Oda artık herşey sormamdan rahatsız. Beni bunaltma herşeyi sorarak diyor ama bizim ailede biri eve birsey aldığında yada kendine birsey aldiginda defalarca elestirmistir. Bu paraya bunu almak saçma, bu fiyata bu haketmiyor, tarzında kızdığıda olmuştur. Şimdi ben nasıl kendi irademle birsey aliyim. Hep bir bilinçalti oluşmuş bende. Kıramıyorum o zincirleri artık

Annenizle alakali kesinlikle cekingenligoniz. Annenizi alin karsiniza konuşun boyle boyle diye. Artik salsin bi sizi. Sizi kendi kalimına sokmus resmen buyük kötulük yapmış. Kendiniz olamamissıniz en güzel yıllarinizda. Daha dogrusu en kendiniz gibi olmaniz gereken yillarda annenizin kalibina girmissiniz. Buna bir dur deyin uoksa es secimi evlilik cocuk yetistirme herseyinizde bunu yapar

Haklısınız. Psikolog, psikiyatriste gitmemede sıcak bakmıyor. Yarın adın psikolojik sorunlu çıkıcak diyor. Senin bir hastalığın yok, kendini aşabilirsin, korkularinın ustüne git diyor

Bende aynı durumdayım. Bende çevredwn ezilip anneme sığınıyorum. Onu çok seviyorum. Sadece beni eleştirmesini istemiyorum artık

Annem ve beni anlatmissiniz.

Benimkiside birsey alirken fiyatını söylemeye cekinirim. Çünkü bu fiyata bunu niye aldın vs der. Mantıksız bulur bazen. Peki sizin evlenmeniz nasıl oldu? Görücü usulü ilemiydi

Evet, dediğiniz gibi kendim karar veremiyorum. Hatta birisi bana beynini annene bağlamışsın tarzında birşey söylemişti. Birde ailem hep iyi kötü günümde yanımda olan insanlar. Küçüklüğümden beri hep bolluk bereket içinde yetiştim. Bundan dolayıda onlara karşı gelmek nankörlükmü acaba diye düşünüyorum bazen. Evet şikayet ediyorum ama annemden başkada dertlerimi anlatabildiğim, danısabildigim kimsem yok. Psikologa gitmek istiyorum diyorum. Diyorki insanlar öğrenir, rezil oluruz. Bak iyi bir işin var. Vs. Adın psikolojik sorunlu çıköcak gitme diyor. Hala insanlar ne der diye yaşıyorum Değişik bir durumdayım aslında. Tam anlamiyla anlatamiyorumda. Kitap listesi için tesekkur ederim buarada.

Teşekkürler yorumunuz için. Benim arkadaşlarında çekinir annemden psikolojik destek almışsınız ya faydasını gördünüzmü? Gördüyseniz psikolog önerisi yapabilirmisin bana

Anlattiğınız modelden çok anne var. Benim annem de muhafazakarlık kısmı hariç öyledir. Annenizi değistiremezsiniz. Bu durumu aşması gereken kişi sizsiniz. Tek başınıza yapamıyorsanız psikolojik destek alın. Ben oturup anneme genel olarak yaşadığım hayatı anlatsam muhtemelen 15. dakikada kalp krizi geçirir Onun tanıdığı benle gerçek ben arasında dağlar kadar fark var. Annenizi kırmadan istediğiniz hayatı yaşayın. Kaldırabileceği kadarını anlatın gerisi sizde kalsın. Dünyaya bir defa geliyorsunuz

Ferhans, senin konunu okudum ve sonrasındaki konuşmalarını da. Kafan çok karışık ve bozulmuş vaziyette. Giyim, dikkat çekme yorumların, kadın-erkek ilişkileri vb. konuları irdeleme yönün, şu forumda yazdığın şeyler kesinlikle tasvip edilebilir değil ve okuyanı senin adına utandırıyor. Psikolojik olarak kendini kazacaksan, bunu ilk etapta destek alarak yapmanı öneririm . Çok zihni bozuk bir yerdesin bence şu an, kusura bakma. Seni ciddiye alamıyorum. A

Bazen söylüyorum. Kabul etmiyor. Çekingenliğininin suçunu bana atıyorsun diyor. Ben sizi elestirmesem yanlış şeyler seçmiştiniz diyor. Kendisinin farkında degil.

