Mutluluk ya da iç huzurunun anahtarı olay ve kişileri olduğu gibi kabul edebilme ve sorunları yönetebilme becerisi diye düşünüyorum. Muhakkak ki her birimizin mücadele etmek zorunda kaldığı problemler var. Bu durumda probleme odaklanmak yerine çözüme odaklanmak, etki edebileceğimiz bir durum ise aksiyon almak etki alanımız dışında ise durumu kabul ederek iyileştirebileceğimiz noktalara odaklanmak gerekiyor diye düşünüyorum. Şahsen ben bu şekilde yaklaşıyorum gerçekten iç huzurunu koruyabiliyorum. Tabi bunu farkedip benimsediğimde 30 yaşımı geçmiştim, o zamana kadar az herşeyi dert edinmedim

En son mutlu olduğum günü hatırlayacak kadar mutsuz bir hayatım var. Bundan 10 sene önce, baba evimde, bir koltukta uzanırken bir habere sevinmiştim. Sonra araya pek çok şey girdi. Gün gün mutsuzlaştım. Aldatılma süreci Nirvana oldu bende. Evet şimdi başkası ile evliyim, eşim çok iyi bir insan, akademik kariyer yapıyorum, param var, işim var. Var da var ama ben bunlar içinde bile mutsuzum çünkü aslında en mutlu olmam gereken zamanları mutsuz geçirmek kronik bir mutsuzluk oluşturdu bende. Yani bir şeye en fazla 3 saat sevinip sonra o karamsarlığa tekrar bürünüyorum. Terapi görerek iyice toparlandım, dert ettiğim çığu şeyi dert etmemeye başladım ama dediğim gibi bazı şeyler olması gerektiği zaman olmadığı için ve eskiden yeterince mutsuzluğu yaşadığım için sanırım, bir daha asla 10 sene önce mutlu olduğum o gün gibi mutlu olamadım.

Kesinlikle öyle. Benimki aslında mutsuzluk da değil herseyle ilgilenmenin getirdigi bitkinlik ve yeniden başlamaya kalkacak gücümün olmaması. Sizin durumunuz için üzüldüm. Belki bir çocuk evlatlık almayı düşünürsünüz. Çok teşekkür ederim fikirleriniz için.

Şahane bir bakış açısı. Teşekkürler.

Sıkılmayın ama, hayatın kendisi çabadan ve aldığımız derslerden ibaret. Bakış açınızın değişmesi lazım mutlu olabilmeniz için. Sağlığınız yerinde olsun, çalıştığınızın karşılığını alın ama bakış açınızı da değiştirin ki mutlu olabilin arkadaşım.

Bu ne gamsızlık, kıskanmadım değil yani

Kendine bir periyod belirleyebilirsin. Anneni 2 gunde bir aramak, haftada bir bulusmak gibi rutine bindirmek sana iyi gelir. Bide kendine ayirdigin vakit verimli degil anladigim kadariyla. Cocuk babasiyla beraberken aklinin kalmasina gerek yok. Bence hersey duzelecek

Mutluluk kadar mutsuzlukta gayet olağan bir durum, hayatın akışında var bunlar. Kimse de sonsuza kadar mutsuz kalmaz elbet. Mutluluk size herkesten yakın olsun diyorum <3

Okurken şiştim mutsuz olmak istersek sebep çok, mutlu olacak anları yakalamalıyız dün gece sabaha kadar ağladım sabah uyandım kendimi telkin ettim günüm iy geçti. Sizin düzenli olarak bi destek almanız gerekiyor.

Çok teşekkürler. Hayattan alacaklı olduğumu düşünmüyorum şahane bir cümle. Galiba ben verdim geri niye dönmüyor mizildanmasi yaşıyorum.

Onu da yaptım ama hayatın stresi bir kedi ile bitmiyor bana on yirmi lazım sanki ama ona da bir servet lazım veteriner için herşey aldı başını gitti. Aşılar mamalar... Vuhuuu...

Bence kesinlikle psikolojik bir destek almalısınız

Benim annem de öyle sizi anlıyorum. Kafa dinlemek istesen para lazım. Ama sosyal hayatta da direnç kalmıyor bazen. Ya çok parası evi barkı olanın çocuğu hayırsız oluyor, parası olmayanın gözü her şeye tok oluyor, her şeyi olan çocuk sahibi olamıyor, iyi ve maddi durumu yerinde olan kişilerin etrafı kötü oluyor falan. Bunlar misalen örnekler ama herkeste dert başka. Güzellikle geçsin ömrünüz...

Düzenli desteğe simdilik ihtiyacim yok. Analiz edemediğim şey de yok. O yolları geçtim. Sadece motive olamıyorum. Ama antidepresan kullanabilirim bir donem. Teşekkürler yorum icin. yosunlukek

Mutlu değilim her şeyin içi boşalmış gibi hissediyorum. Gezdiğim yerlerden zevk alamıyorum. Para desen değer kaybetmiş istediğim şeylere sahip olamıyorum. Biraz da yorgunum. Hiçbir şey için çabalamak istemiyorum. Öylece durup duvarı izlemek daha eğlenceli.

