Kullanmak değil; ne düşündüğünüzü, hissettiğinizi söylemeniz açıkça ifade etmeniz sizin içsel huzurunuz için daha iyi olacaktır. Sonuçta sizle bu durumu bilerek evlendi ve hep kendinizden fedakarlık ederek idare etmişsiniz. Bunu devamlı dile getirmemişsiniz.

Mune Müdürüm, konum kapanabilir, karara bağladım, ferahladım. Teşekkür ederim kızlar yorumlarınız için, bana farklı açılardan bakmamı sağlayacak pencereler açtığınız için. Badem

Helal be uzun zamandır okuduğum en güzel yorum.

Neden en ufak eleştiriyi yıkıcı eleştiri olarak algılarsınız gerçekten bilemiyorum. Biraz daha açık yazmalıyım diye yapıcı algılamak varken... Her neyse konu sahibi, sorun eşinizin dengesizliği sanırım. Eğer sizi bu tip davranışlar ile geriyorsa hastalığınızı ele almanıza gerek yok, bu tip şeylerden bipolar olmayanlar da rahatsız olur. Sıkıntı sizin hastalığınızda değil yani. Bipolar olarak değil karısı olarak konuşup incindiğinizi açıkça anlatabilirsiniz. Eğer sizi sevip önemsiyorsa "kırıcı davranmışım, o bipolar olduğuna göre daha da çok kırılmıştır" vb. iç muhasebe ile zaten davranış değişikliğine gidecektir. Bipolar olduğunuz için değil, kırıldığınız için çaba gösterirse kıymeti var zaten. Aksi takdirde bir ömür birşeyi yaptırmak için somut nedenler sunarak yaşamanız gerekir ki, yıpranırsınız. . push ; Yokuspokus

bende de anksiyete bozukluğu ve okb var... eşime sadece bahsettim... arada moralimin bozuk olacağından bazen de iyi olabileceğimden vs... ama ona belli edip üzmemek için çok içime atıyorum ve dönemsel patlamalar yaşıyorum... bi anda ağlama krizine girip durduramıyorum kendimi... şok oluyor panik yapıyor... o yüzden ilk fırsatta bu sıkıntının boyutlarından bahsetmem gerek... çünkü gerçekten o an daha çok üzülüyor... maymun oluyor beni güldürmek için... o öyle yaptıkça ben vicdan yapıyorum vs.. kısır döngü...

Sizi anladığımı ümit ediyorum. Benzer durumları, duyguları yaşadım. Tek fark sanırım benim eşim daha yapıcı oldu, fakat bunun içinde bir patlama noktası gerekti. Ya bu tavsiyeyi vermek doğru değil belki ama idare etmek yerine arada sırtındaki kamburu yolun ortasına koymak gerekiyor, biraz 'ulan biz de insanız, yorulduk' diye bağırmak gerekiyor. Yoksa eşiniz nasılsa düşe kalka idare ettiğiniz için ne kadar şanslı bir koca olduğunu düşünüp, hayatına devam eder. Çocuk gerçekten evlilikte bir milat, hem bir lütuf hem bir sınav. Oğlum doğumdan iki gün sonra yoğun bakıma alındı yaklaşık iki ay. Evet hayatımın en acı çektiğim dönemiydi ve hayatımda ilk kez çok güçlü, hep güçlü olmam gereken bir dönemdi. Ağlamayı bile yasak etmiştim kendime, hasta olursam, sütüm giderse, yanına giremezsem diye. Kendimi o kadar sıkmıştım ki en son oğlumun hastahaneden çıkmasına iki gün varken hastahanenin ortasına oturup, bağırarak ağlamıştım. Şimdi düşününce yine ağlayasım geldi bak :) İnsanların drama, abartı, karmaşık dediği acı senin ciğerini söküyor. Bunu bir sen bilirsin. Ve kimse de senin acını, duygularını küçümseyemez. Benim oğlumda kolik olarak eve dönüş yaptı, hiç kolay değil. Karı, koca hayatı neredeyse sıfır, onu geçtim senin kendi zaruri ihtiyaçlarını giderdiğin hayatın bile yok. Deli divane ol, aşkından öl öyle bir dönemde birbirinden soğumayacak insan yoktur. Ben ciddi ciddi nefret ediyordum eşimden. Ve evet bende epey gaddar bir insan olmuştum, bilmiyorum belki hala öyleyimdir. Acımayana acıma duygumu yitirdim sanırım. Bizde yaklaşık iki sene evvel yaşadık bunları. Güven eksikliğim, kırgınlığım hala var fakat benim evliliğimden kendime ders aldığım kavga et, tartış, kır, dök, kırıl, dökül ama susma. Saatlerce konuştuk biz, hem yüz yüze, hem telefonda, hem yazarak. Sonra benim acılarım hafifleyince daha sakin düşündüm. Evet ben bu iki hatta üç sene çok acı çektim. Fakat yanımda uyuyan adam da gününü gün etmedi. Gece süt sağmaya kalktığım geceler onu ağlayarak dua ederken gördüm. Karısına destek olmaya çalışırken, iş yeri değişikliği yapmaya çalışırken, oğlunu kucağına alamazken, cebinde beş kuruş kalmazken, ana babasından, kardeşinden, akrabalarından gördüğü çevrilmiş sırt olurken, yine de ayakta kaldı, güçlü oldu. Oğlumu görmeye giderken dinlediğimiz bir ezgi vardı, ne zaman o çalsa birbirimize gözleri dolu dolu bakarız. Bir acı vardı önce bizi ayıran, sonra daha da bütün kılan. Yani hayat bana zordu ama ona da kolay değildi. Kendi derdimi çok anlatmış olmanın affına sığınarak; Çok zor günler yaşamış olduğunuzu tahmin ediyorum, fakat muhakkak eşinizde zorlandı. Baba olmayı öğrendi, sorumlulukları arttı. Hele de duygusal ve size düşkün bir insansa kendini yalnız hissederek, kabuğuna çekilip, istemsiz bir öfke duydu size. Haklı mı değil, ama insan işte. Eşinizle uzun bir geçmişiniz, eskiden gelen bir kuvvetli bağınız var. O bağ nerede yıprandıysa, belki koptuysa bulup yeniden bağlamak bence mümkün. Sanırım ikinizde gurur yapıyorsunuz, yapmayın. Suçlayıcı olmayan, seni de anlamak istiyorum fakat şu an kendimi iyi hissetmiyorum, dostluğumuzu, dert ortaklığımızı özledim ve yalnızlık beni hastalığa sürüklüyor diyerek, elini tutun. Eliniz boş kalmayacak inşallah. 'Kendine iyi bak, bir daha hiçbir ana doğurmaz seni.' Rabbim selamet versin..

Elimden tutması gerekiyor... Ellerimizi bırakalı baya oldu. Doğru, burada da bir denge olmalı.

