Gelecekten yazıyorum yıl 2022 olmak üzere ve tünelin ucu b... ok bir yere çıktı, gelmeyin geri dönün.

Ben de az önce sizin eski yorumu görmüştüm şimdi napıyor acaba konu sahibi diye düşünürken, beynim yandı,

Canım aslında o yılda ki yazım tarzına göre çok olgun olduğunu düşündüm. Şuan da uzerine katmışsın belli ki, çok havada yazdigin için anlaşılmıyor ama o kadar zaman üzerine şuan ne yaptığını çok merak ettim. Bunca geçen yıl senin için olumlu olarak ne kattı hayatına

madem arkadaşınmış bir adım at, ailesi de tanıyormuş seni N nscckts Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik İptali tek ayak

Nolur edebiyat yapmadan son olarak ne olduğunu yazar mısınız dümdüz biçimde?

Öf çok saçma bir konu neyse

Bir genç kızın gizli defteri ' ni yeniden okur gibi oldum

Yaşına göre olgunsun anladığım kadarıyla. Böyle duygular beslemen çok normal. Ben ergenlikte bile kimseyi yaklaştırmıyordum yanıma hoş hoşlandığım olmuyordu ki dalga geçerdi arkadaşlarım yoksa lezbiyen misin diye Madem bu kadar çok unutamıyorsan söyle diyeceğim olumsuz cevapla yıkılabilirsin. Ama sana tavsiyem duygularının okul hayatının önüne geçip etkilemesine izin verme büyüklerin söyledikleri hep sıkıcı sinir bozucu gelir ama bi o kadar doğrudur da. Keşke dememek için mantığınla hareket et birazda. İlla sevgili olacağım diye düşünme birlikte vakit geçirin gezin hem iyice yakından tanırsın kendisini :) ema1 Hayat, sen plan yaparken başına

Nilgun bodur yeni seri

Kuzucuk yaaa O 5 yaşındaki kalp çarpıntısı önemli bak 15 te yine olduysa oğlandan değil o... Allah korusun ebeveynlerine söyle dr. a götürsünler... Ayyy aşık olmuş yerimmmmm

Anlayan varsa beri gelsin..

Bence açılabilirsin. Ben de eşimle 13 yaşında tanıştım. 19 yıldır beraberiz 9 yıllık evliyiz. Hissettiğin şey aşkın en saf en gerçek hali Ama kafanda fazla büyütmüş olabilirsin. Sen kafanda ideal olarak çiziyorsun onu belki tanısan hiç de sandığın gibi biri değil. Öncelikle o ilkim sonum olsun istiyorum kafasını bir kenara bırak.

Kesinlikle öyle, hepimiz değişiyoruz ancak yaş aldıkça bu değişim daha başka oluyor, ben şu anda 43. senemden 33. seneme baktığımda bambaşka şeyler hissediyorum, 20 ye baktığımda ise gulumsuyorum ve bence gerçekten en sasilasi zamanlarimiz 20 ile 25 arası, sonrası farklı bir boyuta evriliyoruz. Çocuğumun da oldukça şanslı olduğunu düşünüyorum daha doğrusu kendisi böyle söylüyor, onun dilinden söyleyecek olursam "ergenlik zamanlarını unutmamış ve beni anlayan ailem olduğu için şanslıyım" diyor ama yine de bu herşeyi hatırladığım anlamına gelmiyor sadece fazlasıyla anlayışlı olmaya çalışıyorum, umarım o da sağ salim atlatır bu dönemi

Bu foruma kayıt amacım sadece bir soru sormak: Geleceği görebilir miyim? 15 yaşındayım. 4 yıl önce gayet masumca birine aşık oldum. Ya da olduğumu zannediyorum. İkimiz de muhafazakar ailelerin çocuklarıyız ve birbirimizle ders haricinde bir şey konuşmadan, daha doğrusu konuşamadan, iki yıl boyunca aynı sınıfta yaşadık. Sonra okullarımız ayrıldı, iki yıl geçti üzerinden, ama o hala benim aklımda ve kalbimde. Ben şanslı biriyim, kalbim mantığımla uyuşacak birini seçti. Çalışkan, zeki, kibar... Ama şanssızım, çünkü erken seçti. Ondan bana hayalinden ve şans eseri duyduğum ve unutmadığım ev telefonundan başka hiçbir şey kalmadı. Daha fazlasına da ihtiyacım yok onu hatırlamak için. Görüşmediğimiz 2 yıl boyunca ara sıra duygularımın geçici olduğu hissine kapıldım. Ama hiçbir zaman uzun sürmedi bu his. Bir ay önce günde ortalama iki kez girdiğim markete girdiğimde acayip duygular hissetmeye başladım. Marketten hiç çıkmak istemiyordum. Bu duyguları klimanın rahatlatıcılığına bağladım. Ama bunun yanında 5 yaşındayken doktora gitmeme sebep olan hızlı kalp çarpıntım ilk defa on yıl sonra tekrar göründü. Ne olduğunu anlamadım ta ki 10 dk sonra ailesiyle birlikte alışveriş yaparken görene kadar... Neden bildiğini bilmiyorum ama annesi benim adımı biliyordu ve beni görünce benimle muhabbet etmeye başladı. Normalde benim gibi aşırı heyecanlı bir insanın bu durumda kalp krizi geçirmesi gerekirken garip bir şekilde rahat rahat konuştum. Ben bu insanı untmayı istersem başarabileceğimi biliyorum, zira bu güne kadar pek çok duygumu bastırabildim, ama ben "sevdim" dediğim bir kişiyi unutmak istemiyorum. Onun beni sevdiği veya sevmediği hakkında hiçbir fikrim yok, ama iyi biri olduğumu düşünüyor. Ben bu güzel insanı 2 yıl boyunca beklediysem, bir ömür boyu da beklerim. Ama beklememe değer mi? Bulduğum kişi o olacak mı? Zira tanıdığım şahsiyet 13 yaşındaydı. Benim bu duygularımı paylaşacağım, akıl alabileceğim kimse olmadı. Şimdi sizden bir cevap alabilirsem gerçekten mutlu olurum. Ben ilkimin sonunun olmamasını istiyorum. Ve şu ana kadar gördüğüm en doğru kişi oydu. Onu unutmayı denemeli miyim? Böyle diyince bahsetmeden edemedim, şu an tanıdığım, karakteri bahsettiğim insanın tıpkısınının aynısının kendisinin fotokopisinin biraz daha törpülenmiş hali olan biri daha var. Diğerinden bariz bir şekilde daha yakışıklı. Beni sevmesi diğerinden daha mümkün. Daha doğrusu bu konuda gerçekliği meçhul söylentiler var. Ama bana onu o kadar hatırlatırken, onun yanında olmayı o kadar isterken nedensizce ondan uzak duruyorum. Sizce bu insana karşı duruşum ne olmalı?

