Kendini suclu hissetme bence, o bir baba ve onun da bir kalbi var degilmi?Oneden aramiyor, cocuklarini sormuyor. Uzgunum, ama baban birakmis, umursamiyor sizi, annenle bosanmis olabilir ama sizle bosanmadiki Siz onun her zaman evladi olarak kalicaksiniz ne zaman arar sorar biliyormusun?Iyice yaslanip, sana ve kardeslerine muhtac oldugu zaman Bu tip adamlar boyledir, uzgunum

canim ya kendimi suclu hissettim simdi, seni aglattiysam ozur dilerim ama icimden ilk gecenleri yazdim, oda kendi cocuklarim geldi aklima, birakan giden babalari ve hic arayip sormayan, cocuklarini unutan babalari Konu sahibinin babasida bana ayni geldi, anneyle bosanmis diye cocuklarini umursamiyor Babana Allah tan rahmet diliyorum, ama senin durumun farkli hic degilse babani duayla, rahmetle, sevgiyle aniyorsun Ama hayatta iken cocuklarini babasiz birakanlar tabiki vicdansiz, merhametsiz babalar ayri Keske benim cocuklarimin babasida olseydi inan anlatmak daha kolay olurdu 18 aylik oglum var ve babasini hic tanimiyor, kizim 6 yasina bugun girdi ve uzun zamandir babasini gormuyor hatta unuttu ama tv de baba kelimesini duysa bile donup bana bakiyor, icim aciyor ozaman, simdi bile yazamiyorum gozlerim doldu, sende beni aglattin Ama boyle bir baba evlat sevgisini saygisini, aranilmayi, sorulmayi haketmiyor iste ilerde cocuklarim babalarini arayip sorsun istemem o bunu haketmiyor. O yuzden konu sahibine bos yere uzulmesin diye yazdim, cunki yuzyuze gelince ona karsi verecek cevabi yok adamin uhde

Bir anne, baba çocuğuna trip atıp, küsmemeli bence. Büyükler affedicidir. Biz ne yaparsak yapalım onlar her zaman yanımızdadır. Bu durumda babanızın yaptığı da çocukluk. bişey diyemiyorum siz elinizden geleni yapmışsınız. Yerinizde olsam ne yapardım bilemiyorum. Aramazdım onun aramasını beklerdim de diyemiyorum. hesap sorardım heralde.

Orasi oyle tabi çocukken ayrilsak daha çok yaralardi. Amanbüyüyünce de bekliyor insan hele evlenince, el kızı olunca. Kocan bir başka yaklaşıyor sanki sahipsizsin gibi, ailesi acircasina bakıyor gibi, akrabalari aşağılarcasina.. dogru yada degil hislerim böyle.. siginacak limanim yok artık. Baba evi neydi ki?

Annemle sorunları vardı. Benim bir iş sahibi olmamı ya da evlenmemi bekliyormuş bırakıp gitmek için. Sanki evlenince babalık bitiyor. Asıl daha çok ihtiyaç duyuyor insan babaya

Öyle tabi görüyorum kimilerinin babası arıyor sıkıntılı anında yanında oluyor. Oysa bizim babamız bizden bekliyor. Ya seçim yaptığımızı düşünüyor ondan geri duruyor diyorum ama kaç kere aradım öyle olmadığını anlatmaya çalıştım. Ama kafasındaki doğrulara inanıyor. Babadır yine de sırt çevirmemek lazım bence A

Bu yazdıklarını okuyunca cok duygulandm benım babamda defalarca evı terk ettı su an ne benı ne kardesımı aramıyor bıle hanı ölse Belkı bu kadar üzülmem gıder topragına su dokerım ama yaşarken ocınde öldürmek cok acı zor ama aramayan ınsanı neden arayalım biz onun ewlaadıyız onların araması lazim

