çok haklisin astoria. Dediğini yapacağım

benim hamile kalmak ruh halime bağlı. Tutunamıyor bebeklerim. Doktor kafada bitiyor iş dedi. O yüzden mutlu olmam lazim diyorum. Yoksa beklemeye hic niyetim yok

Eksik kalsın diyorum Böyle daha mutluyum

İnsanin anavatanı cocukluguymus. Benim çocukluğum çok parlak gecmedi. Ergenligim de Gençliğim de öyle parlak geçmedi. Evlendikten sonra hayatım yoluna girdi ailemden biraz olsun uzaklastigim için. Şimdi baktım da ailem beni gerçekten çok yoruyor. Acaba diyorum hepsine biraz uzak kalma kararı alsam şöyle görüşmesem falan ayakta durabilir miyim ki? Bu sefer de eşime dadanmaktan ona sarmaktan cok korkuyorum. Huysuzum çünkü. Ailemle anlaşamıyorum, bunu anladım 32 sene sonra. Alttan alamıyorum artik hicbir şeyi, tahammulum kalmadı. Ailesine mesafeli olup hic ilgi sevgi beklentisine girmeden yasayanlar mutlu olur mu?

Benim annemde öyle malesef A

Bu aralar bende öyleyim Herkese kirginim hic kimse ailemde dahil samimi gelmiyor Mesafe koyuyorum araya biraz bir hafta falan geciyor yine görüşüyoruz Atsan atilmiyo satsan satilmiyo

Ben sizin bahsettiğiniz gibi iki yıl hiç görüşmedim ailemle bayram seyran dahil gitmedim telefon aramalarını da cevaplamadım, onları unuttum sandılar, unutmamıştım ama kanıksamıştım ve mutluydum da ki hala mutluyum, sonra bambaşka bi aile olarak geri döndüler inanılmaz korkuyolar onlardan yine vazgeçicem diye 55 60 yaşındaki iki insan farkındalık kazandı ya size da tavsiye ederim bu tarz bi yaklaşımı

insafsızca gelebilir fakat bana çocukluk adına birşey yaşatmamış ergenlik nedir tattırmamış beni sadece ev işinde kullanan vs ailemi sldim 6,7 ay oncesıne kadar hergun aglardım neden benım annemde şevkat diye bir duygu yok diye olmuyor işte içinde yok kadının zorlamadım görmek istemiyorum sizi dedım ve bitirdim hastalandım yan daire kapımda oturmasına ragmen bırakın bır kase corbayı bır gecmıs olsun ne oldu bıle demedıler aynı şekılde hastalandılar gıtmedım bakmayın bana cok cektırdıler kucucuk yasımda ama hep anne aşığıydım gözünün içine bakardım bir sevsın okşasın benı dıye bir cocuk bayramı yenı kıyafetler ayakkabılar ıcın bekler ben benı sevsınler bı opsunler dıye beklerdım bayram sabahı avuca tutusturulmuş harclıkla uzaktan samımıyetsız bır el opmesıyle biterdı o kurdugum hayal ara ara aklıma gelıyor kaldıkı yan kapımda oturuyor annem kızları gelıp gıdıyor damatlarıyla bende kapıya cıkmayı bırakın yerınden dogrulmayan adam kadın merdıvenlerden ınıyor onları gecırmek ıcın 4 kat aşşağıya beni kapı deliğinden annemi göreyım özledim diye içlendiren insanı ne yapayım ki ben şimdi

Valla ben ailemle bağlarımı neredeyse kopardım Gayette mutluyum Çünkü durup dururken olmadı bunlar Anlaşamıyorum farklıyız uyum sağlayamıyoruz Bende anne baba kardeş diye hatalara susmak haksızken haklısın demek yok Bir bildiğim büyüğe saygıdır Yuzlerine tükürmeyişimde o saygıdandır işte. Görüşmediğimde daha huzurluyum bu yüzden de babamla bayram vs annrmlede ortalama 2 ayda bir görüşüyorum yetiyor

