Rabbim ya şafi isminin hurmetine buradaki herkese sifa versin aciyi kimseye yasatmasin ama bunlarda birer imtihan iste

Sen zoru başarıyorsun çünkü sabrın ve sevgin çok büyük İnş. kardeşinde en kısa zamanda Serdar gibi her şeyi atlamış olur. . push ; Nihil

Nihil, inanılmaz etkilendim.. KEsinlikle yaşanmış bir olay, hayal ürünü değil.. Süslü püslü cümlelere girmeden birebir dökmüş kağıda yazar.. Sizindemi kardeşiniz hasta.? Erkenmi farkettiniz, geçmi.? Geçmiş olsun tüm hastalara...

Teşekkür ederim Sevcan'cım. Aslında ne yapacağım konusunda yeterince bilgili hissetmiyorum kendimi. Çünkü bilgiyi almak için yeterince maddiyat lazım. Aksatmadan terapi hekim v. s. gidebilsem, götürebilsem. Kardeşimin daha önce ikamet ettiği ildeki doktoruna İstanbul'da yönlendireceğiniz doktor var mı diye sormuştuk.. Alp Üçok Bey'e gidebilirsiniz dedi. Alp bey şizofreni ile ilgili numune bir doktormuş. Aradım muayenehanesi seans ücreti 350 TL imiş. Kontlara hizmet veriyor sanırım. Öyle muallak işte. Tebessüm ettirdin sevgili ghs. Sağolasın güzelliğin için. Eksik olma. Nihil

sevgili Aysel Doğan'ın kitabını aktarmaktaki düşüncem şizofreni hastalığının sürecine, yaşanılandan yola çıkarak az çok hakim olunabilmesi. 'şizofreni hastalığının ismini dahi bilmeyen, hiç duymamış olanlar var. hastalık mı neden böyle diye şaşırıp ne olduğunu anlıyamayan, ne yapacağını bilemeyen aileler var, hasta yakınları var. şizofreni hastalığını her an insana saldırabilecek potansiyel katil zannetirelen medya var. takip edilmeyen, ilaçlarını düzenli gün gün kullanmayan, fiziksel, psikolojik şiddet atmosferi içinde yaşayıp, hastalığını alevlendirecek ortamda yaşayan hastaların davranışları kontrol edilemez olması normaldir. hastalığın kendisi bu ve bakıma muhtaçlık şart. benden sonra oğlum kızım evladım ne olacak diyen o kadar çok anne, baba, hasta yakını var ki. devletin huzur evi adı altında yaşı ilerlemiş olan ebeveynlerimize hizmet verdiği bakımevleri var. bedensel ve zihinsel engelli vatandaşlara yönelik rehabilitasyon merkezleri var. ruh sağlığı hastalığı olan şizofreni'ye, şizofreni hasta ve yakınlarına sağlanan hizmetler fısıltı ile duyulabililiyor. ancak araştırma içerisine giren kişi öğrenebilir oluyor. yeni yeni ilki istanbul zeytinburnu ilçesinde TRSM açılmış olup prof. mazhar osman hastanesi bünyesinde hizmet vermeye başlamış. ve istanbul ilinde toplamda 51 adet açılması planlanıyor. bu şizofreni hastasına ve ailesine çok faydalı bir hizmet. Aysel Hanım'ın tek amacı şizofreni hastaları için bakım evlerinin kurulması. yaygınlaşması. bilinmesi. Allah'ım görevimi bitirmeden canımı, emanetini alma diyor, öyle dua ediyor. Kendinden sonra evladının yerleştirilebileceği, hasta yakınlarının evlatlarını emanet edebileceği kurum, ev olduğunu bilmek, güvende ve kontrolde olduğunu bilmek. sokakta yalnız kalmayacaklarını bilmek. ilaç ve bakım takiplerinin yapılacak olması. Aysel Hanım 63 yaşında, ve tek gayesi, amacı devletin şizofreni evi adı altında bakımevleri açması. yaşamak istemesinin tek nedeni bu. ve bunun için gerekli tüm kurumlar ile irtibatlaşıyor. mücadelesi, azmi işbitirici vasıfları ile takdir-e şayan bir anne. kadın. insan. kitap içeriğini rakam sırası ile ekleyeceğim. dileğim, destekleyici ve yönlendirici içerik barındırıyor olması.

merak ettim kardeşin kaç yaşında? ünv mi okudu ne zmandan beri hasta nilciğim? Nihil

Dualarını aldım, hissettim, Amin dedim, sağolasın UykusuzPrenses. Var ol. Teşekkür ederim ziyaretin için de. Sevgimle. T turkuaz01

şuan iyiyim cnm evet bi dönem gerçekten cok kötüydüm duygusallıgımda bunu tetikliyor hala duygusalım ama daha dik duruyorum öyle olmayya calısıyorum en azından. tabi bnmki bunlara göre çok hafif kalır Allahım yardımcıları olsun YENA Her günüm mis gibi dünya kokan bir kavun

Şizofreni. biz'de bu linki paylaşırsan belki -şimdilik- sorusuna yanıt almak isteyen yazabilir. Bilgi sahibi olan kişi buradan da yanıtlar. Söylediğin gibi pasif kaldığı için forum, bilinmiyor. Burası gün içerisinde hızlı akan bir forum. D

Biz çok zor günler yaşıyoruz dememiş, kardeşinin yaşadıklarının zorluğunu özne yapmışsın mavikuş. Tebessüm ettirdi beni bunu okumak. Ne kadar özverili ve kardeşin merkezli düşündüğün küçük bir paragraflık yorumundan dahi anlaşılıyor. Geçmiş olsun kardeşine, azalsın, ve hepten geçsin inşallah. Geçtiğimiz günlerde değindiğin gibi, hem tıbbın hem de maneviyatın desteği ile iyileşmiş bir hasta yakınının yazısını okudum. Maneviyatın ehemmiyetini sanırım soyut bir var olduğu için göz ardı edebiliyoruz. Halbuki hiç doğru değil. Terapi almak da insana iyi geliyor örneğin, o da soyut. Bu şekilde bağlayıp daha emin olabiliriz maneviyatın esas gücünden. Mavikuş, aynen sen gibi tarif edemeyeceğim kadar büyük şefkat besliyorum kardeşime. Bazen ağlayacak kadar öfkelensem de kendi içime biriktiyorum. Bugün telefon ile görüştüğüm bir büyüğüm dedi ki bana, hasta yakınlarımızın yanlışlarından biridir aslında bu gereğinden şefkatli yaklaşmak. Sonra da biz olmadan nasıl yaşamını idame ettirecek diyorsunuz bize dedi. Halbuki onu sizsizliğe siz muhtaç ediyorsunuz haberiniz yok dedi. Her fırsatta önünde ki engelleri kaldırıyorsunuz.. Yapıcı davranıyor, koruyor, sahipleniyorsunuz.. Gün içerisinde ufak da olsa olumsuzluk ile başedememeye sizden yardım istemeye koşullandırıyorsunuz dedi.. ve benzeri sözler de söyledi.. Etkileyici konuştu, bir şey daha öğretti bana. Kardeşimin hastalığını kabullenmemesinin hem kendisine hem bize verdiği sıkıntıdan bahsettim. Aslında bu kardeşin için olumlu bir durum dedi bana. Çünkü insan hastayım derse gelişeceği varsa da durur, halbuki kardeşin hasta olduğu halde hasta değilim diyorsa, üstüne üstlük üniversite mezunu, bunlar kardeşinin ileride iyileşmesine katkı sağlayacak olumlu unsurlar dedi. Öyle sevindim ki telefondaki sesten bunları duyduğuma. Belki de fazla hassasça motivasyon buluyorum ama kendi motivasyonumdan pozitif kalabiliyorum. Olumsuz olacaksa dahi o vakte kadar kendimi negatif bırakmamış oluyorum. Seviyorum bu huyumu açıkcası. Mavikuş, senin kardeşin kaç yaşında. Hastalığı nasıl belirtilerle başladı, ne zamandır hasta. İlaç kullanıyor mu, ve tabi düzenli takip-tedavi oluyor mu

27 Yaşında kaybettim ablamı. annemle babam anlamak istememişlerdi hastalığını yıllarca kondurmadılar tedavi olmaya başladığında hastalık iyice ilerlemişti bir gün kendini 4. kattan aşağı attı, öldü ablam. bilinçsizlikten öldü cahillikten öldü konduramamaktan öldü, yapmayın bunu vakit kaybetmeyin Nazanen Hoşgeldin ömrum, ruhum canım kızım

Ben Aysel hanımın hikayesinin sonlarını okumadım ama ilk yaşadıkları ve evlat acıları beni derinden etkiledi. Hele o 8 yaşındaki biricik evladını kaybettiği sahneler gözümde canlandı ve sanırım empati de kurduğum için çok ağladım. Günlerce etkisinden kurtulamadım. Herkese anlattım, yüzüm gözüm şiş karşıladım eşimi, o da kızdı, etkileniyorsun, okuma, diye. Şizofreni konusuna gelince ilk araştırma sebebim babamda belirtilerini görmemdi. biz ergenken bizim odamıza girer, oje kokusuna baly mi kokluyorsunuz, soba tütse sigara mı içiyorsunuz? gibi suçlamaları vardı. Çevresindeki herkese suçlamaları olurdu, çorbama ilaç atıyorlar, derdi; anneme, sen sigarayı bırakayım diye yemeklerime ilaç mı koyuyorsun, derdi; annem el işi yapsa, sen bu iplerle büyü yaptırıyorsun, derdi. İş yerinde yerlerde farklı materyaller görse bana büyü yapmışlar yerlere atmışlar, derdi; kapı dibinde tel görmüş, kilidi açmaya çalışmışlar, tel buraya düşmüş, demişti. İşinde başarılı olamadı, beni batırmak için çok uğraşıyorlar derdi; Telefonlarım dinleniyor, derdi; sürekli ayağımı çeliyorlar, derdi; Annemle ayrıldılar, yalnız yaşamaya başladı; geceleri ses duyduğunu, uyutmadıklarını söylerdi; İnsanların gözlerinin içine bakarak onları etkileyebildiğine inanmaya başladı. Ama inancının sağlam olması, sabırlı ve azimli olması nedenleriyle diye düşünüyorum hastalığı büyük boyutlara ulaşmadı. Çok şükür iyi ama yine de böyle düşünceleri zaman zaman ortaya çıkıyor. Eminim ki tedaviyi de kabul etmez ve ilaçları asla içmez, herşeyden zaten şüpheleniyor. Bir de babamın halası şizofreni geçirdi ağır. Köyde çok olay oldu mesela, kadın gidip mezarda uyurmuş, otlarla beslenirmiş, evde pişeni asla yemezmiş beni öldürmeyi planlıyorsunuz diye. Bu kadın şimdi iyi ama genetik olduğunu ordan anladım. Belki inanır belki inanmazsınız, ben de bir gün olurum diye çok korkuyorum. Kadınlarda 25 yaşından sonra ortaya çıkarmış. Sürekli duygusal, mutsuz haller de belirti olabilirmiş. Bunları duyup okudukça iyice korkmaya başladım. Ama kabullenirdim heralde, yine de Rabbim korusun! Zor zira! Ne bileyim bazı duygusal haller yaşasam hep 'acaba!'lar beynimi kurcalıyor! Bunun için bir test var mıdır, şimdiden anlaşılır mı, ne bileyim?

-27- OĞLUM ŞİZOFRENİ Bu ümitle hastaneden eve döndük. Fakat yine süreli sorular soruyor, bazen dalıp dalıp gidiyor ve aniden bağırıp kafasındaki seslerle sanki kavga ediyordu. Artık oğlumun takıntılarını biliyordum. Hastalığını biliyordum. Onu nelerin çok rahatsız ettiğini biliyordum. Hezeyanlarını biliyordum. Ona yardımcı olmaya çalışıyordum. Oğlumun malum takıntıları; kedileri, cinleri v. s. gibi bu takıntılarıyla bütün gün uğraşıyor, geceleri uyumuyor, sabaha kadar bizi de kendini de çok yıpratıyordu. Gece bile iğne yapıyorduk. Bir iki saat ancak uyuyordu. Onun için de, bizim için de günler, aylar çok sıkıntılı ve acıyla geçiyordu. Bense artık yıllardır uykuyu unutmuştum. Bir gün rengi kıpkırmızı oldu. Ne olduğunu sordum. Nefesini tuttuğunu, kafasındaki sesleri; cinleri, ruhları öldürmek istediğini söyledi, ilaçlarını saatinde içmesine rağmen yavrum çaresizlikten ne yapacağını şaşırmıştı. Babasıyla düşündük, taşındık. Bir de başka yere götürelim dedik. Başka küçük bir ilde bulunan "Ruh ve Sinir Hastalıkları Hastanesi"ne götürmeye karar verdik ve götürdük. Doktorlar hemen yatışını yaptılar. Oğlum bu sefer bize zorluk çıkarmadı. Ne yazık ki yıllar önce, o ilk hasta olduğunda, bu hastaneden korku ve panikle çıkardığım yavrumu bu kez kendi ellerimizle getirip yatırdık. Yıllar önce doktor bey, "çıkarmayın, tedavi olsun, sonra kendi ellerinizle getirirsiniz" demişti. Ne kadar da haklıydı. O gün akşama kadar oğlumdan ayrılamadım. Bahçede oturduk. Ertesi gün doktoru bulup, durumu hakkında bilgi aldım. Doktoru, "sen oğlunun hastalığını ve ne kadar hasta olduğunu biliyor musun" dediğinde, "evet biliyorum, paranoid şizofren" dedim. Doktoru şaşırdı. Ben evladımın hastalığını ilk hastalandığı yıldan itibaren okuyarak, onu inceleyerek kendim öğrenmiştim. Oğlumu inceleyerek, kitaplar okuyarak, araştırıp sorarak... Okuduğum bir kitap bana her şeyi anlatıyordu. Kitaptaki anlatılanla oğlumun çektikleri aynıydı. Artık emindim oğlum 'şizofreni'di. O geceyi hiç unutmam. O anda sanki benim için 'kıyamet kopmuştu'. Ben ki ne acılara dayanmıştım ama bu acı dayanılacak gibi değildi. 'Serdar'ı' ne umutlarla büyütmüştüm. 'Köksal'ımın', 'Hakan'ımın' büyümesini görememiştim ama Serdar'ım üniversiteye kadar gelmişti. Fakat kadere bak.. Ne kadar acımasız tokat atmıştı yavruma... Hiçte hak etmediği halde... Eşime oğlumuzun ne yazık ki 'şizofreni' olduğunu söylediğimde bana gayet sakin bir halde "kim değil ki", "sen hastalığın adına, nasıl bir hastalık olduğuna değil, nasıl yardım edip ona yardımcı olacağına, nasıl tekrar hayata döndüreceğine bak" demişti. Onun bu sözleriyle bir anda kendime gelmiştim. Haklıydı. Eşime çok teşekkür ederim. Bana her zaman destek olmuş, yol göstermiştir. Bunca yıl, sağolsun doktorlar bana oğlumun şizofren olduğunu hiç söylemediler. Herhalde çok üzülür, umutsuzluğa düşeriz diye. Haklıydılar ama ben biliyordum. Ancak böyle bir hastalık, melek gibi yavrumu bu hale getirebilirdi. Yatışının dördüncü günü erkenden hastaneye gittim. Saat dokuz civarıydı. Hemşireye oğlumu sordum. Elektroşok yapıldığını söyledi. Biraz dışarıda bekledim. Ve içeri girip oğlumun kaldığı yeri görmek istedim. Hemşire hanım şaşırdı. "Olmaz" dedi. "Neden" diye sordum. "Bu serviste çok ağır hastalar var" dedi. Ben "Neden? Onlar da insan değil mi? Benim yavrum da orada yatıyor. Oradakiler de insandır" diye ısrar edince içeriye girdim. Yavrum yatakta yatıyordu. Şok yapılmıştı. Yavrumun o badem gözlerinden yaşlar akıyordu. Kendinde değildi. Ağzında kalın bir sargı bezi vardı ve çırpınıyordu. Gencecik bir hasta yavrumuzun yanına oturmuş, onu tutuyor, yataktan düşmesin diye bekliyordu. Bana, ses çıkarmamamı söyledi. "Oğlunuz şok oldu. Uyuyor. Ben de onu bekliyorum. Kalkarsa tansiyonu düşer. Yere düşmesin diye onu bekliyorum" dedi. Birazdan ağzındaki bezi alırız dediğinde çok duygulandım. Biraz sonra oğlum uyandı. Kaldığı yeri gördüm. Oradaki doktorlara, hemşirelere, hastalara ve tüm çalışanlara çok üzüldüm çünkü devletimizi yönetenlerin insana, insan sağlığına ve çalışanına ne kadar önem verdiği çok bariz bir şekilde belli oluyordu. Aslında devletimiz çok güçlü ve asil bir devlet ama şimdiye kadar bizi yönetenler de kabahat. Neyse oğlumu alıp bahçeye çıkardım. Bizim peşimizden o genç hasta geldi. Elinde bir dilim ekmek, üzerinde reçel vardı. "Teyze bunu oğlunuza yedirin. Şoktan sonra tatlı iyi gelir" dedi. işte böylece o çok ağır hasta denilen insanlarla çok iyi dost olduk. Her gün gittiğimde yanıma gelip, sohbet ederlerdi. Hemşire hanım bir gün, "siz çok cesursunuz" dedi. "Ben yıllardır burada görev yapmaktayım, bu servise kimse girmezdi, hasta yakınları bile kapıdan içeri girmezdi" dedi. Ben de "bu cesaretten değil insana olan sevgimden, buradakiler de insan, onlar bizden farklı değil, benim oğlum da burada tedavi görüyor. Ben oğlumu ne kadar seviyor üzülüyorsam o insanların anneleri de en az benim kadar üzülüyorlardır" diyebilmiştim.

Nihil merhaba, Yazılardan anladığım erkekler dahamı elverişli hasta olmaya.? Eğer öyleyse neden.? Nihil

Yaptıklarım ile değerlendirip yapamadıklarım ile değersizleştirir oldum kendimi. Böyle söyleyince artı birşey yapıyormuşum gibi hissettim bir an. Oysa ki hangimizin kardeşi göz önünde yaşar yaşamaz şekilde yaşarsa onu bu halden çekip çıkartmak için canla başla çalışmayız? Yaşamayan kişi karşısındakinin yaşadığı sıkıntıya aaa ben olsam asla katlanamazdımvari sözler sözlüyor düşünüyor. Başkası bir tarafa, kendi yaşadıklarımız için bile, misalen beş sene evvel on sene evvel ki sıkıntımız için, şimdi olsa asla yapamazdım, nasıl dayanmışım demiyor muyuz? İnsan yaşadığı olaylar karşısındaki yaşayabiliyor olma gücünü kendinden zamanla yükselen eşiğinden, kendi birikiminden alırmış. Olaylar yaşanan seviyeye gelinceye kadar alışa alışa yaşayabiliyor olurmuş. Bitip gittikten seneler sonra yaşarkenki alışkanlığı olmadığından yaşayamazmış gibi gelirmiş. Ne sunulsa ne verilse kabul edip, üstesinden gelmeye çabalamak. Yeter ki sağlığımız ile uzuvlarımız ile sınanmayalım. Bu arada ne kadar fazla yaşamak türevli kelime kullanmışım, anlamını yitirdi neredeyse : Nihil

çok çok etkilendim, resmen bir solukta yazınının tamamını okudum, merakla devamını bekliyorum Nihil

-20- VE KEDİ CİNLERİ... O kedileri taşlamasından sonra artık bir de kedileri kafasına takmıştı. Sürekli olarak, "Beni babamın arkadaşları ve kedilerin cinleri hasta etti" diye bütün gün bağırıp çağırıp söyleniyordu. Biz bir anlam veremiyorduk. Hep sabır gösterip, oğlumuzu daha çok seviyor, ona yardımcı olmaya çalışıyorduk. Bu arada, sabahlara kadar hiç uyumuyordu. Ben onu sabaha kadar bahçede gezdiriyordum. Çok bitkin düşüp yoruluyordum. Eve girdiğimiz anda hemen dışarı çıkalım diyordu. Benden başka kimseyle de gitmiyordu. Bursa Orman Bölge Müdürlüğü çok geniş bir alan içinde yer almaktadır. Lojmanda oturduğumuzdan, bu geniş bahçe bizim için çok büyük bir avantajdı. Belki bu yönden şanslı idik. Onu sabahlara kadar bahçede gezdiriyordum. Gezerken ona sürekli sevdiği şarkıları söylüyordum. Benimle hiç konuşmuyor, sadece arada bir şarkılara eşlik ediyordu. Bense sürekli, "Bak oğlum, yıldızlar ne kadar parlak, ağaçlar, yeşillikler ne kadar güzel" diye sabahlara kadar hem yürüyor, hem de anlatıyordum. Belki dikkatini yaşama çeviririm diye... Fakat başarılı olamıyordum. Sık sık doktora, kontrole götürüyordum tabii ki zorla. Pes etmiyordum. Artık gündüzleri bir cehennem, geceleri bir kabustu ve böylece devam ediyorduk. Bir gün ikna edip çarşıya götürdüm belki dolaşırsak iyi gelir diye. Çaresizlikten ne yapacağımı bilemiyordum. Neyse geldi. Yine çok sıkıntılıydı. Kalabalıktan ve insanlardan çok rahatsız oluyordu. Birden beni tartaklayıp "Bak bütün insanlar sana selam veriyor, görmüyor musun" demeye başladı. Artık o günden sonra nereye gitsek insanların ona ve bize selam verdiklerini söyleyip duruyordu. Çok üzülüyordum. Ona belli etmiyor, her sözüne "Tamam peki" diyordum. Bahçedeki elektrik direklerinden şüpheleniyor, bu direklerin kendisini dinlemek için konulduğunu zannediyordu. Bize "çabuk bu direkleri buradan kaldırın" diye sürekli kızıyordu. Ne yapsak ikna olmuyordu. Uzaylıların kendisini dinlediklerini, bize zarar vereceklerini, korkuyla anlatıyordu. Bu evi terk etmemizi, Bursa'dan çok uzaklara gitmemizi söylüyor, hiç yerinde duramıyordu. Gün boyu bu saplantılar oğlumu bizden ve gerçeklerden uzaklaşıyordu. Saplantılarına her gün bir yenisi ekleniyordu. Evdeki çeşme suyunun nereden geldiğini, su borularının nerede olduğunu sorup duruyordu. Çok sinirli ve ısrarla sorunca "Bahçede ne yapacaksın" dememle hızla bahçeye çıktı, su borularını aramaya başladı. Zor ikna edip eve getirdim. Kimi görse tanısın tanımasın müthiş şüheleniyordu. Kafasındaki seslerin bu insanlardan geldiğine, insanların onun düşüncelerini okuduğuna inanıyordu. Sürekli birilerinin onun düşüncelerini okuduğuna inanıyordu. Sürekli birilerinin onu takip ettiklerini onu öldüreceklerini korku içerisinde anlatıp duruyordu. Dışarıya çıkmak istemiyordu. Pes etmiyordum. Onu sık sık çarşıya pazara götürüyordum belki insanlara alışır şüphelenmez diye. Yine onu alıp parka götürdüm. Kalabalıktan çok rahatsız oldu. Hemen eve dönmek için minibüse bindik. Yolda minibüs yolcu almak için durunca aniden arabadan indi. Ben de inmeye çalışırken bana kızıp gelmememi söyledi. Ben hemen para verip, gelirken patates almasını söyledim; mahsus geç kalmasın gelsin diye. Eve döndüm. Saatler geçmesine rağmen gelmiyordu. Endişelenmeye başladık. Gece 12'ye kadar gelir diye endişeyle bekledik fakat gelmiyordu. Babası çıkıp aramaya başladı. Yok bulamıyoruz... Gece bütün akrabaları aradım. Belki otobüse binip İstanbul veya Manisa'ya gider diye. Babası sabah altıda geldi. Bursa'yı dolaştığını, fakat bulamadığını söyledi. Ben polise bildirelim dedi. Babası kabul etmedi. "Polisi gördüğünde daha da çok korkabilir, iyice insanlardan uzaklaşır, şüpheleri daha çok artar" dedi. Babası çok yorulmuş. Biraz dinlenip; "Tekrar aramalıyım, hava da iyice aydınlandı, belki bir parkta uyumuştur" dediğinden ben ağlamaya başladım. Çünkü üzerinde ince bir tişört vardı. Biz konuşup üzülürken kapı çaldı. Açtığımda Serdar elinde patates torbasıyla geldi. Hiçbir şey yokmuş gibi davrandık. Bir şey sormadık. Biraz daha sakindi. Saatini kaybettiğini, zamanı bilemediğini, çok dolaşıp bir parkta sabaha kadar oturduğunu söyledi. Ben minibüsten inerken şaşkınlık ve çaresizlikten eve erken gelmesi için patates almasını söylemiştim, unutmamış almıştı. Bir gün yine yatmıyordu. "Hadi bahçeye çıkalım" dedim. Çok geç te olsa cevap verdi ve "Gelmiyorum" dedi. "Yat saat çok geç" dediğimde, "Yatmıyorum, çünkü ben Amerika'lıyım. Benim annem babam Amerikalı ve şu an Amerika'da sabah. Annem babam yatmıyor, ben de yatmıyorum dediğinde ben donup kaldım. Korku ve şaşkınlıkla ne yapacağımı, ne söyleyeceğimi bilemedim. Aklıma o anda gelen şey, onunla bir gün önce çarşıya çıkışımız, belki birşeyler yer diye bir lokantaya götürüşüm, yanımızdaki masada oturan turistlerin İngilizce konuşmalarıydı. Serdar onları dinliyordu. Yemeğini yemiyor, sürekli onlara bakıyordu. Oradan zorla kaldırdım. Anladım ki hastalığından dolayı etkilenmiş, kendini Amerika'lı zannediyordu. O günden sonra kendini hep Amerika'lı zannediyordu ve bu saplantısı da uzun yıllar sürmüştü.

-24- Ben iki evladımı kara toprağa zamansız vermiştim. Dayanmıştım fakat bu acılar çok derinden yaralamıştı beni. Evladım toprakta değil yanımdaydı, fakat benden çok uzaktaydı. Ulaşılması çok çok, zor olan bir yerlerdeydi. Ben gece gündüz hep ona ulaşmaya, yetişmeye çalışıyor fakat yetişemiyordum. Yine de bir gün evladıma kavuşacağımı biliyordum. Bir gün oğlum bize dönecekti. Sürekli "ne olur Serdar dön bize pes etme hastalığa" dediğimde zaman zaman "tamam" diyor, bazen de beni ne yazık ki hiç duymuyordu. Sık sık ellerini tutup "başaracağız korkma oğlum, ne olur dayan" derdim. Hep cesaret veriyor, sabretmesini sağlamaya çalışıyordum. Bazen 'Eyüp Peygamber' aklıma gelirdi. Hz. Eyüp yedi yıl hastalığına sabretmiş, peygamberlik mertebesine ulaşmıştı. Dualarımda "Allah'ım Serdar'ıma da Eyüp peygamberin sabrını nasip et, dayanma gücü ver, ızdırabı çok, yardım et Allah'ım" diye gece gündüz dua ediyordum. Hala da ediyorum. Bazen derinlere dalıp çocukluğumu ve ailemi düşünüyorum. Sarıkamış'ın orman kokan havasını, kışını ne kadar özlüyordum. Ailemi, yakınlarımı çok özlüyordum. Ne yazık ki hepsini çok zamansız kaybettim, sadece anıları kaldı. Benim ilk torun olmam, ailemin tek kızı olmam bana hep avantaj sağlamıştır. Annemin babamın ilk çocuğuydum, biraz da nazlı büyütülmüştüm. Ne yazık ki tüm sevdiklerim bu fani dünyayı terk etmişlerdi. Acılarımı üzüntülerimi paylaşacak, bana destek olacak hiçbir büyüğüm kalmadı. Keşke annem veya babam sağ olsalardı, onların manevi destekleri belki beni biraz rahatlatırdı. İnsanların her yaşta nasihate ve desteğe ihtiyaçları olduğu kanısındayım. Yine de eşimin desteğiyle dayanma gücü buluyorum. Bu hastalıkta aile birliği ve desteği çok önemli. Aile bağı güçlü olunca insan bir çok güçlüğün üstesinden geliyor. Allah'ım bu hastalığı verdiğin kulunu sahipsiz ve yoksul etmesin, işte o zaman çok zor bir yaşam olur. BİZDEN ÇOK UZAKTA Oğlum bazen bizden sanki çok uzaklarda, bazen bizim yanımızda oluyordu. "Allah'ım ne olur oğlumuz bize dönsün" diye yalvarırdım. Sanki yavrum bir girdap içinde dönüp duruyordu. Çok dalgındı. Sürekli içinden kendi kendine konuşup gülüyordu. Ben kafasını sallayıp gülmelerinden oğlumun, yine bizden, gerçek dünyadan çok uzakta olduğunu anlar kahrolurdum. Eskiden olduğu gibi, "Serdar dediğimde "efendim anne" demesini, yavrumun eski halini ne kadar da özlemiştim. Ama o bizden çok çok uzaktaydı. Ne kadar koşsam da yetişemeyeceğim uzaklıktaydı. Bazen kendine gelirdi. Bir gün yapılan iğnenin etkisiyle biraz sakinleşti. Bana, "Anne, ben yaşayan bir ölüyüm" demişti. Bunu hiç unutamam. Nedense, banyoya elini yüzünü yıkamaya bile gitse banyoda çok fena oluyordu, kafasındaki seslere durmadan bağırıyordu. Onun bağırmalarına sağ olsun doktorlar koşarak gelirdi. O kadar yoğun sıkıntılarına, ağır hastalığına rağmen banyosunu yapar traş olurdu. Tabii ki bağırıp çağırarak, sanki banyoda biri varmış gibi. Üstünde bir leke olsa hemen üzerini değiştirirdi. Bir gün doktor hanım "Serdar'ın özel bakımını siz mi yapıyorsunuz" dediğinde "hayır kendisi yapıyor" diye söylediğimde "çok ilginç" dedi çünkü genellikle bu hastalar öz bakımlarını yapamazlar. Fakat oğlum yapıyordu. Bir gün hemşire hanım, "bugün evinize gidin biraz dinlenin, ben nöbetçiyim Serdar ile ilgilenirim" demişti. Akşam üzeri eve geldim. Ne göreyim? Küçük oğlum odasında acılar içinde kıvranıyordu. Hemen alıp Tıp Fakültesi'ne geri döndüm. Oğlumu acile götürdüğümde böbrek sancısı olduğunu ve böbreklerinde taş olduğunu söylediler. Tedavisini yaptılar ve eve gidip bol su içmesini önerdiler. Eve dönmeden önce hastanenin üst katında yatan Serdar'ıma uğradım. Hemşire hanım sakin olduğunu söyledi. Eve döndük. Yolda, "nedir bu başımıza gelen Allah'ım, sen sonunu hayır eyle" diyerek ağlamaya başladım. Ertesi gün, diğer oğlumla ilgilenmem gerektiğinden hastaneye gidemedim. Ama aklım Serdar'daydı. Gece saat onbir sıralarında çok kötü içim sıkıldı. Eşime beni hemen hastaneye götürmesini söyledim. Hemen yola çıktık. Yol her zamankinden daha uzun gelmişti bana. Sanki bitmek bilmiyordu. Hastaneye geldiğimizde, hemşire hanıma hemen "Serdar nasıl?" diye sordum, "iyi odasında uyuyor" dedi. Odasına koştum, odası karanlıktı. Sadece gece lambası yanıyordu. Kendisi yatakta oturuyordu. Işığı yakınca şok geçirdim, sol kolunu yataktan sarkıtmış, yer kanla kaplanmıştı. Babası neden yaptığını soruyor, fakat o hiç konuşmuyordu. Hemşire hanım hemen doktoru çağırdı. Doktoru da hemşire de çok şaşırmışlardı. Acile götürdük, bileğine dikiş attılar, odasına çıkardık. Rengi çok solgundu. Hiç sesini çıkarmıyordu. Günler sonra sordum; "neden yaptın, neyle kestin bileklerini" diye? 'Kafasındaki seslerin' sürekli bileklerini kesmesini söylediğini ve dayanamayıp kestiğini söyledi ama neyle kestiğini söylemedi. Biz ne kadar kesici hiç birşey bulundurmazsakta o neyle kestiğini nereden bulduğunu bize söylemedi.

Genellikle lise çağlarında kendini gösterir hastalık. Kardeşimin de öyleydi. 17li yaşlarda halüsinasyon ile başlamış.. Garip davranıyordu ama hiç farketmedik ki.. Bir de ergenlik yaşları olunca ister istemez insan ergen psikolojisi diyor.. Ama hastalığın varlığını bilse idik, duysa idik elbette acaba der hekime danışırdık.. Üniversiteyi azimle okudu.. Çok gayret gösterdi..4. sınıfta geldiğinde alttan 40 dersi vardı.. Ailece dedik gerek yok artık üzülme.. Donduralım kaydını dedik.. Hararetlenmişti hastalığı çünki.. Saldırgandı o zamanlar.. Küfürlü konuşuyordu ki, düzeyli mesafeli bir karekteri vardır.. Çok çok kötüydü o zamanlar.. Azmetti. Çalıştı. Çok çalıştı. 40 dersini de verdi 1 sene de. Aldı diplomasını. 82 doğumlu kardeşim. 30 yaşında olmuş işte.. Aslında daha da geriye gidip düşündüğümüzde, bebeklikten beri farklılığı vardı.. Hatta doğarken hiç ağlamamış. Annem çok çok zor bir doğumdu diyor. Böyle zor doğumlarda bebeğin beynine oksijen gitmediğinden hasar meydana gelebiliyormuş. Ağlamazlarmış doğum esnasında bebekler. Kardeşim de hiç ağlamamış doğduğu esnada. Başındaki hemşireler öldü zannetmişler. Dakikalar sonra bir nefes ıh sesi çıkmış derinden derinden. 30 yaşında aslan gibi boylu poslu genç delikanlı. Esmer yakışıklısı koca adam. Ama bebek gibi özenli yaklaşmak gerekiyor. Hassasiyet göstermek gerekiyor. Bebeğe gülsen, o da sana gülüyor, karşılık veriyor. İlaçlardan dolayı galiba kardeşim hiç gülmüyor.. Hiç.. Sürekli düşünceli ve sıkıntılı bir hal.. Duyguyu ajite etmekten rahatsız olurum. Hissetmediğimi söylemekten de. Hissedilmeyenin söylenilmesinde. Samimi olmayı, içtenliği ilke edinmiş bir yapım var. Niye bunu dedim bilmiyorum. Öyle işte. Sahiden insanın kuvvetini düşüren bir hastalık, hem hastanın hem hasta yakının. Bağışıklık sisteminin zayıflayabildiği gibi insanın tahammülü de zayıflayabiliyor galiba.

peki şizofren hastalığı nasıl anlaşılır Nihil

Evlatlarımızın değişimini bilinçli olarak gözlemleyelim. Sınıflarındaki herhangi 'farklılığı'nı dikkate alıp üzerinde duralım. Kardeşim de çok zeki bir çocuktu. Derece ile kazanırdı sınavları. Düzenlilik, tertiplilik, bir ayrılığı hep vardı. Biz de 'o zamanlar ergenlik sanıyorduk, anlayamamıştık' diyoruz şimdi. Hala da nedeni, sebebi belirlenemeyen bir hastalık. İlaçsız iyileşmesi, iyileştikten sonra hayatını ilaçsız idame ettirmesi mümkün değil. Bir ömür kullanmalı.

Nihil seni çok seviyorum... 2 gündür Aysel ablam, Serdar, kardeşin ve sen... bizimle beraber yaşadınız... Sizler ne kadar güçlü insanlarsınız... Maşallah süphanallah... Rabbim hepimizin yanında olsun... senocan

-50- KEŞKE TÜM YURTTA REHABİLİTASYON MERKEZLERİ KURULSA! Evet tüm Türkiye'de rehabilitasyon merkezleri kurulsa, tüm hasta ve hasta yakınları için çok faydalı olur. Bu rehabilitasyon merkezleri açıldıkça, ailelerin ve hastanelerin yükü hafifleyecektir. Bizim derneğimize yıllardır gelen hastalarda hastane yatışları hemen hemen yok gibi. Sosyal destek şart. Artık tüm dünya bunu kabul ediyor. Ne yazık ki Türkiye'de dernek, Uganda'dan bile sonra kurulmuş. Afrika ülkeleri bile bizden önce kurmuşlar. İnşallah biz de de, geç de olsa tüm Türkiye'de bu tür merkezler kurulur. Umarım! Yıllar önce bu dernekler kurulsaydı veya rehabilitasyon merkezleri açılsaydı bu insanlar kamu kurum ve kuruluşlarında, özel sektörde istihdam edilseydi, şimdiye kadar çok yol alırdık. Şizofreni, tedavisi çok pahalı olan bir hastalık. Zaman zaman hasta varı yoğu bilmiyor, istekleri bitmiyor. Çoğu ailenin maddi gücü yok bunları karşılamaya, ilaçlarını sürekli almaları gerekiyor. Diğer hastalıklarda olduğu gibi bir müddet ilaç içince iyileşmiyorlar. Uzun yıllar, belki de bir ömür boyu ilaç içecekler, işte ailelerin bu yönden de sıkıntıları var. Keşke bu hastaların ilaç ve tedavileri devlet tarafından karşılansa. insanca yaşayabilecekleri bir ücret verilse. Yurt dışından bazı örnekleri duyuyorum. Orada şizofren hastalara hatırı sayılır bir ücret bağlanmış. Aileler bu yönden rahatlar. Bizim gibi hastaneye binbir zorlukla götürmüyorlar. Oralarda ambulans, doktor, polis gelip evden alıyorlarmış. Bizde tam tersi. Kaymakamlıklara dilekçe verip polis bekliyorsunuz. Ambulans çok pahalı. Herkesin gücü yetmiyor. O da ayrı bir mesele. Halbuki diğer ülkelerde olduğu gibi telefon ettiğiniz zaman, ambulansı, doktoru hemen evinize gelmelidir. Ne yazık ki bizde böyle bir sistem yok. Kendi imkanlarınızla hastaneye götürdünüz diyelim, bu sefer de hastanede yatacak yer yok. Doktor çaresiz, hasta ve hasta yakınları çaresiz. Ülkemizin nüfusunun artış oranıyla birlikte hasta sayısı çoğalmakta. Maalesef, hastanelerimiz yeterli hizmeti vermekte zorluk çekmekteler. Yatak sayıları yerinde saymakta. Yakınlarımızın hastalıkları alevlenince evlerde bir cehennem hayatı yaşanmakta. Hasta ve yakınları çaresiz kalmakta. Artık bu sistem değişmelidir. Devlet babalığını göstermeli, ilgili hükümet yetkilileri gerekli ilgiyi gösterip yardım ellerini uzatmalıdırlar. İstanbul'da eylül ve ekim 2003 yılında Taksim Meydanı'nda panolarda gördüğüm ilanlar beni ve benim gibi hasta annelerini çok üzmüştür. Büyük şehir belediyesi tüm şehir panolarına büyük bir akvaryum yapılacağı ilanları asmış. Yeterli hastanesi olmayan, rehabilitasyon merkezi bulunmayan, kimsesiz kalan hastaların barınacağı, insanca yaşayabileceği, sıcak bir çorba içebileceği, bir bakım evi olmayan bir şehirde ve bir ülkede ne kadar anlamsız olduğunu taktirlerinize bırakıyorum. Bir yanda lüks, bir yanda sefalet. Akvaryum bizler için en son düşülünecek lüks diye düşünüyorum. Belki sağlık devletimizin görevi değil diye düşünülebilinir. Hayır sağlık için destek, herkesin hepimizin görevi. Bu ülkede herkesin insanca yaşamaya hakkı var diye düşünüyorum. Keşke belediye, hastalarımızı hastaneye kolayca götürebileceğimiz ambulanslar alsaydı daha yararlı olurdu. Akvaryum ilanı yerine, "Avrupa'nın ve ülkemizin en büyük şizofreni hastaları için tedavi ve rehabilitasyon merkezi yapılıyor" ilanını görseydim bir anne olarak minnettar kalırdım. Benim gibi yüz binlerce anne minnettar kalırdı. Ne yazık ki ateş düştüğü yeri yakıyor. Şimdiye kadar unutulan, umursanmayan, dışlanan bu insanları umarım bundan sonra hatırlayan duyarlı birileri çıkar. Ülkemizde ne yazık ki kaldırım taşlarına verilen önem insan sağlığına verilmiyor, inşallah bundan sonra verilir. Nihil

-35- İSTANBUL'A TAYİN Eşimin tayini İstanbul'a çıkmıştı (1997). Ben çok sevinmiştim. Kardeşlerim, akrabalarımız İstanbul'daydı. Hiç olmazsa bana manevi destek olurlardı. Hemen İstanbul'a gittik, oğlumuzu Bakırköy Ruh ve Sinir Hastalıkları Hastanesi'ne yatırdık. O hastanede iken evimizi taşıyıp yerleştirdik. Oğlumuz da tedavi oluyordu. Fakat benim hiç umudum yoktu. Bu hastanede yanında kalmıyordum. Dokuz yıldır ilk defa ayrı kalmıştık. Yine de her gün ziyaretine gidiyordum. Doktoru yeni bir ilacın çıktığını, alabilirsek belki de bu ilacın oğlumuza iyi gelebileceğini söyledi. Fakat bu ilaç ta henüz ülkemize gelmemişti. Bu ilacı yurt dışından getirmemiz gerekiyordu. Reçeteyi alıp hemen eve geldim. Kısa sürede ilacı temin ettik. Doktorlar ilaca başladılar. Dört aya yakın bir süre iyiye gitti. Fakat dört ayın sonunda yine hastalandı. Zaten alevlenmeleri başladığında hemen anlıyordum. Yine kedilerle uğraşmaya, türbanlı bir kızın ruhundan ve kel kafalı siyah cüppeli bir adamdan bahsetmeye başlıyordu. Etraftan şüphelenmeye başlamıştı. Hemen hastaneye götürdük yine yatırdılar. Birkaç gün sonra doktorları yine yeni bir ilaçtan bahsettiler. Biz onu da yurt dışından getirttik. Yine hemen bu ilaçla tedaviye başlandı. Yaklaşık bir ay sonra taburcu edildi. Fakat yine iyi değildi. Akşamları vücudunda çok şiddetli kramplar oluyordu, yine aynı halüsinasyonları başlamıştı, yine ızdıraplı günler geçiriyorduk. Her zamanki şüpheleri fazlasıyla başlamıştı. "Allah'ım sen yardımcım ol" diye dua ediyordum. Çok yoğun sıkıntısı vardı ve gergindi. Evde yalnızdık. Bir şeyler olacak diye korkuyordum. Babası işe, kardeşi okula gidiyordu. Ben ne yapacağımı bilemiyordum. Yavaşça korkarak, "oğlum seninle biraz dışarıya çıkıp hava alalım olmaz mı"diye lafımı bitirmeden birden fırlayıp beni dövmeye başladı. Hayır, bu benim oğlum olamazdı. Çaresiz hiç sesimi çıkarmadan, o vurdukça ben telefona doğru gidip sadece yan komşuyu çağırabildim. Telefonu elimden alıp parçaladı. Kapı zili çalınca kendisi açtı, sessizliğe gömüldü. Komşu onu alıp evine götürdü, ben gizlice yatıştırıcı ilacını komşuya verdim, içirdi. Birkaç saat orada tuttular. Eve geldiğinde benden özür diledi ağlıyordu. "Anne ben sana vurmadım, sanki başkaları vuruyordu" diye üzülüyordu. Fakat yine sıkıntılıydı. Sürekli bir şeyler arıyor, kendini öldürmek istiyordu. Evde bulunan tüm kesici aletleri saklıyordum. Bazen banyodaki aynanın önünde saatlerce kendini seyrediyordu. Yine günler, saatler, dakikalar çok sıkıntılı ve üzüntülü geçiyordu. Güneşin doğuşu benim için yeni sıkıntıların, yeni üzüntülerin başlangıcıydı. Oğlum hiç olmazsa geceleri bir iki saat uyuyordu. Ben biraz dinlenip gündüz soracağı sorulara ne cevap vereceğimi düşünüyordum.

nihilcim seni görmeden cok seviyorum Nihil

-28- Bir ay sonra oğlum taburcu oldu. Eve döndük. 'Şokların' etkisiyle, iki ay biraz iyiydi. O iyi günlerinde yeni bir saz almış, sazını zaman zaman çalıyordu. Bir gün Kayahan'ın "Allah'ım, neydi günahım" ve "kimseye etmem şikayet, ağlarım ben halime, titrerim mücrim gibi baktıkça istikbalime" şarkılarını çalmaya başladı. Söylerken ağlıyordu. Oğluma ağlamamasını, iyi olacağını söyledimse de fazla ikna edemedim. İki ay sonra yine Tıp Fakültesi'ne yatırdık. Yine aylar ayları kovalıyordu. Küçük oğlum ve eşim yine yalnızdı. Bazen eşim hastaneye gelmeyince, kardeşi gelirdi. Ona yiyecek birşeyler getirirdi. Oğlum hastanenin yemeklerini yemiyordu. Şüpheleniyordu. Zaman zaman doktorlarından da şüpheleniyordu. Bir gün bana "anne" dedi ve yine sustu. "Söyle oğlum ne olur söyle" diye ısrarla sordum. Geç te olsa cevap verdi. "Ben ölürsem çok ağlama, ama bil ki ben çok acı çekiyorum, bunu bilin" dedikten sonra yine derin bir sesizliğe gömüldü. Bir anda dünya başıma yıkıldı. Ben o anda kendimi zor salona attım, fenalaştım. Hemşire hanımlar sağ olsunlar çok ilgilendiler benimle. Doktor hanım bana bir iğne yaptırdı, moral verdi. Bu hastalığın insanı öldürmediğini söyledi. "Oğlunuzun söylediklerini ciddiye almayın, o çok ızdırap çekiyor ama hastalığından öyle konuşuyor" dedi. Oğlum ve onun gibi hasta olan insanlar ne kadar acı çekiyorlar bizler bunun farkında değiliz. Kardeşiyle bir gün onu alıp hastanenin alt katındaki kafeteryaya götürdük. Biraz oturduk. Fakat çok sinirli ve tedirgindi. Alıp odasına çıkarırken birden kardeşine sarılıp pencereye doğru sürüklemeye başladı. Sonra onu bırakıp, kendini camdan atmak istedi. Çok korkmuştuk. Zorla ikna edip odasına çıkardık. Kardeşi de çok korkup etkilenmişti. Kardeşine hastaneye gelmemesini söyledim. Artık sık gelmiyordu. Onu hep uzak tutmaya çalıştık. Etkilenmesin diye... O yavrum da hep yalnız kalmıştı. Zaten yıllardır yalnızdı. Okula gidiyordu. Babası da kendini iyice içkiye kaptırmıştı. Babası çok üzülüyor, bir türlü kabullenemiyordu. Üzüldükçe içkinin dozunu artırıyordu. Yine de o yavruma elinden geldiğince yardımcı oluyordu; yemek yapıyor, ütüsünü yapıp okula gönderiyordu. Yine de çok üzülüyordum. Çünkü ben ona yıllardır annelik yapamıyordum. O sıcacık yuvamız ne hale gelmişti. Hafta sonları bazen eve gelirdik. Evimiz sanki cenaze evi gibiydi. Herkes suskun, üzgün. "Allah'ım sen bize sabır ver, sen bana sabır ver" diye dua ederdim. Anlıyordum ki sabır ve cesaretle bunların üstesinden gelebilirdim. Başka çarem yoktu. Bir yandan hasta oğlum, bir yandan eşimin alkolü. Gün geçtikçe alkolün dozunu daha çok artırıyordu. Zaman zaman onunla uğraşmak Serdar'la uğraşmaktan daha zordu. O sıkıntılı çaresiz yıllarımızda, bir de eşimin alkolü... Eşim aslında uysal bir insandır, fakat alkol onu sanki esir almıştı. Ona da hak veriyordum. Çünkü acıları beraber yaşamıştık. Çok genç yaşında acıları yaşamış, evlatlarımızı kendi elleriyle toprağa vermişti. Ve Serdar'ın hastalığı onu büsbütün yıkmıştı. Alkolle kendini avutuyordu. Ömründe hiç sigara bile içmeyen bir insanın kendini alkolle avutmasını anlıyordum. Eşime de sabredip anlayış gösteriyordum. Yine de sadece dua edip, hayata dört elle sarılıyordum. Bir gün yuvamız yine eski haline dönecekti. Bundan emindim. Bu kadar çaresizlik ve yoğun sıkıntılarıma rağmen bir gün herşeyin düzeleceğine inanıyor, sabrediyordum. Bir anne, bir eş olarak benim tek silahım sabır, sevgi ve zamandı. Hele de zaman her şeyin ilacıydı.