Cok cok üzüldüm ya :-( ne diyim ki babadir

hemen hemen ayni seyleri yasamisiz. tek fark ben annemi tercih ettim ve ozel gunler disinda birkac dk konusup kapatiyorum 1,5yildirda gormuyorum farkli sehirdeyim.. evliyken hele cocuk olunca sanki daha agir geldi bu durum. arada es var ailesi var falan.. hep bir tarafin kirik.. seni cok iyi anliyorum.. ama sen babanla gorusmek istiyorsun bunn icin arayi biri yapabilir babanla gorusen, bi sekilde gonlunu alirsin.. baktin olmuyor sennde kendne gore hayatin ve yurutmn gereken evlilign cocuk sorumlulugn var. elindn geleni yaptign icnde artik takmazsin zorla degil isteyen kendisi arasin..

Ne kadar zor bir durum ya ALLAH yardımcınız olsun..

zor bi durum. eger numarasi varsa ve yanina gidebilme imkaniniz varsa arayin yanina gelmek istediginizi söyleyin mümkün bi zamanda. Rengeyigi

ne guzel yazmisin arkadasim, baba sorumluluklardan kaciyor, cocuklarini gorup yuzlesmek istemiyor, gecmisini hatta cocuklarini bile unutmak istiyor. Birde yurt disinda yasiyormus, kesin hayatinda biri var ve mutlu, vicdan muhasebesi yapmak istemediginden cocuklarindan da uzaklasmis. Yoksa bir baba napar eder cocuklarina ulasir, ben babami iki gun aramasam merak eder anneme ararttirir mutlaka I ice floe

acaba sebebi neydi terketmenin, hemde senin evlendigin gün

Size göre : Sizi aramıyor. Ona Göre : Sizi arayamıyor. Evden gittiği için pişman olmasa da çocuklarına bu duyguyu yaşattığı için kendine kızıyordur ve utanıyordur da. Sizinle sohbet ederse ya da tekrar baba-evlat ilişkisine dönerse: siz ona "cevabını veremeyeceği sorular soracaksınız" ve o da bu duruma düşmemek için daima mesafe koymaya çalışıyordur. Şu an için sadece ona ulaşmaya çalışıyorsunuz ama ulaştığında da ona neden? nasıl? ne için? değer miydi? gibi sorular sormaya yeltenmeyecek misiniz? hayır demeyin soracaksınız. nerede yaşadığımı bile bilmiyor sanıyorsunuz ya işte orada yanılıyorsunuz, biliyordur fakat bildiğini bilmenizi istemiyordur... vardır onun da kendine göre sebepleri... zaman her şeyin ilacıdır, siz yine de ona ulaşmaya çalışın, yorulmayın, yorulursanız hepten kaybedersiniz...

@CatlakB bugün herkes babasından dertliii oy canlarım benimm

Yurt dışında malesef. Türkiyedeyken gitmiştim bir kez Kajmery34 Arrivederci KK❤ tek ayak

Sizi bırakmış üzgünüm.. sizde arayın sormayın birsüre

anneyle anlaşamıyorsa baba neden çocuklarını da terk eder... bana göre babanız sorumluluklarından kaçıyor. babanın çocuğuna küsme lüksü yoktur, çocuğunu bırakıp gitme lüksü yoktur, heran çocuklarının yanında olamasa bile onlara yanlarındaymış gibi hissi vermeli... kusura bakmayın ama sizin babanız bencil sadece kendi keyfiyetini düşünüyor... annenizle boşanmış, sizlerde evlenip ayrı aile olmuşsunuz insan kendi çocuğunun evine gitmez mi? arayıp sormaz mı? sorun ne sizde ne annenizde nede başkasında, babanız sanıyor ki hepinizi evlendirdim benim görevim bitti herkes başının çaresine baksın..

