Seni anlıyorum canım, bende oğlum 1 yaşına girince işime döneceğim. Çok zor olacak ayrılmak.9 ay karnımda, 12 ay kucağımda, artık bi parçam o benim. Ev hanımlarına özeniyorum, bence çok şanslılar. Allah çalışan annelere yardım etsin, gerçekten ihtiyacımız var. Bende arkadaşlara katılıyorum 6 ay sadece anne sütü deyip, 2. ayın sonunda doğum iznini bitirmek, ikiyüzlülük bu

çalışan bir anne adayıyımm bende ne yazıkki ( nasıl olucak bilmiorm bebeğimi 3 aylıkken bırakp gelicem kredi borcumuz war çalışmasam asla geçinemeyiz. Allah herkesin yardımcısı olsun ayrıca ipek geçmişolsun canım 36. haftdaymışsın hala izine çıkmadınmı

Canım son derece haklısın yarın ne olacağımız belli değil o yüzden işinide seviyorsan işine devam et düşünki senin gibi hem çalışıp hem anne olan binlerce kadın var ve hepsi aynı duyguları yaşıyorlar. Ben işim ve oğlum arasında tercih yapmak zorundaydım ve tabiki oğlumu seçtim. Evde olmakta çok mükemmel bir durum değil hala adapte olamadım. sonuçta 10 yıldan fazladır iş hayatının içindeydim. Seni çok iyi anlıyorum insan kuzusuna doymak istiyor. Ama evde oluncada öyle çok kaliteli zaman geçiremiyorsun çünkü seni özlemiyor onun istediklerini yapmadığında kızıyor. dışarı çıkmak istiyor daha çok çatışabiliyorsun.. Her ikisininde artı yönleride eksi yönleride var ama için rahat olsun. Şu an onun tek eksiği seni özlemek onuda aşacak zamanla hatta yeri gelecek teyzesine senin gözüne baka baka anne bile diyecek. Anne gitme beni de götür diye arkandan ağlıyacak ama bunlar geçici süreçler sonra büyüpte ona her imkanı sunan bir annesi olduğunda bugün çalıştığın için sana teşekkür edecek.. Ben çalışırken hep bunları düşünerek gidiyordum işe.. Ama dedim ya benim işim normal standartlarda bir iş olsaydı ve oğlumda böyle bir sorun oluşmasaydı bende çalışırdım ve bundan gurur duyardım..

Canım benim o zaman hiç kendini o kadar yıpratma çünkü o seni çok iyi anlar senin evden gittiğin için üzülmen bebeğinide üzer.. Bak sen yine oğluna ayırabilecek yeterli zaman bulabiliyorsun. Ben sana neler yaşadığımızı anlatayım. Sabahları 6 da kalkardım o uyurken ama ben kapıyı örttüğüm an uyanırdı yada es kaza onun uyuduğu odan da bir şey almam gerekirse uyanır birde sevimli sevimli yüzüne bakardı oyun oynamak isterdi yada emmek isterdi gitmiyim diye. Bazen yarıda bırakır servis kaçmasın diye kaçar gibi giderdim arkamdan ağlardı. Çoğu zaman o uyanmasın en azından arkamdan ağlamasın diye hırsız gibi çıkardım evden. Bütün gün ya 1 ya 2 kez arayıp napıyor diye sorabilirdim. Bazen hiç arayamazdım çünkü müşteri beklemez ama evde benim miniğim beklerdi nasıl olsa.. Akşam mesai çıkacak diye ödüm kopardı çünkü mesaiye kalırsam bir de akşam trafiği eve ancak o uyuduktan sonra gelebilirdim o yüzden oğluma annem baktığı halde bakıcı bakıyor diyip erken yani normal saatim olan 5 te çıkardım çünkü o halde bile köprü trafiği ile eve ancak 6 buçuk 7 gibi gelebiliyordum. Eve geldiğimde genelde tam yemek saati oluyor daha üzerimi değiştiremeden yemek yedirmeye çalışıyordum onda da ya yemek istemiyor yada yedikten sonra kusuyordu sinirimden ağlıyordum yada annemle tartışıyorduk. Hergün hemen hemen bu şekilde geçiyordu. Ayrıca haftada sadece bir gün izin yapıyordum o da haftanın hangi günü olacağı belli değildi 12 gün aralıksız çalıştığımı biliyorum. O izin günlerininde nasıl geçtiği malum.. Şimdi bu şekilde çalışma koşullarında oğluma ayıramadığım zamanın acısını çıkartıyorum. İşten ayrıldım çünkü bu böyle gitmezdi.. Ama sabah 8 de gidip akşam 6 da evime geleceğim, stresi az, haftanın iki günü tatil yapabileceğim resmi tatilleri gerçekten tatil olan (son 1 yıldır tüm resmi tatillerde çalıştım bayramlarda bile) adam akıllı bir işim olsaydı inanın hiç vizdan azabı çekmez çocuğuma ayırdığım zamanın keyfini çıkartırdım. O yüzdenişimizin ve size kalan zamanın kıymetini bilin canım. Ben oğlum 3 yaşına gelene kadar ona bakacağım ama sonrasında mutlaka çalışacağım. Allahın izniyle ama bu sefer ölümüne çalışmak değil keyifine çalışmak olsun istiyorum :)

çok duygulandım gerçekten o kadar fedakarlık yapıyoruz inşallah karşılığını görürüz G gul100

olurlar canım merak etme, başarılı kadının çocukları da başarılı oluyor. zor tabi yaşananlar ama getirisi fazla.

arkadaşlar merhabalar hepinize öncelikle çok üzgün ve hayatta sadece kızı için yaşayan bir anneyim.. bu konuda o kadar çok doluyum ki... hepinizi gerçekten çok iyi anlıyorum.. anlıyorum ama çare olmadığını düşünüyorum. benim gibi düşünen varmı aranızda bilmiyorum ama benimde annelik hislerim; daha kızımı 58 günlükken bıraktım 2 aylık olmasına 2 gün vardı... vicdanım sızlıya sızlıya bıraktım. mecburdum çalışmaya mecburumda... 1 ay kayınvalidem baktı kendi evimde, olmadı yapamadık vs.. şuanda annem veya kızkardeşim (henüz 14 yaşında) bakıyolar.. bugün tam 7 aylık kızım. 5 aydır alışamadım çalışmaya hep gel gitlerdeyim. bırakayım mı işimi bırakmayayım mı? ölüyorum vicdan azabından. kıyamam ben ona.. eksik olmuyo gözyaşlarım yemek yemiyor süt içmiyor.. aç yavrum daha 7 aylık biliyor beni. çok kızıyorum. her yer bas bas bagırıyor ilk 6 ay anne sütü diye veriyolar 3 ay izin adaletmi bu kızlar ya? çoookkkkkkkkkkk kıskanıyorum ev hanımlarını etrafımda görmek istemiyorum onlar bana her zaman farklı gelecekelr eminim... kim ister yavrusu bırakmayı. ahh bırakmak zorunda kalanlar UTANSIN.. şuanda işyerindeyim halan aglıyorum. kimsenin beni anlıycanıda sanmıyorum. çok şeye kızıyor bazen lanet okuyorum. her akşam eve gittiğimde kızımın gözlerine baktıgımda;bana nasıl kızgın baktıgını anlıyorum 2 aylıktı ya.. öldürüyo bu durum beni. bu bölümü okurken dedim benden çok varmış... üzülüyorum yavrularımıza. umarım bize kızmazlar anlarlar bizi. şu yönden rahatım annem bakıyor kayınvalide değil. rabbim büyük. tşk ederim hepinize S

canım yaa boşver o zaman iyikide bırakmışsın işini keyfini çıkar o zaman çocuğunla birlikte bu zamanın kıymetini bil inşallah işe başlayacağın zamanda koşullar senin lehine olur çok içten temennim duamdır bu inan bana hem çalışırsın hemde çocuğun büyümüş sana karşı daha anlayışlı bir hale gelmiş olacak. inşallah gelecek onlar için daha iyi olur hepimizin derdi onların hayatı acaba daha ne yapabilirim onun için diye yıpratıyoruz kendimizi innuk

