Teşekkür ederım yorumun ıcın zaten uzun suredır evlerine gıtmıyorum ıkı hafta bır falan onlar gelıyor oğlum u görmek için. Aslında mesafemi koydum farkındalar ama sebebını bulamıyorlar, Evet eşimi çok seviyorum çok güzel bı ailemiz var maddi sıkıntımız yok Allah'a sukur aktif bir hayatımda var ama işte... umarım çıkacağım bu depresif Ruh halinden, çok saolun.

Sana bunları bunlardan daha agirini yaşamış majör depresyon geçirmiş ve intihar etmiş çok şükür ki ölmemiş bir insan olarak yazıyorum. Anne ve babani secemezsin. Ama sen biricik ve teksin. En önemlisi de sağlıklı bir beden için sağlıklı bir ruhun önemini artık terapilere devam ettiğine göre sende biliyorsun. Benim sana tavsiyem. Anne ve babanda olsa kimse kendine öz eleştiri yapmıyor ve unutma ki bir tane hayatın var. Evet eş olabilirsin. Evet anne olabilirsin. Ama sen en önce insansın. Ve kendine karşı en büyük görevin kendi kul hakkına girmemek. Gel gelelim ailenin seni anlayıp anlamayacagi hususuna, bir insan ancak Allah dilerse değişir. Ben yaşayarak bunu gördüm. Ve senin yaşadıkların da daha iyi bir kul ve insan olmanı engelliyorsa seni kendine kusturuyorsa eforunu iyilik çoğaltmak yerine mutluluk huzur çoğaltmak yerine bunlara harcatiyorsa giden ömründe hayatta kalmış olmanın da bir önemi kalmıyor. Güzel kardeşim sana tavsiyem ailene kendi belirleyecegin bir üslup ile ki buna sen karar verebilirsin ancak gerekli konuşmayı yapıp hayatından çıkarmak. Ben babamı hayatımdan çıkardım. Çünkü ben babamın inandığının aksine başımı kapatarak değil ancak o hür ve özgür vicdan ile sağlıklı hissedersem daha iyi bir kul olmayı dinleyebildigimi gördüm. Aksi takdirde o isteğin önüne geçen duygu sürekli başa saran anılar ve bir avuç öfke oluyor. Gelgelim kaybetme korkuna, Peygamber dahi açık birini ya da şöyle diyelim dinen yeterince uygun yasamayan birini lanetlememis hoşgörü sahibi olmuşken senin ya da benim babam, bizlerin babaları papaz mi ki bir baş ortusune bakarak bize cennetten yer satiyor? Baş örtüsü konusuna da gelince eğer babam bana bu kadar baskı kurmasaydi belki de kendi arzum ile cehd edip bunu yapabilecektim ama halen ve halen o baskıdan dolayı istesem de hazır olamıyorum. Ama biliyorum ki Allah ve kul arasında ki bağ anne babayı da aşıyor. Ve biliyorum ki ben Allah a her anlamda çoğunluğun iyiliği ve iyilik niyeti ile bir adım atıyorum alma verme dengesi Allah ve kul arasında bile bu kadar bariz varken Allah bile kuluna önce verip sonra isterken senin en büyük dostun güven bana o. Açıldığında ya da kendi duruşunu sergileyip ailene set cektiginde seni daha az seveceğine inanmıyorum. Çünkü Allah merhametli. Ve sende iyi bir hayatı haketmiyor değilsin. Sevgilerimle..

Yazdıklarınızı okuyunca gözlerim doldu çünkü neredeyse aynı şeyleri yaşadım.. ama ben direndim 18 yaşımda başka şehirde üniversiteye kabul olup evden taşındım. tasinmak değilde bir nevi kaçmaktı benimkisi.3 gün boyunca ailemle kavga etdim. şu an 26 yaşındayım evliyim ve annemden uzak olduğum için çok mutluyum. her anne kutsaldır derler ama öyle bir şey yok. benim başıma ne geldiyse annem yüzünden geldi. her gün yaptıkları aklıma geldikçe beddua ediyorum anneme çünki kalbim çok acıyor. onlar bana bir çocukluk borçlular.. benden size tavsiye kendinizi güçlü gösterin ve ne olursa olsun direnin. bu hayata bir kez geliyoruz.

Sıcaklıgınızı samimiyetinizi burdan hissetım, çok teşekkür ederım çok Zaten inanın eşim ve çocuğumu düşündüğüm için. Bilsem ki konuştuğum zaman sonuna kadar dınleyeceklerını konuşurdum ama konuşmak da çok zor onlarla. Aşmaya çalışıyorum.

Eğer mümkünse ailenizden uzaklaşın. Semtinizi değiştirin hatta mümkünse ilinizi. Size acı veren olabilecekken olamayan bir çok şey. Hala yaşadığınız-yasatilan baskı. Bunlara en iyi çözüm minimum şekilde görüşüp sizi acıtan şeylerle yüzleşmemek. Neyse ki eşiniz iyiymiş çok şükür gerçekten buna kalben sevindim.

