Canım sen bari anla hadi millet anlamadi sen bari anla. Konu sahibi annem neden böyle diye soruyor bak. Bende corbanin atesini kazana sorun diyorum. Yani anneye. Annesinin böyle davranmasini doğru bulmak degil bu. Bu anne ne yaşadı da bunu yaşattı diyorum. Bunca kişinin anlamamasi da beni şaşırttı. Şaşkın ördek tersten dalarmış ya tersten girdim diye mi ki? birmuhendisanne Guru Anneler

İnsan en çok yasayamadiklari için üzülüyor. Normal bir insanı her vefat üzer. En yakını olunca daha çok üzer. Burda önemli olan sizin kendinizi düzeltmeniz. Kendi ruh sağlığınız için çabalayın.

Anneniz narsist ya da ona yakın biri. Size temiz bakması da elalem için. Üzgünüm. Tülay Kök'un Bu videosunu dinelemenizi tavsiye ederim. Ayrica sınırlar ile ilgili birçok videosu var onları da dinleyin muhakkak. Kendiniz için dinleyin. Annenizi düzeltmek için değil.

Anneli öksüzler kulübüne hoş geldin sayımız o kadar çok ki inanamazsın. Annenin sana böyle davranma sebebini sorgulama hiç, kimin yanında nerede doğmuş olursan ol bir anne evladına böyle yapmamalı, bir an önce iş bulup o evden ayrılmaya bak, onlardan uzaklaşmadığın sürece ne özgüven sahibi olabilirsin ne huzur bulabilirsin. Muhtemelen evden ayrıldığın için de aynı küfürleri hatta daha ağırlarını edecek ama mutluluğun için bunları duymaya değer emin ol. Düzelir mi falan diye düşünme asla düzelmiyor, sen alttan aldıkça daha da edepsiz ve cesur oluyorlar. Ben her yolu denedim işe yaramadı. Hatta konum var ah anne ah diye, ben konuma senin eklediğin ayrıntıları eklemedim ama seninkinin benzerlerini de yaşadım. 18 yaşına girdiğim gün (ünv 1. Sınıftayım yurtta kalıyorum) bana telefon edip yaşın da tutuyor artık gezmediğin bar kalmasın olur mu diye çemkirmişti. 18. Yaş günümü sabahtan akşama ağlayarak geçirdim. Olabildiği kadar uzak durmaya çalışıyorum, telefonla kesinlikle aramıyorum. Böylesi bir tık daha huzurlu, evini ayırmanın yolunu bul ancak o xaman nefes alma şansın olur

canım senden böyle bir yorum hiç beklemezdim, şaşırdım vallahi

Bu cümleyi çok iyi tanıyorum U Uzakbirtepe Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Annenizin sorunları var. Çok kötü seyler yaşamış olabilir anlamakla beraber sizlere bunları yasatmaya hakki yok. Ne demek bize hiç sarılmadi?İnsan çocuklarını sevmek için yapmıyor mu? Ben mi yanlış biliyorum yani. Başka yerde iş arayın. Paranızı biriktirin, ayrı eve çıkabilecek konuma gelin. Zamanla da mesafenizi koyarsınız. Bu arada yardım aldırmak için çaba sarf etmissinizdir diye düşünüyorum. Gerekiyorsa ilaç tedavisi başlanır. Belki sakinleşir. Yani siz çabalayin yine de kabul etmezse başka seçenek kalmıyor.

Çorbanın ateşini birde kazandan sorun. Anneniz neler yaşadı da sizi sevgisiz bıraktı?

Ben de yorumlarınızı severim ama ilk yorum olmamış pek. Genelde "Senin bir sıkıntın yok, ne şikayet ediyorsun bizler neler çektik nelerrrr" diye susturur gençleri. Konu sahiplerinin çektiğini önemsiz görme gibi bir anlam çıkmış, bunu kastetmediğinizi sonraki mesajlardan anladım. Konu sahibi sıkıntı yaşadım hadi ben çocuğuma eziyet edeyim dese onaylayacak mıyız? Tabi ki hayır. Bu şiddet döngüsünden kurtulmak kolay mı peki? Zor, çok zor. Çocuklar için değer ama.

