bizim evde aynen böyleydi annem kızınca babamın arkasına saklanırdık biz:)

Engel olmali, 2.5 yasindaki bir cocuk korkmamali, saygi duymak soz dinlemek baska birsey korkmak baska birsey Benim 1 yasindaki kizim bile hayir dedigimde yapmamasi gerektigini anlar ve durur, bunu bagirarark degil egitimle sagladik Esinizle konusun gerekiyorsa ofke kontrolu icin destek alsin

Dün gece tahammülümün tükendiği noktadaydım. Bütün gün yedirmeye uğraş onu yemedi başka yemek yap onu da yemedi bunu yap... Uyumaz uyutmaya uğraş kaka yapmaz ilaç içirmeye uğraş üstüne başına döker giydirmeye uğraş alt değiştirmeye uğraş bütün gün uğraş uğraş... Bütün bu saydıklarım ağlama krizleri eşliğinde tabi her günümüz böyle gece de beni uyutmuyor hiç dinlenemiyorum. En son eşime al şunu diye bağırdım biraz da kolundan çekiştirdim. Eşim kızdı napıyorsun çocuğa sakın bir daha böyle davranma dedi. Kitaplarda neyi yapman gerektiği yazıyor onu ben de biliyorum zaten ama nasıl yapabilirim o yazmıyor. Sizler sakin kalmayı nasıl basabiliyorsunuz bunun yöntemi nedir?

Oğlum 19 ayın içinde; iki kere bağırdım. İlkinde hatta buraya konu açtım: https://www.kadinlarkulubu.com/forum/threads/benden-3-4-tane-klonlasalar-ne-guzel-olur.1035691/ Kopma noktamdı sanırım, o kadar tükenmiştim ki, 13 aylık el kadar çocuğa bağırdım, çocuk da değil, bebek... Hala gözümün önünde o dudağını indirip gözünden dolu tanesi gibi bir anda yaşların akıverdiği. İkinciye bağırdım, yine bir bıkmışlık haliydi, milyon kere söyle söyle anlat açıkla, göster, söyle söyle, benim kuralımı babası çiğner, babasından yüz bulur güzüme güler yapmaya devam eder, eşime de bağırdım oğluma da, evin diktatörü gibi. İçim bk gibi oldu yine, taş gibi. Korkudan olduğunu fark ettim. İstediği kadar eşya kırsın, koltuk lekelesin, orayı burayı yırtsın duvar çizsin, üzerine çorbalar boca etsin... Düzenli uyusun-yesin bedenden düşmesin korkusu, aman dikkat oradan takılıp düşmesin korkusu, o kapıya bu çekmeceye parmağı sıkışmasın korkusu... Ev tamamen çocuğa göre düzenli, en fazla ne olur orası burası düşünce kanar yani yok... Kafamda felaket senaryoları, oradan oraya atlarken boynu ters gelir kırılır korkusu... Bla bla bla... Bağırdım. Korktuğum için. Sonra düşündüm, gittim özür diledim konuştum. Anladı mı anlamadı mı bilmiyorum 17. ayındaydı sanırım, arabalarını sürmeye çalışıyordu bir yandan oturdum gözlerine baktım,"Özür dilerim sana bağırdığım, senin oyunlarını, merakını kısıtladığım için. Ben de anneliği seninle öğreniyorum, sadece canın yanacak diye korkuyorum, sana bağırarak hata yaptım, bir daha yapmamaya çalışacağım." diyerek öyle onla konuştum, kendime de konuştum. O zamandan beridir daha rahatım, bağırmadım-bağırmıyorum, geçen gün komodinden üzerime atladı ansızın, dudağı kafama geldi dişi kesti kanadı. Birlikte yıkadık ağzını, o gün canının acısına pek bir şey yiyemedi ama bir daha oradan o şekilde atlamadı. Kafasını koruyarak bekleyip temkinli atlıyor atlamak isteyince. Öyle işte... Çocuğumun vücudunu koruyacağım diye, ruhunu darbelemek işte. Yapmam artık.

Ben bagirmam kimse de bagiramaz benim cocuklarima Insanlar konusarak anlasir Bagirmak da bana gore bir siddet Nasil ki bir insanin karsima gecip bana bagirmasindan rahatsiz olursam ayni hassasiyeti cocuklarima da esime de gosteririm Sinirlendigimde tabi ki kiziyorum ve bunu ses tonumdan anlarlar ama bagirarak ifade etmem kendimi, gel konusalim cocugum derim

Alicam insallah okumak istiyorum. . push ;

Bağırmıyorum, babasıda ekstra dikkat ediyor. Tabiki saçımı başımı yolacak raddeye geldim dönem dönem ama bağırıpta vicdan azabı çekeceğime ortamdan uzaklaşıyorum. Sakinleşince konuşuyorum. Kolay değil yıpranıyoruz her türlü ama korkuyla eğitim verilmez. Korkarsa ne olur, en basitinden korktuğu, kötü olduğunu düşündüğü konuları bile size anlatmaz kızarsınız diye. Böyle böyle iletişim kopar aranızda ister istemez. Ve kimse bunu istemez. Tabiki sınırlarımız var, her istediğini yapmayız, her istediğini almayız kızımın ama konuşarak çözeriz. Kriz anında çözemesek te sakinleşince konuşur hallederiz.

