Keşke çocuğunuz benim öğrencim olsaydı. Sınıfımda onun yaşadığı durumlara asla müsade etmiyorum..

Ya acaba çok mu abartiliyor bu konular. Kucukken ben de sessizdim hakkimi arayamazdim, şimdi hakkımı aamak resmen en onemli ozelliklerimden biri. Belki o yasadiklarimin sonucudur. Yani demem oki cocukları biraz rahat mi biraksak

İlk defa bu kadar çocuğu görünce bocalamis olabilir. Zamanla alışır sen de teşvik edersin.

Benim babam da ilkokul öğretmeniydi. Sabah kızımın öğretmeni ile mesajlaşırken düşündüm, babam milletin çocuklarına koştururken kendi çocuklarına sıra gelmemiş. Bilmiyorum, belki sadece bana gelmemiştir o sıra. Erkek kardeşim ile ilgilendi, aynı okuldalardı zaten. Ben depresyona girince akılları başlarına geldi, ama olan da olmuştu. Çok geçti bir şeyleri düzeltmek için, yıkılan yıkılmıştı. Doğrultmak zaman aldı.

4 günde bir öğretmen nasıl bıktırılır? Ben olun da görün.

Çok geçmeden bir uzman yardımı almak ona göre hareket etmek en doğrusu bence katip. Sen aştın mı bu durumunu aştıysan nasıl aştın

Küçük kızım aksine, dişi terminatör gibi.

Bizim ilkokul öğretmenimiz çok iyiydi, ilkokuldaki en son arkadaşımla lisede koptuk, lisedekiler ile zaten görüşmüyorum. Bakasım yok hiç o fotoğraflara. Lisede çok daha iyi arkadaşlıklarım olmuştu, ama nedense hep kötü olayları hatırlarım ben, o yüzden geçmişten nefret ederim.

Krese nasıl gitmedi zorunlu değl mi? Okuma yazma biliyordur arkadasları ayrıca, son sene okuma yazma ögretiyorlar. Enterasan geldi bana.

Hepimiz biyolojik varlıklarız. Dünyadaki 5 milyarlık kimyasal evrimin sonuclarıyız. Bilimin gözündende sosyal, psikolojik, biyolojik varlıklarız. Şöyle ki kişilik üzerinde rol oynayan biyolojik etkenlerden proksimal uzak distal etkenler olarak iki ceşit biliriz. Uzak etken genetik kodumuzdur. Nesilden nesile aktarılmıs özelliklere dayanır. Gen havuzunu çok incelikli bi şekilde düsünmek gerek bu esnada. Mizac, yapı, nörobiyoloji, kalıtım olarak incelemektede fayda var. Mesela gen havuzunda mizac biyolojik etkenlerin en basında gelir. Davranısın altında yatan potansiyel biyolojiktir. Hiç canını sıkma derim, şöyle bir kapsamlı tedavi testler, ögretmen yorumları ve zamanla egitimlerle her sey yoluna girer diye düsünüyorum. Ama mizacı bu ise biraz tedavilerle izlerini silebilirler yine.

ben de önceden böyleydim ilkokulda acısını çok çektim şimdi tam tersi oldum tahammülsüz biriyim

Benim kızım da böyleydi Katip. Şu an 5. sınıfa gidiyor. Sürekli anlatmaktan dilimde tüy bitti. İyi gidiyor sanırım derken sınıfından bir çocuğun annesiyle karşılaştık. Bana ' Senin kızına bayılıyoruz, benim kız hiç kimseyle anlaşamıyor, apartmanda kuzenleri var onlarla bile görüşmezler ama kızınla çok iyiler, arkadaşlıkları hiç bozulmaz inşallah' gibi laflar etti. İyi bir şey anlatıyor sanmıştım sonra dank etti, kızıma sordum. Niye kimseyle değil de seninle anlaşabiliyor diye. Meğer bizimki bayıldığı için değil kız onu yönetebildiği için yanındaymış. Üstelik başka çocuklarla arkadaşlık etmesini de engelliyormuş. Teneffüste nereye gideceklerine bile o karar veriyormuş. Nasıl yıkıldığımı anlatamam. Ben hep anlattım, hala anlatıyorum. Şu an daha iyi ama bazı konularda kendini ezdirmeye devam ediyor. Kuzeni mesela, o ne yaparsa yapsın ona asla sesi çıkmıyor. Resmen zaafı var ona karşı. Bazen çok canımı sıkıyor bu durum ama kaydettiği ilerlemeye bakınca bunları da aşabileceğini umuyorum.

Benim oğlum da çok içine kapanık malesef. İnsan çocuğu için çok üzülüyor biliyorum Üstelik şuan 3. Sınıfta. Ağzından hiç laf alamıyorum. Bazen arkadaşlarından bazen de arkadaşlarının annelerinden öğreniyorum olayları. Akran zorbalığına uğraşa asla anlatmaz ne bana ne de babasına. O okuldayken aklım hep onda kalıyor malesef.

Benim oglum da böyle cok üzülüyorum yasitlari rüzgar gibi benim ki sakin cok uysal bir cocuk Kizim 2. sinif tam tersi herkesle rahatça iletişim kurar sosyal bir kiz Oglum ise anaokulunda yabancı biri ile iletişim kurarken sesi içine kaçıyor adeta ezilir diye cok üzülüyorum yapısı böyleydi benimkinin bebekliginden beri hiç mi hiz zorlamadi beni ama onun bu naifligi ve toplumumuzun hali ortada akran zorbalığı yaşamasından korkuyorum ilerleyen surecte Ben hep guzellikleri asiladim ona ama hayat toz pembe değil maalesef spiderman olsaymış dünyamızı kirletenleri cezalandirirmis mesela yerlerdeki copler onu üzüyor bu bi örnek aslında gurur duyuyorum onunla ama anne yüreği incinme ihtimali beni uzuyor

Merhaba hanımlar. Derdim büyük kızım. 1. sınıfa başladı. Pandemiden dolayı anaokuluna göndermemiştik. Bir sıkıntımız var, çocuğum içine kapanık, pısık bir çocuk. Bundan korkuyordum hep, iletişim kuramaz, ezilir, iyice içine kapanır diye. Bugün iki kız arkadaşı gelmiş kalemliğini almış kızımın, gık dememiş. Başka bir arkadaşı ödünç kalem vermiş. Koca gün öğretmenine bile bir şey dememiş, gelmiş akşam evde kalem silgi aranıyor. Sordum nerde diye, öyle öğrendim. Ağzından kerpetenle laf alırız zaten, alabildiğim bu, ya alamadığım? Çok geriliyorum şu an, ben de böyle bir çocuktum, ne kadar unuttuğum, unutmak istediğim, beynimin karanlık dehlizlerine attığım iğrenç anım varsa hepsi çıktı şimdi. Ne yapacağım? Beynim durdu, ne yapacağım?

Ilkokulda ayni kizin gibiydim, 1. sinifta cok ugrasmislar benle, merdivenlerde celme takmislar, ucmusum, gozlugum kirilmis falan, yavas yavas bikiyosun o durumdan, ortaokulda lisede millete kök sökturuyodum. Kizim gecen 2 sene ayni benim gibiydi, telkinlerle biraz hakkini savinmayi ogretmeyi basardim. Ama yapi olarak hala aşiri sakin, ben de cok paniklemistim, zamanla alismaya basaladi karsilik vermeye, hayir demeye, imkan varsa pedagog en dogru tavsiyeyi verir katip

Ben hazır olduğunu düşünmüyordum. Anasınıfına gitsin rapor alalım dedim. Eşim, '' Tam öğrenme çağında, bırak. Alışır. " dedi '' Kaç gün yanında olacaksın, kaç gün koruyacaksın, alışsın evin dışındaki hayata '' falan dedi. Başımıza geleceği biliyordum ben. Hatam onu dinlemek oldu.

ben su kitabi okuyorum simdi cocuklarla iletisim icin, turkcesi var mi bilmiyorum, https://www.tbcs.org/uploaded/Resou... uccess_16/How_to_Talk_So_Kids_Will_Listen. pdf cocugun konusmasi icin nasil sorulmasi gerektigine yardimci oluyor. benim cocukta ise yaradigini dusundugum seyler 1) cocugun her hangi bir konuda zorlugu varsa cok dillendirmemek, mesela utangac diyelim, herkesin yaninda ya bu da cok utangac dememek, hatta kucuk bir sey yaptiginda waooovv cok kendine guvenli aferin diye desteklemek. ozellikle akrabalarin yaninda dikkat ediyorumn cunku bazen merhamet edecegim diye cocugu daha cok ice kapatabiliyorlar 2) cocugu kontrollu bir sekilde arkadaslari ile ortama sokmaya calisiyorum. mesela arkadaslari ile bulusturuyorum ya da arkadaslari ile oyun parkina goturuyorum, orada ben olunca kendine daha guvenli oluyor. daha sonra gozlemlerime gore onunla konusuyorum, nasihat ediyorum. 3) kendine guvenecegi seyler yaptiriyorum, mesela okulda bir yarisma var, diger anneler useniyor, ben okuyorum arastiriyorum, cocugu yonlendiriyorum, cocuk da odul alinca bayagi kendine guveni yerine geliyor 4) mutlaka derslerini cok onemsiyorum, her zaman geri kalmamasina dikkat ediyorum, caliskan cocugun kendine guveni daha cok oluyor. bunlar ben de ise yarayan seyler. bir de bazen okula erken gidip uzaktan gozlemliyorum diger cocuklarla nasil iletisim kuruyor diye.

Sosyal aktivitelere katılması lazım. Evde de okulda biri ona istemediği birşey yapmaya çalıştığında tepki verilmesi gosterilebilir. Hiç krese vs gitti mi? İlk defa okulla mi sosyallesiyor? Öğretmeni sert mi? Mizaç olarak sen ve eşin nasılsınız?

Bence erkenden bir pedagog yardımı alın. Bu yaşlarda olan her şey travma olarak kalıyor çocuklarda. Düzelmeyecek bir şey yoktur, biraz sabır. Adaptasyon sorunu yaşıyor olabilir.

Kekeleme sorunu için konuşma dil terapistine acil götürün, yeni çıkmışken önü alınsın, sonra kemikleşir zor olur dedi rehber öğretmen.

