Kendinizi yalnız hissetmeniz zor bir durum. Ama yine de mümkün olduğunca kendinizi kapatmamaya çalışın. Şu anda zorlanıyorsunuz ama bir yandan da kendi başınıza mücadele etmeyi öğreniyorsunuz, başarıyorsunuz. Mümkün olduğunca kendinizi kapatmamaya çalışın, içinize kapanmayın. En azından erkek arkadaşınız varmış, ondan güç almaya çalışın. Maddi durumunuzu biraz toparlayabilirseniz ve vaktiniz de varsa sosyal aktivitelere katılmaya çalışın. Belki oralarda tanışacağınız insanlardan arkadaşınız olabilecek birileri çıkar. Bugüne kadar sizi tatmin etmeyen deneyimler yaşamışsınız ama eminim ki bütün şehir de böyle insanlarla dolu değildir. Zamanla gerçekten güvenebileceğiniz, dostum diyebileceğiniz birileri karşınıza çıkabilir. Sürekli yalnız olduğunuzu düşünmemeye çalışın. Bu kendinizi daha kötü hissetmenizden başka bir şeye sebep olmayacaktır. . push ;

ne tuhaf insanlar var ya canım seni çok iyi anlıyorum hatta diyorum bi tek bu hayatta benmi yalnız hissediyorum kendimi şimdi herşey menfaat ilişkisi olmuş gerçek arkadaşlıkalr dostluklar kalmamış malesef. buda bi imtihandır sıkma canını belki bu şekilde sabrın artıcak hayata karşı direncin artıcak hayat şartları malesef böyle artık

maalesef tayin isteme durumum yok. vardı öyle bir hakkım ama yöneticilerim sayesinde artık yok yorumlarınız bir nebze de olsa içimi rahatlattı allah razı olsun kızlar. L lacrimas

bnde ankaradayım... tesadüf biriyle tanşmştm oda senin gibi istanbldan glmiş yalnızlıktan yakınıOdu... öyle güzel anlattıki o yüzden yaşamasamda bu durumu seni anlayabiliyorum... canım erkek arkdasın çıkarsın gezdirsin. yani ateşler içindeyim arayan yok diosun erkek arkdasında mı aramıyor? hiç kimse yoksa sen çık dolan. . malum ankarada deniz yok ben genelde mogana yada göksuya gidip suyun kenarında oturarak sıkıntımı giderirdim:) yada hamamönünde... hatta bazen hacbayrama gidiodum camide de bi sürü kişiyle arkdas oluosun git gel :) hemde huzur buluosun MASLOW

sizi anlıyorum ama BİRGÜN HERKEZ MUTLAKA YANLIZ KALICAK bunu asla unutmayın eskıden belkıde çok şaşalıydı hayatınız şimdi monoton haklısın bu bir evre geçiş gibi düşünün hep böle dönemlerde insanlar güzel ıyı yada dogru kararlar verırler. ailenize gelınce alıştılar sızden ayrı olmaya benım ailemde bazen 2 hafta aramazlar bazen 3 hafta ama buraya geldıklerındede ben eve 10 dk geç kalayım tlf hemen bende bunu anlamıyorum diyorumkı haftalarca aramıyosunuz benı buraya gelınce neden böylesiniz annemde derki orda gözümüz görmüyoya alışıyoruz sensızlıge der yıllar sonra bende alıştım aramamalarına sende alışıcaksın merak etme şuan ne iş yapıyorunuz iş ortamında olsun tek arkdaşınız o size yeter bence

