seni bu kadar derin depresyona sokan ne olabikir ki... hayatta büyük acılar yaşamadın... ölüm kayıpların olmadı... iflas etmedin... ama burdan bakınca kusuruma bakma beyninin kimyasının bozuk olduğunu görüyorum... herhangi bir hastalığa sahip olmadığına emin misin... senin derdinin çaresi psikiatrisler değil... dahiliye polikliniğine başvurmalısınız... hormon bozukluğu ya da b 12 eksikliği benim aklıma gelemeyen her türlü tahlili yaptırmanız gerekiyor... yine de en iyisini siz bilirsiniz Mavi_Kolik

Neyse efenim benim bir derdim yok. Cümleye neyse ile başladım ki tripli türk kızı kimliğime zeval gelmesin. "Anlmadnz beni snrm uff nyse hiç kimse beni anlamıoo" diyerek varlığımı üst mertebeye taşımaktan kaçınma arzumdan ve maalesef ki anlatma çabamın beni buna ittiğini fark ettiğimden izah etmekten vazgeçtim :) Şimdi yazdıklarımı okudum da "hıı snrm bu dünyaya ait diilim ben uf yha :s" haykırışıdan farksız olmuş uzunca cümlelerim. Bundan kaçınmaya gayret ettim ancak hep aynı soru ve öneriyle muhatap olunca kutsal türk kızı kanım meydana çıkıp böğürdü. Evet benim bir derdim yok. Buraları okuyunca örnek yaşantılara özenip, harikulade yaşantıma acı katmak istemişim demek ki. Dertsizliğimden dert üretmeye çabalamışım. Bak bu cümlenin sonu da küçük ceylan'ın rüzgarda savrulan çiçekli eteğini hatırlatıyor. Onun titrek çenesine ve ürkek cümlelerine meydan okuyor sanki... Duygu sömürüsüne göz kırpıyor. Ne desem bilemedim ki. En iyisi bağlayayım cümleyi... Çok teşekkür ederim samimiyetle cevap veren, anlamaya çabalayan yardımcı olan arkadaşlara. Gerçekten teşekkür ederim. Bazen sadece yazıp, olumlu ya da olumsuz bir tepki görmeyi istiyor insan. Eski türk filmlerinde olur ya. Kötü adam kızı duvarın köşesine itene dek elindeki bıçakla üzerine yürür yavaş yavaş. Kız ürkek geri adımlarla köşeye dayanır. Bunu yapana kadar ses çıkarmak aklına gelmez. Sonra bir çığlık kopar, evlerden ırak. Yahu o ana kadar niye bağırmadın? diye hesap sorası gelir insanın. He işte ben de o safça kız gibi köşeye sıkışana dek sessiz kalıp sonra çığlık attım diyelim. Çığlığıma yanıt veren tüm hatunlara müteşekkirim... D

Baban konusunda seni çok iyi anlıyorum biliyor musun ama seninde böyle olmak işine gelmiş gibi şimdi bana kizmada biz de gördük psikopat anne psikopat baba her ikisini birden de gördük öyle anlatmakla olmuyor benim de kısa bir dönemim sadece uyuyarak geçmişti iyi hatırlıyorum sonra en yakın arkadaşlarım baktim bu kızın nesi var demiyorlar kimsenin umrunda değilim yani toplandim ışte bir sekilde ve hayata geri donunce sorunları cozebilmeye cozemediklerimi kabullenmeye başladım belki senin de böyle oolur bir donemden geciyorsundur aman zaten olmiucek miyiz niye acele ediyorum ki de kalk yerinden ne bilim

Peki bunca yolu deneyip sonuc alamadiysan ve basliktan yola cikarak daha onceki durumlardan kendin nasil arindin? Burda iki sey geliyor aklima ya hayat durmadan basina kotu olaylar getiriyor, yada aslinda sen dsha oncede tek basina arinamamissin.. parkon bence

okuyunca üzüldüm halinize Allah şifa versin inşallah. Mustafa Ulusoy'un Aynalar koridorunda aşk ve Giderken bana bir şeyler söyle isimli kitapları var. Sizi oradaki kırmızı karekterine benzettim. Bir okusanız faydasını görürsünüz bence.

çok etkilendim okurken yardım etmek için elimden geleni yapmak istiyorum ufak ufak araştırmalar yaptım senin için ve kendi düşüncelerimi de söylemek istiyorum bence depresyon demek bir tanı gibi bu insanların ruhunun bezginliği bir yerde koy vermek.. kendine kesinlikle hemen bu durum bitecek gibi davranmamalısın bu zaman alır ve ancak kendine sen istersen olur her bunaldığın an gününde şükür edip bol bol nefes al o bunalım geçip gidesiye kadar sadece nefes al ve beslen temel ihtiyaçlarını gidermen gerekli ancak düzenli beslenmeye çalış ve unlu hamurlu şekerli şeylere bir süre ara ver sadece seni ayağa kaldırmak için beslen bol bol müzik dinle sözsüz olsun eskiden seni eğlendiren şeyleri düşün yapmaya çalış sosyal yaşamdan kopma özellikle de anneciğinden yazdıklarından nasıl değer verdiğini nasıl sevdiğini anlayabiliyorum bunlarla başlamalısın eminim arkasını getireceksin... L

''Ben artık bunu toplum yarası olarak kabullenmekten ve tüm bu hallerimi bu değişmez düşünce yapısına bağlamaktan vazgeçtim. Aksine artık bunu zayıflığın bir bahanesi olarak görmeye başladım. sanırım ben zayıflık kısmına giriyorum şu son 2 senedir.2 seneden öncesin de gülerek yaşamam yinede mümkündü ancak şimdi somurtarak yaşama kısmındayım.''her baba kızını okutabilir ama her baba kızına sevgisini gösteremez hatta sevmiyor sanırsın. bir kız için baba sevgisi çok önemli onun güveni çok önemli, kızını okutup geri kalan hayatını saçma fikirleriyle şekillendiren babalar maalesef ki bilmiyorlar kızı için baba korkusu değil baba şevkati sevgisi ve güveni gerekli. bende ki bu eksiklikten dolayı güvenebileceğim bir babam olmamasından dolayı özellikle de evlendikten sonra canım çok acıdı. önerdiğim kitap sizi ne rahatlatacak nede üzecek;ama hayatınızda iyiki bu kitaba yer vermişim diyeceksiniz. bu yüzden size önermiştim.

İçimden sana şöyle bi soru sormak gecti senin bu yazdıklarını paylaştıklarını ben veya başka biri yazmiş olsaydı bu kişiye ne yazarsın hangi açıdan bakardın yazılanlara ne düşündürürdü sana paylaşılan yazı? Belki diyeceksinki bir fikrim olsa zaten bu konuyu açmazdım. Ama en azından kendıne bır yabancı gözüyle bakabilirsin? inceuclusarjiolanvarmi Kifayetsiz

canmm ben sana birden kendi sorunlarımı anlatmaya başladığımı farkettim kusura bakma :) dışarıdan bakınca ruh sağlığı normal insanlara bizim durumumuz kapris veya da şımarıklık gibi geliyor. Hele kimisi yok yere sorun yarattığımızı düşünüyor. Biz sanki böyle hayattan tat almadan yaşamaya bayılıyoruz. elimde olsa inzivaya çekilicem kimseyi sokmicam yanıma yaa öle enteresan birşey bu ruh hali. herkes gözüme batıyor. dişlerimi sıkarak dolaşıyorum :) neyse Allah yardımcımız olsun. inceuclusarjiolanvarmi Kifayetsiz

Kimi geride birakman gerekiyor? Aile? Arkadas? Sevgili? inceuclusarjiolanvarmi Kifayetsiz

Tükenmişlik Sendromu olabilir mi? Belki de bugüne kadar içine attığın şeylerin patlamasını yaşıyorsundur. . push ; inceuclusarjiolanvarmi Kifayetsiz

Yorumlari okumadim ama bi ara mutlaka okumak isterim. Sosyal fobi mi var acaba? Yazim dilinizi cok begendim. Sabaha kadar yazdiarinizi okusam skilmayacakmisim gibi hissettim. Belki de bu yuzden yasamaniz gerekiyordur :) Saraylim Vazgec gonul.. Vazgec sesini duyan

Beyaz önlüklülerin ruhumu sıradanlaştırmasına yoktur müsaadem demişsiniz ama başka çıkar yolu yok. onlara kalmadan sıradanlaşmış zaten tıpkı bir bitki gibi olmuşsunuz. ben yaşadım tüm bunları depresyon bir yana ucundan sosyal fobiye doğru gidiyor gibi. kendinize bu eziyeti etmeyin. inceuclusarjiolanvarmi Kifayetsiz

Ahh bacım sus deşme yaralarımı ben onları zorla kabuk bağlattım. İçimdeki özgürlük isteğini hep ağlayarak bastırdım. Ama babama sorarsan o benim yüzümden kalp ameliyatı olmuş. halbuki ben 4 senedir şehir dışında okuldaydım yanında bile değildim :) uzaktan uzağa hasta ettim adamı. bende yakında verem olurum nasılsa onun yüzünden. ödeşmiş oluruz :) inceuclusarjiolanvarmi Kifayetsiz

