Çok zor seni anlıyorum Senin annen aşırı korumacı benim annem göre ise herkes çok iyi Yaşlı annesinin parmağındaki nişan güzüğünü zorla çıkarıp alan bir dayım var Anne annesine bunu yapan sana ne yapmaz diyoruz genede anlamıyor Sizin durumunuz zor ama bizim durumumuz sizinkinden daha zor Bırakın ya sizi ve kendini insanlardan korusun Böylesi daha iyi

Ben de cocuklarıma yetemeyecegım dıye cok korkuyorum 40yasındayım biri ıkı bucuk biri 7 yasında. esıme kendi başlarının çaresine bakabilecek yasa gelseler bır an once dıyorum esım bugünleri arayacaksın anı yasa dıyor annelik cok zor.

Benim gelecekteki halim anneniz. ay resmen kendimi gördüm. onu çok iyi anlayabiliyorum çünkü zaman çok kötü.

Annem babam ve erkek kardeşim birlikteler zaten, yalnız değil. Psikoloğa gitmesini istiyorum, ama kendisini ikna edemiyorum. M

Sizinki de zor, Allah yardımcınız olsun... F flamefire Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Bilemiyorum, değişmek istemiyorlar mı, değişemiyorlar mı?Annem de annesinin annesi gibiydi... Anneannem de onun çocuğuydu sanki. Ama ben bu döngüyü kıracağım. F flamefire Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Annenızıde alamazmıydınız yanınıza?Bellıkı ıhtıyacı var paıkologa M

Bende anneme bazen kiziyorum bazen uzuluyorum ama degismek istemedikleri ve degismek icin caba gostermedikleri icin cokta uzulmeyi hak etmiyolar daha cok kizmak geliyor icimden

Yaaa anneni o kadar iyi anlıyorum ki insan gerçekten korkuyor hele ki haberleri izledikçe daha kötü oluyorum Hani hep derler yaaa anne olunca anneni anlarsın diye gerçekten çok çok doğru bir söz 15 yaşında ki kızım okula giderken bile korkuyorum dualar ediyorum arkasından Özgüvenli çocuk yetiştirmek herkes eminimki çok ister ama bu devirde çok zor

Ben annemi ikna edip psikiyatriye götürdüm aylardır ilaç kullanıyor ve pamuk gibi tavsiye ederim.

Kendi sorunları, kendi küçüklüğünde gördüğü sevgisizliğin, sorunların bedelini küçücük çocuklarından çıkaran anneler.. Hatta o küçücük çocuğa kendi sorunlarıyla boğup kendi çocugundan annelik yapmasını bekleyen, yaptıran anneler... Hayatın sorumluluğunu çocuklarının üzerine yıkarak anne olduklarını zanneden hiçbir insana "anne" demiyorum demicem... Annelik doğurmak değil gerçekten annelik bambaşka bir vicdan... Ben çektim ama o çekmesin demek.. Anlat çocuğum derdin ne demek... Aman baban duymasın, aman elalem ne der demek değil... Yaşadığımız sorunları nesillere taşımanın nasıl bir faydası olabılır kı? O yüzden elimden geldiğince kendimin yara aldığım yerlerimi çocuğuma göstermeyerek kalıplasmıs kitap sözleriyle de degıl cocugumun yapısına göre şekillendirmeye özen gösteriyorum.. Ama yara aldığım yerden çocugumu yaralamamak için elimden ne geliyorsa yapıyorum yapıcam... O yüzden size demem o ki; kendi kul hakkınıza girmeyin... Saygınızı ve yapmanız gerekenlerı yapın ama kendı hayatınızdan asla ödün vermeyin...

Annem hep kaygı dolu, hassas bir insandı. O kadar güçsüzdü ki, bu yüzden bizi koruyamadığı zamanlar oldu.. Parasız kalmaktan, yalnız kalmaktan çok korkar.. Kaygılarından bizi sevmeye zamanı olmadı.. Elinde olsa bizi eve hapsedip, kendince güvende olmamızı sağlayacak. Sevilmemiş, ya da eksik sevilmiş.. Bir tarafları eksik kalmış.. Çevredeki insanlar ona göre kötü.. Arkadaşlar kötü... Sevildiğine inanması için iyilik görmesi lazım.. Hatta iyilik de görse o iyiliğin içinden bulur buluşturur bir kötülük çıkarır.. Masumlar Aprtmanı Safiye'nin annesinin bir kaç alt versiyonu... Bazen ona o kadar kızıyorum ki, sonra da acıyorum.. Şevkat duyuyorum.. Bazen çok gaddar bir insan oluyor, bazen de yardıma muhtaç, savunmasız bir çocuk... Ama sadece anne olamıyor.. Çaba gösteriyor mu bilmem.. Ama büyüyemiyor... Uzun zamandan sonra birlikte yaşadığımız evden kızkardeşimle ayrılmaya karar verdik. Mecburduk. Daha önceki konularımı takip edenler bilir... Kıyamet koptu.. Sanki kilometrelerce uzaklara gittik. Ağlamaktan helak oldu... İçim gitti.. Ama kalamazdık.. Küçücük bir ev.. Erkek kardeşimde var. Özel alanımız yok.. Ama öyle böyle küçük değil.. Bugün eve geldim, onun yanında kalacağım diye sevindi... Çocuk gibi. Daha 50 yaşında. Çok yaşlı da değil..."Anne gereksiz yere stres yapıyprsun, beş km uzaklaşıyorum sadece"diyorum. Anlamıyor.. Saatlerce dertleşti benimde.. O kadar dolu ki.. Saatlerce anlatmaya ihtiyacı varr.. Psikoloğa gitmeyi bir denese.. Ama istemiyor.. Anlatsa büyüyecek belki.. Keşke annem güçlü olsa.. İhtiyacım olduğunda ona danışabilsem. Derdimi anlattığımda rahatlasam, zor durumda kaldığımda annem halleder diyebilsem... O böyle olduğunda ben nasıl mutlu olacağım?Kendim için bir şeyler yapmak bana acı veriyor?Çünkü annem hiç mutlu değil...