5, saydayım ve bazı yerlerı atlayarak okuyorum 3 yasında oglumun koluna ası yapıldıgında dayanamayıp aglıyorum dunya bana dar gelıyor :S aysel hanımın yerıne kendımı koramıyorum :S cok uzucu bı hayat hıkayesı B Birkadinvebiranne

benim erkek arkadaşıma doktor şizofreni başlangıcı teşhisi koydu. ilaçlar vermiş kullanıyo şuan. ama ben bu hastalık ilerler diye çok korkuyorum. ona nasıl davranmalıyım, iyi olması için neler yapmalıyım? D DatluCadu 5 dakkaya hazırım tek ayak

-37- Bakırköy Ruh ve Sinir Hastalıkları Hastanesi, KA/4, KAT-2'nin değerli doktorları, Timuçin Oral, Nesrin Kocal ve çalışma arkadaşları hemşireleri ve tüm çalışanları; bu zor savaşımızda bize çok destek oldukları için kendilerine minnettarız. Bir insanı hayata döndürmenin haklı gururunu sizler de yaşıyorsunuzdur. Oğlum ve ailem adına, özellikle kendi adıma hepinize sonsuz teşekkürler... Eskiden hastanenize binbir güçlükle, korku ve umutsuzlukla evladımla gelirdik. Şimdi ise yavrumla sohbet ederek neşe içinde geliyoruz. Bu hastalığı yaşayan ve en yakınında olan insanlar bilir ne kadar zor bir hastalık olduğunu. Oğlumu hastaneden taburcu olduktan sonra kontrollerine ne kadar zorluk içinde götürüyordum. Kendi isteğiyle geliyordu buna alışkındı, fakat yollarda ya çok sıkıntısı oluyordu yahut ta ilaçların etkisiyle çok halsiz olurdu. Sürekli dinlenerek, yollarda oturarak giderdik. Çok şükür bu yeni ilaçlar o kadar halsizlik yapmıyor. Yıllar önce bir gün yine hastaneye kontrole gittiğimizde merdivenleri çıkarken bayıldı. Daha o zaman yirmi üç yaşındaydı. Ben etraftan yardım isterken, yavrum gözlerini açıp "anne korkma, ben iyiyim" demişti. Bir keresinde hastaneden hafta sonu için doktorları izin verdiler. "Biraz eve gitsin, değişiklik olsun" dediler. Ben "gidelim oğlum" dediğimde gelmek istemediğini söyledi. Fakat ben oğlumun gelmiyorum demesinden, bakışlarından, bize küstüğünü hissettim. Evet küsmüştü, üzerine gitmedim. Saatlerce camdan dışarısını seyretti, sonra bana dönüp: "Anne ben size ne yaptım? Yıllardır hayatım kaydı, gençliğim hastanelerde geçiyor, ben hiç yaşamadım. Neden beni sürekli hastanede tutuyorsunuz?" dedikten sonra sustu. Bir süre konuşmadı. "Doktor hanım Serdar bize kusmuş diye ağlamaya başladım. Doktor hanım da üzgün bir şekilde "Üzülmeyin, başka zaman gidersiniz" demişti. Bunun gibi çok hatıralar var. Halen aklıma gelince çok üzülür, zaman zaman ağlarım. Evet çok genç yaşta şizofreni hastalığına yakalanan yavrumun ve onun gibi nice gençlerin yaşadığı çaresizliği, yıkımları, acı ve korkuları ben uzun yıllar görüp bu hastalığın onlara ne kadar acı dolu yıllar yaşattığına şahit oldum. Nihil

http://www.youtube.com/watch?v=ctFblHa2f1Q Nihil

Beklediğiniz ışığı ancak hekimden alabilirsiniz. Ne kadar zor duygular hissettiğinizi anlıyorum, ama lütfen vakit kaybetmeden belirtiler üzerine yerleşmeden hekime gidin. Siz hangi ildesiniz? CathyEarnshaw

selam sevgili nihil bu kitabı paylaşmışsınız burda 3-5 insan belki daha fazla insanı bilgi sahibi bu hastalığa karşı duyarlı yapmışsınız dilerim bu iyiliğin karşılığı kardeşinize şifa olarak döner tüm hasta kardeşlerimize allahtan şifa ailelerine sabır dilerim.. ufacık dertleri büyüten insanlarımız burayı görürde belki fark ederler; kendinde ki derde imrenen olduğunu.. bu hasta kardeşlerimize yapılan yakıştırmalar bu milletin ayıbıdır cehaletidir.. ve bu milletin en büyük sorunu eğitimsizlikten kaynaklanan cehallettir.. devletimiz umarım bu tip konular da güzel adımlar atar kardeşlerimizin dertleri en az indirilir.. allah yar ve yardımcınız olsun.

off Nihil kardeşinle sizin ilişkinize de ayrı üzülüyorum... yaşayan bilir... bizde ablam hiç bi zaman hastalığını farkedicek seviyede olmadı, bu durumu açısından kötü ama vicdanen bizim işimizi biraz kolaylaştırdı... bazen tamamen bilinçli olmadan dahi olsa kendi kendine konuşurken bile hiç bişe fayda etmiyo fln diyo bunu üzülerek söylemiyo ama biz yinede mahfoluyoruz... kardeşinin durumunu düşünüyorum sizinde fiziksel sıkıntılarınız bize göre az, daha kontrol altında, hastalığının farkında ve bilinçli durumda kardeşin ama, buda duygusal olarak daha yıpratıcı seni çok iyi anlıyorum... umarım çok güzel diyaloglarınıza şahit oluruz burda kardeşinle ilgili... en azından bu konuda umudunuz yüksek, buna inanıyorum... M

-55- Evet ben sadece "binlerce şizofreni hastası" annesinden biriyim. Şizofreni gibi uzun yıllar süren, beraberinde hasta ve yakınlarına maddi manevi bir yıkım getiren bu hastalığı ne yazık ki devletimizi yönetenler hep görmezden gelmiş veya hiç hatırlamamış. Şimdiye kadar gelmiş geçmiş hükümetlerde doktorlar da bakanlık yapmışlardır. Ne yazık ki onlar da hiç umursamamış ve hatırlamamışlardır. Hatırlasalardı, biz hasta yakınları bu kadar acı çekmez, uzun yılları ümitsizlikle, çaresizlikle geçirmiş olmazdık. Çok çok zamansız, hayatlarının baharında hasta olan evlatlarımız, ızdırap, acı, korku dolu yılları ve çaresizlik içinde geçen bir ömrü yardımsız ve desteksiz yaşamazlardı. Keşke devletimizi yönetenler, özellikle ruh sağlığına daha çok yatırım yapsalardı. Belki bugün yakınlarımızın çoğu sosyalleşmiş, hayata dönmüş olurlardı. Ne yazık ki tıbbi tedavi dışında, maddi, manevi yardım ve rehabilite edecek hiçbir kurum ve kuruluş yok, bilgilendirecek hiçbir yer yok. Anadolu'da binlerce hasta ne yazık ki bilgisizlikten, parasızlıktan, doktorsuzluktan, evlerine belki de odalarına hapis oluyorlar. Devletimiz bir an evvel rehabilitasyon merkezlerini kurmalıdır! Önceden de bahsettiğim gibi, geçmiş dönemlerdeki devlet yöneticilerinin, iş adamlarının, siyasetçilerin evlatlarının düğünleri saraylarda, köşklerde oluyor. Balayıları Dubai'de veya başka ülkelerde oluyor. Allah daha çok versin. Ama bu ülkede yoklukla, hastalıkla mücadele eden insanlar da var. Acaba devlet yetkililerimizin veya belediye başkanlarının, holding sahiplerinin kaçı sabahın erken saatlerinde hasta evladını alıp hastanede muayene için sıra bekliyor? Benim yaklaşık onbeş yılım hastahanelerde geçti hala geçiyor. Oğlumu bir gün kontrole götürdüğümde yirmi iki, yirmi üç yaşlarında bir kızcağız babasına bağırıyordu. "Muayene paran yok diye beni neden eve götürüyorsun?" "Ben hastayım hasta! Anlamıyor musun!" diye feryat ediyordu. Sesi hala kulaklarımda. Ya sahipsiz kalanlar? Ne zaman onlara sahip çıkılacak? Dernekte annesi babası ölmüş hastaları görüyorum. Halleri çok perişan. Hergün onlarca insan derneği arıyor. Sahipsiz hastalar için "yardım edin" diye. Allah yardımcıları olsun, işleri çok zor. Hasta evlatlarımız kendi ülkemizde dışlanıyor! Birinci değil, beşinci değil, onbeşinci, belki de yirminci sınıf insan muamelesi görüyor. Yazık bu çağda, ilimin, teknolojinin ilerlediği bu zamanda insanlığa hiç yakışmıyor. Toplum olarak insanı damgalamayı, dışlamayı çok iyi biliyoruz ama bir gün kendi yakınımızın da hasta olabileceğini nedense hiç düşünemiyoruz. Gerçekten hasta ve yakınlarının yükü çok ağır. Ne zaman milletçe, devletçe, şizofren hastalarına sahip çıkacağız? Ne zaman doktora gidemeyen hastalara devletimiz el uzatacak? Ne zaman sosyal güvencesi olmayanlara devlet sahip çıkacak? Ne zaman hayatta yalnız kalan bu insanlara devlet barınma evleri kuracak? Ne zaman işe girmede öncelik tanıyacak? Ne zaman kamu kurumları ve özel kurumlarda, şizofren hasta ve engelli çalıştırma mecburiyeti koyacak? Nihil

Rehber beş bölümdü. Dilerim ışık olucak niteliktedir. Serdar'ın öyküsüne kaldığım yerden devam ediyorum; -25- VE TABURCU OLDU Bir yıl sonra taburcu olmuştu. Hastaneden eve geldik. Yattığı dönemlerde arada bir hafta sonu izinli eve geliyorduk. Fakat çok sıkıntılı olduğu için hemen hastaneye geri dönüyorduk. Evet. Bir yılın sonunda eve gelmiştik. Fakat hiç de iyi değildi. Yaklaşık üç saatte bir iğne yapılıyordu, ilaçlarını saatinde düzenli içiyordu. Hiç te iyileşme göstermiyordu. Doktorları bize kötüleşirse getirin demişlerdi. Kısa bir zaman sonra evde daha da kötüleşti. Çok hırçınlaştı. Bir dediğini iki etmiyorduk. Geceleri yatmıyordu. Sürekli bana sorular soruyordu. Birini cevaplamadan ötekine geçiyordu. Artık takıntılarından ne yapacağımızı şaşırmıştık. Sorularına verdiğim cevabı anlamazsa, bağırıp çağırıp gece babasını ve kardeşini uykudan uyandırırdı. Hep beraber oturup onu ikna etmeye çalışırdık. Tabi ki başarılı olamazdık, o yine bildiğini okurdu. Zaman zaman "anne seni dövmek geliyor içimden, beni ya bağla yahut iğne yap çabuk!" diye bağırırdı. O bağırdığı zaman benim ellerim titremeye başlardı. Ve böylece kısa bir süre sonra hastaneye geri döndük. Hemen yatışını yaptılar. Artık hastane bizim ikinci evimiz olmuştu. Yine ilaçlar ayarlandı. Ama oğlumu hiç etkilemiyordu, ilaçlara istenilen cevabı vermiyordu. Bir gün doktor hanım bana, "oğlunuza bir ilaç vermek istiyoruz, belki bu ilaç iyi gelir. Fakat bu ilaç ülkemizde yok. Yurt dışından getirtebilir misiniz" dedi. Çok sevinmiştim. Hemen reçeteyi alıp eve geldim. Birkaç gün içinde yurt dışından getirtmiştik. Hemen ilaca başlandı. Yavaş yavaş iyiye gidiyordu. Biraz rahatlamıştı. Bir ay olmuştu kullanalı. Hafta sonu eve gelmiştik. Ertesi gün oğlum öksürmeye başladı. Ateşi vardı. Rengi çok solgundu. Endişelenip hemen hastaneye götürdüm. Doktorları hemen tahlillerini yaptılar. İlaç kan tablosunu bozmuştu, ilacı hemen kestiler. Oğlum mikrop kapmasın diye bir sürü önlem aldılar. Başka ilaç vermediler. Bu oğlumun iyiliği içindi. Artık başka ilaç içmediği için çok kötü alevlenmeler başlamıştı. O ilaç kan tablosunu bozduğu için bir daha o ilaçtan kesinlikle verilmemesini söylediler. O zaman doktorları haklıydılar. Evet bu ümidim de sönmüştü. Oğlum şimdi çok kötü bir durumda idi. Alevlenmeleri çok şiddetliydi. Yine yatağına bağlanıyordu. Hareketsizlikten olsa gerek, "topuklarım ağrıyor" diye arada bir sızlanıyordu. Bense sürekli ayaklarının altına pamuk koyuyordum. Böylece günler geçiyordu. Ve yine eski ilaçlarına başlandı, iğneler yine vuruluyordu. Yine bizden, dünyadan uzaklaşmaya başlamıştı. Her zamanki gibi yine yanından hiç mi hiç ayrılmıyordum. Artık bizimle hiç konuşmuyor, beni hiç duymuyordu. Kendi dünyasına kapanmıştı, sadece zaman zaman bağırıyordu. Bazen korkunç bir ses tonuyla kendi kendine gülüyordu. Saatlerce dalıp bir noktaya bakıp kendi kendine konuşuyordu zaman zaman. "Sizin söylediklerinizi yapmayacağım, sizin emirlerinizi dinlemiyorum" diye kafasındaki seslere bağırıp duruyordu. Bense çaresiz onun bu haykırıp çırpınmalarını içim kan ağlayarak bazen de korkarak sabırla dinleyip, onu üzmeden yatıştırmaya çalışıyordum. Sürekli onunla konuşmaya çalışıyordum. Onun sevdiği ve hoşlanacağını bildiğim şeyleri, ona sürekli anlatıyor, onunla konuşmaya, onu konuşturmaya çalışıyordum. Bir gün bir hasta annesi odamıza gelip, "sen duvarlarla mı konuşuyorsun" dedi. Ben, "Hayır, yavrumla konuşuyorum" dedim. O anne bana, "Oğlun seni duymuyor ki. Hiç mi bıkmıyorsun" demişti. Ben yine "oğluma bir şeyler anlatıyorum" dedim. "Oğlum şimdi belki beni duymuyor ama bir gün "o beyin" uyanacak uykusundan, oğlum beni duyacak, konuşacak" deyip, ağlamaya başladım. Korkuyordum. Köksal'ım ve Hakan'ım gibi bu yavrum da ellerimi bırakıp beni terk edecek... Bunları düşündükçe oğluma daha çok destek olmaya çalışıyordum. Hep kafamda çareler arıyor fakat bulamıyordum. Allah'ım hiç kimseyi çaresiz bırakmasın çok çok zor...

sayfaları diğer arkadaşlar gibi bende çırpıda okudum. Allah yardımcısı olsun şifa bekleyen tüm hastaların. kesinlikle araştırmak bilgiye açık olmak hoşgörülü olarak mücadele edilen bir hastalık bu.:26:

-40- YALNIZ BIRAKMAYALIM Yalnızlık hasta yakınlarımız için belki de en ızdırap veren sorun. Oğlumu küçükken bir yere gittiğimde eşe dosta bırakabiliyordum. Şimdi ise otuzüç yaşında olmasına ve iyileşmesine rağmen hiç yalnız bırakmıyorum. Yakınlarımız her zaman çok sevdiğimizi ve destek olduğumuzu bilmeliler. Biz onlara destek olursak daha da iyiye gideceklerine ben inanıyorum. O yıllarca hastalığından dolayı çok ızdırap çeken, zaman zaman bizden uzaklaşıp kendi dünyasına dalan, sanki beni hiç duymayan oğlum, bizi hiç sevmediğini, annesi babası olmadığımızı söyleyen yavrum iyileşince, "anne senin hakkını nasıl öderim" diyor. Demek ki çok ağır hasta zamanlarında dahi herşeyin farkındaymış. Bu sözü beni çok sevindirmiş, mutlu etmişti. Ben her anne gibi sadece görevimi yapmıştım, ona sevgi ve sabır göstermiştim. 17 Ağustos 1999 depreminde ilk uyanan o olmuştu. Biz şaşkınlıktan ne yapacağımızı düşünürken o bize bağırıp "anne, baba haydi dışarı çıkalım!" dedi ve sıkışan kapıları açan oğlum oldu. Ben çok korkmuştum. Ya oğlum bu korkuyla yine hasta olursa diye endişelenmiştim. Çok şükür bu korkuyu yenmeyi daha o gece başarmıştı. İnşallah bir gün bu hastalığı yenmeyi tamamen başaracak, ben buna inanıyorum. Yine de bu haline şükrediyorum. Hiç olmazsa beni duyuyor. Yıllarca iğne yapıldı. Kalçaları artık taş gibi olmuştu ve hala geçmedi. Biz neler yaşadık yavrumla! Büyük oğlum ve Hakan'ım gibi ellerimi bırakmadı beni terketmedi. Şimdi Serdar beni artık hiç bırakmaz. Gencecik yaşımda iki evlat acısı birden yaşamıştım. Yıllar geçtikçe unutmaya çalışırken Serdar'ın hastalığı bana en büyük darbe oldu. Bu acıları yaşamam yıllarca Serdar'ın hastalığıyla uğraşmam, mücadele etmem, beni duyarlı, sabırlı ve sevgi dolu kılmıştır. Sevgi, sabır ve zaman her derdin ilacıdır. Bunca acı yıllar geçirmiştim; tek tesellim yavrumun iyileşmesi bize geri dönmesi... Sevgi ve sabır olmasa hiçbir şekilde bu hastalıkla baş edemeyiz sanırım. Her şeyin ilacının sevgi olduğuna inandım. Hele şizofreni gibi bir hastalıkla mücadele eden gencecik evlatlarımızın bizim sevgimize, desteğimize ne kadar da çok ihtiyaçları var. Bu hastalık iyileşebilir bir hastalık. Fakat biz ailelerin de görevleri var. Bunca yıllık deneyimlerim bana şunu öğretti; evet iyileşebilir fakat doktor ve ilaç olmazsa olmaz. Ya biz aileler? Biz de sevgimizle, sabrımızla desteğimizle onları, evlatlarımızı, yakınlarımızı yalnız bırakmamalıyız. Onlara sevgimizle, sabrımızla, destek olmalıyız. Hastalıklarını saklamamalıyız. Oğlumun hastalığının üçüncü yılında, hastanede bir hasta kızcağız vardı. Kimya Fakültesi'nde öğrenciymiş. O masum yavru da çok hastaydı. Birgün benim yanıma gelip, "siz ne iyi annesiniz, benim ailem benim yanıma sık gelmiyor" dedi. Ona biraz moral verdim. Bana, "teyze söyle, bize ne oldu, niye hastayız" dediğinde cevap vermekte çok zorlandım. Bu kızı hiç unutamam. Her zaman o sözünü hatırlarım. "Bize ne oldu?" Zaman zaman hastanelerde tedavi gören gençleri hatırlayıp üzülüyorum. Afganistan'lı çok genç birisiydi "Muhammed" Türkiye'ye üniversite okumak için gelmiş, şansızlık hastalanmıştı. Sürekli annesini babasını anlatıyor, üzülüyordu. O yıllarda Afganistan'da savaş vardı. Babası orada öğretmenmiş. Anlattığına göre savaş nedeniyle ailesi dağlarda yaşıyormuş ve haber alamıyormuş. Bu gence çok üzülüp etkilenmiştim. Adanalı Ali de bir tıp öğrencisiymiş. Son sınıfta hastalanmış, okulunu ne yazık ki bitirememiş. Yine bir gün, oğlumun odasına bir genç hasta geldi. Oğlumun oda arkadaşı oldu. Bu genç te yıllar önce Tıp Fakültesi ikinci sınıfta okurken rahatsızlanmış ve okulunu bırakmak zorunda kalmış. Çok zeki bir insandı. Yıllar sonra tekrar sınava girip elektrik ve elektronik mühendisliğini okuyup bitirmişti. Oğluma "ah Serdar, bu hastalık zalim hastalık" derdi. Bu gençler gibi daha nice genç insanlarla karşılaştım. Bu gençler benim yavrumun kader arkadaşlarıydı, hatırladıkça çok üzülüyorum.

nihil, keşke biz seçebilsydk ailelerimizi. ben çok dertliym bu konuda 18yıl bi ailem oldu tamam ama aile demeye bin şahit lazım. babamdan dünyannın eziyetini çektik zorda olsa bu yaz bi yolunu buldk başardık ondan ayrı ev tuttuk temiz olacaktı hayatımız ama olmadı annem bu sefer keşke yapmamış olsaydık bunca fedakarlık dedirtti bize davranışlarıyla ben kendimden korkar oldum psikolojim hiç ama hiç iyi değil yaşam enerjim eve gelince sönüyo okulda daha iyiym bu rol değil mi bendeki diye düşünüyorum evde çok sinirliym okulda neşeli. ama olmadğını fark ediyorum bilinçli yapmdğım bi şey yazdıklarımdan hiç bi şey anlaşılmadı biliyorum ama ben de kendimi anlamıyorum kafayı yemek üzereym demiyorum yedim biraz sonum ne olacak bilmyorum. şu dünyada iki tane değişik biri manyak diğerine hala anlam veremediğim derecede saçma gereksiz saplantıları olan iki insan çocuk yapmış olan bana ve abime olmuş. biliyorum ki şizofreni ya da mani bunlardan birini yaşarsam kimse yanımda olmayack daha içimdeki bomba ne kadar patlamadan durck bilmiyorum nihil ne gençliğim ne de çocukluğum hepsi bölük pörçük kimsem yok aslında sadece varmış gibi görünüyorlar ben de böyle anlamsız karışık duygulardayım işte

Toparlayıp yazmayı düşünüyorum. Evet eşim ik ya da üç aydır kendisinden çok farklı davranıyor. Öncelikle o çok sosyal arkadaşlarıyla muhabbete bayılan, yeni insanlarla tanışmayı seven, komik esprili birisiydi. Kurban bayramından çalıştığımız şehre geldik. Bu arada ikimiz de öğretmeniz. Kurban bayramından beri böyle. Hiç kimseyle doğru dürüst konuşmuyor, önüne gelen herkese küfrediyor. Geceleri uyuyamıyor. En sevdiği arkadaşıyla bile iletişim kurmuyor, hiç gülmüyor, benimle hiç iletişime geçmiyor. En son dün sinir krizi gibi bişi geçirdim sanırım beni sakinleştirmeye çalıştı. Olanları anlattı. Hiçkimseyle konuşmadığını, hiçkimsenin onun anlamadığını, durup durduk yere küfrettiğini, en sevdiği arkadaşlarından nefret ettiğini, nefret ettiği için kendini sevmediğini, her şeyi parçalamak, yıkmak istediğini, kendini zor durdurduğunu, kırmızı ışıkta geçmese bile kırmızı ışıkta geçtiğini hayal ettiğini onu bunun için mahkemeye götürdüklerini hayal ettiğini, içinde bir ses oladuğunu susturamadığını, o sesin hep olumsuz şeyler yapmasını istediğini, okuldan arabayla gelirken arabada arkadaşları varken arbayı durdurup şehre yürüyerek gelmek istediğini, hep gitmek istediğini, bir ara kamyonun altına arabayı sürdüğünü ama kamyoncu sayesinde kurtulduğunu, müdürünü her görüşünden ondan nefret ettiğini onu parçalamak istediğini anlattı. Sessizce dinledim. Bu arada eşim bir aydır psikiyatra gidiyor. R... ve bi ilaç daha kullanıyor. Her psikiyatra gittiğinde psikoloğa yönlendiriyormuş, ikidir onunla tartışıyormuş. En son eşime" hayattan beklentin varsa bana gel" demiş psikolog. Bense dua etmekten başka birşey yapamıyorum. Bir çözümü vardır diyorum ama dün bütün umutlarımı söndürdü. allaha bana bir umut ışığı gönder diye dua ediyorum. 3 senedir evliyiz, çok kavgalar yaşadık ama o beni hiç bırakmadı. İki düşüğüm oldu benim de. En sonuncusunda dış gebelik olup iç kanama geçirip ameliyat oldum. Eşimin ailesiyel de benim ailemle de çok sorunları oldu. Eşimin ailesiyle sorunu da para mevzusu ve bir de kardeşinin sorunları, genelde kardeşinin sorunlarını çözmeye çalışan oydu. Benim ailem onu çok sevmedi sanırım şimdi konuşmuyorlar zaten. Abimle küsüz. Yeni ev aldık 8 ay oldu. Borçlarında çok zorlanıyoruz. Boğazımıza zor yetiyor araya benim hastalığımda girince hep eksi hesapta kalıyoruz. Ev alırken arabayı da değiştirmek zorunda kaldık. Göz bebeği arabasını satıp sürekli sorun çıkaran daha ucuz bir araba aldık. Eşim ilk görev yerinde iki soruşturma geçirmiş, bunun yanında en yakın öğretmen arkadaşını soba zehirlenmesinden kaybetmiş. Terör bölgesiymiş çalıştığı yer. Onu orada hiç sevmemeişler, küflü ekmek yediği günler olmuş. Bu arada dönemin başında da gereksiz insanlar yüzünden neredeyse soruşturma geçiriyordu. Eşimin yaşadığı sıkıntıların biz özeti bu. Sizden şimdi bana bir kapı açmanızı eşini kurtarabilirsin... ları yaparsan demenizi istiyorum. Çünkü yaklaşık iki aydır her gün ağlıyorum eşimin bu haline. Elimden bir şey gelsin istiyorum. Göz göre göre böyle bir hayat yaşamasın daha kötü olmasın istiyorum. Lütfen yardım edin

amcam bu hastalıkla yaşıyor. kendisi kabul etmese de rahatsızlığını yengem ona kahve içinde ilaç veriyor. ilaç verilmediği zaman uyumuyor ve de yanında ki insana saldırıyor. sen köpeksin, içine insan kaçması çık dışarı vs. diye bağırıyor. durup dururken gülüyor. bizim eve gelip tek tek odaları arıyordu evde ki erkekleri çıkarın hep bana gülüyorlar diye. birden duvarlarla konuşuyordu. annem anlattı: bir gün kardeşim beşikteyken kardeşimi beşikle birlikte fırlatmış, bu demiş köpek. kendi çocuklarını köpek gibi görüyordu. defalarca bir şeyler yaktı. daha sonra bir sabah uyandık daha doğrusu çığlıklar içinde uyandık evi yakmıştı. hiç bir şeyi kabul etmiyor. inanmıyor. kendi kendine konuşuyor. ya evden çıkmıyor ya da eve girmiyor. çok zor günler gerçekten. Allah hastalara da hasta yakınlarına da şifa versin. ilaç kullandıklarında ise normal, gülüyo, şakalaşıyor. ehlimana Guru Anneler

ah para ahhhhh çok zalimce...:18: Nihil

Alllah yardımcınız olsuuuuun coook cok duygulandım hemde çoookkkkk . push ; Nihil

tesadüfen sayfayı gördüm ve sonuna kadar bir solukta okudum. benmde 2 buçuk yaşında bir kızım var.. çoook etkilendim çokk.. allah kimselere yaşatmasın.. aklımdan çıkmıyor Önceki

Yok yok eminim zaten gecenin o saatinde öyle bi sohbet olmaz ve bizim yan dairelerde yalnız yaşlı insanlar oturuyor. Bana bu sesler sonucu teşhis konulmadı, bu ses duyma olayı yeni başgösterdi bende. Altı yedi aydır doktora gitmedim hiç. fataldanger

merhabalar, benim de kızkardeşim şizofren hastası. tamamen tesadüf eseri bu knuyu gördüm. nihil uzun süredir yazmıyor

Merhaba arkadaşlar ben hiç yaşanmamış olayları yaşadım zannettim, meğersem tamamen farklı olaylar olmuş, ve halusunasyon gördüm sizce ben şizofrenmiyim? Erkek arkadaşımla oturuyorduk sonra ben bırden delırmısım uzerıme gelme demısım, yaklasma, uzak dur vs. şeyler demişim ama benım yasadıklarım bambaşkaydı ben ise erkek arkadasımla kavga ettıgı sonrasında bana vurdugunu ve uzerıme saldırdıgını, kufur ettıgını yasadım ve ondan kacıp polıslerı cagardıgımı benı oldurucek bu yardım edın dedıgımı hatırlıyorum evet ve ertesı gun eve gıttıgımde odamda kocaman sıyah bır örumcegı gordugumu ve bırden kayboldugunu yaşadım. Z

Her sayfayı tek tek okudum. Hiç bir yakınımda görmeme rağmen bu hastalığı yüreğimde hissettim acınızı. Göz yaşlarımla ortak oldum derdinize.. Sabır diliyorum sadece.. Lyre

Tanıma Rehberi IV Tedavi Yaklaşımları A. İlaç Tedavisi Eski İlaçlar Şizofreni tedavisindeki ilk etkili ilaçlar 1950'lerin ortalarında geliştirilmiştir. Bu ilaçlar, şizofreninin pozitif belirtilerini tedavi etmede başarılıdırlar ve hastaların hastaneye yatışını azaltmaktadırlar. Ancak, şizofreninin negatif belirtilerine karşı çok da etkili değildirler. Oysa negatif belirtiler, hastanın günlük hayatına devam edebilmesi ve sosyalleşebilmesi için kontrol altına alınması gereken son derece önemli belirtilerdir. Yeni İlaçlar Son on yılda şizofreni için geliştirilen ilaçlar daha etkili ve daha az yan etkisi olan ilaçlardır. Bu ilaçlar hem pozitif belirtilerin hem de negatif belirtilerin tedavisinde kullanılabilir. Bu ilaçların hap formunda olanları, solüsyon formda olanları, kısa veya uzun etkili enjeksiyon formda olanları bulunmaktadır. Yan etkiler Tüm diğer ilaçlarda olduğu gibi şizofreni tedavisinde kullanılan antipsikotik ilaçların da tedavi edici etkilerinin yanı sıra istenmeyen bazı etkileri de olabilmektedir. Daha eski ilaçlar özellikle EPS adı verilen kas spazmları ve gerginliği, titreme ve yerinde duramama gibi hareket sorunlarına neden olmaktadır. Hastaların bu hareket bozuklukları ile savaşabilmek için ek ilaçlar almaları gerekebilir. Özellikle eski ilaçların uzun dönem kullanılması durumunda ağız ve yüz bölgesinde görülen istemsiz hareketler oluşmaktadır ve bu istemsiz hareketlerin bazen tedavisi mümkün olmamaktadır. Bu geri dönüşümü neredeyse mümkün olmayan yan etkilerin ortaya çıkma ihtimali yeni ilaçlar ile çok daha düşüktür. Yeni ilaçların bazıları kişilerin kilo almasına veya cinsel uyarılmada güçlük yaşamasına sebep olabilmektedir. Ancak bu yan etkiler nedeniyle ilaçlarını kesen şizofreni hastalarının şizofreni belirtileri ağırlaşmaktadır. Bu nedenle hastaların herhangi bir yan etki nedeniyle tedaviyi bırakmaya ya da dozunu değiştirmeye karar vermeleri kesinlikle doğru değildir. Hastalar kendilerini zorlayan bu yan etkileri hekimlerine bildirerek, hekimin alternatif bir tedavi seçeneği sunmasını istemelidirler. Hasta yakınlarının desteği bu noktada son derece önemlidir. Bazı hastalar bu yan etkilerin hiçbiri ile karşılaşmadan tedavilerini başarı ile sürdürebilmektedirler. Bazı hastalarda ise yan etkiler sadece 2-3 hafta, hastanın vücudu ilaca alışana kadar sürmektedir. Bu süre boyunca hastanın tedaviyi kesinlikle bırakmaması gerekmektedir. İlaç Tedavisine İlişkin Ön Yargılar Hastalar ve hasta yakınları bazen şizofreniyi tedavi etmek için kullanılan antipsikotik ilaçlar hakkında kaygılanırlar. Kimi hasta ve hasta yakını yan etkiler hakkında endişelenirken, kimileri de bu tür ilaçların bağımlılığa yol açacağı konusunda telaşlanabilirler. Oysa, antipsikotik ilaçların bağımlılık yapma özelliği yoktur. Antipsikotik ilaçlar hakkındaki diğer bir yanlış inanış, zihni kontrol eden kimyasal bir deli gömleği olarak çalıştıklarıdır. Eğer uygun dozda kullanılırlarsa, antipsikotik ilaçlar kişilerin özgür iradelerini ellerinden almaz. Bu ilaçların bazıları yatıştırıcı olabilir, ancak bu etkiye sakinleştirilmesi gereken bazı şizofreni hastalarının tedavilerinin başlangıcında ihtiyaç duyulmaktadır. Bilmeniz gereken, bu ilaçların faydasının yatıştırıcı etkilerine dayanmamasıdır. Bu ilaçlar, halüsinasyonları, delüzyonları ve ajitasyonu kontrol altına alma özelliği ile etkilerini göstermektedirler. Bu etkileri sayesinde, antipsikotik ilaçlar er ya da geç şizofreni hastasının çevresinde olan biteni daha doğru yorumlamasını ve insanlarla iletişim kurmasını sağlamaktadır. Tedaviyi yarıda kesmenin sonuçları Şizofreni ilaçlarını, hastaların semptomları ağırlaştığı zamanlarda kullanılarak hastayı iyileştiren ilaçlar olarak kullanmak son derece büyük bir hatadır. Şizofreni tedavisindeki en kritik başarı faktörü hastaların ilaçlarını hekimin tavsiye ettiği dozlarda ve kesinlikle ara vermeden kullanmasıdır. Hastanın durumu ne kadar iyi olursa olsun, ilaçlarını almayı bıraktığında hastalık daha ağır bir şekilde yeniden ortaya çıkacaktır. Hastanın geçirdiği her atak, hastanın durumunu daha da tedavi edilemez hale getirmektedir. Bu nedenle hastanız kendini iyi hissederken, iyileşmeyi sürdürebilmek için ilaçlarınızı almayı kesmemelidir. Genellikle, hastaların antipsikotik ilaçları oldukça uzun bir süre, bazen de tüm hayatları boyunca almaları gerekmektedir. Hastalığın yinelemesinin en önemli sebebi ilaç alımının kesilmesidir. Hastalarınızın relaps dönemine girmelerini engellemek için ilaçlarını düzenli olarak kullanmalarına yardımcı olmanız gerekmektedir. Elbette ki ilaçların düzenli kullanımı hastalar için olduğu kadar hasta yakınları için de başarılması zor bir durum olabilir. Ancak tedavisini kestiği zaman hastanızın neler yaşayacağını düşündüğünüzde bunun ne kadar önemli olduğunu anlayabilirsiniz. Yineleme esnasında, hastalar iyice içlerine kapanırlar ve etraflarındaki kişilerin olup biteni anlamaktan aciz olduklarını düşünürler. Kişilerin gerçek ile kendi, gerçekleri arasındaki ayrım becerisi de azalabilir. Bazı hastalar bu dönemde. hastalanmaya başladıklarını anlarlar, ancak her zaman bu konuda bir şey yapamayabilirler. Hasta yakınları hastalarını yakından gözlemleyerek relaps ile ilgili sinyalleri almaya başladıklarında hemen harekete geçmelidirler. Bu sinyallerin en belirginleri; hastanın daha az uyuması, daha az yemek yemesi, uyanamamasi veya konsantrasyonunun düşmesidir. Eğer bu semptomlara erken müdahale edilirse, kişinin daha çabuk iyileşmesi ve hayatına devam etmesi sağlanabilir. B. Psikososyal Tedaviler Antipsikotik ilaçlar ile tedavi şizofreninin psikotik semptomlarını hafifletmede oldukça önemlidir. Ancak, hastalık kişinin hayatında ve davranışlarında başka etkilere de yol açabilir. Şizofreni hastalarının pek çoğu nispeten psikotik semptomlar göstermezken bile, etraflarındaki kişilerle iletişim kurmak, karar vermek, motivasyon, öz bakım, ilişki kurmak ve sürdürmek gibi günlük hayat becerilerinde büyük zorluklar yaşamaktadırlar. Şizofreninin genellikle kişilerin bağımsız sosyal beceriler geliştirdikleri erken yetişkinlik döneminde ortaya çıkması, hayatlarının bu alanlarını etkilemektedir. Psikososyal terapiler, ilaç tedavisinin yerine geçmemekle birlikte, psikolojik ve sosyal açıdan kişinin hastalığını idare edebilmesine yardımcı olabilir. Bu tür tedaviler kişilerin kendileri, diğer kişiler ve olup bitenler hakkında daha doğru düşünmelerini sağlayarak hastalığın günlük hayatın üzerindeki etkisini azaltır. Psikososyal terapilerin pek çok değişik şekli mevcuttur ve çoğunun yaklaşımı kognitif/davranışsal yöndedir. Bunun anlamı, bu tür terapilerin kişinin normal bir şekilde düşünmesi ve davranması için onu desteklemek amacıyla yapıldığı, hastaların sosyal olarak işlev görebilme becerilerini geliştirmeye odaklandığı anlamına gelmektedir. Psikososyal terapi psikologlar tarafından tarafından birebir, grup ortamında, tüm aile ile veya eğitimler vasıtasıyla yapılmaktadır. Rehabilitasyon Pek çok hasta, problem çözme yeteneklerini geliştirmek, yaşam becerilerini kazanmak hatta tekrar işe girmek/okula başlamak için rehabilitasyon programlarından yardım alırlar. Hastaların iyileşme yolunda başka insanlarla ile tanışmasının büyük yardımı olabilir. Psikoterapi Psikoterapi, ilaç ve fiziksel yolların aksine duygusal ve ruhsal hastalıkların konuşma yoluyla tedavi edilmesidir. Hastaların bu yolla eğitimli bir kişi ile tecrübelerini paylaşması, kademeli olarak, kendilerini daha fazla anlamalarını ve yaşadıkları zorlukların üstesinden gelebilmek için yollar keşfetmelerini sağlayacaktır. Bireysel Psikoterapi Bireysel psikoterapi, hasta ile bir psikiyatrist arasında programlanmış düzenli görüşmelerden oluşmaktadır. Hekiminiz gerek duyuyorsa hastanızın durumu için en iyi terapi yaklaşımı ve bu yaklaşımın hastanın almakta olduğu diğer tedavilerin yanında nasıl uygulanacağını sizinle paylaşacaktır. Bilişsel Davranışsal Terapi Bilişsel davranışsal terapi, hastaların kendilerini, dünyayı ve diğer kişileri nasıl gördükleri ve yaptıkları hareketlerin düşünce ve hislerini ne şekilde ifade edeceği hakkında düşünmelerine yardımcı olur. Bu terapi kişilerin düşündüklerini ve yaptıklarını değiştirmeye yardımcı olur, kendilerini daha iyi hissetmelerine yardım edebilir. Semptomlar ve sıkıntıların geçmişten gelen sebeplerine odaklanmak yerine, kişinin şu andaki zihin durumunu iyileştirmek için yollar arar.

http://www.youtube.com/watch?v=S4jS2nH0xe4 Nihil

Kusura bakmayın kaba olmak istememiştim, tabi ki hernekadar psikoloji bilgim olsa da bir şizofrenle aynı evde yaşayan sizsiniz. Eminim çok zor şeyler yaşadınız ve yaşıyorsunuz o sebeple toleransınız da düşmüş.. ancak söylemeye çalıştığım ne yazik ki bir şizofren kendi sorumluluğunu hele de hastalığının getirdiği sorumlulukları alamaz. Yakınları almak zorunda olmuyorsa da tabiki hastane.. Allah gerçekten kolaylık versin D

HERKEZE SELAMLAR bugün ögleden beri buraya takıldım bütünnnn yzıları okduum aysel hanıma binbir hayranlık duydum agladım ALLAHIM sabırların ennnnn büyügünü vermiş kendısıne çok sevındım serdarın iyilşemesinede nihil sanada çok tşk ederim insanların bılgılenmesını sagladın kitabı paylaşmakla sen ne iyi ablasın öle senın kardeşinde serdar gibi şanlıymış ailesi sahip çıkmış burdan bütüm formadaki arkdaşların ALLAH tez zamanda şifasını verir umarım benım annemde panik atak hastası yıllarca çok çektik haftada 1 dr gidiyoduk gitmedıgımız dr kalmadı en sonunda gecmez bu hastalık umutsuz dediler hoca yada gittik olmadı geçmedi. sonunda ii bir dr bulduk ii gelmişti düzelmişti sagolsun ama oda amerikaya gitti. gene başladı hastalıgı sonra bir dr bulduk prof kendısı bakırköyde zamanında şişli etfaldeydı oda ii bir dr tavsiye ederim azda olsa bendede var ama ben burdaki yazılanları okuyunca halime şükür ettim binlerce kez ALLAHIM daha beterinden saklasın hepimizi sevdam123

NE kadar doğru ve ne kadar acı... YENA Her günüm mis gibi dünya kokan bir kavun

2 gündür okuyorum konuyu kendime yeni geldim çoook etkilendim baş im ağrıdı. Aysel hanımın sabrı ve sağlamlığı na hayran kaldım gerçekten. Bendede biraz takıntılar vardır. Okudukça acaba dedim 2 çocuğum var yeni doğum yaptım. Okudukça gidip onlara sarıldım ağladım. Allahım burdaki arkadaslara şifa sabır versin. Belki bir tavsiye olmasi için eşimin kuzeni aynen böyle belirtilerle psikiyatri de 1 hafta yattı. Ilan falan verdiler ama düzelmedi sonra bi hoca varmış ona götürdüler. Kız nişanlıydi o sıra. Sonra düzeldi dediler. evlendi çocuğu oldu. tabiki ilk önce tıp Dr. Lar fakat yer gök dua ile derler ya. maneviyatada yönelmek lazım. Ben vesvese den kurtulmak için ayetelkursi Felak nas. fatiha insanı rahatlatır bir öneri. Dua.

soglenecek kelime yok ne hayatlar Önceki

ne zaman çıkacağı henüz belli değil canım. inşallah cezası az gelir.. kardeşim 23 yaşında. umarım akıllanır

Bende internetten derneğin sitesine girdim canım :) çok güzel aktiviteler yapıyorlar. Folklör değin gibi resim, gezme vs. Sosyal olmaları için, çok güzel hastaların ilgileniyorlar, keşke Bursada da olsa Derneğin bir kolu. Hatta Almanya Hollanda gezmişler :) Sizde gidiyormusunuz Derneğe katılıyormusunuz faaliyetlere.

-17- Doktor Bey, ergenlik çağıdır, bir depresyon geçiriyor dedi ve reçete verdi. Hemen aldık fakat içmiyordu. İlaçları içirmek çok zordu. Kabul etmiyor, şüpheleniyordu. Hasta olmadığını, ilaç içmeyeceğini söylüyor, kesinlikle ilacı kabul etmiyordu. Yine de ikna edip içiriyorduk. hiçbir şey yemiyordu. Sudan çok şüpheleniyordu. Yolda su istedi. Dayısı hemen su aldı. Su şişesini eline alıp inceledi ve suyu nereden aldığını sordu. Dayısı "şu bakkaldan aldım" dediğinde hemen bakkala gidip suyu nereden aldığını sordu. Bakkal şaşırdı, biz müdahale ettik, suyu geri verdi. Dayılarından da şüphelenmeye başladı. Sürekli bana "nereden biliyorsun bunların senin kardeşin olduğunu" diyordu. Artık burada da herkesten şüplenmeye başlamıştı. birkaç gün sonra eve geldik. İlaçlarını zorla da olsa içiriyorduk. Fakat iyiye gitmiyor, günden güne kötüleşiyordu. Sonra bir profesör hanımın özel muayenehanesine götürdük. İyi bir muayene ettikten sonra, verilen ilaçları değiştirip, reçete yazdı. O ilaçlarla oğlum yavaş yavaş kendine geliyordu. Düzenli kontrollerine gidiyorduk. Evden çıkmıyor, yine ders çalışıyordu. Fakat bizle fazla konuşmuyordu. Ertesi yıl yine sınavlara girdi, kazanamadı. Yine ilaçlarını zorla da olsa içiyordu. Ben kontrollerini aksatmıyordum. Bir yıl daha geçmişti. İlaçlarını içtikçe, yavaş yavaş daha iyi olmuştu. Biz istemediğimiz halde o yine sınavlara girdi. Sınava girmeden bir gece evvel Serdar'a: "Oğlum sınava girme" dediğimde bana "hayır anne ben üniversite yüzünden bu hale geldim, kafam bilgi dolu çok emek verdim" dediğinde çok üzüldüm. VE ÜNİVERSİTE Selçuk Üniversitesi Mimarlık-Mühendislik Fakültesi Harita Mühendisliği'ni kazandı. Sınava girerken ilaçların etkisiyle yerinde duramıyordu. Babası, "Oğlum, sıkılırsan hemen çık" dedi. Serdar en son çıktı. Gülümseyerek soruların çok kolay olduğunu, fakat ilaçların etkisiyle dikkatini toplayamadığını, son tercihi olan Harita Mühendisliği'ni kazanacağını söyledi. Bizde buruk bir sevinç vardı. Çünkü kendisinin ideali ODTÜ İnşaat veya Hacette Tıp'tı. Biliyorduk ki kazansa da oğlumuz başaramayacaktı. Çünkü o çok hasta idi. Kendisine belli etmemeye çalışıyorduk. Ve neticede kazandı. Söylediği gibi Harita Mühendisliği'ni kazanmıştı. Okula götürmek zorunda kaldık. Bir ay yanında kaldıktan sonra, onu yurda yerleştirip döndüm. Beni yolcu ederken "anne ben ODTÜ veya Hacettepe'yu kazanırsam burayı bırakacağım" dedi. Ben de "tamam oğlum" diyerek eve döndüm.

kızlar en son 2014 de mycobacterium vaccae atcc 15483 diye bi aşı çıkmış bipolar depresyon şizofren ve kansere iyi geliyormuş amerikada italya çinde kullanıma başlanmış türkiyede sağlık bakanlığından onaydaymış

Yazınızın dewamını merakla bekliyorum. Bi insanın başına bu kadar acı nasıl gelebilir. Nasıl bir güçtür bu... Nihil

Geçtiğimiz pazar günü kardeşim akşamdan saati kurmuş, sabah erkenden 8 - 9 gibi uyandı. Traş oldu giyindi kuşandı, ben çıkıyorum deyip alel acele çıkarken nereye gidiyorsun demelerimize aldırış etmeden bağcıklarını bağlar bağlamaz gitti. Öğlenden sonra ikiye doğru eniştesini aramış, eniştecim ben işe girdim, gece onbir buçuk gibi evde olucam beni merak etmesinler ne düşüneceğimizi bilemedik. şaşırdık, sinirlendik, heyecanına üzüldük, ebruli duygular geldi içimize. evvelsi günden bize söylese ya. istanbul. insanın aklına neler gelmiyor ki. dışardan baktığın zaman aslan gibi delikanlı ama akıl ne büyük nimet. gece onbire doğru dedim dışarıdan gelicek sıcak bir çorba yapayım açtır şimdi, sebzeli etli tarhana çorbası yaptım. ara ara balkondan da bakıyorum, baktım ellerini cebine koymuş aheste aheste geliyor annee dedim bizimki geliyor:) annem de çok rahatladı. için için telaşlanıyor kadın da. erkek eve gelince hemen iş sorulmazmış ya, önce karnını doyurduk, üzerini değiştirdi filan, sanki haberimiz varmış gibi de davranıyoruz, eleştirme, suçlama, neden haber vermedin vari sözler de yok. hayırlı olsun filan teşvik edici konuşuyoruz. sabah kaçta gidiceksin tekrar uyandıralım dedik, yok dedi, işi bıraktım ben abla dedi. çok ağır geldi bana dedi. sonrasında eniştesini aradığı telefondan çalıştığı yere ulaşmış eşim, iş sahibi demiş çok tutuk. birşey söylüyorum hemen kavrayamıyor dalga geçerler burada onunla. o nedenden çalıştırmadım demiş. adama da söylendim, madem öyle ne diye çocuğu gece onbire kadar çalıştırıyorsun, erkenden gönder evine. karanlıkta kuytu yollardan eve gelmiş. düşündükçe midemin acıdığını hissediyorum. Tahammülsüzleşiyorum bazen gossipgirl. En fenası da ne yapacağını bilememek. Bu konuda ne yapacağımı bilmiyorum. İşe girmek çalışmak istiyor. Çok istiyor. Abla arkadaşım polis olmuş, arkadaşım bankada müdür olmuş, dedikçe onun aklından düşünüp daha fazla üzülüyorum. üzüldüğüne de ayrıca üzülüyorum çünki. Bu çocukları, terkeden, bırakıp giden ebeveynlerin dünyasına girmeyi, nasıl bırakabildiklerini anlayabilmeyi isterdim. Engelli diye bakmamak için, terketmeyi seçiyorlar. Sana muhtaç olan evladını, üstelik engelli evladını yokmuş farzederek sana bakamam artık diyerek bırakıp kaçmak. Sahiden o insanların beyin işleyişini anlamak isterdim. Kendilerine nasıl haklıyım ben, diyebildikleri mantığı anlamak için. Gossipgirl, benim kardeşin raporunda F20 atipik psikoz yazıyor. %80 özürlü. Tedavi ile çalışma olanağı vermeyen. Hastalığı süreklidir ibareleri de ekli. Kardeşimin erkek değil de kız olduğunu düşününce, şükrediyorum. Derdim nimetmiş diyorum. Allah muhafaza dışarı çıksa gelene kadar neler gelmez insanın aklına. Senin ablan kaç yaşında senin? Hastalık öyküsünü biraz anlatır mısın? Kaç yaşında başladı.. Şimdi nasıl.. İlaçlarını düzenli alıyor mu.. Kiminle kalıyor.. Tüm gün neler yapıyor evde.. Zor mizaçlı birisi mi.. Karekterinde hastalık seyrinde yönlendirici olduğunu düşünüyorum çünki. Anlattığın için teşekkür ederim arkadaşım. Psikoz hastalığı yakınlarının hastaya davranışlarının birbirine yön vereceğini düşünüyorum. Bunun yanında duygu yalnızlığı hissetmemek de hasta yakını için olumlu hissetiren destekleyici bir psikoloji. Sevgiler.. Sabırlar.. Kolaylıklar dilerim sana ve ailene.. Tekrar gel.. Nihil

yazdım yazdım düğümlendi cümleleriim sildim benimde canım annem şizofren şu an hastanede çok zor günler geçiriyoruz hastalığığnı kabul etmiyor... yazamıyorum daha fazla...

Beterin beteri var Elif, çok haklısın. Kardeşim Serdar kadar zor yaşamadı, yaşamıyor. Serdar, dışında da yaşamış, içsel çatışmasını dışına da yansıtmış. Kardeşim hep içinde yaşadı, ilaç kullanmadığı zamanlar biz de evde bıçakları saklıyorduk, anneme küfür ediyordu, dışarı çıkıp akşama doğru bizi arıyor, beni ele geçirmeye çalışıyorlar, bir ordu adam peşimde gelin beni alın diyordu. İlaçlarını düzenli kullanmaya başladıktan sonra, iğnelerini düzenli vurulmaya başladıktan sonra hiçbirisi kalmadı. Tüm gün odasında oturuyor şimdi, film izliyor, kitap okuyor, bekliyor, bazen sabit noktaya bakıyor, bazen seslerle cebelleşiyor. En zorlayıcısı sesler şimdi. Geçenlerde evde yoktum, anneme vurmuş,, sonra gelmiş özür dilerim anne, ben istemedim sesler yaptırıyor demiş. ilk defa yaşadık bunu, çok korkmuştu annem. önemsemezce yaklaştım, gelmiş gitmiş anne, ilk defa olmuş yapmaz öyle şey gibi konuştum anneme de. tedirgin olmasın korkusu artmasın diye, söz ile kalmayıp davranışlarımla da teskin etmeye çalışabildim sadece. YENA Her günüm mis gibi dünya kokan bir kavun

canım geçmiş olsun Allah yardımcın olsun buradan teşhisi kimse koyamaz kaldı ki doktor da değiliz. bence eşini ikna edip doktora gitmen gerek. daha da farklı şeyler olmadan doktora gitmelisin. yalnız bizim sokakta 5 hasta var bu şekilde amcamla birlikte ve hepsi de bu hastalıktan önce çok ciddi olaylar yaşamış. ilginç geldi bana pambukmelek8788 :) seeen Seeeennn

saatlerdir okuyorum.. etkisinden kurtulmam zaman alacak, allahım şifalar versin her nerde varsa

aglayarak okudum yazılanları okumaya bıle yüregim yetmedi bazen kapattım sayfayı. sonra nasıl duzelmıs sırf bunun ıcın okuyabıldım. benımde görümcem sizofreni. ben onun yüzünden anksiyete bozuklugu hastası oldum 6 ay delırecekmısım gibi geliyordu simdi sudan cıkmıs balık gibiyim cok zor gunler yasadım ama sizofreni hastalarınınkini okuyunca benımkıde neymıs dedim. allah sabırlar versın cekene de yanındakılerede. allahın buyuklugunude gordum nasıl bir anne yaratmıs serdara dunyanın en guclu ınsanı o kadın. allah nasıl sabır guc vermıs insallah sizlerede verir ve yakınlarınız iyilesir M

-57- BENİM SAVAŞIM NE İÇİN Belki benim oğlum şanslıydı. Ben ve ailem hastalığın bilincindeydik. Ona yardımcı olmaya çalışıyorduk. Babasının sosyal güvencesinden yararlanıyordu. Benim savaşım hiç sosyal güvencesi olmayan insanlar için... Ailesini kaybetmiş, yalnız yaşayan ve sahipsiz şizofreniler için... Tek başına hayatını idameye çalışan, ilacını bile zor alabilen şizofreni hastalar için... Tedaviye götürülmeyen, odasına kapanan insanlar için... Şizofreni gibi ağır bir hastalıkla bir de toplumun damgalamasıyla mücadele eden insanlar için... Onca yıl hastalıkla mücadele edip, sonunda iyileşip, fakat cebinde bir simit parası olmayan insanlar için... Bazılarının, ailesi ve toplum tarafından dışlanıp damgalanmaması için... Bu ülkenin evlatları, bu ülkenin vatandaşları olmalarına rağmen, ne yazık ki, bu ülkede yabancıymış gibi muamele görüp, dışlanan insanlar için... Cennet gibi ülkemizin hiçbir nimetinden yararlanamayan insanlar için... Onlar için... Tek lüksleri çay ve sigara olan insanlar için... Masum ve tek suçları insan ve hasta olan insanlar için... Derneğe sabah onbirde gelip, akşama kadar oturan, burayı seven, umut kapısı bilen ve bunun için bazen aç oturan insanlar için... Benim savaşım nice Serdar'lar ve nice şizofreniler için... Canım oğlum Serdar; sana çok teşekkür ederim. Senin gibi bir evladım olduğu için çok mutluyum. Senin hastalığın, bana hiç bilmediğim bir dünyanın kapılarını açtı ve bu masum, suçsuz ve acılı insanları tanıdım. Sen hastalanmasaydın, kim bilir belki ben de bu hastalığa duyarsız ve ön yargılı davranırdım. Bu nedenle sana müteşekkirim. Ben bir anne olarak, bir insan olarak, tüm şizofreni hastalarından insanlık adına ve kendi adıma özür diliyorum. Sizleri hiç de haketmediğiniz halde damgaladığımız için... Çığlık içimde düğüm / Çığlık gözümde yaş / Bekle beni çocuğum / Yeni bir dünya için verdiğim savaş. Kitabımın yayınlanabilmesinde aracı olan pfizer ilaç firmasına ve çalışanlarına katkılarından dolayı çok teşekkürler. Nihil

YENA Her günüm mis gibi dünya kokan bir kavun

-39- Zaman zaman hastalığı hafif de olsa dalgalanıyor. Ona her zaman söylediğimi yine söylüyorum. "Bak oğlum sen yalan söylemiyorsun senin beynin sana yalan söylüyor, tekrar düşün, bu düşünceler senin düşüncelerin, hastalığından dolayı daha da yoğunlaşıyor". Biraz sonra haklı olduğumu söylüyor. Biraz düşününce, "anne bu sesler galiba benim beynimde bilinç altında kalan şeyler, çünkü daha çok küçükken izlediğim çizgi filmlerin konuşmalarına benziyor" diyor. "Biraz daha düşün, bu sesler ve düşünceler senin düşüncelerin, tekrar düşün" dediğimde, "anne haklısın, tamamen benim düşüncelerim, ben yanlış algılıyorum, bu da hastalığımdan kaynaklanıyor". Yine de bunca acı dolu yıllardan sonra bugünleri bizim için bir bayram diye düşünüyorum. En önemlisi "SERDAR'IMI TEKRAR KAZANMIŞTIK BİZE VE DÜNYAYA YENİDEN MERHABA DEMİŞTİ" Beni en çok üzen, küçük oğlumun da aramızda üzülmesiydi. Yine de bize belli etmemeye çalışıyordu. Ailece oniki yıl biz hiç bayram yapmadık. Anlamadık daha doğrusu. Ben hiç bayram yapmadım, bayramı yaşamadım. Özel günler bizim için artık bitmişti. Benim için en güzel bayram yavrumun iyileşmesiydi. Onun o sıkıntılı hali, dünyadan, bizden zaman zaman uzaklaşması, beni kahrediyordu. Çaresizlik çok zor. Allah insanı çaresiz bırakmasın. Bilemiyorum; insanın kaderi kendi elinde değil değil ki. Ne acılar yaşamış, nelere katlanmıştım. Bazen bu yaşadıklarımı hak etmediğimi, bu acıların bana çok büyük haksızlık olduğunu düşünüyorum. Ama kaderin önüne geçilmiyor. Demek ki benim yavrumun alın yazısı buymuş, bunu iyice anladım. Dünyaya evladınız sapa sağlam geliyor. Siz emek veriyorsunuz, büyütüyorsunuz, o yıllarca okuyup emek veriyor, siz artık evladım büyüdü kendini koruyacak yaşa geldi derken ne yazık ki kader ona en acımasız tokadını vuruyor. Yavrum, vurgun yemiş gibi bir düşüyor yıllarca kalkmıyor. Anne ve baba için, tüm aile bireyleri için çok zor yıllar başlıyor. Bazen düşünüyorum, bilseydim hasta olacağını belki ilkokula bile göndermezdim. Bazen de bu düşüncemin yanlış olduğunu söylüyorum kendi kendime. Böyle olacağını kimse bilemezdi. Galiba biraz ben de haklıyım çünkü her insanın bir dayanma gücü vardır. Zaten yıllarım hep keşkeleri düşünerek geçti. Yine Allah yardım etti. Oğlum hiç olmazsa bizi dinleyip konuşuyor, gülüyor şaka yapıyor. Bundan daha güzel ne olabilir? İşte bayram bu! Hastalığının ağır geçen yıllarında zaman zaman yürürken yerlere kadar eğilerek yürürdü. Omuzlarından tutup doğrultmaya çalışınca, doğru yürüyemeyeceğini, çünkü beynindeki seslerin böyle yürümesini istediklerini söylüyordu, insanların yüzüne bakınca gözlerinden çok şüpheleniyordu. Çok şükür bunların hepsi geçti.

