O sessiz kalması bile bir yerlerde bir şeylerin değişmekte olduğunu gösteriyor. Doğru yoldasınız. Ama çocuk terbiyesinde geri adım atmayın, söylediğiniz şeyden dönmeyin ki çocuk şaşırmasın derler ya, sizin de ilerlemeniz yavaş olsun, sırasında dursun ama geri adım atmayın. Mesela bir daha olur olmaz atarlandığında gözünün içine bakıp 'Bir' deyin. 'Ne diyorsun be' bile derse 'sen anladın onu' dersiniz. Bir daha yaptığında 'İki.' İsterseniz üşenmeyin bir yere kaçta kaldığınızı not alın. Böyle böyle parkmetrenin işlediğinin farkında olsun. Çocuk terbiyesi gibi oldu ama kocanız ne yazık ki yetişkin lafından anlamıyor. U

rica ederim ben de çok benzer durumlar yaşamış olduğum için yardımım olursa ne mutlu bana.. ben de kontrollüyümdür, mantığım her daim öndedir. evlilik öncesinde agresif bir yapısı olduğunu bilsem de tabi ki böyle değildi, evlilkte tüm duygularını ortaya çıkarıyorlar snaırım.. geçenlerde bir konu oldu, hiç unutmuyorum ilk hafta evliliğimizde, demliğin altını iyi sıyırmamışım da su damlamış yere diye, kagva çıkmıştı.. ailemin evinde öğrenmemiş miyim bunları diyerek. çaydanlığın yanında bez olurmuiş oraya silinirmiş diye.. hahah komediye gell..30 yaşımda evlendim ama aklım mı yokmuş saf mıymışım nedir, yoksa evlilik ayrı tecrübe mi ister bilemedim.. neyse o aklıma geldi söyledim eşime... ne bileyim evlenince erkek oldum sanmışım, ahkam kesmişm kendimce işte dedi.. aptallıkmış diyor :):) işte o canavar oldukları zamanlar sürekli olsa çekilmez zaten de diğer zamanlar iyi baba iyi eş iyi insan oldukları için isnana kolay kopamıyor sanırım.. ama tedaviye bir ikna olsa, o canavar gömülecek iananın..

Daha önceki yazımı okuyanlar bilir. Özetliyorum. Eşimle problemlerim vardı. sürekli gerginlik sürekli sıkıntı ve tartışma ile 5 senem geçti. başlarda çok ta şiddetli olmayan tartışmalarımız oğlumun doğumuyla beraber dayanılmaz bir hal almıştı. eşim en yakınlarına sürekli ters davranıyordu. ama ailesi uzakta olduğu için onu ben çekiyordum. bugüne kadar hep idare ettim. alttan aldım, sustum, gerekiyorsa tartıştım, dualar ettim, ailesi ile paylaştım ama kimse elimden tutmadı. kendileri de azarlanmaktan korkup beni derdimle tek başıma bıraktı. yetmezmiş gibi nasihati oğullarına vereceklerine bana vermeye başladılar. ona o kadar şans verdim. ama hiç terk etmedim.. ayrılırım demedim. ve en büyük hatam buydu. ailem tartışmaların, kavgaların farkında ve benim arkamdalar. ama bunu eşime hiç yansıtmadım. bilhassa babam kendisinin yanındayken tartıştığımızda ses çıkarmadı. çünkü konuşursa bitirir. o bile sabretti. beni uyardı, bu böyle gitmez ne olacaksa olsun dedi ve ben engel oldum. çocuğum için dayandım.. oğlum 23 aylık ve ben çalışıyorum. gelir düzeyim iyi. üniversite eğitimim var. oğluma annem bakıyor. onların da durumu şükür iyi. istanbulda yaşıyorum. benim evim ile annemin evi uzak olduğu için bir süredir ben ve oğlum hafta içi annemde kalıyor, hafta sonu evimize dönüyoruz. zaten hafta içi uykusuz ve çalıştığım için yorgun olan ben, bir de hafta içi eve gidip gelmelerden oldukça yorgunum.. bir de eve gelip huzursuzluk olunca iyice evlilikten soğudum. oğluma elimden geldiğince güler yüzle, tahammülle iyi bir anne olmaya çalışırken eşimin bu ters, agresif tavırlarından dolayı çektiğim sıkıntıları artık taşıyamaz hale geldim. yine bu Pazar günü oğluma kahvaltısını yaptırırken eşim bir sebep bulup sesini yükseltmeye başladı. ben de bana neden böyle davrandığını sordum. derken tartışma büyüdü de büyüdü. en sonunda bana hemen babamı aramamı, beni gelip bu evden alıp götürmesini istediğini söyledi. ben de bebeğimi almadan hiç bi yere gitmem dedim. o da çocuğu da al git dedi. ben de ''bir daha bu eve gelen en adidir'' deyip toparlandım ve sırt çantamla oğlumu alıp kapıyı çarpıp çıktım. bir yandan oğlumu alabilmenin ve eşimin baskı ve eleştirilerinden kurtulmanın ferahlığı, bir yandan nasıl olur da bu hallere geldiğimizin üzüntüsü ile başımda esen fırtınalara esir, yollarda savruldum. kime ne diyeceğim, şimdi ne yapacağım, aileme en kolay nasıl anlatabileceğim gibi sorular beynimde gidip gidip geliyordu. saat 11:30 gibiydi. oğlumu bir parka götürüp 3-4 saat kadar doya sıya oynamasını sağladım. bir gölgede oturdum. kuzumun gülen yüzünden enerji topladım. neyse bi şekilde annemlere gittim. ama anlatamadım. annem daha iki gün önce panik atak olduğunu düşündüğümüz bir atak geçirdi. babam desen sinirli bi adam.. anlatamadım. bu cumaya kadar zaten annemlerde kalacağımız için muhtemelen söyleyip söylememekte tereddüt edeceğim. sırtımdaki kamburla, kimseyle paylaşamamanın verdiği ağırlıkla artık yol alamıyorum. çok ama çok yoruldum. tek istediğim huzurdu, onu da bana çok gördüler...

Cok ama cok uzuldum senin adina. Zaten cok uzgun ve gozuyasli bir durumdayim. Evladiniz var. Gemileri hemen yakmayin. Esinize 'bosanma' megilli oldugunuzu degilde, zamana ihtiyaciniz olup biraz uzak kalmanin size iyi gelecegini soylediginiz bir mesaj atin. Ama vurup kirmadan. Onada dusunmesini soyleyin. Birlikte sahip olduklariniza ve ayriyken sahip olduklariniza bakin, bir tartiya koyun. Esinizin siniri belki bi sekilde kontrol altina alinabilir.. sinir aninda git demis. Sakinlesince fikri degisir eminim. Son bir sans olarak onun tedavi gormesini sart koyabilirsiniz belki? Ve evladinizin hatrina bir kez ve son kez daha deneyebilirsiniz belki..?

ooofff ayni benim kocam. Cocuk olsaydi aynisini yapacakti. Vallahi hic cekilmiyor bunlar.

hayır, henüz kabul etmedi. bu öyle kolay bir şey değil. kendisini sıfır hatalı görüyor. konuyu çözeceğiz dedi ve beni bi şekilde ikna etti. ama aynı yerden yine başlıyor. konuşuyoruz, ama bana kendini düzelteceğinden bahsetmek yerine haklılığını kanıtlamaya çalışıyor. damarına basıyormuşum, sinir uçlarına dokunuyormuşum. ona kendisinin sinir uçlarının her yerde olduğunu, dokunmamanın mümkün olmadığını söyledim. önceki haline göre bir nebze daha dikkatli olsa da yakında bir çıngar daha kopacak gibi görünüyor.. gerçekten çok zor bir süreç.. siz ne durumdasınız? CuteMom Dünya vazgeçenleri değil, azmedenleri

he hafta cumaya kadar annede kalma eşten bu kadar uzaklaşmanıza sebep olmuş. herkes çalışıyor ama kimse bu derece evden uzaklaşmıyor.3 aylıkken bebek evlerine verenler var ama siz biraz rahatı seçmişsiniz. eşiniz bence bu yüzden de bu kadar agresif maalesef sizi haksız buldum.

dün öğlen çıktım evden. U

benim eşimin en büyük sorunu sinirli oluşu. ve demiştim ya sadece bana karşı değil. beni gözden çıkarmıyor ama sinirlenince kimse umurunda olmuyor diyelim. nitekim ben evi terk ettikten sonra beni defalarca aradı, ağladı ve beni bir şekilde ikna etti. ben evime döndüm. ama konuşup çözeceğiz şartıyla. henüz konuşamadık tam olarak ama kapı da aralık artık. ben eşimi seviyor muyum bilmiyorum. neden biliyor musunuz. o sanki iki farklı kişi. bazen çok çok ilgili, sevgisini belli ediyor.. ama bir çok zaman agresif davranıyor. iyi olanını seviyorum. ama agresif halinden nefret ediyorum. saçma bir cevap oldu biliyorum ama öyle.. ben ısrarla depresyonda olduğunu düşünüyoırum. dr gitmeye ikna olacak, başka şansı yok. Önceki

Yani esiniz ilac kullanırsa ancak daha iyi olabilir bi parca sakinlesir. yoksa saiyorm ben huy degismiyoe tabi ilacida birakmadan icerse. xok kotu bi durm o kadar burnumdan getirdiku 30 gunun 25 i kotydu. iyiykende tam anlamyla iyi dgldk aslnda yasananlarn izi cok fena kaliyo. esim hep bana bi gcigi war gbi dawraniyo bende ne yazikki artk onu sewemoyorm zaten bunun icin cabalamiyoda. ama kizima hamileyken hemen kardes yapacam dogsunda derdm ama cocgm dogdu neye ugradgmi sasrdm. her gun agladm. kizma da uzuluyorm 7 yasnda ama kardeşi yok cok istiyo ama yapamam ayni ortamda bi cocuk daha buyutemem gücüm asla yok. esime bidaha asla guwenemedm cunku yeniden bi bebek olsa yeniden ayni seyleri yapar eminim cocuk oksurse bana kufur ediyodu düşünün. kesinlikle bosanmak istiyorm ama tehdtleride bitmiyo bir suru rezillik cikaracak cocugm cok etkilenecek belki doldurulacak bilmiyorm iste korkuyorm U

bunu demişsiniz ya! işte ben aslında eşimi artık sevdiğimden emin değilim. böyle bir canavar değildi sevdiğim adam. ben ola ki bir gün boşanırsam şunu da yapmadım dememeliyim. kafamı yastığa koyduğumda huzurlu olmalıyım. oğlum büyüyüp karşıma geldiğinde ''anne neden babama bir şans daha vermedin, beni babamsız büyüttün'' diyebildiğinde oğlum ben elimden gelenin en fazlasını yaptım ama olmadı diyebilmeliyim. zaten çocuğum oılmasaydı bu kadar asla dayanmazdım.

