amin.. inş her şey güzel olur... :/ D

Canım benım sorunlu ebeveynlerle bir arada yaşamak çok zor. Allah sabır ve kolaylık versın benimde babamın sorumsuzluk ve umursamazlıklarıyla ilgili çok bunaldığım zamanlar olmuştu. insanları değiştirmek gerçekten çok zor ama annenın psikolojik destek alarak düzelme ihtimali var en azından. Dua et ve geleceğe dair güvende olabileceğin bi hayat için zemin hazırla kendine. Hatta istersen bununla ilgili sende destek al kendini daha iyi hissedersin. Hayatta bazı şeyleri değiştirme fırsatımız yok Allah hepimizi birşeylerle sınıyor B busehazel

canim benimde ailemle sorunlarim var bende kendimi yapayalniz hissediyorum olmek istiyorum. Ailemin sorunlari seninkinden farkli ama yinede insan yasamali bence. Bir kez geldin dunyaya. Biraz uzaklas istersen ailenden. Babanla konus bence seni anlayacaktir. Boyle evlilik yapanlarin cocuklari mutsuz olmamasi mumkun degil. Bir gun sende yuva kurarsin ve bu yasadiklarindan sonra nasil bir yuva istedigini bilerek baslarsin. Birde boyle dusun? Biliyorum zor ama elinde olmayan seylere degil olanlara bak. Bir ailen var ne kadar sorunluda olsa. Mesafeli bir iliskin olabilir ailenle boylelikle bu kadar tukenmezsin. Son düzenleyen: Moderatör: 20 Haziran 2013 B busehazel

Canım daha cok küçüksün Allah yardımcın olsun İnsallah okuyup kendi ayaklarının üzerinde durursun, kimseye muhtaç olma, hele evlilik filan sakın, cok erken, yağmurdan kaçarken doluya tutulma Bende senin gibiydim, bizim evde durumlar farklıydı ama 17 yasında intiharı cok düşünmüştüm. Allah'tan korktuğum icin yapmadım yoksa coktaaan... Allah'a sukur ki unv kazandım evden ayrıldım, simdi cok iyi bi işim, dünya tatlısı cocuklarım var, annem hergün arıyor mesafeliyim ama yine konuşuyorum, ne yapacaksın anne iste, psikologa git desen parasını ben vermezsem gitmez biliyorum. Babam zaten varlığı yokluğu bir, sadece adı baba, bi ihtiyac olsa sadece lafta.. Annenin de acil psikolojik yardım alması lazım.. Allah sana yardım etsin, yolun açık olur insallah B busehazel

Canım öncelikle durumuna üzüldüğümü belirteyim. Durumun farkındasın daha çok küçüksün ve hayat yaşamaya değer herşeye rağmen. Benim diyeceğim şu ki hem annenin hem babanın hemde senin psikolojik desteğe ihtiyacınız var. Dua et madem ailede bir kopukluk var sen düzeltmeye çalış evi bir yuva yap biliyorum yaşın küçük ama insan istedikten sonra herşeyi yapar. Tv de adını vermeyim reklam olur sabah programı var müge hanımın sunduğu ona yaz belki destek olur. Yada aile büyüklerin olur yakınların olur onlara aç konuyu ve bol bol dua et canım... B busehazel

Baban daha zor bir durumda o bile sabredıyorsa sende ustesınden gelebilirsin bence Ona da cok yuklenıp kalbini kıracak şeyler soyleme eminin senın kadar yorgundur. İntahar cümlesini ev içinde bukadar sık kullanma hem kendin hem baban için bilinç altınıza işlemeyın boyle şeyleri kendine kuçuk mutluluklar bul daha ıyı hissedersin. kavga ettıgınde emin ol dahada bunalıma girersin sakin ol kendini babanı mutlu edecek şeyler yap Napalım bişeyleri değiştiremiyosak hayat mutluluk katacak şeyler yapmalı M

Maşallah derslerinin iyi olması gerçekten cok guzel. Her şerde hayır var derler ailenın ilgisiz olması senı sorumluluk sahıbı yapmış senın yaşındaki bi çok genç laylay lom senın ileriye donuk plan yapabılmen cok guzel. Umarım guzel haberlerını alırız İlerde bu yaşadıklarını bızım gıbı sadece bir kaç üzücü anı olarak hatırlayacaksın Allah daha buyuk dert vermesın. B busehazel

sağolun yorumunuz için... bazen çok doluyorum umutsuzluğa kapılıyorum... uzaklaşmamın tek yolu istediğim bölümü kazanmak. zaten şu an hayattan tek beklentim bu. ne aşk meşk öyle şeylerle dahi artık uğraşmıyorum. sadece ileride başarılı, kendi ayakları üzerinde durabilen biri olabilmek... ve bütün bunları geride bırakabilmek Bright crystal Balık

çok sağolun cevabınız için.. haklısınız... öyle üzgünüm ki... bazen isyan ediyorum... babam geçen yatak odasında yatacaktı yanına gittim baba bıktım sizden bazen ölmek istiyorum biliyo musun dedim... ''Ben de bazen ölmek istiyorum ama olmuyo işte.'' diyip yattı... o kadar üzüldüm ki... bazenintihar eder mi diye korkuyorum... kalp krizi geçirdi bu sene daha 45 yaşında...

