Antidepresanlardan bu kadar korkmayın hepsi uyutmuyor. Bende kullanıyorum öfke problemi için. Eşim ve ailesi yüzünden yaşadıklarımdan dolayı çocuklarıma tahammülüm azalmıştı. Onlar için gittim psikiyatriste, iyi ki de gittim dünya varmış. Desteksiz bu durumu atlatamazsınız, yaşayan biri olarak yazıyorum.

İyi de dünya denen bu gezegende bir çok mental problemi olan ve onların yan etkili davranışlarına maruz kalmış insan da var. Ne yapalım? Dışlayalım mı? Yoksa karantinaya mı alalım? Tedavi denen şey neden var acaba bir düşündünüz mü? Bir sorunun çözümü varken neden gereksiz dramatizasyon olsunki? Sizin dediğiniz durum bile isteye anne olmaktan bir haber kendi keyfi için yaşayan bencil anneler konusunda geçerli. Burada kötü yorum alacağını bilse bile, kara kara düşünüp vicdan yapmaktan kendini alamayan ve bir şeyleri düzeltmeye çalışan anne için değil. Bu bir yardım çağrısıdır istatistik yapıyoruz madem, şu da bir gerçek ki, biz toplumca düşene bir tekme atmayı çok severiz. Aynen burda olduğu gibi. Konu sahibi zor şeyler yaşamış, belki depresyonda belki de başka bir psikolojik sorun yaşıyordur. Siz çürük kısmı kesmek yerine komple atmayı tercih ediyorsanız saygı duyarım.

bu forumda, aslında genel olarak toplumda, yetişkinin çocuğa, hayvana, erkeğin kadına, özetle gücü yetenin yetene fiziksel ya da psikolojik şiddet uygulamasının meşrulaştırılmaya çalışılmasına tahammül edemiyorum, ondandır sessiz kalamadım. insanlar bu konuda gerçekleri duymak istemiyor, bir kez daha görmüş oldum. bir anne olarak benim için de anneyle empati kurmam daha kolay olurdu, ama ben çocukla kurmayı tercih ediyorum, hayata bakışım bu çünkü, ben anlasam da 16 aylık bir bebek annesinin neden sinirli ve tahammülsüz olduğunu anlayamayacak, o yüzden benim anneyle kurduğum empati o çocuk için bir şey ifade etmeyecek... sanırım sizin ya da bu tarz ebeveynlik davranışlarını olağan karşılayanların da o çocuğu anlamak için, kendilerinden katbekat güçlü, büyük bir şeyin, çoğunu anlamadığınız bir dilde öfkeyle size bağırmasını ve karşısındaki çaresizliğini yaşamanız lazım, ben bunu hayal bile etmek istemiyorum, düşüncesinin bile beni korkuttuğu bir şeyi de çocuğuma yaşatmadım/yaşatmam. eğer yaşatırsam eşim onu benden kurtarsın.

Belli bir kitap değil Öfke kontrolü üzerine herhangi biri olabilir dedi Ama dediğim gibi benimki bu denli değil Çünkü benim problemim bu kadar büyük değil

Maalesef... Evlendim ama çok zor evlendim, şimdi bir hafta görmesem içim kötü oluyor. Annem iyi bir anne belki de o yüzden bu kadar bağlıyım. Babama da ilkokuldan sonra bağımlı oldum... Onu kaybettim sonra yine anneme sardım :))) ama okula başladığım dönemde annem bir " oh" çekti :)))

sana soracak değilim nasıl yorum yapacağımı

Preeaklampsi yani gebelik zehirlenmesiyle doguma girdim ve 22 saatte suni sanciyla doğum yaptim ve ölüyorduk cunku 20 ye 10 gbi bir tansyonla dogum yaptm. Stresten sutum gelmedi ve 1 hafta emziremedim. Tam sütüm geldi dedim bebegim hepsini emmesiginden goguslerimntaş oldu ve agridannölüyordm sabahlara kadar acillerde sütümü sagdim. Cocugumu 2. Gun küvöze aldilar ve 15 gun yattik 1 ay ağir sarilik gecirdik ve gozumu kirpmadim. Cocugun ölür dediler her gün ağladim. Ha bu arada kaynanam olacak illet her gun geldi yinemi cocuk emziriyon sen evi nye toplamadin vs. Bana cok kaynadi. Eşim o zmanlar iciyordu ve ona en ihtiyacim oldugu zamanlar eve sarhos ve gec geldi. Cocugum 9. Ayindan itibaren her ay atealendi hastaneye yatirdm 2 sene boyunca tek başima cocugumla Ankaraya bir cok araştrma hastanesine gittim ve daha yeni teşhis konuldu. PFAPA SENDROMU. sadece kortizonla eteşi dusuyor. Cocugum buyudu sizinki gbi hirçin ve cok yaramaz. Ha bu arada evdeki sorunlardan bahsetmiyorum bile kaynanamla karakolluk oldk. Ise girdim hamileymişim işten cikardilar ve yarin yine başlayacagim. Ne için? Cocuklarim için. Kimsenin icinde muhtac gezmesin herseyi giysin yesin okutucam askere gndercem vs diye. Onun aldigi tek bir nefes icin canimi heba ederim. Rabbimin en buyuk hediyeleri. Cocgmdan once hayatim bomboş gbi hissediyorum. O benim yaşama sevncim. Sizin böyle dusunmenize cok uzuldm.

Hala annenize bagimli misiniz?

Arkadaşım maalesef arkadaş biraz haklı.. aslında o son cümlenin altında yatan manayı bir düşünsen.. boşanmak mesele değil çocuğunu verebilirmisin babasına haftada bir defa görebilmek uğruna.. Çocuğa ev iş kv koca senin özel işlerin vs derken pek vakit ayıramıyorsun sanırım zaruri ihtiyaçları dışında ilgisiz kalıyor olabilirsin kendi çocuğumdan biliyorm yürümeye başladı ben 16 kilo verdim diyetsiz sporsuz anla halimi artık :) hareketli çocuk çok zor hele de huysuzsa.. ama arkadaşım hayatın zorluklarını lütfen çocuğuna yükleme o sadece merak ediyor ilgi sevgi bekliyor herşeyi yeni keşfediyor.. Annene seni sorsan bir kere bakalım onlar bizi nasıl büyütmüş.. Çocuk eşittir ömür demek ömrünü herşekilde ona adayacaksın bizim emanetimiz onlar bende işimi gücümü bıraktm evde oturuyorum 7/24 mesaideyim ama mutluyum 2. buçk yaşında hala istekleri bitmiyor hala iş yaparken yanaşıyor ama herşey geçiyor merak etme ilerde yuvadan uçup gittiklerinde sessiz yalnız evde otururken bu günleri çok arayacağız belkide Sarıl çocuğuna sen ona yapış bırakma yere batsın kalan işlerde kv dırdırıda koca eziyetiidee boşverrr inadına mutlu ol hayat tek seferlik bidahası yok!!

Mutlu anne, mutlu çocuk.. Stresli anne, agresif çocuk demek. O sizin yansımanız.. İlk iş kendinizi düzeltin. Bağırıp çağırma ile terbiye olmaz. Olsa da korkudan olur ki zaten o uzun vadeli dönemde daha fena..

ben de "tahammül edemiyorsanız" dedim zaten, tahammül edebiliyorsa sıkıntı yok demektir, bi de sanki cami avlusuna bırak demişim... eğer ebeveynlerden biri çocuğa sürekli psikolojik ya da fiziksel şiddet uyguluyorsa, diğerinin çocuğu bu istismar ortamından kurtarması gerekir, yanılıyor muyum? yani eşim sürekli kızımıza bağırsa, bu nedenle kızımız sürekli mutsuz ve huzursuz bir bebek olsa, ben de ayrılıp minimum seviyede görüşmelerini tercih ederdim, aynı şey aksi durumda da geçerli, kızıma zararım dokunuyorsa onu benden kurtarması gereken kişi babasıdır.