Bence kullamak değil de ne yaşıyorsan onu olduğu gibi anlatmalısın. "Senin dengesiz davrandığın şu şu noktalar, beni hastalığım sebebiyle böyle hissettiriyor" ya da maniyi tetikleyen bir sebep olduğunu düşünüyorsan "o davranışın ben de şuna sebep oldu ben de bugün gidip iğne oldum" diyebilirsin. Yani demek istediğim hastalığı "kullanman" kadar "yok sayman" da hata olur. Bipolar mısın? Evet? Bunu kullanma elbette ama yokmuş gibi de davranma. Eşinle başbaşa kaldığınızda hissettiklerini sansürsüz konuş ki ne yaşadığından haberdar olsun. Sağlıklı insanlar psikiyatri hastalarıyla pek fazla empati kuramıyorlar. Çünkü ne mutlu ki onlar bu istemsiz duyguları yaşamamışlar. Bu yüzden olduğu gibi anlatmalısın.

Ben olsaydim hastalığımı hali altına iktirmezdim. Ben olsam eşimin doktora gittiğimden ve iğne olmaya ihtiyaç duyduğumdan haberi olurdu çocuğu anneme bırakıp. Dediğiniz gibi hastalığı görünmez yapınca yok olmuyor ortadan. Eşinizle hiseetikleriniz üzerine konusmalisiniz.

Bunu da bu konuda üstü kapalı geçtim. Evet kimse eski konularımı açıp araştırmak zorunda değil yıkıcı ve eksik eleştiri getirmek istiyorsa. Ama konu sahibi belirtiyor ve yorumcu gerçek bir fayda ve yapıcı eleştiri ile gelmek istiyorsa, okumalı. Bu seçim zaten sizlerin, ben bir şey diyemem. Ha pratiklik olarak eleştir: Konunda net vermeye çalış her şeyiyle, insanlar senin konun için sayfalarca okumak ayıklamak durumunda kalmasın, faydayı zorlaştırma diye ona katılırım. Belki de bu benim, hangi yorumları kale alacağıma dair yaptığım bir elemedir.

Doğru, dile pelesenk olması da etkisini kaybettirir. Ben seneler sonra şu kapıyı bir de buradan çalayım. Teşekkür ederim.

Aslinda öyle. Senin hastalığına dair fazla bilgi sahibi değilim ama mesela benim durumumda sadece hislerimi konuşmam fazla yardim etmiyor. Genel anlamda aşırı reaksiyonlar veriyorum, bazen küçücük bir olayi kafamda büyüte büyüte sorun haline getiriyorum, bazen cok soğuk ve bi nebze duygusuz oluyorum. Nişanlım bu hislerimi anlasa bile bu aşırı dalgalanmalarin hastalığımdan kaynakli oldugunu. bilmesi gerek diye düşünüyorum. Kendime dengesiz demek istemiyorum ama hormonlarim tavan yaptiginda bir insani boğacak duruma geliyorum mesela. Sebepsiz yere. Ayni olay hormonlarim normal seviyede olduğunda pamukşeker modusunda bir reaksiyon veriyorum. Tavirlarim adamin dengesini bozuyor. Bu sebepten yeri gelince ignore ediyor. Bipolar hastalığı hakkında fazla bilgim yok ama eşinin bazi tavırlarinin senin hastalığını tetikliyor olduğunu bilmesi gerek

Unutulur elbette. Siz göstermeyince anlaması gerçekten zor oluyor. Açık olmak iki tarafın da işini kolaylar bence. :) Ne gibi davranışları böyle davranmana sebep oldu?

Teşekkür ederim yorumun için. Arada atlamışım, 6 sene değil 3 sene olacak hamilelik sürecimde de konuşuldu bu konu elbette. Ama üç sene de unutulmasına elbette yeter. Biraz da Onun davranışları beni bu yola itti diyebilirim Biyas ama bu kadar görünmez hale getirmemeliydim haklısın, arada dürtüklemek lazım yoksa aynı yolda birimiz sağa oturmuş birimiz sola oturmuş bakıştığımızla kalıyoruz. kahvetelvesi

Halldebiliyorsan kendin hallet mantığını sevdim ama haberde ver. Böyle böyle oldu, böyle yaptım de. Belki hiç birseyden haberi olmadığı için unuttu. Ama başından beri biliyordu deme işte. Erkekler realist yaratıklar gördüklerinde durumun gerçekliğini kavriyorlar. Aynı hamile kaldığımızda ki gibi. Onlar kucağına vermeden baba olmuyor. Çocuğu artık adamın kucağına ver gansta

Olmayan birseyi var gibi göstermektir kullanmak ki sizin ki ciddi bir durum hastalığın geleceğini anladığın an eşini araman ve çocuğu anneme bırakalım beni de doktoruma götür demen bence daha mantıklı olurdu. Siz herseyde ben iyiyim güçlüyüm modunda davranırsanız kimse aaaa bu kiz hastaydi diye düşünmez.

Sana uzun zamandır bir sempati besliyorum. Haberin olsun kadın!

bence bu kullanmak değil, nasıl grip olunca evde belli bir prosedüre geçilir bunda da öyle olmalı ama tabii" ben hastayım" durumunu çok gözüne sokmak olumsuz etki yaratabilir. mesela tek başınıza iğne vurdurmaya gitmişssiniz ya eşinizden ilgi bekleyerek" beni götürür müsün kendimi iyi hissetmiyorum" tarzında yapılabilir. hem durumun ciddiyetini görür hem de kendini işe yarar hisseder gibi geldi.

Bilmem, bunlara rağmen, anlatamadım mı? Badem

Bugün iğneye gittiğinizi, ve duygularınızı anlatın. Sen böyle yaptın bu yüzden oldu değil de bu güzel anlatımınızi kullanarak yaşadığınızı anlatmalisiniz. Devamlı kullanınca önemini kaybeder böyle arada hortlattiginizda silkelenir gibi geliyor bana

İyide bahsettiğiniz şey hastalığı kullanmak değil ki "birbirine açık olmak."

Selam sana güzel Gangta Bipolar kadınlarının hepsi mi böyle güçlü diye düşünmeden edemedim bi an. Tıpkı ben'i okudum satırlarında. Olma bu kadar güçlü. Her topun altına 'hallederiz yaa' kafasında girme. Kendini biraz da çevrene bırak. Bende bir bipolarım biliyorsun. Bende aynı senin gibi 'amannn ben hallederim salla yaaa' kafasındayım. Yıllarca kimseye hiç bir konuda eğilmedim. Ama artık yoruldum ve son bir senedir hastalığımı unutan/az umursayan kocazademin kulağını büküyorum. Bak bu ara iyi değilim biraz daha hassas hareket et bana yardımcı ol diyorum toparlıyo hemen. Yani güzelim erkekler biz bipolarlar kadar hassas/düşünceli değiller. Biraz dürtmeyle çalışıyorlar biliyorsun. Ben kocama halimi izah ettikten sonra daha da rahatlıyorum. Tavsiye ederim. Öperim güzel yanaklarından güçlü kadın

Ama erkekler bizim gibi değil, inan bana değil. Ben hayatım boyunca halden anlayıp ona göre davranan bir erkege rastlamadım. Bak eşim suratimı asık görse sorar ne oldu, bir sorun mu var diye, ters bir şekilde yok desem dahi üstlenmez, sonra mevzu olursa ama ben sordum söyleseydin der geçer. Biz olsak, üsteleriz ama birşey olmuş, anlat vs diye. Eşine de sorsak şimdi der muhtemelen ben sordum, yok birşey dedi diye. Kafa böyle çalışıyor. Sen kendi kendine küssen de, darılsan da hatta depresyona girsen de, senin gibi yaklaşmasını bekleme bence sana. Kafa böyle çalışıyor zira. Ayrıca eşinin unuttuğunu sanmıyorum bu durumu, sadece sen ona yansıtmadığın için, iyi olduğunu düşünüyor, üstelemiyor. Ayrıca en sağlıklı insan bile dibe vurur zaman zaman, bu hastalığı kullanmak olmaz bence, hepimizin yardıma, desteğe ihtiyacı olur arada.

