her şerde bi hayır vardır canım

işteo kına gecesi hariç hepsi bende vardı. ve resmi olması beni çok yıprattı. ama hala canım sıkılıyor duymak istemiyorum onlarla ilgili bişey:gitme: . push ;

Herkese Merhaba arkadaslar, foruma simdi üye oldum ve sizlerle basimdan gecenleri paylasmak istedim... belkide biraz rahatlamak icin, fikirlerinizi alabilmek icin... bir cogunuzun hikayesini okudum... ayriliklar üzücü ve yipratici mutlaka... en iyi ilac zaman olsa gerek... bunu en iyi ben bilirim... ben yurtdisinda yasayan, üniversitede okuyan biriyim. iki yil evvel ders esnasinda biriyle tanistim... ve hersey o zaman baslamisti... cok sevdik birbirimizi... birbirimizi henüz tanimamamiza ragmen inanilmaz bir sicaklik yakalamistik aramizda... ne oldugunu anlamadan birlikteydik ve bir iliskinin icinde bulmustum kendimi... kaderdi belki, alin yazisi... belki kismet... ilk defa biri girmisti hayatima, ilk askimdi, iliskimin basinda bunun eminsizligini tasiyordum, güven cok önemliydi benim icin... fakat zaman gectikce birbirimizi daha iyi tanimaya baslamistik ve zamanla daha cok baglaniyorduk birbirimize ve böylelikle güven doguyordu... zaman zaman aramizda problemler olussada bunlari birlikte asiyorduk ve birbirimize olan sevgimiz kuvvetleniyordu... ben cok hassas biriydim iliskimiz boyunca, kirilgan ve duygusal bir yapim var... böyle olmami her ne kadar istemesemde... galiba bu benim zayif noktamdi iliskimiz boyunca... kizlar inanin onsuz yasayamam sanmistim... fakat bir sekilde oluyormus... bir yil sonrasinda iliskimizi ciddi yöne tasimaya karar vermistik ve önce ben, sonrasinda o ailelerimizle tanismistik... ben biraz daha cekingen oldugum icin zaman gerekiyordu benim icin, karsi tarafa isinabilmem icin... kendimi bir anda ortaya koymayi sevmiyorum... saygili ve her zaman olgun durmak benim kisiligimde var olan birsey... sizce olmasi gereken nedir? dogru olan nedir? cok samimi olmak dogru mudur? bilmiyorum inanin... ama hersey yolunda gidiyordu... ve sonrasinda ailelerde araya girdi... tanisildi... uyumlu bir sohbet olusmustu aralarinda... gayet iyi gidiyordu hersey... en azindan ben öyle saniyordum... annesi ve babasi kizim diye hitap ediyordu... benim ailem cok sicak ve samimiydi ve birbirimizi sevdigimiz icin benim ailem daha da cok destekliyordu bizi... bunun sonrasinda üc ay evvel sözlendik... sözden evvel sözlümün ilgisizligini sezmistim sanki bazi anlarda, düsünceli halini ve sormustum, konusmayi secmistim ben hep iliskimiz boyunca, ve hersey gayet olumlu ve bir sorunun olmadigini söylemisti bana her bir olumsuzluk sezdigimde... onun yapisi böyleydi, cok konuskan, acilabilen biri degildi... olumsuzluklari iyi gizleyen biriydi... ve benim o kapali kutuyu acmam imkansizdi... baba baskisiyla büyümüs biriydi... ama dedigim gibi, onu cok seviyordum vede güveniyordum... gercekten sevgi yeterli mi sizce fedakarlik yapabilmek icin? ne oldugunu eselemiyordum, dedigim gibi... bunu yapmalimiydim? üzerine gelmeli miydim? herseyi cok ince düsünen biri oldugumu bildigim icin daha fazla kurcalamiyordum... zarif ve narin bir tipim var, ve okulda zaman zaman zor dönemden geciyordum, ayrica okulun yaninda bir iste calisiyordum maddi ihtiyacimi karsilayabilmem icin ve bu beni bazi dönemler yipratabiliyordu... zaman zaman bunun yorgunlugu vardi bende... fakat basarimi görebilmek beni en mutlu eden seydi, o mücadele beni dahada olgunlastiriyordu... sözden bir hafta sonra sözlümü hatanede bulmustum maalesef... ciddi birsey degildi fakat yinede ailesinin baskisindan dolayi rahatsizlanip onun orada olmasindan habersizdim... hemen ziyaretine gittim tabiki onun yaninda olabilmek icin... annesi babasi ile karsilastim ve gayet olumlu, her zamanki gibi davranmislardi bana... hic birseyden haberim yoktu... bana karsi hic bir olumsuzluk sezmemistim... hatanede olmasinin nedenini sonradan ögrendim: ailesi beni bastan beri istememis... bundan haberim yoktu ama ve söz yüzügünden dolayi sonunda ögrenmistim... bu kiz zayif, sana bakamaz, ev islerini yapamaz diye söylenip durmuslar... hayatim cok kolay degildi, dedigim gibi. is, okul, kendi ailem yorgun olabiliyordum zaman zaman... ama ailesinin bunlari dogrulamasi mümkün olabilir mi beni tanimadiklari halde? ben kendime güveniyorum ve evlilikten korkmayan