Malesef pandemi nedeniyle bir çok akranı böyle. Kızlar ile anlaşamadığını da düşünüyorum, arkadaşlarını sorduğumda hep erkek adı :)

Bu birazda karakter özellikleri ile alakalı. Ama peşini bırakmayın öğretmenle yakın temas ve kızınıza tatlı telkinlerde bulunun. Benimde küçük kızım öyle. Ama şu an 4 sınıfta ve başlangıca göre muhteşem ilerledik

Katip, ben de öyleydim, ağzım var dilim yoktu, çok ezerlerdi beni. Ama bu insana çok şey katıyor; sonrasında tam tersi biri oldum. Dışa vurdu her şey. İyi mi kötü mü bilmiyorum.

Mesela Avrupa'ya gittim 1 sene. 16 yasindaydim degisim programindaydim. Yine ice kapanik yine baya bir utangac biriyim. Sinif arkadaslarimdan benim gibi utangac ve ice donuk kisilikler var. Ama ozguvensiz degillerdi mesela. Sasirmistim. O yasa kadar benim bildigim disa donuk insanlar populer olur utangac insanlarin ozguveni olmaz gibi bir kalip var kafamda. Kim sessiz kaliyorsa onu kaale almiyorlar yasitlarim. Ama aslinda yapi olarak ice donuk ve hafif utangac biri de gayet ozguvenli olabilir gayet oz degerinin farkinda olabilir, istemedigi bir seye hayir diyebilir istedigi seylerin pesinden gidebilir. Bence ailede bunu saglayacak birkac sey var. Bunlar kendi ailemi gozlemleye gozlemleye ogrendigim seyler yaptiklari hatalari asagida siraliyorum ki baska anne babalar yapmasin bunlari: 1. Ailede hayir diyebilmek: annesine babasina karsi gelebilen cocuk genelde disarda da hayir diyor. 2. Ailede bazi secimler yapabilmek, ozgur olmak: annem babam kizar korkusuyla yetisen cocuk ogretmenim kizar arkadasim kizar patronum kizar diye de korkuyor. Ama mesela kurallari bilen ihlal ettiginde de neyle karsilacagini bilen ve anne babasi kuralci ama sakin cocuklarin oyle bi korkusu yok. 3. Ailede kabul gormek: akilli kizim guzel kizim gibi degil de, gercekten dinleyen ana baba, duygulari anlayan ve normallestiren ana baba. Mesela arkadasi kalemini almis. Neden verdin diye sormak yerine. A nasil oldu, ne hissettin? Haklisin zor bir durum. Sence bir sonrakinde ne yapabilirsin? (Su an verdigim ornekler cok tirt ama Leyla Navaro Dogan Cuceloglu gibi psikologlarin aktif dinleme konusunda yazdiklari seyler bence cok onemli, cok dogal gelmiyor ama prensipleri anlayinca bence cok ise yariyor. Aktif dinleme ve empati kurma cocukla iletisimde en onemli 2 sey). 4. Anne babanin elestiriye acik olmasi: bir ust maddedeki cocugu dinlemenin uzantisi. Anne baba cocugu gercekten dinleyip evde demokratik bi ortam saglarsa o cocuk ozguvenli oluyor abi. Anne baba son karar mercii arkadasimiz degil evet cok dogru. Ama cocuk da o ailenin uyesi olarak degerli biri. Bence bu denge kurulunca cocuklar cok daha rahat iletisim kuruyor. 5. Cocugu degil davranisi elestirmek, siyah-beyaz, genelleyici ifadelerden kacinmak: cocuk kucuk yasta uzerine yapisan bir kimlik edinmesin. Bu mesela benim cok buyuk bir sorunumdu. Ismimin fonetigi ezik kelimesiyle benzesiyor. Anneannem demis ki anneme cocugun adini XXX koyma ezik derler. Ve annem bunu benim yanimda soyler "keske anneannesini dinleseydik bu cocugun kafasina vur ekmegini al lokmasini" filan diye hayiflanirdi. Lan bir bekle di mi? Belki asiri cevval bisey olucam? ama yani belki gunde 12344 kere ne kadar sessiz sakin ve safsalak bi cocuk oldugumu duymasaydim belki de olabilirdim Bunlar benim gozlemlerim, anne babalari da anliyorum cocuk zor seyler yasayacak diye cok korkuyorlar ama bu korkular gercekci mi ona bakmak lazim ve korkularin kendini gerceklestiren kehanet olmamasina calismak lazim.

Üzgünüm ama bu çok değişmiyor canım. Çocukken öyleydim, okudum, mesleğimi elime aldım hala o pasifik üstümde duruyor

Açılın ben doktorum O 'ensesine vur, lokmasını al' çocuk bendim. Ama artık değilim :) Mizacım gereği daha sakin yapılı bir insanım. Çocukken de aşırı uslu, sesi soluğu çıkmaz bir çocuktum. Babam da bizim özgüvenli olmamıza çok önem veren biridir sağolsun. Beni 6-7 yaşlarımda karateye gönderdi. Ben orada bir açıldım, o açılış... Liseye kadar bana sataşan oğlanları bile dövdüm :) Mantalite olarak da 'haklıysan hakkını savun, kimseden korkma . Haklılar her zaman kazanır' diye tembihleyerek büyüttüler sağolsunlar. Kızının böyle bir spor dalında özgüven kazanmasını sağlayabilirsin. Bu tür aktiviteler kesinlikle çok önemli. Bir de farkında olmadan kızını baskılayacak şekilde davranmış olabilir misin? Belki kendi kaygılarını yansıttın ona? Aslında her çocuk sonsuz bir özgüvenle geliyor dünyaya, korkusuz geliyor. Biz bütün korkularımızı burada öğreniyoruz. Yaşı henüz çok küçük, ufak değişiklikkler büyük farklara yol açabilir.

Kolay olmadı. Zaten yaşadıklarımı düşündükçe geriliyorum şimdi.

Benim kizim sizinki kadar olmasa da içine kapanık. Bende açacağım diye bayağı uğraşıyorum eskisinden daha iyi durumda bence. Yalnız şu var ki biz eşimin ve benim ailemden 2 saat uzakta bir şehirdeyiz. Ne zaman ailelere gitsek onların yanında daha sosyal girişken bambaşka biri oluyor. Normalde parka gidince başka çocuklara karışmayan kizim onlar parka götürünce önündeki cocuga çekil önümden diyip eliyle kenara doğru itmiş. Normalde asla yapmayacağı şeyi halasının amcasının yanında yapmış. Çok şaşırdım. Bir yetemiyoruz diye düşünüyorum ben artık. Yalnız kalıyor cocugum o da sosyalligine etki ediyor.

Anaokuluna gitmemiş, pandemi de girdi işin içine. Uzman yardımı tabii ki sizi doğru yönlendirir, ben drama tavsiye edicem. Yeğenim de işe yaramıştı, o da içine kapanık çok sessiz bir çocuktu.

Bence psikologa goturmek onemli yuzde yuz katiliyorum eklemek istedigim bir sey daha var ama: cocugu sanki olmadigi biri gibi olmaya zorlamamaya da dikkat etmek lazim. Cocuklar anne babanin hayal kirikligini anliyor ve bu onlari daha da ozguvensiz yapiyor. Ben kucukken bilirdim mesela benim gibi asiri sessiz, asiri sakin, hayal dunyasinda yasayan, surekli bir seyleri unutan, dalgin, arkadaslari tarafindan ezilen ve saf bi cocuk yerine soyle derli toplu, girisken, becerikli, cevval bir kiz cocugu istediklerini soylemeseler de cok iyi bilirdim ve surekli bu eksiklik hissiyle yasardim. Annem benim pisirik oldugumu gorunce bir de o kizacak diye endiselenirdim hatta ezildigim olaylarda bile yalan soylerdim ogrenmesinler diye. Bence cocugun karakterini degistirmek degil de kabul edip ozguven artirmak lazim. Malesef Turkiye'de sadece 1 tip insan makul. Sessiz sakin insanlar cok begenilmiyor ezik goruluyor ve bir de bundan dolayi ozguvenleri zedeleniyor. Yani bir kismi karakterse bir kismi da sonradan gelisitirilen bir eziklik oluyor.

Katip öncelikle sakin ol, muhtemelen kızının anlattıklarından kendi uğradığın zorbalıklar aklına geldi şuan ona üzülüyorsun aslında, ama kızın sen değil ve şuan bi yetişkin onun yaşadığı şeyin farkında, dolayısıyla senin gibi olmayacak. İlk yapacağın şey kızına hissetiği şeyi anladığını hissettireceksin, "Çocukken benim de kalemliğimi alırlardı ben tepki veremezdim eğer verirsem bana daha büyük bi zarar verecekler diye korkardım hatta öğretmenime bile şikayet edememiştim, onları şikayet ettiğimi farkederler sonradan beni oyunlarına almazlar sanardım" diye hissettiği şeyi tanımlayıp ona yardımcı olacaksın, halbuki ne zaman etrafımdaki büyüklerden yardım istedim bu tarz şeyler sona erdi biliyor musun diye usulca aslında yapması gerekeni söyleyeceksin. Kendim de tepki verdim biliyor musun diyeceksin. Vs vs Evde bize aslansın millete kedisin kendini ezdiriyorsun nolacak böyle vs deyip eleştirmek yok. Bakalım nasıl karşılayacak. Katibin Ruhu

Bence bu önemli bir bilgi. İkisini de siz dogurdunuz siz yetistiriyorsunuz ama genelde olan ilk çocuğa oluyor. İlk çocukta anne babanın acemiliği çıkıyor. İlk çocuk genellikle proje çocuk gibi anne hayalinde nasıl bir çocuk istiyorsa onu gerçekleştirmeye çalışıyor. Siz muhtemelen kendi çocuklukta yaşadıklarınızı yaşamasın diye özgüveni yüksek bir çocuk hayal ettiniz ve belki de farkında olmadan bu konuda baskıcı davrandiniz. Ailede ne görüyorsak ben öyle yapmayacağım diye düşünsek de farkında olmadan onu uyguluyoruz. Ben özgüvenin büyük bir kısmının genlerle alakalı olduğunu ancak ailenin yetiştirme tarzıyla da geliştiğine inanırım. Kendinizi suçlamadan yaptığım hatalar var mı diye bir değerlendirme yapabilirsiniz belki

