Tepki görmekten çekinerek yazdığım ama gerçekten hassas olduğum, gerçekten yardıma, farklı görüşlere ihtiyaç duyduğum bir konu, bu nedenle anlamaya çalışmadan eleştirmek için yazacaklar lütfen bir şey yazmasın. Öncelikle, anne olmayı deli gibi isteyip olamayan herkesten özür dilerim. Sorunum anne olmayı istememenin beni bugün getirdiği nokta... Hayat, bir şekilde bazı roller için yönlendiriyor insanları. Eğitim almamız, bir hayat arkadaşı bulup evlenmemiz, çocuk sahibi olmamız şeklinde... Bazı özel sebepler nedeni ile, çocukları hiç sevmeyen insanların arasında büyüdüm. Çocukların da, kişisel gelişim ve tercihleri modelleme yolu ile ilk 7 yıl içerisinde oluşurmuş. Belki bu sebeple bilmiyorum ama küçüklüğümden bu güne kadar (31 yaşındayım) hiç bir çocuğu alıp sevdiğimi, annelik hayali kurduğumu bilmem. Bu konuyu açtığım zamanlarda hep, "evlenince istersin." "böyle diyenler 3-4 tane yapıyor." sözlerini duyduğum için kendimi, "tamam evlenince isteyeceğim demek ki'ye" şartladım. 3 yıllık evliyim. İçimde hala hiç bir kıpırtı yok ama çevremden çok baskı görüyorum, kendimi çocuk yapmaya mecbur hissediyorum. Ama hazır olmadığım için, bunalıyor, ağlıyorum. Hazır olacağımı sanmıştım, zamanla isteyeceğimi sanmıştım. En yakın arkadaşım bebek sahibi olduğu zaman herkes yine, ondan özenirsin diye bekledi halbuki ben tek bir huysuzluğu olmayan, dünya güzeli o bebişe rağmen yine istek duymuyorum bu konuya. Ancak, herkesin beklentisinin aksini hissediyor olmam, kendimi suçlu hissetmeme neden oluyor. Eşim de bir gün çocuk sahibi olmak istiyor ama şu an yanıp tutuşmuyor. Şu an, sırf yaşım daha da geçmesin diye 3 aydır folik asit kullanıyorum annelik planladığım için ama gelin görün ki hala hazır değilim! Neden? Olacak olsam bu yaşa kadar olmaz mıydım? Bu bir kusur mu yoksa normal mi bilmiyorum. benim durumumdaki birisi anne olmasa daha mı iyi olur bilmiyorum ama çok bunalıyorum, ağlıyorum bu açmazda kalmaktan. Sorumluluk almayı sevmeyen birisiyim, hayallerim hep iş hayatı ve gezme üzerine kurulu. Öğretmenim, gezmek için yeterli zamanım ve maddi gücüm var. Çocuğu bu anlamda önümde bir engel olarak görüyorum. Arada kalmama neden olan şey ise şu, "bir gün çok pişman olmak". Anne olan arkadaşlarımdan biri bana bir gün, "şimdi gençsin, bir sürü hayalin var, enerjin var ama yarın sana heyecan veren tek şey çocuğunun eğitimi, başarıları, mutluluğu olacak." dedi. Bu bakış açısı kafamı çok karıştırdı. Eğer anne olursam, çocuğuma deli gibi bağlı olacağıma da yürekten inanıyorum ama rahatına düşkün biri olarak iç sesim, " varlığını bilmediğin bir şeyin yokluğunu hissedemezsin boş ver! " diyor. Bu noktada en çok, benim gibi duygular yaşayıp şu an "annelik tüm hobilerini, seni mutlu eden şeyleri bir kenara attığına değer" diyecek anneleri duymaya ihtiyacım var ve ya "ben de senin gibiydim, 10 yıl geçti hiç pişman değilim. İyi ki çocuk yapmadım" diyenlere... Her iki yönden de, pişman olmaktan çok korkuyorum. Bir karar aşamasındayım, beni yargılamadan bana ışık tutacak herkese şimdiden sonsuz teşekkür ederim ve bebek sahibi olmayı dileyen herkese rabbimden tez vakitte bir armağan dilerim...

Çevremden biri de 25te evlendi on yıllık evlilikte çocuk yapmadılar. On sene sonra herkes yaşın 35 oldu artık olmaz diyerek ilerde sana bakar dayanağın olur diye ikna ettiler. Bu çift ama gezmeye, gece gündüz alemlere akmaya bayılan ilginç etkinlikler peşinde koşan bir çiftti. Her neyse ilk bir sene mutlu gibiydi ama şimdi geç lohusa sendromundayım sanki diyor. Tatile gidiyorum keyif alamıyorum diyor. Bir cafeye gitsek çocuk peşinde anlamıyorum oturduğumu, kitap okumaya sinemaya gitmeye vaktim kalmadı. Şimdi olsa belki yapmazdım diyor. Çok zaman mutsuz çocuğa da ters davranıyor bu sefer oturuyor aplıyor ben anne olamadım diye. Çocuğu arada anane babaneye gönderip kafa dinleme peşinde. Çocuğa da yazık anneye de yazık. Yani o yapı meselesi. Herkes farklı farklı çocuk da hayattaki tek mutluluk değil. Gerçekten istemiyorsanız da toplum baskısıyla yapmayın bence.

çoğu kadın kendini anne olmak için varolmuş hissettiği için tepkilerden çekinmiş haklı olarak konu sahibi, sana katılıyorum her bu konu açıldığında da çok eleştiriliyorum ama pek de umrumda değil açıkçası. ben de anne olmak istiyorum ama şuan değil belki sonra kendimi hazır hissettiğim zamanda bana akrabalarım eşime de kv tarafı hep soruyor evlendiğimizden beri çocuk var mı filan diye sanki herkes çocuk yapmak için yaşıyor.

Hanımefendi içinizde bana karşı biriktirdiğiniz bir öfke veya başka bir şey varsa, bunu bu şekilde yansıtmanız sizin açınızdan da hiç mantıklı değil. Hiçbir şekilde hakaret etmiş değilim bu ortamda. Siz kendinizi mutsuz bir kadın, ama anne olursa mutlu olacak biri olarak niteliyorsanız bunu bilemem. Bana göre bu bir kötülük bile değil ki, bir şeye bağlanma ve mutlu olma aracı. Kadınların bahsettiğim kesiminde öyle görüyor ve gözlemliyorum, konunun annemle ne alakası var? Madem anlayamadınız, neden cevap yazıyorsunuz?

istemiyorsan yapmamalısın sonuçta çevrendekiler bakmıcak o çocuğa, eşin de sana baskı kurmuyormuş zaten. hazır olmadan yaparsan hem kendine hem çocuğa yazık etmiş olursun

Yazdığım şeyi ya okumadınız, ya da okuyup da anlamadınız. Terbiyesizlikten dem vurduğunuz mesajdaki üsluba bakın, bir de kendi üslubunuza bakın. Gayet açık bir şekilde kimleri kastettiğimi yazmışım. Yazdığım şey ne şekilde özür sebebi olabiliyor acaba? Size mutsuzsunuz dedim diye özür dilerim mi demeliyim? Lütfen komik olmak için uğraşmayın, bana da bu üslupla cevap vermeyin alışık değilim zira, çok rastlamıyorum.

