akşam yemeği zaten başlı başına bir iş. Yemek hazırla masayı hazırla topla et o bile yoruyor insanı. kızımın yemeği, banyosu osu busu derken kendime hiç vakit kalmıyor :-/ borçlarımız var malesef şuan işten çıkma durumum yok.. O büyüdükçe bu vicdan azabım artacak diye çok korkuyorum.. Çokkk zor çookkkk ilk bebeğiniz ise ve imkanınız varsa çalışmayın derim.. D damdan

hem annelik hem ev hanımlığı hem de iş kadınlığı yapıyorsunuz :) ben olsam kendime yetemez bir yerde bayılırdım herhalde. insanın da dinlenmesi lazım tatile ihtiyacı var.

10 aylık bir kızım var ve bende çalışıyorum sizi çok iyi anlıyorum. Benim kızıma da annem bakıyor bazen onda bazen kv de yemekteyim. Evde olduğumda da kolay bişeyler yapıp geçiyorum. Temizlik konusunda takıntılıydım ama baktım ki kızımın ve eşimin bana ihtiyacı var. EĞer kızımın yanında yapabileceğim bir işim varsa yapıyorum değilse erteliyorum. Ütüler dağ olmuş durumda. O gün ne giyeceksem onu ütülüyorum. Eşim de yardımcı oluyor sağ olsun. Her çalışan anne gibi sizinde vicdan azabı duymanız çok normal yalnız olmadığınıza emin olun. Ama unutmayın bu günler bir daha gelmeyecek. Bırakın ev ne olursa olsun kızınızın şen kahkalarıyla çınlamadıktan sonra tertemiz bir evin ne öenmi var.

Çok teşekkür ederim tavsiyeleriniz için.. Deniycem.. hedef 2016 Hoşgeldin hayatıma yarınım herşeyim Canım

Yukarda anlatmaya çalıştığım buydu; yemeği hazırla ve ye bölümü tamam ama masayı vs toplamayın; hatta eşiniz sizden çok geç gelmiyorsa hazırlamayın da Bir de bebeğe kim bakıyor; aileden biri ise evin derli toplu olması fikri sizi daha fazla gerer gibi. Benim bakıcım vardı; evi toplar yemek yapar; çamaşır vs yıkardı. İşten gelince yemek yediğim tabağı bile kaldırmazdım; ertesi gün toplanır.

Sabah saat 6 da oğlumun "uyanın uleen" der gibi bağırtısıyla uyanıyorum. Hemen elimi yüzümü yıkayıp yanına koşuyorum. Günaydın sevişmemiz bittikten sonra altını, üstünü değiştirmeye yelteniyorum. Yelteniyorum ama en az yarım saat bununla uğraşıyorum çünkü sürekli bi oyun oynayalım modunda. Ounun altı üstü değiştiğinde ben su gibi terlemiş oluyorum, geriliyorum. Hemen gidip onu kahvaltı yapana kadar idare edebilecek bişiler hazırlıyorum, O arada kendisi evin altını üstüne getiriyor, yapma oğlum etme oğlum dinlemiyor, geriliyorum. Ne yedirsem kafasını çeviriyor, ne içirsem reddediyor, geriliyorum. Koşar adımlarla üstümü değiştiriyorum, makyaj falan hak getire zaten. Heleki saçıma şekil vermek falan.. gülüyorum. Hadi oğlum montunu giy, hadi yavrum ayakkabını giyelim, hadi çocuğum bilemem ne.. demelerimden dolayı oğlumun ilk söylediği kelime "hadi" oldu. Bu arada babada tıstıs hazırlanıyor, hiç bi işin ucundan tutmadığı gibi bileği bu aralar kırık olduğu için, "aaşşkkıımm pantolonumun fermuarını çekseneeee, çoraplarımı giydirseneeeee".. diye başka bi yerden çığrıyor. Ben tamamen dağılmış halde işe gidiyorum İş yerimde yaşadığım stresi, gerginliği hiç anlatmıyorum. Akşam çocuğumu alıp eve geliyorum. Saat olmuş 7 ben yemek derdine düşmüşüm, oğlum bacağıma yapışmış "anne anne" diyo.. Bütün dolapları çekmeceleri açıp içlerini boşaltıyor. Oyuncakları ağzıma ağzıma sokuyor oynayalım diye ama ben "tamam oğlum, birazdan oğlum" demekten başka bişey yapamıyorum Sofra kuruluyor, baba geliyor yemekler yeniliyor. Yine koşar adımlarla çocuğun banyosu yaptırılıp altı üstü hallediliyor. Yatırıp uyutuyorum. Saat kaç? 11.. O saatten sonra banyo mu yaparsın? tv mi izlersin? saçına başına yüzüne kaşına bakım mı yaparsın? uzatır ayaklarını dinlenir çayını mı yudumlarsın? eşinle oturup iki muhabbetin belini mi kırarsın? temizlik mi? ütü mü? bulaşık mı? .. Ne yaparsın biliyo musun? pijamalarını giyip yatağa dalarsın. İşte bir çalışan anne vakaası.. yazdıklarımın arasında hiç şu ev işini yaptım, böyle temizlik yaptım demiş miyim? Hayır! Yine de yetişebilmiş miyim? Hayır! Sonuç ne? Ay sonu işi bırakıyorum.

