Hic gecmiyor, kendimi ve yasamayi seviyorum. Tavsiye ederim

benim bir evcilim var onu bırakıp gitmeyi göze alamıyorum planımız ortak uykuya dalmak

tek tek yazan tüm üyelere teşekkür ederim, dikkatle okuyorum her mesajı

psikiyatrı kliniği normal yatan hasta gibi değiller her şey yasak aklımıza gelecek her şey

Niye ölmek istiyorsunuz? Sebepleriniz nedir? B

Merhaba, size varoluşçu psikoterapi kitabını okumayı öneriyorum. Ölümü düşünme ölüme anlam yükleme her zaman kötü demek değildir. Ölüm olduğu için insanlık yaratıcılığını kullanabiliyor. Size çok farklı bakış açıları kazandıracak bu arada sık sık gelir aklıma ama herhangi bir psik rahatsızlığım yok. nelluniverso Her birimiz kendimize ait bir Evrenin

Nasıl yani anlamadım Neden uyuyamıyorsunuz ki B

ne hoş, manik dönemi gibi yazmışsınız mutlu oldum sizin için samantha

Hiç geçmiyor, sadece bana bişey olursa çocuklarım ne olur diye düşünürüm ara ara. Siz tedavinizi aldatmayın.

hiç geçmiyor, hatta ben ölmekten korkarım daha çok erken. evet ortalık her anlamda çok kötü ama ben hayatta olmayı seviyorum. konunuza gelirsek, ışık hızıyla gidip yatın ve ilaçlarınızı asla aksatmayın.

yatın diyenlere bu şekilde cevap veriyorsunuz. her şey yasak diye yatmıyorsanız öldüğünüzde hiçbir şey yapamayacaksınız. bunun bilincinde misiniz?

teşkür ederim empati kurmanız hiç gerek yok sıradan bir üyeyim sırdan vaka olarak kayda geçerim alakanıza minnettarım

uyumak için kafanızı tırMALIYORUNIUSZ nelluniverso Her birimiz kendimize ait bir Evrenin

Sanirim kafaya koydunuz ölmeyi. Nolur yatarak olun tedaviniziyasiniz kac nelluniverso Her birimiz kendimize ait bir Evrenin

Anladım. Geçmiş olsun.

bu arada uykunun bir sebebi vardır. insan uykuyu hem fiziksel olarak dinlenmek hem beyni dinlendirmek için ister. B

Çok teşekkür ederim Beni düşünen biri olması güzel

Bebegim den önce böyle düşünüyordum zaten çok problem yaşadığım psikolojik olarak çöktüğüm zamanlardı sonra güçlü durup aştım bu hayatım zaten berbat geçti öteki tarafı yakmayayım düşüncesi ile devam ettim yoluma sonra da sorunlarımdan kurtuldum samantha

Ölüme, yaşamaya, dünyaya nasıl baktığınızı merak ediyorum. Niye batilinanc dünyada kendine bir yer bulamıyor acaba?

İnanın. İnanarak yapamayacağınız hiçbir şey yok Yatmanız gerekiyorsa da yatın lütfen Zor anlıyorum fakat kolayı seçmeyin. Geçmiş olsun

size hayatım üstüne temin ederim hepsini denedim tek çıkar yol sizin gibi biri iletişim kurmaktı çok mutlu oldum yazdığınıza Son düzenleyen: Moderatör: 29 Kasım 2021 B