Biraz yanlış anlaşıldı ve tartışmaya neden oldu bu yorum, üzüldüm. Çevremde, evlenmesinin amacı sadece ve sadece çocuk yapmak olan, çocuk yapmayacaksa da evlenmeyi gereksiz gören, evlendiğim günden beri de bu sebeple çocuk yapmayışıma anlam veremeyen insanlar var. Kendisi bir şey üretmemiş, eşiyle bir şeyler paylaşma telaşı/hevesi olmamış. Kariyer de planlamıyor kendine. Çocukluğundan beri tek misyonu/vizyonu "anne" olmak. Ancak o zaman mutlu olacağını düşünüyor. Eğer demek istediğiniz bu ise katılıyorum size. Burada bazen mayın tarlasında geziyor gibi hissediyorum. :=) Tüm anneler kutsaldır, sizin de böyle düşündüğünüze eminim ben. :=)

Bu ne bicim bir yorum? Bu sizin anneniz de dahil bütün annelere ve anne olmak icin cabalayan herkese hakarettir. Terbiyenizi takinin, bir sürü begeni alacagim diye de yorum yapmayin lütfen, Kadin iken mutlu olmayi basaramayanlar ne demek ya? Dalga mi geciyorsunuz siz? Ben böyle cahilce bir cümle gormedim, duymadim. Burda insanlarin mutlulugunu sorgulamak ya da elestirmek size dusmemis. Burdaki bütün annelere Özür borclusunuz siz, başta kendi annenize tabi malum kadinken mutlu olmayi basaramamis ya hani ki sanki cocuk dogunca kadin degil de erkek oluyorsunuz! PES yani...

Anne değilim fakat hazır değilseniz zaten yapmayın siz mutsuz olurszunuz. Ben sadece yaşamın kısıtlanması konusunda örnek vermek için yazıyorum. Tanıdıklarım var anne olmadan önce nasıl hafta sonu gezi kaçamağı yapıyorlarsa şimdi bunun bebekle eğlenceli hale getiriyorlar. Tek fark otele 2 değil 3 kişi gidiyorlar. İlk aylarda evet sıkıntı olur belkide ama sizin eğlencenize onu da katarsınız. . push ;

Aslında, benim de 7 yılım olsa çocuksuz geçirebileceğim, bu kadar strese girmezdim. Keşke 23 yaşımda evlenmiş olsaydım bende, o zaman şimdi kendimi hazır hissederdim belki de. "ay daha 3 yıldır evliyiz, daha şurayı gezelim, burada yüzelim." demezdim. :=) Ah ah... Allah size bağışlasın çocuğunuzu, beraber nice yıllarınız olsun inşallah... Lokomotif

Rica ederim.. Herkese açık bir forum tabikide eleştiriler gelicektir. Ama dozunda olmalı tabi ki.. Fikrinize saygı duyarım çocuk isteyip istememek sizin kendi tercihinizdir.. Çocuk istemiyor olmanız sizin kötü bir insan olduğunuzu göstermez.. Hayat sizin, seçimler sizin.. Herkes birbirinin fikrine saygı göstermek zorundadır.. Umarım hersey istediginiz gibi olur ve pişman olmazsınız seçimlerinizden dolayı.. Sevgiler...

İnsanlar birbirini "kalıplar" içine sokmaya her daim meraklıdır. Fakat herkes farklı bir rol için doğuyor, yaşıyor. Sizin rolünüzde anne olmak yoktur belki. Tabii ki, bu "belki"ler can sıkıcı. Nacizane tavsiyeme gelince: Hayalinizdeki gezme tozma işlerini bir an önce gerçekleştirin. Ama öyle böyle değil. Gezmenin dibine vurun, turlara çıkın, bir gün evde durmayın. Bu şekilde yoğun bir gezip tozma dönemi geçirin. 1-2 sene hiç durmayın. Yani tabiri caizse gezmeye doyun. Bu sürede belki psikolojik bir doyuma ulaşırsanız daha olumlu bakarsınız.

ben de senin gibi hissediyorum ve çocuk fikrinden korkuyorum hoşlanmıyorum hiç. nişanlımla da şimdiden anlaştım dedim şartım bu çocuk istemiyorum. eğer sen istersen bir gün bu iş yürümez bunu bil dedim. fikrimin değişeceğini de hiç sanmıyorum.

hele ki türkiyenin bu şartlarına çocuk dünyaya getirmek kabus gibi :/

Mesajınızda ''Siz... iyi bilirsiniz'' yazmasa idiniz keşke o zaman değil mi? Ben sizi şu an farkettim mesela, ama siz pek öyle görünmüyorsunuz Bana neden alakasız açıklamalarda bulunuyorsunuz ki? Ben çocuğu olmadan kendini insan olarak tanımlamayan insanların eskiden mutsuz oldukları için böyle yaptıklarına inanıyorum. Burada genel olarak anneleri ilgilendiren bir şey olduğunu nereden çıkardınız? Hayır açıklamayı neden yapıyorsam, zaten tamamen aynısını yazdım ilk mesajımda da.

ilk bebeğimde 25 yaşındaydım ve plansız bir gebelilkti kardeşlerim dışında hiçbir çocuğu kucağıma alıp sevmemiştim 9 ay hamileliğim boyunca bebeğe adapte olamadım karnım fazla büyüsün istemedim doğuma giderken sedyede bile Allahım daha hazır değilim diyordum ameliyattan bir saat sonra oğlumu kucağıma verdiler o anı unutamıyorum sanki kırk yıllık anneydim 3 sene sonra birde kızım oldu.. bütün çocuklar benim sanki sokakta ağlayan bir çocuk görsem dayanamıyorum bende ağlıyorum seviyorum... demem o ki bende hazır hissetmeyi bekleseydim hala bekliyor olacaktım bambaşka bir boyuta geçtim

Istemiyorsan olma.. Herkes anne olucak diye bir kanun yok.. gokalpiniremi "Do What Makes You Happy" tek ayak

Haklisiniz, caps lock acik yazdiginiza ve unlem koydugunuza gore aksi dogru olamaz zira.

Ben tamda anlattığınız gibiydim. ama kızım olunca öyle olmadı dünyam oldu o benim herseyin önünde hayatımın bile. simdi ikinci geliyor tarif edilemez bir mutluluk var icimde. yani insan kendi çocuğunu dogurdugunda değişiyor. Ve ben böyle olucagima inanmazdim E

Ben de 31 yasindayim.. aynen sizin gibiyim... hazir degilim ve dusunmuorum.. evliligimin de oturdugunu dusunmuorum.. bazi sorunlar da var.. gerci olmasa da cok yakin hissetmiorum kendimi annelige.. aceleye gerek yok.. isteyince yaparsin.. ya da hic yapmazsin... zaman sana yardimci olur.. akışına bırak.. prag Hayat

Bakin ben hayatımda cok basariliyim ve cok şükür her konuda da cok mutluyum ama ANNE olunca çok daha mutlu olacağım. Anne olmayi bu kadar basite indirgemeyin. Hayatinda mutlu olamayanlar anne olunca mutlulugu yakalamaya calisir da ne demek? Sizce de bu mantikli mi? Aksine hayatlarinda mutlu olmayanlar bu mutsuz hayata bir birey daha getirip mutsuzluguna mutsuzluk katmak istemezler... Benim gördüğüm de bu... Genelde mutlu olan insnalar çocuk yapmak ister..

Güzel :) Ben de şöyle katılıyorum: Çocuğum olmadan ben hiçim demenin, kocam, sevgilim olmadan bir hiçim demekten çok da farkı yok bence. Tamam, annelik gerçekten kutsal da, eğer sizin varlığınızın tek başına bir anlamı yoksa, başka bir varlığa bişey katabilmeniz de mümkün olmaz diye düşünüyorum. @ Konu sahibine ; bence bu şekilde bir yere ulaşmanız zor. 100 tane pro- annelik veya aksi yorum alsanız da, buradan sizin durumunuza bir genelleme yapamazsınız. Her çift kendi adına karar vermeli. Çocukları yok ama 30 yılı devirmelerine rağmen birbirlerine bakarken hala gözleri parlayan çiftler de biliyorum, çocuklarıyla mutlulukları pekişen çiftlerde.