Cocuklar o kadar hassas ki. Bir donem ben de cok tahammulsuz oldum ve gordum ki ben tahammulsuz ve sevgisiz davrandikca o beni kaybetme korkusuyla daha cok bana yapisti. Sizi cok iyi anliyorum. Ama ben kendime silkelen dedim. Yani Allah korusun bu cocugun cidde bir hastaligi olup aylarca hastahane koselerinde yatacak olsaydi birakip gidecek miydin? Tabi ki hayir. Sukredecegin seyler getir aklina. Sosyal medya hesabindan hasta cocugu olan anneleri takip et ve o zaman çocuğunun kiymetini anla derim. Mesela muzisyenanne mesela cogdemozavci. Onlarin mucadelesini gordukce ben oglum yaramaz demeye utanir oldum Cocugunun sevgi ihtiyacini doyurursan emin ol onda sana hayati kolaylastoracaktir. Biz nasil anlayis bekliyorsak onlar da bizden anlasilmayi bekliyor. samimi

merhaba canım tıpatıp kuzenimi anlatmışşın oda suanda senınle durumunda onunla bir tanıssan birbirinizi cok iyi anlarsınız. oda erken doğum yaptı senınle aynı durumları yasıyor bebek 10 aylık oldu hala öle. allah yardımcın olsun bebeğin bir sucu yok suanda seni anlamıyor ona bagırıp tepki verirsen etkilenir. sıkıntılarını ona belli etme seni cok iyi anlıyorum.

Hangi kitap acaba adını yazabilir misiniz

Onu bir cocuk gibi degilde dunyayı öğrenmeye calisan bir birey gibi gorün. Cani mi sıkıldı? Senin için ne yapabilirim deyin. Cok mu agliyor aglayarak istedigi mantiksiz hicbirseyi yerine getirmeyin. Biraz da cocuksu olmak lazim Yoksa olmuyor. Günde yarim saatligine oynamak bolca sarilmak lazim. İzah etmek anlamaya calismak ve anlayacagi sekilde anlatmak lazim. Hicbirimiz cok sabirli ve mukemmel degiliz. Bazen ciyak ciyak bagiriliyor kiziliyor bir bakmisiz bazen çok sabirli olunabiliyor

İste boyle her b. kologlar icin konu acmak istememistim

İnsallah canim cok uzuluyorum zaten bagirinca sinirim 2 dk bile surmuyor sonra pismanligi kaliyor . push ; Balcicekk33

Bendede durum farklı degıl, uykusuzluk ınsanı hakıkaten delırtıyor agresıf sabırsız yapıyor benımde bebegım uyumuyor çok zor uykusuzluk bılırım, kucagımda sallamaktan bel fıtıgı oldum uykusuzluktan sınırden yorgunluktan guatrımda nodul cıktı kansermıyım degılmıyım o bıle bellı degıl bıopsı yaptırmam lazım neyse Allah yavrularımızı bızlere çok gormesın onlara hayırlı ınsan evlat bızlerede ıyı bır ebeveyn olmayı nasıp etsın ınsallah.

Çocuğunuz bence duygusal olarak aç. Kendinizi suçlamayın, o zor geçen dönemlerin çocukta da izi kalıyor elbette, bizim toplumumuz çocukları hiçbir şeyden etkilenmeyen esnek oyun hamuru gibi sanıyor, çocuktur anlamaz unutur deniyor. Kaynananız, eşiniz, anneniz, hastalığınız hep olayın yan dalları. Ama merkezde çocuğunuz, siz ve aranızdaki ilişki var. bu açıdan bakarak çocuğunuzu bir pedagoğa/psikologa götürebilirsiniz, sizinle ilişkisi düzelir böylece siz de düzelirsiniz

Bence haklısınız. Ama çocukla birlikte bir pedagogdan yardım almalısınız. Bir süre sonra bir yerde yığılıp kalıp çok büyük bir depresyon geçireceksiniz. Böyle bir hayat ve anne-çocuk ilişkisi olamaz. Siz de yıpranızsınız çocuk da yıpranır. Eğer canınızın şu kadar değeri varsa kendiniz için adım atmalısınız.

Yine mi uyutan ilac Hanfendi grip olunca da parol icmeyin rica ederim o da uyku yapar. Psikolojiniz yerle bir, bu gidisle travmalarla buyumus bir evlat yetistireceksiniz. Ama yardim almayi reddediyorsunuz. Pes dogrusu.

Sorma T

Aminnn :) samimi

kısır döngüyü kırmak lazım.. yaşadıklarınız sizi yordu yıprattı. hamilelik zordu, doğum zordu, bebek de zor. bütün gerginliğiniz çocuğunuza geçiyor o da henüz kavrayamadığı için size daha çok sığınıyor. kendini güvende hissetmiyor. en güveneceği kişi sizsiniz ama siz de sabır gösteremiyorsunuz. siz dingin olursanız, bebeğiniz de olacak. suçlamıyorum, sizi çok iyi anlıyorum. destek şart. ama bunu anlayacak bir çevre içinde misiniz bilmiyorum.

Çocuğunuz size çok bağımlı. Sizce neden? Bunu bir düşünün. Cevabı sizde bu sorunun.

İşiniz zor. Annemden biliyorum yapışık ikiz gibi gezmiş benle ilkokula kadar. Hatırlıyorum da tuvalete bile benle giderdi kadın... Kadının 6 yılını eziyete çevirmisim resmen. Benim bebeğim de öyle, 9. ay'a girecek bensiz bir dakika durmak istemiyor, ayaklanınca benim gibi olacak hissi var içimde...

Hem size hem oğlunuza üzüldüm, sizin hem psikolojik hemde fiziki yorgunluk yüzünden sabır oranınız bitik. Oğlunuz da siz bağırdıkça kızdıkça size sığınıp kapatmaya çalışıyor. Doktor değil de kendiniz atlatabilirsiniz bunu. Bişeyi mi döktü kendinizi uzak tutun sakinleşmeyi deneyin. Başka bir odaya geçin geliyo mu peşinizden gelsin siz gözünüzü kapatıp sakinleşmeyi bekleyin.. Rabbim yardımcınız olsun inşallah..

Çocugum yok ama anliyorum. Her cocuk bir olmuyor. Tanidigim var, cocugu cok yaramaz, surekli mizmiz, ciglik atar filan o cocuga ben yarim saat dayanamiyorum yuzumu ateş basiyor. O kisiyi evimede cagirmiyorum, davet ettiginde de gitmedim. Kendisiyle sorunum yok ama sirf o cocugu cekmiyim diye baglantiyi koparttim o derece. O cocuga hergun kendi nasil dayaniyor diye sasarim. Benim annem bile bazi cocuklari gorunce şaşirıyor, ben cocuk buyutmemişim diyor bunlar canavar gibi diyor. Ama öyle. Yani isin icinde olmayan anlamaz

Literatürü bu kadar takip ediyorsunuz madem, terapilerden de haberiniz vardır muhakkak. Bunun oluru, çocuğu da kocayı da boşa mı oluyor? Evlilik, annelik ve babalık bir masal diyarı değildir. Ama kusursuz olamıyorsanız azat edin gibi bir öneri, fazlasıyla ütopiktir. İllaki sorunlar olacak çocuk yetiştirmek kolay bir iş değildir keza çocuk senden çıksa bile huyu husu herşeyi farklı oluyor yepyeni bir insan tanıyor ve onunla yaşamaya başlıyorsunuz. Bu süreçte problem yaşamak çok normal. Ayrıca bahsettiğiniz güvensiz değil kaygılı bağlanma türü oluyor. Tedavisi de psikoterapilerle mevcut. Hali hazırda ebeveynden ayrılmaktan kaygı duyan çocuğun, iyiliği için boşan kocandan kendine maruz bırakma fikrinden çok daha sağlıklı ve güvenli üstelik! Sanal alemde herkes aslan kesiliyor yahu, sanki duyguları şırıngayla çekilmiş gibi..

size de yazayım, konu sahibi, "psikiyatriste git demeyin" diyerek tedavi yolunu kapatmış zaten, bu durumda sunulabilecek "bence" en makul öneriyi sundum, evet bence bir çocuğun kötü ebeveynle büyümesindense, bekar anne/babayla büyümesi daha sağlıklı sonuçlar verir, tabi ki "bence" e konu sahibi de fikrimi beğenmeyip küfürle karşılık vererek tarzını ortaya koymuş zaten. benim deneyimlerime kapalı konu sahibi, ben tıkandığım yerde uzman desteği alıyorum, ve kişisel önerilere küfür etmektense akıl süzgecinden geçirip hoşuma gitmediyse uygulamıyorum, mantıklı bulduğum kısımları kendime uyarlıyorum.

