duydum ama nasıl yapıldgnı bilmiyorm

Ben daha önce çok üzüldüğüm çok acı çektiğim bir anımı aklıma getiriyorum. Onu bile atlattıysam bunu da atlatacağım elbet, zamanla acısı azalacak diyorum. Öldürmeyen şey güçlendirir mantığı. Aynı şekilde şu an yaşadığım acılar bana gelecekte güç kaynağı olacak.

Ben agliyorum mesela ve bu cok iyi geliyor. Üzüntümü bastirmaya calismiyorum asla. Uyumakta iyi geliyor, olaya karsi daha mesafeli oluyorum sonrasinda ve bazen sandigim kadar kötü olmadigini görmemi sagliyor.

Bazen sanki ne yaparsan yap sanki hiç bitmeyecek hiç geçmeyecekmiş gibi gelir. Canın yataktan çıkmak istemiyorsa çıkma. Belki yoga meditasyon gibi gibi şeyler yapmak bile çok zor gelecektir. İçinden yapmak isteyipte kendinde o gücü bulamayadabilirsin. İstersen yatağında aç eğlenceli komik videolar, talk showlar vs dolu youtubeda. Yada bu aralar yapmaya çalıştığım ezan vakti pencereye çıkıp dinlemek dua etmek ve o sıra ister istemez ağlıyorum o bile beni rahatlatıyor gibi hissediyorum. Belli bir zaman sonra unutulmuyor ama alışılıyor o acıya

Dün bende ağır seyler yaşadım, babamın şu sözleri geldi aklima, degistirmeye gücünün yetmediği şeyleri kabullen, kabullenmezsen hırs yapar, içinde büyür cirkinlesirsin. Gücümüz yettiği kadarına eyvallah diyecez, gerisi Allah a havale.

Ben de bu yazma işini çok yapıyorum fakat bugün elime kalemi aldım yaşadıklarımı hissetiklerimi yazamayacak kadar yorgun olduğumu düşündüm.

Olaya göre değişir. Ümit verici, coşkulu şarkılar dinlerim son ses. Eşlik ederim içimden veya sesli olarak. Bazen Fetih suresi okurum ya da iki rekat namaz kılarım, bilmiyorum inançlı bir insan mısın.

Dün akşam çok üzüntü verici bir olay yaşadım. O dakikadan itibaren o kadar kötüyüm ki kendimi sakinleştiremiyorum. Eskiden hiç böyle değildim sanırım sinirlerim yıprandı, çok kafaya takıyorum. İftardan önce olmuştu, yemek yiyemedim. Sahur yapamadım. Su bile içemedim. Tezimi yazmam lazım odaklanamıyorum. Ders çalışmak istiyorum ama bilgisayarın başına geçip kendi kendimle konuşuyorum. Bir tek uyuyunca rahatlıyorum onu da bolca yaptım artık işime gücüme odaklanmam lazım. Siz nasıl başa çıkıyorsunuz lütfen yardım edin. Bu aralar en ufak sıkıntıda bu duruma geliyorum. Korona sebebiyle arkadaşlarımla görüşüp, dışarıda kafa dağıtma şansım yok malesef. Ailemden de baya uzaktayım. Başkalarıyla paylaşamayacağım bir konu, çok sevdiğim insanların özel hayatına dair. Ve çok sıkıntılıyım gerçekten.

Diyaframdan derin nefes al yavaşça ver 5-10 defa yaptığında sakinleşirsin. Bu sinir ve ağlama krizlerinde insan vücudunun istemdışı rahatlamak için yaptığı bir şeydir ve her zaman işe yarar.

Evet çok doğru hakkaten. Ben her şeyi yönetmeye çalıştığım için kendimi çok yoruyorum. Benle alakasız bir olay bile beni mahvetti. Her sorunu kendi başarısızlığım olarak görüyorum.

Yaşadığım olay benimle ilgili değil ama çok sevdiğim insanlarla ilgili bana sorumluluk yükleyen bir şey olunca çaresiz kaldım açıkçası. Umarım üstesinden gelebilirim. Teşekkürler desteğiniz için.

Ben önce saatlerce kendime gelemem. Sonra bazı şeylerin yaşanması gerektiğini ve herşeyi değiştirme gücünün bende olmadığını, kabul ederek teslimiyet göstermeye calisirim . Ve keyif aldığim birşeyler yaparım, mesela gözü yaşlı bir şekilde komedi dizi/film seyretmek:))

Teşekkür ederim

Muzik acip odada kalip agliyordum ben. Bi iki saat sakinlesince olumlu seyler dusunup kalkip yemek tatli yapiyordum. Masami temzileyip dus alip calisiyordum. Dus almak iyi gelir. Sakinlestirir

Valla bu durum benimde basımda kendi kendimi yemeden bırakmam ufak bir teselli bulsam ona sarılıyorum. Iyi düşünmeye çalışsamda dert içimde beni yemeden bırakmıyor

Aynen aynı durumdayım. Online dersim vardı girdim çıktım ruh gibi. Sonra uyudum uyandım. Uyumaktan da kafam ağırdı. Yemekten sonra umarım toparlanıp teze otururum.

Ben genelde ağlıyorum O duygunun ağlamayınca içimde sıkışıp kaldığını hissediyorum. Onu dışarı çıkarmadıkça da beni yiyip bitiriyor. Yazmak, ağlamak, yastık yumruklamak... Bu tarz öneriler bende hep işe yaramıştır. Belki sizde de yarayabilir. Birde derin bir nefes alarak o duyguyu hissettiğiniz bölgeden kırmızı ya da siyah yani size negatif gelen bir renk dumanıyla dışarı çıkartıp attığınızı hayal edin Bu tarz nefes egzersizleri bende mucizeler yaratıyor.

Meditasyon için meditopia diye bir uygulama indirdim. Ücretli bir uygulama ama hak ediyor sonuna kadar. Nefes egzersizleri ve yoga için de youtube da sıfırdan başlatan videolar var bazı yoga egitmenlerin kanallarında. Onları da oradan takip ediyorum

sabah ezanından sonra uyuma. camı aç. sadece kuş ve havanın sakinlık veren o uğultusunu dınle. çok işe yarıyor gerçekten.