çocuğumumu bırakmışım?

benim esim cok dayak yemis babasindan, ozellikle dersleri kotu olunca. sirtinda hala sopa izleri var. esimin bu tuhaf karakteri belki de bu travmalardan. buna nazaran esim cok sinirlidir ama asla ne oglumu ne beni fiziksel olarak incitmez. bense tam tersine hic dogru olmadigini bilmeme ragmen 2 yasindaki oglum inatla buyuk bir hata yapinca kendime cok zor hakim oluyorum. ileride oglumun akli ermeye basladiginda ya doversem diye cok korkuyorum.

neden isminizi saklayasanızki psikolog ilgilenmez sizinle

insan o minicik bedenleri nasıl kıyabiliyor aklım almıyor gerçekten.. geçen gün 4 yaşındaki oğlum öfke patlaması yaşadı, suratımın ortasına bir yumruk indirdi.. ben de o şaşkınlıkla eline vurdum bir tane, elim de ağırdır biraz, kızardı biraz... nasıl vicdanım sızladı anlatamam size... ben öyle ağladım ki, gelip beni teselli eti çocuk.. inanın hala üzerimden atamadım durumu.. nasıl yaptım diye.. o savunmasız evlada nasıl şiddet uygulanır düşünemiyorum.. hem de dayak yani bayaa bayaa... arkadaşım çocuklukta görülen şiddet, çocukta özgüven sorununa sebep oluyor.. hayattta karşılaştığı sorunların üstesinden gelmekte zorlanıyor.. çünkü sorun çözmeyi bilmiyor.. bence psikolog size çok yardımcı olabilir.

Merhaba arkadaşlar, Aranızda küçükken dayak yiyen var mı? Ben sözde maddi durumu iyi ve kültürlü görmüş geçmiş bir aileden gelmiş olsam da çocuklukta çok ağır dayaklar yedim. Ve fazlasıyla uslu çocuklardır ben ve kardeşim. Baba korkumuz fazlaydı hala fazla. Babam ama sürekli bizi ezer nerdeyse gözünüzün üstünde kaş var diye öldüresiye döverdi. Annem ayırmaya kalksa ona da vururdu. Diğer zamanlarda yakın olmasa da maddi yönden her isteğimizi sağladı bu da ona minnet duymamız sebep oldu. Babamla aramızda bir uçurum var. Onu hem çok seviyorum hem nefret ediyorum çocukluğumu mahvettiği için hala baba eksikliğini hissetirdiği için- hala bir yabancı gibi olduğu için- bize göstermediği insaniyeti çevresindeki çocuklara gösterdiği için. Şimdi artık büyüdük dayak yok ama uzağız. Bunu nasıl aşabilirim? Son zamanlarda neden bilmiyorum bu öfkem daha çok gün yüzüne çıkmaya başladı? Aranızda çocukluğunda bu tarz şiddet görüp bugün unuttup geçmiş olan var mı? Ne konumda olursam olayım ne kadar güzel olursam olayım içimdeki aşağılık kompleksine sebep olan o hiçbirşeyi aşamıyorum kendimi sürekli eksik hissediyorum. Sizce psikologa mı gitmeliyim?

Çocuklugunda sürekli olarak şiddet gören cocukların içine kapanık olduklarını düşünüyorum ben şiddet görmedim cocugumada şiddet uygulamıyorum, fiziksel ve psikolojik olarak

bende dayak yedim tabiki.. yemedim diyen yalan söyler.. bize babam hiç vurmazdı annem döverdi. ama öyle öldüresiye falan deil.. oklavayla kovalardı bizi çok :) bunu aşmanın tek yolu geçmişte yaşamamak.. ne olursa olsun ailemiz bizim canımız.. şuanki rahatlığı sağlımış sana. tamam yaptığı yanlış ama eminim oda pişmandır..

