Ya bir de doğurduğumuzun huyu suyu, zevk aldığı şeyler bize benzeyecek mi? Benim bir eski sevgilim vardı, balık burcu tam bir ev kuşu. Bu küçükken ailesi iki aile karavanla Ege turu yapmak istemiş. Benim çocuk k. cini yirtmis 'of istemiyorum, igrenc' diye, burnundan getirmiş herkesin. Oysa aile belki hep hayalini kurmustur, cocuklariyla karavan tutup turkiyeyi gezmenin. Aile için bu hayali kurulan tatil, çocuk içinse 'of iğrenç ya, arabada uyumak istemiyorum, midem bulanıyor, burası çok kucuk' falan Yazan arkadaş çocuğunu yurtdışına gönderme imkanı olmadığına üzülmüş ama belki de çocuğu tam bir ev kuşu olacaktı. Ailesinden uzağa gitmek istemeyecekti. Yani şans işi doğurduğun çocuğun ne çıkacağı. Blogcular meshurken, on sene önce falan bir kadın takip ediyordum. Toplumsal cinsiyet formlarına takık, "renklerin cinsiyeti olmaz" mottosunu düstur edinen.. hep yazıları vardı, hamileyken de çok eleştirirdi 'kiz erkek kiyafetlerini' kız deyince hemen akla pembe, prenses, tütü gelmesini. Sonuç olarak yıllar geçti, kadının kızı evden kreşe bile prenses taç takan bir kız oldu Ben de annemin istek ve arzularından coook daha başka biriyim mesela. Çok da plan programa gerek yok, hayat bu...

Evli değilim ama şu ana kadar kim neden çocuk yapar, neden böyle birşey istenir aklım almıyordu.20 yaşında bu şekildeydi, yaş 30 oldu, şimdi 2 katı merak ediyorum insanlar bu tarz bir fedakarlığı neden yapar, gerçekten değiyor mu diye? Hala değebilecek olduğu aklımın ucundan bile geçmiyor. acaba bile yok aklımda değeceğine dair. tamam elbette güzel ve olumlu noktaları vardır ama hayatta neredeyse her konunun güzel ve olumlu noktaları var zaten. yanınında eşiniz varsa bence yalnızlık korkusuna da gerek yok. o ölene kadar siz de aşırı yaşlı olacaksınız. o saatten sonra insanın gözü ne evlat ve para pul görmeye başlıyor zaten. kendi evladını tanımıyor bile insanlar. tanısa bile kendi derdinde oluyor. bence feda edeceklerin kazanımlarındam çok daha fazla. gezin, tozun, eğlenin işte. Bir de zaten sürekli mutlu olduğunu düşünmek insan doğasına aykırı. evli olup mutlu olan sırf evli olduğu için mutlu olmayabilir, ya da bekar olup mutsuz olan sırf bekar olduğu için mi mutsuz? Bir nedense milletçek mutluluk mutsuzluk meselesini evliliğe, çoluğa çocuğa bağlama eğilimindeyiz. karakter meselesi olamaz mı? Bir süre sonra nasıl bir hayat yaşarsak yaşayalım modumuz yükseliyor, düşüyor. bir gün öyle bir gün böyle düşünüyoruz işte. bu dünyada tamamen tatmin olmak mümkün değil önce bir bunu kabullenmek lazim. Son düzenleyen: Moderatör: 13 Kasım 2022

Allahın gücüne gitmesin. Öngörüm olsaydı yapmazdım. Büyük fedakarlık istiyo evlat yetiştirmek. Herşeyden ödün veriyorsun

Eğer vicdan sahibiyseniz bol bol sorumluluk uykusuzluk, aman travma olmasın, aman içine kapanık olmasın vs kafayı tırlattıracak onca şey var. Çocugu olmayanın bir, çocugu olanın bin derdi var

Eşimle 4 yıldır evliyiz. Sevgililik dönemiyle beraber 12 senedir birbirimizin hayatindayiz. Biz de hiç çocuk hayali kurmadik. Rahatımızdan ödün verip büyük bir sorumluluk almak bizi ürküten bir şey. Hazır hissetmedigimiz bir sey. Eşim de istemiyor. İlerde düşüncemiz değişir ve bir çocuk sahibi olmak isteriz belki. Hayat... Ama bu aile olmamızdan ve mutluluğumuzdan bir şey eksiltmiyor.

İnanın ayni düşünüyrdm hazır olmak diye bir şey yokmuş gecrdgm 2 yıla bazen uzulyrm

4 yıldır evliyim hiç çocuk planlamıyordum hatta evlenmeyi bile istemedim ama kısmet diye birşey var gerçekten, Eşim karşıma çıktı dilim bağlandı. Şuan da düşüncem yok ama bu kararı kendim tek başıma veremiyorum maalesef bencillik olur, eşim baba olmak istiyor çünkü bu yüzden bir tane bile olsa, olsun istiyorum.

Haklısınız ama öyle bebekler var ki çevremde sanki büyümüş küçülmüş huysuz aglak değil hepsi yani. Öyle bir algı oluşmuş belki ama

Öyle gerçekten. Benimde arkadaşlarım tek çocukla kaldılar. Ama ben umudumu kaybetmedim 35 yaşına kadar bir bebek daha yapabilecek duruma gelirim inşallah

Bir süre sonra aşırı çocuk isteği oluyor insanda içgüdü galiba İlk evlendiğimde bende istemiyordum 2 yıl sonra aşırı istemeye başladım hamile görünce ağlıyordum manyak gibi

Asla anne olmayı düşünmedim. Anaç biri zaten değilim. Anne olma isteğide asla gelmedi. Akışına bıraktım kendimi. Eşim çok seviyordu çocukları. Dedim çocuksuz olmıcak yaptık. Doğduğu gün otomatik yüklendi annelik. Aşık oldum bebeğime. Nasıl güzel bi hismiş. Yapmasam ne eksik olurmuşum. Yokken farkına varılmıyor. Ama insanı hayata bağlayan tek şey çocuk bence. Zor mu?çoooooooook zor. ama herşeye değen bir zorluk. Okadar güzelki bir tane daha yaptım. Aynı aşkı 2. kere yaşamayı istedim. Hiç bir sevgi türüne benzemiyor evlat sevgisi. Kimse için bu zorlukları çekip birde üstüne şükretmezsiniz.

Ben istiyorum soğudum. Magrat

33 yaşımdayım. Küçükken de çocuk istemezdim hala da fikrim değişmedi. Anaç biriyim, çocuklarla ilgilenirim ama tüm hayatımı adayacağım bir çocuk istemiyorum. Tüm zamanımı kendime ayırıyorum ve iyi ki çocuğum yok diyorum. Yakın arkadaşlarımın çocukları var. Kimi muhteşem diyor kimi keşke yapmasaydım diyor. Bu kişiden kişiye değişebilecek bir durum.

Ben! 37 yasindayim hic istemedim halada istemiyorum. Annelik duygum yok o nedenle hic dusunmedim.

Yoo, hissetmedim. Sizde öyle olmuş genellemeyelim lütfen. Sırf bu sebeple hem gebelik hem de sonrasında ağır travmalar yaşayan, işin içinden çıkamaz hale gelen, çevre baskısından çekinip dillendiremeyen kadınlar çok. Elbet bir şekilde senin canın, seviyorsun ama herkesin bunu yaşadığı an aynı değil. Kimi kalp atışı, kimi emzirince, bazısı ilk anne kelimesinde vs vs.

9 yıllık evli, biri bebek iki çocuk annesiyim.. Bekarken arada bir yeğenlerime bakardım. Anaçlık vardı ama hiç yoğun bir annelik güdüm yoktu. Çocuk için evlenmedim yani. Hatta eşimden önce evliliğe bile tepkiliydim. Nikah günü alırken emin miyiz demiştim Çocuk fikrine karşı değildik. Ama acele de etmedik. Çok şükür ikisi de istediğimiz zamanda oldu. Hayat uzun vadede plan yapmak için değil.. Çevremde kendi isteğiyle çocuksuz bir çift olmadığını şimdi farkettim. Ama hiçbir şey dışarıdan göründüğü gibi değildir İstemeyen yapmasın. Çok çok zor bir şey insan büyütmek. Hele şimdiki gibi türlü pisliğin kol gezdiği ortamlarda nasıl korurum derken bazen uykum kaçıyor

Çocuk yapmayı çok istedim. Ancak öngördüğümden çok daha zor geldi. Şu an 2 tane çocuğum var. Henüz küçükler. Eşim çok destekçi. Tek başına çok daha zor olurdu. Çevremde 3 çift var çocuk istemeyen. Gayet memnunlar. Çılgınlar gibi eğlenip hayatlarını yaşamıyorlar ama bizden daha rahat oldukları kesin. Ha ebeveyn olmanın zorluğu ve sorumluluğu dışında artı eksileri var. Güzel yanları var. Bu da kişinin kendisiyle alakalı. Tercih meselesi.

Var. Kuzenim çocuk yapmak istemedi fakat sonra pişman oldu ama iş işten geçmişti. Yumurtalarınızı dondurun şuan için çocuk istemiyor olmanız ileride istemeyeceğiniz anlamına gelmez, pişman olabilirsini.

35 yaşındayım hiçbir zaman çocuk istemedim ve istemiyorum. Bebekleri, çocukları çok severim anaç bi tipimdir ama annelik içgüdüsü diye bir gerçekliğin olmadığı konuşuluyor psikiyatristlerce ve "arzu" kavramına atıfta bulunuyorlar daha çok. Toplumsal dayatmaların ve çevresel nedenlerin daha baskın olduğu söyleniyor anne olma isteği konusunda. İstemiyorsanız istemiyorsunuzdur bu yeterlidir bence. İstediğinizde nasıl eminseniz istemediğinizde de emin oluyorsunuz.

Konu eskiymiş sonradan fark ettim. Olsun. 2 yıl öncesine kadar annelik iç güdüm yoktu. Çocuk istemiyordum eşimi de bu konuda hazırlıyordum. Sonra 2 yıl önce bir pcos olduğumu ve çocuğumun zor olacağını öğrendim. İçimde bir şey mahvoldu resmen. Ben bile bilmiyordum istediğimi. O günden sonra ara ara gelip gitti istek ama tam olarak ikna olmam geçen yıl Kasım ayıydı. Ocak ayında da hamile olduğumu öğrendim. Bugün çocuğum 19 günlük şuan kucağımda. Evet baştan sona aşırı zor bir süreç daha şimdiden belli. Ama ben onu çok sevdim. Hamileyken bile bu kadar annelik hissetmedim. Hatta bende bozukluk mu var diye düşünüyordum. Neyse. Yaşım da 31 oldu ama şunu anladım. Ben mesela asla 20'lerimde anne olamazmışım. Bu sabrım ve dayanıklılığım o yaşlarımda yoktu. Son 2 yıldır daha dayanıklıyım mesela.

ben küçükken hep anne olmak isterdim 10 yaşındayken yeğenlerim olmaya başlamıştı. evlendikten sonra da hep istedim, 4. yıla yaklaşıyoruz bir türlü kısmet olmadı allah beni bu yolla sınadı sanırım şimdi 2.5 aylık hamileyim, tüp bebekle oldu. bu süreçte sürekli korkularla boğuştuğumu fark ettim. hala da korkuyorum. aileler çok baskı uygulamasa da her kafadan bir ses çıkıyor. en önemli korkum ya çocuğumu mutlu edemezsem? ya kötü davranırsam? ya karşısına kötü insanlar çıkarsa? ya içe kapanık bir çocuk olur sevgimi gösteremezsem ve kendini yalnız hissederse? kendimi bunlara üzülüp ağlarken buluyorum normal mi bilmiyorum ama yaşadıklarım bunlar..

Ben de yirmili yaşlarımda evliliğe ve çocuk sahibi olmaya kesinlikle karşıydım. Zamanında bir komşuyla sohbet ederken konu buna gelmişti. "Hadi evlenirim ama hayatta çocuk istemem" demiştim. Gözleri fal taşı gibi açıldı sanki küfür etmişim gibi. "Aaa çocuksuz olur mu hiç" diye otomatiğe bağlamıştı. Yahu o an için istemiyorum ötesi var mı? Ben doğurup büyüteceğim sana ne oluyor değil mi? Ama yok ille başkasının hayatına sızacaklar. Özellikle eski nesil kadınlara evlenmekten ve doğurmaktan başka bir hayatı layık görmüyor. Neyse ki artık çoğu şey değişiyor. Şu an hamileyim, eşimle de iyi gidiyor evliliğimiz. Hiç öyle toplum baskısı vs diyerek evlenmedim. Toplum dayatması berbat bir şey. Allah olmayanlara versin derler, ben Allah isteyenlere versin derim. Ha, adım gibi biliyorum ki doğumdan bir süre sonra ikinci ne zaman sorusu gelecek. yenGEnC

Evet var evli ve cocuk istemeyen çiftler tanıdığım gayrette mutlular herkes cocuk yapmak zorunda değil

Vala ben cocuklari sevdiğim icin cocuk yaptim bakabilecegime inandigim icin tek basima bakıyorum baba ile davamiz var. kucagima alip kokladiktan sonrai bu bambaska bi his gece kac kere nefesini kontrol ettigimi Allah bilir. 2 yildir uyku yüzü yok ama enerjimde var Allah bi sekilde veriyor. annelik bambaska bise babasi aliyor ev okdr sessiz ki cocuk aliskanlik ve aşkın tutkunun baska hali bence. en onemlisi senin dna kromozamlarin ikizin gibi bu mükemmel bisey muciye bakmak gibi bisey bence Allahin lütfü Ama enerjim gücüm yok derseniz yapmayin yada maddi manevi hazırlanin bakici evleri robotla doldurun temizlik vs işlerine gelen olursa daha rahat gecer cogu kadin 1000 parcaya bolundugu icin stres sinirde Buyutme asamasinda sistem oturunca bence cocuk cok zor değil Amerikada dizi dizi 1 yil arayla 5 cocuk var mesela sistemi oturtur baba ile paslasarak yardimci ile kordineli giderseniz yapabilirsiniz Mutlu olanda var olmayanda cocuksuz. mesela halam anlatti kursa giden bi kadin var diyor cok zengin oyle böyle zengin yani. kadin halama demis keske evlenip cocugum olsaydi bayramda vs yegenlerimi bekliyorim demis 70 yasinda biri ama cok cok zenginmis ben bosandigimda. halam dedigi iyiki cocugin var sana destek demisti arkdsn o senin Sosya ekonomik durum babanin rolu de cok önemli

Evet benim var oyle arkadaşlarım Annelik icgudusuyle de dogmadim çocuğum var ikinciye hamileyim ama icgudu sebebiyle istemedim Bir de doğduğu an veya hamileligimi öğrendiğim ilk an anlamadim annem doğumdan sonra evden gittiğinde anladim anne oldugumu

Annelik uykusuzluk hayatindan herturlu kisitlama kisaca herseyden fedakarliktir yasattigi duygular paha bicilmez satin alqcagin birsey degildir ama gercekten suan icin istmyrsaniz dusunmeyin ilerde dusunceleriniz degisebilir benim iki oglum var biri 9 digeri bir yasinda gercekteb cok zorlaniyorum bazen ya sabir cekiyorum sonra düşünüyorum hepsi gececek.

