Sonra alır gideriz derken tahmin ettiğim şeyimi söylüyor acaba, sizin çocuğunuzu kendi evine götürüp orada mı bakacak yani sürekli onunla mı kalacak, eğer böyle birşey olursa o bebek kendi evine, ve size nasıl alışacakmış bunuda düşünmüş mü acaba kayınvaliden.

sakayla karisik soyluyo tabi ama al git desem hoplaya ziplaya goturur aslinda niyet iyi ama zorttadanak boyle bisey soyleyince bi kaliyo insan boyle

Rahat yaşamak güzel... acaba diyorum anne olmaya hazır mı değilim ama insan kendini bu tempoya nasıl hazırlar ki...?

hoşuma giden bir cümle var "eğer yalnız markete gittiğinde tatile çıktım sanıyorsan, annesin" diye:) aynen böyle.. 2 yaşında kızım var.. o benim herşeyim.. ama bazen sorumluluk, 7/24 süren tempo beni hırpalamıyor değil.. "anne olmak" dünyanın en zor işi.. uzun ağır bir eğitim hayatım oldu.. sonrasında haftanın 7 günü 3 farklı yerde çalıştım.. eve uyumaya gelirdim ama çok net söyleyeyim sabahtan akşama çocuk bakmanın yanında lafı bile olmazmış o yorgunluğun.. ev işi, çocuk, eş, iş, akrabalar vs vs derken kendime 1 dakikam kalmıyor.. muhakkak aksi durumda anneler de vardır.. herkes kendi doğruları istekleri karakteri doğrultusunda annelik yapıyor.. kimisi rahat kimisi evhamlı kimisi çıldırmış seviyede yaşıyor bu süreci.. ama şu bir gerçek çocuktan sonra hiçbirşey eskisi gibi olmaz.. iyi anlamda da kötü anlamda da.. babalar için aynısı tam söylenemez onlar kendilerinden şahsi hayatlarından çok kopmayabiliyorlar ama anne kopuyor.. istersen sırt çantama bebeği takarım dünyayı gezerim öyle rahatım hayatımı değiştirmem onu hayatıma entegre ederim de.. olmaz.. en basit örneği vereyim "yanında nasıl konuşacaksın eskisi gibi" olmaz.. yani iyi düşün arkadaşım.. aceleci olma.. eşinle planladığınız birşeyler varsa başbaşa muhakkak onları yapın önce.. elif şafak ın "siyah süt" kitabını okudunuz mu bilmiyorum ama sizin durumunuz orada anlatılıyor diyebilirim.. her kadın şu an durduğunuz eşikte duruyor bir süre.. kimisi kısa kimisi uzun.. ama şu var o eşiği geçip de anne olan kimsenin pişman olduğunu duymadım, tüm zorluklara rağmen.. ama eşikten geri dönüp anne olmayı geciktirdiği için pişman olanları bilirim.. bence çok düşünmemek en iyisi.. hazırsanız maddi manevi ne güzel.. kayınvalide konusunda ise söylenecek çok şey var.. anneniz anneanne olacak kv niz babaanne.. görümceniz hala.. eşiniz baba.. herkes daha bir farklı gelecek size emin olun.. çoğunu tanıyamayacaksınız bile.. çünkü onları hiç o sıfatlar altında görmediniz daha.. umarım çok müdahil olmazlar.. sizi özellikle lohusa iken yıpratmazlar.. o zamana çok var.. onu da o zaman konuşuruz :))) sevgiler..

benim gibi düşünen birinin varlığını görmek güzel...

baska sehirde yasiyorlar.. bize gelip kalacakmis.. bi sekilde halledrim ama bunu bertaraf etmek icin bi kivirma yontemi aramak bile beni geriyor.. birak ben dusuneyim dimi

Kaygılarımız ortak... ben de senin gibi düşünüyorum bir çocuğu yetiştirmek hele bu devirde çok zor sanki özgürlüğüm bitecek... iş yaşantımda verimsizleşeceğim kişisel vaktim olmayacak eve hapsolacağım üstümdeki yükler artacak... uykusuz geceler ki uykusuzluğa hiç dayanamam... artı bir de doğum travması... bunları düşününce karabasanlar basıyor beni... üstesinden gelebilecek miyim diye düşünüyorum... ama sanırım annelik hormonlarıyla şimdiki düşünce şekli aynı olmaz ve sanırım annelik duygusu tüm bunlara değer

anne baba olmak birlikte ailemizi buyutmek kulaga cok guzel geliyor ama bir yandan da butun hayatimin degisecek olmasi cok korkuyuyor beni.. erkek gibi buyudum ve hayatimin her alaninda hep soz sahibi olan, kararlari veren taraf oldum.. bazi seylerkontrolum disinda gelistiginde cok etkilenip kafami o olaya takiyorum ve cocuk oldugunda her seyin ipini elimde tutamamaktan korkuyorum acikcasi

mesaj tekrari...

insanın evladından daha büyük bir hediye daha düsünemiyorum dünyada.. olmayan biliyo kıymetini malesef.. keske bitanede benim olsa dünyalar benim olsa.. VisneliPasta

bir de dedigim gibi hic bi zaman eve bagli bir insan olmadim hayatim hep disarida ve tek basima ayakta durma odakli gecti.. ay erkek olsaymisim iyiymis..