Dostummm Yapma lütfen hamileyim iş çıkarma bana bu saatte

Tabi bir de kızımın 8 ay civarı bir sorunu olmuştu. Şimdi çok şükür takipte. O çok zordu. Yahu ben 1 gün kitapçı üzerine kitapçı gezerdim. Evet yazdıkça farkediyorum entelektüel seviyem annemdir kv es derken düşmüş. Çok iyi geldi yorumunuz

Belki saçma gelecek ama bende bazen kanadı koparılmış kelebek gibi hissediyorum. Uç diyorlar ama zerre dermanım yok. Sonra dolaştığım onkoloji koridorları aklıma geliyor. Bazen güzel haberler almışız, bazen dizlerimin üstüne çöküp deliler gibi ağlamışım. Bak diyorum geldi geçti, geçmeyen ne var?

Sanki ben yazdım bunları. Ayni duvara bakiyruz.

Yani ben de anlayamadım, arkadaş topikte ve memlekette herkes mi mutsuz Yaz geliyor önce Antalyaya vınlıyorum, sonra Bodruma geçiyorum denizin günesin tadını her gün çıkarıyorum Bodrumda sahilde köpek çetesi var, hepsini her gün seviyorum, taze balık yiyorum, her şeyin tazesi var... istediğim gibi takılıyorum, koca moca çekecek halim yok, bir de KV dırdırı ve cocuk kakasıyla hiç keyfimi bozamam ille de koca diye dertsiz başıma dert aramıyorum zannımca, aynen dediğin gibi yaşamayı, anın keyfini sürmeyi biliyorum. Spora çıkayım, güzel şeyler yiyeyim, günes parlasın, kar lapa lapa yağsın, ķöpeğime sarılayım, komşuyla 2 lafın belini kırayım, komsu amcaya selam vereyim... hepsinden keyif alıyorum. Pozitifsen, dertsizsen seratonini daha kolay üretiyorsun kesinlikle. Bir de sporu çok çok tavsiye ediyorum, çıkışta seratoninle dolup taşıyorsun Mutlu olacağın varsa oluyorsun, ben gülmeyi eğlenmeyi pek severim topiktekiler de somurtmasınlar, her güne gülerek başlasınlar

Antidepresan değil de adını veremiyorum enerji veren şeyler var ilaç yine tabi bitkisel. Seratoniniz yükselse belki daha iyi olur

Daha iyi olabilir aslinda. Ama çabalamaktan sıkıldım.

An geliyor cok umutsuz hissediyorsun geçmiş birikimlere an geliyor cok umutlu yarinlara işte hayat böyle geçiyor.

Rica ederim tükenmişlikten bahsetmişsiniz hiçbirimizin sonsuz enerjisi yok herkes tükenebilir ama bazı insanlar tükenmişliklerle de başa çıkmayı başarır, mutlu olan var mı diye sormuşsunuz ya bunun adı mutluluk mudur bilmiyorum ama insan yaş alıp olgunlaştıkça kendisinden başka kimsede mutluluk aramaması gerektiğini öğreniyor, kendine değer vermeyi sevmeyi öğreniyorsunuz, en yakınlarınız dahi el alem olmaya başlıyor zira insan en çok yakınlarından kazık yiyor sonra faydaları yok bari zararı olmasın diye hepsini bir bir hayatınızdan çıkardıkça hafifliyorsunuz, herkesin kendine ait bir dünyası var bu hayatta, ben gördüm ki dünyamı genişletmek geniş tutmak beni yoruyor çünkü insanlar sevmiyor zarar veriyor, sahte akrabalık ilişkileri sahte dostluklar menfaat üzerine kurulu hayatlar, küçücük bir dünya inşa ettim yeniden. Ben, eşim, kızım ve minik köpeğim aslında lafın gelişi köpeğim o benim 2. yavrum. Yürüdüm, bisiklete bindim, sokak hayvanlarıyla arkadaşlık ettim, insan sevip kazık yemeyi terk edip ağaçları sevdim, kuşları tırtılları sevdim onları sevdikçe mutlu oldum, şu an kulağımda müzik çayımı yudumluyorum zevkle. Bir de yazmayı seviyorum çok mutlu oluyorum yazdıkça, bir kağıt bir kalem, biraz müzik ve doğayla iç içe bir hayattır benim için mutluluk, siz de içinizdeki mutluluğu keşfedin, düşünce kaldırılmayı değil tek başına kalkmayı öğrenin, dağı taşı sevin, çıplak ayakla sahilde yürümeyi sevin, kendinizi sevin, ruhunuz sıkılınca geceyi seyredin, kendinizi motive ettikçe bazı şeyler değişecektir

Ben genel olarak zaten hayatin mutluluk uzerine kurulu olmadigini dusunuyorum. Bizim kucuk mutluluk duraklarimiz var gibi daha cok. Uzun bi yol dusun aslinda kirli pasli, engebeli camurlu batakli, aralarda kucuk kucuk duraklar var cicekli bocekli. Mesela kizinizin dogumu, o sizin mutluluk duraginiz. Ya da dugun gununuz, babanizin 57. dogumgunu kutlamasi, esinizin terfisi vs vs... Mutluluk odakli yasadikca yani beklentiyi arttirdikca istedigim hicbi sey olmuyo modundan cikamiyoruz bence. Aslinda hayat veya biri, bize hep mutlu olacagimizi falan soylemedi. Yasamanin kolay oldugunu soylemediler. Ben bunu kabul ettim, tavsiye de ederim.

Galiba biraz elimizdekilerle eğer değiştiremiyorsak mutlu olmaya bakmak lazım. İyi taraflarını göreceğiz herkes de kusur olur bu da onun kusuru diyeceğiz falan bardağa dolu tarafından bakacağız o şekilde.

