Çok teşekkür ederim çok haklısınız, keşke bütün çocuklar her zaman mutlu huzurlu olsa.

Çocuk ana babayi birbirine bağlar derlerde sanırım yanlis

Helal olsun sana

Hanımefendi kendisi yazmış "sevmiyorum " diye o yüzden dedim. Yorumunuza katılıyorum ama yalniz

Değişiklikler korkutur insanı hepsi bu Hani bir söz var ya; "Hayatım alt üst olur diye korkma, ne biliyorsun hayatın altının üstünden iyi olmayacağını" Ben cesaret gerektiren her hareketimde bu sözü hatırlar öyle hareket ederim. Evet her zaman başarılı olmasamda çoğunlukla pişman da olmadım. Not: en iyi başarımda O herifi boşamak oldu

Uzun hikaye Ayrı kafa yapıları bi türlü oturmayan bir evlilik, Tek artısı maddiyat, Calısıyorum, Cocugum yok..

Sizinle aynı korkuları ben de yaşıyorum. Kızım ileride birşey der mi hesap sorar mı diyorum. Sonra düşünüyorum bu şekilde babasına iyice alışacak ayrılmazsam ve ileride bu kararı almak zorunda kalırsam asıl o zaman bocalayacak, alışamayacak. Ama şimdi küçük ve bu düzene alışır diyorum. Bir yanım da sizin gibi düşünüyor. Babasızlık dert olur mu büyürken, kendini eksik hisseder mi gibi düşüncelere boğuluyorum. Sanırım karar verirken ben bu haliyle nereye kadar sürdürürüm bu evliliği demek lazım. Belki o zaman en doğru kararı verebiliriz... I inessa

1,5 yıllık evliliği bir çocukla bitirdim Henüz 9 aylıktı, babası eve gelince gergin, biz yalnızken mutlu gibiydi. 14 yıldır yoldaşız oğlumla, Sosyal hayatında ve okul hayatında başarılı bir çocuk hiç yansıtmadı babasızlığı Çocuklar anneleri güldüğü sürece mutludur Bizde hep gülüyoruz şükür, Darısı isteyen herkesin başına diyelim

Alışkanlıktan kurtulmak çaba gerektirir eğer o çabayı gostermezsenjz sonucu boşluğa ve karamsarlığa düşmek olur

Evet baban iyi bir insan, bende çok Iyiyim ama eş olarak iyi değildik. Ancak anne baba olarak kaldık hep " bu cevap yetebiliyor onlara. ... Okulda bütün çocuklara resim yaptırmışlar, anne babayı yan yana çizen çocuk çok az çıkmış okuldan. Biri hiç cizmemis anne babadan birini ya da kağıdın ta diğer ucuna çizmiş. Evlilikleri devam eden aileler bunlar. Aile hayatını çocuk gözünden görün diye gösterdiler bize. Demem o ki, aynı evin içinde sevgisizlik ve mutsuzluk maskelerini takan anne babalar çocukları daha mutsuz ediyor. Şiddet ve berbat bir ayrılık yoksa ayrıldıktan sonra da yuva hissi çocuklara verilebilir. Oyun merkezlerinde bulusulur, yemek yenilir, sinemaya gidilir anne baba olarak birlikte. .. Evliliğimiz neden bitiyor bilmiyorum ancak bit kadın her yolu denemeden ayrılmaz diye düşünüyorum, muhakkak siz de denemissinizdir.

Hiç sevmediğiniz birisiyle nasıl kavgasız gürültüsüz bir ortam olabilir ki. Hayırlısı olsun hakkınızda gerçekten çok zor 1Sen

Aynen doğru söylüyorsunuz. Herşeyden önce çocuğumuz var ortak, hasta olunca gece sabaha kadar beraber bekliyoruz. Herşeyden öte hayat arkadaşıyız. Evet deli divane aşık değilim, evlenirken de değildim. Bizim ilişkimizde daha çok aşık olan taraf eşimdi, hala da aynı. Ama insan olarak, sevgilim olarak çok sevmesem evlenmezdim zaten.

Bilmiyorum ki iyi biri mi değil mi, kötü mü yoksa gençlik hatası mı yaptı bilmiyorum. Bekarken kumar oynamış borçlanmış, o borçları ödemeye çalışırken daha çok borçlanmış. Bunlar benden gizli olduğu için yalan üstüne yalan, yalan yalanı doğurmuş. Ne o çıkabildi işin içinden ne ben. En sonunda bosanma kararı aldik iste.

