Evet bende çocukta var. Ve yaşımda 40 üstü içimden gelmiyor ve geriye dönüp bakınca çok bomboş buluyorum. Dışarı ile iletişim kurmak istemiyorum. İşten çıkalı 2 yıl oldu. Hatta bu sabah eşim çıkarken artık yeter bir kursa falan git dedi. U ucanhayaller Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Kendinle vakit geçirmeyi keşfetmek gerçekten nirvana seviyesi. Ama bunu keşfetmemiş insanlar çürüyüp gidiyoruz falan gibi düşünüyor. Misafirliklere neden gitmediğim sorgulanıyor, evde kapana kısılmışım gibi falan zannediyorlar. Hatta nasıl tek başıma vakit geçirebildiğiim tuhaf karşılamıyor. Dedikodu çamaşır bulaşık muhabbeti sevmiyorum.

Kaç yaşındasın diye baktım da 30 yasında imişisnn Bende de 30 u geçince böyle olmaya başladım Öyle yeni Arkadaşlar edinmiyorum pek Çok kişiyle selamlaşır yazışırım ama kafa dengi daima görüştüğüm 2-3 kişiyi geçmez. Kahve kitap ve net elime aldığımda benden mutlusu yok Ve daha pozitif ve kabullenmiş şekilde bakıyorum sanki hayata Çok insan varsa yoruluyorum Çünkü çok insan demek bin tane fikir demek Kafa karışıklığı demek Yanlızlık bana da huzur veriyor.

Yalnızlık tercihdir.2 yıldır evdeyim. Kedimle, kitaplarımla ve sevdiğim bazı yayınlarla çok mutluyum. Ama çevremde benim için çok endişelenen ve halimin iyi olmadığını muhakkak destek almamı soyleyenler var.

Aynı ben

Yalnızlık benim de çok keyif aldığım bir durum, özgürlük gibi bekar hayatımı çok özlüyorum bence evlilik, çoluk çocuk olmadan keyfini çıkarın kimseyi ilgilendirmez sizin tercihleriniz, bırakın da size acısınlar

Bahsettiğim kişi aile sahibi bir insan ve zorunlulukları elbette var. Konu sahibi yalnızlığı seçebilir ama dediğim gibi getirisi olur. defne-28

Bu ben yalnizligimi o kadaar seviyorum ki. Depresyon falan da degil bu. Ben bu hayattan keyif aliyorum gayet de yolunda hayatim ve ruh halim. Zoraki arkadasliklar oluyor biraz. Reddemedigim görüşüyorum ama kendi kabuguma cekilince benden iyisi yok. Haftaya bayram tatilinde memelekte gidicez mesela. 9 gun hem evimden uzak hem de surekli birileriyle olmak cehennem gibi geliyor bence cok normal Bosver keyfine bak takma kimseyi

Ben kendime "21. yy münzevisiyim" diyorum, sizde öyle deyin

Kaliteli bir yalnızlık, sahte kalabalıktan her zaman daha iyidir.

Aynı şeyleri eşime söyledim geçen gün... Kahvem kitabım ve ben... Kesinlikle depresyonda olduğumu düşünmüyorum. İki çocuk annesi çalışan bir kadınım ve 40 yaşıma çok az kaldı. Arkadaşlarım tabiki var ama yalnızlığımı kendimle vakit geçirmeyi son beş yıldır çok seviyorum. Bence olgunlaşmak bu.. Kaliteli yalnızlık gereksiz kalabalıklardan iyidir. Merkur Retrosu

belkide gecmiste cok deger veripte hakli olarak deger görmediklerinden uzaklasma istegi olabilirmi ben böyle hissediyorumda kendimden pay bictim biraz...

Sanki ben yazmış gibiyim

Tek farkım ben bekarım. Aynı beni anlatmışsınız. Herkes bir sorun olduğunu düşünüyor. Değişik değişik nasihatleri oluyor. Kimseyi somurtarak karşılamıyorum oysa ki. Ömründe kitap okumanın mutluluğunu bilmeyen beni tuhafsıyor.

Ay bence insanlardan çok daha iyi. Kimle görüşsem moral bozucu birşey oluyor muhakkak.

Bende aynı sizin gibiyim, kitabim kedilerim balkonum ciceklerim yetiyor, ustelik istedigim yere istedigim zaman gitme lüksüm var ama kendimle iyi ve huzurluyum gercekten. Biri yazarsa yazarim, biri görüşmek isterse ve sadece icimden gelirse gorusurum oldukca sempatik, enerjik ve pozitif biriyim ayni zamanda Insanlar baskalarina oyle bagimli ki, kendileriyle olmanin ne anlama geldigini bilmedikleri icin bizi tuhaf bulup resmen mansplaining uyguluyorlar durup dururken depresyonda ve sorunlu oluyoruz Sizde kendilerine bunu soyleyin, kendinizden şüphe ettirmeye kimsenin hakki yok, ki asil o insanlardan uzaklasinca resmen nirvanaya ulasiyorsunuz, benim sansim yalniz yasiyor olmak sanırım "beni depresyona sokan ve huzursuz eden tek sey kendisiyle zaman gecirmeyi bilmeyenler" deyin mesela şaka yaparmis gibi.. küstah ve kendini beğenmiş algilanacaksiniz ama hic takilmayin, yeter ki kendinizden suphe etmenize debep olmasinlar, ceneleri illa ki kapaniyor

Zaten herkes doktor.. Herkes psikolog. Herkes psikiyatr. Herkes aile ve sosyal politikalar bakanı... Yani biri de çıkıp ; kız mutlu yahu, dağılın demiyor

Tam nokta atışı sözleriniz. Onların hayat tarzını benimsememiş olmak ötekileştirilmek, psikolojisi bozuk anlamına geliyor. Genelde imalı şekilde neden bu kadar yalnız kaldığım konuşuluyor. Hatta evlenmememle bile bağlantı kuran oluyor

Bu insan sevmemek, insanlarla sorunlu iliskiler kurmak demek degil ki. Iste sizin gibi algilayanlari kastediyor baslik sahibi :) hicbir yere mahkumiyet falan yok, iletisim zorunlulugu yok, tahammul etme yok ve inanin bunlar muhteşem bir hafiflik.

