Nasil baslasam bilmiyorum. Icimde cok buyuk bosluk var. Artik aglayamiyorum. Hani derler ya sevdiginle degil seni sevenle evlen diye. Ben beni sevenle evlendim. Mutlu olmam gerekirdi. Fakat nerde yanlis yaptim diye dusunmeden edemez oldum. Suan o kadar yalniz caresiz hissediyorum ki kendimi. Esimle bundan 4 sene once farkli bolumlerde ve binalarda olmamiza ragmen ortak arkadaslarmiz araciligiyla tanistim. Benim icin serseri-sorumsuz-simarik-hafif yilisik sevmedigim tum ozellikleri biriktiren bi adamdi. Hatta o zamanlarda esimin sevgilisi vardi. Gel zaman git zaman arkadas ortamiyla bizde arkadas olduk. Biz tanistiktan yaklasik 2 ay sonra esimin sevgilisi onu aldatti ve ayrildilar. Esimle aramiz gittikce iyi olmaya baslamisti. Surekli benimle bulusmak istiyodu hatta sevgilisi varken bile surekli napar eder bir sekil gelirdi yanima. Ortak arkadaslarimiz nedeniyle bu cok zor olmuyodu. Surekli sebep uretirdi. Bu durumdan bi muddet sonra fazlasiyla rahatsiz olmaya basladim. Benden hoslandigini dusunsemde cok yakin arkadas oldugumuz icin bunun konusunu acmam mumkun degildi. Hem yakistiramiyor hemde fazlasiyla rahatsiz oluyodum. Hep bir adim atmasini bekledim. Cevabim netti. Olmazdi. Olamazdi. Benim icin bir abiden farksizdi. Bircok firsat olusmasina ragmen acilmaya hic niyetlenmedi. Eminde olamiyodumki bi gun bir bakiyodum ki hic ilgilenmiyor benimle. Akli baska baska yerlerde. Kendimi kotu niyetli ilan ettim hepten. Gel zaman git zaman esimle arkadasligimiz ilerledi. Ama hic bi zaman umut vermedim. Hic bir yakinlasmamiz olmadi. Abim gibi oldugunu vurguladim durdum. 2 senemiz böyle gecti. Mezun oldu ve esim bana acilmaya karar kildi. 2 senedir bensiz bir gun bile geciremedigini. Dersi olmadigi halde surekli kampuste olup dersi var gibi yaptigini ve bir suru sey. Cevabim belliydi. Hayir. Sildim attim. Esim ariyodu birakmiyodu bir turlu herseyi deniyordu. Bitmeliydi. Bir gariplik vardi. Eksikligi hissediliyodu. Son 2 senemizde beni dakika basi aramasinin, ilgisiyle bunaltmasinin yaninda benim en kotu gunlerimde yanimda hep o varmis. Hep desteklemis beni. Kahretsin alismisitim ona. Ve 2 sene onceki o sorumsuz akli orda burada olan adam degismis. Bana gore degistirmisti hayatini. Kafam karisti napacagini bilmiyodum. Ozellikle cevrem benim cevrem olmaktan cikmis sanki esimin cevresi olmustu. En yakin arkadaslarim bile onun yanindaydi. Birazda cevrenin üzerimdeki baskisiyla basladi hersey. Sevmiyordum ama seviliyodum. Kimse onun kadar bilmemisti benim degerimi. Tabi heyecani da vardi. Onla olmak guzeldi. Ask olmasa olurdu ben onu seviyodum belki bir arkadas gibi. Omrumu gecircegim arkadas. Belkide biraz heyecan ariyodum bilmiyorum. Gel zaman git zaman konu evlilige geldi. O kadar guzeldi ki hayat. Prenses gibiydim. Esimin ailesi basta olmak uzere herkes bisekil acmaya calisiyodu