biriyim... ama sonunda sözlümde ailesine inandi ve beni hic bir yönde koruyamadi... sözden iki hafta sonra ögrendim istenmedigimi ve sözlüm birlikte asacagiz, seni birakmayacagim dedi bana... inandim... ben ona nasil destek verebilirdim sizce? onun yaninda nasil güclü durabilirdim? annesiyle yakin olmaya calistim, telefon actim, konusmayi sectim, dogum gününde aradim cicek yolladim. bulusalim dedim, fakat olumlu cevap alamadim... daha ne yapabilirdim ki ben? sözlüm sonrasinda babasiyla tartismis... bir süre konusmuyorlarmis... sorun benim babamla aramda demisti bana... sende varsin fakat asil benim babamla sorunum var demisti... inandim... nasil destek olabilirdim ki ona ben? ne yapmaliydim? sözlüm beni egitimim icin hep beni destekleyen biriydi, daha rahat bir hayatimiz olacakti... okumanin kolay olmadigini biliyordu ve benim sartlarimida görüyordu... ben son dönem cok sarilmistim okuluma... cünkü bir an önce bitirip ailemi kurmak istemistim... yüzük konusuna gelince: sözlüm tek tas almisti bana... burada yasadigim icin geleneklerimizi tam olarak bilmiyordum... türkiyedeki yakinlarima danismistik bu konuyu, söz bohcasi hazirlamak gerektigini biliyordum vede erkek ince bir söz yüzügü takabilirmis diye ögrendim... ve öylede oldu... sözden önce bende, sözlümde yüzükleri denemistik... aramizda hic bir problem olusmamisti bu yönde... ta ki annesi sözden sonra söz yüzügünü görene kadar... kizlar ince bir yüzüktü, alyans degildi cünkü... bunun neresinde hata vardi, inanin bilmiyorum... alyanslari evlenince aliriz demistik... maddi degeri cok yüksek olmadigi icin annesi cildirmis... halbuki sözde ailem cok özen göstermisti, herseyin en güzel sekilde olmasi icin... yüzük konusunda bir sorun yasayacagimizi hic düsünmemistim... sevdigim insan bana karsi ne yazik ki hic bir zaman dürüst olmamis... ailesinin beni bastan beri istemedigini gizlemisti benden ve bu söz yüzügü konusu acilinca ailesinin uyguladigi baskiya daha fazla dayanamayip sonunda bana acilmisti ve durumu anlatmisti... o an neye ugradigimi sasirmistim... idrak edemiyordum ve inanamiyordum... bastan beri istenmiyormusum... simdi düsününce sunu anliyorum... kültür farki ciddi anlamda vardi aramizda... benim ailem izmitli, onun ailesi ise marasliydi... belkide görgü farki vardi aileler arasinda... sisman biri degilim, zayif ve narin bir tipim var ve bundan dolayi hep elestirmisler beni, en ufak bir hatami yakalayabilmek icin ugrasmislar... onlar ogullarini kayip etmek istemedi, cünkü ailesi temelli dönüs yapacak türkiyeye ve ogullarinida burada birakmak istemiyorlar... onlar evlenmeyi ogullarini kayip etmekle baglayabilen insanlar... onun icinde akraba evliligede zaten sicak bakan insanlar... ama inan... bu zamana kadar ben hic bir olumsuzlugu sezmedim... bu kadar ciddi karsi olduklarini sezmedim, müthis gizlediler, hem ailesi hemde sözlüm... belkide bunu anlamamak benim hatamdi... belkide onu cok sevdigim icin bazi seyleri göremedim... halbuki ip uclari vardi... bazen bir gün evvel cok mutlu bir gün geciriyorduk birlikte, ertesi gün ise baska biri olabiliyordu... simdi kizginim kendime, niye hic aramadim altinda birsey... niye sezmedim... ama dedigim gibi... ailesi müthis gizledi ve bana karsi cok samimilerdi... olan aslinda bize oldu... cünkü birbirimizi cok ama cok seviyorduk ve severek ayrildik... kendi kisliligini korumadi ve ailesinin uyguladigi baskiya yenik düstü ne yazik ki... sözlüm mail yoluyla ayrilmamiz gerektigini yazdi bana... inanamadim, onu birakamadim cünkü cok seviyordum... uzun süre onunla konusmayi denedim, sorunu anlamaya calistim... fakat idrak etmek cok güctü... dayanmak cok güctü... oda evlilikten emin olmadigini söyledi... kizlar yüzükleri vermdik henüz geri, ailelerde hic araya girmediler... benim ailem onun ailesine ulasmaya calisti fakat hic telefonu acmadilar... bunun üzerine ben annesiyle konusmaya gittim, sorunun ne oldugunu sordum, oglum istemiyor dedi bana... kizlar sizce ben eger hatam varsa, nerede yaptim hatayi? neyi farkli yapmaliydim? bana belki zaman vermen önemli benim icin dedi sözlüm bana, kendimi yeniden bulmam gerek dedi... sizce onunla bir kez daha konusmali miyim? ne yapmaliyim? dogal olarak hep bunu sorguluyorum son 2 aydir. benle paylasirsaniz cok sevinirim... maskelileydi

