Konu sahibinin her seyi var ama gercek bir dost ve sevgi yok hayatinda. esinize sevginiz var lakin ask yok cevrenizde arkadasiniz cok fakat omzunda aglayacaginiz dostunuz yok ve siz her seyi anneye yükluyorsunuz yanlis buluyorum.. yalnizlik psikolojisi yasiyorsunuz ki bunun ne makamla ne mevkiyle ne de parayla ilgisi var guclu durmayi yasayarakta ogrenebilirdiniz ama anneniz sizi oyle guzel yetistirmiski üzulmeden ve belki cok fazla dagilip dokulmeden guclu bir durus kazanmissiniz.. gercek bir ask ve gercek dostlara sahip oldugunuzda bu psikolojininde olmayacagini dusunuyorum. siz bence sevilmek ilgi görmek sımartilmak istiyorsunuz. umarim mutlulugu bulursunuz

Valla kadın iyi yapmış bence. Ben de yavrumu bu bilinçle yetiştirmek istiyorum. Hayatta insanın başına her şey gelir. Elbette zor zamanda güç de alacağız güç de vereceğiz bu ayıp değil ama.. Bile isteye, keyfine kimseye yük olma diyeceğim.. Bence Osman amca olmak lazım ayrıca. Memlekette Osmanlar tükendi gibi..

Bakış açısı, elbette bu sizin görüşünüz. Ben yanlış yaptığını düşünüyorum daha küçücük çocuğa bunu ısrarla dikte etmesi olayında. Onun dışında öl dese ölürüm, canım ciğerim, çok da fedakar bir anne. Ama işte benim "güçlü olacağım" takıntım beni ruhen çok yıpratttı. Demir lady olmak istemiyorum ben :) 3 ayrı psikologada danıştım bu durumu zamanında. Aldığım cevap hayat senin istediğin ve kurguladığın gibi tozpembe olamayabiliyor çevresinde oldu.

Ben söyle düsünüyorum: Cocuklarimizi en iyi sekilde hayata hazirlamamiz gerek. Orda annenize hak veriyorum. Iyilik yapayim derken sanirim siz hep bunun baskisi altinda ezilmissiniz. Cünkü o baskinin altinda hata yapmaya ne firsatiniz nede hakkiniz olur. Dedigim gibi anneniz istemeden kendisi hayat mücadelesi verdigi icin baski uygulamis olabilir. Ama siz artik yetiskin bir bireysiniz. O korkulardan ve baskilardan arinmaniz lazim. Kücük bir sehire tikilip kaldim diyorsunuz, ama zorla mi oraya götürdüler? Yoksa sizde mi raziydiniz ama korkulariniz bunun önüne geciyor mu? Psikolojik destek almayi da deneyebilirsiniz. Annenize tekrar gelince: Anneniz o zamanlar, o sartlarda kendi imkanlari icinde sizin icin elinden geldigini yapmis. O yaslardaki insanlar kendiler pedagojik bir yetistirme tarzi görmedi genelde. Anneniz en iyi bildigi sekilde yapmis yinede. Bundan sonrasi sizin elinizde ama

Belki de, babam biraz daha çekingen bir yapıdadır. Annem baskındır benim, yani annem ne derse o olur :)

Bunu yanlış anlamayın kötü bi niyetle söylemiyorum ama siz kendinize dert arıyorsunuz bence.

Lütfen bunu dile getirmeyelim, baksana sonrasında bunun bir yıkım olduğu kabul edilmiyor. Yıkım olması için şiddet görmemiz, ötelenmemiz, dışlanmamız gerekiyor. Herkesin olaylar karşısında farklı reaksiyon gösterebileceğini kimse idrak edemiyor. Annen baban varmı, evlimisin, mesleğin var mı? Tamam ozaman senin derdin olamaz ya! Ne hakla bdv ye konu açıp bu da benim sorunum diyebilirsin, onlar bunca şeyle mücadele ederken?

Bireysel olarak cevap vermekten vazgeçtim; tekrar belirteyim-gerçekten konuyu açarken ki amacım, çocuk yetiştirenlerin bu hataya düşmemesiydi. Az önce bir üyenin dediği gibi anneme bok atmıyorum; canımı veririm onun için-öyle çok öyle derin seviyorum. Büyüdükçe yetiştirmede yapılan hataları farkediyor insan. Bunu dile getirmek istemiştim. Doğumumdan itibaren rahat, konforlu, birbirlerine sevgi ve saygı besleyen bir ailede büyümüş olmam, bir meslek edinmiş olmam, sonrasında hemen iş bulup kariyerime istediğim gibi yön vermem, kendi seçimimle ve birikimimle dünyayı gezmeye başlamam ama bu durumda olan birinin bir sorunu olmayışının düşünülmesi ne acı. Annemin babamın ölmesini dileyen, darısı başına diyen bir üye oldu ki; kendi mutsuzluğunuzu başkalarının standartlarını eleştirerek alt edemezsiniz. İnsanlığın, merhametin, bakış açısının da iyisi ve kötüsü oluyor ve her zaman dediğim gibi insanlık her kula nasip olmuyor. Evet bebeklikten başlayarak bir çocuğa güçlü olacaksın kimseye muhtaç olmayacaksın diye sürekli dikte edersen o çocuk büyüyünce kimseye muhtaç olmuyor evet ama tüm ilişkilerinde bu muhtaçlık konusu diğer tüm duygularının önüne geçip içini kemiriyor. Ben bu tecrübemden bahsettim. Bu davranışı siz çocuklarınıza yapmayın demek istedim. Ama işte, herkesin anlama kapasitesi, enerjisi aynı değil.

Siz hayatta bir zorluk yaşamamışsınız ki demir lady olasınız. Prenses gibi annenizin evinde okumuş evlenmişsiniz... Yani çok abartıyorsunuz farkında mısınız bilmiyorum ama

Özellikle son cümleniz ferasetinizi ortaya koydu benim için. Kendi adıma çok teşekkür ederim, anlayışlılığınızın getirdiği bu güzel cümlelerden istifade etme fırsatı buldum.

Bir demir lady olarak yaziyorum, gecen gun farkli bir konuda sana ve kalbinin yumusakligina laf atmistim hatirlarsan sen demir lady degilsin, yani o boyutta degilsin findik kurdum. Ben merhamet etsem de bunu belli edemeyecek kadar demirim ama sen bana gore biraz daha minnossun o yuzden bi rahatla oncelikle benzer sekillerde yetismisiz, asiri notr gorunuyorum disardan yani ne sinirlenirim ne aglarim ne de kahkahalarla gulerim. O kadar notrum ki karsimdaki insani rahatsiz eder bu halim ve tek sebebi yetistirilme seklimiz ben de farkindayim ama ne olursa olsun ben yanindayim konusmak istedigin zaman

Öyle kıymetli ki bu. Gerçekten. Dün geceden sonra bunları duymak çok iyi geldi. Rahatsızım, düzelemiyorum, ağlattın beni

Anlatmayalım zaten, anlamıyorlar...

