Bence aile terapisini deneyin derim

bebekten öncede böyle miydiniz? bebek ve bebekli hayat evlilikleri ve ilişkileri çok etkiler. Annenin uykusuzluğu, yorgunluğu tahammülsüzlüğü beraberinde getirir. Eşiniz hiç birşey yapmasa bile size batar. Siz bebeğinizin 4 aylık olduğunu yazmışsınız, hayatınızın belki de en yorucu dönemindesiniz. Ben şuan alacağınız hiç bir kararı sağlıklı bulmazdım

Ya buna güldüm şu durumda bile hakikaten ayarlar bozuldu sanki biri büyü yapmış gbi. Bazen bana kendine gel dio, 10 dk sonra kendi bağırıyor mesela gerçekten ikimizinde ayarı iyice kaçtı..

Boşanınca çocuğunuzun babası ölmeyecek. Babasız kalmayacak yani, baba kız olarak yaşamaya devam edecekler. Konunuz hakkında bir tavsiyem yok.

bırbırınıze karsı tutumunuzdan oturu aıle terapıstıne gıtsenız bırbırınıze bagırmanızın sebebı bırbırınıze sesınızı duyuramadıgınızı dusunmenız bırbırınızı anlamadıgınızı dusunmenız bakınız bu ortak bır nokta ve ortak bır sorun karsılıklı bırbırınıze karsı degısen tavrınızı kendınız oturup cozemıyorsanız en azından bır yardım alın bunu da bır deneyın

Ben konu sahibine dilini tut demiyorum aslında Neden dilinizi tutmayı denemiyorsunuz da boşanmayı düşünüyorsunuz.. çoğul yani

Artık onu sevmiyor olabilir misiniz? Genç flörtlerde çok rastladım kişilerin yetişkinlik halleri birbirine aşık olmuyor. Çünkü çocukken başka gençken başkayız. Çözmek istiyorsanız belki orta yol bulursunuz. İstemiyorsanız ayrı evde sevgi dolu anne babalar kavga edenlerden yeğdir. Neden bilmiyorum ama sevginiz bitmiş gibi hissettim. Yargılamıyorum asla, olabilir. Sadece sebebi iyi analiz edin isterim Etkili

Boşanmayı daha yeni düşünmüşsünüz ve çok kolay söylenmiş boşanın vs. Ben böyle düşünmüyorum. Her yol denenmeli bence boşanmadan. Aklı başında insanlarsınız belliki. Ayrıca bebeğin getirdiği sorumluluk uykusuzlukta pek çok strese sebep olabilir. Değişime kendinizden başlayın bence. Eşinizinde aklında sizi kaybedebileceği yok belliki o yüzden de ilişki iyice laçkalaşmış. Sakinken konuşun kararlar alın ama önce kendiniz uygulayın. Kendi yapamadığınız bir şeyi karşıdan beklemekte olmaz. Sizdeki değişimle umarım o da düzelecektir. Aile terapistini denersiniz sonrasında

Ya kimse boşanmak için evlenmiyor bende hemen bosanayim demiyorum da işte fikir almak istedim düzelir mi duzelmez mi yoksa hiç uzatmamak. mi en iyisi vs diye çok karisigim çok yorgun çok kırgın. Kızgın.. en çokta kendime. Böyle bir insan degildim, değilim. Hayat doluyum çok pozitif biriyim. Ne ara böyle bir insan oldum, olduk. Bilemiyorum en çokta şaşkınlığım buna. Kızımın en az hasar ile bı işten siyrilmasini istiyorum.

Hayırlı geceler herkese Şimdiden akıl, tavsiye verecek herkese teşekkür ediyorum Eşimle 5 sene önce evlendik, ondan öncesinde de 8 senelik bir flört dönemimiz oldu. Yani kısacası aşk evliliği idi. Herkesin parmak ile gösterdiği bir cifttik. Herşey dilediğim gibi oldu düğün, ev, eşya vs.. hiçbir şeyde gözüm kalmadı keşke şu da olsaydı demedim, dedirtmedi Allah razı olsun. Ve bu evlilikten 4 aylık bir kızımız oldu. İyi ki oldu Rabbim onu bize iyi ki verdi. Fakat, eşimle birbirmize karşı saygımız yok oldu bitti gitti. Yani şöyle şiddet yok kesinlikle lakin birbirimize karşı psikolojik şiddet var. Çok kırıyoruz, kiriliyoruz. Olur olmaz şeylerden kavga ediyoruz. Haftanın 2 günü iyiysek 5 günü kotuyuz.. bazen küfür dahi ediyoruz. Bende, o da.. evet eşimi seviyorum, sevildigimi de biliyorum. Aksi olsa kimse kimseye tahammül edemez bir şekilde gönül almayı biliyoruz. Ama ben böyle bir ortamda sürekli kavganın olduğu sebepsiz kavgaların çıktığı ortamda bir çocuk büyütmek istemiyorum. kizimin huzurla, sağlıkla, mutlulukla büyümesini istiyorum. Şimdiye kadar boşanmayı hiç düşünmedim aklımın ucundan geçmedi gözümü onunla açtım onunla kapatmayı diledim hep şuan 31 yaşındayım eşimi tanidigimda 18 yaşında idim Kısacası bosansam ne yaparım, yapabilir miyim, kızıma haksızlık etmiş olur muyum? Onu babasız büyümeye mahkum etmek elle tutulur bir sebep yokken ileride bana neden anne diye sorarsa ne cevap veririm.. Akıl verin ne yapsam duzeliriz ya da duzelebilir miyiz, denemeye değer mi? Yoksa hiç uzatmamak mi en iyisi.

