Ölümle ilk nasıl tanıştığımız da bence önemli. Ben mesela 7 yaşımdaydım ve o zamana kadar ölüm nedir bilmezdim, benim için çok yabancı bir kavramdı. Görk gürültülü ve şimşekler çakan bir akşam üstü telefonla gelen bir haberdi, benimle yaşıt aile dostumuzun oğlunun gölde boğulduğunu öğrendik. Ben ölüm nedir bilmediğimden boğulma sonucu da ölünebileceği ihtimalini düşünmüyorum, çocuk aklıyla babama yan çevirip ağzından suyu boşaltırlarsa birşeyi kalmaz demişim fakat gök gürültüsünden şimşek çakmasından korkmayan ben 3 yıl boyunca korktum. Sanki öye havalarda hep biri ölecekmiş gibi. Cenaze evlerine giremezdim çocukluktaki bu olaydan dolayı, sanki o eve girersem devamı gelecek gibi. Ama hayat işte haftasonu evimdeyim ben ailemden farklı şehirde yaşıyorum iş dolayısıyla. Evde geç kahvaltı yaptım haftasonu diye birden bi kıyamet koptu apartmanda üstelik alt katımdan geliyor. Panikle evden fırladım aşağıya sesleniyorum ne oldu diye, baktım millet iniyo dedim kesin birine bişey oldu. Alt daireme indik ben idrak edemedim bir türlü herkes şaşkın falan. Evin sahibi koltukta yatıyo dedim adam baygın, herkes birileriyle ilgileniyo bende onu ayıltmaya çalışıyorum meğer adam vefat etmiş ondanmış tüm olay. Hoş bir tecrübe olmasa da ondan beridir ölümü kabullendim sanırım, artık korkmuyorum...

Bir komşumuz vardı. Zamanında babaannen bizim evde vefat edince gunlerce evin önünden geçememişti. Yani yersiz bir korku. Ben hep ölüden değil diriden korkcan derim ama yapacak birşey yok tabi. Belki küçüklüğünde bir travma yaşadın. Çözüm icin psikolojik destek almalısın.

Anladim, sizinki cok daha farkli bir travmaymis. Umarim cabuk gecer, destek almak sart olmus bu boyuttaysa

Bende aynı senin gibiyimok etkileniyorum ben atlatamadım hala

Tsk ederim. Allah geride kalanlara uzun omurler versin.

kizlar iyi geceler.. yakin zmanda bi tanidigim vefat etti ve yakinimiz oldgu icin canze evine hemen gttik ve ben cenazeyi yuzu acik halde deil ama yatarken uzeri ortulu halde gordum.. daha onceleride tanidgim biri vefat ettiginde ben 1 ay kadar evde tek basima kalamiyorum.. karanlik biyere giremiyorum. kalp krizi gecircek gbi oluyorum bu benim hayatimi cok zorlastiriyor. bu korkuyu nasil yenerim lutfen yardim edin yani illaki cenazeye gitmem deil ben duysam bile tanidigimin vefatini sanki karsima cikivercekmişcesine aklim gdyor bu korku nasil olustu bilmiyorum ama kucuklugumden beri var evliyim cocugum var ama ben hala geceleri mama yapmaya kosarak gdiyorum varmi bu korkuyu yenen banada soylermisiniz lutfen..

Bende de vardı bi dönem ama üstüne gderek aştım ben.. Bi ara üst üste cenaze çıkarınca korku falan kalmadı bende. Öldüğü anı gördüm eşimin teyzesinin ve her aşamada yanındaydım. Ölü size zarar veremez. O kendi derdinde kendi aleminde.. Dua edin aklınıza geldikçe hem o hem siz huzur bulursunuz.. Ama geçmezse de psikolog yardımı alcaksınız mecbur..

insanın dirisinden gelir ne gelirse, ölmüş sadece bir et yığını kalmış, ne yapabilir ki? Kalkamaz, konuşamaz, kıpırdayamaz bile... hani kasaptan et alıyoruz ya ondan farkı yok yatan kişinin. iyi günlerinizi anımsayıp iyi bir yere gittiğine inanmaktan ve dua etmekten başkasını yapamayız. İnanır mısın Küçükken bana "gece sakız çiğneyen ölü eti çiğner" demişti kocakarılar epey zaman ölüden de Sakız'dan da etten de tiksindirmişlerdi. Bu tip şeyler hep cahillikten o cahilliği kafamızda kurgulamaktan oluyor.

