Ben daha önceden ilaçlara öfkelenip bırakmıştım. Ama benim yaptığım doğru değildi tabi ki. Hamilelik beklemediğim bir anda oldu, ilk anda tabi baya ağladım endişelendim ama sonrası güzel geçti. Bazen çevremdeki insanlar saçmalayınca sinirlendim ancak onun dışında oldukça rahat geçti diyebilirim. Doğum sonrası uykusuzluk da çok koymadı bir iki kere kendimi üzgün ve yorgun hissettim ciddi manada sadece. Doğum öncesi de uykusuz kalmaya çok alışıktım, ondan kaynaklı biraz da, süreci sakin karşıladım. Şimdi de gayet sakinim, neşeli bir anneyim diyebilirim hatta. Kendimden beklediğim performansın fazlasını gösteriyorum garip bir şekilde Sadece bazen kendimi çok kötü hissediyorum, insanların beni anlamadığını, yaptığım fedakarlıkların boşa gittiğini falan düşünüp üzülüyorum Genel olarak beklenenden daha rahat ve mutlu bir anne oldum. Bunun da farkındalık kaynaklı olduğunu düşünüyorum, kendimin ve hislerimin farkındayım, çocuğuma yansıtmıyorum kendi içimde bir şey yaşadığımda çünkü biliyorum ki geçecek o süreç de. Öyle işte Bu arada emzirme bitince bipolara yönelik değil de, dehb ye yönelik ilaç kullanmayı planlıyorum çünkü şu an buna gerçekten ihtiyacım olduğunu düşünüyorum. Bakalım doktor ne diyecek. Ancak ikinci çocuğu hiç düşünmüyorum ve sıkı bir şekilde korunuyorum çünkü ikinci çocuk beni fazla zorlayabilir ve bir tür tükenmişlik yaşayabilirim gibi geliyor. D DeliHA35... T Ü R K... Anneler

aynı belirtilerimiz. ilaçları kullanmadığımdan beri bende bifiil alkol tüketiyorum

tedavisi derken bu hastalık asla tamamen geçecek türden birşey değil. Grip değil ne bileyim geçme ihtimali olan kanser değil. Doktorum söylemişti bu hastalık hep sizinle onu yönetmeyi siz öğreneceksiniz diye. Bilmiyorum böyle bir çabaya girecek gücü kendimde bulamadığım için oyunun dışına attım kendimi kollarım bağlı hayatımın gidişatını izliyorum müdahale edemiyorum. Kendimde o gücü bulamıyorum.

Yalnızca bir doktora mı göründünüz acaba yani bu teşhisi farklı bir doktorda onayladı mı?

Değişiminizin ayak sesi şu an açtığınız bu konuyla başladı. çok da gencsiniz.. her yarım bırakılan tamamlanır ya da yeni sayfa açılır. inanin hepimizin zaman zaman bu yarım kalmisliklari vardır. umudunuzu kendinizden kesmeyin.

Buraya yazmanız bile bir adım, ne işe yarayacak ki diye önyargıyla yaklaşmayın, bir görev gibi zorunluluk gibi tedavinize devam edin, ne kaybedebilirsiniz ki? Daha dibe batacaksanız da batın, yaşam var oldukça umut vardır. Çok yakın bir dostumuz bipolar, onun da hastalığını kabullenmesi, tedaviye ikna olması epeyce vakit aldı. 2 seneye kadar eve kapandı falan.. Sonra tedavisine başladı. Şu an hastalığı yönetebilecek durumda. Yakınlarda şiir kitabı çıkaracak. Harika bir kalemi var. Bipolarlarda sanatsal, edebi yönlerin iyi olduğunu düşünüyorum, derin insanlar çünkü, farkındalıkları yüksek. İlerde avantaja bile çevirebilirsiniz bu durumu..

Zaten bahar geliyor, havalar değişiyor ben accık leyla gibiyim, anlattırmayın nolar : p

Hemen doktora tekrar görünün. İlac veriyorsa düzenli kullanın. Gerekirse terapi de alın. Uzun uzun yorum yapmak, Aman düzelir canını sıkma gibi tavsiyeler sizin işinize yaramaz. Öylece oturup hayatı kaçıracak mısınız gerçekten?

çift terapisi alalım diye gittiğimiz doktorun bana bipolar teşhisi koyması şoku. Bazen aklıma gelince gülüyorum.

Umarım yazacaklarımın size bir yararı olur, bipolar olmak nasıl bir şey bilmiyorum, bazı psikolojik hastalıkları çevremde gördüm ama görmekle yaşamak aynı şey değildir mutlaka. Ama bildiğim bir şey varsa psikolojik hastalıklar fiziksel hastalıklar kadar zor, artık eskisi kadar olmasa bile hala toplumun bir kesiminde psikolojisi bozulanı şımarık olarak nitelendiren veya kötü yakıştırmalarla damgalayanlar var, belki sizde bu toplumun bakış açısını bildiğiniz için hastalığınızı kabullenmede güçlük çekiyorsunuzdur, bence öncelikle hastalığınızı kabul edip ilaçlarınızı almaya başlayın. Biraz kafanızı toparlayınca da iş hayatına geri dönün, çünkü kendinizi soyutlamak daha fazla içinize kapanmanıza, yetersizlik hissine neden olur. Bir de elinize kalem kağıt alıp kendinizi yazmanızı tavsiye ederim, insanın kendisini başkasına açması zordur, bazen yeteri kadar ifade edemezsiniz bazen eleştirilerle karşılaşır ve anlatmaktansa susmayı tercih edersiniz, bazen de anlattıklarınızı başkasından duyma endişesine girersiniz, o yüzden bence insanın kendini kendine anlatması en güvenli yoldur, hayalleriniz, hayal kırıklıklarınız, olmak istediğiniz insan, hedefleriniz, bıkkınlıklarınız her şeyi yazın. Bence içinizi döktükçe rahatlayacaksınız, hayallerinizi ve hedeflerinizi sıralayın, hepsine koşarak bir çırpıda ulaşmak herkes için hemen mümkün değildir ama hayaller ve hedeflere odaklanmak insanı bir amaca kilitler ve boşluğa düşmesini engeller, ilk sıralara kolay olanları yazın, mesela tedaviye başlamak, ilaçları düzenli kullanmak gibi, sonra belki yaz mevsiminde eşle birkaç günlük bir tatil kaçamağı, belki yeniden üniversiteye başlamak, iş bulmak vs vs, sonraki sıralara da ulaşması biraz daha çetin yollardan geçmeyi gerektiren hedeflerinizi yazın, her ulaştığınız hedefte sizi mutlu edecek şeyler yapın. Bu arada da yeniden işe başlayana kadar kendinizi eve kapatmayın, yürüyüş yapabilirsiniz, imkan elveriyorsa bir spor salonuna yazılabilirsiniz, belki bir dans kursu, nasıl bir hobiden hoşlanıyorsanız artık:) Ve en önemlisi bence bugüne kadar yapamadıklarınıza, yarım bıraktıklarınıza değil, bundan sonra yapmak istediklerinize odaklanıp kendinize de acımayın, insanın kendine acıması, aciz görmesi başkalarının sözlerinden daha fazla tesirli oluyor maalesef.