Katip üzülmeni anlıyorum Daha dün eşimle "çocuğumuzun hangi kişilik özelliklerine sahip olmasını istersin: diye konuştuk. İlk söylediklerinden biri hakkını savunan tuttuğunu koparan olsun oldu. Ama bunu nasıl başaracağımız muamma. Ben de içine kapanık sessiz asosyal bir çocuktum. Buna ne sebep oldu bilmiyorum. Annem babam çalışıyordu evde halamla günlere giderek büyüdüm. Ama genetik yatkınlık da varsa ben de oğlumun benim gibi olmasındsn korkuyorum. Bu kadar kendini hırpalama. Çok şükğr çocuğun sağlıklı. Otizim veya YGB gibi sebeplerden ötürü böyle değil. Ben olsam ne yapardım diye düşündüm. Kesinlikle çocuk psikoloğu ile danışarak ilerlerdim. Fayda yerine daha da zarar vermiyim diye Mesela babam ben açılayım konuşkan olayım diye "hadi git şu bakkala şunu sor" falan derdi ama o benim için çok yıpratıcı olurdu küçükken. Babam eski toprak sen öyle şeyler yapmazsın ama psikolog veya bu alanda uzman birş çok daha kısa sürede çocuğunu açabilir. Hatta oyun terapisi bile işe yarayabilir. Size anlatamadığı hatta kendinin bile farkında olmadığı durumlar açığa çıkar böylece

Katip sen nasıl değiştin peki? O pisirik çocuk nasıl bu kadar yaman oldu? S Senbirsen Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik İptali tek ayak

Hayır demeyi öğretin. Evde oyuna çevirebilirsiniz. Hoşuna gitmeyen şeylere hayır desin, işe yaramıyorsa öğretmenine söylesin. Kişisel alan ve kişisel eşyaların izin almadan alınmayacağı gibi durumları belki oyunlaştırarak anlatabilirsiniz. Neden hayır demedin neden öğretmenine söylemedin demek sadece daha da pekiştirir bence... Kolaylıklar diliyorum

Geçmiş travma dolu olunca öyle oluyor. Ben de geçmişi sevmem ve kinciyim aklımdan çıkmaz o yüzden kopamam da

Kendini ezdirmesin yeter ya. Önünden malını alıp götürürken '' Huuoopp hayırdır bilader. '' diyebilsin en azından.

Oldu cınım. Varsa bize de söylesin. Valla ben razıyım uğraşayım.

Haklısın. Ben bana benzetmesini kabullenemedim, kendim bugüne zar zor gelmişken, kızımı yolun başında gördüm, çok ağır oldu.

O zaman annemden alıntı yapıyorum size: "bazen sessiz halini çok özlüyorum kızım." Shshshshs umarım sizin de aynı olur

. push ; Arrietty_

Malrsef ayni cocuktan bende de var. Suan 4. sinifa gidiyor ve hala ayni hic degismedi cok asiri icine kapanik haksizliga ugrasada asla cvp veremiyor hep elim uzerinde ama bazen hem cok uzulup hemde asiri sinirleniyorum. benim kizim dogdugundan beri cok sakin sessiz icine kapanik bi cocuk yani kisacasi karekteri oyle degistiremiyiruz

benım kızım boyle 13 ocakta 6 yasında olacak aynı bu sekılde tam olarak elıne vur ekmegını al durumunda bız uzmandan yardım aldık ben gıttım cocugumun bu durumlarını anlattım nasıl yol gostermelıyım dedım tanıstılar bıraz gozlemledı ve yapısı bu degıl herkesın mızacının farklı oldugunu her cesıt ınsana dunyanın ıhtıyacı oldugunu kendısı gıbı olan da tam aykırı zıt karakterlerınde bır arada yasamayı ogrenmek zorunda oldugunu anlattı ve benı buna ıkna ettı desem yerıdır cunku ben hep hakkını savunan kendını ezdırmeyen sesı cıkan bır cocuk hayalı kurarken dunyanın en mınnos eeeeeen ınsancıl bu dunya ıcın fazla ıyı kalplı bır cocugu doguverdı cok uzulecek yorulacak yıpranacak bılıyorum ama huyu bu degısmez kı o yuzden bu durumda yapabılecegımız tek sey ne yapabılecegını hatırlatmak... ogretmenle konusabılırsın senı bu duruma sokan kısılerden uzak durabılırsın bırsey yapamayacagını hıssettıgın ve sıkıstıgını hıssettıgın an uzak dur benden ver esyamı dıye bagırıp sesını duyurabılır dıkkat cekebılırsın sen sesını cıkarırsan cekıneceklerdır bırdahakıne dene bak gor seklınde akıl verıyorum

Ben saldırgan değilim, ama öfke patlaması yaşıyorum. Laflarımla, davranışlarımla, hatta sessizliğimle cehenneme çeviriyormuşum ortamı, öyle diyorlar.

Yapma bunu bence. Role play tekniği bilinçsiz yapıldığı zaman tehlikeli olabilir, zarar verebilir. Alıntılayamadım bana yazdığın mesajı. Okula hazır mıydı kızın sence? Öğretmenin söylediklerinden tam hazır değil, uyum sağlayamamış hissiyatı aldım ben. Anasınıfına da gitmediğini göz önüne alırsak sanki formal okul ortamına alışamamış gibi.

Aynen öyle Büyükler daha cok yapamaz, döker eder diyor Kızım 27 aylık kresde ayakkabularını giymeyi ögretmisler,2 aydır hersabah 10 dk kapıda dikilip bekliyorz Anneme nezamn gitsek, okulda kendin giy kızım diyip giydiriyor

Ay benim eşimde sessiz. Aşırı sakin. Huzurlu sükunetli bir adam. 5 liralık ürüne 50 lira desinler sorun çıkarmaz. Hep sakindie. Ben de suskunum mesela. Bizim oğlan teyzeye çeksin Küçükken parkta teyzelere kadınlara kök söktürüyordu. 6 yaşında laf sokuyordu ya koca kadınlara

Merhaba yapısal olarak her çocuk farklı 'fıtrat' gereği uysal olması kötü bir şey değil ancak durumu suistimal ediliyorsa yapabileceğiniz bazı şeyler var. Öncelikle kendi haklarını nasıl koruyabileceğini anlatabilirsiniz ama bunu oyunun içinde yapmanız daha etkili olabiliyor. Çok basit bir örnek vereyim bebekleri ile oynarken yaşadığı durumu bebekleri ile yaşatın. Ve a bebek b bebeğin eşyasını alsın o da 'uygun' tepkiyi versin. Kalemliğimi vermek istemiyorum, onu ben kullanıyorum ya da kalemimi ödünç alabilirsin dersten sonra vermem beni çok mutlu eder gibi. Bu bir süreç, öğretmen ile konuşmanızda fayda var ama umarım öğretmen çocukta diğer çocuklara antipati uyandıracak bir yaklaşım sergilemez. Şu an nasıl arkadaş edineceğini bilmediği için de arkadaşları onu sevsin diye bir şey demiyor olabilir, sosyalleşmesi gereken zaman diliminde ne yazık ki evde kaldı çocuklar. Ek olarak oyun gruplarına katılabilirsiniz . Bol bol sohbet edip kendini ifade etmesine olanak tanıyın bu yaşlarda yine oyun bunun için en verimli zamanlar, daha profesyonel bir destek için oyun terapisine de başvurabilirsiniz. Sürekli oyun oyun dedim ama bu yaş gruplarında inanın en işe yarayan şey 'oyun'.

Ben de böyle bir cocuktum. Bu şekilde olduğum dönem ailemle aile binasından uzakta yaşıyorduk. İlkokul ikinci sınıfta geri döndük. Kendimle yaşıt erkek kuzenim ve onun ablasıyla vakit geçirmeye başladım. Abla da yaşına göre inanılmaz açık bir çocuktu. Ve dışarda parkta biri beni ittiginde falan yirtardi kendini öyle korurdu. Onlarla dolaşa dolaşa ve kuzenimden çirkeflik öğrene öğrene açıldım şimdi hepsinden daha fenayım hala derim kız sen olmasan ben adımı soyleyemiyordum diye ahshsh güven ortamında sosyallik işe yarıyor yani

Yanlış anlamayın, eleştirmek için demiyorum ama yönetimi çocuğa vermek de aynı derecede sakıncalı bir davranış. Bir çocuk anne-babanın otoritesine de muhtaçtır. Tabii ki bu otorite onu baskılamak, varlığını yok saymak değil ona sınırları ve kuralları belletmekle sınırlı olmalı. Psikologlar anne-baba otoritesinin eksikliğinin çocuklara psikolojik baskı ve güvensizlik yarattığını söylüyorlar. Bence bunu bir araştırın. Ayrıca, yabancı bir arkadaşım var. Babası daha çocukluğunda tüm kararlarını ona bırakmış. Arkadaşım babasından nefret ediyor. Babasının inisiyatif almaktan aciz, babalık yapmayı bilmeyen ve onu kendi haline bırakan sorumsuz biri olduğunu düşünüyor. Hatta doğru dürüst görüşmüyor bile şimdi yetişkinliğinde. Ailesinin yarattığı bu travmaları tamirle geçmiş ergenliği. Bunun da sonuçları ağır olabilir, bence bir uzmandan görüş alsanız iyi olabilir.

Malesef. Küçükken daha hareketliydi, sakindi yine ama bu kadar da pasif değildi.

Bende öyleydim. İlkokuldayken bir keresinde sıra arkadaşım bana silgimi çaldın diye iftira attı ben bişey diyemedim açıverdi benim kalemliğimi benim olan silgime benim bu hırsız dedi herkesin içinde sadece "ben çalmadım"diyebildim. Ama çok utanmıştım kendi silgime hırsız olmuş oldum ve o kız benim silgimi aldı... Yıllar sonra benim sıra arkadaşım benim öğle arasında bizim eve gittik TV nin uzerinde 5 TL vardı onu da arkadaşım gördü. Sonra mutfağa gittik ellerimizi yıkadık birer elma aldık arkadaşım önden gitti sonra ben bi baktım TV'nin üzerindeki para yok ve orası ıslaktı evde de kimse yoktu ve ben yine arkadaşıma bişey diyemedim. Okula gidince de arkadaşıma kendimce uydurdugum bir hırsızlık hikayesi anlatıp başkasının parasını almanın çok ayıp ve çok günah olduğunu anlatmıştım arkadaşımı kırmadan

Onun bu yönüyle ilgili stresinizi çocugunuza belli etmeyin. Daha küçücük çocuk sonuçta. Böyle bir durumla daha önceden karsılaşmadıgı için vermesi gereken tepkiyi bilmiyordur. Siz de bu tarz durumlar da kendini nasıl savunması gerektigini ve böyle durumları öğretmenine söylemesi gerektiğini anlatın. Ilkokuldaki hocam benim için anneme çok içine kapanık demişti 1. sınıftayken. Ama hiç de öyle biri değildim. Sonraki senelerde de çok konuşmamdan şikayetçiydi Yani 1. sınıftaki çocuk sessiz diye bu kadar stres olmayın

Okumadım sayfaları, psikolog, oyun terapisi vs düşündünüz mü? Oğlumu götürüyorum oyun terapisine, bilmiyorum onun etkisi mi zamanla gelişecek miydi zaten, yabancılara karşı çekingenlik azaldı, konuşuyor. Ama okulda sıfır iletişim, ifadesiz bir yüz. Geçen bir kıyafetini giymek istemiyor, meğer arkadaşları oynuyormuş kıyafetiyle, bizimki de put gibi duruyor öyle muhtemelen. Çocuğa yanaşan var diye sevindim, rahatsız olduğu halde sesi çıkmıyor diye buruldum. Ne bileyim ne olacak böyle, canım sıkıldı yine.

