Ben de sizdenim

Maddi durumum çok çok iyi olsa dahi koç sabancı gibi yine de çalışırdım. 12 yıl boşuna okumadım... Cocugum yok, olsa dahi yine calışacağım ona en iyi imkanları sunabilmek için Allah nasip ederse.

Kacyildir evdesiniz. D

evlilik calismaya mani olmamali arayisa devam edin TaeYang

Ben de çocuk dışında evde oturmayı düşünmezdim herhalde. Gerçi hayat belli olmaz ama sınavlarda verilen emek boşa gitmemeli özellikle zor bir bölüm okunuyorsa. Ben şu an lisans okuyorum bir yandan da çalışıyorum. Son senem okulda mezun oluyorum 5 aya da düğün var. Nişanlıma destek olmam gerekiyor Ama şartlar el verir de çocuğumuz olursa mecbur 1-2 sene otururum. Sonra yine work. Hem sevdiceğime bütün yük binmesin hem de babamın bir iş sahibi olayım diye bana verdiği emekler boşa gitmesin. Ben böyle düşünürüm hep. Tabi kişiden kişiye değişir. D

Allah bahtını açık etsin, nasılda sevilir şimdi, ben de sevmelere kıyamam ki, anca karşısına geçip kuzuum kuzuum derim.2cisini de sağ salim alırsın kucağına insallah

milleti yerden yere vurmadan önce keşke açip TDK'dan bir baksaydin o "asgEri" ücretin nasil yazildigina. Belki biraz daha etkilenirdim, tüm romantizm o anda koptu

Maket gemi yapmakla ilgileniyorum D

Hayatım boyunca hep ekonomik özgürlüğüm olsun istedim, bu sebeple çalıştım, küçücük yaşta sınavdı özel dersti kosturdum da kosturdum. Neticede bir kariyerim oldu evet. Şu an hamileyim. Durumum olsa bırakırdım işi ve cocugumu kendim büyütürdüm. Doğrusunun da bu olduğuna inanıyorum. Ama çocuk büyüyünce muhakkak geri dönmek isterdim. İsteyen çalışır isteyen çalışmaz bunun sonuçlarına da kişi kendisi katlanır. Çalışmak sadece para kazanmak da değil, manevi olarak da özgürlü bana göre. Koca parası yeme mevzununa da katılmıyorum. Kocasının parasını tabi ki karısı yiyecek, başkasının yiyecek hali yok.

Karakterinize gore degisir bence. Mesela ben evde yapamam. 1 haftadan sonra daralmaya baslarim. Bir de meslegim dolayisiyla evde oturma luksum olmadigini dusunuyorum, bu kadar doktor acigi varken vicdanim rahat etmez Depresyona vaktim yoktu demis cogu uye, vakit ayrilmayi bekleyen bir durum degildir tabi ki:) B bayan

Mesleginiz cok ama cok ozel. umarim cocugunuzu buyuttukten sonra bilgilerinizi heba etmezzsiniz D

Ev bizim gibileri koreltiyor ben de hep biseylerle mesgul olmaya calosiyorum hersey iyi gibiyken biri tutup bi laf edince biseyden anlamayan evde yemek yapmaktan baska bi ise yaramayan biri gibi imalarda bulununca aniden cokuntu yasiyorum bende bunu asmaya calisiyorum D

Daha yenisin. bence calismaya basla. zamanla cok koyuyor evde oturmak. ama kisiden kisiye degisiyor bu durum

Aradığı işi bulamadigi için evinde çocuk bakanlara saygım sonsuz ama benim tercihim bu çok zevkli evde oturup koca parası yemek diyenlere de ne desek bos. Kimse kendini kandırma sin o kadar yıl okuyan hiç kimse evde oturmak istemez.

Beni en cok cigeri bes para etnez bazi kadinlar yaraliyor. bunu bilerek yapiyorlar. kendilerine ovunmekten baska hic birsey grtirmeyen aile huzurlarini cwlismak icin mahvetmis coluk cocuk bi yere savrulmus aldigi para karnini doyurmaya yetmeyen ve ovunup duran bazi kadinlar. kendimi asalak gibi hissetmeme neden oluyor. bilerek yaptiklari icin pek gorusmuuorum. evde de evcil hayvan muamelesi gormekten cok sıkıldim. bu yuzden acilen biseyler yapmam lazim. zira guclu kadin tipinden hoslanmayan bir adamla evliyim. asagilandigim cok oldu bu maddi gelirim olmadigi icin. bundan hoslaniyor demekki. ama surekli degil. milyon da bir. oda bana yetiyor bir kac yil. J Jalopi başlangıç: 72.4 güncel: hedef:

Haftada 5 saat mi çalışmaya lutfetmişsiniz resmen tekrar sınava girip dört yıl üniversite okumaya hazırım haftada 5 saat çalışmak için, mesleğiniz nedir

Asgari ücretle geçinip mutlu mu oluyorsunuz?

bence sıkıntı uzun, yorucu çalışma temposu hatta cumartesi de çalışmak. İnsan gibi çalışsak, eve eşimizden çocuğumuzdan önce dönsek kimsenin çalışmakla ilgili sıkıntısı olacağını sanmıyorum. Bence kadınlar için yarım gün çalışma uygulamaları yaygınlaşmalı. 1000 tl almayalım da 600 tl alalım ama iş/ev dengesini daha rahat kurabilelim.

Lisans mezunu bir ev hanımı da benim. Mezun olduğumdan beri çok nadir boş kaldım. Hamileyken de bir süre çalıştım. Sonra çıktım işten. Ev gibisi yok vallahi. Bebek olunca zaten bütün gününü alıyor. Yengeç burcu olduğum için tam bir evcimenim. Yaşasın ev hayatı

Psikolog ve aile danismaniyim ben. Bizler yarı zamanlida çalışabiliyoruz. Tabi aldığımız maaşta ona gore oluyor. Ama mesela muhasebe mezunu bir arkadaşımda bebegi kucukken haftada bir kaç saat evden çalışmaya başlamıştı. Ayni sekilde mimar bir arkadaşımda evden çalışmıştı bebeğini büyüttüğü süreçte. Birazda denk gelmesiyle alakalı bu şekilde çalışabilmek. Eğer bir şekilde ayrılırsam bu isimden hala tam zamanlı çalışmayı düşünmüyorum kızım 4, 5 yaşlarina gelene kadar. Hepimiz için hayırlısı olsun.

Eğitim fakültesi mezunuyum ve hiç çalışmadım, atanmak için de uğraşmadım. Neredeyse tüm arkadaşlarım öğretmen ve çalışıyor :) Çalışmadığım için ne pişmanım, ne kompleksim var, ne de mutsuzum. Kreş/bakıcı yerine çocuklarımı kendimbüyüttüğüm için çok da mutluyum

Bizimki calismak istersin kostek olur kendine rakip gorur beni. calismazsin cift maasim olsaydi korkmazdim hayattan diye milletin yaninda seni ezik bi hale getirir. normalde bonkordur bisey esirgemez ama lafini da sakinmaz. keske dersin bir meslekte ilerlemek icin daha cok mucadele etseydim de ozguvenim yerinde olsaydi.

Umarim hersey gonlunce olur cok calismissin baskalarina faydali olursun umarim kotu anilarin silinip gider aklindan cocuklarina sarilirsin. Deniz8Nisan Eski nick'im deniz8nisan Anneler

Edebiyat mezunu olup "miğde" yazmak, doğrusu "mide".

Tembellik degil esimin ben calisirken beni sabote etmesi asil mesele. yani yokusa surmesi. hal boyle olunca cocuklarin huzurunu on planda tutup kendinden odun veriyosun haliyle nurella34 Gülümse

güzel sanatlar resim mezunuyum. ve calışmıyorum gayette mutlu mesuıt yaşıyorum. hayat bana güzel. zaten istesemde bulundugum kasabada meslegim veya daha önce yaptıogım işler ile ilgili birşey yapamam. burada hiçbir şey yok :)

Lisans mezunu iki çocuklu ev hanımıyım Aslını isterseniz çocuklardan evvel çalışmayı bıraktım. Ben okumayı çalışmaktan daha çok seviyorum sanırım. Bir ara yüksek yapmaya niyetlendim çocuklar oldu, derken kaldı. Ama çalışmaya niyetli değilim. Çok da severek okudum mesela. Depresyona girmedim evde olduğum için, hatta evi severim. Bir anda ikiz bebek sahibi oldum, günlerce evden çıkmadığım oldu, o dönemde bile pek sıkılmadım. Ev iyidir

B bayan

Sizlerin yazilari baska acilardan bakmami sagliyor tesekur ederim

Insan kendini asalak gibi hissediyor D

Sonra ben ogretmenim ama atanamiyorum derler. Atanama zaten bu bilgiyle

Onemli olan sizin mutlulugunuz, sizin kendinizi nasil hissettiginiz. Hissettiginiz gibi yasamaniz dilegiyle, insallah gonlunuzce olur hersey

İşte bunların hepsi yanlış devlet politikası. Her yere üniversite açınca lisans mezunu olamayacak insanlar lisans mezunu oldu bir de istihdam çok yüksekmiş gibi iyice piyasada mezun işsizler olarak kaldılar. Aileler de yeni moda diye kızlarını üniversiteye yolladı sonra daha mide yazamayan edebiyat mezunları oldu. Hiç okumayacak insanlar okudu zaten ondan sonra hemen evlenip çoluk çocuk sahibi oldu diploma çeyiz sandığında eskidi bir de gelip ev hanımlığını savundu yetmezmiş gibi günümüz Türkiyesinde asgeri ücretin yettiğini her şeyin para olmadığını söyledi. Çalışmamak bir tercih meselesidir ama bazı bahaneler komik arkadaşlar yapmayın etmeyin

Ne yapsınlar ki başka insanlar? Yani sürekli ağlaya ağlaya gezemezler ya, o zaman da amma mutsuz, mızmız, elindekini beğenmiyor denir eminim ki. Bilmiyorum da iş konusu kolay çözülebilen bir şey değil. Olmuyorsa da insanlar bunalıma girmesinler de durumlarından mutlu olsunlar bence. Bir de her çalışmayan kadın etrafımızdaki gibi değil. Çok aktif, sosyal olanları var. Maddi açıdan sıkıntısı olmadığı için çalışmayanı, boş vaktini evde tv başında harcamayanı, evinde yardımcısı olanı, eşinin parasını çıtır çıtır yiyeni de var.

Ben de lisans veya üstü eğitimi olup evhanımı olmaktan mutlu olan insanlara inanmayanlara inanamıyorum. Asıl mutlu olduğumuza inanmayanların kendilerinin çalışma hayatlarında mutlu olduklarına da inanmamaya başladım. Lisansüstü eğitimim var. İstanbulda köklü bir üniden mezun, yükseğini gene köklü bir ünide bitirmiş bir mimarım. Hamileyken zorla arayıp bulduğum hayalimdeki işten istifa etmek zorunda kaldım. Mecbur kaldığım için zorlanmıştım başta ama sonradan oğlumu kendim büyütmek istediğim için tekrar iş aramadım. Bazılarınızın dediği "koca eline bakmak" lafını hiç anlamıyorum. Bana zor gelmiyor. Ha şu an çalışıyorum kendi ofisim var ama bırakacağım işi gene çünkü hamileyim ve bu çocuğumu da kendim büyütmek istiyorum. Elimdeki projelerimi teslim edince gene "ev hanımı" olmaya devam edeceğim. Bu durumdan çok da mutluyum. Koca eline bakmak diyenler merakımdam soruyorum; evlilik size göre tarafların birbirine destek olması mı, yoksa güç savaşı mı? Güvenmiyormusunuz yoksa eşinize? Evlenirken benim şartım çalışacağım ya da çalışmayacağım değildi, sadece benim çalışma hayatıma karışmayacaksın demiştim. Zor günümüzde destek olmak için çalıştım, gocunmadım eşim evi geçindiremiyor diye. Aynı şekilde elimiz rahatlayınca da çalışacaksam sadece kendim için çalıştım çünkü o kadar okudum körelmiyeyim istedim, çalışmadığımda ise eşimin eline bakıyorum diye de düşünmedim hiç. Şimdi gene işi bırakacağım çünkü her anlarına tanık olmak istiyorum çocuklarımın. Şu an kendi işim, patronu olduğum bir ofisim var. Yani dediğiniz gibi istediği işi bulamamış maske arıyor da değilim ve inanamayacaksınız ama kendi tercihimle çalışmayı bırakacağım. Sonradan çalışabilirim, en mükemmel noktada olmasam da sevdiğim mesleği icra edebilirim ama bu güne geri dönemem. Eşim zorlanıyorum ailemizi geçindirmekten derse çalışırım gene ki bunu demek ona zor gelmez tıpkı bana da çalışmanın zor gelmeyeceği gibi. Çünkü hayat müşterek, şu an buna imkanımız var ama hayat bu. İyi firmalarda çalışan çoğu arkadaşımın da hayali bir gün işe yetişmek zorunda olmadan kendi evinde rahatça yaşamak. Çünkü çalışma şartları ağır geliyor, kendi ofislerinin sorumluklarını almak da istemiyorlar.. Annem de üniversite mezunu, kayınvalidem de. İkisi de çocuktan sonra ev hanımı olmayı tercih etmiş ve çocuklarını büyüttükten sonra mesleklerine dönmüşler, halen çalışıyorlar. Ve gayet de mutlular hem geçmiş hem güncel hayatlarından. Olabilir yani, inanamayacak birşey yok. Tercih meselesi. Konu sahibi arkadaşım, kendi tercihin mi işi bırakıp evde durmak? Acaba istemeden bıraktıysan bunun etkisi olabilir mi? Sanırım kendim istemesem ev üstüme üstüme gelebilirdi. Sosyal projeler olsun, hobilerin olsun zevk aldığın birşeyler olmalı. Ben hamileyken sağlığım sebebiyle işimi bırakmak zorunda kalmıştım. Mecbur kaldığım için ve çok istediğim bir işi bırakmış olduğumdan çok zor gelmişti, yalan değil şimdiki gibi mutlu değildim başta. O dönem fotoğraf makinemi alıp sokaklarda gezinmiştim. Hem farklı mekanlar keşfetmiştim hem de çok zevk almıştım. Vardır seni de mutlu eden birşeyler elbet.

5 sene okudum diye mi yazmışım acaba? Bozmaya çalıştın ama tutturamadın. 5 sene çalıştım, bu sene bebeğimle ilgileniyorum.

her sayfayı okudum bende bir iki bişey yazayım bari:)) bende lisans mezunu bir bayanım 10 yıllık evliyim bir cocugum var cocugumu hep kendim büyüttüm çok güzel yetiştiriuyorum allah şükür ama evde kızım okula baslayınca artık sıkıldım maddi sıkıntılarda vardı işe girdim kendi meslegimle alakalı bir sey asla degil asistanlık yapıyorm asgari ücret alıyorum ama mutluyum cok sükür işim rahat kafam dagılıyor kendimi işe yarar hissettim parada kazanıyorum mutlu oldum keske daha önce calıssaydım dedim ama ikinci bir evlat allah nasip ederse düşünüyorm saglıklı bir evladım daha olursa allahın izniyle onada işte ayrılır bir süre bakarım sonra tekrar calısırım ama ben calısmayı sevdim ve ben evlendim evleneli ilk defa calıstım cesaretimi toplayıp bence calısmak kafa dagıtmak evde kafyı sarmamak herseye hep temizlik yapmamak için cok iyi bir mesgale tavsiye ederim evimi hep temizlerdim hep yemek pasta börek hep evdeykende ugrasırdım ama nereye kadar kazın kazın mutluda degildim bazen yılardım birde temizlik manyagıydım yıprattım kendimi simdi hem calısıyorm hem ev işimide yapıyorum kızımın beslenmesine hiççç hazır bişey almıyorm gene hep evde yapıp aksam hazırlayıp koyuyorm börek pogaca keke kurabiye sandvic tost çalışmayan anneler hazır bir paket keke alıp koyup yolluyor ben evde cevizli kekler yapıyorm niye moralim iyi cok sükür gidip hemen cırpıp fırına atıyorm ama evdenken insan eriniyor

İşimden hem stresten arınmak hem de bebek sahibi olup onu kendim yetiştirebilmek için ayrıldım. Eğer maddi durumumuz biraz daha iyi olsaydı vicdan azabı çekmez ve çok mutlu olurdum. Geçen haziranda işten ayrıldım. Uzun süredir giremediğim kadar denize girdim, bol bol guneslendim. Sonbahar gelince açıkogretimden ikinci üniversiteye başladım ve yeni şeyler öğrenmek beni çok mutlu etti. Bunun yanında dikiş kursuna yazıldım. Bir süre önce sıkılıp bıraktım ama şimdi de Rusça kursuna başlayacağım. Yani hayatımın kontrolü benim elimde. Bu eğitimlerin de boşa gittiğini sanmıyorum. Donanımlı bir insan olarak ben de bilinçli bir şekilde çocuğumu büyütmeyi düşünüyorum. Bilgimi illa metalastirip satmam gerekmiyor. Zaten kıymetini de bilen yok. Zira çoğumuz keyifle yapılacak işlerde çalışmıyoruz. Kölelik sisteminden kurtulmuş biriyim ve eğer bir gün bilgime ve özel hayatıma saygı duyulan bir iş bulursam çalışırım ama zor görünüyor.

