Annem hiç olmadı diyebilirim. Ben bu soruyu cevaplayacak olsam Olsun da taştan olsun derim.

zor şeyler yaşamışsınız ve yaşıyorsunuz, üstüne çocuk gelmiş, sanırım ağır bir depresyona sürüklenmişsiniz. kendiniz, halen size çokça muhtaç olan (galiba sadece 4 yaşında olan) çocuğunuz, sizi seven ve destek olmaya çalışan eşiniz, babanız ve kardeşiniz için destek alın. en az son on konunuzda ruh sağlığınızın iyi olmadığı seziliyor.

Bu bence kişinin annesiyle geçmişine ve ilişkisine göre değişir. Mesela ben annemi aşırı severim çok sevgi dolu bir ilişkimiz vardır. O kadar sene benim ben olmamdaki en büyük pay anneme aittir. Mutluluğumda mutsuzluğumda hep yanımda oldu. Şimdi o mutsuz olsa pek tabii ben de her zaman onun yanında olurum.

Anne canavar gibi olmadıkça veya hayalet gibi değilse çocuk annesiz eksik kalır. Annenin derdi çocuk dışındakilerle ise onlardan uzaklaşsın. Çocuk yine babayla görüşür, belki daha sık görüşür ama annesiz eksik büyür. Kişiden kişiye ve duruma göre de değişir. Olayı bilmediğimizden yorumlar çok eksik kalır.

Ne olursa olsun anne olmalı çocuğun başında hiç olmamasından iyidir. Bakın benim annem beni hiç sevmedi yada sevgisini gösteremedi bilmiyorum ama yinede beni büyüttü iyiki var ya hiç olmasaydı kimlerin elinde büyücektim en azından kişisel bakımımı iyi yaptı görevlerinin hepsini yaptı sevgi dışında

Bir anne kolay kolay böyle hissetmez çok üzüldüm sizin ve bebeğinizin için. Ne olursa olsun evladinızı bırakmak aklınızdan geçmesin onun size ihtiyacı var. Önce kendinizi mutlu etme yollarını arayın toparlanmak zorundasınız. İnsan depresyona girebilir, tükenebilir ama hepsi geçebilecek düzelecek şeyler. Umutlu olun ve çabalayın önce kendiniz için sonra evladınız için.

Cocuk kac yaşında? Kiz mi erkek mi? yosunlukek

Baba evin direği derler ama evin direği asıl anadır ana... anne olmayan evlere bir bakın evin ışığı söner, ruhu çekilir. İsterse mutsuz olsun isterse kızsın bağırsın iki dakika sonra döner sarılır çocuk her şeyi unutur ama annesi olmasa en yakının bile ufacık bir sözü hareketi öyle yaralar ki insanı. Evde anne varken baba olmak kolay. Sen annesi olmayan evlere bak baba o zaman nasıl? Nadir iyi olanlar vardır babası iyi olanlar alınmasın ama hangi boşanmada evlatlar babaya veriliyor? Çok çok nadir. Allah kimseyi annesiz bırakmasın. İnsanın her yaşta en çok ihtiyacı olan kişi anne. Herkesin yeri dolar onunki dolmaz. O çocuk dünyaya gelmeyi kendi seçmedi. Sen anneysen vazgeçme lüksün yok. Mutsuzum zarar veriyorum bensiz daha iyi olur gibi bahanelere sığınma sakın! Hepimizin annesi çok mu mutluydu sanki? Hepimiz pamuklara sarılıp mı büyüdük sanki? Burdaki ütopik dünyaya bakma sen. Çocuğa zinhar kızılmaz hiçbir şey yansıtılmaz kalbi kırılmaz vs... bu çocuk gerçek dünyayla ne zaman tanışacak? Masalllar diyarında yaşamıyor kimse. Herkes çok zor dönemlerden geçiyor geçmiştir mutlaka. Çocuklar mutluluğu da mutsuzluğu da ailesiyle yaşıyor öğreniyor işte. Yeter ki koynuna sığınacağı bir anne olsun