Neden sürekli acıları ve katlanma kapasitesini kıyaslama halinde bulunuyoruz bunu siz hiç düşündünüz mü? "hamdolsun" kelimesi küçüklüğümden bu yana zihnime gerek zoraki gerek güzellikle işlenmiş bir kelimedir merak etmeyin. Şükrederim mütemadiyen endişelenmeyin. Benim dostum olan zat bu saydıklarınızın hiçbirini yaşamadı. Benim hayatıma kıyasla mükemmel de bir hayatı vardı. Maddi manevi hiçbir eksikliği de yoktu. Lakin şükredecek bir kifayet yok beyninde. Çünkü ilerlemiş aşamada bipolar bozukluk teşhisi var bir ömür sırtında yük olacak. Her an şizofreni ile yer değiştirecek kadar sinsi olan. Sorun psikolojik değil üstelik. Ne inancının ne de doktorların yardım edemediği bir yaşam sürüyor ısrarla. Değiştiremediği ancak değiştirmek için her şeyi feda edebileceği bir düşünce biçimi var bu arkadaşımın. Şimdi siz ona diyebilir misiniz "baban tecavüz etmedi ya ne bu bencillik?" diye? Diyemezsiniz. Zira sizlerin bencillik olarak gördüğü o bozukluk, arkadaşımı "ben asla anne olmayacağım" kararına iten bir kamburdur. Arkadaşımın olur da genetiği sayesinde benden var olacak bir cana geçer mi endişesi var. Bunları düşünmeyi engelleyemediği bir hastalığı var. Tecavüz etmedi babası. Kocasını yanmış vaziyette görmedi üstelik. Ancak tüm bunları yaşayan insanların zihinleri normaldir belki de. Ayağa kalkabilecekleri kadar normalleştirebildikleri bir beyinleri vardır belki de. Ne dersiniz? Hayatım boyunca böyle düşünen insanlarla mücadele ettim ki bu mücadeledir belki de beni hayatta tutan. -Ay bizim hayriye teyzemgilin bir çocuğu vardı. Çocuk kanser oldu da eridi bitti. Şükret kanser değilsin. -Ay bizim komşugilin bir gelini vardı. Kocası üstüne üç kadın getirdi de eridi bitti kadın. Şükret öyle değilsin. -Ayol Necmi amcangil neler yaşadı bir bilsen. Biliyorum yahu, biliyorum. Görüyorum acıları, görüyorum şükürlük halimi. Yahu benim garantim mi var bu saydıklarınızı yaşamayacağıma dair? Yaşamadığımı ima ettiğim bir cümlem mi var ya da? Tüm bunları yaşasaydım farklı düşünebilir miydim, bunu başarabilir miydim sizce? Hayır! Hiç sorunum yokken de bu lanet ettiğim zihne sahiptim, birçok derdim varken de. Hiç değişmedi bu, değiştiremiyorum da. Sanıyor musunuz ki intihar eden insanların hepsi çaresizlikten bu yola başvuruyor? Şu her şeyin ruhumuzda çözüleceğini iddia eden kişisel gelişimcilerin yarısından fazlasının ölümü intihar ile gerçekleşti. Şu her şeyin çözümünün bilime dayandığını iddia eden insanların yarısı balataları yakarak çevresine zulüm oldu. Şu inanca dayanan hoşgörü yapmacıklığının zamanla birçoğunda inkara vardığını görebiliyor musunuz? Göremezsiniz. Zira örnekleriniz var yaşantınızda. Delirmemiş, türlü sıkıntılara rağmen hayata tutunmuş insanlar var hatıranızda. Nedir ki bu örneklerle yaşamın daha kolaylaştığını sanma hali? Evet o saydığınız örnekleri yaşayan insanlar daha çok tutunuyorlar hayata. Zira ölümün karşısında hayatın değerini anlıyorlar. Hastalığın sonrasında, sağlığın. Biliyorum efenim, farkındayım her şeyin. Ancak 4 yaşından beri yaşamanın zoraki olduğunu kabullenmiş bir insanın ölümün karşısında yaşamı sevmesini bekleyemezsiniz. Sanıyor musunuz ki hayatı sevmeyen zatların ölümle hiç karşılaşmadıklarını? Karşılaştım efenim. Çok sevdiğim birini kaybettim ben. Ölüm haberini aldığımda "iştee üç günlük dünya. Hadi daha da sarılayım hayata" demedim. Demek de istemedim. Çünkü kurtulduğunu düşünüyordum. Kanser demişsiniz. Bunu da gördüm defalarca. Bazen en yakınımda, bazen de biraz ötemde. Çektiği acılara bizzat şahit olduğumda "ay evlerden ırak" demedim ben. Şu acıları bitse de kurtulsa dedim. İçine ot doldurulup kuyuya atılası zihnimde tek düşünce belirdi. Huzur... He sanmayın ki deliliği kendime siper ettim de arşa değecek narsistliğimle kendime ölümü uygun buluyorum. Çok şükür güçlüyüm. Çok şükür belki de şu an kolay gelen ancak başıma geldiğinde kaldıramayacağım kadar büyük acılarla muhatap değilim. Mutfaktan ses gelmesini sağlayan bir annem var çok şükür. Enseme şaplak atacak bir kardeşim var çok şükür. O'na rağmen hayatta kalmasını isteyebileceğim bir babam var çok şükür. Hücrelerime henüz tecavüz etmemiş bir kanser illeti yok çok şükür. Farkındayım her şeyin çok şükür... Bunları dillendirmemek bunları düşünemediğimi kanıtlıyorsa, insanların ön yargısına çok şükür değil işte. Tamam bencilim yahu. Şımarığım da üstelik. Henüz 4 yaşındayken bir kanepenin üstünde saatlerce sessiz şekilde kalarak ne de büyük bir bencillik yapmışım ben. Anlam veremediğim harflerin belki de anlamama yardımcı olacak şeyleri açıkladığını sanıp, bin bir gayretle tek başıma okumayı öğrenmekle epey hata etmişim ben. Henüz 6 yaşında elimde sallandırdığım tespih imamesine türlü manalar yükleyip, dakikalarca sessizce sallanan iplere bakmakla ne büyük bir şımarıklık yapmışım meğersem. Demek ki o zamanlarda da "ay dur kapris yapayım da annemler üzülsün" düşüncesine sahipmişim. Çocukların ruhlarının temiz olduğu iddia edilir halbuki. Değil mi? Henüz 9 yaşındayken gülmeyerek, gülecek bir sebep bulamayarak bencillik denizinde ne de güzel kulaç atmışım ben yahu. Te çocukluk dönemlerimde bencil ve şımarıksam demek ki... Ne kadar da empatiden yoksunsam demek ki. İnsanlar vasıfsız varlıklarını taçlandırmak için türlü yollar deniyorlar. Vicdanlarını dahi pazarlıyorlar. Vuhuu ben kitap okuyorum çok kültürlüyüm. Ohoo farkındayım çok zekiyim. Tey tey kaza haberi duyunca ağlıyorum ne kadar da vicdanlıyım. Örnek hayatlara adeta buharlar içinden çıkan amca kadar hassas yaklaşıyorum. Ne kadar da bilinçliyim ben oh mis. Peki ya tüm bunların içinde boğulup artık her şeyin manasız olduğunu düşünecek kadar vazgeçmişsen ne olacak? Örnekler yardımcı olabilecek mi örümcek bağlamış kasvetini gidermeye? Yetmiyor, yetemiyor. Bazı şeyler değiştirilemiyor, ölümle muhatap olunca bile! Bana empatiden bahsetmeyin efenim. Lütfen... Empati beni bu hale getirdiyse, bana sakın empatiden bahsetmeyin. Yorumunuz için teşekkür ederim. Alınmadım. Patlama halim de şahsınıza değildir.

merhaba, öncelikle sizi anlamaya çalışıyorum. ne kadar anlayabilirim bilemem ama siz emin olun ki vardır illaki bir kaç sebep sizi yaşamdan insanlardan soğutmaya, çevrenizdekilerin siz gibi düşünmemeleri batar insana.. ya size bir kitap önersem okumak ister misiniz?belki okumuşsunuzdur. . push ; Kaldirim Sercesi

Yea valla yaziyi okurken bile yoruldum arkadasim... hem de meslektasmisiz... Ben de ayni haldeyim. gibiyim. bazen oyleyim bazen degilim. Bi kere psikiyatra gittim. Annem goturmustu. Kiramadigim icin gittim. Adam bana hicbirseyin yok dedi. Cunku anlatmadim aklimdakileri... Senin gibi, yasamaya devam etme zorunlulugundan devam ediyorum. secme sansimiz elimizDen alindigi icin. Bazen oyle gozum karariyor ki... ama yine basa donuyorum. Ibadet ediyorum. ama o zmn da sorgulamaya basliyorum ki bu daha da gozumu korkutuyor. Isteyince hersei yapabilecigimi de biliyorum ama istegim yok. ozguvensizlik ise yakinimdan gecmez... muthis egomla yarisacak insan yoktur. ama bu ruh hali niyedir diye dusununce, fazla dusunmekten gibi geliyor. Bzn yemek yemeye, su icmeye usendigim oluyor. Hayatta herseyin bi mantigi var da hayatin bi mantigi yok gibi aslinda. Butun herseyi yapinca nereye varicaz ki?basarili adam da ölüyor basarisiz adaM da... Insanlari kategorize etmek istedigmden degil, asla, ama bakiyorum, kendi halinde yasamlari olan insanlar var. kucuk yerlerde calistim sirf farkli insanlar goreyim diye. gercektn farklilar. depresyona girmeye vakitleri de paralari da yok... Depresyon bence belli bir yasam seviyesinin getirdigi buyuk bi sorun. mesela son calistigim yerde bi kiz vardi. ayni yastayiz. ama onun dort yasinda kizi var. zaten o semtte oturuyor. kendine de bakiyor. ne yalan soyleyim, ben usendigimden makyaj yapmazken o ise makyajli geliyordu. aldigi para 1200 lira. Esi de sofor. Ve mutlular. Bi hayat kaygsi, birikim kaygisi, yrn kaygisi yok. nie okumadin diyorum, istemedm diyor. liseye bile gitmemis. ama eksikligini hissetmiyor ve bana isimi ogretiyor :)) universite mezunu oldugumu duyunca beni sallamadi bile normalde herkes aaa ne zor bolum falan der. demekki sorunu kendimiz yaratiyoruz herseyi cok onemseyerek. dusunme fazla herseyi. isi de bes gunde biraktim. dayanamafim ne yalan soyleyim. cemre2323

İnsan hayatında kaç kere depresyona girebilir ve kaç tedavi görebilir? Benim kullanmadığım ilaç kalmadı pek. İyileşip bırakmamın akabinde yine aynı durumla karşı karşıya kaldım. Bu yüzden doktorlara başvurmak istemiyorum artık. Zayıf ya da çaresiz değilim. Normal bir insanın dayanmakta zorluk çekeceği türlü sıkıntılarla mücadele ettim. Ancak içimi yavaş yavaş kemiren bu bezginliğe çare bulamadım. Kurtulamadım. cattycat

Merhaba; Konunuzu okudum çok güzel hissettıklerinizi yazılara dökebilmişiniz. Ama belli başlı somut dertleri olan kişilerin sizi anlaması çok zor. Yazını okurken ilk aklıma gelen manevi eksıklıkler olabilir diye düşünmüştüm zaten dine yönelmenizi öneren olmuş ve sizde bununda çareniz olmadıgını yazmışsınız. Size bişeyler yazıp rahatlatmak, önerıler sunmak isterdim ama hiç bir şeyin sizin için yeterli olacağını düşünmüyorum. Belki daha fazla insanların dertlerini okuyup kendinizden arınabilirsiniz.

