İnşAllah çok sağolun. Parası olmayan param olsa, sağlığı olmayan sağlığım olsa, kısacası neye sahip değilsek onun varlığıyla mutlu olacağımıza inandırmışız kendimizi, öyle olmuyor işte en azından beni sahip olduklarım mutlu edemedi, dediğiniz gibi çok şükretmeliyim. Belki sorun budur.

Teşekkürler, umarım birgün bizde kalıcı mutlulukla tanışırız, içim en son ne zaman kıpır kıpır oldu hatırlamıyorum, sabah güne heyecanla başlamayalı yataktan şöyle keyiflice kalkmayalı..

Kalpler ancak Allah'ı anmakla huzur bulur.(Ra'd 28)

Şu yuvanın dağılmaması için kendini heba eden cefakar kadın modundan çıkıp bi kendine gelsen mutlu olucaksın!!!!

Aynı şeyleri hissediyoruz gerçekten, neden mutsuzsun diye sorması, mutsuz olacak birşey olmadığı halde mutlu hissedememek... E

Bende hep derim mutluluk içten gelir çevre mutlu etmez diye Bazı şeyler değişmez anlıyorum acı insanı olgunlaştırıyor heveslerini çocuksu yanını öldürüyor. Tavsiyem bol bol şükret. Çevrene her şeye sahip olduklarına güzel bak ve şükret ve şimdi başla yürekten, çok şükür de Çözümler hep ucuz kolay hatta bedava yerlerde ama sanki sürüyle para dökersek ulaşabilecek mişiz gibi bir algı yaratılmış. Bakış açını değiştirerek gönlünü tamir et her şey düzelicek inşallah:)

Pskiyatrisler der ki bize gerçek hasta gelmez gerçek hastaların hasta ettikleri gelir, eşiniz yüzünden ilaç kullanmaya başlıyorsunuz, ben boşanırdım üzgünüm, ilaç kullanan mutsuz bir anne olmaktansa boşanmış bekar ve mutlu bir anne olurdum.

Sizleri ne mutlu eder? 7 yılı dolduran evliliğimde ilk 5 yıl çok zordu, çok sabrettim eşimin kendi içinde çözmesi gerektiğine inandığım şeyleri üzerime alınmadan düzelecek diye sineye çektim. Sonra olan benim psikolojime oldu, yardım aldım, aldık. Şimdi istediğim gibi bir adam oldu, hani beni başlarda çok yoran konular yok artık. Ama bende yokum, tükenmiş hissediyorum kendimi, şu an herşey yolunda, sabrettin meyvesini aldın diyenler var çevremde ama ben yokum sanki artık. Kabul etmiştim de durumumu, ta ki dün 6yaşındaki güzel yavrumun ben birşeye güldüğümde yaşasınn annem mutlu diye sevininceye kadar, başımdan aşağı kaynar sular döküldü. Düşünsenize artık ne kadar mutsuzsam yavrum yüzümün gülmesine seviniyor. Eşimde farkında durumun özellikle son zamanlarda devamlı neyin var neden mutsuzsun ne yapabilirim diye peşimde. İzlediğim bir videoda birisi mutluluk insanın içinde taşıdığı bir şeydir olduğunuz yer ya da sahip olduklarınız mutlu etmez sizi dedi, evet böyleyim işte. Önceden heveslerim hayallerim vardı ulaşamayacağımı bilsem de hayali bile heyecanlandıran şeyler, şimdiyse ne bir hayal ne bir istek kaldı içimde çok yorgun ve mutsuzum. Farkındayım depresyondayım, zamanında o kadar yordumki kendimi şimdi kendim için bile birşeyler yapmaya gücüm yok. En kısa zamanda terapilere tekrar başlayacağım ama hem yazmak hem sizlerden de birşeyler duymak iyi gelir diye düşündüm. El atın şu mutsuz kadına, kendime getirin beni...

Ah ah bu erkekler.. ömür torpuleri... Belli bir yerden sonra kadin eski kadin olmuyor olamiyor anlamiyorlar.. bastan iyi olsa herşey, sorunsuz demiyorum herkesin sorunu olabilir, kırmadan incitmeden konusabilseler ortak noktada bulusulabilse keske, bastan boyle gitmek varken neden? Neyse hayati sorgulayip çözecek değilim bu saatten sonra ama bildiğim şey 1. saygının hic yitirilmemesi, 2. benzer aile yapılarından biri ile evlenilmesi ve de son olarak 3. laf olarak soylemese bile benim dediğim olacak diye davranan insandan uzak durulması gerektigi.. Hepimize ders, yolun basindakilere küpe olsun.. olsun da artik icindeki seni öldürünce pek bir sey kalmiyor insanda.

