ya peki birşey sorucam ama aralarda insanlar çay kahve alıp kümeleşir ya sohbet eder, hiç çayınızı alıp böyle bir kümenin içine girmez miydiniz mesela?

Bazen onlarda da gruplaşma oluyor özellikle İtalyanlar ve İspanyollar çok katı gruplaşıyor. Ama nedense yabancıların olduğu ortamda çok rahat oluyorum ama Türklerin yanında kötü hissediyorum, sanırım maruz kaldığım dışlanmaların hep Türklerdden kaynaklanıyor olması bilinçaltıma iz bırakmış

Yabancılar ile arkadaş olun bence. . push ;

Eski arkadaş grubu işyerine tebeşirle sınır da çiziyo muydu? Burdan ileriye geçemezsin. Selin geçer. Çünkü selin bize barbisini oynattırıyo. Haspünallaaahhhh...

bence yalnız kalmaktan korkma tek başına mutlu olmayı öğrenmelisin, çizgilerin olsun sırf arkadaşım olucak diye karakterime uymayan hiç işim olmaz varsın 40 sene yalnız kaliyim çokta önemli değil, tek başıma mutlu ve huzurluyum. Hayatına girecek insanlar ön yargılı deil insan gibi insan olması önemli kaliteli arkadaşlıklar daha önemli diye düşünüyorum

Çok teşekkür ederim paylaşım için. Bu taktiği uygulayacağım. Bir de aklıma geldi mesela aralarda başka arkadaşlarla falan telefonda konuşmak, onların duymaısnı sağlamak, "benim başka çevrem de var" imajı vermek de faydalı olabilir gibi geldi

Çok teşekkür ederim umarım öyle olur. Yabancılarla daha rahat kaynaşabiliyorum ama orda 6 Türk daha var, onlarla da sıkı kaynaşamazsam diğerleri "ya bu kız kendi milliyetindekilerle kaynaşamıyo ne biçim kız" diye düşünmelerinden çekiniyorum.

İki konu açmıştım biri gelinizmiz biri eltim. Gelin bugun aradı bayramımı kutladı. Zmana gösterecek. Elitim de çok şükür ilk gün olmasına ragmen çalışıyormuş rahattık o yüzden.

Kız sülalem nickli bacım sizin geline ne oldu barıştınız mı su alem

olmaz olmaz gerilmeyin siz normal seviyenizi belirleyip herkese benzer davranın zaten bir süre sonra gruplaşma demeyelimde daha çok keyif aldıklarınızla paylaşımlar aratacak keyifli bir hal alacak.

Çok teşekkür ederim. Evet insanlara gereğinnden fazla anlam yüklüyorum sanırım. Takıntılı bir yapım var çok. Aslında planlarım arasında psikoloğa gidip tedavi görmek vardı ama bu Fransa işi o kadar ani gelişti ki fırsat bulamadım bile. İşbaşa düştü kendi kendimi düzeltmem lazım artık.

Yok dusunmezlee dusunseler de umursamayin Pek cok yurtdisi deneyimim oldu hem okul hem is anlaminda, mutlaka turk de oluyor ortamlarda, ben hic muhabete girmezdim onlarin da pek umurunda degildi acikcasi Siz yine konusun gorusun ama baktiniz aralarinda gruplasma var ve rahatsiz oluyorsunuz muhabetlerinden direk yabancilarla takilin