Aklimdan sanirim onem verdigim insanlara kizdigimda ölum dusunceleri geciyor sadece artik. 35ten once kimse bisey yapmasa da varolussal sikintilar yuzunden daha sik gecerdi. Ama ne var biliyo musun ölum sanki bi backup gibi dusunmesi rahatlatan bisey aslinda. Kendi cenazeni dusunup melankolik bi sekilde aglamak sacmaligindan bahsetmiyorum onu da yapiyor insan niyeyse ama hani her seyin icine edersem son opsiyonum olarak elimde var diyorum. ve bu benim bence daha guzel yasamama sebep oldu hep. yontemine kadar sormussun iyi hissetmedigin belli simdi. ben olsam ilac icmem buyuk rezillik onu soyliyim en azindan. Bence otenazi herkes icin legal olmali o da ayri konu. Kanser olsan etrafindaki insanlar birer birer iyilik show yaparlar sana aciyip ama mental problemin varsa simarik bi ucubesindir ve kimse rahatsizligini ciddiye almaz somut olmadigi icin. Once bu aci gercekle yuzlesmek gerekiyor. Ben de bipolarim, o yuzden unlemler esliginde diyebilirim ki ikinci en onemli sey ilaclar. Kendine baya uzun bi sure emek harcaman gerekiyor neyin senin icin dogru oldugunu bulabilmen icin. Genel olarak da neler iyi geliyor neler kotu geliyor bilmelisin. Mesela bana beni cok fazla strese sokacak seyler iyi gelmiyor. Maniye girmeme neden oluyor. Ha su an yapiyor muyum evet cunku zamanla alisiyorsun ve kendini taniyosun. Kendimden ornek veriyim cunku herkes baska seyler yasiyor bipolarlarda sadece mani donemi ortaktir. Bende ayni zamanda insan iliskileri konusunda okb var onu da astim zamanla. Ellerini yuz defa yikamaktan ellerin kanar ama birinin soyledigi tek bir sozu beyninde dondurmenin acisi onun bin katidir benim icin. Ben mesela major depresyona girmedim belki bir kere on gun evden cikmadigim bi donem olmustu sadece 2011 de taa, hatta en sonuncu depresyonum da oydu. Oyle bi durumdaysan ben bi zestat patlatiyim diyorsun misal. Uyuyamiyorum maniye gircem gibiyim diyosan baska bisey ya da ofkeliysen sedatif bir sey. Aslinda zevkli biliyo musun bu is :) legal bi sekilde druglari bi noktadan sonra kendi kendine daha kontrollu veriyosun bunyeye. Bagimliligin daha nasil desem guvenli ve elit versiyonu gibi :) neyin ne etki yapacagini biliosun kafasini biliosun kurallari bildigin bi oyun gibi keyifli bile geliyor alisinca. Beyin kimyasi cok garip bisey ya. Belli bi noktaya kadar sen onun kolesisin. Bazen de onu kolen yapabiliosun. Hele ki yani ben mesela manideyken asiri yaratici komik superstar gibi bisey oluyorum yani su an istedigim son sey maniye girmek cunku ucu limitsiz bir ucurum ama manideyken gunde 4-5 yagli boya tablo yaptigim oluyordu ya da cok guzel hikayeler yazdim ya da mesela isimde bana bi ton kazancla geri donen riskler aldim. Tabi tam tersi etrafima saldirdim sevdigim insanlari da uzdum sevgililerimi de korkutup kacirdim kumarda buyuk paralar kaybettim onlar ayri. Her yol kendini tanimaya cikiyor gunun sonunda. 19 yasindan 35e kadar cok cektim ama her sey rezalet degildi insanlarin hayal bile edemeyecegi ve su an olsem gozum acik gitmeyecek kadar dolu dizgin yasadim. cok sehir-ulke gordum, cok insan tanidim. bence bu hastaliga borcluyum o yuzden icimden hastalik demek de gelmiyor isin acigi. dogru yonlendirirsen bence bi lutuf. Sanatcilarin cogunun bipolar olmasi tesaduf mu yani.. No.. Simdi 40lari gectikce yeni yeni duruldum. Her gun aldigim ilaclari azalttim sadece ofkeliyken veya uyuyamiyorsam bazilarini aliyorum. Hala terapiye gidiyorum duzenli denebilcek bi siklikta. Isin acigi yasamayi sevmiyor degilim. Ama bu kafaya da kolay gelmedim. Kendine guzel ve duzenli bir hayat insaa edememis her bipolar mutlaka intihari dusunur gunun sonunda. O yuzden neler yapabilirim? Ben neyi seviyorum? Nasil bi duzenim olsa hosuma gider? Bunlari dusunerek basla illa ki sana uygun biseyler cikacak karsina. En en en son care olarak o gelsin aklina. Ben reenkarnasyona da inaniyorum ve nasil bi halde gidiyorsan uc asagi bes yukari ayni halde geri geliyosun gibime geliyor :) yani asil cehennem de bu olsa gerek. Diger taraftan hic emin degiliz oyle dusun, ama icinde bulundugumuz dunyada guzel seyler illa ki var.

