Annemle olur da diğer bonusları istemiyorum, bi de annem in sağlık sorunlarını nasıl tek başıma halledeceğimi düşünüyorum, çünkü ben diğerlerini istemediğimi dile getirdiğimde sorun yaşayacağız bu net, çünkü 35 yaşındaki erkek kardeş işsiz babamdan kalan maaşla kıt kanaat evi döndürüyorlar P

Merhaba arkadaşlar, annem adına hem üzülüyorum hem çaresiz hissediyorum... babam yaşadığı sürece annem i çok yordu, çok sinirli kısıtlayıcı davrandı anneme ve haliyle bize de, geçen yıl kaybettik babamı allah rahmet eylesin... kaybettiğimizden beri annem hep alıngan depresif ağlayan biri, önceden de hayat dolu neşeli biri değildi zaten ama babamdan sonra iyice kötü oldu, bi ameliyat bi kaç ufak lokal anestezili işlem geçirdi bu bir yıl içeçirisnde, sürekli ağrıları var hayatını kısıtlayan, sürekli hastanede, ayrı illerdeyiz, annemle aynı evde yaşayan otuz beş ve 30 yaşlarında kzı ve erkek kardeşim var, başka evde yaşayan evli Ablam var, ama annem aşırı derece de yalnızlık çekiyor, bunun çözümü Yok, sürekli yalnız sürekli acı içinde, fiziksel ve ruhsal, ve benim içim yanıyor ama öfkeleniyorum da, hayat la hep tek mücadele ettim, annem sürekli babamı memnun etmek zorundaydı ve bizler de kendi başımızın çaresine bakmak zorundaydık... annem hiç iyi değil, her fırsatta sağlık sorununda yanındayım annemin ama benim de kafam iyi değil, üç düşük yaşadım, eşimden boşanmayı düşünüyorum sürekli hır gür sinir stres içindeyiz, öyle bunaldım ki anlatamam, ben boşanırsam annemle yaşayacağım bu belli, ama annemin depresif üzgün sağlık sorunları ile tek başıma mücadele edecek günü bulamıyorum kendimde, ama boşanıp kurtulmak da istiyorum... ben annemi yanıma alırsam diğerleri bariz ilgilenmeyecek bu net!!! Onların yanında iken bile sürekli yalnız hisseden annem, benim yanıma taşınırsa asla ilgilenmezler, boşandıktan sonra nasıl yapacağım neler bekliyor beni, bu durumda olup da başa çıkabilenler var mı? Ben aşırı sıkılmışlık içindeyim, anneme bakmaktan ilgilenmekten gocunmam ama tek başıma hem çalışıp hem anneme fiziksel ve ruhsal yetişmeyeceğimi biliyorum... kendime bile yetemezken. Kaldı ki bir de boşanmak bende nasıl bi etkiye neden olacak hiç fikrim Yok, bunlaır düşünmekten ayrıca kafayı sıyırıyorum, bi yandan evdeki adamla olan sorunlar... işin içinden çıkamıyorum arkadaşlar

Ben yoluma bakarım onda sorun yok ama İşin kötüsü annemin bakacak bir yolu yok maalesef...

tedaviye başlatın annenizi.

Anneniz psikolojik tedaviye baslamali. Hayati mutsuz gecti diye sizinkini zindana cevirme hakki yok. Bosansaniz niye annenizle yasayacaksiniz onu anlamiyorun. Ayri ev tutun.

Maddi imkanın varsa kendine ayrı bir ev tut, sonrasında da anneni yanına alma ama ona yakın bir ev tut. Bir tane hayatın var mutlu olacağın şekilde yaşa.