Oncelikle hayirli olsun Allah iyi insanlarla karsiladtirsin ama durumda bence farkinda olmaniz gereken sey gruplasmis olmak degilde is ortaminizdakilerin normal olmayisi Bakin soyle bi ornek vereyim eski is yerimde caylari odamizda kendimiz yapiyirduk benim is suremde geciciydi ve girdigimde herkes gecici oldugumu biliyordu ama yinede giderken cay ped bardak tarzi lazim olan seyleri gotururdum disarda isim olunca sevdikleti kurabiyelerden vs alirdim kendim gotururdum her seferinde niye zahmet ediyirsun tarzi cumleker duyardim mutlu olurdular ve zamanla benim yaptigim seyleri karsi taraftanda almaya basladim en cimrisinjn birseyler ismarladigina en soguk disiplinli insanin ben kantinden birsey aliyorsam venim cekmede var niye bosuna aliyorsun demesine vs sahit oldum ordan biriymis gibi ayrildim oradan ama yeni yerimdede ayni seyleru yapmaya calistim kimsenin umurunda degil onlar kendiletine birsey aliyorken cok nadirdir bana usmarladiklari Mesela gecen yenek siparis vermisler sormamistilar bile yermisin yemezmisin diye yada cay istediklerinde icermisin derler ben direk isterim falan Bende senin gibi ilk baslarda cok gayret ettim ama birazda kaesi tarafta is bitiyor Bu yer icibde oyle sartlandirma kendini mevzu gruplasma degil karakter meselesi yoksa her yerde gruplasmis insanlar var

Cok tatlisiniz ya

Sormayin en tuhafida arkadan bi dolu laf sokup yan yana gelince gulusup konusmalari is ortami yani illa konusmamalarini yada kus kalmalaeuni beklemiyorum ama o kadae cekistiyorsun bari bir mesefen olsun sizde iyi sokmussunuz lafi

Teşekkür ederim doğru her ortam işyeri gibi olacak diye birşey yok ama beynim senaryo kuruyor "sen değersizsin" diye haykırıyor adeta

Aynı durum okulda benim başıma geldi. Kadınların çoğunlukta olduğu bir öğretmenler odası 5 kadın kankilop ben ve 2 arkadaşım dışlanmışlar. İlk başta ben aşırı havalı davrandım. Kibarca günaydın diyip oturuor hiç konuşmuyordum. 2 arkadaşımdan biri gitti kaldık mı 2 kişi yerine gelen bir bey olunca haliyle merhaba teşekkürler afiyet olsun nasılsınız ile kaldı muhabbetimiz. O 5 kişilik grubundan bir kişisi gitti ama bana şöyle davranıyorlar bir aşırı samimi bir ben yokmuşum gibi dönem başlayınca çok üzüldüm çünkü ayakta dururken konuşmaya başlıyorlar fakat bi anda ben kümenin dışında kalıveriyorum. Ama aştım sanırım çünkü üstlerde yazan arkadaşa katılıyorum. Kendi arkadaşlarının arkasından bile bir ton dedikodu yapıyorlar bir ton. Kendimi tekrar geri çektim bende. İş ortamı garip ya

Üniversiteye kadar arkadaşım olsun diye çok kasardım. Kastıkça zorlanırdım, insanlar kendine naza çekerdi. Üniversiteye gelince ".. den aşağı kasımpaşa, olmazsa olmaz kendimi geri çekicem artık." dedim. Bilin bakalım ne oldu? Herkes bana adım attı, kiminle program yapacağımı şaşırdım, paylaşılamayan insan oldum. Arkadaşlıkta bile kaçan kovalanıyor.

yalnızlığın da düzel yönleri var tabi ama zorunlu olduğu zaman insanın zoruna gidiyor. bi keresinde eski işyerime sonradan biri gelmişti, ben onu ilk iş arkadaşlarımla tanıştırmıştım, arkadaşlarla gittiğimiz yemeklere götürmüş "aramıza yeni biri katıldı" deyip herkesle tanıştırmıştım. arkadaşlarla çay içerken o sessiz durduğunda onu da konuşmaya katmak için elimden geleni yapmıştım. ben böyleyim çünkü, b, irinin yalnız mahzun durması huzursuz ederdi. Ama şimdiki işyerimde bana bunların hiçbiri yapılmadı, daha ilk günden umursamadılar, sohbet etmediler yemeğe bile çağırmadılar. İşte bu zoruma gidiyor ben tam aksi biriyken neden bu muamelerele maruz kaldım? hani hayatta ne edersen o çıkardı karşımıza, ettiğimizi bulurduk? böyleyken neden böyle yani?