Benim annem babam ayrı ikisi de evli ikisiyle de görüşmüyorum annem düğünüme gelmedi. Babam da cici anne yüzünden kendi sorumsuzluğu yüzünden hep rahatımı bozmaya çalıştılar. Naz kapris, eşimin yanında hakaretler. Onlarla da 3 yıldır görüşmüyorum. Çok çok çok mutluyum. Bozmamak için de samimiyet kurmuyorum tekrar. Bu sebeple ben de eşime sargınım o da bana aynı şekilde. Çok rahatsızlık veriyorlarsa mesafe koyun tabiki

ben çok mutluyum adeta çöpsüz bir üzümüm

benim annem doğumama gelmemiş insan bildiğiniz gelmedi yan kapımda ve bir hafta kapımı çalmadı arada elle tutulur bir sorunda yoktu görünen parayla kadın tuttuk düşünün bana baksın diye en son eşimde tavrını koymuş babam gelmiş zırlanmış durmuş anneniz aglıyor gelmıyorsunuz falan diye ama hiçte öyle degıl kadın işe gidiyor beni kapıda gorunce çat kapıları carpıyor kafayı cevırıyor son olarak esımde sızın gamzeli dıye bır kzıınız yok ugrasmayın demıs o kadar yıpranıp uzuldum ki ilk dogumum ödüm çatlıyor anne istıyor ınsan ne bıleyım bır oksasın korkma kzıım desın herseyı sılebılırım ama sılemeyecegım ıkı seyden bırıdır benı dogumda yalnız bırakması bır hafta kapımı calmaması kaza gecırdım hastaneden cıktım gözüm başım sarılı komşu gıbı beni izlemekle yetındı bu anneyse dıyorum ben neyım

evet kadın doğum doktorum da aynısını söyledi. Ama halledeceğim inşallah rahatlayacağım.

ben yapi olarak coo duygusal biriyim. Sürekli beni sevsinler istiyorum. Gidince sarmaş dolaş oluyorum sürekli hediyeler alıyorum bana zaman ayirsinlar istiyorum. O yüzden benim için bu süreç çok zor geçecek. Eşime yapışmaya başladım şimdiden. Acilen bir spora yazılmam yeni arkadaşlar edinmem lazim. Dışarda da çok yabani biriyim aslında. Hiçkimseye ısınamıyorum arkadasliklarim çok mesafeli oluyor. Çok yalnız hissediyorum kendimi. bi anlasam kendi kendime yetmem gerektiğini çok daha huzurlu olacağım. Belki bebeğim olursa ihtiyacım olan sevgiyi ondan alır ona veririm. Bu sefer de cocuguma çok bağımlı bir anne olmaktan korkarım. Bilmiyorum ya Allah bu icimdeki boşluğu kapatmam için bana yok göstersin

Çabaliyorum düzeltmek icin ama karsi taraf yine ayni adım atmiyor Boyle gelmis bizde boyle gidecek galiba Sizinki nasil duzelir bilmiyorum Aslinda mutlulugun gelmesini bekleme anne olmak icin. anne olunca zaten mutlu olabilirsin. heleki yetistirdigin cocuga ailende gördüklerini yaşatmadan büyütüp gayette mutlu olursun

ne kadar üzücü insanın en ihtiyacı ailesi olmasına rağmen onlardan gerekli olan şeyi alamaması. sevgi her şeyin ilacı aslında insanlar hayatı zorlaştırıyor gerçekten. en iyisi aileden uzak olmak.

Yine sukret canım esin iyiymiş ben evlenmeden mutsuz dum yüzüm gulmezdi şimdi daha beter oldu tek mutluluğum evladım

Siz biraz da rahatlayamadığınız için hamile kalamıyorsunuz. Vücut çok gergin, haliyle hamilelik de vücuda yüklenmek oluyor ve vücut kaldıramıyor. Ne zaman o gerginliği atarsanız hamile kalırsınız samimiyetle söylüyorum.

İşte her insanda farklı farklı kendini gösterebilir. Ablanız annenizi içselleştirmiş mesela, o kadar travma yaratmış ki kendini artık anneyle bir görmeye başlamış. Sizde de tersi olarak dışsallaştırma olmuş, "Asla öyle yapmam onun gibi olmam" diyerek anne modelini bilinçdışına itip, örnek aldığınız farklı bir model oluşturmuşsunuz. İkisi de travmanın yansımaları.