Ne yaparsam yapayım, ne söylersem söyleyeyim insanların "ehe sorunu yok ondan böyle" algısını değiştiremeyeceğim sanırım. He değişmesin, problem değil. Ancak ben yoruldum fazlasıyla... O vakit istenileni vereyim. İçinde boğulduğum ve anlatmakla çözülemeyeceğine inandığım sorunların en küçüğünü detay vermeden söyleyeyim. Sevgili pederim istediğim kişiyle evlenmemi istemiyor. Gerekçesi mi? Ne fakir ne tahsilsiz olması. Ne aile farklılığı ne çirkinliği. Sebebi sadece pek sevgili pederim gibi olmaması. Zira istiyor ki, doğruluğundan emin olduğu o muhteşem fikirlerinin, inancının ve dahi hayatının tıpkısını yaşayan biriyle evlilik bağı kursun kızı. Aksine inandırılabilir mi? Asla. İstiyor ki onun "mükemmel" damgası vurduğu bir varlıkla taçlandırılsın evlilik bağı. Peki nedir canım pederime göre mükemmeliyet? Onun gibi düşünen, onun istediği yaşamı sürdüren bir zat. Peki ben? Mühim değil. Yıllarca nefret duygusunu içimde barındırmama sebep olan o baskı dolu fikirleri zihninde barındıran babamın bir küçük boyuyla evlenmek... Zannediyorum ölüm daha iyi bir seçenektir bu durumda. Babamı değiştirebilir miyim? Hayır. Ben dahil hayatımdaki tüm canlılar denedi bunu. Değişmedi. Babama rest çekip kapıyı çarparak çıkabilir miyim? Hayır. Zira ardımda bırakacağım bir kardeş ve anne olacak aynı zamanda. Bencillik ve şımarıklıktan bahsediyordunuz değil mi? Buyurun devam edin... Ben buraya halimden değil de tüm bu sorunlardan birinden bahsederek rahatlamayı yeğleseydim, şöyle bir başlık tercih ederdim belki de. Babam hayatımı mahvetti mahvetmeye de devam ediyor ( Yüce gönüllü ve pek yardımsever hatunlarımız yüzlerce fikir sıralardı altına. Kimisi "aaa bu hayat çekilir mi canım. Mücadele et gerekirse kapıyı çarp ve çık o evden!" diyecek, kimisi de "canım benim ne olursa olsun aileni karşına alma. Allah büyük. Kaderde varsa olur" diyerek bir başka kapıyı aralayacaklardı bana. Peki tüm bu fikirler, bizzat bu sorunlarla boğuşan kişinin aklına gelmiyor mu sizce? Tabi ki geliyor. Buraya başlık açmış yüzlerce kişi de biliyor aslında, yazılacakların aslında çözüm olamayacağını. Sadece rahatlayabilmesi için bir araç olacağını... Bencillik ve şımarıklık. Hayatım boyunca sahip olamadığım iki unsur. Yanlış anlamayın bunlarla suçlanmaktan rahatsız değilim. Öfkelenmedim ya da. Sadece bir gerekçe istenmiş ya ısrarla... Tıpkı diğerleri gibi çözümsüzlüğün içinde çırpınırken rahatlamak istedim belli ki. Buradaki yüzlerce başlığı içinde barındıran bir hayatın en içinden çıkılamaz noktasında yazmak istedim, bir işe yaramayacağını bilerek. Değiştiremediği ve değiştiremeyeceği bir yaşamla imtihan edilen her zat anlayacaktır bu satırları. Pek tabi yargılardan arınmayı başarabilirse... Ben yoruldum, ağlamayı bile başaramadığım bir bedenin nefes almasını sağlamaktan yoruldum. Acılardan beslenmiyorum. Bir kısmınızın doğru şekilde anlayabildiği gibi, içimdeki umudu yok edemiyorum. Ufacık bir ışık belirse, ardından gidecek enerjiye bir anda sahip olabilirim biliyorum. Ancak o ışık yıllar evvelinden üzerine basarak söndürüldüyse, arayıştan da vazgeçiyor insan. Evet, haklısınız. Birkaç güne yahut birkaç aya kadar o her ayrıntıda tiye alınacak bir nokta bulan hissiz varlığa dönüşeceğim. Ancak bu, bir şeylerin değiştiğine ya da yoluna girdiğine değil, benim kendimden sıkılmışlığıma delalet olacaktır. Yine ve yeniden teşekkür ederim tüm yorumlarınız için. D

beyinde hasar?... yazdığıma pişman ettin... sana beyninin kimyası bozulmuş demek istemiştim... bir sağlık çalışanı olarak geniş düşündüm ve kendi sorunlarını içinde halledememen nedeniyle altında organik nedenlerin olabileceğini düşündüm ve hala düşüncemin arkasındayım seni tanımıyoruz... ne yaşadığını bilmiyoruz.. elbette ön yargılar olacaktı... dışarı çıkmıyorum diyorsun d vitamini eksikliği en önemli depresyon sebebi... omega 3 takviyesi alıyor musun beynimizin % 17 sinin omega 3 olması gerekiyor... çok fazla tatlı yer misin... tatlı beyindeki inflamasyonu arttırıyor... spor yapıyor musun... spor vücutta endorfini arttırır... uyku düzenine dikkat ediyor musun melatonin oksidasyonu engelliyor sen en iyisi git bir check up yaptır çok ciddiyim...

Bu ne zamadir böyle? inceuclusarjiolanvarmi Kifayetsiz

O kadar güzel ifade ediyorsun ki içinde bulunduğun durumu, aynı durumda olmasam aynı şeyleri yaşadığım için olmasa da biraz da olsa anlayabilirdim belki.. uzun zamandır kendimce çözmeye çalışıyorum, paylaşarak azalır dedim ama arkadaşlar da çözüm olmuyor. ilk verilen tavsiyeler hobi bul, dışarı çık vs. hepsini yaptım kendimi heveslendirmeye çalıştım sevdiğim şeyleri yaptım öğrenciydim işe başladım, uzun süre çalıştım bunun yanında hobilerimle, sporla uğraştım, arkadaşlarımı ihmal etmedim ne kadar zor gelse de görüştüm. Küçüklüğümden beri sahip olduğum her şey için her gece şükreder, bazen birine kızdığımda, üzüldüğümde utanırdım kendimden dert ettiklerim için. ama insan öyle dayanamaz bir hale geliyor ki bu kapana sıkışmış, sürekli çaresizlik hissinden.. sonra UZAKLAŞ her şeyden yolunu denemeye başlıyorsunuz. işi bırak, seni mutsuz eden arkadaşlardan, haberlerden uzaklaş. evet ama sonunda dönmeniz gereken bir yer var, aileniz var gittiğinizde sizi merak edecek. kaldı ki içinizdeki o boşluğu, sıkıntıyı, kafanızdaki düşüncelerinizi olduğunuz yerde bırakıp artan mesafe ile sizden uzaklaşmıyorlar sadece evet biraz daha rahat oluyor insan belki de. Belki de birçok insana göre dert sayılmayacak, takma diyerek unutulacak şeyler sebep gibi görünür yaşadıklarını anlatınca.. ama o yaşadıkların, belki de yılların birikimiyle ve sonunda patlamasıyla öyle yer ediyor ki insanın ruhunda.. işte o zaman olaylardan ibaret olamıyor artık yaşanılanlar. belki bir ayrılık, çok bağlı olduğun birinin ölümü ayrılık olarak değil de korku, yalnızlık korkusu, gelecek kaygısı, içinde kocaman, boğan bir boşluk yaratabilir. ve o somut olaylara artık şu oldu o yüzden üzgünüm, böyleyim diyemezsiniz artık;çünkü bu artık bir duygu, sizmişsiniz, kişiliğinizmiş gibi yerleşiverir içinize. En çok da beklentiler sebep oluyor belki bu çaresizliğe.. Söylediğin gibi içinizde, kafanızda değişmesini istediğiniz bi şey var evet bu olsa belki geçicek bunlar biliyosunuz, derdinizi biliyosunuz ufacık bir umut, bir işaret bekliyosunuz ama bu umudun olması sadece hayal kırıklığına ve yine çaresizliğe sürüklüyor. keşke kimisi gibi para, ev, araba beklentisi olsa.. somuttur, yolu bellidir, parayla alınabileceği bellidir. Senin de öğrenmen gereken bu çaresizliği, bu hissi yaşamaktan, bu beklentiden nasıl vazgeçileceğinin yolunu öğrenmen gerekiyor ama sadece bu hissi yaşamaman gerektiğini, şükretmen gerektiğini bilmek yolunu öğretmiyor malesef. Ben de baya dolmuşum:)Ben de hala içinden çıkamadığım, hayatımı, kararlarımı engelleyen bir durumda olduğumdan yardımcı olamıyorum. ama bu tatilden sonra burda verilmiş tüm tavsiyeleri deniycem tekrar bu sene belki de farklı olucak ve işe yarıycak:)1 günün bile beni çıldırtan bu his olmadan geçmesi güzel.

açıkçası diğer konuların daha önce dikkatimi çektiği için bunda da bişeyleri dalgaya alarak beni güldüreceğini sandım ve yazının sonuna kadar bunu bekledim ama sen dışı seni içi beni yakar modundaymışsın haberimiz yokmuş bi aralar çok benzer şeyler yaşadım, kimseye anlatamadım, anlatamadığım için herkesi kırdım, insanların yanında güldüm eğlendim, yalnız kalınca hıçkıra hıçkıra ağladım, kolay değil bundan kurtulmak, tam olarak geçmiş sayılmaz hala, geceleri başını yastığa koyunca gelir depresyon dediğiniz vatandaş tak kulaklığını, dünyadan uzaklaş bi süreliğine de olsa. başka türlü rahatlayamıyor insan inceuclusarjiolanvarmi Kifayetsiz

Sen hıc oz babanın tacevuzune ugradınmı?yada 4 evladını gelınlerını torunlarının tumunu o kocaman o kalabalık aılenı bır sanıyede bı kazayla kaybettınmı?4 yasındakı kızının erıyıp bıtısını gordunmu gecelerce sonuncuyu nezaman verecek dıye nefesını dınledınmı. yada o cok sevdıgın ıcının tıtredıgı pılot kocan bıgun evden cıkıpta aksama onu bır morgda vucudunda komur olmamıs bır nokta bıle kalmamıs halde yanmıs gordunmu hıc. bunlar ucuncu sayfa haberı degıl. hayatımda donem donem karsılastıgım ve hala nasıl akıl saglıkları yerınde dıye sastıgım bazı ınsanlar. bunlara cevabın hayırsa tekrar dusun sen bencılmısın degılmısın. eger hala bencıllık degıl dıyorsan sen acı cekmeyı sevıyorsun demektır. bunada dr lar dahıl kımsenın yapabılecegı bısey yok uzgunum... Floral_25

