Öncelikle cok geçmis olsun zor bir süreç olmalı ama belki de olmaması daha hayırlıdır. Zaten esiniz pes etmiş ve kendinize yeni bir hayat kurmanizi önermiş. Bu durumda eşinizin baba olmaması nokta atışı olmuş.

Seni anlayamam yaşadım ama bir çocuğum vardı ikinciyi istiyordum kilitlenmiş gibi uğraştım tüp bebekten bir embriyo çıktı tutmadı ben bırakıyorum dedim eşimde tamam dedi anne olmak istemek hakkin çok zor bir durum belki bebek evlat edinirsiniz ben bir kıza koruyucu anne olmak istiyorum çok güzel olur neden olmasın

Hem bir kez tüp bebek sürecini tecrübe etmiş hem de üç kez erken dönemde düşük yaşamış biriyim. Psikolojik yardım alın başka birşey söyleyemiyorum. Eşinizi de anlıyorum, artık kendi hayatına odaklanmak istiyor olabilir. Şunu unutmayin bebek sizden önemli değil önce kendinizi iyi hissedin...

Tüp bebek denemem olmadi ama ilk kızımda cocugumun olmadığını düşünüp bayagi bir psikolojimi bozmustum eltim hamileyim cocugu istemiyordu sonra aldırdı tam da o zaman hatta ben o anki psikolojiyle neden aldırdı ki doğurup bize verseydi falan diye bile düşünmüştüm insanın psikolojisini cidden zorlayan bir durum o yüzden sizi de anlıyorum ama bence biraz uzerinizden stres kalktiginda kendiliginden olacak bebeginiz etrafımda hep öyle oldu Eşinize de kırılmış olabilirsiniz ki haklısınız ama o da haksız değil hem hiç denememis değil hem de erkekler asla biz gibi degil

Bir de 5 yıl ertelemis çocuk yapma olayını. Belki de baştan beri çok istekli olmadi. Evlenmeden önce ne durumdaydı? Evlilik boyunca mi fikri değişti? defne-28

Çok haklısınız aslında 10 senelik evliyiz bundan 5 yıl önce o istemedi sonra ikna ettim bu sefer olmadı ve ben bu süreçte onu çok suçladım sonra tüp bebek denedik hezimetler yaşadık hep geç kalmışsınız sonucuna varıldı. Onun değerleri de benim değerlerim de çok iyi değil. İlk başarısızlıklarda ben senle mutluyum hiç önemli değil dedi ama şimdi o kadar motivasyonunu kaybetti ki bence yıprandık bir bekleme umut etme herkesin umut vermesi vs. Olumsuz sonuçlara üzülmediğini artık buna devam etmek istemediğini söylemesi bende biraz kızgınlık da uyandırıyor bence.

Hic bir iliski kusurauz degildir. Daha gercekci yaklasmaya calisin. Kendi kendimlenbile anlasamadigim gunler oluyor :) o nedenle esinizde veya iliskinizde sorunlar aramayin. Zor zamanlardan geciyorsunuz. Ne siz haksizsiniz ne esiniz. Kadinlar olarak hep biraz daha anlayisli oluyoruz galiba.

Yok sebepsiz değil yumurta sayım az maksimum 8-7 tane sperm sayısı da az tesa oldu hatta son görüşmede hoca bu spermlerle çok zor dedi. Bunu söyleyince benim olmuyor diyor ona da sorun yapıyor

Ben çoğu kimse gibi olmuyorsa bırak, bebek şart değil, ısrar etme diyemem. Çünkü anne olmak isteyen bir kadının yüreğinin yangınını iyi bilirim. Evet hayatta tek gayesi bebek sahibi olmak gibi görünür evet hayata geliş amacı anne olmak gibi sanılır. Zaten bu dönemlerde yıpranan taraf en çok kadın oluyor evet erkek belki tek odak bu olunca sıkılıyor ama 2 kez denemek çok uğraşmış da vazgeçmeye hakkı var da sayılmaz benim için. Şunu diyebilirim çok değil bir 3 ay kadar her şeyi akışına bırakmaya çalışın hiç bir olumsuzluğu geçmişi gelecegi düşünmeyin varsa imkan biraz uzaklaşın tatil gibi. Bu sizi de rahatlatır eşinizi de sonraki denemeye daha pozitif girebilirsiniz.