Ayrılırsanız, önce psikolojimi toplamam lazım, biraz yalnız kalmam lazım, biraz zamana ihtiyacım var, kafamı toplamam lazım gibi sözlerle ayrı kalın. Ayrı evde oturun, bir müddet sonra alışacaklardır buna. Ve kabulleneceklerdir yavaş yavaş. Daha kendimi toplamadım, kardeşimin sorunlarıyla uğraşmaya hazır değilim filan dersiniz. İşiniz varmış, kendinize yetiyorsanız, gayet güzel devam edersiniz. Siz kendinizi topladığınızda, annenize de anlatabilmeye başlarsınız evde erkek kardeşinizle kalamayacağınızı. Evliyken kendi düzeninizi oturttuğunuzu ve artık değişik bir düzene giremeyeceğinizi söylersiniz. Sizin bir düzeniniz var, bunu bozmayın, ben gidip gelirim dersiniz. Bir müddet 3 maymunu oynayacaksınız. İnsanlar sizin onların sorunlarıyla uğraşmadığınızı Cgörünce kendileri halletmeye başlıyorlar direk. Ama enbiyalara bir suçluluk duygusu ve vicdan kuruntusu görünce, onu kullanmaya çalışıyorlar. Bu anne baba da olsa böyle maalesef. Benim yıllardır, hiçbir sorunumla ilgilenmemiş bir babam var mesela. Maddi durumları çok iyiyken, benim evime icralar geldiğinde, 8 aylık hamileyken evimden çamaşır makinesinden buzdolabına her şey alındığında yoktular. Oğlun sünnet olduğunda, kırk kere söylemiş olmama rağmen, aramayı dahi unuttular. 3 gün sonra bizim eve misafir geliyor, yardıma gel diye aradığında, gelemem oğlum sünnet oldu dediğimde öğrendi sünnet olduğunu. Bir hediye vermek akıllarına gelmedi. 2. Çocuk için tüp bebekle düşük yaptığımda yoktular. Yıllardır onlar için yaptığımı da çok az kişi yapmıştır kendi anne babasına. Yine de annem, kurumuş limon kabuklarını attım diye beni evden kovar, kafası kızdı mı gelip 9 yaşındaki oğluma senin yaşında hafızlık yapıyorlar, sen daha çarpım tablosu ezberliyorsun filan diye garip laflar söyler. psikolojisi bozuldu onun da erken yaşta hasta olmaktan ama bunun ceremesini ben ve oğlum çekmemeliyiz. Babam, devamlı şehir dışına gidip geliyor iş dolayısıyla. annem yürüyemiyor ve belki de ileride yataktan da çıkamama ihtimali var. Bize baba, eve haciz gelecek, buradan çıkmamız lazım dediğimizde, pek çok evinden bir tanesini gösterip, oturursunuz ama kira ödeyecek duruma geldiğinizde çıkarsınız diyen ve açıkça evini de vermek istemediğini gösteren babam, şimdi devamlı kendi oturdukları lüks sitelerinden bana 800 binlik ev alacağını, oraya taşınacağımızı ima edip duruyor. Neden? Çünkü eskiden annemin yanında bekar kardeşim kalıyordu, şimdi o da evleniyor, düğününü ben yapıyorum ve annem evde yalnız kaldığında babam onu ikide bir yalnız bırakıp gidemez eskisi gibi ama ben orada olduğumda çok rahat gidebilir. Hiç ters ve net bir cevap vermiyorum, çünkü bu onlara cevap verme hakkı doğurur. Ve karşı argüman geliştirirler. Onun yerine geçiştiriyorum. Onlar da kendi sorunlarına çare üretmenin yollarını arıyorlar. Halbuki benim aceleci ve duygusal bir yapım vardır. Ama bunu onlara göstermek, yalnızca bu vicdanın sömürülmesine yol açıyor. Şu anda gösterdiğim sebep oğlumun okulu, ileride başka bir şey olacak. Ve gerçekten zamanı geldiğinde konuşulacak belki gerçekler ama bu onların beni kötü evlat olarak gösteremedikleri bir zamanda olacak. Ama insanların kendi çözemedikleri sorunları bizim üstümüze atma hakkı yok. Bunun için politik olmak lazım biraz. İngilizce de bir deyim var, "if you don't have the power, delay" eğer o sırada gücün yetmiyorsa, oyala. Sorunu geçiştirmiyorsun, yalnızca oyalıyorsun etrafındakileri ve biraz zaman kazanıyorsun en azından. Bu da bir taktiktir. Ailenle bir araya geldiğinizde, problemlerden, ev ve eş meselelerinden bahsetme, geçiştir. Bakalım filan de, yavaş yavaş su akar yolunu bulur ama 3( yaşında çalışmayan adamla, istemediğin halde Aynı evde oturmak zorunda hissetme kendini ve istemediğin şeye sana başkalarının yüklemesine izin verme.

