Bir tanecik evladını bir yere sığdıramamış ebeveynlerin, aklımın almadığı bir durum bu. Bir de anne olunca gör. Çocuğunun saçının teline zarar gelmesin diye üzerine titrerken ebeveynlerinin sen çocukken yaptığı her şey yüzüne tokat gibi çarpıyor. Beni hiç sevmemişler ki diyorsun, böylesine bir masumluğu insan nasıl böyle hor kullanır diye hem kendi çocuğunla hem de çocukluğunla uğraşıp duruyorsun.

Anneme de bir parantez açmak istiyorum. Allah var yanımda olduğu zamanlar çok oldu, tabiri caizse kıçımı topladı çok. Ama baba yok zaten birinin de benle ilgilenmesi gerekiyordu di mi? Herneyse devam edeyim. Annem çok arabesk, gülsem mi sinir mi olsam bilmiyorum inanın. Örneğin bir kavgamızda bana "artık Eşkiya filmindeki Keje kadar sessizim" yazmıştı ya çok saçma, psikologsun çok iyi isimlerle çalışmışsın senelerce bu nedir? Bana bir destanlar yazıyor görmelisiniz, kuru otlar bitmiş içinde, çöldeymiş bilmemne. Gençliğinde hayatını ve hayatımızı kaprisleriyle silken atan adam yaşlanınca da ruhunu karartıyor aslında olay bu. Hastalığından sonra bir kez bile çıkmadılar banka harici. Evlerinin önü deniz, iki adım ötesi park var ama çıkmazlar çünkü babam prensip olarak neşeye, eğlenceye ve hayattan keyif almaya karşı!!!!!

Başlarda biri beni anlatıyor sandım başka yorum yazamadım sadece sarılmak istedim sadece

Off yazicak bisey bulamadim Keske yaninda olsam sarilsam sana cok benzer cunku yasadiklarimiz. Annem ve babam asagi yukari ayni anlattiklarin gibi. Bende evlenirsem belki kurtulurum diyorum ama demekki oda cozum degil.

Valla yaşınız küçük değil ben 22 yaşındayım babamın çok toksik bir insan olduğunun farkındayım aynı evde yaşamama rağmen sınır bile çizdim annemle aram çok iyi aMa babamla hiç anlaşamam hayatıma da genellikle onun gibi insanları almam siz yaşadıklarınizin farkındasınız saygısızlık yapın demiyorum ama yıllardır yapmanız gereken şeyi yapıp sınırlar oluşturup sadece kendinizi mutlu etmeye çalışın eşinizle tatillere çıkıp aktiviteler yapın dünyaya yeniden geldiğinizi düşünüp yeniden başlayın herşeyden önce ise kendinizi sevmekten başlayın. Mutluluk çok uzakta gibi duruyor ama sizin elinizde sizin içinizde

Şöyle söyliyim ; çocuğum yok kedilerim var. En son kedimizi pandemide sahiplendik, diğerlerinden yaşça çok küçük ve çok hareketli. Bazen onunla oynamadığımda acaba yeterince ilgilenemiyor muyuz diyorum. Bakın bu kedi, ben onların çocuğuydum ama herşeyim battı. Gerçekten çok yazık. M meredithgrey 2013-2022'de vivelamour ve 2022'deki felidaee'yim. Üyelik

Eş ailesine daha da mahçup olmamak, beni zar zor kabullenen kayınvalidenin ağzına laf vermemek, annemin herşey mükemmelmiş gibi davranması, benim manipüleye aşırı açık olmam ve vicdanım gibi nedenlerle.

Biz aile boyu hem dayak yerdik, hem de saçma bağnaz kafalarının içindekiler için baskı altında tutulurduk. Gerçi baskı da etmezlerdi çünkü bize belletmişlerdi zaten. O konuda bizden yana hiç şikayetleri olmadı çünkü yaşadığımız şehirin de kendine göre bakış açısı bu idi ve özümsemiştik. Biz yedigimiz dayakları bile özümsemiştik. Her baba öyle sanardık. Öyle gördük tüm sülale erkeklerinden. Okumuş anne babanın evlatları da degildik. Ne bileyim ziyan edilen çocukluguma, gençliğime hep gidip teselli vermek isterdim. Ama ben babamla bunun kavgasını etmiyorum çünkü ben unutmak istiyorum. Hala baba diyorum ona mesela. Hala saygıda kusur etmeme gayretindeyim. N'apalım. Bu da bizim bahtımıza baba diye düşmüş anama da koca diye. Ne iyi bir baba olabildi, ne iyi bir eş. Narşist, yalancı. Kavgacı. Şiddet yanlısı. Manyak ya da psikopat. Vururken ayarı yoktu. El iyisiydi ama. Herkes ona iyi desin yeter ki. Aslında babam bir BOK değildi. Ama adam edip başımıza dikmişler adına da koca/baba demişler işte. Sülalece manyak insanların içinde büyüdük. Ah zavallı kardeşlerim ve ben. Ah zavallı annem.