Ben çocuk istemiyorum ama isteyen ve çocuğunun kıymetini bilecek herkese nasip olur inşallah. Tabii olayın maddi boyutu da büyük sorundur o yüzden daha 28 yaşındaymışsınız bir süre ara vermek belki iyi gelir ikinize de.

Öncelikle Vakit ayırıp okuyan herkese teşekkür ederim. Forumdaki daha önceki mesajlarımı okuyanlar bilir yaklaşık 3 yıldır aşılama tüp bebek tedavi sürecindeyim bu süreçte 2 kez negatif denemem oldu son olarak şehir değiştirdim ve bu şehirde de havuzlama sistemi ile embriyo toplamaya çalışılan bir tedavi içindeyim cuma günü 3. toplama işlemim yapıldı ve sıfır embriyo ile döndüm. Tabiki bu bende hayal kırıklığı isyan ağlama krizi bir sürü şeye sebep oldu. Çok meşhur bir merkezde çok meşhur bir hoca ile çıktım bu yola yine olmadı yine olmadı. Bu ayrı bir travma konusu ama bugün artık eşim bu süreçten sıkıldığını elinden gelen herşeyi yaptığını ve artık ben istesem de denemeyeceğini bu işin onun için bittiğini hatta istersem ondan ayrılıp hayatımı kurabileceğimi bile söyledi. Şu an yaşadığım sürece mi üzüleyim onun şu halde bu konuşmasına mı üzüleyim çıldırcak gibiyim. Ben de kolay olmadığını biliyorum son 3 yıldır kitlenmiş gibi bunu konuştuğumu başka konum olmadığını bunun onu yorduğunu söylüyor. Şimdi soruyorum size bunu yaşayan var mı varsa ne yaptınız?

Onu da söylüyorum belki Bi bu dünyaya bir insanın hayatını kurtarmak için gelmişizdir yok ona da olmaz diyor

3 sene aralıksız denedim. 8 opu, 6 transfer. Sadece bir defa yokimyasal gebelik oldu. Psikolojim bozuldu, evliliğim yıprandı. Onca hormon alarak sağlığımı riske attım. Tedavileri bıraktım. 1.5 enedir tedavi görmüyorum. Yaklaşık 1.5 sene psikiyatrik tedavi gördüm. Daha akıştayım, durumumu kabullendim. Mevcut embriyolarımı kendimi iyi hissettiğim zaman deneyeceğim. Hayatın sonu değil.

Ben boyle durumlarda bukadar zorlamayi anlayamiyorum esinizidw hakli buluyorum herkea anne baba olmak zorunda degil istiyorsunuz anliyorum ama olmuyor iste zorlamayin hayirlisi buymus deyin evliliginizi duzeltmeye odaklanin bence

Maalesef 37 yaşındayım profildeki değişmiyor

Bana doktorum doğumun kadının bedenini tamamen değiştirdiğini, kanallarında açıldığını söyledi. Ben cahillik ettim nasıl olsa normal yolla hamile kalamıyorum dedim, korunmadım. Yoksa bu kadar çabuk düşünmüyordum 2. Çocuğu. Hem yaşım sebebiyle hem de daha yaşını doldurmamış bebeğim olduğu için peşpeşe 2 hamilelik beni perişan etti. Ama az kaldı Allah'ın izniyle. Şubat'ta sağlıkla doğumum olsun, başka bir şey istemiyorum.

Yeterince denemişsiniz bence bebek şart değil, önemli olan eşinizle huzur ve mutluluğunuz, evliliğinizi daha fazla yıpratmayın, bebek olmuyorsa ısrarla devam etmeyin derim, rabbim verirse elbet birgün verir, benim de henüz çocuğum olmadi, ben bu düşüncedeyim önemli olan eşim ve ben, bebek için evlenmedik sonuçta, herkes anne baba olmak zorunda da değil...

