Bence eşinize haksızlık ediyorsunuz, baba olmayı istemekte çok haklı hem yaşı da gelmiş. Bebek istememenizin tek sebebi sizin anne babanızla olan tecrübeleriniz ise bence de korkularınız yersiz. Onların yapamadığını siz bebeğinize yapın daha iyi bir aile olun..

Yasınız genç ama esinizin yası geçiyor. İstemesi normal geldi bana. Bir de sonuçta geçmişinizin bugünü etkilemesine izin vermeyin. Belki çocuk olunca tam bir çekirdek aile olup geçmişin izlerini sileceksin?

Tek çocuk kendisi benimde bir tane kız kardeşim var görüşmüyoruz. P

Öncelikle iyi geceler kızlar, 1,5 yıllık evliyim 26 yaşındayım eşim 32 yaşında 7 - 8 aydır eşim çocuk yapmak istediğini söylüyor fakat ben çocuk yapmak istemiyorum. Annemi küçük yaşta kaybetmemin verdiği cesaretsizlik bir yana babamın bana babalık yapmayışı vb. konular beni çocuk yapmaktan uzak tutuyor. Ne bileyim korkuyorum çocuk yapmaya, eşimle bu durumu konuştuğumda istemiyorum benim cesaretim yok dediğimde ''saçmalıyorsun korkuların çok yersiz annelik sana çok yakışacak'' gibi cümleler kuruyor. Neden biraz daha süre tanımıyorsun erken değil mi dediğimde ise ben 32 yaşındayım çok vakit kaybettim bir an önce baba olmalıyım diyor ne yapacağım ben kızlar sizce korkularım yersiz mi?

Erkeğin baba olmasında ne var? İlk dokuz ay zaten ortada çocuk yok, onun yaşadığı zorluk da yok. Sonra lohusa depresyonu, çocuğa bakmak, emzirmek vs hep annenin yükü. Sen kendini hazır hissetmeden yapma çocuk.

Bu kadar çocuk istiyorsa keşke kendi yaşlarında biriyle evlenseydi. İnsanlar 6 yaşı az görüyor ama değil. Yaş farkından dolayı beklentileriniz de farklı tabii. İkiniz de 32 yaşında olsaydınız büyük olasılıkla siz de çocuk isterdiniz.

Eşinzie çok büyük haksızlık etmişsiniz. Eğer hiç istemiyorsanız bunu önceden söylemeniz gerekirdi. Kocanızın babalık hakkını elinden alamazsınız. M

Keske acık acık söyleseydiniz en basında. Sizin istememenizi anlıyorum, onun istemesi de c ok makul. Bu durumda zamandan Baska care yok. Yeğeniniz falan var mı? Biraz etraftaki cocuklarla ilgilenin, vakit gecirin. En azından biraz fikriniz olur.

Buna hakkiniz yoktu Eger cocuk istemiyorsaniz evlenmeden once konusup anlasmaniz gerekiyordu Cok bencilce bir hareket

Keske evlenmenden once bu konudaki fikrinizi soyleseydiniz. Sizin istememeniz kadar esinizin cocuk istemesi de normal. Ben boyle konularin evlenmeden acik acik konusulmasi gerektigini dusunuyorum. Cicileydi

Adam haklı.. Jawlensky

Valla bu konuda kendimi haksız çıkaramam ben evlenmek bile istemiyorken Rusya'ya kaçmıştım peşimden gelmişti, gizlediğim bir şeyde yoktu yaşadıklarımı da biliyordu az çok çocuk istemediğimi de biliyordu. Tamam eşimi çok seviyorum babalık hakkını elinden almaya hakkımda yok hatta bu yüzden sırf boşanalım bile dedim ama o kabul etmedi. :/ 3nity

Eşinize hazır olmadığınızı söyleyin biraz daha bekleyin, evlilik bi otursun, olsun istemeyiz ama boşanma durumunda çocuklu olmak sizi zorlar

Esinde bir nevi hakli yasamadan bilemezsin evlilik hayatiniz guzelse neden olmasin N nscckts Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik İptali tek ayak

