evet sorun esimle aramdakiler aslinda, beni bu duruma iten bu zaten.. uzmana danismaya basladik, umarim iyi sonuclar aliriz

Karışmıyor kv ben sadece kendi adımı derim dedi ilk zamanlar eşim anne 2 adı var ikisini söyle dedi o şkilde kapndı ama bn onların yanında ne zaman koyduğum isimle seslensem ortam da gerginlik oluyor ister istemez kızım büyüdü o da benm dediğim ismi kullanıyor

Ben ilk bebegimde lohusa deprasyonu yasamistim kv ile isimize cok burnunu sokmustu esim onlarin tafindaydi ben yalnizdim kv ne desem esim onu uyguluyor hic bir konuda benim tarafimda olmuyordu. bebegime karsi degilde esimden nefret eder olmustum. Bosanmayi cok ciddi sekilde dusunmustum surekli agliyordum ve cok daha kotu seyler geciyordu aklimdan bikmistim herseyden.. ama lutfen sabirli olun geciyor ikinci bebegimde hic yasamadim cunku esime pesin pesin soyledim anneni dogumda istemiyorum diye ilk dogumda yaptigin hatalari bana tekrar yapma diye. esim hep benimle ilgilendi hep yanimdaydi kv daha sonra geldi. Hayatiniza baskalarinin mudahale etmesinden yasaniyor lohusa deprasyonu kimseyi dinlemeyin bir muddet sizi mutsuz eden insanlarla gorusmeyin derim. Sabredin gececek

Kendim istedim, maddi acidan birazda mecburdum. Evden calisiyorum, home office yani

sen iki isimlemi sesleniyorsun sadece kendi koydugun isimlemi?

Merhaba arkadaslar, son konuma bakarsaniz kizima kvdemin ismini ikinci isim olarak koymustuk ve kvdemler sadece kendi koydugum isimle degilde iki isimle seslenmedigm icin bana tavir aldiklarini felan anlatmistim. Bu durmunda esimle aramda cok huzursuzluk yasamama sebep oldu. Hatta evlilik terapistine basladik bu hafta. Bu yasadiklarim, daha once gorumcemle olan sorunlar, yani esimle aramdaki uc senelik ailesi "yuzunden" huzursuzluk, ailemden uzak olup onlara bisey anlatamadigm icin destek alamamam felan sanirim beni dogumdan sonra lohusa depresyonunun dibine yitti... Cok utanarak yaziyorum ama hamileyken bebegimi cok seven ben sanki simdi onunla ilgilenmek istemiyorum. Onu seviyorum, opup kokluyorum ama agladiginda cok cabuk kizabiliyorum. Kizdiktan sonra kendimden nefret edip agliyorum cunki o daha bebek ve ben kendi psykolojik durumum yuzunden boyle sinirliyim. Evlilik terapistine basladik dedimya, eger hala esim hatalarini anlamazsa ciddi ciddi bosanmayi dusunuyorum, ve tekrar utanarak yaziyorum ama bebegimi engel olarak dusunuyorum bazen ve tas kalpli gibi oluyorum bi an. Aslinda onun butun sorumlulugunu alabilirim, calisirim bakarim, yani guveniyorum kendime ama ara ara gelen sacma dusunceler beni korkutuyor. Bu arada gecen hafta doktora gittim sakinlestirici verdi arada aliyorum kotu oldugmda. Benim gibi olan varmi? yani bebeginizi her an her dakkika sabirla seviyomusunuz? Lutfen bana bunun lohusa oldugunu soyleyin... yoksa gercekten anneligi yapamiyomuyum ben? Cvplayanlara tsk ederim, ek olarak birsey sormak istiyorum : aileme bahsetmelimiyim bu durumlardan? bana destek cikicaklari kesin, ama simdi onlarida germek korkuyorum bosu bosuna duzelirse aramiz

