Halamın bir arkadaşı vardı. Küçük yaşta çocuklarını bırakıp işe giderdi. Hemde evde yanlız bir şekilde. Oğlu evde yanlız kala kala psikolojisi bozuldu. Hemde maddi imkanı da iyiydi Yani mecbur değildi çalışmaya. Sizin zorunluluklarınız var. Kendinizi suçlu hissetmeyin. Bazen çalışmıyorum diye üzülüyorum. Bazende evlatlarımın sürekli yanındayım onları kendim yetiştiriyorum diye seviniyorum. Allah yardımcınız olsun. Şu şartlarda yaşamak gerçekten çok zorlaştı.

Maddi durumunuzu çok zorlamayacaksa işi bırakın derim ben, bozuk psikolojiyle istemeye istemeye çalışarak daha fazla psikolojinizi bozarsınız.

arada hepimize geliyorlar souv bende 2. kızımı doğurmadan önce çalışmamaya çok özeniyordum 2. kızımda 13 aya yakın evde oturunca patladım resmen eşime çok sardım adam iş başı yaptığımda göbek atacaktı garibim bir de dünyanın bin türlü hali var arkadaşım ekonomik özgürlük iyidir candır annen diyorum 1 yıl şdare etse de 3 yaşındayken ufaklığı da kreşe versen nasıl olur?

Canım benim çalışma saatlerini azaltsan olmuyormu ben mesela haftada 25 saat çalışıyorum 2 oğlum var onları okula bırakıyorum ve Office geçiyorum 8 gibi orda oluyorum 13:30 da tekrar çocukları alıp eve dönüyorum, böyle çok rahat.

Ahh ah sadece tek farkla sizinle aynı şeyleri yaşıyorum o da çocuğumun olmaması Ve sanırım bu yıllarca böyle devam edecek gibime geliyor.8 yıldır evliyim toplasam 4 yıl evde oturmamışımdır. Aslında ben de çalışmak istemiyorum ama, çocuk sıkıntımız olduğundan kendimi çalışmaya mecbur hissediyorum. Ne zaman bitecek bu işkence hiç bilmiyorum

Bu kadar istemeden yapılan her şey insanın psikolojisini bozar. Mutlu değilsen ayrıl. Bi süre evde otur çocuklarınla ilgilen eğer istersen Sonra başka bir iş bakarsın. Kaç yıllık tecrübeliymişsin zaten. iş bulman zor olmaz bence.

+1 adam olup evime bakmam lazim diyen esinizi alkisliyorum burdan. Evet zorlayacagi ortada ama suzde cok yorulmussunuz hem ruhen hemde bedenen. Cocuklarinizi buyutursunuz, en guzel yillarini eksiksiz yasarsiniz, biraz daha buyuduklerinde belki tekrar baslarsiniz calismaya uzmeyin kendinizi. Paranin bereketi cok onemli, 10 bnde alan yok diyor 2 bnde..

İş yerinde açık kapı bırakarak ayrılın bence. Şuan sizin dinlenmeye ihtiyacınız var hem bedenen ben ruhen. Yeterince rahata erip çocuklarınızı okula yerleştirdiğinizde geri işinize dönersiniz.

Haklısınız. En son büyük oğlumun hamilelik sürecinde ve sonrasında olmak üzere 2 sene evde oturdum. Titizlik hastalığı bulaştı, dediğiniz gibi insan çalışmayınca birşeye sarıyor. Ve hala bu titizlik durumlarının sıkıntılarını yaşıyorum malesef. Sizin evinizin kendinizin olması gayet iyi, çünkü her ay kira ödemek gibi bir yükümlülük zaten insanı bitiriyor. Keşke bizim de kendi evimiz olsaydı masraflarımız en azından bu kadar yoğun olmazdı. Kısmet, inşallah biz de kendi evimizi edindiğimiz günleri görürüz. Evet küçükler çocuklar, ilerde masraflarının yaşları ile büyüyeceğinin farkındayım. O yüzden de bu kadar kafayı yoruyorum. Onlar için bu kadar endişelenmesem çoktan işi bırakmıştım. O kadar da bunalmış vaziyetteyim açıkçası. Ama dediğiniz gibi, işi bırakma konusunu şimdilik askıya aldım. Zorunlu bir hal olmadığı taktirde şimdilik işi bırakmayacağım.

Kesinlikle işten çıkmayın, bakın kesinlikle diyorum. Elden gelen öğün olmaz o da vaktinde bulmaz. 1 sene daha dişinizi sıkın ufaklığı da kreşe verin tamam. Gerekirse bütün maaşınızı kreşe bakıcıya verin ama yine de çalışın. İş ortamı bize nefes alma yer bir anlamda. Çocuklar büyürken masraflar da büyüyecek. Siz evde oturursanız çocuklarınız okul öncesi eğitimden mahrum kalacaklar. Tek maaşla geçinen ailelerin tenceresi kaynıyor da o tencereye 200 gr et atmak var, ya da o etin tadını unutmak var.

İyi bir bakıcı bulmak demek 2500 TL ayda gözden çıkartmak demek. Ben zaten bu parayı bakıcıya verdikten sonra + 1200 kreş parası da olduğu için, çalışmamın bir manası yok. Başlarında benim durmam daha sağlıklı olacak. Maddi anlamda da böyle. Çalışmanın bana bir getirisi olmayacak yani. Annem başlarında durur durmasına, hatta kadın şimdiden özveri gösteriyor. Ancak annem de eski sağlığında değil. Kadına da üzülüyorum bir yandan. Yıllardır torunlarına adadı hayatını, eksik olmasın, o da yorgun artık. Halinden ve tavrından anlıyorum bunu. SouvveniR ❤+❤ = ❤❤ Anneler

Ama yine de bir anne olarak yetersiz kaldığımı düşünüyorum. Sanki kendi üstüme düşenleri çocuklarıma yapamıyorum. Evet çamaşırları temiz pak, kendileri de temiz pak. Yemekleri her zaman düzgün ve düzenli. Odalarının ve çarşaflarının temizliği de sorunsuz. Fakat ya psikolojik ve eğitsel faktörler? Yeterince gününün nasıl geçtiğine odaklanamıyorum mesela? Yeterince vakit geçiremiyorum çocuklarımla. Öpüp koklamak ve şefkatimi vermek için kısıtlı zamanım var. Ufaklık zaten eve adım atar atmaz tepemde olduğundan, büyük oğlumdan çalıyorum sanki zamanları. Ona zaman ayırdığımda ise kalan süre 1 saat bilemedin yarım saat oluyor, uyku saati geliyor. Bu beni üzüyor. Yeterli gelmiyor sanki, bana yetmiyor ki ona nasıl yetsin. Bazen sinirlilik hali oluyor üzerimde. Yorgunluktan, sabahın köründe kalkıp (6:30) gecenin bir saatinde yatmak zorunda olmaktan... Çok yoruyor beni, haliyle iş hayatının bana göre olamadığını algılamaya başlıyorum. Yapamıyorum herhalde diyorum artık, yapamıyorum. bence şu temizlik takıntınızı az bıraksanız evim temiz pak değil muhtemelen oğlumun kılığı kıyafeti de bakın her şeyin uç durumu zarardır evime haftada yarım gün yardımcı geliyor ve onun dışında evde temizlik yok oğlum küçükken de böyleydi hatta şimdi kedi de var tüyü vs de var temizlik asgaride olsun evin düzeni dediğiniz şey de az olsun minimal yaşayın eşyayı azaltın vs vs çocukları her akşam yıkayacağınıza iki akşamda bir yıkayın ama daha çok oynayın cidden her akşam yıkanmasa da bir şey olmuyor ben kendimi bile her akşam yıkamıyorum mesela bir de bunalmışsınız işler durgunken az izin isteseniz verirler mi gelirleri yazmamışsınız ama tek maaşla geçinilir mi eşiniz geçinmek için elimden geleni yaparım demiş de iki kişilik çalışamaz ki çocukların yaş farkı az aynı anda okullu olacaklar şartlarınızı vs bilemem tabii ama benimkinin harcamaları yüksek, çok basit sıradan istekler için bile dünyanın parasını dökmek gerekiyor bir sinema bile 50 TL ye mal oluyor en az kış geliyor vücut uyku istiyor hepimiz aynıyız gün 08.15 te doğuyor ama biz 8 olmadan evden çıkıyoruz ki siz daha da erken çıkıyor olabilirsiniz bu da vücudu mahfediyor oturun öncelikler listesi yapın sonra atın bize bakalım önceliklerden eleyecek ya da arka sıraya atılacak neler var belki biraz ferahlamanıza yarayacak fikirler de çıkar örneğin kurutma makinanız var mı yoksa edinin

Ben sizi anladım benzer şeyleri yaşıyorum, bazen çok bunalıyorum. karar vermek zor hele de 2 küçük cocukla okula başlayana kadar ayrılsanız? eşinizi alkışlıyorum, çok düzgün bir adam. biraz izin kullansanız? özellikle kısın çalışmak daha da zor, ve anlamsız geliyor. 1 odanın içinde yıllar aynı rutinde geçip gidiyor.

İlginiz ve desteğiniz için çok teşekkür ederim. Derdimi dert edindiniz. İnanın ben de işi bırakmak istemiyorum diğer yandan çünkü bir daha böyle konforlu iş bulabilir miyim soru işareti? Sabah 8 akşam 17:00 mesaim. Evime 15 dk mesafede ve servis ile gelip gidiyorum. Servisim kreşin önünde indiriyor beni. Akşam çocuğu alıp 2 dk evime yürüyorum. Sorunsuz bir düzen var bu anlamda. Bunlar hep göz önünde bulundurduğum şeyler. Ama bu kadar yıpranmış olmam beni çok etkiliyor ve canımı sıkıyor. Görmezden gelemiyorum bazı şeyleri. Hani "oluruna bırak" derler ya. Öyle bir yapım yok, oluruna bırakamıyorum işte. Belki bunu başarsam hayatım kolaylaşacak bu kadar dertlenmeyeceğim. Benim özentim de biraz insanların rahatlığına yönelik. İnsanlar ne kadar rahat, ne kadar sorunsuzlar. Sorunları olduğu halde umursamazlar, bu da benim dikkatimi çekiyor. Rahatsız edecek derecede dikkatimi çekiyor.

Anlıyorum. Benim eski oturdugum sitenin tam karşisinda vardi eğitimi çok güzel bir anaokuluydu batikentte komşular hep oraya götururdu. Boyamalar harfler sayilar ögrenirlerdi. Annemlerin evinin tam karşisindada var bi anaokulu oda ankaranin en iyi devlet okuluymuş hemde özel gibi tam günmüş 9 4 müş saati. Benim çevrede çok var şimdilik

Birde 5 yasindaki çocugu neden kreşe gönderiyorsunuz. Devlet anaokulları 5 yaş alıyor SouvveniR ❤+❤ = ❤❤ Anneler

Canım çok para girince eve çok gider, az para gelince az gider oluyor. Bende çalıştım, ama çalıştım süre içinde çok ahım şahım mi yaşadık, tabiki hayır. Şu an çalışmıyorum, çok şükür ayağımizi yorganimiza göre uzatıyoruz Ha noluyo, evin giderlerini ayarlayıp kizlarimla ilgileniyorum. Her gün et yemezsen haftada yersin. Ama nolur biraz kafanı dagit. Evlatlarinla ilgilen. Kendinle ilgilen. Ha sonra gene çalışırsın ama biraz zaman vermelisin kendine

Tabii ki katılıyorum, çocukların istekleri ve ihtiyaçları bitmiyor o ayrı konu. Çalışınca da "bana mı sordun ki çalışmak için, bence çalışmasanda olur" diyen çocuklarda var. . Yani bu çok göreceli bir kavram bana göre. İnsanların öncelikleri ile alakalı. Tabii ki bir kadın çalışmalı ben her zaman bunu savundum. Zaten eski yorumlarıma denk gelen kadınların bir çoğu da bunu biliyor. Sadece benim şu anda bulunduğum psikolojik durum ve fizyolojik durumlar beni etkiliyor. Kafamı toparlamakta çok zorlandım ama her zaman dedim gibi iyi ki KK var Hanımlar bu anlamda kafamı baya bir toparlamama yardımcı oldular. Boşuna demiyorlar "bir elin nesi var, iki elin sesi var" diye. Tek maaş ile İstanbul gibi bir şehirde geçim zor. Bugün eşimin aldığı maaş ile, ege kasabasında yaşıyor olsak, gayet gül gibi geçiniriz. Benim çalışmama bile gerek kalmaz. Ancak İstanbul, gelen para gidiyor malesef. Ben evlendiğimiz zaman ev almayı istedim, ancak eşim beni dinlemediği için, bir ev sahibi olamadık. O zamanki zamanda 150.000 TL sıfır daire alabilecekken ve faizlerde daha mantıklı boyuttayken, şimdi aynı evi 400.000 - 500.000 TL civarı satıyorlar. Yani bu konuda yaram derin, ancak tek başına insan karar verip uygulayamıyor evliliklerde malesef. 20 sene çalışma hayatımın içerisinde en güzel yaptığım şey annemi emekli etmek oldu. Onu bekarken yaptım, evlenmeden 3 sene evvelinde, annemi garanti altına almam gerekiyordu. Onun için bütün birikmiş neyim var neyim yok anneme verdim, ama hiç pişman değilim. Helal hoş olsun, annem mutlu ya, annem kimseye muhtaç değil ya, bu çok önemli benim için. Aslında düşünmemi gerektirecek çok birşey yok. Çalışmaya devam etmem en mantıklısı. Buradaki yorumlardan zaten bu net olarak anlaşılıyor, herkes hem fikir. Benim de biraz olsun "insan sözü dinlemem" gerkir değil mi. Herkese çok teşekkür ederim desteklerinden dolayı...