İstanbul'da doğdum orada büyüdüm. Üniversite bitene kadar hep ailemin yanındaydım. Tüm arkadaşlarım, dostlarım, ailem akrabalarım, hatıralarım kısacası herşeyim o şehirde. İşe başladığımda ilk önce Erzurum'da kaldım 2 aya yakın. O zaman tatlı geldi önce. Ailenin yanında herşeyime karışıldığı için özgürüm diyordum. Sonra Ankara'ya geldim. İlk 6 ay bir yurtta kaldım. Bir türlü kendi başıma yaşamaya alışamadım orada da. Bir sürü arkadaşım vardı ama kimse üniversite arkadaşlarım gibi, derdime koşup gelen dostlarım gibi değildi. 6 ay sonrasında bu şehire yerleşeceğim kesinleşince ev bakmaya başladım. Yurttan tanıştığım iki arkadaş hadi üçümüz çıkalım eve yalnız olmayız filan dediler. Olur dedim takıldım peşlerine eve çıktık. Çıkmaz olaydım. İki ay beraber oturduk ama burnumdan geldi hayat. O arada ailem ev yapmak istediği için onlara kredi çektim destek olmak için. Maaşımın yarısı kredi borçlarına gitmeye başladı. Ama evde de huzurum hiç olmadı. ve en sonunda ev bulup kendim çıktım. Maddi sıkıntılarım boyumu aştı. Düşünün ayakkabı alamıyorum kendime şu kış gününde. Yine de elhamdülillah aç kalmıyorum, kıt kanaat geçiniyorum ama kendime yetiyorum. Herşeyim çok güzel ancak yalnızlık canımı çok yakıyor. İstanbul'dayken ailem arkadaşlarım hep yanıbaşımdaydı. Her canım sıkıldığında bulurdum mutlaka birilerini yanıbaşımda. Burada da var elbet tanıdık insanlar ama hepsi iş arkadaşı ve kesinlikle güvenilmiyor bir yaştan sonra kimseye. Hep bir sınır, hep bir uzaklık ilişkilerde. İki gündür ateşler içinde yatıyorum evimde. Bir kişi aramadı bir kişi yanıma gelmedi. Nasıl canım yanıyor öyle zamanlarda. Normalde hiç takmam ama özellikle böyle zamanlarda kendimi müthiş yalnız hissediyorum. Bu sabah erkek arkadaşım geldi 11 gibi kahvaltıya baya oturduk saat 4 gibi filan benim artık gitmem lazım annem evde yalnız kaldı dedi. Resmen yalvaracaktım gitmesin diye. Gitmesi de lazım biliyorum. Bu evde yalnız oldukça acaba diyorum çok mu kötü biriyim ben. Neden hiç arkadaşım yok. Bazen ailem bile günlerce aramıyor bu kız yapayalnız o şehirde ne yapıyor diye. Kredi çekip para verdiğimde benden iyisi yoktu. Her gün arıyorlardı. Şimdi eve çıktığımdan beri maddi olarak çok zorlanmaya başladım. Arada onlardan para istemek zorunda kalıyorum. Zaten utanıyorum isterken bir de onların tavırları. Para istemeye başladığımdan beri uzaklaştılar resmen. Çok yalnızım ben kızlar ya. Önceden çok rahat ilişki kurardım insanlarla resmen içime kapandım böyle hiç birşey yapasım kimseyle konuşup dert paylaşasım gelmiyor. Ne yapacağım ne zamana kadar kapanacağım içime, ne zamana kadar gizleyeceğim çektiğim sıkıntıyı? Sürekli gülümse, sürekli iyiymiş gibi numara yap, sürekli mutlu ol... Nereye kadar?...

sizin yalnızlık mevzusunda anlattıkalrınızda o kadar kendimi buldumki yorum yapmadan geçemedim... bu yalnızlık mevzusu insanın tamamen pskolojisini alt üst ediyo alışamadım bi türlü bende bu yalnızlığa etrafımdaki inanlara moral vermeye de çalışsam asıl kendim kötü durumdayım:)) tulipa ΛŁŁ -SТΛЯ başlangıç 66; güncel 62; hedef

Kıyamam sana ya, dostlarından biri olsaydım, şu saatte atlar gelirdim Ailene kızdım ama. Gerçekten kızdım. Ailedir, ana babadır diye fazla da yorumlamak istemiyorum. Klavyeden hoş şeyler çıkmayabilir zira. Bir şekilde hayatına devam edeceksin canım. Dua et ki bir meslek sahibisin. Ve erkek arkadaşın ile aynı şehirdesin. Şükret AngelicaPickles

