Bende cok korkuyorum anne olduktan sonra daha da korkmaya basladim. Oglumun beni taniyamamasindan, hatirlamamasindan, annesiz buyumesinden, annem niye gelmiyor beni sevmiyor mu diye dusunmesinden, benden sonra mutsuz olmasindan o kadar cok korkuyorun ki..

Merhaba ben 18 yaşındayım ve bu siteye bi kaç yıldıe üyeyim sırf bir konu için açmıştjm bu hesabı ama sonra konunuzu gördüm, ben de bu duyguyu yaşadım ve panik ataklar geçirdim. Bu arada inancım da olan bir insanım. Fakat şöyle düşünmelisiniz biz zaten bunlar 100 yıl önce yoktuk :) yani nerden geldiysek oraya mantığı. Herkes aynısını yaşıyor siz hayatınızın güzel olmasına mutlu olmanıza bakın hatta dans kurslarına yazılın etkinliklere gidin hayatın ne kadar dolu olduğunu görün. Beni bunlar iyileştirdi, aylar önce uyuyamaz haldeydim fakat artık takmıyorum cidden iyileştim diyebilirim çok nadir geliylr aklıma ama iki dk sonra amaaaaan oluyorum. Yani konu sahibi ve diğer sevgili ablalarım hayat güzel bolca tadını çıkaralım :) ♡ ah ve bu arada bu korkumu yenmemmi sağlayan diğer olay ise sevgiydi. Yani aşık olursanız bu konuyu unutma olasılığınız fazla

Mrb aynı sıkıntı bendede var siz nasilsnz yendiniz mi? Bayan X

İşte ya hissedersek?

korkunun ecele faydasi yok ne yazikki. topraktan geldik topraga gidrcegiz aslindan. insan sevdiklerini. geride. birakmaktan korkuyor sadece ozlem bir taraftada allaha kavusacagiz bunu dusunurwk korkunu yenebilirsin

Boğularak ölmekten çok korkuyorum ben. Su korkum var, ondan sanırım. Suratıma su dökse biri, onunla bile ölebilirim herhalde..:) Ama her zaman "Allahım sevdiklerimin canını benden önce alma "derim. Bu çok ağır olsa gerek..

Dini görüşümden ötürü hayır, tabi yasak olduğu için ben üstü kapalı yazdım, tavsiye ederim.

Ölünce farkında olmayacağımız için sorun yok toprak atmışlar atmamışlar fark etmez Kadavra olarak kullanılmayı düşünebilirsiniz toprak altına koymazlar böylece K

Siz ve eşleriniz sevinç ve mutluluk içinde cennete giriniz. Onlarin etrafinda yiyecek ve içecekler altin tepsiler ve kadehlerle dolastirilir. Orada canlarin çektigi ve gözlerin hoslandigi hersey vardir. Siz orada ebedi olarak kalacaksiniz. (Zuhruf Suresi 71-73)

Ölünce her şeyin bittiğine inanan kafalardan bende de olsa keşke, birisi demiş doğmadan önce nasılsa aynen oyle. Bu dünyada yaptığın kötülüklerin bir bedeli ve yaptığın iyiliklerin, ibadetlerin mükafatı elbet olacak. Nasıl yasarsaniz öyle ölür ve nasıl Ölürseniz öyle dirilirsiniz. Sadece sorumlu olduğunuz ibadetlere özen göstererek haram, helale dikkat ederek yasarsaniz, ölüm size düğün olur inşallah.

"Her ölüm bir doğumdur" sözünü duymuşsundur mutlaka.. Sence yenidoğan bir bebek oksijensiz bir dakika bile yaşayamayacakken, anne karnında daracık yerde bir sıvının içinde nasıl 40 hafta yaşayabiliyor? Seni suyun içine atsak kaç dakika dayanabilirsin? O bebek o alemden ölerek dünyaya doğuyor. Yani biz de dünyada ölüp başka bir aleme doğacağız. Allah'ın sonsuz hikmetinden sual etmektir ölüm korkusu. Sonsuz merhamet sahibi hiç bir yarattığına zulüm etmez. Affedilmeyecek diye belirlenmiş suç işleyenler dışında..

Aksine ben de ölmek istiyorum Y

Bu bende de var. Aklıma gelince hemen başka şey düşünüyorum, başka şeyle ilgileniyorum.. Oturup yok toprak altı, yok ölüm sonrası diye düşünüp dururlar kafayı yersin.

