İçimi dökmek istiyorum. Uzun olabilir. Evet, başlıkta da görüldüğü gibi hayattan soğudum. Aslında hayattan ziyade insan olmaktan soğudum. Bayadır böyleyim yani yaklaşık 7-8 ay oldu. Sınavım vardı falandı filandı neyse geçti ama ben hala aynıyım. Yorgunum, mutsuzum. Hayatta karşılaştığım pek bir zorluk olmamasına, pek bir sorumluluğum olmamasına rağmen bitkinim. Her gün cehennem gibi, yaşama dair olumlu pek bir düşüncem yok. Sürekli birbirini tekrar eden günleri yaşamak dışında yaptığım hiçbir şey yok. Son zamanlarda daha da kötüyüm. Bir sebebi yok. Muhattap olmak istemiyorum artık hiçkimseyle. Sık sık ağlamaya başladım. Çok sık sinirleniyorum, elimde değil. İyice huysuz, şımarık ve bencil bir insana dönüştüm. Bunun farkındayım ama düzeltemiyorum. Toplumdan soğudum. İnsanların anlayışlarından bıktım, usandım. Kadın olmaktan nefret etmeye başladım toplum yüzünden. Sürekli geri planda kalmaktan yoruldum.2. sınıf olmaktan bıktım. Midem bulanıyor artık böyle düşünen insanları görünce, duyunca. Bazen ölüm geçiyor aklımdan, geberip gitsem keşke diyorum. Herkesten nefret etme eğilimi içerisindeyim. Böyle biri değildim ben. Herkese karşı olumlu olmaya çalışırdım, yardımcı olurdum, bu kadar sık sinirlenmezdim, kendimi tutmaya çalışırdım son ana kadar. Şimdi en saçma şeyde sinirleniyorum, eşyaları etrafa fırlatıyorum. Yarın nasıl olacak hiçbir fikrim yok. Takıntılı bir insana dönüştüm ışığa ve sese karşı alerjim var sanki. Televizyon sesini duymak işkence gibi. Televizyonları kırıp dökmek istiyorum. İnsanlarla yan yana yemek yemekten soğudum, çünkü en ufak seste rahatsız oluyorum. Zaman zaman saçımı yolduğum bile oluyor bu sesler yüzünden. İnsanlara mutlu olduğumu göstermeye çalışmaktan da yoruldum. Yaşamak istediğim hayat ile yaşadığım hayat arasında neredeyse ortak bir nokta yok. Kafamın içindeki dünya çok başka. Ha mükemmel mi değil ama mevcut dünyadan daha iyi olduğu kesin. Böyle işte... Bir tavsiyesi olan ''aa ben de böyleydim bak şunları yaptım şimdi daha iyiyim'' diyen varsa dinlerim. Bu şekilde nereye kadar gidebilirim bilmiyorum.

Arkadaşların var mı kesinlikle çalışmalısın is hayatında stres oluyor tabiki ama Psikolojiye Çok iyi geldiğini biliyorum ve bende çok istiyorum iyi bi iş sahibi olmak Allah yardımcın olsun hayatın güzelliklerini görmeye çalış bi söz var ya çok bilindik ya umitsizsiniz ya da ümit sizsiniz...

Son birkaç gündür o şarkı dilimde

Umarım en kısa sürede aldığın destekle normal yaşantına dönüp hayattan Zevk alırsın

Teşekkür ederim fikriniz için. Kitap güzel bir fikir, diğer üyeler de söylemişler bir amaç edin diye her hafta 1-2 kitap bitirme şeklinde bir şeyler yapabilirim. Tabi uygulamak bana bağlı ama en azından çabalayacak bir şeyler olur, vaktimde değerlenir.

o kadar güzel anlatmissiniz ki, bir kac aydir icinde bulundugum durumdasiniz. ama ben daha da agirlastim, siz daha sakinsiniz. lütfen geciktirmeden bir psikologa gidin. cumleleriniz benim hissettiklerimle cok benziyor. depresyon yasiyorsunuz büyük ihtimalle. antidepresan gercekten ise yarıyor. hayata motive olmanizi kolaylastiriyor. geçmiş olsun.

Kan testi yaptır hormonlarına troid falan baktır ciddiyim.

