bunun adı vicdan karartmak degil annenin gitmesini engellemek

Belki geçici bi süreçtir, yanında seni anlayan insanlar yok mu hiç

Gansta kursa cocugunu goturme sansin var mi? Universitede cocuguyla gelenler oluyordu.. veya kurs alacagin yerde cocuklar icin bir bolum var mi? oyun ablasi ile anlasirsin hem de yanibasinda olur. Kurstan firsat buldukca aralarda gidersin icin rahat olur..

Gangsta, annen eşittir annem, diyecek birseyim yok. kolaylıklar dilemeye geldim.

Delirmek olmaz evladını düşün onun geleceği var daha bir sürü yolun var bir sürüüü, psikolojik bi yardım mı alsan acaba ya da başka bi yol Yokuspokus

kocaman kzıını düsünecegine babamı düaünsün baban üstünde böyle r sırunluşugun yok o senin minik cocugunu düaünüyormu. kıayamayacaksınız böyle bir konu acmayın degisim sart Yokuspokus

[QUOTE="GangstaWalk, post: 57187735, member: 819047 Eğer 14 yaşımdan sonra, birbirimizin hayatını güzelleştirmek/mutlu etmek konusunda emek, fedakarlık yarıştıracak olsaydık annemle; onu yenerdim. Tamam? Ama yarıştırmıyorum çünkü "Aile"yiz. Burası konunun sonu Umarım kısa süreli kreş işi olur zaten annen de bir ay sonra gelir gibi Bu son yazdığından sonra düşündüm Baban kalp hastası bari torun görsün modunda olan anneme kardeşinin yanına gideceğim deyince babam ne olacak derdim Ben senin gibi bakamam en basiti gece yalnız kalacak vs sayardım Tüm aileyi sırtlanma görevin yok ki evet ilgilenirsin babanla da evde eşi ile olmak ayrı senin yerin ayrı Annenin hatalarını net söyleyin baban da kendine hayat kurmuş annen de birbirlerinin alanlarına girmiyorlar gibi yazınki sivrisinekli sular geldi aklıma Sen ne kadar kızsan biz aileyiz desen de dünyaya yalnız geldik yalnız gideceğiz bu nedenle bu ülkede " babana bile güvenme" diye söz var Annene güvenme zira zaten hem ona inanıp hem de beni yıldırmak için yapıyor diyorsun bırak o kendi Mutlu olsun senin hayatına da karışmasın Bir de oğlanı da gönderirim senle dedin mi göndermeyeceğini ben de annen de biliyor da buna cevabı ne olurdu acaba

@Mune konum kapanabilir; İyi dileklerde bulunan, dertleşen, çözüm yolu göstermeye çalışan, doğru noktalardan eleştiren herkese teşekkür ederim. wMasalw sana ekstradan teşekkür ediyorum, çünkü bi yol olabilir dediğin yerden ve bu beni daha rahat hissettirir. Bu kısmı da genele yazıyorum; herkes alınmasın lütfen: Konularıma belli aralıklarla "Uzun, destan, gerek var mıydı bu kadar ayrıntıya" vs diyorsunuz ya bakın kısa kesmeye çalışınca işte böyle oluyor; yarım yamalak anlıyorsunuz, konunun özünden çıkıp kafanızda kurduğunuz bir "Anne, Gangsta, ailesi" yorumlarına kayıyorsunuz, fayda sağlamaktan çok, mevcut sıkıntısı üzerine sadece fazladan can sıkıyor, insanı ekstradan açıklama yapmak zorunda bırakıyorsunuz. Farazi yazmadan önce bari sorun da cevaplayayım. Sözünü çiğneyen birine hak verebiliyorsunuz mesela, çok ilginç. Gerekçeniz de "Yorulmuştur, bakmak istemiyordur" vs vs... Söz veremez o zaman ok? Yorgunsa "Yorgunum kızım bu sene ben bakamam" der bana vakitlice, beni de müşkül durumda bırakmaz. Hayır öyle bir yazıyorsunuz ki, sanki ben annemin başına çökmüşüm 7-24 kadına çocuk baktırıyorum, kadın evden çıkamıyor, yılmış bıkmış, hastalıklar içinde çökmüş. Sor bana, senin kurs haftada kaç gün, anneannesi kaç günlük kaç saat bakacak diye, al cevabını. Sor "Acaba annen sıkılmış mıdır, açıkça söyleyemediği için mi böyle yapıyor" al cevabını. Sor "Maddi olarak bir beklentisi mi vardı kendisinin acaba?" vb. al cevabını. Ben işten çıktım ya çocuğuma bakmak için, niye anneme kilitleyeyim full? Mantık biraz ya. Onun derdi oğlana bakıp-bakmamak değil ki bıraksam zaten çocuğu benim elimden "Bi de bunu yetiştireyim Gangstayı iyi yetiştiremedim" diyerek kapar. Onun derdi, beni yıldırmak. Sorun bana takıldığınız yeri, itham etmeden önce. Eleştirecekseniz "Neden sana karşı sözünü çiğneyen birine hala inatla güvenmek istiyorsun" u eleştirin. Ok? Çünkü konudaki tek hatam bu ve bunun da üzerine, sizin bana söylediğinizde banlanacağınız kelimeyi vura vura bastım, ben kendimin farkındayım arkadaşlar. Her daim de farkında biri oldum günahımla sevabımla. Gelin eleştirin ok, açığım çünkü kendimi daha iyi görmem için gerekli. Ama kafanızdan yazıp, bana dair bilmediğiniz şeylerle rastgele ders vermeye kalkmayın. Bunu da neden böyle yazıyorum, nereme dokundu da böyle yazdım onu da söyleyivereyim: Eğer 14 yaşımdan sonra, birbirimizin hayatını güzelleştirmek/mutlu etmek konusunda emek, fedakarlık yarıştıracak olsaydık annemle; onu yenerdim. Tamam? Ama yarıştırmıyorum çünkü "Aile"yiz.

Bence bul birini. Minnet etme. Varsa durumun tabi. Kardesin bahanesi olmus. Afedersin safa yatiyorr aa senin cocuga kim bakicak diye. Acık acik kizim ben bakamam demeyi de kendine yediremiyor muhtemelen. Vallaha oyle bakicilar denk geliyo ki evladi gobi seviyor. Butcen uyarsa bence ver bakiciya. Hem evin işlerinide halleder ufak tefek.

Gangsta Şu ailenden azıcık uzaklaşsan Geçen sene de dedik Bak hizmet anamız kilometrelerce ötede çocuklarımız da büyüdü Kimseye de rica edip de baktırmadım Bebekken bakıcısı vardı sonda kreş okul Hayatımızı da kimseye değil kendinize güvenerek organize ettik Artık annene misafir olarak gitme şiarı ile hareket et bence yazın gidip uzun kalma ya da işte böyle beklenti moduna girme

Amin inşallah hepimizinkini. Ya benim aklım böyle çalışıyor maalesef konu çocuk olunca. Ben en sağlam haliyle kazığa bağlayabileyim, gerisi Allah korur olur zaten mecburen. Teşekkürler yorumun için.

artık hayatının ipleri senin elinde o yastasın eyleme gec Yokuspokus

Yine erteledim zaten, şu birkaç günde başka gelişmeler de yaşandı. Annem haldır huldur valizini topluyor şu sıra, önden 1-2 günlüğüne kontratı yapıp evi tutmaya gittiler geldiler kardeşimle birlikte. Şimdi özel eşyaların taşınması-yerleştirilmesi kısmına geçildi elbette ve ben de dahil hepimiz yardıma gidiyoruz. Nasıl "Bana ne?" diyebilirsin, arada kardeşin varken? :) Anneye tepki diye -beni yok sayın-desem kardeşim gücenecek bu kez de "Ablam benimle gelmedi" diyerek ki kıyamam da. Bi aksilik olmazsa; eşyaların bir kısmını otobüs firmasıyla gönderip, daha özel şeylerle birlikte bir iki çantamızı bagaja atıp, annem-babam-kardeşim-ben-oğlum hep beraber annemle kardeşimi yerleştirivermeye gideceğiz ve işimiz bitene kadar 3 gün filan da böyle gidecek. Sonrasında "Oğlanı bırak burada, sen git işte kuzum kursuna" tarzı bir teklif alma ihtimalim de %80 :))

Şu an ben de aynı durumdayım biliyor musun? O kadar bezdim ki mücadele etmeye takatim de yok. Benim eşim de oğlumdan vuruyor beni. Yumuşak karnım bu çünkü. İki saattir elim konu aç butonuna gidip geliyor. Vazgeçiyorum. Takatim yok buna bile. Gangsta biliyorum zor ama yapabilirsen olduğu gibi kabul et anneni. Tüm imkanları zorla istediklerini gerçekleştirmek için lakin olmuyorsa da kimseye minnet etme. Annene bile. Uğraş, çabala ama tek başına. Ben zaten artık bunu anladım. Kişisel isteklerin varsa, tek başınasın. Sen de kabullen bunu.

