tek çocuğum ama kardeşim olsaydı üyeliğini yakaladığımı sanabilirdim

Eskiden anneme kızdığım çoğu şeyi bende yapıyorum annem suyun kalanını masadan alırdı sinir olurdum 1,5 pet şişe almışlığım var üzülme yani, insan gördüğünü yapıyor

Galiba her kadin evlendikten sonra annesine benzedigini kesfetme sureci yasiyor bende iyleyim en sinir oldugum huylari bendede var :) bazilarini degistirmek icin cabaliyorum Bazilarinda ee hakliymis diyip ayni sekilde devam ediyorum J janemarple

Ben de anneme benziyorum ve fark ediyorum benzediğimi. Örnek olarak yemek hazir oldugunda sıcak sıcak yenmeli anında, sogusa olmaz. en basitinden tuvaletteyim yemek geldiyse bagirir bagirir hadi hadisene yemek sogucak stresli stresli yani napiyim yarida birakip mi cıkıyım lavabo da oldugumu bile bile bagirir gelince de sogudu diye soylenir bu söylenme huyuna da gıcık olurum. En son da eve aksam kacta gelirsin dedi 5 dedim. İyi bir şuraya git şunu sor var mı dedi ben de uzak buyuk ihtimal yoktur ama gidiyim dedim. Akşam da huyunu biliyorum söylenecek dedigi yere gitmeme rağmen hızlı olmaya çalıştım. 2 dk sonra evde olacagim saat 16.57 beni aradı eee nerdesin diye stresli kızgın konuşuyor ben de patladım. Ama ben de benziyorum yemek soğumasına sinir oluyorum. Arkadaşlarımla oturdugumda falan dışardan yemek geldiğinde lavabo gidince kızıyorum söyleniyorum

E yani insan annesine benzer insan ya ne olacağıydı? ilk paragraf da aynı annem bu arada yaa çok güldüm okuyunca. eşimle birlikte yaşadıkça onun rahatlığıyla annemin detaylı düşünmesi arasında bir yere geldim şükür. ama misafir ağırlanacakken gergin olmak candır yaa, aksi düşünülemez bende de

Yani ne kadar eleştirsekte annelerimizi, bence bir insan annesine benziyor muhakkak, kendimde ve başkalarında da bunu görüyorum.

annemi seviyorum ama bazı huyları var ki en sevmediklerim, onlar da benimle devam ediyor. çoğunlukla anneme benzediğimi farkediyorum. anlatacağım herşeyde ben varım, benim sesim daha sakindir ama bazen olmadık şeylere tepki verebiliyorum annem gibi. annem asosyal bir insandı, fazla kimseyle konuşmaz, mecbur olmadıkça görüşmez. Misafir geleceği zaman stresten bize bağırır çağırırdı, ev işlerini zar zor yetiştirir yaparken de stres yapar, yemek yaparken de bizi asla mutfağa sokmazdı. mutfakta her zaman tek olmak isterdi. ben mesela hiçbir şey yapmaya girişmezdim de ablam heves edip bazen annemden gizli bişey yapmaya kalkar annem de gördüğünde kızardı her yeri mahvettin diye. ev işleri hep birikirdi, bize kızardı yardım eden kızlarım yok ki diye ama ablam temizlik yapmaya kalksa ona da kızardı temizlik yapıcam derken daha beter yapıyor diye. gerçekten ablamda bazı ayrıntılara dikkat etmez orası doğru. bende evin küçüğüyüm zaten hiçbişeye el sürmezdim. babam öğlene ne yiyecez diye sorar annemde daha yeni yedin ya diye stresli yüksek ses tonu kullanırdı, babamla bu yüzden hep tartışırlardı şuan hala öyleler. yemek yapar, temizlik yapar işin ilginç yanı yorulur, hiç yapmaz diyemem ama yemek yemek gibi doğal birşeye tepki verirdi ya ben acıktım derdim tepki görürdüm. saat 12de yedin ya ne acıkması gibi. bir de normal annemi annee diye çağırırken ne var yine gene ne var diye bağırarak tuhaf tepkiler verirdi. şimdi ben bir yıllık evliyim evime kimseyi çağırmadım. hiç arkadaşım yok zaten bende oldukça asosyal ve evden çıkmayan biriyim. geçen bir hafta kaynanam geldi gidene kadar içimde sürekli stres vardı, bir gitse de rahat etsem diye. üstelik kaynanam bana hep yardım etti ama o da annemin tersine anında ortalık toplasın diye işe girişen birisi, hiç 5 dk durmuyor, mecbur bende yanında durmak, yapmak zorunda kalıyordum. geçen de eski bir arkadaşımla konuştum buyur gel dedim ama gününü kararlaştırmadık, şimdi içimde bir stres oldu yine ne zaman gelecek, ev işi ne olacak nasıl pasta yapıcam diye. bende her gün evi ufak tefek toplasam da yine işlerim kalıyor mesela mutfağı topluyorum ama yerleri silmiyorum bazı ufak dağınıklıklar vs kalıyor. bende çabuk yoruluyorum her işe yetişemiyorum. günlük az az bişeyler yapmaya çalışıyorum. eşim de ben başka bir iş yaparken beni çağırır o an içime o kadar sinir gelir ki tabi eşime ne var falan demiyorum kendimi sakinleştiriyorum A Ankee Nirvana Anneler