Cok dayak yedigi icin asabidir esin. Ne kotu yaa, cocuklari boyle hirpalayabiliyor aileler. Cok sasiriyorum. Ama en cok sasirdigim sey piskolojik siddet. Bir ana baba nasil yapabilir, nasil cocugunun haysiyetini hunharca ezebilir hic aklim almiyor. denizkizi7

Eşim babasından çok dayak yemiş. "öyle böyle değil, duvardan duvara çarptığını bilirim. ama iyi ki yapmış yoksa bu kadar zararsız biri olmayabilirdim" der. Ben nefret duygusunu bastırmak için babasına hak verir tarzda konuştuğunu düşünürüm hep. İçten içe babasını affettiğini düşünüp, ağırlığını hafifletmeye çalışıyor gibi. Ama anlatırken hala canının yandığına eminim. Yaş olmuş 35 babasını çok sever ama bunu kendi bile bilmez, öyle bi mesafe var aralarında.

evet canım doktora git. taşıma bu yükü. ilaç kullanmaktan çekinme. kolay değil yaşadıkların

fahri konsolos Ben giderim adım kalır mı acaba :) tek ayak

benim etkiledi mesela erkek arkadaşım hala yok, içten içe bir korku var hala çünkü. çoğu ile iş ciddiye binmeye başlayınca sevgili moduna gelmeye başlayınca pırr yok oluyorum. psikologla bunun üzerine tartışmaya devam etmeye karar vermiştik ancak annem para mevzusunu çok dile getirince yarım bıraktım, maaşa geçince devam edeceğim... mutlaka vardır bence...

isim veriyor musun derken ne demek istediğinizi anlamadım:) Benim psikoloğumun gerçekten epey faydasını gördüm. Her psikolog aynı değil galiba ama iyi araştırın o yüzden. Bir de ben ilk başlarda o işte özgüven problemimden dolayı kendimi hemen açamıyordum. Ne kadar net duygularınızı söylerseniz o kadar çabuk ilerliyor tedavi. Bir de çeşitli yöntemleri var telkinlerle, hipnozla bir de bir alet vardı onunla travmalar için. Bu travmalar için "emdr" terapisi uygulandı bana mesela. bir aletle bir kulağınıza farklı ses diğer kulağınıza farklı ses dinletiliyor sonra ara veriyor sorular soruyor sonra yine dinletiyor.. böyle bir tedaviydi..

Bende lise bitene kadar dayak yedim. Babam dengesiz. Mesela bir gün hiçbirşey işe yaramıyorsun der, bin tane beş para etmez insanı örnek gösterir. Bir gün iyi ki varsınız der. Ama onun tek derdi para. Bize para verdiği sürece bütün yapması gerektiğini yaptı gibi düşünüyor. Bu öfkeme karşılık bende ondan hıncımı sanki parasını alarak yapıyorum gibi. Yani bana çektirdiklerini ödüyormuş gibi hissediyorum ve minnet duygumda gün geçtikçe azalıyor. Psikolojik destek almam şart sanırım havuzda oynayıp normal olarak yandı diye kararmışsın diye ailenin ortasında kösele ayakkabı ile dayak atan bir babam vardı sonuçta. Ve lütfen çevrenizde bu tarz sözlü ya da fiziksel şiddette uğrayan çocuk varsa izin vermeyin. Keşke annem ayrılsaydı ve biz bunları yaşamasaydık. Para hiç. Önemli olan ruhunuzun sağlığı.

bence de psikolojik destek almalısınız. çocuklukta yaşanan olumsuzluklar çok derin yaralar açabiliyor. çok küçük yaşlarda bile yaşanmış olsa hatırlıyor insan. bir kitap okumuştum bununla ilgili.. "affedin" diyordu. "ancak öyle rahatlarsınız"... ama öyle ağızla "affettim" demek değil sadece hakikaten içten hissederek.. "nasıl yapabilirim" derseniz o tarafı biraz derin... kitabın ismini tam hatırlayamadım. bulmaya çalışayım yoksa evden bakıp yazabilirim..

Bende küçük yaştan itibaren siddet gördüm hatta geçen gün eşime bile ağladım annen kız kardeşini dizine yatırdığında bile benim gözlerim doluyo diye sevgisiz büyüdüm, halada sevgisiz yaşıyorum gibi geliyo küçükken yaşadığım bu durum yüzünden yeterince sevilsem bile yetmiyo, eşimle bile en büyük kavgamız beni sevmiyosun dememle başlıyo psikologa gittim psikiyatriye gittim ama pek çaresi olmadı sonuçta bu beynimin bir yerine kazınmış artık kazısakta çıkmaz gibi eğer çaresini bulursan bende yararlanayım.

Kimseye bakma çocuğunu sevgiyle büyüt her zaman.