Bizde de tam tersi. Kocam cok guzel ilgilenir bebekle. Kizmaz bagirmaz kizima. Ama ben kizar bagiririm arada ((( Sonra da pisman olurum ((( Kizim aşiri hareketli, asiri ters. Aşiri yoruyo beni ((( Bagirinca da kendime nefret ediyorum (((

Bazen bağırıyorum benim iki tane bağırınca çok üzülüyorum ama inanın bazen ayaklarımın üstüne basacak halim kalmıyor bel ayak ağrılarım çok insanın canı ağrıyıncada ne yazık ki tahamülsüz olabiliyor(

Tabi ki zaman zaman baba kiz arasında gerilmeler oluyor ki eşim çok sakin şefkatli merhametli bir baba gerçekten ama kizim çok zorlu bir çocuk o zaman beb giriyorum devreye ama genel olarak baktığımda babayı dinliyor onun tepkilerini çok önemsiyor o yüzden eşim otorite evimizde her türlü izin dışarı çıkma etkinlik vb durumlarda babaya yönlendiriyor yoksa bende sınır kalmıyor çok zor anne olmak gercekten

Anladım evet çok doğru bir konuya değinmişin gerçekten çocukları babayla korkutmak cok kötü çok etkiliyor evet bizim evde sistem bu şekilde kizim çok zorlu bir çocuk çok hareketli çok dağınık sürekli konuşmak istiyen daldan dala atlayan tam bir koç burcu oğlum olunca artık ikisini kaldırmaz oldu sinirlerim çünkü küçüğüm de çok mizmiz çok hasta olan bi çocuk neyse biz düzeni böyle kurduk birşey olduğunda kararı biz konuşuruz ama babası söyler yada kriz anında eşim halleder o yüzden şimdilik iyi gidiyor inşallah doğru yoldayimdir

Bağırıyorum Mesela yatın çocuklar haydi diyorum yatmıyorlar bir kaç kere rica ediyorum baktım olmuyor "yatın artık" diye bağırıyorum ikiside yatağında Çocuk sayısı arttıkça bağırmalar daha rutine biniyor sanırım Mükemmel anne baba olamıyor hiç kimse ilk çocukta öyle olmaya çalışıyorsun ama ikinci çocuk olup da kavgalar başladığında bağırıyorsun yani diğer aileler ne durumda bilmiyorum ama ben ve çevremde durumlar aynı Bazen bağırayım mı yani falan diyorum tamam anne diyip kalkıyorlar yerlerinden biz dengeyi öyle bulduk seviyoruz birbirimizi Ama babalarının bağırmasına müsade etmiyorum çünkü çocuklar benim çocuklarım İleride annem beni şöyle dövmüştü falan diye bir anıları olmayacak çok şükür ama annem bir bağırırdı hemen yatağa koşardık gibi anıları olacak sanırım

Çok duygulandim... Ben annemden çok koktum çok dayak yedim çok küfür duydum. şimdi büyüdüm yine beraberiz ama ben çok korkarım hala ondan ve içten içe cook kızginim. Bu da benim evlat gözüyle bakış acim

yorumlari okudum hayret icerisinde kaldim. vayy be herkes mukemmel anne yolunda ilerliyormus. siddete karsiyim kesinlikle ama nasi bi sabir varmis herkeste. valla arada kizip bagirdigim oluyor ama cocugumun psikolojisini bozacak derecede degil. sonucta bende insanim surekli olmamak kaydiyla boyoe seyler olur. herkes biz bagirmiyoruz diyince burayi okuyan anneler acaba ben yetersiz miyim iyi bi anne degil miyim diye dusunecek. hayir sen mukemmel bi annesin her anne kendi cocugu icin en iyi annedir. ayrica bu kadar cocuklarin uzerine titreyip herseyi uzmanlardan ogrenip uygulamaya gerek yok. her birey her aile farklidir. kendi cocugunuzun kisiligini en iyi siz bilirsiniz. onlara asla bagirmam demek simdilik belki dogru ama ilerde topluma karisacak ve ilk tepkiyle karsilastiginda buyuk yikima ugrayacak. cocuklari cokta nazli buyutmemek lazim. asiriya kacmadigi surece herseyi tatmasi lazim ama asirisi degil kesinlikle.