Oz anneniz olduguna eminmisiniz?

Acaba anneniz nasıl bir ailede yetişti?Sevgisiz ve mutsuz bir çocukluk mu geçirdi?Belki de o da ailesinden böyle gördü, böyle büyüdü. Belki de annenizin doğuştan bir psikolojik sorunu vardı. Babanizla mutlu muydu?Seviyor seviliyor muydu?Bunlari bilmeden yorum yapmak yanlış olur diye düşünüyorum. Babam cok yoğun çalışırdı diyorsunuz. Belki de 2 çocuğun bütün sorumluluğu ondaydi bu da onu yordu ve yıprattı. Sonucta tahammülsüz bir insan oldu. Babaniz kötü söz soylemezmis hatta el bile kaldirmamis size ama 2 çocuğun bütün yükünü ve sorumluluğunu annenizin üzerine atmış. Bence babanız da en az anneniz kadar sorumlu bu durumdan. Ama siz onlar gibi olmayın. Pes etmeyin. Anneniz yardım almayı reddediyorsa siz yardım alın. Ruhen mutlu olan insanlar kendiyle sorunu olmayan insanlar sevmenin de sevilmenin de kıymetini bilir.

Bilmiyorum.

Bence sorgulamayın bu saatten sonra değiştiremezsiniz. O böyle biri. Kendi istemedigi sürece değişmez. Ama siz degisebilirsiniz. Agac yaşken eğilir demişler. Bakin birbirinize destek olabileceğiniz bir kardeşiniz varmış. Babaniz da sevgisini gösterebilen bir babaysa aslında çok şanslı bir insansınız. Üzülmemek, etkilenmemek elde değil biliyorum. Ama bazı şeyleri duymayın, görmeyin, önemsemeyin. Farzedin ki anneniz hasta. Ve bu hastalık bütün kötü şeyleri yaptırıyor ona. Ablaniz da siz de çok güçlü bir insansınız bence. Butun sevgisizlige ve kötü muameleye rağmen kötü yollara sapmamissiniz. Bu da sizin aklı başında insanlar olduğunuzu gösterir. Ee bu saatten sonra anne değişmeyeceğine göre siz hayatınızı değiştirin. Tebdili mekanda ferahlık vardır. Önce kendinize uygun bir iş bulursunuz bu sizin ozguveninizi birazda olsa yerine getirir. Kendi paranızı kazanip ayaklarınızın üzerinde durmaya başlayınca da ablanizla başınızın çaresine bakarsınız. Kimse için üzülmeye değmez. İnsanin sağlığı elinden gidince anlıyor bunu.

Annem babası ve annesinden genel olarak memnun, hatta babam bana fiske bile vurmadı diye sık sık söyler. Birbirlerine çok bağlı bir aile. Bütün kardeşleri sık sık arar, dediğim gibi çok bağlılar birbirlerine. Fakirdik ama mutluyduk diye söyler. . push ; U Uzakbirtepe Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Ben ve ablam dışarıda sürekli övgü alan kişileriz, ikimiz iyi okullarda eğitim aldık, dışarıdan bakılınca böyle bir hayatımız olduğu tahmin edilemez güçlü görünüyoruz. O da evli değil, ona da benden farklı davranmadı. Ama ne zaman bir araya gelsek ikimiz de sebebini sorguluyoruz; ne yaşadı da bize bu kadar zulüm ediyor diye. Babam anneme son derece sadık, yediği yemeği bile paket yapıp eve getirir, eve yardım eder sırf annem sebebiyle bütün ailesine arkasını dönmüş vaziyette. Yalnız kaldı resmen, senelerce ailesiyle konuşmadı. Ben doğru dürüst baba tarafımla konuşmuş değilim, yolda görsem tanımam. Yıllarca bana senin adın bile yoktu 2 ay "kız" dediler sana en son ben isim verdim dedi.

