O zaman hayat boyu çile çekicem desenize nameaver

Bunları yaşayacağınıza iyi ki boşanmışsınız tabiki. Her gün şükredin :) ben iyi bir eş bulup evlensem bile yine bunları düşüneceğim, aklım hep burada olacak ama.

Böyle evlilikler neden sürüyor bu çocuklar işte böyle oluyorlar ahh ahh.. Sorsanız çocuklar için derler ama en büyük yarayı böyle böyle deşe deşe açıyorlar.. Halbuki ayrılsalar anne kendi hayatını kursa, kendi mutlu olsa çocuğunu da mutlu eder. Ne diyebilirim ki konu sahibi arkadaşım, kendi yuvanı kurduğunda çok mutlu olursun inşallah

Gözkerim dolu dolu okudum en sonunda dayanamadım düştüler... çocuk kalbi dünyadaki ennn enn kırılmaması gereken enn masum kalp o tablodaki masum gücenmiş çocuklar beni mahvetti.. çok zor baI şeyleri atlatabilmek. Şu berbat dünya hala dönüyorsa masum çocuklar yüzü suyu hürmetine! kimse çocuklarına ve başka günahsız yavrulara bu sıkıntıları yaşatmasın inşallah.. çocuk kalbi hassastır bizler dayanırız ama onlar dayanamazlar...

Teşekkür ederim, inşallah

Yazsam mı yazmasam mı diye çok düşündüm ama yazmak geldi içimden. Bende hatta bizde desem daha iyi olur. Küçüklüğümüzden beri hepimiz aynı şeyi yaşadık. 4 kız kardeş... Sabah öğle akşam günde üç öğün kavga gürültü vardı hep. Geceye kadar kavga ederlerdi bizim ödümüz kopardı korkudan. Ama onlar gece hiç bir şey olmamış gibi gider yatarlardı. Sabahlara kadar ağladığımı biliyorum. Okuldan gelirdik belki aferin derler diye daha küçücükken ev işleri yapardık. Çamaşır yıkardık. Ocağa yetişmeyen boyumuzla yemek yapmaya çalışırdık. Ama yine ne olurdu biliyor musun? Allah senin belanı versin tursili çok kullanmışsın. Yok işte tüp çok yanmış veya kirlenmiş. Evi sürürsek suç süpürmesek suç. Bir Allah ın günü hep beraber kahvaltı yapmadık. Sohbet ederek gülerek yemek yiyemedik. Toplu bir aile fotoğrafımız bile yok. Çok dövüyor diye ablam bir gece bahçede yatmış. Komşularımız ramazanda bayramda güle güle oturup zaman geçirirken biz kulaklarımızı sıkıca kapatırdık kavga seslerini duymayalım diye. Sonra yavaş yavaş büyüdük tabi. Biz büyüdükçe kavgalarda büyüdü. Her ezan vaktinde dua ederdim Allah bizi hayırlı insanlarla karşılaştırsın diye. Çünkü ne evde ne okulda rahat yoktu. En büyüğümüz evlendi gitti uzaklara ama hiç değişmediler. O geldikçe yine kavga gürültü. Onun bir küçüğü daha uzağa gitti ve annemde babamda yine aynıydı. İkisinede çeyizin ç sini bile yapmadılar. O gelince de yine aynı şeyler oldu. Sofrada hep kavga. Oturunca kavga. Ablam da bir an önce gitmek isterdi. Çok şükür eniştelerimle anlaşıyorlar. Ve sıra bana gelmişti bende evlendim ikisinden daha da uzağa geldim. Benden sonra düzeldiler ama iş işten geçti. Kardeşim kaldı oda kurtulsa o zaman tam anlayacaklar ama geç olacak. Arkadaşlarımız annelerinin yaptığı şeyleri anlatırken bizim içimiz kan ağlardı. Babam bana şunu aldı dediklerindede... Hala içimde bir uktedir o masaya gülerek oturamadık topluca bir yemek yiyemedik. Onca şeye rağmen biz hiç karşı gelmedik onlara. Ne deseler ne isteseler yapardık belki kıymet bilirler diye. Ama annem bize hep beddua etti. şimdi hastanelerde sürünüyoruz. Şimdi dua ediyor iyileşelim diye ama iş işten geçti ki. Anne baba kavgasını çok biliyorum. ah ah yazsam sabaha kadar yazarım. Kusura bakmayın Çok uzun oldu ama Allah büyüktür. İnşaallah Allah sizi iyi insanlarla karşılaştırır. tenesemisir Her şey insanlar