Senin ölümüne ne kadar üzülürler sence? Ya çocuğuna da sana yaşattıkklarını yaşatırlarsa?

Valla bence sizin anne babanız öyle sitemden, iç dökmeden vs. anlayacak tipler değiller anladığım kadarıyla. Ağzınızı açtığınız anda sizi yine evden kovarlar. Zaten o bilinçte olsalar, 9 yaşında kıza annelik yaptırmazlardı. Üstüne yatalak dedeye baktırmazlardı. Kendi doğurduklarına, babalarına baktırmışlar size, farkında mısınız? Yine kaçmak istedikleri bir sorumluluk olursa size atarlar. Sanmayın ki değişirler. Dua edin de biri yine bakıma muhtaç olmasın. Sizin anne babanızın sevgi anlayışı bana ters. Birini kullanmak sevgiye çooook terstir bana göre. He ne diyordum, bence böyle insanlarla konuşmaya çalışmak nafile bir çaba olur. En net çözüm görüşmeyi kesmek ve istediğiniz gibi yaşamak olacaktır. Başınızı açmak ya da yapmak istediğiniz ama çekindiğiniz her ne varsa bunları gerçekleştirmek ancak böyle mümkün olur.

Eşiniz ne iş yapıyor?Başka bir şehire gidip, düzen kurma olasılığınız var mı?

Valla panpa, berbat aile ve ebeveyn o kadar çok ki bizim memlekette. Bolca cehalet var, ebeveyn olmayı bilmeme var o var bu var... senden başka berbat ailesi olan tonla kişi avr inan bunun için asla hayatından vazgeçmeye değmez. Bir noktada koy gözüne gitsin demek gerekiyor, olamadılarsa da olamadılar ben çok iyi anne olucam demek gerekiyor.