Merhabalar Oğlum ilkokul bire gidiyor. Yarıyıl karnesini aldığımız gün ben çalışıyordum, öğlen sınıf annemizden bir telefon geldi. Sınıfta herkes erken gitmiş ve sadece oğlum kalmış öğretmende sınıf annemizi aramış. Ben hemen etüdü arayıp almalarını söyledim. Akşam etüdten aldığımda oğlum aynen şunları söyledi. Anne herkesin annesi geldi. babası geldi, babaannesi geldi gittiler. Ben hep bekledim ama beni almaya hiç kimse gelmedi. Neden gelmedin?O gün ağlamaktan, vicdan azabından öldüm. Ve bu olaydan 1,5 ay sonra iş yerim kapandı etüdten aldım. O zamandan beri okuldan ben alıyorum. Şimdi ise anne sen ne zaman işe başlayacaksın?Ben etüdümü ve arkadaşlarımı özledim oraya gidicem diyor. Ama şimdide ben iş bulamıyorum.

aynı aynı aynı. anne olupta farklı duygu yaşayan varmı ki. oğlumda yaşadım aynısını. 7 yıl çocuk yapmadım. sonra kızım. 2 yaşında. bakıcı sorunu yaşanınca 10 misli ağır bir duygu. şükür şimdi bakıcmız iyi. onu çok seviyo. ama bizle çok mutlu. bazen hırçınlaşır. kızar. döver beni. bilirm bana olan kızgınlığından yapıyor bunu. gel gitlere sokuyorum yavrumu. 2 gün tatilde doyasıya alışıyor ban a. pazartesi sendromunu ben öğrettim yavruma. pazartesileri sevmiyor. ben gideceğim dediğimde sarılıyor. gitme diye. başbakana mektup yazdım. sorunumuza çözüm aradım. ama bi benim dememlemi düzelecek bu durum. uçuk belki ama anne sendikaları kurulmalı. bunu birileri anlamalı artık. anneleri yavrularından ayırmamlı. ben ve yavrum bu acıyı yaşmamalıyız. bana 3 sene ihtiyacı var bu çocuğun. 3 seneden sonra kreş okul derken alışacak. ama ilk 3 sene ben ona ekmek kadar lazımım. hadi diyelim işten ayrıldım. ama okul çağı geldiğinde yetemeyeceğim maddi olarak yavrum a. geri iş nasıl bulacağım. bu girdaplar bizi mahvediyor. yarama bastınız arkadaşlar. çekin ellerinizi. kristinnn

Canım çok haklısın tüm yazdıklarını katılıyorum 1 tanesi hariç.. Ev hanımlığının özenilecek bir yanı yok inan.. Çalışırken evde olsam oğlumla şunu yapardım bunu yapardım diye hayaller kuruyorsun ama evde olunca bazı şeyler yine senin düşündüğün gibi olmuyor. Ayrıca ev hanımlığı çalışmaktan daha zormuş bana öyle geldi.. Onca yıl çalıştıktan sonra sudan çıkmış balığa dönüverdim.. Ama oğlum için bunada alışıcam zamanla.. İnşallah maddi açıdan zor günler yaşatmaz rabbim bize.. D DatluCadu 5 dakkaya hazırım tek ayak

aynen bende işe bşaladığımda çok duygusaldım kızımı 2 aylık anneme bıraktım hergün ağlıyordum ama daha sonra zaman geçtikçe alışdım kızımla konuşuyorum hergün. ve çalışan anneler çocuklarıyla daha kaliteli zaman geçiriyor. herşey onlar için allah can sağlığı versin herkesin çocuğuna... DEMOULAS

Evde huzursuz, mutsuz, maddi sıkıntıları olan, aklı işinde olan bir anne ne kadra faydalı olabilir ki evladına. Yurtdışındaki gibi olsa keşke, maddi imkanlarımız çocuklarımızla kaliteli zamanlar geçirmeye yetse... G

Canım, çok teşekkür ederim ilgine. Demin eşim aradı, hastanedelermiş, iğne yapılmış kızıma. Hayatında ilk defa yanında ben yokken iğne yapıldı. Nasıl ağlıyordu yavrum.. Dayanamadım o sıkıntıyla aradım kuzen olacak müsveddeyi.. Sana çok kızgınım, diye söze girdim. Anlattım durumu, biraz da onun başı ağrısın. "ay bilerek yapar mıyım, böyle olsun ister miyim" vs saçmaladı. Daha fazla konuşmak istemiyorum dedim ve kapattım. VAZGECILMEZIM DÜDÜKSÜZ

