Eskiden olayları insanları başıma gelenleri çok kafama takar yeri gelir içime atar ve deli gibi üzülürdüm. Artık hiçbir şey hissetmiyorum. Artık her şey "olabilir" geliyor bana. Birkaç kişi var önemsediğim. Onlar dışında ölümlere karşı bile bir şey hissedemiyorum. Kayıplarım oldu. Cenazelerinde tek damla göz yaşı dökmedim. İçime atıp dert etmedim. En son babamdan kazık yedim. İnanın ölse yine bir şey hissetmeyeceğim biliyorum. Hayatta her şey olabilir artık diyorum üzülmüyorum, korkmuyorum, öfkelenmiyorum. Eskiden acaba kalpsiz filan mıyım diye sorgulardım kendimi. Ama artık neyim varsa öylece kabul ettim. Kendimle barıştım. Kendimle barıştım barışalı hiçbir şey hissetmiyorum Eşim ve annem hariç S

Kendimle barışık olduğumu şunun için söyledim. Bu şekilde olduğu için kendimi suçlamıyorum. Ben böyleyim. Kendimi bu şekilde kabul ettim. Ben kendimde sorun olduğunu da düşünmüyorum. Çünkü bu hale tek başına gelmedim. Yaşadıklarım beni bu hale getirdi. İnsanları olduğu gibi kabul etmeyi öğrendim

Yani agladigim zamanlar cok rahatliyorum. Aglayamamak, sevinilecek seylere sevinememektenuzucu. Ama dusunsenize buna bile uzulemiyorum. Cocukken bir coraba bile sevinirdim... Arkadasima cok ilginc gelmisti bir keresinde.. Ben sizin gibide dusunemiyorum yani bu hale tek basina gelmedi. Diye. Cunku kimseyi de suclayamiyorum yanlis anlamayin lutfen..

Bu uzulememe durumu ben de var. Kalbim katilasmis gibi. Ama isin ilginci sevinemiyorum da... Bence bu kendinle barisiklik degil. Yani ben oyle dusunuyorum. Kendimde bir sorun oldugunu dusunmeye basladim..