Arkadaşlar merhaba. Ben ailemden yani anne babamdan bahsetmek istiyorum, ruhumu sıkan içimi daraltan beni üzen, kızdıran öfkelendiren bir geçmişe sahibim. Annem 16 babam babam 23 yaşındayken kaçarak evlendıklerı için Ananem ve dedem hep anneme babama karşı tavırlı oldular. Ama benı hep çok sevdiler. Abim ben ve erkek kardeşim var. Beni diğer kardeşlerimden ayrı tutup tek kız torun olduğum için çok daha fazla sevdiler. Ben dokuz yaşındayken erkek kardeşim doğdu. Maddi durumlardan ötürü ona bebekliğinden ıtibaren ben baktım. Beni dokuz yaşında büyüttüler. Yemek yaptım bebek baktım annem işe gitti. Sımdı kı dokuz yaşında ki çocuklar bakkala ekmek almaya gıdemez, benim zamanımda da öyleydi ama ben kardeşime baktım, onu büyüttüm. Karne günleri okula yanımda götürürdüm hıc unutamıyorum. Babam bana daha 7-8 yaşlarındayken "kafanı ört " demeye başladı. Derdim ki neden allah o zaman saçlarımızı yarattı, neden erkekler saçını örtmüyor. O yaşta ki bir çocuk neyi düşünüyorsa öyle şeyler düşünüyordum. Bizi sabah namazlarına kaldırırdı, bu din ibadet konularında kafayı sıyırmış gıbı davrandı hep. Önünü ört, kafanı ört. Küçük yaşta ki bir kız çocuğuna... Annemse hep pasıf kaldı. Erkek ne derse oydu, söz hakkı hep kocasınındı. Hayatımızla ılgılı verecilecek her kararı babam verırıdı, annem fıkrını dahi söylemezdi kı bı fikri de yoktu zannedersem. Çok başarılı bır ogrencıydım. Sağlık meslek lisesine gitmek, hemşire ebe olmak istiyordum. Puanım o lise ıcın fazlaydı bile... Ama okulda tercıh kağıdımı kaybettiler ve ben tercih yapamadım. 2012 yıllarında tercıhlerımizi bir kağıda yazıp müdür yardımcısına verıyorduk onlar sisteme gırıyordu ama benim tercihim yapılmamıştı. Sonuçlar açıklandığında anlaşıldı kı benım adıma tercih yapılmamıştı. Çok araştırdık ek kontenjan vs ama olmadı. Benden ıkı yaş büyük abim ımam hatip lisesine gıdıyordu, babam dedi ki sende oraya gıdersin. Ben ıyı bı liseye gitmek için ders çalışırken babam " kazanamazsan imam hatip e gıdersın " diyordu ben o okula gitmemek içim daha da hırslanıyordum. Ama sonuç değişmedi. Ben o puanla Anadolu ımam hatıp lısesıne gıttım. Lise dönemi boyunca bir kıtap sayfası bıle açmadım. O okulu hıc sevmedim, o dönemler basım kapalıydı ama asla ınancım olmadı. Babam asla bır yere göndermezdi, ne arkadaşlarımla ne başka sekılde. Eğer bır yere gideceksem babam akşam işten gelmeden önce evde olmam lazımdı. Annem yüz kez arardı. Böyle böyle lıse bıttı. O dönem dedem yatalak oldu 3 ay boyunca tatilde altını ben degıstırdım ben baktım ona. Dün gece yıne rüyama geldı, çok duasını aldım allah rahmet eylesin. Annem zamanında bana çok cektırdıler ıcim götürmüyor dedı bakmadı dedeme yıne işe gıtti. Kendısnın yapması gereken herseyı benım üzerime yıktı. Bu arada iş dediğim de sigortalı herhangı bır iş değil günlük işler yevmiye. Yanı gitmese gıtmezdı ama ıyı alışmıştı kendi sorumluluklarını bana yüklemeye. Üniversite sınavında ıkı yıllık bir bölüm okudum, bıtırdım, çalışmaya başladım. 21 yaşında evlendim. Evlenmemin tek sebebi o evde ki baskılardı. Babam tv de dizi izletmezdi ahlaksızmış hepsi. Ya açık oturum ya da belgesel izlerdik aile boyu. Hep kendı dedıgı doğruydu asla kabul etmezdi başka birşeyi. Ama ben onu asla üzmedim. Asla karşısına gecıp hesap sormadım, ne dedıyse o oldu. Ne ıstedıyse öyle yaptım hala canım kadar seviyorum ama benım psikolojimi çok bozdu. Annemin sessızlıgı babamın baskıları yüzünden çok erkem evlendim. Evlenmeden önce de esımın aılesıyle bir sürü sorunlar yaşadık. Babamın haberi dahi olmadı. O üzülmesin dıye hemde bilse asla evlenmeme ızin vermezdi. Eşime çok aşıktım çok sevdim onu hala da öyle... Evet hep arkamda Kaya gıbı durdu, herkese karşı ama ona söyleyemedıklerım ıcımdekiler çocukluğumda yaşadıklarım baskıları hıc kafamdan çıkmıyor. Evlendıgım ilk akşam ayaklarımı uzatıp tv de survıvor ızlemıstim ve özgürlük ne kadar güzel bırsey demıştım hıc unutmuyorum. Basımı açma konusunda eşimle konuştum bı dönem ve bana destek olmustu, senın hayatın kımse karışamaz ben onay veriyorum demıstı ama ben asla cesaret edemedim, babam beni evlatlıktan reddedirdi biliyorum. Ben üç aylık evlıyken sigara içtiğimi öğrenmiş ve beni eve çağırıp sonra da evden kovmustu, üç ay boyunca da konuşmamıştı. Tepkıleri cezalandırmaları hep bu yöntemdir kendınden mahrum bırakır. Bır Tokat atmamıştır çocukluğumdan bu yana ama konuşmaması görmezden gelmesi daha çok yakıyordu canımı. Ve annem, asla yanımda olmayan, hıcbır konuda bır desteğini anneliğini göremedığim annem... Sadece kendı hayatı, çocuğum olduğunda dahi yanımda olup destek olmadı, evımız çok yakın olmasına rağmen. Kardeslerımim hepsine karşı böyle. Pasif, umutsuz, dünya yansa içimde yorganım yok dıyecek tarzda bır kadın. Babamın suan maddi durumları oldukca ıyı. Ikı tane evi üç dükkanı, 60 dönüm kadar çok değerli yerlerde arsaları var. Annem ise hala yevmiyeye gıdıyor. Alışkanlıkmış, bırakamıyor. Ben, yüzlerine karşı asla saygı ve sevgımı eksik etmiyorum ama içten içe çok ofkelıyım onlara. Hep onları cezalandırmak ıstıyorum. Hele bazen ne çocuğumu ne esımı görüyor gözüm, ıntıhar etmek ıstıyorum. Bırde ardımda onlara söyleyemediğim herseyı yazdığım uzunca bır mektup. Onlara pişmanlık yaşatmak, evlat acısı yaşatmak cezalandırmak ıstıyorum, kendı hayatımı gözüm görmüyor. Ya düşünmeyim dıyorum pat yenı bırsey yapıyorlar, annemın vurdumduymazlığı babamın hala devam eden baskıları. Geçen gün bişey getirdi bana, ben beşinci katta oturuyorum, asansör yok, yukarı çıkmayacaksa kova sallandırıyorum asagı. Üzerimde tişört vardı vay efendim nasıl balkona öyle çıkarmışım gunah yanacaksın bilmem ne ıkı saat nutuk dinledim babamdan, ya bıktım artık bıktım. Lütfen bana bırseyler soyleyın, ne yapmalıyım. Terapi alıyorum ama değişen fazla birşey yok sadece geceleri uykum bölünmeden uyuyorum tek fark bu. Ama ya düşüncelerim? Birgün gözümün dönüp canıma kıymaktan korkuyorum çünkü ıcımde kı kızgınlıklarla bas edemiyorum. Karşımda dokuz yaşında kı çocuk halimi canlandırıyorum ve çok ağlıyorum o Halime. Lütfen bana yardım edın, ne yapmam lazım.

