9 ay gibi bir süre, evlilik yolunda adım atmak için erken bence. Ne aceleniz var?

tedirginliklerim buna mı bağlıdır yani. aslında çok güzel açıklamışşsın bazen rahat batıyor deyimi cuk diye üzerimize oturuyor herlde ama ben şikayetçi değilim bundan şimdilik böyle yani. çünkü bu huzur cidden kaybedilmeye değmeyecek kadar güzelmiş eski dırdırlar birbirini yemeler sorgulamalar yok çoğu evli arkadaşımla konuştuğumda diyaloglarının bu şekilde olduğunu farkediyorum o zaman doğru yoldayım diyorm ama bir şeylerde içimi kemirmiyor değil teşekkür ederim güzel yorumun için : ) O okypete

Kendilerine şarkı yazılan, çok harika evlenme teklifleri alan, düğünleri için peri masalı temaları seçilen kız arkadaşlarımın birçoğu ya boşanmak üzere ya da mutlu gibi görünmeye çalışırken çok çaba harcıyorlar. Bence bir erkek çok çok düşünceli ise bir problem kesin çıkıyor. Huzur kaçıran bir problem. O konuda içiniz rahat olsun. Huzur veren, sizi daha iyi biri yapan bir erkek büyük ihtimalle doğru kişidir. Ama sanırım sizi sevdiğinden emin oldugunuz için, bir kaybetme korkusu olmuyor ve bu da insana sıkıcılık hissini yasatabiliyor. Sezen Aksu ya birgün aşk ne sizce diye sormuşlardı, o da bir kahkaha atıp "Aşk, kaçanı kovalamaktir, bu kadar basit" demişti. Sevgiliniz sizden kaçmıyor, eziyet etmiyor, huzur veriyor, bu da sürekli ilişkilerinde can sıkıcı durumlar yaşayan biri için garip olabilir. En tutkulu, heyecanlı aşklar bile sürekli aynı seviyede gitmiyor. Bu bilimsel bir gerçek.

öncelikle sizi çok seviyorum her konuda sanki binlerce arkadaşım varmış gibi yardımcı oluyorsunuz onu belirteyim çünkü ben tek çocuğum ne ablam ne abim var bazen o kadar ihtiyaç duyuyorum ki derdimi anlatmaya. 6 aydır sevgilim var ve sanırım 24 yaşıma kadar adını unutacağım kadar sevgilim olmasına rağmen ben hayatımda ilk kez bu kadar çok sevildim, iyi geçindim, anladım. her konuda uyuyor kafalarımız : )) onun haricinde iyiyiz. geçen en yakın arkadaşım aşık değilsin heyecan göremiyorum dedi düşündüm huzurluuyum ama dedim. diğer ilişkilerimde yaşadığım acıların izi bile yok. çünkü koca bir ömüre sığacak şeyler yaşadım ikili ilişkilerde. o şaaşaaa süprizlerle dolu heyecanların ardından bir hiç olduklarını gördüğümde beni bırakın çevremdekiler bile inanamadı yaptıklarına insanların. çok yanıldım. çok yoruldum. huzurluyum yanında uyurken babamın göğsünde gibi hissediyorum. kollarına bakıyorum güç veriyor bana sanki değişik duygular ya daha önce yaşamadığım. şimdi ağustos-eylül gibi istemeye gelicez diyor ve ayrı şehirlerdeyiz. buraya kadar her şey güzel ama o üzerine gittikce beni bir korku alıyor. ya mutlu olamazsak? ya gerçekten tanımamışsam gibi düşünceler? babam tanımıyoruz ailesini diye sorun çıkartacak bununla baş eder miyim. ona kalsa altından girer üstünden çıkar alırım seni diyor ama neden bu kadar korkuyorum çok mu erken