yazini simdi gordum canim Bana gecmis yillari hatirlatti, kimin hayatinda sorun yokki? Fakat Rabbime sukur ediyorum Annemi, kardesimi ve beni O kisiden kurtardigi icin. Fakat seniin suanki durumun cok daha kotuymus, yani kotu derken ne babandan bir ilgi var ne de annenden. Hani yazmissin ya, hic kimse anlamiyor diye, ben anliyorum, seni gercekte tanimasam bile anliyorum. Eskiden cok kotuydum, cok depresyona girmisligim oldu, bu yuzden anneme bile bagirdigim bile oldu (annemi cok sevdigim halde, fakat o an sanki hic kimse seni istemiyor, sevmiyor, anlamiyor gibi geliyor insana. hatta senin de dedigin gibi intihar bile gecmiyor degilde aklimdan. Canim, Rabbime sigin, dua et, arkadasinda dedigi gibi destek de alabilirsiniz. Ama ne olur o dusunceleri aklindan cikar canim nolur! Cunku Rabbimize isyan etmek istemeyiz. Ya da ailenle konusmayi dene, basaramiycani dusunsen bile, onlarla karsilikli oturup soyle boyle... Canim canini derde sokma, daha cok gencsin, gelicegin icin guzel planlarini eger okula gidiyorsan onun icin ugras. canim sana basarilar diliyorum, sevgiler B busehazel

bu konunun çözüm yolu yok bence... babam gram ilgilenmiyor annemi doktora götürme konusunda... ben de yok sayıyorum bazen ama arada bir çok doluyorum çok ağır geliyor bütün bunlar ve patlıyorum ister istemez... belki bencillik ama şu an tek istediğim bu sene istediğim bölümü ve okulu kazanıp gitmek. zaten ankarada yaşıyorum istediğim üni. ankara üniversitesi ama bölümüme yakın bi öğrenci yurdunda kalmak istiyorum.. bu evden ne kadar uzak kalırsam sinirlerim o kadar az yıpranacak, bu evle ilgili her şeyi ardımda bırakmak istiyorum.

merhaba arkadaşlar. çoktandır bu konuyu buraya yazmak istiyordum, ama içimden gelmiyordu... çok doluyum, öyle dertliyim ki... her şeyden içim soğudu, yüreğim yoruldu... aileden başlayacağım. annem... psikolojik sorunları var hem de çok fazla. evde durmuyor hiç, sırf dışarlarda gezmek için satış yapmaya başladı işte yemeni, çamaşır, iç çamaşırı gibi şeyler aldı mahallede kapı kapı gezip satış yapıyor. ama kendisi normal değil. bakın abartmıyorum sabah 8'den akşam babam gelene kadar dışarlarda geziyor eve hiç girmiyor... Tamam çalışsın, sorun değil dersiniz ama annem ne temizlik yapıyor ne yemek. Çok nadir belki haftada bir anca yapıyor kafasına eserse o da. Ev o kadar berbat bi halde ki... Annelik görevlerinin hiçbirini yerine getirmiyor... Zaten tüm mahalleli annemin anormal olduğundan bahsediyormuş... Hadi yemek yapmamasını, temizlik yapmamasını geçtim, kendin yap dersiniz belki. Annem market market geziyor hani şu market manavlarında çürük çarık meyve sebzeler bi kasaya konur ya ucuza ya da bedavaya... Annem gidip onları topluyor çürükleri eve getiriyor hem de kilolarca. Ev bildiğiniz çöp ev gibi oldu. Bi insan tek seferde 10-15 tane kıvırcık alır mı? Tek seferde 5-10 kilo ıspanak alır mı? Annem alıyor... Televizyonda gördüğümüz çöp evler var ya, kişiler devamlı biriktirirlermiş, annem de öyle saçma sapan çürük pis şeyleri eve yığıyor... Bu yüzden devamlı kavga ediyorum annemle... Ama manyak gibi üste çıkıyor bir de... Ben hiç zaten annelik görmedim ondan... Çocukken bana genelde halamlar bakardı... Babama gelirsek... Bu evliliği istemeyerek yapmış zaten, 8 yıllık sevdiği kişiden ayrılıp bikaç ay sonra annemle evlenmiş dedemgilin zoruyla... Hayata küskün diyebilirim.. Ne benle ne ağabeyimle ilgilenmiyor... Çok içine kapanık biri... Anneme artık hiçbir şey söylemiyor. Sabah işe gidiyor akşam geliyor... Bana ''kızım nasılsın'' demez. Annemin yaptıklarını gördükçe, benim kavgalarımı şikayetlerimi görse de cevap dahi vermiyor... Kendini dış dünyaya kitlemiş sanki... Annem anormal bu bariz belli de babam normal olduğu halde o kadar ilgisiz ve boşvermiş ki, ona çok daha fazla kızıyorum... Ne ilgi görüyorum ailede ne sevgi... Çok yorgun hissediyorum kendimi, benim az çok arkadaş çevrem var ama hiçbiri anlamıyor... Arkadaşlarım bize gelsin istemiyorum evin hali yüzünden... Arkadaşlarımla vakit geçirirken anneleri kırk kere arıyor, arkadaşlarım hep annelerinden bıkmış gibi konuşuyorlar... O kadar imreniyorum ki, benim annem anormal biri, benimle asla ilgilenmez, babam desen keza öyle... Sevgisizlikten bıktım... Bazen intihar etmek istiyorum... Yapayalnız gibiyim... Bu evden kurtulmak, başka bi ilde okumak, hayatımı başka bi yerde kurmak, bu evle ilgili her şeyi unutmak geride bırakmak istiyorum... Yoksa ben çıldıracağım... Gözyaşları içinde yazdım bu yazıyı, ne olur akıl verin... Ben çok bunaldım... Daha birçok şey var kısa kestim...