Çok güzel sözlermiş, lakin benim için oluru yok. mucize diye bir şey varsa eğer belki o zaman :)

Çok zordur hem de... camgemi

İnsanın çok yakın olup arasında hiçbir bağlantısının olmaması diyeyim sen anla... Ama zor işte. yakında olsan uzakta olsan hiç tanımasan da platonik takılmak zor. Sen hayallerinde bir yere yerleştirdiğin, olmasını istediğin adamı seviyorsun. Kendi benliğini değil. Hatta sözde ki gibi, sevgini seviyorsun...

platonik gerçekten zor.. hem güzel hem kötü. denildiği gibi sandığın adamı seviyorsun resmen, belki de hiç öyle biri değil ama inandırıyorsun kendini bir şeye ve körü körüne seviyorsun..

en güzelidir belkide... kendi dünyanda beyaz atlı prensinle mutlu olmak... en güzel aşkı yaşamak... en içten duygularla... en temiz mutluluktur belkide...

en güzel, en saf duygular, ancak aynı anda en çok can yakma özelliğine de sahipler.. çıkıp-ayrılsak en azından kokusunu, gülüşünü, ne yaptığını ne ettiğini bilir insan, o bile bana yeterdi inanın..

neden ki :/ anlatırsan dinlerim canım..

Gönlüm dilime dargın, dilim gönlüme.. Gönlüm duygularını anlatamadığı için kızarken dilime, dilim anlatamayacağı şeyleri düşündüğü için kızıyor gönlüme... Aşık olmakla sevmek arasındaki farkı sormuşlar: Cevaplamış Şems:"Senin baktığına herkes bakar; ama senin onda görebildiğini herkes göremez. Herkes aşık olabilir; ama hiçkimse senin gibi sevemez. Tek fark sensin.. "Seni özel kılan; sevdiğin değil, sevgin" . Şems-i Tebrizi bu sözler sanki beni anlatıyor.. yüreğim sızladı okurken..

zordur karşılıksız sevmeler.

yanımdaydın, karşımda, o güzel gözlerinle, etkileyici sesinle karşımdaydın.. diyordun ; Günlerden sonra bir gün, Şayet sesimi farkedemezsen, Rüzgarların, nehirlerin, kuşların sesinden, Bil ki ölmüşüm. Fakat yine üzülme, müsterih ol; Kabirde böceklere ezberletirim güzelliğini, Ve neden sonra Tekrar duyduğun gün sesimi gökkubbede, Hatırla ki mahşer günüdür Ortalığa düşmüşüm seni arıyorum.. ne çok isterdim, bir kez de benim için okumanı şiirlerini, bir kez de biz el ele, göz gözeyken okumanı.. evet, tam 8 ay önce gördüm seni, karşımda şiir okuyordun, ikimizde programdaydık, şiir çalışmalarında, ben ; İclal Aydın"dan Seni Seviyordum'u okuyordum, sense Cahit sıtkı'dan desem ki yi.. ilk orada tutulmuştum sana, ilk orada vurulmuştum.. sonra her hafta yan yana geliyorduk, ama ne sen geldin tanıştın benimle, ne de ben cesaret edebildim seninle muhabbet edebilmeye, böyle böyle tam 3 ay geçti ve çalışmalar bittii.. şimdiyse sadece okulda görüyorum seni, her tenefüs ama uzaktan. bazende yakından :) öyle mutlu oluyorum ki o anda, dünyalar benim oluyor.. evet seviyorum seni, hemde deliler gibi, her kafamı yastığa koyduğumda gözlerimden damlaları yastığa akıtan da sensin, her gördüğümde mutluluktan beni dünyanın en mutlu kızı yapan da.. Seviyorum seni platoniğimm.. resusitasyon