Evet ilk çocuklar çıraklık eseri gibi, biraz yamuk yumuk gidiyor işler. Ben birsüre sonra takip edemiyorum ne yazık ki, döne döne hızlı konuşuyor, çok ayrıntıya giriyor, konuşurken çok takılıyor, diyaloğa giremiyoruz bazen. Başkaları hiç takip edemiyor alışık olmayınca, bu sefer dinlenilmediği için sinirleniyor üzülüyor. Bu şekilde konuşan çocuk gördüğümden emin değilim, normal diyemiyorum. Her konuşması böyle değil elbette ama bütün gün bu şekilde geçirdiğimiz oluyor ve ben gün sonu kendimi başka odaya kapatıyorum bazen, beynim uğulduyor astrojurnal

Evet insanların bana dokunması hoşuma gitmiyor. kendimi bildim bileli böyleyim. hele küçükken şapur şupur öpülmek hiç hoşuma gitmezdi.. öpen olursa hemen gider yanaklarımı yıkardım. . mesela insanlar başkalarının çocuklarını tatlı bulur, sarılır, kucaklar, öper. .. ben asla yapamam.. uzaktan uzaktan severimbazen iyiki sağlık çalışanı değilim diyorum çünkü insanlara dokunmak zorunda kalacaktım.. sadece kızıma sarılırım, öperim, onun öpmesine izin veririm.. annelik ışte...

Anne değilim, olmak için çabalıyorum. Ve böyle ince düşünen, sorgulayan anneleri görünce mutlu oluyorum. Sizin gibi Annelerle büyüyen, mutlu çocuklarla, dünya daha yaşanılası bir yer olacakmis gibi geliyor. Kendinizi yipratmadan sürecinizi tamamlamaniz dileğimle

Evet evet yani düşerse falan ancak kucağa alabiliyoruz yoksa öyle kendiliğinden gelip sarılması öpmesi falan neredeyse hiç yok sürekli bi acil işi var zaten oturamıyor ki sarılsın

Bebekliğinden beri sarılmaya, öpmeye, sevgi sözcükleri duymaya alışkın mı? Her çocuğun karakteri farklıdır, baba demesi sizi istemediği anlamına gelmez. Ben gayet 'sen git babam gelsin, abimin annesisin sen, babam bana bakar ben onu seviyorum' cümlesini duydum 3 yaşındaki veletten. Bu cümleyle sirkelenip, kendini irdeleyip, hatalarımı buldum ve hiç vakit kaybetmeden harekete geçtim.

Içine ferah tut kahvem kötü şeyle düşün me lütfen ne zaman gotrceksn dr a

Bizimki de aman aman sevmez temas. Ama düşünüyorum bir çocuğun teması sevip ona alışması için annesinin sarılması yeterli değil bence. Anne ile baba sarılıyor mu, temas ediyor mu, baba çocuğa sarılıyor mu vs bunlar da önemli

dokunulma ihtiyaç mıdır bilmem ben de sevmem yani o hızlı konuşmalar, temas sevmemeler, her şeyi ıdısına dıdısına kadar anlatmalar, anlatırken ellerini vs de kullanır mı yani şunu alıyoruz mutfağa gidiyoruz şöyle şöyle dolabı açıyoruz diye göstererek anlatır mı ha bir de hızlı konuşmak ben bu yaşımda hızlı hızlı konuşuyorum, oğlum da ayrıntılı ayrıntılı anlatır ama arada nefes biter vs vs hareketli çocukların bir çoğunda konuşma sıkıntısı olabiliyor mesela zira düşünme hızı ve konuşma hızı birbirini tutmuyor ya benim gibi hızlı konuşmalı ki düşündüğüne yetişsin ama çocuk için bu mümkün değil o da farklı bir şekilde konuşuyor anlaşılamıyor zira bir süre sonra düşüne ve konuşma farklı yerlere gidiyor konudan kopuyor kreşe gitmiyorsa evde bir de bebek varmış bence okula gitmeli evet pandemi vs de evde bebek ve ikisine yetişmeye çalışan bir anne gerçekten yorucu ha bir de ille de sarılmalı mı, istemiyor işte hep kalıplarla yaşıyoruz çocuk kendini açamıyor sarılmıyor diye düşünmek hiç aklıma gelmez çocuğun o anda kafasında başka şey var ve sen hep elinin altındasın sana sarılmasının bir önemi, hatta aciliyeti de yok

Hı şimdi anladim Hic mi izletmiyorsunuz tablet/telefon? Ben ucu kacmadigi surece ve temiz icerikleri secerek izletilmesinin asiri bir zarari olmadigini dusunuyorum. Muhtemelen pedagog da bu sekilde onermistir. Cocuk her seyi isteme hakkina sahiptir, neyi verip neyi vermeyecegini ebeveynler belirler. İstedigi bir sey icin israr etmesi bana cok anormal gelmedi. Bana da gittigimiz pedagog "pedagojik ve asiri duyarli anne" rolunu benimseme demisti. Uzun uzadiya aciklama yapma, ikna etmeye ugrasma, bir kere uyardiysan yeterli, o da uc kelimeyle olmali, agliyorsa aglayacak, birak aglasin, hic duyma bile demisti. Ve ayni sekilde kres ya da oyun grubu onermisti yasi daha kucuk oldugu icin. Cok acikliyor, cok ikna etmeye ugrasiyorsunuz sonradan patladiginiza gore. Bir kere soyleyip gecin sonra evde hikayeyle vs percinlersiniz. Boylece ne siz patlayacak konuma gelirsiniz ne de cocuk nazlandikca nazlanir.

Ah salabilsem babasına Bizim evde hiç öyle değil işler ya, fonda hep bir ağlama varken ikimiz de teyakkuzdayız. M

bizim nesilin en büyük şanssızlığida bu sanirim, psikolojik baskiyla buyumek ve sonradan teknoloji gelistikce psikoloji diye bir seyden haberimiz oldukça bize yapilanin farkına varmak. benim de tipki senin gibi içinden çikamadigim hala savaştığım çok fazla anım var maalesef ve senin gibi içimden kac kez terkettim ve her döndügümde biraz daha eksilmiş olarak döndüm. içimden onlarda ayni şekilde büyümüş hatta daha fazlasi diyorum ne gördüyse onu uygulamışlar, ama biz daha farklıyız daha bilinçliyiz, umarım bundan sonrası böyle olmaz. ben mesela hala annemden bir kez seni seviyorum sözü duymadim, birak seni seviyorum bir kez kızim yavrum vs tarzi kelimeler duymadım. gecen abime dogum gununde mesaj atmis gözümün nuru ilk goz agrim oglum yazmış, ben hiç boyle kelimeler duymadim. beni seviyonmu anne diye sorarim agzimla o zaman bile soylemez, ne bicim sorular soruyosun bilmem ne insan cocugunu sevmez mi, ben saniyordum ki fıtratinda yok ama varmış, 35 yasimdayim yeni bir sebep daha çıktı bak. böyle kabul ettim artik bende seviyorum demiyorum, anacım demiyorum gecen yanindan ayrildiktan sonra insan bi gorusuruz diyip opmez mi diye mesaj attı, ne veriyorsan onu alıyosun yazdim cevap vermedi.

Alışık, hatta ilk ay çok kucağımda uyuttum, tentene teması önemsedim. Ama çok erken bir zamanda reddetti yanımda yatmayı. Uykun rutini ayağına masaj yapmaya çalıştım, o da olmadı. Normalde baba düşkünlüğü rahatsız etmez beni. Biraz önce bağıra bağıra demek az gelir afedersiniz anıra anıra babamı istiyorum diye ağladı, bu rahatsız etmedi. Ama var demek ki bende de bir şey, telafisi varsa telafi etmeliyim.

Mesele babasını sevmesi değil aslında. Elbette sevsin. Ama son zamanlarda cidden yolunda gitmeyen şeyler var. Geç kalmış hissediyorum sadece.

Erkek çocuğu ile kız çocuğu farkı dyelim ona biz arkadaşların çocukları oyun hamurundan gayet makul şeyler yaparken benimki kaka yapıyor mesela. Asla silah görmedi, bilmiyor, buna dair bir şey izlemedi ama eliyle yumruk yapıp sna ateş atıcam diye peşimden koşuyor. Sana çakıcam, ateş atınca yere düş, dönüp dönüp düşcem gibi delice şeyleri de mevcut. İçgüdüsel bişey bence. Kız kardeşim geldi doğru düzgün öpemedi ble çocuğu, sarılabilmek için tv açtı da iki dk oturunca mıncıkladı ancak

Evet değişiyor gittikçe, yani çok hoşlanmasa da sarılalım dediğimizde eskisine göre daha çok geliyor. Birlikte uyursak yatağın en ucuna gitmiyor, sadece arkasını dönüyor, bazen sarılıp dönüyor. Hep çok iletişim halindeydik, faydası oldu ama zamanında uzman desteğine başvursam bu ve başka sorunları kolayca çözermişim gibi hissediyorum, buna hayıflanıyorum. Azıcık bilgimle kendim uğraştım durdum yol gösterilmesine muhtaçken. kahvetelvesi

Halbuki kendimi öyle ilgisiz hissediyorum ki son zamanlarda. Teşekkürler güzel dilekleriniz için Umarım en kısa, en hayırlı zamanda alırsınız bebeğinizi kucağınıza. Haddim olmayarak kitap tavsiye edeyim bir de Aletha Solter-Bilinçli Bebek silah zoruyla falan okutulması gereken bir kitap bence. Zamanında okumuş olmayı dilerdim ben.

Kızım 18 aylık evin icinde bile anni diye sesleniyor. İnanın bu da cok yyorucu. Yarım gün calısıyorum, kapıda yarımsaat kısa metraj drama cekiyorz. 5 saat yokum hepi topu sarılmalar, kucaktan inmemeler. Her cocuk bir değil. Annesisiniz illaki sizi seviyor, arıyordur. Ama mizacı öyledir. Bir pedagogdan yardım alınabilinir. Ama anneci cocukta cok zor inanın. Heleki calısan anne icin

Benim oğlumda 3 yaşında inanın gece ağlayınca baba demesini çok isterdim neden dinliyemiyorsunuz anlamadım

Yazdıkça rahatlıyorum ben de Benimki 12 yaşına geldiğinde neler olur acaba Büyüyünce bizi arayıp sormaz herhalde diye dalga geçiyoruz. Ama bakma dalga geçtiğime işte, şu doktora bi gidelim de icim rahatlar mı daha beter daralır mı ne olur bakalım.

Neden istemezdiniz, düşündünüz mü hiç? Herkese karşı mı böylesiniz? kahvetelvesi

Bağlanma sorunu diye düşünüyorum ben de, fiziksel olarak ne kadar verirsem vereyim zihinsel olarak kendimi çocuğa veremedim sanırım. Görüşüme uygun psikolog bulmam lazım. Sayfa ve kitap önerisi için teşekkürler, inceleyeceğim.

