Çok teşekkür ederim.

Haklısınız, konuyu okumadan yorum yazmak hoş olmadı. Basit bir motive yazısı olsun istedim yalnızca, birazdan okuyacağım

Ağustos-Eylül gibi şu tatil bölgelerindeki kişiye özel villalardan kiralayıp kaçalım istiyorum. Yüzmeyi de çok özledim. Olur mu hiç bilmiyorum inşallah diyelim. Bugün kardeşimin doğum günü. Akşam hava serinleyince tanıdık birkaç kişiyle beraber park/bahçe gibi bir yerde kutlayacağız. Ve ben aylardır ilk kez gerçek anlamda dışarıya çıkıp sosyalleşmiş olacağım. Bana sorsanız gitmek istiyor muyum diye? Hayır. Ama daha önce de bu tarz ortamlara çağırdı ve gitmedim. Doğum gününde de olmazsam fena bozulur, bu yüzden zorla da olsa çıkacağım. Umuyorum eve döndüğümde kendimi daha iyi hissederim. İyi dilekleriniz için çok teşekkür ederim.

Arkadaşım bende kaygı bozuklugu var evde kalmak banada yaramadı diyecegim ama kendim için pozitife çevirmeye çalışıyorum yani boyle yapmazsam benim için iyi olmayacaktı neler yaptım mesela zoom dan derslere başladım eski yarım bıraktıgım işelerimi biitirme çabasına girdim yarım bırakılan işlerin insan hayatında olumsuz enerji yaydıgını düşünüyorum he zaman zaman kullandıgım laftır bnm de ot gibi hissetme.. Ama siz daha gençsiniz elbette zor dönemler yaşamışsınız ama hep şunu derim her şeyin bir bitiş tarihi var bu sıkıntılarda bitecek... Kendinize güzel hobiler edinmeye çalısın birde sporu hiççç sevmem ama yürüyüşün üzerimdeki olumlu etkisinide atlayamam.. Ve hep söylerim bilinçsel davranış terapi iyi gelmişti bana baya bir düşüncelerimi nasıl değiştirmemle ilgili.. uzun uzun yazmayayım Allah yardımcınız olsun birde hiç unutmayın bizden daha zor hayatlar yaşayanlar var canınızı sıkmayın gün gelecek ne zor günlerdi geçti bitti diyeceksiniz...

Ben aylardır hala daha sürdürüyorum bu olayı daha bir cafeye bir avm ye bile gitmedim. Ara ara kal geliyor bana da

Simdi canim konu sahibesi, 7 yillik ilaci birakmak bunyenizde bazi kimysala etkiler birakmis gibime geldi sanki. Karantina kim ne derse desin herkese bay getirdi, sosyallik yok, diger insan evlatlarindan kose bucak akcmak uzak durmak var... insan sosyal bir yaratik, sosyal izolasyon psikolojimize cok da uygun degil Her neyse konuya geleyim sebep ne sekilde olursa olsun vallahi cok dolmussun gibi hissettim, terapistle mi konussan? Ben de ask acisina sebep kotu gunler gecirirken reiki mastera gitmistim, konusunca bayagi ferahlamisim simdi bakiyorum da. O zaman ben de tukenmis hissediyordum yani psikolojik olarak tukenmistim hic gucum yoktu. Sonra yeni bir is buldum, sehir degistirdim, kendimi yeniledim, seyahat etmeye basladim vs vs derken unuttum gitti sonra baktim ki eski gucum yerine gelmis bomba gibiyim Geciyor yani, bazen guc veren biri/bir seyler gelemse de bir gun durduk yere ayaga bomba gibi kalkiyorsun

İki üç ay evde kalmak, önceden yaptığınız aktiviteleri yapamamak, illa ki şu anki motivasyonsuzluğunuzu etkilemiştir. İnsan doğasına uygun değil şu an yaşadığımız. Tebdil-i mekanda ferahlık vardır derler, imkanlar doğrultusunda ufak bir yer değişikliği, minik bir risksiz tatil, belki memlekete gitmek, belki doğaya kaçmak, sizi tekrar merkezinize döndürebilir. Bunları yapamıyorsanız yaşamınızda yapacağınız bir değişiklik, genel rutininizde bir değişikliğe gitmek ölü toprağını atmanıza vesile olabilir. Hayatınızın bundan sonraki dönemini sağlık problemleriniz minimumda geçirmenizi dilerim. Umarım daha güzel olur sizin için her şey.

