Annenle bban bugün bu dünyadan gocecek diye duygularını içine atman doğru değil ama tabi onları çok kırmadan duygularını dile getirmelisin. Onların verdiği vereceği cevaplardan ziyade bu konuda oldukça bencil bir şekilde sadece kendi kend kırgınlıkların dile getirip doğrularını yanlışlarını soylemelisin. Malesef ki anne baba mihenk taşı. Ne kadar haklı da olsak onlar ne kadar ruh hastası da olsa, onlarla problem olunca hayatta hep kırık geziyoruz. O yüzden ailenle iliskini bence onları affederek düzeltmelisin. Yani onlara herşeyi şöyle ve bakalım ne diyecekler. Sonrasında küsme, ancak onları artık el insanı gib düşünüp hayatına devam et. Gelirlerse gelirler gelmezlerse bayramdan bayrama arar sorarsın. Onların söyledikleri kötü laflar kötü bakış açıları, sizi manipüle etmesi, narsistce kendini haklı çıkartması sizin değil onun problemi. Artık acaba bende sıkıntı mı var diye düşünmektense bende hiç bı sikinti yok, benm hayatim bakış açım dogrularim bu. Beğenen alır. Mantığı ile yaklaş annene. . Burda bir arkadaş vardı narsist nasıl olur diye. Onun yazısini okumanı tavsiye ederm

Evet bnde buraya takıldım. Bence konu sahibi bunları birinin yüzünne anlatıp yardım isticek durumda değil. Bu sorunları sesli anlatmak ve karşıdan duyacaklarna yada kendi yuzleşeceklerine hazır değil. Para değil mesele. Ama buraya yazarak bir adım atmışsın konu sahibi biraz daha cesaretle gideblrsn. Bnmde aile travmalarım var. Bnmde gidip sesli anlatmaya cesaretim yok. Seni anlıyorum.

Öncelikle yorumlarda da görebileceğiniz gibi yalnız değilsiniz. Ben terapi aldım bir süre. Almadan önce de, yaşadıklarımı hafızamdan silemeyeceğine göre nasıl geçebilir ki derdim ancak iyi bir terapi bu travmaları kolayca veya çok da zor olmadan aşabilmenizi sağlıyor. Bunu mutlaka deneyin derim. Ancak terpisti iy araştırın, iyi olacağım derken psikolojisi altüst olan arkadaşlarım oldu. Eğer şu aşamada terapi alma şansınız yoksa, kendinize hergün bir zaman ayırın, ve size acı veren anılarınızı tek tek ele alın. Hatırlayın ardından o olayın aslında nasıl olmasını isterdiniz onu her ayrıntısıyla düşünün ve gözünüzde canlandırın. Çok faydalı yöntemlerden biridir. Bir de afedememek şuan sadece size ve sizin hayatınıza zarar veriyor. Affetmeniz demek annenizi sizi kırdığı tüm anlar için haklı yapmayacak bunu unutmayın. Geçmişe takılmadan yaşamak için, daha mutlu, daha huzrlu yaşamak için affedeceksiniz. Affetmek onlaro haklı görmek değil. Önünüze bakmak, hayatınıza odaklanmak, kendi hayatınızın, ailenizin, bebeğinizin tadını çıkarmak için, geçmişin yükleriniz üzerinizden atmanız için tğm yaşananlara kabul vermek belki de. Mutlu bir hayat diliyorum.

belediyeler, bazı üniversiteler ücretsiz veya düşük ücretlerle psikoterapi imkanı sunuyor. yine bazı psikologlar da sembolik ücretlerle online terapi yürütüyorlar. bunları kendi kendine yenmeniz mümkün belki ama zor. eğer birisine açılmaya hazırsanız şartlarınızı zorlayın bir uzmandan destek almak için.

Geçmiş incitmis üzmüş seni. Ama artık geçmişte kalmis. Ne zaman aklına gelse başka şeyle kendini meşgul et. "Annemi ailemi affediyorum ve kendimi özgür bırakıyorum mutlu olmayı seçiyorum " de kendine her gün. Bakış açını değiştir mutlu şeyler düşün.. zaman kisa kendini üzdüğünle kalırsın. Kalma kendin için mutlu olmayı seç ve affet..

Bende aynı durumdayım bugüne kadar hep ezildim hep aşağılandım hep değersiz bir evlat oldum arkamda duranım hiç olmadı annem banada hep dayak atardı hep korkuyla büyüdümm şimdi yeri geliyor yine tartışıyoruz hiç sevmiyorum sevsem bile içimin yarisi sanki nefretle dolu kucukken bile herkezin icinde bu gerizekali derdi kendimi cok kotu hissederdim gercekten bazı anne kizlara bakiyorum ne kadar iyi anlaşıyorlar bazi anneler de varki aslinda evlatlarini kendileri uzaklaştiriyor kendilerinden

bence çocuğunuzu böyle biriyle görüştürmemekle başlayabilirsiniz. Anne olmadan önce annenizi belki anlamaya çalışabilirdim. ama benim de kızım var ve artık anlıyorum ki size yapılan annelik değil. böyle biri olmasa da olur.

Onerebilecegim tek şey theta olur. Başarılı bir ismi de mesaj olarak atabilirim isterseniz.

Çocuklukta ihmalin izi kitaplarını -biri çözümler- okumanızı öneririm. Okurken ağlamak kötü değildir. Bir süre sonra normaö duygu düzeyine ulaşırsınız.