Ben aranızda duvar olduğunu düşünmüyorum. Temastan hoşlanmayan yegenim geceden annesine sevgi notları yazıp, sabah okula giderken görsun diye kapıya yapıştıran bir çocuk mesela. Dediğim gibi gerçekten isteyerek sarıldığı, ananesi ve babası. Ben sarılınca da sopa yutmuş gibi duruyor

Emmenin de bitmesiyle ayrişma döneminde sizden fazlasiyla ayrişmasi sizin işinize geldi de oglunuzda demekki annem ben ondan uzak durunca daha mutlu algisi mi olustu acaba? Ben de normal gelisim seyreden bir bebegin anneden bu denli uzak durmasini mantikli bulamadım. Bir de annenin duygusal yoklugu diye bir kitap var orada kendi annemizi ve kendi kisiligimizi de analiz etme imkani sunuyor. Belki okumadiysaniz aklinizda bulunsun.

Hic birimiz yetişemiyoruz yetisebilen var mi aceba? Sevginizi ilginizi esirgemeyin yeter, off da diyoruz yeri geldiğinde yani, icsellestirmissiniz cok farkli yaklasiyosunuz

Anne babayla iletişim sorunları, çoğunlukla çocuğa verilen isimden dolayi oluyor. İsim enerjilerine İnaniyorsaniz ozelden ad ve soyadını yazabilirsiniz analiz yaparim. Boyle durumlarda ikinci üçüncü bir isim vermekten çekinmemek gerek. Tabii ki rastgele bir seçimle degil, analizle.

size sordugum hic bir soruya cevap vermemissiniz mesela. cocugun bir karakteri var. hele 4.5 yasinda kendini tamamen ifade edebiliyor ve eger temas edilmekten hoslanmiyorsa hoslanmiyordur! siz kendinizi rahatlatmak icin onu rahatsiz ediyorsunuz. onun isteklerini değil kendi isteklerinizi onemsiyorsunuz. belki baska seyler de vardir ama mesajlarda yegane yazdiginiz sey size sarilmak istemedigi. peki babasi ile fiziksel temasi nasil? babasi sizin gibi sarilmak veya opmek icin sıkıştırıyor mu cocugu? ben okuduklarimdan sizin çocuğu bunalttiginizi dusundum. cocugu profesyonele goturmek cok dogru bir hareket ama bence siz de overload olmus olabilirsiniz, siz de destek alsaniz daha rahat edebilirsiniz.

bende öldü sandım, siz yetemiyorsunuz falan.. Benim kız da babacıdır, akşam 30 dk geciksin arayalım nerede nerede nerede Ben mesai saatlerim açısından daha çok birlikteyim babasını özlüyor ben böyle yorumluyorum mesela. Siz kendi yanlış davranışlarınızın doğruluğundan şüphelisiniz bence yoksa standart bir ebeveyn çocuğun düşkünlüğünden rahatsız olmaz.

Kapalı kutu gibi siniz valla baştan soyleseydiniz keşke bir çocuğunuz daha olduğunu yorumlarım farklı olurdu. bende neden bu kadar vicdan yattığınızi anlamdiramamistim destek alın tabiki bu konuda ama kendinize de yüklenmeyin ben bazen tek çocukla 1.8 aylik kızım var vicdan yapıyorum, yetemiyorum diye sizin iki çocukla bu duygularla boğuşmaniz çok normal.

Zamanında abartıp gitseydik bir doktora keşke, ya ne olduğunu anlar veya normal olduğunu duyardım, geç kaldım abartmakta. Bak eskiden kucağımdan inmeyen çocuk Bizim böyle bir zamanımız olmadı , tam tersi büyüdükçe temas artıyor bizde. Ama bu ara tekrar azaldı, çünkü bu ara ev çok gergin. Ağlamalarını, öfkesini karşılayamıyorum artık. Yani az buz ağlamıyor, bazen sonradan fark ediyorum ağlamasını, ben de güya yetişkinim ama patlayıp duruyorum. Böyle böyle örülüyor o duvar.

Sizi nasıl etkiledi bilmiyorum ama bu evden çıkamama durumu beni yordu artık. Dün eşime, biz neden kavga etmiyoruz, sen beni idare mi ediyorsun diye satastim Belki siz de metal olarak etkilenmissinizdir benim gibi.

Bu ben ve benim annem

Çok teşekkür ederim, not alacağım hepsini. 2 tanesi var sanırım. Oyun Oynama Sanatını yeni dinledim, çok faydalandım, zamanında okusaydım keşke. Ama ne zaman okuyacağım bilmiyorum. Anaokulu düşünemedik, bebeğe annem bakıyor ve pandemi nedeniyle onları riske atamıyoruz. Anaokuluyla birçok sorunun çözüleceğini düşünmüştüm aslında, olmayınca psikologla çözmeye başlayalım dedim.

1-2 saat televizyon izliyor, bunu çok bulacağını sandım mesela çok normal dedi. Oyunlara izin verin, çok faydalı oyunlar var dedi, bir de okula gidince arkadaşlarımın tableti var benim neden yok diyecek, oyunlardan bahsedecekler konu dışında kalıp yetersiz hissedecek dedi. Makul gelmedi bilmiyorum, kesinlikle vermem demiyorum ama şu an için televizyonla sınırlı kalması daha uygun geliyor. Telefondan bir şey izleteceksek birlikte izliyoruz. Açıklama da şu şekilde sürekli bir cevap bekliyor dönüp arkamı gidemiyorum. Az ve öz konuşmak gerek bunu biliyorum aslında. Görmezden gelsem daha kötü oluyor genelde, vurmaya başlıyor falan. Psikolog her soruna okula gönderin diyerek çözüm buldu. kahvetelvesi

Uyku sersemi öyle bir sarılıyor ki ayık kafayla neden istemiyorum diyor veya yasak savar gibi sarılıyor onu merak ediyorum. Kardeşine çok sarılır, temas sevmiyor sözüm çürüyor böyle, kardesiyle seviyor da bizimle mi sevmiyor. Konuşurken koşar adım döne döne anlatıyor, böyle anlamıyorum gel yanıma otur deyince cümleleri toparlayamıyor, sonra yine dönmeye başlıyor öyle bitiriyor. Ama ben böyle onu anlamıyorum. Okulda hiç anlamayacaklar onu. Belki de okulda düzelecek, onu da bilmiyorum.

Evet ben de okulun gozle gorulur degisim yaratacagina kizimdan ve etrafimdaki cocuklardan pay bicersem inaniyorum. Tv telefon konusunda evet bazilari daha rahat davraniyorlar, siz akliniza yatan kadarini uygulayin. Sonucta herkesin annelik yolu farkli, karakteri farkli, yetistigi ortam farkli, travmalari farkli. Benimki de cevap alana kadar 100 kez anne der, uzaktan evet, efendim vs desem de kabul etmez, bir sey istiyorsa aninda olsun ister, bilgisayardan bir sey siparis edeceksek o dakika beklemeye kapiyi acip kargoyu kontrol etmeye baslar vs ben kendi cocuklugumu da hatirliyorum ben de boyleydim, sabirsiz, aceleci, coskulu, hareketli. Bilmiyorum inanisiniz nedir ama herkes Hz. Ebubekir gibi halim selim ya da herkes Hz. Omer gibi yigit ve ofkeli olmuyor. Ben mizaca da inaniyorum. Torpulenebildigi kadar torpulensin elbette ama bunun taa hamileliginiz basinda istemediginizle alakali oldugunu dusunmuyorum.

Ikimizle de çok vakit geçiriyor, babası da daha çok evde. Huyu böyle diye diye 4,5 oldu, içimdeki olumsuz his güçleniyor. Yani zihnimde yaşıyorsam da artık bir uzmandan duymalıyım sanırım. B blossom- Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Tam da orda sıkıntı olduğunu düşünüyorum. Kabaca biliyorum, ayrıntılı değil. yalniz

Nasıl sıkıntılar örneklerdirseniz

İşte ben de onu demek istiyorum. Belki konu sahibi de kendini sorguladığında kendini herkes gibi klasik bir anne görüyordur, bir aşırılık dikkatini çekmez, duzeltebilecegi bir şey bulamaz. Ama elbette vardır ki çocukla arasında duvar var.. Bir sürü şey olabilir... üstte bir yerlerde konu sahibi sabredip sabredip en son patladığını yazmış. Bu küçük bir olay değil ki. Annem de sabredip sabredip bagirirdi yani acikcasi ben annemin sevgisine inanmıyordum, çünkü 90 gün 'canim çocuğum, sizi verene sukurler olsun, güzel yavrum' diyor, 91. Gün 'biktim sizden, lanet olsun, öleyim de kurtulayım' diyor, 92. Gün hala yanına gelmis, sevgisini dile getirmeye çalışıyor. Elbette, klasik bir Türk annesi davranışı . Ama ne kadar klasik bir davranış olsa da, bana samimiyetsiz gelirdi. Daha 4 yaşındayken de samimiyetsiz gelirdi, 29 yaşımda, hala samimiyetsiz geliyor. Hayatımdaki insan da mesela, aylarca benimle çok iyiyken, canı sıkkın olduğu bir gün bana kendimi değersiz hissettirecek bir şey söylerse 'ah, canı sıkkın herhalde' diyemiyorum, içimde ölçüp tartıp, kısa bir süre sonra kendimi hazır hissedip terkediyorum. Annemi de defalarca kendi içimde terketttim, ama annem olduğu için bir sekilde hayatında kalmaya devam ettim...

O zaman şartları zorlayıp pedagoga görünün. Tamir edilebilir bir problemdir inşallah. Allah yardımcınız olsun.

Nisanda 5yasını bitircek oğlum. Babasına daha çok düşkündür. Çünkü baba da kural yok. Akşamdan akşama ne isterse evet deniyor. Gecen hafta sonu babanneye gittiler. Orda bi battaniye var. Beraber gittiğimizde onunla oynamasına izin vermiyorum sobaya düşebilir diye. Eltime oh be yenge annem iyi ki yok bununla rahat rahat oynuyorum diyomuş. Bende kendimi sorguladım. Kurallarım katı mı 4bucuk yasında ki çocuk için ama sonra hiç birini gereksiz bulmadım. Bazı sorumluluklar alması için bu kurallar şart çünkü. Sarılmaya gelince öpeyim diye çağırdığımda sadece 1kere diyerek gelir öptürür. Bebeklikten beri böyle. Ben hiç sorgulamadım. Ama kızımda hep temasla sever. Bişe anlatcağı zaman hep eli yüzümdedir. Sürekli öper ve öpülmek ister. Oda 2bucuk yaşında. Karakter meselesi bence temas

Güvenli bağlanma konusuna inanıyor musunuz? Araştırdınız mı?

duymak ona iyi gelirmi bilmem ama bana konusmak iyi gelmiyor. duymanin da iyi geldigini sanmiyorum aslında ona ölümüne kendini savunuyor hala, hatalarıyla yüzleşmek hoşuna gitmiyor maalesef her konuda böyle yani. yinede seviyorum, yine de kopamayacak kadar bağlıyim bir çok çocuga gore yine şansliyim ama bence bütün bunlara ragmen benim gibi bir cocugu oldugu icin o daha şanslı.