doğumdan sonra hiç izin kullandın mı? hala loğusalık var gibi sanki? gerçek hayatta ne yazıkki bütün çalışan anneler sizin durumunuzda. çocuklarına daha fazla vkait harcamak istiyorlar ve fakat çalışmak zorundalar.

Henüz çocuğum yok ama bizim evdede ikimizde çalışıyoruz, ilerde çocuk olsa kendi ailem dışında bakacak kimse yok evmiz ufak onlara verebileceğim ek bir odam yok ve şehir dışındalar buraya gelseler bile en çok 1 ay kalabilirler, hem ev ev üstüne olmuyor sorun çıkar uzun süre kalsalar. Ben daha şimdiden düşünüyorum çocuk olunca naparız diye? Titizlik konusunda bende sizin gibiyim dagınıklıgı sevmem, camasır bulasık bırıkmıcek heen yıkanıp yerıne yerlescek, çalıştıgım ıcın haftada bır genel ev temızlıgı yaparım ama banyo mutfak gunluk kırledıkce sılınır-yıkanır vs. Eşim daha rahattır bana göre, ben yapıyorum dye pek işede elini sürmez, sürsede birşey dersiniz on saat yerinden kalkmaz, içim rahat etmez kalkar ben kendim yaparım. Ama bence kendinizi yormayın çokk, yapabildiğinizi yapın gerisi olduğu kadar, en azından çocuğunuza bakacak biri var annenin yerini tutmasa da gözünüz arkada kalmıyor iyi tarafından bakın.. Birde tavsiyem arada geceleyin de cocugunuzu kv. denızde fazladan bırkaç saat bırakıp esınızle basbasa zaman gecırın ne bileyim dısarda yemek yıyın, sınemaya gıdın, ev ortamından da uzaklasmıs olursunuz moralınız yukselır bu sıze de ıyı gelır.

Hatta size iki hafta önce başıma geleni anlatayım ki benim için dönüm noktası oldu. Ne ev işine ne işyeri yetişemediğimi düşünüp tam bir sinir küpü olmuştum. Pazar günü temzilik yapmaktı niyetim ama misafir geldi yapamdım üstelikte misafirin küçük kızı yatak odama bile girdi ki yatak odama girilmesinden nefret ederim hele de dağınıkken. Morlim o kadar bozuktu ki beceriksiz, aptal biri olduğumu söyleyip ağlamaya başladım. Hayatımda hiç birşey istediğim gibi olmuyor diye. Eşim de kızdı niye kendini üzüyosun fln dedi. Bİz bunları konuşur ben de ağlarken kızım sehpanın yanında sıralıyordu ve aniden düşüp burnunu ve ağzını sehpaya çarptı sonrası kan revan. Kızımın dudağu biraz şişti. Şükür başka bi sorun yok ama o kadar korktum ve kendime kızdım ki o gün dedim tamam benim hayatımda öyle düzgün giden bir şey var ki gerisi hiç önemli değil. Dilerim siz benim gibi bi tecrübe yaşamadan bunun farkına varın.