Eşimde de benzer korkular var. Ben çocuk sahibi olmak istiyordum ama eşim evlenmeden önce hep soğuk bakıyordu. Evlenmeden bu konuda ortak bir karara vardık. 1 çocuk düşünüyoruz. Siz de bu konuyu etraflıca düşünüp ortak bir karara varın. Çocuk sahibi olma ya da olmama kararı evlilik için önemli bir karar. D

Canim korkabilirsin ben de korkmustum ama simdi neden daha once yapmamisiz diyorum :) en iyi arkadasin o olacak. Seni bu dunyada kosulsuz seven tek kisi olacak. Onda guc bulacaksın. Eşini dinle bir daha konusun sana biraz zaman tanısın. İnan zamanla gececek bu dusuncelerin. Allah yardımcın olsun canim

gerçekten istediğinize emin olmadan lütfen çocuk yapmayın. hem size eziyet olur hem çocuğa. korkularınız için profesyonel yardım alın derim. körü körüne annelik sana çok yakışacak demek yerine sizi desteklemesi gerekir eşinizin. endişelerinizi kendisiyle paylaşın ve iyice emin olmadan çocuk yapma kararı vermeyin derim.

Kendi yasadıklarınızdan ötürü kaygı hissetmeniz normal geldi bana. Bununla ilgili psikolojik yardım alabilirsiniz. Eşinizde annelik sana yakışacak diye sizi gaza getirmek yerine anlamaya ve kaygılarınızı azaltmaya çalışsın. 32 yaş baba olmak için geç bir yasta değil ayrıca daha evliliğinizi yeni yeni oturuyordur. Emin olmadan, hazır hissetmeden çocuk düşünmeyin, isteyerek olduğunda bile sorumluluğu bu kadar zorlayan annelik, istemeden, eş baskisiyla olduğunda çok daha zor gelir. Hiç çocuk istemiyor olsaydınız baştan bunu eşinizle konusup evlenmeliydiniz ama sizin ki öyle değil yorumlarınızdan anladığım kadarıyla, o yüzden zaman verin kendinize

26 genç yani sizin yerinizde olsam biraz gezmek tozmak, baş başa tatil isterdim herhalde.

O şu sıralar pek mümkün değil evlenince o gezme olayı bekarken ki gibi olamıyor. Tatilde yazdan yaza artık işimiz gücümüz var ay ağlayacağım şimdi G

Erkeğin çocuk istemesinde ne var? Çocuğun her işini anne yapıyor erkek babayim ehehe diye geziyor. Mesela benim eşim bu saate kadar fosur fosur yatıyor. Sabahtan beri oğlumla ayaktayım ben. Neymiş güya tatildeyiz. Eşimin memleketine geldik annesiyle ben daha çok vakit geçiriyorum. Böyle işe can kurban erkek olmak lazım valla. Neyse demek istediğim kadın gerçekten çocuk istediğinde bu işe girisilmeli. Tabi ki herkesin çocuk isteme hakkı var erkeğin de ama zahmetin çokluğu göz göre göre kadindayken erkeğin diretmeye hakkı yok. Diyeceksiniz ki çocuğuyla mükemmel ilgilenen babalar var. Tabi var ama binde bir. Çevremde gördüklerim biraz pispislayip vinlamanin derdinde. Bu yüzden kadın ne derse o.

1.5 yıl evlilik erken bence cocuk için. Siz tatli dille falan istediginizi diretin. Hazir hissettiğinizde düşünürsunüz.

Ne var ben 4 senelik evliyim. Eşim 4 yıldır çocuk istiyor. Ama bu karar ondan önce bana ait ve hazır olmadığım birşeyi yapamam. Elbette onların da baba olmaya hakkı var ama o çocuğu karnında büyütecek olan, doğumunu yaşayacak olan, emzirecek olan, fiziğini heba edecek, %90 ilgilenecek hatta onun için iş hayatımdan dahi vazgeçecek olan bensem kimse kusura bakmasın karar eşimden önce benimdir. Ne zaman hazır hissedersem o zaman. Tartışmaya açık bir konu değil benim için.

