İsteyince azimle olunuyor, Engel olan düşüncenizi bulup onun üstüne giderseniz, yaklaşır ve ulaşırsınız zamanla.

Suçlu başta onlar, sonra biziz. Karakterimizin oturduğu yıllarda nasılsa böyleyiz deyip olumsuzluğu benimsemek yerine mücadele vermeliyiz. Şahsım adına mücadele vermekten hala daha veriyor olmaktan mutluyum. Yalnızsın, yalnızız, yalnız da gideceğiz. Eşimizin ailemizin olması bizi yalnızlıktan kurtamıyor. Sayfalarca yazabilirim. Umarım mutlu olursunuz.

Küçük bir kız çocuğu iken yalnızlığı öğrendim. Çalışan bir annenin çocuğu olanlar bilir. Belki çoğumuz anneannesinin elinde büyümüştür. Anne, her şeyi üstlenmiş, çekip çeviren otoriter bir iş kadını. Baba, sorumsuz, alkolik, şiddet uygulayan, kumar oynayan, yiyici, ailesi hariç herkese iyi olan bir adam. Şiddet, olmaması gereken ama maalesef küçücük bir kız çocuğuna gösterilmiş zavallıca eylem. Hem de babası tarafından... Yalnızlık bazen iyidir. Yalnız olanlar bir zaman sonra bunu sevmeye başlarlar. Ben de yalnızlığı çok sevdim. Babamın evde olmayışı eve geç gelişi beni hep huzurlu ederdi. Okula ilk başladığımda yalnızlığı tercih etmiştim. Şiddetin her yerde olduğunu düşünüyordum belki de. Bilmiyorum. Bu psikoloji çok derin konu. Başarılı bir öğrenci değildim hiç de olmadım. Kimse oturtup çalıştırmadı işte yalan yanlış kendim çalıştım. Pek de sevmezdim, nasıl ders çalışılır bilmezdim. Kendim bunu çok düşündüm nasıl ders çalışılırdı. Sonra pek de düşünmemeye başladım. Yalnızlığın içinde arkadaş bulmak çok zor. Pek arkadaşım olmamıştı, hatta hiç. Sessizliğimden genelde kendilerine pay çıkarırlardı. Hoşlarına giden sessiz bir insana sataşmak, onu anladıklarını sanmaktı. Öğretmenler bu çocuk uzaydan geliyor diye düşünüyor olabilirlerdi. Neyse ki bir şekilde o okul bitti. Bu tüm hayatım boyunca böyleydi. Ben sustum. Lise, üniversite derken zaman beni hızlı kovaladı. Yalnızlığıma inandım, yanılmışım... Hep ortalama bir insan olmam, kendimi kapatmamdan kaynaklanıyordu belki de. Oysa ben bu değilim, içimde başka biri var, yaşayamamış biri. Yaşamaya çalışan ve oraya hapsolmuş, çıkamayan biri. Ama ben susan, kaçan, korkan biriyim. Belki de bunların tüm suçlusu benim. Belki de suçlu yok. Sadece artık bu hayata tahammül edemiyorum ve size anlatmak istedim. Okuduğunuz için teşekkür ederim.

Teşekkür ederim öneriniz için :)

Bazıların ona bakacak bi anneannesi bile olmayabiliyor, hatta bakacak bi kardeşleri de çıkıyor... Seni öyle iyi anlıyorum ki.

Evet tam olarak bu hisse sahibim. Kendim aşmaya çalıştıkça batıyorum. Üzerine daha çok gitmem gerekiyor farkındayım ve o ortamlara sahip değilim. -Selene Ya'aburnee. ♥ Üyelik

Kalemin çok güzelmiş.

Yalnızlığa anlatılan şekilde sahip olanlar çok şanslılar. Teşekkür ederim benimle paylaştığınız için :)

Tatsiz bir cocukluk gecirmis olsaniz da inanin degisen ve gelisen dunyada herkes artik yalniz.

Ne hissediyorsan yaz.. Belki de başarın yazmaktır...

Yalnızlık sadece senın degıl bır cok kısının arkadası mutlu bır cocukluk gecırılseydı hersey farklı olurdu. Gırdıgın her ortamda bır eksıyle baslıyorsun güvensiz ve urkek nedıyecegını bılememe acaba kızarlar mı, dıslarlar mı yada fazlac ıyı olup insanların senın zaafını yakalayıp kullanmaları, yerı geldıgın de alay etmelerı, asosyal damgası vurmaları daha bır cok sey kimse topluma kazandıralım düşüncelerıne deger verelım, konusalım dusuncesın de degıl yalnızsın yalnız kalacaksın damgası vurulmus gıbı yerı gelıyor öyle kalabalık ıcerısındesın kı kımseler gormuyor sen cabaladıkca onlar muhabbetı ıyı olana gıdıyor sen umrunda bıle olmuyorsun kitaplara gömulmek zorunda kalıyorsun. Azıcık duyarlı olunsa ne olurdu?

Yalnızlık yanımızda sevdiklerimiz olsa bile bazen hissettiğimiz bir duygudur. Yüzümüzden gülümsememiz dilimizdense yureklendirici ogutlerimiz eksik olmaz çünkü hickimse yalnızlığını başkalarına açamaz. Özellikle yanında sürekli birileri varsa. Oysa bu yalnızlık gerçektir ve en iyi yönlerimiz çürütür çünkü kendimizden başka kimseyi kandiramasakta bütün enerjimizi mutlu görünmeye harcarız. Yinede her sabah açan gülumuzun sadece çiçeğini dışarıya gösterir bizi yaralayip kanatan dikenlerle kaplı sapını ise içimizde saklarız. Yinede ümidimizi kaybetmeyiz.

Teşekkür ederim :) kendinehas Kadrolu

Evet yalnızlık herkesin boynunun borcu :) Yalnız hissetmemek de mutluluğun sırrı :)

Rica ederim.. onlarda şanslı değil aslında.. işin özü hepimiz aslında yalnızız..