Babanın malı değil miydi bu? Niye hakkınız olan payı almıyorsunuz? Babaanne ve dede vefat etmiştir diye düşünüyorum. 1/6'sı sizin. 1 büyük ve 1 küçük yer varsa küçük yerin size düşen payı kadarını alın. Geri kalan annenizin olsun hissesi. Büyük olan yeri de ne yaparlarsa yapsınlar. Anneye hissenin bedelini verip size satışını da sağlayabilirsiniz veya tamamen size. Küçük yer dışında almanız gereken yer varsa size bedelini versinler. Onlar kendi aralarında ne yaparlarsa yapsınlar. İflas ederseler de en azından siz payınızı kurtarın.

Her ebeveynin görüşü, hissiyatı farklı Benim annemde diğer üç çocuğunun güçsüz ve beceriksiz, benim güçlü ve becerikli olduğum hissiyatındaydı. Sürekli onlar beceremezler deyip beni ezmiştir. Aman onlar yapamaz, onların gücü yetmez vs... Bu görüş her alanda geçerliydi, ev işinden para pul işlerine kadar. 14 yaşımdayken halı yıkamasından cam silmesine, yemeğinden yatağına yorganına çamaşırına kadar her iş bana zimmetlenmişti. Tüm sülale ve çevremize göre ben annemin en sevdiği çocuğuydum. Ablamla aramızda 6 ya da 7 düşüğü var net bilemiyorum. Ben doğunca dünyanın mutlu insanı olmuş hayatım boyunca bunları anlattılar kendisi dahil ama en çok ezilen çocuğu ben oldum hep. Annemde babamda nurda yatsınlar, hak gütmedim, kırgınlık beslemedim ama böyle yaşandı işte

Hiç şaşırmadım. O zaten başının çaresine bakar düşüncesiyle bu karakterdeki çocuklarla pek ilgilenmez aileler. Tamamen bilinçsizce, zayıf olanı kayırma içgüdüsü

Ben olsam çoktan olay çıkarmıştım. Pasif kalmışsınız şu anda dahi hakkınız yeniyor farkında mısınız?

Çocuklardan birisi annesine sormadan su bile almiyosa, bagimli gibi davranıp beceriksiz ve kendi basina hayatta kalamayacakmis izlenimi veriyosa anne o cocugu daha fazla koruma egiliminde olabiliyor. Muhtemelen kardesin cok guzel beceriksiz numarasi yapiyodur. Boyleleri malı mülkü batirsa bile anasinin gozunden düşmez

Oluyor maalesef ablacım benim babannemde hep amcami tutardı biz babasız kaldık bize hiç bir desteği olmadı varsa yoksa amcam ve çocukları. Ama hasta olup hastane köşelerinde ölene kadar biz baktık kapısını açan olmadı. Onunla öteki dünyada hesaplasicam.

