Zaten yalniz yasadigin bir ortamdan kalkip gideceksin neden zorlanasinki? Etrafin kalabalik olsaydi bu kalabaliktan gitmek belki ozaman zorlasirdi. Annen kanser gibi kotu bir hastaligi yenmis hersey gozunun onunde yasanmisken neyin korkusu, gucsuzlugu bu? Git programini bitir dikis tutturamazsan iste ozaman doner yeniden guzel bir duzen kurarsin simdiden umutsuz olma. Bircok seyi atlatmışsın bununda ustesinden gelirsin. G

35 yasinda yeniden baslamaya calisiyorum lanet sanssizligim var resmen kaziyorum 27 ne ki:) bol sans hersey guzel olacak

27de ne var ki Ben de 21de Türkiye düzenini bozup çektim gittim Italyaya Sonra başka sehir Sonra İngiltere Bakalım doktorada nereye tasinacagim Bence gayet heyecanlı ve güzel Hem geziyorum, farklı kültürler tanıyorum hem de bilim yapıyorum oh mis

Mesaj tekrari

Sen kanseri yenmiş bir annenin kızısın o yüzden pek inandırıcı gelmedi güçsüzüm, korkuyorum zırvalıkları.

Ayy 27 yaş mı kuzum, sana çok gelebilir ama daha çok küçüksün.

Üniversiteyi ailemden uzak bir şehide okudum, mezun olur olmaz o zaman ki sevgilimle evlendim. Çok kötü ve yıpratıcı bir deneyimdi benim için. Kısa sürede boşandım, ve ailemin desteği ile yepyeni bir şehre tek başıma taşındım. Toparlanarak ve iyileşerek ayaklarımın üzerinde durabilecek güce sahip olduğumda, bu şehirde 1 yılı devirmiştim. Ardından bir işe girdim. 1 yıl çalıştım, çok başarılı oldum, arkadaşlar edindim, burayı çok sevdim mutluyum düzene girdim artık iyiyim derken, annemin kanser olduğu haberini aldım. Yıkıldım. Yine zorluklar, korkular huzursuzluklar peşimi bırakmadı. Annemin 1 yıllık tedavisi boyunca hafta içleri çalışıp her haftasonu annemin yanına, ailemin bulunduğu şehre gittim geldim. Çok zorlandım, çok yoruldum.. Bu süreçte burada ki çevremden uzaklaştım, . Annemin tedavisi bitti, o iyileşti. Ve ben normal düzenime dönmeye çalıştım tekrar. Tekrar başarılı ve çalışkan biri olmaya ve yeni insanlar biriktirmeye çalıştım. Ama olmadı çoktan kopmuştum, bir türlü motive olamadım. Bu sefer ise Master yapmaya karar verdim. Önümüzdeki eylül İspanya'da bir master programına başlayacağım, ve hatta başarabilirsem hayatımın devamını orada geçirmek istiyorum. Ama çok korkuyorum. Yeterince güçlü hissetmiyorum kendimi. Burada da çok yalnızım çok çok yalnızım ama orada yine yalnız olursam, ya ayak uyduramazsam? Burada ki evimi kapatıp gideceğim, orada yapamaz dönmek istersem, ya da mecburen dönmem gerekirse tekrar ailemin yanına yerleşemem, onlar iç anadoluda, ben oradan çoktan koptum daha 18 yaşındayken hemde, yeni bir ev yeni bir şehir alternatifi ise; bilirsiniz bir yere adaptasyon süreci vardır güzeldir merak uyandırıcıdır ama yorucudurda bir o kadar. İşte ben kendimi yorulmuş hissediyorum. Geldiğiniz yerde insanlar doğduğundan beri oradadır tanıdıkları alıştıkları abileri ablaları arkadaşları ortamları vardır, sizinse tüm tanıdıklarınız dağılmış bir orda bir burda, bağlar sıkılaşmadan uzaklaşılmış birbirinden. Geleceğimi geçmişimi düşündükçe sürekli başım ağrıyor Korkuyorum, yine yeniden baştan başlamak için çok geç mi? I

Kalabalık bir ortamdan ayrılıp gitsen zor olurdu ancak zaten burada da yalnızmışsın oraya gittiğinde birşey değişmiş olmayacak. Bunun dışında süper bir fırsat, tereddüt etme. Yepyeni bir ülke, hem kariyerine katkı sağlayacak hem de yeni ve çeşitli insanlarla tanışacaksın, gezeceksin, eğleneceksin, yeni yerler göreceksin. Yalnızlıktan korkma, geçde kalmış değilsin sadece çok düşünme yeter. G

Hayatinin her döneminde insan yeni bir hayat kurmak zorunda kalabilir.27 yaş avantajlı bir yaş..36 yaşındayim 0dan başlayıp iş hayatına geri dönmeye çalışıyorum. umut olmazsa hayat olur mu

Hiç de geç değil ama biraz daha beklersen geç olabilir bence tadını çıkar dil öğrenmek kendini geliştirmek gezmek bunlar güzel şeyler A

Tek basina yasayan ve ispanyada master dusunen biri mi yazmis bunları? Arkadasim sen gucsuzsen ben ne oluyorum acaba. Gayet de güçlüsün ve altindan kolaylikla kalkarsin.

27 yaşında olsam dağları deviririm, düzen kurmak bir şey değil Gençlik çok büyük avantaj, ben o düzenleri en az 10 kere bozup yeniden kurdum 9 yıl annemin hastalığının ve ölümünün ardından asla toparlanamam dedim ama ondan sonra 3 kez düzen değiştirdim. İnan bana senin yaşlarında insan çok güçlü oluyor, kendini bırakma asla, çalışmaktan kendini geliştirmekten vazgeçme yeter. Yaşadığın yer, insanlarla bağlar o kadar da mühim değil, sen iyi olursan herkes iyi, yoluna devam et ve kendini sıkıntıya sokma, hem tebdil-i mekan iyidir, bol şans dilerim

:) İstemsiz güldüm.. Sen neleri neleri yenmişsin, yine de hayal kurup, yeni başlangıç planlayacak kadar güçlüsün. Ne korkması?