Vajinismus demişsiniz, benim bunun üzerine bilgim ve tecrübem yok, bu yüzden bipolarla ne derece bağımlı olabilirler bilmiyorum. Ancak bipolar, bazı cinsel problemleri de barındırabiliyor. En ana ve genel hattıyla, bipolarda depresyon dönemlerinde ya da kullanılan bazı ilaçların yan etkileri neticesinde cinsel isteksizlik, kuruluk, zevk alamama olabiliyor. Tersine mani dönemlerinde de aşırı cinsel istekli, doyumsuz bir hal alabiliyor diyeyim.

teşekkürler, çok sevinirim.

Belki de iç sesiniz o kadar yüksektir ki artık kalbinizin sesini duymuyorsunuzdur. Kimse size basarısızlık abidesi demiyor ki, siz bunu kendinize hak görüyor gibisiniz. Daha iyisini hakediyorsunuz. Sevdiğinize sarılın beyninize sacma sapan seylerden mutlu oldugunu hissettirin özdeğer özsefkat meditasyonları yapın, Meditasyon yoga yapıp kendinizle alakalı ne kadar sacma düşüncelere sahip oldugunuzu fark edin:) Bu hayatta düşmekte var yükselmekte, basımıza gelen sorunları çözmek bizim sorumluluğumuzda. Siz sadece sorunlara odaklanıp ne kadar kotu olup yada hissettirip birşey yapmıyorsunuz. İyi olmak istiyorsanız ilk önceliğiniz kendinizi iyileştirmek olsun:)

doktora gitmeyi bıraktım. Geçmiş öyküme bakınca koymak zor olmadı o teşhisi herhalde bilemiyorum. R

Konuyu ben yazdım sandım bir an 25 yaşında yeni evliyken öğrendim bipolar olayını. Hemen kabullendim çünkü daha önceden annemde psikiyatrik rahatsızlık deneyimlemiştik. Kendimden de bekliyordum yani. Sonrası işte dediğiniz gibi üniversite değiştirmeler, depresyonlar. Öncesi de böyleydi gerçi. Sonra bana bir aydınlanma geldi nasıl olduysa 5 yılımı aldı bulmam ama istediğim şeyi buldum bir anda. Şimdi o bölümü okuyorum, bu dönem onur belgesi bile aldım Bölümümü o kadar çok seviyorum ki... Bir de bu arada dikkat eksikliği ve hiperaktivite bozukluğu teşhisi aldım, bipolar bununla beraber gelebilen bir şeymiş zaten genelde. Şu an emzirdigim için ilaç kullanmıyorum ama farkında olmak bile beni o kadar değiştirdi ki. Neyi neden yaptigimi bilince hemen uyarı sistemi gibi bir şey harekete geçiriyorum. Beynimde kendimi uyarıyorum, "bak şu sebepten bunu hissediyor, şöyle yapıyorsun" diye. Tabi dehb nin detaylarını öğrendikçe aslında ben diye birinin olmadığını farkettim o ayrı Yani her şey daha iyi oluyor. Zor bela bir meslek edindim kendime zamanında, şimdi de hayallerimin peşindeyim ve başarılı oldukça daha da gaza geliyorum daha iyisi oluyor. Bir an önce kendinizi kabullenin. Her şey burada başlıyor. Ayrıca bizler gibi kişiler renkli kişilikler oluyorlar, kontrol altında olduğumuz sürece eğlenceli bile olduğumuzu düşünüyorum ben Hiç korkmayın, önce kabullenme, sonrasında da yetenek ve hayallerinizi keşfetme, en son ise başarı İyice araştırın, ne yaşadığınızı öğrenin, sonrasında da bunu hayatınıza adapte edin. Mesela bir sabah kalktığınızda aynaya bakmak istemiyor, kendinizi dünyanın en çirkin kadını mı hissediyorsunuz? Makyaj bile mi yakışmıyor? Depresyon dönemine giriyorsunuz. Bunu kendinize hatırlatıp, sonra dönemi atlatma yöntemlerini uygulayın. En azından hafifleyene kadar kendinize yuklenmemeye çalışın vs. Zamanla kendinizce yöntemler gelistireceksiniz zaten. Umarım çok mutlu olursunuz

Benim hızlı döngülüydü, senede 2den fazla mani atağına girdim . Tam toparlıyoruz hop ben yine kelebek olmuş uçmuşum ahshs Değil mevsim, rüzgar değişse fark ediyor etkileniyorum, meteoroloji uydularını söküp yerine beni taksalar ve ruh halime baksalar aynı işi yapacak. Tedaviyle gelinen noktada bu hızlı döngülü hal bir daha tekrar etmedi, şimdi uslu bir tip 1im. Pandemiden beri depresyonda da manide de yoklar oldu, stabil gidiyordum nihayet doğumdan sonraki kısmı da atlatıp. Çok sürmedi işte pandemi, benim işlerin ertelenmesi, kovid korkusu evhamı, sevdiklerime bir şey olur mu düşüncesi bla bla... Döndüm yine cambaza. Bu kış da "İnsanlardan tiksiniyorum" tadında bir depresyondan geçtim, biraz eşeklik ettim doktoru ertelettim, uyku düzeni ve beslenmeyi bozdum yine. Şimdi onu düzeltiyorum 1 ayı geçti sanırım, beslenme saatli, uyku saatli askeri dönem, mani riskli dönemim de geliyor, Allah Kerim. :)))