Evde yalniz degilim tabi. Neysesakinim... Erdenay Ata... Cennet seninle

ben evli degilim yüksek lisans bitirdim uc dil biliyorum ve calısmıyorum:) kendi kendime islerle ugrasıyorum, hayır isleri, dernekler vs.. gezip dolasıyorum hayatın tadını cıkarıyorum yani.. ne gerek var..

Çok teşekkür ederim. İnşallah kısa sürede hepsinden kurtulurum.

Valla biraz önce yazacaktım kafamdan gecenlerin hazir yazilmisini buldum... alkisliyorum

Ben mezun olduğum sene aöf bürosunda bir görevli bana siz 2 yıllık tercih edemezsiniz, 4 yıllıksınız demişti. Sonradan sistem mi değişti? Benim bildiğim 4 yıllık lisans mezunları 2 yıllık açıköğretim programı seçemiyordu çünkü. Önceki

bu konuyu unutmusum. Ben de soyle bir konu acmistim. Sizler ne yaptiniz bu konuda? Ne dusunuyosunuz kizlar? D

Kurslar var zaten hep hayatimda. iyiki var sulusulu Allah var gam

Ben yorumlardan şunu anladım: İşi elinin altında olan, istediği zaman geri dönebilecek durumda bulunan üyeler ev hayatını seviyor hatta evde kaldığı süreyi uzatmak istiyor. Ama işle ilgili bir bağlantısı ve geri dönüş umudu şimdilik olmayıp tamamen ev hayatına mahkum olanlar tüm emeklerinin boşa gittiğini düşünüyorlar ve kendilerini genellikle işe yaramaz hissediyorlar. Düşünüyorum da bir işim olsa, başlayıp başlamamak benim insiyatifimde olsa ben de severdim evi heralde

O "bazı kadınlar"ı boşverin gitsin zira hayatları reklam onların. Evde oturanından da çalışanından da hayır gelmiyor. Asalaklık başkalarına kötü hissettirerek mutlu olma, başkasının sıkıntısından haz alma sanatıdır. Bi paragraf saydırmaya değmez yani. Yalnız eşinizin tutumunda ciddi sıkıntılar var. Zaten eşlerin birbirine saygısını ciddi anlamda etkileyen bi mevzu bu çalışıp çalışmama. Sizin durumu ekstra rahatsız edici buldum. Ben bi hayatı olan kadınlara çok saygı duyuyorum. Üretmek, ürettiğinle gelir elde etmek, yeteneğini ya da emeğini paraya çevirmek de hayatın olmazsa olmaz bi parçası bana göre. Ha bu demek değil ki illa masa başı işin, sabah 9 aksam 5 memuriyetin olacak ya da plazanın birinde beyaz yakalı olacaksın. Ama insanın hayatını her koşulda devam ettirmek, bugününden geri kalmamak için bi çabası olmalı. Gittiğiniz kursta yaptığınız el emeği işlerinizi satarsınız örneğin, öğrendiğiniz bilgiyi satarsınız. Çocuğuna bakmak için kariyerine ara veren mühendis arkadaşım komşu çocuklarına matematik dersi veriyo mesela. Hani daire çizip dilim dilim bölersin ya, işte o dairenin her dilimi dolu dolu ama dozunda yaşanmalı. Dairenin tamamını evine, çocuklarına ve eşine ayıran insanlarda benim en çok gördüğüm şey takıntılı, kaygılı, evhamlı bi kişilik geliştirmek ve kendini yetersiz hisseden bi insana dönüşmek oluyo mesela. O hale gelmeyi asla istemem. Dairenin tamamını işine ayıran insanların da başka arızları oluyo. Dedim ya farklı yönleri dolu dolu ama dozunda barındıran kadınlara hayranım.

Ben, İstanbul'daki bir üniversitenin güzel bir bölümünden mezunum. 8 yıl çalıştım hiç çalışmamayı düşünmedim lakin 2 sene öncesinde iş yerindekiler ve memnuniyetsiz eşim beni çileden çıkarana kadar. Çok iyi bir yerde çalışıyordum ama gece 2 de işten çıkmak ve yönetici adaletsizliği psikolojimi ve evliliğimi ayrıca sağlığımı bozmaya başladı. Oradaki hırsımı yemek yiyerek bastırmaya çalıştım 100 kilo oldum. Şimdi işten ayrıldım spor ve diyetle eski bene ulaşmaya çalışıyorum. Yukarıda güzel bi tespit var bi süre iş hayatında olup eve çıkınca daha rahat oluyor herhalde insan. Ama bi yandan ilkokul 3. Sınıftan beri sınavlara hazırlanmak o kadar yorgunluk boşa mı gitti şimdi diye evde otururken düşünüp üzülmüyor değilim hatta bu konu beni çok rahatsız ediyor. Tek sıkıntım bu yönde.

Bence huzursuz bir ortamda çalışıp mutsuz olmaktansa evinde olmak daha iyi.. ben daha yeni işten çıktım ama eksikliğini henüz hissetmiyorum ehliyet kursuna gidicem yürüyüşlere başlıcam KPSS zaten artık imkansız diye bakmıyorum bile,.. yine olursa seneye özelde çalışırım ya da kamuda geçici görev alırım ama bu sene yeterli benim için iş hayatı :) B bayan

Bence olay çalışıp çalismsmak değil de insanın hayatta bir galesi, uğraşı olması. Evet çalışıyorum ama çalışmasam hayatta ayni tempoda başka bir meşgale isterdim. Ortaya bir ürün koymak, somut bir yaşam amaci. Çoğu çalışmayan bayan ya bir hobi ediniyor, derneklerde koşturuyor ya da bahçesiyle ilgileniyor, manevi olarak kendini adıyor çocuğunun eğitimi icin kendini geliştiriyor. Öbür turlu evet ben de depresyona girebilirdim. Yoksa tüm gün sadece ev işi ve yemek yapmak bir insanın psikolojisini etkileyebilir.

Beni rahatsiz eden uretici degil tuketici olmak

Dinlicem Önceki

Ben de adi batasica sosyal bilgiler ogretmenligi mezunuyum bu bolumu okumak istiyor muydum HAYIR bu bolumden mezun olup bu isi yapmak istiyor muydum koca bir HAYIR gazetecilik istiyordum karakterime daha uygun gelecekte yapmaktan buyuk bir zevk duyacagim eminim ufkumu genisletecek ruhumu hep dinc tutacak bir bolumdu lakin ailem izin vermedi issiz kalirmisim ogretmwnlik olmez meslekmis is hep olurmus peki sonuc ne oldu sonuc yedi yildir atanamayan evde gunden gune körelen lisans mezunu inglizce kurslara hatrisayilir paralar yatirmis sertifika sahibi bir ev kadini oldum.31 yasindayim ikinci cocugum da oldu ohhh kalk kahvalti hazirla evi temizle topla supur sil yemek yap cocujlarla ilgilen aksami et yorgunluktan ruhunu teslim etmiscesine yataga gir... mutlumuyum evet cocuklarimla mutluyum ama icimde hic bitmeyen bir sıkılma bogulma duygusu yetersizlik. duygusu ve bosa gecen senelerrrr ahh diyorum keske başa donebilsem keske...

ben de edebiyat mezunuyum formasyon alamadım 2 yıl önce aldım ve aldıgım zaman ikizlerim 2 yasındaydı. Gecen yıl çalıştım ev, çocuklar, temizlik, geceleri 4 saat uyku 73 puan aldım. Edebiyatta da 85 in altı çok zor atanması. Bu yıl tekrar hazırlanıyordum çalışmalar da ıyı gıdıyordu hamile kalmısım. Migde bulantıları, tansyon düşüklüğü derken 1 aydır çalışamadım. Evet üzülüyorum ama bugun bır arkadasımla telefonda konustum kız feryat fıgan 35 yasına gelmıs hep ders çalışmş atamayı yılarca 1 puanla kaçırmıs bırısı kendısı. sen evlendın çocukların var benım oda yok gıt çalış deseler bu yastan sonra ne iş yaparım diyip feryat edıyordu. Pekı suç kımın? Yıllarca alın teriyle çalısan bu ınsanların mı yoksa hak etmeden bazı yerlere gelenlerın mı. Evet depresyona gırıyorum çalısan ınsanla çalışmayan ınsan aynı degerı görmuyo ben bunu bizzat en yakınımdan gördüm., Ama suç benım degıl ben elımden gelenı yaptım vicdanım rahat temmuza kadar ınsallah calışmaya da devam edecem ama olusa olur olmasa da çocuklarımın canı sag olsun ne yapayım.

Çocuğunuz var mı Yoksa bir kursa yazılın böyle is amaçlı degil de hobi kurslarından birine Örneğin örgü örneğin ahşap her gün evden bu iş icin çıkınca duvarların üstüne gelmesi hissinden kurtulursunuz Ayrıca bu ürünleri satışa koyabilirsiniz internetten vs. Ben senin tam tersiyim bu aralar evden çıkmak istemiyorum ise gitmek işkence oldu resmen

Soylediklerinizi zaten yapiyorum ve iyi geliyor. bos kaldigim anda depresyon cullaniyor sadece. kadinin hem evde hem iste yipranmasi iyi degil tabi. ama zamanla evdeki rolum siliklesmeye ve soz hakkim azalmaya basladi. Kadindaki maddi yetersizlik erkekler bazen kendini begenmis yapabiliyor. kadina karsi para bende benim sozum gecer sen kimsin durumunu caktirmadan dokundurabiliyorlar. alenen yapmasalar bile kucucuk bir ima on yil yaslandiriyor ruhen.

Yürekten diliyorum ki darısı çabalayan isteyen tüm arkadaşlara... D

Türkiye sartlarında evet. Her anne baba çocugunun heleki kız cocugunun ekonomik ozgurlugunu eline almasini ister.

Benim eşim de ben biraz tembelleşsem hemen üstüme gelmeye başlar. "En son ne zaman alanınla ilgili bir kitabı o sadece zevk için okudun" favori sorusuydu bir ara. Ne yapayım, her alanla ilgili okuyorum ama kendi alanımla ilgili sadece bir işim olunca okuyorum. Geçen de senin İngilizcen gerilemiş dedi sinir etti beni. Biraz işe gitmesem hemen başlar boş duruyorsun, bir şey yapmıyorsun diye... Başedebilirsiniz inanıyorum. Kimsenin sizi değersizleştirmesine izin vermeyin.

merhaba hanimlar Nasılsıniz. zorunlu olarak evdeyim ben de su ara. aslinda 2. bebegim dunyaya gelince isten ayrilmayi planliyordum. is degisikligi yapacaktim. is yerime bildirdim yerime birini bulsunlar bende yillik izne cikayim diye. yillik izinden sonra da istifa etmem gerekti. diger isten hala haber yok. mayis ayinda baslarim diye dusunurken daha da uzayacak gibi. normalde evde olmayi çok istiyordum ama plansız bir sekilde oldugu icin bunalimdayim su ara. temizlik duzen vs de istedigim gibi olmuyor. ya bunalimdan dolayi tembellik ediyorum yada detayli temizleyeyim derken hepten is cikariyorum. dun mesela o kadar saat ugrastim oyuncaklari yikadim. bol suyla yikadigim icin mahvolmus bi kismi. kurulamam lazim hala bitmedi cok fazlalar. mahvettigim icin de ayrica bunalima girdim.. suyla ugrastigimdan bide hasta oldum. disari cikip gezemiyorum bile cunku evdeki islerim bitmedi. aslinda halilari yikattigim zaman kadin cagirmistim temizlenmisti ama kiyi kosemi detaylı yapayim derken tekrar dağıttim tum evi. is durumuna da üzülüyorum ve pisman oluyorum.. en azindan bir ay daha fazla calsissaydim hem isin kolay donemleriydi hemde maddi acidan bana fayda saglayacakti. hem parasiz hem bunalim kalakaldim. bu topigi görünce dertlesmek icin yazmak istedim Önceki

Bende lisans mezunuyum ama depresyona süper gelcek aktiviteler yapıyorum isterseniz bilgi verebilirim D

Ilk okul mezunlarini hic kucumsemedim. etrafimda ilk okul mezunu olup belli bir alanda kendini gelistirmis insanlar var. kiskaniyorum bir taraftanda bakoyorum biseyler basarmak icin epey bedel odeyenler var. aile huzuru gibi. kocasi istemiyo o calisiyo veya adam kiskaniyo vs.. vs.. birde bana hava atiyolar sen bi baltaya sap olamadin diye D

Bu konuyu her gördüğümde fikrim değişiyor :) Lisans mezunuyum şu ara işsizim. Evli değilim çocuğum da yok. Ben bazı insanların çalışmaya üretmeye eğimli olduğunu boş duramadığını düşünenlerdenim. Yaklaşık bir senedir evdeyim hayatımda yaşamadığım sağlık sorunları yaşıyorum. Asosyallestim. Kendime güvenim azaldı. Herşey boşuna mıydı boşuna mı okudum hissi günden güne içimi kemiriyor üstüne esantiyon olarak kilo da aldım. Ama mesela bakıyorum okul biter bitmez evlenen arkadaşlarıma çok mutlular çalışmayı da düşünmüyorlar. Ha keza maddi durumu iyi olanlar da öyle çalışmak istemiyorum diyor. Bu durumun bir sebebi yok bence tamamen tercih ya da eğim. Çocuğu varken çalışan anne de kötü değil işini bırakıp çocuğuna yönelen anne de kötü değil. Ben olsam ne yapardım. Galiba çalışmadan duramayan sınıfına girerdim.

Simdi soyle soyleyeyim. Ben bunu tatil gibi gormuyorum cunku mezuniyetimden sonra da calismadim. Yani demek istedigim ara vermis degilim hic calismadim. Oglum krese baslayinca calismak gibi bir planim var tabi ama bunun da bir kesinligi yok. Cunku buyuk ihtimalle oglum krese baslayacak yasa geldiginde esim 2. cocugu isteyecek ve boylelikle calisma durumu yine ertelenicek hatta belki konusu kapanacak. Bu durum beni mutsuz eder mi bilmiyorum. Zaman gostericek.

çalış o zaman.

Bazı yorumlarınızı hatırlıyorum işsizlikten çok bunalmıştınız, bence yeni başladığınız için düzen oturtma evresindesiniz sadece. Çalışma saatleri rahat olan kişiler şanslı insanlardır, kötümser düşünmeyin lütfen geçici bir evre bu kısa zamanda yine çoğu şeye vakit ayıracaksınız yine. Hayırlı olsun bu arada işiniz huzurlu bereketli olsun.

lisans mezunuyum şu an çalışıyorum işim gördüğüm eğitimle ilgili değil ama ayrılmayı düşünüyorum birçok sebepten. Hem bebek tedavisi görüyorum çalışırken yıllık izin yetmiyor rapor çok göze batıyor. Ayrıca sadece benim çalıştığım ve yanımdaki kişinin nasılsa yapan var mantığıyla yattığı hiçbirşey öğrenmediği gözünün önündeki şeyleri bile yapmadığı bir bölümde çalışıyorum ayrıca eşimin durumu oldukça iyi ve evde oturmam maddi anlamda sıkıntı değil aslında herzaman kadın ayaklarının üzerinde durmalı yarın ne olacağı belli değil derdim ama şimdilerde neden diyorum. Erken kalk işe git koşturarak gel yemek yap evişi yap bir de işyerinin sıkıntısını çek. Bence meşgaleler bulabilirsiniz kendinize arkadaş çevresi edinin birbirinize oturmaya gidin hobi kursları var onlara gidin falan.

Ben ben ben. Mutluyum. Huzurluyum. Eşimin çok iyi olması bana çok değer vermesi çok büyük etken. Herkes aynı olamaz. Ama biraz açıkla neden? Yani seni rahatsız ve mutsuz eden şey ne tam olarak?

Lisans mezunuyum kpss ye hazirlaniyorum. Son sinifken evlendim. okul bitince hamile kaldim. kizima 1.5 yasina kadar baktiktan sonra artik hayatimi duzene koyduguma ve rahatca kendi kariyerime odaklanabilecegime karar verdim ve basladim hazırlanmaya gecen sene. Iyi calismistim ama olmadi. nasip. Simdi kizim 3 yasinda ve ben tekrar hazirlaniyorum. Olmazsa yine hazirlanirim. yani demem o ki evdeyim ama hedeflerim beni diri tutuyor. Depresyon degilde arada canim sıkılıyor kpss stresinden.. onun dışında mutluyum. Malesef ev bana göre değil. Cok bunaliyorum. ozele de yonelebilirdim belki ama yasim gencken ugrasabildigim kadar uğraşmak istiyorum atanmak icin. Eger calismayi dusunmuyordaniz kendinize hedefler koyun. bu ay su kadar kitap okuyacagim su puzzle i bitirecegim. pc bilgimi gelistirecegim ingilizce ogrenecegim gibi.. insan bunlari sadece kariyeri icin degil beseri sermayesi olarak da düşünerek yapmalı. Mesela ben kpss den sonra ingilizceye yonelecegim. Sizde kendinizi gelistirmek adina hobilerinizi de gözönünde bulundurarak hedefler koyup bunlar dahilinde hayatinizi sekillendirebilirsiniz.

