Ay annemde bana buzdolabı der. Çok şükür eşimde buzdolabı da çatışma yaşamıyoruz.

evet bir gün bu telaşlar bitecek çocuklar evden gidecek yanlız kalacağız ve bugün biz anne babamıza nasıl davrandıysak bizim çocuklarda bize karşı aynı şekilde davranacak

Ya annenizin dedikleri normal olabilir mi? En son kendinizi düşünün o zaman, nasıl mutlu olduğunuz değil, hal hatır sorup milletin gönlünü hoş etmek daha önemli olsun... Kim olsa ara, gel, ara, gel baskısını sürekli duysa, yapacağı varsa da yapmaz, boğulur. Hoş değil koca insanlara sürekli ne yapması gerektiğini söylemek. Nasıl çözülür bilmiyorum ama yapmak zorunda değilsiniz. Yapmayın da...

Konu sahibi İnan aynı şeyleri bana da söylüyorlar. Koca bir sulalenin ilk geliniyim. Her akraba ziyaretinde neden gelmiyorsun, aramiyorsun., sormuyorsun diyorlar. Bende her seferinde bıkmadan, usanmadan geldim ya iste diyorum. Ayrica tatlı tatlı izah ediyorum. Bakin üç çocukla anca diye. Bosver ne sen üzül ne de onlar kırılsın. He he de geç, kendi dogru bildiğini yap

Bende kv gile kp hasta olduğu için hemen hemen hergün gittim bir gün gitmesem bugün niye gelmedin diye kv telefonda bagırıyor eltim 15 gün gitmiyor ona ses soluk yok tabi bende kp iyileştiği için hafta da iki üç gün gidiyorum artık fazla gidip gelmek asla doğru değil herzaman aramak da oyle bir günde onlar bana gelsin onlar beni sorsun değil mi kim olursa olsun arada bir hatır soracaksın arada bir gelip gideceksin ki hatrın sayılsın diğer türlü cantada kekliksin değerin yok

Tam buhran anıma denk geliyor, kalp kırıyorum bu sefer. Bide gerçekten ikili ilişkilerim hep zedeleniyor. Ben bencil olduklarını düşünüyorum, onlar vefasız olduğumu düşünüyor. Böyle böyle aile bağlarımda kopuyor. Ki çok seviyorum hepsinide.

Anneler ne kadar aynı, çocukları ne kadar aykırı :) artık yalnız kalırsak buluşuruz huzurevlerinde sizinle. Ne yapalım. İnanmadığım bu ilişkiler zaten yaşlanınca da yanımda olmayacak.

Ben en son lisede çok kalabalık bi arkadaş grubuna sahiptim. Sonra büyük bi bölümünden kocamaaan bi kazık yedim. Birkaç farklı üniversitede okudum, geçişler yaptım. Hiçbirisinde tutturamadım o samimi ilişkiyi. Akrabalar zaten değişmez. E mecburen kabuğumdayım. Keşke şartları olmadan sevebilse insanlar.

Zaten kimseye istemediği bir şeyi yaptıramazsın birilerini ararım konuşmak istediğim için değil ama aramaz sormaz arkadan laf olmasın diye değil tlfndan zevk almıyorum yüzyüze görüşmek konuşmak daha samimi güzel hergün konuşmuyumki bir araya geldiğim zaman konuşup muhabbet edeceğim bir şeyler olsun aramak görev haline gelmiş artık

Anneniz kvme benziyor büyüzden ona tahammül edemiyorum :) Neden görev gibi insanları arayacaksınız? Maaşa mı bağlıycaklar hal hatır sorunca konuşucak bişeyiniz yok aramıyosunuz Herhafta gitmeyin birazda onlar gelsin

bende aramıyorum. banada dıyen çok oluyor 'haklısınız' dıyorum fazla söze yol açmıyorum. G greengirll

Offf aynı dert bende de var bi bitmediler zorla oldugu için görev gibi geliyor bana da telefonu kapayınca bir oh cekiyorum bugünde görev tamam diye

Boyle durumlarda en iyi kaçış şekli he he deyip geçmekte Toplumdan çok fazla izole yaşamda iyimidir bilemedim şimdi

Bende isterdim o yıllara gitmeyi bu kadar kötülük yoktu herşeyin tadı vardı şimdi hiçbir şeyden zevk alamıyoruz

Annem biliyor elbette, her seferinde anlatıyorum. Ama değerlerim onun için pek önemli değil. Aç çocuğa televizyonu, kendine vakit yarat ve milleti ara düşüncesinde. E zaten çocuğun sabır gösterdiği vakitte annem arıyor beni. 10-15 dakika konuşuyor, akşama bi daha.

Galiba sorun "koca insan" olarak görülememekte. Bu "sen benim çocuğumsun. 50 yaşınada gelsen öylesin" meselesi hep bi akıl vermeye yönlendiriyor aileleri. Terslesem her uymayan konuda, üzülüyorum, yaşlanıyorlar. Böylede ben kendimi sorguluyorum.

Anne babalarımız 60 yaşından küçükler. Yaşlı değiller yani, baya baya dinçler. Ama bu torun sevdası ne yaman sevdaymış arkadaş. "Yeleğini giydi mi, suyunu içti mi, terler üstünü değiştirdin mi, çorbasına kemik suyu koydun mu" Arayınca da görüşünce de paso bunları konuşuyoruz. 3 yaşına yaklaştı çocuk. Her türlü refleksi edindim. Anneliğimi her türlü faydalı faydasız bilgiyle donattım. Hala bize nasılsım denmeden çocuğun ciğerine kadar soruluyor.

Senin zamanin yokmus benim bir dunya zamanim var ama kimseyi duzenli olarak aramiyorum kimse de sitem etmiyor cunku huyumu biliyorlar. Annem benim aramami beklemez hep kendi arar. Gorusmek isteyenler ariyor. Ustelik her hafta ziyaret olayimiz yoktur bizim esimle.

Ben egoist bir insanim. Her işim bittikten sonra ararim sorarim. Her iş derken yani ojem bile benim icin daha önemlidir.