Ben de annemi çok seviyorum. Annem de bazen eleştiriyor, işte aldığım bir kaç bir şeye karışıyor, niye aldın vs gibi.

Yoktur, çünkü anneniz her arkadaşınız için sizi uyarmıştır. Hım? Derin paylaşımlar yapamazsınız başkalarıyla, çünkü tembihlisinizdir çocukluktan beri, aşırı tembihli. :) Çoğu arkadaşınıza bir kulp bulmuştur anneniz, mutlaka bir şeyini beğenmemiştir, onun onayından geçen yoktur desem olur değil mi? Öyle ki bir psikiyatra bile anlatamaz haldesinizdir kimliğiniz belliyken, hep bir ayak geride durursunuz şüpheyle. Doğru mu tahmin ettim?

Deniyicem. Teşekkürler. Bende eleştiriye tahammül edemiyorum. Birde herşeyimi ona anlatma hastalığı oldu bende. Bir günde yasadiğim olayı en ince ayrıntısina kadar ona anlatiyorum. Onun onayı olmadan yaptigim seylerde aşırı bir korku oluyor sonanda

Oda ona çok bağlı olduğumun farkında. Hatta bana kendin düşün, taşın, herşeyi bana sorma, yeter vs diyor. Ama böyle yetişmişim. Diyelim kaban alıcam, pahalı bir kıyafet alıcam. O olmadan asla alamam. O olmasa bile fotografinı cekip onun onayını alma ihtiyacında hissediyorum kendini. Artik oda bu durumdan rahatsız

Nihayetinde hep insanları düşünen, insanlar ne der derdi olan, kendinden taviz veren, kimseye hayır diyemeyen, her yaptığım fiilde onay bekleme ihtiyacı olan, kendini ifade edemeyen, yumuşak ve silik bir insan olduğumu düşünüyorum. Yıllar geçti iyi, saygın bir mesleğim oldu. Ama buna rağmen bu huylarım degişemedi

Parça parça bu bağımlılıklardan kurtulabilirsin, aniden kessen sana daha çok acı verecek zaten. Hayatı yeniden keşfedin kitabında bağımlılıkla ilgili bir bölüm var adım adım anlatıyor yapmanız gerekeni.

Burada yazdiklarinizi annenize de soyleyin. Kac yasina geldim, is guc sahibiyim, ben de artik nerede ne yapacagimi veya ne soyleyecegimi biliyorum diye konusun annenizle. Kizsa da kusse de siz tavirlarinizda net oldukca o da alisacaktir bir sure sonra.

Off offf yine milyonlarca muhafazakar aile kurbanından bir tanesi. Hay sizin dininize, değerinize? Daha kaç kişinin hayatı mahvolacak? A

Annenle babamın dönemi eskisi gibi kalmadı, yani görücü usulü evlilik eskisi kadar yok. Senin beğenebileceğin, anlaşabileceğin bir erkekte görücü usulü evlenmek yerine hoşlandığı, beğendiği biriyle evlenmek isteyebiliyor. İçine kapanık, arkadaş edinemeyen erkekler genelde görücü usulü evleniyor, ondan da şüphe etmeye başlıyor insan, neden görücü usulü evlenmek istiyor diye... Bir de ailen seni nasıl yetiştirirse gerçekten ona dönüşüyorsun artık istesende değişemiyorsun."Doğduğun ev kaderindir"."Elalem"denilen görünmez bir güç tarafından ele geçirilmiş durumdayız ne yazık ki...

Ben anladim ki onlar degismez, onlari degistiremezsin. Ancak kendini degistirebilirsin. Tamamen degisemezsin belki ama en azindan kendini daha ozgur hissedebilirsin. Annenin kanatlarindan cikman gerek artik kendini bulman icin. Oncelikle hata yapma luksun oldugunu unutma. Hata yaparak ogreniyoruz aslinda. Bu yuzden hata yapmaktan korkma. Annene herseyini anlatma. Bazi seyler senin ozelin olsun, sende kalsin. Kendinle daha fazla zaman gecir. Sacini kirmiziya mi boyamatmak istiyorsun, boyat. Begenmedin mi, olsun, denedin ve icinde ukte kalmamis oldu. Anladin ki kirmizi sana yakismiyor. Negatif insanlari yavas yavas temizle hayatindan. Yapamiyorsan da biraz daha az zaman gecir onlarla. Ben bazi seyleri duzelttim. Sadece hala elestiriye tahammulsuzlugum var, bir de bir sey soylendiginde aciklama yapma luzumu hissediyorum hala. Yine de eskisine gore daha iyiyim, prangalardan kurtulmus, daha ozgur hissediyorum kendimi.

