o zaman cok acele etmeyin, 7 ay sonra ise donecekseniz, 1 ay onceden krese baslatip alisma doneminde de hem siz biraz dinlenirsiniz, hem de cocugunuza biraz ozgur bir alisma donemi saglarsiniz. bu 6 ayi da dediginiz gibi birlikte gecirin. benim iki cocugumda da kres deneyimim cok olumlu. hatta buyuk oglum cok cekingen vs diye biz endiselenirken ve onu acmaya calisirken, suan 8 yasinda, cok disariya acik ve girisken. Genel tabiati itibariyle cekingenligi hala var ama bu kesinlikle ozguvenini etkileyecek sekilde degil. Cocuklar sorun yasayip kendileri cozduklerinde daha da kendilerine guvenleri artiyor. Ben boyle olaylarda cok mudahale etmiyorum o sebeple. Ancak sizin durumunuzda cocugunuz sadece bu cocukla sosyallesebildiginde bu durumu kendince normallestirebilir, boyle bir durumda da mudahale sart olur bence.

bu fıtrat meselesi. Benim oğlum da tuttuğunu koparan bir çocuk, kimseye zarar vermez ama hakkını da çatır çatır savunur. 3 yaşında ve ben ekstra bir şey yapmadım bunun için. Ayrıca siz anne baba olarak özgüvenli insanlar mısınız?

İleride her turden cocukla bir araya gelecek zaten secenek yok ama 2,5 yaşinda cocugu illa sosyalleş diye kendisinden cok daha baskin cocugun yanina goturmeyin bence daha cok ozguveni kirilir gibi geliyor bana daha sakin cocuklar bulabilseniz daha iyi olur. Cocuk uzmanliğim filan da yok ama oyle dusundum ben. Siz de tabi cocuga baskici davranmayin.

Binamızda başka çocuk yok maalesef. Aslında eşim yarım gün kreşe yazdıralım istiyor. Ben ücretsiz izindeyim. 7 ay sonra işe döneceğim kalan vaktimizi birlikte geçirelim diye karşı çıkmıştım. Bir de kreşte de mutlaka böyle çocuklar olacak diye tedirginim açıkçası. Ama bilemedim şimdi kreş fikrini düşünebilirim gibi.

Ben 4-5 yaşlarındayken bana sürekli oran çirkin buran çirkin ben çok güzelim bak benim bacaklarım çok ince bilmem ne diyen sürekli aşağılayan kendi babasının ona aldıklarıyla övünen benden 1 yaş büyük bir kız vardı annem mahallede başka kız yok diye yaşıtım onların evine gönderirdi o evdede sürekli bu laflara maruz kalırdım aklıma bu anım geldi çocuğunuz arkadaşsız kalmasın vs diye gidip zorbalık yaşamalarına müsade etmeyin.

biraz da yapı meselesi birde şimdi baskın çocuklarla arkadaşlık etmesin yaşı şimdi küçük 4-5 yaşında görevler verirsiniz kendi kendine birşeyler yapmasına müsaade edersiniz o zaman daha başka olur başka arkadaşlardan kendini korumayı öğrenemez evde siz kendi kendinize öğreteceksiniz mesela babasıyla oyun oynayın izlesin sizi kocanız elinizden oyuncağı çeksin sizi ağlatmaya çalışsın sizde sen bana böyle davranamazsın bana böyle davranmana izin vermem diyerek oyuncağınızı geri alıp uzak durun 3 lü oyun oynayın ve ona oyunla bunu yaşatın ve nasıl davranması gerektiğini de göstermiş olun :) biz öyle yapmıştık işe yaradı şimdi kızım kendisi çatır çatır lafını söylüyor valla

Benzer durumları yaşıyordum. Pedagogla görüşüyorum. Cocugu aynalamak ve duygusunda yaninda olup duygusuna alan acmak diger cocuga ve annesine duyurmak önemli. Boyle durumlarda ayip. olur diye çocuğumuzu savunamiuoriz malesef. Aaa oyuncagini aldi hosuna gitmedi sen oynuyordun, uzuldun cok haklisin, seni itti hoşlanmadın ama ona seni itmemesini söyleyebilirsin gibi. Yani her duygusuna alan acmak. Ben careyi o kisiyle gorusmemekte buldum çünkü malesef cocugum cok dayak yemeye ve annesi ogluma yüklenmeye başlamıştı. Inanin cocugum kendine geldi. Suan kendini cok guzel ifade edebilen seni sevmiyorum yapma bana vuramazsın vb diyebilen bir cocuk. Ailede onun duygularina ona nekdr saygi gisteirrseniz oda kendini dışarıda okdr ortaya koyabilir. Cocugun duygusal dunyasi kitabini öneririm. Evde bağırma vb mecbur kalmadıkça yapmamanizi bolca sokakta oynatmanizi öneririm. Uzulmeyin gececk. Sevgiler