Huy değişmiyor yapacak şey kabullenip 0 beklentiye girmek. Zaten iki hafta tatilde hiç beklentiye girmeyince huzursuz olmamissiniz. Böyle annelerin psikolojisi bozuk oluyor, ilaçlı tedaviyle bayağı değişim oluyor inanın. En azından bir özür geliyor, ayilip bayılarak manipüle etmeler kesiliyor. Buna ikna etseniz hepiniz için iyi olur. Çünkü diğer aile üyeleri de annenin etkisinde kalmış ve kendi kurdukları çekirdek ailede ciddi sorunlar yaşayacaklar. Ayrıca her ebeveyn bilerek veya bilmeyerek çocuklara zarar verirmiş. Siz ideal anne olmaya çalışsanız da sizin kiziniz da muhtemelen bazı şeylerden şikayet edecek. Mesela kıziniza sen çok güçlüsün diye sürekli telkinde bulunmak, bunlardan biri bence. Çünkü zayıf olduğu anlarda bile güçlü olmak zorundayım, neden güçlü hissetmiyorum, bunlar annemin yüzünden cümlesi çıkacak ağzından. Ve bu ona acı da çektirecek.

Thread 'Gerçek NARSİST nedir, anlatıyorum.' Gerçek NARSİST nedir, anlatıyorum. Genelde ilişkiler üzerine ama içinde biz anne mağdurları da var. Okumanı öneririm. İç döküş sayfası yaptık.

Annemle olan bütün travmalarımı gömdüm, onu içimde affettım. Ne olursa olsun O benım annem

Affetmek için kendini zorlama. Affedemediğin için de kendini suçlama. Seni kırdığı kadar senin de onu kırmaya hakkın var. Sana ömür boyu taşıyacağın bir yük yüklemiş. Yeni tanışmış iki arkadaş gibi takılmak sorununu asla çözmez, büyük bir kavga çıkarıp onu yerin dibine sokmalısın. O zaman için soğur belki. Ama kavga, ağlayıp sevgi dilenmeye dönecekse hiç girişme gene o galip gelir seni daha çok üzer bir de üstüne pişmanlık yaşarsın. Okurken gerçekten duygulandım.

Ben ücretli ücretsiz pek çok psikolog, psikiyatr desteği aldım. Kesinlikle ücretle ilgili bir durum olmadığını tecrübelerimden sonra karşımıza çıkan kişinin mesleğine ve insana olan saygısı ile ilgili bir durum olduğunu düşünüyorum.

Erkek kardeşinle ve babanla aranı bozduğu için Kendi daha önde olmak istiyor erkekler üstündeki hakimiyetini kaybetmek istemiyor Seni rakip görüyor olabilir