Ben de kendimi hiçbir zaman anne olarak hayal etmedim, hiçbir zaman çocuk istemedim. Eşim de istemiyor, evlenmeden önce bu konuyu konuşup çocuk yapmamak üzere anlaşarak evlendik. Maddi manevi almak istemediğimiz bir sorumluluk. Gerçekleştirmek istediğimiz onlarca hayalimiz var ve çocuk yaparsak bunlardan vazgeçmek zorunda kalacağız. Bir kedimiz var, onun sağlığıyla ilgili problemler olduğunda bile hayatımız çok etkileniyor, moralimiz alt üst oluyor, çocuğumuz olursa olacakları hayal bile etmek istemiyorum. Tüm bunlar bir yana, karakterini şekillendirmede bir yere kadar etkili olabileceğim, nasıl bir insan olacağını bilemeyeceğim birini koşulsuz olarak ömür boyu sevmek ve desteklemek ile yükümlü olmak bana korkutucu geliyor. Kendime neden çocuk yapmamalıyım diye sorduğumda aklıma yüzlerce cevap gelirken neden çocuk yapmalıyım diye sorduğumda tek bir cevap bile gelmiyor.

Cocugum var. Onu cok seviyorum. Ama ayni zamanda, hayatimda yaptigim en zor is onu buyutmek. Cocuksuz 2 tanidigim var. Biri cok istedi, olmadi, sonra kendisini cok kotu hissetti. Oburu istemedi, evlenmedi bile. Simdi hic ozlemiyor. Gayet de iyi. Demem o ki, olay tamamen sizin hayattan ne istediginizle ilgili. Cocuk istememek bir eksiklik degil.

Benimde cocugum yok ve bunlari bende dusunuyorum. Anne olursam soyle yaparim boyle yetistiririm diye dusunuyorum ama icimde aslinda anne olma istegi fazla yok birazda korkumdan sanirim.

Ilk soruyu cevaplayayim. Ben cocuk sevmeyen sesine goruntusune gurultusune varligina katlanamayan bi insandim. Evlendim ilk 4 yil hic cocuk planim yoktu biz iyiyiz boyle diye dusunuyodum. Sonra birden noldu anlamadm bi baktm oglum kucagimda

Vardır elbet haklısınız ama benim bahsettiğim daha çocukluktan veya ergenken konuşulan bu evlilik, çocuk muhabbetinde bile hemen o ortamda ki yakın uzak herkes '' tabi evlenmiycem diyen ilk evlenen olur zaten, en az 5 çocuğu olur '' diyorlardı Ben mesela kendimden emindim her zaman öyle de oldu şuan sülalede ki tek bekar insanım çok şükür durumu kabullendiler

En kötüsü bence şu ağladığı zaman sana veriyorlar anneler her şeyi bilmeli ve sorunu çözmesi gereken kişi sensin tamam da ben her şeyi bilmiyorum Böyle durumlarda emziriyorum işte susuyor kuşum

Annelik ic güdüsü var miydi bilmiyorum. Burcumdan dolayı anaç biriyim. Bekarken 1 çocuğum olsun isterdim. evlendim 1 oğlum oldu, ikinci çocuğu 8 sene sonra istedim bunda biraz pişmanlık oldu keske daha erken olsaydi okudum. Bence pişmanlık herkeste olabilir. Eğer zaman icindeyse yaparsanız isterseniz zaten

Anne olmak çok istedim. Çocuklarımı çok seviyorum o ayrı, ancak çocuklu hayat beni çok yoruyor. Bazen istemsizce çocuksuz hayatlara özenirken buluyorum kendimi.

Çok uzun zamandır KK üyesiyim, şöyle 11 yil falan olmustur. O kadar çok buna benzer konu ve yorum okudum ki, ama aynı üyeler devam ettiğinde - yıllar sonra cogunlukla çocuk sahibi oldular ve bu kararlarından memnuniyetlerini ilettiler. Aklıma gelen iki konuyu ekleyeyim mesela. Şimdi her iki konu açanın da bebekleri var. Asla Bebek Sahibi Olmak Istemeyen Var Mi? Kızlar merhaba! Aranıza yeni katıldım ve burayı çok beğendim. Biraz geç bir saat olmasına rağmen böyle bir konu açmak istedim zaten yarın tüm gün forumda olacağım inşallah yorumlarınıza katılırım.. Mesela ben; bebeklerle aram hiç iyi değildir açıkçası pek sevmem de... Bu ağustosta evliliğimin... www.kadinlarkulubu.com Çocuk Sevmemek Büyük Kayıp Mı? Öğretmenim ve çocuk sevmiyorum, garip olan öğrencilerimi seviyor olmam ve onlara karşı anlayışlı olmam ama başka çocuklara karşı tahammülsüzüm. Sırf bu tahammülsüz olmam sebebiyle anne olmayı hiç düşünmüyorum. Etrafımdaki çocuklar, anne babaların sorumsuzlukları beni çocuklardan tamamen soğuttu... www.kadinlarkulubu.com Yorumlarda 'ben de istemiyorum' diyen insanların da çoğunun şimdi bebekleri var. Hatta random olarak ara sayfalardan insanlara baktım, 'ben de asla istemem' diyen insanların bazıları sonrasinda tup bebek paylaşımları yapmış. Yani insanın fikirleri zamanla, sosyal çevresi değiştikçe, biyolojik saat çalmaya başladıkça, ya da çocuktan korunurken - bu senin tercihinken- bir anda artık korunmaya gerek kalmayacak sürece girdiğini fark edince değişebilir. Ama degismeyedebilir:) Yani biraz da kişiden kişiye değişebilecek bir süreç. Benim sevdiğim bir kuzenim var, 40 yaşında, bekar. Ama sırf anne olmak için öylesine biriyle evlenmek istemediği için hala bekar. Ve ortada bir adayı da yok.. Kendince mutlu bir hayati var. Annemin kuzenleri var, 3 kız kardeş hala bekar, aynı evde yaşıyorlar. Onlarında yaşları 55 falan olmuş . On sene önce, yirmi sene önce nasıl hayatları varsa yine öyle bir hayatlari var. Yani 'ah yalnız kaldık, vah yuva kuramadik' gibi bir halleri hiç yok, uzaktan bakınca. Şimdi düşününce aslında sayıca çok insan var çevremde geç evlenen/boşanan/evlenmeyen yaşı 40-50-60 olup çocuk sahibi olmayan. Herkes nasıl yaşıyorsa gayet öyle yaşıyorlar. Benim annemin iki çocuğu var da bizden bir fayda gormüyor, şöyle bir bakarsan:) otuzlu yaşları peşpeşe doğan iki çocuğun peşinde koşarak geçmiş. Hadi o zaman sevimliydik, büyüdük hiç caliskan çocuklar değildik, ben okumayı öğrenemedigimden az kalsın 1. Sinifta kalacakmişim evde devamlı bir ödev kavgası, büyüdük ergenlik kavgaları, sonra sınav stresi, üniveristeye gidince her gün 'acaba ne yapıyorlar' stresi, sonra doğurup onca emek verdiğin çocuklarının senden bambaşka seylere inanan, senin savundugun şeyi saçma bulan insanlar olmasını izle, sana göre yanlış kararlar almasına tanık ol vallahi kadına gün yüzü göstermemişiz. Öyle çok sevgi dolu bir ilişkimiz de yok zaten.. bence annem çocuk doğurmasa, sevgili kocasiyla kendi hayatını yaşasa çok daha mutlu bir kadın olabilirdi. Şimdi ablam evlendi, ben kendi halimde yaşıyorum. Annem otuzlu ve kırklı yaşlarından çok daha mutlu, çok daha rahat bir kadın, çocuk stresi olmayınca Ama iste Türkiye'de yaşamak, her kadının bir çocuk doğurma zorunluluğu hissetmesi... Ben de 31 yaşındayım, yengeç burcuyum. Doğru adam olduğuna emin olursam evlenirim, üç tane çocuk yapabilirim, ya da hiç evlenmem geze geze ömrümü harcarim, ya da koruyucu annelik yaparım... Hiçbir planım yok açıkçası. Hayat ne getirirse bir şekilde keyif almaya calisacagim

Hiç çocuk yapmayı düşünmeyen bir kuzenim vardı. 20 yaşında evlendi tam 17 yıl eşi çocuk yapmak istemedi çünkü asgari ücret ile çalışıyordu ikisi de. Ev yoktu araba yoktu. Aslında bunlar büyük bahaneler dedildi doğursa kv bakardı yine kuzenim çalışırdı. Ama enişte hep çocuk bakmanın zorluğundan bahsederdi üşenirdi. Birlikte çalışıp biraz aile desteği ile de ev aldılar araba aldılar. Sonra eniştenin bahanesi kalmadı tüp bebekle hamile kaldı 37 yaşında kuzenim ve 38de dogurdu bebeği down sendromlu doğdu 6 aylıkken vefat etti. Diyeceğim şu ki geç yaştaki ilk hamilelikler çok riskli. Risksiz doğuran da var ama tehlike yüksek. İkinciyi geç yaşta doğursa bile bu kadar riskli olmuyormus ama ilkini bu kadar geçe bırakmamak gerekirmiş. P

Bu duyguyla doğmadim hayat şartları beni korkuttu ama hamile olduğumu duyduğum andan itibaren her şey değişti hala kaygılarım var ama iyikide varlar Dogustan annelik duygusu yaşayan tanidiklarim var çocukluk oyunlarında bile anne rolünü alan Hiç çocuk sahibi olmayı düşünmeyen Bir çift tanıdığım var. Çocuk olu yatırım düşüncesindelwr geziyorlar eğleniyorlar mutlular. Senin hayattan beklentin önemli seni mutlu eden aeyler önemli kimsenin ne dediği yada mahalle baskıları değil. Ben cocukla o çocuksuz mutlu.

Anne olmayı Anne olduktan sonra hayal ediyorsunuz. Gerçek bir anne olmayı. Sevgisiyle, merhametiyle, eğitimiyle ve tabiki Fedakarligiyla. Bünyeye bu kadar negatifi yuklemeyin. Anne olduktan sonra, bu saydığımız endişelerle doğmuş gibi hissediyorsunuz zaten. Çocuktan öncesi yokmuş gibi. Sanki hep aynı kaygılarla yasamissiniz gibi. Evlat dünyada tadilacak en güzel duygu. Nasibinizde varsa hazır olmanızı beklemiyor :) esergry Nirvana Anneler

Yani 13 yaşımdan beri çocuklara aşırı bagimliydim çokta severim. cok şükür evlenir evlenmez de çocuğum oldu hep hayalimdi tabiki zorlukları var ama dünyanın en güzel duygusu eşi benzeri yok. Çevremde çok kişi vardı çocuk istemeyen ama olunca da sevinçten havalara uçan

Ay evet isteyene versin rabbim kucağını boş bırakmasın. İsteyip olmayınca da zor

Tesekkur ederim. Aslinda karar vermedik tam olarak. Benim deri alti implantasyonumu cikartmam gerekiyordu bir durumdan dolayi. Biz de esimle baya konustuk dedik ki sadece 1 ay deneyelim olmazsa sonsuza kadar bu konu kapansin. Oldu... Lutfen evde denemeyiniz.

Eskiden çok korkardım ama çok farklı insanlar tanıdım. Özene bezene yetiştirilmiş narsist bencil tipler de, yokluk içinde zorluklarla yetişmiş harika insanlar da... o yüzden çocuğa sağlayabileceğim imkanlar için hiç kötü hissetmiyorum. Yaşadığı her zorluk belki de ona iyi gelecek, o ayrı bir birey ve ben sadece koşulsuz sevip olabildiğince destek olacağım... bu farkındalık çocuğa bakış açımı değiştirdi. Ama toplum baskısı sizi çok etkilemiyorsa herkes anne olmaz zorunda değil bence. Hele ki insan nüfüsü bu kadar artmışken, olabildiğince az doğurmalıyız. Tabi ülkeler siyasi amaçlarla çok çocuk önerse de dünyanın kaldırabileceği nüfusu çoktan geçtik. O yüzden içiniz rahat olsun bence Ancak sevgi saygı verebilecek, koşulsuz destekleyecek biriyseniz belki de çocuğa sorumluluk olarak değil, hayatınızda size renk katacak bir yoldaş olarak görmeniz gerekebilir P -pelin Aktif

Ben oyleyim, cocuk sevmem, evlendikten sonra da 8 sene cocuk yapmadim. Sonra 2 tane yaptim, tek sebebi de ya ilerde pisman olursam diye dusunmemdi. Ha su an cok sukur, mutluyum onlarla ama zor mu? Asiri zor

sağlıkla doğsun. tebrikler.