Ne güzel anlatmışsınız ölümden korkan ben şu yazıdan sonra resmen ölüme farklı gözle baktım

Bende korkardım.. En sevdiğini kaybedince aşıyor insan..

Bence alakasi yok ve komik geldi, ölüden mezarliktan korkmak genelde hekesin yasadigi bisey, bilmedigi birseyden korkuyor o ne halde bilmiyor ve eskiden duydugumuz hikayeler korku filmleri hep bu korkuta zemin hazirliyor, yok ruh, peri virt zirt hikayeleri...

aynen ben diyecektim aileninizden birini kaybedince Allah gecinden versin cesetten korkmanın ne kadar manasız birşey oldugunu anlıyorsunuz

Aynı sorun bende de vardı bekarken alt katımızda bir kadın ölmüştü kapının önünde yakınları son kez görsün diye yüzünü açtılar bende uzaktan göz ucuyla gördüm. Allahım gündüz bile evde tek başıma kalamaz oldum psikolojim bozuldu resmen o kadar korktum ki koskoca kız bütün gün annemin dibinden ayrılmamıştım. Gece uyumak ne mümkün. Sonra 3 yıl önce kadar dedemin kardeşi vefat etti. Çok severdim çok iyi kalpli bi adamdı çok üzüldüm vefatına. Hamileydim bir de cenazesine gittik son kez görmek istediler yüzünü açtılar. Son kez görmek için yaklaştım dayanamadım yüzüne dokundum son kez dokunmak istedim ve nasıl olduysa hiçbir korku hissetmedim ne o anda ne sonrasında. Eve döndüğümüzde eşim gece vardiyasında çalışıyordu işe gitti ve ben yatıp uyudum tek başıma hiç korkmadım. Eskiler ölüden korkanlar için bir kez dokunduğunda birdaha korkmazmışsın derler. Ben hiç inanmazdım buna batıl inanç derdim. Bilmiyorum belki dokunmam etkili oldu belki de sevdiğim bi insanın üzüntüsü korkunun önüne geçti. Eskiden boş cenaze arabasını gördüğümde benzim atardı, Artık etkilenmiyorum cenazeden.

kızlar hepinize çok teşekkür ediyorum ne güzel anlatmışsınız ne güzel benimsemişsiniz ölümü.. Ahh ben bunları kendime anlatabilsem işte olmuyor evet hep küçükken dinlediğimiz kocakarı lafları cenaze ilk 7 gün evine ziyarete gelir yok sevdiklerini ziyaret eder v. s. v. s. bunlar hep küçüklükten kalan korkular işte.. ben dha en yakınımı kaybetmedim ama yakında kaybedebilirim yakınımı kaybedeceğim gbi ondan sonra evde hayata nasıl devam edeceğim korkusuda beni bir okadar üzüyor sanırım psikolojik destek almam lazım benim...

Klasik olacak ama ölü sana zarar veremez korkacaksan diriden kork :) Bedenimiz bir nevi elbisemizdir canim. Farz et ki elbiseni çıkardın kenara koydun o elbiseden korkar misin? İşte o da aynen boyle bir şey

Oluden korkmam ama korku filmi izleyince aynen boyle oluyorum

ay allahım daha sonra apartman dairesine girerken korkmadınız mı peki

Ölüden değil diriden kork demişler... Bende de vardı. Ama babaannemm vefat ettiğinde yıkanırken başındaydık.. surekli dokundum ona.. geçti artık... Aslında yakının olunca korku falan kalmıyor.

yani canım şuan bende korkuyla karışık heran ölebileceğimizi anladım çok yakınım dha çok genç ve ömrü az kaldı dediler gözümün önünde dimdik bir insan ben yüzüne baktıkca kahroluyorum kendisinin haberi yok. bunun üzüntüsü ve yakın zamanda cenaeden korkmam bunların hepsi aynı zmanda gelince psikolojim bozuldu sanırım