Annesinden kalan travmaları aşabilen, bu travmaları aştıktan sonra annesi ile iyi geçinebilen biri var mı aranızda? Benim bunun için bir psikoloğa ayıracak bütçem yok. Kendim olanları olduğu gibi kabul etme, affetme noktasına asla gelemiyorum. Kendisi ile de zaten asla konuşulmuyor, yaptıkları için özür dilemeyi reddeden, kızı ile arasını düzeltecek fırsatı elinin tersiyle iten biri. Kitap okuyarak aşmaya çalıştığım zaman ise gözyaşlarımda boğuluyorum. Gerçek anlamda boğuluyorum ve okumaya devam edemiyorum. Nefessiz kalıyorum, gözlerimden akan yaşlar görmeme izin vermiyor yazıları. En son lohusalık dönemimde benimle 8 ay konuşmadıktan sonra bir daha asla eskisi gibi olamadık. Onun için ayrı bir konu açtığım için tekrar anlatmayacağım fakat sonuç olarak 8 ay sonra arayıp kızımı görmek istediklerini, benim yüzümü görmek istemediklerini söylediler. Şimdi kızım 2 yaşında, barışmış görüşüyor olmamıza rağmen hala telefonda görüntülü konuşurken yüzümü gösteremiyorum. Ne zaman arasalar yüzümü görmek istemedikleri gün geliyor aklıma. O dönem babama yaptığı gibi erkek kardeşime de kendini o kadar acındırmış, o kadar mağdur göstermiş ki erkek kardeşim benden nasıl nefret etmişse onunla da 1 yıldan fazladır doğru dürüst görüşmüyoruz. Sorununun ne olduğunu da anlatmadığı için problemi çözemiyoruz. Kızım zaten erkek kardeşimin umurunda değil. Neyse o da başka bir konu zaten. Çocukken hep dayakla büyüdük. Özellikle kız kardeşimle ben hep annemizden şiddet gördük. Öz bakım konusunda hakkını yiyemem fakat 33 yaşındayım ve ben annemden bugüne kadar bir sevgi sözcüğü duyduğumu hatırlamıyorum. Yalnızca hamileyken bir kere dizine yatmıştım, saçımı okşamıştı. Zaten hemen gözlerim dolmuştu. Onun dışında çocukken hep küfür hakaretleri hatırlıyorum. Pısırık gavurlar, işe yaramaz mahluklar, beceriksiz, ağzını burnunu kırarım, boğazını sıkar atarım, Allah belanızı versin, başımın belaları, seni sürüm sürüm süründürürüm, aklıma ilk gelenler... Çocukken hayatımızda hep baskı vardı. Saçımı asla istediğim gibi kestirme özgürlüğüne sahip değildim mesela. O Bendeniz adlı sanatçıyı seviyor diye hep o şekilde kesilirdi saçlarımız ama ben uzun saçlarım olsun isterdim hep. Sonra ortaokulda bir gün kız kardeşimle sırf onu mutlu etmek için saçımızı erkek modeli kestirip eve gelip sürpriz yaptığımızı hatırlıyorum. O gün saçımızı beğenmiş yüz ifadesi yerine şaşırmış bir yüz ifadesi gördüğümü hatırlıyorum. Zaten ondan sonra da hiç karışmadı. Lisede namazı bıraktım diye benden nefret etti. Bunu söylemese de o kadar net hissediyordum ki... Evlenmek istediğim adamı onaylamadı, annem de babam da 1 ay benimle küs kaldılar sırf onunla evlenmeyeyim diye. Şimdi sorsam düzgün mesleği yok diye evlenmeni istemedik diyorlar ama aslında alevi diye evlenmemi istememişti ve bunu babama diğer şekilde ifade edip onu da küstürmüştü. Sonuç olarak evlendim. Eşimle şirket kurduk ve evliliğimizin ilk senesinde evimizi, arabamızı alıp sayısız ülke gezecek kadar iyi bir duruma geldik. Doğumumda yanıma geldi. Ne bir tartışma yaşadık, ne başka büyük bir olay. Dediğim gibi ayrıca anlatmayacağım fakat her şey bittiğinde onu affedemediğimi, özür beklediğimi söylediğimde özür dilemedi. Başka bir konuşmamızda ne var yani ben de birazcık nazlanamaz mıyım sana dedi. 8 ay boyunca naz yapmış demek ki... O 8 ay benim hayatımı değiştirdi. Konuşmadığı ilk günden beri 2 senedir her gün aklımda beni kolik bebekle tek başıma evde çocuk bakarken bırakmaları, konuşmamaları, psikolojik olarak çökmüş haldeyken manevi olarak yanımda olmamaları. Affedemiyorum ama bunu içimde yaşıyorum. Onlara yansıttığım bir durum söz konusu değil. Her gün beni sevdiklerini düşündüğüm ailemin beni ve kızımı 8 ay boyunca yok saymalarını, bana nefret duymalarını atamasam da bir gün aramızdan ayrılacaklarını bildiğim için onlara yansıtmıyorum, güzel anılar biriktirmeye çalışıyorum. Bu yaz 2 hafta boyunca beraberdik mesela. Hiçbir tartışma olmadı çünkü yeni tanışmış iki arkadaş gibiyiz. Hiç kişisel alanlarımıza girmeden konuşuyoruz. Ne kendimden, ne anneliğimden, ne evliliğimden, ne arkadaşlarımdan konuşmuyorum, konuşamıyorum. Zaten her şeyimi küçümser. Tek başıma bebeğime bakarken kardeşim 'ah o da yoruldu ya' dedikten sonra 'aman canım tek çocuk o da sesini çıkarmasın' demişti. Bebek bakımı öğrenmek için okuduğum kitaplarla dalga geçerdi. Kitapla çocuk mu büyütülür derdi. Üniversite sınavında ağlayarak çıktığımda 'aman biliyordum bunun bir şey beceremeyeceğini' dediğini ve sonrasında benim Türkiye'nin en iyi okullarından birini kazandığımı da hatırladım şimdi. Şimdi burada 'ah canım annen kim bilir neler yaşadı, onu anla' vs diyenler olacak. Bu mantıkla ilerlersek benim de kızıma aynı şekilde davranmam gerekir. O zaman ilerde onu da öyle mi avutsunlar? Annen sevgi görmemiş annesinden, hep dayak yemiş, özgüvensiz yetişmiş vs diye teselli mi etsinler? Asla istemem. Ona ne kadar güçlü bir kız olduğunu, ne kadar özel, güzel, farklı bir kız olduğunu, onu ne kadar sevdiğimi söyleyerek günü bitirmiyorum. Hata yaparsam, sesimi yükseltirsem özür diliyorum. Beni affedene kadar sarılıyorum. Çünkü o benim kızım, kanım canım. Dünyadaki hiçbir sorun, bakın ondan dahi gelen hiçbir sorun ona olan sevgimi ve saygımı değiştirmez. Karşılıksız sevgi budur. Anne kız ilişkisi namaza, sınava bağlı değildir. Keşke annem kardeşlerini sevdiği kadar beni sevseydi. Kardeşlerinin her sorununda yanında olan, neredeyse hepsinin çocuğunu üniversite okurken evinde yaşatan, babamdan gizli kardeşlerine maddi destekte bulunan, hatta sonrasında babamı da inandırıp onlara para verdirip türlü borca sokan annem... Bunlar ilk aklıma gelenler, ilk yazdıklarım. Nasıl aşacağımı bilmediğim konular. Tabii uzun yıllar biriken daha birçok konu var. Bu konular benim hayatımda değersizlik hissi, düşük özgüven, sürekli bir mutsuzluk hali, ani parlama sinirlenme, vs gibi problemler olarak yer bulmuş konular. Eğer saydığım yöntemler dışında bir yöntemle bu tarz problemlerini aşabilen varsa bana da bunun yollarını gösterebilirler. Belki bu sayede hiç düşünmediğim bir bakış açısı yakalayabilirim.

Anneniz düzelmeyecek yaş aldıkça daha da kötü olacak, bunu bir kere unutunuz. Yazdıklarınızdan anladığım kadarıyla pasif bir de baba figürü var. Olanları, çocukken annenizin davranışlarını hiç mi fark etmedi mesela. Sanmıyorum, fark etmiş ama işine gelmemiştir. Yani aslında sizin baba figürünüz ile de sorununuz var. Ama üzülmeyin, çünkü artık büyüdünüz ve yetişkin bir kadinsiniz ve gecmiste örselenen o minik kizin yani sizin anneniz de yine kendiniz olacaksınız. Kısacası kendinize ılımlı, sevgi dolu, anlayışlı, tam destekçi olacaksınız. Annenizin size nasıl davranmasını arzu etti ve ediyor iseniz kendinize öyle davranacaksınız. Biyolojik anneniz ile de yüzeysel suya sabuna dokunmayan mesafeli bir ilişkiniz olacak. Bu kadar

Tülay kök izlenmenizi tavsiye ederim Nokta atışı olur kanaatindeyim.

Teşekkürler sagolun

Zor bir ailede büyümek kitabını şiddetle tavsiye ediyorum kendi kendine nasıl aşabileceğinizi anlatıyor.

