bende aynı durumdayım şuan çalışıyorum 2 yaşındad abir oğlum var sabah işe geliyorum akşam evime gidiyorum hiç kimseye gitmek istemiyorum eve misafir gelmesinide istemiyorum hiç arkadaşım yok artık kimseyle görüşmüyorum son günlerde ablamları bile aramaz oldum içimden gelmiyor kimsyele görüşmek bilmiyorum şimdilik beni rahatsız etmiyor ama bu bir hastalık mı ilerliyormu bilemiyorum hep evimde olmak istiyorum kimseyle görüşmek istemiyorum . push ; K

benimde vardı hele üniversiteye başlamadan önce sanıırm hem ekndne güven hemde insanlara olan güvenin eksilmesi sonucu oluşur. Özgüven birinci şart sanırım kendimi iyi hissetiğim zamanlar daha farklı gülümsüyorum, hayatımda olumlu şeyler oluncada iletişimim daha kuvvetlioluyor. ama yolunda gitmeyen bişeyler ya da karşı taraftakiler kırmışsa hiç evden çıkmak istemem, kimseyle konuşamadığım zamanlar benimde oluyor. ay_82

Tatlım benim, seni anlıyorum. Ben de evliyim, eşimle ilgili büyük sorunlar yaşamıyorum ama arkadaşlarıyla ve ailesiyle görüşürken çok zorlanıyorum. Bir de inadına onunkiler çok rahat insanlar. Ama ben hep diken üstündeyim, bi taraftan sevilmeyeceğimi, sevilecek biri olmadığımı düşünerek kendimi yerden yere vuruyorum, diğer taraftan bu hisler içinde onlara ayak uydurmaya çalışırken iyice kendimi yıpratıyorum. Kendini sevmeme duygusu ve hayattan keyif almadığım için sürekli uyuma isteği bende de var. Çünkü bu duyguları hissetmemek ve düşünerek acı çekmemek için uykuyu bir kaçış yolu olarak görüyorum. Benzer noktalarımız çok yani anlayacağın... Ancak senin durumun daha zor gibi görünüyor, eşimle yakınlaşamıyorum diyorsun. Nedenini hiç düşündün mü? Ne hissediyorsun, neden böyle hissediyorsun? Bu acı altında ayrıyeten eziliyor olmalısın. Eşinden de çekindiğin için mi böyle oluyor? Eşinle konuşabiliyor musun? Hiç panik yapma, bu sorunların hepsinin üstesinden birlikte gelebiliriz. Ama aynı zamanda bir psikiyatrise gidersen iyi olabilir. Cevabını bekliyorum...

Bende aynı durumdayım. İyileşiyorum ama yavaş yavaş.. psikolojik destek alıyorum.

emin ol psikolojime çok daha iyi geliyor... azıcık aşım ağrısız başım hem zaten eşimle sosyal hayatımız yetiyor bize... birlikte spor yapıyoruz, sinemaya gidiyoruz, görmediğimiz yerleri geziyoruz v. s vakit yetmiyor çoğu zaman... kimsenin derdi beni germiyor en azından B

zaten gençsin cnm sen yaşın neki bekarlık devam yazmışsın.. gerçi bende senin gibiydim hala da aynı.. banada yaşamak zevk vermiyor.. kısa mutluluklar yaşatmaya çalışıyorum kendime ama gene başa döünüyorum.. işe gitmek zaten hiç zevk vermiyor.. işe girmem içinde heves olması lazım.. oda yok.. yenemiyorum bir türülü kendimi.. neferalem

Canım yazdıkların çok güzel ve haklısın gerçekten, bende zaman zaman aynı şeyleri yaşıyorum, en ufak birşey ters gitse hayatla bütün bağlarımı koparıyorum, hiç kimseyle konuşmak görüşmek istemiyorum yataktan çıkmak bile istemiyorum tabi etrafındakiler bunu anlamıyor yüzü gülmez sorunlu psikopat olup çıkıyorsun. Birde hep konuşurken saçmalamaktan ve insanların alay konusu olmaktan korkuyorum aynı zamanda öğretmenim düşün artık olayı:26: niye öyle dedim keşke demeseydim keşke yapmasaydım hep kendimi eleştiriyorum ve dediğin gibi tam bir kısır döngüye giriyor of off napcam bilemedim Zehranur