Bende kendimi rahatlatmaya çalışıyordum ruh bedenden ayrılır, hissetmeyiz diye. okudum yorumunuzu hıh iyi oldu tekrardan başlar bende de

Olen hayvan imis asiklar olmez imis.. Yunus Emre Olum gunum benim dugun gunumdur... Mevlana

Hic ölmeyecegine göre korkmana da gerek yok. Yani ruhen en azindan..

Banada arada oluyor gece yataga yattıgım an içim bi tuhaf oluyor. Ölünce napıcaz birdaha dünyaya gelememek yaşayamamak çok ürkütücğ geliyor. Kıyamet koptuktan sonrası düşündükçe ağlıyorum. Eşimi çocugumu ailemi görememek ayy bak yine geldi aklıma ben kaçıyorum bana ağır geliyor :)

Hemde nasıl, düşündükçe kalbimin çarpıntısından salllanıyorum sanki deprem olduğunu sanıyorum avizede falan gözüm hep, depremde ölmek yada deprem yada ölmek her türlü korkuyorum bu ikiliden

bu bende de var. özellikle yok olup gitmek, bu derin düşününce daha korkunç geliyor. ama yapacak birşey yok. doğduk öleceğiz. nasıl doğduğumuzu hatırlamıyorsak umarım öldüğümü de hatırlamam. ama gerçekten yok olup gitmek bu dünyadan korkunç.

Ben de çok korkuyorum aklıma geliyor bazen E Eternal_soul Kul hakkıma girdiniz! Yöneticilik size göre değil! tek ayak

Ben de ölümden, ölüden, mezarlıktan korkardım. Ta ki geçen yıl babamı kaybedene kadar. Ölüye bakmaktan korkmaz oldum. Mezardan korkmuyorum aksine mutlu oluyorum yanına gidince. Toprak atılırken de gördüm. Içim acıdı. Canından bir parça. Ama bu ayrılık ebedi değil. Biliyorum ki asıl buluşma diğer dünyada. Sevdiklerini kaybedenler ölümden daha az korkuyorlar bence.

Doğmadan öncesiyle oldukten sonrası aynı değil bence.

Bir zatı çok övdüler. Orada bulunan Resulullah efendimiz, buyurdu. dediler. buyurdu. Ruh ve beden beraber günah işledikleri için, kabir azabı da, her ikisine birden yapılacaktır. Her ölünün ruhu, cesedine, bilmediğimiz bir halde bağlıdır. Ruhların kendi cesetlerine tesir ve tasarruf etmelerine ve kabirde bulunmalarına izin verilmiştir. Ölü kabirde çürüse de, ruhun bedenle olan bağlılığı bozulmaz. En büyük korkum kabir azabı ve en büyük endişem acaba iman ile çene kapaya bilecek miyiz. Ya sonsuz hayat kaybedilecek ya kazanılacak. Rabbim kazananlardan eylesin. Eklentiler indir. jpg 9,8 KB · Görüntüleme: 16

Kaçınılmaz son. Hayat kısa bu korkuyla zaten kısa olan guzel hayatı kendinize zehir etmeyin. Ne yaparsak yapalım Birgün herseyın sonu olduğu için bu yaşamında bir sonu olacak. O Yüzden yaşadığımız günleri Özlü ve guzel yasamak en iyisi.

Ben bazen ölsem de kurtulsak diyorum. Ama ölüm un ne, zaman gelecegini Allah bilir belki yarin bunu okuyanlardan biri yok olacak bilemeyiz

Ayni durum bende de war, kendimle ilgili ailemle ilgili annem, babam, eşim butun sevdiklerimlede ilgili ölmelerinden cok korkuorum. Ozellikle gece yataga girince cok oluor bende..

Çocukken birini gömülürken falan mı gördünüz? Travma gibi olmuş sizde. Ölüm hepimizin gerçeği ve büyük bir belirsizlik. İşte bu yüzden dünya hayatında ne ekip biçtiğimize göre değişecek o an ki durumumuz. Yani bu korkuyu lehinize cevirebilirsiniz. Bol bol dua edin. Bedeniniz toprağın altına koyulunca şimdi hissetmeyi düşündüğünüz fiziki tepkileriniz olmayacak zaten.. Bana göre ölüm bütün telaşların, hırsların, içten pazarlığın, kötülüğün bittiği sonsuz bir huzur. Ahiretime çok mu güveniyorum? Hayır. Kim güvenebilir ki? Ama ölümden kaçış yoksa kabulleneceksin..

Ölümden çok korkuyorum. Bunu yazarken de korkuyorum. Bir insanın toprağın altına girmesini kabullenemiyorum. Toprak atacaklar üstümüze. Psikolojim bozuk degil ama gece olunca aklima bu geliyor. Korkuyorum.

