Bu Konuda yazacak o kadar çok şeyim var ki nereden başlayacağımı bilmiyorum Bir çok kişi biliyor konularımı, annem 62 yaşında ve Temmuz ayında beyin kanaması geçirdi.. 5 aylık hastane sürecinden sonra yanımda şu an. Sağ tarafı felçli, yürüyemiyor, konuşma merkezi hasarlı, kendini çok iyi ifade edemiyor.. Bu olay olduğunda 4 aylık hamileydim ikizlere.. ekim ayında doğum yaptım, hiç bir şeyin keyfini süremedim ne hamileliğim ne doğum sonrası.. annem 1 aralıktan beri yanımda, ikiz bebeklerim, 2,5 yaşında bir kızım ve 62 yaşında artık annem olmayan bir bebeğim daha var... Seni o kadar iyi anlıyorum ki.. benimde her günüm ağlamak ile geçiyor hiç bir şeye yetemiyorum hepsi bana muhtaç. Annem de çocuk gibi olmuş, tutturduğunu tutturuyor, anlamıyor, ağlıyor.. 2,5 yaşındaki kızımdan hiç bir farkı yok annemde de kanamaya bağlı demans başladı ve o da 1 saat bile uyumuyor geceleri... Bütün gün ayaktayım ne gece ne gündüz 2 saat uyumuyorum.. bebekler bir yandan ağlıyor, kızım bişry istiyor, annem başka bir şey istiyor.. aklımı oynatacak gibi oluyorum. Sana ne akıl verebilirim bilmiyorum ama evet bu da bir imtihan, Allah inşallah sonumuzu hayır etsin. Kendine dikkat etmeye çalış, kardeşlerinin evli olması bütün yükün sen tarafından taşınması gerektiği anlamına gelmiyor. Ailede başka büyük varsa oturup ortak bir karar verin.. Allah yardımcın olsun

Bu düşüncen doğru değil Annen sana baktığında sen bir bebektin. Her geçen gün annenden bağımsızlaşan, gelişen, öğrenen bir bebek. Ama yetişkin bir hasta bakımı bununla eş tutulamaz. 5 kiloluk bir bebeğin bakımını karşılamak ile 65 kilo bir yetişkinin ihtiyaçlarını fizyolojik olarak gidermek bile denk olmayan işler. Anneme de baktım, çocuğuma da şu an bakıyorum annemin bakımı kat be kat zordu. Yani ben yorulmamalıyım, ben nasıl böyle düşünürüm gibi kendine acımasız düşünceler içinde olmamalısın. Bir süre sonra tükenirsin ve ruh sağlığın da bozulur. Annen bakıcı istemiyordur ona da tamam en azından evin işleri vs için sana destek olacak birini ayarlamanızı öneririm. Annenle gerekirse karşılaştırma bile. Gerçekten her şeye yetişemezsin, yetişmek için bir çabaya da girmemelisin bence. Sonra senin de iyileşmen çok zor ve sancılı olur...

Kard3şlerin çakallık yapıyor Gerekirse ortalığı ayağa kaldır Haftada 2 gün gelseler 2 gün rahat eder uyursun

Allah yardımcınız olsun. Annenize şifa size sabırlar verin inşallah T

Çok geçmiş olsun. Rabbim yardımcınız olsun inşallah. Sizin bir de bebekleriniz varmış. Allah sağlıklı ve hayırlı ömürler versin ikinize de. Bu tür sıkıntılarda aynı yerden imtihan olan insanlar birbirini daha iyi anlıyor. Sizin için de dua edeceğim.. Allah annenize tez zamanda kalıcı şifa nasip eylesin. Kalbinize ferahlık versin