Saol canmm benm ahh inlari kim öldrmek istemez rabbm yoksa eger sana da hayirli nur tpu gbi evlat versn var ise sana bagislasin. Ustelik bunlari 30 veya başka bir yaşta yaşamadim daha 19 yaşimdaydim ve şuan 21

Çocuğun davranışlarının sorumlusu büyük oranda sensin, biliyorsun değil mi? Bunun önüne geçmek için acilen yardım almanı öneririm. İlaç almak istemiyorsan psikoloğa hatta pedagoga gidebilirsin. Sana nasıl davranman gerektiği konusunda yardımcı olur. Bu şekilde devam edersen çocuğunla ilişkine yazık olur. Bu bir kısır döngüdür, sen kötüleştikçe çocuk sorunlu olur. Çocuk sorun çıkardıkça sen daha sinirli olursun. İşler daha kötüleşmeden lütfen yardım al.

iyi de sizin çocuğunuz sadece diş vs dönemlerinde böyle davranıyormuş ve zaten konu da sizin çocuğunuzla ilişkiniz değil. burda çocuğa uygulanan bir psikolojik şiddet, karşılığında sürekli huzursuz, mutsuz, mağdur bir çocuk sözkonusu, konu sahibine siz, ben, eşi, komşusu anlayış gösterebilir ama 16 aylık bebekten bu anlayışı kimse bekleyemez, o "aaa annem zor zamanlar geçiriyor ondan uykusuz, yorgun ve bana yansıtıyor" demez, o "annem beni sevmiyor" der, korkar, ağlar, terkedilmekten korkar, giderek ya siner ya agresifleşir. aaa ama benim çocuğum da diş çıkarırken böyle davranıyor, sevgisizlikten değil derseniz, e benimki 5.5 yaşında eşek kadar ama ateşi çıktığında 1 hafta kucağımdan indirince ağlıyor, bunlar anormal durum tepkisi, sürekli devam ediyorsa biz ebeveyn olarak bişeyleri yanlış yapıyoruz demektir.

Psikiyatrist her zaman her şartta kurtarıcı değildir. Psikoloji bilimi, işçilerin duygu durum dünyasını düzeltip, daha çok verim almak için, şahsi fikrimce de tek tip insan yaratmak üzerine kurulmuş bir oluşumdur. Tarihini araştırmanızı tavsiye ederim. her sorunda, her sıkışılan anda ''psikiyatriste git'' demek insanın kendi kendine sorun çözme yetisini yok eder. Ayrıca sürekli üretilen antidepresanları da bizimki gibi 3. Dünya ülkelerinde ağzını açıp bekleyen insanlara pazarlıyorlar. Bakın konu nerelere geldi. Sizi tebrik ediyorum bu arada akıl süzgecini kullanıyormuşsunuz. Akıl süzgeci sakin olmayı gerektirir. Yargılamadan, anlayarak yaklaşın ki, almış olduğunuz uzman desteğinin meyvesinden bizler de faydalanmış olalım.

Çocuğunuz şuan kaç yaşında? Bence önceliklerinizi değiştirin. Yemek yapmak değil de onunla oynamak olsun önceliğiniz mesela. Bir de sabredemediğiniz şeyleri gözünüzde küçültün. Uyumuyor mu? Daha kaç sene öyle devam edecek ki sanki. Yerleri mi kirletiyor? 20 yaşında hala kirletecek hali Yok. Bi de empati kurmaya çalışın. Siz iyi kötü bir hayat yaşamışsınız ve belli bir yaşa gelmişsiniz, ama çocuğunuz daha hayatı yeni öğreniyor, bazı şeylere ilk defa dokunuyor ilk defa görüyor. Onun heyecanını anlamaya çalışın. Dünyayı dar edip mutsuzlaştırmayın çocuğunuzu

iyi de konu sahibi, "psikiyatriste git demeyin" diyerek tedavi yolunu kapatmış zaten, bu durumda sunulabilecek "bence" en makul öneriyi sundum, neden bu kadar dert edindiniz anlamadım :) evet bence bir çocuğun kötü ebeveynle büyümesindense, bekar anne/babayla büyümesi daha sağlıklı sonuçlar verir, tabi ki "bence" e konu sahibi de fikrimi beğenmeyip küfürle karşılık vererek tarzını ortaya koymuş zaten, hala sorun ne...

Oglunuz su an kac yasında? "Dogurmasaydınız"dan ziyade, yasadıklarınızdan dolayı böyle biri haline gelmenizin normal oldugunu belirtmek icin geldim.. Psikiyatrist degil ama psikolog ile görüsmelisiniz fikrimce. Belki cocugunuzla daha kaliteli vakit gecirseniz, birlikte oyunlar oynasanız-yürüyüslere cıksanız, onu parka götürüp baskalarıyla kaynasmasını saglasanız belki bir miktar daha tahammül limitiniz artar. Oglunuz da baskalarıyla kaynasabildigini, vakit gecirebildigini gördükce size olan bagımlılıgını azaltır belki. Cocugunuzun size bu kadar bagımlı olmasının nedeni muhtemelen sizsiniz, aranızda güvensiz bir baglanma olusmus. Sizi her an gidecek bir bulut gibi görüyor, ona onun yanından ayrılsanız bile tekrar geleceginize dair güven vermeniz gerekir.

İnşallah iyi bir evlat olur :) sağolun teşekkür ederim

Kaçırdığınız bir nokta var. Biz konu sahibine iyi yapıyosun böyle devam et demiyoruz, kaldı ki konu sahibi de bu durumdan dolayı üzgün ki burda yardım istemek için konu açıyor üstelik tepki alma ihtimaline rağmen. Bu bir çaba ve yardım çağrısıdır. Bu kadın bile isteye keyfi için böyle davranmıyor, öyle olsa haklısınız her türlü yakıştırmayı hakederdi. Ama psikolojik yıkıntıları var ve bu durumdan dolayı vicdan azabı yaşıyor, elinde değil. Bunu görmezden gelmemeliyiz. Hele ki kocanı boşa çocuğu da ona ver gibi bir yorum yapmak çok duygusuz bir ifade. Karşıdakidakinin de bir insan olduğunu unutmamalıyız. Onun da duyguları var. ki bana göre aşırıya kaçılmadığı takdirde tepkiyi çocuğa belli etmek de gerek. Ben çocuğuma hiç kızmıyorum bağırmıyorum demek övünülecek bir şey değil, aksine ona yapılacak en büyük kötülüktür. Neyin yanlış neyin doğru olduğunu öğrenmesi ve kavram kargaşası yaşamaması için takdir edilesi davranışıyla uygun olmayan davranışı arasında bir fark olduğunu öğrenmesi gerekiyor. Kaldı ki bu çocuk biraz büyüyüp sosyal çevreye girdiğinde annesinin pamuklara sardığı gibi kimse sarmayacak. Her türlü davranışa maruz kalacak ve evde bu kadar fanusa konulup büyütülen çocuk, gerçeklere maruz kaldığında bununla başa çıkamayıp köşesine çekilen, ezilen ya da aşırı narsist tavırlarda bulunup çevresinden dışlanan bir kimse haline geliyor. Nacizane görüşüm.