Bunuda soyleyenler war adam hic bisey yapmasn sewmedgm halde ben cabalaym hep. bilmiyorm farkederse cok sinirlenr ama deneyip denememekte kararszm bunu. U

yazdıklarım yarım çıkmış. kusura bakmayın Time Traveler Hope is a good thing and no good thing ever dies tek ayak

konuşmayla flan olmuyor o iş ne yazık ki.. bir son nokta lazım.. benimki oğlundan utandı, yakıştırmadı oğlunun yanında o halde olmaya, beni kaybetmeye.. umarım sizinki de sizi kaybettiği için anlar sorununu..

Konunuzu bastan sona kadar okudum 12 sayfayida. Esiniz benim esime cok benziyor. ne durumdasnz merak ettm tedawiyi kabul ettimi? U

valla benimki de sinirliydi. aynı böyle. bi noktadan sonra tak etti bende ya düzelicek ya biticekti. çok ciddi kavgalar ettik gerçekten yıprandım mı hemde çok. o nekdar sinir yaptıkça ben o kadar daha fazla yaptım. hatta delisin sen demeye başladı. bende bi sen deli değilsin ayağını denk al dedim:) ama o nezaman sakinse ben ozaman en fedakar en yumşak yüzümü en hizmetkar halimi gösterdim zamanla atlatık herşeyi. şuan ağzımın içine bakıyor insanların yanında o derece.

Düsünmüyorum. Yasim 28. Kardesim birak su herifi diye baski yapiyor. Cocuk istemedigin bir adamla niye berabersin, ne zaman cocugun olacak diyor. Gerekirse hic deidm.

Kavgalar sizin haftaiçi annenizde kalmanizdan öncede var ise orada kalip kafa dinlemek istemeniz normal ama bu orda kalma konusundan sonra sorun yaşamaya başladiysanız birazda onunla alakalı olabilir gibi. Her ne olursa olsun eşinizde hatalı, sizi ve çocuğunuzu haftada iki gün görüp buna ragmen tahammül edemiyorsa orada bir yanlışlık var.

o da iyiymiş. :) ben anlatsam var ya kitap yazılır. eve bi gün hamur tahtası aldım ufak. ayağı katlananlardan. kurabiye filan yaparken lazım oluyo diye. bizimki kırk yılda bir evi süpürmeye kalktı. masanın yanında arada duran tahta onun süpürmesini engellemiş. ayağına ne diye dolaşıyomuş. kaldırdı mutfaktan hole kadar fırlattı.. cep telefonu elindeyken bi gün sudan bişeye sinirlendi. fırlattı duvara kırdı. bir de en üzüldüğüm şey hiç bir suçum olmadan o kadar çok kez paylandım ki. sürekli insanı bozma peşinde. herşeyi eleştirir, yüzü çok nadir güler. sürekli küser. bunları neden yazıyorum. çünkü bunlar depresyon belirtileri. bişeyler yolunda gitmiyor. ama bizim gençliğimiz boşu boşuna gidiyor..

Aynen katliyorm bende bunu etik bulmadgm icin yapmak istemedm acikcasi samantha

eski konularınız okumadıgım için öyle yazdım. boşanın diyemiyorum. öfke problemi çözülmeyecek gibi değil. keşke aynı sorunu yaşayan birinden destek alsa. bak ben tedavi oldum gel sen de ol gibi telkinler iyi olur gibime geliyor. U

Hafta içi eşinizden ayrı ailenizde kalmak içinize nasıl siniyoduki. . push ; U

diger konulariniz neydi hic bilmiyorum. Ama surada okuduklarimda, ortada bir evlilik goremiyorum ve sizi hakli bulamiyorum. ne sartlarda olursa olsun, evli insanlarin tek evi olmalidir. siz zaten evliyken de ayri gibiymissiniz, o yuzden adamin dediginde enteresan birsey gormedim.

hep biz suçluyuz zaten ya da diğer insanlar.. iş sorunları var, patronlar geriyor, evde sıkıntı var, zaten herşey sorunlu, para sıkıntıs ıbilmem ne.. bir de sen üstüme geliyorsun.. beni böyle kabul edemedin sen, oğlumla arama giriyor beni beğenmiyorsun.. ev işlerinde yardımcıyım beğenmiyorsun... vsss o kadra şey var ki değil mi? terapisti de söylemiş, devamlı sorunu etrafında arama, asla kendinde sorun görmeme.. hastalığın belirtilerinden biri.. Time Traveler Hope is a good thing and no good thing ever dies tek ayak

Bir an dedim ki aman allahim konu actim da unuttum mu sanki benim hayatimi aynen aktarmissin ailelere eslerin durumuna varana dek bende gittim cok kez hatta gecen yil mahkemelik bile olduk lakin yari yolda ailem de etrafin sacma laflarinin yukunu kaldiramayip elimi birakinca cocugun selameti icin tekrar birlestik ilk Celsede zaten istwmiyirum bosanmayi demisti ertelenmisti dava caktirmadan affediyorum son sans dedim ve hiv belli etmeden mecbur kaldigimi eve dondum insallah ailen hep yaninda olur rabbim yar ve yardimcin olsun icinde tutma cek babani kenara konus olmaz oyle arkandalarsa tamamdir baban ilk etapta sinirlense de sonrasinda gozunun onunde duracaginiz icin daha mutlu olacaktir F

söylediğim gibi 7-8 aylık geçici bir süreliğine ayrıydık. hatta bazen annem bizim eve gelip bakıyordu oğluma. bir de şunu söyleyebilirim. bu yol iyi bir yoldu demiyorum. ama bizim şartlarımız bunu gerektiriyordu. şehir dışında olan kayınvalideme bize gelip bir süreliğine oğluma bakmasını teklif ettim. /aramız da iyidir./ ama kendisi ben hastayım, beceremem annen güzel bakıyor deyip kapıları kapattı. benim annem evde babam ve kardeşim olması sebebiyle ancak evinde oğluma bakabileceğini söyledi. bakıcı konusu hassas bir konu. oturduğumuz yerde tanıdığımız güvendiğimiz kimse olmadığından bakıcıya bırakamadık. ve zaten kreş yaşı geldi. sorun eşimin önceden de sinirli olması. hatta size bir örnek vereyim. ben ücretsiz izindeyken ve evimde iken oğlum hastalandığında ateşli diye eşim benimle şiddetli tartışmalar yaşadı, daha önce bahsetmiştim.. sütüm ilk günler gelmedi diye bana 2 tepsi dolusu yemek yedirdi./yemiyormuşum da ondan süt gelmiyormuş./ sonra doğum yaptığımın ikinci günü nasıl olduysa bana sarılarak özürler diledi. beni sevdiğini söyledi. ama sürekli sinirlerine hakim olamamaya devam etti. bi gün hastaneye gittik acilde çocuğa ateş düşürücü verildi. röntgen sırasında çok beklettiler diye oradaki görevliye bağırıp çağırıp küfürler savurdu. her zaman mı böyle.. değil ama % 80 gergin bir insan. ve ben artık çok yoruldum. distimik depresyonda olduğunu düşünüyorum. ama lanet olası doktora gitmiyor.

bilakis, çok güzel bir yönlendirme olmuş. zira bu kafa karışıklığı ile yanlış yapmaktan korkarım. takıldığım noktalardan birisi şu ki; çocuk mu yani tek ortak paydamız. benim hiç önemim yok mu, değil mi ama. çocuk olması konuşmamız lazım değil mi! ne kadar acı bir savunma. tabiki tedavi olmasını söyliycem. detaya asla girmiycem. o günkü tartışmadan, dünkü ve ondan öncekilerden hiç bahsetmiycem. çünkü bizim sorunumuz unutulan priz kapağı değil, elimdeki anahtar da değil.. eşimin gerginliği. bunlar bir bahane. bunlar olmasaydı gözlerimin üstünde duran kaşlarım için de çıngar çıkacaktı, adım gibi biliyorum. bu arada bir sefer daha aramış. ben duymadım bu kez. duysam da açmayacaktım gerçi. birkaç gün işin ciddiyetini anlamasını istiyorum. aileme hala söylemedim. tartıştığımızı anlar gibi annem ama genelde gergin olduğumuzdan uzatıp sormadı nedenini. yarından sonra belki anneme bahsederim. çok, teşekkür ederim. bilhassa siz bunları yaşadığınız için çok daha yol gösterici oluyor. :)

ben de anlayamıyorum, anlamayacağım da! zaten okuduysanız bu bi anlık sinir değil, sürekli bir sinir problemi var. ama bunu aşamıyoruz.