En büyük pişmanlığım geçmişe sünger çekmeden evlat sahibi olmak diyebilirim. Büyük kızım doğduğunda lohusalikla beraber ne travma yaşadıysam önüne çıktı. Önce geçmişle yüzleşmeden sakın hamile kalma. Psikolojik destek al. Tedavi ol ve travmalarından kurtul. Geleceğine ve önüne bakan ruhsal olarak sağlıklı bir anne adayı ol. Sonra inşallah çok güzel, mutlu ve sağlıklı anne olursun. ❤❤❤❤

Alnından öpmelik yorum olmuş. Hayat eskisi gibi değil maalesef. Kadınların çoğunun tek işi ev-çocuk olabilr eskiden şimdi öyle değil. İki taraf da iş yükü altında her kadının kariyer çizgisi de farklı. Fiziksel zorluğu zaten kadın çekiyor hep. Kadın kendisi mutlu olmadan da çocuğunu da eşini de mutlu edemez. Her şeyden önce kendi sağlığımız ve iyiliğimiz. ben böyle düşünüyorum.

Konuşuldu aslında ama ben o konuyu biraz geçiştirdim üzerinde pek durulmadı sayılabilir.

Tabiki eşiniz haklı sizin babanızın yaşattığı şeye üzüldüm ama bunun bedelini eşiniz baba olmayarak ödeyemez Annelik öyle güzel birşey ki dünya da en sevdiğiniz şeyler bi yana Emojisi bile çok sevimli Değil i?

Biliyorduysa bugün de sizi buna zorlamasın o zaman. Evlenmemek için kaçtınız da peşinizden geldi ama nihayetinde evlendiniz öyle değil. mi? Belki anne olmaya da basil olsa ikna ederim diye düşünmüştür. Evlenmeseniz bile bu adamın günün birinde baba olmak istediginden haberdardınız. Bence sorun yok. Herkes çocuk sahibi olmak zorunda değil. Kendinizi hazır hissetmiyorsanız çocuk. buyuk sorumluluk, hiç kalkışmayın. Ama Bir kac seneye buyuk ask gidee ve esiniz senin yuzunden baba olamadim der. Yada ikna olursanız, Çocuk sorumluluğu sizi boğar ve siz, senin yüzünden bu haldeyim dersiniz..

Çalışan anneler de maddi olarak yıpranıyorlar. Babalığı çocuğa maddi imkan sağlamak olarak görmemeliyiz. Çocuk 1 yaşına kadar tamamen anneye bağımlı. Baba ancak annenin yükünü hafifletecek destek olabilir. Çocuğun yaşı ilerleyip bilinç kazandıkça baba eksikliği çekebilir.

Bence bir uzmandan yardım almalısın, çünkü beş yıl sonrada bu düşüncelerin değişmez. Belli ki durum psikolojik.

32 yaş geç depil kesinlikle ki eşim 45 te iken hamile kalabildim ben en çok üzüldüğüm onun yaşıydı eşinize haksızlık etmeyip hayırlısıyla hamile kalmayı deneyin derim M MelatoniN

Eşinizden dürüstçe söz alın babalık görevlerini iyice yerine getireceğine, sizi pişman etmeyeceğine dair bence sonrasında düşünün çocuk adam haklı 32 yaş az bir yaş değil 20 yaşına geldiğinde bebeğiniz eşiniz 52 yaşında olacak kuşak farkı olacak uyum sağlamakta zorlanacak. Geçmişte yaşamanın bir anlamı yok öncelikle başınız sağolsun ama önemli olan şuan yeni bir hikaye başlatıp yazmak G

Evlenirken konusmamıs mıydınız?

Ben hazırdım çok isterdim ama hala zorlanıyorum. Çocuk geri dönüşü olmayan bir yol. Kocanız dahi olsa başkası istedi diye yapılmaz. Benim çocuğum iki yaşında emzirmeyi de kestk ona rağmen hala gece bir kere mutlaka kalkar. Dişi tutar üç beş kere kalkar. Deliksiz uyuyamıyorum. Bir gün bile uykumu alıo uyanamadım hep anneee diyr uyandırıldım. Gün içinde sürekli koşturmaktan kendime vakit ayıramıyorum. Çok çok zor. Sevgisi harika, evet iyi ki yapmışım. Ama hayatım asla aynı olmayacak artık. Sürekli biri için endişeleneceğim mesela. Büyüse de. Yani kendine manevi sorumluluk alıyorusn. En zoru da o. Birini çok sevmek sorumluluklardan bile ağır. İstemiyorsan sakın sakın acele etme.