Canım seni anlıyorum öncelikle. Doğurmasaydın demiyorum, hatta davranışlarından dolayı pişmansın çözmek istiyorsun ki konu açmışsın. Ama bu durumu çocuğunu pedagoga götürmedikçe, kendinde destek almadıkça burdan yazılanlarla çözemezsin, burda ancak içini dökersin. Sonuç aynı olur. Eğer birşeyler yapmazsan geç olacak. Bu arada her ilaç uyku yapmaz, sen önce bit git dr en uygun neyse onu verir sana, senin durumunda birine uyku yapan hap vermez elbette. Allah yardımcın olsun.

Lütfen bağırarak, kizarak bu durumun duzelecegini düşünme. Ki eminim ki düşünmüyorsun da... Her canlının bir karakteristik yapısı var... Bebeğiniz biraz huysuzmus ama şimdi tam yoğrulma döneminde... Kızarak, bağırarak olmaz... Faydası olmadığı gibi kendinizi tuketirsiniz... Pedogog yardımı alin... Eşiniz de bir tuhafmis doğrusu.

Oysa "tahammul edemiyorsaniz"ı anlamak bu kadar zor olmamaliydi...

Ben sizin ne demek istediginizi cok iyi anladim. Yasadigim bir olaydan ornek vereyim cok samimi bir arkadasimla cocuguna davranisi yuzunden iliskimi bitirdim. Evet kendi cocugu ama 3 yasinda el kadar bebege nasil bagiriyor tahammul edemiyor. Kac kere konustum dedim ki yapma git bi uzmandan yardim al. Evet seni anliyorum cocuk hic durmuyor, uyku problemi var ama o bir cocuk onu sen dunyaya getirdin, onun tercihi degil ben dayanamiyorum diye ama yok;hala ayni benim cocugum yok ama yinede cocuk buyutmek kolay degil. Ayni zamanda evet kimsenin hayati da kolay degil. Benim ki ahkam kesmek degil ama basinmiz agriyinca niye dra gidip, psikolojimiz bozuksa uzmana gitmiyoruz?Bende bunu anlamiyacagim

Bu zaman kadar yaşadıkların Kolay şeyler değilmiş canım. Eşin annen kayinvaliden çocuğun.. çok zor.. fazla sıkıntılardan geçmişsin. Bunlar seni bu hale getirmiş belliki. Ama senin gerginliğin çocuğa yansımış olabilir. Sen ona kızdikca senden yakınlık beklediği için senden ayrılmıyor olabilir.. psikoloğa git ilaç kullanmak yerine derdini anlatıp kendini daha rahat hissedebilirsin mesela. Kayınvalidene diyecek bişey bulamıyorum. Eşin de biraz yardımcı olsa iyi olurdu ama erkeklerin çoğu yapmayı bilir bakmayı bilmez. Çocuğun da sana Allahın emaneti canım böyle düşünerek onunla ilgilenirsen bi nebze olsun sabır gelir diye düşünüyorum. Bir an önce toparlanman dileğiyle. Huzurlu kal..

Kres dusunuyorum ama cok kucuk insallah okula gittikce cocuklarla biraz olsun kaynasir ve bagimsizlasir

takmaz olurmu hic ben evlenene kadar annemle uyudum evlendim 1.5 sene hergun her saat agladim hergun gormeme ragmen kadin en sonunda esimin haline acidi piliyi pirtiyi toplayip 7 8 ay agriya abimin yanina gittide gormedikce tesellim dustu alistim

İnsan psikolojisi 2+2=4 değildir. Bazen her şart uygun olduğu halde, çocuklar, anne baba şevkatini gördüğü, maddi manevi travmalar yaşamadığı halde sorun çıkaran karakterler haline gelebilirler. ''Şurada şu yzıyor o yüzden bebeğiniz de şöyle şöyle'' diyemeyiz. Pedagoji gördüm, o yeterlilikle söyledim bu yazdığımı. Konu sahibinin durumuna gelince, keskin bir dille değerlendirip, kendisini yrgılayıp asacak yeterliliğe biz sahip değiliz. 7/24 ev yaşantısına şahit değiliz. Anlattığı kadarını, yazdığı ölçüde biliyoruz. Bu da bize ona ''kocana ver, boşan, bla bla'' deme hakkını doğurmaz. Zaten zor bir süreç yaşıyormuş. Her insanın çaresiz kaldığı zamanlar olur. Konu sahibine yapıcı olmayı telkin ederken, yıkıp geçtiğinizi düşünüyorum. Siz de bir kız annesiymişsiniz. Yıkmadan önce deneyimlerinizden faydalandırın.

Daaat! Yanlış teşhis.. Çocuk sevgi göremediği için yapışmaz anneye. Eğer öyle olsaydı oğlum bana bize hiç yaklaşmazdı. Bu bir süreçtir. Büyüme atağı, diş dönemi, bağlanma evresi, sadece ben oynarken yanımda otur... Ama sevgi göremediği için değil..

Kizlar Merhaba, Kendimi nasil ifade edecegimi bilemiyorum bu konuyu acmak istemedim "dogurmsaydincilar"cikar diye ama gerckten ne yapacagimi bilmiyorum. Esimin cok istemesi sonucu hamile kaldim doguma 2 ay kala annenin kanser oldugunu ogrendim dunyam basima yikildi. Surekli agliyordum hicbir sey yemiyordum onun ameliyati tedavisi falan derken bende hamilelige bagli kemik erimesi ve kemik iliginde odem cikti hic yuruyemiyor surekli yatiyrdum o zamanki doktorum hastaligimi bulamdigi gibi bir de kocama naz yaptigimi soyledi. Hastaligimi bilemedigi icin beni normal doguma soktu ölüyordum cok zor bir dogum gecirdim. Annem doguma gelemedi kaynanam yanimdaydi cocugumu kuveze aldilar dogar dogmaz esimin ailesi bu yuzden surat yaptilar bana benim suçummus gibi kaynanam herkes ben mi gupur gupur cocuk dogurup gelip ev supursun dedi. Derken oglum 1 hafta kuvezde kalip cikti cok gazli bir bebekti inanin 1 dk bile oturamazdim butun gun yatak odasinda emzir uyutmaya calis ikilisiyle geciyordu. Cok afedersiniz ama tuvalet ihtiyacimi bile karsilayamiyrdum. Kaynanam yardim ediyordu guya ama cenesiyle yerle bir ediyordu. Oglum 15 dk uyuyp kalkardi, yemek yiyemezdim.9 ay boyle devam etti ise basladim bu arada butun gece uyumayip ertesi gun ise gidiyordum. Dis doneminde 48 saat boyunca hic uyumadigimi biliyorum. Tum bu yasadiklarim beni o kadar sinirli, sabirsiz, kirici bir insan yapti ki simdi cocuk en ufak yere bir sey dokse deliye donuyorum, gece uyumasa bagiriyorum. Esimle de cocuk yuzundn surekli kavga ediyruz bir ara bosanma asmasina kadar geldik. Ustelik bana cok duskun hala bacagima yapisik sekilde ev supurup yemek yapmaya calisiyorum. Eskiyle kiyaslanamaz ama yine millet cocugunu ortaliga salip oturuken ben hic oturamiyorum beni hep yaninda istiyor ustelik cok yaramaz ve hareketli bense cok tahammulsuz. Hep birlikte tatile gittigimizde bile havuze denize girmedi surekli bana yapisip agladi hicbir seyden memnun olmuyor. Esim sag olsun hic yardim etmez bir de beni elestirir ne yapiyorsun sanki diye. Psikiyatriste git demeyin bu cocukla zaten uyku sikinti o uyutan ilaclardan icemem. Ne yapacagim ben bu cocuga kimseye anlatamiyorum yargilamaya basliyorlar cunku burada da aynisini yapacaklar lutfen bir sey yazmasin. Sonuna kadar okuyanlara tesekkur ederim.