Merhabalar hanımlar, Yine bir derdim var, yine kafam karman çurman. Son zamanlarda zaten olanlar, yaşananlar, beni çok kötü etkilediğinden. Sağlıklı düşünemiyorum. 2 tane oğlum var, biri 2 yaşına girecek, diğeri de 5 yaşına. Çalışıyorum, yıllardan beri çalışıyorum, 21-22 senelik bir iş hayatım var. O kadar yorgun hissediyorum ki son zamanlarda kendimi. Hem psikolojikman hem de bedenen. İşi bırakmayı düşündüren sebeplerim çok. Şu anda ufak oğluma bir bakıcı bulmak gibi bir arayışımın olmaması başta geliyor. Önceki bakıcıdan ağzım yandı, ondan öncekinden de sorunlar yaşamıştık. Annem şu an idare ediyor bizi, ancak annem tam sağlıklı değil bana göre. Benim için eve her gittiğim gün bir kaos, ne kendi düzenim var ne temizliğim ve ben takıntılı bir insanım. Annem sağolsun her zaman açığımı kapatmaya çalışmıştır, elinden geldiğince. Ancak ona da yüklenmek istemiyorum, bakıcı buluruz umuduyla annem idare ediyor şu an. Fakat ben yeni birine güvenebileceğimi sanmıyorum, çocuğumu da yabancı ellere teslim etmek istemiyorum. En büyük iş bırakma nedenim bu. Hem çocuğum bensiz büyüyor diye üzülmem, hem de artık annemin idare edebileceğini düşünmemem. Diğer yandan büyük oğlum kreşe gidiyor zaten. Eğer işi bırakırsam, bir süre daha kreşe gidecek ve belki maddi anlamda yetersiz olacağımızdan onu artık kreşe gönderemeyeceğiz. Kreş oğluma çok iyi geldi, her anlamda gelişimini görüyorum. Bu beni sevindiriyor ve onu bu eğitimden mahrum bırakacak olmak beni üzüyor. Kirada oturuyoruz. Yakın zamanda ev alma planlarımız yok. Kredilerin durumları ortada, emlak fiyatları aldı başını gidiyor zaten. Sanırım kendi evimizin sahibi olmak hayal gibi birşey şu an bizim için. İlerde ne gösterir zaman bilinmez tabii. Kirada olmasaydık zaten bu kadar düşünmezdim işi bırakmalı mıyım diye. Bir diğer neden ise, etrafıma bakıyorum, ömrü boyunca hiç çalışmamış kadınlar var. Bunu eksi olarak söylemiyorum, hiç çalışma hayatı olmamış ancak ne kadar maddi sıkıntı yaşasalarsa bir şekilde çorbalarını kaynatmış aileler var. Misal eşimin abisi çalışmıyor, eltim çalışmıyor, 1 tane çocukları var, hatta 1 tane köpekleri var. Tencereleri nasıl kaynıyor benim de aklım almıyor gerçekten. Hiç bir şeylerinden mahrum değiller. Koltuklarını yeni kaplattı mesela, eşinin ve kendisinin elinde akıllı telefon mevcut, çocuklarında İpad var. Filan gibi. Eşimin ailesi onları destekliyor farkındayım ve gerçekten gözüm yok Allah daha çok versin daha çok desteklesinler. Ama benim zoruma giden ben yıllarca çalışarak birşeyleri edindim ve hiç hazır verilen birşeyim olmadı. Şimdi bakıyorum da, herkes ne kadar yardımsever, bir tek bize karşı öyle değiller. Karnım burnumda işe geldiğim günler geliyor aklıma ve eşimin abisinin bu kadar umarsızca çalışmamasını görüyorum, bazen diyorum elin delisi ben miyim? Niye bu kadar kaygılanıyorum? Neden bu kadar kafaya takıyorum? Evimin hanımı olmak varken neden bu kadar kendimi hırpalıyorum? Son zamanlardaki derdim bu. Sağlıklı düşünemiyorum ve moralim çok bozuk. İşler zaten sakin, malum son yaşananlar piyasadaki bir çok firmayı etkiledi. Ancak benim yerim sağlam, bana çık diyen yok, olumsuz bir konu yok iş hayatımda. Kişisel hayatım beni yoruyor ve artık iş hayatını kaldıramaz hale geliyorum sanırım. Bu yorgunluk hem bedenimde fiziki olarak hissediyorum hem de ruhumda. Ne enerjim var, ne de bir tebessüm suratımda. Hayatımdan bezgin bir şekilde yaşıyormuşum gibiyim. Her gün yataktan kendimi kazıyarak çıkartıyorum ki bu böyle değildi 5-6 ay öncesine kadar. Çalışmadan gününü tamamlayan insanları gözümün önüne getirdikçe çalışmak zor gelmeye başladı sanırım bana. Çocuklarımın hayatlarından çaldığımı, eşime yeterince özeni gösteremediğimi düşünmeye başladım iyiden iyiye. Evime düzenimi verebilecekken, yıllardan beri benim haricimde herkesin benim evimde düzeni var . Kendim haricinde herkes bir şekilde evime düzen sağladı bir ben sağlayamadım gibi hissediyorum. Sanki evimi, özümseyemeyerek yaşıyorum. Duygularımı dile getirmek benim için zor gerçekten. Sanırım bir psikolog yardımı bile almayı düşüneceğim. Kafam o kadar karışık ve yoğun. Okuyan arkadaşlara teşekkür ederim, umarım anlamışsınızdır anlatmak istediğimi. Bazen ben bile kendimi anlayamıyorum çünkü. İşi bırakmak istemekte haklı mıyım? Sizce herşeyi göze alıp, maddi sorunlar ile karşılaşmayı bile göze alıp evimde çocuklarımın başında olmalı mıyım? Eşim bu konuda kararı tamamen bana bıraktı. Bana dediği tek şey "gün 1 den beri çalışmak veya çalışmamak konusunda özgürsün, bu tamamen senin tercihin, hangi eş istemez ki karısı sıcacık evinde otursun, çocuklarını büyütsün... maddi sorunlar yaşarız, yaşamayız değil ama benim de adam olup evime bakmam lazım..."

Öyle demeyin ne anneler var. Gerçekten, içleri bilinmez. Ama umarım maaşının yarısını veriyordur zaten, çünkü bu kadar özverili olunması taktir gerektiren birşey. Benim annem öyle değil ve öyle bir beklentim de yok. Zaten benim annem açısından tek düşüncem kadın iyi olsun, torunları ile vakit geçirsin. Zorlandığı an bakıcı bulacağım, şimdilik sağlığı için özellikle annemin yardım isteğini kabul etmiş durumdayım. Keşke sağlıklı olsaydı da, komşunuzun annesi gibi, koşuştursaydı.

Çalışırkenbende sürüne sürüne gidiyordum. Hergün şikayet ediyordum. Kızım olunca bıraktım. Kafam rahatladı doğrusu. Eve de eşime de özellikle kızıma da vakit ayırmak bana iyi geldi. Sorunum çalışmak değil öyle bir iş yerinde o işi yapmaktı birde uzun çalışma saatleri ydi. Kızım 2 yaşına gelince düşünüyorum yine ama hafta sonu tatil bi iş bulmam lazım.. Belki sizinde öyledir sorunun kaynağı ne onu bulun derim

valla benim çevreden gördüğüm çalışan ile çalışmayan insanların yaşam standartları aynı. bunu geçenlerde bir akrabamızda benim yuzume vurdu. ben çalışıyorum memurum o ev hanımı eşi de asgari ücretli ayrıca benim eşimde uzman 5000 tl geliri var. bana dediki sen çalışıyorsun ben çalışmıyorum ama yaşam standardımız aynı sadece sen çocuğunu kolejde okutuyorsun. ben devlette tek fark bu. durum aynen dediği gibi evi giyimi eşyaları tatilleri bizdende iyi. ama şurasıda var bence bereketi olsun olmasın bir kadının ekonomik özgürlüğü olmalı. zamanın ne getireceği belli olmaz.

Zaman zaman hepimize boyle dusunceler geliyor. Ama her koyun kendi bacagindan asilir. Eltinizle karsilastirip moralinizi bozmayin. Cocuklar buyuyecek bir sekilde, ama masraflari da buyuyecek. O zaman kp kv den yardim gelecek diye mi bekleyeceksiniz. Insanin kendi kazandigini yemesi, kimseden birsey beklememesi kadar tatli bir sey yok. Bir de bunun yasliligi emekliligi var. o zaman da cocuklardan mi beklenti icinde olacagiz. Isiniz rahatsa, kiymetiniz biliniyor ve maddi olarak da hakkinizi aliyorsaniz bence isinizi birakmayin.

Bence isi birakmalisin hic dusunmeyin. Zaten bu dusuncelerle ise gitmek eziyetten baska bisey degildir size. Oturun evde cocuklariniza bakin.

Psikolojik destek alın. Muhtemelen kendi ailenizle yaşadığınız sorunlar nedeniyle bunaldınız, eski konularınızı hatırlıyorum. Bir tükenmişlik durumu var üzerinizde, yaşadıklarınız düşünüldüğünde bu durum normal. Uzun yıllardır çalışan insanlar evde oturunca, o da başka sorunlar doğuruyor. Büyük oğlunuz için kreşe devam konusu çok önemli, okul öncesi dönem çocukların gelişiminde adeta altın yıllar, bu imkandan mahrum etmeyin çoçuğunuzu. Ayrıca çalışmak sadece bugüne ekonomik katkı sağlamıyor, bu işin emeklilik boyutu var. İki sene sonra büyük oğlan ilkokula, küçüğü kreşe gidince evde yalnız kalacaksınız. Meselenin bir çok yönünü zaten kendiniz de irdelemişsiniz akıllı ve mantıklı bir kadınsınız, Bununla birlikte biraz daha ayrıntılı düşünmenizde fayda var.

Ben katılıyorum konu sahibi hayatından bıkmış/tükenmiş gibime geldi. Ben de bir tükenmişlik uzmanını görücem vallahi. Tükenen tükenene aklım olsaydı psikolog olurdum

gayet güzel ifade etmişsiniz, demek istediğinizi çok iyi anladım. Tek kişi çalışan evlerde de, gemi yürüyor ama ben bazen 2 kişi çalıştığımız halde, hesap kitap yapmayı kendime yediremiyorum. Yaz gelince 1 haftalık tatil bile bize lüks oluyor. Eeee? Kış boyu yağmur çamur çalışmadın mı? Kazanmadın mı? Neyini hesap ediyorsun diyorum? Maddiyatı hallettik diyelim, senelik izin sorun oluyor, iznim eşimle denk gelmiyor. Bir de onu hesapla.. Üstelik ev hanımları sürekli evleriyle ilginiyor, değişiklik yapıyor. Yastık koltuk halı yüzletiyor. Günlük temizliklerini yapıyor. camlarını siliyor... Ben akşam olup bir çorba ve salata yapabildiysem şayet; kendimi dünyanın en becerikli insanı hissediyorum. Göz kapaklarıma direnerek iki sohbet muhabbet edebildiysem eşimle, oğlumla çok şükür diyorum. Çalışmak güzel ama kesintisiz, tatilsiz ve süresiz olunca boğuyor cidden.. Kadın olarak daha esnek çalışma saatlerine, ekstra izinlere ve insiyatiflere ihtiyacımız var. Aybaşı için bile mazeret izni olmalı misal İşinizi bırakmayın derim, iş yoğunluğu yoksa 1-2 hafta izin kullanmayı deneyebilirsiniz. Bir arkadaşım vaktin birinde ''kadının çalıştığı evde bereket olmuyor'' demişti.. Çoğu zaman aklıma gelir bu söz..

SouvveniR ahh ahhh diyorum bende yoruldum 21 senedir çalışıyorum yoruldum bıktım sevdigim meslegimden nefret ettim.. çalışcam diye geç evlendim zaten 9 sene sonra 38 yasimda kavustugum bebegimle ilgilenemiyorum..1 yaşına girdi şöle bölee ama çalışmam lazım maddi olarak zorlanıyoruz çünkü vs vs... Eyt yasası çıkması lazım

Ben de evliliğimde sizin üstlendiginiz sekilde bir misyon yüklemiştim kendime. Tek derdim kiradan kurtulup ev almakti. Ama beyimizin öyle tasasi yoktu pek. İş değişikliği yapti maas yönünden tatmin yasamaya baslayinca "isten cikabilirsin hayatimizi yasayalım bana da fazlasiyla vakit ayirmis olursun" diyince cazip gelmedi değil. Hem iş hem ev yoruyordu. Ama işimde istediğim yere gelmeme ramak kala bunu yapmak istemedim ciddi anlamda emek verdigim yerden vazgeçmek istemedim.. İşimden değil ama eşimden ayrıldım sonrasinda farkli sebeplerden. Bir kaç ay önce terfi aldım olabileceğim en iyi yerdeyim şuan. En büyük iyiki'mdir işim. Mutlaka zorluyordur ama ilerde sizin de en büyük iyikiniz olacaktir biraz daha sabir olur mu?

her an yanında değilim ama evine gittiğim zaman benim evimde olmayan elektrik mutfak eşyaları daha birçok şeye sahip. kıyafetleri çok çeşitli markalı. inanın bende anlamıyorum. ben büyük kızımı koleje gönderiyorum 6. sınıf aylık 1500 tl ödemesi var küçük kızım kreşe gidiyo aylık 500 tl kreş ücreti. yardımcım var aylık 1000 tl onun ücreti. tabi o bunları yapamıyor. ama bende onun gibi giyinemiyorum. SouvveniR ❤+❤ = ❤❤ Anneler

Tüm herkese yorumlarınız ve samimi yaklaşımlarınızdan dolayı teşekkür ederim. Diğer konularımı bilenler bilir zaten. Ancak bilmeyenler için, son 6-7 ayın özeti şu şekilde ve beni de yıpratan bunlar oldu. Çocuklarıma annem bakıyordu ve annem bipolar olduğu için, ara ara sorunlar yaşamıyor değildik, ancak annemin doktoru annemin çocuklar ile ilgilenmesinin önemli olduğunu, ona uğraş olduğunu ve psikolojisini ayakta tuttuğunu söylediğinden annemin bakması bizim için önemliydi. Derken annem felç geçirdi, ancak vaktinde fark ettiğimizden kendisini 1 ayda toparladı. Ben de bu süreçte bakıcı tuttum, bakıcı o kadar iyiydi ki, etrafımdakilere "çok şükür Allah gönlüme göre verdi yoksa napardım" diye anlatıyordum hatta ablasını bir kaç arkadaşıma tavsiye etmiştim , derken bir gün bakıcı beni soydu, tüm altınlarımı çalmış... Konu halloldu bir şekilde, ama benim manevi yıkıntımı size anlatamam. Hala aklıma geldikçe çocuklarıma birşey olmadığına şükrediyorum. Babamın annemi 10 senedir aldattığını öğrendim. Babam yurtdışında, apartopar yurtdışına gittim, 2 haftada pasaport vize işlemlerimi hallettim ve gidip gördüğümdeki manzara beni yıktı. Kendine bir hayat kurmuş, annem ve ben yokuz o hayatın içinde, benim burada yaşadıklarım onun aslında umrunda değilmiş. Aramalar sormalar anneme maddi destek vermeye çalışmalar hep vicdan rahatlatmaymış. Babamın birlikte olduğu kadın benim çok eskiden yurtdışında yaşarken tanıdığım arkadaşım bu arada, siz düşünün bende yarattığı yıkımı. Çocuklara tekrar annem bakmaya başladığından her gün yüzyüze geliyoruz, anneme bu babamla olan durumları da açıklayamıyor olmak beni mahvediyor. Çünkü kadın ya felç geçirecek, inme inecek, beyin damarlarından bir tanesi hala %50 tıkalı. Bunun korkusu ile anlatamıyorum hiç birşey. Kısaca böyle. Üst üste geldi birşeyler ve atladıklarım, anlatmadıklarım da var içlerinde. Bütün hepsi bir kalemde beni buldu resmen. Allah başka dert vermesin ne diyeyim. Yapacaklarımı da söyleyeyim: İşi şimdilik bırakmayacağım dişimi sıkacağım. Düzende belki değişiklik yaparım, hayatımı başka şekilde düzenleme yollarını ararım, beni daha rahatlatacak daha iyi gelecek şekilde. Kesinlikle psikolojik destek alacağım, yoksa çıldırma eşiğinde bulacağım kendimi, bütün bu yaşadıklarımla baş edemiyorum, beynim hep dolu, konunun birini ötelesem diğeri takılıyor aklıma ve iş - ev hayatımı çok etkiliyor bu. Üzülüyorum. Kesinlikle eşim ile bir haftasonu kaçamağı ayarlayacağım, kendi beyin sağlığım ve ruh sağlığım için, sanırım bu da beni biraz rahatlatır belki odaklanmama yardımcı olur. Bir şekilde kendime ayırmış olacağım zaman illa iyi gelecektir düşüncesindeyim. tavsiyelerinizin hepsine kulak veriyorum ve vereceğim. Zaman içerisinde bir çoğunuzun tavsiyesini uygulayacağım. tekrardan çok teşekkür ederim sizlere. İyi ki varsınız.

bence krese giden cocugunuz ilkokula baslayana kadar dayanmaya calisin. sonra bir sure ara verin calismaya.