Peki calismama nedeniniz nedir? M ManzaramDeniz

Açıkçası ben şöyle düşünüyorum. Kimi insanlar evet çalışmayı çok sever fakat iş ortamı mutsuz olur ayrılmak zorunda kalır evinde daha mutlu olur. Ve ya hem iş hem ev hayatında mutsuz olur bu çok kötü işte. Kimi insanın çok zor bir bölüm okumasa bile şandı yaver gider iş saatleri iş ortamı huzurludur hayatı mükemmeldir... Kimi insan evinde çok mutludur ama iş hayatını ister.. Kimiside maddi yönden geçinemez çalışmaktan başka çaresi yoktur. Kimiside okumuştur fakat çalışmayı sevmez eşi onu el üstünde tutar. Ben evli değilim fakat insanın yaşadıkları birazda kaderi ile ilgili bence. Herkesin mizacı hayat görüşü ve mutlu olduğu şeyler çok başkadır.. Bu yüzden hayatı akışına bırakıp keyif almak gerekli. Çünkü ne zaman plan yapsam hep bir olumsuzlukla karşılaştım fakat akışına bıraktığım zaman öğrendimki hayat zaten olması gerekeni bize yaşatıyor. Siz elinizden geleni yapıp Allah a şükredin ve kahretmeyin.

3 yıl piyasa deneyimli bir inşaat mühendisi olarak söylüyorum.. Çalışma hayatın boyunca öğrenciliği en çok sen özleyeceksin mühendis olarak.. 3-4 yıl sonra offf doğursam da oturup çocuk baksam diyeceksin.. Sonra hamilelik doğum derken evde 1 yıl oturduğunda kafayı yiyip aaaaa çalışmam lazım diyee gözün dönecek.. Ben şuan bu aşamadayım mutluyum ama ufaktan daralmalar başladı :) kızım büyüse de çalışsam :)

Zeki cümle kuranlar a hayranım

Umarim bir an once kendini toparlarsin yokasa sen bu kisir dongude ugrasirken esinin ilgisini de kaybedersin depresyonlu ozguveni olmayan bir kadin olup hatta bir takim hastaliklari da pesinden surukleyip kendinde de evde de huzur bieakmazsin. sonuc:bu yillar nasil gecti hemen ben daha bisey anlamamistim . toparlanmaya calisiyorum. buraya konu acmamin nedeni benim gibi olan arkadaslarin fikirleri ve destegi. D

Bebekli olanlar nasil sosyallesiyeskiden cok sosyaldim simdi... E Eucalyptus

Iste tamda bendeki boslugu tarif etmissiniz. umarim bireysel basariyi yakalariz bir sekilde

+1 Ben de son iki gündür uykusuz geçirdim, iki tane projem vardı. Tatillerde ilk zamanlar güzel oluyor evde, ama sonraları felaket ya. Kendimi değersiz hissediyorum. Iyyy valla çok kötü oluyor ya.

Calistigim icin olanaklarim elverisli. Calismasam sizinki gibi arada bir de olsa olmaz yardimcim. Yani yedigimi ictigimi kesersem ancak olur. Ama şu var; iş bulamasam maddi imkanim limitli olsa evde butun isleri yapmayi goze alip evlenir miydim? Herhalde evlenmezdim. Evlendigimde maasim baya dusuktu ama onumun acik oldugunu biliyordum.

Zaten mesele anlattiginiz gibi tamda. vakit gecirmek icin mitlaka biseyler bulunuyor bis durmuyorum zaten. mesele ise yarar ne yaptigi insanin. aslinda evi cekip cevirmek cocuklara esine bakmak vs bunlar basli basina buyuk bir is ve taktire şayan seyler ama bir insanin kendini degerli hissetmesi icin bazen yeterli olmuyor. bizim toplumda evdesin isin gucun yok joker eleman muamelesi gorebiliyorsun

Ben de lisanslı işsizim.4 yıllık evliyim.9. aya girmişim işsizlikte oof of. Çocuğum yok. Evde olmanın sıkıcı bir tarafı yok, sürekli yapacak bir şeyler buluyorum. Eğitici videolar merak ettiğim şeyler vs izlerim, kendi çapımda zamanını geçiriyorum. Ama para kazanamamak canımı sıkıyor. Maddi anlamda toparlanma evresindeyiz çok şükür, borçları çok rezil olmadan ödeyebiliyoruz. Ben çalışsaydım daha rahat halledebilirdik diye üzülmüyor değilim. 35 yıllık hayatımda ilk defa bu kadar işsiz kaldım son 18 yıldır O kadar da çalışmaya alışkın biriyim. Alys

Evde oturmak ve ev işi yapmaktan mutlu olan insanları hiç anlayamıyorum yani aklım ve mantığım almıyor benim.. beni evde oturmak mahvetti resmen şu an hamile olduğum için çalışamıyorum ama bebeğim sağlıkla doğup biraz büyüdükten sonra evde oturmayı düşünmek dahi istemiyorum.. umarım her şey düzelecek..

Lisans mezunuyum, hamileliğimle beraber işten ayrıldım. Başlangıçta çok zorlandım, bir anda boşa çıkmış hissi, ne yapacağımı bilemedim... Bebeğim oldu, loğusalıktı, yok depresyona girdimdi girmedimdi, anneliği öğrenmeye çalışmalar, onun sıkıntıları... Şimdi bebek büyütüyorum ve uzun bir süre daha işe dönmeyi düşünmüyorum. Ancak salt bebek bakımı değil, kendimi mutlu edecek, kendimi iyi hissettirecek şeylerle hayatımı dolduruyorum. Fitnessa gidiyorum vücudumu forma sokuyorum. Resim yapıyor hedef koyduğum sergiye hazırlanıyorum. Saçlarımı ciddi ciddi uzatmaya karar verdim baya da uzadılar, mütemadiyen ona bakım yapıyorum. Bebişi de arabaya alıp evden eşimin iş yerine doğru uzun yürüyüşler yapıyorum. Bazı bazı annemlerin güne takılıyorum, teyzelerle muhabbet ediyorum. Akraba-arkadaş ziyaretlerinde bulunuyorum, havadan sudan ottan konuşuyorum, ilgimi çeken araştırıları okuyor, kırtasiyelerde kendimi şımartıyorum . Bazen de kahvemi-çayımı elime alıp buralarda takılıyorum. Zamanı dolduruyorum elimden geldiğince. Çalışmaya ya da okulun temposuna alışmış biri, aniden eve oturunca bunalabilir, yaşam amacını kaybetmiş hissedebilir, kendini işe yaramaz görebilir. Baktınız olmuyor, çalışma hayatına başlayın yani "Evde oturacağım illa, buna alışacağım" diye sıkmayın kendinizi.

Önlisans mezunuyum, sayılır mı:) Evdeyim, işi bıraktım çocuğumu büyüttüm evi seven biriydim zaten Pişman değilim Kitap okurum, gündemi takip ederim, kursa gideriim, temizlik yemek de yaparım Bi şikayetim yok hayatımdan Ama emekli olmak için 4 yıl çalışmam gerek. Bi şekilde döneceğim iş hayatına. İkinci kez anne olmak istiyorum aynı zamanda. Epeydir istiyorum da olmadı. Üst üste gelirse nasıl altından kalkcaz bakalım Okumak sadece çalışmak para kazanmak için değildir. Okumak insana bi vizyon katar. Bu çocuk yetiştirmenizden tutun, aile ve sosyal yaşantınızın tamamına yansır. Okuduk illa çalışmalıyız mantığını da doğru bulmuyorum.

Ben önlisansliyım. Farklı şehire gelin geldm is başvurulari donus olmadı olanda benim iciME sinmedı. O esnalarda spora gittim yüzmeye gittim ve hatta halk oyunlarına katıldım. Yaz demeden kış demeden.. Şuan bir bebeğim var onunla ilgileniyorum hamileliğimden sonra gidemedim haliyle. O yüzden depresyona hiç girmedim gibi birsey. Zaman zaman bunaldiğim oluyor ama uzun süreli değil. Maşallah diyeyim. Ancak huzurum herşeyim yerinde olmasına rağmen bebeğim biraz büyüsün is ortamina giricem. Çalışmak insana iyi geliyo hiç olmassa kurslara gidicem. Sana tafsiye ederim kursları. Ücretsiz kurslarda mevcut günümüzde

esimin gorevi geregi 2 seneye yakindir yurt disindayiz. istifa ettim geldim buraya. calismamak ve evde olmaktan son derece mutsuzum. yasadiginiz his normal.

Aynen ev de olmaktan mutluyum lafi aradiklari isi bulamauanlarin maskesi. Kim koca eline bakmaktan her gun rutin ev temizle yemek yap komsuya gezmeye git eve gel bulasik yika hayyatan cok mutlu olabilirki

Bu bir bastırma mekanizması aslında. Bunu yapmazsa bir süre sonra psikolojisi daha kötü hale gelecek. Elindeki koşullarla mutlu olmak durumunda. Mutlu olmasa bile insanlar zayıflıklarını sezdirmezler, dışarıya farklı yansıtıyorlar kendilerini. Bunun için kimseye kızamam ben. Çalışmayı sevmeyen ya da yıpratıcı iş hayatından bunalıp eve dönen insanlar da tanıdım, var. Bu durumdan mutlu olan da var evet ama azınlıktalar. Yoksa her kadın ayakları üstünde durabilmek ister diye düşünüyorum. Aslında ilk mesajınızdaki maske sözü yanlış anlamama neden oldu. Yoksa farklı şeyler söylemiyoruz sanırım.

Sonucta birgun calisacaksiniz. soylemek istedigim bu tahsille hic calismasaydiniz ne hissederdiniz gecici donemler herkes icin tatil gibi gelir keyfini cikarir. cunku cocuk buyuyunce nasilsa ise baslicam dusuncesi vardir D

Uzun yillardan sonra herkeste olmamakla birlikte depresyon oliyor zaten. simdi cok erken sizin icin D

valla bu kadınlar akıllanmaz sonra depresyonada girer herseye girer biraz kendinizi düsünün yaa ayy mutfak batmıs dur ben temilzigim esten bisey istemezler cünkü kadın butun gun oturuyo kocası calısmısya kocaya acımayı burda gördüm ben iste esim neden özel günleri unuttu bana pasta almadı ya erkekler saftırık mi desem isinemi gelmiyo desem kimisinin esine göre tabi anladın esin umursamıyo sen yapıcam programı aldırcan hediyeni gidicem sık bi yerde yeöeyine ohhh keyfi sonucta o kocadan bosanmıcaksan dogum gunumu özel günümü unuttu diye trip atıcan da ne olcak bosss valla kadınlar canınız ne istiyosa yapın yasayın depresyon falan kalmazz

ara ara girip konuya bakıyorum, çalışmak için bir numaralı gerekçe ekonomik özgürlük, burda herkes hemfikir sanırım. sosyalleşme, özgüven, can sıkıntısı vs bunlar göreceli, mesela kendi adıma çalışmıyorken daha sosyaldim şimdi eskisi kadar vakit ayıramıyorum arkadaşlarıma da, kendime de. bir de üretmek, üretici olmak kısmı var ya, çok boş beleş bir işim var sanırım, hiç üretici hissetmiyorum kendimi, keşke bir havalara girebilsem atomu parçalıyormuşum, kanserin tedavisini bulmuşum gibi ama yok, olmuyor, git gel antin kuntin işlerden para kazan, yapmasam da dünya döner yani not. reklamcı gibi bişeyim

Tezsiz yüksek lisans mezunuyum. Evlenmeden önce çalışmak zorundaydım ve evlendikten sonra da 1yıl devam ettim borçlarımızı kapatmak için. Üniversiteden sonra toplam çalışma hayatım 5yıl sürdü. Ama bitmesini iple çektim.. Çalışmak bana kabus geliyor. Eşim asgari ücretle çalışıyor ama bununla yetiniyorum çünkü bana göre çalışmaktansa aza kanaat etmek büyük mutluluk. Böylece hem evime hem eşime hem kendime daha verimli olabiliyorum. Ayrıca mutluluğun tek formülü iman, sabır ve dua.. Siz kendi isteğinizle mi işten ayrıldınız

Valla benim vizelerim yaklaşıyor, zor bir mühendislik okuyorum, şu an bana deseler ki sen şimdi böyle gözün kanlanana kadar çalışıyorsun da ilerde evde oturacaksın, kafayı oynatırım herhalde.

Kulak tikamayi ogrenemezsem sinir kupu olacagim. daha bugun biri bana soyle dedi:ben bos bos evde oturamam alisık degilim is bulmam lazim. bende dedimki issiz olanlar bos bos oturmuyo zaten. Yani kafa dengi bulamiyosunuz mecburen kilaklarinizi tikamak zorundasiniz. yada herkesin basi goge ersin diye kucuk bir is kurup bu kisir donguden kurtulmak Önceki

ben varım beeeen, mutsuzgillerden. Yüksek lisans terkim ama hoca yüzünden valla, yoksa bitime çok az kaldıydı. Ben de bebek için ara verenlerdenim. Sorunum çalışmamak değil de ev işleri. Hiç mi sevmez bir insan ev işini, hiç sevmiyorum ya. Hani evim temiz olsun mis gibi koksunculardan hiç olamadım, küçükken bile babamla takılıp toplumun erkeğe biçtiği işleri üstlenerek ev işi olayından kaçardım, şimdi kaçamıyorum da.

Aldığım eğitimle kendime denk eğitim seviyesi yüksek bir eşim oldu. Çocuklarımın özel hocaya ihtiyacı yok, her türlü derste bilgim var, ingilizcem dahil. Bilinçli bir şekilde hayata hazırlıyorum onları, bu da genel kültürüm sayesinde. Kendimi geliştirmeyi sadece ana dilimde değil yabancı dilimle de başarabiliyorum yabancı kaynakları okuyarak. Eşimi yurtiçinde ve yurtdışında yanında gururla temsil edebiliyorum. Tüm bunları da eğitimime borçluyum, çalışma hayatıma değil.

Haklisiniz biseylerin ucundan tutmaya basladigim an tas koyma durumu var bu kadin biyerlere gelcek diye. ama daha once yatirim yaptigim bircok konudan birinin uzerine gidip ipin ucundan tutabilirim

Hayatta en nefret ettigim seydir ev hanimi olmak. 8yillik is hayatindan sonra inanilmaz zor ve skici geldi bana. Kendimi ise yaramaz bir asalak gibi hissediyorum. Bildigim 3 tane dile yazik hadi kendimi gectim evet sanirim depresyon iste bu

4 yillik evliyim, hatri sayilir bi meslegim var. Esimle ayni meslekteyiz ama pek ugramam ofise, cok acil bi durum olmadikca. Çocuğum da yok, calismiyorum. Spor salonuna, hobi kurslarina gidiyorum, arkadaslarimla kahvaltilar duzenleyip pikniklere gidiyorum. Bu hayati çok seviyorum. Nasipse 5 haftalik hamileyim, ayni hayati devam ettirmeyo düşünüyorum gücüm yettikce

Aynen supersonik ozetlemissiniz

Çocuk olmadan önce çok iş aradım ama mesleğimden ötürü vazgeçtim. Tam kendi işimi kurma hayallerim varken, hamile kaldım. Birini büyütüyorum araştırayım derken tatatatamm ikinci hamilelik geldi. Depresyona giremedim, öyle bir lüksüm olmadı.:) Ama çocukların kreş yaşı geldiğinde mutlaka iş kuracağım kendime. Çünkü evde olmak bana göre değil. Bu halimle bile haftada en az 3-4 gün dışarıdayım, ev beni boğuyor üzerime geliyor duvarlar. İşe yararlığımı hissettiğim, bireysel başarının tadına vardığım bir alanım olmalı hayatımda.