En mutlu anlarini bile hüzünle batiran biriyim. 2010dan beri teşhisli manik depresyon ve anksiyetem var. Bazen cok iyiyim bazen cok kötü. Eger suan esiniz konusunda hersey yoluna girdiyse gecmise sunger cekin. Çocuğunuz da varmis. Esiniz hatasini anlamis telafi etmeye calismis izin verin edebildigi kadar telafi etsin. İmkaniniz varsa tatil iyi gelebilir. Yararli kitaplardan edinin. Gercekten mutluluk aramakla bulunmuyor. İcimizde tasiyoruz. Yoksa bazi insanlar nasıl kucuk seylerle mutlu olabilirdi. Bende tedavi olmuyorum aslinda olmaliyim. Surekli gergin asabiyim. Mutsuzlugum yaninda ofke kontrol sorunumda var. Umarim düzelirsiniz

MaşAllah gerçekten evet tam bahsettiğim şey işte, içiride bir yerlerde bizi tetikleyen yaşama sevinci, acaba nerde kaybettik onu. B

O kadar haklısınız ki, işte bende kızıyorum kendime illa başıma bir musubet mi gelmeli ki mutlu olayım, neden beceremiyorum anı yaşamayı. B

Eskiden bu yaşadıklarımı başkasının hayatı gibi dinlesem ee geçmiş işte adamda düzelmiş bu neyin şımarıklığı, tükenmişlikte ne gibi düşünürdüm biliyorum kendimi. Şimdi bakıyorumda çok haklısınız verilen tavizler, susulan kavgalar zamanla içimdeki beni öldürmüş, şimdi bir umut belki tekrar yaşatırım diye çabalıyorum işte. Hadi yaşadı diyelim hiç birşey olmamış gibi olmak öyle zor ki

Allah yardımcınız olsun hamilelik, doğum lohusalık her biri ayrı psikolojik güç gerektiriyor, imkanınız varsa doğumdan önce belki yardım alarak kendinize ve bebeğinize daha faydalı olabilirsiniz, çünkü hayat özellikle bende çocuklardan sonra daha da içinden çıkılmaz bir hal aldı

mezarlığa gittiğim zamanlar, bu dünyadaki hiç bir derdin önemli olmadığı hissi gelir bana... sürekli ödün vererek yaşamak, elbetteki yorar insanı, ancak başımıza çok büyük dert geldiğinde, yada sevdiğimiz birini kaybettiğimizde, tüm dertlerin aslında ne kadar ufak tefek şeyler olduğunu anlarız...

Aynı durumdayım. Genç kızlığım intihar hayalleriyle geçti. Hayatımı kaçırdım. Şimdi çocuğuma sariliyorum. Mutsuz olsamda her anı yaşamaya calisiyorum. Dun aksam kizima 2. yas gunu yaptim. İnanin hic takatim yok, yorgun ve mutsuz hissediyorum. Ama ona ve bize anı kalması gerekir diye dusunerek cabaladim. Sade bir sekilde pasta kesil fotograf cektirdik o kadar. Ayni sekile ne bayramlarda ne baska seylerde hic birseyden zevk alamiyorum. İşin kötü yanı esimde bana benzedi o da depresyonda gibi A Ankee Nirvana Anneler

ayrıca içimden gelsin gelmesin, mutlu yada mutsuz olayım farketmez, çocuğumun ruh dünyası bozulmasın diye herzaman güler yüzlü, neşeli görünmeyi kendime görev edindim...

Emziren anne olmanız herşeyi değişitiriyor. Çocukta bu depresyona katkı yapmıştır. Hem bakımı coook zor hem de hormonal olarak anne olmak ilk 2 3 yıl çok zor. Ama biliyorsunuz ki bu gunlerin hepsi gecici. Hissettiklerinizin de hepsi geçici. Geçecek.

O kadar iyi anlıyorum ki sizi. Evet çoğu şey hatta nerdeyse herşey yoluna girdi. Maddi manevi bir problemim yok evliliğimle alakalı, sorunlar geride kaldı. Ama 3 sene önceki heveslerimi, yapmak istediğim, yapabilmek için savaştığım şeyleri düşünüyorum. Şu an hiç çabasız elde etme şansım varken artık benim içimden gelmiyor yapmak. Eşimin sürekli niye mutsuzsun diye sormasından ve mutsuz değilim deyip eksik olan ne diye aramaktan yoruldum bayağı.

dediğiniz o şey, yaşama sevinci... o kadar az kişide varki o duygu... aslında birazda doğuştan gelen birşey gibi bana göre... en yakınım annemi örnek verebilirim sana... o yaşama sevinciyle dolu biri... burda anlatamayacağım, fakat öyle dertler çektiki buna rağmen hergün makyajını yapar, banyosunu yapar, güzelce giyinir herkese gülücükler saçar, sohbetler eder, dışardan gören biri annemi bir eli yağda, bir eli balda sanır... çektiği dertlerini en yakın arkadaşı ve ailesi bile bilmez, herşeyi içinde yaşar... fakat kendisi hayatı, yaşamayı, eğlenmeyi çok sever...

vallahi sizdeki dertleri nimetten sayanlar var. sağlık var, evlat var, kocanız var toparlanmak adına da güzel şeylere odaklanın. gerıye bakarsanız ılerısını göremezsiniz. ılerıdede kaybettiğiniz bu zamanınızı gerıye alamzasınız. yıne uzulursunuz. ayrıca evladınızı düşünün.

annemin dediği şey, yaşadığım her günüm son günümmüş gibi yaşarım der

İzniniz var mıdır varsa bu cumlenizi alip kullanacagim?