Artık geçmişe hesap sormayı bırakıp geleceğinize bakın. Geçmişte takılı kalan biri ne kendine ne evladina faydalı olamaz. intihar ederseniz de en başta kendinize sonra da çocuğunuza haksızlık etmis olursunuz. Annenizin zerre umurunda olmaz, babanız da mezarınıza ancak tükürmeye gelir

Suan 25 yaşındayım, çok teşekkür ederım yorumunuz için, aslında o ıntıhar kendıme zarar verme olayını hıcbır zaman yapamam ama düşünüyorum o benı çok yıpratıyor. Ya kendımı hep ıpte asılı hayal ediyorum onları mahvolmuş görmek ıstıyorum ama aklıma oğlum geldiği anda bu düşüncelerde gıdıyor. Aslında onları cezalandırmak ıstegı çocuğum olduktan anneşık duygusunu tattıkdan sonra daha fazla baskın olmaya başladı. Hep aklımda nasıl nasıl nasıl neden neden neden. Haklısınız çoğu kişi ailesinden yana başka sekıllerde yaralı ama geçmiyor işte bu yaralar.

Hikayelerimiz o kadar benzer ki bende 11 yasinda ailemin zoruyla kapandım liseye zar zor gönderdiler üniversite sinavinda gayet güzel not aldım ama şehrindeki üniversiteye bile gonderilmedim açıktan okumak zorunda bırakıldım... benim de iki abim var babam onlari okutmak için her şeyi yaptı ama okumadilar kuran kurslarına gönderdi bari hoca olsunlar diye onu da olmadılar kaçtılar hep... Bende evden komşumuzun kızının yanına bile gidemezdim bide köyde oturuyorduk imkanlar sıfır.. kısaca nefes almam bile batardi evdekilere.. annem bisey diyemezdi demek isterdi bilirdim ama karşı gelse babam onu döverdi bilirdim karşı gelmesini de istemezdim... çocukken uykularimda hep duyardım abimler birinin malına zarar verirdi babam sınırını annemden çıkarırdı.. ben büyüdükçe benden de çıkarırdı... Bu nedenle babama karşı hep buz gibi oldum.. evdeki baski sebebiyle 19 yasinda 45 günlük konuştuğum biriyle evden kaçarak evlendim... zor bela benimle konustular hoş konusmasa babam pek umrumda olmazdı abimler de... Allah razı olsun eşimden tam 8 senedir evliyiz şimdi üçüncü evladıma hamileyim her zaman el üzerinde tuttu beni değer verdi.. ben kadina değer verildiğini ne babamdan gördüm ne abilerimden.. iki kızım var Rabbım onlara uzun ömürler versin hep iyi insanlar çıkarsın karşılarına.. Ama onlara hep söylerim size zorbalık yapan kişiye eğer sınırını belirlemezseniz bu zorbalığa devam eder.. Bu biz bile olsak derim hep söylerim. Aklınızdan intihar etmeyi çıkarın bence kendiniz için vazgecemiyorsaniz evladınız için vazgeçin. Çünkü bu dünyada sizin evladinizi sizden daha iyi kimse bakamaz buyutemez. Kimse bir anne olamaz ve yerini dolduramaz.. sizin anneniz pasif kalmış yok gibi olmuş hep eğer siz de Allah korusun bu hayattan vazgecerseniz annenizin size yaptığı haksızlığı siz de evladiniza yapacaksınız. Ona sımsıkı sarılın ve lütfen hayattan yaşamaktan vazgeçmeyin

Ağızlarının payını ver ya. Babalık kapan demekle olmuyor. Evlenmişsin artık daha ne karışıyorlar. Hayret bir şey ya. Bırak umursama. Bu zihniyete laf anlatamazsın. Koskoca kadınım eşim çocuğum var lütfen kendi hayatınızla ilgilenin de. İntihar ne tövbe yarabbim. Onları cezalandırmak istiyorsun da çok ımurları sence. Sana düşkün olsalar sana bunları yapmazlar. Bencil ikiside kusura bakma yani. Kendilerini düşünen tipler. Uzak dur lütfen