Arkadaşim cok zorluklar çekerek başkalarının yardımıyla büyümüş okumuş atandı evlendi çocuk yaptı araba aldı bu ülke şartlarınea olabileceği kadar mutlu aynı şartlarda yaşayan abisi sürekli sizlanmis ben zaten fakirim söyle şanssızım böyle mutsuzum demiş işi parası eşi yok mutluluk içimizde zaten sonsuz devamlı mutlu olamayız ozaman kıymetli olmaz

Annem psikiyatriste gitmiş. Sonra psikiyatrist x hanım siz nasıl bu olaylardan sonra nasıl bu kadar güçlü bir kişilik geliştirdiniz demisBenim gittiğim ekol farklıydı. Başkasını çağırma yoktu. Çok düzenlidir, akıllıdır da ama işte ruhsal bozukluk böyle birsey. Kendi dizi dizi psikiyatri kitabı okuyup ben narsistim diyen bir insan. Komplike fiziksel ihtiyaçlarımızı dört dörtlük karşılandı ama en ufacık hatamızda böyle yapmasaydın lafı ile bol bol karşılaştık. Erkek kardeşlerimde de öyle. Ben iyi idare ediyordum ama artık gücüm kalmadı. Ama kalan gücümle tekrar inşa edeceğim.

Annemle babam vefat ettiğinden beri yani 18 den beri küçük kız kardeşimi yetiştirmekte uğraşıyorum, bir yandan okudum, okulu bitirdim çalışıyorum. Tonla zorluk atlattım ama ortalama 22-23 yaşımdan beri mutluyum. Öyle yapmak istediğim her şeyi yapabilmiş değilim ama keyfim yerinde sırayla onları da yapacağım inş Günlük hayattan bile keyif alıyorum bir kahve bile beni sevindiriyor. Sorumluluk desen gırla var zaten ama alıştım normalim oldular. Mutlu olma sebebim sanırım çevremdeki insanlar. Kimse sorunlu değil çok şükür ve kimse bana saçma sapan icat çıkarmıyor. Çevren iyiyse keyfin de iyi oluyor bence

mutluluk anlam arayışında olanlara bir kedi sahiplenmesini tavsiye ederim nasıl güzel bir duyguymuş meğer yaşayarak anladım

Bu bir geçiş süreci olabilir. Ben de bir süredir calismiyorum. Eşimin çalışma saatleri cok uzun. Birlikte sosyalleşebilecegimiz zaman çok kısıtlı. Ameliyat oldum 1 ay yattım derken bir kaza atlattım ve kazadan sonra sağlık sorunumdan ötürü yine 1 aydır evden çıkamadım, sürekli istirahat durumundayım. Ailemde arka arkaya cenazeler oldu. Modumu aşırı düşük ve yeniden başlamaya enerjisiz hissediyorum. Ama hep bunun bir süreç olduğunu hatırlatıyorum kendime. Beynimin beni ele geçirmesine izin vermiyorum. Bu hisler geçecek ve geçince şunu yapacağım diye planlar kuruyorum kafamda. Bazen ağlıyorum da tabi çok dipte hissediyorum. Ama geçmesi için de zaman tanidim kendime. Siz de bu şekilde dusunurseniz belki faydası olur.

Bu normal değil siz psikolojik destek almalısınız ibadet etmeyi denedinizmi inancınız bilemiyorum ibadet iyi geliyor

Simdi anladim. Biraz kendi kendini telkin etsen? Cocuk babasiylayken basina kotu bisey gelmez. Aç kalmaz, uykusuz kalmaz, en fazla dagitip dokerler buda buyuk mesele degil. Annen konusunda da anlıyorum seni. O vicdani yuk bende de var. Ben ayni evin icinde iletisimi minimuma indirerek sorunu çözdüm. Sende bikac saatten fazla vakit gecirmeyebilirsin ya da senin sınırlarını ihlal eden konular hakkinda konusmaya baslarsa ortami terk edebilirsin. cocugun kac yasinda bu arada? S

Ölesiye mutlu değilim ama geçmiş sıkıntıları düşününce şükretmek dışında elimden bişey gelmiyor. Anne babam çok ciddi sağlık sorunları atlattı. Oğlum 3 yıla yakındır özel eğitime devam ediyor ve yeni yeni bitirmek üzereyiz. Evliliğimde dönem dönem ciddi sıkıntılarım oldu. Daha neler neler.. Kendimi motive etmeye çalışıyorum, aşamadığım, çözmek için zamana ihtiyacım olan sorunlarım var ama ben hayatın herşeye rağmen çok güzel olduğuna inanıyorum. Oğlum için çok güçlü durmak zorunda olduğumu biliyorum ama en önemlisi mutluluk yada mutsuzluğun kendi beynimizde olduğunu anladım...

Hepinize çok teşekkürler fikirleriniz için duruguzel

Çok iyi geldi yorumunuz

Kayınvalide ile ilişkinizi nasıl kestiyseniz annenizle de kesmeniz gerekiyor bence çünkü asıl sıkıntılarınız nedeni anneniz. Minimuma indirmek bence çözüm değil. Diğer konuya gelicek olursam kimse de mutlu değildir. Bazen daha fazlasını isteriz bazen şükrederiz. Ruh halimize göre değişkenlik gösterebiliyor. İklim hava durumu bile demoralize olmak için sebep. Önemli olan o ruh halindrn çabuk çıkıp normale dönmek mutlu olmak için sebepler yaratmak. Ben bunu uyguluyorum küçük seylerden mutlu olmaya çalışırım, işe yarıyor

Bazen mutluyum bazen çok mutsuz. Bazen ne güzel hayatım var diyorum sahip olduklarıma bakıp bazen lanet olsun böyle hayat mı olur. Kocam bile bazen çok iyi geliyor ne iyi kocam var lan diyorum bazen de hay seninle tanıştığım günü s.. Bipolar mıyım neyim hayata bakışım da benim gibi kararsız.