Sabah ennegrammühendisi diye bir sayfa düştü önüme. Çocukların mizaçlarıyla ilgili nasıl davranmanız gerektiğini anlatıyordu. Bir anne olarak ileride karşıma çıkacak şeylerle ilgili onu takibe aldım. Bir eğitimci olarak ise sosyalleşme adına illa ki o çocukla görüşmesi gerekiyorsa her gün değil bunu haftada bir gibi bir şeye düşürürdüm. Elbette her kesimle görüşecek. Ancak 2,5 yaş duygularını henüz tanımadığı bir yaş. O sebeple onun yetersiz hissetmesini engellemeniz gerekiyor. Bulunduğunuz yerde bir oyun terapisti varsa çocuklarda çok güzel katkıları olduğunu gözlemliyorum.

Siz kendinize güvenli olun. O çocukla görüşmeyin. Farklı grup çocuklarla bir araya getirin

Kaygılarınızı ve bu yapınızı gözlemliyor. Dışardakilerle olan iletişimi bir sonuç. Asıl sizden aldığı önemli

Ben de tam tersi dertten muzdaribim. Bebeğim 14,5 aylık. Bebek etkinlikliklerine gidiyorum. Hİç bir çocuğun oynamasına izin vermiyor. Herkesin elinden tek tek oyuncakları alıyor, itekliyor. Üstelik evde asla ses yükselmesi veya şiddet görmüyor. Sevgi dolu ortamda büyüyor. Bu kadar hırs nerden geliyor anlamıyorum. Annelere karşı o kadar mahcup oluyorum ki. Tek yaptığım, oyuncakları bıraktığı yerden çocuklara geri vermek oluyor.

Okulda sınıf arkadaşları yok mu onların aileleriyle tanışın P

Maalesef başka çocuk yok ama havalar güzelleşmeye başladı belki sokak gezintisi falan yaparız şimdilik. Okullar tatil olunca farklı arkadaşlar bulabiliriz dışarıda.

Siz sorunca şöyle bir düşündüm de kızmak değil ama sanırım fazla müdahale ediyorum. Sürekli yapma düşersin, yapma canın acır.

bence bu tarz davranışları da görmesi de önemlidir, gerçek hayatta karşılaşacağı şeyler, ama sürekli o çocukla görüşmesi ve her defasında aynı şekilde davranılması ve aynı şekilde bitmesi daha kötü etki yaratacaktır diye düşünüyorum yani hep aynı çocuğu değil farklı anlaştığı başka çocukları da görebilmeli. bende sessiz biriydim aynı şekilde ilerde çocuğum olduğunda onun özgüvenli olabilmesini çok istiyorum

Henüz 2.5 yaşında. Kreşe de gitmiyor. zbzbzbzb

Herkese merhabalar. Benim 2.5 yaşında bir cocugum var. Maalesef fazla çekingen. Doğu'nun bir ilçesindeyiz. Yaşıtı bir arkadaşı var. Sosyalleşsinler diye her gün biraraya getiriyoruz. O arkadaşı ise çok dominant ve maşallah yaşına göre oldukça ileride. Sürekli oğlumun elindeki oyuncakları alır, oyun oynarken önce ben diye ittirip öne geçer buna benzer hareketleri çok fazla. O çocuk ama annesi çok nadir çocuğum yapma der. Oğlumsa kendini ve oyuncağını hiç koruyamaz ve elindekini kaptırınca ağlar. Bu döngü böyle sürüp gidiyor. Ben artık nasıl davranmam gerektiğini şaşırdım. Açılır mı diye biraraya getiriyorum ama belki de bu durum oğlumu daha pısırık olmaya doğru itiyor. Bu durumlardan kendim de çok çekmiş birisi olarak önerilerinizi bekliyorum. Evet yaşları henüz küçük ama akran zorbalığı hakkında yazılara denk geldikçe okul hayatıyla ilgili endişelenmeye başladım. Oğluma kendine güvenli olmayı ve kendisini korumayı nasıl öğretebilirim.

