Çocukluktan bazı kalıntıların var. Ailene olan ani parlamaların da ya kızgınlığından ya da bastırdığın kinden geliyor. Evin içinde şiddet olması, anne baba tartışları en büyük etken tanımladığın ruh durumu için. Eğer anne baba arasında iletişim sorunu yoksa öz güven veremeyecek şekilde ilgisiz kalınmış. Ama sende kesin bir kalıntısı var geçmişe yönelik. Anne babana karşı ani patlamaların da bazen "keşke daha farklı şeyler öğretseydiniz" in kelimeye dökülmemiş hali. Sende hangisi var?

hele bi kendini sev.. içte uyum yoksa dışta hiç olmuyor..

Bu durum eşini döven erkeklerin durumuna benziyor dışarda sosyal bir çevre edinememis bunun baskısını hissedip eve gelince hirsini eşinden çıkarıyor öncelikle etraf odaklı yasamayalim kendi degerimizi bilmek için illa onlarca arkadasa gerek yok siz kendi değer noktanizi tam oturtamamissiniz arkadaşlık ve sosyalligi düşünmeden öncelikle bunu oluşturmaya çalışın ilgi çekmek için konuşma konularında kendinizi zorlamayın akışına bırakmaya çalışın Hiç sevmedi

Çok haklısın. Aile başka. kötü davranilmayi asla haketmiyorlar. Onlar benim canim kanim. OTE="cryptic, post: 37006444, member: 236598"]en önemlisi ailen nazın onlara geçiyor, gücün onlara yetiyor diye bunu yapmamalısın.. çünki onlar kalıcı riyakar davranmazlar seni candan sever ve iyiliğini isterler başka kimse bunu yapmaz kimse Cok

psikologluk durumu yok aslında istese kendisi başarabilir.. dışarıya sabırlı olabiliyorsa ailesinede olabilir pekala.. ama başa çıkamazssa gitsin tabii breakingbadd ♥JUSTist♥ tek ayak

Herşeyin farkında olduğuna göre hatalarını düzeltmeye başla, başkalarına kendini ezdirip ailene bağırıp çağıracağına tam tersini dene başkalarına göz göre göre hakkını yedireceğine savun.

Hiçbirisi. Aileme belirli bi kinim kizginligimdan degil o an olan bir olayi buyutuyorum. enIpek, post: 37009811, member: 180514"]Çocukluktan bazı kalıntıların var. Ailene olan ani parlamaların da ya kızgınlığından ya da bastırdığın kinden geliyor. Evin içinde şiddet olması, anne baba tartışları en büyük etken tanımladığın ruh durumu için. Eğer anne baba arasında iletişim sorunu yoksa öz güven veremeyecek şekilde ilgisiz kalınmış. Ama sende kesin bir kalıntısı var geçmişe yönelik. Anne babana karşı ani patlamaların da bazen "keşke daha farklı şeyler öğretseydiniz" in kelimeye dökülmemiş hali. Sende hangisi var? Hicbirisi

Ben kendi aileme duskunlestim hayatta onlardan baska kalici dost yok O yuzden onlari Uzmemeye calisiyorum sende ufak hayirlar soyle Yanliz olmaya alismaya calis Benim oylesine konustugum bir cok kisi var dost diye gorduklerimde ama herkes gecici kimsenin hayatinda istedigin kadar zaman ayiramaz ama aile oyle mi Onlardan birine bisi olsa cok uzulirsun Bak ben tek cocugum kardesim olsa diye neler vermezrim kardesin var sukret Ileride el icine karisinca keske kardesim var dersin

