Bence bir psikolojik destek almanizin faydasini görürsünüz. Korkularinizin ve endiselerinizin sebeplerini bulup cözseniz ilerde daha rahat edersiniz.

Anksiyete bozukluğu. Psikoloğa gidin. İhtiyaç olursa ilaç tedavisi ile desteklersiniz

Ne güzel yazmışsınız. Ben de yetersizim, çalışsam belki olacak ama yetersizlik duygum o kadar bastırıyor ki, sanki hiçbir zaman yapamayacakmışım gibi geliyor. D damdan

Destek almalısınız aksi takdirde daha fazla kaygı sorunu yaşayabilirsiniz

psikologa git bencede o uygun görürse psikiatra yönlendirir zaten. yaşadıgın kaygı bozuklugu, bol telkin, olumlu düşünce pozitif bir bakış açısıyla bence toparlarsın kendını. ilk yıl kazanamasan bile ne oalcak ölmüyosun ya:) ben hep öyle motive ederdim kendımı sınav sürecinde:) nefes varsa hayaller de vardır:) başarılar sınavında

Çalışma hayatına başladığınızda zaten genel olarak hiç bir şey bilmiyor olursunuz. Kiminle nasıl konuşacağınızdan nasıl mail atacağınızdan toplantıya not defteri ile katılıp nereleri not alacağınıza kadar. Hiç kimse hiç bir şey bilmiyor ama 1 ay içerisinde canavar gibi olup çıkıyorsunuz. Diğer konu için yaşamadım bilemem ama, çalışma hayatı zaten sürekli öğrenmeye açık ve istekli insanlarla daha güzel yürüyor canınızı buna sıkmayın.

Ne kadar düşüncelisiniz doğru olanı yapmışsınız. Zaten bi insanın sınavının nasıl geçtiğini merak ediyorsan kötü geçme ihtimalini de düşün de arama ben onların merakını gidermek zorunda mıyım? Yüzyüze görsem tanımayacağım insanlar bile arayıp beni soruyor

çalışmak önemli benim burada arkadaş olduğum birisi vardı KPSS topiğinde tanışmıştık sınavı çok düşüktü bana seninki iyi vs diyordu sonuç öyle bir çalıştı ki benden iyi puan aldı ve atandı sınavların içeriklerini analiz eder ona göre çalışırsan başarılı olursun özellikle oturmuş kurumlarda sınavların içerikleri belirlidir yani hangi alana önem verilir hangi tarz soru çıkar vs vs sınav alışkanlığı da önemlidir örneğin sınavı ÖSYM yapıyorsa girebildiğin tüm ÖSYM sınavlarına gir yani Ales Matematik Türkçe benim alanımla ilgili değil deme sınavda olma hissi, süreyi yetiştirme, ÖSYM tarzında soruları okumak vs önemli yine çıkmış sorular ekseninde çalışmak, benzer alandaki sınavları da taramak da başarıyı artırır ha stresi yönetmek için de taktik "hayatının sonu değil bu sınav" 41 yaştan bildiriyorum, hala çeşit çeşit sınavlara girebiliyorum yani bu sınav ne hayatının ilk sınavı olacak ne de son sınavı bir arkadaş kendinden yaşça büyük bir hocaya sormuştu hocam hayatınızın dönüm noktası nere diye sonuçta hayatın dönüm noktası yok, gençken hele de yeni mezun ve işsizken o sınavlar, o işler hayatın dönüm noktası görülür ama evet tam o noktadayım bundan sonra hayatımın dönüm noktası deseniz de hayat önünüzde o kadar yol ayrımı getirir ki o dönüm noktaları, en önemlisi olanlar hiç bitmez, hep yeni yollar insanı bekler

bu ülkenin sorunu arkadaşımın kızı bir sene üniversite sınavına girip istediği yerler olmayınca gitmemiş herkes aramıştı neresi oldu neresi oldu diye neyse ikinci sene oldu arayıp soramadım, yerleştirmeler geçti, durum vs de yapmadı bir başka şey için aradım arada da sordum söyledi, istediği bölüm olmuş vs sonra yüz yüze görüştük dedim böyle böyle arayamadım kusuruma bakma o da dedi ki geçen sene herkes aradı X'in morali bozuldu bu sene de kimse aramadı "yine kazanamadı diye düşünmüş herkes diye" bu sefer de yine doğum yapacağını bildiğim ama doğumun sağlıkla gerçekleştiğini bilemedim insanları da arayamıyorum

Hazır hissetmesemde giriyorum sınava yakında. Tesellim Allah'a güvenmek ve ya nasip demek. Nasipse benim olacak. Hayırlısıysa benim olacak.