Meryemcim canım vicdanını rahat tut.. Hatırlarsan seninle aynı dönemde işe dönmüştük. Her iki durumuda yaşadım ama herkeste bir olmuyor. Sen çocuğunla yeteri kadar vakit geçirebiliyorsan için rahat olsun. Ama eğer çalışmak seni mutlu etmiyorsa ve evde bebeğin ile daha mutlu olacağını düşünüyorsan bir karar vermem gerekebilir. Ben oğlum 4,5 aylıkken anneme bırakıp çalışmaya başlamıştım. Bir müddet sonra oğlumda bazı yönlerin gelişmediğini fark ettik ve pedagog a götürdük. Dr. bunun sürekli TV seyretmesinden kaynaklı ve anne baba ile çok zaman geçirmemesinden kaynaklı bir davranış bozukluğu olduğunu söyledi ve o gün itibariyle işi bıraktım. Ben sabah 6 da o uyurken evden çıkıp akşam 7 bazen 8 de gelip onunla ilgilenmeye çalışıyordum. Tabiki günün stresini üzerimden atamamış olduğum için en ufak hırçınlığında çileden çıkabiliyordum. haftada Tek gün izin yaptığımda evin işi dışarıda işe güce koşturmaca vs. derken öncelik her ne kadar oğlumda gibi görünsede yine ona yeteri kadar zaman ayırmamış olduğum ortaya çıktı.. Hayat öyyyle koşuşturmaca içinde akıp giderken farkında olmadan çok şey kaçırmışım. Şimdi hem çalışan anneliği hem ev hanımı anneliği tecrübe etmiş biri olarak Söyleyeceklerim 1. Eğer işinizde kariyer olarak çok iyi bir noktada değilseniz yada devlet memurluğu gibi bir işiniz yoksa bebeğiniz 3 yaşına gelene kadar işe ara vermek en doğrusu.3 yaşından sonra zaten anneye değil sosyal yaşantıya ihtiyaçları olacağı için en doğrusu 3 yaşına kadar annenin bakması. Ama ülkemizin şartları ne yazık ki buna müsaade etmiyor arkdaşlar 3 yıl ara vermek söz konusu olmadığına göre en doğrusu maddi imkan veya işe geri dönememek gibi bir durum söz konusu değilse ilk üç yıl bebişlerin sadece anneye ihtiyaçları var. 2. Çalışan bir anne olarak işe gidiş ve işten geliş saatiniz belli ise ve haftada 2 gün tatiliniz varsa. Eve geldiğinizde çocuğunuzla gerçekten verimli vakit geçiriyor. İş stresini evinize hiç yansıtmıyorsanız. Çocuğunuzla günde en az 3 saat birebir vakit geçirebiliyorsanız. Hayatın koşuşturmacası sizi bunaltmıyor kendinizi iyi hissediyorsanız. Çalışmaktan daha güzel birşey olamaz. 3. Çocuğunuza gerçekten kendiniz bakmak istediğiniz halde çalışmaya gidiyorsanız yada gerçekten evde oturmak ve çocuk bakmak size göre olmadığı halde çalışıyorsanız bu iki durumda sizin psikolojinizi olumsuz etkiler dolayısıyla da çocuğunuzu. Geçim sıkıntısı ve gelecek kaygısını bir yana bırakıp bebeğe kendiniz bakar yada çocuğu geçekten güvenilir birine bırakıp çalışırsanız siz hem kendiniz hem bebeğiniz için en güzelini yaparsınız. Çünkü her iki durumunda kötü örnekleri var ne yazık ki.. 4. Bu herkes için geçerli değil arkdaşlar ama psikoloğum bana söylediğinde çok etkilenmiştim. Kaybedilen paranın telafisi zaman içinde mümkün olabilir ama kaybedilen zamanın geri dönüşü yok.. Para kazanamazsan bugün iyi yaşayamazsın, ama yaşarsın. Yarın evin olmaz araban olmaz, ama kirada oturur dolmuşa binersin. Çocuğun özel okullara kolejlere gidemez ama en güzel devlet okullarında başarılı bir öğrenci olabilmesi için ona yeterince vakit ayırabilirsin.. Ama eğer Çocuğun ihtiyacı olan anne sevgisini gerçek anlanda alamıyorsa, tekrar çocukluğuna dönüp ona bunu veremezsin..

seni kışkırtmak istemiyorum ama ben olsam öylesine o kişiler hal hatır sorarım ararım sonrada lafı vurdururum işte geçen bize gelmiştiniz yaa vallahi bizim kızada bulaşmış o günden beri nelerle uğraşıyoz felan gibisinden ama bu tarz insanlar anlamaz birde kalkıp geçmiş olsun demeye gelirler canım sinirlenmemeye bak sen sakinleş hoşuna giden bişeyler yap ne bileyim neyi seviyorsan allah şifalar versin kızına dua edelim

of allahım yaaa bu nasıl bişey böyle allahım çocuklarımızı korusun ben saçının bir teline zarar gelmesin isterim kıyamam yavruma şu insanlara bak

iş dışındaki tüm zamanımı oğlumla geçiriorum onunla oyunlar oynuyorum fırsat buldukça dışarı gezmeye götürüyorum ama yinede içim rahatlamıyo her sabah ondan ayrılırken sanki içimi canımı evde bırakıyorum allahım tüm annelere bebeklere yardım etsin çok zormuş anlatamam onun geleceği için çalışıyoruz oğlum hiçbişeyden geri kalmasın eğitimiyle sosyal hayatıyla iyi bir birey olarak yetişsin diye çalışıyoruz inşallah ileride bu ayrılık sorun olmaz oğlumun psikolojisi bozulmaz offf ne zor şeymiş

oğluma teyzesi bakıyor bazen annemgildede kalıyor eminim çok iyi bakılıyor bundan hiç kaygım yok bütün ev hanımlarına saygım sonsuz ama maalesef bazı kesimler çalışan annelere nedense iyi gözle bakamıyorlar gereksiz kırıcı sözler sarfediyorlar çalışan anne olmak çok zor bu zoru başardığımız için takdir edileceğimize birde üstümüze geliyorlar allah bu günleri kolay atlatabilmemiz için bize yardımcı olsun inşallah

kızlar bilmiyorum sizlerde de oluyormu ama bakın oğluma teyzesi bakıyor defalrca diyorum iyi bakıyor eminim ama bazen bunalınca aklıma şeytan giriyor acaba oğlumun bir sıkıntısı varmı teyzesi ona nasıl davranıyor ne yedirdi yedimi vs gibi şeyler geliyo aklıma niye böyle oluyor çok üzülüyorum ama oğlum teyzesini görür görmez atlıyor kucağına onu kıskanıyor bazen çok seviyor bunları görünce de diyorum çocuk kötü bişey yaşasa böyle severmi onu diye acaba benim psikolojik destek mi almam lazım bu düşüncele normal midir sizce

Çok pis küfürler biliyorum ama burda edemiyorum. Benim karşıma çıkmasın bu tipler, tutamam kendimi elimden bi kaza çıkar. Ben çocuklara, yaşlılara, hayvanlara eziyet eden zarar veren insanlardan nefret ediyorum. Kızlar konunun dışına çıktım biliyorum ama çok kötü oldum ne demek 2 yaşında bir çocuğu kolundan bağlamak

Canım, zaten yabancı biri bakmıyormuş ki bebeğine.. Seni görünce heyecanlanması, bazen ağlaması, ksıaca seni özlemesi çok doğal.. Eğer çalışmak zorundaysan kendini suçlu hissetmeyeceksin.. Ben de kızım 8 aylıkken anneme bırakıp, işime döndüm. Şimdi kızım 5 yaşında. Evden birlikte çıkıyoruz, birlikte giyiniyoruz, çok memnun halinden. Akşam olunca anlatıyoruz bribirimize, o gün neler yaptık.. Okulda arkadaşları ile sorunları oluyor, mesela bir arkadaşı onun kıyafetini beğenmemiş. Bu tarz şeyler. Ben de ona fikir veriyorum, onu düşünmeye teşvik ediyorum. EBeğenseydi ne değişcekti senin için, gibisinden. Elimizde birer çay, resmen dedikodu yapıyoruz ana-kız. Hiç "çalışan anne stresim" kalmadı benim ve inan 2 sene evveline kadar seninle aynı durumda, belki senden beterdim psikoloji olarak.. Ama gel gör ki 2. bebeğimi bekliyorum.. Artık annemden uzağım.. (üvey annem bu arada, annem rahmetli oldu 20 sene önce) Yabancı bir bakıcı bulmak zorunda kalacağım, gözüm arkada olacak gerçekten.. Bu çok başka bir psikolojiymiş, annem bakarken boşuna stres yapıyormuşum. Ne gerek varmış vicdan azabına.. İnan senin durumunda da hiç gerek yok, kaldı ki iş koşulların esnekmiş, daha ne.. Ben ise kararsızım, evimizi aldık, borcumuz yok. Tek maaşa düşmek kötü, ama bakıcıya da 1000 tl'den az vermeyeceğim. Biraz tutumlu davranırsam eşimin maaşı ile bir sıkıntı olmadan yaşarız, en azından 3-4 sene. O nedenle doğumdan sonra çalışsam mı-çalışmasam mı konusu kafamı kurcalıyor hakikaten.. Bu arada kurumsal, büyük bir şirkette çalışıyorum, ama inanılmaz erkek egemen.. 2 hamilelik yaşadım burada, 2 doğum, 2 doğum izni, 2 süt izni dönemi yaşayacağım. Tüm bunlar kariyer anlamında "bir kenara konulmak" için yeterli.. Belki birkaç yıl sonra yeni bir yerde yeni başlangıç yaparım, Kafam karışık..

