Evet bu tür şeyler yaşamak insanı yoruyor yaşam enerjisini tüketiyor. Sizde en kısa sürede atlatırsınız umarım. Boşandığınıza pişman olmamanız çok güzel ama en önemlisi bu.

Değil mi bunu atlattıysam neler neler atlatırım. Biliyorum farkındayım. Bu siteyi gerçekten çok seviyorum burdaki kadın dayanışmasını. Hepiniz iyi ki varsınız. Şu iki cümle öyle iyi geldi ki bana

4 ay kadar oldu boşanalı. Bir gün iyiysem ertesi gün kötüyüm. Sabah kötüysem akşama doğru iyiyim. Bir an oluyor en mutlu olduğum an aklıma eski eşimle ilgili bir şey geliyor ve anında kötü oluyorum. Buda sürecin bir parçası diye düşünüp günlerin geçmesini bekliyorum. Sizinde boşanmanız yeni sayılır. Bir yıl ne ki. Birde bu süreci tam atlatmadan yeni bir ilişki ve yeni bir ayrılık. Yani sanki unutacak iki kişiniz var gibi. Önerilerim bol bol kitap okuyun, inancınıza uygun ibadet edin, arkadaşlarınızla görüşün, yalnız kalmak isteyince kalın, düşünün, hatalarınızı tespit edip kendinizi iyileştirin. Bir süre dinlenin. Bende kötü olunca geçecek bir hastalık gibi bakıyorum bu durumuma. Üzerine birde ailemle yaşamaya başladım ve asla onlarla da anlaşamıyorum. Kalabalık bir aileyiz ve dün daha büyük tartıştık ve bir odada tek başıma oturuyorum. Yaşadığım her hangi bir olumsuzluk boşanma acılarımı daha da tetikliyor ama ailem maalesef bu konuda pek anlayışlı değiller. Birde siz başka bir ayrılık daha yaşamışsınız bu süreçte. Boşanma travmanızı tetikliyor. Zamana bırakalım, iyileşmek ümidiyle...

Ne güzel yazmışsınız çok teşekkür ederim. O kitabı bende çok duydum alıp okuyacağım en kısa zamanda. Geçecek biliyorum. Bunların hepsi geçecek. Ama bir süre böyle olacağım galiba ağlamamı durduramıyorum bu aralar malesef. B

O kadar iyi anlıyorum ki sizi. Umarım tek başınıza yaşama imkanı bulursunuz. Aslında ayrılık bile yaşamıyorum çünkü bi ilişkim bile yoktu. Bu adam var mıydı neresindeydi hayatımın bilmiyorum. Ben anlam yüklemişim hep sanki ben yüceltmişim. En azından artık neye üzüldüğümü biliyorum bu da bir şeydir diyorum.

Çivi çiviyi söker

Bende şuraya bir köşeye iliseyimde gelecek yorumlari okuyayım benimde ihtiyacım olan bir mesele çünkü...

Yalnız vakit geçirmeyi sevmekle başlayabilirsiniz. Bunun için bir kaç onerim var, zamanında bende işe yarayan. 1) tarzınıza göre sürukleyici bir şeyler okumak. Aşk veya gerilim romanları çok kafa oyalar ama sürukleyici olacak. Cantada taşınacak. Metroda, cafede vs yalnız hissedersen okumak icin. 2) Tek başına gezmek. Bunu da güzellestirmek icin amaç oluşturmak lazım mesela Beşiktaş'taki bilmemne cafesindeki çok meshur tatlıyı deneme turu, sonra da bilmemne semtindeki buyuk kitapcıya uğrayacağim oradan da sinemaya gibi. 3) zayıflamak, bir hobi öğrenmek gibi hedefleri başarmak icin calışmak. Ama dikkat yalnızlığa çok alışinca insan başkaları yük gibi gelir :)

Destek aldım halen de alıyorum. Faydasını asla inkar edemem ama bi noktada tıkanıp kaldım aşamadığım bir şeyler var. Dediğin gibi dengemi bozdu bu kişi tamamen birdaha hayatımda olmasına izin vermeyeceğim o nedenle o kapıyı kapattım. Eski eşimle de arada sırada konuşuyoruz ona dair bi özlemim yok sevgim çoktan bitmişti. Ama onu suçluyorum çoğu zaman o nişanı atsaydım evlenmeseydim hayatım çok farklı Bi noktada olurdu belki demekten kendimi alamıyorum. Bazen de bu evlilik bana bir sürü şey öğretti diyorum. Kendi içimde de böyle gelgitlerim oluyor. Yalnızlıkla barışmak bilemiyorum bu konuda bazen iyiyim bazen de tökezliyorum. Günlerce evde yapayalnız oturuyorum mesela sıkılmıyorum da iyi tamam oldu bu iş diyorum. Bazen günler farklı hissediyorum kimsesiz gibi.