Merhaba çocuk gelişimi üzerine master yapmış bir anne olarak söylüyorum ki çocuklar için ebeveyn leri çok elzem. hep annelik kutsanıyor işin doğrusu karşılıksız seven hep çocuklar. çocuklarım kalbi yetişkin kalbinden çok daha yücedir ve daha çok sevgiye yer vardır. umarım iyisinizdir çok yakında çok daha iyi olursunuz. terkedilmek herkes için zorken çocuk içn büyük travma, belki dönüşü olmayan bir yolsa düşündüğünüz aman aman ondaki sizi bir bilseniz ister mutlu olun ister mutsuz ama olun. sevginin bin bir türü var elbet alışır çokta sevilir belki ama bir siz olmaz kimse. topla kendini arkadaşım geçecek bu günler de..

Anne giderse olmazsa bu sefer çocuk mutsuz olur, eksik kalır. Umarım mutlu olursunuz evladınızla beraber

bence terk etmekten bahsetmiyor. daha kesin ve net bir yokoluştan bahsediyor. konu sahibesinin psikolojisi hiç iyiye benzemiyor.

Asla çocuğunuzu bırakmayın lütfen nolursa olsun onun size ihtiyacı var her halinizle

Sonra aklınız başınıza gelince cocuğubuza ne diyeceksiniz ben mutsuzdum gittim mi destek alın

İntihar etmek mi istiyorsunuz. Bunu yaparsanız çocuğunuza büyük bir yük miras bırakırsınız. Yapmayın. Acil yardım açın. En kısa zamanda bir psikiyatriste gidin. Çocuğunuz için

Lütfen destek alın. Biliyorum psikolog seanslarını ödeyebilmek şu günlerde lüks konumunda ama devlet hastanelerinin danışmanlarından, psikiyatristlerinden destek alabilirsiniz. Lütfen bir uzmanla görüşün. Hayat sandığınız kadar karanlık değil, çekip gittiğinizde geride bıraktıklarınızın sizi daha büyük bir depresyona sürüklemeyeceğinin garantisi yok. Hiç varolmamayı dilemek için artık çok geç, hepimiz o ya da bu şekilde bize tayin edilmiş hayatları, biraz da kendi seçimlerimiz doğrultusunda, yaşıyoruz. Bunun sorumluluğunu almalı ve kabullenmeli, kendimizi ve hayatımızı iyileştirmek adına yapabileceklerimizi yapmalıyız. Konuşmak kolay, biliyorum. Ama inanın harekete geçmek de sandığınız kadar ağır ve zor değil.

Tamamda neden mutsuz? Ne zorluyor onu da ne mutsuz ediyor? Anne olmak, çocukların bakımı mı? Yoksa kocasıyla arasının bozuk olması mı? Maddi sorunları mı?

Size mevzuyu tam aktaramadim. Bu hayat beni yoruyor sorunları çözemiyorum. Kestirip atamıyorum. Çocuğumla bir sıkıntım yok. Hayat bana ağır geliyor. Halime sukretmek istiyorum ama kafam bulanıyor. Evi terk etmeyi düşünmüyorum. Sadece hiç olmamayı dilerdim.

Kim tamamen mutlu ki bu devirde? Bende anneyim,2 çocuğum var, illaki sesim yükseliyor, ne bileyim somurtuyorum kendimce sorunlarım oluyor bazen yansıyabiliyor pekala çocuklara ama benim yerim ayrı, eşimin yeri ayrı çocuklarım için. Allah ömür verdikçe de başlarında dururum, yanlarinda olurum. Belki bazen yüzde 50 mi veririm, gün gelir aylaklık ederim canım birşey yapmak istemez, gönülsüz oynarım onlarla ne bileyim içten dinleyemem kafam doludur ama gün gelir yüzde yüz hissettiririm varlığımı, ben burdayım, arkandayım derim. İhtiyacı varsa muhakkak hissettiririm o ayrı ama insanın günü gününü tutmaz. Anne olmaktan bağımsız bu, anne olunca celikten bir zırh, acayip olağanüstü güçler yüklenmiyor ki insana. Etten kemikteniz en nihayetinde. Benim annem hep yorgundu mesela, sürekli temizlik yapan bir kadındı, mutsuzdu zaman zaman, bazen mutluydu. Bir dönem tiroitleri ile ilgii bir rahatsızlık yaşadı aşırı sinirliydi mesela o zaman, burnundan soluyordu ama yinede olmasın olmasaydı diye hissetmedim hiç. Anne önemlidir. Kim bahsettiğiniz anne bilmiyorum ama belkide desteğe ihtiyacı vardır.

