Benim babam beni yanlış anlar bazen ve azarlar. geçen gün de öyle oldu. aklıma geldikçe çok üzüldüm ama insanların söyledikleri geçicidir diyerek kendimi sakinleştirdim. Çünkü gerçekten öyledir. Bir anlık sinirle, moral bozukluğuyla vs. kötü sözler söyleyebiliyoruz. Sonrasında da pişmanlık duyuyoruz. Aynısını karşımızdaki insan için de düşünmeliyiz. resusitasyon

Arkadaşlar hepimizin hayatında vardır eşimizden, dostumuzdan, sevgilimizden, canımızdan, annemizden, babamızdan duyduğumuz can yakıcı sözler. Nasıl başediyorsunuz dil yarasıyla... Diyelim ki aklınıza geliyor o düşünceyi def mi ediyorsunuz? Yoksa yinemi üzülüyorsunuz, kızıyorsunuz, öfkeleniyorsunuz? Öğrencilikte arkadaşlarıma çok alınmışlığım vardı, hele bir arkadaşımın, bir sözü vardı unutmam, " Senin ruhun yokki zaten" demişti bana çok sevdiğim bir arkadaşım... Eşiminde var öyle incileri paylaşmak bile incitiyor beni...