Ben çoğu arkadasin düşündüğü gibi iyi anne olamamiş gibi birsey asla demiyorum ve zannetmiyorum da böyle birşey. Anneniz babanızı hiç sevmemiş sorun bu. Köşkte otursa sarayda otursa ne olacak. Sevmemiş kadın. Bir ömrü de sevmediği bir adamla gecirmis onun sevmedigi ailesiyle muhattap olmus. belki de sizin rahatiniz için katlanmis.

yuksek lisans yaptım avukatım. ama avukat olup dunyayı kurtarmayacagım için Kimsenin hedefleri için amaçları için kariyer planlaması için dünyayı kurtarmaya gereksinimi yok. Bir yola baş koyduysan yükseğini yaptıysan bu gencecik yaşında hedefin mesleğin olmalı. Diğer saydığın şeyler her zaman yapılacak şeyler. Okul okuyup bu tazr sebelerden dolayı mesleğini yerine getirmeyenlerin, diğer çalışmak isteyn öğrencilerin kontenjan hakkını aldığını düşünüyorum üzgünüm. Bu hayatta avukata da doktora da ihtiyaç duyacaksın. Senin işini hallettiklerinde dünyayı kurtarmışta olmayacaklar ekimkahvesen All is well tek ayak

tesekkur ederim fotografını cektim kitabın. mutlaka okuyacagım. bu konuda kendi kendimi iyilestirmeye ve sorunlarımı asmaya calısıyorum, asamadıgım noktada da destek alacagım. burada bunu soyleyen cok kisi olmus ve maalesef destek almam gerekiyor. zor kısmını aşmış olsam da ilerlemek ve bazı yargılarımı kırmak icin.

kendi hayatımla ilgili kuramadığım cümleler... birebir bunları yaşadım.

Bende sizi anladım bu konuda belki de annemizsin durumundan dolayı vicdan yapıyorsunuz ama aile ilişkilerinde kendi başımıza hareket etmek herşey hallolur yanı babaanneniz ornegin gerçekten annenizi sevmeye bilir, belki babaanneniz suçları var ama belki annenizin de payi var ama sizi sever, anneniz canım değil ama siz canisiniz Benimde kızım var dusunuyorum kv beni sevmeye bilir ama kızım onun torunu sağduyulu davranmak zorundayim Ben kızımı doldurdum ornegin, aslında kziimi da tarafima çektim evet ama sonuç aslında ben kziima zarr verdim. Evet Babaanne ile mesafe oldu oh ne güzel ama aslinda benim kızım yara aldı ilişkileri zayıfladı ve kızımın ruhunu yok yere bunlarla doldurmuş oldum meseleler büyükler arasında, küçükleri katmak bencillik başka bisy değil. anne babalar bilerek veya bilmeyerek nefret tohumu ekip o küçük bedenleri yok yere olumsuzluklarla dolduruyor Benim eşim de annesi yüzünden Babaanne ile kus gibi biseydi yani kuş değil ama arayıp sormazdi. inanin 4.5 yıl olacak bir kac ay sonra evleneli. biz geçen yaz gittik kadına ama o yüzündeki mutluluğu anlatamam. Eşim hep dolmuş, ama amcamın çocuğuna onu yaptı babaannem bana yapmadı vs vs hep bu tur şeyler. ikna ettim şimdi kadında mutlu esimde. cunku artık baba annesine, annesinin gözüyle değil kendi gözüyle bakıyor o gelin kv iliskisydi ama bu torun Babaanne ilişkisi Uzun yazdım bende içimi dokmuş oldu Bakın belki babaanneniz de hatalar yaptı ve pişman, cenezesi olunca emin olun çok uzulursunuz gidip kinussaydim ne olurdu sanki diye içiniz icinizi yer aman ne fayda gorusmeyi cenazeye bırakmayin Suçlu bile olsa affeden kaybetmez kazanır ben böyle dusunuyorum

suçu anneye yüklemek ne kadar kolay... çünkü o hergün babanla kavga etmek için can atıyordu di mi. sizin için katlanıyorum cümlesi boş bir cümle değil. kadının elinde olsa katlanmaz demekki. düşün annenin yaşadıklarını, sana anlatırken bile işkence geliyormuş. o onları yaşamış senin gibi dinlememiş. annen köle miydi babannene hizmet etme zorunluluğu vardı, annen kölemiydi babannenin akrabalarına katlanmak zorundaydı, beslemek zorundaydı. evet senin küçüklüğün böyle şeylerle geçmiş olabilir, bizde yaşadık bazı şeyleri ama hiç bir zaman anamızı suçlamadık. söylesene annenin suratı neden asıktı, neden hep ağlardı keyfinden mi? babanın, babannenin, baba tarafından kimsenin hiç suçu yoktu di mi.

yok onu da anlamaya calısıyorum, keske o da uzulmeseymis bu kadar. ama benim demek istedigim, onun 20-30 küsür yasında yasadıgı sıkıntıları ben 8 yasında 13 yasında 15 yasında yasadım. o zaman ne onun kadar tecrübeli ne de onun kadar acılarla baş edebilecek olgunluktaydım. simdi de kücüklüğümde yasadıgım bu yansımaların agırlıgını tasıyorum. yoksa annem de cok uzuldu, ezildi, mutsuz oldu evet. ama inanın ben de uzuldum ve butun hayatıma yansıdı, su an bu hissiyattan kurtulmaya calısıyorum.

evet her seyi geride bırakıp kendi hayatına bakmak. yapmak istedigim bu. ama ne zaman gercekten mutluyum desem o an icten ice bir sey icimi kemiriyor sanki. hayır sen mutlu olamazsın diye. sonra eve geliyorum herkesin suratı asık. yani annemin daha dogrusu. eve gelesim bile gelmiyor. ne bileyim.. uzuluyorum. neyse ki her seyin farkındayım, farkındalık her seyin baslangıc noktası. farkında olmak lazım ki aynı hataya dusmeyeyim.

Benim annemde yediği önünde yemediği arkasında, ama hep mutsuz 30 sene önceki problemleri büyütüp duran, çevresindeki insanları geren bir insandır. Sizi o yuzden çok iyi anlıyorum. Şu yaştam sonra o değişmiyecek. Sizide etkilemesine izin vermeyin. Ben aramızda 5 dk mesafeye rağmen ayda 1 görüşürüm. gerginlik başlatmadan sohbeti hemen kapatırım, olmadı işim var deyip hemen ortamdan kaçarım. Herkeste huyunu bilir, bir başkasına laf söyletmem, ama uzak dururum hep melankolik mutsuz sitemkar bir insan. Bende anneyim, korkmayın anneniz gibi olmuyorsunuz. neyin yanlış yaptığını bildiğiniz için o tür konularda özeliklle çok iyi bir bir anne olacağınıza ben inanıyorum

okuyup yorum yazan herkese tesekkur ederim, her yorum yazana cevap yazmaya calısıyorum, atladıgım olduysa ozur dilerim, dusunceleriniz benim icin cok onemli cunku burada bu problemi yasayan tek kisinin ben olmadıgını artık biliyorum. yalnız degilmisim sevindim, ama toplumumuzda mutsuz kadınların-annelerin varlıgının bu kadar cok oldugunu bilmek de beni üzdü. sizler nasıl ayakta durup iyi birer anne olabildiyseniz, ileride Allah kısmet ederse kendimin de sizin gibi olabilecegine inanıyorum. herkese tersekkur ederim tekrardan, iyi ki varsınız.

Terbiyeni takın. Seviyeyi düşürme. Bu tarz da soru sorma hakkını vermiyorum sana küçük hanım. Ne yazdığının başına baktım sonuna gitmedim bile. Ne diyooosun ne anlatıyorsun belli değil. Yahu konu sahibine yap yorumunu. Senin seçimlerin beni bağlamıyor. BU BENİM FİKRİM. BU BENİM FİKRİM BU BENİM FİKRİM. Hadi güzelim yazma boşuna okumayacağım. Saksi_Degilim_Ben

annenizin belki de kronik depresyon sorunu vs vardı. sürekli bi mutsuzluk sürekli şikayet... belki de karakterş böyleydi bilemeyiz. size iyi annelik edememiş malesef... ama siz de yavaş yavaş ona dönüşmeyin.

Yorumlarını severim, bu kadar genç olduğunu bilmiyordum. :) Evdeki huzursuzluk açısından benzer şeyler yaşamışız, sürekli kavga eden anne baba, sürekli ayırmaya çalışan ayıramayınca odasında ağlayan iki çocuk, kavga etmeyin deyince ağır şekilde azarlanıp siz karışmayın denen çocuklar, ayrılmaya cesaret edemeyen ve sürekli çocuklarına sizin için katlanıyorum diyen anne, sürekli babanneyi dedeyi kötüler, anlatır anlatır anlatır bağırır çağırır. :/ Evet kötü şeyler yaşamış olabilirler ama hiçbir şey mutsuz kavga gürültü içinde çocuk büyütmenin bahanesi olamaz. Çocuklara yansıtınca sorun ortadan kalkmıyor Zaten, e yansıtma o zaman. Benim de bu konuda kırgınlıklarım var ama zamanı geri getiremiyoruz. Yapabileceğimiz tek şey yaşayıp gördüklerimizi kendi çocuklarımıza yapmamak.

Peki bütün bunlarda evladın ne suçu var? Gibi kisa bir soru sormak istiyorum size Ben anneyim gelinim gorumceyim Kv bayilmiyorum ama benim evladimin suçu ne bunda Kv bize yardım etmedi çok. sikinti verdi ama. evladimin suçu ne bunda? Ben cocuguma sordum mu onu yaparken? Kendi iradem dahilinde olan ve hiç bir iradesi bulunmadan dünyaya gelen evladimin suçu ne benim yasadiklarimdan? Ben anneyim. ben evladıma verici olmak Z O R U N D A Y I M Sağlık vs problemler dışında! Faturayı evladına kesen anne! leri sevmiyorum Mutsuzluktan beslenen aşık suratlı anne! leri sevmiyorum Ne anneler var neleeeeer yaşıyor ama evladına güller açıyor Bu ne robot mu melek mi Sadece onceliği evladı olan anneler çok yaşayın ayaklarınızı öperim..

Evlendim... esimle aramiz fasl-i muhabbet... ailesi rahatsizligimdan ötürü her seyi burnumdan getirdi annesi kiz kardesi... o kadar ki sokaklarda o.. pu diye bagirip koparilan kus cesetini balkonumun onune koydular ve daha bir suru anormal hareketler... ilac istune ek ilaclar aldim... utaniyorum ama idrarimi bile tutamayacak zamanlar yasadim... esim hep destek oldu... ondan her konuda cok destek aldim... hep pozitif olmaya calisiyorum annem ve kardesim icin... bugun mesaj yazmis bana gunesimiz gel diye... canim yaniyor kaniyor... ben tebessum ediyorum... toz olan hayatima... eşimin destegi dostlarimin destegi... o tozlardan bir hayat cikarsin istiyorum... bunu istiyorum...