Nolcak bizim bu halimiz acaba geçicimi yoksa hep böylemi kalıcaz. benim takıntım iş ve iş ortamı o yüzden hep erteliyorum iş konusunu ama çalışıp parada kazanmak istiyorum ama cesarette edemiyorum. ama toplum içinde rahatım düğün dernek sosyal aktiviteler rahatım o konularda ama iş işte iş konusunda napcam bilemiyorum. acaba çalıştım eski yerlerden dolayımı ki. çok geriliyorum çalışınca muhasebeciyim ama son 7 aydr iş için hiç bi istek yok içimde. off Allah'ım yardm et bize. M

Aynı şekildeyim psikiyatriye gittim ilaç yazdı we bir psikogla görüşmemi istedi ilaca başladım ama yan etkilerinden dolayı geri bıraktım doğal bir antidepresan kullanacağım, doktor sosyal fobinin, yalnızlık isteğinin we topluma girmeme isteğinin kolaylıkla tedavi edilebileceğini söyledi. Aslında bir tür depresyon :) neferalem

Bende de oluyor bir iyi bir kötü oluyorum.

benim gibilerini buldum. bende aynen böyleyim ama benimki kronik oldu artık, 24 yaşındayım ama küçüklükten beri var bu. telefon var ama kullanmıyorum, işim gücümde yok henüz. annem dışında evde biri oldu mu direk odaya kaçıyorum, babam ve abim gelse bile. kendime güvenim sıfır zaten, sanki herkes bana çirkin diyor... bazen böyle 1 ay boyunca sosyalleşiyorum gibi oluyor ama geri kalan 11 ay evdeyim. hiç arkadaşım kalmadı ama benim yüzümden olduğunu biliyorum tabi. evlenmek istiyorum ama birini bulmak ve onunla çıkmak falan bana çok eziyet gibi geliyor, biri olduğu zamanda sanki üstümde bir yük var gibi hissediyorum hemen uzaklaşıyorum, o yüzden yıllardır bekarlık devam.. bi de çok hayal kuruyorum, o daha çok mutluluk veriyor bana sanki. hayal dünyamda herşey isteiğim gibi ama gerçeklerle yüzleşince kendimi kötü hissediyorum. biraz da alkole verdim kendimi... para vermemek için tedavi de olmadım, çok pahalı ya. böyle beynim de bitirmeye çalışıyorum herşey insanın elinde tabi ama yerleşmiş artık herhalde, hep geri dönüyor bu duygular... neferalem

neden böylryiz acaba

Ben bu akşam eşimle kardeşine oturmaya gideceğim, tahminedersiniz ki tedirginliğim şimdiden başladı. Ama düşüncelerimi kontrol etmeye çalışarak iyi bir akşam geçirmeye çalışacağım. Bakalım neler olacak, döndüğümde yazarım...

en azından sen eşinle paylaşıyorsun bende oda yok.. yani eş yönünden de şansız

Sakın alınma ebrucum şimdi onların yapıcağı her hareket sana batıcak biliyorum ama görmezden gel. Benim eşimde sürekli bir yere gitmek ister ben istemem kendi anneme babama veya kendi abime bile gitmek istemem. bİZDE BU YÜZDEN ÇOK TARTIŞIYORUZ... . push ;

