Aynen tamam çok mutlusun akıyosun alemlere

Sen de farklı bir yerde değilsin şu an farkındaysan küçümsediğin platforma konu açıyorsun mesela şu an..

her insan bazı dönemlerde bunalıma girebilir bu çok normal bir şey mesela bisiklete binmek gibi bir şey hayat.. Bir süre sonra bisikletin zincirlerinde yavaşlama olur ya, bozulur, arızalanır.. hayatımızda böyle işte bazı dönemlerinde yoruluruz ve tükenmiş gibi hissederiz. O yüzden sizi mutlu edecek şeylere yönelin mesela sevgilinizle program yapın, daha sonra insan kendi kendiyle mutlu olabilmeli bence bir akşam kendinize bir kahve yapın sonra bir film açın, dizi açın keyif yapın ya da kitap okuyun.. İnsan kendi kendini mutlu edebilmeli. Ekonomi hakkında da diyeceğim tek şey Allah hepimizin yardımcısı olsun. Kendinizi sevin ve mutlu olun.. Çok şükür bugünde nefes alıyoruz.. Şükredecek çok şey var unutmayın

bende bazen çok yoruluyorum.. kendimi bazen çok asosyal hissediyorum hatta okuyorum hala siz düşünün. Çoğu insan böyle yalnız değilsiniz yani. Bir de covid yüzünden herkes mecburen evinde durmak zorunda ve herkes asosyal... Yapabileceğimiz tek şey evimizde durmak. İşe gidip gelirken tedbiri alın siz eğer nasibinde varsa kaçamazsın hastalıktan böyle düşünün. İşten sonra herkes evine dönmek zorunda asıl bu dönemde asosyal olmak çok normal. Eve dönmeyip gezenleri görüyorsunuz hepsi bilinçsizce davranıyor ve bu çok yanlış o yüzden dert etmeyin asosyalliği en doğrusu evde kalmak D damdan

Çok teşekkür ederim beklediğim böyle güzel bir yorum, teselliydi

etrafta covid var ölüm sayılarından bile bunaldım bu virüsün ortasında azıcık para kazanabilmek için günde kaç aktarma ile işe gidiyorum. Gerçekten komik geldi bu yorumunuz şükretmek falan. Derdim gayet var ayrıca ailede sevgisiz bir ortamda büyüdüm akrabalarım hiç olmadı diyorum paragrafı anlamadınız sanırım.

Şükret bence Gram derdin yok çünkü. Sadece öğrenciliğin rahatlığından sonra iş hayatı zor gelmiş. Bu da normal. Olsun artık o kadar da bir zahmet

Aynen bu mantıkla dünyada psikiyatri/psikolog branşlarına hiç ihtiyaç yok o zaman. Bravo bilimi katlettin şu an Her şeye şükredip geçebiliriz

Uzun zamandır kendimi çok yorgun hissediyorum. Ama bu pandemi dönemiyle ve mezun olup işe başlamamla daha da arttı. Stajyer olduğum için düşük bir maaşla çalışıp sabahtan akşama kadar işle meşgulüm. Ailem çok aşırı baskıcıdır o yüzden bu baskıdan kurtulmak kendi ayaklarımın üzerinde durmak için tek eve çıktım. İşten gelip ev işleri yapıp dinleniyorum biraz sonra gün bitiyor hemen. Sabahları gene aynı durum... Yetmezmiş gibi ölüm sayılarından ve ekonominin durumundan da bunaldım. Artık insanlarla sohbet etmek içimden gelmiyor kimseye laf anlatasım gelmiyor. Sadece beni kendi halime bıraksınlar istiyorum. Üniversitedeyken bizim üniversitenin ücretsiz psikoloğu vardı ona gidiyodum özgüven problemim için. Şimdi psikoloğa gidecek param da yok. Bu böyle nereye kadar gidecek bilmiyorum hayat çok karanlık geliyor bana. Geceleri uykumdan uyanıyorum sonra karanlığı görünce içime bir sıkıntı oturuyor geri uyuyorum. Gün içinde de aklımda hep gelecek kaygısı var. Bir erkek arkadaşım var hayatta beni en iyi anlayan beni gerçekten tek mutlu eden o sanırım. Ailede huzursuz bir ortamda büyüdüm ben, hem zaten çok yargıladılar eleştirdiler beni bütün hayatım boyunca. Hem de akrabalardan komşulardan hep uzak durup kendileri gibi beni de asosyalliğe sürüklediler. Pandemiden önce üniversite sosyal etkinliklere gidiyodum iyi geliyodu bana. Şimdi ise inanılmaz asosyalim ve dahası artık sosyalleşmek içimden bile gelmiyor iş arkadaşlarımın da çoğunu aramızdaki statü farkından dolayı sevemiyorum ne de olsa bana iş veren/ üstüm konumundalar ben stajyer olduğum için. Durumum bu. Kısacası tükendim ve ne yapacağımı bilemiyorum.

Cidden yaşıyorum. Darısı başına demek isterdim de şükretneden zor biraz. Ayrıca bdv de derdim olduğu için değilde belki de gerçekten zor zamanlar geçiren insanların yanında olabilir miyim diye giriyorumdur. Bunu normal hayatımda da çok yaparım. Dertsiz insanlara değil derdi olan insanlara yaklaşırım ki belki bir nebze faydam dokunur

bende bazen çok yoruluyorum.. kendimi bazen çok asosyal hissediyorum hatta okuyorum hala siz düşünün. Çoğu insan böyle yalnız değilsiniz yani. Bir de covid yüzünden herkes mecburen evinde durmak zorunda ve herkes asosyal..

Sen de farklı bir yerde değilsin şu an farkındaysan küçümsediğin platforma konu açıyorsun mesela şu an...

Şükretme o zaman. Yaşa böyle mutsuz ve hastalıklı şekilde... Senin mutsuz olmanla benim bir sorunum yok ki... Biraz sonra kahvaltı edip bir termos kahve alıp bacaklarım olduğu için şükredip bisikletim ve kulaklığımla günün tadını çıkaracağım ben. Sen istediğin kadar depresyona girebilirsin o arada...

Sadece bu sorunları sen mi yaşıyorsun? Bir sen mi yalnızsın? Covid bir tek seni mi tehdit ediyor. İnsanların ailesi öldü, işten çıkarıldılar, çocuklarının eğitim hayatı mahvoldu, bir sürü kredi ile ortada kaldılar. Sana çalışma hayatı evde iş yapmak zor gelmiş. Yapacak bişey yok milyarlarca insan aynı şeyi yapıyor. Hepsi depresyonda olmadığına göre sende sorun var