eşinizle konuşun. kim sinirlenirse ortamı terk edip sakinleşince gelsin. kim bi sorun olduğunu düşünüyosa o an değil biraz düşünüp çözüm arayınca konuşsun. bence iletişimde bi azalma var. çözülmeyecek bisey değil. dil yarası ağırdır ama siz geri dönülmez bi noktada değilsiniz Nego nun dediği gibi aile terapisti de iyi olur bence

Aynen babasız kalmış olmuyor Mutluluk810 ́♥ Kün Fe Yekün ♥ ́ ♥ Şükürler Olsun ♥ Anneler Kulübü Kayıtlı Üye 3 Eylül 2012 1.532 1.831 20 Kasım 2021 Konu Sahibi z e y n o m #104 Küfür etme safhasına gelmeden sakin bir ses tonuyla kinaye vs. dilinizde kullanmadan istemedıgınız seyı dıle getırsenız ya da denedınız mı

Konuyu kadın açtığı için tavsiyem kadına, erkek acsaydi erkeğe olurdu

Bebek olduktan sonramı başgösterdi bu durum. Öncesindede varmıydı? Lohusalık sendromunda olabilirmisiniz her ikinizde? Serendipity- La Tahzen

O kadar da önemli bir sebep yokmuş. Ciddi bir şey olsa tamam da bu kadarcık şeyde de boşan diyenler olmuş şaşırdım doğrusu. İnsanın olduğu her yerde muhakkak ki sorun da olur bunu engelleyemeyiz. Hele ki aynı evin içinde yaşayan insanlarsa söz konusu birbirleri ile saray resepsiyonu şeklinde bir iletişim kurmaları çok da beklenemez. İllaki kavgalar olur. Ben boşanacak bir sebep göremedim açıkçası. Her anı romantik komedi filmi gibi yaşayamayız.

Bu durum da bizler de yanlış yönlendirmiş olabiliriz çünkü şuan ne hissettiğin önemli yani sabrının sonunda mısın ya da biraz daha dayanayım düzeliriz belki diyor musun hatta doktora gitmeye karşı olur mu iyi bir doktor araştırırsanız belki oda yardımcı olabilir. Sevgi elbette önemli ama kendim için söylüyorum sevgiden önce saygı daha önemli benim için çünkü senin de az çok anlattığın gibi zamanla saygı azalıyor sevgi var diyorsun ama yanlış anlama lütfen genelde de bu olduğu için söylüyorum sevgi de bitiyor artık çünkü soğumaya başlıyorsun. Elbette tartışmalar olacak bunlar normal ama bu çok sık oluyorsa bir problem var demektir. Çocuklara gelince haksızlık olmaz onlara eğer düşüncen netse aksine onlar bu kavganın içinde büyümektense ayrılmanızla daha iyi olacaklardır tabi bunu ne kadar büyük bir kavganız var onu bilmeden söylüyorum çünkü ben anneme iyi ki ayrılmışsın aksi halde senin için durdum deseydin seni suçlardım dedim Çünkü bizim ciddi anlamda kötü kavgalar oluyordu bırak ders çalışmayı normal bir hayat bile yaşayamıyordum. Tabi onların ne düşündüğü de önemli ben ayrılmalarını istedim. Belki senin çocukların üzülür o da daha önemli şuan. Fikirler farklı olduğu için tavsiye verdim ama kendi aileni sen tanıyorsun otur konuş olmadı hepsiyle yaşları kaç bilmiyorum gerçi. Umarım mutlu ve hayırlı bir karar olur :)

Küfür etmemeyi deneseniz? Tek çözüm ayrılmak mı. Madem birbirinizi seviyorsunuz tekrar saygılı davranabilirsiniz

Profesyonel destek alin. Baktiniz düzelir gibi degil yine bosanirsiniz. Sizi neyin yiprattigini bilmiyoruz burda. Bence ilk evliligin üzerinde calisilmaya denemeli.. bosanma davasi her zaman acilir

Bundan dolayı korkuyorum zaten sadece kızımı düşünüyorum. O olmadan önce bir şekilde devam ediyordu bir şekilde sonunda gönül alıyorduk yine aynı şekilde alıyoruz. Lakin şuan da anlamıyor ama ileride anlayacak. Bilsem ki 2-3 sene sonra bu kavgalar bitecek eyw. Ama bilmiyorum bitmez ki.. kavgaların sebebi bile yok ota b Ka çıkıyor nasıl nereden çıkıyor onu bile anlamıyoruz.

Konuyu kadın açtığı için tavsiyem kadına, erkek acsaydi erkeğe olurdu. İstediği kadar kendi kendine bağırsin dursun. Sen başka odaya git, aç müziği bağırsin dursun. Nego Özgür Filistin ☝Bir sabah gelecek kardan

Asla. Boşanmak dediğim gibi şimdiye kadar hiç dusunmedgm birseydi ama ne olduysa ben hamile kaldıgm andan itibaren başladı. Büyü vardı ve sanki ben hamile kalınca o büyü bozuldu. Birdaha da geri toparlanamadi. N nscckts Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik İptali tek ayak

Boşanmadan önce aranızı düzeltmeyi deneseniz? Alın karşınıza konuşun ben mutsuzum, sen de mutsuzsun böyle gidersek boşanıcaz. Her gün kavga dövüş şeklinde hayat geçmez adam gibi bir danışmana gidelim diyin gidin. Biraz uzaklaşmışsınız gibi geldi bana, çabayla düzelme olabilir denemeden boşanmayınderim.

Önce bir aile terapisti deneyin sonuç alamazsanız düşünürsünüz boşanmayı. Belli ki karşıllıklı yanlış anlamalar birikmiş tahammülsüzlük oluşmuş. Aşılamayacak bir durum yok mutlaka destek alın.

