Seven kadin cabalar herzaman elinizden geleni yapmissiniz iciniz rahat olsun. Bosanma surecinde oldugunuz icin kendinizi kasiyorsunuz tahmin edebiliyorum ama disariya karsi kendinizi kapatmayin. Bu zor sureci sosyalleserek daha kolay atlatirsiniz. Allah gonlunuze gore versin..

Eşimle severek evlendik. Ama yaşadıklarımdan dolayı sevgim zamanla söndü.. Bana çok çektirdi. Sinirli bir insan haline geldi maddi konularda anlaşamadık. Bana hakaretler eşya kırıp dökme, senden boşanmak istiyorum deyip valiz toplamaya kadar canımı yakmalar ve daha nicesi.. olmuyordu ondan çok ürktüm ve artık psikolojim bozulmaya başlamıştı. Zaten evliliği 1 bucuk yıl sürdü. daha fazla sabırlı davranamadım. uyuşamadık. tanıyamadık birbirimizi. Herşeyi ailesine anlatırdı aramızda olup biteni. zamanla ona olan güvenim sarsıldı. mutlu değildik. ve sonunda bu hale geldik. hayırlı olan buydu benim için. daha çok genciz ve nereye kadar bu şekilde sürdürücez evliliğimizi? her türlü yolu denedik. terapimi almadık kitaplar mı okumadım anlatmaya çalıştım. hep uyardım bana şekilde davranmaması gerektiğini söyledim günlerce. ama bana mısın demedi. devam etti hatalarına ve sonunda zaten kırıcı ve çirkince konuşmaları oldu benimle yüz göz olduk bir kere.. ailesi zaten bana değer vermiyordu. anlatsam yaşadıklarımı sayfalar sürer.. bir şekilde boşanma kararı aldık.. Doğru söylüyorsun kendimi de kasmama gerek yok gerçekten ama türkiyede maalesef hala cahil insanlar var ve onlara göre davranıyorsun. yetiştirme tarzım olsun yapım, kişiliğim olsun ağır bir kızım. dikkat etmeliyim diye kendimi yiyip bitiriyorum. abartıyorum belki de bazen farkındayım ama suanda bu psikolojiye girdim. umarım bu psikolojiden zamanla çıkarım ve biraz daha rahat davranmayı öğrenebilirim.. E

Yazdiklarinizda hala kocasini dusunen ve cok seven bir kadin gordum. Ve uzuldum. Bazen mecbur kalirsin vazgecmeye. Kendinizi nasil iyi hissediyorsaniz oyle yapin. Uc gunluk dunyada hesap yapmaya gerek yok. Arkadas iyi gelirse arkadas edinin zarari olmaz.. venus- Aktif