Siz ne yaptınız kabullendiniz mi benim yaşım 37 çok akışına bırakayım kısmı da olamıyor ki

Cok asiri zor zamanlar yasiyorsuniz, kesinlikle cok haklisiniz. Ama erkekler farkli, o sizin gibi hormon yuklenmiyor, sizin yasadiginiz hayal kirikliklarini, cokusleri yasamiyor. O nedenle sizi anlayamaz. Ancak esiniz hakli. 3 yildir cok uzun bir zaman. Ozellikle sizin duygusal degisiklikleriniz onun bunlari yasamamasi iyice onu bogmus olmali. Bence terapiye baslayin. Cift ya da bireysel. Esiniz ile bu konuyu konusmayi birakin. Siz gidin tedavilerinizi olun, yumurtalarinizi toplatin, gerekirse dondurun, dursunlar. Sonucta bilgili degilim ama tup bebek surecinde de erkek bir gun lazim oluyor galiba. Ben her bebegin bir zamani olduguna inaniyorum. Bazi bebekler cok igrastiriyorlar ama onunde sonunda geliyorlar. Dilerim siz de en kisa zamanda bebeginize saglikla kavusursunuz.

Ben 40 yaşındayım. Olmuyorsa akışına bırakmaktan baska çarem yok ki. Ama bu işler hiç belli de olmuyor. Artık senin çocuğun olmaz deneyip kendini yıpratma denen 44 yaşında bir kadın 2 yıl sonra bebeğini kucağına aldı. Yaşla birlikte her şey zorlaşıyor ama bir taraf istemiyorsa yapacak bir şey yok.

Eşiniz havlu atmış zaten. Hakli veya haksız ne yaşadığınızı bilemeyiz. Ama bence sakinlesip zaman verin birbirinize. Ben evliligimin 7 yılında kızima kavuştum.2 yıl tedavi vs. En son artik olmayacak herhalde deyip kabullenip tatile gittim vs tatilde doğal yolla hamile kaldım. Alacak nefesi, yaşayacak ömrü varsa Allah bi sekilde veriyor galiba. Çocuk konusu öncesi eşinizle olan durumu düzeltin. Eski günleri canlandırın bence. Sonrasi nasip kısmet.

Bu çok oluyor tüp bebek sonrası hamilelik Tamamen psikolojik mi gerçekten yani oh çocuk oldu şükür deyince vücut toparlıyor da hamile mi kalıyor Çoğu insan da duyduğum için böyle sanırım

Bazı şeyleri takıntı yapmamak gerekiyor, bizim de olmuyor benden kaynaklı, çok doktorlara gittim abarttım, yurtdışında yaşıyorum Türkiye'ye geldim, doktorlar beni yanlış anlıyor diye düşünüyordum. Devlet özel hepsine gittim. Hatta en son dev. Hastanesinde bi doktor senin çocuğun olmaz boşuna uğraşma gibi şeyler söyledi. Tüp bebek öneriyordu hepsi ama eşim işi nedeniyle istenen tarihte buraya gelemezdi. Sonra bir gün eşim geldi, ben çocuk istemiyorum, sen de boşver artık olmuyorsa olmasın dedi. Döndük yaşadığımız ülkeye, gebe kaldım :) ama düşürdüm çünkü tamam olmuyorsa olmasın dedik, alkol, eğlence ve daha zararlı şeylere vurduk kendimizi, düşmesine hiç şaşırmadım ama üzüldüm. Çünkü doktorlar tedavisiz olmaz dediği için ben hamile kalma şansım yok sanıyordum. Hayatımda 1 kez ata bindim onda da gebeymişim yani öyle bi abarttık eğlenme kısmını. Kafa rahat olmalı derler ya çok da doğruymuş, yok yumurta kalitem ve sayım düşükmüş, yok anomali varmış. Tüp bebek dışında imkansızmış, sağlıklı yumurta oluşması için tedavi şartmış. Ee nasıl oldu da gebe kaldım. Kaç yıl canımı sıktım ve doktor sözleriyle depresyona girdim. Siz de salın bi kendinizi, boşverin, gebelik testi filan da almayın. Eşinizle, evinizle ilgilenin. Şimdi bakıyorum da ben 2-3 yıl boyunca eşimle sohbet etmemişim, hep doktor hastane muhabbeti yapmışım. Belki inat etsem boşanacaktık. Evet çok istiyoruz anne olmak ama olmuyorsa da dünyanın sonu değil. Ben artık hiç takmıyorum, bebek soranlara da olmuyor diyorum, bok gibi kalıyolar.