Aşamadim. Hala ruyalarimda görüyorum. Çünkü hala kendilerini mükemmel anne baba olarak görüyorlar. Haftanın iki günü mutlu olduk diye, kıyafet aldılar diye, okula gönderdiler diye, arada bizi hatırlayıp sevgi gösterdiler diye, yazın tatile götürdüler diye bütün o kavgaların bir önemi olmadığını düşünüyorlar. Benim nankör olduğumu söylüyorlar. Ben görüşmüyorum. Bir konu açmıştım. Yoruldum evlat olmaktan diye. Okumak istersen bak. Yalnız değilsin. Sen ne hissediyorsan aynısını yasadim, evlendim, hala kafamda yaşıyorum. Umarım bir gün geçer. G greengirll

Evliligimi kastediyorsunuz sanırım. Evet şükürler olsun. İki insanin problemsiz anlasamayacagini bilerek karsilikli görmezden geldigimiz problemler olsa da mutlu bir evliligim var. Bana bir arkadaş, bir baba, hatta kanka olabilen hepsinden onemlisi iyi bir insan olan birini çıkardı Allah karşıma. Yasadiklarimin bir kismindan esime bıktırana kadar anlatip aglayarak kurtuldum. Öyle ki sen boşuna okumuşsun ben sana psikologluk yapıyorum diye takılır bana. Canım benim. Allah hakeden herkesi iyilerle karsilastirin. A

Kardesiniz kac yasinda? Onu da alin ve cikin evden. Babaniz bosanmak istediginde anneniz olmaz dediyse demek ki o bu kadar rahatsiz degil kocasindan.

Amin canım benim umarım bir gün huzuru yakalarsın.

Siz şanlıymışsınız..

Nereye gönderdi anneniz sizi orayı anlayamadım. Çok üzüldüm aynı duyguları paylaşıyor olmamıza. Gerçekten bu hissi yaşamayan bilemez. Her şey düzelse bile insanın bir yanı hep buruk kalıyor . push ;

Merhaba. Hikayelerimiz yakın. Üzüntünüzü paylaşıyorum. 28 yaşındayım, babamın emegi çoktur üzerimde ama hiç ona kırılacak kadar nazım gecmedi. Annemi affetmek istiyorum ama affedemiyorum ben de. Sanırım babamin aciklanacak bir yani olmadigi, anneminse yasadigi zor hayatin hatalarına gerekçe gosterilebilecegi düşüncesi belirliyor anneme ve babama karşı hislerimi. Çocukken annem gerçekten umursamaz, kırıcı, çocukların ihtiyacini giderme konusunda çok tembel bir kadindi. 1. Sınıfa giderken bana benden 1 yas buyuk sınır zeka ablamı emanet eder, sabah evden çıktık mi kaçta çıktık ne yedik haberi olmazdi. Babanızın cebinden 25 kuruş alın derdi akşamdan. Sabah odalarına girer, iki simit parası alırdım babamın cebinden, sessizce anne biz gidiyoruz derdim. İyi hadi gidin derdi gözü kapali. Öğle arası 20 dakika yuruyup eve gelirdik, ortada sofra yok, ev supuruluyor, biz ayak altında olduğumuz için fırça yiyoruz. Afra tafralarla bir tepsiye konulmus kahvaltılık margarin ve peyniri ekmek arası yapıp hızlıca yiyoruz. Çünkü 1 saatlik öğle arasinin 40 dakikası yolda, 10 dakikası evde sofra beklemekle geçiyor. Evden besleme gibi çıkıp okula birlikte gittigimiz amca cocuklarini çağırmak için kapılarını caliyoruz. Kapı doğrudan sofralarına aciliyor. Yengem bir yanına kızını bir yanına oğlunu oturtmuş. Çay yapmış, sofrada ya patates kizartmasi ya menemenli yumurta ya ekmek köftesi ya hamur kizartmasi oluyor. 7 yasindayim, yemeklere değil o tabloya imreniyorum. Burda anlatamayacagim orneklerle buyudum, okudum, üstelik psikoloji okudum. Çalıştım, insanlara psikolojik destek vererek para kazandim, aşık oldum, çok sevildim, evlendim, anne oldum, askla buyutuyorum. Ama hala yengesinin sofrasına imrenerek bakan 7 yaşında bir çocuğun kirginliklarini yaşıyorum, o çocuga yaptıkları ve yapmadıkları için sucluyorum annemi. Hala hatirlayip ağlıyorum, affedemedigim ve bunun yükünden kurtulamadığım için ağlıyorum bu yaşımda. Belki yuzlesebilsem kurtulacaktim bu yükten ama şu an annem hatalarinin bir kısmını anladığı için çok derin pişmanlık içinde. Onun yaşında bu kadar pişmanlık yaşayan biri anlatacaklarimi kaldiramayacagi için susuyorum. Ben açıkçası böyle yaşıyorum, affetmis gibi, birbsey olmamis gibi. Bir gün gerçekten affedebilmeyi umutla bekliyorum.

