ay harika bir yazı çok teşekkürler paylaşımın için bu dediklerini eltimin oğluna kayınvalidem ve kayınpederim yapıyor. çocuk resmen herkesi parmağında oynatıyor. ve şuan ne istedğini bilmiyor.5 yaşında hala altı bezleniyor. hiç birşekilde tuvalete gitmiyor, belki de onları protesto ediyordur. dün akşam kaynanamlardaydık eltimin oğlu alperen de orda uçağı vardı onla oynuyordu, uçak yerde kendi kendine giden uçaklardan, uçak halıya takıldı gidemedi, alperen eğildi uçağa bağırıyo, sana oraya gitme demiyo muyum burdan gideceksin diye gırtlağı yırtılana kadar bağırıyor. babannesi oğlum sen manyak mısın uçak nerden bilsin onun aklımı var falan dedi, alperende hayır onun içinde adam var diye yine avazı çıktığı bağırdıaşırı ilgiden feci şekilde şımardı, dün eşime diyor ki yani amcasına çıkar montunu yırtıcam diyohepimize vuruyor saldırıyor. hertürlü, çeşit çeşit oyuncağı var, oyuncakçıya gidiyolar oğlum şunu alalım mı;var diyo alperen, oyuncağa da doymuş. acil psikoloğa götürün diyoruz anne babanın umurunda değil bu yazıyı hem annesine hem kayınvalideme okucam tekrar teşekkürler

Günümüz anneleri çocuklarını hiç bir konuda zorlamıyorlar, uyarmıyorlar, doğruyu yanlışı ayırt etmesi için yönlendirmiyorlar. Sağlıklı bir çocuğun ortalama 2-2.5 yaşında tuvalet eğitimini alması gerekirken günümüz anneleri neredeyse anaokuluna kadar çocuklarını bezliyorlar, çünkü öylesi kolaylarına geliyor. Beslenme düzeni o keza, çocuk seviyor diye her gün hamburger, patates, makarna yediren anneler var, neden sebze yedirmiyorsun sorusuna ama yemiyor ki, sevmiyor ben de zorlamıyorum diye yanıt veriyorlar, örnekler daha da çoğaltılabilir, sonuç: hem bedenen hem ruhen sağlıksız çocuklar... 5 yıl ilköğretim okulunda rehber öğretmen olarak çalıştım, yeni neslin sorunlarıyla bizimkiler o kadar farklı ki... Bir kere çocuklar mutlu olmayı bilmiyorlar, hiç bir şey onları tatmin etmiyor, aileleri tarafından her şey kendilerine altın tepsilerde sunulmuş olduğu için, isteyip de elde edemedikleri herhangi bir şey onları depresyona sokuyor, özgüvenleri ya 0 ya da tavan yapmış, ciddi bir bölümü intihara meyilli... Bir kız öğrencim vardı, çocuk 7. Sınıfta ve obez, cinsel kimliğini kazanmasıyla birlikte bunun bunalımına girmiş, majör depresyon belirtileri gösteriyor, diyet yapmıyor, sürekli ölümden sözediyor, toplumun emo diye dışladığı çocuklardan biri... Annesini çağırdım, kadın kızına kendince tapıyor, işini kariyerini bırakmış kendini çocuğuna adamış, çocuk sadece karbonhidratla besleniyor, kadın her gün bir tepsi börek yapıyor kızına, diyet yaptırın doktora götürün diyorum, nasıl aç kalsın yavrum kıyamam diyor, sebze sevmez yemez ki, salata da yemez ben de her gün börek yapıyorum bir tek onu yiyor diyor kadın... Şimdi bu anne çocuğuna ne kadar zarar verdiğinin farkında mı, ben böylelerinin, çocuklarını gerçekten sevdiğinden bile şüpheliyim... İnsan sevdiğinin hep iyiliğini düşünür değil mi? Biraz uzun oldu kusura bakmayın ama çok doluymuşum bu konuda, bu arada lafım tüm annelere değil, ama büyük bölümü böyle...

Gerektiğinde hayır demek anne-babanın görevidir. O anda çocuğun gerilim yaşamasına neden olsa da, gerçek yaşam pek çok gerilim ve sorunla dolu olduğundan, bu kelime aslında çocuğunuzu gerçek hayata hazırlayacaktır. Hayır ile karşılaştığında ne yapacağını öğrenmesi, çocuğun hazzı ertelemeyi ve sabretmeyi öğrenmesine yardımcı olarak, daha az ben-merkezci bir kişi olmasına katkı sağlayacaktır. Merak etmeyin, "hayır" dediğinizde de çocuğunuz sizi sevmeye devam edecektir. İyi anne-baba olmak demek çocuğunuzun her an sizden hoşnut olmasını sağlamanız demek değildir yorumlarınız için teşekkür ederim arkadaşlar

NE KADAR DA güzel bi yazı şekil A benim kocam.. yahu adamla karsılıklı bi okeymıs bi tavlaymıs santrancmıs hiçbirini oynayamıyorum beee,, neden? hep sen birincisin, bitanesin, tek erkek torunsun bilmem ne diyip pohpohlayıp büyüttuklerı için.. ben yenınce beyfendı kusuyor ve 1 haftada konusmuyor benımle.. hatta nısanlıyken santrancta yendım diye adam nerdeyse nişanı atacaktı siz dusunun artık.. hala daha kocam sokakta yuruken ayagını tokezlesın hemen k. pederim amannn oğlum dikkat et demeler vs.. k. validemin hala daha gel cocum kucagıma otur demeler ve oturtmalar yada kendısı gidip oturur.. bu zamana kadarda beraber yatıyorlarmıs hatta sırf ben geldım ve artık musade etmediğim için k. validem bana acayıp gıcık oluyor!! aa yeter demi yani oldu olcak gelsın ortamızda yatsın!!! oğluyla bana haber gonderıyor neymıs benimde oğlum olunca onu anlıcakmısım.. bende k. valide olunca onun gibi olcakmısım garıpsemeyecekmısım bu tür durumları!!