Küçük yaşta ezilmişsiniz şimdi napsanız fayda etmez. üzülmeyin. kabul edin. doktorunuza söyleyin intihar düşüöcem var diye ilacınızı değiştirsin. sizin yerinizde başka biri olsa babasından nefret eder siz seviyorum demişsiniz. kafanız çok karışık, bağımlı kişilik gibi geldi bana ama doktorunuz daha iyi bilir. Teşhis ne koydular? dunya insani

Aslında işin sırrı affetmek, bununda farkındayım ama beynımde ki o sesi susturmaya çalışıyorum hep Allah'a sığınıyorum. Bu öfkeyi al kalbimden ben iyi bir anneyim iyi bir evladım iti bir eşim diyorum ve gerçekten çok rahatlıyorum. Öneriniz içim teşekkür ederim mutlaka okuyacağım o kitabı ve size de haber vereceğim

Bazen yüzleşmek gerekir. Saygı sandıgın şey seni içten içe yiyip bitirecek. Bagır çağır demiyorum ama yaşayamadıgın şeylerin hesabınıda sor. Sohbet ediyormuşcasına. Ben anneme öyle yaptım. Hea ben senin kadar baskı görmedim. Babam rahattı o konularda. Yinede aşamadıgın şeyleri onların yardımıyla aşabilirsin

Ya o kadar o kadar çok haklısınız ki. Tekrar bır aydınlanma yaşadım yazdıklarınızı okuyunca, bu cesareti kendimde bulacağım birgün... teşekkür ederim değerli yorumun için Rosa

kızım dediğinde bile içim gıdıyor, hani gerçekten çok seviyorum asla değmez ama ben onu annemden de çok fazla seviyorum. Dediğiniz gibi, bağımlılık olmuş bende onlar, ne onlarla ne onlarsız yapamıyorum ama yapacağım. İyi gelmiyorlar bana farkındayım. O benı nasıl kendısıyle cezalandırıyorsa bende öyle yapacağım. Gitmeden gelmeden. Zaten bayağı bi oldu ben gitmiyorum onlar gelıyor toun sevmek için. Bu arada çok teşekkür ederım yorumunuz için

Burnumun direği sızladi okurken. Sarılmak istedim.. Artık evlisiniz size karışamaz. Her şeyden önce çocuğunuzu dusunun sadece

Anne pasif baba da zalim olunca anneden sana miras kalan bırak babana rest çekmeyi herkese herşeye merhamet sabır gösterip bir tek kendine değer vermemekten başka bir şey olmuyor ki.. şanslı isen bunlarla yuzlesebiliyorsun.. değilsen baban gibi eşler seçip devam ediyorsun.. çok şükür ki ben yuzlesenlerdenim. Ve ilk resti çektiğim de eve bile girmemi yasakladı. Annemle iki sene görüşemedik.

Ne kadar süredir gidiyorsunuz bilmiyorum ama terapiler ilk etapta çok can yakar. Zamanla kabullenir, çözebildiğiniz çözer çözemediğinizin üstünü örter, kendi hayatınıza odaklanırsınız. Size nacizane tavsiyem yaşananlar yaşandı artık kendi hayatınıza bakmanız. Her birimizin hayal kırıklıkları çok fazla. Bazı yaşlarda kaldığımız iyileştiremediğimiz, büyütemediğimiz... Ama aşmak zorundayız. Hele ki evlat sahibi olmaya karar verdikten sonra işin rengi bambaşka.

Affedin herkesi, sizi hasta ediyor bu düşünceler. Allah'a sığının. Çok şükür sağlıklılar, çocuğunuz da olmuş. Eşinizle aranız iyi ise artık unutun. Unutmazsanız bile kendi kendinize yüzleşin ve affedin. Kendiniz için affedin

İçinizdekileri anlatsanız bile yine kendilerini haklı göreceklerdir. Bu saatten sonra hata kabul edip vicdanının rahatını bozmaz kimse. Ama özellikle annenizin bütün sorumlulukları sizin sırtına yüklemesi, umursamaz davranması vs. çok yanlış... Belki mesafe koyarsanız daha rahatlarsınız.

Affetmekle sonlanacak geçecek merak etme kesintiye uğrayan çocukluk Donna Jackson Nakazawa kitabını okurmusun

Çok teşekkür ederım yorumun için holymoly Çok benzer şeyler yaşamışız, benim yazdıklarınızı okurken içim acıdı, kendi çocukluğum için zaten hep acıyor... geçecek ama tüm bunlar inanıyorum.

