Bu ulkede herkesin psikolojik sorunlari var cunku. Bir kere en agir siddet turu psikolojik siddet hepimiz nasiplendik. Cunku bu ulkenin egitim seviyesi belli, insanlara verdikleri egitim belli. Yillardir ayni.

Anlasmali boşanın. Madem verecek arabanin payini. Yazik degil mi size? Ben arkadasini begendiginizi falan düşünmüyorum. Insan bir an once normal hayata donmek istiyor. Senin hayalinde bu canim. bezaaa

Ben de sizin gibi annemi babami cok seviyorum ama bir o kadar buguunlerde buna benzer firtinalar cok yasiyorum. Anlatip kimsenin icini karartmak istemem belki ifade de edemem. Benimkisi sizinkinden karisik durum. Ama daha vahim. Sizinki imkanlarinizi onune yigip yaninizdan cekilmis ve onunuze engel olmus, benimkisi sevgi arkadas gibi olma vs olabilmis ama bi o kadar sert olmus, imkansizliklar koymus, taa cocukluktan hep yuk yuklemis sirtima. Sadece bana degil. Anneme ablama. Benim de annem elestirilmisligin, yuklenilmisligin verdigi sknti ile, hep babamin secimlerini yasamak zorunda kalarak mutlu degil. Biliyorum. Benim annemi bir psikiyatra goturme imkanim yok ve ustelik, en az anneniz kadar yarali oldugunu dusunuyorum. ben evleneli 4 sene oldu. Evlenince yavas yabas cakralarim alisti. Belki de sizin bahsettiginiz "birey olabilmek" i ben yeni becerebilmeye basliyorum. 34 yasindayim. Ve ne yazikki artik tahamul edemiyorum. Aileme. Biliyorjm en cok uzulen ben olurum,. Ama ben artik tahammul edemiyorum. Ben de sevgi pitircigi gibi herseye atlamis 30 yil boyunca ailem ne istediyse onlari yasayip fedakarlik etmis biriydim. Ve bunlarin tek sorumlusunu once babam ve ardindan pasif ve bilgisiz duran annem olarak goruyorum Ne yasadiniz derseniz Ben ailemi secmezdim. Benim saglik ve egitim hayatimda lafla degil reel olarak yanimda olmalarini isterdim. Yillarca ancak birc odedim ve halen malesef ki onlara surekli odeme yapiyorum. Evli ve cocuklu olmama ragmen. Sizin sansiniz soyle olacak. Evlenince maddi olarak ihtiysclari olmayacagi icin manevi olarak da. Cok aramayacaklari icin kendi hayatiniza odaklanir ve belki siz de benm gibi sonra dan birey olmanin tadina amagec kalmisligin farkina varirsiniz. Tamamen icmden gelenleri yazdim k bakmayin karisiklik icin

Belki düzgün bir ailede doğsaydım farklı düşünürdüm. Şuan hala nefes alıyorsam hala yaşamayı seçtiğim için. Kurban kafasından çıkalı bir kaç yıl oldu. Her şeyi yapabilirim gibi geliyor ama bazen gözümde büyüyor. Bakmayın önceki mesajımda çok iç karartıcı yazmışım ama şuan halimden memnunum. Gerçek bir psikopatla yaşamak, her an ölüm korkusu insanı yoruyordu. Bazen güçsüz bazen yorgun hissediyorum alıntıladığınız mesajda yine öyle bir anıma denk gelmiş:) Umarım bir gün çocuğum olursa bende güzel bir ilişki kurabilirim.

Kız çocukları annesinin kaderini yaşar mı bilmiyorum ama şu bir gerçek her çocuk onu yetiştiren ailesini idol olarak görür iyi veya kötü alişkanlıği ailesinde edinir ben annemdeki eksikleri görüp kendime ben boyle yapmayacağim diyorum nasil anne olunmasi gerektiğini nasil anne olunmamasi gerektiğini annemde gördüm hayata gelirken ailemizi seçemiyoruz ama kendimizi geliştirebiliriz

Başlığa istinaden cevap vereyim. Hayatta seçme şansımın olduğu hiç bir şeyden pişmanlık yaşamadım. Seçme şansımın olmadığı ailemi de seçebilmeyi çok isterdim. Milyon defa dünyaya gelsem babamın aynı kişi olmasını isterdim ama

Babamı asla seçmezdim. Hatta sorumsuz bir babam olacaksa babasız büyümeyi tercih ederdim. O yüzden boşanırken çocuğum babasız kalacak bahanesine sığınmayın bazı insanların yokluğu varlığından iyidir. Annemi seçerdim ama insanlara karşı daha güçlü olmasını tercih ederdim. Babam olmasa onu da başarırdı bence.

Biz seçiyoruz daha doğrusu yüksek benliğimiz. Tekamül için gereken bu aileymiş sizin için. wafflebie

Anne baba seçilemez ama kv seçilebilir

Hayatta secme sansim olsa kendi ailemle devam ederdim ama esimin ailesini secmek isterdim Ben kaderci bir insanim Evet ama Annenin kaderi kiza gecer diye dusunmuyorum annenizin elinde meslegi yoktu mecburdu konusma hakki yoktu Belkide ama siz oyle degilsiniz kendi hakkinizi kendiniz arayacak durumdasiniz

Ayrıca yaş aldıkça anneme benzemekten çok korkuyorum zr

Bir aile dizilimci demişti ki "Aslında bizler ailemizi seçerek geliriz" Her insanın, dünyaya gelmesinde mutlak bir anlam vardır. Anne ve babaların çocuk yapmaya karar vermeleri o çocuğu seçmeleri anlamına gelmez. Tersine, bir çocuk dünyaya gelirken anne ve babasını kendisi seçmektedir. Ruh, dünyaya gelirken nasıl bir anne ve baba seçmesi gerektiğini bilir. Bu, ruhun deneyimlemesi gereken "Karma Planı" ile birlikte, uygun bir ortamı seçmesiyle de ilişkili bir durumdur. Çünkü deneyimlemesi gereken "Karma Planı"na uygun bir seçim yapması gereklidir. -Alıntı- İlginç bir bakış/kabul olduğu için paylaşayım dedim.

Bunları düşünürsen mutsuz olursun. Düşünmemeye çalış inan senden daha zor durumda kalanlar var. Bunlardan biri de benim. Evet kolay olmuyor zor oluyor. Belki hergün aklımıza geliyor. Düşünmemeye çalışacağız. Kendimize hayatımıza odaklanacağız. Ben görüşmüyorum kimse ile, çünkü beni gerçekten çok çok çok çok mutsuz ettiler. Karşılarına çıkıpta şöyle böyle dediğinde de inan ki değişmiyorlar. Gezegen X

Secme hakki olsa cogunluk secmezdi...