aynı durumları ben de yaşadım. başka konuda konuşmuştuk sizinle. eski nickim quarta:):) neyse;çocuk olduktan sonra daha beter oldu.. oğlumun yanında kavga çıkmasın huzursuzluk olmasın diye devamlı alttan alma durumları daha da içinden çıkılmaz hale getirmişti. aynen anlattığınız gibi, çocuk hasta olunca insan kavga eder mi, biz beter şekilde ettik. sürekli endişe hali, sonuçlanmayan kavgalar hep bir gerginlik hali beni bitirdi.. en sonr evde çıkan bir öfke nöbeti sonunda.. ilk defa ailesi ile konuştum, ben ayrılıyorum yeter dedim.. ben benden çıktım artık.. onun yüzünden ben de mutsuz gergin bir insan olmuştum artık.. oğlum için ayrılıyorum dedim.. babası da oğluma çk düşkündür bu arada.. kendisi de ilk defa anladı yardıma ihtiyacı olduğunu.. oğlunun yanında bu duruma düşmek çok utandırdı ve annesi de söyleyince anladı.. ilk terapş sonrası, ilaca da başlayınca bana ilk söylediği;sen hep haklıymışsın, o kadar rahatladım ki yıllardır bu gerginliği çektiğime ve çektirdiğime inanamıyorum... ben doktora gitmeye karar verdiğinde ona son bir şans verdim..1 sene oluyor neredeyse.. çk şükür daha iyi.. ben de geçmişte yaptığım hataları fark ettim.. demem o ki keşke eşiniz de bu noktada artık anlasa tedavi şart olduğunu.. sizin 1 şans daha vereceğinize eminim.. U

ben aileleri hiç karıştırdım son ana kadar. en son annesine anlattım ayrıntı vermeden, yeter dedim boluyorum oğğlunuzu.. ben konuşayım bir şansa daha ver istersen dedi.. aileniz açısından kızlarını üzen bir adam var, unutması kolay olmaz mutlaka ama imkansız da değil.. önemli olan eşinizin bir sorunu olduğunu kabul etmesi.. gerçekten bu en can alıcı nokta.. kabul demek çözüm istiyor demek çünkü.. evet inanın buna, söyledi. manyakmışım demedi tabi ki :):) ama yıllarca ben bu gerginlikle nasıl yaşamışım dedi. o kadar rahatladım ki dedi.. hem kendim çekmiş hem de sana çektirmişim dedi.. siz ayrı mısınız şu anda? Önceki

okumadığınız çok belli. içime sindiğini de nerden çıkardınız. çocuğuma bakacak kimse olmaması sebebiyle geçici bir süreliğine bu yolu denedik. ayrıca eşimin annesine bize gelip bebeğime bakmasını teklif ettim kabul etmedi. eşime, bizimle beraber annemlerde geçici olarak kalmasını teklif ettim, o da istemedi. hanımlar sanal alemde yazışıyor olsak ta sanal insanlar değiliz. tabiki de bütün bunları ben de düşündüm. ben de göçebeliği ve evimden eşimden ayrı yaşamayı tercih etmem değil mi. yani yapılan yorumlar ölçülerek tartılarak yapılırsa çok sevinirim. aksi halde konuşmuş olmak için konuşmasın kimse.

niye çocuk doğurdun diyen leri anlayamıyorum ben çünkü insan kendisi içinde doğurur ben eşim den önce kendim için doğurdum bebişimi..

evlilikte pasifmisiniz acaba alttan aldıkça sapıtıyolar çünkü U

Onun bir anda değişebileceğini zaten siz de düşünmüyorsunuz. Belki suyun taşı delmesi gibi ufak adımlarla bir şeyler değişecek. Ama en önemlisi sizin taleplerinizden ve ihtiyaçlarınızdan geri adım atmamanız. Geri adım attığınız anda kocanız rahat ettiği pozisyona geri dönecek. Şu anda sizden bir şeyler isteyen o olsun ve hemen vermeyin ki o istediğini elde etmek için değişmesi gerektiğini anlasın. Şimdiye kadar kaybedebileceğini farkettiğini sanmıyorum.

evet sanırım çok ama çok ufak adımlarla ilerleyebileceğim. eşimin psikolojik olarak sıkıntıda olduğunu bildiğim için onun kadar agresif olamıyorum. o yüzden savaşıyorum. geri adım atmadım, atmayacağım. o terapiyi mutlaka kabul edecek. ama bu süreçte ben çok yıpranacağım, biliyorum. U

günaydın :) biz eşimle severek evlendiysek te ben hiç kör aşık olmadım. attığım her adımda hep kontrollüydüm.. ama eşim önceleri hiç belli etmedi. ailesi, kardeşleri de söylüyor sinirli olduğunu. hatta görümcem bana '' hiç anlamadın mı canım, hiç belli etmedi mi abim'' dedi. ama etmedi neden yalan söyleyeyim. yoksa deli miyim, neden evleneyim.. eşim iki farklı insan gibi bazen karşılıksız verici, fedakar, merhametli. mesela özellikle çocuklar ve hastalar ile ilgili çok hassas. ama bazen bir canavara dönüşüyor.. tabi canavar hali daha baskın olduğu için dayanamıyorum artık. hayırlısı olsun artık. bakıp göreceğiz. bu arada zaman ayırdığınız için çok teşekkür ederim. :) U

günaydın öncelilkle:)her daim alttan aldığımız için bu sefer de döner diye düşünüyor mutlaka.. artık dolup taştığını göremeyecek kadar kör oluyorlar ne yazık ki.. ben de o dönem sevmiyorum diyordum.. gerçekten de öyleydi.. bir zamanlar aşık olup evlenip çocuk yaptığımız adamların bu hale düşmesi çok acı.. ama hala geç değil.. sorununu kabul edebilse inanın çok başka bir hayatınız olabilir. tekrar o aşık olduğunuz adamı görebilrsiniz.. siz de yeniden sevebilrsiniz.. yeter ki ciddiye alsın, şapkayı koyup önüne düşünsün ben ne yapıyorum diyerek.. gerisi gelecek.. evliliğinizden hala umudum var benim aynı nickinizdeki gibi:) denizden gelen

kuzum sakın olmak kaydıyla konuşacağını söylesen olur mu. konuşmadan da olmaz ama size bağıramayacağını bilsin

erkegin huyu hanimna bağlı eger hanimi huysuzsa erkekte öle. çünkü erkek annesinin elinde büyüyor evlennice eşinin elinde büyür. kadin eger kocasina hep iyi davranirsa.. yani adam kötü davrandiğindda kadin yine aldirmadan iyilik ederse adam yaptığına pişmanlık duyar iyi davranir bunun bi hikayesini okumuşum... peygamber zamannida adam müşrikmiş. eşi sonra müslüman olmuş. evde kuran okuyormuş adam bu durumdan hep şikayetçi olmuş kapat diye karısını bile çok dövmüş sonrada kadin hep dua etmiş. Allahım kocamı müslüman yap onu iyi huy yarat diye. <aradan aylar gelmiş kadinni istegi olmuş. adam bi süre sora anlamiş yaptığı sonra tövbe etmiş müslüman olmuş. bölede güzel hayat yaşamişlar... şimdiler boşanmak moda oldu. U

Bi de haftaici annende kaliyomussun zaten o bunu normal karsilayip haftasonuna kadar aramayabilir bile belki. Anca haftasonu anlar donmiycegini U

aynısını düşünüyorum. huzurla geçireceği 4 gün var önünde. biraz da o huzursuz olsun bakalım nasılmış.. M

Oh, vallahi ben söylemiş kadar rahatladım. Kocanız benim bile içimi şişirmişti. Mahallenin kabadayısı gibi bulmuş sizi öfkesini sizden çıkarıyor. Susması çok iyi bir başlangıç, sakın durmayın. Bir sonraki adımı ben size söyleyeyim. Masum masum 'evi terkedecek ne vardı, iki yetişkin gibi niye konuşamadık?' diyecek. İşte o zaman suratına kafa atabilirsiniz. SIFIR MOD %100

ben de sanmıyorum. ama farkedecek.. şöyle bir şey var ki, ben önceden onu hiç terk etmemiştim. en azından kapının aralık olduğunu artık biliyor. benim ne kadar zor günler geçirdiğimi ona söyledim. içime oturanları anlattım. ailemin aslında farkında olduğunu ama neden sustuğunu, yani arkamda birilerinin olduğunu hissettirdim. tüm bunlar bile benim için bir gelişme. ama isteklerimden vazgeçmeyeceğim. terapiye bugün ya da yarın gidecek.. mutlaka gidecek..