Bu kadar önemli bir karar geçiştirilemez. Buraya hep yazdım, eğer çiftlerin çocuk beklentileri farklıysa o evlilik en kısa sürede bitmeli. Hayat boyu birbirinizi suçlar, mutsuz olur ve zaten sonunda da boşanırsınız. Eşinizin size zorla annelik sorumluluğu yüklemeye hakkı yok, sizin de esinizin baba olma hakkını elinden almanıza. Böyle önemli bir şeyi gecistirerek baştan hata yapmışsınız.

boyle onemlı konuları en bastan konusmak gerektı ondan olmus bu anlasmazlık ıstemıyorsanız zorla dogurtturamaz ama esınız ıstıyorsa uzlasmak zorundasınız orta yolu bulmanız gerek ıkınızınde yası gecmıs degıl acele etmeyın ıyı dusunun K Konus

İşte bu bir kaygı. Kaygıyı asabilmen için yardım almalısın.

sen hele bi bebeğini kucağına al ozaman niye bukadar endişe etmişim de geç kalmışım diye üzülürsün.. D Dediyy Çoğul tontikolar.. Üyelik İptali tek ayak

Yardım almalısınız kesinlikle. Hayatta zaten kimsenin nerede, nasıl duracağının garantisi yok. Acabalar diye düşünceler olumsuzluğa sürüklemekten başka bişey değil. Evlat sahibi olmak, hiç öyle kolay bişi değil. Sorumluluğunu bilen insanlar için daha bir zor bence. Hamilelik, lohusa, yetiştirme v. s derken, Baba elinden gelen yardımları yapsa dahi, Birçok yük Anne'de. O yüzden kadın kendini kesinlikle tam olarak hazır Hissetmeli. Erkeğin hissedebileceği öyle pek bişi yok..

Vallahi eşimle biz 8 senedir birlikteyiz, 4 senedir evliyiz. Adamla tanıştığımızda bile telefon kapak fotoğraflarında bebek resimleri vardı. O kadar sever ki çocuk, bebek.. Polis kendisi ama tam bir anasınıfı öğretmeni kumaşı var yanlış olmuşsun diyorum Herkes de çok iyi bir baba olacağını söylüyor. Ama adam benim nazımı bekliyor 4 senedir. Çok istiyor ama asla baskı yapmadı o da kararı bana bırakır. Bir de net çizgileri olan biri olduğum için baskının bana işlemeyeceğini de iyi bilir zaten. Ben bu 4 senede neler duydum neler. Bebek istemiyorum diye aptalsın diyenden tut, hakkımda olmuyor diye konuşandan tut, akraba ortamından gelen baskıları tut, benim bir komşum vardı aynı senin gibi istemiyordu da sonra isteyince olmadı'cılara kadar.. Neresinden tutarsan tut elinde kalır. Malesef çoğunluğu bebek için evlenen bir toplumda senelerce bebek fikrini erteliyorsan sana uzaylı gibi bakıyorlar. Umrumda değil vallahi. Elalem bebek sevecek diye ben hazır olmadan bebek yapıp depresyona giremem. Eşim ne kadar iyi bir baba olacak olursa olsun, en iyi baba ile bile %90 bakım annededir. Kaldı ki herkes bebek istemek zorunda da değil. Ben bunları evlenmeden önce eşimle bir bir konuştum. Şimdi yavaş yavaş o havaya girdim bakalım. İstek duymaya cesaret etmeye başladım. Birkaç ay daha biçtim kendime. Baskılara boyun eğmeyin deyip kaçıyorum

Sevgili konu sahibi, ikinizin de yaşı çok genç. Hele 32 yaşındaki eşinizin yaşım geçiyor demesi çok komik bence.32 nedir yani. Hele siz... Daha çok gençsiniz. Evliliğiniz de yeni. Şimdiden böyle bir sorumluluğu almak... Ne bileyim.. Ne zaman hazır olursanız o zaman yapın. Eşinizle konuşun. Hazır olmadığınızı, şu an bebek olursa alt üst olacağınızı söyleyin ve net olun. Ki zırt pırt önünüze gelmesin bu konu. Ve bana göre kadının bu konudaki söz hakkı 2 ise erkeğinki 0.75-1 falan. Görüyoruz burda lohusa depresyonu olup konu açan kadınları. Onlar burdan iyi birkaç şey duymaya bu kadar muhtaçken, delirmek üzereyken kocaları fosur fosur uykuda. Niye, evin erkeği işe gidecek çünkü.8-9 saatlik mesaiye. Ama sen 24 saat ayaktasın o kimsenin umrunda değil. Hele de çocuk yap diyen eş dost akrabanın hiiç. Yani demem o ki son söz sizin olmalı. Ben çocuk hiç düşünmeyen taraftayım. Hep dediğim yapıp pişman olacağıma, yapmayıp pişman olurum daha iyi. Geri dönüşü yok çünkü.