Siz hassas dönemdesiniz bence akışına bırakın biraz çokta iyi bi annesinin aksi olsa bu konuya üzülmezdiniz. Yaşı gereği öyleler geçici

Bı çocuk anneye düşkün olur. Siz kıskançlık etmiş olabilirsiniz babayı sayiklayinca. Ki ben olsam mutlu olurdum

Ayrı olmayı kaldıramıyor ve bu konuda destek bekliyor olabilir. Bilemiyorum. kahvetelvesi

Bunda siz kendinizi suçlamayın. Bu sizin anneliğinizle ilgili değil. Sonucta ikisine de aynı davranmışsınızdır. Ama benim pişmanlığım ilk çocukta okuduğumuz herseyi çocukta uygulamaya çalışmak. Tecrübesizlikle onu o kalıplara sokmaya çalışmak. Ama ikinci çocukta akışına bıraktım. Uykusu yoksa uyutmak için uğraşmadım. Yemek istemiyosa yedirmrk için ısrar etmedim. O yüzden çok rahat kızım oğluma göre. Benimde oğlum çok konusur. Ben o konusurken tüm dikkatimi verip dinliyorum. Yoksa 1 2 konusup içine kapanıyor. Onu engellemek icğn hep konusurum

Ben sizin de oğlunuzun da bastırdığı şeyler olduğunu düşünüyorum yazdıklarınız öyle hissettirdi. Siz oğlunuzla güvenli bağlanmayı gerceklestiremediğinizi düşünüyorsunuz. Bunun vicdan azabini yasiyorsunuz. Ama hicbi sey icin gec değildir. Uzman yardimiyla ustesinden gelirsiniz insallah . push ; kahvetelvesi

Yani bence siz biraz içselleştirmişsiniz gibi geldi. İkimizde aynı ailede aynı davranışlarla büyüdük aynı olayları yaşayarak. Ben teması severim o temastan kaçınır.

Ah kuzum... O kadar iyi değilim ki. Küçük olmasa da biz böyle olurduk, öncemiz de pek parlak değil bizim. Ne bileyim, büyüdükçe geçecek belki de. kahvetelvesi

Bebek de olsa bir karakteri var sonuçta. Ablamın ikizlerden birisi dokunmak ister diğeri hiç hoslanmaz; temas halinde olduğu tek kişi babası. Ablam da çocuk gelişimi öğretmeni, çok üzüldü, çok sorguladı ama değişen bir şey olmadı.

Profesyonel destek alabilirsiniz.

Çok samimi yorum yapmak istiyorum... siz öncelikle bunu bu kadar dert etmişiniz ve çok iyi bir annesiniz ancak bazı şeyleri eksik yaptığınızı düşünüyorsunuz... tahammülünüz de az ve bunun vicdan azabını yaşıyorsunuz. Hani gebeliğimi öğrenmem bile planlı değildi diyorsunuz.. bunu belirtme gereği duyuyorsunuz. farketmeden itici hareketler sergilemiş olabilir misiniz? Asla asla yargılamak için söylemiyorum.. randevu almanıza çok sevndm ben burdan hasarlı bir anne çocuk bağı görüyorum ama asla onarılmayacak birşey değil. Başta kendinize odaklanmanız anlamanız lazım. Terapi çok yardımcı olacaktır eminim. Anlattıkça daha fazla farkına varacaksınız... sanki daha bebekliğinden beri siz böyle olmasını kabullenmiş her hareketini buna yormuş gibisiniz. Kızım gazdan kıvranırken ben onun karnını ovduğumda ağladı rahatsız oldu ama hiç beni istemiyor diye düşündürtmedi bu mesela ama size düşündürtmüş.. Aslında doğru yanlış yok çocuk büyütmede, gerçekten kalbini açıp içinden gelen sesi dinlediğinde insan buluyor kendi ve çocuğu için doğru olanı. Sizin kafanızda çok fazla ses var ve o içinizdeki dingin sesi genelde duyamıyorsunuz. Evladınızı canınızdan çok seviyorsunuz o zaman neden böyle oluyor diye soruyorsunuz kendinize.. merak etmeyin bebeklikte çeşitli sebeplerle kurulamayan güvenli bağlanma ileriki dönemde kurulabiliyor. Terapi umarım çok işe yarayacaktır.

Onu yapmadık işte. Bende çok hata var zaten, ne yalan söyleyeyim bezmişlik var bir de, her şeyde ikna etmek zorundayım, yaşla birlikte azalma da yok. Çıktı alma meselesi de kırtasiye diye tutturuyor, yazıcı alma niyetimizi duymuş hemen alalım hemen gelsin diye tutturuyor, bilgisayardan alınıyor, telefondan alınıyor diye gidiyor, herbirini sürekli başa sarıyor. Duymasak öfkeden deliriyor, konuşsak ikna olmuyor. kahvetelvesi

Desın bende babasını cok sevsın ıstedım hep.. cocuk bu ısıne gelınce baba der ısıne gelınce anne:))

Ben de böyle düşünüyorum, birkısmı doğuşdan olsun tamam ama daha çok etki eden biziz. Aslında birbirimize sarılan, buna oğlumuzu da katan bir çiftiz. Görmedi değil, gördü. kahvetelvesi

Ah annelik.. Ben sizi rahatlatmayi tercih ediyorum, bir anne olarak bunalmisliginizi da anliyorum, hassasiyetinizi de hissettim, bu sebeple biraz rahatlamaniza vesile olmak istedim. Sonucta saglikli bir birey olan hicbir anne bagira cagira cocuk buyutmeyi ya da tepinen bir cocuk gormeyi istemez. Bana dedigim gibi fazla usteliyor gibi geldiniz, yani fazla ikna cabasi gibi, bir de boyle deneyin derim. Bana pedagog bir onceki yorumumda yazdigim gibi soylediginde asiri duyarli bir anne, birak aglasin vs dediginde bunu gaddarca bulmustum ama aklima yattigi kadarini uyguladim. İstedigi herhangi bir sey icin olmayacaksa su an olmaz ama olacagi zaman soz veriyorum kosa kosa gelip ilk sana soylicem diye sevincli bir sey varmis gibi bahsetmekle basladim. Sonra sonra kisalttim. Kizim da ilk etapta peki anneem demedi tabii. Ama sonra sonra otutturduk. Kolayliklar dilerim

Ben bundan butun gun sizinle ve babasını gun içerisinde özlüyor sadece aksamları görduğü için diye düşündüm açıkçası. Acaba bu durumu siz zihninizde yaşıyor olabilir misiniz? Çocuk bu 4,5 yaşında duvar nedir bilmez ki

kızım 13 yaşında ve dünyanın en sakin birçocugu ; disiplin bende, kurallar bende, yeme kuralları bende, ders çalışma rutini bende, akşamları kolumun altında oturması, sütü, pastası servisi hizmeti bende, baba sevme ; başkada hiç birşeyine müdahale yok, geçen kızkardeşimin oğlu söyledi, ençok babamı seviyorum demiş, bu iş böyle ne yazık ki, ama senide çok sağlıklı görmüyorum

Bunun bir sebebi olduğunu düşünüyorum. Benim de bebeğim temas seviyor, sarılıyor. Karakterden başka bir açıklaması var bence. kahvetelvesi

Baba evin dengesizi. Kurallarda ortak hareket etmeye çalışıyoruz, çok problem yok. Baba sinirli, bağırır, pişman olur sarılır, sonra yine bağırır yine sarılır. Çocuğu manyak yaptın diyorum. Onun bağırmasını sallamıyor zaten. Bana da aşırı tepki veriyor sesimi yükseltince, 40 defa neden bağırdığını anlattırıyor. Yanlış ama araya girmek zorunda hissediyorum eşim saçma sapan davranırken, sonunda kötü olan git denilen ben oluyorum tabii. kahvetelvesi

Temastan hoşlanmıyor, ama buna onun tercihi deyip geçemiyorum. Temas bir ihtiyaç bence ve ben onun bu ihtiyacını yeterince karşılayamıyorum. Eskiye nazaran daha iyi, sarılalım deyince gönül almalık sarılıp kaçıyor, bazen istemiyorum diyor. Buna bağlandığım başka şeyler de var.

Merhabalar 3 Yaşına doğruı aynı problemleri bende oğlumla yaşamaya başlamıştım. Konuşan çocuk anlamadığım şekilde anlamsız konuşmaya başladı. 3 yıldır dil terapistine gidiyoruz. Bizle ara ara bağlantısını koparıp ayrı dünyada yaşadığı da oluyor. Kendi halinde bir çocuk.. Travma yaşamış dediler ne olduğunu hala bulamadık Şu anda da Üstün zekalı olabilir diyorlar hala eğitimlere devam ediyoruz.

Oturamıyor ki yemek yesin, yatamıyor ki uyuyabilsin, duramıyor ki dinleyebilsin diye uzar gider

İyi yazmışsın. Bence böyle zamanlarda konuşmak, yüzleşmek çok iyi geliyor. Benim annem kendisini harika anne zannederdi, herkese annelikle ilgili akıl falan dağıtırdi, etrafındakileri eleştirirken 'onune gelen anne oluyor, keşke sinavla anne baba olunsa' falan derdi. Bir gün ona böyle bir sınav olsa gececeginden emin olup olmadığını sormuştum:) konuştukça konuştukça bazı şeyleri aştik, bu konuda okuduğum kitaplarda da yüzleşmenin öneminden bahsediyor . O yüzden imkanın varken annenle yuzlesmeni, içindekileri söylemeni öneririm. Belki duymak ona da iyi gelir

Giderek azalsaydı temas normal gelirdi ama bizde giderek artıyor, bu normal gelmiyor. Bir yerde de tekrar azalacak, bu da normal. Bebeklik kısmı normal değil. kahvetelvesi

Ablam böyleydi ki hala aylar sonra görüşsek bile sarılması bile mesafelidir. Ama bizi çok sevdiğini. Değer verdiğini biliriz. Çocukken de kimseye sarılmazdı sevmezdi. Şimdi sadece çocuğuna sarılmayı seviyor.