az evvel eşim aradı. meşgule attım. açıkçası haftasonuna kadar aramasını beklemiyordum. ardından mesaj atmış. konuşmamız lazım diye.. bu lafın arkasından '' konuşmak için seni 5 senedir bekliyorum'' dememek için kendimi çok zor tuttum ama ona ciddi olduğumu kanıtlayana kadar cevap vermemek zorundayım. konuştukça tartışma çıkıyor çünkü. bir müddet sessiz, tepkisiz kalmalıyım.. son olarak çocuğumu benden ayırma demiş. çok üzüldüm. ben çocuğunu ondan ayırmıyorum. oysa ki işler bu seviyeye gelsin istemezdim. bunun için direniyorum.. tek istediğim gidip tedavi olması. başka yolu yok bunun

ben de sizi hatırladım. tedavi olması için denemediğim yol kalmadı. iletişim kuramadığımız zamanlarda içimi ona mail atarak döktüm. belki bende hata var, gel gidelim, çocuğumuz da sen de ben de evliliğimiz de kurtulsun dedim. iyi bir zamanında söyledim. sadece sustu. sinirli olduğunu kendisi de biliyor. bir de benim eşim de eğitimli bir insan. mühendis kendisi ama işte okumakla her şey bitmiyor. ona, doktora gitmeyi kabul ettirmek için farkındalık yaratmak gerekliydi, ben başaramadım. ben ona destek alırsak kimseye söylemek zorunda olmadığımızı da söyledim. ama reddetti. hakkımızda hayırlısı. ne yapayım

babası eskiden çok sinirli ve baskıcı birisiymiş.. kp şimdi sakin adam olmuş eskiden yaptıkları için oğlundan da özür diler hatta, çok yanlış yapmışım der.. eziyet gibi değilmiş tabi ama sinirli adammış babası.. zaten annesinin tek şu sözü hala zoruna gider:babandan bile sinirlisin.. bunu diyince dank etmiş kafasına, eskiden öyle düşünmüyormuş..:) saygısız değildir, etrafında sevilen sayılan birisidir. yıllarca da sinir hastası olduğunu kabul etmeyip, çevreme sor bak kimse sinirli demez derdi.. hep en yakınlarını süründürüyorlar.. terapisti de bunu söylemiş. eşime majör depresyon teşhisi koydular bildiğim kadarıyla.. neden mi öyle diyorum, çünkü inannın tedavisi ile ilgilenmedim.. çünkü onu da sorun edyordu ağırına gidiyrodu sanırım.. ben sonuçlarına baktım sadece.. hem terapi aldı hem de psikiyatriste gidip ilaç kullanmaya başladı... gerginlik hep vardı, her ana alakasız saçma konulardan bile kavga çıkardı her zaman.. benimle bile değil.. adam dolap kapağıyla bile kavga ederdi düşünün :):) blleg Sevmekle başlar her

cuma günü eşim bizi almaya annemlere geldi. yüzü gayet güleç, annemlere babamlara karşı gayet iyiydi, tabi bana da! hiç bir şey olmamış gibiydi. o gün ve ertesi gün bir sebepten dolayı konuşamadık.. ve nihayet dün, zar zor da olsa oğlum uyurken konuyu açtım. ben konuyu açmadan önce bile eşim cumartesi günü yine eleştirel yaklaşımlarına devam etti. neyse ona bu evliliğin mutlu-mesut ve sorunsuz sürmesini, oğlumuzun sevgi ve huzurla büyümesini isteyip istemediğini sordum. lakayıt bir biçimde ''eee! evet n'olcak'' diye sordu. ben de o halde tavırlarına dikkat etmesini, ters giden birşeyler olduğunu farketmesini vs. vs. söylerken yine kendimi çaydanlık ve güvenlik süngeri tartışmasının içinde buldum. ( bir de cuma eve geldiğimizde evdeki neredeyse her köşenin güvenlik süngeri ile kaplandığını gördüm. bu süngerler çocuk düşerse onun darbe almasını engelliyor ve çocuk ilk yürüyeceği zaman zaten en kritik yerlere yapmıştık. gördüm ki eşim tv ünitesinin 8-10 köşesine birden bunlardan kaplamış. ya evet güvenlik önemli ama çocuğum 2 yaşında. artık eskisi gibi düşmüyor ve o kadarına gerek yoktu.) bana diyor ki o sünger için niye öyle konuşmuşum, kendisi o süngeri zaten güzel olduğu için yapıştırmamış, tabi ben güzel bir görüntüyü oğlumun düşmesinden daha önde tutuyormuşum.. dedim ki birincisi bizim bugüne gelmemizin sebebi ne o çaydanlık, ne o sünger.. biz senin yüzünden bu haldeyiz. çocuğu düşünmekse ben de çok düşünüyorum ama hayat bu. o zaman evin her yerini pamuklara saralım. hiç düşmesin, hiç zorluklarla karşılaşmasın. gerekirse pamuklara da sararmış.. neyse çözemeyeceğimizi anladığımdan ona '' bak, bu gidiş gidiş değil, kendini düzelt. şimdiye kadar sana çok kez zaman tanıdım. konuşmaya çalıştım, alttan aldım, bu çocuğa üzüldüm vs. vs. dedim. ama sen hiç düzeltmeye adım atmadın. bu iş ya düzelir, ya da bu iş burada biter haberin olsun dedim. ben ömür boyu senin bu tavırlarını çekmeyeceğim haberin olsun, oğlumu da alırım bu sıkıntıdan onu da kendimi de kurtarırım dedim. sustu. normalde bağıran, tartışan adam o an sustu. tabi ayrılmaktan hiç mi hiç bahsetmeyen ben artık boşanmakla/tabiri caizse/tehdit etmiştim. sonra çocuk uyandı. ve onu içerden alıp getirdim. eşim oğlum gelince hiçbir şey yok gibi oğlum gel babacım, sana sarılayım filan dedi. ben de '' bu konu burada kapanmadı, haberin olsun'' demekle yetindim. bu gidişle ailelerin de duyacağı ciddi bir evden ayrılış olayı yolda gibi görünüyor. maalesef beceremedim.. U

hatırladım sizi.. eşinizin öfke problemi vardı değil mi? benimki de böyleydi çok şükür tedavi oldu, devam da ediyor. konuşmuştuk sizinle... keşke tedaviyi kabul etse, sorununun farkına varabilseydi... çk şans verdiniz çabaladınız ama bir yerde kopuyor değil mi? çok iyi anlıyorum sizi.. hala burnundan kıl aldırmıyorsa yapacak birşey yok ne yazık ki.. sonununzun böyle olmasına üzüldüm sadece.. ama dediğim gibi kabul etmek gibi ilk adımı atamadıysa, yapacak birşey kalmyıor geriye, ne kadar çabalarsanız çabalayın sorunu olduğunu kabul etmeyen bir adamla, daha beter günler geliyor.. ve kaçınılmaz son oluyor.. çocuğunuz için kaldınız şimdiye kadar ama bundan sonra çocuğunuz için gitmelisiniz sanırım..

olacaktır pozitif ol herkes yer yer boşanmayı pes etmeyi düşünür bende yaptım bunları ama eşinler aranı çokte soğutmadan onu destek alması konusunda ikna etmelisin. bunun yolu kavga değil. terapist tam bir çözüm bence aradığında geçmişte takılmadan bunu dile getir geçmişi hatırlamak hiç fayda katmaz. seni kaybetmenın onu mutlu etmeyeceğini söyle onu çok düşündüğünü onunla mutlu olmak istediğini bilmeli. amacının çözüm olduğunu bu hayatı ikinizin yaşayacağını bilmeli. öfke problemının altında çok sebep var. aileden gelebilir işten ya da battıkça batma eğilimindedir. bence bol dua ve ibadet size iyi gelecektir özellikle eşinize bende işe yaradı gerçekten daha huzurluyum . push ; U

yorumlar karışmış ama sanırım bana söylediniz. ben anneme söyledim. ama detaya girmedim. evi terk ettim filan demedim. annem de iyi olmuş, biraz durması gereken yeri bilsin dedi. ama üzülüyor çok. ben anneme yaşadıklarımı neredeyse hiç anlatmıyorum. ama eşim saklamadığı için önünde oluyor olan. Time Traveler Hope is a good thing and no good thing ever dies tek ayak

Yazdığınızı gördüm. Ben neden kalıyosunuz demedim. İçinize nasıl siniyor dedim. Lütfen sizde düzgün okuyup düzgün yorum yapın bi zahmet. U

Sonucu okuyuncs ben bile ferahladım ayrılır misiniz yoksa birlesir misiniz bilemem ama en azindan bir sure dinlenin

bu arada konu sahibi benim. konular karıştı. isimleri takip ederek gidelim bayanlar :)

sana Audrey Hepburn un oğlunun kendi cümlesini aktarıcam. " keşke annemle babam daha çabuk boşansalardı. " üstelik onların durumunda çocuğun yanında bağırmıyorlarmış, ama o anlıyormuş ve bu durumdan çok mutsuzmuş. yani bazen boşanmak çocuk için hayırlısı olan. hepsini okudum. gitmekle doğru karar vermişsin bence. zaten sana açık açık "git" demiş yani.. ailen mutlaka seni anlayacak ve destek olacaktır. onlara ' bu kararı vermenin kolay olmadığını ama çok sıkıntı çektiğini, bu şekilde daha mutlu olacağını' falan söylersin. zaten çalışan biriymişsin. güçlüsün her anlamda

canım... şuan da kafan çok karışık boşanma kararı kolay alınan bir karar değil evet zor ama en iyi sen biliyorsun yaşadıklarını sen bunları hak ettin mi? arkadaşlar eleştirmiş haftasonu eve gitmeni ama anlattıklarından anladığım sen annenlerde kalmadan öncede sıkıntılar yaşamışsın. bebeğin bunları hissedecek ve böyle büyüyecek onun önünde tartışmalar olacak kapılar çarpılacak kalbinde kırılmadık tek yer kalmayacak. peki bunları hak ettin mi hayır. kimse azarı kötü sözü hak etmez elbette bazı şeyler karşılıklıdır ama ben eşinin öfke problemini yenmeden devam etmeyin derim. bence en güzeli aile terapisti eşin aramadan bir süre arama ama ilk görüşmenizde kavga yolunu tercih etme o ederse etsin anlayacak elbet ama öfkeli insanlar aynı zamanda egositte oluyor. ona bakacak olursak o kendini haklı görür. zaman tanı kendine. eşin arayınca da terapiste gidelim istiyorsan olabilir de düzelmeyi o istemeli sen ne desen boş ailenle de mümkün olan en yakın zamanda paylaş durumu merakla bekliyorum sonucunu. mübarek günlerde yaradan yanında elbette bizler de sevgilerle kal

inanın son bir senem dua etmekle geçti, devam edeceğim de.. daha önce de demiştim. derdim terapiye gitmesi, boşanmak değil. beni aldatan, döven biri değil o. istemeden yapıyor. sinir olayı ailesinin yetiştirişinden geliyor, eminim. o kadar yanlış tutumları var ki ailesinin. eşim bişeye kızsa hemen annesi de babası da pusup oturuyo. tavır koyma yok, alttan alan hep ailesi. n'apayım küseyim mi diyolar bana. dahası ben kırgın olunca bana da küslük yapma diyorlar.. ay çok ilginçler.. onların ettiğini biz çözmek zorunda kalıyoruz. benim yaptığım geri adım değil, bir kabulleniş hiç değil. o, terapiye gitmeden huzur yok bize. bunu o da görmeli..