5 aylik C

Normalsin.. bana gore normalsin yani. Cunku anlattiklarjnda kendimi gordum ben de boyleyim. Ya bence her anne bebegine kiziyordur ve o uykuya daldignda aglayarak ozur diliyordur falan ne bileyim. Hep bi vicdan azabi kalp ezilmesi yasiyorum ben. Ben cok snirli yapidayimdir biraz patavatsiz sap diye biseyi soyleyen biriyimdir mesela. Bu resmen kizima da yansiyor. Bazen cok sabirli oluyorum ama o zamanlar mesela bosumdur islerim bitmistir ortalik duzgundur yazilarimi yazmisimdir esimle aram iyidir yemek bulasik camasir vs dert yoktur bebegim de hasta degildir.. yaramazliklarini gogusleyebliyorum. Ama bazen de her is ust uste gelip arkanda bi de wiii wii aglayan bi bebek olursa patlayabliyorsun.. Ben bagirabiliyorum ara sira ama benden baskasinin bagirmasina da izi vermem. Babasi bile bagiramaz. Cunku.. annelere hak bence birazcik. Biz de insaniz yoruluyoruz basimiz disimiz agriyabiliyor caresiz oluyoruz anlayisliklar olabiliyo esimizden. Laf sokusturmacalar olabliyo bizi iyice sinir ediyorlar. Bi de evi b. k goturuyosa ne bileyim bi de baska sorumluluklar varsa calismak yada okumak gibi sinavlar gibi.. ister istemez cocuga bagirirken buluyosun kendini. Bence kotu anne degilsin. Dovmuyorsun ya. Bazen hirsini ondam cikarmak istiyorsun. Zaman gectikce adapte olacaksin annelige.. Bana annem hala hatirlatir, yeni dogum yapmisim bikac hafta gecmisti heralde. Uyuyorm. Annem gelmis hadi uyan cocugun seni istiyo diyo.. ne cocugu ya diye uyaniyorum. Annem de kizin istiyo seni gel diyo ne kizi ya ne diyosun diye azarliyorum.. yani insan hemen adapte olup benimseyemiyor olabilir. Zamanla hersey oturacak merak etme. Es konusuna gelince ben de bi cok konu actim bunla ilgili. Hamilelikte basladi kavgalar cocuk dogunca bizimkinin icine seytan girdi delirdi bisey oldu.. sonra sonra normale biniyor az sabret. Cinsellik sekteye ugradiysa o da bir neden. Bizde hala duzelmedi gerci de.. alistik rutine..

Cikip gezmeye cok vaktim yok benim malesef. Calisiyorum butun gun ve sonra yemek bilasik derken hic birsey yapamiyorum. Haklisin, esime kizdigimda dahada sinirli oluyorum bebegime karsi.

Öncelikle bebeğin hayırlı olsun canım Hemen hemen aynı bebeklerimiz benim ki de 10 güne beş aylık olacak Ben doğum yaptım annem on gün sonra gitti kv ile baş başa kaldık tabi kv dem ne bir bardak su ne yemek aç susuz kolik bir bebek Eşimin rahmetli babasının adını koyduk seve seve ama kv ler onu bile değiştirip söyledi vs.. Bebeğim sürekli ağlardı o zamanlar aynı bende senin gibiydim herseyin sorumlusunun o olduğunu düşünüyordum Eşim en ufak bir şeyde beni suçluyordu derken Baktım ki evlat tan kıymetli tatlı birsey yok Onun dışındakilerı sildim attım Yani o günden sonra ne eşim ne kv asla moralimi bozamadı çünkü yavrumun mutlu olması bile bana bağlıydı Onu sardikça sarmaladıkça bağlandım şimdi ise nasıl başlayacağım onu görmeden diye ağlıyorum Sen kuzuna sarıl kimsenin suratı umrunda olmasın inan ki herseyi anlıyorlar mutsuzlugu mutluluğu sen mutlu olmana bak . push ; A

Esinizle araniz bebek olmadan once nasildi? C

Ben de şu an lohusayım ve lohusalık kesinlikle berbat bir şey. Bakın ben iyi bakılıyorum, el üstünde tutuluyorum ama öyle pis bir psikoloji ki herkese alınıyorum, sürekli ağlıyorum. 26 günde 20 kiloya yakın verdim, sürekli bebeğime bakıp ağlıyorum öleceğimi düşünüyorum, uyumak istiyorum. Psikolojik destek alacağım ama bi kaç gündür daha iyiyim. Bebeğimden pişman değilim ona sarılıp daha iyi olmaya çalışıyorum ama sanki dünyam yıkılmış gibi bir psikoloji. Ve inanın bunu tek atlatmanız mümkün değil. Ailelerden destek almak çok önemli.

