Bir veda bile etmeden gidenlere... Neydin sen!... Bir rüzgar mıydın da şöyle bir esip geçtin? Yapraklarını döküp dallarını kırdın içimdeki duygu çınarının! Yüreğime ebediyet arzusunun çekirdeğini bıraktın ; bedenim alev alev tutuştu böylece. Sonsuz hayat, az ötede dikili duran müşahhas bir varlık kadar yaklaştı ruhuma. Neydin sen!... Bir ışık demeti miydin de Rabbim bu demeti çok güzel yarattığı nadide bir kalıp içinde sundu bana. Bir aynamıydın ki, gözlerimi kaybettim içinde ve şimdi ne seni ne de kendimi görebiliyorum. Neden bir an pencerelerine varana değin açtın bana gönlünü? Sonra bir başka diliminde zamanın esrarlı bir havaya bürünerek kapılarını bile kapattın yüzüme. Yoksa mevcut değil miydin? Kuru bir ısırgan dalımı sarstı beni? Ebediyete yönelik sevgi ve hasrete susamış kalbim, aslında mevcut olmayan seni bu kuru ısırgan dalında hissedip de aşkamı geldi. Neydin sen!... Gökten avuçlarıma düşen bir damla su mu? Kalbimin yangını bütün hücrelerimi sarınca, buharlaşıp kayboldun. Sonu gelmez sandığım bir heyecan mıydın ki kendi ellerimle hazırladım sonunu. Yoksa bu gurbet gönlümle, yıkılmaz bir kule olarak mı algıladım seni ve sen bir kuş tüyü gibi uçup kayboldun gökyüzünde. Bir şiir miydin? İçimi doldurdun gizemli mısralarınla, intizarınla. Şimdi her mısra boşluğu asılıp kaldı yapayalnız. Bir masal mıydın? Kuşların geceleyin ruhuma anlattığı. Bir efsanemiydin çağlar ötesinden kopup gelen. Yoksa bulutların kulağıma fısıldadığı bir nağme miydin? Neydin sen!...