Yani bilemedim, eş dediğin hayat arkadaşı değilmidir? Neden kendini bu denli zora sokuyorsun, gizli gidiyorsun doktora. Aynı evi paylaştığın insan bu durumu bilmeli, zayıf yanını göstermek istemiyorsun ama o senin düşmanın değil ki. Bence oturup konuşmalısın,"bak 6 sene önce doktorumla konuşmuştun, şu an kendimi iyi hissetmiyorum, bana destek ol "minvalinde, eşin de ona göre davranır. Sen güçlü, iyi görünmek için bu kadar mücadele etmek zorunda kalmazsın. Hayatını zorlaştırmaktan başka bir işe yaramıyor emin ol şu an sergilediğin duruş. Her zaman güçlü, dirayetli olamazsın, arada yardıma ihtiyacın olabilir, gözardı etme bunu.

Konu sahibi çok özür dileyerek söylemek zorundayım ama bir sürü kitap cümlesi niteliğinde cümle okudum lakin sorunun asıl kaynağı içinde yok. Nasıl anlatacağınıza fazla odaklanarak ne anlatacağınızı pas geçmişsiniz. Eşiniz ne yapıyor da sizin duygu durumunuzu bu hale getiriyor? Böyle yapmaması gerektiğini bi-li-yor, böyle yapmaması gerektiğini bi-li-yor cümlelerini okurken sürekli içimden "kardeşş adam ne yapıyor bir söylesen de rahatlasak" diye geçirdim. Tema; hastalığınız, kötü yeme düzeniniz, fit olmamanız, sigara alışkanlığınız, çocuğunuza kötü örnek olmanız... Sürekli kendinizi suçlamışsınız. O kadar paragraf kendinizi suçlayarak eşinizden yakınmayı nasıl başardınız?

İğne olayını söylememişsiniz, söylesem elime ne geçecek diyorsunuz, bu mantık bana göre feci yanlış mesela. Sadece "ah canım" dese bile güzeldir, bir şeydir. Sizi anlaması için bir adımdır. Şu an her şeyi doğru yapmıyordur ama hissettiklerinizi gördükçe belki bir sonrakinde bir şeyi farklı yapar. Önemli olan ne yaşadığınızı, hissettiğinizi bilmesi. Fit olma savaşları konunuzu da biliyorum. Orada eşiniz hakkında daha çok bilgi vermişiniz, sadece şu konuya bakınca çok bir şey anlaşılmıyor gerçekten. Ama oradaki eş profiliyle şu konuyu birleştirince, benim anladığım, siz kendi kendime yeteceğim diye eşinizi psikolojik durumlarınızdan o kadar izole etmişsiniz ki, adam da bu konuda rehavete kapılmış, salmış. İhtiyacı olan şey sürekli bir hatırlatmaysa, gitsin dövme yaptırsın bir yerine.

Çünkü "Hastalık" kelimesini bol kullandıracak hale getirecek bir hafife almaya giderse bir noktadan sonra, önünü alamam, bunun üzerinden kendime vurdurmam ve boşanırım diye Turuncu. Geçtiğimiz sayfalarda karara vardım ama, söyleyeceğim; olması gerektiği yerde, olması gerektiği kadar. Bunu da dengeli götürmek lazım gerek. Sizin paslaşmanız gibi değil bizim evlilik maalesef, bir noktada koptuk ve geri sarıp toparlayamıyoruz sürekli benzer yerlerden içimize kaçıyoruz. Sanırım bu yer, hastalığımı hatırlattığım yer olarak evliliğimize bir tekme ya da el olacak. Ondan yani.

Anlatabiliyorum zaten; sadece insanın dilinde tüy bitince, daha anlatmaz oluyorsun bazen, "Falan filan" deyip geçiyorsun. Sahi, tüm ayrıntıları ile, buraya yazdığım kadar olduğumu mu sanıyorsunuz? yuvarlanan asi bir panda

Gurur yapmıyorum, rakip-düşman olarak görmüyorum hangi satırlarım böyle hissettirdi size çok merak ettim alıntılayıp yazar mısınız?

Hastalığı kullanmak, bel altı vurmak filan diyorsunuz da, bunlar sanki durumunuzu çok ciddiye almamaya çalışıyormuşsunuz hissi uyandırdı bende. Sanki bahane üretecekmişsiniz, olmayan bir durumu uyduracakmışsınız gibi... Anlatabiliyor muyum? Oysa öyle değil ki... Ortada duygularınızı hallaç pamuğu kıvamına getiren bir hastalığınız ve bunu bazı durumlarda çok güzel tetikleyen bir eşiniz varsa, konuşmamanız hata. Buna bel altı vurmak denmez, hele hastalığı kullanmak hiç denmez. Her şeyi niye sırtlanıyorsunuz ayrıca? Evlilik yük paylaşmak değil midir? Bile bile evlendi sizinle üstelik. Sizi hafifleteceğine ağırlaştırıyorsa, tabi ki konuşacaksınız. Uğraşası yoktuysa ya da size iyi geleceğini düşünmediyse, girmeseymiş bu topa. Ha yanınızdaysa da, bazı şeyleri unutmaya ya da ciddiye almamaya hakkı yok. Bir de siz zaten hastalığını şımarıklık ya da naz yapmak için kullanacak biri değilsiniz ki. Eşiniz bunu bunca senede öğrenmiştir. O yüzden konuşmanızı ciddiye alacaktır bence.

Vallahi suç sende gangsta, yani 6 yıl bir sekilde güçlü durmaya çalışmak yerine oluruna bıraksaydın, neticede hastalık ve sen zaten bunu kullanacak insan değilsin ama bu kadar da rafting yapar misali göğüs germeye gerek yoktu tek başına... Su an 6 yil once ki doktor ziyareti ona sökmez Bir sekilde onu yeniden götürmeli ve sende artik gardını indirmelisin bu konuda, bu seni güçsüz yapmaz, gucsuzlestiren sey yokmuş gibi davranmak cunku tukeniyorsun bir yerde böyle yapa yapa

Konuyu verdim şimdi, hangi konunun üzerinden geliştiğini.