Yok canım kötü bir anne değil, depresyonda bir annesin. Benzer seyler yasayan tanidiklarim oldu. Hatt bir tanesinde kizcagiz dogum yaptiginda ailesinin evine birakilip bir daha aranilip sorulmadi ve kiz bebeginin yuzune bile bakmadi. Anne anne buyuttu bebegi. Umarim evlilik terapisine gittiğiniz kişi psikolog dur. Onunla bu konularda tek seanslarda da konuşabilirsin diye düşünüyorum. Esinin evliliğiniz için birşeyler yapmaya çalışması çok güzel, lütfen bu adımı yoksayma

Bebeginiz kaç aylık? C

Valla yemek bulaşık benimde çok işim oluyo ama hiç biri ruh halimden önemli değil bazen yatagimi bile toplayasim gelmiyo ama bi çıkıp dolaşmak iyi geliyo eve gelince de kanguruya koyuyorum ikimiz ev işi yapıyoruz. Anneligini sorgulama. Sadece esinle olan şeyler bide yorgunluk ev işi şu bu derken hepsi üst üste geliyo ve bazen bikiyosun ondan oluyo.

Bu arada ise dönmeyi siz mi istediniz eşiniz mi?Bebeğe kim bakıyor siz yokken?

Lohusalik bitmis Lohusa depresyonu degil normal depresyondasin. Terapiste devam edin Psikiyatriste de git bence Arada bebegi birilerine birakip kendine vakit ayir Zamanla duzelir hersey

Allah böyle insanları kahretsin ya. ne olmuş adı konduysa başı göğe mi ermiş? bana evladım böyle teklifle gelse asla kabul etmem. gidin karı-koca istediğiniz ismi seçin koyun derim. illa bir maraza çıkaracaklar. arkadaşım sen bildiğin depresyondasın. ben de depresyon yaşamıştım. oğluma zarar vericem deliricem diye ödüm patlıyordu. annemi çağırıyordum kötü olduğumda. şükür atlattım. inş sen de atlatırsın. yalnız o sakinleştiriciler arada bir içilecek şeyler değil. ya tedavin bitene kadar içmelisin ya da kesmelisin. son olarak karaciğer fonksiyon testi yaptırıp kullan ilaçları. 2 ayda karaciğerimi bitiriyordu o ilaçlar kestik hemen biz.

tam olarak senin gibiyim. Inancliyim, kendi kendime bile itiraf edemiyorum ama bende intihari bile aklimdan gecirdim. Durduk yere agliyorum bazen. Anneme anlatirsam zaten saglik problemleri var bide benim icin uzulur diye korkuyorum. Ama sanirim anlaticam biraz

Çok yorum yapılmış ama ben de sormadan geçmek istemedim. Klasik ve can sıkıcı gelebilir bu soru ama hormonal olarak bebekle annenin birbirine bağlanması açısından çok önemli: emziriyor musunuz? Zira emzirdikçe salgılanan oksitosin sizin bebeğinize bağlanmanızı da sağlar, bu size de çok iyi gelir. Lohusalığımda ben sizden çok da zor şeyler yaşadım ama bebeğimi uyuyunca bile özlerdim. Ayrıca bebeğinizi babasına bırakıp bir hava almanız iyi bir fikir gibi gözükse de bebeğinizle bağlanmanızı bozabilir. Bebeğinizi kanguru/sling şeklinde kucağınızda taşıyarak çıkın dışarı. Bir yürüyüş yapın, belki alışveriş yapın. Bebek arabasına bile koymayın, tensel temasla duygusal yakınlaşmayı da yaşarsınız. Bu zamana kadar hiç emzirmemiş bile olsanız şu andan itibaren emzirebilirsiniz. Bu konuda yardıma ihtiyacınız varsa onu araştırın. Çocuğunuza sevginizin katlanarak artacağı, huzurla büyütebileceğiniz günler dilerim.

Ay şu kafadaki kvleri Allah bildiği gibi yapsın. Başı göğe mi ermiş ismini çocuğa koyunca. Keşke koymasaydın ismini ne ikinci ne beşinci ad olarak. En azından koyup aralar bozulacağına koymasaydın bozulsaydı. Böyle insanlara yaranamazsın çünkü. Bencil egoistler. Eşim de iyi diyosun ama bi isim yüzünden sana yüklenmesi çok büyük hata. Umarım tez zamanda toparlarsın.

