Sinava iyi calis, nereyi kazanirsan git, bulabildigin tum burs ve kredilere basvur. Annenin davranislarini yapabilirsen videoya al. Kendini kurtar

Tebrik ederim hocam gerçekten gittiğim hiç bir doktor travmalarımı gizlediğimi bulamamıştı Siz şıp diye çözdünüz, büyüksünüz Teşekkür ederim Ama burda konuyu açan ben değilim isterseniz ona kendi düşüncelerinizi yazın belki farklı bir görüş sunarsınız. İyi forumlar D

Bu kadar sinirlenmeniz bile bazı şeylerin yolunda gitmediğinin göstergesi aslında. Size iyi niyetli olarak yaklaşan insanlara bile hemen tırnaklarınızı çıkarıyorsunuz. İnsanlar sizin işinize karışmıyor zaten. Sadece kendince yanlış olan bazı davranışları sorgulayıp düzeltmeye çalışıyor. Bunu da kişisel olarak değil yetişecek nesillere iyi örnek olabilmek adına yapıyor. Neyse şimdi bana da kızarsınız zaten susayım ben. gucci

Merhaba hepinize. 19 yaşındayım ve inanın ne yapacağımı bilmiyorum. Sorun annem. Kendisi sinir hastası ve şimdi psikiyatriste gitse neler neler daha çıkar ama o gitmek yerine bizi delirtmeyi seçiyor. Üniversite sınavına hazırlanıyorum, mezunum. Hiçbir zaman başarısız bir öğrenci olmadım ama annem beni küçüklüğümden beri dövüyor. Nasıl anlatacağımı bilmiyorum çünkü sinirlerim çok yıprandı ve son çare olarak anonim bir şekilde sizin görüşlerinizi almak istedim. Daha birinci sınıftan matematik sorusunu anlayamadım diye oyuncak bebeğimi bana fırlattı ve gözüme bir şey olabilirdi. O ise ben korkudan ağlayınca istifini bozmadı. Yine ilkokulda dördüncü sınıf olmam gerekiyor belki de beştir matematik sınavında yetmiş beş almıştım ve yirmi beş anlamıştım notumu söyleyince beni arkadaşlarımın ailesinin yanında bir şey olmaz deyip hepsi gittikten sonra sokağın ortasında kaldırıma fırlatmıştı. Suratım betona çarpmasın diye ellerimi siper etmek zorunda kaldım. Asla başkalarının yanında gerçek yüzünü belli etmiyor. Onu arkadaşı olarak bilen insanlar var ama o içten içe onları sevmiyor bile fakat kendini çok iyi gizliyor. Bursluluk sınavına hazırlanırken yemek yiyordum biraz da uyuşuk yerim o da yemeği yavaş yiyen dersi de böyle çalışır deyip yumruk atmıştı koluma iki hafta geçmedi. On iki yaşındaydım o zaman. İngilizce dersinden sürpriz quiz olmuştuk ama karneye geçmeyecekti düşük aldığımı öğrenince beni otobüsün önüne atıp geri çekti. Bir daha alırsan böyle olur diye. Bana demir kepçeyle vurdu diğer dayaklarını saymıyorum çünkü gerçekten çok dayak yedim. Babam öldü lise sınavına hazırlanırken o günden sonra daha beter oldu. Oysa babam tam tersi melek gibi bir adamdır bir kez olsun üzmedi beni. Hep sevgiyle yaklaştı. Ablam var bir tane kızın hayatının içinden geçmiş şimdi asosyal pısırık ve pasif agresif aynı annem gibi içten pazarlıklı birine dönüştü. Sorun şu ki bu evde kaldıkça ben de içime kapanmaya başlıyorum. Konuşamıyorum insanlarla. Özgüvenim yerle bir. Bir de böyle yaparak çocuklarını kendine bağımlı hale getirmeye çalışıyor. Ablamın annemi zerre kadar sevmediğini biliyorum ama bir şekilde ona itaat ediyor. Hiçbir şeye karşı koyamıyor. Evde bir kuklaya bakıyor gibi hissediyorum kendimi. Muhakeme yeteneği asla yok. Uyuşmuş gibi. Bense çok mutsuzum. Eskiden çok gülen insanları güldürmeyi seven biriydim son iki üç yıldır kendimi tanıyamıyorum. Neyse her şey ben on birdeyken başladı. Derslerim gerçekten çok iyiydi ve böyle gidersem gerçekten hiç de fena olmayan bir üniversiteye gidebilirdim. Hayallerim vardı ve öğretmenlerim benden çok umutluydu. Bunu bir sınav olarak görmüyordum çünkü bir şeyler öğrenmek beni mutlu ediyordu. Fakat onuncu sınıfın son tatilinde annemle ciddi kavga ettik. Ders çalıştığım halde saçma sapan şeyler söyledi ve bana sürekli o u diyor ama sürekli. Dayanamadım ve ilk sinir krizimi o zaman geçirdim. On birde sürekli üstüme geliyordu ve krizlerin arttı. Git dedikçe daha da üsteliyor ve krizlerim kendime zarar vermeye kadar geldi ama kimse umursamadı sonra bana kaygı bozukluğu teşhisi falan kondu ama ondan sonra asla ders çalışamadım. Şiddetli depresyonla mücadele ediyorum hala aynı. Yani daha neler neler ama anlatırken bile yoruldum. Şimdi her şeyi unuttum çünkü bir önceki yıl tamamiyle bıraktım ders çalışmayı. Dershaneye başladım. Lütfen yardım edin. Ben de ablam gibi olmaktan çok korkuyorum hayallerim ve umutlarım var. Bir akıl verin. Maalesef sınava kadar aynı evde yaşamak zorundayım.

Yani yaşadıklarınız kolay değil ama ben eminim benim jeneresyonumdaki (35 yaşımdayım) çoğu kadın yaşamıştır az çok sizin yaşadıklarınızı. Çünkü o zaman ailelerde boşanma tüh kakaydı ve mutsuz evlilikler içinde hırslarını, hınçlarını çıkardıkları stres topları biz çocuklarıydık Biz o zaman nasıl başa çıktık acaba şimdi geriye bakınca baya güçlü gördüm kendimizi Şimdi herkesin ağzında depresyon, kaygı bozukluğu, ansiyete, bipolar bozukluk, panik atak Neden ailede görülen psikolojik, fiziksel şiddet Biz tillahını gördük ama çalıştık kazandık bişeyleri başardık. Sizi daha fazla hırslandırması gerekmez mi bu durum? Kurtulmak için çabalamak gerekir unutma

Teşekkürler, attığınız yazıyı daha sonra okuyacağım. Gönül ilişkim falan yok zaten. Çok çalışmaktan başka çaremin olmadığının ben de farkındayım. Temelim var o yüzden halledeceğime inanıyorum. Kulak tıkacı almayı düşünüyorum bugün. Ne kadar işe yarar bilmiyorum ama uzun zamandır aklımdaydı. Evde çok kavga oluyor. Hiçbir şey duymazsam moralim bozulmaz ve aynı tempoyla çalışabilirim, kavgalar benim motivasyonumu çok düşürüyor. Kendimce bu yöntemi buldum işte. Hem yurda gidersem orda da işime yarar diye düşünüyorum. -Olivia- _Olivia_ Üyelik

İzninizle altına imzamı atıp çekiliyorum.