Ben babamdan bir kere falan tokat yemisimdir onda da cok üstüne gitmiştim. Ama annemin terligini unutamiyorum :) haklıydı kadın beni başka türlü durduramazdı evde vitrinin üstünde gezerdim. Bunun icin içimde öfke yok hatta arada anneme 'kafamda az tencere tava kirmadin' der gulerim. Anlaşılan senin yaşadıkların bu kadar basit değil. Bence psikoloğa git bu kadar icinde buyutuyorsan. Iyi geleceğine inanıyorum.

Onu bence kendisine sorun psikologun:) Bilmiyorum açıkçası isim vermeden tedaviye nasıl yaklaşır hiçbir fikrim yok. Size özelden adını soyadını sitesini yollayabilirim.

bende kızlarına düşkün baba görünce hayran oluyorum. biz hiç öyle olamadık. aramızda keskin bi mesafe hala var. ama nefretim falanda yok. bildiğim tek şey ailem hayatımı çok çok zorlaştırdı. bunun için affetmiyorum. ama onlar bilmiyolar neden uzaksın diyolar. senin huyun kötü diyorlar. ama bu uzaklığın kaynağını hiç bilmiyorlar unuttular heralde. yine beni suçluyorlar:) umrumdada değil. kendi hayatıma bakıyorum mutlu olmaya çalışıyorum yinede hep bi eksik buluyorum

Yapsamda yetersiz kalıyo sanki aslında öyle değil belki ama ben yaşamadığım için öyle hissediyorum büyüyünce benden hesap sormasından bile korkuyorum ben hesap sormadım sormamda ama hep annemin beni sevmesi için yanına gittiğimde ittirdiği günler geliyo gözümün önüne gece kabuslarla uyanıyorum bazen yaşım 29 ama eşim bile azcık saçımı okşasa uyuya kalıyorum hemen

Annem ve ben de babamdan dayak yerdik onceden, Buyukbabam babamin agzina ederdi afedersiniz adam da cildirir bizden alir de hincini. Ama ben babama degil buyukbaba degigim serefsize kkzardkm hep. Biraz buyuyunce yine babami doldurdu doldurdu saldi ustumuze Evimiz dubleks, biz ust katta dayak yedik kosa kosa alt kata indim o serefsizin bogazina oyle bir sarildim ki gozleri kaymisti en son nasil durdurdum kendimi bilmiyorum ama oldurmeden biraktim. Anlatirken bile kan beynime sicriyor oldu gitti mekani cehennemin dibi olasica Sakin ama sakin birisi cikip ta bana buyukbabaya oyle mi denirmis aaa demesin

Ay uzdunuz beni bacilar. Nasil gecer ki eskinin yarasi zaman da merhem olamaz beyne islenene. Keske bir hak verils3 bize hayatimizin bir bolumunu hic yasamamis gibi olsak dup duru, ter temiz olsa zihnimiz.

yazık CuteMom Dünya vazgeçenleri değil, azmedenleri

Ben de küçüklüğümde babamdan dayak yerdim, keşke o gün biri farketseydi de beni bir pedagoga götürselerdi. Ne kadar günlük yaşamda farkında olamasak da yaşanılanlar bireyde çok büyük travma yaratıyor.

Bana sevgi verilmediği için sevmenin ne olduğunu çok iyi bilmiyorum sanki yetmiyorum hissi oluyo haliyle, benim oğlum hem babasında hem bende kalıyo haftanın birkaç günü orda birkaç günü bende yani halinden memnun bir sıkıntısı olmadı bu yaşına kadar çok şükür eşimlede çok iyi araları sorunu olup olmadığını sürekli soruyorum zaten şuan sadece okul odaklı daha iyi çalışmam gerek daha iyi olmam gerek diye uğraşıyo ergenlik dönemine kadarda böyle gidicek sanırım çok şükür sorunlu bir çocuk değil

Babamı çıldırtmışlığım çoktur küçükken ama sabırlı adam hiç vurmadı. Ama annemden bolca terlik, tokat vb şeyler yedim. Kadına hak veriyorum o kadar işinin gücünün derdinin arasında benim gibi bir çocukla uğreşmak insanı çileden çıkartabilir. Sanırım bu yüzden travma yaratmadı bu konu bende. Gerçi anne dayağı ile baba dayağı farklı şeyler sanırım.

doğru yıllarca mesela içine kapanık bir çocuktum ne zaman ki büyüdüm kendime geldim işte bir de tedaviden sonra kendimi bulmaya başladım şimdi sosyal çevreme yetişemiyorum, ciddi anlamda çok memnunum bir de ikili ilişkilerle ilgili sorunlarımı halletseydim süper olacaktı ama işte ona zaman var sanırım hala :)

Ne yazık ki gidemem.

