ben olsam maddı ımkanım varsa yalnız yasarım ev arkadasının ne oldugu bellı degıl arkadasları kım eve kımlerı getırecek sorumluluk sahıbı mı değil mi anlaşabılecek mısın temiz mı bunlar onemlı bence özellıkle de arkadasları ve temızlıkkk çook çok onemlı ha soyle bısey var yalnız kalmaktan korkuyorsan ev arkadası alırsın ama ben olsam kesınlıkle tek yasardım arkadaslarım gelsın ler kalsınlar ama ev benım olsun

bende üniversitedeyken yalnız yaşadım başlarda baya zordu. yalnızlığı pek sevmem ben, her akşam arkadaşlarımı yatıya oturmaya falan çağırıyordum. hep evi birileriyle doldurmaya çalışıyordum. ama bir taraftanda güzeldi. bana çok fazla şey kattı. yaşanması gereken bir deneyim.

Geçmiş olsun, şu an iyisiniz umarım? Yine de sevdiğiniz insanla birlikte yaşamanın getirdiği artıların, eksilerini bastırabileceğine inanıyorum.

üniv den önce ailemle yaşıyordum, üniversitedeyken yurtta kalıyordum, oda arkadaşlarım vardı, üniv bitti ailemle yaşamaya devam ettim, sonra da evlendim... yalnız yaşamak bana göre değil... bir de ben haberlerden çok etkileniyorum... hırsızı var uğursuzu var, sapığı var bunlar beni korkuttuğu için yalnız yaşamam imkansız... bir de evde bir ses bir nefes olmalı, konuşacağın paylaşacağın biri, yalnızlık zor iş vesselam... Evelynn

Yalnız yaşamayı o kadar çok istiyorum ki okulum bitsin yalnız eve çıkacağım biktim beş kişinin işinden gürültüsünden

O dağınıklığın sınırı yok inanınHele ki benim gibi normalde bile dağınık biriyseniz. Kirlenme konusu sizinle alakalı, titizliğinizle. Ben titiz biri değilim, yani kirli tozlu olmasın yeter, öyle bal dök yala olması hiçbir zaman gerekli değil benim için. Köpekler olduğu için normalden daha hızlı kirleniyor tabii. Toz almayı telefonla konuşurken yapıyorum mesela, kulağımda telefon varken toz alınca fark etmiyorum o işi. Faturalar zaten çok sorun değil, hele ki otomatik ödeme talimatı verince hiç uğraşmaya gerek kalmıyor. Yani düşünün yeri gelince anne babamızla bile tartışıyoruz evle ilgili, bir yabancıyla neler olabilir Kısa süreli kalma, tatilde aynı evde kalma falan tamam ama daimi ben ev arkadaşıyla yapabilecek biri değilim. Kimi de evde tek başına olmayı, her şeyin sorumluluğunu almayı sevmez. Yapı meselesi.

Buyrun benim : D Yalnız yaşıyorum. Genel olarak seviyorum memnunum ama evin bütün işinin bende olması pek sevimli değil Artısı tamamen kendi keyfime göre yaşıyorum. O gün temizlik yapmak istemiyorsam yapmıyorum mesela. Yemek yapmamışsam dışarıdan söylüyorum. Toplamak istemiyorsam toplamıyorum. Eksisi her şey benim üstümde. Temizlik bulaşık çamaşır... pek de sevmem ev işini. Bir de ev sessiz.

Ünivers son sınıftayım 4senedir ev arkadaşlarım oldu, çok iyi arkadaşlıklar edindim harika günlerim geçti evde. Şimdi bi parantez açıyorum; evde yaşamak çok farklı birileriyle ortam paylaşmak zor, çok iyi arkadaşım diyorsun ama bulaşıklar hep sana kalıyor veya çok dağınık veya evi otel gibi kullanıyor. Bunlardan çok sıkıldım ve atanacağım ilde 1+1 evde tek başıma yaşayıp kafama göre davranmak istiyorum. Düzenimi bireysel olarak kurmak tek isteğim diyebilirim. Yine arkadaşlarım olur evime gelir kalır ama o ev bana ait olmalı benim özel alanım olmalı, bence tek yaşamak çok güzel bi duygu :)

