Sana da değerli yorumun için çok teşekkür ederim. Haklılık payın çok büyük. Sanırım ben de bu yoldan geçeceğim. Mutluluki Mucize 1 di şimdi 2 oldu

Ah canım yaşadıkların yaşadıklarımla ne kadar benziyor böyle okurken kendimi gördüm ve ağladım. bence Allaha yakın olmak her şeyin başlangıcı. ve kendimize güvenimiz olmalı. içe dönmeliyiz dışardakilere kızmak yerine kendi eksiklerimizi görüp değiştirmeye çabalamalıyız. uzun bir yol bu birden düzelemiyor insan çünkü birden bu hale gelmedik zamanla birikerek oldu. pskiyatri ilaçları yardımcı olabilir ben gittim ama faydasını görmedim faydasını gören bir çok insan tanıyorum ama.

Hiç tanımadığım halde kendimi sana öyle yakın hissettim ki Bir o kadar da haklısın işte. Bu yazını okuduktan sonra geri dönüp tekrar düşündüm. Kırılma noktamı buldum aslında. Ama çok zamanım böyle geçti belki 11 yıl belki 12. Çabuk olmayacak toparlayışım. En azından kendimi anlatabilmek, birilerinin daha beni anlamasını görmek, beni cesaretlendirdi. Sonsuz teşekkürler.

Merhaba jefficaalmort nasıl oldunuz? Benim anladığım kadarıyla sizin bakış açınızın değişmesi lazım. Benzer durumları ben de zaman zaman yaşarım, anlam arayışım beni epey yormuştur. Her insan zorlukların ardından kendine uyan çözüm yolunu bulmuştur. Size önerim daha önce işe yarayan çözüm yollarını tekrar deneyin. Belki kolay değil ama aşama aşama uyku düzeninizi normale çekmeye çalışın. Gecenin karanlığı ve derinliği her bünyeye iyi gelmeyebilir. Ayrıca 'sinir' kelimesi dikkatimi çekti, ne çok kullanmışsınız. Sinirli bir yapınız var sanırım. Lütfen bunun için psikolojik destek alın çünkü hem çevrenize hem kendinize zarar. Ben yürüyüş ve çay/kahve molaları ile sinirli hallerimi idare ediyorum.

Canım içinde bulunduğun durumu anlayabiliyorum sana nacizane bir şey tavsiye edeceğim gerçi yapıyor musun yapmıyor musun yada yapmak ister misin bilmem ama namaz kılmayı dene bir abdest alınca bile insana bir ferahlık geliyor. Sakın akham kesiyor gibi düşünme ben de çoğu zaman mutsuz, depresif biriyim. Çoğu zaman içimden bir şey gelmez ne yaşıyorum ne ölebiliyorum gibi düşünüyorum. Öyle bi beklemedeyim bazen ben de psikolojik sorunlarım olduğunu düşünüyorum düşüncelerim duygularım çok yorgun, diyorum yatsam uyanmasam öyle geçse gitse her şey filan. Ama namaz kılıp Kuran okuyunca da içsel bir huzur yaşıyorum o zaman her şeye daha bir huzurlu bakıyorum. Umarım hakkında hayırlısı olur, bu durum uzun süre daha devam ederse yada baya uzun süredir devam ediyorsa bir doktorla görüşmeni öneririm. Ki ben de çoğu zaman kendim için düşünüyorum..

Su durumda yardım almak iyi gelebilir uzun sureli uyuma isteği depresyon belirtisi olabilir. Ve yorucu bi tempodan gecmissin. Kesinlikle toparlanmalisin kendin icin biseyler yapmalisin meditasyon vs. iyi bi esin varmış çok sanslisin en azından cabalarin ona değer diyorum;-)

kalpler ancak Allah ı anmak ile huzur bulur.. insan bu dünyada her şeye de sahip olsa insanın istediği özüdür.. Rabbidir. ondan uzak olmak ruhumuza ızdırap gelir. ve hayatta istediğimiz her şeyin olmaması da imtihandandır. dünyaya değil içine özüne yönel canm huzur da mutluluk da orda. şifa da hastalık da ondan. Allah şifa versin.

Coktan psikologa gitmis olmaniz gerekiyordu. Gitmediyseniz hemen once ona baslayin. Ondan sonra da degisiklik yaparak ruh halinizi duzeltmeye calismayin. Hicbirseyi degistirmeden inatla icerde birseylere konsantre olmaniz gerek. Allah sifa versin! S

sevgili kardeşim yazını okudum senin tedavin kesinlikle namazda namazını kıl hayatında neler değiştiğini görüceksin mutluluk ferahlık vericek ve fetih suresini oku inan çok etkili beni yanlş anlama bende açığım rahat bi yaşantım var ancak namaz kılmadığımda kendimi boşlukta hissederdim neden yaşıyoruz ne olcak sonumuz herşey gözüme batardı ve devamlı sorgulardım annemin ısrarıya namaza başladım hiç inanmıyordum namazın ferahlık verip bakış açısını değiştiriceğini bu tavsiyeme uy kesinlikle M Mistik