Çok üzüldüm sizin için. annenizin psikolojisi mahvolmuş bence. evet size haksızlık etmiş ama ben kızamadım ona.. siz o zaman kucuktunuz ve ihtiyaçlarınız vardı psikolojik durumu yüzünden size bakamayacak hale gelmiş. o yüzden ihmal etmiş sizi. simdi ihtiyaçlarınızı kendiniz karşılıyorsunuz o yüzden daha iyi aranız. bir annenin bu duruma gelmesi çok acı. babanız bir aileyi mahvetmiş. yine de deneyin psikoloğu. bu halinizden daha iyi olursunuz en azindan

Çoğu durumda çocuklarım için boşanamıyorum demek evlat sevgisi değil evlat sevgisizliğidir. Şekil A İnşallah sen iyi bir eş bulup, mutlu bir yuva kurarsın, iyi ki boşanmışım ben de

Geçen gün çocuklarımı düşündüğüm için eşimden boşanamıyorum diyen biri vardı Ve halen çocuklarını kendine ve evliliğine kalkan gören tüm kadınlar LÜTFEN DİKKATLİ OKUYUN. Boşanıp çalışmak sorumluluk sahibi olmak yerine parası cebime canı cehenneme mantığı ile büyütülen bir genç kız feryadı bu. Umarım öyle güzel bir hayatın olur ki baba evinde yaşadıklarını unutamazsan bile. Gülmeyi mutlu olmayı öğrenirsin.

Maşallah çok sevindim kurtulmanıza. İnsanlar neden bu kadar kötü ve bencil anlayamıyorum. Allah sizi ve çocuğunuzu iyi insanlarla karşılaştırır inşallah :)

Haklısın canım çocuk için bir arada olmamak lazimmis

Evden giderek. Başka yolu yok. Onlarla yaşamaya devam ettikçe kaygıların hep yüzeye çıkmak için tetikte bekleyecek. Yaşamak için sebeplerin, hedeflerin yok mu? Kariyer, yüksek lisans, evlenmek, bir alanda uzmanlaşmak? Ailene yakın bir yerden ev tutup kardeşinle kalabilirsin. Biraz güçlü ol. Geri kalanını onlar kendi aralarında halletsin, bırak. Anneye şans var da babaya neden yok?

Allah karşına öyle birini çıkarsın ki Dünya ya inat hep gül, Annen de maalesef O cesaret yok, Bu yarayı evlatlarında açtığı için aferin ona...

Biz de eşimle çok tartışıyoruz ben de annen gibi eşim ve ailesi yüzünden çok tahammülsüz bir insan oldum. Inan yazını okuyunca içim acıdı çocuğuma o da biz kavga edince çok etkileniyor. Allah bu bencil erkekleri bildiği gibi yapsın kötülüğü sadece karılarına yaptıklarını düşünüyorlar ama çocuklarını mahvediyorlar

Duanız için teşekkür ederim. Annemin yaptıklarına bir sebep bulabiliyorum en azından. Ama babam için hiçbir açıklama yapamıyorum

Kardeşim 14 yaşında öyle bir şey mümkün değil o yüzden. Annem benden daha çok söyleniyor ve daha çok olayları alevlendiriyor fakat boşanma taraftarı değil. Sebebi ise malum ekonomik özgürlük Alys

Çünkü bazı şeyler affedilmez. Ayrıca hedeflerim tabiki var. Bekliyorum bunun için. O zamana kadar dayanabilmek için yollar arıyorum sadece. Seneye başka şehirde yüksek lisans ayarlamaya çalışcam ama ya olmazsa diye düşünüp endişeleniyorum

Kardeşini de alman mümkün değil mi yanına. Çok üzüldüm sana da ona da annene de. Sen bari kendi yasayamadiklarini kardeşine yaşat. Bir de şunu söyleyebilirim bu kadar kafaya takarsan sen de annenle aynı davranmaya başlayabilirsin. Kardeşini düşünerek rahatla.

Hani bazı kadınlar derler ya eşimle aram kötü ama çocuğuma çok iyi bir baba diye. Bu çok yanlış, burada görüyoruz. Birçok pedagog şunu der: Bir erkek karısına iyi davranır, onu sever, mutlu ederse karısı da o evlilikte zaten üzerine yüklenmiş olan aşırı ve dengesiz iş yükünü psikolojik olarak tolere eder ve çocuklarına mutlu bir anne sunar; işte bu erkek ancak bunu yaparsa iyi bir baba olarak nitelendirilebilir. Babanız annenize kötü davranmış, anneniz depresyona girmiş ve size kötü davranmış yani güçlünün güçsüze gücü yetmiş. Bunların hepsi psikolojik şiddettir. Ve maalesef ki gün gelir, yaşlandıklarında bu durum o anne babanın aleyhine döner. Çünkü çocuklar bu psikolojik şiddeti çok normal görürler, hayatın normal akışı gibi. Onlar da aynı şiddeti anne babalarına gösterirler. Doğrusu, bunun şiddet olduğunun bile bilincinde olmazlar.