Evet o kadar aynıyız ki. ben de bir kere universitede birine cok aşık olmuştum gunlerce odamdan cıkmayıp aglamıstım, annem de beni kendi dusundugu sacma bir sey icin uzuldugumu tahmin edip gelip aklıma bile gelmeyen seyle beni suclamıstı. sonra o kadar dayanamadım ki aynı bihter gibi ölüyorum anlasana tarzında aglamaya baslamıstım. Bana söyledigi tek sey, ne ara bu kadar görüstünüz de aşık oldun, yalan söyleyerek mi cıktın yoksa görusmeye kac kere bulustunuz ki bu kadar kafayı taktın. Sonrasında da hiiicbir sey anlatmadım ona. Bana bu sekilde yaklasacagını bildigim icin. Sonraki sevgilimlden ayrıldıgım zaman da uzulurken cok arastırdı sorusturdu ama tek kelime etmedim, paylaşmak istemiyorum dedim sadece. İstemiyorum cunku, beni suclayacak, ben demistim diyecek, bak gördün mü diyecek, beni obsesiflikle damgalayacak diye. Aşık olmak, birini ssevmek demek ki onun icin ne kadar yabancı seyler ki ben birine bir sey hissettigim zaman garipsiyor. Keske kendine karsı biraz daha sevgi dolu olsaydı diyorum bazen. Aynı dedigin gibi, berbat bir hayat yasamadıgını hayatı berbat edenin kendisi oldugunu göruyorum. ve bunu bize cokca yansıttıgını. üzülüyorum ama en azından ileride neyi yapmamam gerektigini cok iyi biliyorum artık

Peki annenizle bu hislerinizi paylastiniz mi?

vallahi ben de bekar sandım seni

evet dogru, siz de farkındasınız bu durumun zaten. annemlerin de öyleydi. aynen dediginiz gibi babam cok duz bir adam, ailesi de sıkıntılı cok karıstılar bize, annemin ailesi pek ilgilenmezdi. öyle veya böyle bir cocuk sahit olur evet, ama siz gidip surekli cocugunuza bunları anlatır, babasından sogutur, insanlara karsı doldurursanız biraz ters gitmeye baslar isler. ben de o yuzden cok uzuldum. cunku hep hayat cehennem, evlilik cehennem, her seye lanet olsun, babam berbat bir adam. surekli hayatım boyunca bunu duydum bunlarla yasadım. tabii ki evin icinde bir sıkıntı yasanıyorsa herkes buna ortak olur ama bu biraz acımasızca gelmeye basladı bana. bir noktadan sonra yani.

iyi annelik edememiş bu kesin. sevgi başka bişey, ona bişey diyemem, ama sizi mutsuz etmiş sonuçta. yalnız dediğim gibi evim şöyle arabam şöyle yine de mutsuzum diyorsunuz. o yüzdden dedim yavaş yavaş ona dönüşmeyin diye. hayattan zevk alın.

dedem de öyle diyor kızıyor anneme :)

bilmiyorum ama cok mantıklı geldi. arastıracagım tesekkur ederim:)

evet, ben cocukken yasadıklarımın penceresinden böyle bir sey söyledim, su an bu yasımda ve hala ailesiyle yasayan cocuk sıfatında biri olarak, mutsuzsanız ilk asamada cocuklarınıza yansıtmayın ama mutsuzluk devam ediyorsa kendinize de yazık etmeyin, bosanın. cunku kadın mutsuzsa cocuklar da mutsuz oluyor, her sey annede bitiyor. hayat kimseyi cekecek kadar uzun degil.

Bende 3kız annesiyim benim annemde biz kücük ken tansiyon hastası olmuş bize derdiki sizin yüzünüzden bende gercek sanırdım büyüyünce anladım bizim yüzümüzden olmadıgını ben şimdik hasta olsam kızlarıma belli etmemeye celışırım annem gibi şikayetci olmamaya calışıyorum sükredecek cok nimetimiz var başta saglık eş ve cocuklar Allah aratmadan verdi sizde gecmişi bırakın mersedesinizle güzelce gezin :))))en sevdigim araba markasıdır cok rahat güle güle kulanın.

bide bu depresif ruh hallerinin genetik oldugunu dusunuyorum. anneden cocuklara aktariliyor. annrmden bana aktarildi edimde tuz biber oldu. oh ki ne oh. gelde mutlu ol!!!

anlattıklarınızı okudum ve cok uzuldum. gercekten her seyin kurbanı siz olmussunuz. neyse ki esiniz yanınızda, arkanızda, bu cok buyuk bir sans. o agırlıgı tahmin edebiliyorum, bir yandan ailenize annenize karsı hissettiginiz sucluluk duygusu bir yandan kendi hayatınızı yasamanız icin cırpınma... insanın surekli kendini bir seyler icin fazla sorumlu hissetmesi bile kucuklugumuzden gelen suclamaların, sikayetlerin sonucu. bu bile cok yanlıs bir davranıs bicimi ama maalesef oyle kodlanmısız. Allah size sabır versin, gercekten ayakta durdugunuz icin kendinizle gurur duymalısınız.

siz bayagı dolmussunuz patlayacak yer arıyorsunuz. benim sucum neydi peki? 5-6 yasında surekli babamdan nefret eden bir anne, sürekli mutsuz ve aglayan bir kadın. icten ice babamdan sogudum ve babam olmasa ne kadar mutlu olurduk diye butun cocuklugum boyunca babamdan uzak durdum, onun da bizi sevmedigini dusundum, ve de annemin bizim yuzumuzden bunları yasayıp mutsuz oldugunu. annemin mutsuzlugunun sebebinin biz oldugumuzu. ergenlige girdigimden itibaren hep kendimden 15-20 yas buyuk adamlara aşık oldum. hep hayatımda kendimden cok buyuk erkekler oldu. hicbir zaman kendi yasımda birine bir sey hissedemedim, hep hayatımdaki boslukları yabancılarla doldurmaya calıstım, benim sucum neydi peki? ben sizin yasadıklarınızı yasamadım, annemin yasadıklarını yasamadım, YAŞAMAK ZORUNDA DA DEGİLİM, kücükken hep bu mutsuzluga maruz kaldım ve sizin ve annemin evlendikten sonra 20 küsür 30 küsür yasında yasayıp kaldıramadıgı seyleri BEN KÜCÜKKEN İLKOKULDAYKEN YAŞADIM ve su an bunun acısını yasıyorum anlatabildim mi? butun bunların beni ne kadar etkiledigini görmeniz icin daha ne demem gerekiyor? Ben buraya annemi suclamaya yermeye gelmedim. yasadıgım seyleri anlatıyorum ve benim cocuklugumu, su anımı, insan iliskilerimi ve gelecegimi ne kadar kötü etkiledigini anlatmaya calısıyorum, anlatabildim mi? siz de gidin cocuklarınıza anlatın babanız söyle kötü böyle lanet bir adam, keske evlenmeseydim lanet olsun, hayattan nefret ediyorum, her gun ölmek istiyorum diye, bakalım cocuklarınız ileride mutlu olabilecek mi? cocuklugum boyunca elimde olmayan seylerin, hayatımdaki yetiskin insanların yasadıgı olayların etkisini hala uzerimden atamamısken bırakın da suclayacak birilerini arayayım.

ben mutsuz oldugumu dusunmuyorum gercekten su an yasadıgım hayattan cok memnunum. sadece hep bir mutsuzluga suruklenme korkusu var. bataklık gibi. psikolog konusunu ben de dusundum, faydası olabilir en azındn bu travma diye adlandırdıgım mutsuzluk korkusunu aşabilmek icin

Aynı ben Tek farkımız ben annemle görüşmüyorum 2 yıldır.. Önceki

Yazdıklarında çok haklısın.. çok doğru tespitler yapmışsın. İnsan bazen, mersedesimiz evlerimiz olmasaydı ama beni şarkılar söyleyerek kek kokuları içinde mutlu karşılayan bir annem olsaydı diyor. Bir de kaynana görümce bilmemne yüzünden ailesini ve çocuklarını mutsuz eden anne kötü bir annedir. Burda anneni haklı bulanlar da muhtemelen kendileri de elti kaynana yüzünden kendi evlerinde huzur bırakmayan tipler. Özeleştiri yapamiyorlar ve annenin haksız. olduğunu kabul etseler, aslında kendi kötü anneliklerini kabul etmiş olacaklar.

Insaallah zor. olacak bizler icin ama azimle basarabilecegimize onlarin hatalarindan birazda olsun siyrilabilecegimize inaniyorum. Bende anneme asla derdimi anlatmam cunku hic birseyde yanmda olmaz. Aksine suclu cukarim. Kiz kardesimde yok bazen boyle cok. dolup tasarm soylerim kendisine benm bi kiz kardesm bile yok sen hem anne hem kiz kardes olmalıydın. diye ama. fazla bencil annem. bende careyi anlatmamakda buldum zaten. Anneniz farkli bir dunyaya dahil olsa cok sey degisirmia gibi geliyor bana. Peygamberimizin hayatindan kesitler bile onu kendine getirimis gercekten Jeanne

aynen öyle. cocugu dunyaya getirince o anne ve babanın sorumlulugu oluyor. ona gelip biz ev almadık seni ozel okullarda okuttuk kirada süründük diyince iyi anne baba olunmuyor, beni dunyaya getirdin bakmak zorundasın. cocuk dogarken sormuyor kimse dogmak istiyor musun dıye..

Yetişkin çocuk.. bu kavramın içeriğini biliyor musunuz? Nedense anneniz öyle gibi geldi bana..

aynen iste eskiden cok kucukken bunun icin kendimi cok suclardım. annemin mutsuzlugunun sebebi biz miyiz diye

bence anneniz erken yaşta evlenmemiş. bilemeyiz ama eşiyle özel konularda sorunları olabilir, severek evlenmemiş olabilir ve bunu asla dile getirmemiş de olabilir, anaç olmayan bir kişilikle evlat sahibi olmuş olabilir ya da mutsuzluktan haz alabilir. benim bir kardeşim öyle çünkü. hiçbir şey olmasa insanlar niye mutlu diye bile sinirlenir. zira ben de 23 yaşımda evlendim 24 yaşımda anne oldum. çalışıyorum da eşim de çok yoğun çalışıyor. şu an işteyim mesela. gezmek falan hayal gibi. yaz tatilin de 4 gün yıllık izin kullanıp tatil yaptım. mutluyum çok şükür. her insan gibi belki biraz daha fazla olabilir sıkıntılarım da var. ama bunla baş etmeliyim yani yapacak bişey yok. size bunları neden anlattım biliyor musunuz; annenizi artık değiştiremezsiniz ama kendi fikirlerinizi değiştirebilirsiniz. evlenince dünyanın en mutlu kadını olabilirsiniz, ya da onca dert için de yine de mutlu olduğunuzu düşünebilirsiniz, yaptığınız çocuklar için ohh iyi ki olmuşlar da eve bağlamış keratalar diyebilirsiniz. kesinlikle kişilik meselesi bu.