Evet emziriyorum, ve bende kizimi uyuyunca ozluyorum. Sadece arada tuaf duygular yasiyorum, azda olsa yasiyorum ve beni tedirgin ediyor. Yoksa kuzum geceleri ustunu acarda usur diye yarim uyuyorum, saatlerce yanina yatip onu izleyebilirim. Tavsiyeleriniz icin tesekkur ederim lightpinklady Bslngc:74.7 Gncl:63.2 Hedef:62

Kesinlikle benimde en buyuk hatam o oldu, madem memnun olmicaklardi keske hic koymasaydim

Kvdemi dusunup kizicak gucum bile yok. Esim icinde bilmiyorum, hala sacma bi sekilde vicdan yapiyodurum belki. O kadar karisikki kafam sonundaoldu Nirvana Anneler

Bende de oldu tek değilsin arkadaşım. Ilk doğum yaptığımda eşimle biraz sikintiliydik bebek de gece gunduz gaz yüzünden uyuyamadi. Yoruluyodum bitkin oluyodum gece sabaha kadar kucagimda gezdiriyodum annem ver biraz da ben bakiyimda uyu diyodu. Hem görmek istemiyorum diyodum hemde vijdan yapiyodum uyuyamiyodum. Ama en önemli sebeb bebeğin değil esinle olan problemlerin. Benimde öyle oluyo çünkü. Eğer aramız iyi olursa çok yorgun olsam bile keyfim yerinde oluyo kızmıyorum bebegime ama eşimle kotuysem illaki cocuguma da yansiyo ve bende kötü bi anne oldugumu düşünüyorum sonra vazgeçiyorum. Çünkü kendimden fedakarlık yapıp sürekli onunla ilgileniyosam iyi bi anneyimdir. Sende sadece esinle böyle oldugun için kötü hissediyosun. Depresyondasin yani. Ama çok iyi bi annesin. Benim yaptığım şey bebegimi birakamicam için kızımı da bebek arabasına koyup gezmek oluyo zaten bi süre sonra oda uyuyo iyice gezip kafa dağıtıp geliyorum evde oturdukcs niye böyle oluyo diye sürekli dusunuyosun

haklisiniz, kendim icinde arastirma yapicam. Yoksa bosansam bile bu hasar kalicak gibi bende

Canım peki sen işle ilgilenirken bebek ile ilgilenen kim? C

yok hayir yanlis anlamadim, cok haklisiniz. Bende kafami toparladikca bu konu hakkinda dusunup cozum bulmaya calisiyorum. Insallah tez zamana bulurumda.

İlk zamanlar sıkıntı oluyor evet ama sen taviz vermedin mi çocukta büyüdü mü sıkıntı bitiyor onun söz hakkı oluyor isim hakkında en büyük hatam kv adını koymak oldu C

Kendi koyduğum ismi kullanıyorum 6 senedir resmi yerlerde isim sorma harici kullanmadım kv tarafı hariç kmse diğer ismi bilmiyor kızım da kullanmıyor C

Bu hem senin için çok çok yorucu, hem sabrinin-toleransinin bebeğe karşı düşük olmasına neden olabilecek bir sorun, hem de bebeğin sadece ağladıkça onunla ilgileneceğini ona ogretecegin bir durum. Seninle ilitisim kurmak için ağlaması gerektiğini ogrenirse sadece sevgiye ihtiyacı olduğunda bile ağlayan bir çocuk olur. Yanlis anlama biliyorum sıkıntılı bir durumdasın ama senin ve bebek lehine bir çözüm yaratmalisiniz G

5 aylik ama baslarda bu kadar degildim sanki zaman gectikce dahada kotulestim

bence boşanmayı düşünmeyin. çünkü eşinizde kafa yoruyormuş. ufak ufak annenize söyleyin. fakat boşanıcam eşim şöyle böyle diye değil. sizi yıpratan şeyleri şu an neler hissettiğinizi ne durumda olduğunuzu manevi desteklerine ihtiyacınız olduğunu anlatın. bir müddet gelip destek olsunlar. çok işe yarıyor. ben intihar falan da düşünüyordum ki çok inançlı biriyimdir. saatlerce annemle kardeşlerimle konuşup ağlardım. iş yerinde tuvalete gidip ağlar ağlar masama çıkardım. bazen nedensiz bazen nedenli. ama inan manevi destekle hepsi geçip gidiyor.

