az önce bu konuya denk geldim eski konular çıkıyor ya sayfanın altında, okuyunca sinirim bozuldu çünkü bu konuyu ben açmıştım. eski hesabımdı. sonra iptal ettirmiştim. Aradan 13 sene geçmiş. Bu konuyu açtıktan 1 sene sonra annem hastalandı. ölümcül bir hastalığa yakalandı. 4,5 sene yatalak kaldıktan sonra da öldü. babam hala aynı. 80 yaşın üstünde artık. ben o sırada atama bekliyormuşum atandım, sonra annem hastalanınca iş değiştirip ona yakın bir şehre geldim. 2 sene annemle babamı yanıma alıp yaşadım. bu arada nelerrr neler yaşandı anlatsam roman olur dedikleri kadar var. babam karısı ölünce kıymetini anladı da iş işten geçmiş ola. babam yalnız kaldığı için benim yaşadığım şehre getirdim, çok yakın oturuyoruz. ben tüm sorumluluğu almak istemesem de onunla tek ilgilenen ben ve eşim. bu konuda yazdığım anıyı unutmuşum. okuyunca hatırlayıp tekrar üzüldüm. babam şu an "cahil" dediği aşağıladığı annemden kalan emekli maaşını bir güzel harcıyor. (annem 1 kere bile kendi maaşını çekip harcayamadı hastalandığı dönemde emekli olmuştu) demem ki o ki hanımlar olan yine kadınlara oluyor. kocalarınız sizi aşağılıyor, üzüyorsa kafanızı kullanın koca kahrı çekmeyin. keşke o zaman gücüm yetseymiş de annemi alıp gitseymişim.

gecmise yapabileceğiniz bir şey yok bundan sonraki hayatın mutlulukla dolu olsun inşallah

canım kardeşlerin var mı? belki kardeşlerinle oturup konuşsan bu olayı çözebilirsiniz.. ya da ne denirse densin artık sen hiç bir şey demeden dinle.. sen kızsanda söyliycek sen kızmasanda söyliycek.. hiç bir yorum yapmadan dinlersen bir sorun olmaz.. insanları değiştiremeyiz napalım..

Bırak Birbirlerinin Arkasında Ne Konuşurlarsa Konuşsunlar, Sonuçta Sinirlenince Oluyor, Günün 24 Saati Değil Yaa.. Böylelikle Kimseyi Üzmemiş Arada da Kalmamış Olursun..

Bende babam konuşunca susrdım tepki vermezdim yoksa kavga çıkacağını bilirdim. En iyisi üç maymunları oyna canım.

Konuyu hortlattığım için özür dilerim ama görünce dayanamadım. 21 yaşındaki düşüncelerimi okumak bana çok garip geldi. eski bir günlüğü okur gibi :)

Ooo ben bunları on yıldır yaşıyorum. Hatta bunların on katını... zamanla takmamayi öğreneceksin çünkü ne yazık ki değişmiyorlar. Yaşlandıkça daha kötü oluyorlar. Demek ki seninkiler de yaşlanmış artık... ne oluyor bu yaşlılara anlamıyorum gercekten

Selamlar, Şu anda çok üzgünüm ve gözyaşlarımı zor tutuyorum. Ben 21 yaşındayım ve üniversiteden yeni mezun olup ailemin yanına döndüm. Ve kabus başladı! Babam kalp hastası. Yaşı 70. Annem 52 yaşında ve haftanın 6 günü aşırı yorucu bir işte çalışıyor. Babam geçen sene rahatsızlandıktan sonra çok değişti. İyice huysuz biri oldu. İnançlı, iyi bir insandır normalde. Ama konu annem olunca babama bir şeyler oluyor. Annem de iyidir ama çok karışır her şeye ve çok eleştirir. Evi, mutfağı normal olarak kendi istediği şekliyle yerleştirir. ama babam her gün her şeyin yerini değiştirir, ilaçlar, otlar vs. koyar ve babamdan sonra mutfağa giren savaş çıkmış burada der. Az önce mesela, sirke gibi bir şey varmış. Annem de yerini değiştirmiş, babam bulamadı. Ve başladı söylenmeye. Çok utanarak yazıyorum ama ''bu kadın dayağı hakediyor, beni de atacak bu evden elinden gelse, cahil kadın alırsan böyle olur, 22 senedir yedirdim doymadı, terbiyesiz, köpek vs.'' Annem yok tabi evde. Bunları bana söylüyor. Benden de evet baba haklısın dememi istiyor. Ben iki tarafa da birbirleri hakkında düşündüklerini bana söylememelerini defalarca belirttim. Annem sonuçta ağır geliyor böyle denmesi. Ki annem evlenmeden önce çalışıyormuş babam bıraktırmış, 5 senedir yine çalışıyor ve babamdan harçlık bile almıyor. Annemi savunsam babam küsüyor. Annem babam hakkında derdini bana anlatınca o da batırıyor. Biri annem biri babam! huyları da değişmiyor. Ne yapacağımı bilmiyorum. Her gün huzursuzuz.

Kalp hastaları huysuz ve sinirli oluyor, pamuk gibi babam yemek tepsisi fırlatır hale gelmişti. Hasta bakmak hasta olmaktan zor.

Allah rahmet eylesin mekanı cennet olsun

evet neler olmuş işte planda olmayan. babam kalp hastası vs derken gencecik sapasağlam annem gitti

Aranızda kuşak farkı var, aslında 3 aşağı 5 yukarı baba ile kuşak farkımız sizinle hemen hemen aynı. Şunu gözlemledim; insanlar iki kez çocuk oluyor. Bir çocukken çocuk, birde yaşlandıklarında... Ne kadar diri görünselerde sonuçta yaşlanınca insanlar daha hashaslaşıyorlar, huysuzlaşıyorlar, çocuklaşıyorlar vs... Bir de üstüne sağlık sorunu olunca üstüne tuz biber olmuş biraz. Mümkün olduğunca alttan almaya bakın;elden gelen tek şey ne yazık ki bu. Söylenen sözler ağır, incitici evet; ama bunu babanızın yaşına, çocukluğuna verin. Mümkün olduğunca dediklerini ciddiye almamaya çalışın. Benim babamda öyle,72 yaşında. Her gördüğümde daha bir değişiyor huyu suyu. Daha alıngan, daha herşeyi kafaya takan, hashas, agresif vs... Bir de şu var; uzakta okurken siz onların bu durumuna yakından şahit değildiniz. İster istemez yaşananların dışındaydınız. Şimdi onlarla yaşadığınız için-hele de rahatlıktan çıkınca- daha bir farklı geliyor olanlar. Aynısı bana da olmuştu... Zor ama;biraz sabır ve anlayış... Dilerim babanızın sağlık durumuda bir an önce son bulur. S Spizella

size de çok geçmiş olsun hayatıma bakıyorum ben de ailemin hastalıklarıyla uğraşarak geçirdim. artık 33 yaşındayım yakın zamanda muhtemelen kendim hastalanacağım artık böyle de geçti işte ilk gençlik yıllarım hala da babamla uğraşıyorum. çok yorgunum ama bugünlere de şükür herkesin hayatı bir mücadele

evde olduklarında yüzyüze de konuşuyolar işte :) şimdi annem işten çıkınca asıl o zaman başlayacak diye korkuyorum. ki bu konuda yanılmayacağım büyük ihtimalle