çok teşekkür ederim inşallah dediginiz gibi güzel olur herşey. benim için tek önemli olan şey kızım şu an. inşallah hayırlısı olur.

haklısınız ama bunu düşünecek yaşa geldiğinde beni anlayacağını düşünüyorum az çok. ben daha küçük yaşlardan bahsediyorum. okul çağında arkadaşlarının ailesi ile kendi ailesi arasındaki farkı görmeye başlayınca ne olacak? diye içten içe yiyorum kendimi ister istemez.

Konularınızı arada takip ediyorum. Bu evliliğe sebebiyet veren ailenizle görüşüyor musunuz?

Bugüne etkisi olan hiçbir tarvmanız olmadıysa sizin adınıza sevindim. Ama o zaman bence istisnasınız. 3 arkadaşım boşandıktan sonra çocuklarının davranış bozuklukları düzeldi. Bir tanesi 5 yaşında konuşamıyordu, annesi boşandıktan sonra çocuk konuşmaya başladı. I inessa

Kaç yıldır böyle? Kaç yıllık evlisiniz? Çocuk var mı? _Pulim_ SabrınSonuSelamet... tek ayak

Boşanmak için yeterli sebepleriniz varsa kızınız size hesap sormaz inanın. Bizim evliliğimiz evimiz genel mutlu huzurlu olduğu için, aldatma, şiddet vs olmadığı için çok uzun düşündüm açıkçası.

Merhaba, Sadece biraz içimi rahatlatmak için açtım konuyu, Mutsuz eden bir insandan boşanmak neden zor geliyor? Alışkanlıklar mı, Ev düzeni mi, Neyin korkusu bu? Güçlü hissedip bir anda dibe çökmek karamsarlıklar neden? Yorumlarınızı bekliyorum. Tekrar konu acmak yerine ekleme yapmak istedim. Boşanmaya karar veren benim, Ama o kadar güçsüzüm ki, Halbuki ailem arkamda karar benim, Yinede kendimi çok bitik ve çaresiz hissediyorum, Sanki altından kalkamayacagım bi yükün altına girecekmişim gibi.. Ama evliligimde de mutsuzum eşim varda yok gibi, Çok körelmiş hissediyorum kendimi, Geçiyormu sonra bunlar, Boşanmış arkadaşlar yorumlarınızı bekliyorum.

bunun sevgili ile ilgisi yok bence, bende ayrılıyorum ve evi terk edip çıkan benim ama psikolojik olarak hiç iyi bir durumda diyilim hatta yarın gidip eşyalarımı toparlamam gerek fakat 2 gecedir uyuyamıyor kabuslar görüyorum, eşyalarımı toparlamak vs... çok zor geliyor, sanırım yılların verdiği alışkanlık, belki hayellerin umutların yıkılması, allah kimsenin huzurunu bozmasın gerçekten çok zor

Kızınıza sağlıklı, mutlu, hayırlı, güzelliklerle dolu bir ömür diliyorum. Çocuklar güzellikleri hak ediyorlar..

Kesinlikle zamanla alışılmayacak birşey yok. Kolay değil öyle ya da böyle bir düzen kurmuştunuz şimdi ise yeni bir düzene geçiş yapıyorsunuz. Ben de karar verdim bu şekilde değersizlik duygularıyla devam ettikçe sinirlerim yıpranıyor. Kızım deseniz babasına iyice alışacak ileride zorlanırım. Eşimle aynı iş yerindeyiz çok ortak arkadaşımız var o da beni zorluyor ama alışırız zamanla. Döndüğümde bahsedeceğim böyle yürümeyeceğini. Sizde çocuk var mıydı? Neden bu kararı aldınız? Ben kararım üzerinde devam eder miyim ya aklımı karıştırırsa diye de korkuyorum.