Ne sorun var? Neden olmuyor? Bariz bir sebebi var mi, sebepsiz mi? duruguzel

Konu sahibi için tabu mu bilemem ama evlat edinmek isteyen aileler kaygı duyuyorlar. Cocuğun biyolojik ailesi daha sonra dava açıp, çocuğu tekrar talep edebiliyorlar. Bunun gbi bazı sebeplerden kurum uzerinden evlat edinmekten vazgeçiyorlar.

Evet sanıyorum ben ona kırgınım içimde affedemiyorum ç

4. Tüp denemeden yeni negatifle dönen biri olarak seni çok iyi anlıyorum canım. Ama biz bu evliliğe çocuk için çıkmadık. Eşimiz yol arkadaşımız. Biraz zamana bırakmak en doğrusu. Hayata bir kez geliyoruz. Nasibimizde yoksa yoktur. Biraz tedavi molası ikinize de iyi gelecek. Ben de negatif olunca artık son diyorum. Ama bir süre sonra tekrar güç buluyor insan. Rabbim kolaylık versin canım

Hatta pandemi girdi araya olmasın bekleyelim bile dedi 2 yıl

Bence biraz sakinleşim. 3 yıl uzun bir süre, siz de aralıksız bu işe kendinizi kanalize ettiyseniz karşı tarafı da bir düşünün. 3 yıl boyunca aynı konuyla yatan kalkan, sonra da her ay ağlayan sızlayan biriyle olmak ister miydiniz? Adam yine de medenice söylemiş bana kalırsa. Karşınızdaki insan da peygamber değil ki bir noktadan sonra bıkmış. Şu anda tedavi hormonları bedeninizde birikmiş durumda, çok çok hassa durumdasınız o yüzden bu işi daha fazla düşünmeyin. bence şöyle yapın bir süre ara veri tedaviye. İşe girin, yılbaşı geldi belki eşinizle kısa bir tatile çıkın. Yaşınız gençce, simdi yumurta toplatin, önünüzde yıllar var olur bir çocuğunuz ama bu kafayla kötü olursunuz. Gençliğinizin 3 yılını zaten aha vaha yatırmışsınız, artık yapmayın. İş bulun, arkadaş edinin gezin sosyalleşin, spora gidin... her şey çocuk değil ki dünyada yapacak tonla şey var Eşinizle de konuşun, dünya çocuktan ibaret değil hazır çocuk da yokken hayatımızı yaşamaya karar verdim diyin. Bir süre çocuk fikrini salın gitsin yani, güzelce hayatınızı yaşayın. Birkaç yıl sonra tekrar tedaviye bakarsınız. Olmazsa da olmaz dünyanın sonu değil ya, lütfen artık kendinizi paralamayın.

Belki hayırlısı böyledir. Burada bir arkadaş vardı. Dördüncü denemesinde başarılı oldu ama bebek kas hastasıydı. eşi özürlü bebeği kabullenmeyip evi terk etti. Başbaşa kaldı bakıma muhtaç bebekle. Kendi iş yerimden üçüz bebeği olup erken doğum nedeniyle kör bebekleri olan arkadaşım var. Yola çıktık ama negatifin yanında bu ihtimaller de her zaman var. Var bir hayir.

Çocugunuz olmama sebebi için yumurta yada sperm dıyorlar mı? Atıyorum sizden kaynaklı ise ayrılal istersen dıosa bencil ve üçkagıtcu, sorun onda ise sizi anne yapamadgı için sizi düşündüğü için bunu dıyo. Sebepsiz infertilite ise de ister cocugumuz olsun. İster olmadın ben senle zaten mutluyum cumlesını bekler ınsan MissCherryBlossom

Aynı şeyi yaşıyorum. iki negatif denemem var. Eşim istemiyor. ilk veya ikinci denemeye yanasmasa kızardım. Ama iki kez yıkıldı, üzüldü hayal kırıklığı yaşadı. Üçüncü denemeyi istemiyor artık hak veriyorum. Elinden geleni yaptı. istemeyebilir.