Bende kvdemlerin yani haric heryerde kendi koydugum isimle seslenmeye basladim. Onlarin yaninda daha baslamadim huzursuzluktan biktim cunki ama baslicam, nolucaksa olsun. Arada iki isimle cogu zaman kendi koydugumla seslenecegim. Esinizin tavri ne bu konuda? Benim esim "annem uzuluyor, yazik" diye kafaya takmis. Bende bu konu bizi ilgilendirir deyince, sen olsan annenin uzulmesine uzulmezmisin diyor anlamiyorki benim annem bu gibi meselelere karismiyor C

belki bana kizilicak burda boyle dedigim icin ama esim kotu bi nisan degil, sadece ailesine karsi cok hassas, ozellikle annesine karsi. Yoksa ben uc senedir ne zaman bitirmek istesem o hep duzeltmeye calisti, yani beni kaybetmektende korkuyor. Hatta oda kafaya biseyler takmaktan gecen ay dokktora gitti ve oda sakinlestirici felan aldi

Canım üzülme, bunları yaşayan o kadar çok insan var ki. Benim bebeğim de 5 aylık, bazen sabrım tükenme noktasına geliyor, her anne yaşar bunları. Senin bu kadar ağır yaşama sebebin eşinle aranızdaki problem. Eşin sana destek olan sevgi gösteren biri olsaydı çok daha hafif atlatırdın bu süreci. Doktora düzenli gitmeye devam et, ilaçlarını kullan. Eşinle de terapiste gidin, ama bil ki ikinizin de çabası gerek evliliği yürütmek için. Ailene bazı sorunlar yaşadığınızı ve terapiste gittiğinizi söyleyebilirsin bence, boşanma kararı için zaten henüz erken. Umarım olmaz ama kesin karar verirsen o zaman açıklarsın.

Bu guzel oneriniz icin tesekkur ederim, mutlaka denicem. Bebegim gunahsiz tabi, oda etkileniyor bizim aramizdaki sogukluktan

kuzum bunun adı lohusa depresyonu değil direk depresyon. sana yaşatılanlar vs çocuğunla arana engel koymuş. hiçbir anormallik yok. ben de babaannem tarafının ilk ve tek torunuymuşum o kadar çok şımartmışlar ki anneme gitmek istemezmişim ve annem de bana aklım başıma gelene kadar ısınamamış. ben bi kötülüğünü hatırlamıyorum veya sevgisizliğini.. bu annemin üzüntüsüne sebep oluyor aramızdaki ilişkide hiçbir sıkıntı olmadı bugüne kadar. sen o bebeğin annesisin. inan senden asla uzaklaşmaz. bebeğinle ilgilendiğin anlarda kendini dış dünyaya kapatmaya çalış. tek aile terapisi yetmezse kendine ayrıca terapi al. sen mutlu olursan bebeğin de mutlu olur bunu unutma.

sorun bebek değil, sana destek olmayan bencil bir sülale.

Yine ben :) sabah erkenden kalkiyorum, o yatarken calisiyorum, bazen kendi kendine birakip calisiyorum bi sekilde idare ediyorum. Tabi buda yoruyor beni

Kötü degilde zayif diyelim buna. Ben size birsey önermek istiyorum: Ara sira bebeginizi ciplak gögüsünüze yatirin. Üstünde tek bezi olsun. Bebeginize dokunarak bag kurmaya calisin. Kötü anne degilsiniz. Yasadinlariniz sadece kopukluga sebeb vermis. Bebeginiz aglasa ve siz sinirlenseniz kisa odadan cikin derin nefes alip dönün. Sinirlenmenizin aslinda bebeginize olmadigi icin kanalize etmeye calisin. Gerekirse yastik felan yumruklayin. Sizde bebegin günahi olmadigini zaten biliyorsunuz

Lohusalıkla ilgili konular okuyunca kendi lohusalığım aklıma geliyor ve hayatımda ki herkesten iğrenirken buluyorum kendimi En kötüsü de ne biliyor musun, kayınvalidemden vs değil, bizzat özbeöz annemden, babamdan, ablalarımdan, eşimden.. Şimdi hepsiyle çok iyi olmak onların iyi gün dostu olduğunu, ihtiyacım varken zerre yanımda olmadıkları gerçeğini değiştirmiyor!!.. Sen bunları fark ediyorsan kötü bir anne olamazsın canım. Bebeğini umursuyorsun, hatanın farkındasın, Geriye kalan şey bol sabır. Bak benim oğlum 2 yasına geliyor, evimiz hala normal insan evinden hallice Yemeği bulaşığı takma olduğu kadar.. Önceliğin meleğin olsun, bunaldıkça gerçekten at kendini dışarı. Ben oğlumu sokakta büyüttüm desem yeridir :) Eşine kızdıysan eşine bağır.. Öfkeni boşaltmazsan miniğine yönelir Sağlıkla büyüt.

