Ben çok iyi anlıyorum. Son 3 senedir bu ruh halindeyim. Aslında bir ruh halimi emin de değilim. Hayatta her şey güzel olsa bile kendimi çoğu şeyden soyutluyorum. Biliyor musun uzun süredir bir konu açıp içimi dökmek istiyordum. Benim de bu durumda somut diyeceğim, elle tutulur bir nedenim yok. Dışarıdan tamamen şen şakrak görünüyorum ama içimde bir çöküş var. İçimde bir karadelik açılmış da sanki her şeyi içine doğru çekiyor. Bakım yaptırsam da o anlık mutlu oluyorum evet ama iki gün sonra yine aynı. Gezmeye gitmek falan da bunun çözümü olmuyor bende. Sebebini bilmediğim bir dolulukla yaşıyorum. Hani derler ya fallarda yüreğin kabarmış diye, aynen öyle ama bir yandan da bomboş içim. Çözemedim, çözemiyorum. Kendime gelmek, kendime dönmek istiyorum artık. O gerçekten mükemmel, herkesin enerjine hayranım dediği insan olmak istiyorum yine. Ben böyle değildim. Etrafıma yansıtmasam da kendi içimde çok mutsuz hissediyorum. Ya ben temizliği, yemeği yapıp çocuğu ile günde 3 kez havuza inen, 3 defa duşa giren, saçını makyajını yapıp çocuğunu parka götüren, komşuları ile sitenin kafesinde şen şakrak eğlenen, akşamları dostları ile dışarı çıkıp enfes muhabbetler eden, eşi ile keyifli ve kaliteli zaman geçiren, gezen eğlenen film geceleri yapan ve daha nice nice şeyleri yapabilen bir insandım. Son 3 senedir ise iki şeyi aynı anda yapabilmek bile mucize. Duştan sonra saçımı kurutmaya üşeniyorum var mı ötesi? Ne olacak artık bilmiyorum. Yoruldum ama içimde bu yorgunluk. Eşim az buçuk farkında ama ikinci çocuğa bağlıyor. Oysa çok çok önce başlayan bir şey

Ciddi bir derdiniz yok bana kalırsa. Hayatınızda her şey yolunda olduğu için rahat batması sendromu diyoruz buna. Ya da ciddi anlamda ruhsal bir sıkıntınız var. Bu durumda da psikoterapi pek işe yaramamış gibi görünüyor. Belki de ilaç tedavisi denemelisiniz. Kimyasal tedavi tek yol olabiliyor bazen.

Yokuspokus anlatsan mı artık? "yok ya bunlar beni etkilememiştir" dediğin o olayları. "ben neleri atlattım bu mu beni yıkacak?" diye ötelediğin o acıları? Bence senin tek sorunun bu. Burada bir gün açıkça, gizlemeden neler yaşadıysan en ince ayrıntısına kadar anlatıp çıplak kaldığın gün rahatlayacaksın. Ama yapmıyorsun. Ben de yapmıyorum. Yaparsam bir daha bu siteye girmem çünkü :)

GangstaWalk senin yaziş tarzina hayranim. Gercekten kendini okadar güzel ifade ediyorsunki bir şair bile zorlanir bu hisleri yazmaya. Sen çok iyi bir artissin, resimlerinde büyük bir hayel gücü yaraticilik olduğunu göstertiyor. Yeter bu kadar övdüğüm... O yazdiklarin hepsi bana tanidik ve girdapin içinden kurtuldum desem yalan olur. Iki kere 20 seanslik terapi gördüm ama değişen birşey olmadi. Ben değişemedim çünkü hayatim ayni cevrem ayniydi, ben bunlara bağliyordum. Ben kendi düşündüklerimi yaşadiğimi yaziyorum, durumun ayni olmaya bilir. Belki bu yaşadiğin hayat yaşamak istemediğin hayat. Belki hapis edilmiş hisediyorsun. Prangalarini kirip cildirmak istiyorsun. Ben şunu fark ettim, sen kendine depresyonda olmayi izin vermiyorsun. Herşeye mecbur gibi bakiyorsun buda insani daha çok yorar çünkü yapmak istediğinden değilde mecbur olduğundan yapiyorsun. Mesela mecbursun evi temiz tutmak, mecbursun bir dişariya cikmak mecbursun sergiye resimlerini bitirmek, orda kenarda duruyorlar aklinin bir ucunda ve sen hep kendini sucluyorsun. Birak, oluruna birak, let go. Bir süre için kendini dinle... Depresyondasin dipdesin, olsun, insaniz olabilir, şimdiki durumunu olduğu gibi kabul et. Hoşgeldin karamsar düşüncelerim, geldiğiniz gibi gidiyorsunuz. Siz benim beynimde bir rüzgarsiniz, gecip gidersiniz. Bu halini şimdiki halini kabul et ona karşi direnme, savaş gösterme. Tekrar intihar düşüncelerine kapilirim diye korkma, sen dersini almişsin. Youtube da güzel olumlamalar var, EFT de çok etkili oluyor. Bu positif olumlamalar ilk başta biraz sacma geliyor sanki kendimi kandiriyormuşsum gibi ama sürekli tekrarlanmasi gerek. Beyin ne duyarsa ona inanir, ayni google gibi çalişiyor. Sen arama motoruna depresyon intihar karamsar yazarsan bulduğun o olur. Beynine mutluluk huzur sevgi ve keyif yaz. Meditasyon felsefe yoga ve ağirlik çalişmak çok iyi gelir. Haaa.. diyeceksin ki şimdi ben bunlari yapacak güçüm olsa orda bekleyen çamaşirlari ütülerim veya resimimi bitirim. Ama fark, birini sirf kendi iyiliğin için yapacaksin, birinide mecbur olduğun için. Hangisini secersin... Secersin deyince aklima birşey düştü, bir cavuş askerlerini motivasyon etmek için herzaman iki secenek sunarmiş, bir iyi biri kötü ve askerlere ne yapmak istiyorsaniz kendiniz secin dermiş. Tabiki askerler böylece sorumluklarini hic sikinti cekmeden yerine getirirlermiş. Kendine iyi bak, sen burda bize lazimsin!!

yoo bence cok tatlı hayat kisa ya gerçekten kisa... mutlu olmak lazım. kotuluk yapmadan mutluysaniz oyke yapin. ama hakkini savunmak önemli. cocuklara bunu da ogretmek lazim. kirmadan kirilmamayi ogretmek lazim o da zor da işte hayaller cok guzel

güclü kadinlarin cogu böyle bir dönemden geciyor. hatta geciyor bitti saniyor yine geliyor. kisir döngü gibi. sanirim yine ayaga kalkmak icin en iyi yöntemi kendin bulacaksin. erteledigin cilt bakimi olur. sana cok iyi gelen arkadasinla dertlesebilirsin. spora gitmiyorsan, spora gidebilirsin agirlik calis... iyi hissettiriyor. bu aralar tam yazdigin gibi herkesten uzak duruyorum o dedigin durumu cok iyi biliyorum.

Sayfaları okumadım Tek tavsiyem mükemmel olmaya çalışma Herşeyi yönetmeye, değiştirmeye, dönüştürmeye, istediğin hizaya sıkmaya çalışma O döngüden kurtuluş çok şeyle ilgilenip hiçbirine yetişememe duygusu Ne yapayım olduğu kadar hissine ulaşınca ferahlayacaksın

Bende aynı durumdayım maalesef hasta olmak hastalik korkusu ic sıkıntısı dayanlmaz hale geldi artk ne evde huzur ne iste huzur nede gezerken kafam hep baska seylerde hicbsey beni mutlu etmiyor hemen modum düsüyor ve ben artık bipolar olduguma inanmaya basladm ve bu beni daha cok mutsuz ediyor Önceki

Belki de, ama kendime güvenmesem misal sergi gibi tüm insanların en hassaslarımdan biri olabilecek noktayı eleştirebileceği bir organizasyona girmezdim. Benimki kendimi bilmek ile ilgili gibi... Yani biliyorum, dışımda bir güç kabuğu olabilir ama içimde zayıfım ki geçemiyorum ve aynı yere sarıyorum. Evi değiştirmeyi düşündük, ama şu an akıllıca bir yatırım olmadığı kanaatine vardık, bunun için biraz daha sabretmem gerekecek, bu ev de beni boğuyor bilmiyorum neden. Her santimi, her eşyası... Bir ara ne var ne yok dağıttım kaldırdım verdim, odaları değiştirdim, orayı burayı boyadım, duvar bile inşaa ettik ciddiyim. Ama hala sıkıyor. Ya geçmiş cidden umurumda değil, şimdi içinde bulunduğum durumdan hayıflanıyorum; huzursuzluğumun kaynağını bulup ortadan kaldırmak ve önüme bakmak istiyorum. Süreki geriye sürüklenmemin sebebi geçmişe takılı kalmak değil esasen; içimdeki bu duygudan arınamıyor olmanın arayışı. "Sebep ne?" diye düşünüp duruyorum. Evet, en yakın arkadaşımı bir kazada aniden kaybettim, acıydı ama ölümlü dünya. Evet, 10 seneden fazladır savaşmak zorunda olduğum bir hastalığım var ve nüksedebilme ihtimalini taşıyan, ama bununla yaşamaya alıştım. Vs vs... Bunları başa sarıp sarıp düşünmüyorum, sadece "Geçmiş" denildiğinde aklıma gelen -ağır-lar arasındalar o kadar ve bunlar herkesin yaşayıp geçebileceği şeyler... Ben neden huzursuzum kısmındayım... Ben biriktirdiğimi taşırıyor muyum artık kısmı... Milana22

Onu da yaptırayım. Evliyim, çocuğum da var. Eğlence ve zevk olayı da huzurla ilgili biraz, içim sıkılıyorken hiçbir şey eğlenceli gelmiyor. Resim yapmayı severim, son yaptığım resme kendimi zorlayarak en son iki gün önce dokundum ve kesinlikle huzursuzluğum resme geçti, beğenmedim. Şimdi de "İğrenç oldu" diye bir köşeye kaldırıp attım.

Ama sizin kendinize karşı güven probleminiz var. Bakın bu kadar insan aynı şeyi düşünüyorsa sizde en azından bi ışık vardır. Hani kitabı gözümüze çok yaklaştırırsak okuyamayız değil mi görüntü bulanıklaşır. Uzak tutmamız gerekir biraz. Yaşadığınız ama yıkılmadığınız şeyleri yazıp okuyun mesela. Ne kadar güçlü olduğunuzu farketmenizi sağlar. Durumunuz varsa evden işten size ağır gelen sorumluluklardan uzaklaşın biraz. Kolay bişey olsa evi taşıyın tanınmadığınız biyere derdim. Bide geçmişi geçmişte bırakmayı deneseniz.?

Bu yazı da ne çok kendini gören varmış tabi onlardan biri de benim okuyunca yuh benim şuanki ruh halim diye geçirdim içimden bende gidiyorum psikoloğa ama gerçekten kişinin kendisinde bitiyor iş onun bana söylemiş olduğu mesleki terimleri katarak yorumladığı şeyler benim bir kulağımdan girip diğerinden çıkıyor. Sayfayı baştan sana okudum acaba işime yarayan değişmemi sağlayan birşey olur mu diye ama yok... çünkü Burda 100 lerce kişi farklı metodlar yazsa bile yine iş sizde ve bizde bizim gibilerde bitiyor zor bi dudum gerçekten anlıyorum ben sizi. Allah yardımcınız olsun

Est. Mune Müdürüm, yorumları değerli bir kadınsın; konuma yazmanı da isterdim, iyi ki yazmışsın. Mükemmeliyetçi ve tezcanlı biriyim Mune. Kendimi bildim bileli bu iki huyum kendime eziyet seviyesinde oldu, inkar edemem. Ama bunu öğrendim ben, annemden; bununla büyüdüm "Düşmeyen gard, her şey yolunda imajı, en iyisini ve her zaman daha da iyisini yapmak" ... Bazı şeyler anlatılmıyor Mune, hiçbir zaman dile gelmiyor, gelecek gibiyken "Boşver" deniyor. Önümde yemek var, zorla yiyorum, şu an yazarken bir yandan kendimi zorlaya zorlaya yiyorum. Bugünkü ilk öğünüm bu. İştahımın açılması için haplar alıyorum. Tat almıyorum gerçek manada. Yarın kurs sonrası deniz kenarına gidip dalgaları dinleyeyim bari. Kendimi kötü hissettiğimde deniz kenarına inerdim. Unutmuşum. O iyi geliyordu biraz.

hayaller ve hayatlarrr. işte kısa ve özz anlatım hayatııı

Hayat anlamsızlaşmış sizin için. Bir hedefiniz, yaşama sizi sizin kendi içinizden gelerek, heyecanlandırarak bağlayan bir sebebiniz yok. Böyle olunca da amaan hep aynı, yapsam ne yapmasam ne, ne olacak ki diyorsunuz. Çok bunaltıcı, hayatı anlamsız gösteren bir durum.

Kısa yazacağım çözümü bilmiyorum Çünkü aynen böyle hissediyorum Bazen tam kalbinin üzerine çok ağır bir şey oturmuş gibi hissediyorum Derdin ne diye soran olursa verilecek bir cevap yok Her şey içice geçmiş gibi Ama size şunu söyleyebilirim psikolog randevusundan kaçma isteğiniz sorunun çözümünün en zor kısmına geldiğinizi gösteriyor gibi Yada hayatın değişmesini istiyorsunuz

Depresyondasın sen de biliyosun ama çözüm için çaban da yok. Bunu da biliyor musun? Psikoloğa gidip bu kadar kapalı olmak ve çözüme ulaşmayacağına inanmak sadece zaman ve para kaybı. Başka hiç bir şey değil. Çünkü depresyon normal bir hastalık tedavisindeki gibi iki ilaçla geçen bir şey değil. Tamam kurtulucam bu bunalımdan artık diye koşarak gitmen gerekir randevularına. Elinden gelen tüm çabayı göstermelisin. Duvarların varsa bile bırak gitsin başkalarına olduğu gibi doktoruna da göstermene gerek yok duvarlarını. O odada konuşulan o ıdada kaldığına göre içini rahat rahat göster. Neyden korkuyosun? Cilt bakımı yaptırmak istiyorsan randevudan sonra git yaptır, parklarda dolaş her sabah. Yağmur yağıyosa yağmurda dolaş. Deniz kenarına in al kahveni tek başına nasıl huzurluysan onu yap. Kendini iyi hissettikçe başka insanlarla isteyerek konuşmaya başlarsın.

Anne ve cocuk arasinda her zaman bir bag olmuyor maalesef. Cocuk tarafinda bu bag yoksa hayirsiz evlat oluyor ama annede yoksa?Dile bile getirilmiyor, cocuk ileride anne de olsa hep karisik, hep yarim oluyor. Durumu kabullenmek en iyisi. Elde kalanlarla yola devam.

biraz klasik olacak ama, iyi gelecegine inanmazsan iyi gelmez ki, plesebo etkisi mi diyorlar ne, " abuk subuk derin manalı dertleşmeler"diye dusunursen zaten bir adim ileriye gidemez seans, "Sanki klasik herkese söylenen şeyler gibi"... cok dogal degil mi, yeni modern insanin derdi hep ayni degil mi, bak bu gittigin kisiler modern insani huzura erdirecek cozumleri bulmus kisiler, sen dogru kisiyi bulamamissindir belki bilemiyorum ama, bu kadar cabuk pes etmemelisin bence.

Yokuspokus sormak istediğim bir şey var: Sanki böyle kendi hayatınızı yaşamıyormuşsunuz gibi bir his var mı? Ya da nasıl anlatayım, sanki gerçek bir yaşamda değil de bir rüyanın içinde yaşıyormuş gibi hissediyor musunuz? Paralel bir evrende gerçek bir siz varmış da siz bir yansımaymışsınız gibi?

Sizin iç huzurunuz yok. Birşey onerirdim ama dine girer. Büyük ihtimal anladınız. Belki çok ters gelebilir size kabul etmezsiniz ama inanın çok iyi gelir.

Bende hayatımın böyle bir döneminde Robin Sharma'nın 'Aile bilgeliği' kitabına denk gelmiştim. Bana kendimi o kadar iyi hissettirdi ki mutsuz huzursuz depresif olan herkesin okuması için can atıyordum. Bence kesinlikle okumalısınız. Ayrıca 'İnsanın Anlam Arayışı' kitabı da çok şahane. Hayatının en bitiş noktasındaki insanların ruh halini ve psikolojisini ifade edişleri beni benden aldı. Kendimi buldum resmen. Şimdi yine diplerden nefes almaya doğru mücadele içerisindeyim bende. Bakış açımızı değiştirmeden düzelecek bi durum değil malesef. Ruhumuz çekilmiş gibi öylece durmak istemek tam bir bitikisel hayat doğrusu. Ve biz istemezsek yazık olacak caanım hayatımıza. Silkelenip yine kanlı canlı yaşamak lazım...

Hayattan ne beklediğinizi biliyor musunuz? Benim hayatımı bu anlamlandırır dediğiniz bişey var mı? Sorgulamamak daha iyi diyenler olmuş ama benim de anlamım bunda demekdikçe yarını yaşamak için bir motivasyon olmuyor ki... Nacizene tavsiyem, sabahları herkes uyurken kalkın ve gözlerinizi kapatıp kendinizi dinleyin. Derin nefesler alın ve nefesinize, varlığınıza odaklanın, sadece o anı yaşadığınızı hissedin ve ne ile mutlu olacağınızı düşünün... onu böyle bulan çok insan varmış... Ona uygun yaşayan insanlar daha bir tamam sanki.

