Valla artık kimseye ihtiyac duymuyorum gereksiz sohbetleri sacma sapan tavırları kafam kaldırmıyor artık 29 yaşındayım ama sakinlik huzur istiyorum ailem bana yetiyor. Yalnız kalmak yalnızken de mutlu hissedebilmek bir başka güzeldir kendinizi seviyor ve mutluysanız kimseye ihtiyac duymazsınız.

tercihim doğrultusunda son yıllarda arkadaş edinmiyorum. hem yoğun çalıştığım için hem de bir yandan oldukça zor bir programda yüksek lisans yaptığım için. istediğimde edinebildiğim için kafam rahat. yalnız da hissetmiyorum ailem ve huysuz kedim yeterli ama siz arkadaşlıklarınızın bitmesinden rahatsız oluyorsanız tavsiyem fazla fedakar olup karşıdan da aynı şeyi beklemeyin. dostluk=fedakarlık demek değildir. siz muhtemelen mükemmel bir dost olmaya çalıştığınız için herkesten de bunu bekliyorsunuz. bu yüzden de yürümüyor ilişkiler. uzun dostluklarda gördüğüm şey birbirlerinin kusurlarını eksiklerini "karşılıklı olarak" tolere edebilmeleri oluyor. bırakın ne siz ne de başkası mükemmel olmasın.

Bu tarz arkadasliklari yetişkin hayatinda garip buluyorum ben. Bu tarz her gun gorusmeli, yedigimiz ictigimiz ayri gitmeyen arkadaşliklari okul cocugu olduğum donemlerde kuruyordum ben. Yetişkin insan başka işleri gücü olur yani İnsanin arkadasi olmali elbet ama bu aşırılık bana normal gelmiyor, bu şekilde kurulan arkadasliklarin bitmesi de çok doğal.

Hatalı olduğunuz konu fazla samimiyet kurmak, yediğimiz içtiğimiz bir gitmiyordu tarzındaki arkadaşlıklar genellikle sonu hüsranla bitiyor. Mesela ara sıra dışarı çıkıp birer çay kahve içip sohbet edebileceğiniz, seviyeli arkadaşlıklar kurabileceğiniz kişileri alın hayatınıza.

Yediğiniz içtiğiniz ayrılmayacak kıvama getirmeyin bence. Hiç sevmem sürekli görüşmeyi. En yakın dostum değilim kişiyle bile 2 haftada 1 görüşürüz. Belli bir yaştan sonra cidden öyle her gün aktivite yapmak, görüşmek falan saçma geliyor. Yıllarca görmediğim bir sürü arkadaşım var, kimse kimseye gönül koymaz. Neden aramadın demez. Yıllar sonra görüşünce sanki dün görüşmüş gibi oluruz. Bence bu kıvamda olan arkadaşlıklar çok daha sağlıklı.

Once su Walking Dead modundan cik.. Her gun profil resiminde zombi gormek rahatsiz etmiyor mu :) ilk olarak o resmi degistir derim. Ek olrak Deger karmasasi var sende.. Millete bu kadar ozenli ve anlamli bakmaya calisiyorsun da insanlar artik ikili iliskilere seninkisi kadar derin anlamlar yuklemiyorlar. Beklentin yuksek olunca da canin sikiliyor. Zaten imrenip ozendigin dostluklarin %80'i gostermelik.. İç yuzunu bilsen belki bu kadar sorgulamazsin. Yani seni 5 duzeyinde umursayan bir kisiye 10 degerinde anlam yuklersen uzulursun. Bence bu dusunce yapisini degistir. Senin kadar kapsamli dusunmuyor insanlar.

Hayır göstermez, ben işsizken evdeyken hiçbir arkadaşım yoktu. Sosyal çevrem sıfırdı. Çalışmaya başlayınca etrafım insan doldu. Bu tamamen sosyal alanınızla alakalı. Belki bi kursa gidiyor olsanız, çalışıyor olsanız sosyal çevreniz olurdu yani problemli falan değilsiniz. Komşuluk ilişkilerini pek sevmem, olmak da istemem. Ben sizin yazınızda okurken hatanızı hissettiğim şey sanırım insanlarla bi mesafe koyamadığınız oldu. Çok muhabbet tez ayrılık getirir diye de bi laf var, arkadaş dost olmak iyidir ama bunun mutlaka bi sınır olması gerekir. Yediğinin içtiğinin ayrı gitmediği insanla mutlaka birgün ayrılırsın. O yüzden ne kadar yakın olursam olayım insanlarla hep bi mesafe, mutlaka bana özel bir şeylerim, yeri geldiğinde "hayır" diyebilecek bi uzaklık bırakırım.