Bebek büyütmek çok zor bir şey. Evliliginiz mükemmel bile olsa bazen tuhaf bir ruh haline bürünüyoruz. Normal. 7/24 sevgi pıtırcığı gibi gezmiyoruz çoğumuz. Sabrımız taşıyor uykusuz kalıyoruz ev dağılıyor tuvalete gitmek bile lüks anneysen. Ben daha yeni yeni oğlan aglamadan giriyorum düşün. İki yaşında. İki yıldır hiçbir işimi rahatça yapamıyorum. Yeni yeni geceleri derin uykuya dalıyorum. Uykusuzluk ve yorgunluk insanı çok yıpratıyor. Kötü anne değilsiniz. Herkesin geçtiği bir yol bu. Instagram' da falan gördüğünüz annelere aldanmayin. Eşinizle sorunlarınız umarım tamamen biter ve huzurlu bir yuvaniz olur inşallah.

Destek olmasalar bile keske köstek olmasalardi

Sondan başliyim bence ailenize tam olarak açıklamayın eşinizle aranızdaki durumu ama depresyonunuzla ilgili yardım isteyin ilk önce zaten zamanla anlarlar sizde birden onları üzmemiş olursunuz Benim bebeğim 4 aylık ben de ilk ay böyle bi depresyon yaşamıştım aklımdan sizin yazdıklarınızdan daha kötü şeyler geçiyodu hatırlamak bile istemiyorum, ama geçti gitti benim için şuan hala bazen çıldırıyorum ama tabi kontrol altında :) bebek sonuçta büyücek elbet Bence sizin depresyonunuz eşinizle aranızın kötü olmasından dolayı bu kadar uzamış ve kötüye de gider müdahale etmezseniz, bebeğinizi bağrınıza basın ve konunun uzmanlarına danışın derin

Bu kadar kotu degildi. Aslinda ben hamile kaldiktan sonra dahada kotulesti. Ondan sonra bi ara duzeldi simdide boyle iste

Dogum depresyonu ilk basta müdahale edilmezse gittikçe kotuleşebiliyor ben 6 aya kadar dayanmaya çalıştım ama daha kotu oldum ilaçla anca kendime gelebildim bu durumla tek başınıza basa çıkmanız zor anneniz yardıma gelemezmi ayrıca evlilik tetapisindwn önce sizin tedaviye ihtiyacınız var lutfen bir uzmana başvurun

Ayni şeyleri yaşadım. Sinirleniyordum sonra kendime kızıyordum. Ben en son eşime anlattım her şeyi konuşmak iyi geldi yardım istedim. Bazen ben dayanamıyorum al sen bak dedim eşime. Sağolsun bi şekilde atlattık. Insan bu dönemde en ufak şeye sinirleniyor üzülüyor. Zamanla geçecektir.

Ten ve göz temasi böyle durumlarda ikiniz icin de cok önemli. Yazmaya unuttum. Gögüsünüze yatirirken üstüne hafif birsey örtün. Sizin sicakliginiz ona yetecektir. Fa insallah herseyi cabuk atlatirsiniz

Cok tesekkur ederim, umarim... Pamukannesi83

Sakin kalmaya calisin. Esinizle evlilik terapistine gitmeniZ olumlu bir adim. Duzeltmeye calisma yolundasiniz ikiniz de. Sakin olun. Bazen bebegi babasina birakip bi yarim saat 1 saati kendinize ayirin. Yuruyuse cikin, oturun bi yerde kahve icin. Meleginize de bagirmamaya calisin. Insan cok uzuluyor sonra biliyorum. :) Hafif capli kendim de yasamistim. Allah bagislasin kuzularimizi

Loğusa depresyonunu bende yaşadım nasılsın dedıklerı an ağlıyordum. eşimi odadan cıkartmıyordum. bebeğin üstünü eşim değiştiriyordu beceremeyecegıme kendımı ıkna etmıstım. 2 ay a kadar yavas yavas azaldı. sız bu surede kotu olaylar yasadıgınız ıcın üstüne eklendı. kötü anne oldugunu dusunmeyın sakın bu süreç. fakat yardım almayı bırakmayın

ne guzel anneniz desteginiz olmus. Benim ailemin haberi olsa kesin destek olurlar bana ama demeye cekinyorum, onlarida germek istemiyorum. Ama bosanmayida dusundugum icin duzelmezse bilemiyorum soylesemmi simdi

Çok iyi anlıyorum sizi isim mevzusunun aynısını yaşadım kızım 6 yaşında hala kendi koyduğum isimle seslenirim bu isim konusu asla aşılmıyor ona göre tepkini baştan koy sadece bunu demek için yazdm