Konu çok uzun okuyamadım hepsini ama başlığa istinaden söylüyorum. Anne babamı kesinlikle seçmezdim. Maddi olarak ferah bir hayat yaşamadık ama genel olarak sevilen her istediği alınan bir çocuktum. Tabi düşük orta seviyede bi aile olduğumuz için de istediğim şey dediğim de boya atari falan. Ama ailem çok katı, geleneksel düşünen bir aile. Annem babam arasında bir sevgi yok. İkisi de birbirini hiç sevmez, birbirlerine saygı duymaz. Hakaretler yok saymalar var evin içinde. Annem temiz değildir bir de. Çocukken farkına varamadığım şeyleri büyüyünce farkediyorum. Ailemi sevmiyorum galiba. Aynı şehirdeyiz. Birbirimize gelir gideriz. Benim çocuklarıma bakarlar. Ama içten gelen bir sevgi hissetmiyorum. Ağlıyorum hatta sıklıkla bu yüzden. Çok dertliyim

anadolu lisesini kazanip gonderilmemeye kadar ayniyiz sizinle (2 cocugun ingilizce kitaplari pahali olurmus! tabii diger evlat erkek, soylememe gerek bile yok sanirim.. ) . push ; Sevdaya

Herkese merhabalar Bir psikolog yada bir psikiyatriye gittiğimizde, yada film repliklerinde bolca duyduğumuz ''çocukluk'' kavramı ne çok önemliymiş. Bugün bir sıkıntı yaşadığımızda neden onlarca yıl geçmişe dönüp ''çocukluğundan bahseder misin biraz?''' derler bunu artık biraz biraz çözebiliyorum sanırım. Konuya bodoslama girmem gerekirse; ben küçükken kendimi çok şanslı hissederdi, çevredemde ki arkadaşlarımla kendimi kıyasladığımda hep daha mutlu olduğumu hisseder ve babamı taparcasına severdim. Annem ise bir kız kardeşim olmadığı için benimle hep arkadaş gibi olmuştur. Hatta çocukken bir zamanlar, neden bu kadar şanslı olduğumu düşünürdüm. Gel zaman git zaman çok sinirli olan abim (2 abim var) bizden ayrıldı iş gereği. Biz ise diğer abimle ailemizin yanında devam ediyoruz. Zaman geçtikçe bizler büyümeye başladıkça aslında o kadar da şanslı olmadığımı farketmeye başladım. Babam fazlasıyla mükemmelliyetçi, evde de akrabalar arasında da her zaman lafı geçen biri olmuştur ve insanlar genel olarak babamın duruşundan bile çekinirler. buna babamı 1 kez gören arkadaşlarım da dahil. Her zaman ceketiyle gezen, gezip tozmayı seven, lüks yaşamayı seven biri olmuştur hep. Çocukken maddi açıdan hiçbir şeyde gözümüz kalmadı, 1 isterdik 3 alırdı vs. Ama bizlere manevi açıdan yakın olmadı pek, hiçbir zaman gerçek anlamda nasıl olduğumuzu sormadı Annem ise erken yaşta annesini kaybetmiş, kendini bizlere adamış fakat kıymetini bilmeyen bir eşe sahip olduğundan psikolojik sıkıntılar yaşıyor yıllardır. Dönem dönem tedavi görüyor, biz hep arkasında durmaya çalışıyoruz ama yıllarca ezilmiş bir kadın. Hatta 1 ay önce boşanma kararı aldılar ama sonradan tekrardan bu kararından döndüler. Ben ise 25 yaşındayım, hayatta çocukluk dönemim hariç hiçbir zaman şans yüzüme gülüpte işlerim kendiliğinden yürümemiştir, her şeyi tırnaklarımla kazıyarak hırsımla yapmış biriyim. Yaşıma nazaran mesleğimde oldukça iyi bir konumdayım. Fakat bu konuma gelebilmek için çok sıkıntılar yaşadım. Ben mesleğe ilk atılana kadar daha önce hiç birey olmamıştım ki, şuanda tam anlamıyla olabildin mi derseniz cevabım ''hayır'' ama neyse işte ne isteyip ne istemediğimi bile bilmiyordum ki kendimi savunamazdım, hakkım olanı bile yediklerinde gıkım çıkmazdı. Hal böyle bir de plus olarak iş hayatında hep çok zor karakterlerle karşılaştım. Hayır diyemeyen bir insandım bir dönem ruhsal açıdan sekteye uğradım hal böyle olunca, antidepresanlar falan toparladım. Kendimi çok güçsüz hissediyordum. Zamanla kendi kişiliğimi geliştirmeye yöneldim, neden böyle olduğuma dair hiçbir sorgulama yapmadan. Yorulduğumu hissediyorum. Çocukluğumda ki hislerin tepetaklak olduğunu görüyorum. Her ne kadar güçlü gibi dursam da bir olay yaşadığımda ki verdiğim tepkilerin yada babamın mükemmelliyetçiliğinin bana işlemiş olduğunu düşündükçe sinirlenip bunu değiştirmeye çalışıyorum. Bir yerde bir yazı okumuştum. ''Bir insanın kendi ailesi, geçmişte ki roller nasılsa doğru olanın o olduğuna inanırmış, evleneceğimiz insanda bile ya babamız gibi birini ararmışız, yada iyisiyle kötüsüyle tamamıyla zıttını.'' Babam gibi bencil ve dışardan mükemmel biri olmak istemiyorum. Ama ben ''ben'' olamıyorum. Şuana kadar tesettürlüydüm. Lise 1 gibi tesettüre girmiştim. O kadar küçük yaşta kapanmamın nedeni ise ailemi sevindirmekti, çevrem tesettürlü olduğu için bende böyle olmalıydım. Babam her akşam elinde eşarpla gelirdi, daha da sarılmam için. Zaman geçtikçe, üniv bitip iş hayatına da atılınca ben aslında kendi benliğimin farkına varamamış olduğumu hissettim, insanlar ne der? babam kızar, annem istemez derken hep kendimi arka plana atıp, ilk sıraya başkalarını koymuştum. Ama o ilk sıraya koyduklarımın başını çekenler arasında ki babam yanımda olması gereken hiçbir zaman yanımda olmadı. Araba almak istedim. Hayır olmaz, yaşın çok erken, ilerde alırsın, kaza yaparsın vs vs bütün kötü ihtimalleri önüme sürüp beni vazgeçirmeye çalıştı ve hal böyle olunca ben babamdan araba konusunda asla destek isteyemeceğimi anladım. O dönemlerde çok sıkı çalıştım araba için para biriktirdim, kredi çektim artık araba alacaktım. İstediğim araba için o zamanlarda çok ufak bir meblağ, babam için çok çok ufak bir meblağdı hatta, babam biliyosunuz mükemmel bir insan olduğu için çevresinde borç ihtiyacı olan babama koşar ve asla çevirmez geleni, o meblağ babam için beğendiği ceketin ücretiydi. Ama o zaman açık kalan 2-3 bin lira için elini cebine dahi atmadı. İstemedim de babamdan, abimle halletmiştik. Ama demesi gerekmez mi ya bir babanın o dönemde ''kızım eksiğin var mı? hangi arabayı alacaksın? nereden alacaksın? diye. ben gidip bir arkadaşımla almıştım arabamı. Allahtan o dönem kötü bir insanla karşılaşmamışım tomarla parayla başka bir şehire araba almaya gitmiştik çünkü. Neyse arabayı aldım geldim evin camının önüne, binbir hevesle çıkın cama diye aradım bizimkileri. Annem abim camda, babam hiç kendini göstermeyecek şekilde sadece bir kafasını uzatıp ne aldığıma bakıp anında içeri girdi. Ben zaten kendi arabamı alana kadar çok çok nadir araba kullanmışım. Babamdan arabasını bile 1 kez olsun istemedim, eğer ihtiyacım varsa kendi arabamı kendim alırım, ona ağız eğmem dedim ve aldım O zaman bir tedirginlik var tabii, gözüm gibi zaten o araba, sanki arabayı ben değil o beni kullanıyor. O denli korkuyorum arabadan. Bir desteğe, güzel cümleye ihtiyacım vardı sadece. Arabayı otoparka bırakıp geldiğimde benimle saatlerce hiç konuşmadı, sonradında ''kaza olur bişey olur ben karışmam, beni dinlemedin'' dedi. Sigorta yaptıracaktım ama kenarda ki köşede ki ne para varsa araba için almıştım zaten borç olarak annemden ve abimden. Arabayı aldık iyi güzel, sigorta ne olucak? babama söylemiştim o zaman, kendi sigortacısına yaptıracaktı. Bende de o dönem kredi kartı yok, banka kartı var. Hesapta ne varsa anca onunla işlem yapabiliyorsun. Babamdan arabam için tek istediğim; babam zaten kendi gidecekti sigortacıya, bende kendi kredi kartıyla ödeyip 3 taksit yapmasını istedim 3 ay hiç aksatmadan vericem dedim. 'Yok dedi benim ekstrem dolu, ben taksit işiyle uğraşamam''. okeyledim onu da hallettim bir şekilde o dönem. Şimdi covit olduğundan işe gidemiyor. Kendi işi de yok, eski lüksü azalmaya başladı emekli oldu eski birikmişleri de var öyle geçiniyor. Babamın arabasını abim kullanıyor. Benden işi oldukça hiç çekinmeden arabamın anahtarını istiyor. Bir kız babası hakkında böyle düşünmemeli biliyorum, ama her ne kadar istemesem de sanırım bende onun gibi pis düşünüyorum; istememeli ya ben arabamı alırken gram desteğini göstermedi bana ne maddi ne manevi sadece köstek oldu. Arkadaşlarıyla gezmeye giderken de istememeli benden. 7 kat yabancı gelsin veririm arabamı asla sakınmam, ama babam istemesin benden. o ilk günlerde bana yaşattığı ''ya kaza yaparsam, babam heh işte ben demiştim'' demesin diye arabayı otoparktan çıkaramamıştım korkudan. Şimdi de biri sorduğunda sanki kendi almışçasına ''kızımın arabası diye pohpohlanıyor'' konu tabii ki sadece bu da değil bu yaşımıza geldik hala kendi istediği olsun ister. Hiç kimseyi beğenmez, o beğenmediği insanlardan çok daha beter bir kişiliği var, insanlara tahammülü sıfır, bir şeyi duymadığımızda 2. söylerken bağırıp kızarak söyleyen biri. Annem onun yüzünden psikiyatriye giderken kadına ''hastasın sen kendine bir çeki düzen ver'' diye diye o kadını da bitirdi Şimdi düşünüyorum da ben bu evde kendi benliğimi bırakın, o adama benziyorum gibi hissediyorum. 1 kere geldiğim şu hayatı istediğim gibi yaşayamıyorum. İşe, arkadaşlarımın yanına açık gidiyorum. Evden çıkarken şapka takıyorum hala söylemedim ona, tepkisinden korkuyorum. Bir ilişkim oluyor onun gibi tepeden bakıyorum bazen karşımdakine. Gereksiz yere fazla yükseliyorum tartışmalarda, sağlıklı bir ilişki kuramıyorum. Uzun bir ilişkim vardı babam araştırdı ailesinin borçları vardı çocuğun iyi bir işi hayatı yoktu. Olmaz dedi. Ben asla yanında değilim he ama eğer ille de evlenicem dersen, ben arkanda değilim bunu bil dedi. Çevremdekiler bunu baban seni ne kadar da seviyor, başka baba olsa ne hali varsa görsün der evlendirir dediler. Ama babam kendi adına leke düşürüp...'nın kızının evlendiği adama bak, şu bu otelde bile düğün yapamadı demesinler diye onunla evlenmeme müsaade etmedi. Ayrı eve çıkayım desem muhtemelen evlatlıktan reddeder beni, o bir yana annem ne yapacak bu adamla onu bilmiyorum Başlıkta ki soruma gelecek olursak; hayır ben böyle bir babayı seçmezdim. Her kararımda iyisiyle kötüsüyle varlığını hissedebileceğim bir babam olsun isterdim. Lütfen evlat yetiştirirken çok dikkat edin. Ben bu psikolojiyi hala es geçemiyorum. Her ne kadar dışardan güçlü dursam da, hayat kalitesi ne kadar iyi olsa da o çocukluk evresi unutulmuyor. Bir kavga sırasında hep suçlu olan ben gibi hissediyorum, haksız olan hep benmişim gibi geliyor. Bu yaşanılanlar unutulmuyor. Benim önümde ki en büyük örnekte annem. Doktoru bir kere benimde seansa gelmemi istedi, birlikte girdik annemle. Annem o sırada hıçkıra hıçkıra ağlarken babasının onu istemediğinden bahsediyordu. Sahi kız çocukları gerçekten annesinin kaderini mi yaşıyor bu hayatta? Sizler annelerinizle nasılsınız? Yada kızlarınızla? ve benim annemin kaderini yaşamamam adına var mı önerileriniz?