Zorla gotur. Hıc bılmıomus gıbı gotur belkı frekans uyusur. Hepımız gıtsek ama memlekette oda ole pahalı kı

Canım bir iki defa zorla götürürüm ama psikolog ücretleri çok pahalı... Sonrasında kendisinin destek olması lazım ki imkanı car. Ama yapmaz.. Ama araştırma hastanesine yönlendirmeyi düşünüyorum. M

Çok haklısınız ama evlat yüreği işte dayanamıyor.. . push ; Nevossss Bin dert var, bir sensin Deva Anneler

En sevdiğiniz insan mutsuz olduğu için kendinize mutluluğu bile layık görmüyorsunuz... O kadar iyi anlıyorum ki sizi.

Orada da ne kadar ıyı olur bılmıorum Mutluluk810 ́♥ Kün Fe Yekün ♥ ́ ♥ Şükürler Olsun ♥ Anneler

canim benim yaa. Cok haklisin. Benim annem de cok guclu bir insandi. Biz de hic onun gibi olamadik. Kendisini 7 ay once kaybettik. Dunyamiz yikildi. Annem bu kadar gucluyken ben de hep gucsuz kaldim. Kizima yetemeyecegim diye benim de korkukarim var. Birden kizimi gordum sen de.

Anlıyorum bunu ama annenin bencil olmasını kabullenemıyorum... İnsan 60 yasına da gelse anne sefkatıni arar... Anne korumasını arar... Hayata o da bır defa geliyor bende bır defa gelıyorum. Ne o bana zehır etmelı ne de ben ona.. Ki bir anne-baba çocugunun ilerideki ruhsal durumunun temellerini atıyor..30 yasında şizofrenıyle karsılasmıs yakınımızın buna sebebıyetlerınden bırının aıle sevgısınden yoksun yetıstırılmesı dendı şuan 50 yasında ve bu hastalıkla ömrünü bitirecek... Anksıyete için de aynı sekılde aıledekı despotlukların sebep gösterıldıgı bır yakınım canım var... Yani o yüzden biraz insan kendini de dusunmelı..

Çocuklar mutlu ve kendine yetebilen anneler istiyor. Sadece mutlu olun..

Sen önce kendinden sorumlusun. Ne annenden ne kardeşlerinden. Önceliğini hep kendinde tut. Çünkü sen mutlu değilsen, başkalarını mutlu edemezsin. Annen 50 yaşına gelmiş ve bundan sonra hayata bakışı, düşünceleri değişmez. O hep böyle kalacak. Hatta yaşlanırken biraz daha artacak dozu. Ama sen daha yaşanacak bir hayata sahipsin. Bence anneni böyle kabul et ve üzülme onun için. Herkes kendi zamanını yaşar derler. Ona zaman ayır ama bu sağlıksız bağımlılıktan kendini kurtarman iyi olmuş. Ve üzülme kardeşim, hayatımızdaki bazı eksiklikler bizi o yönden daha güçlü insanlar yapıyor. Babamı çok küçükken kaybettim. Prensesiydim. Ama Hayatımdaki hiç bir başarımı göremedi. Ben bir gecede babasının hiç bir şeye elini sürmeyen prensesi olmaktan çıkıp, önce güçlü ve asla hakkını yedirmeyen bir çocuk, sonra her işini tek başına çözen bir kadın oldum. Annem tek başına ve dimdik durarak büyüttü bizi. Öyle olmasa yine bu güçlü kadın olurdum, olmak zorundaydım. Babamı kaybetmesek, şu yaşımda hala prenses olurdum. Hayat bizi değiştiriyor. Hayat böyle. Ve biz ona uyum sağlamak zorundayız. Önce ben demeyi sakın unutma. Bu bencillik değil, hayata uyum sağlamak.

Başınız sağolsun... Sadece mutlu bir anne olun. Gerisi gelir..