Bazıları kızmış ama çok haklısınız ben de çok psikolojik şiddet gördüm Kız çocuğundan bi b.. olmaz diyen cahillerin içinden çıktım öğretmen oldum.. Babamla annem o kadar çok kavga ederdi ki altıma korkudan işemeden yattığım günlerin sayısı çok azdır Birgün babam annemi saçlarından tutup yerden yere atarken o esnada balkona çıkıp çocuk aklımla imdat demiştim (6-7 yaşında varım yokum belki) babam gelip beni kucağına alıp balkonda salladı atayım mı seni sus dedi yoksa bi dahakinde sormam direkt atarım dedi ve fırlattı beni yere, yerde eski naylon hasır vardı yüzüm değmişti alın ve yanak bölgem günlerce yaraydı çok iyi hatırlıyorum.. O gün ve diğer benzeri bin gün yüzünden dedim ki okuyup kurtulmam lazım bu evden ya da benzeri bi adamla evlenirim ben de aynı şeyleri yaşayabilirim... Evlenmek çare değil kadın için tek çare okumak meslek sahibi olmak. Hı ben de evlendim ama asla kendimi ezdirmedim ezdirmem. Konu sahibi! Lütfen bunun için çabala, daha kötü günler gördüm ama öğretmenimin bana söylediği o cümleye tutundum "Güneşli günler gelecek sabret ama önce gayret et" demişti.

Peki siz benim pskolojimin bozuk olduğunu nerden çıkarttınız? duyar kasıp kendinizi övebildiğiniz tek yer burası değil mi?

Eskiden bütün anneler de vardı galiba o dayak sopası ya kardeşim anneme ninja kaplumbağa derdi birde arkasında saklayayarak gelirdi ki sopayı görünce kaçmayalım :)

Dayanamıyorum artık bu soruyu ilk yazdığımda ağlayarak uyumuştum düzelir sandım ama her seferinde ağlattı. Rehberliğe gidiyorum her şeyi anlatacağım.

Ben annem suçsuz dedim mi? Neden lafı istediğiniz gibi anlıyorsunuz? Kendimce onun koşullarını baz aldığımda onu anlamayı tercih ettim, bu benim tercihimdir. Bana göre de benim annem kutsaldır, zira 5 parasız hem çocuk bakıp hem kendine birşeyler katmak, 0 iş tecrübesiyle kendisini yoktan var etmek onu kutsal görmeme yeter de artar. Ama evet benim annem suçsuz, bir suçlu varsa onun "ayrılmak istiyorsan çocuklarını bırak gel, babanın evinden çocukla çıkmadın" diyen annesi babası, psikolojik şiddetin tamamını uygulayan, bizim gözümüzün önünde kafasına silah dayayan, hepimizi öldürmekle tehdit eden kocası. Bir zahmet hayatını bilmediğiniz insan hakkında yorum yapmayın. Zira annem gerçekten kanatsız melek gibidir. O dönem kapana kısılması, bunun yüzünden sürekli sinir krizleri geçirmesi ben bunu anlayabiliyorum. O zamanla bu zamanın imkanı bir değil, şuan kadınlar 10 15 yıl öncesine göre çok daha güçlü.

Yaşınız çok küçük, dışarısı çok tehlikeli maalesef. Ben de sınava tamamen odaklanıp, kazanınca da bu ortamdan uzaklaşıp kendi hayatınızı kurmanızdan yanayım. Bu aşamada geçen süreyi yine anneyle geçireceğinizi düşünürsek profesyonel yardım almanız iyi olacaktır. Tek başınıza böyle bir ortamda güçlü kalmayı başarmak da çok zor. Ekonomik özgürlüğünüz de olmadığından belediyelerin psikolog desteğinden faydalanmanızı öneririm. Umarım her şey gönlünüzce olur. gucci

hayatını iyi yerlere getirmişsin başarmişsin hiç üşenmeden okudum yazinizi.. tebrik ediyorum... KK de senin gibi güçlü kadinlara ihtiyacimiz var gerçekten... kendi ayaklarina durabilen herşeyi tek başına yapabilen öle kadinlara ihtiyacimiz var.

Asgari ücret hem dershane masrafıma hem kirama hem de faturalarıma yetmeyebilir. Şimdilik onunla olabildiğince az görüşmeyi deneyeceğim. Saat akşam ona kadar kütüphanede çalışırım. Sonra direk uyur sabah beş gibi kalkıp tekrar çalışırım zaten sekiz gibi dershaneye gidiyorum. Bu şekilde olacak gibi görünüyor. Onunla yüz yüze gelmek istemiyorum.

Anne olup kucağınıza bir melek aldığınızda, veya travmalarınız basedilmeyecek hale geldiginde yavaş yavaş sorgulamaya başlayacaksınız... Anne, kumarbaz faydasız aldatan eve uğramayan adamdan niye 3 çocuk yaptın? Anne biz niye hep kavga gürültü içinde büyüdük? Anne nasil vurabildin bize? Nasıl senden başka sığınağı olmayan el kadar meleklerin canını yakabildin?... Anne bizi niye korumadin? Anne biz niye böyle olduk? Şu anda yediğin dayaklari ve anneni canla başla ölümüne savunman, yazdıklarını okuyan ve halihazırda çocuklarina şiddet uygulayan diğer hasta ruhlu kadınlara daha fazla cesaret vermekten ve çocuklarina karşı annelik kisvesi altında yaptıkları zulmü normalleştirmekten hatta ödüllendirmekten başka bir işe yaramıyor... Arkadaslar uyardikca kızıyorsun ama aslında onlar seni değil, halihazırda şu anda ruh hastası annelerinden hala şiddet görmekte olan çocuklari korumaya çalisiyorlar, ileride senin gibi olmasınlar diye...