Siz birisini sevmiş evlenmissiniz olmamış ayrilmissiniz. Onu unuttuktan sonra kalani hikaye gibi.

Pratik cevaplari cok seviyorum.

Neden size bu kadar acı çektiren bir adamı unutamıyorsunuz?Çünkü onunla yaşayamadıklarınız var, yarım kalanlar var, acabalar var.. Eski eşinizle her şeyi yaşadınız. Yani filmin sonunu biliyorsunuz. Eski eşinize karşı kizginliginiz kalmadığı için ozlem de duymuyorsunuz. Oysa ona çok kızgınsınız, öfke dolusunuz, yaptıklarını haketmediginizi düşünüyorsunuz. İçinizde kalan, söylenmemiş çok şey var. Siz bunlari ona söyleyip bütün öfkenizi kustuktan sonra unutmaya başlayacaksınız. Tipki bir yanardağ gibi. Önce lavlarinizi puskurtmeniz gerekiyor. Sonra daha az özlemeye başlayacaksınız, belki bir ses, bir koku, bir film ya da bir müzik onu hatırlatacak size. iciniz bi cızz edecek ama eskisi kadar üzülmeyeceksiniz. Belki tamamen unutamayacaksiniz ama alışacaksınız.

Meşgale bulmak

Sadece Şeyma kitabını okuyun

Emin olun asla kendini nesneleştiren biri değilim. Demek istediğim farklı bir şeydi aitliğe dair. Evet zaman lazım farkındayım biliyorum. M Msspinkie Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Seneler öncesi sizi kendi problemim için yazıları okurken görmüştüm. Şimdi profil resminizden tanıdım ve boşandığınızı görünce çok şaşırdım, çünkü en son sorunlarınızı düzelttiğinize rast gelip okumuştum. Bana gelince benzer sebeblerden ötürü bende boşandım ve pişman değilim. Fakat sonradan sevdiğim kişi bana derin yaralar açtı, unutabilmek ve kabullenebilmek için çok uğraş verdim hala daha veriyorum. YORULDUM artık... kalbim yorgun, bitkin, hayat sanki siyah beyaz gibi rengini ve heyecanını kaybetmiş gibi. Halbuki hayatımda şükredecek o kadar çok şeylerim var ki... ve ben değmeyecek bir yalancı için hayatımı sönük yaşıyorum. Ama biliyorum ki onunla olsaydım çok daha pişman ve üzgün olurdum, çok şükür ALLAH gerçek yüzünü gösterdi. Bir söz var, " olmadı diye sızlandığın duaya, gün gelir olmadı diye şükredersin"... o kadar doğru ki! Evet şükrediyorum ama diğer yandan kalbim sızlıyor böyle saçma sapan kısır bir döngü işte.

1 sene daha beklemene gerek yok Madem işin var sosyal hayatın var gez toz arkadaşlarınla daha çok vakit geçir. Sosyal ortamlarda illa ki bulursun kendine yakın olacak birini

Evet bunu yaptım engelledim her yerden öbür türlü arar mı yazar mı diye bekliyorum ben bekleyecektim eminim. Stolk yapmayı da bıraktım instagramdan da engelledim. Düşünmeyi de bırakırım umarım.

Merhaba hanımlar epeydir konu açmıyordum. Bir süredir kendimle cebelleşiyorum sonra dedim ki en zor zamanlarımda buraya yazdım hep şimdi neden yazmıyorum. Boşanma dönemimde de evliliğimle ilgili sorunlarla da buraya konu açtım hep ve sizin desteğinizi hissettim bana hep iyi geldiniz. 32 yaşındayım boşanalı 1 yıl olacak nerdeyse. Biri girdi hayatıma ne olduğunu bilemediğim gel gitli bir ilişkimsi gibi bir şey yaşadık. Ama artık olmuyor bu belirsizlik beni yordu bende gemileri tamamen yaktım. Bu kişiyi unutmak istiyorum. 1 2 gündür hep ağlamaklı moddayım. Biliyorum hayat devam ediyor edecek etmeli ben de güçlü bir kadınım ama bu kişiyi sevmişim bi şekilde işte. Onu hiç tanımamış olmayı dilerdim. Siz birini unutmak için neler yaptınız ne işe yaradı sizde? Bir de ailemden çok manevi destek göremedim bu süreçte. İşim gücüm var çalışıyorum sosyal bi hayatım var. Ama böyle bazen kendimi köksüz gibi kimsesiz gibi hissediyorum. Birine ait olmak istiyorum ait hissetmek istiyorum. Hayatımda illa biri olsun kafasında da değilim yalnızlıkla da güzel baş ediyorum şikayetim de yok bundan. Ama bazen böyle hisler geliyor bazen de geçiyor. Öyle işte yazmak istedim sizlere.

