Bu yaştan sonra ayrilmasi biraz zor gibi, anneniz çok sabirliymiş

Empatlara yardımcı olamazsınız. Onlar kendi kararını verecek yetişkinler, yapabileceğiniz hiçbir şey yok. Sizin vakitsiz gidişiniz belki biraz silkelerse yaşadığını sorgulayabilir. Sizin göreviniz annenizi değil Çocuklarınızı korumak, onları o ortama maruz bırakmayın, en kısa zamanda evinize dönün, annenize de psikologla görüşmesini önerin, belki terapiler yardımıyla gerçeği görür

Hep onun için katlanmak zorunda gibi hissediyorum. Bırakıp gitsem vijdan azabı çekiyorum. Ama babam yanımda anneme sıkıntı verince sesimi çıkarmazsam kendimden ödün vermiş gibi hissediyorum. Kendime saygımı yitiriyorum. Ses çıkarsam savunsam hem kavga çıkıyor annem daha çok üzülüyor hem hiçbirşey değişmiyor. Babam hep haklı hep mağdur. Hem de hiç yaptığı negatif etkilerin farkında bile değil herlesten Güleryüz bekliyor. Ama ortamı böyle bozduğu için hiçkimse yüzüne gülmüyor. bu sefer bize alınıyor beklediği saygıyı sevgiyi göremediği için sorsan o daha bir mağdur. Anneme de kızıyorum. Sırf kavga çıkmasın diye yüzüne tükürse şükür diyecek. Herşeyi olmamış gibi yapıyor. neşeli olmaya çalışıyor. Ama biz yapamıyoruz moralimiz sinirimiz bozuluyor.

Annem 30 sene sonra bir gün sinir krizi geçirip babama bastı tekmeyi. Ama o güne gelmesi kolay olmadı. Demek ki her insanın bir sınırı var ve anneniz daha o eşiğe gelmemiş. Oysa biz çocuklar olarak o eşiği çoktan aşıyoruz

Siz annenizin kurtarıcısı değilsiniz. Kendi istiyorsa bitirir evliliğini karışmayın bence.

Ne kadar kötü de olsa evlilikleri ile ilgili karar anne ve babanıza ait karışamazssınız

Kendisi istemedikce malesef siz bir sey yapamazsiniz.

Uzgunum ama o istemedigi surece bundan daha fazlasini yapamazsiniz

O onların evliliği. Karısamazsın.

Merhabalar İçinden çıkamıyorum. Annem 65 yaşında emekli öğretmen babam da emekli biryerlerden. Babam tam bir narsist. Evde anneme resmen eziyet ediyor. Bir dakika kadını rahat bırakmıyor. Annem zaten rahatsızlıkları olan biri. Gel bende kalalım diyorum gelmiyor. Ayrıl bari yaşlılığı da rahat yaşa diyorum dinlemiyor. Babam zaten normal değil sürekli sinirli asabi bir tip. Annemi alıp götürmek istiyorum. ufak çocuk olsa kucaklayıp götüreceğim. Değil tabi.. çok bunaldım. Burda yaz tatili çocukları gezdireyim diye geldim huzur yok. Gitsem annem üzülecek. Kalsam tahammülüm kalmadı. Öyle bir içimi dökeyim dedim... Annemi çok seviyorum. Ama yardımcı olamıyorum...

Anneniz kendisinin yaşadıklarının eziyet olduğunu düşünüp bu durumdan kurtulmayı istemesi gerekir ki siz birşeyler yapabilesiniz.

Psikiyatride gotururseniz belki içinde bulunduğu durumu anlar.

Annenize eziyet derken psikolojik ve fiziksel şiddet mi uyguluyor? Maalesef anneniz istemedikçe sizin yapabileceğiniz bir şey yok, koskoca eğitimli emekli kadın herkes seçimlerinin sonuçlarını yaşar.