çok çok teşekkür ederim :) evet 6-7 aylık bir iş arama sürecinden sonra tam dipteyken iş bulabildim, binlerce kez şükrediyorum o yüzden. ama aynen dediğiniz gibi düzeni oturtamadım. bir de biraz birikmiş borçlarım var onları hafifletip düzenli yardımcı alırsam nefes alabileceğim sanırım. şu an yığınla bekleyen ütü var mesela, hftasonu alışverişe gidemedik dolap bomboş ne yemek yapacağım bilmiyorum, eşim de yoğundu bugün, kızımı biraz hasta halde okula göndermek zorunda kaldım, böyle durumlarda ah keşke çalışmak zorunda olmasaydım diyorum... neyse ki yarın evde olacağım, hepsini hallederim umarım...

böyle konularda atıp tutan hayal dünyasında yaşayan çok oluyor konu sahibi çalışmamak için geçerli sebebe çocuk dersek eğer o da 12 sene için geçerli tembel bir teneke değilsen çocuktan 12 sene sonra çalışmaya devam edecen ya da tembelliğini kabul edecen samimi olmak en iyisi Önceki

Kac yildir calismiyorsunuz. kitap okumayi bende cok severim D

Bende iktisat mezunuyum adam gibi bi iş bulamadım evdeyim çok şükür depresyona filan girmedim evcimen bi yapım var ondan sanırım Eşin de iyiyse geçimsizlik yoksa ev hanımı olmakta sakınca yok bazen sıkılıyorum ama vakit geçirecek çok şey var Zaman bi şekilde geçiyor

Bir lisans Bugün itibariyle iki yüksek lisans mezunu Bir aya işsiz kalacak ben varım Öyp mağduru Şimdiden düşünüyorum ne yapsam diye

evet sınavsız açık öğretimden bir bölüme kayıt olabiliyorsunuz ama seçtiğiniz bölüm okuduğunuz bölümden farklı olacak yani örgünde işletme mezunu iseniz açık öğretimde işletme seçemiyorsunuz. 4 yıllık örgün mezunları hem 2 hem 4 senelik bölümlerden tercih hakkını kullanıyor. 2 yıllık örgün mezunları sadece 2 yıllık açık öğretim bölümlerinden haklarını kullanıyor. benim zamanımda normal açık öğretime göre bir tık daha pahalı idi. şimdilerde devlet bu farkları nasıl yaptı bilmiyorum malum harç parası kalktı deniyor çünkü. kayıtlar benim zamanımda ekim sonu kasımda idi. okul kayıdı ile birlikte ama arayıp açık öğretime sorabilirsiniz belki daha öne çektiler bilmiyorum. bu arada almış olduğunuz matematik bilgisayar gibi derslerden muaf durumu mevcut

Kocalarin ailesine yedirmesi de ayri bir dert. bununla mucadele edip hemde calismak zor olsa gerek. yak8nlarimda vardi ayni durum. cocuklar buyuyunce adam bakti ki para ancak kendilerine yetiyor. bundan vazgecti. sizin cocuk ta buyuyup masraflar artinca birakin ailesine yedirmeyi kendisi aileden yemeye calisir. bu hep boyle oluyor

Hayir kendi istegimle ayrilmadim demlicaykeyfi Ve dünya bir çölse durma. Seraba su getir. Anneler

Kolay gelsin de intörn nöbeti mi? Öyleyse sayılmaz :) Sahaya çıkınca anlarsın. Bütün arkadaşlarım bıkmış. Doğum izninde olanlar dönmek istemiyor. Aysenaz93 Omrum, canim, sinan'im❤ tek ayak

Keske bosa kontenjan meskul etmeseymisiniz.

Neden bozmaya calisayim yahu. Merak ettim. Niye gocundunuz herkeste bir haller te Allahim

Evet ozellikle kocanla ananla babanla ters dustugunde aciga cikiyor insanin ne kadar ezik oldugu. gidecek yer konusacak soz kalmiyor. ya bu deveyi gudeceksin ya bu diyardan gideceksin oluyor durum.

Bir ara boş bir dönemim olmuştu. Önemli bir sınavımı vermiştim ve birden o yük üzerimden kalkınca boş durma hakkım olduğunu hissetmiştim sanırım. Yani çalışıyordum ama beni mesaim yok, işim olunca gidip yapıyordum. Ama işe gitmedikçe sana iş verme ihtimalleri de azalıyor benim işimde, varlığını unutuyorlar sanırım Evde oturuyordum daha çok. O dönem yabancı dizi izliyordum ve kitap okuyordum çok, ama roman sadece. Sonra durdum düşündüm ki, hem dizilerdeki hem de kitaplardaki karakterlerin bir hayatı var. Onlar o hayatı yaşıyor, ben sadece onların hayatını izliyorum. Hiç bir şey üretmiyorum. Üretmiyorsam eğer, kimseye bir faydam olmuyorsa o zaman aslında yaşamıyorum da. Silkelenip kendime geldim bir süre sonra. Mesele para kazanmak değil. Mesele amaçsız olmamak. Kendi yediğini içtiğini temizlemek, kendi giydiğini yıkamak bu kategoriye girmiyor bence. Ancak profesyonel çalışan bir temizlikçi iseniz, ya da birinin evinde yardımcı olarak çalışıyorsanız bu bir "iş yapmak" olarak sayılabilir. Ev işleri hiç bitmiyor diyor bazı kadınlar, evet bitmez çünkü her gün tekrar ediyor. Her gün yiyeceğine göre her gün de bulaşık çıkacak. Ama bunların gün içinde ne kadar zamanını alacağı kadının kendisine bağlı. Ben her şeyi minimum yapıyorum, eşim de yapıyor bir şeyler kendine göre, aç değiliz, pislik içinde de değiliz. Ama gün içinde ev işleri denilecek işlere ayırdığım zaman bir saattir. İki haftada bir temizlik için kadın geliyor zaten temizliği o yapıyor. Bazıları her gün sabahtan akşama iş yapıyor ve yetişmiyor diyor, sanırım o insanların hobisi bu. Boşluktan kaynaklandığını düşünüyorum. Çocuk derseniz.. Evet bence çocuk doğurmak ve yetiştirmek önemli bir iştir. Çünkü dünyanın geleceği bakımından doğrudan önemli bir aktivite. Ama bu hamilelik ve çocuk 2-3 yaşına gelene kadar geçerli. Evet bir kadının veya evlilikteki dengeye, kişilerin karakterine göre erkeğin kendi isteği ile, çocuğunu yetiştirebilemek için iş hayatına ara verip 2-3 yıl çocuğuna bakmasını doğru buluyorum. Zaten bu dönem çocuğa bakmanın en fazla "iş" olduğu dönem. Sonrasında ise anne evde çocuğun başında kalmakta ısrarcı olduğunda, çocuğu kreşe vs. göndermediğinde anneye aşırı bağımlı, sosyal problemleri olan, televizyona da bağımlı bir çocuk, çocuğu çoktan unutmuş aslında bütün gün kadın programları izleyen bir anne çıkabiliyor ortaya. 2-3 yaşından sonra aslında çocuk da dahil herkesin yeniden hayata devam etmesi gerekiyor aslında. Yoksa evde hem kadının hem de çocuğun hayatı askıda kalmış gibi oluyor. Sonra çocuk yaşı gelip mecburen okula başladığında kadın bu sefer hayatını bağladığı çocuk bağımsızlaştıkça daha da bunalıma giriyor. Benim mesela para konusunda işimden istediğim şey; çok para kazanıp zengin bir profesör olayım :) Ki bu sayede parayı dert etmeyelim, eşim çalışmak zorunda kalmasın Benim eşim mühendis. Bir şeyler yaratmayı seviyor, bir şeyler öğrenmeyi seviyor ama ülke şartlarında para getiren iki seçeneği var birincisi, bir özel şirkete girip zengin bir adam daha da zengin olsun diye gece gündüz çalışacak, ikincisi devlete girip zaman doldurup, saçma saçma müdürlerin derdini çekecek. Devleti tercih ediyor ve şu an da devlette çalışıyor. Ama onun becerilerinin böylesine harcanması beni çok üzüyor. Saçma insanlar o iş yapabiliyor diye kurumun bütün işlerini onun tepesine yığdıkça ve bunun kendisine stresten başka getirisi olmadıkça ben stres oluyorum. Evde kendi işini bir süre yaptı ve çok iyi para kazandı ama garantisi yok. Bu yüzden istiyorum ki ben çok kazanayım, o evde otursun. Evde üretsin. Ürettikleri çok para kazandırmasa da bir işe yarasın, insanlar tarafından kullanılsın, onun içine sinsin, o tatmin olsun hayatından. Anlatmak istediğim, evde oturmak var evde oturmak var.. Ve mesele para kazanmanız da değil. Üretmek... Çünkü bu dünyaya geliyoruz, bir süre yaşayıp ölüp gidiyoruz. O aradaki zamanı boş mu geçireceğiz yoksa üreterek mi, mesele bu.

Kraliçe limoncu içiin üç kere yaşa yaşa yaşa

Lisans mezunuyum çalışıyordum yıllardır da çalıştım ocak ayında işten ayrıldım. Tüp bebek tedavisi için ama depresyona daha girmedim. Kendinizi oylayacak bişeyler bulmaya çalıştınız mı? Deniz8Nisan Eski nick'im deniz8nisan Anneler

Canım o konuda çok haklısın. Benim geçerli sebeplerim var. Bir bebeğim 17 aylık şimdi ikinci olacak. Hamileyken çalışamıyorum. Bir kaç rahatsızlığım var. Bu yüzden ilk hamileligimde 5 aylıkken bıraktım. Istiyorum ki çocuklarım bi üç yaşına gelsin. Onlarla vakit zaten dolu dolu geçer. Ama elbette sevdiğim işi yapınca mutlu olurum. Bu zamana kadar zoraki çalıştım ayaklarim hep geri geri gitti yıllardır. Öğrenim kredisini ödedim. Açıköğretim okudum ikinci üniversite kapsamında bunun masraflarını karşıladım. Kendi ihtiyaçlarımi karşıladım evlenmeden onceydi hepsi. Hem onlisans petrokimya mezunuyum hem de sosyoloji mezunuyum. Hayalim hep sosyolojiden sonra psikoloji yüksek lisans yapmaktı. Seneye küçük bebeğim 1 yaşına gelince ona da başlayacağım inşallah. Ve sıkı bir Kpss hazırlıkla inşallah memur olurum. Olmasa bile özel sektör de olur. Ama asgari ücrete değil. Bu zamana kadar hep asgari ücrete çalıştım. Ve iki çocuk için bakıcı bile asgari ücrete çalışmaz herhalde. O yüzden iyi maaşlı bir işe bakacağım. Uzun süredir kafamın içinde dolaşan sürekli yazayım dediğim ama yazamadigim bir taciz hikayem var. Kendi rumuzumla mi yazsam yeni rumuz mu alsam bilemedim. Hayatımdan arindirdigimi tamamen bunu çözdügumu düşünüyordum aslında biraz da öyle ama o pisliğin halabaşka hayatları karartıyor olması ihtimali beynimi kemirip duruyor. Tabi ki hamilelikten dolayı u kadar hassasim. Insanlar cekinmeden bana anlatabilsin diye psikoloji okumak istedim hep. Faydalı olayım ve bundan haz alayım diye. Hem bu aşamada da tamamen arınmış temizlenmiş ve tamamen faydalı bir insan olmayı hedefledim. Son olarak çocuğu olmayan kadınların kesinlikle çalışması gerektiği düşüncesindeyim. Çünkü bağlayıcı bir şey yok. Çok uzun oldu kusura bakma lütfen. Çocuğun yoksa durma başla bence iş aramaya. Üretici ol. :)

Tamamen bıraktım bu işleri değil tabi. sadece atanamadim henüz. bekliyorum her alımda başvuru yapıyorum. olmazsa kpss ye tekrardan girerim zaten. ama özel sektörde çalışacak bir yerde değilim. Küçük yer yaşadığımız yer . push ; A

Yasiniz kac acaba. umarim bir is bulursunuz diplomalariniz da bosa gitmez. filmdelisi

Henuz mezun degilim ancak yaz tatiller i bile bana ölüm gibi geliyor. Bos durmak bana gore degil o yuzden 3 senedir tam zamanli calisiyorum. dolayisiyla okul bittiginde de kendi istegimle calismayarak mutlu olabilecegimi sanmiyorum. Xeroderma_pig Mükemmellik mii? Tükenmişlik mi? tek ayak

Lisans mezunuyum mühendisim iki yıldır çalışmıyorum onbir aylık kızım var evet mutsuzum calismayan tek kisiyim çevremde hepsi memur devlette yada özelde iyi yerlerde ben evde kpss olmadı özelde sıkıntılı bulunduğum yerde sonuç evde mutsuz eşinin eline bakan bir bayanım...

Asip kesmeyi dogru bulmuyorum. Herkesin kendi tercihini yapma hakki """""""""""var"""""""" Kimsenin kimseyi okumus ama calismiyor diye kinamasina veya calismak zorunda gostermesine lüzum yok.

Buyrun. biraz önce denk geldim konuya Eklentiler Screenshot_2017-03-29-00-43-43. png 199,5 KB · Görüntüleme: 171 N

Beeen beeen tabi benim durumum biraz farkli. ben 6 sene ozel bi okulda ogretmendim. bunun 3 yilinda evliydim. o kadar yogunduki... hafta ici aksam 9lara kadar etutler toplantilar, cumartesi ettutler, resmi tatillerde etutler geziler, son dakkada cikan etutler toplantilar. bi de idareciler sorunlu. evim de gram huzur kalmamisti. eve yetisemez olmustum. her cuma eve ağlayarak gelirdim. az parayla maksimum iş fikriyle çalışan bi yerdi. milli egitimde calissam 4-5 bin alabilecegim mesai yaparken özel okulda en fazla 2000 aliyordum. bi de üstüne bebek olmasi icin doktora git geller cikinca izin almam zorlasinca heeeeyyyyytt dedim başlarım işine biraktim gitti. şimdi rahat rahat bebisim icin tedavi görüyorum. bebisim gelsin rahat rahat 2 yil ona bakmak istiyorum ondan sonra tekrar calisma hayatına dönerim belki. 7-8 aydir ev hanimiyim mutluyum valla. ohhhh her isimi rahat rahat yapiyorum. üstüne kahvemi elime alip tv keyfi yapiyorum, bi kenarda birikmis kitaplarimi okuyorum. spora yazildim spora gidiyorum. canim istedigi an çıkıp gezip gelebiliyorum kimseden izin almam gerekmiyor. valla ne guzelmis ev hanimligi şu ana kadar hic canim sıkılmadi insallah bundan sonra da sıkılmaz

... Stardust07 All iz

Kızlar çalışmasanız bile bir mesleğiniz var sonuçta. Sektörü takibi bırakmayın bari. Haftada bir iki saat mesleğinizdeki mevzuattaki gelişmeleri öğrenin. Fransız kalmayın olaya yarın ne olur belli olmaz. btlyur Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Çocuk olduktan sonra çalışmadım yani 3 yıldır D

Açıköğretim' de böyle bir hak var evet. Örgün eğitimle bir üniversite bitirdiğinizde 4 yıllık bir bölüm mezunuysanız 4 yıllık bir açıköğretim programı, 2 yıllık bir bölüm mezunuysanız 2 yıllık bir açıköğretim programını sınavsız seçebiliyorsunuz. Bizim zamanımızda öyleydi yani. Yıllar ilerledikçe sistem değiştiyse bilemem. Ösym' den bir araştırın isterseniz. A andromeda-80 Popüler

Çünkü maddi ya da manevi olarak özgür yetiştirilmiş ve bunun devamı açısından kendine yatırım yapmış kadınlar, bu durumu yaşıyorlar. Çok normal. Ev hanımlığı çok çok zor olsa da, yemek-ütü-temizlik gibi şeyler bir başarı olarak görülemiyor, takdiri de yok bu işin. Dolayısıyla tatmin duygusu ortada olmayında o duvarlar böyle delirtiyor insanı.

Babam ilk okul mezunu.5 cocuk buyuttu ve okuttu. Ticarete girdi ve cok rahat imkanlarda yetstrdi bizi. Babamin herhalde okumadigi dunya kladigi yoktur. ingilizceyi kendi cabasiyla ogrendi. saz calmayida, resim yapmayida. babami ben kucukken coook fazla okumuş sanirdim. genel kulture sahip olmak icin okumak sart degil zira okuyup bi adim ilerleyememis insanlar dolu etraf bu konuda. Neyse annem hemsirelik okulunu birakip babamla evlenmis. babam 44 yasina gelincesiye kadarda calismaya ihtiyaci olmamis.44 yasinda babam cok agir bi rahatsizlik gecirdi.5 yil tedavisi surdu. milyarlarca maddiyatimizdan olduk bu ugura. Sukur babam iyilesti. ama annem en cok o zamanlar ekonomik olarak calisiyor olmak istemisti. ilk defa o yillarda meslegini biraktgina pisman olmustu. Bigun ki hayat sartlari hic belli olmaz; ise ihtiyaciniz oldugunda ilk once tecrube yiliniza bakacaklar. ne yazikki genel kulturunuze degil

isten yenimi ayrildiniz calisirken birden ev hanimi oldunuz sanirim ben 1.5 sene yasadim bu durumu hala alisamadim ama en azindan kabullendim . push ; D

bende yıllarca çalışan lisans mezunuyum. işlerim çok stresli eşimde kendi işini yapıyor relax. Bazen diyorum bırak boşver evine vakit ayır 7 ay oldu evlenelli yemek yapmışlığım yok. Ama sonra ya sıkılsam bunalıma gierrsem diyorum... çocuk istiyoruz olmuyor gerek var mı bilmiyorum. Ama agebe kalayım ikinci ayında bırakıcam yoksa sağlıklı birşey olmaz benim açımdan. Peri

Tabi bilgi almak isterim A arim

Muhendislik mezunuyum daha calismak kismet olmadi.. yuksek lisansa baslamistim, evlendim hala tez asamasindayim bi bitirip de kurtulamadim.. bebegim var 5aylik. Su tezi yazsam keske ne. iyi olur.. Mutluyum ama hayat boyle gecmez ki, hic bisey sahibi olamiyoruz. Maddi olarak cok skntli geciyo hayat. Cocuguma yetebilmem gerek, gelecek hazirlayabilmem gerek.. yani bi de okudum ettim bosuna miydi diyo insan... ama is var mi, hayir yok..

