Evet çocuk zor olduğu kadar harika bir şey. Yani eninde sonunda çocuk sahibi olacaksanız yaşınızın çok ilerlememesi daha iyi. Hem sabır ve tahammül açısından hemde aranızdaki kuşak farkının çoğalmaması için. Korktuğunuz durumlara gelince evet sevilesi tarafı yok ama hepsi geçici. O bir süreç hemde sonu harika bir süreç. Sorumluluk kısmı ise bir ömür boyu.

Çocuk yapmayı düşündüğümüz zaman eşime aman bir tane yapalım beğenmezsek bir daha yapmayız demiştim yaptık beğenip beğenmediğime karar veremedim daha İşin şakası bir tarafa eğer zaten planinizda çocuk varsa yani katiyen ben çocuk sevmem demiyorsaniz ilerde çocuk yapmadığınız için pişman olma riski çok yüksek. Çocuk çok zor, dünyanın en mantıksız işi. Ama çoğu güzellik de mantığa aykırıdır zaten Gelip bana candan bir annemmm deyişi var ki dünyanın hazinesine değişmem. Çocuk ömür boyu sürecek kalp sızısıdır her an aklın onda olur her adımını ona göre atarsın. Sırtına çıkıp hunharca tepinmesine izin verirsin. Ortalığı dağıtır söylene söylene toplarsın ama her şeyi tatlı işte. Aklinizda çocuk fikri varsa eşinizle evliliğinizi oturttugunuza inanıyorsanız yapın. İlk yılları zor ama deliksiz uyumaya başlayınca rahat edersiniz. Ayrıca evet çocuk olunca bir şekilde söz onlara geliyor ve sıkılmıyorsunuz.

Gerçekten mi? Korkutmayın beni... beni gazlayın dıye konu açtım aslında :))) ama sız tam tersını dedınız.. sızın çocuğunuz yok sanırım? hizuran Olur öyle Anneler

Kaza kurşunu çocuk yapamlar nasıl oldu :))) 3 seneden berı kazaya uğrayamadık ) NeverOne

Öncelikle yorumunuz için çok teşekkür ederim. Düşüncelerimi paylaşmıssınız size çok çok hakveriyorum.. aile büyüklerimiz bizden 7-8 saat uzaklıkta yaşıyorlar. Torunlarını zaten 3-4 ayda bir belki görürler. İçten içe bende çocuk istiyorum bunu nasıl anladınız derseniz.. şirin bi çocuk gördüğünde severken kendimden geçiyorum hele kokuları yok mu beni benden alıyor... ama eşimle şöyle bir düşündüğümüzde çocuk olayı bizi korkutuyor.. hayırlısı diyorum artık

Sende yavaş yavaş başla :) Sigarayı bende daha birakamadim malesef. Oda toDo Listemde. Zaten kilo, doktor vs. derken insan gaza geliyor kendimi hazirladikca hevesimde artiyor.

Siz bilirsiniz... siz istiyor musunuz? Cidden istiyorsaniz, su mukemmeliyetcilik huyunuzu iyice torpuleyin gozunuzu seveyim. O tip annelerin cocuklari okulda basarili olma hirsiyla geceleri dislerini sIkIyor, asiri hirsli, rekabetci tipler oluyor... yani cocugun psikolojisini bozarsiniz.

Çocuk büyük sorumluluk tabi ki. Siz de daha genç sayılırsınız. Ciddi ciddi düşünmeye başlamışsanız bence artı ve eksilerini bir kenara yazın ve eşinizle karar verin. Büyük sorumluluk ama o kadar da gözünüzde büyütmeyin. Tamam buralarda ya da farklı ortamlarda çoğunlukla sorunları okuyoruz ama dışarıda çoluğu çocuğuyla mutlu mesut hayat süren çok daha fazla insan var. bunlardan birisi neden siz olmayasınız?

Doğru diyorsun, etrafımda ki kişiler gerçekten gözumu korkuttu. İçimdeki ses istiyorum diyor, bi tarafımda biraz daha ertele diyor:)))) kaza kurşunu olsa da kurtulsak dıyorum :))

Çok guzel açıklamışsın.. benım korkumda tam olarak fazla sorumluk alacağımdan. Kişilik olarak eşimde bende pipirıklı bireylerız.. çocuk olduğunda sadece hayatımız çocuk olacak bundan emınım.. benı korkutanda bu

Kilo diyince bende kiloluyum ayrıca sigara da kullanıyorum.. bunları da halletmem lazım.. kadındoğuma hiç gitmedim bile :) ee dişleri de yaptırmak lazımmıs hamilelikten önce :)) bi sürü faktör var :))) bu gidişle zor yaparım ben :)

Yeni evliyim, korkulu rüyam hamile kalmak. Bekarken daha sıcak geliyordu ama şimdi hiç istemiyorum yahu. Takipteyim konuyu, ama "evet gerçekten aşşşırı zor" dan farklı cevap çıkmayacak sanırım.