Minimum seviyeye inmisken pat diye tedavi kesmeniz çok hatalı olmuş. Randevu alip doktorunuza bir gidin sonra da iyi bir psikolog arayin iyi gelecegini düşünüyorm

İnsanları güçlü ve deneyimli yapan şey yaş değil. Hepimiz hayatımızın belli bir döneminde zihinsel kırılma noktamızı yaşıyoruz. Ama bu kırılma anları fırsata çevrilebiliyor çünkü bu dönem boyunca hayatımızı, kararlarımızı ve yanlışlarımızı gözden geçirdiğimiz için sonunda gerçekten yaşamak istediğimiz hayatı ve onun için yapmamız gerekenleri daha kolay keşfediyoruz. Ağlamak mı istediniz ağlayın, gülmek istediğinizde gülün. Güçlü insanlar tükendiklerini hissetseler bile onları ayakta tutan bir parçaları hep vardır.

Bilmiyorum ben henüz bir şey keşfedemedim. Yani yapmam gerekenleri biliyorum, yapıyordum da ama artık yapamıyorum. Güçlü olduğuma da inancım kalmadı. Şu cümleniz bile beni ağlatmaya yetiyor işte.

Farklı bir açıdan bakın belki iyi gelir. Dünyaya imtihan için geldi herkes ve herkes illaki kendi imtihanını yaşayacak. Sizinki erken başlamış, belki bundan sonraki kısmını da siz daha rahat geçirirsiniz. Eskiden bir örnek verirlerdi. Mesela bir sıkıntı yaşayıp sabrettiniz ya da iyi bir iş ortaya koydunuz. Bunun karşılığında cennette sizin için bir bahçe hazırlandı, baska bir durumda o bahçedeki koskunuz için bir tuğla koyuldu gibi. İşte insan diğer taraftaki ortamını kendi hazırlıyor gibi. Zor ama geçici sıkıntılariniz sonsuz hayatınızin güzel gecmesinin anahtarı olur inşallah. İnsan zayıftır, tabii ki zor gelir hastalık, yoksulluk, savaş, göç vs. Tükenmiş hissetmeniz normal, ilaciniza devam edin. Bir de şunu mutlaka söyleyeyim, güzel anı biriktirin. Mutluluk depolarsaniz zor anlarda onlarin birikimini kullanırsınız. Ne zaman ki karamsar bakarsanız, sizi ayakta tutacak olumlu bir şey bulamazsınız. Gececek

ben sizi anlıyorum. maddiyat her şey değil ben de maddi açıdan rahat yetiştim ama manevi bir yan hep boş kaldı ben de tek çocuktum ve babam çok zor biriydi zor bir çocukluk geçirdim. son dönemde akrabalarımla bile bir ton problem yaşadım hala yaşıyorum arka arkaya çok hata yaptım haksızlık da gördüm. gerçek dost eş çok değerli bunu anladım. etrafınızı güvenebileceğiniz insanla doldurun. insan kaybetmek değil kazanma odaklı yaşayın. zamanla daha iyi hissedersiniz hayatınızı istediğiniz yola sokarsınız umarım.

Kafanızı dinleyin sadece. Bir zorunluluk hissetmeyin. Mutlu olacağınıza inanıyorum.

Ben de 23 yaşındayım, karantina döneminde değil ama öncesinde benzer bir süreç yaşamıştım. Bir an durup hayatına bakınca insan şaşırıyor, bütün o zorlukları yaşayan halimi düşünüp sanki başka birisiymiş gibi onun için ağladığım çok olmuştu. Sizinki de böyle mi? Mücadelenin içindeyken o yaşananların ne kadar zor olduğunu fark edemiyoruz, etsek mücadele de edemeyiz belki. Hayatta kalmak için beynimiz olayları basitmiş gibi görüyor sanırım bilmiyorum. Ama ben ne zaman zor bir durumun içinden biraz olsun sıyrılsam böyle bir çöküş yaşıyorum. Rahat batıyor diyen de olabilir ama bence o zorluğun içinde kendime göstermediğim şefkat, ilgi veya ihmal ettiğim her neyse artık onun acısı çıkıyor. Bazen kendimi omuzlarımdan öpüyorum ve kendimi görmezden geldiğim, mücadeleye kapıldığım zamanlar için kendimden özür diliyorum . ilaçları bırakmanız çok yanlış karar olmuş lütfen doktorunuzla görüşün yoksa daha büyük bir çöküş gelebilir. Bir de online terapi ilk bir iki seans tuhaf gelse de aynı verim alınıyor bence, en azından benim deneyimim böyle. maddi sıkıntınız da yokmuş o yüzden deneyin bence bir kaybınız olmaz. Sevgiler

Hiç üzülme unutma sosyal medya çokda gerçekçi olmuyor çogu zaman yani insanlar bilirsin işte orda kendilerini oldugundan yüksek mutlu vs gösterme cabasında oluyorlar zaman zaman.. Bakmamaya çalış sen mükemmel yaratılmış bir insansın hepimiz ayrı ayrı hünerleri olan kişileriz kendini hiç bir zaman değersiz görme...