Sizi tebrik ederim

Lisans mezunu olup iyi bir iş sahibi olabilecek kişilerin zevk için calismalalarina pek inanamiyorum. Halk Eğitim kursuna gitmek, kahve çay günleri vs vs.. İlerde bir gün aynı üniversiteden mezun kariyer sahibi olmuş arkadaşlarıni görünce içine oturur insanın. Benim çevremde de var bu tarz hanımlardan pek çoğu is bulamıyor ama evde mutluyum diyerek kendilerini kandiriyorlar. O kadar yıl oku git evde otur açık açık is bulamıyorum de kabul de mutluyum çocuk bakıyorum lafları pekte inanılır gibi değil

Öğretmenim üç yıldır çalıştım şimdi bebek var çalışmıyorm zaten ücretliydim. Kadrolu öğretmenin sadece ek ders ücretine sigortam yarım ve kar tatili bayram 23 Nisan VS tüm tatillerde ücretim kesilirdi.. Şimdi evdeyim. Çok sıkıldım çocuk bakmak çok yoruyor eşim işe arabayla giderken üç senedir aöf yi bitiremedi sınıfta kalır para harcar sigara içer ama ben bişey alamam neden mi çünkü çalışan o. Bu duruma el koymam lazım. İki gün önce kavga ettim. Şimdi konuşmuyırum defne-28

Lisans mezunuyum. Sınıf öğretmeniyim. Atanmadım henüz. 16 aylık da ev hanımıyım. Çok canımı sıkıyor bu durum. Ev hanımlığına da tam adapte olamıyorum. Güne gideyim bana birileri gelsin sürekli. Bunlar bayıyor beni. Can sıkıntısı o kadar problem değil. Çarşıya çıkıyorum arkadaşımla vakit geçiriyorum ama hep birşeyler eksik gibi geliyor. Ait olduğum yerde değilim sanki. Geçen yıl ücretli öğretmenlik yaptım biraz o da sıkıntı. Üç kuruş para alıyorum. Ne düzenin oluyor ne bir söz hakkın. ondan da soğudum bu yıl evdeyim. Kendimi teselli etmeye şeklim: hem çalışıp hem ev hanımlığı ikisi bir arada çok zor. Ben eninde sonunda çalışmaya başlicam. Nasipse de emekli olana kadar çalışcam. Şimdi evdeyken bu rahatlığın tadını çıkarayım. Çünkü çalışmaya başlayınca biliyorum ki çok arıyacagim bu rahatlığı :)

Bir sekilde guvendiginiz birine emanet edip yuruyus yapin beni en cok rahatlatan yuruyustu D

Yuksek lisan mezunu hir muhendisim eşimin işi sebebiyle duzenli bir yerde yaşamıyoruz. Bazen çalışıyor olmayı çok isterdim. Sonuçta o kadar emek verdim ama kısmet böyleymiş. 2 senedir anneme çok yakınım, onunla kursa gidiyoruz. Zaman kolay öldürüyorum hatta eve yetmiyor şu an. Ama yakinda gene başka yerlere gidicez o zaman zor oluyor... Mutlumusun dersen eşimi çok seviyorum ya işimi ya eşimi seçecektim. Eşimi seçtim daha beni bunun için pişman etmedi inşallah da etmez. Genede içim buruk çünkü başarılı parmakla gösterilen bir kadın olmak isterdim. Çalışmayan kadınlara çok kızardım, allahın sopası yok işte. Bu hayatta kimseyi kınamayacaksın :)

ama ben çalışmıyorken daha bakımlıyım, şimdi uyan çocuğu hazırla okula yolla derken bana evden çıkmak için 10 dk kalıyor, onda da ancak hafif bir makyaj yapabiliyorum... işsizken her gün kalkar duşumu alır, saçlarımı yapar, ojelerimi tazeler, evde oturacaksam da öyle de otururdum. sosyalleşme konusu daha beter zaten, işe başladığımdan beri arkadaşlarımla sadece telefonda iletişim kurabiliyorum çünkü boş günlerim temizlik, alışveriş ve aileme vakit ayırarak geçiyor, dolayısıyla daha asosyalim. üstelik benim iş ve çalışma saatlerim çok esnek, haftanın bazı günleri evden çalışıyorum, buna rağmen kendime, sokak hayvanlarıma ve arkadaşlarıma ayırdığım vakit çok çok azaldı, belki zamanla düzene girer bilmiyorum, şu an tek artım para kazanıyorum...

4 yillik orgun okurken 2 yillik baska bolume kayit oldum sonrada mezun oldum 2yilliklar 4 yillik secemiyor dgs yapmak icin gecisr yonlendiriyorlar A andromeda-80 Popüler

Bendede aynı. az cocuklar uyusa(2tane)hangi işi yapsam dıye bakıyorum. bide iyi günlerim küçük daha 3.5 aylık. oda hareketlenınce depresyonu degıl yatagı zor gorurum:)buyuk kız 3 yasını gecti. yani bende cok istiyorum deoresyona gırmeyi ama zmnım yok. ah dıyırum kaka bulaşmış manikürsüz ve sürekli ev işi yapan kadına sen neydın ne oldun:)neysekı erken evlenmemişim yasamışım da öyle avutuyorum. ha bıde acıkoğretım ikinci üniv basladım cok boş vaktım varya... onuda bıtırıp tum sertıfıka dıplomaları mutfaga ascam:)

Lisans mezunu hemsireyim evdeyim 15aylik bi oglum dogmak uzere olan bi oglum daha var :) oglum yemek yemeyen, uykusu zor olan bi cocuk.. onunla vakit gecirdigim icin mutluyum, birdaha bugunleri yasayamayacagiz.. zaten kardesi gelince daha da yogunlasacagim icin cok sorun etmiyorum ikisi birlikte krese baslayinca ise donerim diye dusunuyorum :) ama senelerce okudum sonrasinda ise basladim ki cidden universite de is hayati da cok yogundu hic evliligimin tadini cikaramamistim simdi gunlerce evden cikmadigim oluyor ama bu beni mutsuz etmiyor :) evde olmak hosuma gidiyor seneler sonra :))

Tebrik ederim sizi D

Kişiye göre değişir kimi evinde daha mutludur kimi çalışmadan yapamaz ama bunalıma girmeye de gerek yok evde yapılabilecek bir sürü şey var vakit geçer bir şekilde ben mesela yeni işe başlayacağım şimdiden bu zamanlarımı özleyeceğimi düşünüyorum G

Ben çalışmasam depresyona girerim galiba. Çalışmadan hayat nasıl geçiyordu unuttum. Gerçi o zamanda okuyordum, hergün okula git-gel sonra ders çalış, zaman geçiyordu bir şekilde. Evde olduğum günler uyumaya çalışıyorum sürekli, çünkü kendime ayıracak zamanım çok az kalıyor. Bana doğa iyi geliyor, eve çiçek al onlarla ilgilen ya da hayvan besle mesela. Yokuspokus

Bnde universite mezunuyum ama ev hanimligi bana tatli geldi evdeyim çalışmıyorum TaeYang

Merhaba :) ben üniversite den sonra birkaç kez denedim ama olmadı. Özelde çalıştım olacak gibi değil. Sektör değiştirdim olmadı. En sonunda çalışmayı sevmediğimde karar kıldım. Böyle daha mutluyum Önceki

En korkunc olani kadinlarin birbirini asagilamasi. hicbir isi kucumsemedim ama goruyorum sigortasini bile odeyemiyor aldigi para dukkaninin masraflarina yetmiyor kocasiyla eviyle papaz olmus aile huzuru sifira dusmus ve sizi kucumseyip hava atiyor. hani gorseniz dersinizki bu kadin holding yonetiyor D

Herşey para değil ki.. Ayzasl09 Güneşi örnek al; korkma batmaktan, yılma

Ben 3 yillik calisma hayatindan sonra evlenince isimi biraktim. Kpss calistim istedigim hayal ettigim gibi olmadı. Ama evde mutluyum 4 yil olcak. bu surecte acikta n 2. Universiteye basladim ve bir bebegim oldu. bebegimi burada bakacak kimse yok o yuzden calissam da buyuk ihtimalle yine istifa ederdim. tüm günüm bebegimle geçiyor. Bebek oncesi kitap okurdum vakit gecerdi hic bunalmadim. Bu birazda kisiyle alakali bi durum. Mutlu olabileceğim bi iş olursa tabiki çalışmayı isterim.

Depresyona vakit yok diyen üyeler haklılar bence. Depresyona degil aslinda sıkıntıları dusunmeye vakitleri yok. Depresyon aslinda bosluk, bir ise yaramama düşüncesi.. Bendeki de o. Kimi cocuklariyla, kimi hobileriyle, kimi misafirle ev isiyle mesgul. Aslinda olay bu. Sevdigin bir seylerle mesgul olunca insan dert tasadan uzaklasiyor. Mesgul oldugu sey ne ise onunla hayata tutunuyor. Çalışan ve mutlu olan da var ev hanimi olup mutlu olan da.. Ben de konu sahibiyle ayni dertten muzdaribim. Sanirim kendimize guvenmeli ve her ne yapiyorsak tadini cikararak yapmali. Mutlaka ama mutlaka keyif aldigimiz bir seyle mesgul olmalı. Ne yapmak gerektigini bilip de yapamamak da var.. Tavsiye vermesi kolay da icraate geciremiyorum

Lisans mezunuyum hatta iki üniversite bitirdim. Evlenene kadar çalıştım sonrasında eşimin işi gereği şehir değiştirdik. Çocuk vs derken bir daha çalışmadım. Boş vaktimde pilates vs yapıyorum. Zaten çocuk büyük bir zamanımı alıyor. Kendi çocuğumu kendim büyütüyorum. Soranlara kariyerimin zirvesindeyim diyorum. Depresyonun imkanlarla ilgili olduğunu düşünüyorum ben. Eğer koşullar aileyi zorluyorsa çalışmamak depresyona itebilir. Ama böyle bir durum söz konusu değilse zaten insan hobileriyle ilgileniyor.

Kac yildir calismiyorsunuz Önceki

Evet ayni fikirdeyiz aslinda Her kadin ayaklari uzerin de durmali hayata karasi guclu olmali ama uygun is bulamiyirsa da allah herkese evinde huzur mutluluk versin tabi

Ben de lisans mezunuyum işten Yen'i çıktım.. şimdilik iyi gibiyim çünkü iş yerinde mutsuz olmaya başlamıştım yoruluyordum ev işlerini zor yapıyordum şuan en azından evle ilgilenebiliyorum.. tabiki çalışmak insanı daha dinç tutuyor daha enerjik oluyorsun,. belki tekrar dönebilirim ya da seneye artık ShinSeGi

Teknik nezaretcilik yapıyordum aldığım bana yetiyodu ama eşime ve ailesine yetmiyordu sonra devlet bunu kaldırdı daimi kaldı oda bir bayan olarak gece gündüz ocakta kalmak helede bebek varken imkansız bende evdeyim beyfendinin sıkıntı ettiği kadrolu memur olmamam kpss kazanmamam... çalışsam ailesi yer calismasam eziliyorum...

Benim gibi lisans mezunu ama evde oturup çocuk bakan var mı diye düsünüyordum.. İçim rahat etti demek yalnız değilim :) Evlenene kadar çalıştım,, iş hayatını bazen özlüyorum ama bebegim herseyden daha önemli... Evet çok bunaldığım bıktığım anlar oluyor ama genelde akşam nasıl oluyor anlamıyorumm.. Sürekli işim var.. İş hayatım boyunca bu kadar yorulduğumu hatırlamıyorum.. Diplomama bakıp hüzünlendiģim olmuyor degil ama yapacak baska birsey yok.. Ne bebeğime bakabilecek biri var ne de bende bebegimi bir baskasına emanet edebilecek bir kalp Zaten bebeğimin de bana ihtiyacı var diye dusunuyorum.. Sonucta kimseye güvenip yapmadım ben o çocugu... Neyse sonucta depresyona girmek bile bana lüks hicccc vaktim yok

Lisans mezunu ev hanimiyim, çocuklardan sonra çalışma hayatima kendi isteğimle son verdim. Onlarla birebir kendim ilgilenmek istedim. Hayatimdan memnunum :)

Evde otururken ben ben değildim ağlamak kendini yıpratmak her şey bende idi. Ne zaman işe başladım kendimi buldum resmen. Evdeki işlerden kaçmak da en güzeli imiş. Çalışıyorum şimdi hem de tekrardan dışardan okuyorum. Hem de kurslara yazıldım. Ben kendimi bir şeylerle oyalamayınca psikolojik olarak çöküyorum. Ben de evde durmak bana göre değilmiş işe girince anladım.

Ya valla ben de anlamiyorum lisans mezunu ev hanimlarina sanki dunyanin en kotu seyini yapiyormusuz gibi davranilmasina. Kadinin illa calismak zorunda birakilmasina. Esinden para almayi dunyanin en rezil seyi olarak gorulmesinde. Yahu siz evliligi iki arkadasin ortak yasami mi saniyorsunuz?

oof tam duygularıma tercüman olmuşssunuz. Sırf annem ve babam için çalışsam mı diye düşünüyorum bazen. Atamamız çok az, ders çalışmaktan evlilikten bir şey anlamadım.. Eşim bulundugumuz il dışına atanmamı istemiyor. Vs vs vs.

Y. lisansım var ama iş bulamıyorum. 1 yıl önce çalışıyordum. Şu an çok da mutlu olduğum söylenemez çünkü sevdiğim bir işi yapmak ve o alanda başarılı olmaktan mutlu oluyorum. Ekonomik olarak düşününce de, kafam daha rahat harcama yapabiliyordum. Ayrıca iş çevresi insana çok şey katıyor. Evde otur kitap oku filan aynı şey değil. Bir de bugün kadınlar haklarını daha rahat arayabiliyorsa, ekonomik özgürlükleri sayesindedir bunu da unutmamak lazım. Sonuçta çalışma ve mutluluk ilişkisi biraz da bizim bu kavramlara yüklediğimiz anlamlarla alakalı.

Lisan mezunuyum. Yüksek lisans yapacağım için sınavlara hazırlanıyordum. 1 yıldır evdeyim ve kafayı yemek üzereyim. Bence insanına göre değişir. Ben yoğunluğu, koşturmacayı seviyorum. Bir süre sonra boşa yaşıyormuşum gibi hissediyorum. Tabi ben evli veya çocuklu değilim, evliliğe ve çocuklara da pek merakım yok yani hakikaten boştayım -lotus- Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Ben de lisans mezunu, çalışmayan bir bayanim, iki çocuğum var. Vallahi ne zaman gün bitiyor anlamıyorum, ikisine de yeterli ilgiyi gösterebilmek için çırpınıp duruyorum, anneligimi sorguluyorum çoğu zaman, calissaydim onlara karşı daha tahammullu olurmuydum diye düşünmüyor değilim bazen... Ama genele bakarsak huzurluyum, elimdekiler için sukredip önüme bakıyorum... Zira hayat çok kısa, depresyona girmeye vakit yok...

Çalışan bir kadınım, çeşitli zevklerim ve ilgi alanlarım var. Çalışmadığım zaman tüm bu istediklerimi yapacak maddi manevi imkanım olsaydı bir dakika düşünmezdim. Depresyon, maddi olanaklar ve aile içi huzur bunlar doğru orantılı bana göre. subkortikal

bilemedim ozaman benim bunalmama bir sebepte en azindan evde annemin oldugu konusacak birinin var oldugu bir evden yapayalniz kaldigim bir eve tasinmak oldu bi ara kendi kendime konustugumu biseyler dusunup gulumsedigimi farkedince dur demek zorunda kaldim kendime insallah kendinizi oyalayacak bir seyler bulabilirsiniz A andromeda-80 Popüler

1 lisans 1 önlisans mezunu, 9 Aydır evli bir kadınım. Burada yazan çoğu arkadaşın çocuğu var ve vakitlerini onlarla geçirdikleri için mutlu olduklarını yazmış. Ya çocuğunuz olmasaydı? Yine mutlu olur muydunuz merak ediyorum doğrusu. Eşimin iyi bir geliri var. Bir dediğim iki olmaz. Çalışmadığım için asla hor görülmüyorum. Ancak verdiğim emeğin karşılığını alamamak, bir işte başarılı olamamak, lise mezunu kariyerli tanıdıkları görmek beni üzüyor. Zaman zaman depresyona girip çıkıyorum ve kendimi yetersiz hissediyorum. Bu durumda yaşadığım yerin de etkisi var. Küçük bir ilçede yaşıyorum ne yazık ki ne gidecek bir kurs ne katılacak aktivite ne gezecek yer var. Arkadaş çevremin çoğu başka şehirde. Sürekli aynı insanlarla görüşmek, her gün rutin ev işleri yapmak beni sıkıyor. İş ortamım olsa değişik insanlarla tanışsam biraz daha hareketli bir hayatım olsa diye geçiriyorum içimden. Öyle daha mutlu olacağıma inanıyorum.

Ben ben o benim bekarken çalışıyordum evlenince bırakmak zorunda kaldım şimdi ev hanimiyim bu harika bireymis hala yatak keyfi yapıyorum dünya varmış valla birde anne olabilsem ohh mis gibi dört dörtlük olacak herşey

Lise mezunuyum ve uzun sure caliştim. Artik ev hanimiyim. Cocuk okula adamda isr gidince deymeyin keyfime . push ; sulusulu Allah var gam

Formasyon al formasyon:) ben de güzel sanatlar müzik mezunuyum:)) okuduğumuz bölümlere bak sanki iskandinav ülkesinde yaşıyoruz.

mimarım, istanbul'da çok iyi bi üniversiteden mezunum. mezun olduktan sonra 2 sene çalıştım istanbul'da. mesleğin zorlu şartlarını da yaşadım ve çok yıprandım. kpss ye girdim atama bekliyorum ama mimar alımı çok az oluyor malum. 8 aylık evliyim ve çalışmıyorum baya rahatım açıkçası. eşim sağolsun rahat ettiriyor. mesleğimi hiç sevmememin de etkisi var çalışmamamda ama tek kötü yanı ailemin baskısı. annem de babam da çalışan insanlar. annem daha yeni emekli oldu ama benim tam zıttım ev işini mutfağı hiç sevmez tam bir kariyer delisi. babam da öyle. sürekli her aradıklarında iş bakıyo musun? atamalar ne zaman? diye sorup duruyolar ve laf da sokuyolar. sırf annemle babamın telefonunu içim sıkılmadan açmak için çalışsam mı diye düşünmeye başladım bu vesileyle mimarlık yazmayı düşünenlere sesleneyim; SAKIN!

