senı çok iyi anlayabılıyorum.. tamamen silmek zordur yıllarını alır ama kendınede haksızlık etmemelısın. söyle dusun belkı bu ınsan senın ıcın yanlıs bırı ve aklında o var dıye onune gelenleri itme, baskalarına da sans tanı. belkı onu unutursun belkı duygusal boslukta oldugun an o yenı gelen gelir aklına yaralarını o kapatır eksiklerini o tamamlar.. P

bazen sanki tek bünyede iki kişi barındırıyormuşum gibi hissediyorum.. Biri hala inatla onu aklıma getiriyor. Diğeri de sanki saçmalayan diğerini sürekli yargılıyor ve ondan utanıyor. Bu saçma çatışma gün gelir de zaman aşımına uğrar mı acaba diye merak ediyorum. B

Bahsedeceğim şahısla yaklaşık 6 senelik bir geçmişimiz var. önce çok iyi arkadaştık. Sonrasında onun o dönem var olan ilişkisi problemli bir hal almaya başladı. Birbirimize karşı hislerimiz oluşmaya başladı. Ve büyük kavgalarında benim de onu gaza getirmemle ayrıldılar. (bu hoş birşey değil biliyorum. Ama 6 sene önce daha çocuksu düşünüyordum herşeyi.) Bir kaç ay sonra da ilk aşk itirafı ondan geldi, sonrasında ben de döküldüm bizim ilişkimiz başladı. Yaklaşık altı ay sonra, eski ilişkisiyle ilgili kafasında gel gitleri olduğunu sezmeye başladım. Ve sıkıştırdığımda ayrıntıları öğrendim. O kızla zamanında cinselliği tam manada yaşadığını ve zaman zaman bunun vicdan azabını yaşadığını söyledi. Ben de, ayrılmalarına ben sebep oldum diye vicdan yapmaya başladım ve ayrılalım dedim, böyle dediğimde de benden ayrılmaya dayanamayacağını söyledi. Ben de o kıza dönsün diye onu hiç bir zaman sevemediğimi, başlarda sevdiğimi sandığımı aslında ayrılmak isteyip de bunu ne zamandır söyleyemediğimi söyledim. Çekti gitti. Bir müddet ondan haber alamadım. Sonrasında da zaten barıştıklarını ve mutlu olduklarını öğrendim. Bu durum karşısında sandığım gibi mutlu olmadım. Aksine acı çektim. Ayrı kaldığımız sürede başka ilişkilerim oldu tabii ama hep aklımın bir yerinde o da vardı. Asla tam anlamıyla unutamadım. 4 sene sonra bir gün aradı beni. Beni hiç bir zaman unutamadığını. O kızla nişanlanıp nişan attığını falan söyledi. Ben de zamanında sevmiyorum dememin yalan olduğunu itiraf ettim. Tekrardan başladık. O aradaki 4 senedeki ilişkilerime kafayı takmıştı, ben de beni çarçabuk silip o kızla mutlu olmasına, kafasında hala onun olma ihtimaline kafayı takmıştım. Bunların getirdiği hastalıklı durumlar yoğun kıskançlık krizleri ilişkiyi iyice yıprattı. Ben onun her kıskanclık krizine alttan alıp, onu sakinleştirecek, mantıklı açıklamalar gerekirse tavizler sunarken, o hep beni hastalıklı olmayla suçladı, tavizi geçtim, daha da gıcık edici tavırlar sergiliyordu. Ben de bir müddet sonra kendimi enayi yerine konmuş hissettim. Gene kafamda kurmama sebep olacak bir sey yaptığında ailesine rezil ettim. Ve kurduğum şey de zaten kuruntu çıktı. O kavgada ayrıldık. Sonra 15 gün geri dönsün diye peşinde koştum. En son gururumu o denli ayaklar altına almama rağmen bana hiçmişim gibi davranınca tamamen bitirdim ben de. Bu olaydan kısa bir süre sonra o benle konuşmak için yollar, bahaneler aramaya başladı muhattap bile olmadım. Kendimi işime verdim. Aradan bikaç ay geçti, pişman halde seviyorum unutamıyorum modlarında. Ama ben bu defa cidden kararsızım. Benle her iletişime geçtiğinde heyecanlanıyorum, kalbim çarpıyor. Söz konusu aşksa zihnimdeki senaryolarda ne yazıkki başrol onun hep=( Ama bir yandan mantık ağırlıklı yeni kurduğum daha çok iş yoğunluklu düzenimle onunla yeniden bir ilişki tersmiş gibi geliyor. Ben yeniden barışalım dediğimde, bi yalvarmadığım kaldığında beni reddetmesini hiçmişim gibi davranmasını unutamıyorum. Bu da nefret tarafımı daima tetikliyor ona iyi davranmamı engelliyor. Yani özetle aklım, kalbim, kafam çok karışık. Ve bu konuyu çevreme de anlatamıyorum. Çevremdeki herkese o kadar çok "o benim için bitti!!!" dedim ki... Ve bunu inanarak söyledim hep. Bilemedim tekrar karışacağımı. Daha önce de belirttiğim gibi hayatımda aşk yokken, iş hayatıma daha iyi kanalize olabiliyorum. Onsuz geçen bir kaç ayda çok güzel başarılar elde ettim. Bir ilişkim olduğunda yine farkında olmadan aşk odaklı bir hayata dönüp iş hayatımda yine vasatlaşmaktan korkuyorum. Yani sorunum aşk derdinden öte, kararsızlık, ne yapacağını bilememek ondan zaten buraya yazıyorum... Yerimde siz olsanız napardınız? Ve tavsiyelerinizi yorumlarınızı bekliyorum. İnsan kendine karşı tamamen objektif olamıyor genellikle=((