Her şey birbirine girmiş gibi geliyor, bilmiyorum. Kendimi gerilere attım evet, doğru bir nokta. :/ Uzun uzun açıklayabilirim ama düşününce bile yoruldum şimdi.

Merhabalar, çok benzer şeyler olmasa da bende sizin gibi dipte hissediyorum kendime. Son konularımda yazdığım ayrılıkla vs ilgisi olmadığını anladım. dönem dönem hep böyle olurum, bı şekilde çıkarım içinden ama şimdi nasıl olacak bilmiyorum. Kendime şans vermezsem olduğum yerde kalırım biliyorum. Kuaföre de gitseniz içinizdeki o sorunlar çözülmedikce çok anlık mutluluklar olacak gibi geliyor. Umarım bu dönem çok çabuk geçer sizin icin. Ertelemeyjn bence psikologa gitmeyi ertelenen şeyler anca baş ağrısı yapıyor insanda :))))) Kedili0983 su yolunu

Seni o kadar iyi anlıyorum ki aynı şeyleri bende yaşıyorum özel psikiyatri mi kaldı seanslar mı hepsine gittim ölğ gibiyim yemek yemiyorum sürekli yatıyorum bana iyi gelen tek şey şu oldu biraz da olsa rahatlatan nişanlımla dışarıda doğa da yürümek kamp yapmak İnan bana doğa insana o kadar iyi geliyor ki sana tavsiyem ortamını değiştir evi değiştir doğaya çık dolaş zorla kendini M Minel_ask Previously

Her türlü terapiyi denemiş biri olarak su an 3 seansini bitirmiş oldugum emdr yi tavsiye ederim netten arastirabilirsiniz cidden bana cok faydasi oldu olmaya da devam ediyor her seansa istekli umutlu gidiyorum bu nedenle de..

Ben sizin gibi boyle net anlatamam ama tamamen ayniyiz. Psikologuma gitmeyi 5 aydır bıraktım. Dedikleri sacma gelmeye başladı ilaç icip kendimi uyusturayim dedim ama bedenimi seviyorum ve ilac içmeyi sevmiyorum. Sonuc isten ayrıldım sevgilimden ayrıldım cok gerek olmadıkça disari cikmiyorum. Mümkünse hicbisey yapmadan odamda yatıyorum. Birgün gecermi düzelir mıyım bilmiyorum. Umrumda da degil. Kendimi duzeltmeye calistikca dibe batiyorum en iyisi hareketsiz kalıp su yuzeyinde süzülmek

gangsta diyebilirim di mi sana? bak bizim gibi kadınlar mutlu olamaz. iç huzurumuz yok bizim. nerdeyse 3 aydır diplerdeyim, hani, çırpındıkça da batıyorum gibi. kursu astım gitmiyorum. psikiyatır randevularımı sürekli erteliyorum. ilaçlara devam ediyorum. hani atölye açmıştık ya, işler kötü gidiyor. yanlış anlama maddi yönden değil, zaten maddi beklenti için açmamıştık ama 2 arkadaş anlaşmazlığa düştü, atölye de gerginlik var. ayaklarım gitmiyor. göğsümün üstünde oturan boğa 3 aydır yerinden kıpırdamıyor.3 aydır elime aldığım her tuvali bozuyor, tekrar tekrar yapıyorum. birşeye de benzemiyor. arkadaşlar seri üretime geçti, ortada bitmiş bir tablom yok. fırçalar, boyalar bana bakıyor, ben onlara. sergi açıldı bizim orada başka sanatçıların, senin eserin de olmalıydı bence. özellikle mor saçlı kızını. çok beğendim. eser sahiplerinin çoğu gelmedi tablolarını gönderdi. sen de gönderebilirdin. kendime faydam yok ama sana yardımcı olmak isterim. sergiyi düzenleyen bayanla tanıştım, izin verirsen tablolarını gösteririrm instadan, beğenirse, senin eserlerini de sergileyebilir. birşeyler yapmanın vakti gelmiş. daha gençsin, o güç sen de var.

Ay ben senin o yazına aşık olsum. Ne kadar temiz, bedii, net anlaşılır. Süper. çok kitap okumuşsundur Aygun

Bazen sizi okuyunca sanki kendimi, özellikle 3 yıl önceki halimi okuyormuş gibi hissediyorum. Bana ne iyi geldi derseniz; kendime basit amaçlar buldum, kara kaleme o dönem başladım, kaybettiğim arkadaşlarımı ve yenilerini yavaş yavaş kazandım. Notlarımı yükseltip dereceye girdim. Bundan sonra ise manik bir döneme girdim. Ama aşırıya kaçmadan dengeyi bir şekilde buldum bence. Hala ara ara enerjim çekiliyor ama artık beni ileri iten hedeflerim var. Belki hedefm tam olarak hayal ettiğim şey değildir ama şunu anladım ki; benim hedefe, umuda ve çalışmaya ihtiyacım var. Bir şeyler üretmeli, sosyalleşmeliyim. Bunlar hayatımda olduğu sürece mutlu olduğumu farkettim. Bilmiyorum yazdıklarımın herhangi bir faydası olur mu ama bende durumlar böyle. Yazdıklarınızda, kendimden bir şeyler bulduğum için yazmak istedim.

Temennim iyi olmanızdan yana. Bunu başaracak olan sizsiniz. Bazı seyleri cozmek istiyorsak yuzlesmek zorundayiz diye dusunuyorum. Benim vaktim geldi bu konuda. Kisaca anlatayim gitme sebebimi ve kendimi nerede yakalafigimi, Psikologa gidiyorum. Kv, eş iletişimsizliği için başladım ama asıl sorunumun o olmadığıni fark ettim. Sorunum geçmişte. Psikologum benim anlatamadığımı fark etti, yazarak çalışalım dedi. Nasıl olacağını anlattı, orda bir örnek çalışma yaptık. Ne zaman istersen o zaman gel diyerek gönderdi. Iki hafta sonra görüşürüz diyerek çıktım yanından. Bir-kac gün önce çocuklukta beni derinden etkileyen iki olayı yazdım, yazarken ağladım. Paylaşmak zorunda mıyım, diye sorguluyorum su anda. Çocuğuma aynı baskıları yapmak istemiyorsam, kendimle geçmiş çatışmasını çözmek istiyorsam yüzleşmek zorundayım diye düşünüyorum. Bunu kendim ve kızım için yapacağım. Dilimde tek bir söylem var " kızım benim gb olmasın, benim yaşadıklarımı yaşamasın." Korkum paylaştığımda pişman olur muyum korkusu. Umarım pişmanlık yerine rahatlama hali oluşur:))

Rica ederim.. guldurdugun yazilarini bekliyorum:) Gecmiyor diyorsun da. Benim tanidigim en iyi proflarindan bir tanesinde, prof. hastaligiyla alakali bir sıkıntısının kalmadigini soyledi artik evlenebilirsin bile dedi... insallahh dedigi gibi olsun...

Bana sebep, kabullenmekten çok kişisel alan kavramina verilen önemin saplanti boyutunda olmasi gibi geliyor. Böyle bir saplantısı olan kişiler anlattigi zaman da duygularını değil olayları anlatmayi tercih eder. Anlaşılmayı dilerken bile anlaşılmaktan, daha doğrusu tamamiyle kesfedilmekten korkmak bir nevi.

iki senedir artik kendini ikna edemiyosun çünkü artik hersey ustunu ortmek icin fazla kalabalik halinin altina süpürdügün hersey dag olmus hali kapatamiyo sagindan solundan fiskiriyo itelemeye calistikca tozun pisligin uzerine daha cok yapistigini goruyosun o yuzden o haliyi ve altina supurdugun herseyi biraktin inzivaya cekildin. yuruyus yapmazsın çünkü bu halinin altindan cikanlari sokmaya calismak, yeni gelen seyleri sigdiramamak. o zaman ne yapiyosun haliyi ve altindakileri orda oldugunu bile bile yok saymaya calisarak hareketsiz duruyosun. sanki bataklikta cirpindikca daha cok batarsin mottosu gibi mesela heyecanlar degisir hayatta, bakis acisi değişir, zaman değişir... sen de degisirsin direnirsen yenilirsin. anneme ilk kez tarlalardan cicek toplayip verdigimi hatirliyorum. sanki kalbim yerinden cikacak gibi hizla carpiyodu. o anki heyecanimi anlatamam. su an binlerce liralik hediye alsam kalbim oyle carpmaz biliyorum. eskiden aileme karsi olan sorumluluklarim yaptiklarim fedakarliklarim normaldi, olmasi gerekendi. buyudukce boyle olmadigini farkettim ama kendimi kandirmaya devam ettim. muzik dinledim uyudum bulmaca cozdum kitap okudum kendimi ikna ettim. halinin altina ittim yani. ama biraz daha buyudum ben de anne oldum. o zaman anladim ki yaptiklari yasattiklari yanlis bile olsa ailem. sirt ceviremem terk edemem yargilayamam oyle kabul etmem gerekir ettim de. ama artik kendimi bana her yapılana haklilik payi bulup benden calinanlari normal karsilayacak kadar sabrim yoktu. kabullenebildigim zamanlarda sorun yok kabullenme sorunu yasamaya başladığımdan itibaren onlari vicdanen aklama gayretine girmedim. artik yapmiyorum. annem de boyle diyorum sadece, haksizlik yaptığında ama diye aklamak yerine yuzlesiyorum. bunu yapmaktan korkarsam bana yuk oluyo çünkü. halimin alti kabul etmiyo. ordan cikan tek bi toz tanesi bana halinin altindaki herseyi tek tek hatirlatiyo. onu temizlemek icin baharin gelmesini beklemiyorum bi cirpida temizlemek icin gucum de yok. yeri geldikce biseyler firladikca yuzlesiyorum ya da haksizdi deyip kabulleniyorum. vicdanima karsi kimseyi masumlastirmiyorum. gansta halindan cikip sana yapisan tek toz tanesi bile artik sana fazla. temizleme zamanin gelmis. biliyorsun. sirf kabul etmemek icin ne iceri itiyosun ne cekip temizliyosun. koltuga oturmus o hali orda hic olmadi alti zaten bombos diyosun. olmayan seyler nasil fiskirir ki diyosun ama biliyoruz biliyosun herseyi

Ayni gibiyim ama degilim de sanki. Bendeki olay da üsegnecligimin artik akil almaz boyutlara ulasmis olmasi. Icimden hicbir sey yapmak gelmiyor. En sevdigim sey seyahat etmektir mesela hani deseler ucak biletini alalim sen şöyle bi maldivler yap gel, onu bile yapasim gelmiyor. Rahmetli anneannem gibi kendimi telkin ediyorum, havalardandir gecer insallah ve düzeliriz umarim diyorum. A

Sonuna kadar katılıyorum. Herkesin hayattan beklentisi farklıdır. Başkalarının istediği hayata siz sahip olduğunuzda hiç bir şeyden şikayet etme hakkı vermiyor insanlar. "Ne eksiği var ki daha ne istiyor" diye düşünüyorlar. Konuşma yetisine sahip herkes başkalarını eleştirmeyi kendine hak görüyor maalesef.

sergi noldu Yokuspokus? buralarda yokken oldu ve bitti mi? :) ona heyecanlıydın ve iyi gelmişti sanki sana?

Şu başlayamama, bıkkınlık, geri çekilme, tembellik çok uzun bir süre benim genel halimdi. Yeni yeni toparlıyormuş gibi hissediyorum. Toparladıkça da çok uzun süredir önünde bekleyen bir sorunun aslında çok basit bir çözümü varmış ah nasıl da görememişim tarzı bir coşkuya kapılıyorum. Çözüm ne desen tam açıklayamam bir de o ayrı bir konu. Klik etme anı neydi? Neden durup dururken o acayip burun kıvırdığım yaşam koçluğu, kişisel gelişim vs. tarzı konulara dahil olmaya karar verdim bilmiyorum. Ama samimi bir şekilde şans verdiğimde işe yaradı bende. Daha önce birkaç psikolog değiştirmişliğim var, hepsinde max 4-5 seans gidip sonra bıraktım. Yaşam koçuyla güzel ilerliyoruz şuan. Seanslardan çıkınca veya seans zamanı yaklaşınca bir iç sıkıntısı filan Olmuyor. Benim gittiğim yaşam koçu Erickson ekolündenmiş. Bu işlerden çok anladığımdan filan değil bana öyle denk geldiğinden seçtim ama seanslardan keyif almamda bu ekolün temelinde olan geriye bakmama, nedeni aramama, sadece ne istediğini ve nasıl alacağını çözmeye çalışma mantığı olduğunu düşünüyorum. Seanslarımın hiçbirinde dertleşme, meditasyon ya da sorunlarımın kökenine inmeye çalışma yoktu mesela. Daha çok koçun hızlıca sorunlarını belirletip daha sonra bu sorunları hangi öncelik sırasıyla çözmen gerektiğini, çözümünü ve motivasyonunu sana sorular yardımıyla buldurması şeklinde ilerliyor seans. Çok anlatamamış olabilirim ben içeriği ama tamamen somut bir yol haritası belirleme toplantısı gibi geçiyor her seans. Böyle uzun uzun anlatmamın sebebine gelirsek bu tarz bir koçluk senin içinde faydalı olabilir gibi geliyor. Yılgın olduğun dönemlerde motivasyon sağlayabilir. Konularından bildiğim kadarıyla ara sıra enerji patlaması yaşadığın, aynı anda bir çok işe birden sarıldığın dönemlerin var onlarda hayatına düzen getirmene, o enerjiyi verimli kullanmana yardım edebilir. Yani mucize çözüm kesinlikle denemelisin diyemem ama fayda sağlayabilir bence yan bir çözüm olarak.

Çok felsefik ama güzel bir yorum katmış oldunuz bu duruma. Hiç kimse olmadan tek başınıza atlattıysanız sizden güçlüsü olduğunu sanmıyorum, ki yazılarınızdan da farkediliyor güçlü bir kadınsınız. Benimle aynı hisleri yaşamış ve aynı izi taşıyan biriyle tanışmaktan çok memnun oldum açıkçası, yalnız olmadığımı hissettirdiniz bana. Belki bilirsiniz insanların "bileğine ne oldu, kolundaki iz ne?!" diye sorup acıyan ve garip gözlerle bakması çok kötüdür. O günleri atlatmışsınız, çocuğunuz yanınızda ve güzel bir hayata sahipsiniz. Acaba kendinizi bulamamış ya da geçici bir ruh daralması yaşıyor olabilir misiniz? Bir kaç gün dinlenmek, tek başınıza kalmak iyi gelecektir diye düşünüyorum. Size akıl verecek kadar olgun ve büyük biri değilim fakat iyi geldiğini tecrübe ettiğimi söyleyebilirim. Lütfen kendinizi bırakmayın.

Çocukluktan gelen bir ruh hali bu ve artık işlemiş size. Kabul edip bu şekilde yaşamaya calisacaksiniz ya da tıpta adı varsa tedavisini olacaksınız. Yorucudur böyle yaşamak, kolay yaşlandırır. Evladıniz kaç yaşında bilmiyorum ama ona da bulaşır. Farkında olmadan onu da yorarsiniz. Çok iyi olmak zorunda değilsiniz, hep kolumuz kalkmak, enerjik olmak zorunda da değilsiniz, her şey hep tıkır tıkır işlemek zorunda da değil. Çok irdelemenin hiç bir getirisi yok. Bu hali üzerinize yapıştırmak, sürekli düşünmekten kaynaklı. Mesela neden cilt bakımı iyi gelecekken erteliyorsunuz. Yarın için bugünden randevu alıp gideceksiniz, hepsi bu. Yürüyüş için çok iyi olmaya gerek yok. Zaten iyi olmak için çıkılıyor. Esofmanlar çekilip dışarıya çıktıktan sonra ış bitiyor. Derin ruh halleri bu dünya için fazla yük.. Kilo gibi...

Özelden şu terapistin adını alsam? :) Beni de 5 saatte çözüversin. Hayatım yoluna girsin artık oyy!

Sanki bana beni anlattin!!! Benim psikolog randevum martin sonunda, ama inan hicbirsey beklentim yok!!! Senelerdir biriken yükleri artik tasiyamayacak hale geldim, beni bu hayatta tutan tek cocuklarim. Korkmasam hemen giderim bu fani dünyadan, ya sonrasi? nezaman ayaga kalkmayi denesem, birileri tekrardan yerle bir ediyor, gücüm yok, care yok!! Hickimseden destekde yok!!!