onu beklemem, engel mi ki iyi bir insan olmama, o beni bu kadar iyileştirirken? N nscckts Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik İptali tek ayak

Hayıııır, emek verip bunca şeyi okuduğunuz için teşekkür etmek istemiştim <3

Kız helal sana. 2 Kati yasinda, cümlenin bittiğini belirtmek için nokta koyması gerektiğini bilemeyen ve bize anlamak icin kırk takla attıran insanlarla dolu bu forum. Aferin çok düzgün yazmış ve kendini gayet akıcı ve anlaşılır biçimde ifade etmişsin. Çok takdir ettim valla

Hayat artık 6 yıl beklemeye müsade etmiyor. Hızlı gelmem icap etti. Son soruya hızla cevap vereyim, evet çok güzel oldu, bir yıl boyunca ortak derslerimiz oldu ama sen bu duayı ettikten hemen sonra ortak derslerden birinin hocası hasta oldu, 2 hafta derse gelmedi, sen de onu fırsat bilip mesafeni koydun çok güzel. Mezun oldu şimdi, görev başarılı. Gelelim benim buraya gelme sebebime. İlk mesajımda ben ortaokul aşkım için bir yazı yazıyorum zannediyordum ama ben ilk sevgilimle -bu kelimeyi ilk defa biri için kullanıyorum, cümlenin burasında durup bunun üzerine birkaç dakika düşünmem gerek- hikayemizin başlangıcını yazıyormuşum. Sonra kırılma hikayelerinden birini anlatmışım. Evet, sonrasında iletişimi kestim dediğim kişi benim sevgilim, 6 gündür. Kendisine "biz şimdi neyiz" diye sormadım, bu ismi bize ben verdim, biz sevgiliyiz. Arada ne yaşandığını, neden kararımdan döndüğümü anlatmayacağım. Peşimden çok koştu falan diyemem ama artık net bir şekilde sevdiğini biliyorum. Bana öyle ya da böyle bir gelecek vadetti. Sözünde durmaya çalışacağına güveniyorum, olur ya da olmaz, insan bunu ne kadar kontrol edebilir ki zaten, ben bugüne bakıyorum. O yüzden de bugün bu yazımda geleceği sormayacağım. Ama bir gün kendim geçmişine kızarsa gelsin burayı okusun ve benim ne hissettiğimi hatırlasın diye yazıyorum. Sevgili kendim, geçmişi görmek ister misin? Buradaysan belki yine hayal kırıklığına uğradın. Belki seni yarı yolda bıraktı. Belki artık onu sevmiyorsun. Ve belki artık sevmediğin için geçen yılki halimin yaptığı gibi önceki sevdiğim kişinin benim gördüğüm gibi biri olmadığını düşünüyorsun. Eğer üzgünsen ve gelip burada bir teselli arıyorsan muhtemelen haklısındır, bilip bilmediğim şeylerle ilgili ahkam kesip senin üzüntünü küçümsemeyeceğim. Ama ben bugün ne yaşıyorum biliyor musun, yıllardır canım yanarak dinlediğim şarkılar çalınca yüzüme bir gülümseme geliyor, onun her sözüyle gönlümde 7 yılda birikmiş yaraların iyileştiğini hissediyorum. Sendeki seni değersiz hissettiren tüm yaralar iyileşiyor. Ona onsuz yaptığım şeyleri anlatıyorum, bazısından etkileniyor, onsuz da değerli olduğumu görüyorum. Beni önceliyor, hayatında ben olduğum için değişiklikler yaptığını hissediyorum. Kimseden bana olan sevgisini saklama kaygısı yok artık, kime söylemek istersem kararıma saygı duyacağını söylüyor. İçimde kabullenilmemiş bütün duygular açılıyor ve o açılan duyguları çok seviyorum. Eğer bunu okuduğunda sen eğer bu ilişkiye girdiğim için beni suçluyorsan suçlama, ben kendime dair düşüncelerimi güçlendiren ve beni iyi hissettiren bir ilişkinin içindeyim. Birini suçlayacaksan bu ilişki kötüleşmeye başladığı halde çıkmayan ve seni komple bu ilişkiden nefret ettirir hale getiren kendimi suçla . Bir keresinde bir arkadaşım "Sen hayatında bir şeye çok emek verip onun karşılığını alamamak ne demek bilmiyorsun" demişti, gerçekten çok büyük bir örneğini bulamamıştım. Sonra bu ilişki bunun örneği gibi gelmişti bir noktada. Şimdiyse emeğimin karşılığını alıyorum. Evet, çok şükür, ben emeklerimin karşılığını alamamayı çok yaşamadım. Ama hayatımda bunda ve diğer hikayelerde o emeğin karşılığını almak için çok kez o emeği hiçe sayıp sıfır noktasını kabul etmem gerekti, ben kabul edince emeklerimin karşılığı beni buldu çok şükür. Emeklerimin karşılığı demek de ne kadar doğru bilmiyorum, ben emek verirken o karşılığı alayım diye vermedim ki. O karşılık bana verilmiş bir hediye. Ve sana verilmiş bir hediye. Sıfırdan başladığını varsayarak ilerleyebil, adım atabil diye sana verilmiş bir hediye. Unutma, bizim hikayemiz hep güzel sonlara çıkar. Er ya da geç. Buna güven. Şu an sıkıntılar var mı, evet var. Çözülecek mi, evet çözülecek. Belirsizlikler birer birer tamamlanacak, hikayede herkes yerleşmesi gereken yere yerleşecek. Ve bu hikaye nasıl ilerlerse ilerlesin, ben olmam gereken yeri bulup orada kök salacağım. İnan bugün defne de değilim yasemin de, kimim bilmiyorum. Eğer bir gün bilebilirsem kendime uygun iklimi bulup oraya kök salacağım. O güne kadar dalgalarla çarpışmaktan da korkmuyorum, uzun ve karanlık yollarda nefes nefese kalmaktan da. Kök saldığımız yerde de rüzgarlarla savrulacağız. İnşallah manzara güzeldir de dayanma gücümüz biraz daha artar. Bak sen görmüyorsun belki ama o yaşadığın sıkıntıyı atlatmış halimiz de okuyor şimdi bu yazıyı. Helal olsun be sana kral, seninle gurur duyuyoruz. Sana özeniyoruz ve sana benzemek için çalışmaktan bıkmayacağız. Yeri gelecek ağlayacağız, zırlayacağız ama pes etmeyeceğiz. Değil mi, sevgili her yaşım?