Önerileriniz için çok teşekkür ederim. Tavsiye edilen kitapları listeledim. Okuyabildiklerimi okuyacağım. Durum şu ki ben annemden nefret etmiyorum. Böyle olmasına üzülüyorum, bende yarattığı etkilere üzülüyorum. Yukarıda da bahsettiğim gibi yalnızca kötü şeyler yaşamadık, rutin anlamda iyi şeyler de yaşadık ama travmatik olanları aşmam için bir çaba göstermedi, göstermiyor. Hiçbir hatasını kabul etmiyor. Yaşattığı ger şeyi ama her şeyi kendine hak görüyor. Bu egodan, bu haklılık psikolojisinden, bu hakim olma hissinden nefret ediyorum. Tek istediğim bir özür, bir pişmanlık belirtisi ama yok yok. Bunu anlatacak gücüm de kalmadı kendisine. Zaten yaşlandılar, bunlarla zamanımı doldurmak da istemem çünkü dediğim gibi nefret etmiyorum, kızgınım.

Tek bir cümle yazacağım "bana değer vermeyen, beni olduğum gibi seçimlerim ile kabul etmeyen benimle kendi geçmişini kıyaslayan beni aşağılayan kıymetimi bilmeyen çantada Keklik gören onu ben doğurdum bana öf be diyemez herkesi hayatımdan çıkardim"insan oldum. BEN İNSANIM İNSAN DOĞDUM

Üzerinden çok geçmiş, ben konunuzu yeni gördüm. Benzer bir anneye sahibim, "olgunlaşmamış ebeveynlerin yetişkin çocukları" kitabını okumadıysan oku, ağlayabildiğin kadar ağla ve bir gün normal bir ilişkiniz olabileceği inancını kafandan at, bu acının yasını tutarak "norma anne hayali" ni göm. Beklentin olmayınca acı da çekmiyorsun. Annen büyük ihtimalle narsizmle olgunlaşmamışlık arasında saçma biryerde benimki gibi. Ondan nasıl bir anne olunmaması gerektiğini öğrenmiş olarak evladına sarıl. İçindeki yara hiç kapanmayacak, benimki de kapanmıyor. Sadece beklentiyi bıraktığın için için soğuyor ve bir yabancıya gösterdiğin dirayeti ona da gösterebilir hale geliyorsun. Bu model böyle anacığım, allah bizi buradan sınamayı uygun görmüş. Resmiyetini koruduğun sürece insan muamelesi göreceğini sakın unutma

Durumumuz çok iyi evimizi arabamızı aldık. Şirketimiz var demişsiniz Allah daha çok versin de. Aynı zamanda psikologa ayıracak bütçem yok demişsiniz. Ben sizin yerinizde olsam ayırırım çünkü ruh sağlığınızı iyi görmedim. Öfke içindesiniz. Öfkeniz çok alevli içinizde yanıyor. Herkesin annesiyle ilgili travmalari var. Benim de var. Ama ben kendim baş etmeye çalışıyorum. Baş edemezsem de bi psikologa giderim. Sizin anneniz tek değil. Bu coğrafyanın kanayan yaralarından biri. Buna inanın

Ah ahh bu benim kadinlar kulübüne uye olma sebebimdir zatımuhterem Yaşlandı ama hala aynı ayrıma ve adaletsizlige maruz kaliyorum. Tek fark la umursamiyorum. Benim kolum koparken diger kardeslerimin parmagi çizilir içi yana yana anlatir. Benim icin en kötü şey şu. Sadece bana böyle diger 5 kardesime degil. Dogum yaptim yuzlesip dertlesip icimi bosaltir kapatir onu affederim dedim. Asla izin vermedi konuşmak istemedi. Aylar sonra bayramda yanina gittik. Epey yaslanmis evi daginik ne bileyim içim garip oldu ama ona acimamak icin frenledim kendimi. Yine beceremedim tabi. Geçmişle bana yaptiklariyla yuzlesmek istemiyor. Bebegimi seviyor. Hala yaslanirim bana bisey olur arami jesle iyi tutayim diye düşünüyor sanırım. Diger kardeşler takmiyor bunu kullaniyor beni kullanmak istiyor bazen kullandirtayim diyorum sonra aklima hala evlat ayirdigi gelince duruyorum. Ne bileyim allah islah etsin. Gercekten şunu anladim aile ile zedeli iliskisi olan insanlarin bir yani hep eksik. Yas kac olursa olsun ne kadar mutlu olursa olsun annesi tarafindan sevilmeyen insanın kalbi hep aciyor.

İl Sağlık Müdürlüklerinde, belediyelerde ücretsiz psikolojik danışmanlar oluyor. Bence onlardan bi destek alabilirsiniz. Annesiyle evlat ayrımı meselesinden dolayı hep sorun yaşamış biri olarak ancak destek alarak bir şekilde kabul aşamasına geldim.

İmrendiğimiz anne kız ilişkisini kendi kızlarımızla yaşamak nasip olsun umarım

Psikoloğa ayıracak bütçem yok demişsiniz ama daha sonra şirket kurup mal mülk sahibi olacak kadar işlerinizin iyi gittiğini belirtmisiniz ben anlamadım. Ana- baba travmaları terapisiz aşılmaz kanımca kanaatim bu. Belli bir seviyeye dek gelir lakin derin bir kazı çalışması olmaz. Bu ihtiyaç değil zorunluluktur. Dişiniz ağrısa bütçem yok mu diyeceksiniz koşarak dişçiye gideceksiniz. Psikolojik terapide böyle bişidir.

Yazdıklarınızın hepsini okudum. Ben de hayatta aynı sizin gibi tepkiler gösteriyorum değersizlik hissi, aniden sinirlenme, huzursuzluk hali.. Ben maalesef ailemin yaptıklarını, geçmişte öyle görmüşler, öyle yetişmişler gibi şeylerle kapatamıyorum. İnsan yetişkin olunca onların davranışlarının bir seçim olduğunu anlıyor. Ellerine defalarca kez bir noktadan sonra daha iyi anne baba olabilme imkanı varken kullanmamışlar. Zaten insan görüyor kendi kardeşlerine, yeğenlerine ne kadar farklı, ne kadar daha iyi davranabildiklerini. İçlerinde annelik babalık hissi olmasa bile en azından öyle kötü davranmaya hakları yoktu. Maalesef en doğrusu araya mesafe koymak. Ben ailemle aynı evde yaşıyorum, ama elimden geldikçe az iletişim kurmaya çalışıyorum.

