Evlenip kurtulmak, çare değil... Düzgün biri sanırsın, ama aynı evde yaşamaya başlayınca asıl o zaman tanırsın, anlarsın kiminle evlendiğini... Mizacım sert, sevilmiyorum diyorsun... Mizacını düzelt, törpüle kendini...

25 yasındayım. Çocukluğumdan beri tek gayem derslerime calısıp iyi. bir meslek edinmek ailemi kurtarmak oldu. Hep iyi paralar kazanıp mutlu olacağız hayalleri kurdum. Çalıştım çabaladım. Evde sürekli kavga gürültü vardı babam sinirli biri psikolojisi iyi değil. Annem de öyle sindirilmiş pasif biridir ama bana iyi davranırlardı. Babamla liseden sonra kötü oldum uzaklaştım cünkü ona kızmaya basladım içmesi düzenli calısmaması sorumsuzlugu beni çok üzdü. Hala da öyle. Okulum bitti calısıyorm. Okurken de calistim haftasonları her zaman didindim. Dogru düzgün bir ilişkim olmadı birkaç deneme yanılma yasadım tutmadı tutturamadım. Her zman ailemi düşündüğüm için kendimi geri plana atmıştım hala kafama takıyorum elde değil aile atsan atılmaz. Yani maddi ne manevi zorluk içinde büyüdüm ben. Zaman la benim de ruh halim bozuldu 3-4 yıldır kendi psikolojim le ugrasıyorum dimdik güçlü görünen kız yıkıldı biranda kendimi toparlamak içim mücadele ettim ve ediyorum. Arkadasım yok malesef öyle hatrı sayılır. Bir tane var cocukluk arkadasım onla da arada tartışsak bile herşeyimi bilen tek insan tek yakın dostum. Yeni cevre edineyim diyorum insanlara güvenmek zor olmıyor mizacım sert sevilmiyorum galiba. İşyerimde 4 aydır calısıyorm suanki yerde ama insanlar benim yapma tarzımdan baya farklı kırılganım. Ve onlar da beni pek sevmiyor insan hisseder bu yüzden de mutsuzum ayrılmayı düşünüyorum lakin gideceğim yerden de korkuyorum artık. Böyle bir mutsuzluk zincirinde yasıyorum. Kız kardeşimle kavga ettik mesela bugün yine mutsuzum.. Önüme düzgün bir adam cıksa evlensem mutlu olsam o da yok zorla olmuyor. Tek basıma mutlu olamıyorum. İnsanları takmamak nasıl başarılır bu kadar sorun içinde? C captain price erkek

Iş ortamındaki arkadaşları sevmek zorunda değilsiniz işinizi yapıp geçin. Bence siz arkadas olmamasından bunalmışsınız biraz da

Ben iş arkadaşlarıma cok adımlar attım ama yok kıskançlık da olabilir işimi yapıyorum kötü alışkanlığım yok onlardan düzgün yaşadığım kesin. I

Sanırım bu aralar biraz duygusalsın. Bence iş yerindekilerin seni sevmemesi işini değiştirmeni gerektirmez. Çevremden bildiğim gördüğüm kadarıyla doğru konuşan, iyi, çalışkan, güzel, ayakları yere sağlam basan, kimseye eyvallahı olmayan kadınlar çok sevilmiyo. Ayrıca şunu da belirteyim, kurtulmak için evlenmek yağmurdan kaçarken doluya tutulmak olabilir. Bence bu aralar size iyi gelen şeyleri yapın. Ben hareketli şarkılar yada alışveriş bile yapsam kendimi iyi hissederim. M

kişisel gelişim kitapları okuyabilir, filmler izleyebilirsin. bence ailenle yaşadığın sorunlar seni biraz asosyal yapmış, bunu aşmaya çalış. onun dışında çabalamaya devam etmek gerekiyor her zaman. Alys

Allah sağlık sıhhaet versin. Aileni düşünmek yerine kendi geleceğini inşa etmeye yönel. Güçlü olmak değil, mutlu olmak olsun gayen. İş yerindekilerin seni sevmesi gerekmiyor. Saygı yeterli. Herşeye alınganlık gösterirsen vey herşeye sert tepkilerin olursa insanları uzaklaştırırsın.