Aile kutsaldır düşüncesinden ötürü. Özellikle anne babasını yeni kaybetmiş kişiler hassas olabiliyor. M meredithgrey 2013-2022'de vivelamour ve 2022'deki felidaee'yim. Üyelik

Ah benim canım. Çocukluğuna, genç kızlığına, şimdi sana kocaman sarılmak isterdim. Böylesine destekten ve sevgiden uzakken onca üzüntüye karşı ayakta kalmışsın. Ne kadar güçlü bir kadınsın. Bazı insanlar düzelemezler, ebeveynin de öyle sanırım. Bununla sınanmış olman ne kadar acı olsa da farkındalığının yüksekliği ne büyük bir güzellik. Şimdi farkındalığı olmadan ailesine kul köle olmuş, onların takdiri için debelenip duran biri olabilirdin. Kendinle gurur duy çünkü sadece şu mesajını okumuş biri olarak ben gurur duydum.

Bu arada başkalarının evlatlarının nasıl iyi evlatlar oldugunu da dinledik. Birileri ona akıl danıştıgında ve onlara akıl verdiğiinde şahit oldugum bu durum karşısında oha lan bu benim babam mı derdim JIDFdjdjjdajd Aman ya el iyisi işte :) Dedigim gibi boşveeeeeeer.. Hayat şunları kafana takamayacagım kadar kısa. Ölürken nasıl ki dünyadan mal mülk götüremeyeceksem, dertlerimi de götürmeyeceğim.

Evet cok manipule edilmissiniz mesela o yasta 50 tane mesaj atiyolarsa telefonu kapatabilirdiniz ayri eve cikmak istediyaeniz cikaaydiniz kendi kendilerine kudursalardi yani gencliginize yazik olmus ben olsam iletişimi keserdim birbirlerini yesinler yada baksinlar siz mutluysa iz esinize odaklanin onlar degismeyecek cunku bosverin

Asla yargılamak istemiyorum ama 32 yaşında insana "izin vermek" ne demek... Benim kulağıma suç gibi geliyor bu. Bildiğin SUÇ, yetişkin bir insanı alıkoymak. 19 yaşındayken erkek arkadaşımda kaldım diye annem polisi aramıştı, kısıtlamaya çalışıyordu, o yaşta tahammül edemiyordum, kısa süre sonra da evden ayrılmıştım. Şu anda 20'lerimdeyim, şimdi öyle bir muamele görsem kıyameti koparırım herhalde. Evlatlıktan reddedecekse de reddetsin, böyle baba olmaz olsun bence. 32 yaşında olacağım ve babam bana "izin" vermeyecek... Evi başına yıkarım yemin ederim. İnanılmaz sinirim bozuldu okurken.

düğünümü falan göremeyecek olması torunlarını göremeyecek olması çok kötü

Halbuki daha ne uzun yıllar varmış ama işte. O da asla bırakıp gitmek istemezdi sizi. Neyse daha fazla üzmeyeyim yazarak

Yazmak isterdim uzun uzun. Ama halim yok, diyeceklerim ne edersen kendine edersin. Çok şey yaşadım ama hani dermanım da yok anlatmaya sanki. Ama anlıyorum seni.

Bunları okudukça ne kadar Harika bir anneye sahip olduğumu birler daha anladım keşke erken kaybetmeseydim benim en iyi arkadaşım annemde birlikte sinema tiyatro yemek avm tatil hepsini yapardık en büyük zevkimiz birlikte kahve içmek canımın içini çok özledim

Linçlenecek hiçbir haliniz yok ki sizin. İnsan ailesini seçemiyor hep derim bunu ve maalesef iyi birer anne babası yoksa insanın hayata en az 5-0 yenik başlar insan. Benzer şeyleri ben de yaşadım yaşıyorum ama artık eskisi kadar umursamıyorum onları, insan önce kendini düşünmeli. Adları anne baba diye de onları sevmek zorunda değilsiniz. Size ömür boyu destek yerine köstek olan insanlara sevgi ve saygı zamanla azalır hatta yok olur, en azından benim için böyle oldu. Bir yuva kurmuşunuz ne güzel o yuvada huzurlu mutlu olmaya bakın.