Guzel bi fikir. Tam olarak nelerin seni bu duruma getirdigini bilmiyorum. Ama bazen bazi seyleri kabullenmeli insan. Elinde olmayan bisey icin uzulmemeli. Defter guzel olabilir. O gunki kafani kurcalayan seyleri kagida dok. Ve mesela ertesi gun o konuya geri don yabanci birisinin hayata sorgusunu okuyormus gibi yap. Ve boyle boyle cozum bul sorunlarina. Kendi kendine psikiyatir ol. Ben oyle yaparim. Oturur mesela biseye stress yaparim. Ornegin okulum ve notlarim. Sonra sakinci dusunurum " en en en kotu ne olabilir? Sinifta kalirim, A planim ne oyle bi durumda? B planim ne?" tamam plan hazirdir. Sinifta kalma durumundan az bi daha iyi bisey olsa, ben seviniyorum. Bende cok ise yarar bu taktik.

yazılarınızı nerden okuyabiliriz eski mesajlarınızda mı mevcut

Pazartesi gideceğim. K Kavimlergocu Beni kıskananlar çatlasın çekemeyen halat taksin🌺 Üyelik İptali tek ayak

ben de yurtdışı önercektim de yerleşme olmuyorsa en azından seyehat, diğer üyelerden tırstım seyehat bile etmek insanın vizyonunu açıyor

Neden bahsettiğini anlayanlardan biriyim, ben de hergün kendimi iyi hissetme savaşındayım ama çok da umutsuzum, akıntıya karşı kürek çeker gibi hissediyorum. Ben de bugün spor salonuna yazıldım, spor yapmak mutluluk hormonlarını arttırır diye, bakalım en azından bir ay denemek istiyorum. Madem bir hobi bir meşguliyet arıyorsun, eğer bir gün o hayal ettiğin yerlere gitme imkanı çıkarsa karşına diye, dil öğrenmeni tavsiye ederim. Ben de bir iki dil öğrenmek istiyorum, kitaplarımı aldım ama başlamadım daha. Sanırım mutlu olmak için birşeyler denemekten başka çaremiz yok.

Elimde değil şuan için malesef ki. Kimseyle burada ''ülkemiz çok güzel'' tartışması yapmak istemiyorum ama hayır bana uymuyor, olmuyor yani, seven kişiye tabiki saygım sonsuz onun düşüncesi sonuçta. Ama mutsuzum ben burada. Sürekli insanların doğrularına göre yaşamak zorundaymışım gibi bir baskı var üzerimde. Ailem, arkadaşlarım, çevrem hep böyle... Kurtulamıyorum bir türlü onların fikirlerinden, kendime yakın birilerini bulamadım bir türlü. Utanmadan, çekinmeden bağırarak dile getiremiyorum kendimi. Senelerdir böyle oldu, iyice içime kapandım. İnsanlardan soğudum, kadınlığımdan nefret ettim. Okul bittikten sonra gitmeyi istiyorum, şöyle kuzeyde, soğuk ve sessiz bir yere. Tıpkı fotoğraflardaki gibi küçük ama bol yeşil bir mekan. Ne kadar az insan o kadar huzur.

Beni tek rahatlatan şey tatilde gittiğim küçük şehir gerçekten İstanbul'un kalabalığından, pisliğinden yoruldum. İş hayatım orda olmuş hiç bir saniye durmam çeker giderim istanbuldan bu şehir yoruyor beni nefes alamıyorum. Bol bol kitap okuyun bence. Boş kaldığınız Zaman kafanızda istemsizce kuruyorsunuz annenizle denize nazaran gidip bir cafe kahve çay yudumlayın derin nefes alın gerçekten iyi geliyor

Ben de aşık oldum sanırım yani o duyguya ne denir tam bilemiyorum ama başlangıçta kuşlar çiçeklerdi sonrası felaket. Uzunca bir süre yaktı beni ama. Onun da etkisi var bu durumumda

Bende bi aralar senin gibiydim. Oncelik olrak turkiyemizdeki tum olanlar, aglayan analar, ve benim elimden bisey gelmemesi beni uzerdi. Haberlere baktigimda aglardim 2 gun etkisinden cikamazdim. Hal oyle olduki gecen senenin son yarisinin cogu puanlarini alamadim. Ogretmenle konusmam grekti. Kadinin karsisinda agladim. Keske yapmasaydim. Gelmis yabanci, turk olmayan kadina " askerimiz polisimiz bizim icin öluyor, aileler gozu yasli kaliyor sirf biz rahat uyuyalim diye " dert yandim. Kadin bana " baska seylerle uyalan kac bu konulardan "dedi en soguk haliyle. Her neyse. Doktora gittim dikkat daginikliligi, stress, ölmek istemek, hayati sorgulamak ve hic biseydem zevk alamamak sebebinden. Vit D cok dusuk cikti. Artik her 3 ayda agir doz vit D takviyesi aliyorum. Toparlandim sukur. Artik biraz daha az calisiyorum, kendime zaman ayiriyorum. Tatil aylarinda ekstra is istemedim, gezdim tozdum. Tatil olmaz smdi diyosan, bari eve okula giderken tiklim tiklim otobuslerde gitmek yerine parktan bahcden yuru sakin ve acele etmeden. Yesilin ne kdr guzel oldugunu hatirlayrak.