Merhaba güzel kız kardeşim Strobe gibi uzun uzun toparlayamıyorum cümleleri ama dilim döndüğünce yardımcı olmaya çalışayım sana 32 yaşında,13 yıldır evli, iki çocuk annesi, çalışan, kayınvalidesiyle aynı evde yaşayan bir kız kardeşinim ben. Böyle dolu dolu süren bir hayatta da kendimi bildim bileli bipolarım. Doktor teşhisim koyulalı 6 yıl oldu yani 6 yıldır ilaç kullanıyorum ve 4 yıldırda askeri nizamda yaşayarak hayatımı kontrol altında tutuyorum. Yarım birakıyorum diyorsun ya allasen hangi bipolar hayatta mükemmel işler çıkarmış. Tamamlayıp ta başarı gururu yaşadığım sanırım sadece hamileliklerim:)) Ki onlarda bile çok sıkılmıştım hatta bir ara 6 aylık doğursam mı çok sıkıldım hamilelikten tamam yeter artık falan diye saçmalamıştım doktora:) Çılgınlar gibi yürümelerim, gece 4lere kadar duvar silmelerim, kafamın içindeki uğultu sussun diye kafamı duvara vura vura ağlamalarım, uykudan kalkamayıp kızımı okuldan almayı unutmalarım, yerli yersiz kavgalarım, sırf bela olayım diye yok yere millete sataşmalarım felan falan filan... Evet bunları ve daha çoğunu yaşadım, bu hastalık benim, kendimi bildim bileli bende var. Doktor ilk söylediğinde bütün taşları yerine oturttum her şey aydınlandı kafamda. Tabi ki de doktora güvenip ilaçları kullanmadım 5 doktor değiştim . Sonra doktora güvendim ilaca başladım bu seferde o yan etki senin bu yan etki benim doğru kombinasyonu tutturana kadar anamız ağladı. Ve nihayet bir gün kafam dank etti, bu hayat benimse elimde gözüne bakmaya kıyamadan büyütmeye çalıştığım iki kızım varsa bişeyler yapmalıyım dedim ve katı bir düzen kurdum kendime. Toparlanma sürecinde neler mi yaptım ; Öncelikle 20 kilo verdim. Kitap okumaya başladım. Kişisel gelişim, yoga, meditasyon kafamı sakinleşterecek ne varsa uyguluyorum. Günümü, haftamı, ayımı hep planlıyorum neyi ne zaman yapacağım belli. İlaç saatim yemek saatim uyku saatim hepsi katı kurallarla belirli. 4 yıldır saatim tıkır tıkır işliyor. Arada teklemeleye çalışıyor ama asla izin vermiyorum çünkü yaşama sebebim çok. Biz bipolarların içgörüsü çok gelişmiş oluyor. Mesela bugün 28 Mart hava mükemmel içim daha da mükemmel atlar tepişiyor kafamda. Yer miyim yemem :)Yani neye ne zaman ihtiyacın olduğunu zaman gelecek çok iyi bileceksin sende Bu hastalıktan korkma, onu sever ve kabullenirsen hayatın daha kolaylaşır inan bana. Sanırım çok saçma yazdım toparlayamadım istersen tek tek sor cevaplarım. Dediğim gibi kafamda at tepişiyor:)

Şuraya diğer tecrübeli arkadaşları da etiketleyeyim, müsait olup yazmak isterlerse bi el atarlar size: sess_s D DeliHA35 samantha

Hımm o zaman, o nedenle 1 ay deneyelim dedi demekki verdiklerini iyi gelip gelmeme durumuna göre yön veririz demişti zaten tedaviye Bana verilen ilaçların isimlerini vermeyeyimde ama şöyle diyeyim; asıl gitme şikayetim için 2 ilaç, birde kaygı tasa endişe depresyon gibi nedenlerle ilgili 1 ilaç daha verdi. hizuran Olur öyle Anneler

lavinharper bugün Dünya Bipolar Günü Geçen seneki bir yayını ekliyorum buraya: Tedaviye katılım için seni teşvik edebileceğini düşünüyorum.

Çok teşekkür ederim aklına geldiğim için, çok incesin. :)

İnsanı bu hayatta tutan ya da yıkıldığında "bari onun için kalkmalıyım." dediği bir insan olmalı... Yoksa şayet; ne insanlar var şu aldığım nefesi çekebilmek için ya da bu vücuda sahip olup koşmak için, yürümek için demeli... Belki bu sözler klasik dramitize gelebilir ama zor zamanlarımda bana değnek oluyor paylaşmak istedim... Aslında teşhisli ya da teşhissiz hepimiz psikolojik sorunlar geçiriyoruz... Genlerimizin doğuştan güçlülüğü ya da güçsüzlüğü gibi ruhlarımızında herkese göre bir dayanma gücü var zorluklara karşı..."A kişisi bak hayatına nasılda devam ediyor, ona da aynı şeyi söylemiş doktorlar oysa ki" değil bu durum... Bazıları doğuştan şanslı derler ya hani dersi bir kere dinlemesi yeterli sınavlarda başarılı olması için... Bazılarıda kitapları el yazısıyla geçirir, ezber ederde zor bitirir okulunu... İşte öyle görüyorum ruhsal rahatsızlıkları ben... Bazıları ilaçların etkilerini daha çabuk görür ve en ufak gayretiyle hayata bir şekilde tutunur... Bazılarının "konfor" alanından çıkması zorunludur... Şanslı yanlarınızı görüyorum destekçi bir eşiniz var... Sizin için ne kadar zor olsada çekin eşofmanlarınızı ve her sabah yürüyüşe çıkın... Kendinize sağlıklı yaşama kararı verin... Kendinizi bir kampa sokun bir nevi disipline edebilmek için... Ruhsal hastalıkların en iyi geleni bence yürümek... Yatma-kalkma saatlerinizi ayarlayın... Dediğim gibi bir uğraş bulmalısınız... Fiziki durumunuz nedir bilmiyorum ama kilo probleminiz varsa şayet mesela sağlıklı beslenerek ve kilo vererek motive olacaksınız... Dolabınızı sıfırlamayı ödül olarak koyabilirsiniz... Hergün kahvenizi içerken hareketli şarkılar dinleyebilirsiniz.. Mesela ben bulaşık yıkarken, arabada hatta boş zamanlarımda illaki hareketli müzikler dinlerim ve beynime istemsiz mutluluk hormonları gönderdiğime inanıyorum.. Hem kendim hem de etrafımdakilerde eslik edebiliyor ve ortamın enerjisini değiştirebiliyorsunuz... Size böylesine destek olan eşinize başarısız dahi olsanız sonunda bence çaba gösterdiğinizi dahi göstererek mutlu edebilirsiniz nitekim bu onun da hakkı... "Bak ağlayacak durumdayım o derece cıkmak ıstemıyorum dısarı ama temız hava alıcam ve yürücem.." bu hem sizin başarınız olacak hem karşılıklı bir mutluluk çemberi oluşacak.. Bazen mutsuzluğum uzun sürdüğü zamanlarda aklıma hep Doğan Cüceloğlu'nun sözü geliyor. "Sen hüzünlüsün diye dünya durup, sana yol vermeyecek..!!" O yüzden kalkmalıyım... O yüzden etrafımdakilerden sürekli yol istememeliyim.. Başarısızlıklarımızda olacak, mutluluklarımızda hayat bundan ibaret zaten... Bir yol arkadası bulursun o da nasibinde varsa şayet tabi güler, ağlar gidersin o yolu ve biter.. Bitecek yani... Birgün bu yazdıklarımızda ölmüş olan bizlerin anıları olarak kalacak... Dört koldan saldırın kendinize... Hayır yapamam dediğiniz ne varsa yapın.. Önce zorla.. Sonra seve seve... Birgün nasıl ayağa kalktığınızı burda paylaşmanız dileğiyle..

