Bende de yanlız kalma isteği var

merhaba herkese kendimi bildim bileli yalnız kalıcam korkusu var bende. zaten yalnız hissetme hissini hepimiz yaşıyoruzdur ama benimki biraz daha şiddetli. mesela yeni okula başlayacağım, işe başlayacağım ya hiç arkadaş edinemezsem yalnız kalırsam diye o kadar geriliyorumki hatta bu yüzden yanlış arkadaşlıklar ediniyorum. sırf yalnız kalmamak için bazen insanların beni kullanmasına izin veriyorum. garip olan şu ki insanlarla çok iletişim kurmaktan hoşlanan biri değilim, soğuk biriyimdir ama yalnız kalınca da kötü hissetmekten hiçbir şey yapamıyorum. mesela bir sene yalnız başıma eve çıkınıştım okuldan dolayı. evim gerçekten 4 4lüktü. okulda arkadaşlarım vardı. evimin keyfini çıkarmaktansa eve geldiğim an kötü hissetmeye başlıyorum sanki duvarlar üstüme geliyor. bu his öyle şiddetli oluyor ki ne etrafı topluyorum ne temizlik ne ders içimden hiçbir şey gelmiyor yalnızca internette geziyorum yada uyuyorum bu günümü evde yalnız geçirirken de oluyor. şu an tek kalmıyorum ama sadece bir günlüğüne yalnız kalacağımı bilsem bile stres basıyor. ilerde çalışma hayatına başlayınca nasıl yapacağım onu da bilmiyorum. bu his günlük aktivitelerimi yapmamı da engelliyor. neden olduğuna dair hiçbir fikrim yok ama hayatı bana zehir ediyor. bu yüzden yanlış kişilerle yakın oluyorum biri bana bariz kötülük de yapsa onu hayatımdan çıkaramıyorum. sizce bu hissin temelinde ne var? ne tavsiye edersiniz?

Aynı benim öğrenciyken bir süre yaşadığım durumu anlatıyorsunuz.. Ben de uzun bir süre tek yaşadım başlarda iyiydi ama yalnız kalınca saçma sapan bir ev arkadaşı aldım yalnız kalmamak için. Etrafta fazla kişi de yoktu.. Şimdi geriye dönüp bakınca o çevremdeki saçma kişilerin faydasından çok zararını gördüm.. O zaman internette yaygınd değildi bunalıyordum.. Allah kolaylık versin yalnızlık zor.. Kurslara gidebilirsiniz.. Ama insanın herkesle arkadaş olmaması gerekiyor.. defne-28

Bende önceden böyleydim. Yolda yalnız yürümeyi bile sevmezdim Okul yolunu tek yürümemek için sınıf arkadaşımı dakikalarca durakta beklerdim Elimde kitap defter taşırdım çantam olmasına rağmen elimi nereye koyacağımı bile bilemezdim baya kötüydü kendimce durumum. Sonra bi döneme girdim hayatımdaki çürük insanları def ettiğim stresli bi süreç geçirdim o sıra yalnız kaldım yalnız kalmaktan keyif aldım Zaten temel nokta bu, kendiyle mutlu olamayan insan bi süre sonra herkes evine döndüğünde yine mutsuz oluyor. Kalabalık bi ortama girdiğimde etrafımda kafa insan yoksa takarım kulaklığımı açarım antidepresan etkili bir dizi yemeğimi yerim kahvemi içerim kitabımı okurum kahvemi koklar yağmuru izlerim yazarken bile huzur doldum valla Her insan bir gün yalnız kalacak elbet, önce yalnız mutlu olmayı öğrenmelisin yoksa çok yıpranırsın.

Yanlızlık gibisi var mı ya? Bence sen Dr a git.

Aynı benim öğrenciyken bir süre yaşadığım durumu anlatıyorsunuz.