Oldu... Zaman artık 24 saat gibi değil zaten Bi bakiyosun sabah bi bakiyosun akşam. Herkesin apayrı sorunları var. Valla annemde öyleydi Kandil ara bayram ara yok biri askere gitcekmiş ara. Artık bıktı söylemiyo :) Ona gore ben gerçekten buzdolabiyim

Sizi çok iyi anlıyorum... Ben bir ara o kadar bunaldım ki annemle babamla aylarca küstüm düşün delirecek noktaya gelmiştim. Bırakın beni eşin niye aramadı, bizi arabayla gezdirsin şu bu... Adam deli gibi yoğundu o sıralar, bırakın ailemi benimle bir şey yapamıyor. Anlatamadım anlatamadıkça sinirlendim... Garip garip beklentileri var bizimkilerin mesela geçen diyor ki annem "x ilçesinden eşin bana pirinç alsın" eşim tam tersi bir ilçede çalışıyor, ve her yer orda üretilen pirinçler satan dükkan dolu. Ne alaka yani? Babam eşin beni x markete götürsün arabayla der, yahu siz bunları istedikçe kv kp iyice benden beklentiye girmeyecek mi? Kendi ailemi zaptedemiyorum bazen... Aylarca benim için çok önemli olan bir sınava çalıştım, eşimle bir yere bile gidemedik, annem aylar boyu kızım bana gelmiyor diye herkese beni şikayet etmiş... H honey bunch Guru Anneler

bence hiç değilsin, annen senin yetişkin olduğunun farkında değil sanırım hala bu yaşta anneanneni ara denir mi yahu bence nasıl huzurluysan öyle yaşa, onu bunu şunu eğleyeyim, gönlünü edeyim derken ömür geçip gidiyor valla kaç yaşındasın bilmiyorum ama zaten 40 lı yaşlar gelince oturup sorgulamıyor bile insan . push ; MissCherryBlossom

Benim içinde görüştüğün zaman vakti keyifli geçirmek önemli. Gayet güzel konuşur, sohbet ederim geçirdiğimiz her vakitte. Ama telefon gereksiz geliyor, ondan kitliyor insanı heralde. Yok ya, kim ne derse desin zorla olmuyor. Çok yakın akrabalar dışında bu sitem edenlerle hiç görüşmeyerek huzur sağlanıyor. Yakın akrabalarada bunu kabul ettirmek gerekiyor.

Ben genel olarak fazla iç içe olmayı sevmiyorum. İnsanlarla değil sorunum. Karakterim bu. Annemde bu anlamıştır diye düşünüyorum. Ama değiştirmek istiyor. Bende bi insanı olduğu gibi kabul etmenin neyi bu kadar zor anlayamıyorum. Bi yandan da bu kadar insan şikayetçiyse yine de kendimi zorlayıp arasam mı diyorum. E bununda bi devamlılığı yok. Böyle stres içinde yaşayıp gidiyorum.

çocuk yetiştirmeyle alakalı değil bugün sen anneni aramak istemiyorsan sende oyala geldin mi yalnız kaldığında tlfn bekleyeceksin belki ha ben kendim farklımıyım hayır hergün annemi aramak görevhaline gelmiş gibi ben aramasam o arar ne konuşuyoz hep aynı sadece çocuklar birde akrabalarla ilgili bir şey varsa o kadar uzatmak istemiyorum sadece nasılsın iyi misin iyiyim o kadar gerisi sıkıcı

Valla ailemi haftada bir ararım sorun olduğundan değil telefonda konusmayi sevmem her hafta eşim gelir babamı ara anamı ara halamı ara derse zorla ararım yoksa aklıma gelmez. Arkadaslarimla gezme zevkim uymaz AVM kafe hazzetmem dışarı da ihtiyaç mecburiyet için çıkarım. Eşim arada ona da laf sokar ev seviyorum ben ya napim 5 gün evi akşam yatmaya kullanıyoruz evimi özlüyorum. Herkes diğerleri kadar aktif sosyal olacak diye birşey yok. Yasadiginiz yer de anlattiginiz kadarıyla huzur yüklü bir ortam

Ya zaten koşturmacayla geçen bi hayatımız var, 2 gün önce görüştüğüm ananemi neden aramıyorsun diye sitemlenince annem çemkirdim valla artık. Bende istemiyorum telefonla konuşmak vs falan, haklılar belki ama ne yapayım görev gibi arayıp 2 dk konuşup kapatınca ne kadar mutlu olacaklar sanki?

Ben yazsam bu kdr olur. Kendi annem başta olmak üzere kvalidem akrabalarim hatta bazen arkadaşlarim herkes ama herkes niyeyse benden aranmayi bekluyor ve sitem ediyor. Bense kendi annem disinda kimseyle uzun uzun tel sohbeti yapamam. Konuşacak sey zor bulurum. Hele ki kvalidem bu konuda benden beter. Nasilsin iyiyim sen nasilsin ben de iyiyim ve sonrasi uzuuun bi sessizlik ilk zamanlar bozuluyormuş aramamama ama artik alıştı koyverdi o arıyor:)

Akraba konuşmaları o kadar oluyor:)) Bos konuşmalar hep. Valla zaten istedigimiz gibi yasasak da öleceğiz yasamasak da. Birde baskalarini mutlu etmek. icin ugrasamam su kisa hayatimda. Kv aradim iste anne diyemiyorum x teyze de olmuyor nasılsın, iyiyim kizim sen; bende iyiyim. Ve bitti. Baska konuşacak birseyde yok. Kendisini seviyorum ve görüştüğümüz zamanlar saygılı güleryüzlü davranmaya çalışıyorum. Yeterli bence ya:)))

Yaşlanmaya başladıkça mı böyle oluyor bilmiyorum. Daha fazla saygı ve hürmet bekleniyor. Yetişme biçimide çok önemli. Eşim daha iç içe kalabalık bi ailede büyümüş. Ben gitmesem bile o her hafta ailesine gider, haftaiçi babasıyla görüşür ekstra. "Çocuklarımda gelecek, gidecek, grip olsam isterim" diyor. Bende aksine "benim başım çekmez, evlerinde dursunlar. Sakin kafa geçireyim ben hastalıklarımı" diyorum. Sizin benim gibi insanlarda bu baskıya ters tepki veriyor işte. Maalesef ailelerin kafası değişmez bu yaştan sonra. Bol sabırlar diliyorum bizlere.

Bende nesille birlikte değişmesini umuyorum. Akrabalık ilişkileri kesilmesin, görüşülsün ama zart zurt aranma beklenmesin. Herkesn gönlü boşu boşuna yoruluyor.

Çocuktan sonra daha çok sıklaşıyor bu gel gel geller işte. Ben şimdi ikinciden sonra neler olacağını merak ediyorum. Artık çatışmalar başlar bir süre :) Allahtan annemde alınmıyor hiç. Çok çemkiriyorum, defalarca aynı şeyi söylüyor çünkü. Alınsa bu kadar üstüne gidemem zaten. Yinede canım annem, kırılsın istemem hiç. Vallahi kendi hayatımızı dilediğimiz gibi yaşamak için savaş veriyoruz. Özgür olsun çocuklarım başka bi dileğim yok benim.

ailelere gitmenin sosyallik olduğunu sizden öğrendim B

Bende ara diyince özellikle aramıyorum. Birazda egoya giriyor artık bu. Ego tatmini için arıyormuşum gibi, direltiflerini uygulatabilecekleri kuklaymışım gibi. Sürekli her şeyin talimatını vermeleri bezdirdiği için baş kaldırmaya dönüyor bu sefer.