Herkesin söylediği gibi ben de anneniz için düzenli psikolojik tedavi oneriyorum. O net. Ama sizin için bir çözüm önerim yok malesef. Yani madem kaçınılmaz son boşanmak diyorsunuz ayrı eve geçmeniz de bayağı zor gibi. Birlikte kalınca da sizi de bir depresyon bekliyor olacak. Ne desem bilemedim. Allah hayırlı kapılar açsın size inşallah

Maddi durumun fena değil, evladım Yok, annem benim yanıma gelirse tek başıma nasıl yetişirim diye düşünüyorum, diğer ikisi bekar, biri zaten farklı ilden iş teklifi bekliyor gidesi var uzaklara, peki ya erkek olan kardeş. O da Yaşını başını aldı işsiz güçsüz, tek annemi alacam yanıma desem o napacak? Kaldı ki annemin sorunları ile tek başıma mücadele etmem çok çok zor, erkek kardeşim de evde yatacak duracak ben cinnet geçirecem, çok karışık kafam

Onlar zaten bir evde yasiyorlar. Düzenlerini hic bozmayin. Ne olursa olsun ayri eve cikin. Annenize yine yakin olursunuz. Abes karsilansa karsilansin. Korkmayin. Net olmaniz lazim

Babam hayatta iken de annemin kimsesi Yok Benim arkadaşlarım var üniversiteye gidiyorum vs diye düşünür üzülürdüm, ya o zamanlar annemi iyi bi psikiyatriye götürmek isterdim, şimdi aslknda tam zamanı, aynı evde yaşayan erkek kardeşim de söylüyor sürekli ağlıyor napcaz falan diye, az önce konuştum annem yine ağlamış, sesi çok kötüydü bana çaktırmamaya çalışsa da çok belli, sinir bastı bana da, içimden geçenleri bilmiyor tabi annem, sürekli yalnızım diyorsun İnan herkes yapayalnız diyiverdim sonra da pişman oluyorum Pamukannesi83

Anneniz deprasyonda. Bu yalnızlık başka yalnızlım. Etrafında isterse bin insan olsun anneniz yinede kendini yalnız hissedecektir. Psikolojik yardım almasını sağlayın

Ben kendime yeterim inşallah da annemin sağlık sorunları var, bacağına platin takılması lazım derhal, aynı ilde yaşayan iki kızı var ama ben el atmazsam o ameliyatı olamaz annem, en az iki ay ciddi bakım öaızm annem e ameliyat için, şuan ciddi acı çekiyor ama kimsenin tınladığı yok, herkes in gözü kör kuşağı sağır olmuş, bi gece hastanede kalması gereken iki ameliyat geçirdi annem, ikisinde de ben gittim 1000 km yol, hastanede ben kaldım, ev alışverişini yemeklerini ben yaptım, döndüm geldim iş başı tekrar, anneme harçlık da bırakıyorum evdeki iki bekar sömürüyor o harçlıkları da, borç olarak vermezsen anne onlara bir daha sana para bırakmıcam dedim en son annem e, yalnızım ok ama yalnızlığıma bir de yükler yüklenince Altından kalkmak gözümde çok büyüyor sonundaoldu Nirvana Anneler

Sorunlarımı sürekli gözden geçiriyorum artık yoruldum sevgi hissedemiyorum, anlaşamadığımıza kanaat getiriyorum, çok ama çok yoruldum, aynı evde durmak istemiyorum onunla, şuan herkes kendimhalinde takılıyor, aklımda hep boşanmak boşanmak boşanmak!!! Peki ya sonrası?