Bakıcıya bi güvenebilsem Noop. 3-4 ay test edeceğim de, göreceğim de iyice emin olacağım; kendisiyle kalmayıp ailesini de tanıyacağım, ortamını, çevresine soracağım... Vakit mi kaldı? Devamsızlıktan kalacağım zaten ben bakıcıyı içime sindirene kadar. Paranoyağım, çocuk konusunda bildiğin böyleyim yalan yok. Ve "Abartı düşünüyorsun" eleştirisi de gelirse kabul ederim, farkındayım.

gerek yok :) seni okadar haksız eleştirmiş ve özgüvenini yaralamis ki sanırım sende ona karşı bir savunma mekanizması oluşmuş ve kendini ispatlamaya çalışıyorsun gibi geldi bana. bunun muhtemelen taa ergenlikten gelen etkileri vardır sende. en güzeli bence onun bir süre senden uzaklaşması, bırak gitsin sen de kendine gelirsin. ilişkinizi gözlemlersin, belki o da sana haksızlık ettiğini anlar, anlamasa da sen kendi yolunda ne kadar mutlu olduğunu hissettirirsin ona. bir de gerçekten yapabildiğin kadar yap, modern cağın kadınları herşeyi mükemmel yapayım derken kendini dibe çekiyor aslında. oğlun her halükarda gurur duyacaktır seninle emin ol

Benim kendimde tespit ettiğim şey "Onun beni gerçekten takdir ettiğini görmek istiyorum. Kendi yolumda bir onay" hali evet. İspat, saygısını kazanma. Annemle ilgili daha önce de bi konu açtım ve bunu net gördüm. Hep aynı yere çıkıyorum. Buradan geçemedim hala ama geçeceğim kademe kademe biliyorum, çoğu gitti azı kaldı. Bir anda olmuyor senelerin programlamasını sıfırlamak. Bizim zaten çok travmatik olaylarımız var ergenlikte. Hatta unutamam, psikoloğumla konuşuyoruz, kendisi zaten arkadaşım oldu dışarıda da görüşürüz. Birinde bi olay anlattım ilk zamanlarıydı tanışıklığımızın, kadın gayri ihtiyari "Hiiih" dedi kendini tutamayıp. :)) ve psikologun kendini tutamayıp tepki verdiği, benim için travma halini alan olayı annem o kadar basit o kadar önemsiz gördü ve haklı olduğunu savundu ki anlatamam sana. Anlar gibi yapar, anlamaz. Kabul ettim böyle. Niye anlamıyorsun beni halinde değilim bayadır. Yine iyi geldim bu günlere diyorum. Arada takılırım hatta "Valla annem elinden gene sağlam çıkmışım, yerime başka biri olsa ya annem yoluna girer finosu olurdu ya da komple beyninin şalterini filan indirir kayışı koparırdı. " :)) İnşallah duyar. Yapabileceğim şeyleri hissediyor ve mevcut halden dolayı yapamıyor olduğum düşüncesi sıkıyor. Mükemmeliyetçilik olayı da hastalıklı halde konu resim olunca karşıma çıkan huzursuz eden, karşısında durmaya çalıştığım düşünce biçimi. Kendi kendimi de yoruyorum aptalca bunu da görüyorum. Annem bi yandan böyle oynak balina gibi, babam bi yandan garibim derdi bahçesi, kardeşim gitmiş yavrum en iyisini yaptı kurtardı kendini. Eşim bi yandan destek bi yandan köstek o da şaşar arada ne yapacağını... Aslında evi mevi "Hadi bay bay" deyip ötelere taşıyıp, annemden tam kopsam ne güzel olacak. Diğer konumda da bu söylendi, sokulma ananın dibine bırak dinleme dendi de. Niye dinliyorsam? Dinleme, görme, duyma, dahil etme, dahil olma... Kabulleneceğim böyle kıvrana kıvrana ne yapayım. Zoruma da gitse hepsini bir gün tam sindirmiş olurum inşallah. Ve gardımı yeniden almış.

Ben de okula başlıyorum, kızlara eşim bakacak ama tedirginim. İnşallah camları açık unutmaz.

Akışa bırakmayı ve delirmemeyi. S

Bu da olabilirrr Tonari, evet bakıcıyla beraber babam da olursa olur. Ama yine belli bi süreç lazım. Çünkü yaşlı adamı dövüp çocuğu alıp giden tiplerin haberlerini okudum. Yani babam olsa da, karşısında gencecik bir kadın; adamı boş bulduğu an bi şey vurup bayıltsa, evi soysa, çocuğa bi şey yapsa vs... Bilemem.

Aynen öyle, manipülatif konuşma ve "Sen ne demek istiyorsun?" dendiğinde söylediğini tersine çevirip inkar etme. Bana karşı böyle, çok fazla böyle... Açık sözlü güzel hoş ama beni yönetme sevdası var ya, hala var ben anlayamadım annemi yemin ederim. Niye yani? Koca kadın oldum artık, niye? Başka kimseye değil bi de, bana karşı. Kardeşim ile arasına da ben girerim tampon bölgeyimdir zaten, bari ailede birimizin psikolojisi sağlam kalsın değil mi? Destekler destekler, sonra bi yerden yakalar şüpheyi sokar. O şüpheyi besler, sonra ben karışmıyoruma bağlar... Biz iyiydik ya, aylar önce ağlaştık, sarıldık, karşılıklı özürler diledik; konuştuk sabaha kadar, anne kız seneler sonra dertleşip aynı dili konuşabildik. Şimdi niye yine aynı yere döndük anlamıyorum, niye yine aynı düşüncelere girdim kendisi hakkında, niye beni buraya itti yine, ne için? Beni nereye götürecek acaba; hangi düşünce, hangi adıma? "Ya senelerdir bi adam akıllı sürdüremedim şu işi, olmayacak herhalde. Ben bilindik işime geri döneyim maceraya gerek yok" a mı? "Bu gidişle bi bk olacağı yok, hazır evdeyim, zaten alıştım ev hayatına, klasik ev hanımına bağlayayım ben buradan, ikinci çocuğu da patlatayım" a mı?

Bence iyi bir bakici bulsan uzun soluklu bir sekilde surdurseniz bu isi cok iyi olur. Arastir et, icine sinsin tamam haklisin ama saglam birini buldun mu uzun sure her ikit araf icin de iyi bir is iliskisi olur bu. Baska care yok gibi.

Damdan babamı evde tek koymayacağımı bilir. Babamı getirip bizim eve yerleştireceğimi ya da annemlerin bu kez de merkezdeki evine geçici kalmaya gideceğimi. Aklımın kalacağını. Kıyamam adama, kullanır, öne sürer, arada bırakır annem de. Babamın ayrıca ona sinir olduğum noktalar yok mu var, ama tamamen dönüp gidemem. Zaten otomatik yaptığım bir şeyi, sormaya beynim kapalı. Babama ne olacağı belli; "Yine planlarından feragat edip Gangsta bakacak" . Buna da erinmiyorum adam düşkün değil bi şey değil zaten, babama da seve seve göz kulak olurum, sadece hiçe sayılıyorum, benim ne yapmaya çalıştığım umurunda değil kadının, söz verdiği halde. Sanki o değil ya, sanki konuştuğum annem değil yine. Ayrıntı vereyim daha madem: Babam kalp hastası ama kendini yorduğunu bilemez söz konusu bahçesi olunca. Bahçesinden kopamaz kışın bile annemle arabaya atlar günübirlik bahçesini kontrole gelir haftanın iki günü, adamı "Otur eve bakiim annem de yok bana kaldın" diye terbiyeleyip oturtamam da dibime çünkü onun rutini o. Yalnız da bırakamam bahçeye gideceğinde. Gitti buradan haftanın full iki günü babama tahsis mesela. Zaten herkes kendi alanında, ben joker eleman gibi boşluk dolduruveriyorum ailede kimin neye ihtiyacı varsa "Onların planları işlesin, mutlu oluversinler" diye. Çünkü yaptığım şey ciddiye alınmıyor, destek görüyor, beğeniliyor ama önemsenmiyor. Kale alınma ve öncelik sıramız yazılı halde asılı olsaydı somut somut, bizim ailede ben sonuncu sırada olurdum. Ve burada bi zaafım var, söylenirim ederim ama başlarına bir iş gelecek diye ürker, annemin istediği oltaya gelirim. "Oğlanı da gönderirim senle" tabi ki demedim. Desem herhalde "Ver yavrumu da götüreyim" derdi, ciddi ciddi götürebilirdi de. Ama ben gönderemem yani olacak iş mi? Deliririm ya burada. Umarım şu kursta kreş işi olur, yaş sınırı yoktur, çocuk dibimde ben de huzurla kendi halimde devam edebilirim. Ve dediğin gibi, anneme güvenmemeyi artık öğrenmem lazım. Bi de böyle kendim neresinden tutup çözeceğim diye kara kara düşünürüm paylaşmam. Babam ve eşimle konuşabilirim aslında; belki onların da fikri vardır benim bu durumum için. Babam çoğunluk bana hak verir de, işte annemle karşı karşıya kalacağı noktada çekiliverir ben kalırım öyle. Anlat anlat bitmez damdan bizim aile bi değişik, herkes ayrı ayrı hayatında ama bir müdahale halinde , koşa koşa birbirine yardımda ilgide gibi ki öyle de bir miktar, ama annem yönetimde olacak, onu hayatından çıkarıp atsan kadın hastalanır öyle bi şey. Beni de kendi psikolojik ve vicdani baskıları ciddi ciddi hasta etmiştir, bildiğin psikolojik olarak teşhisli durumum var ve annem birinci etken olarak görünüyor terapilerden çıkan. Senelerdir öyle bir düzen. Nasıl anlatsam bilemedim. Birazdan belki daha iyi cümlelerle toparlarım aklıma gelir de.

