bu lafları soyleyenlerde yine kadinlar. çok acı bir tablo bana göre. kendisinin otekilestirilmesi o kadar hoşuna gitmiş ki aynı seyi kendi kiz cocuguna torununa yapmakta bir zarar görmuyorlar.

Ne yaparsa yapsın hem de. Her defasında annemi babamı suçlamasına rağmen. Karısıyla ailesi arasında denge kuramamasına rağmen. Ne olursa olsun o daha kıymetli. Annem ameliyat sonrası anestezinin etkisindeyken oğlum-torunum diye ağladı da ağladı. Çok kızdım. Nerde oğlun, nerde? Bak ben burdayım dedim. Ağlama daha fazla artık dedim. Aklım almıyor. Benim tek evladım var, bir de kızım olsaydı aynısını mı yapardım acaba bilemiyorum. Bu mu normali?

Onları bosver dw Evliliğin neden bitiyor. En cok bu kısma üzüldüm

Başlığa istinaden yazıyorum. Var böyle anneler. Benim annem de onlardan biri. İşin ironik tarafı babamın tam tersi bir insan olması. Kızlarına karşı oğullarından daha iyi ve anlayışlıdır. İkisi de ataerkil bir düzende yetişmiş ama annemin kraldan çok kralcılığı, erkeği hep en tepeye koyması bana hep çok itici ve sinir bozucu gelmiştir. Babam da aynı tarzda yetişmiş ama vicdanını, empatisini yönetebilmiş. Babam annemin bu etkisinde kalmasaydı, bu kadar hanımcı olmasaydı eminim ki daha iyi ve eşit bir hayatımız olabilirdi. Bu da kaderin bir cilvesi

İnsan arkadaşının tanıdığınin bile ayrımcılık yapmasına alınırken insanın canının kanının bunu yapması ne kadar üzücü.. Allah sabır versin size.. ben tek çocuğum böyle bir ayrımcılığa katlanamazdim sanırım silerdim ailemi...

Sizin naif ve düzgün bir insan olduğunuz mesajlarınızdan da belli oluyor. Düşünmemek üzülmemek elde değil gibi geliyor belki, kırılmakta çok haklısınız ama boşverin, görmezden gelin. Burada bazı üyelerin sürekli dile getirdiği bir tavsiye var: kimseden bişey beklemezseniz üzülmezsiniz de. Çok doğru maalesef. Elbet ileride siz hayatınızı toplayınca yine görüşmek isteyecekler, çocuk biraz büyüyünce daha da çok isteyecekler bunu. Mesafenizi hep koyun, güleryüze aldanmayın. İçinizden affedin gitsin ve muhattap olmamayı seçin. Umarım herşey istediğiniz gibi olur hayatta :)

İnsana afedersiniz eden yarıyor. En ufak şeyde küsen, kapris yapan, altta kalmayan hep el üstünde tutuluyor. Peşinden koşulan hep o oluyor. Annenizin ve sizin kardeşiniz konusundaki hassasiyetiniz bu sebeple. Sizin nasıl olsa herhalukarda yanlarında olduğunuzu bildikleri için kaçan balığın peşindeler. O da zaten bağımsızlığını ilan etmiş. Ne diyelim, artık kan bağı olan aileyi düşünmeyin; evladınıza ve kendinize değer verin. Yolunuz açık olsun

Öyleydim... Bu hayatta bir oğlum, iki kardeşim gelir derdim. Şimdi önceliğim değişti. Bir oğlum, iki kendim.

Bazen kendimi Kırmızı Oda dizisindeki Hediye karakteri gibi hissediyorum. Her an annem karşıma çıkıp sen aslında evlatlıksın diyebilir sanki. Ben de biraz uzaklaşmak istiyorum annemle babamdan aslında ama boşanma sürecinde de iyice yapayalnız kaldım, sığınacağım kimse yok. Annem zaten bir yapsa bin söyler, onu geçtim de babam gizli gizli destek olmaya çalışıyor bana, o da beni güçlü tutuyor.

Ben hepsini okudum ve inan icsellestirdim hem bi anne gibi hem bi evlat gibi okudum hatta ikisinede uymuyor yani nasil yapabilir bir anne bunu ve nasil yapabilir bir evlat bunu -kardesiniz icin diyorum- Uzulmeyin demesi kolay evet ama evladiniz var en buyuk dayanaginiz o olsun. Ilerde bir evlat ve kardes olarak uzerinize duseni yapmanin hafifligini eminim ki duyacaksiniz. Umarim bundan sonrasi sizin icin cok iyi olur

Sen vijdan olarak herşeyi yerine getirmişsin ne güzel bu satten sonra da herkese annen baban da olsa lafı vuracaksın herşeye iyimser yaklaşman seni kötü yapmış çok şükür benim annem babam öyle değil abilerimden çok bana seviyorlar daha çok sahip çıkıyorlar daha çok kollayıp koruyorlar tabiki abilerimi ailemi seviyorum ama ailem hepimize aynı imkanları verdi birine eksik fazla yapmadı allah razı olsun onlardan senin de allah yardımcın olsun şimdi olmasa da annen iyice yaşlanıp elden ayaktan düşünce senden af dileyecek çok gördüm böyle şeyleri buna emin

Tek değilmişim

Ataerkil kafa yapısına sahip her insanı bu açıdan zihinsel engelli olarak kabul edin, rahat edin. Sizin değeriniz, kıymetiniz ailenizin size verdiğinden fazlası. Gereksiz fedakarlığı bir kenara bırakın. Kendinizi ön plana koyun. Bırakın bencil desinler. Hayatınızda olmak isteyenler bırakın çaba göstersinler.

boşanıyorsunuz ama şu an üzüldüğünüz durum abiniz ve ailenizle olan ilişkiniz bu biraz garip değil mi? neden boşanıyorsunuz bu arada

Kendi hayatınızı ve çocuğunuzu herşeyden önce önemseyin kendinize değer verin. Bende karşımdakini kendimden daha çok önemseyip davranıyorum li kendim pek bir aman aman değer göremedim. Anne hak ve hukuku çok büyük. Anne baba gazabı Allah ın gazabı. Pek çok ayet hadisi şerif var. İnançlı mısın bilmiyorum ama herkes için yazayım dedim. Siz Allah rızasını önemseyin Allah anne babaya nasıl davranmamı istiyor onu araştırıp öğrenin ve kim ne derse desin ben Allah böyle emrediyor diye hareket ediyorum deyin. Kardeşinizin cahilliğine verin. Kime ne yaparsanız yapın Allah için yapın. Karşılığını ahirette göreceksiniz. Sılayı rahim akrabalık hukuku ile ayet var. ALLAH teala akrabalık bağını kesmeyin buyuruyor. Kardeşiniz ne söylerse söylesin siz ortalık yumuşayıncaya Allah için arayıp sorun görüşün. Ters cevap verip kavga vs mi çıkarıyor cevap vermeyin ama yine de bağınızı koparmayın. Kendinizden ödün vermek çok değer vermek zorunda değilsiniz sevmek zorunda değilsiniz ama Allah için bağı koparmamak iyi davranmak idare etmek zorundasınız. İyilik yapa yapa bir süre sonra bu iyilikten utanıp kendileri de iyi oluyor akledebilen insanlar. Annenize laf söylemeyin gönlünü hep hoşnut edin ve helallik isteyin. Bunlar nefse zor gelen şeyler biliyorum söylemek kolay diyeceksiniz ama Allah için çabalarsanız Allah yardım edecektir. Kavgalı olup ağlayıp içine dert edip görüşmemektense idare edip normal seviyede uzaktan da olsa irtibatlı olmak insan psikolojisi içinde daha iyi. Destek1