Ve hamile oldugum halde bile hic uzulur mu diye dusunmuz bazen gerekli bazen gereksiz her derdini anlatir. Seninle konusunca rahatliyorum der. Ama benm dediklerimib tekini dahi tutmaz. Ve ben bosuna kendimi yorarim benm anlatacagm hc kimse olmaz. Cok uzulurum. Ama hep ne ya bunumu taktin buna mi uzulunur diye teselli veririm. Sonra telefonu kapat agla dur. Benm hayatta boyle gececek sanırım. O sag olsunda varsin anlatsin ne yapayim. icinr atip hasta olacagina. Ne olursa olsun kiymetlimiz onlar bizim. Varligina bin sukur. Kendi cocuklugunuza indiğimiz gibi annenizin cocuklugunada bi inin derim kim bilir orda ne acilar vardir.

evet cok tesekkur ederim.. cok dogru söylemissiniz. üzüldüm okurken. yetiskinler cok bencillik ediyor gercekten cocuklara karsı, ve sonuc ortada. hep cocuklar ortada gidip gidip geliyor, cocuklugumdan itibaren hic sevemedim babannemi, bu yasıma geldim, hala sogugum ona karsı. dedigim gibi kırmak istiyorum ama, ne bileyim. haklısınız siz. babannemi aramam lazım belki de.

Anlattiklarin ve yorumlar...6 yaşlarında artık anlatma diye agliyordum... lisedeyken de... ama annem hala devam ediyordu... haklıydı... universiteden arkadasimi getirdim eve bir kereligine! hic tanimadigi kisiye bile gidene kadar anlatti... empatim yuksekti... hala yuksek... evleneli 3. yılım doluyor... artik eskisi gibi anlatamadigi icin her yerinde yaralar çıktı... ayaklarinin üstüne basamaz durumda... doktora gitti psikolojik dedi verdigi ilaclari almadi... kabullenmiyor... her gidisimde hala babama karşı hakaretler... hakli mi?... evet!... babam kotu mu? bu sorunun cevabını mahsere kadar ariycam... sebep mi? Artik duygularimi kontrol edemeyecek durumdayim... ilaclarla yasiyorum... kardesim de öyle... annem yemek yapmayi sever gecenin 3 unde canımız bir sey istesin acik bir yer bulur malzeme alır yapardi... hastalansak babam yatarken gecenin 3'unde ekip otosu çevirip hastaneye gotururdu... babam 40 yaslarina kadar calisti sonra birakti... her seyi... disari bile cikmadi... universite hayatim bitti en iyi universitelerden birinde muhendislik okuyordum disardan bitirdim isletme... kardesim malulen genc yasta emekli... annem acligimiza dayanamaz... hastaligimiza da... yazarken yutkunuyorum... cok iyi biri... ama benim hayatim da kardesimin hayati da artik ilacsiz devam edemeyecek durumda... babam mi aradan 20 kusur sene gecti hala calismiyor... bizse artik calisamiyoruz! Sadece donem donem fazla yorulmadan... evlendim hic istemeden... neden mi?erkekleri sevemedim... iyi mi ettim? Evet... megerse erkek öcü degilmis! Agliyorum hala... hala... ama her yeni bir saat tutunacak bir umut bulmaya calisiyorum kendime... kimseye anlatamadigim bir konuydu... TESEKKURLER...

evet ben de su an haberleri actıgımda şehit haberleri, öldürülen çocuklar, tecavüz, taciz, savaş.. hala bu yuzyılda boyle seylerin yasanması beni o kadar üzüyor ki, bazen kendimden utanıyorum insanlar bu kadar zor kosullarda hayatta kalmaya calısırken bız ne kadar rahat ve gamsızız diye. tabii sonra eve geliyorum ve annem söylenmeye baslıyor, neredeyse artık cok sukur bugun de annem söylendi günlük dert kotamı doldurdum artık mutlu degilim diyecegim. Üzüldüğüm en buyuk sey de butun cocuklugumun bizim ne kadar mutsuz bir aile oldugumuzu, hatta aile bile olamadıgımızı dusunmekle gecmis olması. bu gercekten buyuk bir sorun benim icin, ama bunun öyle olmadıgını dusunup kendimi telkin ediyorum, ve evet hayat bir hediye, ben mutluyum ve hep de böyle olacagıma inanıyorum. korkularımın da bunun önune gecmesine izin vermemeye calısıyorum.

yok calısmıyorum. yani gönüllü olarak yaptıgım isler var, ders veriyorum, yaslı bir komsumuza yardıma gidiyorum, arkadasımın annesinin butiginin hesap islerini yapıyorum, arkadasımla ortak bir projemiz var kermeslere, derneklere gidiyoruz. öyle yani. ben seviyorum bu sekilde, ne bosum ne dolu. yuksek lisans yaptım avukatım. ama avukat olup dunyayı kurtarmayacagım icin bu sekilde faal olmak daha cok hosuma gidiyor :) fazla stresli bir is yapmak istemiyorum

cok dogru. insanın icinden gelmeli. bazen ben de nedensiz yere mutlu oluyorum, ya da ne bileyim beni mutlu etmek icin dondurma alsan ya da hamburger yemeye gidelim desen inanılmaz mutlu olurum. mesela en yakın arkadasımla ne zman bulussak hep salata yeriz, gecen dogum gunumde hamburger yiyelim istersen dedi o kadar sevindim ki. diyor ki bu kadar sevinecegini bilsem onceden teklif ederdim havalara uctun resmen. gercekten öyle, ben kolay mutlu oluyorum cunku mutlu olmak basit bir sey, hayatı basite indirgemek lazım ki tadını alasın. ben genel olarak hayattan zevk almaya calısan bir insanım ama bazen herkesinki gibi icinden cıkamayacagım sorunlarım oluyor, elbette karamsarlıga kapılıyorum. ama bunu genel hayat tarzı haline getirip sürekli batsın bu dünya diye dolasırsam, istersem 50 hamburger yiyeyim, tebessüm edemem..

bu ne gerginlik hayırdır? regl döneminde misin? lise boyunca içinde boğulduğumuz matematik geometrinin vs kendime uygun olan mesleği seçmeme yardımı nedir? ben süper matematik yapıyorum bu harika bir doktor olacağım anlamına mı geliyor? hayır ben doktorluk hakkında zerre fikrim olmadan sırf matematiği vs iyi çözdüğüm için doktor oluyorum şu sistemde.. haa mühendis de olsam farketmez, bakıyorum tıp tutmuyor o zaman mühendislik yazıyorum. kabiliyet, eğilim arayan yok bu sınavlarda. var da ben mi kaçırdım? haaa diyelim ki şanslıyım, onca dersle boğuşurken ilgi alanımı da keşfettim. ben müzikten hoşlanıyorum. ne mi oluyor? 6 sene tıp okuyorum sonra diyorum ki yok bu benim yapabileceğim iş değil. gidiyorum şarkıcı oluyorum misal. neden? tıp gayet havalı iken konservatuara hayırlı gözle bakan yok da ondan. ilk mesajınız komikti, bu ise sırf muhalefet olucam diye daha da komik bir hal almış.

Hepsini okuyamadim ama annen sana ve kardesine hep kötü seyler yasatmis siddet felan olmasada piskolojinizi bozmus annenin hareketlerini normal bulmadim. Belki annenizinde piskolojisi bozuk bir uzmanla görüsmekde fayda var sanirim. Sanki annen buldu da bunuyor gibi üstüne alinma ama yazdiklarindan bunu cikardim umarim hakkinizda hayirlisi olur

Kendi anneme benzettim :) bazı şeyleri değiştiremezsin kabullen. Annen kronik depresiftir büyük ihtimalle. Maalesef bu genetik bir hastalık. Yardım al sen de de çıkması büyük bir ihtimal gibi. Üzülme sen de. Ailelerimizi kendimiz seçmiyoruz. Benim annem bize kahvaltı bile hazırlamazdı. Evde hergün mercimek çorbası pişerdi onu içerdik. Ve bunun nedeni fakirlik değildi. Sadece canı istemezdi. Şimdi neredeyse 70 ine geliyor gala mutsuz gala söyleniyor. Kızlarının eşleriyle babamı kıyaslıyor. Yok bizim kocalarımız peşimize geziyormuşta bir aramızda o şansızmışta! Düşün öz annem! Kendime kıyafet alırken gizli alırdım. Ona niye almadım diye kıskanmasın diye. Oooo... anlatmayayım daha neler nelerrr. Son bir şey hasta olmaktan nefret ederim çünkü annem hep hastaydı hem hastaneydi hem açtık üşürdük. Ve biz fakir değildik. İki arabaları bir sürü evleri vardı. Ne zaman hasta olsam annem ben daha çok hastayım yarışına girerdi. Çorba bile pişirmezdi. Kardeşler birbirimize bakardık. Şimdi anne olmaya çalışıyorum. Annem geçenlerde dedi ki! Çok güleceksiniz! Sen yeter ki doğur ben bakarım :)

İlk yorum yazan üye sevmek ayrı, iyi anne olmak ayrı demisti. Simdi tekrar edecegim belki ama anneme kötü anne diyemem bu beni cok üzer. Biz eve döndüğümüzde bize kek börek kurabiye yapardı hep, bizi gercekten iyi yetistirmeye ve mutlu etmeye calıstı, ama nasıl desem, icinde mutsuz olan insan dısarıya da mutsuzluk veriyor bir sure sonra, bize karsı kendi mutsuzlugundan bagımsız davranısları cok iyi ama bir kelime etsem bin laf isitiyordum, ben bunu cektim bunu yasadım, ben buna butun cocuklugum boyunca da şahit oldum. ve hep sizin icin katlandım lafını duydukca kendimi sucladım annem bizim yuzumuzden mutsuz diye. O yuzden artık iyiyi kötüyü dogruyu yanlısı ayırt edebilecek olgunluga eriştiğim icin beni ne kadar kötü etkiledigini anlayabiliyorum. neyi yapıp neyi yapmamam gerektigini.. lou

Ben hep cocuguma yansitmim diye ugrastim Ama hic babasini yada babasinin ailesini kotulemedim. Küs oldugumuzu bile bu yıl ögrendi. (Oglum 11yasinda) Yani farkindaydi aslinda ama hic evimizde bahisleri gecmedi onun yaninda O da tanimadigindan onlari hic sormadi Ama belki dahada buyudukce Niye amcamla konusmuyoruz? Niye halamla konusmuyoruz diye sorgulayabilir beni. Anlasamiyorum ben dicem gecicem Cocuguma karsima alip bana bunu yaptilar bana sunu yaptilar hic demedim. Dememde. Aklini bulandirmanin alemi yok. Belki o ince siniri anneniz koyamadi sizi koruyamadi bu olaylardan Size yansitti Kizdiginiz nokta belki bu. Haklisinizda. Ben ogluma yansitmamak icin cok geceleri agladim. Dusa girdim sesimi duymasin diye dusta agladim. Karanlik odalarda agladim anlamasin diye Ki ozamanlar 4-5yasidaydi. Oglum 6 yasindayken tamamen esimin ailesiyke ilisigimi kestim. Bitti aglamalar isyanlar.