Bu sana azmetmek, çalışıp, okuyup kurtulmak için sebep olsun. Ailemizi secemiyoruz ama geleceğimizi, hayatımızı sekillendirebiliriz, şartları değiştirebiliriz.

bence bu yasinizda annenizi ailenizi atamazsiniz. yasiniz kucuk, tecrubesizsiniz. gercek dunya cok daha acimasiz, annenizi mumla ararsniz. o yuzden derslerinize dort elle sarilin, gonul isleri vs hepsini bir kenara atin ve iyi bir bolumu kazanmaya calisin . annenizle de iliskinizi minimuma indirin, onun sinirlerini bozmadan gorunmez olmaya calisin. cok zor biliyorum ama baska yollar daha zor olur bence. bizim kulturumuzde herkes inkar ediyor ama ingilizce toxic anneler icin cok fazla kaynak var, onlara bakabilirsiniz 10 Tips for Coping with Toxic Parents Do interactions with your parents leave you frustrated and confused? Here are 10 ways to cope with toxic parents. psychcentral.com

Sizin yaptığınız yorum beni kendime getirdi gerçekten çok teşekkür ederim. Çok çok minnettarım. Şimdiden bana motivasyon verdiniz. Dilerim ki mutlu bir hayat sürersiniz.

Sen de canım. Yolun başındasin. Herşey senin elinde.

Biran önce iş bul çalış o annenden kurtul, hem oku hem çalış ama o ruh hastası kadınla durma..

Bir süre dediklerine he he de, tartışmaya girme haklı olsan da seni suçlu çıkarıyor psikolojini koruman lazım. Kendini derslerine ver. Allah yardımcın olsun herşey gönlünce olsun inşallah

Bizde böyle yetiştik çok zor sürekli baskı altında yaşamak hala aynıyım huzurunu bozan insanlara karşı biraz mesafe koyacaksın en iyisi bu galiba M

+sonsuz Suçun büyüğü hem ailelerde hem evin babasında. Benim annemde bu kadın kadar olmasa da tam bi manyaktı, çok dayak yedim çok kavgalar ettim kendisiyle. Ama ona kusamıyorum. 2 küçük çocuk, kapana kısılmıştır kolu bağlı evinde gram huzur olmayan bir kadındı. Velhasıl babam gittikten sonra o sinirli, etrafa bağıran Çağıran kadın minik kediye dönüştü. Şuan biz sesimizi yükseltsek biraz sessiz olun, saygılı davranın diye bizi azarlar. Herşey birey olmayı bilmeyen babalarda, evladı mutsuz olduğu halde boşanmayı ölüm gören kız ailelerinde.

Senin gibi demekteki kastın, eğitim durumu ve iş pozisyonu olduğunu nereden çıkardınız?

Bence kimse annenize laf etmiyor bile isteye cocuk yapıp sinirini çocuktan çıkaran ebeveynlerini savunan size sitem ediyorlar, babanız bir gün de kötü olmadı sonuçta 3 cocuk yapıp dövmesine vicdan yaptı insanlar, bir de böyle düşünün

Ne demek her zaman Bakın bir adım daha atıp sıkıntılarınız sebebiyle doktorlara gittiğinizi de paylaşmış oldunuz ki bu aşırı normal bir durum zaten

Bizim dönemimizde bunlar daha fazlaydı biz orda saplanıp kalmadık okuduk, çalıştık, yolumuza baktık. Sende hırslan gayret et kurtar kendini dedik. Maşallah okuduğunu anlayamayan kitleye denk geldik. İnsan kendinide pek ala toparlayabilir yapmayın gözünüzü seveyim. İyice dibe dibe çekmeyin ne kendinizi ne insanları. Güçlü olmak bu kadar zor değil. Kendiniz olamıyorsanız insanların olmasına mani olmayın bari. Ha pardon sorun orda yazdığım psikolojik terimlerdi demi Herkesin ağzındaki. Onuda artı parantez açıklayayım bari yine karşımdakilerin anladığı kadar olacak ama olsun Çoğu üyemiz kendi kendine teşhis koyuyor bu ara. Moda mıdır nedir. Zaten ne olduysa şu sözde psikologun milletin hayatını dökmesiyle dizi üstüne dizi çekilip para üstüne para kazandığı ve halkı psikolog yapan şeyden oldu. Bende bunu yaşıyorum kesin obsesifim benimde kocam bunları yapıyor kesin narsist Foruma bir bakın etraf narsist koca kaynıyor. Oysaki adamın aldığı bir tanı yok Doktora gitmek akıllarına bile gelmez. Niye deli mi onlar. Sözün özü bi salın artık benide kızımıza yol gösterin Yüreklendirin. Geçecek bunlar diyin. Madem benim bizde geçtik o yollardanımı beğenmediniz başka bişey söyleyin... W

Zaten öyle yapmayı düşünüyorum. Şimdilik psikolojimi güçlü tutup sadece derslerime odaklanacağım. Sonra da ilk işim başka bir şehirde yurtta kalmak olacak. W

kimsenin vicdanına ya da savunmasına ihtiyacım yok özellikle kendi hayatlarında ne yaşadıkları belli olmayan insanların yorumlarına hiç ihtiyacım yok anneminde savunulmaya ihtiyacı yok modern anne ayaklarıyla mükemmel kişiliklerini tasdik ettirmeye çalışmasınlar herkes kendi işine baksın

Herkesin ağzında psikolojik fiziksel şiddet? Gerçekten bakış açınız üzücü. Biz nasıl yaptık diyorsunuz ya, yapamadık ki. Bakın etraf psikopat kaynıyor. Şiddet, tecavüz, cinayet. Diğerleriyse psikolojik rahatsızlıklara boğuşuyor. Sanki her şey güllük gülistanlıkmış gibi bir de biz nasıl yaptık diyorsunuz. Üniversite mezunu olup akademik başarıya sahip olmak, bir işe girmek hayatta mutlu ve başarılı olmak demek değildir.

Bence şu an ne kadar zor olsa da evi terk etme sınava kadar çünkü çalışman gerek evde bulunduğun süreyi azalt bu demek değil ki disarda gez toz Dershaneye gidiyormussun zaten ordan da kütüphaneye git derslerine orda çalış eve gidince de uyu bu şekilde daha az gorursun Çalışıp kazanmak zorundasın kendin için bunca sene dayanmissin çok çok zor ama biraz daha dayan Umarım her şey gönlünce olur

Öfke kontrolü olmadığını "iddia" eden çoğu insanın nedense hep öfkesi, şiddeti daha zayıf olanlara yönelir. Erkeklerde de öyle. Ben hiç patronuna karşı öfkesini kontrol edemeyip bağırıp çağıran adam görmedim, anca evde eşine çoluğa çocuğa çıkar sesleri. Dışarıda da öyle, hep daha zayıf gördüklerine. Birgün birinin elinde silah/sopa olan daha güçlü birine karşı da öfkesini kontrol edemediğini görürsem ancak o zaman inanırım bu kendine hakim olamama lafına.