Benimde bir bebişim var 1 yaşında. Şansım şu ki kardeşlerimin çocukları da hemen hemen aynı yaşta. Valla buluşuyorlar gelip kızımın elinden oyuncaklarını alıyorlar asla müdahil olmuyorum. Alan büyük çocuğa o daha küçük diyorum sadece. Ve son zamanda baktım kızım vermiyor oyuncağı vahşileşiyor bildiğiniz alacağı zaman. Sizi kast etmiyorum ama çocuk özgür olacak diye hiç bir şeye hayır demeyen annelerin 10 sene sonra neyle karşılaşacağını aşırı merak ediyorum. Bir kaç saçma pedagog hayır dememeliyiz diyor. Oldu her şeye evet diyelim, her şeyi yapma hakkı olan çocuklar yetiştirelim. Sonra karşı taraf ona her hangi bir olumsuz dönüş yapınca ya çöken ya da hırçınlaşan çocuklarımız olsun.

Ben de o kadar çekingenim ki gerçekten ayıp olur diye çocuğumu yeteri kadar savunamıyorum. Yazdıklarınız iyi geldi bahsettiğiniz kitabı hemen alacağım ve diğer çocuk ve annesine gerektiği yerde farkındalık yaratacak şekilde konuşacağım Dasmeer

Ben de karakter meselesi olduğunu düşünüyorum, ekstra bir şey yapmadım çünkü.. Çok dışarı çıktık gezdik etkileşimi çok oldu insanlarla o yüzden olabilir ama sizinki tam büyüme anında pandemi etkisiyle içerde büyümesi kaynaklı da olabilir. Dışarı çıkın yine de yalnız da olsanız..

Ben bunun kesinlikle fıtrat olduğunu düşünüyorum. Benim çocuğum daha 15 aylik. Hani yorum yapmak için çok erken ama benim de canımı şu sıkıyor. Benimkide aşırı yaramaz geldi bana. Hiç çekinmiyor hani küçük olduğu için mi bilemedim. Mesela şuan atma kırma donemi mevcutmus ama atmayan kırmayan bebeklerde cok. Ve iki buçuk yaşında çocuğu kacirdi geçende. Ortası lazım.

Eşim bana göre daha iyi ama maalesef ben çok özgüvensiz bir insanım. Biraz da o yüzden oğlumun durumuna fazla üzülüyorum sanırım. Benim gibi olmasını istemiyorum. Kimseye zarar vermesin ama kendini de korusun istiyorum.

mesaj tekrari S _sushico_

Ben daha etkinliğe gitmedim ama benim oğlumda öyle. Çok hircin. haftasonlari annane ve dede görüyor. Öğleden sonra komple benimle. Bakıcı sabah geliyor oda çok nazik bir kadin. Ama bütün eşyaları bana atıyor. Aşırı hareketli ve surkeli saç cekme derdinde. Tüm kitapları yırtıyor. Ben fitratla alakalı düşünüyorum. Ben kendim de hırçın değilim ama eşim dominant bir karakter ona mı çekmiş nedir. Hiç hoşlanmadım bu durumdan şuan küçük çok müdahale edemiyorum. Kreşte felan nolur bilemedim.

Hayır konu sahibi alıntıladığım mesajda demiş ama, annesine söylemem gerekiyor ama ayıp olur diye çekiniyorum demiş. Anne tepkisiz kalınca çocuk da tepkisiz kalıyor

Mizaç denen şey genetik işte. Siz de öyleymişsiniz ve size benzemiş. Ama hep boyle gidecek değil. Kendi işini yapabilme firsati taniyin ona. Oyuncak toplama, yemeğini kendi yeme gibi isleri yapsin. Sosyalleşmesi gerekiyor evet ama dominant karakterli yalnızca 1 çocukla olmaz.

Korumacı mısınız? Siz, eşiniz ya da bakıcınız...? Aman düşmesin, başına birşey gelmesin diye engellenen çocuklarda gözlemliyorum ben bunu en çok. S _sushico_

Tek cocuk o diye akran zorbalığı yapan oyuncağını ondan gönülsüz alan bir çocukla görüştürmeniz çok cokkkkkk yanlış. İlerdeki tüm travmaları o cocuk yüzünden olacak umarım farkındasınızdır. Siz ilgilenin siz arkadaşı olun, yine de görüştürmeyin. En savunmasız döneminde böyle bir cocuk çok kötü travma. Kendimden biliyorum keşke o tarz çocuklarla görüştüreceklerine yalnız basıma oynasaydım. Yapmayın bunu çocuğunuza yapmayın. Örnek veriyorum sizin böyle hep ben ben ben diyen bi arkadaşınız var başka da yok siz yine de görüşür müsünüz? Aman cocuk bunlar demeyin. Bir insanın kötü bir iyi biri olduğu 2 yaşından itibaren belli olur. İyi çocuklar iyi yetişkinler olur kötü çocuklar kötü yetişkinler olur. İnsan 7 sinde neyse 70 inde odur diye boşuna demiyor eskiler Sizin cocuk özgüvensiz ama arkadaşı olan cocuk özgüvenli değil bencil.