Aynı durumdayım tüp bebek sürecindeyim, ancak benim tek denemem oldu 2. ye hazırlanıyoruz farklı bir doktor ve yöntemle. Eşim bu sefer de olmazsa istemediğini önemli olan benim sağlığım ve ikimizin mutluluğu olduğunu yıpranmamı üzülmemi istemediğini söylüyor şimdiden. Bense tam tersine onun baba olma hakkını elinden aldığımı düşünüyorum . Sürece başlamadan ayrılmak istersen seni anlarım baba olmak isteyebilirsin ve bizim çocuğumuz olmayabilir bile dedim çünkü benimle ilgili bir şey ve ilerde çocuğu olan insanlara bakıp keşke demesini veya bana yansıtmasını istemiyorum. O yüzden eşinizi çok iyi anlıyorum.. hakkınızda hayırlısı olsun inşallah tez zamanda bebişinize kavuşur yuvanızda mutlu sağlıcakla yaşarsınız, bence en azından bir süre tedaviye ve bu düşünceye ara verin, mümkünse kısa bir tatil yapın eşinizle mesela yılbaşı geliyor şehir dışında iki günlük bir yer ayarlayın havanız değişsin. Çift terapisine gidebilirsiniz birbirinizi daha iyi anlamak için. . push ; B

Kusra bakmasın da eşinize ne oluyor? Bir ton hormonu siz yüklüyorsunuz vucudunuza. Tüm acılar sizde. Yaşınız 37. Belki son zamanlariniz. Tabiki herşey nasip kısmet. Ama ben tüp bebekte başarı oranini fazla görüyorum. Anne olmayı istemek bir kadının en tabi hakki. Ve ilk çocuğunuz olacak bu keyfi bir istek de değil. Ama o kenara çekiliyor bu zamanda. Kanser olan arkadaşıma eşi gayet destek oldu ve ne zor zamanlardi tüp bebek bunun yanında hikaye kalir. Sonra tüp bebege giriştiler vs hiç durma vakti yoktu çünkü onunda yaşı ileriydi. Ben erkekleri bencil buluyorum belki onun için ilk sırada olmayabilir bu istek ama karisinin belki son şansları. Her türlü yanında olması lazim. Ben sizin durumunuzda olsam doktorla konuşup ona göre yol alırdım.

Hiç böyle bir tecrübem olmadı, fakat bir süre ara vermek ikinize de iyi gelebilir diye düşünüyorum. Psikolojik olarak sizin de kendinizi toparlamanız lazım o zamana belki eşiniz de fikrini yeniden değiştirir.

Yani kafamı söküp atsam çok güzel olacak

Sakinleşin lütfen, herkes anne baba olmak zorunda değil, eşinizle değişik aktiviteler yapın bir süre bebeği unutun, düsünmeyin

Merhaba kendi deneyimim olmadı ama şöyle bir kararım vardı: olmuyorsa zorlamayacaktım. bu yüzden ben eşinizi anlıyorum. daha büyük sıkıntıları çeken sizsiniz ama bu süreçte o da yıpranmış ve sizin üzüntünüzle üzülüyor belli ki. bu yüzden biraz ara vermek, bu konuyu bir süreliğine tamamen rafa kaldırmak gibi şeyler üzerine düşünün derim. umarım hakkınızda hayırlısı olur. bazen bir şeyi çok fazla istemek sanırım insana iyi gelmiyor. biraz oluruna bırakmayı deneyebilirsiniz.

Ben sabırsız oldukça o da bıktı diye düşünüyorum eskiden akademik bir hayatım vardı en azından uğraşıyordum şimdi kendimi de bomboş hissediyorum işe gidiyorum geliyorum ve hep bunu düşünüyorum

Benim için tabu değil ama eşim genetik yüküyle gelir diyor bununla başedemeyeceğimiz durumlar olabilir diyor ya onu geçtim şu eve bir kedi alayım bakayım diyorum ona bile yok beceremeyix diyor bence çok kaçacak alan da oluşuturmuyor bana ben de sıkışıp tek seçenek düşünüyorum

Süreç ile alakalı bilgim yok, umarım bebeğinizi kucağiniza alacağiniz günler çok yakındadır. Sadece akışına birakayım da olmasin mi diye yipratmayin kendinizi, bir tanidiğim 42 yaşında doğum yaptı tüp bebek denemesi ile. Bunu yazmak için yorum yazdım sadece. Allah hayırlısını nasip etsin.

