hep verici olursan değerin kalmaz artık bir görev, bir mecburiyet gibi kalır üstüne bırak seninle olmak isteyen olsun seni aramak isteyen arasın kimseye minnet etme işte o zaman sen en değerli olursun...

Şuan çok kötü bir ruh hali içindeyim... Ben herkese iyi olmaya çalışıyorum, kalp kırmamaya, insanları üzmemeye, kötü olmamak için elimden geleni yapıyorum.. Ama karşımdaki insanlar beni kullanıp işleri bittiğinde bırakıyolar.. Arkadaşlarımın, akrabalarımın, ailemin bile hep işi düşüldüğünde aranan insan oldum.. Hiç kimseye hayır diyemiyorum kalplerini kıramıyorum.. Biri benden birşey istediğinde sorgulamadan tamam diyorum... Bi söz varya ensesine vur lokmasını al bu söz aynen beni anlatıyo.. şöyle bir bakıyorumda kendim için üzülmediğim yorulmadığım kadar başkaları için uğraşıyorum.. kötü günlerinde arayıp onlara dert ortağı, maddi manevi her zaman destek olan bir insanım.. ama onlar benim ne iyi günümde ne kötü günümde yanımdalar.. birde şöyle bi yapım var kimseden yardım isteyemem derdimi anlatamam. hep kendi içimde çözmeye çalışırım.. bilmiyorum belkide o yüzden hiç arkadaşım yok çevremde.. bilmiyorum şuan çok kötüyüm moralim çok bozuk. ne yazdığımı inanın ben bile bilmiyorum... saece yazıp rahatlamak istiyorum ama kendimi doğru ifade ettiğimden bile emin değilim... D