Zayıf yanımı göstermemek değil, için için küsmek denir benimkine Choccy.

Öncelikle hastalığınız hakkında pek bilgim olmamakla birlikte acil şifalar diliyorum. Bedeniniz, ruhunuz, kalbiniz için. Yazdıklarınızdan hissettiğim sanki siz bu durum için kendinize fazlasıyla yükleniyor, tek başına üstesinden gelmeye çalışıyor, hatta bazen de suçluyorsunuz kendinizi. Bence bunu yapmayın. Karşısında güçlü durmaya çalıştığınız insan sizin hayat arkadaşınız. Öyle ki baştan böyle söz veriyoruz yuva kurarken. İyi günde, kötü günde, hastalıkta, sağlıkta.. Yani misal;benim eşimin Allah korusun şeker hastalığı var diyelim, o günden sonra artık benim de şeker rahatsızlığım var demektir. Onun yediğine içtiğine, aç kalmamasına, ilaçlarını almasına onun kadar bende dikkat ederim. Lakin insanız biz bazen hayat telaşında unutup, gözden kaçırabiliriz. Ee böyle durumda da kocam bana 'ben iyi değilim' demezse farkedemeyebirim kötü olduğunu. Velhasıl eşinize baştan anlatmış olsanızda, arada doktorunuz anlatıyor olsada siz kötü hissettiğinizde ve sizin kötü hissetmenize sebep olduğu vakitlerde eşinize tekrar ve tekrar anlatın, durumunuzu ona yansıtın, bu hastalığı kullanmak değil arz-ı haldir. Ben çok hassas bir insanım mesela, yani evlenince, özellikle doğum sonrası yaşadığım bazı zor günlerden kalma bir tahammülsüzlük ve kırgınlık taşıyorum. Ve ben böyle bir ruh haline girince önce biraz yalnız kalıp ağlarım, yazarım, bir cigara yakmak ister içim onu sakinleştirip kahvemi içtikten sonra yan odadaki hayat arkadaşıma anlatmaya giderim. Zaten o defalarca sormuş olur ama artık biliyor ki ben en son günün sonunda zihnimi, derdimi toplayıp ona gideceğim. Anlatamadığım şeyler de var, kendime bile anlatamadığım şeyler var, ailemle ilgili anlatmam dediğim şeyler var ama mesela en azından ondan sonra gelen, bazı kısımlarında onun sessizliğinden üzerime yapışmış yaralar var. 'beni sizler delirttiniz sevgili kayın ailem' ile başlayan bir girizgah sonrası, nerede kırıldım, nerede güvenim eksildi, neden ikinci kez anne olmaktan korkar oldum, güvercinlerin gerdanlığı ne kadar da hüzün verici gibi gibi bütün geriye kalan ne varsa anlatırım :) Eşim ketum biridir, hamdolsun kimseye anlatmadıklarını bilirim, hatta artık sussa da bilirim. Fakat keşke o da susmasa. Kırgın olarak, bizi anlamasını uzaktan bekleyerek yaşadığımız her sessizlik bence sadece hayal kırıklığı oluyor. Bence biraz kendinizi açın, bu sıra iyi hissetmiyorum, geçen iğne olmak durumunda kaldım, sigarayı da bırakmak niyetindeyim, fakat senin de bazı tavırlarınla birlikte kendimi daha bir zorda hissediyorum, desteğine ihtiyacım var gibi. Ne çocuğunuzun, ne kendinizin sorumluluğunu tek başına almayın. Yuva kurmak bütün olmaktır bence, eşinize anlatın, unuttuysa hatırlatın ki o da sizin için elinden geleni yapabilsin. Kolaylıklar diliyorum.

Bipolar manik dspresif aynı şey mş D

Yük paylaşmak, olduğu gibi aktarmak konularında biraz da ümidi kesiyorum eşimden, bazı davranışları ve sohbetlerimizden, onun da etkisi oluyor; illa içinde "Hastalık" kelimesi mi geçirmem gerekiyor, incili leoparlı hunimle oturup "Al buyur bak" mı demem gerekiyor diyorum. :) Doğru diyorsunuz, ne diyeyim, ne desem fazla gelecek gibi. Yorumlarınız için teşekkür ederim.

İşte "O da üzülür-üzülüyor" düşüncesi de oluşuyor, ne bileyim biraz karışık sanırım. Yani "Adama paslamadan halledebiliyorsan paslama, Onu gündelik hayatı içinde bir de arkasında seni düşünmek zorunda kalacağı bir pimpirikliliğe taşıma" da diyorum. Bilmediği şey de değil diyorum ya; bunu 6 sene kadar önce dibine kadar doktorumla beraber konuştuk; bu kadar unutkan olmamalıydı ya da ben unutturmamalı mıydım... Aah ah yine aklımda deli sorular. :)) Geçmiş olsun size de.

Yaşadıklarınızı eşinizle paylaşmanızı "hastalığı kullanmak" olarak görmezdim.

gansta net yazayim sana kisacik :) sen kaşı eğriyi ensesinden taniyosun diye senin yüzüne bakan kasinin eğriliğini görmez. yani bazıları görmez, göstermek zorundasin hele ki esinse... bide ensesi kalın gezcem diye o kadar çok yükleniyosun ki kendine... zaman gelecek en basit şeyleri de toleri edip kaldiramayacak hale geleceksin. sen sonsuz güçlü kendi kendine yeten bi insan olmak zorunda değilsin. kimse değil. sosyal varliklariz, topluma iletişime ve yardımlaşmaya ihtiyacımız var. iyi ki kısacık yazmisim

Ben güçlüyüm, hastalığımla ilgili her şeyi kendi başıma aşarım düşüncesi sezdim biraz. Süper kahraman olmaya gerek yok. Eşinizin sizi anlamasına ihtiyacınız varsa bunu paylaşacaksınız elbette. Bunun hastalığı kullanmak olduğunu sanmıyorum. Bipolar bozukluk hastası biriyle evlenmek üzere olan biri olarak söylüyorum. Onu anlayamadığım oluyor ve bana açık olmayacağını düşündüğümde tedirginlik yaşıyorum. Eşinizden sizi her anlamda, koşulsuz şartsız anlamasını beklemeyin. Yıllar önce yapılmış bir doktor görüşmesi, sonrasında hastalığıyla ilgili herhangi bir sorun yaşamadığını düşündüren bir eşi anlamak için yeterli olmayacaktır. Arada dürtüklemek gerek bence. :)

öncelikle geçmiş olsun, çok yakın bir akrabam bu hastalıkla yaşıyor eşinizin mutlaka bilmesi gerek, kendi başınıza baş etmeniz daha zor biz bu hastalığın evrelerini çok iyi biliyoruz hangi evrede ise ona göre davranıyoruz akrabamıza, o da daha rahat atlatıyor bu zamanları