25 yaşındayım. Ev arkadaşıyla yaşayamam ben. Evin içinde daima biriyle yapamam annem babam dışında. Evin düzeni ayrı, iş bölümü ayrı, misafir gelmesi gitmesi ayrı dert. Sessizlik isterken gürültü olması, evde istediğim şeyi yapamamak falan bana uymaz. Bir de köpeklerim var ki o zaten direkt engel : ) Ben hic korkmam tek olmaktan ama. Yatağımda gerçek cinayet hikayeleri okuduktan sonra ışığı kapatıp uyuyan insanım

Çalışmaya başladığımda tek basıma oturdum. güzel ama cani sıkılıyor bazen insanin

Çok şükür, Allah'ım Muhtaç etmesin, iyi olmaya çalışıyorum. Kocamla evlilik öncesi beraber yaşamasaydık, sanırım ona alışma sürecim daha da uzayacaktı. Garip triplerim, anlaşılmaz tavırlarım, bitmeyen alınganlıklarım ve zamanında yüreğime açılan yaralar Yüzünden yalnız mutluydum. Kocamdan Allah'ım Razı olsun inşallah ki benimle çok mücadele etti. Yalnız insanın kabuklarını kırmak imkansıza yakındır. Savunma mekanizmaları çok sağlam çalışır. S shot Hüseyin Şevki Topuz Fan

benimki zorunluluktan değildi ben ailemle aynı şehirde üniversite okudum ama ayrı eve çıktım. evet kesinlikle o zamanlar farkında olmasamda şanstı benim için. W

Size göre değilmiş o zaman. :) W

Yalniz yasamak illa yasanilmasi gereken birsey degilmis bence. Kendi düzenin oluyor kafan rahat oluyor vs.. ama evlenince kendi aileni kurunca da aynisi oluyor.. sadece bir üst versiyonu ve daha güzel cunku sevdigin ile berabersin. Zaten uzun sureligine yanliz olmayi yasamayi kimseye tavsiye etmiyorum. Sosyallik insanlarla iletisim cok önemli birsey. Hani evin icinde bir nefes bir ses istiyor insan bir zaman sonra.. youonlyliveonce

Yalnız yaşamak asosyallik yani sosyal olmamak anlamına gelmiyor ki. Bu konuda yanılgıya düşen çok insan var nedense. İşi gücü olan, iş arkadaşları, normal arkadaşları falan olup da evinde tek başına yaşayan bir dünya insan var. Sosyallik ev arkadaşıyla muhabbet etmek değildir ki. Ev arkadaşıyla da iletişimi olmayan yığınla insan var. Aileyle yaşamak da sosyallik değildir. Gündüzleri işe giden, boş zamanlarında da arkadaşlarıyla buluşan, gezip tozan, evine arkadaşlarını davet eden yığınla insan var. Neden yalnız yaşayan insanlar toplumdan soyutlanmış, asosyal insanlar olarak görülür? Zaten benim de yalnız yaşamaktan kastım öğrenciyken veya bekarken olan dönem. 23 yaşında mezun oldun, 24'ünde iş bulup ayrı evine çıktın diyelim, 30 yaşında da evlenmiş olsan aradaki 6 yıldır mesela bu dönem. Ömür boyu kimse yalnız yaşamıyor zaten, muhakkak evleniyorlar. :) W

Benim bir arkadaşım epeyce yalnız yaşadı. Yıllarca. Çevresi de genişti. Sevilen bir insandı ve çok gezerdi aynı zamanda. Hep birilerini de çağırırdı evine; kendi de giderdi bir yerlere. Ama son gördüğümde psikolojisi oldukça kötü haldeydi. İşi gücü de çok iyiydi üstelik. Yaşı ise 26 şu anda ve ailesiyle yaşamaya başladı artık. Uzun vadede büyük sorun bence. Ama birkaç ay belki denenebilir ki ben onu da yapamam. Çok ürkütücü geliyor. En fazla 2 ay olur. Kişilikle çok alakalı bu seçim. Akşam yapayalnız uyumak ancak güvenli, site içinde bir evde iyi olabilir bence. S selin

Yalnız yaşamayı bilemeyeceğim de ev Arkadaşı ile yaşamak bana ürkünç geliyor. eve kimi getireceğini bilemezsin Anahtarı kimlere vereceğini bilemezsin. Ben uyumaya korkarım.

