27 yasinda 2 yillik evliyim. Esim, annem, babam ve abim disinda kimsem yok diyebilirim. Okulda ve sonrasinds is ortaminda anlastigim insanlar oldu ama nedense okul/is disinda hic görümedik. Kimse arayip bulusmak görüsmek istemedi bugüne kadar benimle. Bir arkadasla bir kafeye gitmisligim bile yok. 16-17 yasta bir arkadasim vardi arada pizzaciya giderdik baska birsey hatirlamiyorum. Bu saatten sonrada düzgün bir dostum olacagina inanmiyorum. Facebookta kuzenimin fotograflarina baktim az önce. Her resimde farkli inanlar yaninda. Ya sofrada ya bir kafede yada sahildeler... imrendim valla. Esimin bile samimi arkadaslari var. Aksamlari whatsapptan görüsüyorlar resim atiyorlar falan. Bi benmi böyleyim diyorum sorun bende mi ben ne yaptimda bugüne kadar bir insan bile beni aramadi. Canim cok sikkin kendimi asosyal hissediyorum...

Su anda calismiyorum ama normalde calisan bir insanim. komsularimizin hepsi yasli emekli insanlar. Yasadigimiz yer cok sakin A

Calismaya baslasaniz cok iyi gelecek aslinda

Evet, ben çevremdeki kadınların çoğunu samimiyetsiz buluyorum. İyi olanlar da çok çekingen oluyorlar genelde, yaklaşamıyorum. Ben kendime böyle bir çözüm buldum, kafam rahat. Belki çevrenizde o kadar dikkatinizi çekmeyen, çekingen ama iyi dost olabilecek birileri vardır. Onlarla tanışmayı deneyebilirsiniz. Bu forumda tanışıp reelde buluşan, iyi dost olan kişiler de var mesela, bunu da deneyebilirsiniz. S

Hmm oda iyi:) bende diyorumya bu saatten sonra bir dost bulacagima bende inanmiyorum. Kadinlarda hep bir fesatlik var maalesef kimse kimseyi cekemiyor esine göz koyuyor vs neler okuyoruz burda..

İnsanların seni aramasını bekleme. Tanıdığın, sevdiğin biri olunca sen ara ilk adımı sen at. Ne kaybedersin ki J

Evet belki daha atılgan olursanız sorun çözülür. Rica ederim, ne demek. defne-28

Evlenmeden önce istedigim gibi gezip dolasirdim ama sadece gündüz izin verirlerdi buna. Okuldan arkadaslar aksamlari biyerlere giderlerdi ben gidemezdim... aileminde suanki durumumda bir payi var mutlaka ama 20 yasinda ayri eve ciktim evlenene kadarda yanlizdim yani sorun sadece ailemin kisitlamalari olamaz. Benimde teklif ettigin oldu ama herkes tarafindan hep bakariz yapariz diye gecistiriliyor.. bende pes ettim A

Iyi+cekingen. Iste bu benim Belkide sorun bastan beri tamda bu.. diyorsunya böyle insana yaklasamiyorum diye. Belki bu durusumdan dolayi kimse bana adim atmiyor. Sagol yorumun düsünmemi sagladi

Bende 2 sene evliyim. Hic bir arkadasim yok benimde. Ama esim yetiyor. Hep onunla geziyorum tozuyorum istedigim yere goturuyor. Arkadas gibiyiz. Derdimi onunla paylasiyorum. Tabi kadin dertlerinede anneme veya yengeme giderim. Hic sikayet etmiyorum arkadasim yok diye. Cok vardi. Hepsini teker teker sildim. darlyda

Nasıl bir yaşam tarzınız var, bilmeden yorum yapmak zor. Evlenmeden önce aileniz izin vermiyor muydu? Belki teklif beklemeyip siz teklif etseniz daha iyi olur. Eski arkadaşlarınıza ulaşın, şu gün buluşalım deyin. Eşinizin arkadaşları evliyse, eşleriyle kaynaşmaya çalışın.

Çalışmıyorsanız kurslara yazılın, oradan arkadaş edinirsiniz. . push ; B brunettella

Biz varız, KK var ya Hesapsi kitapsiz, cikarsiz birbirimizi tanimadan derdimize ortak oluyoruz daha ne olsun

su anda calisiyo musunuz? is arkadaslari komsular vs tanıştığıniz birileri oldu mu etraftan ya da halk eğitim kursu vs varsa oraya gittiniz mi Mini_mini Nirvana Anneler

Ben hemcinslerimle arkadaş olmayı tercih etmiyorum, bir tane bile yakın kız arkadaşım yok, hep seviyeli muhabbetler. Erkeklerde olabilir ama kadınlarda gerçek samimiyet içeren arkadaşlık olduğuna pek inanmıyorum. Varsa da %1 sıklıkta filandır. En güzeli eşinizin arkadaşlarından birileriyle samimi olup onlarla takılmanız. Ben de erkek arkadaşımın arkadaş grubuyla kaynaştım mesela. Hem daha eğlenceli, samimi, hem de gözüm üstlerinde oluyor A

Bak bu dogru :)