Allah yardımcın olsun canım. Çok üzücü. Öz anne nasıl böyle olabilir. Allah tez zamanda seni o evden kurtarsın M

Görünen herşey doğru değil benim annem evet çok dövdü ama merdiven silip dantel örerek okutarak benim için yaptıkları herşeyi siliyor tramva filan da olmadı ben de dayak yediğim için annem yani ister döver ister sever Allah ona uzun ömürler versin annenizi psikopat olarak görme nedeniniz dayak meselesiyse ve sizin için hiç birşey yapmadıysa doğrudur bişey diyemem ama benim annem asla psikopat değil dantel yaparken kadının gözleri kör oluyordu nerdeyse ve hiç kolay şeyler yaşatmadı babam çok çekti yanımda olsun dövsün hiç umrumda olmaz

lütfen okumayı bırakmayın. Bu sizin bu ortamdan kurtulmanız ve maddi manevi yıpranmanızı telafi edecek yardımlar için yapacağınız tek çıkış kapısı. Yaşamadan anlayamayız elbette, ancak o ortamdan kurtulmanız için en kaliteli yol bu olacak. Mümkünse şehir dışı ya da kendi yurdu olan bir okula yazılın. Bundan sonra önünüzde uzun ve sağlıklı yollar olsun :) verloren Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik İptali tek ayak

Bence kendinizi güçlü görmüyor aksine sorunu örterek ya da öteleyerek var olan bir travmanizi gizliyorsunuz. Bu yazdıklarınız da bunun kanıtı niteliğinde.

Merhaba, size kendimden örnek vereyim. Korkunç bir ailede büyüdüm. Şizofreni hastası bir baba ve alkolik bir anne ile her gün ağzımdan burnumdan kan gelene kadar dövüldüğüm oluyordu. Sonra babam gitti annemin sevgilisi geldi. Gece yarıları sokaklara atıldım. Assagilandim, dovuldum, küçümsendim. Ama belki ablanız gibi hepsine katlandım. Fakat hep kendi ayaklarımın üstünde durma dürtüsü ve hayali ile hep çalıştım. Universite kazandım okudum meslek sahibi oldum. Beni hayata bağlayan gelecekti hayallerimdi. Benim gibi kızlarla tanıştım arkadaş dost olduk hep birbirimizi hirslandirdik. Yardimlastik güzel bir arkadaş çevrem oldu üniversitede. Evleneyim kurtulayım kafasında hiç olmadım. Hep ben basarayim çünkü ben bundan daha fazlasıyim ve bunu göreceksiniz kafasında oldum. Ve başardım. Elime mesleğimi aldım sosyal çevrem iyi olduğu için iyi insanlarla tanıştım. Gezdim tozdum her şeyin tanıdığı çıkardım. 30 yaşında evlendim. Çocukken anne babaya ihtiyaç duyarsın. Asil 30dan sonra başlıyor bence. Çocukluk yaralarım 30dan sonra beni kemirmeye başladı. Bunun için terapi alıyorum. Çoğu insanın isteyebilecegi hayatı yaşıyorum. Ama bunun için çok çalıştım. Çalışıyorum. Sana diyeceğim şu kendine inan insanın değiştirmeyecegi hiç bir şey yok. Simdi annemde çok pişman. Düzeldi etrafımda pervane neye yarar bilmiyorum. Malesef eskiden erken evlilikler ve çocukla büyüme durumları bazı insanlar beceremediler. Artık kızmiyorumda sadece bir tarafım kırık. Bu günler geçecek önünde çok uzun yıllar var güzel bir meslek edinmen çok önemli lütfen aklını kullan. Sen değerlisin...

Kolay şeyler yasamamışsin, yaşamıyorsun okuduklarım beni epey üzdü. Keşke anneni kendine getirecek bir mucize olsa ama olmayacak, kendi istemez, halini durumunu kabul etmezse olmayacak. Ablana bakman yetmez mi derslerine odaklanıp o evden kurtulmak için? Bak gözünün önünde canlı, kanlı duruyor orada.. Ailenle iletişimini minimumda tutup, annen birşey söylediginde tamam deyip geçip bu süreci atlatmalısın. İnatlaşma, kavga etme, sayılı gün gideceğim bu evden diyerek kendini motive et ama yüz göz olma. Sana hakaret falan ederse içinden o hasta normal düsünemiyor de geç. Kendini biraz soyutla annenden, okulu kurtuluşun olarak gör. Bak kazanırsan hemde 4 sene annenden uzak bir şehirde okuyacaksın bu bile seni motive etmeli. Seni senden başka kimse kurtaramaz su an. Kendin icin yap ne yapıyorsan artık. piraye

:) perdono pero no olvido forgive but don't forget Anneler

Belkide vardır, belki de bize psikopatları denk gelmiştir bilmiyorum ki. İnsan çocuk aklıyla içinde yaşarken sorgulayamıyor. Normal ailenin ne olduğunu lisede üniversitede arkadaşlarımın aile ilişkilerini gördükçe öğrendim ben

Yani bende çocukken çok şiddet gördüm annemden ama oda sizinki gibi hastanede tedavi gördü annesini kötü bi şekilde kaybedince ve buna bizzat şahit olunca haklı olarak psikolojisi alt üst oldu. 1 sene yattı hastanede tabi psikolojik tedaviler fiziksel hastalığa göre çok daha zor ve geç iyileşme döneminden geçiyor maalesef hatta çoğu zaman kalıcı oluyor neredeyse. Ama ben lisenin ortalarında durdurmuştum artık müsade etmiyordum nasıl desem hem onun iyi bir anne olmadığını özgüvenimi mahvettiğini söylediğimde çok pişman oldu hemde hiçbir şekilde temas etmesine izin vermiyordum artık böyle bi durumda gideceğimi de bilir muhtemelen kaybetme korkusuyla durdu o dönemde. Hak verdiğim yanları vardı ama bizlerde stres topu değiliz sonuçta. Siz artık ergenlik dönemini de bitirmiş olgunluk çağına adım atmış bir birey olacaksınız. Üniversite hayatınızı değiştirecektir çok çalışın uzaklaşın derim söz konusu aile olunca insan konuşma diyemiyor yaşınızda küçük. Benim hayatımın en büyük dönüm noktası üniversiteye başladığım dönemdi. Özgüvenim, iletişim gücüm, bakış açım bu dönemde arttı ve gelişti. İyi ki de gitmiştim dedim. Aslında annemle arkadaş gibiydik öyle bi kısıtlaması da yoktu ama ailen dört dörtlükte olsa bence tamda sizin yaşlarınızda artık yeni bi hayata geçilmeli. Üniversiteye çok sıkı çalışın gideceğinize inanarak çalışırsanız daha çok motive olursunuz. Ama yaşadığınız şehri yazmayın derim imkanınız varsa tabi. İnanın bana ilerleyen zamanlarda buna müsade etmeyeceksiniz. Ben hayatınızda görebileceğin en korkak, özgüvensiz bir çocuktum şimdi karşımda ne akrabalarım bana laf edebilir ne de annem. Bir sınırın oluyor ve artık orayı aştıklarında onlar senden kaçmak zorunda kalıyor. . push ; W