İyi günler arkadaşlar. Ben 44 yaşında bir kadınım. Aşina olanlar vardır aranızda. 3 sene önce babamı kaybettikten sonra ailemle çözülmesi mümkün olmayan sorunlar yaşadık. İlk başta ablam kafamda cep telefonu parçaladı. Sonrasında kardeşim çocuğuma beddua etti. "Bir ailenin başına gelebilecek en kötü şeysin. Çocukluğum senin sorunların yüzünden kavgalarla geçti. Bize ne yaşattıysan o çocukta bin beterini sana yaşatsın" gibilerinden bir şey dedi. Mail hala duruyor. Ben ailenin başına buyruk olanıydım. Kendi bildiğimi okudum. Diğer iki kız kardeşim muhafazakar hayat sürdüler. Bize kalan işletmelerden de dışlanınca ailemle ortaklığı bitirme kararı almıştım. Annem binbir rica ile bunu erteletti. Adaletli olacağını ve kendi aramızda sulh ile çözmemizin daha fayda sağlayacağını söyleyip benim beklememi istedi. 3 ay boyunca bekledim, mevcut işletmelerimize, gayrimenkullerimize ekspertiz çıkardık. Bana sundukları teklif son derece mantık dışıydı. Aynı kazanca sahip iki işletmeden birinde annemle %50 kalmamı, gayrimenkullerden de feragat etmemi istediler. Bende anneme "adaletin bu muydu" dedim. Biz senle anlaşamıyoruz deyip telefonu kapadı. Bugün whatsappta fark ettim. Engellemiş beni. Öğlen bir avukat aradı. İhtiyari arabulucu imiş. 2 kardeşim ve annem onu tayin etmiş. Benle görüşmek istiyormuş. Bende kendi avukatımı aradım. Onların tayin ettiği arabulucunun çokta sağlıklı olmayacağını. Benimde bir arabulucu bulmamı filan söyledi. Neyse o konuyu bir şekilde çözeceğim. Eski açtığım konulara bakarken fark ettim. Annem 2,5 sene önce başlamış beni dışlamaya. Annemin bana uyguladığı psikolojik şiddet Geçen 2,5 senede benim iki kızım oldu. Annem kızlarıma toplam 3 saat bakmadı. "Yaşlıyım ben" dedi. Yeğenlerime sefer tası ile yemek taşıyan kadın benim çocuklarımı da benimsemedi. Düşünüyorum neden böyle oldu diye. Sanırım ben erken yaşta evlendiğim için bana annelik duygusu beslemiyor. Bir de en küçüğümüzün en akıllı olduğunu düşünüp, onun oyuncağı gibi oldu. Diyorum benim kendi ailem var. Çocuklarım var. Çok takmayayım. Bu meseleyi de bir an önce çözüp önüme bakayım. Bir yandan da boğuştuğum sağlık sorunlarım var. Zehirli guatr oldum. Kalbim sıkışıyor gibi oluyor. Gözlerim bulanık görüyor. İlaç kullanıyorum. Şu an kontrol altında. Panik atak için de ayrıca ilaç kullanıyorum. Belki baskılamaya çalıştığım öfke için psikologa giderim. Belki yüzleşsem ve kabullensem benim için daha iyi olur. Benim anlamadığım ve size sormak istediğim bir anne nasıl olurda evlatlarını ayırabiliyor? Benimde 2 evladım var. Bir şey alırken bile aralarında kıskançlık olmasın diye aynı renk, aynı marka alıyorum. Yani bu evlat ayırma evresi büyüyünce mi oluyor? Vakit ayırıp yazan herkese şimdiden teşekkür ederim.

bazen bununla pek alakası olmuyor ya, ben mesela annemle her ailede olabilecek ufak problemler yaşadım yaşadık. ama mesela annem her zaman abim icin o sol kolum chamallows sag kolum der, davranisa gelince hic oyle olmuyor ama. başına bir şey gelecek olsa her ikimizinde uğruna can bile verecegimizi bilir öyle diyeyim. hayatı boyunca genel anlamda hic zorluk cikarmamaya calistik üzmek istemedik vs. ama işte bana hamileyken kardeşi vefat etmiş haftalarca su ile yaşamış beni daha karnindayken gozden cikarmış, 40 gunluk iken babam yurt disina gitmiş 2 cocukla hayat savaşı başlamış ve bence benimle olması gereken anne çocuk bağını bu olaylar silsilesinde kuramamış ve ben bunu iliklerime kadar hissediyorum. sorunlu her zaman cocuk degildir maalesef

Almıyorum. Onlar kendi kafalarına göre harcama yapıyor. Aydan aya bana A4 kağıdına gelir-gider tablosu geliyor. Bende zaten bu kara düzene isyan ettiğim için ortaklığı bitireceğim dedi. Ama 3 ay boyunca düşünüp bana son derece adaletsiz bir teklifle geldiler. Bugün arabulucu aradı. "Ankara'ya gelebilir misiniz" dedi. Bende 2 bebekle bir yere kıpırtayamayacağımı söyledim. 10 Kasım'da kendi Antalya'ya gelecek. Ama avukatım onların bulduğu birinin çokta sağlıklı karar veremeyeceğini söyledi. duruguzel

Babam benim erkek olmamı çok istemiş. Adımı Kürşat koyacakmış. Sonra kız olunca Nihat Atsız'a olan hayranlığından Nihal koymuş. Erkek çocukla yaşayabileceği şeyleri benle yaşadı. Sonrasında ben 20 yaşında evlendim. Benim eşimi de oğlu gibi benimsedi. Diğer iki damatla öyle bir yakınlık kurmadı. Biaaaaa

Abim aileme aklınıza gelebilecek yanlışlardan bir çoğunu yaptı. Maddi manevi büyük zararlar verdi. Örneklendirmek bile istemiyorum zor günlerdi. Süreklilik halindeydi. Ben ortalama bir evlattım aileme bir yanlışım yoktu. Ama annem hiçbir zaman ayrım yapan bir anne olmadı. Aksine abime daha çok sarıldı "yanlışları çok, onu daha çok yanlışa itmemeliyiz" diyen bir kadındı. İyiki de öyle yaptı. Evlat ayrımı çok incitici. Herkes anne olamaz.