şimdi hastanede ama kabullenmiyor hala en zor hastalık çıkartın beni deyip duruyor aslında gezen tozan bilmiş görmüş bir insan hala da cevresi bendennngeniştir ev işlerini yapar titizdir bizim yaptığımızı begenmez falan ama işte gelmş bir yerden hastalık annemde surekli babamın onu zehirlediğini düşünüyor boyutları cok geniş tabi uzun anlatması... babamda sabırılı calışkan bir insan tek söylediği şey SABREDİN. BALveBADEM Sabrediyorum Sana Ey

Ben okumuştum da çok etkilenmiştim. Zaten kötü bir dönemdeydim, daha da kötüye gitmişti ruh sağlığım. Pişman olmuştum okuduğuma. Her satırı kafamda canlandıra canlandıra okumuştum bir de. Ama okurken sonucunun kötü olacağını düşünmemiştim kendi üstümde. Çok feci oldu. O yüzden okumamanızı öneririm. Çok korkunç gerçekten. =( Çok çok üzücü şeyler aynı zamanda. Etkilenmemek imkansız.

şizoaffektif teşhisi konuldu. gamzelita Karma

-4- Allah'ım hiçbir anne ve babaya bizim gördüğümüz manzarayı göstermesin. Bir saat önce evde sapağlam bıraktığım Köksal'ım oğlum ne hale gelmişti. Çok ama çok acı bir durumdu. Dayanmak mümkün değildi. Yavrumun kafası sargılar içinde, gözleri dışarı fırlamış, yüzü mosmor, kolları ve bacakları kırılmış, beli de kırıktı. Çok derinden inliyor, arada bir nefes alamıyordu. Bağırmamak için kendimi zor tutuyordum. Elini ellerimin arasına aldım. Sanki daha da yakındım ona. Herkesten farklı o benim parçamdı, oğlumdu ve nefes almakta çok zorlanıyordu. 'Allah'ım! Bir nefes, ne olur Allah'ım bir nefes' diye haykırıyordum. Artık kendimi tutamıyordum. Bir nefes bir nefes Allah'ım diye dua ederken, haykırırken, yavrumu ilk göz ağrımı eli elimde kaybettim. Oğlum gitti sıcaklığı kaldı avuçlarımda ilk günkü gibi. Ah ceylan gözlü Köksalım seni ne çabuk kaybetmiştim. İşte o zaman anlamıştım bir nefesin değerini. Yarabbim insan hayatında, saatlerin, saniyelerin, ne kadar önemli bir yeri var, ne yazık ki biz insanlar bunun değerini bilmiyoruz. Yavrum ellerimin arasından uçup gitmişti. 8 yaşında yavrumu ne çabuk da kaybetmiştim. Doktor hanım beni teselli etmeye çalışıyordu. Oğlumun yaşamasının imkanız olduğunu, yaşasaydı bile tüm vücudunun tamamen felç olacağını bana anlatmaya çalışıyordu. Fakat benim o anda bunları anlamam, inanmam imkansızdı. Evladımı evde sapasağlam bırakmıştım. Şimdi ise bir hastanede tanınmayacak halde bulmuştum. Kendimi kaybetmiş, yaşadıklarımı bir rüya zannediyordum; sanki korkunç bir kabustu, inanamıyodum çünkü o daha ölmek için çok küçüktü. Daha biz ona doyamadan yavrum dünyaya doyamadan bir ihmalin kurbanı olmuştu. Allahım, ne büyük bir acı. Ben 26 yaşında iki evlat acısı, annemin ve babamın acısını görmüştüm. Ama bu acı çok derin bir acıydı. Sanki ciğerlerim yerinden kopuyordu. İnsan 26 yaşında bu kadar acıyı kaldıramaz. Çok çırpınıyordum, çok çaresizdim. Oğlum'un düşerken kafasını çarptığı taşta saçlarını bulmuştum. Evladım ellerimin arasından uçup gitmişti, sadece bir tutam saçı elimdeydi. O saçlarını gece gündüz benden alamıyorlardı, çok üzülüyordum. Zaman zaman kendimi kaybediyordum.

Rabbim herkese sifalar versin. benim de babam aynı hastalıktan muzdarip aynalarkoridoru

Benimde annem sizofren hastası. Gerçekten kabullenmesi çok zor bir süreç. Insan baskasinda olsa görse belki teşhis koyabilir ama kendi yakını olunca sanki daha zor oluyor bunu kondurmak. Doktorun söylediğine göre annem 10 yıldır hastaymis. 10 yıldır hiçbir tedavi gormeden bu kadar zaman idare edebilmesine şaşırdı. Bende hasta olduğunu 2 yıldır farkettim. 1 yılda ancak ikna edebildik doktora gitmesine. Yaklaşık 7 8 aydır da tedavi görüyor. Ilacini düzenli kullanmasını sağlamak çok zor oluyor. Ve ilacın yan etkileri de çok etkiliyor. Ilaç kullanmadan önce sanki daha hayat doluydu annem. Ama sanırım ilaca baslamasak daha da kötü olabilirmiş. Merak ettiğim ilacının adı ne acaba babanizin R

dün sayfada gördüm bugün yine de şansımı denedim araştırdım sordum kitapçılara netten bakındım ama bulamadım keşke yeniden basılsa. siz yayınladığınızı yazmışsınız bugün okudum onu da burdan bende okuayacağım ama sonuna dek sanırım yayınlamanız münkün değildir sayfaları gamzelita Karma

Arkadaşlar istanbul anadolu yakasında önereceğiniz memnun kaldığınız doktor isimleri ve adreslerini rica edebilirmiyiz. Bir yakınımız için gerekli acil Lütfen. Nereye götürecebileceğimizi bilemedik Doktora gitmeyi kabul etti o nedenle vazcaymadan götürmek istiyoruz ilginiz için teşekkürler.

-41- TERAPİ VE..."ANNE BEN ŞİZOFRENİM" Bir gün yine kontrol için hastaneye gitmiştik. Doktoru "hastanemizde hastalar için uzman psikolog ve uzman hemşire tarafından terapi yapılıyor, oğlunuzun ismini yazdırıp gidip görüşün" demişti. Ve gidip görüştük. Birkaç gün sonra terapiye alındı. Terapiye başladığı gün ben hemşire hanıma, "oğluma on yıldır şizofreni olduğunu biz söylemedik, hastalığını bilmiyor, sizden öğrenince tepkisi ne olur bilemem" dedim. Hemşire hanım, "siz merak etmeyin, biz ona söyleriz" dediyse de ben çok endişeliydim. Dördüncü hafta oğlum terapiden dışarı çıktığında, yüzünde rahat bir ifade vardı gülümseyerek, "anne ben şizofreni hastasıymışım, beynimdeki kimyasal salgıların düzensizliği bu hastalığa neden oluyormuş" dediğinde çok rahatlamış, sevinmiştim. Biz ona on yıldır "sen şizofrenisin" diyemedik. O kendisi uzmanından hastalığının ne olduğunu öğrenmiş ve kabul etmişti. Ailece çok rahatlamıştık. 10 yıl boyunca her dakika bize, "benim neyim var söyleyin" diye isyan ediyordu. O artık hastalığını öğrenmiş, bize soru sormuyordu. Kendisi de rahatlamıştı. Bize de artık "neyim var" demiyor, "ben şizofreniyim" diyor. Hastalığını kabullenmesi de iyileşmesinde çok büyük bir ilerleme idi. Düşünüyorum da, evladınıza bu kadar acı veren hastalığını söyleyemiyorsunuz ne kadar acı... Bu kadar acı veren bir hastalığı söylemek bize zor geliyordu. Ne 18 yaşında söyledik, ne 25 yaşında. Ta ki 29 yaşına gelene kadar... Ne yazık ki hayatının baharı da bitmişti. Çok çırpınmış, çok merak etmişti. "Benim neyim var, neden beni hastanede tutuyorsunuz, neden insanlar neden benden uzaklaşıyor". Bunları düşündükçe çok üzülüyorum. Hiç olmazsa hastalığını öğrendi. Şimdi soranlara ben şizofrenim diyor. Nedenlerle geçen gençliği ve nihayet nedenini öğrendiği hastalığı "ŞİZOFRENİ". Evet şizofreni olduğunu öğrendi. Ne yazık ki yıllar hayatının baharını çalmıştı yavrumun. Ona ne yazık ki tek geri veremeyeceğimiz şey, hiç yaşamadan biten baharı... Yine de çok şükür artık kontrollerine daha rahat gidiyorduz. Önceden her doktora gittiğimizde, "benim neyim var, hastalığım nedir" diye sürekli soruyordu. Artık rahat. Artık durmadan doktoruna da bana da ilaçları içiyorum niye iyileşmiyorum demiyor. Hastalığının ilk yıllarında ilaçları kabul etmiyordu fakat ben içiriyordum. Zamanla iyileştikçe artık ilaçlarını kendisi içmeye, ilaçlarının saatini kaçırmamaya başladı. Şimdi ilaç saatlerini o bana hatırlatıyor. Önceden uyandırdığımda uykulu uykulu elini açıp ilaç için uyandırdığımı zannediyordu. Artık kendisi uyanıp saatinde ilaçlarını içiyor. Nihil

Gossipgirl; Çok üzücü anlattıkların. Hastalığın depdebeli dönemlerini hala yaşıyorsunuz.. Bir ara biz de evdeki kesici aletleri saklayıp, odalarımızı kilitleyip öyle uyuyorduk. Doktor tedavilerinden sonra, son iki üç yıldır bir gün beş bir gün altı ilaç kullanıyor. 15 günde bir de depo iğnesi var. İğnesini bir iki gün geciktirdiğinde abla hissediyorum iğnesizliği diyor. Bi gerginlik agresiflik hissediyorum diyor.. Canım, bu hastalık, şizofreni, ilaçsız zoru daha da zorlaştırır.. Zaten vücudu terkedip giden bir hastalık değilken hele ki ilaçsız hem aileye hem hastaya çok daha zor. İstanbul'da Alp Üçok Bey şizofreni dalında isim yapmış bir hekim, biliyorsundur. Muayene ücreti 350 tl. Tuzla da dünya şizofreni derneği var. Aysel hanım sürekli başında. Şizofreni hastalığını bizzat yaşayanların okulu orası. Belki annen ile giderseniz ablan için de yeni birşeyler düşündürebilir.

aslında birbirine benzeyen bir hastalıktır bipolar ve şizofreni ama sen her şeyin farkındasın anlaşılan bu durumda şizofreni olman zor gibi, ama için rahat edecekse başka bir doktora daha görün. fataldanger

şuanda Sessiz Oda isimli bir kitap okuyrum, yazarı ve aynı zamanda kahramanı olanLori Schiller Şizofren hastası. tabiki bir kitapla bu hastalığı anlamak imkansız ama okudukça ve abimden dolayı edindiğim tecrübelere dayanarak aklıma takılan soruları, iznizle burda paylaşmak istiyorum. yazar bu kitapta herşeyin beyninede konuşmaya başlayan biri yada birileri ile başladığından bahsediyor. abim hep kendi kendine gülerdi. boşluğa orda biri varmış gibi anlamlı bakardı. bazen bize bakarken de öyle derin bir bakış atardı ki, kanımın damarlarımda donduğunu hissederdim. şimdi iyi şükür ama ben hala ona bakmaya çekinirim. bu konuşmalar zaman zaman bende de olur. beynimin içinde birisi, özellikle kafaya bir şeyi taktığım zaman sürekli konuşur. yalvarırım sus diye ama o hiç susmaz. anlattıkça anlatır. fikirler geliştirir. böyle durumlarda çoğu kez sabahlarm. çok sık olmaz bu. sadece son zamnalrda üst üste yaşadım. ve açıkçası tedirgin oldum.:18: bu birinci noktaydı. diğeride şu. kitabın kahramanı lori, dışardan bakıldığında fazla aktif, birbirinden bağımsız pek çok aktiviteye devam eden başaralı bir kız. bir diğer şizofren hastası Joyn Nash gibi. acaba bu hastalığı yaşayan biri, beyinde yaşanan bu sonsuz diyaloglardan kurtulmak adına kendini farklı aktivitelere mi yönlendiriyor. bu da hastayı başarılı kılıyor. olabilrmi acaba. çok basitçe dile getirdiğim bu durumlar benim minik, iddasız tespitlerim. kitaba devam ettikçe aklıma gelenleri paylaşacağım. ha bide şu var. hastalık başlama aşamasında kişinin beynine sen günahkarısn, yada hatalısın, suçlusun gibi olumsuz mesajlar mı gönderiyor acaba. çünkü bakıldığında hasta olan kişi gerçekte yapmadığı ama yaptığını sandığı olumsuz hatta korkunç eylemlerden kendini sorumlu tutuyor. şimdilik bu kadar. Nazanen Hoşgeldin ömrum, ruhum canım kızım

Tesadüfen tıkladığım sayfayı bilmiyorum kaç dakikada bitirdiğimi Serdara nasıl üzüldüğümüibir annenin mücadelesini nasıl gözyaşlarıyla bitirdiğimi anlatamam. Nihil sana, ailene ve herşeyden önce kardeşine büyük sabır ve sağlık versin Yüce yaradan. Allah yar ve yardımcınız olsun. Bu durumdaki tüm ailelere Allah büyük güç versin. Çok şükür sağlıklıyız ama kimin başına neyin geleceği hiç belli olmuyor.

Ev içerisinde kaygı yaşadıkça iyileşeceğine inancım sarsılıyor. Zaten iyileşmekten kasıt hastalığın kendine has semptomlarını fark edebiliyor olması. Evet, ben şizofreniyimi kolaylık ile dile getirebilmesi. Kütüphanesi kpss sınav kitapları ile dolu. Hiç yokmuşcasına gördükçe de almaya devam ediyor. Çalışıyor. Halbuki giremez ki.. Anlatıyorum.. Raporumuz var bizim diyorum.. Bak diyorum çalışamaz yazıyor raporumuzda diyorum.. Ben özürlü değilim abla diyor.. Şizofreni olmıycam ben diyor.. Kendince raporu yetkili kuruma verirse hasta olacağını düşünüyor sanırım. TC kimlik numaran ile bilgilerine bakınca rapor ayrıntılarına ulaşılır ve kanunen alınamazsın, belki ileride rapor değişirse o zaman çalışırsın girersin inşallah diyorum hiç olmazsa ümidi kırılmasın diye. Hayır abla ben şizofreni olmıycam diyor.. Dün yine gitmiş 1500 sayfalık komplike bir soru bankası kitabı almış.. Kabullenebilmesi için daha ne kadar zaman geçecek? Sağolasın turkuaz.. Teşekkür ederim.. T turkuaz01

-43- DERNEĞE GELİŞİMİZ Doktor hanımdan almış olduğumuz derneğin adresini gidip buldum. Ertesi günü oğluma, "çok iyi bir dernek var, senin gibi hasta gençlerin bir araya gelip sohbet ettiği ve arkadaş oldukları bir yer gidelim mi" dediğimde kabul etti ve hemen gittik. O zaman dernek çarşamba günleri açıktı, içeriye girince ben endişeliydim çünkü oğlum kalabalıktan ve alışık olmadığı insanlardan rahatsız oluyordu, içeriye girince oğlum gibi pırıl pırıl gençlerle karşılaştım. Fakat oğlum on beş dakika oturmadan kalkalım dedi. O zaman cana yakın bir sekreter kızımız vardı, çok ısrar etti, "kal arkadaşlarımla tanış" fakat oğlumu ikna edemedi. Oradan ayrılmak zorunda kaldım. Kapıdan çıkarken çok sinirlendi, bir daha gelmeyeceğini söylüyordu. "Burası bana göre yer değil" deyip duruyordu. Eve gelince, "derneği unut anne, asla gitmem" diye tutturdu. Ben de artık üzerinde durmadım. Üç ay sonra ben yavaş yavaş derneğin çok faydalı olacağını, kendisine ve bana çok faydaları olacağını anlatmaya başladım. Bir gün, "anne bugün çarşamba değil mi", "evet çarşamba, neden sordun" dediğimde, "derneğe gitmek istiyorum, gidelim" dedi. Hemen kalkıp gittik. Biraz oturduktan sonra bu sefer ben "kalkalım" dedim kalktık. Böylece üç ay kadar haftada bir gidip kısa süre kalmaya başladık. Oğlum zamanla derneğe ve arkadaşlarına alıştı. Derneğimiz sıcacık samimi bir yuvamızdı. Anneler biraraya gelince en yakınlarımızla paylaşamadığımız dertlerimizi birbirimizle paylaşıyorduk. Değerli doktorlarımızın düzenlemiş olduğu sempozyumlar ve şizofreni yürüyüşüyle üye sayımız günden güne artıyordu. Bu sempozyumu ve çeşitli etkinlikleri düzenleyerek bizlere destek olan, şizofreni yürüyüşünde hasta yakınlarımızı ve bizleri yalnız bırakmayan Profesör Doktor Alp Üçok'a, Doktor Şahap Erkoç'a, Doktor Cem Ataklı'ya ve diğer katılımcılara, şizofreniler ve yakınları adına teşekkürler... Bu etkinliklerden sonra üye sayımız artmaya başlamıştı ve zaten bir oda bir salon olan dernek binamız artık dar geliyordu. Dernek başkanı ve yönetim kurulu olarak taşınmamız gerektiğine karar verdik. Taksim'de, dört oda bir salonu olan bir daireye taşındık. Genel kurulda, değerli üyelerimizin oylarıyla dernek yönetiminde yer aldım. Şu an haftanın altı günü açığız. Devamlı gelen hasta üyelerimiz çok mutlular, çünkü burası onların ikinci evi. Burada birbirleriyle çok iyi anlaşıyorlar. Arkadaşlarına ilaçların yararlarını anlatıyorlar. Kontrollerini aksatmamaları konusunda birbirlerini uyarıyorlar. Oğlum artık benimle her gün gelip, arkadaşlarıyla çok güzel günler geçiriyor. Daha önceleri "ben dünyada yapayalnızım, hiç arkadaşım yok" diye isyan ederdi. Çok şükür artık onlarca arkadaşı var. Biz de çok rahatız. Artık oğlumuz yalnız değil... Bazen, "anne dernek olmasaydı ben yine yalnız kalacaktım, benim iyileşmemde derneğin ilaçlar kadar faydası oldu" diyor. Evet; ilaçsız, doktorsuz olmazsa olmaz ama derneğin de çok faydası oldu. Sürekli gelen hasta üyelerimizin 4 yıldır hastaneye yatışları yok. Başta benim oğlumun 4 yıldır hastane yatışı olmadı, işte derneğin faydası. En azından bu insanların vasıtalara binip derneğe gelmesi bile bir sosyal terapidir diye düşünüyorum. Uzun yıllar boyunca, gerek hastalığı, gerekse sık sık ve uzun süreli hastane yatışları oğlumu toplumdan uzaklaştırmıştı. İyileşince bunu daha iyi anlamıştım. Fakat ben hiç yılmadım. Onu sürekli toplum içine sokmaya çalıştım. Hastaneye en son yatışında, taburcu olduğu günlerde, onu çok kalabalık bir çarşıya götürdüm. Fakat çok rahatsız oldu. Eve geldiğimizde insanların onu çok rahatsız ettiğini söyledi. Biraz konuştuğumuzda kalabalıktan rahatsız olduğunu anladım. Daha sonra her gün dışarı çıkarıp hayata, topluma alışmasını sağladım, iki yıl mücadele verdim. Çok şükür bunu da aştı. Bu hastalığı bir savaşa benzetiyorum, ilaçları da silaha. İlaçlar bizim en etkili silahlarımız. Daha sonra zaman ve sosyal destek... Şu an oğluma en iyi sosyal destek veren yer dernek. Dernekte kendisi gibi hasta gençleri gördükçe kendine güveni geldi. Gördü ki kendisi gibi nice insanlar var. Dernekteki tüm hasta üye gençler, benim için hepsi bir Serdar. Hepsi de benim oğlum gibi, çok acılı ızdıraplı yıllar geçirmişler. Tabii ki aileleri de benim gibi üzülmüşlerdir. Bu üye gençleri çok seviyorum. Hepsi benim evladım sayılır. Onları gerçekten sevip gözetiyorum. Benim kendime sözüm vardı, "Allah'ım oğluma şifa ver dedim. Hiç olmazsa yollarda vasıtalarda bağırıp sinirlenmeden şüphelenmeden gitsin. Ben dernek kurup bu insanlara ölünceye kadar elimden geldiği kadar yardımcı olayım. Çok şükür dualarım kabul edilmişti. Şimdi ben dernekte bu insanlarla çok mutlu oluyorum. Bütün gün elimden geleni yapıyorum. Elimden geldiği kadar yardımcı oluyorum. Hele annelerle bir araya gelince ne kadar da çok konuşacağımız şeyler varmış. Hiç tanımadığım bu insanlarla ne çok paylaşacak dertlerimiz varmış. Oğlumu Ruh ve Sinir Hastalıkları Hastanesi'ne her götürüşümde, "ne Allah'ım şu bahçede küçük bir yer verseler, dernek kurup tüm aileler burada bir araya gelip dertlerimizi, bilgi birikimimizi paylaşsak, kim bilir bizim gibi ne yalnız aileler vardır" diye düşünürdüm. Türkiye'de ilk defa Şizofreni Derneği'ni kuran Doktor Ercan Kesal Bey'e, Doktor Fatih Altınöz Bey'e ve derneğin kurucu üyelerine teşekkür ederim. Allah razı olsun. Emeği geçen insanlara çok teşekkürler. Toplumsal destek şart!

Serdar belki kötünün iyisi bir şansa sahip. Ne yazık ki şizofreni çoğunluk ile ergen yaşlarda kendini gösterdiğinden aile ayırtedemeyebiliyor ki, genelde edilmiyor. Gencinde zıtlaşma dönemi bırakın hastalığı kabullenmeyi, ilaçlarını içmeyi,, kimlik bulma arayışında olduğu bir dönem, kendi kendini otorite kabul ettiği bir dönem ki, uzmana gitmeyi kabullensin. Değişiminin yanlışlığını kabullensin. Serdar'ın merhamet timsali bir babası var. Tutamadığını tutan, tuttuğunu da koparıp devamını getiren dağ gibi biricik annesi var. Çok yeni, henüz bir senelik evli Serdar. Kendisi gibi şizofreni hastası, güzeller güzeli de bir eşi var. Hep birlikte yaşıyorlar. İki evlat nerede Aysel Anne orada. Bir an yalnız bırakmıyor onları.

ben çok üzüldüm hem serdar abi ile aysel hanımın hikayesine hem de sizin hikayenize ve daha bir çok şizofreni hastası ve yakınına Allah yardımcımız olsun zor bi durum benim de babam bipolar bozukluk hastası çok zor çok iyi biliyorum ama bipolar bozukluk şizofreni kadar ciddi bi hastalık değil bu hastalık yüzünden bizim de yuvamız dağıldı 27 yıl boyunca annem babama baktı hiç gık demeden ama o hep annemi dövdü manik olunca da olmayınca da ha bi de maniği gelince anladığı için gidip içti içti aklınıza gelecek tüm pislkleri yaptı bize hayatı zehir etti de ne oldu şimdi yalnız kaldı. bu yazdıklarımı okuyunca diyeceksiniz ki ne acımasız insanlarsınız siz öyle adamı bırakmışssınız merak etmeyin o çok akıllı sağlıklı biri raporu da yok bu arada belirteyim ama insan çektiğini bilir bir günümüz huzurla geçmedi bu onun hastalığından kaynaklana bi şey değil kötülüğünden kaynaklanan bişy hem de alkol bağımlısı tüm kötülükleri ben annem ve abime yapıyordu dışardaki insanlara ve ya pmazdı onlara melek gibiydi ben çocuk aklımla zamanında çok üzülürdüm ama o her şeyin farkındaydı bu kadar zormuydu bilmiyorum içimdekileri de aktaramıyorum bilmiyorum ayrıca bipolar bozukluk dediğimiz durum 50kişiden birinde görünen bi durum ömür boyu kullanılacak olan ilaçlarla manik dönemlerin önüne geçiliyor ama benm babam ilaç kullanmazdı pek normal dönemlerinde de çok sinirli evde hep şiddet gösteren içki içen biryidi bilmiyorum neden bunları buraya yazdım ben korkuyorum şizofren olmaktan cidden korkuyorum genetik bir yatkınlık olabilir diye düşünüyorum bn de bazen normal davranışlar sergilemiyorum sebepsiz yere çıldıracak kadar sinirleniyorum önceden krizler geçirirdim çocukken çok şükür babamdan ayrılalı (yaklaşk 1yıldır)krizlerim geçti ama çok çok sinirli biriyim bu da eve gelince orataya çıkıyor kendimi anlayamıyorum çok stresli durumlardan geçtiğim oluyr bu sepeple korkuyorum çünkü bu tür hastalıkların zemini hazrısa stres tetikleyici oluyor. bilmyorum bunları neden buraya yazma ihtiyacı duydum hiç bilmiyorum. Önceki

Tavriniz cok kaba. Onunla evde yasayan biziz, siz degil. Cok sukur sizofreniyle anksiyetenin ayni sey olmadigini biliyorum, ayrica da yasiyoruz. Hastaligi hafife falan da aldigimiz yok. Kendisi hastaneye zor kaldirilmisti. Annem evde tekken, onu öldürmeye kalktigindan. Ama sizin de dediginiz gibi, biz hafife aliyoruz biz bir sey bilmiyoruz. bilen sadece sizsiniz gamzelita Karma

Şizofreni olabilir ama olmaya da bilir. Hiç korkma sonuçta olsa bile çözümsüz bir hastalık değil. Sakın ihmal etme olur mu?Doktora mutlaka görün. camdavul 👁 tek ayak

Bakım evi süreçleri 1 önce bir araştırma hastanesine gidilir %80 ağır engelli raporu alınır. Zaten hastanın durumu kötüyse veriliyor 3 ayda bu işlem tamamlanıyor. 2 hasta yakını sulh mahkemesine başvurur vasi kararı çıkarttılar. Başvuru belgeside ilk etapta yeterli olur. 3 yine sulh mahkemesine başvurup yetki izin belgesi çıkarttırr. 4 hastanın maaşı varsa borusu sgk dan alınır. 5 iki adet resim. 6 bağlı olduğunuz bölgedeki sosyal hizmetlere başvurup bakım evinin çıkması beklenir. S

benımde bı yakınım var şizofren hastası ama doktor bunun onunla bırlıkte omur boyu gıdeceğini söyledi ve kıza %90 özürlü raporu verdi abisi onun vasisi oldu anlıyacağınız durumu cok kotuydu sonra bır kliniğe yatırdılar ama 1 ay yada 2 ay deıl 7-8 ay kaldı orda smdı ordan cıkardılar ıyı oldu dıe.. ben kendısınle gorusuyorum gıttım yanına gecen yıne evet eskısı gıbı goruyorı ama bence oyle deıl yanı kullandığı ılaclar onu uyusturuyor sankı yanı bana oyle geldı hareketlerı konusmaları falan cok sakındı sankı sınırlerı alınmıs gıbıydı he eskısıne gore yanı hastalığına gore tabıkı cok ıyıdı cnku hasta halı cok kotuyu kendıne zarar verıyordu aynda baskasını gorup aynaya vuruyordu kendı kendıne sarkı soyluyor oynuyordu ıcınde bırı oldugunu soyluyordu falan.. allahım kımseye vermesın ınsallah. o buyuk bır acı yasamıstı ve ondan sonra bu hale geldı ama bundan sonra eskısı gıbı olurmu bılmıyorum CuteMom Dünya vazgeçenleri değil, azmedenleri

Ben de bunun dini boyutu olduğunu, direk 3 harflilerin ilgisi olduğunu düşünüyorum!!! Bir de ben çocukken, gençken kabus çok görürdüm! Ama öyle bizzat tanışıklığım yok yani...

cevabınız için çok teşekkür ederim ama bu bana hala çok acımasızca geliyor sevdiğin birine kendi elinde olmayan bir hastalıktan dolayı bu şekilde davranmak zorunda olmak kendimi kolay affedebildiğim bir durum değil bu. Bir yandan da senden şüphe edecek olan bir insanla yaşama ihtimali işte bunu göze alabilsem bir an bile düşünmezdim keşke o kadar cesur olabilseydim.

Bende şizofreni hastasıyım ama iyi huylu diyebilirim çünkü atlattım, çok zor bir hastalık oldu şahsen. Konu açman cidden çok duyarlı canım tebrik ederim seni 8

Her zaman geçerli olmaz. İlacla olmaz demek hocalara para akıtın demektir... İnsan çaresiz kalırsa her yolu dener, hocalar da kaymak yer. Öyle ulvi insanları bulmak çok zor... Çok çok ZOR! İlaçla çok iyi olur, bulmak mümkün olsa ihlasla 'Allah' diyen dil hepsinden üstündür!!!

Merhaba Hoşgeldin Dideral. İzin vermek ne haddime. Elbette ki paylaşabilirsin. Ne zaman istersen. Şizofreni arkadaşların yaşadıklarını paylaştığı forum google da epey aradım, aramıştım ama hiç görmemiştim bahsettiğin forumu. Çok iyi oldu bahsetmen, dün inceledim, gezindim, çok çok daha zorluklar yaşayan insanlar var. Şizofreni yakınları var. Bir kez daha hatırladım. Dideral, buraya gelip ben de bir şizofreni hastasıyım diye yazabilmen etkiledi beni. Bu noktaya gelinceye kadar yaşadıklarını düşündürtüyor belki de, etkilenmen bundan da olabilir. Aynı kullanıcı ismi ile mi üyesin şizofreni. biz'e? D

Tarif edilemez acı... Her satırını okudukça içim acıdı... Bazı satırları sanki bizim evimizde yaşanan acıları kaleme

Aysel ablayla telefonda konuşma şerefine layık oldum. O kadar Mutlu oldum ki, mutlaka yanına ziyarete gideceğim

evet anlattım kediannesi. yeni olan şeyleri de anlattım, ilaca başladım fakat ilaç hayatımın en zor günlerini yaşatıyor bana, hiç ilaç içmemiş hasta halim daha az hastaydı kesinlikle.

Ben kitap bitti sanmıştım ve de çok üzülmüştüm :) Bir bakayım topic e diye girdim o da ne devamı varmış çok çok mutlu oldum... Serdar ın iyileşme isteği, annesinin Şevkati en önemlisi inancı ve azmi, sana-bana ve hasta yakınlarına güç kuvvet vermeli Nihilcim, İnsanın gözü götürmüyor, yüreği kaldırmıyor, canından bir parçasının, sıkıntı çektiğini bildiği-gördüğü ve derman olamadığı zaman. Hissettiklerin çok normal, insanız tabiki de sinirleneceğiz... ama, mücadele eden birileri olmalı, destek olmalı, Kardeşin bu yokuşu çıkarken seni hep yanına bulmalı. Sen bu konuda çok iyi bir ablasın... Allah eksik etmesin varlığını, güç kuvvet ve de sabır versin...

Ağlaya ağlaya 40 sayfasını okudum. Hastalarımıza ve yakınlarına Allahtan sabır diliyorum. Serdar Annesinin sayesinde ayakta. Böyle sabırlı bir anne cennetin baş köşesinde yerini almıştır umarım. cw. denis

Derneği çoğu insan bilmiyordur muhtemelen, çünkü genelde insanlar bu rahatsızlığı saklıyorlar, araştırmada yapmıyorlar ve ne yazıkki hasta olan insanları geçtim aileleri bile kabul etmiyorlar bu rahatsızlığı, bari aileler bilincinde olsa doğru tedavi ile az da olsa etkileri aşılacak. Aynen öyle kardeşinde kendisi rahatsızlığıyla yüzleşmekten kaçıyor aslında, umarım düşünür taşınır kendisi için iyi bir yer olduğuna kanaat getirir, çünkü ne kadar sosyal o kadar hastalık belirtisi değil mi? Hiç evden çıkmıyor demek üzüldüm gerçekten, değin gibi normal bir insan bile bunalıma girebiliyorken sürekli evde, hatta oda da onlar için daha da zor İnşallah geçecek, bitecek, senin kardeşin de Serdar gibi aşacak...

-2- İlk evlat acısının verdiği acı ve ızdırapla geri dönmüştük. Ben evde acı ve ızdırapla kıvranırken aynı gün annemin ölüm haberi geldi İstanbul'dan. Ani bir kalp krizi sonucu çok sevdiğim annemi de kaybetmiştim. Annemin ölüm haberiyle yıkılmış ve dünyadaki gerçeklerle karşı karşıya kalmıştım. Annem daha 42 yaşında, genç denecek yaşta, beni ve iki kardeşimi öksüz bırakmıştı. Artık bu dünyada, biz üç kardeş, annesiz ve babasız kalmıştık. O zaman başıma daha nelerin geleceğini bilmeden, anneme, babama ve yavruma ağlayıp duruyordum. İki kardeşim küçük yaşta öksüz kalmıştı. Ben yavrumu ve annemi aynı günde kaybetmiştim. Sanki kader bana 'nisan bir' şakası yapmıştı. İlk evlat acısını yaşadık. Canımdan bir parçanın koptuğunu hissettim. Göz göre göre çocuğumu kaybetmiştim. Gençtim; hayallerim umutlarım vardı. Kutsal kitaplarda yer alan 'ölen çocuklar cennette ağırlanır' sözleri bana manevi destek olmuştu. Fakat annem bu kadar erken ölmeyi hak etmemişti. İşte o zaman şair Albulhakhamit Tarhan'ın genç yaşta ölen eşi için yazdığı MAKBER aklıma geldi. Tıpkı şarkıdaki gibi ölümün varlığı ve annemin ana kokan teninin toprak kokusuna karışmasına dayanamıyordum. Çok genç yaşta acılarla yıkılmıştım. Artık hangisine ağlayayım, yanayım bilemiyordum. Tam yüreğimin ortasında bıçağın döndüğünü hissettim. Çok acıydı, çok zor günler geçiriyordum. Bir müddet sonra eşim tayinini istedi. Tayini Siirt'in Eruh kazasına çıktı. Orada altı ay kaldıktan sonra tayini Ankara'ya çıkmıştı. Ankara'da bir yıl kaldıktan sonra İzmir'e tayin oldu. Ben de biraz olsun acılarımı unutmaya çalışıyor, iki çocuğumla teselli buluyordum. Dördüncü oğlum da 20.09.1975 tarihinde dünyaya geldi. Hakan'ın sevgisini ona vermiş, unutmaya çalışıyordum. Yine üç oğlum olmuştu. Zaman ne çabuk geçmişti. Acılar unutulmuyordu ama acıyla yaşamasını öğreniyordum. Zaten başka çarem de yoktu. Çünkü acılarla yaşamak çok da kolay değil. ACILARIN EN ZALİMİ (1976, 13 Kasım Cumartesi) CANIM KÖKSAL'IM Evet acıların en zalimi, bana yaşadığım onca acıyı unutturan Köksalım, seni ve senin acını unutmak, dayanmak benim için çok zordu. Taş gibi bir yüreğim olması lazımdı. Ama ben anneydim senin yokluğuna hiçbir zaman dayanamazdım. Seni çok zamansız kara toprağa vermiştim. Aradan geçen çok çok uzun yıllara rağmen benim acım hiç dinmedi. Ne kadar acılarımı kalbime gömdümse de senin acın hep tazeliğini korudu kalbimde. Ne sesini, ne gülüşünü ne de melek yüzünü hiçbir zaman unutmadım, unutamam.. "SEN RAHAT UYU OĞLUM MEKANIN CENNET OLSUN" Yıl 1976. Büyük oğlum ilkokul ikiye gidiyor, kardeşleri de yavaş yavaş büyüyordu. artık herşey yolunda gidiyordu. Acılarımı biraz olsun unutmuştum. (Ta ki o zalim gün, 1976-13 kasım cumartesi)

Doğrudur.. ne acı bir gerçek.. Bu tür engeller her alanda olduğu gibi kadınları maalesef çok daha zor durumda bırakıyor.. Hamile kalan biri vardı bir akrabamızın oturduğu muhitte. Allahından bulsunlar. Nihil

tek yapman gereken evi değiştirme babanı hatırlatıyor. hepimizde var sinirlilik sende o sinirin kime karşı olduğunu bulcaksın ve tüm içindekileri dökceksin brilerine rahatlıcaksın

Bazen bir ses geliyor başımın içinden. Böyle bir şey yarılıyormuş gibi, çatırdıyormuş gibi, veya bir perde açılıyormuş gibi. Kendini duyurmak isteyen farklı bir boyutun çığlıkları bunlar sanki. Perde çekiliyor. Aradaki perdeyi çekiştiriyorlar hissediyorum ama açmalarına engel olan bir şey var. Deprem gibi bir ses bu ses, volkan patlaması gibi, yer çatırdıyor sanki. Yıllar öncesinin hesabını sormaya gelenlerin çığlıkları bunlar, biliyorum. Bazen eşyalar renk değiştiriyor. Geçen gün kalorifer bana göz kırpar gibi birdenbire altın sarısı parıldayıp bir anda normal rengine döndü mesela. Renk değiştirmekle kalsalar iyi bazen de hareket ediyorlar. Dün odamın kapısı kendi kendine ileri geri sallanmaya başlayınca çığlıklarla ağlamaya başladım. Korkuyorum. Evelynn

Tabiki iğnesini bilmemnesini siz hatırlatacaksınız. Siz şizofreniyi anksiyete bozukluğu falan sanıyorsunuz heralde.. can güvenliğiniz olduğuna şükredin ve bu hastalığu bu kadar hafife almayın..

Ayy korkuttun beni çokkkk Bunları anlattınmı doktoruna? fataldanger

-16- Sabah erkenden Tıp Fakültesi'ne götürdük. Çok kötü alevlenmeler başlamıştı. Hastanede hemen iğne yaptılar. Fakat hiç etkilenmemişti. Biraz sonra yine iğne yaptılar. O yine bağırıp, "Ben hasta değilim, beni çıkarın buradan" diyor, ayakta hiç durmadan dolaşıyor ve "annemi babamı değiştirmişler, bunlar annem babam değil" diye bağırıyordu. Arada bir babasına, "Beni buradan çıkar, İstanbul'a gidelim" diye tutturuyordu. Birden babasına saldırdı. Fakat ani bir hareketle, kapıya doğru koşup, kapıyı açıp kaçtı. Biz yakalayamadık. Aniden gözden kayboldu. Çok korkmuştum, bu kadar iğnenin tesiriyle yollarda araba falan çarpar diye. Bulamadık. Şehrin içinde her yeri aradık fakat bulamadık. Aklımıza ev geldi. Evi aradık. Kardeşi eve geldiğini söyledi. Fakat eve gitmeye çekiniyorduk. Ya bizi görünce kaçarsa.. Gitmezsek, bağırıp çağırıp kardeşini korkutursa. Aklıma onunla telefonla konuşup ikna etmek geldi. Hemen aradım. Zor konuşuyordu. Kendisine, kardeşine çay yapmasını ve bizim İstanbul'a gitmek için bilet alıp geleceğimizi söyledim. "Tamam" dedi. Yola çıkıp hemen eve geldik. Geldik ki uyuyor. İğneler etkisini göstermişti. Kardeşine çay yapmış, sofra kurmuş. Kardeşine de "Biz evden erken çıktık, sen açsındır bunları ye" diye hazırlamış ve hemen uyumuş. Kardeşine sorduk: "Bağırdı mı" "Hayır anne. Bana çay yapıp, sofra kurarken, hem uyuyor, hem de hazırlıyordu" diye yanıt verdi. O gece onu zor uyandırıp ikna ederek İstanbul'a hareket ettik. Kardeşlerime geldik. Kapıyı kardeşim açtı. Dayısını görür görmez, "Dayımı da değiştirmişler, gözlerini değiştirmişler" demeye başladı. İçeri girip oturduk. O oturmuyordu. Yine başlamıştı saçma sapan konuşmalara. Hiç oturmuyor, sürekli konuşuyordu. Sürekli bizleri kurtaracağını, korkmamamızı, bizi kimsenin öldürmesine izin vermeyeceğini, sürekli birilerinin onu ve bizi öldüreceğini korkuyla söylüyordu. Arada bir bağırıp çağırıyordu. Bizse ne yapacağımızı şaşırmıştık. Evden çıkarken o sıkıntılı haliyle bile birkaç kitap almıştı yanına. O kitapları elinden düşürmüyordu. Hiç oturmadan yürüyordu evin içinde. Aman Allah'ım! Olamaz. Evden bayram tatili için ayrılmıştık. İki gün içinde neler gelmişti başımıza. İnanması çok zor şeyler yaşamış, kendimizi Manisa'dan Bursa'da, Bursa'dan İstanbul'da bulmuştuk. Oğlumuz çok hastaydı. İki gün insan hayatında neleri değiştiriyor. Teyzem geldi. Önce bir sevindi, elini öptü. Hemen yine başladı salonda gezinmeye, yine başladı konuşmaya. Teyzem bir ara, "O kitapları masaya koy, gel yanımda otur konuşalım" dediğinde teyzeme çok sinirlendi. "Serdar o senin teyzen" dediğimizde "Hayır benim teyzem değil" yanıtını verdi. Biraz sonra gelip, "Teyze özür dilerim" demeye başladı. Teyzem tekrar, "O kitapları bırak, gel yanımda otur" dediğinde, "Hayır teyze ben bu kitapları çok okuyup ya doktor yahut mühendis olacağım" dedi. Yavrum; kaderini bilmeden hala üniversite okuyacağını ümit ediyordu. Kalbim kan ağlıyordu çaresizlikten. Teyzem ve ben ağlamaya başladık. hemen yanıma gelip, "Anne neden üzülüyorsun, üzülme" dedi. "Yok oğlum, üzülmüyorum" dememe rağmen, "vay kim annemi üzdü" diye bağırmaya başladı. Biraz sonra susup yine gezinmeye başladı. Teyzemden de şüphelenmeye başladı. Kesinlikle yemek yemiyor, çok şüpheleniyordu. Kardeşimin eşinden de çok şüphelendiği için yemek yemiyordu. Yengesine sürekli yemeğe çaya ne kattığını soruyordu. Ben gözünün önünde yemek ve çay yapıyordum, fakat yine şüpheleniyor yemiyordu. Sürekli korku ve şüphe içerisindeydi. Kapı zili çalınsa veya birisi gelse aşırı derecede şüpheleniyordu. Zor zaptediyorduk. Yavrumun yüzündeki ifadeden ne denli acı ve ızdırap içinde olduğunu anlıyordum. Bayram nedeniyle doktor bulamıyorduk. Herkes tatile çıkmış. Nihayet bir doktor bulduk. Hemen götürdük. Tabi ki zorla.

devamını yayınlyacaksınız değil mi?

Şizofreni'yi tanımak, hastalık sürecine vakıf olmak yakınlarımızın tavırlarını bilinçli gözlemlememize yardımcı olur. Hastalığı tanıma ve hasta yakınına verilen destek kitapçığını da eklemek isterim. Şizofreni Hastalığını Tanıma Rehberi- I Şizofreni nedir? Şizofreni, kişilerin düşünce süreçlerinde rahatsızlıklara yol açan karmaşık bir hastalıktır. Bu hastalık, kişilerde halüsinasyonlar, delüzyonlar, düzensiz düşünceler ve alışılmamış konuşma şekilleri veya beklenmedik davranışlara yol açabilir. Bu semptomlar, hastalıktan etkilenmiş kişilerin diğer insanlarla ilişki kurmakta zorlanmalarına ve dış dünyadan kendilerini soyutlamalarına neden olmaktadır. Şizofreni hastalarının gerçeklik algıları etraflarındaki diğer insanlardan inanılmaz derecede farklı olabilir. Başkaları tarafından duyulmayan sesler duyduklarını iddia edebilirler, diğer insanların akıllarını okuduklarını, düşüncelerini kontrol ettiklerini veya kendilerine zarar vermek için entrikalar peşinde olduklarına inanabilirler. Gördükleri ve duydukları halüsinasyonlar ve delüzyonlar, şizofreni hastalarının insanlardan korkmalarına, kafalarının karışmasına, sinirli tavırlar sergilemelerine ve kendilerini hayattan soyutlamalarına neden olur. Hastalık nedeni ile çevresindekileri yanlış yorumlayıp, yanlış davranışlar sergileyebilirler. Konuşmaları ve davranışları öylesine düzensiz ve garip hale gelir ki, etraflarındaki insanları endişelendirebilir ve korkutabilirler. Tedavisine düzenli olarak devam etmeyen ve alkol / madde kullananlar için çevreye zarar verme durumu söz konusu olabilir. Şizofreninin semptomları ile baş etmek özellikle aile bireyleri açısından son derece zor olabilir. Bireyin hastalanmadan önce ne kadar aktif ve hayat dolu biri olduğunu bilmek ve hastalık sonrasında hayatının ne derecede bozulduğunu görmek hasta yakınlarına tarif edilemez bir üzüntü yaşatır. Hastanın bambaşka bir insana dönüşmüş olması, hastalığını kabullenmiyor ve hatta yardım etmek isteyenlere direnç gösterebiliyor olması hasta yakınlarını derinden etkilemektedir. Şizofreni, tedavisi hekimin tavsiye ettiği şekilde ve düzenli olarak devam ettirildiğinde, semptomların azaltılması ile kontrol altına alınabilen bir hastalıktır. Şizofreni tedavisinde, hastaların teşhis konulduğu andan itibaren tedavilerine devam etmesi son derece önemlidir ancak hastalığın doğası gereği hastaların bu bilinçte olması beklenemeyebilir. Bu nedenle hasta yakınlarının tedavi sürecinde sorumluluk alması gerekmektedir.

saat sabahın 4 ü oldu.. butun yazılanları okudum. Allahım en guclu sabırlarını şifalarını sizlere versin. Çok zor.. ufacık bir depresyonu bile atlatmakta zorlanırken bunları okumak milyonlarca kez halimize şükür etme sebebi aslında. Allah yar ve yardımcınız olsun.. bütün hastalar serdar gibi birgün uyanır umarım.. Nihil

merakla 21. sayfayı bekliyorum nihil... . push ; Nihil

-22- Hep hastaneden kaçmak, gitmek istiyordu. Birkaç kez kaçtı. Biz yakalayıp, geri getirdik. Bir defasında yine hastaneden kaçtı. Peşinden koştuk ama yetişemedik. Hemen bir minibüse binip onu takip ettik. Yetişip güçlükle hastaneye getirdik. Sürekli olarak kaçmayı düşünüyordu. Artık alışmıştım. Hergün odasındaki eşyalarını toplayıp, "eve gidelim" diye bana bağırıp; "neden gitmiyoruz, beni neden burada tutuyorsunuz" diye isyan ediyordu. Sağolsun doktorlar hemen yetişip, iğnesini yaptırıp, onu sakinleştiriyorlardı. Fakat birkaç saat sonra yine başlıyordu. Özellikle geceleri geç saatlerde "hastaneden gidelim" diye tuttururdu. Nöbetçi doktor, hemşire ve görevliler, onu ikna edemiyorduk. Şaşırıyordum ne yapacağımı... Sürekli doktorlarına ve bana; "beni mahsus hastanede tutuyorsunuz, ben hasta değilim çıkarın beni. Ben Amerikalı'yım, bırakın gideyim" diyor, bağırıyordu. Bazen hastahanenin çıkış kapısında saatlerce bekliyor; "benim annem babam Amerika'dan beni almaya gelecek, uçak beni bekliyor, bırakın gideyim" diyordu. Zorla ikna edip odasına getiriyordum. Çok sıkıntılı dönemlerinde, kendisine ve çevresine zarar vermesin diye yatağına bağlanıyordu. Yine bir gün yatağa bağlanmıştı. Sürekli aynı şeyler... Kediler... Siyah cüppeli kel bir adam... Türbanlı bir bayan... Ruhlar cinler ve Amerikalı'yım... Sürekli bu halisünasyonlarla uğraşıp, bağırıp çağırıyordu. Bana annesi olmadığımı, annesinin babasının Amerika'da oturduğunu, bizim kendisini onlardan çaldığımızı, annesine gitmek istediğini söylüyordu. Bana "annem değilsin" diyen oğlumun yine de ara sıra anne demesine çok seviniyordum çünkü oğlumda hala anne sevgisi vardı ve bu benim için çok büyük bir umuttu. Yine bir gün yatağına, bağlanmıştı. Birkaç saat sonra bana "anne, elimi çöz" diye sinirlenmeye başladı. Ben "çözemem"dedim. "Çöz, yüzüm kaşınıyor" dedi. "ben kaşırım" dedim. Yalvarmaya başladı. "Çöz, bir sigara içeyim" dedi ve dayanamadım çözdüm. Yüzünü kaşıyıp, bir sigara içtikten sonra kolunu uzatıp, "beni bağla anne" dediğinde bir taş gibi kaskatı kesildim. Boğazımda hıçkırığım düğümlendi. Yanında ağlayamadım. Sabırla elini bağladım. "Yavrum, bu nasıl zalim bir hastalıktı. Seni ne hale getirdi. Allah'ım, bana sabır ver" diye çıkıp salonda ağladım. Allah hiçbir anne ve babaya göstermesin. Çok zor. Yavrumun bu hali bana ölümden de acı geliyordu. Allah'ım... Biz ne hale geldik? Hiç aklımıza gelmeyen, hele Serdar'ıma hiç yakışmayan bir zalim hastalık, evimizin, hayatımızın tüm neşesini mutluluğunu nasıl da alıp götürmüştü. Geceleri camdan, şehrin çok uzakta olan ışıklarına bakıp, "acaba eşim, yavrum ne yapıyorlar" diye çok endişelenir, üzülür, zaman zaman da özleyip, ağlardım. Sık sık eve telefon açıp, babası yavrumuzu sorduğunda iyi olduğunu söylerdim ki, üzülmesinler. Halbuki oğlumuz hiç de iyi değildi. Sürekli halüsinasyonlarına inanıp, bazen çok kızıp, sinirlenirdi. Bazen doktorlarına "beni kurtarın ne olur" diye yalvarırdı. Zaman zaman kendini kaybediyordu. Kafasındaki seslere dayanamıyordu. Bana sürekli, "anne söyle, bu sesler ne? Kim, kim benim içimde konuşuyor? Söyle!" diye bağırıyordu. Çok yoğun sıkıntı içinde idi. Sürekli; "duymuyor musun benim içimde konuşanı? Bak burnumdan da konuşuyorlar" diye bütün gün bana bağırıp, soruyordu. "Hayır sen yalan söylemiyorsun, sen çok haklısın. Sana beynin yalan söylüyor. Çünkü beyninde rahatsızlık var. Fakat sen iyi olacaksın". Sürekli bunu söylüyordum belki onu ikna edebilirim diye düşünüyordum. Ben bunları söyleyince daha da çok sinirlenip; "seni duymuyorum, söylediklerini anlamıyorum" diyerek bana saldırıyordu. Bazen, "anne benim içimdekileri, beynimdekileri kov, çabuk kov gitsin, bak burnumdan da konuşuyorlar dinle anne, burnumda konuşanları dinle duymuyor musun" diyordu. Bazen yalvarırdı, bazen çok sinirli bağırır "anne sesleri kov benden gitsinler, çok korkuyorum" derdi. Bazen de yapılan iğnelerin etkisiyle biraz rahatlardı. O zaman da "ben iyi olamam, bu hastalığın ilacı yok" diye zaman zaman ağlıyordu. Bazen beynim yanıyor anne başım fırın gibi dediğinde başını soğuk suyla yıkardım, biraz rahatlardı. Sürekli "ben sizin evladınızım, bana acımıyor musunuz? Kurtarın beni" diye bağırıyordu. Kolunu uzatıyor: "Kolumu kesin, ayağımı kesin yeter ki beni bu seslerden kurtarın!" diyordu. Zaman zaman da dalıp dalıp gidiyordu.