Başkalarının yanında birşeyden dolayi kizdiginiz oluyor mu çocuğunuza veya evde birşeyleri yapma, etme gibi kurallar koyuyor musunuz. yada sizden veya babadan çekiniyor mu C

Sizinki tersi bir durum değil yani sosyallikten olmuyor her çocukta geçici bir dönem oluyor bu şekilde ya ısırma, ya itip kakma, ya da olay çıkarma gibi... Bol bol konuşun ve etkinliği bir süre bireysel yapın o süreç biraz sancılı ama dediğim gibi geçici..

Bence çocuğunuzu bahsettiğiniz çocukla görüştürmeyin evde bazı sorumluluklar verin basit işlere ortak edin çamaşır toplamak masa kurmaya kaldırmaya yardım etmek vs bazı şeyleri tek başına yapmasına izin verin özgüvenle ilgili çocuk kitapları var zıpzıp ile özgüven mesela güzel bir hikaye ebeveynlere de önemli notlar içeriyor tavsiye ederim, mümkünse oyun gurubuna götürün kendisinden baskın tek bi çocuğun yanında kendisini daha yetersiz hissetmesin

Merhaba, bilgim dahilinde yardımcı olmaya çalışayım. Akran zorbalığına uğrayan çocukların ilerde maalesef özgüven düşüklüğü yaşama ihtimali yüksek. Çocuğunuza çeşitli görevler verin ve yanlış yaptığında kesinlikle onu azarlamayın. Sosyalleşme çocuklar için önemli ben asosyal bir çocukluk dönemi geçirdim ve sonuç özgüvensiz ve hala bir arkadaşı olmayan ben. Kreşte böyle çocuklara müdahale ediyorlar diye biliyorum.

Bebekler bir karakterle doguyor zaten. Bir pedegoktan dinlemiştim mumkun oldugunca cocugun kendi dogasini bozmadan buyütmek gerekiyormuş. Bir kaliba sokmaya çalişmak cok buyük hataymiş. Siz ilgili bir annesiniz eminim ama cocugunuzun mutluluğu en onemlisi, onu kendi dogrunuz olan kaliba sokmaya calismayin birakin kendi istedigi gibi şekillensin.

Bugün ben de aynı şeyi düşündüm. Diğer çocuk o kadar baskın ki oğlum baştan yenilgiyi kabul ediyor.

Benim kızımda oğlunuzun yaşındayken sakin elinden bişey alındığında sesini çıkarmayan bi çocuktu. Bu sene kreşe yazdırdık ve kızım sınıfta çoğu çocuğun yapamadığı yapmak istemediği oyunları etkinlikleri yapıyormuş çekinmiyormuş. Ama zaten artık kendini bildiği yaşta 4 yaşında belki ileri de farkına vardıkça değişir. Bence kreş işini ertelemeyin

birebir tek bu cocukla gorusturuyorsaniz bence de kesin, benimkiler 2 yasinda krese basladiklarinda bu sekilde cekingendiler, atiyorum sinifta 10 cocuk var, 1-2 si bu bahsettiginiz tarzda, ama cocuklar o davranislarin kabul gormedigini de ayni sekilde ogreniyorlar. Yani o baskin cocuklarla pek kisi oynamak istemiyor, ozellikle kendileri gibi arkadaslar edindiklerinde cok da guclu oluyorlar, bu sefer onlar bu cocuklari istemiyorlar, bu cocuklar da haliyle kendi davranislarini torpuluyorlar. daha buyuk gruplarda sosyallestirmek bu acidan daha iyi sanki.

Bakın işte sorunuzun cevabı burada gizli aslında. Çocuk, anne babasının hareketlerini örnek alır. Siz hakkınızı savunmayıp ses çıkarmadıkça çocuk da doğrusunun bu olduğunu düşünüyor.