Babam öleli sekiz yıl oluyor, sadece annem hayatta şu an. Bir de üç abim. Zamanında sordum. Neden bu kadar yardım ediyorsun baba dedim. Sen böyle yaptıkça abim adam olmaz ki, size güveniyor diyordum. O da baba yüreği diyordu. Torunlara kıyamam diyordu, o gelinin ne suçu var diyordu. O zaman insan susuyor işte. Yaşım da gençti o zaman. Büyüklere akıl vermek haddimize mi? Ben gene de bunları söylüyordum. Abime de bir kere demiştim. Ben kul hakkı yemem demişti bir keresinde, ben de duramadım. Biz senelerce kira ödedik sen babamın evinde sefa sürdün. Gerçekten kul hakkı yemediğini mi düşünüyorsun dedim. Sustu öyle. Aramız nasıl? Bayramdan bayrama telefonda konuşuyoruz usulen. Annem 80 yaşına geldi zaten yalnız başına köyde. Onu da artık yargılamıyorum. Zamanı geri alamam. Ailemi değiştiremem. İhtiyaç duyduğunda destek oluyorum, günaşırı arıyorum. Teknolojik bir sorunu olursa destek veriyorum falan. Ne yapayım bu yaştan sonra annemi değiştirsem, o imkanlar geri gelmez. Hepsi anladı zamanla hatasını ama ben 42 yaşıma geldim. Ne yapabilirim ki düşman olsam elime ne geçecek, dost kalsam ne? Tekamül içinde kendi ailemle mutlu olmaya bakıyorum.

Sizi sağlık yönünden de ruhsal yönden de epey hırpalamışlar. Malesef evlat ayrımını tasvip etmesekte sıklıkla karşılaşabiliyoruz. Mal paylaşımı sonrasında kendiniz için lütfen anneniz ve kardeşleriniz ile görüşmenizi minimum düzeye indirin. Evlatlarınız çok şanslı bu durumu bizzat yaşayan biri olduğunuz için bu konuda son derece hassas yaklaşımınız olacaktır onlara karşı

Ben asiydim ama yük olma, muhtaçlık konusunda ben hiçbir zaman onu yapmadım. En küçüğümüz en ufak bir rahatsızlığını 1000 kat büyütür. Annemi telaşa kaptırır. O doğum yaptı. Annemin evinde kaldı 4 ay. 2 yatılı bakıcısıyla üstelik. Ona yaptığı hiçbir şey zoruna gitmiyor. Ben uzakta yaşadığım için sanırım bana karşı o hisleri beslemiyor. Ama ablamı da küçük kardeşim kadar sevmiyor. Annemin evlatları en küçüğümüz ve diğerleri olarak geçiyor.

Bir miktar maaş alıyoruz sadece. Paranın idaresi annemde.

Aslında sorunun cevabı burada. Böyle tanımlanmanıza sebep olan durum neyse tam olarak o yüzden ayrım yapıyor. Doğru yada yanlış bu söylenen burası ayrı bir konu. Ama bu epey büyük bir itham.

Payınız noluyor sizin herşey onlara kalıyor o zaman. duruguzel

Yalnız değilsiniz adliyelerde asliye hukuk, sulh hukuk mahkemeleri ailelerinin mağdur ettiği hakkını almaya çalışan bir sürü özellikle kız evlatlar ile dolu. Size bir avukat olarak naçizane tavsiyem bu süreçte insan ister istemez, hata yapıyor ve duygusal yaklaşıyor. Maddi haklarınızı aldıktan sonra eşiniz bile olsa kendi miras paranızı kendi üstünüzde tutun. Zira bu süreç sonrası eşine aşırı bağlanıp gözü kapalı güvenen müvekkil lerden, eşi tarafından manipüle edilip, parası elinden alınan ve daha sonra mağdur olan çok insan tanıdım. Sizi eşinizi bilmem ama hayat size sizi dünyaya getiren insana bile güvenmemeniz gerektiğini öğretmişken bundan sonra kendi geleceğinizi kendiniz güvence altına alın.

Cevap zaten konunun içinde siz başınıza buyruk hareket ediyorsunuz onlar ailenin sözünü dinliyor izlenimi veriyor. aileler çok ayrım yapıyor hiç ayrım yapmıyorum diyene ben inanmıyorum kesinlikle ayrım oluyor az yada çok gözlemlerim bu yönde. zayıf olan sorun çıkaran genelde daha çok kollanıyor veya ailenin sözünden çıkmayanlar el üstünde tutuyorlar. hiçbir hakkımdan feragat etmem ben olsam hukuki süreç için sağlam bir avukattan destek alın derim. benim annem kardeşime daha düşkün mesela asla mal ayrımı yapmaz ama ona daha düşkün sebebide onun zayıf olmasıymışbabamda bana düşkündü sebebi sorun çıkarmayan bir evlat olmam kardeşim sorunlu bir tip biraz. anne babaların kendilerine göre sebepleri oluyor kendi kafalarında.

