Annenizin titizliğiyle ne alakası var, benim annem de biyer dağınık olsun asla rahat edemez, küçükken hep iş yaparken gördüm süpürge sesi fobisi oluşmuştu artık, vileda kokusundan nefret ederdim. Şimdi evime paçaları sıva öyle gir. Düşündüm de bende de ters etki mi yarattı acaba . push ; Milana22

Benim annem aksine ev daginikkende keyif yapabilen bir kadındır ben ise tam tersiyim belki annenizle ilgisi yoktur belki siz özünüzde böylesinizdir

Bırakın annenizi ailenizi kendi evinizde nasıl mutluysa nız öyle davranın. Kendinizi zorlayın geliştirmeye çalışın. Geçmişte böyle evden geldim bemde böyleyim diye kafanıza yerleştirmeyin. Ev dağınık olsun ama içinde eşinizle ailenizle mutlu olun. Yarım saat bi evin toplanması. Misafiriniz geldiğinde onunla ilgilenin. Sonuçta hergün gelen insan değil kardeşiniz dahi olsa atın bardakları mutfağa sohbet edin. O gidince yaparsınız. Evin işi hiç bitmiyor zaten. Yaparsınız illa ki. Anın tadını çıkarın ne kadar ömrümüz var bilmiyoruz. Kendimiz için yaşayın bu saatten sonra da. lily86

Çok teşekkür ederim pozitif desteğiniz için

Annem yogun calisan ve asiri titiz bir kadındı ki hala oyledir Ben hicbir aksam annemle oturduğumu bilmem, isten gelirdi yemek faslindan sonra temizliğe baslardi ki evimizde hergun gelip temizlik yapan yardımcımız vardi Benimle hic sohbet etmedi, vakit ayırmadi, derslerimi sormadi, sabah kahvaltımi hazirlamadi, okulda veli toplantilarima katılmadı vs vs bunu sayfalarca uzatabilirim Peki ben nasil bir anne oldum? Anne oldugumda mesai saatlerimi ayarladim ve isten erken cikmaya basladim, eve gelir gelmez ilk isim ogluma sarilmak oldu ve o yatana kadar hicbir is yapmadim, beraber oyun oynadik, film izledik, her ani her saniyeyi beraber gecirdik, tum hafta sonlarim ona aitti her programi onunla yaptim, arada gece anneme birakip disari ciktigim oldu ama cok azdir Mesela ben hic salonda yemek yiyemedim cocukken ama oglum istedigi yerde yemek yer, duvarlari boyamak istediginde ona kizmadim ama ona bir duvar tahsis edip burasi senin sadece burayi boyayabilirsin dedim vs vs Yani cocukken ne yasamis olursak olalim gunumuz ve gelecegimiz bizim elimizde, madem farkindasiniz durumun degistirmek sizin elinizde, ben sizi cok cozume kapali gordum acikcasi

Ee siz de eski sevgililerinize narsist tanısı koymamış mıydınız? Yanlış mı hatırlıyorum

Belki de haklısınız. Bilemiyorum. Ama neyden rahatsız olduysam onu yaparken buluyorum kendimi. Ama farkındalık değişimi de gerektirir. Bu konuda sorumluluğu almam gerek.

Her şey kendi elinizde. O temizliği yapmayıverin, iradeniz var sonucta B Bluegitar Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

patatesle yumurtayı aynı kaynar suya koyuyorlar yumurta sertleşiyor patates yumuşuyor gibi bir metafor vardı, sizin travmalarınız sizi olduğunuzdan guçlu yapmış, benimkiler dokunsan kırılacak hale getirmiş. inşallah kendimde o gucu ben de bulurum kendimde. çok mutlu olun umarım hep.

Şu çocukluk travmaları konulu dizilere biraz ara mı verseler acaba. Her konu açan herşeyi çocukluğuna bağlar oldu. Bakın bunun çocukluğunuzla ilgisi yok. Demek ki ortalık temiz ve derli toplu olmayınca rahat edemeyen birisiniz. Eğer isterseniz zamanla esnete esnete değiştirirsiniz huyunuzu. Lütfen herşeyi çocukluğa bağlamayın artık. Çocukluk travmalı konu dışında birşey yok bu aralar forumda

Merhaba, 32 yaşındayım, evliyim, ben bir baskın anne çocuğuyum. Bize yakın oturuyor annem, 3ümüze de çok büyük destek verir. Kızkardeşlerim ve benim için canını verir, çok fedakardır, çok sever, hiç bir eksiğimiz olmamıştır, kendi üstüne düşenleri yapma konusunda kusursuzdur. Ama huzursuzluk, sinir hali, gerginlik ön plandaydı çocukluğuma dönüp baktığımda. Bi sürü anı var gözlerimin önünde, çalışırdı ve işten geldiğinde önce ev hala temiz mi diye bakıp, sonra bana sarılırdı. İşler bitmese bizimle oturmazdı. Ben hep bi çay kek yapıp anne kız keyif yapmak isterdim. Sonu sinirlenme ile bitmeyen sohbetler isterdim. İstediği cevabı alana kadar sormamasını isterdim. Güleryüzlü ve sakin olsun isterdim. Kirli mutfaktan bu kadar rahatsız olmasın isterdim. Arkadaşlarımın sakin annelerine -utaranak söylüyorum ki- hep çok özenirdim. Sonra farkettim. Dışardan geldiğimde eşimin mutfağımı toplayıp toplamadığına bakıyorum ilk. Bunu belli ediyorum. Eşim rahatsız oluyor benden. Rahat olsan ya yaparız diyor. Önceki gün kızkardeşim geldi. Ben iş yapmaktan onlarla keyif yapamadım. Oturamadım. Önceliğim ev işleriydi. Her şey temiz olsun istedim. Çünkü evim temiz ve düzenli olmayınca çok rahatsız oluyorum. Sonra kızkardeşimle oturmak yerine temizlik yapmayı tercih ettiğimi, bugünü yüzü asık geçirdiğimi, onların da enerjisini düşürdüğümü farkettim. Tabi ki İşler bittikten sonra farkettim. Ve yüzüm öyle güldü. Annemin bana yaptığı gibi. Ve yine annemin bana yaptığı gibi önceden tartıştığımız bir konuyu defalarca açıyorum. Ben özür dileyene kadar annemin açtığı gibi, içinde tutup, bir haftasonu kahvaltı yaparken açması gibi.. tam da onun gibi, keyifli bir anımızda açıyorum. İçimdeki sıkıntı huzura izin vermiyor, buna mecbur hissediyorum çünkü. Ben neden bile bile böyle olmaktan alıkoyamıyorum kendimi, nasıl aşarım bunu. Huzur ve gülücüklerin eksik olmamasını istiyorum hayatımdan. Lütfen bana yardım edin.