Güzel gözlü kadın üzme kendini Kv seçeneğini düşünmez misin? Gerçi kv varmı bilmiyorum ama

Bu arada Daydream_ yukarıdaki yazıma ilave edeyim, annemin dişi bi bana geçer, çünkü zaaflarımı, söz konusu aile olunca nasıl düşündüğümü bilir. Bu yüzden kendi istediği yere gelmem için ya babamı sürer araya ya kardeşimi. Ben "Kardeşine örnek ol" lafı ile çok tek ayak üstünde sektirildim; onun vicdanını da çok güzel yükledi. Çünkü sert görünüm altında bir tahammül denizim var aileye karşı vicdan yüklü, oraya nereden, hangi kelimeler ile gireceğini bilir. Oğlumdan için bana "Yarın bir gün sana, şu giyimine, çevrene, peşinde koştuğun boş heveslere baktığında, bir baltaya sap olamadığını görünce, neleri elinin tersiyle ittiğini idrak edince senden utanacak çocuğun, sana saygı duymayacak biliyor musun" demiş kadın annem. Ve ben dışarıdan salt incitmek için "Benim senden utandığım kadar utanmayacağı kesin!" dediğim halde, tek başıma oturdum hüngür hüngür ağladım gecenin bir vakti "Çocuğum için bu resimdi şuydu buydu bırakmalı mıyım? Hakikaten sonu nereye bu işin? İşime mi döneyim" diye kendimi sorgulayıp. Oysa "Çocuğumun ileride gururla anacağı bi annesi olsun, bi sergi açayım, aileme ithaf edeyim; çok güzel hazırlanayım" diye kendime hırs vermeye çalışıyor, böyle düşünüyordum. Böyle bi kadın işte annem. "Yap kızım, ben varken ne duruyorsun, ben varım arkanda kapı gibi; senin üzülmene dayanamam" der. Sonra da gelir en edilmeyecek lafı eder, heves kırar, hayal yıkar, işi çoğalıverir, bi şey çıkarır, taşını da koyar. Kendi yolumda başarılı olmadan da onun saygısını kazanamayacağım-benim ciddiyetimi anlayamayacak zaten, bariz.

Bence çok az tepki vermişsiniz. Ben olsam "bana verdiğin sözü tutmuyorsun" derdim birkaç kez. Bunu çok net vurgulardım. Ondan sonra da her gördüğümde veya konuştuğumda "bana verdiğin sözü tutmadın" derdim. Babanıza bakma konusunda da "ben ilgilenemem. Bana güvenip gitme. Ben sana söz verdim mi ki bana güvenip gidiyorsun? Sen hem verdiğin sözü tutmuyorsun hem de ben söz vermediğim halde bana emrivaki yapmaya çalışıyorsun. Teşekkürler, almayayım" derdim.

Adamin ne sucu var ya? Annesinin acisini babasindan mi cikarsin? Ayrica bu kadar sert yorumlara gerek yok bence.

Sabirsizca bekliyom ne yapcan bu annenle:) buraya yaz:))

canım seni anlıyorum bende anneme baktırsam yarın birhün yarı yolda bırakabilir cünkü huyu bu beni cok önemseme kendi istekleri daha önemlidir genelde. bakıcı arama sürecinde iki hafta dayanamadı gidecem de gidecm diyip tutturdu. sana tavsiyem degismez baskasını bul iyide bir zılgıt crk annene saygısızlık degil ama mesafeni koy. dalga gecer gibi yapıyor alsın babanıda götürsün yanında. mesafe koymasaan yüzüne yüzüne vurmassan anlamıyor. basta acık konussaymıs keske Yokuspokus

sen bilirsin . push ;

Yokuspokus az kaldi ha gayret ban konusunda bana yetiscen:)) Bazi seyler kaliplasmistir ailede.. o isini kendi gorur, o kirilmaz, onun isini iptal ederiz, o yapar, o eder:)) seninkide ole bence

Seni anlıyorum. Çünkü anneme olmaz dediğimizde 1 saat içinde tansiyonu 20 ye fırlar ama hep 20 dir, ne yukarı ne aşağı. Her defasında acile gider, dilaltı hapı verirler, düşer. O istediği olduğu ve bize vicdan azabı çektirdiği için mutludur. Ben 3 kez sezaryen oldum, hiç umrunda bile olmadı.

Oğlun kaç yaşında gangsta? Sen kurstayken kreşe mi versen? Annelere pek güven olmuyor bu konularda, her an kararları değişebiliyor.

Konu kapanmadan başlık beni çok güldürdü Allah'da sizi güldürsün demeye geldim :)

İnsan ailesine guvenmeyecekte kime guvenecek. Kısmetse iki hafta sonra doğumum var ve bu sefer yanımda sadece gorumcemi istedim kıza da soyledim oda izni ayarladı sağolsun. Annem Eskişehir'e gitti gideyim de bir daha zaten doğum yapcan işimiz çok olur gidemem dedi. Bugün öğrendim ki şimdi de balikesire gidecek hafta basi 15i kardeşim askere gidecek onu yolcu edecek. Dedim olsun gitsin oğlunu görsün gelir elbet. Gelirken de geline diyecekmis istersen gel bende kal yalnız kalma. Şimdi tamam alsın gelini gelsin sorun yok ama doğum sonrası yanımda kalacağını söyledi... Eee gelini evde tek başına mı bırakacak getirirse olmaz. Hadi onu da aldı geldi bana diyelim ben lohusa halim ile mı ugrascam yoksa evde kızım gelinin çocuğu birde bebek etti uc. Sonra eşimle konuştum dedim durum böyle sen zaten izinde olacaksın ne olursa olsun beraber bakalım, hastane içinde kal demedim anneme sonrası içinde biliyordum çünkü illa birşey olacak onun için görümce me demiştim ki iyiki demişim. Ha anneme güvenip mı yaptım çocuğu hayır zaten ilkini de kendim büyüttüm. Kısmetse bunu da büyütücem Allah yeter ki sağlık versin. Bende verilen bir söz oluyor tutulmuyor en hassas noktam ki kendimi ona göre ayarliyorsun. Bence sen sonuna kadar haklısın bundan sonra annen ile olan konularda ikinci ihtimalleri de dusun ki bir daha yarı yolda bırakmasın seni.

Burayı okurken güldüm, çok tatlısın Gangsta Annen ikizler burcu mu? Böyle ani değişimler onlarda görülüyor genelde, aynı dertten ben de muzdaribim ordan biliyorum Allah yardımcın olsun, üzüldüm, sıkıntıların da en kısa sürede geçer inşallah

Ne yapmayı düşünüyorsun peki Yokuspokus

Umarim vardir, insallah olur, cozum bulursun canim

Benim annem de öyle. Zaten yaşım gitmiş, ne düşüneceğim deyip canı ne isterse onu yapıyor.