Ah hocam bak bunu bilemediniz ayıp ettiniz şimdi. Doktora gitme nedenim çocuklukta yaşadıklarım değildi. Onlarla ilgili bişeyim yokmuş Nasıl olduysa Çocukluğunuza inelim deme gereksinimi duyulmadı Doktora gitme nedenim ablamda olan ve o zaman fazla kimsede olmayan lenfomayı psikolojik olarak daha az hasarla atlatıp ona destek olabilmek içindi. Ama tabi bilinçli biri olsaydık bizde bir iki kitap karıştırıp, dizi izleyip oralardan da birkaç terim öğrenip burda teşhis koyardık. Hiç aklımıza gelmemiş Mi-Ok

Üzgünüm dün cevap veremedim sizlere. Ne yazık ki bana sahip çıkacak tek bir akrabam yok. Annem ise anlamaz öyle şeylerden. Hatta daha da kötüleştirir durumu. Tek çarem o yokmuş gibi davranmak sanırım. Azmedip bu evden kurtulacağım. Destekleriniz için teşekkür ederim. Son düzenleyen: Moderatör: 11 Ekim 2022 W

Bizim nesil kadar arada kalmış başka bir nesil yoktur herhalde. Şiddet görsen bile ana babanı anlamak zorundaymışsın gibi dayatılmasına sinir oluyorum açıkçası. Büyük haksızlık. Deniyor ki bizim için çalışıp çabalamışlar. Olması gereken bu zaten lütuf değil ki. Onlar bir kez olsun çocuklarını anlamaya çalıştı mı acaba? Hep sabırlı olması gereken biziz. Kimse onların yaşadıklarına laf etmiyor zaten. Biz de bize yaşatılanların acısını kendi çocuklarımızdan çıkaralım o zaman? Bu kısır döngü nerede duracak peki? Elbette anlamaya çalışalım ama tasvip de etmeyelim bence.

Kendini çok güzel ifade etmişsin. Yaşadıkların hiç normal değil. Hatta korkunç o derece. Annen rahatsız demek ki. Tedavi olması lazım. Ama bizim insanımız da hemen ben deliyi miyim diyor. Onun için kendini kurtarmaya bak. Öncelikle akıllı bir gençsin bu aklını kendin için kullan boşver evdekileri. Burada sana çok güzel öneriler sunmuşlar buranın akıllı kadınları. Onları uygula. Ben de şunu demek isterim büyüğün olarak. Böyle bir gençlik yaşamadım anne terliği yemişizdir en fazla. Babadan asla. Ama herkes şanslı olamıyor:Bizde de anneler babadan daha dayakçı nerede ise. Burada görüyorum. Dayak ve kötü muamele için Aile Bakanlığı ile görüşüp annene ihtar vb verdirip korkutabilirsin. Önce bakanlığı telf ile ara derdini anlat. Senin için ne yapabilirler onu öğren. Bizde de Avrupa uyum yasaları kapsamında çok şey yapılabiliyor ama bizler bilmiyoruz. Bulunduğun yerdeki bld yi ara. Evde ders çalışma ortamının olmadığını onların ders çalışmak için kütüphane veya benzeri mekanının bulunup bulunmadığını öğren. Bazı bld de evde ders çalışma masası mekanı olmayanlar için yaptırdıkları kütüphaneler oluyor ben biliyorum. Son olarak tekrarlıyorum.. dersini çalış tek hedefin bu olsun ve oku meslek sahibi olmaya bak... Buraya da ara ara yaz durumunu... Eyoser Kaderim buymuş da diyemiyorum, çoğu benim

Elbette doğrudur ne yazık ki annem de annesinden böyle gördü. Anneannem seksen yaşına geldi hala bırakamadı annemi. O da ondan çok psikolojik şiddet görmüştü ama yine de bakıyordu ona. En son bu durum babamla ilişkisini zedeleyince teyzem başka bir yerden ev tuttu da öyle ayrıldılar. Şimdi de aynısını bize yapıyor. Ne yazık ki psikolojik hastalıklar hafife alınmamalı. Bu yaşıma kadar kötü bir evlat olduğumu düşünmüyorum bir evlat olarak verebildiğim her şeyi verdim onlara. Saygılıydım ve derslerimde başarılıydım. Kötü alışkanlıklarım yoktu ama annemden her o u lafını işittiğimde ki ani sinir patlamaları oluyordu bunu hak edip etmediğimi düşünüyorum ve kendimi biraz haksızlığa uğramış hissediyorum. Kızını gerçekten seven anneleri görmek beni içten içe üzüyor. Onlara gıpta ile bakıyorum. Sadece gerçekten ne yapacağımı bilmiyorum. Çok daraldım. Tekrar psikiyatriste mı gitsem bilmiyorum.

Kendin başa çıkamıyorsun demek ki gitmende tabiki fayda var. Dediğimide unutma bu tarz durumlarda kurtuluş her zaman kitaplardadır Oku mesleğini eline al. Kulağını tıka. Annen onu dedi diye öyle değilsin, biliyorsun zaten.

Sanırım yanlış mesajı alıntıladınız, ne mafyası anlamadım.

Ah öğretmenim lütfen okuduğunu anlama kısmına daha çok eğilelim olur mu İnsan kendinin psikologu, doktoru, öğretmeni, annesi, babası, arkadaşı, eşi, dostu olursa aşılmayacak hiç bir zorluk yok. Biz kadınlar sanıldığından daha güçlü varlıklarız Yaralarınızdan öperim

O zaman genel yorumunuza bizi katmamanızı tavsiye ederim, zira hayatımın belli bir kısmını paylaşıyorsam bu size beni/annemi yargılayarak yorum yapma hakkı vermez. Benim annemden bahsetmiyorsanız ya sorun ya da benim yorumum üzerinden genel fikrinizi belirtmeyin, üzerime alınma hakkı doğuyor. Bu arada annemi aklıyorum, kendi evim dediği konfor alanında bile rahat olamayan, baskı altındaki bir kadının psikolojisinin sapasağlam durmasını bekliyorsanız fazla polyannavari düşünüyorsunuz. Doğru mu? Kesinlikle değil. Ama az da olsa empati yapılabilir mi? Evet kesinlikle. Bu forumda nice insanın hayat hikayesini okudum, problemli ailelerin çocuklarının çoğu baba kişisinin anne kişisine psikolojik, fiziksel, ekonomik, sosyal şiddetin en büyüğünü uyguladığını söyler. Genel problem bana göre çocuklarının birey olmasına izin vermeyen-karşı çıkmaları, bir cinsiyeti diğer cinsiyetten çok daha üstte tutmaları. Bu konu için bahsetmiyorum, bu konudaki anne sadist ruhlu zavallının teki. Yazdıklarım şuan için de geçerli değildir. Biz bunları 10-15 yıl önce yaşadık ve bu toplumun o zamanlar boşanmış, evini dağıtmış, kendi hayatlarına bakan kadınlara bakış açısı belliydi. Anadolu'nun kırsal kesimlerine gittiğinizde hala karşılaşabilirsiniz bunlarla. O yüzden sinir hastası olan, psikolojik durumu harap olan ve yapabilecek hiçbir şeyi olmayan kadınları anlamak bu kadar zor olmamalı. O yüzden ben annemi anlıyorum, yaptıkları doğru değil biliyorum ama anlıyorum.