Tabii siz bilirsiniz de biraz psikolojik destek alsanız şu saydığınız bahanelerin o kadar önemsiz olduğunu anlayacaksınız. Emin olun hemen hepimizin içinde yaralar var ve bunların telafisi mümkün olmayacak hiç bir zaman... Hayat o kadar kısa ki... Kendini mutlu etmek o kadar kolay ki... Neyse... Allahım yardımcınız olsun inşallah.

Neden sizi linç edelim, bence tam tersine böyle aileye sevgi besleseniz tuhaf olurdu. Sırf elalem kısır demesin diye çocuk yapıyolar, sonra o doğurdukları çocuklara eziyet ediyolar. Keşke herkes anne baba olamasa...

Ayyy... Allah rahmet eylesin. Kaç yaşındaydı anneniz... Merkur Retrosu

Geçen gün annesiyle yaşadığı sorunları anlatan bir üyeye diğer bir üye kitap tavsiyesi verdi. Tavsiyeyi veren üyenin nickini hatırlamıyorum, affet beni tam yerli yerinde kitap tavsiyesi veren güzel kadınnn kim olduğunu unuttuuum affet beni. Neyse kitabın adı: Zor Bir Ailede Büyümek. İngilizcesi Toxic Parents kitabın. Ben yarısına gelebildim henüz. Lütfen alıp okuyun. Kitaptan anladığım kadarıyla anne-babayla olan iletişimin kurallarını bizim koymamız gerekiyor ama en öncelikli olan şey profesyonel yardım alarak işe başlamak. Yardım almazsanız ne kitap fayda eder ne burada bizim söylediklerimiz. Aileniz asla değişmeyecek sizin değişmeniz gerekiyor.

Bir ay olacak annemle konuşmuyorum. Ama vicdanen çok rahatsızım, nedeni de zamanında yaptıkları manipüleler. Örneğin iş başvurum ve görüşmem var haber bekliyorum, içimden bir ses diyor ki sen aileni üzüyorsun iş bulamazsın çünkü kötü birisin gerçekten hiç iyi bir psikolojide değilim. kubramasal

Öyle midir sahi? Öyledir di mi, sonuçta ben istemedim dünyaya gelmeyi. Madem bu kadar mutsuz olacaktı neden evlendi neden çocuk yaptılar.

öyle bir arada kalmış nesiliz ki... bizden öncekileri ve sonrakileri hep tatmin etmek üzerimize görev bırakılmış sanki. insanların hissettikleri yanlış olacağını düşünmüyorum kendinizi suçlamayın linç eden etsin. zaten üzerinizde on ton yük var bir de bunu mu takacaksınız? enn güzeli uzak durmak. ben huzuru öyle buldum. bizimkiler baskıcı değil ama asla anlaşamayan, dinlemeyen, alıngan, bencil insanlar topluluğu. uzaktan görüşmek en güzeli. ben bu sorunu aşmanın yolunu şöyle bulmuştum: onların bu hareketlerinin nedeni kendi ailelerinden kaynaklı. onları öyle kabul ettim. özümsedim. gereksiz hiç bir münakaşaya girmedim. ta ki çocuğum olup birkaç ay annemle fazlasıyla içli dışlı olana kadar. bende sorun yaşıyorum. umarım aşarsınız. bir psikolog desteği almak istiyorum sanırım sizinde almanız fayda verecektir.

şu anda evin ayrı barkın ayrı mesafeli bir görüşme kırk yılda bir telefon vs ile sürdüremiyormusun ilişkini? yani yıllardır var bu problem ama sen hep bir şekilde alttan alıyorsun. annene hayret ediyorum zaten sen her bahsettiğinde hayret ettim. içinde yok demek ki. böylece kabul edemiyor olman senin problemin. minumum düzeyde iletişimle oldukları gibi kabul et geç artık bu mevzuyu. şu yazdıkların gibi baskı görmedim ama annemle çok sıkıntım oldu benimde görüşmediğim sildiğimde oldu ama bu kadar hayatımı etkilemesine izin vermedim sen çok umursuyorsun seni umursamayan insanları. kimsenin değerini anası babası olsa da bir başkası belirlemiyor inan. evet bazı şeyler unutulmuyor insan kaç yaşına gelirse gelsin. o kırgınlık asla geçmiyor ama yapacak birşey yok onlar öyle insanlar değiştiremezsin.