Arkadaslar mesajlarin hepsini tek tek okudum. Beni gercekten anlamaya calisip yapici cozumler sunan herkese cok tesekkur ederim. Ben pedogojik formasyonu olan bir insanim yani bazilari internette yok guvensiz yok kaygili baglanma diye aratirken ben Erikson'u, Freud'u yalayip yutmustum Bunu ukalalik etmek icin yazmadim bilmek yetmiyor iste benim yasadigimi yasayan tecrubeli anneler ne yapmislar nasil atlatmislar diye akil sormaya geldim. Tabi cocugu köşe yastigi gibi olanlarin anlamasini beklemiyordum"Ayy ininmiyirim bana hikirit itti dir şini binlatayim da gorsun" diyenleri de Allah'a havale ediyorum. Ben yaptigimin dogru oldugunu savunmadim ben boyle bir insan oldum nasil duzeltebilirim diye sordum. Cocugumu deliler gibi seviyorum onun tirnagina zarar gelse benim canimdan can kopar ben onun icin ayakta duruyorum zaten. Bazi insanlar hayatin zorluklariyla tanismadigi icin oturduklari yerden ah kam kesmeleri kolay oluyor. Umarim bir gun yasadiklarinda kendileri cocuklarini kocalarina birakip bosanirlar. Cocugumla vakit gecirmeye calisiyorum ama yetmiyor demek ki ya da verimli olamiyorum bir yandan calisma hayati, bir yandan ev isi, yemek... cogunuz yasiyorsunuz zaten benim yasadiklarimi ve biliyorsunuz ki kimse "Ay onun cocugu var evi daginik olabilir ya da yemek yapamayabilir." demiyor. Dediklerinizi dikkate alacagim. Mesajlariniza tek tek cevap veremedim kusura bakmayin yuzde doksan anlayisli ve yapici insanlardan olussa da "kucuk sinek" muhabbetinden midem bulandi. Konuyu kapatir misiniz?@Mune

Annenize kanser teşhisi konulmuş çok çok zor bir süreç, üzerine bir de bebeğiniz olmuş ve bebeginiz de saglik acisindan zor bir süreç geçirmiş ve beraberinde siz de gecirmissiniz, bunun üzerine de evde eşle sorunlar yaşanmış bosanmalara kadar tartışmalar uzamiş.. yasadiklariniz zor şeyler ve hem sizin hemde yavrunuzun bundan etkilenmesi olağan. Her ne kadar psikiyatriste gidemem desenizde ben size muhakkak bir psikiyatriste gitmenizi öneriyorum arkadaşım. Belki psikiyatristte sizi bir psikoloğa yönlendirecek yada ilaç verecek bir deneyin kafanıza yatmazsa psikoloğa gidin ilk olarak. Muhakkak gidin yani siz simdi gitmezseniz çocuğunuz ilerde gitmek durumunda kalabilir

Evet bunu saglikli baglanma olarak goruyor pedagoglar. Bu son derece normal. bir surec

9 ve 18 ay arasi bebeklerde baglilaik. had safhaya ulasiyor buna ayrilik anksiyetesi deniyor. 24 aydan sonra azalmaya basliyor. Ben de bunlari yasadim. ama ben ilac tedavisi aliyordum, her ilac uyutacak diye birsey yok. Tahammulsuzlugunuz yorgunluktan biz makina degiliz. Oncelikle bir uyku egitimi verseniz hic olmazsa uykunuz duzelirse daha kolay basa cikarsiniz. Cocuklar sunger gibi duygulari cok cabuk aliyorlar, siniriniz ve yorgunlugunuzu anliyorsa daha cok tepki veriyor olabilir. Merak etmeyin gececek ama yardim alsaniz daha az hasarla atlatirsiniz

çok terbiyesizsiniz, çocuğa da böyle davrandığınız için sürekli ağlıyor zavallı... biraz empati kurun ya, sizden 5-10 kat büyük biri, ona muhtaçsınız, üstelik onu deli gibi seviyorsunuz, ama o sürekli size bağırıp azarlıyor, nasıl korkar, nasıl üzülür, nasıl endişelenirsiniz değil mi? kendi öz evladına bunu yaşatan bir anneden, bana karşı nazik olmasını beklemezdim zaten, ama bari küfür etmeseydiniz. kibledim...

Ya birde sen o çocuğu bezden kurtarmaya çalışırken neler yaşayacaksın haberin yok :dd

Cok sabirli bir insan degilim ben de. Cocuk da zor bir cocuk. Kendime telkinde bulunarak sabir katsayimi baya arttirdim Basarirsin ama biraz caba ve durumu kabullenmen lazim. Bazi cocuklar daha zor ama sorumlulugumuz var. En iyi sekilde yetistirmeliyiz onlari. Kocan istisnasiz her gun bir saat de olsa ilgilensin cocukla. Sen de yuru, muzik dinle, cayini ic ayaklarini uzat dinlen. Kocana naz yaptigini soyleyen doktora da benden bir alkis.

Evet kesinlikle şart yukarıdaki yorumlarımda bende vurguladım o durumu. Üstelik sadece çocuk için değil anne için de. O kadına da yazık o da insan. Önce kendisi iyi olsun ki çocuğuna iyi bir anne olabilsin. Allah konu sahibine de, herkese de yardım etsin. Çocuk yetiştirmek çok zor gerçekten.

Eşiniz adam değil ki.. Önce o size destek olsun, sonra siz zaten yavaş yavaş düzelirsiniz. Çocuğunuz da zor bir karaktere benziyor, umarım eşiniz yardımcı Olması gerektiğini algılayabilir..

Psikiyatrist önerisine kapalı çünkü ilaç kullanmak istemiyor. Belki kendisinin psikolog ve terapi seçeneği konusunda bilgisi yoktur. Biz de bu durumda literatüre hakim olan ve gördüğüm üzere tüm canlılara ve insana önem veren idealist bireyler olarak bu seçeneği ona sunarak onun kendisini kazanmasını sağlayabiliriz. Amaç gerçekten yapıcı olmaksa eğer. Sizin çocuğunuz ağlayıp, yaramazlık yapmıyorsa, yapsa bile her seferinde kafanızda bir halka ile gülücükler saçacak kadar mükemmel bir anne iseniz, ne mutlu size.

Burcu karataş metin var instagramda. Hikayenizi çok benzettim hatta tarzınızı da. Onun da ikizleri vardı ve annesi kanserdi ama atlattı takip etmenizi tavsiye ederim. Hepimiz böyle anlar yaşıyoruz hele bir de desteğimiz yoksa. Geçici bugünler ben öyle motive oluyorum seyrekyagmur Başlangıç: 74 Hedef:

Her an herşeye tahammüllü olamayız insansak eğer. Mükemmel yaratıklar değiliz aciziz, dönemsel bıkkınlıklar, sıkıntılar oluyor ama yine de vicdan azabı çekip, belliki DÜZELTMEK isteyip fikir almak adına konu açmış konu sahibi. Üstelik olumsuz eleştiri istemediğini, bunu kaldıracak durumda olmadığını da belirtmiş. Keşke sizin için de bunu anlamak bu kadar zor olmasaydı. Okur ve pas geçseydiniz konu sahibinin isteğine saygı duyarak. Ayrıca sizin de bu kadar harala gürele konuşup, nasıl büyük laflar ettiğinizi anlamanız gerekmez umarım. Ben olsam böyle yapardım demek kolay, Allah göstermesin gelirse, siz yavrunuzdan ayrılır eşinizi boşarsınız, napalım.

