Çalışma hayatı ve çocuk düz hesap yapılmıyor bence annene ne kadar çok güvenmez ve beklenti içine girmezsen o kadar mutlu olacaksın sen de bol bol kaynananı öv belki kendine gelir annen mesafe bırak o peşine düşsün!

Neden baskalarina guvenerekten cocuk dogururki bu millet, bakamayacagin cocugu neden doguruyorsun. bushra_84

bence anneniz torununu gördüğü zaman fikri değişecek, bakmak isteyecek.. hem ablacım sen bunları kafana hiç takma sadece bebeğini düşün..

Bebeğim ilk torun olacak. Annem de 49 yaşında ve genç görünümlüdür. Böyle fikir değiştirmesini anlayamaıyorum. Herkes annen şimdi hazırlıklara başlamıştır falan diyo ama ben cevap olarak ne diyeceğimi şaşırıyorum. Zaten yapı olarak kimseye yük olmayı, iş yaptırmayı sevmem. Bebeğim için seve seve fedakarlık yapacağım. Ama şunu düşünüyorum, ben daha doğmamış bebeğim için bile bu kadar fedakarlık düşünürken, kendi 30 yaşındaki kızı için hiç mi bişeyler düşünmüyor?Annelik = fedakarlık değilmidir?

Başta annenize herşey güllük gülistanlık gelmiştir ama gebeliğiniz ilerleyince sizi büyüttüğü zamandaki gücü, gençliği, kuvveti bulamayacağını anlamıştır. Bu açıdan anlayabilirim, ama hiçbir hazırlık yapmaması bebeğe örgü filan örmemesi düşündürüyor.. Chess

Aslında bende annemi yormak yıpratmak taraftarı değildim, baksaydı bile yanına ev işlerine yardımcı olsun diye birini tutacaktım. Çünkü 3 aylık bebeğimi tanımadığım bi yabancıya teslim etmek beni çok ürkütüyor. Bebeğim 2 yaşına gelince de kreşe gönderecektim. Kısacası sadece 2 yıl bakacaktı bebeğime. Ev işlerini de yardımcı yapacaktı. Ama bu fedakarlığı bile bana çok gördü. Napalım canı sağolsun, ben bebeğim için fedakarlık yapıp tekrar dönemeyeceğim,7 yıllık emek verdiğim işimden ayrılacağım.

ah ah anacım duydugu günden beri beşikdi, dolapdı, kıyafetdi durduramıyoruz aynı memlekette olmamamıza ragmen kardesimde okumasına ragmen sen dert etme sıkışınca ben gelirim önce iznini kullan diyo eskiden bu kadar anlamazdımda anne olunca anlarsın derdi annenin kıymetini şimdi bir kez daha anladım elleri değil ayakları bile öpülesi anacım Kuzucugum My Boys. My

insan neye alısmıyorkı sende alısırsın zamanla.. canını yakar daha da cok yakacak.. ben daha beterlerını de yasadım yasıyorum da ve alıstım da onunla yasamaya.. sabır ve dayanma gucu dılerım..

Bence annenizin bir derdi var esas. Cocuk konusunu rafa kaldirip annenizle ilgilenin. Belki size anlatmak istedigi, psikolojisini de etkileyen bir durum vardir. Madem boyle davranislari degisti. Anneniz duzelene kadar bebek bakimi konusunu acmayin bence. . push ; S sutlukawe

hamileyken daha önceden basvurdugum bi iş teklifi gelmişti gercekten kaçırılcak gibi degildi annem basta bakarım dedi sonra bakıcı tutarsın ben arada gelir bakarım onlara dedi en sonda parayla bakırım dedi.2. çocugumu dogurdum ikisinede kendim bakıyorum ama herzaman özenmişimdir torunlarına bakan kızının oglunun evinde kalan sırf torununa bakmak için lojmanda oturuyorum ve çevremdede okadar çokki şimdi düşünüyorum annemden okadar çok dayak yedimki iyiki bırakmamışım kendim bakmışım çocuguna vuran torununa niye yapmasın diyorum. benim düşüncem herşey para degil en az 3 yasına kadar çocuguna öperek severek heranın tadını çıkararak bakmak en güzeli. puccakanka Canlarım iyiki

Ben bakamayacağım bir zamanda çocuk doğurmamak taraftarıyım... Çocuğumu başkasının yetiştirmesini istemem... Annem, kaynanam ya da bakıcıya bırakmam çocuğumu, ben de yanında olmalıyım... Şimdi konumuz annen... Aslında çok şaşırmadım bu duruma... Daha önce de öyle ilgisiz miydi, yoksa çocuk olayından dolayı mı öyle oldu?

belki söyleyeceklerim garip gelecek ama, bebek ilk torun mu? annen menapoz mu geçiriyor? davranışlarındaki tutarsızlık değişen hormon dengesinden olabilir ve anneanne olma psikolojisi de onu bebekten uzaklaştırmış olabilir. malum torun demek 'artık ben torun torba sahibi, yaşlı bir kadınım' demek...