Tabii ki iyi gelir ama lütfen sendikalı bir aile danimanina değil. Klinik psikolog kökenli birine gidin. Egitimlerine iyi bakın gideceğiniz kişinin

Çift terapisi alın. Ya da ikiniz de ayrı ayrı terapi alın. Başka yolu yok. Bu öfke kontrolü problemini aşmalısınız. Çocuğunuzun gelecekteki huzuru ve evliliğinizin geleceği için.

Boşanmayın bence sil baştan tekrar başlayın geçmişi unutun ve aile terapistine mutlaka gidin. Bir şans verin evliliğinize Visenyaa

bu öneri çok yapılır bende yazayım imkanınız varsa öncelikle bir terapiste gidin birbirinizi çok yıpratmışsınız hemen boşanmayı gündeme getirmeyin

Ne zamandir boylesiniz

Terapist deneyecegm şuan için buna karar verdim. Tartsmalardan kavga gürültüden bu bile aklıma gelmemişti. Hafta içi ilk işim bu olacak daha sonrasında duruma göre tekrar bakacagm o da ise yaramazsa demekki gerçekten cozemeyecek durumdayz diyecegm.

Birbirini seven çiftler arasında da illa ki bazı dönemler problemler, birbirini anlayamama ifade edememe olabilir. Ben sizde çok büyük problemler görmüyorum. Farkli bir döneme girmişsiniz belki çocuktan sonra olmuştur ki olmasi muhtemel uykusuzluk, önceki rahatlığın bozulması vs bunlarda etkilidir. Gerekirse en az iletişimi kurmaya çalışın. Sinirlenirseniz bir kişi ortamdan uzaklaşsin. En sonda zaten terapiyle halollur insallab

İnanın ki asla böyle bir istegmz yok onunda yok eminim. Bir anda oluyor kendmizi kaybediyoruz sanki sanırım ben daha fazla.. yıprandım galiba hamilelik lohusalık çocuğa tek bakmak vs.. bilemiyorum sinirlerime hakim olamadigimn bende farkındayım. Sakinligim birtek kızıma karşı onun haricinde herkese gözlerimden alev çıkıyor sanki. Durduramiyorum bir dur tuşum olsun istyrum. Ama yapamıyorum.

Bence bu düzeltilemez bir durum değil. Terapi falan görün. Tamam güçlü kadınlarız, erkeklere boğun egmiyoruz vs ama şu boşanma olayı abartılmaya başlandı. En ufak bir tartışmada bile hemen boşan deniliyor. Sizin durum biraz daha farklı ama boşanmayi düşünecek kadar fevri olmayın. Gaza gelmeyin lütfen. Eşinizin de bir birey olduğunu, hem de sizin için en değerli insanlardan biri olduğunu hatırlatın kendinize. Ve en sevdiklerinizden biri olarak saygıyı en çok hakettiğini. Aynı şeyleri ona da hatırlatın.

Bi sakin olun, kırmayın birbirinizi. Evilish

Bagirmayiverin sizde, sakin kalın. Bağırınca sorunlar çözülüyor mu? O bağırsin dediğiniz kadar sizi seviyorsa zamanla o da bagirmayacaktir. Çocuk için bari susun.

Siz gerçekten seviyorsunuz eşinizi terapi ikinize de iyi gelir. Hemen bir doktor değil de gerekirse değiştirin bu ara çok var malum umarım kurtarırsınız evliliğinizi

Boşan demek bu kadar kolay olmamalı, bozulacak bi evlilik, bi düzen var... Ben sorunlarınızın çözülebileceğini düşünüyorum, karşılıklı çabayla ve emekle Sizi kavgaya iten sebeplere odaklanarak, bi uzmandan yardım alarak, evlilik üzerine kitaplar okuyarak evliliğinizi kurtarabilirsiniz bence, bi yuva kolay kurulmuyor kolay da yıkılmamalı, en azından deneyin, ihanete mi uğradınız da bi kalemde sileceksiniz eşinizi

Bunu da ilk defa duyuyorum, birbirinizi seviyorsunuz ama birbirinize küfür bile ediyorsunuz, o işte bir yanlışlık var ya sevginiz sevgi değil ya küfürünüz küfür değil.

Ortada şiddet yok aldatma ok, tek tarafli bir kavga gurultu baski yok. Ikiniz de birbirinize ayni psikolojik siddeti gosterdiginize gore, erkekligini kullanip sizi ezen bir adam yok. Bosanma icin somut bi sebep yok. Babasiz cocuk büyütmek daha mi iyi? Bu durumda yapilmasi gereken cocugunuzu bu ergin ortamda buyutmek istemiyorsaniz elinizi tasin altina koyup bu meseleyi cozmektir. Bosanmak degil. O daha buyuk haksizlik cocuga, kolaya kaçıyorsunuz aslinda. Cunku bunu cozmek en azindan denemek asil onceliginiz olmali. Ama birbirimizi seviyoruz aslinda dedigin bir evlilikte bosanmak aklina gelebiliyorsa sanirim sıkılmışsin, kizin da isin bahanesi olmus gibi

Ben sizi aklı başında görüyorum. Yapmayın Allah aşkına babasız büyütmek arabeskini. Küfür bile ediyoruz diyosunuz...

aa boşan hemen demedin mi?hee ben de demiyorummmmm

Ya şöyle söyleyeyim biz kızımıza gerçekten zarar veriyoruz. Bizim kavgamizdan çocuk yerinden sıçrayıp uyanıyor ve ağlamaya başlıyor mesela.. ben kızımıza karşı bu şekilde iyi birer ebeveyn olduğumuzu düşünmüyorum. Bunun sorumlusu biziz. Çuvaldızı her zaman kendme batiririm ben

Maalesef yalan yok, ediyoruz. Babasız büyütmek derken tabikide gorusecekler eşler ayrılabilir ama anne baba olarak tabikide kızımın arkasında hep olacağım o da üzerine duseni elbet yapar, yapacaktır. Ama ne bileyim aynı evin içinde olduğu gibi olmaz ki, olur mu ki? Başkalarını görecek mutlu aile tablolarını vs.. anne ile babasını hiç yanyana goremeyecek ama.