yazılarınızı nerden okuyabiliriz eski mesajlarınızda mı mevcut? M

Ahh keşke aşık olmak elimizde olabilseydi. . Ne kadar isterdim heramora Be

Senelerdir gidiyorum, her geçen yıl daha kötü oluyorum Bunları yapacak bir insan değildim yani, ilaçları almayınca insanlara saldırıyorum. Hem lafla hem de fiziksel, bağımlı yapıyor. O yüzden önermiyorum. Psikolog yerine psikoterapi şart. Onda da gırtlaklamazsan yani.

Sağolun tavsiyeleriniz için. Yazmak iyi gelecektir diye düşünüyorum çünkü yazmayı normalde de seven biriyim, uzun bir zamandır belki de onun eksikliğini çekiyorum biraz da.

Neden? K Kavimlergocu Beni kıskananlar çatlasın çekemeyen halat taksin🌺 Üyelik İptali tek ayak

Çok geçmiş olsun çoğumuz aynı durumdayız

Bilmiyordum, öğrenmiş oldum, sağolun.

Teşekkür ederim. Tek çare o gibi çünkü geçmiyor, daha kötü oluyorum.

Psikolog işe yarıyor mu peki? Yani bende kardeşimin kafasına tuzluk fırlatıp kafasından ayran döküp tavayı da kafasına gecirmisligim çoktur. Olumlu bir dönüt alıyor musunuz?

Çok teşekkür ederim yardımlarınız ve tavsiyeleriniz için. Olumlu düşünmek her şeyi daha iyi yapıyor gerçekten.

Stheno, ben çözümü daha da zayıflamakta buldum. Kafamda fit bir vücut belirledim ve plates, kilo verme bunu amaçladım. Yeni bir kitap aldım ona başlayacağım mesela bu yüzden de içimde garip bir heyecan var. Online oyun hastasıyım, karakterim lvl almak üzere mesela cumartesiyi bekliyorum ve yine heyecanlıyım. Böyle kendine amaçlar bulursan, aman ne olacak değil de ileriye dönük yaşarsan serotonin miktarın artar. Ancak sen şuan uzman yardımı alman gereken noktadasın. Durumun yoksa devlet hastanesine gidebilirsin en azından.

@Yinemipilav ' ın yazdıklarına da katılıyorum

Herkes yaşar bu tarz şeyler ama senin anlattıkların daha ağır ve fazla bu yüzden yardım al bence

herkes aynı dertten muzdarip sanırsam ama mutlaka bır nedenı vardır

Teşekkür ederim fikriniz için. Kitap güzel bir fikir, diğer üyeler de söylemişler bir amaç edin diye her hafta 1-2 kitap bitirme şeklinde bir şeyler yapabilirim. Tabi uygulamak bana bağlı ama en azından çabalayacak bir şeyler olur, vaktimde değerlenir

İşte aradığım enerji. Ben de ingilizceye çalışmaya başlayacağım tekrar, uzun bir süredir kimseyle konuşmuyorum yabancı oyun aracılığıyla tekrar geliştirmeye başlıyorum, hadi bakalım hayırlısı. Ama benim yurtdışına minimum 8-9 sene sonra gidebilirim o da gidebilirsem. Neyse tebrik ederim sizi bu azminizden dolayı. Dead Cell

Rutin seylerden yoruldunuz sanirim. Bi tatile cikmaya ne dersiniz? Dogayla ic ice bi yerde. Sessiz, sakin.. doganin yesili insani rahatlatir.

Harika olur da okul falan başladı yeniden. Tatil için biraz beklemem lazım. Dead Cell

Yazık değil mi o şişeye be ya kırılsaydı? Şaka bir yana yazık çocuğa, hii kendini kontrol altına al. Bazen 'şimdi bunu yaparsam ya kendimi kontrol edemezsem' diye düşünür ve korkardım, yapsam kesin katil olurdum ve kontrolümü kaybedebilirim diye düşünürdüm. Sen fiiliyata geçirmişsin seratonin gerek sana acil şekilde.