Gerçekten çok zor bir oğlum var ona sevgimin yetmediğini düşünüp ağlıyorum bazen ben iyi anne değilim bende annem gibiyim babasıda iyi baba değil zaten ayrıldık diyorum şuan yeniden evlendim ama bebek yapmak için çok korkuyorum az daha düşüneyim diyorum bu kadar detaylı anlatamıyorum kimseye ama ben ailemin bana yaşattıklarını çocuguma yaşatmak istemediğim için korkuyorum

Çocuğun dövülerek eğitildiğini düşünenleri gerçekten eşek sudan gelinceye kadar dövüp al sana eğitim demek geliyo içimden bir hayvana bile yapılmayacak şey şiddet kaldıki o minicik bedenlere yapılıyo ya beden acısı geçiyo evet ama ruhtaki acısı hiç geçmiyo allah yardım etsin o sabiye gözlerim doldu nasıl kıyabiliyo inanamıyorum ya

Arkadaşlar çok teşekkür ederim, umarım bizler iyi anneler olabiliriz yeni nesil böyle şeyler yaşamaz.

yast Ben varım.. Anne baba üniversite mezunu, geliri çok iyi olan bir aileydik. Gelgelelim ben 5 yaşımdan itibaren üniversiteye gidene kadar babamdan sürekli dayak yedim. Öyle ki kaburgam bile çatladı bir gün. Yaşım 18 olunca da üniversiteyi okumak için yaşadığımız il hariç her yeri yazdım. Kaçtım ailemden hep, annem melektir, babamsa caninin önde gideniydi. Ne zaman ki okulumu bitirdim, kendi ailemi kurdum, babam tamamen değişti. Ben yaptıklarını asla unutmadım asla da affetmedim. Şu an hamileyim, Allah bağışlarsa çocuğum doğduğundan itibaren ona dünyayı en sabırlı halimle öğretmeye çalışacağım. Eşim zaten babamın tam tersidir ki genelde kızlar babaları gibi erkeklerle evlenir derler ama ben aksinin de olabileceğini ispatladım sanırım :) Ben babama asla hiç bir konuda minnet duymadım. Benim annem çalışan bir anne hala da çalışıyor ve babamdan her zaman geliri çok daha fazla oldu. Ona şiddeti yoktu, ben tek çocuğum sadece bana şiddeti oldu hem fiziksel hem ruhsal yönden. Hiçbir zaman kendimi tam hissetmedim hiçbir zaman kendimi güvende hissetmedim, hiçbir zaman kendimi birşeyleri başarabileceğimi hissederek büyümedim. Ama eşimden taraf Allahım güldürdü şükürler olsun ki. Onun sayesinde yaralarımı sardım, sarıyorum. Kendime güvenmeyi öğreniyorum ve çocuğuma da en iyi şekilde annelik yapabilmek en büyük dileğim. Sana diyebileceğim şu; insan unutamıyor geçirdiği çocukluğu iyi de yaşasa kötüde yaşasa. Sen de unutamayacaksın, kardeşin de ve bizim gibi olan herkes. Yapabileceğimiz tek şey hayatın hala devam ettiği ve hiç bir saniyenin geri gelemeyeceği. Bence psikoloğa gitmelisin, destek almalısın bu ayıp bir şey değil. Ben de gittim, ama önemli olan konuyu kendi içinde çözebilmen, babanı kendi içinde aşabilmen. Psikolog sana bu anlamda sadece yol gösterebilir. Senin ve kardeşinin en kısa zamanda yaralarınızı sarabilmenizi temenni ederim.

ne babalar var sizin adınıza üzüldüm benimde annem öyleydi kültürle görgüyle alakalı bir konu değil bence. bazen oğluma sinirlendiğimde şöyle bir şaplatasım gelir elim kalkar ama o an gözlerindeki korku ve dehşeti gördüğümde kendi çocukluğum gelir aklıma. sizi rahatlatıcaksa psikoloğa gidin.

O cocuk buyuyunce onlari sokar gardolaba. Sonta yaslaninca ana babalar, merak ederler, evladim niye hayirsiz diye.