Kendi canından, kanından olana merhamet etmeyen vicdan göstermeyen sevgisini kısana aynısını yapmanızı öneririm. İnsan dünyaya gelirken anne babasını seçme şansı bulunmuyor maalesef. Sevmeyecekleri evladı doğurmasın-talep etmesin kimse. Çocuklar anne babalarının üreme ispat aracı olmamalı.

Kesinlikle profesyonel destek almalısınız

El iyisi evet. Ne güzel yazmışsın tam da bu babam. Bak diyorsun ya okumamışlar diye, okumasalar, şehirde büyümeseler derdim ki bu kadar dünyaları. Ama İstanbul'da doğ, en nezih semtlerden birinde büyü, en iyi okullara git ama dünyan bu kadarcık olsun. Hep dayak atmıyor ya dediler bana da mesela. Şimdi seni okuyunca da üzüldüm, acaba mı dedim. Acaba normal miydi ailem. Ama ben hep babasıyla arkadaş gibi olan kızlara imrenerek büyüdüm, bak 43 yaşımdayım bir kere ya bir kere takdir edilmedim. Kuzenim hostes oldu el üstünde kutladılar ben o dönem terfi almıştım bir kere aferim denmedi bana. Kuzenim demişken, babam onun dertlerini, sevgililerini falan biliyordu hep. Benden on yaş küçük kuzenim çok akıllıymış ona güveniyormuş... Beni yol tarif ettiğim şoförle yakıştıran adam kuzenime babalık yapmış. Şaka gibi.

Niye linçlenesiniz ki. Sizi dünyaya getirdiler diye onları sevmek zorunda değilsiniz

felidaeee seni bildim bileli anne babanın vicdanına oynamasından kurtulamadın, aslında yapman gereken belli ama annenin hastalığı yüzünden yapamıyor, vicdanının sesine kulak tıkayamıyorsun. Anne babanla ilişkinde senin suçun olmayan şeyleri dahi kendi suçunmuş gibi öyle bir yüklenmişsin ki, birkaç ay arayla içinde bir şeyler kopuyor ve sen başa sarıyorsun. Onlar birbirinden memnun ve ikili olarak gayet mutlular, sende kendini artık bir sal ve mutlu ol.

Aile konusunda bende aynı şekilde anlatacak destanlarım var ama ağzımdan tek kelime çıkarmaya halim kalmadı. Ben de aynı şekilde söylüyorum bu tür durumları kafada kurdukça kendi hayatını zehir ediyorsun. Ben ailemin yaptıklarına, sözlerine kırılmayı bıraktım epeydir. Artık umursamıyorum ne yaparlarsa yapsınlar diyorum ben kendi keyfime bakıyorum. Eskiden bana söyledikleri çok ağırıma gider hep memnun etmeye çalışırdım artık aman boşver ben kötü olayım yeter ki vicdanım, kafam, ruhum rahat olsun

Bunları bırak artık. Takdir edilmemek dedigin durumu iliklerimize kadar yaşadık. Sorumlusu hiç kendisi degil gibi bizden taraf gördü hep. Kusurlu olan bizdik hatta bizi iyi ki dövmüş sayesinde orospu olmaktan kurtulmuşuz. Ben iyi bir anne eşim de iyi bir baba olarak ilgimizi kendi evladımıza kanalize ettik. Ben anne olduktan sonra dogruyu yanlışı bir ailenin aslında nasıl olması gerektiğini gördüm. Kendi babamdan tipimle alakalı bile sözlü şiddet gördüm. Kendisi dünya yakışıklısıydı sanki :) Çocukluk travmalarımın arasında daha sayamadıgım hatta saymaya utandığım bir çok yaşanmışlık vardır, yazamam da zaten. Önüne bak kardeşim tek verebileceğim tavsiye sana bu. İnan bana yaşanmışlıklarım yaşadıklarının karşısında hani devede kulak gibi algılama ama öğretilen o saçma salak zügürt tesellileri varya ben de belki diyeceğim sana ilaç gelmeyecek belki devede kulak kalıyor. Tabi amacım travma yarıştırmak değil dediğimi anlayacağını biliyorum. Yaşamına odaklan. Boş ver. Ben ahiret inancı olan biriyim, ALLAH'a havale ettim çünkü elimden gelen bu.