Sevgili neferalem ve polanegri; ben de sizler gibi çalışma hayatından çekinenlerdenim. Okulu bitireli 2 yıl oldu ve ben aslında çok kolay atanabilecek bir bölümdeyken bilerek çalışmadım ve hep düşük puanlar aldım. Ve işin garibi de ne biliyor musunuz kızlar? Ben psikolojik danışmanlık bölümünü bitirdim. Bu problemlerin nereden kaynaklanabileceğini ve nasıl tedavi edilebileceğini aslında biliyorum. Ama hiçbir çaba sarfedemiyorum, hep günü güne satıyorum. Evet, bu da ayrı bir problem; öğrenilmiş çaresizlikten kaynaklanan atalet hali. Aslında kendimi iyi hissettiğimde işte o zaman gayet iyi güzel işler yapıp mutlu olabiliyorum. Ki bu güven nerden geliyor diye düşünürsek kesinlikle bir ortama girerek güzel vakit geçirmiş oluyorum. Ama çok uzun sürmüyor tabi. Çünkü karşılaştığım en ufak bir hoşnutsuzlukta pes edip tekrar kendi kabuğuma çekiliyorum. Aslında yapmamız gereken şey sabırlı olmak ve yılmamak... Düşüncelerimizi kontrol etmeyi öğrenebilmek... Hissettiğimiz duyguların altında aslında hangi düşüncelerin olduğunu keşfedebilmek... Korkularımız neler mesela, evet topluma girmekten korkuyoruz ama neden topluma girmekten korkuyoruz? Bu problemin de genelde en temelinde öz güven eksikliği yatar. Kendimizi çok fazla küçümser, yargılar ve biz, bize hiçbir şans vermeyiz. İşte biz böyle hissedince bu hisler beden dilimize, davranışlarımıza da yansır. İnsanlar da bizi, bizim kendimizi gördüğümüz şekilde görmeye başlar. Onlar bizi öyle gördükçe, biz daha da aşağılık olduğumuzu düşünüp kendimizi daha çok hırpalarız. Bu durum böööyle kısır bir döngü halini alır ve çığ gibi büyüdükçe büyür. Bu döngüyü bozmak için neler yapmalıyız mesela. Bunları tartışmaya ne dersiniz? Böyle olduğumuz yerde dertlenip hiçbirşey yapmadan, kendimizi daha da kabuğumuza çekerek hiçbir gelişme katedemiyoruz işte, bu ortada. Yıllar geçti ama ne birşey değişti ne de bizi bu çaresizliğin içinden çıkaran bir kahraman imdadımıza yetişti. Bi<im tek kahramanımız biziz, kendimiziz... Hadi bu sayfa bizim günlüğümüz olsun, ne dersiniz? Birbirimize sözler verelim yapacaklarımız ile ilgili, ortak kararlar alalım ve uygulayalım. Sonra gelip burda başımızdan geçen olayları anlatıp tartışalım. Birbirimizi motive edelim, ne dersiniz dostlar?

yazdıkların çok doğru bence.. aslında nedenlerimizi biliyoruz ama aşamıyoruz bir türlü.. olmuyor.. benim babamla annem ben 3 yaşındayken ayrılmışlardı babamı toplasan 5 10 kere görmüşümdür. dolayısıla annem çok baskı yapardı bende tek çocuğum birde.. hep bana sen yapamzsın edemssin başaramzzsın orda ne işin var azcık geç kalsam bir yerden telefon üstüne telefon.. ben de zamanla evet yapamam edemem der oldum.. okulu bitirdim hiç çalışamdım sayılır ama annem her defasında çalışmıyorsun derdi kızardı ama içimden gelmiyordu artık.. hep evde yanlız kalmak istiyordum.. tembel değildim kesinlikle kendimi eve adadım sanki.. yanlız kalınca daha iyi olyorm sanki.. iletişim kurmamaktan çalışmadım bu yüzden geç te evlendim.. hayata geç kaldım hep.. evlilik korkusuda vardı fena biçimde... ayrılma korkusu boşanma falan.. bir bunalım anımda evlendim çok geç 30 yaşında.. çocuğumda yok henüz.. oda olmuyor.. olmasını daistemiyorum gibi.. hiç bir şey zevk vermiyor.. bekarken en azından giyinip süsleniyordum.. şimdi oda yok.. kendimden geçtim.. iki ay önce burun estetiği oldum burnumu çok takardım hep.. oldum en sonunda ama gene mutlu değilim.. neferalem

yazdıklarının aynısını ben yaşıyorum. okulu nasıl okudum bilmiyorum. ama iş konusuna gelince çok çekimserim aslında çalışıp para kazanmayı istiyorum 5 yıllık bi çalışma hayatımda var iş konusundada tecrubeliyim ama. insan içine girmek yabancılarla tanışmak eziyet geliyor bana hele ilk iş günü gerçekten kabus bende napıcam bilmiyorum off offf asosyal mi oldum ne. önceki çalışma hayatımdada hep zar zor adapte oldum iş yerlerine ve insanlara bilmiyorum şimdi iyice çekimserim allah yardımcımız olsun