Maddi güçsüzlüğü bir yana koyarsak. Bence en büyük korku doğduğumuz günden itibaren içimize kazınan "millet ne der" korkusu. Ak rabaların içten içe nasıl sevineveğini bilme üzüntüsü. Milletin yalandan ah vah edip "ay kızım yuvanı dağıtmasaydın" diye salak salak akıl verme çabasıyla mücadele etmek zorunda kalmak. Türk erkeğinin iğrenç, boşanmış kadın bakış açısı... Kısacası millet işte. Misal boşandınız ve gidip Kanada'ya yerleştiniz. Kimse boşandığınızı bilmiyor, sorgulamıyor, bilse de bunu kusur olarak görmüyor. Toplum baskısı yok. Yine de boşanmaktan bu kadar rahatsız olur muydunuz? Mis gibi bekar hayatı yaşardınız.

Anlatmak istediğinizi çok iyi anlıyorum. Belli ki vicdanlı bir annesiniz en zoru da bu sanırım. Çocuk için en dogrusuna karar vermek. Gönül ister ki sorunlarınızı halledebilin ama olmuyorsa gercekten üzmeyin kendinizi. Mutlu anne mutlu cocuk bana sorarsanız. Kendi cocuklugumu düşününce Bi de cevremdeki mutlu cocukları görünce belki de ayırsalar daha mutlu bir cocuk olabilirdim diyorum. Tabi bu sadece Bi varsayım. Hakkınızda hayırlısı olsun, güzel günler görün =)

bu memlekette bosanma korkusunun ana sebebi elalem ne der.. insan oyle mutsuz noktaya geliyor ki ne emek ne sevgi ne parayi gozu goruyor yeter ki cikip gideyim su evden su mutsuzluk huzursuzluk bitsin diyosun. ama oturuyosun bi tarafinin ustune.. halbuki millet on dk konusup gececek sen o hayati yasiyorsun.. bir de bizde su inanc vardir kader degismez, gelen gideni aratir, gelecek olan daha mi iyi, elin iyisi olmaz laflari durduruyor insanlari.. halbuki daha iyisini bulmak ve baskasiyla mutlu olmak icin ayrilmazsin.. mevcut durumdaki esle mutlu olmadigin icin ayrilirsin.. yalniz daha mutlu olacaksin belki..

Mutsuz evlilik sürdürülebilir eşimi sevmiyorum falan yazılmış da merak ettiğim bişeyi sorcam insan sevmiyo ve sevilmiyorsa gözü başkasına kaymaz mı yani gönül bu ne kadar ruhsuz durabilir ki . push ;

Bizim evimizde yaşamadığınız için ve bizi tanımadığınız için anlamamanız normal. Her mutsuz evlilikte büyük kavgalar, şiddet, bağırış, çağırış, küfür, hakaret olmuyor. Benim annem ve babam da mutsuzlardı evliliklerinden ama genel olarak ailemiz mutluydu, ben ve kardeşim mutluyduk. Bize yansıtmadılar çünkü.

Benim de kızım 1 yaşında. Önümüzdeki ay anlaşmalı olarak boşanıyoruz. Bana umut oldunuz, çok teşekkür ederim. Daim olsun mutluluğunuz.

Ben birbirini seven, asık olan ve belki her fırsatta öpüşen bir ebeveyne sahip olsam cok daha mutlu olurdum sanırım. Bunu da bir düşünün diye yazdım sadece...

Evlerin içinde ne yaşandığını bilemiyoruz ki. Kim bilir ne kadar zor şeyler atlattı arkadaşlarınız ve çocukları, çok üzüldüm hem de sevindim. Benim için anne ve babamın evlilik ve boşanma sürecinden kalan tek travma, boşanma korkusu. O da çevredeki insanlar yüzünden. Sürekli ya acırlar, ya sorunlu derler. Annesi babası boşanmış ya, mutlaka kötüdür bu çocuklar algısı vardı çevremizdeki büyüklerde. Belki de sırf bu yüzden bana boşanma korkusu bıraktı bu durum, ben çocuğumu normal ailede büyütme takıntısı duyuyorum. Diğer taraftan bakıldığında, eşimle 1 2 kez büyük kavga ettik, onda da kızımı yakında oturan babaannesine gönderdim. Ufak tefek kavgalarımızı bile yanında yapmadık, daha 13 aylık olmasına rağmen. Hissedeceğini biliyoruz çünkü. Kavgalıyken, yüz yüze bakmak istemezken bile sırf gülsün diye yanında top filan oynuyorduk. Kızım ancak evleri ayırdığımızda birseyler olduğunu farketti, babasının arkasından ağlamaya başladı. Belki gerçekten istisna olabiliriz ama bilinçli anne babayız, ondan eminim. Kızımızı herşeyden çok düşünüyoruz, kendi saçma sapan davalarımızı ona yansıtmamak zorunda olduğumuzu da biliyoruz.