Yazmadan geçemeyeceğim Ben evi barkı pırıl pırıl derli toplu bal dök yala her yer diye eşi tarafından takdir edilen kadın hiç görmedim ayrıca madalya da takmıyorlar ha derseniz ki ben takıntılıyım... boşverin! bebeğinize odaklanın minicik şey zaten gün içersinde sizden ayrılıyor yazık nasıl özlüyordur sizi kıyamam ya... eşinizden size yardımcı olmasını isteyin lütfen hayat müşterek nasıl ki evin geçimi esasen ona ait ama siz ona destek amaçlı çalışıyorsanız o da size destek olmak zorunda bunu lütfen belirtin ve eve geldiğinizde tüm zamanınız bebeğinizle geçsin erteleyin herşeyi inanın çok çabuk geçiyor zaman ve sonra üzülüyor telafi edemiyorsunuz ancak resimlere bakıp iç çekiyorsunuz

Ben biraz titizim işte. Yemek yendi mi o masa mutlaka kalkacak bulaşıklar makinaya yerleşecek. Mutfağımın dağınık durmasını hiç sevmem.. Kuruyan çamaşırlar günlerdir sepette duruyor dolaba bile yerleştiremedim :) Biraz geniş olmam gerekiyor sanırım.. Bugün benim için bir milat olsunnn :)

Işten arta kalan zamanınızda kaliteli zamn geçirmeye bakın gelecekleri için çalışmak zorundayız..

Olmayın supermom zaten :) Siz olduklarını iddia edenlere de kanmayın; herkesin bir yerde bir eksikliği vardır. Ya da kendini bitirip sonrasında gençlik elden gidince hasta olurlar. Bir de eğer geç uyuyan bir çocuğunuz varsa gerçekten zor olur. Örneğin ben çamaşırları sabah atıyorum; akşam ben gelinceye kadar yıkanıyor; sonra asıyorum. Elimde hiç bulaşık yıkamayıp hepsini makinaya tıkıyorum; artık akıtmıyorum bile makinada ön yıkama yapıyorum. Ütü yapmıyorum; gömlek giymiyorum uzunnn zamandır. Oğlum 5 yaşında ilk ütüsünü 23 Nisan'da yaptım. Evim dağınık; artık haftada bir yarım gün yardımcı geliyor; onun dışında temizlik yapmıyorum. Çocuğum huzurlu bu da bana yetiyor. Yemeği az yapıyorum; çabuk pişiyor. Eve 5'te gelip 3 çeşit yemeği pişirip 6'da oğlanı sofradan kaldırıyorum. 1 saatte pişirip yiyoruz kısaca.. Biraz da umursamaz bir tipim ben yorgunsam salonda bir düzine bardak olabilir; sorun değil. Oğlan yatınca bulaşıkları makinaya atıyorum; bazen de ertesi gün. Yani akşamın tabakları ertesi akşama kadar masada bizi bekleyebilir. Kendinize bir akış tutturduğunuzda hayat daha kolay olur. Bir de örneğin benim kurutma makinam var; bence ekstra zaman ve rahatlık. Ama halım yok; fazladan toz tutar ve temizleme külfeti getirir. Son söz; hepsi geçecek ne kadar kendinizi üzmezseniz o kadar kolay geçecek. Kimse mükemmel değildir.