kusura bakmazsanız şayet dışarıdan bakınca çocukla kafayı bozmuşsunuz gibi geliyor bu şekilde eşiniz olsam, 3 sene tek konumuz bu olsa yatsak kalksak gündem çocuk olsa ben de bıkarım. ben kadın halimle hormonlarım varken çocuk isterken böyle düşünüyorum. erkek olsam ne olurdu bilmiyorum artık. erkek de kadın kadar çocukla kafayı bozmuş olsa sorun yok ama genelde erkekler zaten çocuk çocuk diye ölmüyor bunu kabul etmek lazım. benim bir terzim vardı, kadının çocuğu da vardı ha çok erken yaşta yapmış 20sinde filan şimdi 37 filan, 2. istiyormuş olmuyormuş kadınla kişisel bir bağımız da yok dükkana adım atana çocuk da çocuk bana dua edin, ay bilmem ne gerçekten o kadar itici oluyor ki bu... sanıyor her kadın böyle.. e değil, ben neden bunları dinlemek zorunda olayım ki? beni 5 dakikada yeyip bitiren kadını tüm gün evde görsem ben deliririm herhalde. ilişkinin içinde olmayan insan bile böyle hissederken, ilişkinin içinde olan sizinle cinsel ilişkiye giren adamın halini düşünemiyorum. dediğim gibi kusura bakmayın ama böyle...

Kimsenin de olmasın zaten hem paranız hem hayalleriniz hem de psikolojiniz yıpranıyor

Bence esiniz de hakli. Cunku cevremde de bikac yakinim var bu surecten gecen ve lutfen darilmayin ama beni bile bogduklari oldu cunku 7/24 bu konu konusuluyor sanki o evde. Yani cok stresli bir surec ve kadina cok buyuk yuk biniyor bunun da bilincindeyim ama ayni evin icinde olmayi dusunemiyorum. Bir sure sanki bu durum yokmus gibi davranmaniz gerekiyor bence ve bu ana kadar olmadi ise biraz da oluruna birakmak lazim. O kadar cok kisi evlatlik aldiktan sonra bir de kendi dogurdu ki:)) cunku o stres ustunden gidince bi mucize oldu sanirim. Evlatlik alin demiyorum tabii ama belki olmayabilecek bir cocuk icin guzel giden evliliginizi de tehlikeye atmayin. Cocuk olmadan da ailesiniz birbirinizin yanindasiniz esiniz ne guzel uc sene sizinle bu yola girmis ama bi noktada belki bi nefes almak gerekiuor. Rabbim gonlunuze gore versin

Üstteki mesajımda psikolojik olarak kendinizi rahatlatın demiştim bu arada bir hekime danışarak eğer sağlık sorununuz yoksa bitkisel deneyebilirsiniz. Benim de var yakınım kadının yaşı yumurta kalitesi erkeğin sperm kalitesi sorundu. Kadın hayıt otu tohumu kapsülleri var 3 ay ondan içti erkeğe de hakiki arı poleni içirdi doktorların sıfır sperm kalitesine yakın dediği adamın testlerine inanamislar. Bir kızları oldu sonra emzirirken tekrar hamile kaldı ne büyük mucize. Allah'ın hikmeti vakti gelmiş demekki ama kendiside herkese bunu anlatır.

Düşük rezerv kötü sperm değerleri ve ileri yaş ya o kalan embriyoları deneyip bu defteri kapatmak istiyorum

Anladım... hakkınızda hayırlısı olsun. Sizin gibi genç insanlarda kendiliğinden bi gün denk gelme olasılığı her zaman var. Umarım hayırlısıyla olur

Dediğiniz meşhur doktora bende gittim. 2 sene içinde 5 tüp bebek tedavisi, 5 ameliyat oldum. Her seferinde müthiş bir hayal kırıklığı yaşıyordum. Ama Ben dırdır etmedim. Kendi içimde yaşadım. Bedenen çok yoruluyordum. Bir kere büyüme hormonu verdiler. Yüzümdeki dolgular dahi enfekte oldu. Eşim hep destek oldu bu süreçte. Ben kendimi ezik hissediyordum. "Boşanalım istersen" dedim. "Seninle çocuk için evlenmedim" dedi. En sonuncu denememi Antalya'da yaptım. Canım doktorum bütün süreçle bizzat kendi ilgilendi. Pazar günü dahi aradı. 42 yaşında kızıma kavuştum. Doğumdan 4 ay sonrada kendiliğinden 2. Kızıma hamile kaldım. Allah'ın bizim için yazdığı bir kader vardır. Onun ötesine geçemeyiz. Herşeyin hayırlısını istemek lazım.