çocuğun suçu ne ki? bu bayan bilinçaltına mutsuzluğu yerleştirmiş. bu şekilde katlanıp bir çocuğa bu travmayı yaratacağına ayrılsaymış.

Siz zaten güzel özet gecmissiniz ama anneniz araya bir set koymussa duvarlar orulmusse karşı taraf da insanın pes etmiştir eğer anneniz baskın bir karakter ise Anne tarafı da madem öyle, siz çocuk değilsiniz artık bazı şeyleri daha iyi idrak ediyorsunuz sorguluyorsunuz artık belli ki ben bir adım atin derim insnalr neler yaşıyor ya yine de yuzyuze bakıyorlar, bakın belki onlara çok katı durmuştur anneniz empati yapın, kolay bisey değil Benim. yengem yegenimi öyle doldurdu ki anlatamam uzun sureler gorusturmedi, ama nedir şimdi buyudu ve çok sukur artık ideal ediyor ve vicdanlı annesinin tavırlarını ölçtü tartti kendi adım attı bize Ben diğer kısımdan baktigimiçin canım acıyor bi tur konulara. yazarhanim35 Yazar

ben surekli onunla bu konu oldugu zaman konusuyorum, telkinlerde bulunuyorum ve cok sakin bir sekilde anlatıyorum neyin ne oldugunu, olmadıgını, her seyi. gercekten psikologa gitse benim dediklerimin aynısını söyler ondan da eminim. ama annem mutsuz olmayı ve hasta olmayı seviyor. surekli kendisini hasta etmek icin ugrasıyor. lenfleri alındı agırlıktan gectim hicbir sey kaldırmaması lazım spora gidip agırlık calısıyor. grip olmaması lazım ıslak sacla bahceye cıkıyor. yediklerine asla dikkat etmiyor, sekeri var butun gun ac gezip eve gelip pasta tatlı yiyor. bu insan 50 yasına basacak yakında. benim elimden artık bir sey gelmiyor. bilerek yaptıgını dusunuyorum artık, cunku sonunda yine ben sizin icin hasta oldum, siz beni hasta ettiniz diyecek.

ben o konuda hic annem gibi degilim neyse ki, her gun uyandıgım zaman yüzümü yalayan bir köpeğimin olması, onunla sahilde yuruyuse gitmem, sonra sıcak ekmek alıp eve gelmek, camı acmak nefes almak, her sey bana mutluluk veriyor. Ama iste dedigim gibi sonra icten ice bir mutsuzluk ve sanki vicdan azabı cekiyorum. bu da cok sinirimi bozuyor.

Anladım. Benim babam 4 4lüktür Tek kusuru anneme olan zaafıdır. şu saatten sonra annelerimizede kendimizede empati ve sabır dileyelim Önceki

Annenin öyle bir yapısı var diye seninde öyle olacak diye bir kaide yok, hayatını akışına bırak evlenmeyi düşündüğün insani güzel analize et ve mutlu ol.

Arkadaşın anlattığı durum anneme çok benzediği için yorum yapıyorum annem öğretmen maddi olarak gayet kimseye ihtiyacı olmayan bir insan. Evliliğinin ilk gününden itibaren evliliğinden şikayetçi ve bizim için katlandığını söyler. Ama işin ilginç tarafı 6 sene biz olmamışız

Canım bunlar kocayı hayatta boşamazlar. Çünkü başka hiç bir adam bu kaprislere tahammül edemez. Hayatta boşamaz adamın hayatı burunlarından getirirler. S

Meğerse her evde olan şeylermiş diyorsunuz da kolay değil kv. görümce eziyetleri. Aile içi kavga da her ailede olunca hafiflemiyor ne yazıkki. Anneniz de durup dururken öyle olmuyordu mercedes, deniz manzarası mutlu olmaya yetmeyebiliyor. cocuklar babalarına çoğu zaman annelerinin penceresinden bakamıyor. demekki cok üzulmüş

yazdıklarınızın her kelimesine katılıyorum. malesef ruhsat erilmiyor. hazır olmadan çocuk yapıyorlar sonra kaldıramıyorlar e o miniğin de hayatını mahvediyorlar. örnek işte konu sahibesinin hayatı. özellikle şu sözüne takıldım:"bu mutluluk bana ait değilmiş gibi hissediyorum" demiş konu sahibesi. demek ki bilinçaltına işlenmiş nakış nakış mutsuzluk sonra da çıkarlar analık kutsal analık şöyle analık böyle. doğurmaya her canlı doğrurur ondan sonrası özellikle işin psikolojik boyutu önemli. Ben de annem gibi bir anne olursam diye korkuyorum. Umarım çok daha iyisi olmayı başarırım

konunu dun okudum yazip yazmamak arasinda cok kaldim. 31 yasindayim evliyim tedavi ile olan bir evladim var SUKROLSUN. Annemi cok seviyorum ama amasi var iste... omrum boyunca karsilikli oturup dertlestigimizi bilmem. babamin durumu kotu degildir ama Annem hep bizim neyimiz var ki modundadir ki surekli marka giyinir hep daha ustunu gorur. babamin daha birkere anneme bagirdigini bilmem dunya iyisi bir adamdir ama Annem el iyisi der ona. kardeslerime gelince kesinlikle benden daha iyi kosullarda ve ozgurlukte okudular okuyorlar ama yine da yine Annem yuzunden babam yaranamaz onlara. Annem 3 senedir tutturdu bosanicam diye o oyle dedikce resmen tiksiniyorum. bosanma sebebi yok. ilgisizmis konusmuyormus adam konussa bagirarak cevap veriyor. halamlardan nefreteder bunu agziyla soyler ama onlarla tatillere gider. ben halamla ayni sehirdeyim gorusuyorum yardim gelir ama Annem yanlarindan ayrilmiyorsun diye demedigini birakmaz... evlendigimden beri sanki el oldum bikackere annemlerin yasadigi sehre gitmek istedik hep bir bahanesi oldu ee haliyleesim de gitmek istemiyor artik. esim de oyle gicik bir adam degildir ama illa tek basin gelmeliymisim arkadaslarinin kizlari oyle yapiyormi torununu da almaliymisim. ben ve esim hoslanmiyoruz bu durumdan. ayri kalmayi sevmiyoruz. ama anlatamiyorum. her telefonda bir kavga. bana soylemeleri hereken seyleri gizlerler cok acayipler. bugun bi hafta olucak aramadim o da aramadi. whatsapp tan torunun fotolarini atiyorum cunku biliyorum torunumdan mahrum ettiler beni diyecek. bekliyorum cok ozledim ama bekliyorum... uzun oldu ama bazen boyle oluyor iste... Annem gibi bir anne miyim bazen farkediyorum ki aynen onun endiselerine sahibim ve kendimi duzeltmeye calisiyorum. umarim kizima ayni seyleri yasatmam. bak annemle dertlesmek istedigim bir zamanda annenim bana soyledigi birseyi soyleyeyim sana daanla beni. ilk tedavim olumsuz aradim annemi olumsuz dedim kizarak bana ilk cocuguvolmayan sen degilsin dedi... bogazimda dugumdur o soz... omrum boyunca unutmayacagim...

iyi annelik edememiş diyemem, bunu dusunmek bile beni cok üzer, cunku onu cok seviyorum. ama bunu hayatı boyunca bana ve kardesime yansıtmasının ne kadar yanlıs oldugunu her gecen yaşımda daha iyi anlıyorum. benim de tek istegim onun gibi mutsuz olmamak. dediginiz dogru olabilir, kronik depresyon, ben ona cok söyledim psikologa gitmesini ama ben de psikoloji okudum ben kendi kendimi tedavi edebilirim diyor hep.

Ben de annem gibi bir anne olursam diye korkuyorum. Umarım çok daha iyisi olmayı başarırım insallah hepimiz ileride cok bilincli ve iyi anneler olur ruhsal ve fiziksel acıdan saglıklı evlatlar yetistirebiliriz

Sabah uyandığında köpeğin yüz yalamasinda değildir mutluluk abdestte namazdadir. Düşünmenizi tavsiye ederim. Anne yanlış yapmış o kesin fakat, sizdeki mutsuzluk anneden kaynaklı değil diye düşünüyorum. Ayrıca hem tatmin olmadığınızı, mutsuz olduğunuzu söylüyorsunuz, hem de mutluyum vs. diyorsunuz. Sizin ruhunuz aç, onu doyurmanin yolu ise mercedes değil namaz.

çalışıyor musunuz? bence sürekli bi meşgale ile kafanızı meşgul etmeniz lazım. rahat batıyo diycem nerdeyse :)

Annen sevmediği bir adamla evlendırılmıs maddı durumu ıyı dıye anladıgım kadarıyla ve evlılıgı suresınce sevgı ılgı alaka gorememıs bız kadınlar ne ıcın evlenırız sevmek sevılmek ılgılenılmek ısterız ama annen bunları gorememıs goremedıkce sıze saldırmıs babana duyemedıklerını sıze soylemıs evet kotu bır cocukluk gecırmıssınız bence bır psıkolog yardımı almalısınız bu durumları atlatmak ıcın

Herkesin derdi kendine büyükmüş derler. Yasadiklarin zor... Yapilacak birşey yok. Gecmisin izlerini unut ve düşünme..