konunuzu okurken şunu fark ettim; aşırı derecede insanları onemsiyorsunuz. bunu yapmayin. kimseyi kolay kolay hayatinizin merkezine almayin kek börek corek inanin bunlar fasa fiso gercekten sizle arkadaş olmak istiyorlarsa hic bunlara gerek duymazlar. bir de gercekten elinize çok büyük bir nimet gecmis. lutfen bunun kiymetini bilin. simdiden bunlarla yormayin kendinizi

Oncelikle o kadar sanslisiniz ki lutfen bu sansinizin kiymetini degerini bilin Gittiginiz ortamda zaten turklerle takilmayin, ben hic tercih etmem yabanci kulturleri tanimak ve onlarla arkadaslik yapmak cok daha keyifli bence Bir de gercekten bizim turkler gibi gruplasma, kompleks, kiskanclik yok adamlarda, o kadar dogallar ki Emin olun cok rahat arkadas olacaksinizdir

Amaan boşverin ya. Sahte sahte insanlar olacağına etrafınızda tek tük arkadaşınız olsun daha iyi.. O

İstersen tuvalet yıka her işin güzel yönü vardır İstediğin kadar sınavdan geç hiç bir iş insan psikolojisinden önemli değil Geçendede sekreter dedikodumu yaptı diye konu açmıştın Paranoyak etmişler seni Senden değerli mi işin Psikolojine yazık bölümün olmasın Başka iş bak su alem

yalnızca iş ortqamı var. orta-lise dönemleri çok taşındığımız için kalıcı arkadaşlığım olamadı üni. deki 3 samimi arkadaş vardı biri kocasının mesleği sayesinde yurtdışına yerleşti diğer 2'si de başka şehirlerdeler yalnız kaldım o yüzden Fransa'ya büyük umut bağlıyorum arkadaş edinebilmek için çevremi genişletmek istiyorum remedioslabelle

Dışlanmak çok moral bozucu gerçekten, hele de hassas biri için 4 yıl boyunca dışlandığım işyeri ortamı da paso kadınlardan oluşuyor.

Kasmayın kendinizi rahat olun. Her ortam bir önceki ortamınız gibi olacak die bişey Yok. Hem şimdi Fransa'ya herkes Yen'i gidiyor Yani herkes birbirini Yen'i görecek. Diğerleri 2 günde öyle canciğer olacak değiller Ya. Ha diyelim ki iki günde çok samimi olmuşlar o zaman merak etmeyin öyle çok uzun sürmez samimiyetleri. Yavaş ilerlemeli arkadaşlıklar. Herşey gönlünüzce olsun :)

Kimseyi fazla umursamayın. Gerektiği kadar muhabbet edin yeter. Hem onlardan kurtulacağın için sevinmelisin. Yeni bir ortam daha iyi olur. İsteyen istediği grubu kursun takma kafana.

Ben bu işyerinden önce 1 yıl başka bir yerde çalışmıştım orda çok arkadaşım vardı, çok sevilirdim. Her haftasonu bi yerlere giderdik, 1 günüm bile yalnız geçmemişti. Özgvenim yüksekti o dönem. Ama bu dışlandığım işe geçince hayatım tepetaklak oldu işte. Eski işyerinde sevilen aranan biriyken yeni işyerinde umursanmayan, adam yerine konulmayan biri olmak çok koydu çok. 4 yıl geçti, işi de aslında seviyorum ama genel olarak ısınamadı m bu işyerine. Umarım Fransa kalıcı olur.

is ortami olsun okul ortamı olsun yaklaşık 14 15 senedir ortamlarin içindeyim. yüzlerce insanla tanıstim. kimi ile can ciger oldum kimine selam vermedim. ama sunu anladim ki bir ortamda o ortami bozan bi elebasi varsa oradan hayir gelmiyor hele bir de buna çanak tutan bir idareci, amir de varsa of fena...