Ah... Öyle güzel yazmışsınız ki, yutkundum sadece...

İlerde çocuk sahibi olmadığına çok pişman olursun Annelik çok mükemmel bir duygu cikom

Ben de anne olmayı hiç bir zaman istemedim, 6 aylık evliyim gitikçe bu fikirden daha da soğuyorum. Hayatımı sadece bir varlığa bağlayacak ve ona adayacak yapıda biri değilim. Bu bir eksiklik yahut kusur değil. Evliliğin yahut hayatın amacını "çocuk" olarak görmedim hiç. Soyum devam etsin, bir varlığa sevgimi vereyim, yalnız kalmayayım, benden bir parça olsun gibi isteklerim de olmadı hiç. Sanırım hiç olmayacak. İleride bir gün bundan pişman olursam da en azından başkalarının zorlaması ile değil kendi isteklerim sonucu olmuş bir pişmanlık olacak.

yaşınız çok degil ki eğer istemiyosaniz ve hazır degilseniz o sorumluluğa girmeyin derim

Dogru, cok rastlamazsiniz. Inceden hakaret etmek hosunuza gider sizin degil mi? Hakaret gibi gostermemek yani? Kurdugunuz cumlelere dikkat edin, nereye gidecegini dusunerek kurun lütfen. Bin düşün 1 söyle mantığı, bi kadar net yani!!!

Annemde bana hamile kalabilmek için menopoz tedavisi görmüş ve 38 yaşında ben dünyaya gelmişim annem 50 li yaşlarda menopoza girdi. Bu şekilde hamile kalan bayanların menopoza girmesi gecikiyormuş. Hayallerinizi çocuğunuz varken de yapabilirsiniz. Sadece ilk bir yıl insan zorlanıyor. Seyahat ederken ama sonrasında düzene giriyor herşey. Son 3 yıl oğlumla yaptığım her yaz tatili eskisine göre daha mutluluk verici. Insan tam yaşandığını düşünürken çocuğu oluyor hele birde tek çocuk sa benimki gibi. Onunla kaydıraktan kayıyorsunuz çarpışan araba Trambolin vs derken çocukluğunuza geri dönüyorsunuz. Allah sağlıkla bir bebek sahibi olmanızı nasip etsin

Anne olmadan önceki hayatım için "yaşamışım" diyemiyorum. Anne olduktan sonra yaşamaya başladım. 8 sene süren evlililiğim boyunca herşeyden pişman oldum, çocuklarım hariç. Ama sizin gibi değildim, lise çağından itibaren hep anne olmak istedim. Hep kendimi geliştirecek şeyler okudum, nasıl daha iyi anne olurum buna çabaladım. Uzun sözün kısası ilk dediğiniz gruptayım. Ama sizin yerinizde olsam anne olma planlarımı ertelerdim. Ruhen hazır olmayınca sonrası riskli gibi biraz. Yaşınız çok ileri değil ki. Daha 31 yaşındasınız. İsterseniz daha zamanınız var. İstemezseniz de farz değil sonuçta. Siz mutlu ve huzurlu yaşamalısınız ki çocuğunuz da sizden görsün, öğrensin. Siz anne olmak istemiyorum derseniz olmazsınız. Çevrenin baskısını boşverin, duymamaya çalışın.

Benim yasim 26 bana gore uzun sayilacak bir zamandir evliyim ve cocuk sahibi olmayi kesinlikle dusunmuyorum. Cevremdeki herkes sizin cevrenizdekiler gibi cesitli seyler soyleselerde kendimce sebeplerim cok. Her seyden once siz istiyor musunuz, 9 ay boyunca karninizda sonra bir omur pesinde olabilecek misiniz. Asla esinize guvenerek yapilmaz bir cocuk kendiniz alabilecek misiniz o sorumlulugu sevebilecek sabir gosterebilecek misiniz. Ben kendimde hic gormedim oyle annelik duygusunu falan hic imrenmedim de. Belki minik bir bebegi gorup aaa ne tatli derim o kadar. Cirkin bebekleri sevemem, bazilarina yedirilen yemek vs tiksinirim, aglamalarina simarikliklarina katlanamam, kafam goturmez. Bazi arkadaslarim cok istiyor onlarin olmuyor, birinin esi istemiyor. Onlar bu durum icin uzgun, ama benim kendi tercihim. Hayatinizda cocuk olmadanda aile olabilir, mutlu olabilirsiniz. Pismanlik duyanlar yalniz kaldiklarini dusunenlerdir, hele ki bu zamanda onun basarilari yerine dertleri ile ugrastiginizda niye yaptim da diyebilirsiniz. Hakkinizda hayirlisi, gecenlerde okumustum ikili korunmaya ragmen hamile kalanlar olmustu. O duyguyu bilemiyorum ama belki o zaman hisleriniz degisir.

Bende kendi fikrimi söyliyeyim, zira karnımda bir bebek taşıyorum. Kadın iken deli gibi mutlu olmayı başarabilmiş, hayatımdaki insanların merkezinde olan kendi kendimi, çevremdekileri mutlu edebilen ve çevresindeki insanların mutlu etmek istediği bi kadınım, Hamile kalmadan önce de deli gibi değer gören, Sevilen, Hayatı seven bi kadınım. Güzel bir okul bitirdim, güzel bir mesleğim var, yani hayatımda istediğim herşeyi elde etmiş kendimce başarılı bir insanım. Şu an kendimi hayatımda ilk defa bir kadın olarak kendimi kutsal bir varlık gibi hissediyorum, Daha önceki amaçlarına ulaşmış biri olmama rağmen kendimi müthiş bi iş başarmışım gibi hissediyor ve bundan mutluluk duyuyorum. Kendimi bir mucize gibi görüyorum çünkü benim vücudumda şu an iki tane kalp atıyor. Herkesin anneliğe hazırlığı farklıdır evet çocuk istememe rağmen hamileliğimi ilk öğrendiğimde bende tedirginlik yaşadım ama şu an tek duam içimdeki varlığın iyi olması. Evet henüz hayatım çocuğumla başladı diyemiyorum ama eminim ki onun ilk tekmesinde bunu demeye başlayacağım ve onun doğumuyla bende yeniden doğacağım çünkü ben daha duygusal bi bağ kuramadığım bi canlının iyi olduğunu öğrenmek için kontrol günlerimi iple çekiyorum. Konu sahibine hiç bir lafım yok onun yazdıklarını okuyunca henüz hazır olmayan bir anne adayı gördüm, vicdanı olan o isteği gösteremediği için göz yaşı döken bir anne adayı gördüm ki bu çok iyi bi anne olacağının göstergesi ki kalbinin yumuşak olduğunu gösteriyor. Ama sizin yazdıklarınız beni çok rahatsız etti, anne olmak isteyenleri, anne olanları, ve çocuğunu hayatının merkezine koyanları küçümseyen ukalaca bi yazı. Belkide beni büyüleyen bu duruma getiren annemin bana olan bağlılığını ve sevgisini görmek ve onunla aynı sevgiyi tatmak için can atmamdır. Ama sizin bu aşağılayıcı tavrınız ve kendinizi anne olmak istemediğiniz için bu kadar yukarıda görmeniz neden onu anlayamadım. çocuk istemiyor olabilirsiniz ama nacizane fikrim biraz kalbinizi yumuşatın, dilinizi yumuşatın. Şayet söyledikleriniz ve düşündükleriniz sadece lafınızı işitenleri kırmaz. Allah daima kalbimizde ve bizimle.