Seni engellemiştim ama beni alıntılamışsın cevap olarak şunu diyeyim. Eşimi tanımadan evlenmedim ben. İnsan kendini az ya da çok belli eder. Tanıdım evlendim. Babam gibi birisi olsaydı ben bu tip şeyleri küçüklügümden bildigim için tanımam zor olmazdı.

Gerçekten çok kötü ne dıyeyım. Baban problemli. Annende ezılmıs ve senın ezılmene ızın vermıs. Keske Boyle olmasaydı. Üzüldüm ama neyse kı kurtulmussun.

Noop annem istiyor ki eşimle olduğu gibi mesajlaşalım. Sms, watsapp sürekli diyalog halindeyiz, ne zaman kesmeye kalksam üzülüyor anne bu normal değil diyorum 40 sene sonra mı anneni siliyorsun diyor. E anne sorun da zaten 40 senedir saçma sapan olmamız ya! Şimdi yazışmıyoruz her sabah sticker atıyor wp'dan. Ben de cevap yazmıyorum. Görüşmeme sebebim de bana bu yaz söyledikleri oldu. Ben bir sene evel işten ayrıldım, kendi isteğimle olan bir şeydi bana da iyi geldi süreç. Ama bu süreçte anneme çok battım. Sürekli "memleket yanarken sen geziyorsun", "şatafat içindesin" vb. laflar demeye başladı. Bunun nedeni de bu sene ilk kez vizesiz yurtdışına gitmemiz ve benim çalışmamam. Normal olan, insana nefes aldıran herşeyi lüzumsuz görüyorlar. Ha tamam şu an ekonomik kriz var ama mesele bu değil ben biliyorum tanıyorum çünkü. Çok soğudum, hiçbir şey hissetmiyorum ama annemin sağlık sorunlarının da nüksetmesinden korkuyorum. Ya robot gibi onların istediği, istediğinde laf soktuğu, tamamen benim arayıp ilgilendiğim bir ilişki yürütücem ya da böyle olacak birşey olursa da vicdan azabı çekicem. İki ucu şeyli şey ve buna sebep de benim kopamadım bir türlü. Aslında babam evlendiğimde yanımda olmadığında bitmeliydi diyaloğum. Nooption memento mori memento

53 yasindaki annemi 6 ay once kaybettim. Beni 5 yasinda terketmisti bir kiz cocugunun ihtiyaci oldugu hic bir durumda yanimda degildi. Bana attigi son mesaj hakaret icerikli, ne ölüme ne dirimeyle biten bir mesajdi. Ölümünden beri öfke duygumu aşıp üzüntü duygusuna geçemiyorum. Sizi tanimasam da kalben sariliyorum. O aci ilaci yutup herkesi hayatinizdan cikarmalisiniz benim fikrim ben bu sekilde yapmistim. Umarim mutlulugu yakalarsiniz.

Ah kuzum Sağolasın. Kafamı bir toplayım önce, beynimde filler tepişiyor.

Ben bunları yaşadım bir de düşünün. İsyan ettiğimde de kıyametler koptu, onların doğrularından o kadar emindiler ki ben sanki deliyim ya da saçma sapan işler yapıyorum gibi şok oluyorlardı.