Katip merhaba canım. Bende öyleydim biliyor musun? Hatırlamak istemedigim anılarim benimde gozumde canlandı suan. Ama simdi bende tam tersi bir insan oldum biliyor musun? Herkese verilecek bir cevabım var kendime güveniyorum. O zamanlarin ezilmisligimi bilmiyorum. Ne yapılabilir onu da bilmiyorum seni sevdigim icin oyle yazmak istedim konunu takipteyim.

Ben aslında öyle peşinden koşmadım hiç

Bence de pedagog dan destek alın, ne kadar küçükken önlem alınırsa o kadar çok değişme ihtimali var büyüdükçe karakter oturur çok daha haksızlıklara uğrar. Bende böyle bir çocuktum malesef. Eğer ailesi olarak çok korimaci iseniz çocuklar kendilerini korumayı ogrenemiyorlar. Ortaokul dayken bile servisle okula giderken ayakta giderdim ben en son biniyorum diye oturamazdim halbuki ayakta öğrenci götürmek yasak ve ailem kesinlikle kabul etmiyordu şoför de tamam diyordu ama gene fazla öğrenci alıp ben ayakta kalıyordum. Söyle ailene ne olacak onlar çözer ama onu bile söylemiyodum

Paylaştım. Her şeyi paylaşıyorum. Durup durup paylaşıyorum. 5 vakit paylaşıyorum. Adam bıktı benden, o kadar paylaşıyorum. Telefonu açıyor, beni görüyor. Biraz özlese daha iyi sanki şu ara. P

Valla billa boyle kalmiyo ya, ayni senin durumundaydim, bu sene acaip fark var, ama konusup anlamasını saglamaya calis, tepki vermesi gerektigini anlamali, 1 sus, 2 sus, 3. de atil kurt cikiyo içlerinden. Arkadasimin kizi benimkine bildigin eziyet ediyodu, 1000 kere soyledim kizim ben her yerde seni koruyamam, kendini korumayi ogren diye, parkta oynuyolardi bi kac ay önce, arkadasin kizi her zaman ki gibi basladi bunu ittirip dusurmeye calisiyo, kizim durdu durdu bi anda o da ittirdi arkadasini, vallahi çocugun başka cocugu ittirdi diye kalkip timsah yürüyüşü yapmak istiyceksin deseler inanmazdim, millet beni tasliycak ama az daha agliyodum sevincten, o gunden beri bi guven geldi cocuga, hayir mayir diyo artik. Valla azicik kafa yikamak lazim bu konuda.

bir kac kisi karakteri boyle olabilir diye yazmis KATILMIYORUM

Yeni yeni konuşmaya başladım, onu konuşturmaya çalışıyordum, umarım bu son olayda iyice kapanmaz, zaten zor konuşturuyoruz. Despot sayılmam bence, rahat sıkmayan bir yapım olduğunu düşünüyorum ama eşim senin sözlerinin yaptırımı oluyor diyor. Veliler ile yeni yeni görüşmeye başladım, öğretmenle iletişime ara ara geçiyorum, ama üstüne fazla mı gidiyorum diye çekindiğim oluyor.

Pedagoga danışmalısınız. Sizin özelinizde konuşmuyorum ama bazen ebeveynler hatalı savunmaya itebiliyor çocuğu bu durumlar hassas konular işin ehline danışmak gerektiğini düşünüyorum.

Okulun 3. gününde farketmiş adam, bana ulaştı. İzleyin demiştik. 1 ay sonra çocuk kekeliyor dedim. Bana kızımın sesini hiç duymadığını söyledi.

Bizimkide site arkadaşlarıyla asla oynamıyor, çekiniyor. 2. Sınıf bu arada kızım. Sizinkinin arkadaşı olması güzel çok hakim değilim bu tarz konulara ama çok yerleşmeden uzman desteği aldırın.

Benim babam ortaklari tarafindan 1234 kere dolandirdi. Herkese borc para verdi herkese inandi. Sabah uyanmaz aksam uyuyamaz duygusal, bir anda parlar, her seye aglar, ucaklarini otobuslerini kacirir, tembel ve usengec, kimseyi dinleyemez, ortamlarin sevimli ama ciddiye alinmayan nesesidir. Kucuklukten beri babama benzetilmek kaderim oldu. Babam daha cok kizardi benim kendisine benzedigimi gordukce... Sonra da genetik DEHB hastaligimiz oldugunu kesfettik. DEHBe bagli ozguven ve ozsaygi eksikligi ve kendini adamdan saymama, defolu mal gibi gorme gelismis bizde. Ben cocugum olursa artik farkli davranirim. Herkes farkli ama herkes ozeldir. Butun cocuklarin ozguven kazandirilmaya, dinlenmeye, desteklenmeye ihtiyaci var. Keske herkes Katip gibi bilincli olsa da bu sekilde forumlara soru sorup kendini gelistirmeye calissa. Anne babalikta bence Turkiye'de cok yol kat edildi.

Kesinlikle uzman yardimi benzer şeyleri bende yaşadım inanır mısınız bu durum oz guven eksikliğine kadar gidiyor şuan yasi çok küçük belki onun buhrani var bir de dediğiniz gibi pandemi de çocuklar eve kapanmak durumunda kaldı

diger ekleyebilecegim bir sey de siz istemeseniz bile cocugu kuzenlerle akrabalarla bol bol gorusturmek. cocuklar biraz simariyor ama boyle icine kapanik cocuklar daha cok aciliyor o ortamlarda bence. hem de huyunu suyunu bildigin akraba cocugu ile saatlerce sosyallesiyor. ben cok faydasini gordum.

Panik yapmayın. Hatırlıyorum benim öğretmenlerimde annemle konuşmuştu bu minvalde ve annemde panik yapıp bana yüklenmişti, 2açık biraz hakkını ara, konuş biraz, konuşmayı bilmiyomusun' falan diye. Sakin olun, dediğim gibi, çocuğunuzu olabildiğince kendi akranları ile daha fazla vakit geçirebilmesi için ortam oluşturun ve onu uyarmak istediğiniz, hakkını aramasını istediğıniz yerlerde sevgi dolu konuşun. MissCherryBlossom

Küçükken belli değilmiydi? Bu tarz çocukları 3 yastan itibaren kreş öneriliyor ve gerçekten de işe yarıyor. Direk 1 e mi basladı?

O beni ve benim gibileri ezen, aşağılayan, dalga geçen tayfa nasıl buldularsa geçtiğimiz senelerde IG'den buldular. Ben de artık özgüvenli, dikkat çeken, eğitimli, ülkeler arası gezen bir kadınım artık, o ezdikleri gariban değilim tabi. Numaramı istediler, whatsapp grubu kurduk ayağına, sonra beni alaya almaya kalktılar. Tiye almalar laf sokmalar, ben de birkaç bir şey saydırdım, gruptan ayrıldım hepsini engelledim. Bir kere ezdirince kendini 20 sene sonra bile ezmeye kalkıyorlar. O yaşlarda dişimi gösterebilseydim keşke. Bu yüzden bence profesyonel bir destek aldırmalısın Katibin Ruhu Benim annem engelliydi biraz, bizimle ilgilenemezdi, öğretmenimiz de sağ olsun herkesin içinde rencide ederdi, öğrenci kayırırdı, döverdi. Çok tutuktum, ağzımı açmaya korkardım, okula gitmekten nefret ederdim. İlk 4 senem travmadır, o ilk öğretmenim olacak kadından da nefret ederim bu yaşa geldim. İlkokulda önlüklü ve sınıfça çekilen fotolarımız var ya, ben onu daha çocukken yırtmıştım.

Yetenekli olduğu bir alanda etkinliklere katmak özgüven gelişimi sağlar. Müzik kulağı varsa bu yaş için en uygunu piyano, esnekse judo jimnastik... beraber bolca vakit geçirin. Sınıfta yapması gerekenleri Ayşe okula başlamıştı, okulda başına şunlar geldi, Ayşe bunları yaptı diye hikayeleştirerek aktarın. Aklıma ilk gelenler bunlar...

Bukadar abartmayın ya Duyanda birşey oldu sanır. Allah korusun. Dünyaya kibar, naif insanlarda lazım. Tabii yeri gelince hakkını korusun, ama bunu ona hayat öğretecek zaten. Hangimiz o küçüklüğümüzdeki minnoşuz ki. İşte bazıları bir tık fazla cazgır oluyor. Buda çok iyi birşey değil, ben okul zamanımda çok şikayet alıyordum mesela. Annem benim aksime çok sessiz, tatlı bir kadındır. Ah gide gide babaannene benzedin, az bana benzeseydin diye çok üzülürdü

Babam sakin bir adamdı, asosyal diyemem. Annem girişken biriydi, o da mükemmeliyetçiydi, ve kibir de vardı biraz. Ben çocuğu idim, kibrinden nasibimi almadım ama ona da hiçbir zaman yetemedim. Babama benzerim ben, o yüzden çatışmalarımız oldu. Eşim çok sosyaldir benim, ben asosyalim, sosyal fobim de var biraz. . Çok kötü hissettim 4 gündür, kafamın içinde gergedanlar tepişti. Öğretmen beni sakinleşmeye çalışıyor, biraz başardı. Sakin olmamı istiyor, kızımın iyi yönde gelişmesi için bu kadar fevri olmamam gerekiyormuş. Umarım dinlerim, daha fazla bıktırmam adamı. Böyle olmamın sebebi, sonunu bildiğim korku filmi izliyor gibi olmam. Umarım sakinleşirim.

