Eşiniz niye çalışmıyor? Ban Arsizi 🌹 tek ayak

Aldığınız sorumluluklar ağır geliyor ve mutsuzsanız bırakın. İşinde mutsuz biri maalesef başkalarına pek faydalı olamıyor. Birikim varsa üniversite işi daha akla yatkın. Tabi onu da garantileyin.

Şimdi gördüm. Başka bir konuda da atama vardı. Onunla mı karıştırdım diye düşündüm. Konu sahibi tezinizi bitirin gidin. İşiniz zor ama imkanı varsa insan mutsuz olduğu işte kalmamalı. Yeni bir hayat, yeni bir iş size iyi gelebilir.

Rica ederim inşallah size yardımcı olabilmişimdir izin döneminizde iyice düşünün size bu şekilde yorum yapmamın sebebi de erkek arkadaşım deneyimli EE mühendisi sanayi Bölgesi'nin merkezinde oturuyo ayy nasıl olsa is bulurum diye ikidir mobbingden sebep işten ayriliyo, evet haklı sebeplerle ama aylarca işsiz kaldığı oluyo ve aradaki parasız dönemi de evde oturma dönemi de onu pişman ediyo işin daha da üzücü kısmı yeni girdiği işte de başka türlü iş yükü ve mobbinge maruz kalıyo siz bı de devlettesiniz geri dönüşü de yok.

o zaman biraz dinlenmeye ihtiyacınız var dediğiniz gibi nisana kadar sabredin o ara izin alıp bi kafanızı toparlarsınız

Fikirleriniz için teşekkür ederim. Sanırım izin sürecinde biraz düşünüp karar vereceğim. Ailem ve eşim destekçiler, biraz macera aramak gibi olacak ama tamamen tükenmekten korkuyorum. Bu arada iş yoğunluğundan şikayet etmiyorum, her zaman yoğun, özelde de yoğun biliyorum. Sorumluluğum çok fazla beni yoran bu. K

Üniversiteye geçmek sizin durumunuzda mantıklı. Ama eşiniz arandığında siz çakılı kadro olduğunuz için eş durumundan yanına gidemeyeceksiniz. O gelebiliyor mu üniversitenin olduğu şehre? Ardını arkasını düşünmeden istifa etmeyin.

Çok teşekkür ederim, biz görevimizi yaptık sadece.

Fikirleriniz için teşekkür ederim, teze yoğunlaşıp ne olursa olsun bitirip en azından o alanı garantilemeye karar verdim, en azından bu konuda motiveyim... Herkesin sevdiği işi sevdiği şekilde canından bezmeden çalışabileceği günlere umarım

Yani ölesiye çalışmak genel olarak zararlı, belki bir hafta çok iş çıkarır çalışan ama sonraki aylarda iş göremez duruma gelir. İnsanlara sağlıklarını yitirecek kadar iş yıkmak saçma zaten ve aptalca, iyi bir yönetici akıllı olmalı. Konuya geleyim konu sahibesi, yöneticiye konuştun mu? İş yükününü faza geldiğini söylersin, deprem yüzünden işler artınca yetişemiyorum derrsin, yeni eleman alma durumunuz olur mu? Onun dışında paralanma, yapacağın kadarını yap her gün sonra da saatin bitince çık eve gel. Tükenmemeye bak, tükenirsen ne o insanlara ne de kendine hayrın kalır. Bol şans dilerim.

13-14 senedir sevmediğim bir işi yapıyorum çünkü daha iyisini de bulamam. istifa etsem deli derler ki öyle de olabilir. Benim tavsiyem istifa edin. Cunku sonu yok.

Bu mesleği seçerken on yedi yaşındaydım, mesleğimi de çok seviyorum bu arada ama sosyal hizmetler, çalıştığım bakanlığın iş anlayışı daha farklı. Odamda oturup danışan görmüyorum daha çok dezavantajlı ve riskli gruplarla çalışıyorum. İstihdam vs. biliyorsunuz her zaman işimizi istediğimiz şekilde yapamayabiliyoruz. İmkanlar farklı olabiliyor. Mesleğimi de çalıştığım işi de seviyorum aslında zaten bu nedenle, hata yapmaktan korkuyorum ve biraz da yaşadığım tükenmişliği kendime yakıştıramıyorum.

