Keşke belli aralıklarla şöyle resetleyebilsek. Öyle iyi olacak ki.

Ben bu ara biraz daha sık yaşıyorum herhalde. Bir yandan da "Millet ne problemlerle uğraşıyor, benim derdime bak" diyorum.

Bende istanbulu terk etmek istiyorum ama yalniz Evliyim cocugumda var Cocugumsuz yapamam ama ne bilim hani ölmüsüm gibi kaybolmak istiyorum Kendime insanin az oldugu deniz kenarı bir köy buldum hep orda hayaller kuruyorum Ufak bi evin varmis Her sabah aksam yuruyomusum. deniz. kenarinda Sabah cami acinca kocaman bir orman sariliyomus bana Her sabah tum esnafla selamlasiyomusum Malum kisda geldi cok kar yagiyomus ve ben camin onundeymisim koca gün Sonra bi mutlu oluyorum Gozumu acana kadar ama mutlulugum Ben bu hayata fazlayim istemiyorum artik kalabalik, kötü cirkin insanlar ve onlarin yapmacık tavırları, monotonluk, sacma salak tipler, sidik yarisi yapan milyon tane insan, evlilik koca tantanasi, baba dersen olmasada olurmus aileden yana vasat. Zaten uzaklar diye bi yerler var butun guzellikler orada.

Kesinlikle hatta bazen fabrıka ayarı olsada dönsem demişliğim çoktur. Bişeyleri bıraksanda kafan bırakmıyor kısacası olmuyor

An itibari ile benimde istedigim sey. offf sole uzak biyer olsun deniz kenari ufak sevimli bir barda bira mi yudumlayip fistigimi yiyeyim yanimdada en yakin arkadasim olsun dertleseyim ustunede sizip 5 gun uyanmadan uyuyayim Hee sonra mi geri doneyim bebegim var 7 aylik beni bekler :)

Siz neden veteriner olmadınız? Sizde de mi aile

işte o his, 5- 10 sene içinde öyle bir hale geliyor ki bir bakmışsın gidiyorsun..

Selamlar, Öncelikle şunu söyleyeyim ki hayatımda kötü giden bir şey yok. Babamla ilgili problemleri anlatmıştım daha önce, özetle annemi aldatmıştı ve ben bunların hepsini öğrenmiştim. O cephede değişen bir şey yok ama onu da pek takmıyorum kafaya; benim için günün birinde bana ihtiyaç duyacak ve benim de sırf bir zamanlar benim annemin rahmine düşmemi sağlamış olduğu için yardımcı olacağım biri zaten. Neyse, şunu diyordum: İyi bir işim, iyi bir gelirim, çok sevdiğim bir sevgilim var. Annem, kardeşim çok iyiler. Arada ufak sorunlar oluyor ama birkaç saatlik şeyler. Ama, bana bazen bir şeyler oluyor. Bazen dediğim, kimi zaman günün her anı, kimi zaman ayda bir geliyor bu his. Bir his geliyor yani, gitmek istiyorum. Kaçmak, uzaklaşmak istiyorum. Kimsenin beni tanımadığı, bilmediği, kimseyle samimi iletişim kurmak zorunda olmadığım bir yere. İş gereği sık seyahat ediyordum geçen sene, bana iyi geliyordu. Yeni geçtiğim işte seyahat yok pek; geçenlerde "Seyahat var" dediler, nasıl sevinçle atladım "Ben giderim" diye. Aslında çok güler yüzlü, neşeli bir kadınım. Ama içimde bir şey var arada tekleyen, beni her şeyi bırakmaya, gitmeye teşvik eden. Kendimi bir trende hayal ediyorum sık sık, nereye gittiğimin bir önemi yok, gidiyor oluyorum sadece. Kafama da takılıyor bir yandan. Acaba diyorum mutsuz muyum, bilinçaltım bir şekilde sinyal mi veriyor? Değiştirmem gereken bir şeyler mi var, beni rahatsız eden? Drama çevirip çok uzattım kusura bakmayın. Özetle, ne yapayım ben? Şımarıklık mı ediyorum? Neden böyle hissediyorum? Ne yapayım da geçsin acaba? M