Yav zaten kendim için yazıyorum ama okumuşsunuz merak etmişsiniz, daha basitçe şu anki durumu sembolize edeyim ahahsjsljdlsjd

Ben Defne'yi hep hatırlıyordum ki. Onun ilkinin sonu olması istediğini bildiğim için sonu olmayacağından emin olduğum çok hoşlandığım kişilere yüz vermediğim oldu. Onun bir duyguyu yoğun yaşayabilme kapasitesini hatırlayıp "Helal olsun" dedim, kalbim hep hızlı çarptığında "Sen heyecanlı birisin, kendine ait bu özelliği koruduğun için teşekkür ederim" dedim. Şimdi de Defne'ye yazılı bir şeyler iletmek istedim, hepsi bu. Şifreyi de kendimi onun yerine koyup bir iki şey deneyip buldum, çok zorlamadı. Milana22

11 yaşında mi aşık oldun? Ben 11 yaşımda çizgi film izliyodum

Bı 6 yıl sonra tekrar güncelle bunu defnecim, o zaman çok güleceksin bu yazdıklarına, çok tatlısın gerçekten, kendi adıma bu güncellemeyi okumak çok hoşuma gitti, bir ergen annesi olarak oğluma sürekli anlattığım şeyler var mesajında, büyümenizi izlemek çok keyifli ve bir o kadar da yorucu gerçi ama şansın bol olsun, kalemine saglik

ahh ahh 15 yaşım geldi aklıma :) daha hayat yeni başlıyor

Ay bende kendimi çok olgun görürdüm. Normal canım ya yaşadıkların. Kimseden ne eksik ne fazla üzme kendini. Bırak. Zadegan Yeteeer,,, demek yetmez ki bazen... tek ayak

Ne güzel yazmışsın sen böyle.15 değil 35 yaşında ağır olgun biri gibi. Gerçekten çok güzel ifade etmişsin kendini. Bak ben hala akla ve kalbe uyanı değil nerede mantıksız var onu buldum. Sen bu yaşta mantıklı olanın farkındasın kendine neyin nasıl birinin uygun olduğunu biliyorsun. Sana yardımcı olamıyorum malesef o yaşlarda öyle bir aşk yaşamadım çünkü.

Aynı hissi verdi resmen, çocukluğuma gittim

Oky varmis apranxx varmis. Apranxx le cok tartisiyodum sanirim onu bile unutmusum ya.

Bu da bir kendine doğru gelişin hikayesi bence, o arada saçmalamak da gerekiyor. Bir insan 15 yaşında saçmalamayacak da ne zaman saçmalayacak? Bir insan çocukluk aşkını güzel hatırlamayacak da ne yapacak? Ben şimdi 15 yaşındaki bir kızın hikayesini okusam derim ki "Çok tatlısın, ne hissediyorsan akışına bırak, kimsenin de kendi hayat hikayesini sana tavsiye olarak empoze etmesine izin verme". O zaman da cevap verdiğiniz için, şimdi de cevap verdiğiniz için teşekkür ediyorum. :) A Ankee Nirvana Anneler

Gözlerim senden özür dilerim.

Yaaa Kendine gelecekten yazmış işte bebeğim. Belki çift isimlidir. Yasemin Defne.

aaah cocuk, kavusamazsan ask olur bosver ugrasma.

ona bukadar baglı olman cok dogru degıl sevmek cok guzel sevmek tum dunyayı guzellestırır fakat senınkısı baska sımdı soyleyeceklerımı cıddıye alırmısın bılmıyorum ama senın yasını yasamıs bırı olarak soyluyorum hayatında ne fırsatlar cıkacak daha kımlerle tanıscaksın unıversıte kazancaksın kendı ısın olcak ortamın tamamen degısecek eger bu kısı senın kaderındeyse zaten hayatınız bırlesecek bırsey bırseye sebep olacak ama sureklı bunu dusunerek hareket etmek senı kısıtlar :) sen dekı allahım hayırlısıyla kaderımdeyse bana oyle guzel bı yol ac kı oyle basarılı olımkı en dogru zamanda karsıma cıksın de :)

2015 e mektup: hemen elde avuçta ne varsa bitcoine yatır.

Ev telefonuyla ilgili kısma gelince konunun eski olduğunu anladım Şanslıyız konu sahibi aktif Gelecekten haber versin bakalım Nolmuş kavuşmuşlar mı İşin gelecek kısmını öğrenebileceğimiz için de şanslıyız.