Kararlılıkla rosalın gibi olun

1 yıllık konu hortlamış ama şuraya kendi gözlemimi yazayım.. Hem ülkemizde hem dünyada eğitimli kesimlerde kadınların çocuk yapmamaya başladığını görüyorum. Bu biraz erkeklerin çocuğu hem evde hem ayrılık sonrası silah olarak kullanmalarının sonucu, biraz da kadınların artık kişisel olarak hayatlarına sahip çıkmaya başlamalarının sonucu. Kendini ataerkil zihniyetin kıskacından koparabilmiş olanlar, "büyü-evlen-doğur" kodlamasını da kırabiliyorlar. Hayatta başka amaçların da olabildiğini, kişisel mutluluğun öncelikli olduğunu fark ediyorlar. Çocuk yapmak bir şart değil, bir seçimdir. Anne olmak da kutsal, ilahi bir şey değildir...

O kişi benim. Çevremde hiç öyle biri yok hatta herkes saçmalama ilerde istersin vs. diyorlar. Çocuk büyütmek ona bazı anlarında şahit olmak güzeldir eminim ki ama yükü çok daha fazla. Bana göre çocuk yapmak benim hayatım bitti artık hayatımı sana adıyorum demek. Çevremde gördüklerim de böyle hayatlarını çocuk için yaşıyorlar resmen. Çocukları da severim bu arada. Ama kendin annelik yapmak ayrı bir mevzu. Arkadaşım anne oldu bu sene ve kızın bütün hayatı değişti. Günümüzde evliliklerin kaçı düzgün ilerliyor mesela? Gerçekten ideal dediğimiz evli çiftler saysak etrafımızda bir elin parmağını geçmez. Herhangi bir boşanma durumda olan çocuklara oluyor. Şu hayata bir kez geliyoruz ve onu da kafama göre yaşamak istiyorum açıkçası.

Oldum olasi cocuklari cok severim bu yüzden kres ögretmeni oldum. Sonra evlendim herzaman 2 cocugum olsun yeter diyordum cok sukurki Allahta nasip etti 2 tane cocugum var. Ikisinin arasinda 4 yas var planli hamile kaldim hicte pisman degilim. Cocuk istemeyen yapmasin zaten kimse cocuk yapmak zorunda degil. Emek sabir istiyor ilgi istiyor fedakarlik istiyor. Benim kreste calistigim arkadasim 10senelik evli ve kesinlikle cocuk istemiyor burdaki cocuklarim yeter diyor saygi duyuyorum.

Yeni evliyim düşünmem hemen diyordum ama içimde var galiba bebek görünce istiyorum Yine de erken önce maddiyat çünkü. Maddiyatı yetersiz olanın çocuk doğurmasına karşıyım.

Çocuğum olsun duygusuyla doğmadım. İki oğlum var, şükürler olsun ki varlar. Bana Allahımin en güzel emanetleri. O annelik duygusunu karnına düştüğü ilk an hissediyorsun, anne olacağını öğrendiğin o an. Çok güzel çok yüce bir duygu. filmdelisi

Amin aminnn inşallah Çok teşekkür ederim

Sanırım bu ben... MorAnka

Pişmanlık duyma ihtimali azda olsa varsa yumurta dondurmak mantıklı bence 45e kadar yolu var çocuk sahibi olmanın diye düşünüyorum aynı yaşlardayız ben oldum olası anaç biri değilim hiç çocuk düşünmedim ve çocukları sevmem. erkek arkadaşım var 5 yıldır ilk tanıştığımdada söyledim evlilik düşünmüyorum uzun süre ama evlensek bile ben çocuk istemiyorum kendiside mutlaka benimle bir evlilik istediğini ama çocuk için aynı fikirde olduğunu söyledi. yani kendinden çok fazla ödün vermek gerekiyor bana çok saçma geliyor daha kendi hayatında bir sürü eksik şey varken bir canlıyı isteği dışı dünyaya getirmek zorluklara maruz bırakmak ve kendi hayatınıda tümüyle ona göre uyarlamak. hani yetti bana göre değilmiş deyip çekip gidemiyorsun yeri geliyor çocuk lanet olsun neden getirdin beni bu dünyaya diyebiliyor falan bana göre değil bak düşündükçe darlandım.

Bende bekarken bile içimde bebek isteği vardı, evcilik oynardım, bebeğim dogardi falan. Evlendim yine bebek isteği hala devam etti, çocuklari çok seviyorum. Bide kendinde bı parca olmasi anlatılamaz, yaşanır. Onların gelip annecim diye öpmesi dünyalara bedel, onlara bakıp bakıp Rabbime şükrediyorum.

Ben de düşünmüyorum. Yaş 40a yakın. Eşim 40 civarı. Eğer başka bir ülkede olsam isterdim belki. Aslında bendeki çocuk istememek değil de yaşadığım yerden hiç memnun olmadığım için doğacak çocuğuma kıyamamak. Ben yaşadığım ülkeden hiç memnun değilim o nasıl memnun olacak ki? Eğer yurtdisina iyi bir ülkeye gidebilme imkanim olsaydi 1 çocuk isterdim. İleride cocugum bu ülkede niye beni doğurdun derse çok kötü olurum. Çocuğu yurtdisina gondermek de beni aşan bir durum. O yuzden benim gibi memnun olmadigi bir ulkede yaşamasını istemiyorum. Vebal almaktan korkuyorum. Yurtdisina gonderme durumum olacak olsaydi veya istedigim gibi bir ulkede yasasaydim tek cocuk isterdim. Ama iki imkan da maalesef olmadigi icin çocuk düşünmüyorum. Tabi büyük konuşmuyorum ama Allah isteyene versin.

Bu sabah ne kadar mutsuz olduğumu ve bu mutsuzluğa asla bir çocuk eklemek istemediğimi tekrar hatırladım. Keşke hiç doğmasaydım ben.

Facebook'ta "I Regret Having Children" diye bir grup var, oradaki postları okumanızı öneririm. Ben antinatalist bir insan olarak orayı okuduğumda verdiğim kararın ne kadar doğru olduğunu bir kere daha anladım. Ebeveynlik herkes için mükemmel bir duygu değil. Sadece ebeveyn olmuş ve bundan pişman olan insanlar seslerini çok çıkaramıyorlar. Bu konuda fikir verenler genelde ebeveyn olmayı sevmiş ve bu olaya romantik yaklaşan insanlar. M ManzaramDeniz

Anne olmak benim evlenmeden önce bile hayal ettiğim bir şeydi. Bebeğim olsa şu ismi veririm diye düşünüyordum mesela. Evlilikle ilgili değil bebek sahibi olmakla ilgili planlar yapıyordum. Bir oğlum var şimdi. Çok düşkünüm. Eğer hayat şartlarım daha farklı olsaydı 2. hatta 3. bebeğide isterdim. Bazen bende düşünüyorum ilerde oğluma kardeş yapmadığım için pişman olur muyum diye.

Ben daha 20'lerimdeyim ama çocuk yapmayı asla düşünmüyorum. Çevremde çocuk yapıp hayatı mahvolmuş çok fazla insan var. Hayallerini gerçekleştiremiyorlar, hayallerinden, kendilerinden vazgeçiyorlar. Bence günümüzde çocuk yapıp mutlu olabilen insanlar sadece gerçekten zengin olanlar, ya da hayalleri, idealleri sadece aile kurmak olan insanlar. Yani, aile kurmak, çocuk yapmak dışında büyük bir hayaliniz varsa, ve zengin değilseniz muhtemelen bocalarsınız. Bunun yanında çocuk yapmadığı için çok özgür yaşamış, yaşayan insanlar da tanıyorum. Bir akrabamın mesela hiç çocuğu yok, 50 yaşında şu an ve ben onu bildim bileli kız arkadaşıyla dünyayı geziyor. Buna uygun da bir işi var tabii. Ama çok pozitif ve mutlu bir insan, bunu da çocuğu olmamasına bağlıyorum ben.

Birde eş desteği çoook önemli. Lohusa depresyonu, annelikte yaşanan psikolojik sorunlar direkt eşle ilgili. Baba olmayı çok istemeyen bir eşim olsaydı ben çocuk yapmazdım. Tek başına çocuğuna bakan anneler çok kutsal varlıklar.

Bana annelik hissi sonradan geldi. 5 yaşında ikizlerim bunlar benim mi modundayım çocuk yapmak zorunda değilsiniz tabi ki ama bir süre sonra sanki hayat monotonlaşıyor çocuğu büyütürken hem farklı şeyler öğreniyorsun hem zaman çabuk geçiyor

İki tane çocuğum var 25-28 yaşlarda anne oldum. Bekarken de hep iki çocuğum olsun isterdim başka da dusunmuyorum Allah bunlara can sağlığı versin. Ben çocuklar var diye hiç biseyden vazgeçmedim ama hep sosyaldim böyle olunca aşırı zorluk yaşamadım. Ama herkesin hayatı farklı tabi. Hiç çocuk düşünmeyen arkadaşlarım var onlarda çok mutlu görünüyorlar. Bence ne istediğini bilen iki insansa ve istedikleri çocugun hiç olmamasiysa öyle de gayet güzel olur yani.

ilerde fikriniz değişebilir

Çoçuk ayri bir mutluluk kaynagi bence ya ben iyiki var diyorum bazen öyle içime alasim geliyorki evimize neşe katiyor her yeni lafina hareketine ayri bayiliyoruz yani annesi olarak ben en çokda. Yani evet çoçuk buyutmek zor sorumluluk çok ama bu duyguya deger bence yani insan bir evreden sonra istemiyorsada eskiden sonradan istiyor ben çogu zaman çevrede boyle gordum ama geç kaliyorlar bazen seçim tamamen size kalmiş ama anne olmak gerçekten çok özel ve güzel bir duygu.

Benim hiç annelik içgüdüm, anne olma isteğim yok. Bazen kendimi öyle düşünmeye zorluyorum ve midem bulanıyor. Çocuk doğurmak, emzirmek çok ters geliyor. Ömür boyu sorumluluk almakta öyle. Lezbiyen ya da biseksuel değilim.

Eş ile aynı düşünceye sahipseniz ve öncesinden karar verildiyse sorun olmaz bence ama eş istiyorsa onun baba olma hakkını elinden almayı doğru bulmuyorum

14, 11 yasında ve 9 aylık 3 çocugum var 36 yaşındayım. Ama anne olmak hep hayalimdi komsu cocuklarına bakardım severdim. O saydıklarınizida hiç düsünmedim. Halada düsünmüyorum zor olduğunu. Sorunuzun cevabı bu duygu kücüklügünden beri var. Saydıklarınizda hiç gözümü korkutmadı. Pisman olurmusunuz bilmiyorum ama 45 yasinda gorumcem var gec evlendi ve saglik sorunlari nedeniyle bebegide olmuyor. Cok cocuk duskunu biride deildi ama keske olsaydi der hep.

Çok geçmiş olsun. Biran önce toparlanıp gerekeni yapın. Onun belki 50 60 yaşında da çocuğu olur ama siz belli bir yaşa kadar doğurabilirsiniz. Git tedavi ol demekle de olmuyor, bebeğe babalık yapmayacaksa neden ondan çocuk sahibi olasınız.

Tam olarak sizin gibiyim ben de. Çocuk yapmayı hayatım boyunca istemedim hala daha istemiyorum. Bende de öyle bir güdü yok. Annemin benim için yaptıklarına bakıyorum ben kimse için bunları yapamam ve yapmak da istemiyorum. Bana göre annelik gerçektem kutsal. Uykundan fedakarlık ediyorsun, hayallerinden fedakarlık ediyorsun ve birçok şey. Ben bu kadar kutsal değilim Ben canım istediğinde istediğimi yapmak istiyorum buna engel olabilecek bir durum istemiyorum hayatımda. Ama bu durumunuzu partnerlerinizle paylaşın sonra hayal kırıklığı olmasın.

Yumurtalarını dondur hazır yumurtan varken Sonra pişman olmamak adına Şu an istemiyorsun diye anlıyorum Bu tür duygular zaten 40 yaş civarında tavan yapıyor diye duydum. Daha zamanın olduğu için belki de rahatsın Ama nasip işte Zaten den istesen bile olup olmayacağı kesin değil ki Soruna gelecek olursam Bu kişisel bir şey Doğurup pişman olan da var Doğurmayın pişman olan da

Çok güzel bir evliliğim var. Çok şükür eşimle güzel bir iletişimimiz var. Ve ikimiz de çocuk düşünmüyoruz. 5 yıllık da evliyiz. Düşünmeme sebebi sizin de saydığınız kaygılar ve hayatımızı kendimiz dışındaki başka bir şeye adamayı şu an istemememiz. İkimiz de çocuklarla çok güzel iletişim kurar ve ilgileniriz de. Annelik duygusu sadece çocuk doğurarak kazanılmıyor bence. İçinizde canlı olan herhangi bir şeye karşı vicdan ve sevgi olması önemli. Hala çocuk düşünmüyoruz yarın ne olur bilemem ama Allah istediğimiz zaman nasip eder inşallah. Çocuklu insanların bazıları hayatına renk katmak ya da değişiklik olsun diye ya da istemeden çocuk doğuruyor. Ve bu oran azımsanmayacak kadar fazla. Çocuk yapmak kadar yapmamak da bir tercih.

Şurada yanılmıyor musunuz ; Yurt dışına gönderme imkanınız olsaydı ve o çocuk doğsaydı, çocuk yurt dışına gitmek isteyecek miydi? Sizin için tek sebep bu gibi yazmışsınız. Bu nedenle söylüyorum.

Çocuk çok güzel bir şey ama çok da büyük bir sorumluluk. Bu sorumluluğu almak istemeyenin fikrine sonsuz saygı duyarım ki bence bu da bir seçenek, çiftlerin ikisi de hemfikirse çocuksuz da hayat süren olabilir mutlaka. Okulumda benden yaşça büyük öğretmenlerimiz var 55-56 yaşındalar, hiç çocukları olmamış, ne hissettiklerini bilemem ama çok güzel anlaştıkları için hayatlarını yaşıyorlar. Gezip tozuyorlar, yiyip içiyorlar... Onları görünce çocuksuz da oluyormuş diye düşünüyorum açıkçası.

