ilk ben dökeyim bari içimi :) sadece şuan aklımdan geçenleri yazıcam sanırım... Bazen bakıyorumda ne çok fedakarlık yapmışım bu hayatta.. ne uğruna kim uğruna.. yada yaptıklarım acaba doğru insanlar için mi hahır hiç sanmıyorum... şuan çok farklı yerlerde olabilirdim ve sanırım seçtiğim değilde seçmediğim hayatın pişmanlığı içindeyim. özlüyorummm gülüşleri, içi dolu dolu bakışları, tek nefeste içine çekilen sevgileri, kalbimde deli gibi uçuşan o kelebekleri halbuki eskiden herşey ne kadar anlamlıymış meğer. her sabah gözümü açışımın nedenleri varmış hep şimdi şimdi anlıyorum. her sabah tatsız anlamsızca uyanınca yani kaybedince bişeyleri insan o zaman anlıyormuş gerçekten.. aslında söylemek isteyipte söyleyemediğim, yazmak isteyipte harflere sığmayan o kadar çok şeyim var ki sanırım yavaş yavaş dökücem buraya içimi.. şimdilik hoşçakal duvar yine görüşmek üzere :) BEYAZ