annem var sadeece beni gerçekten karşılıksız seven ondan güc almaya çalışıyorum ama inan patlamak derecesındeyım evde duramıyorum nefes alamıyorum sınırlerım çok bozuldu. içime ata ata sıkıldımm oyuzden sadece nefes almaya ve huzura ihtiyacım var..

evet aynen öylee.. bu söz cokk dogru ve benı cok motıve eder..

hayatta her şey bizim için canım Allaha sığın sabırlı ol... hayat sürprizlerle dolu bir yerden bi bakarsın güneş açmış sana sonsuz destek olacak biri girmiş hayatına her şey güzelleşmeye başlamış

derdim aynen yukarıda yazdığım gibi canım.. kendimi gerckten çok yanlız hıssedıyrm.. bılmıyorum bgun içim dahada kötu oldu.. üst üste geldi çoğu sey yine toparlanmaya çalışıyorum.. eSmerimSin

canım maalesef sana olumlu telkinlerde bulunamicam çünkü bende aynı durumdayım 6 yıldır yapayanlızım, ben ümidimi kaybettim iyi şeylere dair umarım senin için herşey iyi olur ve süpriz bi şekilde hayatın değişir

buyur yavrum anlat derdını..

okumaktaa cok cok güclük cekıyorum telefondan gırdıgım ıcın, ama sunu bıl yalnız degılsın

sadece o değil evde yasadıklarımda beni derinden etkiledi.. anlatamadığım bır cok sey var suanda.. babam yakınlarım oyuzden suanda bu duruma geldim sanırm. maddı manevı tüm eksıklerımı kendım tamamlamaya çalışıyorum.. yoruldum bıraz..

canım benim yaa( inşallah diyorum sadece suanda gerçekten ne dusuneceğimi bılemıyorum. yolun ortasında beklıyorum sanki. senin neyin var tatlım istersen uzun uzn konuşabiliriz.. bana bulunduğun temennilerin çoğu senın içinde olur inş. canımm..

benimle fikirlerinizi paylaşırsanız gerçekten kendimi daha da ıyı hıssedebileceğim.. eSmerimSin

canım bunları yaşayan okadar çok insan var ki... zaten üniversiteden sonra da herkes biyerlere dağılıyor kimisi evleniyor falan derken etrafında çok az insan kalıyor yada hiç kalmıyor seni çok iyi anlıyorum ama daha okula gidiyormuşsun ilerde iş hayatına girersin farklı ortamlarda bulunursun yeni insanlarla tanışırsın yeni arkadaşların olur üzülme bukadar herkes zaman zaman yalnız olduğu hissine kapılır...

bende ınan her gun şükrediyorum sadece elımden geldiğince dik durmaya calışıyorum ama bı yerden sonra oyle hassaslaşıyorkı ınsan bu yukun tasınmasında destek beklıyo olmayıncada ağır gelıyo.. hyrlısı dıyecğim yine ama gerçkten boğuluyorum..

anladım... gönül yorgunluğu da var yani... ben de pek derdimi dökmem kimseye kendi içimde yaşarım bir ara üniversiteden dönünce okadar yalnız kalmıştım ki delirmek üzereydim bi taraftan da iş arama sınavlara girme stresi falan aynen senin gibi boğulacak gibi oluyordum ama hayatta başımıza gelen, yaşadığımız her şeyin bir sebebi var razı olup bir şekilde üstesinden gelmek zorundayız yalnız başımıza göğüslemek zorunda kalabiliyoruz bazen ama her durumda şükredecek bir şey bulursan bazı durumlara bakışını değiştirip daha olumlu tarafından bakmaya başlarsan biraz daha rahatlıyorsun... eSmerimSin

öyle güzel konuşuyorsun ki tatlım kalbimden olmasını istediğim hersey bu satrlarda ama suanda çok kırıldım sağlıklı dusunemiyorum sanırım. sadece hakkımızda hayrlısı.. . push ;

Gecenin en karanlık anı, şafağın sökmeye en yakın olduğu andır. Sabret canım.

merhaba kızlar öncelikle bu sitenin var olması beni gerçekten rahatlatıyor. sizler gibi tecrübe sahibi, olayları yaşamış insanlarla paylaşımlarda bulunmak beni rahatlatıyor her ne kadar sanalda olsa orada bir yer de benim derdimi paylaşan birilerinin olduğunu bilmek inanın beni mutlu etmeye yetiyor. ben şuanda gerçekten kendimi hiç iyi hissetmiyorum nedense hiç çözemediğim şekilde sınıfımdaki herkes bana önyrgılı hic tanımadığım biri bile bana karşı farklı davranış içinde. okula gitmek dahi gelmiyor içimden elimden geldiğince kendı başıma hep idare ettim ama bı yerden sonra yardıma ıhtıycım oldu her konuda.. aradım çoğu kişiyi kimseyi bulamadım ortadan kaybolsam beni merk edıcek sadece annem vardır takmıyordum halada öyle sanırm ama bugun bu konuda beni incitti. en yakın dostum kardeşim dediğim insanları hayatımdan çıkarmak zorunda kaldım. bu şekilde olsun istemezdim ama onların tavırları beni buna zorladı hala inanamıyorum, okadar yanlış hayatları tercih ettiler ki bana uymadı sonra saygı duydum ve hayatımdan gittiler. en ufak alışverişe gitmek istesem bile bana eşlik edecek yakın kız arkdasım bıle kalmadı. bazı durumlardaister istemez insan ıhtıyac duyuyor bırıne.. aileme gelince annem dısında bana inanan güvenen kimse yok beni her konuda destekleyen de yok herşeyi kendi başıma halletmeye çalışıyorum maddi manevi hersey benim sorumluluğum altında.. babam asla bana yol göstermez beni dinlemez sadece bana küfür eder her zaman her türlü işte hep karsımdadır. bir gün olsun onu kıracak bır kelime kullanmadım hep başarılı hep söz dinleyen ve kendi basına ona zarar vermeden hareket eden bı evlat oldum yinede yaranamadım.. ailevi anlatamadığım diğer sorunlarda cabası.. idare edebildiğimi sanıyordum bugüne kadar ama simdi patlak verdi. yine yanlızım yine kendı kendıme dertleşip dua edıyorum sükrediyorum. sadece bana içtenlikle yaklaşan yakınlarımın olmasını dilemiştim ama kısmet değilmiş.. hakkımda yine hayrlısını diliyorum. üst üste gelince içimde birikti ve burada bir nebzede olsa içimi dökmek istedim. okuyanlara beni dinleyenlere şimdiden teşekkür ederim..