İman zayıflığından da korkabilirsiniz,

Belli ki travma derecesinde etkilenmişsiniz bir psikologla bu durumu aşabilirsiniz.

successful

Bende de ayni durum vardi evde kendi basima duş bile alamazdim taa ki annem vefat edene kadar morgda opup kokladim ilk gece uyumadim butun odalari gezdim belki annem gelir diye 7 sene oldu Allah yakininda gostermesin canim ama tedavisi vardir elbet

Evet mezarlıklar bile artık farklı bir anlam ifade ediyor, annem çok süslü biriydi mezarını sürekli mevsimine göre çiçeklerle süslerim, konuşurum dertleşirim. Yanında yatan kişiler sanki hayattaki komşuları gibi geliyor onlarada çiçekler ekiyorum, suluyorum, hergün dua ediyorum. Aileleriyle denk gelip onlarla bile tanışıp hayat hikayelerimizi paylaşıyoruz. Başkaları için soğuk mezar taşları, evlatların içini ısıtıyor. Yaşamayan bilemez. Sizinde başınız sağolsun.

Ölümün ne olduğunu bilmeli ve kabullenmelisiniz önce. Beynimiz bilmediği şeylere karşı korku yaşar. Ölüm başka bir aleme geçiştir, biz nasıl hayatta iken o alemi gezemiyorsak onlarda burada gezinmiyor. Ceset bir elbisedir ve sahibi gidince toprağa saklanır. Ailenizden biri gidince bunu daha iyi anlayıp hissedersiniz, benide etkilerdi ancak annemi kaybedince bu olaya bakış açım değişti.

ben de babamdan sonra ayyynııı senin gibi oldum, metroya bile binemiyorum, ama geçici olduğunu biliyorum ve umarım çabuk geçer, açık havada sık sıkyürü canım

zamanında korku filmleri ya da oyunları oynadın mı

Eskiden biraz endişe ederdim ben de. Ama şu an ölümden sonraki hayata inanmıyorum. E bu da çoğu insanın korktuğu üç harfli, hayalet, ruh gibi metafizik şeylerin olmadığı anlamına gelince korkmayı bıraktım :) Bir de ölülerden değil de yaşayanlardan kork be arkadaşım, asıl onlar fena. Minikkuala bekleme

Ölen kişi tanıdığınız bildiğiniz ve muhtemelen size hayattayken zararı olmayan bir kişi. Öldükten sonra size ne yapabilir ki? Böyle düşünün desem de fayda etmeyecek. Sıkıntı daha büyük. Bir psikolog ile görüşmek iyi olur.

Nereden biliyorsun anlamadığımı? Ölüm korkusu iman zayıflığından değil, imanın artmasından dolayı vardır. İnsanı kötülüklerden alıkoyar, dünyanın boş olduğunu hissettirir, ve doğruya yönlendirir. Çok enaniyetli bir cevap vermişsiniz, o nedenle yorumunuza daha fazla dini bilgilerimi dökme gereği duymuyorum.

Ben de cok korkardim sonra bigun cok sevdigim alt komsum vefat edince cenazesine gittik ve kizi olmadigi icin yikamaya cagirdilar. Cok korktum ama iceri girip onu gorunce dedim ki bu benim haci annem ayni sekilde uyur gibi yatiyodu. Onu guzel yikadik korkum falan kalmadi. Sonra 2 yil once kv vefat edince yine girdim yikamaya insan gorunce korkusu da herseyi de geciyo. Cunku o bana zarar veremez ki diyosun. ystiyo uyur gibi. Bu benim tecrubemdi sana iyi gelecegini dusunmezsen bi uzmandan yardim alabilirsin

Ölüden degil de diriden korkmak gerektigini dusunurseniz, mantiken asabilirsiniz zaten. Ayrica ölü yikamak, morgta calismak gibi bir mesleginiz yoksa kac defa ölü gorebilirsiniz ki? Bu sekilde telkinlerde bulunun kendinize. Ölüyü de morga kadirmak yerine evin ortasina yatirma mantigi da bir degisik, ne isi varsa evde, alinip goturulmeli ya. Veya eve taziyeye gelen insanlarin o manzarayi gormesine engel olmak lazim. Bizler neyse de coluk cocuk etkilenir