Evladınızi seviyorsanız ki buna hiç şüphem yok öncelikle yardım alın toparlanmaya çalışın bakın deprem oldu insanlar maddi manevi çok büyük kayıplar verdi Bazılarına saçma gelebilir ama benim zor zamanlari atlatma mottom şudur daha zor durumda olabilirdim ya şöyle olsaydı diye düşünür ve buna da şükür derim Her durumda her halimiz için sukredecek çok sebebimiz var lütfen hayata tutunun evladınızi yarım bırakmayın Allah daima yardımcıniz olsun sevgilerimle...

Mutsuzluğunun sebebi ne? Size karşı mı bu mutsuzluğu? Ona göre sağlıklı cevaplar verebiliriz T trustno_1 Tarot bakmıyorum. Üyelik

Mutsuz da olsa anne dursun yerinde... Bu anne açısından biliyorum çok bencilce ama anne öyle ya da böyle olmalı... Annasan

Annenin hiç olmaması mı? Allahım korusun inşallah. Anne mutsuz ya da mutsuzluğunu bana yansıtıyor diye olmaması tercih edilir mi hiç?

Ben annemle hala düzgün iletişim kuramam. Evime gelince yarım saatte üzer kırar ağlatır. Toksik bir insandır. Ama ölmesini gitmesini asla istemem. Yanımda olduğunu hissetmem bile mutlu ediyor. Kızsam da üzülsem de ilk aradığım annemdir. Lütfen lütfen yardım alın

Şu an sizi ayakta tutan çocuğunuz onun için iyi olmalısınız onun tek hayatı şu an sizsiniz babayla iyi olması apayrı şey. Çok baskı var üzerinizde Allah kolaylık versin kolay değil. Babanızla kardeşiniz mi ilgileniyor bırakabilirseniz çocukla dışarı daha sık çıkmaya çalışın parklara temiz havaya yada çocuğu da bırakıp boş boş alışverişe imkanınız varsa K

Mutsuzum deyip çocuğu bırakmak olabilir mi bu.. Herkes hirpalaniyor hayatta. Çocuğu bırakmak yerine psikolojinizi düzeltmek, ve daha iyi bir anne olmak için cabalayin. C

Konularinıza soyle bi baktımta tamam kolay şeyler yaşamamışsiniz ama sizde biraz fazla mı salmıssınız kendinizi

Sanırım kendinize zarar vermekten bahsediyorsunuz. Çocuğunuzun gelecegini tümüyle etkileyecek belki yön verecek, ömür boyu yakasını hiç kurtaramayacagi her yere onunla gidecek bir yuk olacak. Eğer oyle düşünüyorsanız vazgeçin hiçbir şey yaşamaktan çocuğundan değerli değildir. Eminim birkaç yıl sonra iyi ki diyeceksiniz. Çocuğunuza sarılın onu bırakmayın

Konu bana kendinize zarar vereceginiz izlenimini uyandirdi. Kendi adima cevaplayayim dibine kadar mutsuz bir anneyle büyüdüm. Kendimi bildim bile antidepresan kullanir. Yinede kendisine zarar vermesini veya gitmesini istemezdim. Bu bana pes edis gozukur. Yinede cabaliyor bu haliyle elinden geldiği kadariyla.

Kac yasinda çocuğunuz?

Yükleri ağır geliyor. Babası ilgilenir anne giderse babasıyla iletişimi çok kuvvetli

İntihar etme fikriniz varsa lütfen acile gidin. İlaç kullanırsanız en azından ölüm isteğiniz ve çaresizlik duygularınız kaybolacaktır. Sonrasını da sonra düşünürsünüz. Konularınızı okumadım, dertlerinizi bilmiyorum ama konuşmak isterseniz bana yazabilirsiniz...