Bence duzeltebilecek şeyler, buraya yazdığınız gibi eşinizle de paylaşın düşüncelerinizi.. Sevgi herkese duyulmuyor bu kadar kolay harcamamak gerek

Öyle yapacagm bu terapist aklıma bile gelmemişti hiç.. ama hafta içi ilk işim bu olacak önce deneyecegm yine aynı devam edersek o zaman denedik ama olmadı derim en azndan vicdanim rahat olur. Öneriniz ve cevabınız için teşekkürler

Karar alın sakinken. Kavga etmeyin. Cidden söylüyorum bunu.

Siz hala lohusa sayilirsiniz. Hormonlar oyle hemen kendine gelmiyor. Rahatindan alin azicik, yavrunuzu gule gule buyutun.

Birbirimize sövdüğümüz bir ilişkim olsaydı devam ettirmek istemezdim. Saygı biterse sevginin de vadesi dolmaya başlıyor.

Bu kadar detayı düşündüğünüz ve kendinizi suçlu hissettiğiniz için çok iyi bir annesiniz. Ama her evde tartışma olur. Çocuğunuz da sevgiyle büyüyen sağlıklı bir birey olacak

Hamilelik doğum lohusalık bebek bakımı, hepsi de bir kadının tüm duygu dünyasını altüst eden, psikolojisini etkileyen yıpratan ayrı ayrı önemli süreçler. Tek başınıza bunların üstesinden geliyor olmak da üzerine eklenince içinden çıkılmaz hal almış belli ki. Sorunlarınız çözülmeyecek şeyler değil, siz eşinizi seviyorsunuz ve değer veriyorsunuz bunu yazdıklarınızdan anlayabiliyoruz. Kavga sebepleriniz neler oluyor genelde eften püften şeyler, anlık sinir atakları ise aşılamayacak şeyler değil bunlar. Boşanmalık bir durum yok, terapi yardımı, ufak bir destek eminim toparlayacaktır sizi

Aynı durumdayım sanırım çocuk sahibi olmanın getirdiği bir agresiflik oluyor

Boşanmak için yeterli bir sebep değil bana göre. Babanın evin icinde olduğu gibi de asla olmaz. Bunun tedavisi var, psikologu var, kişisel gelişim kursları var... var da var. Ayrıca evet boşanma da evlilik gibi doğal bir durum. Ancak şunu belirteyim ki 30 kişilik sınıfta anne baba ayrı olan 2-3 çocuk bunun ezikliğini yaşıyor ben şahidim buna. Çocukların gözünden bakmak lazım. Şiddet aldatma vb bunlar dışı konuşuyorum tabi. Bunların oluru yok.

Yani işte arada dusundugumden daha harika bir anne oldun tek başına herseyn ustesnden geldin deyip öpüyor sariliyor ne bilem işte böyle biseyler Ama 2 saat sonra biz yine kavga ediyoruz terapist deneyecegm sanırım.

Bir arkadaşım sizinki gibi bir evde büyüyordu. Lisede ailesi boşanırken "bugün hayatımın en mutlu günü sonunda kurtuluyorum, her gün tartışma bi de akılları sıra bana duyurmuyorlar. Senelerdir bu kadar huzurlu hissetmemistim" demişti. Bu kız güya babasız büyümedi. Siz yine de terapiyi deneyin bence de. Seneler süren bir olay benim bahsettiğim. Siz çözerseniz hemen evinize huzur gelebilir.

34 yaşındayım, 5 yıldır evliyim öncesinde 5 yıl beraberdik ve 3.5 yaşında kızımız var. Yani sizinle çok benzer bir durumdayız ve benzer süreçlerden geçtik. Ben size sorununuzu söyleyeyim; rahatlayamıyorsunuz. Çocuk küçük, herşeyi stresli. Hayatta kalma çabası, loğusalık, çocuk, iş stresi herşey birikiyor ve siz birbirinizden çıkarmaya çalışıyorsunuz. Aslında birbirinizi seviyorsunuz. O size küfreden adam, başınıza silah dayasalar, belki onu değil beni vurun diyecek konumda. Ama hayat sizi yıpratıyor ve siz çatır çatır yıpranıyorsunuz. Birbirinizi stress tahtası yapmışsınız. Bizde yaşadık. Küfüre gitmedi olay ama birbirini kırmayı sorun etmemeyi yaşadık. Sonra bir gün oturup kurallar koyduk. Gerçek öfkemizin kaynağını bulmak için beraber pratikler yaptık. Yeri geldi ben yeri geldi eşim çıktık gittik evden, yarım saat yürüyüp geldik. Size de tavsiye ederdim ama sizde ekstra bir durum var; loğusasınız. Gerçekten ama gerçekten insan kırılgan oluyor bu dönemde. O yüzden bence en mantıklısı eş terapisi. Boşanmayı en son seçenek olarak görün, ilk değil.

ayyy aşk sız karı koca bu meselenın ustesınden gelırsınız

Bence tüm şansları denemeden hemen karar vermeyin. Siz bu insanla evlenecek kadar değer verdiniz tabi o da size değer verdi. Küfür kadın erkek farketmeksizin kötü önce siz değişin eşinize küfretmeyin. Tartışmaları duru kafa ile objektif değerlendirin, sorunun nereden çıktığını ve tartışma anındaki kendinizi analiz edip ona göre davranın. Sakin zamanlarınızda sizin hoşunuza gitmeyen şeyleri güzellikle anlatın ve ondan da anlatmasını isteyip yapıcı olun. Eşinize çocuğunuzu birlikte büyütmek için bir şans verin