E işte bide o var... herşey nasip kısmet ama yaşımız dolayi hemen olmama ihtimalide var. Bende seneye korunmayi birakicam bakalim nezamana kismet olacak... şuanda tüm kontrollerimi yaptirdim mesela. Doktorum herşey yolunda dedi. Kilo sorunumu çözdüm. Bolbol spor yapiyorum- tatil yapiyorum vs. Bence fazla kasmadan oluruna birakmak en sağlıklısı. Evinizde huzurunuz varsa, maddi ve manevi acidan yeterli olacağınıza inaniyorsaniz bence yavaş yavaş deneyin. Herkes her konudan dert yaniyor- ic şişirmeden başka birşey değil. Klasik "hayatim cooooook zor ama BEN başarıyorum" tantanasi S

Tabi ki çocuk demek sorumluluk demek, millet istedi diye veya zevk uğruna yapılabilecek bir şey değil. Bu hayata bir insan yetiştireceksiniz. Tabi ki zor, çok şeyden fedakarlık etmeniz gerekecek ama inanın değer. Önce gerçekten isteyip istemediğinize karar verin. Eğer yaptıktan sonra bunalıp ahlakıyla, eğitimiyle ilgilenmeyecekseniz boşuna yapmayın hem çocuğa yazık hem size. Gerçekten bir insan yetiştirme bilinciyle bunu yapmalısınız

Anne olmak hic bitmeyen bi karin agrisiymis... Ama cocugun oldugunda yarınlara umutla bakiyosun o oldugu icin hergun daha cok sukur edebiliyosun evin nesesi sevgi yumagi... hakkinizda hayirlisini istemek en guzeli

Bende ayni durumdayim... yaşımızda ayni. Bende daha net karar vermedim. Seneye korunmayi birakicam... olursa olur :)

Merhaba, Bu baskıyı ailelerin veya çevrenin yapmasına izin vermemeli bu konuyu konuşmak istemediğinizi söylemelisiniz ne gereksiz bir şey her gün aynı şeyi ve sadece sizi ilgilendiren bir şeyi duymak. Ben de eşim de olabilir diye düşünürken sizin gibi aynı şekilde düşünüp tamamen vazgeçtik. Bu konuda soru soran ima eden bile yok çünkü bu konuyu sormak bile ayıptır kendi aileniz dahi olsa.. Ciddi şekilde bir kere söyleyin herkese bi daha da konusu açılmasın. Zaten bu baskıyla isteyeceğiniz varsa da istemezsiniz zaruriyet gibi.. 1. yapsanız 2. sorulur kardeş yok mu. Sorular bitmez :) Seçim yapmak zorunda hissetmeyin kendinizi bu sadece sizin hayatınız. Çocuğunuz olursa bir ömür başbaşa kalacak olan sizlersiniz. Çocuk sağlıklı mı doğacak, doğum sırasında veya öncesinde sizin sağlığınızı etkileyecek birşey olabilir mi? Sağlıklı doğdu diyelim herşey güzel sonrasında ömür boyu sağlıklı ve mutlu olduğunu görecek misiniz? Bir ömür 2 kişinin en çok ta annenin tüm hayatını bir canlıya adaması çok ciddi bir karar. Ben de eşim de kendi hayatımızı yaşamak, bir çocuğun ömür boyu sorumuluğuna sıkıntısına girmek istemedik. iyi eğitim alması, görgülü, medeni bir çevrede yetişmesi, kimyasalsız beslenmesi ve sağlıklı bir psikolojiyle büyümesi bence şu şartlarda imkansıza yakın çok detaya girmeden bu kadar düşüncemi ifade edebiliyorum ancak. Seçim yapana kadar kafanız rahat olsun zorunlu hissetmeyin, sağlığınızdan olmayın ailelerinize birer oyuncak bebek alın hevesleri için :) Torundan önce kendi çocuklarını düşünmeliler.. Seçim yaptığınızda ise kararınız hangisi olursa sizin için hayırlısı olsun. Hayat çok kıymetli bir hediye ve herkes üreyecek diye bir kaide yok :)

Evlenmeden önce beni görmen lazımdı aşırı heveslıydım.. hatta hemen çocuk yapalım demıştım eşime:))) evlendıkten sonra çocuklu ailelerle göruştukç resmen gözum korktu.. senın nedrn evlenınce dusuncen değişti?