Masumlar apartmanı Safiye

Merhaba, Bu satırları artık çaresizce ağlarken bir apartman girişinde yazdım. Nereden başlayıp nasıl anlatacağımı bilmiyorum. Öncelikle lise sona kadar annemle çok fazla muhatap değildim, o zamanlar güzeldi. Annemin beni bir gün sarılarak karşıladığını hatırlamıyorum ya da öptüğünü, tebrik ettiğini. İlk tepkisi ortaokulda zayıf gelen bir dersimden sonra oldu; okumakta gözün yoksa bırak o okulu. Bu arada çocukken babamdan değil ama annemden şiddet de gördüm, soba maşasıyla döverdi. Bir keresinde 23 Nisan töreninden döndüğümüzde evdeki parayı alıp almadığımızı sordu ve bizi çocuk bayramında dövdü. Daha fazla dövmesin diye örtünün altına girip uyuyormuş gibi yaptık. O para da dolabın üzerinde çıktı, kendi kaldırıp unutmuş. Özür dilemedi, yediğimiz dayakla kaldık. Her 23 Nisan'da aklıma gelir. Bu arada yalnız beni değil ablamı da kucakladığı görmedim, ağzından bizi öven bir cümle çıkmadı. Yalnız bize karşı özellikle temizlik konusunda çok hassastı, okula bir gün kirli gitmedik, saçlarımız derli toplu, elbiselerimiz ütülüydü, her sabah kahvaltı yaptırırdı. Sorumluluk tarafı güçlüydü, kimsenin lafının ona gelmesini istemezdi. Ama dediğim gibi bizi sevdiğini hiç hissedemedik. Bir gün anneme öğretmenler ablam için üvey mi diye bile sormuşlar, dersane hocamız da bize siz öz kardeş misiniz demişti. Zaman böyle geçti, babam çok yoğun çalışırdı, bir gün bize el kaldırdığını görmedim bazen çok çok ufak sözlü hareketleri olurdu, onlarda da mutlaka annemin etkisi olurdu. 7. sınıftan sonra büyüdüğüm için sokağa çıkmam yasaklandı, artık sıfır kollu da giymek yasaktı. Lisede okul arkadaşlarımla eve geliyorum diye o erkek senle yürüyemez dedi, utana sıkıla benimle gelmemesini söyledim arkadaşıma. Üniversite zamanı istediğim puanı alamadım, hocam annemi çağırdı ve benim 1 sene geç gitmemi istediğini söyledi. Annem hocamın yanına da tercihlerime de gelmedi, kim kaç puan aldıysa başının çaresine baksın dedi. Okuduğum bölümü istemeyerek yazdım ve 2 senem depresyonda geçti, bir gün neyin var demedi. Mezun olduğum yıl kursa gidip sınavlara hazırlanmak istediğimi söyledim, yine annem devreye girdi ve para vermediler. Mezuniyetten bir hafta sonra çalışmaya başladım ve kursa da kendi biriktirdiğim paramla gittim, bu yüzden yarım dönemi kaçırdım, sınav kötü geçti. Sonuçlar açıklanınca hakaret etti, elimden zaten ne bok geliyormuş ki. Bu arada bu parayı biriktirmek için girdiğim işte aldığım parayla da dalga geçti, millete asgari ücrete kölelik yapıyor dedi. Ne özgüven bıraktı ne umut. Okuduğum dönemde eğitim mastafim bir yol parasıydı. Sınavın başarısız geçmesi ile babamın yanında çalışmaya başladım, burada 2 kişilik iş yapıyordum. Yorgunluktan gecem gündüzüm yoktu. Yine hakaret ettiler. Sonuç bize yapıştın yakamızı bırak oldu. Annem sürekli erkekler hakkında katı davranırdı, kimse omzuna dokunamaz, delikanlı ol, öyle böyle derken bir sevgilim bile olmadı. Herkesle arama duvar ördüm, uzak durmalarını istedim. Şimdi de yakama yapışmış vaziyette evlen diye ama bende özgüven bırakmadılar, o kadar mutlu insandım gözümün ışığı söndü üstelik bunları yapan annem. Daha önce onunla dişçiye gittik, implant yapılması gereken yerde 6 tane disim kesildi, 3 dişim çekildi ve köprü yapıldı. ( yaşım 18'di, çok cahildim, annem diyerek güvendim.) Bununla ilgili cok uzun dönem sıkıntı çektim en sonunda kendim bir yerle anlaşıp ciddi bir tedavi ücreti ödedim. Bana burada da memnun olamazsın, sende karakter yok dedi. Şimdi oraya tedaviye gittiklerinde herkes bana selam söylüyor, seni seviyorlar diyor. Oysa hayatım boyunca bütün suçu hep bende buldu, bir gün ya kızım sen de haklısın demek mi insan Allah rızası için demedi. Yakın zamanda zorla gittiği lazer merkezine yazdırmak istedi beni, araştırmak istiyorum dedim o gece uyurken gelip hakaret edip yüzüme tükürdü kabul etmediğim için, sabah benimle tartışmasın diye gidip yazıldım araştırınca ipl uyguladıklarını öğrendim ve sözleşmemi iptal ettirdim. Yine suçlu ben oldum, uğursuzum, işlerim rast gitmiyor. Ettiği küfürleri yazsam bir annenin kızına söyleyebileceği şeyler değil. Şimdi de yanlarında çalıştığım için geçen zaman sebebiyle iş bulmakta zorlanıyorum ve her gün hakaret işitiyorum. Ne bekarlığım, ne çocuksuzluğum, ne işsizliğim bitiyor. Sadece kesme şekeri işaretli yerden açtığım için bile benle kavga ediyor, kitap okuduğum için bile hakaret işitiyorum. Ne yapacağım gerçekten bilmiyorum. Buraya kadar okuyan varsa teşekkür ederim. Bu arada annem baba tarafımdan nefret ediyor, onlarla yaşadığı dönem(4 sene) çok zulüm etmişler, bize de kaç kere onlarla konuşursanız hakkımı helal etmem dedi. Biz o zaman doğmuşuz, bize bakınca onları hatırlıyor olabilir mi? Diğer kardeşime farklı davranıyor, onlar farklı yerde doğmuşlar.