Insallah hersey gönlünüzce olur ❤ P

Eşimi seviyorum, gerçekten. Yani eğer sevgi onu hala karşıdan karşıya geçerken gördüğünde heyecanlanmaksa, onu görünce gozlernin icinin gülmesi ise sosyal medyada fotografna like attığında hala siritmak ise seviyorum.. Ama saygı.. bilemiyorum. Ben sadece kızımın hasar gormemesi taraftarıyım. Yıllar sonra da böyle olabilir ve kızımız hasar görebilir sağlıklı bir birey olmasni topluma o şekilde karışmasını istyrum.. kavga olan bir evde değil kahkahaların olduğu bir evde büyüsün istyrum. Biz hamilelegmdn beri boyleyiz öncesinde başka hcbir sorunumuz yoktu. Ne Zaman hamile kaldim 13-14. Haftadan itibaren kavgalar başladı.

Öncelik hangi konuda kavga ediyorsunuz ilk kim başlatıyor bunu tespit edin sonra kavga konusunu ortadan kaldiramiyorsaniz oturup konuşun yani eşiniz geri kafalı değilse aile terapisti sizin işinizi çözer bence z e y n o m 👼🏼🐶 Anneler

Son DURUM : Esime terapiste gitmek istediğimi söyledim, beraber gidelim belki bizim için iyi olur eski sakin hallerimize donecegimize inanıyorum dedi pazartesi iyi bir terapist araştıracağız.

Bence kavgaların neden çıktığı önemli

Sanırım öyle yapacağım öncelikle kendim bir terapiste gideceğim gerek görürse esimede bu konudan bahsedip birlikte gitmeyi teklif edecgm şuan için kararım bu yönde. Umarım etkili olur. En azından denedim ama olmadı derim.

Bunu hiç dusunmedim bile yani bir aile terapistini iyi gelir mi, bilemiyorum belkide dediğiniz gibi birbirmizi anlamıyoruz. Çünkü bagirmaktan konusamiyoruz.

sadece konu sahıbıne dılını tut dıyorsunuzda kadın kendı kendıne tek basına kavga etmıyor arkadaslar karsılıklı hata ortak tek kısıye yuklenmeyın bence bırlıkte ayarı bozmuslar

Saygınız bitmekle birlikte kalpleriniz birbirinizden uzaklasmıs artık. Bağırarak konusmanızın sebebi bu maalesef. Bagırma esnasında kalp birbirinden uzaklasır bu uzak mesafeden birbirlerine seslenebilmek icin bagırmak zorunda kalınır. Saygının yanında tabii sevginizde bitmis. Su anlık düsüncelerim bu yönde anlattıklarınıza bakılırsa. Bir öneri sunabilirim. Terapist e gitmeden önce yaklasık 2 ay süre verin kendinize. Hatta 3 ay bile olabilir. Evlenmeden önce ilk sevgililik hayatınızı bir düşünün. Neler yapmaktan zevk alırdınız? İkinizin dinlediği, izlediği filmler müzikler nelerdir? Ortak noktalardaki hobileriniz neler? En cok sevdiğiniz yemek esinizin veya sizin? Esiniz siz ne yaptıgınızda daha cok yelkenleri suya iner? İlk tanıştıgınız yer neresi? Anılarınızı canlandıracak mekanlar var mı? Bunları göz önünde bulundurarak yaklasık 3 ay deneyin sakin, sabırlı. Örneğin eve girdiğinde arka planda ikinizin bir şarkısı calsın, sevgililik zamanında izlediğiniz bir film dizi vardır "izleyelim mi" diyin. En sevdiği yemeği yapın mesela güzel bir masa kurun. Kısaca bu duruma gelmeden önceki sizi mutlu eden şeyleri yapmaya özen gösterin. Esinizin agzından küfür cıksa bile sakin kalın. 3 ayı bir deneme olarak görün. Degisimler ve eski halleri devam ediyorsa bir çift terapisttine gidebilirsiniz hallolur diye düsünüyorum. Ama baktınız hala aynı, degisen bir sey yok hiçbir sey tat vermiyor anılar, mutluluklar, heyecanlar hepsi unutulmus. Bunun icin terapistte de gerek yok tüm emeklerinize saygı sevgi göstermeyen bir adamla terapistte gitseniz ne gitmeseniz ne. Bol sans.

Bağırış çağırış laf dalaşı beni çok üzüyor ya. Hele çocuk varsa işin içinde daha da üzücü. Kavgalar neden çıkıyor mesela? Niçin kufrediyorsunuz? Tartışmayı kim alevlendiriyor? Bunları bir düşünün. Mesela ev dağınık ya da bebek çok ağladı. Eşiniz yardım etmedi. Bu durumlarda mi kavga çıkıyor. Eşiniz size bu neden böyle diye hesap mı soruyor siz direkt bana neden yardım etmiyorsun zaten şöyle zaten böyle diye cikisiyor musunuz? Her iki durumda da atağa gecmeden önce durup soluklanmak lazım. Bağırmak, suçlayıcı dil kullanmak, trip atmak sorun çözmekten çok uzak hareketler.

cok guzel sevındım sızın adınıza guzel bır adım attınız bırbırınıze

E tabi ki olmaz. Ama böyle olur mu sizce? Birbirinize ettiğiniz küfürleri gün gelecek kızınıza etmeyecek misiniz? Şimdi asla diyeceksiniz ama çatışmalar başlayınca en geç ergenlikte o da nasibini alacak. Hep bebek kalmayacak.