Şu an çok gerginim, çok üzgünüm, çok öfkeliyim.. Benim kızım 5 yaşında ve bünyesi çok zayıf, kolayca hastalık kapabiliyor. Geçen hafta beni yıllardır arayıp sormayan teyzem, bana ev görmeye gelmek istedi. Ki ben yeni evime taşınalı 2 seneyi geçti. Kadın durdu durdu, karnım burnumda ve misafir ağırlayamayacağım bir anı seçti ev görmek için. Bu teyzemin bir de kız var, kızının da benim kızımla yaşıt bir oğlu var. Oğlundan nefret ediyorum zaten, çok yaramaz ve cinsel konulara çok aşırı meraklı. Benim kızıma dokunmaya çalıştığını fark ettiğim için asla yalnız bırakmıyorum ve ben zaten onların evine gitmiyorum. Ama bu kız ısrarla birkaç ayda bir bizi ziyarete geliyor. Neyse teyzem, kızını, damadını, torununu almış cümbür cemaat bize geldiler. Öncesinde evi toparlamaya çalıştım, gereksiz yere yoruldum, gerildim. O gerginlikle kızıma da kötü davrandım. Neyse bir geldiler ki, teyzemin torunu ağır hasta, antibiyotik iğne kullanıyorlarmış. Yani ağır hasta çocuğunla ne geziyorsun be kadın? Hamile bir insanın evine geliyorsun, bu nasıl bir düşüncesizlik? Şu an kızıma da bulaşmış durumda hastalık. Perişan halde kızım, annem bakıyor, ben işte. Bu satırları ağlayarak yazıyorum. Antibiyotik iğne çok yaktığı için, 4 gündür şurup antibiyotikle tedaviye sorladık, ama nafile. Hastalık ilerledi, kusmalar ve öksürük arttı. Uyuyamıyor bile yavrum. Mecburen serum ve iğne yiyecek. Hep o kızın afedersiniz adiliği yüzünden. Şimdi ben ne yapayım, öfkeden elim ayağım birbirine girdi. Arayıp ağzıma geleni saymak istiyorum ki bir daha evime adım atmasın. NE yapayım ben?

çalışan bir anne değilim ama olacağım kısmetse ilerde. ama çalışan bir annenin kızı olarak sizi biraz rahatlatıyım istedim. annem öğretmendi benim, ama öyle rahat bir öğretmenliği olmadı hiç, lisede çalışırdı çok yoğundu, boş günü yoktu hiç. uzak yerlerde olurdu okuldu genelde, babam asker olduğu için de sürekli taşınırdık zaten. bakıcı teyzem vardı benim, babanne dedim kendisine. allah ondan razı olsun, çok severdim. anaokuluna gittim bi süre, annemi beklerken ağlardım bazı akşamları gecikir de ben en son kalan çocuk olursam. ama sonra babannem imdadıma yetişti bi kaç ay, okula gidene kadar. okul başlayınca da tabi eve geldiğimde ya kimse olmazdı ya da evden çıkarken kimse olmazdı. oturur ödevlerimi yapar, ders çalışır kitap okurdum. tv tek kanal, bilgisayar zaten yok. bu bahsettiklerim ise, güneydoğuda olağanüstü hal bölgesinde babam görevdeyken oluyordu yani, dışarıdan terörün sesleri gelirdi ben evdeyken. cep telefonu da yoktu tabi. ama ne oldu biliyor musunuz? ben çok çalışkan, kendine güvenen, yalnız kalmaktan korkmayan , başarılı bir iş kadını oldum. çok kitap okuyan, kadının çalışmasının önemini bilen, kocasının babasının eline minneti olmayan biri oldum. kocamdan fazla kazanıyorum. kısa sürede üst düzey bürokraside görev alabileceğim inş. bunların hepsi annem sayesinde oldu. işten gelir benimle ilgilenir, her türlü boş vaktini bana ve eğtimime harcardı. her kararıma saygı duymayı bildiler, her zor zamanımda yanımda oldular. ve ben küçükken annem çalıştığı için çok gurur duyardım, okula ev hanımı annesi gelen çocuklara hiç özenmedim. çünkü benm annemin okula gelmesine hiç gerek kalmazdı, ben hep başarılıydım. evde biri bana kek yapsın börekle karşılasın diye de üzülmedim. puding yapmayı öğrenmiştim küçücük bir kızken. yetiyordu bana. vicdanınızı ferah tutun hanımlar, yalnız değilsiniz ve olmayacaksınız da. çocuklarınız ilerde size benim anneme ettiğim gibi teşekkür edecek. D DatluCadu 5 dakkaya hazırım tek ayak

canım yaa, kıyamam ben yavruna offfff ne zormuş bu yaaa bazen içim sızlıyor ofiste ağlıyorum ofiste bir tek benim çocuğum var böyle küçük kimse anlamıyor ki beni arcak81 Serra'm

19 aylık bir oğlum var dün işten bir gittim eve gözleri dolmuş ağladı ağlayacktı tv de anneler gününe özel bir reklamı varmış ben görmedim orda hani şarkı varmış ''benim annem güzel annem şarkısı'' gibi... o reklama bakıp bakıp ağlamış ben içeri girince boynuma sarıldı ağlamaklı gözlerle öyle baktı ki içime bıçak saplandı sanki dayanamadım ben ağlayınca oda ağladı sabaha kadar uyuyamadım oğluma bakıp bakıp ağladım çalışan anneler sizlerde böyle şeyler yaşıyormusunuz nasıl davranıyorsunuz böyle durumlarda ben şuan işimi bırakamam ( ilerde de ne olur bilemiyorum offf şuan içim o kadar huzursuzki anlatamam napacağımı şaşırdım

Hay Allah, talihsiz olmuş.. Umarım en kısa zamanda gönlünüze göre bir iş bulabilirsiniz. Oğlunuz herhalde o gün karne günü olduğu için zor durumda kalmıştır. Çalışan annelerin karne günü, yerli malı haftası, sınıf pikniği gibi organizasyonları elden geldiğince kaçırmaması gerek. Ama zor iş tabi, esnek bir iş olması lazım.

LİLYPOS canım ne güzel anlatmışsın.. inşallah oğlum benle gurur duyar ve başarılı hayırlı bi evlat olur

Şimdi olsa polise şikayet edersin, gelir götürürler kadını.. O zamanlar çocuk psikolojisi yoktu Allahtan..