Kendim için hayal ettiğim hayat bu değildi galiba. Şiiri çok severdim mesela, seslendirme yapmayı, tiyatroyu. Seslendirme teklifi geldi, babam "Olmaz" dedi. Bir üniversitenin konservatuar hocası "Bu sene sınava girecek, ben alacağım Burcu'yu buraya" dedi, babam izin vermedi. Yani aslında babamı öyle çok dinleyen bir çocuk da değildim hiçbir zaman. Neden bunlarda dinledim? Şimdi işim iyi, ben de iyi yapıyorum mesleğimi. Seviyorum da, gelecek olarak bana vaad ettiği pek çok şey var. Ama tutkuyla yapmıyorum. Mühendislik Fakültesi'ne babamın inadına gittim. O tıp dedi diye tıp yazmadım. Ama hiçbir zaman özel bir ilgim de olmadı mühendisliğe. Okulu bırakıp hukuk okuyayım dedim, kardeşimle aynı yıl tekrar girdim sınava, şu yeni sistemde. İlk sınavda puanım onunkinden çok yüksekti, onun istediği fakülte gelmeyecekti, içine dert olmasın diye diğer sınavlara girmedim. Ailemle yaşadığım problemler beni hep mantıklı olmaya itiyor. Sorumluluk sahibi, kendi ayaklarının üzerinde durabilen, mantıklı, eğlenceli ama nerede sınır çizeceğini bilen... 15 yaşımdan beri hep böyleyim. Ondan herhalde. Ergenlikteki uçarılıklarımda bile kendimi hep sağlama aldım. Hep 'yapılması gerekeni' yaptım. Okuldan kaçarken babasına haber verir mi bir ergen? Hem kaçardım, hem haber verirdim. Amaan, şımarıklık ediyorum işte belli ki.

Aman demeyin öyle, o ne biçim laf

Herkes donem. donem. bu boşluğu bilinmezliği yasiyor Bende söyle bir hayata baktigimda herşey dört dörtlük soruyorum. ama içimde dolduramadigim uzaklaşmak istediğim boşluklar var

Siz gittiniz mi? Safransari

Kendi kendimizi tatmin ediyoruz herhalde "İstersem gidebilirim" diye. . push ;

Ben her bahar gitmek isterim.. gittigim olmadi hicc ama olsun... istemekte guzel... . boyle bi soz vardi o geldi aklima... Basim ne zaman sıkıssa hep cooook uzaklara gidesim. gelir... ama gittigim olmadi hicc... gidemedim..;(

Ben gittim, insanları nesneleri varlıkları bırakabılıyorsunuz geride ama kafayı bırakamıyorsunuz. İlk zamanlar ıyıkı gıttım desenızde sonrada göruyorsunuzki hiç bir işe yaramamış

Bende çoğu zaman ölmek istiyorum

Eternal Sunshine of the Spotless Mind'daki teknikten lazım bize.

sizi gitme istegine iten sey her ne ise ondan belli araliklarla kacmak yerine sizi heyecanlandiran ya da bunaltan ne ise ona gore risk almayi denediniz mi? yapin demiyorum, sadece merak... ne tavsiye edebilir ne de kotuleyebilirim, oznel kosullarimin karmasıkligindan oturu net birsey diyemiyorum maalesef.

Hadi ama dostum biZe yolunda gitmeyen şeyi anlat.. Ne olduğunu cok iy biliyorsun

Aynen. Sınavda derece yaptım, her normal insanın sevinmesi gereken bir duruma ben aksine çok üzülmüştüm. Ailem puanını çar çur etme diye diye beni işledi. Şimdi de pismanlar tabi ama artık geçti Bizim gibi insanların bence sorunu aileye çok itaat etmekten kaynaklanıyor. Başkaları hayatlarını yaşıyor, biz de ailelerimizin istedikleri hayatları. Dertlendim akşam akşam gene

Bende gitsem ya Yasadigim hayati sevmiyorum Bu yuzden kac zamandir kendimi eve kapattim Kimseyi gormek isyemiyorum Telefonlara isime gelene bakiyorum Hep yatiyorum Usengec degilim mutsuzum ben Bir suru para, kocaman pasta, pahali hediyeler bile mutlu etmiyo beni Kuzenin nisanlancak gitmek istemiyorum Sanki orada yasasam cok mutlu biri olucam Neden kendi sectigimiz hayatlari yasayamiyoruz ki Neden illa birilerine hesap vermek zorundayiz Niye illa sorumluluklarimiz var Neden hersey para Niye herkes nankör Bence herkesin 3 cinayet hakki olmali ve intihar gunah olmamali

Ben hiç sevmiyorum mesleğimi. Veteriner olmak istemiştim zamanında kısmet buymuş. Pöfff için karardı akşam akşam