benim annemde hep çalıştı.. ben kreşte, anneannemde kaldım.. o zamanlar annemin anlattığına göre çok ağlıyomuşum arkasından, akşam camlarda bekliyomuşum, hatta beni almaya geç geldiklerinde resmen hasta oluyomuşum.. ama şimdi iyiki çalışmış annem diyorum, yoksa onca yaşanan maddi sıkıntılarda halimiz ne olurdu bilmiyorum.. sizler kendi ayakları üzerinde duran annelersiniz.. şimdilik zor ama emin olun evlatlarınız ilerde böyle fedakar anneleri olduğu için gurur duyacak sizlerle, benim canım annemle duyduğum gibi.. kadesa

Bu konuda kendinizi sorgulamanız bile iyi bir anne olduğunuzu gösterir. Hangi anne duysa o sözleri etkilenir tabi ki. Ama kızınız daha çok küçük çalışmanızı bu şekilde kurmuş kafasında. Her ne kadar benim için çalışıyor dese de bunu kavrayamaz o yaşta çocuk. Büyüdükçe kavrayacaktır. Kendi de okula başladığında kendine bir hedef bir meslek belirlediğinde sizi daha iyi anlayacak gurur bile duyacaktır. B bircocukannesi

gözlerim doldu inan, bu tatil gününde bile çalışıyorum işte ben de mecburen. oğlumun yanında değilim.1,5 yaşında oğlum bakıcısıyla evde. sanki en güzel günlerini kaçırıyor gibiyim. çalışan anne olmayı hep savundum ama içim de çok burkuluyor. hep eksik kalma duysundayım. hiç kimseye ve hiçbişeye tam yetemiyorum. eve geldiğimde oğlum ilk 1 saat canımı okuyor, kızıyor resmen bana, sinirleniyor, sonra sakinleşip sarılıyor falan.. kaliteli zaman geçirmek taraftarıyım, öyle yapıyorum ama iş yerinde burnuma gelen oğluşumun kokusuna da engel olamıyorum. yanımda olsun istiyorum. bakıcısını sevsin istiyorum ama bazen de kıskanıyorum.. sanırım duygular hep aynı çalışan annelerde..

benim annem anasınıfı öğretmeniydi, beni de bırakacağı yer olmadığı için 2 yaşında anaokuluna başladım. anneme de orada öğretmenim derdim, anne demem yasaktı okul sınırları içinde..:)kimse onun kızı olduğumu bile anlamazmış, stajyerler falan. neyse demem o ki bend e çok kıdemliydim. her sene aynı şeyleri öğrendim ilkokula gidene kadar.. bir seferinde stajyerler var, diş frıçalama öğretiyolar, ben 3 yaşındayım heralde, ben süper yapıyorum tabii, kızlar da aman sen nası öğrendin falan,, ben de dedim ki 2yıldır aynı şeyleri öğretiyosunuz bana.. ilerde gülerek hatırlar kızınız da bunları merak etmeyin.. S

canımsınn evet benide en çokk üzen o olmuştuevet çok akıllı maşallahh çok düşünceli yaşına göre çook olgunn ama işte inşallah ilerdede bunları algılayabilir benim prensesim insanlar sütüm yok diye uğraşırken benim sütüm nöbetlerde formamdan çıkardı dolaba koyardım beni emerdi ama biberonla sütü içmezdi 3 ay emzirebildim onada emzirmek denirseeee oy oyyy S

kızınız da onlara hava atar annem bu aldı, şunu aldı bana diye.. bir de kızınızı işyerinize getirdiniz mi hiç? çok işe yarıyor çalıştığınız yeri görmesi. hoşlarına gidiyor.. ve akşama kadar nerede olduğunuz hayal bir yer değil de somuta dönüşüyor.. S