Yorumlarınızı çok severim ama bu olmamış sanki...

Bir cok konuda benzer seyler yasamisiz Ama maddi olarak asla yipratilmadim Yada hakarete ugramadim 20 den sonra Benimde anneme cok kotu davrandı baba tarafi hatta annemi bosatip komsunun kizini alacakti babaannem ortaokula falan gidiyordum o zaman

Peki efendim. Şu anlama geliyor, beni umursamadığınızin yarısı kadar sizi umursamıyor olmam sizi, sizin beni umursadığınızın iki katı kadar umursadığım anlamına gelmez. Iyi günler.

Teşekkür ederim. Anladiginiz icin. Genelde ilk yorum yüzünden anlasmazlik yasandi bu konuda Thrive60 Annesinden gördüğü şiddeti hanedanlık gibi kendi evlatlarina uygulamak vicdansizligini hic bir anne göstermemeli. O anne ne cekmis olursa olsun, bakın kazan istedigini ceksin ama corbaya ayni muameleyi reva görmek acinasi bir haldir. Annenin gecmisi acaba ne denli üzgün, anneniz neler yasadi da bunu yapabildi size cümlelerim biraz anlasildi. Tüm begenmedimlere ragmen / gelecek begenmedimlere ragmen mesajinizla bunu yeniden ifade etmek beni mutlu etti. Üslubunuz icin teşekkür ederim.