Eltimin kızı var size ondan örnek vereyim 3 yaşında kimseye öpturmez kendini babanesi zorla öperdi. saatlerce ağlardı susturamazlardi. Herkez huyunu bildigi için karşıdan severdi. Halada öyle 6 yaşında temas sevmez başka sorun yoksa bunu kafaya takmayın derim..

Hepsi için. En başta onu istemediğim için. Buna sebep de yakınlarda okuduğum bir cümle, çok da takılmıyordum plansız olmasına. Kızım da paçamda, onu da reddediyorum zaman zaman ama oğlumunki mızmızlık değildi mesela, kızımınki mızmızlık. Kızdan sonra fark ediyorum hep bunları. Zamanında fark edip çözüm üretmeyişime üzülüyorum. bendeuyeolcam

Sevmeyi sevilmeyi somut olarak görmediyse siz ve eşiniz arasında veya çocukla sizin ilişkinizde, o da bunu gösteremez. Benim çocuk parkta ağlayan çocuklara koşup önünde çöküyor ağlama kıyamam diyor kalkıp yüzünü seviyor bu doğuştan gelen bir yetenek olabilir mi veya ne kadarı doğuştan gelebilir? Sıkıntı ebeveynlerdedir.

Bugün ablama dedim ki, 2. Çocuk da oldu ama hala tüm ilgi birincide, tam görmemişin çocuğu olmuş modundayız, hele ben her hareketini yorumlama peşindeyim. Dediginiz gibi belki de. Doktora da bu yüzden gitmek istedim, sorun varsa bileyim, yoksa karakteri bu diyeyim.

Ev neden gergin?

Ben dinleyemiyorum bile onu. Bir yerden sonra kopuyorum. Normal değil ki. kahvetelvesi

yazdiniz mi bilmiyorum ama neden ayrısınız?

Anormal ilgi gostermeyin, evde panik havasi olmasin, bebege bagli gelisen bir ilgi yogunlugu oldugunu dusunmesin ve ayrica artik iki cocugunuz var, ilgi artik elbet bolunecek. Siz bebekle ugrasirken de babayla ekstra bag kurmasi da cok normal. Sizin belki buyugun hareketlerini fazla hizli fazla agresif vs bulmaniz da cok normal cunku her bebekle ki hele de bebek kucukse annenin kalbi incelir, incelir ki bebegini anlayabilsin. Bu yuzden buyuk cocuk daha da buyukmus gibi algilanir. Vurma, itme vs de normal sonucta onun icin de ayri bir donem kardesi buyuyor, ilgilenilecek biri var. Bu demek degil ki birakin vursun, kirsin ama elbette tepkisini bir sekilde gosterecek demek istiyorum. Benim kizim kardesini cok sever ama eger biz biraz fazla ilgilenirsek kizar icinden, anlarım :) Bebegi su an elbette daha rahat susturursunuz yani mantiksiz bir kiyas. Buyuk kizim bi aglamaya baslasin susmak bilmez kucagimda da dursa baska yerde de olsa kendini durduramadigi icin de aglar. Cok agladigim icin susamiyorum diye de aglar :) Ama kucugu hemen susar, oysa daha inatcidir, daha kararlidir, ustelik kucukken onunla cok daha az ilgilendim, yalan yok. Yani bazi seyler mizactir. Bu cocuklar evdeler, tukenmek bilmeyen enerjileri var, biraz hircinlasma hakki taninmasi gerektigini de dusunuyorum ayrica. Yine de bir uzmanla elbette gorusun, bir ihtimal hiperaktivite gibi geldi bana. Ve biraz serbest birakin Kendinizi de cocugu da.

Başka şeyler de var, problem olarak görüyorum ama ben çok inceliyor olabilirim. 2 yaşında güzel konuşan çocuğun konuşmasını şu an adamakıllı anlayabilen yok mesela. Çok uzun ve takip edilmesi zor cümleler kuruyor, kimse dinlemiyor bir yerden sonra. Konuşurken çok heyecanlı, sürekli etraftan ne diyor anlaşılmıyor tepkisi geliyor. Biz de takip edemiyoruz. Çocuğun heyecanı da böyle böyle ölüyor.

Duyu butunlenleme terapisi hakkinda ne dusunursunuz peki? Dokunsal hassasiyeti vardir belki ben cok hakim degilim ama cok merak ediyorum bu konuyu. Biraz pahali terapiler ama faydasi olacaksa gozu gornez tabii insanin

Klasik annelerimiz var da işte hangimiz ne kadar sağlıklıyız. Toplum dayak da yedik, psikolojimiz sapasağlam diyenlerle dolu ama toplumun psikolojisi gayet ortada. Kimse kimsenin hayatında yara açmamalı. Varsa bir problem düzeltmeye çalışmak boynumuzun borcu. kahvetelvesi

Eşimle biraz sık geriliyoruz bu aralar, sıradan meseleler. Tahammülsüzleştik, söyleniyoruz çocuk var demeden. Etkileniyor.

Yok kıskançlıktan değil. Daha fazla hissettim sadece o duvarı. Yolunda gitmiyor bir şeyler, daha çok hissettim.

Siz eşinizle ayrı mısınız

Kişilik özelliğiyse tamam, benden kaynaklanıp kaynaklanmadığını bilmem gerekiyor. kahvetelvesi

Dramsız disiplin, pozitif disiplin kitaplarını okumanızı öneriyorum günlük hayatta. Zorlanıyorum demişsiniz ya ona istinaden. Onun dışında güvenli bağlanma ile ilgili bir sorun var sanırım ama üzülmeyin bu onarılabilen bir şey. Attachement parenting takip etmenizi öneririm, güvenli bağlanma ile ilgili çok güzel ipuçları var sitede. Hem de konuyla ilgili okumalar yapmalısınız bir uzmana görünmeye devam ederken.

Düşkünlüğünden rahatsız değilim. Tam ifade edemiyorum. Aramızda gittikçe artan bir gerginlik var son dönemde. Kendime sık sık onun küçük olduğunu hatırlatıyorum ama gerginliği azaltamıyorum. Aramızdaki ilişkiyi güzel inşa edemediğimi düşünüyorum. kahvetelvesi

Yalnız ben buraya yazdıkça, sizden yorumlar geldikçe çok şey fark ettim. Yazmak da iyi geliyor sanırım. Yorumların her biri gittiğim psikoloğun sözlerine bin basar, eklemeden geçemeyeceğim. kahvetelvesi

Dışarıdan bakınca gerçekten abartılı. Geçenlerde okuduğum bir cümleden sonra takıldım bu kadar, kime aitti hatırlamıyorum ama takıldım kaldım oraya sanırım, gebeliği öğrendiğimiz anda verdiğimiz tepkilerin bebeğe etkisinden bahsediyordu. Bir de bu öfke problemine bakınca büyük bir yanlış yapmış olmalıyım ki bunu yaşıyoruz diyorum. Evet çok yükleniyorum kendime. Akşam kar oynamaya inmek istedi, kıyafetin içinde bir türlü rahat edemedi, çamaşırı yapıştı, atkısı rahatsız etti, iki kat istemedi derken giy çıkar yorulup ağladı, kıyafetlerle sorunu var normalde de. Hemen içimden yine kendime yüklendim, zamanında hassasiyetlerini önemsemedin, hepsinin çözümü var sen uğraşmadın diye. Bakınca öyle ama ya, ne bileyim. Yanlış anlamayın yazdıklarınızı dikkate alıyorum, bir anda değiştirebileceğim duygular değil yine de. kahvetelvesi

Ben de diyorum ki çocukluğunda hayır dememeye çalıştım doyumsuz mu oldu Bugün çıktı almak için bilgisayarı kesmeye kalktı, aklında ne kurduysa. Sonra bıçakla keselim diye tutturdu. Valla açıklama ile yapamadım artık, öyle saçma. 4,5 yaş çocuk olsa da az bi olgunluğu olmalı ama ya. İnatlaşmamaya çalışsam da sonu gelmiyor sanki. İşin özü bence anneliği kotaramadım. Cidden tedavi olalım ama, böyle ömür geçmez. Normal olan da anormal geliyor belki arkadaşların dediği gibi. Şu ruh halinin çocuğa etkisi az değil.

Çok yetersiz hissediyorum ama yetişemiyorum diye değil. Gebeliğimi öğrendiğim an destek almaya başlamalıydım, ben sorunların o an başladığını düşünüyorum. İstenmeyen gebelik, tamam çabuk kabullendim ama tek başıma mücadele etmemeliydim o yoğun duygularla. Ben de randevuyu öfke problemleri nedeniyle aldım, artarak gidiyor. Sönen vurma davranışı tekrar başladı. Kalabalık ortamda huzur bozan konumunda oluyoruz çoğu zaman. kahvetelvesi

Adem Güneşi dinleyin.

Evet bu şekilde düşünüyorum, yoksa bir baba dedi diye alevlenmedim elbette... Çok teşekkürler. F flower world

Çünkü bunun bir tercihten ziyade bir sorun olduğunu düşünüyorum. Her dakika çocuğu sıkıştırmıyoruz elbette. Babasıyla biraz daha iyi, ama çok farklı değil. Önceki sorunuza da cevap vereyim, kaliteli vakit geçirebildiğimizi düşünmüyorum. Aklındakilere yetişemiyorum. Bir şeye başlarken ilgisi başka tarafa kayıyor, ufak bir şeyden büyük sorun çıkıyor. Onu nasıl sakinleştirebileceğimi bilmiyorum. Söndüğünü, bittiğini sandığım vurma huyu var tekrar hortlayan. Artık küçük değil, hoş görülemeyecek bir şey. Yani tek mesele temas değil, ama temelinde bunun olduğunu veya hepsinin aynı yere dayandığını düşünüyorum. kahvetelvesi

Neden diyemeyecegim, maalesef oluyor bazen. Dikkat etmek lazim ama hayat insani zaten zorluyor ustune de evlilik idare etmek cidden problem

Benim oglumda 4.5 yasinda. 4 yasina kadar ne optu ne sarildi bana huyu boyle diye dusundum soguk oldugunu temasi sevmedigini mesafeli oldugunu ama bir cocuk annesine. sarilmaz mi diye de dusundum hep babam derdi baska bir sey demezdi. Emzirirken daha bir yakindik emzirmeyi birakinca 23 aylikken resmen benden daha da uzaklasti tamamen babaciydi. Ne olduysa 4. yasindan sonra seni seviyorum deyip sarilmalar opmeler basladi simdi hep anneci belki sizinki de gecici bir. surectir. Uzulmeyin lutfen cocuklar. degisiyor.

Rastgele birine gitmek istemedim, öneri de alamadım kimseden, fazla bilinmeyen bir alan malum. Ebru Sidar'ın kitabını aldım, başlayamadım henüz. Şu an sıralamayı okul, psikolog, duyu bütünleme diye kurdum. Kitaptaki önerilerle biraz aşar belki, bu sırada işinin ehli birini bulursam daha iyi olur tabii. Hayat kalitesini düşüren şeyler. Siz nerden biliyorsunuz, neyden dolayı yani?