Merhabalar fit olma savasları konusundaki karmaşanıza örnek model bir çift olarak karşınızda biz varız sanırım.. Konuya sizin gibi sağlıksız yaşamdan, kendimiz için doğru olanı yapmıyor olmaktan sürekli şikayet edip, eşimin çözüm hamlesinden sonra ise eşiniz gibi geriye çekilip hiçbir çaba sarfetmiyor oluşum... Talebim üzerine 6 aylık spor salonu üyeliğine 3 kez gitmiş olmam Benim aksime gayet disiplinli ve istikrarlı yaşam tarzı.. Tabi sürekli dinlenme pozısyonunda mutluolan ben bile arada fedakarlık edip eşime eşlik edip orası senın burası benım talan ederek gezdiğimiz zamanlar da, Eşimin de bana eşlik edip yana döne aksama kadar yatmaya alışması da farklı bir karışım.. Bir şekilde birbirimizden şikayetlerimiz olsa da bir şekilde idare ediyoruz birbirimizi.. Sizi de anlıyorum bu doğrultuda eşinizide... Kendi doğrunuzu yada onun doğrusunu kabul etmek, önemsemek değil de önceliğimiz KENDİMİZİ önemsemek olmalı.. Beklentilerinize uymadı diye hemen dengelerinizi hemen bozmayın.. Düşünceyi eyleme dönüştürmek çoğu zaman benim gibi insanlar için sorun olabiliyor.. Bana kalsa eşim için dağları delmeyi göze alırım ama kalkıp taşı taşın üstünden çekmeye üşenebilirim.. Çelişkili anlatmış olsamda ifade etmek istediğimi anlatabilmiş olmayı umuyorum.. Hastalığınız konusunda sizi anlayabiliyorum. Annemin sağlık sorunları vardı, İlk başta kimseyi rahatsız etmemek adına bütün konuyu kendim çözmeye çalışıyordum hastane süreçleri, doktor kontrolleri, yemek düzeni.. Aklınıza gelebilecek bir sürü şey.. Eşimden hiçbir talebim olmadı.. Hatta ilgisizi diye düşündüm. Ama farketmediğim nokta kendimce sorunlara yetebildiğim sadece sonucta bilgi paylasımı yapmamın yeterli olduğuydu.. Nitekim süreçte hastalığı daha çok ağırlaştı.. Tek başıma yetemediğim noktaları tamamladı. Benden daha çok efor sarfetti.. Bu noktada çok ihtiyacım vardı. Moral oldu, ilaç oldu yanımızda oldu.. Elinden gelenin fazlasını yaptı.. Annemi kaybettik ne yazıkki ama eşimden Allah razı olsun.. Biliyorum canını isteseler verirdi gerekse.. Varmak istediğim noktaysa bu durumlar arz-talep-ihtiyaç meselesi olabiliyor. Yani siz hastalığınızı kullanmayın tabiki ama sessizce de problemlerinizi çözmeyin.. Eşinizin sağlık sürecinizin herbir detayı bilmesi gerekli.. Kendinize sakladığınız durumların çözümünü bulmasını beklemeniz doğru gelmedi.. Evet başında biliyordu ama neticede insan doğasıdır bu.. Unutabilir, herşeyi normal sürecinde sanabilir.. Sağlığınıza kavuştuğunuzu düşünebilir. Paylaşın gerekirse doktorunuza beraber gidin.. Her kontrolunuzu takipte olsun.. Aldığınız ilacı, vurdurduğunuz iğneyi bilsin.. Uzun uzadıya yazdım ama sizi anladığımı ifade etmek istedim.. Eşinizin sizi umursamadığını düşünmediğim, kendinizi önemsiz hissetmemeniz adına..

Ben herhangi bir hastalığı görünmez kılıf altina sokmam ve sokmuyorumda. Bende küçük bir tümör var ve bu hastalik hormonlarimi aşırı etkiliyor. Durumumum kötüye gittiği saniye nişanlıma söylüyorum. Adamin bilmeye hakki var sonucda, elinden gelini yapmasi icin firsat vermem gerek. Yani, ben iyiyim modusuna takilip, adami habersiz birakip sonrada ona icden içe gicik kapmak olmaz.

Teşekkürler ederim

Alın karşınıza konuşun. Baktınız olmuyor evlilikte her yol mübah:)

İyide o böyle yaptığında hastalığın tetikleniyor. bunun hastalığı kullanmakla ilgisi yok. Bu süreçte sana nasıl destek olacağını unutmuş adam sen diyorsun. sağlıklı insanlar için o kadar zor ki bu durumlarda ne yapmaları gerektiğini bilmeleri. Seninkiyle karşılaştırılmaz ama çok ağır bir depresyon geçirdim ben. Tedavi sürecinde bir ara klinikte kalmam gerekcek kadar ağırdı. Anlamıyor sağlıklı biri. Ne kadar açık ve şeffaf olursan adama da o kadar yardım edersin.

Evliliğin için iyi olan yada kötü olan kararı bile tek başına yükleniyorsun. Hastalığı hatırlatmam ve zamanla bunu hafife alması beni boşanmaya götürür, E adamın haberi var mı bundan? . Bak sevgili koca, Ben bunu hayatımda göz ardı ederek yaşıyorum. Ama göz ardı ediyor olmam, olmadığı anlamına gelmiyor. Beni tanıyorsun, hastalağım dile pelesenk olacak, normal yaşantımızı etkileyecek hale gelmesin. Ama unutma da. Cunku orada bir yerde ve varlığı benim için yıpratıcı ve yorucu. Burada belki bana bir el uzatman gerekirken ki bunları zaten biliyorsun, bir de kararsızlık yada dengesizlik neyse adı, yaptıklarınla benim dengemi de bozuyorsun Başkası için çok kucuk olan bir şey benim terazimde karşı tarafa bir şey koymaya çalışırken devirdiklerim olabilir. Bugün iğne yaptırmak zorunda kaldım, ve daha öncesinde başka günlerde. Ben seni üzmek istemiyorum. Tek başıma olmak da istemiyorum. Bunun neresinde ne kadar olabilirsin, nerede bana el uzatacaksın, nerede vazgeçeceksin, ve bunu beni rencide etmeden, kırmadan nasıl yapacaksın, istersen biz konuşalım, istersen yardim alalım, istersen böyle gittiği yere kadar gitsin, ama bu sadece benim sorumluluğum olmasın. Her Evlilik bunu hak eder gangsta. Eşim böyle kendi içinde yaşayıp yaşayıp benden yorulmuş biri haline gelse, çok üzülürüm Bu karsindakini üzmemek değil, yok saymak. Hayatına dahil etmemek. Ettiğimde ya bozulursa endişesi varsa öyle ysda böyle zaten başka yerden patlar. Bozulursa da bozulur.