ne ilginc bir aileymis bu ayol :bbo: ben siskoyumda beni kimse begenmicek diye düsünüyordum halbuki :bbo:-tatlicadiarzu- Valla canim yasadiklarin cok kötü, ama gercekten hic sasirmiyorum bu erkekler okadar dengesizki, halbuki bastan söyleseydi sana ailem seni pek istemiyor gibi, tamam hos bisey degil bunu söylemek ama dürüst olmak gerekir bana göre.. Hem sende kendini ona göre ayarlardin, simdi seni kukla gibi oynattilar istedikleri gibi, yüzüne güldüler arkandan neler dediler.. Bence hic degmez, sonucta sende güzelim kizsindir, Ailende seni nelerle büyüttü. Ailen sana kiyamiyorken, sanki zorla vermiyor ya seni o aileye, aileninde gururunu düsün.. Kesinlikle arama derim ben.. A

ben de birgün "iyi ki" diyebilirim umarım henüz çok taze duygularım canım çok yanıyor, bir daha kimseyi sevemem güvenemem gibi geliyor mors

amin tek dileğim bu

off yaa hala onla ilgili konusulmasından nefret ediyorum. konuşmasınlar artık benle ilgili bişey olmadana yrıldım zaten. mors

bu konuya kayıtsız kalamadım BENDE AYNI DURUMDAYIM diyebilrim bizim nikahımız yapılalı bir yıldan fazla oldu. ama düğün falan olmadı nişanlı gibiyiz. nikahdan sonra öyle çok öyle çok değişti ki bu adama mı evet dedim diye sormaya başladım kendime bambaşka biri oldu sanki tanıyamıyorum. bende ayrılmayı düşünüyorum. resmi nikah olmuş olmasına rağmen soy adımın değişmiş olmasına rağmen hayatımın geri kalan kısmını mutsuzluklarla geçiremem. daha fazla kendimi üzemem. toplumun bazı kuralları var ve o kuralların dına çıktığında illaki tepki alıyorsun. ama insanlar konuşuyor konuşacak die de nereye kadar mutsuz bir hayata tahhammül edebilirsin ki. karşı taraf senin çektiğin acıları görmüyor bile zaten. ben bu şekilde düşünerek ayrılma kararı aldım. kendisine de açıkladım. en çok üzüldüğüm konuda ondan ayrılmak değil yanlış bir tercihle kız adım dul olacak die üzülüyorum. ama yaradandan herşeyin hayırlısını diliyorum ALLAH BÜYÜKTÜR. sende üzülme insanların ağzı kese değil ki büzesin. ayrıca sen kendinden emin olduüun sürece onların söyledikleri bir süre sonra buhar olup uçar. kendini bunun için yıpratma güçlü olmak zorundasın. sen güçlü olmazsan daha çok üerine gelirler. dik durmak lazım. ALLAH YARDIMCIMIZ OLSUN CANIM :Saruboceq: maskelileydi

