Bendede hatalar olduğunu düşünüyorum evet. Biraz vefasız davranmış olabilirim hiç arayıp sormayarak. Ama mesela ben üniversitedeyken benimde bitiren, giden bir arkadaşım vardı. Aramıştim onu sürekli. Hep haberlerini öğrenmek istiyordum. İse başladınmı, ailen nasıllar vs. o beni aramasada ben arıyordum. İlgili davranıyordun sürekli. Sonra ikimizde iletişimimizi devam ettirdik. . Karşılıklı olabilir aslında bu tür şeyler. Öbür türlü bir ego olabiliyor. İlişkiler tamamen kopuyor. Ama artık en azından ara ara mesajlar atmalıyım bir insanla yollarımız kesiştikten sonra diye düşünüyorun

anı yaşayıp bitti. bence gönül koymayın. şahırde karşaılaştığınız zaman aynı samımıyetle hal hatır sorulur bır kahve içilir bence. çünkü herkesin hayatınde ne olup bitiyor dertlerini bilemiyoruz. şu an sen bu konuya odaklandığın için seni sıkıyor. hayatına başka biileri gelse o andayken bu konular aklına bile gelmez.

İlk onların aramasını beklemeniz hatanız. Şehirden giden sizsiniz diye aranması gereken siz olmuyorsunuz. Her şeyi görgü kuralı olarak düşünüyorsunuz ama bir de hayatın gerçekleri var. Onlar hala aynı şehirde oldukları için beraberler ve arkadaşlık ihtiyaçlarını birbiriyle karşılıyorlar. Bu yüzden arkadaş grubundan bir kişinin eksilmesi onlar için ekstrem bir durum değil. Arkadaş gurubundan kopan siz olduğunuz için onlarla samimiyeti sürdürmek için aslında ekstra çaba sarfetmeniz gerekirdi. Ancak aksine bir de onlardan adım beklemişsiniz.

Anladım. Teşekkürler

Aslinda anlattıklarınızda sizinle ilgili kötü birsey hissetmedim. Arkadaşlıklar zamanla böyle sonuçlanabilir. O kişilere takılıp kalmayın derim. Yeni insanlar taniyacaksiniz yeni ortamlariniz olacak. Ama iki tane etken var bence. Biri yaş gittikçe daha zor arkadaşlık dostluk kurulur. İkincisi de pandemi sureci hepimizin sosyal becerilerine ket vurdu. Yani kendinize yüklenmek yerine elinizden gelen çabayı sarfedip yeni insanlara ufak ufak fırsat tanıyın derim. İnsanlardan da bu dönemde çok yüksek beklentiye girmeyin. Gerçekten insanlar nasıl sosyalleseceklerini unutmuş gibiler

İnsanlarla dostluk kuramama, arkadaşlığını devam ettirememe gibi sosyal bir sorunum var. Size kisiliğimden bahsedicem. Hatalarımı söylermisiniz? Yada bu sorunu çözebilmek için bana neler tavsiye edersiniz? Siz dostluklarınızi nasıl kurarsınız? Ben küçüklüğümden beri çekingen, özgüvensiz bir kızdım. Hatta kendimde sosyal fobi olduğunu düşünüyorum. Yanlız toplumlarla, grupça takılmayı çok değilde kendime bir yada iki arkadaş bulup onlarla samimi olabilen bir insandım. Mesela şehir dışında tanıştığım çok kisiler oldu. Kısa sürede samimi olduk. Beraber buluşurduk. Gülüp eğlenirdik. Birbirimize kanka derdik. Girgır makaraydık sürekli. İyi vakit gecirirdik. Evlerimize gidip gelirdik. Beni çok sevdiklerini söylerlerdi. Sonra o şehirden ayrıldım üniversitem bitti. Onlar hala devam ediyorlardı ünide.. Ben o kisilerin beni aramasını naptın ne ettin işe başladınmı tarzında hal hatır sormalarinı bekledim. Çünkü üniversitesi biten, giden, iş hayatına atılacak olan bendim, olaylar bendeydi yani. Yanlız o beraber güldüğümüz, sürekli birbirimizin evine gidip gelip çay fasılları yaptığımız o arkadaşlarım beni aramadılar. Ben bunu biraz gurur yaptım acıkçası. Insan hiçmi düşünmez, merak etmez. Okadar samimiydik. Birbirimize dertlerimizi, özel hayatımızı anlatırdık sürekli. Ve birbirimize menfaatimizde yoktu. Kendimi onlar için değersizmisim gibi hissettim. Yada onlarda benden bekledi. Bu şekilde bende aramayınca onlarda aramadı ve o arkadaşlığımiz bitti. Daha bunun gibi başka örnekleride oldu. Beni cok seven sürekli çok tatlısın çok iyi bir kızsın seni çok seviyoruz diyen o arkadaslarım yine yollarımız ayrılinca aramamaya başladılar. Şuana kadar çok az bir yada iki arkadaşım aradı sordu bende arıyordum öyle olunca. Ben bir insanı sevdimmi o kisiyle iliskimin sürekli devam etmesini istiyorum. Bazı insanlar var diyorlar bu benim ilkokul arkadaşim yok lise arkadasim adam 35 yasına gelmis hala arkadasligini devam ettiriyor. Ben niye oyle olamiyorum. Birde bazen aramaya çekindigimde oluyor. Inanın şuanda bir tane bile dostum yok. Ara ara görüstugum kisiler var sadece ama aman aman samimi degiliz. Bu arada asla kalp kıran, egolu, bencil, kıskanç bir insan değilim. Insanları kırmamak için özenle secerim kelimeleri. Buna rağmen neden böyle yanlızım. Napmam gerekiyor? Şehir dışinda ailemden uzaktayken daha sosyaldim. Her akşam bir arkadasimla bulusurdum. Eve geldim yine kabuguma cekildim. Şimdi işe basladim. Zaten hic vaktim yok artık. Pazar bir tatil. Onuda ailemle geciriyorum. Bu arada bazı arkadaşlarim bana sey diyor. Hep programlarini ailenle yapıyorsum ara ara arkadaslarinlada takıl gez toz tarzinda. Napmam lazım? Z