Nasıl motive olduğunda her şeyi yapabiliyosan olmadığında da yapamayacaksın aslında bu kadar basit. kendini yorgun üzgün hissediyorsan, hiçbir şeye gücün yoksa biraz zaman tanı kendine. Bu kadar yüklenme. Şimdi hemen kötü hissetmeyi bırakıyorum ve mükemmel oluyorum gibi bir dünya yok. Olsa da uzun süreli olmaz. Tabi ki dibe bat demiyorum sana, gerileme, küçük adımlarla ilerle sadece. Bugün biraz yürü, yarın online dersini yap, ertesi gün bir kitap oku. Zamanla sen de normalleşme sürecine girersin. Eğer sosyal medyada çok takılıyorsan fazla zaman ayırma mesela bu önemli. Depresif müzikler dinleme. Bir de şey diyenleri dinleme ayy depresyon ne, ilaç kullanmak ne, bırak bunları vs. Umarım tez zamanda iyi hissetmeye başlarsın. Kendine inancını kaybetme

Ben ilk kez böyle bir şey yaşıyorum. Yani motivasyonumun bittiği oluyordu tabii ki ama ilk kez kendime bu kadar üzülüyorum. Bir de dediğim gibi benim mücadelem bitmiyor, sanırım en büyük sıkıntı bu.

Neyse ki etrafımda bu düşüncede insanlar yok. Hatta bu sabah ailem istersen ilaca tekrar başla dedi ama ben istemiyorum.

Evet, kullanıyorum ama her şeyin oradaki gibi olmadığını biliyorum. Çalışmıyorum. Eğitim hayatım devam ediyor. Maalesef bununla ilgili geçirdiğim süreç de kolay olmadı/değil. Diyorum ya hep bi mücadele. Bunun yanında birçok sosyal sorumluluk projesinde yer alıyorum zaten.

Konu başlığına göre yazmışsınız ama içeriğine biraz göz atmanızı öneririm.

İnançlı biriyim ve bahsettiklerinizi duymuştum. Hiç neden ben diye sormadım bugüne kadar, hala da sormuyorum çünkü her şeyin bir sebebi olduğuna ve bir şeyleri yaşıyorsak biz bunun üstesinden gelebilecek kadar güçlü olduğumuz için buna seçildiğimize inanırım. Ama işte bir noktada zorlanıyorum artık sanırım. Umuyorum dediğiniz olur, benim sınanmam buraya kadardır ve yakında şu ana kadar olandan daha mücadelesiz bir hayat yaşamaya başlarım. Teşekkür ederim.

Bu sabah bir yakınıma bu konuyu açtığımda o da bana aynı cümleyi söyledi. Haklı olduğunu biliyorum. Ama beynime anlatamıyorum işte.

Demeyin.

Konuyu okumadan başlığı görüp geldim. 23 yaşında tükenilmez. Yani isteseniz de olmaz. Olsa olsa can sıkıntısıdır o. Yolun başındasınız harika.

Birkac soracağım sosyal medya kullaniyor musunuz? 24 yasindayim sisyal medyada arkadaslarimin hayatlarini görünce kpssyi birakip asgari ücretle calismayi düşündüğüm cok oluyor. Hayat akio gidiyormus sen geç kaliyormussun gibi. 2. olarak calisiyor musunuz? Üretmek insanı zinde tutar calışma imkaniniz varsa calisin. Sosyal sorumluluk projelerine dahil olun baska hayatlara hayvanlara doğaya dokunmak sizi mutlu eder.

