Çalışası yok heralde:)) Çalış çalış çalış. En verimli çağında boş bos oturursan tabi kendini boşlukta hissedersin. Verecek başka aklım yok.

Bende sana mesaj atmayi denedm amaolmadi. ayarlarda bisiler degistirdim ya galiba yine yok. aileler izin vermedi H Hyuga

Evde oturup durmak insanın ruh halini daha da kötüye götürüyor. Spora gitmenizi tavsiye ederim. Yüzmeye falan. İmkanınız varsa bi tatile çıkın. Kafa dağıtırsınız. Ve iş bulmaya çalışın. İş hayatı sıkıcı gibi gözükse de, kendimizle baş başa kalmamıza müsade etmediği için, manevi ihtiyaçtır aslında.

Anladim Bulursunuz elbet bence aramaya devam edin. İs arama evresinde hayvan barinaklarina gidin gonullu olarak, cocuk esirgemelere gidin, losevdeki cocuklara gidin, gonullu olarak calisanlar aranir her zaman buralarda. Kutuphaneye uye olun her gun birkac saatinizi orada gecirin. Dil kursuna yazilin hic bilmediginiz bir dili ogrenin, spor salonuna uye olun soyle havuzlu saunali hamamli olanlari var, hem saglik hem rahatlama. Aklima gelenler bunlar

Kendime dedim ki, bu tür konulara bakma, belkide bunkar etkiliyordur ruh halini... Ama yok, bende boyleyim. Biraz önce elim ayagim titremeye basladi aglayasim vardi ama nasil anlatamam kardeşim de var yanimda ortada sebep yok dicek diye baska odaya gectim biraz yazi yazdim. Ve suan sana bunlari yazarken bile ağlıyorum neler hissettiklerini anlayabiliyorum az cok Kendime bakiyorum, hep ayni bi kısır döngü icerisindeyim Sürekli beni englelyen bisey vsr sanki Bilmiyorum ne hep ayni duygular, husler moral bozukluklari aynı.. degistirmek icin hergun biseyler arastiriyorum ama yok olmuyor Keske kendimizi bir kac gün uyutabilsek suan yok olmayi o kadar istiyorum ki. Hicbisey dusunmeden ve bu rahatsiz edici duygular olmadan yasamayi Neşeli ozgur ve ne oldugunu bilen biri olmayi.. Ozgurden kastim aile baskisi vs degil. Beni engelleyen dusuncelerden, farkında olmadan yaptigim kisitlamalardan degersizlik duygusundan kurtulmak.

bundan tam 5-6 sene önce tıpkı seninle aynı yaşta, aynı medeni durumda, aynı inişli çıkışlı ilişkiye sahip ve çalışmayan biriydim. hayatımın en mutsuz dönemleriydi. ama benim en büyük mutsuzluğum ilişkimin yolunda olmaması ve bir türlü vazgeçemiyor oluşumdu. o dönem evdeydim ve sabah uyanır uyanmaz bir amaçsızlığa doğru sürükleniyodum adeta. sürekli telefon bekliyodum. üç beş saat geçip mesaj atmadığında içim çekilir gibi oluyodu. onun iş ortamı hem rahat hem keyifliydi ve hep kafamda kuruyodum. şimdi kahve molasında şimdi şunlarla sigara içip muhabbet ediyor diye, ki gerçekten öyleydi. kendimi avutmak için avm ye çıksam mutsuzluktan ölerek geri dönüyodum. uzun lafın kısası çok mutsuzdum. ben ne zaman ki gücümü toplayıp ayrıldım, aslında o zaman bir adım atmış oldum. ayrılıktan sonra uzun bir depresyon dönemi yaşadım kendi içimde, sonra yavaş yavaş düzeldim. bunu takip eden süre içinde bir işe başladım. kendi paramı kazanmak ve her gün evden çıkmak nispeten iyi geldi. birkaç hayal kırıklığıyla geçen ve yürümeyen kısa görüşmelerden sonra karşıma kalbime ve mantığıma hitap eden biri çıktı. şimdi evlilik yolunda ilerleyen bir ilişkim var. ve aradaki gitgellerimi saymazsak mutlu sayılırım.