Ne çok kişi varmış benimle aynı şeyler yaşayan. Sizinkilerin durulmasına sevindim. Ama biliyorumki bu çok bir şey ifade etmiyor artık sizin için

Anne babanın evladına bu duyguları yaşatmaya hakkı yok içim parçalandı resmen :/

Anlattıklarınıza o kadar aşinayım ki. Ben de hep okula tek başıma giderdim. Kimse uyanıp benim için bir kahvaltı sofrası hazırlamazdı. En azından annem kapıdan bir el sallasaydı o da yeterdi. Okuldan gelirdim sanki o evde bir fazlalıkmışım gibi hissederdim. Okuldan gelip dolaba bakardım bir şeyler yemek için sanki bir suç işliyormuşum gibi hissederdim, azar işitirdim. Devamlı annem bana tahammülsüzdü. Ve ben bunu o zaman anlamıyordum. Birkaç yıl önce ben bu durumu farkettim. Hatta ben mi acaba abartıyorum, yanlış mı hatırlıyorum diye kendimi suçladım. O yüzden güvendiğim bir akrabama sordum. Ben küçükken annem bana böyle mi davranıyordu diye. O da onayladı. Bazı anılar çok silik. Fakat en unutamadığım olay şu( yaşım 9 falan): Bir gece ben yine bir çocuğun taşıyamayacağı kadar çok yükü yüklenmiş, uyuyamıyordum. Sonra çok midem bulandı Çocuk olduğum için bilemedim o an. Tuvalete değil de lavaboya kusmuş bulundum. Ve nasıl temizleyeceğimi bilemediğim için annemi uyandırdım. Uyanmadı. Git poşet tak eline temizle dedi dönüp uyudu. Her şeyi unuturum ama bunu unutamam sanırım. Bir anne olarak hiç mi merak etmez bir insan bu çocuk gece gece neden kustu. Bir şey mi dokunmuş, hasta mı diye. İnsan refleks olarak kalkar hiç değilse. Annem hep anneliği temizlik yapmak, yemek yapmak, ütü yapmak sandı. Babam hep babalığı, para vermek ve güç gösterisi yapmak sandı. Hiç unutmuyorum, babam bir gün annemi evden kovdu. Yaşım 8 civarı. Nasıl bağırıyorum apartmanda anne bizi bırakma diye arkasından. Annem anneannemlere gitti sonra birkaç saat sonra anneannemle geri döndüler. Kardeşim 5-6 aylık falan tahminen. Onu götürmesine izin vermedi babam. O yüzden hemen döndü sanırım. Mutfakta annemle babam bağırıyorlardı yine. Ben de kardeşim bağırdıklarını duymasın diye çıngırağını o kadar hızlı sallıyordum ki. O da benim gibi olmasın, duymasın diye. Sanki 5 aylık bebek anlayabilecekmiş gibi. Bütün günlerim böyle geçti çocukken. Ve ben bunları atlatamıyorum. Dediğiniz gibi annem de çok acılar yaşadı. Ben bunları ona anlatırsam kaldıramaz. Bazen bir şeyler söylüyorum ağlıyor. Haklısın diyor ama uzatamıyorum. İçim el vermiyor buna. Babama anlatsam eminim kavga eder benimle. Bunları anlayabilecek bir insan olsa zaten yaşatmazdı onca şeyi. Benim çocukken gözlerimin altı mosmordu. Üzüntüden.. Herkes sorardı böbreklerinde bir sorun mu var diye. Kimse anlamadı üzüntüden olduğunu. Hiçbir çocuk bunu haketmez ve ben de haketmemiştim. Şimdi bu kadar travmanın etkisi 24 yaşında bile beni bir çocuk gibi korkutuyor. Buna olanlardan daha çok üzülüyorum. . push ; T

Adınıza çok üzüldüm. Anneniz geçte olsa anlamış arkadaş gibiyiz demişsin sevindim. Şuan konun o kadar güzel örnek ki. Çok konu okuyorum evladım için katlanıyorum yok o üzülmesin diye katlanıyorum falan. İşte o katlanmaların sonucunun örneğisiniz. Katlanmayın. Karakteriniz güçlüymüş. Yazdıklarınızdan yazımınızdan belli. Öncelikle o evden topluca ayrılın derim anneniz kardeşiniz. Sonra bi psikolojik yardım almalısınız bence çünkü baya yıpranmış ruhunuz.