Kendinize bir iyilik yapın ve psikoloğa görünün ve de en önemlisi Allah'a yönelin dua edin kalpler ancak O nu anmakla huzur bulur...

Ben de senin gibiyim ama benim çok uzun zamandır hayatımda yolunda gitmeyeen, arada düzelir gibi olup sonra tekrar gündeme gelmiş konular var. Arada yaşam enerjimi kazansam da fiiliyete dökemiyorum maalesef.. Konuyu takipteyim.

Aylardır gideceğim diyorum ama gitmiyorum. Tembelliğimin cezasını çekiyorum şuan, bir aralar iyi gibiydim daha doğrusu kafam doluydu başka şeylerle meşguldum yok kayıtmış yok tercihmiş falan filan, onun stresi altındaydım, açıkçası insanlık-hayat falan filan boştu o ara. Sonra onlar bitti ben yine yabaniye dönüştüm. Yolda yürürken kafamı kaldırmıyorum artık sırf birilerinin suratını görmeyeyim diye

İlaç bende bir dönem kullandım ama ilaçsız da halletmem gerektiği için bıraktım. Yok psikoterapi pek bana göre değil Öldürene kadar devam yapacak birşey yok

Bir benzerini geçen gün açtım bu konunun ama maalesef olumlu anlamda bir önerim yok. Çok mutsuz ve umutsuzum, üstümde inanılmaz bir baskı hissediyorum, çok sinirliyim ve sesten seslerden nefret ediyorum. Bahçe çimlerini biçiyorlar ve evden kaçarcasına çıktım resmen. İnsan konusunda da aynıyım. Birisi elleyecek hadi görüşelim diyecek diye ödüm kopuyor. Sürekli uyuyor, yemek yiyor, kilo alıyor, yine uyuyorum. Doktora gidecek param yok ayrıca kendi annem de doktor olmasına rağmen psikologlara inanmıyorum. Beş tane gittimse biri bile faydalı olmaz mı! İlaç da kullanmak istemiyorum haliyle libidomu alaşağı ediyor anti depresanlar. Soğuk donuk bir kadın oluyorum. Velhasıl yalnız değilsiniz.

Dün farkında olmadan erkek kardeşimin kafasında vodka şişesi geçirdim Yani zarar vermek amaçlı yapmadım, çok konuşuyordu sanırım o an öldürebilirdim de. Sus artık dedim ama susmadı. Canı yandı. Ben de psikoloğumu ve ilaçlarımı değiştirmeye karar verdim, artık katlanamıyorum hiçbir şeye tahammülüm yok. Bas bas bağırıyorum Zor, bu ülkenin psikolojisi, insanları, nefes alamıyorum inanın ki. Çok fazla cahil var... Elindeyse git buradan Stheno, değiştirmeye çalışma. Git, inan her şey yolunda gidecek.

Demissiniz muhtemelen bu yüzden artık böyle degilsiniz.. biriktir tahammulsuzles mutsuz ol.. çok düşünmeyin.. Sağlıklı genç bir insan olmanın tadını çıkarın.. ufak yaşayın hayatı.. Gençlik de her şey zor geliyor hayata hazırlık sınıfı gibi.. dinlenin biraz.. en çok kendinizi yoran sizsiniz biraz rahat bırakın kendinizi..

Acilen psikiyatriste git

Troid de sinir stres yapar şekerine de baktır bunlar stres yapar ondan demiştir

Ben de aşık oldum sanırım yani o duyguya ne denir tam bilemiyorum ama başlangıçta kuşlar çiçeklerdi sonrası felaket. Uzunca bir süre yaktı beni ama. Onun da etkisi var bu durumumda. J

Size de geçmiş olsun

Kesinlikle psikoloğa gitmelisin ileri boyutta senin biraz etrafa zarar vermeye başlamışsın is guc yok mu ailen nasıl niye bu duruma geldin?

destek al

Benim de sinirime dokunuyo. Neler peki? 1. İnsanların o 1 paket sigara almaya aklı eriyor da deodarant, parfum ve sakız almasını akıl edemiyorlar? 2. Paraları oldugu halde ustlerindekini 10 yıl giyebilirler, 3. İnsanlar yerınde sayıyor! Evet evet! Yanlış duymadınız! Yerlerinde sayıyorlar, put gibi. Goren der ki, silah zoruylamı böyleler! Dükkanların onunden nefesimi tutarak geciyorum! Sokaklarımız cok bakımsız, leş, igrenc! Hayır! Hemen degıl yayas yavas, gunde gunde duzeltebilirsin! Düşünsenize zaman su gibi akıyo! Bende calısmaya verdim kendımı.9 a kadar calısıyorum. Baktım yetmedi. Eve ek iş aldım yapmaya. Derste calısıyorum. Koydum kafaya. Kacıcam burdan Almanya ya. Kanımın son zerresine kadar devam, inandıgım seylere, hayallerime! Durmadan arıyorum! Bakalım nerde bulcam kendimi!