Bi yardımcı alsanız haftada bi mesala?onun dışında sizin haftada bi süpürmeniz, toz almanız yeter bence. e tabi bizlerde insanız şimdiden zor ev işleri çalışan bi kadı için. bi de çocuk olunca zor. eşinizle de konuşup neler yapabileceğiniz konusunda çözüm bulabilirsiniz. Allah kolaylık versin

bu bir süreç her zaman her şeye yetişemeyiz ya da her zaman aynı sakinlikte olamayız. bunları kabul edin. sizi geren işleri belirleyin ve görmezden gelin. Bazı insanlar vardır mesela temizlik sever yemek sevmez; bazıları ortada bir tabak olunca rahatsız olur vs. Bunları belirleyin. Hayatınızın eve girdiğiniz anı ile bebeğin uyku saati arasındaki bölüm bebeğe odaklayın; ölmeyecek kadar yemek yiyip su için bir de tuvalete gidin yeterli. Onun dışındaki her şey bebek için. O yatınca haliniz kalırsa ev işi, kalmazsa siz de yatağa; mevsimler zaten zorlayıcı; bebek; iş bir de ev diye kendinizi gerince işler daha sarpa sarar. Dört dörtlük olmaya kalkmayın; kimseye madalya vermiyorlar; eviniz dağınık olsun bir şey olmaz; en fazla arkanızdan konuşurlar. Madem kızınız da gündüz evde değilmiş; evin çok da toplu olması da gerekmiyor. Henüz yürümediği vs göre biraz daha ev işlerini ge4vşetin; bir de belki psikolojik olarak da sıkılmışsınızdır. eşiniz ile biraz zaman geçirin. bu ille de dışarda da olmak zorunda değil yani; bebek uyusun siz yiyin için sarılın oturun Tv film bir şey izleyin; biraz huzur iyi gelir size gibi.

Ağlayarak okudum... Keşke imkanımız olsa da hiç bırakmasak...

biliyorum işten gelince ardiye gibi bir eve girmek hiç hoş olmuyor insanın ruhu daralıyor insanları sosyal aglarda tertemız buz gıbı evlerde ellerınde kahve ve kıtapla gorunce yahu benım yasantımın neresınde bu dıyoruz bılıyorum benımde oglum 5 yasında bende calısıyorum hafta ıcı aksam 6da evdeyım gercekten soyle soylıyım cogu zaman sofrayı bıle toplayamıyorum hem canıma yazık hem ona hem aıle hayatıma tamam para kazanıyorum evet ama herseyıde yaparsam sadece tum hayatım temızlık ev ıs bu dongude donecek dun aksam abartmıyorum annemde oldugu ıcın bızde 3 makıne camasırları katladım utuledım yerlestırdım oglanın gıysılerı dagıldı onları topladım ve saat 8 oldu oglanın pat bır atesı cıktı sofrayı bırakarak hastaneye gıttık 12 de donduk ve dırek uyuduk. bılıyorum bugunde kokusmus mutfak kokusuyla gırecegım eve ama napalım? bıraz daha buyusun rahatlarsın yanı en azndan kendı kendını ıdare edebılır oynayabılır duruma gelecek ama hıc bıtmeyecek bu durum. anneye sureklı olarak ıhtıyac duyuyorlar en azından bır kardes olana kadar dıyebılırım ve tavsıyem henuz bebegınız kucuk mutlaka aksam erken yatırmaya bakın sabah kacta kalkıyor bılmıyorum ama 9da uyumus olmalı en gec kı sızede vakıt kalsın ama ısler ıcın degıl ha ne olabılır camasır katlarsın anca fılm fılan ızlerken esyaların kolesı olmayalım