Tanımadığım birine beddua edesim geldi ya çok garip.. kaçın kurtulun mesleğiniz ne? Bi şekilde iş bulur tutunursunuz. Ablanız evlendi mi eğer o da bekarsa birlikte ayrılın

Beni anlatmışsın

Babama da para vermiyordu.. Babam da işte onun çantasından alıyordu, etrafa borç yapıyordu falan B

Sizin adınıza sevindim, inşallah bundan sonra daha da mutlu olursunuz.

Bu ne demek ki? Biz de güllük gülistanlık buyumedik, hatta benim annem de babam da konu sahibinin annesi gibi manyakti, kocam da kolay bir adam değildir, ne badireler yaşadım, fazlası var eksiği yok yaşadıklarının ama kendi kızıma bunları yasatmadim, aksine ne zaman ofkelensem kendi çocukluğum geldi aklıma, öfkemi yenip daha sıkı sarıldım çocuğuma... sırf doğurdu diye her kadını kutsal ilan edip kotuluklerine bahane aramayın artık allahaskina, düpedüz kötü hatta çok kötü anneler! var kabul edin

Götürdük yakın dönemde de, ilaçları aldı, kullanmadı ve tedaviyi bıraktı.

Babaniz nasildi? Babalar da sorumlu ihtiyaclarinizi giderme konusunda. S sirinsh Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Annen ağır bir konversif. Tedavi olması lazım. keske annen kısır olup co uk doğurma yeteneği olmasaydı. Yeni bahane baban tarafı sevmiyorum nefret ediyorum çocuklara eziyet. Ona zorla adamın koynuna gir ekmeğini ye çocuk doğur diyen oldu mu? bossa nova Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

her seyden once sizin degıl annenizin bır sey yapası gerek ve tedavı olması sart malesef kırımızı oda camdakı kız gıbı dızıler artık gunumuzde sorunların daha da cocukluk yıllarından kalma olduklarını ortaya cıkardı

Canim ne kadar zor bir birey için öz annesinden destek görmemek. Sana tek tavsiyem evlilik konusunda sakın baskı altında evlenme ki annen bunu uygulayacak birine benziyor lazer de bile bunları diyen anne. Seni anlayan bir eşe denk gelirsin tatlım inşallah senin yükünü hafifletecek birine. Hayatının bir dönemini zaten özgü en eksikligiyle yaşamışsın diğer yarısı bari güzel geçer inşallah

Tedavi aldı, ben yardımcı oldum yaklaşık 1 sene o dönem biraz daha iyiydi. S sunsea

Umarım bizim bu çektiğimiz çilenin bir gün mükafatı da olur, keşke size de bunlar tanıdık gelmeseydi. Onunla ilgili olumsuz şeyler düşününce kendime de kızıyorum, annendir diyorum ama artık tahammül edemiyorum. Kalbim o kadar kırık ki. Yarın bir gün evlenirsem evime gelip bir çayımı içse ikram etmek istemem. Çok kırdı beni. Kimsenin de buna yakın bir şey yaşamasını istemem.

Bu tür kadınlar çocuk doğurmasın Anne demeye şahit lazım, güçlü bir psikoloğa gitmesi şart annenin, annen deli bir kadın D

Ben mükafatını mükemmel bir adamla evlenerek aldım. Hala annemi çekiyorum ama en azından hayat arkadaşım hep yanımda destek. Sen de kendi ayakların üzerinde dur ve terket onu, tek kurtuluş yolu bu, uzaktan daha az zarar veriyor.