Aman bırak iç güzellik bilmemne benim içim güzeldide neoldu karşına çıkanların içi lağım çukuruna benzedikten sonra. Bu zamanın insanı kişiyi kendinden eder sendeki iç dış güzelliğinide süpürür gider ki öyle yaptı çoğunluk... Yok ben hep iyi oldum ama ne zaman kazandın diye sorarsan? Hiçbir zaman belki bundan sonra kazanıcam bilemiyorum ama bundan sonra kazansamda eskilerin açtığı güvensizlik hep ensemde olacak. Bitsede gitsek modundayım Azrail gelse aaaa senmi geldin bende seni bekliyodum 5 dk ya çıkarız derim :) öyle yada böyle tüketicez bu hayatı ama iyi ama kötü birde bakıcaz girmişiz bile toprağa şimdilik istemesekte elimizden gelen en iyi şekilde yaşamaya çalışmayız. Allahın verdiği canı almak bize düşmez çünki birşeylere sabredip dediğin gibi birazda arsız ve gamsız olmaya da gayret ederek iyi kötü bizde tüketicez bize verilen ömrü Yoknaz... cemre2323

Oldukça derin düşünen ve sorgulayan bir kişiliğin var yazılarına bakılırsa. Sanırım daha da kötü ruh halinde olduğun dönemler de olmuş kendini tamamen iletişime kapattığın. Ancak şu anda burada yaptığın paylaşımlar içinde bulunduğun karanlıklardan sıyrılmak istediğinin bir belirtisi, sessiz bir çığlık gibi. Yoknazcım insanlar hayatlarının belirli döenmlerinde dibe vururlar tıpkı senin gibi-hayatı-yaşamayı sorgularlar vs. Kendini ve içinde bulunduğun durumu algılayacak kadar düşüncelerin netken sana tavsiyem bu ince çizgiyi aşmadan kendine yardım et. Sana uzanan elleri tut-kapılarını-yüreğini aç. Aşma o çizgiyi. Hayata tutunmayı seç vazgeçmeyi seçmek yerine. Dr. lardan da nefret etmen mantıklı değil. İlaç tedavilerinin hepsi saçmalık değildir. Eminim doğru dr-doğru teşhis ve doğru ilaçlarla büyük oranda sıkıntılarından kurtulacaksın. Bunu bulana kadar da mücadele et. Eziyet çekerek yaşamaktansa, kendi kendine yetebilen, sorunlarıyla az çok başa çıkan, ailesine sevdiklerine moral olan, ışık olan bir insan olmak istemezmisin önünde kalan hayatında. Yaşamak herzaman ızdırap değildir. Yaşamına anlam katmak senin elinde. Az veya çok. Bu kişiden kişiye değişir. Hayatta senden beklentisi olan insanlar yok mu. Annen mesela. Beliki gün gelecek annen sana-senin bakımına muhtaç olacak. Zor olanı seç, sen hayatına sahip çıkmazsan kim çıkar. Bu tür rahatsızlıkların şakası yok masesef. Durumunu ciddiye al ama boş durma. Eminim toparlanacaksın. Küçük depresyonlarıyla başetmeyi öğrenmiş bi insan olarak hayatına devam edeceksin. D DatluCadu 5 dakkaya hazırım tek ayak

Müslümanım çok şükür. Dine yönelmekle çözüleceğini söyleyecekseniz, denedim olmadı. cattycat

belki okumuşsunuzdur ama yine önereyim okuduysanız bir kere daha okuyun SERDAR ÖZKAN ''Hayatın Işıkları Yanınca'' Kaldirim Sercesi

Elinden geleni yapmis olduguna inaniyorum.. Fazlasini bile yapmis oldugun hissindeyim.. Sen cozum degil aslinda ic dokmek istedin buraya yazarak.. Ama o ic dök dök bitmiyor degilmi.. Neyse suana kadar yazdiklarindan yola cikarak bende olusan dusunce su.. Evet sen bu yollardan gectin.. Bu halede dustun.. Cozum yollarinin bilincinde olarak hepsini uyguladin.. Ama kabullenmeyi denedinmi? Ya yasadiysam yasadim bittiysem tukendiysem ben tukendim.. Napayim bu saatten sonra? Diyebilirsin? Bundan baska caren kalmamis gibi.. Mavi_Kolik

Beyaz onlukluleri onermeyin demissin ama ben direkt tani koyacagim. Major depresif bozukluk yasiyorsun... Daha da dibe batmadan ve hayattan vazgecip kendine bir zarar vermeden acilen iyi bir psikiyatriste ihtiyacin var... D DatluCadu 5 dakkaya hazırım tek ayak

Yazınızı okurken, ilk yazıyı yazdığımda aklıma gelen bir paragrafı yazmadığıma pişman oldum. Çoğunlukla buradaki dertleri okurken zihnimde hasıl olan düşünce "bu düpedüz şımarıklık ve zayıflıktır!" oluyordu. Ben de bu yazıyı yazmadan önce "şımarıklık olarak algılanması normaldir. Ben olsam, ben de böyle algılardım" cümlesini eklemek istedim. Sonra da kendime bu kadar gereksiz bir mana yüklemekten vazgeçtim. Bittabi zihnimiz ruhumuzdan önde gidiyor ve olağanca abartısıyla değiştiriyor ruh halini. Bununla birlikte herkes böyle dönemlerden geçiyor ve dediğiniz gibi bir sebep buluyor yaşamak için. En azından bencilliğinden arınıyor diğerleri için. Peki ya düşünmem gereken insanlara bu halimle daha fazla zarar veriyorsam ve aslında onları düşündüğüm için kendime dönük yaşıyorsam? Yardım etmek, yanlarında olmak, her daim sorunları hakkında fikir yürütmek... İnanın bunu çok yaptım, hala da yapıyorum. Bencillik ya da şımarıklıktan doğan bir durum olmasını o kadar isterdim ki. Aile demişsiniz... Ben aileme burada yazdıklarımın onda birini bile yansıtmaktan haya ettim. Aslında hiç var olmamış bir karakterle muhatap oldular yıllarca. Öyle de olacak. Ancak kendime dönük yaşamanın bencillik olduğunu kabul edebilirim... Aşk meşk işlerine hiç değinmek istemesem de değineyim. Hayatım boyunca hiç kimseye karşı platonik ve karşılıksız bir his beslemedim. En çok özendiğim duygudur bu. Herhangi birini görünce heyecanlanmayı elbette isterdim lakin olamadı. Benim sevgim atılan on adımdan sonra bir adım atmakla meydana çıkıyor. Hayatıma girenler de bunu kabulleniyor. "En sevdiğim" ile başlayan hiçbir unsur olamadı mesela. Ne bir kitabı çok sevebildim, ne de hayranı olduğum bir sanatçı oldu. Ergenliğimde, sırf çevremdekilerin bu manasız coşkusuna eşlik edebilmek için yapay hayranlıklar geliştirdim kendime. Bir şarkıcıyı "çok" sevmeye uğraştım, iki günden fazla başaramadım. Evlenmek üzere olduğum kişiyi sevebileceğim en yüksek seviyede seviyorum. Onun yerine mimiklerini pek sevdiğim jim carrey'in sıfatı, zihnini çok sevdiğim ismi lazım olmayan yazarın zekası gelse ne değişirdi ki? Tüm bu vasıflar tek bedene sığsa ne fark ederdi? Biliyorum pek manasız ve şımarıklık kokan kelamlar bunlar :) İnanın hayatımdaki kişiyle alakalı değil sorunlar. Ben heyecanlanma hissinden muaf olmuşken, kim heyecanlandırabilir aşk denen geçici bir hissin yardımıyla beni.

hala buraya afilli kelimleer kurup afilli cümleler yazabiliyosan henüz bitirmemişsin herşeyi. bitmek nedir biliyo musun? yazssan bile hiç bişeyin değişmeyeceğini kabullenmek ve bu sebebpten buraya yazacak bir kelimenin dahi olmamasıdır. sen içinde cebelleşip çaktırmadan elini uzatıyorsun insanlara belki tutunacak bir şey bulurum diye ama zor biraz o. herkes senin o çaktırmadan uzattığın ele "çak" yapar geçer gerçekten imdat diye bağırmadığın sürece

Mukemmelliyetcisin o yuzden yarim birakmayi seciyorsun. Suan uzun yazamiyorum ama probleminin asli bu. B

senin ne derdin var ki sorusuna varoluşsal sıkıntım var dediğimde yüzüme bön bön bakan insanlar etrafımdayken sürekli gir çık yalama olan depresif hale demir atmak bazen iyi oluyor beni anlamayan ve hiçbir zaman anlayamayacak olan insanımsı güruhun gazabına uğramamak için ufak bi doz depresyon ruhu korumak için birebirdir eğer onlar gibi olmaya kendimi zorlarsam hepsinden daha şapşal olurum ki bu da kendime olan saygımı yok eder işte o zaman kalitesiz ve sıradan bir depresyona girerim yazdıklarını okurken aklımdan geçenler bunlardı yazının genelinden edindiğim izlenimse fazla uzatmadan dirileceğin burada sana tavsiye edilenler eminim kulağına fasafiso geldi zaten çözüm sende ve yaklaşmışsın yoksa bu kadar bilinçli yazılar yazıp yazılanlara cevap vermezdin yazar ve gider dönüp geriye bakmazdım bekle az kalmış inceuclusarjiolanvarmi Kifayetsiz