Amin cümlemiz mutlu olalım Olmayınca olmuyor, Olmayanı zorlamak kendimize yaptığımız en büyük kötülük Dedim ya çocuklar anneleri gülerse gülermiş Rahmetli anneannemin kulağımda kalan lafı Umarım ki hakettiğiniz mutluluğa kavuşursunuz Sevgiyle kalın

Aşık değildir ancak seviyordur, karşılıklı hak hukuk gozetip saygı çerçevesinde yurutuyorlardir. Var böyle yıllarca süren evlilikler. Aşk nefrete dönüşebiliyor ancak sevgi ve az da çekim varsa nefret olmadan devam edilebiliyor.

Boşanmış olan bir arkadaşım çok ağır bir psikoloji olduğunu söylemişti. Bir başarısızlık hissi altında ezilmiş ve tedavi görmüş...

Ailelerin uzulmemesi icin

1. Maddi güçsüzlük 2. Cocuk Bence en büyük sebep bunlar, ne kadar cesaretli de olsa insan, maddiyati yoksa ve çocuğu varsa kaygı ve korku kaçınılmaz olur bence.

Alışkanlık olmuştur onu görmeyi gözünüz yadırgamıyordur belki ama yüreğinizin elvermediği bir şeyi sürdürmek de bile bile lades değil mi be? Sen bence yeterince sabretmişsin bundan sonra kendin için bir şey yap. Çocuğun belki ergenlik döneminde sana zorluk çıkartabilir ama illa ki anlayacak Çünkü o da r gün sevmeyi sevmemeyiöğrenecek o yüzden kendin için en doğru olanı yap boşan ama çok iyi bir planın olsun planla her şeyi öyle boşan mesela işin hazır olsun hatta başlamış ol işe

Aslında sevmeseniz bile o kişi ve su an yasadıgınız ev konfor alanınız aslında. İyi tanıyor ve biliyorsunuz. Bilinmeyene dair her zaman kaygılar ve korkular olanilir. Zamanla asılacak seylerdir bunlarda.

Ne yaptınız merak ettim. Sanki açmak istediğim konuyu siz açmışsınız. Ben de aynı duygulara sahibim. Boşanma davası açacağım ama korkuyorum.

Hep şuna inanırım. 3 günlük dünyada nasıl mutlu oluyorsak öyle yaşayalım. Her son yeni bir başlangıçtır.

Evli olduğum kişiyi hiçbir zaman sevmedim. Onunla evlenmeyi ben istemedim. Hiçbir ortak yönümüz yok. Onunlayken bir an bile mutlu olmadım. Hep ondan kurtulmayı hayal ettim. Gel gör ki iş boşanmaya gelince bu sebepler bile insanın içini rahatlatıp şöyle geniş, emin bir adım atmaya yetmiyor. İlginç şey şu evlilik. Anne babadan ayrılırken hissedilmeyen türlü türlü korkular, endişeler, kabuslar birkaç yıl önce tanımadığın kişiden ayrılırken önüne diziliyor. En büyük sebep, baş sorumlu çevre baskısı. Kadın olmak, hele ki yalnız bir kadın olmak öyle zor ki bu memlekette. Allah kurtarsın bizi, Allah yolumuzu temizlesin bizim...

mükemmel, dilerim ben de bunu söyleyebilirim ileride. benim tek korkum var boşanmakla ilgili, kızım. ileride sürekli babasıyla yaşamasına engel oldum diye bana kızar mı, anne babası beraber olan insanlara özenip kendisini eksik hisseder mi, tek başıma yeterince iyi bir ebeveyn olabilir miyim? gibi sorular... çocuğum olmasaydı asla korkmazdım, çantamı alır çıkardım. ne maddi ne manevi herhangi bir korkumun olacağını zannetmiyorum çünkü evliliğin insana sınıfsal birşey kattığına inanmadığım gibi boşanmanın da birşeyler alıp götürdüğüne inanmıyorum. mutsuz bir evliliği sürdürmeyi asla uzatmazdım çocuğum olmasaydı.