Statü, saygınlık insanın yaptığı meslek ile öne çıkıyor. Siz mükemmeliyetçi bi insan olarak gelmek istediğiniz noktayı yakalayamamışsınız. Resim vb uğraşlarla bi nebze kendinizi kanıtlama rahatlama çabasına girmişsiniz ama bunalr da tatmin ediyor sizi belki yeteneğiniz vs olabilir ama ruhunuzu tam kapatmıyor. Yazılarınız da bi endişe bi kasılma bi kendinizi ispatlama çabası var. Karısık yazarak farklı cümlelerle kurarak burada bile kendinizi bi ispatlama çabanız var. Pro üyelik ile öne çıkma ihtiyacı hissetmeniz mesela, bilemiyorum düşündürücü. Belli bi donanımına sahip, geniş persfektifle bakma yetisi olan kendinizi güzel ifade edebilen bi kadınsınız farklı olmayı ilgi görmeyi çok seviyorsunuz. Ancak bulunduğunuz konumu kendinize layık görmüyorsunuz, yarınlarla ilgili beklentileriniz böyle değildi çünkü. Bi tane de çocuğunuz var anladığım bir de bebek evlilik vs nin yorucu yıprtaıcı yanları da eklenince hayat neden var bunalımına girmişsiniz.

B12 ölctürdünüz mu hiç? Eksikliği depresyona sebep olabiliyor.

Masaja git cilt bakim kuaför ohhh bak nasıl toparliyorsun :)

sen oglunun annesisin. ama herkesin vasisi annesi senmissin gibi hissediyosun. x ilacını içmedi diye, y gidecegi yere zamaninda gitmedi diye, z fazla yememesi lazim ama yiyo diye... bu hayatta hepimiz farkli seyler oluyoruz zaman zaman. ama sen hep herkesin herseyisin, herkesin en cok annesisin. mesela sen kimseyle dertlesmiyosun galiba. sadece dinleyici yol gosterici oluyosun. karsindaki dert anlatiyo, sen kendi derdini anlatmaya gelince olmuyo. güçsüzlesmek kotu bisey degildir, aglamak kötü bisey degildir. birinin seni zayif gormesi seni zayif yapmaz. ne biliyim ya bütün bu "annelik yapmada kendine engel olamama" annenle iliskinden dolayi mi. burdan ilerlesen bile belki cok sey temizlemis olacaksin hayatindan. benim annem bana pek annelik yapmadi. sadece emir ve yasaklar. buyudum akillandigini dusunuyo. ama hala zor zamanimda bana ayiracak vakti yoktur uygun degildir. ama benden baska herkese faydasi vardir vakti vardir o vakti yaratir. belki ben de cemkirsem ya da komple kussem bu sekilde davranmaz. ama annem diye yapamiyorum işte. o hep herkese yetisip beni ortada birakan kadindi hala da oyle. sadece mesafe var aramizda. oturup derdimi anlatmama anneme aglamama engel olan bi mesafe. bu duruma da cok kiziyorum. birisi icin canimi vermeye gidecekken kendim icin kalkip bi bardak su alacak takatim yoktu bi ara. sen de var sanirim su an. kendini sorumlu ve zorunlu hissettigin herkes icin hersey var ama sen yoksun sana yetecek kadar.

Tamam bazıları yazarken çok fazla yazım hatası yapıyor. noktalama işareti kullanmıyor. hatta kelimeleri yanlış telaffuz edenlere çok kızıyorum ama sizinki biraz abartı gibi yani herhangi bir foruma yazarken bu kadar özenmek. sanki çok özel birine mektup yazar gibi. galiba sizde mükemmeliyetçilik var. ve bu yüzden mutsuzsunuz.

Yorumlayanlara teşekkürler. Deniz kenarında oturdum, iyi geldi, kafamı biraz topladım. Mune müdürüm konum kapanabilir.

Oblomovkayı hatırladım birden. Nacizane bir önerim var sorun bezmişlik bıkkınlık ve halsizlikse beslenme tarzınızı değiştirin. Çok abur cubur hamur işi ve gereksiz yediğim zaman direkt depresyona giriyorum. Bu bir kısır döngü bende. Yiyorum halsizleşiyorum halsizleştikçe ve kötü hissettikçe daha çok yiyorum. Kilo alıp biçimsizleşince daha çok yiyorum ta ki beslenmemi değistirene kadar. Kahvaltıda iki yumurta bikac zeytin yetiyor oysa. Ekmeksiz ister 2 tabak yemek. Bir de spor hiç değilse saatlerce yürüyüş ve kitaplar harika bir terapi bana. Tabii ki beslenme değismeden onu da istemiyor canım. Belki bu dediklerim zaten vardır hayatınızda, ama yoksa bir de böyle deneyin derim.

Ben şu zamana kadar hiç yarım iş bırakmazdım diyeyim sana; her şey tamı tamına yapılırdı. Kendimce en iyisi olana yani benim "Tamam" süzgecimden geçene kadar uğraşır, tamamlar içimi rahatlatırdım. Ama son iki senedir kendimi giderek artan bir yarım bırakma halinin içinde buldum. Yarım kaldıkça huzursuzluğum ve vazgeçtiklerim arttı. Sanki git gide güçten düşmek gibi, önceden atıyorum bir saatte yaptığımı bir günde tamamlayamaz oldum ve hatta tamamlasam ne olacak demeye başladım, öyle bir manasızlık çöktü ki anlayamıyorum.

Ikinci uyelik alinip yapilabilir.. Ben de hep ikinci uyelik alip cok sey yazmayi düşünürüm ama o üyeliği almaya üşenir vazgecerim..

Gangsta sen ne yaptın? Ben senden aile dizimi seansları süper gidiyor, çok faydalı oldu diye haber beklerken.. Hayallerim yıkıldı giiiiitti, ümitlerimmm... şarkısını armağan ediyorum şuan :) Şaka bir yana, çok iyi anladım duygu durumunu. Ben bizim esas sorunumun aşırı düşünmek, çok ince düşünmek olduğuna inanıyorum. Bizim gibilerin mutluluğu çok zor.. İnan uzun zamandır tonla dertle boğuşuyorum, yine de kendimi bırakıp başkalarına anneme, kardeşlerime üzüldüğümü biliyorum. Ve hala yapıyorum bunu. Ulan sen önce kendi kalbindeki cam kırıklarını çıkar da hayatta kal değil mi? Geçen bir arkadaşa dedim ki ''Ben sıramı beklerim. Allah benden daha zor durumda olanların yardımcısı olsun. '' diye dua eden insanım ben. Neden burnum b. ktan çıkmıyor dedim. Arkadaş bir kızdı. O ne biçim dua öyle be dedi. Allah'ın kudreti sonsuzdur. Aynı anda çözülemiyor mu? Neden bekleyeceksin. İnanır mısın hatamı gördüm. Duayı da yanlış eder mi insan? Harbi ne mallık ama :) İyi niyetin b. kunu çıkarmak= Ben

Gangsta, yine ben :) çok bilmiş veya hayatın sırrına ermiş biri değilim de bazen sitede çok yazınca ukalalık gibi algılanacak, yine mi bu kadın denecek diye de içimden geçmiyor değil valla, ama seni böyle çökmüş görünce dayanamadım inan ki. Gittiğin psikolog sorunların çözümü de anahtarı da sende derken yanlış birşey söylemiyor, sen kafanda çözmedikçe milyon tane psikolog gezsen işe yaramaz, grip oluruz veya tansiyonumuz, kolesterolümüz olur devası doktordadır, bize bir ilaç yazar düzeliriz ama ruhun hasta olmasının çaresi yalnızca doktorda değildir bizdedir de aynı zamanda. Bildiğim kadarıyla sen mükemmeliyetçi birisin, bana kalırsa ruhunu hasta eden bu, herşey mükemmel olsun derken kendinle bile yarışır hale gelip mükemmel olmalıyım daha azıyla yetinemem diye düşünüyor olabilir misin? Satır aralarında kullandığın manasız yetersiz kelimeleri bana bunu düşündürdü. Kendinle ilgili çıtayı yükseltip ulaşamayınca mutsuz oluyorsun gibi geliyor, aslında kendini salsan hayatın bizlerin mükemmel olamayacağını kabullensen çözülecek gibi. Bilemiyorum tabii yani varsayım üzerinden gidiyorum ama kendi kendini hasta eden senmişsin hissine kapılıyorum, fazla ince eleyip sık dokuyorsun, fazla zorluyorsun sanki, klişe olacak ama sağlığın iyi, gül gibi bir evladın var, seven bir eşe sahipsin, meşguliyetlerin var, anne baban hayatta, diyeceksin ki mune bunlar olunca dahası beklenmemeli mi? Hayır öyle değil ama ne insanlar var, hayatları o kadar zor geçiyor ki, ne hastalıklar ne badireler atlatıyorlar da yine de ruhlarının hasta olmasına müsade etmiyorlar. Ben ölümden gayri herşeyin bir çaresi olduğuna inanıyorum, düşünsene insanlar kanser oluyor ama kansere grip muamelesi yapıp yeniyorlar, yani şunu diyorum ruhunu sağlıklı tutarsan bedenin herşeye direniyor, ruhun hasta olursa bedenin de yatağa düşüyor, bazen hayatı olduğu gibi kabullenip beklentileri aza düşürerek, bazen bir kuş sesinden, bazen bir çiçeğin kokusundan bile mutlu olabilmeyi öğrenmek gerekiyor, herşeye karamsar bakınca hayatın aydınlık yanlarını güzelliklerini kaçırıyorsun. Sen o kadar karamsar hale gelmişsin ki içtiğin su bile keyif vermez hale getirmiş, oysa o suyu canı çekip içeyemenler var, gökyüzünün rengini göremeyenler, kuşların sesini duyamayanlar, bilmiyorum belki ben çok tozpembe görüyorum herşeyi, fazla romantik bakıyor olabilirim hayata ama yaşadığın anın keyfini çıkarmadan geçirilen her saniyeyi kayıp olarak görüyorum. İmkan varsa bence kendine bir zaman dilimi ayarlayıp doğayla iç içe olacağın bir geziye çıkmalısın, eşin çocuğun olmasın, trekking gruplarına katılabilirsin, seni bilmem ama doğa bana hep iyi gelmiştir, hiçbir şey düşünmüyorsun, huzur var, sessizlik var, kendini dinleme imkanın oluyor, kendini bulmana keşfetmene yardımı olur belki.

Iyi de gangsta senin durumunda yasadiklarin cok normal. Yine atlatman gereken ataklardan biri. Her zaman güclü olmak güclü görünmek insani cok yarar. Bir sekilde kendine bir hafta izin verip zayif olmanin keyfini cikar. Sonra yine toparlanirsin.

2 yıl kadar bir süre panik atak ve depresyonla boğuştum, son 1 yılı ilaçlarla geçti. Araba kullanirken bile bayıldığım zamanlar oldu. Bu 4 yıl önce başladı. En sonunda ilaçları yavaş yavaş bırakma ve kendime gelme sebeplerim: 1. Sorunları göz ardi etmek yerine uzun süredir çabaladığımı, bir işe yaramadığını kabul ettim. Bunu fark ettiğim anda hayatımdaki ruh emiciye güle güle dedim. Bankada param ve bir saglam isim olmadan maceraya atildim tek basima. 2. Saglam is buldum. Bir süre ergen gibi arkadaşlarla dışarda vakit geçirdim, 1 ay sonra biraz pahalı gelmeye başladı, kendimi işe verdim. 3. Yavas yavas hayatimdaki daha kucuk sorunlari sakince ele aldim, mutlu olmaya karar verdim. Acelesiz, yavasca kucuk kucuk sorunlari duzelttim. Kenara 10 lira koyabilmek bir hedef oldu mesela. Her seferinde, her durumda inanmasam da gülümsedim. 4. 1 yil sonrasinda kendimi bir cok problemden arindirarak tamamen kendime yoneldim. Son 3 aydir haftada 5-6 gun ağırlık kaldiriyorum ve yuzuyorum. Endorfin guzel sey. Bu arada okuyorum ve haftanin her gunu çalışıyorum. 5. Bundan sonra hayatima giren her probleme sakince yaklasip bazi seyleri zamana birakmam gerektigini, bazi seyleri ise geciktirmeden cozmem gerektigini hatirlayip o agirligi kaldirmaya, kulaci atmaya devam ediyorum. Zaman her şeyin ilaci evet. Ama o zamani nasil kullanacağınıza da sizin karar vermeniz gerekiyor.

Ben ağladım rahatladım. Benim kizginligim da anneme ve babama. Hiçbir zaman kendim olamadım. Siz dis isyanla disavurmussunuz ben de iç isyanla. Ama bu yıl annemle bir dönüm noktası yaşadım. Sesimi de yukselttim ilk defa. Sonra gittim en yakın arkadaşıma anlatıp ağladım. Bir de teyzeme anlattım tutamadım ağladım. Ohh be dedim dünya varmış. :)) Ağlamak iyidir. Açıyor insanı. Otuz küsur yıldır kendimi sıktım da noldu. . Taş olsa çatlar.

Bence bu farkındalık. Hayatı hissetmek. Hissettikçe o cahillik zamanından kalan toz pembe görüntünün kalkması. Çok düşünüyorsunuz. Her şeyi. Size rahat vermiyor bazı şeyleri bilmek, üzerinde düşünmek. Bazen düz bir insan olarak yaşamak rahatlığı gerekiyor. Dümdüz. Düşünmeden. Varoluşsal sancılar çekmeden. Hayatın anlamını bulmaya çalışmadan. Onca derdin sıkıntının farkında olmaksızın, kendine dert edindiği tek konu halısının modeli olan kadınlar olmak lazım galiba. Bilmiyorum. Öyle düşünüyorum nadiren de olsa. Hayatın farkına varmak, sebep ve anlam aramak her zaman iyi gelmiyor insana. Ruhunuz böyle, sürekli arayış hali içinden çıkmak çok zor.

Evet, kendimden kurtulamıyorum bir türlü; dediğin gibi sınırlarımı çekmiş kendimi içine oturtmuş gibiyim. Ümidi mi kesiyorum ne oluyorsa...

Var. Resim yapmak... Ama o bile gelmez oldu içimden. Sabah düşünme olayını deneyeceğim; teşekkür ederim.

Ben de bu aralar bunalımdayım. Ama kendim yapamasam bile size söyleyeyim. Etrafındaki şeyleri kontrol edemezsin o yüzden kendini kötü hissetmek zorundaymışsın gibi düşünme

Bana göre bu yorumunuz nokta atışı olmuş. 30'dan sonra birkaç yıldır aynı durumdayım. Ben bu huzursuzluk halinin işle ilgili geçtiğimiz zor dönemden diye düşünüyorum ama ya değilse?

Yokuspokus doktorun kendini sal, ağla demiş ya, sen kimsenin yanında ağlayamazsın, koyveremezsin kendini çünkü üzerinde 33 yıllık bir rol yüklü, cici evlat, mükemmel ve sürekli ayakta durması gereken evlat kimse yanında ağlayıp aciz görünemez, mükemmel anne mükemmel çocuk yetiştirdi duvarını yıkamazsın, üstüne yapışmış bu rol, eğer ağlarsan çıplak kalacaksın, tüm herşeyin ortaya serilecek ve sen bundan korkuyorsun, o yüzden burada bile kendini sıkarak, kasarak, kelimeleri seçerek yazıyorsun, o yüzden git dağa taşa, denize haykır ağla bağır çağır, küfret, ciddiyim, bağıra bağıra ağlayacağın herkese duygularını haykıracağın bir yer bul kendine, tüm duygularını sal evrene, çok iyi gelecek, ben sana doğa diyorum baştan beri, gerçekten çok rahatlatıyor.

o zaman durum vahim desene

Tatlim günümüz dünyasinda insanlarin bircogu huzursuz zaten. Ani yasayan kimse yok benim gözümde, acelecilik ya da tembel bir hayat ya da cok ama verimsiz bilgi alisi cemberinde dönüyor hep hayatlar. Bana su an huzur verebililecek tek madde ciplak ayaklarimlari kuma gömmek ve ilik bir denize dalmak olabilir. Mümkün mü dersek tabiki de degil. Sabah kizimi krese birakacagim sonra günle savasip onu da atlatacagim. Simdilik böyle diyorum, daha iyi olacak herseeey. Bak ben ilgilenirmisin bilmem ama spirütüel yasam kocundan seanslar almaya basladim. Dedim bu böyle olmaz. Ben kenimi bulamiyorum, icim bosalmis gibi. Cocuklara bak, evi topla, gt bir iki yürü gel, alisveris mutfak temizlik. Bir dönüp bakiyorum ben yokum. Fazla fedakar bir yapim var, iyice kendimi kaybetmisim. Derdim ruhumu yeniden ortaya cikarmak. Kolay diyemem. Ugrasiyorum. Negatiflikten kurtulmaya calisiyorum. Hangimizin hayati kolay ki hem? Ne travmalar yasiyoruz, benim travmalarim dillere destandir söyliyim. Kendimi bulacagim, savasmayi seviyorum. Savasacagim da, sadece bana lazim olan azicik zaman, iki kücük cocugum var yalniz bir anneyim eh iste tahmin edin zorlugu. Kendime kaliteli vakit ayiramiyorum. Ama kazanacagim. Sen de öyle düsün, dipsiz kuyu yok, elbet hersey bir gün son bulur.

ne zaman bir yerde bir yorumunuzu görsem o kadar beğeniyorum ki hemen ss alıp aklıma geldikçe bakıp bakıp gülümseyerek okuyorum; kendinize lütfen hak ettiğiniz değeri verin, bunu söylemeye geldim

Mune harika anlatmışsın bn de aynı şeyleri düşünüyorum

33 oldum; bipolar geçmiyor maalesef, kontrol altında tutuluyor; onluk bi problemim yok kendi seyrinde devam. Bu bir atak hali değil, benim ataklar direkt manik shift atıyor, öyle "Bugün huzursuzum atağım geldi geliyor" olmuyor, uykudan-ileri üretkenlikten sinyal veriyor, konuşmam kendi belirlediğim sınırın dışına çıkmaya başladığı an da zaten fark ediyoruz, iğne oluyorum bu kadar. Terapiye doktorum bizzat ittiriyor; o fayda göreceğimi düşünüyor, bilmiyorum. Doktoruma güvenirim ama belki de yanılıyordur demekten kendimi alamıyorum. Teşekkür ederim güzel dileklerin için.