Sizi anlayabildigimi dusunuyorum. Cocugum ozel bir cocuk. Tedavi oluyor. Belki de bir omur surecek. Farkli oldugunu goruyorum. Normal, saglikli adi her neyse o cocuklara yaklasmasini saglamak icin tedavi goruyor. Bazen yaptigi sey tanidan mi, karakterinden mi yoksa cocuk oldugu icin mi yapiyor bilemiyorum. Tanili ya. Annesi olarak bile ben taniyi duvar gibi onume ormussem baskalari hayli hayli yapar. Artik taniyi geriye attim. Karakterine odaklandim. Cocuk o daha cocuk. Bazi kirmizi cizgiler var tanida. Onlara yaklasmadigi surece o oyle deyip konuyu beynimde kapatiyorum. Once kendinize sonra cocuklariniza zarar vermiyor onlari korkutmuyorsaniz onlar da sizi boyle kabul edecekler. Etmeliler. Bu arada tanisiz o kadar cok yetiskin var ki. Davranislarina da dikkat etmiyorlar. Esinizle bir sohbet edin. Takilip kaldiginiz noktalari paylasin. Evlilik bu demek degil midir? Siz iyi bir insansiniz. Ve iyi bir anne. Hayatta her seyi sirtlanmayin.

Eşimi de kendimi de suçladığım oluyor arada, ama bunun bir "Suç" olmadığının farkındayım, karşılıklı hatalarımız, bizi evliliğimiz içinde takım halinde olmaktan çıkardı, rakip haline getirdi ki bu rakip halini de ben yapmıyorum, eşimde duyumsuyorum, önceki konumda da bunu verdim ve kırılıp öfkelendiğim bir nokta olarak, yorumlarım arasına kaynadı gitti... Bir ümit etme, bir ümidi yitirme yolunda, zigzag yapar hale geldim ve artık virajları zor alır oldum; büyütsem, büyüyecek gibi, küçültsem ezilecek gibi... Ben de hassas ve duygusal bir insanım ama çaktırmam; gaddar bir yönüm de vardır ve bazen en olur olmadık yerlerde karşıma çıkar. Hastalığım konusunda kaskatı kesilecek yerlerden geçtiğimi burada anlatmak bana koyar, bu yüzden anlatmıyorum ama incecik yerlerim de var ve bu ince yön, eşime bakınca kırılıyor. Biz hiçbir şey konuşmayan insanlar değiliz, çocukluk arkadaşıyız. Evlenmeden önce iki iyi arkadaş, dert ortağıydık. Evlilikte ne oldu, niye böyle oldu da biz şimdi böyleyiz? İçim doluyor, taşıyor anlatabiliyor muyum? Buradaki tüm konularımın altında "Eşimi de kaybediyorum, dostumu kaybettim zaten" çığlığı var. Gelir şimdi Drama Queenciler. Neyse, olması gereken evlilik, tarifinizdeki evlilik zaten, öyleydik; çocuktan sonra değiştik ama bunun doğrudan sebebi çocuk mudur emin değilim. Oğlum kolikti, çok zor bir 1 buçuk sene geçirdik ve evlilik terapistine de gittik onun depresyonda olma ihtimaline kadar irdeledik; sırtlandıkça sırtlandım ve bir baktım ki alıştım... Buna alıştı. Alıştırmamalıydık, hislerimi de açık ederek konuştum "Böyle böyle yapman bana böyle hissettiriyor" dedim de ama hastalığı katmadım hiçbir zaman. Şimdi kulağı biraz bükmek zamanıdır dedim içimden. Kulağını bir bükeyim de elimden tutsun; karşıdan karşıya geçerken ben çarpılıp durmayayım. Teşekkür ederim yorumun için.

Çok net söyleyeyim, yakınlarına hele ki eşine karşı duygularını, rahatsızlıklarını içinden yaşayan insanları ben anlamıyorum. Bu adamlar bizim düşmanımız değil, rakibimiz değil. Mutsuzsam mutsuzum derim, hastaysam hastayım derim. Basit bir şey, menisküs yırtığım var, eşim varsa çömelmeli-sandalyeye çıkmalı şeyleri ona söylerim ilerlemesin diye. Onun aklına gelmez, doktora gitsem noldu demeyi unutur. Ama niye gurur yapayım ya hu kocam bu adam benim, elbette unuttukça hatırlatıcam kendi konforum için. Bu kullanmak değil. Kullanmaksa da kullanmak, benim mantığım bunu buyuruyor. Niye bu kadar içinizde yaşadınız, iğne yaptırdığınızı bile neden söyleme gereği hissetmesiniz anlayamıyorum. Yokuspokus

malesef erkeklerin cogu boyle mesela bende migren hastaligi var ve ayda en az 3 defa kronik agrilar cekiyorum. esim hastaligi ogrenmeden once hic umursamaz biktim bas agrilaarindan derdi. sirf simariklik icin yaptigimi dusunurdu. neyse doktor hastaligi soyleyince artik daha cok umursamaya basladi. sizde biseyleri saklamayin igne oldugunuzu falan soyleyin. bunun hastaligi kullanmakla alakasi yok erkekler boyledir.

Aynen öyle yapmanız gerekiyor. Ilk cocugumda herseye yetisiyordum ikinci de de saglik sorunlarım olsa da her şeye yetişemeye çalışıyordum ama bir yerde tıkandı fibromiyalji karpal tünel ve zor bi doğumdan kalan panik atak. Eşime tabiri caizse tek tek gözüne soka soka halimi anlattım fizyolojim hala berbat ama en azından üzerimdeki yük hafifledi ve tepkileri azaldı tavsiye ederim yoksa bi iğneyle halledemediginiz bi zaman gelmez umarım ama gelirse de keşkeleriniz olmaz. Bir de esiniz bu durumu en bastan beri biliyormus kullanmak değil sizin yapmayı düşündüğünüz kendi dev gururumuza yedirip halimizi arz etmek Yokuspokus

eşinizlede, bu yazdığınız gibi konuşuyorsanız yandı adam:) anlatım tarzınızı beğenmedim, ne önceki yazınızı, nede bunu anlamaya çalıştım, ama net birşey anlamadım... hastalığı kullanmak aciz işidir bence, çok fazlada işe yaramaz, anca günü kurtarır... hastalığı kullanmadanda derdinizi anlatabilmelisiniz...

Hissettiklerim üzerine konuşurum, zaten bu eş olmanın gereği ama içine "Hastalık" karıştırmam. Beni üzdün, buna incindim, şu hal beni korkuttu vb. bunu zaten akıtmazsam dolumum daha çabuk gerçekleşir ve tek iğne de kurtarmayabilir Diana. Sadece hastalıktan ayrıdır, tamam denir, söz alırım sonra bozulur o söz. Ondan diyorum kulağını hastalıkla mı büksem? ... hy_patia