Çok zor kadın olmak şu ne sorumluluğumuz varki cümlesi altında okadar zorki

Çocukları olan çiftlerin evliliklerinde, şiddet, aldatma, psikolojik baskı/ hakaret yoksa düzeltme yoluna gitmek zorundalar. O çocuğa bunu borclular, gerekirse defalarca denenir. Bence doğru bir karar aldınız eğer şiddetli kavgalariniz yoksa evin içinde.

Şiddet yok demişsiniz ama eşinizin kafasına bir şeyler fırlatmaktan bahsetmişsiniz. Bu şiddet sayılmıyor mu? Şahsen kadına el kalktığı anda boşanması gerektiğini düşünen ben, aynısını erkek için de düşünüyorum. Şiddet cinsiyete bağlı değildir.

yapmayın arkadaşlar eğer evinizde şiddet alkol kavga gürültü yoksa yapmayın tek başına çocuklarla yaşamak çok zor gerçekten bazı anlara yetemiyosunuz düşüp bayılacak gibi oluyosunuz

Cocugum yok, Aramızda saygı kalmadı, Aynı evin içindeyiz ama tek yaşıyorum hayatı, O zaman evliligin ne anlamı kalıyor

İlk 1 - 2 sene hariç böyle diyebilirim 10 sene olacak, Cocugum yok.

Kendınıze hayatı zehır etmeyın. Rabbim dert vermiş dermanda vermiş. Mutsuz oldugunuz yerde zaten hasta olursunuz. Bi yerden başlayın. İnsan mukemmel bı varlık.

Benım ailem yanımda degil, Bızde işte film izlersek o yani, Dısarı cıksak hiç konuşcak birşey bulamayız öyle..

Haklısınız çocuklar konusunda. Ama belki de ben bu duyguları kendi anne babamdan yola çıkarak yaşıyorumdur. Çünkü annem ve babam birbirlerini sevmeseler de 17 yıllık evlilikte çok sayılıdır kavgaları, genel olarak mutlu bir evde büyüdük. Birbirlerini incitmediler. Ve ayrılmaları beni etkilemedi zannederken aslında etkilediğini farkediyorum, boşanma korkum bile sırf bu yüzden sanırım. Tekrar deneme kararı aldık, avukatım da böyle yönlendirdi, zaman tanı biraz dedi. Eşim de barışmak istediğini aynı hataları tekrarlamayacagini filan soyleyince, biraz zaman vermeye karar verdim. Hayırlısı olsun artık

Boşanıyorum. Benim için zor geçiyor, Bu kararı ben verdim ama gözümdeki yaşta dinmedi. Tekrar devam etsemde mutlu olmayacagımı biliyorum, Bu yola girdim ve devam edecegim bi şekilde, Buda geçer diye umuyorum, Belkide 0 dan başlamak zorluyor :/

Sorumluluklarını yerine getireceğini düşünüyorum şuan. İyi bir babadır. Şöyle söyleyeyim, benim bu konuya bu kadar takılmamın sebebi belki de anne babamın ayrı olması. Ben ergendim onlar ayrıldıklarında, pek fazla etkilenmediğimi düşünüyordum ama belki de bana böyle bir etki bıraktı. Normal aile takıntısı. şu an boşanma dışında bir seçeneğim yok gibi, tek sorun ve tek korkum Su anki boşanma sebeplerimiz ileride ortadan kalkmış olursa kızım bana "babam iyi bi insan, neden boşanıp beni ondan mahrum ettin" demesi korkusu. o zaman cevap veremem gibi geliyor.. bilemiyorum anlatabildim mi, çok karışığım bugün

Hayatınızı mahveden bu insanlarla görüşmediğiniz için adınıza sevindim. Anne baba da olsa değer vermiyor, evlat ayırımı yapıyorsa tepki vermek lazım. Evli, çocuklu biri olarak dışarıdan okumak büyük bir başarı. Çok azimli birisiniz, eminim bundan sonraki hedeflerinize de ulaşırsınız. Bundan sonra inşallah daha güzel bir hayatınız olur.