Başlığa binaen cevabımı vereyim Allah neyi uygun gördüyse kabulümdür. Ailem de iyi ki ailem, kurduğum ailem de iyiiiiiki. En çok kurduğum ailem iyiiikiiimm

böyle bir seçme hakkımın olmasını cok isterdim, 11 kişilik olan bu ailede sadece ama sadece annemi seçerdim. iki ablamın sürekli anneliğini eleştirdiği annemi seçerdim. O muhteşem bir anne. E

Annem konsomatris babam uyuşturucu kullanıyordu ne yapayım

Asla kendi ailemi seçmezdim onlar yüzünden hiç kimseye kendime bile güvenmediğim için tedirgin kırgın duygusal ve yorgun biriyim belki bu sebeple çocuklarım da ilerde sorsalar beni seçmezler dediğim oluyor

Hepimizden ailemiz büyük oranda sorumlu. Fakat sen bunu yüzde yüz sorumlu olarak kabul etmişsin. Bence babam dünyanın en iyi babası ama mükemmel mi. Asla. Sevmediğim çok huyu var. Ve sen nasıl ki istemediğim halde ona benzediğimi farkediyorum diyorsun babanı bu hale neyin getirdiğini hiç düşündün mu. Kimse tamamen masum ve kimse tamamen suçlu değildir. Ama baban tamamıyla suçlu gibi davranıyorsun. Bence bu hareketin altında hareketlerin sorumluluğundan kaçma ve suçluyu gösterip kendini aklama isteği yatıyor.

yani yaşınız genç hepimiz benzer dönemlerden geçtik ben 36 yaşındayım bir yazı da var bununla ilgili çocukken -tabi gerçekten psikopat bir ailede yetişmediysek- ailemizi mükemmel aile görüyoruz sonra büyüdükçe hiç de mükemmel olmadıklarını fark ediyoruz bu dönem ergenlikle başlayıp sürüyor, büyük bir kızgınlık da duyuyoruz, kinleniyoruz arada sonra fark ediyoruz ki onlar da dünyaya anne baba olarak gelmediler, onlar da insandı ve pek çok hata yaptılar hele çocuk anne/babalarsa anne babanız benim gibi 20 25 yaşlarında evlendilerse aslında bizimle beraber büyüdüler. Eşim pek çok şeyde anne ve babamın analizini ve bendeki yansımasını söylüyor mesela okurken babanız demiş ya kaza yaparsan sorumlusu ben değilim diye aha dedim benim babam benim babam araba için gerçi bana çok destek oldu ama büyük yatırımlarda hep felaket tellalıydı rahmetli. amsterdama gidecektim bana "amsterdama gitme orayı sel basıyor" demişti mesela :). Şimdi benim babam çok yumuşak mizaçlı bir insandı asla o yönden kızamıyorum ama yıllarca hep korktum bazı şeylerden Şimdi onu suçlamanın, sizin de babanızı suçlamanın bir manası yok Onlar da bazı yönden eksikler, o yönleri hatalı. Belki onlar da babalarından öyle gördüler, ondan öyle oldular. Yapmamız gereken onların o yönünü sevmek ve kabullenmek ama onlar istiyor ve öyle diye bizim de öyle olmamız gerekmediğini bilmek.