Evet ilk başta izole hayat insanın hoşuna gidiyor. Fakat insan ileriki yaşlarına insan biriktirmeli. Normalde bende yalnızlığı seven bir insandım. Fakat çevremde yalnızlığı seven ne kadar insan gördüysem çoluk çocuk büyüyünce bir de eş vefat edince istedikleri!!!! Yalnız hayata tamamıyla kavuştular. Ve daha iki gün önce öyle bir teyze vardı karşılaştık. Dedi ki ne arayan oldu ne soran çok bunaldim. Nefes alamıyorum. Gelmek isteyenler de gelmeyi tamamen kesmişler. Şimdi yapayalnız mezarlığı seyrediyorum diyor. Bir tane daha vardı yalnız başına yanarak öldü. Gerçekten insan insana gereklidir. Evet şuanda imkanlarınız sizi. mutlu ediyordur. Fakat herkes dağılacak. Aynen anneniz gibi siz de bir telefon bekleyeceksiniz. Bir arkadaşım da çekirdek ailesi ile gayet mutluydu. Fakat çocuklar büyüdü. Anne baba plandan çıkınca bana dediği nisa. çok pişmanım böyle yaptığıma. Şimdi hadi gel dışarı çıkalım diyeceğim kimse yok dedi. Ne kadar yalnız. Ve ilaç kullanıyor. Daha yüzlerce örnekle karşılaştım. İnanın kabuğumdan çıkmaya başladım. Tam tersi bir teyze vardı. Hayat dolu arkadaşları da vardı. İnanın hayat motivasyonu mükemmeldi.

24 yaşındayım. Ama 44de olsam annemin huyudur bu, direktifleri sever. Seni duymaz, tekrar eder sadece. Annem ama işte, böyle sevdim kabul ettim. Ama o beni hala değiştirebileceğini düşünüyor.

Aslında çok değil. 1 günü iki aileye bölüyoruz. Aslında görme isteklerini anlıyorum, bizde görmek istiyoruz. Ama dönüşümüz hep trafiğe denk geliyor. Tam 2 saatte dönüyoruz. Ve otur otur otur akşama kadar bıkıyorum.

2 hafta da 1 hafta sonu yeter ya. Eşiniz full time çalışmıyor mu? Adamın hafta sonu evde dinlemek istemesi çok normal. Onu bahane edip, sadece ayda 2 kere gidin bence.

Bi rahat verin bize ya... Akrepler olarak kafa rahatlığı istiyoruz.. Diyerek bi atarlanıyım önce. Eşim tarafından çok elestiriliyorum. Yabanisin diyor. Yooo gayette kalabalık bir çevrem var. Her girdigim ortamda herkesle kaynaşır arkadas olurum. Ama esime gore bu mesafeden arkadaslik olmaz. Kendisi Merhaba dedigine numarasini verir. Nasilsin dedigini eve davet eder. Tabi ne olur. Bu hızla baslayan arkadasliklari ayni sekilde sona erer. Telefonu hic susmaz. O telefon caldigi an cevap verecek illaki. Oyle tuhaf bir huyu varki. Sanki karsi taraf bilerek acmadigini anliyormus gibi mahcup olur. Oldu da işi var cevap veremedi. Uzun uzun izahat verir. Ben ust uste iki uc aramayı sallamam. Ne zaman isime gelirse o zaman dönerim. Hic de mazeret sunmam. Beni aramissin hayirdir derim :)

Yol zaten çok yoruyor. Artık bacaklarım şişiyor, uzatıyorum ayaklarımı arabanın camına. E dediğiniz gibi onlat gelse telaşım bi başlıyor Allaaah, temizlikler yemekler, çocuğu idare etmeye çalışmalar, türlü türlü hizmetler. Akşamı zor ediyorum. Hamilelik olmasa yine sorun değil de, bacaklarım gövdemi taşıyamaz oldu

Aynı ben.. Ne tv ne telefon sesine tahammulum yok. Sessiz sakin kendi halimde kalmak istiyorum. Kafam ses goturmuyor. Telefonumun sesi hep kısıktır. Herkes bunu bilir. Her gelen aramaya da cevap vermem. Modumda olunca donus yaparim. Emrivakiler olabiliyor bazi aramalarin ucunda..

Ay bende akrebim. Hahha bak tescilledik bide karakter özelliği olduğunu :)

İnanın çocuklarını büyüten bütün annelerden klasik modern duyduğum şeyler bunlar. Devran dönüyor. Hatta çok bireysel takılan bir arkadaşım vardı. Dört çocuğu var evlendiler. Hiç diyor böyle olacağı aklıma gelmezdi. Acaba çocuklardan oturup sıkılacağım gün gelir mı derdim diyor. Bu sebeple ben anneleri anlıyorum. En fazla da biz çalışan bayanlar ileride asıl yalnız kalanlar olacak. Çünkü emekli olunca çok arkadaşım depresyona girdi. Bir tanesi kanser oldu.

Mecburiyet elbette yok. Neden olsun ki? Aileyle sosyallesmektense arkadas tercih ediyorum ben.

Kimseyi aramıyorum Soğuk nevale diyolar. Kimseyi aramak için kendimi zorlayamam. Annemle whatsapp tan konuşuyoruz Babamla bazen bana gelirler. O kadar. Teyze anneanne dayı hala zul geliyo bana

Bende aramıyorum arada bir aklıma gelirse çünkü telefonda konuşmaya eriniyorum sıkıcı geliyor sadece bir arkadaşım var konuşmaktan zevk aldığım o kadar

Özleyen arar cümleniz o kadar dogru ki. Ben de böyle düşünüyorum. Annemle bu konuda hep catısıyoruz. Sen küçüksün ara diyor. Benim mutlu günümde ya da zor zamanımda yanımda olmayan ya da normal zamanlarda halimi hatrımı hiç sormayan insanların gümlerinin nasıl geçtiğini merak etmiyorum açıkcası. Sadece akrabam olduğu icin bir insanı aramak mantıklı gelmiyor bana. İnsan ilişkileri karsılıklıdır diye düşünüyorum. Akrabaları ara dediğinde anneme bana ne ne yaparlarsa yapsınlar diye cevap verince benim geçimsiz olduğumu söylüyor. Bence geçimsiz değil bireyselim ve bu halimi seviyorum :):)

Ben de onu diyorum işte. Ben bu dünyaya görevlerimi yerine getirmek için mi geldim?

Çok haklısınız. Değişimi ilk önce kendimiz başlatmalıyız.

Mecbur değilsin sürekli aramaya ama bazı ilişkiler için insan ister istemez kendini zorluyor.. Hiç arayıp sormamak değil de, teyze amca dayıya arada bi (10-15 günde bi mesela) bi hal hatır sorulabilir.. Haa, bununla da yetinmiyorlarsa kavgaya da gerek yok.. Memnun olmayanı memnun edemezsin zaten.. He deyip geçeceksin.. Bir de, o yoğunlukta her haftasonu ailelere gitmek bana mantıklı gelmedi.. Müsait olunca gidilir yani, yeri gelir 2-3 hafta sonra gidilir, arada onlar gelir.. Eşin ne düşünüyor bu konuda? curiouss

Bizim millet yapmacikligi seviyor. Sen devam et boyle bence.. alisirlar zamanla.

Arkadaşlarımlada ayda 1-2 kere görüşüyorum ama Allahtan görüştüklerim trip ne bilmeyen insanlar. Deşarj oluyorum olmasına da, ay boyu diğer taraftan atılan trip illallah ettiriyor.