-36- OĞLUM 12 YIL UYUDUKTAN SONRA UYANDI... Bir gün çok sinirlendi. Yine kendini balkondan atmak istedi. Zor ikna edebildik. Akşam oldu, onu uyuyor zannettim. Babasıyla ne yapacağımızı konuşurken bir ara "oğlumuzu olmazsa bağlayalım" diye ağlayarak anlatıyordum ki birden yatağından doğrulup sadece bana bakarak, "yazıklar olsun size, yazıklar olsun insanlığınıza" dediğinde sanki dünya başıma yıkıldı. Babası onu ikna etmeye çalıştı. "Oğlum, annen senin iyiliğin için bir şeyler yapmaya çalışıyor. Sen haklısın. Şunu unutma çok hastasın. Belki ilaçların sana yaramıyor, belki de yeterli değil. Hastaneye gidelim doktorunla görüşelim" deyince biraz ikna oldu. Ertesi gün hastaneye gittik. Yine yatırdılar. Bu sefer benim artık bütün ümitlerim tükenmişti. Dokuz yılı dolmuş, yolun sonuna geldiğimizi anlamış, çok daha zor günlerin bizi beklediğini düşünmüştüm. Bir gün doktoru bana, "yıllar önce oğlunuzun tedavi olduğu, fakat kan tablosunu bozduğu için verilmeyen ilacı biz tekrar denemek istiyoruz, belki bu sefer iyi gelir, inşallah kan tablosunu bozmaz, siz kabul ederseniz, imza verin, oğlunuza bir daha bu ilaçtan verelim" dediğinde oğluma bir şans daha doğduğu için çok sevindim. Bir an aklıma yıllar önce bu ilacın verildiği, fakat kan tablosunu bozduğu için doktorların bu ilacı kesmiş, bir daha kullanmamasını söylemiş oldukları geldi. Bunu düşününce bir an vazgeçmeyi düşündüm. "Fakat ya bu sefer ilacı iyi gelirse" diye içime bir umut doğdu. Kabul ettim. Sağ olsun doktorlar tedaviye başladılar. Üç ay hastanede tedavi edildikten sonra taburcu edildi. Fakat yine sıkıntılıydı. Yine arada bir sinirlenip bağırıyordu, gülmeleri devam ediyordu. Böylece aylar geçiyordu. Sık sık kontrollere gidiyorduk. Tabii ki yollarda binbir sıkıntılarla... Doktoruna ilacı saatinde içtiği halde sıkıntılarının devam ettiğini anlatıyordum. Doktoru yeni çıkan bir ilacı da verdi. Diğer ilaçla beraber içmesini söyledi. Biz ilaçlarını muntazam içiriyorduk fakat sıkıntıları devam ediyordu. Sık sık kontrole götürüyordum. Doktoruna şikayetlerinin devam ettiğini anlatıyordum. Doktoru ilaçlarına devam etmemizi, biraz zamana ihtiyacımızın olduğunu, sabretmemizi söylüyordu, ilaca devam etmesini öneriyordu. ilaçlarına devam ettikçe oğlumda epeyce bir iyileşme olmaya başlamıştı. Arada bir sıkıntılı oluyordu, ona da razıydık. Derken iki yıl geçti. Sanki uykudan uyanmış gibiydi, inanamıyorduk. Oğlum ilaçlara iki yıl sonra cevap vermişti. Akşamları erkenden uyuyordu, geceleri hiç uyanmıyordu. Gündüzleri daha da rahattı. Bize artık saldırmıyordu. Etrafta olan biteni anlıyordu. O hastalandıktan sonra alınan eşyaları fark etmeye başlamış, "Bunları ne zaman aldınız" diye soruyordu. Bizimle sohbet etmeye başlamıştı. Hastalanmadan önce bana şakalar yapardı. Mesela mutfakta yemek yaparken gizlice gelir, yemek malzemelerini saklardı. Baktım yine o şakalarını yapıyor. Bir gün ellerimi tutup öperek, "anne başardık değil mi" dediğinde ben çok şaşırdım. Unutmamış benim "başaracağız oğlum" dediğimi. Şaşırdığımı anlamış olmalı ki, "anne sen bana sürekli başaracağız oğlum ne olur dayan sabret demiyor muydun" dediğinde, Allah'ım ben sanki rüyadan değil kabustan uyanmıştım. Sevinçten ne yapacağımı şaşırmıştım. Demek ki beni duyuyormuş. Yıllardır verdiğim mücadele ve çabalarım boşa gitmemiş. Oğlumun beyni uykusundan uyanmıştı. Ama ne yazık ki oğlum yine de on sekiz yaşındaki bilgisiyle kalmıştı. Bazen kendi yaşındakilere "amca" diyor, bunun gibi şeyler. Oniki yıl uyumuş, on iki yıl sonra uyanmıştı. Bunca yıl neler değişmişti neler. Artık bize düşen görevin bilincindeydim. Ona oniki yılda kaybettiklerini kazandırmaya çalışıyoruz. Oğlum "12 yıl uyumuş, 12 yıl sonra uyandı" diye düşünüyorum.

Nihil, kitap bittimi.? Nihil

Paylaştım...

Başlık beni dağıttı şuan ne diyeceğimi daha doğrusu ne yazacağımı bilemiyorum.. Şizofreniyi hep merak etmiştim anasayfada görünce bakayım dedim bütün sayfaları hayretle okudum. Nasıl uyuyayacağım hiç bilemiyorum. Bu acılara dayanılır mı Aysel Hanım sizi ne kadar güçlü yaratmış yaratan.. Tanışmayı o kadar çok isterdim ki.. Keşke bütün anneler bu kadar erdemli olsa, aslında olması gerektiği gibi.. Nihil Hanım siz de aynı şekilde. Allah sabır ve güç versin. O güzel yüreğinize ferahlık versin.. Allah sizi kardeşinizin başından eksik etmesin.. Sabaha nasıl uyanacağımız belli değil, 3 günlük dünya kimse kimseyi üzmese yaşayıp gitsek güzelce insanların beyinleri de bu hale gelmese.. camdavul 👁 tek ayak

off off herkes dertlıı ben gıbı (( Nihil

Tanıma Rehberi III Şizofreni Tanısı Almak Tanı sonrası - duygular, sorular, endişeler ve korkular Şizofreni tanısı alan hastaların ve hasta yakınlarının karmaşık duygular, endişeler ve korkular içinde olması, sorular sorma gereksinimi duyması son derece doğaldır. Şizofreni, tedavisi olan ve tedavi için farklı seçeneklerinizin bulunduğu bir hastalıktır. Hastanız için gerekli olan tedavinin ne anlama geldiği hakkında kaygı duyabilir veya bu durumun sizin ve hastanızın günlük hayatınızı nasıl etkileyeceğini merak edebilirsiniz. Hastanızın hayatının bir daha eskisi gibi olmayacağı veya normal aktivitelerini sürdüremeyeceği düşüncesi ile korkabilirsiniz. Çevrenizdeki insanların konulan tanıya gösterecekleri olası tepkiler nedeniyle endişelendirebilirsiniz. Sizin ve hastanızın yaşadığı tüm bu endişeler ve korkular hekiminiz tarafından giderilecektir. Bu kitapçık tanı sonrası aklınıza gelebilecek olası soruların cevaplarını öğrenmeniz için sizlere yardımcı olmak üzere tasarlanmıştır. Şizofreni, sizin ve hekiminizin hastanız için iş birliği yapması gereken bir tedavi sürecini zorunlu kılar. Hekiminiz tedavi sürecinde hastanız ile aşağıdaki konular üzerinde çalışacaktır. Hastanızın yaşadıkları ve gelecekte yaşamak istediği hayat hakkında konuşulması Hastanızın tedaviden beklentileri, tedavi hedeflerinin belirlenmesi ve bu hedeflere nasıl ulaşılacağının tespiti Uzun dönem tedavi başarısının sağlanması ve belirtilerin kontrol altında tutulması için hastanıza en uygun tedavi seçeneğinin belirlenmesi Hastanızın durumunun ve tedavisinin düzenli olarak takip edilmesi, hastanızın durumu ile ilgili düzenli olarak bilgilendirilmeniz Şizofreni hastaları hekim ile yaptıkları görüşmeler esnasında bazen iletişim kurmakta zorlanabilirler. Hekimin onayladığı zamanlarda hasta yakınlarının görüşme sırasında hastanın yanında bulunması, hastanın daha kolay iletişime geçmesini sağlayabilir. Bu nedenle, hastanızın tıbbi geçmişi hakkında bilgi sahibi olmanız, varsa daha önce kullandığı ilaçları bilmeniz hekime yardımcı olabilir. Şizofreni Nasıl Tedavi Edilir? Şizofreniyi kalıcı olarak tedavi etmek mümkün değildir. Ancak, belirtileri kontrol altına alarak ve hastaların daha iyi bir hayat sürmesini sağlamak için çeşitli tedaviler mevcuttur. Tedavinin Amaçları Hastanızın kendisi için uygun görülen tedaviyi sahiplenmesi için geleceğe dair bir takım hedeflerinin olması ve bu hedeflere ulaşabilmek için tedaviye ihtiyaç duyduğuna inanması gerekir. Hekiminiz öncelikle hastanız için kısa ve uzun dönem hedefler belirleyecek ve hastayı bu hedeflere ulaşması için tedavi süresince destekleyecektir. Tedavi için kısa ve uzun dönem olası hedefler Semptomları iyileştirmek ya da ortadan kaldırmak Hastaneye yatırılmayı önlemek ya da azaltmak Yineleme oluşumunu engellemek Yan etkilerden kurtulmak ya da en az düzeyde yan etki yaşamak Normal günlük aktiviteleri devam ettirebilir hale getirmek Belirtilerin hayat üzerinde artık olumsuz bir etkisinin bulunmadığı düzelme dönemine ulaşmak ve o düzeyde kalabilmek. Hastanızın hedeflerine ulaşması ve ulaştığı hedeflerini sürdürebilmesi için ilaç tedavisi kadar sizin desteğinize de ihtiyacı olduğunu unutmamalısınız. Şizofreni ilaçları ne kadar etkili olursa olsun, düzenli ve hekim tarafından tavsiye edildiği şekilde kullanılmadığı sürece hastalarınıza hiçbir faydası olmayacaktır. Hastanıza verebileceğiniz en büyük destek, ilaçlarını düzenli ve sürekli kullanmasını sağlamak ve belirli aralıklar ile hekimine kontrol olmaya gitmesi için olanak yaratmaktır. Hekiminiz hastanızın tedavisi ile ilgili ve gelecekteki öncelikleri açısından kendi kararlarını verebilmesini sağlayacak tüm bilgiyi dikkatli bir şekilde sunacaktır. Hastanızı hastalığı ve tedavisi ile ilgili sorular sorması konusunda cesaretlendirecek, tedavisi ile ilgili kendisinin de sorumluluk almasını teşvik edecektir. Ancak şizofreni hastalarının pek çoğunun hasta olduklarını kabul etmiyor olmaları, siz hasta yakınlarının tedavi sürecinde önemli bir rol oynaması gerekliliğini doğurmaktadır. Bu nedenle, hekim hastanız için en uygun tedaviyi tespit ederken, hastanızın durumu ve tedavisi ile ilgili bütün önemli süreçleri sizinle de paylaşacak ve tedavinin devamlılığına destek olabilmeniz için sizin koşullarınızı ve ihtiyaçlarınızı da göz önünde bulunduracaktır. Hastanızı tedavi eden hekim ile iş birliği içinde çalışmalı, hastanızın durumunu takip ediyor olmalı ve mevcut tedavi seçeneklerini hakkında bilgi sahibi olmalısınız.

yaşanmış ve yaşanabilir durumlar. etkilenmez mi insan. etki bıraktığı kadar duyarlılık, bilinç ve farkındalık da geliştirmesini dilerim. bilhassa ilkokul öğretmenleri. lise öğretmenleri. çocukların sınıftaki tavır ve davranışlarında alışılmamış aykırılıklar gördüklerinde aile ile iletişime geçilse. aile de öğretmen de çocukluktur, ergenliktir ezberinden sıyrılarak değerlendirse. biz aile olarak, yazdıklarımın varlığından haberdar olsaydık kardeşimin doğumundaki ağlamamasının aslında problem olduğunu bilseydik, kardeşim yirmi yaşına gelinceye kadar hastalığı yerleşmeden çok daha evvel hekime gitmez miydik. davranışlarını terslik zıtlık olarak algılamaz, hoşgörülü yaklaşmaz mıydık. kardeşim yanıma gelip, ablacım çok sıkıntım var bu sesler ne zaman bitecek dediğinde midemin ağrıdığını hissediyorum. 29 yaşında delikanlı, ama bir bebeğe üzülür gibi kalbim acıyor kardeşime. yeni yeni alışıyoruz biz birbirimizle. yeni yeni dinliyor beni, ben de yavaş yavaş kendimi dinletmeyi öğreniyorum. kabullense kendisini, hastalığını,, sesler en aza inse, hiçe inse,, ve/ya işittiklerini gerçek ile ayırabilse, ses komutlarını yapmak zorunda hissetmese,, üniversite mezunu kardeşim. masabaşı bir işe girse,, psikolojik güveni yavaş yavaş dirilse,, ilerisi için dualarımızda bunlar var. -birileri başlığı okuyup iyi ki okumuşum diyorsa, ne mutlu bana-

-34- YİNE HASTANE AMA BAŞKA BİR İLDE Çok sıkıntılı günler geçiriyorduk. Bir gün eşimle düşünüp, çok büyük bir ilin hastanesine götürmeye karar verdik. Bir umuttur diye. Fakat benim için çok zor bir karardı, çaresizdik. Sağ olsun, doktorlar hemen yatışını yaptılar, iki ay tedavi gördü. Elektroşoklar yapıldı, ilaçlar verildi. Taburcu oldu fakat hiç iyi değildi. Hastaneden ayrıldık ve minibüse bindik. Kardeşimin evine gelmek üzere hareket ettik. Yolda minibüs, yolcu almak için durunca, arabadan hızla inip, hastaneye doğru koşmaya başladı. Hem bağırıyor, hem de koşuyordu. Ben de peşinden koşuyordum. Yorulup bir parkta oturdu. Az ilerde de üç genç oturuyordu. O gençlere çok sinirli bakmaya başladı. Ben gizlice gençlere kalkmalarını söyledim. Gençler yavaşça kalktılar. Biraz oturduk. Yalvarmaya başladım, ikna oldu. Tekrar hastaneye döndük. Doktoru onu çok kötü bir durumda gördü. Gerçekten durumu çok kötüydü. Doktor Bey, yapacak başka birşey olmadığını, eve götürmemi söyledi. Çok zor bir yolculukla eve geri döndük. Yine iyileşme olmamıştı. Ben artık umudumu yeni çıkacak ilaçlara bağlamıştım. Evde ne kadar elektronik eşya varsa fişlerini, kablolarını kesiyordu. Uzaydan onu dinlediklerini söylüyordu. Düşüncelerinin okunduğunu, bizim onun hakkında konuştuğumuzu, 'rus ajanları' tarafından takip edildiğini, onu öldüreceklerini söylüyor ve yerinde duramıyordu. Sonra evde, balkondan kendini atmak istedi. Zor kurtardık. Aynı gece, salonda oturmuş, yine de ne olur ne olmaz diye bekliyordum. Biliyordum ki uyumuyor, yine de evin ışıklarını söndürüp oğlumun uyumasını her zamanki gibi bekliyordum. Gece yarısı hızla mutfağa doğru koşup tedavi için aldığı ilacın bir kutusunu (50 tane) içti. Ben engel olmaya çalıştım. Beni hızla fırlatıp yere düşürdü. Kafamı çok kötü çarpmıştım. Bir yandan bana: "Neden beni dünyaya getirdin, acı çekmem için mi?" diye bağırıyordu. Babası yetişti. Fakat o ilacın hepsini içmişti. Hemen yine Tıp Fakültesi acil servisine yetiştirdik. Midesini yıkıyorlardı. Biz dışarıda bekliyorduk. Biraz sonra dayanamayıp bulunduğu yere gittim. Yanına vardığımda karnı çok şişmişti inliyordu. Kendinde değildi. Biraz sonra psikiyatri servisinden oğlumun doktoru da geldi, o gece nöbetçiymiş. Saat ikiyi geçiyordu. Bana, "burada biraz kalsın hemen yatışını yapalım, kliniğe gelsin" dedi. Sağ olsun her zamanki gibi doktor hanım çok ilgilendi ve böylece biz yine mekanımıza döndük. Bursa Tıp Fakültesi'nin psikiyatri kliniğinin profesörlerine, doktorlarına, tüm çalışanlarına binlerce kez teşekkür ederim, hepsine minnettarım. Bize ve çocuğumuza çok destek oldular. Ve bir sekiz ay daha bu hastanede yattı. Eğer bu hastanede uzun sürelerle yatmasaydı, belki de bir ömür boyu ilaçlarını içmezdi. Buranın sayesinde ilaçlara alıştı. O çok zor dönemlerde bu insanlar bize hep destek oldular. Profesör Sayın Bilgen Taneli Hocaya sonsuz teşekkürler. Profesör Suna Taneli Hocam o çok çaresiz yıllarımda, bana çok destek olup umut verdiniz, evladıma doktorluğun ötesinde bir anne şevkatiyle sabırla sahip çıkıp destek oldunuz size minnettarım. Sizlere ve çalışma arkadaşlarınıza sonsuz teşekkürler. Akrabalarımızdan göremediğimiz desteği, ilgiyi, sabrı bu değerli bilim adamlarından ve hastane çalışanlarından gördük. Yavruma sahip çıktılar, can siperane yardım ettiler. Eğer bu değerli insanlar da ilgilenmeselerdi, benim için artık yaşamın hiç bir anlamı kalmazdı. Oğlum adına, ailem adına ve özellikle kendi adıma Sonsuz Teşekkürler... Evet sonsuz teşekkür ederim o çaresizce çırpınmalarımızda evladımıza bize çok destek oldular. Bazen düşünüyorum da, ben galiba dayanamazdım. Evladımın sürekli gözümün önünde çaresiz haykırışları, şüpheleri, anlamsız kelimeleri, saçma sapan soruları, çok tuhaf gülmeleri, duvarlara, herhangi bir yere çok şiddetli bağırması, kendisinin başka birisi olduğunu söylemesi, annesi babası olmadığımızı söylemesi, evladımın ızdırap ve çaresizliğine sabredilip dayanılması çok da kolay değildi ve ben bunlara dayanmasını uzmanlardan öğrendim. Bir gün geçeceğine inandım, inatla sabretmeyi öğrendim. Uzun yıllar sürse de bu sabrı gösteriyordum. Zaman zaman ben de kendimi bir girdap içinde hissediyordum. Sanki bu girdaptan hiç çıkamayacağız gibi geliyordu. Yine de kendimi toparlayıp sabırlı olmayı kendi kendime telkin ediyordum. Ben sabırlı olup oğluma sahip çıkıp yardım etmeliydim. Onun bana çok ihtiyacı vardı. "Allah'ım bana sabır ver" diye dua ederdim. Oniki yılı böyle sabırla, ümitle geçiriyorduk. Bazen ümitlerim bir güneş gibi, bazen de bir mum ışığı gibiydi. Bir gün bu umutsuzluğun yerini umut alacaktı.

-48- OĞLUMUN HASTALIĞINI İYİ TANIDIM Bir hasta annesi olarak, bunca yıldır edindiğim tecrübeler hem benim hem de yavrumun hayatını kolaylaştırdı. Önce yakınımızı iyi tanımaya çalışalım. Nelerden hoşlanır, nelere üzülür, nelere sinirlenir? Sonra hastalığını iyi tanıyalım. Hastalığın ona verdiği sıkıntı, huzursuzluk ve acıyı iyice öğrenelim. Bir takım şeyleri isteyerek yapmadığını anlayalım. O insan nasıl bir ızdırap içinde, iç dünyasında nasıl fırtınalar içinde bulunduğu öğrenirsek, onlara çok yardımcı oluruz. Ben böyle başarmaya çalıştım. Oğlum yıllardır, kafasındaki seslere, konuşmalara çok üzülüp, inanıyor. Bana anlatıyor. Örneğin, onun birçok takıntısı olduğu gibi, kedi takıntısı da onu çok rahatsız ediyordu. Yıllarca, ayaklı kedi pilot olmuş, yok bilge adammış, kedilerin cinleri, v. b. takıntılar... Birçok anlamsız saplantılar. Bunların kendi düşüncelerinden olduğunu anlaması oniki yıl sürdü. Yıllarca, mübalağasız günde bana en az yüzlerce saçma sapan sorular soruyordu. Ben her defasında, "hayır oğlum, sen yalan söylemiyorsun, sana beynin yalan söylüyor, sana doğru geliyor, düşüncelerin bozuk, inanma, bunlar geçecek" diyordum. Hiç yılmadan, usanmadan, onu kırmadan, üzüp sinirlendirmeden, ses tonumu bile yükseltmeden söylüyordum. Bana güvenip sakinleşirdi. Yıllarca ona, "bunları tekrar düşün" dediğimde, biraz düşünüp, "haklısın, bunlar yalan" der, biraz sonra üzülerek tekrar sorardı. Ve acı dolu yılları böyle geçirdik. Daima, onun mantığının kabul edeceği cevabı daha o bana soru sormadan beynimde hazırlamaya çalışırdım. Onu nasıl ikna edeceğimi, kırmadan, incitmeden nasıl cevaplayacağımı düşünürdüm ve de bulurdum. Ama beş dakika sonra başka bir sorusuna hedef oluyordum. Demek ki, Allah insana sabır veriyor. Şimdi oğluma gösterdiğim sabrı ve sevgiyi dernekteki hasta gençlere, hasta insanlara gösteriyorum. Oğlum gibi onlar da soru soruyor. Onlara da yardımcı olmaya çalışıyorum. Çok daha mutlu oluyorlar. Oğlum, "derneğe geldiğimde hastalığımı unutuyorum" diyor. Dernekteki diğer üyeler de derneğe geldiklerinde çok mutlu olduklarını, hastalıklarını unuttuklarını söylüyorlar. B Birkadinvebiranne

güzelim bnm bitanesin :132: Nihil

Biz de ailece yaşamaktayız arkadaşlar, tıbba ve duaların gücüne inanarak bekliyoruz. Pırıl pırıl bir insandır kızkardeşim ama bazen kendisine kötülük yapılacağını düşünüyor. Elimizden yemek yiyip içmiyor, içerisinde mikrop veya aids koyulmuş olabileceğini düşünüyor. Çok zor zamanlar onun yaşadığı acılar çok fazla Nihil

Sizofreni hakkinda ne kadar bilginiz oldugunu bilmiyorum ancak onun da cesitleri var inanin, ve her gecen gun doktoru da daha kotuye gittigini belirtiyor. Her nyse, sikayet ediyorum zaman zaman, cunku ben de insanim, ama dogru ama yanlis. Igne konusunda da kendisi kimseyi istemiyor, cunku ona gore zaten o hasta degil. Gereksiz seyler bunlar. Zaten genetik de oldugundan, bizim de basimiza gelebilir, bunu 'bir saniye' bile zaten unutmuyorum./ unutmuyoruz. Cunku o kendi dunyasinda yasarken, bizim de dahil oldugumuz gercek dunyada kendimizce yasam mucadelesi veriyoruz. Yorumunuz ve yaklasiminiz icin tesekkur ederim, iyi gunler. R

Diyecek hiçbirşey yok. Veya söylenecek çokşey var. Nihil

-44- Ne yazık ki bu kadar ağır ve yıllarca süren bu hastalık çok ihmal edilmiş, hasta aileleri ne maddi ne de manevi yönden hiç mi hiç destek görmemiştir. Toplum olarak şizofreni hastalarına borçluyuz. Çünkü hiç bir insanlık görevimizi yapmadığımız kanısındayım. Sadece damgaladık. Hiçde hak etmedikleri halde dışladık. Onların hastalığı nedir ne değildir? Nasıl bir hastalıktır? Toplum olarak bilinçlenmemişiz. Bu hastalık hiç kimsenin suçu ve tercihi değildir. Tek suçları insan ve hasta olmak. İyileşseler bile yine de toplumun bilinçsizce damgalamalarından kurtulamıyorlar. Bence bu insanlığa hiç mi hiç yakışmıyor. İlimin ilerlediği çağda yazık, çok yazık... Bir hasta annesi olarak oğlumun devletimiz tarafından desteklenip iş verilmesini isterim. Bütün gün ilaçlarını içip, evde veya hastanede boş boş oturması, sürekli düşünmesi, hiçbir şeyle meşgul olmaması iyileşmesine ne kadar yardımcı olabilir? Doktorlarımız, şizofreni iyileşebilir bir hastalıktır diyorlar. Ellerinden geleni yapıyorlar, ilaçlarını yazıp tedavi ediyorlar. Fakat kontrollerine vaktinde gidilmesi gerekir. Ben oğlumu sıkıntılı görünce hemen doktoruna götürüyorum. Doktoru belki yine ilaçlarını ayarlar diye... Öyle de oluyor. Bir hasta annesi olarak yıllardır edindiğim tecrübelere göre, ailelerin biraz daha dikkatli olmaları gerekir. Vaktinde ilaç, doktor kontrolü, sevgi, destek... Bunca yıllık deneyimim bana bunları öğretti. Sadece bir beyin hastalığı olduğunu bilerek yakınlarını suçlamamalarını, kendilerini suçlamamalarını, bu bilince varınca çok şeyleri aşacaklarına inanıyorum. Ben hiçbir zaman oğlumun hastalığını saklamadım. Onun hastalığından hiç utanmadım. Çünkü oğlumun hastalığı kendi tercihi değildi. Benim oğlum ne devletine ne de milletine zarar vermemişti. Zarar verenler utanmalıydı. Eşim, oğlumun hastalığının ilk yıllarında, "Oğlumuzun hastalığını çevremize söylemeyelim, oğlumuzu damgalarlar, bu onun için iyi olmaz, toplumumuz bu konuda fazla bilinçli değil" dediğinde çok şiddetli tepki göstermiştim. "Saklamanın ne anlamı var?" dedim. Saklamadım. Oğlum kimseye kötülük yapmamıştı, o sadece hastaydı. Nihil

nihilcim seni gücün sabrın kişiligin hatta dilbigisini mükemmel kullanmandan ötürü seni bir vatandaş olarak ayakta alkışlıyorum Nihil

-3- İlk evladım Köksal 1969 yılında ikinci evladım Serdar 1971 üçüncü yavrum Hakan 1973 dördüncü oğlum da 1975 yılında dünyaya merhaba demişti. 13 Kasım Cumartesi 1976 gününden bir gün evvel Serdar'ın dişi çok ağrıyordu. Sabaha kadar ağlamış hiç yatmamıştı. En küçük oğlumu abisine bırakarak Serdar'ı dişçiye götürmeye karar verdik. Serdar babasına çok düşkün bir çocuktu. Dişçiye babasıyla önceden gitmiş fakat çok zorluk çıkarmıştı. Bu sefer ben de beraber gitmeye karar verdim. Babasına naz ettiği için beni dinler diye düşündük ve evden çıktık. Bir saat içinde dönecektik. Evimiz İzmir'de Narlıdere'de yol güzergahında idi. Otobüs durağında beklerken Köksal bize el sallayıp kardeşimi merak etmeyin ben bakarım demişti. Ve bu onu son görüşümüz olmuştu. Biz ayrıldıktan sonra üst komşumuz gelip yavrumu bakkala göndermiş. O esnada balkon kapısı açık olduğundan rüzgar dış kapıyı kapatmış. Yavrum ağlayarak "Teyze kardeşim içeride uyuyor annemler evde yoklar" demiş. Komşu "Merak etme sen bakkala git" demiş. Yavrum bakkaldan döndükten sonra ikinci katta oturan birisini yardıma çağırmışlar. Yavrumu, beşinci kattaki evin balkonundan bizim döndüncü kattaki evimizin balkonuna beline çamaşır ipi bağlayıp indirmek istemişler. İp kopunca yavrum feryatla beşinci kattan taşların üzerine düşmüş. Hemen hataneye kaldırmışlar. Biz gittiğimizde, Doktor Hanım bizi yanına sokmak istemedi ve ben ağlamayacağımı söyleyip ısrar edince izin verdi. Oğlumun yattığı oda üç dört metre uzağımdaydı, fakat yürürken bana kilometrelerce uzaklıktaymış gibi gelmişti. İnanın bunları buraya yazarken o günleri, o küllenmiş acılarımı tekrar tam da yüreğimin ortasında hissediyorum. Evladımı yatakta görünce şok geçirdim. Yarabbim evladım ne hale gelmişti. Tanınmaz haldeydi.

Abimde uzun yıllar şizofrenle mücadele etti. çok zor yıllardı. Kolay atlatılabilen bir hastalık değil maalesef. özellikle ilk bahar ve son bahar dönemlerinde şiddetli atakları oluyor. Allah bu hastalıkla mücadele edenlere sabır versin. Önceki

ALLAHIM bu hastaligi dusmanima bile vermesin... 2 yil once bizde sizofren hastasi 29 yasinda amca oglunu kaybettik... Cok buyuk destek vermemiz lazim onlara, sosyal hayatin icince olmasi gereken insanlardan biride bu hasta grubu... Insanlar kendi kabuguna cekilince baskalarina eglence cikiyo,,;;'' niye disari cikmiyo, niye insan icine karismiyo''... Gelinde birde o aileye sorun bir derdiniz varmi diye... N

Aramiza o kadar zaman girdiki o kadar habersiziki birbirumizden nasıl birlesebiliriz bilmiyorum fataldanger

http://www.youtube.com/watch?v=SHt9uiRItZw . push ; Nihil

Nihil özel mesaj yazamıyorum... sakıncası yoksa mail adresini paylaşır mısın, sormak istediğim şeyler var C

Neredesiniz bilmiyorum ama Dr aysun hanım var şu anda istanbula taşındı o yüzden ben hangi hastahanede bilmiyorum aysun ayhan. Babamın doktorudur kendisi çok iyi gelmişti

Merhaba nihil hanim yazdiklarinizi okudum size cok tesekkurederim 1999 senesinde ablam evlendi tam 19 yaşındaydı annem ve babam hic evlenmesini istemedi ama ablam evlenme konusunda cok israrliydi dinlemedi babamda musade etti. Babam evlatlarina cok duskun bir babaydi ablami Bursaya gurbete gonndermek istemedi cok civil civil neseli sevgi dolu bir genc kizdi evlendikten sonra gurrbet pek yaramadi ablama enistemde bir kac kez siddet uygulamis o aralar kiskanclik yapiip evden disariya cikarmamak ablami turbana soktu ve hic kimseyle pek gorusturmedi ablam biraz depresyona girdi evleneli 1 yil olmustu ablam cok degisti icine kapandi bende ufaktim ablami anlayamiyordum zaten bana anlatamiyordu annemle dertlesiyordu annemm babama anlatirken bazi seylere kulak misafiri oluyordum babam kizin geçimi yok alalim diyordu annem olmaz oyle sey araya girmeyelim diyordu ama ablam gunden gune degisiyordu bir gun telefonda kayinvalidem beni zehirliyor beni istemiyor büyu yapiyor evden muskalar cikiyor gece beni rahatsiz ediyorlar falan demeye basladi hatta doģumuna yakin okullar tatil olmustu ben ablama yardima gittim onun hareketleri beni korkutmaya baslamisti geceleri kalkip konusuyordu kendi kendine surekli tedirgindi huzursuzdu ve enistemle kavga ediyorlardi bende babami aradim manisaya hastahaneye getirdik şizofren dediler biz hić inanmadik cunku ablaam saglikliydi ne olduysa 1 yil icinde cok hizli bir sekilde oldu ben cok uzuluyordum ufacik bebegi vardi babama ne olacak diyordum agliyordum ablam beni cok korkutuyordu 2003 yılinda babam vefat etti ve ablam bunu kaldiramadi esinin ailesini babamin olumunden sorumlu tutuyordu aslinda babam eceli ile kalp krizi sonucu ölmüştü ablamin hastaligi babami bitirmişti ćok zor gunler gecirdik ablamin ataklari cok zor oldu bir anlatsam bunlar yaşadiklarimizin bir kismi ve ablam o ataklari yasarken ikinci cocugunada hamile kaldi ilac alamadiği icin cok hasta oldu hamileliginin son bir ayıni agzina tek bir lokma almadan gecirdi ne su icti ne yemek yedi hergun rabbime yalvardim ne ablama ne yigenime birsey olmasin diye ozellikle ablami hastahaneye yatirdigimiz o anlar gozumun onunden hic gitmiyor oglunu gormek istiyor hastahaneye almadiklari icin disaridaki demirlerin arkasindan uzaktan gormesi bana kardesim cikarin burdan oglumu istiyorum diyerek aglamasi yalvarmasi o kadar zor gunlerdiki allah dusmanima dahi yasatmasin. Ablam hastalikla zorluk cekerken bizim ona yardim edemeyerek izdirap cekmemiz cok zordu. Yazilanlari okudukca bizim yasadiklarimiz ve aslinda bizim gibi bir cok insanin oldugunu ogrenmis oldum ve baska acidan baktim. Size bu paylasiimlariniz icin tesekkurederim ve ablam suan ilaclarini duzenli kullandigi zaman iyi cok sukur evlatlari ile iyi zaman zaman ataklar oluyor o donemler zorlaniyoruz ama yinede cok sukur eskisi kadar agir olmuyor. Bende paylasmak istedim yasadiklarimi.

Allah şifa versin rabbim bu süreçte ailenize sabir ve güç versin çok zor bir hastalik. Önceki

Benim babamda da belirtileri var. Öyle raporlu kesin bir durum da yok. Fakat şöyle belirtiler var; Yıllarca annemi kıskandı, pencereleri açtırmadı falan, Evde ip parçaları görse bana büyü yapıyorsunuz dedi... Midesi bulansa, sigarayı bırakayım diye gizli gizli yemeğime ilaç koyuyorsunuz dedi Dükkanının yakınındaki lokantada yemek yerdi, çorbama ilaç atıyor dedi. Dükkanını batırdı, büyük güçler beni batırdı, benimle çok uğraşıyorlar dedi. Telefonlarım dinleniyor, dedi. Biz genç kızken oje sürsek, tiner kokluyorsunuz dedi. Geceleri sesler duyduğundan bahsetti. Bu hastalık ilerlerse diye korkuyorum. Hayatı hep ters gidiyor. Annemle boşandı. İşleri sıkıntılı. Yalnız yaşıyor, hastalığını tetikleyecek, artıracak çok sorunları var. Ben de onun adına çok korkuyorum. Bir de kendi adıma korkuyorum. Genetik olabilir mi diye. Genetik olduğunu biliyorum, bu yüzden acaba diyor korkuyorum. Sizde nasıl belirti gösterdi? Ben de genel olarak hüzünlü bir insanım, Mutsuzluk çok yaşıyorum. Depresyon tedavisi görüyorum. Bu gibi belirtiler verebilir mi? Öyle büyüdür, paranoyadır, bende hiç şüphe yok. Kadınlarda 25 yaşından sonra ortaya çıkıyormuş. 27 yaşındayım ve bende endişe duymaya başladım. Tabi babamda oldu diye bende olacak diye bir şart yok! Sizden tecrübelerinize dayanarak cevap bekliyorum. BALveBADEM Sabrediyorum Sana Ey

Haftalık 6 bin mi? Acaba ne yapıyorlar da iyileştirebiliyorlar. Çok ilginç. :S camdavul 👁 tek ayak

Rabbim yuvalarından mutluluğu eksik etmesin. Çok sevindim... senocan

sağol canım Allah razı olsun. peki nasıl yaklaşabilirim kardeşime karşı. neler yapabilirim onun için? Nazanen Hoşgeldin ömrum, ruhum canım kızım

Allah yardımcınız olsun... çok zor biliyorum, Allah'a dayanın, onla olan bağlarınızı kuvvetlendirin, çünkü imtihan... sabredin, inş inş yükünüz hafifler Önceki

Bugün öğlenden sonra doktora gidecektik. Herhangi bir işi olduğu günün evvelinde ertesi gün uyanamayabilirim endişesi ile tüm gece uyumuyor, uyuyamıyor kardeşim. Unuttum yine bunu. Şu saat oldu geceden beri hala odasında bir oraya bir buraya gidiyor geliyor. Birkaç saat evvel abla bi gelir misin dedi Bu sesler neden böyle yapıyor bana, beni felç ediceklermiş, seslerini duyura duyura delirteceklermiş beni gitsinler artık bıraksınlar beni dedi. Sıkıntılı sinirli ve huzursuzdu da. Dilimin döndüğünce hastalık belirtileri olduğundan tüm gün meşguliyetsiz kaldığımızdan seslerin arttığını anlatmaya çalıştım. Uyutmuyorlar abla beni, uyumazsın diyorlar bana dedi. Akşam belli bir saatten sonra çay kahve içmemizi azaltmalıyız dedim, şimdi bile yan odada kimbilir kaçıncı üçü bir aradasını içiyor. Bunlar senin içinde biriktirdiğin düşüncelerin. Onları duyuyorsun sen. Delirmekten korktuğun için sağlığından endişe ettiğin için, kendi sesini duyuyorsun aslında sen. Az beni dinle, bir müddet bir ay iki ay seni yönlendirmeme izin ver dedim. Hayır abla sen anlamıyorsun beni, sıkıldım git artık odamdan dedi. Tamam, istediğin bir şey olursa çağır beni dedim. Gerildim. Üzüldüm. Midem acıdı yine. Ne yapabilirim soru işaretleri belirdi tekrardan. Kardeşimin elinden tutma çabam her daim aynı gayrette olamıyor. Enerjim düşüyor bu zamanlarda. Panikliyorum. Yapmak istediklerimi baskı hissetmek belki de sıkıştığımı düşündüğümden baskı hissediyorum, böyle zamanlarda -yapmak zorunda kalmak- hiç yapmak istememek gibi bir davranış geliştirmişim üzerine gitmeli iken kulaklarımı tıkamak, bırakmak istiyorum. Bunu yapamayacağımın da mantığındayım. Gergin ruh halimi yumuşatmaya ihtiyacım var. Nihil

-5- Eşim ve yakınlarım beni psikiyatriste götürdüler. Doktor benim çaresizliğimi anlayıp bu kadar acı çekmemin yaşım itibariyle normal olduğunu söyledi. Bana en iyi ilacın zaman olduğunu, adece uyku ilacı vermelerini söylemiş. Allah'ım ani ölümü hiçbir kuluna göstermesin. Hele evlat acısını. Yavrumu sapasağlam evde bırakmıştım, birkaç saat içinde kaybetmiştim. Annemin ve babamın yokluğunu o zaman daha çok hissetmiştim. Bir anda kendimi yapayalnız, çaresiz hissettim. Allah'ım, bu dayanılmaz bir acıydı. O zaman bana bütün olanlar kötü bir rüya gibi geliyordu. Olamaz, böyle bir acı yaşanamazdı. Doktor olan komşumuz sürekli yatıştırıcı iğne yapıyordu. Ben yine herşeyin farkında idim. Tam Hakan'ı unutmaya çalışırken bu acı bana çok büyük haksızlık. Çok defa yaşamak istemiyordum, çok ağır bir yüktü çekdiğim ızdırap. Dayanamıyordum. Ölmek, evladıma kavuşmak istiyordum fakat eşim, komşular ve akrabalar buna izin vermiyorlardı. Çok acı çekmesine rağmen eşim bana destek oluyor, komşular ve akrabalar moral vermeye çalışıyorlardı. Fakat ben kendimi bir türlü toparlayamıyordum. Kendi kendime 'benim iki çocuğum daha var, eşim, yuvam var. Allahım bana sabır ver" diyordum. Fakat elimde olmadan çok özlüyordum. Mezarı Narlıdere'de, evimizin karşısındaydı. Sabahlara kadar balkonda oturup mezarını seyrediyordum. Sanki onu karanlıktan koruyordum. Sabah olunca hemen mezarının yanına gidip, akşama kadar oturup ağlıyordum. Eşim ve komşular beni zorla eve getiriyorlardı. Bu durum günlerce, aylarca sürdu. Ben nasıl unutabilirdim ki? Sapasağlam evladım bir anda ellerimin arasından uçup gitmişti. Bir daha asla göremeyecektim. Ev anılarıyla dolu, nasıl dayanabilirim? Çantasını, kitaplarını, önlüğünü ve de akşam olunca boş yatağını görmek çok acıydı, kendimi kaybediyordum. Yavrum kara toprakta yatıyor, bense boş yatağında teselli arıyordum, işte o zaman beni kimseler teselli edemiyordu. Yakınlarım baktılar olmayacak özel eşyalarını saklayıp, odasını kilitlediler, aylarca açmadılar. Ne kadar yalvarsam da odasının anahtarını vermiyorlardı. Sadece yatağını koklamak istiyordum, çok çok özlüyordum. Demek ki zaman her şeyin ilacıymış. Üç yıl boyunca sürekli mezarına gidiyor akşama kadar oturuyordum. Mezar taşını okşuyor, onunla konuşup rahatlıyordum. Ben ne kadar konuşsam ağlasam da yavrum beni hiç duymuyordu, duyamadı, o artık yanımda yoktu, yine de oğlumla sanki hasret gideriyordum. Mezarına gitmediğim günler onu çok özlüyordum, sanki yavrum orada yalnız kalıyor beni bekliyor zannediyordum. Belki düşüyordur. Belki de karanlıktan korkuyordur diye sabahlara kadar balkonda oturuyor, onu koruyordum. Hep mezarını seyrediyordum. Sanki beni çağırıyor gibi geliyordu.

-30- ESKİŞEHlR'E TAYIN 1995'te eşimin tayini Eskişehir'e çıktı. Sanki bu çektiklerimiz yetmiyormuş gibi anlamsız, çok zamansız bir tayin durumu idi. Çaresizdim. Oğlumuz hasta, hava çok soğuk, kış. Diğer oğlum okula gidiyor. Ne yapacağımı bilemiyordum. Eşimi ikna edip hasta çocuğumuzu evde, kardeşiyle bırakıp eşimle birlikte Ankara'ya gittik. Ertesi günü durumu Orman Genel Müdürlüğü yetkililerine anlattık ve tayini durdurdular. Bursa'ya evimize geri döndük. Eve geldiğimizde oğlumuz ağır bir alevlenme geçirmişti. Kardeşini dövmüş, evde bir çok şeyi parçalamış, kırmış, kardeşine üç gün yemek yedirmemişti. Yemeklerde zehir var diye hep engellemiş. Hemen hastaneye götürdük, iğnesini yapıp, hemen yatışını yaptılar. Böylece sık sık hastane yatışlarıyla zaman su gibi akıyordu. Yıllar geçtikçe çok üzülüyordum. Evladımın hayatla bağları sanki günden güne kopuyordu. Yine de sabırla ona yardımcı olmaya çalışıyordum. Artık hastalığını iyice öğrenmiştim ve oğlumun şüphelerine, halüsinasyonlarına çok zekice, onu yatıştırıcı cevapları vermeyi, onu kırmadan, sinirlendirmeden, dakikada bir anlamsız sorularını cevaplandırmayı öğrenmiştim. Ama yine de yeterli olmuyordum. Yıllarca hastanede, evde uyumamayı artık benimsemiştim. Adeta bir robota dönmüştüm. Yılları, ayları, günleri unutmuştum. Tek isteğim ıssız bir dağın çok yükseklerine çıkıp haykırarak ağlamaktı. Oğlumun yanında ağlayamıyor, hep sabrediyordum. Öyle bir sabır ki; bana ayların değil yılların sabrı gerekliydi, bunu biliyordum. Fakat zaman zaman sabrımın da tükendiğini hissediyordum. O zaman ıssız dağları çok özlüyordum. Rahatça ağlayabilmek için... Belki de beni dağlar anlardı diye düşünürdüm. Zaman mevhumunu çoktan unutmuştum. Saatler, günler, aylar, yıllar benim için hiç önemli değildi. Birgün hastanede camdan dışarısını seyrediyordum. Cama kar taneleri düştü. Birden irkildim ve "hangi aydayız" diye düşündüm. Fakat aklıma gelmiyordu. Hemşire hanıma sordum. Aralık ayında olduğumuzu söyledi. Şaşırdım. Aylar ne de çabuk geçiyor diye düşündüm. On bir yıl boyunca sekiz saat uyuduğumu hiç hatırlamıyorum. Sabahlara kadar oğlumun baş ucundan ayrılamıyordum. Biraz uzaklaşsam hemen çağırıyordu. Gündüzleri de öyleydi. Biliyordum; yanından ayrılsam hemen "anne" diye çağırıyordu. Sadece serum takılınca sesini çıkarmazdı. Sürekli dua ediyordum. Tek sahibim Allah'ımdı. Ona yalvarıyordum. Yağan kara, yağmura... Açan çiçeklerinin yapraklarını okşayıp ağlayarak "ne olur Serdar için sen de dua et" diye ağaçlara yalvarıyordum. Ne olur sizler de benimle dua edin Serdar'a. Allah'ım onun gençliğine acısın, şifa versin. Bazen, kendimi dünyada yapayalnız hissederdim. Balkondaki çiçeklerim benim dostlarımdı. Evde onlarla dertleşirdim. Bir gün çok yağmur yağıyordu. Ben balkona çıkıp, ellerimi gökyüzüne açıp, yağan yağmuru biriktirip, çaresizlikten yağmura, "sen de, sen de dua et yavruma" diye saatlerce ağladım. "Allah'ım yardımcımız ol" diye hep dua ederdim. Yoldan geçen insanlara, çıkan gürültüye, konuşulan her kelimeye... Arada set oluşturmaya çalışıyordum ama nafile. Ben doğrularımla ona yeterli olamıyordum. Evimizdeki kapı zilini iptal etmiştik. Telefonun fişini çekmiştik. Televizyon açamıyorduk. Bunlardan müthiş rahatsız oluyordu. Televizyondaki spikerden dahi şüpheleniyor, onun ve bizim beynimizi yıkadıklarını, düşüncelerini okuduklarını söyleyip, sinirleniyordu. Konuşulan her kelimeden bir anlam çıkarıyordu. Yine bir gün babasına çok sinirli sinirli bakıp, aniden büyük sehpayı kaldırıp tam babasının başına atarken ben sadece "Serdar o senin baban", diyebildim. Hemen sehpayı yere bıraktı, ilk defa o hareketi sabrımı taşırmıştı. Babasına, "neden Serdar'a bir tokat atmadın, ya sehbayı başına atsaydı" dediğimde babası tokatın çözüm olmadığını, aksine ona ters etki yapacağını söyledi. Evde nasıl hareket edeceğimizi şaşırıyorduk. Yok elinizi niye öyle tuttunuz, ayağınızı niye böyle koydunuz, niye öyle baktınız. "Bana hasta olmam için işaret ettiniz", gibi saçma sapan şeylerle sürekli bizimle uğraşıyordu.

Öncelikle selam arkadaşlar bende bir şizofreni hastasıyım. Buradaki yazıların hepsini vee kitabıda okudum. Yaşadıklarım serdarla hemen hemen aynı ama serdar daha dirençli bir hasta. Burada bu paylaşımları görünce sevindim. Nihil kardeşine geçmiş olsun sizede sabırlar diliyorum. Kardeşinin yaşadıklarını en iyi anlayacak olanlardan biriyimdir herhalde. Belki haberiniz vardır belki yoktur şizofreni dostları derneğinin forum sayfası mevcut linkide şudur. Şizofreni Dostları Derneği Forumu buraya üye olarak bir çok şizofreni arkadaşla tanışabilirsiniz. Ayrıca nihil izin verirsen buradaki kitabı şizofrenlerin forumundada paylaşmak istiyorum veya sen paylaşırsın. çünki oradaki arkadaşlarında bu kitabı okumalarını istiyorum.