Canım işyerinden çıktığın an işteki yorgunluğunu unut. Beyin aptaldır yorgun değilim dersen mutlaka sana enerji gelecektir. Eve bebeğini çok ozleyerek gidiyorsun zaten. Günün en güzel ve verimli saatlerini onunla geçirdiğini düşün. Malesef çalışan annelerin karşılaştığı zorluklar bunlar. Ama yorgunluğunu mutluluğa çevirebilirsin. Allah yardımcın olsun. Herşey dört dörtlük olmak zorunda değil sende yapabildiginin en iyisini yap.

kızıma babannesi kendi evinde bakıyor. Akşam yemeğimizi yapabilirse kadıncağız yapıyor yardımcı olmaya çalışıyor. Çalışmaya başladığımdan beri ütü işini unuttum zaten hiç vakit ayıramıyorum.. Tüm vaktimi kızıma ayırmaya çalışıyorum ama tahammülsüz buluyorum kendimi bunu çözmem lazım D damdan

Ayy yazdıklarınızı okuyunca biraz rahatladım ben :) 6 da kalkıp duş alıp sac makyaj yapıyorum. 7 de kızımı kaldırıyorum öpe koklaya, karnını doyurup üstünü giydirip 8 de anneanneye gidiyoruz. Akşam 16,15 te gidiyorum. 1 saat boyunca emiyo oynuyo, emiyo oynuyo. Eve gidiyorum, yemek hazırlıyorum. Hep beraber akşam yemeği yiyoruz. Sonra oyun, banyo, uyku. Her iki saatte bir uyanıyor. O arada mutfagı topluyorum, camasır asıyorum/katlıyorum/ütülüyorum. Son emzirmede de yanında bayılıyorum. Haftasonları felaket zaten. ya kucakta ya ayakta. Cok zor gercekten anne olmak.

kendinize kızmayın... malesef artık evde 2 kişi çalışmak zorunda.. şuan buraya ne yazarsak yazalım evdeki hesap çarşıya uymuyor... birgün plan yaparsınız iki gün yaparsınız sonra bozulur... yetiştirebildiğiniz kadarını yapın..

hepinize ayrı ayrı teşekkürler arkadaşlar. benim hamileliğim zor geçti o yüzden işten ayrıldım maddi olarak çok sıkıltı çektik. ilk 1 yıl kızıma kendim bakacaktım ama çıktığım işyerimden müdürüm arayıp beni geri çağırdı. Şartları çok iyi olduğu için kızım 5 buçuk aylıkken işe başladım.. Çok fazla düşünme fırsatım olmadı hemen olumlu yada olumsuz bi dönüş yapmamı istediler bende kabul ettim. Gerçekten çok yorucu ve zor hem anne hem iş kadını hem ev kadını olmak.. 4 aydır çalışıyorum ama birde bana sorun kızımı deli gibi özlüyorum. Telefonda sesimi duyunca yüzü gülüyormuş "hee heee" diyip duruyor bana :) napıcam inanın bilmiyorum. Ev kredimiz var ben işe girdim diye ihtiyaç kredisi çektim onun ödemesi var. Eşim tek maaşla yetişemez bende böyle kahrolarak yaşarım

Canım tövbe de kahrolacak bir şey yok bunada şükür Rabbim beterinden saklasın bu günümüzü aratmasın sonuçta herşey evladın için smile6081 Gözlüksüz bakıyorum hala

Aynen öyle; bu titizlik değil; böyle görmüş alışmış olma durumu. Annem de öyledir o mutfak toplanacak da oturulacak. Yok öyle bir dünya. Sizinki de can; bebeğin de anneye ihtiyacı var. Bir de ila toplanacaksa eşiniz toplasın; siz kızınızı kucağınıza alıp oturun. Bir yapamaz iki yapamaz öğrenir yapar. Bir dönem çalışmadım evde çocuk ile kaldım; o dönem bulaşıkları eşim topladı. tüm gün evde olunca bunalmıştım; benden iyi toplamaya başlamıştı. bilemem dedi; ben de anamın karnında öğrenmedim dedim; 30 undan sonra alıştı. Şimdi yine bana bıraktı ama sen pratik oldun deyip bana atıyor ama bizim çocuğumuz büyüdüğü için baba ile de oynayabiliyor; sizinki bebek daha anne kucağına ihtiyacı var.