Bende bu sene yalnız yaşayacağım kendi evimde. üniversite okuyorum bende ve aslında annemle yaşamaya alıştığım için onun hüznü var sadece. onun dışında heyecanlıyım. insanın yalnızlığa da ihtiyacı var. bazı geceler iki yakın dostumu yatıya çağırıp pijama partisi yapmayı düşünüyorum :)) yalnız yaşamak güzel. evin tüm işleri yemekti, temizlikti sana kalıyor fakat zaten tek kişi olduğundan fazla bir iş çıkmıyor :)

Kesinlikle kolay değil. Yurtta uyum sağlamak ekstra zor bişey, arkadaşlarla eve çıkılsa da arkadaşların geleni gideni, yatılı kalanı, dağınıklığı, sorumsuzluğu falan gibi olumsuz etkenlerle beraber insanı yıpranmaya sürükleyebilecek durumlar. NilCeren

offf yalnızlığın tadı, dunyada hiçbirşeyde yok S sil

Bi dönem yalnız yaşadım, bunun haricinde yalnız yaşayan çok insan gördüm. Bazısı memnun, bazısı şikayetçiydi. Dolayısıyla durum biraz karakter, mizaç gibi etmenlere bağlı. Bana sorarsan, ben yalnızlığı oldumolası seven biri olarak memnun olan gruptandım. Evin sessiz olması falan benim için bulunmaz nimetti. Ama ne bileyim bi depremolur, yan daireye hırsız girer falan gibi durumlarda soğukkanlılığını koruyabilecek kafada bi insan olman lazım. Ottan boktan tırsarak yaşanmıyor çünkü.

Ha sizin köpekleriniz var... İleride ben de düşünüyorum bir tane köpek almayı. Aslında kedileri de çok seviyorum ama birlikte yaşamak söz konusu olunca kedi yerine köpek daha mantıklı geliyor. :) M

Bu tamamen sizin yapınıza göre değişir aslında. Ben 1 yıl kadar yalnız yaşadım üniversite 2. sınıfta. Çok artısı var sadece sana ait bir mekan karışan eden yok. Çok büyük rahatlık. Aynı zamanda faturasıydı yemeğiydi temizliğiydi derken çok sorumluluk alıyorsunuz ve kendi kendinizi idare etmeyi öğreniyorsunuz. Ama bir yerden sonra yalnızlıktan sıkılıp duvarlarla falan da konuşabilirsiniz tabi :) Epey zorlayıcı olabiliyor bazen sürekli yalnız olmak. İşte dedigim gibi kişiden kişiye değişir. Ev arkadaşı olayına ise sıcak bakıyorum ben fakat çok güvendiğiniz biri olmalı. Hatta mümkünse önceden aynı yerde kalmışlığınız olan biri daha da iyi olur. Tamamen şans meselesi aslında kafanıza uygun biri çıkarsa çok güzel geçiyor o günler. . push ; W

Aslında kişiliğine göre değişir bu :) Ben ünv. yıllarından beri okadar alıştım ki yalnız yaşamaya :)) İstediğim zaman çamaşır bulaşık yıkarım, istediğim saatte eve gelirim, Ben o diziyi izlemek istiyorum o kanalı açalım diyen bir bela yok, Arkadaşlarım gelir gider kalır surat asan yok :))) Evde bir kedim var, kediden korkan onu sokağa atmaya açlışan bir ödlek yok Herşeyi SEN yönetiyorsun. Evde tek kalmak ile asosyal olmanın arasında ben bağlantı kuramıyorum, sosyalim bolca misafirim olur çok ta arkadaşım olur, gezmek isterler mutlaka ararlar, edebimle hayamla gezer tozarım, evimde de kafamı dinlerim :))) Ha yalnızlıktan korkan bayanlar vardır, cin peri karanlık börtü böcek... Bu halde zor tabi kalmak. Bne iyi ki yalnızım

Bende yanlızlığı seviyorum bildim bileli hiç yalnız kalmadım yalnız bırakmadılar, şu ileri yaşta evlenen kadınlarıda halen anlayamıyacağım herhalde ema1 Hayat, sen plan yaparken başına

Tek başınıza yaşarken köpeğin sorumluluğu kediden çok daha fazla. Artıyı eksiyi tartmak lazım. Doğruya doğru hayatımı kısıtlıyorlar ama dünyada hiçbir şeye değişmem. gadjo dilo ben aslında

Siz fazlaca şanslıymışsınız bence. :) Üniversitede tıklım tıkış yurtlarda yaşamak yerine tek başına bir evde yaşamak, birçok öğrencinin yaşamak isteyip de yaşayamadığı bir durum. :) W