Anneniz böyle tutarsız davranıyorsa bir sorun vardır muhakkak. Zaten böyle tutarsız davranan birisine çocuğunuz emanet etmeyin derim. Anneniz bile olsa yarı yolda bırakabilir. Bakmaya başlar, başınızı kaşımaya vakit bulamadığınız bir zamanda ben bakamayacağım artık diyebilir. Eğer eşiniz evi geçindirebilecek durumdaysa işten ayrılmanız en uygun yol olur. Bir çocuğa en güzel annesi bakabilir diye düşünüyorum. P

henüz 4,5 aylık hamileymişsiniz, daha önünüzde nasipse bir o kadar daha zaman var... bu süreyi hem kendinizi, hem bebeğinizi hem de annenizi strese sokmadan herşeyi zamana bırakarak geçirmenizde fayda, hatta gereklilik var... belkide anneniz bir süreçten geçiyordur, toruncuğunun yüzünü görünce, sevgisi yüreğine düşünce fikri değişebilir... torun tadını, o muhteşem duyguyu rabbim herkese tattırsın...

Aslında bekarkende problemlerimiz vardı fakat evlenince bu problemler bitmişti. Fakat şimdi farklı problemlerle tekrar gerilmeye başladık. Hayır zaten ben kendi çocuğuma bakmak için bakıcı tutacaktım fakat ilk zamanlar kendi derdini anlatamaz, bakıcı kötü davranır falan diye kendi gözetiminde olacaktı. Şimdi böylesöylemeye başlayınca ben işten ayrılıcam. Bu duruma gocunmuyorum, sonuçta bu benim bebeğim, her türlü fedakarlığı yaparım, sadece annemin şefkatsiz tavırları ve sözünden dönmesi beni çok üzüyor.

bence annen bebeğine bakmak zorunda değil, bebek bakmak zor bi iş ve bi yaştan sonrada pek kaldırılcak bi iş değil, zaten seninde canını sıkan önce bakarım sonra bakmam demesi sanırım bence bebekler için en güzeli, kendi annesinin bakması 3 yaşına kadar, özeldeysen ara vermeyi düşünebilirsin eşinin kazancı iyiyse ama işi bırakamam diyosan, bi bakıcı bul annende sık sık gelip kontrol etsin, bakıcı güzel bakıyormu diye gözetsin, ama sonrada bunu sık sık kafana kakacaksa kendi başının çaresine bakman en iyisi bence, herkes anne yönünden çok şanslı olamıyor çünkü

Konu çocuk bakımı olunca fikir beyan edemiyceğim, kreşdir, bakıcıdır, işi bırakmaktır, sizin artıları eksileri değerlendirip karar vermeniz gerekir. Ama anne konusunda bende çok dertliyim, hiç sevmediğim bir semte ve o semtin en kötü mahallesine taşındılar, zorla bana oradan ev tutturdu, istemiyorum diyince ağladı durdu, çocuğun olacak, ben yaşlandım, yakın olmazsan nasıl bakarım diye, taşındık, doğurdum ve bırakın büyütmeyi, kırkı çıkana kadar sadece geceleri geldi bizim evde uyudu, iş yerimizle evimizin arası tam 2 saat, neyse hamileliğimin son aylarında çocuğa bakamıyacağını söyledi, bende bunları duyunca soran olunca en az 3yıl çocuğuma kendimin bakacağımı, işe dönmeyeceğimi söyledim, babam çalış annen baksın dediğinde, istemiyor kıza baskı yapma dedi, ben bakamam demedi, neyse oğlum 11 aylıkken işe dönmem artık zorunluluk halini aldı, annem asla bakıma yanaşmadı, neyse ben bakıcı buldum yatılı,1 ay kadar evden çalıştım, annem bu sırada yardıma ihtiyacı olduğunda kadını çağırdı :))sanki ben eğlence olsun diye kadına maaş ödüyorum, üzerine hastalığını bahane etti bakıcıya ve çocuğa göz kulak olmamak için ama sürekli dışarıda gezdi, ablamın oğlu ateşlendi, evde yardımcısı var, ablam izinli, annemde hergün gitti geldi,1gün acil çıkmam gerekiyordu anneme bizim evin anahtarını verdim, arada yokla napıyorlar diye, geldiğimde anahtarı astığım yerde buldum, birde akıl verdi saolsun, hiç güvenmiyormuş bakıcıya, ofise gidince ne yapcakmışım, gerçi yengemin yüzüne(abimin 3 oğlu var)bu sonuncuya bir türlü kanım ısınmıyor sevemiyorum demişliği de vardır, benden önce bütün torunlarını büyüten kadın, bana defalarca söz verdiği halde yanaşmadı, daha anlatsam roman olur, konu annen olunca kimseye anlatamıyorsun da, içinde kalıyor, hatta içinde patlıyor, çok kızgınım ona ve kendime yeminim var, yatalak hasta olmadığım sürece çocuğum ne zaman istese yanında olacağım, çok zormuş tek başına desteksiz büyütmek, bu arada maddi olarak yapması gerekenleri yapıyor ve bugune kadar da hep yaptı ama insan manevi destek arıyor, annem en çok bana düşkündü, ne oldu bilmiyorum, aynı apartmana taşınarak hata ettim, abimler bile farklı semtte otururken, ben ne demeye geldiysem buraya P

ah anacımm ahhhh sorma benimkinede laf söyleyemiyorum çocuğuna bakmam diyor üstelik parasıyla bakıyor... ((