Cevaplarınız için hepinize teşekkür ederim. Bu derin ruh halini, çukuru, ne bileyim bunaltıyı aşmak için çok çaba sarfettim. Hepsi ilk günler iyi geldi, sonra yine aynı. Canı yürekten diliyorum keşke beyin tümörü olsa, en azından gözle görülür.. Durmadan ilaçlar, doktorlar, yatışlar, ben çok bunaldığımı çok umutusuz olduğumu ilk defa bugün kendime ağlayınca hissettim B

hamilelikte nasıl gidiyor sizin . push ; B

Otrera

Ben de bipolarım; 15 sene kadar önce bir intihar girişimim oldu. Ölüm, intihar istemi gibi düşünceler zamanla yerini ölümü takıntılı halde düşünme, "Ardında ne olacak, ölümden sonra ne var?" gibi obsesif bir sorgulamaya bıraktı. Her gün ve her gece ölümü düşünür, uykuya dalmakta güçlük yaşardım. Bu süre zarfında ilaçlarım defalarca değişti, denendi ve dozları ayarlandı. İlaçlarınızı kullanmayı lütfen aksatmayın, zamanla daha iyi gelecektir. Bipolar genel ilaçlarının haricinde depresif ruh halini düzenlemek ve zorlayıcı düşünceleri dağıtmak amaçlı.. reçete edildi. Bu ilacın adını yazıyorum ama lütfen kafanıza göre alıp kullanmaya kalkmayın, kendi doktorunuza şikayetçi olduğunuz durumu anlatarak bu ilacı da danışın-sorun diye yazdım. Geçmiş olsun diyelim, zordur bipolarlı hayat, lafın gelişi geçmiş olsun diyorum ama geçmiyor da evet ama bipolar birine huzur çok uzaktır sanmayın, dengeli bir hayat yaşadığınız, ilaçlarınızı aksatmadığınız, çevrenizde de sevgi-güven çemberi oluştuğu sürece üstesinden gelirsiniz. Son düzenleyen: Moderatör: 29 Kasım 2021

Şu an için iyi gibi. İlaçları şimdilik bıraktım tabii. Ama herhangi bir atak yaşamadım belki kış dönemi olduğundan B

Bir insan birsey istiyorsa mutlaka bir sebebi vardır. Ölmek istese bile bir sebebi vardır. Uyuyunca ne olacak sizce? Uyuyup uyanmayinca ne olacak yada ne olmasını istiyorsunuz? B

ya bunu diyen üye bipolar değil ama en azından depresyon hakkında ne biliyor :)

Maniden mi çıktın yakın zamanda? Normal yani o zaman. Bi kac gundur uyumuosan. Yalniz tavrin sey gibi "siz konuşun ben bildigimi okicam nasil olsa."