Yalnızım. Arkadaşla yaşamaktan iyidir. Aileyle yaşamaktan da iyidir. Ama eşle yaşamaktan iyi değildir :) Ev arkadaşıyla ben hiç rahat edemedim. Gece korkmuyosan sorun yok. Ben başlarda çok korkuyodum o da geçti. Çevren genişse gelenin gidenin eksik olmaz zaten. Sıkılmazsın. cundagg Some dance to remember, some dance to

aslında şu an ki ailem yaşadığım zaman gündüzleri tek başıma olmayı çok seviyorum kimse yokken rahatım ama ben geceleri bu yaşıma rağmen yalnız yatamayan buna rağmen halada korkan bir insan olarak yalnız yaşamam gerekecek olan yıllarımı şimdiden kara kara düşünüyorum ev arkadaşı konusuna gelirsek önceden tanışıyor olsam eyvAllah ama hiç tanımadığın biriyle bir evi paylaşma düşünceside baya uzak benim için. güvenemem ki. Ama şu an ki arkadaşlarımla kalacak olsam seve seve kalırdımmm

Yok ben yalnızlıktan depresyona girmiştim o dönem :) Büyük hevesle ayırmıştım evimi, kendi seçimimdi İlk iki ay bana çok iyi geldi ama sonra dengem bozuldu Mesela kapıyı kilitleyip yatıyordum ama yatarken hep aklımda gece ölür kalırsam içeri nasıl girecekler düşüncesi oluyordu Aniden fenalaşsam kimi nasıl ararım falan, takıntı olmuştu o dönem doktora da bu yüzden gittim Bir de çok düşünecek vakti oluyor insanın, olmayacak şeyleri kafaya sarıyordum Sonunda yalnızlığın iyi bir seçim olmadığını kabullendim (

2-3 yıl boyunca yalnız yaşayan insanların çoğu yalnız yaşamaya alıştıkları için bu defa da başkası/başkaları ile yaşama konusunda sıkıntı yaşayabiliyor. :) Siz yalnız yaşadınız mı hiç? . push ; S selin

3 yıl yalnız yaşayan biri olaraktan bahsedeyim hemen eğer benim gibi memursan ve küçük bi ilçede yaşayacaksan çok saygı duyulan biri oluyorsun, insanlar sana sahip çıkıyor benimsiyor, her ihityacında yardımına koşuyorlar tabi bu birazda senin sıcaklığınla ilgili. Dezavantajı yok. Büyük yerde yaşasaydım eğer buraya korku dolu gecelerimi, sapıkları filan yazardım muhtemelen

Evlilik öncesi birlikte yaşamanın çok faydalı olduğunu düşünüyorum ben.

bekar yada öğrenci YALNIZ derim:)

peki arkadaşım, ben de yalnız yaşamayı düşünen ama maddi sebeplerden cesaret edemeyen birisiyim. sakıncası yoksa hangi şehirde yaşıyorsunuz, aylık ortalama gideriniz kaç lira? W

yalnızlığa bayılırım. W

1. sınıfta ailemle yaşıyordum, okulum çok uzak diye daha yakın bir yere geçmek istedim. Biraz da bunu bahane ettim tabi maksat biraz özgürlük olsun :) S shot Hüseyin Şevki Topuz Fan

Diyorsunuz, bu mesaj içimi oldukça aydınlattı. :) S shot Hüseyin Şevki Topuz Fan

Ben yalnizligi severim ama bir donem o kadar cok yalniz yasamistim ki yabanilesmistim. Evde karincanin varligina bile tahammulum kalmamisti. Git gide daha az disari cikar olmustum, kendimi de salmistim biraz. Ama guzelligi de bambaska. Hickimse icin hicbir sey yapmak zorunda degilsin. Canin ne isterse onu yersin, ne yapmak isterse onu yaparsin. Kelimelerle tarif de edemiyorum guzeldi epey. Daha yazardim ama sevgilimin karni acikmis, kopegin de cisi gelmis. Al sana ornek ahahahah

Bende üniversiteye baslarken hep yalniz yasamak istedim son senemin son ayinda aparta cikmistim surekli arkadaslarim gelirdi falan guzeldi hersey. Simdi ailemden baska bi sehirde calisiyorum bi ev arkadasim var ama kesinlikle aileyle yasamak cok daha guzel. Sessizligi korkuyu falan bi kenara biraktim korkmam ve sessizligi cok severim ama insan bunaliyor belkide ben baska sehirde oldugum icin bilmiyorum sirf ailemden uzak oldugum ixin en kisa zamanda bu isimden ayrilip ailemin yaninda baska bi is bakicam aile en iyisi zaten ilerde evlenince ailemizden uzak olucaz simdiden ailenle yasamanin kiymetini bilmelisib . push ; W

Ben yalnız yaşamak istemem, yaşayamam. Şimdiden bile ileride yaşlanıp tek kalırsam naparım diye evhamlarım var.