Evde mutlu olamayan elde mutlu olamaz. Psikolojik destek alsan kendine gelirsin, dolmuşsun.

iş yerindeki insanlar sizi sevmek zorunda değil. siz de onları sevmek zorunda değilsiniz. adı üzerinde iş-arkadaşı. bu sebeple iş değiştirilmez. onun dışında herkes aşağı yukarı sizin gibi. insanlara güvenmek zor, yaşamak zor, mutlu olmak zor. çalışıp çabalıyoruz işte.

Hayat hepimiz için çok zor emin ol. Insanlara güvenmiyorum. hepsinden eninde sonunda kötülük gördugum icin artik hic arkadasimda yok. Bu hayattan mutlulukta dahil pekte bisey bekleme. hayatta kalmak için çabaliyoruz hepimiz işte

Bi kere de ben çağırayım bismillah @Mune Son düzenleyen: Moderatör: 20 Nisan 2018

Hepimiz biliyoruz düzgün insanlara talep olmadığını... erkelerde serseriler çok sevilir, kızlardada orası burası oynayanlar. Yada çok dedikodu yapanlar... Haklısın canım, o zaman kendi halinde takılmaya devam et, elbet seni anlayan biri çıkacaktır. Yada ortama uyacaksın, başka çaremiz yok...

Sanırım kavgalı bir ortamda büyüdüğün için sinirli bir yapın var... İnsanlar için bence işinden ayrılma... Sen değişmediğin sürece heryerde aynı olacaktır. Özel ilişkilerinin yürümemeside aile yapınla alakalı... Değiştiremediğin şeyleri kabullenmeli ve o yönde mücadeleyi bırakmalısın. Artık yetişkin, iş sahibi bir insansın, kendine odaklan. Zaten o evde artık misafirsin, kendi yuvanı kuracaksın. Babana benzer biriyle evlenme hataya düşüp. Ev ortamını aklından çıkar ve daha yumuşak, daha iyi kalpli olarak iş arkadaşlarına adım at. Bu yaşadığın ruh durumu senin suçun değil, ailenin suçu, kendini suçlamadan hayata devam et canım.

Bu nedir anlamadım.

Emin ol sadece zorluklarla mücadele eden tek an değilsin herkeste çok sevilmiyor sevgi yumağı değil bazen bazı şeyleri kabul etmek daha mutlu eder insanı olmayan şeylere üzülmektense sahip olduğun güzel şeylerin farkına var onlarla mutlu ol ve gözünü seveyim daha kaç yaşındasınız da evlenemedim diye üzülüyorsun bir olsun tam olsun evlilik. önce sen kendi içinde iyi olmaya ve mutlu olmaya bak

İş değiştirdiğinizde bir daha ki iş arkadaşlarınızın sizi sevip sevmeyeceğinin garantisi var mı? Bırakın iş arkadaşlarını şimdiki iş şartlarınızı bile mumla arayacaksınız belki o yüzden iş arkadaşı konusunu çokta kafaya takmayın herkesle iyi geçinmeye çalışın zamanla düzelir belki bazı şeyler. Güçlü olma konusuna gelirsek aslında en güçlü görünen insanların bile içinde fırtına kopabiliyor bazen ve bu fırtınalar insanı o kadar yoruyor ki keşke güçlü olmak zorunda olmasam doyasıya ağlayabilsem, içimi döksem diyebiliyorsunuz. O yüzden içinizden geldiği gibi davranın derim kendinizi belli bir kalıba sokmayın bırakın karşınızdaki insanlar sizi böyle kabullensin/bilsin.

bir de olumlama yapmayı araştırabilirsin. ben çok faydalı olduğunu düşünüyorum.