Süper bir yazi, aynen katiliyorum. Bizimde aileden birisinin cocugu asiri sevgiden kafayi yemis durumda, mutsuzluktan ne yapacagini bilmiyor cocuk. 5-6 yasinda dünya sirf onun etrafinda dönüyor. Allah yardimcilari olsun. Ne bicim anne baba sevgisiyse anlamadim.

Aşırı istenilen, geç kavuşulan, tek çocuk, ilk çocuk, tek erkek veya kız çocuk, en küçük çocuk, geniş bir sülalenin tek erkek çocuğu gibi çocuklar genellikle abartılmış sevginin odak noktası olurlar. El bebek gül bebek büyütülürler. Kucaktan yere indirilmezler. Genellikle bu tür çocuklar erken konuşup geç yürürler. Aile tarafından çocuğun her çağrısına cevap verilir. Bir kral gibi her dediği hiç istisnasız anında yerine getirilmeye çalışılır. Bu tür çocukların üzerlerine titrenir. Ağlamasın, üşümesin, terlemesin hasta olmasın, yorulup incinmesin, mikrop kapmasın diye aile üyeleri ellerinden gelen tüm gayreti gösterir. Adeta çocuk bir cam fanus içinde büyütülür. Abartılmış sevgi ve aşırı koruyuculuk daha çok anne çocuk ilişkisinde ortaya çıkmaktadır. Aşırı koruyuculuğun ve sevginin altında yatan ana sebep annenin yalnızlığı ve hayattan özellikle de eşinden ve evliliğinden beklediğini bulamamış olmasıdır. Aşırı koruyucu anne çocuğuyla öyle bütünleşir ki onun büyüdüğünü ve olgunlaşabileceğini asla kabul etmek istemez. Bu tür anne-babalar çocukları 8-9 yaşlarında olmasına rağmen yemeklerini kendileri yedirmek isterler. Ergenlik çağında bulunan 13-14 yaşındaki çocuklarına kendileri banyo yaptırmak isterler. Çocuğun veya gencin kıyafetlerini anne baba seçer. Çocuğa evde seçim konusunda pek söz hakkı verilmez. Çocuk ergenlik çağına girmiş olmasına rağmen anne çocuğuyla yatmak ister. Sebep olarak da "Geceleyin çocuk korkulu bir rüya görür de, korkarsa ben onun sesini duyamam, onun yanın da olmalıyım."gibi bahaneleri vardır. Anne bu tür davranışlarıyla çocuğu- na olan derin sevgisini dile getirdiğini ve çocuğuna yardım ettiğini düşünmek- tedir. Ama gerçekte kendi yalnızlığını ve mutsuzluğunu, çocuğuna kendisini adayarak telafi etmeye çalışmaktadır. Çocuğunu kendine aşırı bağımlı yaparak kendisini değerli ve eşi bulunmaz hissetmektedir. Çünkü çocuk en ufak davranışta dahi annesinin fikrini almaktadır. Anne çocuğu kendisine tutsak etmekte ve bağımlı kılmaktadır. Aşırı koruyucu ve abartılı sevgisi olan anne babalar çocuklarına derin duygusal bağla bağlıdırlar. Anne baba çocukları için sebepsiz yere aşırı kaygı içindedirler. Bu kaygı da onları çocuklarını aşırı korumaya yönlendirir. Çocuğu mutlu edemeyeceklerini düşündükleri için hep endişelidirler. Çocuğa karşı boğucu şefkat gösterirler. "Çiçeğin suya ihtiyacı vardır ama çok sularsanız ölür gider." Bu tür ailelerde çocuğa doğal yaşam hakkı verilmez. Onu ilgilendiren kararlar da yaşı kaç olursa olsun fikri sorulmaz. Çocuğa ve onun problemlerine karşı objektif davranılmaz. Çocuğun yanlışları anne baba tarafından görülmek istenmez, olanlar ise bertaraf edilmeye çalışılır. Anne baba çocuğa yaptırmak istedikleri bir davranış için duygu sömürüsü, metodu ve şiddetli şefkat yöntemi kullanırlar. Çocuğun yeterli kas gelişimine sahip olduktan sonra tuvaletini kendi kendisine yapmasına ve kendi başına yemek yemesine, uyumasına, giyinip soyunmasına, kendi seçimlerinin olmasına, arkadaşlarının davetlerine katılmasına ve onları davet etmesine, psiko-sosyal gelişiminin tamamlanmasına sevgi ve koruyuculukta ölçülü davranarak onlara yardımcı olmalıyız. Onlara özerklik tanımalıyız. Nisan Psikolojik Danışma Merkezi egemn Guru Anneler

evet çok doğru söyledikleriniz. aynen eltimin oğlu alperen de hiçbir şey yemiyor sadece bakkaldan aldığı ıvır zıvırla besleniyor, sonu nolcak hiç bilmiyorum, insan da üzülüyor, göz göre göre çocuk zarar görüyor, bugün eşime söyledim söyle kardeşine götürsün bir psikoloğa omaz böyle dedim, konuşucak bakalım inşallah anlar. bi de anne babalar çocuklarına toz kondurmuyolar, off off ne kadar zor yaa B