Ya şöyle bi baktım da, benim annem Firdevs Yöreoğlu'na ne kadar benziyormuş ya, onun ortadirek tek eşli versiyonu ahahabdj Tövbe yarebbim asabım bozuldu.

Gangsta, baban eşliğinde bakıcı seçeneğini düşün. Açık alanda, parkta falan gezinsinler 3 saat nedir ki hemen geçer. gittiğin kursta kreş varsa, senin oğlanın yaşı tutmasa bile rica minnet oraya ver oğlanı. Çalışan arkadaşlarımdan 2-3 yaş sonrası kabul edilen kreşlere 1 buçuk yaşındaki yavrularını verenler vardı. Olmaz deme yani oldur

Amin cümlemizin. Aslan canım. Kendisi diktatör bir aslan.

Oyun grubu araştırdım Noop, annelerin ya da bakıcılarının katılımı ile olan gruplar var. Nooption memento mori memento

Annemi yeneceğim diye babamı gücendiremem, vicdanımı karartamam. Üzgünüm.

Görmemişim cevabını Totriko ya, kusura bakma. Öyle muhtemelen, kalıplaşmış halde bir işleyişi var, her aile gibi; bizim ailede de benim görev tabanda çöken yerin altına duruvermek.

Oo, aslan aklıma gelmemişti. Hangisi daha katlanılmaz bilemedim şaka bir yana kurs fikri iyi olabilir sizin için, faydalı öneriler geleceğine inanıyorum

Ben de başa çıkamadığım için önce semt değiştirdim. Yine olmadı, il değiştirdim huzur için. Annemden ayrı kalınca resmen nefes aldığımı hissetmeye başladım. Anamdır, canımdır ama ruhumdaki en büyük baskı da onun eseri. Şimdi telefonla baskı kurmaya çalışıyor her şey için ama umursamıyorum. Çünkü teli kapatınca baskı da bitiyor.

Senin annen benim kocaya benziyor gangsta. Söz verip tutmama, sırf kendi istekleri doğrultusunda adım atmıyorum diye yıldırma politikası uygulama, vazgeçtiğim noktada destek olma, psikolojik baskı vs. Anneni planlarına dahil etme. Yani ben öyle yapıyorum artık. Şu an zamanın olmadığı için çok fazla seçeneğin yok evet ama bir kreşle görüşüp, haftada üç gün üç saat vermek istediğini söyleyebilirsin. Yaşı küçük miniğin ama süre az olduğu için çok kötü etkilenmez merak etme. Belki onun için de değişiklik olur.

Böyle düz bir konu değil bu Yengeç. Madem "Anneanneye çocuk baktırtma ve sömürü" dendi, biraz özelimi açıvereyim: Kafanızdaki yaşlı, yılgın kendisi için yaşayamamış anneanne/anne modelini öncelikle bir silin. Her sene tatiline gezisine çıkan, bakımını minimumda düzenli yaptıran, arabasını alıp istediği yere basıp giden, her gün ayrı bir gezmedeki bir kadın düşün. Ki bu gayet onun hakkı, sorun yok, ben de bunu destekliyor ve gerektiğinde ona alan yaratıyorum. Sadece kafanızda canlanan romatizmalı yürüyemeyen bastonlu bir kadın değil, onu vurgulayayım. Eşimle maddi-manevi kendimizi bir çocuğa hazırlayıp, üzerine düşündüğümüzde hem hazırdık, hem hazır değildik. Çünkü o sıra fotoğrafçılık ve resim kurslarını ilkten düşünmeye başladığım aynı dönemdeydim. Mesleğimi yapmasam, ama hazır işimdeyken, kalan boşluğu bir başka eğitimle tamamlasam da sonraki senelerde mi bir çocuğum olsa düşünceleri... Hazır olup, neyi daha çok istiyorum tartımı. Annemlerin aynı zamanlarda sürekli çocuk diye baskılaması da burada devreye giriyor. "Baban kalp hastası, ölüp gidecek bi torun dahi görmeden" duygu sömürüleri ki babam görsün diye çocuk yapıvermedim bunun da altını çiziyorum, bakacağımdan emin halde sadece önceliğe kursları mı almalıyım kısmındaydım. Ve annemin günlerce, beni çocuk için ikna çabaları; verilen sözler burada başladı. "Bak biz elden ayaktan düşmeden yapın çocuğu, ben elimden gelen yardımı yaparım kızım; biz varken niye bakıcı arayacaksın? Erteleme daha; yaşın, şartların her şeyin müsait. Kursa gitmek istediğinde, çocuğu bırakacağın adres belli" vs vs... Ve biz; 2 sokak arayla oturuyoruz annemle. İster benim evime geçer istediğini yapar , ister oğlanı annemlere bırakırım. Bunlar söylenmez artı ihtiyaçları yok, bir miktar söylediğimde "Hakaret sayarım!" dedi. Bizim ailede parayla çocuk bakılmaz. Ama ben de inceliksiz biri değilim, istemediklerini bile bile evlerine alış verişi yapar gelirim ve lafı edilmez, gezi biletlerini yeri gelir ben ayarlarım ödemiş geçmiş olurum, hatta bana kızar. Ben kendimden emin olduğum kadar, resim kursu konusunda annemin de desteğine güvenerek yola çıktım anlayacağın. Hatta değil "Toruna bakmaktan sıkıntı gelmesi yorulması" beni ikinci çocuk için aylar önce ikna etmeye çalışıyordu ve benden çok ağır bir tepki aldı. Bilmem anlatabildim mi? Ben onun derdini biliyorum. Onun derdi beni tamamen yıldırıp, kendi sipariş vererek okuttuğu mesleğime kuyruğumu kıstırıp geri dönmem. Haftada 3 gün 2şer saat değil onun derdi, onun derdi sonuna kadar istediği yoldan gitmiyor olmam. Kendisi gayet manipülatif bir insandır, ben onun yanında saf kalırım. Sanırım artık anne değil, el gözüyle bakmam gerekecek. Ama bakamadığımı da bilir. Kendi basar gider, kardeşim-babam ben bakarım. Ki zerre yük değil başımla beraber, severek bakarım. Ama planım varken değil işte.

Yemez, yalan söylediğimi anlar Grill. Bakıcı konusuna nasıl baktığımı, ne kadar pimpirikli olduğumu bilir. Ondan kıvranıyorum ya zaten, ona tamamen muhtaç hale getirecek kadar bekletmesi de bundan. Vaktinde söylese şimdiye çoktan bi bakıcıyı test etmiş, içime sindirmiş olur devam sorununa kaymadan kursa yetişebilirdim. Çünkü kardeşimin tayin durumu önceden geldi, güvenlik soruşturması, evrak, prosedür vs bekledi kız. O arada bile dese, "Ben gideceğim" diye, ayarlardım kendimi. Bekledi bekledi; kursun tarihleri belli oldu benim, ondan sonra cayıverdi. Ama hata bende, ne halt etmeye güveniyorsun işte belli kadının huyu. Kurs için olmasa bile, en azından bundan sonra kendimi garantiye almak için annemsiz/iknaya tamamen kapalı planlar yapmam gerektiğini anlıyorum.

Alırım zaten ara ara ihtiyacım olduğunu düşündüğümde. Evlat için delirmiyorum zaten, yoksa bırakıversem şartlar çok müsait Ne diyelim, öyle içimde kalacağına yazmak istedimdi. Belli sınırlarım var, çocuk + kurs bir arada olacaksa tek seçenek annem benim için. Birinden biri tercih edilecekse de öncelik tabi ki çocuk. Ben bu denklemden çıkamam yani. Söylene söylene içimi sıfıra çekip, yeni doluma geçeceğim işte. Idrakyollariiltihabi

2 yaşında, evil yevil konuşur daha; başına bi şey gelse anlatamaz/kendini kollayamaz/ayırt edemez. Daha vakti olduğunu düşünüyorum.

Yoo, her öneriyi irdeledim ve neyi ne kadar yapabilirim tarttım. Babamı kırıp geçirerek annemi geri döndürme yolunu tercih etmiyorum sadece. Neden illa babamı köşeye atarak başlayayım? Babam ve ben arasındaki iletişimi biliyor musunuz? Ve neden taktınız illa da bu yolu tercih etmem konusuna? Bu öneriyi sadece siz getirdiğiniz ve karşılığında bu cevabı aldığınız için mi? Ve sizinle sadece ben de değil, birkaç üye de aynı fikirde olmadı. İlla neden bu yol?

Ozet yazacak fedakar bir arkadasimiz yok mu misscareful86 Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

oyun grubu ayarlayabilsen süper olur..