Çocuğunuzu seviyorsanız hiç olmamayı dilerdim sözünü söylemeyin lütfen. Annesiz o çocuk ne yaşayacak hiç tahmin ediyor musunuz. Belli ki psikolojik olarak iyi bir dönemden geçmiyorsunuz. Başka çözümler bulun. Sorun eşinizse ayrılmak veya psikolojik se destek almak gibi. Annemler altı kardeş anneleri altıncı doğumda vefat ediyor ve annem altı yaşında o zaman. Ekmek yaptım o yaşta çamaşır yıkadım çocuk baktım diyor siz düşünün gerisini. çocuğun annesi olması güvencesi onun için her daim çok önemlidir.

Asla asla hiç olmaması iyi olabilir mi bir annenin. Küçük yaşlarda olan sorunlar aşılmazms gibi gelebilir yada sizin psikolojik yönden rahatlamaya ihtiyacınız olabilir. Ama bunları bir süreç gibi düşünün ve fırsat varsa online yada yüz yüze destek alın. İmkanınız yoksa k. k sayfasında mutlaka bir psikolog vardır size destek olacak. Yardım. istemeye anlatmaya destek istemeye çekinmeyin. Sözlerinizn içinde farklı şeyler seziyorum lütfen siz de bunu isteyin.

Yansıtma arada bağırdığı oluyor her anne kadar ama her zaman değil. Ama anne mutsuz.

Anne psikiyatriye gidebilir, mutlu olmak için çözüm arıyabilir. Bir çocugu anne sevgisinden mahrum bırakmaya kimsenin hakkı yok annesinin bile

Benim de çocukluk ve ergen çağımda annem mutsuzdu. O zamanlar yarım aklımla çok öfkelenirdim anneme hep mutsuz diye. Ama şu an farkındayım o kadar mücadele etmiş ki.. Kendini yok saymış, duygularını kimse görmemiş anlamamış.. Şu an minnet duyuyorum ona. Allah başımdan eksik etmesin.

Yani o çocuğun ne suçu vardı, madem anne mutsuz o zaman dünyaya getirmeyecekti o bebeği. Hem çocuk meydana getirip sonra kaçıp gitmek bana çok acımasızca geliyor

Neden mutsuz? Anne giderse bana kim bakicak?

Yükleri ne? Neden çocuğunu aşıp gidemiyor yükleri çocukla atamıyor? Çocuğun kendi yük gelmiyorsa neden çocuk da yüklerle beraber atılacak. Bu çocuk terk edilmeyi hissedecek ve kendini değersiz mi hissedecek mesela? Yani çocuğun tüm hayatını etkileyecek bir karar vermeden önce doktora gidin. Yüklerinizi anlatın. Tedavi olmayı deneyin. Yeni bir sayfa açmayı deneyin. Yine olmazsa o zaman yapın. Ama çocuğa yük muamelesi yapıp ilk gözden çıkarmayın. Anne tarafından terk edilmek zor olmalı

Neler yaşadınız bilmiyorum o yüzden ahkam kesmek istemiyorum ama zorluklara rağmen mücadele edip evladınızın yanında olursanız ileride gurur duyduğu bir anne olursunuz. Tüm yaşadıklarına rağmen yanımdaydı dediği bir anne olursunuz. Ama kolay yolu seçerseniz, ki kaçıp gitmek kolay olandır, o zaman çocuğunuzun aklında onu kimsesiz bırakıp gitmiş bi anne olursunuz. Sizin ebeveyn olarak mücadele edemediğiniz şeylerle çocuğunuz nasıl mücadele etsin? Annenin yerini ne baba ne anneanne ne teyze alabilir.

İnsanlar arada durup dururken de kötü olayların tetiklemesiyle de depresyona girebilir. Depresyondayken hiç çıkış yolu görünemeyebilir ya da çıkışa gitmeye enerji olmayabilir. Bunların beyninizin bir hastalığı olduğunu kabul edip doktora gitmeniz lazım. İşkence yapmayan anne, olmayan anneden iyidir. Lütfen evladınız için yardım alın.