Günlük üç farklı hap alıyorum şu an, rahatlıyor muyum? No. Ama hobi olarak yine de alıyorum. :)

Seni hatirliyor gibiyim, resim yapiyorsun sanirim akrilike yagli boya vs, baban seker hastasi miydi? Umarim karistirmiyorum, kendimi biraz okudum gibi... Herkes zaman zaman girer bu durumlara, Ama cikmayi da bilmeli diye dusunuyorum, sanat nasil gidiyor?

karar verememek yorar insanı gangsta nın sorunu bu işte. başladığı işte tam kararlı olamamak konsantre olamamak odaklanamamak. yazdıklarından buyuk bir sorunu var olarak tanımlamadım ben bunca zaman kendisini

Beni ve Ziya'yı o yüzden bir kenara bırakıyorum Gangsta, zaten hiç kapanmamış yaralarını herkese göstermene sebep oluyorum hissine kapıldım çocukluğun ve gözü karalığınla ilgili yazdıklarını okuyunca. Haklısın tehlikeye açık hale gelirsin, hele de şu an kendinle savaşırken geçmişin izleri de ruhundayken korkman çok doğal, birilerine anlattıkça hem rahatlarsın hem de anlatmanın pişmanlığını yaşarsın, insan çelişkiler yumağı resmen, herşeyi dökmek içine atmamak iyi geliyor ama kimseye güvenmeme duygusu da anlattığına anlatacağına pişman ettiriyor. İnsanlara güven sorununu hepimiz yaşıyoruz, kimseye birşey anlatamayanlara yazmalarını öneririm zaman zaman, derin izler bırakmayan sorunlarda çözüm oluyor yazmak ama ruhunu yatağa düşürecek kadar kötüysen yazmak da kafi gelmez, ya sorunun olan kişiyle yüzleşmen gerekiyor ya da dağa taşa haykırman. Kimsenin olmadığı sadece kendi sesini duyacağın bir mekan vardır illa ki, oraya gidip bağırabildiğin kadar bağır, kimle derdin varsa ne yaşamışsan hepsini say dök, ağla, yerlerde tepin, hıncını al, öfkeni baskıladıkça kötü olacaksın çünkü. Nefret mi ediyorsun nefretini haykır utanma, nefrette insani bir duygudur, nefret ettiğinin kimliği ne olursa olsun mühim değil. Yaşın 33'tü değil mi? Gangsta'nın gerçek Gangsta'yı isteyip kendini sorguladığı yaş, insanoğlu doğduktan sonra en azından çoğunluğu 25 yaşına kadar aslında kim olduğunun tam da farkında olmuyor, 25-35 yaş arası en çok kendini sorgulamaya başlıyorsun, hayatta en çok keşfetmek istediğin kendin oluyor, yarışında kendinle mücadelen de kendinle, birçok bilgiye vakıf olabiliyoruz belki ama kendimizle ilgili bilmeceyi çözmek zaman alıyor, hele de bazı duyguları, hayalleri de bastırmışsak patlama noktasına geliyoruz. Geçmişi ne sen tamir edebilirsin ne biz, silme tuşumuzda yok ki sil baştan yaşansın herşey, yaşanmışlıklar olduğu gibi kalacak mecburen ama bundan sonrası için herşeyi sıfırdan başlatabilirsin, mucize bir çözümüm yok, hatta hiç çözümüm yok senin için çünkü herkesin yaşanmışlığı farklı, herkesin çözümü kendi içinde, bu halin seni depresif yapıyor, bipolar olmanın sebebi bile yaşadıkların, hepsi çözülür, ne bipolarlığından eser kalır ne de bu halinden ama gerçek seni serbest bırakman gerekiyor Gangsta, bunu birden yapmak ürkütüyorsa adım adım ilerle, sende çok güçlü bir enerji olduğuna inanıyorum, yani aslında gerçek sen ortaya çıksa pozitif yönde ilerleyeceksin bence, terapilerini bırakma fakat kendi kendini de tedavi etmeye çalışmalısın, bu kuytularda bağırmakla mı olur, resimlerine mi yansır, Tibet rahiplerinin öğretilerini mi uygularsın bilmiyorum lakin sen kendini yakaladın bana kalırsa, o yakaladığın Gangsta'yı herkes tanımalı.

Baştan pes etmeyin lütfen bir buçuk yıldır gidiyorum psikoloğa iyileşme süreci hep inişli çıkışlı olmak zorunda der psikoloğum direk yukarı çıkarsan düşüşün kötü olur o yüzden biraz çıkıp biraz inerek devam edeceğiz der bana hep siz hemen sihirli değnek değmiş gibi iyi olmayı beklemeyin ve anahtarı sizde derken sizin çabanızda demek istiyor yani resim yapıyorsunuz ya yapınca zevk alıyorsunuz ya da beğenmiyorsunuz psikolog bu resmi sizin için yapıp al mutlu ol diyemez anahtar derken bundan bahsediyor o sadece kolunuzdan tutup yürümenize yardımcı olmakla yükümlü çok edebi yazdım farkettim ama başka nasıl yazacağımı bilemedim benim anladığım bu

aynen dediğin gibi can sıkıcı seans yerine git o uzun zamandır yaptırmak istediğin cilt bakımını hallet. Bak nasıl iyi gelecek. Ha bide senin durumun hayatında eğlenceli ve zevkli bir uyarıcı yokmuş da ondanmış gibi geldi. Muhtemelen bekarsın ve sevgilin yok doğrumu?

Bende senin gibiydim. Sanki boşlukta yürüodum. Artık stresten vucudumda kızarıklıklar meydana geliodu. Tansiyonum çıkıodu iniodu. Zaten sağlık sorunlarım var. Antidepresana başladım. Az bişey unutturuo işte. İnşallah geçecek diye beklıorum. Spora başlafım. Bi amacım var. Sanki aynı sili konuşmuoruz insanlarla. Allah yardımcın olsun. Eskiden böyle hastalıklar yokmuş.

Rüya gibi hissetmiyorum. Yokuspokus

Bence psikologu degistir. Önemli olan sadece diploma yada ünvan degil. Önemli olan o kisi ile bir kimya olmasi, bir kenetlesme. Kendini rahat his etmelisin ve en önemlisi, güvende his etmelisin. Iyi bir psikolog zaten o soyut olan seyleri somutlastirir. Ayrica "9-10 seansta cözeriz" diyenlere hic gitme. Psikolojik tedavi, fiziksel tedaviye benzemez. Hele depresyon insanin aylarini alir, hatta ömür boyu o negatif düsüncelere savasma mecburiyetindsin. Yani 9-10 seans cidden komik bir rakam. Parani almaya calisiyor belli.

tam derdini tanimlayabilsen baskasina ihtiyacin kalmayacak zaten de, derdini tam tanimlayamiyorsun, o yuzden ben devam etmeni oneririm, bu yollardan ilk gecen sen degilsin, neden tekerlegi yeniden kesfedesin ki. elbette insan kendi yolculugunu kendisi yapacak, ama neden baskalarinin tecrubelerinden faydalanmasin ki, budizm, meditasyon, minimalizm, pozitif dusunce uzerine okuyorum ben de bu aralar bolca. bana cok cok iyi geldi, hic dusunmedigim sekilde hem de. ben de cocuklardan sonra hayattaki amacimi kaybetmis gibi hissettim bir donem, su an daha odaklanabiliyorum bugune. daha yolum var biliyorum ama pozitifim bolca ve huzurluyum. baska konuda daha yazdim bir arkadasa, huzuru hic bulmamis kisilerin hayata bakisi farkli oluyor, ben cok huzurlu bir cocukluk donemi gecirdigim icin belki kaybolmuslugum uzun surmedi, aradigim seyi biliyordum, senin durumundaki arkadaslar sanki aradiklari ne onu da bilmiyorlarmis gibi geliyor okurken bana. bana gore huzur, bir salincakta oturup zamana takilmadan derin dusuncelere dalip uzun uzun sallanmaktir, guzel bir kitaba baslayip bitirene kadar yemeden icmeden kesilmektir, ... cocuklu hayatta bunlar mumkun degil iste, o yuzden meditasyon deniyorum

Merhaba, gittiginiz psikolog 'klinik psikoloji' mezunu bir uzman ise -enerji uzmani, bilmemne kocu gibi unvanlardan bahsetmiyorum- ona terapiden kacma endisenizden bahsetmenizi tavsiye ederim. Terapi surecinde yuzleseceklerinizden korktugunuz icin seanslardan kacmak cok yaygindir. Danismaninizin mutlaka bir stratejisi olur bu konuda. Tekrar edeyim gercekten klinik psikolojisi uzmani ise... Degilse vakit kaybetmeyin zaten. Uzun yillardir terapi goruyorum, bircok sorunumu astim, hali hazirda var olanlarin da asilacagini biliyorum. Surekli huzursuzluk diye bir olay yok, ben boyleyim diyerek durumu normallestirip cozumden kacmayin. Olum harici her seyin bir cozumu var. Oldukca agir sorunlar yasayip hayatina devam eden biri olarak soyluyorum bunu. Su an hissettiginiz huzursuzluk hissi sizi bitirse de o sizin konfor alaninizda ve o yuzden o hissi birakmak istemiyorsunuz. Hatirlamaniz gereken bazen guzel gunler vazgectikten sonra gelir.

Yorum yazdıktan sonra okudum yorumunuzu ve yüzde doksan dokuz aynı şeyleri söylemişiz, nerdeyse :) Sevgiler

Denk gelip alıntılayabilirsin konuşuruz öyle münazara havası alma benden, yazı dili duygudan arı olduğu için sert görünüyor olabilir ama öyle biri değilim. Anlaşmak üzere yazan biriyim, taraf değilim. Az önceki cevap yorumum da saldırgan algılayıp verdiğim fevri bir cevap değil aksine zan olarak söylenilenlerin "Hayır o öyle değil, şöyle" açıklaması. Hala bir tahmin üzerinden gidiyorsunuz. Bi konum vardı, eve geçince aratıp göstereyim, eleştiri ötesine varan yorumlara verdiğim cevapları tek tek okursanız o konu içindeki, demek istediğim daha net anlaşılacak.

Hapımızı alıyoruz, rahatlıyoruz Yallah psikiyatriste

Ben bazen çocukla böyle buhranlara sürükleniyorum. Çocuğu en fazla sabah bırak akşam al yapabiliyorsun. 1 gece onsuz, kocansız, bekar ve işsiz gibi bir hayat yaşa bence. Elindeki her şey tamamen kaybolmuş gibi. Sen böyle fevri değişimlere açık gözüküyorsun. Amaç tatil değil, bu içinde yaşadığın yalnızlığı somutlaştırma. Belki istediğin işi tutturamadın, belki çocuk çok fazla geldi, belki bi şekilde engellendiğini yada köreldiğini hissediyorsun. Bu halinin belli başlı sebepleri olmak zorunda, onları dinlemek için kendine daha fazla vakit ayır. Ne kadar gerekiyorsa o kadar ayır. Ben şuan çocuklu salonumda kafamı toparlamaya çalışsam daha çok kafayı yerim. Uzuuun bir süre gerekiyor.

Huzur yüksek bir tepede tek başına dikilen bir ağaç.

Ve evet şu yazdığın kısım var ya nasıl etkiledi beni bir bilsen ah... çocukluğumdan beri müzik her şeyim benim ancak gidemedigim bir Konservatuar var ailemin göndermedigi... içimin ta içinde canımı acıtan.. 34 yaşında hala içimde ki yaradır. Ve bu süreçte o adam dediğinden bir tane de ben de var beni anlamayan. Ne yapacağın özel yetenek sınavına gireceğim belki ilerde bir müzik okulu açarım öğrenci yetistiririm kim bilir. Peki tekrar sınava girsen nasıl olur özel yetenek sınavı resim öğretmenliği istediğin bu değil mi? Bi şiir kitabı çıkar roman yaz... neden yaşadiklarini dökmuyorsun... belki bunca yaşadığın şeyler boşuna değil... bunlardan besleniyorsundur ve farkında degilsindir. sanatçı ruhlu Yokuspokus

Aslinda problemin cozumu cok basit. Cogu insan gibi basit dusunup oyle yasamak. Bir nevi oyunu kuralina gore oynamak. Sorgulamamak, hayatin getirdiklerine tevekkul edip derin dusunmemek. En zoru da ne biliyormusunuz? Cozumu cevabi sende olan sorulara care bulamamak. Bir nevi zihnini kontrol edememek. Durumun cozumun sende oldugunu dusunerek, destek almayi reddetmek. Problemi biliyorsun yapman gerekenlerinde farkindasin ama uygulayamiyorsun. Direndikce sorgulama hali, bikkinlik daha da artiyor. Ve gunu gecmisi sorgularken ani kacirmak iste en kotusu de bu aslinda.

Bir varoluş sancısı çekiyorsunuz sanırım, bilemiyorum, sanki biraz maneviyata ihtiyacınız varmış gibi geldi bana. Bu konulara ilginiz yoksa anladığım kadarıyla resim çiziyormuşsunuz, muhtemelen edebiyata da ilginiz var sanata dair bir şeylerle uğraşanların genelde detaycı ve depresyona daha yatkın olduğunu gözlemliyorum ben. Bu biraz da karakteriniz bence. Kabullenin, gerekirse biraz salın ama çok kendinizi dinlemeyin. Hangimiz bu hayattan tam tatmin olarak yaşıyoruz ki? Ama aradaki ufak tefek mutlulukları, sağlığı, veletlerin sevimliliklerini, bir kuşun sesini fark ederek mutlu olmaya çalışıyoruz. Çünkü mutluluk da çaba ister.

Dun aksam mutsuz uzgun bir modda gozlerim dolu dolu isten cikmis eve gidiyordum. Ikinci esimden bosanma asamasindayim ve kizimiz var. Kizimi ben bakarim bosanirsak diyerek avukat ordusuyla karsi karsiyayim ki kendisi de avukattir. Neden bunlari yasiyorum diye oyle dipte oldugum anlardayken birisiyle goz goze geldim. Genc yakisikli bir cocuk. Mendil vs satiyor bu sogukta. Omuzdan kollari yok ve bacaklari da kesilmis. Dedim kendime gerizekali neyin bunalimindasin sen sukret dedim sukret. Huzur azginligi bizim dertler o gencin yaninda. Huzur ne mi nefes alabilmek sagliga sukretmek is sahibi olup kimseye muhtac olmamak.

Cok begendim, farkindaligi yuksek insanlarin derin dusunceleri zamanla depresif bir hal aliyor. Uzun vade de agir bir depresyon dongusu. Surekli sorgulama hali bitiriyor insani. Bir de gorunurde guzel bir yasami olan insanlarin depresyona girmeye hakki yokmus gibi davraniliyor toplumumuzda tam bir linc sebebi. Halbuki bunun sükürsüzlükle ilgisi yok ki. Simariklik da degil. Ama gelde anlat bunu, yada zaten anlamayacaklar bosver anlatma!

Yokuspokus öncelikle ben seni çok iyi anladım çünkü bende senin gibiyim:) Kova burcu ya da çok zeki bir kadınsın, çok mantıklısın ve hayatı çözdüğün için sana boş geliyor her şey:) İnsanların ne halt olduğunu biliyorsun, aman bununla mı uğraşacağım diyorsun... Ben de bunu yaşıyorum ve halen atlatamadım. Hatta insanlarla bağlantımı kesiyorum diye eşimle kavga ettik, kendi içimde öyle mutlu depresif monotonum ki... Şimdi şu var, gerçek şu ki evet her şey sende bitiyor, istersen her gün git psikoloğa, ruh koçuna carta curta, çözüm sende. Sen istemedikçe kimse sana bir şey yapamaz, değiştiremez. Bunun gayet de farkındasın ve bu yüzden gitmek istemiyorsun zaten:) Herkes değişime her an hazır değildir, bu konuyla ilgili dünyada bestseller olmuş bir kişinin kitabını okuyorum şu an , 40 lı yaşlarımda başladım değişime çünkü öncesinde hazır değildim diyor:) Hz. Muhammet e peygamberlik 40 yaşında gelmiştir. 40 örnek tabi ki, herkesin zamanı farklı yani. Kendini zorlama, ama değişmek istiyorsan hazır olduğunda anlarsın zaten. Ben değişimi maneviyatı güçlendirerek yapmaya çalışıyorum, yol katettiğime de inanıyorum.