İki kız evladım var ikiside gözümün bebeği gibi onalrin kendi ayakları üstünde durması meslek sahibi olması kendilerine yetmedi için elimden geleni yaparım. Herşeyden herkesten el üstünde tutarım. Kızlarım şu dünyada herkseten değerli. Onalri üzecek birisi beni karşısında bulur.

Hayir reva degil. Ama siz bana çok fedakar geldiniz. Bırakın bu kadar fedakarlık yapmayı. Bırakın kim kime ne söylüyor ne yapıyor? Bosaniyorum demissiniz. Bu kadar sıkıntının arasında kardeşinin annen için söylediği laflara üzülmeyin sizin derdiniz suan size yeter yeni dertler eklemeyin. Birşey yazmıştım da neyse sildim iyice üzülmeyin.

Annenizin yaptigi dogru demiyorum. Ama bakiyorum, Gelin hosuna gitmeyene dur diyor. Mesafeyi koyuyor. Kendine deger veriyor, size bana ters gelse bilse kendi dogrularini ve kendini koruyor. Diger tarafta siz. Ittiler kostum yardima, kaktilar kostum kendi cocugumu birakip bebege bakmaya. Konusmadilar ben aradim. Aramadilar hediye aldim, bakici buldum. Sizin kendinize sayginiz tartisilir. Kendi kendinize kiymet vermiyorsunuz ki.

Babam bana düşkündür:) Bizde denge unsuru o oldu. Gerçi böyle sevgileri sağlıksız buluyorum zaten, inanılmaz aileci anne babayla saatte bir konuşmalar falan bana anormal geliyor. Naz niyaz da çekemem, ablam çekiyor. Yani annem istese de benden o ilgi alakayı zaten göremez, üzerime düşse de göremez. Herkes evlat bile olsa kendi çıkarına oynuyor, hayat işte. Umrumda değil aksine annemi gayet şımarık ve bencil buluyorum. Onun aksi olmaya özen gösteriyorum.

Bir kendiniz. İki oğlunuz. Ve hatta kendinizi bir de annenizin yerine sevin.

Babanız size GİZLİ GİZLİ destek olmaya çalışıyor. Siz hala annenizi düşünüyorsunuz. Kardeşiniz sizin hiçbir yaptığınızı umursamayıp anne ve babanızla aynı kefeye koyup siliyor siz hala kardeşinizin peşinde koşuyorsunuz. Önce siz kendinize değer verin ki başkaları da size değer versin. Sizin hayattaki değeriniz annenizin, kardeşinizin size biçtiği değer değil. Kız çocuğu olarak üstüme düşeni yapmaya çalışıyorum diyerek siz de kendinizi ötekileştiriyorsunuz ki. Kız çocuğunun sorumluluğu neden erkekten fazla olsun anne baba bakımında? Yardımcı olabileceği konular elbet farklıdır ama mesuliyet olarak eşitsiniz. Ayrıca size gösterilen ihtimam daha azken nasıl oluyor da kardeşinizden fazlasını yapmaya çalışıyorsunuz? Hiç gerek yok.

Hikayeyi okurken direkt şu geldi aklıma nasıl evli kalınabilirki bu durumda? Ki sonlara doğru boşanmadan bahsedilmiş! Neden kardeşine, yengene annene kafa yorduğun kadar ailene kafa yormuyorsun? Niye kardeşinin iyilik meleği olma çabası? 6 kardeşiz biz annem yada babam en çok kimi severse sevsin saygı duyarım, evlatlık görevim varsa yapabileceğim onu yapar keyfime bakarım. İki yengem var kardeşlerimin eşi biriyle pek iletişimimiz yok bu benim umrumda bile değil! Önceliğiniz kendi aileniz olsun, şu cümleyi çok seviyorum ve bende bir dünya kadardır yeri ...

Öyle sever ki bazen bunu size garezine yaparlar oysa en çokta siz fedekarlik yapmisinizdir siz kapi önünde paspas o el üstündedir

Size cok katılıyorum. Ayrıca aslında bu şekilde değilmi toplumda kız evladın görevleri? Kız evlat anne baba hastalanır bakar. Ama erkek evlat değerlidir. Demezlermi hep ay kızım bana bakar oğlum bana sunu alır diye. Erkek hep maddi yardım yapsın kız hastalığı osu busu baksın. Oğluşlar yapamaz bakamaz çünkü o görev kız kardeşe aittir herzaman. Hatta kızın yok yaşlanınca bakacak demiyorlar mı yada 3 çocuğun olsun ikisi erkek biri kız olsun nasıl tek başına bakacaksın demiyorlarmi? Hasta olan annenin oğlu değilde yeri geliyor gelin bakmıyor mu? Su ataerkil düzene yine celalendim.

Çok ekstrem durumlar olmadığı sürece hele ki haksızlığa uğrarken ebeveynleri korumanın doğru bir yol oldugunu sanmıyorum ben. Siz evlatsınız annenizi korumak sizin vazifeniz değil. Bırakın anneniz kardeşinizin ona neler dediğini öğrensin siz kimsenin arkasını toplamak kimseyi korumak zorunda değilsiniz. Annenize de emin olun hiçbir şey olmaz üç gün üzülür dördüncü gün oğlum demeye devam eder. Siz kendinize yapıyorsunuz napıyosanız. Anne baba sevgisi desteği her yaşta ihtiyaç duyduğumuz bi şey ama bunun için kendinizden ödün vermeyin. Siz de annesiniz önce kendinizi sonra evladınızı düşünün. Herkes de yanlışıyla yüzleşsin. Aksinin takdir gördüğünü görmedim daha.

Çok üzüldüm. Bu kadar verici olmayın, değmiyor. Önce ben demeyi bilin artık. Ailenize gereken saygıyı gösterin yeter.

