Sana kim kotu yorum yapabilir Allah aşkına Acikcasi konuyu okudugumda cozum olabilecek bir oneri gelmedi aklima fakat zarif ve merhametli insanlara karsi bir hayranligim. var gayet acik ki sende onlardan birisin, üzuntun hissediliyor yazindan hayat enerjin dusmus ki su durumda kim olsa böyle hisseder, cok aci cekmissin ama inaniyorum ki gonlunun guzelligini yasacaksin.

eşim şükür iyileşiyor, ama tabi ne e kadar henüz sancılı bir süreç, sürekli hastanede yatıyr bu dönemde. inşallah iyileşir, inşallah kızım asla babasız kalmaz... ben standartta falan da değilim. onlar hep bir arada olsun, kızım da yanımda kalsın, eşimin değişik psikolojik sıkıntıları da var, tek başına bakamaz kızımıza ama yanında olması bir baba olarak güç verir biliyorum. kızım babasız yetişmesin asla ama ikimiz için de daha sağlıklı bir gelecek istiyorum sadece

Umarim en yakın zamanda is bulursunuz. En önemlisi iş. Öyle zor ki yaşadıklarını z ne yazsam bilemedim. Ama güzel kizinizla çok mutlu olun❤

Çok güzel, çok güçlü bir insansınız, çok. Hayat bunu da aşacağınızı bildiği için geliyor üstünüze. Dilerim her şey mutlu olacağınız, huzurlu olacağınız şekilde olur. Elbet geçecek...

Bir çocuğa anne olmuşsunuz ne mutlu size

maliye mezunuyum, o dediğiniz pozisyonlara da başvurdum... çoğunun saati ve çalışma saatleri uymamaısna rağmen... cv de ileri yöneticilik pozisyonu olunca hiçbiri dönüş yapmıyor, o pozisyonlar da bizi ara verince tercih etmiyor... eşimin şu süreçte her türlü bakımını ben zaten üstlenirim, ama sıfatım eşi olmasın. benim de kanser geçmişim var, daha toparlamadım ben de, ama hepsini tek başıma hallettim. yıllardır yaşıyorum bunu... mesela en son eşime teşhis konulmadan önce bilmem kaçıncı kez yeniden biyopsi yapıldı bana 1 ay falan yok araları, eşim 1 gece önce sabah 4 de geldi eve, hastaneye tek başıma gittim... sürecin zorluğunu bilmesem zaten hala yanında olmazdım emin olun

aslında aynen dediğin gibi enerjim çok düştü... ben kendi ameliyatımdan bile dilimi çıkarıp el sallayarak çıkmış bi insanım. evet hayat, iyisiyle kötüsüyle bizim. ve elbet biliyorum çok zor koşullarda katlanmak durumunda olan insanlar da var. ve biliyorum çok daha zor koşullarda hayatlarını baştan inşa eden insanlar da var... bir şey tutuyor beni yıllardır... cesaret, merhamet, vefa... bilmiyorum. ama beni tutan zincir her neyse o zinciri çözecek bir anahtar arıyorum

Şu an kendımden utandım. bana ders oldunuz.. rabbım yardımcınız olsun. güçlü bir insansınız.

Benim de babam kanser. Geçenlerde düşündüm annem olmasa ne yapardı diye. Perişan olurdu. Çok zor bir hastalık. Bu süreçte dişinizi sıkmanızı tavsiye ederim çünkü onca yıl katlanmışsınız biraz daha erteleyebilirsiniz. Kanser psikilojisi çok kötü, intihara meyilli oluyorlar. Ömür boyu bu vicdan azabını çekmek çok ağır olur. Çalışmaya başlamanız iyi gelecektir, kafanız dağılacak ve sürekli takıntı yaptığınız şeylerden uzaklaşacaksınız, korona yüzünden iş bulmak biraz sıkıntılı. Kargo firmaları personel alıyor ağırlıklı olarak. Hem zamanla personel sorumlusu olma şansı da olan bir iş. Kargolara başvurun. Çaycılık, temizlikçilik ağır olur, yorucu olur. Mesleğiniz nedir? lion mother Rabbi temmim bi'l-hayr. Anneler

Imtihan diyorum başka bisey demeye dilim varmıyor.