küfüre evrildiğinde hemen çıkın o odadan cevap vermeyin. sakinlik olunca da konuşun bu konuyu terapi mutlaka alın çok faydasını göreceksiniz. hep evde dip dibe yaşamak da sıkıntı çıkarıyor. bebek olmasa farklı hobiler ayrı arkadaşlarla da zaman geçirin derdim. siz de sevgi bitmemiş saygı sekteye uğramış. düzelebilir çabalarsanız

Tabi ki kızına çok düşkün bir baba gece kalkar mamasını yedirir gazını çıkarır alır ayağına şallar herseyimde yardımcı olur Allah'ım bin kez razı olsun lakin ne bileyim aynı evin içinde olduğu gibi olur mu, olmaz ki

Hamileligimden itibaren böyleyiz evet. 38 haftaya kadar çalıştım. Daha sonrasında doğumdan sonra cocuguma tek baktım kimse yoktu yanımda akşamları sdce eşim.. ne kv ne anne kimsem yoktu. Hamilelikte lohusalikta uykuyu duzeni herşeyi unuttum. Hamilelgmden beri kavga ediyoruz kısacası son 12-13 aydır bu şekilde maalesef..

Cocuk sorumlulugu agir gelmistir Bence o yuzden ikiniz de gerginsiniz. Daha fazla cirkinlesmeden cift terapisine gidin

Evet çocuk görüyor gözüm? Yazdığımı tam okumamissiniz siz belli. Sizin kavgalarinizda gözünüz çocuk görmüyor herhalde.. çocuğumu gördüğüm için çıkmazın içindeyim zaten o yüzden ne yapacağım ne yapmalıyım diye burada fikir almaya çalışıyorum. Akıl akıldan üstündür ne de olsa.. tek kavga olan ev bizim evimiz değil. Lakin çocuğumun sakin huzurlu kahkalarin olduğu bir evde buyumesini istedgm için böyle bir düşünceye vardım. Yani gözüm çocuğumdan başka bir şey görmediği için. Umarım açıklayıcı olmusumdur.

Konudan bağımsız olacak ama öncelikle sizi tebrik ederim. Bebek büyütmek kolay değil ve yavrusu için çaba sarfeden her anne övgüyü hak ediyor. Anne olduktan sonra hiç takdir edilmediğimi fark ettiğim için emek veren her yeni anneyi tebrik etmeye karar verdim. İkincisi, eşinizi de takdir ederim. Çünkü bu ülkede her şeyi anneye yıkmak üzerine bir zihniyet hakim. Baba sadece çocuk yapım aşamasında görevliymiş gibi. Çocuk doğduktan sonra onun için yaptığı yapacağı her şey bir lütufmuş gibi lanse ediliyor. Halbuki biz ne kadar anne isek onlar da o kadar baba oldukları için çocuğa bakmalılar. Eşim bebek arabasını sürüyor diye çok ilgili bir baba olduğunu söyleyenleri duydum. Bir kez olsun gece kalkıp da çocuğa bakmadığı halde. Konudan bağımsız olacak demiştim, inşallah hakkınızda hayırlısı olur KIR PAPATYASII

Evde 4 aylik bir bebek varken gerginlik, yetememe, stres o kadar normal ki. Karar vermek icin acele etmeyin. Zaman tanitin evliliginize. Sorunlari cozmeye calisin. Belki bebek bakimi icin yardim alip biraz basbasa ya da yalniz vakit gecirin. Eve yeni bebek geldigi donemler herkes icin zor olabiliyor. Herkes bu zorlugu farkli yasayabiliyor.

ıyı gelır ben herseyde terapıste gıtmeyı sevıyorum yakınıma aıleme ese dosta anlatacagıma terapıste anlatıyorum sıkıstıgım zaman akıl danısıyorum tarafsız bakıs acısıyla goremedıgım seylerı gormemı saglıyor en basıtı hamıleyken, dogum yaptıgımda eve yenı bırey katılacak nelere dıkkat etmelıyım dıye bıle gıdıp sormustum lohusalık depresyonumu hafıf gecırdım esımle ters dustugum konuda anlattım fıkrını sordum annemle problemım hakkında konustum her konuda konustugum bır arkadasım halıne geldı cok katkısı oluyor kesınlıkle ıstersenız once sız gıdın onden gorusun anlatın bır sızı dınlesın esınızı de tanımak ısterım der cagırır sız esınıze soylersınız gelır bıraz oturur bır kahve ıcersınız sız normal konusurken terapıst anlayacagını anlıyor zaten

Sıkılmışsındır belki ama kadın daha mücadeleci madem öyle kök sebebi bul. Sorunu gider. Bi destek alın olmadı. Bazı ilişki koçları ve terapistler cidden faydalı sizinki gibi hala ölmemiş ilişkiler için. İlişki koçu bal, esra ezmeci falan. Hiç değilse bi süre evi ayırıp deneyin. Şiddetti bilmemneydi affedilmez şeyler yoksa tabii. Küfür de kabul edilmez normalde ama sizdeki karşılıklı olmuş. Bi havalandırıp nefes aldırın ilişkiye. Unutma ki kavgayı eden sizlersiniz başkası değil Demek ki söyleyemedikleriniz var aslında öfke bundan doğuyor