Bekarken ben de bir dönem sizin ruh halinizi yaşıyordum. Sonra aniden aşık oldum Hayat bir güzelleşti anlatamam Kuşlar, çiçekler, hiç karanlık bişey görmedim de yaşamadım da.. Benimki böyle geçti :)

Okuyorum şuan, şimdilik çalışmıyorum ama ileride çalışmayı düşünüyorum, belki birkaç ay içinde başlayabilirim eğer kafamı dağıtamazsam. Ailemde bir sorun yok aslında. Yani zaman zaman mutsuz olduğumuz dönemler oluyor tabi ama genel olarak ortalama bir hayat yaşıyoruz. Her günümüz benzer, sıkıntılarımız çok büyük olmuyor. Onlardan kaynaklı olduğunu düşünmüyorum pek, hatta onları ben üzüyor bile olabilirim. Şahsen bazen yaptıklarımı, söylediklerimi düşününce kendimden utanıyorum.

Geçmiş olsun çağımızın hastalığı bu neredeyse Bir işe falan başlasanız bazı değisiklikler yapsanız hayatınızda...

Tavsiye : Piskoloğa gidin terapi ye başlayın.

15 yaşımda herşey tatsız tutsuz gelirdi, bir gün annemlere koltuk alınacak zaman düzelir gibi oldum tekrar iyi hissettim o an fark ettim ki bana bir amaç lazımdı, ufak da olsa Ki sen söylemişssin kayıtla uğraşırken biraz toparlandım diye! Ben; o zaman internet yoktu, gazetelerden ilginç haberler ve fotoğrafları toplayıp dergi yapmaya başladım. Bom kendime geldim, dergi yarım kaldı. Sonra prof. dergicilikle uğraştım o ayrı konu! Yani kendi çaren sadece sensin. İyileşmeyi istiyorsan zorla da olsa gülümseyeceksin. Kendine hobiler bulacaksın, sultan papaganı al besle harika yaratıklardır. Çok bakım istemez, ama baakrsan da kediden farkı yoktur. Başka ülkeye gitmek seni mutlu yapmayacak. Mutluluk içsel birşeydir cünkü, Ama yurtdışına gidip bilimle uğraşıp insanlığa faydalı bir birey olacağım diyorsan, lisans derslerini ve ortalamanı 2,5 üzerinde tut lisans sonrası yüksek lisansını burslu okursun sonra istersen orada kalırsın. Çok merak edersen özel mesaj at bilgilendireyim.

bence doktora gitmelisin, özellikle d vitamini eksikliğin var mı ona da baktır bence, daha çok sosyalleşmeni tavsiye ederim, öğle güneşinde yürüyüşlerde bu ruh halini altında fizyolojik bi sebep var mı bunlarıda araştırmalısın bence

Ben de almıştım bir dil kitabı ama hiç çalışmadım. Önceliğim ingilizce, bir iki dilbilgisi kitabı alıp pratik yapmaya başlayacağım yavaştan.5 sene içinde iyi bir yere getirmek istiyorum ingilizcemi, onun yanında biraz da japonca, umarım yaparım. Spor salonu, kitap herhalde kafamı dağıtmak için yapabileceğim en iyi şeyler. Onun yanında bir de doktora gideceğim özellikle takıntılı olduğum şeyler konusunda yardıma ihtiyacım olduğunu düşünüyorum, çünkü kendim aşamıyorum. Kendime ve çevreme zarar vermeye başladım sinirden.

ben de aynı durumdayım bu aralar. bir çöküş içindeyim. bir nebze de olsa umutlu uyanıyor, gece olunca mutsuz yatıyorum yatağıma. bıkkınlık, tiksinme, yorgunluk duygularını an be an yaşıyorum. nereye kadar sürecek bilmiyorum. dengeyi bulmak lazım ama nasıl?