Ben yaşadığım şehirde psikaytri kliniğine gittim. Doktorum sadece ilaç vermiyor terapi de yapıyordu. Online terapi olarak tuba hanımı önerebilirim.

Duygu durumunuz görmezden gelinmiş ve başkalarının düşünceleri üzerine yaşamayı öğrenmişsiniz. Basit bir kuruyemiş yerken dahi düzeltilmişsiniz. Orangutan gibi mi yiyordunuz da uyarılmanız gerekiyordu sanki? Anneniz kolunuzu kanadınızı kırmış, kendi kollarını takmış, ona bağımlılığınız da bundan. Muhtemelen ona danışmadan pek karar da alamıyorsunuzdur, içiniz sıkılıyordur kendi kararınızı verirken sanki yanlış bir şey yapıyor gibi, çünkü her şeyin iyisini o biliyordur. :) Bu derece olmasa da, benzer bir yerden geçtim ve asi çıktığımda da suçluluk duygum üzerine bol bol gidildi. Çünkü ailem, maddi-manevi hep destekti; sanki nankörlük ediyormuşum gibi hissederdim onların çizdiği kalıbın dışında bir şeyler yaptıkça. "Şöyle giyin, hanım hanımcık, şunları tak takıştır, saçını şöyle yap" bunlardan geçtim. O kaş göz işaretleri annemle iletişim biçimimizdi insanların içinde, bir şey diyeceğimde dudağının altını ısırırdı "Söylediğin ayıp" manasına gelirdi bu. :) Bunu çoğumuzun annesi yapmıştır, ancak geriye dönüp baktığımda annemin dozu aştığını, fazlasıyla aştığını söyleyebilirim. Kendi doğrularınca, evladının en iyisini olmasını istedi sadece bu, ancak zarar verdi. Sosyal fobi değil ama, bir süre insanlarla konuşmada çok çekindiğimi, aşırı kibar kaldığımı hatırlarım. Aşırı kibar ki benim mayamda o yok, o kadar düşünüp, kibar kalmaya çalışınca insan omurgasından oluyor . Dik duracağı yerlerden tavizler vermeye başlıyor, hakkından yediriyor ve yanlış anlaşılmamak için farkında olmadan saçma çırpınışlara giriyor ya da sizin gibi sessizliği tercih ediyor, hata yapmaktan korkuyor. Seneler sonra (Zannedersem 20li yaşlarımın sonlarına doğru), kendimi ispatlama ihtiyacı içine çok sık girdiğimi fark ettim annemle konuşurken bilhassa. Bir eleştiri geldiğinde, hayır, öyle değil diye anlatırdım... Ne gerek var? "He öyle düşünüyorsan öyle, naapim seni iknaya uğraşamam, senin sorunun" eşiğine erişmeniz gerekiyor sizin de. Biraz psikolojik destek, biraz kişisel gelişim kitapları filan derken halledersiniz bence. Benim eski bi kitap listem var; oradan sizin konunuza uygun olanları vereyim: 1)Hayatı yeniden keşfedin-Jeffery E. Young 2)Hayır dediğimde kendimi suçlu hissediyorum-Manuel J. Smith 3)İletişim becerileri-Dr. Maathew Mckay 4)Adım adım kendinizi ortaya koyun-Dr. Windy Dryden 5)Ne hissettiğiniz kendinize bağlı-Gary D. Mckay 6)Eleştirel içsesinizi yenin-Dr. Robert W. Fireicone 7)Seninle başlamadı-Mark Wolynn

Aynı durumdayım maalesef. Konuyu takipteyim

Aynen öyle. Mesela işe başladım bana diyorki erkeklere dikkat et, kimsenin seni kandırmasına izin verme. vs. Görende çok erkeklerle iletişim kurabilen, rahat bir insan olduğumu zannedicek. Evlenme çağindayim ve bir kisiyle bile görüşemedim korkudan, güvensizlikten. Bana yine birşeyleri şeyleri hatirlatma, tembihleme ihtiyacında hisseder kendisini herzaman

Tum bunlar ozguvenini yikiyor. Anben bir onur yaninda olamaz. Kendi kanatlarinla ucmayi ogrenmelisin.