teşekkür ederim yorumunuz için. aslında konuyu açarken belki öyle yazdım sinirle bilmiyorum ama niyetim boşanmak değildi. onu tedaviye ikna etmek için rest çekmem gerekliydi. hazır evden kovulmuşken ben de çarpıp kapıyı çıktım :) tabi şimdi gülüyorum ama o an öyle değildim. çocuğum ne kadar üzüldüğümü anlamasın diye yutkundum, ağlayamadım bile. sonra anneme gittim. onlar anlamasın diye yine ağlayamadım. ve işe geldim yine ve yine yuttum. ve ben bunu senelerdir yapıyorum. içime oturan o kadar çok şey var ki. inanın eşim bunları isteyerek yapmıyor. bunu iyi bildiğim için bugüne kadar sabrettim zaten. en çok kızdığım -daha önce de söylemiştim ki- eşimin kendinde çok ta sorun görmemesi, tedaviye yanaşmaması. bakalım zaman bize ne gösterecek.. inşallah iyi şeyler olur.. U

canım eğer bu psikolojik bir sorunsa-depresyon, anksiyete gibi- o zaman istediğin çıngarı çıkar, sökmüyor. ben de yeri geldi dişe diş tartıştım, günlerce konuşmadım.. özürler diledi ama yine aynı. onda kronik depresyon olduğunu düşünüyoruz. ve tedavisi ilaç ve psikoterapi. denizden gelen

benim aslında herkesin beni haklı bulması gibi bir amacım yok. bu durumu en iyi, yaşayanlar anlar çünkü. bir de eminim yerimde olsalardı benden önce giderlerdi. bana psikoloğum bile neden bu kadar idare ettiğimi sordu. cevap veremedim. nitekim, eşin gelmeden bişey yapamayız dedi. 3 seans sonra eşimi ikna edemediğim için bıraktım. şimdi eşimin ailesi huzurla otursunlar evlerinde. ben eminim söylediğimde ayrılığı kabul etmeyecekler. keşke herşey bu raddeye gelmeden önce düzelseydi. keşke müdahale etmek için benim evi terk etmemi beklemeselerdi. ne diyeyim, herkes yerinde sağolsun. U

Boşanmak ayrılmak değilde, hem burnundan getirip hemde ''terk ette göreyim, bi ayrılda göreyim, boşanmak istede bak bakalım ne oluyor'' diyen adamlar daha kötü. Aslında böyle şeyler olduğunu düşününcede, kurulu düzen bozmak kötüdürde, oğlunuz sizinle, işiniz eğitiminiz var. Adam zaten canınızdan bezdirmiş. Çocukla ilgili sorunda çıkarmamış. E daha ne olsun? Ne bileyim, insanlar sizinle belki aynı sıkıntıları yaşıyorlar ama bide üstüne evden kesinlikle gidilmelerine izin verilmiyor. Bence üzücü olan şey bu. Yürümeyen evliliğin bitmesi değil.

Hafta ici kendi ailenizle yasamaniz bir sebep degil sonuc anladigim kadariyla Ben size hak verdim dogum yapmissiniz bebege sizden ve ailenizden baska bakacak kimse yok ustune bir de calisiyorsunuz gecici bir cozum bulmussunuz esiniz de es olsaydi da madem bunu begenmiyor daha iyi bir cozumu kendisi bulsaydi Her evde yalniz birakilan erkek canavara donusmuyor yani sizi bu konuda elestirenleri haksiz buldum

kendini sorunsuz görme, her konuda haklı çıkmaya çalışma,.. , onun hassas noktaları her zaman ufak şeyler ve ben bugün çaydanlığa dikkat etsem yarın kürdana takılmayacağını bilemiyorum. yani neye takılacağını anlayamıyorum. terapiyi asla kabul etmiyor. bana bir gün sen kafayı yemişsin dedi.. sorun sende, sen git diye bana da dedi. bana ev almış, araba almış, benim için neler yapmış neler.. keşke bunların hiç biri olmasaydı da huzurum olsaydı. yeminle daha yaşanır olurdu hayat... Time Traveler Hope is a good thing and no good thing ever dies tek ayak

bence de bu hiç etik değil. kaldı ki uzmanlar da sadece eşlerin anlatması ile teşhis koyamaz. bu iş o kadar basit değil. bence bu yola hiç kimse girmesin. U

bu güzel bir gelişme ama dediğiniz gibi hemen atlamayın :):) çocuk duygu sömürülerine de gelmeyin.. canınızı acıtacağını bildiği için yapıyor.. çocuğunu o kadar düşünüyorsa tedaviye yanşmalı.. bence konuşun ve konuyu uzatmadan tek yolun bu olduğunu söyleyin.. tedavi aşamasında her konuda "isterse" yanında olacağınızı söyleyin.. ayrıca eve dönmek için de tedaviye başlamasını ve ilk sonuçları görmeyi bekleyeceiğinizi de belirtin.. eskilere olaylara ayrıntılara da sakın girip tartışmaya başlamayın. böyle dikte eder gibi yazdım kusura bakmayın:)

anlayamadım. ne açıdan. ya aslında şunu diyeyim. eşim sadece benle böyle değil. en yakınları-nazı geçenlerle böyle. aile yapısından bahsedeyim. babası sürekli gülen, dünya başına yıkılsa umurunda olmayan, çocukları ve ailesi için korumacı olmayan, çocukları onlara ne dese tamam oğlum/kızım sen haklısın. sustum diyen pasif bir baba. anne ise büyük oğlu olan eşim vasıtası ile babasının yapamadığı otorite görevini üztlenmiş zamanında. mesela eşim için diğer kardeşlere demiş ki : abin kızar, aman abin duymasın, abine söylerim.. vs. vs. ona böyle bir rol yüklemiş. ama bu rol eşimin tüm yetiştirilişinde kullanılmış. dolayısıyla eşim sanki ailenin babası. ne derse yapılmış. bişeye kızsa susulmuş, herkes susmuş. bana göre ona bu yük ağır gelmiş. çünkü o, kendisi gibi, içinden geldiği gibi davranmamış. daha başka şeyler de var..

Canim kendim yasamasam da anlayabiliyorum seni inan bazi kadinlar zannediyor ki her erkek yola getirilebilir cinsten yola gelmeyen getirilemeyen o kadar cok erkek var ki sinirli olmasi sorun degil herkes sinirli onemli olan sinirini kontrol etmesiydi esinin onu da yapamamis insallah bundan sonrasi hayirla sonuclanir senin ve bebisin icin U

zararın neresinden dönersen kar dır. geçmiş olsun ailenize de söylemeniz gerektiğini düşünüyorum. zaten eninde sonunda söyleyeceksiniz geliriniz olduğu için ayrı evde de yaşayabilirsiniz. birlikte zor olur diyorsanız

ailem avrupa yakasında, biz ise anadolu yakasında oturuyor ve çalışıyoruz. çocuğuma bakacak kimse olmaması sebebiyle, 7-8 aylığına böyle bir yol denedik. zaten yakında kreşe başlayacak. çocuğuma 15 aylığa kadar ben baktım. ücretsiz izin almıştım. ayrıca eşim bilhassa doğumdan sonra böyleydi. biz anneme geçtiğimizde değişmedi. zaten öyleydi. bu kadar net bir sonuç yazmış olmak için daha detaylı okumuş olmanız gerekirdi. yani eski yazılarımı da okumalıydınız. rahatı seçmişsin dediniz ya, ona biraz alındım. çünkü ben onu psikiyatriste, aile terapistine götürmek için çok uğraştım, kendim de psikoloğa gittim.. alıp karşıma konuştum, ailesine söyledim, çok çok uğraştım. kendimi de çok değiştirdim. ama asla rahat olanı seçmedim.. yine de teşekkür ederim yorumunuz için.

Evet ailemin yanina geldim, evlerimiz 10 dakika zaten. Bende ailemi karistirmazdim ama esim bana ailemin yaninda cok sert davrandi, tartisma yaratti, ben demeden onlar anladi zaten ne oldugunu. 2 sene ailemden uzak yasiyordum, ozaman hic birseyden haberleri yoktu. Sadece kendi ailesi sorunlarimiz oldugunu biliyordu, cünkü yine bi patlama döneminde babasini arayip baba artik ben bunu cekemiyorum, nolur oglunuzla konusun dedim. Konustu ama yine ayni. U

anksiyete sanırım. teşhis yok. dr gitmiyor. ama bu benim bir profesörle yazışmam sonucunda ettiğim tespitler.. bir de psikoloğa danışarak öğrendiklerim.