Esasında duyguyu da olayı da anlatmıyorum. Her ikisini de gizlemek için, daha küçük olayları ve duygudan ziyade ruh halini anlatıyorum. Yokuspokus konularında da gördüğüm, hissettiğim bu. O yüzden insanlara karmaşık geliyor. O yüzden "eee derdin ne biz anlamadık" deniliyor. Ben artık bunu duymamak için daha somut, diğerleri tarafından da dert sayılabilecek mevzuları yazıyorum konularda. Evet onlar da sorun ve yardım istiyorum. Ancak asıl sorun onlar değil. Ben, beni neyin ve nelerin bu hale getirdiğini biliyorum. Fazlasıyla eminim Yokuspokus da biliyor. Ancak bunları anlatmak yerine küçümsemek ve yok saymak işimize geliyor. Çünkü biliyoruz ki çaresi yok. İyileşme ihtimali yok. Bazı olaylar ve travmalar öyle zayıf anlarda yakalıyor ki insanı, tamiri olmuyor işte.

aynen oyle kabullenmemek zaten insani mahfeder. bu durumla yuzlesip kabullenmek gerekir. annemi de suclamiyorum, herkesin hormon seviyesi, yasanmisligi, bakis acisi, inanci, sevgiye yaklasimi farkli. simdi anneyim, anneligin tadini cikarmak en büyük amacim. iyi kötü büyüdük iste arkaya bakip durmaya gerek yok...

yani sen de hep bi x için fedakarlik yaptim ama yapmam gerekiyodu, baska türlü icim elvermezdi, o benim canim kanim nasil elimden geleni yapmam yaklasimi oldugu icin. tabiki anlatmayi bırak dusunmek bile yorar. çünkü hayatinda hep baskalarini basrol yapmışsın ya da yardimci oyuncu basrolden rol calmis, sen bunlari oyle icsellestirmissin ki sana yapilan haksizliklari bile normallestiren bi anlatimin var. yorumlardan birinde yesilcam filmleri izledigini yazmissin banker biloyu bilirsin. maho biloyu her kazikladiginda yav yaptim ama bi sor niye yaptim deyip kaziklar ya. bilo da bilir ama insanlik mayasi saglam oldugundan hep kanar mahoya. zaten inanmamayi insanligina iyiniyetine yakistiramaz. artik mamut holdingi bilal holding yapma zamanin gelmis bence. bu duzlukten onceki son yokus... tabi hala onceligi kendine vermiceksen bu yokuslarin sonu yok, insan yokuslari cikarken huzurlu olamiyo ki. cikisi ayri izdirap inisi ayri bi dusme korkusu. sen bu yokusu nasil cikicam dusmeden nasil frenleyerek inicem derken hayat kaciyo. hayati kacirmanin huzursuzlugu belki de sendeki

huzuru anlatamam sana sanırım birçok şeyi anlatamadığım gibi huzurlu olmak yapısal birşey heralde ortam ve koşullarla çok fazla ilgili değil örneğin biri hayatında maddi manevi zorluk çekiyor şiddete uğruyor onun yerinde olsak kimilerimiz değil huzuru, yaşama isteğimizi kaybederiz ama genede rahat mutlu ve içinde bulunduğu durumu benimsemiş vaziyette anlatamadıkların varmı nasıl hayatın var bilemiyorum ama sen bana kalırsa içinde bulunduğun durumu aileni şartlarını benimseyemiyorsun

Ruh eşimsin demiştim sana değil mi? :) Yokuspokus

Çocuğunuz mu var. E bu durumdan o da etkilenmiyor mu? Kısa süreli bu tarz ruh hali yine tamam ama çocuğunuzu düşünün ve depresyona girmenin bile size lüks olduğuna ikna edin kendinizi. Çocuğunuzla vakit geçirin. Resim yapmak hiç iyi fikir değil bu durumda zaten. daha sosyal bişeyler olmalı.

Konuya istinaden yazıyorum.. ben gerçekten huzuru abdest alıp tüm acizliğimi farkedip Yaratıcının müthiş gücü karşısında onun huzurunda egilmekle yani namaz kılmakta buluyorum.. abdest aldığımda su değen azalarıma iyi geliyor ve sanki bir rahatlama geliyor, namaz kıldığımda heleki sizin gibi hissettiğim zamanlar ağlıyorum ve en son dua zamanı baya bir toparlaniyorum.. gerçekten şifa oluyor. Ozaman anliyorumki yaratıcının benim namazıma ihtiyacı yok.. ben acım ben susamışım. siz huzuru anlatın dediniz benim huzurum bu. tüm dünyanın dağdağası, keşmekeşi, yükü, endişesi.. hepsi okadar yorucuki.. hepsini ancak o kısa vakitte alıp atıyorum teneffüse cikiyorum sanki. Önceki

Ayniyiz, her seyi denedim ama bir sure sonra pes ettim. Bu huzursuzlugumla, kendim gibi 1-2 arkadasimla yasamaya calisiyorum

Kendine acımanı gerektirecek birşey yok Gangsta, neler yazdığımı tam hatırlamıyorum ama dilim arada sivri olabiliyor, umarım incitmemişimdir zira maksadım incitmek değil, kıymet veriyorum sizlere ve nasıl desem çaresizliği yakıştıramıyorum galiba, ondan çıkışlar yapışım. Ben de iddialıyım Gangsta hangi annenin eline doğsam beni istediği kalıba sokamazdı, ne yapılırsa yapılsın, çok gözü kara biriyim, böyle yazınca atma ziya gibi oluyor ama öyleyim, kafama koymuşsam allame-i cihan olsa durduramaz, senden büyük abin ablan var mı yoksa tek çocuk musun? Çoğunlukla yani benim görüp gözlemlediğim ilk çocuğu hatalı üretim deyip ki ben:))) 2. 3. çocukları istenilen kalıba sokma telaşı oluyor ailelerde. Yaşadıklarını yaşayanlar biliyorum, hepsi 2 veya 3. çocuklar, evleri, eşyaları, hayatları bile kendilerine ait değil, beğenileri zevkleri kendilerinin değil, hepsi annesinin isteklerini yapmış, abisi ablası gibi olmasın, ailesinin sevilen gözde çocuğu olsun diye kendini yaşamayı unutmuş.

Huzur nasil yasamak istiyorsan o sekilde yadayabilmek sanirim, yani benim icin tarifi bu Mesela buraya geldigimden beri cok cok huzurluyum Ne yapiyorsun dersen aslinda hicbirsey yapmiyorum, sabah istedigim saatte kalkiyorum Kalktigimda koca kisisi kahve yapmis oluyor, balkona cikip bahceyi seyrederek kahvemi iciyorum Sonra kahvalti hazirliyorum, ailecek kakara kikiri kavga dovus kahvalti yapiyoruz Sonra esim ne yapicaz bugun diyor, kafamda bi plan yapiyorum, suraya gidelim kahve icelim, obur tarafa gidip dukkan icin su isleri halledelim vs vs Cikip dolasip geliyoruz eve mutfaga giriyoruz esimle yemegi hazirliyoruz, yine ailecek yiyoruz, sonra takiliyoruz ben biraz dukkanla ilgili calisiyorum, biraz dizi keyfi, biraz cocuklarla sohbet oyun vs ve yatiyoruz Yani baktiginda hayatimin en tembel, en verimsiz donemindeyim, sabah kostur kostur ise gitmiyorum, arkadaslarim yok, ilgilenmem gereken ailenin diger uyeleri yok vs vs Ama o kadar huzurluyum ki, demek ki istedigim buymus diyorum, cekirdek ailemle boyle basit ve sade bir yasam Demek istedigim su, sen nasil yasamak istiyorsun? Sanirim o istedigin hayata sahip olunca huzuru bulacaksin benim gibi

Bu benim. Yazdiklarini hep okuyorum.. bazi konularda da yorumlarina denk geliyorum. Tanimadan sevdiklerimdensin.. bipolar teshisin devam ediyor mu? Su an kac yasindasin bilmiyorum ama 40 yastan umutluyum ben.. sana bu durumda kabullen diyemem.. Tepki gosterebilirler lakin terapilerin faydali olacagini dusunmuyorum.. cok sukur ki bir cocugun olmus.. kisa zamanda ataklarin gecmesini ve tekrarlamamasini diliyorum.

Kendinizi sadece siz kurtarabilirsiniz. İhtiyacınız olan şey sadece uyumadan önce kalbiniz ile yardım istemek ve mümkün mertebe olaylara pozitif bakmaya çalışmak. Örneğin ; ben hep - oğluma bir şey olacaksa bana olsun diye dua ederim.. 4 gün önce oğlum çok sıkıntılıydı sebepsiz ağlıyordu gene içimden öyle dua ettim, akşam onu uyuttuktan sonra 1 bardak çay aldım daha bir yudum almadan bacaklarıma döküldü çok fena yandım, hüngür hüngür ağladım hemen Silverdin sürdü kocam, acım hafifleyince şükrettim demekki oğlumun başına gelecek bir şey vardı benden çıktı dedim. bu örnek bir çok kişiye saçma sapan gelecek Emin'im ama hayata ve başımıza gelen olumsuzluklara biraz pozitif bakmaya başlarsak enerjimiz değişiyor ve yavaş yavaş olumsuz olaylar yerine olumlu olaylar başımıza gelmeye başlıyor. Çekim yasası mantığı.. ben 35 yaşımdan sonra bu düşünce yapısını benimsedim ve hayatımda ciddi şekilde faydasını gördüm.

Huzur şu an tek başıma sahilde rakı balık yapmak hatta günlerce sürebilir :)) mümkünse beynimi bırakıp geri dönebilirim

huy olabilir ya, bu yasima kadae hic bi isin sonunu getiremedim. sanki sonuna kadar gelsem parcalanip yok olcam gibi sacma bi korku kapliyo icimi. hani biseyler daginiksa yasadigimi iz biraktigimi biliyorum gibi... ne biliyim herkeste bi parcam kalmis da o parcalari toplamam lazim ama toplarsamda beni ben yapan seyler yok olcak ben yok olcakmisim gibi... anlatamadim ya harry potter okudunuz ya da izlediyseniz lord woldermord gibi diyeyim ben toplamaktan toplanmaktan korkuyorum acikcasi

Evet kimse tanımıyor. Lakin bazı şeyleri anlatmak, onları kabul etmek anlamına geliyor. Yıllarca yok saymışken, üstünü örtmüşken, bir de belli bir zaman boyunca kişisel olarak tanımasalar da muhabbet ettiğin, az çok hayatınla ve seninle ilgili bilgisi olan birilerinin bilmesi anlatmayı daha da zorlaştırıyor. Mesele, bunları anlatmayı başarmak zaten.

Hatta bulmuşken ekleyeyim https://www.kadinlarkulubu.com/forum/threads/o-gemi-gelecek-mi-ismail-abi.1023232/ 25 sayfalık bir konu ama objektif kalarak okursanız, saldırgan yorum nedir-açıklama yapmak-eleştiriye açıklık nasıl bir şey vb. , bana dair olanı biraz daha iyi görebilirsiniz. Önceki

Çekim yasası vb. biraz araştırmıştım. Nlp denen bi şey vardı en son ona bakınırken aile dizimi diye bir şey çıktı karşıma. Sıradan deniyorum. Kendimi tam vermediğim için sanırım hiçbiri işe yaramıyor.

Bilo Maho benzetmesine bayıldım. Aynı benim durum :) Ben sonunda Maho'ya Bilo'nun yaptığını yapmaya kalktım. O bile bana koydu be kendi kaleme gol atmış gibi koydu. Yemin ediyorum kötülüğü de beceremiyorum. Tüküreyim böyle işe!

Ben onu da yaptım. Lohusalık döneminde nasıl olduysa bir an bıraktım doktorun karşısında kendimi. Tabi sadece ağladım. Yine anlatamadım olduğu gibi. Ağlamak da fayda etmedi. Az evvel yine zehir gibi dilimle eşimi en zayıf noktasından vurup odaya kaçırdım. Kapıyı kapattı yüzüme :) hak etti o ayrı da, söyledikten beş saniye sonra neden bunu yapıyorsun idrak diye kendime kızmam da cabası. Zannediyorum o iyileşme hali olursa, tamir olabilme umudu hasıl olursa en çok da insan ilişkilerim normale dönüyor diye sevineceğim. Ya da böyle ölüp gideceğim. Konularının hepsini okuyorum ama bazen yazmamayı tercih ediyorum. Zira birçok üye "kendimi gördüm buhranında" yazıyor ya, ben buhranında değil susmanda ve kendini gizleme çabanda kendimi görüyorum. Ve bu beni çok rahatsız ediyor :)

Herseyi ince ince dusundugunden oluyor. Ben de birseyleri cok dusununce pek iyi bir ruh haline girmiyorum. Bu yuzden konular, kişiler, hayat, kendim üzerine o kadar düşünmüyorum. Yaşiyorum sadece. Yaptigim, basladigim seyleri yeterli mi gereksiz mi diye dusunmuyorum hosuma gidiyor yapiyorum. Tabi boş kafa gezin sifir düşünce demiyorum ama herşeyi de ince düşünmemek lazim hiç çekilmiyor.

Ruhsuz yaşayıp bu sorularını kendine sormaktansa neden mutlu olmak için adımlar atmıyorsun? Bu hayata 1 kez geliyoruz ve bence bu düşüncelerle kendimizi yiyeceğimize mutlu olmaya, anın tadını çıkarmaya bakmalıyız. Herkesin kendine göre derdi var, önemli olan dert çözülsün diye oturmak değil, derman aramak. Konularını inceledim, hep bir buhram içerisindesin. Kendine yaydığın enerji pozitif değil ki huzur bulasın... Mutsuz olmak kolay, mutlu olabilmek için çabalamak zor.

Olmuyor işte o. Yani ben yaşadıklarımı, ikinci üyelik aldığım adminlerin dahi bilmesini istemem. Onlar bilirse dahi yazamam. O yüzden belki gangsta da yazamaz.

Kendimi okudum sanki. Yarın psikolog randevum var. Gidip gitmemek arasında kararsızım. Ben de onun yerine git bi kuaföre değişiklik iyi gelir diyorum. Hamama, masaja git rahatlarsın diyorum ama yapamıyorum. Ayaklarımda prangalar var sanki. Birkaç adımdan fazla atamıyorum. Atabildiğim birkaç adım da beni bir yere götürmüyor, sınırlarını kendim belirlediğim bir alandayım hep.

Merhaba hanımlar, nasılsınız; nasıl gidiyor hayat? Ben her zamanki gibi... Yani kendi içinde yalnız, kararsız ve huzursuz. Uzun yazacağım baştan söyleyeyim; çünkü canım öyle istiyor. Bugün psikoloji mezunu bir yaşam koçu ve asistanı ile 3. seansıma gitmek üzereyken ertelettim ve kafam karışık. İki kişi ilgileniyorlar benle; sağ olsunlar kendilerince dil döküyorlar ama sanki olmayacak gibi. Bunu nasıl izah edebilirim bilmiyorum, çok sıkı bir duvarım var ve yıkılmıyor; başlangıçta enerjik ve umutlu dahi olsam ikinci görüşmeye kadar sanki hayata dair her şeyi çözüp yine karamsarlığıma yeniliyorum. İlk seansta sayfalarca sorular sorulup hakkımda biraz bilgi toplanıldı ve bu iki saat kadar sürdü; sonrasında "Sizin de gayretinize bağlı olarak en iyi ihtimalle 9-10 seans kadar sürebilir, zorlu birisiniz" vb. cümleler kuruldu. Sanki klasik herkese söylenen şeyler gibi, kim buhranını kolay atlatıyor ki?... Biraz da "Ben zaten gayret edebilsem niçin size geleyim" gibi bi düşünce peydah oldu. Tüm anahtarlar bende madem, kapının önünde dikilmiş niye bekliyorum? Bana bunu söylesenize? Farkındayım, üstü kapalı yazıyorum ve biraz da karışık başladım ama bunun sebebi benim de karışık vaziyette olmam; kendimi doğru ifade edemezsem ve aklınıza takılan noktalar olursa sorabilirsiniz, bir sıkıntıyı dökmeye, dökerek anlamaya çalışıyorum sadece. Psikologlardan da bıktım. Randevu saati yaklaştıkça ayaklarım geri geri basıyordu, üzerimdeki bıkkınlık artıyor ve yol gözümde büyüyordu, yarına ertelettim ama yarın olmadan yarını da pazartesiye sallayacakmışım gibi hissediyorum. "Gideceksin ne olacak, aynı şeyleri tekrar tekrar konuşmaktan öte gidemeyeceksiniz, biraz meditasyon biraz -kendini bırakmalısın- vurgusu, abuk subuk derin manalı dertleşmelerle geçen faydasız bir saatin ardından evine gelecek ve canının ne kadar sıkıldığını, ne kadar huzursuz olduğunu yine anımsayacaksın. Onun yerine bari bi güzellik salonuna neyim git de şu hep şikayet edip durduğun cildine profesyonel bakım yaptır, biraz çeşit olsun" diyorum. Çabuk mu kestirip atıyorum dersiniz? Sorun ne, dert ne diye sorarsanız; dert, artık somut halde anlatılamayacak kadar karışmış, soyut çorba olmuş bir iç sıkıntısı. "Kocam böyle böyle yaptı da ondan", "Çocukluğumda şöyle oldu atlatamadım","Hayat şartları canımdan bezdirdi","Şöyle bir depresyona girdim de hala çıkamadım" "Annem şöyle davranırdı derinden sarsıldım" "Şu şu hayallerim yıkıldı" "Onun ölümünü geçemedim", "Hastalıklarım beni bitirdi" vb. somut bir kaynak ile açıklanamayacak hale gelmiş bir sıkıntı yumağı. Öyle ki memnuniyetsizliğim ve bezmişliğim artık çabuk bıkma, git gide tembelleşme ve insanlardan kendini geri çekme olarak kendini gösterir oldu. Kolumu kaldırasım yok desem yalan olmaz; işler git gide birikiyor ve başlangıcı sürekli erteliyorum. "Değmez" deyişlerim artıyor... Sanki içimde bi gün bi delik açıldı ve o günden beri tüm huzurumu içine soğurup yok ediyor. Dün kendimi biraz zorladım, birkaç işim vardı asıldım... Yok. Bıraktım. Ondan önceki gün neredeyse ölü gibiydim, çaktırmadım. Bugün de evin içine kendimi kapatmış siz tanımadığım, bilmediğim insanlara "Derdim ne benim?" diye soruyorum. Böyle olan var mı? Kendimi yalnız hissediyorum, sanki kimseyle aynı lisanı konuşmuyor gibiyim. Mütemadiyen çökkün ve kamufleyim. Mütemadiyen düşünceli ve fakat halini umursamaz haldeyim. Değiştim, git gide berbat bir yöne doğru; ya öyle saçma bir hal ki ayaklarımın yönü ne zaman ileriye dönse moonwalka başlıyorum sanki, öyle bi şey. Başlayamıyorum, başlıyorsam devam edemiyorum, devam ediyorsam "Manasız, yetersiz" deyip bırakıyorum. Bunun sebebi ne olabilir? Bu soyut çorbayı ayıklayabilen birileri var mı aramızda? Ben bu döngüden şöyle çıktım ve şunu anladım diye anlatabilir misiniz? Ruhsal çöküşten çıkmayı başaran kişiler, yazar mısınız bir şeyler? Okuyanların gözlerine sağlık. Işık olacak yorumlarınızı bekliyorum çünkü ben artık tamamen karanlıkta kalmış gibi hissediyorum.