Belirteyim 2 ay yatarak psikiyatri servisinde tevdi gördüm, intiharla gitmiştim Şimdi doktorlar yeniden çağırıyor yatırmak için.; İçerde bu düşünceler son bulmuyor ki? Teşhis bipolar. Uzun kısa lütfen tecrübenizi yazın, ama duydum söylemiş gibi değil Hemen yaşayanlar lütfen Geçmiyor yazan üyeleri bu düşünce sonsuza dek geçmiyor diye algıladım, Soru başlığını unuttum özür dilerim

tedavi bunu önlemiyor ki vakti değiştiriyor

Sizi gerçekten anlamak istiyorum, bu yüzden sordum. Tabiki cevaplamak zorunda değilsiniz. nelluniverso Her birimiz kendimize ait bir Evrenin

Çok mutluyum sizin yazdığınız için Ekt bende de denemek istiyor gata Korkuyorum. Manisa ben de istedim ama salonlar farklı grup oluyormuş gatada kaldım; Ağlamak üzereyim Sizi bulmak buraya tek yazma ümidimdi Çok duygulandım TSM aldım ben faydası yoktu

ya vaktiniz az kaldıysa?

ilaçlarınızı almaya devam edin. en yakın arkadaşım bipolar teşhisli, benzer yollardan geçti. şimdi düzenini oturttu, yıllardır stabil duygudurumda. ilaçlar dozunda devam. düzelecek ilaçlarla beraber psikoterapi de almayı denediniz mi?

Ben de bipolarım ama ilaçları düzenli aldığımdan hiç öyle bir sorun yaşamadım

Sıradan olmayan üye nasıl oluyor? Bence siz gerçekten yaşamak istiyorsunuz. Tutacak ya da ikna edecek bir şey bulamamis olabilirsiniz. Eksik birsey var diye düşünüyorsanız emin olun hepimiz eksiğiz. Dile getirsek yada getirmesek.

Öncelikle geçmiş olsun benim nedense bilmem hep liseli yıllarımdan beri wcye girince deprem olacakmış da o şekilde ezilerek öleceğim gibi bir korkum var hala var bu arada ve ömrümde hiç deprem ne gördüm ne yaşadım ilk depremim elazığ depremiydi geçmişte okkb geçirdim gece yangın çıkar bir şey olur da dışarıya paspal çıkmayayım diye gece saçımı düzleştirip makyaj yapıp uyuyacak kadar takıntı geliştirmiştim Kafasikarisikbirisi Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Ben uyku problemimden dolayı 1 sene öncesine kadar ilaç kullanıyordum, ilaçta şizofrenilere verilen ve yan etkisi uyku olan bir ilaçtı. Ona bağımlı olduğum için ve çocuk istediğim için terapi ve daha hafif ilaçlarla bıraktım. Uyuyamıyorum hala sağlıklı ve istediğim bir şekilde, bildim bileli de uykusuzluğu yaşıyorum çok gece oldu uyuyamadığım için ağladığım. zamanında 4 gün uyumayıp acillik olan birine söylüyorsunuz bunu.

Uzmanları daha iyi bilir ama bazı hastalıklar vardi tedavisi kesin olarak yoktur. O halde amaç veya beklenti hastalığı yenmek mi yoksa o hastalığı zapt edecek ölçüde yaşama katılmak mi? Sadece soruyorum. kafamı hep kurcalayan bir soruydu. Bipolar ile kıyaslanamaz elbette ama orta ölçekli depresyon geçirdim ve iyileştiğimi düşünmüyorum. Bu süreçte öğrendiğim mutlu olmayı beklemek gerçekçi değil. Hayat bir yol mutlu mutsuz acı tatlı. Nihai mutlu son veya dönem yok. Gücünü sabrını zorlayan sınavlar var. Kurtarıcı beklemek bir dönemi beklemek boşuna. Yaşayıp görmek gerekir.