boşverin ben kk üyelerinin bu tavırlarını diğer konu açan pek çok kişiye karşı kullandıklarını da biliyorum. :) yapıcı olmayan eleştirel yorumları dikkate almıyorum. ayrıca ilginiz için çok teşekkür ederim:)

buna çok katılıyorum, çalışırken bu kadar ince düşünüp kendimi sıkmıyordum. şimdiyse öyle kötü bir ruh hali içerisindeyimki.. C

KURSA FİLAN GİTSEN HOBİ EDİNSEN CANIM BELKİ İYİ GELİR YADA SPORA, YÜZEMEYE FİLAN GİT BİRDE İNİŞLİ ÇIKIŞLI İLİŞKİDE YIPRATIR İNSANI YORAR ONADA YOL VER GİTSİN ZAMAN GECİYOR BU ZAMANLARIN KIYMETİNİ VE TADINI ÇIKARMALISINN EVLİ ÇOCUKLU OLANLARIN BAZILARIDA BEKARLARA ÖZENİYOR EMİN OL :)

Neden iş bulmak haricinde? C Coconutoil lucky i like feeling shit, my stamina can take

Bunun adı üşengeçlik, tembellik..

seni çok iyi anlıyorum. bnde aynı durumdayım. çalışmıyorum ve bu hafta erkek arkadaşımdan ayrıldım. üstüne bide bunalıma girdim

hayır değilim gayet iyi de mesleğim var ancak özellikle buara iş bulamıyorum

Bu insanlari bir turlu anlamiyorum belliki kendini kotu ve caresiz hissetmis o an duygularini buraya yazmis ve bi fikir istemis hemen yargilayalim mantigi nedir ya herkes calismak zorunda degil calismayi sevmek zorunda degil yada calisamicak durumda olabilir bu yargilamayla zaten kendini kotu hisseden bi insana kendini nasil daha kotu hissettirdiginizin farkindamisiniz yorum yapmak zorunda degilsiniz size ters geldiyse hicbisey yazmayin can acitmak bu kadar basit olmamali ya

Evleneceksin de ne olacak canin sikilmayacak mi?hani bir laf var "ölüler de zannediyor ki diriler hergün helva yiyor"işte o hesap maddi durumunuz elverisliyse gezin alışveriş yapın hobi edinin spora gidin. Eğer devam eden iliskinizde bir gelecek goremiyorsaniz ve artik aşk sevgi kalmadiysa uzatmayın yeni sayfalar açın vs. vs.

Paran varsa gez tatile çık alışveriş yap akşamları güzel mekanlara ak dicem Param yok çalışmıyorum diceksin Hemen cevap veriyorum: Çalış, kendin çalışıp kendin yemek en güzeli 2. en güzeli açık havada spor. İyice terkedikten sonra eve gelip duş alınca beynim endorfin doluyor Maalesef ülkemizde tek kadın için spor tehlikeli artık her köşe başında bir sapık Varsa spor salonu da işi görür. Zumba, fitbox stili eğlenceli cardioları tavsiye ederim

inişli çıkışlı ilişkiyi koyver gitsin zaman kaybetme. işe girmek bence en iyisi sosyal ortamlar yada spor, resim, dikiş nakış... kurslarına gidebilirsin. Kötü ruh halinden çıkmanın yolu evde durmamak.

neden ayrıldın? özel mesaj atmaya çalıştım sana ama atamıyorum sanırım C

Calisamayacak durumda misiniz? Engeliniz mi var? MissCherryBlossom

spor iyi fikir C

sırf bekarsınız diye mi işe yaramaz hissediyorsunuz? ha pardon işiniz de yok eğitiminize yönelik olarak özel sektörde açılan alımlara ya da uygunsa durumunuz devlet alımlarına başvurun halk eğitim kursları var resim müzik filan ben çok hevesleniyorum gidenlere sağlam bir hobi olur dikkat etmemişim iş bulmak harcinde yazmışsınız keşke iş bulmak olsaydı

arkadaşlar merhaba, 27 yaşındayım bekarım inişli çıkışlı bir ilişkim var. çalışmıyorum sıkışmış vaziyetteyim hayat adeta beni boğuyor, yaşıtlarım ya evli ya çalışıyor kendimi çok işe yaramaz hissediyorum aranızda benim gibi olan, hisseden varmı? iş bulmak hariicinde neler yapılabilir? nasıl çıktınız bu durumdan