çok ama çok teşekkür ederim... inşallah senin de çok güzel bir hayatın olur

Benim yediğim dayağın haddi hesabı yok. Annem babama amcama kızar hırsını benden alırmış. Cok oklava kırıldı sırtımda. Haa böyle söyleyince haylaz bir cocuk olduğum zannedilmesin. Ağzım var dilim yokmuş. Sanırım o dönemlerin etkisi cok asabiyim, cabuk sinirleniyorum.

Sen ben misin yoksa ben sen miyim yada kızkardesım sen misin. Aynıyız canım şuan 29 yasındayım ve babamı sevmiyorum sın hatası herseyı tuzbyz etti. Seni çok iyi anlıyorum ama bu kendınde eksiklik vb duygular hissetmene sebep olmasın.

yargılama değil ki bu çoğu danışan gitsem mi gitmesem mi ikilemi içerisinde olur doğaldır ilk sorulan sorulardan biri "hepsi burada kalacak değil mi" dir çoğu da bir iki kereden sonra devam etmez.. bu sebeplerden... güvenceniz var merak etmeyin justhavefun--

Kesinlikle gitmelisin çünkü geçmiyor. İlerde çocugun olduğunda daha da aklına gelir. Ben babamdan hiç dayak yemedim. Onun psikolojik şiddeti ayrıydı. Annemden çok büyük dayaklar yedim . Ve annem bir öğretmen. Dışarıda melek:). İki erkek kardeşim olmasına rağmen tek sorunu benimleydi. Zamanla insanların gözünün içine bakamaz hale gelmiştim. Üniversiteye giderken hocalarımın önerisiyle gizli gizli tedavi oldum. . Aşılıyor mu peki? Hayır. Ömrünün sonuna kadar sakinleştiricilerle yaşarsın, yine de aşılmaz. . push ; yast

Babamdan değil ama titizlik hastası annemden dayak çok yedim ama bende öyle bir etki bırakmadı hatta hep böyle düşünürüm

cadıkazanı söyle bır baktım hatta senın resımlerınıde gordum sen nasıl cocugunu bırakırsın be guzel kardesım su dunyada cocuktan baska ne guzel olabılır ustelık esınde bılemem cok suklum puklum duruyor sakın gıbı. sen neden gerceklerını kabullenmıyorsun CadiKazani pure

dayımın eşi çok döverdi kocaman kızlarını o bile ne kadar üzerdi beni bir iki çimdik şaplak dışında dayak yemedim ben bu konunun konuşulması bile bana çok iğrenç geliyor.. Senderr YazKokulununAnnişi<3 Üyelik

neden öyle düşünüyorsun bende 2. evliliğimi yaptım ve oglumun bıyolojık babası onu hıc aramadı dogduktan sonra ayrıldık. suanda 5 yasına gırmek uzere oglum. hıc sorunumuz yok kendımı suclu hıssetmıyorum ona cok guzel bakıyoruz manevı olarak. maddı olarak herkez yettıgı kadar bende ondan bısey sakınmıyorum

O kadar anlıyorum ki yazdığını bende aynı eksikliği hisseder ama kismeye sevgi gösterisinde bulunamam. Ağır geliyor bu kardeşim dahi olsa sevdiğimi göstermek.

bence gidesin yok senin gizlilik ilkesine uymazsa hakkında dava açabilme şansın bile var yast

Allah rahmet eylesin çok dayak yedim annemden ama hiç kinim yoktur içimde belki erken yaşta kaybettiğimden bilemem kendime gelince özgüvenim sıfır

ben de cok dayak yedim ama babam ve annemden degil. abimden, onlara da ofkeliyim ama sonucta surekli sen kucuksun sen kizkismisin diye abimi cesaretlendirdiler, amaclari bu olmasa da. esim asla el kaldirmaz, sakin biridir, ama ben tartismamiz hararetlendiginde aniden gelip vuracak gibi hissediyorum, kalbim hizli hizli atmaya basliyor. bence bunda cocukken gordugum siddetin etkisi var.