Çok saçma nedenlerle ertelemişti yok maddi olarak rahat edemeyiz gibi bilmiyorum diyorum ya ben de bilinç dışı öfke duyuyor olabilirim hiçbir zaman tamamen istemiyor gibi davranmadı hep beni öteledi bu konuda ısrarcı olursa zaten sürdürebileceğimi sanmıyorum olay çocuk da değil benim hayatıma saygısızlık adlediyorum hakkımı elimden almış gibi hissediyorum

Evlatlık almak neden büyük tabu anlamıyorum açıkçası, doğal yoldan olmuyorsa evlat edinsinler. Eskiden ne kadar zormuş evlat edinmek, şimdi böyle bir seçenekleri var.

Merhaba sağlıklı günler. Size umut olması için yazayım uzaktan akrabamız 1994 senesinde evlenmisler. 2003-2006 yıllarında birden fazla sayıda tüp bebek tedavisi görmüşler. Başarısız sonuçlanmış. Vazgeçmisler. 2007 senesinde ilk bebekleri olacağının müjdesini almışlardı doğal yollardan hem de. Sağlıkla dünyaya geldi. 2008 yılında yeniden evlat sahibi oldular ve 2011 yılında yeniden şuan üç çocukları var. Hepsi tüp bebek denemesinin başarısızlık hikayesinin ardından doğal yollarla olan çocuklar. 37 yaşındaydı hanımefendi ilk anne olduğunda. Bunun gibi benzer iki üç gebelik hikayesi daha dinledim yakın çevremden. Erkekler için üremek istemek kadınların istediklerinden kat be kat daha fazla aslında içgüdüsel olarak. Çünkü bunu farkında olsunlar olmasınlar bir güç olarak algılıyorlar. Başarısız deneyimlerinizin sonucunda siz ağlayarak veya isyan ederek dışarı atarak bir nebzede olsa rahatladınız evet peki ya eşiniz? Eminim ki o da sizin kadar üzülmüştür. Düşünsenize bir olaya çok üzülüyorsunuz ama o an güçlü durmak zorundasınız duygularınızı yansıtamıyor ve rahatlayamiyorsunuz. Sonra o konu hakkında sürekli dilinden düşürmeyen bir eşle aynı evde farklı konudan muhabbet edemeyecek ortamı yaşamak zorunda kalıyorsunuz. Biraz zor olurdu empati kurunca. Asla geç kalmış değilsiniz yolun çok başında iken bu kadar kaygı size ve evliliğinize zarar verebilir. İnsanın evladının olup olmamasi kendi elinde olan bir şey değildir siz elinizden geleni yapmışsınız yukarıda yazdığım gibi Allah göndereceğini gönderiyor vaktini de kendi belirliyor. Ondan gelecek hayrı beklemek ne güzeldir ama bir noktaya da takılı kalmamamız lazım. Akışta kalın rahat olun. İnancınıza uygun dualar okuyabilirsiniz. Beslenme düzeninizi hamile kalmayı kolaylaştıran besinlerle düzenleyebilirsiniz. Bitkisel tedavi kürlerini araştırabilirsiniz. Online veya normal psikolog ile görüşebilirsiniz eşinize anlatmayıp bir uzmandan destek almak size iyi gelebilir. Theta healing yöntemini araştırabilirsiniz belki bir korkunuzdan dolayı bilinçaltınız kendini anne olmaya kapamış olabilir. Çözüm her zaman vardır ama bazen geri çekilip resme uzaktan bakmak gerekiyor.. umarım en kısa zamanda minik bebeğinize kavuşursunuz sağlıkla.