Küfür etme safhasına gelmeden sakin bir ses tonuyla kinaye vs. dilinizde kullanmadan istemedıgınız seyı dıle getırsenız ya da denedınız mı? Önce bu konuda siz örnek olmayı gosterın ve esınızden de aynı sızın gıbı sesının tonunu ve kelımelerını ıncıtmeden secmesını soylesenız? Rica etmek, evdeki yaptıgı herhangı bir işten ötürü " vay be ne guzel yapmışsın " gıbı tesvık sözlerı bence her ıkı taraf ıcınde motıve edıcı olabılır... Ben dogru yada yanlış hıssettım bu konuda bılemıyorum ama bırbırını seven ama burnundan kıl aldırmayan ıkı birey hissettım... Evlılıkte saygı bence en önemlı temellerden bırı... Nasıl kı anne ve babamıza belırlı bır cızgıyı gecmeden tartısıp kelımelerımızı secıyorsak bence bu eşler içinde dahil... Evlıyız ve sıradanlastık moduna gırıp bırbırının hobılerıne, yalnız kalma ıhtıyacına hatta kırılır mı acaba demeden yapılacak şakalara vs. saygı gostermemekte bunlardan bırı... Taraflardan bırı bu gösterılen saygıyı istismar etmediği sürece bence yaşanılır ve gider bu hayat... Hıcbırımız dort dortluk degılız ve esıyle tartısmayan ya da anlasmazlıga dusmeyen yoktur herhalde ama sorun su kı herkes gemıyı lımana bır sekılde getırıyor ama nasıl getırıyor? Sabır ede ede mı? Küfür ede ede mi? Her ilişkinin dinamiği kendine özgüdür... Ama şu bır gercek kendı adıma soyleyeyım üzüm üzüme baka baka kararıyor... Sızın dıkkat ettıgınız seye belırlı bır sure sonra esınızınde dıkkat etmeye basladıgını görebılıyorsunuz yanı olabılıyor boyle seyler.. O yuzden sükunete once sız baslayın ve esınızı de davet edın derım ben... Mutluluklar sizinle olsun.. Melasel Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik İptali Anneler

Kavga etmemenin yollarını aramak lazım

Kızınızı çok seviyorsunuz, babasıda çok seviyor, birbirinizi de çok seviyorsunuz. Eee artık çenenizi tutacaksınız Bi zahmet.

Olmaz tabii Haftada 2-3 görmeyle aynı evde yaşamak aynı şey olabilirmi düzelmeycek sorunuz yok gibi gözüküyor aslında Çift terapisini deneyin, ne kayıb edersinizki belki bi süre ayrı yaşamakta iyi gelebilir insan bazen yanındakinin değerini unutuyor, görmeyince daha iyi anlıyor kıymetini

İlişki de karşılıklı saygı çok önemli evliliği kurtarabiliceğinize inanıyorsanız konuşup anlaşmanız lazım ama olmuyorsa da çocuğu böyle bu huzursuzlukta büyütmek çok daha kötü bence kafanız sakinken düşünün eşinizle de konuşun

Bundan dolayı korkuyorum zaten sadece kızımı düşünüyorum

şuraya sıkıysa kocam da şunu dedi bugün yazsana. Anında boşan derlerrr.

En karmaşık davalarda bile hemen sonuca gitmeden bir arabulucu devreye giriyor. Sizde mesela bi aile terapisti bi psikolog vs birsey mi araya koysanizda bu sorunları ortadan kaldırmaya çalışsanız acaba?

Umarım dediğiniz gibi olur Çok teşekkür ederim

Küfürden kastınız ne bilmiyorum ama yeni bebeğiniz varmış, evliliklerin en hassas dönemleridir bu dönemler.. Anneler daha hassas, babalarda anne gibi içgüdüsel bir bağ kuramadıkları için "babalık" durumunu kavrayamadıklarından anlayışsız oluyorlar. Sakin bir zamanınız da eşinizle konuşun; bu gerginlik zamanlarında münakaşa etmek yerine biriniz ortamdan uzaklaşsın, küfür işine son vermeye çalışın. Çabalarınıza rağmen düzelmezse de; eğer annesinin ayakları yere sağlam basıyorsa hiçbir çocuk babasız kaldı diye mahvolmuyor.. Ayrılıklarlarda çocuğun yanında kaldığı ebeveyn ah tüh yaparak, birilerini suçlayarak, sürekli sızlanarak sanki dünyanın sonuymuş gibi davranıyorsa o çocuk mahvoluyor..

Bence sizin karşılıklı sabrınız azalmış ilişki terapistine gitseniz çözüleceğini düşünüyorum her evlilik zor ve buhranlı dönemler geçirebiliyor belki bir tatil de iyi gelir. Muhakkak aile terapistine başvurun iyice araştırın ama terapisti

Kusura bakmayın ama koskoca 13 yıllık bir geçmiş, sevgililik, evlilik, üstüne bir de çocuk varken tüm bunları elinin tersiyle silip atmak kolay mı ya? Çok üzülüyorum böyle şeyleri görünce. Kocaman iki yetişkin insansınız, aklımızı başımıza alalım, destek alalım, kendimizi düzeltelim demek zor geliyor tabi, hemen boşanalım, hiç o çocuğun geleceğini, psikolojisini düşünen yok. Ben kabullenemiyorum evliliklerin böyle kolay bitmesini. Bence oturun doğru düzgün karşılıklı konuşun, hem siz hem eşiniz gerekiyorsa psikolojik destek alın, kitaplar okuyun vs ama eften püften sebeplerle ailenizi bozmayın . push ; B Bihterinpekisi Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Neden su dilimi tutayım şeklinde bir çözüm yerine en iyisi bosanayim şeklindeki çözüme atladiniz?

Ben birbirinize karşı daha sabırlı olmanız ve zamana bırakmanızı tavsiye ederim, İkinize de sorumluluk ağır gelmiş ve birbirinize sarmış gibisiniz ama bunlar aşılacak şeyler.

Çift terapisi mi alsaniz acaba? Cabalamadan bosanmayi dusunmeyin bence.