Psikologla görüsün. Psikiyatristlik bir durum olup olmadigini psikolog anlar zaten, eger öyle bir durum varsa yani ilac gerekliyse sizi psikiyatriste yönlendirir. Gecmiste yasadiginiz her hangi bir olaydan dolayi mutsuz olabilirsiniz. Cocukluk döneminde özellikle. Annem depresyondayken cok arastirma yapmistim, psikolog ve psikiyatristlerle görüsmüstük. Hep cocukluktan kalan kalintilar demisti psikolog. Seneler sonra bas gösteriyor dedi. Önemli konular bence fazla zaman kaybetmeyin, ne kadar cabuk o kadar iyi. Üstelik evlisiniz, evliliginize yansimasin. Belkide hic birseyiniz yoktur, sadece hayatiniza gercekten anlam verecek birseyler ariyorsunuzdur. Dua ve namaz önermisler o da cok dogru. Annemin yabanci psikologu bile bunu söylemisti. Böyle anlarda inanan insanlar icin inancin inanilmaz pozitif etkiler biraktigini, insanin daha cabuk depresif hallerden kurtuldugunu söylemisti. B beyaz_

Uzun zaman sonra foruma tekrar geri dönüyorum bu mesajımla. Kendime inancım henüz tükenmediği için yazıyorum. Umarım artık aradığım yanıtlara ulaşabilirim. Nasıl anlatılır çok emin değilim. Mutlu değilim. Aslında çok uzun zamandan beri mutlu değilmişim ama o kadar kötü bir haldeyim ki, ne zamandır böyle olduğumu anlayabilmem için geriye dönüp bakmam gerekti. O zaman fark ettim ki çok uzun zamandır mutlu değilmişim. Hayatta beni mutlu edeceğini düşündüğüm her şeyi yaptım. İki lisans bir yüksek lisans bitirdim. Diplomayı aldığım gün "bu muydu yani?" diyebildim. Çılgınlar gibi eğlenemedim, mutluluktan havalara uçmadım. "Buymuş demek ki" diyebildim. Mutlu olan insanlara, ailelere imrendim. Dönüp yattım uyudum. Çok sevdiğim adamla nişanlandım evlendim. Ne nişanda ne düğünde mutlu hissetmedim kendimi. Sürekli anneme babama eşime, birilerine kızmakla geçti zamanım. Neden şu eksikti? Neden bu fazlaydı? Pastanın üstü, arabanın kapısı diye diye hep bir şeylere sinirlendim bozuldum. Nişanımda da düğünümde de zannettiğim, o gün kazasız belasız geçsin, o telaşe bitsin ardından mutlu olacağımdı. Ama yok, üzerinden bir hafta geçti, bir ay geçti. O mutluluk hiç gelmedi. Sevdiğim adama kavuştum. Evlendim. Ne güzel bir şeymiş diyemedim. "Evlilik dedikleri de buymuş demek ki" diyebildim. Dışarıdan gören bu mutsuzluğumla zorla evlendirildiğimi bile düşünebilir ama severek birbirimizi isteyerek evlendik. Yine de şımarık aile çocuğu gibi görmeyin beni. Nişanda da düğünde de sinirleneceğim gerçekten tonlarca şey yaşandı. Çok stresli bir işim vardı. Düşündüm ki işimi bırakırsam bu stresten kurtulur bir kaç ayda toparlarım kendimi. Doğru olanı yaptığımı biliyorum, çünkü gerçekten inanılmaz stresli bir işim vardı. Sürekli insanlara laf anlatmakla geçiyordu zamanım. Üstelik maaşlarımızı da tam alamıyorduk. İşi bıraktıktan sonra kendimi kocama, evime adayacaktım. Kısa bir süre rahatlama hissettim. Ama bu da mutlu etmedi beni. Daha da çöktüm. Artık sabaha kadar uyanığım, sabah eşimin uyanmasına yakın yatıyorum, akşam neredeyse o gelene kadar uyuyorum. Gecem gündüz, gündüzüm gece oldu. Kimseyi görmek istemiyorum. Yataktan çıkmak istemiyorum. Eşim bana yaklaşsın da istemiyorum. Evin işleri duruyor, çünkü yemek yapmak istemiyorum. Adama kahvaltı bile hazırlamıyorum. Sabah kahvaltısını iş yerinde yapıyor, akşamları ya dışarıda yiyoruz ya da annemlerde. Akşam eve erken geldiyse bazen yemekleri kendi hazırlıyor. Eşim beni çok seviyor, hissediyorum. Benim için yaptıklarını görüyorum. Sırf ben istediğim diye yıllık kontratı iptal edip daha 6 aydır oturduğumuz evimizi değiştirdik, başka bir eve taşındık. Ben istiyorum diye salonun mobilyalarını değiştirdik. Ben istiyorum diye kendi arabasını satıp bana yeni araba satın aldı. Düğünden önce aylarca çalıştı, geliri iyi olmasına rağmen ek işler yaptı. Herhangi bir şeyim eksik olmasın, bana bunu neden yapmadın dedirtmemek için. Kısacası çok ama çok yordum ben onu. Ve şimdi kendime de hayrım yok, ona da hayrım yok. 1 yıl olmadı daha evleneli. Böyle giderse 1 yıl daha gitmez, görünen köye kılavuz gerekmez derler. Uzattım, çok özür dilerim. Kısasını söyleyeceğim size. Ne yaşamak istiyorum, ne ölmek. İkisi için de halim yok sanki. Öylece kaldım dünyanın tam ortasında. Boş ve anlamsızca sadece zamanın geçmesini bekliyorum. Gülemiyor ya da ağlayamıyorum. Mümkün olsa aylarca uyuyacağım yatakta. Psikologla ya da psikiyatristle görüşmem gerekli mi bilmiyorum. Hangisiyle görüşeceğimi de bilmiyorum. Kesinlikle düzelmek istiyorum. Ben bu değildim. Kader bana ne getirirse getirsin, yaşamayı öyle çok severdim ki. Şimdiyse durum bu. Bu rahatsızlığımın bir adı var mı? Hasta mıyım ben?