Ben eşimi 14 yaşında tanıdım. Tam 13 yıldır birlikteyiz. Bu arada okudum üniversite mezunu oldum eşimde okudu askere gitti geldi falan ama duygularımı hiç değişmedi. Bakma sen daha Küçüksu karşına kimler çıkacak diyenlere. İçinden geleni yaşa

Çok teşekkür ediyorum. Umarım siz de serüveninize vakit ayırıp nerede ne yaşadığınızı ne hissettiğinizi düşünürsünüz, hayatınızın ince ayrıntılarını fark eder ve hikayenizin ne kadar size uygun, tam üzerinize dikilmiş gibi olduğunu görürsünüz; varsa potlukları düzeltirsiniz. Kariyer anlamında biraz nasipliydim. Herkesin diğerlerinden biraz daha ilerde olduğu bir konu oluyor bence. Acaba sizinki ne?

11 yasındayken bırıne asık oldun... bekledın hala beklıyorsun ve beklıceksın? bu arada okuyorsun guzel bı meslek ıcın mantıklı kararlar verıyorsun degılmı yavrucum? cunku malum gercek yasam dıye bırsey var... hayatın oncelıklerı var... cok mantıklı bırı oldugun ıcın benı rahat anlıyacagını dusunup acıklama yapmıyorum ayrıntılı; hanı okul, ısle ılgılı gelecek planı, kendını gelıstırme cabası, ben ıyı bı ınsan nasıl olurum? öncelıklerınden sonra kucuk tatlı asktan bahsettın degılmı?

Muhtemelen. Bugünkü duygularımız bunlar, elimizde bunlar mevcut :) Allah yardımcınız olsun, bir çocuğun serüvenini en çok merak eden kişileri, ergenliğin doğası gereği, o süreçten dışlamak durumunda kalıyoruz. Uzaktan izleyip elinden bir şey gelmemek zor olmalı. Ben o yaşlarda kendimin anne olduğu zamana bir ergenin annesinden neler beklediğine dair bir mektup da yazmıştım. Ama kim bilir benim çocuğumun beklentileri ne kadar farklı olacak :) Ama aynısı sizin için de geçerli olabilir bence. Bir 10 yıl sonra siz de şimdiki dertlerinize, tasalarınıza gülüp geçebilirsiniz. İnsanın her gün gelişiyor olmasının mükemmelliği bu. İyi ki böyle. :)

Defne çen büyüdün mü

Bi de benim yaşarken ne kadar şiştiğimi düşün :)

Keske yine 15 olsam... ve hep böyle kalsam...

Sesli güldüm

Sevgili defne yasemin; Aradan koskoca 6 yıl geçmiş ama sen yerinde saymışsın. Değişimlere bu kadar kapalı olman beni bir miktar üzdü. Kendini geliştirmelisin. Sevgiler, kudra ablan.

Sevgili Kudra Abla, Kendi çocukluğuma "Merak ediyorsan o konularda hala hiçbir halt olmadı" diye mesaj yazmış olmam beni kendini gelişmemiş yapmaz bence. Kendimi maddi, manevi, sosyal, akademik birçok açıdan geliştirdim çok şükür. O konularda spoiler verip Defne'nin heyecanını bozmak istemedim. Ama yine de fikrini merak ettim. Ne olsa yeterince değişime açık sayardın beni? Kendimi hangi konuda geliştirememişim? Sevgiler, Yasemin

O zaman gerçekten de ergenliğini hakkıyla yaşayan bir ortam içindeydim. O ortamın içinde olması gerekn halde olmayıp çevremi suçlamışım, ben garipmişim oysa ki, çevremdekiler yaşının gerektirdiği gibi davranıyormuş :) Bu yıllar içinde kendimden olumlu olarak ne azalttığımı da dahil ederek yazmaya çalışalım bakalım: Baş ağrılarımdan kurtuldum. Daha stresli, daha duygularını bastıran biriydim; bu bana zarar veren bir özelliğimdi, bunu azalttım. Fazla hırslarımdan kurtuldum. Vücudum, ruhum hafifledi. Birinci olmaya değil, yaptığım işten keyif almaya daha çok odaklanan bir insan oldum. Romantik ilişkilerde kendimi geliştiremesem de çok güzel arkadaşlıklar kurdum. Arkadaş ortamlarımın genelde toplayıcısıyım, sevdiğimi ve sevildiğimi hissediyorum. Bu çok kıymetli benim için. Ailemle ilişkim daha sağlıklı. Onların beklentisini karşılamayan bir fikir ve davranışta olduğumda dahi ilişkimizi sağlıklı kurabiliyoruz. Bu bir süreç içinde oldu, süreç içinde daha da sağlıklılaşacağını umuyorum. Bu hayattaki en büyük önceliğimin onlar olduğunu ve yapılabilecek fedakarlıkların en büyüğüne onların değer olduğunu anladım. Çünkü böyle bir sevgi bağı başkasıyla kurulamıyor. Gezdim. 17 yaşında istediğim kadar olmasa da gezdim. O da 17 yaşındaki kendime sözüm olsun, o işi de halledeceğiz Allah ömür ve imkan verirse. Bir ortaokul öğrencisine özel ders verme imkanım olduğunda bir çocuğa bir şeyler öğretmenin insanı ne kadar iyi hissettirdiğini gördüm. Ve sahip olduğun bilginin aktarılabildiğinle sınırlı olduğunu gördüm. Mekanlara bağlılığım azaldı. Farklı bir şehirde yaşamayı tecrübe ettim. Bazı sevdiklerimin ölümünü gördüm. İnsan olduğumu, limitlerim olduğunu, her zaman işlerin planlandığı gibi gitmediğini gördüm. Birkaç dost kazığı tecrübem oldu :) Onlardan da çok şey öğrendim. Ama insanlara güvenmemem gerektiğini öğrenmedim. Bence hala herkes güvenilmeye değiyor. O konuda akıllanmadım. Akıllanmamamı bilinçli ve olumlu bir tercih olarak görüyorum. Benim kim olduğuma dair bir şeyler söylüyor bence. İnşallah bu konuda akıllanacak kadar büyük sorunlar yaşamam. Bir proje koordine ederken iletişime dair birçok şey öğrendim. Israr etmek ve kabul etmek arasında tercihin ne zaman nasıl yapılacağına dair bir şeyler öğrendim. Aklıma gelen olumlu değişiklikler bunlar. Şu an önümde vizeler için çalışmam gereken koca koca kitaplar, sizlerle konuşuyorum :) Okuduğum üniversite, bölüm iyi biliniyor. İlk tercihime birincilikle girdim. Ama o hırs arınması sonrasında birinci olarak devam etmiyorum . Ama derslerimden çok keyif alıyorum ve birinci olmasam da başarılı bir öğrenciyim. Üniversite sınavı derecem sebebiyle okulumdan ve devletten burs alıyorum, o da geçimimi rahatlıyor, ailemden harçlık almama gerek kalmıyor, bu da iyi hissettiriyor. Daha da öğreniyorum. Bu konularda ve daha sorunu fark edemediğim konularda da daha çok gelişeceğim inşallah. Hadi bu da geleceğe bir mektubun bir partı olarak kalsın burada.

