ediyorum canımmm, Allah yardımcımız olsun.. hayırlı mı hayırsız mı bilemiyoruz ki Allah hayırlısını nasip etsin.. Ama onca şeye rağmen içimdeki ses güzel olacaktı, mutlu olacaktık diyo. oysa herşey ortada aslında. güzel olan hiçbirşey kalmadı.. senin için de üzüldüm neden böyle oluyo offnasipp demekten başka bir şey gelmiyor elden.. sirlipirlantaa

herkes gibi bende kendini üzme ve zamana birak diycem tatlim. biliyorum demesi kolay ama senin icin zor. bende sevdigim kisiden ayriyim aylardir. vardir bundada bi hayir. rabbim herseyin iyisini bilir. dua et bence. belki dualarimizi kabul olur

çok haklısın canım değişmemi şart koşarak bencillik yaptı, benim kabullenemediğim de bu oldu zaten, başkalarının memnuniyeti için benden değişmemi bekledi, onlara karşı beni savunmadı.. oysa sakinliğimi överdi önceden.. nasıl bu derece değişti anlamıyorummmm anlam veremiyorummm

canımm tavsiyelerine uyabilmeyi çok istiyorum.. ama hepsinin tersini yapmaktayım şuan kimseyle konuşmaya gücüm yok niye böyle oldu diyecekler vs. açıklamaya halim yok, sorabilecek arkadaşlarıma onunla ilgili hiç birşey sormayın dedim o kadar.. saç baş dağınık işe zorla geliyorum müdür farkında üzerime gelmiyo.. bi kabullensem toparlanmaya çalışacağım belki. bitti diyip de yoluma devam etmek istemiyorum.. en büyük problem bu. ne kadar aptalım.. zaman bi an evvel geçse.. burdan okuduklarımla, tavsiyelerle atlatabileceğime inanmaya çalışıyorum..

evet henüz çok yeni, zaman diyorum sadece zaman.. ama geçmeyecek sanki, acıyı iliklerimde hissediyorumm, elim kolum tutmuyo.. ne kadar zaman gerek bilmiyorum ama bi an önce geçsin

çok uzun oldu ama içimi dökmek istedim, belki biraz rahatlarım 2 yıl süren ilişkim dün kesin olarak bitti.. olmasını herşeyden çok istedim, ne yaptıysam olmadı, kaderin önüne geçilmiyor.. ama kabullenemiyorum bir türlü sakinleşemiyorum... istanbulu onunla öğrendim ben, gezmeyi, eğlenmeyi, aşkı, heyecanı.. her şeyi onunla öğrendim.. her yerde ona dair anılar var.. benliğimde o var.. böyleyken nasıl unutabilirim ki, onsuz bir hayat düşünemiyorum.. 3 aydır defalarca ayrıldık barıştıkk.. ailesiyle tanıştırmıştı beni, 1,5 senedir ara sıra ziyaret ediyordum.. yalnız çok çabuk kaynaşabilen bir insan değilim, her girdiğim ortamda rahat davranamıyorum.. dolayısıyla biraz soğuk kaldım, kaygılarım da vardı onlar da etkiledi.. demem o ki ailesiyle sıcak bir ilişki kuramadım, henüz nişanlılık vs. de olmadığı için çok da kendimi bunun için zorlamadım açıkcası.. bu durum ailesini etkiledi, soğuk davranıyo uzak duruyo gibi yakınmalar başlamış anladığım kadarıyla, kız kardeşiyle de çok farklıyız düşünce yapılarımız tamamen farklı, bu da çatışmalara sebep oldu aramızda, problem yaşadık.. ailesi bir yandan söylendi ben bir yandan söylendim arada kaldı.. ve 3 ay önce ayrıldık.. çok katıydı.. olmuyo mahvettiniz beni diye yapmadığı şey kalmadı bana.. kız-erkek arkadaşlarıyla görüştü sorunlarımızı anlattı.. bambaşka bir insan oldu.. ağlama krizleri yaşadım annem babam herkes öğrendi, o halimi gördüler üzüntüden onlar da hasta oldular.. kendimi, ailemi düşünemez hale geldim düşünebildiğim tek şey oydu, beynim durmuştu sanki.. yalvardım yakardım öyle barıştık.. Bir süre gayet güzeldi herşey.. ama en ufak tartışmada büyük tepkiler veriyorduk artık.. onun gözünde huysuz anlaşılmaz bir insan oldum.. benden hariç etrafındaki herkes iyi niyetliydi.. kız arkadaşı var, çocukluk arkadaşı.. sevgilisinden ayrılmış benim rahatsız olduğumu bildiği halde erkek arkadaşımı arıyor teselli bulmak için.. dertleşebileceği kız arkadaşı yokmuş etrafında.. onu da bu şekilde savundu durdu.. istemiyorum onu dedim hayır o benim hayatımda olacak dedi.. kız barıştığımızı öğrendiğinde tepkisi "iyi tamam".. ama bunda da kötü birşey yokmuş biz birbirimizi üzüyormuşuz da ondan öyle demiş sonra hayırlı olsun da demişmiş falan.. ona mı kaldı bizim birbirimize hayrımız şerrimiz.. asosyal bir insanmışım, etrafındaki herkese soğuk olmuşum. oysa özellikle yaptığım hiçbirşey yoktu.. daha 5 aylık çıkıyorken askere gitti yakınları bana ondan bahsetsin istedim onunla ilgili birşeyler öğreneyim.. olmadı ki. kardeşiyle görüştüm siyasete girdi. ortak arkadaşımız olan, ona da soğuk oldun dediği insansa o süreçte bir iyi misin diye sormadı.. sonuç olarak bitti orta yolu bulamadık.. bana güzel kızsın başkasıyla mutlu olursun dedi. bütün hayallerimi, geleceğimi onun üzerine kurmuşken, onun bir başkasıyla olma ihtimali dahi beni mahvederken o bu şekilde teselli etti beni.. Hatalarım vardı evet,, ama düzeltmeme fırsat vermedi.. değişeceksen olacak dedi ve bundan istediği herşeyi kabullenmemdi.. Geçer mi hayat onsuz, yaşanır mı.. gözleri, elleri, bakışı, gülüşü geliyo hayalime.. ağlayarak uyuyorum, gece hıçkırıklarla uyanıyorum, halim kalmıyo uyuyakalıyorum, sabah yine onun adıyla gözlerimi açıyorum.. ailem perişan.. aşk ne berbat bir şeymiş.. H