Kimi insanlar fazla egoludur, anne baba olmak bu egolarını daha da besleyip büyütür, onlar gibi bir aileye doğmanı bahşetmişlerdir sana, onlar büyüktürler çocuklar aramalıdır, çocuklar merak etmelidir. Aramazsan hayırsızsındır, sana verdikleri emekleri sorgularlar çünkü onlar senin için her şeyi yapmıştır, sıfatları büyüktür bir kere, biri annedir diğeri baba, anne babalıklarını asla yargılayamazsın, hesap soramazsın, sorduğun anda o anne babalığa sığınır seninle ilgili tüüüüüm eski defterleri açar senin içine koccaaa bir taşı alıp oturturlar, sonra sende vicdan yaparsın, evlatlığını sorgularsın. Neden aramıyorlar diye düşünme o yüzden, aramalarını da bekleme hatta bunu dert dahi etme, sen içinden gelirse ararsan ararsın aramazsan aramazsın, ya onları böyle kabullenmeyi öğrenmelisin veya buraya kadar deyip çizgiyi çekmelisin. Seni biraz tanıdıysam çizgi çekemeyeceksin, bu sebeple en güzeli onların bu halini kabullenip keyfin ne zaman isterse o zaman araman, niye gelmiyorsun aramıyorsun sorularına karşılık da kulakları tıkayıp eee daha daha nasılsınız, Ayhhh bizde kedilerin maması, evin işi, apartmanın tantanası derken bir yoğunuz bir yoğunuz, hadi görüşürüz bay diyerek görüşmeyi sonlandırmalısın, konuşmalarında baskın ol biraz, arama sorma mevzularına girip hesap sormaya kalkarlarsa lafı ağızlarına tıkayacak şeyler bul, kedilerinden bahset, mutfaktı banyoydu, marketten aldığın mamanın zamlanmasıydı derken mevzuyu başka tarafa çekip konuşmayı kendi istediğin gibi yönlendir felidaeee çünkü sen içli bir kadınsın, ailenin seni doğru dürüst tanıdığını bile sanmıyorum, yaptıklarının senin içine nasıl işlediğini bilmiyorlar ama vicdanının farkındalar, onlardan seninle ilgili duyacağın her söz seni şu döngünün içinde tutmaya devam ettirecek, gerekirse telefonu kulağından uzaklaştır ama kendinle alakalı eleştirileri duyma. Uzman yardımı alıyor muydun hatırlamıyorum almıyorsan lütfen bir an önce uzman yardımı al, yıllar boyu senin içinde yarattıkları anne baba boşluğunu doldurmaları artık imkansız, geçmişi silemezler telafi etmeye de niyetleri yok, hoş bu saatten sonra ne anlamı olur o da meçhul ama en azından senin kendinle, çocukluğunla barışman, kendini sevmen için yararı olur uzman desteğinin.

Çok üzüldüm. Neden hala görüşme çabanızı anlamadım. Eşiniz de saf değil ya artık o da gerçekleri görüyordur. Kendi kurduğunuz aileyi yuva bilmenizi tavsiye ediyorum.

Ha bu arada konuşmak istersen özelden yazabilirsin.

Burdan yazsaydınız keşke bizede tecrübe oluyor

Bir sÖz vardır bilirmisiniz ana babanın hakkı olduğu kadar evladinda ana babada hakkı var.. ayrıca sizi tüketen ailede olsa mesafe koymak zorundasınız bayramdan bayrama bile çok aileniz normal değil eşinizle hayatınıza devam edin

her sabah sticker mı bırak atsın açma bile bir kerede o seni değil sen onu yıldır. ama mesela kaç günde bir konuşuyorsunuz onu azalt yavaş yavaş. yada mesajlaşmayı. sen koy kuralları yavaş yavaş. her gün mesaj yazıyorsa 3 gün sonra bak cevap yaz bir dahakine 5 gün sonra... böyle böyle senin şartlarında görüşme oluşturmaya çalış. annen o kadar babana bağımlıki arkadaşı bile yok sanırım gelişen teknolojiyide senin vasıtanla eşlik etmeye çalışıyor e sıkılıyorda muhtemelen sana sarıyor izin verme. küs olman gerekmiyor 3/5 gün sonra mesaja cevap verdiğinde normal ol.

Bu ne kardesım ya bide tek cocukmussun. Uzerıne tıtremelerı lazımdı Baban ğıskolog mu gıtsın tedavi olsun.

Asilik iyidir ya. Benim arkadaşlarımın baskıcı ailelerinin koyduğu kurallar var ve uyuyorlar. Uymayıp asi davrananlar başta çok fazla kavga ediyorlar ama sonra aile çocuğa uymaya başlıyor. Deli deliyi görünce sopasını saklıyor bir nevi. Zaten ünide bilemedin 23-24 gibi aile evinden ayrılmak gerek. Çocuğunu okutmayan, şiddet vs uygulayanların durumu daha farklı oluyor tabii ki ama sizin aileniz okumuş insanlarmış. Belli bir çizgiyi kendi imajları adına da geçemezlerdi zaten. Uyum sağlayan söz dinleyici kişilerin sınırları hep ihlal ediliyor.

Eşinizi seçerken korkmadınız mı içinden babanız gibi biri çıkarsa diye birçok kişi dışarıdan dediğiniz gibi el iyisi görünüyor içinden neler çıkıyor nasıl emin oldunuz siz H

Çok haklısın müdirem. Ama gözüm açılıyor yavaş yavaş, belki de yaşla ilgili bir tecrübedir bilmiyorum. Neden bir anne baba evladını aramaz? Hiç ama aramamak yani darılma gücenme durumu değil, neden hep bekler? Kayınvalidem bile beni daha çok merak ediyor yahu.

