Evet, cok haklisiniz. Dusuncelerinizi paylastiginiz icin tesekkur ederim Z

Ailene hiç kimse için, hiç bir şartta yalan söyleme. Ablan sayılırım ve verebileceğim tek tavsiye bu. Bu işi sürdüreceksen ailene açık olarak sürdür, seviyorum deneyeceğim de. Ya da kabullen ve bitir. Olumsuz tepki alman çok normal. Senin yaşında yeğenlerim var inan yanlarına kimseyi yakıştıramıyorum ben bile, anne babayı düşünemiyorum. En iyisine layıklar bence, ailen de öyle düşünüyor. Bundan 10 sene sonrasını düşün. Mesleğin ne olacak bilmiyorum ama diyelim ki iş kadınısın, çalışıyorsun, belli bir iş ortamın var. Bu adamla evli olsan ve onu iş arkadaşlarının arasına sokman gerekse çekinmeden bu da benim eşim diyebilecek misin? Ya da o senin ortamına girdiğinde ezilip büzülmeden mesleğini söyleyebilecek mi, o ortama ayak uydurabilecek mi? Zaman çok çabuk akıyor, hep şimdiki gibi laylaylom olmayacak.

Simdi daha iyi anladim, cok sagolun in vino veritas in aqua

Su an en iyi cozum bu gibi gorunuyor... kackaloribu

Yanlış bir ilişkiye adım atmışsın, yanlış olduğunun da farkına varmışsın, anladığım kadarıyla çok da sevmiyorsun. O çocukcağızın da hayatını fazla etkilemeden en kısa zamanda bitirmelisin. Aileni bahane olarak sunma, o bahane çok geçerli değil. İnan arada eğitim, kültür farkı olunca ne maddiyat yolunda götürüyor ilişkiyi ne aşk. Bu tip ilişkilerin çoğunda sıkıntı oluyor ilerleyen zamanlarda.

aileniz yüzünden onu bıraktığınızı düşünürse size olan duyguları bitmez, kavusamamıssınız gibi melankolik takılır, dönem dönem size ulaşmaya çalışır sizinde onu sevdiğinizi düşünerek. ailenize karsı gereksiz kin besleyebilir gibi gibi.

Size yerden goge kadar hak veriyorum, son yazdiginiz paragrafin aynisini bana da teyzem soyledi, kelimesi kelimesine ayni yani fark yok. Benim yukarda ideallerim diye bahsettigim sey yukseklisans dusunmekteyim, daha sonra okulda ogretim uyesi olarak kalmak istiyorum, cocuk buna olumlu bakiyor fakat is ciddiye binerse benim dusuncem bu artik kaybedecek zamanim yok diyor ama henuz bunlar cok erken! Benim zaten adam akilli hayata atiltigim yas 28 olacak hemen bunu dusunemem, hic bir sekilde uyusmuyoruz yani. O kadar uzaga gitmeye gerek yok, mesela bu gun arkadaslarimla disari cikacaktim bende gelebilir miyim dedi, oraya gelirse sevgilim olarak tanistirmak zorunda kalacagim, arkadasim desem o kirilir ki imkansiz zaten, simdiden bir ortama sokamiyorum zaten. Ailem bana dedi ki kendi okulunda okuyan biri olsaydi senin icin daha iyi olurdu diye. Maalesef sadece beni sevmesi disinda mantiga yatan hic birsey yok benkahvecanavari ne kedisiz ne

Bencede aileni işin içine katma. Ona aşık olmadığını, birbirinize uygun olmadığınızı söyle ve bitir.

Merakimdan soruyorum, ailemden bu sekilde bahsetmem ne gibi bir zarar verir? Bu arada tesekkur ederim oneriniz icin benkahvecanavari ne kedisiz ne