evet malesef öyle insan kendine karşı hiçbizaman objektıf olamıyo yarım kaldığı için ilişkiniz sana her döndüğünde kalbin çarpıyo çok fazla sevdiğini sanmıyorum o kişiyi bence tamamen bitir çünkü başlarsan emin ol yine aynı şeyleri yaşayacaksın bi kitap ikinci kez okunmaz bence mutlaka onun yerını dolduracak biri çıkar karşına yeterki inan buna aşkmı mantıkmı dıye ıkılemde kaldıgımız olur çoğu zaman ama emın ol senın için hayırlı olan şey mantıklı olmak güçlü bi insansın kimsenin bu durumu değiştirmesine izin verme P

durumun baya bı karısık açıkçası,6 seneden bahsedıyoruz kolay değildir.. anladıgım kadarıyla zamanında bahsettıgın kısıyle aranızdakı dengeyı kuramamıssınız. senın yerınde olsaydım tekrar baslamazdım iş hayatıma ağırlık vererek yasamıma devam ederdim.. unutma herseyın ılacı zaman derler.. anladıgım kadarıyla bırazda olsun aklından silinmiş şimdi tekrar baslarsan aynı seyleri yasadıgında hazmetmesı daha zor olacaktır. karar senın tatlım

Aslında tam olarak ben de böyle düşünüyorum. İşle ilgili yoğunlaşmam gereken bir konu olduğunda da aklımın ucuna bile gelmiyor ama ne zaman duygusal bir boşluğum olsa hep o zihnimde beliriveriyor. Tamamen kafamdan silebileceğim günü ben de bekliyorum senelerdir. B

Aslında ben zamanında kafamda aşık olabilceğim insanı hayalle resmedip, bu hayali o dönem benzerlikler taşıdığından onun suretine giydirmişim. Zamanla onun kafamdaki hayalle alakası olmadığını farketsem de hala onu sevdiğimi düşünmek, aslında aşık olduğum kişinin bu dünya üzerinde hiç yaşamadığını kabullenmekten daha kolay geliyor sanırım M Miracle2

seni çok iyi anlıyorum. senin gibi bu ikilemi yasıyan o kadar cok kişi var ki benim gibi. asıksan gercekten bırakamıycagına emin olabilirsin. cunku asık olunca ne kadar mantıgın konussa da hep kalbin galip gelir ama mantıgın kalbini yenicek durumdaysa inan bırak yensin. kesinlikle izin ver. hem sana bişi söliyimmi o kdar cok yıpranmış ki hakikaten bu hastalıklı düşünceler ne kdar gecti gibi gelse üstesinden gelinir die dusunülse de emin ol ileride bi gun yine canınızı yakar. bence en guzeli taze bi ilişkiye başlamak. kalbine laf gecir cunku aslında bunun cogunu yapmışsın gibi. işin gibi guzel bir ugrasın var. bilinçaltına yerleşen o kişinin yerine de emin ol hayatına sokacagın yeni bir kişi gayet guzel alır. bence kangren olmuş dönüp dolaşıp aynı yere gelicek bi ilişki sdece sadist bi mutluluk verir. bu hoşuna gidiyorsa bilemem. umarım guzel bir tercih yaparsın

Sana çok kötü davranmasa olurdu.. sakın dönme.. benzerlerini yaşarsın. Demek ki o şekil davranma cüretini gösterecek kadar seni "iyiniyetli beni affeder" görüyor. Erkek milleti işte, ne kadar verirsen daha fazlasını almaya bakar.. her konuda böyleler yaa Daha iyisini bulursun emin ol. Adam gibi adam olur inşallah. E

Evet saplantı gibi bir şey. Yokluğunda hayalimde şekillendirdiğim o var. Bir de varlığında hayalimdekiyle tamamen zıt karakter var. Ve esas ilginci ben gerçeğini değil hayalini sevdiğimin farkındayım. Ama bilincinde de olsam, bilinçaltım bu durumu kabul etmek istemiyor P

canim bence senınki artık zaaf olmus ne onla oluo ne de onsuz ama bence tekrar onu hayatına sokma kurdugun duzende devam et :) P

Aslında bir nevi bitirdim gibi bir şey. Evet ikinci denemede ağzımın payını aldım zaten. Ki istesem de geri dönemeyecek durumdayım. Hem çevreme karşı sürekli onu unuttuğuma dair tutumum yüzünden, de olmaz diyorum. geri dönersem millet arkamdan güçsüz ezik gibi düşünür ihtimalleri beni rahatsız ediyor. Bir de kincileştim yapılanları silemiyorum. Bu da ona yaklaşmama engel oluyor. Ama hepsine rağmen bazen kendimi, onunla hayaller kurarken buluyorum. Sonra yaptığımdan utanıp yine "asla, asla!" diyerek kendime geliyorum. Ama farkında olmadan kurduğum gelecek hayallerinden de onu çıkaramıyorum.