Bence sizin bu eskinin biraktigi uzuntuleri silmenizin zamani gelmis geciyor. Bir uzmana gitmelisiniz. Esinizle araniz iyiyse yaslarinizda gayet olgun guzel yaslar bir bebek cokta yakisir cunku 9 ay da gebelik war. Bi sene beklemis olyosunuz bile bence bebek yapin. Ewe bambaska nese katiyo

olaya böyle bakarsanız babaları atalım çöpe. o adamlar çocuk olunca maddi olarak hırpalanıyorlar bunu görmeden atıp tutmak doğru değil. . push ; A Scandal in Belgravia

Bebegi benimde esim cok istiyordu bende korkudan ziyade evlilik otursun iyice birbirimizi taniyalim dusuncesi hakimdi daha 1 senemiz dolmadan esimin ikna etmesi uzerine hamile kaldim. Ve o kuruntularim korkularim yerini bebegime odaklanmaya birakti onun icinizde buyudugunu hissedince hele hareketlerini kavrayinca daha dogmadan tum dunyaniz o oluyor hakkinizda hayirlisi neyse. o olsun ancak bana kalirsa bir adim atmadan o dusunceler sizi birakmaz isterseniz 5 10 yil bekleyin goruceksiniz ki o dusunceler devam ediyor C -Cheryl

Kızz bacım delimisin sen ne güzel eşin istiyormuş, çokta güzel konusmus annelik sana çok yakışıcak diye.. Bence hamile kalsan eşin yardımcın olur.. Burda okumadınmı bacım nice kadınlar hamile kalmak istiyor kocalar istemiyor, hem bak bebegin olsun pisman olursun niye daha önce yapmadım diye

Cocuk sadece es istiyor diye yapilacak birsey degil. Hamilelik boyunca gerek fiziksel gerek ruhsal butun dengeleri alt ust oluyor insanin. Bunlara katlanabilmek icin gercekten bu yola cok istekli cikmak gerekiyor. Gunumuzde cogu erkek ve kadinin bakis acisi cocuga bakmak annenin gorevidir seklinde. E bu sartlarda ben de erkek olsam isterim uc bes tane. İstemek kolay nasilsa. Hamileligin yuku zaten annede, lohusa depresyonu annede, bakim yuku annede. Sizin esiniz eger size cok destek olacaksa sanslisiniz demektir ancak annelik sana cok yakisacak gibi toz pembe yaklasimlarla cikilacak bir yol degil bu. Sizin istiyor olmaniz degil COK istiyor olmaniz lazim.

Doğrudur haklısın ama belkide geç kaldığı için üzüntü duyabilirde konu sahibi.. ben 26 yaşımda anne oldum isteyerek ve keşke daha erken nasip olsaymış dedim bazen genç anneleri görüyorum 21-22 yaşında daha enerjik oluyorlar çocukların peşinde koştururken 30 yaşındayım şimdi kızım 4 yaşında öyle bi ağırlık çöktüki bana anlatamam 2. Çocuğu düşünüyorum biyandan da nasıl koşturacam peşinde diye kara kara düşünüyorum

Bence herkeste böyle olmuyor. Ben de isteyerek anne oldum ama hiç öyle aaa keşke önce yapsaydım demedim ki kızıma çok düşkünüm.4 yıl sonra hamile kaldım buna rağmen üzülmüyorum çünkü geri dönüşü yok hayat eskiden çok rahattı çocuktan sonra öyle olmuyor ve eski konforumu özlüyorum.