Yavrum bence mutluluk kişiyle alakalı. Bazı insanlarda Serotonin hormonu az salgılanırmış. Tiroid hastalığı gibi. Antidepresan onu dengelermiş. Benim ilk eşimde kronik mutsuzdu. Asla mutlu olmazdı. Aşırı hırslıydı. İç huzuru yoktu. Ne mutlu sana ki halinden memnunsun. Mesela senin yerinde başkası olsa "evlenmediğini, çocuk yapmadığını" sorun edebilirdi. Sen mevcut koşullarda mutlu olmayı biliyorsun.

Ben yurtdisini çok gezdim. Tum Asya mutlu. Siritik siritik dolaşıyor.

2 yaş. Yok ona set koymuştum. Cozuttu yine. Ben çok iyi farkındayım. Onu da idare ediyordum. İpleri gevşetici böyle oluyor. Aynı evde olsam minimum iletişim kuramazdım. Allah'tandır benim varlığıma geçeli gündüzlü tahammül edemiyor Birgaripinsan

bi hayat amacınız var mı? çoçuğunuz hariç, hobiileriniz?

İşte o enerjiyi bulmak lazım. Onun için yazdım. Ama görüyorum ki tekrar tekrar baslamak lazım. Yarın yeni bir gün.

Her konu açısından bu kadın zihnimdekileri okuyor diyorumBaskilanmak beni de mahvediyor. O yüzden ben senin boşanma sebebini gayet iyi anlamıştım. Annemle sert konuşma beni bekliyor. Eşim de biraz kipirdanma var ama bakalım. Beni ne mutlu eder? Şahane soru.

Mutluluk aslinda kendimizle ilgili sasifelek. Ne istedigini bulman lazim. Beni mutlu eden sey ozgurlugum, dinlenebilecek alanimin olmasi, zora ve sıkıya asla gelemem. Baskilamaya calisan olursa mutsuzluktan geberiyorum. Senin icin bambaska bisey olabilir. Annenle yuruttugun zoraki iliski, eşinin enerjisel olarak seni kucaklayamayisi, belki olmasi gerekenden daha fazla sorumluluk yuklenmen vs mutsuz hissettiriyor olabilir. Kendine neden mutsuzum diye sorma. "Beni ne mutlu eder?" Diye sor.

Hayattan beklentilerimiz önemli, hayatın gayesiyle boğuşurken ne kadar kendimizi görebiliyoruz? Hele bugünün Türkiye'sinde? Kendimizi iyi hissettirecek şeyleri yapabiliyor muyuz? Şahsen ben son yıllarımda en çok bundan mutsuzdum. Sadece çabalıyorum sadece. İşte çalış eve gel çocukla ilgilen, evle ilgilen. Bunlarla da bitmiyor tabii, aile için sorunlar sıkıntılar oluyor. Yani örneğin babamın sağlık sorunları oluyor o işler tam bitiyor oğlumun şeysi gelmiş, a haftaya nişan varmış. Kendi diş hekimi randevum varmış, babamın evi kirlenmiş temizliği derken koşma rutinimiz olmuştu. Yeri geliyor evde duramıyoruz diye sitem eder hale geliyoruz. Geçen yılım özellikle benim baya yorucu geçmişti. Her şey üst üste gelmişti. Bir de ben kendi sülaleme yakın oturuyorum. Yakın olmak bazen sıkıntı olabiliyor resmen evde duramıyorsunuz ve hatta bireysel yaşayamıyorsunuz tam diyorsunuz bir şey çıkmadı aniden bir telefon geliyor her şey değişiyor.

Hele Vietnamlılar. Beni sinir ettiler. Aşırı fakirler, çocukların ellerinde sapan güvercin avlıyorlar S

Kesinlikle doğru. Saçma sapan icatlar sorun. Çok teşekkürler S

Şu siralar bende asiri mutsuzum. Gecen hafta oturup aglayip hickira hickira. Eve geliyorum dus alip yatiyorum, kalkip ise gidiyorum gelip tekrar yatiyorum. Benim ki biraz psikolojik biraz maddiyat. Bilmiyorum ama mutlu olan yokk benim gordugum kadariyla

Kimse tam anlamıyla mutlu ya da mutsuz değil aslında. Herkes başka bir yerden sınanıyor. Hayat zor, para değersiz böyle uzar gider. Bende zaman zaman ülkenin ekonomik durumundan dolayı içsel bir bunalım geçiriyorum. Bir şey almaya kalksam elli kere düşünüyorum, ne bileyim canım bir şey istese aman evde yaparım diye diye ciğerim soldu. Tek şansım eşim ve evladım. Yaşadığım hayat mükemmel değil ama ikisine sahip olduğum için mutluyum, sağlıklı olduğun için mutluyum, evde 2 tane kedim var onları sokakta bebekken nasıl bulduğumu ve şimdi nasıl olduklarını görünce gülümsüyorum. Aslında küçük şeylerden mutlu oluyoruz. Bir üye yazmıştı, en büyük hayalim anne olmaktı eşimin genetik durumundan dolayı asla olmayacağını öğrendik, sizin evladınız bana lütuf gibi geldi demişti. Bazen bizim göremediğimiz şey insanların hayali olabiliyor. Burada başkasına bakıp halimize şükredelim demiyorum, bu bence çok itici olur ama etrafınıza bakın sadece bakmayın görmeyi deneyin

2 yaş cocugu zaten kendine baktirmayi biliyor aklin kalmasin hic. Iste bu idare etmeye calismalar, arada olan cozutmalar vs insani geriyor. Birakip gitmek istemek ama yapamamak. Terapistin annenle gorusmek istedi mi hic? Belki annenene de faydasi olur, bir aydinlanma yasar S

Küçücük bir dünya inşa ettim yeniden. Benim de elimde olanla bunu yapmam lazım eski kırgınlıkları düşünmeyi bırakıp.