Allah yardımcınız olsun annenize şifa size de tez vakitte yardım etsın ınsallah. Kardeslerinizle oturup konusmanız olmadı bakıcı ıcın diretmeniz gerekiyor. Sadece sizin annenize bakmakla yukumlu olmanız demek, kardeslerinizin annenize karsı gorevlerını yapmamaları demek. Acıkcası evli olmak kendılerının tercihi. Yapamıyorlar diye birşey yok. benibosver Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Allah yardımcın olsun. gerçekten zor bir süreç. seni az da olsa anlayabiliyorum. Benim de babam beyin kanaması geçirdi 3 ay önce. epilepsi başladı. yanında mutlaka biri olmalı. yalnız bırakamıyoruz. 3 kardeşiz ve evliyiz. büyük ablam izmir'de olduğu için gelemiyor. ben ve diğer ablam dönüşümlü kalıp anneme destek oluyorduk. Şimdi annem kalpten büyük bir ameliyat geçirdi ve o da bakıma muhtaç. yine yanlarında kalıyoruz ve inan ben de hayattan bezmiş bir şekilde dolanıyorum. insanın gerçekten psikolojisi alt üst oluyor. bu bir sınav. sabırla bu sınavı geçmek gerekiyor ama maalesef insanın bazen tahammülü kalmıyor Evliler gelemiyorlar diyorsun ya biz de evliyiz ama gidip kalabiliyoruz. öyle bir şey yok. sana destek olmaları gerekiyor. Gece uykusuz kalmaları çok iyi biliyorum. sizin de uyumaya dinlenmeye ihtiyacınız var. vücut buna dayanmaz. kardeşlerinin mutlaka gelmesi lazım. Allahım acil şifalar versin. Bu sınavı sabırla atlatmanızı diliyorum

çok çok üzüldüm allah yar ve yardımcın olsun güzel kızım

Aynı süreci babamda yaşadım. 2 ay önce vefat etti. Vefat edince yaşadığın acı katmerleniyor ama aynı zamanda tarif edemediğin bir hafifleme duygusu oluyor çünkü yıllardır en çok korktuğun şey gerçekleşiyor olabileceklerin en kötüsü oluyor. Onun artık acı çekmediğini, onu kaybetme korkusu ile yaşayacağın bir güne uyanmamak, her daim yüreğin ağzında o korkuyla yaşamamak bir nebze hafifletiyor ama onu birdaha göremeyeceğini hele ki şuan üstüne kar yağdığını bilmek okadar canını acıtıyor ki

Boyle düşünmeyin. Anneler çocuklarına bakmak için varlar, çocuklar annelerine bakmak için değil. Siz elinizden gelenin en iyisini yapıyorsunuz. Farklı şekilde düşünüp kendinizi başka bir yükün altına daha sokmayın. Allah güç versin sizlere.

Teşekkür ederim... Bakıcı işini bir ara denedik mecburen ama durmadılar maalesef. Zaten annem de yabancı biri yanında olunca ekstra agresif oluyor, evlatlarımı istiyorum diyor zaten Zor dönemlerden geçtim, şu an tek değilim ama ne uyku uyuyabiliyorum ağlamaktan ne de kafamı başka bir yere verebiliyorum.. tek olup yorgunluktan çaresiz kaldığım zamanlar öfke patlamaları yaşıyordum şimdi de düşünüp pişmanlık duyuyorum. Bazen ölsem de kurtulsam bu acıdan dediğim oluyor. Annemi çok seviyorum...