Merhaba herkese daha önce buraya sizlerle bitmek üzere olan evliliğimi ve yaşadıklarımı paylaşmıştım. Gerçekten çok zormuş bu süreci yaşamak. Yaşamayan bilemez gerçekten. Öğretmenim ve il dışı tayin istedim. Çıktı. Şuan görev yerimde yaşıyorum tek başıma. Eşimle yazın taşındık bir şekilde. Ama iyi ayrılmadık. Zaten aramız iyice kopmuştu. Çok soğukluk oluşmuştu yaşanılanlardan dolayı. Toparlayamadık. Ben ise çok yıpranmıştım. Yorulmuştum. İçimi korku, güvensizlik, mutsuzluk, umutsuzluk ve sevgisizlik kapladı gidiyordu. Belki de eşimde bu hissettiğim duyguların bazılarını taşıyordu. Çünkü ne yaşandıysa karşılıklı yaşandı. Ama artık birşeyler yolunda gitmiyordu. Olmuyordu. Ağlıyordum hep ağlıyordum. Artık ailemin yanına gitme vakti gelmişti de geçiyordu bile.. Eşyalarımı toparlayıp ailemin yanına gittim. Hatta eşim kendi elleriyle bıraktı otobüsle. (kendi arabamız olmasına rağmen ve eşimde o gün yola çıkmasına rağmen; aynı yol güzergahında gidecektik.) Karısını bırakamadı bir sağolsun. Gerçi gitmemi istemedi ben istedim gitmek.. ama ne olursa olsun kanlı bıçaklı da olunsa bırakmalıydı beni.. çünkü ben ona emanettim. Her neyse.. Gitmem gerekiyordu Allah artık öyle söylüyordu çünkü bazı şeylere razı gelmiyordu güzel Allahım.. bana çok çektirdi eşim. Aklı başına gelir birbirimizi özleriz burnu sürter diye ve evliliğimizi kurtarmak adına gittim aslında. Ben yolda içim acıya acıya vardım ailemin yanına. Ne olduysa gittikten sonra oldu. Ve aileler devreye girerek aramız kopmaya başladı. Benim ailem çok haklıydı. Onlar tarafından kırgınlıklar. Kötü haksız sözler ve davranışlar.. Bir türlü bitmek bilmedi. Düzelmez oldu. Bu ilişkide en çok çabalayan ben olsam da olmadı yorulmuştum artık hem de çook.. Ve artık boşanmaya karar verdik. Şimdi ayrı şehirlerde görev yapıyoruz. O eski görev yerinde ben ise yeni görev yerimdeyim. Ve yalnız başıma bu süreci geçiriyorum. Ailem uzakta çalıştıkları için her zaman gelemeseler de yalnızım diyorum. Ama her türlü arkamdalar sağolsunlar ve ayrılmamı benden çok istiyorlar çünkü çok çektiğimi ve üzüldüğümü biliyorlar.. Şimdi okuluma gidip geliyorum yeni çevre yeni ortam yeni öğrenciler ve yeni insanlar.. Alışmaya çalışıyorum. yakın zamanda ( 1 haftaya kadar) avukatımla görüşüp dava açılacak. Şimdi boşluktayım. Sağlıklı düşünemesemde sizce bu süreci yalnız mı geçirmeliyim? Arkadaş ortamı edinmeli miyim? Kız arkadaş ortamı edinsem de okuldaki erkek öğretmen arkadaşlarımla rahat konuşamıyorum zaten parmağımda tek taşımla geziyorum. Sorana evliyim diyorum. kimseyi ilgilendirmez bu ama sonuçta bekarım diyemem çünkü hala eşimin soyismini taşımaktayım zaten kendime yakıştırmam. Müdürlerim biliyor ve bir kaç kız arkadaşım. Ama ona rağmen bir kaç kişinin gözü önündeyim bakımlı olduğum için de dikkat çekebilen biriyim. Erkek öğretmenler benimle konuştukları zaman bu süreci yaşadığım için kendimi kasıyorum. Gören olur da yanlış anlaşılır mıyım acaba? Yok dedikodu yaparlar mı? diye de düşünüyorum hep. Rahat değilim. Mesela okuldaki rehber öğretmen ve psikolojik danışman okuldaki bazı günler durgunluğumu, moral bozukluğumu farketmiş benimle konuşmak istedi yardımcı olmak istediğini söyledi açıkcası merak etmiş durumumu.. Ben ise üstü kapalı anlattım dertleşmeyi anlatmayı seven bir insanım normalde o da duygusal olduğum için ve herkesi kendim gibi görmemden kaynaklı sanırım.. Hoca da bana telkinler de fln bulundu vs.. bende konuşurken bir tedirginlik.. çünkü dikkat etmem gerektiğini biliyorum. Hem erkeklere güvenmiyorum hem de çevremi çok düşünüyorum sanırım. Konuşunca kendimi iyi hissetmedim mi hissettim bir şekilde konuşmak rahatlattı. Hoca seans yapmak için numaramı bile istedi. Ama vermedim kesinlikle! Bunun doğru olmayacağını da kendisine söyledim. Hala evliyim sonuçta.. hatta kendisine şuan sizinle konuşmamın bile doğru olmadığını söyledim. Arkadaşça olsa bile niyetiniz insanlar farklı düşünebilirler dedim. Bu süreci sağlıklı atlatmak istiyorum ve hata yapmak istemiyorum dedim. Hoca da anlayışlı oldu bu duruma zaten. Sizce uzak mı durmalıyım erkek arkadaşlardan? Arkadaş çevresi kurmamam mı gerek? Şuanda herkesi yeni tanıma aşamasındayım. bir iki iyi konuştuğum bayan arkadaşım var ama çok ta samimi değiliz henüz yeni tanıyoruz birbirimizi. zaten biri evli hamile çok ta görüşemiyoruz. Yalnızım ve evde yalnız takılarak geçiriyorum günlerimi bir yandan sıkılıyorum yaşadıklarım aklıma geliyor düşünüyorum üzülüyorum zaten suanda psikolojik tedavi görüyorum Bu süreci nasıl atlatmalıyım sizlerden öneriler gelir mi? paylaşmak istedim. Teşekkürler.. N

İçinizden geldiği gibi davranin çok ince düşünmeyin kendinizi çok sıkmayin... Yalnız geçirmek daha güzel bu dönemi sanırım daha çok kabullenir insan

Hayatının bir köşesinde belki oldukça hiç ileri adım atamayacaksın. Belki yine birleşiriz belki ayrışmayız belki eskisi gibi sever belki belki. Yoluna bak. Hayatını kısıtlama.

Sorunlu evliliklerde aileler devreye girince daha beter oluyor, boşanmayacaksanızda boşanır çıkarsınız.. bu devirde kimse yapıcı değil zaten.. Allah yardımcınız olsun, hakkınızda hayırlısı olsun güçlü durup, hayata adapte olmaya çalışın..

Kendinizi kasmayın, içinizden ne geliyorsa onu yapın. Arkadaş ortamı sizi canlandırır, kafanız dağılır. Bence bu süreci kısa sürede atlatabilecek kadar güçlü bir kadınsınız.