Ayyyynıı kayınvalidem gidince surat yaparfı gitmeyince ağlardı Gamzeeli sueño de una mariposa tek ayak

Ben de ailemle görüsmüyorum.. Sebepleri çok ama en önemlisi çocukluğumu mahfettiğin ergenlikte evden ayrıldım berbat bir adamla evlendim ve sorunlu evliliğimde de yanımda olmadı ayrıldım hala yanımda değil... Ha bunlar yetmiyormuş gibi birde o öyledir böyledir diye hala eski eşin ailesiyle dedikodumu yapmakta.. Göeşmüyorum dilerim bana yaşattıklarını anlamadan can veremez.. Mutlu uyum bilmiyorum ama böylesi daha iyi gibi

Ben buna mecbur olanlardanım. Mecbur bırakılanlardan. Tabiri caizse mutsuz bir çocukluk geçirdim. Eksik, yarım, erken yaşta mücadele etmek zorunda kalan... Evlilik hazırlıkları esnasında ufak ufak çekilmeye başladım, zaten çalışıp iyi bir geliri olan birisiydim, onlara beni bağlayan yalnızca manevi açlık olabilirdi, onlar da bunu doyuracak insanlar değildi. Evlendikten sonra kendimi çektim, ve şuan hiç bir şekilde görüşmüyorum. Önce bir kaç yalan, iftira vs. duydum tabii ki, ama zamanla onlarda kabullendiler. Şuan bakıyorum da, o zamanın mutsuz, huysuz ve geçimsiz kızı Vinka şuan çok dingin, sakin ve çok daha olgun... Aile çok önemli bir kurum gerçekten, ama aileni kendin seçemiyorsun. Ailenin silinmemesinden yanayım, ama buna mecbur bırakan aileler de maalesef var. Elinizdeki sebep buysa, çok daha rahat olmanız olası. Bende öyle oldu çünkü. Annem benim her şeyimdi, istese bu yaşımda ben girerdim toprağa o yaşasın diye, o denli bağlı ve aşıktım. Ancak vefat ettikten sonra geriye kalanlar benim gözümde ve gönlümde bir anlam ifade etmiyordu. Ben bana ve anneme yaşatılanları hiç unutmadım, ki unutmayacağım da... Yani velhasıl demem o ki, eşinize sarmazsınız. Kendinizi dinleyip bazı şeyleri net görmeye, anlamaya başladığınız zaman zaten beynen bile daha rahatlamış oluyorsunuz. Ama bu hususta olan hislerinizi içinizde saklayın, eşinizle dahi çok fazla paylaşmayın, sizin karar ve sorununuz olarak kalsın. Ve rafa kaldırın... Çok sevgi açı olmama rağmen eşime normalinden fazla/abartılı bir sarışım olmadı. Manen daha çok bağlandım, ancak bu rahatsızlık edici, ya da abartılı olacak bir durum değildi. Daha çok huzurlu ve geçimli olmam olumlu olarak yansıdı. Hayırlısı olsun.

of ya nasıl düzelecek bu isler nasıl yoluna girecek. Yani böyle gelmiş ama böyle gitsin istemiyorum. Artik anne olmak istiyorum ben. Anne olmak için de mutlu olmam lazim

Herkes neler yasiyor Bende bi benim annemmi umursamaz diyordum. sizinki merhametsizmis üstelik. Zor günlerimde hic yanimda olmuyor benim de hic kimse Ama ben onlara böyle yapmamistim. hasta cocugumla bile gitmistim yardimlarina Silemiyorum ben böyle Tek düşündügüm şuan Allah izin verir de ömrüm olursa evlatlarimin hep yaninda olmak

evet bazen insan öyle doluyor ki, ben bu raddeye gelsin istemiyorum. Ufaktan artık araya ciddi mesafe koymaya ve bayramdan bayrama gitmeye karar verdim.

Eşinden eminsen anne olmak için bekleme annelik seni çok mutlu edecek. Bende ailemle iyi değilim çok zor şeyler yaşadım. Oğlum 12 yaşında olacak Temmuz'da ve ben onu göremiyorum. Kızım 9 aylık oldu. Hayattaki tek gülme sebebim yaşama tutunma sebebim yavrularım iyi ki varlar. Zamanla düzelecek inşallah anne olunca daha bir umutlu oluyor insan yoldaş oluyor her anlamda Allah hayırlı evlatlar nasip etsin sana...