Bizim yörede haşlanmış yapılır ama güneydoğu mutfağı daha çok hoşuma gidiyor.

Allah affetsin ama ben mutluyum yahuöyle bir sebebim falan da yok dümdüz mutluyum işte. Yaz geldi deniz kenarında şöyle bir 2 ay takıldım yedim ictim yüzdüm güneslendim valla bu kadarı da yetti

Kendimle kafa kafaya kaldigimda tek basima yapayalniz kendimle olsam yasarim ben bu hayati diyebildigim muddetce mutlu oluyorum. Neticede hersey gelir, hersey gecer, hersey insan icin. Elimi kolumu mantigimi duygularimi baglayan tek konu cocugum. Onun da bana ozunde yalnizca bir emanet oldugunu hatirlayip asiri sahiplenme ozdeslesme pozisyonuna girmemeye calisiyorum. Analik kaygilari bir yana koyuldugunda ben bu hayati yasamayi icten ice cok seviyorum. Daha okunmamis cok kitap, gidilmemis cok yol, izlenmemis cok video, tadilmamis cok yiyecek var. Insan bence kesfetme arzusunu kaybettiginde mutsuz oluyor. Sizin kalamama gidememe durumunuz kesfetme alaninizin daralmasindan olabilir. Hani diyorlar ya hayata bir renk kat. Belki hayatiniza katmaniz gereken bir renk lazim. O rengi bulunca yeniden canlanacaksiniz. Bir de hormonlar var, gecen hafta sinir küpüydüm suan pamuk prensesim:) ona yapacak cok bir sey yok. Spor yapmak iyi gelir diyorlar hic daha o topa giremedim. Belki benim de bir sonraki cikmazimin cikis anahtari bu olur.

Mutluyum bence. Mutluluktan ne anladığına göre değişir aslında. Çok küçük şeylerle dünyasını alt üst eden de var, mutluluk duyan da. Kendi adıma özgür ve sağlıklıysam mutluyumdur bir kere. Üstüne sevdiğim adamla birlikteyim, can parçam çocuklarım var, herkes sağlıklı. Bu da mutluluğumun kreması. Ufak tefek gündelik hayat sıkıntıları beni mutsuz edemez. Günlük modumu düşürür, moral bozar ama mutsuz olmam. İş size iyi gelirse çalışma hayatına dönün. Anneniz size iyi gelmiyorsa onunla konuşun ve mesafe koyun aranıza. Anne bile olsa dibe çeken insanlardan uzak durmalı. Şu hayata bir kere geliyoruz. Kimse gül bahçesi vaad etmedi, bu dünyanın mutluluk dünyası olduğunu söylemedi elbette. Ama böyle çözümü olan sıkıntıları bari giderirsek daha güçlü & mutlu olabiliriz.

Ne güzel yazmışsınız. Ellerine saglik

Sevdim bunu..

Demek istediğim tam bu 3-4 yıl bir sürü şeyle uğraştım. Sonra da tepki gosterip gorusulmemesi gereken insanlar gitti. Ama simdi de öfkem var. Hayal kırıklığım var. Ama bu gece tekrar anladım ki geçmişi geçmişte bırakmak gerekiyor.

Beni deee. Haşlanmış favorim.

Biz mutluyuz desek sana ne faydası olacak ki arkadaşım, belki daha da üzüleceksin. Güzel günlerin olsun bundan sonra inşallah.

Ben mutlu olduğunu düşünen varsa ne mutlu ediyor onu öğrenmek istiyorum. Baskasinin mutlulugundan niye uzuleyim ki. Degisik bir bakis acisi. Yine de teşekkürler.

30 dan sonra mutlu olabilenlere şaşırıyorum Hiç bi hormonum doğru düzgün salgılanmıyor Bide şu Afrikalılara bakıyorum kıçlarında donları yok öyle mutlular öyle hayat dolular. Nerde hata yapıyorum ben bilmem

Aynen böyle. Ataklar, evde olma hali yordu Tatile de gittim. Ama eski neşemi bulamıyorum. Tavsiyelerinizi dikkate alacağım.

is hayatina atılmak size iyi gelecektir. calismaya basladiktan sonraki ruh durumunuzdaki degisimi goreceginize inanniyorum. aile lere mesafe koyarsiniz. esinizde iyimis ne guzel. umursamamaya calis. insanlari dikkate aldikca daha cok ustunuze gelirler