Allah sağlıkla kucağınıza almayı nasip etsin ve geçmiş olsun, inşallah bir daha böyle bir şey yaşamazsınız... Belki bir gün ben de böyle bir şey yaşarım, galiba en doğrusu beklemek... Çok teşekkür ederim.

Evet düşünüyorum aslında, o zaman daha da netleşecek sanırım kafamdakiler...

Tüylerimi diken diken ettiniz. Ne diyeceğimi bilemedim, Allah gönlünüzdeki muradı versin size... Umarım bir çaresi de bulunur bu durumun... Çok geçmiş olsun.

Herkes anne olacak diye bir şey yok. Mutluluk= annelik, çocuk değildir. Ama şunu belirtmek istiyorum hiç bir zaman anne olmayı düşünmüyorum diyerek mi evlendiniz eşinizle. Yani eşiniz bu isteğinizi bilerek mi evlendi sizinle? Eğer böyleyse hiç sorun değil, bu sizin kararınız. Ama evet pişman olma ihtimalimiz her konuda var. Evlenirken de evlendiğinize pişman olma ihtimaliniz var. Bir işi reddedip başka bir işe evet derken de pişman olma ihtimaliniz var. Evet gezme ve kariyere öncelik vererek anne olmama kararınızdan da pişmanlık duyabilirsiniz. Belki şimdi değil 50 yaşınıza geldiğinizde. Bunu bilemeyiz. Pişmanlıklarımızı önceden bilebilseydik hayat çok kolay olurdu zaten..

Ben de çocuk olunca ebeveynlerin hayatlarından tamamen feragat etmesi gerekliliğini anlayamıyorum. Bebek olunca gezemeyeceksiniz kuralını kim koyuyor? Tamam bebeğin ilk zamanlarında biraz kısıtlanabilirsiniz bu bir gerçek ama herkes 7/24 geziyor mu sanki? Bir de genelimizin sahip olduğu bazı yargıları ben hiç anlayamıyorum. İlla ki 35-40 yaşına kadar mı hayattan zevk alır insan? Sonrasında zevk alamaz mı? Burada en önemli nokta bence kendinizi ve eşinizi tanımanız. Zorluklar karşısındaki tepkilerinizi bir düşünün. Üstesinden gelebiliyor musunuz? Sadece bir bebeğe ben bakabilir miyim derseniz bence vereceğiniz yanıt çok sağlıklı olmaz. Çünkü birisi kendisine gereksiz yere çok güveniyordur sonunda bakamaz ama başka biri de aslında üstesinden gelebileceği halde diğer konularda olduğu gibi kendisine güvenmez ama yapabilecektir.

Eğer kendini hazir hissetmiyorsan hazir olana kadar beklemelisin bence.. Ben hep genç yasta anne olma hayali kurdum ama eğitim is derken anca 27yasinda oldum ve bu kadar isteyerek olmama rağmen kimi zaman çok zorlandim.. Birde hazir olmasaydim ve istemesen dogsaydi kizim bilmiyorum depresyon yolları bana gozukurdu çoktan.. Sunuda söylemeden edemicem evet bakarken çok zor kendine vakit ayirmak bile zor bazen ama kokusunu duymak onun gulusunun sebebi olmak senden biseyler öğrendiğini görmek boyle güzel bi duygu yok.. denizkizi7

ay bende hiç istemiyorum ya çocuk sahibi olmak felan evlenince istersin dediler, yok içimde gram istek yok hala, olacağını da pek zannetmiyorum hep bu çevre baskısı ya istemeyen çocuk doğurmasın kardeşim ne baskı yapıyonuz, sanki baskı yapacaklar kendi bakacakmış gibi Amy lee

Bence o yorum yanlış anlaşıldı. Hayattaki EN büyük başarısını çocuk olarak görenlereydi sözü. Hayata geliş amacımız, yapacaklarımız, varlık sebebimiz sadece çocuk mudur? Elbette ki anne olanlar mutludur, seviyordur, hoştur ama TEK ve EN değerli şey bu değildir ya da olmamalıdır. Benim annem de söyler çocuklarım için yaşıyorum, çocuklarımdan önce bir hiçmişim diye. Neden ki? İnsanın varlığı çocuk ile mi anlam buluyor? O sadece hayata katılan bir renktir isteyen için. Neden hayatın anlamı, amacı, en yüce duygusu olsun? Çocuktan önce bir hiç olabilir mi insan? Değeri çocukla mı artar-azalır?

29 yaşındayım 3 yıllık evliyim ve çocuk düşünmüyorum yakın zamanda allah bozmasın gayet rahatım ve bu hayatımdan mutluyum. cocuk eksikliği hiç hissetmiyorum. Esim de acele etmiyo. Gittiği yere kadar artık Yapmazsam pişman olurum diye herkes gibi düşünüyorum ama hayatta hiç mi pişmanlıklarımız yok yani? Cocuk yapmadım diye yaşadıgım pişmanlık beni öldürür mü? Tamm pişman oldum diyelim, ne kadar kötü olabilr ki? En yoğun pişmanlık artık çocuğunn olmayacağı yaşa geldiğinde ortaya çıkar, 45lerde filan. E ben o zaman pişmanolsam, hayatım mahvolsa pişmanlıktan kaç yaşına kadar yaşarım ki zaten? İnsanlar 60 yaşlarında hayattana artık bişey beklememeye başlıyo, Bayramlarda özel günlerde biraz ağlarım geçer. Sanki cocugu olanlar omyaşlarda ne yapıyor olacak ki? Hergünleri cennette bir gün mü olacak?cocukları hergün arayıp sorup her türlümyannda mı olacak? Çocuk yapıp pişman olmak cookkk daha kötü birşey Çocuk yapmamanın en kötü tarafı konu sahibinin de bahsettiği mahalle baskısı, herkesin derdı bizim çocuk beni doğurtmadan milletin gözüne uyku girmiyo sanki Kayınvalidemin bi komşusu geçenlerde sokakta gördü beni, nasılsın iyimisin hayat nası gidiyo falan filan sormak yok,"senin bebeği ne zaman sevecez?diyo kadın Sonuç, cok kafaya takmamak lazım, allah yazdıysa zaten olacak, biz yapmıuoruz ki çocuğu Allah yaratıyo

Yaşınız gelmiş bence fakat evliliğinizin durumu ve kendinizi hazır hissetmeniz çok önemli. iyi düşünün ileride söylendiği gibi pişman olma olasılığınız yüksek.

Annelik sokakta gördüğün tatlı bebeğe agu bugu yapmak gibi bir şey değil maalesef. Her an her dakika dibinde olman gereken, bakacak birine her zaman ihtiyaç duyacağın, çoğu zaman kendinle ilgilenmeye zamanın kalmayacak bir şey. Ben de önümüzdeki 20 yıl düşünmüyorum. Bence sen de acele etme daha gençsin.

Aslında o kadar çok geziyorum ki, artık insanlar beni gördüğünde direk bu konuyu açıyor ama aklım fikrim hala seyahat etmekte. Belki de beni mutlu eden, hayatın anlamı gördüğüm şey bu. Ama bi gün geçerse diye korkuyorum.3-4 sene daha da beklersem, bu sefer çocuğumun benimle geçireceği yıllardan çalmış olacağım. :) Öyle bir açmazdayım. Ama en doğrusu biraz daha beklemek sanırım, sonra ilham gelmiyorsa gelmiyordur artık haklısınız. :)

Eleştirecek olanlar yazmasın demişsinde buraya konu açıyorsan eleştiride kabul ediyorsun demektir.. Kural bu yani.. Neyse, bence ilerde yapmadığına pişman olursun benim fikrim bu yönde...