Amaçsız ve sebatsız olsaydım şuan hedeflediğim yerde ve hayatta olmazdım. Çok açık soracağım? Hiç mi sevilmediniz? Neden bu kadar kötüsünüz? Bunun adı kötülük çünkü. Bile isteye insan kırmaya yaralamaya çalışmak. İstiyorsunuz ki çocukken yaşadığınız travmaları ben de yaşamış olayım ki, anca o zaman. Yazık. Eşinize inanılmaz üzüldüm. Gerçekten. LivreAmour C'est

Başka bir konuda bir üye, Kadınlar Kulübü önceden herkesin bir çözüm aradığı, çözüm bulduğu bir yerdi ancak şimdilerde herkes başkalarıyla alay etme peşinde, kimsenin kimseye karşı bir hassasiyeti kalmamış demişti. Sizin konunuzda da aynı onu gördüm. Bir işiniz ve eşiniz var diye prenses olmuşsunuz bakın şu işe.. Bir kere burada yaşadığınız her şeyi anlatmak zorunda değilsiniz, ki siz de normal olarak küçüklükten beri mükemmelliyetçi bir anne tarafından büyütülmenin ileriki yaşlarda üzerinizdeki yükü kimseyle paylaşmak istememe itiyadından ötürü sizde tahribatlara yol açtığından bahsetmişsiniz. Ki çok dikkat ettim annenizi suçlamamışsınız bile. Lütfen buradaki yorumlara takılmayın, herkes kendi savaşını veriyor şu hayatta, sırf bu yüzden bile insanlara nezaket çerçevesinde davranmak bu kadar zor olmamalıydı.. Tecrübenizi paylaştığınız için kendi adıma teşekkür ederim. Daha çok şey yazmak isterdim ama bir üye tam da içimdekileri yazmış, bir sonraki mesajda da ona teşekkür edeceğim.

Kocan varmis ya ablacim, neden ondan manevi destek almiyorsun?

Benim annem, babam da kendi ayakların üzerinde durmadan evlenme derdi. Annem de kimseye muhtaç olma derdi ama oturup da dua da ettirmezdi bunun için abartmadı durumu. Bana olumlu etkisi oldu demek sizinki abartı olmuş. Bu psikolojik diziler kadınlar kulubunde anneleri vurdu. Herkes annesine b. k atmaya başladı.

Yazdıklarından çok etkilendim ve seni çok iyi anladım arkadaşım hatta seni okuduktan sonra kızımla olan ilişkimde hatalar farkettim ve bundan sonraki davranışlarıma sözlerime daha dikkat etmeye karar verdim. Benim annem senin annenin tam zıddı olarak boşver okuma kocan sana baksın diyen bir tipti. Elimden kitabı çekip alan bir kadındı. Kitap okuyacağına elişi yap diyen bir kadın. Evde besleme gibiydim tüm ev işlerini üstüme yıkmıştı. Her sene zorla okula gittim. Her sene okulu bıraktırdı. Her sene ağlaya ağlaya yeniden başladım. Okula gitme şartım tüm mutfak temizliğini yapmamdı. Bazen sırf mutfagı temizletmek için bana oyun oynadığını düşünüyorum. Hatta son sınıfa 1 ay falan geç başladım. Deşifre olmamak için ayrıntı yazmayacağım ama şehrin ileri gelenlerinden biri babamı ikna etmiş de öyle yeniden başladım okula. Komşuların toplanıp yapma etme kızın hayatı ile oynama diye evimize gelip annemi ikna etmeye çalıştıklarını hatırlıyorum. Okulumu birincilikle bitirdim o sene sınava dahi giremedim izin vermedi annem. Ertesi yıĺ ise yine birilerinin çabaları ve ikna çalışmaları sonucunda hiç ders çalış madığım halde İstanbul'da çok iyi bir üniversiteyi kazandım. Bu arada yüzlerini bile hatırlamadığım insanların benim için harcadıkları çaba sebebiyle onlara sürekli dua ediyorum. Allah cennetine koysun onları. Benim hiç birilerine yük olma kaygım yok ama mesela ben de şöyle bir durum var. Annen beni hep çok eleştirdi. Hep sen aptalsın sen salak mısın sen çok safsın vs diye diye hala kendimi gerizekalı gibi hissediyorum. Böyle demesinin sebebi evlenip kocamı kendime köle edebilecekken zor yolu seçip kendi ayaklarımın üstünde durmaya çalışmam. Aynı zamanda bir de sadece burada rahat konuşabiliyorum kimle nerede ne zaman konuşsam sonrasında pişman oluyorum. Bu yüzden kendimi hep geri plana atıyorum. Mesela arkadaslarla toplandık öyle havadan sudan konuşuyoruz eve gelince derin bir pişmanlık kendini berbat hissetme durumu. Bu yüzden insanlardan kaçıyorum. Kimseyle konuşmak istemiyorum. Ya da sadece suya sabuna dokunmadan hep kenardan konusuyorum hiçbir gerçek fikrimi söylemiyorum. Ama yine de sen aptalsın sen salaksın yeminlen gerizekalıyım ben sözleri hep aklımda ama hep...

bende hep derim.. güçlü olcam, ağlamıcam diye diye osman amcaya döndü bünyem..

Birinin de, livreamour sen çabalama-bu iş bende demesine ihtiyaç duyuyorum. Sırt yaslamak manevi anlamda şuan en büyük ihtiyacım. Bence birine duygularımızla yaslanmalıyız. Çok zor oluyor sonra.

Bizi de kimseye muhtaç olmayın diye büyüttüler ama bu kimseye sırtını yaslama, kimseye güvenme vs demek değildi ki. Yeri geldiğinde masaya yumruğunu vurup ceketini alip çıkabilecek gücün olsun demekti. Ya siz olayı yanlış anlamışsınız ya anneniz yanlış anlatmış bilemedim.

Güç kime göre neye göre. Hepımız agır seyler yasıyoruz ama kalkıp işimize gıdıyoruz. Ne bıleyım. Güçlü görunecegız dıye bır yerlerımız yırtılıo. Ama her seye aglayan kadınlardan nefret edıorum. Kendını acındıranlardan. Baktıgımızda onlar bızden daha guclu gıbı. Bılmıorum gercekten

annenız dogru olanı yapmıs da sız mevzuyu yanlıs anlamıssınız :) muhtac olma korkusu asılamamıs muhtac olmayacak kadar guclu kalabılecegınızı amaclamıs kendı gucunuzu gostermıs kendı degerının gucunun farkında ol hayat acımasız zor sırtını dayama kımseye en cok kendıne guven demıs helal kadına ozellıkle guclu olması empoze edılmelı guclusun herseyın altından kalkarsın kımseye muhtac olmadan boyun egmeden basarırsın diktelerı en dogru sey zaten bensız hıc bırsey yapamazsın mı deseydı kendıne bagımlı mı buyutseydı :)