4 yaşından sonra rahatlıyorsun ve inan büyütmemiş gibi oluyorsun. Senin de nefes alman lazım eve yardıma biri gelebilir ya da KVye yardıma geldiğinde şu yok bu yok deyip markete falan atabilirsin kendini. Nasılsa söyleniyormuş, yine söylenir ama sen kafa dinlemiş olursun. 3 yaş gibi yarım gün kreşe falan verebilirsin. Annene gelmesi için ısrarcı olabilirsin. Mutlu anne ve mutlu bebek.

Cocugunla kaliteli zaman gecirmeye calis. Ke dine dakika kur 30 dk mesela de ki baska hicbir sey yapmadan onunla oynayacagim de. Isleri gucleri birak ve kafandan atmaya calis. Onunla daha cok zaman gecirirsen ve sonrasinda isin oldugunu anlatirsan o da kendi kendine oynama huyunu gelistirir. Cocuk icin de onemli. Sonrasinda sen mutfakta is yaparken eline yapboz ver mesela yerde onlarla oynasin. Belki sadece ilgiye acligindan yapiyordur. Bir de tavsiyem hayir demeden once dikkatli dusun, hayir dediginde gerekcesini anlat ve onu evet e cevirme huysuzluk etti diye. Huysuzlugu beslersin yoksa. Uyumadan once de kitap okumaya calis her gece. Durumuna gore bazen 5 dk bazen 15 dk. Sakin sesle kitap dinleyerek uykuya giderse huzurlu uyur. Cok tv tablet vs izliyorsa o da iyi gelmez. Kendi oyuncaklariyla oyalanmasi ona iyi gelecektir. Heoimizin sabirsizligi olur zaman zaman ilaclik bir durum degil bence. Yasadiklarini ustunden atmaya baslamissindir insallah sonrasi daha planli daha sakin gelir.

İşi şansa birakmayalim dedik cocuk yapmamaya karar verdik

Seni çok iyi anlıyorum canım aynı şeyleri bende yaşadım yanlız değilsin öncelikle bunu bil. senin gibi birçok anne var. oğlum 2 buçuk yaşında doğduğundan beri çok zor bir çocuk sürekli kucağımda sürekli ağlardı ne yemek ne lavabo hiç uyumadan işe gittiğim günler çok olmuştur şuan aşırı hareketli ve aşırı huysuz hala devam yani ama ne yapalım sabırlı olmak zorundayız büyüyecekler ve bitecek bu zor günler başka sıkıntılar olacak. benim eşim ilgilenmezdi oğlumuzla işten gelir uyurdu saatlerce. birgün bir cinnet geçirmişim tek hatırladığım nefes alamıyordum ve baygın halde çok ağlamışım o günden beri eşim çok yardımcı oluyor her akşam yürüyüşe çıkıyorum haftasonları alıp parka götürüyor bende çayımı demleyip kitabımı okuyorum yani demek istediğim kendine zaman ayırman herşey daha da kolaylaşacak uzun oldu biraz ama

burada en buyuk suc esınızın hem baba olmak ıstesın hemde yardım etmesın egerkı bırıne catacaksanız esınıze catın bende bazen sınırlenıyorum kı yardım edenımde var ve kızım aslında sakın bır cocuk sadece ılgı ıstıyor o da onun en buyuk hakkı ama esım bazen yan gelıp yatarken ben bır yandan ıs yapmaya calısıp bır yandan cocukla ılgılenırsem bazen sınır kat sayım zıplıyor ve ben boyle durumlarda esıme atıyorum cocugu al ılgılen dıye ısım bıtsede gerı donmuyorum cocuk dogurtmak yada dogurmak degıl asıl mesele ona gereken ılgıyı gostermek ayrıca bırakın evınız pıs kalsın bırakın yemek olmasın evde cok ıstıyorsa esınız yapsın sız cocugunuzla ılgılenın sadece...

seni çok iyi anlıyorum canım eş kısmında değil ama kaynana+maddiyat+geçmiş travmalar ve son olarak hamilelikte beni böyleden daha kötüye bi anne yaptı hatta son 2 aydır tuvalet eğitimi ile zirveye ulaştı kızımda tek benle oynamak ister evin hiç bi alanında 5 dk fazla yalnız bırakmaz 2,5 yaşında olduğu halde.. bazen kendimi tanıyamadığım oluyor o kadar kontrol bitiyor ki sıcaklar ve 8 aylık hamilelikte tabi sarsıyor tahammülü.. Demem o ki seninde benimde buna bi çare bulmamız lazım. Psiyatr dan yada antidepresandan ziyade psikoterapist ler var onlardan seans seans terapi almamız gerekiyor.. çünkü bizim öncelikle kendi içsel sorunlarımıza inip konuşup anlatma ihtiyacımızı karşılayıp akabinde çözüme gitmemize en son olarak da çocuk eğitiminde davranışlarla ilgili eğitim almamız gerekiyor. ben bunun için doğum sonrasını bekliyorum kesinlikle önceliğim bu. Eğer yapabilirsen bunu biran önce uygulamaya dök en azından -anlatma ihtişyacını görmüş olursun çünkü çevremiz kısıtlı bu anlamda sorun da bu zaten. ve de -bebeğin sağlıklı ve sabırlı bi anneyle büyüyüp yara almadan bi yetişkin olmuş olur.

Surekli ayni seyleri tekrarliyorum, ben anneyle empati kuramiyorum, cocukla kurmaya calisiyorum, ben anlasam o anlamaz, neyse, anlar belki de ilerde "yaeaaa biz de çocukken annemiz bi bagirirdi mum olurduk" der, ben de bosa dert etmis olurum, umarim yani :)

Çok zor hamilelik lohusalık vs geçirmişsin sinirlerinde yıpranmış malesef eşin yardımcı olmadığı sürece işin çok zor insanları boşver yargılamaları da boşver zaten herkes pedagog olmuş ya herkesin çocuğu kendini bağlar uyumaya çalış bir şekilde çünkü uyku dinlendirir benim ikinci kızımda aşırı uykusuzluktan şuanda miğrenle uğraşıyorum ki sinir yapıyor kendimi telkin etmeye çalışıyorum gerçekten sinirli bir yapım yoktu ama oluştu çocuklara yansıtmamaya çalışıyorum biraz oto kontrol sağlamaya çalış kendi kendini tedavi et gine insanın en büyük yardımcısı kendisidir aslında senin durumun zor yükünü almaya çalışan yok inşallah düzelir sende rahatlatsın

canım sorun çocuğunda değil senin kocanda ve o kv nin çenesinde. sana bu stresleri yaşatan onlar. sana destek olsalar kocan bi adam gibi babalık yapsa emin ol sen de bu kadar bunalmazsın. benim oğlum da şu an 2 yaş sendromunda allah razı olsun eşim de kv de aman sakin kalalım nasılsa geçecek el birliği ile geçireceğiz bu dönemi diyorlar. çünkü mutlu anne mutlu bebektir her zaman anne mutlu ve huzurlu olmazsa bebek de olmaz bu kadar net. ben senin yerinde olsam çocuğun bir şeyine sinirlendiğimde onlardan çıkarırım hıncımı. bazen benim işim olmasına rağmen oğlan yaramazlık yaptığında oturuyor bakmıyor mesela kıyameti kopartıyorum çocukla ilgilen diye oflasa da puflasa da bakmak zorunda kalıyor.