Benim annem ve babam 40 yil sonra bosandilar. Aslinda cok onceden olmasi gerekiyordu. Annem sinir hastasi. Fiziksel olmasa da psikolojik siddetin alasi vardi, ev ortami cok kotuydu, babam kavga cikarmaya yer ariyordu. Anneme babamdan ayrilmasi gerektigini, bu stresin hastaligini daha kotu tetikleyecegini anlattim. Karar verdi ayrildi babamdan. Keske daha once ayrilsaydi. Bir kalp krizi bir de beyin ameliyati gecirdi ardindan. Vucudu yillar boyunca yasadigi strese dayanamadigi icin. Ama simdi yeniden dogmus gibi Allah'a sukur. Herkes yeniden baslayabilir :) Ama anneniz istemezse malesef yapacaginiz birsey yok..

Yetişkinlerin arasını evlatları bulmaz, çıkın aradan, öncelik vermeniz gereken kendi çocuklarınız

Anneniz için yapacağınız en mantıklı şey şu an bir psikoloğa götürüp terapi aldırmak... senelerdir kötü muameleye maruz kalıyorsa öğrenilmiş çaresizlik yaşıyor olabilir. İyi bir terapi alırsa zamanla sizin hiç birsey yapmanıza gerek kalmadan kendisi gerçekten isterse bosanir. Sizi çok iyi anlıyorum. Allah huzur versin, babanıza da vicdan merhamet.

Anneniz boşanmak istesydi 65 yaşına kadar 100 kere bosanirdi emin olun, demek ki istemiyor halinden memnun o yüzden sizde kafanıza takmayın.

Babanızın sadece psikolojik sorunları yok annenizinde var Acı çekmek ve buna isteyerek tahammül etmeninde narsistlik gibi psikolojide bir ismi var

ne zor bir hayat. resmen kadıncağız ömrünü tüketmiş ama hala çekiyor. butarz insanları anlamıyorum yazık hic mi etrafında sevilip sayıldığını gormedi evli çiftlerin hep mi itilip kakilanlara denk geldi acaba? evlilik sevip sevilmek saygı sevgi görmek değil mi? maalesef erkek egomanyasinin yüksek olduğu bir kulturdeyiz ama kadınlarımıza üzülüyorum ve elimizden de bisey gelmiyor. anneciginize ve söze sabır diliiyorum

Dediğinizi gibi anneniz çocuk değil. Siz daha doğmadan kaç yıl önce evlenmiş ve sizin yaşınızdan da uzun bir süredir bu adamla beraber. Bize gel kal demişsiniz, hatta boşan diye açıkca söylemişsiniz. Daha da yapacağınız bir şey yok. İlişkilerine daha fazla karıuışamazsınız; ayıramazsınız. Anneniz belli ki ayrılmak istemiyor. Sebebini anlamayabilirsiniz ama kabul etmek zorundasınız. Siz annenize her daim açık kapı bırakın, yanında olduğunuzu ve yardımcı olacağınızı hissettirin ama daha da bir şey yapamazsınız. Huzursuz bir ev ortamına katlanmak zor. Tahammül edemiyorsanız, annenizle konuşun ve kendi evinize gidin. Anneniz sizinle gelirse gelir gelmezse gelmez. Onun da kararlarına saygı duymak zorundasınız.

Aynen benimkiler de böyle. Ben hiç karışmıyorum artık. Arada ben kötü oldum hep.

yaşını almış kadın o zaten tak dediği yerde bırakır bırakmak istiyorsa.

Narsist insanların etrafında bir de bağımlı kişiliği olan birisi vardır. Babanız ile annenizin ilişkisi muhtemelen narsist bağımlı ilişkisidir. Hayatta herkes kendi tercihini yaşar. Siz de öyle... Mesela anneniz mutlu olsun diye mutsuz bir alanda durmak zorunda değilsiniz. Bir süre birlikte kalıp hatır gönül yaptıktan sonra kendi yaşamınıza dönmek için bir engel yok ki.