-15- Ne yazık ki oğlum hastanenin tabelasında 'RUH VE SİNİR HASTALIKLARI HASTAHANESİ' yazısını ilk gördüğü andan itibaren ruh kelimesini yıllarca takıntı haline getirdi. Yıllarca kafasındaki hastalığından dolayı olan sesleri ruh olarak algıladı. Sürekli ruhların var olduğunu, kafasındaki seslerin ruh olduğunu söylüyor, üzülüp bağırıp ağlıyordu. Her ne kadar ruhun olmadığını söylesek de maalesef ikna edemiyorduk. "RUH YOKSA NEDEN HASTAHANENİN TABELASINDA VAR?" Belki de oğlum haklıydı. Beyinle ilgili hastalık olduğuna göre, hastane tabelaları "Ruh Hastalıkları Hastanesi" yerine "Beyin Hastalıkları Hastanesi" olarak yazmış olsalardı, belki de oğlumda bu saplantılar olmazdı. Hastalığının ilk alevli dönemlerinde, insanları, konuşulanları, hatta halıdaki şekilleri, elbiselerdeki markaları, tabelalardaki reklamları, yazıları çok farklı algılıyor, bunlardan anlamlar çıkarıyor, rahatsız oluyordu. İkna etmek mümkün değildi. Yine de oğlumuzu panikle, telaşla yatırdığımız bu hastaneden bilgisizliğimiz yüzünden hemen çıkardık. Keşke doktor beyi dinleyip çıkarmasaydık. Ne yazık ki o üzüntü ve panikle ayrıldığımız için doktor beyin ismini öğrenemedim. Yıllar sonra da olsa, bu mesleğinin hakkını veren, duyarlı, insan evladı doktor beye çok teşekkür ederim. Bir anne ve baba olarak çok üzüntülüydük. Panik ve dehşet içerisindeydik. Ne yapacağımızı, neye karar vereceğimizi bilemiyorduk. Sanki evladımız hastaneye yatırılırsa bir daha göremeyeceğimiz duygusuna kapılmıştık. Yoksa onu neden çıkaralım ki? "Neden yatıp tedavi olmasını düşünemedik", diye zaman zaman hala üzülerek hatırlarım. Demek ki insanlar yanlış yaptıkça doğruları buluyorlarmış. Oğlumuzu hastaneden çıkardığımızda, iğnesi yapılmıştı. Daha sakindi. Allah, hiçbir anne babaya evladının bu durumunu göstermesin. Hastanenin kapısından çıkarken ağaçları ve yeşillikleri görünce yarı uyur, yarı uyanık bir halde: "Anne ne güzel yer, burada piknik yapalım" dedi. Yanımıza bir hasta gelip sigara istemişti. Hemen; "Anne bu amcaya sigara verin" demişti. O anı hiç unutmam. Biz hemen halasının evine getirdik. Oturduğu yerde uyuyor, arada bir babasına, "Babacığım gidelim buradan" diyordu. Babası, "Nereye, Bursa'ya eve gidelim mi" diye soruyor, "Hayır, İstanbul'a dayımlara gidelim" diyor, başka bir şey demiyordu. Biraz sonra su istedi. Hemen verdik, içmedi. Beni halamlar zehirleyecek diye içmedi. Ne verdiysek, ne yedi, ne içti. Zehirleneceğinden korkuyordu. Ben neden korktuğunu, şüphelendiğini anlamıştım. Çünkü biz o ilk şaşkınlık ve panikle bir yanlış yapmış, onu sakinleştirmek ve doktora rahat götürmek için çayına uyku ilacı koymuştuk. Çay acı olmuş, rengi de bulanıktı. Bir yudum içince anladı çayda birşey olduğunu. İyice şüpheleri artmıştı. Bu yaptığımız çok yanlış bir şeydi fakat biz çaresizlik, biraz da bilgisizlikten bu yanlışı yapmıştık. Allah hiçbir ana ve babaya göstermesin çok çaresizdik. Oğlum ısrarla kendisini İstanbul'a götürmemizi istiyordu. Biz o gece hemen Bursa'ya evimize geldik. Yolda, otobüsün içinde, çok sıkıntılı ve korku içinde idi. Eve gelir gelmez uyudu. Biraz sonra odasına girdiğimde, çok kötü burnu kanıyordu. Çok korkmuş, üzülmüştüm. Babasıyla onu uyandırmaktan korkuyor, bir yandan da burnunun kanını nasıl durdururuz diye düşünüyorduk. Kaldırıp yüzünü filan yıkadık. Burun kanaması durmuştu.

nasııl bir çırpıda okudum ben bile anlayamadım ağlaya ağlaya bittim. o annesinin ellerini öpesim geldi. bu nasıl bir küvvet yarabbim allahım ne kadaar büyükki sabrınıda veriyor sağlığınıda. bende panik atak var diye üzülürken bu hikayeyi okuduğumda sadece benimki kuruntudan ibaret olduğunu bir kez daha iyi anladım. insanlar ne yaşıyormuş. benimki neki bunun yanında adı bile olamaz. bu gerçek hikaye benim aklımı çok başıma getirdi yaşadığım panik atakla ilgili. çok sağun paylaştığınız için binlerce kez tşkler. sedar umarım hayatın en iyi şekilde devam eder ve o muhteşem kadın annen hayran oldumm binlerce kez..

sağolasın ghs, okb'nin hastaneye yatışa kadar etki bıraktığını bilmiyordum, şiddetli yaşamış olmasın. geçmiş olmuş bitmiş. iyi misin şimdi, takıntıların devam etmiyor değil mi? Önceki

-6- Eşim baktı olacak gibi değil, tayin istedi ve oradan ayrıldık. Şehir değiştirmenin faydalı olacağını düşündü. Kars-Ardahan'a tayini çıkmıştı. Ayrılırken çok acı çekmiştim. Oğlum sanki peşimizden ağlıyordu. Onu, orada bırakmak benim için çok zordu. Fakat iki yavruma sarılıp onlarda teselli buluyordum. Yıllar geçtikçe acılarım biraz küllenmiş, biraz hafiflemişti. Fakat unutmamıştım. Heralde hiçbir zaman da unutamam. Zaman zaman eli elimde öldüğü halde öldüğüne inanamıyordum. Sanki aniden çıkıp gelecekti. Yollarda ona benzeyen çocukları görünce çok üzülüyordum. Yıllar geçtikçe kabullendim. Acıyla yaşamasını öğrenmiştim. Zaten siz acıyı değil acı sizi seçer.. Allah'ım insanları ne kadar güçlü yaratmış. Ne acılara dayanıyoruz. Annemi babamı çok zamansız kaybetmiştim. O elim kaza, canım yavrum, ilk göz ağrım Köksal'ımızı bizden koparmıştı. Menenjit Hakan'ımı bizden almıştı ve bir daha asla göremeyecektik. İkisini de.. Bu kazaya sebebiyet verenlere ne mi oldu? İki yıl süren mahkeme sonunda, tedbirsizlikten ölüme sebebiyet verme diye iki yıl hapis cezası verildi. O da para cezasına çevrildi. Böylece yavrum başkaları tarafından suçsuz yere öldü. Biz ailece çok üzüntüler yaşadık, hala da yaşıyoruz. İnsan hayatı bu kadar ucuz olmamalı. Oğlum öldükten sonra ne yazık ki insan hayatının ülkemizde ne kadar ucuz olduğunu iyice anladım. Bir anne olarak olayların önüne geçemedim diyerek zaman zaman kendime yüklendim ama nafile.. Hayat çizgimdeki sarsıntıların en büyüğünü şu anda yaşamaktayım. Bu sarsıntı içindeki mücadelem, bir anne için çok acı olduğu kadar çetin de bir yol.. Hem de çok çetin bir yol. Hiç küllenmeyen hiç kabuk tutmayan bir yara. Allahuekber, iki yürek dağı.. Beni Serdar'ıma kavuşturan Şükür dağı... OĞLUM DÜNYAYA MERHABA DEDİ Daha önce de bahsettiğim gibi, 1970'i 1971'e bağlayan 31 aralık gecesi, tüm dünya yeni yılı kutlarken, Sarıkamış'ın Allahuekber dağları'nın eteklerinde bir köy. Rakım ikibin beşyüz metre. Hava çok soğuk, sıfırın altında otuz derece, dışarısı kar ve tipi. Onsekiz yıl bana mutluluk veren, neşe kaynağı oğlum. Yeni yılın ilk saatlerinde dünyaya 'merhaba' dedi. Ne kadar da sevinmiştik. Yeni yılın bize en güzel hediyesiydi.

Doktora gidin bence. Bi sorun varsa o müdahale edecektir The Blowers Daughter

Merhaba Gözdem, Sevgi ile ilgi ile sabır ile yaklaşmamın meyvelerini yeni yeni alıyorum :) Annemin sabrının olamadığı yerlerde yutkunmayı, dinlemeyi tercih etmemin karşılığını yeni yeni hissediyorum. Kardeşimin yüzü gülmeye, espri yapmaya başladı. Dışardan gelince tadelle alıp, ablacım sana tadelle aldım, annecim bu da sana demeye başladı :) Eksiğimiz sosyalleşmek, zaman lazım sadece. Başlığı açarken, hayal ediyordum olumlu gelişmeler olur mu diye. Şimdi yaşıyorum. Allah'a şükrediyorum, doktorlara minnetarım. Nihil

ameliepoulain Küçük Kara Balık Anneler

amerika kanseri tamamıyla vitaminlerle iyileştiriyor. şu aralar.

-23- Bazen sanki karşısında biri varmış gibi konuşup, çok değişik bir ses tonuyla gülüyordu. Zaman zaman birden öfkeyle bir bağırıyordu ki, neye uğradığımızı şaşırıyorduk. Ben de de panik atak başlamıştı. Yerinden kıpırdarsa, ben aniden çok korkuyordum. Yanımda bir başkası yükses sesle konuşsa, öksürse çok korkuyordum. O sinirlenince elim ayağıma dolaşıyordu. Ne isterse hemen yetiştirmeye çalışıyordum. Neyi nereye koyduğumu hemen unutuyordum. Fakat kendime hep hakim oluyordum. Soğukkanlılığımı muhafaza etmeye çalışıyordum. Kendimi bırakırsam veya ona sabır göstermezsem daha da hasta olur diye düşünüyordum. Bir gün iğnesi yapılmıştı, biraz rahatlamıştı. Ben başını okşarken elimle ensesini tuttum aniden bağırdı: "Ensemi tutma, cinler oradan beynime giriyor" dediğinde çok şaşırdım. O hastalığından böyle hissediyordu. Kafasındaki sesleri farklı algılıyordu. Zaman zaman "almıyorum senin kızını, almıyorum git başımdan giiiit" diye bağırıyordu. Ben "kime git diyorsun' diye sorduğumda, "siyah cübbeli kel bir adam benim kızımı al" diyor dediğinde şaşırdım. Aniden kafasını duvarlara vuruyor, parmaklarını duvardaki elektrik prizine tutuyordu. "yapma" dediğimde "kafamdaki sesleri öldürmeye çalışıyorum" diyordu. Yine bir gün çok şiddetli atak yaşıyordu. Doktoru, iğne yaptırmak için ikna etmeye çalışıyordu, iğnesini yaptırmak istemiyordu. Çok kötü korku ve panik içerisindeydi. Bana bağırıp yalvarıyordu; "anne bana iğne yaptırma, doktor beni iğneyle öldürecek" diyordu. Doktor hanım, "tamam istemiyorsan yapmayalım, ama bak bir saattir iğneni yaptırmak için uğraşıyoruz, senin iyiliğin için, rahatlaman için; bak saat geç oldu, benim de evde bebeğim var, eve gitmem gerekiyor" dediğinde hemen; "tamam özür dilerim, yapın iğnemi" dedi. İki hasta bakıcı, ben, hemşire hanım, Serdar'ı ikna edememiştik. Doktor hanımın bebeğini duyunca ikna olmuştu. Doktor hanım Serdar'ın iyilikle yola geldiğini, şiddetten hoşlanmadığını söyledi. Haklıydı. Serdar hep iyilikle yola gelirdi. Sık sık doktorların odasına girip, "benim ne hastalığım var, neden beni çıkarmıyorsunuz, söyleyin" veya "beni siz hasta ettiniz, hasta olmam için beni burada tutuyorsunuz" gibi saçma sapan sözler söyleyip bağırırdı. Biraz sonra gidip özür dilerdi. Bunu her gün defalarca tekrarlardı. Sağolsun doktorlar oğluma çok sabır ve sevgi gösteriyorlardı. Zaman zaman hemşireleri bana şikayet ediyordu. Geceleri ona zarar verdiklerini söylediğinde, böyle bir şey olamayacağını, sürekli kendisinin yanında olduğumu söylediğimde; "anne hayır sen görmüyorsun, hemşirelerin cinleri, ruhları geliyor" diye tuttururdu. Bazen insanların onu başbakan yapmak istediklerini, kafasındaki düşüncelerini çaldıklarını söyleyip çok kötü korku yaşıyordu. Bunun gibi saçma sapan şeyler... Oğlum ne kadar da korkunç halüsinasyonlar içinde kıvranıyordu. Anlattıkları bizim için saçmaydı, fakat onun beynindeki gerçekleriydi. Ben kendi doğrularımı ona kabul ettirmeye çalışmıyordum. Zorlasaydım bana da güvenmeyecekti. Hafta sonları eve geldiğimizde korkuyor diye babası onun odasında yatıyordu. Bir müddet sonra, babasından da şüphelenmeye başladı. "Babam uyurken beni öldürecek" dediğinde babası da ben de çok üzüldük, ama biliyorduk ki ölüm korkusu oğlumuzun hastalık saplantılarındandı. Evde olduğu zamanlarda, sanrıları, hezayanları artınca, "çabuk beni hastaneye götürün" diye bağırmaya başlardı. Çaresiz geceleri alıp götürürdük. Defalarca sabah taburcu olup gece hastaneye geri dönmüşüzdür. Allah insanı çaresiz bırakmasın çaresizlik çok zor. Tek istediğim şey, çok yüksek dağların tepesine çıkıp haykırarak, bağırarak ağlamaktı. Oğlumun yanında hiç ağlamıyordum. Sürekli ona polyanacılık oynuyordum. Morali iyice bozulmasın diye. Göz yaşlarım içime akıp kuruyordu, sanki artık yaşamanın benim için bir anlamı kalmamıştı. Sadece oğlumun iyileşmesini düşündükçe yaşamak istiyordum. Hayat devam ediyordu, güneş yine doğuyordu, yine akşam oluyordu ama benim için bir anlamı yoktu. Zaman mevhumunu kaybetmiştim. Evladımın hastalığı beynimde sabitlenmişti. O çaresizlik içinde kıvranırken, ben dünyada yaşadığımı unutuyordum. Demek ki insan acı çekmeyle ölmüyordu; aksine acılar beni daha çok güçlendirmişti. Hep dua ederdim. "Evladım iyileşsin Allah'ım benim canımı al" diye.

-45- HASTA VE YAKINLARINA TERAPİ Çok şükür derneğimizde gönüllü psikiyatristler, psikologlar ve hemşireler tarafından haftanın belirli günlerinde hasta ve yakınlarına terapiler yapılmaktadır. Dört yıldır süren bu uygulamalar çok faydalı oluyor. Hasta üyelerimiz hastalıkları konusunda, ilaçlar ve sosyal hayata uyumla ilgili çok şeyler öğreniyorlar. Ailelerin terapiler sonrası salondan ağlayarak çıktıklarını görüyorum. "Biz hasta yakınlarımıza ne yanlışlar yaptık" diye çok üzülüyorlar. Keşke bu terapiler yıllar önceden ailelere uygulanmış olsaydı, çok daha iyi olurdu. Belki çoğu anne ve baba evlatlarının hastalığının ne olduğunu öğrenmeden ölmüşlerdir diye düşünüyorum. Çok üzülüyorum. Ülkemizde çok büyük hastaneler var. Yakınlarımız doktorları tarafından bu hastanelerde tedavi ediliyor. Ya aileler? Evet ya aileler? Şaşkın ve bilinçsiz bir şekilde ızdırap çekiyorlar. Bir anne bana; "derneğe gelmeden önce oğlumun hastalığından çok utanıyordum, burada hastalığı öğrenip terapiler sayesinde artık çok rahatladım, oğlumdan utanmıyorum" dedi. Yine bir hasta ablası; "annem, babam rahmetli oldular ama bana öyle bir miras bıraktılarki her gün yudum yudum zehir içiyor gibiydim, sizleri tanıdıktan sonra çok rahatladım artık yalnız değilim" dedi. Utanç ve üzüntü... Neden bu kadar acı veren bir hastalık için bu kadar büyük hastanelerde aile ve hasta terapi merkezleri kurulmuyor? Hasta hastaneye yatırılınca neden aileler bilinçlendirilmiyor? Niçin insanlar hiçbir şekilde bu konuda bilinçlendirilmiyorlar. Tam bir muamma... En yakın zamanda bu merkezlerin açılmasının, işin uzmanları tarafından hasta ve yakınlarının bilinçlendirilmesinin çok yararlı olacağını düşünüyorum. Ülkemizde büyük eksiklik. Ülkemizdeki Ruh ve Sinir Hastalıkları Hastanelerinde terapi ve bilgi hizmeti veren hiçbir merkez yok. Bazen anneler, "Bu nasıl bir hastalık, ne olur siz biraz yardım edin, bize bilgi verin" diye ıstırap içinde bizden yardım istiyorlar. Sağ olsun gönüllü uzmanlar ellerinden geldiğince yardımcı oluyorlar. Doğal olarak hasta ve yakınlarının düşmanını iyi tanıması gerekir. Bir beyin hastalığı olan şizofreniyi tanımalarının en doğal hakları olduğunu düşünüyorum, insan düşmanını tanırsa savaşması kolay olur. Evet ülkemizde çok büyük ruh ve sinir hastalıkları hastaneleri var. Örneğin Bakırköy Ruh ve Sinir Hastalıkları Hastanesi. Bünyesinde bulunan terapi merkezinin kapatılıp sağlık ocağına dönüştürülmesi... Yazık! Çok yazık! En önemli yeri kapatmışlar. Ülkemizde çok büyük eksiklik. Ne yazık ki hasta ve yakınları için hiçbir terapi ve bilgilendirme merkezleri yok. Aileler bilinçlendirilmezlerse yakınlarına yardım ve destekleri ne derece olabilir bilmiyorum. Hasta bilinçlendirilmezse ne derece ilaçlarını kabul edip zamanında ve sürekli içer? Çok hasta yakınını biliyorum ki ilaçların önemini daha kavrayamamış, yazık! Yakınlarını doktora götürdüklerinde verilen ilaçları içtikten sonra hemen iyileşeceklerini zannediyorlar veya sürekli ilaçlarını içse de tekrar doktora götürmüyorlar. Onun için bu terapi ve bilgilendirme merkezleri çok önemli. Hasta ve yakınlarının çoğu sosyal haklarını bile bilmiyorlar. Sağlık Bakanlığı hastanın sosyal hakları adlı küçük bir kitapçık yayınlayıp hastanelere dağıtsa, hasta ve hasta yakınları hiç olmasa bu kitapçıktan yararlanırlar. Derneğe gelen hasta ve yakınları sosyal haklarını duyduklarında şaşırıp kalıyorlar. Çoğu yıllardır ilaçlarını parayla aldıklarını, çok mağdur olduklarını, zaman zaman ilaçları alamadıklarını, ilaç içmeyince yine hastalandıklarını söylüyorlar. Bu konularda insanlar bilinçlendirilmeli.

tesekkürlerrrrrr

-26- Yine yılmadan, usanmadan oğluma, dünyada olup bitenleri, gazetelerdeki haberleri, akrabaları sürekli anlatmaya çalışıyordum. O benimle hiç konuşmasa da, beni hiç duymasa da... Bir anne olarak sürekli çare arıyordum. Allah insanı çaresiz bırakmasın. Çevremdeki insanlar hacı hoca öneriyordu. Ben, isteksiz de olsa duyduklarıma gidiyordum. O maddi ve manevi sıkıntılı yıllarımızda, hemen hemen Türkiye'nin yarısını dolaşmıştık. 'hacı hoca' derken, 'biyoenerji', 'akapunktur', 'hipnoz', 'bitkisel ilaç', hepsini denemiştik. Şimdi düşünüyorum, çaresizlik insanı nerelere sürüklüyor. Yazık! Para ve zaman kaybı. Başka da hiçbir şeye yaramıyor. Yine de en iyisi müsbet ilim, gerisi boş şeyler. Hastalığının ilk yıllarında yine çok yanlış bir şey yapmıştık. Serdar'ı 'hoca'ya' götürmüştük 'hoca' bir tasa su koydu. Oğluma bir şeyler okuduktan sonra "suya bak bir şeyler görüyor musun" dedi. Zaten oğlum hastalığından dolayı halüsinasyon görüyordu. Serdar saçma sapan bir şeyler söyleyince, hoca "tamam" dedi "bunlar senin cinlerin". Hocanın bu saçma konuşması bizim on yılımıza maloldu. Böylece Serdar on yıl boyunca ruhlara, cinlere inanıp bize de kendine de çok zor yıllar yaşattı. Ben kendimi bu yüzden affetmiyorum. İnşallah bu yazdıklarımı hasta yakınları okur da benim yaptığım yanlışları yapmazlar. Doktor ve ilaçtan başka şey düşünmesinler. Yine eş dost hacı hoca öneriyordu. Bir gün eşim haklı olarak isyan etti bana "Duayı kendin oku, sen Alllah'a yalvar, anasın, Allah senin duanı kabul eder. Kullardan mı medet, yardım umuyorsun. Allah ile arana elçi mi koyuyorsun?" demişti. Haklıydı. Ama çaresizlikten, her şeyden herkesten yardım bekliyor insan. Ben o zaman gökteki yıldızlara bile yalvarıyordum, belki sesimi duyarlar diye ama nafile sesim duyulmuyordu. Yine de sürekli dua ediyordum, hala da ediyorum çünkü duaya inanan bir insanım. Çaresizlik insanı hep bir umuttur diye bir takım arayışlar içine itiyor, istemeden bir takım yanlışlara yöneltiyor. Biz böylece yavaş yavaş yılları deviriyorduk. Alışması, kabullenmesi zor olsa bile... Gerçeği ne kadar erken kabul ederse insan, o kadar daha mantıklı hareket ediyor. Birkaç ay sonra yine hastahaneden taburcu olmuştuk. Ama hiç iyi değildi. Çok mutsuz, sinirli, şüpheci ve kendi dünyasındaydı. Sanki yıllardır o kadar yoğun tedaviler oğluma yapılmamıştı. Hezeyanları aynen devam ediyordu. Uzun bir seyahate çıkmanın belki yararı olur diye düşündük. Amcası görevi nedeniyle 'Elazığ'ın maden' kazasındaydı. Oraya çok zor bir yolculukla gittik, ilk günler biraz rahattı. Birkaç gün sonra yine sıkıntıları başlamıştı ve anladım ki nereye götürsek götürelim maalesef, oğlum hastalığı nedeniyle pek te farkına varmıyordu. Yine şüphelenmeye, insanlardan uzaklaşmaya başlamıştı. Eve döndük. Evde yine çok huzursuz. Malum takıntılar devam ediyor, ilaçlarını içiyordu. Yemeklerden şüpheleri azalmıştı, artık yemek yiyordu ama sofraya oturunca, ne yediğinin sanki farkında değildi. Çok ta sinirli oluyordu. Bazen ani bir hareketle sofrayı yerle bir ediyordu. Sürekli bir şeyler arıyordu. Ne aradığını sorduğumda kulaklarına şiş batırıp sesleri öldürmek istediğini söylerdi. Bense evde ne kadar kesici, delici alet varsa kaldırmıştım. Yine de onu en çok rahatsız eden tabii ki seslerdi. Bütün gün ruhlarla cinlerle uğraşıyordu. Kendine de bize de hayatı zehir ediyordu. Bir gün aniden balkona koştu, kendisini aşağıya atmak istedi. Ben sadece "Allah'ım Serdar!" diye bağırabildim. Ani bir hareketle geri dönüp bana baktı. Bense donup kalmıştım, vazgeçti. Balkona koştuğumda bana sarılarak ağlamaya başladı; "Anne; kurtarın beni bu seslerden, bu hastalıktan, yaşamaktan bıktım. Ben dünyada yapayalnızım hiç arkadaşım yok, günlerim acıyla, şüpheyle, korkuyla geçiyor, yaşamak istemiyorum" dedi. Ne kadar zordu. Koca dünya oğluma da bize de dar olmuştu. Milyarlarca insanın yaşadığı dünyada oğlum yapayalnızdı. Ben de artık yaşamaktan bıkmıştım. Bir gece çok şiddetli atak ve alevlenme geçiriyordu. Sabaha yakın uyudu. Bense çaresizlikten ne yapacağımı şaşırmış, evladımın çektiği ızdırabın belki bin katını çekiyordum. Bir anda kararımı verdim, intihar edecektim. Fakat Serdar'ımı arkamda bırakmayacaktım. Odasına girdiğimde yavrum bir melek gibi uyuyordu. Birden kendime gelmiştim. Yok Serdar'ımı bu ızdırabıyla bu dünyada bırakamazdım. Kendi hayatım benim için önemsizdi. Ama yavrumu annesiz çaresiz bırakamazdım. Hastaneye gittiğimizde doktoruna ağlayarak anlattım. Doktoru çok üzüldü, "sakın böyle bir şey yapma, Allah'tan ümit kesilmez" dedi. Sabredin belki bir gün bu hastalığın çaresi bulunur demişti. Bilim çok ilerledi, yeni ilaçlar çıkıyor sabredin demişti. Evet; 'yeni ilaçlar'... Bu kelime beni çok mutlu etmişti, yine ümit doğmuştu.

-33- ACABA NEREDE YANLIŞ YAPTIK? Sürekli derin derin düşünüyordum. Biz nerede yanlış yaptık, nerede hata yaptık diye. Hep bir sebep arıyor fakat bulamıyordum. Elimizden geldiği kadar evlatlarımızı iyi yetiştirmeye çalışıyorduk. Vatana, millete, hayırlı bir insan olmasını istedik. Ama hayat süprizlerle dolu... Nedense bize hep acı süprizler sundu. Yine de beni en çok üzüntü ve kedere boğan şey, okulların açılması, yaşıtlarının askere gitmesi, evlenip yuva kurmalarıydı. Çok üzülürdüm. Allah'ım hiçbirini yavruma nasip etmedi. Her yıl okullar açıldığında derinlere dalıp düşünüyordum. ilkokula başlaması... Okula başlayınca ne kadar sevinçliydik. Kaderini bilemeden... Derken ortaokul ve lise... Okuldan eve gelişi, ders çalışması, oyun oynaması, günden güne boy atıp büyümesi... Boyunun omuzlarımı geçmesi beni ne kadar da sevindirirdi. Çocukken her gün "denize gidelim anne" diyen oğlum ne yazık ki artık denizden çok korkuyordu. Okulu çok sevmesi, başarıları... Şimdi ise üniversiteyi kazanmasına rağmen ne yazık ki okuma gücü ve isteğini yitirmesi... Bunları düşündükçe sanki beynim parçalanıyor! Hayır! Bu gördüğüm kötü bir rüya olmalı! Serdar'ım hasta olamazdı! Çıldıracak gibi oluyordum. Allah'ım sabır ver! O yıllarda. Doğu ve Güneydoğu'da yüzlerce Mehmetçik şehit oluyordu. "Ne olurdu Allah'ım, oğlum da asker olup şehit olsaydı, bu hastalığa yakalanmasaydı. Bu ızdırabı, bu acıyı bize de, kendine de çektirmeseydi" diye çok dua ederdim. Şehit anaları ağlamasın, ben ağlayayım diye düşünürdüm. Çünkü benim yavrum çok ama çok hasta. Ben ona baktıkça her gün ölüyorum. Her gün daha da kötüye gidiyor. Allah'ım ya şifa ver, yahut ölüm diye ağlardım. Bir yandan da yeni ilaçların çıkması için dua ederdim. Küçük oğlum, biz hastaneden eve geldiğimizde o zamanlar abisinden korktuğu için eve girmeye korkardı. Zamanla onun gülmelerine, bağırıp, çağırmalarına alıştı. Artık o da abisine sahip çıkmaya başlamıştı. Evde kesici hiçbir şey bulundurmuyorduk. Sürekli intihar etmeyi düşünüyordu. Vücuduyla ilgili takıntıları daha da artmıştı. Durmadan burnunun şeklinin değiştiğini, ayaklarının bacaklarının çok değiştiğini söyleyip, bize durmadan sorular soruyordu. Verdiğimiz cevaplarla ikna olmuyordu. "Beni kulak burun doktoruna götürün, ortopediye götürün" diye tutturuyordu. Çaresiz götürsek yine de ikna olmuyordu. Hastalanmadan önce çektirdiği resimlerine bakıp sürekli ağlıyordu. Resimdeki yüzünün, gözlerinin değiştiğini, farklı biri olduğunu söyleyip duruyordu. Ne kadar ikna etmeye çalışsak da inanmıyordu. Resimlerini yırtıp atıyordu.

Allah kimsenin başına vermesin.. S

of canım yaaa((( ne diycegimi bilmiyorumm ben çok kötüyüm bugün bu başlığı okudum ya aklımdan bi an bile çıkmıyooo allahımmm inşallah şifasınıı verir. T turkuaz01

-7- Eşim işi nedeniyle kaldığımız bu köyde, yollar sekiz ay, kar nedeniyle kapanırdı. Geceleri kurt ulumaları ve köpek havlamalarından başka bir ses duyulmazdı. Bahsettiğim gibi, kışın içme suyumuzu kar eriterek temin ederdik. Bu köy Sarıkamış'a kırkbeş km olmasına rağmen, kışın üç dört saat kızakla tren istasyonuna gider, oradan trenle yaklaşık bir saatte Sarıkamış'a ulaşabilirdik. Ay başlarında eşlerimiz maaş almak için Sarıkamış'a at kızaklarıyla veya yürüyerek giderlerdi. Yollar kapanınca günlerce gelemezlerdi. Çeşitli ihtiyaçlarımızı ancak bu şekilde temin etmeye çalışırdık. Hatta ekmeğimizi bile kendimiz pişirirdik. Bu dağ başında beş aile, iki orman muhafaza memuru, şoför, bekçi ve biz kalıyorduk. Üç yılda bu köyde çok anılarım olmuştur. Serdar üç aylıkken '30 mart'ta' eşlerimiz maaş almak için yine Sarıkamış'a gittiler. Dışarısı çok soğuktu. Akşam üzeri kar çok yağun yağmaya başlamıştı. Hava sıcaklığı sıfırın altında otuzbeş derece ve tipi esiyordu. Komşular "gelin hepimiz bir yerde toplanalım, hiçbirimizin eşi yok burada, ne olur ne olmaz ıssız dağ başındayız" dediler. O yıllarda eşkiyalar köylerden koyun falan çalıyorlardı. Bir arada olursak daha güvenli oluruz dediler ve toplandık. Gece olunca iki çocuğumda küçük oldukları için ağlamaya, huzursuz olmaya başladılar. Ben eve gitmek istedim. Çocuklarımın kendi evimizde daha rahat edeceklerini söyledim. Arkadaşlar karşı çıktılar. Kesinlikle dıraşıya çıkamayacağımızı çünkü etrafta kurt olacağını söylediler. Ben ısrar edince kabul ettiler. Benden yaşça büyük olan bu arkadaşlarla, beraber meşale yakarak dışarı çıktık. Gerçekten de dışarıda sürüler halinde kurtlar dolaşıyordu. Bunun gibi çok anılarım olmuştur. Devletimiz bu mahrumiyet yerinde çok kullanışlı ve geniş lojmanlar yaptırmıştı gerçekten. Bu mühendis lojmanı iyiydi fakat ısıtması çok zordu. Soba sürekli yanmasına rağmen camlarının buzu hiç erimiyordu. Kar yüzünden yolu sekiz ay hep kapalı olurdu, adeta dünyayla irtibatımız kopardı. Düşünüyorum da o zor şartlarda dahi oğlumuz hiç hasta olmamıştı. Onbir aylıkken yürümeye başlamışti. Yavaş yavaş konuşmayı öğreniyordu. Her şeyiyle çok normal bir çocukluk dönemi geçirmişti. Dört yaşında kızamık hastalığı geçirmişti. Ardahan'da iken dokuz yaşında kabakulak olmuş, çok çabuk iyileşmişti. Çok zeki, sakin bir çocuktu. Yemek konusunda çok seçiciydi. 4 yaşında iken, parmağını kesmişti. Kesik çok küçüktü. Fakat akşama kadar parmağına bakıp bakıp ağlıyordu, ben bir türlü ikna edemiyodum. Akşam babası geldiğinde hemen parmağını göterip yine ağlamaya başladı. Babası parmağındaki yaranın çok küçük olduğunu, ağlamamasını söyleyince ikna olmuştu. Derken ilkokula başlaması, onu ve bizi ne kadar sevindirmişti. Ben acılarımı kalbime gömmüş, oğlumu heyecan ve sevinçle okula götürmüştüm. Öğretmeniyle tanıştık. Öğretmeni şaka ile oğlumdan birden ona kadar saymasını istedi. Oğlum gayet ciddi bir şekilde birden yüze kadar aymıştı. Öğretmeni de ben de çok sevinmiştik. İki üç gün ben okula götürdüm. Daha sonra; "Anne sen benimle gelme, ben kendim giderim" diye tutturdu. Ondan sonra hep kendisi okula gitti ve hiçbir zaman okula geç kalmadı.

Tanıma Rehberi V Hastanıza Nasıl Yardım Edebilirsiniz? Şizofreni, hastaların psikolojisinde büyük değişiklikler yaratmasının yanı sıra hastaların fiziksel sağlıklarını da ciddi derecede etkiler. Hayat tarzındaki en sık karşılaşılan değişim sigara içmeye başlamak ya da daha fazla sigara içmek olarak kendini gösterir. Bu alışkanlık kardiyovasküler rahatsızlıklar, solunum hastalıkları gibi fiziksel sağlık sorunlarında genel bir artışa yol açabilir. Bu sorunlar, yüksek derecede alkol tüketimi, uyuşturucu kullanımı, kötü beslenme ve yeterli egzersiz yapmama, kendine yeterli derecede bakmama, kişisel hijyene dikkat etmeme ve barınma koşullarının kötü olması ile daha da kötüye gidebilir. Hayat tarzındaki bu değişimler ve kullanılan ilaçların yan etkileri kilo alımına yol açarak obezite problemini doğurabilir. Şişmanlık, kalp hastalıkları veya diyabet riskinin artmasına neden olur. Bu yüzden şizofreni hastalarının yıllık olarak genel kontrolden geçmesi gerekmektedir. Şizofreni hastaları gerekirse bir diyetisyenden yardım almalıdır. Hastalar fiziksel sağlıkları ile ilgilerini kısmen ya da tamamen kesebilirler. Bu nedenle, yakınları hastanın tedavisine devam etmesini sağlarken, fiziksel sağlıkları ile ilgilenmelidir. Formda Kalmak Hastanız ruh sağlığında sorunlar yaşarken, kendisine bakması oldukça güç olabilir. Enerji düşüklüğü ve motivasyon kaybı, fiziksel olarak kendisini ihmal etmesi ile sonuçlanabilir. Kötü beslenme alışkanlığı, sigara ve alkol kullanımının artması ve egzersiz yapmaması sağlığının daha da kötüye gitmesine neden olur. Hasta yakınlarının şizofreni hastalarını sağlıklı yaşamaya teşvik etmesi, beslenmelerine dikkat etmesi ve düzenli egzersize motive etmesi önemlidir. Egzersiz yapmak, ciğerler ve kalp için yararlıdır, kas ve kemiklerin güçlenmesine yardımcı olur. Antipsikotik ilaçların kilo alımı yan etkisini en aza indirgemek için iyi bir yoldur. Fiziksel yararlarının yanı sıra egzersiz, hastaların duygu durumunda ve konsantrasyonlarında iyileşmeye yol açabilir, anksiyete ve stresi azaltabilir. Bunun yanısıra, hastaların kendine güvenini ve motivasyonunu artırabilir. Bir grup ile birlikte egzersiz yapmak, kişinin başkaları ile tanışmasını teşvik eder, sosyal izolasyonunu azaltır ve sosyal becerileri geliştirir. Egzersiz hastanızı zorlamayacak düzeyde ve eğlenceli olmalıdır. Hastanız herhangi bir egzersiz programına başlamadan önce hekiminize danışmanız gereklidir. Cinsel Sağlık Sağlıklı cinsel ilişki, hayatın önemli bir parçasıdır ve hayat kalitesinin bir ölçüsüdür. Ancak şizofreninin başlangıcından sonra, cinsel ilişkiler daha zor bir hale gelebilir. Şizofreninin doğası gereği veya antipsikotiklerin yan etkileri sonucunda cinsel işlev bozukluğu ve cinsel istekte azalma ortaya çıkabilir. Ancak bu durum hastaların ilaçlarını almayı kesmemeleri gereken bir yan etkidir. Utanç duygusunu yenerek, hekimleri ile bu konuyu paylaşmaları gerekir. Hekimler ilaç tedavisini kesmeden, bu konudaki olası terapötik seçenekleri göz önünde bulundurur. Ebeveyn olmak isteyen anne adayları, şizofreni tedavisinde kullanılan bazı ilaçların hamilelik esnasında kullanıma uygun olmadıklarının ve emzirmede değişimlere yol açabileceklerinin farkında olmalıdır. Bu gibi hassas konularda da hastanızı desteklemeli, ebeveyn olmak gibi büyük bir sorumluluğun alınması ve uygulanması aşamasında, hastanızı hekimin bilgisi dahilinde karar -vermeye ikna etmeli ve hekimin tavsiyelerini yerine getirmesi konusunda yardımcı olmalısınız. Bunun yanı sıra, şizofreninin akut belirtilerini yaşarken, bazı hastaların cinsel isteklerinin artması ya da karakterlerinin dışında cinsel istekler yaşamaları mümkün olabilmektedir. Bunun bir sonucu olarak, risk düzeyi yüksek cinsel davranışlar içerisine girmeleri ve cinsel yolla bulaşan hastalıklara yakalanmalarının riski artabilir. Hasta yakınlarının bu gibi durumlarda son derece dikkatli davranması, hatta hekimden tavsiye alması gerekmektedir. Şizofreni hastaları çevreye duyarsız hale geldikleri için, cinsel olarak istemedikleri bir harekete karşı koymayı başaramayabilir. Cinsel taciz vakaları ciddiye alınmalı ve gerektiği şekilde rapor edilmelidir. Düzenli İlaç Kullanımı Şizofreninin doğası gereği bazı kişiler ilaç kullanmaları gerektiğini anlayamayabilirler ve reçetelenen ilaçları almayı reddedebilirler veya hoşlarına gitmeyen yan etkilerden dolayı ilaç almayı bırakabilirler. Hastalığın doğası ilaç almayı hatırlamayı ya da istemeyi imkansız hale getirebilir. Bu nedenle, hasta yakınlarının tedavi sürecine dahil olmaları ile pek çok açıdan paha biçilmez yardımları dokunabilir. Bunlara, hastanın ilaçlarını alıp almadığını kontrol etmek, hastalara ilaçlarını düzenli almalarının önemini hatırlatmak veya ilaçlarını almaktan vazgeçtiklerinde daha önce bırakmak istediklerinde ne tür sorunlar ile karşılaştıklarını hatırlatmaları yararlı olur. Şizofreni hastasının hastaneden çıktıktan sonra tedaviye devam ettiğinden emin olmak da oldukça önemlidir. Tedaviyi yarıda kesen ya da tedavinin takibi için randevulara gitmeyen bir hastada genellikle psikotik belirtilerde artış yaşanır. Hastayı tedaviye devam etmesi için cesaretlendirmek ve tedavi sürecinde ona destek olmak gerçekten önemli bir sorumluluktur. Tedaviden kopan bazı şizofreni hastaları, o kadar kötü bir hal alır ki, kişiler yemek, giyinmek ve barınma gibi en temel ihtiyaçlarını dahi gideremez, evsiz kalabilir ya da onları hapse düşürecek durumlara bulaşabilirler. Hastalardaki Davranış Bozuklukları ve Şizofreni Belirtilerine İlişkin Öneriler Hastalığın başlangıç döneminde, hastanız garip veya net bir şekilde yanlış olan ifadelerde bulundukları zaman nasıl tepki vereceğinizi bilememeniz doğaldır. Şizofreni hastası birey için, garip inançlar ve halüsinasyonlar oldukça gerçekçidir. Hastanızla bu psikotik belirtilerin gerçekliğine ilişkin tartışmaya girmeyiniz. Kişinin delüzyonları ile aynı fikirde olmak yerine, bunları aynı şekilde görmediğinizi veya onun ifade ettiklerine katılmadığınızı söyleyebilirsiniz, ancak bunları hastanızın hemen kabullenmesini beklememelisiniz. Hastanızın inançlarını sorgulamamaya dikkat etmelisiniz. Bunu yapmak kendine olan güvenini sarsarak iyice içine kapanmasına yol açabilir. Hastanızla ilgili ne zaman ne tür semptomların ortaya çıktığının, ne tür ilaçların hangi dozlarda kullanıldığının ve tedavilerin sonuçlarının ne şekilde olduğunun kaydını tutmanız son derece olumlu olabilir. Bu sayede semptomları ve geçirilen süreçleri tanıyarak, hastanızın yineleme için verdiği erken uyarı sinyallerini fark edebilirsiniz. Bu şekilde, psikozun geri dönüşü erken olarak tespit edilebilir ve hekiminizin müdahalesi ile tam etkili bir yineleme önlenebilir. Ayrıca, geçmişte hangi ilaçların işe yarayıp hangilerinin sorun yaratan yan etkilere sahip olduğunu bilerek, hekiminizin en iyi tedavi seçeneğine karar vermesine katkıda bulunabilirsiniz. Nihil

Yakınımda dizimin yanında olmasına rağmen Aysel hanımın ve Serdar kardeşin hikayesini okuyunca hasta yakını olarak bende çok çok çok bilinçlendim. Kardeşime bakışım değişti. Tavrım değişti. Aysel hanımın merhameti çevresine karşı ilgisi alakası takdirlik numunelik. Fikirleriniz ve su serpen temennileriniz için teşekkür ederim size de sevgili nesin.

-38- NELER KAYBETTİK NELER KAZANDIK? Uzun yıllar oğlumun, onun gibi hasta olan insanların ızdıraplarını, çaresizliklerini yakından görüp yaşadım. Bazen hastaneden eve gelirken evimin yolunu şaşırıp yanlış vasıtalara binerdim. Yarı yolda inip ağlayarak "Allah'ım bana sabır ver, bu kadar acı, bu kadar üzüntü çektim, çekiyorum, aklımı koru Allah'ım, evimin yolunu bile şaşırıyorum" diye hep dua ederdim. Dualarım kabul olmuştu herhalde. Çok şükür yeni ilaçlar çıktı oğlum iyileşiyordu. ON SEKİZ YAŞINDA UYUDU, YİRMİ DOKUZ YAŞINDA UYANDI. Ben bu yılları sanki oğlumun uyuyarak geçirdiğini düşünüyorum. Geçmişi bütünüyle unutmak istiyorum. Galiba beynim bana unutturmak istiyor. Bu kitabı yazarken bunu daha iyi anladım. Koca oniki yılda yaşadıklarımızı ve hatırladıklarımı, yazmaya çalıştım. Allah'ım biz insanları ne kadar mükemel yaratmış. Her şeyi ne çabuk unutuyoruz, her şeye ne çabuk adapte oluyoruz. Oğlumun daha da iyi olup hastalığını kabullenmesiyle geçmişteki yaşadıklarımızı ben unuttum. Ama tek unutamadığım şey umutla beklediğim ilaçlardı. Her yeni çıkan ilaç bizler için çok önemli. Yakınlarımızın iyileşmesi için tek çare... Evet ilaçsız olmazsa olmaz. Bunu artık oğlum da, ben de, ailem de çok iyi biliyoruz. Bu nedenle bu ilaçları çıkaran firmalara, tedavi eden doktorlara, çok ama çok teşekkür ederim. Zaman zaman düşünüyorum; çaresizlik on iki yıl bize neler yaşatmıştı. Bir de biz neler kazanmıştık; evladımız iyileşmiş, babası alkolü tamamen bırakmıştı, babası kendini içkiyle avutmuştu. Ben de eşime bir kere bile "niçin içiyorsun" dememiştim. Bu nedenle çevremden eleştiri de alıyordum ama biliyordum ki bir gün eşim bu içkiyi bırakacak ve öyle de oldu. Sigara dahi içmeyen eşimin, kendisini yaşadığı sıkıntılardan dolayı alkole vermesini çok bulmuyor, zamanla içkiyi bırakacağına inanıyordum. Benim sabrım ve desteğim, oğlumuzun iyi olması, eşimin işini kolaylaştırdı ve alkol olayı da böylece bitti. Eşimin zaman zaman, "sana çok teşşekür ederim, bana ve evladımıza çok sabır gösterdin, çok destek oldun" demesi beni çok mutlu ediyor. Evladım da olsa eşim de olsa ben insana yardım etmenin mutluluğunu yaşıyorum. Diğer oğlum, ağabeyi hasta olduğunda ortaokul ikinci sınıftaydı. Sonra liseyi tamamladı. Turizm ve Otelcilik Yüksek Okulu'nu okul birincisi olarak bitirip üniversite sınavına tekrar girip kazanıp Alman Dili ve Edebiyatını bitirdi. Şimdi Almanya'da, bir teknik üniversitenin bilgisayar mühendisliği bölümünde öğrenim görüyor. Yarabbim yıllar ne çabuk geçmişti. Ben de ne yazık ki bu kadar acı ve stresli yıllardan sonra yüksek tansiyon hastası oldum. Yıllar önce çok ağır hasta olmuştum. Eşim beni hastaneye götürdüğünde acilen yatırmışlardı. Doktorlar eşime benim çok hasta olduğumu söylemişler. Gerçekten çok hastaydım. On gün hastanede yattım. Sadece "Allah'ım beni Serdar'a bağışla" diye dua ediyordum. Çünkü ben ölürsem yavrum çok perişan olurdu. Böylece zor günler geçirdim. Ben bir hastanede, oğlum başka bir hastanede yatıyorduk. On gün sonra ben iyi olmaya başladım. Doktorlar bu bir mucize demişlerdi. Yine de taburcu olur olmaz oğlumun yanına gittim. Yollarda zor yürüyordum. Ağır bir hastalık geçirmeme rağmen oğlumu yalnız bırakmak istemiyordum. Beni gördüğünde bir çocuk gibi sevinmişti. "Anne" diye koşarak gelmesi, beni de hemşire hanımı da ağlattı. Her gün "annem neden gelmiyor" diye sorup üzülüyormuş. Oniki yıl acı, üzüntü ve çaresizlik bizi çok yıpratmıştı, fakat şimdi sabır ve sevginin ve azmin zaferini yaşıyoruz.

Merhaba benim yakınım şizofreni hastası bakım evine yatırmak için gerekli prosedür ve şartlardan bahsetmek istedim sizlere D

Birçok süreğen hastalıkta olduğu gibi şizofreni'de de düzenli ilaç kullanımı çok önemli. Bir gün tolere edilebilir belki ama ikinci günü kabul etmeyebilir. Kardeşim hiç ihmal etmiyor Allah'a şükürler olsun. Her akşam belli belirsiz saatler de gelir abla bak ilaçlarımı alıyorum der ve yanımda alır. Evce pürüzlü günümüz olduğunda hepimizin aklından çıkabiliyor. Word de neşeli simley kullanarak kafiyeli bir şekilde ilaç saatini hatırlatan dikkat çekici puntolar ile yazı yazdım. Süpriz gibisinden çalışma masasının yakınına duvara yapıştırdım. Eve gelip gördüğünde birşey demedi. Sordum, evet abla gördüm diyerek geçiştirdi. Anladım huzursuz olduğunu, haklı da. Düzenli ilaç içmiş olmayı bile kabul edemiyor, yazıyı sürekli göz önünde görmek hastalığını hatırlatıyor. Haklı. Ama kağıtta yazdığı saatte geliyor yanıma alıyor ilacını. Uyku vakti belli saatte oluyor, keza uyanış vakti. Tüm gece koridorda bir oraya bir buraya gezinmesi, birşey olacak, olabilir kaygısı hissettiriyor bana. Bu kaygı da fiziksel belirtiler yaşatıyor, halsizlik, titreme, tansiyon düşmesi, derin nefes alma ihtiyacı gibi.. Bu belirtileri yaşamaktansa hastalığına alışamayıp kağıda sinirlenmesini görmezden geldim. Bir hafta geçti geçmedi, baktım kağıt duvarda yok:) Odasında birşey arıyormuş gibi yaparken, aaa kağıt kaybolmuş dedim. Bilmiyorum abla dedi. Masasına filan bakarken, ben o kağıdı istemiyorum abla, rahatsız oluyorum dedi. Rahatsızlık duyuyorsan durmasın tabiki. Aldım mı almadım mı diye düşünme, göz önünde olursa saatimiz aksamaz diye düşünmüştüm kusura bakma dedim. Nasıl yapsak ki aynı saatte alalım dedim, bilmiyorum abla dedi, telefonunun saatini kuralım mı olur mu ki dedim, tamam sen öyle yap, kur saati dedi. Ertesi gün öğlenden sonra yanıma geldi, yazmış olduğun kağıdı buldum abla dedi. Aaaa neredeymiş diye sordum bulmasını paylaştığı ile ilgilenmiş olduğumu hissetsin diye, odamdaki kağıtlara karışmış dedi. Tamam dedim. Odama geçerken baktım kendisi asmış kağıdı duvara:) Bilgisayar kullanmayı aktif olarak bilmiyordu, facebook hesabına giriş yapıyordu sadece, o da üç dakika beş dakika. Bilgisayar salonda, ortak alan. Birkaç zaman sonra salondan almak lazım bilgisayarı bir müddet senin odanda kalabilir mi diye sordum. Kalsın olur dedi. Direk deseydim odana koyalım diye hayır diyecek, öğrendim. İlk zamanlar az az sosyal site de gezinip hemen çıkıyordu. Bazen google istediğim filmi yazıyorum, istersem altyazılı istersem türkçe izliyorum ben dedim. Yeni öğrendim, belki bilmiyorsundur izlersin istersen dedim. Türkçe istemem, altyazılı arayayım biliyordum ama aklıma gelmemişti dedi. Nasıl istersen dedim. CNBC de önceden takip ettiği dizi varmış, onu izlediği geçen tüm gün. Son birkaç gündür koltuğuna uzanıp istediği filmi açıp keyfince izliyor. Abla bana çay getirir misin diye seslendiğinde evvelden tanımadığım bir sevinç hissediyorum:) Farklı bir sevinme bu. İngilizce programı indirip çalışmaya başladı. Spor salonuna yazılmak istiyor, ne zamandır söylüyor, adım atamadı henüz. Hiç demiyorum git, başla, v. s. v. s. Adresi gösterdim iett den. Durak iniş biniş yerlerini gösterdim. İstemesini bekliyorum:) Mutlu hissediyorum kendimi bugün, huzurlu bir mutluluk hali:) Bilinsin istedim. İnsan, bebeğinin yeni davranış geliştirmesine tanık olduğunda inanmıyorum oğlum bugün bunu söyledi, ilk kelimesini konuştu, adımını dörde beşe çıkardı deriz ya, denir ya, o gibi bir paylaşma isteği. Maşallah diyin siz de olur mu. Allah artarak devamını getirsin de diyebilirsiniz. Amin de diyebilirsiniz. Öyle..