Mümkün oldukça kısa tutacağım, detaya girmeyeceğim ama yine de uzun olacak sanırım... eşimle 7 yıl çıktık, 11 yıldan fazladır evliyiz. Üniversitede tanıştık. yıllarca çalıştım, son 6 yıl dışında, kızım için eşimle ortak karar aldık ve iş hayatını bıraktım, onun hala bu konuda şikayeti yok. ama ben çalışmak istiyorum ve iş bulamıyorum... ilişkimize gelirsek, yıllardır kopuğuz ve yaklaşık 7 yıldır aynı yatakta bile yatmıyoruz, aynı yatakta yatmasak da belli şeyleri görev icabı yaptım yıllarca. evlenmeden önce de sorunumuz vardı, evlendikten sonra düzelecek, kaçak göçek yaşadığımız için oluyor diye bahaneler ürettiği her sey evlendikten sonra katlanarak arttı. neden ne olursa olsun evlendiğimiz ilk gecenin sabahında mesela evde yoktu... cinsel bir uyumu asla yakalayamadık ve yıllardır da öyle bir hayatımız yok... istekli lan ve seven benim ama kendimi bir şişme bebek gibi hissettiğim için artık yanağımdan öpmesine bile tahammülüm kalmadı. bunun dışında eşim sürekli iş nedeniyle evde yok. ya şehir dışında, ya sabah 4lere kadar dışarılarda :) bir kadınla bişey yaşamadığından eminim, cinsellikle ilgili sorunu var çünkü... (20li yaşlarında da böyleydi, ve şimdi 40 küsür yaşında) evden kaçıyor diyorum ama inatla evini çok sevdiğini ve bir tek evde mutlu/huzrlu olduğunu söylüyor. tabi yersen. haftanın 3 gecesi sabaha karşı eve gelip bana gelince evde mutlu olduğunu söylüyor. e ben zaten evdeyim... yıllarca iyi bir işte, fena olmayan bir maaşla çalıştım ama hep yüküm fazlaydı. çünkü kazandığımdan fazlasını belki de, kediye/köpeğe/üniversite öğrencilerine/löseve/köy okulu projelerine vs dağıttım. ya pazardan giyinirim, ya yırtık pırtık farketkmez benim için. tek lüksüm kızım. 4, 5 yaşında şuan ki yaşam tarzımı az çok anladıysanız ona yönelik de sağlıklı beslensin vs tarzı bir yaklaşımım var. kızım, kedim ve köpeğim var... asla hiçbirini bırakamam. yıllardır çalışmıyorum, birikimim yok ve iş bulamıyorum bir düzen kurup eşimden ayrılmaya karar verdim. ilk boşanmaya 1. evlilik yıldönümümüzde karar vermiştim. hala düzelen birşey yok çok konuda... eve, eşime, eşimin ailesine hiç birşeye katlanamadığım bir dönemdeyim. ama eşim kanser şuan... tam boşanmayı planladığım, işi gücü ayarladığım dönemde teşhisi konuldu... psikolojisini de anlıyorum, kolay değil... 25 yaşımdan beri benzer şeyler yaşıyorum ve tek bir gün destek göremedim ondan. ama elimden gelen desteği vermeye devam ediyorum, hem ona hem ailesine. hem ona gayet iyi bkıyorum bu süreçte, hem ailesine gerekli tüm desteği, psikolojik olarak motivasyonu vs vermeye çalışıyorum ama artık tükendim. ve hiçbirine yetecek gücüm, motivasyonum kalmadı. boşanmak istiyorum ama para yok, işim yok ve iş bulamıyorum. çalışacak olsam kızıma bakacak kimsem yok, kreş saatleri çok çok önemli bu açıdan. dönecek bir aile evim vs de yok... üniversite mezunuyum, yıllarca yöneticilik yaptım ama yaş ilerledi, uzun süre işe ara verdim ve ev hanımı modundayım, şuan yöneticiliği geçtim çaycılık ilanlarına başvuruyorum dönen yok... milyon detay anlatırım ama özet bu... ne yapmalıyım nasıl ayağa kalkıp kendime ve kızıma yeni bir hayat kurmalıyım. bu evde yaşamaya tahammülüm de kalmadı ama kızımı da bir şeylerden mahrum bırakarak büyütmek istemiyorum. eşimle hiçbir karı koca ilişkimiz yok ne cinsel/ne duygusal yada evlilik hayatı nası olur bilmiyorum başka açılardan... hastalığı nedeniyle sadece evin hizmetçisi/ahçısı/temizlikçisi/hastabakıcı vs modundayım, kızıma bile yetemiyorum nerdeyse... siz ne yapardınız, kırıcı olmayan yorumlarızınızı bekliyorum... kırılacak yerim kalmadı, ne olur eşin hasta sen ne düşünüyorsun tarzı şeyler söylemeyin.