Kahvem neden oyle dusunuyorsun... Ki sen yenı dogmus yapmış minnacık bebegı olan bır annesin :) doğal olarak buyugune biraz daha az zaman ayırabılıyorsun dıye neden bu isyan.. Kendını suclama lutfen suan kucugune cokdaha fazla odaklı olmak zorunda oldugun ıcın boyle oluyor bnce.

Babası nerede?

Bende tam böyleyim bazen kendimi duygusuz hissediyorum kimsenin çocuğunu opemiyorum uzaktan seviyorum. kendi çocuğumu öpmelere doyamıyorum

Siz sevginizi gösterebilen biri misiniz? Ya da kendi annenizle olan bağınız nasıldı?

Aa gittiniz mi Telefon ve tablet mi önerdi anlayamadim Nasıl yani Öfkelenince ekran mı verin dedi Okul gercekten cok sey katiyor, kurallar, düzen, sosyallesme, farkli bir ortam vs İyi yapmissiniz Kendinizi de suclamayin, elbette kizacagiz da yani, ben bagirmadan hicc patlamadan, hic bunalmadan cocuk buyuttum diyen yalan soyluyordur bence Cunku her turlu iliskide her cesit duygu yasaniyor

Anladigim siz kendinizde mesafelisiniz. Sadece cocuk degil. Benim oğlum 1 yasindan itibaren kendisine hic dokundurmaz ve yaklastirmazdi. Biri ona adini dahi sorsa bağırır yere yatıp ağlardı. Dokunmaya ciddi tepkisi olurdu. Ben azda olsa dokunabilirdim. Ben yontem olarak farketmedigi anlarda ona sarıldım TV izlerken yanına oturmusken eline dokundum. Sabah uyandığında yaninda hergun sırtını oldum. Elini tutup sabah sohbeti ettik yarim saat. Meyve bile yiyorsa yanimda elimle saçını okşadım. Temasi farketmedigi anlarda yapmaya çalıştım. Suan 5 yaşında. Temasi seviyor. 4 yaşında açıldı başka insanlarla sohbete ve yanına gitmeye. Simdi gayet güzel ama bazen yatarken babaya temas ettirmiyo kendine onada şükür. Farketmemis olabilirsiniz ama sizde sevmediginiz icin aktarmış olabilirsiniz ona bu aliskanligi. Benim fikrim bu yönde. Psikologa gidin bencede içini, rahat eder. Ben öfke davranışları icin gitmiştim. Baya etkili oldu. Yani yaptığım. kendimi düzeltmekti. oğlum ben kendi davranislarimi duzeltince oda otomatik olarak istenilen davranislari yapmaya başladı. Anladimki biz farketmeden o davranışlara yönlendiriyoruz

Otizmden mi kuskulaniyorsunuz?

Çok uzun ve karmaşık cümleler kuruyor, neredeyse koşarak konuşuyor, odaklanamıyorum. kahvetelvesi

Çocuğunuza bol bol sarılın, onu öpün, ona onu sevdiğinizi söyleyin, bağırmayın bağırınca çocuklar içine kaçıyor

Aynı, 10 aylık kızım temas seviyor, söylediğim ninniyle sakinleşiyor ve ben bunları hayretle karşılıyorum. Ilk anneliğim gibi hissediyorum. Sonra diğerine az sarıldığım için vicdan yapıp onu sıkıştırıyorum. B

Temas sevmeme bağımsız anlamında değil aslında. Biz de yapışıktık, tam anlamıyla yürüyene kadar kucağımda, sonrasında 3 yaşına kadar ise paçamdaydı. 3 yaştan sonra reddetmeye başladım, işim var diye diye biraz bağımsızlaştı. Işe gidişlerim genelde ağlamalı, dönüşlerin bazen umursamaz bazen ağlamalıydı, artık değil. Beni görür ağlamaya başlar, sen git dedem gelecek, dayım gelecek derdi. Yumurtacı amca diye bile ağladı beni gördüğünde ve ben 2 sene bunu anlatıp güldüm. Komik değilmiş. kahvetelvesi

Kahve telvesi birak babasini sevsin, babasini daha cok sevsin. Bu bir sorun degil ki. Bu senin kotu bir anne oldugunu gostermez. Anneler isin hep biraz eglencesiz tarafinda. Alt degistirme, ek gida verme vs. Babalar annelere gore daha kisitli zaman gecirdiklerinden hep eglence, hep aksiyon, hep bir cumbus. Zavalli annelerin nefes almaya kadar enerjisi kaldigindan bu eglenceli dunyayi sunamiyorlar. Bir cocugu 4,5 yasina kadar getirene kadar kimbilir kendinden ne kadar verdin. Sal babasina, uzak bacaklarini, bir de kahve yap. Artik dinlenmeyi sen de hak ettin.

Merak olarak kalır umarım

Okula başlıyor yarın, iyi geleceğini düşünüyorum birçok yönden. Hiperkativite olduğunu sanmıyorum, onlardaki gibi tehlikeli hareketler yok, duramıyor sadece. Oturup yemek yiyemiyor, biraz sandalyenin yanında zıplayıp kayboluyor ortadan, normal mi bilmiyorum gördüğüm çocuklarda bu kadar hareket isteği olan yok. Bebekken sakinleştiremezdim, 2 yaş dönemi zaten hep ağlamalı geçi, 3-4 arası biraz duruldu derken şu an 2 yaştan daha kötü bile diyebilirim. Artık ben de sakin kalamıyorum. Sabredip sabredip patlıyorum. Çok mu şey bekliyorum diye de düşünüyorum ama 2 yaş bebesi gibi tutturaması ve makul açıklamalardan tatmin olmaması, aklındaki çözülmeden başka bir şeyle ilgilenmeyi reddetmesi vs... baş edemiyorum bu durumla. Uzman temas konusuna hiç değinmedi, öfkesi için de telefon ve tablet önerdi Okula biraz devam etsin, erteledim bir müddet. kahvetelvesi

Aa yok yok öyle düşünmeyin bazı bebekler gerçekten temas sevmez. İlk oğlum hep yanımda yatardı kucağımda uyuturdum artık bıkmıştık ayrılamıyorduk. 2. Si de yanıma gelse yatsa diye ölürdük gelmezdi, hatta 4 -4.5 yaşındaydı birlikte uyumaya ikna ettim en son sinirlendi bana dokunursan uyumam dedi çekti gitti yatağına. Ve babaya aşırı düşkündü. Beni babam doğurdu, ben babamın karnından çıktım diyordu o derece düşkündü. Şimdi 7 yaşında ve anneci ve hep birliktw yatalım sarılalım istiyor. Değişir hiç merak etmeyin. Yapısal. Soğukkanlı bir yapısı vardır oğlunuzun muhtemelen benimki gibi. şimdi korkusuz, cesur, duygularını pek belli etmeyen, özgüvenli, sağlam karakterli bir çocuk oldu. Büyüğü de. Biraz korkak ve çekingen.. birlikte vakit geçirin oyun oynayın bol bol. Biliyormusun sen minicik doğdun, karnımı gösterirdim buradan çıktın ben büyüttüm baktım sana, sen benim bebeğimsin çok seviyorum seni vs konuşurdum ben. sizin de pedagogluk bir durumunuz yok bence ama tabi yine en iyi kararı siz verirsiniz.

Benzer görüşlere sahip takip erginlerim var ama Adem Güneş'e çok ısınamadım

Oyun terapistine götürmelisiniz bence bir an önce bir uzman yardımı alın.

Gecici bir durumdur uzerine gitme kendi haline bırak. Cocuklar degisik benim oglum kinci mesela bir sey olur sogur hassas bir cocuk. Belki senin oglunda oyledir. Degisecek bu durum bence olmadi destek al sende kafana takma bence.

Bende, bana ne annem ne babam sarılsın öpsün istemezdim.. şimdi düşündüm de acaba annem de dert ediyor muydu?

Ben yorumlarinizin cogunu onudum. Cocukta bir sorun yok bana gore . Ama bence sorun sizde. Soyle ki zamaninda oglunuzu ihmal ettiginizi dunusuyor ve bunun vicdan azabini cekiyorsunuz gibi. Cocugunuzun davranislarindan cok zorlama cikarimlar yapiyorsunuz. Bence once sizin kendi sucluluk duygunuzu gidermeniz lazim. Ise gittiginiz icin mi ihmal ettiginizi dusunuyorsunuz? Ya da o pacanizdayken onu reddettiginiz icin mi?

belki de yoktur daha fazlasina ihtiyaci? her cocuk mıç mıç kucaklanmaktan hoşlanmaz. kuzenimin kizida tipki oglunuz gibi sevilmekten, oksanmaktan opulmekten hoslanmiyor. oda tam 4 4.5 yasinda babasina takmis kafayi, cok ilgili bir baba olmasina ragmen adam eve gelince ya sen git gelme istemiyorum diyor yaklasik 1 2 aydir. adami gormeye tahammulu yok resmen. babasida daha bir kez yapma diyen olmaz diyen, 24 saat oyun oynamak istese of demeyen bir adam. dönemsel gecici bir sey olabilir. yada sizin takildiginiz baska bir sey mi var şiddet falanmi uyguladiniz?

Mesafeli sayılabilirim ama aile içi değil . Anneme çok sarılırdım, sarılmayı daha çok ben başlatırdım. Ama sanırım bu konuda eksiklik hissettiğim için bu kadar takıldım.

Evet 11 aylık bebegimiz var ikimizin de :) gercekten oyle. Birde 12 yasında bir oglum var... Gercekten insan bazen yetemedıgını dusunuyor bunalıyor.. o yüzden Cok ıyı anlıyorum arkadasımı

Anlattığın kadarıyla annenin verdiği cevaplarda bişey yok çok mu dır dır ediyor bunumu demek istedin. Annenin seni önemsemediğini düşünüyorsun . push ;

Randevu aldım.

ama bu bildiğin klasik anne :)

Çok uyumsuz, çocuklu ortamda en uyumsuz bizimki. Tutturunca güzel güzel açıklıyoruz, sonra da deliriyoruz açıkçası, lafımızdan dönmüyoruz ama. Döneceksek de ki çok nadir, kılıfına uyduruyoruz bir şekilde. Elinde kalem bekliyor, kırtasiyeden boyama için çıktı alacakmışız. Dünden beri ve daha önceki haftalarda da yasak olduğunu anlattık. Dinleyip hiç duymamış gibi hadi gidelim diyor elinde kalemler. Alternatiflere kapalı. Başka oyun kurarak ilgisini çekemiyorum. Birazdan muhtemelen yarım saat-1 saat sürecek olan ağlama başlayacak. Psikolog her şeyi okula göndermeyişimize bağladı, bütün gün sıkılıyordur tablet-telefona izin verin artık dedi. 2. seansa gitmedik.