Şimdi ben öğrenciyim, okuduğum yerde tek başıma eve çıkabilmem için çok zengin olmam lazım. O yüzden seneye son senem, yine yurttayım. Ama işe güce başladıktan sonra tek yaşamak istiyorum. Eskiden beri istediğim şey buydu. W

Kaç yaşında olduğunuzu sorabilir miyim, merak ettim. :) Bir ev arkadaşıyla yaşayabilir miydiniz mesela? -adre- nosce te ipsum... Anneler

Ben yalnız yasayamayanlardanim Biraz zor oluyor arkadaslarimdan bildigim kadariyla. Keyfine gore hareket edersin ancak bütün sorumluluk sende olunca illa ki zorluklari insanin canini sıkmıyor degil. Yorumlari okumadim :) neye karar verdin? minerva1988

zaten herkes söyleyeceğini söylemiş bir iki laf da ben edeyim bari... yalnız yaşamak güzel, ama dozunda, tadında bırakmak lazım. 2-3 yıl yeter, ondan sonra sana bi geliyolar evde nefes arar hale geliyorsun. sorumluluklar üstüne geliyor, psikologa gitme fikri kafandan çok sık geçiyor falan... ilk zamanlar çok maceralı, keyifli gelirdi yalnız yaşamak. istediğin saatte uyuyup, gecenin bir yarısı uyansan bile evin içinde rahatça dolaşabilmek falan. kısacası bence kısa bir süre de olsa deneyimlenmeli ama ömrümün sonuna kadar yalnız yaşama fikri beni çok korkutuyor. W

Bir dönem yalnız yaşadım Çok sevimli değil, bir evham geliyor insanın üzerine O dönem bayağı bir depresiftim, psikiyatriste gitmiştim bana yalnız yaşamak doğru bir tercih değil demişti Çok sessiz oluyor ev, sıkılıyor insan. Hastalık var, yanınızda birinin olmasını istediğin zamanlar var Artısı her şeyi kafana göre yapıyorsun, canın istemiyorsa hiç bir şeye dokunmuyorsun ev işi anlamında Tavsiye etmem ama insan çok mahsun oluyor W

Ben sizin yaşınızda da pratikte tek yaşıyordum neredeyse. Annem haftada bir falan gelebiliyordu eve, onun dışında tektim yine. Ev arkadaşı başka, başka bir insanla beraber yaşamak zor şey. Tek olayım kafam rahat olsun, bir de elalemin işiyle uğraşmayayım. Ben tek yaşamayı seviyorum. Şu an mesela salonum biraz dağınık, mutfağı da toparlamam lazım tezgahı falan. Canım istemiyor, yarın yapacağım. ispanakliborek Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Düşünüyorum mesela, tek başına bir insan evi ne kadar dağıtabilir, temizlik yaptıktan sonra bir daha kirlenmesi ne kadar zaman alabilir ki, ertesi gün kirlenmez sonuçta. E faturalar desen, insan kendine göre kullanıyor. Bütün suları ve ışıkları vs. açık tutup yaşayacak hali yok. :) Ev arkadaşı olunca işler çok değişiyor, özgürlük kısıtlanıyor. Hadi aile neyse de o farklı bence de. Laale Aşikardır Zat-ı

Tam kafamın içinden geçen şeyleri yazmışsınız. Ah o ortamların zorluğunu bilmez miyim... Ben de öğrenciyim, yurtta kalıyorum, evet bulaşık, dağınıklık falan gibi bir sorun olmuyor ama aynı evde yaşamak bile zorken çok farklı 3 kişiyle aynı odayı paylaşmak çok zor. 3 yıl oldu alışamadım, daha bir yıl var. İstedikleri zaman kendi arkadaşlarını çağırırlar, sabah gürültü yaparlar falan filan daha birçok şey, zor yani. Tam aklımdan geçeni ifade etmişsiniz. :) Hayali bile güzel... İnanın bazen Sims oyununda bir tane sim yapıp ufak bir eve yerleştiriyorum, istediğim zaman istediğimi çağırıyorum, istediğim gibi dekore ediyorum falan ama sonuçta o bir oyun. :) ema1 Hayat, sen plan yaparken başına