Keşke kitaplardaki gibi hep birşeyleri açıklayan, tatlı tatlı konuşan biri olmak mümkün olabilse. Benim için bu mümkün değil ve çoğunlukla dikkat etsemde sesimi yukselttigim oluyor. Gerci benim oğlum 9 yaşında onunda benden aşağı kalır yanı yok bazen oglumda sesini yükseltebiliyor.. Aslında kitapları felan takip etmesem bizim ailede iletişim gayet normal ama okudukça sorguluyorum ve arada bir de olsa yaptıgım şey yani sesimi yükseltmelerim çocuğumu etkiliyor mu diye düşünüyorum.. Eşim sakindir ama ben çok sıradan biriyim. Sinirlenen üzulen mutlu olan ve bu duygularıni yansıtan sıradan biri.. Cocuğumu bu sıradanlıgım yüzunden üzüyor olabilirim belki de..

Bende kızımın hatta artık kızlarım oldu 2. De katıldı aramıza onların sevgi, saygı ve sakinlik çerçevesinde büyümesi için elimden gelwni yapıyorum. Ama yeri geliyor artık sabrım kalmıyor ve sesimi yükselttiğim oluyor. Benimde büyük kızım 2.5 yaşında ve zor bi dönemden geçiyoruz hem iki yaş sendromu hem yeni kardeş sendromu çok zor. Ama yinede kuzum umduğumdan anlayışlı oluyor kimi zaman. Ama korkutmadım hiç şimdiye kadar sesimi yükseltirim ama onu sindiricek kadar değil. Ama eşim tam senin anlattığın gibi. Yani onlar bizim kadar sabırlı olamıyorlar. Aynı şekilde kızar sesini yükseltir ama kızım sürekli babamda babam babamda babam diye gezer. Bitanesidir babası. Bu böyle oluyor heralde. Her zaman naz anneye geçer babaya aşklarını sunarlar.

Birde su önemli noktayi unutuyoruz.. hepimizin karakterleri farkli.. insanlar birazda kendi karakter ve yetistirilis sekli ile cocuk buyuturler. Oyle su kitabi okudum surda bu kisi soyle yap veya yapma dedi olayi biryere kadar geçerli.. beslenme ve oyun konusunda yaparsiniz bunu da bazı davranislari tolere edip etmemek yine sizin karakter ve kisiliginizle baglantili oluyor. Eger sabirsiz ve cabuk sinirlenen bir yapınız varsa bir yere kadar bunu saklarsiniz. Her anne baba birazda kendi dogrulari ile cocuk yetiştirir.

Hatice Kübra Tongarın kitaplarını tavsiye ederim. Birlikte okursunuz.

Cevabınız için teşekkür ederim Benim oğlum 14 aylık dün mutfak masasından tepsiyi çekti ben koşana kadar üstü boştu Allahtan herşeye yetişemiyorum. Ben herşeyi kurcalamasina izin veriyorum ama böyle zamanlarda hayırdan anlaması lazım.

Kızınıza hayır ı nasıl öğrettiniz

Aynen oyle. ama yeri geldi mi beni de korur kizim. epey oldu esimle hafif tartistik uzerinden az bir zaman gecti kizim babasina donmus baba anneme bir daha kizma sana kiziyorum bak dedi.

Bende tam tersini düşünüyorum acaba yanlış mı yapıyorum office yani şöyle ki iki yavrum var ellerinden öper biri kiz 5 yaşında diğeri erkek 18 aylik kızımla iletişimimiz çok sağlam şükürler olsun oğlum daha küçük ama sürekli ben8nle muhatap olduğu için kizim beb birşey dedigimde dinlemiyor bazen babasıyla iliskileride çok güçlü çok düşkündür esimde çok şükür sağduyulu sakin bir adam fark ettim ki babadan biraz çekiniyor yani evde rahat sıkıntı yok ama yine de bir kriz durumu olduğunda eşim oturup konuşunca daha çabuk ikna oluyor yanlış mı yapıyorum bilemedim simdi

Her ev ayni galiba.. anladimki bi kez daha babalar daha sabirsiz.. arada olabiliyo.. her tepkiyi goruyolar hayat toz pembe degilki.. abarti olmadigi surece azicik ses yukseltmede birsey yok. Olmasa iyi ama oluyor

Kimi cocuk annesinden bedenen ayridir ama ruhen birliktedir kimi cocukta bedenen birlikte ruhen ayridir. aslinda cocuklarimizi buyuturken biz de onlarla buyuyoruz.

benım kaşlarımın yapısından dolayı sınırlı görünürüm devamlı kızım daha küçükken anne ben birşey yapmadım neden kızdın bana derdi, çok üzülürdüm oyle söylediği zaman ama elimden birşey gelmezdi, botoks için param yoktu çünkü, şimdi büyüdü kaşlarımın çatık oldugunu anlıyor artık, ben hiç çocuk dövmedim yiğenlerım ve kızım dahil, sanırım kaşlarımdan daha çok korkuyorlar, ben biraz daha disiplinli bir insanım, herşeyin belli bir saati vardır belli kurallar vardır ve bunlar asla degişmez, eşimde dahil buna evde herkes uyar, kızıma genede sesimi yükseltmeden konuşmaya çalışırım çünkü babamızda olabildiğince sakın ve sessiz bir adamdır, biz dayak yedik küçükken ama ben gerçekten şiddet olmadan çocuk yetiştirmekten yanayım, kızım 10 yaşında ve artık ozamanı gerçekten aştığımızı düşünüyorum.

