Değer verdiğim bir karakterin bir gidip bir gelmesi, o sıralarda benim yaşadığım duygusal boşluk, annemin depresyonda olması ve benim sürekli mutlu olmak için babamı beklemem

Kac yasındasınız? Terapistiniz bu konuda nasıl ikerlemeyi planlıyor. Baba ile ilişkiniz güzelmiş. Niye babanızla baglantı kurdu?

"Hayatı Yeniden Keşfedin" M

Üç yıldan beri destek alıyorum. Kendimle alakalı çok yol katettim. İlişki konusunda sorunlarımı tamamen halldedemesem de denemeye başladım.

Sebebi bulduysa cözsün madem. Çözümü yok mu?

Merhabalar. Benim sorunum şu. İlişkilerden kaçıyorum. Ya da yanlış ilişkilerde istemeden de olsa oyalanıyorum. Hoşlandığım kişilerle buluştuğumuzda acayip gergin oluyorum, farkında olmadan kendimden uzaklaştırıyorum. Hoşlanmadığım kişilerle buluştuğumda gayet rahatım. Sakinim, eğlenceliyim. Onları çanıcak etkileyebiliyorun. Aşk ya da doğru insan karşıma çıktığımda elimin tersiyle itiyormuşum. Öyle söylüyorlar yakınlarım. Ve bunu istemeden yapıyorum. Beklemekten yoruldum ama beklemek daha kolay gelşyor bana. Mesela birinden hoşlamdım ona enerjimi veremedim. Haliyle uzaklaşıyor o kişi. Aklım, kalbim onda kalıyor. Ama sadece bekliyorum. İşin garip tarafı bir süre sonra geliyorlar da.. Ya vazgeçtiğimde ya da başka birine yöneldiğimde. Yani iş iştem geçtiğinde. Psikoloğum babama bağlıyor konuyu. Babam uzun süreli uzak mesafelerde çalışırdı aylar sonra dönerdi. Ben babamı çok severdim. Onun gelişleri bayramdı benim için. Bir süre sonra tekrar giderdi. Ama ben çok yoruldum. Hayatımda her şey yolunda. Ama ilişkiler konusunda çok zayıfım. Negatifim. Aşamıyorum. Kendi içime çok dönüyorum ama başamaramıyorım. Aşk acısı çekmekten, beklemekten, ya da istediğim kişilerin hayatımda olmamasından yoruldum. İstemediklerm kapımda. Onlara da şans veriyorum. Tanımak, sevilesi özelliklerni bulmak istiyorum. Ama olmuyor. İçim almıyor. İçimin aldığı bir ilişkim olmadı. İlişkilerim oldu. Hep karşı tarafın çabasıyla. Ama isteyen taraf hiç ben olmadım. Sadece kendimi suçladım. Seni çok seviyor, emek veriyor ne istyorsun başka dedim. Ama olmadı. Yapamadım. Yalnızlıktan da yoruldum. Şu an aklımda bir kişi var. Ona kapılarımı kapattım. Ama hep gelsin istedim. Konu da açtım burda. Herkes seni sevmemiş, beğenmemiş, istememiş dedi. Haklılar belki. Emin olun isteseydi, sevseydi ben geri saracaktım, gözümde değersizleşecekti. Biliyorım beni anlamakta zorlanıyorsunuz. Ama aşamıyorum. Çelişkilerle dolu kafa yapımı değiştiremiyorum. nasıl değişeceğim, dönüşeceğim onu da bilmiyorum. girlinred

Kitap önerinizi alabilirim. M

Evet o Z zxshermine

Galiba evet. Bitebilme ihtimalini kabul edemiyorum N nahide

Aklınızda olan kişi, sizin fotoğraflarınızdan daha iri gözüktüğünüzü söyleyen adam değildir umarım. Yoksa o mu? P

mutlaka destek almalısınız bununla ilgili maddi durumunuz yeterliyse

terk edilme korkunuz var. daha çok bağlanmadan daha fazla mutlu olmadan bitiriyorsunuz. çünkü günün birinde terk edileceğinizi düşünüyorsunuz.

O adamı neden bu kadar aklınıza taktınız? Adamı siz de fiziksel olarak beğenmemiştiniz. Adamın size davranışı sebebiyle, pişman olmasını istiyor olabilir misiniz? O adamı boşa hırs yapıyorsunuz. Hangi adam diyenler için Bknz. M

Ben sadece tecrübesizlikten olduğunu düşünüyorum. O kadar derine inmeye gerek var mı bilemedim Beğendiği erkeklerin yanında heyecanlanmayan yoktur herhalde. Şimdi değilse bile çoğumuz gençlikte mutlaka yaşamıştır bunu. Kendimizi ifade edemeyip elimizden kaçırdıklarımız olmuştur muhakkak. Ayrıca şu sosyal medyadan tanıştıklarınıza anlam yüklemeyi bırakın bence. Nasıl olsa çevremde kimse tanımıyor bu kızı, istediğim gibi hareket edebilirim kafasındaki abazanlar akılları sıra köpek çekmekten keyif alıyorlar. Üzerlerinde düşünme bile.

Adamın olumlu bir özelliği yoktu ki. O adamla aranızda bir benzerlik olduğunu düşünerek, kendinize haksızlık etmeyin.

Hırs değil, başka bir şey. Bana benzeyen bir şeyler vardı onda Z zxshermine

bu kendine değer vermemek de olabilir beğendiğin kişilerden soğumak da şu düşünceden dolayı oluyormuş: demek bu kişi beni sevecek bana değer verecek kadar düşmüş. bunu bilinçaltı diyor. bilinçaltınızda kendine değer vermemek var sanırım. ayrıca babanızla ilgili de olabilir bu tür duyguları temelde aile hissettiriyor. bu hissiniz çocukken hissettiklerinizin aynısı. ayrıca duygusal yoksunluk da olabilir onu da araştırın. isterseniz kitap da önerebilirim. M