Şuan çalışmıyorum ama 6 yıllık çalışma dönemimde bu tür arkadaşlık ilişkilerinin hiçte samimi olmadığını gördüm. Yalandan tavırlar vıcık vıcık canım cicimler, arkasından dedikodular o yüzden kendimi geri cektim daha huzurluydum. Sana dışarıdan ilgi çekici gelebilir ama bide içlerini görmeden kendini bu kadar üzme

Teekkür ederim. Ben onlardan kurtulduğuma seviniyorum ama onlar benim Fransa yolcusu olmama pek sevinemediler. Hele bi tanesi var resmen laf soktu yerli yersiz. Son günlerimde de moralimi bozmaya uğraşıyorlar. Ben bunu dişimle tırnağımla kazandım ama tavırları sanki havadan düşmüş ben kapmışım gibi tavırlılar. Ama eminim kendi gruplarından biri gitse ona böyle yapmazlardı.

Hem de nasıl. Bu işyerine başladığım zaman oluştu çünkü gruplarına almadılar. Bu travma yarattı bende çünkü eski işyerimde sevilen paylaşılamayan bir insandım. Bu bende fobiye dönüştü. Artık her yeni ortama girişte korkuyorum. T trustno_1 Tarot bakmıyorum. Üyelik

Çık demesi kolay. Ben bu iş için o kadar emek verdim, 4 aşamalı sınavdan geçtim. Bölümümle doğrudan ilgili, maaşı iyi bir iş. Yüksek lisans yapan yurtdışında eğitim biri görmüş olarak alanımda çalışmak istedim en tabii hakkım. Ben nerden bilebilirdim böyle liseli tarzda gruplaşmalar olacağını? 25-35 yaşgrubundaki insanların böyle davranacağını nerden hesap edebilirdim? Hepimiz insanız, kaynaşırız işte diye düşüdüm ki yukarda da yazdım eski işyerim hiçböyle değildi

Bence yanlış düşünüyorsunuz. İş ortamları üç aşağıbeş yukarı benzer. Üzülmemeyi kendimiz öğreneceğiz herkes bizim gibi değil. Güzel bir kariyer, güzel bir maaş. Çok fazla umursamama işini yapıp geçme şeklinde hayata devam edilebilir. Ama şu konuda haklısınız herkes aynı şekilde tepki vermez ve ciddi psikolojik sıkıntı olabilir. O

Böyle çok kültürden insanların olduğu ortamlarda gruplaşma olayları çok keskin olmuyor diye biliyorum ben. Yine de kötü düşünüp kötü enerji yaymayın. Çok fazla okul/ortam değiştirmeme rağmen ilk defa böyle bir şey duydum mesela. Ikinciye böyle bir olayı yaşayacağınızı sanmam, lütfen korkmayın siz de

Bence öncelikle insanları bu kadar önemsemekten vazgeçin...

Her ortam aynı değildir kafanıza takmayın gayet sizi çok iyi anlıyorum 2 günde insan grup kurmaz ki kocaman insanlar muhakkak ki anlaşabileceginiz birileri çıkacaktır. İlk izlenim çok önemlidir kendinizi geriye çekmeyin biraz da özgüvenli olun sonrası zaten olur.

Teşekkür ederim. Geç gidersem, herkes ilk günden grubunu kurarsa diye bir endişe var işte hep bu 4 yıılık olumsuz deneyimlerimin acı meyvesi bu. Ama herkes işyerindekiler gibi kara kalpli olmaz diye umuyorum.