Bence yorum gayet net ve anlasilir, hakaret degil. Anlasilan sey su ki: Hayatta TEK mutlulugu anne olmak olan insanlar baska yonlerden mutlu olamamis olanlar. Evliligin kotuyse, is hayatin kotuyse, elinde cocugundan baska bir seyin yoksa normal olarak hayattaki TEK mutlulugun cocugun olur. Hayatta baska basarin, kariyerin, birey olarak basardigin bir sey yoksa cocuk sahibi olmaya EN buyuk basari olarak bakarsin. Hamile kalmak basari mi Allah askina, rahim sahibi ve saglikli insanlarin yapabil;digi bir sey. 15 yasindaki kiz da yapar, 35 yasindaki de, ilkokul mezunu da, sirket CEOsu da. Hamile kalabilmek basari mi bu durumda? Annelik kotu veya kolay bir sey dememis ki bu hanim, hayattaki tek basarisi cocuk sahibi olanlari, kendilerini anne olmakla tanimlayan insanlar hakkindaki fikirlerini yazmis.

Siz kimsiniz ki ben size kin besleyeyim? Daha once karsilasmadim bile, eğer duymak isterseniz çok şükür bir kadin olarak dünyanın en mutlu insani olarak kendimi görüyorum. Anladiniz mi? Ama israrla aynı cumleleri kuruyorsunuz ya, pes.. Neyse... MissCherryBlossom

Bakin, siz ne yazildigini hala anlayamamissiniz. Hayatinda mutlu olamayan insanlar gider mutlu olmak icin anne olmaya calisir denmemis. Yani anne olmak isteyen insanlar mutsuz/basarisiz insanlardir gibi bir sey yazilmamis. Yazilan sey su : Hayatta tek mutlulugu cocuk sahibi olmak olan insanlar baska bir seyden mutlu olamamislardir, ki bu dogru bir onerme, tek mutlulugum cocuklarim diyen insanin baska bir mutlulugu anlamina gelir bu.

Ben de katiliyorum, cocuk hayatta sahip oldugumuz seylerden biri, sahip olduklarimizin en ozeli olmasi bile varligimizin ve benligimizin onune gecmesine sebep degil. Insanin kendi benligini gerceklestirmesinden baska hicbir sey, hayatin yuce amaci degildir bence. Benim annem de cocuklari icin yasadi hep, cunku evliliginden mutsuzdu, sevmedigi bir isi yapiyordu yani hayata umutla bakmasini saglayacak cok bir sey yoktu elinde. Bizim okumamiz, mutlu, guclu bireyler olmamiz onu mutlu etti. Ama ben isterdim ki annem asik olsun, sevdigi erkekle el ele gezsin, gercekten gozunun ici parlasin. Ya da gercekten cok mutlu oldugu bir hobi edinsin. Hayatini bizim icin yasamasini istemezdim asla, kendi hayatini yasamasini isterdim.

Istemiyorsan olma, bu kadar net. Her kadin anne olacak diye bir kaide de yok.

Tatlim ayni seyleri soyleyrn ve onceden hisseden biri olarak yaziyorum hatta hamilr kalmamak icin elinden geleni yapan biri olarak iyiki digurmusum keske ilk evlendigim yil dogursaymisim diyorum evet huysuz olduklarinda cekilmiyolar ama bir anne demeai bir gulusu dunyaya bedel T tugsem_10 Minik dünyam... tek ayak

bu yargılanacak yada başkalarının demesiyle yapılabilecek bir konu değil. ben yaşca sizden küçüğüm ve çocuk fikrine 2 yılda alıştım. içimde hiç bir kıprtı yoktu çocuğa dair. çevrenn baskısına kulak asmıyordum susturuyordum.. taşıyacak olanda bakacak olanda benm sonuçta. bu yılın başında bebek rüyaları görmeye başladım öyle böyle değil.. sanki rabbim kalbimi ısındırdı bu fikre. ama cesaretim yoktu yinede. yok ders yok kariyer yapcm havasındayım. eşimle gece gündüz deli gibi gezerdik çocuk olsa sorumluluktu yani.. gel gör ki hamile olduğumu öğrendim ve şaşkınlığımz sevncmz kısa sürdü düşük yaptım.. o anı anlatamam sana neolur bırakmasın beni diyordum.. sonra düşündüm de büyük konuşmamak lazımmış. nasıl bir sevgi istekmiş yüzünü görmediğin bir yavru için.. şimdi işi bıraktım rabbim aratmadan tekrar nasip etti ve bişey olacak diye ödüm kopuyor.. kariyerimi hiçe saydım ama pişman değilim. kontrol günümüzü sabırsızlıkla bekliyoruz hareketlerini hissetmek için nasıl hafta sayıyorum bilemezsin.. kendme hayret ediyorum ama birkaç ayda bu hale geldim.. demem o ki sakın başkasının sözüyle hareket etme.. kalbinden nasıl geliyorsa öyle davran.. ama bu konuda imtihan olanlarda var unutma allah evlat hasretiyle sınamasın inşallah.. sadece 3ay bekledm her ay olmadı düşüncesi berbattı ki yıllarca bu durumda olanlara rabbim hayırlısıyla nasip etsin inşallah.. çevreye kulaklarını kapa eşinle dertleş düşün her boyutyla hayal et karar senin..

SIRF YAZMAK ICIN YAZMIŞSIN.. VELHASIL FENA SAÇMALAMIŞSIN!! supapatya88 Güven ruh gibidir Terkettği bedene asla

hamileliğin oldu bittiye gelirse belki sorumluluklarına katlanırsın. süre uzadıkça daha çok kendini sorgular ve daha korkak bir moda bürünebilirsin. psikolojik yardım al bence anne olabilmek için değil şu seni çocuk sevmez yetiştirip şimdide beklenti içinde olan baskıcılara karşı. hiçbir zaman annelik hissi olmaz diye şartlandırma kendini. kendini suçlama durumunu içinden çıkılmaz bir hal alır. bir şeye olur olmaz deme akışına bırak çevren hep kendini suçlmaya itiyor anladığım.

Bence biraz daha gezin tozun, gitmek istediginiz yerlere seyahat edin, gozunuz iyice doysun :) Yani gozunuzun hala gezmede olmasi normal, cunku yasiniz genc, dunyadan hevesinizi iyice alin derim. Ben de sizin gibiyim, hayati iyice dibine kadar yasayin bence, yorulduktan, tamam ben artik duruldum dedikten sonra cocugunuzu kucaginiza alirsiniz derim. 3-4 yil daha bekleyin yani :) Gozunuzun kaldigi seyler azaldiginda o zaman oturup dusunun, hala istemiyorsaniz istemiyorsunuzdur, zorla degil ya.

Selamlar Ben de öğretmenim yaşım 25 olmak üzere 3 senedir evliyim. Arkadaşlarım üniversiteden liseden olanlar hep çocuk sahibi oldular. Bebekleri oldum olası ayy ne sevimli diye göremedim. Hatta bebeklerden korkuyorum bile. Bir de onun sorumluluğu beni geriyor. Gece ağlasa ben kalkmak istemiyorum. Gezmeyi kafama göre hareket etmeyi seven biriyim neden bi çocuk doğurup bunları kısıtlı yaşamak zorunda kalayım ki diyorum? Sürekli peşimde anne anne diye dolaşan bir çocuk düşüncesi bana ürkütücü geliyor. O gelince benim hayatım bitecek gibi. Ben de sizin yaşınıza gelince geçer diyordum. Ama geçmeyecek galiba.