Herkese merhaba arkadaşlar. Nereden başlasam bilemiyorum. Kendimi çok uzun bir suredir bitkin, takatsiz, çaresiz hissediyorum ve ciddi anlamda her günüm ağlamakla geçiyor Benim uzuntum annem maalesef. Kendisi elli dokuz yasında ve uc bucuk yıl once ca son evre teshisi kondu. bir seneye yakın zamandır yataga bagımlı durumda. Bu surec gittikce zorlasan bir surec olmustu bizim için ama son bir senede hastalıgın yanında demans benzeri bi durumu var. Uyumuyor, surekli huzursuz veya bagırıyor, mantıksız şeyleri tekrar tekrar söyleyip veya isteyip duruyor. Doktorlar agır tedavilere bagladıkları icin doğrudan bu teshisi koyamadılar ama antidepresan/uyku ilaçlarının hepsini rutine eklediler denedik sonuç vermedi. Ben yirmi iki yasındayım ve her yalnız kaldığımda onun eski halini hatırlayıp aglıyorum Ayrıca öyle bir hal aldı ki ne uyku uyuyabiliyorum ne temel ihtiyacımı karsılayabiliyorum artık. Bu nedenle de uykusuzlugumun zirve yaptıgı zamanlarda sinirlenebiliyorum bagırabiliyorum ben de gercekten kendimi çok kötü hissediyorum, eger bu bir imtihansa sonuna kadar kaybediyorum sanırım diye düşünüp ona da çok aglıyorum. Genel olarak böyle degilim ama ara sıra gercekten sanki baska biri çıkacak içimden bastırmasam of ne yapacagım arkadaşlar... oyle uzuluyorum ve korkuyorum ki onu kaybetmekten. Bu arada bakıcılar kendisinin agresifliginden dolayı durmadı veya bakmak istemediler çok denedik. Diger kardeslerim evli zaten evde yasayan bir benim. psikolojik destek alamıyorum zamansızlıktan, ilac desteğini de benden baska idare edecek kimse yok diye almaktan korkuyorum acıkcası hep uyanık olamam diye. Öyle bir haldeyim ki kendi iç sesimden başka kimseyle konuşamıyorum, arkadaslarım ararsa bile mesajla ancak dönebiliyorum. Gelecege dair hiçbir iyi şey düşünemiyorum zaten yükümün hafiflemesi annemi kaybetmekle olacaksa bu daha da ağır bir yük olur benim için korkusuyla hayal bile kurmuyorum artık. Çok üzgünüm, bu çaresizlik hissiyle baş edemiyorum, daha önce bu tür bir durum yaşayan var mı? Üstesinden gelmek mümkün mü?

Doğru çok haklısınız. Benim de sürekli kendime kızdığım şey bu düşünceden kaynaklanıyor maalesef, ben annemin bana baktığı gibi bakamadım ona diye yaşarken ölüyorum... hiçbir şekilde zor gelmemesi lazım onun bize zamanında verdiği emeğin yanında. Elimden geleni yapıyorum onu çok seviyorum ama insan gücünün kaldıramayacağı bir yükle aniden karşılaşınca gerçekten çaresiz kalıyormuş insan. En kötüsü de onsuzluk ihtimalinin yanında bunların hiçbir değeri yok aslında güçlü durmakta zorlanıyorum yine de deniyorum çok teşekkür ederim

Öncelikle çok zor bir süreç yaşamayan kesinlikle bilemez. Aynı yollardan geçtiğim için sizi çok iyi anlıyorum bende böyle sürekli ağlıyordum. Bakıcı denemişsiniz ama en azından gündüz 2-3 saat de olsa yardıma ihtiyacınız var ya da evli olan kardeşleriniz hiç olmazsa gece gelip sizin de uyumanızı sağlamalı. bu süreçte sakin kalmak ve sabretmek çok zor ama hayatta her şey gibi bu da başlayıp bitiyor. Antidepresandan ziyade düzenli terapi alabilseniz keşke ve kardeşleriniz de mutlaka sizi dinlendirmeli.

Bence sabırla devam edebilmek için vakit ayırın. Bu arada biz hastamızı 3nyil önce kaybettik maalesef S Spizella

Çok küçüksün canım benim, bu acıyı ve bakımı tek başına kaldıramazsın. Mutlaka ama mutlaka bir bakıcı ile anlaşıp kalmasını sağlayın. Bu şekilde devam ederse sende hasta olup hiç bir şey yapamaz hale gelebilirsin ALLAH korusun o zaman durum daha da zorlaşır. Rabbim yar ve yardımcın olsun.. İmtihanı kaybettim diye düşünme, hepimiz insanız ve zaten hayat zor, üstelik şu küçücük yaşında çok büyük bir acı ile baş etmek zorundasın ve zaman zaman sinirlerinin yıpranması normal bunun içinde kendine yüklenme.. Ailenin seni bu şekilde yalnız bırakmaması lazım, lütfen onlardan destek istemekten çekinme..