Gerçekten çok şaşırdım böyle bir lafla karşılaşmanıza... Hani onlara mı teslim ediyorsunuz da böyle tavırlar yapıyor karşınızdaki insanlar... Ben ne evliyim ne çocuk sahibiyim ama çalışan annelere acayip derecede saygı duyuyorum ne büyük bir şey hem kendi ayaklarının üstünde durup hem de evde sizi bekleyen mini mini gözleri düşünmek... Çok zor gerçekten, ama bir o kadar da gerekli. Allah yardımcınız olsun hepinizin :92:

canım ; bende 24 haftalık hamileyim bende bıracakacağım anneme sonra çalışmaya devam ne yapalım sadece kendinn böyle olduğunu düşünme sonuçta bir çok insan bunu yapıyor yada yapmak zorunda kalıyor. zaten insanların paraya ihtiyaçı olmasa çalışmaz zaten ne için çalışıyoruz onlar için innuk

Hayat çok zor Allah yardımcımız olsun

ama ağlatmayın beni. rımelim akacak baş kısmı okurken en başta söylediğine hadi leyn dedim arkadaşım kusura bakma "anaokuluna gittim bi süre, annemi beklerken ağlardım bazı akşamları gecikir de ben en son kalan çocuk olursam. ama sonra babannem imdadıma yetişti bi kaç ay, okula gidene kadar. okul başlayınca da tabi eve geldiğimde ya kimse olmazdı ya da evden çıkarken kimse olmazdı.". ama sonu iyi geldi allahtan. inşallah bizim çocuklarımızda senin gibi başarlı insanlar olurlar. kristinnn

benımde kızım 4 yasında 4 yıldır kayınvalıdem bakıyordu. Annem İzmirde Oturuyor. Eylüşüm Annemle İzmir'e Gitti. Kendi İsted. Sımdı cok ozluyorum. canım sıkkın bılmıyorum ısteee

ipek çok sinirlendim, gerçekten çocuklar söz konusu olunca insanlar nasıl düşüncesiz olabilir bu kadar? keşke onlar geldiğinde kızın evde olmasaydı, annene falan bıraksaymışsın ama nerden bileceksin hasta olduğunu zaten senin yanına gelmeleri bile tehlikeli bence arayıp bi konuş, rahatlaman lazım, sen hamilesin yapma allahaşkına, sinirlerini yıpratma. kızına acil şifalar diliyorum canım, geçmiş olsun ama sen de kendini hasta etmelerine izin verme. nasıl insanlar var ya

benim elitimde çok der. ama sadee lafta kalır bağlılığı. bense güler geçerim. D DatluCadu 5 dakkaya hazırım tek ayak

Teşekkür ederim. İnşallah bulabilirim. . push ; T

kesinlikle çalışan anneler ile arkadaşlık etmelisin canım, benim annemin çevresi de hep böyleydi tabi. benim arkadaşlarımın anneleri ev hanımıydı mesela, ona ble dikkat etmek laızm çocuğun psikolojisi açısından. çocuğun da çalışan annelerin çocuklarıyla arkadaşlık etsin, kendini daha iyi hissedecektir. yaşadığım bir olayı anlatayım size. annem çalışıyor yine okulda. ben erken gelmişim üst komşunun kızıyla yaşıtız oyun oynamaya çıktık. onun bir de 2 yaşında kız kardeşi var, annesi ev hanımıydı. namazında niyazında kapalı bir hanım. onların evine çıktık bi sebepten hatırlamıyorum şimdi, kadın gezmeye gitmiş. küçük olan kız evdeymiş. yatak odasında bir kolundan iple yatağa bağlanmış durumda yatıyor. bu ne böyle dedim? 7 yaşındayım ben o aklımla şok olmuştum. kız düşse, kolu kesilecek resmen. annesi hep öyle yaparmış meğer. normalmiş onlara.

yazını okuyunca gözleirm doldu kzıımda o reklamı duydukdan sonra gelip o şarkıyı söylüyor bana bende çalışıyormu 4 aylıktı babanesinin bakmaya başladığında inan zor geliyor ondan ayrılması ama bu hayat şartları zor gerçekden onalrın için çalışıyoruz değilmi onların güzel gelecekleri için ben kızımın çok iyi bir eğitim almasını istiyorum hiç birşeyde zorlanmasını istemiyorm tıpkı siz diğer anneler gibi.

merhaba bayanlar evet ben çalışmayan bir anneyim oğlum şuan 5 yaşını bitirmek üzere ama artık bende çalışmak istiyorum kpss vs adliye sınavları falan falan ben şimdiden oğluma empoze ediyorum geçen gün okulda mesleklerden konuşmuşlar öğrt. annem yazı yazıyor evde kazanıp benim annemde çalışacak demiş. evet ben evde olup oğluma bakmak zorunda idim çünkü benim oğlum hasta doğdu ve 4,5 aylıktı 5,5 saat süren ağır bir ameliyat geçirdi ve ilk 1,5 sene bizim için ölümden beterdi başka kimse bakamazdı ama artık yeter dedim ve bir yerden başladım. birde meryem arkadaşım sana bir kaç tavsiyem olacak sakın sakın ablan ya da kardeşin bakıyormuş çocuğuna ben de aynı şekilde ablamın kızına baktım iki aylıktı geldiğin de sonra ben hamile kaldım ve yedi aylık hamileydim ben onu karnımın üstünde otutturdum hiç gocunmadım sakın ola ki bağırıyormudur kızıyormudur diye düşünme o da çocuğunun annesi sayılır elbetteki yanlış bir davranışında bağıracaktır kızacaktır ama durduk yerde değigl ya da başka bakıcılar gibi dövmez dövemez çünkü o da onun bir parçası kıyamaz şimdi ben kızıma kıyamıyorum kendi çocuğum gibi bana bir daha doğur diyorlar niye ki diyorum benim bir kızım bir de oğlum var yani kardeşi annesi ablası bakanlar sakın ki gözünüz arkada kalmasın onlar sizin gibi bakarlar çocuklarınıza ama içinden çıkmaz mı kötüler tabii ki çıkar ama oda binde birdir be kızlar

Ben yüreğimi avutamıyorum vallahi sabahları ona görünmeden kaçarsam sorun yok ama yakalanırsam çok ağlıyor dayanamıyorum işe yürüyerek geliyorum o zamana kadar gözlerim şişiyor ağlamaktan kendimden nefret ediyorum kocamdan nefret ediyorum çocuğuma kendim bakmalıydım bana en ihtiyacı olduğu zamanda onu bıraktım sinirli olması bu yüzden evde başbaşa kalınca sakin oluyor tırnaklarını yiyor duygusal çok kakasını yapamıyor doktor sinirsel dedi ya şaka gibi hepsi benim yüzümden onu bıraktığım için böyle yapıyor biliyorum hala alışamadı insan annesinden ayrı olmaya nasıl alışır ki ben evliyim ama alışamadım bazen çok huysuz oluyor evde oturduğuma değmez iyi ki çalışıyorum diyorum sonrada ama bu çocuk seni göremediği için böyle gergin sinirli diyorum çok üzülüyorum yani işten çıksam diyorum seneye e o zaman da okul başlayacak arkadaşları olacak beni istemeyecek belkide offff kötü yani en güzeli en az 3 yaşına kadar kendin bakacaksın