Çok güzel ifade etmişsiniz anlıyorum haklı isyanınızı. Özellikle çocuklar söz konusu olunca bakıcı vs. sıkıntıları insanı iyice bunaltıyor ve zaman akıp gidiyor belki istediğimiz ilgiyi de gösteremiyoruz. Ara verin bence eşiniz de desteklemiş ne güzel. Duruma göre tekrar başlarsınız, bir daha çalışmayacaksınız çalışamayacaksınız diye bir şey yok.

Psikolojik destek ve tatile ihtiyacınız var. Şuanki ruh halinden kurtulsanız bugünkü isteğinizi yersiz bulursunuz. Maddi anlamda sıkıntıya düşecek olmanız hergün evde olup bunları kafaya takacak daha çok zamanınız olacağı anlamına gelir. Bence iyi düşünün. Kendinizden eminseniz ertelemeyin tabii.

O zaman açıklamadıkları farklı bir gelir kapıları var. Benim de tek maaşla geçiniyor görünen bir arkadaşım var eşi internet üzerinden al-sat yapıyor. Satın aldıkları ve oturdukları evin kira olduğunu söylediler etraflarına. Hem akrabaların kem gözlerinden, hem de eşinin işyerinde duyulmasından çekiniyorlarmış. Yani olayların içyüzü farklı olabilir. Asgari ücretle ve tek maaşla geçinen bir aile için bahsettiğiniz standartlar imkansız.

İşten yana bir sorununuz yoksa çalışın derim. İnanın evde dört duvar arası iki çocuk ile daha çok zorlanacaksiniz. Hersey maddiyat değil, ben bazen iş yerinde dinlendiğimi düşünüyorum ev o kadar yoruyor yani. Nacizane fikrim iyi bir bakıcı bulup, annenizinde bakiciyla beraber en azından bir süre durması iyi olur. Zaten 2 yaşına gelmiş 1 sene sonra oda krese başlar.

Şu anda bilmiyorum, bugün sonuçlar için gideceğim. Doktor kızdı baya, neden olduğu an gelmedin diye. Herşey olmuş olabilir dedi o an. Pıhtı atmış olabilir, damar tıkanıklığı olabilir. Belki de hiç birşey olmayabilir dedi. Kah tahlili ve MR sonuçları çıktı. Kendim gördüğüm kadarıyla sonuçlardan ciddi birşey yok. Ancak doktor değilim netice, bu benim düşüncem. Bakalım doktor ne diyecek. İnşallah ciddi birşey yoktur.

İşle ilgili bir sıkıntınız Yok sizin.. psikolojik olarak iyi değilsiniz, bir de destek almayı deneyin.. insanlar iş bulabilmek için neler yapıyor, çocuklar daha küçük ilerde daha ne masraflar çıkıcak önünüze, sıkıntılı bir iş hayatınız olsaydı tamam ama eltim çalışmıyor ama herşeyi var diyerek kendinizi sıkıntıya sokuyorsanız normal bir süreçte değilsinizdir

Özet geçince diğer konularını da hatırladım. Allah yardımcın olsun iş değil hayat yormuş seni.

Arkadaşım çıkma işinden. Bak ben çıktım 7-8 senelik çalışma hayatımdan sonra, deliriyorum. 20 sene çalışmış adam hayli hayli delirir. Ev yetmez, yetmiyor. İncik boncuk sararsın, temizlik bir yetmez iki yetmez üçe katlarsın. Çalışana ev iyi gelmiyor her zaman. Seninki bir süreç, çocuklar küçük diye, geçer bu günler kalmaz ama eve oturunca da hamlamaya başlarsın bi değişik hal gelir. Bana geldi bak el işinde çalışmam artık dedim kendi işimi kurmaya çalışıyorum. Yaza umarım olacak turistik bir sanat işi. Sende durum ne olur bilmiyorum ama bi psikolog ile görüşmeden karar verme derim. Sonra hala istersen ok, ama bu kafayla yapma. Ben çocuk sonrası bıraktım ve bir miktar pişman da oldum açıkçası. Maddi olarak eski halimiz yok elbette ama yetiyor ev kira değil vb artılarımız var ama siz zorlanırız diyorsanız ele güvenip asla girmeyin bu düzene. Çocuklar cidden küçük, daha ne masrafları olacak. Bi psikolog ile görüşün diyorum ısrarla.

Yıllık izin alamıyorum ama haftasonu kaçamağı yapmayı planlıyorum. Bakalım eğer kayınvalideciğim çocuklara bu haftasonu bakabilirse, bana bir motivasyon olur belki. Kısmet artık, ama işi bırakmamaya karar verdim. En azından şimdilik.

İşiniz ile ilgili bi sıkıntınız Yok biraz tükenmişlik sendromu sizinki. Bende 12 yıldır çalışıyorum ve ara ara düşünüyorum böyle şeyler.. sonra geçiyor.. Küçüğü de kreşe yazdırın. Benimki 28aylık başladı kreşe çok da faydasını gördük. Büyüğünü de asla kreşten almayın. Siz evde ne kadar eğitim verebilirsiniz ki onlara. Çalışmaya da alışmışsınız. İlk 1ay çok cazip gelecek evde olmak ama sonra çoook sıkılacaksınız. Bırakmayın işinizi, evinde oturan kadınları da hiç düşünmeyin.. bence onlar da sizin yerinizde olmak istiyor.. İzin alın olmadı 1hafta 2hafta biraz kafa dağıtın...

Ne mutlu size. Sizin adınıza gerçekten çok sevindim. Benim de hayalim aslında evde oturup çocuklarımın başında olmak. Evet dediğiniz gibi ev daha çok yoruyor çünkü evdeyken bütün işleri gözünüz görüyor. Çalışırken hayatın yoğunluğu gereği insan haftasonunun 1 gününe ayırıyoruz ev işini. Sil süpür toz al hop bitti iş. En çıkmaz zamanda da bir temizlik için destek aldınmı, parana geçiyor sözün. Ancak ev hanımı öyle olmuyor. Sabahtan akşama evdeki ne var ne yok hepsini toparla. Her güne ayrı bir iş ekleniyor haliyle ve hele 2 çocukla. Tahmin edebiliyorum o yüzden. Ama benim için bu huzur veren birşey, külfet değil yani. Sizin de dediğiniz gibi, "ama değer!" Ben çalışmaya devam etmeye karar verdim. Bunun etken unsurları var tabii ki. Çocuklarımın en güzel zamanlarını kaçırıyor olmam hala içimi burkuyor o ayrı. Büyüyünce zaten bana ihtiyaçları yok, okulları olacak, arkadaşları olacak, işteymişim evdeymişim onlar için önem taşımayacak, "anne gitme bugün işe" diye ardımdan ağlamayacaklar, kapıdan çıkarken es kaza uyandıklarında ben kaçmak zorunda kalmayacağım zaten... Asıl konu buydu zaten. Bütün yaşadığım son zamanki zorlukların üzerine de bu düşüncelerin eklenmesiydi. Niye çalışıyorum u sorgulamamdı. Nitekim, eğer ben bugün çalıştığım işi bırakırsam, yarın aynı pozisyonda, şartlarda, rahatlıkta bir iş bulabilir miyim? Sorusu havada kaldı benim için. Bunun hiç bir zaman garantisi yok. Çünkü değişken bir hayat içerisindeyiz. Bir gün var olan şartlar ertesi gün varolmayabilir. Bu yüzden dişimi sıkmaya karar verdim. Hayırlısı Allah'tan. İnşallah bir gün benim de hiç çalışmamı gerektirmeyecek bir hayatım olur. Hiç parayı düşünmek zorunda olmayacağım bir hayatım olur.

Bence işi bırakmayın. Şu an işi bırakmak için iyi bir zaman değil keza sizin 2 çocuğunuz var. Hani iş yerinde bir sıkıntı olsa anlayacağım ama işinizle ilgili bir problem yokmuş. Bence hafta sonu için eşinizle programlar yapın, mesela 1 Ocak Salı gününe geliyor, eğer imkanınız var ise Pazartesi gününü de alıp yakında bir yerlere gidin 3-4 gün kafa dinleyin, gezin, sinemaya gidin.. Hep aynı mekanlardan bir süre uzaklaşınca moraliniz yerine gelebilir. Bu arada ne kadar yardım edilse bile tek başına asgari ücret ile çoğu şeyden kısmadan ev geçindirildiğini düşünmüyorum. Akrabalarınız size öyle yansıtıyordur ama ben çok refah durumda olduklarını düşünmüyorum. Bir de tencere kaynaması olayı da evet her gün makarna yersen tencere kaynar da iki küçük çocuk her gün makarna yiyerek büyür mü bunu düşünmek lazım. Acaba akrabanız düşünüyor mu bunu merak ettim.. Yani bence ani karar vermeyin.. 3-4 gün yeni bir yere gidin, iyi gelebilir..

Yakınımda bu eğitimi veren bir birim yok malesef. Öyle bir yer olsaydı onlara verirdim. Servis ile çocuğumu gönderemem, en azından bu kadar küçükken. Farklı imkanlar varken de onun için kaygılarımı arttırmak istemiyorum.

efsunnlu

Allah bagıslasın canım, tekrar calısmayı dusunuyormusun. Bende 10 ay evdeydim, evden ıse nasıl dondum anlatamam. Ama gun ıcınde aklıma gelıp huzunlenıyorum, cok yorulup helak olmamızda ayrı zaten A

Allah işini ras getirsin guzelim. Ben bu güne kadar çalıştığın isten kazandiklarinla anlamlı bir yatırım yapamamış olmanın da senin "bu kadar çırpınıyorum ama ne için?çalışan da bir çalışmayan da" şeklinde dusunmene yol açtığını hissediyorum. Eger bu gune kadar calistiklarinla iyi/kotu bir ev alabilmis olsaydiniz kendini daha iyi hissederdin bence. Benim isim mesai olarak daha az ama ben de bebeğimi bırakıp ise dönemedim. Ama küçük iki yaşına gelince kesinlikle döneceğim. Maddi yokluğun ne olduğunu iliklerine kadar yaşamış bir çocukluk ve ergenlik geçirdim. Cocuklarimin canı birşey çekse ve ben ona yediremesem çok acı çekerim. Senin sosyal cevrende olan ve "hicbirseyi de senden eksik olmayan" örnekler sadece senin gördugun kısmı... ben kesinlikle aynı şartlarda yaşadığınızı düşünmüyorum. Su an tum maasin cocuklara gidebilir ama kucuk çocuğunun bakıcısı, büyüğün kres masrafı 1 yıl surecek bir sıkıntı. Seneye sadece küçüğün kreşi olur. Bence işi birakma

hepimiz aynı sıkıntıdan dem vurduğumuza göre, durumu normalleştirip, üzülmeyeceğiz. Özellikle şu anki piyasada. Rabbim dermansız dert vermesin, bunların çaresi var diyorum. Kendimi rahatlatmaya çalışıyorum herzaman. Şurda 25 yıl sigortalılık süresini doldurmuş sayılırsınız. Ağzım gözüm derken, genç yaşta primlerinizi doldurduğunuzu hayal edin.

Çocuklarına aşırı kol kanat germek ve her alanlarında sürekli yanlarında olmak çok doğru bir yaklaşım mı? Tartışılır. Biz böyle annelere helikopter anne diyoruz. Bir de kuru ekmek soğan yemekle çocuğun başında olmak da ne kadar doğru? Katılıyorum size

Annem 1 yıl idare edebilir mi onu bilmiyorum işte. Babamın durumları da var malum. Geçen de kulağıma birşey geldi, iyice strese girdim. Annemin konuyu öğrenmesi zaten çok uzak değil bana göre. Ben anlatamayacağım o ayrı konu, ancak birinden bir şekilde bir gün duyacak. Duymasa bile, annemin sağlığı çok çocuk bakmaya müsait değil. En çok beni etkileyen durum da bu. Mesela evde olsam 1-2 saat idare etmeye gelse, sorun değil. Bir markete gitmek olsun veya ne bileyim o anlık bir idare etme konusu olduğunda eder. Ama 1 sene, uzun bir süre. Şu anda idare ediyor ben bakacağım gözün arkada kalmasın diyor ama ben görüyorum. Ve annemi de yeterince tanıyorum. Annem zamanında beni "bakmıyorum artık çocuğuna çok yoruldum" diyerek beni ortalarda bırakmışlığı var. Hem de iş yerimdeyken beni arayıp söylemişti, kayınvalidem tesadüfen bana uğramıştı. Çocuğu ona bırakmıştı "sen burdasın nasılsa ben gidiyorum" şeklinde. Ben de ne yapacağımı şaşırmıştım. O zamanda işten çıkma durumlarım vardı ama bir şekilde idare ettik, durumları toparladık. Zaten annemin sadece bedensel değil psikolojik sorunları da olduğundan, çok yüklenmek istemiyorum kadına. O da yoruluyor, kolay değil benim afancanlarla uğraşmak. Bir tanesi kreşe gidiyor evet, ama kış ayında olduğumuz için gitmediği durumlarda oluyor. Bugün gitmedi mesela, doktor randevusu var yarım gün evde sonra eşim alıp götürecek doktora. Ben izin kullanamıyorum artık, izinlerimi bir güzel bitirdim. İşin özü, annemin durumları da beni çok düşündürüyor malesef.

annenin durumlarını unutmuştum ben canım Allah yardımcın olsun annen geçmişte öyle bişey yaptıysa haklısın tabi... neden öyle bişey yaptı ki bu arada kv bakamaz mı ya da bir akraba vs çünkü senin iş sorunun yok çocuğunu emanet etme ve işlerini yetiştirememe sorunun var

Evet bunalmam işten değil. Beden ve beyin yorgunluğumdan. Yoksa iş yerinde sıkıntılarım yok, iş yerinde herhangi bir olumsuz durum yok. Çocuklarıma yetememek benim derdim, düzenimin olmayışı aslında. Ayrıca da, tek maaş veya maaş bile olmayan insanların hayatlarını görüyorum etrafımda, değiyor mu kaçırdıklarıma diyorum. Onları örnek almak değil benim gördüğüm, sadece yaşantılarını bir şekilde götürüyorlar. Biz neden yapamayalım benim düşüncem. Ben çok senaryolar düşündüm. Annem ile dubleks daireye çıkmayı ve bakıcı tutmayı düşündüm. Ancak böyle birşey olmaz, olamaz biz bunu idare ettiremeyiz. İyi bir bakıcı demek 2000 - 2500 TL demek Çocuğun kreşi var, o da eklenince zaten benim çalışmamın bir manası yok ki? Oturup kendim bakayım çocuklarıma daha iyi. İçim acıyor böyle giden paralara zaten... Haklısınız, çorba kaynaması mevzusu değil zaten olay, ben de bunun farkındayım. Ancak tıkanınca insan, bu noktadayken soğan kuru ekmek yerim düşüncesine geliyor... eisvogel

Geçmiş olsun Umarım kötü bir şey yoktur SouvveniR ❤+❤ = ❤❤ Anneler

mesleginiz ara vermeyi kaldiracaksa, bu yorgunlukla bir yil ara vermek iyi fikir olabilir bence. bir de cocugunuz 2 yasina girecek ve calisiyorsaniz, dogumdan sonra cok mu erken dondunuz? dogumdan sonra 6 aydan once ise donenlerde genelde gozlemliyorum bu tukenmisligi.