:) buradaki arkadaşlar ilk bekar sanmisti ama değilim. İlgimi çeker hep bu kizkurusu, kurutulmuş kız, kurukiz

Psikolojik herhangi bir sorunun var mı? F fozgeb

yoo alınmam haklısnız zaten dedem de hep kızar cok abartıyorsun vs diye. ben de bu konuda psikolojik destek almayı dusunuyorum.

cok tesekkur ederim cok tatlısınız

Sanirim anneniz otuzunda da evlense yine bu şekilde olurmuş.. Karakteri bu cunku annenizin.. Siz de mumkun oldugu kadar annenizle bu tarz konulari konuşmayin, sizi etkilemesine izin vermeyin. Cevrenize bakin elinizdeki imkanlara bakin ve şukredin, bi başkasi sizi mutlu hissettiremez siz kendinizi mutlu hissedebilirsiniz ancak.. choccywhoccydoodah

evet ama biraz da karsı tarafı, ozellikle de karsı taraf sizin cocugunuzsa veya sadece bir cocuksa, dusunmek lazım. bana su an gelip anlatsa, bu yasımda anlatsa inanın cok daha dogru olurdu. ama 7 yasında annemin babamdan nefret ettigini ve ölmek istedigini dinlemek cok da guzel bir duygu olmuyor

Canım benim üşenmeden okudum, ve durumuna cok üzüldüm. Olaya iyi tarafından bakmaya calıs, BUNLAR YAŞANDI SEN DAHA GÜÇLÜ OLDUN, bunlar yaşandı SEN ASLA ÖYLE BİR ANNE OLMAYACAKSIN. ben öyle yapıyorum hayatında başarılar.

ugrasıp yazmıssınız tesekkur ederim. gercekten bazı insanların huyu boyle ben de annemde bunu gordum. kötü olan kısım bunu butun cocuklugum boyunca yasadım ve aklım ermeye basladıgı zaman gordum. bazen arkadaslarımla dertlesirken konusuyoruz onlar da dıyor anneleri surekli söylenirmis sikayet edermis, onlar da kucukken zannederlermis ki hayat cok kötü, berbat. ama nasıl her kadının görümce kv derdi yasaması bu derdi hafifletmiyorsa, her annenin aynı sekilde söylenip bunları cocuguna yansıtması da bu sucu hafifletmiyor. bizim de köpeğimiz var simdi ben ugrasıyorum her seyiyle, ben de almadım ama cok seviyorum o benim her seyim. yeri geliyor butun gun evde oturuyoruz butun hayatımı ona göre programlıyorum ama asla söylenmiyorum asla sikayet etmiyorum ben halimden memnunum cok seviyorum cunku. bilmiyorum demek ki insanlar cocuk sahibi olunca mutsuz evlilik + cocuk sorumlulugu + aile problemleri ust uste binince dengeyi kuramıyor, illa bir taraftan cıkarıyor sinirini. annem babama karsı agzını acamazdı, babannemlere karsı da hic acamazdı. babam ezmezdi annemi ama babannem biraz dominant bir kadındı cidden. annem de bize döktü hep icini, bize anlattı. ama bence cok yanlıs bir secim oldu, bunu da bu yasta anlıyorum. ogrendigim en onemlisi bu oldu ileride asla yapmamam gerekenleri artık biliyorum

bu konuda yarası olan ne kadar insan varmıs meger. demek ki bizim toplumumuz bu yuzden bu kadar mutsuz. mutsuz anne demek mutsuz cocuk mutsuz gelecek demek. cok uzuldum, bir yandan da yalnız olmadıgımı gordum.. ama sevinemedim. neyse ki farkındayız ve ileride aynı seyleri biz yapmayacagız. farkında olup bunu dile getirmek problemi cozmenin yarısından da cogu ediyor cunku.. kendi hayatınızla ilgili kuramadıgınız cumleler oldugunu burada belirtmeniz bile buyuk bir adım, öyle dusunun. her sey kendi elimizde. benim de cok buyuk korkularım var ama bunları yuzlesip asarsak cok daha guzel bir hayat bizi bekliyor

:) son cümleye güldüm gercekten iyiymiş. annem cok sukur bizim hicbir seyimizi eksik etmedi her zaman mükellef sofralar hazırlar tıka basa da doyurur, hastalanınca sabaha kadar başımızda beklerdi. gercekten burada da hep yazdım annem cok iyi bir anne, kendi dertlerinden bagımsız olarak. ama ne zaman bir seye canı sıkılsa baslardı söylnmeye. surekli babam söyle kötü babannem böyle kötü hayat böyle berbat evlilik cehennem. butun bu kötülülklere bizm yzumuzden katlandıgını da ekleyince iyice üzülür aglardım. cok agladım geceleri. cok kücüktüm ama hatırlıyorum. böyle bir hayat iste. insanın dengeyi iyi kurması lazım. kronik depresif eger genetik bir seyse ve gercekten geciyorsa o zaman panik olabilirim. cunku depresyon hic bana göre bir sey degil

Rahat batması diye bir şey var gerçekten de. Annenizin hayatı boyunca gerçek bir derdi olmamış ki ıbız zıbık şeylerden büyük dramlar çıkartmış. Siz de onun gibi olmayın şuyum var buyum var ama mutsuzum vs vs diye. İnsanlar çok uzun süre mutlu olunca, mutlu olduğunu unutuyor bence... C

Abartan sizsiniz bence. Annenizin yaşadıklarını hiasettiklerini size en yakını olan kızına dile getirmesinde ne var? Jeanne

sag olun tesekkür ederim :) bilmem, her sey olabilir, o yuzden net bir sekilde suclayıp kötü ilan edemiyorum zaten. onu da anlamaya calısıyorum. su an bunu yapabiliyorum belki, ama kucukken o kadar kısıtlı bir algımız oluyor ki, o zamanki yasadıgım etkinin siddetinde yasıyorum su an, her ne kadar anlayabilecek kapasitede olsam da.

evet dogru. babam bize karsı cok iyiydi ama lise zamanı dusunuyorum cok uzaktık birbirimize, bir de annemin anlattıgı gecmisten kalan seyler var ki, babamla neredeyse kopmustuk tamamen. yasımız ilerledikce uzaklastık. benim de hayatımı cok etkiledi, hep kendimden cok buyuk erkeklerden hoslanmamın sebebi bu oldu. gerçekten öyle, erkekler kadınları mutsuz ediyor, kadınlar da cocuklarını. böyle böyle derken kısır döngü

evet kesinlikle. ben hayatımdan cok memnunum, benim de hatalarım vardır mutlaka, oluyordur da, ama bunları buyutup insanlara yansıtmak yerine bir sekilde asmaya calısıyorum. cok sukur her seyim var ve mutluyum ama nedensiz flashbackler yasıyorum ve cok sinirimi bozuyor. insallah bunları da asacagım, her sey insanlar icin bu dunyada. ne yaparsak kendimize yapıyoruz cunku..

Yorumlarınızı seviyorum... yaşınıza gore cok olgun yorumlariniz var... ama bi de şöyle düşünmek lazım... hani belki annenizin size anlatmadıgı cok başka sorunlari vardır.. anlatılamayacak cinsten... yani psikolojik kaynaklı degil de belki cinsel kaynaklı veya başka türlü...

Okudum maalesef anne baba olmak için ruhsat istenmiyor doğurganlık özelliğin varsa doğuruyorsun ve anne baba oluyorsun işte.. amaç çoğalmak, hayatta evlilikten sonraki adımı gerçekleştirmek oluyor. Hazır mıyım buna diye düşünmeden pat diye doğan çocuk ve şikayet şikayet şikayet... Geçen bir konu vardı linç edildiğim. 3 aylık bebeği olan bir kadının bebeğinden şikayet ettiği 4. konusu! Meseleyi benim çocuğum olmayışına bağladı millet ama hiç alakası yok. Sorun işte burda senin anlattığın bölümde.. Benzer bir anneye sahibim. Hiç bir zaman dizine yatıp da ağlayamadım bir sorunum olduğunda. Evliliğimde de bazı problemler oldu yer yer en önce annemden sakladım bunu." Ben sana demiştim " demesin diye! Seni çok iyi anlıyorum ama korkma.. ben de anneme bakınca hiç de berbat bir hayat yaşamadığını hayatı berbat edenin kendisi olduğunu görüyorum. Bunu görünce sorun büyük ölçüde azalıyor. Yıllarca elti kayın kv dedikodularına ben de maruz kaldım, baban beni öyle ezdi böyle ezdileri dinledim.. ama şimdi evim ayrı barkım ayrı. Annem kendini mutsuz edecek trilyon şey buluyor her saat.. şikayetlenmeye başladığında işe çağırıyorlar, yemek taştı, biri arıyor diye kapatıyorum tlfu

offf benim teyzem de aynı. birebir aynısı hem de tek fark cocugu yok. ama bizde durum su sekilde farklı, annemin ailesinde herkes babamı cok sever, kavga ettiklerinde falan da ananem hep annemi sakinlestirir, aralarını ananem yapar, teyzelerim babamı cok sever abi abi diye dolasırlar hep gorusurler. dedem de öyle, anneme der hep senin stres yapacak neyin var ki surekli huzursuzluk cıkarıyorsun diye. annemin biraz abartma huyu var herhalde ondan dolayı bu kadar mutsuz. keske bu huyunu duzeltseymis de biz de bu kadar stresli cocuklar olmasaymısız. kesinlikle ben de aynı seyı dusunuyorum, yetiskinlerin bile kaldıramayıp buyuk kavgalar cıkarttıgı sorunları cocuklarınıza anlatmayın. siz kaldıramazken onlar ne yapsın? kucukken hamur gibi oluyor cocuklar yogurdukca sekilleniyor. sürekli soylenıp kotu seyler anlatırsanız mutsuz bıreyler olurlar. sonuc: mahvolmus bir hayat, yıkık bir ruh saglıgı

annem aslında kaprisli bir insan degildir, uyumludur. babamın da cok cins huyları var annem alttan almasa belki bu kadar sene evli kalamazlardı. ama soyle de bir sey var. evlilik denge meselesi evet ama bunu kendine iskence haline getirip getirmemek de senin elinde. ya da annemin baabama melek olup surekli butun sıkayetlerini ve nefretini bize kusması da kisinin kendisinin elinde. annem de babam da mukemmel insanlar degiller. babamın da annem icin söyledigi kötu seyleri duymuslugum var ama asla bize gelip bak senin annen söyle böyle demedi. ama annem bunu hep yapardı. bilmiyorum belki gercekten paylasacagı kimse olmadıgı icindir. bilmiyorum gercekten. neyse ne. paylasacagı kimse olmasa da paylasacagı kisiler biz olmamalıydık.