Ne çok şey yazardım buraya da yazmayacağım... Allah yar ve yardımcınız olsun. İçinizi anne babanıza döküp affetmek, ardından ölümün bir gün geleceğini hatırlamanız, sonrasında da güçlü bir karakteriniz var ki ilaçsız bu süreci geçirmişsiniz... Psikolog desteği alırsanız mutlaka faydası olacaktır.

Yaşadıklarına üzüldüm. profesyonel bir yardım almanızda cidden fayda var. hayatinizda olmasına rağmen anne boşluğu yaşadığınız.

Aynı benim annemi anlatmışsınız. Bir kere ağzından kızım kelimesini duymadım diğer sevgi sözcüklerini zaten hiç duymadım. Evin en büyüğü olmak hep zor oldu benim için. Çok fazla şey beklenildi. Yeri geldi dersi asıp küçük kardeşime evde ben baktım, hastalanınca hastahanelere ben götürdüm, geceleri kalkıp ben baktım yeterki annemin psikolojisi biraz daha bozulmasın diye. karşılık bekleyerek yapmadım hiçbirini. Sözlü olmasa bile gözlerine baktığımda beni sevdiğini bilmeyi isterdim. Bu yaşıma geldim atamadım bende beceremedim bu içimdeki burukluğu yok etmeyi.

Gerekirse yemeden içmeden kısın ve terapiye başlayın. Bende benzer sorunlarla mücadele ediyorum. En son çıkmaza girdiğim için terapiye başladım. Henüz her şeyi çözümleyemedim zamana ihtiyacım var ama en azından karşınızdakinden özür beklemeden onun için değil kendiniz için affedip yolunuza bakmayı öğretecek size. Şifa dilerim. Anneden yara almak kız çocukları için çok zordur.

Annenizle gerçek hayatta yüzleşmek hicbirseyi cozmeyecektir, zaten bunu deneyimlemissiniz, beklediğiniz özrü pismanligi gormez daha fazla hayalkirikligina ugrarsiniz. Öncelikle psikolojik yardım, mümkün olmuyorsa meditasyonlar yoluyla yuklerinizden kurtulabilirsiniz. İnsan anne olduktan sonra bu konuları daha çok sorguluyor, ben de lohusa donemimdeyken psikoloğa gitmiştim annemle ilgili geçmişten kalan konuları artık tasiyamadigimi farketmistim. Maalesef devam edemedim ama bu seanslar ve yaptığım meditasyonlar bana pencere açtı daha farklı düşünmemi sağladı. Geçmişi ve annemi değiştiremem, kapasitesi bilgisi yapabilecekleri bu kadardı ve ben artik o küçük savunmasız kız çocuğu değilim yetişkin bir kadınım ve ihtiyacım olan sevgiyi kendime veriyorum. Dört Anlaşma kitabini tavsiye ederim, genel olarak hayata bakış açımı cok değiştirdi. Özetle; 1. Anlaşma: ''Kullandığın Sözcükleri Özenle Seç'' 2. Anlaşma: ''Hiçbir Şeyi Kişisel Algılama'' 3. Anlaşma: ''Varsayımda Bulunma'' 4. Anlaşma: ''Daima Yapabildiğinin En İyisini Yap'' Annenizin size olan davranışları sizinle ilgili değildir, bu tamamen onunla ilgili. Size olan hakaretleri, aşağılamalari kendiyle ilgili sorunlarından kaynaklanıyor, kitabi okursanız daha iyi anlayacaksınız. Cok iyi bir annesiniz anlattığınız kadarıyla, çocuğunuzla olan olumlu ilişkiniz zamanla yaralarınizi da tedavi edecektir.

Seni gormek istemeyen cocuguda gormesin cok mu Lazimmis bence gerekirse arabaninsat ama tedavi Ol.. ha hic olmadi bagini tamamen kes..

Benim hayatımı anlatmışsın resmen okurken inanamadim.. doğumdan sonra kus olmadigimiz halde annemin bana zerre faydası olmadı hatta yardım etmeye çalışan kız kardesimide senin hizmetcinmi o diyip aldılar yanımdan :) ben de affedemiyorum ve ne yazikki içimdeki o kırgın çocukla düzelmiyor, yok saymaya karar verdim, yani duserge olarak haftada bir gün gidiyorum, kızımı görsünler diye, ihtiyacı olursa yardım isterse geri cevirmiyorum ama onun dışında özel olarak ben aramıyorum ararlarsa açıyorum hatta çoğu zaman vaktim olmuyor, kızıma ski ski sarıldım, onunla geçiyor vaktim annelik nasıl olurmuş anneme değil ama içimdeki küçüğe öğretiyorum, ben affetmeyi başaramadım kopmuş içimdeki bağlar umarım siz sorunuza cevap bulursunuz takipte olacağım ve son olarak anne kız ilişkisini doyasıya yaşayan her canlıya imreniyorum..

Kesinlikle deneyin derim. Bir sürü farklı yöntemler var size iyi gelecek olan neyse onu deneyimlemenizi dilerim. Bir de sedona ye bir yöntem var duudunız mu hiç? Onu da bir deneyin isterseniz.

Pandemi öncesi dönemden bahsettim maalesef... Pandemi döneminde her şey durdu her şey. Tüm birikimimiz bitti şimdi her şeye sıfırdan başlamış gibiyiz. Tüm birikimizi bitirdiğimiz noktada işlerimiz başladı çok şükür. O sebeple açıkçası psikolog konusunu erteledim. Yoksa ben de sizinle aynı fikirdeyim, kesinlikle gitmek ve bu tedavi sürecini de diğer fiziksel tedaviler gibi önemsemek lazım.

Çok fazla katılıyorum belkide ben bu sayede iyiyim konu sahibi kesinlikle bu yorum olması gereken.