Benim yakınım var, üstelik bir teşhisi varmis+ aile ilgisiz doktora götürmemis 45 yaşında oğlunda hala o kırık yani görebiliyorum Ne demek hiç olmamak ne demek mutsuzdum demek Başka bir sürü çare vardır seçenek vardir

hayırdır 2 kilo patates aldınız da ağır geldi bırakayım mı diyorsunuz çocuk bu saçmalamayın annesinin yerini kim alabilir. o boşluk nasıl dolar. yapmayın bunu yavrunuza lütfen. kendinizi onarmaya çalışın

anneniz mutsuz size ne kadar yansıtmak istemese de ufaktan yansitsa ya da hiç yansitmasa da onun mutsuz olduğunu bilseniz varlığı daha mı iyi olur yoksa böyle bir anne hiç olmasa da olur mu? Sorumu tam soramamis olabilirim lütfen kusura bakmayın!

Çok zor bir çocukluk geçirdim ilk depresyon teshisimi 10 yaşında aldım o günden bu güne ara ara ilaç tedavisi görüyorum bende yok olmayı çok istedim hatta intihar etmeyi çok düşündüm tabi bunları çocuklarım olmadan önce düşünüyordum ne zaman ki evlatlarım oldu onlar beni hayata bağladı kendimi kötü hissettiğim de hemen koşuyorum psikiyatriye çünkü iyi olmak istiyorum iyi olmalıyım anneyim evlatlarım var tam tersini düşünüyorum ya bana birsey olursa evlatlarım nolur diyorum. Evladınıza sarılın tedavi olun hayatta hiç bir şey evladinizdan sizden aranızdaki o sevgiden önemli değil. İnanın tedavi gördükçe iyi oldukça çocuğunuzla iletisiminizde değişecek aranızdaki bağ kuvvetlenecek nolur evladınız için tedavi olun

Hepsi geçer unutulur düzelir yeter ki kendine birşey yapma, en karanlık gecenin sabahı vardır. Dizilerde dram diye sunulan anne davranışlarına maruz kalarak bir çocukluk geçirdim ama büyüdügümde annemin aslında kötü biri olmadıgını, o dönemlerde psikolojisinin bozuk oldugunu fark ettim. Hemen tedavi görmelisin sen de iyileşeceksin, evladın da seni anlayacak büyüyünce hak verecek. Aranızda güzel bir bağ kurulacak. Evladın icin yaşamak zorundasın.

Benim annem 56 yaşında. Allah aileme ikisine de sağlık versin fakat benim anneme sorsan ben yıllardır mutsuzum der ve gerçekten de hayat benim anneme hiç adil davranmamıs.. zekası, pratikliği belki gerçektende okusaydi örgün olarak şuan çok daha başka yerlerde olabilirdi. Önüne çıkan fırsatlara babam gençken dur demeseydi farklı yerlerde olabilirdik.. ama o kadın kendini inanilmaz geliştirdi çalışma ekonomisini tek seferde kazandı fakat o sene ben üniversiteye gideceğimden zorluk olmasın diye yarım bıraktı. Hala çalışıyor ki kendine biseyler katabilsin diye. Eskiden bende çok sitem ederdim 'anne ağlama artık yeter bıktım mutsuzlugundan' , hep agliyosun diye.. bu mutsuz kadın iki çocuğunu da çok güçlü şekilde yetiştirdi hemde ilgisiz, sevgisiz bir kocaya rağmen.. oğlu Amerikan şirketinin uluslararası süpervizörü oldu kızı da yüksek lisans yapan bir biyolog.. annemsiz hic'iz. Mutsuz belki ağlıyor belki hayat annenize de çok adil davranmamıs olabilir ama Allah onları başımızdan eksik etmesin. Biraz anlamaya çalışalım.