Yine bir kriz aninda demistim ben kizimin psikoljisi ruh sagligi benim icin herseyden onemli zarar gordugunu dusundugum an evliligimiz baska bir boyuta girer diye resti cekmistim. bazen abartiyor cikislari. esergry Nirvana Anneler

gerektiği zaman tabı kı kızarsınız ama korkutarak otorıte sağlayamaz babası.

Buna bir bakin isterseniz, https://www.kadinlarkulubu.com/forum/threads/bilselerdi-yapmazlardi.924596/ Malesef bazen bagiriyorum Ama asla cozum degil, kisiliklerinin yara almamasi icin kendimize hakim olmamiz lazim. Bizim verecegimiz tepkilerle hayati sinirlarini ogreniyorlar

Biz de kriz durumunu ben cozmek zorunda kaliyorum esim kizarak yapiyor bunu ona firsat vermeden ben usteleniyorum bu beni de yipratiyor esiniz bunu sakin bir sekilde net ve kararli yapiyorsa sorun yok bana gore

Bikmadan usanmadan hayir diyerek Normalde konustugumuzdan farkli bir ses tonuyla, ne sert ne yumusak ama kesin bir sekilde hayir diyerek Ornegin masanin uzerindeki bibloya uzandiginda hayir, bana bakip tekrar uzandiginda yine hayir, dinlemeyip bibloya dokundugunda elini yavasca cekerek yine hayir, tekrar uzattiginda yine hayir.. ve sadece ben degil, babasi ve bakicisi da hepimiz ayni sekilde davranip ayni tepkiyi verdik, bi iki hafta sonra zaten hayirin anlamini ogrenmis oluyorlar Ben ogluma da bu sekilde ogretmistim, evimde sadece dolap kapaklari ve cekmecelerde kilit var onun guvenligi icin onun disinda tek bir sus esyasini bile kaldirmadim, dokunmak istediginde hayir deyince birakip geri donuyor

Tabiki eskide kaldi. gecende sosyal hizmetler uzmani seminerde cocuklara sunu yap bunu yap diye nasihat vermeyin bosuna dedi eski usullerle cocuk yetistirmeyin. tohum atma yontemini kullanin dedi bir de ornek olma meselesi.

yok demek istediğim öyle değildi Renkli, hani bizim millet de "akşam baban gelince görürsün" ya da "babana söyleyeceğim" tarzı bir korkutma vardır ya, kastettiğim oydu aslında.. ya da babanın terbiye etmek bahanesi ile çocukların gözünü korkutması iyi değil.. yoksa zaten yaş dolayısıyla bir çekinme olacaktır, normal.. biz de anne-babamızdan çekiniriz biraz, eşimizle tartıştığımız gibi babamızla tartışmayız mesela :) ama eşinin oturup konuşması şahane bir şey, o düzeni oturtmayı başardıysanız aynen böyle devam edin derim :)

Katiliyorum kizim bile dediginin olmasi icin bagirma yontemini de kullanmaya basladi halbuki sakin soz dinleyen bir cocuktu. esime donup bunlari senden ogreniyor iste dedim.

Bende oglumun gelisimi icin elimden geleni yapmaya calisiyorum kitaplar okuyorum tv izlettirmiyorum beraber oyun oynuyoruz ama bu aralar bazn dayanamayip kiziyorum sonra nasil boyle kizdim diye oturup agliyorum.

Iste herseyin temeli cocukluga gidiyor benim tum cabam bu. evlatlarimiz da buyudugunde kotu seyler kalmasin mazilerinde bilincaltlarinda diye cabaliyoruz tum anneler olarak.