Bipolar degilim, ama cok siddetli anksiyete gecirdim. Bende derin izler birakti ve bununla yasamaya calisiyorum. Ha zamn zaman dusuyorum ama kendimi kaldirmayida ogrendigim icin, tekrar eski halime donuyorum. Karakterim o kadar hassas ki en ufak biseyden etkilenip o anda yikiliverebiliyorum. Yani size demek istedigim bir insanda bipolar, depresyon vs. olmasa bile olumu dusunuyor, yipraniyor. Psikolojisi etkileniyor. Bunlarla yasamayi ogrenmelisiniz. Kendinizi hep iyi hissedin. Zaten hepimiz vakti geldiginde dunyadan gocup gidecegiz. Bunun icin acele etmenize gerek yok ki..

sizi anlıyorum yürekten sarılıyorum lakin bu sorular sıkıcı psikolog sorulrı hepsinin cevabını verdim defalarca hem de dikkatinizi şükranla karşılıyorum fakat bu sorular geçmişte kaldı Çok iyisiniz, teşekkür ederim

Çoook geçti hayal etmedigim şekli kalmadı diyebilirim

size yemin ederim atlatlamadım ilaçları düzenli alıyorum. neden hala böyle. demek kronik diyorum

Doktorunuzu dinleyin.

aslında şöyle ben yoğun bakım hemşiresiydim ve 24 saat nöbet tutup hiç uyku ihtiyacı hissetmezdim. sonrasında da çalışmadığımda uyuyamamak beni çok rahatsız hissettirdi, anksiyete bozukluğum var aynı zamanda. gittiğim bir doktor bana o bahsettiğim ilacı başladı, o ilaçla uyuyabiliyordum. çocuk istediğim için bırakmak istedim, terapiye başladım başlayınca o ilacın bana hiç verilmemesi gerektiğini anlattı.. yavaş yavaş keserek başka ilaçlar verdi bana hatta iddiasına göre amerikadan bir damla getirtti filan ama onu da suya damlatıp içmeme rağmen uyuyamıyordum.. ve uyumadığımda da dinç devam ediyordum. ilaca da sanırım baya bağımlı olmuşum o zaman. bırakalı 1 sene oldu tabi o zamandaki gibi değilim. hala yattığım gibi uyuyamıyorum.. uyku düzeni de oturtamıyorum ama şimdi gece geçte olsa uyuyup öğlen kalkıyorum böyle tutturdum böyle kaldı..

TEŞEKKÜR EDEERİM nelluniverso Her birimiz kendimize ait bir Evrenin

Öyle sürekli bi ölümü düşünmüyorum ama sizin ki zaten bir rahatsızlık ve tedavi gerektiriyor söylediğinize göre. Eğer doktorunuz sizi tatmin etmiyorsa başka bir uzmana daha görünün. Ölüm her an her koşulda olabilir ama bunu sürekli düşünmek çok rahatsız edici olmalı. Oğlum dünyaya geldiğinde eşim yanımızda olamadı ve ben o süreçte ölmekten çok korkuyordum ; ya bana bi şey olursa bebeğim ne zaman yapar diye. O düşünceler insanı perişan eder. Uzmanlara güvenin derim . push ; E