yazılanları okuyunca sızler adına uzuldum babanne dede anane bırakın bizi dövmeyi bize karışmadılar bile. anneden terlik filanda yemedim. bu kadar sık olmasına şaşırıyorum gecen gün süper dadıyı izledim ilk defa. 4 yaşındaki cocuk kardeşine vurdugunda dedeside ona bir kere patlatıyormuş. buna benzer bişey söyledi, hiç utanmadan sıkılmadan dede mi, dede nasıl döver kafam böyle çalışıyor. dediğim gibi ben dövmüyorum vurmuyorum hatt bagırmamaya calısıyorum. Ama döveceksem ben döverim anane dede ne münasebet kan davası çıkar aramızda

benim babam 1 tokat atmış adam değildri. hele bana asla. bir kere kızsın kavga edelim peşimde dolanır af dilerdi. ama çok sorumsuzdu. öyle eziyetler etti ki dayaktan çok çok beterdi. hele anneme neler neler.

size benzer durumdayım. ailem cok dar gelirli olmasa da bizi cok ezdiği anlar olurdu. annem bazen döverdi ama kötü kelimeleri de coktu. o kötü kelimeler daha kabul edilemez. babam bize sevgi göstermezdi. birinde hiç unutmam bizim günlerce istediğimiz bir oyuncağı bize zor bela aldı ama eve gelen misafire hemen almıştı. insan en cok cocugunu sevmeli. kızıma bazen kızıp bağırıyorum ama dünyada en cok onu sevdiğimi defalarca söylüyorum. sevgi kısmına gelince aileme duyduğum hisler sizinle aynı. ve bu sebepten psikoloğa ben de gitmeyi cok düşündüm. çünkü şuan yaşlandılar ve onlara iyi davranamıyorum.

inşallah tatlım hep beraber

bizde cocukken dayak yedik ama olduresiye degil daha sonra annem birakti dayagi babamada yasakladi, suan babam annemi suclar senin yuzunden bu cocuklar boyle, dayak yemediler diye terbiyeleri yok fln fistn ne terbiyesizligimizi gorduyse artk dayakla terbiye olmaz, bunuda ogretebilsek bazilarina

özel psikolog ise belki ama normalde kabul etmezler hatta bununda davranışsal bir sorun oldugunu düşünürler yakın illere gidemezmisin

Benim hayatımı etkiledi, kendimi övmek için değil ama iyi bir okulda okudum, iyi bir konumdayım, elim yüzüm düzgün Allaha şükür ama sadece sözde bunları söyleyebilirim. Dışarda inanılmaz özgüvenli görünsem de içimdeki eziklik duygusu hiç geçmedi. Bunun dışında kızını seven bir baba görsem bile gözlerim dolar. Bende o kadar küçüktüm bana nasıl bunları yaptı diye düşünürüm. Benim babam yok. Para veren ve bu parayla üzerimde hak iddia ettiğini düşünen bir adam var. Bunu yıllarca geçtikçe daha çok kanıksadım.

ben cocugumu bu sekılde buyutuyorum yanı o konuda cıdden ıcım cok rahat fakat dedıgım gıbı sıddet goren cocuk cok yakınım dayanamıyorum hatta bır kac kere annesının elınden almaya kalkarken koluma bacagıma vurdu annesı 5 parmak patladı izi cıktı. onuda koruyamıyorum yani

bu kadar değil ama buna benzer bir yakınım var ama ben onları degılde ben cocugumu sımarık yetıstırıyorum dıye benı elestırıyorlar gardolaba kafasını vurmalarmı neler neler anlatılıyor herkez bılıyor ve cok yakınım daha fazlasını yazmıyım . push ; yast

baba sevgisinden yoksun olmak büyük eksiklik. çok şükür babam sevgisini eksik etmedi bizden. el kaldırmadı hiç ama ablamın eşi çocuklarına sizin yaşadıklarınızı yaşatıyor diyebilirim. ve çok üzülüyorum bu duruma. umarım onlarda babalarına nefret duymazlar.