Psikolojik hastalıklar ne yazık ki bastırılsa bile tamamen körelmiyor. Mesela öfke kontrol probleminden ve okb den çokça tedavi gördüm ama izleri devam etmekde...

Ne kadar güzel tekrar randevu aldığınıza göre siz de iyileşmek istiyorsunuz. Biraz sabır, biraz zaman ve düzenli tedaviyle bu zor zamanları atlatacağınızı düşünüyorum :) Louder

burayı daha önce hep anon takip ederdim bir gün konu açmaya cesaret edeceğim aklımın ucundan geçmezdi.25 yaşındayım 5 aylık evliyim 6 senelik bir birlikteliğin ardından severek sevilerek evlendim. Eşimle üniversitede tanıştım ama ben üniversiteyi bitirmedim 2 bölüm değiştirdim hiçbiri beni mutlu etmedi en son bir işe girip çalışmaya başladım maddi bağımsızlık senelerce tatmin etti beni ama hep background'ımda hakettiğim bu muydu vasıfsız bir işçi olmak sadece para kazanıp fütursuzca harcamak mı? yankılandı sesler yankılandı da ben hiç bu gidişata dur deyip hayatımın iplerini elime alamadım bir çaba sarfedemedim sarfettiysem de yarım bıraktım kendim için her başladığım işi yarım bıraktım ben. Bu kadar yarım iş bir tam etmedi bende hiç tam olamadım. Hep istedim ama almak için çaba sarfedecek bir güç gösteremedim.4 ay önce ciddi bir patlamadan sonra psikiyatre gitmeye karar verdim birden öfkelenmeler rutin devam mutsuzluk durumu kendimden beklentim olmaması birçok şey. Bipolarmışım. Hala asla sesli zikredemediğim bir hastalıkla boğuşuyorum içimde. Beynimde bir dünya düşünce var hiçbiri birbirinin ucuna değmiyor hiçbirini yakalayamıyorum ne yapmam gerektiğini bildiğim halde onu da yapamıyorum bilinçli bir bilinçsizlikten ibaretim. İkinci kere doktora gitmedim ilaçlarımı almıyorum sosyal becerilerimi kaybediyorum. Tek yapabildiğim şey işi bırakmaktı bıraktım. 5 aydır evliyim hastalığımın üstüne vajinusmusla boğuşuyorum belki o da değilim ama bununda peşine düşmediğim için niye olmuyor niye isteksizim bilemiyorum. Eşim hep destekçim benden daha çok çabalıyor benim hayatım için ben sırf biraz da olsa istediğim gibi yaşayayım diye ama ben koskoca bir başarısızlık abidesi olarak hissediyorum kendimi hiçbirşeyin hakkını veremiyorum mutlu olmayı bilmediğim için mutlu da edemiyorum. Bu kadar farkındalıkla yaşayamıyorum ot gibi yaşayıp gitmek isterdim elimde olsam tek derdim gösteriş yapıp aile gezmelerine gitmek gibi zırvalıklar olsaydı keşke. İnsan bunca sevilir desteklenirken harekete geçecek imkanlara şartlara sahipken niye bunu yapamaz? koskoca bir yapamamaktan başladığını sürekli yarım bırakmaktan ibaret bir insanım ben. Nasıl yaşanır böyle? Nasıl hayatın bir köşesinden tutulur? Nasıl yüzleşilir neyle yüzleşilir? Yorgunum daha 25 yaşındayım ama yorgunum

Strobe daha da anlatmanı bekliyorum

iyi yönünden bak tedavisi olan baskılanabilen bir hastalık. zamanla alışacaksın. bipolar tanıdığı olan biriyim, zamanla gayet güzel hayatına devam edebilir hale geldi. doktorunuz iyi gelmediyse başkasına gidin iyi olana kadar devam edin olmadı başka doktora gidin, bazı doktorlar kötü manasında demiyorum; bu psikiyatri sonuçta doktorla uyumunuz çok önemli. ve henüz 25 yaşındasın hiçbir şeye geç kalmadın. zaten ülkemiz son günlerde öyle halde ki eğitimin bir önemi kalmadı. önceden ben hep sürekli yükselebileceğim, aktif kendimi geliştirebileceğim bir meslek isterdim ama artık dümdüz robot gibi bi işim olsa keşke yeter kafasına girdim. zaten her şey stresli, ne kadar emek versen de eğitim alsan da hiçbir işe yaramıyor... yardımcı olayım derken daha da içinizi karartmadım umarım

Mune yorumlarınızı genelde takip ediyorum açıkçası hayat tecrübenize bakarak sizinde bakış açınızı merak ediyorum.

Bende de bipolara yatkınlık var. Her şey için geç kalmış hissediyorum kendimi. O kadar çok köprü yıktım o kadar çok hatalar yaptım ki... Toparlamak çok zor oluyor.

Ben hayatta dönüm noktalarının olduğuna inanırım hep, belki bu süreçte sizin için dönüm noktasıdır. Çok gençsiniz, hayatınızın en güzel günlerinin bu şekilde avuçlarınızdan kayıp gitmesine izin vermeyin. Ne kadar şanslısınız ki sizi anlayan, destek olan bir eşiniz var. Tekrar doktordan bir randevu alın, iyileşmek için bir adım atın.

İlaçsız tedavisi olmayan bir hastalık ve tehlikeli de. Dikkat edin kendinize

Hamilelik ve bebek, uykusuzluk dönemi nasıl geçti acaba sizde? Hamilelikte ilaçladı bıraktınız mı, nasıl planladınız o süreci? H

dediğim gibi asıl gitme nedenim başkaydı. Bipolar teşhisi konuldumu önceden şu X ilacı kullanmışsınız da dedi. Hiç konulmadı dedim. Bipoları, mani durumunu anlattı. Mani durumu bana uygun değil anlattıkları bana uymuyordu pek. Ama sizin şu anlattıklarınız herşeyin farkında olma neyi yapılması gerektini bilme ama bişi yapmaktan kaçma bendede var. Beynim benden bağımsız sanki hükmedemiyorum gibi yapmak istediğim konularda:) kendimin dış gözlemcisi gibiyim :)

teşekkür ederim.