İşin açıkçası annenizi haklı buldum. Belli yaştan sonra çocuk bakmak zor. Gözü kesmiyor ve bu şekilde uzaklaşmaya çalışıyor. Hem evde sıkılmış tedbili mekanda yapma isteği var gibi. Evet sana bir söz verilmiş ama dediğim gibi zor geliyor demek ki. Bakıcı tutun bir an önce ayarlayın.

hiç blog yazdınız mı bilmiyorum ama yazılarınızı okumak çok keyifli. maalesef anneniz güven vermiyor, üzülseniz de oğlunuz için bakıcı ya da başka bir çözüm bulmaya çalışın. anladığım kadarıyla sorumluluktan kaçıyor kendi hayatını yasamak istiyor. bir kitap okudum Kadın Beyni diye. cok uzun uzadıya anlatmayacağım ancak yaş ilerledikçe kadınsal bazı hormonlar azaldığı için kadınlar artık birilerini kırmayacağım diye yaşamaktansa kafayı kırıp kocayı filan boşverip kendi için yaşamaya başlarmış. bunu kendi annemde gözlemledim gerçekten. belli bir yaştan sonra babama cevap vermeye hatta üstünlük sağlamaya başlamıştı. sizin annenizde de benzer bir durum gördüm. söz verip yapmaması tabiki çok kötü ama ona göre iş yapmayın artık. bir de nacizane tavsiyem bazen kırılgan ve duygusal görünün. herşeyi kaldırmaya muktedir ve guclu görününce annenizin size yardim edesi gelmiyor belli ki. nasıl olsa Yokuspokus yine halleder mantığıyla. inşallah istediklerinizi gerceklestirebilirsiniz, gönülden kolaylıklar diliyorum

Çok korkunç şeyler geliyor aklına yaaa://// Ben Allah korur diyorum, dua edip duruyorum. Yukardaki mesaja ekleme yapmıştım bak, onu da dikkate al. Anneni biz bile tanıdık burdan walla. Sen Allah a dua et, O kolaylaştırsın işlerini

Sizi anlıyorum :/ kendi hayatımdan örnekler gördüm. Halledersiniz bir şekilde umarım, kimse için ertelemeyin hayallerinizi...

Annene bakıcı tutacağım, kurslarım var işe gireceğim, babamla ilgilenmek istesem de ilgilenemem desen. Belki kalır baban için.

O halde son çare kardeşin. O annenin gitmesini engellemeli baskın davranarak. 1 sene gerçekten çok uzun. Bundan sonra kendi göbeğini kendin kesersin.

Ben de buna benzer birkaç olayla karşılaştım, çare kimseye plan yapma, kimseden birşey gelecek diye kafanda hesap kurma Farzet ki annenle başka şehirde yaşıyorsun. Bu düşündüklerini nasıl gerçekleştirecektin? Kreş? Bakıcı abla? Bence bu şekilde daha mutlu olursun. Kadının huyu suyu bu işte. Seni bin kere yarı yolda bırakmış. Başkası yardımcı olacam dese, iki aya sıkılır romatizmam, fitigim falan der... İnsanlar böyledir. Kimse kimse için kendini heder etmez

Düşünemem, o kadından isteyemem böyle bi şey. İşi başından aşkın. Söylesem seve seve kabul eder ama ekstra yorulur. Onun bana verilmiş bir sözü yok, emrivaki yapamam kadına. Ve tam da güvenemediğim gibi aramızda araçla yaklaşık 40 dklık mesafe var. Nooption memento mori memento

:)) yaz başında annem yazlığa geçti. Bana da dediği şuydu, sen birini bul yatılı yardımcı. Yazın bende kalsın, hem öğrenir biraz iş güç, sonra yaz biter senin Doğum yaklaşmış olur, sende devam eder. Eyvallah, aradım buldum bir kaç kişi işe görüştüm birine karar verdim... Kadın da gerçekten düzgün ve iyi biri çıktı. Şimdi yaz sonu geldi, annem diğer eve dönecek, diyor ben ona yer ayarlarım ben çok yoruluyorum sen başka bul :) Yahu önemli değil. Biri gider biri gelir de neden bana bunu yapıyorsun... Dahası teyzemle konuştum sonra teyzemde diyor saçmalama annenle dün konuştuk kadın sana gelecek diye kendi söyledi. Ama sanırım canı hamileliğim huzurlu geçmesin, bir şeye sıkılayım istiyor :) Ben yoruldum valla. Zaten bu meselede de nasıl böyle ortak karar gerektiren bir topun altına girdim anlamıyorum. Evlendiğimden beri bizde al-ver bitmişti :) boş anıma denk geldiyse...

nevrim döndü okurken.. Çok hoş anlatmışsın. Resmen nefes nefese kaldım okurken, öyle iyi aktarmışsın ki icinde bulundugun koşuşturmalı hayatı. Oglun kac yasinda, krese gonderme imkanın yok mu?

Napcam artık, belki vardır bu gidişte bir hayır; kopacağımız bi zamanı da sağlar bari diyorum. Şimdi bile evde değil, evi döndürmek de bana kaldı, kendisi "Gidiyööz biiğğz" ziyaretlerine başladı teyzemlere filan. Bahane olsun gezsin zaten. Sonra da "Ay çok yoruldum" der. "Ee gezme" deriz, "Naapim gezmeyip" der. Paradoks gibi kadın Sinirlerim oynuyor ve hatta komik bile geliyor bir noktadan sonra valla. Delirmiyorumdur inşallah amin

Çünkü o öyle istiyor. Aslında belki de istemiyor bilmiyorum sadece sesli düşünüyorum. Belki de sadece benim canımı yakmayı seviyordur. Özel kurs ayrı, bu sertifika için gideceğim devlet kursu. Devam isteniyor. S

Öyle olacak da işte, babamı da öylece köşeye atamam ki kadına rest çekiyorum diye. Oyh şiştim valla... Güvenememesi de lazım bana annemin, sadece benim sözüne güvenip, ikna edilip ona dönük plan yapmam da değil, "Nasıl olsa Gangsta idare eder, mağdur etmez içim rahat" halinde olup öyle kafasına göre iş çıkaramamalı, emrivaki yapamamalı bana. Niye hep ben değişime zorlanıyorum ya? Valla sürekli bi benim değişmem lazım, anneme karşı, eşime karşı... Niye onlar sabit, ben kendimi korumak için vs. değişeceğim işte güzel güzel anlaşsak gitsek olmuyor mu? ... Böyle de düşününce ayrı gücüme gidiyor. Neyse. Kardeşimde bitiyor olay evet. O annemi, sıkar yollar geri ancak. Ki şu da var, bir seneliğine gidiyorum deyip gidiyor ya, bir sene kalacağını da sanmıyorum aslında. Beni devamdan yakacak kadar kalır döner. "Torunumu özledim" diye çıkagelir. Tanıdığım annem böyle. Anneye aynı yerden güvenmenin bedeli de bir sene devamdan kalmak...

Benim elimde zaten. Ne yapayım? Babamı öylece tek başına bırakayım mı koca evde? Kıyamayacağımı bildiğinden kendinden emin gidiyorum diyor zaten. Bir gün iki gün "Bana ne" desem, 3. güne dayanamam. Olmaz zaten, babamın ne suçu var?

Bakmamak değil ki derdi... Annem bi değişik benim öyle klasik düşünülesi bi kadın değil. Bu kısmı genele yazıyorum kendinize almayın lütfen: Bi de yorumlara bakıyorum hani 7-24 kadın bakıyor gibi mı algılanmış anlamadım ben, sonra da ayrıntı yazınca didik didik, destan yazmışsın derler, üstünden yazsam yarısını anlar yarısını tam anlayamazlar ben de şaştım nasıl anlatayım. Kurs haftada üç gün maksimum 3 saatlik belki. Bu mu yoracak annemi? Pehh... O gezmelerinden yorulursa yorulur bir gün anca. Ben çalışmıyorum, çocuğuma bakmak için eve oturdum zaten, kimseye de emrivaki yapmıyorum, bana vaat edilen ile oyalanmama sinirleniyorum. Bu noktada hatam her defasında anneme güvenmek, bu. Güvenilir birine denk gelmek, test etmek için zamanım kalmadı. Yine devamsızlıktan yakacak beni. Kaldı ki ben güvenemem de. Bu konuda biraz paranoyak olduğumu itiraf edebilirim, evet iyileri var, evet çok güzel bakanı ve hatta ikinci bir anne gibi olanı var, bakıcı tercih eden hanımları da anlarım. Ama bakıcı istemiyorum deyip işten çıktım zaten. Mecburi hale gelmeden ya da çocuk belli bir çağa yetişmeden emanet edebileceğimi zannetmiyorum. Öyle bir güvensizlik durumum var. En kötü halde kursları, okul planlarını yakacağım komple. Napayım.. Aynı şeyi geçen sene de yaptı zaten.