Saçma olacak ama o ne güzel bir dert tanımıdır. Bazen çabalamak bıktırıyor insanı. Herkes mutlu olsun derken kendi ruhunu tekmeleye tekmeleye hal kalmıyor insanda. Kendini dinlemek, geçmişle yüzleşmek de ayrı bir bela. Neşeniz, enerjiniz tez elden geri gelsin umarım.

Boş değilim ama boşluğu arttırdığım doğru. Kaçıp kendime kaldıkça boşluk arttı.

Fazla zeki, algısı yüksek biri misiniz? Anlaşılamıyorsunuz gibi geldi de..

Hayır hayır, bu şekilde hep en başa dönüp yine aynı noktada bulursun kendini gangsta... Kuaför tatil vs seni geçici iyi edebilir ama cozmezsen bu kısır döngü devam edecek. Ben yaşadım bunu hep... yaşarken oyle böyle yasamadim depresyonunun dibine vurdum... keyif alacağım ne varsa nefret ettim... insanlardan, mutlu olanlardan kuşlardan böceklerden, çiçeklerden... nefretim bunlarla da bitmedi babamdan annemden kardeslerimin sesinden bile. Abartmiyorum acı çekmek keyif vermeye başladı... ağlamak en sevdiğim şey oldu. Akşam olsun, kızım uyusun eş kişisi uyusun... ben iciyim ve mal gibi aglayim aralıksız. Neydi benim sorunum ya da sorunlarım. . Öncelikle anneme ofkem babama ofkem... cinsel istismar vakam vardı 7 yaş ve yıllarca hatirlamayip 24 yaşında pat diye hatırladığım beni altüst eden... ama ben bi yolculuğa çıkmıştım kendimi aramaya... neden böyleyim neden söyleyim.. Bu olayı hatırlamak, aslında neden özümde böyle olduğumun ilk cevabiydi evet ağır bir cvp... ama kendimi tanımam için ağır ama öğretici bir cvp. EMDR Terapisi aldım yaklaşık 4 ay... olayın tam içinde buldum kendimi o anları tekrar tekrar yaşamak çok kötüydü evet.. ancak yarım bıraktığım terapiler artık dışarı tek başıma cikabilmemi sagladi.. iyi geldi anlayacağın. O dönem iyiydim ama hala cozumleyemedigim şeyler vardi. Kendim sorgulamam bitmedi tabi yine bitikleri oynadığım, ağlama krizlerim yine dipteydim yani.. Hayata fazlayım hissi yasasam ne ölsem ne hissi.. anlamsız geceler günler haftalar aylar... İşin içinden özümë dönmeden cikamayacagimi defalarca anladım ölüyordum ama kimse görmüyordu.. baska bir sehre gittim bir yakinimla onun memleketine... orada tesadüf bir tanıdık çıktı karşıma ve iyi görünmüyorsun biraz konuşalım dedi... tabi ki eğitimini yıllarca almış baya donanımlı biriymiş bilmiyordum. Resmen bir akraba evinde bana terapi yaptı 4 saat ardından aynı gün bu is bugün bitecek dedi ve 2 saat daha terapi yaptı hickira hickira ağlayan ben terapi sonunda sevinçten ağladım yemin ederim.. Ne yaptı nasıl mı ise yaradi dersen bu terapi sonrası bana yapılanları affettim kendimi affettim babam annemi affettim ve ozgurlestim. Sorunları çözmek lazım kabul etmek affetmek lazım. . Evet ilk zamanlarda terapi saçma gelebilir ancak zamanla iyi geldiğini anlarsın. . Oraya gittiğinde daha fazla anlatmaktan, özeli açmaktan rahatsızlık duyuyorsun sanırım... özel alanına girilmiş gibı hissediyorsun ama birilerine guvenmelisin. Ne kadar kabul etmesen de sen çok güçlü bir kadınsın. Yokuspokus

daha ne bekliysen looo sana kibar feyzo oneriyorum agayi öldür mapusa gir, cezani cektigin icin vicdan yapmazsin yani yapmamalisin siz genelde turkan soray hulya koçyiğit tarzi cilekes affeden iyi kadin modunda takildiginizdan olmuyodur. hani yalandan bi intikam almaya çalışır ama onu bile alamaz aslinda, cunku sonunda adam yine mutlu olur kadinla

Biraz ümit aslında eksik olan sanırım hayata tutunmak bişeylerle uğraşmak istemez misiniz misal bir yardım kurumu gönüllü olmak LÖSEV çeşitli dernekler vakıflar ben bunun size iyi geleceğini düşünüyorum birilerine merhem olmak en iyi terapi

Halıdan kurtulmaya çalışmayın, kabullenin varlığını ve umursamayın desenini, durduğu yeri. Yaşınız kaç bilmiyorum. Ama kabaca 30 küsur yıldır yaptıklarınız size iyi gelmiyor anlaşılan. Farklı şeyler deneyin. Ya da hiç bir şey denemeyin. Her olayın özüne inmeyin. Üstünkörü yaşayın biraz da. Nokta koyun günün sonunda başınızdan her ne geçtiyse, soru işareti yerine. Herhangi bir dine inanıyor iseniz, gerekliliklerini yapmak sizi rahatlatabilir belki.

Işık olamam belki ama tüm kapıların üzerime kapandığı, tamamen karanlığa gömüldüğüm ve intihara teşebbüs ettiğim anlarda beni dipten çıkaran, elimi tutup kaldıran kişi sadece annem oldu. Hiç kimse yardım edemezken sadece annem o günlerime ışık tuttu, onun sayesinde en karanlık dönemlerimi atlattım. "İyiki varsın canım annem. "

Bulamadım ben de... Alış-veriş konuşmak beni açmıyor, kim ne giymiş yemiş içmiş umurumda değil, nereye hangi kafe açılmış bana ne, kocam şöyle de iyiymiş ee?, instada facede şunu paylaşmış beni ne ilgilendirir, senin hakkında şunu dedi derse desin, çoluk çocuk, ev, saç baş... Saçlarım dökülüyor, vücuduma vurur benim hemen ne zaman kendimi bk gibi hissetsem ve her yerden kıl ayıklamaktan da bıktım. Saçımın dökülmesi umurumda değil, kıl toplamak umurumda olacak haldeyim... Bilgisayarın arkasında oturup niçin burada bunları konuşuyor ve hala daha boğuluyor gibi hissediyorum?.. Vb... İnsanlarla genel olarak anlaşamıyorum, anlaşıyor gibi yapıyorum. Ya da anlaşıyorum, anlaştığım halde bunun yetersiz olduğunu düşünüyorum vs vs...

Sanırım bir zamanin var ve o zaman bu zaman değil tamamen ozgurlesmek için, o yüzden kapatiyorsun kendini... Sorunların üzerini kapatıyorsun iyiymiş gibi olup sonra tekrar gün yüzüne çıkınca yine o bıraktığın noktada buluyorsun kendini. . Bir Cam düşün bugulandi, yazı yazdın buğu gitti sorun yok gibi... ama tekrar bugulandiginda yine aynı yazı karşına çıkacak. Sorunların kökenine inmezsen yine aynı şeyleri tekrar edeceksin. Fırsat varken acsan sınırsızca kendini... ne olabilir sonunda? Çok mu canın yanar? bırak yansın tekrar ettikçe yaşadıklarını, her ne ise bir iki seans sonra o duruma duyarsizlastigini, eskisi gibi canını yakmadigini göreceksin kendimden biliyorum. .. Yüzleşmek lazım... kaçar ertelersen kurtalamayacaksin bu döngüden. Yokuspokus

Yazıyı ben yazmışım gibi hissettim. yasamak yoruyor.

2 senedir artmakta olan bir şey. Beni reelde tanıyor olsanız ve yüz yüze görüşüyor olsak, bu yazıyı yazanın ben olduğuma ihtimal veremezsiniz. Ben de kafama takmam; daha doğrusu kafama takabileceğim şeyler sık karşılaşılabilecek şeyler değildir. 3 senedir bu forumdayım mesela; bana uzun süre dert olmuş bir konunun açıldığını daha görmedim diyebilirim. Derdim ne kısmına gelirsek, bir çorba işte, soyut çorba. Mesela insanı en zorlayan dertlerden biri ne olabilir? Sağlık problemleri olabilir misal. Yürüyen hastaneyim diyebilirim. Ama derdim bu değil, bununla yaşamaya alıştım ve kendime şunu diyorum "Sevdiklerin sağlıklı olsun, o daha acı olurdu". Bu sadece sıkıntımın bir ufak ayağı olabilir belki. Anlatabildim mi?

Atak dönemimde değilim, daha erken; aksine en rahat olmam gereken zamanlardan birindeyim döngüm içinde ama bir türlü o rahatlama gelmediği gibi, sıkıntı artıyor. Bu huzursuzluğun kaynağı o değil, eminim çünkü ayırt edebiliyorum. :/ S

Cevap verdiğiniz elestirilere tam olarak katilmamakla birlikte haklılık payı buluyorum. Biraz kürsüden konuşma havası ben de seziyorum. İstenilen tepkiyi yaratma kaygısıyla topluluğa hitap eder gibi. Bazı konularda denk geldigim iddialı yorumlarınızı alintilayacak oluyorum bazen. Yalın haldeki sizle o konuyu zevkle tartisabilecegime inanıyorum. Fakat sonra vazgeciyorum alintilamaktan. Hani ortaokulda munazara konulu derste iki grup olurdu, birisi sütün siyah olduğunu, birisi beyaz olduğunu savunurdu klasik. Daha bir kaç gün önce sizi sütün siyah olduğunu savunan ve diğerlerini buna inandiran ama karşı argümanlarla da şüpheye düşüp yine de inatla siyah demeye devam eden o grubun sözcüsü olarak hayal ettim :) Sınıfta kimse olmasa sütün beyazligi hakkında konuşmak gerçekten zevkli olurdu. Cevabınızı da ozellikle yazım noktalama kısmı için alintiladim. Ben imlaya dikkat ettiginiz için Türkçe ogretmeninizi sucladiginizi zannetmiyorum. İmlaya dikkat etmeyi olumsuz algiladiginizi da zannetmiyorum. Aldığınız elestiride gerçekten haklı noktalar bulup üyeyi tehdit algiladiniz ve her bir elestirisini öyle olmadigini savunarak alt etmeyi amacladiniz. Önünüze cektiginiz perdenin şeffaf bir kısmından sizi gören biri olduğunu anlamanın telasiyla Türkceyi düzgün yazmanın, imlaya dikkat etmenin gayet de güzel bir şey oldugunu atlayıp sadece karşı görüşle savunmayi sectiniz. Çünkü siz zayıf ve elestirilebilir olmamalisiniz. Tabi her eleştiri bir degildir. Kimisi entelektüel kategoridedir kimisi daha ilkel. İlkini hepimiz sevgiyle kucaklariz. Ama ben eminim az ya da çok her birimizin hakettigi çok ilkel elestiriler de var. Her ne kadar haketsem de ilkel olanları duymak beni de rahatsız eder, etmeli. Ama bunlari kabul etmek de çok erdemli bir hareket olur. Mukemmellige mükemmellik katar üstelik :) Saldırgan bir tavırla değil, kendisine ulaşmak isteyen farkındalık sahibi bir insana şeffaf yaklasmanin faydalı olabileceği dusuncesiyle samimiyetle yazıyorum.

Önceki

ama gangsta daha onceki konularinda da vardi herkesin herseyi olamazsin, yorulmussun 20 yasindaki enerjinle bugunku enerjin ayni olmaz. o yastaki fedakarliginla su an ki fedakarligin bir olmaz. eskiden oteledigin şeylerin telafisi icin zamanin vardi artık duzenli bi hayata gecis yapman lazim. ama sen kendini planlarken her yerden biri ziplayip yolunu keserse nasil vaktinde katetmen gerekeyn yolu gideceksin ki en nihayetinde insansin 10 sene onceki 5 saatlik uyku 6 saate ciktiysa bile degisir ki hayatin bu cok normal. ben bu yasima kadar baskalari icin yaptigim herseyi jet moturu takilmis gibi ve muntazam yaptim. icim anca oyle rahat ederdi. ama kendim icin olan seyleri hep oteledim vazgectim biraktim... yol uzunsa yolumu degistirip kısa yolu tuttum istemedigim halde. bunlari hep baskalari icin sevdiklerim icin yaptim. elimden tutup da halin nice diyen olmadi hic hala da yok ailemden. o yuzden hala herseyim yarim eksik oteleme erteleme seklinde gidiyo. yorgunum biliyorum ama dinlenecek bi ortamim yok. su durumda biri intiyacim var dese köpek gibi yaparim ama. sende de hepsi birikmis olmasin o yuzden kendini otelemeye baslamis olmayasin

Evet yaa Gerçekten kötülüğü beceremiyorum. Elimde patlıyor. Bu arada bütün gün çocuklara iyi insan olmanın öneminden bahsettim. Şuan Üzüldüğüm konuya bak. Evet komik farkındayım :)

Ben de zor dönemlerden geçtim. Hatta günlerce, haftalarca uyumadım. Uyursam ölürüm düşüncesi...)arkadaşlarım, hocalarım bendeki değişimi farketmişlerdi Benden psikolog desteği almam için ellerinden geleni yapmaya çalıştılar lakin, ben psikolog konusunda direnç gösterdim, hiç gitmedim. İçinde bulunduğum durumdan kurtulmak için tek başıma savaş vermeye karar verdim. Birgün arkadaşlarımdan biri ile otururken "insanlara bakar mısın hepsi plastik görünümde, içlerini görüyorum, organları yok, içleri boş!"dedim. O an arkadaşımın gözlerindeki dehşeti gördüm."0 dehşet" bulunduğum durumun yansıması olarak bana göründü. Normal olmadığımı net gördüm! mücadelem o an başladı. uzun ve meşakkatli bir sürecin sonunda bambaşka biri olarak doğurdum kendimi. Güçlü ol demekle güçlü olunmuyor maalesef. psikolog eşliğinde bu süreci atlatmaya çalışın. Geçmiş olsun.

Evli ve çocuğu var :)

Doğal beslenme, mümkün olduğu kadar doğaya yakınlık, insanlığa katkıda bulunabilecek bir oluşuma adanma ve kendinize bebeksiz zaman yaratma tavsiye ediyorum. Bazı kişilik özellikleri, yüksek duygusal zeka bahsettiğiniz bunalımı kaçınılmaz yapıyor. İnsanlar iyi yada kötü olayları yaşayıp, geride birakip üstünü kapatıp yeni olaylar yaşarken siz çok gerek var gibi o olayın varlık gayesini, gerekliliğini, yarattigi duygulari inceleyip düşünüp olayı anlamsız, saçma belki komik buluyorsunuz. Biraz şey gibi, sizin izlediginiz tiyatro perdesi şeffaf olduğu için sahnelenen oyundan diğerlerinin aldigi zevki almiyorsunuz. Oyuncu sahneye yetişirken perde arkasında o donu hiç karizmatik giymiyor çünkü, o zerafetinden büyüleyen kadin oyuncu hapşırıp avucunu inceledi ve elbisesine sürdü çünkü. Benzer pek çok şey ya da aslında hicbiri. Hem o perdenin arkasını gorebilmenin verdiği bir kibir hem de oyunun tadına varamanın verdiği bir kendine ofke. Bu kadar çalkantının sadece bir kafatası içinde bir kaç milyon nöron arasında yaşanıyor olmasının dışardan bakınca adının yalnızca miskinlik gibi durmasi, rahat batmasi ya da temiz bir dayak. Bence hiçbir sey kar etmez. Çözülebilir bir problem değil. İlk paragraftaki önerilerin durumu hafifletecegini iddia ediyorum fakat. Bende işe yarıyor :)

Konuyu takipteyim. Aynı annemi anlatmışsın. Haftada iki gece onu zor bela dışarı çıkarıyorum. Katilmadigimiz organizasyon goturmedigim konser kalmadı. Ve tek derdi evden çıkana kadar biliyor musun? Hadi anne Aman Deniz ya otur evde çay demleriz Hadi anne Ya kızım boşver simdi ne gerek var Sonra onu çıkarıyorum benden çok egleniyor. Eve giriyor ertesi gün ayni seyler Yataktan cikmama, hayatin amacini temizlik olarak görme vs vs O kadar çok kafama takilan şey var ki "Anne sen duzel ben de biraz depresyona gireceğim " diyorum ona.