Bu yaşta bu durumu yaşamanın zorluğunu anlayabiliyorum. Bana göre arkadaşlık kuramamanızın nedeni içi boş konuşmanız değil. Farklı bir insansınız. Toplum normallerine uymuyorsunuz. Bu yüzden toplumla anlaşamıyorsunuz. Kendi düşüncelerinize, inanışlarınıza göre birilerini bulabileceğiniz ortamlara girmeniz lazım. En çok sevdiğiniz ilgi alanlarının listesini çıkarın. Size en yakın hissettirenleri... Mümkünse o alanlarda kendinizi geliştirebileceğini kurslara gidin. Orda arkadaş olacağınız birilerini bulabilirsiniz. Başlangıç için bu alana ilgi duyanların toplandığı bir internet sitesi varsa oraya üye olmayı ve internetten o insanlarla konuşmayı deneyin. Sanal diye önyargılı olmayın, uzun yılların etkisi var üzerinizde... Böyle küçük adımlar atmak bile sizi rahatlatacaktır. Son olarak da topluma uymak zorunda değilsiniz. Bu şekilde de tamamen normal birisiniz. Herhangi biriyle arkadaş olmak zorunda hiç değilsiniz, zaten olmayın da... Arkadaşınız olacak özelliklerde biriyle arkadaş olun. Öbür türlü o arkadaşlık sizin de hoşunuza gitmez. Kendinizle ilgili şüphelerinizden kurtulduğunuzda ailenizle olan ilişkiniz de düzelecektir, hırçınlık azalacaktır. Çünkü böyle hissetmenizin nedeni onlar değil, sizin bu yaşadıklarınız. Öncelikli olarak değiştirmeniz gereken ailenize olan davranışlarınız değil, çünkü sorunun kendisi devam edecek ve ailenize iyi davranmaya başlasanız bile çok zaman geçmeden yine patlamalar yaşayacaksınız. Kendinizin peşine düşün, önce bunu yapın, size uygun ortamlarda, size uygun insanlarla birlikte olun.

mutsuz olduğun için en ufak şeye parlıyorsun belkide... sevdiklerine daha çok nazı geçer insanların, onların sevgisini kaybetme korkun yok demekki.

Canım degerli yorumun icin cok tesekkur ederim. Farkli bi kisilik miyim bilemiyorum ama topluma uyum sağlamak zorundayim çünkü toplumda calisiyorum bi de herkesin birbirine işi düşüyor e haliyle bnm de tabii. Arkdslik bnm icin onemli. Bi kere kendi acimdan. Cunku icimdeki enerji duygu dusunceler hep ben de kaliyor paylaşım olmuyor bir de arkadasi yok kimse sevip saymiyor diye yakinlarim da az cok kucumsuyor beni. Halbuki ben katil ya da dolandırıcı ya da baska yuz kizartici bi suc islemis de yalnizlastirilmis degil kendi kendimle bi kere tam olarak barisik olamadigimdan iletisim kurmada zorluk ceken ve dolayısıyla yalniz kalmis olan biriyim. E="Funda08, post: 37006750, member: 222282"]Bu yaşta bu durumu yaşamanın zorluğunu anlayabiliyorum. Bana göre arkadaşlık kuramamanızın nedeni içi boş konuşmanız değil. Farklı bir insansınız. Toplum normallerine uymuyorsunuz. Bu yüzden toplumla anlaşamıyorsunuz. Kendi düşüncelerinize, inanışlarınıza göre birilerini bulabileceğiniz ortamlara girmeniz lazım. En çok sevdiğiniz ilgi alanlarının listesini çıkarın. Size en yakın hissettirenleri... Mümkünse o alanlarda kendinizi geliştirebileceğini kurslara gidin. Orda arkadaş olacağınız birilerini bulabilirsiniz. Başlangıç için bu alana ilgi duyanların toplandığı bir internet sitesi varsa oraya üye olmayı ve internetten o insanlarla konuşmayı deneyin. Sanal diye önyargılı olmayın, uzun yılların etkisi var üzerinizde... Böyle küçük adımlar atmak bile sizi rahatlatacaktır. Son olarak da topluma uymak zorunda değilsiniz. Bu şekilde de tamamen normal birisiniz. Herhangi biriyle arkadaş olmak zorunda hiç değilsiniz, zaten olmayın da... Arkadaşınız olacak özelliklerde biriyle arkadaş olun. Öbür türlü o arkadaşlık sizin de hoşunuza gitmez. Kendinizle ilgili şüphelerinizden kurtulduğunuzda ailenizle olan ilişkiniz de düzelecektir, hırçınlık azalacaktır. Çünkü böyle hissetmenizin nedeni onlar değil, sizin bu yaşadıklarınız. Öncelikli olarak değiştirmeniz gereken ailenize olan davranışlarınız değil, çünkü sorunun kendisi devam edecek ve ailenize iyi davranmaya başlasanız bile çok zaman geçmeden yine patlamalar yaşayacaksınız. Kendinizin peşine düşün, önce bunu yapın, size uygun ortamlarda, size uygun insanlarla birlikte olun. Canim camdavul 👁 tek ayak