Evet şuan ev işi çocuklardı derken zaman akıp gidiyor yoruluyoruz zamana yetişemiyoruz ama ilerde bütün telaşlar bitecek hepimiz bir gün yalnız kalacaz o gün geldiğinde benim evladımda gelemese bile belki günde birkaç defa anne napıyon diye arayıp varlığını hissetmek sesini duymak bile büyük mutluluk verecektir

Ne diyim bilemedım kendı ailenız sonucta. Ailelerınızle haftada 1 gun gelegonda konusmak da zor geliyorsa biraz tuhaf karsıladım. Ben mesela kv kişisiyle kavgalıyım hic gorusmuyorum aramıyorum ama onun dısında herkesle az cok mesafeli de olsa konusur gorusurum. Ki kv kişisinın yanına da kendım gorusmesem de torunlarını hep yollarım sonucta benimle kavgalı çocuklarım onun kendı kanından. Yarın basınıza birsey geldıgınde ailenız yanınızda olacak başkası degıl bu kadarı bıraz tuhaf geldı acıkcası bana. Toplum olarak zaten aıle kavramını kaybettık gitgide yozlasıyoruz, cocuklarımız bari aile kavramından uzaklasmasınlar.

Huzurevlerine gidince kendime gelemiyorum. Bu sebeple bıraktım. İş hayatı bence daha çıkar ilişkisine dayanıyor. İnanın dinlediklerim gördüklerim beni fazlası ile etkiledi. Hatta uzun dönem yalnız kalma korkusu yaşadım. Arada nüksediyor. Ama eskisi kadar kalmadı çok şükür. Hiç de anlatıldığı ve görüldüğü gibi değil kendi kabuğuna çekilmek. Evet bir dönem iyi geliyor. Fakat farketmeden insanı içine çeken bataklık gibi boğarak öldürüyor insanı. ALLAH güzel günler göstersin ne diyelim. E

Çocuk olduktan sonra ailelere bir şey oldu asıl. O kadar çocuk odaklı oldular ki, ne bizi dinliyorlar ne bizimle ilgili bir şey konuşuyorlar. Çocuğu doğuran benim, benim vücudum alt üst. Gece çocuk ağlıyor, uykusuz kalan eşim, işe uykusuz giden eşim. Niye sürekli ama sürekli çocuğun çişini kakasını kekini böreğini konuşuyoruz ki? Biz orada çocuğu oraya götürmek zorunda olan 2 insan gibiyiz. Elbette bizi de seviyorlar özlüyorlar. Ama attıkları taş ürküttükleri kuşa değmiyor.

Annemde çalışıyor. Fakat değişik bir enerjisi var. Alır telefonu eline, bütün akrabayı elden geçirir. Benim ders çalışıyor olmam ona basit geliyor.

Bende kimseyle telefonda konusmayi sevmiyorum. annem ve ablami haftada bir arar konusurum onun disinda bana eziyet geliyor. ayrica haftada bir gormek yetmiyormus gibi bide niye arayacaksiniz ki.

Emin olun bizden kötü olacaklar ve daha yalnız olacaklar. Maalesef. Çünkü şuan 20 yaş yeni jenerasyonu görüyorum. Terapi için geliyor kadın. Ne yaptım ne buldum diyor. Bilseydim kendi hayatımı daha dolu dolu yaşardım diyen o kadar çok anne baba var ki. Ben çok karamsarlığa düşmeye başladım. E

Her dakka herkes aranmaz ki. Annen abartmis Insanlarla iletisimi tamamen kesmek de yanlis. Tabii arada sorunlar yoksa Dozunda herkesi arar sorar gider gelirim Ama zirt pirt degil tabii ki. Cok da takmayin annenizi Sepesel Küsmek istiyorum Anneler

Ben sanırım insanları samimi bulmuyorum. Tamam daha çok arkadaş edineyim diyorum ama yok, o kadar boş muhabbetler dönüyor ki, uyduramıyorum kafama. Hadi akrabaları arayayım desem, çıkar gütmeyen bi akrabam yok. Hep bi kıyas, hep bi nispet, ağzından cımbızla laf alma. Annemi, babamı zaten ihmal etmiyorum. E eşimin ailesiyle de genel halim iyi ama bir süre sonra fazlası sömürülüyor. Elbette yalnız kalmak, yalnız ölmek istemiyorum. Yeteri kadar insanla yaşamak, yaşlanmak istiyorum. Kalabalıklar içinde yalnızlık deniyor ya, o beni daha çok ürkütüyor. Samimiyet arıyorum, arayıp sormasam bile eskimeyen dostluklar arıyorum. Bulduklarımada sımsıkı sarıldım, kabuğumu kıramıyorum.

Ay evet. Çocuklarının düğününü kiminle yapıcaksın diyor annemde. Sanki çocuklarım bin kişilik düğün salonunda düğün yapmak isteyeceklermiş gibi.

+10000 ben de memlekete aileme gelirim kalmaya. Annem başlar buraya gelirken şık giyin, babam der kaynananı ara... ama bıktırırcasına her saat. bir çocuk büyüttüm tek başıma gurbette, eşimin işi yoğun, ben çalışıyorum... bir nefes alacağım az paspal gezeceğim ona da mum dikiyorlar. Benden önemli ne var Allahaşkına bir yedeğim mi var? Ben de bıktım yalnız değilsin

Eşiminde biraz etkisi var bu izolede. Haftanın 3 günü boş. O evdeyken ailece takılıyoruz. Eşim bana ben ona kızım bize döndü. Üçlü takılırken aldığımız keyfi kimseden alamayınca iyice içe kapandık.

Ay ilk aylarımda bende epeyce gezmiştim. Çok şükür elimi eteğimi yavaşça çektim. Oda tamamen eşim sayesinde, hiç sevmez oda çünkü. Ama gerçekten 1-2 kere gideyim desen kızının kınasından torunun sünnet düğününe, gelinin çeyiz düzmesinden hastalığına hapşırığına her şeye gidip geliyorsun.

Yok valla ben ugrasamiyorum. Ben zaten isten kacta çıkıyorum. Bazen yemek bile yiyecek gücüm olmuyoe. Sadece koltuğa oturup üzerimde battaniye az telefonda takilip yatıyorum. Birde kimseyle uğraşamam. Tek konuştuğum annem. O da mesela hergün aramam ama o hergün mutlaka arar:)) Bazen onunlada konusmak istemiyorken taa teyze hala dayi kuzen falan uğraşamam. Arkadaslarima vakit ayiriyorum. cnku onlarla eğleniyorum. Aile olunca zorunluluk geliyor oda hoşuma gitmiyor. Benim annemde x hanimi aradin mi ara ara ara diyor yok valla arayamiyorum. Yalanimda hep hazır saat kac oldu bu saatte aranmaz artik yarın ararim diyorum genelde.

Görüşmek ya da aramak zorunda değilsiniz. Kvnin ve kpnin anlayışsız olmalarını anlarım da anneniz bu kadar yoğun olduğunuzu bilmiyor mu? Anneniz bana bencil geldi açıkçası ve ayrıca dediğiniz gibi hayat hep başkalarının diğerlerine dayattığı ya da dayatmaya çalıştığı şeylerden ibaret.