Kesinlikle katılıyorum arada kalmış nesil olduğumuza. Ailelerimizden gördüğümüzü çocuklarımıza göstermeyelim derken hep depresyon sınırında yaşıyoruz. Onu hoş tut bunu idare et derken parçalanıyoruz.

o kadar cekmisse babani dovseymis o zaman, ama dovemez tabi ki, cunku geri dayak yer. ama cocugu dovunce nasil olsa cocuk kendini savunamiyor.

benim gibi olmasınlar mı keşke çocuklarınız benim kadar zeki olsa şuan bir bankanın genel müdürlüğünde birim müdürü olarak çalışıyorum hem işletme hem de iktisat okudum kardeşlerimin biri savunma bakanlığında biri iç mimar kimse dayak yesin diye bir derdim yok zamane anneleri olarak zaten herşeyi en iyi kendinizin bildiğini sanıyorsunuz eskiden anneler döverdi o kadar hassas bünyeleriniz bunu kaldıramayıp annelerinize düşman olmaya meraklıysanız beni alakadar eden bir durum yok annemin beni dövmesini nerde övmüşüm lafları cımbızla seçip kendinizi övmeyin burda sizin bozuk pskolojinizden banane benim anneme laf söyleyip eleştirme hakkı kimsenin yok kendi işinize bakın

Ama şiddeti gösteren el olan anne suçsuz yani. Kusura bakmayın bir anne olarak annelerin kutsallaştırılmasına şiddetle karşı çıkıyorum. Bu şiddeti uygulayanlar 14 yaşında değil 30-40 yaşında koca kadınlar. Boşanmak, tedavi olmak, çözüm aramak yerine kolay yolu seçip konfor alanından ayrılmadan çocuğa şiddet uygulayan kişi aklanmamalı. Anne demek kanatsız melek demek değildir, bu konudaki gibi kötü anneler de vardır.

Herkesin ağzında olan psikolojik terimler psikolojik şiddet ve fiziksel şiddet değil. Sorsanız psikiyatr kapısını görmüşlüğü yoktur. Terimleride malum kişinin uyarladığı ve iyi prim yaptığı dizilerden öğrenmişlerdir. Ben bizim dönemde psikolojik ve fiziksel şiddet yaşamayan yoktur diyorum. Şuan ki tecavüzler, cinayetler o zaman yoktu sanıyorsanız biraz okuyup, araştırın. Aslında daha kötüleri bile vardı ama basın, yayın organları bu kadar hızlı ve doğru bilgi ulaştıramıyordu malesef. Ve yine malesef değişen hiç birşey yok. Aynı tas aynı hamam Kurtulmak isteyen her türlü kurtulur. Kendini salarak ah vah tüh ederek hayat geçmez. Okumayı sadece akademik başarı ve iş olarak düşünürsek bir arpa boyuda yol gidemeyiz, gidemiyoruzda zaten. İnsan kendini gelişirir ve yetiştirirse bunların hiç biri kalmaz. Yine karşımıza çıkan her zaman olduğu gibi okuduğunu anlamamak ve ezbere dayalı sistem Beğenmedimlerde sırf bu yüzden Yorumlara bakarsanız herkes kaç kurtul o evden diyor ama nasılı yok. Daha dünyanın ne olduğunu bilmeyen 19 yaşındaki bir kız kaçıp kurtarsa kendini en fazla 1 yıl sonra 3. sayfa haberi olarak karşımıza çıkar. Bilmem kimin lüks plazasında 13. kattan intihar etti denilerek. Daha çok şey yazılırda anlayan olmadıktan sonra yazsak ne yazmasak ne biz en iyisi beğenmeyip geçelim Yazar ikinci yorumunda takmaması gerektiği ve kulağını tıkayıp hayata hazırlanması gerektiğini de yazdı ama gören olmadı neden? Nedeni bulurlarsa hala umut var demektir

Annen bir daha sana sözlü ya da fiziksel şiddet gösterdiğinde bunları bir şekilde kaydet ve yedekle. Gerekirse bilerek kavga et. Ama elinde sana kötü davrandığına dair deliller olsun. Bunları uygun bir zamanda annene ve annenin akrabalarına gönder. Artık dayanamadığını, eğer sana bir şey olursa bunun sorumlusunun annen olduğunu söyle. Sen sonuçta mal değilsin aynı evde yaşasan bile bu kişi ile. Annen olması onun bu yaptıklarının suç olduğunu değiştirmiyor, eğer onu şikayet edersen ortalığa rezil olacağını bilsin. Ek olarak yaşlanınca annenin senden ve ablandan başka kimsesi kalmayacak. Evde ikinizin hakkı zaten vardır. Eğer bu şekilde davranmaya devam ederse diye al bir gün götür yaşlılar yurduna. Görsün orada tek yaşayan yaşlı insanları da aklı biraz başına gelsin. Aşağıya bıraktığım linkteki gibi bir sürü haber var. Al böyle haberleri at annene görsün Annende olsa karşındaki önce kendini, kendi sağlığını, kendi geleceğini düşünmek zorundasın. Son düzenleyen: Moderatör: 11 Ekim 2022

Evet annen sinir hastası benim annem gibi annen kaç yaşında bilmiyorum ama benimkinin şuan elini kaldıracak hali yok ve ben nefret ederdim annemden babamla boşandıktan sonra tedavi gördü şuan gayet sakin bir insan ama ne dayaklar yedik 3 kardeş özel yaptırdığı dayak sopası vardı annemin bir kaç kere üstümüzde kırmışlığı var vücudumuz hep geçmeyen morluklarla doluydu şimdi bir keresinde beni kafamı saçımdan tutup duvara çarparak uyandırmıştı asla dayağı savunmuyorum ama gün gelecek o sizi döven annenizin neden yaptığını anlayacaksınız bir süre sonra da roller değişecek şuan annem bizim çocuğumuz gibi ve Allah ona uzun ömürler versin dövsün sövsün ama hep yanımızda olsun

Eşiniz sizin için sırtında taş taşısa, madenden kömür çıkartsa, sabahlara kadar araştırma yapıp bulduğu yeni madde formuna adınızı verse, dünyaları önünüze serse ama çok değil haftada 2 gün hafifçe tokat atsa aynı mantıkla düşünür müsünüz?