görünen hatan sevmek ve güvenmek olmuş:1ninca: sözlün göğüs germeliydi, yapamamış. baskılardan yılmış belli ki-tatlicadiarzu- sadece bekle... eğer sevgisi ağır basarsa, seni kimseye ezdirmeyecek gücü kendisinde bulduğunda arayacaktır. fisfisfis SuLtan42

umarım A

asyacımmm eger sendede böle bişi olduysa inanki hakkında böle hayırlıdır emin ol... A

canım şu anda böyle olman doğal boşanma sürecinizde sıkıntılı olabilir ama sonrası güzel olur inşallah ALLAH karşına daha iyilerini çıkarır inşallah A

ailesi benimle ve benim ailemle muhatap olmak istemedigi icin ogullarina atiyorlar simdi... ogullarini benle ilgili tamamen eminsizlestirebildikten sonra oglum istemiyor dedi annesi... ben uzun süre büyük celiski yasadim... benim icin inanilmaz zor bir dönemdi... o büyük hayal kirikligina karsi sessiz kalamadim ben... son iki ay hayatimin en mutsuz dönemini yasadim ben... bana hesap vermek zorundaydi... benimle konusmak zorundaydi... sonucta biz ciddi bir adim atmistik birlikte... sessiz kalamadim ki... nasil yapabilirdim... ona inanamadim ben... böyle biri olduguna inanamadim... bahaneleri suydu... ben ogullarina bakamaz misim... zayif ve kilolu biri degilim diye ve yogun dönemlerden gectigim icin bu kanaata varmislar... ben üniversitede okuyorum ve ayni anda calismak zorundayim... bunun zaman zaman zorlugunu yasiyorum ve bundan dolayi bu yorumu yapabildiler... onlar beni tanimak istememisler hic... en kötüsü... ben bunu bir yil sonra ögrendim cünkü yüzüme gülüyorlardi ve hic anlamadim... fakat iclerinden baska düsünmüsler ve sürekli ogullarini doldurabilmisler... o kolay yolu secmek istedi... artik aramayacagim...

benim kızkardeşimin başına geldi kına gecesi günü ayrıldılar resmi nikahları olmuştu sonrası daha iyi oldu iyikide ayrılmışlar şimdi çok mutlu eşiyle birde kızı var dünyalar tatlısı eğer gerçekten çok büyük bir probleminiz varsa olmaması daha iyi sonra boşanmaktansa şimdi olması daha az travmaya yol açar unutursun canım dua et hakkında hayırlısını iste inci_tanesi Allah'a emanetsin

hadi yaa ah canım benim çok özel degilse nedeni ne acaba bu kadar yaklaşmışken günah degilmi böle ahlar alarak nasıl mutlu olmayı düşünüyolar bu erkekler hiç aklım ermiyo ya bi arkadasım var oda böle olmuş hatta nikahı bile olmus ayrılmış onunkide benim eşim gibi polismişti... canım demekki hakkında böle hayırlısı inşallah cabuk atlatırsın bitanem rabbim yar ve yardımcın olsun... A

bir of çeksem... A

Ben Giriyorum Sanırım Bu Katagoriye.. İyikide Ayrılmışım, İyiki Canım Daha Fazla Yanmadan Yol Vermişim.. Çünkü Şuan Belkide Kucağımda Bebeğimle Cevaevinde Onu Bekliyo Olacaktım.. Rabbim Büyük :Saruboceq: A

canım böyle bir durumda en doğru kararı vermişsin bu durum sonunda daha çok üzerdi insan ailesinden vazgeçemez vazgeçmemelide zaten ilahi adalet çok geçmeden yerini bulur inşallah sende çok mutlu olursun bu kararından dolayı inşallah Çenebaz

özel olmazsa sorun aşılamayacak kadar büyükmü acaba sizmi istemediniz yoksa o taraf mı sorun çıkardı canım A