ÇOK HAKLISINCANIM. BENİM KZIMDA KREŞTEN BIKTI ARTIK. GİTMEK İSTEMİYOR. EŞİMDE VARDİYALI ÇALIŞIYOR BİRİMİZ GİDİYORUZ BİRİMİZ GELİYORUZ. GÜNDE 30 DAK BİRBİRİMİZİ GÖRÜYORUZ EŞİMLE. TABİ BU HERZAMAN DEĞİL. AMA ÇOK ÖZLÜYORUM HERİKİSİNİDE. EŞİMİ GÖRÜMÜYORUM KIZIMI GÖRMÜYORUM DAHA 2,5 YAŞINDA KUZUCUM. BÖYLE YAŞLANIP GİDECEZ. VE ALDIĞIMDA SGARİ ÜCRET. NE APACAĞIMI ŞAŞIRDIM. ÜNV MEZUNUYUM. EVDE OTURSAM EMEKLERİM BOŞA GİDECEK. ÇALIŞSAMDA HİÇ DEYMİYO. aldığımı kreşe veriyorumgeleceği düşünütorum sadece... onun için uğraşıyorum... çok zor etacarinea

Çok ama çok büyük bir acı. Suçluluk duygusu. Vicdan azabı. Herşeyi yaşıyorum evden çıkarken. Ama sonra diyorum ki. Ben çocuklarımla çok şey paylaşabiliyorum. Evde oturup gün gezen, televizyon seyreden, yemekle temizlikle ve arkadaş sohbetleriyle gününü geçiren biri değilim. Çalışıyorum. Kendimi geliştirmeye çalışıyorum. Sosyal olmaya çalışıyorum. Sonra çocuklarım uyuyana kadar onlarla çoook güzel vakit geçiriyorum. Her bulduğum güzel akşam saatlerindedışarı atıyoruz kendimizi. Onlarla evcilik oynuyorum. Ve çocuklarım mutlu uyuyor. Şifre bu bence. Mutlu anne. Çocukların istediği bu.

Ay yazdıklarınızı okudum ve gözlerime inanamadım. Bi laf vardır, akşam öğünüm senden mi geliyor ki bana karışıp, laf sokuyorsun. Nasıl insanlarla muhatap olmak zorunda kalıyoruz, Allah herkesi iyi niyetli insanlarla karşılaştırsın.

Bende çalışan bir anneyim. 3 yaşında bir oğlum var. benımde oncekı konularda bu yonde sorunlarım vardı. paylaşmıştım. ama zamanla aştım. 3 aylıkken bıraktım oglumu. sımdıye kadar annem ve kızkardeşim baktı ogluma. inankın kı en az benım kadar ıyı bakıyorlar ve ilk torun olması sebebıylede sacının telıne zarar gelecek dıye ödleri kopuyo. Allah razı olsun hepsınden. ama bizler anne olarak hernekadar uzulsekte, gonul rahatlıgıyla işlerımıze gıdemesekte cocuklarımızın daha saglam ve saglıklı bıreyler olabılmelerı için ve daha ıyı sartlarda yetısebılmelerı ıcın calısmamız ve o zemını hazırlamamız gerekıyor. benım oglumda sureklı bana " annecım bugun işe gıtme" dıyor, ama ben karsıma alıyorum oglumu uzun uzun anlatıyorum calısmam gerektıgını, kendısını cok sevdıgımı, neden işe gıttıgımı. gun boyu cocogun yanında olmak onemlı degıl. önemlı olan cocukla kalıtelı ve mutlu zaman gecırebılmektir. hernekadar onlar cocukta olsalar ınanın kı onlar bızı cok ıyı anlıyorlar. İçinizi ferah tuttun Kişisellestirme yapmıyorum ama sıze laf söyleyenler sizi cekemeyenlerdir. biri sizin hakkınızda elestırı yapıyorsa eger o kişiden 1-0 öndesınız demektır. ve şunuda gururla söylemek istiyorum tüm çalışan kadınların adına ; " hem evinin kadını, hem kocasına iyi bir eş olabilen, hemde anne olupta aynı zamanda çalışan kadın olmak HER YİĞİDİN HARCI DEĞİLDİR... boşuna kendınızı uzmeyın ve gurur duyun innuk

Ama sen böyle davranırsan oğlunu gerçekten çok üzersin.. "Sadece kendi başına gelen bir felaket gibi" algılar annesinin çalışmasını.. Ben de çalışarak büyüttüm kızımı.. Çok ağladım, çok yıprandım. Ama kızıma belli etmedim. Ben bugün şunu yaptım, bunu yaptım diye anlattım işyerinde yaptıklarımı ona hep. Hani gidip bir yerlerde eğlendiğimi sanmasın diye. Evde olduğum saatleri güzel geçirmeye çalıştım. En büyük hatam çalışmayan anneleri etrafımda tutmak ve beni üzmelerine izin vermek oldu. Kendi kuzenim bana "ben şu ana dek oğlumu 10 dk bile bensiz bırakmadım" dedi mesela en basiti, daha neler var.. Eltim bana "ben kedi, köpek gibi doğurup, başkasına bırakıp çalışmaya gidemem, karakter meselesi bu" dedi. Şu an kendisi de çalışan bir anne, orası ayrı. Yani insanlar kıskançlıklarını öyle enteresan dışa vurabiliyor ki, şaşıyorsun şeytanlığın böylesine. Sana önerim çalışan anneler beraber ol, sosyal çevren onlardan oluşsun. Yavruna da belli etme üzüldüğünü. . push ; S

Konu içeriği nedeniyle "Aile, Evlilik ve Çocuklar"başlığına taşınmıştır. Lütfen konuları içerikleri ile ilgili başlıklara açmaya özen gösterelim.

hepiniz fikirlerinizi paylaştınız saolun tek başıma olmadığımı bilmek biraz rahatlattı umarım bu dönemi çabucak atlatırız şimdi allah şükür iyi bir geçimimiz var ama ileride ne olacağımızı bilemiyoruz ki oğlum yarın birgün okula başladığında bir sürü maddi giderimiz olacak kendi namıma bişey düşünmüyorum şuan herşeyi onun için düşünüyorum öyle yapıyorum ama en başta anlattığım dünkü olay her aklıma geldiğimde ağlıyorum resmen anlatamam DatluCadı ; canım senin dediğine katılıyorum en azından ilk 3 yıl annelere bir güzellik yapılmalı et tırnak misali ayrılıyoruz yavrularımızdan kim ister bunu kim severek gider işine ne kadar dikkat etsekte olmuyor işte bir yerlerde tıkanıyoruz lilypos ; canım inşallah bizim yavrularımızda senin gibi başarılı birey olur inşallah bugünlerde onlar için çalıştığımızı anlarlar ve bizi suçlamazlar içim içime sığmıyor yaa şimdi koşup oğluma gitmek istiyom K

bakıcı tutma imkanın yokmu canım. çok iyi insanlar var. imkanın varsa araştır iyice ayrıca kızlar şunu söyleyim. benim oğlum 9 yaşında. oda ilk başlarda ağlardı ama şimdi çalış anne diyor. çünkü maddi olarak daha iyi imkanlara sahip. ilk 3 yaş çalışmamızı istemiyolar. ayrılmak zor geliyo ama 5 ten sonra inanın onlar için çalışmamız avantaj.