Inan ki bende aynıyım. Erkek kardeşim aşırı değerli. Umrumda değil artık Allah kalplerine göre versin

merhaba bende o evlat ayrımına maruz kalanlardanım yıllarca annemn ailemn ataerkil durumuna maruz kaldım hem maddi hem manevi evimn içinde ailemn yanında yabancı gibiydim hiç değişmedi.. evlendim ve bende elimi ayağımı kestim yani ararım sorarım ama kandilde kandile bayramdan bayrama bence yeter.

oğlu ondadır kızı gider ellere karışır demiş bir yazar. valla bizim çevrede hep tam tersi oluyor nedense; evlenen erkek aileyi siliyor. aynen sizin yazdığınız gibi. ama bazen de aileler buna mecbur ediyor mesela benim babam. çok direndi ailesiyle bağı koparmamak için ama babaannem anneme bana babama maddi manevi çok çektirdi. onun kıymetlisi de amcamdı. dedemin arabası, dükkanı vs hep amcama tahsis edildi amcamda ticarette battı dükkan gitti şimdi tek eski model araba var. babama zırnık koklatmadılar. evliliğin ilk başlarında babamı anneme karşı dolduruyordu babaannem annem çok çekti bu sebeple ama babam sonradan ailesinin beş para etmediğini anladı ve sildi. bu çok spesifik bir hikaye. dayım mesela anneanneme anneannem hiç sorun çıkartmamasına rağmen duyarsızlaştı. dayımlar farklı şehirde yaşıyorlar anneannem onların evine 36 senede belki 5 kere kısa süreli gitmiştir. bir hastalık olduğunda koşar dayım hakkını yiyemem çünkü doktor. bizim iki erkek kuzen evlendi. ikisi de ne arar ne sorar. yani akraba ilişkileri zayıflıyor erkekler evlenince. hiçbir şey olmasa bile. kızlar evlenince anne babasının karagün dostu oluyor ve asla onları yalnız bırakmıyor. o yüzden bizim akraba çevresinde kız çocuk daha çok seviliyor. benim ne abim var ne erkek kardeşim sadece 1 kız kardeşim var. annem gerçekten bir oğlu olsun isterdi. onda da var ataerkil düşünce yapısı "göster bakalım oğlum pipini" diyip erkekliğini yüceltirdi kesin. en kıymetlisi olurdu bizden çok severdi. ama babam zor bir insandır erkek çocukla anlaşamazdı. babam bizleri gerçekten çok sevdi asabiyetine ve öfke patlamalarına rağmen. özellikle beni erkek gibi yetiştirdi birlikte maçlara gittik, bana özgürlüğümü verdi. açıkçası ne beni ne kardesimi bir erkek cocuğa tercih edeceklerini düşünmüyorum. ama bunu yapan aileler var yaşıtım arkadaşım hamile kaldı. ilk çocuğu erkekti. bu sefer de kız çıktı cinsiyeti. kocası kız olduğunu öğrenince cinnet geçirdi. kız olmasını hiç istemedi. surat yaptı. şuan elbette kızına da sahip çıkıyor adam ama ben inanmıyorum oğlu kadar sevmiyor o adam çocuğu çünkü erkek olan çok problemli ve her ay o cocuğun terapi ve kurslarına binlerce tl harcanıyor. arkadaşım aynısı kızımıza olsa bu para harcanmazdı diyor. Bu ülkede ailenin tüm kahrını kızlar çekiyor. Erkek el oluyor, yok oluyot yine de göz bebeği oluyor. Sizin durumda elbette sonuna kadar haklısınız. Erkekler illa bir taraf seçiyorlar, ortada bir problem olsa da olmasa da. anladığım sizde gelin fitneci buna rağmen anneniz oğluşum diyor. valla şu yaşadıklarınızı ben yaşasam böyle dışlansam şeytana uyup o mesajları gösterirdim çünkü böyle bir abi bu sevgiyi hak etmiyor. anneniz gözünü açar belki.

başlığınıza istinaden yazacağım zira gerçekten çok uzun bir yere özet de yazın ki okunabilsin o kadar çok ki oğlunu kızından üstün tutan ama bu o kadının değil yetiştiği ataerkil düzenin sorunu bir nevi oğlu ona bakar algısı, bir nevi hayatında erkek rolünü aktarması vs vs hatta belirli bir yaş üstü olup da oğlunu kızından üstün tutmayan var mı ha sonuçta kızına muhtaç olur bir çoğu ama yine de oğlu üstündür oğlu ondandır kızı gidip ellere karışır biz daha 10-11 yaşlarında iken babaannem kuzenini severdi oğul olsun da kuş b. ku olsun diye yani erkek olsun da isterse değersiz olsun

her ailede bu olaylar ne yazık ki mevcut inanın sorun erkek yada kız ayrımından değil karekterden kaynaklı, kimileri daha çok kendinden vermeyi seviyor, kimileri ise almayı. siz veren taraf olmuşsunuz.

Boşanmaya ilk karar verdiğimde, maddi olarak tek başıma ayakta kalamayacağımı düşünmüştüm. Hesap-kitap yaptım, baktım olmayacak. Babam dedi ki, evimiz büyük (dubleks, 4+1), sana ve oğluna birer oda veririz, gül gibi geçinir gideriz. Hiç istemesem de tamam dedim. Aradan birkaç gün geçti, annem dedi ki, senin evin sıcacık oluyor kışın, bizim evi ne kadar kombiyi yaksak da ısınmıyor, hem senin evin kirası da çok uygun piyasaya göre, şimdi bu evden çıkarsan bir daha bu kadar uyguna ev bulamazsın, sabret evinde kal. Aslında annem kendisi için istemedi beni evinde, çünkü çocuk sesine filan dayanamaz hiç. Hele etrafın karıştırılmasına pisletilmesine hiç gelemez. Ama yine beni düşünüyormuş gibi yaparak bana engel oldu. İyi de oldu. Acaba diyordum şimdi asla diyorum. Tekrar o eve dönüp onlarla yaşayamam. Evimdeki kullanmadığım eşyalarımı satıyorum, 2 aydır öyle geçiniyorum bir şekilde, yine de dönmem baba evine. Aslında terapi almam gerekiyor bunu ben de farkediyorum. Son günlerde çok ağır gelmeye başladı herşey. Çok haklısınız. Teşekkür ederim.

Sizi anlıyorum fakat sırf coçuk istiyorsunuz diye kimse çocuk bakmak zorunda değil iki taraflı da. O yaşlarda çocuklarla uğraşmak o kadar zor ki, ben 30 yaşında olduğum halde yeğenime bazen tahammül edemiyorum ki çok seviyorum o ayrı. Aradaki ayrımcılık canınızı sıkmış anlıyorum ama siz de ona göre davranın olsun bitsin. Kimseye haketmediği değeri vermeyin.