Ayni benim esim ya, ama esim cevresiylede problemlidir ara sira. Daha dogrusu yeni tanistigi cevreyle, kendi yakinlari, komsulari felan severler. Esimin babasida ayniymis, su an adam iyi, ama hem kaynanama hem cocuklarina öyle cektirmiski icer gelir esimin kafasina silah dayar seni öldürürüm dermis, esim cok fazla anlatmaz bunlari. Görümcem bu yüzden erken evlenmis evde durmamak icin. Simdi daha sakin, kaynanamin dedigine göre yine huysuz ama suanki hali melek eskiye göre. Esimde babasina cok zit gider. Kizar. Aile icine e iyi davranmazsan seni babaliktan reddederim der. Fiziksel siddetten bu sebeple nefret eder, kücükken asla karimi bu sekilde hirpalamam dermis. Ama psikolojik siddet uyguluyor. Bilmiyorum tedavi olsa gecer mi. Esimde herseyle kavga eder. Internet donar, internetle kavga eder oda mesela, aklima ilk gelen. Time Traveler Hope is a good thing and no good thing ever dies tek ayak

ailenizde bu kadar kalmanızın size bunları yaptırdıgını düşünüyorum birbirinizden sogumussunuz . push ; U

sizin kp epey psikopatmış demek.. olan çocuklara oluyor işte, burda hep boşanma konularında o yüzden derim, çocuklr yüzünden boşanmıyorum diyor ama asıl çocuklarına en büyük zararı veriyor böyle adamlarla aynı evde büyüterek.. benim kp o kadar değilmiş ama agresif bir adammış, eşim de bunu görerek büyüdüğü için "normal" olanı bu sayıyordu. farkında bile değildi böyle bir sorunu olduğunun yıllarca.. hep beni böyle kabul edemiyrosun derdi bana.. sanki sorun bendeymiş gibi.. şimdi babası ile ilişkileri de çok iyi. kp de düzelmiş ki zaten.. ama dediğim gibi çocuklara olmuş olan. görümcem de epey agresiftir mesela.. ne kadar törpülense de pamuk olması mümkün değil ama ben de kendimdeki hataları gördüm. artık onun kabule diyorum yani bu haliyle tabi ki.. evet biraz agresif olabilyior zaman zaman, o zamanlar da ben suyuna gidiyorum.. hatta şaklabanlık yapıyorum.. aman kocam sinirlenmiş mi falan diye şebeklik yapıyorum:):) tedavi olabiliyor tabi ki. ama dediğim gibi ilk aşama kabul etmesi gerekli sorunu olduğunu.. bu aşamada takılı kalıyor hepsi zaten... eşiniz bunu görebilecek mi sizce?

iki gündür eşim sürekli olarak aradı ve ben açmadım. mesajlar attı. cevap vermedim. en son dün gece açtım telefonu boş bulunarak. napıyosun, çocuk nasıl filan dedi. yarın gelicem, gelecek misin dedi. ben de hayır dedim. neden dedi. düşüneceğimi söyledim. tutuştu.. neyi düşünecekmişim. ben gelmezsem çocuğu almaya geleceğini söyledi. ben de asla vermem dedim. bu kez çocuğumu benden neden ayırıyosun, buna hakkın yok dedi. ben de bu duruma gelmemizin suçlusu sensin, yıkıp döktüklerini toparlamaktan, sürekli ota çöpe azar işitmekten ben benden gittim dedim. sen beni çocuk için arıyosun. bunun için arıyosan hiç arama dedim. çocuk için aramıyorum dedi. ama '' senin için arıyorum'' diyemedi. bana ne dedi biliyor musunuz? ne kadar komik ya! o çaydanlığı neden kaldırmışım. dedim ki benim sorunum ne çaydanlık, ne unutulan priz kapağı.. benim sorunum sensin dedim, senin ters tavırların.. her şeye gerilmen, her şeyden tartışma çıkarman dedim. ama asla kabul etmiyor. sinir uçlarıma dokunuyorsun diyor. sinir uçlarının her tarafta olduğunu, dokunmamanın, ona batmamanın mümkün olmadığını söyledim. detaylara girdikçe, ben telefonu kapatmak istediğimi, zaten başımın ağrıdığını, sorunumuzun onun sinirli yapısı olduğunu, bu şekilde çözemeyeceğimizi söyledim.. neden konuşmayı benim istediğim şekilde sürdürüyormuşuz, ben melek miymişim, o ben istedim diye ev almış, ben neden uzakmışım. çünkü dedim, ben sana ne zaman güler yüz göstersem sen geldiğinde ne zaman sana sarılsam, beni herhangi bir sebeple azarladın. senin stres topunmuşum gibi davrandın. sen benim doğum yaptığım günde bile beni tersledin defalarca ve o günden beri hiç değişmedin. elimi tutmayalı ne kadar zaman oldu hatırlıyor musun dedim .. evlilik sadece cinsellik değil, madem kızdığın şeyler var ben seni 100 defa konuşmaya çağırdığımda neden kabul etmedin, sorunumuz varsa çözelim dedim. gecelerce ağladım umurunda bile olmadı. neden beni senelerdir yalnız bıraktın dedim. senin sevginden ne kadar zaman boyu şüphe duydum haberin var mı dedim. neden bu kadar sinirlisin dediğimde bana, tabiatım böyle n'apayım dedi. öyle bişey yok dedim. sinirliyim, böyle de devam ederim diye bişey olamaz. ben ömrümü seninle mücadele ederek geçirmek istemiyorum dedim. ben sinir hastası oldum, ne zaman neye kızacaksın, acaba kimlerin yanında beni tersleyeceksin diye el içine çıkmaktan korkar oldum dedim. sustu. en son sordu yine. yarın gelecek misin, gel dedi. neyse uzun bir konuşmadan sonra tek şartla gelirim dedim. kendine çeki düzen ver, oturup karşılıklı konuşalım ve aile danışmanına gidelim dedim. konuşuruz ama aile danışmanı için söz vermiyorum hatta gitmem dedi. ne yapacakmış sanki, iki konuşma yapınca her şey düzelecek miymiş. internetten okuyup öğrendiklerimle, takıntılarımla psikiyatrik tedavi mi görecekmiş. gidip te düzelen onca insan var, biliyorum dediğimde. her şeyi sen biliyosun zaten dedi. ne kaybedeceğini sordum. tatmin edici bir cevap alamadım.. he bu arada kapatmadan önce ağladı. oğlum biz kapıyı çarpıp çıktığımızda ağlamış mıymış. ben de doğruyu söyleyip ağlamadığını söyledim. parka götürüp oynattığımı söyledim. hala ve hala sadece oğlumu düşündüğünü söyledim.. düşünmesin miymiş, ya tamam da ben neciyim kardeşim. kimim ben ya! benim içimdeki fırtınaları neden sormuyosun be adam.. velhasıl bugün gelecek. eve geçicez ama konuşmak için. benden yapmamı istediğin ne varsa söyle dedim. ama yine çaydanlığa, priz kapağına, ota çöpe takılacağına eminim. ve ben bu detaylara takılmaktan çok sıkıldım. ne yapacağımı bilmiyorum. nasıl ikna edebileceğimi de.. B

Tek talebiniz terapiye gitmek olmuş, ona da olumsuz yanıt vermiş. Bir şeylerin değişebileceğine dair en ufak bir umudunuz var mı? U

Aman dikkatli olun. Yemeğin hepsini yemez, o gün koyduğunuz yemeği yemez. Çeşitli sebeplerle dozajını ayarlayamazsınız. Bu tür ilaçlarda düzenli almak ve dozaj çok önemli. Zaten ahlaki olarak da bir yetişkine bilgisi dışında ilaç vermek yanlış.

Çok haklısınız. Ama o niyetle doğurup sonra 'çocuğum babasını çok seviyor, hep onu soruyor' diye çocuğu çıpa yapıp her şeye katlanan kadınlar da var.

canım okudukça daha da çok üzüldüm... ailene mecburen söyleyeceksin. üzülme evladın için güçlü ol. onun sana ihtiyacı var. hakkında hayırlısı olsun...

bu arada ne demeye çocuk doğurdun diyecek arkadaşlarıma söyleyeyim, doğumdan önce sorunlarımız bu kadar halledilemez değildi. her çiftte olan tartışmalar olurdu ama çözerdik. fakat artık iş bu durumdan çıktı..

yani tedaviyi kabul etmediği sürece yapacak bir şey yok. sen davanı aç. hakime ben boşanmak istemiyorum aslında. eşim tedaviyi kabule etmediği için bu noktadayız. öfke sorunu ve anksiyetesi var ancak kabul etmiyor dersen belki hakim doktora gitmesini sağlayabilir. aslında bu işleri pek bilmiyorum ama senin kocan son noktaya kadar bir şey yapmayacak gibi. belki gözü korkarsa senin ciddi oldugunu anlarsa gidebilir doktora

Sinirlenmiş olabilir ama al çocuğu git falan söylenmemesi gerekir en ufak bir olayda gemileri yakan insanları anlayamıyorum U

sanki benim yaşadıklarımı anlatmışsın vallahi bende kendimi dörtdörtlük olmasamda sanıyordumki her dediğini yapıyorum. hata tamda burda belkide denizden gelen

bunların hepsini konuşucam. tedaviye gitmesini yeniden isteyecek, kabul etmezse böyle gitmeyeceğini söyleyeceğim. eve gidiyor olmamın, bu işi çözmek için konuşmak olduğunu söyledim. barışmadım ve kabul etmezse muhtemelen barışmam da! off n'apıcam ben yaa.. Time Traveler Hope is a good thing and no good thing ever dies tek ayak