Nasıl bir yansıtmadan bahsediyoruz tam olarak? Burada önemli olan çocuğa bunu nasıl yansıttığı. Mesela çok gergindir, bunun hıncıyla çocuğa mı bağrıyor sinirleniyor? Yoksa çok üzgün diye, çocuğun yanında çekinmeden ağlayıp duruyor mu?

Evi terk etmeyi mi düşünüyorsunuz çocuğu da orada bırakıp? Mutsuzluğun kaynağını yok etmeli anne, çocuk bir günah keçisi değildir. Psikolojik destek gerekiyorsa almalı, evliliğinde mutsuzsa çocuğuna sarılıp ayrılmalı. İstemediği çocuğu doğurma gibi bir şeyse, mutsuzluğu bundansa çekip gidebilir bence.

Yani yok olup gidince, o çocuğun üstüne yüklenecek yük, hissedeceği o boşluk önemli değil Annenin acıları dinse yeter. Geride kalanın nasıl dibe cokeceginin önemi yok

Öncelikle bunu dile getirmeniz aslinda iyi birsey. Cünkü bir cok kadin hayatin yükünün altinda ezilirken yargilanmaktan korktugu icin susup sonra cok yalnis kararlar veriyor. Sorunlariniz tam olarak ne bilmiyorum, ama sorunuza kendi ailemden bir örnek ile cevap veriyim: Annem babam vefat ettikten sonra psikolojik olarak cöktü. Bunu evlat olarak görmek zordu tabi, elimizden gelen destegi de sagladik. Ama ne kadar zor olsa da olsun annemin sacinin bir telini bile dünyaya degismem. Su anda yorgun ve bitkin olsaniz bile, sesinizi de yükseltiyorsaniz inanin yoklugunuz o evlada daha agir gelir. Türkiyede yardim alma imkanlar var mi yok mu anneler icin bilmiyorum, ama muhakkak yardim isteyin. Ya ailenizden yada doktorunuzdan baslayabilirsiniz

Tek başınıza iyi olmak için çabalamayın. Destek alın lütfen. Destek almak iyi hissetmenizi hızlandırır ve normale daha hızlı dönersiniz. Arkanızda enkaz da kalmaz.

İnsanız her zaman mutlu ve keyifli olamayız, dört dörtlük olamayız. Elbette mutsuz olacaksınız ve çocuklarınız bunları görecek. Çocukları negatif her şeyden koruyarak büyütemeyiz. Siz de biliyorsunuz ki hayat hep pozitif değil çünkü. Çok bilinen bir sözü değiştirip söyleyeyim, "Hayat bir damla kan ve binbir endişedir." Annenin yapması gereken şey çocuğunu hayatının temeline koymak. Onun iyiliğini, ruh halini düşünmek. İkinci olarak da kendi ruh halini düşünmek. Çözebileceği sorunları çözmek, elinden gelmiyorsa da birilerinden yardım almak. Bir psikoloğa görünün lütfen. Bu ruh haliniz geçince düşündüklerinize şaşıracaksınız. Allah gönül ferahlığı ve akıl dinginliği versin

Mutlu-mutsuz anneler iyi ki var. Benim de annemin düşünceleri çok farklı, çok tartışırız. Ama o olmasa kimin kucağında ağlarım ben? Bu deirde kim kimi çekiyor? Kimse kimseyi sevmiyor ki.

Ya nolur bi psikiyatrist yardimi alin, cocugunuz en azindan bunu hak ediyodur, lütfen

anne çocuğundan gidince yükleri nasıl hafifleyecek? mutsuz olmak da mutlu olmak kadar normal ve hayatın akışına uygun ve bence çocuklarımızın buna şahit olmasında bir problem yok. ama daimi bir mutsuzluk hali varsa, annenin desteğe ihtiyacı var demektir. desteğe ihtiyacı olduğunda gerekli profesyonellerden destek alan anne, çocuğuna çok güzel bir değer öğretir

Psikiyatriste hiç gittiniz mi? Agır ruhsal yorgunluklar bile birkac ay antidepresan kullanarak hafifliyor. Bir iki ay dişinizi sıkıp ilaç tedavisiyle yeniden çiçek açabilirsiniz R red mercedes