Eşim nişanlıyken çalışmakta olduğu işi bırakıp istediği bir mesleğin okulunu okudu, şimdi de atama için bekliyor, nere gideceği belli değil ancak puanı yüksek, öğretmen, memlekete yakın bir yer olmazsa da kreş açmayı düşünüyor. Bu süreçte boş durmuyor ailesi çiftçi onlara yardım ediyor, evle ilgileniyor temizlik yemek vs. hepsi onda

Mükemmeliyetçilik sizi zamanla daha çok tüketir. Sorumluluğunuz çok fazla bunun altından kalkamiyorsaniz size daha az sorumluluk yükleyecek bir tarafa yonelin. Akademik kariyer gibi cazip bir alternatifiniz varken bence değerlendirin.

vala yanlış anlamayın da hekim dışı ilk defa bı memurun bu kadar zorlanildigini gördüm yapamadığıniz şeylere yapamam diyin yapmayın başka yol uretemedim

Zaten kötü bı dönemden geciyosunuz sizi üzmek istemem ama iş hayatı zaten böyle bi şey... Devlette baş edemediginiz iş yukunu bir de özelde düşünün üstüne düşük maaş, işten atılma riski vs. Günde 50 kere telefon görüşmesi yapmanız da olağanüstü değil iş taniminiz size ulaşım seklindeyse iş telefonu o... telefonu gibi akşama kadar caliyo. Ki özele de geçseniz iş taniminiz degismicek. Size önerim izine kadar sabredip izinde kafayı toplayıp okul işi kesinleşene kadar işten ayrılmamaniz, çünkü esinizde işsiz ve tamamen parasız kalmanız sizi inanılmaz yıpratır.

Çok zor bir dönem geçiriyorsunuz belli. Bizler televizyon karşısında ağlarken siz o insanlara bire bir el uzatmışsınız. Allahım yükünüzü hafifletsin inşallah... Sadece iyi dileklerimi sunmak istedim.

Tahmin edebiliyorum, maddi kaygımız yok çok fazla, zorlanır mıyız tabiki zorlanırız ama fiziksel ve psikolojik sağlığımı da gözetmek zorundayım. Zaten şu an için biraz sakinleştim, beklemedeyim. Umarım bundan sonrası için zor günleri bir daha yaşamazsınız. serentyy Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik İptali Anneler

Beni en iyi siz anlarsınız. İlçe shmde kadın hiz. ve koruyucu aile birimlerine bakıyorum. Dediğiniz gibi hayatımıza dair bir şeyler kesinleşinceye kadar fikrimi askıya aldım. İte kaka götürüyorum. serentyy Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik İptali Anneler

işsizlik ne kadar zor biliyormusunuz. herkese muhtaç kalıyorsunuz şuan maaşınız elinizde iş size zor geliyor olabilir. eşimin iş zor diyip işi bırakması yüzünden fakirliğin dibini yaşadık evde yüz yüze bakıyorduk. işi bırakırsanı işinizi çok ararsınız

Hiçbir meslek hiçbir insana haz vermez. Okurken keyif alınan bölümler iş mesleğe geçince zorlaştıkça zorlaşır. Hal böyle olmasaydı yani çalışmak bu kadar güzel bir şey olsaydı biz işverene maaş verirdik, işveren bize değil...

Deprem süreci herkes olduğundan yoğun çalıştı bu döneme hassa bence istifa etmeyin. Tayin isteyin. Sorumlunuza da söyleyin durumunuzu yıprandığınızı. Özel değil ki işten çıkarsın illa ki çözüm bulmak zorunda.

çok şükür çıktık ☺

Atama bekliyor da evde boş boş oturuyor mu onu merak ettim bende.