Yolumuz zorlu bir yol, pek çok şey denenir, denenir kah değişir, kah yaklaşılır, kah yan etkileri sebebiyle daha yorucu hale gelir. Bu bir yolculuk, doğru ilaçları keşfetmek ve vücudun buna ayak uydurabilmesi de oldukça zaman alıyor. Ama mümkün olduğunca pes etmemek ve umudumuzu diri tutmak lazım. Çünkü ancak böyle oluyor. Tatlım, birisi bana, bundan 14 sene önce "Strobe, bipolarlı yaşamının ilk senelerinde, sana bu kadar acı gelen şeylerle gün gelecek dalga bile geçeceksin" deseydi, onları küfürle kovalardım. Ama oldu, yoluna girdi. Sana iyi gelecekse yazabilirim: Bundan 14 sene kadar önce, ağır bir mani atağıyla hastaneye kaldırıldım. Bulunduğum yerdeki hastane ve doktorumuz yeterli gelemediği için beni Manisa Ruh ve Sinir Hastanesine gecenin üçünde ambulansla yolladı. Psikotik mani ile yaşıyordum krizi, hatta bir kısmı da hafızamda yer almıyor, bir kabus gibiydi ama uyuyamıyordum. Doktorumun sonradan anlattığına göre beni uyutmak için vurduğu ilaçlar, 80 kiloda yetişkin bir erkeği 24 saat aralıksız uyutabilecek dozlardaymış ancak, yavaş yavaş artarak gelen ortalama 10 günlük mani atağı sürecinde, 49 kiloya düşen ve 6 gündür uyuyamayan beni, sadece 30 dakika uyutabilmiş. O hastaneye yatışıma karar veren ve beni muayene eden Manisa'daki doktorumuz, aileme "Bir şey söylemek için henüz erken ama çok da ümitlenmeyin" demiş. Annemin bu sözü atlatması bile zaman aldı, yıkılmış tabii kadın da, bilmiyorlar neyim var ne oluyor. Ailemden elektroşok izni istemişler, çünkü uyuyamıyorum, kendimde değilim ve şoklu tedaviye geçecekler. Ailem izni vermiyor, şok tedavisine bir miktar önyargılı oldukları için. Ancak zorlayıcı ve seçeneklerin artık azaldığı durumlarda şok tedavisinin de kurtarıcı olduğunu söylemeden edemeyeceğim. Vurulan ilaçlarla ayakta uyudum. Şöyle açıklayayım; derin uykuya dalamadım, yatağımda rahat uyuyamadım, her on dakikada belki sıçrayarak kalktım, yürüdüm, yürürken sanki orada değildim, kalbim, bedenim uyuyordu sadece gözlerim kapanmıyor, beynim durmuyordu. Nihayetinde atak geçti. Ardından gelen süreç ise "Asssla bitmeyecek! Sonu yok bunun" dediğim majör depresyon süreciydi. 22 gün boyunca yıkanamadım, annem koluma omzuma girer, küvete oturtur yıkardı. Kemiklerim, tüm kaslarım adını koyamadığım bir ağırlıkta sızlardı, gözlerim açılmazdı, uykudan, yataktan başımı asla kaldıramazdım, köşeye atılmış bir patates çuvalından farksızdım. Hareket etmek ıstıraptı, hiçbir şeyin tadı yoktu, hayatın manası yoktu, hiçbir şey keyif vermiyordu, yediğim yemek değil sanki çamurdu... Bitmiyor, geçmiyordu. Bu süreçte hafızam inanılmaz zayıfladı, dedim herhalde ben gerizekalı oldum. Kullandığım ilaçlardan ağzım kurur, dilim şişerdi. Kaç kere ilaç değiştirdim, pes ettim öleyim dedim, kaç kere ailem "Geçecek, güçlü bir kızsın sen" diyerek ayağa kaldırdı. 2 ay boyunca cümle kurmayı unuttum, kekeledim, konuşamadım, insanlarla sohbetten nefret ettim, kimseye katlanamaz haldeydim, tüm yeteneklerim yok olmuş gibiydi vs vs vs... Bunları daha sayfalarca niteleyebilirim. Özetle, sadece sana zor değil ve sadece sen denemiş denemiş ve olduramamış değilsin. Bu bir yolculuk, bu bir süreç; önünde sonunda oluyor, bitiyor ve bu derece acı vermiyor, alışıyorsun, ayak uydurmaya başlıyorsun, hafızanı, yeteneklerini geri alıyorsun, yüzün yeniden gülüyor. Ama sabır tatlım. :) Sabır. Sabır çok acı evet, ama meyvesi tatlı. Bu günlerin geçeceğini asla aklından çıkarma. Benden herhangi bir eksiğin yok, benim ultra mega insanüstü bir gücüm yok, senin gibi biriyim işte. Sabrı öğrendim, bununla yaşamayı öğrendim, içgörü edindim, farkındayım. Ben başarabildim, neden sen de başaramayasın?