Anne olmak zorunda olunan bir durum degil. Cocuksuz ciftler taniyorum, ortak kararlari. Toplum baskisi, yas geciyor vs ile bircok kisinin cocuk yaptigini biliyorum. Cocuk olduktan sonra hayatinda cocuk disinda birsey kalmadigini, hayatinin bloke oldugunu soyleyenleri de duydum. Tek bir dogru yok.

Yıllar sonra bir şey araştırırken siteye girdim, size cevap yazmak istedim. Öncelikle iki çocuklu bir anneyim. Sorunuza cevap: hayır bu duygu hep yoktu, hatta korku verirdi. Ama anneliği seviyorum, iyi ki anne olmuşum. Çocuklar henüz ergenlik/ ön ergenlik çağında. İleride belki daha da zorlaşacak. Ama tabii onlar var olduğu için hiç olmadıklarını düşünemiyorum. Ama bence annelik bunu istemeyenlerin baş edemeyeceği kadar büyük zorluklarla dolu. Bir kere kendi hayatın asla önceliğin olamıyor bir daha. Belki istemediğin durumlara tahammül etmek zorunda kalabiliyorsun, ya da istediğin şeylerden vazgeçebiliyorsun. Annelik toplumun aşırı derecede dayattığı bir şey, halbuki bu bir seçim olmalı. Reddit'te 80 yaşlarında, hiç çocuk yapmamış bir kadının tanıklığı vardı. O çok mutluydu, sosyalleşmiş, zevk aldığı insanlardan, arkadaşlarından hiç kopmamış, dünyayı gezmiş, hobilerine zaman ayırmış, yaşlılığındaki bakımını parasal olarak garanti altına almıştı. Bence anne olmak istemeyen kadınların çoğu pişman olmaktan korktuğu için ya da toplum baskısından ötürü çocuk yapıyor. Kendinizi en iyi siz tanırsınız. Belki ileri yaşta olup çocuk yapmamış insanların cevapları size daha yararlı olacak. Ama bir anne olarak anne olmamayı istememekte yanlış bir şey yok demek istedim. 35 yaş civarı biyolojik saatiniz farklı duygular uyandırabilir elbette. Ne istediğinizi biliyorsanız bunun hormonların etkisi olduğunu hatırlayın. Ne karar verirseniz verin mutlu olmanızı dilerim.

Evet fazlasıyla rahatım çünkü. çalışmak haricinde yiyip içip yatıyorum çok geziyorum. Maddi olarak da bir sıkıntım yok sürekli alışveriş yapayım, arkadaşlarımla gezeyim, tatile gideyim, spor yapayım, şu otelin roofu güzelmiş orayı deneyelim filan öyle bir insanım işte

Cevap veriyorum. Hayatımda çocuk düşünmedim. Hatta evlilik bile düşünmedim. Ama aşık olunca evlendim. 9 gün önce de 3. Çocuğum doğdu. Ama ben 3 unu de istemeden oldu. Annelik bana göre değildi, hala değil. Alışamadım. Seviyorum evet ama olmamasını tercih ederdim. İlk çocuğumda korunmadim, çünkü doktor tedavi ile çocuk sahibi olabileceğimi söylemişti. Ama pat diye oldu 3. Çocuğumda hem eşim hem ben korunurken oldu. Olduktan sonra seviyorsun zaten, ama adapte olmak mesele.

Merhaba benim bir çocuğum var. Evliliğimin 7. Senesinde doğdu. Evlenmeden önce de evliliğim süresince de aklımda bu düşünce yoktu. Çocukları da pek sevmem. Ama yaşım 28 iken annemi kaybedeli 1.5 sene olmuşken nedense bu istek geldi. Maddi durumum ortalama üstü, eşimle ilişkim sorunsuz diyebilirim. Bu yüzden oturup iyice düşündüm ve bir çocuk dünyaya getirip yetiştirmeye karar verdik. Bu tamamen bir kumar bence. Sağlık sıkıntısı olacak mı, ona iyi şartlar sağlayabilecek miyiz vs. Çocuktan sonra hayatının kaydığı bir gerçek. Ama o kadar çok seviyorsun ki varsın kaysın hayatım da diyorsun. Bir tanesinin sevgisi bana yetti başka çocuk yapmam. Hayata bir daha gelsem zaten bu sevgiyi yaşamıştım diyip yeni hayatımda gene yapmam çocuğum olmadan önce kedim vardı ona beslediğim duygular da çocuğuma duyduklarımla aynı değildi ama yakındı. Evciliniz varsa aslında aşağı yukarı anlayabileceğiniz bir sevgi ve bağlılık. Ama çocuğum için gözümü kırpmadan ölebilirim gerekirse, öyle de bir kendini adamışlık. Biraz ikilemdeymişim gibi yazdım ama kendi avantaj ve dezavantajlarıyla beraber geliyor çocuk...

Hep yoktu, süreçler beni korkutmadı rahat bir insanım ben. Hiç öyle otomatik bir annelik içgüdüm yoktu, hala yok. Evlendik işte bir çocuğum olsun istedim, babasından bağımsız olarak tek başıma da kalsam bakabilirim ömür boyu diye düşündüm. Kendime doğurdum yani ama öyle anne olunca tamamlandım, ben aslında anne olmak için doğmuşum diyen bir kadın asla olmadım. Ben anne olduysam herkes olabilir diyorum hatta

Şu an kaç yaşındasınız? İnşallah S

Keyfime düşkünüm tabiki, önce ben gelirim, sonra diğer herkes. Ben ben olmazsam çocuğum da iyi olmaz, mutlu da olmaz. Önce benim iyi olmam gerekir. Özel alanım kıymetlidir, özel hayatım kıymetlidir. Biz eşimle ayrı ayrı da çok vakit geçiririz, sağlam gece hayatımız vardır hem beraber hem de ayrı ayrı. Arkadaş çevremiz var, onlara da vakit ayırırız. Maddi açıdan da özel zevklerimiz var, olmazsa olmazlarımız var. Mesela senede her bayramda tatile gideriz, ortalama 7-8 tatilimiz vardır, hemen hemen 2 ayda bir hafta sonunu yurt dışında geçiririz, sadece eşim iflas ettiği bir dönemde yapamadık bunları. Onun dışında keyif insanıyız. Annelikle bağdaşmayan konular bunlar. Ama doğurdum, çok zor da geldi bir dönem, bunaldım maddi meselelerden. Ama geçti. 3,5 sene kendim baktım, ilk 14 ay evden dahi çıkmadım parasızlıktan. Zor bir bebekti onun da etkisi oldu. Hepsi geçti. Artık oğlumu da dahil ediyorum tüm hayatıma, büyüdükçe daha güzel oluyor her şey.

BENİM KARI KOCA DR VAR tanıdığım, ülke ülke geziyorlar

Evlilik istemeyen ama çocuk isteyen biriydim ama anaç biri değilimdir özgürlüğüme, kişisel alanıma çok düşkünümdür. Şuan hem evliyim hemde 7 yaşına yaklaşan bir kızım var o benim herşeyim vazgeçilmezim ama ben tek çocuk taraftarı olduğum için asla bir ikincisini istemedim benim maddi ve manevi gücüm tek çocuğa yetiyor çünkü çocuk sahibi olmak hem güzel bir duygu hem de büyük sorumluluk, siz ne verirseniz onu alan bir varlığı dünyaya getiriyorsunuz, onu koruyup kollamak, iyi bir insan olması için ona doğruyu öğretmek, başarılı olabilmesi için onu her daim desteklemek, yer, i geldiğinde uykunuzdan, özel alanınızdan, kişisel ihtiyaçlarınızdan vazgeçmek demek annelik. Herkes ebeveyn olmak zorunda da değil, kimi ister olmaz kimi kendi kararı doğrultusunda anne yada baba olmaz ama şu varki çoğu yaşlılık evresinde pişmanlık duyuyor istisnalar harici. Çocuğu olmamış yada tercihen yapmamış kişiler var hayatımda ileri yaşlarda hep dedikleri keşke çocuk yapsa idim oluyor..

Yalnız değilsiniz bende öyle düşünüyorum annelik uzak geliyor o sorumluluğu düşününce nefesim kesiliyor bide kendi hayat düzeninizin bozulmasından mı korkuyorsunuz acaba

Doğru ama gercekten cocuk istemeyenler azinlikta. Cocuk istemiyorum diyenlerin coğu "istiyorum" dersem ve hamile kalamazsam soru sorarlar, cocuklari olmuyor demesinler diye yalandan istemem diyor. Bebek tedavisi gordugu halde cevresine bebek dusunmuyoruz diyen çok kadin var, forumda da okudum. Bir tanidigim ortamlarda asla bebek istemem diyordu, bebek konusu acilinca suratini şekilden şekile sokuyordu daha evlendigi ay hamileydi. O yuzden insanlar inanmiyor. Biz de bebek istemiyoruz mesela ve dusunmuyoruz dedikce millet olmuyor saniyormuş. Anneme doktor önerisi veren olmuş, millete amma dert olmuş.

Gorumcemin çocuğu yok. Başta çok istiyorlardı olmayınca onlar da vazgeçti. Cok rahat bir hayatları var. Zaten gezmeyi tozmayi da seviyorlar. Gayet mutlular.

Bende de öyle bir içgüdü yok galiba. Çocuk fikri bana aşırı uzak. Zaten çocuklardan da hoşlanmıyorum açıkçası. Bebekler sevimli duruyo ama o kadar uzaktan sevimli dursunlar yeterli benim için. Bir çocukla bebekle alakalı bir şeye şahit olduğum zaman korur kollarım, kendimi öne atarım, ortalığı ayağa kaldırım ama kendime ait istemiyorum.

Ergenlikten beri en büyük hayalim anne olmaktı. Annemden farklı anne olmak. 3 çocuğum var. Belki iyi anne değilim ama annem gibi anne de değildim çok şükür.

3 yaşında anaokulna gidiyorlar zaten hayata atiliyorlr onlarda. Rabbim verirse de vermezse de hediyesi Rabbim isteyeni aratmasın inşallah

Henüz çocuğum yok, olur mu bilmiyorum ama istiyorum. Hep istiyordum. Bahsettiğiniz süreçler gözümü korkutuyor ama yine de istiyorum. İçimde arzusu yerine getirilmesi gereken bir ana var gibi. Rabbim hayırlısını versin.

Turkiye'de buyuk cogunluk, kendisine madden ailesinden daha iyi olanaklar sunan kocayi kacirmamak icin cocuk yapiyor. Yoxa annelik duygusuymus, hormonuymus bence hikaye. Cunku bu dogru olsaydi benim gibi bazilarinda da kacinilmaz 1 cocuk sahibi olma icgudusu olurdu. Ama yok. Dunyada da gozlemledigim olcude ozellikle kisinin eger yasam sartlari iyiyse ve aklini yitirmek uzere ise hemen cocuk sahibi olmasini empoze ediyorlar. Delirmek uzere olan unlulere bakinca ivedikle cocuk yaptiklarini goruyoruz. 2 gun once intiharin esiginde olan celebrity, 3 gune eli gobeginde hamile pozunda oluyor. Sonuc olarak cogunlukla kendi menfaatleri, yasama tutunma arzulari icin cocuk yapildigini gozlemliyorum.

Annelik elbette çok güzel bir duygu ama en azından benim için içgüdüsel bir itici güç değildi. Esasında hazırlıklı da değildim. Bu yüzden süreci kabullenmek pek de kolay olmadı. Zorluklar konusunda söylediğiniz her şeyde çok çok haklısınız. O yüzden istemek gerek diye düşünüyorum. Çevremde bilinçli olarak çocuk sahibi olmamayı tercih eden çok insan var. Ama onlar en azından benim bildiğim kadarıyla sizin sorguladığınız şeyleri aşmış durumdalar. Belli ki sizin için bir acaba mevcut. Sırf bu acabayla ebeveyn olmaktansa yumurta dondurma işlemiyle kendinize biraz daha zaman tanımak bana çok daha mantıklı geliyor.

Cocugum yok. Hic 1 zaman kendime ait cocugum olsun diye ic cekisim de olmadi. Sevmesi, oynamasi guzel lakin huysuzluk, disiplinsizlik, aglaklik pek beni acmiyor. O yuzden uzaktan baskalarininkini sevmeyi tercih ediyorum. Kimseye esir olmak veya kendimi feda etmek icin dogmamisim sanirim. Ne bekarken ne evliyken fikrim degismedi. Herkes dogurmak zorunda degil.