Çok üzüldüm. Boşanıyor olmanıza da ayrı üzüldüm. Bundan sonrası için en çok kendinize değer verin ve çocuğunuzla mutlu olun inşallah. Anne babanıza da "ne kadar ekmek, o kadar köfte" anlayışı ile yaklaşın. Kendinizden vere vere tükenmişsiniz. Toparlanın. O kardeşinizi de Allah ıslah etsin.

işin komedisi kendi erkek kardeşi yoktu babaannemin babası onun yanında vefat etti, kızı olarak baktı babamın da erkek çocuğu yok o kutsadığı erkek torun halamın oğlu muhtemelen annem de oğlan doğurmayan tu kaka gelin bu arada babaannem de yıllarca halamla yaşayıp onun evinde vefat etti yani o oğullardan beklenen bakım da yok

Kardeşinize kıza kıza bu kadar iyilik yapmaya devam etmeniz, annenizin onu çok sevmesinden ötürü. Annenizden beklediğiniz sevgiyi almanız için, kardeşinizi herşeye rağmen idare etmelisiniz gibi bir bilinçaltı kodlamanız oluşmuş adeta. Yapmayın bunu kendinize, ona yarandığınız kadar anneniz sizi sevecekse, şurda dursun o sevgi.

Çok üzüldüm durumunuza. Bu durum bizde de var malesef. Çok olmasa da aradaki farkı hissedebiliyor insan. Ben o yüzden sadece kendime odaklanıyorum. Kimse ne demiş neden küsmüş diye düşünmüyorum. onlar arasındaki sorun onları ilgilendirir. Bundan dolayı bana tavır alan kardeşi ben de silerim. Görüşmek ve alttan almak zorunda değilim her defasında.

Bizim kültürümüzde bazı kadınlar kendilerinin erkek olamadığı için yeterli değeri göremediğini ve bu değeri göremediği için erkek evlatları vasıtasıyla bu değere ulaşabileceğini hissediyorlar. Bu bir döngü aslında. Çok yazık.

Yapıyorlar, görülmemiş şey değil. İten seviliyor işte. Benim kvde de kızlarını kayırır, eşimi uşak olarak kullanır. Dolayısıyla torunlara da öyle Gördüğümüz değer çöpten hallice, hastalıktan gebersek 1 kase çorba getirenimiz olmaz ama kızlar hastayken kv denin evinde çoluk çocuk yatılı kalınır, o derece bakılır. Annem de ablamı kayırır, nelerle boğuşuyorum umrunda olmaz. Hatta ablamla aynı anda hasta oluruz, ben yakın otursam da 'ablamınki ciddi, benimki yememekten' olur. Yap bir sulu yemek, iyileşirsin der bana. Yapacak bir şey yok, veballeri boynuna. Bunları sorgulamak size acı verir, öyle kabul edin ve içinizde bitirin meseleyi.

Bu durum çok tanıdık bizim ülkemizde. Erkek çocuğunu kizindan üstün gören aileler hayatlarının en büyük kazığını yine o erkek çocuğundan yiyor, sizinki de o mesele. Hesap yine şaşmamış yani. Ailelere kızlarını ikinci plana atmanın cezasını bu şekilde ödetiyor Allah. Belki bu söylediğim biraz acımasızca gelebilir ama anneniz kardeşinizden hak ettiği muameleyi görüyor. Siz de anneniz için kendinizi bu kadar üzmeyin, anneniz sizi ne kadar önemsiyorsa siz de onu o kadar önemseyin. Duyguları olan bir o mu?

Türk toplumunda hatta dünya toplumunun bazı kesimlerinde görülen maalesef iğrenç bir ayrım. Yaşadım çok keskin olmasa da.

Aileniz sizi istemedikleri bir evlilik yaptiginiz için disliyor olabilirmi? filmdelisi

Sadece anneniz değil, Burdan bakınca siz de kardeşinizi kendinizden çok seviyor gibisiniz

Geçim konusunda ailenizden destek alsanız? En azindan babaniza acsaniz konuyu cunku esya satarak nasil olacak nereye kadar yani The_WitcH Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Ailesinin hemen hemen tamamini silmis bir insan olarak ben, boyle olaylardan artik hic etkilenmiyorum sahsen. Annemi kendim icin seviyorum, o beni tercih etsin veya etmesin onemsemiyorum. Kendim sevmek istiyorum, onun sevip sevmemesini onemsemiyorum. Anneme karsi gorevlerimi kendim icin yapiyorum. Mutlu oluyorum cunku yaparken. Bebegime bakar gibi ona da bakmak isterim, onun ne dusundugunu de sallamam. Bu sekilde baksaniz olaya belki daha mutlu olursunuz bilemedim. Abiniz/erkek kardesiniz hakli midir haksiz midir olaylari tam manasinda bilmiyorum. Ama soyle soyleyebilirim ki, birinin bana karsi hatasi oldugunda, tum sulalesini siliyorum ben sahsen. Yoksa rahat edemiyorum, silmedigim insanlar kalkip benim hakkimda iftiraya varan seyler soyledikleri icin. Veya surekli ne oldu ne oldu diye soran telefonlara cevap vermek istemedigim icin.

Helal olsun güzel.. Akraba akrep derler. Iyi gibi görünüp arkadan iş çevirirler.. Bende sizin gibi yaptım sildim çoğunu.. kotu günleri olur mu olur oda cenaze baska sey degil gitmem.. insan insanı cok yıpratıyor taviz verince herseye he deyince..

Aynen öyle. Konu sahibi de farkında olmadan olması gereken buymuş gibi içselleştirmiş aslında. Erkek evlat alıp evinde bile baksa bütün sorumluluk geline kalıyor. Sorsan oğlumuz bakıyor derler.

Çok üzüldüm. Her kelimeniz içime dokundu. Keske bu kadar kendinizden ödün vermeseydiniz diyeceğim ama kardeş işte. Yapamazsınız. Annenize diyebileceğim de bir sözüm yok.. eskiler böyle oğlum da oğlum.. annanem aklıma geldi. Ne diyebilirim içiniz soğusun diye bilmiyorum. Ne yazık ki bu değişmeyecektir hatta yaşlandıkça daha kıymete binecek kardeşiniz. Belkide göze alıp dediklerini söylemelisiniz.

Çok zorda kalırsam destek isteyeceğim. Belki babamdan gizli gizli bilemiyorum. Annem laf ediyor çünkü, biz de zor durumdayız vs diye Nafaka bağlansa biraz rahatlayacağım ama avukatım en az 1 ay diyor nafaka için. E

Ben konuda erkek kız ayrımı göremedim. Kardeşinizin kıymetli olmasının tek sebebi eyvallahı olmaması, hoşuna gitmeyen işine gelmeyen en ufak şeyde rest çekip görüşmemesi, eşini ve onunla ilişkisini ailesinden önde tutması. İki kız kardeş de olsaysınız o daha kıymetli olacaktı üzgünüm. Kaçan kovalanır, it gibi davranan daha çok sevilir ne derseniz deyin. Sizse her durumda alttan alan, sesini çıkarmayan, fedakarlık yapan, eşini bile ailesi için yok sayan biri olarak, dünyanın kanunu gereği gözden düşmüşsünüz. Üzgünüm ama bu işler böyle. Kıymetimizi biraz da kendimiz belirliyoruz.