Ek olarak bence durumu kabullenin sizin on plana çıkan ebeveyniniz babanizmis. O da vefat etmis. Mesela sizin artik aranizdaki biliyor olmaniz, torunlarina daha az ilgi gostermesini yadsimamis olmaniz lazim. Annenizin sizinle olan kısıtlı iletişimi bile sanki diğer kardeşleriniz zarar görmesin diye. Belki size olan öfkesinin sebeplerinden biri babanızın favori cocugu olmanız. Çok karmaşık, çok uzun konular. Sabaha kadar örnek hikaye anlatsam bitmez. . push ; duruguzel

Malesef bu evlat ayırma meselesi oluyor bazı ailelerde, bana kabul edilemez gelirken yakın çevremde bizzat şahit oluyorum ağzım açık kalıyor. Öncelikle Allah yardımcınız olsun zor bir durum. Hakkınızı yasal yollarla alıp yolunuza bakacaksınız bu durumda da. siz uzaktaysanız ve annenin yakınında uyanık kardeşiniz varsa biraz da bundan oluyor diye görüyorum çevremde.

Tabiki bu kişisel düşüncedir. Ancak ben duramazdım kim kaç yaşında olursa olsun gider vururdum yüzlerine. Dediğim gibi bu benim yapımla alakalı olabilir. İnşallah çekirdek ailenizle mutlu bir hayat sürersiniz.

Gözlemlediğim kadarıyla çocuğun anneye olan tavrı ve kardeşlerle geçinme durumundan dolayı evlat ayrımı yapılıyor. Size olan tavrın sebebi başına buyrukluk olabilir. Bu bile tek başına yeterli. Bir de klasik ilk çocukların daha kısıtlanması, ortancaların görünmemesi ve küçüklerin de kuralsız yetişmesi söz konusu. Kardeşler arası yaş da önemli. Sizin eski konulardan hatırlayamadım. O yüzden örnek veremedim yakınımdan. Her türlüsü mevcut da Kardeşlerde sorunlu olan genelde anne tarafından da sevilmez pek. Diğerleri kollanır. Diğer kardeşler sıkıntı çıkarır diye de sizin arkanızda durmak istemiyor olabilir. Diğerleri manipüle ediyordur. Türkiye'de, sanırım evlat ayrımıydı, oranı yüksek orandaydı. Yalnız değilsiniz maalesef

Bu da olabilir. Ya da baba sahip olmak istediği erkek evlat yerine sizi koymuş olabilir.

annem de çok ayrımcılık yaşadı. 9 yaşında bakın 9 yaşında çalışmaya başlamış tekstil atölyelerinde. aldığı para dedeme gitmiş. sürekli annemin hakkını yemişler. 4 tane sığır dayım var. 5 tane de teyzem var. sürekli doğurmuş. evde oturmuş. kızlar çalışsın onlar yaşasın. annem teyzemler çalışarak onlara mal mülk edindiler. sscb ülkelerinden birinden gelmişler annem 8 yaşındayken. hakka gelince hiçbirine bir gram vermediler. annem boşanıp aile evine döndüğünde bile yediği 2 lokma çok gelmiş. tekrar babamla evlenmiş. ne oldu sonra dedem sürünerek öldü 30 kiloya düştü annem gidip vedalaşmadı bile. cenazesine bile gitmedi. ben hatırlıyorum küçükken bize gelirdi elinde kangal kangal sucuklar. 1 tane vermezdi bize. sanki annem babam alamıyor mu alabiliyor ama o zaman dedemin sucuğu daha güzel gelirdi işte. evine giderdik yediğin lokmaları sayardı. ben küçükken de annem görüşmeyi kesti. şimdi anneannemde öyle hasta. şişman bir de iyi bakılmıyor. çok sevdiği tüm parasını yedirdigi gelini koltuğu göçer diye oturtmuyormuş. umrunda bile degil. arıyor beni ağlıyor bana böyle böyle yapıyorlar diye. umrunda değil. gerçekten bazı anne babalar insana düşman gibi. S