Masumlar apartmani safiyenin annesi ni sizin annenizi ornek model olarak yazmislar sanirim Belkibirgun3 Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Annem annesiz büyümüş. Anne olmak ne demek bilmiyordu belki de abileri ablaları yetiştirmiş. İlk çocuk olduğum için beraber büyüdük her şeyi bana sorardı. Benden sonra ki 2 kardeşimin okulu, eğitimi, sınav başvuruları, iş hayatları vs vs hepsinin gereksiz külfeti. Sürekli bir şeyleri ile ben ilgileniyordum. O an o işlerini çözdürene kadar melek gibiydi hep sonrasında yapmasaydın moduna geçip nankörlük sergiliyordu.(Ben çocukları çok severken beni çocuk yapma fikrinden uzaklaştıran insan annemdir fiziken olmasa da yüklenen sorumluluklar ve karşılığında aldığım nankörlüklerle çocuk sahibi olmak istemiyorum.) El alem ne derci mi? Evet herkesten çok el alemi düşünür hala evde kaldığımı iddia eder. Umurumda mı? Hayır. Annem anne sevgisiz çocuk olarak büyüdü buna rağmen hepimize sarıldı öptü elinden gelen en iyi şekilde besleyip baktı sadece eğitimlerimizden, derslerimizden ve dışarıdaki sosyal yaşamdan pek anlamazdı. Kardeşlerinin en küçüğü idi aralarında ezildi. Kanser atlattı. Kanserinden sonra ise dışa dönük gezen evrak işlerini kendisi halleden tek başına şehirler arası gezi yapabilen bir kadına dönüştü. İçten içe kızdım çocukken bana çok fazla sorumluluk yüklediği için çocuk doğurmadan 2 çocuğun bunlar büyüyünce ne olacak diye kendime dert ettiğim için. Madem yapabiliyordun o dönemde neden yapmadın neden kendimden önce kardeşlerimi düşünmek zorunda kaldım diye diye kendime kızıyorum son 3 yıldır. Anlatsam yine yapmasaydın diyecek. Benim bunu yaşamam gerekiyormuş dedim. Benim ben olabilmem için bu yollardan geçmem gerekiyormuş dedim. Hayallerimizdeki anne karakterleri hepimizin çok farklıdır. Annem anne görmeden anne oldu ve ben bunu çok erken yaşta fark ettim. Bilinçsizce annemin yükümlülüklerini kavrayıp onun annesi moduna büründüm. Kendi ayaklarınızın üzerinde durmalısınız. Elbette insan önce şefkati annesinden görmek ister önce ama eğer anne şefkat göstermeyi bilmiyorsa öğretmelisiniz. Otoriter bir karakter anneniz. Zıtlaşarak değil onun mantığına uygun adımlarla ona yaklaşmalısınız. Balkonda otururken kahve yapayım içelim deyin. Hazırlayıp getirin. Övün kendisini. Bazı fikirlerinin ne kadar mantıklı olduğunu anlatın. Kendi isteklerinizi yapmanıza imkan verene kadar size tabiri caizse deveyi güdün. Bu kadar özeli buraya yazmazdım ama içimden geldi nedense belki de yazdıklarım çok alakasız oldu.2000 öncesi evlilik yapıp çocuk yetiştiren insanlar şuan ki yaşam tarzına çok uzak çocuk yetiştirme çabalarında bu yüzden çok fazla polemik oluyor aralarında. Çağ farkı bence bu. Diyeceğim o ki her şey sizin tatlı dilinizden geçecek. Annenizi siz tanırsınız. Neyden memnunsa suyuna gidin. Söylenenden mi yapılandan da mı memnun bunu tespit edin. Tespitlerinize göre hareket edin. Keşke hiç bir çocuğun annesi ile iletişim sorunu olmasa ve birbirlerinin her daim yanlarında olsalar.

Sonraki yorumlarınıza baktım, toparlamaya çalişmissiniz ama konu sahibinin annesini aklayan atasozlu mesaj orda durduğu için herkes takılmış haklı olarak, beni umursamayin elbette ama bu konudan muzdarip olup konu açmış genç bir kız ve burayı okuyan benzer durumda diğer üyelerin gördüğü eziyeti meşrulastirip kalan hayatlarını da mahvedebilecek tavsiyeler vermeyelim bence. Toplum saçma sapan "annelik" tabusu üzerinden yeterince baskı yapıyor zaten bu tür insanlara, her doğuran kutsaldır dayatması yüzünden iyilesmeleri, döngüyü kırmaları için fırsat vermiyor, bı de burda karıştırmayalım kafalarını

Belki yine tedaviye başlamalı

Anlıyorum sizi. Konu sahibinin annesi gibi bir annem var benim, onu en iyi ben anlayabilirim. Hepimiz sevgisiz büyüdük. Bu yara ne yazik ki hic bir zaman kapanmayacak. Yalniz annemin hayatina bakinca bize neden böyle davrandi anliyorum. Olayin kaynağıni gösterdim konu sahibine. Cunku bayan annem niye böyle sizce diye sormuş..