Benim kız da tam tersi herşeyi takıntı herşeye bağırıyor. Hocası önünde biri geçse ona bağırıyor diyor. Çok takıntılı

Aslında bizzat kendi çocukluğumdan yola çıkarak anlatmıştım ama öyle söylemek istemedim ben özgüvenli, hareketli ve cazgır bir çocuktum. En yakın arkadaşım sessiz sakin bir çocuktu. Zamanla birbirimizi etkiledik. Hatta belli bir yaşa arkadaşlarım hep sessiz sakin pek ön planda olmayan çocuklardı. Olabiliyor yani bu şekilde. Bence spora başlatma fikrini değerlendir derim katip

bir kac kisi karakteri boyle olabilir diye yazmis KATILMIYORUM chocolatestar

Affınıza sığınarak..

1_ Hazirbulunuşluk diye bir kavram var ya hani eğitimde. Çocuk okula başlamaya hazır değil gibi geldi bana. Öncesinde kreş veya oyun grubuna katılabilseydi süper olurdu. 2_ Okula henüz alışamamış olabilir. Eğer durum buysa en kolayı bu açıkçası zamanla düzelir. 3_ Tabiatı bu olabilir. Doğası buysa bunu değiştirmenin bir yolu yok. Drama eğitimi çok güzel olabilir. Bunu sorup soruşturmak lazım. Nerde bulunur nasıl yapılır bilemem ama. Kekemeliği için de çözüm yolunu açabilir drama. Üniversite okurken aldığım 2 kuruşluk drama beni topluluk karşısında konuşmaya hazırlamıştı. Mutlaka ama mutlaka mesleği ne olursa olsun herkese verilmesi gereken bir eğitim. Bi de sakince üzülmeden kendinizi yıpratmadan zaman zaman kendisine söyleyin. Kızım kalemini verme istemiyorsan söyle gibi anlatın yani. Ne bileyim çok fikrim yok. Çok bilgim de yok. Elimden gelen şimdilik bunlar. Normalde bu konuya yazmazdım ama seni severim çaresizliğini hissettim cidden üzüldüm. Bi de burda önceleri bi ablamız vardı. Eğitimci o da fikirleri ve tecrübesine çok güvenirdim. Halen daha sitede mi bilmiyorum ama ben kendisini etiket yapayım. Sitedeyse illaki bi yol gösterir. derin sularda Allah yardımcın olsun kendini fazla yıpratma çocuk hisseder hepten üzülür. Böyle böyle büyüyorlar. Olacak o kadar

Çok üzülüyorum böyle çocuklara ya küçüklüğümde Ben zorbalık yapan bir çocuktum Gerçekten şimdi çok pişmanım bilerek isteyerek gibi görülebilir ama dediğim gibi çocuktum düşünün yani bir de üst sınıflarda olan kişileri eze biliyordum ama okulun birincisi olduğum için hocalar Hiç beni bu konuda uyarmadı şimdi o arkadaşlar ile görüşüyorum her defasında Neler yaptığımı hatırlatıyorlar inanın utanıyorum O yüzden lütfen destek alın bu konuda Hiçbir fikrim yok umarım size yardımcı olabilecek birileri çıkabilir

daha fazla konusmak. konusmali oyunlar oynamayi tercih etmek. ama eglenmek bunlari yaparken. boyle boyle ozguven gelisir ve cocuk acilir.

Paylaştım

Bu tarz çocuklar çoğunlukla akran zorbalığına maruz kalabiliyor. Bir uzmandan destek almanız iyi olacaktır. Ayrıca öğretmenine çocuk hakkında bilgi verin, daha çok gözü üstünde olsun..

Çocuğunuza yüksek sesle bağırıp kızıp her şeyi onun yerine yaptınız mı? Yani suçlamak için söylemiyorum ben de yapıyordum çocuğumdan önce kendimi değiştirdim artık bağırıp çağırmayı kestim hatta onun yanında ezik anne oldum ben onu değil o beni yönetsin dedim. Her şeye tamm diyen ne desem yapan o çocuk itiraz etmeyi öğrendi ben de kavga etmedim hoşuma gitti. Hatta bilerek patronlugu ona verdim. Ne yazık ki farkında olmadan hatalar yapıyoruz hayatın acısını çocuklardan çıkarıyoruz müdürümüze bile sonsuz saygı ve tahammül gösterirken çocuğumuza gosteremiyoruz biraz kendinizi ezdirinbizimkinde işe yaradı ben anam gibi cadalozu bile yönetiyorsam arkadaşlarımı da yönetebilirim dedi

Birde yazın siteye bahçeye oynamaya gönderdim hep, normalde güvenip yollamiyrdum hiç. Balkona oturdum beni görmedi kendi ama ben hep takip ettim. Şu anda hakkını savunabilen bir çocuk oldu, elindeki herşeyi veren çocuk gitti.

Benim kızım da böyle Maalesef arkadaşı vuruyor ses çıkarmıyor Bir arkadaşı etkinlik kağıdını yırtmış yine aynı Keske söyle az yırtık bir cocuk olsaydı Ne yapacağız?

Bence bir uzmandan yardım alabilirsiniz. Su an pandemiden dolayi belki istemezseniz ama yaratıcı drama atölyelerine gitmesinden de fayda var. HanimKelesimiGetir

Bir arkadas önermiş drama diye. Kesinlikle hakveriyorum. Bu çocuğu öğretmen acar. Benim bir öğrencim böyleydi. Velisi cok çekingen diye üzülerek gelmişti. Benim sinifta açılır o merak etmeyin dedim. Gercekten de inanamadilar. Sinif ici bolca drama kullanıyoruz zaten. Sık sık rol alsa, sahneye çıksa bir şiir okusa bile zamanla açılır. Öğretmeninizden yardım isteyin.

Küçükler hep biraz daha fena oluyor, kendimde ve çevremde gözlemlediğim bu Benim büyük kızımda küçüğüne göre daha sakin daha hanım hanımdır. Bu aralar ergen moduna geçti o yüzden az prenses çizgisinden çıktı ama yine bana göre çok daha sakin çocuk, hele küçüğüne göre. Küçüğü beni bile suya götürüp sussuz geri getirir. Ama karakter işte, ikisinide ben doğurdum ben büyütüyorum. Bazı şeyler biryere kadar bizim elimizde.

Katip böyle durumlarda çocuğun yakın arkadaş olduğu diğer çocukların çok önemi oluyor. Mesela kızın özgüvenli, tuttuğunu koparan, sınıfta sevilen biriyle yakın arkadaşsa ona özenip örnek almaya başlıyor. Kızının arkadaş olduğu kişilere dikkat et. Pasif kişilerle arkadaşlık kurarsa hepten geri planda kalır. Bir de çocuğunu spora başlatabilirsin onun da çok yardımı olur.

Tiyatro yapabilirsiniz. Eşiniz ve siz o kizlar olun kızınız tepki versin. Ve siz de örnek olarak daha disadonuk olabilirsiniz bu süreçte.

bol bol ortama sokmak gerek kalabalıga her cesıt ınsana alısa alısa gore gore kendıne bır yer bulup daha acılıyor en cok neyı sever mesela? o kursa yazdırın sosyal aktıvıde okul dısında bır alan gıtsın kaynassın kendısını ıfade etmeyı ogrensın bu sekılde okuldan eve evden okula olunca daha zor olur kendısını açması

Aaaa ben

Az sabır annesi,1. sinifken benimki, saçlarım beyazladi Hersey rayına oturacak her çocugun okula sosyal ortama uyumu hızlı olmuyor. Düzelecek evham yapmayın sevgiyle hergün konuşun. Sohbet edin o gun okulda en sevdigi ders hangisi, en mutlu oldugu an vs. açık uçlu sorularla sohbet edin. Kendi 1. sinif anilarinizdan örnek verin Nerde nasıl davranmasi gerektigini zamanla ögreniyorlar. Çocuga sorunlu etiketi yapistirmayin ögretmeniyle de surekli konusmayin.

Uzman yardimi almak lazim boyle şeylerde. Ben de sinifin sessiz cocuguydum yani ilkokul zamanlarimda oyleydim. Kimseyi de sikayet etmezdim ne ogretmene ne aileme, dolayisiyla ezilip, itilip kakildigimdan pek haberleri olmamisti. Durduk yere gelip bana vurduklarinda bile ses cikartmiyordum nedense suan dusununce hareketlerime anlam veremiyorum neden oyle yapmisim... Tabi bunun patlamasini daha sonra yaşadim ben. Lise dönemlerimde zivanadan cikmistim desem yeri, sinifin sessiz cocuguyken okulda millete sağa sola sataşan gruptaki kizlardan olup oldukça agresif ve saldirgan bir hale gelmiştim, bol bol ailem okula cagirildi ve benimle ugrasmak zorunda kalmislardi. Annem ve babam hep der o dönem ömrümden götürdü o kadar sakin bir cocukken nasil oyle saldirganlaştin diye. Uzun sure ofke kontrolu problemi yaşadim elbette ama ergenlikten sonra daha sakinleştim yaş aldikca normale dondugumu dusunuyorum. Siz mutlaka uzman yardimi alın bu ezilmelerin itilip kakilmanin sonucu herkeste farkli oluyor bence.

Bana da tatlı giyor ama evde 2 adet var abla kardeş kafayı yedirttiyorlar

Sevgili Katip derin bir nefes al. Açıkça söyleyeyim: Yavrunun durumuyla seninki bir değil. Senin durumunda şimdiki bilinç yoktu, rehberlik denen kavram yoktu, tedavi de yoktu. Şu anda ise daha yavru okulun yolunu yeni öğrenirken nasıl çözüm buluruz diye tartışıyoruz. Pandemi sebebiyle pekçok çocuğun sosyalleşmesi ne yazık ki sekteye uğradı. Normalde kreşe anaokuluna gitmesi gereken çocuklar okula başladı. Sonuçta uzun süre sosyalleşmeyen bir yetişkini 42 kişilik gruba koysak yine zorlanır. Can sıkıcı mı evet, toparlanır mı, elbette. Öncelikle yavrunun sizlerin arkasında koşulsuz durduğunuzu duymaya ihtiyacı var. "Evet zaten bunu biliyor" demek yeterli değil. Varsaymak başka, açık açık anne babanın ağzından duymak başka. Belki de o hırsızın iftira atacağından ve insanların ona inanmayacağından korktu, sustu. İftira gelse bile ona inanacağınızı duymaya ihtiyacı var. Anne baba kapı gibi durursa çocuk pekçok şeye cesaret eder. İkinci olarak bu kadar gerilmeyeceği ortamlarda sosyalleşmesi lazım. Bunun için ayrıca bir pedagoga da danışmanızı öneriyorum. Gireceği ortamlar tek başına kalamayacağı kadar sosyal, ürkmeyeceği kadar da sakin olmalı. Spor gibi aktivite önerilerine katılıyorum yalnız keyif aldığı ona uygun bir aktivite olmalı. Kendisinin iyi bildiği ve kendine güvendiği bir aktivite de olabilir. Yeter ki şu pandeminin getirdiği ataleti bir atsın.