Bende surekli aktif olmaya calisiyorum zaten biraz biraz yenmeye basladim. sizlerden gelen yorumlar ve etrafimda tanistigim benim gibi insanlarinda katkisi olmaya basladi. biraz daha iyi hissediyorum.

Yorumunuzu büyük ölçüde doğru buluyorum fakat kontenjan işgali konusunda katılmıyorum. İnsanlar sadece iş sahibi olmak için eğitim görmezler ki. Kendini geliştirmek, yeni bir şeyler öğrenmek, bir alanda uzmanlaşmak, ilgi duyulan alanın uzmanı olmak da eğitim almak için yeterlidir. Aslında öğrencilermizin bu kadar mutsuz ve verimsiz olma sebebi de bu denli işe odaklı olmak. Tabi bunu ülke şartları bu hale getiriyor ama kendini yetiştiren hiçbir insan bence kontenjan işgali değildir.

Depresyonsuz ev kadını çok var da bunların size faydası ne? Siz hayatınızdan memnun değilseniz, depresyondaysanız buna çözüm bulmalısınız. Kendinizi kandırmaya çalışmak bir işe yaramayacaktır.

Tam olarak benim sorunum şu an. 7 aydir evdeyim. Normalde sosyal bir insandim evde oturmayi özlerdim. Su an evden cikamiyorum ve git gide icime kapaniyorum. D damdan

Aynen ben de canım snei çok iyi anlıyorum maalesef.. en azından bir kızın var allah bağışlasın ben de hamileyim inşallah sağlıkla alırım kucağıma ama moralim çok bozuk anksiyete bozukluğu yaşıyorum.. çok zor böyle evde olmak.. -Mavi Güzel kalın.. Birde trombosit bağışı yapın Anneler

Eşinin davranışları nasıl önemli olan o benim eşim her tartismamizda yada maddi sıkıntıda kadrolu memur alsaydim keske demişti yüzüme kackez o yüzden mutsuzum ben A arim

lightpinklady Bslngc:74.7 Gncl:63.2 Hedef:62

Kendimizi geliştirdik, yeni şeyler öğrendik, bir alanda uzmanlaştık buraya kadar güzel. Peki sonra? Bu bilgileri diğee kişilere öğretmemiz veya ortaya bir ürün sunmamız gerekmez mi? Çalışmadan nasıl olacak? Bilgilerimi diğer insanlarla nasıl paylaşacağım? İnsan ürettiği ölçüde mutludur. Üretim durursa hayatı da sekteye uğrar.

Damdan konu açmıştım kendimle ilgili, bunlar işte hep.

Merhaba canım :) Okulu Yen'i bitirdiğimde bilgilerim tazeydi keşke KPSS ye biraz asıldaydım diyorum şuan evdeyim ama evliliğin ağırlığı ev işleri derken ona kafa yoramıyorum artı ben ev ortamında ders çalışamıyorum bana illa kurs olacak belki kursa yazılırım bilmiyorum ehliyet te var kafamda.. Siz KPSS zedeler evde nasıl çalışabiliyorsunuz? Kitaplarım duruyo kapak açmıyorum ben A andromeda-80 Popüler

Bende varım öğretmenim aslında ama mesleğimi yapamıyorum. 9 aylık bebisim var. 2. yine yapmayı düşünüyorum sene sonunda yani seneye iki çocuklu bi kaç sene daha ev hanımı olan biri olurum

Benim egitimim lisanstan fazla. Birkac dil biliyorum. Bebek olunca kariyere ara verdim. Birkac sene de donmeyi dusunmuyorum. Mutluyum. Depresyona vaktim olsa girerdim belki ama bilemedim simdi...

Çocuk olunca depresyona girecek vakit kalmiyor:)

Lisans mezunuyum 1 yil oldu okul biteli sinavlara calistim mulakat sonucu bekliyorum ve evdeyim Hamileyim, bebeklerim dogunca ruhsatimi alip calismaya baslayacagim Okulu bosuna okumadim Is imkani olmayan bir bolum okusam evde otururdum ama is imkani varken oturmak bana gore degil

Yardim kuruluslariyla alakali biseyler yapmayi planliyorum hayatimi sorgulamaya basladim. galiba paradan ziyade ozguvene ihtiyacim var. ne yazikki ozguven parayla da alakali ama.. M Mutlak Butlan İnanmak istemiyorum, bilmek istiyorum.- Carl

Cok dogru. ev hanimligina itildim resmen. ev hanimligi kotumu hayir. ama isteyene iyi. istemeyene cendere gibi. sizden beklenti o kadar cokki calismak sanki vijdan azabina donustu yillarca calisamadim . dimlomalar sertifikalar kuflendi. simdi annem kardesim babam vs... is anilarini anlatip guluyolar. bende anilarimi anlatiyorum:bulasik yikadim camasir yikadim. bulasik yikadim camasir yikadim...

Aynen. hersey yolunda giderken pat diye bir surtusme oluyor evde ve o zaman insan kendini guvende hissetmiyor. maddi olarak ne kadar da bagimliymisim diyor. bir kadinin zor zamanlarda kendini idare edecek maddi gucu yada meslegi olmali

Nickimde belli aslında yaşım. 37 yaşındayım. 30 yaşında anne oldum, çocuğumu emanet edebilecek kimseyi bulamayınca çalışma hayatı için çok ara girdi. Şimdi başvursam da karşılık alamıyorum. Lisans alanım da çorak bir alan olduğu için şanssızım galiba Yine de durmuyorum, kpss yi deniyorum hala. Ders çalışıyorum. Yabancı dilim iyiydi ama daha ileri seviyeye taşımaya çalışıyorum. Seneye sınavsız ikinci üniversite hakkımdan faydalanmaya niyetliyim. Bir yandan da çocuk büyütüyorum, 1. sınıf olduğu derslerinde extra özen gerekiyor. Evde oturmaktan kaynaklı kilolarımı vermek için asılmış durumdayım vs. Eğer kendimi mutlu etmek için birşeyler yapmayı bırakırsam o zaman depresyona girebilirim. Karşılığını maddi olarak görmesem de köşe yastığı gibi hissetmemek için bile kendimi geliştirmeye devam ederdim sanırım. Bugün görmezsem başka bir zaman görürüm karşılığını. Umudumu kaybetmek beni çökkünlüğe iter o yüzden hep bir gün dönerim çalışmaya diye düşünüyorum. Tavsiyem kendinizi geliştirecek şeylerle meşgul olun evde olduğunuz sürece. Yoksa bizim gibiler için ev çekilecek dert değil

Sinavsiz ikinci unuversite nasil oluyor boyle bir hakmi var D

Benim evde durup calismamam benim degil baskalarinin tercihi. en can sıkıcı nokta da bu zaten. okurkenki emekler ve hayaller hepsi çöpe. verimsiz bir hayat bombos bir cirpinis iste. kendi karari olsa insan bu kadar kafaya takmaz zaten dusduru

Yasiniz kac acaba D

Supermis tesekurler

Ben aynı durumdayım canım hatta evde olup sıkılan depresyona giren bir ben varim sanıyordum.. ben de mühendislik mezunuyum üstelik yüksek lisans da yaptım iş bulamadığım için bir firmada yönetici asistanı olarak çalışıyordum ama bazı sebeplerden ayrıldım o kadar pişmanım ki şu an.. evde oturmak çok kötüymüş kendimi dinlemekten hastalık hastası oldum resmen.. ve iş bulamıyorum bulunduğum şehir ve okuduğum bölüm maalesef bu anlamda çok kısıtlı..

Aslin da insan sevdigi iste calisiyorsa sadece para kazanmiyor mutlu da oluyor. eger sevniyorsa isini iste o tam bir kolelik. ayagin geri gider ise giderken parayi icat edene lanet ettirir Umarim herkes mutlu olacagi iste calisir bu sekik de hem daha verimli olur hem de basarili olur.

Yalnız değilsin, depresyonsuz ev hanımı mı olur, yok öyle bişey yok :)) bide üstüne diplomalı işsizsen cuk olur. D

Konu sahibi, aldığımız bir nefesin ikinci bir tekrarı yok ve ömür bir defalık bir lütuf insana. Yani; şunu denedim, bunda yanıldım, şunun içinde bocalayarak yıllar geçirdim, bunun içinde sıkışıp kalıp 3-5 yıl da bundan şikayet ederek geçirdim, elhamdullillah bu hayatın sonuna geldim, eh hadi, şimdi temize çekip herşeyi, ilk hayatımda öğrendiklerimle ikinci hayatımda mutlu yaşayacağım diye bir şansımız yok. Evet, her şeyi başaramayabiliriz, ama en azından savaşını vermeliyiz. Konu sahibi, ev hanımı olarak mutsuzsanız, ne yapın yapın, çalışma hayatına dönün. Kimseye bunun hesabını vermek zorunda değilsiniz, sebep göstermek, ikna etmek zorunda da değilsiniz. Buradaki satırlarınıza yansıyan derin mutsuzluğunuz tek başına gayet yeterli bir sebep. Sizin biricik, tekrarı olmayan hayatınızı, sizi "ev hanımlığına iterek" mutsuz ve depresif hale getirenler, bunu görmüyorlarsa, gösterin, görüyorlar ama umursamıyorlarsa, o zaman onların beklentilerini tatmin etmeyi değil, kendi hayatınızı kurtarmayı, ömrünüzü sizin için değerli tatmin edici hale getirmeyi öne alın. Meselenizi, sebebinizi bilmiyorum, mesela sebep çocuklar ise, binlerce milyonlarca çalışan kadının çocukları yetişti, sağlıklı bir şekilde hayata katıldılar, sizinkiler de yetişir. Çocuk değil de başka insanların kendi hayatlarını daha konforlu yaşamaları ise, zaten kendi konforunu sizin mutsuzluğunuza rağmen sürdürmeye çalışanlar, ilk savaşmanız gereken insanlardır. Ama şunu hiç unutmayın, kendi mutluluğunuz için kendiniz savaşmazsanız, hiç kimse sizin için savaşmaz.

İlk sayfayi okudum ve oğlum bir doğsun ikinci cocuk icin çooook uzun yıllar beklemeye belki de yapmamaya karar vermeye karar verdim :) pufsever Fakat iyi

Ünv. Bitirdiğimden günden bugüne çalışıyorum yaklaşık 13 yıl kariyerdi hedefti derken geç evlendim henüz çocuğum yok ama istiyoruz. Çalışan bir annenin çocuğuydum beslenme çantasını kendim hazırlardım diğer çocukları anneleri okula getirirken ben hep kendim giderdim özenirdim de onlara. Sonuç emekliliğini göremeden hayata göz yuman bir anne, annesiyle vakit geçirmeyi bekleyen ona doyamayan yarım kalmış bir çocukluk. Bu yüzden bebeğim olduğun da bende lisans mezunu evde oturanlar kervanına katılacağım ve bundan pişman olmayacağım.

Yakında bazı sıkıntılardan dolayı işi değiştirmeyi düşünüyorum. Başka iş arayacağım birkaç Ay'ı bulabilir ama o süre benim için nasıl geçecek hiç bilmiyorum. Çalışmamak bence çok kötü gün Geçmiyor evde hafta sonu bile

Ben biraz biraz mutlu oldugum islere odaklanmaya ve engellere karsi hayir demeyi ogrenmeye basladim sanki. baskalarini memnun etmeye calisa calisa tuketmistim kendimi.

4 de ofisten çıktım, 5 de eve girdim, hemen arkamdan kızım geldi, acıkmış, daha oturamadan dünden hazır olan yemeği ısıttım, o yemeğini yerken bize pilav salata yaptım, eşim geldi yemek yedik, o sofrayı toplarken ben kızımı banyoya soktum, makineyi çalıştırdım, şimdi eşim kızımızın saçlarını kurutuyor ben de bir kahve molası verdim, makine durmadan çamaşırları toplamam, yıkananları asmam lazım, tabi bunların hepsi de ütülenecek 4 de çıkınca böyle oluyorsam 7 de çıksam ne yapardım bilmiyorum. daha 2. haftam ve ben çöktüm. eşim fazladan 1000 tl kazansa ömür boyu yatardım. net

Cok mantikli. isin dinlendirdigi ozellikle sevilen bir isin dinlendirdigi cok dogru. sosyallesiyorsunuz bi kere. evde yapilan is bile bi yere kadar. sosyallikten uzak kaliyosunuz. calisan yakinlarim sikayet ettikleri durumda bile ne kadar sosyal olduklarinin farkinda bile degiller. odedikleri onca bedele ragmen yine ayaktalar. bense ufacik bir ruzgarda yikiliveriyorum. cunku is hayatindaki mucadele onlari guclu kiliyor D

Eger maddiyat kisitliysa insanlar mecburiyetten is tercih edemiyor. ama degilse ise yarar bi iste calisip faydali olmak mukemmel bisey olurdu. D

asgari ücretle geçinip mutlu olmak nasıl oluyor ki? bi çocuk yapayım desen açlıktan duvarları kemirecek hale gelirsin.

Tesekurler

Okumak illaki sonucu çalışmak para kazanmak olarak mı algılanmalı?

sayın İlber Ortaylı dün izmir kitap fuarında imiş çok güzel açıklamalarda bulunmuş okudum bundan 1 yıl önce kadın ne olursa olsun çalışmalı derdim sanırım yoruldum 7 yıldır çalışıyorum arada giriş çıkışlarım oldu parasız olduğum zamanlar oldu o zaman dedim ki kadın çalışmalı 2 unv mezunuyum para kazanmak için namusumla kasiyerlik bile yaparım ama mesele bu değil mesele İlber Hoca demiş ki derslerimde hep derim sabah çocugunuzla kahvaltı edemeyecekseniz gece ona hikaye masal okuyamayacaksanız parka götürüp doya doya vakit geçiremeyecekseniz lütfen çocuk yapmayın. çocuğum yok geçen sene bir düşüğüm oldu epey depresyona girdim. şimdiki işim stresli ve çocuk yeniden düşünmeye başladık. eğer çocuğum olursa ücretsiz izne ayrılmayı eğer oda olamazsa tamamen ayrılmayı düşünüyorum. beraber büyümek istiyorum onunla en azında 2-3 yaşına kadar sonra o kreşe en azından yarım gün sonra ben işe işte o vakit iş zor olur geleceğim belki 35 yaşına özelde zor kendi işimi yapayım desem sermaye lazım kafamda deli sorular...

Seni etkilememe gerek yok zaten etkileyen etkilemiştir H Hayat ne garip

Keske oyle olsaydi ama genlerde yatan bir hastalik maalesef depresyon Sizi de anliyorum ama bahsettigimiz depresyon degil de keyifsizlik olsun o zaman. C captain price erkek

Ay evet bu çok doğru Ve çalışmaya bakış açısını en çok bu etkiliyor herhalde Ömür boyu okuyayım, araştırayım dokunmaz bana çok keyifli sürekli öğrenmek, yeni fikirler üretmek Bir de insanlar sana para veriyor oku, araştır diye bkz. tadından yenmeyen iş :))

+1 :) ama yine de sahip olduğum en güzel şeye bakıp çok şükür diyorum.. ne yapayım..

Bence çalışmayıp mutsuz olan kadının sorunu eşiyle iletişimi, aşk sevgi durumları+ ekonomik zorluk yoksa diğer türlüsü bana pek mümkün gelmiyor. Öğretmenim çalışmıyorum eşim çok ilgili üstüme düşen biri maddi sıkıntım yok. sürekli yiip içip geziyorum hayat çok güzel depresyona girsem Allahin gücüne gider bence:)

Ailenden gördüğün baskıyı ben de zamanında annem, teyzelerim, dedem, amcam, dayım, kayınvalidem ve kayınpederimden gördüm. Bir tek babam ve eşim nasıl mutlu olacaksan onu yap diye destek olmuşlardı. Ya düşün; hamileyken sağlığım yüzünden işi bıraktığım zaman bile ay evden çalış bari diyen oldu bana ki ilk bebeğimi 5 aylıkken karnımda kaybetmiştim ben, o an nasıl bir psikolojide olduğumu düşün. Kendi hayatımız, kimsenin bu kadar müdahale etmesine izin vermemeliyiz belki de. Valla bak pes etmeyip azimle sınavları kazanıp üni bitirmişiz. Gayret, azim, inat illa vardır senin içinde bir yerlerde :) dinleme kimseyi, güven kendine. Kendin için en doğru kararı kendin vereceksin. Yaparsın kafana koyduğunu bence :) Acaba senin şu an durumun kişisel tatmin kadar eleştirilerden bunalmak da olabilir mi? İnanıyorum bence çevrendekilere kulak tıkamayı başarırsan daha net kararlar vereceksin. Bu arada ilk mesajımda maddi yönünden çok bahsetmemin sebebi mesajlarda okuduğum "koca eline bakmak" lafıydı..

ben ben ben valla cok iyi böylee ohh esimin maas kartı bende kredi kartı bende gezmeye falan da karısmaz her sene tatil planlarını ben yaparım özel günlerde altın olur hediyeler ben beyeniririm benden 1 tane daha yok duya cok guzel yasamaya bakkk keyfini cıkar tabi ask evliligi yaptım cok kücüktim ama bu arada bu sene üni sınavına 1 kere daha girdim güzel bi bölüm kazanırsam ordan devam edicem

9 yıllık ev hanımıyım. Sevmedim sevemeyeceğim de, depresyonla da bu şekilde tanıştım. Bende mecburi nedenlerden ev hanimligina talim ettim. Ama hep is hayatina dönmeye çalıştım. Hala da kafamda kendi işimi kurmaya niyetim var. Evde kendi çapımda bir şeyler yapmaya çalışıyorum. Ev hanımlarının tek dayanakları çocuklarıdır. Onlarin başarısı iyi yetişmesi ile övünürler. Yemek bulaşık temizlikmis bunlari yapan tonla insan var zaten. Kendilerine yatirimlari yoktur. Konu sahibi seni tenzih ediyorum sende ben gibi mecburi nedenlerden talim ediyorsun. Ev hanimliginin yuceltilmesine empoze edilmesine karşıyım. Bunu savunacak olan kızını okutarak kendi ile çelişiyor zaten.