Çok teşekkür ederim

Yoğun travma geçirmiş biri olarak yazıyorum. İnanın geçiyor. Ama ben mutlu hissetmek için bile çaba harcayan gülmek için sebep yaratan bir insanım hep çözüm odaklıyımdır. Ve evet travmalar geçiyor. Geçmese ben bugün bu kadar mutlu ve sağlıklı bir insan olamazdım ki tüm arkadaşlarım senin hayatın bizim hayalimiz derler. Neler çektiğimi az çok bildikleri halde bugünlerime çok özeniyorlar. Halbuki hala benden şanslılar:)) Özetle eksik yönlerinizi artıya çevirin. Ben bu kadar zor bir hayat yaşamadan bu kadar kıymetini bilmezdim sahip olduklarımın. Bir söz vardır öldürmeyen acı güçlendirir

Bu aralar forumda ki konuların yarısı çocukluk tramvası. Benim annem de aşırı titiz sürekli evi toplayan temizlik yapan bir insandı ama ben öyle olmadım olması gerektiği kadar yapıyorum. Babam alkolikti ama ben ya da kardeşim alkolik olmadık, duracağımız yeri bildik mesela. Bence bunun tramvayla alakası yok, zaten gördüğünüz bir şeyi kendiniz normalleştirip bunu devam ettiriyorsunuz olan bu. Psikologdan yardım alabilirsiniz çözülemeyecek bir konu değil.

Güncel dizi ve konulardan etkilenip hayatınızı başı bütün düşününce annenizden yola çıkarak böyle olduğunuzu düşünmüş olabilirsiniz veya gerçekten de öyledir bilemiyorum. Ama anlattığınız şeyler uzman yardımı olmazsa asla düzelmez şeyler değil. Birçok insan gibi biraz abartılı temizlik ve düzene takıntınız oluşmuş ve bir sorunu haklı olduğunuz söylenene kadar takan bir yapınız oluşmuş. Ki bunların net farkında olmanız zaten kilit nokta. İnsan rahatsız olduğu şeyi her yapısında fark edip kendini telkin ede ede bir yerden sonra yapmayı bırakıyor genelde. Aileden vs değil tamamen şahsi takıntılı halim yüzünden gece 3 demez uyanır tuvalet temizlerdim ince ince, her gün ev süpürürdüm, temiz olduğu halde kıyafetleri yıkar ütü yapar, günlük nevresim değiştirirdim tabi eşim şok. O dedikçe fark ettim. Fark ettikçe içim içimi yese de elini sürmeden oturdum. Sırf kendimi sınamak için tezgahta bir iki kirli tabak bırakıp yattım. İlk zamanlar onları düşünüp yatamazken. İlerleyen süreçte takmadığımı fark ettim. Tabiki yinede kirli bulaşık bırakmam o sadece kendimce dağınıklığa alışma yöntemimdi. Belki ben şanslıydım alıştım bilmiyorum. İnşallah siz de kendinizi özgür bırakmayı başarabilirsiniz.

Çok güzel bir örneksiniz. Teşekkür ediyorum

3 gram psikolojimiz vardı onu da kırmızı odayla masumlar apartmanı bozdu iyice

Benim annemde temiz ve titiz bir kadın. Kızımı doktora götürdük ikizlere bakmaya bize geldi. İki arada aspiratöru temizlemis, çaydanlığı temizlemiş. Daha yapacakmis ama çocuklar durmamış. Her eve geldiğinde oyuncak toplar. O odadan cikmadan dağılır. Yapar da yapar. Burada rahatsızliklari var. Bana da kızar pissin diye. Evet temizlik yapmaktan daha önemli işlerim var çünkü. Ama bunu annem anlamıyor. Çünkü ev dağınık olmamalı, kirli olmamalı. Kv kaynaklı tramvasi var annemin bence. Bence ev çok kirlenmediği sürece sıkıntı yok. Sizin içinde olmasın. Bugün yanımızda olan insanlar daha ne kadar yanımızda kalacak bilmiyoruz. Sevdiklerimizle vakit geçirelim

Bir de arkadaşlar çocukluk travmasına bu kadar takılmayın insan isteyince huyuda değişiyor suyu da. Yeter ki değişimi içten isteyin ve çaba gösterin. Değişmek istemeyen insanlar hep travmalarını bahane olarak kullanıyor maalesef Ve son bölümü bu konudan bağımsız belirtiyorum konu sahibi alınmasın o yüzden.

Ayni durum bende de basladi.. fakat aksine annem gayet relax kadindir.. bende evimi yeterince temiz ve kendimce guzel bulmadigim icin konu komsu cagirmam.. cagirdigim zamanda hersey dort dortluk olsun isterim.. bir kuru cay ile kalmak istemem.. minnie