Haftaiçi çalışıyoruz. 2 haftada 1 anne babama gideriz. Bazen 3 haftada 1.. Haftada 1-2 ararım.. Kv her gün görüyorum oğlumuza bakıyor. Yakında değilken de sürekli aramazdım. Haftada 1.. Kp hiç aramam.. Ablamlarla whatsapp tan yazışırız. Teyze, hala, dayı bayramdan bayrama ziyaret ederim. Gitmezsem telefonda kutlarım.. Kimsenin dayatmasına gelemem. Hayat eskilerinki gibi değil artık..

24 yaş çok gençmişsin, ama senin yaşındayken muhtemelen çoğu kadının annesi karışıyordu, yani size özel bi durum değil muhtemelen, ilerleyen yıllarda sen duruşunu değiştirmezsen o değişir, değişmekten kastım da tercihlerine saygı duyması tabii ki, aslında komplike bişey değil yani ama zaman lazım

Yani değilsiniz tabi ki. Ama bir de şöyle bakın yaşlılıkta yalnızlık zor. Kv kpnin de oğlundan torunundan başka kimsesi yok. Tamam yaşlı muhabbeti bayık oluyor kabul ediyorum:) Ama ben komşu teyzeyle de marketteki teyzeyle de konuşurum çok konuşuyorlar ama dinliyorum işte. Velhasıl dayı falan eyvallah istemiyorsanız ama yaşlılara ilgili olmak bence önemli bir manevi değer.

Bence bu kadar yabani olmak bana fazla geldi. hepimizin çocukları var. ben onu 2 saat görmesem özlüyorum. büyüyünce de bu değişmeyecek biliyorum. hele ki çocukları olsa aklımı kaçırırım. bir anne babanın sesinizi duymak sizi görmek istemesi en doğal sonuçlardan. zorunda mıyım lafı biraz ağır bence. konuşulan konuların içeriklerine takılıp kendinize gitmeme bahaneleri uydurmuşsunuz ama ne yüzünüzü görüyorlar ne telefon ediyorsunuz konuşacak konunuz kalmamış ki. neyden bahsedecekler çocuktan bahsedecekler.

Elbette anne, baba kıymetlidir, kırıp geçirmeyin ama kendinizden taviz vererek de yaşanmaz ki... Eşimin ailesiyle kırk yılda bir, bir araya geliriz, onlar da hemen başlarlar karşılarında 10 yaşında çocuklar varmış gibi şunu şöyle yapın böyle yapın demeye. 35 yaşındayım, 16 yaşından beri hayatımın sorumluluğu bende. Siz mi bileceksiniz neyi nasıl yapmam gerektiğini? İnsan, kırılmasınlar diye böyle demek istemiyor tabi. Kırk yılda bir olan bir olay, nasılsa bildiğimizi yapacağız diye pek takmıyorum ama yine de o an beni boğmaya yetiyor. Sizi düşününce, bu sürekli bir taciz gibi... Ben bir süre telefon ilişkilerine de ara verirdim mesela. Sade, basit, sakin bir hayat istiyorsunuz alt tarafı, onu da gereksiz sorumluluklarla boğmaya kimsenin hakkı yok.

Katılıyorum size

Hahaha bunu söyleyince de "aaa çok ayıp o senin şuyun, o senin buyun. Sakın öyle söyleme kızım ara. Bak seni de aramazlar ileride" geliyor.

Bence de yaslanınca kimse olmayacak yanımızda. Zaten olsalar da muhabbetleri açmaz beni:) huzurevinde buluşmak fikri çok da kötü gelmedi valla:)

Çok haklısınız. Aklıma gelmiyor ki, gelmeyen birini neden zorla arayayım? Bu sevmiyorum, değer vermiyorum demekte değil üstelik. Hayatlarında bir değişiklik olsa zaten annem hemen ulaştırır bana. Ben neden günlük rutini dinlemek için arayayım

Buraya alışınca insan "yemişim insanları, bana hayvanları gönderin" diyor vallahi. :)

Bu dediğiniz sıkıntıyı evlendiğimden beri çekiyorum. Hem kendi ailem hem eşimin ailesi tarafından. Asla bitmiyor beklentileri, asla ilgiye doymuyorlar. Değişmiyorlar, değişmeyecekler de... Ben çareyi sadece kendimi düşünmekle buldum.

Çok konuşmak, çok görüşmek çok seviliyor demek değil benim için. Biraz kopmak gerekiyor. Bu bağımlılık anne-çocuk-eş herkes için çok tehlikeli. Ben annemden önce ölürsem ne yapacak, kime dayanacak, kiminle oyalayacak kafasını? Aynı şeyi kendime tekrar ederek yetiştiriyorum çocuğumuda. Zamanı geldiğinde güzel ve mutlu bi hayatı olsun diye uğraşıyorum, mütemadiyen benim her dediğimi yapsın diye değil. . push ; S

Aynı benim annem. Sürekli eşimin ailesini arayayım, çağırayım falan istiyor. 40'ından sonra pişman olursun, insan arar bulamazsın diyor.

Benim için mahsuru yok yalnız yaşadığınız yer için yaptığınız tasvir beni benden aldı tam hayalim nasıl mutlu olacaksınız öyle davranin ben öyle yapıyorum kafam pırıl pırıl

Doğru. Huzurevlerinde bi başına canlarım. Bi nasılsına yüzleri parlıyor. Şuan ben sevgi açısından kendimi tatmin edici bi çekirdek aile oluşturdum. O yüzden çok rahatım. Ama elbette ileride yalnız kalacağız, kalacağım. Kocamla çocuğumda insan değerlendirme kısmına giriyorsa bende anımı değerlendiriyorum. Yeni çevre gerekiyor bana söylediğinizi yapabilmem için. Ama haklısınız. İnsanlardan tamamen yüz çevirmemek gerek. Buda en yakın, iş dönemimde olacak sanırım. M mel_dem

Ben izole bir hayatı sevmeyenlerdenim, eş dost ilişkisine önem veririm. Öte yandan size de hak veriyorum samimiyetsiz ilişkileri ben de sevmiyorum, dedikodu nispet riyanın olduğu insan ilişkilerini sürdüremiyorum böyle hallerde yalnızlığı tercih ediyorum. Şükür şu anda hem ailemden hem akrabalarımdan hem de arkadaşlarımdan sahici ilişkilerim var, becerebildiğim kadar iyi insan olmaya ve iyi insan biriktirmeye çalıştım. Ama geleceği hiçbirimiz bilemeyiz bütün bu sevdiklerim yarın yanımda olmayabilir. İleride de birlikte olalım diye vır vır vır telefonda hısım akrabayla konuşulmaz ki. Kimi insan sıkı fıkı olmayı sever anneniz de öyle biri demek ki e kuşak farkı da var, kişiye özel zaman kavramı bizim kuşakta çıktı anlamamaları normal. Boşverin siz yavaş ilerleyen ama sahici ilişkiler kurmaya devam edin demek ki siz de içe dönük bir insansınız.