Gerek konuda gerek yorumlarınızda sizin tabirinizle sürekli bir "naif dişil enerji" vurgusu var ama benden söylemesi dişil enerji öyle zannettiğiniz gibi naif bi enerji değildir; aksine dişlidir, güçlüdür, dayanıklıdır, sızlamadan yapılması gerekeni yapandır, üretendir, yaratandır, hırçındır ve hatta yıkıcıdır. Evet erkek fiziksel kondisyonu itibariyle kadından çok daha iyi bi konumdadır. İşte bu yüzden kadın her zaman erkekten çok daha iyi bi savaşçı olmuştur, olmak zorundadır zira aksi halde varlığını sürdüremez. Dönün bi doğaya bakın mesela. Yalnız başına, kimseye yaslanmadan yavru büyütürken aynı anda tüm koşullara; doğaya, diğer canlılara ve kendi türünün erkeklerine meydan okuyan dişilere bi bakın. Nerede naiflik? Doğanın kendisi dişildir bi kere, siz doğanın düzeninde herhangi bi naiflik görebiliyo musunuz? Bi insanlık tarihine bakın sonra, kadınların çesitli sebeplerle sistematik olarak çektiği eziyetlerden kaçını erkekler atlatabilir bi düşünün. Hayatı kimseye muhtaç olmadan, canhıraş yaşayan cinsiyet kimmmiş, kendine yetmek sadece kariyerden mi ibaretmiş yoksa maddi manevi bi bütün olarak var olma savaşı mıymış, anneniz size ne anlatmaya çalışmış bi bakın. Bazı aileler bile isteye bu dişil gücü kızlarının elinden almaya, onların kollarını kanatlarını kırmaya çalışırken arkanızda dağ gibi duran ve bi gün sizi de kendi gibi dağ gibi görmek isteyen bi kadını yersiz suçluyorsunuz. Bu kadar güclüyken, potansiyelinizi gerceklestirin diye çabalayan bi anneniz varken yapabileceklerinizi düşünüp bundan haz almak yerine kimseye yaslanamama korkusu yaşamanız ne derece sağlıklı bunu düsünün.

Annen sana aglama dememiski. Sen yanlis anlamissin. Calis, isin olsun, kendi ayaklarinin uzerinde dur demis. Benim annem de kimseye muhtac etme Allah'ım diye dua eder. Bunda birsey yok ki. Birilerine muhtac yasamak, surekli birilerine el acmak insani ozguvensiz yapar. Aglayin aglamak en insani duygudur. Bunun muhtaclikla ilgisi yok. Ayrica insanoglu sosyal bir varliktir. Yalniz yasayamaz. Hepimiz birbirimize muhtaciz ama annenizin soyledigi sey ekonomik olarak muhtac olmamak anlaminda daha cok ya da birilerine bagimli olmamak anlaminda.

annenizin yanlis yaptigini dusunmuyorum. hayat bu insan ailesiyle tartisir kocasi aldatir. kendimden baska kimseye cok guvenmek mantikli gelmiyor. hayati esime paslayabilirim ama adamla ayrilirsak da kendi isim duzenim olmali

Anneniz genlerinizdeki bu gucsuzlugu farkedip sizi ayakta tutmak istemis olabilir mi? Sadece ogrenmek icin soruyorum, cunki esimin tarafinda da amacsizlik, sebatsizlik gibi karakter ozellikleri var. Ben de bunun farkina vardigim icin cocuklarima 2 kat daha dikkat ediyorum, destekliyorum ve amac asilamaya calisiyorum. Annenizin ogutlerini veriyorum ben de, simdiden farki da goruyorum, neyi yanlis yapmis anneniz anlamaya calisiyorum su anda...

Al benden de o kadar Aynı şekilde büyütüldüm Bu duyguyu anlatmanın imkanı yok

Cherry alnından öpüldün şu an

Ya siz ne anlayışsız insanlarsınız ya, konu nereden nereye geldi. Ne yapsaydım balici olsaydım, ya da tinere falan alıştırılsaydım hoşunuza mı gidecekti, o zaman tam bir yıkım diye düşünecekmiydiniz zihninizde durumu... Naiflik, insanı anlama, birinin kalbine dokunma her kula nasip olmuyor işte. Neyse...

Cherry benim dalı bırak çöpüm yok tutunacak bizler böyle korkmuyoruz. Konu sahibi zaten herşeye sahip ama en çok o korkuyor bence güçlü falan değil. Annesinin söyleminin aksine

Bence sorun annenizde değil sizde. Demir lady olmak istemiyorsanız olmayın en küçük olumsuzlukta yere yıkılın, kendi yapabileceğiniz ben beceremem diyerek başkalarının üzerine yıkın. Şikayet ettiğini ne varsa yapmayın, kimse yapacaksın diye başınıza silah dayamıyor. Güçlü yetiştim diye şikayet eden insan da gördüm ya pes. İlla birine manevi olarak sırtınızı yaslamak istiyorsanız eşiniz ne güne duruyor? Bunu yapamıyorsanız eş seçiminizde sorun var demektir. Psikologlar haksız değiller, siz kendinize günah keçisi annenizi bulmuşsunuz bence

Annelerin bu kadar sağlam yere vurulduğu bir konu görmemiştim. Vay be... Gelen vurmuş giden vurmuş annesine... Şu yazıyı görseler eminim hamile kaldıkları gün yas ilan ederlerdi... lokmatatlisiyim

Bilmem, belki de. evde sıkılıyorum, işsizliğin en sıkıcı yanı bu. G

Benim annem tam tersi ev hanımıydı, naif, sevgi dolu. Bizi de annem okuyun, çalışın, eşinize muhtaç olmayın diye büyüttü. Ve küçüklüğümüzden itibaren sorumluluk verdi, ilkokul 4. sınıfa giderken pazara gitmiştim tek başıma pazar görmüştüm, sürekli değil tabi bir kez. Ama normalde de annemle gider poşet taşırdık. Faturaları yatırma işi de bizdeydi, tabi o zamanlar bizzat gidip yatırıyordun. Yemek, temizlik, bulaşık vs onları saymıyorum. Evlenince annemden gördüğüm ev işini ben yapıyordum, yemek, temizlik, çamaşır, ütü vs. Onun dışında market alışverişini iş çıkışı tek başıma yapıyordum. Ayda 1 Migros'a gidip deterjan, tuvalet kağıdı vs alıyorduk, ama gıda ve acil alınması gerekenleri hep ben alıyordum. Kirayı ve faturaları da ben ödüyordum. Meğerse her şeye yetişirim, güçlüyüm, muhtaç olmayayım düşüncesi beni erkekleştirmiş. Sonra kendime geldim de eşimden talep etmeye başladım bazı şeyleri, artık kendimi çektim. Her şeye yetişme çabamı bıraktım. Ekonomik özgürlüğü olmayan anneleri anlıyorum da çalışan anneler neden böyle davranır. Kendisi mutlu muydu? Kadının bir mesleği olsun, okusun, çalışsın ama bütün yükü sırtlamasın. Erkekler de nasıl olsa o kendisi halleder diye düşünüyor. Ben evi o kadar iyi idare ediyordum ki eşim sürekli ailesine yardım ediyordu.