Ilaclarinizi duzenli kullanin gececektir beden rahatsizligi gibi dusunun, fakat kendinizle ugrasmayi birakin ayrica herkes vajinusmus olabilir burada konular var, asamalari var, esinizde destek oluyormus ama tabi hastaligin getirmis oldugu yukselislerden kaynakli olabilir bu dusunceler ama karamsarliga gerek yok... bizzat yakinimda yasadik 2 3 sene kadar duzenli ilac kullandi simdi sorun kalmadi sizde atlacaksiniz yeterli olumsuz dusuncelere firsat vermeyin

Ne kadar tatlısınız, çok teşekkür ediyorum. Sevgiler

Yani sorunuzun cevabi belli. Bipolarsaniz ilaclarinizi duzenli alacaksiniz. Hicbir dey yapmayarak bir seyi duzeltemezsiniz. Ilacsiz iyilesebilecek bir hastalik degil bildigim kadariyla. Size baska tavsiye verilebilecegini dusunmuyorum. Doktorunuzu dinleyin sadece. M

Sen de çok tatlısın, çok değerlisin canım benim. Bir yakınım da bipolar, ilaçlarını içiyor gayet de mutlu, benden daha dengeli. Bazen bana ben bipolarsam sen ikipolarsin diye takılır hatta, o kadar da barışık. İlaçlarını ictiginden beri hiç atak geçirmedi. Bahar aylarında doktoru doz ayarlaması yapıyor, o kadar farkında ki kendisi gidip doz değişikliği ister gerektiğinde. Doktoru bu hastalıkta ilaçları içen ve hayatını gayet dengeli yaşayan, işinde de başarılı bir çok hastası olduğunu söylemişti, bu bize umut olmuştu sana da olsun.

yok içim yeterice karanlık artık değip geçiyor muhtemelen bir dershaneye yazılıp tekrar sınava hazırlanacağım. İstikrarı koruyabilirsem

Şu anki toplum herkesi universite mezunu olmaya zorluyor. Üniversite mezunu musun üniversite okumadin mi niye universiteden mezun oldugun bir meslagin yok cart curt. 4 yil universite okuyorsun bomboss yine issizsin yine vasifsiz olarak ise basliyorsun. Demek istedigim universite okumak istemiyorsan okuma calismayi seviyorsan calis parani catir cutur harca bunun icin kendini sıkma illa universite okuyacagim diye okumasan belki daha basarili olacaksin daha yararli olacaksin daha vasifli olacaksin Kendini sıkma istedigini yap esinde destek veriyormus zaten hobin varsa ondan para kazanmaya bak Okumayi gercekten seviyorsan oku. Basaramiyorum diye dusunme basarmisin işe girip calismissin bence işte calismak universitede de okumaktan daha zor. Hele gunumuzdeki universitelerden

Tedavisi olan birşeyi bırakmak olmamak neden. Cevreniz takip etmeli doktor duzeninizi

Öncelikle hastalığınızı kabullenip tedaviye başlamak bence sizin için çok büyük bir adım olacaktır. Kendinizi motive edecek kitaplar, youtube kanalları vs. de yardımcı olabilir. Açıköğretimden mesela sevdiğiniz bir bölüm seçseniz ya da ilgi duyduğunuz bi yabancı dil için hobi için müzik aleti vs. için bi kurs ya da eğitim araştırsanız? Hedefleriniz ve sizi mutlu eden şeyler tam olarak neler mesela bunların bi listesini yapıp bunlara nasıl ulaşacağınızı belirleyip bi yol çizseniz mesela belki üzerinizdeki belirsizlik kalkar. Maalesef çabalamadan hiçbir şey kolay elde edilmiyor. Ve eşiniz bir süre sonra çabasının tek taraflı olmasından yorulabilir.

Ya siz daha 5 aylık evli gepgencecik bayansiniz hicmi evinize yeni eşyalarınıza hayatınıza adapta olmaya çalışmasının ne kadar heyacnli o dönemler. Bir silkinin kendinize gelin evinize yaninhayatiniza eşinize güzel güzel bakın kenidnize bakın. hayata eğlenmeye bakın. çok kısa hayat bu yaşta böyle cokersen hiç nesen kalmaz. Mutluluk810 ́♥ Kün Fe Yekün ♥ ́ ♥ Şükürler Olsun ♥ Anneler

Teşekkür ederim. Davete icabet edip bir kaç kelam edeyim müsadenizle :)

Canım benim, sana sımsıkı sarılıyorum. Lütfen doktoruna git ve ilaçlarını iç. Herşey düzelecek. Allah çaresi olmayan hastalık vermesin, seninkinin tedavisi var ve tedavi olanlar işinde gücünde gayet de dengeli bir hayat yaşıyorlar. Tedaviyi olmamak kendine yapacağın çok büyük bir haksızlık. Şeker hastalığı gibi düşün bunu. Şeker hastalığı olanlar ilaçlarını alıp yediğine içtiğini dikkat ederse problemsiz devam ediyorlar. Sen de uykuna dikkat edip ilaçlarını içecek ve gayet de mutlu yaşayacaksın. Üstelik eşin de sana yardımcı oluyor bu da çok büyük şans. Hadi şimdi toparlan ve yarın ilk iş doktorunu ara. Sen değerlisin, önemlisin, hayatina sahip çık. Öpüyorum kocaman

Okadar yabancıyımki söylediklerine strobe Tip2 ve hipomaniyi ayrıntılı incelicem Ama evet ağırlıklı hep depresyon bazen arkadaşlarla sohbet ederken depresyona girdinmi hiç diye soruolar; soru yanlış diyorum; hiç depresyondan çıktınmı diye sor

mesela benim için yeni peyder olan bir düzen değil mesela bu. Sadece adı yeni koyuldu, senelerdir bazı dönemler aşağı yukarı aynı şeyler tekrar ettiği için sanırım doktor bu noktada genetik yatkınlığıma bakarak teşhisi koydu.

keşke dönebilsem ah o noktayı. Alınıp alınıp gitmediğim randevular az önce gaza gelip tekrar aldım. Umarım gidebilirim. Umarım bir gün elimdeki hayatın kıymetli bir yönünü görürümde tırmalarım. Kendimden beklentiler içine girerim umarım, umarım.

Hayatınıza sahip çıkamadığınız hissi ve gerçekten çıkamayışınız rahatsızlığınızla ilgili. Olgun bir yetişkin olun ve ilaçlarınızı aksatmayın. Değişime siz bile inanamayacaksınız. İçgörünüzü geliştirin tedavinizi olun gerisi gelecek.