Benim gözlemime göre belli bir yaştan sonra insanlar direk işyerinden çevre yapıyor. Çünkü zamanın büyük kısmı işte geçiyor, akşam insanlar yorgun oluyor başka sosyalleşmelere enerji kalmıyor. Benim işyerindekiler can ciğer kuzu sarması omuş arkalarını çok kolluyorlar. Bi tanesi hamile baby shower yapmış, baby shower a giden herkes işyerindeki grup üyeleri, 1 tane bile farklı kişi yok. Bir diğerinin kınası oldu yine hepsi paso işyerindekiler. İş insnaın bütün vaktini alıyor iş dışında arkadaş aramaya şahsen benim enerjim ve mecalim kalmıyor.

Pek zorlama kendini. Ben doğru düzgün arkadaş edinemiyorum. Özellikle bayan. Nedendir bilmem sanki beni sevmiyorlarmış hissine kapılıyorum. Yaklaşamıyorum. Bir de yapı itibari ile canım cicim olamıyorum. Mesafeli kalıyorum hep. Bir eksiğim yok ama. İşimi görüyorum gidiyorum. Sosyal hayatta ise başka arkadaşlarım var bir şekilde idare ediyorum. Bir de iş ortamında çok dedikodu dönüyor ya. Tiksiniyorum vallahi.

evet çok doğru. işyerindeki grubun da çok baskın bir lideri var o ne derse onu yapıyorlar. iş konusunda birbirlerini çok kolluyorlar. bi işi biri bitiremezse diğerleri yardım ediyor. bense her işi tek başıma kendim yapıyorum, tek başıma mücadele içindeyim. onlarsa devamlı birbirinin arkasını kolluyor. patron için önemli olan iş yürüsün. bu yüzden güzel işleri hep grubun üyelerine veriyor bana da artakalanları. Bazen de gruptan birine güzel iş veriyor işi yapacağın diğer kişileri sen belirle diyor o da grubun diğer üyelerini belirliyor. bu çöplüğün içinden çıkıp Fransa gibi güzel bi olayı hayatıma kattığıma halen inanamıyorum.

Özgüven eksikliği yaşıyorsunuz. İnsanlar bu kadar ciddiye almayın.. ve sizi aranıza alsınlar diye çabalamayın kek börek filan ne gerek var? Dışlanma korkunuz var anlaşılan. H

Yeni ortamında gruplaşma olmaz belki Hem sende çok atılma tanışmak konuşmak için. Resmi bi şekilde tanışırsın zaten sende karşı tarafta anlaşabileceğinizi düşününce bi bakmışsınız arkadaşlık ilerlemiş. Kendini arkadaş olalım beni kabullensinler diye neden şartlandırıyosun ki. 6 kişilik bayan çalışma ortamında 2 yıl hiç kimseyle samimi olmadan çalıştım çünkü onlara ihtiyacım yoktu. Kimse beni grubuna almadan samimi olmadanda işimi yapabildim.

Bizde her zaman biraraya gelemiyoruz. Muhtemelen bundan sonra hiç arkadaşım olmayacak. Artık bol bol kk'ya sararım.

ama bu ne kadar mümkün olabilir? adını hatırlamadığım bir yazar "cehennem başkalarıdır" demiş. insanlar hayatımızı cennete de çevirebiliyor cehenneme de. kim yalnız kalmak ister ki?

Onu yapıyorum canım. Kendimi geri çekmek derken o anlamda değil. Günaydın deyin, merhaba deyin, ee nerde yiyoruz deyin mesela kendinize güvenen bir şekilde. Gruplaşanların yanına gidin. Ama arkadaş olmak için heveslendiğinizi belli etmeyin. İnanın o belli oluyor. Bir şeyler yapıp götürmeyin. Çok üstlerine düşmeyin. Bir de yanlarına sürekli gitmeyin, yalnız da takılabildiğinizi gösterin. Sürekli konu açan siz olmayın. Onlar sormadan her şeyinizi anlatmayın, bir gizeminiz olsun.