Sevmezdim Allah affetsin. U umuthepolmaliaslinda Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Annemle aram iyidir. Yakın bir arkadaş gibi değiliz ama iyi niyetini bilirim, kötülüğümü istemediğine eminim. Hayat üniversitesinden mezun olmuş biri derler ya aynen öyle. Bizi yetiştirirken yaptığı hamleler aldığı kararlar çok doğru. Kimsenin ailesi mükemmel değildir benimde babam sorunluydu yapacak hiçbirşey yok bu konuda malesef. Ben yine ailemi seçerdim çünkü ailem babamdan ibaret değil ve bu sebeple herkesi tek tek değerlendiririm. Önemli olan nasıl yanlışlarla büyüdüğümüz değil bu saatten sonra yaptığımız doğrular. Ben kötü bir aileniz olduğunu düşünmüyorum. Bence sizde böyle düşünmeyin babanızda böyle oluversin.

muhtemelen yine kendi babami secerdim ama annemin; deger gordugu bir ailede yetismis, daha egitimli, donanimli bir birey olmasini isterdim.. kendi cocugum beni secer mi, ileride ne dusunur bilemiyorum, fakat size dusen ailenizde sizi yaralayan ne varsa onu cocugunuza yapmamaya ozen gostermek. umarim bir gun icimizdeki tum kirginliklari atabiliriz.. icimizdeki o kucuk kiz cocugu gercek manada mutlu olur bir gun dilerim...

Canım yazdıklarının çoğunu okudum. İnan hayat çok basit, sen geçmişin tekrarlarını yaşıyorsun ve böyle giderse yaşamaya devam edeceksin. Çünkü tek bahsettiğin geçmiş... öyle ufak ufak da değil ince ince analiz etmişsin. Evet psikologlar dediklerini diyor ama geçmişe takılı kalmayın, çözüm şimdide diyenler de var. Şahsen ben yıllarca babam ve annemle sorunlarımı yaşadıklarımı kişiliğimi düşünüp durdum, İnan hiçbir işe yaramadı. Geçmişe bakarsan geçmişi yaratırsın, geleceğe bakarsan geleceği. Ben de amaaaannn ne olduysa oldu ne yaşandıysa yaşandı artık istediğim ve olmak istediğim kişiye şeylere odaklanacağım dedim. Orada her şey değişti, o zamana kadar karakterim anneme, seçimlerim ailemle yaşadıklarıma benzerdi. O andan sonra ise ben -ben- oldum. Şimdi ne annemle ne babamla ne karakterim ne hayatım benzer. Eşim bambaşka biri, kariyerim bambaşka bir yöne evrildi. Hala bazen eskileri analiz edesim gelir düşünmeye başlarım ama durdururum kendimi, çekim yasası işte. Bu şekilde geçmişe takıldığın sürece geçmiş tekrarlayı duracak. Niye hakkını savunamaz olduysan oldun niye mükemmeliyetçilik bulaştıysa bulaştı sebeplerle uğraşmak yerine çözümlerle uğraşmanı tavsiye ederim. Geleceğe bak Leris Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Çocukluğunuzu yaşayamamış olmanıza üzüldüm, neyse ki eşinizin ailesinden yana şanslısınız

Başlığa cevap vermek için geldim. Yeniden doğacak olsam ve aile seçim şansım olsa, hep annemin çocuğu olarak gelmek isterim dünyaya. Onu değişmem.

Evet zor yaşadıklarınız ama. ben bu sikolojim bozuldu olayının abartıldığını düşünüyorum siz en azından maddi olarak sıkıntı yaşamamışsınız ya da babanız eziyet ermemiş... biz maddi manevi neler yaşadık anlatsam toman olur şimdi ruh ve sinir hastalıkları hastanesine yatmamız gerekirdi.. şimdiki ailemi seçmezdim annem dışında babamla evlenmeseydi belki başka bir hayatımız olırdu bilemiyorum.. ve bence doğduğun ev evet bir nebze kaderin oluyor daha güzel bi ailede büyümüş birini yakıştıramıyorsun kendine haliyle yanlış seçimşer yapıyorsun zincirleme gidiyor böyle ha bu zinciri kırabilen yok mudur illa ki vardır ama daha azınlıkta

Asla seçmezdim. Ben de küçükken şaşırıyordum, insanlar neden babası işten eve erken gelsin ister diye... Herkesin ailesi benimki gibi değildi, geç anladım.

