Ben de lise doneminde cok yalnizlik cektim. Sonra niye arkadasim yok diye uzulmeyi birakip kendi arkadasligimdan zevk aldim. Ilgi alanlarima vakit ayirdim. Veee benimle benzer seylerle ilgilenen, benzer kitaplari, filmleri vs. seven az ama oz arkadaslarim oldu. Bir sabah Heybeli Ada'da bir cay bahcesinde tek basima oturup Orhan Veli'nin su yazisini okudugumu hatirliyorum. Of 20 yil once falandi galiba, saka gibi! Bana cok iyi gelmisti. Sevdigim kismini sana da gonderiyorum. Sana da iyi gelir umarim: güçlüklere, bir başına da olsa, karşı koyan insan kuvvetli insan olmalı. ben bunu yalnız kalıp ümitsizlik içinde olduğumu hissettiğim anlarda daha iyi anladım. bununla beraber, senelerden beri, o kadar çok zamanlar yalnız kaldım ki bu hale adeta alışır, hatta -kuvvetli olmanın gururunu duymak için- zaman zaman yalnızlığı arar oldum. şu anda gurur diye isimlendirdiğim bu his başlangıçta bir avunma yolu idi. hayatlarının, benim gibi, ıstırapla dolu olduğunu sananlar, buna benzer bir sürü avunma çareleri bulmuşlardır. bu çareler, o yalnız kalmış insanların, yalnızlık anlarındaki arkadaşlarıdır. hayatın karşısında, hatta sırasında ölümün karşısında, ancak bu arkadaşların yardımı ile tutunabiliriz. benim, yukarıda bahsettiğim gurura benzer, birkaç arkadaşım var. vakit olsa da sizinle, onlar hakkında konuşabilsem. ne iyi olur! ama, "garip" için yazacağım bir yazıda işi dertleşmeğe dökersem belki de bana kızarsınız. onun için, size şimdilik, bunların yalnız bir tanesinden bahsedeyim. "hiçbir yaptığımdan pişman olmayacağım." diye bir karar vermişliğiniz var mıdır? benim vardır. çok da faydasını gördüm. bundan bir hayli zaman evvel böyle bir karar vermemiş olsaydım, üzüntülü günlerimin sayısı muhakkak ki daha fazla olurdu. bu arada "1941 senesinde 'garip' adlı bir kitap neşretmiştim" diye döğünür durur, hele onun yeniden basılmasına dünyada razı olamazdım. "garip" yeinden basılırken, içimde böylece "yiğitlik bende kalsın" dermişim gibi bir his var. şiirdeki garip mefhumu üzerinde bugün bir yazı yazmağa kalksam herhalde aynı şeyleri yazmam. ama, bundan dolayı kim beni haksız bulabilir? onları beş sene evvel yazmıştım. beş sene sonra da aynı şeyleri söyliyecek olduktan sonra ne diye yaşadım? o günden ölseydim olmaz mıydı? 1941 senesinde söylediklerim, 1616 senesinde 52 yaşında iken ölen shakespeare'in, 377 yaşında söylemesi lazım gelen sözlerdi. aynı şekilde, bundan yüz sene sonra yaşayacak bir şairin sözleri de benim yüz otuz bir yaşında düşüneceğim şeyleri anlatmalıdır. bir oluş, bir kendmize geliş devrindeyiz. dilimizin, günden güne bile, ne kadar değiştiğini farketmiyorsanız benim bir yazıma, bir de o zamanlar neşrettiğim "garip"e bakın. göreceksiniz ki fark çok büyük. bu farkın bütün günahını benim omuzlarıma yüklemeyin; aynı tecrübeyi, başka muharrirlerin yazıları üzerinde de tekrarlayın; işin, değişen, daha ileriye, daha güzele giden bir cemiyetin işi olduğunu anlarsınız. bu gidişe ayak uyduramamış insanlarla da karşılaşmanız kabil. ama her ileriye gidişte bir sürü döküntü bırakmıyor, bir sürü fire vermiyor muyuz? hatta, çok kere, o döküntüler ayaklarımıza takılıp bizim de yolumuza engel olmuyorlar mı? yazdıkça farkediyorum; "garip"in müdafaasına kalkışmış gibi bir halim var. "garip"i kimseye karşı değil, kendime karşı müdafaa etmek isterim. bunun etrafımı hiçe sayışımdan geldiğini de sanmayın. "garip"i başkalarından çok, kendim bildiğim içindir. "benden başka bilen yoktur." demiş gibi de olmıyayım; başkalarından kasdım kitabım hakkında söz söylemiş olanlardır. bunların içinde, üzerinde durulmağa değer, bir tek tenkid yazısı hatırlıyorum. o tenkidi yazan zat, fikirlerine gerçekten inandığım bir dostumdu. cemiyete bağlı bir sanatın, ferdin ruhi hayatı ile ilgilienemeyeceğini söylüyordu. ben ferdin ruhi hayatının cemiyetten büsbütün ayrı bir hadise olduğunu ileri sürmemiştim ki. yoksa o dostum mu işi böyle telakki ediyor? etmemesi lazım. çünkü zıd nazariyelerin benim kadar uzlaştırıcı olmıyan taraftarları bile, sırasında, kendi fikirlerini karşı tarafın iddiaları ile tamamlıyorlar. mesela hiçbir "freud"cü yoktur ki "şuuraltına" inen temayüllerin oraya cemiyetler tarafından itildiğini, dolayısıile şuuraltı dediğimiz alemin meydana gelmesinde cemiyetin pek büyük bir payı olduğunu kabul etmesin. o zaman söylememişsem şimdi söyliyeyim; "şuuraltı"nı bir varlık değil, bir "fikrin izahı için ileri sürülmüş bir mefhum" diye kabul ediyorum. hani birtakım insanların allahı kabul etmeleri gibi. bu bahsi derinleştirmek isterdim. ama söyliyeceğim sözlerin alimane olmasından korkuyorum. şiir hakkında alimane olmadan da söylenebilecek sözler var. fakat "garip"i yazdığım zaman, daha ziyade, "garipliğin" nereden geldiğini düşünmüş, şiirin kıymetleri üzerinde o kadar durmamıştım. gerçi o kıymetleri, o vakitler, pek de bilmiyordum ya. ama bugün öyle değil. şiir üzerinde hem tecrüben fazla, hem bilgim. bununla beraber o tecrübeleri, o bilgileri anlatmak bana, şu anda, o günkünden daha güç görünüyor. daha doğrusu, anlatılmasından ziyade, anlaşılmasının güç olacağını sanıyorum. hoş, böyle olmasa da, söyliyeceğim sözler neye yarayacak bilmem. fikir tarihi, bir fikir madrabazlığı tarihinden başka bir şey değil. bugüne gelinceye kadar bir sürü şeyler söylenmiş. ama, gerçek olarak ne söylenmiş? bir aralık, bir arkadaşım "sanat bahislerinde aksini isbat edemiyeceğim mesele yoktur." demişti. aksi isbat edilemiyecek mesele yoktur demek isbat edilecek mesele yoktur demektir. mademki isbat edilecek mesele yok; ne diye düşünüyor, ne diye konuşuyor, ne diye yazıyoruz? sanattan bahsetmek de, sanatla uğraşmak gibi, kaçınılmaz, şifa bulmaz bir hastalık mı yoksa?" garip için istanbul, nisan 1945