Benim kızım da böyleydi, endişelenmeyin... Güzellikle kızmadan konuşarak çözebileceğinize inanıyorum.. Direk 1. sınıfa başlayınca oluyor böyle, şimdi çocuklar dört duvar arasında büyüyor, sosyal hayata alışması, kendini korumayı öğrenmesi zaman alıyor.. Anne olarak panik havasına, öfkeye kapılırsanız, çocuk bu davranışları daha iyi pekiştirir, siz sakin olun

Ya kuzenim tam bir ablaydi. Evin içinde bizimle dalga geçer dışarda tabiri caizse kimseye yedirmezdi. Eve gelince de bana ogretirdi bak sana bunu yaparlarsa bunu de baktın olmuyor saçını çek. Seni ablama söylerim de diye shshshs Annem kendince sessiz olduğum dönemlerde benimle hep sohbet etmeye çalışırdı. İzlediğim çizgi filmlerden kitaplardan konuşurdu hep o da kendimi ifade ederken özgüven kazanmami sağladı. Aklınızda olsun.

Ciddi şekilde yardım alın, ileri yaşta atlatır demeyin. Öğretmeni bunu sorun olarak çok erken farketmiș ve sizi uyarmış

Böyle çocukların özgüvenlerini artıracak, yetenekli ya da eğilimli oldukları sosyal faaliyetlere yönlendirilmesi gerektiğini düşünüyorum. Ortaokulda şehir değiştirip çok arkadaşsız kaldığım, derslerimde başarısız olduğum, sesimin soluğumun hiç çıkmadığı bir dönemde bir öğretmenim bana tiyatroda basit bir rol verdi ve hayatım değişti. Şaka değil cidden, sonrasında beni kimse tutamadı. Girmediğim çevre, denemediğim hobi, iletişim kuramadığım insan tipi kalmadı. O gün öğretmenim bana o şansı vermese belki hep pısırık kalacaktım. Siz de çocuğunuzu ilgilendiği, keyif aldığı bir alana yönlendirebilirsiniz. Yaşı çok küçük tabi ama maddi imkanlarınıza ve ilgi alanlarına bağlı olarak çok fazla seçenek var bence. Hem okul dışında sosyalleşme ve arkadaş edinme şansı olduğunu fark ettiğinde okuldakilere karşı bu kadar "nazik" olmak zorunda hissetmeyecektir.

Ilkler mi hep Boyle diye dusunurdum. Bende ilk cocugum, oglum da Benim kizda sizin ikinci gibi.

Ay bunu deneyeceğim teşekkür ederim.

Kızımda da var bu durum ve çok üzülüyorum uzman yardımı en iyisi

Çocuğunuzu hazır olmadan okula başlatmışsınız. Kreşe, oyun grubuna, anaokuluna gidip sonrasında okula başlamalıydı. Sizinki cop diye soğuk suya atlamak olmuş. Drama kursuna yazdırmanızı Öner'lerim çocukların kendini açmalarına yardımcı oluyor. Rehber öğretmenden yardım almanız bence de yararınıza olur

Su da var eğer baskıcı otoriter bir ailede yetisiyorsa cocuk o da sessiz olmasına sebep oluyor. Kimisinin mizacı böyle kimi yaşadıklarından dolayı böyle.

Yani evet o kadar sessiz kalmasa iyi. Öğretmeni ile konuştun mu?

Ay ben görümce ve kızlarından umutluyum, tam deli bozuk hepsi çoğoşuma gidiyo.

Beni kim sakinleştirecek?Benim kafam çalışırsa sanki başaracağız gibi geliyor. Her olayda ben böyle mi olacağım, kafamı duvara mı sürteceğim? Çocuk uyudu, şimdi odaya kapandım, bağırsam bağıramıyorum, dağlara koşup haykırmak istiyorum.

Karakter yapisi boyle ise anaokulu kres vs oyle aman aman bir sey değiştirmiyor.. en azindan benimkinde değiştirmedi.. Ayni ozelliklere ve yasta bir erkek cocugum var.. Cok ketum asla hic birseyini anlatmaz.. zorla sora sora anlattiririm.. Cekingen ice dönük bir cocuk.. hakkini asla savunamiyor.. bacagi boyuna gelen cocuklardan korkup kaciyor.. Ben en azindan kendini savunabilsin zorbaliga ugrarsa ozguveni olsun diye bir savunma sporuna göndermeyi düşünüyorum.. yarari olur mu bilmiyorum ama denemeye deger

Karate kursu çok istedim ben ama o resim istiyor

Öğretmeni 3. günde çağırdı beni. '' Çok tepkisiz, kitabınızı çıkarın diyorum, kızınız öyle bakıyor. '' diyordu. Sonra da zaten benim sinirlerim kaldırmadı, babası konuştu hep.

katipcim farkettımde sureklı ınsallah duzelır dıyorsun cocugunda bır yamukluk bozukluk yok kı :) kendımızde pay bıcelım bır cogumuz akran zorbalıgına maruz kaldık ama bu yasa geldık sapasaglam... yasayacagı sıkıntı ıcın uzuluyorsan eger o yuzden uzulme evet keske daha atılgan daha aktıf herkesın satasamayacagı bırı olsaydı daha rahat ederdı ama boyle de guzel boyle de ıyı bu da lazım ve duzelmesı gereken bır durumu yok zamanla ortama alısacaktır bazıları daha zorlanır bazıları cabuk adapte olur canını sıkma bosuna stres yapıyorsun bunu goren cocuk kendısınde sorun var sanıp daha içe kapanacak... once sen rahatla

Bende içine kapanık bir çocuktum maalesef, arkadaş bulamazdım hakkımı arayamazdım ve çocukluk, yetişkinlik, hatta şuan 2 çocuğum var ve böyle devam ediyor Ve çocuklarımın da benim gibi olmasını hiç istemedim en azından kendini ezdirmemesi adına ne yapılabilir diye düşünüyorum, sınıfta en önemli faktör öğretmeni. Öğretmeniyle konuşularak derste daha fazla söz hakkı, önemli günlerde şiir okutma gibi, arkadaşlarıyla olan ilişkisinde yardımcı olma. okul dışında sosyal faaliyet, kendine güveni gelme açılma açısından çok daha iyi olur, yüzme, piyano, satranç, drama vs. olabilir.

Bu modelden bende de var. 27 aylık dünyayı yönettiğini sanıyor Cidden böylesi de zor 27 aylık bebeyle, kızım herzaman senin istediğin olamaz diye konusmaktan dilimde tüy bitti

42 çocuk var sınıfta, kaç tanesine bakacak ki öyle dikkatli bir şekilde, bilemedim. Öğretmeni ile bunu konuşacağım, rehber öğretmene yönlendirsin.

Hayatının her döneminde o yapamaz, edemez diyerek özgüvenleri baskılıyoruz, tek başına yiyemez, tek başına uyuyamaz daha küçük, ayakkabısını giyebilecekken biz giydiriyoruz falan. Yani fazla korumacı oluyoruz, belki de sorun bizde katip, sal gitsin. Hangimiz silgimiz eve geri döndük. Ben de annemin silgime delik açıp iple boynuma astığını hatırlıyorum. evde hep sus dendiğinden okulda ağzımı bıçak açmazdı. Şimdi bunu bile bile bazen kızıma bi sus dediğimde içim cız ediyor. İki evladım var. daha küçükler ama biri cazgır, biri de uysal, oturan boğa yattığı yerden dönmüyor... Karakter de etkiliyor davranışlarını, eminim senin küçücüğün de tam tersidir. Halbuki aynı anne babaların evlatları... Ben tecrübe ettim o öyle olmasın diye bir şey yok, o da kendini korumayı malına sahip çıkmayı öğrenecektir. Kıyaslamadan sabretmek gerekiyor. Nacizane Dilek Cesur'un kitaplarını okumanı tavsiye edebilirim bir anne olarak

Yok abla, kavga etmeyiz biz hiç. Büyük bir sorunumuz da yok.

Dün rehber öğretmen ile görüştüm. Öğretmeni çikolata getirin, dağıtsın, etkisi oluyor dedi, götürdüm. Rehber öğretmen psikolog önerdi, kekeleme problemi çıkmıştı, konuşma dil terapisti de önerdi onun için. 15 gün içinde bunu yapacağım. İki kitap önerdi "Renk Canavarı", "Duygusal zekası yüksek çocuklar yetiştirmek".

kendi yaşadıklarından dolayı bilinçaltı korkuların su yüzüne çıkmış ancak korktuğun kadar vahim bir durum yok bence, aksine daha önce okul öncesi tecrübesi olmamış, hiç bu kadar çok akranıyla bir araya gelmemiş bir çocuğun çekingen, kendini tam ifade edemeyen bir çocuk olması o kadar normal ki... öğretmen haliyle diğerlerinden farklı durumlar gözlemleyince uyarmak zorunda, iyi de yapmış ancak bu ömür boyu böyle ezilecek, çekingen ve içine kapanık bir çocuk oalcak anlamına gelmez. drama, tiyatro gibi etkinlikleri araştırın. sınıf arkadaşlarıyla okul dışında da etkinlikler planlaman, velileri daha yakından tanıyıp kafana uyanlarla oyun saati vs planlamanız da faydalı olur. bunun dışında muhakkak bir spor dalına yönlendirin, ne olursa olsun sporla uğraşan çocuklar hem bedenen hem zihnen çok olumlu kazanımlar ediniyor. bu arada kişisel gözlemim, kendisi ezilerek ve pasif büyümüş anneler genelde çocukları çok girişken ve cazgır olsun, hatta başkalarının haklarını gasp etmek adına bile olsa kendini hep ön plana atsın istiyorlar ancak karakter ve çevre faktörünü hiçe sayıyorlar. sonuçta hepimizin bir mizacı var. çocuğunun mizacı gereği sakin bir yapısı var belki, kendi hakkını korumayı ve hoşuna gitmeyen şeylere tepki göstermeyi de zamanla ve biraz destekle öğrenecek.