Çok geçmiş olsun... Aman onlara bişey olmasın.. Benim kızımda idrar yolu enfeksiyonu atlattı hergün hastanelerdeydik.. Sağlıklı olsun başka birşey istemiyorum diye dualar ettim.. Düşe kalka büyüyecekler tabi ama rabbim korusun meleklerimizi büyük kazalardan

Sorununuzu yazmışsınız evle uğraşmaktan ben onunla yeterince ilgilenemiyorum sanki Sorunu bulduğunuza göre çözüm basit. Evle uğraşmayın; enerjinizi eve harcamayın; evin eşyanın kölesi olmayın; onlar sizin hayatınızı kolaylaştırmak için olsun. Ivırı zıvırı ıncık cıncık toz tutacak her şeyi kaldırın; zaten cimcime biraz daha büyüyünce mecburen kaldırılacak. Ev bal dök yala olmasın; camlarda yağmur lekesi olsun; masada tabak bardak kalsın. Daha kızınız küçük biraz yemeği aperatif ile halledin; az daha büyüyünce düzenli yemek yapmak zorunlu hale geliyor zira. Siz yorgun ve gergin olunca o cimcimeler de huysuz oluyor. Eşiniz ne kadar yardımcı bilmem ama görev paylaştırın yardımcı olmasın onun görevi olsun; çamaşırları dolaba koysa bile bir işin ucundan tutmuş olur. Eve gelince bebek uyuyuncaya kadar yemek dışında hiçbir şey yapmayın; zamanınızı ona ayırın gerginliğiniz yetememe duygunuz da azalır. Mesela daha önce bir konuya yazmıştım; fuzuli işleri bırakın; yatak toplamak; her şeyi ütülemek gibi işlere zaman harcamayın. En önemlisi de bunun geçici bir süreç olduğunu bilip kendinizi bu kadar üzmeyin

Canımcığım 2,5 aylıkken işe geri başlamak durumunda kaldım .14 aylık olana kadar annem baktı sağolsun. Sonra kreşe başlamak zorunda kaldık. Evett artık hem eve hemde kızıma yetişmek zorundaydım. Bir kere yemeklerimi geceden yapıyorum yani ertesi gün için. Temizlik kriterimi banyo, wc temiz olsun mutfak dağınık olmasın yete düşürdüm. Ayrıca önemli olan iç güzelliği deyip camları içeriden siliyorum. Dışarıdan silme işini eşime yıktım vallah. Şu ıslak mendilin gözünü seveyim rahatsız olduğum durumda hemen siliyorum yıkama derdi de yok:)) Biraz yorucu oluyor kabul ama zevk almayı bilirsen çok güzel oluyor. Şimdilik küçük çocuğunuz hele bir büyüsün ooooo eraf toplu olunca insan garipsiyor yeminle. D

desteğiniz için çok teşekkürler arkadaşlar.. Bir arkadaşın da söylediği gibi hadi ev işi yapmayayım desem de illa bişey çıkıyor.. İnanın banyoya iki arada bir derede giriyorum saçımı kurutmaya harcayacağım vakti bile kayıp zaman olarak görüyorum artık :) Bebeğimin çorbasına, yoğurduna, meyvesine herşeyine yetişmeye çalıştım ilk zamanlar ama baktım gördüm ki olacak gibi değil. Kayınvalidem hallediyo o işleri saolsun.. Ben supermom olamadım, olabilen annelere de hayranım..