Hicbir sey sizi kendinize getirmiyosa kizinizi düsünün. Cünkü hicbir cocuk mutsuz anne-baba ne ister ne hak eder. Ayrica en yakin zamanda terapilere baslayin ve esinizden size tam destek olmasini isteyin, umarim mutlulugu yakalarsiniz.

Yok cvp versem de sakin veriyorum ama cok degisti esim kafa yapisi olarak da.. sadece baskın kisiligi mevcudiyeti sorunum yok artik ilave sorunlar da var ama surekli idare etmek zorunda orta yolu bulmak zorunda olan benim maalesef. ayrica gercekten cok iyi bir baba. klasik turk aile mantigiyla da soyleyeyim dovmesi aldatmasi ickisi kumari da yok :) araftayim..

bence bir kan değerlerinize de baktırın b12 ve demir eksikliği yaşıyor olabilirsiniz. eğer ekonominiz çok uygun değilse devletten randevu alın hormonel dengeleriniz de bozulmuş olabilir. hormon dengeleyici ilaçlarla düzelebilir. Yani tüm bunlar o zor dönemde vücut kimyanız bozulduğu için olabilir. bir kontrol ettirin lütfen çünkü yazık küçücük çocuğunuz var, gözünüzün içine bakıyor demek ki

Ilaç tedavisi alın. Depresyonun en kesin çözümü budur.

Kendi adıma şöyle cevaplayayım, böyle sonuçlanacağını bilsem başından dur derdim, ama yaşarken o anki ruh halimle kaldırabileceğim şeylerdi. Bardak damla damla doldu, ilk damlalarda taşacağını öngöremedim. Hangimiz hayatı boş bardakla yaşıyoruz ki zaten hepimizin zamanla dolan ama taşmayan bardakları yok mu?

Daimi mutluluk diye birseyin olduguna inanmiyorum.. kimi zaman mutlu kimi zaman mutsuz, kimi zaman umutlu kimi zaman moralim bozuk. Tabi bunlar hep iceride yasandigindan kimse bilemez. Disaridan hersey harika görünür. Ama hayat ogretti ki saglik mutluluk icin en elzem şey. Yasadiginiz duygu durumlarini rmin olun herkes yasiyor. Cocuvunuz ve kendiniz icin size keyif veren seylere odaklanin.. annesini mutlu huzurlu gormek onun hakki

Hep susmanız da normal değil bunu diyorum, kadınlar kendilerine güvenmedikçe zorla evlilik yaşamaya mahkumlar E

sanırım geçmişi sürekli düşünüyorsunuz bu yüzden, mesela ben geçmişi hatırladığım zaman, o zaman şartlar öyle gerektirdi ve onları yaşadım, benim sınavımda onlardı diyorum... sonra cevreme bi bakıyorum, insanların neler yaşadıklarına, kendi dert edindiklerim hiç birşeymiş diyorum...

Daha o asamada degilim hep sakinim hep susuyorum.. tabi bu o asamaya gelmeyecegim anlamina gelmez, eger olursa yapicam ama, galiba ben yakin oturalim o ayri kucuk bir evee ciksin, ayrilalim ama çocuğumuzun düzeni neredeyse hic bozulmasın, haftaici her gun ve haftasonu bir gündüz görüşelim, bu surecte hep guleryuzlu ve medeni olalim, evladimizla gule oynaya vakit gecirelim, e ben de ayrildim en azindan diye icimi sogutayim istiyorum.. off cok utopik bir sey istiyorum degil mi ulkemizde yani imkansiz bu msji okuyan bana dua etsin lutfennnnnnn

Kan değerlerim iyi ama hormonal dengemi yerinde olmadığını düşünmemiştim. Sağolun baktırmakta fayda var tabi. B

Emziren bir anne olarak doktorum yaşadığım şeyleri terapilerle atlatabileceğimi düşündü, bakalım tekrar başladığımda belki ilaç tedavisine de başlarım.

Başkaları üzerinden durumu değerlendirip elbet bende halime şükrediyorum. Ama bu geçici anlık oluyor bende. Ben istiyorum ki mutlu olmak için sebeplerim olmasın, ki bence asıl mutluluk bu, herhangi bir sebebe bağlanmayan insanın içinden gelen mutluluk

bende de anksiyete bozukluğu ve depresyon var... ailevi sıkıntılar baş gösterdi geçen sene arttı sorunum.. hamilelikte üzerine tuz biber oldu... nefes alamaz oldum iyice... beni mutlu edecek ne var bilmiyorum...

Lutfen bize ilac care olsun, onu nasıl yapacagiz bir yol yordam gosterir misiniz?