Basiniz sagolsun. Bende annemi kaybedince anlamistim.

tesekkur ederm canim evet bu gidisler zaten psikologa gtsem iyi olucak ileri derece bi etki birakicak dye korkuyorum

rica ederim, insan hayatı bu dünyadan önce başlayan bir hayat aslında ve her bulunduğumuz alemi en güvenilir görüp benimsemişiz. Anne karnı gibi aynı, daracık, karanlık, su içinde dururkende orada mutluyduk dünyaya gelmeye korktuk, geldiğimiz gibi ağladık. Ama bir baktıkki burada hayat daha güzel, daha renkli ve ferah. Ahirette öyle bir yer, dünyaya gözlerimizi açmadan yaşadığımız korku ve kaygı, gözlerimizi kaparkende bizimle. Geldiğimiz durakların hepsi bir öncekinden daha geniş ve daha ferah aslında.

Halamin olumunden sonra bende ayni senin gibi oldum 2 ay kadar annemle uyudum yalniz odada bile kalamiyordum sonra zamanla gecti bu korkum

Manevi şeyler bunlar sana anlatamam şimdi anlayamazsın zaten. doksanlar

Bunu okuyunca gözlerim doldu. Allah rahmet eylesin, kabri nurla dolsun. Annem 2 haftadır yurtdışında, 2 hafta sonra dönüyor. Bu kadar zaman içinde bile nasıl özledim bir bilseniz, evli olmama rağmen o kadar yapacak şeyim olmasına rağmen.

f. b. t. l sizden 24 saat boyle seyler dinleyesim geldi bana huzur verdiniz neden bilmuyorum etrqfimda okadar cok ben biliyorum diyip sacmalayan varki ilk kez bu konularda biri bukadar akli selim konusmus tesekkur ederim aydinlatma icin

ne alaka bu konu ile? İnsanlar sokakta köpek görüncede korkabilir, yada uçağa binmekten vs vs, iman eksikliği değil psikolojik bir şeydir korku. Beyniniz konuyla ilgili seneryo geliştirir ve panik olur.

sağolun sizinde başınız sağolsun.

Ben gasileyim yani cenaze yıkıyorum inanın ölüden zarar gelmez diriden korkun emin olun zaten kalkıp gelecek olsa geleceği kişi siz ve sizin eviniz olmaz

hepinize çok teşekkür ederim kızlar.. yazdıklarınız çok doğru hepinizin yazdıklarından anladığım kadarıyla korkunun üstüne gitmedikten sonra geçmiyor. inşallah bunuda aşıcam bu sıralar okadar çok üzüldümki ve önümde üzüleceğim günler varki sanırım benim sinirlerim çöktü o yüzden baş edemedim korkumla f. b. t. l rabbim hayırlısını

evet aslında bu konuda çok fazla bilgi sahibi olmadığımdan belkidebu korkum ne bliyim yinede soğuk ürpertici bişey tesekkur ederım canım cok

bu bendede vardi aynisi sanki ayaga kalksam arkdan kosup gelecek gibi hissederdim sonra bir gun dusundum adam ölmus hangi olen geri gelmis hadi diyelimki bu geldi colugunun cocugunun yanina gitmek varken niye benim yanima gelsin ki degilmi bu duaunce beni cok rahatlatti simdi girip cenaze bile yikiyorum

Bende cok korkardım ölüm haberi alınca midemde bulantılar başlardı cenaze evlerinde bişey yiyip içemezdim ta ki babaannem vefat edene kadar Gasilhanede kapıda beklerken ben yine icim bir hoş gel dediler son görevini yap bir tas su dök işte o an tüm korkumlarım gitti sarılıp öpmek istedim öyle bir rahatlık geldi bana nasıl oldu bu inan bilmiyorum bir güç geldi, sanki uyuyordu ah canım benim Cok duygulandım sonra bir bir yakınlarımı kaybettim ve artık hiç korkmadım hala cenaze evleri beni etkiliyor ama ölüm korkutmuyor