Benim gibi sıradan çinko piller... Kendimizi duracell sanıp gözümüzü diktiğimiz tepeler şimdi ne kadar uzak dimi? pilimiz bitik sevenlerimiz bir umut hayatı çekeriz diye açıp kapamayı deniyor ama biz 2 3 batarya zayıf alarmından sonra kapanıyoruz... eve kapanıyoruz... içimize kapanıyoruz... yaşamaya kapanıyoruz... n inceuclusarjiolanvarmi Kifayetsiz

yalnız bu durum sadece sana has bir şey değil. bende çoğu zaman aynı şeyleri yaşarım başka yaşaynalrda vardır. bu sorunu aşmanın tek yolu o anları sonrasında hafızamızda fazlaca dillendirmemek. onu görmemzlikten gelip yüz vermemek. yüz verdikçe tepemize çıkıyor yoksa. nefis bunun adı. benlik ile" bencillik" bu gibi durumlarda birbirne karışıyor. benliğimiz durşumuzu belirlerken benliği istekleri ile fazlaca yoran nefis onun bencilleşmesini sağlıyor. bunları aşmak için sana, buraya, bunları yazdıran şeye karşı mukavvemet uygulaman gerekiyor yada karşı koyamadığın bu durumla yüzlşemen. insan benliğini ve bencilliğni aşıp kendine eleştirel bakmayı öğrendiğinda ) güçlü bir kişilik yaratmış olacaktır. muhtemelen şu anda akşmaki ruh halinden farlık olacak ve bir müddet buraya uğramayacaksın:) soslusarma hep Deniz kenarında... Anneler

Ben olsam bütün ailemi, arkadaşlarımı, sevgilimi vs. hepsini bırakıp giderdim. Bir süre ailemi bile iyi olduğum haberini vermek dışında aramazdım. Yepyeni bir hayat kurardım kendime. Eğitim durumunu, ilgi alanlarını vs. bilmiyorum. Ama kendim için konuşursam belki de evde çevirmenlik yapardım ben. Bir bisiklet edinir her akşamüstü sürerdim. Mutlaka bir köpek ve bir kuş alırdım. Hayvanların dostluğu kadar güzel bir şey yok. Dağcılık kulüplerine üye olurdum. vs. vs. ama asla evde oturup daha da karanlığa gömülmeyi beklemezdim. parkon bence

Konu sahibi ben değilim fakat okurum okumayı severim çünki... Teşekkür ederim kendi adıma. cemre2323

Şşş sakin ol sakiiin :) Kabullenmek gerek sadece. Zihnine mukayyet ol yeter. Ben onu başaramıyorum :) B

Yoknaz cnm, cevaplamak istemesen anlarım tatlım, ama inancın varmı? inceuclusarjiolanvarmi Kifayetsiz

çok doğru! iki insanı birbirinden ayıran en önemli şey durdukları yer ve zaman dilimi. yolda giderken önüne koca bir kaya çıkan insan umutsuzca yalpalarken oradan daha önce geçmiş olan birisi için o kaya basit bir taş parçasına dönüşür.

Geçmiş zaten geleceğin önündeki en büyük engel. Arsız ve de gamsız olmak gerek evet. Başka türlü katlanmak imkansız oluyor insanların varlığına. Pembe panjur için evlenebilen zatlar, yerini tek taş için evlenen zatlara bıraktı. Mutluluk onlar için o kadar kolay ulaşılabilen bir yerde ki. Özeniyorum bazen. Yahut maddiyatı bir kenara bırakırsak, iç güzelliğiyle yetinen insanların sofi huzuru da özendiriyor beni. Ah keşke... cemre2323

Farklı zamanlarda üç kez muhatap oldum bu teşhisle. Hatta doktora "he benim canım minördür o dikkatli bak" demiştim son seferinde. İlaç kullanmak istemiyorum yahu. O kadar çok kullandım ve dibe battım ki, son doktorum şizofreni olma ihimalinden bahsedince koşarak uzaklaştım :) Pehey. Diplerden gelen not; Şizofreni değilim çok şükür. inceuclusarjiolanvarmi Kifayetsiz

Pehey ben evlenmeye çok zor da olsa karar verdim ancak şimdi de ailem vazgeçirmeye çalışıyor. Onların istediği zatla evleneyim diye :) Belki üstümüzden bir kuş geçer diye umut dolu bir cümle sarf edesim var ama dinozor geçse ancak paklar bu durumu. Hani ülkede kaos oluşur da dinozora odaklanırız belki. Geçse ya keşke. inceuclusarjiolanvarmi Kifayetsiz

bir insan cümlelrinden neden tiksinir?, içindekini olduğu gibi döktüğü için. yani içindeki senden tiksiniyorsun sen. zaman zamna onu susturmak istiyorsun ama o bir yolunu bulup yine bağırıyor ve seni utandıracak yada tiksindirecek gerçekleri döküyor ortaya. neden kavgalısın kendinle? ne yaptın kendine?

Her neyi yapamazsan yapama.. Sadece umuda birak kendini.. Ve anneler.. Dunyanin en guzel varliklari o bile bir umut olabilmeli sana.. Kendine neden ariyorsan yasama direnmek icin emin ol bir anneyi mutlu etmek ten baska daha guzel bir neden bilmiyorum.. D DatluCadu 5 dakkaya hazırım tek ayak

Bu nedir ya senin durumun böyle, derdin belli çözümlerini kendin de bulmuşsun ama kabul etmiyorsun, arkadaşların önerilerinin çoğunu yapmışsın ama düzelmemişsin.. seni şöyle silkelicek bişeye ihtiyacın var.. ya da kusura bakma da sana rahat mı batıyor.. kendini olumsuzluğa şartlamışsın her şeyin kötü yanını görüyorsun, faydası varsa devam et.. Bana kalırsa bütün bu sıkıntıların altında ya da başlangıcında tek bir sıkıntı var onun üzerini kapatmışsın ya da yarım bırakmışsın o her neyse onu bul ve onunla yüzleş kötü de olsa sonra düzelicek bence her şey..

Yalnız değilsin :) En azından senin yapacak bir işin var. Paranı kazanıyorsun. Benim o da yok. bir senedir işsizim. hiç birşeyden tat alamaz oldum. kendi anneme ve babama tahammül edemiyorum. etrafımda insan istemiyorum. bazen ağlama krizlerine giriyorum. sevgilimde var ama evlenesim yok yaş olmuş 28. Allah kurtarsın cümlemizi ne diyim. Kaldirim Sercesi

Amaçsızlık sendromu, sorumluluk yoksunluğu belki. Hepimiz giriyoruz zaman zaman bu tür bunalımlara. Ben şahsen beni çok seven insanların üzülmesine dayanamadığım için takılamam öyle bunalımlarla. Sizi yargılamak için söylemiyorum inanın, çocukça, şımarıkça, bencilce geliyor bana geçmeyen bunalımlar. Yazdıklarınızdan, kelimelerinizden akıllı ve kültürlü biri olduğunuz belli oluyor. Bu boş vermişlik niye? Sağlık ve sevdiğimiz insanlar varsa her şey çözümlenir bence. Beğenmediklerimi çıkarırım hayatımdan, yerleri değiştiririm, yolları değiştiririm, Rabbim beni sağlıkla ve sevdiğim insanlarla sınamasın diye dua eder, geri kalan her şeye şükrederim. Çimlenen bir tohumda, yeni doğan bir yavruda, etrafa dağılan nebat kokularında, deli gibi yağan yağmurda, rüzgarda, fırtınada, bir kuşun cıvıltısında... her şeyde, en ufacık ayrıntıda bile yaşamın o mucizevi enerjisi beni hayatla doldururken, sizin de bu enerjiyi hissetmeniz için size uygun yolu bulacağınıza inanıyorum. Ne demiş şair: "Ömrün o büyük sırrını gör bir bak da, Bir tek kökü kalmış ağacın toprakta, Dünya ne kadar tatlı ki binlerce kişi, Kolsuz ve bacaksız yaşayıp durmakta"

yabancı değil aslında yazdıklarınız bana, ona ya da bir başkasına... hepimiz geçiyoruz böyle dönemlerden ve asıl sınavı da bu şekilde veriyoruz sanırım. şimdi size çok klişe gelecek ama tek çözüm gerçekten zaman; her ne kadar geçip bitene kadar bizi mahvettiğini düşünsek de. geçtiğimiz yıl yaşadım ben bu durumun aynını, ilaçlardan medet umdum. fakat doktorum bile şunu söyledi bana '' senin durumunun ilaçlarla ilgili olduğunu düşünmüyorum.'' ama ben öyle düşünmüyordum çünkü ilaçlarım can simidimdi. ama çok geç olmadan anladım ki anlardan da fayda yoktu ve sorun neyse kendim çözmeliydim. ilaçları bıraktım . canım istemediğinde hiçbir şey yapmadım. bazen yattım günlerce bazen sürekli kitap okudum. bazense bir günde sekiz film izledim. mesela lisede samimi olduğum fakat şu anda pek samimi olmadığım bir arkadaşım nişanına çağırdı, bir bahane uydurup gitmedim. ve sonra fark ettim ki bu kabuklu halimden ben çok sıkıldım. bir şeyler yapmaya çalıştım kendi kendime. kurslar aramaya başladım. aileme, sevdiğim insanlara tutundum. durup biraz kendinizi dinleyin önce. ağlamak istiyorsanız ağlayın. birey olarak gerçekten çok önemlisiniz unutmayın bunu. ve hayatta her zaman tek başınıza olduğunuzu da...

demişsinki beyaz önlüklerle sıradanlaşmamalıyım.. ben sana tek bir şey söylemek istiyorum. eğer ortada somut bir nedenin yokken depresyona hemde böyle ağır bir depresyona girmişsen zaten sıradan değilsindir. farkındalığın yüksektir, algıların yüksektir, hayatla çok fazla empati içindesindir de bu hale gelmişsindir bence. önce bunu sıradanlaşma olarak görmekten vazgeç ama sonra mutlaka yardım gör derim. ben yaptım şu beyaz önlük diye küçümsediğin şeyler gözünde değişiveriyor. benim de küçümsediğim o şeyler bana gerçekten yardımcı oldu. yardım istemezmiş gibi halin var ama sadece buraya yazman bile yardıma ihtiyacın olduğunu ve buna açık olduğunu gösteriyor. bunu daha bilimsel daha bilinçli olarak yapanı niye kabul etmiyorsun? inceuclusarjiolanvarmi Kifayetsiz

Allah iyiliğini versin gece gece güldürdün beni :) benimde babamla abim koalisyon oluşturup benim adıma kararlar vermeye çalışıyorlar. Bana ne istediğimi sormama sebeplerini inan bilmiyorum :) sanırım ben bir birey değilim bu toplumda. al sana kendimi değersiz hissetmem için bir sebep daha :) Türkiye'de kadın olmak zor iş ben hep bunu bilir bunu söylerim. inceuclusarjiolanvarmi Kifayetsiz