Boşanmanın üzerinden fazla zaman geçmeden yeni bir ilişki kurunca fazla anlam yüklemişsiniz. ihtiyaç duyduğunuz şeyleri çook yakından tanıyorum.. hep çocukluktan gelen boşluklar.. ama inanın sağlıklı bir ilişki bir başkasına ihtiyaç duymadan bir başımıza mutlu olabilmeyi öğrendiğimizde kurulabiliyor ancak. bunu da ben 30 küsür yaşımdan sonra öğrendim...

Geçmişte yaşadığım ayrılıklarda en iyi ilaç eğer okuyorsam derslere asılmak, çalışıyorsam işe yoğunlaşmak oldu. Her ikisinin sonucunda da hem çok hızlı unuttum hem de odaklanmanın sonucunu yüksek başarı ile aldım. Tavsiye ederim.

Birine ait olmak, sevmek, sevilmek istemek kişiyi, bir eşya yada obje yapmaz. Şu lafı söylemekten vazgeçin artık ya.

Çok sevindim. Bence bizlerin durumu damdan duseni damdan dusenin anlaması ❤

Nemi bence bir kac yil sonra yada nebilim bi zaman sonra bunumu sevmişim yada boşa üzülmüşüm diyecegini dusun ve kendini baskasini severken bulacağını da..

Daha gençsiniz size iyi gelen biri çıkar, hayatta umutsuz olmamak gerekiyo bunu kendime de sık sık hatırlatıyorum.

Yani çok uzun zamandır evde kanepede tek başıma oturuyorum bilemedim ki kitaplar okuyorum terapi alıyorum. Geziyorum hobilerim var işim var vs. Ama bu farklı bir ihtiyaç demek ki yani öyle tek başına yapamayan birilerine yapışan bi tipte değilim. Ama evet sevmek sevilmek mutlu olmak ve de mutlu etmek istiyorum. Boşanmanın üzerinden de ne kadar zaman geçmeli bilmiyorum. 1 yıl daha mı bekleyeyim ne yapayım kafam karışık bu konularda açıkçası. Zaman lazım tamam ama hayat akıp geçiyor bi yandanda.

Sonradan tanıdığınız bu kişiye fazla anlam yüklemiş olabilirsiniz. En basitinden aldığınız yaraları kapatacak, iyileştirecek biri olarak görmüş olabilirsiniz. Yani hayal kırıklığına uğramışsınız. Yas tutmak durumu kabullenip, acını özgürce yaşamaktır bana göre. Çekilecek acıyı ertelememek. İradeye hakim olmaktır. Zordur ama sonu güzeldir.

Acı ama maalesef bunun kolay ve kısa bir yolu yok. Olsaydı asırlardır hepimiz bunu yaşıyor olmazdık. Sadece bu acıyı, duygusal boşluğu, hayal kırıklığını, yenilgiyi hafifletecek yolları deneyebilirsiniz. Bunları saydım çünkü bir sene kadar önce aynı hisleri bende yaşadım. Şu an baktığımda niye yaşatmışım bunları kendime diyorum ama yaşıyoruz yaşayacağız. Yapacak olduğumuz tek şey aklımızı meşgul tutmak. Benim en büyük yardımcım işim oldu. Sağlıkçıyım ve yoğun çalıştım şansa bu bir seneme denk geldi ve aklım hep meşguldü. Arkadaşlarımla çok vakit geçirdim. Her yalnız kalıp hülyalara daldığımda birini aradım hadi çıkalım diye. Düşünecek vakit bırakmadım kendime. Yani akıntıyla mücadele ettikçe dibe batarız, yoruluruz. Pembe fili düşünme diye bir kitap okumuştum çok hoşuma gitmişti tavsiye ederim. ne kadar kendimize içinde olduğumuz durumu hatırlatır nasıl kurtulacağım diye düşünürsek o düşünce hep aklımızda olur. Akışına bırakın derim. Düşünmeyeceğim diye zorlamayın kendinizi çünkü daha çok düşünürken bulacaksınız bu sefer kendinizi. İpleri gevşetin, salın. Anı yaşamaya, gerçekten dolu dolu yaşamaya çalışın. Bu hayat bizim. Acılarla mutluluklarla bizim. Bir daha bu günler gelmeyecek. Tadını çıkarın her duygunun. Dilerim mutlu günleriniz olur :)

seni su an en cok ben anliyorum galiba. yorumlari okumaya geldim, bana da fikir olur..