Geçen bir konu vardı linç edildiğim. 3 aylık bebeği olan bir kadının bebeğinden şikayet ettiği 4. konusu! Meseleyi benim çocuğum olmayışına bağladı millet ama hiç alakası yok. Sorun işte burda senin anlattığın bölümde.. Benzer bir anneye sahibim. Hiç bir zaman dizine yatıp da ağlayamadım bir sorunum olduğunda. Evliliğimde de bazı problemler oldu yer yer en önce annemden sakladım bunu." Ben sana demiştim " demesin diye! Seni çok iyi anlıyorum ama korkma.. ben de anneme bakınca hiç de berbat bir hayat yaşamadığını hayatı berbat edenin kendisi olduğunu görüyorum. Bunu görünce sorun büyük ölçüde azalıyor. Yıllarca elti kayın kv dedikodularına ben de maruz kaldım, baban beni öyle ezdi böyle ezdileri dinledim.. ama şimdi evim ayrı barkım ayrı. Annem kendini mutsuz edecek trilyon şey buluyor her saat.. şikayetlenmeye başladığında işe çağırıyorlar, yemek taştı, biri arıyor diye kapatıyorum tlfu yazdıklarınızın her kelimesine katılıyorum. malesef ruhsat erilmiyor. hazır olmadan çocuk yapıyorlar sonra kaldıramıyorlar e o miniğin de hayatını mahvediyorlar. örnek işte konu sahibesinin hayatı. özellikle şu sözüne takıldım:"bu mutluluk bana ait değilmiş gibi hissediyorum" demiş konu sahibesi. demek ki bilinçaltına işlenmiş nakış nakış mutsuzluk sonra da çıkarlar analık kutsal analık şöyle analık böyle. doğurmaya her canlı doğrurur ondan sonrası özellikle işin psikolojik boyutu önemli.

Hersey para, mercedes, ev, manzara degil malesef. Belki babanizdan ilgi, ona vakit ayirmasini, onunla sohbet etmesini, onunla ilgilenmesini beklemistir. Sefkate ihtiyaci vardir. Babaniz duz mantik biridir belki. Babanizin karakterini bilmiyoruz. Babanizin ailesinden sıkıntıları annenizi mutsuz yapmis olabilir. Bende esimin ailesiyle gorusmuyorum. Oglumda tanimiyo onlari. Sizin gibi buyudugunde de tanimiyo olacak. Esimin ailesi benimde psikolojimi fena zedeledi. Bende hep mutsuz bir 7sene gecirdim. Cok agladigima sahit oldu evladim istemesemde malesef gordu. Simdi bu benim sucum mu? Benim kotu anne oldugumu mu gosterir? Evin icindesin 4 duvar agliyosun Banyoya kaciyosun, wc kaciyosun agliyosun. Gece suratina yastigi basip agliyosun. Ayni evin icinde olunca cocugunda sahit oldugu seyler olabiliyo.. Kimin cocugu cok sakin cok sessiz bir ortamda buyuyo ki? Kucuk tartismalarda olsa illaki sahit oluyolar. Siz ailenizin size yasattigi kötü izlenimleri size örnek olarak alin. O hatalari yapmazsiniz aile olunca.

Babanızın akrabalarıyla gorusmenizi isterdim.

birincisi ben zaten namaz kılıyorum kaldı ki bu Allahla benim aramda. ikincisi köpeğimin benim yüzümü yalaması beni mutlu ediyor bu da köpeğimle benim aramda. üçüncüsü ben mutsuzum gibi bir sey söylemedim, sadece mutsuz olmaktan korktugumu anlattım. son olarak ruhumun aç oldugu kanısına nereden vardınız? benim ruhum açsa keske herkesin ruhu da benimki gibi aç olsaymıs o zaman...

Konunuz cok yararli ancak verdigi mesaj sorunlarinizi cocuklariniza yansitmayin degil. Elbette sorunlarinizi yansitmamaya calisin ama hayat size zehir oluyorsa bosanin. Asil mesaj bu olmali. Burada cocugum icin bosanmadim, esim harika bir baba yazan ve kendini kandiran uyeler bunlari okusun. Belki adam harika bir baba ama bakalim siz artik harika bir aile olabilecek misiniz? Mutsuzsaniz bosanin bu kadar basit.

tesekkur ederim empati yapıp yorum yaptıgınız icin. aynen, tabii ki onun yasadıklarını kucumsemiyorum, ama onun 20 küsür yasında yasadıklarını bize daha cok kucukken yansıtması ne kadar yanlısmıs meger. annem üniversiteyi bitirip master yaparken evlenmis, aksine anneannemler yası kucuk diye evlenmesini istememis ama annem kendisi cok istemis cok da severek evlenmisler. ama bilmiyorum iste demek ki evlilik, cocuk, kv görümce agır gelmis zor gelmis olabilir tabii herkes burada neler yasıyor okuyoruz annem de bunları yasamıs. annem o kadar söylenirdi ki ben kendimi artık onun annesi gibi hissederdim, sanki o da cocuk. bu psikolojiyi yasamak biraz zor oldu benim icin. yoksa su an ben halimden memnunum, mutluyum da, sadece onun gibi olma korkusu, mutsuz olma korkusu cok var. ben de aynı seyleri yasamak ve yasatmak istemiyorum. bir sekilde de bunu yenmeye calısıyorum.

hahahah benim annem de öyle :) neyse ki artık kendi kardesinin de babamın kardeslerinden bir farkı olmadıgını kabullendi. teyzenle de görusme kardesim ama size kötü ornek oluyor görusmeni istemiyorum diyor. takdir

Şimdi ben basima gelen kaynana gorumce faslini anlatmak istedigimde ne yazik ki annemi yanimda goremiyorum... anlatamiyorum...!!! Cunku konu sen ne gördune dönüyor ve sonra yeniden kendini anlatıyor... susuyor dinliyorum... yaralarina bakinca yaninda olamadigim icin de ayri bir uzuluyorum... yeter degil mi? Hala agliyorum...

Bence senin annenin problemi ne baban ne mutsuz geçen hayatı ne erken yaşta çocuk sahibi olması. Gözle görülen elle tutulan hiç bir şey yok. Saçma sapan şeyleri kendine dert etmiş kendi kendine eziyet etmiş size eziyet etmiş. Muhtemelen babana eziyet etmiş. Anliyorum ki annenin ailesi zengin, evlendiginde de baban benzer imkanlar sunmus simdi de oyle devam ediyor. Gerçekten bir derdi kederi tasasi acısı olmamış allahtan gelen. Ben annemi hatırlıyorum kardeşim icin yurt disindan ilac almak lazim oldu. ilaç parasini bulmak için aylarca ne endişeler ne kederler çekti. Bak bu parayla çözülecek problem. Bir de parayla cozulemeyecek ne acılar yaşadık. İnsan ilişkileri ile alakası olmayan. Bakıyorum hayatıma küçük emrah dan hallice. Ama kimse bana bu kadın mutsuz demez. Çünkü içten geliyor benim mutluluğum. Bence senin annenin mutsuzlugu da içten geliyor. Çözümü var ben bu halimle bile ayda 600 -800 yillarca terapilere para harcadım annen de gitsin. . push ; gadjo dilo ben aslında

evet degil mi benim de tek dusuncem bu. bana her sey cok buyuk tecrübe, kendim su an mutsuz olsam bile bir sekilde bunun ustesinden gelmeye calısıyorum ve basarıyorum, ileride de asla annemin dustugu hataları yapmamaya calısacagım. kimse dört dörtlük degil ama bir sekilde üstesinden gelebilmek lazım.. cok tesekkur ederim

Bunu bu yaşlarımda yeni yeni fark ediyorum. Yaşım 24. Objektif olarak normal bir çocukluk geçirdim, herkes gibi. Bilincimin yerine gelmeye başladıgı zamanları hatırlıyorum, ilkokul zamanlarımı net hatırlıyorum. Neyse, zaman geciyor, ilkokul 1'den 12 yasıma kadarki zaman aralıgı dıyelim. Annemle babam sürekli kavga ederdi. Babam bizim yanımızda kavga etmemeye calısırdı ama annem hep bizi kullanırdı, gelip sorardı kim haklı bilmem ne diye. Çok kücükken oluyor bunlar, ama annem sürekli ben sizin icin katlanıyorum, ben sunları yasadım, söyle böyle bagırıp dururdu surekli. Ben burada cok kv görümce konusu okudugum icin artık herkesin aynı seyleri yasadıgını az cok göruyorum, annem anlattıgı zaman müthiş bir iskence gibi gelirdi ama cok sıradan ve herkesin yasadıgı seylermis meger. Annemin de anlattıkları hep aynıydı, babannen benden hizmet bekliyor, benim iki cocugum var iste kendi akrabalarını toplayıp bızım eve getiriyor, yok gün yapacagı zaman benden tatlı istiyor, yok yeni evlendigimizde her gun onlara giderdik falan. Sürekli biz kücükken babanneme, halama, amcama karsı kötü konusurdu anlatırdı. Doldururdu yani acık söylemek gerekirse. Su an baba tarafından kimseyle görusmuyorum. Ne ben ne kardesim. Ekleme: Anlattıgım seyleri herkesin yasaması annemin dertlerini kucultmez, yasadıklarını hafifletmez, ben de aynı seyleri yaşasam dunyayı yıkardım herhalde, ama demek istedigim suydu; ne yasarsan yasa benim kimseye karsı nefret dolu sekilde buyumemem gerekiyordu. Yaşanan bazı problemler kendileri arasında kalmalıydı. Küçüklüğümden beri annem beynime bazı seyleri o kadar net yerlestirmis ki ben eskiden kendimizin cok fakir ve kötü durumda ve mutsuz oldugumuzu dusunurdum. Bütün cocuklugum annemlerin kavgalarını izlemekle gecti, evet her ailede olan seyler ama 8-9 yasında olunca bunun her ailede olan seyler oldugunu bilemiyorsun, o an ben o algıyı yerlestirmisim kafama ve hep onunla yasamısım. Hep cok mutsuz cok zor durumda oldugumuzu dusundum butun cocuklugum boyunca. Küçükken diyordum ki "ben ileride anne olmak istemiyorum, sonra babaya zorla katlanman gerekiyor" Dusunuyorum, daha 99 yılıydı babamın ustu acık Mercedes i vardı, o zaman Mercedes almak ne kadar zor bir seydi halbuki, ama annem hep aglardı, hep mutsuzdu. Birlikte cekildigimiz fotograflarımız vardı, kendisinin oldugu fotografları cerceveletmezdi hic, ve her zaman suratı asıktı. Cok guzel deniz manzaralı buyuk bir evde oturuyorduk. Bakıyorum, simdi de cok guzel bir yerde ve evde oturuyoruz, istedigim her seyi alıyorum, benim de ustu acık Mercedesim var, arkadaslarımla tatile gidiyorum, mutluyum yani. Ama sanki hep bu mutluluk bana ait degil, bu hayat bana ait degil, ben mutsuz olmak zorundayım gibi hissediyorum. Bu aralar bu dusunce sürekli zihnimde zuhur etmeye basladı. Küçükken hep büyümek isterdim, gercekten cok haklıymışım, büyümek mutlulukmuş, cunku ben su an cok mutluyum, ama kucukken zihnime yerleşen o kodlar sayesinde gecmisteki o sonsuz mutsuzluk algısından kurtulamıyorum. Geçen gun annem biraz söyleniyordu, dedem de kızdı kızım senin stres yapıp sıkılacagın ne var yedigin önunde yemedigin arkanda ama surekli mutsuzsun yorgunsun, geriliyorum sıkılıyorum diyip duruyorsun hep sinirlisin dedi. Biz ikimiz konusunca bana ben sürekli ezildim, sürekli agladım, hep sizin icin katlandım berbat bir hayatım oldu diye söylenir durur, ben de olmuş bitmiş şeyler 15 yıl once olan seyi su an tekrar dusunup kendini doldurma derim. Seni de görecegim evlenince, baban gibi biriyle evlenirsen görürsün, evlenince öyle olmuyor, öyle her gun her gun gezmeleri unut dedi. Ben de patladım artık, resmen ben mutsuz olayım da bak ben sana demiştim demek icin tetikte bekliyorsun oh olsun demek icin diye. Artık kendimi cok baskı altında hissediyorum, sanki yarışıyoruz sanki ileride ben onun yaşadıklarını yaşamak zorundayım, evlenen herkes bunları yaşamaya mecbur gibi. Sürekli gelecege dair bir korkutma ve tehdit icerisinde. Ve ben surekli mutsuz olacagımı, cocuklugumdaki annem gibi bir hayatım olacagını dusunup daha cok uzuluyorum. Senelerdir bu sekilde ve ben asla annemle bir sey paylasmıyorum, cunku nadiren de olsa paylastıgımda hep beni suclar, ve kötü bir sey yasadıgım zaman yenilgiye ugramıs gibi hissediyorum hep kendimi. O yuzden hicbir durumda ve hıcbır zaman ve kimseye karsı hatamı kabul etmedigimi fark ettim, yanlıs yapmaya hakkım yokmus gibi. Annem 23 yasında evlenmis, 25 yasındayken de ben dogmusum. Annemle babam cok sseverek evlenmis. Sonuç: lütfen, erken yasta evlenmek icin evlenmeyin, hemen aşık olup evlenmeyin, evlenince mutsuzsanız cocuk dogurmayın, doguracaksanız da bunun buyuk bir sorumluluk oldugunu bilin, hicbir cocuk anne babasının mutsuzlugunu paylasmak icin bu dunyaya gelmiyor. Bana yoldaş olur diye cocuk dogurmayın. Mutsuzsanız psikologa gidin, cocuklarınızı pedagog yardımı ile yetistirin. Ben bu yasa geldim hala cocuklugumdaki mutsuz anne imajının yarattıgı etkiden kurtulmaya calısıyorum. Ben bunu basarmaya calısıyorum ama cocukken bunu yasamak cok daha agır oluyor, cunku farkına varacak bilincte olmuyoruz. Cok uzun oldu biliyorum ama icimi dökmek istedim okuyan olursa simdiden tesekkur ederim.