Calisma hayatindan cekilip evde yatagin altindan cikmamak ne demek bu da yeni bir trend mi :18: Tamam bayanlarin calismak istememesini anliyabiliz evde oturmak isterler daha rahat ama insan icine cikmak istemeyip asosyal olarak yatakta vakit gecirmek neyin nesi anlasilir degil... Teknoloji hayatimizi yönlendiriyor internet televizyondaki programlar derken insanlar asosyal hale geldi cok dikkat etmek gerekir diye düsünüyorum kendi gölgemizden bile korkar olduk herkese süpheli gözüyle bakiyoruz... neferalem

gercekten mi? peki boyle dusunmenin sebebi nedir? cok mu guzel hissediyorsun kendini, yoksa cok mu cirkin hissediyorsun? bir yere girdiginde tabiiki sana bakarlar ama zamanla alisirlar, bende rahatsiz olurum bu durumdan ama umrumda olmaz hic bir zaman. bakarlarsa baksinlar. bende geri bakarim

Bende 1-2 aydır böyle bir durumdayım... Ki evde kalmakta rahatsızlık veriyor ama dışarı da çıkmak istemiyorum.. Üstelik yaşım daha 21... Umarım geçer bir an önce M

ben de zaman zaman benzer durumlarla karşılaşıyorum, bazen çok rahatsız hissediyorum kendimi, özellikle kalabalık ortamlarda eğer tanımadığım kişiler ya da samimi olmadığım kişiler ile birlikteysem çok huzursuz oluyorum. nasıl çözülür ben de bilemiyorum maalesef dream24

nerden başlasam ne söylesem bilemiyorum.. iyiki bu forum var insan annesine bile anlatamadığını burada hiç tanımadığı görmediği insanlara anlatabiliyor.. bende yaklaşık 6-7 aydır depresyon özelliklede sosyal fobi ile baş etmeye çalışıyorum.. üniversite mezunuyum okuldayken hiç böyle değildim çok sosyal girişken biriydim ortamda kendimi sevdiren aranan biriydim. şu anda ise tam tersi özgüvenimi kaybettim bu da bana yaşadığım ağır depresyonun sonucu olarak hediye kaldı.. kimseyle konuşmak görüşmek istemiyorum sürekli uyuyorum insanlardan kaçıyorum çalışmaya ihtiyacım var ama ben korkuyorum resmen dipteyim ne yapacağımı şaşırdım burda benim gibi insanların olduğunu görmek biraz sevindirdi çünkü beni en iyi bu durumu yaşayan bilir... ((((

biraz rahat olmayi denesen. hadi beceremedin isi diyelim, ne olurki hata yapsan? yani bu guvensizlikten kaynaklaniyor bence. kendine guven daha iyisini yapabilirsin :82: ay_82

arkadaşlar. ben 4 senedir evliyim. ünv mezunuyum iyide bir şirkette çalıştım ama evlendikten sonra evime kapandım. eşimin işi dolayısıylada ailemdende uzagım. kimseye gitmem kimseninde bana gelmesini istemem. benim bu durumuma hergun bırbırıne gıden komsularım once neden gorunmuyorsun dıyor daha sonrada bosver en ıyısını sen yapıyorsun dıyor. benım bu durumum bır aralar hat safadaydı. sureklı aklımı sacma sapan gecmıste yasadıgım ınsanlarladıyologlara yoruyorum.. daha alıngan olmustum. ınanın kaynanamın 4 sene once soyledıklerıyle kendı kendıme kavga edıyordum. ama bu aralar bır cozum buldum sankı... kendime güvenımı getırecek seyler yapıyorum kılo vermeye çalışıyorum mesela saçımı boyatıyorum tırnaklarıma bakım yapıyorum makyaj yapıyorum evımı temızlıyorum kendıme evıme guvenıyorum bu aralar. günü güne satmıyorum. her gece kendıme ozel bakımlar yapıyorum.. uyurken bıle kendımı ıyı hıssetmek ıstıyorum. yakındada anne olmak ıstıyorum. kimseye kafamı yormamaya konusulanları o gun orada bırakmaya ozen goserıyorum. eşimle sureklı geyik yapıyoruz. dalga gecıyoruz hayatla. ama hala su varkı eskisi gibi hala özgüvenim tam yok ama elimden geleni yapıyorum. bu saçma sapan duyguların beni esir almasına hayatımı zindan etmesine bu guzel çağımın mahfetmesine izin vermicem... sizde ermeyin yaşınızın gereklerini yapın yeter sanırım. saygılarımla