Yanliş hatirlamiyorsam eşin ilede sorunlarin vardi. Şu an işi birakman büyük bir hata olur. Küçügüde kreşe yazdir. Onun içinde olumlu olur, diğer çocuklardan birşeyler öğrenir. Büyük zaten seneye okula başlayacak. Yani şimde sen evde kalsan bile, büyük evde kalmayacak. Ve eğer eşin ile işler kötü giderse en azindan maddi bağimsizliğin olur. Sen eltine bakma. Şimdi bir şekilde çorbalari kaynatir, ya sonra? Türkiyede okul ve eğitim para demek. Çocuğun elinde ipad var diye, iyi eğitim almiyor. Bu tür insanlarin bide yarin birgün haciz işleri olur. Yani onlari hiç örnek alma. Küçüğü kreşe yazdir ve sadece arada bir annenlere birak. Spor yap, bir yerde yemek ye çay iç,.. Ve bir psikologa git. Bu huzursuzluğunu çozmen lazim. Işi birakmak çözüm değil.

İşten değil sizin bunalmanız, hayat düzeninizden bu yüzden de enerjinizi yanlış yönlendirip işi bırakmak hatasına düşmeyin. Bi bakıcı tutun annenizle birlikte baksınlar mesela. Hem annenizin gözetiminde olur hem de kafanız rahat eder. Şunu da unutmayın çorba kaynıyo mevzusu iş değil. İnsanın sadece açlıktan ölmeyip hayatta kalması yaşamak demek değildir. İnanın öyle bi düzende hayatınızdan daha çok bezersiniz.

Bu anlattıklarınızla yaşadıklarıma tercuman olmuşsunuz gibi. Çok değil 1 ay evvel 15 yıllık iş hayatımı bitirsemmi diye düşündüm. Hatta ekonomik kriz şirketlerin kapanması derken işçi çıkarımları yorgunluk sağlıklı düşündürmedi beni. Yerim sağlam Allahın izni ile bana burada bişey olacağından değil. Ama 2 çocukla tam bir koşusturma halindeyiz. Hatta şimdi 3 numara yolda. Rabbim güzel günlerini göstersi n. Bence ayrılmayın büyük bir eksiklik olur sizin için. Biraz evde vakit geçirecek senelik izniniz var ise onu kullanın. Ben doğum iznine çıkacağım için o bile beni heycanlandıryor. Sanırım azıcık kafa dinlememize ihtiyacımız var..

Biraz yıllık isin falan alma sansınız var mı ise gitmeden evde sakin bir sekilde kendinizi dinleseniz.. cunku bazen bende boyle hissediyorum ve haftasonu bile dusunmeme yardımcı oluyor.. ortamdan uzaklasıp dusunmek bazen en faydalı sey olabiliyor...

Doğru diyon canım gerçekten de zor oluyo. Ben de hep kendi paramdan harcıyorum iki sene ücretsiz izinde olcam ama para ver diyemem yani kendimi biliyorum yıllardır aralıksız çalıştım. Bence konu sahibi bize de yardım ederler diyo ama kabul edemez

Bence işi bırakmalısınız kendiniz için belli ki yorulmuşsunuz. Herşeyde vardır bi hayır derler ya belki de bakıcı sorunlarının da olması da buna işarettir. Diğer bir konu aklıma takıldı benim oğlunuzun kreş eğitimi ile ilgili... Emin'im o kreşten daha çok eğitim verebilirsiniz hem oğlunuz size doymuş olur hem siz oğlunuza. Şuan bir çok eğitici oyunlar oyuncaklar var onlardan alabilirsiniz kreşe verdiğiniz parayla onlardan alabilirsiniz evde ki diğer ufaklıkta faydalanır... haa tabi ki de eve kapanın demiyorum yaşadığınız yer büyük ise anne çocuk etkinlikleri var bu oyun evlerinde onları tavsiye ederim hafta da bir iki defa götürebilirsiniz. Benim 16 aylık oğlum var o etkinliklere götürmeye çalışıyorum sırf biraz açılsın iki arkadaşı olsun diye. Belissima77 Amaca giden yolda herşey

İş yerinizde ciddi boyutta sorun yoksa sakın bırakmayın derim. Hele ki ekonominin nereye gittiği belli değilken çok risk alırsınız. Ülkemizde eğitim masrafları malum, mal mülk bir yere kadar çocuklarımızın asıl ihtiyacı iyi bir eğitim almaları. Eşinizin ailesi sonsuz değil, öbür tarafa istedikleri kadar para yardırsınlar hazıra dağ bile dayanmaz, ilerde rahat eden ve kimseye muhtaç olmayan taraf siz olacaksınız. Psikolojik yardım alırsanız kendinizi daha iyi hissedeceksiniz çünkü anladığım kadarıyla asıl sorun sizin kendinizle ilgili. Anne olarak da kendinizi yetersiz hissetmeyin; asıl çalışarak, üreterek ve ekonomik özgürlüğünün ne kadar önemli olduğunu gösterdiğiniz için ilerde çocuklarınız size minnettar olacaktır.

Bunca senelik emeğinizle, ve birikimlerinizle inşallah gönlünüze göre bir ev alır, emekli olursunuz. Sıkıntıların mükafatını almak dileğiyle..

Şanslısınız o zaman. Ben 08:30 - 17:20 gibi veriyorum. Bizimkisi özel. Keşke yakınımda devlet olsa, dediğiniz gibi masrafımız azalır. Nasip kısmet. Şimdi sanırım tekrar bakıcı bulma yoluna gideceğim. Ekstra masraf olacak ama napalım. Annem idareten bakıyor sonuçta, maksat bizim yükümüz biraz hafiflesin ve sakin kafa ile yeni birini bulalım.

Eğer çıkarsanız daha çok pişman olursunuz gibi geliyor bana. ben toplasak 5 yıldır falan çalışıyorum ama evde oturmaya başladığım an daralıyorum evet ilk haftalar güzel ama sonra bi bakıyorsunuz eskiden alabildiğiniz şeyleri alamıyorsunuz, eşten para istemek zorunuza gidiyor, e çocuklar sürekli bir şey ister kendiniz çalışmadığınız için 10 defa düşünürsünüz alayım mı almayayım mı diye.. eşimle çok bunaldığımızda işten güçten, günlük bir yerlere gidiyoruz o kadar iyi geliyor ki anlatamam. işten çıkmak yerine bakıcı aramaya başlayın anneniz sadece eve gelip otursun çocuklarla bakıcı gözetimi altında olur. temizlik için birini tutun 2 hafta da bir sizde arada bir süpürge tutarsınız en fazla yarım saatinizi alır. eşinizle iş paylaşımı yapın.. bilmiyorum ya çabalayın ama işten çıkmayın derim..

Hay ağzın bal yesin. İşte bunu demek istiyorum. Ev hanımlarının belki sıkılarak yaptıklarını ve bunaldıkları şeyleri, ben ekstra efor sarfederek yapmak zorundayım. Eşime bile özel zaman ayırırken kırk saat düşünüyorum, uygun şartları yaratmak için. Düşün, eve girmişim iki çocuk üstüme atlıyor. İkisi birden "anneeeaaa" nidalarıyla bağırıyor, benim de kafam ona göre şişmiş bütün gün. Sabrımın son demindeyim ve çocuklarıma en iyi şekilde davranmaya özen gösteriyorum. Kızmadan, kırmadan, çünkü zaten kısıtlı vaktim var. Evde ne eksik var, onları tespit ediyorum ki eşim gelirken alsın. Sonrasında eksik ne yemek var, çorba mı pilav mı yoksa ana yemek mi? Yoksa şöyle uydur kaydır birşey mi yapmalı? Hop yemek hazırla. Sonrasında eşim geliyor, yemek sofrası hazırla. Toparla derken zaten saat olmuş kaç Çocukların uyku saatine kadar onlarla ilgilenmeye çalışıyorum ki bu ilginin arasına ya çamaşır girer ya evin bir süpürge geçilmesi girer. Uyku zamanı, derken harala gürele çocukları giydir, toparla. Banyo gerekliyse eğer banyolarını yaptır falan filan. Hop saat olmuş 11 - 12. Bu kadar beden yorgunluğunda bir de eşini ehle. Ertesi sabah ya kalkılamaz o alarma, ya da geç kalınır. Benim yorgunluğum bu. Buna ek olarak psikolojik olarak yaşadıklarım eklenince, hal içinden çıkılmaz oluyor. Beynim doluyor, neyi nasıl düşüneceğim de organizasyonunu yapacağım diye kendimi yiyorum. Şu an bile buraya yazarken bir çok işimi savsaklıyorum ayrıca... Ve umrumda da değil nedense...

Sizi cok iyi anliyorum ve anlattiginiz kisilerden daha çok sizin yaşam seklinize saygi duyuyorum, kendinizide güzel ifade etmissiniz aslinda... Çalisan annelerin genel sorunlari bunlar hepimiz bu gelgitleri yasadik zaman zaman, cok hakli oldugunuzu düsünmekle beraber isi birakmanizi asla tavsiye etmem heleki ara verdiginizde bu standartlarda tekrar başlama imkani az olan bir meslek gurubundaysaniz çünki cocuklar cok hizli büyüyor ve büyüdüklerinde okulla gidecekler gündüz cok fazla birlikte olamayacaksiniz zaten Ben size kendi hayatimda uyguladigim bir yöntem önermek istiyorum bilmiyorum is yeriniz ve calisma sekliniz ne kadar müsait ama işlerde bu ara durgun demisdiniz Ben cocuklarim kücükken yarim gün çalisip yarim maas aliyordum cok güzel oldu bu yöntem hem isimi birakmamis oldum hemde cocuklarimla daha cok beraber oldum calistigim yer kücük bir aile sirketiydi patronumla görüstüm bazen yarim gün esasina göre bazen haftanin bazi günleri calisiyordum islerin daha yogun oldugu günler daha sık gider islerimi halledip gelirdim bankaya yatan maasin bi kismini götürüp muhasebeye geri veriyordum:) o şekilde anlasmistik:) Allah razi olsun gayette güzel gitti o ara islerde yogun degildi zaten

Evet iş hayatım ile bir sıkıntım yok, çalıştığım ortam düzgün. Sorunlu bir çalışma ortamım olmadığından acaba doğru karar mı veriyorum diye düşünüyorum. Ancak aşırı yorgun bünyem. Sabahları kalkmak ayrı sorun, çocukların ihtiyaçlarına koşturmaktan, gece saat 12:00'den evvel yatamıyoruz. Bu da haliyle beni yoruyor. Eltim çalışmıyor ben niye çalışıyor derdinde değilim. Ben onu bir örnek olarak verdim. Çalışmadan insanlar bir şekilde hayatlarını idame ettiriyorlar, ancak ben neden yıllardır kendimi hırpalıyorum demek istedim. Eltim değil bu X biri de olabilirdi. Yakınımda olan bir örnek olduğu için o şekilde belirttim. Kısaca bu kadar kendimi yıpratmaya ve çocuklarımın düzeni dışında kalmaya değer mi? Asıl derdim ve sıkıntım bu sanırım.

Sagol allah razi olsun hepimizin evladini bagislasin Allahim. cok istiyorum calisayim ama is bulamiyorum.8sene bankacilik yaptim. cok iyiydi isim maasim. ama mecbur kaldim biraktim.4 yil oldu benim isten ayrilali. yas 36. deneyime bakip alan alir alnayan yastan almaz artik ise. bugun is bulsam ben de evde birakip giderken huzunlenirim. gecen hafta bir kurumla gorustum neredeyse calisma gun ve saatleri konusunda anlasamadik. gorusmeye giderken bu sefer de ise girersem oglani napariz diye kaygi basti. bulundugum sehirde kimsemiz de yok. ama Allah buyuktur. cok skldim. evde. asosyal oldum.

Sizin adınıza sevindim. Çünkü, kararlarınız doğrultusunda emeklerinizin karşılığına kavuşmuşsunuz. Bu çok önemli birşey bence, tebrik ederim sizi mesleki başarınızdan dolayı. Ancak benim öyle bir pozisyonum yok. Ben olabilecek en iyi mevkiyi de gördüm iş hayatımda, olabilecek en dip mevkiiyi de. 2 çocuk annesi olduktan sonra, benim için iş yeri hakkında tek beklentim, düzenli ve düzgün miktarda maaşı almak. Çalıştığım arkadaşlarım genelde şu yorumu yapabiliyorlar "senin bu ingilizcen ile neden bu pozisyondasın? çok daha iyi pozisyonlara gelebilirsin" ancak ben istemiyorum ki. Kafam rahat, karışanım yok, keyfim yerinde, sorumluluklarımın bilincindeyim ve sorumluluklarımı iyi yönetiyorum. Ve evet, bulunduğum mevki de iyiyim. Neden rahatımı ve huzurumu bozayım ki? Benim de belli bir kapasitem var bunun farkındayım. Daha iyi yerlere de gelebilirim, daha iyi işlerde yapabilirim, ama benim amacım bu değil işte. Evet iş hayatı sabır istiyor. Gün geliyor çekilmez anlar yaşanıyor. Seninle mi uğraşıcam veririm istifamı gider noktasına getirebiliyorlar insanı. Öyle zamanlar da yaşadım malesef. Ve eminim iş hayatında olan herkes yaşamıştır. Fakat beni iş hayatında tutan tek şey çocuklarım, ayrılmak isteme sebebim de onlar zaten. Şu anda tek ilgi odağım onların gelecekleri ve ihtiyaçları doğrultusunda.

Bence halihazırdaki işinizi bırakmayın. Psikolog desteği alın bir süre. Bu bir geçiş dönemi olabilir. Her insanın hayatında olur böyle dönemler. İş bulmak çok zor bu devirde. İş hayatınızda da sıkıntı yokmuş bakın ne güzel. Çocuklarınız daha çok küçük. Büyüdükçe masraflarınız da artacak. Eltinizi eşinizin abisini sallayın. Bu sizin hayatınız. Kıyaslama mutsuzluk getirir. Bir de sizi üzen asıl kısım bence bu çalışmanın bir sonuç vermemesi ev gibi araba gibi veya gezme tozma gibi.