İki taraf da bana bakmaz emin olun. Hatta anlatsam bile inanmazlar çünkü annem dışarıya bu hallerini yansıtmıyor. Suçlu konumuna ben düşerim. Sessiz sedasız annemi hayatımdan çıkarmaya hazırlanıyorum.

Annem hayırdan anlamıyor. Üstelik yaşlandığı için midir nedir çocuk gibi ve bir anı bir anını tutmuyor. Defalarca oturup konuşmayı denedim ama anlamıyor. Üstelik bir de bunu herkese telefondan abartıp abartıp anlatıyor. Akrabalar ve komşulara. Oysa ki ben evin bir şeyini söylesem yemediğim dayak kalmaz. Arkadaşlarımdan bile uzaklaştırdı beni. Hiç arkadaşım kalmadı. Çünkü onlara annemin gerçek yüzünü anlatınca aynı sizler gibi olabildiğince az yüz göz olmamı, ondan kaçınmamı söylüyorlar diye hepsi kötü arkadaş oldu. Gizlice telefonumu alıp mesajları okur sabah olunca da beni ağlatırdı. Kendimi suçlu gibi hissederdim. Şimdi geriye bakınca bir arkadaşım bile kalmadı. Her seferinde bana anlat diyor ama ben sonucun ne olacağını bildiğimden anlatmıyorum. Evet daha kötü anneler var biliyorum o yüzden en azından başımı sokacağım ve yemek yiyebileceğim bir ev olduğunu bilerek üstelik de dershaneye gönderdi ki bu bir çok kişinin ulaşamadığı bir imkan olduğunu bilerek sadece derslerime konsantre olmaya çalışacağım. Psikolojik şiddet, fiziksel şiddet gibi hemen belli olmuyor. Yavaş yavaş ve daha kalıcı, iyileşmesi daha zor oluyor bunu da bildiğimden artık pek yanaşmak istemiyorum ona. Geç saatlere kadar dışarıda çalışıp eve gelince uyumayı düşünüyorum.

Tavsiye için teşekkür ederim. Yapacağım. Bu süre zarfında sadece ders çalışıp, kitap okuyacağım. İyi ki varsınız.

Akademik başarıya sahip olmak her şey değilse bile başınıza gelecek çoğu şey için bariyer. Çevremde gördüklerimden örnek vereyim. Birincisi sosyal hayatta iyi bir konuma sahip oluyorsunuz. Edindiğiniz çevre de bir yerlere gelmiş insanlardan oluşuyor. Eş seçiminiz bile buna göre şekilleniyor. Kadın kendini geliştirdiyse eğer, özür diliyorum ama itle kopukla değerli vaktini tüketmiyor. Kocam beni aldattı, bana şiddet uyguladı ama çocuklarım var, gidecek yerim yok diye ağlamıyor. Aslanlar gibi alıp çocuklarını çıkıp gidebiliyor. Ha bir de bir kadının iyi bir mesleği varsa öyle eş sülalesi çiğ çiğ davranamıyor, ister istemez saygı duymak zorunda kalıyor. Hiç konu açan oldu mu burada, cerrahım bir sürü insanın beynini açtım düzelttim de kocamın beynini çözemedim diye ağlayan. Ya da avukatım, her davada söyleyecek söz buldum da kaynanamla baş edemedim diyen. Varsa gelsinler konuşalım. Bu yazdıklarıma bakıp burada başarılı kadınlar da var diyecekler çıkacaktır. Evet var, onlar da tavsiyelerini verip geçiyorlar zaten.

İletişimi minimuma indirmek dışında yapabileceğiniz çok bir şey yok. Olabildiğince huyuna gidin, düzeltmeye çalışmayın. Üniversiteyi kazanınca kyk'da kalırsınız. Part time çalışırsınız. Kendi ayaklarınızın üzerinde durunca ancak tam anlamıyla uzaklaşabilirsiniz.

Yaşınız daha 19, kanunen reşit olsanız da bana göre hala korunması gereken bir kuzusunuz. İş bulun çalışın, o evden ayrılın demek bize kolay. Ayaklarının üzerinde durmak bu yaş için zor. O yüzden böyle bir tavsiye vermeyeceğim. Yapmanız gereken şeyi kendiniz söylemişsiniz zaten, ablam gibi olmak istemiyorum. Sınavı kazanıp gidene kadar ablanız gibi olun. Gözüne batmayın, sabredin. Bu süreçte de ilk sene için burs alabileceğiniz birilerini araştırın. İkinci senede şehire de çevreye de alışır çalışmaya başlarsınız.

babanızdan maas baglanmadımı -Olivia- _Olivia_ Üyelik

Bence hemen o evi terket is araştır part time olabilir, kendine bi ev arkadaşı bulabilirsin hem masraflar yarı yarıya gelir. Hem oku hem çalış. Biliyorum ikisi de aynı anda çok zor ama bunu başarabilirsin o evde kalmaktan daha iyidir. Sınava kadar daha bi çok kez sinir krizi gecirmeyeceginiz ne belli. O yüzden imkanları sağlayıp hemen gitmelisiniz. Lise zamanı dersleriniz iyiyse zaten ders konuları olarak temelin de vardır, ihtiyacın olan tek şey birazcık cesaret... W

Suçlu, birey olamayan erkekler ve kadınların aileleri dediğiniz için annenizi akladığınızı düşündüm. Siz melek olarak görebilirsiniz, ben sizin annenizden bahsetmiyorum. Yorumum geneldir. Ben dayak atan kişiye hele ki kendisinden çok güçsüz ve muhtaç birine yapıyorsa hoşgörü gösteremem, bahane bulamam. Son olarak da burası bir forum. Bir zahmet hayatınız hakkında yorum istemiyorsanız hayatınızdan bahsetmeyiverin. Gizlice telefon konuşmanızı dinlemiyoruz, herkese açık bir yere yazıyorsunuz.