Konu kapansın demissin ama doğrudan konu yada hastaliginla ilgili degil yazacagim sey. Benim eşim 12 yaşımdan beri arkadaşım. Kirginliklarimi da bilir, zayıflıklarımı da. Kafamın karmakarışık olduğu bir zaman hayatina kimseyi alma, bize sans ver diyerek evrildi bizim durum. 6 yıl sevgililik, 7 yıl evlilik. Beni ondan daha iyi tanıyan biri olduğunu düşünmüyorum. Ama ozellikle cocuklardan sonra artik aramizda yakin arkadasligin uzerinde bir bag var. Ikimizin de ortak sorumluluğu, gelecek kaygilari. Bu süreçte birbirimizin hassasiyetlerini unutmamız normal. Hatırlatma gerekebilir. Bunun için çocuğun problem çıkarması da şart değil. Bak bu sene 4 yaş krese başlayacak. Şubat ayında ortanca 2.5 yas, o da yarim gun baslayacak. Ekimde de ben ise başlayacağım. Ve küçük 10 aylık olacak, çoğunlukla benimle gelecek, bakicisinin sürekliliği, benim işi oturtmam.. Bu arada bir de ev taşıyacağım. Şimdi bu kadar şey arasında, esimin duygularını onemsemeyi atlamış olabilirim. Gözden kacirdigim şeyler olabilir. Birbirimize öfkeli olabiliriz. Sorumluluk olmadan saatlerce birbirimizi dinlediğimiz zamanlardaki hassasiyeti yakalayamayabiliriz. Ben zaten hayatı yakalamaya çalışırken bir de esimin pesinde kosamam. Anlatmalı. Kaçırdığımda uyarmalı. Kırıldığında bana ofkelenmeden önce bana fırsat yaratmalı. Bilmem anlatabildim mi :)

Eşinizle paylaşmanız hastalığı kullanmak olmayacaktır ki. Siz yok sayınca onun da unutması bana doğal geldi. Her şeyi hastalığa bağlamak, insanlar üzerinde bu şekilde hüküm sürmek hastalığı kullanmaktır. Siz duygularınızı dile getireceksiniz. O gün iyi değil misiniz eşinizle paylaşacaksınız, doktora gittiğinizden, iğne olduğunuzdan haberi olacak. Hastalığı o yaşamadığı için önemsememiş, sizde de zorluğunu görmediği için tamamen unutmuş olabilir. Paylaşın eşinizle hislerinizi. Bu arada sizi takdir ettiğimi de dile getirmek isterim. Umarım gönlünüzce sağlıklı, huzurlu bir ömür yaşarsınız.

Ama şimdi bipolar bozukluk biliyorsundur bir ömür süren bir durum. Tabiki güzel bir düşünce ama bence hassas noktalar paylasilmali diye düşünüyorum. Bu ikiniz adına da faydali olur.

Lafı dolandırmışınız ama asıl anlatmak istediğiniz ne bir cümle yok, yanlış anlamayın da. Eşiniz ne yapıyor tam olarak. Neden hastalığı kullanasınız ki, bunu konuşup buna göre hareket etmek kullanmak olmaz

Önceki konunuz çok saçma. Spora gidemedim, eşim benle gelmedi diye mızmızlanmışsınız. Bu konu da kullanmak değil. Benim eşim iğne olsa ve ben bilmesem olay çıkartırım. Neden gizliyorsunuz? Açık olun.

Buna tam olarak hastalığı kullanmak demeyelim de, zaten var olan senin ve dolayısıyla eşin için de önem arz eden bir konu. Tabiki hastalikla beraber yaşamayı kabullenmek, onu düşman olarak görmemek çok güzel bir gelişme senin adına, ama hassas olduğun noktaları bence eşine belirtmelisin. Bu Mayıs ayı başlarında senelerdir oteledigim sorunum gün yüzüne çıktı. Onunla beraber anksiyete, panik atak, depresyon, takıntı her ne varsa beraberinde hortladi maalesef. İlaç tedavisine başladım. Ki ilaçlara düşman biri olarak, bunu da erkek arkadaşımla, ki dikkatini çekerim henüz eşim değil bizzat paylaştım o herkesin deli diyeceği korkumu da anlattım, hassasiyetlerimi de. Bence ben henüz eşim olmayan birine anlattiysam, anlatabildiysem sen de anlatmalisin sadece senin değil ikinizin de huzur ve refahı için.

Yani olanı anlatmalı, yok saymasına sebep olmamalıyım; ekstradan "Güçlüyüm" dememeliyim ve yenildiğim yeri de anlatabilmeliyim... Doğru, bu açıdan düşünmemiştim. Genelde "Kendi durumunu kullanma" diye düşündüğümden...

Fazla beklentiye girmeden ufak dozlar vermelisin bence!

okumak istiyorum ama okuyamıyorum. anladığım birbirine bağlantılı birden fazla konu var. kolaylıklar dileyeyim en azından

Eleştirini yıkıcı-yapıcı aldığımı söylemedim; orada "Eksik" sözcüğü de geçiyor. Ama size eleştirimi, siz yıkıcı almışsınız sanki, hadi itiraf edelim. :)) Derdime odaklı iken, nasıl yazdığıma nasıl verdiğime bakamayabilirim bu da doğal olmaz mı? "Üstünkörü yazmış olabilirim" derken, bir daha buradan girmenizin bir manası var mıydı? Ve kırmızıladığım kısmı yazmasanız, açıklama/alıntı baloncuklarını ayağınıza kadar getirdiğim için burayı es geçseniz olmaz mıydı? İğneyi biraz kendimize mi batırsak? Haklı çıkmak çabasında, anlamak kısmını atlamayacağınızı düşünerek böyle yazıyorum yoksa kale almam. Umarım anlatabilmişimdir. Teşekkür ederim yorumun için. Bizim evlilik ne zamandır bir kısır döngü halinde yaşanır oldu. Umarım buradan geçeriz; hastalığımı hatırlatacağım zaman geldi dedim buradaki yorumları okudukça; evlilik içinde taraflar biraz large hale gelebiliyor bazı konularda, esasen dediğin gibi bu bipolar olmayan birini de incitir ve canını sıkar, ne bileyim öyle karıştık kaldık...