Genelleme yapmak ve öğüt vermek için çok yanlış bir konu bence. İmkansızlıklar, çaresizlikler içindeki insanların hayata tutunmak için tek çaresi güçlü olmaktır. Ne güzel çok fazla zorluk çekmemişsiniz. Annenizin elinizden tutup sizi hayata önde başlamanız için hazırladığı ortam bir çok kız çocuğunun hayalidir. Sizin durumunuz hayatta zorluk görmediğiniz için güçlü olmanın ağırlığını gereksiz bulmanızdan. Acılar yatıştırılmaz. Bu nedenle bu konuda daha fazla söze gerek yok. Ancak, güçlü olmak kötü değildir. Güçlü olmak erkek olmak değildir. Güçlü olmayı yanlış değerlendiriyorsunuz. Öte yandan anneniz size bu konuda baskı yaptığı için baskıcı bir anneden hoşlanmıyor olabilirsiniz. baskıcı anneden şikayetçi olup öyle olmayın demenizi anlarım ancak. Güçlü olabilmek bazen hayat kurtarır. Bir gün güçlü olmak zorunda kalırsanız, sizi bu mücadeleye avantajla başlamanıza vesile olduğu için annenize teşekkür edersiniz.

Amenna

enteresan gercekten baska gezegenden konusmuyoruz konunuz muhtac olma korkusu ve annenızın yetıstırme tarzı ıcın keske boyle yetıstırmeseydı ıyı yapmadı demıssınız bende burdakı cogu arkadas gıbı annenız dogru olanı yapmıs dedım bana verdıgınız cevap ıse ben ne dıyorum sız ne dıyorsunuz seklınde sahı gercekten ne dıyorsunuz?

Ne olursa olsun istersen en iyi bölümleri oku istersen milyarder ol ama ne olursa olsun hepimiz insanız bu dünyada herkes birbirine muhtaç aslında bir bebek anneye Bir anne yanında ki eşin desteğine aynı şekilde karşılıklı muhtaç olmak demek sadece maddiyata çekilmemeli bence. Sende stres yapma biliyorum çok zor ama geçmişin ile yaşarsan mutlu olamazsın gerçekten birşeylerin iyi gideceğine inan umarım herşey gönlünce olur.

Bende yazarken ağlaya ağlaya yazdım, ihtiyacım var çünkü size. Yanındayız demenize

Iyi de ablacim zaten hayatin gayet tozpembe, sana her turlu maddi imkani sunmus muhendis etmis okumus, bilincli bir anne var, elinde meslegin var, gezdim tozdum diyorsun, maddi manevi dayanabilecegin bir erkek var, istemiyorsan calismayip evde oturma luksun var... sen kumarci/alkolik babanin kizi olsaydin, evi gecindirmek icin paralanan bosanmis 2 cocuklu kadinin kizi olsaydin, universiteye cebinde 20tl ile gitseydin her gun, hayatta mucadele etseydin inan bana tam su anda uhuhuhuh annem de bunu dedi diye aglamazdin. Psikolog hakli, sen hayatinda zorluk gormemissin ki Hayatinda hicbir problem yok, kaygilarin yersiz, kimseye muhtac olmazsin arkanda koca parasi var, anne parasi var; koca manevi destegi var, anne manevi destegi var.. yaslanabilecegin 1 degil 2 kisi var. Benim maddi olarak kimse yok ama 1 gun de durup muhtac olur muyum diye korkup aglamadim. Bence hayatta sahip olduklarina nankorluk ediyorsun.

Görüşmüş hepsi hayat sandığınız gibi tozpembe değil demiş. Kendisine sorsan demir lady ama pamuk şeker gibi suyu görünce eriyor ama suçlu annesi. Hani bazen diyorum ki iyi ki çocuğum yok. Hayatını ada. O ayağının üstünde dursun diye nasihat et ama sonucu böyle olsun. O kadının yerine koyuyorum da kendimi Üzülüyor insan. Neyse konu sahibi size hayatta başarılar ama başarısızlıklar da bu hayatın parçası sakın unutmayın.

O erkek gibi lafı yanlış ablacım bir kez, güç, zorluklar karşısında yılmamak karakterle alakalı cinsiyetle değil. Ben tuttuğunu koparan biriyim ama erkek değilim zaten hiç benzemiyorum. Başarılı bir kariyer sürdürdüğüm için erkeğe dönüştüğümü zaten düşünmüyorum. Toplum önce şu kanıyı silip atmalı bence: sadece erkekler güçlü ve becerikli olabilir. Güşlü insan erkek olmak zorunda değil yani. Annenin maddi gücü olmasaydı, şimdi kocanın geliriyle geçinmeseydin ne yapacktın konu sahibesi? Mecburen çalışmak, kenidini geçindirmek zorunda kalacaktın ülkenin çoğu gibiBu durumda erkek olmuyorsun, üstüne düşeni yapıyorsun. Sadece şu anda elinde bir sürü imkan var ama sen ben güçlü durmak zorunda mıyım ühühühü diyorsun buraya pek kafa erdiremedim

Soruldu mu bilmiyorum ama peki babanız? O nerdeydi? Ben güven ve emniyet duygusu babadan alınıyor diye biliyorum yanlışsa düzeltin lütfen. Siz kendinizi emniyette hissetmiyorsanız, her an birilerine muhtaç olacağım telaşı içindeyseniz bunun sebebi babanızdan alamadığınız güven de olabilir.

Şuan kocamın geliriyle geçinmiyorum. Uzun bir çalışma hayatım var ve kendi birikimimle geçiniyorum. Yıllarca çalıştım zaten, hem kendi masraflarımı seyahatlerimi karşıladım hemde biriktirdim. Çok şükür. Muhtaçlık maddiyatla ölçülmüyor. Ama işte gözünüz hep parada ya, orası sıkıntı...