Çok kasmışsınız. Bu da sizi itici yapmış. Akışına bırakıp kendi halinizde mutlu biri olsaydınız çevreniz kendiliğinden oluşurdu. Ama yine de dua önerebilirim size. Allahın Vedud ismi sevgiyi yaratır. Bi ortama girmeden 20 kere ya vedud diyebilirsiniz..

Arkadaşa katılıyorum onların karakterleri ya mesela ortada bir şey yok bir anda bi havayla edayla su sebilinden su almaya kalkıyor bi sakin ya şurada biz bizeyiz kime neyin havası sebilden su içen insana göre fazla havalı değil misin cicim diye yakasına yapışasım geliyor

İnşallah olmaz ama insanın olduğu her yerde kümeleşme, öbekleşme oluyor maalesef. Ben çok aktif olmalıyım diye düşünüyorum ama çok hevesli görünürsem gözlerinde değerim düşer diye de endişeleniyorum nasıl davranmam gerektiğini bilemiyorum. Ben de işimi yapıyorum ama benden başka herkes çok samimi grupken, şen şakrak plan program yaparken bunu da adeta hava basarak anlatırken kafaya takmamak mümkün olmuyo insan insana muhtaç

Arkadaşım baktın iş yerinde gruplaşmış insanlar var çıksaydın 4 yil önce aklın nerdeydi Zaten ilk günden beri dışlıyorlarsa ne işin vardı öyle insanların olduğu ortamda en kral iş olsa bir dakika durmazdım Öyle işte çalışacağına kasiyerlik falan yapaydın Hiç bir iş senin psikolojinden önemli miydi Şimdi çekersin böyle Resmen paranoyak olmuşsun R

Ya ben de öyleyim. Bayanlarla bi türlü o samimiyeti yakalayamıyorum gibi. Canım cicim de çok yapamıyorum. Valla bende idare edecek arkadaş da yok keşke başka arkadaşlar olsaydı dışarıdan yazarhanim35 Yazar

Ama yaşarken böyle tatlı oluyor muyum acaba :))) mesela seminer salonuna inecekler duymamış oluyorum inileceğini pıtır pıtır iniyorlar ben tek kalıveriyorum ama korkaklar varya bizimkilet hem dışlıyorlar azıcıl dişimi gösterip ezeyim bunları hemen minnoşş minnoşşkkooo diye dolanıyorlar. İlk başta aşırı üzülüyordum şimdi dalga geçiyorum bende :)) mesela arkadaşına bir şey anlatırken seminerde bana poposunı döndü tamamen hemde! Bende yanımda başka bir srkadaşa duyacağı şekilde işte böyle toplum içinde nasıl davranılır bilmeyenlet geliyor böyle yanımıza yamacımıza oturuyor ya deli oluyorum ya dedim :))) duydu. Ona dediğimi anladı. Muhabbeti bi anda kesti dönemedi de :))) harika bir andı bence