Malesef öyle :) alistim artik baskalarinin dertlerini duymak kendiminkileri bastirmaya iyi geliyor belki de. Burda 8-6 mesai yapanlar var Stardust07 All iz

Hiç geçmiyor. Tedavinizi aksatmayın. B

mesaj size B

bipolar kız kardeşim :) ya da aynı düşünce arkadaşım merhaba Calcifer Ay Çiçekleri Arasında Gonca

bu aksatmadığım hali zaten

Size yalvararak yemin ederim yattım Elimden geleni yaptım Vallahi yaptım Tedavi için asla red etmedim Bu kadardı demek bana faydası Ama yemin ederim çabaladım

Bu arada ölüm herkesin aklına gelir, benim de sık sık geliyor, ama cok korkuyorum, keske hic ölmesek hayat cok kısa 20li yaşların sonlarındayım ve zaman cok cabuk gecti, bunu dusunup uzuluyorum gerçekten. Keske tekrar 20lerin basına dönebilsem diyorum. Yaslanmak, sona yaklaşmak benı korkutuyor. Belki yarın ölücem bilmiyorum ama keske hıc sonu olmasa yasamanın. R

bu konuyu açtım ve uyudum az önce uyandım yemek ve su yok sırf uyku samantha

Çok sevindim Yakamızı bırakmıyor bilirsiniz, her mani dönemi beyinde hasar bırakıyor Sizin kadar eş bulup çocuk yapmaya cesaretim yok. Kimseyi hele doğacak çocuğa bu genetik geçisi aktaracak cesatim yok Shusui

Geçmiyor, sizin psikolojik rahatsızlığınız olduğu için bu düşünceler içinde olmanız olağan ilaçlarınızı aksatmamalısınız

Ara sira olmek istedigim benim de olmustur cikmazda hissedip bogulma anlarinda ama sonra tekrar hayatta olmanin verdigi rahatligi ozlemisimdir. Insanin gel-gitler yasamasi normal bence cok uclara kacmadigi muddetce.. Hayatta iyi ve kotu hersey var, kabullenmek zorundayiz.

hamilelikte nasıl gidiyor sizin Villanelle devil in disguise tek ayak

Yakın bir arkadaşım bipolar. Kendim yaşamasam da teşhis aşamasından itibaren yaşadıklarına şahit oldum. Nerdeyse 10 yıl olacak ancak ara ara ilaçları değişir dozlar, yan etkiler biraz uğraşır. Yani denedim olmuyor değil sürekli ara ara deneme söz konusu. İlk başta bunu kabul etmeniz lazım. B

teşekkür ederim şartlarınız zor sizin de kolaylık diklerim

Benim çok gecer bi hastalığım yok sadece bazen beziyorum bu vicdansız insanlardan her canliya yapilan eziyetleri görmekten

yaşamak güzel şey zaten 3 günlük dünya neden ölümü düşüneyim ki? B

Bilmiyorum yarın görüşme var ekleyeceğim bunu da keşke tek kendi konumda kalsaydım dış dünyaya a. ılmak için en berbat çukurmuş burası bence siz de aktif kalmayın samantha

HERKESİ ÖLDÜRĞÜMÜ GÖRÜYORUM KALKIYIRYORUM ÜSTÜM BAŞIM KAN BAKIYIRYORYM EVCİL ÖLMEMİŞ KENDİNİ KARNIMI DELMİŞİM SON BÖYLE ACİLLİLLİK OLDYK