Şöyle anlatayım şaşıfelek. Ben küçükken babam beni hep yanında gezdirdi. Koyu Beşiktaş taraftarıydı. Maçlara giderdik. Arabalara meraklıydı galeriler gezerdik. Yetişkin oldum. Bir davet olsun, bir arkadaşının kızının düğünü olsun ben eşlik ettim. İlk eşim çok iyi tahsilli bir adamdı. Babam onu kendi oğlu gibi benimsedi. Yurtdışlarına benim eşimle gitti. Bir takım elbise alırken benim eski eşime de aldı. İlk eşim bizim işlerimizin büyümesinde de büyük katkı sağladı. Sonra ben 35 yaşında boşandım. Babam "eve geri dön" dedi. "Ben gelinlikle çıktım kefenle dönerim" dedim. Dönmedim. Babamda zorlamadı. Babamla hep düzeyli bir ilişkim oldu. Ne yaşadıysam yine de yüz göz olmadık. Bugün başkalarının benzer konularını okudum. Bir yorum çok aklıma takıldı. "Bazı anneler çocuğunu rakip olarak görür" yazmış. Annem diğer ikisine çocuğu gibi davranıyor. Bana kendi yaşıtı, ya da rakibi hatta bazen düşman gibi davranıyor. Bunları uzun zamandır bastırıyorum. Belki terapi almam lazım. Belki üstüne düşmeyip, kabullenmem bilmiyorum. Kafam çok karışık. Ama sağlığım da kendi içimde hesaplaşma yapmaya şu an çok yıpratıcı süreçler geçirmeye müsait değil. Pamukannesi83

Herkes anne olamıyor malesef. Ben hakkımı arardım mal mülk konusunda. Daha sonra kesinlikle terapi alır bu süre içerisinde de onlarla hiç bir şekilde görüşmezdim

Herkes layığıyla annelik yapamıyor maalesef. Annenizin bu tutumu kardeşlerinizede yansımış gücü ondan alıyorlar. Senin başına buyruk olman kardeşinin bunları söylemesine beddua etmesine sebep olmamalı büyük ihtimalle işin içine mal mülk girdiği için böyleler. Allah kalplerine merhamet versin. Seninde yardımcın olsun.

Ailenin siyah kecici genelde ailedeki travma zincirini kirip kendi yolunu secen kisidir. Muhtemelen ailenizdeki bu kisi sizsiniz. Onlarin kurallarina boyun egmis olsaniz bunlar olmazdi, ama kendi hayatinizi da yasayamazdiniz

Sen daha dişli ve becerikli misin diğerlerine göre? S

Benim de en büyük abim ailenin hayırsızı denen kişiydi. Beş kardeştik. Ailem en büyük emeği o abime gösterdi. Abim çalışmadı, çalışırsa da kumarda harcardı, dört tane de çocuk yaptı neyine güvendiyse. Hayat boyu bizim hakkımızı gasp etti. Çoluğu çocuğu eşi mağdur olmasın diye ailem hep onlara maddi destek oldu. Yapılan maddi desteklerle kaç ev, kaç araba alınırdı. Ama ailemin dört çocuğu daha vardı. Biz sorun çıkarmayıp kendi çabamızla hayata tutulduğumuz için, hiç görmediler bizi. Abim hep mağduru oynadı, çocuklarını kullandı ve babamla annemi hep sömürdü. Sonra da alkol batağında öldü. Hala herkesin sırtında bir kambur olarak yaşıyor. Neyse ki çocukları hayata tutundu ve kendi yollarını çizdiler. Ama mesela ben de isterdim babam bana da araba alsın diye. Abime iki kere araba aldı, abim kumarda yedi. Beni sevmiyorlar mıydı, seviyorlardı. Ama nedense kendine yeten ve kendi çabasıyla hayata tutunan insana maddi yönden emek verilmiyor ailelerde. Şimdi babamın bir evi var. Orada ortanca abim yaşıyor. Onun dışındakiler kirada. Neden? Çünkü o da mağduru oynadı. Çıkarsak sokakta kalırız dedi. Biz niye sokakta kalmadık? En küçük abim, evin en mızmız en hiçbir şey beğenmeyeniydi. Annem sürekli ona özel muamele yaptı mesela. 45 yaşında adam, hala annem onu küçük çocuk gibi kayırıyor. Ben en küçük ve tek kızdım. Hiçbir edinimim olmadı ailemden. Ne yaptıysam kendim yaptım. Bununla da iftihar ettiler. Helal olsunmuş bana, kız başıma başarmışım. Ben kahramanmışım. Halbuki benim başka çarem yoktu. Ben de anama babama nazlanmak isterdim. Ne bileyim, bu ayırım başka boyutlarda ama genelde oluyor aileler arasında sıklıkla. Nihalcim sen de ben gibi muhtaçlık göstermediğin için mi acaba seni gözden çıkardılar?