aramizi acamazdi. Mis gibiydi hayat. Pesinden evlilik.. Hep iyiki evlenmisim diyodum. Kavga etmiyo muyduk. Ediyoduk ama darginligimiz yarim saati gecmezdi. Oyle egleniyoduk ki geziyoduk tozuyoduk sabahlara kadar kafamiza göre hersey. Kafamiz uyuyo bir kere. Hayat cok rahatti. Taki supriz bir cift cizgi karsimiza cikana kadar. Annemi olacaktim inanamiyodum. Cok guzel olcakti. Cok sevindik.. Bebisimizi sabirla bekledik. Ona hazirdik. Nihayet canim kizim dunyaya geldi. Hersey cok guzel olmasi gereken yerde git gide bozuluyodu. Evliligimiz alt ust oldu. Duzenimiz mahvoldu. Zor geldi ona baba olmak. Olsun bu onun tek hayaliydi. Butun duzenimiz bir anda yikildi. Bir iki hafta tokezledik ama sonradan oturmaya basladi hersey. Ben esimi gitgide taniyamaz hale geliyodum. Her gecen gun degisiyodu. Hep beni dusunen o adam gitmisti bencilin teki vardi hayatimda. Beni opmeden duramayan o adam beni opmeyi birak gormez oldu. Beni prenses gibi hissettiren o adam kolesi gibi bilir oldu. Beni ve kizini basindan savmak icin resmen firsat kollar oldu. Nasil olacak hic bir fikrim yok ne yazikki. Sorumluluklarini hatirlatinca isitmedigim hakaret kalmiyor. Daha 2 saat önce bana 'bana mi sordun bebek yaparken' dedi. Hic bir lafin altinda kalmayan ben artik susar oldum. O kadar farkli ki suan hayatim kizim 7 aylik. Ve 7 aydir omrumden omur gidiyor. Esimin sacma sapan yere etmedigi laf kalmiyor. Beni kirmak icin elinden ne geliyosa yapiyor. Ne dersem kotuye yoruyor. Surekli benimle yaris halinde. Hic yapmadigi huylar edindi. Aksam cikip gece yarisi gibi gelir oldu. Suan hala disarda. Hatta ben bu msji yazarken gecikecegim diye msj atmis. Beni aldatmadigini kimlerle oldugunu biliyorum elbet eminim hatta. Bekar arkadaslariyla akrabalariyla takiliyor. Bazen diyorum ki babalik agir geldigi icin mi boyle. Acaba duzelir mi? Surekli bizden kaciyo. Deli gibi bebek isteyen o adam beni her konuda yalniz birakiyor. Kopruyu evlenince gecer ya herkes bu cocuk olunca gectigini mi dusunuyo. Ona muhtacim mi saniyor? Oylemiyim. Bizim bir kizimiz var. Napacam bilmiyorum. Artik cok agir geliyor cidden bosanmak istiyorum. Hergun kavga. Susuyorum. Geliyo satasmak icin ugrasiyo. O kadar sorumsuzki anlatamam. . Bide kayinvalidem kayinpederim ve gorumcem derdini sikintisini herseyini bana anlatirlar ilgilenirim. Benden cok memnunlardir. Hani sirf o mutlu olsun diye vakitde ayiririm deger veririm onlara. Ne biliyim. Yaptigim tum fedakarliklar nerde. Ben ona hayatimi adadim benden bi parca verdim. Isime ara verdim bebegimle ilgileniyorum. Tum duzenimi yiktim ona guvendim. Benmi abartiyorum bilmiyorum Kafam cok karisik. Duzelecek mi? Yoksa coktan bitmeli miydi? Ustune dusmelimiyim rahatmi birakmaliyim. Nerde bnm eski arkadasim. Suan bile agliyorum. Abartiyor muyum? Onun aski cok buyuktu hani. Aglamaktan yoruldum artik. smuwiLa

