almanyada yaşıyorduk ailemin en büyük korkusu birgün bizim başımıza bişey gelebileceği, yabancı olduğumuz ülkede bizimde yabancılaşmamız veya kandırılmamız o yüzden mesela okul dışında alman arkadaşlarımlan görüşmeme izin vermezdi annem ve babam onların evine gitmek onlarlan birlikte ders çalışmak oynamak vs. katiyen yasaktı her seferinde onlar bize gelsin denirdi küçükken çok kızardım, annem-babam yüzünden dışlanmaktan korkardım şimdi gülüyorum o halime nekadar haklılarmış meğersem beni korumaktan başka bir dertleri yokmuş başka türlü bir baskı gördüğümü söyliyemem helede büyüdükten sonra çok çok özgürdüm yeri gelir gece yarılana kadar eve gelmezdim eğlencenlere giderdik, arkadaşlarımlan tatilere çıkardım vs. Kus-Yuvasi SANA MUHTACIM

babacım hep kıyetlerime karısırdı acık kıyafetler giymemi istemezdi bende kendime yakıstırmazdım zaten acık sacık giyinmeyi o yüzden baskı olarak hiç görmedim istediğim yere de gönderirlerdi bide annem sigara içmeme cok kızardı MorAnka

ahh ahhh benim ailem öyle herşeye karışıyor arkadaşlarla gezmeye bile zor gidiyorum arkadaş dediğim sadece bir kaç kişi çünkü gezmek istediğimde hep bri bahane uydururdum misafir geldi falan diye annem göndermiyor diyemezdim onlarda yanlış anlarlardı o yüzden arkadaşlıklarını kestiler benimlesenağlama Afro minik

baskı gördüm dersem nankörlük etmiş olurum... evimizde kurallarımız vardı ve o kurallara uygun yaşamak zorundaydık... onlar da aile olmanın gereği diye tanımlayabileceğimiz şeylerdi... ailemi gerçekten sevdiğim için de o kurallara uymak rahatsız etmiyordu beni... hayatta ne yapmak istiyorsam yaptım, hep yüreklendirildim... kimse karışmadı bana... ben de gösterilen güveni ve iyi niyeti hiç suistimal etmedim... hayattaki en güzel anılarımda baba evine ait anılarımdır...

benımde aılem hıc bı arkadasımı begenmezdı herkes benle kuserdı bu yuzden kardelen18

aile baskısını hiç yaşamadım. biz ikikızkardeşiz annem de babam da ikimizi de evin çocukları gibi görmekten öte ailenin birer bireyi olarak gördü her zaman. evdeki konularda hep bizim de fikirlerimiz önmesendi, her konuda çocukken bile bize de sordular. bu da bize özgüven kazandırdı. kardeşim de ben de sigara içiyoruz. babam hadi yak bir sigara demese bile; her zaman sigarayla saygı olmaz. bana yanımda sigara içmeyerek saygı göstermenize gerek yok demiştir. dışarı çıktığımızda belli bir saatte eve dönmemizi söylerdi -ki bu da gayet makul saatlerdi-. biz o saati 5 dk da geciktirsek 2 saat de geciktirsek hep aynı şeyi söylerdi: önemli olan ne kadar geç kaldığın değil; bana verdiğin sözü tutamamandır. annemiz ise çozukluğumuzda da, genç kızlığımda da, evlendikten sonra da hep en iyi arkadaşım olmuştur. ben de onun arkadaşıyımdır. mesela birlikte oturup onun ilk aşkını bile konuşuruz kimi zaman. ne giydiğimize karıştılar bizim, ne de söylediğimize.. ama öyle sağlam, ayakları yere basar yetiştirdiler ki; bu yaşımda bile attığım her adımdan önce ailemi düşünürüm, acaba bana yakıştırırlar mı diye.. bence eğer çocukları kişiliği düzgün yetiştirdikten sonra, baskı olmasa bile yüz eğecek hiçbirşey yapmazlar. ama eğer altyapı yoksa, ne kadar baskı yapılırsa yapılsın kişi bildiğini okur gene de..

Evet arkadaşlar aile baskısı yaşayıp nasıl etkilendiğinizi merak ettim:sm_confused:genelde kız çocukları çok baskıya maruz kalır ve hayatta yapmak istediklerini yapamazlarkaydirigubbakcemilesizler nelere maruz kaldınız? kardelen18