Bende kızınız gibiydim küçükken. Hatta o kadar uzun sürdü ki. Üniversite sonuna kadar öyleydim. Ben böyle şeylerin doğuştan gelebileceğine inanmıyorum. Hiç sosyalleşmemiş çocuklar ya da çok otoriter, kontrolcü anne yada babadan kaynaklanıyor diye düşünüyorum. Benim annem çok otoriter ve mükemmeliyetçi olan taraftı. Yaşıtlarım sokakta oyun oynarken ben bir gün bile çıkamadım . Okula başlayana kadar arkadaşım yoktu. Ayda yılda bir gördüğüm kuzenlerimle oynardım sadece. Bence ben akranlarla nasıl arkadaş olunur, nasıl iletişim kurulur bilmiyordum ve o yüzden pasiflikten eziliyordum. Nasıl açılır bilmiyorum. Çocuğumda yok açıkçası deneyimlemedim ama kendi çocukluğumdan yola çıkarak söylüyorum. Terapi belki iyi gelebilir. Ama aynı zamanda çocuğunuzu daha sık kendi akranları ile sosyal ortamlara sokmanızın işe yarayacağını düşünüyorum.

hemen şimdi önlem alman lazım öncelikle psikolojik yardım ve spor spor ve sosyal ortam çocuklarda çok işe yarıyor

Bu arada sizinle iletişimi de önemli nasıl bir annesiniz? Despot, kuralcı bir anne misiniz? Çocuğunuz siz sormadan sizinle gün içinde yaşadıklarını paylaşır mı? Kendi velilerimde fark ettiğim en önemli şey çevresiyle ve Öğretmenle iletişim halinde olan daha esnek annelerin çocukları da bir o kadar dışa dönük, sosyal oluyor. Sert, Öğretmenle, diğer veliler ile sınırlı iletişimi olan Veli'nin çocuğu ya içe kapanık ya saldırgan, oyun kuramayan, oyunlara katılamayan çocuklar oluyorlar.

Benim büyük oğlan. Öğretmeni ağladığında ancak bir derdi olduğunu anlayabiliyor. Ne susadığını ne tuvaleti geldiğini söyleyemiyor ne de arkadaşı yemeğini döktüğünde yenisini isteyemiyor. Birkaç gün önce sınıf fotoğrafını gönderdi öğretmen, tüm çocuklar çember olmuş tek sıra, benimki bir arkadaşının arkasında duvar dibinde. Neden orada olduğunu sordum, minder kalmamış isteyememiş. İçim cız ediyor, bir yandan evdeki çığırtkan ve hareketliliği neden kapıdan çıkınca bitiyor anlayamıyorum. Çok fazla özgüven aşılayan cümleler kuruyorum, öyle alt metinli hikayeler ya da geçmiş anılar gibi uydurmalar yapıyorum. Başka da ne yapılır uzman yardımı dışında, bilmiyorum.

Ay çok güldüm ya Çok tatlı değil mi. Bence çok tatlı

İnşallah atar. Atsın. Lütfen.

Karakter özelliği gibi duruyor katip. Eğer öyleyse bir yere kadar açabilirsin. Mizacı bu çocuğun sanki. Bol aktivite, bol arkadaş. Gerekirse aileyle birlikte oyun terapisi vb şeyler.

Sen de çok yol katettin artık farkındalığın çok yüksek neyi niye yaşadığını biliyorsun ve zaman zaman depresifleşsen de kendinden ümidini hiç kaybetmiyorsun, ben de seni takdir ediyorum. Ben de çocuklarımı yetiştirirken kendi çocukluğum hep ensemde, duygularını anlamaya çalışmak bazen tüm günümü alıyor. O yüzden katipi çok iyi anlıyorum

Kekeleme bizimkinde de var gibi ama değerlendirme yapamıyor öğretmen, ben de kulağım alıştı çok fark edemiyorum. Hep bağlantılı mıdır bunlar nedir.

Katip akran zorbaliklari genelde çok tehlikeli hal alıyor sende yasamissin bilirsin, sonra intihara meyil ediliyor bı de bu aşaması var. Çocuğa şimdi müdahale etmen şart Durumun varsa uzman yardımı alman gerekiyor, geciktirme bence

Okul dışında aktivite Oyun grubu Ya da onun yaşına yakım arkadaş olabileceği ailelerle daha çok zaman geçirme vs olabilir Bir pedagog yardımı almayı da ihmal etmeyin

Yipratmayin kendizi. Sizde ayni seyleri yasadiginiz icin, cocugunuza yardimci olmaniz daha kolay olabilir. Ogretmeni ile konusup belki fikir alisverisi yapabilirsiniz?

Kaç aylık başladı okula kızın katip? Anaokuluna gitmedi yazmışsın, ilkokula hazır değildi muhtemelen, yazdıklarından onu çıkardım. Mizacı konusunda da kızım da isteklerinde ısrarcı olmayan, kolay ikna edilebilir yapıdaydı, geçen yıl pedagogla görüştük, bir süre oyun terapisi aldı. Böyle durumlarda insan biz mi birşeyleri yanlış yaptık telaşına düşüyor. Öneri üzerine drama kursuna başkaladı kızım. Sonra kendi jimnastik ve şantranç kursuna gitmek istedi. Birşeyler başarmak iyi geldi kesinlikle. Bu sene ilkokulda, ben de başta endişeliydim ama şuana kadar iyi gitti gibi. Bazı şeyleri de yaşayarak, deneyimlerek öğrenecekler. Bir uzmandan yardım alın derim, rehber öğretmenle de görüsebilirsiniz ilk etapta.

Bu sebeple henüz erkenken bi yardım alınsa çok iyi olur sanki.

Normali bu işte de... Artik nasi eli maşalı olunur onu öğretmek gerekio bu çağda. Bence anne babanin devamli acik gözlülük aşılaması bi çözüm. Annem hep benim hic aklima gelmeyen seyleri tepemde konusa konusa onlari görmemi saglardi.

Yorumumu sallamaya bilirsin. Dramayı kesinlikle atlama çocuk orada da çekinecek belki gitmek istemeyecek zorlama denesin. Bir grup sporuna teşvik et. Kız çocukları dans etmeyi sever. Kekemelikte başlamış arkadaşımın çocuğuda öyle terapistinin tavsiyesi işi gücü bırakıp bol bol çocukla oyun aktivite yapacaksınız. Derse katılımı için evde okuma yaparken duymuyorum daha sesli daha sesli diye bağırmasını sağlamalısın . Markette filan alışveriş ödeme yapmasını sağlayın. Birde diğer kardeş ablaya olumsuz birşey yaptığında ablaya öyle yapma gibi korumacı bir tavra girmeyin. Bir ortamda özellikle de akranlarının olduğu yerde çocuğun olumsuz özelliklerinden bahsetmeyin. Utangaçtır çekingendir gibi. Çocuk okulda yakın arkadaş edinmeli velilerle bir araya gelmeniz gerekiyor nasıl yaparsınız bunu bilmiyorum. Birde bir kitap tavsiye edeceğim adı Annenin duygusal yokluğu.

Ben 18 yaşında büyük bir depresyon geçirdim. Sosyal fobim var. Sancılı bir dönüşümüm oldu. Benim gibi olsun istemiyorum.

O zaman erkenden destek almalı sanki. Hem kızın için hem de bu süreçte siz nasıl hareket etmelisiniz onun için.

Evde durumu nasıl? Size karşı kendini rahatça ifade edebiliyor mu?

Yani yani yapacak bir şey yok o zaman Ex iş arkadaşımla ve karısıyla iş dışında da görüşüyorduk, evlerimiz de yakındı zaten. Kızları kreşe gidiyordu, şeker bir kızdı da okulda zorbalığa ve şiddete uğramış. Bizimkiler de karateye yazdırmışlar ama kız baleye gitmek istemişNeyse son çare olarak beni çağırdılar kavga dövüş işlerini öğretmem için Aldım karşıma bak o sana vurduysa sen daha çok vuracaksın, füze atıp kaçıcaksın dedim. Kız de dedi ki bana bir unicorn çizer misin içini boyamak istiyorum Bazı insanlar böyle yani içleri yumoş, o insanlardan vurma kırma uçma kaçma çıkmıyor.

Hergun dogrulari, nasil davranmasi gerektigini soyleyin. Daha dogruyu yalnişi ayird edemiyor. Ayird edince de artik o içine kapanik haline alişacak o zaman da o perdeyi yirtamiycak. Anne kiz guzelce konuşun. Unutmayin her hangi fiziksel hasar olmayan tüm sorunlar konuşarak hallola bilir

Bi ekleme daha yapayım sevgili katip. Arkadaşlar yazmış benim de aklıma geldi. Ben siyah kuşak karateciyim. Lisanslıydim ama şu an lisansim yok yapmıyorum artık çünkü. Ciddi bir efor ve tempoydu. Sporun çocuklara neler verebileceğini bilseniz okuldan önce spora verirsiniz. Unutmayın. Spor sadece sağlam kafa sağlam beden değil. Mutlu insan demek aynı zamanda. Hayatimdaki en büyük iyikilerimden biridir siyah kuşağım. Kızlar için daha sakin sporlar da süper oluyor. Yüzme mesela. Bi insanın antrenörü olmasi bile bir ayrıcalıktır kızlar. Özellikle kızlarınızı spora alıştırın. Türkiye turnuvalarina giderdik. Maçlarda antrenörumuz mac arasında arkamızdan bize cesaret verirdi. Suyumu havlumu elime getirirdi. Ne süper anlardı bilemezsiniz❤

Ah katibim böyle şeyler mizaç meselesi canım yaw. Ben mesela çete başıydım, annemde hep ne vardı biraz sakin bir kız olaydın der diye kızardı. Bunun bence en etkili çözümü kesinlikle sosyalleşmek. Kızını sürekli sosyal olacağı ortamlara sok, dahası tiyatro klubü, drama klubü gibi kendini ifade edeceği yerlere yazdır. Hatta ben sporun bile bunda çok etkili olacağını düşünüyorum. Seninde içinde ki çocuğu mıncırıyorum

Öğretmeni nasıl biri? Diğer çocuklar içinde rencide eden, aşağılayan biri mi? Çocuklar acımasızdır, dalgaya vuruyorlar güç alıp. Benim ilk öğretmenim öyleydi, tutulup kalırdım, sonra öğretmenimiz değişti; ben biraz kendimin farkına vardım ama baskın karakterli çocuklardan yine de çekinirdim, hani şu öğretmenin pohpohladığı yırtık karakterli olanlar.