Kardeşiniz gibi olay çıkaran, umursamaz, ailesinden uzaklaşıp duran ve daima kocanızın tarafını tutan biri olsaydınız en az erkek kardeşiniz kadar değer görürdünüz çünkü bu kanun değişmez, bizim kültüre göre çıkıntılı bir tip olmadığımız sürece asla değer görmeyiz. Artık kendinizi feda etmeyin, kız evlat olduğunuz için koşulsuz şartsız bazı adaletsizliklere katlanmak zorunda değilsiniz, o devir geçti bitti erkek düşkünü eski kuşağa geçmiş olsun.

o zaten hep öyle oluyor, kimi dışlarsan onun ekmeğiyle emeğiyle ölüyorsun sanki.

Biz uc kardeşiz bizde erkek yok ama en küçük kardeşimize asiri düşkündür babam hep derim biz ölsek üzülürsün ama o ölürse aklini kaybedersin diye Ama diyorum hep bunun obur dunyasi da var Allah ona soracak neden böyle yaptın diye inanin ki annenize de soracak 30 yaşındayım ama bazen hala bu sebepten çocuklar gibi ağlayasım geliyor Madem bosaniyorsunuz çekin gidin zaten faydalari yokmjs sinirimizi yipratmasinlar çocuğunuz da kreş çağında siz çalışır iki kisilik bir dünya kurarsınız her seyi onla yaparsınız

Kesinlikle böyle Ama degistirin bilinc altinizi, bosverin gitsin sizi düşünmeyeni. Elinizden geleni fazlasiyla yapmışsınız iki taraf icin de çünkü. Evet 1. kendiniz, 2. çocuğunuz olmalı, ucaktaki güvenlik hesabı. Maalesef, toplumumuzun cogunda var bu başlıkta yazdığınız fikri asamayan aileler. Bir abla var tanıdığım, sizin gibi büyümüş. 40 yaşından büyüktür belki, boşandı, hala ailesi kiz evlat diye yüzüne bakmıyor, ne yaparsa yapsın havasindalar. Üzücü ama seni iplemeyen aileyi sen de ipleme şu şartlarda. Dilerim cok mutlu olursun arkadasim. The_WitcH

Fazla şımartılmış kardeşiniz ne kadar ayıp ve ne kadar üzücü başkası için ailesini silmek ve herşeyi söyleyebileceğini sanmak. Gelininiz bunların vebalini nasıl öder bilemem ama sizin yerinizde olsam kimseyle görüşmem çocuğumla yaşar giderim. Beni silebilecek olan annem bile olsa

Kardesin annene cekmis

Ben kinci biriyim bu kadar çifte standart ta gelemezdim.. terazi burcuyum benim için adalet çok önemli mesala ailemde olsa haksızlık yaptırmazdim kendime.. siz herşeye eyvalla dediğiniz için belkide değersizlestiriyorsunuz kendinizi. nasıl olsa o alınmaz elimizin altında diye düşünüyor olabilirler çekin biraz kendinizi birazda siz trip atın kötü olmayın ama herşeyde peki demeyin..