Tek tek okudum tüm yorumlarınızı. Bazılarına güldüm, bazılarına tam olarak sinirlenmek üzereyken hak verip kendimi dizginledim :) Birçoğunuzun aklından geçen şey "kendini bir şey sanıyor. Şımarık bencil şey" düşüncesidir ki bir kısmınız bunu belirtmiş zaten. Kadınların doğasında var anlamaya çalışmak yerine bildiklerinden emin olarak önyargıyla yaklaşmak. Her birimiz herhangi bir mevzu ile karşı karşıya kaldığımızda, sanki yaşadığımız tüm tecrübeler olgunlaşma sürecimizi tamamlamış gibi "hı evet işte benim emmimin oğlu da aynı bundan" der, anlatan kişiyi belki de anlatamadıklarını düşünmeden bir kalıbın içine sokmaya çabalar. Halbuki anlattıklarını bir sonuca ulaştırmak çok daha kolaydır... Merak etmeyiniz, şımarıklık ve bencilliğe tahammül gösteremiyorum ben de. Örneğin buradaki "uff srçe prmağımın üstünde kıl çıktı npcam :S" şeklineki dertlerin paylaşılmasının akabinde bu ne zayıflık, bu ne şımarıklık? diyerek geriliyorum. Belki de şu an sizler tarafından algılanan budur. Basit bir ruh sıkıntısını abartılı cümlelerle paylaşan bir zatın şımarıklıklığı. Sürekli ergen pozisyonunda çömelip, aslında var olmayan bir karanlıkta boğulduğunu iddia eden bir hatunun bencilliği. Beynimde hasar olduğu bile söylenmiş vay ben nerelere gidem :) Ne yaşadın ki? şeklinde sualler olmuş ne yaşadığımı bilirmiş gibi. Belki de kendimi izah etmekten vazgeçmeliyim zira insanların bakış açısını değiştirmek benim haddim değil. Zamanında bunun için çok çırpınmıştım. Çeşitli kurum ve yayınlarda. Başaramadım, kimse hiçbir doğru için değişmeyi yeğlemiyor ne yazık ki. İnsanlar zayıflığı seviyor. Acıyı, haykırışı imdat diye ağlamayı belki de. İnsanlar, karşısındaki kişinin çözüm bulamamasını, çözümü düşünememesini istiyor. Soruna değil de, ruh haline dayalı bir sorunu küçümsüyorlar çünkü verilebilecek cevaplar sınırlı. Çözüme giden yolda sorulması gereken çok soru var. Düşünülmesi gerek... Bunca zorluğa değer mi? Kolay olan yaftalar. Kolay olan önyargılar. Bencilsin! Şımarıksın! Hasarlısın! Küstahsın! Olabilir ben hepsi olabilirim ve hepsini kabullenebilirim. Ya da hepsinden arınmış bir halde herhangi bir hissi yaşayabilmek için çare arıyor olabilirim. Bir de tüm bunların yanında tuhaf bir biçimde sakinim... Bir arkadaş böyle bir hali kamuya açmak hata demiş. Belki de haklı. Çünkü başından beri "sorunları yahut dertleri değil, sorunların ve dertlerin sonucunda ortaya çıkan hali anlatıyorum size" dedim. İçlerinde gerçekten yardımı olabilecek tespitler yapan, kendimi sorgulamama sebep olan kelamlar vardı. Zaten hiç düşünülmemiş olanı değil, unutulmuş ya da görmezden gelineni bulmak için yardım talep ediyor insan. He çoğunluk hiç düşünülmemiş olmasını tercih ediyor. İnsanların yardım istenmesinden ve yardım gösterilmesinden anladıkları bu ne yazık ki. Tüm düşünceleriniz için teşekkür ederim. Haklı olmanızı, bu durumun bencillikten ve şımarıklıktan kaynaklanmasını hepinizden çok isterdim inanın. Lakin öyle değil... Bazılarınız klasik bir yaklaşımla "ölüm yaşasan daha büyük sıkıntı yaşasan bunlara şükrederdin" demiş. Ya neyse ben bir şey demiyorum :)) Yaşadım efenim. Anlatmak şart değil ama yaşadım. Ölümü de yaşadım, hastalığı da yaşadım. Hayatımı alt üst eden kötü insanların şerrini de yaşadım. Baskıyı da yaşadım. Mutsuzluğu da yaşadım. Mutsuzluk olsun yeter ki zulüm olmasın dediğim zamanları da yaşadım. Bunları yaşadım ve bitti. Hala devam edenler de var elbette ki. Paylaşmak istemedim, paylaşmam da. Bazı şeylerin çözümü yoktur. Bazı şeyler, işaret parmağını çenesine dayayarak dünyanın tüm sırrını çözmüşcesine rahatlıkla uygulama emri veren kişilerin anlayamayacağı kadar çözümsüzdür. Bazı şeylerin çözümü, o şeylerin ortadan kalkmasıyla gerçekleşir ancak. Vicdan da buna engel olur. Çek git diyenler olmuş. O kadar kolay değil, her yaşantıda mümkün değil... Keşke olsa. Gerçekten bencil ve şımarık bir yaşantı sürseydim, birçoğunuzun hiç düşünmeden yapacağı çekip gitme durumunu defalarca gerçekleştirirdim. Ancak o bir türlü sahip olamadığım bencillik hali benden uzaklaşınca yapamadım. Neden? Çünkü insanların ardına saklandığı gözyaşları var. Çünkü insanlar rahatlıkla parmaklarını sana uzatıp yargılayabilirler. Kendi bencilliklerine, kendi şımarıklıklarına aldırmadan. Ben acıyı ve çözümsüzlüğü paylaşmadan yazdım. Yine olsa yine bu şekilde yazarım. Ben sadece içinden çıkmakta zorlandığım, hayatımın her döneminde hortlayan bir bunalım halini yazdım. Her cümlemde belirttiğim gibi çözümlerini yıllarca aradım. Hiçbir şey yapmadan geçmesini beklemek şımarıklıktır. Hiçbir yardıma el uzatmadan "hıh ben böleyim taam mııı" demek benciliktir. Ben denedim, düşündüm, yaptım! Olmadı... Yine de teşekkür ederim her birinize. Zihninizde hasıl olan tüm yargılara rağmen teşekkür ederim.

Yazmak istiyorum sadece. Çare olacağından değil, yarım bırakma lüksü olmamasından. Evveliyatımda yazdığım tüm sayfalar çöp kovasındaki yerini aldı. Bilgisayardaki tüm belgeler geri dönüşüm kutusunun en afilli beyazında kayboldu. Çeşitli internet sitelerinde yazdıklarımı tek tek sildim ardından. Kendimle yüzleşmek ağır geldi zira. Burada durum farklı imiş, yeni öğrendim. Yazdığını silmek yasakmış, ne de güzelmiş. Belki engel olur bu durum dizginlemeye çalıştıklarımı kusmanın akabinde, yok etme isteğimi. Belki yasaklar, kendime koyduğum engellerin önüne geçer de durdurur yarım bırakma ve yok etme eğilimimi. Sadece yazayım. Geri dönüşü olmayacağını bilerek. Ruhumun karanlığını aydınlatmasa da, kelamlarımla kirlettiğim beyaz bir sayfa dikilsin karşımda. Sanki tek engelim buymuş gibi, sayfaların beyazlığını da kirleteyim karanlığımla. Çare aramıyorum artık. Çareyi umacak kadar sebebim olsun istiyorum sadece. Ölümün çekiciliği yaşamın yanında ezilsin istiyorum. Sesi çıkamasın, bir köşeye çekilip sırasını beklesin. İnsanlara tahammül edebileyim istiyorum mesela. Aptalından kindarına, hasedinden ikiyüzlüsüne. Hepsinin yaşama hakkının benden bağımsız olduğunu kabullenip, sessizce izleyebileyim mesela. Kendime tahammül edebileyim sonra da. Değişken ruh hali, antidepresanlara özenen ergenlerin kelamlarından ibaret olsun mesela. "ay valla bugün çok moralim bozuk" cümlesinin akabinde alınmış birkaç paçavra ile benim de dünyam aydınlanmalı mesela... Mümkün mü ki? Kitapların zihnime kazıdığı hayallerden bir gerçek oluşturmaya çalışmak yerine, kendi gerçeğimle yüzleşme cesaretine sahip olsam ya. Cesaret... Ötekilerin bünyemdeki miktarına özendiği, ancak aynaların acımasızca yüzüme haykırdığı saçmalık. Nedir ki cesaret? Eli bıçaklı bir adamın üzerine yürümek midir? İpini koparıp üzerine saldıran üç beş köpeğin karşısında hissizlikle dikilmek midir? Gecenin karanlığında en kuytu sokaklarda gülümseyerek yürümek midir? Çoğunluğun anladığı budur cesaretten. Özenerek bakarlar varlığına. Nasıl bu kadar cesur oluyorsun Allah aşkına? Yok yavrum bu cesaret değil. Bu hissizlik. Benim cesaretsizliğimin sayesinde ulaşamadığım bir sona, belki bir başkasının elinden ulaşırım isteği sadece. Bu korkaklığımın bir göstergesi. Birilerinin şekillendirdiği hayatımda, vasıfsızca çırpınmış olmamın bir sonucu. Peki ya güç? Yapay cesaretle bağlantılı bu da. Ne kadar beklentisiz isen, o kadar güçlüsündür aslında. Diğerlerinin vereceği zararlar kendine verdiğin zarardan daha fazla olamaz ki. Onların karşısında güçlü durmak, kendi zayıflığınla yüzleşmene engel olamıyor ki. Nefes alamıyorum çoğu zaman. Çocukluğumda nefesimi tutar ne kadar dayanabileceğimi ölçerdim tüm saflığımla. Şimdilerde yetmiyor payıma düşen oksijen miktarı. Birileri benim yerime nefesimi tutsa ya. xc9 ikinci hedef 60 tek ayak

Vasıfsız ve sonradan kendimden tiksinmeme sebep olacak cümlelerimi afilli diye nitelendirmenize müteşekkirim :) Haklısın, çaktırmadan yardım talep ediyorum öteleyemediğim egomdan ötürü. Ancak bu gerçekten sıkıntımın olmadığına değil, tüm bu sıkıntıların birikip meydana getirdiği bir hiçliğe çare arayaşımdandır. Kastettiğiniz boşvermişliğe dahil olduğum dönemler de yaşadım. Ki en kötüsü odur. 2 ay boyunca tavanı izlediğim ve pc'yi elime alıp tek kelam etmediğim zamanlar. Allah bir daha yaşatmasın o zamanları. Belki de o zamanlara çok yaklaştığımı hissettiğim için yazıyorumdur. Gelebilecek muhtemel tepkilere, olumsuz ve inanma halinden uzak olsa dahi açığım. Bunları bilerek yazdım. Daha fazla dibe sürünmemek için belki tokat etkisi olur diye yazdım. Ya da sadece yazıp kendimden arınmak için yazdım. Biliyorum buraya "halimi" değil de, sorunlarımdan birini yazsaydım çaresizlik daha çok bağırırdı cümlelerin içinden. Mesela "zamanında jilet ile bazı oyunlar oynadım ama bunu ölmek için değil öfkemi dizginlemek için yaptım" deseydim, on kişi yardım etmeye çabalarken, 8 kişi de tıpkı benim gibi "ergen misin kardeş müslüm babanın müritlerine mi özendin bi yürü git allasen" diyecekti. Haklılardı :) Sorun değil, sorunların sebep olduğu ruh hali düzeltilmeli önce. Ben bunu tek başıma yapamadım bu kez. Buradan ve buradaki kişilerden ne umdun dersen, umut insanın peşini bırakmıyor derim sadece :) teşekkür ederim yorumun için.