Başkalarına temastan bende hoşlanmam fazla, arkadaşlarımla bile öyle sarılmalı öpüşmeli ilişkim olmadı ama insan çocuğuna doya doya sarılamayacaksa da yani kahvetelvesi

Sağol canım. Pazartesi eşimle biz gideceğiz, sonraki seanslara beraber gideceğiz.

Çok teşekkür ederim. Benzer duyguda olan bir yetişkin olarak yazdıklarımız çok kıymetli. Ben de bazen anneme anlatmaktan kaçıyorum benzer nedenlerle, ilişkiyi çok etkiliyor nasihat etme. Ben bunun tamamen doğuştan geleceğine inanmıyorum, biz bir şey yaptık, sorunun nedenini gebelikteki duygularım bile olabilir, ben nasıl çözeceğini bilmiyorum. Geçen hafta bir psikolog deneyimimiz oldu, başka arayıştayım şu an.

TV tablet önerdi derken? 4.5 yas aslında epey toparlaması beklenen bir yas. Siz anne baba olarak tutturunca ne yapıyorsunuz mesela? İlk konuda dokunma olayından bahsettiniz ama şimdi Baska konulara geciş yaptınız Benim bir arkadasımın çocugu da böyle tutturan ve de uyumsuz bir kız benim arkadasım tutarsız bir anne oldugu için çocuk böyle. Hep aynı yanıtı alıyor ama kendini düzeltemiyor

Ben de kendimi çok serbest bir anne olarak görüyordum taa ki pedagoga gidene kadar. Bana aşırı kontrolcüsün çocuk sana bağımlı olacak artı özgür ruhlu çok çatışma yaşarsınız senin de terapi alman gerekli minvalinde konuştu. Cidden işinin ehli bir yere gidersen her şey hallolur. Ayrıca anneliği neden kotaramayasın ki bir sürü sorunla karşılaşacağız, sorunsuz çocuk büyüten var mı ki?

Haklı olarak bizde yoruluyoruz yorulunca tahammülümüz kalmıyor. Öyle olunca ben akşamları babalarına devrediyorum az dinlenip kendime geliyorum.

Amin.. Cümlemizin inş.. bizde kızdığımızda mesela düzelt diye daha çok bozuyor dil terapistine bıraktık bizler de.. bakalım nasıl olacak Önceki

Mesele bu cok abartili bir cikarim degil mi Bazi psikoloji ekollerine gore taa ilk atalarimizdan dahi genlerle ruh hastaligi da tasiyormusuz. O zaman herkes birbirini suclasin dursun, olacak is mi? Tek bir hata nasil butun iliskinize mal olsun ki? Ki hatalar da yapacagiz, bazen ben cok romantik bir anne olmadigim icin belki, cocuklarsiz birkac saat gecirmek istiyorum. Bu onlari istemedigim anlamina gelmez ki O birkac saat sonunda ozlemis olarak donuyorum Siz ilk etapta belki gebelik fikrine alisamadiniz olabilir, sonradan olusan hisler illa hatalidir mi demeliyiz benimkiler planliydi ben bile bir şok yasiyor gibi hissetmistim Kaldi ki plansiz gebelik cok zordur. Kendinize eziyet ediyorsunuz, yapmayin.

Babacı olması değil sebep. Babacı olsun, o sorun değil. Temelde bir sıkıntımız var, çözemiyorum. Çocuk kendini açamıyor, doya doya sarılamıyor, hatta bazen kaçıyor.

Var bir şeyler de belki ben abartıyor olabilirim. Kafamın içinde bir şeylerin dönüp durmasındansa uzmanın iyi veya kötü söyleyecekleri daha iyidir. Teşekkür ederim.

Sizin gibi düşünebilmeyi isterdim. Bir bebek neden temas sevmez? 4,5 yılda bunu tespit edip çözebilmeliydim.

Ama bir bebeğin temas sevmemesi bilmiyorum karakter deyip geçilebilir mi. Genele böyle, yani annem baktı ama kucağına atlamışlığı falan hiç yok tabii ki. Bize sarılır yine ama biz isteyince, nezaketten.

Söylediklerinizin çoğuna katılıyorum, bir kısmın ise üzerinde düşünmem lazım sanırım. Yani bu plansız gebelik-çocuğun içe dönük olma ilişkisini yeni kurdum ama bilinçaltım bu bağı çok çok önce kurmuş olmalı elbette. Bu da sizin dediğinize çıkar. Vicdan yüküm artıyor. Gerçekten hep bir bahaneyle tahammülüm az oldu. Randevuyu ben kendime almadım bu arada, oğluma aldım. Doktor gerek duyarsa beni de yönlendirir diye düşündüm.

İnanıyorum ama çok fazla da etkileyebileceğini düşünmüyorum, belki bir parça. Çok da bilgim yok. Ama mahalle teyzelerinden keşke yanına bi isim daha koysaydın cümlesini çok duydum kahvetelvesi

Temas sevmeme durumu şöyle, yarı uyku halinde şak diye öper bazen, uykuya geçişe mayıştıktan sonra çok sarılır. Uykuluyken kolay çözülür ya insan, işe gitmemle ve kardeşinin bizimle yatmasıyla hiç ilgilenmediğini sanarken uyku arası bunları sorgulaması gibi. Dağınık yazıyorum biraz. Sinirliyken ağlarken ele avuca gelmez, çoğu böyle zaten de az önce 15 dakika bana sarıldı ve bağıra bağıra ağladı, bu çok olmaz. Kendi hiç sarılmaz değil ama uzaktan öpücük vermeyi daha çok tercih eder. Bunlar bana temas sevmeme değil de becerememe gibi geliyor, yani istiyorum da yapamıyorum diyor sanki. Evet fikir almaya çok ihtiyacım var, uzman desteğini önemsiyorum. kahvetelvesi

İnsanın kendi çocuğuma objektif yaklaşması çok zor, ya merhamet giriyor devreye veya tersi duygular. Dışarıdan bir göz kesinlikle gerekli. Bir de her şeyi kendimiz çözmeye uğraşmamalıyız, sorun hissediliyorsa vardır. Teşekkür ederim iyi dileğiniz için. Ne güzel iyi bir uzmana denk gelmişsiniz siz, uzun da sürmüştür muhtemelen toparlanma süreci. Sabır isteyen konular.

Drama queen olmussunuz. Nedir sorun? Cocukla kaliteli vakit gecirmiyor musunuz? Ona karsi agresif misiniz? Babasi ile yapmaktan keyif aldigi neleri sizinle yapamiyor? 4,5 yasinda cocukla aranizda duvar olamaz. 4,5yasinda cocugun hic kimse ile arasinda duvar olamaz. Siz bunu zihninizde yaratiyorsunuz.

Bebekliğinde nasıldı? Kucak sever miydi? Yanında olabildiniz mi? Uyku eğitimi vs verdiniz mi? Teması başından beri kendi mi reddediyordu yoksa bir şekilde müdehale var mı? Sadece temestan hoşlanmaması değildir mesele eminim bu kadar üzüldüğünüze göre. Bağ konusuna eğilmek lazım...

Abartiyor olabilir misiniz? Baba ile ayri degilsiniz, bildigim kadariyla. Baba diye sayikladiysa aranizda duvar vardir diyemeyiz ki? Benim de oglum buyudukce temastan hoslanmaz oldu, eskiden kucagimdan inmeyen cocuk simdi gel opeyim deyince kosa kosa kaciyor. Babasindan daha beter, yuzune bile bakmiyor adamin neymis sakallari batiyormus. Hadi onun sakali var bende o da yok ne kaciyorsun demem o ki uzulmeyin, donemsel olarak cocuklar degisir.4 sene meme emen bir cocuktu benimki, dolayisiyla temas manyagiydi. Simdi bitti o devir

Allah yardımcınız olsun, inşallah en güzel sonucu alırsınız çocuğunuzla ilgili, travması da çözülür umarım. Bizde de konuşma 3 yaş civarı bozulmaya başladı. İstese gayet düzgün konuşuyor, ama çoğunlukla kendini çok kaptırdığı için zor anlaşılıyor, uyarınca da ne diyeceğini toparlayamıyor. Sizde nasıl? kahvetelvesi

2 yaşında çocuğun konuşmasını ben bile anlayamıyorum bazen iki yaşında tane tane konuşan çocuk azdır heralde. uzun cümleler kurması konuşmayı sevdiğini gösterir bazı insanlar heyacanli tiplerdir oğlunuz da öyle bana kalırsa, ve siz biraz evham yapmışsınız sanki anlattıklarınız sorundan çok oglunuzun kişisel özellikleri gibi geldi bana.

Neden şiir yazar gibi cevaplar verdıgınızı anlamadım ama bence olaya daha sakin ve dingin bir ruh halıyle yaklasırsanız çözümü bulmak kolaylaşacaktir

Oyun terapisi yapn bir çocuk psikologundan aldım randevuyu. Geri kalan her şey normal olsa çözmemiz gereken bir öfke sorunu var.

Kırtasiye konusunda veya benzer konularda gidin olmadığını görsün kapıdan dönün. Hiç yalan söylediniz mi? Yalan yakalarsa da inanmaz ya cocuklar. Psikolog un söylediklerine güvenmedim. Belki de psikolog bile değil. Baslasın bulun cidden.

Değişikmiş, ben de devam etmezdim ona. Ama sanırım ben olsam markete gider gibi çıkıp kırtasiyenin gerçekten kapalı olduğunu da gösterirdim yakınsa tabi. Alternatif sunma falan muhakkak yapmışsındır ama çıktı alamıyoruz biz çizelim sen boya gibi teklifleri de mi kabul etmiyor?

Emme bitişi biraz oldu bittiye gelmişti ama fazla fazla emdi zaten. Bir de ilk 1 ay hariç hep böyleydi, hatta şu an daha iyi temas ve sevgi gösterme konusunda. Ben de mantıklı bulmuyorum, yani bin tane de örnek görsem binimiz de sorumluyuz o zaman diyeceğim herhalde, örneklerim çoğalması rahatlatmıyor pek. Öneri için teşekkur ederim, kitabı not alacağım ama şu dönem annemle ilişkimi irdeleyemem. Çocuklar büyüyüp zihnim biraz berraklaştığında belki. Benimki de klasik anne aslında, ben hassasım belki, hazır hissetmiyorum hiç.

Bunun normal olduğunu kendime anlatamıyorum. Normaldir belki de.