Anne olmayı hiç hayal etmedim bekarken çocuğu olmayanlara ne şanslılar rahatlar yiyip içip gezecekler sadece dert yok tasa yok. Ya çocuğu olanlara bak kendilerini unutup çocuğun derdiyle uğraşıyor hele ki sorunlu yaramaz arsız çocuğu olanları gördükçe annelik çaresizlik demek diye geçirirdm içimden. Evlendiğim Zaman anne Olcam tabi ama acele etmeye gerek yok derdim hep. Taa ki yumurtalık ameliyatı olana kadar bir yumurtalığm alındı doktor iyileşir iyileşmex anne ol yoksa diğerine de sıçrarsa kist Onuda alırız dedi. Ve ben artık anne olmak istedim hemde deli gibi doğumdan aşırı korkarım halen bile korkuyorum ama anne olacağım bebeğimi kucağıma alacağım zamanları düşününce o korku gidiyor. 4 yıl anne olmak için bekledim uğraştım ağladım dualar ettim ben zamanında büyük konuştm çocuğu olmayanlar şanslı dedim Rabb'im o yüzden vermiyor bana der kendimi suçlardm hep ama çok şükür bitti istediğim oldu hamileyim ve annelik yaparım çok da güzel anne olurum biliyorum

İyi günler herkese. Şu an çocuk istemediğime eminim hatta hayatımın hiçbir döneminde annelik hayalim olmadı sanırım. Ama sorunlu bir evlilikten dolayı mı böyle oldu yoksa gerçekten annelik içgüdüm mü yok onu bilmiyorum sonuç olarak şu an çocuk hiç istemediğim bir şey. Bebekliği, okula başlaması, sınavları, dersanesi, ergenliği o kadar gözümde büyüyor ki içim daralıyor. Şimdi sizlere sormak istediğim 2 soru var ilki anne olanlara; Bu duygu hep içinizde var mıydı? Yukarıda saydığım süreçler hiç gözünüzü korkutmadı mı? Yani otomatik böyle bir annelik iç güdüsüyle mi doğdunuz İkinci sorum da hiç çocuk yapmamış olanlara ; Pişman olduğunuz oldu mu? Veya çevrenizde hiç çocuğu olmayanların hayatı nasıl ilerliyor memnunlar mı? Başka bir sebeple yaptırdığım testte amh değerim 3.6 çıktı. Doktor çok iyi buldu ama artık 30lu yaşlarda olduğumu ve düşünmüyorsam da yumurtalık dondurmayı düşünebileceğimi söyledi. O nedenle sizlere bu soruyu soruyorum. Cevaplar için şimdiden teşekkür ederim

Ben 1 yillik anneyim hic cocuk dusunmeden oldu bebegim suprizdi yani. Esimle ulke ulke gezme planimiz vardi simdi bebis ben esim ulke ulke geziyoruz. Benim icin zor bir yildi bakamiyor muyum daha iyi nasil bakarim yok su yok bu inanilmaz stress yaptim ama iyiki olmus gonlumun bahari. Evlilik acisindan cok farkli bir his minicik bi yuvam var hissediyorum. Evim senlendi bebis yorgunluk mutluluk sevgi umut bunlari katti. Kariyerimi etkilemedi ama ucretsiz izne ayrildim 2 yil. Gezme tozma durumlarimi etkilemedi ama yardimcim var onun sayesinde rahatca gunluk gezme bakim bulusma ihtiyaclarimi yapabiliyorum. Yurtdisi gezilerimizde de esim cok yardimci olur, ben yorulsam o enerji verir istedikten sonra bebis bunlara Engel degil Bebisten sonra surekli ona yonelik arastirmalar yapmak zorunda kaliyor insan. Ornegin suan uygun bir oyun grubu bakiyorum sosyallesmesi icin simdiden gidecegi okul tarafinda ev bakiyoruz. Ben yalnizca kendi kendime stress yapiyorum tatminsizlik yasiyorum daha iyi nasil anne olabilirim kafasinda kendimi yipratiyorum tek sorunum bu. Bu arada doktora basvurulariyla ilgileniyorum kendim icin. Yapbilirsem yaptim diye yazarim birgun. Istedikten sonra bebekle de kendiniz olabilirsiniz, istememek de bir tercih ikisine de saygim sonsuz

Şu an bu satırları bebeğim kucağında yatarken ve bana gülümserken yazıyorum :) Uzun uzun yazmıştım hepsini sildim. Anne olmayan birine anneliği anlatamayız ki. Bu bir deneyim. Hayatınızın belki en zor sınavı. Kendini başka bir insana adamak. Kendinden vazgeçmek. Karşılığı ne? Karşılığı bir gülüş işte ama dünyanın en güzel gülüşü :)

Eşim çocuk istemiyorum dese boşanırdım. Bunu bana evlenmeden önce söylemediği için de çok sinirlenirdim.

Hiç düşünmüyorum. Evet çocuk evin neşesidir güzel bir duygudur eminim ki. Ama bunun sorumluğunu alabilmeyi hedefleyenler, gecesi gündüzü, yorgunluğu, uykusuzluğu dert etmeden annelik yapabileceğine inananlar ve en önemlisi ahlaki anlamda iyi yetiştirip sağlıklı bir aile ortamında büyütebilmek adına çabalayanlar anne olmalı. Ben o psikolojide biri değilim mesela. Demek istediğim sorumluluk alabileceğimi düşünmüyorum ve neşeli, eğlenceli bir karakterim olsa da ters yanım aşırı sinirli. O çocuğu iyi yetiştirebileceğimi düşünmüyorum. Bi kedi bi köpekle ve varsa beni böyle kabul edecek eşle hayatıma devam edeceğim inşallah. Soyumuz benimle tükenecek Ve hiç üzgün ya da kötü de hissetmiyorum. İki kuzenimi ben büyüttüm diyebilirim. Tabi bi anne gibi olmuyor ama dediğim gibi çocuk evlilik gerçekten istemekle olmalı :) Ben her zaman derim Allah'ım iyi bir anne olamayacaksam, bir şeyler öğretemeyeceksem ve kendisine çevresine zararı olacaksa hiç nasip etme bana diye :)

Ve hamile kalıp uzun bir süre annelik duygusunu tadamayan ve annelik yapamayan da çok kadın var maalesef. Değişmeyen duyguları da göz önüne almak lazım bence. Yinede en başta '' ben anne olmak istiyorum '' diyerek başlanmalı sonrasında bu sitede de çok okuduğumuz üzere '' dayanamıyorum, kaldıramıyorum, zaten istemiyordum, süpriz oldu çocuğumu hırpalıyorum '' ile hüsranla bitebiliyorda.

Çocuk o kadar çok sorumluluk istiyorki pisman olmayayım diye yapilmaz kesinlikle. Isteyerek dogurdum ama arada o kadar bunaliyorumki. Herkes cocuk doguracak diye vlbirsey yok

Ben de ayni senin gibiyim. 37 yasima geldim hala cocuk istegim yok. Ozgurlugume cok duskunum

Benim de hiç isteğim yok. Ama yaş geçince üzülür müyüm diye de düşünüyorum. Bir yandan da yaşım sizden küçük, amh değerim az. Kendime zor bakıyorum vallahi. Bakalım

Sağlıkla kucağınıza alın inşallah nasıl karar verdiniz acaba çocuk yapmaya bizede fikir verin

Ahhahahaha tutarlilikta rosalind gibi ol. İkizler burcu muyuz acaba?

Ben bekarken bile bebek esyasi bakardim seviyordum minik Minik giydireyim diye istiyordun.. sukurler olsun Rabbim nasib etti.. dogurmakla bitmiyor tabii 1001 tane dusunce olusuyor.. ilerisi icin tabii farkli problem olur olmaz bilemeyiz, belki ilerde kardes kardesle bile gorusmez ama.. suan mevcut durumdan zevk almaya calismak gerek bence

35 yaşında anne oldum. Önce ben istemedim, korktum galiba, sonrada 2 yil olmadı. Hayatımfa verdiğim tek doğru kararmış Babasını yanlış seçmiş olsam da. Kızım benim güneşim, suyum, yaşama sevincim. Herkes anne olmak zorunda değil. Sadece doğurmakla da Anne olunmuyor zaten. Bir canlının hayatını kendi hayatinizdan daha çok önemswdiginiz bir hayat düşünüp öyle karar verebilirsiniz. Maddi manevi öncelikleriniz değişiyor. Ben 15 yıllık evlilikden sonra boşanip kızımla 0 dan yeni bir hayat kurdum. Keske çocuğum olmasaydi diye asla düşünmedim. Asla pişman olmadim. Allah gönlünden isteyen herkese nasip etsin Anne olmayi

Ben 8 yıldır evliyim evlilikte sorun yaşadığım in ve çözülmedi için istemiştim daha yeni yeni hazır benim vücudum ancak kafam rahatladı... Evlilikte çözemediğim sorunlar yüzünden odaklanamdım şükür psikolog sayesinde çözdüm... Şimdi daha hazırım... H

Benım doğuştan var galıba hala nerde görsem içim kaynar. Ama bır arkadaşım hıc istemeyordu sizin gibi ömür boyu. Eşi aldırmasına ızın vermedı doğurdu geçen gün resmını attı ay ne tatlı ısırıcam falan dedım. Şaka mı yapıyosun nesi tatlı dedı mesela. O yüzden ıstemyen ınsanların doğurmasını asla doğru bulmuyorım

Eşim evlendiğimizden beri çocuk istemiyor. Ben istedim tüp bebek de yaptık olmadı. Tüp bebeği de ben istedim kendi pek istemedi. Şu anda hala istemiyor umuru bile değil ben istiyorum. Evlenmeden önce konuşmadık bu konuyu açıkçası kafamda kavak yelleri esiyordu. Bu tarz konuların evlenmeden önce konuşulması gerekiyor. Şimdi olsa evlenmezdim asla. Ben bir çocuğun eksikliğini hissediyorum o hissetmiyor. Çok istiyorsan git tüp bebek tedavisi ol benlik birşey yok diyor.

Ben eşimi evlenmeden öncede 8-9 yıl tanıdım sevgiliydik onu tanıdıkça çocuk fikri bana yerleşti gerçekten gönülden istedim. İlk çocuğumu kaybettim ama şimdi yine istiyorum hemde daha fazla istek var. Gözümü dedikleriniz korkutmuyor. Bir tanıdığım doktor ve asker karı koca var çocuk düşünmemiş aslında ikilemde kalmışlar hep anlatırdı sira gelmedi diye şimdi her ikisinde de sağlık sorunları çıktı. Yaş ilerleyince zaman da daraldı diyormuş doktorlar belki o sağlık sorunları daha erken yaşta olsa çözülmesi muhtemel olabilir miş.

ben sanırım istiyordum hep çocuk, 9-10 yaşlarındayken bir gün otobüste anneme "ben evlenip çocuk yapıcam sonra da kocamı boşayacağım" demiştim çok iyi hatırlıyorum hdhdhdh o an ki kafayla evlenmeden çocuk olmaz düşüncesiyle söylemişim herhalde şimdi boşama düşüncem yok çünkü nitekim evlendim, 3 buçuk yıllık evliyim ve tüp bebek sürecine girmek üzereyim. iyi imkanlarla bakabileceğimi düşündüğüm için bu yola giriyorum. fakat istemeyen de istemiyor. bir kuzenim var, net bir şekilde çocuk istemiyor ve hayatından memnun. herkesin bakış açısı, düşüncesi farklı. 45 yaşında bir tanıdığım var erkek, çocuğu yok. bir konuşma sırasında "olsa mıydı acaba" diye araya sıkıştırmıştı. tamamen kişiyle alakalı ama çok önceden planı yapılabilecek bir şey değil. bence hamile bile kaldığını öğrenen herkes "oldu ama iyi mi oldu" tedirginliğine girebilir. tam anlamıyla hazır hissetmek zor gibi Patidostu Çok pati az insan çok

Çocuk yapmayı düşünmüyorum, olanları bağışlayacağım ama alan yok. Bile isteye nasıl yapıyorlar çocuğu, benim aklım onu almıyor ya da bendekiler çocuk değil, bir yerde sorun var bilemiyorum.

ben çocuk doğurmaktansa evlatlık edinmeyi isteyen bir kafadaydım, bu kadar çok çocuk varken neden doğurmak diye düşünürdüm ve evlatlık edinmek aşırı mantıklıydı, hala da öyle. evlenirken eşimle de bu fikrimi paylaşmıştım, o da okeydi. ama insan bir noktada kendi çocuğunun olmasını istiyor galiba, bilmiyorum neden ya da nasıl oluyor, herkeste oluyor mu? bir fikrim yok. şimdi hamileyim, farklı bir duygu kesinlikle, daha çok da bişey anlayacak kadar büyümedi karnımda ama bu kadarı bile yaşanınca anlaşılır denilen hislerden. çok başarılı olup, evlenmemiş ama evlat edinmek istemiş kişiler tanıyorum. çocuk isteği bir noktada oluşmuş onlarda da yani. çok sevdiğim birisi, ailesi karşı çıktığı, evlatlık çocuğu reddettiği için evlat edinmekten vazgeçmiş mesela. insanların karşılaştığı böyle şeylerde var maalesef. ben gençken çocuk düşünmeyenlerin mutlaka yumurta dondurma işlemini yapmaları gerektiğini düşünüyorum. kendimde 30-35 arasında yapacaktım eğer hamilelik düşünmeseydim. ek olarak : çevremde geç yaşta çocuk yapmış herkesten pişmanım, keşke daha erken olsaydı, hem enerjim olurdu hem şimdi birlikte birşeyler yapacak yaşa gelmiş olurdu dediğini o kadar çok duydum ki.

20 li yaslarda hep anne olmak istedim. Suan 30 um. Nisan süreci masraflar sıkıntılar anlaşmazlıklar annemin vefat edişi. Dunyaya nasıl getiril bakicam diye düşünüyorum. Babasi iyi olacak mı? Herşeyi geçtim. Sevdigim adam hayatımda olmayacaksa anne olmamın bir anlamı yok. Cocuk hevesim soğudu benimde.