burası gercekten cok can alıcı olmus. evlı degılım anne de degılım ama, bu kısım benı bıle ınanılmaz etkıledı. ama sarlar el vermıyorsa mecbur calısmak zorun da kalıyorsunuz. kotu bır anne olmadıgınızı bu yazdıklarınızdan da hıssedebılıyorum. sız de ısterdınız cocugunuzun hep yanın da olmayı ama, malesef gunumuzun sartları buna el vermıyor. ama cocugunuz gercekten cok zekı dusuncelı ve naif bırı. o yasta cocuk sızı kırmamak ıcın "anne sen calısıyorsun kı ben de oyun oynayabılıyorum "demesı gercekten bır cocugun yasından buyuk bır cumle olmus. cocugunuz da gercekten anlayıslı durumun suan da bıle farkın da olabılen bır cocuk masallah. ama bazı cocuklar da calısan anne olayı ters tepıyor gercekten. buyuduklerın de "sana ıhtıyacım oldugu zamanlar da sen hıc yanım da degıldın "gıbı tepkılerı olan cocuklar da var. ama sızın cocugunuz sızın durumunuzu anlaabılıyor cok sukur S

inanmıyorum ilk defa ayrı düşündüğümüz bir konu oldu sizinle:) evet çalışmayan anneler de çocuklarını kreşe yollamalılar ama 3 yaştan önce değil bence. çocuk kreşten heryeri morluk içinde geliyormuş, gitmemek için ağlıyormuş... buna nasıl dayanılabilir ki? ben olsam ki öyle yaptım güvendiğim birini buldum ve kendi evimizde bakılıyor çocuklarıma. sadece onlarla ilgilenen, tüm sevgisini onlara veren bir teyzeleri var.. bazen eğitimden çok daha önce gelen şeyler vardır sevgi gibi, şefkat gibi. bunu o yaştaki bir çocuğa hiçbir kreş veremez. ama 3 yaştan sonra da hiçbir bakıcı çocuğa yetemez, eğitimli bile olsa. annemde çalışan bir anneydi ve onunla hep gurur duydum, bende çalışan anneyim İnşallah çocuklarım da benimle gurur duyarlar. arkadaşım çalışan anne olmak çok güzel ama bazen böyle kötü hissedebiliyoruz. kendini suçlama lütfen sen iyi bir annesin, geçmişe değilde artık birlikte geçireceğiniz geleceğe odaklan.

arkadaşlar bende çalışan bir anneyim çok şükürki sağlıklı bir kızım var şuan 6 yaşında ama 1 yaşından beri kreşlerde büyüdü hep hayalimde ben bakıcam ben büyütücem çocuğumlun herşeyiyle ben ilgilenecem ddiye düşünürken şartlar elvermedi ve kızım daha bezliyken yürüyemiyorken kreşe başladı hatta en küçüğüydü kreşin hergünümüz kabus gibi ağlayarak o kreşe ben işe hergün bir yeri mor geliyordu taki 2 sene öncesine kadar son iki yıldır gerçekten özveriyle çalışan bir kreş bulabildik ama inanın yaşadıklarımı bir ben bir allah biliyor nöbette tutmak zorunda olduğum için kızım teyzesini benden daha çok gördüğü için( 1 yaşına kadar teyzesi bakmıştı )ilk ona anne dedi gece ben yanına gittiğimde ağlamaya devam ediyordu teyzesi gittiğinde susuyordu çok şükürşuan ilşkimiz çok farklı bensiz hiçbirşey yapmıyor annelik duygusunu ilk 3 yıl tadamadım sadece kendimi sorgulamakla geçtii bunları şuan buraya yazmamdaki sebebte kızımın bana bu sabah dedği söz bebeğiyle evcilik oynuyordu benim duymadığımı düşünerek canım kızım bak ben hiç çalışmıyorum senin yanındayım vb sözler söylüyordu sonrada benim dinlediğimi farkedince anneciğim ne söyledin dedğimde anne sen benim için çalışıyorsun ki ben oyun oynuyorum diye cevap veriyor içim öyle acıdıkii sizlerle paylaşmak istedim heranımızı birlikte geçirmeye çalışsakta o burukluk hep içimde olduğu için hep bir ksiklik hissediyorummm helinim08

canım sağlıkçıyım . push ; Caulfield-

ya öyle düşünmeyin lütfen... kendimi anlatayım.. 22 yaşındayım annem çalışandı aynı sizin gibi. üstelik 1.5 yaş küçüğüm var. birlikte büyüdük gibi bir şey. bakıcılarla uğraştık bizde hep. 7 yaşıma geldiğimde artık bakıcı istemiyorum diyip kovduğumu hatırlarım çoğu önemli şeylerimde annem babam yoktu yanımda... ama hiç gocunmadım bundan çok güzel bir gelecek sağladılar, sonuçta her şeyi bizim için yaptılar biliyorum. ben lise 3'e geldiğimde annem emekli oldu. inanır mısınız onun evde olmasını garipsedim :) hiç kendinizi üzmeyin, kızınızda böyle düşünecektir eminim.