Var benim çocuğum, tecrübe konuşuyo:)

Benı korkutan ya çocuğum olmazsa? Bir de bunun tedavı surecı war yaş olmuş 32 :))) biz denemedık bile hiç S

Ben hep derim ki; insanlığın kendine yaptığı en büyük eziyet çocuk yapmak:) Büyük değil, aşırı sorumluluk. İnsanın tahammül sınırlarını zorlayan, depresyona sokan, senede 10 yaş yaşlandıran bir olay. Sosyallik falan orda dursun, çocuktan sonra bütün hayatınız tepetaklak oluyor. Aman aman bi isteğiniz yoksa yapmayın ya, ne güzel rahatsınız böyle.

Keske yapmasamıydın hiç olmasamıydı diyorsunuz?

Başkası istedi diye yapilmaz. iyice düşünün eğer icinizde bir ses "istiyorum" diyorsa yapin tabiki. Biz çocuksuz kadınlar galiba cok büyütüyoruz gözümüzde. Eğer bazi insanlarin anlattığı gibi olsaydı çoğu 2,3,4,5 yapmazdı. E bide kişilik meselesi... benim cevremde kimse ne dert yaniyor, ne ek gida sohbeti yapıyor nede paspal durumda zombi gibi geziyor. Çoğu arkadaşlarım cocukla tatil yapiyorlar. Yiyip icip geziyorlar.

İki kadın bir araya gelir ; çalışmanın zorluğundan akşam eve zaten yorgun gelip bir de ev işi yemek bulaşık telaşi olduğundan dert yanar.. ama çalışmaya da devam eder.. maaş günü gülücük saçar Yine iki kadın bir araya gelir; kocam hiç yardımcı olmaz çıkardığını kirliye atmaz diye dert yanar... Döner eve gider Instagram da kocişim kalp kalp kalp diye fotoğraf koyar.. evliliğine devam eder... Velhasıl iki insan bir araya geldi bir konuda dert yandı, iki şikayetlendi diye çok da düşünmeye gerek yok.. o insanlar hem şikayet eder hem üremeye devam eder... Çocuk da maaş gibi kociş gibi pek tatlıdır Allah hayırlısını versin. Her kadına anneliği tattirsin... aratmasin, kucağınızi boş koymasın...

Eninde sonunda olacak kaçış yok Hamile kaldığın anda annelik içgüdüsüyle tüm endişelerin bitiyor merak etme canım.

Birilerinin hatri olsun diye cocuk yapilmaz, cocuk malesef sorumluluk almanin da otesinde, var olan omrunu yiyip bitiyor. Cocuk yapana kadar nasil bir sorumlulugun altina girdigini pek bilmiyorsun, o saydigin sorunlarda, buyudugunde sorundan bile sayilmadigini farkediyorsun. Dort cocugun hic birin de ne uykusuz gecelerimi, ne aldigim kilolari, ne tuvalet sorununu, ne de mamasini dert ettim. Henuz cok kucukler benim himayem altinda tutabiliyorum, arkadaslarini kontrol edebiliyorum, internette hangi oyunu oynacagini, neyi izleyebilecegini yonetebiliyorum ama bundan bir kac sene sonra benim kontolumden cikacaklar, odalarina kapanicaklar, arkadaslarini kendi isterse taniyabilecegim... kisacasi onlari nasil bir hayat bekliyor bilmiyorum, bu dusunce dusunce yuregime kalbim sikisiyor. Yani kisacasi evlat aldigimiz nefes gibi tutsan olmaz, salsan onsuz yapamazsin. Degisik birsey o yuzden ben bu sorumlulugu alamam diyorsan bence hic bulasma.

İş ciddiye binince korktum sanırım. Bir de evliliğimiz çok huzurlu şu an allah bozmasın, neden kendi ellerimle bozayım ki diyorum. Bilmiyorum.