Konu gayet samimi bir korku paylaşımı ile başlamışken yine ayetlere, hadislere, dini öğretilere gelmiş. Ben de bu tarz şeyleri birileri okudukça anksiyetem artıyor açıkçası, huzursuz oluyorum. Ölüm meleğini görmek bin kılıç darbesinden kötüymüş, ölüm korkusu olan birine bunu söylemek ne derece mantıklı? Mune dini yorumlar yasaktı sanırım.

Kendim gömülürken bilinç olmayacağını düşündüğümiçin sorun etmiyorum ama eşimi çukura koyup üstüne toprak attığımı düşünemiyorum. İçim daralıyor. Gözlerim doluyor. Kavga edince hemen aklıma geliyor. Kendi kendime diyorum tek başına bu eve girmek zorunda kaldığında bu konuların bir önemi olacak mı? Olmayacak. O zaman bitiyor bende kavga falan. Bakıyorum adama baya uzun boylu, bence çok yakışıklı. Hayır diyorum toprakta çürüyemez. Çürümemeli yani. Onu öyle gömülürken düşündükçe ben klostrofobiden klostrofobilere giriyorum. Ama kendimi düşününce sadece annem diyorum. Başka bir şey beni korkutmuyor. En gerçek o ağlar herhalde. İlginç bir şey bu ölüm. İnsana düşündürdükleri de ilginç.

Bende aynen ya buaralar hat safhada kanser sevdiğim arkadaşım var gencecik aklım gidiyor

Ben de normalde aklıma gelince, kendi kendime konuyu değiştiriyordum ama bugün düşünmeyim dedikçe daha da çok düşündüm. A

Aslında benim için de böyle. Beni korkutan ölecek olmak değil de, tabuta konulmak, toprak altına girmek vs.. yine de en iyisi düşünmemeye çalışmak heralde. bayan

Ben de yakılmak istiyorum ölünce. Vücut halinde gömülmek fikri geriyor.

Ölümden bi tek Allaha layık kul olamadıgım için korkarım yoksa ölüm aslında sevgiliye kavuşmak değil midir..

Bende çok korkuyorum ama ; Üzerimdeki bunca günahla Rabbimin karşısına nasıl çıkarım, ölürsem telafi edemem diye korkuyorum.

Yok olup gideceginizden emin gibisiniz galiba... Garanti mi verdiler yok olunup gidilecek diye ki kendinizi bence o duruma sartlamayin. Ayrica kendimizde hic bir guc ve kuvvet yokken yok olup gitsek ne olur Yaradan istedigini yapar butun her seyin sahibi o cunku...

Ben de bu durum o kadar abartı ki, öleceğimi düşündüğüm de keşke hiç doğmasaydım diyorum. Anneme söylüyorum 'ben de senin yaşındayken korkuyordum, insan yaşlanınca o kadar korkulacak birşey olmadığını görüyor' diyor...

Benim bir de ağır hasta olan yakın akrabam var. O hastalandiktan sonra geceleri düşünmeye basladim.

sevimlihayalet101 Peki umit verici hadisleri neden paylasmadiniz onlar da var. Korku ve umit arasinda olmak lazim tek kanatli uculmaz der Mevlana..

Ben de konuyu açmadan once onu düşündüm hiç doğmasaydim ne güzel ölmezdim :)

Ok portakalcandir Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik İptali Anneler

Dini içerik yasaktır. D Damla28 Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Bu konuyu görünce dayanamadım. Bu aralar ciddi anlamda bu korkuyu yaşıyorum. Hatta kalp çarpıntısı nefes darlığı yaşamaya başladım bu düşüncelere odaklanınca. Umarım bu korkuyla başedebiliriz... E Esmeralli Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

amaaan ölmüş gitmişiz sanki toprağın altına girince onun farkında olacağız, sinir sistemimiz çoktan çökmüş olacak ve bilinçsiz bir yığın etten ibaret kalacağız, ben sadece eziyet çekerek ölmekten korkuyorum biraz

ayy bende küçükken korkardım. annem anlatmıştı. herkes mahşerde Allah'ın karşısına geçicek hesap sorulacak diye. bende korkmuştum çocuk aklı işte ya Allah bana bir şey yaparsa demiştim. inş ölmem diyordum. arada sırada olur öyle şeyler. aklınıza çok getirmeyin. doğum, yaşam, ölüm normal şeyler. bayan

Ölümü hatırlamak aşırı dünya hırsı ve tamahını dizginler. negatif yönlerimizi alt seviyede tutmamızı sağlar bana göre. Sevdiklerimi kaybetmekten korkuyorum ben asıl.20 li yaşlarımda çok yoğun bu duyguları hissettim bi aralar, tamda o günlerde aniden babamı kaybettim. Dünyamın yarısı göçüverdi aniden... Böyle içe çöken günlerce süren sevdiklerini kaybetme korkularından da çok korkarım ozmandan bu yana. Ya yine birine birşey olursa diye panik atak tarzı bierşeye dönüşüyor bazen.

aynen öyle her şeyin içine şu dini karıştırmasalar olmayacak sanki.