Benimde soylemek istedigim uzman yardimi sart vurgulamak istedigim bu."Ben esini bosa cocugu ver" kismini dogru buldugumu soylemedim. Destek verdigim nokta konu sahibi yardimi ilac kullanmamak icin red etmis. Bu kisim olmaz cunku konu sahibi kolay sey yasamamis ve biz burdan malesef ona cok verimli bir sekilde destek olamayiz. Keske olabilsek. Yasadiklari cidden agir Allah yardimcisi olsun. Ve tabi ki cocuga her anne baba bagirir kizar bende hic kizmadim diyene inanmiyorum ama kizmak var kizmak var. Ben yasadigim olaydan ornek verdim yemin ederim gorseniz iciniz dayanmaz. Yoksa dedigim gibi amacim ahkam kesmek degil. Tekrar ediyorum uzman yardimi sart. Yoksa kensinde de, cocugunda da derin yaralar olusur

Ayrıl bebeği babaya ver diyenlere şok oluyorum. benim annem de bana hamileyken ilk çocuğunu bi hastalık yüzünden kaybetmiş. Doğal olarak depresyona girmiş ve ben mükemmel bir bebeklik geçiremedim bu yüzden. Ama kadını nasıl suçluyum elinden gelen buymuş anneler depresyona giremez mi yani. Konu sahibi de ruhsal olarak çok üzücü bi hamilelik geçirmiş bi de üstüne bebek sorumluluğu derken zorlanıyor doğal olarak. Bunun için cezalandıralım mı bebeğini de elinden alarak. Konu sahibi bunu tek başına atlatmanız zor mutlaka bir psikiyatriste gidin. İlaç konusunda endişelerinizi anlattığınızda ona uygun bi çözüm üretecektir. Psikiyatrik ilaçlar uyku yapar diye birşey yok aşırı uyuyan depresif insanlara da sorunları için ilaç verilebiliyor önyargılı olmayın. Önce size sonra bebeğinize yazık

Aman dilinizi ısırın başınıza gelmesin :)

Çok sabırlı biriyimdir, kızıma hep sevgiyle yaklaşırım ama yeri gelince cidden çıldırıp asla söylemek istemediğimiz şeyler söylüyoruz. Annem de bizi severdi bilirdik ama bazen terliği bir basardı feleğimiz şaşardı. Şimdi düşünüyorum da cidden bazı şeyler başıma gelince anlıyorum ve annemin çok bile sabır ettiğini düşünüyorum. Yaşları birbirine yakın 3 çocuğu vardı ve tek başına büyütmeye çabalıyordu. Allah aşkına kim 7 24 çocuğa sabır gösterip hep canım cicim diyor? Çocuğu birey gibi uyarsan da çocuk, bizim gibi aaa evet anne haklısın, yaramazlık yapmayayım oturayım köşeye demiyor, üstüne üstüne geliyorlar bazen. O zaman da delleniyorsun. O yüzden bu yorumunuz aşırı ağır olmuş. Sevgi göstermemek, boşan babaya ver demek. Ben de kızıma bağırınca hemen biri bilip bilmeden konuşunca ayrı sinirim zıplıyor. Mesela öncesinde kızımı 30 kez normal uyarmışımdır ve yaptığı hareket kendine zarar verecektir ve en son artık bağırırım ama şahıs sadece bağırma kısmına şahit olur ve sallar durur. Ayy zeymur çocuğa bağırılır mı? Ayyy çok agresifsin, ayy bilmem nesin. Ya bi de kendisi çocuğuna habire bağıran birisi yapar ya, ayrı terelelli olurum. Hanımefendi sadece bağırdığı kısmı yazmış, onun harici illa ki birlikte oynadığı, güzel vakit geçirdiği kısımlar vardır. Bunun sevgisizlikle ilgisi yok.

Çocuk bakımında yalnız kalmışsın psikolojinin bozulması çok normal. Bence yarım gün de olsa kreşe ver oyun gruplarına falan yazdır

böyle konuları okuyunca çocuk sahibi olma kararımı elli kez düşünür oldum gerçekten çok ama çok zor durumlar bunlar. tüm yük annede oluyor ve herkes uzman kesiliyor mübarek kvalidesinden başlayarak. anne hem fiiziken hem ruhsal olarak çok bunalıyor, hele bir de bebek sağlık problemleri yaşamaya başlarsa... Allah yardımcın olsun.

Sizler gibi ğüclu bayanlara hayranim ALLAH yardimciniz olsun evlatlarinizi size bagislasin. Saglik sifa versin canim. Kaynanani bir kasik suda bogasim geldi cok biliyorsa toparlasin evi yada ickili oglunuda alip defolsun

Bana bu kadar eziyet ediyor buyuynce takmasa cok bozulurum:))Allah babna rahmet etsin annene de uzun omurler versin

Saol canim benimde ikizkerim var sükurler oksun. Dedigin gibi evlatlarimiz herseyimiz. Yaşin gercekten cok kucuk Allah yardimcin olsun. şuan ne durumdasin

Elinizde olmadan, yaşadığınız sorunlar dolayısılıyla çocuğunuzla güvenli bir bağlanma sağlayamamışsınız. Sizin ilişkinizde kaygılı bağlanma diye adlandırdığımız bağlanma türünü gözlemledim. Genelde bağlanma sorunu yaşayan bebeklerin asıl sorunu anneleriyle aralarındaki ilişkidir. Bu bebeklerin annelerinde düşük benlik saygısı, ebeveynlik görevlerinde ve başa çıkma stratejilerimde yetersizlik göze çarpar. Bazı annelerde doğum sonrası depresyon görülebilir. Çünkü bu tür bağlanma türlerinde, çocuklar bağlandıkları kişiden ayrıldıklarında çok huzursuzlaşır, stres olur. Bağlandıkları kişi yanına geri döndüğünde ise bu olumsuz duyguları hafiflemez, sakinleşmede güçlük yaşarlar. Ayrıca kaygılı bağlanma yaşamış çocuklar başka kişilere karşı da büyük şüphe içindedirler. Kaygılı bağlanmış çocuklar ilerleyen yaşlarında, başkalarına aşırı bağımlı, başkalarına tutan bir yapıda olurlar. Ayrıca yetişkin hayatlarında, başka kişilere yaklaşmada tedirgin olur, duygularının karşılıklı olmaması onları çok endişelendirir. Bu kişiler romantik ilişkilerinde sıkça ilişkinin soğuk ve uzak olması nedeni ile ayrılıklar yaşarlar. Ayrıca bu kişiler çocuk sahibi olduklarında da başkalarına bağlı olma ihtyaçlarını zaman zaman çocukları ile karşılarlar. Bu sorunun tabiki üstesinden gelebilirsiniz ama yardım almadan olmaz. Bebek-Ebeveyn psikoterapisi, özellikle 3 yaş altı çocuklarda görülen bağlanma sorunları için önerilmektedir. Uzman, bebek ile ebeveynleri hep birlikte seansa alır. Bu yöntem, hem ebeveynin hem de bebeğin soruna etkisinin olduğu bebek-ebeveyn ilişki sorunlarında kullanılır. Oyun Terapisi de 0-12 yaşlar arasında bağlanma ilişkilerinin yeniden kurulması ve çocuğun travmatik süreçle baş ederek süreci yeniden anlamlandırmasına yardımcı olmaktadır.