Evet Orhan Veli oku mutlaka. Sait Faik oku. Dostoyevski oku. Efendime soyleyeyim Calvino oku. Bunlar hep bizim arkadaslarimiz. :)

arkadaşlar 17 yaşındayım hiç arkadaşım, konuştuğum ya da mesajlaşabileceğim hiç kimsem yok, genelde sessiz ve konuşkan biri olmadığım için küçüklükten beri hep yalnız bilirim kendimi. Çok sıkıntı çekiyorum ailevi olsun, manevi olsun anlatacak kimse olmadığı için içime atmaktan sıkıldım artık aylarca evde oturup boş boş etrafa bakmaktan da sıkıldım kimse arayıp sormuyor eski arkadaşlarımdan, ben yazmayınca onlar da yazmadığı için artık bende yazmıyorum. Ama bi gün evde yalnızlıktan kafayı yedim sinir krizi geçirdim. Artık en ufak bir şeye sinirlendiğimde elim ayağım titriyor bayılıyorum. psikiyatri'ye gittim sinir ilacı yazdı tekrar kontrolüm var. Sizce ben sessizliğimden nasıl kurtulurum, nasıl arkadaş çevremi genişletebilirim?yardımcı olun. okulda da arkadaşım yok. kimse benimle arkadaşlık kurmaya da çalışmadı, şimdi yaz tatiline girdik iyice yalnızlaştım. Yalnızlıktan ölmeden bana bir çare bulun Yalvarırım. S skyrose

vallahi sizlerle konuşmak bile iyi geldi çok teşekkür ediyorum sizlere birden cesaret geldi yarın doğru dışarı dolaşmaya :))) M