'bana mı sordun bebeği yaparken ' dediğine göre kocanız çocuğu babanızın evinden getirdiğinizi sanıyo sanırım. sizin olduğu kadar onunda çocuğu o. bu işin tek çaresi karşınıza alıp konuşmak, içinizden geçenleri anlatmak. Allah yardımcınız olsun.

Pek cok defa konustum. Kimi zaman hak verdi kimi zaman bir daha olmayacagini soyledi sozler verdi kimi zaman tersledi kavga etti. Butun sozlerin gecerlilik suresi 3 4 gunu gecmiyor malesef. Inanin konusmaktanda yoruldum. Karsindaki insan seni dinlemeyince konusmakta bos geliyor. S

hayatta hiçbirşey için üzülüp ağlamaya değmez çünkü hayat çok kısa o sizi umursamayarak hareket edebiliyorsa aynı umursamazlığı sizde yapın nedense biz kadınlar hayatta herşeyi çok fazla kafaya takıyoruz erkekler gibi olabilmek lazım bazen evlilik sadece kadının omuzlarında olmamalı şunuda unutmayın sizin yaşadığınız problemleri yaşayan çok insan var bence siz gördüğünüz çok güzel bir rüyadan ansızın uyandırılmışsınız kadın aşk hep aynı olsun ister leke değsin istemez mutluluğuna... ama yinede mantıklı düşünmelisiniz boşanmak hiçbirzaman çözüm değil ayrıca çocuk varken... kendinizi üzmeyin inşallah herşey en kısa zamanda yoluna girer... mors

biraz zamana bırak bakalım :44:belki bu geçici bir süreçtir zamanla babalığa alışacaktır mutlaka sen biraz sakin ve sabırlı ol

Ayyy cnm kiyamammm... aglama noluor bu adamlara.. yemiosa evlenmesinlerr ouff ouffff... herkes de dert... bekarjen tek kndinin derdi bide anne babanin derdii... evlenince bi de el ogli drrdi ve galiba en can aciticiisiii... caresiz kaliosun sunu yaosam bunu yapsam pisman olurmuyum sabretmem mi gerekk diosun.. ama giden bi z kadinlardan gidioo . push ; yarimelma ASK nerde BEN

Belki konumu okumuşsundur senle aynıyım Bebeğimiz olana kadar bu kadar büyümeyen konular kzıım olduktan sonra dağ gibi oldu Ve şuan hayatım alt üst durumda Eşimle felaket tartışmalar içine girdik Ama gel görki konulara bak incir çekirdeğini doldurmaz Erkekler baba olmaya hemen alışamıyorlar Bebeğe zaman ayırmaktansa dışarda arkadaşlarıyla vakit geçirmeyi yeğliyorlar Bir de kendi adıma lohusalık depresyonunda olduğum için üstüne çok gidiyorum Maalesef bende çok sinirliyim M

O kadar hoşuma gitti ki yazdıklarınız, keşke daha uzun yazsanız, biz de okusak, dersler alsak.. Malesef çoğu zaman k. valide, eş vb sorunlara o ne dedi bu ne dedilere odaklanıp, annelik mucizesini dolu dolu yaşayamıyoruz. Konu sahibi arkadaşımıza da olayları biraz zamana bırakmasını öneriyorum, madem ki konuşmakla düzelmiyor, değişmiyor.. Gece kafasına göre çıkması, istediği saatte dönmesi hoş değil. Siz cevap vermedikçe size sataşması da. Belli ki sorumluluk ağır geldi eşinize, "bebek yaparken bana mı sordun" gibi saçma bir laf dahi edebildiğine göre. Kızınız biraz büyüsün, babayla iletişime geçsin, şımarsın cilveler yapsın babaya, bence eşiniz daha farklı davranacak kızınıza ve size. Sakince gözlemleyin bakalım. Başınıza kötü bişey gelmiş değil. asude_bahar

hayat devamlı değişim geçiren bir süreç... hayatı ve insanları çok ciddiye almayıp, öncelikle kendimize güvenirsek ve tanrının nasip kıldığı Anneliğimizi dolu dolu yerine getirerek, dünyadaki en değerli varlığımız çocuğumuzu en kutsal sevgimizle büyütürsek geri teferruattır... bu saatten sonra siz kızınız için, kızınız da sizin için herşeydir... bırakın su aksın yolunu bulsun... annelik kadının doğasında var ama babalık sonradan... sorup sorgulayıp kendinizi üzmeyin, çok güçlü ve pozitif olun ki, kızınız mutlu ve huzurlu bir ortamda büyüsün... evlilikte 35 yılını geride bırakmış, çocuk ve torun sahibi olmuş bir büyüğünüz olarak nacizane önerim budur... kızınıza ve kendinize çok iyi bakın... S