Canım hiç üzülme ben çalışmadığım halde çok zaman kendimi boğuluyo gibi hissediyorum kızıma bağırdığım oluyo bu çok farklı bi duygu heleki sonradan pişman olma vicdan azabı keşke olmasa

Maalesef mümkün değil bu söyledikleriniz. Hyat şartları o kadar ağır ki eve gidince el kadar yaramazlarla ilgilenmek ancak uykusunu almış karnı tok bir annenin yapabileceği bir şey. Benim de 8 aylık bir kızım var ve ben de bazen cileden cıkıyorum. Önceden vicdan azabı cekiyordum ama yavas yavas astım artık. Elimden gelenin en iyisini yapıyorum ve sımarık bir kız cocuğu yetiştirmek istemiyorum. Hayır'ı, yapma'yı ve dur u öğrenmeli.

Kızım 2 buçuk yaşında ve son 1 yıl da o kadar zorluyor ki beni. Dikkat ediyorum ne zamanki yorgun oluyorum, sinirli oluyorum ya da olumsuz bir durum oluyor hep o zaman tuz biber ekiyor. Hissediyorlar mı nedir. Bazen kızıp bağırıyorum sonra da vicdanım sızlıyor. Hiçbirimiz dört dörtlük değiliz

akşam yemeğini 2 günlük yapın.. 1 günü kendinize ayırın. yemek yapacağınızı vakti kendinize ayırın.. Bir gün annenize veya yakınınıza gidin.. Bence çok iyi yapıyorsunuz çalışmakla.. Çocuğunuz için de az az birikim yapın..

Bence gayet süpermom olmuşsunuz da farkında değilsiniz zira öyle olmasanız bunlara üzülmez umrunuzda olmazdı.

Yanlız olmadığımı biliyordum ama diğer annelerin tecrubelerini de okuyunca kendimi daha iyi hissettim.. Bundan sonra kendimi parçalamıycam bende.. Herşeye yetişmeye çalışmıycam.. Olduğu kadar napalım.. Eşimle aynı şirkette çalışıyoruz. Aynı anda evden çıkıp aynı anda giriyoruz.. Halimi görüp oda yardımcı olmaya çalışıyor saolsun. Ne zaman düzene girer acaba bu koşturma_? Kaç yaşına geldiklerinde? :) CuteMom Dünya vazgeçenleri değil, azmedenleri

Çok teşekkür ederim. Herşey onun geleceği için diye avutmaya çalışıyorum kendimi. Hayat ne gösterir bilinmez tabi ama başka çocuk düşünmüyoruz o yüzden bebekliğini kaçırıyor muyum diye kendimi yiyorum D damdan

bende aynı dertten muzdaribim vede çözüm sadece ev işi yapmamakta olmuyor sonuçta o bebek yerde emekliyor yürüyor. yemek yemesi lazım çamaşır yıkanmalı bulaşıkta. ve belki bakıcı bakıyorsa talep edilebilir ama bakan anne yada kayınvalide ise yapmayabiliyor. bebeğe anca yetişiyorum diye yada keyfiyetten. ozman bu işleri yapmakta anneye kalıyor ki eşinizde yardım etse sorun çözülmüyor bazen. ama bugünlerde geçecek. herşey onlar için onların geleceği için

Siz çocuğunuza daha iyi imkanlar sunabilmek, daha iyi şartlarda büyümesini sağlamak için çalışıyorsunuz. Lütfen kendinizi suçlu hissetmeyin. Henüz anne değilim adayım fakat sizi iyi anlayabiliyorum. Evdeki diğer işlerinizi minimum seviyede tutmaya çalışıp miniğinize daha fazla zaman yaratmaya çalışsanız belki daha iyi hissedersiniz.