Su kadarını anlatayım size bir tanıdığın hikayesini anlatayım. Kadının 3 cocugu var. Kadın bir tanesine üvey evlat muamelesi yapıyor. Esi farkediyor. Çok da ünlü bir psikiyatra götürüyorlar. Kadın kabul ediyor ama sebebini bilmiyorum diyor. Meğerse o çocuk kendisine yıllarca eziyet eden kvye fiziksel olarak çok benziyor, kv o çocuğa ayrı bir düşkün. Kv vefat edince kadın resmen içinde yıllarca tuttuğu öfkeyi cocuga yöneltiyor. Tersinden düşünün. Kardeşleriniz yazsa buraya onlar da babamız çok ayrım yaptı. Duruguzel hep öndeydi yazabilir. Annenizin babanıza karşı ofkesini size yöneltiyor olabilir. Olabilir de olabilir. Bu isleri kabullenip ona göre davranmak lazım. Daha önceki konunuzda da yazmıştım. Anne ile ortaklık yapmayın. Gayrimenkulu size devresinler. 1/4 nasıl denk geliyorsa. Çünkü kardeşler öfkeli , annenizle ortak oldugunuzda yine karışmaya çalışacaklar, annenizin hissesini onlara devretmeniz için baskı yapacaklar. O verdiğiniz örnekte de dışarıdan çok iyi görünebilir. Belli olmaz. Ablanın ikizler yüzünden adres değiştirmesi, gecenin 3-6 gibi uyku açısından en kritik saatlerde nöbet tutmasi hiç mantıklı değil. O ailenin "hizmetçisi" de abla olabilir.

Dünden beri sizlerinde yorumlarınızla uzun senelerdir düşünmediğim parçaları hatırladım. 12 yaşlarında filanım. Kardeşimde 2 yaşında. Ben onu parka götürüyordum. Halbuki kendimde çocuğum. Sonra evlenince tatile gittiğimizde kardeşimi de götürdük yanımızda pek çok defa. Kardeşim liseyi Amerika'da okuyacağım demişti. Boşandığım eşimle okul aramaya gittiler. Eşim kardeşimin kıyafetlerini elinde yıkamıştı. Sorunu buldum. Annem bizi yetişkin gibi görürken kardeşim onun gözünde hala çocuk. Ben nasıl olsa hep başımın çaresine baktım. Bana kafa yorması gerekmedi. Bende 44 yaşında kendi evlatları olan bir kadınım. Benim birinin çocuğu olma durumum babamla bitti. Bu durumu kabullenip, annemden bir sevgi ya da merhamet kırıntısı beklemeyip kendi çocuklarıma odaklanacağım. Annemin benim üzerimde yaptığı hataları kendi çocuklarıma yapmayacağım. Vakit ayırıp cevap yazan, bana yol gösteren herkese teşekkür ederim. ATTRAENTE ACTA EST

Belki de evladın anneye davranışları belirliyor bunu.. anneye saygı gösterip onu incitmeyen evlatla, başına buyruk kavgacı evlat ilerki zamanlarda annenin de davranışına yansıyor. Ablamın üç çocuğu var ve ablamı kırmayan onu düşünen ve en zor zamanında yanında olan evladıyla diğerleri arasında ben bile ayrım yapıyorum. Çocukken ayrım yapılmaz ama yetişkin olduktan sonra dönüp ben nasıl bir evlat olma sınavı verdim diye düşünmek lazım..

Bende bunu yapmaya çalışıyorum Miracle. Biliyorsun biri 21 aylık diğeri 8 aylık iki çocuğum var. Hayatımın fiziksel anlamda en zorluk yaşadığım zamanda annem yoktu. Diğer torunlarına sefer tasıyla yemek taşıdı. Bana karşı nasıl bu kadar sevgisiz hiç aklım almıyor.