Merhabalar, uzatmadan direk konuma giris yapmak istiyorum. Konularimi bilenler baska bir ilde ogrenci bir genc kiz oldugumu bilirler. Allaha sukur gercekten guzel bir hayatim var, yani kendi icinde mutlu olan bir insanim, cevremde de iyi insanlar var. Aileme olan duskunlugumude her zaman dile getiririm, simdi siz buyuklerimden tavsiye, elestiri ne var ise kabulumdur, istiyorum. Rayinda giden hayatimin tam ortasinda sacma sapan duygulara yenik dusup gereksiz bir ask iliskisine basladim, o olmasa hayatim daha iyi olurdu diyebilirim. Dertsiz basima dert actim, lutfen konumun iliskiler bolumune tasinmasi icin oneri sunmayin cunku artik bu bir iliski degil dert haline geldi. Ailem baskici degil aksine cok anlayislidir ve bende biraz inek bir ogrenciyim Ailem benim egitimim icin bir ton sey yapiyor, babam ek islere gidiyor bende karsiligini okuluma onem vererek yapiyorum. Okudugum ile geldigim gunden beri benimle ilgilenen bir cocuk vardi, yasadigim mahalleden tanidigim biriydi zaten, bu yil icinde tam olarak acilabildi, oyle sevgiyi kolayca hisseden ve inanan biri degilimdir ama hissettim, manevi olarak cok destek verdi, kuskularim vardi ama beni cok sevdigi icin mutlu oluruz diye bir iliskiye adim attim. İnsanlari yargilamak istemem fakat cocuk liseyi bile bitirmemis, askerligini yapmis gelmis, her ay baska bir iste calisiyor, sosyal hayati arkadaslariyla disari cikip icki icmek sadece. Muhabbeti cok kotu, zaten bu zamana kadar ortam icinde muhabbeti ilerleten hep bendim, ben susunca o hic konusmuyor. Ben onun dogru duzgun film izleyip, kitap okudugunu bile dusunemiyorum, seversem bunu da onemsemem dedim ama donum noktasi soyle oldu; Bunlari ailemle paylastim kesinlikle olumlu bakmadilar, "Ama anne cocuk nerede nasil davranacagini biliyor, beni kiracak bir davranisi yok" dedim annem bana "O askerligini yapmis gelmis, is hayatina atilmis artik evlenmek ister yasi 25, senin hayatin daha baslamadi bile" dedi ve cocukta bana "Artik baslayacagim iliski ciddiyete binmeli" demisti, bende "Baslarsak benimle bunu dusunme cunku benim ideallerim var" demistim, "Senin kararin" diyerek olumlu karsiladi, bu tutumunu begendim cunku ben ne okumus erkekler gordum bayanlara fiziksel ve psikolojik olarak siddet gosteriyorlar, kiyasladigim da bu cocuk beni el ustunde tutuyor, onceden de boyleydi iliski icinde de hicbir degisim olmadi. Ailemin istemedigini soyledigim halde cocuk hala evimin onunde beni beklemeye devam etti ve kacinilmaz son bulusma gunu babama yakalandik, babam bizi gorunce dogruyu soyledim fakat cocuga bunu farkli yansittim, "Seni kabul etmiyorlar, kendini gozlerinin icine sokuyorsun, babam bunu aksam konusuruz dedi" diye abarttim Butun gece ondan ayrilacagimi dusunup 2 kelam etmedi yine, sadece beni eve birakirken "Seni uzecek, egitimini etkileyecek herhangi birseye asla alet olmam, biterse anlayisla karsilarim" dedi, o gece babam beni karsisina alip konustu, kapida gordugu andaki davranislarini hic begenmemis, ailemle arkadas gibiyim zaten, gelecegi olmadigini anlattilar, is daha ciddiye binmeden gorusme dediler, hadi cok sevdim, gozumu karartip evlensem olacaklar belli, her evlilikte degil ama cogu evlilikte ask sonsuza kadar surmuyor, mantik ve maddiyat devreye giriyor dediler. O yuzden dedim ki kendi kendime yanlis bir secimdi, cok umursamaz biri oldum zaten, cok ilgisizim artik mesaj bile zor atiyorum, sadece o degil artik hic bir erkegin kahrini cekemiyorum, ben yalnizken kafam daha rahatti. Aramizda biraz sikintilar basladi, okul baslayinca iliskiyi bitiricem, kalbini kirmadan nasil bitirebilirim? Nasil daha saglikli davranabilirim bu durumda? Nasil bir tutum sergilemem gerektigini bilmiyorum in vino veritas in aqua

Yarisina kadsr ancak okudum lutfen dertsiz basina dert alma.. hele boyle ozverili bi aileyle boyle sacma sapan insanlari hic bulastirma

Bir de akademisyen olmayı düşünüyorsun, ideallerin var. Her şeyi bir tarafa bırakırsak senin gibi idealist bir insanla hayat nereye götürürse oraya giden bir insanın ortak paydada buluşması mümkün değil. Hayatını yoluna koymak için çaba sarfeden, çalışan, kendi çapında bişeyler başarmak için uğraşan bir adam olsa karşında daha farklı düşünütdüm. Ama şu şartlarda çok zor. Aileni neden karıştırmaman gerektiğini yukarıda bir arkadaş anlatmış, dikkate al. Şimdiden arkadaşlarınla tanıştırmaya utandığın bir adamı daha fazla hayatında tutma. Ona da yazık.

Cocuk diye bahsettigine gore sevgilin olarak kabullenmemissin zaten Bence oyalama cocugu. Düzgün birine benziyor yazdiklarindan Sadece birbirinize uygun degilsiniz

Merhaba, mesajinizi gormemisim kusura bakmayin, konumu kontrol ederken denk geldim. Ailemle su an hicbir sikintim yok, sadece babam arada bir hala gorusuyor musun diyor bu kadar, hic kimse icin ailemi asla karsima almam.

Bence uzatmadan bitir zaten oda kabullenmi

Yorumlariniz icin binlerce kez tesekkur ederim!!

insan 7sinde neyse 70inde o olurmuş iyiki bitirmşisn boşver benkahvecanavari ne kedisiz ne

Evet kabulleniyor.

Anladığım kadarıyla siz de birşey hissetmiyorsunuz ona karşı sadece verdiği değer ince ve kibar davranışları hoşunuza gitmiş ama ortada aşk yok gibi İkiniz için de hayırlısı olsun ayrılmak mantıklı şuan hem anne baba rızası yok ve eğitim devam ederken böyle sorunlar açmak gereksiz . push ; benkahvecanavari ne kedisiz ne