Çok haklısınız zaten ben naparsam yapayım herşey olacağına varıyor

Bende 2 tüp bebek denemesi yaptım. Benim durumum sizden çok farklıydı. Bizde eş faktörü vardı. Ama buna rağmen eşim 3. De bi durmamız gerektiğini söylemişti. O da benden kaynaklı daha çok üzüldüğünü beni böyle mutsuz görmeyi ve sebebinin kendisinin olmasının onu da da yıktığını söylemişti. Ben her ikimize de destek olmaya çalışıyordum. Ben zaten 2. Denemede negatif göreceğime çok inandığım için bırakma talebini ben yapmıştım. Ama 3. De de çok yaklaştığıma da inanmaya başlamıştım. Ama şunu farketmiştik. 1 yıllık süreçte ilişkilerimiz bireyselleşmişti. Ben kendi içime kapanmıştım, eşim kendini işine vermişti. Sosyal aktivitelerimiz 0 lanmıştı. Ben arkadaşlarımla görüşmek istemiyordum. Eşimde arkadaşları ile görüşmemek için vakitlerini dolduruyordu. Kısacası her ikimizde olayı birbirimize yük etmeden ama aslında yük ederek yaşıyorduk. 3. De eşim bırakmamızı istedi. Bende bütün tahlillerimi yapıp temiz çıkması durumunda bırakmayı sorun çıkarsa üstüne gitmek istediğimi ve artık son denemeyi yapmak istediğimi söyledim. Zaten süreç uzundu ve önce bireysel destek sonra transfere yakın aile terapisine gitmeye karar vermiştik... Transfer öncesi de tatil yapmayı ve hiç bir şekilde bu konuşmayı gündemimize almamayı söz vermiştik. Ben yol haritasını belirlediğim için ve tahlillerin bir tanesinde sorun olduğu için son kez bu yol haritası ile devam etme kararı aldım. Ve kafamız rahatladığı için mi? Umudumuz kaladığı için mi? Bıraktığımız ay bağışıklık aşısı ile hamile kaldığımı öğrendik. Ama bi doktor bize benim vücudumun çok sağlıklı olduğunu ve döllenme olursa gebeliğin olabileceğini söylemişti. Ben bu sözden çok etkilendim ve bir ilişkimizde bunu dua olarak diledim. Yumurtlama günümdü. Proseed jel kullandım ve böyle dua ettim. O ay hamile kaldım.

İnfertiliteniz sebepli mı sebepsiz mi? Özellikle sebepsizse bu işi bi rafa kaldırın. Havuz yöntemi yapılıyormuş, bi süre o embriyolar da beklesin. Kafanızı rahatlatın bi önce. Bu iş kesinlikle kafada bitiyor. Tüp bebek hemşiresiyim. Ben tüp bebekle ilk bebeğini kucağına alıp, sonra da "nasılsa olmuyor" diye korunmasız ilişki yaşayıp, 4 5 ay sonra ikinciye spontan gebe kalıp onu aldırmak zorunda kalanı da gördüm. Hiçbi şey için huzurunuzu bozmayın. Bi şeyin olacağı varsa olur

Çok teşekkür ederim inş kavuşurum o da teslim olmamı istiyor zaten bilmiyorum şu 3 seneye kadar kusursuz olduğunu düşündüğüm ilişkimde beni de acaba mı ya itti bu sözleri

Her zaman herşeyin hayırlısını isteyin ille de olacak diye tutturmayın. Sağlıklı hayırlı evlat için dua edin. Herkesin de çocuğu olacak diye birşey de yok.

Ben 7 yıllık evlıyım 5 yıldır cocuk ıcın ugrasıyoruz tedavılerın hıc bırı sonuc vermedı, bende yıkıldım agladım hayal kırıklığına uğradım, gecen ay tekrar denedım o da sonuc vermedı inan dr sonuc ıcın negatif deyınce tekrar hayal kırıklığına uğradım cunku olacak dıe dusunuordum, ama eve gelene kadar aklımdan bı suru sey gectı veee en sonunda kısmet değilmiş henyz dedım uzuntum o an gectı, sunu demeye calısıorum zamanı gelmemısse ıstegını yap ugras edın dur asla olmuyor, esiniz için bir sey dıyemıcem belkide o an ne dıxenı sasırdı, bence biraz ara verın sonra tekrar deneyin bu surecte hem kendinizi toplarsınız hem de bi psikiyatrıye gidersiniz iyi gelıcektır

Huzurumuz da kaldı mı bilemiyorum