Köpekler daha sadık diye biliyorum, bence gerçek bir dost. İnsan yerine bir köpeği tercih ederim sanırım. :) W

30-34 yaş aralığında tek Başıma yaşadım. 34-35 arasında da birtanecik kocam ile beraber yaşadık. Yalnız yaşamak Dünya'nın en keyifli ama en zor işidir bana göre. Ben sessizliği ve sorumluluk almayı çok seviyorum, o Yüzden çok mutluydum. Önemli bir rahatsızlığım oldu, cidden çok zor gecelerim oldu. Hayata o kadar direndim ki aileme "gık" demedim. Hiç kimseler bilmedi tedavi sürecimi, sıkıntılarımı. Bana göre yalnız yaşamanın tek eksi yönü alışıyor insan tek başınalığa, özgürlüğe. Hayatına birini almak, o insanı Eş yapmak, dost yapmak çok zor oluyor. Aramızda kalsın; kocamı o kadar çok sevmeme rağmen evde onun sesine, varlığına zor alıştım. W

Kpss'den bile vazgeçmek üzereyim ben bu yüzden. Atanıp başka şehre ailemi bırakıp gitmek istemiyorum. Eskiden pek umursamazdım ama bu aralar çok umursuyorum.

Daha önce ciddi ciddi yalnız yaşama deneyiminiz olmadı o halde? W

Üniversite dahil öğrencilik hayatım ailemle geçti sonra işe girdim yine ailemle yaşadım akabinde evlendim, şu an eşim görevde sıkılıyorum, tedirgin olurdum heralde yalnız yasasam S shot Hüseyin Şevki Topuz Fan

Kişisel fikrim, evime çok sık gidip gelebilen çok yakın bir arkadaşım olmasını isterim açıkçası. Ev arkadaşı değil de böyle ara sıra gelip kalan, birlikte vakit geçirebileceğim ve güvenebileceğim. Onun bir zararı olmaz sanırım. Siz de şanslıymışsınız. 1. sınıfta nerde kalıyordunuz, ailenizle mi? Fatura, yemek, temizlik falan evet sorumluluk ama açıkçası tek başına olunca insan kendine göre harcama yapıyor diye düşünüyorum. Benim babam tek yaşıyor mesela, elektriği, suyu falan hep az gelir. :) W

İnanmakta güçlük çekiyorum şu an zira siz benim 3 yaş büyük versiyomsunuz resmen. :) Anne baba başka, ev arkadaşı başka, öyle değil mi... Neticede o bir yabancı. Ne olursa olsun aileye tolerans gösterilir ama yabancı biriyle başka oluyor. W

yalnız yaşıyorum ben de bu sene ilk kez memnunum bi ara ev arkadaşı düşündüm vaz geçtim. yaş 27 :) I ice floe

Bende yanlızlığı seviyorum bildim bileli hiç yalnız kalmadım yalnız bırakmadılar, şu ileri yaşta evlenen kadınlarıda halen anlayamıyacağım herhalde eflatuns

Kaldım ama kavgayla ayrıldım beraber kaldığım insanlarla görüşmüyorum. Sorun bende de olabilir bilmiyorum. Ben çok titizim evim düzenli olsun isterim. Mutfakta çöp istemem. Vs.. O yüzden sorun yaşadım. Banyodan çıkarken banyo ciflensin isterim mesela. Ben biriyle yaşayacak insan değilim pek. W

Doğru. Z zamzammm nasıll tek ayak

Yalniz kalmayi cok severim ama malesef hayatimin hicbir doneminde yalniz yasayamadim. Universitede ev ve yurt seklinde 7 kizla ayni yerde yasamak durumunda kaldim. Bazen kulagima takip kulakligimi muzik dinleyerek hic bilmedigim sokaklara girer parkta falan otururdum hatta ayni sekilde ogrencilik yillarimda yalniz basima seyahat etmisligimde coktur cok fazla insanlarla bir arada kalmayi sevmiyorum yalniz kalmak cogu zaman terapi gibi geliyordu bana cunku gercekten insanlarla yasamak kolay degil