Kuzum kiyamam sana ya hepimizin hayatı bir hengamenin içinde gidiyor inanki... Ben baban yok sandim herşeyi gectim adamcağızı da sana emanet ediyor cidden şaka gibi... Baban sen nereye demiyor mu annenize? Kocaman kız meslek sahibi olmuş 1 yil yanına gitmek de ne anacim? Ay ne desem bilemedim rabbim yardımcın olsun...

Koşuşturmaca filan yok sürekli yahu, üst üste geldi; arada böyle bi denk gelir, gezegen dizilimi gibi, nevrim döner. Olan yine bu, neyi önemsesem, böyle milyon tane şey biner üzerine, elimden kayıp gidişini izlerim her seferinde ve her seferinde biraz daha bıkkınlığa ve tembelliğe "Bi bk değişmiyor nasılsa" tarafına kayarım. Bi de üstüne kendi hayatımı kendim çürütmeye başlarım. Öyle bi şey.

cok değişik ve zor bir karakter gerçekten. hani hep suçlasa vicdan yaptırsa uzak durursun ama bir öyle bir böyle ruh hali fena bocalatir insanı. Allah yardımcın olsun. ancak anladığım şu ki kendi yolunda başarılı olsan da onun saygısını kazanamazsın çünkü onun istediği şekilde yapmamış olursun. mutlu olmaya bak, hayatı kendimiz için yaşıyoruz fazla yük alıyorsun gibi hissettim biraz bencil olmaya çalış

Kardeşinle bir olup, bir hafta kalıp dönmesi için annenin zaaflarını kullanmanız lazım. O senin zaaflarını bilip sonuna kadar kullanıyor. İlla ki annenin zayıf yönü vardır. onu lehine çevirmeye odaklan, derim.

Valla benim derdim annem işte, atsan atılmaz, satsan satılmaz. Kötü bir insan da değildir, tek bu yönü yüzünden harcayamam da kadını; gerçekten iyidir. Ama ben konusunda takıntılı mı, nasıl bir kontrol manyaklığıdır, diktatörlüktür çözemiyorum. İlla onun istediğine gitmem lazım, illa yani. İnsanın kafasına sokar kurdu, basar ümidi; sonra böyle işte. Hayır zaten çocukla ben göze aldım en kötü ihtimalle 4 seneyi sildim attım baştan. Ennn olmadı evden götürüveririm 3-4 sene dedim. Ama ne giriyorsun kanıma? Madem cayacaksın, ne ümitlendiriyorsun abi her seferinde? Niye dalıp duruyorsun ince damarımdan tutuyorsun sürekli? Niye hep aynı ikileme sokuyorsun? Niye niye diye uzar gider... Öf.

konu sahibi tavsiye istemiş söylenenlerede kulak asmıyor ozman devam edin böyle memnunsanzı Yokuspokus

Açıktan da suçlamaz, kıymet verdiğin bir şey üzerinden gider ki vicdana/suçluluk duyguna oynasın, tam cephe alamayasın "Böyle kırarcasına söylüyor ama haklı mı ya?" diye düşünesin. Sonra kendini berbat hissettiğin anda sokulsun, gözünden alsın canının sıkkınlığını, bir güven -destek ortamı oluştursun, moral ve sözlerle ayağa kaldırsın, sürdürsün, ikna etsin, sonra en ihtiyacın olduğu anda çaat, bi bakmışsın yok. Başarısız mı oldun, her şey birbirine mi girdi?Senin başarısızlığın, sen yapamadın, sen olduramadın. Olduramayınca da "Bak, olmuyor işte boşa kürek çekiyorsun kızım, çok vakit kaybediyorsun; oysa şöyle şöye olsaydı bak nerelerdeydin şimdi"lerdan girsin bi yıkasın beynini. Sonra "Yok öyle de böyle de olduğu yere kadar" tarzı asılmaya çalış; ilk hatada parmakla göstersin, başkaları yanında üstü kapalı yersin, kendi kafasına uyan ideal hayattakileri örneklendirsin için için kırsın seni, sonra alsın oradan çevirsin çocuk üzerinden yine bir suçluluk duygusu... Nasıl? Güzel delirtme çalışması değil mi? Bu farklı konularda-farklı kişiler üzerinden, babam-kardeşim vb. paslayarak senelerce annemin bana yaptığı şey. Oturdum, bir bir bu mekanizmayı, nasıl işlediğini çözmek için uğraştım, destek de aldım. Eşim annemle resmen takımdı, çok severdi annemi ki hala sever. Beni anneme karşı fazla asabi-haksız suçlayıcı bulurdu. Geldi ailemize girdi, annemi yakından tanıdı, birlikte daha bol zaman geçirdiler, el perdesi kalkınca bana dediği şey: Sen buna nasıl dayanıyorsun? Fazla yük alıyorum evet. Gereksiz alıyorum.

Haklısın da ne kadar daha yapacaksın bunu O sana söz verip yapmıyor ama senin Nasıl olsa yapacağını biliyor Nasıl olsa yapar dememeli Bir şeyleri yapmamalısın yaş geldi geçiyor 10 yıl sonra oğlan büyüyünce pişmanlıkların artacak Annen rahat yani kafası rahat Nasıl olsa koşarsın diye olmasın kafası rahat Evet babanla tabii ilgilen ama babanla konuş ağız birliği edin şikayetlenin Bakamadım gidemedim de ara anneni baban arasın evelesin gevelesin yalnız kaldım gelmedi desin Yani madem annen yönetmeyi seviyor yönetemedi diye ortalığı katın birbirine çaktırmadan Arasın eşin çocuk sefil oldu desin baban başka bir şey desin annem vicdan yapsın gelince de hayatınızın tıkırında olduğunu görsün rahatsız olur belki Ama son sözüm ana baba tabii atsan atılmaz satsan satılmaz da hep bir elin üstlerinde olmasın sana güvenmesinler Kardeşinin tayini çıktı gitti yarın sen de atıyorum Kanada ya gittin annene bu ihtimali hissettir yani sen ona muhtaç bağlı bağımlı değilsin ayrı hayatın var yarın eşinle konuşup gidebilirsin ona sormadan Not bu arada annen bir yıl gidecekse sen bir yıl babanı size getirmemeli ya da gidip oraya yerleşmemelisin gerekirse o da annenle gitsin gitmiyorsa da annene sözünü geçirip evinde oturtsun 15 gün değil bir yıl çok uzun süre senin aile hayatın çok büyük yaralar alır

Birinin hasta olduğunu söylesem uçar gelir. Benim kronik bir rahatsızlığım var; kullanmadım bunu ama kullansam oradan girerim. Ölümden döndüğüm bi zaman var, zaafı, önüme serildiği hali bu. Bunu da kullanmak.. Bilmiyorum yakıştıramam kendime, onu da anne olarak buradan korkutup yaralamak istemem.

diger konudan dolayı burayi okudum. sanirim resim kursu hobi amaçli. oraya da kardesiniz icin degil daha cok gezme amacli gidiyor bence. sizin durum zorunlu da degilse anne hakli geldi bana. sizin bunaldiginiz gibi onun da bunalma ve rahatlama hakki var Önceki

Okumak daha zevkli emin ol:)

haklısınız hani bazi cocuklar otur dersin oturur, mesela uzerini kirletme demezsin kirlencek diye kendisi dikkat eder... oyle bi cocuk gibi dusundum oyun grubuna da mi vermezsiniz oyun oynamasi için hayallerden vazgecmek su asamada zor olur, cocuk hassasiyeti de cok normal bilemedim ya allah yardimciniz olsun

İyileşmiş gibi yapıp daha derin darbe yiyorum aslında, çünkü sürekli ama sürekli aynı yerden oyulup duruyorum. Karakterim güçlü-ydü. Artık değil. Değişiyorum. Her şeyden şikayet eden, karamsar biri haline dönüştürülüyorum el birliğiyle sanki. S

