yooo saçma değil aslında... bende yaşamıştım bunu bir dönem.. ölmek isterdim, sürekli bunu dile getirirdim.. kaç yaşşındasın ve neler yapıyorsun bilmiyorum ama en büyük eksiğin; hayatta kendine bir yol çizmemiş olman. bir yol haritası belirleyip hedeflerini seçmelisin... zaman zaman epimize olmuştur yoksa bu durum...

28 yaşındayım, sosyallik adına dıştan baksanız evde durmuyor dersini ki öyleyim, sürekli bir yerlerde birileriyle beraber... eSmerimSin

cnm kaç yaşındasın belli yaşlarda bu tarz sendromlar olur bunu aşmak yine senin elinde... muhtemelen çevrende herşeyini paylaşabileceğin güvenebileceğin çok arkadaşın yok o yzden yalnız hissediyo olabilirsin bazen herşey aileyle paylaşılamayabiliyo o zamanda insan bi dosta ihtiyaç duyuyo... biraz sosyalleşmeni öneririm eve hapsetme kendini saplanti Bu da geçer

Yaşın müsayitse evlen. C crystal blood

Böyle bir dönem benimde basımdan gecmisti, hatta annemin ölümüyle daha da girdim icine, evde duramıyorum bunalıyorum sürekli bir yerlere kacmak istiyorum, sanki mutlu olacagım? ama yok, onu yapınca da mutlu olmuyorum.. Ne istedigimi gercekten bende bilmiyorum.. Erkek arkadasım da var, arkadaslarım da var, KK dostlarım var.. Kimse yalnız bırakmıyor Allah razı olsun ama benim mutsuzlugum gecmiyor bür türlü, annem hayattayken de vardı bu bende, yeni gelisen bir durum degil hani, İnsallah gecer demekten baska birsey yapamıyorum..

kuzum yaa... boşandığını bilmiyordum.. Hayırlısıyla bende 1-2 ay içinde anlaşmalı boşanmış olacağım.. ama şuanda bekar hissediyorum kendimi.. hatta ilerde yeni biri hayatıma girse nasıl davranırım, yada güvenebilirim bunlarda aklıma geliyor.. tek avuntum bunların geçici bir dönem olduğu.. hep böyle hissetmeyeceğiz yani dimi? erkek arkadaşlarında kız arkadaşından farksızsa zaten sana iyi gelmeyecek.. benim kastettiğim sana özel olduğunu hissettiren bir arkadaş çocuk varmıydı? saplanti Bu da geçer

Yok, bir türlü başaramıyorum iyi olmayı, sürekli yalnızlık hissine katlanamıyorum artık. Evde anne ve babamla yaşıyorum. Evde kalamıyorum, ruhum daralıyor, vakit sanki durdurulmuş gibi geliyor. Sürekli dışarıda bir şeyler yapmak, bir yerlere gitmek... Bunu yapınca da mutlu olmuyorum. Depresyona mı girdim anlamadım ki, kendimi bildim bileli hep böyle hissediyorum. Beni hayata bağlayan hiçbir şey yok. Eğer inancım olmasa korkmadan canıma defalarca kıymıştım. Şükretmeme değil halime binlerce şükür olsun bana çok güzel bir aile verdi Allah ım, ama bu öyle bir şey değil. Elimde değil, acı çekiyorum sadece, nedenli nedensiz... Hiçbir şey yapmak istemiyorum. Yaşamak umrumda değil, mutlu olmak ya da olmamak... Ben bu dünyada daha fazla kalmak istemiyorum... Hiçbir beklentim de yok, umudum da yok, sevincim de nefretim de... Saçma sapan şeyler belki bu yazdıklarım da... İnsanlar neler neler yaşıyorken ben buğuzluk yapıyor gibi de görünüyor olabilirim, farkındayım. Ama dedim ya bu öyle bir şey değil... Yapamıyorum artık, katlanamıyorum... resusitasyon

Kaba bir tabir ama bekarlığı dibine kadar hissediyorum şu anda. Neyseki çocuk yoktu zaten 1 sene sürdü. Millet hep evlenmiş zaten, ilgi gösterenler de evli... Boşluktayken de saçma sapan iş yapmamak için tutuyorum kendimi H

canım evlilik gerçekten böyle zamanlarda işe yarıyor.. zaten bünye artık evlenmek isteyince böyle alarmlar veriyor... kim istemezki kendi evi olsun düzeni olsun, eşine kapıyı açsın.. onunla tatillere gitsin.. anne baba ile hayatın belli bir süreden sonra ayrılması lazım.. tabi bu psikolojiyle önüne ilk çıkanlada evlenmemek lazım.. çünkü yine başa dönülme tehlikesi var.. saplanti Bu da geçer

bende aynıyım maalesef, 2. yorum yapan arkadaşın dediği benim için geçerli hala hayatta kendime bir yol çizemedim (25 bitti 26ya girdim) ve bunalımdayım resmen.. ailemide çok üzüyorum suratsızlığımla.. her gün savaş veriyorum kendimle, mutlu olmak olumlu düşünmek için.. hayatım bir süredir tıkanmış durumda ve 1 arpa boyu ilerlemiyor aylardır, inan nereye kadar böyle gidecek bilmiyorum 4yıllık üniv. de iyi bir bölüm okudum ve hala iş bulamadım, bir iş bulsam gerisi gelicek belki ama olmuyor işte, bütün gün evde oturuyorum sen en azından arkadaşlarına çıkıyormuşsun o bile bir ortam değişikliği aslında.. benim canım çıkmak bile istemiyor.. böyle mutsuz olduğumda aynı zamanda okadar yoğun bir vicdan azabıda çekiyorumki smuwilka demişsin ya annemi kaybettim diye başın sağolsun. bende kendimi kötü hissettim bugün onlardan birine bişey olsa yaşayacağım suçluluk çok olur aslında onları mutlu edemiyorum diye, ama olmuyor işte kendimi mutlu edemeden kimseyi edemiyorum((( -scarlet- Guru Anneler

çok özel değilse boşanma sebebini söylermisin.. aldatma felan mı?bu konuda çok hassas dönemler geçiren arkadaşlarım var... smuwiLa