Allah yardımcınız olsun öyle hepsi evli falan filan yok tek sizin ebeveyniniz değil anneniz onlarda gün içerisinde bikaç saat olsun gelip ilgilenmeleri lazım Allah korusun gecinden versin vefattan sonra miras bölmeye koşacaklar ama bunları neden yazıyorum gözünüzü açın diye arayın yardım isteyin diretin size de yazık

Çok geçmiş olsun canım allah yardımcın olsun.. ilaç desteği alabilirsin ilaçlar uyutmuyor sadece sakinlik verir ağlama krizlerin gider.. çok zor bir durum ilaçsız atlatman da zor olur.. anne sonuçta herşey gözlerinin önünde oluyor.. çok çok geçmiş olsunn

allah sana kolaylık versin demek yeterli değil. kendini kesinlikle suçlama bu süreçte, kimsenin kolaylıkla kaldırabileceği bir şey değil ağır hastaya bakmak.. kardeşlerinin evli olmaları onların da annesi olduğu gerçeğini değiştirmez. en azından haftada 3-4 gün gündüz dönüşümlü gelip baksalar sen günlük işlerini halledersin. bi psikolog desteği alırsın. mecburi hizmetlerini görürsün. önce insanlıkla söyle olmuyorsa bas git bir gün bulamasınlar seni bak bakalım paşa paşa nasıl geliyorlar. sen akıl ve beden sağlığını koruyamazsan annene de faydalı olamazsın..

Rabbim kolaylık versin tek başına baş etmen çok çok zor, küçücüksün, kardeşlerin yükünü hafifletmeli, acil şifalar kolaylıklar diliyorum.

Biz 17 yasindayken tteyzem de beyin kanamasi gecirip boyle olmustu. Hanim hanimcik asil teyzem gitmis yerine cikolata kola diye aglayan geceleri bandajini sokmeye calisan kaplan gucunde bi kadin gelmisti. Az daha toparladiginda beni zehirleyecek diye kendi kizinin uzerine oturup avuc avuc ilaclari ona icirmeye calisan kendinden resmen haberdar olmayan bi anne olmustu. O zaman cocuklar hem kucuk hem bekardi ilk zor zamanlarda 3 ay kadar donusumlu herkes bakti ama hetkes yavas yavas kendi mesgalesine dalinca 2 bucuk yil kadar da kuzenim bakti. Sonunda teyzem vefat etti cok uzulduler ama derin de bi oh cektiler. Babalari zaten yokti annesiz de kaldilar ama biz bildik ki o evde hergun hepsinin olmesindense teyzemin olmesi daha iyiydi. Allah size de sabir versin annenizi de hangisi hayirliysa o sekilde kurtarsin insallah

Kolon ca ile o süreci 9 yıl yaşadım, tarifi yok, anlatması imkansız. Ne yap et psikolojik destek mutlaka al, sonrasında kalan izler çok ağır oluyor çünkü. Rabbim kolaylıklar versin

Çok geçmiş olsun Allah yardımcınız olsun hani derler ya anne baba bebekken evladini yikar sevinir öper koklar yaslaninca anneyi babayi yikamak evlatlarinin canini yakar ağlar üzülür onun gibi bi durumunuz var bence siz cok şanslısınız üzülmeyin bir anneniz var sizi büyütmüş bakmış bence sizde annenize destek olmaya yaninda olmaya daha azimli güçlü bir şekilde devam edin ayakta daha dik durmaya çalışın ki siz guclenince annenizde sizden destek alır güçlenir inşallah doktorlara götürün proflara götürün Allah dermansız dert vermesin Rabbim her derdin devasini vermiş kardeşlerinizden de bu konuda destek isteyin durumunuzu anlatin yardim etmelerini talep edin bu şekilde daha iyi atlatirsiniz herşeyi umarım anneniz iyileşir cok geçmiş olsun

