Valla ben de benzer duygulari yasiyorum. Hic bir zaman ay dur oglana guzel kiyafetler yelek papyon giydireyim de fotomuzu cekip internete koyayim diyemedim. Annelik bana cok zor geldi. Eski hayatimi ben de ozledim. Dogum sonrasi esimle sorunlar yasadim, uzaklasti bemden diye bunalima girdim, bekar zamanlarimizi ozledim. Esimle evlenmeden onceki gezmeleri muhabbetleri ozledim. Ama yapacak bir sey yok. Bu hayat bizim, bir sekilde alisacagiz. Sadece zaman. İcinde bulundugunuz durumu anlayabiliyorum yani.

bence hissettiğin şeyler gayet normal. bi bebek dünyaya getiriyosun ve tüm sorumluluğu sende. bu hayattaki hiç bişeye benzemiyodur. 7 ayda hala alışamamamış olman doğal yani. ama bu durumdan ekstra rahatsız oluyosan belki psikolojik destek alabilirsin. ama canını sıkma. o çocuk büyüyecek illa ki.

ben evlendıkten bır kaç ay sonra ben ne yaptım dedim, ama zamanla alışacaksın ki birde bebeğin var, destek almaya çalış

Eski hiçbirzaman gelmeyecek. Olacak olan tek şey alışacaksınız bu düzene. Bir sene iki sene veya daha fazlası yada daha azı.

Annelik omurluk, saglik varsa sukur demeli.. bi cocuga deli olanlar var.. ama Rabbim vermedikten sonra kimin gucu yeterki? Onlari dusun.. bebegin daha kucuk sayilir.. emeklesin yurusun konussun daha baska olacak hersey.. kolaylasacak senle yemek yeyip senle kalkacak sofradan.. bunlar guzel seyler.. calismak istiyosan calis, cocuk buna engel degil..

Dün gece kızımın bebeklik resimlerine bakiyordum, ne kadar guzel, tatli bir bebekmis... ama ben o gunleri surekli aglayarak gecirmistim :) Bırakın anın tadını çıkarın. Eski hayatınız geri gelmeyecek, tipki evlenince, sehir degistirince, ya da bir uzvunu kaybedince oldugu gibi, ama hepsinden daha agir ve surekli olanla karsi karsiyasiniz, yepyeni bir hayata basladiniz ve artik bidaha hic cocuksuz bir kadin olamayacaksiniz. Kabullenin, kabullenmek iyidir. Bi de kendinizi cok mutsuz hissediyorsaniz psikolojik destek alin, ben de almistim o donemde, iyi gelmisti.

Anne degilim ama durumun normal geldi. Cok fazla kisiden bu tarz seyleri duyuyorum. Bir sürü guzel söz, nasil bir mucize oldugu, nasil bir sevgi anlat anlat bitiremiyorlar filan AMA amasi oluyor hep herkesin... O amadan sonrasida hayatim bitti, çok zorlaniyorum seklinde yani sizin gibi. Cunku cocuk sahibi olmak gercekten boyle birsey. Icguduler mi diyeyim ne diyeyim üreme istegini dayatmasa kimse ömrünü bununla yemezdi ve soyumuz kururdu. Cunku bebek cekilecek bir dert degil.

Zaman zaman seninle aynı duyguları ben de yaşıyorum. Benim çocuklarım 12 ve 3 yaşındalar. Sonra düşünüyorum çocuklarım ve yaşadığım hayat benim tercihim ve benim hayatım bu. Bu düzen içinde mutlu olmalıyım deyip halime şükrediyorum.

bazı kadınlar anaçtır, daha çocuk rahme düştüğünde alışır. bazı kadınlar daha geç alışır. öncelikle geçmiş geçti, onu unut. şimdi bebekli hayatını güzelleştirmek için çözüm bulmaya bak. sevdiğin her şeyden değil ama birçok şeyden vazgeçmek zorunda kaldıysan yerine başka şeyler ikame edebilirsin. olumlu ve gelecek odaklı düşünmeye başla. mutlu anne = mutlu bebek = huzur

Merhabalar, buraya her uğradığımda insanların dertlerini okuduğumda şükrediyorum. Tam konu açacakken amaan diyorum seninki de dert mi şimdi bulandırma suları... Ama bu sefer yazmak, paylaşmak istedim. Çünkü anlatacak kimsem yok İnsanın hayatında bir sürü eşik olur. Sanki o eşiği atladığınızda her şey farklılaşır. Ya da farklılaşmak zorunda kalır. Benim hayatımda bir sürü eşik oldu. Ama bu sefer bu eşiği atlatmakta zorlanıyorum. Anne oldum. Hem de çok cici bir anne oldum. Kendimden şaşarak anne oldum. Kendi yaptıklarıma 'Oha başarıyorum!' diyerek anne oldum. Bir nefesin tüm ömrümden kıymetli olabileceğini öğrenerek anne oldum. Bunları yazarken ağladığıma şaşarak anne oldum. Ama bazen çığlık atasım geliyor. Hayatımın hiçbir döneminde bu kadar ağır ve esnetemediğim sorumluluklarım olmadı. Haliyle eski hayatımı özlemekten hiç bıkmadım. İlk zamanlar lohusalıktandır dedim. Ama 7 aylık olacak bebeğim. Hala çok zorlanıyorum. Kendime bakarak 'hayır senin hayatın bu değil, sen şuanda şurda şunu yapmalıydın..' diyorum ama kendimi kucağımda çocuk kendime kahvaltı bile hazırlayamazken buluyorum. Emek verip çoğalttığım her şeyin tükendiğini hissediyorum. Mesleğim, hayatım, düzenim.. Ne zaman gerçekten kendimi düşünebileceğim? Beni ben yapan şeylerden o kadar uzak yaşıyorum ki, ne zaman hayatım düzene girecek? Tecrübeli annelerden fikir mi istemeliyim? Bu süreçle nasıl başedebilirim? Basit bir bunalma olsa, uzun süredir devam ediyor geçmez miydi? Not: Daha önce açtığım konuda rahatsız olduğum için belirtmek istediğim bir şey var, toplu açıklama olsun. KK nick'imden rahatsız değilim. Sosyal medya hesaplarımı aramanıza gerek yok basit bir ailenin en küçük çocuğuyum. Herhangi birinin beni tanıyor olması beni rahatsız etmiyor. Sabrınıza teşekkürler..

Annelik tam olarak böyle birşey.. mesaisi hiç bitmez.. sakin bir çocuk olursa hiç problem yaşamazsın. Ben büyük kızımla sosyalligimden hicbirsey kaybetmedim. Küçük kızımla asosyalliğin dibine vurdum. Kreş dönemine kadar malesef sıkıntılar devam edecek.. sonrasında bir caps vardı şimdi bulamadım.. Anne çocukları okula gönderecek, kapıdan sadece bacağı görünüyor, çocuklar havada ve bir not : iyi dersler çocuklar

Çocukların hayat boyu seninle olacak Allah'ın izniyle. Sadece sorumluluk lara alisamamissin. Zamanla o da olur. Artık hep çocuklarınla hareket edeceksin. Ne zaman evden ucuncaya kadar.