Sizin annenizin farkli versiyonu bende var. Kizim, canim kizim, kizim icin dunyayi yakarim diye dolanir. Anlatsam roman olur, saka gibi bir kadindir kendisi. Henuz 13 yasindayken bile hastaneye yalniz giderdim. Hasta olmama ragmen beni yalniz birakirdi. Hatta birgun o kadar atesim cikti ki sürüne sürüne banyoya gitmisim yine 13 yasindayim bu arada. Gitmisim diyorum çünkü sadece camasir makinesine tutundugumu hatiliyorum. Gozumu actigimda akan suyun altindaydim. 8 aylik hamileyken sinir krizi gecirdim, tansiyonum 16lardaydi, hayatimin en kotu gunu olabilir. dogumdan sonra 2. sinir krizini gecirdim ve gorusmeme karari aldim. Arada torununu gösteriyorum. Şöyle bir fark var. Annemin psikolojik bir sıkıntısı var. Doktoruyla gorustum, tanısını soylemedi ancak asla iyilesemeyecegini söyledi. Belki hata ediyoeum ama artik anneme ebeveynlik yapmaktan yoruldum. Herkese bin turlu yalan soyleyip beni mahcup etti. Sus derim susmaz. Bende konunuza icimi dokmus gibi oldum kusura bakmayin, cok doluyum. Ozetle görüşmüyorum. Ama bu karari vermeden once elimden gelen herseyi yaptim. Iyi gecinmeye calistim, eli kolu saglam bir kadin olmasina ragmen hastalik hastasidir bos yere bir dunya hastaneye goturdum, yemege ciktik, gezdik ise yaramadi. Cok sert bir dille konustum ise yaramadi. Dayilarimi arayip artik bas edemedigimi, ilgilenmelwri gerektigini soyledim umursamadilar. Anneannemi aradim, kulagim duymuyor deyip telefonu suratima kapatti. Alip kendim psikiyatriste goturdum ilaclarini icmemis. Elinizden gelen herseyi yapin, olmuyorsa gorusmek zorunda degilsiniz

Sizinki kadar olmasa da annemle hep sorunlu iliskim vardi ve yuzlesemeden/hesaplasamadan vefat etti. Size verebilecegim tek tavsiye bir sekilde cozun, yani ya tamamen icinizden gelenleri yuzune soyleyip kestirip atin ya da konusup cozmeye calisin ama bir sekilde cozun dedigim gibi. Benim durumum daha zor cunku, bazen onu cok ozlemedigim icin vicdan azabi da cekiyorum

Babam gençliğinde yani bizim çocukluğumuzda anneme kötü davrandığı için dediğiniz gibi şu an pasif duruyor. Yani pasif derken annem ne derse o fikre daha yakın oluyor. Zaten iki kere benimle küstüğünde de annemin anlattıklarına dayanarak küstü benimle, bir kere açıp kızım annen böyle böyle diyor. Bir de senden dinleyeyim demedi. Ona da ayrıca o kadar buruğum ki... babamı hep ayrı sevdim ve asla 8 ay benimle konuşmadığı süreci atamıyorum kafamdan. Lohusalığımda bana duyduğu sebepsiz kini aşamıyorum. İkisiyle de konuşmaya çalıştım. Babam dinlemedi, hemen "ben bu konuları konuşmak istemiyorum. Pozitif şeylerden konuşalım mesela oğlumdan bahsedelim" diye konuyu kapatmaya çalıştı. Ben anlattım ağlama krizine girdim karşısında, öyle olunca dinledi ama fikirlerinde ne değişti bilmiyorum. Etkili bir dinleme değildi. Annem ile konuşmamız tam bir hüsran çünkü o hep mağdurdur. Dediğiniz içimdeki çocukla konuşma yöntemi okuduğum kitapta vardı. Farklı teknikler ile içimizdeki çocuğu iyileştirmeyi öneriyor. Kitabı okurken dediklerini aynen uyguladım ve içimdeki çocukla konuştum. Gerçekten küçük kendime ulaştım, inanamadım o hisleri yaşadığıma ama o kadar çok hissettim ki ağlamaktan devam edemedim... bir süre sonra tekrar deneyeceğim.

Kadın 3 cocuk büyütmüş bir çocukla empati yapamazsınız evet doğru demiş 1 cocukla yorulmak ne ki? Anneniz sevgisiz büyümüş ki sizi de sevmemiş maalesef sagliksiz bir aile ortamında yerismissiniz. Az görüşün mutlu bir evlilik iyi bir eş ve iş para varken boşverin refaha ermişsiniz. Bi de eklemek isterim ki tek başına kolik bebekle kalma olayi da cok normal kimse kimse bakacak diye doğurmuyor o sorumluluk zaten sizin. Annenizi de dinlemek lazim aslında bakalim o neler hissetti de böyle davrandı. Cocuk yapıp lohusaligi hastalık gibi görmeyi abartmayi saçma buluyorum açıkçası yaşlı insanlar kapris mi ceksin bebek mi baksın yani o yaşta. En doğrusu geçmişe degil geleceğe bakın. Anasiz babasız büyümüş veya lohusayken bebeğini kaybetmiş insanlar varken fazla dramatize etmeyin.

Bu model özür dilemiyor. Söylediklerini duvar gibi dinliyor ve konuyu değiştiriyor. Ben denedim. Sen de dene tabi ki içinde kalmasın. Ben 2019da ciddi bir kaos sonrasında telefon etmeyi kestim, o zamandan beri daha iyiyim. Hemen Her telefonda hır çıkardığı için artık normal insanlarla bile telefonda konuşamıyorum travna kaldı. Hastalık durumları söz konusu olmadığı sürece geliş gidiş de yapmıyorum. Duygusal bağım kopunca nefes aldım. Herkes doğuruyor ama maalesef herkes anne olamıyor. Bizimkiler olamamış.