birini unutmanın hızlı yolu falan yok açıkçası. hislerle alakalı. yoğun şeyler beslediysen unutman da zaman alıyor. ama onu taze tutacak her şeyi ortadan kaldırman lazım yoksa çok zor yani. ve bir ilişki bitiminde hemen yeni birini tanımaya başlamak insanın dengesini daha kötü yapıyor. insan kendine zaman vermeli. ben de unutmaya çalışıyorum, bence oyalanacak şeyleriniz varsa çok şanslısınız. ben evden çalışıyorum, evde tüm gün yalnızım bi akşamları annem geliyor onda da akşamlarım tv karşısında bomboş geçiyor yani. arada bi dedikodu yaparız başka da bişey yok. evde değil de ofiste çalışıyor olsaydım şimdiye dek çoktan unuturdum. insan görmez oldum ben yani. kendi başına dışarı çıkmayı seven biriyken şimdi parmağımı kaldırasım gelmiyor. bu aralar yeni giysiler falan almaya zorluyorum kendimi. valla çok yakında giyinip süslenip kitabımı dergimi de alıp gidip dışarılarda gezeceğim boş zamanlarımda. onun için kolay, çevresi geniş, samimi arkadaşları yanı başında, iş günleri desen zaten yoğun ve kaos içinde geçiyor, çok boş zamanı olan biri değil ben aklının ucundan geçmiyorumdur yani. hayatımı değiştirmem lazım. ama sorun şu ki beni hiçbir şey heyecanlandırmıyor. heyecanlandıracak bişeyler lazım. bir insanı, ilişkiyi kastetmiyorum. yeni hobiler, belki yeni sosyal çevreler, yeni merak konuları gerek...

Untmanin en kestirme yolu hakkinda konusmamak tum iletisim yollarini kapamak birde onu dusunmemek jet hiziyla unutursun

O da ayrıldı Gerçi o benim gibi acı çekmiyordur partilere akmaya başlamıştır. Her şey sınıfsal her şey aşk acısı bile jshshaj

Evet çok gereksiz anlam yükledim bunu hak etmeyen birine. Oldurmaya çalıştım bir şeyleri zorladım sanki. O çocukluğa çok daldım inanın 1 yıldır terapi alıyorum. O küçük incinmiş ihtiyaçları karşılanmamış çocuğu anlamaya çalışıyorum hep.

Birine ait olmak kötü bir tabir. Eşya değilsiniz. Kısa bir yolu da yok maalesef zaman lazım.

yas tutmadan geçmez. yas tutmaktan korkar ve kolaya kaçıp gurursuzluk yaparsak bir süre sonra stockholm sendromu yaşarız. Bize acı çektiren kişiyi daha da yüceltmeye başlar ve zavallı bir insana dönüşürüz. o yüzden yasımızı tutup ve özgürleşmeliyiz. Başka yolu yok maalesef

Evet sen de haklısın tabi herkes kendi hayatından örnekler veriyor. Bence ben çok yanlış bir kişiye bulaştığım için böyle hissediyorum. Ama atlatacağım aşacağım o gereksiz vakayı da. Umarım sende en kısa sürede tatile çıkarsın ve de iş yükün azalır.

Valla sevgili konu sahibesi sen sevgi, aşk istiyorsun ihtiyacın var bell ki Kişisel gelişimci ablalar gibi önce kendini sev yalnızlığını sev vb yazmicam, evliliğinde duygusal tatmin bulamamışsın belli eee yani zaten uzun zamandır yalnızsın pratikte daha ne kadar yalnız kalıcaksın Yeni aşklara yelken aç derim, bu ne olduğu belirsiz heriflerden bir halt almıyor yıprandığınla kalırsın. Daha düzgün erkeklere yönel mutlaka gönlünü hoş tutacak, sevecek, değer verecek biri vardır dışardaYeni insanlar tanı bence, yok mu sevgili bulacak bir kanka?