Düşünsenize o olmadan elbise, ayakkabi bile almaya çekiniyorum. Bu halde nasıl kendime birini bulucam, nasıl doğru adayı seçicem?Evlenince nasıl koltuk takımı, gelinlik vs alıcam

Yazdıklarınızdan yola çıkarak Mümkünse profesyonel yardım almanızı öneririm. Annenize bağlı olduğunuzu sanmanız sizi sürekli yönlendirmesinden ve üzerinizdeki gücünden kaynaklanıyor olabilir bir nevi Stockholm sendromu yani

Annenden sürekli eleştiri gördüğün için ona kendini beğendirme peşindesin. Bu vereceğimiz tavsiyelerle çözülmez. Terapi görmen gerekiyor tamamen bilinçaltına yerleşmiş bir durum bu. Hayatın boyunca da devam eder.

Yetiştirme tarzının çocuk üzerinde çok etkisini olduğunu düşünüyorum. Nasıl bir ailede yetiştiniz ve bu kişiliğinizi nasıl etkiledi?

Hayır. Diyorum ya hala öyleyim diye. Psikolojik kitaplar okuyup, videolar falan izledim. Psikoloji ile ilgilenen arkadaşlarım ile konuştum falan ama hala iyi değilim. Psikolojik destek şart, benim imkanım yok şu an. Ama suçluluk duygusu, özgüvensizlik, eleştiriye kapalı olmak, sürekli ezilmiş gibi hissetmek, kendini ifade edememek. Daha başka bir sürü sorun ile uğraşıyorum ben. Hayat bir yerden sonra çekilmez oluyor, imkanınız varsa psikolojik destek alın. Annenizi boşverin bu noktada. Ben evlilik olarak da pek doğru bir tercih yapmadığım için düzelemedim yani. Zaten insanın psikolojisi bozuk olunca nr kadar doğru kararlar verebilir ki.

Yazarım inşallah. Teşekkür ederim

Okurken konuyu ben mi açtım acaba dedim... Birebir aynısı, psikolog görüşmeleri de yaptım. Bir nebze düzelttim ama işin kökünü değil...

Bu yaşadıklarınız sizin kişiliğinizle alakalı büyük oranda. Annenizin istediği olmayınca aranızın bozulması da durumu tetiklemiş. Annem de benim her şeyimi düzeltirdi ama şimdi bakıyorum da nerde ne yapılır nasıl konuşulur çok iyi bilen bir insanım. Siz yapınız gereği fazla pasif kalmışsınız ve annenizin hükümranlığı gereksiz uzamış. Ortaokulda lisede gidip giysilerinizi seçebiliyor olmanız gerekirdi

Annenize bagimlisiniz annenizin yanlis yetistirmesiyle bu hale gelmissiniz calisan belli bir yasa gelmis bir insan kendi kararlarini verir herseyi annesine sormaz onlar uzulur kirilir diye kendi hayatinizi mahfetmissiniz annenizin manipulasyonundan kurtulmak icin destek alabilirsiniz. Yarin bir gun evlenirseniz karsinizdaki bu herseyi annesine soran annesine bagimli kisiyi istemeyecek yada soguyacaktir kimse kendi kararlarini alamayan biriyle birlikte olmak istemez kirim bu uzerinizdekileri birileriylede gorusun gorucu gelmesini beklerken hayat gecip gidebilir annenizin baskisi iyi niyetli gibi gorunsede bencillik ve etraf ne der dusuncesinden baska biaey degil . push ;

Hepimizin derdi farklı ben dikkat sorunu yaşıyordum. Anksiyete bozukluğu da vardı.