Canım merhaba aslında konunun dün gördüm okudum sonuna kdar.. dün yorum yazacaktım vaktim olmadı sen zaten kararını değiştirmissin. şimdilik en azından.. ben seni bilyorum eski konularını yaşadıklarını niyeyse bende yazmak istedim içimdekileri.. Oğlum 8 aylık tı.. eşim ozamanlar 1500 tl alıyordu geçinemiyorduk evet aç değildik bir kap yemek pişiyordu kıt kanat geçiniyorduk ama zordu çok zordu.. aç değildik açıkta değildik oglumu ben büyütüyordum kişisel bir harcama şu bu hiç birşeyim yoktu zaten, sosyal hayat desen işte parklarda gezme para harcamama vs. tatil olayı zaten yok nerde.. ? ev gezmeleri genelde.. evime et kıyma hiç girmezdi kurbandan kalanlar.. kendi üzerime hiç birşey alamazdım. yeri gelir kuaföre dahi gidemezdim sınırlı ölçüde birşeyleri yapabiliyorduk hemde çok sınırlı cocuk olunca tabi masraflar büyüdü dağ gibi oldu sevgili eşimin ailesi asla destek olmadı.. yardım eli uzatmadı kimseden fayda yoktu ben bunu anladım bana bir iş nasip oldu.. 2 yıldır calışıyorum iş yerim çok sıkıcı köhne bir yer gün içerisinde 3 4 kişi ancak gelir işlerini yapar gönderirim ay sonu 2 gün yogun olurum bitti gitti.. bütün gün yalnızım tek bir odada kimseyi gördüğüm yok konuştuğum yok Rabbime çok şükür bu günüme işe girdikten sonra ailemden kimse destek olmadığı için ne yazık ki bakıcı ile devam ettim yoluma ilk sene elime 800 tl gibi bir para kalıyordu bakıcıdan sonra.. pes etmedim. çok zoruma gitti belki ama pes etmedim 800 tl benim masrafımı oglumun masrafını cıkarıyordu çünkü.. bazen gözümü kararttm cık gitsin eclip dedim.. kıt kanat geçin değmez.. hep eşim olsun arkadaşlarım olsun sabret dediler, bunun emeklisi var tazminatı var ilerisini düşün.. ben birde ilçede yaşıyorum. iş imkanı çok çok zor.. bu iş yerinde itiraf edeyim psikolojim çok bozuldu. neyse eşim kendi iş yeirnde yükseldi ve maaşıda arttı bir anda 400 500 tl fazladan.. bize ilaç gibi geld daha sonra iş yerim yemek parasını vermeye başladı bende evde yediğim için yemek parası bana kaldı şu an elime 1100 tl kalıyor ocaktan sonra eğer ki asgari ücret 2 bin tl olursa 1500 tl kalacak.. çok şükür.. Benden getirdiklerini ve götürdüklerini yazmak istiyorum sana Götürdükleri ; 3 bakıcı değiştirdim çok yıprandım yoruldum tükendim.. oglum için hep vicdan azabı cektim. hep bir koşturmaca eve gidince oturmak yok dinlenmek ne haddime düzen takıntısı bir insanım evim hiç düzenli olmadı istediğim gibi temiz olmadı, olmayacak biliyorum. birini yapsam biri yarım kaldı.. hep başkalarının eli değdi bakıcı annem teyzem vs.. 2 yıldır bir kere olsun evimi istediğim gibi temizleyemedim mesela.. geceleri yorgunluktan uyuyamadığım oglumun uyku düzeni olmaduığı için sabah ruh gibi işe geldiğim günler oldu.. iş yerinde daralmak bunalmak körelmekde cabası üstelik.. çok pes ettim dibe battım tekrar cıktım cok bırakmak istedim işi ama maddiyat yoktu.. şimdi işten cıkarsam geçinirmiyiz? evet geçiniriz ama böyle değil bu kadar olmaz. Şimdi bana getirdiklerini anlatayım ; öncelikle kendime güvenim geldi bakımlı bir kadın oldum üzerime başıma birşeylet alabilyorum ogluma alabiliyorum artık.. bütcemiz dahlinde yetiyor çok şükür. Evimde herkes gibi et olmasa da kıyma olmasa da en azından aylık alabilyorum en azından tavuğumu balığımı yıyebiliyorum oglumun hiç birşeyi eksik değil şu anda.. Hafta sonları dileceğimizce geziyoruz oglumu avm götürebiliyoruz eğlence merkezine götürebilyoruz yeri geliyor dışarıda bir tatlımızı yiyebilyoruz bir pizza yiyebilyoruz misal.. Şimdi araba aldık kredi çektik.. onu ödeyeceğiz 2 yıl birikim olsun dedik.. zamlarda iyi gelecek gibiydi eşime.. şimdi istediğim bir arabam var ve binebiliyorum yazın tatile gittik bu sene antalyaya 5 gece kaldık herkes gibi belki 5 yıldızlı otelde tatil yapamadık ama 4 yıldızlı otelde yaptık bütcemiz dahilinde düğün dernek oluyor artık kendime elbise ayakkabı alabiliyorum misal evimde misafirimi 4 4 lük ağırlayabilyorum hiç birşeyi eksik etmiyorum.. şimdi benden getirdiklerine ve götürdüklerine bakınca biraz içime su serpiliyor nerden nereye diyorum şu an işten cıksam evet yine geçinebiliriz belki lakın esktraya lükse kesinlkle girmeden bu saydıklarımın çeyreğini yaparak.. Benimle çok alay edenler oldu kazandığının yarısını veriyor calısıyor yazık denildi.. bakcııya bıraktığım için canı vicdansız bir anne oldum çıktım.. 2 yılda çok darbe yedim dibe battım tekrar cıktım.. eğer ki eşimin maaşı bizi geçindirebilecek düzeyse olsa cıkardım işten evet. ama o zamanda ne olurdu biliyormsun insan o zaman evde kafayı yiyor.. evet evin tertemiz mis gibi oluyor.. senin istediğin gibi düzenli cocugun senin istediğin gibi yetişiyor mutfak dolapların camların temiz oluyor başkasının eli değmiyor ocağını kendin temizliyorsun vs.. ama o zamanda evde köreliyor insan evde kafayı yiyor bir süre sonra hambal bir insana dönüşüyor.. ev hanımlarının işi daha zor bizden daha zor evde iş güç hiç bitmiyor çünkü akşama kadar akşam birde eş ile ilgileniyorsun ve çalşmadığın için herkes senden üst düzey bir ilgi alaka performans bekliyor. hele ki birde gidecek gelecek yerin yok sosyal hayatın yoksa çabala dur evin içinde birde buna maddiyat eklendi mi tamam.. borca harca girmeden de birikim olmuyor. biz mesela araba için kredi çekmeseydik aylık şu an 733 tl asla kenara koyamazdık ama şimdi mecburen koyacağız.. ben böyle hem çok mutluyum hem çok mutsuzum ortası hiç olmadı benim için ve şimdi bir karar verdim 2020 kpss için iş yerinde hazırlanmak istiyorum ama kendime güvenemiyorum.. senden daha kötü şartlarda olan çalışan insanlar ve eline daha az para geçen gibi insanlar var bizlerl düşün ve işini bırakma.. ama eğer dersen ki bizim çok maddi sıkıntımız olmaz iyi kötü geçiniriz vs o zaman cık düşünme işten derim. eltin vs başkalarının hayatını boşver sen kendi hayatına bak.. kimseden fayda yok benim yıllık iznim felanda yok kullanamıyorum ileride artık tazminatla alırım onnu yerine 5 gün kafa iznim var yazn hafta sonlarım resmi günler tatil..

Tek bir asgari ücretle geçinen ve çift maaş alan iki ailenin geçim standartları aynı olabilir mi? Arkadaşınız bunu söylemiş olabilir ama hiç inandırıcı değil. Asgari ücretle ancak kirasını, faturalarını öder ve karnını doyurur. Aileden bir desteği yoksa aksi mümkün değil, hesap ortada. Ayrıca bu hanımefendi her an sizin yanınızda mı ki böyle garip bir yorum yapıyor? Belki o kahvaltıda lor peynir yerken, siz ezine ve Kars kaşarı yiyorsunuz. Lafın gelişi söylüyorum o Avondan parfüm kullanır, ben para kazanan bir kadın olarak üst düzey marka alırım. Ayakkabı ve çantayı da az ama kaliteli kullanırım mesela. Nasıl aynı standartta oluyoruz bu durumda? Diyeceğim o ki -sözüm meclisten dışarı- sözkonusu hanım, züğürt tesellisi modunda. Yanlış anlaşılmak istemem, hiç kimseyi küçümsemiyorum, herkesin ekonomik durumu farklı olabilir, ama fakirliği, az para kazanmayı, çalışmamayı övecek, 'ay asgari ücretle hayat bize güzel' diyecek bir durum da yok ortada...

bence şu temizlik takıntınızı az bıraksanız evim temiz pak değil muhtemelen oğlumun kılığı kıyafeti de bakın her şeyin uç durumu zarardır evime haftada yarım gün yardımcı geliyor ve onun dışında evde temizlik yok oğlum küçükken de böyleydi hatta şimdi kedi de var tüyü vs de var temizlik asgaride olsun evin düzeni dediğiniz şey de az olsun minimal yaşayın eşyayı azaltın vs vs çocukları her akşam yıkayacağınıza iki akşamda bir yıkayın ama daha çok oynayın cidden her akşam yıkanmasa da bir şey olmuyor ben kendimi bile her akşam yıkamıyorum mesela bir de bunalmışsınız işler durgunken az izin isteseniz verirler mi gelirleri yazmamışsınız ama tek maaşla geçinilir mi eşiniz geçinmek için elimden geleni yaparım demiş de iki kişilik çalışamaz ki çocukların yaş farkı az aynı anda okullu olacaklar şartlarınızı vs bilemem tabii ama benimkinin harcamaları yüksek, çok basit sıradan istekler için bile dünyanın parasını dökmek gerekiyor bir sinema bile 50 TL ye mal oluyor en az kış geliyor vücut uyku istiyor hepimiz aynıyız gün 08.15 te doğuyor ama biz 8 olmadan evden çıkıyoruz ki siz daha da erken çıkıyor olabilirsiniz bu da vücudu mahfediyor oturun öncelikler listesi yapın sonra atın bize bakalım önceliklerden eleyecek ya da arka sıraya atılacak neler var belki biraz ferahlamanıza yarayacak fikirler de çıkar örneğin kurutma makinanız var mı yoksa edinin Çok guzelyorum

Psikolojik olarak yorulmuşsunuz. Ben de sağlıklı zamanlarımda işe giderken hiç dert edinmem. Hamile hamile çalıştım kısmı üzüyo insanı. Diğer hamileler ev rahatlığında kusarken işe sürünme zorunluluğu çok zor. Ya da işte çocuk küçük bakıma ihtiyacı var millet evindeyken ben çocuğu niye ellere teslim edeyim diye düşünüyo. En baştan çalışmasam bu hayata girmezdim ama yılların emeği var. Bence işi bırakma. Paran var eve düzenli kadın al temizlesin iki günlük yemek yaptır. Eve kamera sistemi döşet bakıcıya da söyle. Düzgün durmak zorunda kalır. Bide kv kp muhtaç olmak da hoş değil bence. Eltin bu hayata alışmış olabilir ama senin gururun elvermez buna biliyorum

Çok samimisiniz. Teşekkür ederim. Aslında haklısınız, bizim de durum farklı değil. Büyük oğlum her gün "anne bana ne süpriz aldın" der mesela. Bu bir kinder süpriz yumurtada olabilir (tanesi 6 TL olmuş şoka girdim görünce ayrı mevzu), bir paket çubuk kraker de. Onun için fark etmiyor yani. Süprizin boyutunun önemi yok mesela. Yeterki birşey olsun. Kötü bir alışkanlık, kırmaya çalışıyoruz da, bir günde olmuyor tabii bunu kırması. Çocukların yaş farkının az olması benim için avantaj, bir çok kişi de bunu vurguluyor zaten. İkisi de belli bir dönem sonra okula başlayacak daha da rahatlayacağız bunun farkındayım. Ufak oğlum beni üzmeyen cinsten diyebilirim, ha çok haşere, çok hareketli, kendine zarar vermeye çok eyilimli. Ancak gece uykusu, uykuya geçişi vs. sorunsuz. İlk oğlumda 2 sene uyumadık biz, onu yaşayınca, 2. sinin böyle sakinlikleri bizim için nimet. Ağlayıp mızmızlayan bir çocukta değil ve artık kendini kurtarıyor. İnanın ben de her gün banyo yapamıyorum ve çocuklarımı da hergün yıkayamıyorum. Fakat kreşe gittiği için ister istemez kirleniyor büyüğü. Zaten bir kişi banyo yapıyorsa, bu demektir ki evdeki herkes banyo yapacak. Ben girsem çocuklar durmuyor, büyüğü yıkasam küçük durmuyor, küçük yıkansa büyük. Silsile halinde yani, bir kişi evde banyo yapmaya yeltenmesin yeterki... Tam bir komedi bizim evin halleri... Kurutma makinam çok şükür ki var. Onu aldığımız güne şükürler olsun diyorum gerçekten. Kış aylarında özellikle tam bir kurtarıcı ve kurutma makinası olmayanlara kesinlikle tavsiye ediyorum. Özellikle çocuklu ailelere... Dediğiniz gibi, kafamı toparlayıp neyin artı neyin eksi olacağı konusunda kendime listelemeliyim. Bizim de çocuklara karşı harcamalarımız yüksek ama genelde sağlık anlamında. Hiç bir zaman yemek ve sağlık konusunda kesmedik birşeyleri. Yeri geldi doktor muayenesine 400 TL verip, bir seferde 750 - 800 TL meblalar ile doktordan çıktığımız oldu. Sanırım benim bir es vermeye ihtiyacım var, o kadar. Yıllık izinlerimi bitirdim malesef. O yüzden yıllık izin kullanamıyorum ancak bir haftasonu kaçamağı da beni rahatlatır sanırım. Bir onu araştırıp kendime zaman ayırsam fena olmayacak gibi.

Eşinizin maaşi ne kadar Evin kirasi ne kadar Eşinizin abisi ve karisı neden çalişmiyor merakettim burbuk

Ben de girisimcilik ruhu becerisi de yok. maasli calisma kafasi var. ev hanimligini da beceremedim. gercekten cok iyi dusunulmesi gerek isten ayrilirken

evde kalınca 2 gün sonra sıkılmayacaksanız olabilir... güzelim işinizi kaybedeceksiniz ve iş bulmak gerçekten zor... ilerde emekli olunca sizde rahat edeceksiniz ve bu sefer eltin sana özenecek... ayrıca arkadaşların dediği gibi, çocuklar büyüdükçe masrafları aşırı artıyor... sizde yılların yorgunluğu oluşmuş, psikiyatriden rapor felan alıp bi süre dinlenin, bu arada bakıcı felanda bulursunuz...