Ama bu farkındalığın olmasaydı, tedavi edilemezdin biliyor musun? :) Bu sorguları, terapistinle birlikte yaparsınız; onlar işin kazı kısmı. Siz kendinizi düzenli takip ettireceğiniz bir doktor edinin de hele. Ötekileştiren, damgalayan zihniyet maalesef ki var; cahilliklerinden böyleler. Cahilleri muhatap alma zaten. Ayrıca kendini ve her davranışını da bipolarla tanımlama , herkese her halini açıklamak gibi bir borcun olduğunu da düşünme lütfen. "Yorgunum, dalgınım, soğuk aldım sanırım biraz" filan deyip geç. Yakınların, ailen bilsin. Bu hastalığını öğrenip senden uzaklaşanlar için de üzülme, bu hastalığımızın güzel bir tarafı, sadece gerçek dostların ve sevenlerin etrafında olacak şekilde elenecekler.

Böyle giderse önce eşinizin destegini sonra kendisini kaybedersiniz.

İşte demiştim ya ben başka bi şikayetle dr ye gittim diye. Alkol yönelimiydi o :) rahatsız ediyordu ama beynime engel olamıyordum. Yoksunluk hissi.. diğer senin söylediğin belirtilerde olunca dr gitme kararı aldım böylece..

Kusura bakmayın ama ilaçlarınızı kullanmıyorsunuz, ikinci kere doktora gitmemişsiniz, ayrıca belki bipolar değilsiniz bir doktora daha gitseydiniz o da aynı şeyi söylüyorsa ilaçlarınızı da alıp doktoru dinleyip hayatınızı mutlu bir hale getirebilirsiniz. Ama siz bu durumdan zevk alır gibi kendinize acımayı ve mutsuz olmayı seçiyorsunuz. Hepimizin sorunları oluyor küçük veya büyük.. inanın bazen sorun da öok çaba göstermek önemli olan oluyor... bizi sonuca götüren şey çaba... Düzeltebilirsiniz herşeyi yeterki inanın ve doktorunuzu dinleyin

Dur daha, bunun üzerine yetersizlik, dayanıksızlık, erteleme şeması geliştireceksin . :) Girdiğin depresyonlar, kontrolü kaybettiğin ve sonradan hatırladığın krizlerle (Benim gibi tip 1 bipolarsan ve sanrılara doğru kayarsan ki umarım bunu tecrübe etmezsin) korkular edinecek "Yine mi aynıları olacak?" diye kasılıp oturup kalacaksın, kendine güvenin dibine kadar kırılacak ki oranın daha aşağısı yoktur muhtemelen. Eski hızını, zekanı, hafızanı, iradeni, dirayetini-direncini kaybedeceksin çünkü kaybettiğine çok kuvvetli inanacaksın, inandıracak bu hastalık. "Yapmam" dediklerini yaptıracak, "Asla" dediklerini yalatacak, tembelliğinden tiksineceksin . "Hangisi gerçek duygularım, hangisi hastalık?" diye arada kalacak, en insani ve en derin koruma güdümüz olan sezgilerinden bile emin olamayacaksın pek çok konuda, duyguların defalarca aklını felç edecek, defalarca aptal durumuna düşeceksin, canın yandıkça ve bunu ifadede yetersiz kaldıkça bahanelerin artacak, üzerine yapışacak ve kırması zorlaşacak. Üzerine de sos olarak, bunların hepsinin de farkında olacak, kahrolacaksın. Bu hastalık böyle hissettiriyor, yıkıyor. Her seferinde de sana küllerinden doğmak kalıyor. Daha sayfalarca betimleyebilirim, ajitesini dramını bırakmam yani ama o kadarına gerek yok değil mi? Bunu yapmamalıyız, bunu yapmaya meyilliyiz ama bunu yaptıkça da bok oluyoruz. Hikayeni nasıl anlatırsan, öyle hissedersin; bu yüzden dramla değil, komedi olarak anlatmaya kendini alıştırmanı şiddetle tavsiye ederim. Yaşını doğru girdinse, 24 yaşındasın. 21 yaşında aldığım teşhisin ardından iki seneyi, bunu inkar ederek ve ilaçlara direnerek geçirdim. Konduramadım kendime, "Benim karakterimi mi değiştirecekler, ne demek duygularım normal değil? Hissettiğim kadar varım, bu ne demek?" diye acayip arabeske bağlamış, dünyaya küsmüştüm. O sıralarda çok ilaç değiştirdim, "İyi tamam ver bakim" dedim, belki üç hafta sonra "Bi boka yaramıyor hasta değilim ben, bunlar sadece beni gerizekalı yapıyor" deyip atıverdim. :)) Düzgün ilaç kullanımım zannedersem 23 yaşından itibaren başladı ki berbat bir depresyon ve ardından gelen mani krizini tecrübe etmemle birlikte kendimden korktum ve "Beni tedavi edin!" diye ben koştum doktora. :) Elbette vücudun ilaçlara alışma süreci, yan etkileri, zaten depresyon-mani arasında oynayan duygulanım derken o zamanlarda başladım ben işleri yarım bırakmaya. Zaten sıkılgan biriydim bunu inkar edemem, çocukluğumdan beri çabuk sıkılırdım ancak artık bataryam da çabuk biter olmuştu. :) Bu dönemde bazı baş etmekte zorlandığım duygularımı bastırma amaçlı, zararlı alışkanlıklar da edindim. Yeme düzenimin içine ettim iyice... Sonrasında askeri düzene girdim, çünkü kendimden aşırı rahatsız olmuştum. Her şeyimi saatli yapmaya başladım. Her şeyimi planladım, bunun için destek de aldım. Başlangıçta tam bir işkenceydi ama gittikçe kolaylaştı. İlk gün o yataktan kalkmak... Şöyle söyleyeyim, mezardan kalktım. Tam anlamıyla bu. Ha ilaçlarla ve terapilerle birlikte. Bir de senin gayretin, isteğinle olacak, oluyor. Du ilk postayı atayım da gelir gelir yazarım daha. Yaparsın demek istiyorum özetle, ilk girişteki şemalar üzerine çalışın terapistinizle bol bol , ya bak beni 21 yaşımda yatağa sabitliyorlardı, şimdi kendi işimi kuruyorum. Yaparsınız siz de.

Size ne ilaç verdi? Depresyonla çok belirgin ortak özellikleri olduğu için başta tam teşhis koyamıyorlar. B Bluegitar Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Bipolar degilsin sanki. Mani yoksa bipolar olmuyorki. Depresyonda olabilirsin.