Halamın kızı var evleneli 5 sene oldu nerdeyse 30 yaşında ama eside kendisi de istemiyor cocuk ugrasamam ben kendimi eve hapsedemem diyo gezmeyi tozmayi eglenmeyibcok sever o yuzden yapmıyor insallah pisman olmaz. Cunku halamin 14 sene çocuğu olmamış insallah ayni seyleri yasamaz eskiden evlenmeler cok erken yasta oldugu icin yas problem olmuyordu gec de olsa Bissunicole

Icimde anne olayim diye heves yoktu, zaten tek seferde hamile kaldim, plansizdi, ne oldugunu anlamakta bile gucluk cektim. Ancak karnim buyumeye basladiktan sonra annelik gudusu benide sardi. Siz her ihtimale karsi yumurtalarinizi dondurun

İlk 1,5 yıl eşimle ben çocuk istemedik, son 1,5 yıldır da olmuyor ve ben hala anne olmak isteyip istemediğimi bilmiyorum, suanki şartlar beni korkutuyor, tedavi olmak falan hepsini boşvermiş haldeyim, kafam karma karışık... P

Benim eskiden vardı ama şuan farkediyorum ki o da toplumun dayattığı algı sebebiyleymis. Şuan hiç istemiyorum mesela bana aşırı angarya geliyo çünkü 50 yaşına da gelse hala benim çocuğum olacak ve sorumluluğu hiç bi zaman bitmeyecek. Üstelik nasıl bi karakteri olacağını bilmediğim bi canlıyı sevmeye mahkum olmak bana çok korkunç geliyo. Hayatımın hiç bi döneminde işten çıkıp koştur koştur eve gitmek zorunda olan bi kadın olmak istemiyorum. Sabahları çocuğun okulu var diye normal kalkabilecegim saatten bi saat erken kalkmak istemiyorum. Tatil paramı çocuğun okuluna masraflarına vermek istemiyorum. Çocukları bebekleri falan çok severim mesela antipatik değilim, ama seveyim, oynayayım, ağlamaya başlayınca anne babasına geri vereyim sevmesi benimki. Şuan ciddi bi ilişkim var ve erkek arkadaşım çocuk sahibi olmak istiyo, kendisine açık bi dille istemediğimi eğer evleneceksek bi çocuğumuz olmayacağını belirttim. Ama bu konuyu nasıl asicaz çok merak ediyorum

Acayip çocuk severim yigenlerin var biri yolda geliyor sanki ben doğuracak gibi telaşlayım Çocuk en hassas noktam çocuğum olsun istiyorum annelik hissi duygusu çok fazla Ama işte burda kocaman bir ama var Evli değilim Önce koca olucak baba olucak biri olmalı Evet anne olmayı çok istememe rağmen Bide dönüp yaşadığımız dünya ya bakıyorum bu dünyaya bir çocuk getirilir mi ciddi ciddi düşünmek lazım...

Terazi

Hah ben de buna benzer bir yorum yazdım. Hayat biz plan yaparken başımıza gelenlerdir. Zaman içinde değişiyoruz gelişiyoruz. Öyle her şeyi planlamak mantıklı gelmiyor bana, duruma göre belirlerim yönümü. Burda üyeler yazıyorlar mesela bu ülkede çocuk yapmam, özelde okutamayacaksam yapmam, keman dersi aldıramayacaksam hiç doğmasın bu kadar programla ve net fikirlerle nereye kadar...

Bende henüz yeni evliyken bı arkadaşımın evine gitmiştim, tatlı bir teyze gelmişti,60 yaşlarındaydı. Tek yaşıyordu. oda bana demişti "yıllarca eşimle çocuk istemedik, geçen senede vefat etti, yapayanliz kaldım kızım" şimdi arkadaslarimin kızları çocukları torunları gelip gidiyor imreniyorum. Vakit geçmeden yapın demişti. yani insan hep aynı yaşta kalmıyor. birde evlat bı yerde umut insana. bakım için değil ama mesela daha şimdiden büyük kızım (5 yaşında) okulda birşey başlarında heyecanla gelip anlatınca onun mutluluğuyla mutlu oluyorum.23 Nisan'da sahneye çıkmıştı, eşimle hayatımızın en heyecanlı günlerinden biriydi. özene bözene yetiştirdiğim bir can. ilerde yaşayacağı heyecanlar için şimdiden heyecanlıyız. Evet bakınız zor ama beraber hayatı bı şekilde geçiriyoruz. Cocuklarim olmasa çok büyük boşluk olurdu hayatımızda. Sürekli başkalarının dostluğuna, ilgisine muhtaç kalabilirsin. Suan çevremdeki hemen hemen herkesin çocuğu var. herkes çocuğuyla alakalı mesela. karı koca gezdik zamanında şimdi çocuklarla da gezebiliyoruz. yani bu kesme işi çok buyutuyor. daha geçen hafta 3 şehir gezdik geldik. kucuk kızım 2 yaşında üstelik. her yaz yine geziyoruz bol bol. yani çocuk olunca yapamazsın diyorlar ama tamamen anne baba ile ilgili

Çok istikrarlısın benim gibi. Ben de arkadaşımı istenmeyen 3. Ye hamile kaldı diye teselli ettim olsun Allah vermiş üzülme hayırlı olsun diye. Dedi sen ikinciyi düşünmüyor musun hala. Yok asla zinhar ben defteri kapattım dedim. 1 hafta sonra aradım kız ben de hamileymişim ya diye.

Bir de yaşadığımız travmaları, bağlanma biçimimizi filan hep çocuğa aktarıyoruz. Sağlıklı bir bağlanma biçimimiz yoksa mesela doğal olarak çocukla olan iletişimimiz de bundan etkileniyor. O çocuk da sağlıklı bir bağlanma biçimi geliştiremiyor. Psikolojik rahatsızlıkların genetik olarak aktarılması riski de var. Ben ruhsal açıdan yeterince sağlıklı olduğumu düşünmüyorum, kendime güvenmiyorum bu konuda. İnsanlar nasıl bu tür şeyleri düşünmeden hemen çocuk yapıyor, onu da anlamıyorum. Bir de, çocuk yokken bile hayalleri gerçekleştirmek yeterince zorken, çocuk olunca artık hayal kurmayı tamamen bırakmak zorunda kalıyorsun. Eskiden bir ihtimal mümkündü, artık gerçekleştirmenin mümkün olmadığını anlıyorsun çünkü. X xDerinMavix

hiiiç anaç bir insan olmadım. etrafta çocuk gürültüsü, ağlaması duyunca kaçan bir tiptim hatta. kendini yere atan, ana babayı darlayan bebeleri görünce bana da bir daralma gelirdi. allah yardım etsin derdim. hatta burda da konum var bebek sahibi olmaya kendimi hazır hissetmiyorum vs şeklinde. bir oğlum var 4 yaşına girmek üzere. allah uzun ömürler versin ama çok zor bir çocuk, bebekliği de zordu, şu anda da başka zorluklar var. tahammül eşiği de düşük bir insanım ama bir şekilde altından kalkıyorsun işte. onun hissettirdikleri, aramızda büyüdükçe oluşan o bağ tarifsiz bir şey. ne eşle, ne ana babayla, ne kardeşle olan bağa benziyor... evlatla annesi arasındaki o bağ çok özel, çok farklı. iyi ki doğurmuşum diyebiliyorum ağız dolusu... ,

Çocuğum yok. Hiç öyle bir içgüdü filan hissetmedim. Ha çocukları severim tabi canavar değiliz sonuçta ama çocuk sevgisinden ölüp bitmem yani. Çevremde çok fazla çocuğu olmayan çift var hiçbiri de pişman filan olmadı. Ama özellikle ikinci çocuğu yapıp da evlilikleri batan arkadaşlarım oldu. Yalnız bence çocuksuz çift olmanın hatta çocuksuz yetişkin olmanın püf noktası; ya hayatınızdan dehşet memnun olacaksınız ya çok ilgilendiğiniz hobileriniz olacak ya da evcil hayvan düşkünlüğünüz. Karı koca ot gibi işten eve evden en fazla aile ziyaretine giden insanlar çocuk yapmayınca boşluğa düşüyorlar. Tam tersine çocuksuz hayatında mutlu keyfine hobilerine ve birbirine düşkün çiftler de çocuklu hayatta hadi pişman demeyeyim ama mutlu olmuyorlar yani

Bekarım, çocukları çok seviyorum ama o sorumluluğu alabileceğimi zannetmiyorum maalesef. Ailemle ilişkilerim çok iyi değil, affedemediğim durumlar var. Aynı şeyleri o çocuğa çektirmek istemiyorum bilmeden. Ayrıca o sabır bende yok. Dolayısıyla bu psikolojiyle bir çocuğun hayatını mahvetmek istemiyorum...

Bence çoçuk oldukdan sonra fikirlerin degişecek kendi çoçugun yani nasil sevmezki insan yani benim evliligimde bitse filan asla çoçuk yapdigim için pişman olmam babasinin cani cehenneme yani aldatmişsa def olsun kendi çoçuguma kendim bakarim birlikte zorda olsa yaşayip gideriz yanliz olmakdan iyidir bence tabi bu benim duşuncelerim insan yaş aldikca artik 40. gelince bence bir özlem çeker soylemese bile ara sira gecer icinden keşke yani bir çoçugum olsaydi yanlizlik zor birşey ailemiz yaşlaniyor vefat ediyor belki eşin iyi birisi çikmiyor ayriliyosun ama işin sonunda kendi canindan çok sevdigin birisi hep yaninda. Umarim herşey gönlunce olur seninde.

Tek çocuğum var ve geç doğurdum. Çünkü annelik iç güdüsü yoktu bende. Maddi manevi hazırım diye düşününce 1 çocuğum olsun istedim anne olduğuma memnunum ama çocuksuz da mutlu olunur. Herkes üreyecek diye bir kural yok

Yirmili yaşlarımda hiç düşünmedim sosyaldim arkadaşlarımın coguda cocuksuzdu gezer tozardik.30 yaşında ilk anne oldum. ikincisi 33 yaşında. Bazen eşimle konuşuruz onlar olmasaydı ciddi anlamda büyük boşluk olurdu hayatimizda. Zor büyüyorlar evet ama size yoldaş oluyorlar. Birde işin şu boyutu var Çevremizde arkadaslarimiz vs hep çocuklu herkes aynı benzer süreçleri yaşıyor Çocukların okulu bakıcısı kursları vs. gundem konusu hep çocuklar üzerine. Cocugu olmayan yada düşünmeyen kişi belli bir dönem yanlız kalabiliyor çünkü ortak payda bulamıyor Yani tamamen size bağlı birşey bu. Hele büyük kızımin okul heyecanı başarısı gösterileri vs yük olmuyor aksine insan çok mutlu oluyor P

Ben de sizin gibiyim, hayatımda hiç anne olmayı hayal etmedim, çok anaç da değilimdir zaten. Şu anki fikirlerimle hayatım boyunca çocuk sahibi olmayı düşünmüyorum. Hem söyledikleriniz bana da yorucu geliyor, çok büyük sorumluluk, çok özgürlük kısıtlıyor. hem de herkes çoğalacak diye bir kural yok bence :) Toplum baskısından dolayı çocuk yapmayın lütfen, ülke bu sebeple dolmuş mutsuz öfkeli terbiyesiz çocuklarla dolu...

Değiyor Ferhanscım. Gerçekten merak ediyorum demişsin ondan yazma gereği duydum. Mutlu bir evliligim var, iki çocuğum var. Onlar için kendimden verdigim herşeye, uykusuz tüm gecelerime, vazgectigim birçok şeye hatta vazgectigim kariyerime bile değiyor. Herşeye değiyor. Allah yokluklarini göstermesin İsteyen herkese nasip etsin. O kadar güzel bir duygu ki.

Birinci sorunun cevabı evet, ikinci sorunun cevabı hayir Çevremde çocuğu olmayan onlarca arkadaşım var, hepsi de çok mutlu, hiç pişman olanına rastlamadım, arkadaşlarım 45-50 yaş civari Her kadın doğurmak zorunda değil, emin olun pek çok kadın sırf toplum baskısından doğuruyor Bizim ülkede kız çocuklarına öğretilen şey bu, evlenirsin, dogurursun, sonra bir tane daha dogurursun ve hayat amacına ulaşırsın Yok öyle bir şey, gerçekten bunun artık kırılması gerekiyor bu ülkede İstemiyorsanız dogurmayin, her kadın anne olmak zorunda değil, her doğuran da anne olamıyor zaten

Çocuk yapmayı düşünmüyorum. Keşke bu kadar insan düşünseydi zorluklarını fark etseydi de bir kısmı yapmasaydi. Çocuk büyütmeyi bebek, küçük çocuk sevmekten ibaret gören şiddet dolu, iğrenç evlilikler arasında saksı gibi yetişmiş bir çok yetişkinin de önceden bir çocuk olduğunu fark ettiğimden beri keşke diyorum birçok insan benden daha çok dusunseymis de yapmasalarmis, dogmasalarmis. Milletin eğitim veremediği terbiyesiz insanlarla aynı dünyaya hapsolduk. Neden? İnsan yetiştirmeyi bebek sevmekten ibaret sanan adam gibi hiçbir başka eğitim vermeyi bilmeyen cahiller yüzünden. Bu dünya çok yorucu. İçinizden gelmiyorsa yapmayın, hayatınızı yaşayın. O çocuğun 20 yaşına, 30 yaşına geleceğinin de idraki olduğu için sizde de ve hayatın yoruculugunun şimdiden insanda bir heves bırakmamasından dusunceniz ve hisleriniz bence çok normal. Evde akşamları siz napiyor musunuz sıkılmıyor musunuz? Diye bana sorup kendisi gördüğüm en bencil, kibirli insan olan bir tanidigimin hamile olması bana sizin dusuncenizden daha saçma geliyor. Millet can sıkıntısından, kendi hayat dertlerinden, kendini gerçekleştirmeyip hayallerini başkasına yikmaktan ya da yaşlanınca beni arasın diye 1, yetmeyip 2 çocuk yapan bencil insanlar topluluğu. Çoğunluğu benim gözümde böyle. O nedenle bu sınıfa girmediyseniz hiç sorun değil ama bari hayatınızın tadını çıkartın, tek tavsiyem bu.

Annelik iç güdüm falan yoktu. Düşününce de çok saçma geldi o neymiş Vakti geldi bir çocuğumuz olsun ortalıkta koşar oynar dedik, geldi hayatımızın ortasına çöreklendi. Sonra ha bir ha iki bari yaptığımıza değsin dedik bir tane daha yaptık Şakası bir yana da daha birkaç saat önce ikisine de baktım, Allahım bunları ben nasıl doğurdum dünyanın en güzel iki yaratığı bizim evde resmen mucize değil de ne dedim Evlat çok güzel bir şey ama kesinlikle herkes doğuracak diye bir şey yok. Varlığını tatmadığınız bir şeyin eksikliğini de hissetmezsiniz bence.