Arkadaşlar mutlu olan var mı? Ben değilim. Kizim mutluluk kaynağı onun dışında yok. İş anlamında tekrar çalışacağım ama kötü bir para olmasa da çocuğun masrafı o bu gidecek, eşim ortalama kazanıyor. Suçlamayı çok seven bir anne ile büyüdüm. Daha yeni kendi içimdeki o ses kesildi. Kv desen kötüydü. Görüşmeyi kesinceye kadar ben benlikten çıktım. Eşim iyidir, cocuga cok duskundur ama canlı, heyecanlı, vizyonu yuksek bir adam değildir. Kronik rahatsizliklarim var. Çok yorgunum. Mutsuzum. Gidemiyorum, kalamıyorum da. Elimden bir sürü fırsat geçti. Kimini değerlendirdim, kimine pasif kaldım. Terapi gördüm. Anne dominansi, narsiszmi çıktı. Tum dünyaya o aktarımı yapıyormuşum. İyice pasiflestim. Kendimi sevemiyorum. Annem de sürekli hayatımın olabileceği iyi versiyonu söyleyip eşime kızıyor. Aptal gibiyim. Annemi kısmen kontrol altına aldım. Ama dominant annesi olan bilir. Ufak bir sızıntı görse girer. Mesafeyi var. Ama tamamen görüşmeyi kesmek istemiyorum. Çevreme bakıyorum. Herkes ayrı bir mutsuz. Mutlu olan var mı, önerisi olur mu? Şimdiden yazan, emek veren herkesin eline sağlık.

Ben genel olarak mutluyum arada mutsuz oluyorum ama mutlu olmak için sebebim var. işimi seviyorum tam istediğim gibi bir evim var onu da seviyorum. sevgilim var 5 yıldır onu da seviyorum. annem ve kardeşim en sevdiğim insanlar benim için çok şükür iyiler birlikteyiz. kedilerim var evin neşesi. kronik rahatsızlıklarım var benimde kilo vermem gerekiyor acil ve aşırı yorgunum hergün beni mutsuz edende bu. param var ama öyle bir miktarki ne az ne istediğim yatırımı yapabilecek kadar çok. ehliyetim var ama araba sürmek için ders almam lazım ama asla enerjim yok hiçbirşey öğrenmeye. gelecek çok belirsiz ne olacağımız mechul keşke ekonomi bu kadar bozuk olmasaydı ve bazı şeyler farklı olsaydı. babamın hayatta olmasını da çok isterdim maalesef erken vefat etti. işte güzel yanları görmeye çalışın derim.

Mutsuzum ama bazı şeylere bazı nedenlerden dolayı. Yaşadığımız ve her gün kötüye giden ülke, Teksas'a dönen sokaklar, biten adalet sistemi ve enflasyondan mutsuzum, eşim ve evliliğimizden memnunum huzurluyum. Ben de manipülatif bir anneye sahibim, dominant değildir ama her konuda haklı çıkıp size kendinizi suçlu hissettirmeyi çok iyi bilri, ben de mesafe istiyorum ama olmuyor güceniyor. Benim eşim de çok yüksek perdeden bir adam değil benim enerjim çok daha fazla mesela. Yani hepimiz üç aşağı beş yukarı aynıyız gördüğünüz üzere.

Bizler mutlu olamayız mutlu olmayı seçeriz. Öncelikle mutlu olmayı seçeceksiniz ki mutlu olun. Aktarım yapıyorsunuz evet destekle ve ilaçla toparlanırsınız şifalar diliyorum.

Herkes mutsuz mudur bilemiyorum, benim çevremde mutlular gibi görünüyor çünkü. Ben kendi adıma mutluyum ama mutlu doğdum, mutlu yaşamaya çalışıyorum, içimden gelen bir şey mutluluk. Dış faktörler beni bir yere kadar mutsuz ediyor, sonra yine mutlu olabilecek bir sebep bulabiliyorum. Nereden baktığınızla alakalı bu durumlar. Mutsuz insanın çevresinde de mutsuzlar olur. Mutsuz olmanız için bazı olumsuzluklar yaşamanız lazım. Sizinkinde de maddiyat ağır basıyor, maddi durum biraz daha iyi olabilse keşke, Allah hayırlısını versin hakkınızda inşallah

Dediğini anladim aklımdaydı zaten. Teşekkürler

Asla bulamıyorum o enerjiyi

Mutluluk sorgulaması bende de vardı ama bu son olan deprem beni kendime getirdi. Ailesini, herşeyini kaybeden insanları çok içimde hissettim, üzüldüm. Çok büyük acılar var onları görmeyince boşlukta hep mutsuzum diyordum ama artık öyle düşünmüyorum kahve içip kitap okurken bile oh be diyerek keyif alıyorum hayatı da akışına bıraktım herşeyi takardım özellikle geçmişi.. Dilerim herkesin mutluluk kaynağı olsun yaşamak için

Açıkçası beni iki kedi mıncırmak, yüzüme vuran güneş, güzel bi hoş sohbet, azıcık içki, birini sevindirmek filan gibi gündelik şeyler mutlu ediyor. Çoğu zaman yaşamayı, adapte olmayı beceremediğimi düşünüyorum, dünyanın da pek iyi bir yer olduğunu düşünmüyorum, çok anlamlı olduğunu da böyle ufak şeylerle biraz olsun şenleniyorum işte. Hayattan alacaklı olduğumu düşünmüyorum. Mutlu olmak zorunda olduğumu da. bir sürü sıkıntı yaşadım. Açıkçası büyük dertlerden sonra göğsüne öküz oturmadan uyanmak bile yeterli geldi. Çok şeyde gözüm yok.