O günlerin mükafatı orada, ahirette inan bana. Yaralarından kocaman sarılıyorum kardeşim benim.

aynısını babam derdi bana. benim kızlarım her işi yapar kimseye muhtaç olmaz. iyiliğimiz içindi elbet. arabanın lastiğini değiştirmekten tutun da pek çok şeyi bana öğretmiştir. ha çok işime yaradı dediği gibi her işimi kendim hallederim. ablam biraz daha hanım yetişti o da sonradan gerçi her işi öğrendi. aslında annneniz kendinize yetmenizi kimseye muhtaç olmamayı öğretmeye çalışmış kendince. başarılı da olmuş. ama insanız neticede şartlarımız değişebilir. ben de asla hata yapmamalıyım psikolojisinden çıkamadım hiç. mükemmel olmak zorundayım sürekli. çok büyük bir baskı oluyor insanın üstünde haklısınız. umarım yenersiniz.

ben pek annenizi haksız bulmadım aslında dünya acımasız kimseye muhtaç olmayın diye tembihlemiş insanoğluna sırt yaslamamalıyız diye dusunuyorum

Teşekkür ederim öncelikle anlayışınız için. İşte tam olarak da söylediğim bu. Herkesin konuya reaksiyonu farklı olabiliyor. Benim dert diye gördüğüm ya da görebileceğim bir başkasına ovvvv bu da dert mi ya dedirtebilir. Benim konu başlığında ki amacım, yeni çocuk yetiştirmeye başlayan arkadaşlarımın buna dikkat etmeleriydi. Elbette kimseye muhtaç olmayacaksın diye konuşulsun ama bu konuyu çocuğu büyütürken hayatının merkezine koymasın. Sonrasında sürekli bu endişeyi yaşıyor insan. Hayatında herhangi bir süreçte aksaklık olduğunda ruhen yerlere kapaklanabiliyor. Ben bundan bahsediyorum. LivreAmour C'est

Oh be! Ben de size tesekkür ederim. Icim sisti buraya dert yazmak dert sahibi yapar insani. Konu sahibini anliyorum benzer sekillerde bir hayat sürmüsüz. Tek tavsiyem ise dönmesi olacaktir. Sevgiler.

Nedense okurken bir garip oldum.. hüzünlendim.

Kadın yanlış birşey yapmamış ki... Siz daha onun size ettirdiği duanın anlamını anlamamışsınız. Annenizin ne kadar doğru çocuk yetiştirdiğini ilerleyen yıllarınızda anlayacaksınız emin olun

İçimde aslında korunmaya muhtaç bir çocuk olduğunu yazdım zaten. Öyle mahmut abi edalarında değilim. Niye yok biliyormusunuz tutunacak dalınız? Tutunacak dalları hep maddiyatla ölçtüğünüz için...

Öncelikle teşekkürler, ama lütfen bazı yazarlar annemi yerdiğimi söylemiş ki; tek saç teline canımı veririm. Benim konudaki tek amacım; çocuk yaşta elbette bu konuda bilgilendirilir çocuk da baskı yapılmazdı. Sonuçlarını bildiğimden uyarmak istemiştim. LivreAmour C'est

Siz sağlam bir yıkım görmemişsiniz görün de öyle konuşalım. En basiti Allah gecinden versin ama anneniz ölünce konuşalım. Şu an ardınızda bir dağ var yaslandığınız ama farkında değilsiniz... Sene 2020 kim kimin arkasını toplayıp destek oluyor bi söylesenize bana. Artık aile ilişkileri bile sadece çıkar üzerine kurulu. Kime yaslanabilirsiniz ki kendinizden başka.. Artık dünyada bireysellik önplanda öyle arka toplama devri çoktan bitti...

Şu kafa yapısıyla ancak insanları itersiniz. Siz kazandığınız para ile dünyayı gezerken ben aileme bakıyordum. İşte aramızdaki fark bu... Ama ben şikayet etmezken siz şikayet ediyorsunuz ne garip Neyse hakettiğiniz türde bir yaşam inşallah kısa sürede sizi bulur. Ama hakettiğinizin mutluluk olduğunu düşünmüyorum. Şükür için sebep gerek. Dilerim kısa zamanda sebepleriniz olur.

Yükle osman amca sırtımıza durumu oluyor işte :)

Ablacım anlatamadım sanırım gözümüz parada değil. Bir de koca parası yiyorsun yazmadım zaten, başına bir iş gelirse arkanda duracak 2 destekçi var yazdım. Buraya yazanların hiçbiri paragöz insanlar değiller zaten, söylemeye çalıştığımız şey şu ki manevi destek var zaten ailelerimiz dostlarımız var ama; maddi destek çok lüks bir şey herkes ancak kendine yetiyor bu devirde. Sende 1 değil 2 tane maddi destek var, yani aslında büyük bir lükse sahipsin ama farkında değilsin. O elindeki maddi destek aslında çok büyük bir şey, herkeste yok bende yok mesela. Manevi olarak da zaten arkanda annen var, kocan var 1 değil 2 kişi var. Manevi desteğim yok demeni anlayamadım çünkü doğru değil. Hayatta sahip oldugun bir suru sey var yani, ben de bir gun muhtac kalacak miyim seklindeki dusuncen yersiz bence.

Tavsiye... işte anahtar kelime. Bana tavsiye edilmedi. Yıllarca beynim didiklendi. Hep en iyi en başarılı en akıllı en bilmem ne olmam için... N nscckts Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik İptali tek ayak

Ablacım manevi dal herkeste iyi kotu var zaten. Ama sen kal 1 ay işsiz, diyelim ki kocan da yok, kira ödeme günün gelsin senin annen ödeyebilir çünkü maddi gücü var. Benim annem emekli, kendine yetiyor üstüne ben ona para veriyorum sıkıntı çekmesin diye yani benim annem benim kiramı ödeyemez. Bana para verecek kimse yok, sana var kocan var annen var. Ev kredim var, odeyemezsem banka gelir 2. ayda elimden aliverir tapuyu. Ev geçindirme derdi olunca manevi dal falan hikaye oluyor yani. Maneviyat karın doyurmuyor, asıl mesele maddi olarak düştüğünde destek olacak kim var. Senin büyürken ya da şimdi öyle dertlerin olmadığı için bilmiyorsun ama asıl mesele burda Hayatta yalnız değilsin ki, yanında 2 kişi var. Ben maddi olarak yalnızım ve gayet stresli olabiliyor bazen. Yalnızım, desteksizim vb demeni anlayamıyorum doğru değil çünkü.

Peki LivreAmour C'est

Ben de çalışan bir annenin çocuğuyum ve annem beni hiç kimseye muhtaç olma diyerek yetiştirdi. Sizin anneniz gibi o da yoğun çalışma temposundan dolayı gergin ve tahammülsüz bir insandı ama ben sizin aksine anneme müteşekkirim. İyi ki öyle büyüdüm kendimi çok güçlü hissediyorum. Çok şükür kimseye yük olmadım, olmakta istemem, kimse de olmamalı bence. Bana göre hayat nahif dişil enerjiyle kolay yaşanacak bir yer değil. Ben annenizi hatalı bulmadım. Demem o ki bu konularda genelleme yapmak bence doğru değil. Size önerim hayatınızın arka planından hep bunu hissediyorsanız psikolojik destek almanız yönünde. Kendinizi hissettiğiniz duruma gerçekten üzüldüm, herkesin yapısı veya olaylar karşısında gösterdiği reaksiyon bir olmuyor. Yalnız değilsiniz en basiti burası var, birbirini hiç tanımayan insanlar birbirlerine destek oluyor burda yeri geliyor yıllardır tanıdığın insandan görmediğin desteği görüyorsun.

Benim ki rahatlıktan, piireeemses yetiştirilmekten kaynaklı şımarıklık... Böyle bilin. Mücadelesini veremeyeceğim artık.