Öncelikle iyi bayramlar dileyerek konuya geçiyorum. Ben 4 senedir çalıştğım işyerinde arkadaşlık yönünden hiç şanslı olamadım maalesef. Geldiğimde çok katı şekilde gruplaşmış bir ortam buldum. İçlerine girmek için çok uğraştım, kekler börekler yaptım götürdüm, ilgilerini çekmek için tarot falı öğrendim, devamlı hal hatır sordum ama olmadı, bizim arkadaşa ihtiyacımız yok grubumuz var modundaydılar. Böyle olunca ipin ucunu bıraktım. Odamda bir kız vardı adı Zehra, onların grubundan. Her öğlen odaya gelip şen şakrak şekilde Zehra'yı yemeğe çağırırlardı, her defasında çok üzülürdüm kalbim oyulurdu sanki. 1 defa sen de gel katıl bize demediler. Bir defasında birinin odasından acil iş için beyaz kağıt aldım, bana kızdı. Ben "ama Selin de alıyor" deyince "o alır çünkü o Selin" cevabını işittim. Evet tahmin edeceğiniz üzere Selin de grup üyesiydi. Buna benzer onlarca olay yaşadım. Ben de kabuğuma çekildim ve kendimi işe verdim. Neyse ki işte iyiydim. Ama bu 4 sene benim psikolojimi olumsuz etkilemiş, onu farkettim. Çünkü son 1 yılda iş için kısa süreli olmak üzere farklı bir ortama girdim ve bu 4 senenin bende bıraktığı izin farkına vardım. İlk ortamda çok kötü oldum, resmen insanlardan kaçtım, ama bunu bilinçli yapmadım sanki bir güç beni ele geçirmişti, o güç bilinçaltıydı. "Nasıl olsa beni dışlayacaklar, beni istemeyecekler" korkusuyla kaçtım. Herkes yemeği beraber yerken yanlarına katılmaya utandım, girişken olup "katılabilir miyim" diyemedim. O 4 yıl bende değersizlik hissi yaratmış o an anladım. İşyerindekiler çete gibi olduğu için herkes çete gibi olacak diye beynim senaryo kuruyordu. Bunu aşmam lazım diye düşünüp psikolog araştırıyordum ki, benim iş için Fransa'ya gönderilmem gündeme geldi ve kesinleşti. Uluslararası bir kuruluşta çalışacağım, eğer göze girersem kalıcı da olabilirim. Ve ben arkadaşsız kalmaktan çok korkuyorum. Aynı şeyleri yaşamak istemiyorum. 1 ay sonra orda başlayacağım, vize pasaport orda ev bulma vs. işlemler için koşturuyorum. Ama son anda kesinleşti ve araya tatil girdiği için diğerlerinden 2 gün geç başlamam sözkonusu, ve bunu çok geriyor. Sanki herkes kaynaşacak grubunu kuracak ve ben yalnız kalacağım diye korkuyorum. Bir de şöyle bir durum var: yabancıların olduğu bir ortamda nispeten çok daha iyiyim Türkler olduğunda kötü oluyorum. Fransa'ya benden başka 6 Türk daha gelecek, 3'ü aynı şehirden diğer 3'ü aynı şehirden, benim şehrimden tek ben varım. Çoktan kaynaşmış gruplarını kurmuşlardır diye de takıyorum. Kısaca böyle bayanlar, derdim arkadaş edinmek. Ama dediğim gibi 4 yıl acı bir iz bıraktı. Bu değersizlik hissini aşmam lazım. Her türlü öneriye açığım: dua, olumlama, telkin, insanlara sempatik gelebilecek öneriler... 4 yıl gruplaşma yüzünden zehir içtim adeta, şimdi Fransa yeni bir başlangıç yeni bir umut, lütfen bana yol gösterin...

Bende oyleydim sevilen sayilan idarecilerin dahi onemsedigi cok calisiyorsun cok yoruluyorsun dedigi yerden pek kimsenin umurdamadigi yaptigim isketin onemsenmeyip kucumsendigi bi konuma dustum O yuzden bende pek isime isinqmadim sayilir ama bin sukur hic yoktan iyidir

Bence zaten iş yerinden arkadaş edinmek çok mantıklı bir iş değil. Ya çok saf olmak gerekiyor ya da çok iyi niyetli. Çünkü iş başka, arkadaşlık başka. Bir süre sonra işteki kayirmacalar, ayak kaydirmalar, türlü türlü oyunlar,... vb şeyler arkadaşlık ilişkinizi sorgulamaya başlatıyor. Çünkü işyerinde çıkar çatışmaları basliyor. En iyisi kimseyle ne samimi olup, ne kötü olup işte sadece iş yapmak. Arkadaşı iş çevresinin dışından bulmak lazım. O

yeni bir defter aç kendine unut olanları T trustno_1 Tarot bakmıyorum. Üyelik