Evet tek doktor.

Hep şeker hastalığı gibi bir şey deriz bipoları anlatırken; ilaçlarını aldığın sürece kontrol altında kalır diye. Ama öyle olmuyor. Şeker hastalığı evet sağlığa etki ediyor da, hayata, iradeye, içindeki yaşama sevincine, kişilik algına, başlayıp da bitiremediğin onca projeye etki etmiyor. Bipolar ise, bunların hepsini bir temelden sallayıp geçiyor sağolsun. Kolay bir hastalık değil evet, ama mücadele etme yöntemlerini öğreniyorsun. Küllerinden tekrar tekrar doğmayı öğreniyorsun. Ve bu kesinlikle edebiyat değil, her majör depresyon sonrası tekrar tekrar dönüyorsun hayata. Her zaman farkında olmasan da, hep daha güçlü bir insan oluyorsun aslında. O aklı kendine yetmeyip, akıl vermelere de doyamayan pek çok insandan çok daha güçlü oluyorsun. Onlarsa yalnızca bir hastalıkla sınanmadıkları için gevrek gevrek konuşabiliyorlar. Ben öyle aman aman gizlemem hastalığımı ama öyle herkese de söylemem. Neyle karşılaşacağın belli olmuyor. Bazı İnsanlar deli gibi bir şey sanıyor, bazıları da grip gibi bir şey ve her ikisi de sinir bozuyor. Bir grup arkadaşım benimle görüşmeyi bıraktı bunu öğrendikten sonra. Ve hayatımdan çıktıklarına çok sevindim doğrusu. Onun haricinde hayatımdaki çoğu insanın da puanlarını verdim bu sayede. Böyle zorlukların sağladığı bir takım faydalar da oluyor işte. İlaçlar ve doktoru söylememe bile gerek yok. Onlar olmazsa olmaz. Şimdi iyiyim, gerek görmüyorum, ilaçsız da devam ederim diye bir şey yok. Bir kaç ay devam edersin, ve belki daha rahat olursun ama sonra bir atak gelir. Normalde yaşayacağından çok çok daha güçlü yaşarsın, arkasını toplamak İçin 1 yerine 5 almak zorunda kalırsın. İlaçları öğreniyorsun bir müddet sonra, genel yan etkilerini, faydalarını, hangisinin sana iyi geldiğini. Bunu takip edip duruma göre doktorundan değiştirmesini isteyebilirsin. Ben ilk ilacımda çok kilo aldım mesela, ve cinsel istek tamamen bitti. Sonra onu değiştirdim. Başka bir ilaç kaygı bozukluğu yaptı. Onun yanına başka bir şey kullandık, o hem cinselliği, hem kaygı bozukluğunu düzeltti. Bir de ilaçları dönem dönem değiştirmek gerekebiliyor tabi. Ramazan dan sonra da ben sıkı bir programa başlıyacağım inşallah. Bir kaç aylık diyet ve spor. Senelerdir Üzerimde biriken toprağı atma zamanı artık. Şu anda depresyondayım ama yine de bu planları kurabiliyorum. Kendine biraz zaman tanı. Teşhisin zaten çok yeniymiş daha. Bir müddet sonra durumları yönetebilmeyi öğreniyorsun. Sağlıklı yaşamak da çok önemli. Sporunu yapmak mesela. Çünkü onlar da doğal hormon düzenleyiciler. Strobe Nin söylediği askeri düzen çok güzel bir şey aslında. Ben de uygulayacağım Ramazan dan sonra. Yattığın, kalktığın saatin belli olması, düzenli uykunu almak, olabildiğince güneş ışığından faydalanmak, belli işleri, ertelemeden belli saatlerde bitirmeye alışmak çok faydalı bir düzen bipolarda. Ben de muhakkak tavsiye ederim. Uykuya gerçekten çok önem ver. İş güç, ya da keyif için ertelersen, dönüşü kötü oluyor. Ben depresyondayken ve manideyken, hep geçeceğini telkin ediyorum kendime. Bu da geçecek diye. İnsana o esnada çok derin ve karanlık bir noktaymış gibi geliyor ama gerçekten geçiyor eninde sonunda. Bir de depresyona girdiğin için, ya da başladığın bir işi bitiremediğin için kendini çok hırpalama. Birincisi hayatta hiçbir şey senden daha kıymetli değil. İkincisi; Depresyonla kavga etmemek lazım. O da hayatın bir parçası ve bir misafir gibi gelecek ve gidecek. Tembellik değil o bahsettiğin şeyler, depresyonun etkileri. Bacağı ağrıyan insandan, nasıl maraton koşusuna katılmasını bekleyemezsen, depresyonda olan insandan da güne keyifle başlayıp işlerini teker teker bitirmesini bekleyemezsin. Bazen yalnızca yataktan kalkabilmek bir savaş kazanmakla eş değer oluyor. Hava durumu ve mevsim geçişleri önemli. Hava durumu için beni takip edebilirler mesela O kadar net etkisi görülüyor üstümde. Kendini takip etmekse en önemli tedbir. Hızlı hızlı konuşmaya mı başladın, normalden fazla hareketlilik, istek, harcama vs. Tarzı şeyler mi var, mani geliyor, ona göre dikkat edersin. Ya da olumsuz düşünceler, suçluluk duygusu, uyku artmaya başlarsa, depresyon geliyor. Ona göre hareketliliğini artırır, ya da doktora gider ilaç ya da doz değişikliği yaparsın. Herkesin bipoları kendine :) herkesin hastalığının doğası farklı oluyor. Kimisi daha az atakla, kimisi hızlı ve karışık döngülü, kimisi daha çok depresyona yatkın, kimisi maniye. Zaman içinde tanıyacaksın sen de hastalığını, ve baş etme yöntemleri geliştireceksin. Çok daha güçlü olacaksın ve bunları da aşacaksın. Eş desteği önemli. O da seninle beraber araştırsın ve tanısın bu süreci. Sormak istediğin bir şey olursa, buradan yazabilirsin. Elimizden gelen bir şey olursa, yardım ederiz her zaman.

lavinharper nerelerdesin bakim sen Ne durumdasın, napıyorsun ses ver

Hastalığınızı kabul edip ilaç kullanmaya başlarsanız zaman içinde toparlarsınız. O içinde hiçbişeye heves kalmama duygusu ne kötüdür bilirim. Bunun için çaba sarfedip tedaviye başlayın. Zor bir süreç ama geçicek.

Tip 2sinizdir. Mani atağı yaşamazsınız, daha çok depresyon ağırlıklı olur ve hipomaniye kadar çıkar mani döneminiz.