Ay ben vazgeçtim galiba yalnız yaşamaktan, ben mezun olduktan bir süre daha ailemle beraber yaşasam daha iyi olacak sanırım. Bu konuyu yurttaki arkadaşlardan ve ortamdan çok bunaldığım için açmıştım, şimdi hazirandan beri evdeyim. İnsan psikolojisi en ufak bir olumsuzluğa, tedirginliğe bakar bozulmak için. N

Hiç zorluk çekmediniz mi yurt ortamında? Yani orası bir evde arkadaşınızla yaşamak gibi bişey de değil, aynı oda içinde kaç kişi. W

Depresif bir dönemde bana da doğru bir tercih gibi gelmedi. Kendi kendinize kaldıkça durum daha da kötüye gidebiliyor öyle dönemlerde. Evet, öte yandan gecenin bir yarısı rahatsızlansa kimden yardım isteyecek insan... eflatuns

Ben evimde anneannemin yemeklerinden fazlasıyla memnunum zira kendisi dünyanın en lezzetli yemeklerini yapıyor. Ondan öğrenmem gereken yığınla şey var. Ama yemek yapmayı da seviyorum. Haklısınız söylediklerinizde, ben mesela en basit örnek tereyağı hiç sevmem ama geçenlerde arkadaşlarla konusu açıldı, pilavı falan neredeyse hepsi tereyağıyla seviyor, ya en basit örnek, alt tarafı bir pilav ama tereyağsız pilavda lezzet ne arar muhabbetine dönmüştü, hatırladıkça gülüyorum. :) W

4 kişi zor, olması gereken sayı 2 mesela bence yurtlar için. Normalde dilekçe verip anlaştığın arkadaşlarınla aynı odaya çıkma imkanı vardı, şimdi onu da kaldırmışlar galiba, bişey duydum, doğru mu bilmiyorum ama çok canım sıkıldı. Biz ayarlamıştık odayı halbu ki, seneye rastgele insanlar gelirse ne yaparım diye kara kara düşünüyorum... Tam da son sene sıkıntı yaşamayalım derken... Yarın idarecilere soracağız bakalım, doğru mu değil mi... W

Size katılıyorum. Eskiden beri hep bi yalnız yaşamaya karşı sempati duydum, öğrenciyim, 3 yılım kalabalık yurtta geçti ve bir yıl daha var, gözümde büyüyor. :) Aslında öğrenciliğimde başlamak istedim tek yaşamaya ama okuduğum yerde kiralar ateş pahası, inşallah mezun olup işe falan başlayıp biraz kendimi toparladıktan sonra düşünüyorum yapmayı. Arkadaş ve temizlik konusu zaten ev arkadaşıyla yaşayan birçok insan için sorun.

Aaah ah, insanın sevdiğiyle aynı evde yaşaması durumunu hiçbir kıyaslamaya sokamayız bile. Nerde o günler. :) Onun hayali de başka, o konuya girsem çıkamam şimdi. Kaldınız o zaman siz daha önce ev arkadaşıyla? W

Kesinlikle şansmış, şanslı, güzel bir durummuş bence.

Gayet mantıklıymış. :) . push ; W

Yalnız yaşamak tam size göre. :) Ben de geçen sene yolları ayırdığım bir oda arkadaşımla hiç görüşmüyorum mesela, zaten evden falan öyle sorunsuz ayrılan insan görmedim hiç, muhakkak bir kavga, tartışma vs. oluyor.

Siz kaç yaşında evlenmiştiniz? W

Benim aile evim kalabalık sayılabilir, yani dayım ve anneannem falan da var ama ev büyük ve herkese yetiyor. Geçtiğimiz yaz ilginç bir deprem oldu, İzmir'de. Bilgisayardan bişey seyrediyordum o sırada odamda, kapım falan kapalıydı ki yaz günü pek kapatıp oturmam ama o gün öyleydi. Hiç yerimden kıpırdamadım, rahatımı bile bozmadım, ne oluyor bile demedim. :) Deprem geçti, evdekiler telaşla birbirlerine seslendiler, o seslenmelerden korktum, birine bişey oldu sandım. :) Ondan sonra annem babam falan bana telefon etti, iyi misiniz falan diye, onların telaşı da cabası. W

keşke üniversite okurken ve çalışırken olduğum gibi yalnız olabilme şansım olsa istesemde artık o tek başıma geçirdiğim gibi bir hayatım olmayacak. hayatımın en güzel yılları diyebilirim. artık bu yalnızlığın içine birde oğlum eklendi