yaptıklarımız, söylediklerimiz yazdıklarımız aynamızdır bende bu konuya yazmayı tercih ediyorsam içimde bana bunu tercih ettiren bi etki olmalı. niye gebelik konularına, yada mutfak yemek konularına hiç yazmıyorum da annemi kırdım başlığı ilgimi çekiyor ve yorumda bulunmak istiyorum? benim annemle sorunum olmasa, onu kırmak üzmek incitmek ile ilgili sıkıntılarım olmasa, yine de bu konuya yazar mıydım bilmiyorum yazmadığım, ilgimi çekmeyen konulara niye yazmıyorsam; ki ilgimi çekmediğinden muhtemelen ilgimi çeken birşeyler oluyor ki burayı tercih ediyorum. en çok dile getirdiğimiz, eksikliğini en çok hissettiğimizdir. bunları buraya yazmamında bir anlamı olduğunu düşünüyorum annemle konuşamıyorum düşüncelerimi şeffaf olarak paylaşamıyorum anneme söylemek istediklerimi sanıyorum bu konuya yazarak içimden

ve araya zaman koyma ne derse desin sarıl öp kokla özür dile barışana kadar mıncıkla ama küskün kalma o kucak bir süre sonra istesen de eline geçmiyor

Özür dileyeceğim ama nasıl? Çünkü eminim hemen kabul etmeyecek. Ona kendimi nasıl affettireceğim? amberr

annen tarafından istenmediğini söylemişsin öfkeli zamanında, tartışma esnasında birileri tarafından istenmediğini düşünüyorsun belki, düşündüğün kişiye söyleyemediğin için içinde de tutamadığından öfke anında, içindeki, reddetmek istediğin düşünceyi söylüyorsun bu annen oluyor, anneler koşulsuz sever bizi çünkü. yada kendi kabulde zorlanıyorsun, kendine söylüyorsun belki de bunu; sen beni istemiyorsun diyorsun kendine, kendini suçluyorsun belki de. Nihil

güzelim yapma bak ben annemi 3 ay önce kaybettim acısı dayanılır gibi değil onu üzdüğüm anlar aklıma geldikçe kahrımdan ben de ölüyorum annenin kıymetini bil inan yerini hiçbir şey tutmuyor

Zaten yanındayım. Gönlünü almaya çalışırsam ters tepki gösterir, biliyorum. O yüzden biraz beklemek istiyorum. Ama nasıl özür dileyeceğimi, kendmi nasıl affettireceğmi bilmiyorum. Nihil

Bilmiyorum ki. Evet çoğu zaman istenmediğimi, sevilmediğimi düşünürüm ama kesinlikle annem tarafından değil. Diyorum ya herkes gitse yanımdan annem benim yanımda olur. Herkes nefret etse onun sevgisinden asla şüphe etmem. Ama neden öyle düşünüyorum onu bile bilmiyorum. Sonuç; annemi kırıyorum.

Bugün annemle tartıştık. Aslında sebep çok küçük bir şeydi. Sonra ben anneme temizliği sevmiyorum dedim. Başladı ağlamaya. Sanki çok kötü bir şey demişim gibi üzüldü, ağladı. Sonra baya bi söylendi. Bende dayanamadım. Sen zaten beni hiç istemedin, hala daha istemiyorsun, sevmiyorsun dedim çocuk gibi. Ama inanın bir anda çıktı o sözler. Sonra kendime inanamadım o an özür de dileyemedim. Annem hepten ağlayarak çıktı. Çok üzüldü, çok ağladı. Aynı şekilde bende. Şimdi benimle konuşmuyor, çok kızgın. Biliyorum konuşmaması normal ama onu üzdüğüm için o kadar pişmanım ki. Nasıl gönlünü alırım arkadaşlar? Bir süre üstüne gitmesem, sakinleşince özür dilesem uygun olur mu sizce? sercem1

Babam 10 ay önce sağ ayağından ameliyat olmuştu. Tam o düzeldi dedik bu seferde sağ ayağından oldu. Annem 10 aydır hep evde. Babamla ilgilendiği için hiç dışarı çıkamadı. Sadece market ihtiyacı olduğunda çıktı o kadar. Baya bi psikolojisi bozuldu tabi. Bende bugün aşırı sinirliydim. Bir de regl olunca hepten daraldım, bunaldım. O yüzden en küçük tartışma bu kadar büyüdü. Normalde de ufak tefek atışırız ama sonrasında hemen sarılıp öpünce arayı düzeltirim. Ama bugün neden çocuk gibi "sen beni istemiyorsun" dedim onu aklım almıyor. Onun beni ne kadar çok sevdiğini, ne zorluklarla büyüttüğünü biliyorum halbuki. Bugüne kadar asla sevgisinde eksiklik hissettirmedi ama ben nankörlük yapıp, o sözleri söyledim. Annemi de en çok o üzdü zaten. Nihil

Eğer annen benimki gibi ise işlerinde yardım edeyim ayak altında dolanayım deme daha çok geri tepiyor, pişman olduğunu belli et, özrünü dile ve kenara çekil.. siniri geçince o normale döner.. ama benimki kadar sert bir yapısı yoksa ev işlerinde jestler yapıp onu mutlu edersin, bir de öpücük tamamdır... anne yüreği bu, dayanmaz zaten..