Hımm bu iyi fikirmiş M

Oturduğum semt tek başına gezilebilecek bir yer değil maalesef ben de çok düşündüm ama cesaret edemedim hanmadi Love

Kendini oldugun gibi kabul et ve sev canim benim. Birde kendini tanimaya calis.. niye sessizsin acaba? Arkasinda ne yatiyor. Kendi dusuncelerini soylemekten mi cekiniyorsun? Ölümü felan da dusunme lutfen sacma sapan. Hayatinin sorumlulugu senin elinde. Önünde bircok firsat var onlari degerlendir. Hayatini istedigin gibi sekillendir. Mutlu et kendini. Seninde elbet arkadaslarin olur. Ama yalnizliktan muhtacliktan olmasin. Ozaman dogru dost secimleri yapabilirsin. Hem bence yalnizliktan güc dogar. Simdilik keyfini cikar kendinle barisik mutlu olmaya bak zaten ordan burdan arkadasliklar edinirsin zamanla merak etme. Gozunde fazla da buyutme arkadaslik meselelerini... Zor birsey degil. Rahat ol, okul arkadaslarinla konus. Onlar seni aramiyorsa sen organize et birseyler topla hepsini. Piknik yapmaya mangal yapmaya mesela davet edebilirsin...

Ücretsiz kurslara yazıl belediyenin. Mutlaka vardır. M misal-

biraz girişken olmaya çalış, bi kursa yazıl güleryüzlü ol. ve dikkat et arkadaşım olsun diye de yanlış arkadaşlıklar yapmayasın. S skyrose

Sosyalleşebilirsin, kurslara git neye ilgi duyuyorsan ona göre bir dal seç kendine. Orada muhakkak birileriyle iletişime geçersin. Sevecen ol güleryüzlü ol gerisi gelir M

İnşallah hepimize nasip olur teşekkür ediyorum

Evet bende bunun farkına vardım fakat yapamıyorum C cilekmom Ne çok acı var.. tek ayak

Süper ya tam beni anlatıyor bu kitabı okusam mı acaba önerir misiniz?

Evet o yanlışlığı çok yaptım artık dikkat ediyorum :)

Bence sen sürekli evde olduğun için dışarda kendini güvende hissetmiyorsun. Ev senin tek güvenli alanın haline gelmiş. Bunu yenmelisin.

Kesinlikle Birde içine atma hiç bişeyi. Boşver hepsi geçiveriyor. Güzel arkadaşlıklar edin hepsi birer hazine olsun. Mutlu ol M

Kesinlikle yazın evde boş oturma. Bir kursa git Ücretsiz aktiviteleri kovala. Dil öğren. Bir söz var, comfort zone'dan çıkmadıkça başarılı olamazsın diye. Yani senin comfort zone'un da ev oluyor Yapabileceğin bir sürü şey var inan, ama boş oturma. M

Çare sensin canım çık gez dolaş yanında biri olmak zorunda değil git bi yere otur kahve iç kitap oku mesela. İnsanlarla iletişim kur bir günaydın, merhaba de o bile yeter. Böyle böyle açılırsın zamanla çevre de edinirsin.

Ben o yaşlarda okul tatile girince halk eğitim kursuna giderdim, diksiyon ve dil kursu gibi. Öyle tatlı arkadaşlar edindim ki.. Hala görüşüyoruz ve bir sıkıntım olsa ilk onlar koşarlar. Böyle böyle açılırsın. Evde durma. Yabancı bir dil öğren, kitaplar al, sahafları dolaş, yanında kimse olmasa bile bir kafeye git iç kahveni çayını. Mis gibi. İlla bir çevren olur evden çıktıkça. O yaşlarda olsaydım şimdi ohoo:))) hanmadi Love

Herkes zaten övünmek gibi olmasın da güleryüzlülüğümle bahseder daha önce resim yarışmalarına katılmıştım derecelere bile giriyordum uzun zamandır yapmıyorum aslında iyi gelir