arkadşlar dua edin gerçekten çok işe yarıyor belki tamamen asosyallikten kurtatmıyor sizi ama psikolojik olarak gerçekten çok faydası var dua etmenin allah bi yol çıkarıyor mutlaka karşımız Allah yardmcınz olsun bende aynı durumdaydm şimdi daha iyiyim hele birde lise yıllarında popüler tipleri çok kıskanma onlar gibi olma isteği vardı şimdi öyle değilim ilişkilerim normal çok dua ettim çünkü neferalem

ben yıllardır bu hastalıkla yasıyorum okulu bırakmayı düşündüm kaç kez ama bitirdim allaha şükür şimdide çalısamıyorum eşim çalişmamı istemiyor ztn benimde işime geliyor ama bir gün çalişmak zornda kalırsam napcagım onu bilmiyorum Pj_Muguet

kızlar bu bir rahatsızlık veya hastalıkmı bilmiyorum. kimseyle görüşmek istemiyorum kimse benim evime gelmesin bende kimseye gitmiyim kimse beni aramasın sormasın şu aile toplantılarından düğünlerden derneklerden nefrettediyorum çalışıyorum oda mecbur olduğum için para ihtiyacımız olmasa işe hiç gelmiycem insanların bana bakışların çekiniyorum beni farketmelerini istemiyorum elimde olsa bir fıçının içine gizlenip öyle gelcem işe ben muhasebeciyim ama farkedilmememk için iğrenç giyiniyorum atölyede çalışna kızlar bile bana bu halin ne diyor. iş yerine bir müşteri geldiğinde bile acayip sinirleniyorum nerden geldi bu diye.. eşimle cinsel hayatımızda kötü adamla yakınlaşamaıyorum... ya aynı yatakda yatamak bile bana ızdırap geliyor neden böyle oldum ben. birde bütün gün uyumak istiyorum bana kimse dokunmasın ben uyum hiç bir şey yapmak istemiyorum zate hiç bir şeyden zevk almyorum yaptıklarım bana ızdırap gibi geliyor... sizce bir rahatsızlığım mı var bir doktora gitmem mi lazım birde kendimi hiç sevmiyorum... lapis

aynı durum bende de var.. çalışmıyorum eşimde istemiyor ama çalışmak zorunda olursak ne yaparız.. herşey var kaderde.. neferalem

merhaba hanımlar, zamam zaman hepimizde bu tür sorunlar kendini gösterebiliyor. Ancak kendinizi kötü hisettiğiniz ve güçsüzlüğünüzü kabullendiğiniz oranda acınız katmerli olarak artacaktır. Önemli olan, istemeyerekte olsa olmak istediğiniz yönde ilk adımı atabilmek; kalkıp, silkinip üzerinizden ölü toprağını atabilmektir. Hayatınızı değiştirmenin bazı belli başlı kuralları vardır. Bunlardan en önemlisi hayata karşı bakış açınızı değiştirin. daha sonra kendinize mutlaka bir veya birkaç hobi edinin. Bunlar illa maddi içerikli hobiler olmak zorunda değil. örneğin kendimden örnek vereyim. Benim ne zaman moralim bozulsa canım sıkılsa spor yaparım. evime gelince ılık bir duş alır hayata yeniden başlarım. Bukonuyla ilgili sayfalarca makale yazı bulabilirsiniz. ancak hepsini 1 cümleyle özetleyecek olursak. "üzerinizdeki ölü toprağını atıp hayata yeniden başlayın" saygılar S

Merhaba arkadaşlar, kısaca özetleyeceğim... 24 yaşındayım ve 4 yıldır sosyal fobik olarak hayatımı sürdürmeye çalışıyorum. Ben böyle değildim, her gittiğim tatil yerinde, her farklı ortamda birsürü arkadaşım olurdu ve zaten bunu ben çok isterdim. Ama artık, insanlara olan güvenim aynı zamanda da kendime olan güvenim neredeyse dibe vurmuş bir durumda. Ne yeni arkadaşlarım olsun istiyorum ne de var olanlarla görüşmek. İyice kabuğuma çekilmiş durumdayım. Aslında bu ben değilim, zaten bu yüzden çok üzülüyorum... Bu acı altında ezildiğimi hissediyorum... Paylaşmak istedim, benim gibi benzer problemleri yaşayan arkadaşlar veya tavsiyede bulunmak isteyen arkadaşlar varsa buyursunlar... :2:

Ama bu da çok sağlıklı bir yaklaşım değil :26: Yani kendinizi tamamen kapatıp, çevredeki insanlardan soyutlamak...