Sarılabiliyor muyum size LivreAmour C'est

aslinda bu tarz bir seyi bir pedagog da soyluyordu, tam hatirlayamiyorum simdi. ama ozellikle kiz cocuklarinin gunumuzde kimseye guvenmeyeceksin diye yetistirilmesi sonucu ciddi aile ici guven problemi yasadiklarina dair, tabi verisi olan bir soz olmadigi icin ben cok hak vermemistim. ama siz de boyle hissettiginize gore dusunmek gerekir. ben sahsen annem tarafindan kimseye muhtac olma denilerek yetistirildim. Ama babam farkli kafadaydi, her zaman sey derdi, ben sizi meslek edinin diye okutmuyorum, kendinizi iyi ifade edebilin diye okutuyorum, yoksa insan her isi yapar yine kendine bakar. Ben de boyle dusunuyorum, her sekilde kendime bakarim, cocuklarimi da zaten belirli bir birikimim olduktan sonra yaptim, yani onlara da bakarim. Elbet dunyanin binbirturlu hali var da gerekirse en dusuk islerde de calisilir yani. Saglik sihhat izin verdigince. siz de bence biraz daha rahatlamaya calisin, ve elinizden geleni yaptiktan sonra elinizden gelmeyen icin de "Let it go" diyeceginizi dusunun sadece, zaten baska da yapilacak bir sey yok. Bunu kabullenince daha rahatlarsiniz umarim.

Diğer mesajda da öncelik koca yani öyle mi ondan manevi destek almadığımı söylemedim. Bu sadece çocuk yetiştiren annelere örnek olsun, bunca güçlü ol baskısı yapılmasın çocuğa. ilaveten üniversite okumak, meslek sahibi olmak bana altın tepsi de sunulmadı, ben başardım bunları. Neden bir bana bunları bahşetmiş gibi olduk şimdi?

Bunları ben mi yaşattım size ya da yaşatıyorum?Bazı şeyleri dert edinebilmem için, mesleğimin ve eşimin olmaması mı gerekiyor? Gerçekten bu kadar kötümüsünüz ya, bunu anlayamayacak kadar?

Ben işin psikolojik boyutunun eğer kişi genlerinde güçsüzse, erkek gibi canhıraş yaşamak istemiyorsa bu yaşamı, onu çok zorluyor çoculukta yapılan bu baskı demek istiyorum.

Bizim gibi yetişen insanların anlatması zordur... Ben kocamdan bile birşey isteyemem, istemem zayıflık gelir ama herkes benden birşeyler isteyebilir Hep derim kandırılmış bir kuşağız biz, güçlü ol, sağlam ol, kimseye muhtaç olma, alan el değil veren el ol Oldum mu oldum, maddi manevi hep verdim, her işimi kendim gördüm şimdi 43 yaşındayım, bazen öyle yorgun hissediyorum ki... 1,5 yıl çalışmadım, eşim pervane oldu etrafımda eksiklik hissetmeyeyim diye ama ben ona bile alındım, sonuç şimdi yine çalışıyorum, annemin öğrettiği gibi hem eve, hem eşime, hem kardeşlerime yetiyorum, ona hep duacı olmuşumdur ama kardeşlerimi benim gibi büyütmedi, isteyebiliyorlar, ağlayabiliyorlar, başarısız olabiliyorlar, yapamıyorum diyebiliyorlar, bunlar bana yasaktı hep... o yüzden içinizdeki yükü anladım... 6 yaşındaydım boşandı bizimkiler, babamda kaldım ; erkek kızım diye diye 14 yaşına getirdi beni, sonra annem hayatıma geri döndü o da sen güçlüsün kardeşlerin değil diyerek devam etti. Çocukluğum hep güçlü durarak geçti, ağlamayacaksın derdi annem, ağlarsan döverim... 16 yaşında başladım çalışmaya, 16 yaşında çocuğun maaşından ne olacak, idare etmeyi öğreneceksin derdi, bana bir elbise alsa hesabıma yazardı, ay başında öderdim... Velhasıl öyle iki satırla anlatılacak işler değil bunlar... Annemi suçluyor muyum, hayır suçlamıyorum, onun yaşadığı hayatın izleri bunlar, 4 çocukla boşanmış, dişini tırnağına takıp evlatlarını büyütmüş bir kadındır, gücüm asla onun kadar değil. Kendi ne öğrendiyse bana da onu öğretti diyorum hep. Kardeşlerim büyüdüğünde biraz daha farkına vardı belki bir şeylerin, onlara yüklenmedi hiç, ben ve ablam büyük olmanın bedelini ödedik diye düşünüyorum

İnşallah darısı başına o zaman. Bir gün aynı dallarınız kırılınca bakalım bu efelikleriniz kalacak mı... Bayılıyorum böyle lay kay lom yaşayanların beylik laflarına.. Ha unutmadan evet herşeyi çalışarak kendi paramla aldım okuduğum okulların parasını da çalışıp kazandım. Ailemde hayatta olan kimse yok.. Ama şu dram modunda yakınıp millete laf sokma lüksüm nedense olamadı.

Ben de çalışıp tüm dünyayı gezdim ama sizin gibi kötüsüne çok az denk geldim ve asla yanımda barındırmadım. Evet lay lay lom yaşıyorum ama asla sizin gibi kendi mutsuzluğumu etrafa saldırarak atmaya hiç çalışmıyorum.

ben sizi çok ama çok iyi anlıyorum. yıllarca yaşadığı bir sürü şey "prenses" olarak görüldüğü için her zaman küçümsenen, seninkiler problem mi maskesi altında empati görmeyen biri olarak. . bu acı yarıştırma olayı bizim kültürel kodlarımızda var. bu toplumda bu olay böyledir: biri bir probleminden bahsettiğinde diğeri mutlaka kendi "devasa" problemlerini anlatarak karşındakinin hakkı olmadığını iddia eder ve aslında alt çizgide bir gururlanma da var: "bak ben ne büyük problemlerle baş ettim, yakınmıyorum sen minicik sorunlarla başa çıkamayacak kadar güçsüzsün". bu nedenle bu yapılanın "empati ya da teselli" olmadığını bilecek kadar yetişkin bir kadınım artık. baskıcı bir anneyle yetiştiğinizden muhtemelen siz kendinize hiçbir zaman güçsüz de olma, yardım isteme, destek bekleme hakkı tanımadınız ki bu insan için en temel ihtiyaçlardan. bu haklara sahip olamadığınız gibi, yardımı şefkatı, birine yaslanmayı da öğrenemediniz, içiniz bunu kabul etmiyor, yanınızda birileri de olsa düştüğünüzde kendinizden başkası olmayacağı fikri sizi güçlü tutuyor ama çok da yalnızlaştırıyor. iyi anlıyorum çünkü ben de böyleyim. gidemeyeceğimi hissettiğim her ilişki, benim elimi ayağımı bağlayan her şey beni boğuyor çünkü kendim dışında bir liman görmüyorum, sanki ne olacaksa da olacak ben hep sonunda orada tek başıma olacağım. bu hisler hep yetiştirilmekten çocukluktan içinize yerleşen hisler. artık kocaman bir yetişkinsiniz, hayatta başkalarını da ihtiyacınız olabileceğini, zayıflıkların başarısızlıkların çok normal ve insanca oldugunu kendinize hatırlatmanız lazım. bunlar "güçsüzlük" değil, hatta "birine ihtiyaç duymak" da. eğer mental açıdan bakış açınızı değiştirirseniz bu kavramlara zamanla daha iyi olacaktır. benim insan ilişkilerim eskiye oranla çok daha samimi oldu son yıllarda, çünkü ben de kendimi açmayı, hata yapmayı ve insan olduğumu hatırladım. fakat bakış açınız hep "güçlü olmak" üzerine olursa ilişkilerinizde hep "güç" perspektifinde döner. ortaya samimi ve sizin ruhunuzu doyuran bir şey çıkmaz. bu süreçler birden olmuyor, adım adım ilerliyorsunuz. kendinize zaman tanıyın ve neyi nasıl tanımladığınız üzerine yeniden düşünün.