şuan bir doktora gitsen major depresif diyecektir. ama sen iyileşmek istemiyorsun bu yüzden gitmezsin. aslında en yaygını olmakla birlikte en garibi de budur herhalde. insanı depresyondan çıkaracak anti depresanlardan önce bir dünya doğal yöntem var ama adı üstünde depresyonda olduğun için bunları yapma enerjin olmaz. burdaki bir arkadaşın önerdiği gibi bir ortam-şehir değişikliği mesela. imkan varsa kısa bir tatil.. ama imkan olsa da bunları yapmaya enerji olmaz. o önerilenlerin hiçbirini yapamazsın, yapmak istemezsin. . push ; Mavi_Kolik

Hatırlayamadığım kadar uzun bir süredir... Floral_25

Çok teşekkür ederim beni çok sevmeni hak edecek ne yaptım acep :) Senin durumun farklı tedaviyi yarım bırakmışsın. Yarım bırakma halinde zamanı ne olursa olsun nüksetme ihtimali çok yüksek. Benim tedavilerim yarım kalmadı ve her seferinde farklı bir teşhis koyuldu. Bu yüzdendir teşhislere inançsızlığım. Her doktor farklı teşhis koyuyorsa sorun ya bendedir ya tıpta. Tekrar teşekkür ederim ilgin ve yaklaşımın için. Elbet bir süre sonra kendimden sıkılıp mış gibi yapmaya ve bu köşede kendimle dalga geçmeye başlayacağım. Biliyorum bunun olacağını... Frezya

Bana kalirsa senin en buyuk sorunun hayatta bir amacin olmamasi. Para sikintin yok, kimseye karsi kendini sorumlu hissetmiyorsun, var olanlardan da kacmayi tercih ediyor, yok sayiyorsun. Depresif durumunun icine kendini hapsetmissin, en cok hosuna giden sey de bu melankoli durumun. Belki bu sayede cevrendekilerin dikkatini cekebiliyorsun ancak. Hani vardir ya, Turk filmlerindeki iskolik baba, disarda baska kadinlarla olmaya firsat bulan ama kendi evladina vakit ayiramayan.. Konkenci anne, kendine ayri bir dunya yaratmis, cocuklarinla yedirip giydirmek disinda pek bir alakasi olmayan.. Boyle ayri dunyalari olan bir ailede yetismis biri gibi yaziyorsun. Devamli mutluluk diye birsey yoktur, eger aradigin buysa.. Mutlu anlar vardir. Herkesin derdi problemi kendine buyuk.. Dertsiz bas olur mu? Herkes bu sikinti ve dertlerin arasinda kendilerine bas edecek yollar gelistirir, belki bir problemin de senin bu yollari gelistirememendir. Insanlar kendi cennetlerini kendileri yaratirlar. Pepe

İşte ben de bu algıyı anlayamıyorum :) ya ben kendimi ifade edemiyorum ya da insanlar derdi ağlamadan ve abartmadan söylenmediği takdirde gerçekliğine inanamıyorlar. Ben derdimi değil, dert ya da sıkıntıların sebep olduğu hali anlattım. Derdime değil, bu içinden çıkamadığım halime çare aramak istedim. İnsanların da bunu yapması gerektiğini düşünüyorum aslında. "kavanozun kapağını açamıyorum (" cümlesini bir dert olarak görürsek, "yüzlerce kavanoz kapağı açmak için uğraştım. Her seferinde başaramadım. Şimdi ise umutsuzum ne yapmalıyım?" sorusu da dertlerin birikimi olan haldir. Kavanoz kapağını açmak için yüzlerce öneri gelebilir. Nihayetinde bir çaresizlik anlatılır ve çare bulmaya meyleden onlarca insan vardır. Ancak çözümü düşünmek ve uygulamak o kavanozu açacak kişinin elindedir. Peki ya tüm hayatını çözümü düşünmeye adayıp, artık dertlerini anlatamayacak kadar çözümsüzlüğe ulaşmış kişiler ne yapacak? Pek tabi dertlerini değil de, umutsuzluğa düşmelerine sebep olacak hallerini anlatacaklar. Sizi anlıyorum ve önyargınızdan dolayı yargılamıyorum. Ancak derdiniz dert değil demenizi gerektirecek bir dert sunmadım ki sizlere. Sadece bir türlü arınamadığım halimi anlattım, belki biraz rahatlarım diye.

Biliyorum sucluyum.. Kentin kirli suyuyum.. SEvmesini bilmiyorsam.. "GECMISIN SONUCUYUM".. Saniyorumki kendini kentin kirli suyu gibi hissedicek kadar coker bazen insan.. Ve bu cokuslerin nedeni suphesiz gecmistendir.. Zamaninda yasananlar, zamaninda yasaman gerekecek olanlara engel oluyor.. Oyle bir hal aliyor ki yasadiklarin yasacaklarina mecal biraktirmamis sende.. Ve bakiyorsun gencsin aslinda.. Herkesin yasadiklarini yasamak, dogmus olmaktan oturu seninde hakkin oldugunu biliyorken bu mecalsizlikte neyin nesiydi? Genc ve mecalsiz olmak hayata... yasama.. En zor dar sokaklarindan hayatin.. Kuruyan dudaklarina nefesini surmesi gereklidir belki gayipten bir sesin.. Yazdiklarin ne kadar aklin basinda gosteriyorken bu akil kendine gelince neden calismaz diye sitemkar olmayi yada olamamayi imkansiz kiliyor.. Ruhdasim.. Paylasmak isterim sikintini sikintimi... Sevgiler.. Meleknaz Herşeyin

Konunuzu hala takip ediyorum ve yargıçların yine iş başında olduğunu görüyorum. Neyse, Siz yazılacak olanı yazmışsınız zaten. Dualarım da sizinle bu arada. Saçma ama nedense benim kafamda bu tür sorunlarınızın olmadığı gibi bir düşünce varmış meğerse, babanızla ilgili durumu okuyunca farkettim bunu. Bence bu bile başlı başına yetecek bir sebep haliniz için. Hayat yormuş sizi.

bence bir evcil hayvan edinmelisin golden mesela inanılmaz hayata bağlı neşeli hayvanlar sürekli ilgi beklerler. bütün enerjini ona verebilirsin belki B

Hayatta bazen püf noktaları olur. Bu püf noktalarını yakalamayı başaran insanlar güçlü ve sağlam bir şekilde ayakta kalmayı başarırlar. Mesela mutfakta çok zaman geçiren, yemek yapmayı çok seven birisi zamanla kendine has püf noktaları keşfeder. Prtaikleşir. Şayet siz orada onun kadar vakit geçrimiyor yada yemek yapma işini bir eziyet olarak görüyorsanız o püf noktlaraını yakalayamadığınız için ne kadar uğraşsanızda onun kadar güzel yemek yapamaz yada pratiklşemezssiniz. İşte hayatdada böyle püf nokaları vardır. Onları yakalayabilmek içinde arada, ruhumuzu bedenimzden ayırıp şöyle bir gezinmemiz lazım gelir.. neler olup bitttiğini imgesel duyularımızla farketmemiz, fizikselliğimizi ötelememiz, insanları çaktırmadan seyredip ruh hallerini dinlememiz gerekir. bazen başkalarını seyretmek kendimizi tanımamıza ve anlmamamıza çok yardımcı olur. D DatluCadu 5 dakkaya hazırım tek ayak

haklısın, zaten en çok gülen içi en çok yanan değil mi keşke her duygumuzu açığa vurabilsek çekinmeden L

Başından beri yazdıklarınız bana çok yakın bir tanıdığımı hatırlatıyor. 41 yaşına kadar şımarıkca, bencilce bunalımlardan, panikataklardan kurtulamadı. Kimseye tahammülü yoktu, kendine bile. Mükemmeliyetci yapısı yüzünden eşini ve çocuklarını beğenmezdi. Kızı 15 yaşında sevgilisine kaçtı, kocasıda 1 yıl sonra vefat etti. Hayatının en büyük dibe vuruşunu yaşadı halam, o zaman gördü, dert neymiş, sıkıntı nasıl olurmuş. O dibe vuruşla beraber kendine geldi. Ne kadar bencil, ne kadar zavallı bir hayat yaşamışım diyor şimdi. Kızını şatolara layık görmeyen kadın, gecekondudan bozma bir evde kalan kızının çocuğuna bakıyor, ama şimdi mutlu. xc9 ikinci hedef 60 tek ayak

Yazdıklarını okudum yorumları herşeyi okudum resmen aynada kendimi gördüm... Bu hale gelmemizdeki tek neden benim fikrimce geçmişte yaşananlar belki çok büyük belki çok küçük ama geçmişte yaşanan hayal kırıklıklarının, korkuların, endişelerin ve bunun gibi yaşanmış olumsuz duyguların birikmesi ve ruh dengemizi bozması... Hele birde hayat hala sana anca g.. tyle gülüyorsa tadından yenmez... Doktorlara sıra gelince gerçekten işinde iyi bir psikolog ve pskiyatris bulamadığın müddetçe ve iki koldan hastalığını yenmeye çalışmadıkça ne kadar hap içersen iç istersen yıllarca iç sonra bitti de bırak en ufak sıkıntılı dönemde yine patlak verir bu durum bozuklukları. Bende sıkıldım kendimden kendimi geç en başta bu hayattan sevmiyorum zorla değil ya sevemiyorum zorla katlanıyorum resmen. Ben şahsi olarak zaten mutsuzum bir çok sebepten ama benim hayatım tam rayında bile gitse herşey güllük gülistanlık dahi olsa hayatta o kadar çirkin şeyler oluyorki insan onları görünce bile yaşama şevki gidiyor kırılıyor bu ne rezillik diyor... Bilmiyorum çok ince düşünmeye gelmiyor bu dünya ancak gamsızlara göre herşey çok güzel bu hayatta ancak birşeylere gözünü kapatıp kulağını birşeylere sağır edersen mutlusun... ama ben bunu beceremeyenlerdenim yazıkki... Babanın evleneceğin kişi hakkındaki tutumuda sinir bozucu tabiki ama baba baba işte atsan atılmaz satsan satılmaz keşke herkes herşeyi önce bi kendinde düşünüp öyle karşı tarafa lanse etse ama nerdeeee o ince düşünce... inceuclusarjiolanvarmi Kifayetsiz