Sıkıntılarım var kendimce, dert etmeye kalksam ohoo büyük dram çıkar hayatımdan ama pozitif biseyler bularak, elimde olan güzel şeylerin kıymetini bilerek mutlu olmaya çalışıyorum, hamdolsun mesleğim, iyi bir eşim, henüz yolda olan bir meleğim var şükrediyorum rabbime, kafamı arkaya çevirdiğimde babasız büyümem, annemin çaresiz dönemleri, narsist aile fertlerim, abime olan büyük kızgınlığım ve kırgınlığım, gurbette yalnızlığım, travmalarım var da var yani Fakat olmayana değil olana odaklıyım artık, kim bana değer veriyorsa sadece o insanlarla muhatap oluyorum, aile fertlerim dahi olsa huzurumu bozan herkese kapımı kapamış haldeyim, kendimi geliştirip dönüştürme peşindeyim, ışığımı söndürebilecek potansiyele sahip herkesten uzağım, sadece sağlık ve huzur istiyorum gerisi boş...

Annen psikolojik tedavi gormuyorsa ki narsistler asla hasta oldugunu kabul etmez mecbur degilsin gorusmeye. Asla bi narsistle basedemezsin. Psikolog/psikiyatristin zaten soylemistir diye tahmin ediyorum. kendine ait alana ihtiyacin olabilie mi? Ben bunu bosandiktan sonra anladim. Kizimi cok seviyorum, bambaska bi duygu ama ne zamanki annem cocuga bakmaya basladi bende uyudum oje surdum vs o zaman insan oldugumu hatirladim. Haftada bigun cocugu esine birakip gezsen falan iyi gelmez mi?

kimse her an mutlu olamaz bence. şuan nötrüm mesela ne muutlu ne mutsuz. mutsuz olduğum dönemler, yıllar, aylar oldu ama belli bir olaya bağlıydı, o neden yok olunca mutsuzluğum geçti. kronik mutluluk yada mutsuzluk yok. sizinki kronik mutsuzluk hali olmuşsa o patolojik bir duruma evrilmiş. sevgilimden ayrıldım mutsuzum deseydiniz anlardım. belli ki içsel sıkıntılarınız var, destek almışsınız ama bence devam edin, bunları psikoloğunuza anlatın, emin olun buraya yazmaktan on kat faydalı olur.

Beni şuan acılı beyran, yanında kaşık salata ve kızartılmış içli köfte mutlu edebilirdi.

Ben daha bireysel ama ülke koşulları hakkında haklısınız. Bugün bir yerde gördüm 10 kazanıyorsunuz 11 harcayın. Nasıl olsa birikim yapmayacaksınız diyordu.

Mutluluk çok değişik bir kavram. Yüklediğimiz anlamlara göre de değişiyor bence. Size sadece şunu söyleyebilirim sadece sizin hayatınızda problem yok herkesin hayatında eğer "mutsuz olmak isterse" bulabileceği bir çok sebep var emin olun. Kendi adıma söyleyeyim yıllarca hep anne olmak istediğimi çocukları çok sevdiğimi dile getirdim. 2 yıllık evliyim. Eşimin genetik sorunu sebebiyle çocuk sahibi olamıyormuşuz başından beri, yeni öğrendik. Tokat gibi çarptı bu gerçek bana. Mutlu musun derseniz eksiğim ama nefes aldığım için mutluyum. Sizin saydıklarınıza bakınca bir evladınızın olması bana mesela lütuf gibi geldi. O yüzden kısaca söylemek isterim ki sizin mutsuzum dediğiniz hayat belki bir başkasının hayalidir. Tutunacak dallar bulun kendinize. Mutsuzum deyip çıkmayın işin içinden. Hayatı dört dörtlük olan kimse yok inanın ki.

Burada çok değerli yorumlar okuyorum bazen keşke daha önce keşfetseydim belki hayatı bazı kötü şeyleri yaşayarak öğrenmezdim diyorum, eskiden bana polyyanna derlerdi, evet hayat bizi yoruyor fakat şükredecek o kadar çok özelliğimiz var ki, dizi film izlemeye vereceğim kendimi bu aralar çok düşünmemek için

Herkes her an yüzünde kocaman bir gülümsemeyle gezmiyor, birçok insanın hayatında olumsuzluklar ya da enerji emen katlanılması mümkün olmayan insanlar var, çok büyük maddi zorluklar, dünyanızı başınıza yıkacak üzüntüleriniz yoksa bence işe önce kendinizi sevmekle başlayın, insan kendini sevdikçe kendine değer verdikçe çevredeki kötü insanlar önemini yitirmeye başlar, size iyi gelmeyen insanları hayatınızdan çıkarın mesela. Annenizi tümden hayatınızdan çıkarmak istemiyormuşsunuz o zaman durması gereken sınırı çizin, onu alakadar etmediğini hayatınıza karışmaması gerektiğini duracağı yeri bilmezse kendisiyle görüşmeyeceğinizi söyleyin sizi ciddiye alırsa kendisini frenler. Eşinizi seviyorsunuzdur onun sözleri ve evladınız dışında da kimsenin ne dediğine kulak asmayın dert dahi etmeyin, bu anneniz dahi olsa. Pozitif yönde etkileyecek motive edecek enerjisiyle yükseltecek insanlarla beraber olun böyle bir çevre bulmak mümkün değilse kendinizi motive edecek enerjinizi yükseltip mutlu edecek aktiviteler yapın. Kilo vermek isteyenler dahil hayatında olumsuzluklar olan herkese spor öneriyorum çünkü spor endorfin ve serotonin hormonu salgılamamızı sağlıyor, spor yaparak kendinize zaman ayırmış olmak da mutlu ediyor, kendiniz için bir şey yapmış oluyorsunuz, müzik dinleyin müzik ruhu besliyor rahatlatıyor ama tabii arabesk müzik değil :) Uzattım belki ama mutluluk eğer dermansız dertleriniz yoksa kendinizi sevmeyle oluyor, kendinizi eksiklerinizle, kusurlarınızla, hatalarınızla sevip değer verin, kendinizle barışın. Mutluluk biraz da hayata gamsızlıkla bakmakla oluyor, umursamaz ve gamsız olacaksınız şu hayatta.