Haklısınız. Ben de anneme karşı şuan çok tahammülsüzüm. Bir şey anlattığında dinleyemiyorum. Hemen sıkılıyorum ve yanından gitmek istiyorum atanamayanogretmen Körler sağırlar birbirini ağırlar 💯 Anneler

off nedir bu ailelerden çektiğimiz bizim.. buradan geleceğin anne adaylarına sesleniyorum, sevgi veremeyecekseniz, ilgi göstermeyecekseniz, ne olursa olsun çocuğunuzun yanında olamayacaksanız ve şevkat duygunuz yoksa ANNE OLMAYIN lütfen. biz de harcanmayalım. Allah sabır versin hepimize. üzülüyorum çok.

Annem gitti zaten bir süre. Ama yararı olmadı. Çünkü sorun biz değiliz babam. Öncelikle onun tedavi olması gerek fakat imkansız. Annemi bu hale getirip sonra onunla psikoloğa gitmeye utanan bir insan çünkü

şu yazdığın yazıyı annene ve babana okut lütfen belki içleri sızlar biraz

Merhaba, Benim çok sorunlu, çok huzursuz bir ailem var. Kendimi bildim bileli huzur görmedim bu evde. Sürekli kavga ve olayların içindeydim. Çocukluğumu yaşayamadım. Çocukken arkadaşlarımla dışarda oyun oynarken bile evde şuan kavga var mıdır diye düşünmekten mutlu olamazdım. Kimsenin bir çocuğa bunu yaşatma hakkı yoktu ama malesef benim tüm hayatım böyle geçti. Çocukluğumda evde hep bir süs eşyasıymışım gibi hissederdim. Babam devamlı kavga çıkarıp annemi aşağılardı. Annem ise babamı düşünmekten benimle asla ilgilenmezdi. Hep okuldan geldiğimde annem beni güler yüzle karşılasın isterdim ama o hep aceleyle kapıyı açıp yüzüme bile bakmadan sinirli sinirli arkasını dönüp giderdi. Ben hep babamla tartıştıkları zaman isterdimki en azından annem beni sakinleştirsin, gece yanıma gelip iki cümle söylesin, yalan da olsa geçecek kızım önemli bir şey yok desin. Ama hep görmezden gelindim. Çocukken acıkırdım, annemden bisküvi isterdim mesela. O kadar tahammülsüz davranırdıki bana. Hemen bağırıp terslerdi. Çekil başımdan baban gelecek derdi. Ben babamı yıllar önce zaten sildim. Aynı evde yaşadığımız için konuşuyorum gerekince. Yoksa onu affetmem mümkün değil. Ama annemi affetmek istiyorum. O da yaptıklarının farkında, ben bunları yüzüne vurunca kabul de ediyor. Şuan bana çok iyi davranıyor, arkadaş gibiyiz. Ama bu beni avutmuyor. Çünkü 24 yaşındayım artık. Ben çocukken başım okşansın istedim. Şimdi değil. Çocukken ben hastalanırdım. Öksürdüğüm için annemden azar işitirdim. Acıkırdım, görmezden gelinirdim. Kavga ederlerdi, umursanmazdım. Olaki bir kavgayı görmedim, hemen bana anlatırdı annem. Hiç üzülür anlatmayayım, bunu da bilmesin demezdi. Ben onun çocuğuydum, ve çocuktum. Nasıl destek olabilirdim ki ona. Onun beni düşünmesi gerekliydi. Bunları ve daha binlerce şeyi aşamıyorum. Şuanda da yeni bir derdim var. Ben artık kavgaya ve yüksek sese dayanamıyorum. Ölecek gibi hissediyorum. Devamlı anne babamı düşünüyorum. Kavga edecekler diye ödüm kopuyor. Ki ediyorlar da. O zaman dünyanın sonu gelmiş gibi hissediyorum. Dayanamayıp öleceğim bir gün. Dışardayken de huzurlu olamıyorum. Aklım hep evde. Devamlı ailemi düşünüyorum ama devamlı. Kardeşim var benden küçük. O da benimle aynı şeyleri yaşayacak diye çok korkuyorum. Kardeşimi tek bırakamayacağım için evden de gidemiyorum. Gitsem daha kötü olacağım düşünmekten. Şimdi hiç değilse gözümün önünde herkes diye düşünüyorum. İyice takıntı haline geldi bu durum bende. Olurda bir kaç saat annemle babam iyi anlaşırsa sanki yeryüzündeki en mutlu insanım gibi hissediyorum. Mutlu olmamın tek yolu onların iyi olması gibi. Ama değiller. Ve ben mutlu olamıyorum. Sürekli kötü bir şey olacak hissiyle yaşıyorum. Kalbim sıkışıyor. Zaten panik atak hastasıyım. Çok zorlanıyorum artık. Karamsar ve mutsuz bir insanım. O yüzden lütfen bana evden git vs demeden, nasıl umursamaz, kendi hayatına bakan, düşünmeyen bir insan olacağımı anlatır mısınız? Ben bunu iyice takıntı haline getirmeden kurtulmak istiyorum. Annem ile babamın tartışması, babamın bağırması dünyanın sonuymuş gibi görmekten nasıl kurtulurum? Biraz bencil ve gamsız olmak istiyorum. Ve sizin de böyle bir hayatınız olduysa ve bunları aştıysanız nasıl yaptığınızı anlatır mısınız?

