Esimle flört aşamasında adam sifir kiskanc biriydi. Karışmaz sen oturup kalkmasini bilirsin sen nerde konusalacagini bilirsin sen giyinmesini bilirsin seni bir tabur asker icine sokar öyle de alirim patronum erkek sen mesafeyi bilirsin vs adam bana özgüven verir kisitlamazdi. Evlendik ilk hafta markete gidecem engelliyor dışarı cikacam yalniz yollamamaya çalışiyor çalışmaya başladım kalfa erkek diye işyerimi kontrole geliyor hattaaa kıyafetimin kol kismini azicik daha uzun alalim diye resmen araştırma yapıyor. Tayt zaten hayal bile degil artik. Patladim ben senin kölen degilim senden once de yaşadım kimse basimda bekçi degildi esimsin ama yeter bir sınırı var diye. Simdi markete karışmaz dışarı cikmama abartmazsam karışmaz baya yol aldik ama hala saclarim fönlü bakkala yollamazEvlendikten sonra adam süpriz yumurta oldu. Kuzenimin esi aksine abartmayacak sekilde kıskançken evlendikten sonra neredeyse hic bir seye karismayan biri oldu. Dedim ya süpriz yumurta. Ama sizin durum sanki islak battaniyeyle ateşe atlamak bile bile belki yanmam diosunuz.

Hastalık değil canım, sadece daha büyük bir tokat yemeyi, daha sarsıcı ve yıkıcı bir olay yaşamayı bekliyosun. Çoğumuza oluyor bu, hayallerimiz planlarımız yuvamız bozulmasın diye iyi biri olduğuna, her şeyin yoluna gireceğine inanmak istiyoruz, hatta bazen kendimizde kusur arayıp kendimizi suçluyoruz. Ama öyle olmuyor malesef, sadece tahammül sınırımızı zorlayıp kendimizi boş yere yıpratmış, kendi ömrümüzden çalmış oluyoruz... Psikyatriste gidebilirsin ama kararını her halükarda kendin vereceksin. Kafanda sürekli "belki iyi olurdu, kafama girdiler bırakmadılar ki aşkımı yaşayayım, vs." düşünceler varsa rest çekme aynı yolda devam et, sonra gör gününü aklın başına gelir ama en azından denedim, içim rahat elimden gelen her şeyi yaptım dersin.

Adam sana beynin hasta diyor, sen evlenince değişir mi diye soruyorsun? Arkadaşım geç kalmadan yardım al, git gide bu durumu normalleştirmeye başlamışsın, cidden hasta olacaksın. Allahım korusun,

Rica ederim. İnşallah kendini toparlarsın. Ruhum

Değerli fikrin için teşekkür ederim, Haklısın hatalarını görmeyen biri düzeltemez, hatayı bende bulan biri hiç düzeltmez.

Arkadaşlar dün sinirli eş konusu ile ilgili konu açmıştım. Hiçbirinizin tepkisine kızmadım. Böyle kıskanç, ve ev hanımı olmayı gerektiren bir evliliği bana birisi sorsa bende onaylayamam. Gel gelelim aileler tanışacaktı izinler ayarlanmıştı yüzük vs konuları vardı ama aramızda pek iyi değil. Bir problem konuşmaya çalışsam ben böyle sinirli eş kıskanç eşle anlaşamam ben de dik biri oluyorum alttan alamayabilirim desem, yapma istemesen yapmazsın ruh hastasısın çok düşünüyorsun senin beynin hasta diyor. ZAten diğer kıskançlıkları giyimi arkadaşları karıştırmıyorum bile. Aramızda uzaklıktan dolayı sevgi ispatlama çabası ile bayağı bağ oluşmuştu. Kıskançlığı konuşmak isteyince de uzaktasın bir şey olsa gelemem dayanamam gibi bahaneleri var, bi nişanlanalım evlenelim içim rahatlayacak söylemleri. Sinirlenince ağzına gelen küfürü sayması ama sonra çok pişman olması konuşmaya çalışması. İçimdeki o kimseye olmayan tutku ve beğeni, ama artık bunların boş gelmesi... Benim fikir almak istediğim konu şu, olmayacağı belli bu ama yine de sorayım, eşi çok kıskanç olup evlenince yanında olunca rahatlayan var mı, evlenince geçer efsanesine inanmak için sormuyorum da emeğimi bu ısınmayı heba etmek istemiyorum, çok zor insana ısınan biriydim çünkü... yaşımda 26... Diğer şey ise bu şekilde severek istemeyerek mantığıyla arılan var mı? bana ne tavsiyelerde bulunursunuz, inanın işe gitmek, yüksek lisans falan filan şuan kafamda hiç mutluluk vermiyor o derece bi hale geldim, psikolog nasıl olur? başka neler olabilir? çok neşeli hareketli biriydim, kıskana kıskana oda kalmadı, çevrede kalmadı... bu şekilde ayrılık yaşayanlar yazabilir mi? Bir de şu var ayrıalım diyip tekrar arıyorum soruyorum, bu bir hastalık mı geçici mi? kararımın arkasında duramıyorum...