off canım yaa inanki çok üzüldüm ve okurken ben bile sinir oldum o misafirlerine bir daha kesinlikle kabul etmem ben senin yerinde olsam canım yaa ne düşüncesiz insanlar var anlam veremiyorum yaa allahım acil şifalar versin yavruna canım offf pislik kadın diyecem kusura bakmayın hasta çocuğunla ne gezmelere helede küçük çocuklu ve hamile birine gidiyorsunki kristinnn

çok haklısın canım yazını çok beğendim hakikaten yaa nedir bu böyle nasıl bir insan şeklidir bize bunu yapanlar off senin dediğin gibi yapacam hatta ben son günlerde hiç kimseye gezmeye gitmiyom iş sonrası akşamları oğlumla eşimle zaman geçiriyom hafta sonuda bir ailelerimize gidersek gidiyoz yoksa oğlumu parka felan götürüyom en azından duymayınca böyle lafları rahat ediyom

ipektuncer; günaydınlar herkeze.. ilk çocugundan tecrubeli olman lazım 8 aylıkken bıraktım diyosun izin epey verilmiş bu senin için çok iyi bence, ayrıca anneem diye hitap ediyosun bence öz annen gibi bakacaktır. eminimki aranızda hiçbi sogukluk yok.. bunca zaman çalışmışsın bırakma emekli ol derim. bende çalışan anneyim ve kızım dün itibariyle 7 aylık.2 aylık olmamıştı bırakıp gittim halan aglıyorum ölüyorum vicdan azabından.. yapacak bişey yok çalışmak zorundayız DEMETZEYNEP Börtü Böceğim Bitki

Canım, şu anda koşullarım çok farklı. Şöyle ki: - Kızıma annem bakmıştı, ama şimdi uzak oturuyoruz ve annem bakamayacak. Yakına taşınmayı bile düşündüm, sırf hafta içi kalmak için bir ev tutmayı. Ama kabul etmiyor bakmayı, yoruldum diyor. Ayrıca eğer bakacak olursa çok ciddi maddi talepleri olacaktır. En az 1000 TL para ister aylık ve ekstralar da ister. Acı ama gerçek, sonuçta öz annem değil. Kızıma baktı 3 sene, toplamda 20 bin TL para biriktirmiş benim verdiklerimle. Ve oğluna bir araba aldı o parayla.. - Kızım için 8 ay izin almıştım, ama bu defa bu kadar uzun izin alamayacağımı düşünüyorum. - Kızıma hamileyken ev kredisi çekmiştik, çalışmasam çok zorlanacaktık. Şu anda öyle bir mecburiyette yok. Off ne bileyim, kafam karışık. Çocukların istekleri de bitmiyor bir yandan..

ben oğlumu 2 aylıkken bırakıp çalışmaya başladım.. ilk başlarda çok zorlandım sürekli ağladım aklımı işime veremedim. vicdanım rahat bırakmadı beni eve gittiğimde hep onla ilgilendim vicdanımı rahatlatmayua çalılştım ama hala dinmedi içimdeki acı. şimdi oğlum 13 aylık ara ara annem arada kayınvalidem bakıo. bizle olunca çok mutlu bi bebek ama ayrılınca birden huysuzlaşıyor zor bi bebek oluyor. hatta daha bu sabah kayınvalideme bıraktığımda ağlama krizi geçirdi boncuk boncuk yaş aktı gözünden. çok korkuyorum babasıyla bana olan güvenini kaybedeceğiz diye.. psikolojisi bozulcak die.. bu konuyu açmakla yarama tuz bastın hergün hissettiğim vicdan azabı beni öle yoruyorki kıyamıorum yavruma... allahım yadım etsin

Al işte, aynen benim başıma gelenler.. Kendi çocukları ağlarsa, çocuktur ağlar.. Benimki ağlarsa "ayy yazık ya, seni hiç görmüyo ya..".. Tabi evet, hiç görmüyo, Çocuk Esirgeme Kurumunda büyüyo, tövbe Yarabbim.. Bak cnm benim çok muhtaç durumda bir kuzenim var, peşpeşe de çocuk dopurdu. Mesleği var ama evde oturuyor. Ev kira, kocasının maaşı 800 tl, aç açık halde çocuklar, inan bana. Ara ara sırf çocuklara erzak götürmek için uğrardım. Nasıl sevinirdi çocuklar, poşetlerin başına üşüşürlerdi hemen, acırdım hallerine yavruların. Ve kuzenim çalışsa eşinin 3 katı maaş alır, mesleği iyi çünkü. Ve annesi ile aynı binada oturuyor, çalışmaması için tembellik dışında bir sebebi yok. O bile bana laf sokardı inan ki, "ay yazık ya, seni hiç görmüyo" diye. Benim kızımın bir eli yağda, bir eli balda. En güzel okula gidiyor, h. sonları en keyifli aktiviteleri ailesi ile yapıyor. Sen kimsin benim çocukalrıma acıyorsun embesil, senin çocuklarının karnı aç yahu.. Bak bu h. sonu bir arkadaşa gittim, geçmiş olsun ziyareti idi, mecburiyetten gittim. Yoksa ben hakikaten çalışmayan annelerle asla görüşmüyorum. Neyse benim kızım da hakikaten çok cana yakın, yabancılığı yoktur. Bir de hamileliğim ilerledi, kaldıramıyorum onu tuvalette falan. Arkadaşıma dedi ki, "abla, annem kaldıramaz beni sen tuvalate götürür müsün".. "Ayy kıyamam sana, yavrum yabancılara alışmış, tabi kreş köşelerinde kimbilir tuvalette ne yapıyor".. "B.. k yapıyor" dedim ben de, vallahi dedim.. Yalan da değil.. W

öyle canım yaa eksikleri istekleri hiç bitmiyorki çocukların anne olarakta yüreğimize batıyor bir ihtiyaçlarını alamazsak G gul100

Çok sağolun arkadaşlar.. Elim telefona gidip gidip geliyor. Arayıp sövüp saymakla, onun aramasını beklemek arasıdnayım. Bir şekilde ararsa pişman edicem onu zaten, çocuğum durduk yere iğneler yiyecek, eridi gitti bir haftada. Delirebilirim sinirden. Yanında da değilim şu an, yok deliricem ben şimdi. Pislik, adi kadın, bir düşün karşındaki çalışan bir kadın, ayrıca hamile. ne geziyorsun ağır hasta çocuğunla. Yok bitti, evime adım atamazlar artık, bitti kesinlikle.