Sen birey değilsin. İki bireyin ortaya çıkardığı bir ürünsün. Onların başarısı yahut başarısızlığısın. Kötü isen, yeterince iyi yetiştiremediler malzemeden kıstılar belki. İyiysen vuhuu işte böyle doğurulur insan evladı. Spermine bereket babanın! Özetle sen hiçbir şey değilsin. Onların nezdinde... Bu fikir değişmez. Kendini modern bellemiş en fikri açık zatların da, kız evladını hala ve ısrarla eksik gören zatların da zihinlerinde bu düşünce hep var olacak. Okumuş, bir yerlere gelmiş ve ailesi tarafından önüne engeller koyulmamış kişilerin ebeveyNlerinin bile egosu arşa değer. -işte ben modern bir baba olduğumdan kızım şu an bu yerlerde. Bak sen. Payın büyük Allah razı olsun. Lakin erkek yaparsa aynı şeyi; -Bak işte kötü çevrelere rağmen okudu başardı benim sıpam. Yetenekli zeki sıpam. Onu meydana getiren spermin değersizliğine rağmen muhteşemdir benim sıpam. Erkektir neticede. Kızın başarısı, katkılardan kaynaklanır. Erkeğin başarısı, cinsiyetinin muhteşemliği sayesindedir. Açtın çenemi yahu. Ben artık bunu toplum yarası olarak kabullenmekten ve tüm bu hallerimi bu değişmez düşünce yapısına bağlamaktan vazgeçtim. Aksine artık bunu zayıflığın bir bahanesi olarak görmeye başladım. Mücadele, cinsimizden ötürü kaderdir. Bunu kabullenmek ve mümkünse gülerek mümkün değilse somurtarak yaşamaya devam etmek gerek.

Melankolia filmi sanki seni anlatiyor. izlemediysen izleme ama kendinle bagdastirman iyi gelmiycektir muhtemelen B

Sevgili yoknaz kendini ifade ediş biçimin harika, girift anlatılması zor durumları bu derece akıcı ve anlaşılır yazabilmen çok güzel. Bunu söylemeden geçemedim :) Bazı insanlarda çok yüksek, coşkulu bir enerji olur, yanlarında bulununca insan o enerjiye kapılır ister istemez. Hiperaktif kişilerden bahsetmiyorum, bu enerjiden kastım ruha iyi gelen, boş bir coşkudan öte manalı, insanın içine işleyen bir enerji. Bu tarz bir insanla biraz hemhal olsan, zaten düştüğü yerden kalkmak üzere olan ruhun bunu daha da hızlandıracak gibi... İlk aklıma gelen bu oldu. Sevgiler..

Doktora ilaç kullanmak istemiyorum diyince bana şunu söylemişti. Hayatta bazen bitakım sebeplerden ötürü dengemiz bozulur. Mutluluk hormonlarımız düşer. Bu ilaçlar o hormonları dengeye getirmeye yarayacak. Vücudunu ve dolayısıyla seni sağlıklı bir hale getirecek. Bir yerinde bi hastalık olunca içiyorsun da bunları niye içmiyorsun demişti. Bu gibi durumlarda olanlara hep "bak millette ne sıkıntılar var" tarzında bir cümleyle yaklaşılır. Ama bu kişiyi kandırmaktaan başka hiçbir işe yaramaz. İnsanın dengesinin bozulup, dibe doğru çökmesi için illa bir yakınını kaybetmesi ya da çaresiz bi hastalığa tutulması gerekmez ki. Belki de bu hali az çok tanıyan biri olarak sizin asla "bencil ve şımarık" olduğunuzu düşünmüyorum. Bu halin adı boşluğa düşme hali olabilir mi. Pepe

yaa ben sizi çok seviyom, okuyunca çok üzüldüm. keşke size sihirli bir şey söyleseydim siz de onu okusanız veya uygulasanız sonra da yaşama sevincine ve inancına kavuşabilseydiniz :44: yaşım küçük, ergen zamanlarımda bir depresyona girmiştim. şöyle bir durumum vardı bunla tanışan var mı varsa söylesin? böyle yolda yürüyorum diyelim saniyelik zaman diliminde içime bir şey oluyor bir şey hissediyorum. his de şu gözümün gördüğü ne varsa bana çok umutsuz geliyor, içim kararıyor. kendimi olmadık şeylerin yerine koyup onlar için de üzülüyorum. mesela bir kedi görüyorum kasapçı kapısında miyavlıyor. o an ona o kadar üzülüyorum ki ağlamak istiyorum. böyle bir şeydi. artık bitap düşüp soluğu doktorda almıştım ilacı bir ay kullanıp iyiyim diye bırakmıştım. 1 sene sonra yine soluğu doktorda almıştım. o da sen hiç tedavi olmamışsın demişti yoknaz gerçekten hayatında bir dönem psikolojin bozulmuştur da tedaviyi yarıda kesip hep bunun nüksetmesine sebep olmuş olabilir misin acep?

ben de zaten çoğunluğa dahil ol demiyorum tam aksine varoluşsal sorunları olan insanlar çoğunluğa karıştığında daha beter bir depresyona girerler diyorum çoğunluğa dahil olmayayım demişsin ama sıkıntını kamuya açık alanda paylaşıyor çoğunluğun yorum ve tavsiyelerine muhatap oluyorsun ve hatta o da yetmiyor yazılanlara tek tek açıklama getiriyorsun üstelik topiğine de tek başına arınamıyorum diye isim vermişsin daha önce dedim iyileşmene az kalmış merak etme sevgiler... A

Haklısınız bence de olağanca bencillik ve şımarıklık içeren haller bunlar. Ancak bencilliğin haz verdiği dönemlerde, diğerlerinin önemi kalmıyor işte. Yazdıklarınızı gerçekten özenerek okudum. Hayatı sevmekle alakalı bir durum sizin yaşadığınız hisler. Hayata daha normal bir şekilde nasıl tahammül edebilirim sorusunun cevabını arayan biri için, kuş cıvıltıları etkisiz oluyor ne yazık ki. inceuclusarjiolanvarmi Kifayetsiz

Hepsi. Zira bulduğum tek çözüm bu. Bir arada yapamıyorsam hiçbiriyle, ardımda kalmalılar belki de. Sorun sizde değil bende klişesine sığınmak insanları rahatlatmıyor. Belki de bencillikle suçladıkları beni, kendi bencillikleriyle daha da karanlığa sürüklüyorlar. Neşeli, güçlü biri sevecekleri ve yanında olmak isteyecekleri kişidir zira. inceuclusarjiolanvarmi Kifayetsiz

o kadar çok ciddi derdi olan insan var ki bu dünyada? sizin bu derdinizi inanın dert olarak göremiyorum. birazcık kendinizi mutlu etmeye çalışın, nedense siz de kendini mutlu etmeye çalışan insan izlenimi yakalayamadım inceuclusarjiolanvarmi Kifayetsiz

Tükenmişlik sendromu :) Açıkçası psikoloji alanında ad verilmiş tüm kavramlardan tiksinecek kıvamdayım. Adı malum sanatçı yaşayana dek böyle bir sendromun varlığı bile dillendirilmiyordu bu ülkede. Tıpkı zamanında bilinmeyen bipolar hastalığı gibi. Şimdilerde ne hikmetse herkesin mustarip olduğu bir hastalık oldu. Çerez niyetine ilaçları dağıtılıyor. Tükendiğim doğrudur da bunun bir sendrom olacak kadar geçici bir durum olduğundan emin değilim :) Patlayacağım günü iple çekiyorum aslında. Henüz patlayamadım.

Sonunu okmamıştım eve inanıyorsun okuduğum kadarıyla, yokmazlar bazen bu anlattığın kadarıyla olmasa bile banada aynı haller olur arada, İslam inancına göre biz buna Kabz hali diyoruz tatlım... yani açmak gerekirse, nasıl açılınca yemek yiyorsan ruhunda aç oldugunda onu duyurmalısın, sen yemek yerken uşeniyormusun? Eminim aç kalmayacak kadar yıyorsundur şaka bir tarafa, sen eğer ibadetlerıne dikkat etmıyorsan bilhassa. Namaz da yoksa, inancını bunlarla besleniyorsan, bu hal normal tatlım... Dua ettınmı hıç Rabb'ime, İnan burda bizim sana soyleyeceklerımız senı azıcık rahatlatır ama, şöyle bir gusül abdesti alsan, sonraseccadenı sersen, bak ramazandayız, namazını kılıf bir güzel derdını Rabb'ime anlatsan tatlım... biz nedesek boş... Seni en iyi Rabbim anlar.. O yarattıklarını bilmezmi hiç... Sana şah damarından daha yakınken... İnan rahatlayacağına adım gibi eminim... hele birde kuranokursan... Allah senı görüyor tatlım... Rabbim yardımcın olsun inş... Umberlee

Bir sonraki seviye SIZOAFFEKTIF BOZUKLUKTUR Bunu da biliyorsun degil mi? Yapma bunu kendine bir an once yardim almalisin... L

Ben de bilmiyorum ama sevdim işte :) Hııım tedaviyi yarım bırakmadım diyorsunuz. O da kötü işte. Yani ara ara geliyor ve gidiyor. Oyun oynar gibi. Bi de benim şöyle bi düşüncem var. Ne düşünürsünüz acaba. Çevremde gördüğüm kadarıyla bazı insanlar çoğunluğa oranla gel gitli bir ruh haline sahipler. Ve bunların ortak özelliği duygularını yoğun yaşayan ya çok güzel çizen ya çok güzel yazan ya da çok güzel çalan kişiler. Bi de siz hiç smiley kullanmıyorsunuz. Belirli bir sebebi var mı merak ettim :44: Asilemm olabilitesi