Ben çocuklukta değil ama ergenlikte çok dayak yedim.(13-17 yaşlarımda)Hem de sokakta filan uluorta... çok travmatik durumlardı gerçekten.. sebepleri şunları :lise giriş sınavında tuvaletim geldiği için heyecanlandım ve sınavı düzgün bitiremedim ağlaya ağlaya çıktım meğer tuvalete gidiş serbestmiş bilmiyordum çocukluk işte evde bir temiz sopa yedim ama nasıl üzüldüm günlerce ağladım yok kendi hayatımı mahvetmişim de bilmemne de bir dolu laflar hakaretloer annemden de... sonrasında bir de 16-17li yaşlarımda gerçekten güzel bir kızdım ve etrafımda bir dolu erkek vardı neyse iştee o zaman da erkeklerle arkadaşlık ediyorum, cafelerde geziyorum diye duymadığım hakaet, yemediğim dayak kalmadı... koşa koşa kaçtığım bir gün bir apartmana sığınmıştım hiç unutmuyorum bodrum kata kaçtım, babam da peşimden koşuyor tabi. o katta demirliklerle kapatırlar ya kömürlüğü orada kafamı demirlere vura vura dövmüştü beni... sonrasında tabi ses çıkan komşular oldu gerizekalılar onlar da ayrı bir... işte ben babasıyım dedi mi bunlar içeri girdi var mı böyle bi, r şey yaa... ve sebep ne biliyor musunuz bana kızdığı için kaçmışım evden kaçacağım sanmışmış... var mı böyle bir şey ya evden niye kaçayım korkup kaçtım kızdılar diye... dayak yeme sebebim kendi kafasında oluşturduğu saçmasapan kuruntular... neyse yine gerildim.. hatırladım... """"Bunu nasıl aşabilirim? Son zamanlarda neden bilmiyorum bu öfkem daha çok gün yüzüne çıkmaya başladı? Aranızda çocukluğunda bu tarz şiddet görüp bugün unuttup geçmiş olan var mı? Ne konumda olursam olayım ne kadar güzel olursam olayım içimdeki aşağılık kompleksine sebep olan o hiçbirşeyi aşamıyorum kendimi sürekli eksik hissediyorum. Sizce psikologa mı gitmeliyim?""""" demişsin arkadaşım ben psikoloğa gittim 23 yaşında -şu an 25im- iştee babam değiştiği için onu affedebildim sanırım. artık dayak yok hakaret yok çünkü davranışlarından sonra ben bir epey yıl sarılmadım ona o sarılmak istediğinde tepkisiz durdum öyle. hissetmiyorum sana karşı bir şey ne biçim babasın filan dedim her şeye rağmen dik tuttum başımı pısmadım... belki ondan bilmiyorum adam değişti sevgisizliğimden... şimdi iyi bir insan iyi bir baba... annemle iletişim sorunlarımız hala devam ediyor çünkü onun üslubu hiç değişmedi hala hakaret ve psikolojik baskı ile yaptırmaya çalışıyor istediğini... böyle... aşağılık kompleksini psikologla aşabilirsin. kendini değerli hissedemiyorsun biliyorum..

Şuan bunun farkında olman o kadar önemli bir adım ki. Sar, sev beraber zaman geçir çocuğunla. Senin için ne kadar önemli olduğunu, onun ne kadar özel olduğunu hissetir-söyle. Çocuklar başka ne bekler ki? Eminim bunları yapabilirsin. yast

kıyamam ya o kadar üzüldüm ki gözlerim doldu allahım inşallah sana o günleri unutturacak mükemmel bir hayat nasip etsin ah be yavrucum

kitabı ararken bu yazıya rastladım :) Size bir görev verildiğini düşünün. Zincirle elleri bağlanmış bir adam var. Zincirin ucu sizin elinizde. Ve siz bu adamı zapt etmekle sorumlusunuz. Zincirin ucunu bırakamazsınız. Yemek yerken ve yatarken bile teyakkuz halinde olmalısınız. Ne kadar zor değil mi? Zincir hem onu hem de bizi bağlıyor aslında. Zincirin ucunu bıraktığımızda serbest bıraktığımız sadece o adam değil aynı zamanda kendimiz de oluruz. Çünkü en az onun kadar biz de o zincirin esiri olmuşuzdur. Belki de zincir ondan daha fazla bizi esir etmektedir. Affetmemek bu örneğe benzer. Affetmediğimiz kişiyi zihnimize hapsederiz. Zihnimiz devamlı o kişi ile meşgul olur. O kişinin yaptığı hata zihnimizin içinde dolaşıp durur. Düşüncelerimiz o kişiye ve onun yaptığı hataya tutsak olur. Affetmek zihnimin ve düşünce dünyamızın kapısını açmak ve hata işleyeni serbest bırakmaktır. Zincirin ucunu bırakmaktır. Bunu yaptığımız anda üzerimizden büyük bir yük kalkacaktır. Bu konuda yazılmış çok güzel bir öykü vardır: Bir zamanlar affetmenin değerini oğluna anlatmak isteyen bir baba oğluna bir görev verir. Der ki: sana karşı her kim bir hata işlerse bir patates alacaksın üzerine hata işleyenin adını yazıp şu çuvalın içine atacaksın. Ve bu çuvalı yanında taşıyacaksın. İnsanlar hata işledikçe çuvalın içine patates atacaksın. Çocuk bir haftaya boş çuvalla başlar. Zamanla arkadaşlarının hataları olmaya başlar ve çocuk her bir hata için çuvala patates koyar. Çuval hafta sonuna doğru o kadar ağırlaşır ki artık çocuk çuvalı taşıyamaz olur. Babasına çuvalı taşıyamadığını söyler. Babası çuvalın içindeki patateslere bakmasını ve affettiği hataları çuvaldan çıkarmasını söyler. Çocuk başta hiçbir hatayı affetmek istemez. Ancak zamanla çuvalı taşıyamaz olur. Ve içlerinden bazı hataları affeder. Sonunda bir karar alır ve tüm hataları affeder. Böylece müthiş bir hafiflik yaşar Evet her affedilmeyen hata ruhumuza esir eder ve ona yük olur. Öyleyse muhatabımız için olmasa bile kendimiz için de alsa gelin affedelim. webhatti.com