Çok güzel canım mutlaka katıl iyi olacaksın inşallah bu bir süreç ve geçecek inşallah

Doğru. OKB ve anksiyete sebebiyle başlatılmıştım ki bu rahatsızlıklarım minimum seviyede şu an. Ruh halim kullanırken de dipteydi ama daha da dibe çöktüm farkındayım. MissCherryBlossom

Şu an pandemiden dolayı eve kapanmanin mutsuzluğunuzun arttigini düşünüyorum. Hayat hep bir mücadale ben de her sey icin tek başıma çok mücadele ettim, asla vazgeçmedim pes etmedim bir an durup dinlenmedim. Buradaki bircok kadın da böyledir. Bugünler geçmeyecek gibi geliyor ama emin olun geçiyor üretkenlik hayaller insanı dinç tutar. Baskalarinin hayatlari yerine kendi hayatiniza bakın ne kadar yol aldım diye. Hele bir pandemi gecsin gene sosyal sorumluluk projelerine yönelirsiniz sağlığınız el veriyorsa spor yaparsınız.

"Konuyu okumadan başlığa göre gelip yorum yazılmaz, konuyu okuyun" konulu kamu spotu olsun o zaman benim yorumum da. askitotomsu Yiğit Aras_SMA

Umarım umarım çabuk gelir o günler. Bunu söyleyebilmeyi artık öyle çok istiyorum ki. Fakat nedense bir konu için bunu söylesem başka bir konuda mücadelem devam ediyor hep.

ben 23 yaşında 3 yıldır özel sektörde çalışan biriyim kendini biraz seviyorsan kpssden vazgeçme. hayat sen haftada 60 saat çalışırken bu pandemi döneminde evde oturan, gezen, tatil yapan memurlar için akıyor. emin ol devlet kadar iyi bir yer yok. küçüğünden bi öneri...

Enerjinin bittiği ve mutsuz olduğun dönem tamamen koronadan kaynaklı yapılacak aktiviteler sınırlı bir de ilacını neden doz azaltmadan bıraktın canım?

İşte hepiminin bi tarafdan kanadı kırık, daha kötülrini görüp şükredecegiz. Her anımız son anımız gibi mutlu keyifli yaşamalıyız aslında en çok da kendime söylüyorum.

Boşalmak için ağlıyorum sık sık. Bu konuyu açarken de ağlıyordum, size bu cevabı yazarken de. Çok elle tutulur bir sebebi var mı? Hayır. Müzik dinliyorum çoğunlukla hayal kuruyorum dinlerken filan...

Yok, benim etrafımdaki insanlar sorunlu değiller çok şükür. Anne baba kardeşler hepsi destekçi. Tabi oluyor ufak tefek şeyler ama manevi tarafım boş kaldı diyemem. Büyük haksızlık olur. Beni sağlık problemleri yedi bitirdi daha çok. Zaten aile de kötü olsaydı ben şu an ne halde olurdum hiç bilmiyorum.

Ben karantina başlarken nasıl motiveydim biliyor musun. Hep online kurslara katılıyordum, İngilizcemin yanına İspanyolcayı da ekliyordum bilmem ne. İki ay bile sürdüremedim ya. Kendi kendime "e ben çok sosyal bi insan değilim zaten işim gücüm de etkilenecek değil, oohh mis gibi kafa dinlerim kendimi geliştiririm" diyordum. Güzel patladım. Bu arada benim şehir değiştirme, seyahat etme gidip bi arkadaşta akrabada kalabilme lüksüm yok. Virüsle alakalı değil genel olarak yok şu açık yazamadığım sağlık problemleri sebebiyle. Yapabilsem muhtemelen ben de ferahlardım.

Sen birde 33 ü gör

Kesinlikle öyle ama insan sosyal medyadaki heleki cocukluk arkadaslarinin hayatlarını görünce özeniyor. Cocukluk arkadasim 1 yillik ilaç mümessili muhtemelen ya asgari ücretli ya primli çalışıyor. Cok güzel bir evde kalıyor. Altında arabası var sürekli geziyor. Cok güzel giyiniyor kendi de cok güzel bir kız mesela. Ya da bir dönem calisip birakmis arkadaslarim da nerede aksam orada sabah usulü bu insanların bu hayatlari yaşadığını görünce cogu insan hayata geç kaldigini düşünüyor. Bu yüzden sosyal medyami kapsttim