Merhabalar, Çok öfkeliyim, kırgınım, dertliyim. Konu annem. Ama konunun başı şöyle; Biz iki kardeşiz, erkek kardeşim benden 5 yaş küçük. Annem hep ama hep kardeşime aşırı düşkündür. Çocukken, gençken ve hatta o üniversite okurken hep arkadaş gibiydik kardeşimle, çok yakındık. Sonra hayatına bir kız girdi. Ben kızla da arkadaş oldum, kendimi hiç görümce gibi görmedim, dost olmak istedim. Öyle de olduk. Ama ilişkileri ciddiye binince kızda bazı değişik tavırlar oluşmaya başladı. Annemle babama bir iki kere saygısızlık yaptı. Kardeşim de sevdiği kızın tarafını tuttu filan, araya küslükler girdi. Her defasında ben olaylardan uzak durmaya çalıştım. Neyse araları düzeldi, kızı istemeye gittik güle oynaya, nişan-kına-düğün, herşey kız nasıl istiyorsa öyle yaptık. Allah yukarda annemle babam hiçbirşeye karışmadılar, zaten yetişkin, okumuş, çalışan insanlar dediler. Evlerinin eşyalarını, evlerini kendileri seçtiler. Babam düğün yapalım mı oğlum dedi, istemediler, o parayı yurtdışında balayı yapmak için kullanacağız dediler. Tamam dedik. Normalde nikah erkek tarafının yaşadığı şehirde yapılır ya, onlar nişanı da kınayı da nikahı da kızın ailesinin yaşadığı şehirde yaptılar, biz sesimizi çıkarmadan minibüslere doluşup gittik, yine ses etmedik. Herşey rayına oturmuş gibiydi. Evlendiler, kısa süre sonra yine saçma sapan bir sebepten dolayı kızla annem arasında bir sürtüşme yaşandı. Kardeşim ve eşi 1 yıl annem-babamla görüşmediler. Ben taraf tutmak istemedim kardeşimle görüşmeye devam ettim ama hep benim zorumla görüştük. Ne zaman çağırsak eşimle, bize gelmemek için bahaneler uydurdular, biz gitmek istedik, diken üstünde oturduk evlerinde. O dönem ben hamile olduğumu öğrendim. Kardeşim bir gün bile beni arayıp nasılsın diye sormadı. Hamileliğin verdiği duygusallıkla çok ağladım o dönem. Kardeşim benden tamamen koptu. Bir suçum da yoktu ama kardeşim annemle babamın tarafını tuttuğum için beni de hayatından çıkardığını söyledi. Sonra ben doğum yaptım. Mucizevi bir şekilde bana ellerinde hediyelerle bohçalarla geldiler. Hatta sadece kardeşim ve eşi değil, kızın ailesi de gelmişti. Çok mutlu oldum. Sonra aradaki buzlar kendiliğinden eridi. Annem ve babamla da görüşmeye başladılar, benimle de. Herşey düzeldi derken... Kız hamile olduğunu söyledi. Havalara uçtuk, çok mutlu olduk. Aylarca maaşımdan para biriktirdim zorluklarla, yeğenime hediyeler yapayım diye. Keza annem de öyle, bebeğe elinden gelen herşeyi yaptı. Gelinimizin bir bayram arefesinde gece 12 de suyu gelmiş, daha doğuma vardı. Bayram nedeniyle annemle babam şehir dışındaydı, zaten kızın ailesi de uzakta. Ben gece 12'de tek başıma, uyuyan çocuğumu eşime emanet ederek arabaya atlayıp hastaneye gittim. Doğumda bir ben vardım yanında. Kızın ailesi ve benim annem-babam sonradan gelebildi. Kız 2 gün hastanede yattı, ben de kardeşimle birlikte orda kaldım. Yeğenimin ilk bezini değiştiren bendim. İnanın çırpındım, kendi çocuğumu 3 gün kayınvalideme yolladım eşimle birlikte, sırf yenidoğan bebekle ilgilenebilmek için. Bunlar anlatılmaz belki, tabi ki yapacağım, yeğenim o benim ama konuyu daha iyi anlayabilmek ancak böyle mümkün. Neyse 1 yıl geçti, gelinimizin doğum izni bitti, işe başlayacaktı. Benim oğlum da o dönem kreşe başlayacaktı. Bizim bakıcımızdan çok memnundum, bakıcımızı onlara yönlendirdim. Yeğenime bilmediğimiz biri bakmasın, kıyamam dedim. Annem (benim oğluma 1 saatliğine bile bakmamış olan annem) 2 güne bir bakıcıyı kontrol etmek için kardeşimin evine gitti, hergün aradı bakıcıyı, çocukla ilgilensin diye gözünü üstünde tuttu. Tabi bunların hiçbirini bana yapmamıştı annem, ben de 10 aylıken oğlumu bırakıp işe başlamak zorunda kalmıştım, annem ben çocuk bakamam dedi diye kayınvalideme bırakmıştım. Kayınvalidem haftanın 6 günü çocuğa bakamadı, ağır geldi diye bakıcı buldum. Maddi durumum da pek iyi değildi. 3 gün bakıcı 3 gün kayınvalidem baktı. Oğlum 2 buçuk yaşındayken kreşe verdim mecburen. Çok zorluklar yaşadım. Annemle babam bir gün bile ne maddi ne manevi yardımcı olmadılar bana. Ama ben hiç onlara küsmedim. Hiç saygıda kusur etmedim. Anneme çok zor durumda kaldığımda yarım saatliğine çocuğumu emanet etsem, sonrasında 2 gün çocuğumun ne kadar huysuz ve yaramaz olduğunu dinledim. Eşimi hiç istememişlerdi, ben karşı çıkıp evlenmiştim. Bu nedenle inat yapıyorlar, normal dedim, sustum, hiç gönül koymadım. Ama yine yine yine gelinimiz saçma sapan bir bahaneyle kavga çıkarıp annemle babamla görüşmemeye başladı. . Tabi kardeşim de yine yine yine karısının tarafını tuttu. Sonuç; 2 yıldır kardeşim annemle babamı silmiş durumda. Yine ben olaylarla hiçbir alakam olmamasına rağmen arada kaynadım. Kardeşim beni de sildi. Neden diye sorduğumda da, sen onların tarafındasın dedi. Annem bu 2 yılda 2 büyük ameliyat geçirdi, ben hep yanında kaldım. Kardeşim hastanede 10 dk ziyaret edip gitti. Hastanede çocuk gibi yemeğini ben yedirdim, tuvalete ben götürdüm. Çalıştığım için ve babam da hala çalıştığı için anneme bakıcı kadın buldum, anlaştım, evinde bakılmasını sağladım. Bu dönemde kardeşim hiç ortada yoktu. Hep ama hep annemle babamın yanında oldum, eşim annemle tartıştı, küstüler, eşimi umursamayıp iki güne bir çocuğumu alıp annemi ziyarete gittim. Bir kız çocuğu olarak görevim neyse hep fazlasını yapmaya çalıştım. Bu dönemde kendi evliliğimde yaşadığım sorunlar oldu, hiçbirini üzülmesinler diye anlatmadım. Çocuğum pandemi döneminde kreşler kapalıyken perişan oldu orda burda, bir kez sitem etmedim. Geçenlerde kardeşime mesaj attım, boşanıyorum diye, 2 yıldır bu üçüncü iletişimimiz filandır. Mesajlaşmaya başladık. Bana ve annemle babama saymadığı laf bırakmadı. Söylediği sözlerin ağırlığından iki gün ağladım, yine annem üzülmesin diye anlatmadım. Çünkü annem, kardeşimin onun hakkında söylediklerini duysa felç geçirir. Sonuç ne mi? Annem hala oğlunu sayıklıyor. En ufak kötü söz söyletmiyor. Ufacık bir konu açılsa, oğluma laf söyleyeni silerim diyor. En son dün anneme dedim ki, biliyorum, onun için beni bile silersin. Sustu. Hayır bile demedi. Neden? Dilimin ucuna geliyor, anlatsam kardeşim denen o salağın annem için söylediklerini, ne tepki verir acaba annem? Aklı başına gelir mi? Ama söyleyemiyorum, üzüntüden ölür bu sefer. Çünkü her kardeşimle araları bozulduğunda annem hastanelik oldu. Mecbur susuyorum. Ama bu adalet mi? O karaktersiz kardeş olacak adam, bana evliliğimle ilgili ağza alınmayacak şeyler söyledi. Bu bile bana dokunmadı. Sildim onu bitti. Ama annem için söyledikleri içimi daha çok yaktı. Annem hala oğlum diye gözyaşı dökerken hem de. Şu an eminim, anneme desem ki, oğlun eve geri dönecek ama tek bir şartla, beni bir daha göremeyeceksin. Düşünmeden tamam der annem. Bu reva mı? Söyleyin bu evlat ayrımının bu kadarı da reva mı?

Öncelikle üzücü bir durum biliyorum ama neden böyle oldu diye sürekli buna takılmak sizi daha çok üzer. Bazen kan bağı bile bazı şeylere yetmiyor. Kardeşiniz ve anneniz böyle insanlar. Bu saatten sonra değişmeyecekler. Onları böyle kabul edin ve nedenini sorgulamayı bırakın. Hayatınıza kendinize odaklanın Yoksa insan hayatına devam edemiyor Not: Babası tarafından nefret edilen evlat

siralamaniz yine sizi uzecek. 1 kendiniz olmalisiniz. hepimiz evlatlarimizi cok seviyoruz ama onlar ayri bireyler. bizden farkli tercihkeri olacak. eger 1e onu koyarsaniz yine uzulen siz olursunuz.

Sadece erkek evladı değil kızlarını bile ayıran analar babalar var.. Sen çok fedakar davranmissin annenede kardesinede seni hep cepte gormusler bence. Aslinda sen evlatlık ve kardeşlik görevini çok güzel yerine getirmissin onlar anlamasada Allah görüyor üzülme canim ama artık kendin ifeda etme bukadar bencil ol o zaman değer görürsün

Sürekli herseyi alttan alan, fazla fedakar olani kimse ciddiye almaz. Yani sorun burda sadece erkek sevdasi degil. Sende kendini degersizlestiriyorsun. Herseye evet diyerek, herseyi alttan alarak. Kardesin senin ile küs, halen evlerine gidiyorsun. Kendine deger vermezsen, kimse vermez. Insanlara, durmasi gereken yerleri göstereceksin. Bu aile içinde geçerlidir. Gerekirse annene tavir yapacaksin. Gitmeyeceksin yanina. Baksinlar basinin çarelerine. Ayni sey kardesin içinde geçerli. Her ailede var böyle bir kisi, herkesin yükünü alan ve degersiz olan. Kimseyi düsünmeyen evlat is degerli olur. Sende artik degmeyen insanlar için kendini yipratma. Maddi durumunun yetiyorsa bir psikolog destegi al. Özgüvenin üzerine çalismalar yapin. Kendine deger vermeyi, kendini sevmeyi ögrenmelisin.