Annen profesyonel yardım almalı. Onu buna ikna etmelisin

bence anneyle birbirinize iyi gelebilirsiniz. P

bu hayata bırkere gelıyorsun herlafının basında annemı yanıma alacam lafından vazgeç, herkes kendı yoluna baksın ama annenı tedavi ettir, zaten zor ve kötü bir hayattan çıkıyorsun, ve kardeşinede bakmak mecburıyetınde değilsin

Aynı evde yaşamak zorundayım Çünkü anneme en yakın çocuğu benim, bi de maddi durumum var diye bana yüklenilir, anneme ben tek kalmak istiyorum ku diyeceğim? Nasıl olacak? Bir düre kafamı toparlamaya ihtiyacım var derim ama tamamen ayrı çok abes karşılanır, benim olduğum ilde annemin yakın akrabaları var, annemle aynı evde yaşasam bile diğer iki bekar kardeşlerle aynı evi asla ama asla istemem, nasıl olacak bilmiyorum C captain price erkek

Sizi hatırladım sanki daha önce de konu açmıştınız. Işsiz 35 Yaşında calışma hevesi olmayan erkek kardeşe bakmak zorunda değilsin öncelikle bunu bir ideal et. Sonrası için de bir plan yap. Eşinle devam etme imkanın yok mu sorunlarını gözden geçir.

Öyle çaresiz ki... ben de Hep anneme üzülüp duruyorum, ilk fırsatta psikiyatriye yönlendireceğim annemi defne-28

Ayrılırsanız, önce psikolojimi toplamam lazım, biraz yalnız kalmam lazım, biraz zamana ihtiyacım var, kafamı toplamam lazım gibi sözlerle ayrı kalın. Ayrı evde oturun, bir müddet sonra alışacaklardır buna. Ve kabulleneceklerdir yavaş yavaş. Daha kendimi toplamadım, kardeşimin sorunlarıyla uğraşmaya hazır değilim filan dersiniz. İşiniz varmış, kendinize yetiyorsanız, gayet güzel devam edersiniz. Siz kendinizi topladığınızda, annenize de anlatabilmeye başlarsınız evde erkek kardeşinizle kalamayacağınızı. Evliyken kendi düzeninizi oturttuğunuzu ve artık değişik bir düzene giremeyeceğinizi söylersiniz. Sizin bir düzeniniz var, bunu bozmayın, ben gidip gelirim dersiniz. Bir müddet 3 maymunu oynayacaksınız. İnsanlar sizin onların sorunlarıyla uğraşmadığınızı Cgörünce kendileri halletmeye başlıyorlar direk. Ama en ufak bir suçluluk duygusu ve vicdan kuruntusu görünce, onu kullanmaya çalışıyorlar. Bu anne baba da olsa böyle maalesef. Benim yıllardır, hiçbir sorunumla ilgilenmemiş bir anne, babam var mesela. Maddi durumları çok iyiyken, benim evime icralar geldiğinde, 8 aylık hamileyken evimden çamaşır makinesinden buzdolabına her şey alındığında yoktular. Oğlun sünnet olduğunda, kırk kere söylemiş olmama rağmen, aramayı dahi unuttular. 3 gün sonra bizim eve misafir geliyor, yardıma gel diye aradığında, gelemem oğlum sünnet oldu dediğimde öğrendi sünnet olduğunu. Bir hediye vermek akıllarına gelmedi. 2. Çocuk için tüp bebekle düşük yaptığımda yoktular. Yıllardır onlar için yaptığımı da çok az kişi yapmıştır kendi anne babasına. Yine de annem, kurumuş limon kabuklarını attım diye beni evden kovar, kafası kızdı mı gelip 9 yaşındaki oğluma senin yaşında hafızlık yapıyorlar, sen daha çarpım tablosu ezberliyorsun filan diye garip laflar söyler. psikolojisi bozuldu onun da erken yaşta hasta olmaktan ama bunun ceremesini ben ve oğlum çekmemeliyiz. Babam, devamlı şehir dışına gidip geliyor iş dolayısıyla. annem yürüyemiyor ve belki de ileride yataktan da çıkamama ihtimali var. Bize baba, eve haciz gelecek, buradan çıkmamız lazım dediğimizde, pek çok evinden bir tanesini gösterip, oturursunuz ama kira ödeyecek duruma geldiğinizde çıkarsınız diyen ve açıkça evini de vermek istemediğini gösteren babam, şimdi devamlı kendi oturdukları lüks sitelerinden bana 800 binlik ev alacağını, oraya taşınacağımızı ima edip duruyor. Neden? Çünkü eskiden annemin yanında bekar kardeşim kalıyordu, şimdi o da evleniyor, düğününü ben yapıyorum ve annem evde yalnız kaldığında babam onu ikide bir yalnız bırakıp gidemez eskisi gibi ama ben orada olduğumda çok rahat gidebilir. Hiç ters ve net bir cevap vermiyorum, çünkü bu onlara cevap verme hakkı doğurur. Ve karşı argüman geliştirirler. Onun yerine geçiştiriyorum. Onlar da kendi sorunlarına çare üretmenin yollarını arıyorlar. Halbuki benim aceleci ve duygusal bir yapım vardır. Ama bunu onlara göstermek, yalnızca bu vicdanın sömürülmesine yol açıyor. Şu anda gösterdiğim sebep oğlumun okulu, ileride başka bir şey olacak. Ve gerçekten zamanı geldiğinde konuşulacak belki gerçekler ama bu onların beni kötü evlat olarak gösteremedikleri bir zamanda olacak. Ama insanların kendi çözemedikleri sorunları bizim üstümüze atma hakkı yok. Bunun için politik olmak lazım biraz. İngilizce de bir deyim var, "if you don't have the power, delay" eğer o sırada çözemiyorsan, oyala. Sorunu geçiştirmiyorsun, yalnızca oyalıyorsun etrafındakileri ve biraz zaman kazanıyorsun en azından. Bu da bir taktiktir. Ailenle bir araya geldiğinizde, problemlerden, ev ve eş meselelerinden bahsetme, geçiştir. Bakalım filan de, yavaş yavaş su akar yolunu bulur ama 3( yaşında çalışmayan adamla, istemediğin halde Aynı evde oturmak zorunda hissetme kendini ve istemediğin şeye sana başkalarının yüklemesine izin verme.