Bakın dediğim gibi ben sizi tanımam eşinizi de tanımam ancak sizin durumunuzda onlarca kadın tanıdım. Eşiniz dediğiniz gibi mükemmeldir belki bilemem ama seneler sonrasını siz de bilemezsiniz. O ellerine güvenen hanımlardan da size söylediklerimi söylediklerim oldu hep size benzer cevaplar aldım. Ancak sonları iyi olmadı malesef. Erkek milletinin çok azı gerçekten iyi. Anladığım kadarı ile basit bir meblağ değil sizinki, yarın ne olacağının eşinizin size aşkının ve sadakatinin devam edip etmeyeceği nin garantisi yok, başınızdan bir evlilik daha geçmiş anladığjm kadarı ile az çok sizde görmüşsünüz. Erkeklerin aşkı sadakati iyiliği babalığı hayatına başka bir kadın girene kadardır der annem her zaman. Arkanızda ailenizin de olmadığı ortada. O para ile kendi üstünüze gayrimenkul alın. Zira o para sizin kişisel malınız boşanma halinde alınan gayrimenkul de sizin şahsi malınız ancak harcanır ise ya da iş için eşinize verdiğiniz zaman geri ala bilmeniz pek mümkün değil. Bence dikkatli hareket edin.

Anneme en çok benzeyen büyük ablam. Evcimen. Kendi halinde. Ama annem bariz bir şekilde en küçüğümüzü kayırıyor. Ben hiç birine benzemiyorum çünkü zaten onların evinden 20 yaşında çıktım. Bir daha da aynı çatıda yaşamadım. girlinred

Evet panda. En küçüğümüz benden 10 yaş küçük. Günde en az annemi 30-40 kere arar. duruguzel

Evlat ayıran insanlar bok gibi insanlar çünkü çok düşünmeye gerek yok. Benim annemde evlat ayırır erkek kardeşime tapar. Dünden beri yoğun mide ağrısı çekiyorum çok fazla sağlık problemim var anneme söyledim dalga geçerek neyin var dedi tersledim kapattım kardeşim olsa kafayı yerdi en basiti. Siz kendi ailenize bakın düşünmeyin insanlar değişmiyor aile şans işi. Herkes de şanslı olmuyor.

bunu benden yaşıyorum bia. Çünkü ister istemez sığınacak bir liman arıyorsun. Ama eşimden yanda maddi bir kaygım yok. Benim bütün bankacılık şifrelerimi bilir. Benden habersiz 5 tl çekmez. Benim paramın idaresine karışmaz. Kendisi de senelerce işletmecilik yaptı. Mekan sahiplerinin gözü kapalı işletmelerini teslim ettiği, istanbul gece hayatında isim yapmış, güven kazanmış bir kaç kişiden biridir. Allah heralde bir yerden alıyor, başka yerden veriyor. duruguzel

Bilmiyorum ama bi yerde okumustum. anne ozellik olarak yanlislarla dogrulariyla kendine benzeyen cocugunu daha cok sever sahiplenir diyordu. alakasi varmi bilemem

Ailenizle aranız nasıl peki şu anda merak ettim. Sizi hep pohpohlamayla idare etmişler. Hiç mi konuşmadınız onlarla bu durumu biz sizin evladınız değil miyiz demediniz hesap sormadınız? Eğer demediyseniz bilemiyorum. Ben aynı durumda olsam çoktan yüzlerine vurup "Ne haliniz varsa görün bundan sonra sizin için tek yapacağım teneşirde imamın sorusuna cevap vermek olur o cevapta helal mi olur haram mı olur bilemem" demiştim. Sorduysanız o ayrı tabiki.

Kesinlikle Robin. Babam yaşarken böyle olaylar cereyan etmedi. Babam haklıya haklı, haksıza haksız derdi. Annem adaleti sağlayamadı. Düşün ablam benim kafamda cep telefonu kırdı. Annem "hastaneye gitmeyelim. Pamuk basarız geçer. Sakın ablandan şikayetçi olma" dedi.

Ayırıyor ya ben bunun hesabını sorduğumda" ne bileyim senin her şeyi kendi başına halledeceğini düşündüm "gibi bişi demişti. duruguzel

O zaman hep yaptığınızı yapın, güçlü olun ve hakkınızı alın. Böyle aileye böyle tavır.

Hakkınızı bir nokta kadar da olsa bırakma sakın. 2 minik çocuğun var. Onların sana ihtiyacı var onlar için kendine çok iyi bakmalısın kimseyi düşünmemelisin. Annen 2 çocuğunu düşünüyorsa sen de 2 çocupunu düşünmelisin ve iyi olmalısın

Ben evlatların eşit derecede sevilebileceğine inanmıyorum. Bu dışlamak, hakkını yemek asla değil ama birinin güzelliğini diğerinin yemek yemesini seversin gibi. Büyüdükçe de bu eşit olmama halinin artacağını düşünüyorum. Muhtemelen sizinki de öyle oldu. Bir tarafta her dediğine he diyen, diğer tarafta hep hayır diyen... Yani bana ebeveynlik koşulsuz sevmek gibi gelmiyor. Kendi çocuğumu koşulsuz ve çok seviyorum, ikinciye onun kadar heyecanlı değilim mesela. Bildiğim duyguyu revize ediyorum çünkü. Ha ayrım yapar mıyım, yapmam. Mesela ben tek çocuktum, benim annem sağolsun direkt beni sevmedi yani evlat ayrımına girecek fiziki şartlara sahip değildi. Direkt bu olmamış deyip hayatından çıkardı, evet ben de ters-burnunun dikine giden çocuktum. Valla kendileri bilirler açıkçası. Yaşlanınca elime ayağıma dolanmasın, kalanı ben hallederim.