en önemlisi ailen nazın onlara geçiyor, gücün onlara yetiyor diye bunu yapmamalısın.. çünki onlar kalıcı riyakar davranmazlar seni candan sever ve iyiliğini isterler başka kimse bunu yapmaz kimse

Al işte ben. themis1990 canım oğlum

Az önce birsuru sey yazdim kaydetmeden sildi konuyu. Simdi kendimi de sizi de sikmadan yazayim tekrar. Disarda iletisimi olmayan sohbeti olmayan biriyim. Yani konusabildigim kadari ile konusmaya muhabbet ortami oluşturmaya calisiyorum ama çocukluktan gelme bazı kastigim durumlar var insan iletisimlerimde. Ornegin 31 yaşında yim uni mezunuyum calisiyorum. Ve 1tane bile arkadaşım yok. Acaip bir sekilde yalnizlik yasiyorum anlayacağınız. Onceki is yerimden de simdikinden de telefonlastigim biseyler paylasabildigim 1tane bile arkadasim yok. NEDEN? çünkü içi dolu muhabbet edemiyorum. Kendimi sevdiricem saydiricam diye bazen de sacma bi sekilde çiğ davraniyor, basit konusuyorum. Acikcasi kafamda zaten bu endiselerle dolu oldugundan rahat da degilim konusurken cogu zaman. Böyle olunca da insanlar beni basite aliyor arkadaslik kurmuyor. Ben arkadassiz kaldikca da hep mutsuz ve gerginim. Mutsuz ve gergin okdukca da insanlarla kaynatip bi ortam olusturamiyorum. Kisacasi tam bir KISIR DONGU Bu çocukluktan kalma bunu asacagim inşallah mucadele ediyorum. Kendi degerimi hissetmeye calisiyorum. Okuduğum kitaplarin etkisi yavas yavas olmaya basladi Diğer asıl konu ben disardaki insanlara karsi onlarin sevgisini arkadasliklarini kazanicam diye bazen hakkimi bile yedirecek sekilde iletisim kurarken evde aileme zaman zaman terör estiriyorum sinirlendigimde. Ofkemi yenemiyorum. Uzatiyorum da uzatiyorum acaip kalp kiriyorum. Kardesim abla sen bu dilindn cehennemliksin diyor. O derece buyutuyorum kavgayi ankayacaginiz cunku frenleyemiyorum. Sonra kendime gelince de cok üzülüyorum. Bi kere kalp kirdigimdan oburu de vicdanim rahat etmiyor. Etmesin de zaten cunku resmen haklarini yiyorum hakaret ediyorum. Aslinda herseyi dilimden soyluyorum kalpten degil ama sonucta söylüyorum. Vicdanim da sonradan acaip sizliyor cunku disardaki insanlara hakkimi savunurken boyle aslan degilim belki birçok insan evde baska disarda baska ama benim bu farklar cok buyuk. Disarda çok mulayim evde kavgaci gibiyim. Aslinda evdeki bu halimde mutsuzlugumdan kaynakli. Gonlum beynim rahat olsaydi bu kadar uzatmazdim evdeki kavgalari ama dedigim gibi disarda sosyal yonden bir yer edinememis olmam sürekli zihnimde agirlik ve stres olusturuyor. Yine de boyle 2li davranmak kisilik bozuklugu mudur yoksa ben cok mu kötüyüm ki brn kendimi oyle görüyorum. Kötüyüm bence. Bu durumlari nasıl aşabilirim sizce? Psikolog ve psikiyatrist onerisi yapmayin lutfen gittim fayda bulamadim. breakingbadd ♥JUSTist♥ tek ayak