Ayni ben.. insan sevmeyen kedi modunda :)

Evlenince roller artıyor. Senin iyiliğinden çok üstlendiğin rolleri tam yerine getirmen önemli oluyor. Vicdan azabı duymasam rest çekip tavır alırım ama gönül razı değil.

ayni benim annem mecburum sanki zirt pirt insanlari arayip yapmacik bir samimiyet gostermeye onu ara bunu ara dedigi zaman giciklanip arayacagim varsada aramiyorum cok merak eden konusmak isteyen kendi arasin

Bu konularda insanlar nasıl alışırlarsa öyle gidiyorlar. Her hafta gitmenize alıştılarsa o beklentiye girerler doğal olarak. Ha gitmek zorunda mısınız? Bence değilsiniz. Kendi adıma konuşuyorum annem bana şunu ara bunu ara, gel git vs şeklinde talimat verse yapacağım varsa da yapmam.

Benim annem gunde 4 5 hatta 6 kere goruntulu arıyor torunlarını ozluyor gormek istiyor sıkılmadan konusuyorum kızıma verıyorum onla konusuyor. Ben de cocukları anneme bırakınca gunde 10 kere arıyorum ozluyorum merak edıyorum nr bıleyım gormek ıstıyorum. Anneler öyle sanırım hıc degısmeyecekler. Brnım annrm de boylr ben de boyleyım sanırım kızım da boyle olur :) annem sureklı halanı aradon mı dayınla bayramlastın mı der. Ben de muhtemelen unutmusumdur hemen ararım. Aıle bagları onemli zor zamanlarda ınsan daha ıyı anlıyor.

Emin olun eğitim arttıkça boş konuşma artıyor gibime geliyor. Bilmiyorum. Bu devirde kafa dengi bulmak elbette çok zor. Dolu dolu insan konuşmak istiyor size hak veriyorum. Ama hiç bir insan hayatımızda sonsuz değil. Kalamayacaklar da. Mümkün değil. Önemli olan anı değerlendirmek. İnsanı değerlendirmek. Emin olun sizin gibi insanları kaçarak değil arayarak bulacaksınız. Bir arkadaşım demişti de inanmamıştım. Sonra yaşayarak öğrendim. İnsan yaşlandıkça evlada, insana ihtiyaç duyuyor demişti. Gerçekten çok doğru. İdare etme ve tolere etme durumumuz olmalı. Tabii herşeyi değil. Esnek olmayı da bilmeliyiz. Geçen haber okudum. Ne kadar doğru bilmiyorum. Yalnızlık ve intiharı önleme bakanlığı ingiltere de kuruldu. 5.000 küsür kişi yalnızlıktan dolayı geçen sene intihar etmiş ya da teşebbüste bulunmuş. Bilmiyorum inanın çok zor zamana kalmışız. Yalnızlığın kader olduğu ve psikolojisi bozuk insanların olduğu. Çocukların artık aileye yaptığı iyiliklerden dolayı teşekkür etmediği. Üniv den hocamız anne baba bu devirde kendi katilini kendi yetiştiriyor demişti. Cidden şuanda evlatların ilgisizliğinden ölüyor anne babalar

Haftanın 3 günü boş. Hatta 4 diyebilirim. Ama muhakkak babasıyla işleri oluyor, 1 yada 2 gün dışarıda oluyor. Hoş 4 gün evde olsa da yetmiyor bize. Temizlik yapıyoruz, kızım oyun grubuna gidiyor, hamilelikle ilgli bir sürü kontrol, tetkik oluyor. Hastalık çıkıyor. Doluyor yani. Biz bahane edince de "tamam biz gelelim o zaman" diyorlar :)

Hamilelik insana bıkkınlık verır ondan da olabılır insanın hali kalmıyor telefonda konusacak.

Anne babama gayet normalim ama annemin istedigi gibi butun sulalemi de surekli aramiyorum. Bayramda seyranda ancak...

Eskilerde hep akrabalık bagları güclüymüş arkadastan ziyade komsu veya akrabalar oldugu icin hep kenet halindelermiş İlerde aramazlar hep bu yüzden söyleniyo İlerde yalnız kalma vs gibi ama bende aramam acıkcası icimden gelmiyosa zorlamayla anca bi kere ararım :)

Başınız sağolsun, Allah rahmet eylesin. Tam anlattığınız gibi, sadece sakinlik arıyorum. Gereksiz muhabbetler beni boğuyor. Birde özleyen arar neden hep küçükten bekleniyor diye düşünüyorum. Bi arkadaşım var çok sevdiğim. Huyumu bilir. Hep arar, mesaj atar. Müsait değilsem değilim derim, trip atmaz. Uygunsam bende onu ararım. Onun samimiyeti bana sürekli kendini düşündürür. Aramasam bile düşünürüm. Ama diğer insanları düşündüğümde aklıma gelen tek şey sitemleri oluyor.

Bende hiiiç sevmiyorum komşuluğu. Çat kapı gelip gitmek asla bana göre değil zaten. Vallahi cenazemi kaldıracak 3-4 yakın arkadaşım var. Annemlerde var, tamam. Gerisi boş kalabalık gibi.

Ne kadar guzel ifade etmissin. Benim de adımı yabani koydu eşim. Canımın istemedigi hicbir seyi yapmıyorum. Yaparsam da samimiyetten uzak oluyor. Eşimse tam tersi. İnsanlara yaranabilmek icin tek bir sitem isitmemek icin her tavizi verir. Benden de bunu bekler. Sırf insanlar beklenti icinde diye icimden gelmeyen birseyi yapmak istemiyorum. Dün annesinden gelmisizdir bugun sorar annemi aradin mi? Aramadım.. Neden aramadın? Cunku dun yanindaydik ve iki sokak otemizde oturuyor. Neden arayim. Kendisi kahvaltiyi yapar annesine gider aksam gelir. Kimsenin gönlü olacak diye kendimi kasamam. Maybe

Merhaba efendim. Şehrin biraz dışındayım. Yeşillik, arnavut kaldırımı, sağda solda hayvan evleri olan, gayet nezih ve denizli bi bölge. Ben buraya bir adapte oldum, pir adapte oldum. Resmen huzura erdim. Şehrin içine geçipte hiçbir yere gitmek, kimseyle iletişime geçmek istemiyorum. Her haftsonu aileleri ziyarete geliyoruz 1 gün -ki aramızda 50 km var.- Ona bile erinir oldum. Çünkü trafikle o 50 km oluyor 150 km. Ben gidip gelmeye bile üşenirken her telefonda annemden "anneanneni/babaanneni aradın mı? Yengeni ara. Kayınvalideni hiç arıyor musun?" laflarını işitiyorum. bazı arkadaşlarım da aramadığım için tripli ve laf sokuyor tabi ki. Bende her seferinde "niye aramıyorsun" diyene çemkiriyorum. "Yahu adam, hamileyim canım burnumda. Evde iş bitmiyor. Boş her vakitte çocukla oynuyorum. Vizelerim geldi çattı, çayımı bile sorular eşliğinde içiyorum. Kocama ayırdığım vakit yetmiyor, siz ne söylenip duruyorsunuz?" diyorum. Ama sonuç aynı, hep aynı. Aramak zorunda mıyım? Gitmek, görmek, vefa göstermek, kendime ayırdığım için mutlu olacağım dakikaları başkasına ayırmak zorunda mıyım? Anneme göre olgun düşünmüyorum. Bunun açıklaması bu mu gerçekten? Hayat dediğimiz şey hep bi dayatma, mecburiyet ve kendinden çaldığınız zaman demek mi?