Çok daha pozitif oluyor insan. Eski günlerime şöyle bakınca sanki büyük bir karmaşadan kopmuş gelmiş gibi hissediyorum kendimi. Kendini keşfetme yolculuğu başlıyor ayrıca bu başbaşalıkta. O kadar heyecan veriyor ki bana. Hayat şimdi çok daha anlamlı benim için

İyi de ben kalabalık ortama mı girsin dedim? M

Depresif hissettiğinde seçilmiş yalnızlık olmuyor ve altında başka nedenler olabiliyor. Elbette benim de oluyor öyle ufak tefek arkadaşlarım ama eve döndüğümdeki o muazzam duygum tarif edilemez. Bitkilerim kitaplarım kahvem. Koşarak geliyorum

Kahvemi yapıp kitabımı da elime aldım mı dünyada benden mutlusu yok gibi oluyor. İnsanların sohbeti beni açmıyor, uzun süredir böyleyim. Eee bunda sorun ne nasıl seviyorsan öyle yaşa diyebilirsiniz. Ama bu ailem ve çevrem tarafından çok eleştriliyor. Tek başıma yaptığım her etkinlik bana muazzam keyif veriyor. Bir arkadaşım depresyonda olabileceğimi söyledi. Bu kadar insanlarla görüşme isteğimin bitmesinin normal olmadığını söylüyor. Çok kafa dengi görürsem anca öyle arkadaş olmak geliyor içimden. Bu kadar yalnızlığı sevmenin illa ki kökenin de bir sorun mu var. Benim gibi hisseden var mı. Geçmişte bulunmak istemediğim yere zorla gitmem gerekiyor zannedip giderdim belki de onun hıncımı bilmiyorum

Sonradan değişmek nasıl oluyor bilmiyorum ama ben hep böyleydim evde o kadar huzurlu hissediyorum ki dışarıda insanlar yoruyor

Bana da geçmişim bomboş geliyor. Bugüne kadar kaç yere içinden gelerek gittin diyorum. O telaşlar falan... yalnızlıkla kendimi bulmuş gibi gibi bir his. İnsan bir defa o yalnızlığın keyfini alınca dışarıya kapanıyor zaten E

Sadece kalabalık görüşmelerin yeri bende yok diye düşünüyorum. Boğuluyor gibi oluyorum. Gerçekten bilgi kültürel anlamda bir şey öğreneceksem anca o tarz arkadaşlıkları seviyorum. SayYouLoveMe Hursit sen bir kahramansin, onden gidersin

Yalnızlık güzeldir bende severim yalnız takılmayı özellikle alışverişi yalnız yapmayı çok severim. Ama şu da var ki bazıları tamamen kendini dış dünyaya kapatıyor o tarz insanların da genelde arka planda psikolojik sorunları oluyor yani gerektiğinde gerektiği kadar insanla muhatap olup, bir şeyler paylaşılıyor ise istemediğin ortamda zorla bulunmaktansa orada olmamak tercih ediliyor ise buna saygı duyarım ama herkesin her dediği-her yaptığı gözünüze batıyor ise, insanlarla bir ortamda bulununca hemen sinir harbi yaşıyorsanız, herkesin her yaptığını her söylediğini kafaya takıyorsanız ve bu nedenle yalnız kalıyorsanız o zaman sorun başkalarında değil sizin bakış açınızda...

Evet o toplu ortamlar bazen çekilmez oluyor zaten hoşlanmadığımız ortamı terk edebilmeliyiz zorla burada kalmalıyım kafası olmamalı. Nasıl iyi hissediyorsanız öyle olun :)

Tamamen insan yalnızlığa mahkum olmamalı diye düşünüyorum çünkü insan sosyal bir varlıktır. İhtiyaç, gereklilik duyarız diğer insanlara aslında. Mesela nişanlımın babası da böyle bir karakterdir ailesinden dahi kendini uzaklaştırmış ama ameliyat olduğunda insanlara ihtiyaç duydu böyle yani sınırı bilmek lazım.

Şu zamanda nefes alan her şeyden tedirgin oluyorum ben. Evime girip, kapımı orttugumde ise bir huzur geliyor. Yani kimseye zararı yokken, yaptığı faaliyetler ile gayet mutlu olan bir insan neden eleştirilir ki? İnsanlar saygı göstermekten ziyade otekilestirme eğilimindedir. Onların zevk aldıkları doğru sizin hoşnut olduklariniz ise zaman kaybıdır, hastalık belirtisidir.. Yerinizde olsam aynen devam ederim, kimseyi de dinlemem.

Beni içtenlikle anladığınızı o kadar hissediyorum ki.

Ya kimse yalnızlığı seçmiyor, insan ilişkilerini bozmuyor, öyle depresifce etrafiyla kötü olarak icine kapanmıyor ki.. neyin ne getirisinden bahsediyorsunuz? Sevmedigi kalabalik ortamda olacagina kitap okumasi mi kotu sonuclar doguracak?