Bende evlere giderdim görüşmeye her evde farklı olaylar dinlerdim sir yazardım. Büyük ihtimal şönimde yada adliyede görevlisiniz. Bu işler zor evet ama olumsuz tarafından bakmayın onlara el uzatıyorsunuz elinizden geleni yapıyorsunuz. Şu anda ben mesleğimi yapamıyorum ama o kadar çok istiyorumki tekrar onlarla konuşmayı yardim etmeyi. Belki bakış açınızı değistirirseniz rahatlarsınız. Bence eşinizin atama işi garanti olmadan istifa vermeyin malum artık para kazanmak kolay değil hatta izin sürecinde biraz kafa dinleyin iyice düşünün her açıdan sonra karar verin sonra pişman olmanızı istemem

bu mesleği seçerken zaten sorumluluklarını ve zorluklarını biliyor olmalıydınız, deprem çocuklarının yarasını sarmak bu yoğunluk size haz değil de tükenmişlik veriyorsa bence sizin mesleğinizle alakalı probleminiz var bence de başka bi iş olursa ona yönelin bu mesleğe uygun değil gibi duruyorsunuz

Merhabalar. Ben kendi memleketine atanmış bir psikologum. İki buçuk yıldır bir bakanlığa bağlı olarak çalışıyorum. Evliyim ve çocuğum yok. 27 yaşımdayım. Eşim çalışmıyor. Atama bekliyor. İkimizin de kendi memleketi bu arada. Benim derdim ise, işim. Tükenmişliğin zirvesini yaşıyorum. İki farklı birimden sorumluyum ve insanüstü şartlarda çalışıyorum. Alanlarım kadın ve çocuk. Çocuk alanında deprem nedeniyle bir yoğunluk var. Ve kurumum beş ilçeden sorumlu, yani bazı günler yüz km uzaklığa inceleme için gidip geliyorum. Sorumluluklarım çok fazla. Gün içinde hiç konuşmuyorsam en az elli kez telefonla görüşüyorum. Telefonum hep açık olmak zorunda. Sürekli bir kriz meydana geliyor ve sürekli bir kriz çözmem gerekiyor. İşime büyük bir coşkuyla ve hevesle başladım ancak devam edemeyecek gibi hissediyorum. Meslektaşlarım bilirler ikincil travma dediğimiz şey bende katlanarak artıyor. Psikiyatrik destek almaya başladım ancak odaklanmakta zorluk yaşıyorum. Alacağım kararlar büyük sorumluluklar getirdiği için her zaman tetikte olmam ve doğru kararlar vermem lazım. Bir müracaatçım eşi tarafından öldürüldü, sorumluluğum yoktu ama daha farklı olabilirdi hissi o günden beri peşimde. Bu nedenle işimde pimpirikli, aşırı detaycı ve mükemmeliyetçi oldum. Eksik bir şey yapmak korkusu beni uyutmuyor. Tüm bu nedenlerle devam edemeyeceğimi düşünüyorum. Hata yapmaktan korkuyorum. Sürekli birilerine laf anlatmam ve sürekli bir şeyleri koordine etmem gerekiyor. Birilerine hesap vermem gerekiyor. Hepsinin altında eziliyor gibi hissediyorum. Bir hafta kadar izin alayım dedim ama en erken nisanın ikinci haftası biraz boşa çıkıyorum. Deprem bölgesine depremin olduğu ilk gün gittim, görevlendirmeyle. Döndüğümden bu yana bu duygularla baş etmeye çalışıyorum. Eşim çalışmadığı için şu an ayrılma gibi bir lüksüm yok tabi. Ama ben nereye kadar bunu sürdüreceğim? Uyuduğum uyku değil. Kendime bile vaktim kalmıyor. Alternatif olarak yüksek lisans yapıyorum tez dönemindeyim. Danışman hocam il değiştirdi, yeni başladığı üniversitede anabilim dalı başkanı oldu. Tezimi bitirirsem öğretim görevliliği ve doktora için beni beklediğini söyledi. Yeterli puanım var. Deli gönül diyor bırak her şeyi tezi bitir haziranda savun, çek git üniversitede çalış. Farklı ilde ve memleketten uzakta, tüm düzenimi değiştirmem gerekecek. Bir de kocam var tabi. Fikirlerinizi benimle paylaşırsanız çok sevinirim. Mutsuz, uykusuz, sürekli yorgun ve kaygılı biri olmak istemiyorum artık. Yerimde olsaydınız ne yapardınız?