Tabiki de beni istemedi bitirdi ve gitmemi soyledi ben de geldim diyeceksiniz. Zaten siz de cok bayilmiyordunuz ona. Ortak bir karar olduğunu soylemeyin. Yarin bigun ayaginiza gelir af diler de donerseniz kararlarinin arkasında duramayan bi kadın imaji cizersiniz. O bi cepte dursun. Bence cocuk dogduktan sonra cinsellik azaldigi icin bu adam bu kadar agresiflesmis. Bana pek masum gelmedi bu hali suphe uyandirdi, sizi pat diye gozden cikarabiliyor olusu. Siz seviyor musunuz eşinizi? Bosanmayi istiyor musunuz? O kismi pek sekillendiremedim kafamda. Hissettigime gore istemiyorsunuz da cunku. Ama mantiga da dayandiramiyorum. U

Bu sitede kendimize verdiğimiz rumuzlar neler anlatıyor değil mi? Ben zamanda yolculuk edemiyorum ne yazık ki, ama edebilmeyi çok isterdim. Sen de ya umutlusun ya da umutlu olmayı çok istiyor bu rumuzla kendine güç veriyorsun. Çok da iyi ediyorsun. İlk ve en zor adımı atmışsın. Annen ile babanı düşünmekte haklısın ama ne biliyorsun belki onlara bu gece "artık bitti" dersen ferahlayacaklar. İşin var, gelirin var, başını sokacak bir evin var. Çocuğun kavgayla değil sevgiyle büyüyecek. Bu gece çocuğunu yatırdıktan sonra annenle babandan da bir süre izin iste. Ne olacak, nasıl olacak diye endişeni bir kenara at. Dışarı bir çık, artık sahilde mi yürürsün, bir yerde çay mı içersin, bir süredir yapmayı isteyip yapamadığın bir şey mi yaparsın, şişmanlayacağım diye yemediğin ekstra kalorili bir şey mi yersin bilmiyorum. Ama güzel bir şey yap. Kendine "aferin sana be umutlu, kim tutar seni" de. Hani bazen yürüyüşlerde "grev bizim hakkımız, söke söke alırız" diye bağırırlar ya, huzur ve mutluluk senin hakkın söke söke al. Elif Şafak'ın Aşk adlı romanındaydı yanlış hatırlamıyorsam, "hayatımız altüst olacak diye korkarız ama ne biliyoruz hayatımızın altının üstünden daha güzel olmadığını." Bundan sonrası zor olmayacak mi? Olacak. Sıkıntılar, yorgunluklar olmayacak mı? Olacak. Ama sonunda her şey daha iyi olacak mı? Olacak.

hala burnundan kıl aldırmıyor arkadaşım üzülme ama bu adam düzelmez çekecem diyosan git. Time Traveler Hope is a good thing and no good thing ever dies tek ayak

valla bi cinnet geçir evde yeteeerr diye ya aklı başına gelir yada baktın olmuyo tüketme kendini bu ne be okurken sinirlendim. bazen benim eşimde karışır böyle ince detaylara yeter derim kavga çıkarsa çıksın valla umrum olmaz. ben tepki verdikçe karışmamaya başladı mesela..

ne kadar benziyorlar değil mi :):) çk iyi anlıyorum sizi.. benliğimi yitirmiştim ben artık o dönemlerde.. oğlum kolikti zaten.. uykusuzluk yorgunluk huzursuzluk..34 beden düşmüştüm resmen.. bizim de gardolabın kapağı tam kapatmıyorsun hergün ben kapatıyorum diye kavga vardı hergün, şaka gibi değil mi.. ya da temzilikçi kadın geldiğinde nereleri temzilemesi gerktiğini ben iletirdim kocam adına hahahha çocuk doyduğunda o bilmez sen yedirecekisn, aman çocuk düşecek, aman bişey olacak diye diye beni de sinir hastası etmişti.. titiz takıntılı pimpirikli gergin bir adam.. siz evi terketmiş olmanıza rağmen hala tedavi için birşey demiyor mu? U

bu konuşmaları yaparken hep tedirgin oluyorum. çünkü maşallah ağzı çok güzel laf yapıyor. öyle konuşuyor ki ben kendimi savunamıyorum kendisini öyle bir anlatıyor ki acaba ben mi çok üstüne gidiyorum diyorum her zaman. ama sorun sadece benle olmadığından bu konuya o kadar da takılmıyorum. dediğin gibi sen inanarak dönmüşsün. ben inanmadan döndüm ve başıma yeniden gelecek. bunu biliyorum.. SIFIR MOD %100

karıştırmış olabilirim haklısın inşallah daha mutlu daha güzel bi hayatın olur. herkes iyi bi yaşamı hak ediyor.

Bilemiyorum ki, ama doktora asla gitmeyen bir insan o yüzden pek zannetmiyorum. Belki evliligime zarar veriyorsun böyle olmakla o yüzden tedavi sart desem belki. Ama benim artik ailemde girdi araya, esimle ilgili hic iyi düsünceleri yok, ayrica kardesimle tartismali, annemle mesafeli, en son babam telefonda acti agzini yumdu gözünü, ben seni evladimdan ileri tutmamistim senin bu yaptigin terbiyesizlikler artik haddi asti dedi. Yani ailem ipleri kopardi artik, ben ne kadar esimi tamir etsemde ailemle olan iliskileri düzelmez gibime geliyor, ya da hatalarini anlayip özür dileyecek ama bu haldeyken zor. Tedaviden sonra esiniz hic gercekten ben manyakmisin dedi mi? Yani sana nasil eziyet etmisim dedimi? U

Inanamiyorum siz resmen beni anlatmissiniz. Esim agrasif, sinirli kendi ailesine bile saygisiz bir insan. Babamin yaninda yaptigimiz tartismalara babam cok susmustur. Konusursam ben bitiririm diye. Annem ise depresyon hastasi. Yani benzerliklerimiz o kadar cok ki, ama benim cocugum yok. 3 gün önce ettigi hakaretten dolayi evi terk ettim. Esim aileme mesaj atmis geri gönderin diye. Düsünün kendi gelip almiyor bile. Hakkimizda hayirlisi olsun kardesim, umarim iyiye gider. Sabret sabret dayanamiyorsun artik bir yerde tahammülsüzlesiyorsun. Bende cok yogun bir kosturmaca icindeyim, eve gelincede huzurum olmadikca tahammülüm azaldi. Bi güler yüz, bi sevkati yok, hep bi huzursuzluk.

örneklendirmeleriniz çok güzel fakat yanlış bir yorum olduğunu söylemeden geçemeyeceğim. zira amacımın boşanmak olmadığını, onu düzeltmek adına her yolu denediğimi, eşimin muhtemelen depresyonda olduğunu ve tedaviyi kabul etmediği için sağlıklı psikolojideki insanlarla olan iletişimi kuramadığımızı söylemiştim. benim abdestli namazlı olup olmadığımı, gece gündüz dua edip etmediğimi, evliliğimi kurtarmak adına neler yapıp yapmadığımı bilemezsiniz. ama en azından yazılanları tam olarak okursanız beni anlayabilirsiniz..

Ailenize guzelce oturup anlatin hep beraber verin kararinizi. Ailenize anlatmamaya devam etmeniz dönme ihtimaliniz olduğunu gösteriyor ama dönmeyeceginizi söylüyorsunuz. Net karar verin bir an once

ben size şöyle özetleyeyim. mutfakta bulunan süslü tabaklarımdan tutun da, yolda giderken elimde tuttuğum anahtara kadar her şeyimi eleştiriyor. ben evimin düzenini bile onun isteklerine göre oluşturuyorum. aman kızmasın, aman sinirlenip tartışma çıkarmasın diye.. arabada giderken ilk kez gidilecek bi yere gittiğimizde binbir dua ediyorum kaybolmayalım diye. oğlumun ateşli olmasına üzülemiyor, şimdi ne tartışma çıkacak diye geriliyorum.. çocuğum küçük doğdu, memeyi tutamadı. bir yandan öğretirken bir yandan sağıyorum ama çocuk doymuyor. mama vermemiz gerekti mecburen. mama verdirmiyordu. çocuk yeyip atamadığı için sarılık çıktı 22 lere.. şükür 2 aylıkken emmeyi öğrendi de çenesinden kurtuldum. annem 4 çocuk büyütmüş, anneme bile anne öyle tutma, öyle yedirme tıkanır.. vs. vs.. ya hatırladıkça deliriyorum vallahi. siz artık kendiniz karar verin acaba hata kimde!

Esinize nasil bir tehis koydular? Benim esimde sürekli gergin, sürekli sinirli. Daha dogrusu sürekli huzursuz ve ters cevaplar veren biri. Cocuklugunda zaten baba tarafindan eziyet görmüs biri, simdi ise cok saygisiz herkese ve herkese kendimi ezdirmem diyor en gereksiz konularda bile, kimse onu ezmek istemezken bile. Esinizde de bunlar varmiydi?

öncelikle yazdıklarından baya üzüldüm. ama farkettim ki sen inanılmaz güçlü bi kadınsın. eşin zaten git demiş dönme ve anne baba da biyere kadar. çalışan bi bayansın dimi. benim böyle bi arkadaşım vardı. bence zararın neresinden dönsen kar. o adama dönme. kendi ayaklarının üzerindesin kendine ev kurup çocuğuna bakabilirsin

İş o raddeye gelirse mahkeme kararının sizden yana olacağından şüphem yok. Hem oğlunuz küçük hem çalışıyorsunuz geliriniz var çocuk muhtaç olmaz. Ha ama dersenizki mahkemeyi sallamaz pislik yapar. Ona bişey diyemiyorum şuan. Ama adam toplatıp dövdürülür öylesi. Böyle illegalliklere varım.

hemen bugun yarın anlatacağım diye kendinizi sıkıntıya sokmayınız bu hafta içinde rahatladığınızda anlatırsınız canım işin içinden çıkılmayacak bir durumdamısınız çözümlenemeyecek durumdasınız U

İşte bu yüzden sizin açınızdan ya öyle ya böyle bir şeyler olumlu yönde değişmiş olacak. Zaten gün ağarmadan hemen önce en karanlık olurmuş. Siz de belki denizin en dibine ayak değmeden yukarı yüzemeyecektiniz. Haydi hayırlısı. Not: Kocanızın terapiden kuduzdan kaçar gibi kaçmasının sebebi çok açık. Sizden başka biri kusurlarını yüzüne vuracak, size hak verecek ve onun sizi suçlayacak desteği kalmayacak. O yüzden. Aslında o ne mal olduğunun pek de güzel farkında, bakmayın siz hep üste çıkmasına. Akıl vermek gibi olmasın ama öyle yaz tahtaya al haftaya yapmasına izin vermeyin. Sen bir eve gel de sonra giderim, sonra yaparım, şimdi ramazan diye sizi oyalayıp o eve bir sokarsa sizin aynı cesareti toplayıp çıkmanız da, onun gidebileceğinize inanması da kat be kat zorlaşır.