Kendini keşfetmeyen, kendini bilmeyen, kişisel olarak hiçbir başarı etmeyen, çocuk sahibi olmak istemeyip zorla yapan ve sonradan pişman olan ne kadar arkadaşım evlenip çocuk yaptıysa çocukları hep huysuz ve de mutsuz. Çocuk büyütmek, birey yetiştirmek oyun değil. Herkes istemek zorunda da değil. kadın olmak her nedense bizim kulturumuzde anne olmanın arkasına saklanmış. Anne olmayan kadın sanki hiçbir yere sığamıyor, manasını kaybediyor.

ama tek başına verilecek bir kara değil bu, herkes istemiyorsan yapma diyor ama; eşin baba olmak isterse sırf kendin için onun elinden bu mutluluğu alabilecek misin? sırf sen karnında taşıyacaksın diye sana ait bir karar olmamalı.. bende işin bu boyutundan da düşünmeni tavsiye ederim. çünkü, sanki tek başına bir hayatın var, evlilik düşünmüyorsun ve günün birinde acaba sperm bankasından yararlanarak çocuk yapsam mı düşüncesinde bir insan gördüm seni..

aynen öyle valla M

O zaman denilecekti ki "hayatinda hic mutluluk yüzü goremeyip de belki cocuk sahibi olarak mutlu olacagina inananlar.." diye... Sevgiler... Z

Tespitine katılıyorum. Bunun bir diğer versiyonu "evlilik" için de mevcut. Biraz garipsediğim fakat yargılamadığım iki durumdur bunlar. Fakat konu hassas olduğundann daha açıklayıcı yazmakta fayda var.

ben 34 yaşındayım ve hamileyim 2015 de doğarsa bebeğim 35 yaşında anne olmuş olacağım,,,, ben hayatım boyunca anne olacağım ama zamanı gelince derdim,,, 17-18 yaşında hmmm 25 gibi çocuk sahşbş olurum derdim 22 lerde bu yaş 28 e çıktı,, 28 lerde 30 a ondan sonra durmadan öteledim, eşimnde çocuk isteği yoktu,,,, geçen sene kazara hamile kaldım,,, ve bebeğimi kaybettim sanıyorum ki öldüm,,,, eşimde bebek istemediğini söyledi,,,, eşimi çok sevmeme rağmen, seni baba olmaya zorlayamam ama eğer çocuğumuz olmayacaksa ben bu evliliği sürdürmek istemiyoru dedim,,, çünkü yaşım geçtiğinde, bebek trenini kaçırdığımda biliyorum ki pişman olacağım dedim, ve seni affetmeyeceğim,,,, bu konuşmadan sonra denemeye karar verdik çok şükür ki ilk ay hamile kaldım,,, ilk aylarda eşim hiç üzerime düşmedi ama şimdi ikimiz resmen sonradan görme olduk,,, arada özel hastanelerin web sitelerinde ki bebek resimlerine bakıp aaaa uuuu şeklinde oluyoruz, bizimki nasıl olucak acaba diyoruz,,,, çocuk istemeyen adam, karnıma bakarken öperken severken sanki canını seviyor,,,, bende gezmeyş tozmayı çok seven bir insanım, sorumlulukdan korktuğum için istemedim ve kazara hamile kalmasaydım herhal çocuk sahibi olmayıda gene öteleyecekdim, ve olmayacakdım,,, ilk hamile kaldığım zamanlarda gece yarısı kalkıp ben ne yaptım hayatımın içine ettim deyip sorumluluk altında ezilip nefes alamadığımı hissettiğim zamanlar oldu,,, hatta ve hatta acaba aldırsamıydım dediğim zamanlar oldu,,,, ama şimdi bunlar geçti tabiki de endişelendiğim dönemler oluyor ama sanırım buda biraz yaşın getğrdiği olgunlukla kaynaklı,,, bu arada hayatımda ilk defa yenş doğan bebeği geçen ay kucağıma aldım,,,, yani sana ne çocuk yap derim nede yapma derim,,, ama hamilelik ve çocuk sahibi olmak bşz kadınlara lütfedilen bşr mucize,,,, ama dediğim gşbş her kadında her çiftte çocuk sahibi olmak zorunda değil,, insanın bunu istmesi gerekir hazır hissetmesi gerekir demiyorum çünkü hiçbir zaman kendini hazır hissetmşyorsun ne maddi nede manevi,, biraz bodoslama atlamak gerekiyor,,,,

Türk kadınının çocuğa bakış açısına anlayamıyorum. Allah tarafında kadın olarak yaratılmış her canlı doğurmak zorunda mı? Neden vajinasından çocuk çıkarmak istemeyen kişilere direkt pişman olacaksın damgası vuruluyor? Evlenince bile ilk iş daha bismillah demeden çocuk yapmak oluyor. O kadar farz edinmiş yani bizim kadınlarımız. Ben çoğunluk gibi düşünmüyorum. Her kadın çocuk sevmez. Her kadın çocuğu olsun istemez. Her kadın bu sorumluluğu edinmek istemez. Ve her kadın doğurmak zorunda değildir. Kendini tam olarak hazır hissetmeden yapılacak çocuk ağır depresyonlara girmeye sebep olur. Çünkü bu çok ağır ve eşi benzeri olmayan bir sorumluluk. Bunu gönülden istemek gerekir. Çocuk doğurmayınca ileride pişman olacaksın meselesine de katılmıyorum. Çocuk istediğini fark ettiğin anda yuvada bir aile bekleyen minik yavrucaklardan biriini evlat edinebilirsin. Belki böylesi doğurmakdan bile güzeldir...

Çok teşekkür ederim iyi dilekleriniz için. Bence hiç üzülmeyin. Bu hayatta üzülecek çoooooook daha ciddi şeyler var. Hem eşiniz de sizinle aynı düşüncedeymiş ne güzel. İşyerimde bir arkadaşım var, 40 küsür yaşında. Çocuk sahibi olmak istememişler, olmamışlar. Çok mutlular. Çocuk sahibi olmak çok şeyi kısıtlayan bir durum ama o kadar abartıldığı kadar değil yani. Ben geçen hafta Uzak doğudaydım mesela Çocuklarım var, ama geziyorum da. Çalışıyorum da. Beni kısıtlamalarına izin vermiyorum, önce ben, sonra çocuklarım. "Ben varsam sen varsın, ben yoksam hiç kimse yok" . Hayat mottom bu Üzülmeyin, üzülecek bir durum yok ortada. M

Ben bebekleri çok severim hayatım boyunca hep bi bebeğim olsun istedim bunun için tedaviler ilaçlar sonucunda tüp bebek. Allahımdan 1istedim 2 verdi. Ve ben gerçekten zorlanıyorum. Bu kadar istememe sevmeme rağmen zorlanıyorum. Benim durumumuda düşünün 1isterken ceee 2 gelirse. Bence hazır olmadan sakın bebek yapmayın. Hiç hazır hissetmezseniz hiç yapmayın...

Çocuk istemiyor diye kimse kimseyi suçlayamaz ama evlat başka birşey... Hayatım boyunca hiçkimsenin pırttt sesine sevineceğimi düşünmezdim insan kimin gaz çıkarmasından mutlu olurki yada yeni çıkan minicik dişiyle göğüs ucunu kemirmesinden Uyumasını 4 gözle bekleyip uyurken özlediğin birşey evlat.