canım suan çok taze ama zaman herşin ilacı inan öyle bir unutuyorsun ki geriye dönüp baklıgında ben bunun için mi kendi mi yıprattım diyorsun. şimdi sana ne yazsam bos ama zamana bırak bence

Bak canım çok taze senın acın şuan. Sen kendını okadar alıştırmışın kı onsüz nasıl olabılır dıyosün. Taabıkı zor olucak, gayet normal. Ama ılk önce kendınede sör: kabul edıyormuyum? Bıtmesını kabul edıyormuyum? Evet! Sen artık bu derdını okunmuş kıtap gıbı görüceksın. Kıtapın sonuna vardın, bıtırdın. Artık devam edıceksın onsuz. O sana neler verdıgıse hepsını at çöpe, resımlerıde! Gözün görmedikce onun yoksuzluğuna alışıcaksın. Senın bu kadar ağlaman sadece ayrılmanızdan deyıl, değıştı bana karşı, eskısı gıbı sıcak davranmıyor düşüncen. Kıskançlıkdan, ve özlemekden. Ama bunu atlatıcaksın canım. Bugün deyıl, yarın deyıl. Ama hergün alışma modün güclenıcek ve sende artık tamamen kabul edıceksın. Suankı halıne vay neden üzüldüm dıceksın. Bana ınan... sana tavsıyem: 1) sakın kendını yanlız hıssetırme, arkadaşlarınla gez, sohbet et. Ama bu konuyu Her seferınde açma yoksa takılı kalırsın 2) kendıne öz güzenı artır. Elbıse al, saçını yaptır, yenı ınsanlarla tanış 3) bu anlatığın kışıyle ne konuş ne de buluş. Ne kadar az görürsen o kadar ıyıdır senın ıcın.

Canım sen bir başkası için neden değişesin ki.. sırf başkalarını mutlu etmek için kendi düşüncelerinden, yaşam tarzından fedakarlık yapmak çok yanlış ve onun böyle bir şey istemesi büyük bencillik... hakkında hayırlısı olur inşallah.. sana yardımcı olabilecek tek şey ''zaman''dır.. onu düşünüp ne kendini üz ne de ailen üzülsün.. gerçekten değmeyeceğini anlayacaksın ve kendini ve aileni bu derece üzdüğün için kendine kızacaksın..