Bu kadar uçlarda takılmayın, çok uzaklaştım çok öfke doluyum vs, tam ısındım yine bozuldu, aslında bakarsanız dört dörtlük bir evlilik yok, siz de arkadaşınızla o çok önemli konuyu ki organ nakli falan değilse erteleyebilirsiniz eşinizi arardınız, görüyorsunuz herkes kendi açısından haklı karşı taraf da korkunç. Daha esnek olmaya çalışın hem siz hem eşiniz

Ben sevgimi çok uç noktalarda yaşıyorum aslında ama problemleri konuşarak çözebilirjm, bu konuda oldukça makul bir insanım. Eşim ise öncesinde duygularımı ona çok gösterdiğim için bana bunu yapmaya alıştı hep. Ama artık ben eskisi gibi değilim...

Hasin ve vahsi istiyor demekki seni:)) yolunu bulmussun en azindan

3 senelik evlilikte telefonu açmamak konusu çoktan aşılmış olmalıydı..

Evet, bir de gerçekten konuşarak çözemeyeceğimiz sorunlar değil bunlar bence. Doktorum da söylüyor benim uzlaşmaya meyilli olduğumu ama bunu eşime anlatamıyorum galiba. Sanki benim cazgır olmamı istiyor, insan gibi tepkiler verdikçe tepkilerini daha da artırıyor.

Ama bu çok yorucu geldi bana... Yapımda yok çünkü, ben sessiz sakin hayatı seven biriyim... Eşimle güç savaşı yaşamak istemiyorum... Gönlümü çok kırıyor bu haller...

Merhaba, Eşimle çok zor bir süreçten geçtik kısa bir süre önce

Merhaba, Eşimle çok zor bir süreçten geçtik kısa bir süre önce. 2,5 - 3 senelik evliyiz. Çocuğumuz yok. Eşimin kötü özelliği, kötü alışkanlıkları yok. Ama evliliğin basindan beri beni bazı konularda çok kontrol altında tutmaya çalıştı. Mesela onun istediği bir şeyi yapmazsam, benimle iletişimini birkaç gün kesti. Mesela ailesi konusunda beni çok darladi. Ve biz o kadar kavga ettik ki bu konulardan ben içten içe esime karşı soğudum, önceki konumda bahsettiğim gibi artık onun her şeyi gozume batar oldu. Sonra eşim benim için adımlar attı, beni düşündüğünü hissettirdi, gerçekten romantik davrandı, eski tavırları gitti, benim önceliğim olduğunu hissettirdi. Ben adım atamadım ona, ama uzman yardımı aldım bir yandan, evliliğin başlarında bu tür çatışmaların olabileceğini anladım ve esime yavaş yavaş ısınmaya başladım tekrar. Tam birkaç günden beri tekrar mutluydum ki bir arkadaşımla telefonda çok ama çok önemli bir konu konuşurken açmadım diye bugün de o benim telefonumu açmadı. Açınca da tribini esirgemedi. Güya bana kendince "bak sen her zaman öncelik olamazsın, sen de aynı şeyi yapıyorsun" mesajı veriyor. Sorun şu ki ben onun boyle hallerine kizmamistim, onun hayatına "her" aşamada geri olmaktan bıkmıştım. Şimdi onun beni buradan vurması bana korkunç geliyor. Daha yeni ısınmıştım ya, o kadar kızgınım ki. O kadar ondan daha da uzaklaştım ki! Ofke doluyum...

Kesinlikle, çıldırıyorum bu ergen davranışlara

Engellemek mi ya su engeli kim cikardiysao kadar cocukca birseyki.. bide kocan yani..

Verdiğiniz tepkiler çok büyük. Ama bahsettiğiniz olay incir çekirdeği misali telefonu açmak ya da açmamak. Olaylara ederi kadar tepki vermek ilişkiniz için önemli bir adım olacaktır.

Cazgir olmayi denedinmi? Belki ise yarar?