Ben de uzun yıllar çocuk istememiş biriyim. Bana şuan sorulansa pişman mısın daha erken anne olmadığına, keşke daha önce çocuk sahibi olsaymışım diyorsun değil mi, diyorlar. Hayır diyorum, hiç pişman değilim iyi ki hazır hissetmeden yapmamışım. Çocuğum büyük bir mutluluk, ondan önce mutsuz muydum, hayır mutluydum. Çocuk zorluklarıyla sorumluluklarıyla ve de güzellikleriyle var. Bazen ağzımdan 'herşeyim' kelimesi çıkıyor, severken kuzumu. Sonra duraksıyorum, çocuğuma böyle bir yük veremem. Hayattaki tek varlığım olduğunu, herşeyimin o olduğunu düşünmesin. Bunun büyük bir de sorumluluk yüklediğini, belki de onsuz bir hiç olduğumu düşünüp üzülecek benim için. Öyle bir tablo istemiyorum, ihtiyacı olduğunda dağ gibi arkasında duracağını bildiği bir annesi olsun. Ne benim hayatım da benim hayatım diyen bir anne olmalı ne de tüm varlık nedenini çocuğa bağlamalı...

sizin durumunuz bir yanım istiyor bir yanım istemiyor olsa, buradan fikirler size yardımcı olabilir belki ama siz anladığım kadarıyla "istemiyorum ama elalem ne der ve pişman olur muyum?"diyorsunuz. şu anda istemiyorsanız hiç girişmeyin bu işlere. dediğiniz gibi bir çok isteğinize engel olabilir çocuk, bakışınıza göre. daha 31 yaşında imişsiniz. 35 hatta bazen 40'a kadar yolu var. bu durum başkalarının demesiyle ya da "ilerde pişman olabilirim, yapiim de bir kenarda dursun" demekle olmuyor. mutsuz anne de ne yaparsa yapsın mutlu çocuklar yetiştiremez sanırım. rahat olun. aceleye gelmez bu işler. Not: forumda sıklıkla gördüğüm "annelik kutsal değildir" temalı yazılar yazan arkadaşlar, siz istemiyorsunuz diye bu mükemmel durumu kutsiyetten çıkaramayacağız ne yazık ki. ister inanın ister inanmayın, kutsal ve mucizevi bir şeydir annelik. Anne olmadan önce de böyle düşünüyordum.

Aynı duyguları yaşıyoruz sanırım ben 25 yaşındayım ve hala oyle bir istek yok içimde ve korkular var.. ama gecen gün şöyle bi olay oldu bi arkadaşımı görmeye gittim bebeği 6 aylık ilk defa gördüm kucağıma verdi direk iceri girer girmez çok sevimli cok guzel bi bebekti o gun surekli onunla ilgilendim ve o günden beri olsa nasıl olurdu diye düşünüyorum bi tane olursa gezmemizede engel olmaz diyorum filan ama kesin olan bisey varsa istediğin zamanda ve hayırlısıyla olması yoksa depresyon nedeni olur ISSIZZ

Varlığını bildiğin birşeyin yokluğunu hissedersin. Yani evet şu anda anne evlat ilişkisini anne açısından anlaman mümkün değil. Ama bu ilişkilerin var olduğunu biliyorsun ve birgün hayatin sana getireceklwri karsisinda bunun özlemini yaşama ihtimalin çok yüksek. Sen şu an sadece kendin için yaşamayı planlıyorsun yani başka biri için hayatının kısıtlanmasıni istemiyorsun. Evet tabii bu senin tercihindir. Yalnızanne olmak evet sorumluluktur ama mutsuzluk ddeğildir. Ve inan insanın kendi evladına duyduğusevgi neden bilmiyorum ama cçok farklı bir duygu ossorumlulukları kendi içinden gelerek yerine getiriyorsun. Bir tebessumunde ya da şöyle bir dudak buzmesinde bütün sıkıntını alıyor. Tabii ileride sıkıntılı bir birey de olabilir bu da haliyle size sıkıntı yaratabilir. ancak aile çocuklugunda çocuklarına asiladiklari değerler çok önemlidir. Yani evet karar vermesi zor bir süreç. Ama ben bir ömür sorumluluk alamam diyorsan yapacak birsey yok. O zaman korunmaya devam. Bak eskiden bende çocukları fazla sevmezdim. boyle sempatik bir çocuk olursa belki. birgun bir arkadaşım yanımda çocuğunu öyle bir sevdi ki bir anlık anlatamam. kuzuummm kiiziiim dedi ve öyle bir muuaah diye öptü ki icine sokacak nerdeyse yuh dedim içimden bu nasıl sevmek. ama ben şimdi aynısını yapıyorum böyle severken içime sokasim geliyor, doymuyorum sevmeye içim bir tuhaf kaynıyor resmen. Zaten oyle olmasa kimse evlat sahibi olup onun icin omrunu vermwzdi galiba. cunku anne baba olmak gercekten cok guzel ama zor yani.. yani daha nasıl anlatılır bilemedim Ama yazdiklarindan anladigim sen kotu biri degilsin o yuzden birgun anne olursan kotu bir anne de olamazsin. sadece kendine, esine ve dogabilecek cocuguna haksizlik olmamasi icin cok ayrintili dusunuyorsun. cikom

her kadın anne olmak zorunda degıl. çocuk konusunu senın gıbı dusundum hep ve haksız bulmadım da kendımı. düşünsene bi hayatını ona adayacaksın sorumlulugun uzun yıllar devam edecek... her seyın o olacak. artık sen kendın ıcın degıl onun için yaşayacaksın. bazen yaşama sebebın bile o olacak. koruyucu melek görevını göreceksın.. şuan hayat iyi, sorumluluk sadece eşine.. ama peki ya sonrası? ya sonra pişmanlık olursa? neden zamanında yapmadım dıye sorarsan kendıne? istemeyıp hamıle kalan ve daha sonra 'iyi ki yapmısım, bır nefes oldu yanıma'' diyen o kadar cok ınsan gordum ki.. bir kişinin bile; keşke olmasaydı dedıgıne şahit olmadım. işte bu pişmanlıkları ılerıde yaşamamak için çocuk istiyorum allah nasip ederse tabii.. ve elbette her anne gıbı biz de yaşayacagız bazı sıkıntıları, ama sonrası guzel olacak işte. iyi düşün, ileride pişman olmamak için bu senın yaşamın ve kararların sana ait.

Kesinlikle ben de hala anneliğin çok kutsal olduğunu düşünüyorum...

Ben garipsemedim yazdıklarını, bir ara bende aşağı yukarı senin gibi düşünüyordum. Ya pişman olursam diyordum. Anne değilim henüz bu arada. Yardımcı olamayacağım sana ama yazmak istedim. Ben eskiden düşünüyordum ama bir kızım olsun ileride diye. Evlenince eşime 2 yıl çocuk istemem diye pazarlık yaptım resmen. Evlendim 2 yıl oldu, artık istiyorum ama şuan ses yok. Hala az da olsa senin gibi düşünüyorum ama çocuk olunca hayatım zorlaşacak mı diye. Bir yanım çok istiyor bir yanım da tereddütlü hala. Genel olarak hepimiz çocuk olunca mutlu da olabilirz, mutsuz da. Zamana bırak, çok fazla düşünme, hayatta her şey planladığımız gibi olamaz değil mi? Sen ne kadar düşünsen de kader bildiğini yapar.

Pisman olup olmayacaginizi biz bilemeyiz. 50 yasina gelince 'iyiki cocuk yapamamisim' diyebileceginiz gibi 'keske kapimi calan bir yavrum olsa' diye de düsünebilirsiniz. Bu cok kisisel bir soru, biri size yapmadim pisman degilim der, ayni duruma siz gelince pisman oldugunuzu görebilirsiniz. Öyle ya da böyle hepimiz kararlarimizin sonucunu göze alarak hareket etmeliyiz. İlerde pisman olup cocuk yapmamayi büyük bir hata olarak görsenizde bununla yasayabilmelisiniz. Asil sorun esiniz cocuk istiyorsa sizin istememenizle baslayacaktir. Evlenmeden önce bu gibi seyler konusulup karara varilmaliydi. Nasil esiniz sizi anne olmaya zorlayamazsa, siz de ondan baba olma hakkini almamalisiniz. Bu konuda uyum saglamiyorsaniz hatta ayrilmalisiniz bile. Baba olmak isteyen birinin hayatindan calmamalisiniz. Ve 31 yasindasiniz artik etrafin degil kendi kararlarinizin üzerinde durmalisiniz. Bu hayati onlar degil siz yasayacaksiniz, konu acilinca ciddi bir sekilde ben düsünmüyorum bu konuyu bir daha acmayin demeyi de bilmelisiniz bana göre.