Birine yaslanmak, ohhhh be sırtımı yasladım diyebilmek güzel bir duygu olsa gerek. Ben hep yaslanılan oldum, öyle de devam edecek gibi görünüyor :) Muhtaçlık maddiyatla ilgili değil, o en son konu. Her halukarda ben ekmeğimi taştan çıkarırım. En korktuğum birine yük olmak. O evreyi yaşamak istemiyor ruhum, onu reddediyor

Bence anneniz çok doğru bir öngörü ile çocuk büyütmüş. Günümüz hayat koşullarında 'Allah kimseyi kimseye muhtaç etmesin' çok doğru bir mantık. Ama sizin kişiliğiniz buna uygun olmadığı ve tam olarak onun ne yapmak istediğini içselleştiremediğiniz için size yanlış gelmiş. Hayatta çocuklarımıza en büyük tavsiyemiz : kimseye sırtınızı dayamayın olmalı.

O kadar bensin ki.. is bulamiyorum bu benim icin o kadar buyuk bi dert ki. Benim de en korktugum sey baskasina muhtac olmak. Anne baba es farketmiyo. Beni de annem böyle yetistirdi ama kizamiyorum ona çünkü cok cok hakli.. hayat ne yazik ki acimasiz birine güvenip yaslanicak kadar kolay degil hicbisey..

Hayır yok, neden anlatmayayım olsa? Dediğim gibi konudaki amacım çocuk yetiştirirken bence dikkat edilmesi gereken noktayı belirtmekti.

Insanlar en iyi niyetleriyle size kötü hissetmeyin iyi durumdasınız ne mutlu dediler. Kalktınız en cikarilmayadak mesajları çıkarıp çok afedersiniz en saçma cevapları verdiniz. Ne tuhafsınız pes!

Bilirim allah kurtarsin

Ablacim kadin kotu bir sey dememis ki, simdi ne guzel meslegin var, universite okumussun. Yalniz korkunu yersiz buldum, issiz parasiz kalsan bile esin var calisir o evi gecindirir. Birlikten kuvvet dogar. Hayatta yapayalniz degilsin ki Manevi sirt yaslama ihtiyacin varsa da ona yaslanabilirsin, evlilik destek olmak ve destek gormek icin. Ben bekarim, issiz kalirsam 1 ay calismama luksum yok, ailemden kalan para/mal da yok, ev kredisi tek basima oduyorum, yani senin su yazdigin korkuyu aslinda benim yasamam gerek degil mi, maddi olarak hayatta tutunacak tek dalim yok farkindaysanBir de pandemi cikti ustune hastalanirsam calisamiyorum gerisini sen hesap et yani Muhtaclik bir duruma dusmezsin korkma, yani korkun yersiz

Sizinle birebir ayni durumda buyutuldum. Ayni sekilde dunyanin gezmedigim yeri kalmadi. Okullar başarılar dereceler. Bir dinem çalıştım simdi evdeyim ustune pandemi. Ve annemin o sozleri bende de heo suçluluk hissi uyandirir. Aslinda mutluyum ama sanki bu durumda mutlu olmam anlikmis. Ufacik bir sendelemede birine muhtac olur korkusu içime işlemiş. Hala daha işlenir annem tarafindan. Halbuki gün bugün. Yarın var miyiz yok muyuz muamma. Ve asla doğru bulmuyorum bu durumu. Mümkün oldugunca annemin bu dusuncelerini kendimden uzak tutuyorum

Demir lady olmak tamam yoruyo ama bi gün yapayalniz kaldiginda önce kendine sonra annene tesekkur edersin seni böyle yetistirdigi icin.. inan bana annenin bi bildigi var...

İnsanız unutmayalım inşallah.

Dişil enerji sadece naif ve muhtaç olabilmek midir? Güçlü bir kadin, kendine yeten bir kadin, bir insan olmak bin kat iyidir. Keske benim annem de beni sizin anneniz gibi yetistirseydi. Bana kalirsa sakin, o naif disil enerjiye birakmayin kendinizi. disil enerji degil o ezik enerji.

Evet çünkü hep güçlü büyümüşsün benim bende öyleyim babam ben 2 yaşımdayken vefat etmiş 13 yaşımda çalışmaya başladım 12 yaşımda ilk defa baba tarafı ile tanıştım ve öz halamın eşinin 9 ay boyunca sözlü tacizleri duydum bunları atlattım şu evliyim çok şükür iyiyim ama 2 gün sonra ne olacağını bilemeyiz o yüzden rahat ol hayatın tadını çıkar bu günü bu dakikaları bidaha yaşamayacksın sonuçta :)

Kızlar selam, bu konuyu yeni evlat yetiştirmeye başlayan kızkardeşlerim için açmak istedim. Çünkü genç kızlığım ve genç kadınlığım hep bu mutaç olma korkusu ile geçti. Çalışan bir annenin çocuğuyum ve iki kardeşiz benden 14 yaş büyük bir ablam var ve o da ikinci annem gibi oldu. Çocukluğum gündüzleri anneannemde akşamları ve haftasonu kendi evimde geçti. Annemin yorucu ve yıpratıcı bir işi vardı, o dönemlere göre beyaz yaka bir işti ama üzerindeki psikolojik baskı çoktu zannediyorum. Tahammülsüz sürekli gergin bir kadındı, hala daha öyle. Ablama pek yetişemedi ama beni hep "kimseye muhtaç olmayacaksın, herşeyine kendin yeteceksin, kendine yaslanacaksın, ben sizler için çalışıyorum okuyacaksın" baskısıyla büyüttü. İyi bir üniversitenin kabul gören bir bölümünü dereceyle bitirdim, mühendisim, sosyal hayatı aktif gülen güldüren bir kadın oldum hep, ama içim o derece yıpranık ki; en ufak bir hata da, hastalıkta, tartışmada, kendimi inanılmaz kimsesiz hissediyorum. Kimseye müdana etmediğim için ve çocukluğumun buhranına sarılıyorum. Günlerce dua ettiriyordu bana annem, 'allahım birine muhtaç olacaksam muhtaçlığım bir tek sana olsun' diye. Başarı, seyahat, dostluk ve keyifle dolu bir yaşantım oldu ama arka planda hep bu var. Geç evlendim, neredeyse tüm dünyayı gezdim. Ama küçücük bir şehire tıkılıp kaldım. Evliliğimin hemen arkasından salgın başladı. 1.5 yıldır işsizim. Şuan da bu duruma takık vaziyetteyim. Sürekli tetikteyim, lütfen bunu çocuklarınıza yapmayın. Güçlü çocuk, güçlü insan yetiştireceğim diye kızların içindeki o naif dişil enerjiyi yok etmeyin. Demir lady değiliz biz. Lütfen çocuk yetiştirirken buna dikkat edin...