Çok teşekkür ederim yazdıklarınız için. Güzel bir evliliğiniz olur umarım hayat boyu. Fakat ben bu yaşıma kadar çok yorulduğum için artık kendimi evlenebilecek kadar güçlü de hissetmiyorum. Artık sınırdayım ve inceldiği yerden kopsun her şey diye bakıyorum. Eğer birini evlenecek kadar çok seversem bile yine de aklım geride kalacak ve hiç bunları aşamayacak gibi hissediyorum

Psikoloğa gitsem bile evde kavga olduğu sürece düzelemem gibi geliyor. Ve açıkçası psikoloğa gitmem gerektiğini söylediğimde ne derdin var diyip geçiştiriliyorum Boleyn Kizi

Lütfen ne yapın ne edin gerekirse dünyanın tüm yükünü alın üstünüze ama çocuğunuza bunu yansıtmayın. Onun bir şey bilmesine gerek yok. En azından onun görmediği olayları bilmesin. Ve lütfen stresinizi ona aktarmayın. Bunu yazan bir insansanız demekki durumun farkındasınız ve bu yüzden çocuğunuza bunları yansıtmayacak kadar güçlü durabilirsiniz. İnanın bir gülümseme bile benim içimdeki o sıkıntıyı öyle bir siliyordu ki.

İçim kanaya kanaya okudum, okurken de bekarlık günlerime ve ailemin huzursuz evine geri döndüm nefesim kesildi sanki.. Öncelikle 23 yaşında bir genç kız olarak, düşünce yapınızı ve güçlü duruşunuzu, cümlelerinizi takdir ettim. Ben bu hengameden kaçmak için senin yaşlarındayken çok severek evlendim, sonra eşimin biraz anneci olduğunu öğrenerek evliliğimde çok sancılı 1 senelik süreci tamamladıktan sonra Rabbim o kadar büyük ki "sen çok çektin" dercesine şuan herşey tamamen yoluna girdi. Ve birçok insana göre elhamdülillah çok iyiyim. Eşimle hiçbir zaman problemim olmamıştı zaten fakat herşeye karışan dominant kayınvalide ile de sorunlarımızı çözmesek de seviyeli bir şekilde işleri rayına oturtmaya çalışıyoruz. Herşeyden önemlisi de ben artık muyluyum. İnşallah sende çok mutlu olursun da tüm geçmişinin izleri silinir. Ben tüm bu sıkıntıları yaşarken mottom şuydu; "Allah beni seviyor ki veriyor, beni unutmuyor, ona hergün dua etmem için, olgunlaşmam için beni sınıyor." Bu cümlelerin anlamını 5 yıl sonra daha iyi anlayacaksın. O kadar güzel bir insan oluyorsun ki sonra, yumuş yumuş tertemiz, huzurlu... Babam içerdi, annem de herşeye susardı. Tüm çocukluk ve gençliğimiz kardeşimle birlikte, küfür, hakaret, bağrış çağrış hatta diklenmeye kalkarsan şiddet ile geçti. Çok zor ama sabret kendi yuvanı kurduktan sonra, kendi düzenine, kendi deryana daldıktan sonra giderek daha az aklına gelecekler ve giderek daha az umursayacaksın. Kimseden kimseye fayda olmadığını anladığında ise biraz daha duyarsızlaşacaksın inşallah. Sevgiler