Çok zor şeyler bunlar annem de yatağa bağımlıydı ancak dünyanın en mülayim hastası falandı herhalde. Yine de ben çok çok yıpranmıştım. Hastaya bakan kişi hasta kadar kötü oluyor bence. Bakım için yardım almanız şart. En azından evin işi yemek temizlik vs gibi sizi yoracak diğer işler için. Günde 2 saat dışarı çıkabilmeniz bile iyi gelir. Malesef insanlar bunu kınayabilirler ama bu tür iyileşme ihtimali de olmayan yatağa bağımlı hastalar kaybedildiğinde yakınları özlemle beraber büyük bir rahatlama da hissediyorlar. Bu normal bir durum. Çok geçmiş olsun.

Çok geçmişler olsun süreç zor kolay değil sende zorlanıyorsun çok iyi anlıyorum güzel evladım. Noisy Girl

Çok geçmiş olsun. Bir ara bakım için yardımcı denedik ama dayanamadılar. Zaten annem onlara bir kat daha agresif davrandı, bizler olunca yine daha az bağırıyor. Dışarı çıkmayı düşünmedim bile inanın. Evet, içerde olmak beni farketmeden yıprattı belki de ama tek isteğim uyku ve bir iki saat yemek yapabilmekti . Rahatlama konusunda da haklılık payınız vardır elbet ama ben bunu gerçekten hiç aklımdan geçiremem Başkalarından duyunca da beynimden vurulmuşa dönüyorum. Çünkü nefesi bile yetiyor bazen, dünyadaki en sevdiğim ve tek güvendiğim insan o... canım annem Melek0661 Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Bütün cocuklarin destek olması lazım hasta yakını olmak zaten zor. Benim bir arkadaşımin annesi babası hastaydi ve hep ona yuklemisler diğerleri hep kaçmış. Bu anne baba bir kişinin ebeveyni degil ki. Nasıl vicdansızlik anlamiyorum. Mesela benim babam bypass oldu ve uzun süre hastanede kaldi. İnanın gece uykusuzluğu aşırı zor. Üç kiziz ucumuzde dönüşümlü baktik.

Ben biliyorum bu durumu. Senin tek basina bakman kesinlikle mümkün değil tatlım. Yardim alman gerekiyor, senin durumun da iyiye gitmiyor nasil bakıcalsın annene? kardeslerinden yardim alman gerekiyor, kendine zaman ayırman ruhunu bedenini dinlendirmen gerekiyor. Insanlar birbirlerini kardesi de olsa kolayca harcayabiliyorlar kendini düşün. Annene bakmayan sana bisey olsa sana da bakmaz. Bakıcıyi yatılı ya da tum gün değil de günde saatlik flan bulabiliyosaniz o da rahatlatır Allah yardımcın olsun canım

Cok uzuldum size. Kardesleriniz ile mutlaka konusun size yardimci olmalari konusunda. Annenizin agrilari mutlaka cokdur. Belki ilac dozu yeterli degil, belkide hastaligi ilerledigi icin huzursuz ve bagiriyor. Cok bilindik bir durum bu. Fakat 24saat bu durum ile karsi karsiya olmak cok zor. Doktor ile tekrar gorusup ilaclari hakkinda konusun.

Evli kardesler halinizi görmuyorlar mı?İnsafsızlarmis gercekten. Allah yardimciniz olsun. İşiniz hic kolay degil. Yaşıniz cok genc. Gündüz hic olmazsa biri yardimci olsa

Allah size sabır annenize şifa versin. Ama anneniz yarın gözünü kapatınca o kardeşleriniz "ben evliyim ama" deyip mirastan vazgeçip size bırakacaklar mı? öyle uyanıklık yapmasınlar. siz daha çoookk gençsiniz. bir bakımevi düşündünüz mü eğer bakıcılar durmuyorsa? siz de bu yaşlarınızı bu psikolojiyle evin içinde geçirmemelisiniz