Zihni biraz hızlı çalışan insanlar maalesef evde boş boş oturarak mutsuz oluyor. Bu da depresyonu da tetikliyor, anksiyeteyi de. Yorulması gereken bir beyin yorulmayınca arıza çıkarıyor. Çalışmıyorsanız bile kendinize meşgul edecek özellikle beyni yoracak şeylerle ilgilenmenizi tavsiye ederim. demir bile durduğu yerde paslanıyor, insan mı zarar görmeyecek, hele ki kültürlü ve donanımlı bir insanın hayatını boşa geçiriyor gibi hissetmesi gerçekten mutsuz edici bir durum.

5 senelik doktorluk var mi

lisans değil, yüksek lisans değil, doktora düzeyindeyim, 3 dil biliyorum ama bebeğim doğduğu için4 aydır evdeyim, eylüle kadar da izinliyim, inşallah ekonomik olarak ihtiyacımız olmaz da 2 yaşını doldurana kadar çalışmam diye dua ediyorum. evde de çok mutluyum valla

Acaba arkadas cevreniz sizin ayarinizda mi. insanin dilinden anlayan arkadaslarinin olmasi da onemli. bazen ev islerine fazla yogunlasmayip hobilerimle ilgileniyorum ve disarda vakit gecirmeye calisiyorum. bu durumu komsularim yadirgiyor. onlara gore hayat temizlik yapmaktan ibaret. ve hobiler sacma sapan isler demek. oyle olunca acaba bende bir gariplikmi var hissine kapiloyor insan

Amin canım çok sağol. Inşallah sen de gonlundekini hayırlısıyla yaşarsın.

Cocuklar buyuyunce ise gitmek hobi gibi gelir size. birakmayi hic dusunmeyin bence

Daha ogrenciyim her fırsatta bi ise girip çalışıyorum ancak istemesemde hayatım boyunca cakisacam. Çünkü su yasima kadar maddi zorluklarla geldim birileribe muhtaç olmanin ne demek oldugunu cok iyi biliyorum. Annemde baska kimsemde yok dolayisiyla hem anneme hem kendime faydam olmalı. Cokca sahit oldum ben ailesine 3 kuruş para verdi diye "oooo hanım sizinkileride mi besliyoruz"diyen yada kardeşi babası hasta iken maddi olanaklari olduğu halde sadece bi yere kadar kocasinin parasını kendi masrafindan arttirip verebilen. hayat bu kimin dibe batacagi belli değil. Kuzenim öğretmen unide okuyan kız kardeşine her ay harclik yollar kocasi senin paran istedigin gibi harca der bi diğer ama diğer kuzenimin malesef oyle bi imkanı yok. Eger elinizde istediginiz zaman calismaya donebilecek bir mesleginiz yok ise cokta kendinizi boslamayin derim. Daha geçen gün bi akrabamin eşi kalp krizinde öldü kizcagiz küçücük cocukla aileye muhtaç kaldı. Ayrıca betul mardinin ted konusmasini dinlemenizi tavsiye ederim.

31 yaşında yum lisans işletme mezunuyum yedi yıl iyi firmalarda çalıştım evlendim çocuğum olana kadar yüne çalıştım sonra oglum oldum 2'5 yaşında şimdide üç aylık hamileyim Allah nasip ederse çocuk olunca evde olmak hiç sıkıcı gelmedi şimdi ikinci de gelince günler su gibi geçer diye düşünüyorum ama çocuklarım büyüsün çalışmayı istiyorum kadın üretmeli kendi ayakları üzerinde durmalı bence Önceki

Aynen katıldım 9-10 ay evde kaldım Küçük çocuğum da vardı ama depresyonun dibini gördüm O ev işi bana battı çalışırken de yapıyordum ama sürekli kısırr döngü ve tatmin olamama hissi beni yedi bitirdi Zira ben evim temiz olunca, börek yapınca vs vs bir işe yaradığımı hissetmedim hep çalışacak şekilde yetiştirildim çalışmasam da o süreçte de okudum Bana çok ağır geldi ev bu nedenle Üstünden 5 yılı aşkın Zaman geçti şimdi bile gözlerim doluyor işte

Bu yüzden mutlu hayatın bir direğide bireyin kendi kendini mutlu edecek uğraşlara yönelmesi. Sadece çalışmak para kazanmak mutlu etmez ki insanı. Siz madem evdesiniz o halde sizi iyi edecek şeylere yönelin. Bahçe yapın, örgü örün, hediye edin el emeklerinizi. Mecburiyetiniz nedir bilmiyorum fakat zaman geçiyor ertelemeye vakit yok hayatı.

Sizin adiniza cok sevindim basarilariniz daim olmasi dilegiyle

Bence eşine bakmak bir iş değil işte. Eşiniz kendine bakamayacak durumda yatalak vs değilse. Çünkü o da bir birey bu toplumda. Çok yaşlı değilseniz hala üretme çağında. Neden ona bakmak diye bir iş olsun ki. Çocuklara bakmak da dediğim gibi ilk iki sene evde kalmayı gerektirebilecek bir iş bence. Sonrasında kreşlere okullara gitmeleri gerekiyor ve annenin de kendi hayatına bakması lazım. Eve bakmak dediğim gibi zaten hiç iş olarak görmüyorum. Günde bir saatte her iş bitiyor normalde. O yüzden hak veriyorum ben çalışmayan kadınlara işin gücün yok denmesine. Bence herkes bir şeyler yapmalı. Ama diyelim ki bu kadın bir ressam. Evinde profesyonel resimler çiziyor. Bunları satamıyor olabilir. Dediğim gibi önem verdiğim şey para değil. Bu bir iştir işte bence. Çünkü yaşadığımız dünyaya bir katkıda bulunmuş oluyor. Evden çıkmasına da gerek yok illa ki. Bu insan joker eleman muamelesi görmesin işte. Diyelim ki her gün evinizi dip köşe temizliyorsunuz, her gün her şeyi çamaşır suyuna yatırıyorsunuz, her gün çamaşırlar yıkanıyor, bütün gün ev işi. Bunun yaşadığımız dünyaya ne katkısı var? Temizlik, eve bakmak yaşamı idame ettirmek için gerekli. Ama bunlar bir kadının çalışmamasına sebep olacak kadar zaman almamalı işte. Bunlar yaşadığımız dünyaya bir şeyler katmanın size getireceği değerlilik hissinin yanından bile geçemez. Bütün gün evde çalışıyorsunuz ve değerli hissetmiyorsunuz. Bu toplumun bakışından kaynaklanmıyor bence. Siz de gerçek değeri olan bir şey yapmadığınızı bildiğiniz için öyle hissediyorsunuz. Oysa mesela evdesiniz madem kalkıp en basitinden bir web sitesi yapsanız. İnsanlara yemek yapmayı öğreten ya da bildiğiniz başka şeyle ilgili blog yazsanız. O zaman kendinizi bir şeyler yapmış gibi hissedersiniz.

Mutsuzsan mutsuzsundur, 23 yıllık iş hayatım var, hala çalışıyorum, hiç bir hobi çalışmanın yerini tutamaz benim hayatımda, evde rahat geçirebileceğim azami zaman bir haftadır, sonra deliririm. Bu arada akşam lisesi mezunuyum, kendimi örneklemem deki sebep, herkesin yapısı farklı, kimi sever ev kadını olmayı, çocuklarla ilgilenmeyi, kiminin de dünyası iş hayatıdır, bu kişiye özel bir durum. Hangisi tercihinse onun için çabalaman gerekli. Evde oturmanın yarattığı depresyonu maalesef geçici kurslar, günü birlik gezmelerle yenme imkanı yok. Herkesin tercihi tabi ama o kadar okuyup eve kapanmak bana çok üzücü geliyor, iki kız kardeşimde lisans mezunu ama ev hanımı olmayı seçtiler, ikisi de mutlu ama ben annemin onları nasıl okuttuğuna şahidim, onların değil rahmetlinin emeği ziyan oldu. İkisininde mesleklerini canlı tutma ya da çalışmasalar da kendilerini geliştirme gibi bir çabaları yok, dolayısıyla çocuklarına da bir aktarımları yok, sinirleniyorum bazen, annemin o her yanından tüpler sarkıp, sağından soluna dönemezken maaşımı çek, kardeşin okulda parasız kalmasın gönder hemen dediği günler geçiyor gözümün önünden, üzülüyorum lakin dedim ya herkesin kendi tercihi.

Oooo tam aradigim konu Ben de varim ben deeee Yillarca omrunu kpssye adamis, yuksek puan alip surekli kil payi kacirmis, bu yil pes etmis, 3 yillik evli, evliligin her anini kurslara ders calismalara ayirmis, esini bezdirmis, bu sebeplerden bebek dusunmemis bir kardesinizim

Bazen esinizle ayri bir mucadele icinde olmaniz gerekiyor bir iste var olabilmek icin. sizin biseyler basardiginizi gorup buna engel olmak adina her turlu psikolojik baskiyi uygulayan bende oldugu gibi. ve sizi sindirip soz hakkinizin olmasini hazmedemeyen esle bas etmek ayri bir durum tabi. ama bunlarla umarim basederim

Ben soyle gozlemliyorum. Eger esiyle mutluysa ve ekonomik yonden rahatsa asla depreyone felan girilmiyor. Yiyip, icip, suslenip geziyorsun. Calisipta esi dirlik vermeyen bi de gelip evde ugrasanlar daha cok uzuluyor.

Stresli bir işim var, çooook uzun süre evde yatıp sevdiğim şeyleri yapmakla vakit öldürebilirim. Bugün pazartesi ve ben şimdiden yorgunum. Haftasonum zaten gelecek haftayı düşünmekle geçiyor. Hep acil ve mutlaka halledilmesi gereken işlerim oluyor. Çalışmadığım zaman kendimi güvende hissetmiyorun. Çok güzel para yığıp bankaya onun faizi ile rahatça yaşayabilecek duruma gelince eşim ve ben işleri bırakacağız :)) Neysesakinim... Erdenay Ata... Cennet seninle

Aynen M matruska01 Afra tafra afra tafra off puf Anneler

Lisans mezunu evli tek çocuk sahibi bi anneyim İyi bi not ortalamasıyla mezun oldum hocalarım bile üniversitede devam etmemi istemişti ama istemedim iyi sayılacak bi işim vardı para açısından oldukça rahattı ama çocuk olunca bıraktım halimden gayet memnunum Haftada 2 gün halk eğitime gidip kurslara katılıyorum makara muhabbet kafa dağıtıyorum e zaten iki gün haftasonu eşimle kızımla geziyoruz geriye kalıyo 3 gün yetmiyo bile bana hafta :) Etrafında varsa benim gibi halk eğitim tarzı bi yerler gidebilirsin eminim iyi gelir S

Kedi kppek besliyerek nasil para kasaniloyor ki D

Lisans mezunuyum ikinci bebege hamileyim cok depresyonsuzum sukurler olsun Hayatta hersey calismak degil bence hatta calistigim zamanlara gore cocuklarla ugrasmak daha rahat cunku cok stresli bi işim vardi. Calisirsam yine ayni olacak. Hic istemiyorum. Egitim illa calisip iş sahibi olmak icin sadece.

Bence çalışmak lazım, dünyanın binbir türlü hali var allah kimseyi kimseye muhtaç etmesin. Bir de ev beni yoruyor iş dinlendiriyor, evde 1 haftadan sonra bunalıma giriyorum ama çalışırken hiçbir şey yapmasam bile gördüğüm insan yüzleri, gittiğim gördüğüm yerler, her gün tanıdığım onlarca farklı insan ve hikayeleri, tecrübeleri bana çok şey katıyor. Biraz da gözlem yapmakla alakalı sanırım, bora bilgin'in hastalardan öğrendiklerim başlıklı blogunu herkese tavsiye ederim adamda dış dünyaya karşı nasıl bir duyarlılık var ya. Neyse dağıtmayım Öte yandan iş-sosyal hayat dengesi de çok önemli, o yüzden iş hayatını bırakıp evde olmayı tercih eden hanımlara da bir yerde hak veriyorum. Hep derim keşke insanımız bu dengenin olduğu işlerde çalışabilse ama zor işte şartlar da belli ülkemizde. 8de evde olup da kalan 3-4 saate tüm hayatı sığdırmaya çalışmak da zor. Benim kafamda bir kriter vardır, eve gidince kek yapacak enerjim oluyorsa o iş güzel iştir. Doymak için hızlı hızlı yemek hazırlayıp atıştırmak değil dikkat çekerim, kalkıp bi kek çırpacak derman bırakmıyorsa ben o işe iş demem :)

Bazen bizim gibi okullar okumamis ama bir meslege tutunup biseyler basarmis insanlarin beni kucumsenesi ve etrafimdaki cogu yakinimim calisan olmasi beni eziklestiriyor. konusacak cok seyleri oluyor belki islerinden sikayet ediyolar ama bi sekilde sosyaller ve hayatin icindeler kurslara gitmesem bitkiye donuscem

Ben de edebiyat mezunuyum 7-8 yıl çalıştıktan sonra evlenip ev hanımı oldum. Dershane öğretmenliği beni fazlaca yıprattığı için çalışmayı da düşünmüyorum açıkçası. Geçen yıl ilk kez evde kalınca acaip depresyona girdim ben de. Bu yıl halk eğitimde ahşap boyama kursunu filan gidiyorum ve gerçekten çok daha iyi ve huzurluyum. Bir de haftada en az birkaç gün spor yapmak filan da çok iyi geliyor. Bence bu tarz şeyler rahatlamanızı sağlayabilir.

Ben farklı bir şey söylemiyorum zaten sadece insanların mutlu olabiliyor olması çok tuhaf gelmiyor bana. Çünkü mecburlar. İnsan kilo alıyor zayıflıyor, hastalanıyor tedavi oluyor, ama bu iş konusunda ne yaparsa olmuyor bazen. Böyle bir durumda da her gün dövünüp mutsuzluğu yaşamaktansa elindekiyle mutlu olmaya bakıyor. Rahatsız olsa dahi insanlara yansıtmıyor. Bunu doğal karşılıyorum sadece. Evde oturup çalışmamayı kendisi tercih eden kadınlar da var. Onlar gerçekten mutlu. O da onların kararı elbette. Yoksa bence de emek verip meslek sahibi olmuş bir insan kariyer sahibi olmak ister, özellikle de ekonomik özgürlüğe sahip olmayı ister.