bende 1 senedir evliyim başlarda annemin evi gibi düzenli temiz olmalı diye uğraştım hatta ev dağınık falan olduğunda annemin sesi beynimde yankılanıyordu yapmaya çalıştım ama stres oldum iyice en sonunda bıraktım ucunu o zaman esnek çalışmadaydım daha kolay oluyordu şimdi birde mesai nöbet derken eve gidince yemek yapıp yersem ne mutlu bana gerisi bi şekilde yapılıyor

malesef çocukluğumuzda ne yaşarsak bize kodlanıyor sanki. bende ilk evlendiğimde anneme benzediğimi fark edince resmen tam tersi olmaya çabaladım. bazı şeyler huy olarak kalsada çoğunu değiştirmeye çalışıyorum. çocuklarım yere bişey düşürdüğünde oturup ağlamıyorum mesela. gereksizce temizlik yapıp ailemi kasmıyorum vs. vs.

O kadar normal ki Ilk kendimde bunu fark ettiğimde dehşete düşmüştüm ama yapacak birşey yok Artik yer yer anneme benzer tepkiler verdiğimde sonra oturup kendime gülüyorum A Ankee Nirvana Anneler

Merhaba, çocukluk dönemi travmaları yetişkin dönemini etkiler. Hangi aileye doğacağımızı biz seçemeyiz. Ama nasıl bir insan olacağımızı biz seçeriz. Anneniz için hayat hep zor, sıkıntılı ve stresli imiş. Çocukluğunda ne gördüyse o da öyle yansıtmış size. Çünkü başka nasıl davranacağını bilememiş. İnsan kendinin farkına varıp eleştirebildiği zaman iyileşmeye bir adım atmış olur çoktan. Planlı ve zamanlı olursan, başladığın zaman aslında bitirmeye yaklaştığını kendine anlatırsan, annen gibi olmak istemediğin için değişmeye adım attığını bilerek hareket edersen sen de bir adım atmış olursun.