Maşallah size o zaman. Y Yengec

Ben kardeşlerimlede çok sorun yaşadım Zira annem ablamla beni hep ayırdı Ablamlada çok sorunum oldu Şuan aileye daşt biriyle dahi görüşmüyorum Ama içten içe severim ölürüm ablama. Nasıl söylesem, mesela genç kızım ya da çocuğum bir sohbet sırasında ben bunu hiç istemedim Alın dedim almadılar Dogumdan sonrada ısınamadım Diyen biri. Bir anne sırf kızıyla tartıştı diye keşke doğumda ölseydin der mi? Benim kızım kolik bir bebek Rabbim bana onu sınav vermiş diyorum Saçımı yolduğum zamanlarımı bilirim sinirden ama asla çocuğuma nefretle bakmadım Kucağımda uyuya kaldığında iyi ki benim evladım diyorum Yani ne kadar zor olyrsa olsun bu nefretinin sebebi olamaz Sadece 2 yaşında evlatlık vetilmiş Babası ve annesıyke ılgılı agır travmaları var yani aile yapısını bılmıyor nedır ne degıldır. Ablamla bıxı hıc sevemedı Ama kız kardeşime ve erkek kardeşime canını verir Bilmiyorum bende yoruldum artık

Aynı şeyleri bende yaşadım ve farkettim ne kadar alttan alırsam ailemi o kadar üstüme geliyorlar 2013 yılından beri ben bir deliliğe vurdum bişey dediler mi ben on söyledim bir daha mı dediler 20 söyledim en son sinir hastası ettiniz beni diye küçük çaplı bir cinnet geçirdim hastanelik oldum şimdi herkes kuzu ya denmez çok ayıp ama anneme yaşlanınca ben bakacağım sana ona göre davran bile dedim dedirtti. Annem herşeyim ama işte biraz sert çıkışmadan da olmadı şimdi aşkım balım diye konuşur benle

Anladim canim.. Rabbim tez zamanda hayirli evlatlar versin tüm isteyenlere

malesef bizim evimiz canım annemler kiracı ama inat gibi gitmiyor keşke gitse daha kolay olurdu benim için

Yani benim eşim de görüşmüyor ama bence anne bi ihtiyaç mutlu değil benim eşim herşeyi olnasına rağmen bence görüşün kendiniz için arada bi olsun öpün koklayın

Olur. Sizi mutsuz eden insanların yanından uzaklaşmak sizi mutlu eder. Bu hep böyledir. Tamamen kopmak değil uzaklaşmaktan bahsediyorum tabi. Ancak birilerine sarmak yerine bir şeylere sarılsanız mesela. Yani dediğimi tam anlatamamış olabilirim ama kendi farkındalığınıza yönelik, içe dönebileceğiniz bir uğraş bulabilirsiniz. Yoga ya da meditasyon dersleri alabilirsiniz mesela boş vakitlerinizde. Ben mesela köpeğimle sabah koşusuna çıkıyorum, o kadar rahatlıyorum ki size anlatamam. Duş alıp işe gidiyorum sonrasında ama o kadar zinde, ferahlamış oluyorum ki. Siz de bu şekilde huzur yakalayabilirsiniz. Millete söylediğimde "Ay sabah sabah ne enerji bu ben kalkamam edemem" diyor ama bir kere yaptığınız an farkı göreceksiniz.

taşının bari gözünüz görmesin. Sizin durum arap saçına dönmüş. Çok büyük haksizlik etmiş annen. Çok sinirlendim şimdi

Baya travma yaşamış olduğu belli evet. Tabi ki bunda sizin ve ablanızın bir suçu yok, bu davranışları bahane olamaz. Zaman da geri gelmiyor, size de travma yaşatmış duygusal olarak istismar edilmişsiniz. Siz destek alabilirsiniz belki. Umarım çocuğunuzla mutlu, huzurlu bir ömrünüz olur. Keşke hiçbir çocuğun kalbi kırılmasa. Gamzeeli sueño de una mariposa tek ayak