-21- İKİNCİ DEFA HASTANEYE YATIŞ İkna ederek doktoruna götürdüm. Doktoruna son durumunu anlattığımda "hastaneye yatıralım" dedi. O an hem sevindim, hem de çok üzüldüm. Sevinmiştim, oğlum iyileşir diye. Çünkü o ana kadar hastalığı geçer diye düşünüp, çırpmıyordum. O an iyice anlamıştım, oğlum gerçekten çok hastaydı. Ne kadar uğraşsam da başaramayacağım kadar hastaydı. Doktoru, "Serdar seni biraz hastanemizde misafir edelim, ne dersin?" dediğinde, kabul etti. O gün yatırdık. Hastaneye yatış, o yatış. Çok uzun yıllar alacaktı. Bu arada babası da kendisini iyice alkole kaptırmıştı. Sanki yaşadığımız bu sıkıntılar kabuslar yetmiyormuş gibi bir de alkol başımıza bir kara bulut gibi çökmüştü. Ben artık, hastane ve ev arasında mekik dokuyordum. Oğlumsa her gün daha kötüye gidiyordu. Artık eski sağlıklı oğlumuzu tamamen kaybettiğimizi iyice anlamıştım ve tarifi imkansız acı çekiyordum. Hastanenin koridorundaki taşlara imreniyordum. Keşke taş olarak dünyaya gelseydim. Ne yazık ki ben anneydim. Uludağ Üniversitesi Tıp Fakültesi Psikiyatri Kliniği'nin profesörleri, doktorları ve tüm çalışanları ellerinden geleni fazlasıyla yapıyorlardı. Fakat benim oğlum, çok dirençli bir hasta idi. Hiçbir ilaca cevap vermiyordu. Çok zor günler ve aylar geçiriyorduk. Yoğun ilaç tedavisi görüyordu. Her gün çok sayıda iğne yapılıyordu. Bense artık eve gidemiyordum. Yanında refakatçi kalıyordum. Çok zor yıllardı. Allah'ım, bu bir kabustu! Hastahaneye ilk yattığı zamanlar her gün hemşire hanımlar ilaçlarını saatinde veriyorlardı. Biz içtiğini zannediyorduk. Bir gün ilacını camdan atarken gördüm. Hemşire hanımlara söyledim. O günden sonra hemşire hanım da ben de çok dikkat etmeye başladık. İlk zamanlar ilacı kabul etmiyordu, zamanla alıştı. Bazen, keşke beni bu kötü rüyadan uyandırsalar, oğlum yine eskisi gibi okuldan gelince, daha içeriye girmeden "anne, ne pişirdin" dese diye hayal kuruyorum, "anne, dersim çok" demesini hiç unutamıyorum. Bir anda her şey o anda film şeridi gibi gözlerimin önünden kayıyordu. Ardahan'da o küçücük elleriyle kışın kızak yapardı. Kardeşini kızakla kaydırırdı. Küçükken kardeşini ne de güzel oyalardı. Onunla sürekli oyunlar oynar, ben evde olmadığım zamanlar nasıl da sahip çıkardı. Yine dördüncü sınıfta, öğretmeni sınıfta birkaç kişinin saçlarını kesmişti. Bunlardan biri de Serdar'dı. Eve geldiğinde çok üzülmüş, arkadaşlarının önünde mahcup olduğunu söylemişti. Ardahan çok soğuk olduğundan, üşütüp grip olur, hasta olur diye saçlarını kesmiyorduk. Bir an bunları düşünürken, çıldıracak gibi olurdum. Hastanede onun yaşadığı kabusları ben de yaşardım. Çok dirençliydi. O kadar ilaca, her gün yapılan iğnelere, serumlara rağmen yine de fazla bir iyileşme olmuyordu.

babanemde var bu rahatsızlık maalsef ve bizdede sık sık kaldığı için iyi takip edebiliyorum ancak bunların dönemleri varmış yani her hasta birbirni tutmaz. bizimkinde gördüklerim, kendi kendine konusur küfür eder bağırır çağırır eğilip yanında kimi görüyorsa ona bağırır bazen yukarı bakar in aşağı kız diye bağırır belirli insanları hiç unutmaz hemen hatırlar hatta onlar yokken bile isimlerini sayıklar tek bir insanın sorumluluğu altında olur ona bakaarak onun hareketlerine göre hareket eder. diğer yanındaki kimseleri dinlemez hatta onlara çok kızar bağırır bazen olmadık yere gülme krizine girer eğlenceyi müziği oynayan insanları çok sever alkışlar genelde bi uyuma modunda olur organları bileemz ağzını yıka desiiz kulağını yıkar gösterek yıka dediğimizde anlar. bazen altına yapabiliyor vs vs ama bakana gerçekten çok zor hemde çok! E

-49- OĞLUM DA ASKER Jandarma Genel Komutanlığı, hastalığı nedeniyle askerlik yapmamış engelli vatandaşları, bir günlüğüne askerliğe çağırdı. Dernekte askerliğini yapmamış gençler de katıldı, biz aileler de beraber gittik. Çok duygusal anlar yaşadık. Evlatlarımızın çoğu üniversite mezunuydu. Askerliklerini yedek subay olarak hak etmişlerdi. Ama ne yazık ki rahatsızlıkları nedeniyle askerlik yapamamışlardı. Biz anneler yine de çok mutluyduk. Çocuklarımız sembolik de olsa askerdiler. Çünkü çok istiyorlardı asker olmayı ve oldular. Arkadaşlarıyla resim çektirirken mutlulukları gözlerinden okunuyordu. Kendisini tanımakla çok mutlu olduğum, çok duyarlı bir insan olan Nazlı Akdemir hanımefendinin şizofreni hastaları için yazmış olduğu şiir: YİĞİTLER Duydum ki yiğitler hasta olmuşlar İyiden kötüden her dem korkmuşlar En güzel çağında matem tutmuşlar Dilerim Allah'tan şifa bulsunlar Dermansız dertlere düşürme rabbim Dermanı vermezsen nice olur halim Nefsime bakıp da eyleme zulüm Dilerim Allah'tan şifa bulurlar Senin yükün çoktur yükleme bize Denersin kulunu verirsin ceza Bizi muhtaç etme kendin bilmeze Dilerim Allah'tan şifa bulurlar Hekimler hekimi ey yüce Allah Dermanı sendedir hem vallah billah Nazlı da hiç durmadan eyliyor dua Dilerim Allah'tan şifa bulurlar Nihil

Okudukca agladim, agladikca okudum. Allahim bin bin bin sabir versin bu hastaligi ceken ve yakinlarina. Yazi sayesinde bilgilendirildik, Allah razi olsun. Ve hikayedeki anne nasil bi annedirki: cennetler ayaklarinin altina serile bin defa yuz bin defa. Bide 2 cocugunu kaybetmesinin acisiyla.. dusunemiyorum bile. Su an gozlerim yaslarla dolu yaziyorm. Ooff. senocan

Ben de kardeşimi acaba şizofren mi korkusuyla okuduğu üniversite profesörüne götürürken canımdan can gitti. O dönem 20 sene yaşlanmışımdır, o kısacık dönemde. Ağır depresyon tanısı konulunca rahat bir nefes almıştım. 1 sene uğraştık, tamamen düzeldi benden daha sağlıklı şimdi. Allah tüm hasta ailelerine sabır, hastalara şifa versin.. şizofren olsaydı ne yapardım bilmiyorum. Sanırım tüm hayatımı ona adardım. Hatta sanmıyorum eminim bundan. Yazılanlar çok etkiledi beni çok.. ebru_ko

-19- Bir gün, deniz havası iyi gelir diye Mudanya'ya deniz kenarına götürdük. Fakat denizden müthiş korkmaya başladı. Biz şaşkın ve üzüntülü eve geri döndük. Bu halüsinasyonlarına bir anlam veremiyor, sadece sabır gösteriyorduk. Sürekli kendi kendine konuşuyor, bazen kahkahalar atıyor, bazen de bir noktaya bakıp sinirleniyor, bağırıyordu. Nihayet onu ikna edip yine profesör hanıma götürmeye karar verdir ve yola çıktık. Çok tedirgindi. "Ben hasta değilim, siz hastasınız" diye bize söylenip duruyordu. Babası onun günlerdir yemek yemediğini söyledi. Bir lokantaya girdik. Yemekler gelince aniden kalkıp dışarı çıktı. Ben peşinden gidip, neden yemek yemediğini sorduğumda korkuyla; "Babam garsonlara beni zehirletip, öldürmek istiyor" dedi. Aman Allah'ım! İnanamadım. Oğlumuz ne kadar korkunç bir girdap içinde. Hemen onu doktoruna götürdük. Yine iyi bir muayene edildi. Reçetesi yazıldı. O ara doktoruna, "Beni bunlar Manisa'ya yatırdı" diye şikayette bulundu. Doktoru, büyük bir talihsizlik yaşadığını, bunları unutmasını söyledi ve ben "Hocam, Serdar iyileşir mi?" diye korkarak sordum. Hoca, "Tabii ki iyileşir ama süre veremem " demişti. Bir anda korkularım, endişelerim geçmişti. İçimde bir umut ve sevinçle eve dönmüştüm. İlaçlarını hemen alıp içirmeye çalıştık. Fakat çok zor içiyordu. Evde pişen yemeklerden, çaydan şüpheleniyordu. Ne kendi yiyip içiyor, ne de bize yediriyordu. Bana "Bu yemekleri çöpe at" diye bağırıyordu. Ben de onun gözünün önünde çöpe döküyordum. Çay ve şeker paketlerini kendisi çöpe atıyordu. Kendisinin bulacağı yerlerden gıda maddesi alırsak bizi ve kendini, kimsenin zehirleyemeyeceklerini söylüyordu. "Tamam gidelim çarşıya" diyorduk. Çarşıya gittiğimizde saatlerce dolaşıp duruyorduk, lakin hiçbir yerden güvenip bir şey almadan eve geri dönüyorduk. "Allah'ım sen bize sabır ver" diye hep dua edip, ağlıyordum. Devamlı burun deliklerine pamuk tıkıyor, ev ceset kokuyor, lastik kokuyor diye evin bütün eşyalarını balkona döküp, bütün evin eşyalarını yıkamamı, silmemi istiyordu. Ben ne derse onu yapıyordum. Yeter ki sakinleşsin diye her istediğini yapıyordum. Çünkü başka bir şansım yoktu. Sık sık "Evlenmek istiyorum, beni evlendirin" diye tutturuyordu. Yaşının çok genç olduğunu söyleyip ikna etmeye çalışıyorduk. Kol saatlerine karşı aşırı şüpheleri vardı. Saatlerin onu hasta ettiğini söyleyip kolundan çıkarıp kırıyordu. Bize tekrar saat aldırıyordu. Bir iki gün takıp ya çöpe atıyor yahut kırıp parçalıyordu. Bu takıntısı da on yıl kadar sürdü. Izdıraplı, acı ve üzüntülü günler yaşıyorduk. İlaçlarına yavaş yavaş alışmıştı. Fakat takıntı ve şüpheleri geçmiyordu. Bir gün aniden evden fırlayıp dışarı çıktı. Balkona koşup nereye gidiyor diye baktım. Çöp bidonlarının yanındaki kedileri taşlıyordu. Bir taraftan da bağırarak "Beni sizin cinleriniz hasta etti" diyordu. Babası ikna edip eve getirdi. Çok korkmuştum. İnanamadım. Halbuki kaçük yaştan beri kedileri çok severidi. Bir gün, dört yaşında iken, yavru bir kedinin peşine takılıp gitmişti. Onu saatlerce aramıştım. Bulduğumda kedinin başında oturmuş, seviyordu. Onu kediyle konuşup kediye "Senin annen yok mu, kayıp mı oldun?" diye konuşurken bulmuş, saatlerce onu oradan kaldıramamıştım.

Ben de seni severim'.. Sevgimi mi esirgeyeceğim senden yani'.. Gel buraya;-) sarışıp koklaşalım bi

-11- Sık sık başı ağrıyordu. Çok ders çalışmasına rağmen "anne çok çalışıyorum fakat unutuyorum" derdi. Bakkala birşeyler almaya gönderdiğimde ne alacağını unutuyordu. Not tutmaya başladı, not tutmasa unutuyorum diyordu. Keşke o zaman farkına varsaydım diye kendimi suçluyorum. Biz çok ders çalıştığı için belki zihni yoruluyor diye düşünüyorduk. Halbuki hastalığı o zaman başlamış, biz anlayamadık. Lise son sınıfta Ankara'da oturan halasının yanına gönderdik. Hem iyi bir liseden mezun olsun, hem de dershaneye gitsin diye. Orada da sabahlara kadar ders çalışıyormuş. Bir gün halası telefonda Serdar'ın sabahlara kadar ders çalıştığını söyledi. "Buna nasıl bir çözüm bulalım" dedi. "Çünkü uykusuz kalıyor". Ben de halasına onu dersten alıkoyamayacağını, çünkü o yine ders çalışacağını söyledim. En iyisi "elektrik faturası çok geliyor de. Belki çok ders çalışıp uykusuz kalmaz" diye öneride bulundum. Serdar halasına para verip "elektrik faturasını öde halacığım" dediğinde halası çok üzülüp onun uykusuz kalmaması için benim söylediğimi söylemek zorunda kalmış. Liseyi taktirle bitirmiş ve üniversite sınavına girmişti. Birinci baamağı kazandı. İkinci basamak sınavına bir ay kala su çiçeği çıkardı. Çok ağır hata olmuştu. Sınava kadar iyileşmişti fakat baş ağrıları devam ediyordu, ağrı kesici içmesine rağmen... Sınavda da başı çok ağrımış, yine de elinden geleni yapmıştı. Üç tercihle girmişti. ODTÜ İnşaat, Makine ve Hacettepe Tıp. Çok ta yüksek puan almasına rağmen kazanamamıştı. Çok üzülmüştü. Günlerce ağlamıştı, dışarıya çıkmak istemiyordu. Babası ve ben, ona sürekli moral verip teselli ediyorduk. O yine de devamlı üzülüyor; "hayır anne bu rüyamı ben nasıl kazanamam" diye sürekli ağlıyor, üzülüyordu. "Ben çocukluğumu yaşayamadım, çok ders çalışıp kendimi buna hazırladım" diye üzülüp duruyordu. Bazen bana takılırdı: "Üzülme anneciğim. Ben doktor olup seni iyileştireceğim". O zamanlar benim mide ülserim vardı, çok ızdırap çekerdim. Hiç bilemezdim ki oğlum hasta olup, belki de bir ömür boyu doktora kendisi gidecek. O yıl babasının tayini Bursa'ya çıkmıştı. Oğlumuz da eve gelmişti. Fakat çok zayıflamıştı. O yazı onu teselli ederek geçirmiştik. Derken okullar açılmıştı. Kardeşi de orta ikiye geçmiş, okula başlamıştı. Babası Serdar'ı dershaneye götürmüştü kayıt için. Birkaç gün deshaneye gittikten sonra bana, "anne, ben bu dershaneye gitmeyeceğim" dedi. "Neden" diye sorduğumda, "hep bildiğim konular, hiç gerek yok" dedi. Ben çok şaşırmıştım. Biz yine de gönderiyorduk. Gidiyordu fakat zoraki bir gidişti. Çok durgundu. Birşeyler seziyordum fakat bir anlam veremiyordum. Sanki oğlumuz eski Serdar değildi, farklılaşmıştı. Babasına anlattığımda "çok çalıştı sınavı kazanamadı, zamanla geçer" diyordu. Bense sebebini bilemediğim bir huzursuzluk ve sıkıntı içindeydim. Fakat oğlumun hasta olacağı hiç aklıma gelmiyordu.

Ben tüm sizofren yakınlarıyla görüşmek istiyorum kızlar belki birbirimiZe fikirler veririz faydalı oluruz

Umarım iyileşir bu hastalığı çekenler A

-47- ŞİZOFRENİ HASTALARI BİZDEN ŞANSLI Evet, aslında şizofren hastaları bizlerden, toplumdaki o çok sağlıklı insanlardan daha şanslı. Evet, çok şanslı sakın şaşırmayın. İnsan olarak şanslılar. Çünkü dürüst, iyiliği unutmayan, insancıl duyguları tertemiz, bozulmamış bir bebek kadar tertemizler. Bu anlamda bizlerden çok daha şanslılar. Dört yıldır derneğe geliyorlar daha birbirlerine yüksek sesle bile hitap ettiklerine, bir kere olsun kavgalarına şahit olmadım. Maçlarda insanların kavgalarını, kahvehanelerde, sokaklarda kavgalarını görüyoruz. Hasta bir gencimiz, "Biz şizofreniler bir ceylan kadar nariniz" demişti. Haklı. Onların topluma zararı yok. Toplum olarak bizlerin o masum insanlara zararımız çok. Çünkü hiç hak etmedikleri halde damgalıyoruz onları. Bu masum insanlar yıllarca çok ıstırap ve acı çekmişlerdir. Buna inanıyorum. Yine de kimselere küsmüyorlar, isyanları ve sitemleri sessiz birer çığlık olarak kalıyor. Bazen kendimizi onların yerine koyalım. Ne kadar zor bir yaşam olduğunu biraz anlarız. Keşke toplum olarak bu insanlara yardımcı olabilsek, o zaman daha da çabuk iyileşeceklerine inanıyorum. Artık ülkemizde sokak hayvanları için bakım evleri, rehabilitasyon merkezleri kuruluyor. Ama neden ülkemizde insan sağlığı önemsenmiyor? Bu insanlara neden bakım evleri, rehabilitasyon merkezleri kurulmuyor, kurulamıyor? Takdiri sizlere bırakıyorum. Nihil

Bu hastalığın acılarını uzun zamandır çeken biri olarak kolaylıklar diliyorum herkese. Allah acil şifalar versin kurtulmayı nasip etsin inşallah...

S sudee_ merhaba, Allah sifa versin, inanin bakim ve ilgiyle bir nebze olsun daha iyi oluyorlar, sizin gibi bir annesi oldugu icin sansli. Benim de babam sizofren, ayda 1 ignesi var.

Çok haklısın... Zengin hastalığıda değil ki illet... Derler ya parası olmayan yaşamasın, ne kadar da doğru. İnsanı bu raddeye getiriyorlar. İlaçlar yeterince pahalı zaten, ne var biraz olsun insanlık gösterseler dimi.

-12- 1988 Kasım ayında burun ameliyatı geçirdi. Doktorlar burnunda ve genzinde et olduğunu, onsekiz yaşında ameliyat olması gerektiğini söylemişlerdi ve oldu. Ameliyat olurken ben çok üzülmüştüm. Doktoru beni görünce: "Sizin haliniz ne? Bu kadar üzülmeyin, oğlunuz sizden daha cesur" demişti. OĞLUMDAKİ DEĞİŞİMLER Dershaneye devam ediyordu. Şubat tatilinden sonra artık dershaneye gitmeyeceğini söyledi. Konuların hepsini bildiğini, evde çalışacağını söyleyip, dershaneyi bıraktı. Yavaş yavaş birşeyler değişiyordu. Sonradan dershaneye beraber gittiği bir arkadaşından duyduğum şeyler beni çok üzmüştü. Dershaneye bizim oturduğumuz apartmandan bir kız da gidiyormuş. Serdar yaşının verdiği masumiyetle kıza arkadaşlık teklif etmiş, kız reddedince çok üzülmüş. Ben de mutsuzluğunu dershaneye gitmemesini, bu olaya bağlıyordum. Hiç dışarı çıkmak istemiyordu. Zoraki gönderiyordum. Gelince, arkadaşlarının konuşup şakalar yaptığını, kendisinin hiç konuşmadığını, buna çok üzüldüğünü söylüyordu. Birkaç gün sonra bakkala gönderdim. Dönüşte çok sinirli bir halde geldi ve insanların ona baktığını söyledi. "Baksınlar, bunda ne var?" dedim, cevap vermedi. Evin içinde sinirli sinirli dolaşıp oturdu. Biraz sonra komşu kapı zilini çalınca, birden korkup hızla kapıyı açtı. Ben hemen yetişip, komşuyu buyur edince odasına geçti. İki gün boyunca sessiz sessiz dolaşıp arada ders çalışıyordu. Pencerenin perdelerini gündüz bile kapatıyordu. Bir gün, evin içinde salon camına koşarak ve sinirli bir şekilde; "KÖPEKLER!" diye bağırıp, sonra sustu. "Kim oğlum, kime bağırıyorsun" diye sorduğumda, "yok birşey" diye tekrar odasına döndü. Arada bir kardeşini ders çalıştırıyordu. Fakat onu çok hırpalıyordu. Bir gün kardeşini çok kötü dövdü. Ben zor aldım elinden. Şaşırmıştım. Oğlum şimdiye kadar kardeşiyle, yüksek sesle bile konuşmamıştı. Kardeşi korkudan titriyordu. "Neden dövdün" diye sorduğumda; "Bir matematik sorusunu bilemediği için" diye cevap verdi. Yavaş yavaş bizden ve dünyadan kopuyordu. Kardeşi bana, "anne kardeşimde bir tuhaflık var, onu bir doktora götür" dediğinde, sanki tokat yemiş gibi oldum ve sadece, "oğlum, abin ergenlik çağında ve sınavı kazanamadı, onun strei var, geçer" diyebildim. Kafamda bir soru işareti de oluşmuştu. Acaba diye düşünüp, sonra, "olmaz, olamaz. Serdar mı? Hayır. O çok zeki, akıllı bir çocuk" diye kendi kendime teselli veriyordum. Serdar'dan dört yaş küçük kardeşi, bizden daha iyi anlamıştı o zaman abisinin hastalandığını. Biz anlayamamıştık. Bir gün banyoda saatlerce aynaya bakıyordu. Ben de sabırla onu bekledim. Acaba ne yapıyor diye. Hiç kıpırdamadan, sadece aynaya bakıyordu. Ama bu bakış normal değildi. Birkaç kez seslendim beni hiç duymuyordu. Yanına gidip yine seslendim duymuyordu. Kolundan tutup "Serdar" dediğimde, sanki derin bir uykudan uyanmıştı. Şaşkın şaşkın bana bakıyordu. Ben de çok şaşırmış ama bir anlam verememiştim. Nereye göndersem gitmek istemiyordu. Hep durgun, neşesizdi. Arada bir gülüyordu. Neden güldüğünü sorduğumda, "yok bir şey" diyordu. Babasıyla çarşıya çıkmışlardı. Babası ona gri renkte bir takım elbise almıştı. Elbiseyi birkaç gün giydikten sonra bu renkte elbiseyi niçin aldınız, bu renk beni rahatsız ediyor demeye başladı. Bir daha giymedi. Artık evden dışarı çıkmıyordu. Çok durgundu. Hiç konuşmuyordu, dalgındı. Belki açılır, durgunluğu geçer diye sitede oturan gençleri eve çağırıyordum. Belki tanışır, arkadaşları olursa durgunluğu geçer diye düşünüyordum. Buraya yeni taşındığımız için yaşıtlarının çoğunu tanımıyordu. Gençler geliyordu fakat Serdar pek ilgilenmiyordu.

o kadar cok sey okudum o kadar cok arastırma yaptım ki bu konuda tam bir çıkmazdayım. benim hayatıma çok çok değer verdiğim bir adam girdi. yaklaşık 5 ay sonra annesinin şizofren hastası olduğunu öğrendim ve ailem bunu duyunca binbir sey söyleyerek benim ondan ayrılmam gerektiğini söylediler hiçbir bilgi sahibi değildim bu konuda gerek medyada yansıtılanlar olsun gerek çevremde duyduğum yaşanmış hikayeler olsun beni öyle bir cıkmaza soktu ki ayrılmak zorunda kaldım. şimdi ise o kadar buyuk bir boşluktayım ki napacagımı bilemiyorum ve sizden bir fikir istiyorum bu konuda

ama şu da var her insan biraz şizofrendir, günümüzde psikolojik sorunu olmayan insan çok az, önemli olan kafaya birşey takmamak ve önlemini almak yoksa bu şekilde ilerliyor. BALveBADEM Sabrediyorum Sana Ey

Ya icim paramparça oldu devamini okumak isterm ama korkúyorum enpati yaparak okuyorum icim paramparca

Yazıların çoğunu okudum ve inanın çoğu yerde ağladım. Ne kadar güçlü bir anneymiş. Allah inşallah bundan sonra güldürür yüzünü. Nihil hanım sizi de kutluyorum kardeşinizle çok ilgilisiniz, Aallah size de sabırlar versin, kardeşinize şifalar. Benim kardeşimde obsesif kompülsif hastası bayağı da ileri derecede. O kadar çok korkuları ve takıntıları var ki. Defalarca doktora götürdük ama ilaçları bir aydan sonra kullanmıyor ya da düzensiz kullanıyor. Bir bilsen çok üzülüyorum. Yanında olsam ilaçları takip edeceğim ama ayrı şehirlerdeyiz. Annemle babamı da dinlemiyor, sindirmiş. Gittikçe artıyor ve hep mutsuz. Bu tür hastalıklar hem hastaları hem de yakınlarını bitiryor. Allah hepimizin yardımcısı olsun. . push ;

Ablam 28 yaşında şuan ama hastalığı çok erken başladı 11 yaşındaydı. çok erken bi yaş olması bizim için herzaman dezavantaj oldu çünkü direk alevli bi şekilde başladı kesinlikle hiç bişe anlayamadık gayet sağlıklı normaldi. bigün kabus başladı işte sabah çığlıklarıyla uyandık hiçbirimizi tanımıyodu ve suratımıza bakıp canavar görmüş gibi hepimizden kaçıyodu 17 sene önce ki olay ama inan dün gibi gözlerimin önünde. bizim olay çok karmaşık gelişti Nihil, Serdar'ın annesinin anlattığı bazıları gibi annemde kesinlikle ablamın psikolojik yada beyinsel bi hastalığı olduğuna inanmadı hala da inanmıyo.. O yüzden biz olaya hacı ve hocalarla başladık olay çok daha kötü noktalara vardı sonra çeşitli profesörlere götürdük ilaç tedavisine başladılar ablam bi kere balkondan atladı burnu bile kanamadan atlattı bi kere bütün ilaçlarını içip intihar etti midesini yıkattık sonunda annem ilaçlarla daha kötü olduğunu düşünüp çok uzun bi süre tedavisiz bıraktı malesef ablamı. evde kendince oyaladı sürekli farklı hacı hoca adreslerine devam etti. en son geçen sene benim ısrarlarımla özel bi hastaneye yatırdık çünkü kesinlikle devlet hastanesinin lafını bile ettirmiyodu annem ona da üzüntüden bişe olmasından korktuğumuz için özel bi hasteneye yatırdık inan ama inan o bile zorla. sonuç çok daha kötü oldu malesef çok güvenerek gittiğim sahibi olan Prof. sürekli tvlerde ahkam kesen ne kadar dikkatli ve iyi bi tedavi verdiklerinden bahseden doktorun hastanesinde aşırı dozda ilaç yüklenmesinden günlerce yoğun bakımda yattı ablam ölümden döndü yine. şuanda en ufak bi psikotik ilaç içtiği zaman bütün vücudu kasılıyo epileptik tepkiler veriyo ilaca o yüzden şuanda ilaçsız bi şekilde anlıyacağın. durumunu sorarsan kesinlikle sokağa çıkması gibi bi durum söz konusu diil. sürekli gözetimimizde zaten öyle istekleri de yok tamamen ayrı bi boyutta bizimle iletişimi var hepimizi tanıyo ama kendi kendine konuşup gülme durumları devam ediyo çok şükür şimdilik asabi diil çünkü bi dönem çok fazla kriz geçiriyodu ama şuanda ilaçsız ve sakin bi durumda tabi ki televizyon izlemek dışında hiç bi aktivitesi yok küçük bi çocuk gibi oratlığı karıştırma huyu var o yüzden kendi odamızı dolaplarımızı fln kitliyoruz onuda sürekli gözetim altında tutuyoruz yani tamamen bize muhtaç bi şekilde yaşamını sürdürüyo. kısa özeti böyle, merak ettiğin bişe olursa herzaman anlatırım.

çok üzüldüm başın sağolsun canım... evet insanlar hastalıgı kımse kımseye konduramıyor ama gerçekleri kabul ettigimiz zaman her şeyın tedavisi daha çabuk olur

-18- YİNE CEHENNEMİ YAŞIYORDUK Fakat hiç de huzurlu değildik. Artık evimizin eski huzuru yoktu. Yıllarca ne acılara, nelere dayanmıştık. Yuvamızı, iki yavrumuzu mutlu etmeye, iyi yetiştirmeye gayret etmiştik. Fakat şanssızlık galiba peşimizi bırakmıyordu. Birinci ders yılı iyi geçmiş. İkinci sömestrde, Şubat ayında, ilaçlarını "ders çalışamıyorum, uykum geliyor" diye bırakmıştı. İlaçlarını bırakmasıyla çok kötü hasta olmuş. Bir akşam evi aradı. Konuşamıyordu. Ses tonundan oğlumun yine çok hasta olduğunu anladım. Gece hemen Konya'ya hareket ettim. Sabah okulda oğlumu bulunca yıkıldım. Çok zayıflamıştı, çok dalgındı. Beni bile tanıyamamıştı. On gündür yemek yememiş, uyumamış, odasından bile çıkmamış. Hemen Tıp Fakültesi Pikiyatri Kliniği'ne yatırdım. Bir ay tedavi gördü. Bu bir ay içinde babası da yanına gelmişti. Babası onu görünce çok üzüldü. Kolay kolay ağlamayan insan ağlamaya başladı. Dayanamamıştı. Çünkü oğlumuzu çok eviyordu. Ona onsekiz yaşına kadar bir tokat atmamıştı. her istediğini yapıyordu. Küçükken yaramazlık yaptığında ben sinirlenince, babasının arkasına saklanırdı. Bütün bunlar o anda film şeridi gibi hayalimde canlandı. Kendime, bağırıp ağlamamak için zor hakim olmuştum. Neden? Neydi evladımızın başına gelenler? Bir ay sonra taburcu edildi, eve geldik. Yine ilaçlarını içmiyordu, yine çok hasta idi. Evde bir cehennem azabı çekiyorduk. Bir türlü ikna edemiyorduk. Ne ilaçları, ne de doktora gitmeyi kabul ediyordu. Korkunç şüpheler içinde kıvranıyordu. Bir takım insanların onu başbakan yapacaklarını, zencilerin, çinlilerin, cinlerin gelip ülkemizi yönettiğini söyleyip bütün gün bu saplantılarıyla korku içinde dolaşıp duruyordu. Artık komşulardan da şüpheleniyordu. Aniden yerinden fırlıyor "alttaki komşu benim hakkımda konuşuyor" diye bağırmaya başlıyordu. Yolda yürüsek veya bir yere gitek, her şeyden herkesten şüpheleniyor, her kelimeden farklı bir anlam çıkarıyordu. İnsanların onun hakkında konuştuklarını, ona kötülük yapacaklarını düşünüyor ve bu çok anlamsız saçma sapan şüphelerle ızdırap içinde kıvranıyordu. Bize saldırmaya da başlamıştı. Bazen evin camlarını yumruklayıp kırıyordu. Bazen önüne ne gelse fırlatıp kırıyordu. Sazlarını kırdı. Bunlar beni hasta etti diye elektrosazını param parça ettiğinde sazın telleri parmaklarını kesmiş kanıyordu. Sadece o zaman müdahele edebildim. Biz karışınca daha çok sinirleniyordu. Parmaklarının kanının korkarak temizledim. Biraz daha sakindi. Benden özür diliyordu. Kendisinin yapmadığını, seslerin yaptırdığını söylüyordu.

Yena,, kardeşim de lise ikinci sınıftan sonra belirtiler başlamış aslında, fakat biz çok geç farkettik. Bizim kabullenmemiz, inanmamız epey zaman aldı. Sonrasında kardeşimi ilaçlar ve tedavi süreci için ikna etmek de ayrı bir zaman kaybıydı. Şimdi 29 yaşında. geçtiğimiz sene ikibuçuk ay kadar klinik de yattı, hastalığını fark etmesi açısından yatışı çok faydalı oldu. Tam olarak kabul etmemiş olsa da artık hasta olduğunun farkında. Hastalığın varlığını, öyküsünü, bilseydik, kardeşim neden böyle soruları sorar sormaz hekime giderdik. Ebeveynin ego problemi varsa o da ayrı bir handikap. 'Benim oğlum ruh hastası olmaz' diyen anne baba da var. ki o evlat nasıl iyi olma sürecine girsin. Hastalığın doğum esnasında bebeğin beynine oksijen gitmediğinden de oluşma riski varmış. Çok zor olan doğumlarda oksijen eksikliğinden beyin zarar görür, beyin hastalığı oluşma riski olurmuş. Bebeğin doğumda hiç ağlamaması bir belirti olabilirmiş. Kardeşim hiç ağlamamış doğarken. Dakikalar sonra bi can belirtisi sesi gelmiş o kadar. Nihil

belki biraz acımasızca gelecek ama yaşadıklarımdan yola çıkarak bu hastalık genetik geçişli bir hastalık. evladınız olursa hastalığın devam etme olasılığı var, yok da ama var da. mantıklı düşündüğünüz zaman mantıklı bir karar vermişsiniz. hakkınızda hayırlısı olsun. B bambilibom

Rabbim bu derdi çekenlere yardım etsin... Nazanen Hoşgeldin ömrum, ruhum canım kızım

Birazdan devam edeceğim Yena, vakit ayıramadım bir kaç gündür. Nihil

... ziyaret ederseniz memnun oluruz. Son düzenleyen: Moderatör: 29 Ekim 2014

-8- Öğretmeni daha sonra benim apartman komşum olmuştu. Serdar'dan çok memnundu. Çok zeki, çalışkan olduğunu, defterlerini çok düzgün kullandığını, çok tertipli bir çocuk olduğunu bana anlatırdı. Sınıfta, sanki büyümüş de küçülmüş bir hali olduğunu, diğer çocuklardan farklı olduğunu söylerdi. Evet evde de öyleydi. Tertipli, düzenli bir çocuktu. Okuldan eve geldiğinde hemen önlüğünü çıkarıp, düzenli bir şekilde asar, pantolonunu çıkarıp, pijamasını giyerdi. Hiç üstü başı dağınık bir halde okuldan geldiğini görmedim. Çok temiz gelirdi. Prensipli bir çocuktu. Derslerine çalışması, oyun saatleri hiç şaşmazdı. Okuldan gelir, yemeğini yer, dışarı çıkıp arkadaşlarıyla bir iki saat oynar sonra dersine çalışırdı. O yıllarda televizyon kanalı tek kanaldı. Akşam üzerleri, TRT'de çizgi film olurdu. Dersini bitirip çizgi film seyrederdi. Akşam yemeğini yedikten sonra erkenden uyurdu. Bir gün okulda aşı olurken bayılmıştı. Öğretmeni eve göndermişti. Ben korktuğunu zannettim. Fakat bana korkmadığını, aşı yapılırken alkol kokusundan bayıldığını söyledi. Keşke o zaman doktora götürseydim diye hep düşünüyorum. Alkol kokusundan bayılması, bu kadar düzenli ve çalışkan olması normal miydi diye zaman zaman hep düşünürüm. Sabahları erkenden kalkıp camda beklerdi. Hava aydınlansın, saat yedi olsun da okula gideyim diye. Bazen hasta olurdu, grip v. s. Okula gitmemesini söylerdim, kabul etmez ağlardı. Ben dersimi yaptım gitmem lazım derdi. Kardeşine ben evde olmadığım zaman çok iyi bakardı. Bir gün ben evde yokken sobanın üzerindeki çaydanlık çok kaynamış, taşıyormuş. Serdar hemen alt kattaki komşuyu çağırmış, "teyze annem evde yok sobanın üzerindeki çaydanlık çok kaynıyor kardeşim korkuyor" demiş. Ben geldiğimde komşuyla kapıda karşılaştım. Komşum "çok zeki bir oğlunuz var kardeşi için endişelenmiş" dedi. İzmir'deki evimiz dördüncü kattaydı. Apartmanın önünde ana cadde, arkada bahçe vardı. Zaman zaman kardeşini bahçeye götürür oyun oynarlardı. Kardeşinin yanından hiç ayrılmazdı. Yola çıkar araba çarpar diye çok endişelenirdi.

-10- Öğretmeniyle görüştüğümde "çok zeki ve çalışkan bir oğlunuz var. Biz de deneme sınavına girdik. Oğlunuz kadar başarı gösteremedik. Bizim puanımız onunkinden düşük. Zaten sınava onu biz kaydettirdik" dediklerinde çok sevinmiştim. Okuldan eve öğlen yemeğine geldiğinde masaya kitaplarıyla otururdu. Bir yandan yemek yer, bir yandan yine kitap okurdu. Gece geç saatlere kadar ders çalışıyordu. Okulda çalışkan, öğretmenlerine çok saygılı bir öğrenciydi. Çok arkadaşı yoktu, birkaç arkadaşı vardı. Çok seçici davranırdı. Kendi gibi saygılı çalışkan arkadaşları vardı. Ben bunları düşündükçe, hala inanamıyorum oğlumun hasta olduğuna. Fakat insansın ve annesin, ne yapsan da geçmişi geri getiremiyorsun. Keşke zamanı durdurabilsem. Serdar ilk hasta olduğunda onsekiz yaşında genç bir fidandı. Şimdi otuziki yaşında yetişkin ve kaybolan yılları acıyla, korkuyla, şüpheyle ve ev ile hastahane odasında geçen gençlik yılları.. Keşke zamanı durdurabilsem, oğlum baharını yeniden yaşasa ama yazıkki bu mümkün değil, kaybolan yılları ona geri veremiyoruz. Ne biten baharını, ne de kaybettiği başarı dolu yıllarını.. Ne yazık ki artık farkında olmadan kaybetmişti. Zaman zaman "bana ne oldu söyleyin? Ben böyle bir insan mıydım? Neden artık başarısız bir insanım? Neden hep korku ve şüphe içindeyim? Söyleyin!" diye bize soruyordu. Ne yazık ki ona hiçbir şey söyleyemiyorduk. Yaz tatili gelmiş, yine sınıfını taktirle geçmişti. Yazın da test kitaplarına çalışıyordu. Odasını temizlerken, "kitaplarıma dokunma" derdi. "Oğlum artık okullar tatil, biraz çık dolaş, arkadaşların ile oyna" derdim. O, biraz çıkıp arkadaşlarıyla oynar, yine gelip ders çalışırdı. Babası baktı olmayacak bilgisayar aldı, belki buna yönelir diye. Sonra okullar açıldı. Yine çok ders çalışıyordu. Bir gün okuldan bir bayan öğretmen geldi. Bir kahve içtikten sonra bana, "okuldaki öğretmen arkadaşlar ve benim sizden bir ricamız olacak. Serdar derste bazen bize öyle sorular soruyor ki biz bilemiyoruz. Öğrencilere mahcup olmamak için "Serdar biz bu sorunun cevabını biliyoruz fakat sen anlat, arkadaşların da öğrensin diyoruz. Ve Serdar sınıfta tahtaya kalkıp sorduğu sorunun cevabını kendisi veriyor. Biz de böylelikle sorunun cevabını Serdar'dan öğreniyoruz. Çünkü çoğumuz yeni mezun öğretmenleriz" dedi. Ben ve babası ona okulda fazla soru sormamasını, herkesin herşeyi bilemeyeceğini anlattık. İlkokul öğretmeninden de böyle serzenişler olurdu. Çok soru sorduğunu, sorduğu soruların ilkokul düzeyinde olmadığını söylerdi. Serdar bazen geldiğinde "anne ben ne yapacağım? Öğretmenim sorduğum soruya cevap vermiyor" diye sitem ettiğinde, "babana sor, bana sor" dediğimde, "öğretmenimin bilmediğini siz de bilemezsiniz" derdi. Onun çocuk gözünde her şeyi öğretmeni bilirdi. Ortaokul ve lisede üt sınıfların çözemediği matematik ve fen sorularını öğretmenleri Serdar'a çözdürürlerdi. Lise ikinci sınıfın son ayında Serdar'da bir durgunluk başlamıştı fakat biz üstünde durmadık. Çok ders çalışmasına bağlıyorduk. Ne yazık ki evladımıza kader ağlarını örüyormuş, o zaman anlayamadık. Yavrum yavaş yavaş çok durgun, dalgın bir hal alıyordu. Hep neşesizdi yüz ifadesi çok değişmişti, kederli bir hali vardı. Zaman zaman soruyordum: "Neden böyle dalgınsın, söyle oğlum neyin var" dediğimde, hiçbir şeyim yok anne, sana öyle geliyor" derdi.

Nihil Sana çok teşekkürler. Hiç bilmezdim böyle sürüp giden hayatların varlığını... Çok üzülerek okudum... Sabahı ettim. Çok etkileyici, çok yıkıcı Rabbim her birinin ve yakınlarının yardımcısı olsun. O herşeyi gören bilen ve duyandır. O'ndan ümit kesilmez. Nihil

bu çok kötü bişey yaşadım yaşıyordum vs demeye insanın dili bile varmıyrki

evi değiştirdik babamla görüşmüyoruz ben annem abim yaşıyoruz ama sinirim bi türlü geçmiyo daha dün gece tam uyucktım yüzüme krem sürüyordum annem geç oldu uyu dedi çıldırcak kadar sinirlendim ben zaten uyucktım diye anlamıyorum neden böyle oluyo Nihil

Benden tavsiye. Okumayın ilk sayfalardaki hikayeyi. Daha önce de yazmıştım bunu. Gerçekten çok korkunç bir şey. Ben ne yazık ki fena olmuştum bayağı. Okuduğuma bin pişman olmuştum. Ama ne fayda...

-14- Hiç yerinde duramıyor, sürekli konuşup, dolaşıyordu. Konuşmalarında, bizi kurtaracağını, bize kimsenin kötülük yapamayacağını söyleyip duruyordu. Birden ağlamaya başlıyordu. RUS AJANLARININ ONU KAÇIRACAĞINI, onu öldüreceklerini, dilini keseceklerini söylüyordu. Sürekli bizim annesi babası olmadığımızı, bizi değiştirdiklerini, eski annesini babasını kaybettiğini söyleyip durmadan ağlıyordu. Olamaz, bir insan birden bire bu kadar değişemezdi. Ne kadar korku, panik ve şüphe içerisindeydi anlatamam. Anlatması çok zor. Bu acıyı, bu sıkıntıları ancak yaşayan bilir. "Allah'ım bize sabır ver" diye dua edip ağlıyordum. Söylediği her saçma sapan lafa sadece, "haklısın" diyebiliyorduk. Halasının eşinden de müthiş şüphelenmeye başladı. Sabahı zor ettik. Artık eski sağlıklı oğlumuzu kaybetmiştik. Bunu çok iyi anlamıştım. Ben ondan gizli ağladıkça, küçük oğlum, yavrum da çok üzülüyordu. Yarabbim, bu ne büyük bir acı! Anne yüreğim bu acıya nasıl dayanacak bilemiyordum. Şaşkın, çaresiz donakalmıştım. Tam da yaşadığım eski acılarım biraz küllenmişken neden tekrar ben acıyla ızdırapla kavruluyordum? Neden tüm sevdiklerim beni terk ediyordu? Yaşadığım acılarıma 'kader' diye hep sabrediyordum. Serdar'ımın hasta olmasına ne diyeceğimi bilemiyordum. Tarifi zor acılar, üzüntüler içerisindeydim. Allah'ım yavruma hastalığı yakıştıramıyordum. Böyle kader olamaz! Yavrum hak etmemişti. İçten içe bir yanar dağ gibi isyan ediyordum. O zaman çığlıklarımı sadece ben duyuyordum. Zaten yıllarca hep sessiz çığlıktı, kimselere duyuramıyordum. Hep çıkış yolu arıyor, ne yazık ki bulamıyordum. Neydi yavrumun beyninde dağ gibi infilak eden? İLK HASTANEYE YATIŞ Kardeşi ona ne olduğunu anlamaya çalışıyor, yavrum da bir yandan ne çok üzülüyordu. Olamaz, bir insan birden bire bu kadar değişemezdi. Hemen en yakın bir ilin tıp fakültesine götürdük. Fakat binbir güçlükle götürmüştük. Acile yetiştirdik. Ben üzüntü ve panikle doktorun odasına yavrumla beraber girdim. Doktor genç bir asistandı. Oğlum hala bağırıyordu: "Ben hasta değilim, beni niçin getirdiniz" diyordu. Doktorun ilk sözü, neyin var demeden, oğluma bakıp "sana senin dilinle konuşmak lazım" dediğinde şok olmuştum. "Oğlum Türkçe konuşuyor" diyebildim. Sonra bir iğne yaptılar. Doktor bey, "Biz bunu yatıramayız, kapalı yerimiz yok, başka hastaneye götürün" dedi. O anda oğlum ilk damgayı yemişti. Şaşkınlık ve üzüntüyle hastaneden ayrıldı. Yapılan iğnelerin yan etkisi nedeniyle oğlumda aniden çok şiddetli kasılmalar oldu. Sanki tüm vücudu felç olmuştu. Hemen hastaneye geri döndük. Bir iğne yaptılar, durumu düzeldi. Oradan ayrıldık. Halbuki oğlumu zorlukla ikna ederek o hastaneye götürmüştük. O DOKTOR BEY keşke görmüş olsaydı. Oradan hemen ayrıldık. Arabada çok zorluk çıkarmıştı. En yakın, Ruh ve Sinir Hatalıkları Hastanesi'ne götürdük. Arabadan inerken hastahanenin tabelasında 'ruh ve sinir' yazısını görünce müthiş korkup sinirlendi. "Ben hasta değilim" diye bağırıp, ağlayıp kaçmaya çalışıyordu. Kendisine benim hasta olduğumu, tansiyonumu ölçtürüp gideceğimizi, bana yardım etmesini söyleyince kabul etti. İçeriye girdiğimizde çok tedirgindi. Hemen yatışını yaptılar fakat oğlum bana sarılarak bağırıyor, ağlıyordu. "Anneciğim ben deli değilim, beni burada bırakma!" diye sürekli bağırıp, ağlıyordu. Benden çok zor kopardılar. Amcası da bizimle birlikte gelmişti. Amcasına yalvarmaya başladı. Kapı kapanırken; "Amca sende mi" diye haykırdı. Çok üzülmüştük. Ailece perişandık. Ölünceye kadar, oğlumun o halini ve sesini unutmam mümkün değil. Hemen oğlumun yatışını yapan doktorun yanına gidip, oğlumu çıkarmalarını istedim. Bu belki de hayatımın en büyük hatasıydı. Sağolsun bu doktor bey gerçekten oğlumun dilinden anlamış, yardım etmeye çalışıyordu. Bize "Alın götürün" dememiş, aksine; "Yapmayın, çıkarmayın, bırakın tedavi olun" demişti. Fakat biz ısrar edince hemen taburcu ettiler. Kapıdan çıkarken Doktor Bey; "Bir gün kendiniz tekrar buraya getireceksiniz" demişti, haklıydı.

Evlat olarak ailenin içine doğuyorsun, reddetme gibi bir seçimin de olamıyor. Fakat anne baba evladım olabilir mi, ebeveyn olabilir miyimleri sorgulayabilir. Sorgulamalı. Ebeveyn olmak için belli kriterler olmalı. Zevkine, kısmetine çocukları olamamalı birbirini seven insanların. Etraf, hastane-ler, sosyal hizmetler, bakım evleri v. s. terkedilmiş bakıma ihtiyacı olan bebekler ile çocuklar ile dolu. İnsan fizyolojisini biyolojisini sorguluyorum. Belki de bedensel olarak çocuk sahibi olamamaya yaratılsaydık, bebek sahibi olmak için müdahaleye lüzum olsaydı, müdahale esnasında gerekli tahlil testler v. s. ler yapılsaydı. Ütopik, fantastik, hayali hayaller bunlar ama ebeveynlerin sorumsuzluğu nedeniyle bakıma muhtaç kalan evlatların terkedilmiş olması kadar afaki değil. Nihil

Ya allahım bütün acıları bir insan yaşayabilir mi... Okudukça acı içime çöküyor resmen

Neden dedin bunu C

Sevdiğim bir teyzem var, der ki; kızım derdimiz çok büyük ama Allah hepsinden büyük. Yaşadıklarımız sebepsiz nedensiz değil, engelli yaşayanlar boş boş yaşamıyorlar. Tanımlayamıyorum, inanıyorum sadece. Senin kardeşin kaç yaşında? Zihinsel engelli derken, beyin ruh hastalığımı, kendi ihtiyacını görebiliyor mu? Doğuştan mı engelli? Engelli haklarından yararlanıyor musunuz?

Çok şükür ki Serdar iyileşmiş ağlayarak okudum inanın çok etkilendim...

Evet konuşursan çok iyi olur forum sahipsiz atıl durumda kalmaktan kurtulur en azından. Önceki

concordiaa; kimde nasıl belirtiler ile başlayacağı belirsiz, hala da nedeni belirlenemeyen tedavisi olan ama tamamen geçmesi mümkün görünmeyen bir hastalık. hastalığın yaşattıkları hasta için de yakını için de çok yıpratıcı. kardeşime evladım gibi midem acıyor. bazen sinirleniyorum. sinirlendiğim kadar merhamet hissediyorum. iyileşmesi için koşarcasına günlerin geçmesini istiyorum. mutlu olduğunu gördüğüm zaman ağlayasım geliyor mutluluktan. nasılki anne bebeği gülümsediği zaman içi çoşar, öyle. bu hastalığı yaşayanlara Allah çözüm yolları ile karşılaştırsın. çok uykusu olduğu zaman uyku çokluğundan uykuya dalamaz ya insan. söylemek anlatmak konuşmak istediğim cümleler dile getiremiyorum kadar fazla.. şizofreni için Alp Üçok bey önerildi bize. muayenehanesi avrupa yakasındaymış. seans ücreti ise 350 tl. makul bir ücret olsaydı düzenli olarak Alp beye gidebilirdim. düzenli ilaç kullanımı hastalık seyrinde çok önemli concordia. içirilemiyorsa ne yapmalıyız diye muhakkak hekim fikri desteği yönlendirmesi alınmalı. ilaçlarını almadıkça kötüye gideceğinden hiç almak istemeyecek duruma gelebilir.. zorken daha zor bir durum olur.. sayfanın gerilerinden şizofreni el kitabı ilavesi de yapmıştım sanırım, yüzeysel ama güzel bir rehber. yakınınız için de Allah yardım etsin.. sabır versin sizlere.. ve hastanın kendisine.. . push ; C

Aysel hanım ile konuştuğumda oğlu için d... isimli ilacın çok iyi geldiğini söylemişti. Nasıl iyi geldi dedim. Şizofreni hastalığının zaman zaman nüksettirdiği telaşlı hali aldığını, gün içerisinde sakin olmasına yaradığını söyledi. Ah keşke kardeşimde bu ilaca başlasa demiştim içimden. Tesadüf eseri o günlerde Erenköy hastanesinde doktor hanım kullandığımız ilacın birisini değiştirerek yerine d... ilacını kullanmamızı söyledi. Kardeşim bir ay bir buçuk ay kadar d... ilacını kullandı. Cemile.. Duyduğu sesler arttı.. Sabaha kadar uyanık ve nasıl telaşlı bir hal.. Kendine kendine kahkaha ile gülmeye başladı.. Koridorda gezinip duruyor.. Annemle ben ne yapacağımızı bilemedik.. İlk başta neden böyle olduğunu da anlamamıştık. O gün hemen aldım kardeşimi aynı doktora götürdüm. İlaç değişikliğinden sonra olanları anlattım. Çok üzüldü doktor, keşke daha evvel getirseydiniz dedi. Hemen ilacını ilk kullandığı ile değiştirdi. İlave sakinlemesi için bir ilaç daha verdi, geçici olmak üzere. Ve sesler için 15 günde bir kullanması için ekstra bir iğne daha verdi. Şimdi günlük kullandığı 3 ilaç artı bir iğnesi zaten varken 1 iğne ilavesi daha oldu. Her salı iğnesi oluyor. Son verilen iğne de çok çok fayda etti. Bizim en büyük sıkıntımız sesler. Sesler olmazsa kardeşim iyi. Sesleri de bayağı kesti son iğne. Demem o ki, aynı ilaç farklı tepkilere yol açabilir. Ama insanın aklı ister istemez ya iyi gelirse... ye takılıyor. Sen gibiyim aslında. Olumsuz bir tecrübe yaşamış olmama rağmen o iki ilaç neydi.. Acaba.. Diyorum.. Bir tanesini biliyorum fakat diğerini bilmiyorum.. İlaç ismi vermek yasak olduğu için birebir mesaj ile yazayım sana. Cemile, cim.. İzninle sormak isterim; ablanın hastalığı ne zaman başladı.. Çocuklarında hastalık belirtisi var mı.. İlaç kullanıyor mu ablan.. Doktor takibinde mi.. Eşinin desteği nasıl.. Bir de İstanbul'da mısınız?

Allah yardım etsin ne diyelim

http://www.youtube.com/watch?v=vpGOxPjMHWg Nihil

Uzun zamandir kimse gelmemis konuya benim oglum 13 yasinda ve sizofreni teshisiyle bir haftadir hastanede cok cok zor bir hastalik Allah yardim etsin insaallah gamzelita Karma

Okudum hepsini okumaya da devam ediyorum. Bazen okurken birinin hayal gücü diyorum ama hayır gerçek yaşanmış ve hala bir yerlerde yaşayanlar var göğsümün ortasına kocaman bir yumru tıkanıp kalıyor... Allah'ım büyüktür bu yolda olanlara önce sabır versin ve sağlıklarına kavuştursun...

Cok tesekkurederim ama gercekten keske gecebilecek bir hastalik olsa malesefki omur boyu surecek bir rahatsizlik. Evet ablam hala esi ile birlikte yaşıyor enistem onu oyle kabulleniyor arada bir rahatsiligi yukseldigi donemlerde anneme geliyor bosanicam diye kaliyor bir hafta sonra tekrar kendisi ben kocami seviyorum diye geri donuyor. Aslinda enistem onu bu kadar kiskanmasaydi depresyona sokmasaydi belkide ablam boyle olmazdi yada ablamin kaderiydi bu bilmiyorum ama hep hayatimizda keskeler belkiler vardir. Bende bilmiyorum. Ablamin cocuklugumdaki hatirladigim ablam boyle olamazdi beynimde hep o halleri canlaniyor hic unutamiyorum ve cok sasiriyorum civil civil kipir kipir bir kizdi o yuzdn hic sindiremiyorum bu durumu kabullenmek istemiyorum.