Hanımlar merhaba, Uzun zamandır konu açmadım buraya. Bugüne kadar açtıklarım da hep akne problemimle ilgiliydi zaten ama şu anki durum bambaşka. Arkadaşlar ben bildiğiniz tükendim ya. Öncelikle baştan başlayayım. Zor bir hayatım oldu, özellikle sağlık anlamında. Açık açık yazamıyorum ama ciddi fiziksel sağlık problemlerim oldu/var. Birçoğunun üstesinden geldim şu yaşıma kadar, büyük ameliyatlar geçirdim. Var tabi hala sıkıntılarım ama hayati riskim yok en azından artık. Uzun lafın kısası hayatım hep mücadeleyle geçti. Sadece sağlık anlamında da değil, eğitim, kariyer, ailevi sorunlar. Hayatım boyunca mücadele etmediğim tek nokta maddiyat sanırım. O anlamda ailem iyi bir yaşantı sundu bana, geçim zorluğu çekmedim, ne istersem alındı edildi vs. Ama maddiyat her şey değil ne yazık ki. İşin garip yanı ben bu zamana kadar yaşadıklarımı gözümde büyüten biri değildim. Duygusal biri olmadım hiç, mantığım daima ağır basardı. Etrafım derdi bana hep ne güçlü kadınsın, buna rağmen bir şeyler başarmışsın, işte senin yerinde olsam dayanamazdım bilmem ne. Ben de hep yok canım o kadar da abartılacak bir durumum yok, benden çok daha kötü durumda olan insanlar var diyordum. Ama bu karantina döneminde bana bir şey oldu. Resmen ne kadar berbat ve zor bir hayatım olduğu dank etti kafama öyle diyeyim. Bunları söyleyen ben şimdi durup kendime bakıp "lan neler çekmişsin Coco, bi etrafındaki yaşıtlarına bak bi sana seninki de hayat mı" diyerek kendime acıyorum resmen. Sonra da gelsin ağlama krizleri. Tabi bunda şu saçma sapan dönemin etkisi oldu farkındayım ama benim ruh halim çöktü resmen. Zaten az olan sosyal hayatım sıfırlandı ki bu birçok kişi için aynı oldu hadi neyse diyelim. Pek arkadaşım var diyemem sahip olduğum sağlık problemleri bunu da köstekledi. Spor yapıyordum, yüzüyordum gittiğim yerler kapandı o da sıfırlandı. Spor salonu açıldı ama virüs için risk grubundayım diye gitmeye cesaret edemiyorum. Evde zaten kolumu kaldıramıyorum, ne kadar video izlediysem olmadı ı-ıh o motivasyon gelmiyor. Tam tamamen kurtuldum derken akne problemim tekrar nüksetti, özgüvenim yerlerde sürünüyor. Yok yani nereden tutsam elimde kalıyor. Son 3 aydır ne ders çalışabiliyorum ne üretebiliyorum canım hiçbir şey yapmak istemiyor üstelik. Boş boş ot gibi yaşıyorum günleri. Bir de tüm bunların üzerine 7 yıldır kullandığım antidepresanımı bıraktım. Çünkü ruh halim kullanırken de berbattı boş yere alıyormuşum gibi hissettim ama sanırım bıraktığımdan beri daha da kötüyüm. Kabul etmek istemesem de ciddi bir depresyondaymışım gibi geliyor artık. Burada millete psikolojik destek alın derim ama onu da yapamıyorum şu an, hastaneye gitmem mümkün değil. Belki iyice dayanamaz olursam online terapi denerim ne kadar işe yarar bilmiyorum. Öte yandan bu ruh halimin 3-5 aylık evde kalmanın sonucu olduğunu düşünmüyorum. Sanırım 23 yıllık birikimin dışa vurumu bu. Dediğim gibi hayatımın her alanı ayrı bir mücadeleyle geçti. Mücadelem bitmedi bitmiyor bitmeyecek de fakat ben artık çok ama çok yoruldum. Yeteeeerrrr diye haykırmak istiyor içim. Belki bazılarınız abarttığımı, bu yaşta hiçbir şey görmediğimi veya şımarık olduğumu düşüneceksiniz bilmiyorum ama sizi temin ederim birçoğunuzdan daha zor bir hayatım olduğuna eminim. Uzun oldu kusura bakmayın, içimi dökmeye ihtiyacım vardı. Okuduğunuz için teşekkürler.