Kaderinde yokmuş demek ki... Alnımıza ne yazıldıysa onu yaşıyoruz hepimiz. Senin alın yazın değilmiş.

canımmm sevgili, eş her zaman bulunur ama aile asla bulunmaz senin canın kanın ya atamazsınki bi problem cıkınca olmuyo işte ipler kopuyo aileler arasındada bişi olunca böle cefayı sen cekiyosun napıcan hakkında demekki daha hayırlı birisi var bitanem...

cok sagol zaman ayirip okudugun icin... evet haklisin... daha henüz atlatamadim... bu nasil mümkün olabilir ki... ayrilmadan bir hafta evvel biz daha mutluyduk birlikte... idrak etmek cok güctü... ilk defa böyle bir aciyi yasamanin tecrübesizligi vardi bende belki... güvenmek hataydi... uzun süre inanmak istemedim... kendimi düsünmedim ve hep "neden" sorusuna cevap aradim... bir insan bu kadar degisebilir miydi... seni canimdan bile cok seviyorum diyen bir insan neden sahiplenmez ki sevdigini... dedigim gibi... ayriligi cok sorguladim ve kendimi hic düsünmedim cünkü ona inanamadim ben... cok büyük bir cöküntü icindeydim... hangi sözüne, neyine inanacagimi sasirmistim... bana evlenip baglanmak istemedigini söyledi, nerede yasamak istedigini, hayatinin belirsizliklerle dolu oldugunu söyledi bana... ne istedigini bilmedigini söyledi... neye ugradigimi sasirdim... simdi ise... ailesinin benim ailemle oyun oynamasina mi üzüleyim... beni yari yolda birakmasina mi... onurumu, gururumu hice saymalarina mi... onu bu kadar yanlis tanidigima mi... ona hic kiyamadim ben... hic bir zaman... ona olan sevgimi vede nefretimi ayni anda yasadim son iki ay... sunu biliyorum... yasamam gerekiyormus ve yasadim... sizce kendimi toparladigimda onun karsisina son kez cikmali miyim? ailem bu saatden sonra ne yapmasi gerekir? ayriligi mail yoluyla bana bildirdiginde ben bulusmak istedim ve bu söylediklerini tekrar etmesini istedim... yapamadi... bana aldigi yüzük hala bende... geri dönüsün olmadigini biliyorum cünkü o herseyi yikti gecti... SuLtan42

Evet eşimden önce başka biriyle evlenmeye 2 ay kala ayrıldık. iyi ki ayrılmışız çünkü bir sürü edepsizliğini öğrendim sonradan.. Eşimle çok mutluyum

ıçerik nedeniyle " ılişkiler, Duygular ve Hayatın ıçinden " Bölümüne taşınmıştır. A

mutlaka daha iyisi cikiyorbos anina gelmezse. Allah hayirlisini versin hakkimizda. bende yuzugumu cikardim. geri geldi donmedim

"sizin hayr bildiklerinizde şer, şer bildiklerinizde hayr vardır" hakkında hayırlısı olsun arkadaşım A

aysin11 belli ki annesi oğlunu senden ayırmaya kararlı, sen bu durumda fazla birşey yapamazsın, bir şekilde evlenseniz bile anladığım kadarıyla aile çok sinsi, eşinle olan ilk kavganızda onu sana karşı doldurup ayrılmanız için her türlü yolu deneyecekler gibime geliyor. Bırak ana oğluna istediği gibi bir gelin bulsun, beyfendi anne kuzuluğunu hakkıyla yapmaya devam etsin, onlar öyle mutlu mesut yaşasınlar... Ama eğer ille de onunla olacak dersen üzülürsün gibime geliyor. Hakkında hayırlısı olsun ne diyelim... T