Annenizin gördüğü şey bu yani akrabalara hürmet gösterip arayıp sormalı kafasında demek ki. Bense sevmem aslında onları arayıp görüşmeyi. Nesil değiştikçe düşünceler de değişiyor. Anneniz sizi eleştirip ara akrabaları diye konuşmaya başladıkça dinleyip geçersiniz, dert etmeyin kendinize. Sonuçta boş boş oturup durmuyorsunuz kendinize zor yetişirken bir de akrabalarla mı uğraşacaksınız...

Tam hayal ettiğim hayatı yaşıyorsunuz çok imrendim size inş birgün bende böyle bir imkana sahip olurum bende çok insan sevmiyorum çevremde yalnız olmak çok hoşuma gidiyor doğaya bayılırım marsupilami diye bir çizgi film vardı çook severek izlerdim aynı onun gibi

Bir arkadasimin dedigi aklima geldi guldum simdi Kizcagiz fazlaca kalabalik bir aileye gelin oldu. Nasilsin iyi misin diye aradigimda demisti ki "ay dark nasil olayim, bugun nisanlaniyorlar gidiyorum, yarin dugunleri var gidiyorum, sonra cocuklari oluyor doguma gidiyorum,40i cikiyor ona da gidiyorum, bayramda gidiyorum, kandilde gidiyorum, hacca gidiyorlar ugurluyorum, umreye gidiyorlar ugurluyorum, donduklerinde yine gidiyorum, ölüyorlar ona da gidiyorum, sonra duasina gidiyorum bitmiyor bitmiyor"demisti Uc gunde yildirdilar kadini

Yok yaşlandık demeyelim de :) dinginlik iyidir. Asıl, koşuşturma kalabalık, gürültü, kaos insanı yaşlandırıyor. Özel alanımıza saygı göstersinler istiyoruz sadece. Ben istemedigim surece kimse hayatima dahil olamaz. Olanları da eleme sürecindeyim. Çok alakasız olacak belki ama ben akrep burcuyum. Kendi kendine yetebilen birisiyim. Senin burcun ne? Herkes bizim gibi kabugunda huzurla yasayamaz baskalarina ihtiyac duyar.

Maalesef bizden önceki jenerasyon aman o kırılmasın bu gücenmesin diye hareket etmeye alışmışlar bizden de bunu bekliyorlar. Çalışırken hele çocukluyken herkesin gönlünü hoş etmek neredeyse imkansız. İçinizden gelmiyorsa asla yapmak zorunda değilsiniz.

Simdi benim kaynana hasta, tedavisi olmayan bir hastalık sadece ilerlemesi önleniyor. Yaşlı degil ama çalışıyor. Yalniz yaşıyor, esi yok, kızı uzakta çalışıyor. Allah var severimde kendisini bazen beni sinir eder ama annem daha cok sinir ediyor. Ayni sehirde yaşıyoruz kaynana ve annemlerle Bizde haftada bir gideriz kaynanama ve annemlere Annemleri bazen aksatıyorum, ama onlar carsiya inince falan ugruyorlar bana. Dun kizkardesim bendeydi. Cuma gunu hepsini yemege çağırdım. Esim bana bugun yemekte diyor ki, anneme gidelim yarin ya da o gelsin, bende hayırdır annecigini mi özledin anasının biricik danasi dedim bir kahkaha atti. Hastaneye götürcek yarin. Dedim siz gelin buraya. Yemek falan yapariz menfaat :) ya napim bazen bikiyorum yemek yapmaktan aklima da gelmiyo ne yapsam diye dusunuyorum :) Sizin mesafe uzakmış bizimki 1 dolmus arabaylada 10 dakika :) Ama cocuk olunca nah gorurler beni Ben kendime zor bakiyorm acaba gidip gelebilcek miyim hic sanmam bir de siz sinava hazirlaniyormussunuz cocuk var mesafe uzak. Akrabalari da bosver akraba akreptir derler ama bizden onceki nesil hep boyle. Bir dayatma Ara kizim, gel kizim, ayıp kizim, gidin kızım ayip olur vs Benim annemin bu huyunu hic sevmiyorum ya he he tamam anne hadi görüşürüz diyip kapiyorum. Annemin alınma huyu yok yay burcu :) ondan boyleyim ama kaynana olsa trip hemen ufffffff Yani bu eski nesilde cok var. Akraba birlik ara sor gel git. Hayat zaten zor birsey dahada zorlastirmaya gerek yok insan kendine vakit yaratamiyor bazen yani elimizde telefon napcaz dimi ama

Evet maalesef. Geçen kayınpederim 4 çocuk talebini iletirken bana "köyde kadınlar 10 çocuk doğurup inek güdüyorlardı. Bezleride ellerinde yıkıyordu" örneklendirmesini yaptı. Ne diyeyim ki? Eyvallah baba dedim. Ama bu kuşak farkı gönlümü yoruyor artık.

Sonrasinda insan "yeter ulayyn"seklinde isyan ediyor ben de benzer seyleri yasadim

Öyle olmasını umuyorum. En azından "söyledik söyledik değişmedi" umutsuzluğuna kapılırlar belki. :)

Her haftasonu mu gidiyorsunuz? Çok sık değil mi?

Oda sürekli demiyor da, haftada 1 ara diyor mesela. Ama muhabbet hiç sarmıyor maalesef. Çünkü; hep haberdarım zaten. Bizim tarafı annemden, eşimin tarafını eşimden dinliyorum. Bide benim aranma gibi bi beklentim yokken başkalarının bu kadar beklentiye girmesi daha çok itiyor beni.

Benzine berdiğiniz parayı temizlikçiye verin :) Yemekleride yaptıklarınızı sıcakken kavanoza doldurup biriktirin onlarda gelirken getirsinler tamamdır

Kimseyi aramak sormak zorunda degilsiniz ancak bende anne olsaydim ara derdim. cunku suan huzurlusunuz ve kimseyi gormek istemiyorsunuz omur boyu boyle kendinize yeteceginizi dusunuyorsunuz ama haftada bir birinj bir de digerini arayip 10 ar dk konusmak sizi yaslandirmaz islerinizinde engelemez ama ne yapar? Bir insani cebinizde saklarsiniz. Lazim olunca rahatlikla arayabilmek icin. Ha ben istemem derseniz o zaman aramayin hic bir sekilde. Hafta da bir gitme konusunda haklisiniz gitmek zorunda degilsiniz bencede. Bubarada ben ailelerden bahsettim. Geri kalani hiicc ama hiccc aramak zorunda degilsiniz onlar arasinlar Önceki

Evet bizde kendimize göre haklıyız bu kadar telaşenin içinde kimseye vakit ayıramıyoruz önceliklerimiz sadece evimiz bugün evim kirli kalsın mesela gidiyim bir akrabamı ziyaret ediyim demiyoruz 1 saatliğine de olsa gidip bir gönlünü alabilirim oysa ilerde bunlar bize daha çok gerekli önemli ama olmuyor jersey lafta böyle sadece

Ay teşekkür ederim. Ne güzel anlatmışsınız. Maalesef kalabalıktan hiç yüzüm gülmedi. Bide kızım olunca onun yabancılaması, korkması, ağlaması derken hep mutlu olma çabası içine girdim. Daha izole oldum haliyle. Apaçık konuşacağım sitem edenlerle de, anlayana kadar sorunun onlar olmadığını sadece telefonu sevmediğimi anlatacağım. Başka bir yolu yok sanırım ilişkilerime zarar vermemenin.