15 yaşındaki haline yazmış.. değişen bir şey olmamış şiştim

Ah ben istediğim kariyer hedefime ulaşamadım. Yapar mıyım bilmiyorum ama çok çok istiyorum Milana22

kesinlikle doğru diyorsun da aklıma takılan 2015 yılında üyelik alıp sadece bu konuya yazıp çıkmışsın, şimdi yıl 2021 yine girip "ben böyle bir şey yazmıştım" ı nasıl hatırladın? hatta şifreni vs nasıl buldun?

Ya ben de başladım. azicik okumaya sonra "Yok dedim, bu bitmez" sonda sizlerin şaşırdığını görünce vay okuyup anlayan ve yok artık diyenler var dedim. Ama neyse ki okumamam işime yaramış ilk defa:)

Hepimiz yaşadık platonik aşklar. Hiç unutamam, bitmez gibi hissedersin zamanla geçip gider. bebeklinick Bu karanlığın sebebi

Bunu evet diye kabul ediyorum. Hayırlısı olsun o zaman. Bu yaşlarda çopunluğu geçici oluyor. Siz nadirlerden olursunuz belki.

simdi kafani bunlara yoracagina derslerine odaklan, cocugu da takip etm sorumluluk sahibi biri olursa univ sinavi sonrasi iletisime gecersin ama simdiden bilemezsin onu. bu yasta karar verip risk alma.

Sevgili unp; Geçmiş geleceğin aynasıdır. Hala yerinde saymaya devam ediyorsun. Aynı şeyleri yapıp, aynı şeylerde takılı kalarak bunu başaramazsın. Umarım seneye bugün hayatında iyi yönde değişiklikler olmuştur. Sevgiler..

+1 Katiliyorum Çok Hoşuma gitti..

Sevgili Muhrelif, Gelecekten yazıyorum. Doğumdan sonra asla uyku yok. Hamileyken bol bol uyu. Hep uyu. Sadece uyu.

Ne Defne'yim ne Yasemin. O zaman kendime bir çiçek ismi seçmişim, şimdi biraz daha başka bir çiçek olarak; Yasemin olarak cevap vermek istedim. Okumanız çok tatlı :)