Kardeşim reşit olmadığı için böyle bir şey yapmama babam müsaade etmez. Zaten ona bakabilecek bir durumum da yok, öğrenciyim. Belki yıllar sonra olabilir bu dediğiniz fakat o zamana ruh sağlığımı iyice kaybetmezsem M Monsterrmilk Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Cocukken benzer durumdaydim. Hele haftasonlari gelsin istemezdim. Haftasonu yaklstikca icime bir huzursuzluk, bir korku gelirdi. Cunku babam her haftasonu fici gibi icer ve surekkli kiyamet kopardi bizim evde. Mutlu olamazdim. Yatiya kalmak istemezdim biyerde cunku aklim evde kalirdi. Kavga ettiler mi, anneme bisey yapar mi diye... Halbuki elimden ne gelirdi. Biraz daha buyuyup lise cagina geldigimde de devam etmisti bunlar. Haftasonlari mutlu mutlu eve gelirdim. Bakardim annemin surat asik elinde telefon, babam yine icmeye gitmis haliyle baslardi huzursuz bekleyis butun enerjimi yerdi. Babam duzelene kadar gecmedi bende o "aklimin kalmasi, huzursuzluk, o kavgalarda yasanan sinir krizleri" Nasil duzeldi dersen evi terk ettim aklim da kalsa, okulu birakacaktim. Artik nolursa olsundu. Tabi size yapin demiyorum bu cok delice bir hareket, hayatinizi cok daha beter hale sokabilirsiniz eger calismiyorsaniz ama calisiyorsaniz gidin, ayri ev tutun. Ben ozamanlar daha lise ogrenciisydim ama yasanmiyordu o evde. Anneme dedim ya boşanirsin ya da ben ceker giderim birbirinizi yiyin. Ben bunlari yasamak zorunda degilim dedim. Ben gittim evden... Bi sure sonra babam özür diledi. Hala arada icer ama huzursuzluk yapmaz yillardir. Baya duzeldi, olgunlasti kac yasinda adam.

babanızın tedavı olması gerek yoksa ömrünün sonuna kadar malesef boyle ruhunuz acıyacak

Bencil ve gamsız olmak insanin mizacı ile ilgilidir. Doğuştan getirilir. Sonradan edinilecek özellikler degillerdir.

Teşekkür ederim yazdıklarınız için

Çok teşekkür ederim. Ama annem kabul etmiyor bunu. Ya tek gidip kardeşimi bırakacağım geride. Ya da burda kalıp her an azap çekeceğim. Ki gitsem bile babamın yapacaklarından korkuyorum anneme ve kardeşime. Büyük bir çıkmazdayım. Tek yaptığım babamı Allah'a havale etmek. Ona sadece yaşattıklarını yaşa diye dua ediyorum. Elbet bir gün adalet yerini bulur ne diyelim

Onların kavgası onların sınavı, sizin değil. Dilerim bir an önce kendi evinize çıkarsınız. O zaman huzurlu bir hayat yaşamaya başlarsınız :) Less-is-More Nirvana Anneler

Seni anlıyorum çok zor. Aslını istersen ben de oğlum büyüyene kadar boşanmayıp çekecektim açıkçası ama farklı çekincelerim vardı. Kaybedecek hiçbir şeyi olmayan bir adam olarak bana ya da çocuğuma zarar vermeye kalkar diye yeltenemiyordum ama her gün dua ediyordum. Allah'ım kendimi ve evladımı sana emanet ediyorum, bir yol aç diye.. Sonuç 2 çocuklu bir kadınla kendi eli ayağı ile gitti Tek celsede, o velayeti verdi, ben nafaka talep etmedim, çok temiz iş oldu. Şimdi de arayıp sormuyor oğlunu da, kaymaklı ekmek kadayıfı oldu.

Bana da halam yaşattı aynılarını çocukluğumda, evde kimi görse kavga çıkarırdı, babam dedem abim vs. annem hariç, çünkü annem karşılık vermezdi, evlendi gitti hala arayıp telefonda bağırıp çağırıyordu, annem de dinliyordu saf gibi, sonra babamla araları açıldı miras davalarından, oturduğumuz evden pay istedi, nitekim artık görüşmüyorlar ve çok şükür yıllar sonra huzur buldu evimiz. Ben de evlendim. Annemle babam geçinip gidiyor şimdi, babam da zor biri ama annem idare ediyor. Çocukluğum halamın yüzünden travmalarla geçti, ben de senin gibi arkadaşlarımla evin önünde oyun oynarken bile evden gelen kavga seslerini bastırmak için şarkı söyleyerek oynardım.

Konunuzu ağlayarak okudum çünkü kardeşmişiz gibi aynı şeyleri yaşamışız aynı şeyleri hissetmişiz benim babam çok şükür öldü ve kurtulduk ondan sonra geçti tskıntım ben anneme bişey yapar diye çok korkardım evden çıkamazdım Annem bigün beni evden zorla gönderdi sırf psikokojim bi parça düzelsin diye hatta orda gülebildiğime çok şaşırmıştım gülmeyi unutur mu bi insan unutmuşum resmen tek ilaç kendi kendime telkin yaparak uzaklaşmak o evden Allah yardımcın osun

Sanmıyorum. Annem beni anlıyor ve elinden geleni yapıyor sayılır. Ama babam ben ne yaptım size benden nefret ediyorsun diye bağırır. Benden nefret edemezsin diye bağırmak nasıl bir ruh hali siz düşünün

Çok iyisiniz, siz de çok mutlu bir hayat yaşayın inşallah..

