Bende sizin gibiyim.. delircem. Hicbir şeyden zevk almıyorum çok mutsuzum

Biktim tek kelimeyle. J

Oyle deme. Icinden cikamadigim seyler var. Boguluyorum, nefes almak bile agir geliyor bazen. Ayikken huzurum yok. Huzuru uykuda buluyorum. Zaten hayatim is ve uykuya indirgenmis durumda. Mesai bitsin istemiyorum cunku biliyorum ki eve dondugumde belimi buken sorunlarla karsilasacagim. J

Cok sag ol

Ailen önemli olabilir ama senin hayatında çokkk önemli

youtubeda tülay kök diye bir psikolog var

Benzer hayatlar yaşıyoruz aslinda. Uzmeyin kendinizi, elbet guzel gunler gelecek. Evde olsaniz bile bir kitap okuyun, ne bileyim sevdiginiz bir dizi olabilir. Kafanizi dagitmaya calisin. Bazen olmuyor biliyorum. Sanki her sey kotu gitmek icin anlasmis gibi oluyor. Ama güclusunuz unutmayin.

Eksik olmayin. Cok sag olun.

gamsız olmaktan bahsediyorsunuz galiba. ben de öyle olmak isterdim. yapı meselesi. sanki ben mi kurtaracağım dünyayı? ölüm mü? çare olsa burnu kanayan intihar ederdi. çünkü acı çekmeyi kimse istemez emin olun.

Hemen hemen hergün kendime dediğim şeydir keşke biraz şöyle boş, vurdumduymaz olsaydım diye. Çok kötü bir durum sürekli kafada bir sorun ya da sorunlar olması çoğu zaman beynimin ağrıdığını hissedebiliyorum. Dediğin çok doğru başka ile yerleştim kafam rahatlar dedim toparlanırım dedim ama yok gitmek çözüm değil sen nereye kafa oraya...

Her seyin bir nedeni oldugunu dusunurum hep. Yasadiklarimin da nedeni var muhakkak. Yazdiklariniz guc verdi, sag olun. Summer-girl Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Ne peki seni bu hale getiren sorunlar? Sallama ya. Gencecik kadınsın, hayatın tadını çıkar. Afedersin de aile de bir yere kadar. Ben de bazen daralıyorum babamla annem gelmişler 60 yaşına hala bazen ufak tefek atışırlar. Direkt söylüyorum siz seçtiniz birbirinizi beni karıştırmayın diye. Herkesin derdi kendine valla. Yüreğim o kadar kocaman değil ki her dertle dertleneyim.

Zihnen ozgur olmayi oyle cok isterdim ki... Dusunmek zorunda oldugum bir ailem var. En ufak bos animda hemen sorunlariyla aklima dusen... Nereye gitsem benimle olan... Yer degistirmek de kar etmiyor cunku hep benimleler. Aklim cikiyor artik. Dusunmekten beynimin kuculdugunu hucrelerime kadar hissediyorum. Keyif almiyorum hicbir seyden. Bugun deprem olunca korkunun k'sini yasamadim cunku olum bile kurtulus gibi geliyor bazen. Bu dunyaya gelip gelmeyecegim konusunda fikrim sorulsaydi kesinlikle hayir derdim.

Aile mevzuları bambaşka konular gerçekten. Hani arkadaş olsa Görüşmezsin konu komşu olsa görmezsin ne bileyim herhangi biri olsa takmazsın. İş aileye gelince tıkanıyor insan. Keşke herkes ailesini seçebilse.. kötü aile insana en büyük imtihanlardan biri malesef Ben mesela normal bir ailem olsun isterdim. Hani böyle sıcacık hep yanımda olan, varlıklarından güç aldığım. benimkilerde varlar ama yoklar. Son günlerde bende hep gözlerim dolu dolu geziyorum. Kimsen varken kimsesiz gibi. Babam hep yara içimde. Annem ayrı bir dünya zaten. Sayenizde bende içimi döktüm Gerçekten bende bıktım.

Birazcık güç olduysa ne mutlu. Allah taşıyamayacagimiz yuk vermiyor unutmayin. Kendinizi iyi, kotu nasil hissederseniz hissedin bana yazabilirsiniz. Belki bir sey elimden gelmez ama dinlerim sizi. Bazen sadece anlatmak bile hafifletiyor. Kotu gunler geride kalicak umutlu olun.

Ne diyeyim Allah yüreğine ferahlık versin.