Hayatım son 1.5 senedir kanepede bilgisayar basinda geciyor evdeyim diye iş yükü de artti üstelik izin de kullanamiyorum disari da çıkamıyorum gerçekten benden daha sosyalsin. Sukret otur demiyorum tabii ama sevmek sevilmek her insanin ihtiyacı olsa da acele etme. Şahsen 35ime girmek üzereyim sanirim ben çoktan vazgecmisim bir yanim biri olsun diyor diger yanim boşver olmuyor iste kabullen diyor. Içinde bulunduğum psikoloji senden daha iyi olmamakla birlikte idare etmeye çalışıyorum üstelik evlenmedim bosanmadim uzun sureli iliskim de olmadı yani belki burada senden ve bir cok hemcinsimden daha cok ihtiyacım bile olsa ben artık çok dert etmemeye çalışıyorum. Emin ol gezmek hayatin tadını cikarmak bile büyük nimet, ben 2 senedir yıllık izin bile kullanmadım, tatil hak getire. Yani demem o ki, sen bosanmayi atlattığından bile emin degilsin acele etme.

Bende aynıyım ailemle hiç anlaşmayorum eski kocam çok kötü olmasina rağmen acaba sorusu aklıma gelmiyor değil çünkü hiç iyi bir ortamda yasımı yaşamıyorum W

Bende o yorumları görünce bi afalladım açıkçası. Kendimce feminist okumalar yapan biriyim çünkü. Acaba dedim çok mu yanlış bir ifadeydi bu.

Ben ayrıldığımda birkaç gün ağlamaklı moddaydim dedim kendine gel ve çözüm ürettim. Reformer pilatese başladım. Orada yeni çevre ıyi geldi. Her akşam gittim ve bir iki ay sonra taş gibi vücudun oldu. Yürüyüş yaptım uzun uzun. Kuaföre güzellik salonuna gittim sac cilt bakımı yaptırdım. Yeni elbiseler aldım. Dag yürüyüşlerine gittim yenu arkadaşlar edindim. Bir süre sonra daha az aklıma geliyordu. Fit ve güzel olunca çok daha özgüvenli oldum. Yanı evde ağlayip harap olmak yerine kendinizi her anlamda yenileyin çok iyi gelecek.

Evet bunların hep farkındayım. İlginçtir ki 6 yıl evli kaldım eski eşime dair özlem vs duymadım hayatımın zor anlarında onu aramadım vs. Ama bu kişi hep yanımda olsun istedim zor zamanlarımda onu istedim hayatımda çok istedim ama olmadı. Neyse ki artık kabullendim. İnsan çok garip yıllarca aynı yastığa baş koyduğu insanı unutuyor dengesiz belirsiz şeyler yaşatan birini unutamıyor. Yas nasıl tutulur peki napmalıyım naparsam sağlıklı olur?

Köklenmek, ait hissetmek duygularını ben de kendi icimde sorguluyorum cogu zaman. Ama bu bir erkeğe ait olmak değil. Ben cok yer değişikliği yaptığım ve her an tasinmaya hazir oldugum icin artık kurulu bir düzenim olsun istiyorum seninki biraz daha farklı. Insan sevmek ve sevilmek ister, bu cok normal. Eski konuyu hatırlıyorum boşanmanin üzerinden bile bir sene geçmiş zaman ne hızlı geçiyor, o konudaki gelgitlerini hatırlıyorum eski esinle ilgili. Aslında sen kendi yalnızlığınla tam barışamamışsın. Nasıl dogru ifade edilir diye düşünüyorum. Yani bosanmanin akabinde bir ilişki yasamissin belki de boşanmanın, eski esle olan bagliligin izlerini bitirmek icin zaman lazim. Sonrasinda yalnız olmanin da keyfini cikartabilmelisin. Kendinle mutlu olduğunda zaten o mutluluğu paylasmak isteyen biri hayatına girecektir. Fakat hayatina giren kisi senin dengeni daha da bozmuş. Bu iyi bir durum değil. Sevmiş de olsan, gitmesini kabullenememissin. Halbuki birlikteyken de dengesizlik seni mutsuz etmis. Ee o zaman bitmesi neden üzüyor ki? Bu tek basina sevgiyle aciklanamaz. Boşanma sonrası herhangi bir destek aldin mi?

Köklerimizin olması için hayatımızda biri olması gerekmez. Tek başımıza da köklerimiz var bence. Birine ait olmak kavramı da güzel gelmiyor bana. Birbirimizin hayatında oluruz sadece. Birbirimize sahip olmayız. Şahsi fikrim. Hayatımdan birini çıkarmam gerekiyorsa kim olursa olsun, neden hayatımdan çıkarmam gerektiğini hatırlatıyorum kendime. Yeterli oluyor.

Bunu okuyunca çok şaşırdım çarşamba gününe başlıyorum çünkü Pilatese bende dün randevu aldım. Hadi inşallah darısı benim başıma