Fen edebiyat artı pedagojik formasyon aldım hiç çalışmadım önümüzde ki bi kaç sene de çalışmayı düşünmüyorum. Sıkılıp bunalıma girmeye hiç vaktim de Yok zaten. İki tane ufaklığım var biri 3.5 yaşında biri 3 aylık onlarla ilgileniyorum yemek ev toparla arkadaşlarla görüş eşle ilgilen kendi kişisel bakımlarım sosyal hayat film izle kitap oku ailemin kitap, kıyafet alışverişi akrabalrla görüşme derken randevu defteri yaptım ona göre plan yapıyorum sıkılacak durumum yok :) buradaki birçok kadının aksine çalışmak yerine evimi yönetmenin daha önemli olduğuna karar verdim. Annem üniversite mezunu oda çalışmamış çok mutlu bi ailem vardı sanırım bubhn etkisi de olabilir bende ki. Bende çalışmıyorum çocuklarımla kısıtlı zamanım Yok evim in kısıtlı zamanım Yok en önemlisi kendim için kısıtlı zamanım Yok bu yüzden çoğunlukla pozitif ve Güleryüzlüyüm haliyle bu sayede eşimle de aram oldukça iyi. Ha ilerde ne olacağı belli olmaz insanoğlu bu boşanırsam o zaman çalışırım çalışmak isteyene iş çok ama şu an bu kadar mutlu vE huzurluyken kendimi yıpratmamalı tercih ederim :) bide bunjn lisans eğitimi almakla alakası Yok bence ben çalışayım diye oumadım mesela okumayı çok sevdiğim için okudum. Yüksek lisans teklif ediyor eski hocalarım belki yaparım ama yine okumayı sevdiğim için

Öğretmen olup çalışmayan çok kişi var galiba benim gibi.. S

Doktorum, 5 sene üstüne şu anda evde oturup bebemi büyütüyorum, çok mutluyum. Söyleyeceklerim bu kadar :)

Bakis aciniz cok mantikli olsa da ise yaramazlik ve eziklik duygusunu yenmeye yetmiyor bazen. belkide evdekilere yetmeye calismaktan insan kendini hep wn son plana otiyor. etrafinizdakilerin hizmetine yetismeye calisirken birde bakiyordunuzki korelmeye baslamissiniz. sacinizi taramaya bile zaman ayirmak luks haline gelmis dizin icin. bu gun isim var sizinle ilgilenemem veya bugun isim var yemegi yapamadim diyemiyorsunuz. veya bugun cok yoruldum didiginizde ne isin vardi da yoruldun cevabi buluyor sizi. oysa hobilerinizi gelistirmek bir is gibi butun gununu alabilir insanin. sosyal faliyetler de bir istir ama bunu izah etmek zorlasir. onemsiz gelir karsinizdakilere. oysa onemsenmek istersiniz

Bazen kendimi cok yetersiz bagimli ve ezik hissediyorum

Ben!!! Yüksek lisans mezunu ve Gül gibi işinden ayrılan ben İlk zamanlar çok güZeldi ama şimdi işimi çoook öZlüyorum. Bebeğim olacak o doğunca belki iş özlemim yatışacak ama şuan keşke diyorum çıkmasaydım. Bu gidişle Doğumdan sonra bebeğim biraz büyüyünce işe döneceğim. BElki de dönmem bilmiyorum. İşten ayrılınca her şey muallakta kaldı. Bende ne yapacagımı sasıranlardanım anlayacagın limoncu28

Bende iktisat mezunu evli 2 cocuklu calismayan biriyim. Bu durum aslinda cocuklarimla ilgilinnme yonunden guzel ama 4 yil ailenden uzak oku sonrada gel otur kpss zaten zor olmadi ozelde cocuk vs olunca calisma sartlari uymuyor ve evdeyim mutsizmuyum degilim cocuklarimla geciyor tum gun bazen aksam nasil oluyor farketmiyorum ama devlette calismak isterdim kadinin ekonomik ozgurlugu olmali aslinda ipeqbojuqu La

Depresyona vakit yok diyen bir üye olarak cevap verme ihtiyacı hissettim. Buradaki kasıt tabi ki depresyona vakit ayırmak değildir. Negatif düşüncelerle bilinçaltını doldurmaya vakit yok demek istiyoruz. Nitekim depresyonun çıkış noktası boşluk hissi ve bu his üzerine kendini bolca doldurma eğilimidir gibi geliyor, gerçi siz doktorsunuz daha iyi bilirsiniz

Amin çok teşekkür ederim teyzesi.

Sizin maddi olanaklariniz buna elverisli demekki. bizde evdeysen beklenti artmis durumdadir. yani her ne kadar arada sirada yardimcim olsa da hic is yapmam diyecegim bir konforum olmadi. cok zorlamam gerek sartlari bunun icin.

merhaba aslında konunu ilk açtığında okumuş ama cevap yazmamıştım.. senin yaşadığın duyguları oğluma hamile kalıp işi bıraktığım ve evde oturduğum birkaç sene yaşadım.. duvarlar üzerime üzerime geliyordu parçalamak istiyordum.. yaklaşık 3 sene evdeydim.. sosyal hayatım yoktu çünkü arkadaşlarım çalışıyordu eşim yoğun çalışıyordu ailemde yakın değildi.. araba kullanamıyordum.. sonra kpssye hazırlandım ve atandım bir kızım oldu o sırada.. şimdi yaklaşık 6 senedir bir kurumda memurum.. ama bana sorarsan maddi durumum yeterli olsaydı yani kredi borcumu çocuklarımı güzel birşekilde okutup yetiştirebileceğim rahat tatil yapabileceğim variyetim olsaydı belki çalışmazdım diyorum şimdi.. kızımın sınıfında tek çalışan anne benim.. hepsi birbirini tanıyor geziler düzenleniyor ben katılamıyorum.. kızımın ve oğlumun gösterilerine katılabilmek için izin alabilmekte zorlanıyorum buda beni üzüyor.. bazen annelere bakıyorum sanki benden daha şen ve daha gamsızlar.. evet hayat standartım yüksek çocuklarım ferah içinde çok şükür ama arada aldığım günlük mazeret izinlerimde evim bir tatlı geliyor ki sorma.. istifa etmeyi düşünmüyorum çok zor ve isteyerek girdim bu kuruma ama çevremde mutlu ev hanımları görünce onlara çok özeniyorum.. bir yandan da diyorum dünyanın binbir türlü hali var eşime bir şey olsa ayrılsak vs benim ayakta olmam lazım işime dört elle sarılmam lazım.. vs.. kısaca ben çok gitgeller yaşıyorum.. bence çalışan annelerin çalışma hayatlarına bir kolaylık düzenleme acilen getirilmeli.. yaşadığımız bu ikilemlerden kurtulmamız gerekiyor..

2.5 yildir evdeyim. Calismak gozumde tutuyor. 1.5 sene sonra kucuk krese baslayinca calisabilecegim islerin ilanlarini inceliyorum simdiden. Aysenaz93 Omrum, canim, sinan'im❤ tek ayak

Evet calisan bayanlarin birde bu derdi var. esleri maasina el koyup kendi ailesini besler durur. kadin hem evde hem iste yipranir sonrada yiprandigi yanina kar kalir. cok yipratici bir is olmadiktan sonra buna ragmen calismak en iyisi gibi. evdeyken ozguven yerlerde. her an kapinin onune konulacak bir kedi gibi

Bence bu kisinin kendisiyle alakali. Ben kendimi ise yaramaz gibi hissetmem. Cunku ben insanim makina falan degilim. Calismak icin yasamiyoruz sonucta. Omrumde hic ev isi yapmadim. Evliyken de bekarken de calisirken de calismazken de... cok basit isler haric. Camasir falan astim. Yere bisey dokulurse supurdum. Bulasik makinaya dizdim. Cam hic silmedim utu hic yapmadim. Banyo tuvalet temizlemedim. Yine yapmam. Ama tekrar vurgulayayim, zaten maddi durumum yetecek olsa diyorum. Yani suanki yasantima calismadan sahip olacak olsam hic bir ise yarayip yaramama muhasebesi yapmam. D

Eşim çok yoğun çalışıyor, çocukların aileye ihtiyacı var ve ben de çalışırsam yazık olur diye düşünüyoruz. İyi bir üniversite mezunuyum iki dilim var kariyer çöpe gitti ama düzenli bir ev mutlu çocuklar ve gözü arkada kalmayan bir eş bizi tatmin ediyor. Hobi edinebilirsin, ben boş zamanımda dikiş dikiyorum, spor salonuna gidiyorum, dünya mutfaklarından pişirmeye meraklıyım onun için çarşı pazar gezip malzeme toplamayı da severim. Arkadaşlarım ve komşularım da her bir boşluğumdalar kısacası vaktim yok depresyon da neymiş

Madem evde cocuklarimiza bakacaktik, bidaha o gunler hic gelmeyecekti nicin yillarca ailelerimize yuk olup okuttuk kendimizi. ve kontenjan isgal ettik O halde kiz cocuklarinida okitmayalim. zaten evlenip cocuk buyutecekler. Bu yorumum evde oturmayi dogru bulanlara gelsin.

kesinlikle bende anlamıyorum kadın çocuk büyütüyor yahu bundan mükemmel bir sey varmı evde yasamak için evin düzenini saglıyor bunlar iş degilmi bu çalışmayı seven bayanları hiç bir gün anlamadım öylede olamadım. su an calısıyorm lisans mezunuyum ama su an maddi sıkıntım olmasa kosa kosa eve giderim gözüm düşüyor evime gitmek için

Lisans mezunuyum ve çalışıyorum. Isimi de seviyorum. Ama maddi durumum yetecek olsa vallahi çalışmam. Her günümü diledigim gibi gecirmek varken 6 gün çalısıp her şeyi bir güne sığdırmak; istedigim gibi gezmek tatil yapmak varken butun yil alti ustu 2 haftalik yillik izini beklemek bence cok mantikli degil. Arkadaslarim kariyer yapsa ne olur? Ben hayatimi yasadim bir daha mi gelicem dunyaya?

Evet calismak hayatin icine katiyor insani resmen farkinda olmadan sosyallesiyor insan. Umarim bunalima girmeden bir cikis yolu buluruz Önceki

Herkes dusuncelerini yazmis tesekurler. evde mutlu olan daha cok galiba ama belirli bir sure calisip evde olunca oh be diyor insan. fakat yillar gecipte ayni tempoda sadece ev isleri ile mesgul olunc durum degisiyor. belkide ben buna adapte olamadim. . push ; Munzevi Zencefil Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Lisans, yüksek lisans+4 bilgisayar sertifikası sahibi biri olarak evdeyim. Depresyonda mıyım hayır, çünkü vakit yok. Düşünmeye ve sıkılmaya vakti olanlar giriyor depresyona, bende öyle bir lüks yok. Ha evde çok mu mutluyum o da hayır, çünkü emeklerimin birer diploma ve sertifika olarak albümlerdeki resimlerden farkı olsun isterdim ama şu an yok. Hala bu yaşta kpss ye giriyorum bir umut, özelde bu yaşta ve bu tecrübesizlikle iş de yok.

Lisans mezunu evli ve cesitli nedenlerle calismayip hayatindan memmun olan varmi aranizda. bircok ruhsal sorunlara uol acti bende. zaten var olan sorunlari unutmama degil buyutmeme sebep oldu. depresyonuma depresyon katti. acaba depresyonsuz ev hanimi varmi. yollari neler

Çalışmayınca bu şekilde ruhsal sorun yaşıyorsanız emin olun çalışınca çıkılmaz bir girdabın içinde bulursunuz kendinizi. Halinize şükredin yerinizde olmak isteyen nice çalışan kadın var :)

Lisans mezunuyum ve evliyim ilk cocuguma hamileyim. 4 senelik okul cesitli nedenlerle ki ben cok sanssiz bir ogrenciydim 8 sene de bitti hemde tek 1 ders yuzune. Benim arkadaslarim mezun olup is guc sahibi oldular evlendiler ve cocuklari olurken ben hala okulun bitmesini bekledim ve en son inceldigi yerden kopsun dedim ve evlendim. Evlendigim sene okulu bitirdim. Baktim yas gecio is guc sahibi olmayi beklesem yasim kemale erecek bende anne olayim dedim. Evet depresyona cok girdim, esim hep destek oldu bana. Cunku şu sosyal medya belasi yuzunden arkadaslarimin kariyer yapip yükselislerini gordukce kapadim kendimi odaya az mi agladim, ama ben hep o tek bir ders yuzunden senelerdir surundum. Ne sanssizliklsr ne olaylar yasadim kimse bilmez. Cok sukur rabbime Belki boyle olmasini iygun gormustur bilemem. Kpss ye de hazirlandm ama o da olmadi. Kismet belki benim icin de zamabi gelecektir elbet

Tabiki miz miz dolasmasin kimse ama bu durum cok maddah biseymis gibi de lanse edilmesin. Insanlar lisans kazanmak icin ayri okumak icin ayri emek harciyor kendine uygun is bulamiyorsa malesef ulkemizin kanayan yarasi bu kaderine razi oluyor. Su varki kimsenin gelecek hayallerinde universiteyi okuyup evkenip cocuk dogurup buyuteyim yoktur herkesin bir kariyer hayali var. Esinin citir citir parasini yiyen evine temizlikciler alanlar malesef azinlikta ayrica dunyanin bin turlu hali var bugun hersey dort dortluken yarin tepe taklakta olabilir. Annem de ev hanimi ne baba evinde ne eainin evin de yokluk gormemis ama hep keske calisip yasitlarim gibi emekli olsaydim der. Sartlar geregi evin de olmak durumun da olanlara degil sozum ohhhh lisans ta okudum evdeyim deee cokta mutluyum nidalarina

Kesinlikle çok güzel bir yorum yapmışsınız. Demek istediklerimi yazmışsınız.

Bu konu açıldığından beri gelip gidip okuyorum. 1 hafta önceye kadar her bu konuyu açtığımda içim yanıyordu. Evet yaklaşık 4 yıldır çalışmayan lisans mezunu evli ev hanımıydım. 1 hafta önce girdiğim bir sınavın sonucu açıklandı ve Allahın izni ve yardımıyla kazandığımı öğrendim. 4 yıldır gecemi gündüzüme kattım, eşimde ben de çok çabaladık ve sonucunu aldık çok şükür. İnanın 4 yıldır evdeyim yaşadıklarımı bir ben bir Allah bir de eşim bilir. Çok yıprandım, döktüğüm göz yaşlarının haddi hesabı yok ve bu süreçte saçımda siyah saç kalmadı diyebilirim.. Yaşadığım yerde ne ailem ne bir tane bile arkadaşım var. Hergün evde olmak, sıfır sosyal hayat, sürekli sınavlara hazırlanmak, hapishane gibi bir hayat. Bi de tüm bunlar yetmezmiş gibi çevreden, akrabalardan evde oturup totonu büyütüyorsun imaları, niye çalışmıyorsun şeklinde hesap sormalar da cabası cilası. Mesleğim özel sektörde çok zor şartlarda icra ediliyor bu yüzden hep kamu istedim. Allahıma sonsuz şükürler olsun ki nasip etti. Hatta şuan çalışacağım pozisyon ve kurum bugün bana çalışmıyorum diye laf sokan, beni küçük gören insanların çalıştığı kurum ve pozisyonunu sekize katlar beşe çarpar. Demem o ki yılmayın arkadaşlar çalışın çabalayın, deneyin bunu kendiniz, çocuğunuz için yapın... Allah bir kapıyı açacaktır. Gerçekten istiyorsanız atanırsınız da, güzel bir iş de bulursunuz ama çabalamaktan vazgeçmeyin. Rabbim herkesin gayretinin emeğinin karşılığını versin. Çalışan didinen atanmak isteyen, iş arayan herkesi hayırlısıyla hedefine ulaştırsın özellikle lisans mezunu çalışmayan evli ev hanımlarının.

3. yılıma girdi çalışmiyorum D

hey yarabbim okudukça sinir krizi geçirmemek için zor tutuyorum kendimi

Bendeniz bir kpss zede olarak yanıtlayayım. Son zamanlar video derslere sardım baya. YouTube da çok güzel video dersler var. Benim hocam kanalının kpss ile ilgili videolarını izliyorum son zamanlarda. Vakit kalırsa denemelerle güçlendireceğim. Olmazsa da seneye düzenli video ders+soru+deneme şeklinde gideceğim R riccinus

Evet canım benim. :) orda daha iki haftalıkti. Teşekkür ederim. Ay ismimle hitap edilmek hoşuma gitti bu arada.

Kac yildir evdesiniz. D

çalışmıyorken istisnasız her sabah yiyecek bişeyler hazırlayıp besleme alanında köpekleri besledim mesela, şimdi çok aksatıyorum, olmuyor işte ya o ya o diyorsun, çok isterdim sokak sokak gezip kedi köpek besleyip para kazanayım... ama olmuyor.

Sen işe başladın mı? Bir çalışmaya başla da vicdandan o zaman bir daha konuşalım :) . push ; F

Lisans mezunuyum 3 yabanci dilim var ve suan calismiyorum. Bebegim dogup krese baslayana kadar da calismayi dusunmuyorum. Bunalimda degilim cunku bu zamanlarin tadini cikarmaya bakiyorum

Ev beni boguyor uzerime geliyor duvarlar. iste tam bunu yasiyorum evde olunca.

Bende hamilelikten sonra işten ayrıldım riskli diye. Doğumdan sonrada kızımı ben büyütmek istedim. Kızım 2,5 yaşına girmek üzere ve 2 hafta önce tekrar çalışmaya başladım ama haftada sadece 5 saat. Yarı zamanlida çalışabileceğim bir mesleğim var çok şükür. Ama o 5 saat bile bana çok iyi geldi. Yavaş yavaş yeniden ayaklarımın üzerinde durdugumu hissetmeye başladım. Kızım büyüdükçe saatleride arttırıcam insallah. Çocuklarımızı ihmal etmeden bir yerden başlamak gerek bence.

Benim bebek olduktan sonra iyice koreldim asosyallestim kizlar bebekle nasil sosyallesiyorsunuz kizim 16 aylik oldu cok sukur

Kocaman bir gecmis olsun diyorum

Evli değilim. 3. üniversitemi okuyorum, birden fazla dil biliyorum ve çalışıyorum. Çalışmayı seviyor muyum? Hayır ama doğruya doğru parayı seviyorum. Daha doğrusu daha fazlasını yapmak için paraya ihtiyaç olduğunu biliyorum. Büyük konuşmayayım ama evlensem de devam ederim. Eşimin aylık geliri 500 binde olsa o parayla yapılacaklar farklıdır 501 binle yapılacaklar farklıdır 520 binle yapılacaklar farklıdır. Maalesef her şey paraya dayanıyor. Çocuğunu yetiştirme tarzını bile doğrudan etkiliyor.