ya anlamıyorum insanları neden bu kadar önemsiyorsunuzki, olduğunuz gibi davranın annenizin babanızın yanında nasıl rahatsanız onlarada öyle davranın, başka insanlar altın kaplamadan yapılmadı, bu arada ailenize karşı yaptığınız haksızlığın farkındasınız, buraya yazıp günah çıkartmak yerine davranışlarınızı değiştirmelisiniz, ozaman vicanınız rahat eder

Dogal olmaya calisma dogal oo

psikologdan öte psikiyatriste gitsin bir süre onu rahatlatacak ilaçlar kullanması iyi gelebilir. çünkü arkadaşın öz güveni yok, sosyal fobisi var var da var. önce rahatlasın sonra kimse için o kadar kasılmayacagını kafasına yerleştirsin

Başka insanlar altin kaplama degil kimsede kimseden üstün degil. Hickimse de mükemmelddeğil. Bunu yavas yavas icsellestiriyorum inşallah. OTE="elifbursa86, post: 37009800, member: 578239"]ya anlamıyorum insanları neden bu kadar önemsiyorsunuzki, olduğunuz gibi davranın annenizin babanızın yanında nasıl rahatsanız onlarada öyle davranın, başka insanlar altın kaplamadan yapılmadı, bu arada ailenize karşı yaptığınız haksızlığın farkındasınız, buraya yazıp günah çıkartmak yerine davranışlarınızı değiştirmelisiniz, ozaman vicanınız rahat eder Bas

doğal olmaya çalışma, doğal ol :) bi derdin mi var? git sana göre en yakın bulduğuna çat çat anlat, bak bakalım dinliyor mu. Senin birşeyler paylaştığını görünce karşındaki de paylaşacaktır :) Genede ne kadar iyi arkadaş bulursan bul, en iyisi aile oluyor. Senin durumunu bazen bende yaşıyorum. Dışardan neşeli esprili biri gibi görünüyorum ama bazen evimde çok kırıcı olabiliyorum malesef

Başka bir psikoloğa git.

Ben sosyal bi insanim bu tarafi haroic bazi dediklerinizi bende yasadim mesela aileme özellikle annme karsi öfke kontrolüm var pat pat herşeyi sayiyorum annemi aglatiyorum resmen ama beşdakika ssonra pismanliktan geberiyorum istemeden yapiyorum psikolugum bana çok destek olmuştu annemde çok destek olmuştu atlattim. Mesela abimde bana hep der evde sesin bize yetiyor anca niye hakkini yiyenlere kedi gibisin der... Hakli olarak... Bunlar hep küçük küçük sorunlari aşmadigimiz icin oluyor.. sorunlarin içimizde kalmasi birikmesi sonucu disimiza yansiyan psikolojik etkisi.. Cümle düşük oldu ama bu saatte toparlayamadim.. Bence güzel bir doktorla halledebilirsin... Aslında doktorlara çok inanmam. Herşeyii insanin kendi düşünceleriyle yonetebilecegi kanaatindeyim. ama bazen bunu ne yazik ki basaramiyoriz.. İzmirde olsaniz size super doktorlar onerebilirdim bu kadar buyutmeyin bunlari kafanizda yoksa daha çok dibe batarsiniz. Hepsi aşılır... Ben neler aştım bi bilsenizzz...