farkettim de sanki bende farksız değilim. her şey yolunda gitsin istiyorum, gitmiyor bu sefer sorunluymuşum gibi hissediyorum acı çekiyorum. elimden bir şey gelmedikçe kapana kısılmış gibi oluyorum. çok sıkıcı duygular bunlar ya kavun kokusu Buraya reklam

Ozelestiriye kapaliyim, kk sayesinde bunu fark ettim. Kendime karsi dürüst olamıyorum. Eksigin sudur budur düzelt diyemiyorum kendime. Ayrıca disaridan gelen elestirilere de kapali olduğumu fark ettim. Biri bir sey soylediginde hemen aciklama yapma geregi duyuyorum. Yoksa ezikmisim gibi geliyor. Belki de kibirliyimdir, bilmiyorum. Bakin acik acik kibirlisin, düzelt şu huyunu diyemiyorum kendime, konduramiyorum sanirim. Mükemmel olmak zorunda degilim ama bunu idrak edemiyorum. Mükemmel degilim, hemde hiç. Ama sanki sorunlarım yokmuş, hep disariyla alakaliymis gibi davraniyorum. Bu yuzden kisisel gelişimimi devam ettiremiyorum. kusurlarimla yuzlesmeye korkuyorum, ben, bana en çok yakisani yapip kaçıyorum. Sanki cozummus gibi. böyle oldugum icin cok kirilganim, en ufak seye bile üzülüyorum. Çünkü benim kendime itiraf edemediklerimi hayat önüme seriyor mutlaka ve ben o zaman kacamiyorum. Bu kez üzüntünün arkasina saklanip, gunlerce aci cekiyorum, yapici degilim hic. Dusunmuyorum, dusunursem daha cok aci cekcem. Karmakarışık duygularim var, dizginleyemiyorum bir türlü. Kafamin icinde kirk tilki, kirkininda kuyrugu birbirine degmiyor. bir anda on isi yapmaya calisiyorum, kontrol etmeye calisiyorum her seyi, ee tabi olmuyor. Her seye yetemiyorum ki. Her seyi halletmek zorunda da degilim, tek bir seye odaklansam yetecek ama kendime laf anlatamıyorum. Yolumu kaybetmis gibiyim. Ne yapabilirim bu durumda? yasadiklarimin benzerini yasadiysaniz dahi lütfen nasil aştığınizi benimle paylasin. ağır bir sekilde elestirin hatta, lütfen. Çünkü alismam gerekiyor.

Eleştiriye kapalı olsanız, bunu kabullenmezdiniz, buraya itiraf etmezdiniz. Düşünmeme bende de vardı. Diyelim kötü bir şey OLDU, ben düşünmezdim. Düşünmezsem böylece gerçekliği kalmaz, benim de üzülecek/endişelenecek bir şeyim olmaz diye kendimi avuturdum. Sonra bunu saçma hareketlerle yendim. Bildiğimiz Pollyannacılıktı çünkü. Ne yaptım, mesela bardak kırdım. Hadi bakalım düşünme, sen düşünmeyince kırıklığı gidecek mi dedim. Saçmaydı ama beni hakkında düşünmem gerekip yapmadığım konulardan kaçmamayı öğretti. Dışarıdan gelen eleştirilerde, konuşana bakmak lazım. Bu kişi annemse, beni yıllardır tanıyan ve aramızdaki ilişkide güven duygusu varsa ancak o zaman ciddiye alıyorum. Bana uzak biriyse, ki bu bir akraba bile olabilir, kulaklarımı tıkıyorum. asude_bahar

Bayağı bayağı açıksın gibi gözüküyor buradan.

Buraya konu acip kendini bu kadar elestiren biri ozelestiri yapamiyo olamaz

Gayet özeleştiri yaptın