Böyle insanlarla birlikte yaşadığınız ve sürekli bu yanlış düşüncelere maruz kaldığınız için kendi değer yargılarınızdan da şüphe etmişsinizdir doğal olarak. Ben bu derece bir baskı yaşamadım, ama yaşadığım kadarı bile delirtmeye yetti. İyi dayanmışsınız gerçekten, ama keşke dayanmasaymışsınız çünkü hayatınızı mahvetmekten başka hiçbir şey yapmamışlar.

Bu kavramı araştırdığımda sadece ikili ilişkilerdeki manipülasyonlar hakkında yazılar çıkıyor, ailelerin yaptıkları için kaynağa ulaşamadım. Baskıcı, haddiden fazla otoriter ve anlayışsız bir baba ile büyüdüm. Ailem beni sürekli manipüle etti. Şöyle örnek vereyim; doğru onlara göre tekti ve o da kendilerinin doğrularıydı. Bunlar ne derseniz mesela Cumartesi günü de çıkmışsam Pazar çıkılmaz, iş yemeğine de gidilse eve 9'dan geç dönülmez, asla yaş kaç olursa olsun (izin alamadığımda yaşım 32'ydi) arkadaşta kalınmaz gibi... Bunlar mutlaktı ve ben karşı çıktığımda kıyamet kopuyordu. Bir akşam çıktığımda isyan edip (yaş 32) arkadaşımda kalıcam dediğimde yüzlerce mesaj aldım, kilidi değiştirme, polise gitme tehditleri gırlaydı ve tabii ki eve döndüm korkumdan halamda kaldım o gün. Zaten halama sürgün oluyordum sürekli. Linçleneceğimi bile bile yazıyorum ama ben anneme de babama da karşı en ufak bir duygu hissetmiyorum. Beni çok yıprattılar, herşey çok laçkalaştı, inanılmaz benciller liste uzar gider. Örneğin aileniz sizi arar mı? Ben asla aranmam, sadece aramam beklenir. 43 yaşımdayım bir kere bile babam bir ihtiyacın var mı dememiştir. Eskiden doğumgünlerimde arardı artık onu da anneme yaptırıyor, annem de bazen mesaj atıyor. Konu çok dağıldı özür dilerim ama kafam çon karışık. Dış dünyaya kapalı, asla gelişmek ve değişmek istemeyen benim de gençliğimi bu bağnazlıklarıyla tüketen iki insan. Üstelik biri de psikolog şaka gibi. Bir kere beraber denize gitmedik, bir kere beraber tatile çıkmadık, sinemaya gitmedik. Bir tane ya bir tane mutlu aınımız yok. Ne zaman bunlara isyan edecek olsam nankör oldum, ağladı sızladılar. Çık fazla merhametli bir insanım ve tek çocuk olduğum için vicdanıma çok oynadılar. Bu nedenle duygularımı yazıyorum bazen. Ben ikisini de artık görmek istemiyorum ama özellikle annem bunu anlamıyor. Aşağıda not aldığım şeyler var travma diyerek. Bana yol gösterin ne olur ben ikisinden de azad olmak istiyorum, haksız mıyım? Çok üzüldüm bu yaşa gelene kadar, çok ağladım artık suistimal edilmek istemiyorum. Travma İlkokul : Net bir sorun henüz yok. Ortaokul : Kısıtlama, baskı. Yeni ev, baskılar, kısıtlamalar. Hakaretler. Bana layık değilsin, benim kızım gibi giyineceksin. Sürekli masa başına toplayıp yapılan hakaretler. İntihar için ilaç alıyorum yine hakaret neden gebermedin diyor baba. Sürekli hakaret ediyor ve izin yok, yılbaşı geceleri ekstra kavga ve gerilim çıkartıyor. 96-97-98 daha sakin, akşamları izin var bu dönemde hatırladığım kadarıyla kavga yok ya da ben silmişim. Babayla iletişim 0, nedenini bilmediğim şekilde bana sürekli kızgın. Baba kız ilişkisi yok, isteklerime "evlen kocan yapsın" diye yanıt veriyor. 99'dan sonra yine baba gergin çok gergin, mutsuz. Bizi sevmiyor. Sürekli bağırıyor, bir şey olsa da sussa hiç konuşamasa diye dua ediyorum. 