Merhabalar herkese, hemen konuya gireceğim. 3 yıllık mutlu bir evliliğim 45 günlük de dünyalar tatlısı bir kızım var. Eşimle planlı bir şekilde artık hazır olduğumuzu düşünerek çocuk sahibi olduk, en başta bunu belirteyim Sorun şu ki 2-3 gündür inanılmaz derecede bunalmış durumdayım. 40ım çıkana kadar evde sürekli birileri vardı, annem kayınvalidem kız kardeşim dönüşümlü kalıyorlardı. Hepsiyle iyi anlaştığım için gayet güzel geçti ilk 40 gün. Kv şehir dışında yaşıyordu 10 gün kalıp gitti. Annem ve kardeşim de hasta olmuş 3 gündür gelemiyorlar. Yani kızımla ilk kez 3 gündür başbaşayız. Bunun normalde çok güzel geçmesi beklenirken bunu söylerken bile utanıyorum ama çok zorlandım. 2 gündür gaz problemi var. Uykuya geçemiyor bir türlü. Eşim işten gelene kadar harap olmuş oluyorum ve sonrasında direk eşime devrediyorum zaten. Gece de sürekli emmek istediği için yine iş bana düşüyor. Günde 8 saat uyumadan kendine gelemeyen ben 1-2 saatlik uykularla ayaktayım. Bir de 27 yaşındayım ve bugüne kadar hiç evde durmadım üniversite bitti yüksek lisans sonra iş hayatı derken aralıksız hep okul-iş vardı. İlk kez bu kadar uzun süredir evdeyim. Havalar çok soğuk olduğu için dışarı da ha deyince çıkamıyoruz(1aylıkken grip atlattık çünkü) Bugün oturdum ağladım artık, aklıma hiç istemediğim düşünceler geliyor, çocuktan önceki hayatım ne kadar dolu doluymuş diyorum, istemsiz özlüyorum o günleri, işe gittiğim halde sonrasında kendime bir sürü vakit kalıyordu, eşimle kaliteli vakit geçirmeyeli hatta sarılıp uyumayalı o kadar uzun zaman oldu ki . O her sabah zorla gittiğim işimi bile özledim. Böyle saçma sapan kendime bile zor itiraf ettiğim düşünceler geliyor aklıma. Sonra kızımın güzel yüzüne bakıp bunları düşündüğüm için ağlıyorum bir de. 40ımız çıkana kadar göğsümden taşan sütlerin 5-6 gündür azaldığını hissediyorum. O da ayrı bir sorun, stresten sanırım. Bir de etrafımdaki tüm anneler mükemmel mutlu ve evladıyla harika vakitler geçiriyor gibi geliyor, en azından öyle yansıtıyorlar. Bense neler düşünüyorum.. Sanırım lohusa depresyonuna lohusalık bittikten sonra girdim Ne olur bana bu süreç geçici deyin, mutsuz bir anne olup mutsuz bir evlat yetiştirmek istemiyorum. O kadar kitaplar okudum, seminerlere gittim ama hayata geçirme noktasında sınıfta kaldım sanırım İyi bir anne olamadığım için, bunları düşündüğüm için kendimden nefret ediyorum ama elimde değil. Kimseye de anlatamıyorum derdimi çünkü utanıyorum bu cümleleri kurmaya. O yüzden sizlere anlatmaya karar verdim. İyi bir anne olmak için, kafamdan bu düşünceleri silip atmak için ne yapmam gerekir? Lütfen fikir verin. Teşekkürler şimdiden... T tugsem_10 Minik dünyam... tek ayak

Hepimiz bu dönemlerden geçtik. Bu geçici bir süreç merak etmeyin. neticede daha önce bir bebek tecrübeniz yoktu ve onun acemiliği ve eve bağlayıcılığı söz konusu. mevsimin kış olması da ayrıca daraltır insanı. şuan bebeğin sağlığı için hava durumunu göz önünde bulundurmalı ve sabırlı davranılmalı. bahara az kaldı. havalar düzeldiğinde atarsınız kendinizi dışarı. nefes alırsınız. hem bebekte o zamana kadar biraz daha büyümüş olacak. tüm bu sıkıntılar zamanla geçecek merak etmeyin. Ne güzel tazecik annesiniz. tadını çıkarın. bebeğinizi sağlıkla büyütün

Nasıl yani bebeğimin hasta olma ihtimali mi beni depresyona sokmuş olabilir C Coconutoil lucky i like feeling shit, my stamina can take

hormonların dengeye gelene kadar olabiliyor. bazı kişisel durumlardan dolayı böyle de olmuş olabilirsiniz kansızlık şekere troide de baktırın. bazen onlarda gelişen hastalıklar aynı depresyon etkisi yapabiliyor.

dogumdan sonra kadinin ne kadar vitamini minerali varsa cocuga gidiyor yorgun ve bitmis. Beden seker troid ve kansızlık da depresyonu taklit edebiliyor Nikki

Benim dana 20 aylık benim de senden aşağı kalır yanım yok depresyon bakımından. Modern yaşamın parçası kadının evde oturup çocuk bakması bu gibi sorunlara yol açıyor dönem dönem. Ben de doğum yaptığımdan beri zaman zaman depresyonda, zaman zaman da süper anne modundayım. Ortası yok, olamaz. Çocuk devamlı değişiyor. Anne de çocuğa ayak uydurucam derken bi iyi bi kötü geçinip gidiyorlar işte. Bu işin formulü kötü zamanların da, iyi zamanların da geçiçi olduğunu bilmekten geçiyor bence. Kabullenince her şey daha kolay. Ekleme: 40 gün bitince sihirli bir değnek gelip tüm efkarı dağıtmıyor. Lohusalık uzun bir süreçtir. Kendine zaman tanıman lazım. B bircocukannesi