Kendini anlamak/yakalamak adına iyi bir başlangıç bile denebilir. "Aileme inat açık giyiniyorum" diyorsun işte laf altında. 28 yaşındaki yetişkin bir kadın için sence nasıl bir inatlaşma bu? Bence 14 yaşındaki bir ergene daha çok gider bu davranış. Daha öncesinde de demişsin "Muhafazakar aile kurbanı! Hay sizin dininize!" . Kurban rolüne sıkı sıkıya tutunursan, hayatının her alanında aileni suçlamaya devam edersin, sorumluluğu ve gücü devreder, büyüyemezsin. 28 yaşında, meslek sahibi bir kadınsın, ekonomik özgürlüğün var, hala mı tüm hislerinin, yaptıklarının, tepkilerinin sorumlusu ailen? 14 yaşında çakılı kalmışsın ve oradan salt aileni suçlayarak çıkamazsın. Bunlar bu konuya dair. Diğer söylediklerinin de ne olduğunu biliyorsun , umarım normal olmadıklarını, korkunç, aşırı ve bozuk olduklarını da görürsün.

Zincirinizi kendiniz kirmalisiniz. Ufak ufak. Mesela kiyafet alirken onay istemeyin, begendin mi diye sormayin. Anneniz begenmedim, bana niye sormadin gibi birseyler derse "ben begendim" deyip, gecin. Yazdıklarım basit gorunebilir ama kendi kararlarinizi kendiniz vermeye baslayip, onay beklemediginizde ozguveniniz yeniden gelecektir.

Anne ve babalar böyle böyle yol göstereceğim diye çocuğun özgüveni ve karakterini eziyorlar. Sonra sen niye böylesin? Niye böyleyim acaba?!?!

Dindar bir ailenin çocuğuyum. Akrabalarımız dindar değil taban tabana zıttır yaşam tarzımız. Ailem genel hatlarıyla serbest büyüttü. Tesettürüme karışmadı. Kendiliğimden başımı örttüm. Sosyal çevrem her bakış açısına sahip... Ancak genel itibariyle eleştirel, otoriter bir kadındır annem. Arkadaşlarım bile çekinirler hala Çok kavga ettim. Evden bile gidecek kadar kavga ettim. Kendi hayatımı kurdum dedim. Kendim olmaktan vazgeçmedim. Psikolojik destek aldım özellikle üniversite sürecimde. Çünkü kaygılarımı çözmek çok zaman aldı, hala alıyor. Eleştirel insanların elinde büyümek kolay değil. Bunun tek sorumluluğu onlara ait değil. İyileşmek, şifalanmak bizim sorumluluğumuzda. Öte yandan ablam aslında hep annemin sözünü tutuyor gibi yapıp aslında kendisinin emin olmadığı, sorumluluğunu almaktan korktuğu şeyleri annem karışır o yüzden yapmıyorum bahanesine sığınırdı. Bunları aile yapısına değil kendi kişisel yapınıza bağlayın diye söylüyorum. Eşimle çocuk yaşta tanıştım. Evlilik yaşımız gelene kadar sakladık. Zaten farklı bir şehirde olduğu için çok belli olacak bir durum da yoktu. Söylediğimde önce baya bozuldu sakladığım ve onay almadan karar verdiğim için. Zaman geçiyor. Herkes duruluyor. O eleştirmeye devam etse bile emin olduğunuz şeylerin arkasında durduğunuz sürece sorun yok. Hepimiz insanız yanılırız o zaman da üstümüze geleceklerinde bunu hatırlatmak lazım. Siz ne istiyorsunuz siz kimsiniz kalbiniz nerede aklınız nerede vs.. Herşeyi düşünün. Nevzat Tarhan'ıj bir dönem evlilik okulu programı vardı. İnternette ses kayıtlarına ulaşabilirsiniz sanırım. Bunun dışında Tuba Kılıç yine size sizin yetiştiğini ortamı bilerek yorum yapacaktır. Maddi imkanınız varsa terapi yoksa instagramdan takip dahi çok şey öğretecek, harekete geçirecektir.