Bunun birden fazla sebebi olabilir bence. Ama benim gördüğüm genellikle erkek kız ayrımı olduğuydu. Seninki de çok acı maalesef. Benim annem kız erkek ayrımı yaptı çok net. Ama bedelini de ödetti hayat ona. Benim bir şey yapmama gerek kalmadı.

Aynı şey bizde de söz konusu. Kardeşim en ufak sağlık sorunlarında bine bin katıyor. Geçen beynime pıhtı attı demiş. Öyle bir şey yok. Sonrasında böbreklerim enfeksiyon oldu demiş. Doktor bunların çok ciddi hastalıklar olduğunu. Hastanede yatması gerektiğini söyledi. İğne olup, ilaç alıp ayaklanıyor nasıl oluyorsa.

Uyarın için teşekkür ederim bia. Eş seçimlerinde kötü karar vermediğimi düşünüyorum. İlk eşimde boşanırken ceketini aldı, çıktı. Yoksa 14 sene emek verdiği şirketi ne kadar büyüttüğünü filan hesap eder, yüklüce bir para da alabilirdi. Ama beni yarı yolda bıraktığının mahcubiyetini yaşadığı için çirkinleşmek istemedi. Bu eşimden de yana da bir kaygım yok. Onun hayal edebileceği bir servet değil. Bana yorumda yapmıyor. Otelden anlar ama fabrikadan anlamaz. Onu al, bunu al demiyor. Ben fabrikayı istiyorum. Bakalım arabulucu benim avukatımda görüşecekmiş bugün. Ama ben mahkemeye gitmeden çözebileceğimizi düşünmüyorum.

Muhakkak her zaman çocuktur diyemeyiz. Ben konuyu açan hanımefendinin kendini tanımlama biçimine bakarak yazdım. duruguzel

Böyle konuları okuyunca içime öküz oturuyor çok kötü oluyorum gerçekten size sarılmak istedim teselli veremem çünkü aynı konumdayiz tek eksik bizde mal mülk davası yok geri kalan kısimdaysa biz üç kız kardeş hepimizi çok rahat gözden çıkardı. Ben mesela artık kendimi geçtim İstanbul da ünv okuyan kizkardesim var bu sene belki görmüşünuzdur bogazici ünv de yurt krizi oldu mecburi çıkarttılar ev bulma süreci para verme alma hep sorun oldu şimdi çok şükür yerleştirdim evine hala kız kardesime pazardan sebze meyve al evde yemek yap diyor hangi parayla dediğinde nerden bulursan bul yani ilgilenmiyo işte bu bir anne dönüp baktığınızda çok sukur benim elim hep üstünde Uzun lafın kısası evlat ayrımını anlayamadım asla anlamayacağım benim de iki evladım var düşünmek dahi istemiyorum çok karışık oldu ama size diyeceğim umarım hukuki olarak bu mal mülk davası çözülür ve hayatınıza bakarsiniz bu aile size maddi manevi daha fazla zarar vermeden

Tek sizin başınıza gelen bir durum degil. Çok sebep var. Ve kendim de dahil az ya da çok herkeste görüyorum. Bazen sorunlu çocuk, bazen uzaktaki çocuk, bazen kız ya da erkek çocuk, bazen ebeveynin o çocuk dogdugundaki ruh hali, bazen almaya alisan çocuğun doyumsuzlugu, bazen kendine benzeyen uzar gider liste... Sizinkinin sebebini siz bilirsiniz. Belki o çocukla daha çok vakit geçirme, belki sizin daha "gürültülü" olmanız, belki babanızla olan baginiz, belki küçük kardeşle annenin bağımlı iliskisi... Ben artik tek çocuğun daha sağlıklı olmaya başladığını görüyorum. Batsa da çıksa da sonunda daha sağlıklı, tutarlı bir hayat oluşuyor. Kardeş ilişkileri genel olarak gördüğüm 30lu yaşlarda bozuluyor.