Okumamla dalga mı geçtiniz yoksa? D

Sonuç olarak ne oldu şimdi hiçbir şey anlamadım

Sevgili Defne, Sana gelecekten mektup var. Okumak ister misin? Okusan olanlar değişir mi, sanmam. O yüzden neler oldu hayatında anlatıyorum. Sonda söyleyeceğimi başta söyleyeyim; o çocuğu unuttun, kolay kolay aklına gelmiyor. Ama nerede ne okuyor biliyorsun. Üzülebilirsin belki ama sana onu hatırlatan ve ömür boyu her gün dinleyeceğini düşündüğün o 3 şarkıyı o kadar da çok dinlemiyorsun, dinlediğinde de yüzünde buruk bir gülümseme oluyor, kendi haline kocaman sarılasın geliyor. Ev telefon numarasını hala hatırlıyorsun ama hayali artık kalmadı ve bu kadarı artık yeterli gelmiyor hatırlamak için. İnsan şükür ki unutabilen bir varlık. Ama sen, yine şükür ki, hafızası biraz daha iyi bir insansın ve 2 yıl biraz kısa bir süre. Ki 2 yıl senin ömrünün %13'ü, senin için oldukça yüksek bir oran; benim hayatımın %9'u, yine yüksek bir oran ama bir ömür de değil; öyle büyük laflar etmemekte yarar var yani. Kuzum, hiçbir şeyi bu kadar içine atman gerekmiyor diyesim geliyor ama itiraf edeyim... sen her şeyi içine atıp ideal çocuğu oynadığın için ben senin ekmeğini yiyorum; insanlar benim farklı fikirlerime, duygularıma saygı gösteriyor, sana gösterdiklerinden birazcık daha fazla. Ama sana ne kadar göstereceklerini de bilmiyoruz, değil mi? Her şeye rağmen ben de bu aşkın başladığı günlere baktığımda "Aslında şu kişiyle konuşsam olurmuş" diyeceğim biri göremiyorum hayatımda, ah pardon hayatında. Ne o çevrendeki ergenliğin en yoğun zamanlarındaki sınıf ne ailen; kimse seni ciddiye almazdı, baksana burada bile küçümseyenler olmuş. Ama bu mektubu yazdığın zaman diliminde unutma ki birkaç ay, belki de gün sonra okul başlayacak ve çok güzel bir çevrenin içinde olacaksın. Neyse, ben seni seviyorum Defne; benimle istediğin zaman konuşabilirsin bunları, ben senin için buradayım. Saçlarını örmemi istiyorsan öreyim, sırtını sevmemi istiyorsan yat dizime seveyim. İlk önce şunu bir konuşalım, o çocuk çok da kibar bir çocuk değildi. Yan sınıftaki kızlarla sınav notlarıyla ilgili bir agresifliği olmuştu ve sınıfta ikinizin de sevmediği o kıza karşı da çok kaba davranışları olmuştu. Asosyal biriydi, ama buna laf edemem, çünkü şu an sen de biraz asosyalsin. Evet canımın içi, sosyal olmak her müsamerede çıkıp şiir okumak değil ne yazık ki. İnsanlarla oturup konuşmak, muhabbet etmek, anlaşıldığını hissetmek o kadar güzel ki. Kafanı kaldır, çevrene bak. Şu an depresyondasın güzelim, bunun adı bu. Başın da duygularını içine attığın için ağrıyor ama onu çözmen için daha çok vakit var, alış o ağrılara, henüz o çözülmenin acısına hazır değilsin canım; geçecek ama. Konuyu saptırmadan dönelim, peki sen onu neden kibar görüyordun? Senin gözlerinden bakmaya çalışıyorum, ne kibarlığını gördün, ben hatırlamıyorum. Laf olsun diye mi dedin acaba? Çevrendeki en doğru kişi gerçekten de o gibi görünüyordu. Ama birini en doğru yapan derslerdeki başarısı değil bebeğim. Bunu inan öğrenmemiz zaman alıyor. Sen bir hikayenin sonunda; bir belirsizliğin başında, minik ipuçlarıyla bir mektup yazmış ve geleceği görmek istemişsin. Şimdi gelelim benim hikayeme. Ben de geleceği görmek istiyorum. Ben Yasemin. Ortaokulda çok büyük bir aşk zannettiğim hoşlantımı 9. sınıfın sonundaki yaz buraya yazmamdan muhtemelen kısa süre sonra, matematik olimpiyatlarına çalışmak için okula erkenden başladık. O son paragrafta bahsi geçen çocukla birlikte. Çocuğun boyu o yaz 1.83'e çıkmış, bıraktığımızda da 157 falandır anca. Derslere devam ettik öyle. 10. sınıfta en önde oturdum, onun en önde oturacağını biliyordum çünkü. İki çocuğun karakterinin benzediği falan yok bu arada; ilkini hiç tanımıyorum, o ayrı mesele. Tek ortak noktaları ikisi de sınıfın dersleri en iyi erkeği ve soğuk tipler. Biz bu çocukla 10. sınıfta biraz samimi olur gibi olduk bu olimpiyat dersleri vs. derken. Sonra bana bir anda normal zamanlarda bile it gibi davranmaya başladı; yüzüme bakmıyor, doğru düzgün cevap vermiyor, mesaj atıyorum görüldü atıyor. Ben gelemedim böyle şeylere, senin kadar da uslu bir kız değildim artık, zamanla sınırları yok ediyordum. Bir gün görüldü atınca açık açık "hayırdır, ne yaptım sana" temalı atarlı bir mesaj yazdım, düzgün ve kibar bir şekilde cevaplayıp gönlümü aldı. O gün aslında babası ameliyat olmuş ama bunu bana söylememişti, ben bunu ertesi gün hocalardan birinden öğrenmiştim, vicdan azabı sardı beni böyle bir günde ona nasıl böyle ters yaptım diye. O olaydan sonra daha mesafeli ama içten içe de bir muhabbetliydik, en azından ben öyle hissediyordum. Mesajlaşmalarımız noktalı virgüllü, ders içerikli ama benim gözümde çok özel. O çocuğa kaptırdım da kaptırdım kendimi. Daha soğuduğum ve daha yakın hissettiğim zamanlar oldu. Ama platoniklik serüvenimiz orada da devam etti. Ve senden farklı olarak ben kendime bile itiraf etmiyordum bunu. Sorsan duyguları konusunda en rahat insan gibi davranırım, birine sana kırıldım derim, kendimi çok güzel ifade ederim vs ama sevdiğimi söyleyemiyorum, kendime bile. Liseden üniversiteye geçerken bir helalleştik. Tam o yaz, bu çocuğun bana karşı bir hissi olmadığını kabullendim ve beni seven, bana da hoş görünen birine şans vermeye kalktım; olmadı. Engelledim o çocuğu olayların sonunda. Sonra bunun için suçlu hissettim, bir süre de bunun depresyonuna girdim. O sırada üniversite için şehir değiştirdim, yeni bir hayata alışmaya çalıştım. Bundan kendime gelmeye başladığım zamanlarda, bir sebeple lise boyunca hoşlandığım çocukla konuşmaya başladık ve kim görüldü atacak diye bir kavgaya girdik, bu da bitmek bilmez bir konuşmaya neden oldu. Ama bitmek bilmez diye de bir şey yok işte. Biz çok samimi gibiydik, en yakın arkadaşlarındandım, o da benim çok yakınımdı. Ben bunu hissediyordum. Arada bazı mesajlarıyla benden hoşlandığını mı ima ediyor, anlayamıyordum. Sonra bir gün geldi, üniversiteye girdikten iki yıl sonra "Ben bu konuşmanın bitmesini istiyorum" dedi, "tamam" dedim, nedenini bile soramadım, öylece kabul ettim. Aradan bir yıl geçti, arada sınıf grubunda bir iki mecburi konuşmamız haricinde konuşmamız olmamış, bana "doğum günün kutlu olsun" diye mesaj attı. Ben de o bir yıl içimde biriktirdiğim öfkeyi boşalttım, birkaç ay içinde gönlümü aldı, ya da ben kendi gönlümü almayı tercih ettim. Ama birkaç hafta önce bir mesajda laf soktum, yine kendini açıklamaya kalktı, biraz daha konuşturmaya kalktım, zorlaya zorlaya ağzındaki baklayı çıkarttım, beyefendi dedi ki "ikimiz de evlenince konuşmamız artık doğru olmaz". Benim için de ipler orada koptu, konuşmayı bitiriverdim. Eh madem sen ipucunu vermişsin, ben de vereyim. Üniversitede biri var; hayata bakış açımız, istediklerimiz, beklentilerimiz çok farklı. Asla sevmek istemiyorum onu. Ama gözüm kayıp kayıp duruyor bugünlerde. O da benimle konuşmaya geçmek istiyor, fark ediyorum. Ama beni sevmeyeceğini, benimle uzun vadeli bir şey istemediğini de çok iyi biliyorum. İlgisini çekiyorum, hepsi bu. Gelecekten mektup bekliyoruz madem, soralım: Ona karşı duruşun nasıl oldu, güzel oldu mu? Şu an hayatında yok, değil mi? Hadi seni ve cevabını bekliyoruz. :)

