Ben babamı kaybettim ve bende de ondan sonra kısa bir süre sonra böyle bir korku oldu. Şimdi geçti şükür. Şöyle bir etki oldu sadece, artık hayat çok kısa ve ne zaman kaybedeceğimiz belli değil deyip artık es geçiyorum ve takılmamaya çalışıyorum birşeylere. Kırmamaya çalışıyorum mümkün olduğunca.

aynı takıntı bendede var hemde hat safhada.. bir gün kafayı yicem kesin bu korkuyla ben..

Aslında evet onlarla geçirilebilen her anın değerini bilmek gerek ama takıntı işte en son babamın rahatsızlığı takıntımı daha bir perçinledi çok bunalıyorum bazen panik atak da olabilir belki bu ama aşamıyorum işte burada birilerinden görüş alırım belki diye yazdım hepiniz saolun Allah hepimizin sevdiklerine uzun ömür versin.

biliyormusun benim korkum hep ogluma bisiy olurda ben onsuz nasil yasarim. BEnim su anda etrafimdak imsecikler yok, kimse beni sevmiyor, kimse arayip hatrimi da sormuyor, onun icin ben de aileme yani kocama ve ogluma ihtiyacim var. Benim bu siteye girme sebebim dost edinmek. cunki etrfata beni anlayan kimse yok.

Hayatta en dayanılmaz dediğimiz acılara katlanılıyor, buna ölümde dahil. ınsan öyle bir varlık ki öleceğini bile bile yaşıyor işte. Herkese bir ömür biçilmiş ve bu dünyada kimsenin kalmayacağını biliyoruz, biz de kalmayacağız ve sevdiklerimize elbet kavuşacağız. Ortada bir yok oluş yok aslında. Tabi ki çok kolay değil eksikliklerini kaldırabilmek ama bunlar gerçekler. Bu dünyada kimsenin kalmayacağını ve elbet kavuşacağımızı düşünüp rahatlayabilirsiniz. En azından böyle bir korkuyla şuan onlarla geçireceğiniz güzel vakitleri heba etmenin manası yok.