Beni anlatmissiniz ve bende sizin gibi düşündüğümden psikoloğa gitmiyorum gidemiyorum da vaktim yok.. devletin saatleri bana uymaz cocuklari birakabilecegim kimse yok özel desen para yok hoş olsa da iş insanin kendini bilmesinden gecip diyorum gitmiyorum. Dini yorum yasak biliyorum ama tavsiyem bu yönde olacak yani beni ayakta tutan tek şey ibadet diyebilirim. yani inancinizi bilmiyorum inanmayabilirsiniz inansaniz da yapmıyor olabilirsiniz herkesin kendi tercihi. Sadece bana bi tek o yönün iyi geldiğini soylemek icin yazdim. Sizin icin sadece iyi dilekte bulunabilirim insallah bu ruh halinden bir an once kurtulabilirsiniz kendimden biliyorum gercekten zor. Ozellikle menstrual dönemde bu psikolojik çöküntü hat safhaya ulasiyor bende ve inanin cok zor geciyor. Cok şükür saglik ya da eşten yana sıkıntım yok ama 4 cocugun bakimi maddiyat tek başına ev ve cocuklar ile ilgilenmenin yuku beni bitirmeye yetiyor.

Ergenlik dönemime girmemle birlikte anlamsız iç sıkıntılarım, tarif edemediğim, kelimelerle anlatamadıgım duygularımla boğuştum. Yaş ilerledikçe arttı. Hiç psikoloğa gitmedim. Hep kaçış yolları aradım. Kendimden kaçmaya çaliştim. Uzun yıllarımı aldı bu durum. İki kez çok ağırlaştı durumum, ağır depresyon geçirip intiharı çok düşündüm. Yeryüzündeki hiçbir psikologun bana iyi gelmeyeceğini biliyordum, anlamsız buluyordum tüm bunları. Şu an 32 yaşındayım. 29'umdan beri süt gibiyim. İnanılmaz bir iç huzurum var ve kolay kolay bozulmayacağından eminim. Çözümüm şuydu; derin ve çok karmaşık bir insandım, kendimden korkuyordum adeta ve kendimden kaçmayı bırakıp iyice gömüldüm içime. İnsanın kendini tanımasına bir ömür de yetmez ya.. Neyse.. Ben kendimi edebiyata sanata adayınca 'yaşayabilir' hale geldim. Deli gibi kitap okurum. Deli gibi şiir okurum. Günlük tutar çok güzel yazılar yazarım. Bir de kendim gibi bir adam buldum. İşimiz gücümüz okumak ve yazmak. Öyle yani. İçinizde 'benimle daha yakından ilgilen' diyen bir şey var işte. Ona yönelmek ona ses vermek lazım.

Bence psikologa gidebilmek büyük bir şans. Degerlendirin kesinlikle. Gitmezseniz değişen hiçbir şey olmayacak ama giderseniz bu ihtimal var değil mi? Neden o ihtimali degerlendirmeyesiniz ki? Anksiyete ile boğuşan biri olarak, sözleriniz çok tanıdık geldi. Ben ilaç kullanmayı reddettim, bazı sebeplerden psikoterapi alamıyorum. Sizin imkaniniz varken degerlendirin. Burcunuz yengeç midir? Duvarlar falan... Ama kendinizi zorlayin ve gidin derim.

Evet doğru hatırlıyorsun. Bir girdim pir girdim çıkamıyorum. Sanat gitmiyor şu ara, sıkılıp bunalıp her şeyi attım bir köşeye. Dün odayı değiştireyim belki istek gelir dedim; masayı oradan aldım öbür tarafa taşıdım falan fıstık yok... Canım istemiyor. Aklımda yüzlerce resim var ama kolum kalkmıyor. Ne çizip boyayacağımı bilmesem de bakakalsam sıkılsam anlayacağım; ama resimler kafamdayken yapmıyor oluşuma da ayrıca bozuluyorum. Huzursuzluğumu katlıyor.

Sanırım... Bir diğer ağır buhrana kadar bir şeyler bulup oyalanıp sonra yeniden aynı huzursuzluğa gömüleceğim. Spora vaktinde gidiyordum, şimdi düşününcesi bile bıktırıyor. Galiba düşünmeyi bırakıp gelişine atlamam lazım ama biliyorum bir ay kendimi kasarak gitsem, 2. ay kaçarım salondan. Umarım geçici bir dönemdir ikimizinki de.. Samsonn

Yazınızın tamamını okudum. Eskiden çok güzel uzun uzun yazabilirdim sizin gibi. Artık o akışa giremiyor hiçbir şeye dikkatimi veremiyorum ama şimdi bir deneyeceğim... Hayatımın tüm anlamını kaybetmiş hatta daha da kötüsü bulamamış gibiyim. Her şeyi sırasına göre yaptım. İstediğim bölümü okudum, okurken meslektaşıma aşık oldum, işe girdim evlendim. Hepsini böyle sıra sıra. Çocuk konusunda başarılı olamadım ama itiraf ediyorum daha geçen hafta negatif sonuçlanan transferime çok da üzülemiyorum. Hayatımın tüm anlamı bunlar olamaz gibi geliyor. Ben etrafımdaki hiçbir kadınla ortak bir payda bulamıyorum. Bunun adı büyümek yetişkin olmaksa nefret ettim. Kayınvalide, koca, kocalarımızın parası, çocuk, evlerimiz, eşyalarımız... Her gün bunları dinlemek ve konuşmak istemiyorum. Yalnız hissediyorum. Kadınlarla anlaşamayan kadın olmaktan nefret ediyorum.

Bazen anlam yüklediğimiz bişeyler kalmadığında böyle oluyor. Bakın her şey anlamsız geliyor demedim dikkat ederseniz. Yani biraz geniş kapsamlı düşünün bence. Herkes çok mu mutlu ya da herkes için hayat çok mu başka sizce. Herkes aşağı yukarı aynı hayat mücadelesinde.

Yokuspokus IQ meselesini yazmak istemedim ama senin yazman iyi olmuş, bende de benzer durum mevcut. Fazla zekadan oluyor bu halk diliyle. Kullanamıyoruz ve patlıyoruz, saçmalıyoruz. Bir şeye yönlendirmedikçe de bizi yiyip bitiriyor, kemiriyor. Benzer durumdayız sadece maske takıyorum ya da rol yapıyorum ya da yokmuş gibi davranıyorum. Yorucu bir işim var o düşüncelerimi biraz engelliyor ama boş kaldığım an ölüm gibi... Boş kalmamalısın.

Ben okumak isterim siirlerinizi. Bir zamanlar ben de yazardım. Konuya gelince sadece sizi anlıyorum diyebilirim. Sorularinizin cevabı da kendinizde saklı.

Ya senin olayı boşluktan gibi geliyor bana. Ya sergi dukkan vs isine gir yada bir işe başla eş dost arkadas ortamini genislet. Hayat bu Yokuspokus cokta birsey beklemenek gerekiyor. Hayat tam olarak bu. Iyisiyle kötüsüyle. Sen sanki ruh hali hep depresif bir insan gibisin.

Bu yazı içimi titretti. Kendine acıma bence artık ve UYAN.

Zamanım olmadığından sadece bi kısmını okuyabildim ama ben sizin ne kadar güçlü bi kadın olduğunuzu biliyor ve hissediyorum. Gerekirse depresyonun dibine vurun biraz. Sonra daha sağlam bi şekilde kalkın

Bunu söylemem cidden itici olacak, itici gelenleri de anlarım çünkü kişinin kendini övmesi gibi algılanıyor ve samimiyeti bilinmediği için yanlış anlamaya müsait; bir olayla mecburi iq testi yapıldı bana zaten 21 yaşındayken ve "Kullanmadığım zekanın içine s..." diyeceğim bir sonuçla daha çok canım sıkıldı buna. Bunun dillendirilmesi artık hakaret gibi geliyor çünkü zekayı kullanmak da bir zeka/o zekaya özel eğitim istiyor ve o kısım bende yok, boş, körelmiş. Bu gittiğim psikolog da söyledi ve artık utanıyorum bunun söylenmesinden çünkü potansiyeli olup bunu hayata geçirme kısmında yetersiz/başarısız/kırılmış/döngüye takılmış biri olmak, zayıflığın ağa babası... Bu beni özel kılmıyor, sadece kendini gizleyen bir başarısız yapıyor, diğerler başarısızlar gibi. Sıradan çizgisinin ne olduğunu bilmiyor, ayak uyduramıyor ve keyif alamıyorum bunu itiraf edebilirim. Bir taklidi yaşıyor gibi hissediyorum ve susuyorum, ona buna koşuyor, onu oradan kaldırıyor öbürünü bi tarafa taşıyorum derken kendim aynı yerde sayıyorum. Bazı şeyleri anlatmadıkça/anlatamadıkça birikiyor, biriktikçe soyutlaşıyor ve bitiyorum. Maneviyatım bitti. Seneler öncesinin Gangstası değilim; herkese umut aşılayabilirim hala, insanların duymak istedikleri şeyleri onlara söyleyebilirim ve bana yapılan da bu; duymak istediklerimi söyleyen bir psikolog sadece. Değişiyorum zaten ama değişmek istemediğim bi tarafa doğru; bunu anlatmak zor.

Kesinlikle. Benim düşünüp kelimelere dökmekte başarılı olamadığım şeyleri de yazmışsınız. Sanatla ilgilenen kişiler hakkında olan kısım

Bazen kalkmak için en dibe sert bi şekilde vurmanız gerekir bence siz iyileşmek istiyorsunuz ama kendinizden kaçıyorsunuz neden diyeceksiniz çünkü siz buraya içini zi acmissiniz uzun yazmışsın uzun yazicam siz kendi içinizde kaybolmuşsunuz ama ışık görüyorsunuz ve adım atmaya niyetiniz yok sadece istek birazcık istek siz gerçekten iyileşmek istemezseniz buraya dahi yazmazdiniz kendi içind e kaybolan ve iyileşmek istemeyen bir insan tamamen kapanır farkında olmadan aradığıniz o çare için bile telefonu elinize almaya istek olmazdı şuan yazarken geçmişime gittim hastaneye yatmadan önce hastane karşısına oturdum iki arkadaismda yanıma bilmiyorum ama saatlerce konuştular nr konuştular desen asla hatırlayamam çünkü duymuyordum kaybolmuştum o yaptigim delilik küçük bedenime çok ağır gelmişti duymuyor dinlemiyor anlatamıyordum sadece bakıyor ve susuyor dum hastaneye yattım ilk baş 1 ay dediler ama biliyormusun inanılmaz bir şey oldu sanki ozaman sadece bi hafta dayanabildim ordaki insanları görmek tanımak yaşadıklarıni anlatmaları bende tuhaf birseye sebep oldu ve benimkinin dert olmadığına karar verdim çıkmak istedim bırakmadılar aileme ikna ettim çıkarttılar doktor ilaçlar verdi kendi başıma iyileşeceğine inandım ve hapları bıraktım çünkü ben artık kendime inanıyordum 17 yaşında ve sanki 30 yasindaki kadın gibi olgundum artık zaman geçiyor ben kendime inanıyor vu bu yolda devam ediyordum yıllar yılları kovaladı sevdiğim adamla tanıştım zorlu süreçten sonra evlendim yeni bi hayat beni mutlu etmesi gerekiyor dimi ama aksine benim kendimi sakladığım ruhum cıktı sanki ortaya maske takmışım yıllarca ve yorulmuş bedenim indiri verdi bu maskeyi evlilik zorladı beni ayrılma eşiğine geldim ama kocam sagolsun beni yalnız bırakmadı ve artık anladım iyileşmek gerektiğini bu süreçte kendimle ilgilenemeden ablam yoğun bakıma yattı 10 gün gecmedi annem yattı iki gün sonra eşimin kuzeni arkasından babannem yatırıldı hastaneye hepsinin zorlu süreci başladı ve bu karmaşıklık maffetti beni nereye yetissem iki ay sonra ablam düzeldi o sırada annem amilyat oldu kuzen amilyat oldu babannem amilyat oldu ablam annem iyiydi ama kuzen ve babaannemin durumu ağırdı ki sende düzelir gibi oldu ama babannem vefat etti ölümleri kcuuk yaşta gördüğüm için anlamıyordum ilk defa olgun halimle ölümle yüzleştim ve ağır geldi iki ay geçti yillarimi beraber gecirdigim iş arkadaşım vefaat etti arkasından kuzen tekrar amilyaat oldu 3 defa arkasından yiğenim haftalarca hastane de yattı arkasından eniştem kalp krizi geçirdi iki gün geçmeden kayınpederim beyin kanaması geçirdi bi ay olmadan babam ikinci gözünü kaybetme noktasına geldi erken müdahale sonrasi az da olsa gözü açıldı şimdi dedem durumu kritik bi dizi olsa senaristte küfür ederiz bi insanın başına bu kadar şey gelirmi diye ama oluyor ve insanoğlu aşamayacağı bir dert yok yeterki istekli ve güçlü olması gerek bende bu dertlerin arasında aralarda terapiye gittim sen diyorsun ya adım atasım gelmiyor ben koşarak gidiyordum niye biliyormusun çünkü iyileşmek istiyordum ve buyuzden çok kısa sürede iyileştin doktorum bile şaşırdı duruma bu kadar erken beklemiyordu allah sana bir beden vermiş ve bu bedene taşınmayacak yük vermez insanın kendine yaptığı kötülüğü bütün insanoğlu toplansa yapamaz emin ol kadın savaşçıdır ya bu kadar pes etmegi kendine yakistiryormusun sen ben inanıyorum sen buraya girip bunları yazdığına göre ve cevapları okuduğuna göre iyilesirsin her doktor aynı şeyi söyler sana aynı gibi gelebilir ama bu isteğe bağlı sen iyileşmek istemezsen yillarca tedavi görsen nafile bence o içindeki ışığa sımsıkı tutun baş edersin bence ben eminim

Her şeyi çok çok çok düşünüyorsun.. Kafandaki her sorunun cevabını bulmak zorunda mısın? Yaşa işte.. Anı yaşamak dedikleri de bu. Sürekli öyle miydi? böyle miydi? bu niye böyle? ben neden böyleyim? o niye böyle? Ay yazarken beni afakanlar bastı. Yorulmuyor musun? Yorulduğun kesin de bir sıyrılıp çıkmıyorsun şu ruh halinden..

Yaklasik 3 yildir bu durumdayim. Eskiden ne kadar guleryuzluydum. Simdi bir espriye bir sakaya bile zorla guluyorum asik suratli oldum. Ne psikologa gitmek, ne cilt bakimi yaptirmak aklima bile gelmiyor. Gune baslayip gunu bitirmek.. hepsi bu.. alistim.. halimden rahatsiz degilim.. ha ne yapilir ne edilir onu da bulamadim. Sanirim kafaya cok takmamak, gamsiz olmak gerekiyor. O da bende yok.

Klasik Burn-out gibi geldi bana durumunuz.

Aynen bencede. O yuzden etrafindakilar icin de fazla geliyordur anlayamiyorlardir kizi

Bu abartılı bir düşünce değil mi? Anonimsiniz sonuçta. Kimse sizi tanımıyor. G greengirll

Gangsta çocuğu babasına-dedesine-ninesine bırakıp 1-2 günlüğüne bir yerlere gitsen? İşti, evdi, çocuktu, anneydi babaydı derken sorumluluklar ağır geliyor. Hep tek düze, hayatında bir şeyler hep sabit. Tek yaptığın bi tatil ya sana "kıymetini bilmem gerekiyor hayatımın" dedirtir yada "şunlar olmadan daha iyiyim, sorun bu galiba" dedirtir. Ben baya baya bi depresyon hali gördüm vallahi. Ama zaten sende biliyorsun, anahtar sende. E bi ışık lazım anahtarı kilitle buluşturmaya. Aydınlat kendini biraz.