Bende hiiiç izahat vermem. Hatta bazen geri dönmüyorum, kaç kere aradım diyorlar. Hee evet sonradan gördüm diyorum. Unutkanlığımda tescillendi, yapıştırıyorum unuttumu :) Eş uyumu olmasa bizde daha çok strese girerim. Ben bazen ne kadar buzdolabıyım diyorum eşime. Oda "neyin buzdolabı sıcacıksın işte" diyor. Kendisi de sevmez kalabalığı, o yüzden batmıyor Yüz yüze samimiyet önemli ya. İlla telefonda mıç mıç olmak zorunda değil. Sürekli görüşmediğim insanı da özlersem ararım, ne kurcalıyorlarsa.

eskiden çocuğa bakıp hem iş yapıp hem hizmet vardı büyüklere. üstelik çamasır makinesi bulaşık makinesi gibi hayatı kolaylaştıran aletler yoktu. o yüzden anlamamaları normal. günümüzde kolaylıklar var ama yine yetişemiyoruz. o yüzden söylenenleri çokta takmamak lazım. ben artık söylemiyorum çok takmıyorum

Hahaha en güzeli ya, gerçekten özeti bu. Kendime yapacağım her şey, birini aramaktan daha önemli.

Valla okurken bile huzur veren herkesin isteyecegi stresten uzak bir yerde yasiyorsunuz ama insanlar buna bile engel olmaya calisiyor. Ben de anlamiyorum niye ebeni nineni aramiyosun diyenleri yahu birakin ben icimden gelince arayayim o benim hayatimda oyle bir yer edinsin ki aklima dussun arayayim. Aramayin kimseyi siz nasil mutluysaniz onlar da sizi boyle kabul etsinler etmiyolarsa da yollarina devam etsinler millet icin yasaya yasaya mala donduk annem de oyle teyzeni niye aramiyosun yahu aramiyorum cunku aklima gelmiyo demek ki cok da onemsemiyorum demek ki benim icin elzem biri degil o beni arasin

Benim annem de her konuşmamızda kayınvalideni ara , teyzeni dayını ara anneanneni ara... Halanı ara demez mesela hiç araları bozuk O dedikçe arayasım gelmiyor, arıyorsun gidiyorsun hemen sitem, daha da gitmiyorum zaten. Yengem vardır dayımın eşi, mesela asla ve asla aramadın etmedin diye sitem etmez, ararsam mutlu olur, tam idealimdeki insan, keşke herkes onun gibi olsa Ve ben hep yengemi isteyerek ararım mesela hep aramak isterim...

Banada nişanlıyken eşimin annesi "bak beni hiç aramıyorsun. Olmaz böyle. Bu senin oğlumla arandaki ilişkiyede yansır" diyip ufak çaplı bi göz korkutması yapmıştı. O günden sonra aramadım mecburiyetler dışında. Şuan yaptığım kk gezisi beni daha mutlu ediyor. Hiçbirinizi tanımıyorum ama yorumlarınızı okuyunca rahatlıyorum. Şimdi x kişisini arasam naptın ben ne yaptım ne yapacağım sen ne yapacaksın, bu kadar. Boş gibi geliyor.

Ay bende açmıyorum vallahi telefonları. :) ilk aramada çok zor ulaşan olur. Kendime ayırdığım vakit beni tatmin ettikten sonra -ki genelde hiçbir zaman- arıyorum, geri dönüş yapıyorum. Genelde mesajla geri dönerim. Bedenler geç ama ruhumuz mu yaşlı anlamadım. Yada gerçekten hayattan keyif almanın yöntemini bulduk, ben böyle alıyorum şahsen. Yinede kulağı kapatamıyorum işte.

Haftada 1 gitmesem kayınvalidemi zaten bende ararım. Ama gittiğim insanı arayıp ne diyeyim? Herkesin işi gücü var bide. Geçen abimi aradım, ben seni ararım güzelim sen yengeni ara bi dedi. Şimdi ikisini de aramıyorum. Abim içinde ikinci babam derim yani, o kadar severim. Ama sürekli direktif verilince ters tepiyor. Loreth

Ohh be benim gibi olan da varmış Komsuluk sewmiyorum diye hep annemden laf yerim "ne biçim insansın, allah bilir bizim gelip gitmemizide sewmiyosun sen" tarzı Vall eşiniz arkanızdaysa kimseyi aramak gitmek zorunda degilsiniz Ben ailelere özellikle eşimin ailesine gitmek istemesem eşim cemkirir, o yuzden el mahkum

O yapay seslerde beni rahatsız ediyor. Televizyon, bilgisayar, telefon sesleri. Mesajda bile 3. Mesajdan sonra ses kaydına dönüyorum ben. Ailelerde ev boşalınca eski düzeni arıyor olacaklar ki sürekli iletişimde kalmak istiyorlar. Başka bi empati kuramıyorum.

Ne güzel betimlemissiniz çocukluğum aklıma geldi eskiden her şey ne kadar doğaldı. Ev telefonu vardı üzerine dantel örtülü ayda yılda bir çalardı gerçekten ozleyenler faturayı göze alarak arardi doyasıya konuşulurdu. Kimse ben geliyorum diye haber vermez bı düzen tutturmazdi imkanı olmayana zaten ses edilmezdi hooop bı bakmisim Cat kapı bir misafir gelmiş ne sürprizli bir olaydı benim için kim gelmiş niye gelmiş ay biraz daha kalsalar keşke yatıya kalsalar gitmeseler diye düşünürdüm. Eskiden kimse lüzumsuz gelgitler yapmaz dönemin yokluğundan hep bir anlayış vardı ekmek kavgası vardı ekmek. Beni öldürün 90 Lara gömün lütfen istemiyorum babsap istigram Ayfer telefonlar falan...

İçinizden gelmiyorsa zorla arayamazsınız ki

Aynen bende. Ne güzel günlerdi. Akrabalık ve arkadaşlık ilişkileri güzel ve canlı insanlara bakıyorum daha hayat dolu ve neşeliler. Hem de o kadar çile ve sıkıntı çekmelerine rağmen.

Çok merak ettim yaşadiginiz yer neresi özel olmazsa. E