Naif ve hassas bir kadınsınız. Bence psikolojik olarak ağır şeyler yaşamışsınız. Kendinize değer vermiyorsunuz. Başınıza gelenler bu yüzden. Ben size terapi almanızı öneririm. Boşanma da insanı çok yıpratır her ne kadar kendimi hazırladım deseniz de. Ayrıca boşandıktan sonra ailenizin yanına dönmemenizi tavsiye ediyorum. Değersizlik duygunuzdan kurtulursanız çoğu şey çözüme ulaşacaktır.

İşte bende bu düşünceyi savunuyorum kardeş bile olsan herkez kendine Müslüman. çevremde bununla ilgili çok baskı görüyorum, ikinci çocuğu yap birbirlerine sahip çıkarlar diye. sonra bir bakıyorum çoğu kişi sorunlu kardeşiyle. benim annemin 6 kardeşi var ayda yılda bayramdan bayrama görüşürler birbirlerinin sıkıntısını bilmezler ama kardeşi olsun çamurdan olsun kafasında herkez banada bu dünyaya sadece kardeşi olsun mantığıyla çocuk yapmak bencilce geliyor. Babanızdan tarafa gulmussunuz en azından hayat ne garip insanin kendi annesini bencil bulması bu duyguları size yaşatması bazen çok korkuyorum umarım bizim evlatlarımız bizim hakkımızda böyle düşünmez..

Anlattıklarınız pek evlat ayırımı gibi değil. Anneniz sizinle de bu tarz sorunlar yaşasaydı sizi de silemezdi. Anneler evlatlarından vazgeçemezler, biri hayırlı biri hayırsız diye, hayırlı olanı daha çok sevemezler Bakın kendini bıçaklayan çocuğunu korumak adına, "kazaydı" diyen anneler var. Siz erkek kardeşim kötü ama annem hala ona toz kondurmuyor diyorsunuz. Bu size yaptığı bir ayırım değil. Sizinle alakası yok. Siz annenize sorun yaşatmamışsınız, ne mutlu size. Ama aynı şeyleri yaşatsanız dahi, sizi de silemez emin olun. D

Yani durumunuz üzücü filan diyemeyeceğim. Nedir bu yaranıp iyi geçinme çabanız? Anne babanıza olan hassasiyetinizi anlarım. Yaşlıdir büyüktür idare edilir amenna. Ama geri kalan hikayede kardeşinize verilen kıymetten ziyade, sizin kendinize vermediğiniz kıymet göze çarpıyordu. Fazla fedakarlık daima fazla vefasızlık getirir. Zorla güzellik de olmaz. Zorlamışsınız olmamiş. Zorlamasaydınız en azından emeğiniz ziyan olmazdı. Sizin yerinizde olsam anneme tavrımı belli eder biraz daha seyrek giderim. Seyrek ararım. Bunu yaparken de annemi kaybettiğim zaman vicdan azabı cekmeyecegimden emin olmak için kendimi iyice sorgularim. Ne kardeşimi ararım, ne annemle oturup, kardeşim hakkında konuşurum. Ne de kardeşimle ilgili annemi dinlerim. Artık bu toplumun kadınları olarak bu durumu bi kabullensek mi? Biz ne kadar hayırlı iyi evlat olursak olalım, nankör ya da hayırsız erkek evlat olarak sevilmeyecegiz. Bunu sokalim kafamıza. Ve hayatimiza buna göre yön verelim. Olmuyorsa zorlamayalım... zorlayınca da olmuyor çünkü. Belki bizler evlat olarak elimiz kolumuz bağlı olabilir. Ama Allah evlat ayrımının hesabını soracaktır ve sorsun da zaten.

ara ara okuyabildim destan gibi çünkü Türk toplumunda asıl kızını oğlundan üstün tutan kaç aile var? Bizim kuşaktan bahsetmiyorum daha eski kuşaktan bahsediyorum. Konunun özeti şu : ben ne yaptıysam yaranamadım kardeşim ve eşi doğru saygı göstermiyor ama tepedeler diyorsunuz. O zaman sizde yapmayın bundan sonra. Kim size ne kadar saygı gösteriyorsa sizde ona göre davranın. Bu Kişiler anne baba da olsa. Kardeşinizin eşi sizi ne kadar sayıyorsa sizde onu o kadar sayın. Kendinizi hiç edercesine kimseye körü körüne yaranmaya çalışmayın. İyiliğin kıymet bilindiği bir çağda yaşamıyoruz çünkü.

Evet boşanma fikrine çünkü kendimi çok uzun zaman önce hazırlamışım, bu yüzden bu süreç bana çok doğal geliyor. Kafamda son bir yıldır boşanma aşaması, boşanma sonrası, vs senaryolarını o kadar çok döndürdüm ki, sanki yaşadığım birşeymiş gibi geliyor. Eşim sorumluluk sahibi bir aile babası, olgun bir adam olamadı. Uyuşturucu bağımlılığından vazgeçemedi, bir işe girip doğru düzgün çalışamadı, evin maddi yükü hep benim omuzlarımdaydı. En sonunda da şiddetli geçimsizlik ve cinsel şiddet üzerine ayrıldık, ben de dava açtım.

Ayrım yapmayan anne baba olduğunu düşünmüyorum, evet her çocuğunu çok seviyorlar ama birini çok çok çok seviyorlar sorunca da o senin gibi sorumluluk sahibi değil onun daha çok desteğe ihtiyacı var diyorlar

Sizin açınızdan dinlediğimiz için kardeşinizin eşi konusunda bir şey söyleyemiyorum. Size basit ya da şımarıkça gelen şeyler belki onun için gerçekten önemli şeylerdi ve saygısızlık olduğunu düşündüğünde sesini çıkardı, eşi de ama doğru ama yanlış yanında oldu. Siz diyorsunuz ki "eşim annemle kavga etti, eşimi umursamadım, yine anneme gittim". Bu doğru bir şey değil ki, evlendikten sonra öncelik zaten çekirdek ailede olmalı, eşinizi ezip geçmişsiniz, kardeşiniz aynı şeyi yapmadığı için kınıyorsunuz ama aslında o doğrusunu yapıyor. Tabii olayları bilmeden yapıyorum bu yorumu. Bunun dışında da sürekli fedakarlık yapıp karşılığında sevgi almak istemişsiniz ama olmamış. Böyle durumlarda insanlar farkında olsalar da olmasalar da güçlü durana, hayatından ödün vermeyene, kendisine kıymet verene saygı duymaya meyilli oluyorlar. Size ne yaparlarsa yapsınlar orada olmuşsunuz, hep de olacağınızı biliyorlar, o yüzden de kırmaktan, üzmekten çekinmiyorlar, çünkü kaybetme korkuları yok. Hiç karşı gelmemişsiniz, kendinizi korumamışsınız. Önce siz vazgeçmişsiniz kendinizden, siz kendinizi sevmezseniz inanın anneniz, babanız, kardeşiniz, çocuğunuz da sevmez istediğiniz gibi. Anne babalar da ayrım yapıyor maalesef. Olmayanı oldurmaya çalışmayın. Beklemeyin bir şey çok fazla çünkü değişmezler. Elbette anne başka bir şey, insan sevgi, şefkat dolu olsun istiyor ama bazı anneler de öyle olmuyor işte. İnsan seçemiyor ebeveynini. Annem neden hayalimdeki gibi değil, herkesinki gibi değil diye üzülüp duracağımıza, olduğu gibi kabullenip hayata devam etmek gerekiyor.