Ben neredeyim, ne diyorum. Siz neredesiniz. Neyse. LivreAmour C'est

Rica ederim ablacım öyle demedim. Tabi ki her insan farklı farklı. Yani aslında annen küçükken net, somut şekilde senden bir şey yapmanı beklememiş aslında ama o konuşunca sen baskı altında hissetmişsin anladığım kadarıyla. Ama annen sadece konuşmuş. Yani üst ne beklenti koyup ille bunu başar dememiş, 20yaşında artık hayata atıl eve para getir dememiş... Yani sadece konuşmuş, net ciddi bir beklenti oluşturma varmış gibi gelmedi bana. Bilemedim daha önce psikolojik baskıya uğramadığım için bana travma yaratacak bir psikolojik baskı var gibi gelmedi. Buncacık laftan kırılmaz, bükülmezdim ben. Belki de bu konuda uzman bir terapiste görüşmelisin.

Issiz oldugunuz icin acaba anneme layik olamadim diye mi dusunuyorsunuz?yani isiniz olsa kimseye mudana etmiyorum oh ne guzel demez misiniz?annenizi hakli buldum yarin bir gun sizin de cocugunuz olsa boyle yetistireceksiniz muhtemelen. Siz herhalde issizlik psikolojisiyle bosluga dusmussunuz

Ev mi aldin miss, hayirli olsun

Daha ne ilerleyecek yıllarım, gayet yetişkin koca kadınım. Ben çocuğa bu derece güç yüklemenin doğru olmadığını düşünüyorum. Herşeyine kendi yetişen, hatta çevresinin herşeyine de koşan, bu minvalde ağlamayı bile güçsüzlük sayan yıllardan sonra oto püsüre ağlayan kadınlara dönüşüyorsunuz. Tecrübeyle sabit.

Sizin gibi yetistirilen biri olarak okurken aileme dahi muhtac olmamak icin calisan biri oldum. Çocuk iscilerden biriydim ben. Sirket kendimizindi ama verilen iş beni hayata hazirlayacak mantiginda oldugu için hep manevi olarak zorluklar içinde büyüdüm. Bu durumdan cocuklugumu yasayamadigim icin cok üzgünüm ama su an ailemin benim iyiligimi düşündüğü için oyle yaptığını anlayabiliyorum keske 17'li yaslarda falan olsaydi diyorum ama o günler bugünkü beni olusturdu. Düşüyorum ve düştüğümde herkes nasil kalkıyorsun olayina giriyor, başıma oturup aglayacagim olaylar geliyor ama ben dalga geçiyorum, sagligin en bas kosede olmasi gerektigini biliyorum. Geri kalan hersey bir sekilde halloluyor. Ama tabi birine anlatip dertlesmek muhtaclik olmuyor. Anlatiyorum karsi taraf care ariyor bana söylediğinde mantigima yatarsa uyguluyorum. Her aksam uzak olmamiza ragmen annemle dualarimiza devam ediyoruz. Insan insanin wn kotu ihtimal sevgisine ihtiyac duyar, ihtiyaçla muhtaç durumları birbirinden ayrıdır. Birinin sevgisine muhtac olmamalisiniz ama birilerinin bizi sevmesine ihtiyacimiz vardir, fikirlerine muhtac degilizdir, ihtiyac duyariz... Yasadiginiz seyler sizi kötü etkilemistir ama olumlu taraflari da vardir. Moraliniz bozuk oldugunda birileriyle paylasin anlatin aglayin sizlayin. Biz insanız bir yere kadar gücümüz var. Derdi veren Allah dermanini da getirsin. Gecmisinizden ders alip nerelerinin hatali olsugunu bulup yolunuza devam edin ama gecmisi kaya yapıp önünüze koymayin. Arkadaslarinizla, sevdiklerinizle paylaşın bu muhtaclik degildir. Bazen kazık yeriz ama orda da alacağımız bir ders vardır. Tetikte olmayin akisina bırakın.

Başka bir sorun daha olabilir mi annenizle anlatmadığınız burda F flamefire Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Konu sahibi, seni en iyi ben anlarım:) benim ailemden 'oku, kismeye muhtaç olma' sözünü belki yüz bin kere duymuşumdur. Annem, kendisini okutmadilar diye ve potansiyeli olduğunu düşündüğü için çok kızgın ailesine . O hırsla 'ben okumadım çocuklarım okusun / beni okutmadilar, okula gidenlere pencereden bakar aglardim. Ben kendi cocuklarimi okutuyorum onlar da salak, karnede üç getiriyor' falan muhabbetleri falan evimizin olmazsa olmaziydi Babam da hep 'erkek okumasa da olur - her işi yapar ama kadın okumalı, yarın bir gün pştun pzevenkin eline bakmamali' derdi İyi geceler cümlesi kadar sık duyduğum cümleler bunlar. Onları anlıyorum ama bu benim hayatım. Anne ya da babamin hayallerinin benim hayatımın önüne geçmesine asla izin vermek istemem. Ablam mesela, böyle bir evde büyüyen bir çocuk olarak unisi biter bitmez evlendi, bir de çocuk doğurdu :) şimdi eşi ve çocuğuyla evinde çalışmaktan gayet mutlu. Mutlu yani, mutlu olmanın binlerce yolu var. Ben de 25 yaşındayken işten istifa edip Avrupa turuna çıkmıştım, döndüm bir buçuk seneye yakın iş bulamadım. Günlük part- aylık part çalışıp ailemden yüz lira bile istemeden kendimi gecindirip boş vakitlerinde de seyehat ettim. Ailem mutlu değildi bu durumdan ama ben çok mutluydum. Sonuçta mutlu olmanın bin türlü yolu var, dediğim gibi. Kimse ailesinin istediği şekilde yaşamak zorunda değil. Uçurtma avcısında bir söz vardi 'Çocuklar, boyama kitabı değildir. Onları en sevdiğin renklere boyayamazsın' Sen de bunu kabul et bence. Ne annenin hayalindeki çocuk olmak zorundasın ne baska bir şey. Hatta anneyle yüzleşmek çok iyi gelir böyle durumlarda, kendimden biliyorum:))

empati duygusunu kaybetmemiş insanlara rastlamak ne güzel bir his, ben size teşekkür ederim