-56- Ne zaman pırıl pırıl, insana ve insanlığa yakışır tedavi göreceği hastaneler yapılacak? Ne zaman batı ülkeleri gibi yarı yol evleri yapılacak? Bu yarı yol evlerinde, hasta hastaneden taburcu olduktan sonra hayata uyum çalışmasına alınıyor çok da başarılı oluyorlar. Ne zaman çalışamayan tüm engelilere insanca yaşayacağı bir ücret verilecek? İşte bunlar sağlandığı zaman ben bir anne olarak öldüğüm zaman gözüm arkada kalmaz. Kalmayacak. Öldüğüm zaman Allah diye can vermek istiyorum evladım ne olacak diye değil. Zaman zaman basında ve medyada çıkan olumsuz haberler bizleri çok üzüyor. Bir kişinin işlediği suçu bir topluma mal etmek çok yanlış. Bu yanlış bilgisizliğimizden kaynaklanıyor. Bazı televizyon kanalları reyting uğruna, hiçbir bilimsel dayanağı olmadan, bir kişinin işlediği bir suçu bir topluma mal edip çok abartılı canlandırmalarla yayınlıyorlar. Yüzlerce hatta binlerce insanı kırıp üzdüklerinin farkındalar mı acaba? Bilimsel araştırmalarda şizofreni hastaların suç oranları sağlıklı insanlara göre yüzde bir! Duyarlı doktorlarımız ve biz hasta yakınları evlatlarımızın toplumda damgalanmaması ve dışlanmaması için mücadele ederken, kendini bilmez ve duyarsız bir takım insanların bilinçsizce damgalamalarına masum evlatlarımız hedef olmaktadırlar. Yanan ormanların faturasını da bu masum kendini savunamayan insanlara çıkardık. Bir devlet yetkilisi, ruh ve akıl sağlığı yerinde olmayanlar ormanları yakıyor diye ormanlara girmelerini yasaklamış! Ne kadar talihsiz bir açıklama! Biz hasta yakınlarını yaralayan ve çok üzen bir yasak. Ne yazık ki şizofreni hastaları ne ormanları yakıp gece kondu yapmışlardır, ne lüks oteller inşa etmişlerdir ne de parselleyip satmışlardır! Rant sahipleri geçmiş dönemlerde ormanları yok etmişlerdir! Ormanları yakanlar çoğunlukla sağlıklı insanlar... Yine de yanan ormanların maliyetini ne yazık ki bu masum kendini savunamayan insanlara çıkarıyorlar. Ve ormanlar yasaklanıyor! İnşallah sayın yetkililer tüm ormanlarımıza pskiyatrist koyar da rant sahibi, çıkarcı ruh ve akıl hastaları belli olur. Demek ki toplum olarak insan sağlığı konusunda çok cahiliz. Çok duyarsız bir toplum olduk. İnşallah bundan sonra insana, özellikle sağlığa daha çok önem veririz. Daha çok Serdar'lar, Mehmet'ler, Ali'ler, Sevgi'ler, Leyla'lar sosyalleşir; hayata ve topluma kazandırılır. Yine de bizlere tek yardımcı olan doktorlarımız... Bu kadar yoğun işlerine, çalışma koşullarının zorluğuna rağmen evlatlarımızı, yakınlarımızı, insan üstü gayretle özveriyle iyileştirmeye topluma ve bize kazandırmaya çalışan bizlere destek olan doktorlarımız.. Sağ olsun, var olsunlar; 'adsız kahramanlar' onlar.. Bir anne şevkati ve sevgisiyle yakınlarımıza destek olan, sabırla tedavilerine yardımcı olan 'hemşirelerimiz'. Oğlum ve ben sizlere minnettarız. Sizler hasta yakınlarımızın ızdıraplarını, ailelerin çaresizliğini yakından görüp destek oldunuz. Bizleri siz teselli edip moral verdiniz. Sizlere hastalar ve aileleri adına sonsuz teşekkürler. Hastanelerimizin değerli profesörleri, doktorları, hemşireleri, tüm çalışanları. Bizlere gösterdiğiniz ilgi için, hasta yakınlarımıza gösterdiğiniz sabır ve sevgi için, sizlere binlerce teşekkürler. Allah hepinizden razı olsun...

13 yıldır ailecek bir kabusun içindeyiz. 30 yaşında şizofreni hastası bir erkek kardeşim var. Yıllardır Prof. Dr. Alp Üçok un hastasıyız ama ilaç yazıp göndermekten başka bir şey yapmadı sağolsun. İlacın dozajını artırıyor 1-2 ay iyi gibi oluyor kardeşim sonra sil baştan içe kapanmalar, kafa konuşmaları ve görüntülü konuşma atakları. Tükendik artık... Ben bu durumu yaşayanlardan iyi bir doktor tavsiyesi istiyorum sadece, lütfen yazın...

arkadaşlarr, şuan çok kötü durumdayım. saatlerdir ağlıyorum. az önce forumda şizofreni ile ilgili bi paylaşım görüp, şüphelenip, ekşi sözlükten ve kk dan araştırma yapmayla dünyamın başıma yıkıldığı andır.. arkadaşlar, benim erkek kardeşim, çok büyük sıkıntılar çeken ve bize de çektiren biri. ama kardeşim bunları niye yapıo anlamıodum. hiç bi zaman da ikna edip doktora götüremedim. izbandut gibi. gücüm yetmiyor nasıl götürelim.. yaklaşık 17 yaş civarı hırsızlık, madde kullanımı, alkol, sigara ile başladığını düşündüğüm. bunları niye yaptığını hiç anlayamadığım biri. bi soru sorardım. sürekli yalan. şimdi şimdi anlıyorum sanki bi hayal dünyası varmış gibi. bi mafya adamının yardımcısıyım derdi. alakası olamayacak bi durum. ajanlık majanlık bişilerden bahsederdi. aslında normal gibi görünüyordu. ama sürekli bi tedirginlik hali. ailemize ve kendisine zarar verme teşebbüslerini saymıyorum bile.. camları perdeleri kapatır, korkardı. telefonlarının dinlenildiğini düşünürdü. ve en önemlisi. o "can" artık bizden ırak bi "can"dı sanki. bizden nefret eder gibi bakıodu. o gözlerde sanki kardeşim yokmuş gibi.. bizi resmen sevmiyodu ya. hiçbir dediğimizi dinlemiyodu. sanki sölediklerimiz kulağına hiç girmiodu. hiç değer vermiodu bize. sanki aramızda bi duvar vardı. hala o duvar var. kardeşime ulaşamıyorum sanki. hiç bişiyini bana anlatmıyor. anlattıkları da o an uydurduğu yalanlar. bi de çok unutkan.. madde bağımlısı mıydı. ergenlik bunalımı mıydı şizofren miydi. geçmiş zaman kullandım. çünkü şuan cezaevinde. nolurrr cevap verin. kardeşimin sorunu sizce ne olabilir? bu arada ağlamaktan ve bunun öncesinde sayfalarca yazı okumaktan gözlerim kurudu ve ağrıo yani bu başlığı tam okuyamadım son 2 sayfası hariç. ama en kısa zamanda okuyacağım. nolur yardım edin bu arada birşey daha hatırladım onu da yazayım. bi ara zar zor kardeşimi bi psikoloğa götürmüştük. reçetede organik olmayan psikoz gibi bişiler yazıodu. bi ilaç vermişti doktor. bi de iğne gibi bişidi sanırım. iğneyi olunca kardeşim çok kötü olmuş. doktorun yorumu şuydu. çalış, gez, kafanı dağıt gibi tavsiyelerde bulunmuştu. bunu da yazayım dedim. cevaplar için şimdiden çok teşekkürler...

benim kardeşim de malesef zihinsel engelli, aysel hanımın anlattıklarından yaşadıklarından çok etkilendim bazı cümlelerinde sanki annemin üzüntülerini dile getirmiş Allahım dertli olan herkese deva, sabır ve acil şifalar versin... yazınızın devamını bekliyorum

Malesef moderatör falan yok forum kurulmuş ve kendi haline terkedilmiş ne uğrayan bir moderatör var nede bir yetkili. Nihil

Gecmis olsun cok uzuldum gercekten, ablan hala kocasi ile beraber mi yasiyor?

İstanbukda Üsküdar üniversitesi hastanesi var bu hastalar için çok özel tedavi uyguluyrlr. çok çok pahali bi tanidigmi evini satip kizini tedavibettirmis ve cok iyi olmuş. Rektorude bizim tanidik gorusmeye gitmistim an fazla yüzdeotuz indirim yyaptılar yine de pahali geldi haftalık alti milyar. Ama çok çok iyiymis. nasip olmadi bize ama bilginiz olsun. Allah bu hastalara acil şifalar versinnn

Lütfen bana yazın üstteki yazdıklarımı okuyun ve bana deyin ki eşin iyileşecek, hatta deyin ki ohoooo senin eşin şizofren değil sen boşuna evhamlanıyorsun. LÜTFEN BANA BİR UMUT IŞIĞI YAKIN LÜTFEN... ehlimana Guru Anneler

Dideral, Forum'da yetkili olması konusunu Aysel Hanım ile konuşmak isterim. Hava muhalefetinden dolayı gidemiyorum derneğe, ilk gittiğimde konuşup olumlu yanıt almak isterim. Belki kendisi veya önereceği bir başkası olabilir diye düşünüyorum. D

Kaçtır geliyorum, birşeyler söylemek istiyorum istediğimi yapmadan sayfayı kapatıyorum. Başka konulara göz atıp uzaklaşmak istiyorum yazarken düşünmekten. Bilirsin diyabul, kız evladı için baba kelimesinin içi ağırdır, doludur, taşar babaya hislerin. Sen de bu kelimenin içini boşaltmışsın, babanın aklına gelmesini dahi istemiyorsun, ona dair birşeyler hatırlamak, yaşattıklarını yaşadıklarını hatırlamak çünki. Babamdan nefret seviyorum çok ediyorum. Böyle karmaşık ebruli duygular yaşıyorum içimde. Artmasına mani olamıyorum. Birşeyler izlerken, gazete okurken, caddede yürürken, güven, sevgi zeminli baba kız iletişimine tanık oldukça sabun köpüğü gibi duygularım çoğalıyor. Dedim ya artmasına mani olamıyorum. Geçtiğimiz seneyi düşünüyorum, bu kadar birikmemiştim, sanırım kardeşim geldikten sonra hassaslaştım, kardeşimin yaşadıklarının sebebi babam çünki. Bu duruma gelmesinin, durumunun bu noktada olmasının gerisinde kocaman bir baba zulmu var. Abartı etmiyorum, sahiden zulm yaşadı kardeşim. Yazarken farkettim aslında, evet, kardeşimle birlikteyken hep onu hatırlıyorum, hep kendi babama yakınıyorum, hep ona bağırıyorum, hep ona öfke biriktiyorum, he... ...,. Bahar aylarında nüksediyor şizofreni hastalığı. Evvelsi gece sıkıntıları arttı kardeşimin, erkenden de uyumuştu halbuki, uyandı, tekrar uyuyamadı, çay, kahve, uykusuzluk, sabah namazı civarına kadar antre dolaşmak. Uyanık olduğu zaman kendimi kendime kanalize edemiyorum, sıkılmasından sorumluymuşum gibi hissediyorum, birşeyler yapmadığım-amadığım için huzursuzluğumu teskinleyemiyorum. Dengeli olmayan, ekolayzır göstergesi gibi duyguları bir anda yaşıyorum. Lustral yüz mg kullanıyorum, bazen yüzelliye çıkıyorum, bazense elli. Problemi şimdilik baskılamam gerekiyor, şu an için çözümsüz bir soru işareti. Bir gün uyandığımda ya ben de kimseyi hatırlayamaz olursam düşüncesine kapılmamak mümkün değil. Maneviyata sığınmak önemli ölçüde huzur katıyor insana, maneviyattan uzak kalmamak ruhi hastalıklardan insanı koruyor. Allah korusun diye dua ederken, namaz kıldığımda, kuran-ı kerim okuduğumda korunmayı daha bir hak etmiş gibi hissediyorum. Ferah bir his bu.

Nihil sen yüreği Kocaman, iyi kalpli bir ablasın. Rabbim kardeşinin senin, ve tüm hastaların elinden tutsun... Ne yazıkki insan sağlığından önce para çok önemli... Kelimeler kifayetsiz. Çok üzgünüm çok... senocan

Offffffffffff... nur_nurca

Hoşbulduk teşekkürler. Şizofreni biz forumu bir pasif durumda ama yinede sürekli takılanlar var oradaki nickim Edding. saygılar.. . push ; Nihil

-46- DERNEĞİN FALİYETLERİ Benim çok genç yaşta iki evlat acısı çekmem, daha sonra Serdar'ımın şizofren olması... Bütün bu acılar beni insanlara karşı duyarlı ve sevgi dolu bir insan kıldı. Evet anılarım, acılarım ve şizofreni... İşte her anı üzüntüyle geçen yıllar. Onun için dünyada hiçbir insanın acı ve üzüntü çekmesine dayanamam. Zamanım evimden çok dernekte geçiyor. Sağ olsun uzmanlar terapiler yapıyorlar. Biz de dışarıdan işinin uzmanı gönüllü resim öğretmeni, folklor hocası ve tiyatro öğretmeni bulduk. Bu insanlar gönüllü geliyorlar. Hasta üyeler resim ve ebru çalışmaları öğrenip çok güzel şeyler yaptılar. Yaptıkları resimlerle çok güzel tebrik kartları bastırdık. Folkloru öğrendiler. Bana yıllar önce senin oğlun iyi olup folklor oynayacak deselerdi inanmazdım. Kesinlikle olmaz derdim. Evet oğlum folklor oynuyor. Arkadaşlarıyla çok güzel bir gösteri sundular. Yaklaşık 500 kişi, sergiledikleri halk oyunları dakikalarca ayakta alkışlandı. Biz hasta aillerine bundan daha fazla mutluluk verecek hiçbir şey düşünemiyorum. Bu başarılı folklor ekibimiz Almanya ve Hollanda'ya davet edildi. Çok da başarılı gösteriler sundular. Demek ki ilgilenince, destek olunca bu yakınlarımız çok başarılı işler yapabiliyorlarmış. Genç yaşına rağmen çok duyarlı bir insan olan ve çok emek veren destek olan halk oyunları hocası Mehmet Ali Taşdemir'e ve Sarp Akyüz'e, M. Onur Güngör'e çok teşekkür ederim. İstanbul çok büyük bir şehir. Bu nedenle Kadıköy'de de bir dernek kurmaya karar verdik. Bir gün Taksim'deki derneğimize seksen yaşlarında bir baba, kırk beş yaşındaki oğluyla geldi. Kalp hastası olduğunu, bu nedenle çok zor geldiğini, neden Anadolu yakasında da dernek kurmadığımızı, oradaki insanların da çok ihtiyaçları olduğunu söylediğinde çok etkilendim. Duyarlı doktorlar ve biz hasta yakınları, Kadıköy'de "Şizofreni Evi Dostluk Derneği"ni kurduk, inşallah insanlara biraz da olsun faydalı olur. İki dernekte de günlerim çok yoğun geçiyor. Çok yorulduğum günler oluyor ama ben çok mutlu ve iç huzuru ile akşamları oğlumla beraber evime dönüyorum. Bazen çok üzüldüğüm olaylar da oluyor. Üzüntüm bu insanların çoğunun sosyal güvencelerinin olamaması. Bir gün bir hasta genç çok üzüntülüydü. Böyle üzgün görünce sordum. "Neyin var?" "Yok bir şey" dedi. Yine ısrarla sorunca arkadaşları ilacını içmediğini söylediler. İlacını ihmal etmemesini söyleyip çıktım. Arkadaşlarına ilacını içmeyeceğini söyleyince gelip bana haber verdiler. Tekrar yanına gidip ilacını içmesini söyledim ve ağlamaya başladı, "ilacımı içersem ilacım bitecek, almaya paramız yok" dediğinde ben gerçekten yıkıldım. Yine başka bir üyemiz evli ve dört yaşında bir kızı var. Kendisi de iktisat fakültesi son sınıf öğrencisi, hastalığı nedeniyle okulu bitirememiş. Bir gün gazetedeki bulaşıkçı aranıyor ilanını okuyunca gidip müracat etmiş, iş yeri sahibi, bulaşıkları iyi yıkamadığı için aynı gün işten kovmuş. Derneğe gelince çok üzgündü, "iş buldum diye çok sevinmiştim, kızıma bir şeyler alırım diye, fakat beni kovmaları çok gücüme gitti" demesi beni çok üzmüştü. Bunun gibi olaylar beni çok üzüyor. Dernekteki üyelerimiz birbirlerine çok destek oluyorlar. Hastalıklarını, sıkıntılarını birbirlerine anlatıp dertlerini ve bilgi birikimlerini paylaşıyorlar. En önemlisi ilacın, doktorun, onların hayatında nedenli önemli olduğunu birbirlerine anlatıyor, yardımcı oluyorlar. Zaten dertler paylaşıldıkça hafifler. Bir gün derneğe gelen bir telefon beni çok etkiledi: Erzurum'un bir köyünden duyarlı bir vatandaş köylerinde otuz altı yaşında bir kızcağızın şizofren hastası olduğunu, üstelik de cilt kanserine yakalandığını, annesinin öldüğünü, ailesinin ilgilenmediğini, dağda koyun çobanlığı yaptığını, akşamları da hayvanlarla ahırda kaldığını söyleyip bizden yardım etmemizi rica etti. İşte Anadolu'daki bir hastanın durumu. Yurdumuzun her yerinden buna benzer telefonlar açıyorlar. Çok çaresiz insanlarımız var.

sağ ol canım. hastahaneye yatırıldı. erenköye doktorunun önerisi ile. bugün şok tedavisi uygulanacaktı. son durum ne bilmiyorum

okurken, okuduklarımı anlamaktan kaçmak istediğim bir kitaptı. bitirdikten sonra ne söyleyeceğimi bilemeden Aysel Hanım'ı aradım, kitapta yazdıklarım hiçbirşey dedi bana. çok az bir kısmını yayınladım ben dedi. izin alırsam, kitabın ana konusu olan evladı, şizofreniye yakalanan evladı serdar'ın fotoğraflarını da ekliycem. kitabın son beş sayfası Serdar'ın fotoğraf albümüne ayrılmış. 90 sayfalık bir kitap, 8. sayfasını ekledim, fırsat bulduğumca da ekliycem elbette.

Bu konu basligini gormek bile beni aglatmaya yetiyor. O kadar zor bisey ki bir insanin gozunun onunde eriyip bitmesi. Babam eridi yillardir gozumun onunde ve ben ona hicbisey yapamiuorum lanet olsun ki camdavul 👁 tek ayak

Evet, derneğin sitesi çok atıl kalmış, forumları da keza öyle. Halbuki bedensel engeli olan arkadaşların forumlarında güncel bilgilendirmelerine kadar aktif bilgiler mevcut, hareketli bir forum. Engelliler haftasında buluşma düzenlediler, İstanbul fuar merkezinde görme engeli olan, fiziksel engeli olan, ortopedik engeli olan... buluşup birliktelik düzenlediler. Aslında şizofreni derneği, buluşmaların sürekli olmasını sağlıyor ama katılım çok yok. Düşünki İstanbul gibi bir ilde dernek de 20 kişi yok. Belki bilinmediği için, ki burada bahsetmemin sebeplerinden biri de okuyan arkadaşların ailesinde, yakınlarında veya uzaklarında şizofreni olan kişiler bilgi sahibi olsun. N'apmalıyım diyen arkadaşa böyle bir yer var, demek olsun. Tüm gün yalnız, odalarından dışarı çıkmayan, sabit noktaya bakarak gün geçiren ve hastalıkları artan hasta yakınlarına fikir olsun. bilgi olsun. Hollanda gezisini bu sene de yapmayı planlıyorlar. Folklor grubuna katılan arkadaşları hollanda gezisi düzenleyecekler. Aysel Hanım başlarında olmak üzere yalnızca hastalara düzenlenen bir etkinlik, evvelki sene 9 gece 10 gün kalmışlar. Bugün de senebaşı eğlencesi yapıyorlar, yeni sene ağacı süslemişler ama biz henüz gitmek için pek hazır değiliz galiba. Birkaç gün evvel doktora gidelim bahanesi ile kardeşimi derneğe ilk kez götürdüm. Eve geldikten sonra tüm gece uyumadı. Kimbilir neler düşündü, yanına gidip biraz konuşalım mı dediğimde hayır abla konuşmayalım dedi. İnsan kendisinde kabul etmediğini başkasında görünce sinirlenirmiş. Hatırlamak istemediği kendisini görürmüş onda. kendisini görmek istemediği için de onu görmek istemezmiş. Zaman geçmesi gerekiyor bu aşamayı atlatmak için. Şu sıra sesleri yoğun yoğun işitiyor, bekliyorum biraz zaman geçsin seslerden uzak olduğu keyfi yerinde olduğu bir zaman konuşucam. Gönüllü gitmesine ikna etmem gerekli. Evden çıksın biraz. Tüm gün odasında, tüm gün. Uğraştığı, zihnini meşgul eden hiçbirşey yok. Normal insan için bile bu durum yıpratıcıyken onlar için hepten geriletici. Bursa'da dernek var mı yok mu hiç bilgim yok ama, Ankara da İzmir de var, Bursa'da da olmalıdır diye düşünüyorum. bilgim olursa yazarım burada.

çok zor, insanın okurken boğazında bişey düğümleniyor serdar'ın hikayesinde.. bu hastalıkla başa çıkabilenler hakikaten çok güçlü ailelermiş.. Allah sabır versin, güç versin.. Nihil bu kadar duyarlı bir abla olduğun için seni inan yürekten kutluyorum.. eminim siz de başaracaksınız.. zeytin

kızlar eşim 10 gündür birden bire başlayan varsanılardan dolayı tedavi görüyo hastaneye yatırdık ama dayanamadım 1 gün sonra geri çıkardık şuan zynpexa velotab 10 mg diye bir ilaç kullanıyor 10 gündür hayatım kabusa döndü en sonunda tms yöntemi diye bi tedaviyle karşılaştım bu tedaviyi yaptırmak istiyoruz ama uygulanan kimse duymadım çevremde uygulanıp olumlu sonuç alan varmı acaba camdavul 👁 tek ayak

Bilgiyi görselleştirmek hafıza da kalıcılığını arttırır, bilinci taze tutmaya yarar. 6 bölümlük şizofreni belgeseli şizofreniyi; hasta yakınından, hastalığı yaşayanın kendisinden, hekimden izleyebilir dinleyebilir biraz daha yakından tanıyabiliriz. Belgesel ile ilgili tebessümlük bir notçuk ilave etmek isterim; hangi bölümünde hatırlamıyorum ama pembe elbiseli bir kız var, halüsinasyon ürünü olan kadınlar kulubünden bir arkadaş canlandırmış, http://www.youtube.com/watch?v=FTsmvJOy9Cs Nihil

-9- İlkokul dördüncü ve beşinci sınıflarını Ardahan'da okudu. Oturduğumuz lojmanın çok yakınından 'kura nehri' geçiyordu. Sıcak bir yaz günüydü. Israrla arkadaşlarıyla nehirde yüzmeye gideceklerini söyledi. Gitmesini, fakat nehire girmemesini söyledim. Sevinerek gitti. Nehir çok derin ve genişdi. Her yıl birkaç kişi boğuluyordu. Biraz sonra yanına gittim. Arkadaşları nehirde yüzüyorlardı, Serdar kıyıda oturmuş onları seyrediyordu. Beni görünce; "anneciğim sen izin vermediğin için nehire girmedim, ne olur ben de yüzeyim" dediğinde "tamam git arkadaşların gibi kenarda yüz" dedim. Serdar nehire girdi. O esnada nehir kenarında bayanlar halı kilim yıkıyordu. Ben onlarla konuşurken yaşlı bir teyze kovasını Serdar'a uzatıp biraz su istemiş. Oğlum kovayı doldururken akıntı kovayı sürüklemiş Serdar peşinden yakalamak için giderken akıntıya kapılmıştı. "Anne!" diye bağırmaıyla kendimi nehire attım, oğlum hızla benden uzaklaşıyordu. Bir anda gözden kayboldu. Tekrar göründü. Çırpınıyordu. Tekrar gözden kaybettim. Bir an saçlarını fark ettim, saçlarından yakaladım, süratle kollarından yakalayıp yukarı çektim. Kıyıda insanların bağrışmalarını duyuyordum. İki kişi bize yardıma koşmuşlar fakat yetişememişler. Neyseki kıyıya çıkmıştık. İkimiz de çok korkmuştuk. Serdar bir daha o nehire hiç gitmedi. İlkokul beşinci sınıftayken çok güzel bir uçak yapmıştı. Bize göstermeden oturduğumuz lojmanın yanındaki boş binada günlerce uğraşmış. Bir gün arkadaşlarıyla beraber uçağı eve getirdi. Kapıyı açtığımda çok şaşırdım. Gerçekten yaklaşık iki metre boyunda bir uçaktı. Uçağı, ince demir tellerle yapmış, üzerini kağıtla kaplamıştı. Hiçbir ayrıntısını unutmamıştı. Uçağı salonda bulunan on iki kişilik masanın üzerine koyduk. Günlerce uçağı inceleyip "bunu nasıl uçururum" diye düşünüyordu. Kardeşinin oyuncak treninin küçük bir motoru vardı onu çıkarıp uçağa monte etti. Uçağın sadece pervanesini döndürebiliyordu. Eve gelen miafirler şaşkınlıkla uçağına bakıp, "imkanız bunu oğlunuz yapamaz" diyorlardı. Uçağı nasıl yaptığını sordum. Çünkü hiç uçağa binmemişti. Bana gazetede resmini gördüğünü, ona bakıp düşünerek yaptığını söyledi. Onbir yaşındaki bir çocuk için çok büyük bir başarıydı diye düşünüyorum. Zaman zaman okula gidip durumunu soruyordum. İlkokul öğretmeni "çok çalışkan ve zeki bir öğrencim, bu çocuğun geleceği çok başarılı olacak, umarım iyi bir bilim adamı olur" demişti. Hep saatinde okula giderdi. Dersleri çok iyiydi. Karneleri hep pekiyi doluydu. İlkokulu pekiyi derecesiyle bitirmişti. Ve ortaokul... Yine çok çalışkandı. Orta birinci sınıfı taktirle geçmişti. Babasının tayini nedeniyle, orta okul ikinci sınıfa, Artvin'in Ardanuç kazasında devam ediyordu. Yine çok ders çalışıyordu. Biraz da müziğe yönelsin diye babası ona saz almıştı. Belki öğrenir, biraz da ders çalışmasına ara verir diye. Çünkü onun dünyası ders çalışıp kitap okumasıydı. Arada bir bizim zorlamamızla, arkadaşlarıyla top oynardı. Basketbolu çok severdi. Orta ikinci sınıfta iken kendi kendine saz çalmayı öğrenmişti. Orta okulu taktirle bitirmiş babası ona bisiklet almıştı. Hergün küçük kardeşine, "gel, sana bisitklet sürmeyi öğreteyim" derdi. Kardeşi korkup binemezdi. Ona nihayet bisiklet sürmeyi öğretmişti. O yıl liseleye kaydolmuş, okula devam ediyordu. Yarı yılın sonunda o zamanki özdebir'in sınavlarına öğretmenleri onu da yazmışlar. Bu sınav öss'ye girecek öğrencilerin deneme sınavı imiş. Bir gün eve sevinerek geldi. Bu sınavda okuldaki arkadaşlarından daha başarılı olmuş ve en yüksek puanı almıştı.

http://www.youtube.com/watch?v=_6WuujX05q8 Nihil

-31- Oğlum yirmi beşinci yaşına girmişti. Onsekiz yaşından, yirmibeş yaşına, nasıl bir hastalıkla mücadele ederek girmişti. Hayatının baharı zindan olmuştu. Bunca yılı hastaneler ve ev arasında geçirmişti. Bir gün profesör hanıma "artık hiç umudum kalmadı" dedim. Hoca "her zaman umut vardır, sabredin, çok iyi gelişmeler, çalışmalar var yurt dışında. Çok etkili ilaçlar çıkacak" demişti. Ben çok rahatlamıştım. Onun o sözünü unutamam. Yeni ilaçları beklemekten başka hiç umudum kalmamıştı. Artık iyice anlamıştım. Oğluma şimdilik tıbbın yapacağı fazla da bir şey yoktu. Herşey denenmişti. Çok dirençli, ağır hastaydı. Oğlumla, çaresiz, ayları, yılları, sıkıntı ve acı içinde geçiriyorduk. 'şizofreninin' oğluma verdiği acıyla, yıkımla kahroluyorduk. Yine de yeni ilaçların çıkmasını ümitle bekliyorduk. Elimizden geldikçe onu rahat ettirmeye çalışıyorduk. Bazen, keşke oğlum küçük olsaydı, yine onu kucağımda sallayarak uyutsaydım diyordum. Hep o günleri arıyordum. Fakat artık hiçbir şekilde ona gücüm yetmiyordu. Küçüklüğünde uyumadığı zamanlar beşiğinin yanına radyoyu koyardım, müzik dinletince uyurdu. Bazen gözlerimi kapatıp derin derin düşünürdüm oğlumun şimdiki yaşadıkları keşke rüya olsaydı diye... Ne yazık ki şimdi ancak iğnesi yapılınca biraz sakinleşiyordu. O zaman saçlarını okşardım, ses çıkarmazdı. Fakat kalçalarında iğne yapacak yer kalmamıştı. Kalçaları taş gibi sertti. Sık sık alkolü pamuk koysak ta iyileşmiyordu. İğne yapılırken hiç ses çıkarmıyordu artık, yıllardır alışmıştı. Fakat baldırlarından vurulunca yalvarıyordu; "bacağımdan yapmayın çok acıyor". Hemşire hanım da "üzülüyorum Serdar ama kalçaların artık ilacı almıyor çok sertleşmiş" diyordu. Kollarında da artık hal kalmamıştı. Serumları ellerinin üzerindeki damarlara yapılıyordu. Yine de bu tedaviler benim oğlumun iyileşmesi içindi. Bu kadar yoğun tedavi yapılmasaydı kim bilir daha çok hasta olurdu. Çünkü çok dirençliydi. Yine iğnesi yapılmış, rahatlamıştı. Başucuna oturup, saçlarını okşadım. "Geçecek aslan oğlum, badem gözlüm, sabret " diye onu iyice sakinleştirmeye çalıştım. Yüzüne baktım. Ağlıyor, o güzel gözlerinden yaşlar süzülüyordu. Bana bakıp; "anne neden ben, söyle neden ben hasta oldum? Ben kime ne yaptım? Karıncayı bile ezmedim" dediğinde, sanki o sözleri hançer gibi kalbime saplandı. Ben de kendimi tutamayıp, dayanamayıp ağladım. Yine de, o sıkıntılı haliyle, "ağlama anne, ben iyi olacağım" diye moral vermeye çalıştı. Eğer onbir yıl yaşadıklarımı, oğlumun ızdıraplarını yazsam, inanın onlarca cilt kitap olurdu. Sık sık ellerini tutup, "oğlum biz başaracağız, bu hastalığı doktorların ve ilaçların yardımıyla, bizim desteğimizle yenecek iyi olacaksın, başaracaksın" dediğimde bazen yüzünde bir umut belirirdi, bazen beni hiç duymazdı. Ben yılmadan sürekli tekrarlardım. "Başaracağız, ne olur hastalığa teslim olma Serdar" diye yalvarırdım. Düşünün. Bir insanın hayatı, bir hastalıkla nasıl alt üst oluyor. Umutları yok oluyor, istikbali yok oluyor ve üstelik uzun yıllar, yirmidört saat acı içinde geçen bir ömür... Hem evladınızın hem sizin umutlarınız bir hastalıkla nasıl yok oluyor. Evladınız, yakınınız, düşünün... Bir anda kendini bir cehennemde buluyor. Ya annelerin yaşadığı acı? Cehennemden daha beter. Ben eminim ki evladı hasta olan tüm anneler benim gibi acı içindeler. Dünyada hiçbir hastalık 'şizofreni' kadar hastaya da yakınına da bu kadar acı, ızdırap ve yıkım vermiyordur. Düşündükçe kalbim kan ağlıyor. Yavrum sürekli isyan ediyordu, beni hastaneden çıkarın diye. O haklıydı fakat iyileşebileceği tek yer hastaneydi. Hastanedeki odamızın keşke dili olsa kimbilir neler anlatır diye düşünüyorum. Yıllar boyunca ne sıkıntılarımıza şahit olmuştur. Öyle zalim bir hastalık ki en yakın akrabalarınız hastalığın adını duyunca, ne yazık ki sizden uzaklaşıyor. Desteklerine ihtiyacınız olduğu zaman hiç kimseyi bulamıyorsunuz. Yıllar geçtikçe daha iyi anladım; insanın annesinden, babasından ve kardeşinden başka gerçek dostunun olmadığını... Yeter ki sabretmesini bilelim. Bir anne, biz şizofren hasta annelerinin çaresizliğini ve acılarını aşağıdaki dizelerle çok iyi dile getirmiş: Biliyorum oğlum; isteyerek üzmüyorsun beni beyninde fırtınalar kopuyor kurtaramıyorum seni.

Geçmiş olsun. Duyduğun seslerin diğer dairelerden gelmediğine emin misin? Sırf bu duyduğun sesler sonucu mu sana teşhis konuldu. fataldanger

Merhaba yasmi_n; kitap bittikten sonra, başka şizofreni ailelerinin, yakınlarının yaşadıklarını ve hala yaşıyor olduklarını da ilave edicem. Belki hastalığın bu kadar içinde olmasaydım yazılanları dışarıdan okuyor olsaydım inanmakta zorlanabilirdim. Bakırköy akıl hastanesi diyip geçtiğimizde, diyip geçiyor oluyoruz. Benzer üzüntüleri onkoloji hastanesinde, otistik çocukların tedavi merkezlerinde ve bilemediğim başka hastalıklar ile mücadele edenlerde yaşıyor. Birebir kardeşimde yaşadıktan sonra şizofreni ile ilgili bilgiyi, bilgileri daha da sahiplenir oldum. Öğrendikçe devamını istedim. Öğrendiklerimi neden ilk başta bilmiyordum dedim, keşke bilseydim de erken davransaydım, öyle söylemeseydim, hasta olduğunu anlasaydım farklı davranırdım dedim. Hala da diyorum. Kadınlar kulubü'de paylaşmak istedim ki, belki biri, belki birileri, okudukları sayesinde erken farketmiş olur. Erken davranmış olur. Dernekten haberi olmayan, tüm gün evde ne yapacağını bilmeyen kişi de haberdar olur ve hem kendisi hem hastası için daha iyisi için bir adım olur okudukları. Keza şizofreni hastaları için devlet desteğindende habersizdim. 2022 yasası adı altında üç ayda bir 1000 TL küsür maddi yardım yapılıyor. Akabinde evde bakım aylığı adı altında hastaya bakan kişiye bu yıl itibari ile ilk yarıda 632 TL, ikinci yarıda 675 TL gibi aylık maaş bağlanıyor. (evde bakım aylığı %80 oranında özür ve ağır özürlü ibaresi olan raporlular için geçerli. söylenene göre bu yıl yapılacak değişiklik ile %80 oranın olması yeterli olacak, ağır özürlü ibaresi aranmayacak. mış) Belli bir yüzdenin üzerinde (%40) raporu olan kişilerin müracaatları değerlendirildikten sonra şartları uyanların maaşlarını bağlıyorlar. Belediye'ye ait toplu taşımaları ücretsiz kullanabiliyor. Özürlü kimlik kartı çıkartanlar maçlara ücretsiz girebiliyor, hava yolu, kara yolu ve deniz yolu ulaşımlarında belli oranlarda indirimleri oluyor. Bu imkanlardan yalnızca şizofreni hastaları değil, bedensel zihinsel mağduriyeti olup belli oranda özürlü raporu var olan herkes yararlanabiliyor.

Tüm günüm bu yazdklrınızı okumakla geçti. Rabbim hepinize sabır ve hastalara şifa versin.. Çok zor.. nihil hanım kardeşnzn son durumu nnasıl? P

Nihil seni ve kardeşini merak ediyorum. Yazını yazdığından bu yana aylar geçmiş, kardeşin Nasıl Can'ım? Sen nasılsın? senocan

Tanıma Rehberi II Şizofreni Kimlerde Görülür ve Sebebi Nedir? Şizofreni, her 100 kişiden 1 'inde görülen bir hastalıktır. Şizofreninin ilk belirtileri tipik olarak ergenlik veya genç yetişkinlikte ortaya çıkar. Erkeklerde ve kadınlarda görülme riski eşittir. Ancak genellikle erkeklerde 16-25 yaş arasında, kadınlarda 25-30 yaş arasında şizofreni semptomları görülmeye başlamaktadır. Şizofreninin sebebi olarak tek bir etken öne sürülemez. Şizofreninin birbirini etkileyen bir çok sayıda farklı etkene dayalı olduğu düşünülmektedir. Bu etkenler; kalıtım, doğumda ya da doğuma yakın bir zamanda anne karnındaki bebeğin beyninde oluşan bir travma, sosyal izolasyon ve/veya stres olarak sıralanabilir. Uzmanlara göre şizofreni, beyindeki sinir hücreleri arasındaki iletişim anormallikleri ile ilişkilidir. Şizofreni hastalığında görülen pek çok belirti, beyindeki sinir hücreleri arasındaki iletişimi sağlayan dopamin ve serotonin adı verilen iki ileti sisteminin düzensizliği ile ilişkilidir. Hastaların büyük bir kısmının tedavisinde, bu maddelerin miktarını düzenleyen antipsikotik ilaçlar kullanılmaktadır. Şizofrenide Görülen Belirtiler Nelerdir? Pozitif semptomlar Sağlıklı bireylerde görülmeyen, şizofreni hastalarında ortaya çıkan olgulardır. Halüsinasyonlar Delüzyonlar Düşünme bozukluğu Ajitasyon Negatif semptomlar Sağlıklı bireylerin sahip olduğu, şizofreni hastalarında bozulmuş becerilerdir. Dürtü ya da girişimciliğin azalması Sosyal içe çekilme Hevesin/istencin azalması Duygusal olarak yanıt verememe Günlük etkinlikleri sürdürememe Şizofreninin bu belirtileri genellikle zaman içinde değişkenlik gösterir. Belirtiler hastalığın yineleme adı verilen dönemlerinde kötüleşir, düzelme adı verilen dönemlerinde iyileşme gösterirler. Az sayıda şizofreni hastası sadece bir psikotik atak geçirirken, çoğunluğu hayatları boyunca pek çok epizot yaşarlar. Kişiler bu ara dönemlerde nispeten normal şekilde hayatlarını sürdürürler, duygusal anlamda sağlıklı ve stabil bir tablo çizerler. Ancak kronik veya tekrarlayan tipte şizofreni hastalığa sahip kişiler uzun bir süre negatif belirtiler veya yetersizlikler ile başa çıkmak zorunda kalabilirler. Bu nedenle şizofreni hastalarının büyük bir kısmı uzun süreli ilaç tedavisine gerek duymaktadırlar.

çok çok geçmiş olsun. Belirtiler her ne kadar şizofreni gibi gözüksede şizofreni olmayadabilir. Eşinizin yaşadığı olaylarda psikolijsinin bozulması o kadar normalki. Şimdi burada yazamıyorum ama söylediğiniz hareketleri çok yakınım 2 kişi yapıyordu. Hatta dediğiniz o r... ilacı ve bir tane daha kullanıyordu. Eşiniz Yaşadığı olaylara bağlı olarak atipik psikozda olabilir. Ayrıca şizofreni tanısının koyulması için hastanın 6 ay gözlemlenmesi gerekiyor, hastanede yatması gerekiyor, Zaten psikoloğa gidiyormuşsunuz verdikleri ilaçları aksatmayın, hatta her gün aynı saatte içmesini sağlayın. bu dönemde moral çok önemli her zaman ne olursa olsun yanında olduğunuzu hissettirin psikoloji bozulunca maalesef hasta tutunacak dal arıyor çocuk gibi masum oluyorlar, size açılmış ne mutlu, psikolğa sizinde gitmeniz, eşinize karşı nasıl davranmanız gerektiğini sormanız lazım. Sizin davranışlarınız onu inanın çok etkiler, siz iyiyseniz onuda iyi edersiniz. Umarım iyi bir tedavi ve de eşinize olan desteğinizle bu kötü günleri atlatırsınız. Sizde Oğlu şizofreni olan Aysel hanım gibi dimdik olmalısınız. Nihil arkadaşımız bu konuda tecrübeli onunda, kardeşi şizofreni ama uzun zamandır girmiyor siteye. Keşke gelse. Sizi çok daha güzel aydınlatırdı.

Merhaba bana da bu yaz geçirdiğim atak sonucu bipolar teşhisi konulmuştu. Ama doktorlar hiçbir zaman koydukları tanıdan emin değildir bilirsiniz. Sadece falanca hastalığın olduğunu düşünerek bir ilaca başlarlar, gözetim altında tuttukları hastanın durumuna göre tedavilerini veya tanılarını değiştirebilirler. Uyku düzenim çok bozuk. Bu aralar tuhaf şeyler yaşıyorum. Mesela dün gece 23:00 gibi uyudum. Gece 03:00 gibi sebepsiz yere uyandım, uykum kaçtı bir türlü uyku tutmadı. O sırada odamda horlama sesleri duymaya başladım. Çok yüksek bir ses değil ama kulak kesilince tam olarak duyuluyordu. Odamda benden başkası yoktu halbuki. Bir müddet sonra da kalabalık bir grubun sohbet sesine benzer sesler duymaya başladım, cümleler seçilmiyordu, çok kişinin sesi olduğu için karışıktı. Bu karışık sesler de bir an oldu bitti, yarım dakika kadar sürdü. Bu olup bitenler beni çok korkuttu. Hala var olmayan bir şeyler duyacağım veya göreceğim diye sürekli tetikte geziyorum, gece odamdan dışarı çıkmakta zorlanıyorum, aranın ışığı yanık olmadığı müddetçe çıkmam çok zor. Aklımı kurcalayan ise şu. Acaba doktorlar yanlış teşhis koymuş olabilirler mi? İşitsel halüsinasyonlar mı yaşıyorum, şizofreni hastalığına yakalanmış olabilir miyim? C

kizlar, merhaba. babam sizofreni hastasi, hem kendisi icin hem dd bizler icin biraz zor. surekli biz soyluyoruz yapmasi gereken seyleri. ancak en buyuk sorunumuz temizlik. banyo yaptiramiyoruz. ben sinir krizi gecirmek uzereyim artik bu yuzden. evimiz her daim temizdir, annem de oldukca titizdir. tamam babam rahatsiz olabilir ama kavga etmek zorinda kaliyoruz her seferinde banyo konusunda. 15 gunde 1 kez igne vurulmasi gerekiyor, onu da surekli biz hatirlatiyoruz. 10000 kere soyluyoruz, sonrasinda da kendisi gidip saglik ocaginda yaptiriyor ama 15 gun oluyor 20 gun. doktor antidepresan ve hareketlerindeki gariplik icin ilaclar vermisti, bi tanesi bitti digerinden dd sadece 3 tane icmis. ben icmicem bunlari diyor. eger boyle devam ederse, doktor manisaya yatiracagini soylemisti.. hayati bize de zindan ediyor anlatsam roman olur. ben de tip 1 diyabet hastasiyim, ister istemez etkileniyorum ama orda da yatmasini istemiyorum. doktor randevusu var ama bana gore durumu ic acici degiil.. bu durumlari kismen de olsa yasayan insanlar fikirlerini paylasirsa sevinirim

Alevlenme dönemleri oluyor şizofreni hastalarının. hastalık belirtileri artıyor. sara nöbeti geçiriyor derler ya, veya migrenim tuttu derler, gibi benzetebilirim belki. tetikleyen birşeyler vardır, bağışıklık kazanmasından ziyade yüzeye çıkartan, taşmasına sebebiyet veren birşeyler vardır muhakkak. İlaç alımı olmazsa hastalık belirtileri artar ve ilerler, diğer hastalıklar gibi. süreğen bir hastalık şizofreni. başlayıp biten değil. belirtileri artan ve azalan. Düzenlenen ilaçlar vaktinde alınıyor ise zaman zaman belirtiler şiddetlenebilir ve söner. bu dönemlerde mümkün mertebe ılımlı hoşgörülü yaklaşmak gerekiyor. hastalığının getirdiği tedirginliğini tetiklememek için. Sağolasın Yena. Kardeşim tek başına dışarı çıkıp geliyor, ilaçlarını düzenli bir şekilde alıyor, iğnesini yaptırmaya kendisi hatırlayıp gidiyor, alışveriş yapıyor, girmek istediği sınavlara hazırlanıp çalışıp giriyor. v. s. bunları yapamayan, kendini bilmeyen, sürekli gözetime muhtaç olan hastaları duydukça şükürler olsun diyoruz defalarca.

Nihil her sabah işe geldiğimde ilk buraayı açıyorum akşam bişey yazmışmısın diye. Çok büyük ilgiyle ve üzüntüyle okuyorum Serdar'ın başına gelenleri. Rabbim tüm şifa bekleyen hastalara şifa, ailelerine sabır versin. Şükürler olsun halimize. İşallah kardeşinde bu hastalığı çabuk atlatır. Nihil

sayfayı baştan aşağı okudum ve evet iyi ki okumuşum diyorum... yeni bir şey öğrendim, belki daha çok bilinçlendim, daha çok arttı duyarlılığım ve hassasiyetim... çok ama çok teşekkür ederim... diliyorum acı çeken her hasta ve bu acılara ortak olan her aile ferdi, derdinin dermanını en kısa sürede bulur... Nihil

Eşimin ablası şizofreni. Ordan biliyorum ilaçlarını düzenli kullanması gerekiyor. Düzenli kullandığında normal bir insan gibi olmasa da hayatına devam edebiliyor. fakat düzenli kullanmazsa dediğiniz gibi hayatı zindan edebilir. o yüzden ne yapın edin düzenli kullandırın ilaçları. Eşimin ablası birkaç ay hastanede yattı ve orda doktorlarn değimiyse sürekli beyninin başka şeylerle meşkul olması gerekiyormuş. şuan ilaçlarını düzenli kullandığı ve devletin bu tip hastalara açtığı hobi kurslarına gidiyor ve kendi işini kendi yapabiliyor.