'Babam' deyince yüzümde tebessüm çiçekleri açardı Gözlerimin içi gülerdi; dudaklarımla beraber Ona bakınca boynuna sarılır Öperdim muhabbetle, çok içten öper öper... 'Babam' deyince göğsüm kabarırdı Gururla bakardım etrafa, insanlara O herşeyden anlar, bilirdi herşeyi işte. Çoğumuz meselesi neyse ona danışırdı çünkü Fikir alırdı bir sorunu olan Destek beklerdi evlenen, yuva kuran Severdi herkes, saygı duyardı Yardıma ihtiyacı olan hemen kapısını çalardı Böyleydi 'babam' benim. Geçmiş zaman eki kullandım diye öyle olmayı bıraktı sanmayın Öyledir eminim hala benim 'babam' Yardım etmeyi sever... Çalar kapısını yine her ihtiyacı olan kimseler. Yad ettim sadece maziyi Bilmiyorum artık zira şimdiyi ve atiyi. 'Babam' deyince süzülüyor gözlerimden yaşlar şimdi Onun zeytin gözlüsü soldu, yandı, eridi Bir yanı eksik kaldı, bir yanı tükendi Fakat içindeki hasreti, sevgisi hiç bitmedi Bu şiiri bizi terk eden babam için yazdım dün akşam. Aklıma geldi, aniden 'babam' dedim gözlerim ıslandı. Biz çocukken babam bizi çok severdi, kucağına alır sever gezdirirdi. Büyüdük bizi öpmekten sarılmaktan vaz geçmedi. Hani baba resmidir sevemez ya, öpemez ya çocukarını; sevgisini gösteremez ya... Asla öyle bir baba olmadı. O çok istiyor diye üniversiteye gitmeye karar vermiştim. Hiç beni sıkıntıda bırakmadı her telefonda konuştuğumuzda paraya ihtiyacım olup olmadığımı sorardı. Evet, babam beni çok severdi. Abimi ablamı da.. Ama şu var ki ben babamdan çok çekinirdim. Karşısına geçip doğru düzgün sohbet ettiğimi bilmem. Telefonda da en fazla 3 dakika konuşurduk. Disiplinliydi. Sözünü dinlemediğimiz de bizi sevmemekle tehdit ederdi. Küserdi gerçekten de... ve günlerce konuşmazdı. Bizi sevmeyecek diye çok korkardık. Yalvar yakar barışırdık. Hiç dayağını yememişmdir fakat küs olması dayaktan beter gelirdi... Evli barklı kadın oldum hala çocukluğumu unutamadım. Gülebilrsiniz. Baskılı büyüdük biz belki de ondan konuşamadım babamla doğru düzgün... Çok uzatmayacağım anlatsam sayfalar sürer. Asıl mevuya geçiyorum: Üç yıl önceydi. Babam ben evlendiğim gün annemi, evi terk etmiş. Ben balayındaydım bana günler sonra söylediler. Söylemeseler de gidecektik el öpmeye öğrenecektim zaten. Ki gittik de eve... hayatımın en zor günüydü, en mutlu günlerim hüsran oldu. Annem perişan, ev babamsız bom boş... Aslında ben alıp başımı gideceğim derdi babam, hazırlıklıydım. Ama insan konduramıyor yine de. Yaşadık ve onun ciddiyetini anladık ne yazık ki. Babamı aradım evliliğimin ilk ayında, evime döndüğümde 'evime gelebilirsin baba' dedim. 'Tamam gelirim bir ara' dedi. Bir ay sonra telefon etti. En stresli günümde. ikinci üniversite için kayıt yaptırıyordum saatlerce beklediğim kuyruktayken aramıştı. Adresi sormuştu, yeni olduğum için tam bilmiyordum yolu tarif etmeyi eve gidince ararım dediydim sanırım. Belki yarın işim çıkmazsa gelirim demişti. Telaşla, yorgunlukla ne konuştum hatırlamıyorum. Eve döndüğümde eşimle tartışmıştık o gün söyleyemedim ertesi günü akşam söyledim o da ararım dedi unuttu gitti. Aslında ben