Koca manyağı olmadığım için annemle kıyaslama yapamayacağım kusura bakmayın ne yazdığınız farkında değilsiniz anne ve eş bu arada babamdan bir tokat bile yemedim hiç bir erkek bana vuramaz vuranın da başına hoş şeyler gelmez babam annemi de dövmedi asla ama aldattı servetini kumarda yedi eve hiç gelmezdi annem merdiven sildi bizi yedirdi içirdi varlığın içinde yokluk çektik beni annem okuttu kardeşlerimi de şimdi dayak yedim diye annemimi kötülüyeyim burda evet ders çalışmadığım için dövdü yemek yemediğimde dövdü okuldan kaçtığımda dövdü iyi ki de dövdü annelerinin kıymetini bilmeyen insanlara laf anlatmak istemiyorum daha fazla

Benim için tanıdık bir hikaye anlatıyorsun. Çok benzer şeyler yaşadım. Benimkinin özel dayak sopası vardı. Gerisini sen hayal et. Şu an için tek çaren sınava odaklanmak. Evde huzurun yoksa dersanede etüt odasında ya da halk kütüphanesinde ders çalışmayı deneyebilirsin. En azından o süreyi huzurlu geçirirsin. Tek çaren ekonomik özgürlüğünü kazanıp evini ayırmak, başka türlü kurtulma şansın yok

Annemi bir mafyayla kıyaslamadınız tebrik ederim duyar kasma da çığır açtınız

İl dışına çıkıp yurtta kalsanız üniversitede? Sanırım anne baba vefatı olunca öncelik hakkı oluyordu. Emin değilim bir araştırın. Varsa kullanın hakkınızı.

Herkesin hikayesi farklı, benimki yaradılıştan böyle, hep huysuz hep art niyetli, mutsuzluktan bağırıs çağırıştan besleniyor. 39 yaşındayım hala onunla cebelleşiyorum. Sizinki size göre affedilir, benimki bana göre affedilmez

Yardım alacağın neresi varsa tabi ki başvur. İnşallah gönlünü ferahlatacak bir yol bulursun

Merhaba ben seninle benzer şeyler yaşadım ve yaşıyorum. Öncelikle burda kendinden örnek veren üst jenerasyonları tebrik ediyorum fakat unuttuğunuz bir nokta var. Nüfus artışı, ekonomik kriz ve savaş... 2 sene öncesi farkındaysanız pandemi oldu ve öncesi bu ülke 2016 dan beri ekonomik olarak beter günleri yaşamaya başladı. Yaşamaya bir süre daha devam edecek. Öncesi ekonomik durumuna ben şahit olmadım yaşım gereği kaldıki olsa bile nüfus şimdiki gibi değildi, alım gücü şimdiki gibi değildi istatistikler var. Konu sahibi arkadaşım tek başına bir hayat kurması imkansız Allah tarafından kutsanması gerekiyor bu yaşında kendine yol çizsin. Part time işler öğrenci için özellikle iyi bir bölüm tutturmak isteyen öğrenci için gereksiz zaman ve enerji kaybı... Patronlar sen sınava hazırlanıyorsun az çalış demiyorlar part time süresi dışına bile işe bağlayanlar var. Kurumsal yerlerde part time çalışmaya kalkışsa o hemen başvurdum aldılar olmuyor. İş bulmak bundan 8-10 sene öncesi kadar kolay değil. Benim sana tavsiyem kendi bulduğum çözüm olacak. Karşılaşmamak için ders programı hazırlamışsın sanıyorum evet onu uygula kütüphanede çalış. Derdini sıkıntını ona anlatma günlük yaz. Arkadaşlarınla zaten bu durumu paylaşma gel burda yaz daha karlı çıkarsın çünkü hasta gibi bakıyorlar başıma geldi. Gerçi ben buraya yazdığımda da değişik bir kaç yorumla karşılaştım başa gelmeyen anlamıyor bunuda unutma. Üniversiteyi kazandığında ne olursa olsun git. Devlet yurdu ve bursuna başvur zaten çıkacaktır. Gittiiği şehirde üniversite okurken çalışmak istersen ders program yoğunluğuna göre okulun kendi kantini ve kırtasiyeleri vs oluyor oralara başvur özellikle kyk desteği alan öğrencilere öncelik veriliyordu benim dönemimde bunu değerlendir. Anne evinden ayrılmak şuan senin için dezavantaj olur. Dışarısı annenden daha tehlikeli. Tehlikeyi maximum yaşamaman için sabır ve başarı diliyorum sana. Umarım çok mutlu olursun ve sana bunu yaşatan insanı, yaşadığın anları önemsemeyecek güzel bir hayat yaşarsın.

Seni o kadar iyi anlıyorum ki.. eminim yaşadıklarının fazlası var eksiği yok şu yazılanlardan. Aynı şeyleri yaşadım. Sadece benimki hiç bir zaman okulla alakalı değildi.. Ama inanırmısın şu an annemle çok iyiyiz. Birlikte yaşamadığımız için belki de. Ama ben asla o günleri unutmayacağım. 34 yaşında 2 çocuklu bir kadın olarak şu an yazdıklarını okurken ağlıyorum. Annemi babamı o kadar suçluyorum ki. Annecim Babacım derken sürekli o günleri düşünüp kendime ihanet ettiğimi hissediyorum. Belki ben onca şiddete hakarete rağmen sevgi de gördüğüm için kopamadım ailemden. Annenle konuş anlat diyeceğim ama anlar mı bilmiyorum. Artık böyle devam ederse kadın sığınma evine gideceğini, hayatını mahvettiğini anlat. Mutlu olabiliriz de. Tedavi olsun. Biraz suyuna gitmeye çalış. Başkası olsa böyle demezdim ama anne sonuçta ve maalesef ona da mecbursun şu an. Psikolojik yardım alman çok iyi olmuş. Sana tek bir şey diyebilirim; hayatta seçimlerini iyi yaparsan, okulunu, arkadaşlarını, işini, eşini iyi seçersen hepsi geçecek. Bunların hepsi geçecek. Sadece ara ara aklına gelen belki seni ağlatan anılar olarak kalacak. Yalnız değilsin benyeniyimgaliba

Eski konu ve yorumlarinizı okudum şimdi... Burda tek tek sayıp rencide etmek istemiyorum sizi çunku her şey ortada aslında ve çok üzüldüm yasadiklariniza... Biz sizin duşmaniniz degiliz inanın...

Baba tarafından veya anne tarafından sığınacaginiz bir akrabaniz yok mu

Yok benim annem sadece yaramazlık yaptığımızda ders çalışmadığımızda yemek yemediğimizde sinirlenirdi durduk yere sinirini çıkartmak için dövmedi ergenken nefret ederdim ondan ama yaş ilerleyince anlıyorsun tabi ki dayak yemekten hoşnut değilim ama annemi çok seviyorum burda anneme saçma sapan şeyler yazanlar anneliği çok iyi biliyormuş gibi ahkam kesenleri hiç anlamıyorum eskiden dayak vardı malesef annelerimiz elimize tablet telefon verip canımlı cicimli konuşmuyorlardı tabiki herkes anne olamıyor ben annemden rahatsız değilim millet rahatsız olmuş bu kadar saçmalamayı nasıl başarıyorlar anlamadım :)