Iki cocuk annesi olarak size verebilecegim birkac tavsiye var ama yapabilir misiniz bilemiyorum, daha yapani gormedim acikcasi :) ama ben mutlu bir anneyim cocuklatim mutlu cocuklar, o yuzden ise yaradigini dusunuyorum Yemiyorsa kosmayin pesinden, ekstra yemek yapmayin, yeme cocugum deyin ve kaldirin tabagi onundrn Birakin aglasin kendini yerden yere atsin O kendini yere attiginda bi sandalye alip yanina koyun oturun sakin sakin brkleyin tepki vermeden Susup kalktiginda hadi gel konusalim deyin Hayir kelimesini cocuga buyudugunde ogretemezsiniz, gec bile kalmissiniz, ben 8 aylikken basladim hayiri ogrettim Altinin acilmasini istemiyorsa acmayin Alti acilmazsa yara olup caninin aciyacagini soyleyin ve bir kere pisik olmasina musade edin, sonra bak altini actirmadigin icin yara oldu canin aciyor deyin Istedigi herseyi yapmayin Kurallar koyun Aglasa da trpinse de bogurse de taviz vermeyin geri adim atmayin En fazla 3 ay mucadele edersiniz ama sonraki hayatiniz cok kolay olur

Ben bagirmiyorum sadece sesimi yukseltirim o da kurallari uygulamakta zorlandigimda nadir yani ornegin biraz once anca uyudu bir saate yakin uyumasi gerektigini soyluyorum babasinin yaninda kitap okuyor kendince. aa yeter artik yataga diye sesimi yukselttim ancak babamiz bagirdiginda ses yukseltme degil bagirma oluyor ben razi olmuyorum bu cikisina kizim korkuyor bana kosuyor. bu benim icin problem. T

malesef ayni durum. bizde de soz konusu. asla bagirmam tabi arada bi bagirdigim olmuştur ama daha çok konusarak çözerim. mesela odasını dağıtıyor oylece birakip gidiyor kizim burayi dagittin simdi topluyoruz oynamak istedigimizde toplu bulalim dimi annecim diyorum gozlerinin icine bakarak ve vurgulayarak bende ona yardim ediyorum birlikte topluyoruz. konusarak cozebiliyorum. ama esim arada bagiriyor bir de masallah koca bir sesi var kizim hemen bana sariliyor cok üzülüyorum esimede kızıyorum cocugu korkutma guzel konuş diye sonra pisman olup sariliyor ama o yasadigi korku gozumun onunden gitmiyor bi daha

Dogru.

Geçen gün okuduğum bir kitaptan alıntıda çocukların öfke nöbeti, tutturma, ısrarla ağlama dediğimiz anları aslında kötü bir şey değil, çocuğun biriken negatif enerjiyi boşalttığını yazıyordu. Bunu sizin yanınızda yapması da size olan güvenini gösterirmiş..

Hele ki kız çocuğu "Baba" dan asla korkmamalı. Kızlar özgüven lerini çoğunlukla babalarıyla olan ilişkilerinden kazanırlar.. Ama otorite de olmalı, bence baskın karakter anne olmalı. Herzamanki gibi iş anne de bitiyor..

Galiba cozumu ben de boyle buldum

Kendi çocukluğumu düşünüyorum.. annemden babamdan ne dayaklar Yedim yaramazdım duvarlar ağaçlar üstünde gezerdim sürekli kıyafet yırtardım. İlla alınacak diye ısrar ederdim bi şeylere. Tek çocuk değilim sonuçta evde başka kardeşler de var. E anne baba bu.. o zamanlar işler böyle yürürdü annem terliği atardı babam tokatı patlatırdı yine anne baba diye ağlardık. Şimdilik çocuklara hayır bile dense küfür gibi algılanıyo :/ dayak da kötü elbet ama arasını bulamadık galiba bu işn

Hayatım boyunca babamdan korkmadım. Hiç bize bağırdığını, vurduğunu bilmem. Çok kibar, naif, ilgili bir babaydı her zaman ama babamı kırmaktan, üzmekten çok korktum. Onu incitmemek için yanlış yapmamaya çalıştım hayat boyu. Diyeceğim o ki öfkeli ana babaların öfkeli çocukları oluyor. Bizim evimizde de eşim bazen sert babayı oynamaya çalışır. Beceremez eline yüzüne bulaştırır. Bende ona hep söylerim ben nasıl bir evladım? Yanlışımı gördün mü evlat olarak?Babam bana hiç kızmadı, korkutmadı. Sonuçta birşey kaybetmişmiyim? Hayır. İyilik, sakinlik her zaman işe yarar. Haa bende bazen bağırırım çocuklarıma ama genelde yumuşak bir anneyim. Onlarla sert diyaloğa girmemek için sustuğum, görmezden geldiğim çok oluyor.

Soylendigi kadar kolay olmadigini biliyorum Ozellikle yemek kismi annelerin iciniz ciz ettiriyor Benim buyuk sipa 9 yasinda hala evdeki yemegi yemezse ac kalabilecegini soyledigimde yuregim sıkışıyor ama bunun baska bir yolu oldugunu dusunmuyorum acikcasi Insallah basarabilirsiniz ne diyim :)

Ben yavruma sakinimdir kolay kolay kızmam kardeşine veya herkimseye isteyerek Zarar vermedikçe ama kızım çok bağırıyor arkadaş ortamına girince 3 yaşında nasıl halledeceğiz bilmiyorum TanGO Bşlngç:72 Hdf:58 Gncl:57.5 oğulcuğum 13

Aynen. bazen ufak bir puruz icin bile ozur dilerim anne diyor. hayir ozur dilenecek birsey yapmadin diyorum. tatli dil ve yumusak uslup bence de cozumu.