Bana yuksek dozda anksiyete gibi geliyor. sunu unutmayi cok zor bir ulkede yasiyorsunuz, mucadeleniz gecerli, sizde bir sey yok, toplum anormal. Ama inanin yurt disinda da bunlari yasamak isten degil hatta daha beterini. Cehennem gibi bir senaryonun icinde endi cennetinizi kendiniz yaratmaniz gerekir. Tavsiyeler Sabah uyaninca temz bir sayfaya 750 keli e yazarak dusunceleriniz goz onune almak. Ne varsa dokun, sansur koymadan. Bir sure sonra bir takim kaliplar oldugunu goreceksiniz ona gore cikarimlar yapip kararlar alacaksiniz. Sabah uyaninca derin nefes teknikleriyle yarim saat uzun nefes alma- verme egzersiz yapin. Vucudunuza ekstradan giren oksijen doping yapacak ve dusuncenizi ve ruh halinizi duzene sokacak. Bu konuyla ilgili yazilarim vardi bir yerdlerde. Vucudunuz toksinlerle dolu olabilir, tiroid calismiyor olabilir, beslenmenizde B12, D, demir ve diger mineral eksikleri olabilir, colyak olabilirsiniz. Hormonlar ve Meniers Disease ve tansiyonunuz ve sekeriniz icin doktora gidin. Burnout olmussunuz belki de. Tukenmislik sendromu uzerine bir yazim var onu bulup okuyabilirsiniz. Birine asik olun. Tek yonlu ve hic bir sey beklemeden. Verecegi heyecan sizi pasli hayatinizdan kurtaracaktir. Umarim isinize yarar.

Aylardır gideceğim diyorum ama gitmiyorum. Tembelliğimin cezasını çekiyorum şuan, bir aralar iyi gibiydim daha doğrusu kafam doluydu başka şeylerle meşguldum yok kayıtmış yok tercihmiş falan filan, onun stresi altındaydım, açıkçası insanlık-hayat falan filan boştu o ara. Sonra onlar bitti ben yine yabaniye dönüştüm. Yolda yürürken kafamı kaldırmıyorum artık sırf birilerinin suratını görmeyeyim diye. Q queenofhaters Yaşa Mustafa Kemal Paşa! tek ayak

Dead Cell oncelikle acilen psikiyatriste basvur ve onerdigi ilaclari kullanmaya basla. Hayat kaliteni yukseltecektir. Seninki kadar agir olmasa da ben boyle hissettigim zamanlarda hayal kurmaya calisiyorum. Mesela seneye bu sehirde olmayacagim, bu insanlari cekmeyecegim... vs. Hayal kurmak cok yardimci oluyor birden daha tahammul edebilen bir insana donusuyorsun. Ama simdi de aliskanlik oldu bugunlerimin tadini cikaramiyorum resmen okulumun bitip de kendi ayaklarimin ustunde durdugum bir gelecekte yasiyorum sanki.

Depresyondayım.. unutuldum.. aldatildim.. şarkısı geldi aklima

Tukenmislik http://www.kadinlarkulubu.com/forum... nmislik-sendromuyla-nasil-bas-cikilir.899980/ Nefes http://www.kadinlarkulubu.com/forum... yor-yardim-kizlar.870568/page-4#post-43238364

Size de geçmiş olsun ne denir ki bilemiyorum duygularım bile saçmasapan bir hal aldı gereksiz şeylere gülüp, ağlamaya, kızmaya başladım. Ve hepsi ani bir şekilde oluyor çok çabuk kızıyorum, yüksek sesle bir anda gülmeye başlıyorum, bir anda aklıma kötü şeyler getirip ağlıyorum...

Sizinki depresyona benziyor. Psikoloğa görünün, ben de yaşadım ondan biliyorum. Bunlar beynin kimyasıyla alakalı şeyler aslında, beyniniz yeterli endorfin/seratonin üretemiyor olabilir... psikolog lüzumlu görürse psikiyatriye de yönlendirir... kendiniz başa çıkamazsınız, kendinizi suçlamayın... bu da grip gibi bir hastalık... Çok geçmiş olsun.

Aynen. Şekeri zaten biliyoruz ama bende diyetisyen sayesinde öğrendim. Troid ile ilgili sorun olunca endişe takıntı huzursuzluk gibi durumlar ortaya çıkıyor muş.

Gideceğim psikiyatriste bu hafta bakalım o neler söyleyecek.

Depresyondasın.. Bende böyleydim hatta hals böleyim sadece cok cok şiddetli değil arada gecer gibi. oluyor calısmasam kafayı yerim heralde.