Plan yapin. Mesela yarin avmye gidecegim ve kendime anneme sormadan elbise/etek vb alacağım diye telkin edin. Mesela yarin gittiniz ve cesaret edip alamadimiz diyelim. Sali gunu tekrar gidin. Sormadan alana kadar mutlaka deneyin. Anneniz sizi elestirdiginde vereceginiz cevap"ben begendim, benim begenmem yeterli" olsun. Bu cevabi ilk seferinde veremeyebilirsiniz ama cabalayin. Profesyonel destek almak icin bile ön adim degiseceginize dair inancinizin olmasi.

Evet ben de öyleyim Özgüven problemi, suçluluk duygusu vs çok fazla hissediyorum ben. Aslında annem sizin anneniz gibi değildi, tabi onun da çok vardı böyle huyları da, ben çevremden çok çektim. Çok ezildim, hep anneme sığındım. Şu an bile en ufak bir şeyi bile ona anlatma ihtiyacı duyuyorum, aldığım bir elbise bile eğer fiyatı yüksekse ona sormadan alamıyorum. Üstelik evliyim

Benim annem de oyleydi, hala da oyle. Simdi baska bir sehirde yasiyorum. Gecen ameliyat oldu, yardima yaninda olmaya gittim. O durumda bile bunu mu giydin dedi, sacin azalmis vitamin ic dedi, onu dedi bunu dedi. 50 yasina gelmisim bir birak artik degil mi, yok ille elestirecek birsey bulur. Ben onceden dediklerini onemsiyordum, artik kendim gibi yasiyorum, onun istedigi gibi degil. Bu durum insanda ozguven eksikligi yapiyor cunku. Universitede iken aslinda kendime gelmistim ben. Biraz o ortamdan kopunca. Gerci ayni sehirdeydi universitem ama baska ortama cikinca, evde daha az zaman gecirince insan uzaktan bunun normal bir sey olmadigini fark ediyor. Etrafimdaki arkadaslarimi gorunce aslinda annemlerin bizim icin dogru yapmadigini fark ettim. Yine bazi seyleri hala uzerimden atabilmis degilim. Mesela elestirilmekten nefret ediyorum, en ufak bir elestiriyi bile kaldiramiyorum. Birisi elestirmeye basladiginda hemen elimde olmadan sert cevaplar veriyorum, karsimdaki kisiye kiziyorum. Kimse mukemmel degil aslinda. Sanki beni elestiren annemin hic mi kusuru yok, var. Ama mukemmel cocuk yetistiriyim derken surekli elestirmesi, cocugunun hata yapmasina izin vermemesi, cocugun uzerinden elini etegini cekmemesi, kiyafetine kadar secimi onun yapmasi aslinda bir cocuga yapilan en buyuk kotuluk, maalesef cocuga uzerinden zor atacagi buyuk bir ozguvensizlik yuklemek bu, baska da birsey degil

Hepimizin annesi biraz böyle, arkadaş beğenmez vb. ki kendim de bir anne olarak bir noktaya kadar bunu anlayabiliyorum. Çocuğun için endişelenirsin, işte bazı arkadaşların onu kötü etkileyeceğini düşünür, uyarırsın. Ancak bu farklı bir boyut işte. :)

Bir zaman sonra umursamamayi ogrenirsin surekli elestirilirsen bi zaman sonra etki Etmez bence... zeynones

Teşekkürler, deneyecegim

Hadi çocuk olsam neyse. Kaç yasıma geldim hala aynı.

Gibi gibi. Pek görücü usulü sayılmaz ama tanışma süreci kısa sürdü. İşte nişan atma noktasına geldim, annem üzülmesin diye devam ettiğim oldu hatta. Çevreyi çok takan biri annem. Okul da okumadım ben, mesleğim yok. Küçük yaşta evlendim 21 yaşımda. Annem evlilik konusunda çok karışmıyordu, hani kiminle evlendim falan. Ama sevgili vs kısımlarına karışırdı, ben de çok çekinirdim zaten. Özgüvensizin tekiydim, batırırdım herşeyi.

Moralimizi bozmayalım yinede. Eksikliklerimizin üstüne gidip, korkularımızla yüzleşebiliriz aslında. Evet yetiştirilme önemli ama kendimizde çaba sarfetmeliyiz bence. Yanlız değilsiniz. Isterseniz özeldende yazabilirsiniz, dertleşebiliriz