İyi geceler hanımlar. Bu da dert mi demeyin. Bana dert oluyor işte. Konu şu kendimi çok yalnız hissediyorum. Evleneli 9 sene oluyor, farklı Bi semte geldim. Oturduğum apartman aile apartmanı, Bi tek ben yabancıyım. Komşuluk kuramadım ne apartmandakilerle, ne mahallediklerle. Genelde eşimin arkadaşlarının eşleri ile arkadaş oldum burada. Çok sıkı dostluk diyebileceğim kişiler oldu bunlar, dönem dönem girdiler hayatıma. Hatta Bir kaçı ile yediğimiz içtiğimiz ayrı gitmedi herşeyi paylaşabildiğimiz neredeyse her gün görüştüğüm. Ama bütün arkadaşlıkları Bi şekilde hep bitiyor. Saçma sapan sebepler, çoğunlukla canıma tak edip sildiğim. Tek tek hepsinin sebeplerini anlatamayacağım tabi ama ben işin sonunda hep yalnız kalıyorum. Aslında kendi kendime de gayet mutluyum. Bi oğlum var ders çalış oyun oyna ev işleri derken zaten zamanım ancak bana yetiyor. Ama bakınca herkesin etrafında arkadaşları kopmaz bağları var. Ben mi sorunluyum. İllaki görüştüğüm birileri olmalı mı, insan sosyal Bi varlık, yalnızsan sorun sende diye kendimde problem arıyorum. Bu Bi ihtiyaçtan çok, olması gerekenin eksikliği gibi. Yoksa dediğim gibi pek de canımın sıkılacağı vakit olmuyor. Bu arada arkadaş olarak iyi Bi arkadaş olduğumu düşünüyorum. Hatta bence fazla fedakarlık yaptığım için kaybediyorum. Tabi bu benim bakış açım, nerede hata yaptığımı bilebilsem yapmam. Size 2 soru hatam ne olabilir? Ve de insanın illaki arkadaşı dostu olmalı mı? Çevresinde Bi tane bile komşusu arkadaşı yoksa bu onun problemli biri olduğunu mu gösterir?

Hah sorman gereken en son yere sordun bu soruyu tebrikler burda üyeler komşusunu kahveye almıyor ayol, bir selamı esirgeyenler var

Arkadas oldugumuz herkes bir gun gelip o soruyu sorduruyor. Onun bu yaptigini affedebilir miyim? Yoksa arkadasligimi bitirmeli miyim? Bu soru genelde arkadasligin ilk iki yili dolmadan ortaya cikiyor. Ayni sevgililikte oldugu gibi. Yapmaniz gereken bu tip bir durum oldugunda arkadas oldugunuz kisinin o hatayi istemeden dusuncesizlikten dolayi yaptigina inanmak. Ama cok agiriniza gittiyse yuzyuze gorustugunuz bir zamanda bahsedin hafiften sitem eder gibi ama arkadascasina. "Sen de hani bana gecen gun boyle demistin, belki de dedigin gercek oluyor" deyin. Buyuk ihtimalle zaten ozur dileyecektir. Bence cok kotu ve alttan alamayacaginiz birisi olsa basta iyi arkadas olmazdiniz. Ben mesafe koymayi onermiyorum ve bunu yapan arkadasimla da arkadasligimi acimadan bitiririm. Yukarida dediklerimi de yapamiyorsaniz acik acik ben senin soyle demene biraz alindim deyin. Birden mesafe koymaktan kat kat iyidir. Unutmayin siz de mukemmel degilsiniz. Arkadaslarini sudan sebeplerle silen kisileri ben pek anlayamiyorum. Bana kalirsa bunu yapanlarin karakterleri o arkadaslarindan daha korkunc oluyor ve kustukleri arkadaslarinin aslinda zamaninda neleri neleri hos gordugunu hic bilmiyor anlamiyorlar. Sizin icin demiyorum ama kisisel gozlemim bu yonde.

Fazla samimiyet