İste bir şey olmalı. Oğlum 1 yaş civarı miyavlayarak gelir sarılırdı. Saçma ama başka karaktere girip sarılıyordu yani. Anne beni sev diye kucağıma geldiğinde 3 yaşındaydı, doya doya sevdim. Yani soğuk buz gibi değiliz elbette, ama daha fazlasına ihtiyacı varken reddediyor anlam veremiyorum.

İşte geçen süreden bahsetmiştim. Kuzeninizin eşi kızıyla ilgileniyordur ama çocuk o işteyken bir tür kaygıya kapılıyor belki de. Ben de dışardan baktığım zaman ilgili bir anneyim, ücretsiz izne ayrıldım, evde de iş güç demedim çocukla ilgilendim. Ama bayıla bayıla değil, birsüre sonra sıkıla sıkıla. Kurulması gereken o derin bağı kuramadık sanırım. Kopuk kopuk bazı sorunları fark ediyorum ama toplayıp sorunumuz şu diyemiyorum. Kuzeninizin kızının da bir tür kaygısı var ağladığında göre. kahvetelvesi

e her bebek kişiliği ile doğmuyor mu? büyüdüğündede de temas sevmeyen bir insan olacak yani. bence sırf bebek/çocuk oldukları için kendi tavırları-tutumları olduklarını kabul edemiyor çoğu ebeveyn.

Hayirli olsun kuzum insallah

Aslında net bir şekilde oğlunuzu anlatsanız biz de rahat yorum yapabiliriz

Ben duvar göremedim o yaşta ki çocuklar hareketli oldukları için ve opulmek kucaklanmak istemedikleri için sıkılıp kaçıyorlar. bizde fırsat vermiyoruz yani ben gel annem seni bir öpeyim gel annem kucaklayım çocuk ozlemiyorki biraz mesafeli davranınca zaten kendi izleyip geliyor ama ıslak öpücükler den rahatdiz olmasi ve oyun varken uzun sarilmalardan sıkılması normal. biraz büyüyünce de hep istiyor çünkü artık gerçek sevgiyi hissediyor ama küçük çocuk sevgiyi somut olarak çok göstermez. kim oyuncak alırsa cikolra tablet verirse onu sever.

Tam bir kucak çocuğuydu ama gezdirelim diye. Ilk 1 ay dışında kesinlikle bize dönük olmayacak, dışarı bakacak şekilde hep kucakta olacak. 3 yaşına kadar yatakta boğuşmuşluğumuz, birlikte uzanmışlığımız yok. Gaz masajı bile yapamadım, gazdan kıvrandı durdu. Aramızdaki bağ bize özel derdim ama artık sorun var diyebiliyorum. Düşünürken taaa gebeligimi öğrendiğim güne gidiyorum, planlı değildi.

Bu kaçınılmaz zaten, babanın yeri ayrı olacak. Kötü polisle çatışma daha fazla olacak. Babası dengesiz de davransa meyli ona. Olsun da, babayla bağ çok önemli. pamuk musun nesin Şimdiden başka zaman

Git, istemiyorum demesinin altında yatan duygusal bir sorun var. Oğlum da aylarca belki daha uzun süre ağlayarak git dedi bana, güldüm geçtim. O an çözmem gereken bir sorundu. Bu ve benzeri şeylerin şu anki ilişkimizi oluşturduğunu düşünüyor ve vicdan azabı çekiyorum. kahvetelvesi

Ben bunun bir sebebi olması gerektiğini düşünüyorum hala. Her insanın özellikle bebeğin dokunulmaya ihtiyacı yok mudur... Bilemiyorum. D damdan

bir destek alın

4.5 yas bebek değil

Ihtiyacı olduğunu hissediyorum ama umarım dediğiniz gibidir. kahvetelvesi

Hayır değiliz. S Seul098 Az insan,

Travmalar kolay anlatılmıyor maalesef ama üzerine cok düşmeden akışına birakmakta ise yarıyor. Ben oğlumun kendi hızına göre davranmistim. Bizde çok ise yaradi. Kendini ne zaman güvende hisseder ve açmak isterse o zamanları bekledim. Baska insanları uyardım hep öyle oyle oldu. Kardeşine gayet mesafesi yok ama size varsa farketmeden o mesafeyi siz ona hissettiriyor olabilirsiniz. Bazen biz goremeyebiliyoruz. Ben psikologa başka cocuklari gözlemlediğim zaman gayet yerinde tespitler yaptığımı alanım bu cunku, ama kendi çocuğumda neyin yanlış oldugunu göremediğimi söylemiştim. İster istemez kendi on yargılarınız, kendi yasanmisliklarimiz olaya net bakmamizi engelliyor. Iyi bir. psikilog olmasi gerekiyor. Benim şansıma iyi birine denk gelmiştim. Bizde çok ise yaradi. Umarim sizde iyi birini bulabilirsiniz. Bazende kendi hislerimizden dolayi hissedilen vicdan azabı bizi bu kadar irdelemeye götürebilir. Belki cocukta mesafe yoktur karakteri budur. Kısa zamanda toparlarsiniz umarim

Söylemişizdir de yakalandık mı hatırlamıyorum. Bu kadar çok tutturmasa, arada yaşasak çözüm üreteceğim ama arka arkaya olunca ne yapacağımı bilemiyorum ben de. Psikolog evet kötü deneyim oldu. Gayet güzel konuştuk orda ama üzerinden biraz zaman geçince her söylediği anlamsız geldi. bendeuyeolcam

Her insana göre değişir bu ihtiyaç ama çocuğunuz da bir birey. ben mesala temastan pek hoşlanmam sarılmak opulmek mic mic sevmem çevremde bilir. Eşimde tam tersi dokunmak ister. bunu kisisellestirmeyin sadece sizemi yapıyor genelemi böyle.

Okul için çok geç kalmışsınız diyerek beni bi telaşa verdi önce. Okul yok, tv kısıtlı bu çocuk tüm gün ne yapacak, öfkesi ondan da olabilir, tablet ve telefona izin verin artık dedi. Bir psikologdan bu yüzeysel yorum şaşırttı. Okul için çok heyecanlıyım, hem akran iletişimi öğrenecek hem birbirimizi özleyeceğiz. Umarım beklentimi karşılar. kahvetelvesi

Babalar daha çok sevilir genelde onlar herşeye peki der. anneler kısıtlayan olur kural yasak koyan. benim 18 aylık kızım bile babaci bu sebeple.

Ben de henuz kitabi okumadım ama ebru sidari takip ediyorum Bag odakli yaklasimindan dolayi yakin hissediyorum Oglumun cok sukur duyusal bir hassasiyeti yok ama genel olarak cocuklari anlayabilmek icin cok guzel bir perspektif oldugunu düşünüyorum Sadece meraktan dolayi biliyorum yani ^^

Valla öyle olduğuna neredeyse eminim. Aralık annelerinden 18 kadar arkadaşız, kız çocukları genelde öyle cilveli, temaslı, yanaşan çocuklar. Erkekler de düz duvara tırmansın ve böğürsün

yaaa yerim

seninki gibi hareketli çocuklar temas sevmez nereden mi biliyorum evdekinden :))) onun yapacak çokkk işi var öyle sarılırken zaman harcayamaz sarılacaksa da hemen sarılır ve gider

Size faydası olabilecek bir kaç kitabın görselini yüklüyorum. Kitapları Web'den araştırın sormak istediğiniz bir şey olursa cevaplamaya çalışırım. Çocuğunuz anaokuluna gidiyor mu? Cevap hayırsa, bunu gündeminize almanızı tavsiye ederim. Eklentiler CE8D863B-AD3C-4FFF-B476-1DA752CCF10D. jpeg 224,3 KB · Görüntüleme: 16 90EFD674-0099-4D4D-89DA-EA3A0F1C85D8. jpeg 24,6 KB · Görüntüleme: 14 3CB560A3-C0B2-4E81-A846-DC3B96B42421. jpeg 133,3 KB · Görüntüleme: 16 2FFC820C-8099-49A8-9E3F-346878ADA764. jpeg 99 KB · Görüntüleme: 15 F2ECFB69-EFC8-4649-AF6C-DFEE51895DF9. jpeg 73,2 KB · Görüntüleme: 14 AECA6AF6-552A-4074-BD4F-DF52DA6C498B. jpeg 87,7 KB · Görüntüleme: 10 BAB68039-F06D-4837-A0C3-5DC276972A4E. jpeg 62,2 KB · Görüntüleme: 11 81C0CAA0-87A6-4953-8E83-6BE5CC4644D9. jpeg 98,2 KB · Görüntüleme: 17 CF468AFD-6A03-4EF5-988B-358F04FE92CE. jpeg 75,3 KB · Görüntüleme: 14

Kendini ifade ediyor bir şekilde ne güzel. Zamanla bizde de yoluna girer belki, şu an yolunda gibi hissedemiyorum. Teşekkürler verdiğiniz moral için

Once bi sorgulayin babasi ile iliskisi neden boyle? Sizinle neden boyle? Bunun cevabi apaciktir. Sabremediginize sabredin, yapmadiginizi yapin.

Çok teşekkür ederim, alayım en kısa zamanda

Ben kucukken de anneme sarılmayı sevmezdim, otuz oldum hala sarilamiyorum. Küçükken de ona kendimi yakın hissetmezdim, hala daha hissedemiyorum. Küçükken de onunla dışarıya çıkmayı sevmezdim, yine sevemiyorum... Asla akıl danışmam, özel bir anımı paylaşmam... Hatta dün gece vücudumda tuhaf bir farklilik hissettim, ne olabileceğine internetten baktım, annemde de olan - yaygın bir şeymiş. Gidip anneme danışmak yerine internetten 'nasil geçer' videoları izledim, genetik yatkınlık dolayısiyla ablama yazdım, sende de oldu mu diye, olmuş. Ondan öneri aldım... Annemle paylaşmayı da düşünmüyorum. Yani demek istediğim, bir şey varsa vardır. Duyduğunuz 'ay annessiiii, o seni çok seviyor, ama çocuklar böyledir bazen. Büyüyünce duzelir' tarzı yorumlar hiç gerçekci değil. Büyüyünce düzelecek bir şey olsun istiyorsanız yapmanız gereken koşa koşa bir pedagoga gitmek, sizin hangi davranışınizin çocuğunuzu sizden uzaklaştırdığınin nedenini bulmak, ve buna bir son vermek. Mesela benim annemin en büyük olayı; bir: beni asla dinlemez, anlattıklarım ona ilgi çekici gelmez, yalandan dinlediğini belli eder İki: beni endişelendiren, ya da bir sorunumu anlatırsam, istediğim sadece dinlenmekken hemen dahil olmaya çalışır, akıl verir. Kırk yılda bir Dertleşmek için şirkette yaşadığım bir şeyi anlatsam 'daha güzel bir iş bul/ bilmemkime cv gonder' diye müdahil olmaya çalışır, akıl verir. Burnum kanadı desem zorla beni hastane hastane götürmeye çalışır, lazer epilasyona yazildim desem 'kanser yapıyor gitme' der, sadece sohbet etmek için 'yorgun uyanıyorum sabahlari' desem 'balikyagini içmiyorsun, bak hem bunu hem sunu ic' diye konusur... Gerçekten kurabilecegim kadar az cümle kuruyorum, ama yine de her seferinde bir öğüt vermeyi, bir şey dikte etmeyi beceriyor. Sizin de mutlaka bazı şeyleriniz vardır onu uzaklaştiran. Bunları cozmezseniz de otuz yaşında, sizinle iki kelime konuşmaktan kaçınan bir çocuğunuz olur. Ne yapın edin, küçük yaşta çözün sorunlarınızo