Korkmayın, dediğim gibi artık seçeneklerin tükendiği, dirençli hastalarda ekt deneniyor ve evet onun da zorlayıcı yan etkileri var ancak rahatlatıyor. Daha fazla katlanamayıp ölümü bir seçenek haline getirmeden önce "Ekt"nin de olduğunu unutma. Ben şok tedavisine girmedim, dediğim gibi ailem istemedi. Sonradan gösterdiğim çaba ve gelişme de buna gerek bırakmadı ama çok yakındım. Şöyle söyleyeyim bipolar değil, aynı zamanda şizoaffektif bozukluk/şizofreniden de şüpheleniliyordu. Gerçeklik algım paramparça olmuştu nitekim, kayışı böyle koparmak her bipolar hastasına nasip olmaz : p Ağlamak istiyorsan ağla, ama gün gelecek tebessümle anacaksın bu günlerini. Faydası yok deyip kestirip atma. Sana o kadar çok yöntem ve o kadar çok ilaç sayabilirim ki bende denenen, yürüyen bir ecza deposuymuşsun sen o zamanlar diyebilirsin. Bu forumda bipolar hastalar yazdığında, online isem ve konuyu görüyorsam mutlaka yazarım, ufak bir faydam dokunabildiyse ne mutlu, bilirim çünkü çok zorludur ilk zamanları. Dünya kapkaranlıktır, umutlar ölüdür. Ama o umudu ayağa bi kaldıralım lütfen Batıl, tamam mı? Çünkü bu süreçte en çok bu duyguya tutunacaksın. Maddi durumunuz nasıldır bilmiyorum, hangi şehirdesin bilmiyorum ancak sen doğru bir şekilde şikayetini dile getirdiğinde ve seni gözlemlediğinde, psikoterapilerle beraber nokta atışı reçeteler yazabilecek doktorlar tanıyorum İzmir ve Antalya'da. Sana adlarını verebilirim. Biz ilk bu hastalığı, sülalede, bende gördük. Bilemedik, cahildik. Ailem çok tökezledi benle beraber. Bir yol göstericimiz yoktu, şehir şehir gezilmedik doktor bırakmadık. Bilgimiz yoktu ve bundan 15 sene kadar önce bipolar birine rastlamak da kolay değildi. Nitekim toplumsal damgalama sebebiyle bipolarlar gizleniyorlar, hastalıklarını kimseyle paylaşmıyorlardı. Ne acı. Artık bu algılar da yavaş yavaş kırılıyor. Yalnız değilsin, bipolar hastaları, her tür ve şiddette bipolar hastaları her yerdeyiz. İş hayatındayız, okulumuzdayız... Hayat devam ediyor. Bak buraya bir video iliştiriyorum; izle lütfen: Bu konuları konuşup sorabileceğin bipolar hastalarının bir arada olduğu face grupları da var, bakabilirsin. Neler neler tecrübe ediyor insanlar, umutsuz olma lütfen.

Ölsem de kurtulsam dediğim olmuştur ama yöntemini hiç düşünmedim. Zaten yöntem düşünmeye başlasam bu işin sonu iyi olmaz. Tedavinizi ve ilaçlarınızı aksatmayin

li hep düşük ilaçlar şu an 9 tane tek bir ilacı 5 defa aldığım oluyır 25 ilaç alıyırum ilaçtan umudum yok artık B

Uyku istiyorsunuz, sebebi var mı? . push ; nelluniverso Her birimiz kendimize ait bir Evrenin

İlaçlarınızı aksatmayın bence. Bipolar yaygın ve tedavisi olan bir rahatsızlık

Hic intihar veya intihar dusuncesi tecrübem olmadi. O yüzden duymak istediklerinizi yazamayacagim. Zaten size ne kazandirir ki bunları okumak, bilmek? Doktorlarin cagrisina kulak verin. ImTheDevil I'm a devil of my world Anneler

Psikolojik olarak bir sorunum yok bence ama ara ara kıyamet bir an önce kopsa da ölsek diye düşündüğüm zamanlar oluyor. Insanların bu kadar kötü, pislik olmasına dayanamıyorum. Gelecek açısından umudum yok. Bir de gerçekleşmesi elimde olmayan hayalim var o olmayınca da biraz isyan ettiğim oluyor. Anlık düşünce olarak geliyor sonra da geçiyor.

Valla hiç düşünmüyorum bile. Napalım geldik bu hayata, yaşayıp gidiyoruz işte :)