Bu süreci eşinizle devam ettirin. Vazgeçme durumunuz olduysa da eşiniz bilsin, istiyor olsanız da. Ama bu sırada gerçekten hazır olup olmadığınızı iyi ölçün, neticede hayat boyu sizinle olacak. T trustno_1 Tarot bakmıyorum. Üyelik

"İçgüdü" ve "mantık" kavramlarını birbirinden ayırt edebilen, ne istediğini bilmese de arzularının kaynağını tespit edebilen mantıklı bir hemcins gördüğüme oldukça sevindim başlığı okuduğumda. Umarım kısa zamanda konuyu çözersiniz, sadece congrats and keep up the logic sis.

Çocuk kararı alırken sorduğunuz sorular ve hesap ettiğiniz konular hem çok önemli hemde çok mantıklı. Zaten gerçekten istediğiniz zaman o sizin hayatınızı değiştirecek ve kısıtlayacak her şey çok tatlı gelmeye başlıyor ve hiç acaba demiyorsunuz. Kendinize 6 ay kadar daha süre tanıyın isterseniz

evet kolay değil.. ama biz eşimle diyoruz ki keşke daha önceden yapsaydık :) evlat ayrı bir his ayrı bir mutluluk.. not: yaş ilerledikçe tahammül ve sabır azalıyor...

Ben de çocukları çok ama çok seviyorum. Tüm gün isim gereği çocuklarla yorulsam dahi hiçbir zaman sogumadim. Ben de hazır hissetmiyorum kendimi çünkü evli değilim :) latife bir yana evlenirsem bu içgüdüsel istekten dolayı evlenirim sanırım sadece. Üniversitede pedagoji de hocamız ' bir çocuğa onu yapmanıza dair vereceğiniz mantıklı bir cevap yoksa çocuk yapmadan önce düşünün. Bir insan yapıyorsunuz, güçlü bir sebebi ve ona sunacağıniz imkanlar olmalı' demişti. O gün bugündür bu sozu düstur edindim kendime. Belki size de bir fikir verir diye paylaşmak istedim.

İşin tuhaf tarafı eşim de benim gibi! Bir gün heves ediyor kesin yapmalıyız diyor bir günse vazgeçiyor. Düşünüyorum böyle çocuk yapamayız. Bu durumla ilgili ciddi bir karar aşamasına gelemiyoruz. Bu durumu belirleyen kişi ben oluyorum. Hep böyle mi gidecek diye düşünmeden de edemiyorum.

ben de aynı durumdayım ben 37 yasına geldim erteleye erteleye şuanda da kendiliğinden olmuyor tüp bebek merkezinde tedavi görüyoruz ama daha ne istiyorum bilmiyorum :) aynen içgüdüseil istiyorum sanırım ama o korkuların tamamı hatta daha fazlası bende de var.

Ben 31 yaşımdayım. Eşim 37 yaşında. Evleneli 2 sene oldu. Önceleri çocuk, bebek kelimeleri dikkatimi çekmezken bir anda içgüdüsel olarak çocuk istemeye başladım. Çocukla ilgili hayaller kurmaya, bir bebeğin ailemize nasış mutluluk getireceğini düşünmeye başladım. Fakat; Aynı zamanda korkmaya da başladım. Bütün düzenimin bozulacağından, istediğim vakit istediğimi yapamayacağımdan. Bütün ömrümü ona adamaktan, yapmak istediklerimi yapamamaktan. Uykusuz kalmaktan, çığırış ya da ağlama sesi duymaktan. Gideceğim her yere bebek beziyle gitmekten ya da gidememekten. Çalışma hayatımın değişmesinden. Yasal izin bitince çocuğu nereye bırakacağım düşüncesinden Doğumdan, hamilelik sürecinden hepsinden korkmaya başladım. Geçen eşimle yapma kararı aldık. Doğum kontrol hapını kesmemi istedi ben de razı geldim ama aradan iki gün geçince ben de panik başladı ve ilaca devam ettim. Bu gidişle yapamayacağım herhalde. V Vinka Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Saydiginiz gerekcelerin hepsi cok gercekci, dogru ve abartidan uzak. Mesela su an saat 03:15, kizim oksuruyor (5.5 yaş) ikimiz de uyandigiz, sabah 7 de kalkip ise gitmemiz lazim, ama cocuk da hasta gibi, bu halde okula gidemez, ikimizin de toplantisi var, birakacak kimse yok, hadi bakalim... Bu sadece minik bir ornekti bu arada. O yuzden hazir degilseniz hic acele etmeyin, cok daha yorucu yasarsiniz bu surecleri.