Bu olayla ilgili ben de bir konu açmıştım geçen ay Valla ben seçsem kesinlikle babamı seçerdim, dünyadaki en büyük şansım bebeklikten beri bize yakın arkadaşı gibi davranan bir baba. Bu aralar aynı muhitte calisiyoruz, her akşam evde görmesine rağmen yine de karşılaşınca yüzünde güller açar, koşar kucaklar falan amaa onun daha uyumlu, daha sakin, daha anlayışlı bir eş seçmesini isterdim. Annem fazlasiyla dediğim dedik bir insandir. O uzgunse herkes uzulmeli, bir kişiye küssün, tüm ev halkina terör estirir. O mutluysa da herkes mutlu olmalı. Ona göre her zaman tek ve mutlak haklı vardır o da kendisidir Ve tabii kendine bayılır. Bizi överken bile 'tabii ki güzelsin, çünkü benim kızımsin. Seni ben doğurdum' der bir huyumu beğenmesin, 'ben nasıl böyle çocuk doğurdum!!!' der. 30 yaşına geliyorum, o kadar kısa zamandır farkında ki benim ondan bağımsız bir birey olduğumu, kendi hayatımın, kendi fikirlerim olacağını, artık bebeklikteki gibi onun bir uzvu olmadığımı, hatta hala bazen unutuyor Ergenligim, üniversite yıllarım, üni bitip tekrar aynı eve taşındığım yıllar... annem, anne gibi değil de adeta big brother gibiydi, devamlı seni izliyor, hayatını didikliyor... 30 yaşıma geldim bir kere 'ben birisinden hoslaniyorum' bile demedim ona. Hep bir şeyleri gizledim, ya da bir derdim varsa anlatmadım, inanılmaz kötü bir dinleyicidir. Misal, kırk yılın başında iş ile ilgili canımı sıkan bir şeylerden bahsettim, cidden de anlatıp rahatladim. Ertesi gün hemen başladı 'kizim mesleğini yapsana, bu iş için mi okudun sen! , KPSSye girsene, beraber işletme açalım' Yani ben beni eleştir ya da önerilerle gel diye anlatmadım ki, sadece dinlenme ihtiyaciyla anlattım. Bu yüzden normalde çok paylaşımcı bir insan olmama rağmen, evde asla bir şey paylaşmam, annem beni asla tanimaz. Hatta sıradan bir KK takipçisi bile hayatım hakkında annemden daha çok bilgiye sahiptir Bu nedenle seçme imkanım olsa babamı kesinlikle seçerdim ama annemi seçmezdim. Yine de, çevremde hep gordugum pasif, kendini savunmaktan aciz, dünyaya çile çekmiş olmak için gelen- kurban rolüne sarılmış annelerden daha iyi olduğunu düşünüyorum. En azından güçlü ve akıllı bir kadın ve onun için hiç endiselenmedim, başına ne gelirse gelsin, o bir yolunu zaten bulur diye dusunuyorum. Yakın arkadaş çevremde kendi hayatının zorlukları yetmezmiş gibi bir de aklının bir köşesinde hep 'annem ne yapar?' diye düşünen arkadaşlarım var. Onlari gozlemledikce bunun da bir nimet olduğunu anlıyorum. Sizin konuya gelince, araba almanizdan belki de gerçekten korkmustur, iyi bir sürücü olduğunuza inanamamis olabilir. Ben de işim gereği trafik kazalarıyla ilgileniyorum, o hevesle alınan arabalar çoğu insanın tabutu oluyor, bu gerçeği farkındayım. Her gün binlerce insan ya kendi hatası, ya başkasının hatasıyla o arabalarda uzvunu ya da canını kaybediyor. Bir o kadar insan sabah güzel bir güne baslamisken yolda yaşadığı bir anlık dikkatsizlik sonucu birilerinin canına kiyiyor ve hapsi boyluyor. İşin içinde olduğum için babanızın korkusunu anlıyorum. Bence siz de bu konuda anlayış gösterin. Zaten dilediğinizi yapıp almışsınız. Benim annem de bisikletimden çok rahatsız olur, caldirdigimda sevinmişti hatta. Çünkü başıma bir şey gelmesinden korkar. Ama ben yine de binerim:) 'negatifi cagirma' diye terslenirim ona ama neden bisikletimden nefret ettiğini de bildiğim için esasında çok kizamam. Sizin durum da bundan ibaret bence. O binme dedi diye binmeyecek değilim, siz de babanız hayır demiş ama almissiniz. Daha da dert edecek bir şey yok... Acilma konusunda da ne yapıp edip söyleyin mutlaka, çünkü evden kapalı çıkıp dışarıda acilmak sizin de öz sayginizi düşürür bir yerde. Bu yasta, böyle bir şeye maruz kalmak sizi de yıpratır. Bence ailenize sinirinizin özünde bu var. Kendiniz olamıyorsunuz ve sebebi aileniz, bu yüzden sinirlisiniz. Ben de annemin bize hala uzvu muamelesi yapıp anksiyiteleriyle kucakladigi için dünyayı görme arzuma rağmen gönlümce gezemiyordum, fırsatları kaçırıyordum. Şehirler arasi bile ya yalan söylüyor-gizliyordum, ya da kavga hiir gür, 'icimde kötü bir his var kızım, gitme' psikolojik baskısıyla kös kös evden çıkıyordum. O zamanlar mesela anneme karşı içimde gerçekten büyük bir öfke vardı. Çünkü hayal ettiğim hayatı yasamamdaki tek engeldi. Sonra, 25 yaşındayken bir cesaret işten istifa edip uzun bir Avrupa turuna yazıldım, taksitleri odeye odeye sonra gelmek üzereyken anneme haber verdim. Tepkisi tbaii oldu, veda bile etmedi. Ama sandığım kadar da kötü değildi. Sonrasında daha az tepkiler aldım, firsatlari degerlendirdim. Şimdiyse ha Ankara'ya gideceğim demişim ha amsterdama, annem için bir olay değil... Benim mesela hep hayal ettiğim bu özgürlüğe kavuştuktan sonra anneme olan öfkem azaldı. Hatta son yıllarda hiç olmadigi kadar iyiyiz. Eminim sen de açılma kararini soyleyip eninde sonunda sana saygı duymalarını sağladıktan sonra çok rahatlatacaksin ve babana olan hırsın yerini daha güzel duygulara bırakacak. Tecrübe konuşuyor^^ o yüzden hiç erteleme, nasılsa kaçış yok, yap o konusmayi

Umarım iyi bir kayınaile seçersiniz bize denk gelmedi

Çocukluğunu yaşamamış biri olarak söylüyorum buna da şükür de

"Anne babalarımızı suçlamayalım. Hepimiz kurbanların kurbanıyız. Onlar kendilerinin bilmediği şeyleri bize nasıl öğretebilirdi ki?" Bu alıntıyı okuduğum bir kitapta görmüştüm. Çok etkilenmiştim. Gerçekten hepimiz kurbanların kurbanıyız. Bu tip ebeveynlerin çocukluğunu dinlediğimizde sağlıklı aile ilişkilerinin olmadığını görüyoruz. Bu saatten sonra hiç kimseyi değiştiremeyeceğimize göre bize zarar vermelerine izin vermeden, onları oldukları gibi kabul etmek en iyisi

Bir de merak ettiğim, o taraftan bakınca bu hikayede haksızlık ediyor olabilir miyim sizce?

Kimse mükemmel değil biz de değiliz Kusurlarımızla varız bu hayatta. Her anne baba kendi öngörüsüne göre bizim hayatımızı sekillendiriyor Yani art niyet olmadığı sürece ailemizi olduğu gibi kabul etmeliyiz. Ben ailemin kendi yaşadıkları döneme göre bir kaç tık üzerinde olduklarını görüyorum. Benim babam da mukemmelliyetci kişilik ozelikle eğitim konusunda taviz yoktu Çocukken başarıya karşı aşağılık duygusunu çok yaşıyordum Basarisiz olunca babama ne diyeceğim korkusu vardi akademik anlamda. Şuan iyiki öyle yapmış diyorum. Babamın en büyük öğretisi kız cocuklari okumalı okutulmali idi. İyiki onun kızıyım şükür. Şuan hayata özgüvenli bakiyorsam başıma ilerde birşey gelirse enazindan kendi hayatımı kurabilecegim bir işim var. İyiki ben böyle bir ailenin çocuğuyum diyorum.

annemi de babamı da asla seçmezdim ikisi de ergenlikten çıkamamış karakteri oturmamış ana baba olmayı becerememiş insanlar kardeşimi ve beni asla haketmeyen 2 sorumsuz tip dünyaya bin kez gelsem yine kardeşimi seçerdim ama anne babama komşu bile olmak istemem

Başlığa cevap; annemi de babamı da seçerdim. İyi insanlar, severim kendilerini. Her zaman maddi manevi destekler, ne yaparsam yapayım, konu ne olursa olsun arkamda durdular. Ha çok modern insanlar değiller ama her türlü destekler şükür. Amaa.. Onlar beni seçer mi bilemem

Baslıga istinaden yazıyorum o kadar cok ısterdım ki duruguzel

başlığa istinaden; annem yine annem olsun isterdim, babam konusunda emin değilim. ama şu bir gerçekki, asla aynı çocukluğu yaşamak istemezdim...

Anne babanızı seçmeseydiniz başka seçtiğiniz anne baba da kusurları olan insanlar olacaktı. Ben kendime hata yapma şansı tanıdığımda anne babamın da hataları olabileceğini anladım. Şimdi ben anne olmaya hazırlanıyorum belki annemin hatalarını yapmayacağım ama eminim ki ben de pek çok hata yapacağım ben de insanım sonuçta. Araba konusu benim de yaramdır mesela babam arabasını bana da kardeşime de vermedi. Alıp gittim surat astı küstü. Arabası da hani şu nault diye biten ucuz dandik Fransız arabasıydı. Hep arabasını bizden kıymetli tuttuğunu düşünüyorum. Bilemiyorum belki de öyle tuttu. Şimdi benim B ile başlayan meşhur üç harfli Alman markası arabam var. Ben de ona vermem. İstese de kusura bakma derim. Şimdi birşey olur canımız sıkılmasın. Belki ben de evlat olarak yanlış düşünüyorum babamdan malımı sakınıyorum gibi olabilir ama bu böyle. Bi yerden sonra kendiniz gibi oldukça onları da affediyorsunuz ve yükünüz hafifliyor

Konuyu okumadim. Sadece basliga istinaden yaziyorum. Eger ailemi secebilme sansim olsaydi kesinlikle yine annemle babami secerdim. Canim anam ❤ Canim babam ❤

Ailemi seçerdim. Onlar benim herşeyim iyiki varlar. Rabbim yokluklarini göstermesin

Ne annemi ne babamı seçerdim. Ben doğmayı seçmezdim. Çocukluğum erken gençliğim anne babamın yaptıklarıyla, gençliğim onlardan kurtulmakla, 30 dan sonra iyileşmeye çalışmakla geçiyor. Normal olabilmek için harcanmış yarım ömür. Neyse çok iç karartıcı olmaya başladım. İyi yönden bakalım. En azından annemin kaderini yaşamıyorum. Babam gibi bir adamla evlenmedim. Zinciri kırdım ama çocuklarım aynı fikirde olmazsa diye korkuyorum ve çocuk sahibi olmaktan kaçınıyorum.