Seni o kadar iyi anlıyorum ki. Anlattıklarında kendimi gördüm. Ben sana o yılların bitip evlenip çocuk sahibi olduğun yıllardan yazıyorum. Sakın onlara kızıp da aceleyle biriyle evlenme. Sevsen bile bir iki sene dişini sık iyice tanı sevdiğin adamı. O evden kurtulmak için ömrünün geri kalan kısmını heba etme. Madem bunca yıl sabrettin az daha dişini sık. Çok sevdiğin çok çok iyi tanıdığın biriyle gönlüne göre bir evlilik yap. Bir an evvel de kpss ye gir veya sağlam bir işe gir yüksel kendini ispat et. Kendi ayaklarının üzerinde dur. Bu hepsinden çok daha önemli Benden sana abla tavsiyesi.

Doğurmakla anne olunmuyor maalesef. Tam kapasiteli olmasa da vicdanı sorumluluklarının farkında bireylerin ebeveynler olması gerek aslında ama dediğim gibi bunun için kişinin özfarkındalığının gelişmiş olması lazım. Ülkemizde ve Dünyamızda bu eksiklikle anne - baba olmuş o kadar çok birey var ki. Evlatlarına yaptıklarının hayat yolunda en güvenli en sevgi dolu olması gereken yerde maaselef bilinçli bilinçsiz kötülükleri normalleştiryorlar. Çünkü aslında ne gördülerse onu yapıyorlar. Belki anneniz istemedi anne olmayı belki de istemsiz Bi evlilik.. Ne yaşadı bilmiyoruz ama bu kötülük onda başlamış olamaz. Size tavsiye vermek haddim değil ama kendi farkındalığınızı geliştirip, maddi anlamda özgürleşip bağı kesmeniz. Ama kırmadan, kızmadan sevgiyle anlayarak affedin ve sınır koyun. Bağışlamayı O'nun ve O'nun gibi sizi kötü etkileyenler için değil kendiniz için yapın. Rabbim kolaylıkla ve sağlıkla yolunuzu bulmayı nasip etsin. ema1 Hayat, sen plan yaparken başına

Annen tam bir psikopat, kendine onsuz bir hayat kur

Bahsettiğim gibi tek bir nedene bağlayıp şu nedenden dolayı böyledir demek çok zor. Yasanan acılar ve zor günler herkeste farklı bir etki bırakır. Kimi çok sabırlıdır içine atar, kendini hasta eder. Kimi de bütün hırsını çevresinden ve sevdiklerinden çıkarır. Babanizin annenizle ilişkisi nasıldı?Yani sabırlı, düşünceli ve anlayışlı bir eş miydi?Babanızın ailesiyle annenizin sorunları olduğundan bahsetmissiniz. Bu durumda babanızın tutumu nasıldı?Çok mu yalnız bıraktı ya da ona destek oldu mu?Ya da evliliği ve çocukların sorumluluğunu kaldıramadı. Ben annenizin sizi sevdiğini düşünüyorum. Bizi okula her zaman temiz gönderirdi. Kahvaltimizi hazırlar, aç göndermezdi demişsiniz. Evlatlarini sevmeyen anne bunu bile yapmaya gerek duymazdi. Bir seyler olmuş, bir şeyler yaşanmış ve sabır eşiği tükenmiş belli ki. Anneniz yıllardır içinde biriktirdiği öfkeyi yanlış kişilerden çıkarmış. Ablaniz da sizin gibi halen ailenizle mi yaşıyor?