Bende anneme bu konuda cok kizardim kendim yasayinca kotu zor bir adamla cocuk buyutmenin ne denli zor yipratici ve mesakatli oldugunu anladim.. uzerine oyle sorumluluklar biniyor ki tum enerjimi altinda ezilmemek icin kullaniyorum.. ama kizima hep mutlu olmasi icin eglenceli birazda simarik olmasi icin telkinde bulunuyorum..

Demekki annenizi mercedesler mutlu etmiyormus. Esiyle ettigi kavgalar ruhunda yaralar aciyormus belliki. mutsuz insan cevresindekileri de mutlu edemez. Siz de mutsuzsunuz psikologa gidin bence.

Aslinda ben okuduklarimdan sunu cikardim babaniz bence cok da kotu huysuz bir insan degil. belki anneniz babanizi cok sever ama her yaptigi gozune batar sinir olur ve anneniz de isteyerek hep kendini mutsuzluga itmis belki siz olmasaydiniz anneniz bosanirdi daha farkli biriyle evlenebilirdi annenizin belki de istedigi buydu hep. Her evlenen mutsuz olacak diye birsey yok herkes alninda ne yazarsa onu yasar. ben esimle mutluyum sorunlarimiz olmuyor mu oluyor ama asigim ona yani biz birbirimizi sevdikten sonra herseyin ustesinden geliriz. sende evlenince illaki annen gibi olcaksin diye birsey yok hatta annenin yaptigi hic bir hatayi sen yapma. sen evladina guzel bir anne esinede guzel bir es ol. hersey gonlunce olsun canim benim

Amin cok tesekkur ederim cok guzel yazmıssınız. Ben gercekten cok etkilendim ve dersimi aldım. İnsallah ileride aynı hatalara dusmeden, mutlu olmaya calısarak yasayacagım, cunku gercekten cocuklarımın böyle seylerle karsılasmasını istemem.

Anneniz belli ki saglikli bir ruh hali icerisinde degil. Insanlarin rahat bir hayat yasamalari mutlu olmalarini saglamiyor. Benim de cok yakin bir arkadasim benzer durumda. Maddi durumları cok iyi, ailesi saglikli, mutlu ama kendisi surekli mutsuz. Benim babam vefat etmisti ama ben surekli onun dertlerini dinlerdim. Psikologa kucuklugunden beri gidiyor. Obsesif kompulsif bozukluk varmis kendisinde. Anneniz hic psikologa gitti mi? Size tavsiyem de annenizin durumuyla kendinizi bagdastirmamaniz yonunde olacak. Guzel dusunmeye calisin. Z

bildigim kadarıyla yok

Tipik simarik insan diyorum ben bunlara.. Biri demis 3 aylik bebegi olan sikayet eden anne diye buraya yazayim 3 aylik bebek uykusuzluk zordur. Ilerde sen koliktin hayatimi mafettin bebekken hep emdin beni tuvalete göndermedin diye sanmiyorum ki bir anne cocuguna sikayette bulunsun, o konu cok baska. Lohusalik ve uykusuzluk cok baska. Oranin ben iyice bir altini cizeyim. Gelelim asil konuya. Ha ben de yalniz ve zor zamanlar gecirdim ama bunun sorumlusu bir gün bile evladim olmadi, olamaz. 23 yasinda kucagima aldim gencsem gencim, bir gün olsun gezemedim demedim. Inatla gezmedim cocugum icin en uygun ortami sagladim. Yani cocukla kocayla alakali bir durum degil bu. Kisilerin yanlis tutumlariyla alakali. Kisi zaten mutsuzdur sucu evladina kocasina atar. Ama kendi iyi yanlarini görmez. Sanki dünyadaki tek derdi onalr cekiyormus diye. Anneannem öyleydi her an sikayet her an ben neler cektim. Yahu yeter! Gecmise takilmis neler cekmismis hadi oradan bal gibide geziyordun da. Iki terslik yasadi diye ömrü boyu hayiflanir. Ikinci örnek kayinvalidem. Kimse onu mutlu edemez. Ben artik biktim onun durumundan. Ben bunlara sükürsüzlük derim. Sagligimiz yerinde yedigimiz ekmek onunde sorunlar illaki olacak, gülmeme engel degil. Simariklik iste. Bir gün de mutlu ol ben kadin hicbir derdimiz yok. Ama bebegim dogdugu ilk zamanlardaki o büyüüük derdi yazayim sana, ben onu telefonla aramiyormusum. Bak. Bunun icin aylarca ugrastik, ne kavgasi bitti ne depresyonu. Insanin enerjisini emiyorlar. Sükürsüzlük ve simariklik. Kesinlikle karakterin önemli, ayni seyleri yasamazsin. Cocugun da olur kocan da. Ne demek gezemiyorum. Ya ben gezemedim diye bir gün cemkirmedim esime. Evde cocuk baktim gezemedim ama neden sikayet edeyim yahu. Hem güzel günlere umut ettim. Ediyorum da. Yani zorluk illaki yasanir, dünya bu. Allah hastalikla evlatla sinamasin. Ben derim derdi yok da ondan bunlara takiyor. Beni hayata küstüren de kayinvalidem oldu. Onun memnuniyetsizligi depresyonu benden panik yapiyor. Hastalaniyorum resmen. Hayat güzel, basimiza hersey gelebilir de. Mutlu olmak icin neyimiz varsa ona sarilmaliyiz. Sikayet etmek cok kolay. Kimse seni mutlu edemez sen istemedikten sonra. Böyle insanlarla az görüsün, anneniz bile olsa. Ömür törpüleri yaa.

yok hic alakası yok ilk cumledekiyle, annemlerin maddi durumu cok iyiymis yine aynı babamlar da denk, cok da severek evlenmisler ama annem el üstünde tutulan bir insanken birden evlilik, cocuk, ustune cullanan kv surekli gelen giden akrabalar, borclar, es ile anlasmazlıklar derken cok zor zamanlar gecirmis, yani aslında bunlar hayatın gercekleri ve herkesin yuzlestigi seyler, ama bu onun yasadıklarını hafifletmedigi gibi annemin bunları bize mübalağalı bir sekilde anlatıp bizi bu sekilde üzmesinin yanlıslıgını da hafifletmiyor. psikolog konusunda haklısınız simdiye kadar bu konuyu danısmayı dusunmemıstım ama burada da okudugum seyler beni gercekten o yone sevketti meger herkes neler yasamıs ve ileride kendi hayatlarına nasıl sirayet etmis, gördükce cok üzüldüm

evet anlayabiliyorum, benim de bir erkek kardesim var ve cok uzulurdum eger ileride onun cocukları benimle konusmasa. bazen dusunuyorum babannemi arasam konussam diye ama nasıl desem, gercekten cok arada kalıyorum ve istemiyorum aramak. maddi konularda bize cok zarar verdiler cunku ve annemle babamın bosanma asamasına gelmelerinin tek sebebi babannemın babamı sömürmesiydi, bu konuda annem sonsuz derecede haklı. yine de o kendi aralarındaki mesele, babannem beni seviyor, bana börek yapıyor, yanına gidince mutlu oluyor. ama nedense ona giderken bir noktada durup dusunuyorum, geri mi dönsem diye. cok kararsız kalıyorum. Önceki

meger anne ne kadar buyuk ve dert dolu bir kelimeymis. yazdıklarınızın hepsini okudum tesekkur ederim yorumunuz icin. burada herkesin bu konuda bir derdi varmıs onu gormus oldum. insallah biz kendi evlatlarımıza bu gordugumuz hataları yapmadan yaklaşır, onları yetiskinlerin dunyasındaki cirkinliklere alet etmeden yetistiririz

evet ayyyyynen öyle. zaten ben kendi ailemde o kadar cok sey gordum ki, artık ileride cocuklarıma karsı cok mükemmel derecede dikkatli olacagım sanırım. nasılsa ona buna icini dökünce bosaltınca dertler azalmıyor, aksine daha cok gaza getiriyor insan kendisini. olan karsı tarafa oluyor.. tesekkur ederim bu arada:) daha iki güne kadar 23 yasındaydım da yaslandım ben de