Hiç bir şekilde korkum yok, ne olacağını biliyorum, doğmadan önce kendini biliyor muydun? Hayırsa cevabını aldın demektir.

hissedersek dediğinize göre ahiret inancınız var, Allah ın emrettiği şekilde yaşayın korku morku kalmaz.

Bende de vardı bu korku zamanla azaldı olumden çok, ötesini düşünüyorum artık vicdanım rahat olmalı hatta bazen iyiki ölüm var diyorum ahiret inancımdan dolayı yoksa bu dünyayı çekilir kılan bir durum yok. kimsenin yaptığı yanına kar kalmicak Ama en buyuk korkum çocuklarımın acısını yaşamak ara ara aklıma gelince ağlıyorum bu duruma dileğim kimseye evladını toprağa vermek nasip olmasin

Hım ok :)) anladım zeysmother Eylülün

Sana göre öyle o. Bana göre de siz kılçıksız balık arıyorsunuz. Bulursanız bize de söyleyin bari

Olumde biseylerin bslangici bukdr korkma ben busekilde dusunerek kendimi rahatlatiyorm ilginc

Ölüm korkum hiç yok. Neden korkayım ki. Şu dünyanın haline bir bakın. Açlık tecavüz şiddet hırs hersey iğrenç. Bu dünyada yaşamayı becerebiliyorsak eminim ölümle de başa çıkabiliriz. Hem insanoğlu sevgiyle yaratıldı, en sevgiliye dönücez ölümle. Aslına bakarsınız huzur bile duyulabilcek bir olay çocuklarımı büyütüp kendi başlarının çaresine bakabilecek hale getirecek kadar vakit istiyorum, sonra ben hazırım

Bütün dertlerimizden ölünce kurtulucaz. İyi tarafından bakın.

Bende kendim ölmekten değilde sevdiğim insanların ölmesinden korkuyorum Allah uzun sağlıklı ömürler nasip etsin herkese

Bu konu daha çok korkmanıza sebep olacak bence. Ruh ve beden bi arada olduğu için şu anda, bunları düşünmeniz normal. Bu duyguları yaşayan ruh. Ölümde ikisi birbirinden ayrıldığında bedenine yabancı olacaksın çünkü ruhun özgürleşecek. Neyse öyle işte, çok çok uzun ve ilim isteyen yazı gerekir bu korkuya. Psikoloğa gidin bence panik atak tarzı birşeye dönüşmeden.

Bu duruma thanatophobi deniliyordu galiba. Bir ara ilgimi çekmişti. Yardim alirsaniz kolay atlatırsınız sergerdan Örtmen

Bir dönem insana bu korku geliyor, bol bol dua edip namaz kılın kuran okuyun, rabbim gönlünüzü ferahlatsın.

Ölümden korkmuyorum da ama iki küçük çocuğum var. Ya onlar annesiz kalırsa diye aklıma geliyor. Allahtan tek dileyim onları büyütene kadar bana ömür vermesi. Az önce oğlum uyandı ağlayarak. Yatakta beni arıyor. Bana "yat" diye işaret etti. Ben yatınca gelip yanıma sokuldu hemen ve kollarımın arasında hemen uykuya daldı. O an gözlerim doldu "ya gün gelir uyanırda beni bulamazsa" diye. Kendime korkmuyorum, ama sevdiklerime korkarım

Allah sonumuzu omrumuzden hayirli etsin

Gerçekten böylemi düşünüyorsunya, bayılıyorum ölümden korkmayan insanlara. Peki cehennemden korkuyormusun ilginc

Ya oluyor öyle. Kendimin yok olacağını bu dünyada olmayacağını ve bunun kesinlikle bir gün başıma geleceğini düşününce bi çıldırma geliyor. Sonra acaba ne zaman olucem ya bir ay içindeyse ya yaklamissa ve benim haberim yoksa filan derken neyse burada kesiyoruz. dediğim gibi düşünmek bazen tehlikeli olabildiğince uzak durun

Ölümden bende korkuyorum cünkü neler olacagının farkındayım. azrailin canımı alması, kabir azabı, cehennem falan uffff Bide işkence edilerek yada yangında ölmekten cok korkuyorum ilginc