babam arar diye bekledim hani işim çıkmazsa demişti ya. Birkaç gün sonra araya bayram girdi annemin yanına gidecektik günler önce planlamıştık onun için bayramdan sonra gelir diye dönüşte aradım. Gelmeyecek misin baba dedim. Vazgeçtim dedi. Evet babam küsmüştü. Meğer babam eşimin aramasını beklemiş ve gelecekmiş. Onu istemedğimizi düşündü. Ne söylediysem inanmadı bana. Annemi seçtiğimi düşündü. Aylarca konuşmadı. Aradığımda soğuk soğuk konuştu sitem etti. Benimde duygularım var yeni gelindim ve eşimle ister sitemez anlaşmaya çalışıyorduk. Onun sitemlerini kaldıramadım ve ona bir mail yazdım. Açıklama yapmak için doğrusu ben de biraz sitem etmiştim. Hepten küstü bana da.. Aylar sonra halam araya girdi konuştuk ama mırın kırın derler ya öyle. Bana inandıgından değil de mecburiyetten konuştu sanki. Hep bizim aramamızı bekliyordu... Hiç o aramadı. Bir yıllık evliydim bir ameliyat geçirdim eşim aradı haber etti. Daha sonra yine aradı hatta daha narkozun etkisindeyken babamla konuşmuşum hatırlamıyorum. Eller geldi babam gelmedi yanıma. Ben yine de ona kızmadım ara ara telefon ettim. O durup durup bize öfkeleniyordu.. Ne desek ters anlıyordu.. Telefon etmeye korkuyordum... İyice arayı açmıştım... Zaten yurt dışına gitmişti. Bu yıl ablamın eşinin yardımıyla ablamla beraber babamla Ramazan Bayramında yüzyüze görüştük. Detayını yazmayacağım ama gördüğümde nasıl sarıldım bilemezsiniz. yarım saat kadar oturduk. gitti sonra. Eve geldiğimde aradım bir iki defa. o hiç aramadı sormadı beni, bizi.. Beş ay önce annemle boşandılar. Bu süre zarfında hiç aramadım. En son dede olacağını haber vermek için geçen ay aradım telefonu kapalıydı mesaj attım konuşmak istediğimi anlatan. Ama bana dönmedi. Artık pes ettim. Neden hep bizden bekliyor? Bizim ondan beklemeye hakkımız yok mu? Ne yapayım sizce diye sormayacağım. Herkesin karekteri farklıdır zira. Eminim aranızdan - Ben olsam babama hesap sorardım, neden bıraktın diye - Saçmalıyorsun, adam sizi istemiyor zorlamanın alemi yok - Baban haklı düpe düz anneni tutmuşsunuz Gibi ithamlar da gelecektir. Haklısınız ben de bunları ve daha fazlasını kendime söylüyorum. Babaya hak iddia edilmez diyerek babamın bizi unutuşlarını unutmaya çalışıyorum. Ondan aramaya, görüşmeye çalışıyorum ama olmuyor tek taraflı olmuyor. Sizlerle dertleşmek istedim sadece. Babasızlık çok zor hele yaşarken kaybetmek... Babalarınızın kıymetini bilin sarılın babalarınızın boynuna sıkı sıkı.. Bırakmayın, bırakmasın...

sizi bu kadar severken neden terk etti bir anda onu merak ettim özel değilse.. annenizle mi anlaşamıyordu.. yada başka psikolojik sorunları mı vardı? ben olsam ne olursa olsun bırakmazdım... yanına giderdim.. kovsa yine giderdim.. benim babam 6 yaşımdayken vefat etti.. benim öyle bi şansım yok. ama sizin var.. Allah uzun sağlıklı ömürler versin ama inanın herşey boş.. en önemli şey şuan onun hayatta olması.. anlattıklarınızdan sizde bi hata göremedim ama babanıza gidip gerekirse siz özür dileyin.. ben hatalıydım deyin.. ilerde keşke dememek için yapın..