Evet berekete bende inanıyorum. Bir arkadaşım var, eşi çalışıyor sadece ve kendisi evde oturuyor 2 çocuğunu büyütüyor. 1 tanesi benim büyük oğlum ile yaşıt, onu kreşe gönderiyorlar. Tek maaş ile bir şekilde evi döndürüyorlar. Tamam kimse bol bereket içinde yaşayamaz tek maaş ile İstanbul gibi bir şehirde, hele ki kiracıysa. Ancak bir şekilde tencere kaynar. Bazen onlara bakıyorum, çocuklarının her alanında. Bir anne olarak, tamamen kanatlarını germiş evlatlarına. Ben onu yapamıyorum diye de üzülüyorum. Ne kreş ile ilgilenebiliyorum yeri geliyor, ne de çocukların farklı sorunları ile. Bedenim çok yorgun ve halsiz hissediyorum kendimi. Yetemiyorum hiç birşeye...

valla ev hanımları da size özeniyor bence. siz sadece yorulmuşsunuz. aslında izin alsanız biraz dinlenseniz. küçük ne kadar bilmiyorum ama onu da kreşe verebilirsiniz düzgün bir kreşe. oğlum 3 yaşında kreşe gidiyor ve gerçekten kreş çok iyi geldi. bende çalışıyorum ve şükrediyorum. gerçekten evde oturmak istemezdim hayatın ne getireceğini bilemeyiz çünkü. bence sizin ihtiyacınız olan izin alıp dinlenmek ve bir uzmanla görüşmek. bu arada kenara para atıyor musun bilmiyorum. ben her ay hiç artıramasamda 50-100 atıyorum o bile mutluluk veriyor insana

Bunları bende düşünüyorum da. Bilemiyorum işte. Bir arkadaşım daha var, onunla da konuşuyoruz. Şu an kendisi doğum izninde, o da gel git yaşıyor işe dönme konusunda. Ancak onun maddi durumu benden daha iyi konumda. O yüzden onun gel gitleri değer mi çocuklarımdan uzak kalmaya mantığında. Nitekim onunda dediği birşey var, asıl mesele çocuklar okul çağına gelince başlıyor olması. Maddi anlamda ihtiyaçların doğması, tek maaşın ne kadar yetersiz kaldığı. Eltim konusuna gelince, evet veriyorlar. Bedava iphone + ipad veriyorlar. Bir güne bir gün bana soran olmamıştır senin de bir ihtiyacın var mı diye. Ancak onlar hep hazıra alıştılar, etraflarınca, gerek kayınvalidemler gerek kayınvalidemin kardeşleri. Maddi durumu iyi kayınvalidemin kardeşlerinin ve onlara yağdırıyorlar resmen. Hoş beni ilgilendirmiyor kimin kime ne yaptığı ancak göz de görüyor işte. Biz eşimle hep didindik yıllardır. Kimseden bir kuruş beklemedik, zaten destek olan da olmadı. Ancak benim ailemden destek aldıysak aldık zaman zaman. O kadar. Benim bir beklentim yok kayınvalide ya da kayınpederden. Gerçekten, ne ileride böyle bir destek yapacaklarına inanıyorum ne de şimdi. O yüzden onlara bel bağlayarak düşünmüyorum bunları.

Benim eski sitedede alt komşum öğretmendi zaten yarim gün çalişiyordu birde annesi hergün sabahtan gelip akşam kocasi gelene kadar hem çocuklara bakip hem büyuk çocugu okula birakip hemde evin işini yapiyordu ama kadin öyle azimliydiki bunlari yaparken bi görseniz annesi değil yardimcisi sanirdiniz. Bence maaşinin yarisini annesine veriyordu öyle tahmin ediyorum yoksa kimsenin annesi bu dünyada öyle canla başla çalişmaz:)

Hoşgeldiniz, iyiki yazdınız. Teşekkür ederim. İşte benim de derdim bu tam olarak aslında. Benim ufaklıklar da birbirini yiyor benimle yatmak için. Uyku saatleri bir olduğundan, ufaklık kucağımda uyuyor. Büyük olan genelde babası ile uyuyor, 21:30 yat saati bizde çocuklar için. Ancak bu bazen 22:00 - 22:30 çocuklar işte, kurmalı saat değiller malesef. Ufaklık benim kucağım haricinde uyumuyor, ne babasında ne başkasında . Büyük olan da üzülüyor "ben annemle uyumak istiyorum" diye. Genelde "tamam oğlum kardeşini uyutayım söz yanına geleceğim" diyorum. Ben gidene kadar bazen bekliyor, bazen uyumuş oluyor, o zaman benim de içim eriyor. Uyurken öpüyorum onu. Yani, böyle şeyler işte. Allah yardımcımız olsun. Herşeye yetmeye çalışmak kadar zor bir durum yok ve yetememek. Ancak hayatın getirisi bu sanırım. Ben çalışmaya devam etmeye karar verdim, işi bırakmak pek mantıklı olmayacak. Eşim çok destek hakkını ödeyemem onun, Allah bana onun gibi bir eş nasib ettiği için çok şanslıyım. Bazen ne kadar beni sinirlendirip "yeter yahu" dedirtse de, dünyada bulunmaz bir eş bunu biliyorum özümde. Elimdekilerin kıymetini bilmeyi öğrenmeliyim belkide.

Illa paraya cok ihtiyaciniz varsa evden yapabileceginiz isler bulursunuz kendinize. Az kazanirsiniz ama mutlu olursunuz. Kendinizi bu kadar yipratmaya ne gerek var. Cocuklarinizin paradan cok sizin duzgun psikolojinize ve sevginize ihtiyaci var unutmayin.

Cok mantıklı bir karar olmus, umarım haftasonu kacamagı cogu seyi cozer biraz kafanızı sıfırlamanıza yardımcı olur... siz epey uzun zamandır calısıyormussunuz. Ben 6 yıldır iyi bir konumda ozel sektordeyim, simdi hamileyim.. dusundukce bana bile afakanlar basıyor nasıl yapacagım bakalım diyorum.. Umarım hersey dilediginizce olur..

devlet anaokuluda harf sayı ögretiyor bizim komşular gönderiyordu oradan biliyorum. Neden evde ananesi bakmiyor demedim zaten. Neden devlet anaokuluna vermediniz o paraya yazık dedim. Bencede ayrılın işten enn güzeli. Kreş yerine anaokuluna yollarsanız maddi sıkıntınizda

Aslında çalışmaktan da yoruldum biliyor musunuz? Her sabah kalk hazırlan gel. Akşam eve gidince "ne yapsam acaba bugün" derdi. Sonra çocukların banyosu var, o'su var bu'su var, evi toparlaması var, derken daha da bunalıyorum. Evi temizlemek, evi toparlamak, çocukların temiz pak kalmasını sağlamak bile benim için ekstra bir efor haline geldi. Dün akşam eşim iki çocuğu yıkadı, ben de pestil gibi yatak odasında yattım biliyor musunuz? Canım istemiyor hiç birşey yapmak, sadece yatmak istiyorum. Bir sabahta uyandığımda, aman ne güzel bugün iş yok, pijamalarımla takılacağım bütün gün demek istiyorum. Evde sallana sallana iş yapmak, acel tecel koşturmadan kahvemi yudumlamak istiyorum. Makinaya kahve koyuyorum bazen, ben o kahveyi içene kadar 2 saat geçiyor, sonra "aaa kahve vardı içecektim, neyse dur şunu da yapayım sonra içerim" demekten yoruldum. Kendime özel hiç bir zaman ayıramıyorum, kuaföre bile 3 ayda bir gidiyorum, daha geç nasıl giderimin yollarını arıyorum bazen... Hiç iyi değilim sanırım... Hakikaten bu sene beni fena yıprattı. Tam hissettiğim ne biliyor musunuz? Biri beni alsın, göklere çıkartsın, ardından da aşağıya bıraksın. Rastgele nereye düşersem, sessiz sakin ve huzurlu bir yere düşeyim. Kimse olmasın, bir kendim olayım, kafamdaki düşünceler dursun. Ağrılar gitsin, sadece sessizlik olsun mesela...

Amin inşallah. Cümlemiz için. Herkes bir sıkıntı yaşıyor hayatında. Herkesin de sınavı farklı haliyle. Benim de sınavım hayatımın getirdiği zorluklar. Elimde olmayan, çaresini bulamadığım zorluklar. Allah başka dert vermesin inşallah. Çok teşekkür ederim... karamelli_turta

SouvveniR neye karar verdin? Ben benzer hisleri ilk çocuğum 1 yaşındayken ise gittiğimde yaşamıştım. Hayatimdaki en büyük pismanligim bu malesef, ne olursa olsun ikincide ise ara vereceğim gerekirse ikinciyi düşünmeyeceğim diye kendime siz vermiştim ve tuttum sözümü. 2yildir evdeyim, büyüğü 6yasina girecek anaokuluna gidiyor. Kucugu de 2 yaşına girecek. 24 saat evde olmak iş hayatından daha zor ama değer, hiç pişman değilim. Is her zaman bulunur.

Sanırım bardağım doldu ve taştı. Annemden endişe ederken, şimdi kendim nöroloji birimine gidiyorum, yarın için randevu aldım. Dün akşam sağ gözümde görme kaybı ve konuşma bozukluğunu tecrübe ettim. Görme kaybı berbat birşey, Allah kimseyi sağlığından etmesin. Ancak kendimi çok kötü hissettim ve kendim için korktum gerçekten. Hayatımda ilk kez böyle birşey yaşadım.

söylediklerinde çok haklısın bazen bende darlanıyorum ben emekli olacam diyorum sonra 9 günlük bir tatile denk geldikmi işe geldiğimde herkesi öpesim geliyor o kadar bunalıyorum ki evde ev işi bulaşık en fenası benım için yemek aman allahım işe canımı zor atıyorum ve tekrar işteki mutlu günlerime dönüyorum, eşimede diyorum emekli olursam evdeki yardımcım çalışmaya devam edecek yoksa ben 80 yaşına kadar çalışırım diyorum sırf evde herşey hazır olsun diye, sizin durumunuz biraz yorgunsunuz ve dinlenmeye ihtiyacın var gibi geldi bana

Eve yardımcı alabilmem pek mümkün değil şu aralar. Ancak annem idare edebildiği kadar idare edecek sanıyorum. Fakat nedense sizin yorumunuzu okuduktan sonra bir aydınlanma geldi. Sanırım kafamda birşeyler oluşuyyor. Evet kadına biçilen görevler belli, ancak ben o görevlere bürünmekten ziyade, çocuklarıma yetemiyormuşum gibi geliyor. Sanki hiç birşey yapamıyorum onlar için. Ancak destek alacağım, bu net ortada, destek almam şart. Kafam sağlam değil, gel gitli bir durumlar yaşıyorum farkındayım...

Neden işten çıkacaksınız ki. Burada, çalışmadığı için eşinden ayrılamayan, dayak yiyen kadınların dertlerini hiç mi okumadınız. Milletin kıt kanaat geçinmesini neden kendinize örnek alıyorsunuz anlamıyorum. Çalışın, ayaklarınızın üstünde durun. Evin hanımı olmamak demek nedir anlamadım. Evinizde bırakın annenizin, bakıcınızın düzeni olsun ne fark eder. Çocuklarınızdan bir şey çaldığınız da yok. Eşinize özeni gösteremiyorum diye hayıflanmak da apayrı bir konu. Aslında sağlıklı düşünemediğinizi siz de biliyorsunuz. Bence destek alın. Bakın ben 18 yaşından beri çalışıyorum. Şu anda 52 yaşındayım. Hem çalıştım, hem okudum, hem evlendim, hem çocuk doğurdum. Emekliliği düşünmüyorum bile. Evet, evimin anahtarı hiç çantamda olmadı ama ben bunu asla kafaya takmadım. Evime isteyen istediği gibi girer çıkar istediğini yapar. Gönüllerin hoş olması evin bana ait olmasından daha cazip geldi bana. Çocuklarımla 5 saat geçireceğime 1 saat geçirdim ama dolu dolu geçirdim. Hiç biri çıkıpta neden sen çalıştın bizi ihmal ettin demediler. Hatta bazen izin alıp evde olunca "ne oldu, neden evdesin" diye sorarlar ve beni evden göndermeye çalışırlar. Ekonomik özgürlüğüm var, eşime tabi değilim. Evliyiz ve evin ve çocukların sorumluluklarını eşit paylaşıyoruz. Ben kadına, evinde oturan yemek yapan, ev temizleyen, çocuk büyüten biri, erkeğe de çalışıp evindeki nüfusa bakan biri olarak bakmam. Kadın da erkek de eşittir ve böyle sorumluluklar yüklenilmemelidir. Sizin yerinizde olsam, bir kaç gün kafamı dinlerim. Ayrıca hiç bir şey böyle şeyleri kafanıza takmaya değmez. Önce siz iyi olacaksınız ki çocuklarınız da iyi olsun.

Kv kp bakmak zorunda değil bakmaları da hata zaten. Koskoca insanlar kendileri çalışabilirler. Eltiniz asalak gibi yasamayı tercih etti diye sizde öyle yapmak zorunda değilsiniz. Kadınlar Doğum yapınca sanırım hep aynı ikilemde kalıyorlar. Ilk başta çocuklarla hep evdeyim ne guzel diyorlar belki ama çocuklar okula başlayınca bu sefer hep evde para da yok gelir zaten tek maaşa düşecek hergün esten bugün bana para ver de işlerimi göreyim diye eşi de olsa insanın baskasının eline bakarak Yaşaması daha zor değil mi? Hem Çocuklarınız hep bu yasta kalmayacak lise ünv çağına gelecekler o zaman masrafları da artacak özel ders ünv yurt masrafı vs vs. Onların geleceği için çalışarak bi nevi şimdiden de yatırım yapmış olursunuz. Çok bunaldıysanız 1 hafta izin alın ya da rapor ve dinlenin.