Cok inatci degilse esinin ailesi onlar sorun olmaz. Ben bakici istiyorum dersin siz yorulmayin dersin, surekli fikrinu soylersin hamilelik surecinde zorla olacak degil ya. Tabi cok yakin oturuyorsaniz kv nin bakmasi iyi bile olabilir ama gelip sizinle yasamasi cok zor olur. Annelik biyolojik birsey biraz da, surecin icine girince nasil anne olduguna nasil adapte olduguna sasirirsin bile. Cocuklu hayat zor ama omur boyu edi budu gibi tatil yapmak da bayar insani. Zaten cocuk istiyorum diyorsun alisirsin yani. Rahat anne olursan cocugun daha sansli olur bence. Kadınlar Kulübü Mobil uygulaması kullanılarak gönderilmiştir. VisneliPasta

Ben de aynı şeyleri düşünüyorum. Ek olarak doğum yapmak, hayatın merkezi kendimden çocuktan sonra çocuğun merkez olması falan... Zor yani. Ben eee çocuk dediğin doğar büyür alışırsın ne var herkes çocuk yapıyor falan diyemiyorum. Benim için o kadar basit değil.

tabiki karar sizin.. VisneliPasta

su annelik kendi kendine geliyor olayini da anlamiyorum, bir anda o bencillikten, tembellikten, rahatliktan eser kalmayacak mi yani

evet yani mesela esim benden bir saat once uyanip giyin ise gidiyor uykuyla uyaniklik arasi yataktan kalkmadan gule gule canim diip opuyorum ise gidene kadar biraz daha uyuyorum ama cocuk oldugunda oyle olmayacak. uyanip kahvalti hazirlamak okulunun pesinde kosmak her seyiyle incik cincik ilgilenmek coook buyuk sorumluluk benim icin ben de manyak miyim neyim ne mudahale olsun istiyorum ne de sorumluluk :)))

hepsi olur gider.. en önemli soru;anne baba olmaya hazır mısınız? eşin ve sen istiyorsanız sorun yoktur.. VisneliPasta

Hayırlısı olsun. Çok samimi yazmışsın, herkesin kafasından az çok geçen düşüncelerdir bunlar. Büyüklerle görüş ayrılığı illaki yaşanıyor. Sonuçta anne baba siz olacaksınız, kendinize göre düzeninizi kurarsınız inşallah. Çocuk yetiştirmekle ilgili kitaplar okuyun, çok faydası olur. İnsanın kendi evladı başka oluyor, anne olmadan diğer çocuklara bakış açısıyla ölçmek zordur.

canım "süper anne" diye birşey yok zaten.. herkes elinden geleni yapıyor sadece.. önemli olan bu.. 28imde anne oldum şimdi yaş 30.. keşke daha önce olsaydı diyorum.. şimdi 2. yi yapardım:) yaşın genç herşey kısmet zaten bu konuda.. ben o kitabı okurken ilk aklıma gelen "bekarken okusam bişey anlamazdım" olmuştu:) çok özel bir durumu anlatıyor yaşayanların anlamlandırabileceği.. bence korkularını at kenara onlar normal.. hayatın değişecek.. korkmasan garip olur.. sen istiyor musun? eşinle beraber evladınızı yetiştirmek istiyor musun? herkes anne olmalı diye birşey yok.. istememek de bir tercih bir durum.. ama emin ol bebeğini kokladığında allahım bugüne kadar ne boşmuş herşey diyeceksin öyle dolacak için.. aksini benim aklım almıyor ama öznel bir durum tabi.. ama ne bilim aksi olamaz gibi.. allah her isteyene bu duyguyu tattırır inş.

bekarken laylay okumustum o kitabi su anki durumumdan uzakken.. bir daha okusam daha beter olur mutum acaba simdi tam dediginiz yerdeyim esike debeleniyorum :) kendimi o super anne giysisi icinde goremiyorum bi turlu ama yas da 30a dayandi ha desem 30 yasinda anneyim..

haklisiniz, benim de cocugum yo ama hayatim boyunca ah bi evlensem de cocugum olsa demedim hic.. hani evlenen insan bi cocuk yapmali e bizim de iki sene oldu yavastan dusunsek moduna mi girdik acaba diyorum yani aslinda ben memnunum iki kisilik hayatimizdan, birbirimize yetiyoruz. cocugun getirecegi hosluklar bir yana bir suru seyden feragat etmemi gerektirecek ve bu beni endiselendiriyor