Allah korusun en buyuk korkum bu. ozguvenli cesur biri olsun istiyorum.

evde birinin otorite olması gerektiğine inanırım ve bence bu sadece anne olmalı.. anne kızsa, bağırsa dahi "anne" olduğu için ne korku salar, ne de restleşme olur.. ama baba öyle değil, bir çocuk babadan asla korkmamalı, tam aksine fikirlerine değer verip, değer gördüğünü hissetmeli.. evde otorite olan siz olun, babası daha çok tampon olsun, çocuğa da onu hissettirsin..

Maalesef arada bende sesimi yükseltebiliyorum... Oglum 2,5 yaşında.. Ama şunu farkettim benim sesim yükseldiği zamanlar onun tepkisi daha hırcın oluyor, o yüzden frenlemeye çalışıyorum.. Bende çocuk yetiştirme ile ilgili çok okuyorum, ama şu bir gerçek annelik tamamen içgüdüsel birşey, Şahsını rendice edecek yada şiddet uygulanmadıgı sürece sıkıı bir sarılma ile herşey yoluna giriyorr... Ufak tefek hatalarımız olacak, oluyor da önemli olan sınırları aşmamak.. Babalar bu konu da bizim kadar düşünceli değil maalesef, eşim bir seferindee bana sesini çok yükselttiğinde oglum kapıyı kapatmış dı yüzüne.. Eşimle dikkat etmeye çalışıyoruz, toplumsal olarak dikkat etmemiz gerekiyor, gerçekten çok önemli bir konu.. ATTRAENTE ACTA EST

Kac yasinda evladiniz.. Yokuspokus

bağırmasın hele bu yaslarda özguvenı kırılırsa bı daha toparlayamaz kızınız.

Aynı sizin durum yaşanıyor bizde. Ben bağırmıyrum sakin kalıyorum ama eşim çok sevdiği halde bazen öfke kontrolünü sağlayamıyor. Erkekler bu konuda biraz daha kontrolsüz.

Çocuğum yok Eğitimci de değilim Ancak 40 yaşında biri olarak çocuk eğitiminin ve psikolojisinin günümüzde çok ağır hasarlar aldığını düşünüyorum Çocuk psikolojisi diye diye çocukları şirazeden çıkarttık Her şeye cevap veren, saygıyı bilmeyen, hakkını aramayı çemkirmek zanneden bir nesil çıktı ortaya Hayatın içinde öfkede var, bağırma da var, kavga da var tabi ki üç öğün olsun demiyoruz ama bunları da öğrenecek çocuk ve ben çekindikleri biri olması taraftarıyım, bunun ergenliği var, bu çocuğu dışarı salması var, var oğlu var, tabi ki babasından tirtir titrememeli onunla iletişim kurabilmeli ama baba sesini yükselttiğinde ya da anne bir şeye tepki verdiğinde durmayı bilmeli çocuk, bu benim annem-babam kavramı olmalı, çocukla arkadaş olmaya inanmıyorum ben, anne annedir, baba da babadır. 4 tane yeğenim var bu psikoloji modası yüzünden ikisininde annesi depresyona girmek üzere çünkü karşılarında büyüdükçe kontrol edemedikleri çocuklar var, demem o ki meseleyi abartmayın, babasıdır bağırmış bu çocuğunuza kötülükte değildir tabi ki altını çiziyorum bu dediklerim abartma olmadan olmalı

Cok haklisiniz. esim eskiye oranla cok degisti anlatilanlara yeniliklere acik ben boyleyim kabul edin demez bagirdiktan sonra pisman olmus baktim sariliyor opuyor vicdan yapiyor

Sanırım alt açma kısmına dayanamam ama diğerlerini yapmayı deniycem

Birimizden korksun çok yanlış. Çocuk sevgi ve güvenle bağlanmalı sizlere. Kırktuğu kişiden bi zaman sonra soğuycak ve araya bi mesafe koyucak. Bende bazen sesimi yükseltebiliyodum ama onu törpüledim çok şükür. Zaten çocuk o terbiyeyi aldıktan sonra öfke patlaması yaşasa bile hemen toparlıyo kendini. Mesela öyle anlarda ben sakin kalıyorum oğlum da sakinleşiyo hemen ve 5 dakika sonra yanıma geliyo. Annecim çok üzüldüm bi sıkıntın varsa konuşup çözelim diyorum. Özür dilerim annecim bazen böyle oluyo aslında sana kızmadım ben diyo. Genelde bi şey başaramadığında yapardı bunu. Annem bazen başarılı olursun bazen olamazsın ama biz seni her türlü çok seviyoruz canımızsın sen bizim diye diye artık o sorunu da aştık çok şükür.. İnanın tatlı dil ve şefkat çocukların en ihtiyaç duyduğu şey. Aranızdaki ilişki bu şekilde şekillenirse çocuk sizi çok sever ve malum insan da sevdiğini dinler..