Yapılan yorumları okuyamadım ama sana "ben de burdayım!" demeye geldim. Tanışık olduğumuz anadolu anneliği ve modern annelik arasında sıkışıp kalan tek birey değilsin demeye geldim. Hem "ne olucam?" diye düşünüp ekonomik özgürlüğünü bırakmak istemeyen, hem de "ne oldum? anne oldum" deyip çocuklarına kol kanat germe isteğini bastıramayan tek kadın değilsin demeye geldim :) Benim de 2 çocuğum var, Büyüğü kreşe gidiyor, küçüğüyle annanesi ilgileniyor, üstelik ben boşandım ve yalnız yaşıyorum, çocuklarımın tümm sorumlulukları benim üzerimde. Annanenin yorulduğunu gözlerimle görebiliyorum ama o durumdan şikayet etmedikçe ben kendi içimde rahatsızlık duyuyorum. Yemeklerini annem hazırlıyor, okullarıyla, eğitimleriyle o ilgileniyor ve ben anne olduğumu düşüyorum. Oğlumun okuluna gidip bir kere olsun gidişatını kontrol edemedim, konuşamadım öğretmeniyle. Çünkü hep koştur koştur, işe koş eve koş yatağa koş, kalk işe koş.. Sabahları çalar saat kurmuş gibi benimle birlikte kalkıyorlar, 10 dakika yatağımda benimle yatmak için, koynuma girmek için kavga ediyorlar, birazda ben ortaya geçiyim anneme ben sarılayım diye yarışıyorlar. Çok üzülüyorum, ağlıyorum. Geçen sabaha karşı küçük oğlum bir anda uyanıp sıçradı ve hemen benim yatağıma baktı, "korkma oğlum burdayım" deyip yanağına dokundum, çenesiyle elimi kıstırıp boynuna, "ben uyanmayınca işe gittin sandım anne çok korktum" dedi, bu çocuk henüz 3 yaşında, ismini söylemeyi yeni öğrendi! Sabaha kadar uyuyamadım derdimden. Evet kadın çalışmalı, evet üretmeli ama imkanlar eğer elverişliyse bunu çocukları belli bir yaşa geldikten sonra yapabilmeli. Kadına bu şans tanınmalı, size hayatınız boyunca evde oturun diyemem ama en azından çocuklarınız büyüyene kadar böyle bir imkanınız varsa değerlendirmeniz hem szin hem çocuklarınız için hayırlı olacaktır bence. Üretmek derken neyi kastediyoruz ayrıca? Çocuk diyoruz! evlat.. onunla süre kısıtı olmadan konuşabilmek, oynayabilmek, ilgilenebilmek bi üretim değil midir? En azından evlisiniz, bi eşiniz destekçiniz var :) bakın burda daha zor hayatlar da var, misal ben :) Bir süreliğine, 2 - 3 sene dinlenmenizi öneririm, zaten daha fazlasından siz de sıkılır iş aramaya koyulursunuz. En doğru kararı alabilmenizi dilerim.

Kadın ille de çalışmalı kafasında değilim. Ama okuduklarımdan işe devam etmeniz gerektiğini düşündüm. Sizin derdiniz iş ya da çocuklara yetememek değil, bir ufak tatile belki bir psikologla dertleşmeye şöyle bi refresh olmaya ihtiyacınız var sadece.

Tüm çalışan kadinlar aynı duyguları paylaşıyoruz desem inanır mısınız? Tüm mesajlari tek tek okuyorum ki çoğumuzun derdine derman olabilir.. Çalışmaya devam etmek bence de doğru karar gibi geliyor

Yazdıklarınız için çok teşekkür ederim ve son cümlenize katılıyorum. Bir de, biz de eşimle bunalınca, bir kaçamak yapmayı seviyoruz. Ben de kendimi tamamen eve adayıp kendi özel alanını oluşturmayanlardan olmayacağımdan eminim. Kendi özel alanına düşkün bir insanım. Sadece son yaşadıklarım sanırım beni aşırı etkiledi. Bardak doldu taşıyor anladığım kadarıyla. Son cümlenizde bahsettiğiniz gibi, destek alıp sonrasında karar vermek daha mantıklı olacak sanırım. İşlerin de sakin olması beni etkliyor olabilir. Yaşadıklarım da psikolojimi çok yordu. Sağlıklı düşünemiyorum ve bu durumda da birşeye karar vermek çok doğru olmayacak sanırım. Destek alıp, kafamı toparlamam ardından ne karar vereceksem ona göre karar vermem daha iyi olacak. Tüm arkadaşların da tavsiyesi bu yönde zaten.

Sevgili konu sahibi durumu ve yapacaklarınızi o kadar güzel belirtmişsiniz ki. Ama bence bir de kendiniz için zaman dilimi olusturun. Yarım saat bile olsa sadece size ait olan sessiz bir zaman dilimi. Ben kısa sürede toparlayacaginiza hakketiginiz huzura ve berekete kavusacaginiza inanıyorum...

Çocuklarına aşırı kol kanat germek ve her alanlarında sürekli yanlarında olmak çok doğru bir yaklaşım mı? Tartışılır. Biz böyle annelere helikopter anne diyoruz. Ama yine de bir anne olarak yetersiz kaldığımı düşünüyorum. Sanki kendi üstüme düşenleri çocuklarıma yapamıyorum. Evet çamaşırları temiz pak, kendileri de temiz pak. Yemekleri her zaman düzgün ve düzenli. Odalarının ve çarşaflarının temizliği de sorunsuz. Fakat ya psikolojik ve eğitsel faktörler? Yeterince gününün nasıl geçtiğine odaklanamıyorum mesela? Yeterince vakit geçiremiyorum çocuklarımla. Öpüp koklamak ve şefkatimi vermek için kısıtlı zamanım var. Ufaklık zaten eve adım atar atmaz tepemde olduğundan, büyük oğlumdan çalıyorum sanki zamanları. Ona zaman ayırdığımda ise kalan süre 1 saat bilemedin yarım saat oluyor, uyku saati geliyor. Bu beni üzüyor. Yeterli gelmiyor sanki, bana yetmiyor ki ona nasıl yetsin. Bazen sinirlilik hali oluyor üzerimde. Yorgunluktan, sabahın köründe kalkıp (6:30) gecenin bir saatinde yatmak zorunda olmaktan... Çok yoruyor beni, haliyle iş hayatının bana göre olamadığını algılamaya başlıyorum. Yapamıyorum herhalde diyorum artık, yapamıyorum.

valla böyle bir konuyu yorumlarıyla tek tek okumak isterdim sadece göz gezdirebildim bazı yorumlara, bende de var 2 çocuk büyük 10 yaşında ufaklık 10 aylık annem bakıyor şuan, sonrasında kreşe vereceğim, muhtemelen seneye olur bu, benimde 20 yıllık bir çalışma hayatım var benim tek artım zorlada olsa bir ev aldık benim zorlamalarımla, eşime kalsa özel sektörde işimizin garantisi yok diye 10 yıl hiç birşeye dokunmadan geçti, en sonunda pes etti şuan çocuklarıma bırakabileceğim bir ev aldık biz çok sıkıntı çektik onlar çekmesin kafasındayız, kredi borcunu bitirmek amaç, sizde çalışıyorum ama ortada bir şey yok diyorsunuz,20 yıl az bir zaman değil neden bir girişim içinde bulunmadınız?kiradasınız sanırım, amaç olmazsa araç hiç bir işe yaramaz, benimde işim ile ilgili çok şükür bir sıkıntım yok lakin eşimin var işten çıkartılma olursa evin bütün yükü bana kalacak, hayat müşterek, evet benimde çevremde çalışmayıp herşeye sahip birsürü insan var ama inan hiç umurumda değil benim hedeflerim var,4 yıl sonra primlerim doluyor, emekliliğim var, çocuklarımın daha rahat büyüyeceği her türlü masraflarını karşılayabilecek anneleri var, doğum iznimde bile ev kabus gibi geldi tek güzel şey çocuklarımın yanında olmaktı, hergün ev işi tv, ortalık topla, yemek yap e ben bunları çalışırkende yapıyorum, bir düzenim var sonuçta ne biliyim uzun lafın kısası yerinizde olsam asla işimi bırakmazdım belkide işinize, htiyacı olan yerinizde olmak isteyen çok insan var bunu düşünün önce, çocuklar aynı yaşta kalmayacak büyüyünce anne iyiki işten ayrılıp yanımda kaldın demiyorlar, bana şunu al bana bunu al, sürekli isteklerle geliyorlar.

Bazen onlara bakıyorum, çocuklarının her alanında. Bir anne olarak, tamamen kanatlarını germiş evlatlarına. Ben onu yapamıyorum diye de üzülüyorum. Ne kreş ile ilgilenebiliyorum yeri geliyor, ne de çocukların farklı sorunları ile. Bedenim çok yorgun ve halsiz hissediyorum kendimi. Yetemiyorum hiç birşeye... Çocuklarına aşırı kol kanat germek ve her alanlarında sürekli yanlarında olmak çok doğru bir yaklaşım mı? Tartışılır. Biz böyle annelere helikopter anne diyoruz.

7 yıllık calisma hayatımı kızımın doğumuyla bıraktım 3 yıl oluyor sonrasında 2. bebeğim oldu benim tekrar çalışma durumum ortadan kalkti.. Çalışırken çok rahat bir işim vardi, yani ben şunu rahat söyleyebilirim işten çıkınca maddi olarak ciddi bir zorluk yasamadim, çalıştığım için dışarıdan daha çok yemek yiyorduk o azaldı, kıyafet icin daha çok harcama yapıyordum o azaldı ama onun haricinde hayat standardım bir değişiklik olmadı, tatile de gittim, ccouklarımın hiçbir şeyi eksik degil ha çalışsaydım 10 değil belki 20 kıyafetleri olacaktı yada daha fazla oyuncakları.. Çocuklarımın ikiside uyku konusunda çok problemli calismaya devam etseydim bu uykusuzla nasıl basederdim bilmiyorum. Esim isten çıkmamı desteklemişti ve ben evdeyim diye benden esktra bir beklentisi olmadi aksine cocuklardan dolayı yorgun ve uyksuuz kaldigim için her konuda çalıştığım zamana göre çok daha yardımcı ve anlayışlı bu listeyi uzatabilirim işten çıktım ama hiç pişman olmadım, hayatimi da sadece eve ve cocuklara adamış değilim asla kendime ait bir alanım var kendim icin yaptıklarım ve yapacaklarım Bunların tercih ve yapi. meselesi calisan ve 2 çocuklu bir kuzenimi 1 aylık bir izni vardı yazın, evde çok sıkıldığı icin izni yarıda kesip ise dönmüştü çünkü onada evde olmak ve o rutin sıkıcı geliyordu artık. Sizin için en iyisini yine siz bilirsiniz ama sanki suan psikolojik olarak iyi değilsiniz bir yardımla biraz daha kendinize gelseniz ve öyle karar verseniz alacağınız karar daha sağlıklı olur..

Burada gördüm ki, her çatının derdi 3 aşağı beş yukarı aynı. Geçim sıkıntısı ve kadınların çalışma zorunlulukları. Benim eşimin de tek başına geçindirebilecek gücü olsa, gerçekten ben de çalışmazdım. Ve zaten eşim her daim bu konuda "karar senin" demiş bir insan. 2012 senesinde çalıştığım firma kapanmıştı, bende iş arayışına girmeden önce 3 ay evde dinlenmek istedim. Eşim destekledi beni, sonra hamile kaldığımı öğrenince 2 sene gibi bir zaman zarfında evde oturdum. Çocuk yeni doğduğu için, çok fazla maddi anlamda etkilenmedik, ama sonrasında ufak ufak masraflar yığılmaya başladı. O zaman anladım çalışmamın gerekli olacağını, çünkü istediğim gibi hareket edemiyordum. Çalışan kadın, kendi harcamalarını özgürce yapmaya alışkın oluyor. Çalışmak istiyorum dediğim zaman hayır demedi. Mecbur değilsin, bir şekilde ben toparlarım, ama evde yapamıyorum dersen çalış dedi. Çok iş aradım o dönemde ve özgüvensizdim. O yüzden saçma sapan bir işe girdim, kendi yetilerimin altında. Özgüven kazandım, daha sonrasında kurumsal ve aslında ait olduğum şekilde bir iş buldum. 3 senedir de buradayım zaten. Sizin anlattıklarınız o kadar samimi, o kadar içten ki, çok teşekkür ederim. Siz ve sizin gibi kişilerin bu şekilde bana destek vermesi gerçekten beni çok mutlu ediyor. Zaman ayırıp bu kadar ilgilendiğiniz için gerçekten ne diyeceğimi bilemiyorum. Getiri ve götürü konusunda çok haklısınız. Beni bu denge de birazcık yıpratıyor. Evet, çalıştığım için bir misafirliğe dahi gitsem eli boş gitmiyorum. Veya bir misafirim geldiğinde hakkıyla ağırlayabiliyorum. En basitinden oğlum "anne bu akşam canım pizza çekti" dediğinde, bunu karşılayabiliyorum. Artık oyuncak vs. alımlarını bıraktık, oğlumun yetişmesi konusunda titiz davranmaya çalıştığımız için. Ancak çok istediği birşey olduğunda alabilecek gücüm var. Eğer işi bırakırsam, bunarı yapamayacağımın ben de farkındayım artık. O kadar psikolojikman etkilenmiştim ki bu farklı göremiyordum. Getirisi ve götürüsü ayrımını yapamıyordum. Kafama taktığım tek şey, ben niye çocuklarımın başında değilim. Kuru ekmek yerim ama onların yanında olurum her an mantığı vardı. Ama işin özü sadece başlarında olmak değil. Ben çocuklarımın sağlık masraflarından hiç kısıtlama yapmadım. En basitinden dün doktora gitti oğlum, göz doktoruna. Normalde Dünya Göz'e götürüp dünya para bayılanlardandık ancak biraz harcamaları da kısıtlıyoruz bu dönemde. Başka bir hastaneye götürdük, öğretim üyesi ilgilendi ve şahane bir muayene geçirdik. 65 TL muayene ücreti ödedik. Dünya Göz'e verdiğimiz paralara göre çok cüzi bir rakkamdı bu. Ama yapılan işlem aynı. Komik ama gerçek, arasında bir fark yok fiyat ve isim haricinde. Gözlük almıştık bundan 2 sene evvel, sadece çerçevesine 500 TL vermiştik zamanında. Bunun sebebi oğlum o zaman daha küçüktü, çerçevesi kaliteli ve kırılmaz olsun. Bir süre dayansın dedik, nitekim o dayanıklı zor bulunan Fisher Price marka gözlük bile kırıldı. O yüzden bu sefer, daha büyüdüğü ve anladığı için gözlüğünün kıymetini, çerçeve cam dahil 200 TL verdik. Şu anda bizim zaten önem verdiğimiz Camların kaliteli olması. Bunun gibi bir sürü örnek verebilirim. Bizi maddi çöküşe uğratan her zaman sağlık masrafları olmuştur. Onun haricinde normal orta halli gelire sahip olan her aile gibi bir yaşantımız var. Bir arabamız var, yıllardır değiştirmek istiyoruz ama maddi imkanlar gereği değiştiremiyoruz, ilk evlendiğimizde almıştık. Hem benim tazminatım hem de altınları ekleyerek. İyi ki almışız, çünkü bugün olsa alamazdık mesala, çünkü herşey ateş pahası ve giderek pahalılanıyor. Ben bir gün duymadım "vay anasını be ev fiyatları da ne kadar düştü, sudan ucuz oldu" desin birisi. Veya X birşey için aynı yorum yapılsın. Herşeye zam üstüne zam. Hele kış ayları olunca, gerçekten masraflar boyunu aşabiliyor insanın. Neyseki bu sene kışlık kıyafet ayakkabı anlamında bir sıkıntımız yok. Onları kış bastırmadan hallettik eşim ile, uygun yollu birşeyler ayarladık. Yani diyeceğim o ki çok haklısınız. Bende en kısa zamanda eski oturduğum muhite taşınıp bir bakıcı ayarlayıp hayatımıza devam etmeyi düşünüyorum. İş hayatımı da beni bırakmadıkları sürece bırakmamaya kararlıyım. Çünkü buradaki bir çok kadının da anlattığı gibi, çalışma hayatım 1 - 2 seneden ibaret değil. Yıllardır çalışıyorum ve evde yapamayacak kadınlardanım. Kesin psikolojim alt üst olur ve takıntılı bir kadın haline gelirim. Ev hanımlarına da sonsuz saygım var, yaptıkları zor iş. Tatili yok, dinlencesi yok, dur ben bugün müsait değilim deme lüksleri yok. Ev hanımlığı zor zanaat. Ama bizim bünye alışmış bilgisayar başında, telefon hattında olmaya. Evraklar peşinde koşturmaya. Ek olarak bizde ev hanımlığı yapıyoruz ve gerçekten bedenen çok yoruyor herşeye yetişme zorunluluğu. Fakat yıllardır bir şekilde düzen oluşuyor, bundan sonra da düzen yine kurulacaktır kendi açımdan. Umarım sizin gibi sevgi dolu, iyi yürekli insanların da gönüllerindeki herşey olur. Bana bu kadar destek verilmesi aslında az daha ne kadar kötü bir karar alacağımı gösterdi. Herkese tek tek teşekkür ederim ayırdığı vakit için, paylaşılan güzel düşünceler ve iyi dilekler için. Eminim bu zor zamanı da atlatacağım bir şekilde, zaman neye iyi gelmiyor ki. Bu da geçecek, ben de inşallah bir gün düze çıkacağım. Sağolun, varolun hepiniz.

