Emzirdigim. icin ilac kullanmam sorun olur diye dusunuyorum. Bazen nobet geliyor boyle sacmaliyorum.. ama doktora gidicem.

Bi nedeni vardır herhalde?

Buraya yazarak rahatliyorum iyiki varsiniz

Kendine zarar vermeyi dusuncek kadar ileri bi durumdaysan psikolojik destek almalisin. Intihar etmek cesaret deil korkakliktir. Asil cesaret yasamla mucadele edebilmektir.

Böyle hissetmeniz icin mutlaka sebepleriniz olmalı. Sizi bu düşüncelere iten insanlardan, duygulardan kendinizi uzak tutmalısıniz.

Insallah bende sizin gibi iyileswbilirim

Meleğim doğdu yazmışsın nickin altına, bir bebeğin varsa böyle düşünmeye hakkın yok, onun için toparlanman gerek

Arkadaşım tedavi ne kadar sürdü ve psikiyatri, psikolog hangisine tedavi oldum eğer cevap verirse çok sevinirim. Bende bu aralar artmakla birlikte genel olarak ofkeliyim ve tedavi düşünüyorum.

Kesinlikle destek almalısınız. Aynı durum bende de vardı herkesten nefret ediyordum, çok sinirliydim, insanlara durduk yere bağırıyordum falan. Sanırım sebebi stres en azından benim için öyleydi stresli bi ortamda yaşadığım için herkese öfkeliydim onların suçuymuş gibi. Tabi daha farklı sorunlarım da vardı. Mesela herkes benimle uğraşıyor ve üzerimden plan kuruyorlar zannediyordum. Destek aldım ve zamanla kendi kendime mücadele ederek de büyük oranda düzeldim. Hala benimle uğraşıyorlar diyorum ama en azından içimdeki nefret gitti Bright crystal Balık

Neden dede? Bir de gün içerisinde en çok kime öfkeleniyorsunuz?

Sizin adınıza çok sevindim inşallah bende yenrrim bu öfkeli hallerimi. izmirdeyim doktorunuzun adını yazarsanız çok da sevinirim . push ;

Oof bazen ayni hisler bende de oluyor. myadesmom Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik İptali tek ayak cezası Anneler

Cok teşekkür ederim.

Anladım aynen git nefes egzersizi de veriyor olmadı onu yaparsın umarım düzelirsin en kısa zamanda

Mustafa Özden. Sevinç pastanesinin üzerinde muaynehanesi.

Lütfen lütfen böyle şeylet düşünmeyin, benim de öfke problemim vardı, çok sınırlardaydı. Sürekli her şeyle, herkesle, dünyayla kavga halindeydim. Kendimle barışık değildim. Annem vefat etmişti, ben de öleyim diye dua ediyordum artık düşünün. Psikolojik yardım aldım ve şu an o kadar rahatım ki size anlatamam. Sadece hamilelikten dolayı biraz agresifim. Bunun haricinde ne ilaç kullanıyorum ne de yardım alıyorum artık atlattım. Aşılmayacak bir şey değil, aksine çok kolay geride bırakacağınız bir problem. Gün gelecek, hayattan hiç zevk almıyormuşum iyi ki yardım almışım diyeceksiniz. Yaşıtlarınız gibi olabileceksiniz. Lütfen dediklerimi yabana atmayın.

1 yıldan biraz az sürdü 10 ay gibi. Psikiyatra gittim. Aslında ben daha devam ederdim ama gebelik olunca psikiyatri doktorum ilaçları kesin dedi. Kadın doğum doktorum bebeğe zararı yok kullanabilirsin dedi ama ben yine de kestim. Sonra kendimi çok iyi hissetmeye başladım, zihin olarak değiştim. Meğer benim ilaçlara ihtiyacım yokmuş, kendimi arayıp durmuşum ama meğer ben burdaymışım dedim. İzmir'deyseniz doktorumu tavsiye edebilirim, çift terapisi de veriyormuş. Eğer lohusalıkta problemlerim olursa gitmeyi düşünüyorum tekrar. Ama eski ben'den eser yok diyebilirim. Ben de ayrıca majör depresyon da vardı, atlattım çok şükür. Darısı başına herkesin.

Icimde herkese her seye karsi ofke var kafami duvara vurup parcalamak bazen olmek istiyorum. Bu ataklar beni cok yoruyor yoruldum. Keske intihar edicek cesaretim olsaydi. Keske dedemin yanina gidebilsem. Yoruldum.

Dedeniz yaşıyor mu? Vefat etmiş gibi anladım. Sebeplerinizi bilmiyorum fakat bu denli bir öfke ve intihar etme düşüncenizin olması acilen destek almanız gerektiğini gösteriyor. Şuan zor gelebilir düzelmeyecek gibi düşünebilirsiniz fakat hiçbir şey düşünmeden randevu alın gidin doktora. Sonrası yolunu bulacaktır bir şekilde.