Sizden daha fazla travmalarım oldu ailemle ilgili ama hep onlardan hatta eşimden hep sevgi dinlendim tabiri caizse taki 5 sene önce ailemin yanında geçirdiğim sinir krizi sonrası ilaca başlamak zorunda kaldım onlarla 1 sene hiç görüşmedim uzak şehirde yaşıyorum çok şükür ki 5 senedir de görmedim onları sadece telefonda nasılsın iyi misin diye görüşürüz o kadar inanın hiç özlemedim onları bana yaşattıklarından dolayı. İnanın onlardan hiç bir beklentim yok sevgi, ilgi, şevkat, beklenti olmayınca hayal kırıklığı da olmuyormuş huzurluyum kendi çekirdek ailemle hayal ettiğim aile hayatını yaşıyorum. Geçmişte yaşarsanız önümüzdeki güzel günleri kaçırmış oluyormuşuz bunu anladım bence sizde öyle yapın sevgiler

Artık 33 yaşında kocaman kadınsınız bunları hissetmenizi anlayabiliyorum ama yapılacak yorumların da önüne set çekmişsiniz o da annesine bakarak kendini daha iyi anne görüyordur ne diyelim şimdi illa istediğiniz gibi mi teselli vermemiz lazım dizimize yatırıp pışpışlayalım mı sizi? Ayrıca kimse kimseye kefil değil çocuk yaparken anneden kaynanadan yardım beklenmesi beni sinir ediyor insan kendi sorumluluğunu bilecek yoruluyorsanız babası destek olacak o çocuğun sorumluluğu çekirdek ailede.

Okuyup yorum yazdığınız için teşekkür ederim. Set çekme derken tam olarak ne dediniz anlamadım ama kendini daha iyi anne olarak gördüğünü hiç dile getirmedi. Aksine anneannem melek gibi saf bir kadındı. Beni de bebekken o ve teyzem büyütmüş diyebilirim zaten. Tabii ki burada teselli için yazmadım bunları. İç dökme, rahatlama belki de en sonra tavsiye alma için yazdım. Bahsetmediğim detaylardan biri ise çocuk bakımında kimseden zaten destek beklemedim ben. Hatta doğumda yanıma gelmesini yorulmasını istemedim. Sanki sorunlar yaşayacağımızı hissettim. Kızım 2 yaşında daha bir kere bez değiştirmemiş, yemek yedirmemiştir çünkü istemedim. İstesem yapar tabii. Burada anlatmak istediğim manevi yalnızlıktı. Zaten farklı şehirde yaşıyorlar. Zaten bebeğime ben bakacaktım ama o korkunç Pandemi sürecinde, eşimin işlerinin durduğu yeni işler denerken yanımda olamadığı, kolik bir bebekle yalnız kaldığımız süreçte manevi olarak insan bi anne desteği istiyor. O görevi de o dönemde teyzem üstlenmişti Allah razı olsun. Yani pışpışlama beklemedim sadece öneri bekledim.

Keşke denmez ama keşke torununun yüzünü de göstermeseydiniz onlara bence her şey hakedene yapılmalı.

Canlandırma yöntemini denedim ama beynimin bir yerinde olmayan bir şeyi hayal ettiğimi bildiğim için yine hüzüne kapılıp gözyaşları ile sonuçlanan bir süreç oldu. Kendimi özür dilemesi konusuna o kadar şartlandırmışım ki onun dışında bir yöntem bulamadım. Affetme konusunda da söylediklerinizde çok haklısınız. Affetmeye bakış açımı değiştirmem lazım onun için. Yani affetmeye sizin anlattığınız gibi bakmam lazım ama 2-3 günde bir görüşüyoruz telefonda. Yine o günler aklıma geliyor affedemiyorum. Sanırım terapi konusunda şansımı denemem gerekecek.

Ahh bende neler anlatırım ama takatim yok. Asla yalnız değilsiniz. Ben annemde narsist kişilik bozukluğu olduğunu düşünüyorum. Yüzüme kardeşimi daha çok sevdiğini başkalarının yanında söylemiş bir insan ki ben hep iyi evlattım, asla üzmeyen, kendi sorumluluğunu bilen. Kardeşim onu daha çok üzdü. Bende çocuğum olduktan sonra farkına vardım bazı şeylerin. Geldi misafir gibi 2-3 gün kalıp, kayınvalidemden hizmet bekleyip gitti. Benim için sorun yok, zaten hiç gelmesin, varlığı bana daha çok zarar veriyor. Şu dünyada kendinizi en rahatsız, huzursuz hissettiğiniz yer neresi deseler annemin yanı derim. Hep aman neye alınacak acaba, neyi kafaya takıp surat asacak vs diye diken üstündeyim, hep alttan alıyorum. Çok yoruldum. Geçen yıl bir sinir krizi eşliğinde telefonda yüzleştim, hep yapmak istiyordum, dolduğumu hissediyordum. Biraz rahatladım ama çok işe yaradığını söyleyemem. 2 ay konuşmadık ilk defa küstük. Sonra yine ben aradım, lanet olsun içimdeki sorumluluk duygusuna. Yüzleşirken farkettim ki bunca şeye rağmen yine ben sevgi dilenir duruma geldim, yine ben alttan alıyorum. İnsanı öyle bir manipüle ediyor ki, hep mağdur. Bayılır zaten drama queenliğe. Ben babama kızamıyorum, aksine çok acıyorum ve üzülüyorum onunla yaşamak zorunda kaldığı için. Melek gibi bir insandır. Hiç hak etmiyor annem onun gibi bir adamı, hala her şeyini çekiyor, katlanıyor ama asla yaranamıyor. Kısaca çok tavsiyem yok bende çözemedim. Ama beklentiyi de ve iletişimi mümkün olan en az seviyeye indirmek biraz rahatlama sağlıyor. Her şey hep onun istediği gibi olsun, her şeye o karar versin, o istediğini yapsın ama biz onu her şeye rağmen sevelim istiyor birde. Babamı daha çok sevmeme, onu korumama katlanamıyor. Neyse...