Kaç yaşindasiniz? 20 yillik çalişmiş olmak ve yaş insani gercekten yorar. Ben sizi anliyorum, bu aralar ayni düşünce inçindeyim. Çaliştiğim işe yarasa bari, abuk subuk giderlere gidiyor. Biz hep ev ve iş arasi mekik dokuyoruz. Güzel havada herkes park gezerken biz kapali işyerindeyiz. Bende 23 senedir çalişiyorum.

Bende aynı durumdan bıraktım canım çalışmayı. Eve gelmem yediyi buluyordu. En son büyük kızım tam uyurken, anne çalışmasan seni çok özlüyorum dedi. Zaten benimde aklımda vardı. Hemen bıraktım işi, ha bu arada üçüncüyüde yaptimYani Alican cadilarla uğraşıyorum ve cooookkkk mutluyum. İyiki bu kararı almisim. Sadece bir makarna yesek, yada sadece bir çorba gülerek, konuşarak, sohbet ederek yiyoruz. Merak etme çok daha iyi olur. Korkma, insAllah çok daha iyi olursun

Tam da beni anlatmışsın bende 8 yıldır çalışıyorum 7 yıl daha sabredebilirsem tazminatımı alıp çıkabiliyormuşum, öyle de yapıcam inşallah. Gerçekten ev, iş, çocuklar insanı çok yoruyor hiç kendimize vakit ayıramıyoruz eşimle bile zor ilgileniyorum Allah tan çok anlayışlı hiç sorun olmuyor. O da çok yorgun çünkü ikizler bizi göremediği için eve geldiğimizde her sn bizimle vakit geçirmek, konuşmak ve oynamak istiyorlar. Sen de aynı durumdasındır. Bence destek alabilirsin. Benim maddi sıkıntım yok yani çalıştığım bana kalıyor fakat bende emekliliğimi garanti edebileyim yarının ne getireceği belli olmaz diye çalışıyorum. Seneye 6 ay ücretsiz izin kullanıcam sen de istersen ücretsiz izin alamazmısın. Alabilsen çok iyi olur

D dstn33 ALLAH VAR GAM YOK. Anneler

Valla senelerdır aynı dusuncelerdeyım. Calısmasam hayatım bu kadar telaşlı olmazdı galıba. Kendıme aıt zaman dılımlerım olurdu, telaşsız gecırebılecegım bos vakıtlerım. Bır cocugumu buyuttum, sonra bırde bebegım oldu hayatı sıfırladık başladığımız yere donduk. Ancak ben hala çalışıyorum, umarım 40 yasıma geldıgımde ölmem ve pişman olmam bugünler ıcın

Ben 6 aydır çalışıyorum yani 6 ay önce çocuğumla birlikteydim evet tencere bir şekilde kaynıyordu ama ucu ucuna yetiyordu. En ufak bir şey çıksın, ister istemez geriliyorduk. Ekstralara yer yoktu ama mutlaka da çıkıyor bir şeyler, en basiti bir şey arızalanıyor ve ya alınması gerekiyor. Yaz geliyor doğal gaz yok rahatlayacağız derken düğünler başlıyor :) Yani ucundan etkilemedi bizi, baya sarstı tek gelirle geçinmek zorunda kalmak. Kaçamaklar olmuyordu gibi bir şey, nadir.. Alış veriş gerekirse gibi.. Sizin bir konuya istinaden yaptığınız yorumu hatırlıyorum demiştiniz ki; evlenmeden önceki hayatınızdaki standartlarınızı mutlaka ararsınız alıştığınız için, şartların sağlanmaması bir süreden sonra sizi etkilemeye başlar gibiydi. Kendimi görmüştüm bu yorumunuzda, beklentiler gerçekten çok önemli, benim çocuğu olduktan sonra çalışmayan bir arkadaşım var. Çalışmamaktan gayet memnunken 'hiç özlemedim, böyle çok iyiyim' derdi. Ama kaçamak hiç aramaz mesela ya da dışarı da kahve içmek? Hafta sonu kahvaltı, sinema? Tek gezmesi ev tipi oturmalar.. Geçen görüşmemizde 'çocuğa bakacak biri olsa bende çalışmak istiyorum' dedi. Bayıldığından değil tabii, beklentileri yok ama ihtiyacı da gelir karşılamadığından. Bu noktada eşinizin geliri de önemli tabii, belki siz çok etkilenmeyeceksiniz tek geliriniz başkasının 2 kişi çalışmasına denktir.

Benim çocuğum filan yok ama hergun 12 de yatıp uykumu alamasam ben de kendimi kazıyarak çıkardım yataktan. Cocuklar cok küçükler 9.30 10 da yatmamalılar mesela uyku eğitimiyle belki çözersiniz bu sorunu. Evin düzeni derken ne ki yani ev işi nankör zaten sabah yapın aksama gene aynı. Üstelik kimse de size ssk veya para ödemeyecek bunun için. Hani deseniz ki biri 1 biri 3 yaşında falan gene diyeceğim ki size ihtiyaçları var. Ama zaten kreş yaşı gelmiş ikisininde. Öbürü zaten seneye okula başlayacak. Madem balıkçıdan ağzınız yandı 2 yaşında olan da kreşe gidebilir mesela. Ha ama ben olsam ücretsiz izne ayrılma gibi bi şansım varsa onu denerdim 6 ay kadar. O da yoksa bi süre rapor alir dinlenir oyle kararimi verirdim. Bir de benim gördüğüm ev hanımları da hep yorgun zaten ve kendilerini mutsuz hissediyorlar genelde.

Olacakları size özetleyeyim işi bıraktınız ilk önce çok mutlu olacaksınız oh be diyeceksiniz. Birkaç ay belki huzurlu olacaksınız sonra zamanla Çocuğunuz kreşe gidemeyecek ev kirası faturalar vs derken daralacaksınız. Kv kp e bakacaksınız bu sefer onlar destek olmayacak. Çocuklarla bütün gün evde para olmayınca biryere de gidermeyeceksiniz. Ev işleri çocuklar derken eşiniz bu sefer siz evdekiniz diye hiçbşr şeye yardım etmeyecek sen evdesin bütün gün ne yapıyorsun olacak. Salmaya başlayacaksınız kendinizi çünkü her sabah derli toplu olarak giyinip gitmeniz gereken biryer yok. Ve şu an yorulduğunuzdan 2 katı fazla yorulacaksınız ve paranızda olmayacak. Zaman zaman herkes daralıyor inanın bende bunalıyorum keşke evde olsam ayaklarımı uzatıp kitap okusam diyorum ama bu istediğimiz tatil aslında sürekli olursa sıkar insanı. Eltinize de bakmayın vardır onun bi geliri yoksa evde duran kimseye bedava ıphone vermiyorlar.

Herşeyi bir kenara bırak çocuklarimi su an özel doktora götürmeye devam edebilmemi, devlet tarafından karşılanmayan aşılarını yaptırabilmemizi benim dogumumdan 1 hafta öncesine kadar çalışmama ve o dönemden birikim yapmamıza borçluyuz. Su an eşimin maaşıyla başabaş yaşayıp bu tür -bana göre zorunlu-harcamalari bu birikimden karşılıyoruz.

Hayat pismanliklar silsilesi. ben de infertilite tedavileri yuzunden kendim ayrildim 8 sene calistigim isimden. simdi 15 aylik oglum var oglumu dunyalara degismem ama issizlik de baska dert. maddiyat sorun olmasa da calisan kadina evde olmak zor

Mesleğiniz nedir? Ücretsiz izin alabilecek konumdaysanız değerlendirin. Özelde çalışıyorsanız ve işiniz buna uygunsa işvereninize yarım mesai daha az maaş teklif edebilirsiniz..

sanki beni yazmışsınız aynı düşünce ve gelgitler bende de var hem de uzun zamandır ama memurum ben aynen kiradayım çok duygusala bağlayınca ve çalışmayanlara ve dinlenen gününü serbest planlayan insanlara bakınca özenmemek elde değil ama onlar da bize imreniyor son zamnlarda insanlada gnel bir memnuniyetsizlik hakim. çalışmanın artılarını gözünün önüne getir ara ara izin al evinde vakit geçir kendine ruhuna vakit ayır iyi geliyor bunlar naçizane

ben simdi ise gitmek zorundayim. Ama nedense sizi calismaya devam etmeniz icin ikna etmek istiyorum. Cünkü biliyorum ki kafa karisikliginiz gidince pisman olacaksiniz. Hayatinizi baska sekillerde düzenleyin. Cevrenizdeki insanlarda üzerinizde cocuklara yetemediginiz duygusunu yaratmis olabilirler. Umarim sizin icin en dogru karari alirsiniz.

Anlık düşünmeyin derim. Şimdi bile işten çıkarsam oğlumu kreşten almam lazım diyorsunuz. Bu çocuklar büyüdüğü zaman şimdi yaptığınız masrafı x2 olarak düşünün. Size tavsiyem rahat olun. Her işi aynı anda yapamazsınız. Gerekirse psikolojik destek alın. İnanın evde olduğunuz da herşey güllik gülistanlık olmayacak

Bırde çocuklar kucukken masrafları yok, okul cagı geldıgınde sınıflar ılerledıgınde hakketten masrafları cok baskalasıyor

lütfen isten cikmayin okur okumaz düsündügüm tek sey bu oldu. Isinizden memnunsunuz neden cikiyorsunuz. Hayat kosullari gün gectikce kötülesiyor. Cocuklariniza iyi bir gelecek sunabilmelisiniz. Yorulmanizi anliyorum. Bunalmissiniz ama bunu baska sekillerde telefi edin. Bir kadinin mümkünse calismasi gerektigini düsünüyorum. Hayat bu ne olacagi belli degil. Genelde toplumumuzda kadina bicilen görev evde oturup cocuk bakmasi, evi tertemiz yapmasi, üc cesit yemek yapmasi. Nicin bu rollere girme istegi duyuyorsunuz. Kendinizi baska sekilde mutlu etmeye calisin. ruh haliniz iyi olmadi icin yaptiginiz kiyaslamalar da yanlis. Yardim alin lütfen. Evinize yardimci alin.

En öncelik sebep, evde körelmesin diye kreşe gönderiyorum. Annanesi çünkü ona eğitim verebilecek bir durumda değil, ancak başında durur. 5 yaşındaki çocuğun devlet okuluna gitmesini uygun görmediğim için, ön eğitim olarak kreşe gönderiyorum. Gönderdiğim yer sadece oyun oynanan, bakım yerleri gibi değil, bildiğiniz eğitim veriyor. Harfler, sayılar, el becerileri vs. öğreniyorlar. Çok faydası oldu oğlumda. Seneye de devlet okuluna vermeyeceğim, yaşının küçük kaldığını düşünüyorum. Ayrıca Nisan ayında 5 olacak. Az bir zaman kaldığı için 5 dedim. MissCherryBlossom

Bence siz artik yorulmussunuz calismak istemiyorsunuz ve savunma gelistiriyorsunuz calismamanin pozitif yonleri varmis gibi. varmis gibi diyorum cunku calismayinca kendi paraniz olmayacak asosyal olacaksiniz.. kayinbiraderinize bakan kayinpederiniz size el uzatmayacak ya da gucu yetmeyecek.. ve cocuklariniz henuz cok kucuk. uzuuuun bir egitim hayati varnonunuzde

Aynen keşke bende psikolog falan olsaymışım. Fakat işte, insan göremiyor ki geleceği...

Çocuklarım küçükken, psikolojim iyi değilken aynı hislere sahiptim. Bence evdekilere imreniyorsunuz. Eğer sosyal biri iseniz sıkılmayacağınızı düşünüyorsanız bırakın. Ama evde sürekli aynı işler sizi yıpratabilir.

Keşke hayatımızda masraflarımızı en azından düşünmeyeceğimiz kadar bolluğumuz olsa. Kısmet, herkes kendi kısmetine düşeni yaşıyor malesef. Allah hayırlısını versin herkes için. Bebeğiniz de hayırlı uğurlu olsun, sağlıkla büyüsün inşallah... SouvveniR ❤+❤ = ❤❤ Anneler

Cok tesekkur ederim. hepimizin yavrusunu allah bagislasin saglikla buyutmek nasip etsin. benim sahip oldugum buyuk sans. allah gordugumuzden geriye koymadi isten ayrilinca koymasin da insallah. sınırlarimizi bilip ayagimizi yorganimiza gore uzatinca eksiye dusmedik. sizi cok iyi anliyorum uzun yillar calismmissinz allah gonlunize gore hayirli olani versin.

Canim ücretsiz izindeyim. Eşimin ek kredi kartı bende ve gün içinde yaptığım harcamayı soran biri değildir eşim. Oglenleri eve kendim ve bebeğim için yemek söylememi tembihler filan. Ama ben bu adamdan harçlık isteyemiyorum. Gucume gidiyor. Resmen onun teklif etmesi için bekliyorum. Belli bir yasa kadar çalışmış insanin eşi de olsa başkasından para istemesi zor oluyor.

Bir an bu mesajı ben yazdım sanırım dedim. Aynı durumdayız büyük oğlum 7 küçüğü 1 yaşında. kendimi bildim bileli çalışıyorum. Annem büyük fedakarlıklar yapıp evini bırakıp haftanın 5 günü bizde kalıp çocuklarıma bakıyor. Çok yorgunum, artık çalışma istemiyorum. Kimseye yetemiyorum... Emekli oldum ama yaş bekliyorum belki bu yasa çıkar diye Ekim ayından beri kendimi kandırıyorum seçimlere kadar kandıracağım sonrasını bilemem. Benim evim kira değil tek artı olarak. Ama biraz dinlenmek istiyorum...

bence işi bırakmayın. hayatınızı düzene sokacak adımlar atın.