Bir diğer moralimi bozan şey de sınavımın geçtiğini sormak için sürekli annemi babamı aramaları

ne sınavı yani o sınav gerçekten gözünüzde büyütülecek bir şey mi yoksa sizinle aynı eğitimi almış binlerce kişinin girip geçtiği bir sınav mı bazen aslında olağan olanı gözümüzde büyütürüz o zaman bunun olağan olduğunu hatırlatmak lazım kendimize yine bazen aslında bizim yapabileceğimiz bir tık zor olan şeyleri büyütürüz o zaman da onu yapan kişilerden eksiğimiz olmadığını vurgulamalıyız kendimize ama bilgimiz 50 iken 100 almamız gereken bir sınav varsa önümüzde o zaman da elimden gelenin en iyisini denemeliyim diye vurgulamak lazım geçen yıl bir sınav vardı eşimle birlikte girdik sınava bir miktar çalıştım başarılı olacağımı düşündüm, eşim de bir miktar çalıştı ama o sınav sonrasında dahi başarısız olduğunu düşündü sonuçta eşim 91 aldı ve başarılı oldu ben 90 aldım ve başarısız oldum 100 üzerinden 90 aldığım sınavda başarısız oldum zira bana göre 100 üzerinden 90 almak o sınavda yeterliydi ve ben o psikoloji ile girdim ama kontenjan 91 de kapanınca başarısız oldum hatta eşim sınavdan çıktığında yaptım diyordun dedi evet dedim yaptım, ben hala yaptığım kanaatindeyim zira 100 üzerinden 90 yapmışım bu ülkede üniversitelerin bir çoğunda geçme notu 50 bu nedenle motivasyonunuzu sınav özelinde ayarlayın, 90 almak dahi yetmeyebiliyorsa hepsine odaklanın şimdi ama ben bunu yapamıyorum demeyin zira psikiyatrist hasta iseniz ilaç verir psikolog terapi vs ile öngörü içgörü vermeye çalışır ama hedefleme için farklı itici güç gerekebilir, o da sizin içinizde başarılar

yeter ki iste başarırsın

evet herkes öyle diyor, çok teşekkür ederim ♥ M

Bunları duymaya ihtiyacım varmış. Ben de bir de derdini anlatamama var o yüzden içimde birikiyor, dışardan çok rahat biri gibi görünüyorum, konuşabilmek ve beni anlayan birinin olması iyi geldi. Evet öyle sürekli bir sınav ve başka bir sınav, ülkenin bu sistemi insanda yaşam enerjisi bırakmıyor. Ama yazdıklarınız baya motive etti, içimi ferahlattı, teşekkür ederim

kaygı yaşıyorsunuz. Psikiyatri ye değil psikologa gidin lutfen

Merhaba herkese, evhamlı bir yapıya sahibim psikiyatriste gidersem gideceğim yerin de ücreti biraz fazla olacak o yüzden bu konuyu açmaya karar verdim. Sınavım var ancak çalışmaya başlayınca stres oluyorum sürekli başaramayacağımı düşünüp çalışamıyorum. Sınava düzgün çalışabilsem, bu sefer ilerde çalışma hayatını yapamayacağımdan korkuyorum. İşte çalışmaya başlayan arkadaşlarımı görünce içim endişe doluyor çünkü ben hiçbişey bilmiyormuşum ve hiçbir şey beceremeyecekmişim gibi geliyor. İçimde böyle endişeler beliriyor. Bu tür şeyler önceden başka durumlarda da olmuştu; o olay gelip yapabildiğimi görene kadar endişem geçmiyor kendimi ikna edemiyorum. Bu sefer endişe yaşamamak için kendimi sosyal medyaya oyunlara veriyorum, vakit kaybediyorum. Benzer durumda olup psikiyatra giden oldu mu? Sizce gitmeli miyim yoksa bu tür şeyler normal mi?

Önce bı o yola girin kollarınızı sıvayın beceremezseniz panik olursunuz. Kendi kendinizi tüketmeyin. Youtubeda yaşam koçu gibi tipler var motivasyon konuşmaları yapiyolar. senin benim gibi insanlar çok da ilginc şeyler demiyolar ama insan olarak unuttuklarımizi bize hatırlatıyor. Açın izleyin