Psikolog ile görüştün mü hiç? Gecmişte yasadıgın seyleri paylasmak rahatkatabilir seni. Ayrıca her kadın anne olmak istemeyebilir, bunu da anLMak Lzım

Anne olmak istememek değil istiyorum ama çocuğumda benim yaşadığıma benzer şeyler yaşarsa S sunsea

Korkularinizin yersiz başınızdan talihsiz olaylar geçti diye yine öyle olacak değil. İsterseniz 1 sene isterseniz 10 yıl sonra olsun olacak olan değişmez yaşanması gereken yaşanılır. O yüzden boş yere uzatmayın derim Bebek bakmak büyütmek insana huzur verir K

32 yaş geç kalınmış bir yaş değil. Eşiniz size biraz zaman tanısın. Sizde korkularınızı yenmeye çalışın. Gerekirse uzman yardımı alın

İkinizin de yaşı çocuk sahibi olmaya uygun. Bende annemi 7yasinda kaybettim babam işten güçten ne kadar fırsat bulduysa o kadar baba oldu çocuklugum yaradır ruhumda ama bu çocuk yapmamı anne olmamı etkilemedi aksine annemle ne yapamadıysam olsaydı ne yapmak isterdim nasıl sevmeliydi beni bunların cevaplarını çocuklarıma yapıyorum eksik olabilecek ne biliyorum çünkü. Mecbur değilsin ama bence seni koşulsuz sevecek canından can istersin bence Yabanelma Bir sabah gelecek kardan aydınlık... Üyelik

Eşinizin yaşı geçiyor diye çocuk istemesi ne kadar normalse sizin de yaşınız genç ve hazır hissetmiyorsunuz diye istememeniz gayet normal. Çocuğun sorumluluğu çok ağır ve bu yük annede oluyor. Babalar ne kadar bakarız ederiz deseler de iki gezdirip oynatmaktan ileriye gidemiyor onların bakmaları. Erkekler sadece istiyor; birinci olur ikinciyi isterler, nasılsa onlara pek sıkıntı olmuyor. Hayatınızı fazlasıyla etkileyecek bir olay olduğu için hazır hissetmeden yapmamanızı öneririm. . push ;

Yaş 29 Eşimin 37 ben hala korkuyorum. Bende annemi küçükken kaybettim. Çocuğun sorumluluğunun büyük kısmı baba maksimum düzeyde yardım etse de annede. Hazır olmadan yapmayın derim. Benim eşim hala beni bekliyor.

Teşekkürler değerlendireceğim.

erkek olsam 10 tane bile isterim ne olacak 26 yaşında çocuğum olsaydı valla içimden gelerek bakamazdım bne 29 eşim 34 yaşında bebeğimiz 8 aylık evliliğimizin 7. senesinde oldu çünkü ben kendimi o zaman hazır hissettim

Size mutlaka psikolojik destek almanızı ve geçmişin yükünü atmanızı, sizi yoran-üzen geçmişle yüzleşmenizi-hesaplaşmanızı tavsiye ederim. Hesabınızı görüp kapatın ve önünüze, geleceğe bakın. Şu kitapların da faydalı olacağını düşünüyorum. Eklentiler IMG_2125. jpg 124,9 KB · Görüntüleme: 14

Artık evliliklerde çocuk istememe diye birşey çıktı kadın erkek farketmiyor ama bir tarafın hakkı da var bu hak elinden alınmamalı şayet karar netse hiç evlenmesin daha iyi S Spizella

Ben de annemle sorunluyum. Çocukken istismar edildim. Korkum hep çocuğum olursa bunlar başına gelir mi diyeydi. Anne olmaya çok uzaktım. Şimdi sırf hayatımdaki insan için istiyorum. İyi bir baba olur, korur diyorum. Kendimi biliyorum her şeyden önce evet annelik yaparım diyorum. Bence geçmişi bir köşeye bırakıp kendinize dönün. İlla çocuk için değil de kendi sağlığınız için yapın bunu. Siz anne olmak istiyor musunuz, ilgi alaka göstermeye, acı çekmeye onun için razı mısınız? Eşiniz size destek mi, baba olarak evladına ne verebilir bunları tartın. Maddi, manevi ikinizin yükü ne kadar taşıdığı önemli olacak. O çocuğa sizin anneniz değil siz anne olacaksınız. Sizin babanız değil, eşiniz baba olacak. Unutmayın.