Bakici bulacaksiniz baska care yok. Mecbur kalinca insan guveniyor D damdan

Bu arada ananeye çocuk baktırmayi emek sömürmek olarak görüyorum. Normal şartlar altında başkasının çocuğuna baksa hem ayda en kotu bir milyar para alır, hem sigortası yapılırdı. Ama evlat olunca hem emegini hiçe sayıyor, hem yaşlılığı taze annelerin bile zorlandığı çocuğun peşinde koşturmakla geçiyor hem de yaranamiyor. Size mesela, kaç sene bakmış. Şimdi bakmayınca gönül koydunuz Aynı şekilde yarın kardeşinizin çocuğu olacak, diyecek ki : ablam için dört sene baktın, bu yeğenine bakmıyorsun O gönül koyacak... Her kadının yaşlılık mesleği bebek bakıcılığı değil ki. Bu da bir iş bu da bir emek. Anlaşılan o ki anneniz torununu çok seviyor ama bu hayattan yorulmuş. Sizin geç kalmışlık hissiniz belki onda da var. Belki diyordur içinden : ulan Hatice, 55 yaşına geldin su evden bir gün kendin için cikamadin. Çocuk peşinde dondun durdun, tam büyüdüler rahatladim dedin şimdi de torun.. birkaç seneye de diğer kızın evlenir doğurur... Gün yüzü göremeden ölüp gideceksin... Ben bu yaşlarda böyle düşünce olduğuna inanıyorum. Benim annem de mesela yaslandı, kendini kurslara verdi, pasaport aldı başka ülkeye gitti falan... Son sağlıklı zamanlarının keyfini çıkartıyor. Onun da torunu var, sevmeye çok seviyor ama hayatta da bakmak istemez

Teşekkür ederim, yazmadım. İnşallah... Ya annem hep böyleydi Daydream. Nasıl anlatsam, sorumsuzluk değil de; kadın kendi hayatından zerre ödün vermez ve herkesi kendi hayatına çeker. Ailesindeki kişiler için kafasında tasarladığı hayatlar, giyimler, sözler, meslekler, okuyacağı şehirler ve hatta kişilikler vardır, onları yönetmek ister. Annemin bi lafını söyleyeyim sana "Ev hanımı olmasaydım, siyasi lider olurdum" ki Allah korumuş da olmamış diyorum. Fedakardır , bilgilidir, anne gibi annedir ok ama şartlıdır, şartlara bağlıdır, sana da vicdani olarak çok güzel yüklenir, kendini sana, aslında hiçbir suçun olmadığı halde salt ondan farklı bir noktaya ilerlemek istiyorsun diye suçlu hissettirecek, kendini sorgulatacak manipülatif hale getirir. Aşırı anaç ve korumacıdır. Bu konuda ciddi bilgili ve çok incedir de. Senelerce oku oku bir çocuğa hazırlan... Böyle bir kafa. 8 sene çocuğu olmamış, uzun tedavi süreçleri, vazgeçiş ve ardından ben gelmişim. Ben onun hasretle beklediği, 8 sene boyunca en az 30 yaşına kadar hayal edip planladığı, her adımı tasarlanmış oyuncak evladıyım. Anlatabildim mi bilmiyorum. Annem sonradan böyle olmadı, annem hep böyleydi, git gide daha çoğaldı, olmadıkça daha yüklendi ve artık hayatımdan çalacak hale geldi. Ben annemin bir hafta evde oturduğuna ömrümde şahit olmadım. Yani öyle kendi hayatımı yaşayamadım olayı yok, o hayatını planlı yaşar zaten, çocuklarının eşinin de full ona uymasını bekler. Hırsı o.

Bunu düşünemedim ya ben Bakmam lazım, olabilir bu. Aynı binanın sanat katı altında çocuk gelişimciler var ve bir kreş de mevcuttu yanlış hatırlamıyorsam, yaş sınırı var mı sormam lazım ama olur mu olur, nasıl olsa benim yanımda olur. Ya yanımda olsan şaap diye öpmüştüm şimdi seni yanaklarından.

sen kurstayken dedesi parka goturse ya da avmlerin çocuk oyun alanlarina, sinemaya çocuk tiyatrosuna aklima baska bisey gelmedi maalesef hem bebis sosyallesmeye baslar hem dede uygunsa torunuyla doya doya vakit gecirir, sonuçta kursta okul gibi sabahtan akşama degilmis ki

Annem beni yine yolun yarısında sattı. Satışlara geldim annem tarafından yine söz verilip güzel güzel konuşulup. Normal anne-kız iletişimindeyiz zannediverdim, tüm yaptıklarını bi an unutuverdim annem diye. Özet bu.

Değil de babama güvenemem. Ben ve annem kadar dikkati-algıları açık bi adam değil maalesef. Çocuk da 2 yaşında, tam tehlikeye koşarak uçacak yaşta bildiğiniz gibi. Babam tek başına gezdirmeye çıkarsa, çocuğun kolu bacağı kırık getirir eve ancak. Evde dursun desem de Allah korusun bi pencere unutsa yeter .

Doğru diyorsun. Bu konuyu enine-boyuna babamla konuşup oradan bastırabilirim; babamı mağdur etmeden, mağdurmuş gibi bi tiyatro döndürmemiz de lazım da işte babam anneme aktarır. Aralarında tek kelime yalan yoktur diyeyim; bana "Tamam öyle yapalım" dese, anneme gider beni açıverir yani. Anlattıkça çıkıyor bak, ben de vaktinde denedim bazı şeyleri başka konularda. İkisi bir olup, her şeyden haberdar olup "Haberimiz yok" ayağı çekip beni alt da etmişlerdir. Babama sinir olduğum noktalardan biri mesela. Dedim ya, hak verir ama konu bensem, annemle karşı karşıya gelmez. Annemin olmaması da babamın işine gelir, adam kadının direktiflerinden kurtulmuş olur işte bir sene. Belki haftada iki gittiği bahçesine haftada üç gider -annem sınırı- ortadan kalkınca. :) Daha netleşmiştir bizim ailenin dengesi şimdi sanırım? Kardeşim gibi olabilmem lazım aslında, o sağ gösterir sol vurur, hiçbir adımını ailedeki kimsenin sözü üzerine güvenip atmaz. İknaya kapalıdır. Benden 9 yaş küçük ama baksan benden olgun. Çünkü onu annesine karşı koruyacak bi ablası oldu. "Dinleme, sen vicdan yapma anneler öyle konuşur onun lafı bana" diye ona tampon, "Benim başıma çıktın, bari şu çocuğu rahat bırak" diye anne tarafına tampon... Benim hayat alıyor zaten her gün ayrı bir yerden yarayı, sanki boşluğu bekler bi hale girdim Damdan. İşin kötüsü, bu hale alışıyorum da. Aslında babamdan çok güveneceğim kişi kardeşim olabilir bu konuda, o annemi oradan gönderir yani allem eder kallem eder buraya sürer. Bakalım, illa bi çözüm gelir. Belki tamamen değişmem için senelerdir aynı yerden zorlanıp duruyorum, aynı olayı aynı yolla çözemediğimi belki 10uncuya, 20nciye görüyorum, bir değişim için belki bu dev satış gerekliydi benim için diyorum. Evet hep bana güvenmemeliler, güvenli liman olmaktan çıkacağım. Ve ben de güvenmemeliyim. Aile deyip durduğum şeyi yeniden gözden geçirmeliyim.

Annen gibi "amaan anne, şakaydı kız" dersin rahatça. Annen konuştuğunuz şeyler için "çocuğa kim bakacak sahi?" diyebilecek kadar alaycı ve rahat.