Benzer hayatlar yaşamışız, bizimkilerde şiddet, soğuk suyun altına tutma falan da vardı. Daha anlatmadığım bir çok şey. Annem psikiyatrik hastalığa sahipmiş zaten sonradan öğrendik. Ben bir gün çat diye onları terkettim. 22 yaşındaydım galiba. Başka bir şehire gittim. Kaçmadım da üstelik, iş falan bulup ne yaptım ettim gittim. Yan binaya arkadaşıma zor gönderilirdim normalde. Orada bir şeyler dank etti bunlara ama düzelmesi tabi birkaç sene daha aldı. Baya baya iletişimimi sıfıra yakına indirdim. Benden 10 yaş küçük kız kardeşim var, aynı sizin gibi ben büyüttüm, bir onunla yakın kaldım. Şehir dışına evlendim. Hep uzak kaldım. Aman anamdır babamdır demedim. Bu arada ara ara da sebebin onlar olduğunu söyledim tabi. Sonuç olarak şimdi müthiş bir vicdan azabıyla beraber, melek gibiler. O evde ilk defa son bir iki senedir rahatım. Normalde babam gelince uyuma taklidi yapardım oradaysam, ki görmek konuşmak zorunda kalmayayım. Sonuç olarak ebeveyn hatası yüzünden kendi hayatını mahvetmek, ebeveynin hatasını devam ettirmek olur. Onlar da muhtemelen kendi ebeveynlerinin hataları yüzünden sizinkini mahvettiler zaten, ne farkı kalacak ki bunun şimdi? Anne baba da olsa uzak duracaksınız. Böyle büyüyen çocuklar kavgaya küslüğe gelemez kendimden biliyorum. Ancak bu mesafeye ihtiyacınız var. Uzak durun, destek alın, kendi içinizi tanıyın, iyileşin ve çocuğunuza iyi bir anne olun. O bunu hakediyor, bütün çocuklar bunu hakediyor

Çok teşekkür ederım önerileriniz için. Evet ben uzaklaşmak ıstıyorum zaten. Hiç sevmiyorum yaşadığım ilçeyi, insanlarını. Önümde bir yıl daha var inşallah o zaman şartlar müsait olacak o zaman gideceğiz buradan...

Yasin kaç blmyrm ama canım diye hitap etmek geldi içimden canım kardesm hiç birimiz anne babamızı sevmedik herkeste olmasada bazı anne babalar daha zor daha farkli benim babamda tam tersi hiç dibi inanc bilmez vs bende çok meraklıyım okurken hatta dedm keske benim babam senin baban gibi olsa düşün ablam baban yüzünden açıldı kıza etmwdigibi bırakmadı ne bu kapkara giyinmissin vs soğuttu resmen. Yani tam tersi seninkinin eee piskolojim de gayet yerinde şuan bende anneyim sen evladım var diyorsn anneni bırak kendi evladuna bak sen kendine bişey yapsan evladın seni affeder mi. Biraz onu düşün arkadaşımın annesi intihar etmiş. Hiç bir zmn normal piskolojide olmadı hep psikiyatri ile ilaçla ayakta. Yirmi sene geçmiş hala. Piskolojisi düzelmiyor

Haklısın. Zaten çocuğum olduktan sonra daha çok düşünmeye kinlenmeye başladım. Annelik o kadar başka boyutta bir duygu ki. Tüm dünyam o. Biraz fazla korumacıyım yaşadıklarımın etkısı bunlarda

Yaşadığınız şeyler çok zor ve ağır. Anne babanızın psikoljisini normal bulmadım sizin de psikolojinizi oldukça bozmuşlar özgürlüğünüzü elinize almaıza rağmen hala korkuyorsunuz onlardan çekiniyosunuz ancak artık onların evinden çıktınız canınız nasıl isterse öyle yapın gezin tozun eğlenin. Ne güzel ki allah eşinzden yana gülmüş size her anlamda destekleyen arkanızda olan biri evladınız da var geçmişteki olayları düşünüp durarak anca bugünümüzü zehir ederiz kendimize. O kadar zorluktan baskıdan geçmişsiniz şimdi ise güzel bi aile kurmuşsunuz onlarla mutlu olmaya bakın anne babanız sizi mutsuz etti diye şimdiki güzel hayatınızın ailenizin niye huzurunu kaçıracaksınız. Terapilere devam edin bırakmayın ilk zamanlar zor olur ama basarıcaksınız eşinizle paylaşın içinizde tutmayın. Anne babanızdan da korkmadığınızı artık kendinizin onlardan ayrı bi hayat kurduğunuzu belli edin tavırlarınızla müdahale ettirmeyin. Her müdaalelerinde belirtin bunu ama susa susa bu hale gelmişsiniz ezilmeyin ya kaç yasına gelişsiniz yuvanızı kurmussunuz aklınız basınızda siz onların dediğini yapıp ezilip büzüldükçe size her istediklerini dayatıyorlar.

Şükürler olsun Rabbım size evlatlariniza hayırlı saglikli ömür nasip etsin insallah Allah im mutluluğunuzu daim

Anne ve Babanı cezalandırmak için intihar etmek istiyorsun ama asıl cezalandırılan kişiler eşin, çocuğun ve kendin olacak, vazgeç ailenden kendi yuvana odaklan, anne ve babanla görüşme...