sımdı olsa kısaca sacmalama kendıne gel yazarım

Ah sosyal ah, kara bahtin kör talihin hiç mi şans gülmez, işin rast gitmez. Nedir bu çektiğin ben ölmeden şans kapımı çalsin yazdım ve mühürledim aha buda burda dursun, ılerde gelip güncellerim

aynen yaa onu da okursun okursun hiçbir şey olmaz bu da öyle

O yaşlarda her duygu çok büyük gelir. Bende ilk kez o yaşlarda yaşamıştım. Ama emin ol gelip geçiyor. Büyüyüp bambaşka insanlar olacaksınız. Sen şimdi üniversite hayali kur sadece ve aileni düşün. Hepsi gelir geçer. apranxx Öz hakiki apranxx :) tek ayak

O öyle bir insan ki onu düşündükçe kendimi geliştirmek istiyorum ben. İlk tanıştığımızda ben sınıf birincisiydim, o ikincisi. Ben onu kadar çalışkan biri değildim, ama o fazlasıyla hırslıydı. Beni geçmeye çalışmasını o kadar seviyordum ki ondan yukarda olmaya çalışıyordum. Sonra o gidince daha bir garip oldu, ne kadar çalıştığını bilmediğim için en çok çalıştım. Onu sevmem, D

Sevgili defne bir fışkı anlamadim

Neler oluyor asla anlamadım, kiminle konuşuyorsunuz? Siz defne iseniz yasemin kim

Oyy kuzum tam yarı yaşımdasin. Aşık mı oldun sen kıyamam ya çok tatlisin. Daha çok kucuksun ne insanlar taniyacaksin ona takilip kalma. Kaderinse seni bulur zaten