Babamı ve özellikle abimi seçmezdim ama annemi seçerdim. Yokuspokus

Kızlarim kesinlikle beni bizi seçmelerini isterdim Lakin, Ben asla ailemi seçmezdim.

Bu aralar herkesin de psikolojisi pek hassas. Kendinizi bu kadar dinlemeyin. Gayet normal, sıradan hatta bir çok insana göre iyi bir hayatınız, aileniz var. Bu arada ilgi eki olan -ki bitişik yazılır, gözümü tırmaladı.

Ben yine seçerdim en büyük şükür sebebim ailem Sadece zamanlama konusunda biraz tereddütlerim var ya daha geç evlenip (28 yaşında evlendim) ailemle daha uzun zaman geçirmek ya da daha erken evlenip bu sefer maaile daha çok vakit geçirmek isterdim. Çünkü evlendikten iki sene sonra babamı kaybettim. Pandemi koşulları olduğu için ayrı şehirde olduğumuz için son zamanlarda tüm vaktimi onlarla geçiremedim, o dönem işlerim yoğundu maalesef... Hayatta tek değiştirmek istediğim şey mesleğim. Hatta bu sebeple ekstra nefret ediyorum, o dönemki işlerime bakmak geldi aklıma baktım hep başkalarının dertleri yüzünden kendi ailemi ihmal etmişim. O kadar sinir oluyorum ki, keşke başka bir yolda para kazanmam mümkün olsaydı. Annem babam abim... Çocukluk anılarımın hepsi çok güzel çok özel, gençlikte de öyle. Babamla dertleşebildiğim kadar rahat kimseye içimi açamadım, şuan eşime bile öyle anlatamam kendimi. Beni sadece babam anlardı gibi geliyor.. Yüzüm düşse yanıma yaklaşır neyin var anlat bakalım derdi. Hatta bir keresinde üniversiteden geldim yaz tatiline yine yüzüm asık, yanıma gelip annemden gizli, ne oldu aşık mısın diye sordu yoo ne alaka bu kadar da her şeyimi anlatacak değilim sen babasın dedim şakayla karışık. Neden olmasın artık 20li yaşlardasın bu çok normal bana her zaman anlatabilirsin demişti Ben kimseye aşık olamadığım için şimdiki eşimi bana çok övdü mesela çok efendi babayiğit bir genç bu çocuğa değer ver demiş bir anlamda evlenmemize vesile olmuştu. Ona göre bana kalırsa her an bir "hippilik" yapıp bilmediğim bir ülkeye kaçabilirdim Bana ekstra para gönderirdi gezmem için, tek şartı bilmediğin yerde alkol içme içersen evde iç demek olurdu ne bileyim baskı kurmadığı için abim de ben de hep kendimizi bildik kimsenin kalbini kırmadık ve yakışıksız bir durum da yaşamadık. Bir de hep güvenirdi, 'Sen başarırsın ben sana inanıyorum ' derdi Keşke benimle ne bileyim bir on sene daha kalsaydı...

Başlığa göre cevap vereyim. Ben Annem ve Babamı seçmezdim... Seçme sansımız olmadığı için kader diyip boyun eğiyorum malesef

Biraz abarttığını düşündüm. Güzel bir çocukluk yaşattıklarını anlatmışsın. Bir isterdik üç alırdı demişsin. Bilmiyorum her şey dört dörtlük olamıyor zaten. 25 yaşındasın çocukluğundan sonra meslek hayatında herşeyi kendi çabanla hırsınla yapmışsın. Çocukluktan sonra 25 yaşına kadar kaç seneden söz ediyorsun ki.. 18 den itibaren saysak 7 sene eder. Sanki bir ömür tek başına mücadele vermişsin gibi. Araba için destek beklemende haklısın bu arada. Mavili Mavili Mor Cicek Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Yeni bir hayat ve yeni bir aile seçip her şeye baştan başlama şansım olsaydı eğer, bu hayatımdan sadece babamı seçerdim, babamın tekrar babam olmasını isterdim.

Sürecimiz aynı geçmiş gibi. Tek farklı yanı ben doğmayı seçerdim. Yaşamayı hayatı hayallerimi seviyorum. Çocuğumla birlikte yaralarımın farkına vardım, ona iyi anne olmak isterken kendime iyi geldim. Anne olduğumda nasıl anne olmamam gerektiğini iyi biliyordum zaten. Okudum, araştırdım. Şükür çocuğumla ilişkim yolunda. Psk desteği de almak istiyordum hatta bir yeri aradım ama pandemiden dolayı zoom üzerinden görüşme yapacakları için emin olamadım. Sürecin biraz düzelmesini bekliyorum. A Ankee Nirvana Anneler

Dünyaya 1000 kere gelsemde her seferinde babamı seçerdim. Hayatımda gördüğüm en akıllı, merhametli, iyi kalpli insandı. Annemi ve kardeşlerimi seçmezdim. Zaten babam vefat ettikten sonra ailemiz dağıldı. Ailemizi bir arada tutan güç babamdı.

Konunuz o kadar tanıdık geldi ki.. Ben hep babam gibi biriyle evlenmekten çok korkmuştum, duam da hep o yöndeydi. Şükür ki tamamen zıt karakterde biriyle evlendim. Bekarken bende hep düşünürdüm annemin kaderini mi yaşayacağım acaba? Babalarımız hemen hemen aynı karakterde. Benim ki daha bile kötü olabilir :) düğünümü ben yaptım bir kuruş desteği olmadı. Ablamın bileziğini taktı o da sırf ben rezil olmayalım dedim diye. Geri iade ettim tabi sonra. Maddi, manevi öyle bir baskı ile büyüdüm ki bunun etkilerini şimdi gözlemliyorum. Panik atağım var ve inanılmaz Asosyalim. Hep aşağılanacağım korkusu yüzünden topluluk önünde konuşma yapamadım anında kalp çarpıntısı, kulak çınlaması oluyordu. Eve giriş, çıkış saatlerimize öyle karışırdıki bir süre sonra çıkmayaya başladım iş dışında. Aşağılamaları, hakaretleri bitmedi. Ailemden uzaktayım şimdi. Bunu ben istedim. Şuan çok rahatım ama kendi içimde hapis gibiyim aşamıyorum bazı şeyleri. Çocukluk, aile önemli. Tek temennim ileride bir gün çocuğum olursa eğer, her anlamda mutlu olmasını sağlamak olacak

ailem boşanmış bir aile, kavga içinde büyüyen tek çocuktum, binbir türlü zorluk vb.; gelgelelim olduğum kişiden memnunum ve ben bu ailede büyüyerek bu kişi olabildim. örneğin maddi gücü daha yüksek bir ailede doğsam her şey bir açıdan daha kolay olurdu, ama başka açılardan da zor. babam ayda yılda bir görüştüğüm bir insan, ama mesela fark ediyorum ki espri anlayışımı ondan almışım. gibi gibi. olduğunuz kişilerden, kurduğunuz ilişkilerden, hayata bakış açınızdan memnunsanız bence o aile en azından idare eder bir aile bence. sanırım evet aynı anne babayı seçerdim diyeceğim, özellikle baba konusunda çok daha iyileri olabileceğini bildğim halde.