sizi anladığımı düşünüyorum.. çünkü bende mantık evliliği yaptım.. ama ben evlenir evlenmez çocuk yaptım... yaklaşık iki yıldır evliyim ve 14 aylık bi kızım var... ben ilk 5 ay bebeğimi emzirdim ve anılmaz tahamülsüzleşmiştim... sanırım vucudumuzdaki bazı vitaminlerin eksikliği vs bunları tetikliyor... bebeğim emmeyi bırakınca yavaş yavaş vucudum da kendine geldi.. artık daha mantıklı düşünüyorum... o dönem ve hamilelik sırasında hep kavga ediyordukk.. hoş biz aynı evde beraber yaşamak ne demek onu tam anlamıyla öğrenmeden yaşadık gerçi biz bunları... size önerim bence kendinizi hiç üzmeyin... eğer yaşanacak bişeyler varsa yaşanıyor... olan sizin sinirlerinize oluyor... şuan bebeğiniz olduğu için eliniz kolunuz bağlı onun her istediğinde gezmeye gidemezsiniz.. o her istediğinde onunla ilgilenemezsiniz.. bebek olunca erkekler biraz daha sanırım evliliği garanti altına aldığını düşünüyor... hemde ilgisizlik onları bunaltıyor... kızınız için kendinizi yıpratmayınn... 35 yıllık evli ablamızı dinlememizde fayda var:))

insanın bazen büyük beklentiye girmesi, sukut-u hayale yol açabiliyor.. eşiniz bebeği büyük bir coşkuyla istemiş. insanın canından kanından bir yavru elbette çok tatlıdır.. ancak bebek dünyası, onun sevilmesinden ibaret değildir.. ağlaması, sızlaması, hep ihtiyaçları vardır. hele de 1 yaş öncesi dönemde.. eşiniz bebek doğduğunda sadece ona şirinlik yapacak bir canlı olacak diye düşünmüşse, çocuk ve beraberindeki tüm sorunlar, onu sersemletmiş olabilir.. bu dönemde, üzerine fazla gitmeyerek, ona yardımcı olabilirsiniz.. sürekli kendisine ve bebeğine ilgi isteyen bir kadın, bir erkek için cazip olmaz. daha da uzaklaşır. onun yerine, ablamızın tavsiye ettiği gibi, siz anneliğin keyfini sürün.. bebişinize odaklanın.. gerisi kendiliğinden gelir. Jumblante

yıllar sonra durup düşündüğünüzde, bu üzüldüklerinize üzülmemeniz için şimdiden, ben yaşadım sizde yaşamayın diye yazıyorum. babalar anneler gibi olamıyorlar... baba olduklarını kabullenmekte zorlanıyor hata panikliyorlar... hatta ve hatta ilk aşamayı atlatıncaya dek, bebeği kıskanıp kendilerini ikinci plana atılmış hissedebiliyorlar... eşinizin girdiği bu süreçte siz daha soğukkanlı ve sağduyulu olursanız inşallah hepsi geçecektir diye iyimser düşünüyorum... biliyorum ki siz de annelik gibi hem çok zorlu hem de çok kutsal bir göreve soyunduğunuz şu zamanda yaşadığınız bu olaylar karşısında kendinizi yanlız ve çaresiz hissedebilirsiniz.. ama hayat bir sınav ya, imtihan ediliyoruz.. sabırr, sabırr...

Canım ya üzülme. gercekten de erkekler bizim kadar takmiyor. bende bu gece kızdım ona başka odaya yolladım. ben olsam yuzsuzce dayanamayip gelirdim. ama o uyuyor:))))dünya iyisi bir adam olsa bile evet onlar bizim gibi değiller. en güzeli birsey yokmuş gibi davranmak. belki esin hala kabullenememistir. ona zaman tanı. üzerine gitme.

Benim de böyle bir korkum var. yani bizim ilişkimizde belki ben eşime daha düşkünümdür daha aşığımdır eşime kıyasla, ona rağmen, çocuk olduktan sonra kendimi tamamen çocuğa veririm de eşimi ihmal ederim o da benden uzaklaşır diye bir korkum var. Çocuk doğduktan sonra bozulan düzene alışmak herkes için zor, erkekler de bu durumu öyle hemen kabullenemiyorlar malesef.. Abim bile çok iyi bir baba olmasına rağmen arada yengeme takılıyor, "varsa yoksa oğlun, unuttun bizi" diye. Büyüklerimizden tavsiyeleri okursak ben de memnun olacağım nasıl normale döner bu hayat?