Bugün birbirini tanımayan iki farklı arkadaşımla konuştum. Evli, çocuklu dışardan bakıldığında herhangi bir problemi görünmeyen bizim gibi birileri işte. İkisi de bu ara hiçbirşey yapmak istemediklerini sürekli yatmak ve hiçbirseyden mutlu olmadıklarını söylediler. Aklıma sen geldin. Ülkenin şebeke suyuna birsey mi karıştırıyorlar ne :/ Ben de çok farklı sayılmam sürekli aklımda lohusalığım ve sonrasında kv nin yaptıkları... İlgilenmem gereken 14 aylık bir bebek olmasa başım kalkmaz o derece. Yaz gelse şu ölü toprağı kalkacak üstümüzden, dur bakalım az kaldı

Gangsta, yazıyorum ama inan kendini bulman için yazıyorum, sert bir eleştiriye hazır mısın? Biraz dan dun yazarım ama olduğun yerden çıkmanı çok istiyorum çünkü her günümüz sitede geçtiğinden ister istemez aramızda bir bağ oluyor ve sizlerden birini çökmüş görünce bir tuhaf oluyorum. Sana mükemmeliyetçilik ve tezcanlılık, şahane, övünülecek gurur duyulacak evlat olma duygusu dikte edilmiş bir çocukluk geçirmişsin, gerçek Gangsta'yla annesinin mükemmel Gangsta'sı arasına sıkıştırılmışsın, çocukluk yıllarında annenle nasıl başa çıkacağını bilmediğinden onun istediği gibi olmayı tercih ederek boyun eğmişsin, annemden öğrendim bununla büyüdüm cümlenden çıkardığım sonuç aynen bu. Şimdi de ruhun isyanda, özele girecek olduğundan annenle arandaki bağı, çocukluk yıllarını sormayacağım ama senin kendine çocukluğunla ilgili sorman gereken bir sürü soru var, soruları da cevapları da sen biliyorsun, senin huyun falan değil bunlar, öyle olmaya zorlanmışsın ve şu an geldiğin noktaya bakacak olursak epey baskılanmış belki de susturulmuş susmak zorunda kalmışsın. İleri gidiyorsam durdurmanı istiyorum senden. İçinde 2 Gangsta mı var senin? Gerçek Gangsta zincirlerini kırıp ortaya çıkamadığı için mi bu kadar hayattan tat almayışın, yemekleri bile zorla yemen? Gerçek Gangsta ortaya çıkarsa sevdiklerinin seni olduğun gibi kabul etmemesinden mi korkuyorsun? Ya da gerçek senden kendinde mi korkuyorsun? Yaşadığın hayat istediğin hayat mı dayatılan hayat mı? Hiçbir zaman uslu bir çocuk olmadım, kendince zeki, algısı açık, pratik bir akla sahiptim, hani eskilerin büyümüş de küçülmüş dedikleri çocuklardandım ama bir o kadar da ele avuca sığmayan kök söktüren biriydim, bu da bazı beklentiler doğurdu haliyle, sınıfta okumayı öğrenen ilk çocuk olmalıydım, oldum yani benim annem de mükemmeliyetçilik duygularına yenilen bir kadındı, en güzel, en akıllı, en iyi yerlere gelen, en iyi evlilikleri yapan çocukları olmalıydı ama kalıplara sokulabilen bir çocuk olmadığımdan asi diye yaftalandım, vurdumduymaz, gamsız, umursamaz, asi, dik kafalı, inatçı diye tanımlandım hep :))) Hala aynı tanımlamalar geçerli benim için ama artık bana alıştılar, olduğum gibi kabul görmediğim yerde arkama bakmam çünkü, belki cidden de umursamazımdır :) Ama ailende olsa insan olduğundan farklı bir kimliğe bürünemezdi bana göre, herkesin doğrusu farklıydı, benim için doğru mune bu'ydu, senin için doğru Gangsta kimdir? Gangsta aslında nasıl biri? Sorularımı burada cevaplaman için sormuyorum, kendine sormalısın Gangsta.

Gangsta ben bu bunalimlarin hep kişinin kendini beğenmeyip sevmemesinden kaynaklandigini dusunuyorum... boyle olunca da hayata ve kisilere sevgi de duyamıyor ve bir dengesizlik olusuyor orda ve kisi artik tamamen kurban rolünde yol alıyor hayatta, ve gelsinler bunalimlar sorunlar vs vs vs... Haksizliklar engellemeler hepimiz yasamisizdir, hele ben o kadar engelle karsilastim ki su hayatta... bazlari benim aptalliklarim bazlari benden bağımsız... burnumun direği sızlıyordu 2 3 sene oncesine kadar hatirladikca, ama o kadar Geldi gecti gitti :) ve ben asıl ben oldum Oyle degil boyle olmam gerekirmiş ve oldum... Hayat taptaze devam ediyor ayak uydur salma kendini, sev kendini... once sen! Ben yemin ettim, once benim keyfim cok bencil olmadan ama benlikten de ayrilmadan :) Psikologuna git onu dinle ve uygula, serbest birak... dunyayi sen kurtarmayacaksin

Benim psikolog maceram 12 senelik... Bu sadece yeni biri ve yöntemleri de farklı diye tavsiye üzerine gittim. Tavsiyeyi veren kişinin değişimini canlı kanlı gördüm, kadın tazelenmiş gibiydi ve bana da bir umut ışığı yandı. Hadi dedim, bu kadar insan gidiyor ve fayda buluyormuş bu adamdan, bir de buna gideyim. Gittim, adamın hakkını yiyemem gayet iyi giriş yaptı ki bana bazı şeyleri söyletebilmeniz için tehdit filan etmeniz gerekebilir yani, öyle ketum bir yanım vardır reelde. Ama işte -yine aynısı olacak, başa saracağım, fayda görmeyeceğim, o kadın kendisini tam verdiği ve inandığı için iyileşmiş olabilir ama benim huyum bu değil ki, bende işe yaramayacak kesin- diyorum için için. Kendi kendimi sabote eden bir yönüm var maalesef, aşamadım bir türlü. Zaten adamın zorsun deme sebebi de bu.

Herkesin hayatta hataları, kayıpları ve mutsuzluğu var, sanırım siz mükemmeliyetçi bi insansınız yada aşırı hassas, hayatta bazen geçmişi geçmişte bırakmak lazım bunu yapabilen insan huzurludur, onun dışında meditasyon yapmayı deneyin, kadere inanın bazen ne yapsakta bişeyşrr değişmez emin olun ek olarak hayatın bomboşş olduğunu düşünüyorum bende fazla hırslı olmak yada bişeyi çok istemek bana çok komik geliyor bi yandan da acı verici ama şöyle düşünün sizin yazdıklarınız benim de bi yerlerime dokundu ve aynı şeyleri hissetmek bence güzel bişey insansal sorunlar demekki, yani dünyada bir biz acı çekmiyorsak bu bile mutlu etmeye yeterli bi sebep diye düşünüyorum

Muhteşem! Kendim için bunu alıp cebime koyuyorum, teşekkür ederim. Bence o seanslar sizin gibi bilinçli insanlar için değil. Kendiniz, halledebilirsiniz. Nereden başlayacağınıza karar verince, kolaylaşacak. Sevgiyle... A Arya_Stark01

Bu ne be sonuna dogru ben bile bunaldim. Cok irdelemeyin kendinizi. Bi kursa filan gidin. Ortam değistirin. Şen şakrak insanlar var. Yuuhhh benim dert ettiklerime diyorsunuz. Neyi seviyorsaniz onu yapın. Bi evden çıkın dolanın. Depresif melankoli bi döngü bu. Çıkın döngüden ruhunuzu şaşırtın.. Ayyyhhhh sıkıldım.

Şu kırmızıladığım kısım, çorbadakilerden biri. Aynen öyle; fark açılıyor. Kapatmaya çalıştıkça kendimi sabote ediyorum. Size de geçmiş olsun; anlattıklarınız tanıdık geldi. Herhangi bir teşhisiniz var mı? Ölümü düşünürken saçkıran olduğumu biliyorum iki güne kalmadan. Ensemdeki saçlar komple dökülmüştü ve çok ağır bir düşünce haliydi, baygınlığa götürüyor insanı. :) Ama bu, onlardan biri değil. Ben direnç göstermiyorum, hatta bu kez iyi gelecek diye gidiyorum önce, sonra sanki yine aynı şeylerin tekrarlandığı aynı yerde kalıyorum gibi. . push ; can09e Nirvana Anneler

bana cok tuhaf geliyor boyle seyler burda yazdiklarinizdan yola cikarak soyluyorum ki bence ortada buyuk bi dert yoksa neden bu sikinti. hayatinizda genel ruh haliniz mi boyle bazi insanlar dogustan melankolik en ufak durumda mahvoldum bittim modunda olurlar. sizde oyle misiniz yoksa donemlik bisey mi bu?benim hayatimda asla degistiremeyecegim sorunlarim var ama cok mutlu olmasamda huzurluyum. kafama hic birsey takmiyorum maximum biseye en fazla bi gun uzulurum. diger gunlerimi asla heba etmem sizin derdinizi bilmedigim icin yorum yapamiyorum

ben bunların çoğunun anne ile olan iletişim ve güven bağı sorunlarından kaynaklandığını düşünüyorum . daha iyi bir psikolog/ psikiyatrist e gitmelisiniz

İnsan bir kitap değil ki okuyup böyle yazıyor eminim diyebilelim. Herkesle ilgili yorumum bir tahminden ibaret. Yüklem çekimleri kötü hissettirdi belki de. Zaman kiplerinin birbirinin yerine kullanılmasına örnek niteliginde hepsi. Açık bir kitapsin seni görüyorum anlamı icermiyorlar. Daha önce okuduğum bir kitaba benziyorsun seni tahmin edebiliyorum anlamı içerebilirler fakat :) Bunalımlı konu kontenjanim acildiginda ilk bahsettiginiz konuyu okuyacagim :) M MutluHuzurluBereketli Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik İptali Anneler

Mevsim kış. Hava soğuk. Çevrende ki herkes mutsuz. Terapiler saçma, pembe bi dünya yaşatmaya çalışıyolar. Oraya verdiğin paraya yazık. Fazla yalnızsın. Tatile ihtiyacın var. Bence bir an evvel yaz gelmeli. Kemiklerimiz ısınmalı. Gri havadan arınmalıyız. Yoksa insanların içi çürüyecek. Hepimiz seninle aynı sıkıntıdayız aslında. Sadece mutsuz olmak kendimizi salmak işimize geliyor.

Evet, hayatı kaçırıyorum ve bu düzene kendimi kaptırmak üzere gibi hissediyorum, belki de kaptırdım. 2 sene kadar önce bu kadar değildi; zaman geçtikçe geç kaldığım hissinden geçip ne varsa sıra ile bıraktığım bir yere girdim. Beni anlık iyi hissettiren şeylerin sayısı git gide azaldı. Kendimi kandırmam zorlaşıyor belki de. Ben bu hale çok alıştım.. Kendimi es geçmeye çok alıştım. Yokuspokus

Annemle ilgili bir konu açmıştım ve senden baya sert bir yorum almıştım Mune Müdürüm hatırlıyor musun? Bu, onun yanında pamuk gibi bir yorum. :) O gün sana özelden mesaj atmış "Açık anlatamadım, olduğu gibi anlatsam anneme gaddar derler, demesinler" demiştim. Annem de doğru bildiğini yaptı diyorum ama aslında ne kadar ağır olduğunu çocuğumdan sonra fark ettim. Kabul ediyorum, sonra edemiyorum. Affediyorum, sonra edemiyorum. Annemi ve ikimize seyirci kalan babamı da. Bana yükledikleri tüm yükleri hala daha için için sırtımda taşıyorum. Kötü insanlar değiller, belki onlar da ne yapacaklarını bilemediler benle; ele avuca sığmazdım. O konumda da demiştim "Dövselerdi keşke" diye, o zaman karşıma alırdım onları. Ama duygusal manipülasyonun ne demek olduğunu öğrendiğimde karşıma annem çıktı. Aldığımı zannettiğim kararların hepsi ona aitmiş, düşüncelerimin içine kadar sızmış, yönetmiş. Bunu kelimelere dökmek çok zor. Her şeyi, inançlarıma kadar her şeyin sallantıda olduğu, inkar içinde olduğum bir zamanı yaşıyorum ve bu süreç dalgalı halde iki yıldır peşimi bırakmadı. Şu kırmızıladığım kısmı o konuda da yazmıştın ama cevap vermemiştim ya; iddia ediyorum Mune, benim annemin eline doğmuş olsaydın seni delirte delirte olduğun yere oturturdu. Görüp görebileceğin en asi çocuklardan biriydim, itina ile olmadığım biri olarak evcilleştirildim. O konuda da söylemiştim "Benim hayatım bir beyin yıkama seansı" .. Şimdi uyanıyorum ve uyandıkça içim gidiyor, içime akıyorum, çöküyorum. Buraya milyonlarca sayfa olarak yazabilirim bunu; bilgisayarımdaki 1000 küsur şiir, kenara attığım 100 küsur resim... Hepsinde aynı şeyi anlatmaya çalışan biri var, hepsinde, farklı kelime ve cümlelerle "Uyan" diye kendini sarsan biri varmış gibi. Oturup baktığımda kendime acıyorum.

bu aralar cok ozlu soz paylasiyorum, iki uc suraya da kondurayim, kamuya hizmetimiz olsun

İş ile ilgili olması daha avantajlı bana kalırsa. Çünkü dönemsel bir durum. Aşılabilir zor da olsa. Fakat insanın hayatının her alanına yayılmışsa, içinde bir yere yapışmış ve yavaş yavaş çürütüyorsa ruhunu bu daha tehlikeli bir durum. Bana da çok olur, özellikle kendimle başbaşa kaldığım zamanlarda. Çözümü dünya işlerine kendimi vererek bulmaya çalışıyorum. Görmezden geliyorum o yanımı. Sadece bedenimi meşgul ediyorum düşünmeksizin. Umarım sizin de içinizi sıkan durum her ne ise bir an önce atlatırsınız

Ben kendimi bildim bileli böyle melankolik biriyim. Doktorum "Ne istiyorsun?" dediğinde "Huzuru arıyorum, hiç bu hissi yaşamadım, hiç gerçekten mutlu hissetmedim. Sadece - mış gibi yaptım." demiştim. Randevulara giderken çok tedirgin oluyordum. Ama doktorun odasından çıktığımda pamuk gibi oluyordum. Yaptığımız çalışmalarda benim için önemsiz olduğunu düşündüğüm birçok şeyin aslında beni çok etkilediğini anladım. Doktorumun da tavsiyesiyle mindfulness yöntemini uyguluyorum. Patika isminde bir program var, indirip uygulamanızı tavsiye ederim. Ben de aylardır tedavime gidemiyorum maddi sıkıntılardan dolayı. Ama ilk fırsatta devam edeceğim.

Sanırım bütün konularını biliyorum hepsini sonuna kadar okuyorum fakat "derdini" bilmiyorum. Somut birşey yok demişsin ama anlatmadığın birşeyler var gibi. Gençliğinde yaşadığın birşeyler, pişmanlıkların mı var?

Hah işte ben de ondan korkuyorum. Daha doğrusu bu tavsiyeyi genellikle başkalarına veririm:"O geçici mutsuzluk üzerine yapışmasın, artık öyle durgun biri olmayasın"diye.. Güzel dilekler için teşekkürler

Dini inancınızı bilemiyorum ama birazcık maneviyata yönelseniz mesela. Boşluğu doldurmak demeyeyim ama belki biraz içinize huzur verir.

Sizinle aynı duyguları yaşayan arkadaşıma, yaşam koçu "frekansınız değişiyor ve insanlara, dünyaya uyum sağlamakta zorlanıyorsunuz" demişti. Birgün bende spiritüel yardım alacağım.. etraftaki herkesin sürekli mızmızlanmasından ve dünyanın tüm yükünü çekiyormuş gibi abartmasından sıkılmaya başladım.. Pozitif birşeyler duymaya ihtiyacım var. Hayatınızdaki boşluğun ne olduğunu sadece siz biliyorsunuz. Kendinize sorun.. Umarım daha iyi hissedersiniz zamanla.

Neden kendinizi bloke ediyorsunuz geleceginizi veya önünüzdeki bir saat sonrasina cesitli hikayeler uydurarak? Mesela yukarda yazmissiniz.. psikologa gidecegim sonra molaya cilacagim bos bos zart zurt oturacagim vs tarzinda? Resmen kendinizi engelliyorsunuz. Belki o sirada minik tatli bir bebek veya yavru kedi vs tarzinda kucuk guzelliklerle karsilasacaksiniz ama zihninizi okadar doldurmussunuz ki.. okadar kendi sacmaliklariniza odaklanmissiniz ki isteseniz bile göremezsiniz boyle yaparak cevrenizdeki guzellikleri. Gelecekte su olacak yarin boyle olacak gecmiste de soyle oldu demeyi birakin. An da yasayin biraz. Bir duraksayip cevrenize bakin farkindalikla. kendinizi gözlemleyin.. kendi dusuncelerinizi gozlemleyin. Sacmaladiginizin farkina varip gülümseyin ve bu öngörülerinizi birakin ilk etapta. Daydream_ Guru Anneler

Cok cabaladim, yazamadim. Hem zaten donguden cikmayi basaramadigim icin bana laf da dusmez belki. :) Camus mutlulugun dort sarti vardir demis: Acik havada yasamak, birini/bir seyi sevmek, hirstan arinmak, yaratmak. Bunlardan bir iki tanesini denklestirebildigim anlarda iyi hissediyorum. Ha bir de guclu olmak zorunda degilim, iyi olmak zorunda degilim, hicbir sey yapmak ve olmak zorunda degilim diye dusununce de ferahliyorum bi.