Orada ben gittiğimde 700-800 dolar kazanıyordu işçiler. Biz çok az değil mi vs demistik. Hey gidi hey şimdi ülkede öğretmen o da devletteki 800 dolar kazanıyor. Niye mutlular diye sordum. İnançları sebebiyleymis. Ama tum Asya mutlu.

İyi yaparsınız kesinlikle kararlı olun, haddini aşarsa sizi kaybedeceği hissi olsun annenizde, siz yine vicdanen ilişkinizi kesmek istemiyorsanız kesmeyin ama diyelim ki haftada 1 görüşüyorsanız bunu 15'te 1'e ya da ayda 1'e düşürün, davranışları yüzünden uzaklaştığınızı fark etsin. Eviniz, evliliğiniz, eşinizle ve çocuğunuzla alakalı konuşmasına da izin vermeyin, rahmetli annem iyi bir kadındı ama müdahale etmeyi seven bir yapısı vardı izin verseniz evinizin mobilyalarına bile kendisi karar vermek ister o derece, ben yapı olarak dik bir insanım müdahaleye gelemem baştan koymuştum sınırı, bana karışamazdı eşimle ilgili en ufak bir eleştiri bile yapamazdı çünkü keçi mi desem domuz mu desem öyle bir inat var bende, görüşmeye arar verir canım istemedikçe de ne arar ne sorarım, huyumu bildiğinden suyuma giderdi. S

Kesmek istemem. Ama Mune dediğini yapacağım. Sert konuşacağım.

O yorum ve diğer yorumlar. Toparlanmak lazım. Yeni sözler söylemek lazım hayata dair.

Hayır civciv89

Bazen mutlu, bazen değilim. Genellikle olumlu bakmaya çalışıyorum ama zor tabi bu da

Ben de görüşmeyelim dedim. 1 gün sonra aradı. Haftaya şunu yapalım mı diye. Yok ben dediğinizi anladım. Haftasonu gideceğim. Sert konuşacağım. Çok teşekkür ederim Mune

O bakıyor. Çıkıyorum da. Ama tabi aklım hep evde. Babam vefat etti. Annem tek. Ben vicdanı olarak bırakamam. Çok da komik ve mükemmeliyetçi bir kadındır. Ama bu aralar beraber şehir dışına falan gittik. Tabiki de kızla ilgilenmedi ama tüm gün çocuk bakmanın zorluğundan bahsetti. Bir daha seyahat etmeyi düşünmüyorum. Bu ara koyduğum sınırlar gevşedi ben de ondan iyice daraldım.

Tükenmişlik olabilir yaşadığın. İnsan sorunlarla boğuşurken o kadar çok yoruluyor ki işler yoluna girince hevesi bitmiş gibi oluyor. Hepimiz benzer şeyleri zaman zaman hissediyoruz. S

Tükenmişlik ve hayal kırıklığı. S

Aldım zaten sorun yorgunum. Yeniden başlayacak gücü bulamıyorum. Çözülmemiş problemler yok zihnimde.

Biliyorum. Ben annemle olan problemi çoğunlukla çözdüm. Dur denilecek yerde durduruyorum. Ama zaptedemedigim yerler de oluyor. Bu aralar o depresyonda bana da sirayet etti galiba.

Ben huzurlu olmanın, kişiyi mutlu kıldığına inanıyorum. Örnek verecek olursam, eşinizle tartıştınız evde huzursuzluk hakim mutlu olabilir misiniz tabi ki hayır. Bu sebeple ben kendimce beni huzursuz eden etmenleri ortadan kaldırmaya çalışmamla başlamıştım işe. Örnek vermem gerekirse, problemli, beni yoran insanlarla görüşmüyorum, bir konu beni rahatsız ediyorsa konunun muhatabına rahatsızlığımı söylüyorum, hayır demem gereken durumlarda kesinlikle aman ayıp olur, incinir diye düşünmeden hayır diyorum. Hayatım ile ilgili kimseye yorum yapma hakkı tanımıyorum. Fikir almak, dostane konuşmak farklı ama hadsizliğe kesinlikle izin vermiyorum. Bunun yanı sıra içsel huzur diye bir gerçek de var ki bunu da sevdiğim şeyleri yaparak yakalamaya çalışıyorum. Spor yapmak, kitap okumak, kahve içmek, sevdiğim bir arkadaşımla sohbet etmek, eşimle ve çocuğumla vakit geçirmek, yeni bir yemek denemek gibi gibi şeyler beni huzurlu kılıyor.

Benim hissettiklerimi yazmışsınız daha öncede konu açmıştım bununla ilgili çıkacak yol bulamıyordum youtube dan beyhan budağı dinledim biraz kendime geldim bir kaç yorum yukarda hanımefendi çok güzel bir yorum yazmış örnekleyerek, bizim mutsuz olduğumuz şeyler başkaları için lütuf olabilir bu söz kendime getirdi beni

Çok geçmiş olsun. Umarim toparlar. Doğru ben mutlu olma halimi yitirdim. Bir dönem ustuste bir sürü problemle uğraştım. Herseyi hale yola koydum. Şimdi geçmişe dönüp o kadar çabalamaya iyiydi diyorum. Karmaşık duygular.