Etrafta annelerinin el üzerinde tuttuğu kızlarını görünce ben niye haketmiyorum sorusunu nasil aştınız hani özel olacak ama bu kızlar altından mi

Annemin tavırlarını görmezden gelen, ya da işine öyle geldiği için öyle davranan babama bu sene kustum. 3 gun ağlattım. Hem agldim hem anlattım hem ağlattım. Farkında değilim sanma dedim. Hakverdi ama bende çok ezildim ne yapalım idare et dedi. Azicikta olsa rahatladım. Tavsiye ederim

Bazı insablar diyor ya olur mu annendir sever, yok yalan o annende ola sevmiyorsa sevmiyor. Yaşadıklarına benzer durumlar yaşadım, hatta bazılarını okurken kendi anılarım aklıma geldi. Aslında sana verdiklerine odaklan. sana harika bir anne olma fırsatı verdi. Neyin hata olduğunu neyin çocuklarını üzeceğini çok iyi bileceksin. onun hatalarını sen yapmayacaksın. öyle kabullen değiştiremezsin ve sık sık görüşme. unutma seni sevmeyen senin doğurduğunuda sevmez, sevemez. dertlerini üzüntüleri anlatma, hasta olsan bile hastayım deme. kafşısında hep dik dur, iyinide kötünüde anlatma. Zaten anlatsanda anlamaz. Kısaca merhamet bekleme, kalplerinde sana yer yok.

Annemle Sadece 7 yılım geçti inan son günü hariç hatırladığım nerdeyse tek şey şiddet bedduaAnne kelimesi bana hiç bir şey ifade etmez. Annemden kalan izleri hep taşıdım taşıyacağim. Bazen kızlarıma sert çıkıştıgımda annem gibi hissederim kendimi hemen toparlarim. Ben annemi affettim. Anne olduktan sonra ilerleyen zamanlarda neler yaşadığını da hesaba katıp affettim. Beklentilerin var biliyorum ama bazen olmuyor işte. Sen iyi bir anne ol yeter

Evlat ayrımı konusuna hiç girmeyeyim Öneriniz için teşekkürler. Değerlendireceğim ama ücretiz olunca işin hakkını vererek yapmazlar gibi düşünüyorum hep. Size yardımı olduysa öyle değil demek ki?

Neuroformat yöntemi biliyorsanız çok rahat çözülür travmalarınız. Ayrıca anne ile bağ kesme çalışmaları var YouTube'da. Her ikisini de yaparsanız yeniden doğmuş gibi olursunuz.

Hayır öyle düşünme pandemi döneminde telefonla görüşme yapıyorlardı. Bir kere cesaret edip aradm görüşme yaptık telde 50 dakika. O gün anlattıklarım etkisiyle ceset gibiydim ama sonra toparlandım iyi geldiğini söyleyebilirm. Peki neden devam etmedim tekrardan sorduğu ve anlatmam gereken konular ı konuşacak cesaretim yoktu. Şimdi hamile olmasam tekrar başlardım. KKendimi üzmek istemiiyorum şu dönemde ama bir de ne pişman olmayacaksın

Annen seni kıskanıyor

Yorumunuzu şimdi gördüm. "1 çocukla yorulmak ne ki" cümlenizi gaf olarak kabul ediyorum. Bence bir kadının başka bir kadına söylememesi gereken bir cümle. Annem zaten çocuklarını annesi ve kardeşiyle ve bakıcıyla büyüttü çünkü çalışıyordu. Ben mesela büyük olduğum için çoğunlukla anneannemin evindeydim. Kızkardeşim küçük olduğu için o evde bakıcıylaydı. Yani onun zorunlukları başkaydı, benim zorluklarım başka. Annelik kıyaslanmaz. Hangi annenin ne kaçar yorulduğu kıyaslanmaz. En başta bunu kabul edelim. Onun dışında zaten ben fiziksel bir destek beklemedim ki ailemden. Manevi destek yazdım oraya bakarsanız. Kızıma bakmak için kariyerini bırakmış bir insanım. Bu detayları yazmadığım için böyle cevap verdiğinizi var sayıyorum. Kapris yaptığım, lohusalığı hastalık gibi gördüğüm bir durum olmadı. Aramızda bir tartışma dahi geçmeden kendi alınganlıkları yüzünden 8 ay benimle konuşmadı. Dediğim gibi olayların detayları arka yüzleri olduğu için net anlamamış olabilirsiniz fakat yine de yorum için teşekkürler.

Kendimi suçladığım tek nokta şu olur. Sadece kötü şeyler yaşamadık. Sıcak bir yuvamız, hafta sonu aile gezmelerimiz, yaz tatillerimiz, keyifli akraba ziyaretlerimiz, ara sıra sohbetlerimiz vardı. Annem bize hep elbise diktirirdi mesela özene özene. Yani yaşanan güzel şeyler hatrına bunları görmezden mi gelmek gerekiyor bilmiyorum ki Misafirler geldiğinde melek gibi olurdu. Konuşması tarzı hemen değişirdi. Hep misafir gelsin isterdim. Ya da biz misafirliğe gidelim isterdim. O kadar çok severdim ki o halini... Dediğiniz kavgayı çıkaracak aşamayı geçtim sanırım çok kavga ettik bugüne kadar. Beni sevmiyorsun kardeşimi seviyorsun diye bağırdığım bile oldu. Pek yararı yok yani. Tek istediğim yanlışlarını anlayıp özür dilemesi. İşte o zaman tamamlayacak gibi hissediyorum kendimi.

Neden böyle düşündünüz? D Deltavealfa çok şaşırdım bu yoruma. . push ;

bana atabilir misiniz?

Öyle annelerin anneleri çocuklarını ne sevgi dolu büyütmüş ki çocuklarına davranışlarina yansıyor derim. Altindan olan çocuklar değil canım kişinin geçmişi ya da yüreği, merhameti. Bir şeyler eksikse benim tamamlayamacağımi öğrendim ben. Kendini yıpratma olay senlik benlik değil. Affetme ok ama beklentiye de girme