Sizi çok iyi anlıyorum. Benim yaş 32. Yıllar geçti. Bugün ağır kronik hastalıklarla yaşıyorum. Sağlığım iyi değil yani. Ama ailem için hep endişelendim. Hep üzüldüm. Sorunlu bir babam vardı. Annem için hep çok üzüldüm. Kadıncağız hep perişan durumdaydı. Ablamla ben zaten öyle bir ortamda ne kadar iyi olabilirdik. Benim üzüntülerim bu yaş oldu geçmiyor. Geçmeyecek onu da biliyorum. Ama yaşamak istiyorum. Çünkü sevdiklerim var. Gerçi Hiç dünyaya gelmemek beni de cezbediyor. Bazen düşünüyorum hiç doğmasaydım. Ama ailem daha zor durumda olurdu. Faydam dokunuyor biliyorum. Manevi fayda özellikle. Beterin beteri var onu da biliyorum. Halime hergün şükrediyorum. Ama üzüntüm geçmiyor işte. Hep üzgün kırgın durumdayım. Size kendi durumumu anlatmak istedim paylaşmak istedim. Sizin de sıkıntı çektiğinizi görünce yakınlık hissettim. Keşke bir çare bilsem sizinle paylaşsam.

Becerikli bay ripley filminde bi replik vardı; kontrol edemeyeceğin şeyler için kaygılanma. Çözüm odaklı düşünün en kötü çözüm bile boş düşünmekten iyidir. Düşünmenin işe yaramadığı yerde kendinizi hırpalamayın ve sorumluluğu üstünüzde hissetmeyin. Ne olursa olsun herşeyi kafanızdan attığınız anlar yaratın. Bu davranışları ödev gibi yapmaya zorlayın kendinizi ta ki huy haline getirene kadar

Biktim tek kelimeyle

Canimsiniz.

Çok fazla başkalarının dertleri ile dertlenmemek gerekli. Aile de olsa artık bir yere kadar. Kendinizi de düşünmelisiniz. Bazen şöyle hiç kimseyi düşünmeden geçireceğiniz zamanlar olmalı... Hayat zor ama bir çıkış yolu olmalı...

Bende senin gibi hissediyorum çoğunlukla. Hele aile konusunda. Küçük yaşta büyük yükler aldım, omuzlarım taşımıyor artık. Bunaldım.

Darmadağın olsaniz bile ayaktasiniz bence. Sadece gücünüzün farkında degilsiniz. Saglik disinda bir sekilde her şey yoluna girer lutfen uzmeyin kendizini. Ben yazinizi okuyunca cok icten hissettim iyi olmadiginizi. Benimde sizden farklı bir hayatim yok aslinda. Belki de cogu insan boyle. Gozunuzde sorunlari kucultmeye calisin, daha az dusunmeye. Sonucta degistiremeyecegimiz bir seyse dusunmenin cokta onemi uok. Anlik olarak unutmaya çalışın, yarini dusunmeden gunu bitirmeye mesela? Belki de yarin olmayacak oyle düşünün.

Canım seni kişisel gelişim bölümündeki konulara davet ediyorum özellikle pozitif düşünce ve olumlamalar konusuna. Başlarda zorlanırsın ama vazgeçmezsen insan daha iyi hissediyor dene bence.

youtubeda tülay kök diye bir psikolog var. Böyle konulara da değiniyor, incelemenizi tavsiye ederim. F

Al benden de o kadar... Sorumluluklarımı yerine getiriyorum ama kendi iç dünyamda saldım çayıra mevlam kayıra. Yorgunum. İçim, zihnim, ruhum her zerrem yorgun. Ailevi bir derdim yok. Şükür eşimle, çocuklarımla iyiyim. Kendi aile içi problemler oldu, ablam için son birkaç ayda babamla karşı karşıya geldim. Umursamaz mıyım, neyim bilmiyorum. Her şey öyle anlamsızlaştı ki... deprem beni de etkilemiyor ama en beteri ölüm bile sarsmıyor. Ölüm haberi aldığımda öyle doğal karşılıyorum ki. Üzülmek ayrı ama eskisi gibi içim yanmıyor. Sadece geçtiğimiz aylarda bir intihar olayında kahroldum. İçim bomboş. Son yıllarda böyle hayat. Çok anlamsızlaştı. Hayatı, yaşamayı seviyorum o ayrı ama tadını alamıyorum artık. Kısaca kelin ilacı olsa kendi başına sürermiş. Umarım her şey yoluna girer.