cok tesekkür ederim... evet haklisin... bastan beri hep dürüst oldum ben... böyle insan aslinda bulmak cok zor... karsindaki insani kendin gibi saniyorsun... ama öyle degilmis... buna ragmen benim degerim yokmus ama... bu cok aci benim icin... sonucta ikibucuk sene onunlaydim... ailelerimizi dahil etmistik... söze kadar varmisti iliskimiz... kisa dogru evlenecektik ve ben haril haril okulumu bitirmek icin ugrasiyordum... onu cok sevmisti ailem ve benimsemisti, kardeslerim, ablam... bir oyunmus megersem... bulusurduk hepimiz, sohbet ederdik... bana her ne kadar sonrasinda ben ciddiydim seninle dediysede... ben inanmadim... bir insan sevdigini zayif ve narin olmasindan dolayi, zaman zaman yorgun olmasindan dolayi nasil birakabilir ki... nasil... nasil bir düsüncedir... bu gerekce olabilir mi... benim hayatimi bilen oydu... mücadele gösterdigimi bilen oydu... ve asil bunun icin beni taktir etmesi gerekmez miydi... iki sene senle yasadigim duygulari attim dedi bana... kalmadi dedi... eger beni gercekten sevdiyse... nasil diyebildi bunu bana... birden onun hayatindan cikmam gerekiyordu... bir insana güvendigin vakit... inanamiyorsun söylediklerine, yaptiklarina... nasil olur, neden ve hep neden diye soruyorsun kendine... ben asil daha cok yaraliyormusum kendimi bunu yaparak... ama o yasadigim hayal kirikligindan dolayi kendimi düsünmemisim ben hic... ben dürüst olmaktan baska, temiz kalpli olmaktan baska ne yapmistim ki ona ve ailesine... bunlari hak edecek ne yapmistim ben... bu haksizlik niye... oda benim gibi egitimli biriydi... onu baska sanmistim, ileri görüslü, akilli ve mücadeleci biri olarak tanimistim onu... ama yanilmisim... onu bir sene boyunca tanimaya calistim ben, ve bu dönem hep onu tarttim, ölctüm bictim... sinava soktum onu belki kendimce... bu dönem hep mesafeliydim ona... bunu konusuyorduk, zamanla seni tanimak istiyorum demistim hep... bunu anliyordu o ve bana hak veriyordu... ilk baslarda hep dogru insan mi diye sormustum kendime... fakat böyle kalmiyor iste zamanla... onu tanidikca hayatima katmistim... ve zaman zaman olumsuzluklari göremiyor insan galiba... cünkü seviyorsun... belirli bir süre gecince ona sonsuz güvendim, inandim... iliskimizin artik bir adi kondu sandim ve bu hayal kirikligi, bu inanilmaz degisim beni cok yipratti simdi... ben nasil güvenirim artik baskasina... nasil inanirim... insanlar degisen varliklar... dogru... peki bu düsünceyle bir insan nasil güvenebilir ki sonsuz... hep bu kusku olmali mi peki icimizde... ben ilk defa böyle birsey yasadim... basit bir kiz degilim, yani bir kac iliski yasayim... bosver gibi düsünen bir insan degilim... ailem cok üzgün, yapilanlari hazim edemiyorlar... ailesi bir kez bile aramadi biliyor musun... bu is olmayacak, kusura bakmayin bile demediler... ben sahipsiz biri miydim peki... bu kadar mi degersizdim... en kötüsü buydu inan... peki böyle kapanmasi dogru mu... böyle kacip gitmek erkeklik mi peki... hic mi sorumluluk duymamis bu insan... birak bana... ya aileme karsi? bana ayriligi ilk bildirdiginde ben inanilmaz bir mücadele gösterdim... bunu yapmaya karar verirken o an inan ilerisini düsünmedim ben onunla cünkü olani idrak etmekle mücadele ediyordum... anlamaya calisiyordum... onunla konusmaya calisiyordum... kabul etmek mümkün degildi... bunu yaptigim icin pisman degilim cünkü sorgulamadan onu birakmak hep soru isaretleri birakacakti bende... niye sormadim, niye dinlemedim onu diye... büyük bir celiski icindeydim... o böyle biri degil dedim ve ona olan güvenim bir kerede yikilamadi... belkide gercek yüzünü görmeye calistim ve o vakit eminsizlige düstüm... belki onun asil kisiligi ile büyük celiskideydim.. ona inanmakta güclük cekiyordum... ama o her konusmak istedigimde beni dahada yaraladi... sunu biliyorum... ben artik kimseye güvenemem... kimseye kalbimi teslim edemem... yapamam artik... kesin olan su, yoluma devam edecegim... okulumu bitirecegim... onu aramayacagim... bunu artik biliyorum... her yasadigimiz bir ders belkide bizim icin... hayatta daha güclü durabilmek icin belki bir sinavdi bizimkisi... kimseyi kendin gibi bilmeyeceksin... seninde yolun acik olsun... A