Tamam canım o zaman ilaçtan kaynaklı değil

7 yıldır depresan kullaniyormussunuz zaten cok mükemmel bir psikolojiniz olamaz. Antidepresandan ziyade psikolog yardımı almalisiniz artı olarak ilaç. Bu tarz haplar kendi başına bırakılmaz. Hele ki 7 yıl sonra. Ruh haliniz bu yaptiginiza göre gene iyi sayılır

Karantinadan önce kötü bir durumda olmadığınızı düşünüyormuşsunuz, o dönemde size kendinizi iyi ve güçlü hissettiren nelerdi yine onları düşünmeye çalışın. Karantinada ben ve etrafımdaki herkeste bi dönüp kendine bakma, kendinde kusur bulma durumları var;bence bunlar can sıkıntısından. Zorluklar evet insanı kötü etkiliyor ama bir yandan da mücadele eden ve güçlü kalan insanlar bana göre tozpembe hayat yaşayanlardan daha anlamlı bir hayata sahip. Ben de bunları yazarken kendimle ilgili her şeyden memnun olarak yazmıyorum ama biraz mantıklı düşününce, zaten ölümlü varlıklarız kötü düşünerek hayatı kendimize zindan edeceğimize varlığımızın ya da aldığımız nefesin kıymetini bilmeliyiz diye düşünüyorum.

Bak canım şimdi sana şunları söyliyim evet bu yaşına kadar çok zor bir hayatın olmuş olabilir. Çevrende gördüğün insanların yahut sosyal medyada gülen çok mutlu gördüğün insanların gerçekten mutlu olmadığını bil. O sadece tablonun ön yüzü bir de arka yüzü var o tablonun herkes hayatta birşeyler çekiyor. Yüzü gülen insanlar da kimbilir ne dertlerle uğraşıyor. Yaşıtlarının paylaşımları seni onlar çok iyi bense kötüyüm yargısına vardırmasın. Terapistim bir danışanının sosyal medyada inanılmaz mutlu fotoğraflarını paylaştığını görünce çok şaşırmış hatta bu kişi eşiyle evliliklerinde sorun olan birisi iken eşiyle binbir mutlu poz terapiye tekrar geldiğinde eşiyle arasındaki durumun düzelip düzelmediğini sormuş fotoğraflara istinaden bayanın verdiği cevap komşusuna inat onu kıskandırmak için paylaştığını söylemiş. Evet zor bir hayat sürmüş olabilirsin şuan canın ders çalışmak istemiyor olabilir birşeylerden zevk almayadabilirsin. Bu dönem dönem hepimizin yaşadığı bir süreç ve korona da biraz bizi kısıtladığı için yapılacak aktiviteler azaldığı için biraz bu dönemde yıprandık ve zorlandık. Ama ilacını birden kesmen iyi bir durum değil doz azaltılarak ve Dr kontrolünde bırakman gerekirdi. Şuan hastaneye gidemeyeceğini düşünme. Sosyal mesafe ve maske kurallarını yerine getirerek tedavine devam edebilirsin. İstersen online seans al bu dönemde birçok terapist isteyenlere uyguluyor. Anlattığında kuş gibi hafiflediğini hissedeceksin. Ayrıca şuan kendini ders çalışmak zorunda hissettirme istemesen de minimum düzeyde hergün biraz çalışabilirsin. Unutma hiçbir şey sağlığından önemli değil bazen ben de kendimi salıp günlerce yatıyorum. Sonra diyorum kalk ve işlerini yap. Böyle durumlarda bolca dua etmeni öneririm inan çok rahatlatıyor ruha gıda dua ile uzun yazdım kusura bakma yalnız değilsin. Herkesin hayatta zor bir imtihanı var Rabbim geçenlerden eylesin. Öpüyorum canım seni çok değerli olduğunu bil ve biraz iyi hissetmek için çaba sarfet biliyorum zor ama sen başarabilirsin sadece buna inanman gerekiyor.

Şu dönemde birçoğumuz az çok böyleyiz. Kimimiz farkında, kimimiz değil. Çok normal değil mi? Terapi işe yaramaz olur mu hiç, elbette yarar. Öncesinde boşalmanızı sağlayacak şeyler yapın, yeter diye bağırmak istiyorsanız yok mu bir yer, gidin bağırın? Komşulara 5-10 dakika rahatsızlık vererek şööööyle yüksek sesli bir müzikte dans etmek de çok işe yarıyor. Bu tarz şeyler yapın, hala buruksanız online terapi alırsınız.

Siz bir de benim yolumu görseydiniz. Genç olduğumu biliyorum ama benim yaşımın üç katına sahip insanlar var tanıdığım benim yaşadığım sıkıntıların çeyreğini yaşamamış. Tükenen tükeniyor yani, yoluna bağlı. Bir dahaki sefere zahmet edip konumu okursanız ne demek istediğimi daha iyi anlayacaksınız. Kumdan Kale Dance? Üyelik İptali Anneler