Ne yapın edin eşinizi bu huyundan döndürün, ailede işler iyi polis kötü polisle yürümez. Korku ile hiç olmaz... Benim de babam sizin gibi anlayisli, 'hayır' yerine 'sen bilirsin kizim' diyen, sakin, guleryuzlu birisi. Annemse ailenin kötü polisi, kaş karartani. Cocukluğumuzdan beri birseye izin verilmeyecekse o izin vermedi, çocuklara bagirilacaksa o bağırdı, kötü karneye o sinirlendi vs vs... Sonuç? Ablam da ben de otuzumuza yaklaştık, biriyle yakın arkadaş olduk birinden hayatımızın her ayrıntısını sakladık, el gibiyiz. Sizce hangisi daha güzel? Annemin en başta kötü polis rolünü aldığı için mutsuz olduğunu çokça zaman görebiliyorum. Bence eşinizin de ileride pişman olmaması için kendisini torpulemesi gerekiyor. Kız çocuklarının kalbi hiç olmadık zamanda kirilabiliyor ve ne kadar büyürse büyüsün o kırgınlık içinde kalabiliyor. Umarım sizde de böyle olmaz...

Merhaba. Hatice Kübra Tongarin "Bagirmayan anneler" kitabi var. Bu konuda cok güzel. Esim benden daha sabirli bir insan. Hic sesini yükseltmez. Bende elimden geldigi kadar sabretmeye calisirim. Bizde insaniz. Yorgun veya stresli oldugun zamanlarda sabir daha cabuk tükeniyor. Ama yinede ogluma bagirmam. Bir sekilde ilgisini ceken birseye yönlendiririm. O zaman icin kendimde sakinlesirim. Büyüklerimizin yetistirme "yöntemleri" daha farkliydi. Haliyle insan bazen ister istemez cocukken kendisine uygulanan yönteme yönelir. Bazilarinda bu bagirmak, hatta siddet uygulamaya kadar gidebilir. Ben en cok buna dikkat ederim mesela. Bana yengem gecenlerde oglum icin "böyle cocuklari eskiden döverlerdi" dedi. Oglum da cok hareketli, neseli ve güleryüzlü bir cocuk sükür. "Bende iyiki eskiden kalmis öyle seyler dedim". Bu konularda bende kendimi gelisrirmeye calisirim hep. Insallah iyi birer anne ve baba olabilmek icin.

Bizdede yumuşak olan taraf eşimdir ama yinede oyle bir otorite sagladi ki çocuklar ondan biraz cekinirler.. nerdeyse hic sesini yukseltmez ama konusurken ciddi ve nettir.. Bense deli anne kivaminda bazen asiri koruyucu bazen hassas bazende sinirli.. Cocuklarimin ikiside simdi genç oldular. Bazen cok kizdigim durumlar olsada kendimi tutmak zorunda kaliyorum.. gururlari kirilirsa tamiri mumkun olmaz cunku. Kizdigimda soylenirim ama sesimi yukseltmem.. ama kucuk oldugu zamanlarda cok sinirlendigimde bagirdigim oldu.. bence bunu yapmayan anne cok azdir. Sabir bazen bitebiliyor.

Cocuk olduklarini bilicez ama yetiskin gibi de saygi duyacagiz. bagirinca o da bagiriyor ki. Pamukannesi83

Cocuklarin babalari ile iliskilerinin cok onemli olduguna inanarim. Nerede sorunlu bir birey gorsem, kesinlikle babasi ile ciddi iletisim kopuklugu yasayan bireylerdi. O yuzden cocuga bagiracak biri varsa bile bu baba olmasin, hatta hic bagirmayin ama kurallari koyun. Sizin evinizde sizin kurallariniz gectigini ogrensin, Kurallari izlemeyi ogrensin ki, toplumsal yasamda uyum problemi yasamasin. Ama bagirmayin cunku sesi cok cikanin, cirtlak olanin hakli oldugunu asilarsiniz cocugunuza!

Bagiriyorum hatta evire cevire dovmek isteyecek kadar sinirlendiriyor kizim beni bu aralar. O kadar sinirlendigimde odayi terkediyorum. Ya da onu disari cikariyorum. Cok zor gercekten her cocuk bir degil. Bi daha asla cocuk istemiyorum bana 2 tane bile fazlaymis.

birimizden korksun olayı çok yanlış ama birinin otorite olası gerekiyor. sonuçta arkadaş değil anne babasınız. öyle babamı sevmiyorum laflarına vs de takılmayın yani. her çocuk söyler bunları. ben çok kafaya takılacak bi mesele göremedim.