Anladıgım kadarıyla karıyerınızı devam ettırmek ıstıyorsunuz bana gore cocuk dogdugunda 1_3 yas arası anneyle vakıt gecırmesınden yanayım sonra konular acılıyor calısıyorum cocougum bana gelmıyor soguk vs. ama halledılmeyeck sey dgeıl karıyerınıze ara vermenız vazgecmenı demek degıldır Meleknaz Herşeyin

merhaba arkadaslar esimle uzun zamandir birbirimizi taniyoruz ve iki yildir da evliyiz. yavas yavas cocuk dusunmeye basliyoruz ama benim kafam baya bi karisik. kafamdaki sorular esimle ilgili degil cunku cok ilgili ve sevgi dolu bir baba olacagindan eminim ama cocuk sonrasi hayatim beni cok dusunduruyor. birincisi esimin ailesi, cok ilgililer cok dusunceliler, her seyin en iyisi olsun diyeellerinden geleni yaparlar ama bu fazla dusunceli olma durumu beni bazen bunaltiyor yani acikca mudahale etmiyorlar ama kendi dusundukler sey sanki olmasi gerekenmis gibi davrandiklari icin dolayli yoldan mudahale edilmis oluyor ve acik acik karisma oldugu icin ve niyetleri iyi oldugu icin mudahale edemiyorum. mesela somut olmak gerekirse daha ortada cocuk dusuncesi yokken kayinvalidem ay ben anlamiyorum cocuklarini bakiciya birakanlari sizin cocugunuz oldugunda birkac ay ben gelirim birkac ay annen geli donusumlu olarak bakariz sonra alir gideriz falan biseyler soyleyip benim yerime hatta annemin yerine karar veriyor.. dur bakalim daha ortada cocuk yok cok iyi bakicilar var falan diyerek gecistirmeye calisiyorum ama bozuluyor tabi, uzmek de istemiyorum.. aliskin da degilim bu sekilde pasif mudahaleye kirmadan bertaraf edemeyecegimden korkuyorum.. ikinci sikinti ise kariyer ile ilgili. universite hayatim biter bitmez calismaya basladim ve guzel seyler elde etmeye basladigim donemdeyim ve cocuk oldugunda hayatimin yonu degisecek ve eve/cocuklara hapsolup is hayatimin etkileneceginden korkuyorum asil aklimi kurcalayan ise kendim.. hep cocuklara karsi mesafeli olmusumdur, yani himymdeki robin gibi hissediyorum kendimi bilenler vardir :) bebek aglamasi duyunca kafami duvara vurmak istiyorum resmen ya da ne bileyim hayatim boyunca bir daha istedigim tatili yapamayacagim kafam rahat sekilde ya da ne bileyim cocugu ders calistirmak icin kendimi paralayan bir insan olabilecek miyim? olmam mi gerekiyor? rahat anne olursam cocugum manyak olur mu acaba :)) boyle dusunceler icerisindeyim iste sanirim biraz rahatlatilmaya ihtiyacim var. bunlari esimle paylasamiyorum cunku hem ailesi ile ilgili dusuncelerimi yanlis anlamasindan cekiniyorum hem de cocuk istemedigimi dusunmesini istemem.. ben cocugumuz olsun istiyorum ama cocugun getirecegi degisikliklerden korkuyorum off ev tasirken bile 8.000 kere dusunuyorum hayatim nasil degisecek diye, cocuk benim neyime?

Annelik cok sabir gerektiren bir is. sevgi kismi kendiliginden gelisiyor zaten Allah vergisi olarak. sabredebiliyorsan iyi anne olursun ve biraz rahat olmak isini kolaylastirir.2cocuklu biri olarak sana biraz hayatini yasamani tavsiye ederim. bu yorumu da cocuk emzirirken yaziyorum vakit yoksa bi yolunu buluyorsun iste:) Kadınlar Kulübü Mobil uygulaması kullanılarak gönderilmiştir. VisneliPasta

icim rahatladi biraz :) tesekkur ederim

evet arkadaşım çok güzel demişsin çok hoşuma gitti.. anneliğin tarifi o gibi zaten.. bebeğim doğana kadar dünya 6 milyar kişi idi.. bir doğurdum nüfus 1e düştü :) demiş bir yazar.. walla öyle.. bebeğini kucağına veriyorlar 1 saniyeden kısa sürede 10000 korku yaşıyorsun "naapceeemm ben yaaw" demeye kalmadan bir bakmışsın yapıveriyorsun ne gerekirse.. başta azıcık beceriksiz olsan da zamanla herşeyine alışıyorsun.. ne bileyim ben öyle düşünüyorum:)))

Hayir tembellik rahatlik aynen duruyor ama yapacak firsat az oluyor ilk yillarda. Bir de mukemmeliyetci titiz turk anne tipi degilsen cocukla da tembellik yapiliyor. Kendini tanimanla ilgili yani. VisneliPasta