Bence evliliginizi düzeltmek için cabalayabilirsiniz mesela küfür de bir alışkanlık önce onu birakmayi deneseniz eşinizle birlikte bu konuları konuşabilirsiniz aranızdaki sevgi karsilikliysa her şey düzeltilebilir diye düşünüyorum

Bisey daha dicem anneler bana kızmayın ama Allah aşkına şu çocukların psikolojisini bu kadar düşünmeyin. İyi yapayim derken belki de kötü yapıyorsunuz. Şımarık bir nesil yetişiyor sanki. Çocuğu kavga şahit olmasın diye ayrılmayı düşünen bir anne var. Biz nelere şahit olduk ama çok şükür Bakırköyde falan yatmadık iyiyiz yani. O çocuk daha disarda ne küfürler duyacak, nelere şahit olacak. Elbette dikkat edilmeli ama belki bazen de akışına bırakılmalı. Ama çocuk yere bisey dökünce değil, duvarı boyayınca değil. Bi dur deyin ne yapmaması gerektiğini de öğrensin. Her duvar boyayan Picasso olmuyor, yere bisey döktüğünde kızarsanız travma falan geçirmez heralde. Alakasız oldu sanki ama neyse içimde kalmasın ya

ben bu durumu aşabılecegınıze ınanıyorum sız karsılıklı bırlıkte bırbırımızı kırıyoruz dedınız ben diliniz yok bencıllık veya tek taraflı suclamanız yok kendınızınde farkındasınız ve aslında cozmek de ıstıyorsunuz bagı koparmak ıstesenız coktan koparırdınız yorulmussunuz bellıkı cok normal uykusuzluk yorgunluk bunlar zaten sinir yapar tek basımayım dıyorsunuz tek basına cocuk buyutmek gercekten cok zor... konustugunuzda sızı anlayacaktır bırbırınızı anlamaya fırsat verın

denemeden bilemezsiniz. evlilik terapistine gidin, zaten ona rağmen olmazsa, düzelmezse başka çaresine bakarsınız

Katılıyorum, bebek küçükken evde gerginlikler oluyor. Bu çocuk aç bu çocuk doymuyor tartışmaları bile oluyor en basitinden.2 yaştan sonra bakmak lazım duruma yeniden

Artık onu sevmiyor olabilir misiniz

Boşanmayın bence sil baştan tekrar başlayın geçmişi unutun ve aile terapistine mutlaka gidin

Aynen babasız kalmış olmuyor Mutluluk810 ́♥ Kün Fe Yekün ♥ ́ ♥ Şükürler Olsun ♥ Anneler

Aynı durumdayım sanırım çocuk sahibi olmanın getirdiği bir agresiflik oluyor. Eşimle 2 yılı geçkin süredir evliyiz, 44 günlük bir bebeğim var çok şükür. Fakat doğumdan bu yana sürekli kavga eden bir çifte dönüştük. Genel sebep çocuk, çocukla ilgili şeyler ve annem.. Şuan ailemle aynı şehirde yaşıyorum. Annem gündüz bizde eşim gelince evine dönüyor. Ama özellikle neden mama verdiniz çocuğa ben mama vermeyin demedim mi gibi basit nedenlerle tartışma yaşıyoruz. Hatta geçenlerde anneme saygısızlık yaptı kızınca anneme dolapları çarptı. Annem yine de ses etmedi ama ben çok kırıldığım için bunu ifade ettim. O da mahçup oldu. Yani eşimi seviyorum o da beni seviyor şüphem yok. Ama sırf bu tartışmalar yüzünden yıprandığımı hissediyorum. Sakin kalmaya çalışıyorum ne kadar mümkünse işte.. Yine de size de bunu tavsiye ederim, boşanmak en son ihtimal olmalı aldatma, şiddet vs olmadığı sürece. Aylak

Bence siz bu evliliği kurtarabilirsiniz. Gerçek anlamda bir mucize olan evladınız da var. Sorunlarınızı konuşun eşiniz de demek ki olumlu sonuç almaya niyetli gidin terapistinize evladınızla eşinizle huzurlu ve mutlu bir eviniz olsun. Ortada şiddet olsa kaçın derdim ama sizin ki tamamen geçimsizlik umarım geçinmeye karşılıklı gönlünüz olur

bırbırınıze zaman ayırmanız gerekıyor bellıkı bır suredır opusmuyorsunuz sız :) dılınızın ucuna kufur geldıgı zaman kalkıp kahve yapın oturup ıcın konusmasanız burnunuzdan solusanızda yan yana oyle sessız otursanızda dusundumde kahve adrenalın yukseltır vazgectım ıhlamur falan ıcın sıcak cıkolata ya da :) bırbırınızı ıhmal etmeyın cocuga baktıgını mama verıp gaz cıkarttıgını yazmıssınız bu zaten yapması gereken bırsey sıze ne yapıyor sızı de sevıyor sarılıyor ruhunuzu oksuyor mu sız cocuk yorgunlugundayken sıcak yemek mı beklıyor onu daha cok ev ısıne dahıl edın ya da salın evı gıtsın gerekırse bır sure yardımcı bır hanım gelsın daha cok bırlıkte vakıt gecırın bırbırınızden kacmayın

Gozunu onunla açtın diye onunla kapatacak son diye bir şey yok. Saygi duymadigin bir insanı sevemezsin bir süre sonra anlarsin

Bence kavgaların neden çıktığı önemli. Doğumdan sonra ben 6 ayda anca toparlanmaya çalışıyorum mesela bebekli hayata alışmak zor. Eğer bundan dolayı ise eşinizle konuşun en azından tartışmalar da küfür etmeyi bırakın, geçmişe sünger çekin. Öfke kontrolü sorunlarınız var ise çözün. Ama eğer çözemediğiniz farklı sorunlarınız var ise onu bilemem B Bihterinpekisi Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik