Bncede bu konunun tek suclusu aileler

Kızını dövmeyen dizini döver lafı vardır bir de.. Güya yapılan yanlışta popomuza popomuza vurulmazsa o yanlışı tekrar eder, terbiyesiz alışırız.. Yok öyle birşey.. Savunmasız masum olarak geldiğimiz dünyada yol göstericimiz anne babamız. Ama yeri gelince dövme hakkını da kendilerinde buldular. Zira ben öğretmeye çalıştıkları şeyden çok, attıkları dayaklari hatırlayıp öfke besliyorum.. . push ; 2ba-

Hayatımda cogu fırsatı kaçırdım bu problem yüzünden artik kurtulmak istiyorum cok da mutsuzum. Ama tamamen düzelmezse diye korkmaya basladim. Yani sanki düzelmezse ömür boyu mutsuz bir insan olacakmisim gibi geliyor

Sadece Sosyal fobi olunca üstüne giderek yeniliyor ama kişilik bozuklugu tamamen düzelmiyormus galiba ona cok üzüldüm N e V a Le chemin est long, la victoire est sure. 🍃 Üyelik

Çalışıcam ben de canim elimden geleni yapicam sen de de başarısızlık korkusu var miydi ya yapamazsam diye

Arkadaslar merhaba 21 yasindayim sosyal anksiyete ve hastalik takintisi sorunlarim var hem psikolog hem psikiyatrla görüşüyorum fakat çekingen kişilik bozuklugumda var artidan kişilik bozukluklari düzelmiyor mu tamamen yani eleştirilerden cok etkileniyorum bu durumun tamamen düzelmeyecegini duydum öyle mi (

Herkesin derdi cok baska. Bende asiri sosyalim bu da emin olun sorun. Biraz kendinizi olumlu pekistirseniz... Hani kendi kendinizi telkin ederek

Benim de aynısı annem özellikle herzaman benim yapmam gereken seyleri bile hep o yapardi böyle böyle ben de hep onsuz bisey yapamayınca kendimi beceriksiz hissettim hep.. yani cok ugrassak bile degistiremez miyiz bu durumu ben buna cok üzüldüm (

Bende aşırı çekingendim tiyatroya gittim ondan sonra açıldım. Çok aman aman değilim ama gene eskiye nazaran derdimi anlatıyorum en azından. Bu sorunu aşman lazım yoksa çok üstüne gelirler her yerde haklıda olsan haksız olursun kendini savunamadığın için. İpin ucunu bir tut gerisi kendiliğinden gelir. L

He olmazmı. Ailem sağolsun yapamazsın edemezsin beceremezsinlerle büyüdüm. Ama hep başardım. N e V a Le chemin est long, la victoire est sure. 🍃 Üyelik

Kişilik bozukluğu çekingenlik benim de sorunumdu. Şu an evliyim başka bir ülkedeyim. Ne eş ne dost var. Ailem de Türkiye'de.. Burda kendi kendimi geliştirip sosyalleşmeye ve kişiliğimi pekiştirmeye başladım. Kişilik bozukluğu bizim tercihimiz değil.. Suçumuz da değil.. Kişiliği oluşmayan bir insanın, böyle olmasının temelinde ailesi yatıyor. Aile çocuğa söz hakkı vermediği zaman, her konuda müdahale ettiği zaman çocuk çelişkide kalıyor ve pısırık sessiz bir kişi oluyor. Ya en konuşulması gereken yerde bile konuşmayıp susuyordum. Bir insan kendini neden savunamaz, bundan neden çekinir ki? Tek nedeni var o da ebeveynler...

niye değiştireyemeyesiniz ki? tedavi de görüyosunuz. L

Çok haklısın Bizim zamanımızda cehalet vardı, biz böyle gördük deyip işin içinden çıkıyorlar maalesef.

Tamamen düzelmese bile kontrol altına alabileceğin hale gelmesi senin için yeterli olmaz mı? Eleştirileri çok kafaya takmayacağın ama üstünde düşünüp kendini değiştirmeye çalışacağın seviyeye kadar inse bu durum tamamen düzelmesinden daha iyi olurdu bence. Çekingen olmanın nesi kötüymüş canım. Ben de çekingenim L

Ağaç yaşken eğilir derler ya canım.. Aza indirebilirsin toplum içine girerek, sosyalleşerek. Mesela tek başına alışverişe çıkarak ya da yürüyüşe çıkarak.. Aslinda ne kadar kötülük yaptığının farkında değiller böyle aileler. Sorsan yemedik yedirdik, içmedik içirdik diyorlar. Tamam bunları yaptınız da çocuğa verilen eğitim ne olacak.. Bak büyüdük olgunlaştik ama kişiliğimiz oturmadı.. Bol bol kitap oku.. Kendini geliştir. Ben öyle yapıyorum. Bi evladım var ikincisi yolda, onlara nasıl iyi bir anne olurum çabasıyla bilinçlenmeye gayret ediyorum. Kendini eve kapatma.. CanEs ÇoK

Aynı durum bende de var. Büyükler arasında büyüdüm yani benden de her konuda olgunluk beklendi. Şimdi oda arkadaşım beni baya eziyor kendimi savunmayıp hala kendimi suçlamaya çalışıyorum 2ba-

Çocuğumu yetiştirirken okudukça, araştırdıkça ebeveynlerin ne kadar hatalı çocuk yetiştirdiklerini görüyorum. Okudukça en çok kendi anne-babama kızıyorum elimde olmadan. Eskiden 'yaramaz' bir çocuk gördüğümde anne babasına acırdım. Şimdi ise çocuğun haline çok üzülüyorum neden bu durumda olduğunu bildiğim için. 0-6 yaş arasında bütün kişiliğimiz oluşuyor, anne-babalar çok duyarlı olmalı. Konu sahibi eminim ki üstesinden gelebilirsin, en azından hayatını etkilemeyecek düzeye inmesini sağlayabilirsin diye umuyorum, lütfen karamsar olma.

Bu durum evliliğe de yansıyor gerçekten. Haklı olduğum yerde bile kendimi savunamayip suçlu olduğumu hissetmeme neden oldu bi çok kez. Ve bu istemsizce olan bir durum. Çocukluktan kalan birşey. Lütfen bizler bilinçli olalım da gelecek nesillere kişilik bozukluğu olan evlatlar yetiştirmeyelim.. CanEs ÇoK

Yani tamam tabii ki çocuk çok yaramazlık yapmamalı uslu olmayı da bilmeli, büyüklerine saygılı olmalı ama tamamen susmak empoze edilmemeli. Hiç unutmam çok küçükken karnım ağrımıştı. Babam ve esiyle tatildeydik ve çok ağlamıştım ağrıdan. Babam bana sert bir şekilde abarttigimi, beni karısına dünyanın en sorunsuz çocuğu olarak tanıttığını ve susmami söylemişti. Ergenken kilomla dalga geçip ergen tribi yapmamamı söylemişti mesela. Ama ben biraz işin erkek arkadas/kocada bittiğini düşünüyorum. Mesela erkek arkadaşım bir gün bana kızdı. Senin kendi fikirlerin yok mu neden her seye susuyorsun bazi şeyleri sırf ben istiyorum diye yaptığımızı düşünmeye başladım diye. Tam tersi bu suskunlugumu kullanan bir tip de olabilirdi. Hatta buraya gelmeden evvel bana hicbir şeye sesini çıkartmıyorsun oralarda oda arkadaşın senin eşyanı izinsiz kullanır seni ezmeye çalışır sen ona da izin verirsin demişti. Neyse. Tam olarak siz neler yaşadınız? N e V a Le chemin est long, la victoire est sure. 🍃 Üyelik