8 ay oldu hala devam ediyorum, çözümü aslında yüzleşmek biliyorum ama karşımda kı Kişiler anlayacak kafa yapısında değiller. Çocuğum için, hep ıyı kı sen benım annemsin diyecek öyle anne olacağım ona, hep böyle söz veriyorum. Gurur duyacak benımle. Yorumun ıcın teşekkür ederım

rica ederim ne zaman dertleşmek isterseniz yazabilirsiniz.

İnan bana bir annenin çocuğuna katacağı en güzel öğreti kendini sevmek. Ve kendini onemsemek. Aile anne ve baba çok çok çok önem arz ediyor. Sağlıklı ailelerde yetişen çocuklar neden demeye erken başlıyor.. ama sağlıksız ortamda buyumusse normali bu oluyor.

çok üzüldüm yaşadıklarınıza. ben de ailesini affedememiş biri olarak yazıyorum ve amacım size destek olmak. ben üniversite kazanarak kurtuldum ve görmezden geliyorum onları. istediğim bölümdeyim, çok sevdiğim bir sevgilim var bunlara tutunuyorum. onları görmezden geliyorum. sizin de eşiniz anladığım kadarıyla iyi biri ve aşıksınız siz de ona tutunun hobiler edinin. sevdiğiniz şeyleri yapın. babanızı annenizi onların söyledikleri şeyleri görmezden gelin. gerekirse görüşmeyin. umarım çözülür sorunlarınız.

Seni ölme düşüncesine kadar sürükleyen insanlar anne baban ile olsa takma bu hayatta insanın önceliği kendisi olmalı

Çok haklısınız, ben o ıntıhar düşüncelerini sildim attım kafamdan. İbadet etmek teslimiyet aslında çaresini onda buldum diyebilirim. Çok teşekkür ederim yorumunuz için

Gerçekten şu kaderi yaşayan o kadar çok insan var ki... Bende çok üzüldüm sizin yaşadıklarınıza ama kurtulmuşsunuz mutlusunuz, şükür benımde eşim iyi Allah razı olsun. Önerileriniz yazdıklarınız için çok teşekkür ederim. O ıntıhar düşüncelerini attım kafamdan artık, daha rahatım daha iyiyim

Bende öyle yapacağım, yapıyorum düşünmemeye çalıyorum. Hani gitmişsiniz ya siz, cesaretinizden dolayı tebrik ederım. Ben asla gidemedim karşı koymadım. O zaman ki en yakın arkadaşım gerçi o arkadaşım hala en yakınımdır, hep tehdit et kendinle derdi. Giderim de derdi. O da bi nevi benzer şeyler yaşıyordu ve ben asla yapamadım. Keşke yapsaydım suan bu kadar kırık olmazdım. Onların yaptıklarının karşılığında benım hiçbiryer yapmamış yapamayıp olmamda aslımda öfkemin sebebi. Çok teşekkür ederım yorumunuz için

O kadar doluyum ki konuşamadıklarımla... hep onlara ceza vermek mahvetmek onu da böyle yapmak ıstıyorum, beynımde ki düşünceler haksızlıklar benı ıntıhara yöneltiyor ama hep duruyorum oğlum için. Yazdıklarınızda ve tespitlerinizde çok haklısınız, bazı şeyleri daha çok anlamam ıcın hıc tanımadığım bırılerının bunları söylemesi gerekıyormus, çok teşekkür ederım yorumun için.

O kadar haklısınız ki... cehennemde yanacak der deli der delirdi der ama ben yaptım demez, benım yüzümden oldu, ben ne yaptım demez, çok haklısınız, onları cezalandırmak ıcın kendı hayatımı evladımın hayatını esımı neden yakayım ki? Çok teşekkür ederım çok

Ne kadar güzel yazmışsınız O bakıp büyüttüğüm çocuk aslında benım ilk çocuğum gibi yanı kardeşim öyle bağlıyım öyle seviyorum ki onu. Küçükken misafirliğe giderdik mesela annem ben kardesım. Kardeşim gelır kulağıma abla çişim var derdi. Çişini bile bana soylerdı Şimdilerde her öğlen bana yemek yemeye gelır. Hala annemın sorumluluklarını almaya devam ediyorum yAni. İntihar düşüncesi bazı zamanlarda öyle yoğun sekılde benı sarıyor ki kendimden korkuyorum inanın ki. Ama iyileşiyorum, başarmak zorundayım çünkü bana ıhtıyacı olan minicik bir beden var. Canım kadar sevdiğim eşim var. Kardeşim abim daha dört aylık bir yeğenim var. Aslında şükredecek çok şeye sahibim Allah'a şükür idrak edebiliyorum, terapi ilaçlar ibadet etmek, koşulsuz sığınma, dua... bunlar sayesınde hepsı.