Kızlar günaydın, nasılsınız nasıl gidiyor hayat? Ben biraz manik'im bugün. : p Genelde hastalığımla ilintili konu açmam ve hiç açmadım sanırım şimdiye kadar . Çünkü bu benim, kendim ve biraz da mini ailemle atlattığım-kontrole aldığım ve kabullendiğim bir hal ve sizlerle paylaşmam çok bir şey ifade etmeyecek. Neden'i, nasıl'ı, naparız'ı belli benim için... Ama meraklıları, hastalığın ciddiyetini araştırabilirler. Konuya hemen gireyim; geçen gün "Fit olma savaşları" adlı bir konu açtım; eşimin tavrı-tutumları ve bizim hayat tarzı haline gelen, bizi adım adım sağlıksızlığa ve oradan hastalıklara taşıyacak olan düzenimizden, bu düzenden çıkma çabasında eşimin bir miktar bana köstek oluşundan ve hatta spor salonunu yasaklamasından yakındım ve bunun üzerine düşünmek-beklemek, eh biraz beni tetikledi, çünkü çocuğuma da sağlıklı bir hayat konusunda doğru örnek olamamak hüznü ağır geldi ; biraz efkarlandım. "Neden sen de harekete geçmiyorsun?" demeyin çünkü tek başıma harekete geçemeyecek kadar yorgunum "şimdilik". Ama hamilelik ve emzirmede 2 sene çocuğu için sigara bırakan ben, beynimden vurulduğum bu manzara karşısında yine sigara bırakacağım, biliyorum. O konudaki yorumlarımdan birini buraya alacağım ki lütfen önyargı ile yaklaşmayın, biz kimi bipolarlar kendimizi kontrol altına almayı doktorlu-kitaplı yaptığımız için çoğu kez "Normal" insandan daha dengeli olabiliyoruz: "Ben manik depresifim abi, teşhisli 12 yıllık kontrol sürecinde... Bana, böyle davranmaması gerektiğini bi-li-yor, benim güven çemberimdeki insanlar tarafından daha etkiye açık olduğumu bi-li-yor ve belli bir dozdan sonrasını tolare edemeyeceğimi ki normal insan da edemez. Bunu kendisi ile benden önce "Doktorum" konuştu. Taaa biz evlenmeden önce, ki samimi arkadaştık ve evlenme teklifi aldığımda karşıma aldım "Durumumu biliyorsun, bak arkadaşlık ile sevgililik bir olmaz, hafife alma, emin misin?" Hiç sorun yapmadı ama ben tuttum kolundan doktoruma götürdüm, benim anlattığımı hafife neyim alır, doktorum açıklasın diye. Doktorum da sağ olsun abim gibi oldu zaten" Damat bey, şimdi açık açık konuşalım" diye daldı. Ama ben bu hastalığı o kadar görünmez kıldım ki, hafife almaya başladı diyorum. Çünkü kullanmadım "Ben böyle böyle oluyorum bühüğğ, ben hastayım ühhüğ" demedim abi tek kere demedim. Unuttu gitti adam Bak senin eşine de kızdım şimdi işine gelmeyince "Manik depresif" diyor demek adam, ulen ben teşhisliyim de kullanmıyorum, sana nooluyo, canını çok sıkarsa okut bunu da diyemesin, yok öyle dünya. Şimdi bir önyargı var ve insan direkt telaffuz etmeden görmeyi istiyor, "Sen bipolarsın abartmışsındır, esas sen dengesizsindir" filan denilecek çünkü bu illet lanet olsun ki önyargı tetikleyen, insanların birbirine hakaret olarak kullanmaktan cekinmediği bir illet ve söylediğinde, tak tak tak hemen önyargı Mode on başlıyorlar. Abi 12 yıldır, attığım her adımda kendimi operasyona sokmuşum "Bu duygulanım ne kadar normal" diye, kendimi çözmüşüm huyumu suyumu karakterimi ayıklamışım, hep arkaplanda doktorum olmuş ve biz bu işi halletmişiz, normal adam da karşıma geçip şu dengesizliği yapmasın işte, ben yapmıyorum sen niye yapıyorsun? Raporumu "Olmaz, vallahi olmaz bu senin hakkın" diyerek madalya gibi boynuna asasım geliyor " Geçtiğimiz gün , biraz manik tarafa gider gibi olduğumu fark edince, oğlumu anneme bırakıp, eşim işte iken, doktoruma gittim. Bi iğne oldum geldim ve eşimin haberi yok, zaten 30 dkya kalmadı iyi geldi sorun yok buraya kadar. Sorun kısmı şimdi geliyor: Sizce bu hastalığı, eşime karşı bu kadar görünmez kılmasam da oturup konuşsam mı "Bazı davranışların, beni üzüyor, diğer üzüntülerle de bir olunca beni etkiliyor, sana 6 sene önceki doktor konuşmanı hatırlatmak istiyorum fazla hafife alıyorsun..." diyerek, yoksa yine mi sallamayayım. Bunu da neden diyorum, bazen o kadar dengesiz davranıyor ki karşımda, bir bakmışım onun köşelerine çarpa çarpa dönmeye başlamış, top gibi sekip durmuşum; eşim, anlayacağınız üzere tamamen "Tek takıl, kendi hayatına bak" diyemeyeceğim bir oturakta oturuyor bizim ilişkimizde. Sizce ona, önemsediğim konularda beni hedefimden şaşırtmaması için -hastalıklı- bir konuşma yapmalı mıyım? Dediğim gibi, "Ben üstesinden gelirim" dedim, sırtlandım ama sanırım biraz kulağını bükecek gibiyim "Unuttun beni" diye. Siz olsanız yerimde, ne yapardınız? Hastalığınızı kullanır mıydınız? Bu benim prensibimdi, kullanmayacaktım kimseye karşı; hastalığımın 2. senesi bu kararı almıştım ama artık güzellikle adımlanacak yol kalmamış gibi hissediyorum ve size soruyorum, bu bel altı yumruğu, eşimin kendine gelmesi için atmalı mıyım dersiniz? Konu şunun üzerinden gelişti: Fit olma savaşları Selam kızlar, nasılsınız, nasıl gidiyor hayat? Bizim buralarda bir yarış var ve hatta yarış demeyeyim de bir harekete geçme halleri. Konuyu gereksiz uzatabilirim, sesli düşünüp yazasım var, okuyanlara da şimdiden teşekkür ederim. (Telden yazıyorum, otomatik kelime hatası olursa kusuruma... www.kadinlarkulubu.com 9 sayfa ayrıntı var, okursanız benim için daha faydalı olursunuz.

En başından "gizleyerek" yanlış yapmışsınız zaten. Beraber bir yola çıkmışsınız ikiniz de birbirinize destek olmalı. O sizin manik döneminizde hissettikleriniz karşısında tolere edici olmalı, belki de siz onun karakteri gereği olan mıymıylığına tolere edici olmalısınız. Bunun illa bir hastalığa da bağlanmasına gerek yok. Ben sevgilime sorunlarımı açtığımda, düşüşler yaşadığımda başlarda güçlü durmaya çalışsam da bir süre sonra ondan destek almak için kendimi açıkça attım önüne. Ve bu bana iyi geldi. Bu ona ağır gelip sıkacaksa da kapı orada gidebilirdi. İnsanlar sorunlarını karşı tarafa yıkmakla sorunları karşısında boğuşurken elinden tutulmasını karıştırmazsa hiçbir problem olmaz.

Anladım da bu kadar tek başına ayakta kalmaya çalışmanı anlamadım. Eşini sen tanıyorsun, kimine kas goz işareti yeter, kimi ile oturur konuşur duygularını anlatırsın anlar, kimine bak arkadaşım, error verdim, hastalığıma iyi gelmiyor bu haller dersin anlar, kimi. biraz sesler yükselir çözer, kimi uzaklaşır kendi içinde çözer.. Eğer bu adam normal konuşmaya duyarlılığını kaybettiyse, bu hastalığı kullanmak değil, olani söylüyorsun. E yalan da söylemiyorsun, naz da Yapmıyorsun. Her gel git in de ayılıp bayılıp ama ben hastayım demiyorsun. Yada hastalığının arkasına sığınıp evde iktidar savaşları vermiyorsun. Normal olan konuşmak. Bana iyi gelmiyor demek. Anlamadigim sana neden bu kadar zor geldiği?