Selamlar, nasılsınız kızlar? Nasıl gidiyor? Benim şu ara her bir şey üst üste... Bi yandan abiye belirlemeye çalışırım, terzi şu bu halledilecek, bir yandan kurs kayıt işlemleri ile uğraşırım ona evrak götür, buna ön başvuru yap, şu tarihi takip et. Bir yandan kardeşimin tayin işlemleri tamamlamış onu yolculuyoruz, annemler peşine takılmış, netten gideceği şehirde, çalışacağı yere yakın eşyalı uygun daire bakın dur iletişime geç ayarla, öbür yanda oğlan kudurur canı sıkılır gezdir, arabanın marş moturunun başına çıkılmış ... Kplerin tv sorun çıkarmış, onun servisine bakıverelim, yeni tv tarayalım uygun fiyatlı... Bir hengame. Her tarih, her harcama, her vakitsizlik, her şey bi üst üste gelir; benim için bir şeyler önemliyse. Çünkü üst üste gelmezse, hayatın tadına varamam, eksikliğini çekeceğim şeyler olur, sıkıntıdan yeni sivilceler çıkaramam mesela, ya da gözümü kapar derin derin uyurum, mesela bi rahat filan ederim maazallah. Olacak şey mi? Hadi hepsi çözümü basit şeyler, illa çözümlenecek öyle de böyle de. Ama geleneksel olarak "Annemle delirmeceler" sezonuna da bugün itibariyle girdik. Esas sorun bu. "Önce destek ol, sonra cay; önce tamam de, sonra yan çiz, önce önemse yük hafiflet, sonra geri çekil yığ" ... Bu annemle, konu resim olunca aramızdaki iletişim ve hayatlarımızı düzenleme biçimi. Geçen sezon, kursa az zaman kala olay çıkardı, küsüştük; el mahkum yine kendimi çiğnetti bana. Ben de işi pişkinliğe vurdum yeter ki işim görülsün "He he" diyivereyim aman, kendi anam nasılsa el mi dedim. Bu sene de tutturmuş "Ben de gidiyorum" diyor bana. Kardeşimin peşinden gidecekmiş, şehre alışana kadar onla yaşayacakmış, neden olmasınmış, zaten sıkılmışmış. Olsun da; yine bana söz verdikten sonra bari yapma değil mi? Bi de gelmiş bana "Aaağğğ... Oğlana kim bakçak peki?" diyor. Sanki bizden haberi yok kadının, öyle bi şaşkınlıkla. Hafif sinirliyim, bölük pörçük yazıyorum kusura bakmayın, şuraya yazıp rahatlayayım dedim, daha bi sinirlendim de aklıma geldikçe. Olay şöyle gelişti: Benim planlarımdan haberdar kendisi, bu sene daha ciddi çalışacağımı biliyor. Bunu geçen sene yaptığım başlangıçta konuştuk; beni iki sene idare et anne evde delirmek üzereyim ve bu geç kalmışlık hissiyle baş edemiyorum diye. Tam destek hep destek olacağına dair sözlerini verdi, başta beni yokuşa sürdü ama sağ olsun oğlana, benim yokluğumda gayet iyi baktı. Ondan başkasına da çocuğu emanet konusunda güvenemem, bilir. Bu sene okul hazırlığı ve bir başka sertifika için başlayacağımı biliyor, konuşuldu. Kardeşim İzmir-Manisa tarafına gidiyor, çok istediği bir hastane vardı ve direkt oraya girdi. Önceden şehri araştırdığı/gittiği için biliyor. Zaten İzmir'de tanıdıklar da var. Her şey yolunda. Ama kadın tutturmuş "Kızım oralara alışana kadar yanında kalacağım" diyor. Dedim "Allah aşkına anne, X üni. ye giderken bu kadar delirmedin, o zaman daha küçüktü, şimdi niye peşine takılıyorsun?" "Olsun, o zaman ev arkadaşları vardı yanında, hepsiyle de tanışmıştım, içim rahattı, yakındı, bildiğimiz yerdi zaten" diyor. "E anne ben tek başıma gittim üni. ye, tek kaldım, niye benim peşime takılmadın?" diyorum. "Kardeşin senden daha duygusal sessiz, sen çaçaronsun, yalnızlık seversin zaten. Gelmemi de sen istememiştin hem" diyor. Kardeşim diyor oradan "Anne, ben de istemiyorum gelmeni, düzenini bozmanı, gerek yok koca kızım ya" "Yok olmaz içim rahat etmez" diyor. Vay arkadaş ya... Buna benzer bi konuşma yaşadık işte; kadının illa da gidesi var, tutamıyoruz. "E ama benim kurs ne olacak, anne söz verdin" diyorum, "Hakikaten senin kurs ne olacak, oğlana kim bakacak?" diyor dalga geçer gibi. "Ben milletin keyfini beklemeye, ömrümün böyle çürütülmesine, söz verilip tutulmamasına alıştım zaten, sorun değil" diyorum sitemvari, "E işte alışkınsın sen. Zaten ben yokken babanı da yalnız bırakmazsın, babanla da ilgilenirsin. Bir sene daha bekleyiver" diyor oradan Allah'ım saçımı yolacaktım ya sinirden. Hep tekerime çomak sokulsun, hep son anda dönülsün, hep ben bekleyivereyim, hep onların planı için ben ödün verip yolumdan sapayım... Senelerdir yaşanan bu; hevesim kursakta bırakılsın, son anda bi şeylerden cayılsın ben oturma organı gibi ortada kalayım... Bende de var az mallık, işte huyu belli kadının, niye anneni planın taşıyıcı ayaklarından biri yaparak plan kuruyorsun? Anne diye niye her seferinde kanıyorsun ya?! Konuştuk, sarıldık, ağlaştık, sözleştik, aylardır güllü ballı gidiyoruz diye eski annen niye değişti sanıyorsun hemen?! Ya beni ciddiye almıyor ya bu kadın sanırım. Ailem içinde ciddiye alınmıyorum ya. Tülay'a bağladım yeminle, ezik miyim la ben diye geziyorum artık kendimi sorguluyorum.

İl değiştiremem eşimin işi sebebiyle, ben de şu an çalışmıyorum bu riske çocukla girmek zor da; şehirde kendisinden en uzağına gidip oturacağım zaten bu gidişle herhalde.

"Niye ince damarımdan tutuyor sürekli? Niye aynı yeri deşiyor? Niçin bu kadar hafife alıyor? Anne bu. Anne." kısmından geçebildiğim an tamamen kabullenebilirim. 5 ay kabulleniyorum, 6. ay bir şey oluyor dokunuyor, sar tekrar başa, 4 ay kabulleniyorum, sonra yine bi şey, sar başa... 10 ay kabulleniyorum, sonra yine sar başa. Nasıl tamamen nötr durabilirim sevdiğim biri/annem karşısında İdrak? 100 kere "He he" desem, 101inciye beni yaralayacak şeyi bulur yapar, zaten dolmuş olurum taşarım. "Söz verilip tutulmamasına alıştım" dedikten sonra "E işte onu diyorum alışkınsın sen" denilir mi? Tek başımayım, hep gördüm; bu kadar insanın içinde tek başımayım dedim zaten hep. Sadece saf mıyım neyim aileme karşı? Güvenip duruyorum sözlere. İnanmak mı istiyorum ki hala değiştiğine? Ümidime mçayım. Ümidimi vaktinde kesememe sendromuna girmişim.

Sizi çooook iyi anlıyorum aynı benim ailem. Her zaman bir; biz yaparız, biz ederiz, sizin istemeniz yeter, sizin arkanızdayız. Hep bi vaat sonuç koca bir hiiiç

En azından kendi kendini iyileştiriyorsun ama kötü ama iyi kendi kendine yetebiliyorsun en güzeli bu, olan şeylerin sana mutlaka bi katkısı, getirdiği ve bi götürdüğü vardır ama bence senin karakterin çok güçlü ve bunlara tahammül edebiliyorsun çoğu insam çekip gidiyor be yallah diyor yallah, en sonunda sen kazanacaksın eminim

Rahatça olmaz işte... Üzüntüye fazla gelemez diyabeti var. Hani öyle insülin kullanmak zorunda filan değil, belki bazen abartır kullanır bunu ama bilmiyorum, riske giremem. Ya kadının şekeri filan düşüverse yollarda endişeden? Hani lafı sakınmam söylerim yeri gelir de, ama benim aynı hastalığı "Ağır yaşıyorum" şeklinde dillendirmem onu çok pis korkutur. Ama benim üzüntüden hastalığım ciddi ciddi nükseder mi o umursanmaz. Çünkü unutturdum resmen hasta olduğumu, kendim de direnirim koyvermem. Böyle yaz yaz bitmez Grill, bi düzenin içine sıkışmış gibiyim, çocuk oldu ve annem istediği zincire tamamen kavuştu gibi. Benim kendimi değiştirip, kararlı durmaktan ve "İşim var" deyip gerisini umursamamaktan başka çarem yok aile dengelerimiz konusunda.

ahaha o zaman elini korkak alıştırma 3 saatlik bakıcıda tut.. bunların parasını da annene ödet görsün sözünden caymayı:)

Yok. Herkes farklı bir yerden beni anlayamaz bizim ailede, eşim de dahil. Bi kardeşim anlar ki ona da zerre yakınmam, çocuğun uğraşacak bi ton notu, işi gücü bilmem nesi olur almam yani vaktinden, zaten o da gidiyor şimdi. S

Zaten sen banliydin ben yazarken:) O imaji nasil sileriz bi fikrim yok benim maalesef:) bulursan banada haber et:)

Ne kursuna gideceksin canim sen? Ozelde degil mi? Bir de kendi meslegin neydi senin, annen neden israr ediyor istemedigin bir meslekte? . push ;