Ailene söylememekle doğru karar vermişssin bana göre. sağlıklı olarak düşünün biraz zaman ver kendine zor olacak ama önüne bak oyalanacak bişiler yap düşünme çok ne olacak diye su akar yolunu bulur. olayların içinden çık ve dışardan bir gözle bak. benim buradan ve çevremden gözlemlediğim kadarıyla çocuk olunca sorunlar başlıyor benim evliliğimdede ilk çocuğumda yaşamadım ama ikincide bende yaşadım. senin anlattığın gibi tartışmalarımız oldu ayrılmaya karar vermiştikki oturup konuştuk acımasızca eleştirdi beni hatalarımı söyledi düşündüm fedakarlık yaptığımı sanarken ve evliliği ben götürdüğümü düşünürken meğer ne çok hatalıymışım. sakin ol bi yerde bişiler eksik tamam oda hatalı ama sende bişileri eksik yapıyorsun. U

bencede çok garip 1 hafta annede kalıp hafat içi eve gitmek. bunun dışında tabikide eşiniz hatalı bir akşam sakince anlatın durumu ailenize zaten arkadanızdaymış zaten az çok biliyorlar. çok sorun olmaz sanırım.

Güzel kardeşim, limitsizin de elbet bir limiti vardır. Hani sınırsız internet alıp sonra adil kullanım kotasına takılıyoruz ya, o hesap. Erkekler internetin kotası hiç bitmeyecek sanıyorlar. Ben bazen erkeklerin "bakalım daha ne kadar ileri gidebileceğim?" diye kendilerini seven kadınları denediklerini düşünüyorum. Başka mantıklı bir açıklaması olamaz. Çok sevdiğiniz için belki şaşırdınız, kocanız da şaşıracak ama sevgi bitiyor. Sevgiye sürekli ekleme yapmak lazım. Güzel sözle, çiçekle, okşamakla, yardımla, sürprizle. Bunları yapmadan bir de kurabiye canavarı gibi her sözünle, her davranışınla, hatta her sert bakışınla sevgiyi yiyip bitirirsen kalmaz tabii. Siz her şeyi denemişsiniz ve limitin de dibine kadar dayanmışsınız. Yolunuz açık olsun.

eşime bi gün, ''ben bu evliliği kurtarmak için elimden ne geliyorsa yapıyorum, nolur bir adım da sen at'' dediğimde bana dediği şey : '' hiç bi b. k yaptığın yok senin'' oldu

Sizi ve size cevaben kendi eşleriyle yaşadıklarını yazan diğer kadınları okudukça kadınların bir erkeği sevme kapasitesinin ne kadar limitsiz olabileceğini görüp şaşırıyorum. Bu kadar anlayışsızlık, bu kadar acımasızlık karşısında ben saçını başını yolar, parçasını da ayrı koyardım. Görürdü o "onu da yapacaksın bunu da yapacaksın"ı. U

aslında sizin yapmanız gereken şey ailenize yakın bir ev tutmaktı.. hafta sonu görüşen bir çift için yaşadıklarınız çok da anormal değil aslında.. muhtemelen onun bütün huysuzluğu da sizin evde olmayışınızdan kaynaklanıyor..

o zaten genel olarak gergin bir insan. ben eşimin neden sinirli olduğuna kızmıyorum. bu durumu çoktan aştım. illaki bir sebebi vardır. zaten ailesi de kabul ediyor. stresli bir çocukluk dönemi geçirdi o yüzden sinirleri yıpranmış durumda diyorlar. benim kızdığım, düzeltmek için hiç bir çaba sarf etmemesi.. kendisini mükemmel görmesi.. ya ben ona su getirdiğimde bile ben su almasını bilmiyor muyum deyip beni payladığını bilirim. yolu kendisi kaybettiğinde bile benimle tartışıp boşanmakla tehtid ettiğini bilirim. kime neyin haklılığını kanıtlayayım.. teşekkür ederim ilginize

bu adamın panik atağı da var sanki U

teşhis ne kondu? anksiyete mi? benim oğlum oğlumuza çok düşkün olduğu için ve ben onu oğlumu almakla tehdit ettiğim için şimdilik bir nebze daha dikkatli. ama bu bir sonuç değil.. ben ikna edemedim psikiyatriste. bir doktor arkadaşı var çok yakın olduğu.. malesef özelimizden biraz bahsederek yardım istedim ondan ama o da uzakta olduğu için telefonda o konulara derin olarak giremiyor haliyle. ilacı bırakırsan ben yokum deseydiniz.. aileniz de bu işi ciddi ciddi konuşsaydı bu kez son diye.. siz 7-8 kere evi terk edince o da alışmış bence.. nasılsa gelecek diyor. bir de psikiyatri ilaçları öyle birden bırakılmaz ki. kontrollü bırakılmalı. dozu azaltılarak.. her bırakışında ayrı bir iz bırakacaktır. Önceki

içime sindiğini düşünmüş, buna ikna olmuş ve nasıl olur da sindiğini yazmışsınız. oysa ben buna mecbur olduğumuzu söylemiştim. içime sindiğini değil.. kaldı ki geçici bir durumdu bu. eleştiri tabiki yapılacak, ama haklı eleştiriye açığım.. sorun sadece bundan kaynaklı değil zaten. daha önce de vardı. okumamışsınız derken bunu kastetmiştim. yine de teşekkürler yorumunuz için U

Öfke kontrolü olmayan adama minnacık çocuğu vermezler merak etmeyin. Gerekirse şahit gösterip psikolojik muayene talep edersiniz. Babası çocuğunu ne kadar sevse de, ona el kaldırmasa da küçük bir çocuk öfkenin, bağrış çağrışın hedefinde kendi olmadığını, tehlikede olmadığını anlayamaz. Kalp atışları hızlanır, vücudunda stres hormonları salgılanır, bütün metabolizması kendini korumaya odaklanır. Aklı erince eli yetince anneyi korumaya çalışır ama başaramayacağını da içgüdüsel olarak bilir. Vücudu ve beyni stresten dolayı farklı gelişir. Sürekli savaşma modunda kalmak ve stres o küçücük vücudu çok şeker yiyen veya sigara dumanına maruz kalan bir çocuğunki kadar olumsuz etkiler. Siz elinizden gelen fedakarlığı göstermişsiniz. Öyle yok küçükken stres yaşadım, yok mazeretim var asabiyim ben demek kadar büyük bencillik olamaz. Sizi hafta içi annenizde kaldınız diye ayıplayanlar belki de bilinçaltınızın sizi evinizdeki psikolojik işkenceden uzak tutmak için bu çözümü bulduğunu anlayabiliyorlar mı acaba?

doğan cüceloğlu'nun deyimi ile eşim bir yetişkin çocuk. ve sizin tespitiniz de doğru. ona hepsini söyledim.. yolda giderken oluşan trafiğin de, kaybettiği yolun da, başına gelen herhangi bir sıkıntının da sorumlusunun ben olmadığımı söyledim. suçlu olarak beni seçmekten vazgeçmesini çünkü benim artık sabrımın çok çok zorlandığını, çekemeyeceğimi söyledim. hep sustu.

ben size bir şey söyleyeyim mi.. benim eşim kolay kolay oğlumdan vazgeçmez. o, benim gidemeyeceğimi düşündü. çünkü ben onu hep idare ettim. hep alttan aldım. hiç bırakıp gitmedim. o benim ona hep katlanacağımı hep susacağımı düşündü. iş ciddiye binip ayrılma noktasına gelinirse/yani resmi olarak/ o zaman eşim oğlumu almak için elinden geleni yapacaktır. tabi ben verecek miyim.. asla. gerekirse işimi bırakır aileme sığınır onunla her an birebir ilgilenirim de oğlumu bırakmam. beni o sorumsuz, umursuz annelerden sanmasın. ölürüm de ondan vazgeçmem. neye malolursa olsun.. gzddmrlli You can if you think you can tek ayak

bir de şunu söyliyeyim.. bu kadar şey yaşarken insanı öyle bir dolduruyor ki, sanki sen suçluymuşsun gibi hissediyorsun.. dönüp kendine bakıyorsun.. ama asla öyle değil..:) konuşmanızı söyliyim nasıl oalcak, tüm aptalca saçmsapan kavga konuları açılacak, seni suçlayacak... sen kabul etmedikçe oğlumu da alırım diyip saldırganlaşacak.. önce alttan alacak sonra üstüne gelecek.. çok yıpratıcı bir süreç arkadaşım bu... önce sefil oalcak sonra canavar.. sense hep "acaba" diyeceksin.. düzeleceğim dedi ben inandım ve döndüm.. ama en fazla 15 gün sürdü... sonrası yine aynı... tedavi olmadan asla olmjuyor..