Böyle bir tavsiye haddim değil ama empati kurunca ben olsam önce aldığım o kimyasal haplardan kurtulur herşeyi kendi gücümle telkinlerle halletmeye çalışırdım. En az 6 ay diye başlatıp bağımlısı haline geliyo vücut sürekli aldıkça, maalesef çok gerekmese de bazı hekimlerin de ilaç vermek kolayına geliyor. İlaç kullanmanız bitince onların vücudnuzda biriktirdiği atıkları temizlemek te uzun bir vakit alacak. Bu kadar bilinçli, geleceğini düşünen, kendini güzel ifade eden bir kadın hiçbir ilaca gerek kalmadan herşeyin üstesinden gelebilir eminim ki.

Benim aslında korkum tam olarak fazlasıyla ilgilenmek beni düşündürüyor. Eşim ve ben ikimizde mükemmeliyetçi karakterdeyiz. Hayatımızı sadece çocuğa adayıp hiç bi şekilde kendimizle ilgilenmeyeceğimizi düşünüyorum. Evimizde küçük bir kedimiz var, o hastalandığında gece 3 te telaşla veterinere gidip, eve gelince de başında nöbet tutan biriyiz :)) yani bizim gibi pipirikli insanların kendi öz evladına nasıl davranacağını düşünemiyorum bile... ahh keşke sadece ben ya da eşim endişeli olsa.. ikimizde fazlasıyla heyecanlı bireyleriz Elis_93 Asi çakıltaşı Anneler

Nerden çocuk yaptım dediğim oluyo arada:) bende çocukları severdim hep ama hiç çocuğum olsun diye hevesim olmazdı. Evlenincede en az 4-5 sene yapmam diyodum ama daha erken yaptım eşim çok istediği için. Zor ama ya bakımı, büyütmesi, derdi; ciddi anlamda istemek gerekiyor bence.

Ne kadar güzel bir yazı bu gerçekten çok açıklayıcı bir mesaj olmuş. Mutlu oldum

Herkezde aynı korkular oluyor canım. Ama evladını kucağına aldığın zaman gezmek tozmakta neymiş dersin bir gülüşleri dünyaları bağışlıyor insana önce psikoloğa git düşünüyosan da ilaç takvimini ayarlayın süpriz bi gebelik olursa birden ilaçları bırakmak iyi değil diye biliyorum

Benım mukemmeliyetçi yönum hırs okul vs değilde.. ay basına birşey gelmesın, uzulmesın, ona yetebılecekmıyım duyguları baskın. Yoksa bir öğretmen olarak çok karsıyım dedığınız şekılde eğiten ailelere.

Merhaba kk kızları, 3 senelik evliyim. Ben 32 eşim 37 yaşında.. artık arkadas ve ailemizdeki kişiler çocuk yapmamızın zamanı geldi diye sıkıştırmaya başladılar. Bizim için çocuk demek sorumluluk demek. Ve bu sorumluluk beni gerçekten çok korkutuyor. Yaşım itibariyle etrafımda ki çoğu arkadasımın çocukları var.. gözlemlediklerim, bir araya geldiğimizde normal yaşantımızdan sohbet edemiyoruz sürekli muhabbetler, ek gıda olarak şunu yediriyorum benimkinin kilosu böyle seninkinin boyu kaç cm oluyor... gece hiç uyuyamadım. Çocuğun ateşi çıktı sabahladık.. sonrasında sürekli hayatlarından şikayet etmeleri. Sosyalleşemedikleri, yok tuvalete bile gidecek vaktim yok demeleri gerçekten beni korkutuyor.. evlenmeden önce çocuk konusuna eşim ve ben gerçekten çok sıcak bakıyorduk... hala daha yolda yürürken bi çocuk görsek sevmek için can atarız.. ama konforumuz söz konusu olunca çocuk fikri bizi korkutuyor.. eşimle sürekli erteleme halindeyiz ama nereye kadar? Siz nasıl karar verdiniz? Sizde bu korkuları yaşadınız mı merak ediyorum? Bu arada yaşadığım bir travmadan dolayı 1 senedir antidepresan kullanıyorum. Antidepresanla hamile kalan var mı aranızda? Ne yazıkki hapımı da bırakamıyorum. Bu aralar gündemimizde çocuk konusu var anlayacağınız. Annem telefondan sürekli gün içinde arayarak torunda torun diyor. Eşimle ikimizin kafası çok karısık sizin yardımınızı almak istiyorum. Gözlerinizi yorduysam affola. Yorumlarınızı bekliyorum.