2001'de evleri ayrırıyoruz. Baba kaza yapıyor anne tekrar barışıyor. Ben nişanlıyım, anne sürekli sen gidince yalnız kalıcam diyor. O zamandan ajitasyona başlıyor, ağlıyor üzülüyor. 2004: Evlendim. 2007: Boşanıyorum çünkü aldatıldım. Ailenin yüzünü kara çıkarttım. Alanya'ya taşınacağız duramayız artık rezil olduk diyor baba sürekli. Yasaklar başlıyor. İş harici bir yere gidemem, yasak, her an evdeyim ve kendimi işe veriyorum deli gibi çalışıyorum. İşten çıkarıldım, yine mutsuzluk. O dönemki sevgilimle çıkıyorum dönüyorum yine surat. Çok geziyorum. Ne gerek var? Herşeye ne gerek var diyorlar. Ehliyet kursuna gidiyorum, baba yapamazsın sen diyor dalga geçiyor. Baba bana sürekli kızgın, anne manipüle ediyor. Anne çok mutsuz ve tek tesellisi benim. Boğuluyorum. Ayrı eve çıkmam söz konusu değil zaten hiçbir şey söz konusu değil. Servisçi ile konuşuyorum baba ilişkisi var diyor. Telefonla konuşuyorum baba kızıyor güldüğüm için. Şirket yemeğine gidiyorum anne 50-60 tane mesaj çekiyor geç kaldın gel diye. Yaşım 31. Üzüntüden 3 ay regl olamıyorum 2012'de. Baba beni sevmemeye devam ediyor. Aşık oldum. Hayatıma biri giriyor, öylesine gibi giriyor ama kalıyor. Çok mutluyum, kaybetmekten deli gibi korkuyorum, kıskanıyorum derken su akıp yolunu buluyor ve evleniyorum. Hayatımda ilk kez gerçek anlamda seviliyorum, kendime geliyorum. Baba eşime ayıp olacak herşeyi yapıyor, tanışmayı red ediyor, yemekte kavga çıkartıyor. Baba evlendiğim gün yok. Anksiyete atakları yaşıyorum, 3 atarax ile uyuyorum, görünmeyen varlıklardan ve delirmekten korkuyorum. Bir bayram günü anneye anlatıyorum çok kötüyüm aklım yerinde değil diyorum, anne dinlemiyor baba merak eder şimdi ne oldu der diyerek gidiyor. O koltuğa gömülüyorum o an yok olmak istiyorum. Anne bana gelmiyor, babayı bırakamıyor babadan kopamıyor hiç. Evde yalnız kalıyorum bir gece çağırıyorum gelmiyor. Kasım 2021 :Anne hastalanıyor kısmi felç. O ana dek su kaynatmayı bilmeyen baba mecburen ev işlerini öğreniyor. Anneye gözü gibi bakmak zorunda çünkü o ölürse kimsenin onu istemeyeceğini biliyor. Anne hastayken bakıcı ve temizlikçi konusunda baba ile kavga ediyorum. Anne yine babaya toz kondurmuyor. Evime gel diyorum o zaman arabayı satmamışız daha, gezdiriz seni hava alırsın diyoruz babayı bırakamam diyor yine... Babayı hiç bırakamıyor, baba kıymetli. Anne ile ilişkim hep sus payı üzerine kurulu. Beni ödül sistemine alıştırıyor. Veremediği ilgisinin yerini yemeklerle, börek, pastalarla dolduruyoruz. Daimi kilo problemim başlıyor. Maddi olarak hep alıyorum. ... Bu kadar yazdım şimdilik. Uzun oldu özür dilerim, yorumlayan herkese teşekkürler.

Annem psikolog olan ama onun da cidd bir tedaviye ihtiyacı var haklısınız.

Görüşmemek de bir tercih ve faydalarından çok dibe batırmaları varken görüşememeni tavsiye etmekten başka bir şey diyemiyorum.

Bir de annem bana hep evliliğimin tek iyi yanı seni doğurmam derdi. Eline fırsat geçti mahkemeden döndü babamın bu manyak hallerinden kurtulamadık. O zaman ilk eşimle nişanlıydım onun da annesi duldu eşi vefat etmişti, istese onla dertdaş olurdu ama olmadı kocasız kaldım vihuuuyyy diye ağlamayı seçti ve barıştı.