öyle canım inanki maalesef böyle insanlarda var B bircocukannesi

Ben de çocuğumu daha 1 yaşında bile yoktu kreşe verdim 1-2 gün sanki çocuğumu sokağa bırakmışım gibi geldi işyerinde bütün gün ağladım akşam olsada çocuğumu kucağıma alsam diye acaba işimi mi bıraksam çocuğuma ben baksam diye çok düşündüm ama geleceğim için çalışmak zorundaydım dünyanın binbir türlü hali vardı sonra sonra alıştım kreş bana daha emniyetli gelmişti. O günler çok zor şartlarda geçti. Şimdi büyüdüler yetişkin bir birey oldular iyiki de işimi bırakmamışım çalışmışım emekli olmuşum eşimde olsa kimsenin eline bakmıyorum çocuğumun üniversite giderini karşılıyorum sizlerde şimdi bir ikilemin içerisindesiniz anlıyabiliyorum ama geleceğinizi gözünüzün önüne getirerek sakın işinizi bırakmayın gelincik53 canım kocam biricik

Merhaba.. Ben henüz anne değilim ama benim annem de bir çalışan anneydi. Küçükken çok ağlardım annemin peşinden gitmesin diye. Annemin eksikliğini hissettirmeyen bir anneannem vardı bana o bakardı ama yine de çok isterdim annem benimle oynasın bütün gün.. Annem ben onun peşinden ağladığımda çok üzüldüğünü, yıprandığını anlatıyor şimdilerde. Ve bana soruyor bana kızar mıydın seni bırakıp gittiğimde diye. İnanın ben hiç hatırlamıyorum. Evet isterdim annem benimle kalsın ama kızdığımı hiç hatırlamıyorum. Çünkü bilirdim annem çalışmasa ben istediğim şeyleri aldıramaz, güzel okullara gidemezdim. Sonrasında annemin işinin benim eğitimime ve kariyerimi planlamamda da çok büyük etkileri oldu. İyi ki annem çalışan anneymiş. Tabii ki herkes ister bütün gününü çocuklarıyla geçirmek, onların bir saniyesini bile kaçırmamak. Ama şartlar bunu gerektiriyorsa yapacak bir şey yok maalesef. Olayın iyi yönlerini görmek gerekir. Siz hem işte hem evde çalışarak olağanüstü bir çabayla büyütüyorsunuz çocuklarınızı. Eminim sizin bebişleriniz de büyüdüklerinde benim gibi düşüneceklerdir. İçinizi sıkmayın güzel anneler. :)

off kızlarr dün yaşadığım bişeyi paylaşmak istedim aynı konu olunca buraya devam edeyim dedim dün akşam oğlumla oyun oynarken hikaye kitabını getirdi resimli bir hikaye kitabı ben hikayeyi anlamaz diye resimlere bakarak resimlerde görüdklerimi anlatıyordum sonra bir sayfadan annesine sarılmış bir kız çocuğu gördük bende abla annesine sarılmış onu öpmüş dedim hemen kendiside bana sarıldı öptü neyse diğer sayfalara geçtik 1 dk sonra tekrar aynı sayfaya döndü baktı baktı gene bana sarıldı öptü o kitabı bitirene kadar her 2 dk ya bir bana sarılıp öptü oyyy oyyy ben bu dertten çok yaşamayacam herhalde tam alışıyorum işe çocuktan ayrı kalmaya ama yaptığı bir hareket beni çok sarsıyor yaa

merhaba canım seni gördüğüme sevindim oğluma teyzesi bakıyor benim kadar iyi baktığına eminim şüphem yok bu konuda oğlumun gelişimini de çok iyi takip ediyorum ve bir sıkıntı görmüyoruz işten arta kalan tüm zamanı oğlumla birlikte iyi geçirmeye çalışıyorum bütün bunlara rağmen oğlumun bir bakışı bir gözyaşı beni yaralıyor şuanki maddi durumumuz iyi işten çıksam bir sorun olmaz ama iki gün sonra ne olacağımızı bilemiyorum eşimde özel sektörde her geçen gün ekonomi biraz geriliyor ülke olarak ben nasıl neye kime güveneyimki 3,5 yıl sonra oğlumun ihtiyaçlarını karşılayamazsam kahrolurum bu durumda kötü değilmi şimdi işi bıraksam okula başlayınca dönsem desem buda mümkün değil belki iş bulamam veya bilemiyorum o gün şartlar ne olur ayrıca işimi çalışmayı inanın çok seviyorum işten çıkınca psikolojim bozulsa ve bunu oğluma yansıtırsam diye de korkuyorum bazen istemiyor değilim aslında şten ayrılıp oğlumun her saniyesine eşlik etmek istiyorum offf psikoloğa gitmeyi bile düşünüyorum bu günlerde faydasını görürmüyüm bilemiyorum

bende aynı durumdaydım oğlum on aylıktı işi başladım çok zor geliyordu onda ayrılmak ama başlamak zorundaydım bir yıl kayınvalidem baktı çok zor bir yıldı benim için oğlum resmen bir yıl aç kaldı yemek yemiyordu öğlen arası eve gelip yemek yedirmeye çalışıyorum akşam 5te işten çıkıp yine yemek yedirmeye çalışıyordum ve evdekilerede yemek yapıyordum kayınvalidem ise akşama kadar çocuk kucağında geziyordu hiç birşey yapmadan sadece evi toparlıyordu onun için temizlik herşeyden önce geliyordu oğlumda onu çok seviyor fakat akşama kadar onu ısırıyordu saat 5ten sonra benim mesaim bitti diyordu hiç ilgilenmiyordu kışlar birlikte kaldık yzın kendi evine geçiyordu. şimdi annesinin sağlık sorunları nedeniyle başka şehre gittler ve ben çocuğu komşumuza bırakmaya başladım inanın yeniden doğdum o kadar mutluyum ki anlatamam çok güzl yemek yiyor ben sadece akşamları yatarken yediriyorum. ve komşuda da çok mutlu babaanne gelmesin gülhan gelsin diyor komsu olduğu için sabah geliyor evi toparlıyor yeeğini yediriyor sütünü içiriyor çoooook rahatım anlatamam önceleri çok vicdan azabı çekiyordun ama şimdi bakıyorumda çok boşaymış kayınvalidem çektiriyormuş azabı umarım buraya döndüklerinde eşimi ikna edebilirim ve hep gülhan bakar. birde eşim var tabi kıymetli annesini yanlız bırakmak istemiyor. ama ben çok sıkıldım

allah kolaylık versin arkadaşlar yazılarınızı okurken gözlerim doldu ben ev hanımı bir anneyim liseyi bitirdim hiç çalışma fırsatım olmadan evlendim 2.5 yaşında ogluşum var onu o kadar çok seviyorumki gündüzleri uyurken biraz fazla uyudugunda basına gidip oturup uyanmasını bekliyorum çok özlüyorum bazen düşünüyorum ya çalışan bir kadın olsaydım ne yapardım diye nasıl ayrılırdım diye bir anne olarak çalışmasamda sizi çok iyi anlıyorum allah yardımcınız olsun D DatluCadu 5 dakkaya hazırım tek ayak

canım benim en iyisi boşver yani bundan böyle hiç kabul etme küserlerse de küssünler dengesiz insanlar sakinleşmeye çalış şöyle arkana yaslan derin bi nefes al birkaç dakika bunları düşünme sevdiğim bi içecek varsa iç karnını sev :) sen hamilesin canım dikkat et

... düzelltim