Bu babanin nesini seviyosunuz anlamadim? Hayati zindan etmis evli barkli kizina hala katisiyor ben olsam oyle bir mesafe koyarimki yuzumu goremezler sizde garip bi bagimllik olmus hem yapamiyorsunuz hemde uzak duramiyorsunuz uzak durun size iyi gelmeyen insanlarla iletisimi kesin o sizi kendinden mahrum birakiyormus ya sizde onlari mahrum birakin kendi ailenize odaklanin kisacasi buyuyun artik onlara anltsanda anlamazlar

Yaşlanınca geçiyor hepsi. Nenemle ablası yıllardır her bir araya geldiklerinde kavga edermiş annem anlatıyor o dermiş senin kızların evden duvaklı cıkmadan kadın oldular sen hiç ses etmedin kızların o kocadan ona kactı hep örttün, nenem ablasına dermiş sen hele kızlarının önunde oynasırdın esnafla bile adın cıkıktı diye.. neler nelermiş yaslandılar o bacısını gormeden duramıyor o durmuyor nenem bizde sıkılırdı hele arayın bacımı gelsin derdi kdın gelirdi gene atısırlardı sen az yangın degildin yasın kac oluktu hLa koca diye yanıyodjn der. ama o eskiden öfkeli olan lavgaları simdi hiç ayrılmadan gülerek yapıyolardı. Nenem vefat etti tabi bacımda bacım diye gitti. Yaslandılar unuttular. Ben de ergenken annemle her dk kavga ederdim evden kcmıslıgımda var sjsjf ama suan evliyim cocukluyum gülüyorum o hallerime anneme diyorum kız anne sana ne cektirmişim. Ya ilerde pişman olacagınuz seyler soylemeyin yapmayın imtihar mimtahar hele cocuklu br kadının evladına annesizlk kaygısını yasatmaya hakkı yok. Yaşı bası vardır anne babanın he de geç herseyi tkacak kadar stres yapmayın gercekten bir zaman gelihor unutuluyor

e yani. diyorsun ki annem şöyle kötü babam böyle berbat psikolojimi şöyle bozdular. ya hu intihar edip kendi çocuğuna bunu yaparsan senin çocuğunun hayatı boyunca asla düzelmeyecek psikolojisini nasıl görmezsin. o garibana anama babama ceza vericem diye nasıl böyle bir miras bırakırsın. kendine gel! son olarak annen de baban da değişmez. annen için yevmiye kaçış. alışkanlık falan değil. baban ölmeden sizde hayat normale dönmez maalesef. ama sen kendi ailen ve çocuğuna odaklan. ha intihar etsen babanın yapacağı ben onun cenazesine gitmem o cehennemlik demek olacak değil mektup kitap da yazmış olsan. netice de b. k yoluna gitmiş olacaksın. o yüzden onları öyle kabul et hayatına bak

İşte kıyamıyorum ki... annem neyse de babamı yani öyle çok seviyorum ki hem öfkeliyim hemde kızım dese içim eriyor. Ama böyle gitmeyecek çünkü soyleyemediğim hersey bana zarar verıyor. Birgun yuzlesecegız hersey ınceldiği yerden kopacak, kuş gibi hafıfleyeceğim. Teşekkür ederim yorumun için MissCherryBlossom

Çok haklısınız teşekkür ederım...

Teşekkür ederım değerli yorumunuz için çok haklısınız. Uzaklaşmak ve affetmek... her ikisinide başaracağım.

baban tipik yobaz annen tipik yobazın baskılarından kaçmak için gerizekalılaşmış duyarsız kadın. gülse birsel in aile arasındaki gülümser karakteri gibi mala bağlamış. ama sana çok kızdım. canıma kıyıp aileme acı çektirmek istiyorum derken geride bırakacağın çocuğun ne hissedeceğini düşündün mü hiç. bunu ona yaparsan senin anne babanın anne babalığından ne farkın kalacak. sen de bir çocuğun hayatını mahvetmiş olacaksın. bu ne saçma bir düşünce!

Cano anan baban ebeveyn olamamış diye niye ölesin, kafandan intihar fikrini toptan at. Anne babanda akıl olsaydı öyle davranmazlardı sen ölünce birden aydınlanacaklar mı sanıyorsun? Bu kız niye öldü şimdi alla alla biz ne yaptık derler anca. Çık karşılarına, burda yazdıklarını söyle yüzlerine sonra da çıkar hayatından ikisini de tek yol ben böyle görüyorum.

Bi tanıdığım vardı. Kızın babası aynı sizin babanız gibi. Kız kabul etmedi, açıldı, okudu vs... aradan zaman geçti barıştılar, baba eski baskılarından pişman bile oldu. Şimdi çok daha iyiler. Yani küsseniz bile belki daha hayırlısı budur dersiniz.

Maalesef başka şehirde düzen kurma şansımız yok. Teşekkür ederım yorumunuz için