_Pulim_ yaklaşık 3 ay öncesine kadar aynı korkular içerisindeydim... Şereften, namustan yoksun bir adamla hızlı bir şekilde evlendim ve boşanma davasını açtım. Ne olacak kaygısı beni çok hırpaladı ama doğru adımlarla ve Rabbim'in desteği ile çok şükür herşey rayına girdi. Kötü hiç bir zaman iyi olmuyor mutlaka bir yerlerinde kötülük kalıyor. Kurulu düzeni bozmak, yeni düzen kurmak gerçekten zor bir süreç Ama huzursuz, mutsuz evliliği sürdürmek daha da zor...

Kocanız iyi davranıyor mu size?

Bendenmişsiniz:) Ben de yalnız yaşıyorum sayılır. Arada film izlemelerimiz dışında sürekli yalnızım. Ona sorsanız anneme gidip duruyormuşum ama bana sorsanız zaten evde olduğumda benimle iletişimi yok gibi. 7/24 telefonuyla... Ailelerimizle de görüşmüyoruz ben onun o benim ailemle. Ne kalıyor geriye...

Ben de sizin gibi düşünüyorum Hayır şiddetli kavgalarımız olmadı, 1 2 kez dayanamayacak hale geldiğimde kendimden korkup kızımı babaannesine göndermiştim, onda da kafasına biblo, dekoratif kase filan fırlatmıştım eşimin :))) Kızımın yanında sesimizi bile yükseltmedik çok şükür, öyle sürekli devam eden bir kavga hali de olmadı. Şimdi daha iyiyiz inşallah hatalarını affettirebilir, elinden geleni yapıyor şu an. Ben eşimi hiç sevmesem bile gerekirse onunla ev arkadaşı olurum ama kızımı babasından ayırmak istemem sırf kendi mutsuzluğum için. Tabii bu dediğiniz gibi büyük kavgalar, aldatma, şiddet filan yoksa geçerli

Şöle düşünün siz bosanıyorsunuz. Annelik, babalık ömür boyu baki. Sorumluluklarını yerine getirecek biri ise düşünmeyin derim ama tabiki en iyisini siz bilirsiniz...

Hayır görüşmüyorum. Yüzlerini görmeye tahammülüm yok. Bir de normal aile numarası yapmazlar mı, sanki ben herkes gibi bir çocukluk geçirmişim, okumayı ben istememişim, bana hayatı zehir etmemişler, bu adamı ben bulup da evlenmişim gibi. Bu tavırlar daha da sinirimi bozuyor. Ya kendimi yiyorum ya onlarla tartışıyorum en iyisi hiç görmemek.

Esin iyi birimi niye bosaniyosun

Neden mutsuzsunuz?Artıkarı ney eksileri ney?Çalışıomusunuz?Çocuğunuz var mı?

Seni çok iyi anlıyorum, 6 yıllık bir evliliği bitirdim bir anda. Evet çok zor, evet acı çekeceksin ve evet her acı gibi o da geçecek ve küllerinden yeniden doğacaksın. Hayallerinin yok olması, hayatının alt üst olması vs bir çok sebep var, ve boşanma ölümden sonraki en ağır travma bu bir gerçek. Ama geçiyor, inan buna. Bana söyleyenlere ben inanmamıştım, ama geçiyor gerçekten :) 6 ay oldu boşanalı, şu an hiçbir şey hissetmiyorum, yepyeni ve çok daha mutlu bir hayatım var. Sana tavsiyem en az 6 aylık bir süreci kendine ayır. Acını yaşa, tedavi ol, iyileş. Bu dönemde içine dön, sana iyi gelmeyen kimseyle görüşme. Özellikle evli ve çocuklu çiftlerden sakın. Seni kullanmaya çalışan olacaktır, bunu sadece fiziksel olarak düşünme, ruhsal olarak da düşün. Boşandıktan sonra 13 yıl önceki erkek arkadaşım bana ben de mutsuzum boşan dersen boşanayım dedi, üstelik 6 aylık bebeği varken, pislik. 13 yıllık kız arkadaşım kendini tatmin etmek için aslında çok çok mutsuz olan evliliği ile bana hava atmaya, 40 yaşında ve korkak bir adamla beni tanıştırmaya çalıştı. Ama bunlar bana çok iyi bir ders oldu; AYNI SUDA İKİ KEZ YIKANMAZ. İnsanlar asla değişmiyor.