Genelde böyleydim ama önceden deprem ölüm vs, duyduğumda hemen arama ihtiyacı hissederdim, merak ederdim. Herhalde esim aradi iyilermis dediginde rahatladim ve arama geregi duymadım.

Öncedende mi böylediniz. Sonradan mi böyle oldunuz.

Hayatta insanın yaşadıkları yada yaşamak zorunda kaldıkları insanı çok değiştiriyor. Bazen duyarsız bazen umarsız bazen çaresiz yapıyor. Siz ne yaşadınız da böyle oldunuz. . push ; Kajmery34 Arrivederci KK❤ tek ayak

Bence ortada sorun yok

Duygusuzluk demissiniz ama duygusuz olsanız bunları sonradan da dusunemezdiniz. Duygusuzluk değil bosvermislik ama sizinki fazla biraz sanki.

Geçmişte kendinizi zorlayacak süreçlerden mi geçtiniz. Öyle olduysa belki şimdi boşvermeyi tercih ediyor olabilirsiniz. Bence akışına bırakın bir süre daha olmadı bir yardım alabilirsiniz M MutluHuzurluBereketli Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik İptali Anneler

Beni en zorlayan süreçler kpss ve doğum oldu. Doğum kpss ye bin basar :)) Çocuğum olmadan 3 cocuk isteyen ben dogumdan sonra tek cocuk candır dedim. 6,7 cocugu o sartlarda anneannelerimiz nasıl büyütmüs kv yanında diyorum. Ben 10 gün zor tahammül ettim her seyime karısılmasina, gonderdim. Oyle ahım şahım bir seyler yasamamisim sanki! Belki yapım zayıf ondan ufak darbeler birikince yipraniyorum. M MutluHuzurluBereketli Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik İptali Anneler

Ciddi seyler degil ki bunlar... 9 saatlik cenazeye bende gitmezdim cocukla. Babamlarla ayni sehirdeyiz deprem oldu. Ciddi bir durum yok. Ögleden sonra babam geldi iyimisiniz diye. Ben kimseyi aramadim bile. Bir tek oglanın ögretmeniyle mesajlastim o kadar

Gitmem gerektiğini biliyorum fakat sürekli erteliyorum.

Her seyin abartısı zararlı. Fazla evham da zararlı ama bu rahatlık da çok fazla olmuş. O yüzden acil bir uzmana görünün derim M MutluHuzurluBereketli Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik İptali Anneler

bende oyleydım bır ara. aıleme okadar boşladım ki... babam vefat edınce anladım. tokat gıbı ani olumle uyandım.. Dert bende derman

Depresyonda mısınız bir uzmana görünmeniz hiç fena olmaz ya da bahar sendromunu biraz ağır yaşıyorsunuz ama normal değil Dert bende derman

Hani ben de bazen ailemi özlemediğimi, merak etmediğimi düşünürüm, hatta aylarca gitmesem ülkemi özlemedim mi diye kendimi yoklarım ama sizinki biraz fazla kaçmış gibi. Deprem olduğunu bildiğiniz halde aramamak normal gelmedi kulağa. Bence depresyon konusunun üzerine eğilin ve bir uzmandan yardım alın.

Bu ara hiçbir şeyi hiç kimseyi merak etmiyorum. Amaaan, diyip geciyorum her seye. Bakıcıda olan cocugumu günde 3 kere arayıp mesaj atar, yanina gormeye giderdim, şimdi ise gunde bir kere zor ariyorum, oglen gelmeyecegim diyorum, Ama ucunda ölüm olabilecek bir konuda amaaan ararim demem korkuttu beni açıkçası. Kendimden korktum. Dun egede deprem olmus. Telefonun sarji az olunca sosyal medyaya ve haberlere bakmadim. Esim aradi egede deprem olmus, sizinkileri aradim, iyilermis merak etme dedi. Haa iyi dedim. Arkadaslara soyledim egede deprem olmus tanıdıklarınız varsa arayın dedim. Ama anamı babamı kardeşimi aramadım. Aksam eve gelince görüntülü aradım. Büyükannem vefat etti cenazesine gitmedim. Evet 9 saatlik uzaktayim ama istesem otobusle gidebilirdim. Sogukta cocukla gelmeyeyim dedim. Zaten benden once annem cocukla gelme demişti. Ölseler ne yaparım ağlar mıyım acaba diye düsünüyorum. Kendime cevap veremiyorum. Bu meraksızlık, bu rahatlık korkutuyor beni! Kendimi insanlardan, tüm duygulardan soyutlanmış hissediyorum. Cidden depresyonda oldugun icin mi boyleyim? Duygusuzluk çok kötü! Acı, sevgi, üzüntü, korku hissedememek. Tedavi mi olmalıyım? Nasıl kendime gelebilirim?