Ben de anne olmak istemiyorum bu durumun etkisi var mı bilmiyorum. Elimden geldiğince uzlaşmaya çalışıyorum dediğiniz gibi. Kardeşler konusunda da benzermişiz ben de annemin görevlerini çoğu zaman aldım. Okul konusunda yardımcı olacak bilgiye sahip değildi, bu yüzden bilmediği için işler hep ya kendi başımızın çaresine baktık ya da bir şekilde birbirimize kardeşler olarak destek olduk. Bana hakaret etmediği sürece ben kendisiyle en az düzeyde denk gelmeye çalışıyorum. Şiddet uygulayamasa da psikolojik şiddete başvurmasın yeter. Benim annemden bir beklentim yok.

Yazdıklarınıza karşılık kendimdende birebir olmasada çok yakın ve hatta daha ilerisi olanları bile sayabilirim. Çok çok zor bir durum gerçekten anneyle mesafeli olmak zorunda kalmak ve diğer sebepler. Yapabileceğiniz hiç birşey yok karakteri böyle yaşadıklarının etkeni olduğunu sanmıyorum insanın çocuğuna olan sürekli davranışlarında hiç birşey etken olamaz. Bana diğer kardeşim artık annemin sana garezi olduğuna inanmaya başladım bu kadarı normal değil diyordu artık kendimi ezdirmiyordum bana günlerce tavır yapabiliyorsa bende aylarca küs kalıyordum ama kendisine sorsan doğruluk abidesi hatalı olan ben oluyordum. Evet böyle sert konuşuyorum çünkü dediğiniz gibi resmen hayattan enerjimi aldı. Evlendikten sonra düzeldi. Düzeldi dediğim sorun çıkarmıyor en azından buna şükür diyorum ama evlenmeme 1 hafta kalana kadarda burnumdan gelmeyen kalmadı son demine kadar sorunsuz geçirmedi sağolsun. Sizde iş bulun çalışın paranızı kendinize harcayın ve kulaklarınızı tıkayın ayrı bir hayata geçene kadar en azından ileride çocuğunuza ne yapmamanız gerektiğini biliyorsunuz.

Erkek baskısı dışında benzer bir anneyle büyüdüm. Ama ben çok dik başlıydim ondan kurtulmak için evlendim. İyi mi oldu belki çok aşık olarak evlenebilirdim olmadı ama ondan kurtuldum. Şükür ki eşim iyi çıktı. Son 6 aydır da annemle konuşmuyorum inan bana özlemiyorum bile.. Ne yasadiysa yaşadı ben bilmem ama beni doğurdu ve bu onun beni soba demiri ile, hortumla, Vileda sopası ile, kemerle dövmesini gerektirmezdi.. Geçenlerde eşime anlattım hiç genç bir kızı varmış gibi davranmadi bana bir deodorant almisligi yoktur evlenmeden once, ortaokulda iken ped yerine bez tutuşturdu elime, altı su alan botlarla beni 2 yıl okula gönderdi. Harçlık almazdım ekmeğin köşesine peynir koyup postalardi beni okula. Onun yüzünden bir çok kez para aldım cantasindan. O dovdukce ben asilestim, o dovdukce ben uzaklaştım. Her bayram kavga çıkardı evde, küçükken Allah affetsin ama öldüğünu hayal ederdim... Ahhh ahhh. 35 yaşındayım Hala anne ile arkadaş olan kızlara imrenirim.. Şimdi her şeyim var ama ne bileyim ya Neye yarar ki...

Normalde böyle konularda yorum yapan biri değilim ama yorumunuza çocukların ne suçu var ki demek istedim. Ne yaşarsa yaşasın gerçekten çocuklarına bunu yaşatmaya hakkı varmıydı ki. Çok acımasızca geldi bana yaşattıkları diğer krdeşlerine farklı davranrken