Babamla konusamiyorz zaten anneme ise derdimi acsam bile kavga cikiyo. Her derdimi basit ve sacma goruyor. Ayni frekanstan konusmuyoruz belli ki evdekilerle... Bu durum kendimi bildim bileli boyle... Yalnizligimi artik kabullenmekten baska care yok ama bu mtsuzlugum nasil gececek is bulamiyorum. Sevgilim falan da yok evlilik de cok uzak gorunuyor su an ( bu eve cakilip kaldim resmen. Ve ben kendimi bildim bileli para kazanip kendi ayri evime cikma hayalleri kurardim. Ama is bulamadim bi turlu. Ailede yalniz hissetmek berbat bisey. Surekli gizli gizli aglamak, anlasilamamak... Fikir istiyorum sizden. Ne yapabilirim? Ozel Ders veriyorum. Yakinda biter okular kapanacagi icin. Bir kursa gidiyodum ama bitti bi de spora gidiyorum arada ama hep ekiyorum sporu iyi gelmiyo cunku aksine daha kotu oluyorum yorulunca daha gucsuz hissediyorum... Kurslara yazilayim yeniden diyorum ama yasitlarimi evlenmis, cocuklu gorunce iyice depresyona giriyorum napcami sasirdim :s İssizlik psikolojisi bitmeden evde kalmislik psikolojisine sarmaya basladim... Annesiyle arkadas gibi olanlara oyle ozeniyorum ki...