Yanlızlık, aile özlemi çok zordur iyi bilirim Çok özlüyordum üniversitedeyken ailemi, ağlıyorum bazen hasretimden. Eve tekrar döndüğümde hiç bir şey eskisi gibi olmadı Bırakıp giderkenki sevgi değildim artık Beklentiler fazla, davranışlar yabancı... Ne yaptıysam eskisi gibi olamadık ailemle Çok seviyorum hala uzaklara gidesim var, bir dk durmam yine giderim Emin ol hayatını sadece sen güzelleştirebilirsin Ailen hep bir yerde olmalı, varlıklarını hissetmelisin ama hayatının merkezinde olmamalı... Belki ailesine çok düşkün, sorunu olmayan insanlar kızar bu cümlelerime Ama ayrı şehirlerde yaşayıp eve tekrar döndüğünde düşündüğün hayal ettiğin o sıcaklık eskisi gibi olmuyor Eğer sevgilinle hayatını birleştirme şansın varsa evlen derim Kredi ne zaman biter ne olur bilemem ama kendine yeni bir başlangıç yapmalısın... A aslii

aynı dertler bendede var sizi çok iyi anlıyorum. A aslii

Evet zordur yalnızlık. Hele hastayken. Ben de o zamanlarda daha çok hissederdim bunu.. Erkek arkadaşın varmış neyseki.. Ailenin yanına tayin istesen nasıl olur.. harmoni_ :)

keşke ben de üniversite döneminde yaşasaymışım dyorum bazen. bazen de çok şükür diyorum. çünü üni. deyken zaten yaşça çok küçüktüm. milletin liseye gittiği yaşlarda üniversitedeydim ve çok deliydim ailemin yanında olmama rağmen neler yaptım. şimdi kişiliğim karakterim en azından oturdu delilikler benden uzak ama hiç alışkın değilim yalnızlığa. tek başına da gezilmiyo ki insan iki kelam etmek istiyor.. erkek arkadaşım da annesiyle geldi Irak'tan. Onu bırakıp çıkamıyor hiç biryere. Arada böyle yanıma çıkıp geliyor. Geldiğinden beri hasta zaten. Evde yatıyor sürekli. Ona da yazık. Her gidip geldiğinde bir tuhaf oluyor. Tam buraya alışıyor ülkesine gidiyor. Tam gidip oraya alışıyor buraya dönmek zorunda kalıyor. Toparlayamıyoruz bir türlü... Kuzenim var sözde iki sokak aşağıda o da hiç yanıma gidip gelmez. Hep ben gittim bir kere bile gelmedi yanıma. HAliyle ben de gitmiyorum artık istemiyor demek ki diye.. çok bunaldım aslı ya. çok bunaldım canım kıyamam yaa... bunlar geçiş süreci canım. sabır biraz daha. ben yıllarca yalnız yaşadım, alıştım yalnızlıga ama beni de yıprattı yalnızlık... hem benim erkek arkadaşım da yoktu bana destek olacak... hava değişimi bile hasta etmeye yeter evet. sen kek yap sonra kuzenını davet et mesela, bakalım gelecek mi... yok mu ortamın işyerınde... Nazanen Hoşgeldin ömrum, ruhum canım kızım

ben koca evrende yalnız hıssedıyorum kendımı :) ailen kredi çekince arıyor soruyor sonrasında unutuyor şaşılacak şey insanın öz aleside bunu yaparsa harmoni_ :)

Canım ailenden ilk defa ayrı kaldıgın için bunları yaşaman cok normal. Ben de bunları üniversite dönemınde yaşamıştım, boşluga düşmüştüm ama çok hataya düşmeden geçirdim günlerimi şükür... Sen de sorunsuz atlatırsın inşallah. Tiyatroya sinemaya konsere git, Ankara'da gezebilecegın yerlere mesela bahçeliye, tunalıya git, Ankara güzel bir şehir bence, burada yaşayacagın için şanslısın, kıymetıni bil derim. Sevdiğin var ne güzel, birbirinizle vakit geçirin gezin eğlenin, ikiniz de gurbettesiniz sonucta, halinizden daha iyi anlarsınız, birbirinize destek olun. Ailen de belki senin işlerinin yogun oldugunu düşündüğünden aramaya çekınıyordur... O senin ailen sonucta, öyle düşünme lütfen... harmoni_ :)

Yalnızlık bizim kalbimizde.. Bakın ben; ailem, arkadaşlarım, sevdiklerim yanımda ama yalnız hıssedıyorum cogu zaman. Çok şükür onların ilgisizliğinden değil bu yalnızlık, benim fikrimin, düşüncelerimin buralara sığmayışından. Sizinkide bir dönemdir gelir gecer lnsAllah. Bir soru soracaktım ailenize özellikle annenize bu tutumları karşısında ki üzüntünüzden bahsettiniz mi hiç? D