evlat diye yanıp tutuşanları gör ve düşün belki o zaman bağırmazsın T

Ayyy şu yorumu bir kerede yapmayın ya

humanist degilim, idealist de sayilmam hic de oyle bir iddiam olmadi, sadece dedigim gibi siddetin uygulanmasina da bunun mesrulastirilmasina da sessiz kalamiyorum, "bana gore"en makul cozumleri oneriyorum, en yapici olanlari degil. mukemmel annelik sifati da bana cooook uzak, empatik anne diyebiliriz belki, maruz kalmak istemeyecegim davranislara kizimi maruz birakmiyorum o kadar. E bu da en normal, en olagan anne/baba davranisi zaten, ovunulecek ya da yuceltilecek bir sey değil, cocuguma susadiginda su veriyorum demekten farksiz, yine "bence"

Onca şeyi ben yasasam bende gergin olurdum Eşiniz bı değişik Psikologa gidin bence

Şimdi ne kadarlık? Banlanmışsınız ama gelince okursunuz. Oğlum 1 yaşında bunların hepsini ben de yaşadım yaşıyorum. Ama sizin kadar tahammülsüz değilim. Ne sanıyordunuz çocuk büyütmeyi? Saksıda büyüyecek bir şey değil ki bu. Her anne emzirme, uykuya geçirme, hemen uyanma sürecini yaşar. Ben de çıt çıkarmadan kahvaltı yapmaya çalıştığımı, sıcak bir bardak çay içemediğimi biliyorum. Ki hala öyle 4-5 sefer kalkarım masadan. Her çay, her yemek soğuktur. Yürümeye başlar biraz bırakır derdim ama yok o eller hep bacaklarımda santim kımıldatmaz. Babaannesine de aynısını yapıyor. Daha durun neler yaşayacaksınız. Bu kadar şikayet etmek yerine anneliğin keyfini çıkarın. Çocuğunuzun bu zamanları geri gelmeyecek. İnsanlar tek başına babasız büyütüyor. Biraz durumu kabullenin. Ayrıca neden psikiyatra gidemediğinizi anlamadım. Zor olan ne ki? Diğer taraftan Allah eşinize vicdan merhamet bağışlasın inşallah. Ben gün gelir akşam yemeği bile yiyemem eşim yardımcı olduğu halde. Halim kalmaz çünkü.

Bunu yaşamayan var mı? Hangimizin annesi sürekli pamuklara sardi bizi ya da bize hep aşirı anlayış gösterdi ki? Kaldı ki kendi çocukluğumu hatirliyorum zılgıtı az yemedim ama valla çogunu hakettim. Cidden yaramazdım ve tahammül sinirlarıni cok zorladığım oldu. Mobilyaları mı çizmedim, kadınin elbisesini kesip bebeklerime elbise mi yapmadım. Karsimda da bir insan var, sinirlerini almadıği sürecede sinirleri var. Ya valla hicte annem yaramazlık yapınca bana bagırdi diye psikolojim bozulmadı. Bana bi basardı zılgıtı yarim saat sonra hic birsey olmamıs gibi yüz göz olurduk. Kimse çocuğa vuralım, dovelim, siddet uygulayalımi savunmuyor. Gayet medeni sekilde bizde insanız ve arada tahammül sınırımız zorlaninca sinirleniyoruz diyoruz. Valla ben çocuguma hic bagirmam asla, cocuk psikolojisi çok onemli, o da birey falan diyenleri samimi bulmuyorum. Sanki kızanlar birey degil onlar diyor. Fanusa koyup büyutelim o zaman. Kizima arada kızarim, sesim yukselir, bazen konuşarak anlatamadığımı kızarak anlatiyorum. Kızımın psikolojisi gayet iyi. Valla keşke bazen durdan anlasalar da kizmasak ama biz de insanız, hele kendilerine bile bile zarar verdiklerinde uyarmamiza ragmen nevrim donuyor.

açıkçası bu yorumları okudukça benim de cinim tepeme çıkıyor. kimse kimsenin halinden anlamak istemiyor. sen içinde bulunduğun durumu ve pişmanlığını gayet güzel anlatırsın bir hadsiz çıkar saçma sapan şeyler yazar. arkadaşım çocuklar gerçekten zorlukla ve güçlükle büyüyor. bazen benim de sallayıp pencereden fırlatasım geliyor ve çocuğuna hiç sesini bile yükseltmediğini iddia eden polyannacık annelere de hiç inanasım gelmiyor. ama öyle durumlarda aklıma şu an sosyal medyada da bir çok hesaptan görüleceği üzere hasta çocuklar geliyor ve sakin kalmaya çalışıyorum. o anneler çocuğum keşke ortalığı kırıp dökse de ayakta olsa diyenleri gördükçe içim parçalanıyor ve kendimi tutmaya çalışıyorum. her ne kadar her zaman tutamasam da. oğlum doğduğundan beri en çok kendime odaklandım emin ol çünkü biraz önce de belirttiğim gibi hep inandığım şey mutlu anne mutlu bebektir. ben mutlu oldukça evladım da mutlu olacaktır. bu benmerkezcilik değil ailecek huzuru bulma çabası . kendine de ayrıca bir hayat kurmaya çalış mesela bir akşam arkadaşlarınla yemeğe git baksın babası ağlarsa ağlasın hiçbir çocuk ağlamaktan perperişan olmuyor. böyle böyle herkes alışacak diye inanıyorum.

O literatürde geçen sorunları ben de sıraladım zaten bir daha okuyun bence. Siz direk 'sizden sevgi görmediği için, bağırdığınız için' dediniz ben de 'hayır ondan değil' dedim. Çünkü gerçekten ondan değil. Alıntıladığınız kısmı tekrar okuyun. Gerekçelerim belli..

evet bir konuyu daha sabote edip konu sahibini banlatanlar sanıyorum mutludur! hiç utanmıyorlar. insanlar derdini anlatmaya çözüm aramaya çalışıyor, kimileri de klavye başında boş boş atıyorlar! banın kalkığında inş okursun çözüm! sunanları. neyse efendim genel olarak bütün çocuklar öyledir. anneye yapışıktır. bu asla sevgisizlik tahammülsüzlükten değildir! zaten çocuğu yapışmıyorsa o çocuk sevgi görmüyordur. ha bunu çalışmayla da ilgisi yok. ilgili anneye evdeyse anne çocuk gene yapışır. tabi evde olup çocuğa ilgi göstermiyorsa anne o çocuk uzaklaşır yine. bu bir süreç ve geçici emin olabilirsin. oğlum 3,5 yaşında artık bacağıma asılmıyor yemek yaparken öyleydik de. evim ahırdan hallice çünkü ben rahat bir insanım. oğlum evin her bir adımını dağıtır pisletir. toz şekeri eve saçalar sonrada ıslak mendille her yere yayar yani kendince temizler. sonra da anne bak temizledim der! ben de aferim oğlum der kahvemi içerim. ha benim başımda köstek bir kaynana veya eş yok. yalnız sayılırım. eşim çok yoğun çalışıyor. evde olursa oğlanla ilgilenebilir. yaşı kaç bilmiyorum ama kreş hafif bir çözüm olabilir. hani enerjisini atar ilk bir iki ay erkenden uyur. o sırada sen de toparlarsın. sonra bünye alışıyor yorulmuyorlar ama sen iyi bir annesin bu arada. çocuğun için uyksuz kalıyorsun, çalışıyorsun, o eşine ve anasına katlanıyorsun. o hastalığınla taşıdın karnında doğumunu yaptın. küvezlere gidip geldin. kendine haksızlık etme

Ben bu sikayetle psikiyatrist le görüştüm bugün Gerçi benimki seninki kadar ağır değil Öfke kontrolü için kitap önerdi Bana bunu önerdi şimdiden ferahladim daha kitap bakmadım bile Sende bir randevu al çok iyi gelecek Koca yada kv deden bahsetmeyecegim

çocuk sizden sevgi görmediği için sürekli yapışarak ve ağlayarak o boşluğu doldurmaya çalışıyor. doğurmasaydınız demeyceğim ama tahammül edemiyorsanız boşanıp çocuğu babaya verebilirsiniz.