Mesafeliyim ama çekirdek aileme karşı değil. Oğlumun da kardeşine karşı mesafesi yok, çok sarılır ona. Ona sarılıp bizi reddetmesi bizimle sorunu olduğunu düşündürüyor bana. Sizinki de bir problemle başlamış, Allah korumuş bu arada. Bizimki de duygusal bir sorunla başladı, ben onu istemedim o da beni istemedi belki diye kuruyorum. Çok temas kurmaya çalıştım, şu an eskisine göre çok iyi, yine de bir sorun varsa bulup düzeltmek istiyorum. Önceki

Bence bu hislerin üzerine gitmelisiniz. Buradan anlattıklarınızla biz bilemeyiz. Bir uzman görsün belki vardır bir sıkıntı ve hisleriniz doğrudur. Belki de yoktur ve içiniz rahat eder.

altinda yatan sebep ne?

4,5 yaşında. Nasıl aramızda bir duvar olabilir? Eğitimciyim ben. Nasıl onun heyecanını söndürebilirim. O benim oğlum. Dinleyemiyorum, duyamıyorum. Uyuyamıyorum. Baba dedi az önce uykusunda. Desin. Baba diyene kadar bu duvarı bu kadar fark etmemiş miydim? Yetişemiyorum ben onun hızına. Öfkesine, heyecanına, sevincine, üzüntüsüne, arka arkaya çoğunu anlayamadığım veya anlamlandıramadığım isteklerine. Bu duvarı nasıl aşacağımı bile bilmiyorum...

Tabiki muhakkak git için rahat olsun en azından

Benim ablam çocukluğumuzdan beri bu şekildeydi. Şimdilerde daha iyi. Normalde zaten hiç hoşlanmazdı öpülmekten falanda işte bayramda ancak izin alarak öperdim. Bende tam aksine temasla seviyorum sevdiğim insanı. Olabiliyor böyle şeyler.

Aa küçük bebeği mi var konu sahibimizin.. annelik ne zor. Aslında sadece herşeye yetişemeyen bir kadın var o zaman karşımızda. Ben çok derşn yorumlamış olablirm öncesinde. Küçük bebeğiniz varsa bu şartlarda bu dönemde bunalmış olmanız hiç birşeye yetişemiyor olmanız ve büyük yavrunuza gerektiği kadar zaman ayıramıyor olmanız normal.. sizin çocuğunuzdan ziyade kendi kafanızı rahatlatmanız azcık nefes almanız lazım sanıyorm. Belki de sadece aşırı bunaldınız ve tahammülünüz yok hiç birşeye

Herkes temasi sevmez. Benim kizimda temasi sevmez fazla. Yada sadece onun istedigi zamanda olur. Halen kizima ona bildirmeden önce sarilirsan, çok kizar. Onay vermedi çünkü. Yani her çocuk farklidir. Bunu kabul etmek zor. Ayni zamanda sürekli büyüyorlar, tam tanidigini düsündügün anda tekrar degisiyorlar ve sende anne olarak degismek zorunda kaliyorsun. Hepimiz kendimizi bundan dolayi yetersiz his ediyoruz. Ama o sandigin kadar duvar yok. Önemli olan zaten ille hep aktivite, hep egitici oyunlar degil. Yeterki cocuk sevildigini bilsin. Evet bazen öfkelenecez, bazen yorulacaz. Evet bunu cocukta görecek fakat hersey travma degildir. Sürekli mutlulukta normal degil, bunu çocukta ögrenecek. Profesyonel destek bu konuda önemli olabilir. Bende psikologa gidiyorum. En azindan endiselerini elinden aliyor. Sorunlari nasil hal etme konusunda fikir veriyor.

aynı ben.. daha küçücüktüm, eve misafir gelmişse yanlarına çıkmadan annem tembihlerdi "sakın seni öptüklerinde yanaklarını silme diye" ki yine de silerdim. Konu sahibi, aynı şey geçmişten bugüne, anne ve babamla olan ilişkimde de geçerli, hatta eşimle.. hiç hoşlanmıyorum dokunmatik hallerden.. Hatta bir arkadaşım bana sarılmayı öğretmeyi kendine görev edindi, başaramadı. Diyeceğim o ki bir insanın hali çocukluktan belli oluyor. Kendinizi üzmeyin. Yakınlık sadece dokunma sarılma ile değil hisler, bakışlarla da kurulabiliyor.

Bebekle ilgili değil aslında. Oğlumun zor tarafları var, bebekten önce de çok zorlanıyordum. Allah hepimizin işini kolaylaştırsın, bir çocuk iki çocuk fark etmez ebeveynlik hep zor. 2 gram akıl kaldı işte E Elif2780 3 melek annesi❤ Üyelik İptali Anneler

Benim kızım 2.5 yaşındayken babası gelince beni odadan kovardı. cidden yapardı bunu. şimdi 3.5 yaşında ben babamın kuzusuyum der. Aksine hoşuma gider bu durum. Bence bundan ziyade farklı sorunlariniz var

Umarım, teşekkürler. kahvetelvesi

Olmayan manalar ariyorsun bence. Cocuk bu daha, mesela hayir deyip sonra onun istedigini yaptiginda yine aglar bunlar, istedigini yaptin diye. Yani daima bir mantik yok, daima bir derin anlami yok. Bunlar kendi çikarttigin seyler bana kalirsa, kendini yetersiz his ediyorsun diye. Bizde uykulu oldugumuzda farkli davraniyoruz ki. Bu normal olabilir. Benim kizimda temasi sevmez dedigim gibi. Ancak bazen, özelikle biraz daha uykulu olunca benim kucagimda oturur 10 dakika bana sarilir sonra birakir. Bu ben ona hiç sarilmiyorum diye degil ki. O zaman ihtiyaci yok zaten. Bazende ihtiyaci oluyor iste, o temasi depolayip gidiyor cocuk. Kizimda sinirliyken asla sarilmasini istemiyor. Nefret ediyor. Bagira bagira etrafi döke saça tekmeleyerek geçirmeye çalisiyor. Bu konudada zaten psikologun destegini almak istiyorum. Sarilmadigi için degil, etrafi döküp saçiyor diye. Hepimizin stres ile kötü anilar ile duygular ile cebelesmemiz farkli . Yetiskinlerdede bak mesela bazi insanlar hiç bisey yiyemiyorken ben tika bisa abur cubur yerim kendimi kötü his ettigimde. Aynisi çocuklar için geçerli. Bazi cocuklar hemen anneye kosar ona sarilir, baze çoçuklarda kendi çözmeye çalisir.

Şöyle, babayla beraber ortak kural koyucu musunuz evde yoksa baba kıyamayıp her şeyi yapan, ağlamasın diye uğraşan ve yer yer kuralları esneten kişi mi? Bazı babalar çok yanlış olsa da 'tamam annesi yapmayacak' gibi benzer cümleler kurarak, sanki çocukla bir çeteleşmeye giriyor ve karşıt gruba anneyi alıyor. Benim küçük oğlum babasına aşırı düşkün, söylediğim gibi 'seni sevmiyorum, babamı istiyorum' cümlesini duydum. Buradaki benim hatam, abisinin bana yapışık hatta aşık yaşaması, bir de üzerine o kadar ağlak ve sinir krizi eşiğinde yaşıyor ki, onun sınırlarında yaşam kurallarımızı oluşturduk. Uyurken abisinin yatağına ben otururum, daima büyüğün işlerini ben yaparım, kucaklanacaksa ben büyüğü eşim küçüğü alır, banyo sonrası ben kurularım büyüğü vs vs. Çünkü zaten bırakmaz, bile isteye yapmıyorum, cinnet geçirir ben yapmazsam. Böyle olunca çocuk kendi aklında beni 'abimin annesi' diye kodlayıp, kendine babayı bırakmış. Hemen farkedip ikisinin işlerini aynı anda ben ya da babası yapmaya başladık paylaşmak yerine. Biraz kırıldı bu algı ama hala yaşıyoruz benzer şeyler.

İstediği bazı makul şeylerde inatlaşmamayı seçiyorum ben işe yarıyor. Çıplak gezicem diyor kış günü kombiyi kökleyip izin veriyorum böylece bir süre sonra giydirmeme de izin veriyor. Buraya su dökcem diyor dökebilirsin ama sonra sil olur mu diyorum. Döküyor biraz çıp çıp yapıyor sonra siliyor kendince gibi. Yo dökme sakın desem gizliden dökecek bir şekilde nasıl olsa Cevapsız kalmak bizi bile gerer aslında, sanki görünmez gibi, önemsenmiyormuş gibi bir durum olup öfkelendirir sanki. Ayrıca geç kalmış da değilsin, şu an farkettin şu an düzgün bir pedagogla devam edebilirsin. Yani düşündüğün gibi taaa en başındaki duruma bağlansa dahi çözülmeyecek bir durum yok. Ben de bir ara corona başında aşırı depresyondaydım. Ben bu çocuğu istemedim şimdi corona olacak elimden alınacak moduna girdim. Kurup kurup ağlıyordum. Bence önce bizim tedavi olup bu psikolojiden kurtulmamız lazım yoksa her şeyi bir şeye bağlamalar bitmeyecek

Öncesinde de pek farklı değildik, yorumlarınız gayet nokta atışıydı bence. Bizim evde ilgilenilemeyen büyük değil, küçük Bebek az da olsa nefes aldırdı bile diyebiliriz. Bu arada kardeşle temas noktasında hiç sıkıntı yok, sorun bizim aramızda tamamen. yalniz

Benim oğlum da geceleri baba diye sayıklar, uykusunda korksa babasını çağırır. Bundan hiç değişik anlamlar çıkartmadım, aksine hoşuma bile gidiyor.

Benim oğlumda sevmez şu an 6 yaşında yeni yeni gelip öpüyor o da keyfi olursa :) bende sevmem çok temas, öpüşme, sarılma. Herkes için ihtiyaç değil yani. Büyüdükçe değişir dert edinmeyin bence ve erkek çocukları geneli böylr