Annenizin yalnızlığını siz de gideremezsiniz. Onca yıl geçmiş babanızla. Üstüne operasyonlar. Anneniz büyük ihtimal depresyonda. Önce fiziksel olarak iyilesmeli bunu yaparken de psikolojik danışmanlık hizmeti almalı. Sonra da ona bir igdaş bulmalısınız. O yaşta insanlar için bir dolu aktivite var. Mutlaka yapısına uygun birini bulursunuz ya da turlarla dolaşsın. Bu arada siz niye boşanınca birlikte yaşamak zorundasınız. O kadar insan aynı evde çok zor.

Destek alsın anneniz. Babam öleli 16 sene oldu. 5 sene sonra ablamlar evlendi. Geçen senede ben elbette zor bizde üzülüyoruz yanlız diye ama bize hiç belli etmiyor.

Çalışıyor musunuz? Maddi imkanınız var mı? Evladınız var mı? Anneniz tedavi olur sizde Çalışır beraber geçinir gidersiniz bunalmayın hayat kısa

Ne bileyim ya, dediğim gibi evdeki bekar kardeşim il değiştirmeyi planlıyor, annem erkek kardeşle memlekette kirada kalacak, benim maddi imkanım var ama erkekle aynı evde bakıma muhtaç bi anne, ben burda tek... bu ile seve seve gelir annem, kız kardeşimin gideceği şehre asla gitmez ama Bırda çok akrabası var annemin, ben teşvik etsem şu an yine de taşınırlar bu ile. Kaldı ki tek olduğumda haydi haydi gelirler ama erkek kardeşimi istemiyorum Benden büyük ama evde yatıyor babamdan kalma emekli maaşını yiyorlar, annem oğlu ile aynı evde tek kalmaz ben burda yalnızken, erkek kardeşi de ben istemem, kedimle mutlu mesut yaşarım, ama işte annem bakıma muhtaç, hoş şu an kimse de ilgilenmiyor, yaşayıp gidiyor idareten maalesef P

Mesaj tekrarı olmuş kusura bakmayın. sonundaoldu Nirvana Anneler

Zaten yeterince depresyondayım, bunları düşündükçe kara deliğe giriyorum sanki, rabbim görüyor bi kapı açar inşallah