Babami sevmiyorum lafina degil de sandalyenin altina korkup saklanmasina uzuldum. C captain price erkek

Otorite bağırmayla olmaz. Eşinize bunu anlatmanız lazım. Bağırarak çocuğu yalnızca sindirir. Ve bu şekilde büyüyen çocuk istemediği şeye itiraz etme hakkını kendinde bulamıyor. Ne çocuklukta ne yetişkinlikte. Anlamadığı için değil, beyni bu şekilde şartlandığı için. Eşinizi bir şekilde ikna edin ve bir psikolog ona bu davranışlarının sonuçlarını anlatsın. Duyunca zaten vazgeçecektir.

üzücü tabi yani ben eşiniz bağırsın demiyorum da hangimiz anne babadan azar yemedik?

Merhabalar. Bes bucuk yillik evliyim 2.5 yasinda kizim var esimle ikimizde calisiyoruz. Kizim konuskan hareketli yerinde durmayan biri. Ben sabirli sakin herseyi yumusak uslupla halletmeye calisan bir anneyim. Dahasi kizim huzurlu sevgi dolu sicak bir yuvada buyusun istiyorum her anne gibi. Esimin ailesinde cocuklugunda bu hassasiyetler olmadigi icin esim benim aksime cabuk kizan sinirli sabirsiz biri. Ancak kizim babasina baba da kizina cok duskun birlikte oynarlar cok eglenirler aksam gulmekten evi inletiyorlardi. Kizim babasi isten gelince yanindan ayrilmaz yatarken masallar anlattirir birlikte konusurlar babasi gelmeden yemek yememize izin vermez babami bekliyelim der. Tam konuyu hatirlamiyorum aksam kizimla bir konuda anlasamadik mizmizlandi sesini yukseltti galiba bir istegini yapmadim. esim koridorda epey bir sesini yukseltti ve kizim sandalyenin altina kacti. saldalyeyi uzerinden aldim anne niye aldin ben buraya saklandim dedi. Buna uzuldum ben babami sevmiyorum anne dedi. sonra hadi gel babanin yanina gidelim dedim o benden once gitti babasindan ozurdilemis. baktim yine bunlar kakara kikere. Ben okurum arastiririm esime makaleler yazilar notlar gonderirim soyle yapalim boyle diye o da ilgilenir uygulamaya calisir. Ben kriz aninda kizimi karsima alip kizim su sebepten dolayi istedigini yapamayabilirim beni anla derim sariliriz sorunu cozeriz. ama esimin ani cikislari hosuma gitmiyor. esimin birimizden korksun gibi bir dusuncesi de var ben buna katilmiyorum kesinlikle. onunla bu konuyu gece yatarken konustum korku olmasin sana guvensin. saygi duydugu icin babasinin sozunu dinlesin korkudan degil dedim. birde ofke aninda cocuklarin negatif duygularinin bosalmasina musade etmemiz gerekiyor diye pedagogun yazisini okudum siz ne dusunuyorsunuz. sizin esleriniz ve sizler nasil davraniyorsunuz. hangi yontemleri kullaniyorsunuz neler yapabiliriz. ben bunlari okuyup faydalanmak esime de anlatmak isterim. hepinize tesekkur ederim okudugunuz icin.

Mesajlari okuyunca nasıl her anne sakin maşallah diye hayiflanip duruyordum Ben inanmıyorum kimse kusura bakmasın.. ben de anneyim ben de çocuğumu çok seviyorum Elimi hiç kaldirmadim bu konuşulacak bir konu bile değil benim için, şiddete karşıyım.. Ama her zaman her şey mi yolunda olur ve arkadas? Benim nadir de olsa sesimi yukselttigim oluyor çünkü bir insanım Cocugumun da gorusume karşı çıkıp bağırdığı oluyor çünkü o da bi insan.. Hayatımızda her şey olabiliyor.. Bu kadarı fazla yani hiç sesini nasıl yukseltmez insanlar anlamıyorum hayatın mantığına ters.. Ya da çocuklar tam bir melek sesleri çıkmayan..

Evet bagirmamak gerektigini her anne baba biliyordur ama, malesef bazen sabir noktamizin tukendigi yerde bagirabiliyoruz. Cok yanlis evet, cocuk acisindan daha kotu evet ama iste dedigim gibi. Bazen istemeyerek de olsa sesimiz yukseliyor.

Tam tersi durumdayiz ve bunun için yardım almaya başlıyorum bu hafta ama benim çocuğum dan çok içinde bulunduğum durumu dan sebeb sinirlerim çok zayıf kontrollü olamıyorum çok dikkat ediyorum ama anladım ki yardımsız olmuyor sakinleştirici sart