belkı bılıyorsundur benımde uçbucuk yasında oglum var, ve ben hemsıre olabılmek ıcın bu sene sınava gırdım ve yırtınıyorum. ama bır yanımda dusunuyor, seneye yerlesırsem oglumu ıhmal mı edıcem acaba dıye, ve oaan su dusunceyle tesellı edıyorum kendımı,;hayatta hiçbirseyın garantısı olmadıgı gıbı, evlılıgede olmuyor cok sukur sımdı hıç bır sorunumuz yok, fakat yarın bır ayrılık olsa ben naparım, dumduz lıse mezunu. yavrum benden bırsey ıstese kımden, hangı parayı ısterım kıme el acarım, işte boyle dusuncelerle ayakta duruyorum ve kendım ıçın degıl yavrum için dayanmalıyım dıyorum bence her kadıının guvendıgı bır ışı olmalı bu bana geç dank ettı.. M Muhittin

Merhabalar, Konunuzu okurken içim acıdı ama sizi biraz rahatlatmak isterim. Ben de çalışan anne çocuğu olarak büyüdüm. Üstelik kreşe gidebilme gibi imkanlarımız da yoktu bizim. Teyzelerim de bakmıyordu. İlkokulda iken kardeşlerime beslenme çantası hazırladığımı hatırlıyorum. Yemek yapar, halı bile silerdim küçücük boyumla :) Ama asla anneciğime kırılmadım, aksine onunla hep gurur duydum. Üşüdüğümde üstüme mont, ayağıma bot annem sayesinde alınabiliyordu. Babamın maaşı geçimimize yetmiyordu maalesef. Annem sayesinde zor şartlarımıza rağmen okudum. 5 yıldır çalışıyorum. İşim iyi Allah'a şükür. Çocuğunuzun büyüdüğünde sizsiz geçen anları pek hatırlayacağını sanmıyorum. Size ona sağladığınız imkanlar için minnet duyacaktır bence :) Sevgilerle...

sie hayırlı doğumlar dilerim.. şimdiden düşünmeyin bunları. durumunuza da çok üzüldüm, nasıl sorumsuzluk ki bu.. zaten 1 yaşına gelen kadar bebek bakımı daha kolay, emip uyuyorlar.. inşallah o zamana kadar da maddi durumunuzu düzeltirsiniz.. S

Sizi en ıyı ben anlarım dıye dusunuyorum. gecmıs zamanda benımde benzerı bır konum vardı :) ama ben cok şukur aştım bu uzuntumu. vıcdan azabı dıye bakmayalım duruma. kucukken benım oglumda arada sırada teyzesı baktıgı ıcın teyzesıne anne dıyordu ama benı hıc rahatsız etmezdı bu durum. teyzesı bakıyor ve anne yarısıdır dıye normaldı bana gore. ama cocugunuz buyudukce daha ıyı anlayacak, calısan bır annenın sorumlulugu daha buyuk bılıyorum ama kucukken gorulen dusuncesının buyudukce degıstıgını goreceksınız ve cocugunuz onun ıcın calıstıgınızı anlayacak ve rahatlayacaksınız bundan emın olun. mumkun oldugunda oturun sohbet edın uzun uzun anlatın. cocukla sabahtan aksama kadar bırlıkte olmak degıl, kalıtelı zaman gecırebılmektır onemlı olan. şunuda göğsümü kabartarak soylemek ısterım ki, calısan anne olmak hem zordur hemde buyuk mezıyettır. herkes yapamaz bunu. cocugunda asla bunun eksıklıgını hıssetmeyecek senı anlayacak emın ol calısan bır annenın cocugu olarak yazıyorum bunu :)) sevgıler..