Kısa ve net seçme ve seçilme hakkı olsaydı hayata gelmeme hakkını seçerdim

Ben asla secmezdim daha açık görüşlü. kisisel alana saygi duyan maliymis gibi değilde birey olarak gören bir aile isterdim manevi anlamda destek adaletli eşitlikçi bir ailem. olmasini çok isterdim evladını aşağı çeken bir aile değilde ona güven veren bir aile isterdim şimdi ben tamda anlattığım gibiyim bu zinciri kırdım onlar aşağılanmış seçilmemiş doğru olarak bunu bilmişler ama ben öyle değilim ve olmayacağım yıllar geçse de olselerde unutamayacağım şeyler var ve onları affedemiyorum affetmeyecegim

Daha önce başka konuya da yazmıştım Türk insanında kurban psikolojisi var. Annem babam böyleydi ben böyle oldum, annemin kaderini yaşayacağım vs. Bunlar hayata karşı edilgen bir tavır takınıp herseyi kadere bağlamak kendinizi de sorumluluktan sıyırmak bana göre. Şahsen ben annemden çok farklı bir hayat yaşıyorum, eş konusunda, aile konuşunda, evlilik konusunda. Annem kendi kararlarının sonucunu yaşamış ben kendi kararlarımınkini yaşıyorum. Ha bi de kızlar babaları gibi erkeklerle evlenir klişesi var ki babamla eşimin benzer özelliği pek gelmiyor aklıma.

+1 le katılıyorum babam kötü vefasız bir insan degil asla Allah eksikliğini göstermesin ancak bugunlere annem sayesinde geldik babam annemi cok ezdirdi cok yıprattı halende en ufak bir olayda üstüne yürürken bukuruz kendisini. Ama bizi cok sever. Babam daha karakterli kararli ve işini bilen biri olsa annem su an bipolar bozukluk hastasi olmazdi

Secmezdim yani.. Stevya ✨ Üyelik

"Onlar da çok zorluk yaşadı oldukları gibi kabul edelim" klişesine ben inanmıyorum, zorluk yaşayan öyle davranmaz.

Tabi ki dönem dönem olabiliyor. Detay da bilmiyorum size dair öyle yorumunuza istinaden yazdım. Benim de öyle dönemlerim oluyor özellikle annemle mecburen yakın ilişkiler kurmak zorunda olduğum dönemlerde. Bunları yazmak ta kolay değil. Ama her şey farketmele farkındalıkla başlıyor iyileşme. İnşallah kurabilirsiniz.

Ben seçmezdim daha anlayışlı bir ailede olmak isterdim

Kendi ailemi seçme şansım olsaydı ne annemi ne de babamı aile olarak seçerdim. Mutsuz bir evlilik ve travma dolu çocukluktan sonra bu yaşıma kadar halen o zamanlardaki açtıkları yaraları kapatmaya uğraşıyorum ebeveynler şunu unutmamalı bir çocuğa verilebilecek en güzel şey kendini Mutlu hissedebilecegi bir aile ortamı ve önce ruhları doyan çocuklar bu hayatta çok güçlü kalabiliyorlar

Kaderci bir insanımdır ancak asla inanmam kız çocuğu annesinin kaderini yaşar klişesine. Bu kolaya kaçmak ve kendini hapsetmektir bana göre. Her insanın kaderini seçimleri şekillendirir. Sorunuza gelince evet yine kendi ailemi seçerdim. Çocukluğuma bakınca doğru bulmadığım davranışları da çok ama bir laf vardır tarih o zamanın şartlarında değerlendirilmelidir diye burada da böyle düşünürüm. Kendilerince nasıl öğrendilerse öyle yaptılar, okuyacak bilgilenecek imkanları olmamış olabilir. Bizler daha şanslıyız bu konuda

Ben bilmiyordum sanki her anne erkek evladını daha çok sever, kızlarını ikinci plana atar gibi geliyordu. Her şey onların istediği gibi oldu hep. Fen lisesini kazandım ama farklı şehir diye göndermediler, üniversitede Hacettepe'yi kazandım pahalı olur diye okutmak istemediler, normal tercih etsem 8. Sırada yazmam gereken yeri ilk tercih ve tek tercih yaptım. Gider gitmez beni bir sürü kızın olduğu eve yerleştirdiler, aklıma yatmayan şeylerle karşılaştım, okulda bir hocama sığındım kurtarın beni diye. Bana yurt ayarladılar, yemek fişi verdiler. Neyse ben üç beş lira isterdim babamdan. Babam işe başlar başlamaz benden parasını istedi. Düğünde takılan çeyrekleri vs vermedi bana, neymiş efendim onlar borçmuş. Ben zaten çuvallar dolusu para alıyormuşum her ay onun sayesinde. Annem de oğlunu çok sever. Benim doğum günümü bilmezler. Hep dua ederdim Allah 'ım annem gibi olabilirim o yüzden bana kız evlat verme. Onu üzmeyeyim derdim. Bunları ne zaman farkettim peki, okulda herkes annem gelecek kızıma/ oğluma bakacak dediklerinde ben de cahillik işte anne sen de gelsen baksan dediğimde aldığım cevapla. Allah biliyor ya eşim bile beni evlatlık olarak düşünmüş. Hani babam annem ölmüş, amcam /dayım yengem beni büyütmüş sanmış ilk tanıştığında. O yüzden ben seçmezdim.

gecen gün aniden aklıma gelip hüngür hüngür ağladığım mesele.. işin kötüsü hep en şanslı olduğunu düşünüp öyle olmadıgını idrak etmek. babam maddi yönden elinden geleni yapsa da manevi olarak cook yaraladı. ne sevgi ne destek. hep elalem için yasadık. giyim kusam eve giriş saati konusma sekli. sevgilimiz olursa öldürceğini söylerdi namusumuza laf gelirse. okulda cok basarılıydık bunla hava atardı ama bize ve anneme yaptıkları unutulmaz... ihtiyaclarımızı alırdı ama yüüzümüze vururdu sizin için ömrümü harcadım bu yasta çalışıyorm ölürsem ölürüm diye herkesin ortasında. hatta dayım utanıp derdi öyle deme diye kızardı. annem çilekeş fedakar iyi yapma hep ezilmiş. bizim için tahammül ettiğini söyler hep. bu yüklerin altında mükemmeliyetçi, onaylanma ihtiyacı ile yanıp tutuşan kaygılı kontrolcü, başarısızlık korkusundan iş yapamayan biri oldum. hep yalan dolan. çevrem beni farklı tanır duygusallıgımı gizlerim hep duygusuz özgüvenli rahat lider gibi davraıp ailemi övüp kimsye içimi açamadan geçiyo günlerim. suan aramız daha iyi ama ekonomik baüımsızlığımı elde edip erkenden hayatımı kurduğum için. seçer miydim? sanmıyorum. kendimle savaşım bitmiyo ne istedğimi bile bilmiyorum

Ben ailemi seçerdim Allah onlardan razı olsun ama kocamı ve kaynanamı secmezdim benimki bile bile lades oldu

Konuyu okuyamadim cok uzun. Bu kisma cevap vereyim, kizlar annesinin kaderini yasamiyor. Kabugunu kiramayan herkes bir yere sıkısıyor, sıkısmayın. Gücünüzden emin olun, yeter. Benim annem ozguvensiz, sorunlara ragmen babamdan cok zor bosanan bi kadin. Bosaninca cok bocaladi, sendeledi, cok zor topladi. Halbuki yeni hayati cok daha iyi olacakti. Ben 29 yasindaki esimi kaybettim. Onun 60 yasindaki dagilmasini yasamadim. Koyvermedim kendimi.