anlattığınız anne aynı benim annem, fazlası var eksiği yok beni mutfağa sokmadığı için evlenene kadar yemek neyim öğrenemedim, temizlik yaptığımda arkamdan bir daha gezdiği için temizlik yapasım gelmedi. en son da bunları hiç yapmadığım için şikayetlenir dururdu. aslında hiç yapmama fırsat vermezdi.. hele misafir konusu. hala bile binbir stres yaşıyor. geçen ev aldığı için bir grup arkadaşı geldi ama ondan öncesi panik atağı tuttu, fena oldu. herkesi kendinden çok önemsiyor, kim ne der diye düşünür durur. babamı çok sever bilirim ama her şeye de müdahale eder. dediğiniz gibi bu saatte acıkılır mı, şöyle olur mu böyle olur mu benim de anneme benzediğim çok nokta var tabi ki, sonuçta o yetiştirdi. illa bir yerlerden bir şeyleri kapmışım. ama misafir ağırlamayı severim, herkes beni çok titiz görsün, takdir etsin diye uğraşmam, eğer o an tatlı yapamayacaksam dışarıdan alırım.. özellikle evlendikten sonra eşimin genel olarak rahat olmasıyla bende o stres yükümden biraz kurtuldum. tam stresleneceğim "ne gerek varrr bu konuda strese girmeye şöyle de olabilir böyle de" diyen biri var evde. her şeye bağırılıp, kendime yük etmeyeceğimi de evlendikten sonra öğrendim tabii.

Annenizin bazı huyları benim anneme çok çok benziyor. Ben de ilk evlendiğimde aynı şeyleri tekrarlıyordum. Aynı stresi hissediyordum maalesef misafir geleceğinde filan. Ama biraz akıllı olursanız, kendinizi geliştirmeye çalışırsanız ve mesela kayınvalideniz gibi daha farklı ve pratik davranan insanları gözlemlerseniz kesinlikle değişebilirsiniz. Hiç umutsuz olmayın. Ama yılların getirdiği kodlama 1-2 seferde değişmiyor. Benim kendimi değiştirebilmem 3. Yılımda filan olmuştu. Ananem de annesinden pek bir şey öğrenmemiş. Annesi de bilmezmiş. Hep göre göre yaptım kızım derdi. O sözü kulağıma küpe oldu. Her gittiğim yerde kadınlar nasıl iş yapıyor diye hep baktım özellikle. Yani şimdilik gözünüzde olsun, sonra o ele de geçer. Visenyaa

Ikinci bölümüde var. Bu psikolog tülay kök den. Cok güzel anlatirmis bence. Bu olayin farkina varmanizda güzel ve ilk adim:) eger anlamak farkinda olmak ve degistirmek istiyorsaniz konuyla ilgili arastirmalar yapin

Annemi ne çok eleştirirm ah ah.. eleştirdiğim özellikleride bende de olduğunu kesfettiğimde o kadar sinirleniyorum ki.. ama yapacak birşey yok. Anasına bak kızını al diye bosuna dememişler. Bide anneden ne gördüysek beyin öyle algılıyor çoğu şeyi. Rol model işte maalesef

Hepimizin sonu annemiz

Ama farkindalik diye de birsey var. Gordugumuzu degil dogruyu yapmaya cabalayinca basarabiliyor insan. Anneme benzemiyorum ve bunu basarabilmis olmakla gurur duyuyorum. Hatta annem bize bakar, bakar, neleri yanlis yaptiginin farkina varir, belli etmez, ama biz anliyoruz tabii:)

Aklıma Aşk-ı Memnu Bihter'in: "Sen de söylemiyor muydun hep sen benim kızımsın diye? Buyum işte, senin kızının. Ben de kocamı aldattım." repliği geldi Merak etmeyin herkes zaman zaman annesine benzeyen yanlarını yakalıyor kendinde ve şaşırıyor. Özellikle yaş aldıkça. Artık soya çekim mi yoksa büyürken zihnimize kodlanan bazı davranış kalıpları mı bilmiyorum. Ama annenize benzeyen rahatsız olduğunuz davranışlarınızı değiştirebilirsiniz

Ben de babama benziyorum. Nerde sevmediğim, insanı darlayan huyu varsa almışım. Fark ettiğimde kendime çeki düzen veriyorum.

Anneye benzeyeceğiz tabii ki sarı çizmeli memet ağaya degıl