Konuşmayı deneseniz o aile ile? Üzüldüm çocuğa..

Of şuan benim canım yandı sanki annesiyle konuşma imkanın varmı? kendini düzeltmesi gerek tüm hayatını etkiliycek bu çocugun gerçekten çok kötü bir durum

babmdan çok dayak yedim 20li yaşa kadar nerdeyse. çokta hakaret duydum. psikoljik baskıda. çok kere intihar etmeyi düşündüğümü hatırlıyorum o küçücük aklımla. parası olmasına rağmen herşeyi ağlayarak elde ettiğimi hatırlıyorum. herşey çok zordu. ara ara aklıma gelsede şu anda başka bi adam oldu. ya da ben değiştim hayatımız başka. yinede çok samimi olamadık hiç yanına oturup sarıldığımı bilmem. sadece bayramda bayrama öper. psikolojimi mutlaka etkilemiştir ama düşünmemeye çalışıyorum yardımda almadım. yardım almak aklıma bile gelmedi. şu anda zaten kötü duygularda beslemiyorum. sizin kounuuz görünce kafam karıştı aslında. kendimi sorgulamaya başladım. acaba hayatımı etkiledi mi?

Bir ara haftasonları aldım ama şuan eşit şekilde beraberiz ayrıldıktan sonra kısa bir dönem yani çocuğumu bıraktığım yok onu nerden çıkardınız anlamadım arkadaşın konusunu sabote etmiş olmayalım da çok merak ettinizse oğlumu biyere bırakmadığımı özelden yazabilirim sizin eski eşiniz kayıp olabilir ama benim eski eşiminde oğlu tabiki onunlada kalıcak benimlede iki evdede kendine ait odası ve eşyaları mevcut iki tarafta çocuğunu bırakmış durumda değil

Merhaba. Şiddet gören hicbir çocuğun bunu hafızasından silebileceğini sanmıyorum. Kolay şeyler yaşamamışsınız, öfke, üzüntü her ne hissediyorsanız normal. Hayatınıza devam etmenizi etkiliyorsa psikolojik destek almalısınız.

yazdıklarını konularına bakınca daha ıyı anladım cocugun senın yanında kalmadıgı ıcın yanı hem annede hem babada mısafır oldugu ıcın onun vıcdanını yasıyorsun bence evet bebek yaparken 10 kere dusun ama ben sanmıyorumkı bunlar sen kucukken sıddet gordun dıye olsun bunlar sadece tercih. evet keske cocuklugunu yasasaymısın ama cocugunda yasamıyor sen sıddet gordun, o her ıkı evdede msıafır hıc bır yere aıt degıl bunuda ben soylemıyorum psıkıloglar soyluyor. sevgıyle kal ben daha fazla yazamayacagım resımlerını gordum esınıde gordum gayet sessız sakın evlenmıssınız keske cocugunun velayetını almıs olsaydın o zaman bu vıcdan azablarına gırmeyecektın

İnşallah aranızda sıcaklık olurda kucukkem veremedıklerını verır sana. Baba sevgisı tarafım eksık benim

Evet bende içine kapanık bir insanım. Sosyal yönüm sıfırdır. İnsanlara güvenim sıfırdır.