Elimde olsa kayinbabami baba diye secerdim Keske cocuklugum onunla gecseydi

Öncelikle yaxının hepsini okudum şurda sabırsız ve şükürsüz olduğunu gördüm. Benim yaşantım senden çok daha zordu, babam beni okutmadı bir tek abimi ve erkek kardeşimi okutmuştu, abim öğretmen oldu ve benim okumamı sağladı, sonra 2 üniv okudum burslarla çalışarak aileden uzakta. Babamın 1 kuruşu geçmedi, annemi küçümser ve çok kötü aşağılayıcı davranırdı, bayramlarda bizi dolaştırıp hiçbirşey almadan eve getirirdi. Evlendim ev almazsa x kişi izin vermiyorum dedi kestirip attı üstelik nişanlıydım. Ev aldık bodrum dairede nasıl oturursun dedi daha iyi yer bulduk 20bin eksiğimiiz oldu kendi evime geldi bn vereyim diye sonra caymış eşime siz beni kandırdınız demiş yıkıldım hüngür hüngür hamile halimle 1 saat ağladım. Şimdi babam kalp hastası ve biz evlatlık göreviyle herzamn yanındayız o olmasa biz olmazdık ben böyle sağlam olmazdım. Sen sen ol babanı çok görme kötüde olsa napıcaz evlatsak yapıcaz

Annemi ve babamı. asla. secemzdim şuan ben kendimin annesi eşim de babam olsun isterdim eşimin babası dedem çok güzel olurdu iyi olurdu mutlu olurdum çocuk yaşımda çocuk olabilirdim en azından

Yarin basimiza ne gelecegini bilmiyoruz. Eger herseyi bu kadar dusunseydik hayat yasanmaz olurdu. Oluruna birakmayi ogrenmek lazim. Dusunseniz de hesap da yapsaniz hayat bildigi gibi ilerliyor. Yarinin ne getirecegi belli degil. Cok kasmamak lazim.

beni çok seven ve sevdiğini gösteren, güzel ilgilenen, özen gösteren, güçlü, eli açık bir ailemin olmasını isterdim. böyle bir anne olmayı çok istedim, çok çabaladım bunun için. yine de yanlışlarım oluyor

Yine dunyaya gelecek olsam anne babami secerdim kesinlikle Yalnız babamin bu kadar çok iyi niyetli ve annesine aşırı bağlı olmasininistemezdim Lakin annemi cok ezdirdi Su zamanlarda artik iyi niyetinden herkes faydalanmaya çalışıyor

Bu öneriyi genelde ailesiyle duygusal olarak bağı kuvvetli kişiler yapıyor. Annem çocukluğumuzdan beri erkek kardeşimi bizden ayırdı. Kendimi anladığım günden bu yana eleştiri aramızdaki tek bağ oldu. Kız kardeşimle benim için tek önem verdiği şey beden sağlığımız. Yaşıyorsak problem yok. Üzülmüşüz, kırılmışız, ruhen dağılmışız zerre anlam ifade etmiyor. Ki dedem sayesinde kendi de bu ayrımcılığa maruz kalmış bir insan. Annem genç bir anne beraber tatile gideriz orda küser. Burnumuzdan gelir. Annemde toplanırız kardeşimle dışarı çıkalım desek bir saat çocuklara bakmaz. Kalmaya gidelim ister. Çocuklara kızar. Çocuklarla inatlaşır. Aramamızı ister. Arayınca sürekli laf sokar. Aslında o kadar çok şey var ki. Hatırlayıp moralimi bozmak istemiyorum. Erkek kardeşime de tam tersi o üzülmesin küsmesin diye hiç bir tavır trip yapmaz. Kardeşim kaç kez borç yaptı. Antalya'ya tatile gitti. 10 15 bin ödedi laf etmedi. Kız Kardeşimin eşi askere gitti başka gelirleri de yoktu. 2 evi var ailemin kirayı kardeşime verirler dedim vermedi. Ondan bundan zekat topladı kardeşim için. Bizim çocuklarımıza bir gün baksa akşam şurayı yerlerde. Şimdi gelinimiz çalışacak torunumu severim bakarım diyor. Sadece bize olmayan hoşgörüsü oğluna Gani Gani var. Bunu gördükçe de içimdeki çocuk ta ben de ondan uzaklaşıyorum. Bu arada çevreye karşı da bizi çok önemsediğini gösterir her zaman. Ama tüm sülale onun oğluna hasta olduğunu bilir. Bizi ailede babam kayırmasaydı şu an psikolojim bu halde bile olmazdı. Ailede babam kızları annem oğlunu tutar gibi bi haldeydik. Ama annem çok baskın e babam da işte bu iş bizi kurtarmadı en nihayetinde.

Şu anki ailemi sevmezdim. Daha sevgi dolu, daha medeni, daha zengin bir aile seçerdim.

Ben babanizda cok buyuk hatalar gormedim, her anne babanin yapabilecegi turden seyler gibi gorunuyor. Benim de babam mukemmelliyetci bi insan. 30 kusur yasinda halen onun gozlerinde onay ararim bazen :) ne hissettiginizi cok iyi anliyorum ama o da bir insan neticede. Egrisiyle dogrusuyla, hatasiyla sevabiyla. "Kendimize sefkat gosterelim" ama bu sefkati anne babamiza da gostermeliyiz bence. Cok ekstrem hatalari olmadigi surece..

Kesinlikle seçmezdim... olaylara pozitif yaklaşabilen sorun çözme kabiliyeti olan, çocuklardan beklentileri olmayan onlara iyi bi gelecek hazırlama anacı olan anlayışlı ve güleryüzlü eveveynler seçerdim.. ben öyleyim oğluma karşı ve öyle olmaya devam edeceğim

Kusurları olsada ben anne babamı seçerdim. kendileri beni seçmeyebilirlerdi belki mükemmel olduğum söylenemez ama ben mutluyum ve ailemden yanada mutluyumÇocuk yapmıcam çünkü bütün hayatımı kendime göre yaşamak istiyorum. R Rowena

Başınız sağ olsun Allah rahmet eylesin çok üzüldüm eşiniz için..

Herkesin kaderi kendine özel. Kendinizi de şartlandırıp kötüyü çekmeyin üzerinize. Son olarak beterin beteri var demişler. Önünüze bakın...

Ben tam anlamadım konuyu. Benim ailem de mükemmel değil. Yanlışları oldu bence. Benim de kızıma oluyordur. Yıllar geçtikçe bir şeyler de değişiyor zaten. Bazen de insanların başaramadığı zorlandığı şeyler için kendisinden ziyade suçlayacak birilerini aradığını düşünüyorum ve en yakında da aile var. Tabii ki aile de suçlu olabilir ona bir şey diyemem ama şu dönemde iş bulmakta veya işte yükselmekte ailenin ilgisi çok yok bence mesela. Çünkü bu işler başlı başına aslanın ağzında zaten. Yalnız kapanmanizi istemesi araba almanızı istememesi falan yanlıs bence. Belki de siz ona sormadınız diye yapıyordur öyle demissiniz çünkü.