Merhaba. Uzun süredir (yaklaşık 6 sene) ailemden ayrı çalışan ve tek yaşayan biriyim. su an kaldığım evde başlarda arkadaşım ile yaşıyorduk o sonradan gitti, bundan önce bu denli huzursuz hissetmezken birden evde duramamaya ruh halim ve davranışlarımın buna bağlı olarak değişmeye ve asabiyete dönüşmesine hatta uykusuzluk çekmeye başladım. Genel manada işim yorucu mağazacılık sektörü. Artan stres ve iş yükü ile birlikte zihnim hiç boş kalmamaya sürekli şikayet etmeye başladım. Gece sanki alarm kurmuş gibi 3te uyanıp geri uyumaya başladım önceleri. Yatağımda yatabiliyordum. Kedim de var bu arada. Sonraları 2 kez uyku felci yaşadım tek yaşadığımdan bu yana toplamda 3 kez başıma gelmiştir. Bu da bende ev içinde huzursuzluk yaratmaya başladı. Nazar eşiğim çok düşükmüş sürekli nazar değer çalışırken birden elim ayağım tutmamaya başladığı çok olmuştu, sağolsun bi ablaya okuturum kendimi. Muska da taşıyorum. Zaman geçtikçe evde korkmaya gece yatağımda yatamamaya başladım ve çevreme karşı hep asabiyim, sevgilim ve ailem dışında. Kimse benimle konuşmasın iyi bir şey bile söylemesin istiyorum. Bi gün uyku felci yaşarken birini gördüm evde bana nasihat verip alnımdan öptü, yüzünü tanımıyorum sonradan küs olduğum arkadaşımın yüzüne döndü ve uyandım ağlayarak sonrasında sevgilim bende kalmaya başladı. Evde sanki bmyle biri varmış gibi hissediyorum, kalbim sıkışıyor nefes almakta güçlük çekiyorum. Günün belirli aralıklarında da başım dönüyor, durduk yerde. Başta hocaya sordu sevgilim ama psikolojik demiş. Bilemiyorum. Hayalini kurduğum bi ilişki içindeyim çok şükür, ama diğer her şey çok kötü. Zihnim hiç durmuyor sürekli huysuz ve enerjisiz hissediyorum normalde mizacıma o kadar ters ki. Hiçbir şeye halim yok. Sizin öneriniz nedir? Bi psikologdan destek almak istiyorum, bir de kurşun döktürmek..

Hayatında birileri olduğu için şanslısın. Yıllardır panik atakla baş etmeye çalışıyorum. Sonunda 3 yıldır anksiyete krizim bile temelli yok olmuştu. Çünkü 38 yaşında ilk kez aşık olmuştum şimdi 7 ay önce terk edildim. Hastalık seyir değiştirdi ve sürekli panik halim olmaya başladi. Herşeyi bir iki haftadır kabullenip aşırı hıssız bir hal aldım. Ailem yok. İşimi de kaybettim bu ayrılıkla baş ederken. Bence korkuyorsun aşırı mutlu olma halide kaygı yapar ya biterse diye. Kendini kimseye bağımlı yapma derim. Çünkü herşey bir anda yok olabilir, var ol, panik yapma yaşa gitsin. Nasılsa çok uzun zamanımız yok. Üye olup yorum yaptıgım ilk kişi sensin. Heyecanın bitmemesi umuduyla..

Ek olarak evde bol bol dua okumaya başladım. Biraz dinden uzaklaşmıştım, kalıcı tırnak yaptırmıştım. Abdest alamıyordum buna yormaktan alamıyorum kendimi. Ama etkisi hiç olmuyor neredeyse tırnaklarımı çıkardım. Namaza başlayacağım bir süre iç huzurum yok çünkü. Her yolu denemek istiyorum çünkü hep bir şey göğüs kafesimi sıkıştırıyor gibi D