Sadece bu yaş grubu için demiyorum ilerde de annesi hatasına müdahale etmeyen bir çocukla çocuğunuzu yakınlaştırma gayretinde olmamanızı tavsiye ederim. 2.5 yaşındaki bir çocuk arkadaşının elinden oyuncağı almaması gerektiği konusunda uyarılabilir mesela fakat annesi uyarmıyorsa başka başka yerlerde fazlaca tolere etmek durumunda kalınan bir ilişkiye dönüşüyor bu serbestlik. Belki ergenlik sonrası iyi bir çocuk olacak ama o zamana kadar kesinlikle yorucu oluyorlar karşı taraf için malesef. Bu konuda destan yazabilirim fakat özetle bu kadar söyleyeyim..

Kesinlikle. Çünkü bazı çocuklar mizaç olarak çok baskın oluyorlar. Bu diğer çocukların hayatı ilk tanıdıkları arkadaş olmaları açısından hoş olmayabiliyor C

Evet maalesef aşırı bir korumacılık var ikimizde de. defne-28

Şu an kendime o kadar kızıyorum ki. Aylarca bu çocukla oynattığım, elinden oyuncağı alındığında yeterince müdahil olmadığım için. Belki okuyanlara abartı gelebilir ama çok üzgünüm C

Siz ne yaparsanız yapın kendi yaşıtı/arkadaşı çok baskın bir karakterse çocuğunuz kendini geri plana atabilir. Bence baskın bir arkadaş edindirmeyin

Evde çok özgür bir çocuk. Kısıtlayıcı değiliz ama sorumluluk verme konusunda eksiğiz sanırım. Babası da ben de bir yetişkinmiş gibi sohbet ederiz onunla. Gerektiğinde teşekkür eder gerektiğinde özür dileriz. A Aylakkadin Bahar, bir insanla gelebilir insana Üyelik İptali tek ayak

en çok sizin ona olan davranışlarınız etkiler. evde çok kısıtlayıcı olmamak, sorumluluk vermek, iletişim halindeyken göz teması kurmak basit örnekler.

Sürekli kontrol altında tutmanız gerek o zaman dışarda. C

tahmin edebiliyorum o zorbalık görürsen siz onun yanında görünmezseniz kendini korumasız değersiz görebilir zeynones

Özgür bırakın Sorumluluk verin İmkan varsa kreşe yazdırın

Ben sitede oturuyorum kızım 7 yasında uc yasına dogru bu siteye gelmıstık site parkında oyun oynarken ablalık adı altında uc dort yas buyuk olan kız kızıma olan hakareti saygısızlığı kötülüğü yapıyordu bagrıs cagrıs aglamayla yanıma geliyordu her defasında sınır stres oluyordum. Ustelıkte hamileydım Hamileliğin son aylarında bıle baska parka giderdim kızım uzulmesın dıye. Hıc unutmuyorum kızım bisikletini suruyor o kızda senı dusurcem dıye arkasından celme takmaya calısıyormus nasıl hızlı surup korkup yanıma geldı kuzum cok korkmuş tabı kızdım kıza daha inadına yapıyor sonra yapacagını. Çocugun annesı ıle aramda ıyı ancak arkadasım cocugunu kendını ezdirmeyen bırı olarak yetıstırmıs aramız bozulmasın diye kadına bısey diyemiyorum ama onların cocuklarına bısey denilsin hemenn anne babaa dıye bagırırlar sıkayet ederler. Hıcte usenmezler kapısına gıderler senın cocugun benım kızıma sunu yapmıs dıye. Ben saf aman aramız bozulmasın aman komsunun surda diye diye yanlıs yaptım. Sımdı degıstım ınsallah dıye dusunuyorum ben de cekinden ıce kapanık aman ara bozulmasın diyen bır insandım kucukken sunu anladım evladın oncelıgın olmalı etrafa ayıp olur bılmem ne onemsemıyceksın.

Görüsmeyerek? Niye görüsmeye devam ediyorsunuz. Bu sosyallesme değil, cocuga zorbalık.

Siz çekingen olup eğer onun duygularina alan acmazsaniz oda cekinecektir. Once kendinizi iyi etmekle başlayın işe. Inanin cocugunuzun duygularindan onemli degil hickimsenin yok yere alınıp kırılması. Sınır koyabilmek önemli karsidaki kim olursa olsun. Gerektiginde anneannesini de uyarıyor sinir koyuyorum inanin. Ve bende terapi alıyorum hatta kaygilarim icin ilacada başladım. Hepsi oğlum için. Benim yaşadıklarımı o yaşamasın diye.