Ben kendi fikrimi söyleyip aradan çekileyim, zira anne değilim Kadın iken mutlu olmayı başaramayanlar anne olmayı hayatlarındaki en büyük başarı, mutluluk olarak görüyor bence. Yani bir bakın, çocuğum benim her şeyim, o olmasa ben bir hiçmişim, hayatım çocuğumla başladı diyen insanlara. Daha önce değer görüyor, seviliyor, hayatı seviyorlar mıymış? Mutlular mıymış? Anne olmak güzeldir elbette, ama anne olmak isteyenler için. Herkes çocuk yapmadığı için pişman oluyor olsa, çocuğu olup da çocuk yaptığına pişman olan hiç olmazdı. Ekleme: Bir de tepki görmekle ilgili bir şey yazmışsınız. Bir insan çocuk istemiyor diye birine nasıl tepki gösterebilir? Böyle bir insandan tepki alırsanız sevinin bununla aynı fikirde değilim iyi ki diye.

Bence sen coktan hazir olurdun da hem yetisme tarzin hemde suan insanlarin baskisindan dolayi ters tepiyor.. ben oyle algiladim.. biraz rahat biraksalar sende rahatlarsin.. bende cocuk diye yanip tutuştum sukur rabbim verdi karnimdayken acaba yanlismi yaptim cok buyuk sorumluluk aldim ne yapicam ben artkk diye cok korkularim oldu ki o kadar istememe ragmen.. dogdu yuzunu gorup kokusunu aldim ya sanki herseyimle ona baglandim... simdi 15 aylik cok yaramaz hic durmuyor bazen off yeter artik diyorum ama ona bakinca gunes doguyor yuzume sanki.. ileride annecim nasilsin seni ozledim diyecek ya boyle gelip sarilacak ya ben ölurum ona:) evet cok buyuk sorumluluk heleki bu devirde ama kendi canimdan daha kiymetli gözümün nuru.. iyiki yapmisim şükürler olsun rabbime.. E

23 yasimda evlendim 30 yasinda anne oldum. Yasim gec degildi ama bu ulkede bir kadinin kendi istegiyle 7 sene cocuk yapmamasi bile garipsenen bir durum. Nedenlerim benzerdi sizinkine, sonra birden acaba mi dedim ve hic beklenmedik bir sekilde hamile kaldim (6 sene hapla korunmustum dr hapi biraktiktan 3 ay sonra yumurtalar hazir olur oncesindr hamile kalamazsin dedi ben de pek cahildim bu konuda inandim doktora korunmadim hala acaba modundaydim hatta son gunlerde vazgecip yeni hap paketimi almistim ama hamile oldugumu öğrendim) Kış bebegiydi benimki kışı evde gecirdik yaz gelince attik arabaya bodrum marmaris fethiye kaş turu yaptik. Gezdik tozduk hic ayak bagi olmadi bize, sonraki sene ayaklanmisti tabi daha zor oldu hayat, artij tatil programlarimizi da haftasonu planlarimizi da onunla rahat edebilecegimiz sekilde organize ediyoruz ama zor gelmiyor bu bana, onunla yaptigim her seyden keyif aliyorum. 3 yasinda simdi 3 senede en fazla 5-10 kere gece cikmisizdir esimle ama eskiden her hafta yaptigimiz gece eglenmelerinden cok daha keyifli oluyor bu ayda yilda bir yaptigimiz kacamaklar :) yani evet hayat eskisi gibi olmuyor, sorumluluklar kat kat artiyor, kafana gore takilamiyorsun, ama cok daha mutlu huzurlu bir hayatimiz var artik. Eger sorunuz herkes cocuk sahibi olmali mi ise hayir aksine bence sadece cocuk sahibi olmayi gercekten isteyen buna maddi manevi hazir olan ciftler cocuk sahibi olmali, cunku cocuk bir insanin hayatindaki en onemli ve ciddi karar.

Çünkü sadece yardım rica ediyorum, zaten üzgün olduğum bir konu. Fikrinizi paylaştığınız için teşekkür ederim. Bu forumda öyle şeyler görüyorum ki, korktuğum açıkçası "ne demek anne olmak istemiyorum, sizi doğuran da anneydi de, doğurmasaydı o zaman sizi, siz bence de anne olmayın o çocuğa yazık edersiniz, yok efendim sizin gibiler anne olmayı hak etmiyor " şekliden yorumlardı açıkcası. Zaten üzgün olduğum için, daha da yıpranmaktan korktum. Burada keşke herkes sizin gibi ölçülü yorum yapsa, bazen kadınlar birbirlerini çok kırıyor, üzülüyorum. Şükür ki herkes yapıcı şeyler yazmış. Teşekkür ederim. A

İyi de bu yargılanacak ya da eleştirilecek bir konu değil. İstemiyorsanız, hazır değilseniz yapmayın. Millet konuşu konuşur, susar. Kimse alnınıza silah dayamayacak. Millet 2-3 sever, akşam olunca herkes evine dağılır, siz bebekle tek başına kalırsınız. Galeyana gelip yapmayın. Çocuk çook büyük sorumluluk.

Herkes bebek istemek zorunda değil, bunun eleştirilecek bir noktasını göremiyorum. Kevin Hakkında Konuşmalıyız diye çok etkileyici bir film var, hazır olmadığı daha doğrusu istemediği halde anne olan bir kadının çocuğu ile kuramadığı iletişimi ve bunun korkunç sonunu konu ediyor. Biraz uç bir örnek belki ama anne karnından başlayan bir süreç bu ve istemiyorsanız bebek hisseder.

Uzun yıllar anne olmayı istemedim... Sonra iç sesime sordum evet istiyor musun, diye. Cevabım evetti, sorumluluğu zorlukları olduğu yıllardır aklımdaydı zaten. Çocuğuma duyduğum hisleri anlatmaya kelimeler yetmez. Müthiş bir duygu:) istemiyorsanız yapmayın, bilmediğimiz birşeyin özlemini çekmezsiniz.

Ben cocuklari cok sverim kendi cocugum olsa nasil deli gibi severim tahmin edemiyorun fakat ben de evlenince cocuk dusunmiyorum uzun bir sure ben de gezmeyi tozmayi esimle vakit gecirmeyi istiyorm ama sizin durum farkli kucuklugunuzden gelen bir sey Bir uzmanla mi gorusseniz bu konu hakkinda?

Bi jinekologa git. Yumurtalıklarına baktır. Yumurtlama kapasitene baktır. Üreyebilme kapasiten için doktor mutlaka tespitte bulunacaktır. Eğer ki doktor derse "elini çabuk tut. Sınırlı yumurtan var" sana tavsiye hemen çalışmalara başla. Eşin içinde aynı tetkikler gerekli tabi. Ama erkekler daha şanslı bu konuda. Daha kolay tedavi edilebiliyorlar. Önemli olan kadının gerektiği gibi yumurtlayabilmesi ve sisteminin buna hazır olup olmaması. Gezip, tozup, yıllar geçtikten sonra anne olmaya karar veren her kadında çocuk sahibi olamıyor hatırlatırım. Sonra "ahhh ahhhh onca yumurtamı boşa harcadım şimdi uğraşıp duruyorum" dersin :) Sen ekpertizini yaptır ona göre planını uygula.

Ben çatladım burda vallahi siz sabırla yine de açıklamaya çalışıyosunuz :)