Kardesiniz cok kucuk degilmis. Siz kendinize ayri duzen kurun, kardesiniz ve anneniz icin de kacis kapisi olursunuz hem; haftasonlari size gelir kalir mesela, huzur neymis ogrenir. Bence siz de artik bir yetiskin olarak sorumlusunuz bu yasananlardan. Birileri degisim icin bir adim atmadikca bu kervan boyle yurur. Siz kendi hayatiniz icin bir seyler yapin, isiginizla kardesiniz de aydinlansin. Anne babanin olmadigi ornek siz olun. Cok akilli kendini bilen birisiniz, kendinizi anneniz gibi caresizlige mahkum etmeyin.

Hiç bir şey anlatmadım ki :) daha neler neler var ama gücüm yok anlatamıyorum bile

Çok çok teşekkür ederim iyi dilekleriniz için annemle babam boşansa ve şuandan itibaren babamı bir saniye bile görmeyeceksin deseler dünyanın en mutlu insanı ben olurum. Fakirlikten, yokluktan sürünelim ama yine de bu huzursuzluğu yaşamayalım artık. Annem böyle düşünmüyor ne yazıkki. Bu benim düşüncem.

Kendi çocukluğumu gördüm sizde, sarılasım geldi saçınızı okşayasım geldi hatta yanına kendi çocukluğumu da katıp. Bizimkiler kırk yaşından sonra duruldular çok şükür. Ama bende ki etkisi devam ediyor, kolay değil tabi böyle harpten çıkmış bir çocukla hayata devam etmek. Terapiye gidin bence faydasını görürsünüz.

Anneniz peki hiç boşanmayı düşünmedi? Yani bilemiyorum sırf sizin şu yaşadıklarınız için bile bunu yapabilirdi. UnknownMs

Aksam aksam nasil uzuldum anlatamam.. Rabbim bir an once babani islah etsin su ezan vakti.. dua ettim senin icin.. ahh o annen ahh ne desem bilemedim.. acisini sizlerden cikarmis gibi duruyor.. kimisinin kendisi sinav oluyor.. umarim en dogru karari alirsiniz...

Ruhunuz epey zarar görmüş. Bence tedavi olmalısınız başka türlü üstesinden gelemeyeceksiniz. Ve mümkünse evden ayrılın Aileniz sizi umursamamış bu yaşınıza kadar bu saatten sonra siz onları düşünmeyin

İnanın bunu yapmayı çok düşündüm. Kardeşim olmasaydı bunu kesinlikle yapardım ne pahasına olursa olsun. Ama ona bunu yapamam. Çünkü ben bunu yaparsam babam iyice kötüleşecek ve cezasını kardeşim çekecek. O olmasaydı zaten kaybedecek bir şeyim yok hayatta

O evde yaşamaya mecbur olduğunuz sürece çözüm bulmak adına yapabileceğiniz bir şey oldugunu zannetmiyorum. Sizin yapacaginiz şey anlatarak rahatlamak, çekinmeden aglayabilmek ve daha az hasar alarak baş etmeyi öğrenmek. Butcenizi bilemediğim için devlet hastanesinde bir psikiyatriste başvurmanizi öneriyorum. Gerekiyorsa ilaç tedavisini de kabul ederek psikoterapi almak istediğinizi soylerseniz psikiyatrist sizi psikologa yönlendirecektir. Daha sonra hiç ücret ödemeden psikoterapi almaya baslayabilirsiniz. Önemle söylemek istediğim bir şey daha var. O evde bir dakika daha durmak istemediğinizi biliyor ve size hak veriyorum. Fakat hayatta alacağınız hiçbir kararın sebebi o evden kurtulmak olmasın. Özellikle evlilik konusunda çok doğru olduğundan emin olduğunuz adımlar atın. Kimseye beni bu evden kurtaracak düşüncesiyle baglanmayin. Siz güçlü bir insansiniz. Bu kadar zorluk size sadece kendinizi düşünmeyi de öğretebilirdi fakat siz hala kardeşinizi düşünüyor ve annenizi affetmek istiyorsunuz. Elbet bir gün sizin de saclarinizi sadece acinizi dindirmek için okşayacak bir el bulacaksiniz. Bunun için acele etmeden, doğru adımlar atarak bekleyin. Allah yardımcınız olsun