Geçen hafta dr gittim bende. Sizinkilere benzer şeyler. Bipolarla açılışı yaptı :) tabi benim gitme nedenim başkaydı; başka bişeyle karşılaşmış oldum :) ama sizin bu anlattıklarınız bendede var. Dipken, herşeyi ya yarım bırakıyorum yada başlamam gerekenlere başlayamıyorum. enerjim kalmıyor, evden çıkasım gelmiyor. Hayatı sorgulama, Herkesten uzaklaşma isteği, genel mutsuzluk, 1-2 kez sinir krizi geçirdim... ilaç tedavine başladık. ilaçlar 1 aylık. deneme süresi sonunda verim alamazsam bipolarmı dicek acaba

Strobe cinsel problemlerim hastalığımdan kaynaklanıyor olabilir mi?

Doktora gitmiyorum diyorsun bu teshisi nasil hemen koydu

Aile öyküsü ve genetik yatkınlıkta önemliymiş. Ben annemin senelerdir antidepresan kullandığını biliyordum ama hastalığını bilmiyordum. Annemde de unepolar varmış mesela tek uçlu olanından. Bilmiyorum ne derece alakalıdır ama anneannemde alzheimer ve demansla çok uzun süre bu aynı tip ilaçlarla savaştı. Ata mirası gibi. R

Hayatımdaki çoğu gelişmeyi başarı olarak görüyorum ben açıkçası, illa ödüllendirilmesine, diplomalandırılıp onur belgesi takdim edilmesine, ne bileyim, başkalarının başarıyı nasıl tanımladığına göre şekillenmesine gerek yok. Bak ben sana başarılarımı sayayım: Kendine zarar verme huyum vardı bipolar kaynaklı, buna kendini kesmek de dahil. 22-23 yaşında bunun üstesinden geldim ve kendime zarar vermek için dokunmamayı başardım, bir daha tekrar etmesine izin vermedim. İçgörü geliştirdim totomu yırttım bu konuda. Ataklarımı şiddetli hale gelmeden yakalayabilmeyi, kendimdeki değişimleri fark edebilmeyi ve erken müdahale konusunda her geçen gün kendimi aşmayı başardım. Riskli konularda gereksiz özgüven/şüphe ile ortaya atılmadan, o konuda benden daha iyi olan birine güvenip kontrolü bırakmayı başardım, paranoya seviyesinde insan didiklemeyi bıraktım. Doktora "İğnenin içinde ne var? Ne kattın, ne koydun, sana güvenmiyorum!" deyip hastaneyi ayağa kaldıran ben, doğumda "Sakın bayıltmayın, ne yaptığınızı göreceğim, anlat napıyorsun!!" diye kendi sezaryenini aynalardan izleyen, saniye saniye anlattıran ben. ) Öfke kontrolünde inanılmaz ilerledim. Öyle ki "Bunda öfkelenmeli miydim, az tepki mi verdim?" diye kendimi sorguladığım oldu. :) Bundan belki 15-16 sene önce yanlış zamanda kurulmuş talihsiz bir cümle ile birinin ağzını burnuna karıştırabilecek olan ben başardım bunu üstelik. İntihar düşüncesine saplı kaldığım depresyon yataklarından, ben kalkabildim, başardım. Bağımlılık geliştirdiğim ne varsa ben bırakabildim, üstelik bağımlılığa çok yatkın bir beyin işleyişimiz varken. Hamilelik ve emzirme sürecinde sigara bıraktım yav, normal insanlar bunda zorlanırken. Çok keskin, katı, net doğruları olan biriydim bazı konularda. Hastalıkla beraber öğrendim ki her şey insan için, bunu bizzat tükürdüklerimi yalaya yalaya sindirdim ve "Evet, yanlış düşünmüşüm, fazla iddialı konuşmuşum, fikirlerim değişti, sana haksızlık etmişim, benim hatam" vb demeyi başardım, o konuyu bilsem dahi "Bu böyledir!" diye zart diye atlamamayı öğrendim. Bu herkesin harcı değil, insanlar aleni hatalarında dahi özür dilemek konusunda yetersizler. Üni. deydim ilk atağımı yaşadığımda ve 2 ay kadar kekeme kalacak kadar ağır bir hale gelmiştim. Okulumu dondurdum, bir dönem dinlendim ve o ağır ilaçların, hastalığın, zihnimde yarattığı büyük hafıza deliklerine rağmen üzerine kalan derslerimi bitirip diplomamı aldım. Almasam da canımı sıkmazdım, çünkü hayati bir mevzunun içindeydim, bomba gibi elimizde patlayan hastalık belki beni bundan tamamen alıkoyacaktı. O zaman da mümkün olan zamana erteleyecektim bu konuyu. Nolmuş? Çocuğumu düzgün yetiştirme çabam da bir başarı evet. Büyük başarı hem de. Stabil halim maalesef 3 kere oynadı çocuktan sonra ve oğlumun bundan haberi yok. "Çocuk etkilenmesin" diye gözünün içine baktım, destekse aldım, çocuğum daha iyi bir anneyi hak ediyor deyip inatla toparladım. 30 kilo aldım hamilelikte, ilaçsız, sigarasız, kafeinsiz geçtim. Yemeye yüklendim. O 30 kiloyu geri verdim. Devamında ilaçlarla kilo aldım ve ipe ipe geri verdim. Belki böyle al-ver 60 kilonun üzerinde kilo vermeyi başardım. Evet, bu da bir başarı; bu bir irade gösterisi. 1 buçuk aydır da sağlıklı beslenme ve kilo verme için tekrar kampa girdim ve şu an 7 kilo verdim. Bu da başarı. Bunu bipolar halimle depresyonlardan kalkıp yapabiliyorum üstelik. Çook şey öğrendim ve başardım bu hastalıkla, sığmaz buralara. Hepimizin de öyle. Sadece yolun sonunda vardığım yere bakmamayı da öğrendim. Benim manzaram sarp. Yoluma baktığımda her kilometresi ayrı bir başarı öyküsü. Başkasının yolu da başka zorluklarla dolu. Herkesin başarısı, herkesin şartları kendine. Başkasıyla kıyaslamam, kendime de haksızlık etmem. Ben çok başarılı bir insanım çünkü, üç farklı Strobe'un üstesinden geliyorum.

Canisi ilaclarini duzenli kullan sana uygun ilaci bul toparlarsin yoksa hayat cekilmez olur

Buralardayım sessiz sessiz etrafı izliyorum. Bu ara pasif agresif takılıyorum

Tedavi gören insanlar var. Boyle herşeyi toptan reddederseniz ne geçecek elinize