Arkadaş günlüğüne yazıyor sessiz ol

Sevgili Defne, Sana gelecekten mektup var. Okumak ister misin? Okusan olanlar değişir mi, sanmam. O yüzden neler oldu hayatında anlatıyorum. Sonda söyleyeceğimi başta söyleyeyim; o çocuğu unuttun, kolay kolay aklına gelmiyor. Ama nerede ne okuyor biliyorsun. Üzülebilirsin belki ama sana onu hatırlatan ve ömür boyu her gün dinleyeceğini düşündüğün o 3 şarkıyı o kadar da çok dinlemiyorsun, dinlediğinde de yüzünde buruk bir gülümseme oluyor, kendi haline kocaman sarılasın geliyor. Ev telefon numarasını hala hatırlıyorsun ama hayali artık kalmadı ve bu kadarı artık yeterli gelmiyor hatırlamak için. İnsan şükür ki unutabilen bir varlık. Ama sen, yine şükür ki, hafızası biraz daha iyi bir insansın ve 2 yıl biraz kısa bir süre. Ki 2 yıl senin ömrünün %13'ü, senin için oldukça yüksek bir oran; benim hayatımın %9'u, yine yüksek bir oran ama bir ömür de değil; öyle büyük laflar etmemekte yarar var yani. Kuzum, hiçbir şeyi bu kadar içine atman gerekmiyor diyesim geliyor ama itiraf edeyim... sen her şeyi içine atıp ideal çocuğu oynadığın için ben senin ekmeğini yiyorum; insanlar benim farklı fikirlerime, duygularıma saygı gösteriyor, sana gösterdiklerinden birazcık daha fazla. Ama sana ne kadar göstereceklerini de bilmiyoruz, değil mi? Her şeye rağmen ben de bu aşkın başladığı günlere baktığımda "Aslında şu kişiyle konuşsam olurmuş" diyeceğim biri göremiyorum hayatımda, ah pardon hayatında. Ne o çevrendeki ergenliğin en yoğun zamanlarındaki sınıf ne ailen; kimse seni ciddiye almazdı, baksana burada bile küçümseyenler olmuş. Ama bu mektubu yazdığın zaman diliminde unutma ki birkaç ay, belki de gün sonra okul başlayacak ve çok güzel bir çevrenin içinde olacaksın. Neyse, ben seni seviyorum Defne; benimle istediğin zaman konuşabilirsin bunları, ben senin için buradayım. Saçlarını örmemi istiyorsan öreyim, sırtını sevmemi istiyorsan yat dizime seveyim. İlk önce şunu bir konuşalım, o çocuk çok da kibar bir çocuk değildi. Yan sınıftaki kızlarla sınav notlarıyla ilgili bir agresifliği olmuştu ve sınıfta ikinizin de sevmediği o kıza karşı da çok kaba davranışları olmuştu. Asosyal biriydi, ama buna laf edemem, çünkü şu an sen de biraz asosyalsin. Evet canımın içi, sosyal olmak her müsamerede çıkıp şiir okumak değil ne yazık ki. İnsanlarla oturup konuşmak, muhabbet etmek, anlaşıldığını hissetmek o kadar güzel ki. Kafanı kaldır, çevrene bak. Şu an depresyondasın güzelim, bunun adı bu. Başın da duygularını içine attığın için ağrıyor ama onu çözmen için daha çok vakit var, alış o ağrılara, henüz o çözülmenin acısına hazır değilsin canım; geçecek ama. Konuyu saptırmadan dönelim, peki sen onu neden kibar görüyordun? Senin gözlerinden bakmaya çalışıyorum, ne kibarlığını gördün, ben hatırlamıyorum. Laf olsun diye mi dedin acaba? Çevrendeki en doğru kişi gerçekten de o gibi görünüyordu. Ama birini en doğru yapan derslerdeki başarısı değil bebeğim. Bunu inan öğrenmemiz zaman alıyor. Sen bir hikayenin sonunda; bir belirsizliğin başında, minik ipuçlarıyla bir mektup yazmış ve geleceği görmek istemişsin. Şimdi gelelim benim hikayeme. Ben de geleceği görmek istiyorum. Ben Yasemin. Ortaokulda çok büyük bir aşk zannettiğim hoşlantımı 9. sınıfın sonundaki yaz buraya yazmamdan muhtemelen kısa süre sonra, matematik olimpiyatlarına çalışmak için okula erkenden başladık. O son paragrafta bahsi geçen çocukla birlikte. Çocuğun boyu o yaz 1.83'e çıkmış, bıraktığımızda da 157 falandır anca. Derslere devam ettik öyle. 10. sınıfta en önde oturdum, onun en önde oturacağını biliyordum çünkü. İki çocuğun karakterinin benzediği falan yok bu arada; ilkini hiç tanımıyorum, o ayrı mesele. Tek ortak noktaları ikisi de sınıfın dersleri en iyi erkeği ve soğuk tipler. Biz bu çocukla 10. sınıfta biraz samimi olur gibi olduk bu olimpiyat dersleri vs. derken. Sonra bana bir anda normal zamanlarda bile it gibi davranmaya başladı; yüzüme bakmıyor, doğru düzgün cevap vermiyor, mesaj atıyorum görüldü atıyor. Ben gelemedim böyle şeylere, senin kadar da uslu bir kız değildim artık, zamanla sınırları yok ediyordum. Bir gün görüldü atınca açık açık "hayırdır, ne yaptım sana" temalı atarlı bir mesaj yazdım, düzgün ve kibar bir şekilde cevaplayıp gönlümü aldı. O gün aslında babası ameliyat olmuş ama bunu bana söylememişti, ben bunu ertesi gün hocalardan birinden öğrenmiştim, vicdan azabı sardı beni böyle bir günde ona nasıl böyle ters yaptım diye. O olaydan sonra daha mesafeli ama içten içe de bir muhabbetliydik, en azından ben öyle hissediyordum. Mesajlaşmalarımız noktalı virgüllü, ders içerikli ama benim gözümde çok özel. O çocuğa kaptırdım da kaptırdım kendimi. Daha soğuduğum ve daha yakın hissettiğim zamanlar oldu. Ama platoniklik serüvenimiz orada da devam etti. Ve senden farklı olarak ben kendime bile itiraf etmiyordum bunu. Sorsan duyguları konusunda en rahat insan gibi davranırım, birine sana kırıldım derim, kendimi çok güzel ifade ederim vs ama sevdiğimi söyleyemiyorum, kendime bile. Liseden üniversiteye geçerken bir helalleştik. Tam o yaz, bu çocuğun bana karşı bir hissi olmadığını kabullendim ve beni seven, bana da hoş görünen birine şans vermeye kalktım; olmadı. Engelledim o çocuğu olayların sonunda. Sonra bunun için suçlu hissettim, bir süre de bunun depresyonuna girdim. O sırada üniversite için şehir değiştirdim, yeni bir hayata alışmaya çalıştım. Bundan kendime gelmeye başladığım zamanlarda, bir sebeple lise boyunca hoşlandığım çocukla konuşmaya başladık ve kim görüldü atacak diye bir kavgaya girdik, bu da bitmek bilmez bir konuşmaya neden oldu. Ama bitmek bilmez diye de bir şey yok işte. Biz çok samimi gibiydik, en yakın arkadaşlarındandım, o da benim çok yakınımdı. Ben bunu hissediyordum. Arada bazı mesajlarıyla benden hoşlandığını mı ima ediyor, anlayamıyordum. Sonra bir gün geldi, üniversiteye girdikten iki yıl sonra "Ben bu konuşmanın bitmesini istiyorum

Harika bir gelişim olmuş, seni çok tebrik ediyorum. Özellikle kendini ifade etmene bayıldım. ben senden çok büyüğüm ama böyle güzel anlatamazdım kendimi. Gerçekten güzel değişimler olduğu çok belli hayatında. Eminim üniversite hayatin bittiğinde daha da güzel yerlere geleceksin. Çok başarılı bir kişi görüyorum ben karşımda ve çok olgun. Iyi bir kariyer bekliyor seni diye düşünüyorum. Güzel kapılar açılsın güzel insanlar çıksın karşına . push ; D

Kardesim yasindasin. Kalbini kirmak istemem ama yeni nesil nasil oluyor da hepiniz kendinizi leyla karsinizdakini mecnun saniyorsunuz anlamiyorum. Ask daha başka bir sey. Siz cocuksunuz, karsi cinse ilgi duyarsiniz sadece. O yaslarda ben de asik oldum sanirdim orasi ayri ama siz cidden abattiyorsunuz. Hele bir buyu uc dort hatta bes sene daha. Aşkı o zaman gorursun. Basariliymissin da ne guzel, bunlari dusunme derslerine odaklan. 13 veya 15 yasinda daha kisisel gelisimini bile tamamlamis olmuyorsun. Haliyle birini taniyip sevmen mumkun degil. Üstelik 15 yasindasin, "karsima hic duzgun insan cikmadi, etrafim ergenlerle dolu " gibi buyuk cumleler ediyorsun. Sana bu cumleleri sarf ettiren de senin ergenligin bu arada, farkında degilsin tabii

Sevgili bibi o ameliyatı olmakla ne iyi ettin keşke daha önce olsaymışsın salak

Sevgili JOYz, Sana gelecekten mektup var. Okumak ister misin? Okusan olanlar değişir mi, sanmam. O yüzden altın al altın. Altın al at kenara.

Hahahahah iyi güldüm, sağ olun Merkur Retrosu