Bence sorununuzu çok güzel ifade etmişsiniz herseyin farkindasiniz. Bir psikoloğa gidin ve aynen buraya yazdığınız gibi derdinizi anlatin. Birde bi kitap vardı. İnternetten bulayım fotoğrafını yukleyecegim onu muhakkak okuyun. . push ; C

Evet tam olarak böyle yapmalısın! Sen özelsin bunun farkındasındır umarım. Güçlüsün! Bir derdin olursa dertleşmek ben burdayım her zaman yazabilirsin. Bİrde benim hayat hikayemi dinlersin ben teşekkür edrim.

evet maalesef gercek bu. benim de tek temennim kücükken olduguna inandıgım seyleri bugunume ve ilerideki gunlerime yansıtmadan, ileride cocuklarıma da onun yaptıgı gibi yapmadan yasayabilmek. insallah... tesekkur ederim

ya cok tesekkur ederim ne tatlısınız bence de hayatta sükredecek cok sey var ben burada annemi suclamaya gelmedim aslında yasadıklarımı anlattım belki de annem yerinde baska biri olsa o da öyle yapardı veya babam da öyle yapabilirdi ama olmadı, annemi cok seviyorum onun da bizi cok sevdigini biliyorum ama onun da yapısı bu ve hep bize ynsıttı bılmeden belki tecrubesizlikten ama ben bunun zorlugunu cok cektim o yuzden su an mutlulugun ve sahip oldugum her seyin kıymetini cok daha iyi anlıyorum

üzüldüm görüsmemenize. herkesin kendi arasındaki sorunlar ama ben öyle bir noktaya gelmek istemem insallah da gelmem

Burada herkesin benzer şeyler yaşaması, annenin yaşadıklarını hafifletmezki. Babanla gerçek anlamda ne yaşadığını bilemezsin. Size anlattıklarının dışında buz dağının görünmeyen kısmı da vardır. Küçük evlenmiş, baba tarafı ezmiş, baba tam arkasında duramamış anladığım kadarıyla. Çocukluğunda gençliğinde ne yaşadığını da bilmiyoruz. Baban duygusal olarak yetememiş olabilir. Annen de sinir sahibi olmuş. Karamsar olmuş. Tabiki çocuklara yansıtması doğru değil ama kimse de dört dörtlük değil. O da öfkesini acısını bu şekilde çıkarmış. Sonuç olarak, bunları geride bırakıp annene daha ılımlı daha onu anlar şekilde yaklaşmalısın. Bu konuyla ilgili kendini de üzme. İnan çocuklukta daha büyük travmalar şiddet taciz küfür geçim sıkıntısı çeken çocuklar da var. Acını küçümsemiyorum ama büyükte değil. Hemen hemen çoğu annenin tavırları bunlar.

Ben de evlat sahibiyim, inanin kaynanamla aramda olan cok sey var genc yasimda nelere gögüs gerdim, buraya konular actim. Yani kolay bir hayat degil, yalnizim. Esim destekcim. Düsün dogum yaptim yapayalnizim. Ilk bebekteki stresi ve endiseyi yalniz yasadim. Inan coook sükür herseye. Bana ne yaptiysa bende kalacak kizima ve diger dogacak cocuguma bunlari anlatmayi düsünmüyorum. Cünkü bu benim problemim. Onlarin babannesi. Onun ailesi benim her ne kadar kan bagim olmasa da. Onlara birakiyorum ne düsünürlerse düsünsünler ilerde. Ama büyüdüklerinde yanlarinda bu konulari konusmak dahi istemiyorum. Büyüklerin can sikici konulari bunlar. Cocuktan medet umulmaz zaten. Onlara yapabilecegimiz tek sey güzel bir cocukluk yasatmak ve de güzel bir gelecek hazirlamak. Baska birsey yapamayiz emanettir onlar bize. Yeri gelince yuvadan ucacaklar. Kendi dertleri olacak. O annenizin zayif karakteri ve de mutsuzlugu. Sizi hic baglamasin. Psikolojisi bozukmus biraz diyelim, pek ciddiye almayin. Güzel bir gelecek ümit edin hep. Gecmise cok fazla takilirsaniz anneniz gibi biri olur cikarsiniz bakin cok hassas bir sinir var ortada. Farkina varmisiniz olayin. Aman diyim kendi kafanizi degistirin. Sizi büyüttü ve payinizi da lamisinizdir. Sizi etkilemesin akli basinda adimlar atin. Gecmis gecmistir. Aci da olsa, yasamis olsak da gecmistir. Gelecegi karartmasin.

erkekler bu mutsuz kadinlarin sebebi. biraz basimizi oksasalar, biraz samimi olsalar bizler o kadar mutlu ve huzurlu olucaz ki. ama nerde... mutlu anne mutlu cocuklar

aynen son cumleniz cok dogru ben de o yanlısa dusmemeye calısıyorum insallah da dusmem. Allah kimseyi gercek zorluklarla sınamasın

K. İ. B

Senin annenin yine haklı olduğu noktalar varmış, benimki mesela 100 kere anlattı doğumda yanımda olmadı, bir çöp almadılar, doğum sonrası çok sıkıntı çektim kimse umursamadı. Ee diyorum anne onlar el, senin annen baban neredeydi? Kardeşlerin neredeydi? Yani ben doğum yapsam kaynanama küsmem niye gelmedi diye sana küserim ama gelmezsen, sen niye kendi ailene hiç hata bulmuyorsun? Pırrrr kaçıyor hemen

Anneannem teyzem ve biraz da annemin katkısıyla biz de babama düşman yetiştirildik ne yazıkki. Konu sahibiyle birebir ayni seyleri yaşamışız diyebilirim. Durumumuz cok iyi olmasına ragmen cogu zaman evimizde huzursuzluk ve sıkıntı vardi. Babam artik annemle polemiğe girmemeyi tercih eder susardı tabiki bu esnada teyzem ve anneannem annemi doldurmakla meşguldü. Teyzem bu dunyanin en mutsuz ve dengesiz kadınıdır iki tane de birbirinden fesat kiskanclikta boyut atlamis kizi var. Anneannem de teyzem bosanmis oldugu icin onu zavalli görür el ustunde tutmaya çalışırdı. Benim aklım ermeye basladiginda babamla sohbet etme şansı yakaladım ve bizim dogdugumuzdan beri maruz kaldigimiz hikayelerin pek de dogru olmadigini öğrendim. Babamın yaptığı her seyin bir nedeni varmış oylesine değilmiş o tepkiler ve konuşmalar. Ne yazikki kardeslerim benim kadar şanslı olamadı. Babamla paylaşıp olaylarin doğruluğunu sorgulayamadi ve pişmanlığını her daim yaşıyorlar. Evet herkes yaşıyor bu sıkıntıları ama lütfen cocuklariniza yansıtmayın. Derdinizi sıkıntınızı cocuklarinizla paylaşmayın.

evet kesinlikle öyle, olay tamamen kişinin kendisinde bitiyor. ben zaten eskiden annem yuzunden panik atak olmustum, sürekli stres panik gerginlik eklendi kalp hastası oldum. annemde bunların hicbiri yok ama bunu anneme söylediginde de baban yuzunden ben de sıkılıyorum diyor ama bu hastalıkları hep ben cektim. ama cok sukur ki hepsi bitti gitti, bilincim yerinde ve tam olarak iyiyim, kendimin farkındayım ve mutluyum. her sey tamamen kişinin kendisinin elinde..

ben yaslı insanlara ve yardıma muhtac cocuklara yardım etmeyi daha faydalı buluyorum. benim kendi dusuncem bu. herkesin kendi tercihi, meslegi olup ama evlenip evde oturan cok insan var, ben kendi sectigim baska bir yoldan dunyaya faydalı olmayı dogru buluyorum. doktorluk ayrı bir sey ama avukatların cok da temiz olmadıgını gördukten sonra meslekten sogudum. maddi durumu elvermeyenler icin de avukatlık yaptım, gönüllü olarak. yine yardım isteyen olursa yine yaparım elbette. ama bu kararımı yargılamayın, okuyup calısmak veya calısmamak herkesin kendi kararı. ben cok stres yüklü bir ortamda calısmak istemiyorum.

Ben gayet anlayabiliyorum sizi zira çok mutluyken, herşeye sahipken bir anda içten içe mutsuz olduğum, kendime olmadık dertler yarattığım zamanlar oldu. Tabiki sizin durumunuzla bir değil benimki ama anlayabiliyorum. Annenize kızamıyorum, muhakkak yaşadığı birşeyler var ki bu hale gelmiş, yoksa sanmıyorum bir insan herşeye sahipken durup duruken mutsuz olsun, çevresinede mutsuzluk salsın. Sizin yapabileceğiniz tek şey, hayatın armağan olduğunu, bir daha dünyaya gelmeyeceğimizi hiç unutmadan yaşamak/yaşamaya çalışmak. Gerekiyorsa yardım alın bir uzmandan ama zehretmeyin hayatı kendinize. Öyle acılar yaşaniyor ki bir yerlerde, şahsen utanıyorum bazen dert ettiğim, bunada şükür demediğim şeylere.

Evet. Kendisi mutlu olmayan bir insan mutluluk veremez.

yazdıklarınızın her kelimesine katılıyorum. malesef ruhsat erilmiyor. hazır olmadan çocuk yapıyorlar sonra kaldıramıyorlar e o miniğin de hayatını mahvediyorlar. örnek işte konu sahibesinin hayatı. özellikle şu sözüne takıldım:"bu mutluluk bana ait değilmiş gibi hissediyorum" demiş konu sahibesi. demek ki bilinçaltına işlenmiş nakış nakış mutsuzluk sonra da çıkarlar analık kutsal analık şöyle analık böyle. doğurmaya her canlı doğrurur ondan sonrası özellikle işin psikolojik boyutu önemli. evet.. gercekten öyle. bir üstteki mesajımda da yazdım, ne zaman gercekten her sey guzel mutluyum iyiyim desem birden kötü hissediyorum, hayır her sey bu kadar guzel ve iyi olamaz, hayır mutlu olamam diye. kötü bir sey bu, ömrüm boyunca hep mutsuzluga sahit olunca insan inanamıyor mutlu olduguna, illa bir sey olacak bozulacak her sey kötü gidecek diye dusunuyorum hemen