ARKADAŞLAR İŞTE HAYAT!!!! nihilcim Allahım yardımcınız olsunnn ben okb sebebiyle ruh ve sinir hst yattım cok kotu donemlerim oldu intihara yaklaştım ama ilaçlarımın sayesinde kurtuldum suan gayet iyiyim ki bnm hastalıgım devede kulak onlara göre. asırı takıntı hastalıgı bnmki... o bile bni mahfetti annem cnm nsl üzülürdü eşim herşeyim çok zor şeyler yaşadık SINAVIMDI iyiki ölmedim iyiki yaşadım Nihil

eşinizin hastalığının şizoferen olduğunu kım söyledi size. Bence soyledıyınız belırtıler başka hastalıklarda da oluyo. ve iyileşmıyecek diye bir şey yokki. Ve boyle ağlayarak kendi psıkolojınızıde bozmayın kardeşim. bence bır doktora gorsenıb kendınız için sakınlesdırıcı tavsıyler alın. Sız sakınlesmesenız eşinizin iyileşmesıne de yardımcı olamazsınız. Nihil

Ne biçim konuşuyorsunuz can güvenliğimiZ olduğuna sukredin falan diye sizofren hastalarını otekilestirdiginize göre hiç bir bilginiz yok bu hastalık hakkında! Önceki

Değerli Aysel Doğan Hanımefendi'nin izni ile, yaşamından ufak bir kesiti paylaştığı kitabını buraya da taşımak isterim. Kitap basında tükenmiş, sponsor bulunamadığı için tekrar basıma verilememiştir. Kaydedip pdf dosyası yapabilir, çıktı alabilirsiniz. ilk baskı ismi; 'anılarım, acılarım ve şizofreni' ikinci baskısı ise; '18 yaşında uyudun 29 yaşında uyandın oğlum' ismiyle yayınlamıştır. Kitap Tanıtım Linki Aysel Doğan; 1948 Kars Sarıkamış doğumlu. Dört çocuk annesi. İki oğlunu zamansız yitirdi. Bunun ardından büyük oğlunun şizofreni hastası olduğunu öğrendi. Bu hastalığa karşı oğlu ile birlikte mücadele etti. Doktorların ve yeni tedavi yöntemleri sayesinde kazanan taraf Doğan ailesi oldu. Yaşamını, Acılarım Anılarım ve Şizofreni adı altında bir kitapta topladı. Kendini, oğlu gibi şizofreni hastalığından muzdarip olan şizofrenilere adamış olan Aysel Doğan, Dünya Şizofreni Derneği nin kurucusu ve başkanlığını yürütmektedir. Her konuda şizofreni hastası ve yakınlarına yardımcı olmaya çalışmaktadır. YIL 1965, 8 HAZİRAN Evet eşimle 8 haziran 1965'de çok güzel bir düğün töreniyle evlenmiştik. Zamanın bize neler hazırladığını ne yazık ki bilemezdik. Eşim gencecik bir üniversite öğrencisiydi. İkimiz de çok mutluyduk. Çünkü umutluyduk. Sevgimize, birbirimize inanıyorduk. Ama bilmiyorduk ki bazen inanmak da yetmezmiş. Evliliğimizin dördüncü yılında ilk oğlumuz Köksal dünyaya gelmiş ve eşimin okulu da bitmişti. Orman yüksek mühendisi olmuş tayin bekliyordu. Tayini benim memleketim, Kars'ın Sarıkamış ilçesine çıkmıştı. O yıllarda orman mühendisleri bölgölerde kalıyordu. Yani köylerde. Biz de Sarıkamış'ın bir köyünde kalıyorduk. "Çamyazı köyü, eski adı Micingirt" olan bu köyde üç yıl kaldık. Lojmanlar köye iki kilometre uzaklıkta idi. Dört aile kalıyorduk. Kışın yollar kapanıyordu. İçme suyumuz akmıyordu. Köyde elektrik yoktu. Biz karları eritip su olarak kullanıyorduk. Lojmanın jeneratörü vardı. Aydınlatmayı o sağlıyordu. Mazot bitince gaz lambasıyla idare ediyorduk. Biz bu kadar mahrumiyet içinde yine de çok mutluyduk. 1970'i 1971'e bağlayan gece tüm dünya yeni yılı kutluyordu. Soğuk, kar ve tipi, Allahuekber Dağları'nın eteklerinde bir köyde, saat 04'te ikinci oğlumuz dünyaya merhaba demiş ve Serdar da aramıza katılmıştı. Çok sevinmiştik, çok mutluyduk. Ben çok genç yaşta iki çocuk annesi olmuştum. İki çocuğumu yolu ve doktoru olmayan bu yerde sağlıklı büyütmeye çalışıyordum. Günler, aylar geçiyordu. Büyük oğlum iki yaşında, Serdar yedi aylıkken, babamın ölümüyle sarsıldım. Bu benim ilk acımdı. Çok üzülüyordum fakat annem bana destek oluyor, moral veriyordu. İnsanın annesi olunca hayat daha da kolaylaşıyor. İLK EVLAT ACISI Zaman su gibi akıp gidiyordu ve 1973 yılının, 20 Eylül'ünde üçüncü oğlumuz Hakan da dünyaya gelmiş, böylece üç erkek evladımız olmuştu. Hakan üç aylıkken eşim askere gitmiş, ben de çocuklarımla İstanbul'a anneme gitmiştim. Daha sonra eşim yedek subay olarak Tekirdağ-Çorlu'ya atanmıştı. Orada ev tutmuştu. Biz de Çorlu'ya gittik. Çorlu çok güzel bir şehirdir. Orada çocuklarımızla çok güzel günler geçiriyorduk. Çok güzel anılarım olmuştur. Derken askerlik bitmişti. Bingöl'ün Kığı kazasına tayin edilmiştik ve Kığı'ya gidip yerleştik. Çok büyük bir talihsizlik; Kığı'da menenjit salgını vardı. Oraya gidişimizin üçüncü ayında, Hakanım aniden fenalaştı, rengi mosmor olmuştu; boynu, vücudu kasılıyordu. Hakan kucağımda, dışarıya koştum. Komşular gelip kucağımdan aldılar. Rengi sararmaya başlamıştı. Hemen hastaneye götürdük. Ne yazık ki o kasabada doktor yoktu. Bir hemşire vardı. Hemşire oğlumuzu hemen ildeki hastaneye götürmemizi söyledi. En yakın il 'yedi-sekiz' saatlik mesafedeydi. Zaman zaman yollar kar yüzünden kapanıyordu. Ne yazık ki çaresizlik içinde oğlumu alıp eve geldik. Sabahı bekleyip yolun açılması için dua ediyorduk. Bu kasabadan 'Bingöl' iline, sadece sabahları, bir otobüs gidiyordu. Oğlumsa evde daha da kötüleşiyordu. Çaresizdik. Komşular bizi yalnız bırakmıyordu. Saat gece onbir sıralarında Hakan biraz iyi olmaya başlamıştı. Su falan içirdik. Komşular; "biz çok sevindik artık oğlunuz iyileşti" diye yavaş yavaş evlerine döndüler. Kasabada o zamanlar elektrikler, gece onikiden sonra kesilirdi. Ben oğlumu uyutmak için uğraşıyordum. Fakat hiç uyumuyordu. Sabaha karşı yine çok fenalaştı. Çaresizlikten ne yapacağımızı şaşırmıştık. O esnada sabah ezanı okunuyordu. Eşime cami hocasını çağırmasını söyledim, biraz oğlumuza Kuran-ı Kerim okumasını istedim. Allah'a sığınmak beni o kadar rahatlatacaktı ki eşim hemen hocayı alıp geldi. Hoca biraz okuduktan sonra ağlamaya başladı. Ben korkup ağlamaya başlayınca "korkmayın, sizin oğlunuz iyi. Ben kendi evladıma ağladım, kendimi tutamadım. Birkaç yıl önce, lise son sınıfta okuyan oğlum, Bingöl depreminde enkaz altında kalıp öldü" dediğinde çok üzüldük. Hoca gittikten sonra oğlumuzu alıp otobüsle yola çıktık. Yarı yolda kucağımızda vefat etti. '1 NİSAN 1974'

-32- BİR GÜNLÜK ASKERLİK HATIRASI Serdar ve Annesi Aysel Hanım

Dünya Şizofreni Derneği ile öğrendikten sonra Aysel Hanım ile tanıştım. Kitabını hediye etmesi ile tanıdım Serdar'ı. Anneme dedim geçenlerde anne ben Serdar'ı özlüyorum dedim. Cidden özlediğimi farkediyorum. Düşündüm niye özlemek hissediyorum diye. Özlem duyduğum şizofreni hastalığı iyileşmiş olan Serdar'ı görmek aslında. Onu görmek, iyi görmek, güldüğünü şaka yaptığını görmek umutlandırıyor çünki beni. Aslında ümit hissetmeyi özlediğimi farkettim. Aysel Hanım'ın kitabını okuduktan sonra kardeşime bir adım belki de daha çok adım yaklaşır oldum. Ilımlılığım arttı. Dernekte ki koca koca adam olmuş çocukları gördükten sonra çabalamak için isteğim arttı. Resime dışarıdan bakmak farkındalığını arttırıyor insanın. İçeriden bakmaya alıştığından olsa gerek, farkındalık azalıyor. İnsan ilk girdiği ortamdaki varı yoğu farkeder ama kendi evindekine göz alışkanlığı olduğundan farketmez. Farkedemez. Bu gibi. Aysel Hanım'a kitabını paylaşmak için kendisinden izin istediğimde; yeter ki bir kişi daha anlasın dedi bana, yeter ki bir kişi daha hastalık karşısında gözlerini kapatmasın, hasta olamaz benim çocuğum zihniyetinden sıyrılsın,, evladım şizofreni ben ne yapabilirim diyebilsin, kabullenir olsun yeter ki dedi. Kadınlar Kulubü'nde sayfa sayfa kitabınızı yayınladığımda evladı yakını hastalık hakkında öğrenmek istedikleri olursa, olduğunda forumda gönüllü önderlik yapabilir misiniz, var mı vaktiniz dedim. Seve seve dedi. Ben ne yapabilirim diyen herkese elimden geldiğince bildiğimce yardımcı olurum, sorularını yanıtlarım dedi. Yaşadığımı paylaşmaktan çekinen, geri duran bir yapım var. Kardeşim ile birebir yaşadığımı, gerisinde ne hissettiğimi, ne hissedemediğimi paylaştım. Anlattım ki biri, birileri de anlatsın, sorsun, kendisinin yada yakınının yaşadığını sorgulayıp ne yapabilirimi sorar noktaya rahat gelebilsin. İnsan başkasının yaşadığını duyduktan okuduktan sonra daha rahat anlatır, yalnız değilmişim der ve daha kolay yüzleşebilir durumu ile. Şizofreni hastalığı ile ilgili bilinmeyen prosedürleri İstanbul'un bir noktasından bir noktasına giderek öğrendim. Öğrendiklerim bilmem gerekenleri bir miskali bile değil belki. Ama notlarımı açtığımda; şizofreni hastalarının da üç ayda bir 1000 tl engelli maaşı var evde bakım parası adı altında şartları yerinde ise 2012 ocak haziran aylarında 630 tl temmuz aralık aylarında 670 tl aylık maaş yardımı var. önceden özürlü kartı ile ücretsiz şehir içi ulaşım yapabiliyorlardı. İstanbul kartın çıkması ile özürlü ibaresi eklenmiyor, ücretsiz kart ve beyaz kart ibareleri var yalnızca. Hasta sırf özürlü yazdığı için kartını kullanmıyordu. Ayrıca şöför beye kartı göstermek durumundaydı. Artık ne özürlü ibaresi var ne de kartını herkesin içinde şöföre göstermek zorunluluğu. İstanbul kart gibi kartını okutup geçiyor. Hemde kartın üzerinde özürlü ibaresi yok. İlaveten özürlü kimlik kartı imkanları var; Maçlara ücretsiz gitmek. Tiyatroya ücretsiz gitmek. Bazı sinema salonlarında belli oranlarda indirim olması. Havayolu ve karayolu şirketlerinde belli bir yüzde ile indirim yapılması. Belediyenin spor merkezlerinde yüzde elli indirim olması. Ailenin sosyal güvencesi ile aylık milyarı geçebilen ilaçlarını ücretsiz alabiliyorlar. Hiçbirisini bilmiyordum. Uzun zaman yalnızca hastalığa ve kardeşime onun da bize alışması ile geçti. Alışma ve kabullenmeden sonra araştırma ve öğrenme süreci geldi. Gerekli belge/ler tamamlandıktan sonra üstte bahsedilen imkanlar gerçekten alınıyor. Bedensel, zihinsel, ruhsal engeli belli bir yüzdenin üzerinde olan, %40 ın üzerinde olan kişi, tam teşekküllü -belli branşları olan- hastaneden alınmış özürlü sağlık kurulu rapor ibrazı ile özürlü haklarına sahip oluyor. Fakat Aysel Hanım'ın foruma üye olmasını gerektirecek bir destek talebi olmadı. Belki kimsenin yakını ruhsal hastalıktan muzdarip değil. Dilerim ki öyle olsun. Lakin bu kadar iyimser bakamıyorum. İllaki birilerinin çıkmazda olduğunu fakat ya paylaşmaktan geri durduğunu veya yanıt alamayacağını düşündüğünü düşünüyorum. Paylaşımlarım duyarlılık testinden başarı ile geçtiğimi düşünmekten öteye gitmedi gibi. Evet, biraz şaşırdım. Belli etmek istemiyorum aslında ama istiyorum da sanki, biraz da kırgınlık var galiba hissimde. Belli etmek istemememin sebebi okuyanın kendiliğinden paylaşmasından ziyade duygumu belirtmemin sebebiyet olması. Evvelden de yazdığım gibi, kendimi yaptıklarım ile değersizleştirip yapamadıklarım ile değerlendirir oldum. Örneğin kardeşim için içimden gelen çabanın zaten olması gerektiğini düşünüp birşey yapmış olduğumu hissetmiyorum. Devamında ise yapamadığım çabayı düşünüp işte bak yapamıyorum' diye düşünüyorum. Okuduğunuz Aysel Abla'nın kitabı bitti. Sonradan ilave ettikleri, başka ailelerin yaşadıklarını da kaleme aldığı fakat yayınlanmayan üç beş sayfa ilavesi daha var. Derneğe ilk gittiğimde ilave yazıları da alıp ekleyeceğim buraya. Okuyana faydalı olduysa, oluyorsa ne mutlu bana.

20li yaşlarda bir kız vardı Yena, şizofreni hastasıydı o da. annesi ile konuştuğumda kızının hasta olduğunu kimseye söyleyemediğini paylaştı, söylediği en yakını kızını taciz etmeye yeltenmiş. ailelerde bu korku olduğundan kızların hastalığı söylenmiyor olabilir. söylenmeyince bilinemiyor da. YENA Her günüm mis gibi dünya kokan bir kavun

Benim babam şizofren hastasıydı tam 15 yıldır ondan ayrı büyüdüm çocuktuım 7 yaşındaydım babam hasta olduğunda şimdi 21 yaşındayım. emniyet amiriydi babam ayrıca 3 üniversite mezunu ege üniversitesinde doktorasını yapıyordu, yıllardır annemi dışarı çıkarmamış hep çok kıskanç kıskanç dediler, ama hep hastalıktanmış, bir gece abimi boğmaya kalktı ben çığlık attım annem koştu yetişti bu olaydan sonra annem bizi aldı ve gidiş o gidiş yıllar geçti babamla görüşmeye başladık önceleri daha iyiydi ben hasta olduğunu anlamıyordum bile, bende babama çok benziyordum şizofreni belirtileri vardı bazen genetikte olabiliyor bu hastalık ve 4 yıl boyunca ben tedavi gördüm lise dönemlerim hep ilaçlarla doktorlarla geçti çok şükür düzeldim... ama babam.. hiçbirşey yiyip içmiyor kemikleri gözüküyor doktorlar şizofren, aşırı zeka diyorlar.. kız bodylerini alıp giyiyor, kendi kendine konuşuyor küfürler ediyor, çok çok zor bi hastalık.. ben dini boyutununda olduğunu düşünüyorum, doktor bize hastanede tedavi görmesinden sonra hocaya okunmasınıda söylemişti şizofren hastalarının aslında dini boyutta hasta olduklarının yani üç harfliler diyeyim, şizofren ise tıbbi adı olduğunu söylemişti. Allah bu hastalara şifa yakınlarına da çokca sabır versin, hiç kolay değil. . push ; camdavul 👁 tek ayak

oğlunun şizofreni hastalığından sonra Dünya Şizofreni Derneği'ni kurmuş. Kendi çabalarıyla, gayretleriyle, koşturmasıyla. Önceden kendi imkanları ile yalnızca haftada bir gün çarşamba günleri açıkmış açıkmış dernek, kadıköy, deymiş ilk açıldığında. sonra belediye'nin desteği de olunca dernek genişlemiş, Tuzla'da üç dört katlı binada, okul gibi sınıfları var, öğretmenleri var. şimdi haftanın 6 günü açık, sabahtan 9 dan akşam 4e, 4buçuğa kadar açık. hafta sonu cumartesi günü kpss kursları var. tüm gün çay kahve ücretsiz. öğlen yemeği, servis belediye tarafından karşılanıyor. aylık 20 25 lira sembolik bir rakam ödüyor aileler, ödeyemeyecek durumdalar ise ödeme yapmadan da gelebiliyorlar. Şizofreni hastalarına sosyal olma, birliktelik hissetme, uğraşıları olma imkanı tanınıyor. Halı dokuyorlar, resim odaları var, bir sürü kendi iç dünyalarını yansıttıkları resimler yapmışlar asmışlar duvarlara. Saz öğretmenleri var, gitar öğretmenleri keza. Sene başından sonra terapisyen, psikolog, yabancı dil kursu başlıyacakmış. Sonra folklor ekibi var, çay kahve sigara dinlenme odaları var, satranç oynuyorlar, orgları var, tintin çalıyorlar., veya kendi başlarına saz gitar çalıp beyin oyunlarından uzaklaşmaları sağlanıyor.. yazın toplu etkinlikler, piknik bahçe gezileri, yüzmeye gitme, açık hava gezmeleri,, topluma sağlayamadıkları uyumu dernek de birbirlerinde buluyorlar.

Cnm çok zor bir durum; ama kesinlikle çaresi olmayan bir hastalık değil. Belirtileri anlattığın gibi çok korkunç olsa da çözümü bildiğim kadarıyla o kadar da zor değil. Öncelikle eşinin hastalığını kabullenmesi gerekiyor ve bu hastalıkta en önemli nokta ilaçlarını düzgün bir şekilde kullanmalı. Şizofreni hastaları bildiğim kadarıyla hastalıklarını zor kabullenirler ve ilaç almak istemezler. Bunlar hastalığın tedavisini olumsuz yönde etkileyen en önemli faktörler. Düzenli ilaç ve gerekiyorsa psikoterapiyle normal yaşamlarına dönebiliyorlar. Umutsuz olma lütfen... Gerekiyorsa eşinin kardeşleri var mı bilmiyorum ama onlardan yardım isteyip kliniğe yatırabilirsin. Benim tanıdığım biri aniden şizofreni beirtileri göstermeye başladı, öncelikle onlar da senin gibi çok yıprandılar;ama sonrasında ou yaklaşık 1 ay klinğe yatırdılar. Çıktıktan sonra ilaçlarını düzenli bir şekilde almasını sağladılar, önceleri kimseyle konuşmuyordu herkesi kendinden soyutlamış gibiydi. Sonra yavaş yavaş kendine gelmeye başladı ve artık eski günlerdeki yaşantısına döndü :)

offf çok etkileyici birşey allah tüm hastalara şifa versin.. B betunn

Soruları yanıtlayan bilgilendirmeye yetkili bir moderatör olsa, belki ismi gibi aktif olabilir, D

benim de yakın akrabam da var. çok sevdiğim bi abim. gençlik yılları o kadar hoş, sosyal, bol cevreli geçti ki... herkes çok severdi, yakışıklı idi çok. arkadaş çevresinde sayılan bi insandı. kendine çok bakar her şeyn en iyisini alırdı. kolay klay beğenmezdi. sporu nu ihmal etmezdi. esprilidi de burnu havada bi tipti kısaca. gel gelelim iş hayatına atıldıktan sonra nüksetti bu hastalık. yani o zman anlsıldı. kendisi makine mühenisi idi yıldız teknik ünisinden. çok da düşüncelidir. ordaki işçi cıkarımlarnı kafasına çok takıyordu. herkesin derdine o koşuyordu. snra kardesi askere gitti. bi sabah uyandı. pencerelere yaklasmayın birilerini çağırın çok kisi olsun evde demeye başladı. herkes kaldı öyle. psikolog arastrmaları başladı derken intihara teşebbüs etti. çok şükür kurtuldu. ne olduğunu ne gördüğünü düşündüğünü kafasındakileri kimse bilmiyor. mevsim değişikliklerinden çok etkileniyor. o zman bu istekleri daha çok artıyor maalesef. ilaçlarını da düzenli kullnamadığında bir de. son zamnlar da epey kötü. ilaçlarımı içiyorum diye içmemmiş bi süre. ilaçların yan etkileri de onu yoruyor o yüzden istemiyor ama mecbur içmeli de. bu artışlar olunca doktoru hastaneye yatrmak istedi. sizofreni konusunda çok iyi diyebileceğiniz bi doktor var mı?doktor da çok önemli çünkü kendine zarar vermese sorun yok da olmuyor işte. Nihil

aysel hnmın yaşam mücadelesini ağlaya ağlaya içim titreyerek okudum bi anne olarakk... allah ona mucizesini göstermiş elhamdülillah oğlu iyileşmiş darısı sizin ve diğer tüm hastaların başına nihilcim allah yardımcınız olsunn Nihil

Şok tedavisi devlet hastanelerinde de uygulanıyor ama düşün ki matematik dahisi John Forbes Nash bile tam olarak iyileşemedi. O da şizofrendi. Halüsinasyonlar görmeye devam etmiş ölene dek. Net bir iyileşme bu hastalıkta çok güç sanırım. Evet hasta gibi görülmüyorlar, çok rezilce davranıyorlarmış. Çok üzücü. ;(

sabahın bilmem kaçında buraya nasıl neden geldim bilmiyorum ama yazmalıyım bende bir şizofren kardeşin ablasıyım yaş 17 yaş 30 etti 13 sene koca 13 yılbu hastalıkla geçti kardeşim şimdi 90kilo aldığı o lanet ilaçlardan sonra bu hale geldi tığ gibiydi halbuki, üni sınavına girmişti kazanamaıştı az puanla sonra bir gün anneme banyoda birsey attı yüzüne gelmedi ama o gün anladık herseyi kardeşim şizofrenmiş demek.. peki neydi bu şizofren denilen sey... bilmiyorduk ki annem önceleri çok ağladı ergenliktir belkide geçer dedi doktorun verdiği ilaçları vermedi okulda öğretmen yüznüne kitap atmış çünkü uyuyor diye annmede ilacı kesti uymasın diye uyumadı evet ama ilerledi bu şizofrende.. kaç kez kitaplarımı attı yerlere finallerim vardı bir gün kala gittim kitap aldım annemle bize cok vurduğu oldu bana vurdugu için annnemde odamı ayırdı babam malesef güç kullanmak zorunda kaldı sonra geldi ağladı ağladı annem agladı ben agladım paranın sökmediği yerdeyiz işte dedi babam sonra hep devir daim devam ettik kendi kendine gülüyor konuşuyor ben o kız değilim beni gelip bulacaklar beni o kızla değiştirecekler siz benim ailem değilsiniz beni görüyorlar diyordu bana küfred, yordu arkadaşlarımın yanında bir gün çok kötü birsey dedi bana sen ooooooooosun dedi agladım bir daha arkdaslarımın yanına onu götürmedim eve hapsettim onu aklımca kötümü ettim ben nasıl bir ablaydım hiç abla olamadımki ona anlayamadım onu bazen dinlemek istedim anlamadımki onu içimden o anlattıkça yine başladı hı hı hı hı hep hı diyordum cvp vermiyordumki... derdine derman olamıyordum zor günlerdi zordu kaç kez elini kesti evi param parça etti herşeyi döktü kırdı bitirdi camlar tabaklar yemekleri döküyordu yerken duvara ayran fırlatırdı annem gider temizlerdi ama bagırarak şimdi diyorum ona yakın olamadıkki ancak kızdık bagırdık doktor doktor gezdikmi hayır hastalık yerleşti biz öyle anladık durumun agırlıgını hastanede ilk yatış... ist geldik dayım hasta dedik seni göztermiycez o günü unutamam doktor gördü beyin filminde her yer kırmızıydı bu ne demek? beyin işlevini kaybetmiş demek.. doktor onu yukarı alın dedi nereye gidiyorum bile diyemedi ki baktı ölece bana o gitti agladım annem bitmişti bayıldı sandım hastenden alıdıgmızda artık o değildi sanki daha kötü olmuştu beyine elektirik soku vermişler anne beynim agrıyor dedi eve giderken arabada elimi tutdu gözlerim doldu lanet ettim kendimden nasıl bir ablaydımki kardesime yardım edemedim hep bagırdım dısladım onu eve geldik bir hafta ilac aldı sonra ilac acıklamalrını okumus ben almıyam ilac falan dedi zora gelmiyordu almadı aldıramadık ondan sonra artık hep bir kovalamaca ilacları yutmuyor dilinin arkasında saklıyordu... hastaneye yine yattı biraz iyi gibiydi bu seferde baska birsey basladı... eli ne olmuştu öle hep suyla uğraşıyordu sudan cıkmayan balık gibiydi suyla yaşayan bir ölüydü sanki 3 gün banyaoda kaldı cıkaramadık bu sefer obsesif takıntılı birihaline gelmişti kronik şizofren obsesif takıntı hala zor günler geçiriyor annemler ben evlendim artık hergün görmüyoum görmedigim için sanki iyi gibi ama değil göz görmez gönül katlanır hikayem bu şimdi evlendim yan odada nişanım var gelmedi düğünüm oldu gelmedi enişte neymiş bilmedi oynamadı sac yaptırmadı o tuhaf gece kıyafetleri olmadı telası olmadı biz kostururken onun hayatı ayrı bir odada devam etti kardesin nerde dediler anlattık zordu anname anne benim ceyizlerimide mi ablama vercen demiş annem hayır sana ayırdım yatagına koycam yeni evimizde odana demiş sevinmiş o kadar basittdi onun için hersey tamam verme ablama demiş sonra bana dedi birgün benim ceyizmide sen al yok ablacım sende durdun dedim neden ben evlenememiycem diye dimi dedi diyemedim birsey istemiyorum al dedi alamadım alamadım alamadım alaadım zordu zor ilaclar iğneler soklar hastaneler annemin gözyasıyla sabaha kadar beklemesi... onu hayatda tutan ek sey şimdi yiğeni.. ilk zaman kabul edemedi sonra teyzem demeye basladı sevdi nou kokladı öptü halbuki benim iknci bebegimde oydu kendide bebekti bebek kadar masum daha cok sey var yazacak ama kelimeleri toparlayamadım bir gün tekrar yazma istegini duyarsam yazıcam nihil hanım siz iyi bir ablasınız ben gibileri varken ele müthişsiniz ben siz gibi olamadım olamadım olamadımm saygılar

-53- Öyle hastalar var ki, babası ölmüş, annesi, en az yetmiş yaşında. Artık bırakın evladına bakmayı, kendine bile bakamayacak durumda. Tek endişeleri bizden sonra ne olacak. Evet maalesef çok acı bir gerçek. Bir tanıdığım anne yetmiş üç yaşında, iki evladı da hasta. Biri kız, biri erkek. Anne şeker ve tansiyon hastası. Tek üzüntüsü; "ben ölürsem iki yavruma kim bakacak, kim ilaçlarını zamanında verip, kim kontrole doktora götürecek." Haklı. Şizofreni, tansiyon ve şeker hastalığı gibi sürekli ve zamanında ilaç içilmesi, doktora kontrole gidilmesini gerektiren bir hastalık ve bu anneler gibi yüzlerce annenin endişeleri gerçekten çok üzücü. Ben de zaman zaman düşünüyorum. Oğlum her ne kadar iyileşmiş olsa da ilaçlarını saatinde içmesi gerekiyor. Kontrollerine gitmesi gerekiyor. Ne kadar etkili ilaçlar çıksa da desteksiz olmuyor. Ve ne yazık ki yurdumuzda hastaneler dışında, insanca destekleyen ve bakan yerler yok. Hasta maddi ve manevi açıdan ailesinin bakımına muhtaç. İşte burada devletimiz ve belediyeler çalışmalara hız verip rehabilitasyon merkezlerini açmalıdırlar! Bu gibi hastalara sahip çıkmaları gerekir. Bu bir insanlık görevidir. Ailenin, hastasını hastaneye götürmesi de bahsettiğim gibi ayrı bir sorun. Bunun gibi sorunlara devletimiz, belediyeler ve vakıflar sahip çıkıp yardımcı olmalı. İşte o zaman ailelerin ve hastaların yükleri biraz hafifler. Hiç unutmam yıllar önce basından öğrenmiştim, İran'da bir grup Amerika'lı rehin alınmıştı. Yanılmıyorsam bir yıl kadar rehin kalmışlardı. Amerika, bu vatandaşlarını kurtardı ve o insanlara psikolojik tedavi uyguladılar. Çeşitli sağlık taramalarından geçirdiler. Bizler ne yazık ki yıllardır psikolojik baskı altındayız. Evlatlarımızın geçmişi kayıp geleceği meçhul. Bizlere, çocuklarımıza, yakınlarımıza sosyal destek verecek hiçbir kurum yok. Bilgilendirecek hiçbir yer yok. Sahip çıkacak kimse ne yazık ki yok. Artık bu konuda bir takım çalışmalar hemen yapılmalı. Batı ülkelerindeki gibi hasta yakınlarımızın sosyal güvencesi olması lazım diye düşünüyorum. İnşallah bunu biz dernek olarak, sivil toplum kuruluşları olarak çalışmalarımızla başarırız. İnşallah duyarlı insanların da destekleriyle bunu başaracağız. İsrail gibi küçük bir ülkede şizofreni dernekleri, İsrail Sağlık Bakanlığı'ndan maddi destek alıyorlar! Çok da başarılı çalışmaları var. Fakat ne yazık ki bizim ülkemiz de böyle bir imkan yok. Nihil

Psikologun da raporunu göz önünde bulunduracak olursak kardeşinin ruh sağlığı bozuk gibi görünüyor. Neden ceza evinde bilmiyorum, ama mutlaka psikiyatriye gösterilmeli. Buradan rastgele madde bağımlısı ya da ağır şizofren diyemeyiz. Bazı maddeler de psikoza neden olabiliyor. Tedaviye yönlendirmek şart. Ceza evinden böyle bir talepte bulunulabilir mi? Belki suçu da rahatsızlığından dolayı bilinçsizce işledi? camdavul 👁 tek ayak

Merhaba Nihil, Kardeşin nasıl olsu merak ettim. Allah acil şifalar versin, sizlere de sabır ve bol hoşgörü.. Önceki

Sabahtan beri okuyorum en baştan beri şimdi bitirdim. ağla ağla gözlerim acıyor şimdi bir ara bıraktım. Aysel hanımın hikayesinin sonuna mutlu oldum. inancına ve hiç pes etmemesine hayran kaldım. akıl oyunlarını izlediğimde ilk defa dikkatimi çekmişti bu hastalık ama bu boyutta zor olduğunu anlayamadım. insanın hayatı ne kadar büyük imtihanlarla dolu. sabretmek en önemlisi. tüm arkadaşlarıma Allah dayanma gücü versin. hastalarına da şifa. Allah ölüm dışında her leyin şifasını vermiştir inş. okudukça aklıma okuldaki bir öğrencim geldi birileri cevap verir diye yazmak istedim 14 yaşında orta son. nerede durması susması konuşması gerektiğini hesaplayamıyor. pat diye olmadık yerde olmadık şey söylüyor. ne kadar uğraştıysak kimseyle arkadaşlık kurduramadık. yapma büşra her içinden geçeni söyleme dedik bu seferde hocam tutamıyorum biliyorum ama o an söylemezsen olmuyor diyor. odasında tek yatamıyor. içinde bazı seslerin ona kötü şeyler söylediğini ve yaptırmaya çalıştırdığını, Allah a küfretmesini söylüyor. bir anda sinirleniyor arkadaşlarına kardeşlerine. basit şeylere çocuk gibi ağlıyor. ergenlik m i diyorsun ama çok çocuk gördüm ama bu garip. okulun pdr cisi psikiyatriye gitmeli diyor ama aile götürdük etki etmedi ilaç verdiler çocuğumu uyuşturuyor sadece diyor. böyle açıkçası okudukça biraz benzettim Allah korusun ama yazılanlar daha büyük şeyler ama yine de aklıma geldi sadece psikolojikte olabilir ama okuduklarımdan sonra öğrencimi daha dikkatli gözlemleyeceğim. bu tarz belirtilerle başlar mı bu hastalık? Eski bir konu galiba ama okuyan bilen arkadaş olursa cevap verirseniz sevinirim iyi günler. BALveBADEM Sabrediyorum Sana Ey

Bir anne için dayanılması çok zor bir durum... İlaçların etkisimi azalıyor zamanla, hastalık hep ilerliyormu.? Bağışıklık kazanıyor sanırım değilmi.? Allah yardımcınız olsun... Nihil

çok çok çok geçmiş olsun nihilllciğimm ben inanıyorum senin kardeşinde iyleşcekk dualrım sizinleee yalnız değilsinizz... Nihil

-13- BENİM İÇİN, AİLEM İÇİN ÇOK ZOR YILLAR BAŞLAMIŞTI... Bir gün babası onu zorla pazara gönderdi. Biraz değişikliğin ona iyi geleceğini düşündük. Evden çıktığında babasının melektaşlarından birkaç kişiyi bir arada görünce, çok korkup, geriye eve döndü. "Babamın arkadaşları beni hasta etmek istiyor" deyince biz yine çok şaşırdık. Ona birşey söylemedik ama arada bir; "o adamlar bana neden baktılar? Onlar beni ya hasta etmek ya da öldürmek istiyor" derdi. Ben iş yaparken de çok rahatsız olmaya başlamştı. "Neden her gün evi temizliyorun" diye kızıyordu. Bana sık sık, "komşular benim hakkımda ne diyor" diye soruyordu. Sadece, "senin için kimse birşey demiyor" diyebiliyordum. Gittikçe neşesiz, durgun, rengi günden güne solgun, arkadaşlarından tamamen kopmuş birisi olmuştu. Bizimle de artık eskisi gibi konuşmuyordu. Arada bir "anne şey" diyordu. Ben ne kadar ısrarla "söyle oğlum, ne söylemek istiyorsun, söyle, ne olur söyle" dediğimde ya cevap vermiyordu yahut "yok bir şey" diyordu. Bazen kendi kendine gülüyordu. Bir gece odasına girdim. Yine ders çalışıyordu. Aniden bana; "anne yanımda kal, çok korkuyorum" dedi ve ellerimi tuttu. Şaşırdım. "Bak oğlum baban salonda, kardeşin yanında, neden korkuyorsun" diye sordum. "Bilmiyorum. İçimden çok kötü korkular geliyor" dedi. Yanına oturdum, izledim. Tam üç saat boyunca aynı sayfaya bakıyor, kitabın sayfasını hiç çevirmiyordu. Sonra ona, "Kalk oğlum, yat artık" dedim ve zorla kaldırdım. Yatağına girdi. Hemen babasına anlattım. O da çok şaşırmıştı. Ramazan Bayramı'na iki gün kalmıştı. Sabahleyin babası "oğlum neden korkuyorsun" diye sorduğunda, "hiçbir şey" diyebildi, o kadar. Biz "Bayram tatili için bir yerlere gidelim mi?" diye sorduk. Halasına gitmemizi söyledi. Biraz sonra, kendisinin gelemeyeceğini söyledi. Ben, kendisinin de gelmesini, onun için de tatil olacağını söyledim. Birden, çok yükek sesle bağırıp üzerime yürüdü, beni tartakladı. Ailece bir anda donup kalmıştık. Olamaz. Oğlumuz böyle yapamaz. Bize karşı hep sevgi ve saygı ile davranan bir insandı. Şaşırdık. Babası onu tuttu. "Tamam oğlum biz de gitmeyiz. Annen sana ne yaptı" deyince, odasına koşup, kapıyı hızla kapattı. Biraz sonra dışarı çıkıp, "tamam ben de geliyorum" dedi. Hazırlanıp, yola çıktık. Yolda hiç konuşmadan, dalgın bir vaziyette yol alıyorduk. Akşam üzeri otobüs mola vermişti. Biz de bir lokantaya yemek yiyelim diye oturduk. Yemekler geldiğinde birden kardeşinin elini tutup "sakın yemek yeme, bizi zehirleyecekler" dedi. Babasıyla bana da yedirmedi. Hemen ordan kalkmak zorunda kaldık. Eşim yavaşça bana "oğlumuzu bir doktora götürmenin zamanı geldi" dediğinde sanki beynime kurşun sıkmıştı. Sessizce ağlamaya başladım. Ve Manisa'ya halasına geldik. Bir saat kadar olmuştu geleli. Aniden bağırıp çağırmaya başladı. "Siz annem babam değilsiniz, sizi değiştirmişler. Ben annemi babamı isterim" diye hem ağlıyor, hem de bağırıyordu. Biz de, halası da çok şaşırdık. Yavrum bir bomba gibi patlamıştı. Öyle bir bomba ki, yıllarca enkazı temizlenmiyor. Gece hiç uyumadı. Sabaha kadar konuşup dolaştı arada bir yanıma gelip "anne beni öldürecekler" diye ağlıyordu. Allah'ım! Kapıya koşuyor, cama koşuyor. Dışarıdaki insanların onun hakkında konuştuğunu, onu öldüreceklerini söylüyor ve sabaha kadar hem konuşuyor, hem gülüyor, bazen de kahkaha ile gülüyordu. Allahım.. Yavrum sanki bir bomba gibi patlamıştı. Biz şaşkın, üzgün.. Ne yapacağımızı şaşırmıştık. Hastalığının ilk patlak vermesi Manisa'da halasının evinde olmuştu. Allah'ım hiç bilemiyordum ki.. Ben, yavrum, ailem, uzun yıllar bir cehennem hayatı yaşayacaktık.

işiniz zor ama herşey bir sınav, biraz isyan ediyorsunuz haklı olaraktan belki, ama herşey biz insanlar için, sizin de sınavınız buymuş. bunlara kızmamanız gerekiyor. hiçbirini bilinçli yapmıyor. banyosu olsun ilacı olsun. iğnesine neden tek başına gönderiyorsunuz refakat etmiyorsunuz? kendisi geciktiriyor üzerinde durmuyorsa sizin elinden tutup götürmeniz gerekiyor. o sizin gibi normal sıradan bir insan değil neticede. bin kere de on bi kerede söylemeniz normal. bana sanki biraz kendi haline bırakmışsınız gibime geldi bu yazınızda. oysa çocukmuuş gibi sahip çıkmanz gerekiyor demek ki. sizin de başnıza gelebileceğini unutmayın. o zaman sizde sabırlı evlatlar dilersiniz kendinize. siz sinir krizi geçirmek üzereyseniz siz de psikiatriye gidip destek alın. inanın babanız keşke şeker hastası olsaydı eminim bunu şu an ki durumuna tercih ederdi şayet aklı erseydi. yazınıza daha çok sizin sabırsızlığınız karşısında üzüldüm. şikayet ediyorsunuz gibime geldi. yazılarda yanlış anlaşılabiliniyor insan yanlış anladıysam özür dilerim. ve Allah sizede yardımcı olsun başta babanıza.

Peki şizofreni hastalığı nasıl anlaşılır? Soruya nasıl yanıt olabilirim bilemedim. Galiba standart, beklenen hareketlerin dışında birşeyler gözlemlersek adamakıllı bir hekime götürebiliriz. Olanı engelleyemeyiz. Olduktan sonra ilerlemesinin önünü geçip, geriletebilir tedavi ile minumumda kalmasını sağlayabiliriz. C

-29- Yine bir gün akşam üstü küçük oğlum hastaneye telefon açtı. "Anne eve gel, ben hastayım" dedi. Hemen eve gittim. Yavrum diş çektirmişti. Damaklarına dikiş atılmış, iki gündür yüzü şişmiş, hiç bir şey yiyememişti. Babası da iki gündür görevli, şehir dışındaymış. Çok ızdırap çektiğini, mecburen beni çağırdığını söyledi. Fakat Serdar'ı yalnız bırakamıyordum. Ne yapacağımı düşünürken o anda odamıza annesi ve babası 'Psikiyatri Profesörü olan ve kendisi de o zaman tıp öğrencisi olan 'Tolga' geldi, ondan rica ettim. "Serdar'ın yanında biraz kalır mısın? Eve kadar gitmem gerekiyor" dedim. "Tabii ki kalırım, siz gidin" dediğinde çok sevindim. Hemen eve gittim. Oğlumla ilgilendim ve gece hastaneye geri döndüm. Döndüğümde "Tolga" hala Serdar'ın yanında oturuyordu. O anda çok duygulandım. Anladım ki "Tolga" çok iyi bir doktor olacaktı. Şimdi Amerika'da psikiyatrist. TEŞEKKÜRLER 'Tolga' Küçük oğlumsa o dişinden çok ızdırap çekmişti Bu oğlum sessiz, sakin, uyumlu bir yapıya sahip. Kardeşiyle çok iyi anlaşan, onu iyi anlayan, hastalığını iyi bilen bir insan. Bazen düşünüyorum ya aksi olsaydı. Bir de onunla uğraşmak zorunda kalırdım. Bu yönden şanslıydım. Birkaç ay sonra taburcu olup eve geldik. Yine aynı sıkıntılar devam ediyordu. Gecemiz, gündüzümüz yine çok sıkıntılı geçiyordu. Babası kendini içkiyle avutuyordu. Bana da sabretmemi, bu hastalıktaki en iyi ilacın sabır olduğunu söylüyordu. Benim de sabretmekten başka hiçbir seçeneğim yoktu. Hep, "Allah'ım, bize sabır, yavrumuza şifa ver" diye gece gündüz dua ediyordum. Yıllardır hep yaptığım gibi, yanından hiçbir yere ayrılmıyordum. Onun sorularına cevap bulmaya çalışıyordum. Artık yıllardır akrabalardan hiç kimse de gelmiyordu evimize. Ne arayan, ne soran... Ailece iyice yalnız kalmıştık. Bazen düşünüyorum. İnsanlar ne kadar acımasız ve anlayışsız. Siz hastayla, hastalıkla uğraşırken insanlar nelerle uğraşıyor. En yakın akrabalarınız da sizi terk ediyor. Önceden sizi ziyarete gelenler, arayıp soranlar ne yazık ki hastalığın adını duyunca sizi terk ediyorlar. Yıllardır sizi telefonla bile aramıyorlar. Sanki bu hastalık sızın ve evladınızın seçimiymiş gibi, sanki siz günah işlemişsiniz de bu da cezasıymış gibi... Önceleri çok üzülüyordum. Ama artık üzülmüyorum. Alıştım çünki.

Amin arkadaşım.. Evladınızın sağlıklı sıhhatli daima huzurlu günlerini görmeniz yaşamanız dileğim ile. TrulyScrumptious crazy cat

Orman Bölge Müdürlüğü nün her gün önünden geçiyorum Kocaman tam doğa harikası, huzur dolu. Olaylar demek bu kadar yakınımda yaşanmış. Aysel hanım ne kadar dirayetli ne kadar olgun kendin emin... Hayran kaldım. Nihil

Merhaba Nihil, Aslinda birseyler yazmayi gunlerdir istiyorum ama ne diyecegimi bir turlu toparlayamadim. Aysel hanimin hikayesini gozyaslari icinde okudum. Ben de psikoloji okurken Ankara sizofreni hastalari ve yakinlari dayanisma derneginde gonullu psikolog olarak bir sure calismistim, staj gibi. Bizim okulda staj yapma zorunlulugu yoktu ama dernek ve bolum arasinda guzel bir dostluk vardi, o zamanki bolum baskanimiz dernek baskani ile cok yakin arkadas olmus devamli bizden akin akin ogrenci yolluyordu oraya. zamanla orasi resmi staj yeri olmus benim donemimden sonra. Ben orada oldugum sure boyunca inanilmaz etkilenmistim... Dernek sahibinin de Aysel haniminki gibi bir hikayesi vardi. Abisine sizofren teshisi kondugunda bu hastalikla tanismis, yillarca bu hastalikla ic ice yasadiktan sonra kendi kizinin da sizofren oldugunu ogrenmisti. Sonra da dernek kurulmustu. O dernek o kadar cok kisiye umut olmustu ki kesinlikle her ilde olmasi gerek diye dusunuyorum. Facebook'ta gruplari var, turlu etkinliklerinin fotograflarini koyuyorlar hala takip ediyorum ara ara. Gercekten cok zor yasadiklariniz tahmin edebiliyorum ama siz guclu olmalisiniz.. Gordugum kadariyla cok anlayisli, dusunceli, duyarli birisiniz. Kardesinize cok buyuk destek olacaksiniz bu surec boyunca, buna inaniyorum. Umarim mumkun olan en kisa zamanda kardesiniz de Serdar gibi iyilesir ve biz de onun basari hikayesini okuruz. Paylasimlariniz icin tesekkur ediyorum artik bu topigin mudavimi oldum ben de :) D

-54- AKIL OYUNLARI Bu kış sinemalarda "Akıl Oyunları" filmi gösterimdeydi. Ben de merak edip, bir hasta annesiyle sinemaya gittim. Filmi seyrettik ve çok etkilendim. Seyrettikçe yıllar öncesine dalıp gittim. Profesör'ün yaşadıklarını bizim çocuklarımız da, yakınlarımız da aynen yaşamış ve yaşıyorlardı. Filmin başlarında hasta yakını olmayanlar için sıradan bir film olabilir fakat benim için, bizim için sıradan bir film değildi. İlk sahnede Profesör'ün yurttaki odasına genç bir arkadaşı geldiğinde ben anladım ki, bu Profesör'ün hayal arkadaşı, kafasındaki seslerin hayali. Çok üzüldüm. Eşinin desteği olmasa belki Profesör, matematik dalında Nobel Bilim Ödülü'nü alamazdı diye düşünüyorum. Evet. Sabır, sevgi ve azim. Bunları eşi ona gösterdi ve başardı. Biz hasta yakınlarının bu filmden almamız gereken çok ders var. Yalnız bizim mi? Tüm insanlığın. İnşallah film insanlara gereken mesajı vermiştir. Şizofreni hastalığı hakkındaki yanlış düşünceleri kırmıştır. Çünkü iyi bir film. Seyrettikten sonra, önce o kadar da iyi bir film olmadığı kanısındaydım. Filmde gösterilen sahneler bizim, yakınlarımızın çektiği ızdırabın, çaresizliğin binde biri bile değildi. Keşke bir kameram olsaydı, oğlumun hastalığının başladığı günden bu güne kadar ne ızdırap çektiğini, oğlumun, benim ve ailemin neler yaşadıklarımızı filme alsaydım, inanılmaz bir film ortaya çıkardı. Bu kitabı yazarken filme hak verdim. Bazı şeyler yazılamıyor. Daha çok şeyler yazılıp çizilemiyor. Ben şimdi anladım. Filme kızıyordum. Yaşananlar çok yüzeysel. Yazık, yaşananlar bu kadar kolay değil. Şimdiyse filme hak veriyorum. Yine de çok güzel bir filmdi. Evet, buraya kadar yazdıklarım benim ve doktorların çabalarıyla bir insanı hayata ve topluma kazandırma gayretiydi. Ya toplumla devletin destek ve gayreti? Önceki

kuzucum hiç korkma, duanı ettiğin müddetçe hiçbirşey olmaz ben çok dua okuyordum hala d aokurum felak nas ayetel kürsü günlük abdestli olarak muhakkak oku hem iç huzurun için hemde vesveselerden korunursun. ben çok çok ilaçlar kullandım lise çağlarım benim hep mahvoldu bu yüzden şimdi çok şükür iyiyim, mesela bu zamana kadar hep erkeklerden kaçtım herkesi babam gibi hasta buluyordum ama şimdi nişanlancagım ve çok mutluyum hayata birazda onun sayesinde döndüm. mesela en ufak birşeyde hemen kafamda senaryo yazarım hala ev arkdasım merve sacmalama ne biçim hayal gücün var der, birisi en ufak bişey desin hemen hiç olmadık imalara çekelim acaba şöylemi düşündü benım hakkmda kötü mü konuştu şunu mu yaptı bunu mu yapttııı. aaaaa bi sürede sonra düşündüm yeter dedim merve saçmalama çok şükür yendim takıntılarımıda, bazen kalb, m çok hızlı çarpıyo kendımı kötü hissedince midem bulanıyo falan bunu da yenmek için çok hafif yan etkisi olmayan minnacık bi hap var onu içiyorum başkada birşeyim kalmadı şükür. ama mesela babam emniyet amiriydi, abimde polis olmak istemişti eskiden ama annem öyle bir korkmuş k, babanı öyle kaybettim sende hasta olursun diye müsaade etmedi olmasına.. ama çok şükür hepimiz iyiyiiz, eğer kendını kötü hissdeyorsan bir psikiyatri git tabi ki.. ben yıllarca paralarımı onlara verdım, git ama hemen ilaç ilaç diye direten bi doktor olmasın iyi birini bul. Önceki

-52- BİZDEN SONRA NE OLACAK? Evet bizden sonra ne olacak? Tüm ailelerin kaygısı, en büyük kaygısı, bizden sonra ne olacak? Kim sahip çıkacak? En yakınlarımız bile bizim sağlığımızda uzaklaştı, ilgisiz kaldılar. Sonları ne olacak? Aş veren yok. İş veren yok. Devlet desteği yok. Devletin tüm özürlülere üç ayda yüz elli milyon lira yardımı var. Bu rakam sizce de çok komik değil mi? Bununla bir insan bırakın insanca yaşamayı açlıktan ölür. Ayıptır. Yazıktır. Günahtır. Başka diyecek bir söz bulamıyorum. Ben de zaman zaman düşünüyorum, çok üzülüyorum. Ben ve babası öldükten sonra oğlumun sonu ne olacak? Devletimizi yönetenlerin, parti liderlerinin, iş adamlarının evlatlarının düğünleri saraylarda oluyor. Balayıları da Dubai'de veya dünyanın en güzel yerlerinde... Kimininki çifte vatandaşlı, çoğununki Amerika'da okuyor. Allah daha iyisini versin, istedikleri ve evlatlarını özledikleri zaman uçağa atlayıp gidiyorlar. Ne yazık ki bizlerde evlatlarımızın geçmişteki duyarsız devlet yöneticileri yüzünden bizden sonra ne olacağını düşünüyoruz. Bu hastaların bırakın bu gibi lüksü, çoğu ilaç alamıyor! Çoğu, sahipsiz kalınca aç susuz sokakta kalıyor, iyileşse de iş veren yok! Çoğu parasızlıktan hastaneye gidemediğinden evlerinde yıllarca hapis hayatı yaşıyor! Çoğu aileler de parasızlıktan hastanede yatan evladını gidip göremiyor, ilacını alamıyor! İlaç konusunda bir başka yaşanan sorun yeni çıkan ilaçların ne yazık ki ülkemize çok geç gelmesi. Halbuki bir umuttur diye o ilaçları bekliyoruz. Belki evladımız iyileşir. Ama dünya ülkeleri arasında ilaçların geç geldiği ülkelerdeniz. Bizler de ana babayız. Herkesin evladı kıymetli. Lütfen bunu unutmasınlar. Yarın ben ve babası öldüğümüz zaman evladımız sokaklarda, yarı aç yarı tok yaşamasın. "Yetkililer Hazreti Ömer'in adaletini örnek almalılar" Hazreti Ömer, bir devenin yükünün fazla yüklenmesinden kendini sorumlu tutmuş, devenin yükünü elleriyle boşaltmıştır. Yıllardır unutulan, ihmal edilen şizofreni hastaların sorumluluğunu, vebalini kim üstlenecek!? Bu güne kadar, hiçbir hükümet yetkilisi ne yazık ki şizofreni hastalarına yönelik hiçbir çalışma yapmamıştır. Geçen bunca yıllara rağmen ilimin ilerlediği bilgi çağında ne yazık ki bir yenilik yapılmamıştır. Ülke nüfusumuz arttıkça buna oranla da bu hasta insanlar gün be gün çoğalarak kaderleriyle baş başa kalmışlardır. Otuz yıldır hasta olan bir üyemiz, kitap satarak yaşlı annesine ve kendine bakmakta, hayatını zorluklar içerisinde geçirmektedir. Hep düşündüğüm şey, bir rehabilitasyon merkezinin bu hastalar için kurulmasıdır. Çok büyük bir alanda kurulsa, bünyesinde iş alanları açılsa, sahipsiz hastalara sahip çıkılsa. Barınma, tedavi merkezleri, atölyeler açıp bu insanları sabah evden alıp, bu iş alanlarında eğitip, yeteneklerine göre çalıştırsa, tüketici durumdan üretici duruma geçseler. Yüzme havuzu, spor alanları olsa... Bu insanlar sosyalleşirler. İnşallah ülkemizde bundan sonra sağlık hizmetlerine daha çok önem verilir, insanlığın gereği de budur. Bilemiyorum acaba çok şey mi istedim? İstiyorum? İnşallah ben ölmeden bunları görürüm. Gözlerim açık gitmem. Oğlum için, dernekteki tüm gençler için, tüm hastalar için. İnşallah bir gün bu hayaller gerçek olur. En önemlisi bu hastalığa yakalanan yakınlarımızı öyle kolay hastaneye götüremiyoruz! İşte bu gibi durumlarda aileye ve hastaya devletimiz sahip çıkmalı!

Göz yaşlarımı tutamıyorum Allahım ne acı yaşatma yarabbim...

Lütfen devamını koyun. Okurken içim parçalandı resmen

Tesadüfen girdiğim sayfayı gözyaşlarıyla okudum. Maşallah Rabbim Aysel Hanima büyük bir kuvvet vermiş. Allahım konu sahibinin kardesine ve tüm hastalara şifa, yakınlarına ise Aysel hanımın metanetini versin.

-51- Hastanız hastaneye yattı diyelim. Yer yokluğundan kısa sürede taburcu ediliyor. Hastanız daha ilaca alışmadan, o ilaç iyi mi geldi, yoksa yaramadı mı? Hasta ilacına alışmadan yer yokluğundan taburcu ediliyor. Eve gelince hastanız yine ilacı bırakıyor. Hasta ve yakınları için yine aynı sıkıntılar başlıyor. Ben kendi oğlumda yaşadım bunları. Eğer benim oğlum yıllarca hastaneye sık sık yatmasaydı, uzun müddet kalmasaydı, bugün bu iyileşmeler olmazdı. En azından ilaca alıştı. Yine de hastanelerde yatak sayıları çoğaltılmalı. Daha doğrusu insanlığa yakışır hastane binaları yapılmalı. Aile günlerce polis için dilekçe verip uğraşmamalı. Zaten hasta ve hastalıkla uğraşıyorlar. Bunlar, batı ülkelerinde olduğu gibi bir sisteme oturtulmalı. Hasta taburcu olduktan sonra kontrol için hastaneye gelmeyince aranmalı, sorulmalı. Gerekirse doktor veya uzman evine gitmeli. Artık bir şeyler düzene girmelidir. Bu insanlar da bu memleketin çocukları, evlatları. Bu aileler de vergi verip, devlete hizmet ediyor. Bu hastanın yakınları da bu ülke için askerlik yapıyor. Herkes kendine düşeni yapmalıdır. Ülkemizde o kadar güzel yerler var ki. Cennet ülkemizin harika denizleri, gölleri, dağları var. Böyle güzel bir yerde acaba şizofreni hastalar için kamplar, tatil evleri yapılamaz mı? Hastahanelerdeki sürekli kalan depo hastalar veya ailesiyle yaşayan. Bu masum insanlar belki yıllarca, hastane ve evlerinden başka bir yer görmüyorlar. Aile götürmek istese de götüremez. Çünkü böyle bir yere gitmek, maddi imkansızlıktan bizim ülkemizdeki bizim insanlarımız için çok zor. Sanki ülkemizin o güzel yerleri, doğası, denizleri yasak bölge. Hasta ve yakınlarının oralara gitmesi hayal bile edilemez. Yıllardır hastane ve evlerinden başka bir yeri görmeyen insanlar için bahsettiğim gibi acaba devletimiz tatil köyleri yapamaz mıydı? Hep merak etmişimdir. Acaba ülkemizdeki devlet dairelerinde ve özel sektörde, belediyelerde kaç şizofreni hastası çalışıyor, merak ediyorum? Yasamızda var ne yazık ki uygulamada yok. Umarım birtakım şeyler düzene girer. Umarım süreğen hastalıkla mücadele eden insanlarımıza devletimiz, özel kurumlar ve belediyeler, daha şefkatli daha duyarlı olurlar destek olurlar. Benim veya sizlerin çocukları hasta olunca ben paniklememeliyim. Çaresiz sahipsiz kalmamalıyım. Bilmeliyim ki devlet sahip çıkıp tedavi ettirecek. Terapi görecek eğitilip meslek sahibi olacak. Aile de hasta da yıllarını çaresiz geçirmeyecek. Bir anne olarak, bir vatandaş olarak ve insan olarak devletimizden bunu istiyorum. Özellikle aileler bunu istiyor. Bu hastalık uzun süren bir hastalık. Buna göre herşey düşünülmeli. Evladınız hayatının baharında yakalanıyor bu hastalığa. Üniversitedeki sistem daha bir başka. Üniversite yıllarında hastalanan bir gencin ailesi A şehrinde yaşıyor, genç B şehrinde okuyorsa onun ailesinin yanında okuması gerekir. Fakat ne yazık ki, eğitim sisteminde bu gözardı ediliyor. Bu insanlara hiçbir kolaylık tanınmıyor. Dünyada hiçbir şey insan hayatından önemli değil. Ne yazık ki bir 'insan' hasta olunca, yine biz insanların koymuş olduğu o katı kurallarımızla, hastayı hayata bağlamak yerine hayattan koparmaya, hastanın umutlarını yıkmaya çalışıyoruz. İnşallah yetkililer buna da bir çare bulur. Gerçekten şizofreni hastaları, toplumsal destekle çok daha iyi mesafeler alabilirler. Bir insan yıllarca okuyup üniversiteyi kazanıyor. Fakat şanssızlık, hastalanıyor. Tüm emelleri idealleri, geleceği bir anda yok oluyor. Biz aileler ve yetkililer bir anda sanki o hastanın geleceğini yok sayıp maalesef hiç de yardımcı olamıyoruz. Değerli bilim adamları ve yetkililer! Lütfen biraz destek olun. İyileşen fakat tedavisi süren bu gençlere sahip çıkın. Hastalık evlatlarımızın suçu ve tercihi değil!

Başa gelen çekiliyor canım... Dediğin gibi Rabbim dermansız dertlerle sınamasın... Negatif insanların söylediklerine kulak asmayalım zaten dolambaçlı, zorlu yollardan geçiyoruz kimse kimsenin çektiği sıkıntıyı bilemez... İnsanlar neden, nasıl böyle kolay cümle kurarlar onu da anlamam... Sanki ben çekemem dediklerinde Rabbim aa o zaman sana hastalık vermeyim diyecek... Ben çok korkarım, Büyük konuşmak istemem heleki konu hastalıksa...