Sizinle aynı fikir içerisindeyim. Çocuk isteğim hiçbir zaman olmadı. Evlendim hala çocuk isteğim yok - gerçi yeni evliyim- Çocuk sevgim de pek yok. Annem bile der bana çocuk doğurup büyütme sorumluluğuna sahip değilsin diye

Doğdum günden beri hemen evleneyim çocuğum olsun kadınlarından hiç olmadım. Tam tersi hep önceliğim eğitimim sonra kariyerim oldu Asla çocuk istemiyorum demedim ama çocuk fikri çok zor geliyordu, uğraşması hep kendinen vazgeçecek olman falan bana korkutucu gelirdi. Evlenince ilk 4 senede yapmadık zaten, gezdik tozduk, çok tatil yaptık Ama biyerden sonra baktım hep aynı. Her şey rutin. Kariyer, para vs de biryere kadar mutlu ediyor. Eşim zaten ben istemiyorum diye üstüme gelmiyordu ama istiyordu, konuşmuştuk evlenmeden biliyordum Sonra bende istedim, çok şükür oldu Bebek kuzenlerim yada yeğenlerim bize gelince Ayyy bu hiç susmuyor, alın gidin diyen benim içinden kendim doğrunca pimpirik, disiplini çok sevgi dolu bir anne çıktı. Çok yorucuydu ama çok çok mutluydum. Kızım 3,5 yaşına gelince bitane daha olsa dedim eşime, ozaten bayılıyordu kızına olsun tabii dedi. Şükür Rabbim onuda nasip etti. Öyle yani 2 çocuklu anneyim, iyiki varlar. Büyüğü ergen küçüğüde yakında olur çünkü o moda girdi, beni bazen delirtiyorlar o ayrı ama sevgileride dünyaya bedel. Hele kız çocukları anneye çok yakın, geçen 3 gün bel ağrısından raporlu evde yattım biri su lastiği yapıp getiriyor öbürü belime krem sürüyor, büyüğü girmiş mutfağa sevdiğim kurabiyeyi yapmış bana küçüğüde meyve soyup getirmiş. Allah herkesin evladına uzun ömür versin, isteyene nasip etsin, istemeyinide imtihan etmesin inşallah.

Bnm de yok çok istedim ama nasip artık isstemiyorum

Ayy bende ilk hamile olduğumu öğrenince bir tuhaf oldum korku endişe stres ne varsa yaşadım. Aynaya bakıp bakıp şimdi ben hamile miyim diyordum. Ama bebeğimi kucağıma aldım allahım dedim bu ne nasıl muhteşem bir şey. Sanki kokusuyla yeniden doğdum. Şimdi ona ufacık bişey bile alsam kendime dünyaları almış gibi hissediyorum. Allah isteyen herkese nasip etsin. Lütfen öcü gibi bakmayın evlat çok farklı onun için yaptığınız hiç bişey zor gelmiyor. Karşıdan bakınca insan nasıl bu kadar kendinden ödün verebiliyor diyor anlamıyor çok zor görünüyor ama inanın öyle değil. Ayy tombişim olmadan yaşayamam yaa

Peki neden böyle düşünüyorsunuz? Keyfinize düşkün biri misiniz? Ben öyleyim baya E

Almanyada ve Kuzey Avrupada tonla var ben çok sayıda tanıyorum:) Burda çocuk sahibi olmamak 'no big deal' yani öyle aman aman bir mesele değil, çocuklu olmak da çocuksuz olmak da normal, herkesin kendi seçimi. Türkiyedeyse kadınların üstünde korkunç bir toplum baskısı var evlen evlen evlen şeklinnde. Evlendikten sonra da çocuk çocuk çocuk, kısacası, kadınlara küçük yaştan beri kadın olmak = evlenmek + çocuk sahibi olmak şeklinde empoze ediliyor. Kadınlara başla hiçbir yaşam biçimi hakkı bırakılmıyor. Haliyle çocuk istemeyen kadınlar gerçekten istemese bile 1 değil 1000 kez oturup düşünüyor, ben acaba yanlış mı yapıyorum diye. Yukarda da yazmışlar, gerçekten çok anaç kadınlar var, daha 10 yaşında çocuk sahibi olma hayali kuran. Onlar çocuk sahibi olmalı yoksam mutsuz oluyorlar. Ben değilim mesela, olursa severim ama olmazsa da tamam kafasındayım. Çocuk şahane bir şey sırf çocuk için evlenirim diyen çok kadın var, bana korkunç geliyor hem çok da bayılmadığın biriyle evleniyorsun, üstüne onun çocuğunu dünyaya getiriyorsun hapirs gibi bir hayat, boğucu. Ben aşk için evlenirim, sırf çocuk için evlenmek bana fersah fersah ters. Neyse konuya gelirsem dediği gibi çok sayıda tanıyorum, hepsi de normal insanlar, yeğenini komşunun çocuğunu seviyor ama o kadar, uğraşmak istemiyor, uykusuz kalmaktı kakasıydı kusmuğuydu zor geliyor, 20yıllık bir anlaşmaya girmeye gözleri yemiyor... çeşit çeşit sebep var herkesin kendi hayatı.

Üç tane cocugm var iyiki varlar çocukken bile bebekleri çok severdim hep anne olmak isterdim

Başta anlattgnz herseyle ayniydim hatta sorumluluk neden alayım diye düşünyrdm. Hiç öyle anaç bir tip de değildm. Eşim aşırı çocuk seviyor ve şükürler olsun evlilgmde de mutluydm 2 sene ancak bekletebldm hazır hissdnce derken sonra doğdu veeeee Ben ne anaçmisim ne anneymisim vayyy beee dedim. Çevremde beni iyi tanıyan dostlarım bile sen 3 ay sonra bırakır ise dönersin dediler 3 yıl kendim baktım kimseye emanet etmeye kıyamadım Şimdi anaokulu küçük ergen modunda ama herşeyi güzel okulu dersi delirmemek için zor tutuyorum kendimi. Ben böyle bir şey oldgnu bilsem asla hazır hissdym diye beklemzdm 2 yıl. Ağzını burnunu her daim yemek istyrsn o derece manyak bir şey bknz: buldumcuk anne

Ben hiç düşünmemiştim böyle sizin gibi sorumlulukları, ve çocuk yapınca gerçekler tokat gibi yüzünüze çarpınca çok çok daha zor. yetemiyorum ve maalesef ihmal ediyorum bazen. o sebeple ki çok mantıklı düşünüorsunuz ve oldultan sonra bi şekilde olmuyor bakmayın siz romantiklere gerçekçi olmak lazım ya siz ya çocuk eziliyorsunuz. hiç gerek yok yaşayın hayatı diyorum.

Çocuk yapmayanlardanım, hiç pişman olmadım, eşimle ve kedimle mutluyum, aile olmak için illa çocuk gerekmiyor bu arada 45 yaşındayım

Bende boşanmayı düşünüyorum yumurtalıklarım hep genç kalmayacak huyunu da biliyorum yaşlanınca kesin pişman olur aklı sonradan başına gelenlerden. Ama şu anda ayağımda sakatlık var 1 senedir yaşıyorum iyileşemedim markete bile gidemiyorum ki boşanayım. Çocuk istiyorsan git tedavi ol diyor istersem yoldan geçen adamdan da yaparım yani sırf tedavi olmak yetmez de işte M

Şahsen ben çocuk istemiyorum. Yaş 29. Evlilik düşündüğüm biri var ama ikimizin de çocuk gibi bir hayali yok. Biz çocuk için uygun olmadığımızı düşünüyoruz.

Hiç anaç bir yapım olmadı. Bebeğim olmasa da olur derdim hep. Öyle planı bir insan değilim hani geleceğe dair kaygılarımdan ziyade anlık bakımı bile beni zorlayan bir durumdu. Ailelerden de asla çocuk baskısı görmedik. Ama bir noktadan sonra eşimle ikimizde eksik hissettik. O süreç için doğru zaman budur dedik. Sonra hamilelik bir tokat attı bana bir sene kendime gelemedim ha şimdi kucağımda sarılmış uyuyor bütün hayatım başkalaşsa da, zorlaşsa da onunla da başka güzel oldu.

Yıllardır eşimle gezdik, tozduk. Güzel bir evliliğim olduğuna inanıyorum. Çocuk hayalimiz hep vardı ama hiç bir zaman kendimi hazır hissetmedim. Ben hazır hissetmediğim için hep erteledik. Erteledikçe erteliyorum sanki. Değişik bir his, istiyorum ama korkuyorum. Öte yandan yaşın ilerlemesi de korkutuyor çünkü bir çocuğum olsun istiyorum aslında. Belki "hazırım" dediğim an da olmayacak. Bunu da bilmiyorum. Tam anlamıyla "hazır olmak" diye bir şey yok sanırım.

Aynen öyle çocuk büyük sorumluluk istemeyen insana niye tedavi olayım gider sperm bankasından da alırım aynı mantık sonuçta. Çocuk yapsam anasıyla babasıyla büyütürüm onlarla yapmışım gibi. M

Bir gun zengin olursam yaparım diye dusunuyorum.

Şöyle söyleyebilirim dünya üzerindeki herhangi bir sevgiye benzemiyor. Çok farklı, çok zor, çok meşakkatli ama.. insanı özüne döndüren birşey kendini sorgulatan, hayatı sorgulatan ya da ben lohusaligi tam atlatamadım bos felsefe yapıyorum bu bir buçuk aydır yeniden yaşamı öğrenmek yeniden başlamak gibi her şeyi birine öğretmeniz lazım. Korku ve endişe hep var ama bir şey olacak mı korkusu yaşadım ben genellikle. Bana birşey olsa ne yapacak bensiz ona bakabilecek miyim gibi. Bence doğunca insanın gozunun içine öyle bakıyor ki kendilerine bağlıyorlar

Ben cocukken bile cocugumun hatta kizimin olmasini hayal ederdim. 11 yasinda kardesim oldugunda tam bir kucuk anne modundaydim. Evlendikten kisa bir sure sonra cocuk yaptim. Seneye de 2. yi planliyorum.

Anneliği çok yoğun istemedim öyle hamile olduğumu öğrenince içime falan doğmadı karnımı falan sevmedim hiç. Doğduktan sonra her türlü duygu his yerine oturuyor. Yorumlardan birinde Bi kadin annemin benim için yaptıklarını ben yapamam herseyi feda edemem demis. Bu insanın içinden gelen bir his ve seve seve yapıyorsunuz. Onun yüzüne gülüşüne büyüsüne bakmak en büyük mutluluk sebebi. Keske tecrübe edilip karar verilecek bisey olsaydi eminim düşünmeyen çoğu insqn anne olurdu.

Çok şey düşünüyorsunuz. biraz oluruna bırakın. herkes bu kadar incelese idi hiçbirimiz doğmazdık. Ama yanlış da anlaşılmasın, para yok, iş yok, o yok, bu yok Allah rızkını verir diye de doğurma tabi

Ben varim. 30 yasindayim ve 3.5 senelik evliyim. Hicbir zaman anne olmak istemedim, istemiyorum, evlenmeden once esimle konusup cocuk istemediginden emin olmadan evlenmedim. Bir kopek oglumuz var, kendisine asigiz, bizden olacak ana babalik bu kadar, insan bebegi sorumlulugunu istemiyoruz diyoruz

O tek çocuklu olarak hepimizin derdi bacım. Ama inan artık sayımız o kadar arttı ki. Etrafımdakiler ya bebek düşünmüyor ya da tek çocuklular. Ne diyelim herkes bakacağı kadar yapsın Konu sahibi ben bebek aşkıyla yanıp tutuşmadım, eşim istiyor diye yaptık ama şu an her anne gibi onun için dünyayı yakarım. Canımı veririm. Elbette ki olduktan sonra güzel duygular. Ama istemezseniz de yapmayın. Sonuçta olmadan önce nasıl bi duygu olduğunu bilmiyorsunuz. Eksikliği de olmaz heralde

Benim çocuğum yok açıkçası düşünmüyorum da ilerde düşünür müyüm onu da bilmiyorum. Hiçbir zaman çocuk düşkünlüğüm olmadı öyle bir sevgi içimde yok hatta burada çocuğu olmuyor diye konu açıp aşırı üzüldüğünü gördüğüm kadınlara da çok şaşırıyorum. İçten gelen bir şey demek ki herkeste olmuyor.

Aynı ben de

Hiç çocuk yapmayı düşünmeyen tanıdıklarınız var mı hayatınızda diye sorulmuş herkes kaç çocuğu olduğundan ne kadar mutlu olduğundan filan bahsetmiş iyi güzel ama sorusunun cevabı bunlar değil

Ben ergenlik donemimde kucuk kuzenlermi dövmek isterdim. Cocuk sevmezdim. Sonra 15 yasimda kucuk kardesim oldu. Diger kardeslerim gibi degildi. Onları sa seviyorum canlarım ciğerlerim ama onlar kardeş. Küçüğümüzu çocuğum gibi seve seve buyuttum. Aglama sesine tahammülum yoktu. Ama kardesimin aglamasi bile guzel gelirdi. Yani ben bu yüzden cocuk sevecegimi biliyordum. Simdi bir kziim var. Kendi çocuğun olunca başka olacak derlerdi itiraz ederdim. Ne tükürdüysem yuttum. Her gün iyi ki dogurdum seni diyorum kızıma. Devir kötü. Artık hiç bir şeyin tadı yok gibi geliyor. Hiç bir şey keyif vermiyorken onun yeni ogrendigi bir kelime bir gülüşü bir davranışı günümü aydinlatiyor. Gerçekten hayatimin anlamı. Onsuz bir hayat düşünemiyorum. Ama yakın çevremde asla çocuk istemeyen iki arkadaşım var. Onlarda geziyor tozuyor. Çocuk ayak bağı geliyor onlara. Bir tanesinin Annesi küçükken sizin yüzünüzden hiç bir şey yapamadım dermiş. Haliyle kizinde zihninde bu bilgi kodlanmış. Çocuk olursa hiç bir şey yapamaz gibi... Ben mesela sürekli bir aktive yapmayı yorucu bulurum. Kalkıp spora gitmek iş gelir bana. Çocuk olmayınca hayat anlamdirmak için böyle şeyler peşinde koşacaksın. Dunya kadar para döksem gezsem ugrassam kizimin soyleyemedihi bir kelime kadar keyif vermez bana. Tamam benim 35 de pilim bitti seninki 45 de bitsin. 45 yaşında evinde kek yaparken iştahla pismesini bekleyen bal suratli bir şey yoksa yine de lezzetli gelecek mi o kek? Dogru soru bu galiba..