Ben kötü bir anne miyim? Kızıma yetemiyor muyum? diye kendi kendimi yerken dün akşam en sonunda yorgunluğa, koşturmaya dayanamayıp küçücük bebeğime "yeter" diye bağırırken buldum kendimi (( meğerse oda ayağımda değil kollarımda uyumak istiyormuş kucağıma aldım ve uyudu... Bende ağlaya ağlaya onu izledim Bebeğim 8 aylık ve mecburen çalışıyorum. O büyüdükçe sanki bana daha fazla ihtiyaç duyuyor beni daha çok özlüyor ama günün yorgunluğundan, evle uğraşmaktan ben onunla yeterince ilgilenemiyorum sanki Büyüyüşünü kaçırıyor muyum ki.. Geçen sene hamileyken, bugün 8 aylık oldu bile güzel kızım.. Zaman su gibi akıp gidiyor.. Bu hengamenin içinde o büyüyor, biz yaş alıyoruz.. Hep bir koşturma.. Zorundalıklar.. Mücadeleler.. Sanırım yoruldum kızlar.. 7/24 kızımı görmek, onu koklamak, büyüyüşünü kaçırmamak istiyorum.. Ağlayışları, isyanları, mızmızlıklarına yeterrr diye değil sevgiyle yaklaşmak istiyorum... Tahammülsüz bir anne miyim ben diye kendimi yiyorum.. Bana bişeyler söyleyin nolur ((

2 ay sonra 4 yaşına girecek bir oğlum var benimde. . Hayat şartları nedeniyle bende çalışmak zorunda kaldım ve 3 aylıkken işime döndüm. . Çok ama çok bir süreç. . Sizi korkutabilir ama çocuklarımız ne yazıkki annesizliğe alışamıyor. . Düşünün 3 aylıktan itibaren çalışmama rağmen şimdi bile ağlıyor işe gitmemem için gece uyanıyor anne işe gidecekmisin diye soruyor. . Demekki kafası hep bununla dolu. . Benim ev kredim olduğundan dolayı çalışmadan olmayacak. İnşallah 10 ay sonra bitiyor ve bende o zamn işten ayrılıcam yaşadığı boşluğu geç kalmış olsamda doldurmaya çalışıcam. Eşimin maaşı komple krediye gittiği için benim çalışmam şarttı. . Şunuda söyliyim bende oğlmla kaliteli vakit geçirmeye çalışıyorum ama evde temizlik veya yemek yapmadanda olmuyor. Düzenli bir insan olmama rağmen işlerimn bir kısmını oğlum uyuduktan sonra yapmaya çalışsamda çocuklar hep yanlız kaldığı için her anı bizimle yaşamak istiyor. E bizde insanız ne kafa kaldırıyor bazen ne de vücut. . Rabbim çalışan annelere kolaylık versin. . P

ev işlerini biraz programa alın.. yani kendinizi hırpalamayacak seviyeye getirin.. Çocuk olmadan biz bile yetiştiremiyoruz.. Biraz dinlenin.. İnanın bende çalışmak istemiyorum.. Ama eşime kıyamam dayanmak zorundayım.. Borcunuz vs yoksa bi kaç ay kafa dinleyin.. yada izne çıkın..

Ben kizim dogunca dogum iznimi bitirip isten ayrildim. Şu an 3 yasinda, ben hala calismiyorum. ve durum ne biliyor musunuz? Evim survivor parkuru gibi, oyuncaklardan adim atacak yer yok, bir küçük odam var çamaşırları toplayıp oraya yigiyorum ordan giyiniyoruz cogu zaman birakin utulemeyi katlayip dolaba yerlestirecek vaktim olmuyor. Gunde 6 ogun yemek hazirliyorum, su an da corba karistirarak yaziyorum size... haftasonlari esimle temizlik yapiyoruz cunku hafta ici kizim supurge acmama bile izin vermiyor, anca mutfak banyo temizligi yapabiliyorum. yani calismasaniz da yetisemiyorsunuz inanin. Ben hem cocugumla butun gun ilgileniyorum hem evim temiz derli toplu hem ben bakimliyim diyene inanmıyorum. Yok oyle bir dunya, ha acarsin televizyonu oturtursun karsisina dalarsin temizlige o ayri... o yuzden hic vicdan azabi duymayin ve kendinizi yetersiz hissetmeyin. herkesin yasadiklarini yasiyorsunuz sadece.