Evlat ayrımı bizde de var ama annem tam tersi bana daha düşkün. Babam da aynı şekilde. Bunun nedeni sorulunca benim çok yıllar sonra dünyaya gelmem olduğunu söylüyor bizimkiler ama abim onların yaptığı ayrım yüzünden bana kin tuttuğunu söylemiş bir keresinde. Cinsiyet fark etmeksizin yapılan ayrım kardeşlerin arasındaki bağı da zayıflatıyor gerçekten. Dışarıda zaten sürekli birileriyle kıyaslanıyoruz hepimiz. Birileri hep bizden daha güzel, başarılı ya da mutlu oluyor. En azından insanın evi ve ailesi dış dünyanın acımasızlığından uzak olmalı. Bizi olduğumuz gibi sevebilecek tek insanlar ailemiz diye düşünüyoruz ama her zaman böyle olmuyormuş ne yazık ki.

Ne kadar enteresan ya bizde 3 koz kardeşiz birde erkek kardeşimiz var evet annem erkek kardeşime daha düşkün ama asla asla birimizi birimize tercih etmez. Yani erkek kardeşim her meselede böyle küsse anneme annem soğur ondan ama sizin anneniz nasıl oluyor da soğumuyor. Yani ikinci hamileliğimi yaşıyorum ilk çocupum kız ikincisi erkek olsun istemiştim iki duyguyu da tadayım diye ama şunu okuyunca dedim ki rabbim hakkımızda hayırlı olanı nasip et

Benim ailemde de erkek kardeşime benzer bir düşkünlük var, konusunu da açmıştım hatta yakınlarda... Seni çok iyi anlıyorum, annenin onayını ve sevgisini alabilmek için kardeşini hep idare etmen ve fedakar olman gerektiğine inanıyor ve bunca üzüntünün içinde hala kardeşini ve anneni dert ediyorsun. Ama bunlar maalesef işe yaramıyor ve yaramayacak... İçini döktüğünle kalıp hayatına kaldığın yerden devam edeceksin. Toparlanmak istiyorsan kendini ve çocuğunu ön plana almak zorundasın. Çok zor olduğunu biliyorum. Umarım daha iyi hissedersin. FairyDaphne

Hayır, hiç sanmam. Çünkü kardeşimin eşiyle evlenmesini de hiç ama hiç istememişlerdi. Kızın evlenmeden önce yaptığı saygısız davranışlar yüzünden. Hatta kardeşim evlendikten sonra annem de babam da inşallah boşanır bu kızdan diye dualar ediyorlardı. Yani aslında bu açıdan bakılırsa kardeşimle eşit durumdayız. Hatta benim eşim her ne kadar bana karşı çok saygısızlık yapmış bir adam olsa da aileme karşı yaptığı tek bir hata oldu, onda da gidip özür diledi. Oysa gelinimiz hep saygısızlık yaptı, hiç de özür dilemedi.

Bu durum aslında biraz da seni özetliyor. Her yapılana pozitif yaklaşman, gerektiğinde annene babana ses çıkarmaman da etken olmuş. Kardeşine gelince tipik Türk aile yapısı üzgünüm, bizim toplumuz böyle. Kıza yüz çevrilir ama gelinle oğlu her zaman el üstündedir. Erkek ne yaparsa yapsın canımızdır kıymetlimizdir. Kendini üzme ama sen elinden gelenin fazlasını yapmışsın değer bilmemişler. Görüşme derim hiç biriyle. Eşinle olan durumuna da çok üzüldüm

Seni çok iyi anlıyorum tek tavsiyem kendini bundan sonra heba etme kimse için. Anneniz içinde zor evladı sırtını dönmüş ama kardeşini boş yere korumussun annene karşı keza kardeş bağın kopmasın diye bosu boşuna üzerine titreyip kendini yok saymissin gördüğün gibi deymez. Bizde benzer şeyleri yaşıyoruz kardeşimle aram bozuldu b. ktan sebeplerle ama annem çok sukur öle oglanci değil evlat ayrımı yapmaz hakli ile haksizi ayırt eder ben senin gibi düşünmüyorum kardeş dediğin sana sırtını dönüyorsa tutup kendine çevirmeyeceksin he öylemi hadi güle güle diyeceksin ben sadece anneme babama üzülüyorum sen büyüt yetiştir ama evladın seni saymasin.. ben hiç bir şekilde görüşme teşebbüsünde bulunmadım ben hayatında yokken daha mutlu olacağını düşünüyorsan görüşme benmle herkes yoluna dedim annemi babamı göz ardı eden kardeş benimi sayacak bırak Allah aşkına yiprandiginla kalirsin annem şükür herşeyin farkında annem konusunu açmadığı sürece hiç yorum bile yapmam madem annenizde öyle yapıyor sizde biraz el ayak çekin üzmeyin kendinizi ne kadar olayların içinde olursanız okadar üzülürsünüz

Aynen oyleler. Hele bir de bizdekiler hirsiz, dolandirici, yalanci ve iftiracilar net sekilde. Sadece annemi ve bir teyzemle cocuklarini biraktim kendime akraba olarak. Gerisini tamamen sildim. Onlar yokken huzurlu ve mutluyum cok sukur. Annemin de 3 uvey 1 öz cocugu var. Benim hic umrumda degil istedigini sevsin, ben en cok onu seviyorum. Allah basimdan eksik etmesin

Neden hic kimseyi umursamayip ogluna odaklanmayi başaramadın ki Sana deger vermeyenlerin pesinde omur tüketmişsin Benim için önce Allahim sonra evlatlarim

Evet anneniz evlat ayiriyor. Evet lardesiniz icin ne sizin ne annenizin hic bir degeriniz yok. Insanlari bu yastan sonra degistiremezsiniz, sizi sevmedikleri icin suclayamazsiniz. Bunu artik kabullenip baskalarindan sevgi beklemeyi birakin ve sadece cocugunuza ve kendinize odaklanin. Kendini ailesinden uzak tutan evlat kiymetli oluyor nedense.

İşte bu benim annem.. biz bu durumu kanıksadık umursamıyoruz