Sağlıkla kucağına ol canım Şansıyla bereketiyle gelsin

Benim annelik içgüdüsü saçma bir şekilde 19..20 yaşlarında geldi deli gibi istiyordum belki de baskıcı bi ailede olmaktan kaynaklıdır önünü arkasını o yaşlarda düşünmemiştim tabi bu saydığınız şeyleri 23 de anne oldum ve gerçekten çok zormuş herkesin illa anne olması gerektiğini düşünmüyorum kendinden vermektir anne şu an 2 oğlum var 23 ila 30 arası yok yani bende duygusu çok güzel mutluluğu o ayrı ama harbi çok zor ya.. abim de çocuk yapmadı maddi sebeplerden dolayı iyi yani rahatız böyle diyor

Bekarım ve hiçbir zaman çocuk sahibi olmak istemedim çocukken de ozenmedim ergenken de ozenmedim yetişkinim hala ozenmiyorun. Bence ayak bağı. Çocuklarda bana sevimli gelmiyor. Ben kötü bir çocukluk ve ergenlik geçirdim bununda etkisi olabilir bilmiyorum.

Ben çocuk hep isterdim. Saydığınız hicbisey gözümü korkutmadı. Hatta zorlukları bile keyif veriyor, yeter ki Allah sağlık versin. Çok klasik ama bir gülüşleri yetiyor herşeyi unutturmaya. Çocuksuz olup mutlu olan mutlaka vardır, ben etrafımda görmedim, ama benim çevremden ibaret değil sonuçta. Bir oğlum bir kızım var, az daha delirdigim bir ara belki 3. yü bile yaparım

Ben de evli değilim evlilik düşünmüyorum. Oldu da evlendim kesinlikle çocuk istemem sorumluluk almak bana göre değil.

Gülme koyup hortlattığım için kusura bakmayın komik geldi dayanamadım değişik bir yer burası ya, insan eskilere bakinca neler çıkıyor di mi

Çok yakın bi tanıdığım var çok mutlu kararından kim dersen ben Hatta burdaki çocuklu konuları okudukça be doğru karar verdigini anliyorum

Çocuk büyük sorumluluk, ama ilginç de bir bağ. İnsanın kendinden bile daha çok sevdiği, düşündüğü bir canlı çocuk. Ne olursa olsun seni seven , destek olan, ... Ama büyük de sorumluluk, sürekli düşünmen gereken aç mı tok mu, hasta mi oldu, uyudu mu uyumadı mi.

Annelik içgüdüm hic yoktu. Tahammülüm ve sabrım o kadar az ki bir cocuk büyütebileceğime dair inancim da yoktu. Bu tarz şeyler evlenmeden konuşulmalı, 2 taraf da cocuk istemiyorsa evlilik yoluna girilmeli aslında. Ama erken evlenmenin verdiği cehaletle biz bunu esimle hic konuşmadık. Ilk sene tabi erken diye korunduk. Sonra ben üniversiteye basladim örgün olarak. E cocuk bakımına da destek olacak kimse olmadığından 5 sene icin o defter kapandi ve cok rahatladim. Mezun olduğumda artik evleneli 6 sene olmuştu. Cevreden duymazdan geldigim cocuk baskisi vardi ama esimin boyle bir israri yoktu. Mezuniyetten sonra da 2 sene rahat takildiktan sonra artik esim istedigi icin ve ben de ona daha fazla haksızlık etmek istemedigim için, evliliğimde de sorun olmamasından dolayi 8. senede ogluma hamile kaldim. Hamilelikte de soeu işaretlerim devam etti yalan yok. Bazen pisman bile oldum hamile kaldığıma. Ama doğunca her şey değişti. Şuan 5.5 yaşında ve hayatımdaki en büyük 'iyi ki'.

Konusamayan, derdini anlatamayan 1 canli elbette huysuzlanip da aglayacaktir. Oldukca normal. Ancak benim tahammul sinirlarim elverisli degil. Buna karsilik cok cesitli yavru hayvanlar besleyip buyuttum. Onlarda hasta da olsalar bu huysuzluklar, aglayislar olmuyor mesela. O yuzden yavrulara katlanis esigim yuxek.

Çok yüksek ihtimal isterdi. Bir çocuğun bilinç ve algı seviyesi ailedeki fikirler ve düşünceler ile şekillenir. Benim gördüklerimin binde birini bile gördüğünde çok büyük ihtimal gitmek isteyecekti. Diyelim çok düşük olasılık ama çocuğum yurtdışı istemedi. Ben çocuğumu bu atmosferde büyütmek, yetiştirmek istemiyorum.

Zor olduğunu düşünmeyen ilk sizi duydum valla. en çocuk hasretiyle yanıp tutuşan, senelerce uğraşan insanlar bile çok zor diyorlar. A

Yaklastim bence

Ben hep olmasını hayal ettim istedim. şuan evliyim 3 yıllık ve yeni hamileyim.

Bakın 53 yaşında ki prensesim Jennifer Aniston ne diyor Alıntıdır... "Bütün o yıllar ve spekülasyonlar... Gerçekten zordu" diyen Aniston, spekülasyonların aksine 30'lu ve 40'lı yaşlarda tüp bebek yöntemiyle bebek sahibi olmak istediğini ama başaramadığını anlattı: "IVF tedavisi geçiyordum, Çin çayları içiyordum, adını siz koyun. Her şeyi fırlatıyordum. Biri bana 'Yumurtalarını dondur. Kendine bir iyilik yap' demiş olması için her şeyimi verirdim. Sadece düşünmüyorsun. Bugün bu durumdayım, tren kaçtı." Jennifer Aniston bunları söylüyor ama hiç pişmanlık hissetmediğini de ekliyor: "Şimdi rahatladım çünkü artık 'belki' diye bir şey yok, bunu düşünmek zorunda değilim."

Birde çocuk istemiyorum dediğimde şey derler ya '' hııı bunu söyleyen ilk doğuran ve 3 çocuk yapan oluyor nedense '' diye tribe giren bir kuzen akraba oluyor mutlaka

Konuya bunu yazmisim 1 sene bile dolmadan hamileyim su an... Ne olduysa bana 2023 senesinde oldu ben de hala saskinim

mesleğimden ötürü maddi gücü yüksek, hiç evlenmemiş veya çocuk sahibi olmamış yaşı büyük insanlar var çevremde. hatta koordinatörlerimden biri 39-40 tane ülke dolaşmış, dolaşmaya da devam eden kişilerden bir tanesi. ben 2. bebeğime hamileyim ve geçen gün bana: "en güzel yatırım iyi bir ailede yetişmiş çocuktur. bu hayattaki en büyük pişmanlığım." dedi. gençken çocuk bakmak zor geliyor ama büyüyünce gerçekten anne ile babanın en yakınları çocukları oluyor. gençken hayatı doldurmak kolay ama yaşlıyken kolay değil. o yüzden yaşı geçen insanlarda genelde bir "keşke" oluyor. torun, evlat yaşlı insanlara yaşam tomurcuğu oluyor adeta.

Annelik içgüdüsüyle doğmadım ama bekarken iki çocuk yaparım evlenirsem diye düşünüyordum. Allah nasip etti iki çocuğum var. Ben zaten hayatta karşıma çıkan her şeye balıklama atlamak gibi bir mizaca sahibim, şu da olmasın geçip gideyim demem. Dediğiniz süreçleri hiç düşünmedim çocuk sahibi olurken çünkü zaten hayat biz plan yaparken başımıza gelenlerdir felsefesiyle yaşıyorum her tercih bir vazgeçiştir. Çocuklarım olduğu için çeşitli keyiflerden vazgeçtim mutlaka ama yerine yenileri koymaya çaba gösteriyorum. Ona üşen buna üşen... eee öyle de hayat geçmez ki. Döngüye girmek lazım, sevmem her şeyi kenardan seyretmeyi

Valla ben 2 aylık evliyim ve çocuk fikri bana aşırı uzak şuan

0 göğüs ucumla 30 ay 1 kere bile yara olmadan emzirdim. Hep anlatılan o kötü hikayelerden olmadım mesela. Biraz bilincalti meselesi oluyor sanırım bu durumlar. Ben de soğutmadan sizden daha fazla senaryolar yazyrdm hem de oynuyrdm

Teşekkür ederim

Annelik duygusuyla doğan bir kadın değilim, eşimle flört ettiğimiz nişanlandığımız dönemlerde de evlenirsek pembe panjurlu evimiz, bahçesinde oynayan bir kız bir erkek çocuklarımız olsun gibi hayallerim olmadı hiç. Hamile kaldığımı öğrendiğimde ilk hissettiğim mutluluk değildi, içimi endişe ve korku sarmıştı, grip oldum zannederek gittiğim klinikte gebelik testi yapılıp pozitif çıkınca ağlamamak için kendimi sıkarken doktor kaçıncı hamileliğin diye sormuştu, ilk gebelik olduğunu duyunca üzüntüme anlam verememişti, belki de testi pozitif çıkan kadınlar genelde sevindiği için şaşırdı bilmiyorum, eve dönerken hem ağladım hem de yalan yok süresi dolmadan aldırma planları yaptım çünkü henüz birkaç aylık evliydim, ayrıca küçücük bir canlıya layıkıyla bakabilecek miydim, yeteri kadar sevip şefkat gösterebilecek miydim? Sadece yedirip içirmekle, üstüne kıyafet almakla ebeveyn olunamayacağını biliyordum, aile içi eğitimi, okul eğitimi, dış dünyanın kötülüklerini düşünüp gözüm korktu, hamileliğin ilk ayları içimde annelik duygusu olmadı, anneliği 20. haftadan itibaren hissetmeye başladım, doğumda kızımı kucağıma aldığımdaysa hala çok korkuyordum ama duygularım da değişmişti.

İstemediği halde doğurmak zorunda kalan bir kadının mutsuzluğuna şahit olmuştum ben. Klasik eş, dost, akraba, toplum baskısıyla doğurmuş bir kadındı. Kucağına alınca seversin, şöyle olunca bırakamazsın gibi laflarla kadına çok uzun zaman psikolojik baskı yapmışlar Sonrasında bir ortamda görme, gözlemleme şansım oldu. Eşli bir davete çocuklarıyla gelmişlerdi. O zamanlar çocukları 1-1,5 yaş civarıydı. Adam zorla kadının kucağına çocuğu vermeye çalışıyordu, kadın tam ters tarafa dönerek kucağına koymasını engelliyordu. Hiçbir ağlamayı susturmadı, emaneten bile tutmadı, asla pışpışlamadı, sanki oturacak tek yer orasıymış da kadın orada mecburen oturuyormuş ve masadaki diğer iki insanla hiç ilgisi yokmuş gibiydi. Hiç unutamadım o kadını. Sonra ne oldu bilmiyorum.

O süreçleri hiç düşünmedim sadece çocuğumun kokusunu ve onu bağrıma basmayı hayal ettim oldu da çok şükür o kadar iletileri düşünmek insanı çok yıpratır yorar anda kalmak Akışa bırakmak lazım deryadenizzz

Benim bir çocuğum var evlendikten 5 yıl sonra isteyerek oldu. O zamana kadar da hiç çocuğum olsun diye bir fikir yerleşmedi. Çocuğum olunca sevgisi onun bir bakışı bile bambaşka bunu çok güzel yaşadım. Buna rağmen neden çocuk yaptığımızı düşünüyorum hala ciddi manada bu fikir bana insanın tamamıyla bencil düşünceleriyle çocuk yaptığını anlatıyor. Sahip olmak istemeyen olabilir bana da beş yıl boyunca kısır misin diye bile soruldu. Size de muhtemelen çok baskı yapacaklar. Benim çevremde bu şekilde hiç istemeyen de var her sene doğuran da. Herkesin hür özgür iradesi. Önemli olan ne istediğini bilmek. Sizi kendinize karşı açık fikirli olduğunuz için kutlarım.

Çocuğum var bu duygularla doğmadim artık cocugum olsun yaşım geçiyor dedim iyi mi oldu bin şükür çok güzel bir duygu dediklerin benimde gözümde büyüyor ama bir şekilde oluyor Allah sırasına koyuyor, senin şimdiki düşüncelerin benim 2. cocuk için var düşünmüyorum zaten nasıl olur ev küçük yatağını nereye koyarız diye düşünüyorum düşün. hic çocuğu olmayan düşünmeyen kuzenim var mutlular kafa rahat yaşları ilerledi takılıyorlar

34 yaşımda doğum yaptım. Çocuk sevgim hiç olmadı gözümde çok büyüyordu benim de. Bebekleri falan da sevmezdim hiç. Ama eşim çok istiyordu. Ben de ileride pişman olur muyum diye hep arada kaldım. Sonuç girdik bir yola. Şu an 1.5 yaşında. Bana annelik yüklendi sonradan. Hem de çok fena yüklendi. İyi ki yapmışım biraz büyüsün kısmet olursa 2. Yi de istiyorum artık. Ama evlilik sorunluysa bence bulaşmayın. Çünkü zaten zor bir süreç. Çocuk büyütmek dünyanın en zor işi. Eşiniz yanınızda olmayacaksa hunileri takarsınız. Çok yakın arkadaşım doğum yaptıktan kısa bir süre sonra boşandı. 37 yaşındaydı. Bu yaşa kadar yapmadım bu yaşta niye yaptım emin olmadığım adamla diye aşırı pişman mesela. Boşanma durumunda çocuğun varlığı kadın için çoook zor.