Öne cikan, ozguvenli, sinifta sevilen cocuklar sessiz cocuklarla yakin arkadas olmuyor genelde zaten anlaşamazlar. Kendi okul hayatimda pek gormedim boyle bir yakin arkadaslik.

Birde pandemiden dolayı çocuklar hep evdeydi, bununda biraz etkiside olabilir.. Üzülme sakın düzelirsenin desteğinle.

katip genelde sokakta oynayan çocuklar daha özgüvenli daha sosyal oluyor, çünkü özgürler. park aynı şey değil. tabi bu dediğim artık çok mümkün değil. çocuğu sokağa bırakamazsın ama spora yönlendirseniz. bireysel bile olur. kız çocuğu istidatı varsa bale çok güzel. özgüveni yerine gelir. hem serpilir büyümesi bile güzel olur. tam da yaşı, yaşıtlarıyla beraber sosyalleşir. kendi kızımdan örnek vererek yazdım. çok sessiz sakin bir çocuktu ama yaşadığım yer siteydi ve sokakta yaşıtlarıyla çok oynardı. ana sınıfına verince hırpalanır diye çok korkmuştum. evde sessiz sakin olan kız, okulda malkoçoğlu oluyordu. hala da öyle koskoca genç ama kendini kimseye ezdirmez. çoğu zaman beni bile o korur kollar.

Yazıldımı bilmiyorum. Onu konuşturacak sorular sormak faydanıza olur. Mesela akşam yemeğinde bir araya gelindiğinde seni bugün en çok hangi olay heyecanlandırdı veya seni bugün üzecek bir olay yaşandı mı veya bugün en çok neye güldün neye çok mutlu oldun gibi gibi. Kafasını o olaya yoğunlaştırıp o ana dönüp anlatır. İlkinde olmaz beşinci denemenizde olur ama illaki olur. Okuldaki arkadaşlarının isimlerini sorabilirsiniz sevdiği sevmediği kişileri ismi geçince duygu durumundan da anlayabilirsiniz. Çocuklara dikte ederek hayatı öğretemiyoruz. Herkes gibi yaşamaları gerekiyor üzülecekler kırılacaklar ona göre savunma sistemi geliştirecekler. Keşke her anlarında yanlarında olsak ve koruyabilsek. Bunun ne kadar zor olduğunu biliyorum ben de 2. sınıf annesiyim. Kızım harçlık gününde 3-4 arkadaşına yiyecek ikram etmiş. Biri yere düşürmüş tutmuş kendi payına olanı ona vermiş. Herkes yiyeceğini yemiş kızım yememiş. Anne üzüldüm düşmesine arkadaşımda çok üzülmüştür o yüzden verdim diyor. Bunun gibi birkaç olay daha yaşadık. Arkadaşlarından kızımı kullandıklarını gördüm. Kendi istediğinde ise vermezlermiş annem kızıyor vs diye bahane ederlermiş. Bundan sonra bende kızıyorum herkese ikram etmek yok. Her olayda tepkisini kontrol edemeyiz elbet fakat olması gereken yerlerde müdahalelerle yönlendirebiliriz diye düşünüyorum. Çok küçükler ve pandemi öğrencileri oldukları için tam bir uyumlanma yaşayamadılar hala yaşayamıyorlar. Zorlanıyoruz çok fakat gözlemleyip sabır göstermek gerekiyor. Kendinizi yıpratmak sinir sisteminize zarar verip kızınıza daha çok olumsuzluk yansıtır. Kolaylıklar diliyorum.

Bence iyi birsey. Hala mobbingleri hatirliyorum Sonra degisti. Ergenlikde hayatda ezdirmezdim kendimi. Suanda oyle.

Lütfen böyle olsun, karakter ise zor düzelir.

Benim kızım 4 sene okul öncesi eğitim aldı bu sene 1. Sınıfa başladı. O da ilk haftalar içine kapanikmis. Öğretmeni arkadaşları ile vakit geçirmek istemiyor tenefuslerde bile ya yalnız geziyor ya da ders çalışıyor dedi. Normalde çok arkadaş canlısı bir çocuktu. O ara bu konuda kızımın üzerine düştü öğretmenimiz biraz onu teşvik etti, sınıfta bu konuyla ilgili etkinlikler yaptı. Şuan çok farklı artık geldiğinde arkadaşları ile çok eğlendiğim anlatıyor. Bu durumu öğretmeni ile paylaşın ve ondan destek isteyin. Sizin tek tarafli yapabileceğiniz birşey değil bu.

Akran zorbalığı yaşamasını istemiyorsanız öncelikle Okulunuzun Rehber Öğretmeninden destek alabilirsiniz. Onun dışında kızınızı sınıf arkadaşlarıyla ara ara buluşturun. Anneleriyle iletişiminiz olsun.. Birlikte programlar yapın, ev buluşmaları yapın Okul dışında olumlu iletişimi olan çocuklar sınıfta da birbirlerini bırakmıyorlar. Böylece kızınız arkadaşlarına karşı daha rahat ve özgüvenli olur.

Bazı çocuk öyle olur, çok fazla açılmaz Ben hep daha dışa dönüktüm. kimse bana az ileri kay diyemezdi, ama kardeşim benim zıttım. Kafasına vur lokmasını aldı, halen de öyle. Ben bunun için birşey yapmadım hiç, kendi karakterim. O yüzden dışardan gelenle nereye kadar düzelir bilmiyorum ama sosyal ortamlara sokun. Kursa yazdırın. Karate tarzı sporlar çocuklarda çok özgüven geliştiriyor.

Bende böyleydim bir zaman, sebebi annemin aman kimseyle kavga etmeyin, aman ögretmeninize ses çikarmayin vs vs. Demesiydi bir yerden sonra patlak verdi eger boyle seyler soyluyorsan ses cikarma efendi saygili ol dediysek hakkin yenirkende saygili ol demedik de

Hayat herkesi zamanla törpülüyor. Çok sakin olanı bile cazgırlığa en cazgırını da sütten çıkma ak kaşığa çevirebiliyor. Önemli olan bu sürede gerekli ilgi ve sevgi desteğini çocuğunuza bir uzman eliyle sağlayabilmeniz, koşulsuz yanında olduğunu hissettirebilmeniz.

İstanbul 'da yaşıyoruz, görümcem ve eski bakıcıları memlekete yerleşti. Biz de 2 yıl sonra gitmeyi planlıyoruz, bekliyorlar bizi. Belki kızım da onlardan öğrenir bir şeyler. :) Şöyle kuzenlerim olmadı ya, sülalece sakindik.

Anaokulu veya kreşe gitmedi. Bu kadar çok akranı ilk defa gördü. Öğretmeni tanıdığım kadarı ile iyi biri, yaşına rağmen çocuk ile çocuk olabiliyor, gözlemlediğim bu oldu. Beni bu konuda ilk kendisi uyarmıştı, ki bekliyordum. Eşim çok sosyal, aktif biri. Ben asosyalim biraz, yaptığım iş nedeniyle mecbur az açıldım.

ay yok artık katip çocuğun içe dönük diye mi diyorsun bunları allah aşkına? hiç sosyalleşmemiş, okul görmemiş, kardeşi de yok sanırım ayrıyetten yapı olarak da sakin bir çocuk olunca böyle oluyor. zamanla hepsi de düzeliyor merak etme.

Sen yetiştirirken bu tür bir tutum mu sergiledin acaba? Ben de çok sessiz sakindim. Sıkıntı da çektim bu konuda tabi. Benim ailem beni biraz böyle yaptı. hep aman karışma bişey deme derken... Özgüvensiz yetiştim biraz. Kızım ise bayağı tersim oldu. Çünkü valla linçlenicem ama benim gibi pısıp kalacağına biraz cazgır olsun dedim. Kendi çıkarına aykırı bir şey olunca tepki gösteriyor. Biraz mizaç sanırım ama siz de bu konuda kızınızı destekleseniz iyi olacak gibi. Üzülmeyin o da kendini korumanın bir yolunu bulacaktır.

Pedagogla görüşün, benim kızımda da bu yıl bazı sorunlar baş gösterdi, psikologa götürüyorum psikodramaya başlayacaklar.

Demek ki kendinin cozebilecegi bir şey değil. Bence çocuğuna nasıl yaklasman gerektiğine dair bir uzmandan yardım al. Belki böyle böyle, gide gele kendi içindeki yaralarını da sarmayı öğrenirsin. Annem, 30 yil kadar önce ablamı psikologa götürmüş. Bir seneye yakın gidip gelmişler. Aslında ablamın bir durumu yokmuş ama böyle böyle seanslarla annemin panikatagi geçmiş) Ablam demişken, o da aynı böyle bir çocuktu. Ergenlikte açıldı. Simdiyse çocuğuna 'olsun canım, bir kerecik yesin" diye paketli gıda vermeye korkuyoruz, annesinin gazabından

Öncelikle sizin tepkilerini duygularinizi kontrol etmeyi ogrenmeniz gerekiyor, çocuğunuz sizden öğreniyor çoğu şeyi.

Destekle sorunalrıda geçebilir katibim.

Ben aslında öyle peşinden koşmadım hiç. Bakıcısına da tembih ettim, her şeyi eline verme ayağına getirme diye. Yemeğini bile ben yedirmezdim, kendi yerdi. Aç kalır diye endişe etmezdim, istediği zaman yerdi. 4 yaşında kendi dişini fırçalamaya başladı, üstünü giyebiliyor. Annem bizi tam tersi yetiştirmişti. :) Dezavantajlarını çok gördüğümden rahat bıraktım.

Katip evet pasif olması zarar görme riskinden dolayı ürkütücü geliyordur ama sen de çok aşırı tepki gösteriyorsun, dünyan başına yıkılmış gibi kendini yıpratmana da gerek yok, arkadaşlar da yazmış bence direkt uzman yardımı almanız daha iyi olur, çocuğun iletişim kurmakta zorlanıyorsa en azından kendi aranızda bir dil geliştirmenize faydası olur uzman desteğinin. Eşin de düşüncesinde haksız değil, belki zamanlama yanlıştı ama ikinizde çocuğunuzun iyiliğini düşünüyorsunuz.