Sonuçlar yeni açıklandı, zimmete düşme falan olmadı henüz. Elazığ 'ı yani bilmiyorum yerleşim olarak ben pek sevmiyorum. Yani merkez eski ve çok düzensiz görünüyor gözüme. Bir de çok büyük depremler yedi. Merkezdeki o eski binalar ruhumu sıkıştırıyor.

Çok bildiğim bir konu değil. Bu sebepten sordum. İlanlarda göreve yeni başlayanlar ilan vermişler ama.

Ay bilemiyorum. Bazen diyorum ki o kadar insan öldü depremde. Ben de geberip kurtulsaydım keşke. Gerçekten mutsuzluktan delirecek gibi oluyorum.

Konularını ben de çok üzülerek okuyorum. İnşallah çok mutlu olursun. Belki malatyada çalışma ortamı güzel olur, az bir süre idare edip para kazanıp sonrasına bakarsın. En azından aileden uzak, ailen gelmek isterse de kabul etmezsin bahane bulursun belki. Yabanci dil konusuna katılıyorum. Benim bir att tanıdığım Finlandiyaya gitmiş yeni İngilizce çalışmış. Nasil yapti bilmiyorum ama sanirim sağlık çalışanlarına var öyle imkanlar. 23 yaşında bunları yaşamak çok zor cidden. Malatyadan antep arabayla 3 saat otobus de vardır, burası güzel bir şehir yapılacak çok şey var atla haftasonlari arada gel, ben dahil buralı üyelere de mesaj yaz seni gezdiririz.

Benim konularım benim de içimi acıtıyor hep. Eskiden atanmanın bir anlamı varmış galiba. Şimdi için bakıyorum Ankara 'ya falan atansam da 1+0 eşyalı oda için 7.000 fiyat koymuşlar. Karşıma biri çıkması yönünde bir beklentim yok. Yukarıdaki gelinlikçi diyaloğunu diyorsanız, kendi durumumla geçtiğim bir dalga sadece. Ekonomik özgürlük noktasında haklısınız. BDV konularının büyük kısmı da ekonomik özgürlüğün olmamasına dayanıyor çoğu zaman. Şehir genel olarak muhafazakar. Yani depremden önce de çok mekan seçeneği yoktu. Şimdi zaten her yer yıkıldı, bir şey kalmadı. Çok teşekkür ederim. İnşallah dediğiniz gibi olur.

Ne alaka ya, anne bakması gereken zamanda annelik mi yapmış da şimdi kızın eli ekmek tutunca ailesine baksın. Keşke herkes konu sahibi gibi olsa da insanlar yaptıklarını yasasalar. Ben çok üzülüyorum şeref yoksunu, çocuklarına babalık yapmamış, karısını dövmüş, evin rızkını ona buna yedirmis baba musvetteleri elden ayaktan düşünce kıymete biniyor, ailesi bir de sırtında yük o adamlara bebek gibi bakiyor görünce. Resmen yapmadıkları şeyi odullendirmis oluyorlar. Keşke herkes herkese hakettiğini verse, belki insanlar yavaş yavaş hareketlerine dikkat etmeye başlardi

Evet dediğim gibi garantici insanlar için çok özgürce bir hareket benimkisi. Ruhen ve fikren özgür bir tipim, sevmediğim şeyi yapmam, okumam, etmem, hayata bir kere geliyoruz modunda yaşarım. Birde şöyle bir durum var bi kaç yıl öncesine kadar memur olmak prestijliydi, garanti işin, izin günlerin, çalışma saatlerin, asgari üstü maaş, sosyal hayatta saygınlık, ev sahipleri memur isterdi. Şimdi bunlar çok zor şeyler.20 binlik evlerine memur istiyorlar 9-10 bin alan memur da var. okuma yazması olmayan biri de 8500 alıyor. yani demem o ki. şu an garson olsan da kazanıyorsun o maaşı. hemşireliği bırakıp garsonluk yapmak değil anlatmak istediğim. hayalimde başka bir meslek başka bir bölüm var demiştin. hayalinin peşinden git. bekarken gençken yalnızken hayallerinin peşinden git, sonra rafa kalkacak yapmak isteyip de yapmadıkların

Bunca acıyı atlatmışsınız az mı Şimdi biraz daha sabredin kendinize 2 3 yıl zaman tanıyın kendimize bakın nasıl işler yoluna girecek Su akar yolunu bulur unutmayın

Depremi aynı şehirde yaşamışız ben de Malatyalıyım

Bakın, ortalama bir hayatım olsaydı belki bu da benim aşmam gereken bir zorluktur deyip ses çıkartmazdım. Gerçekten yaşamım şu İnternet oyunlarına benziyor. Zorluğu aşıp level atlıyorum pat yeni ve daha büyük bir zorluk başlıyor. Son bir senedir özellikle bir kenarda oturduğumu hatırlamıyorum. Atanacağım kurtulacağım derken yine böyle oldu. Artı bu ili sevmeme nedenim yalnızca deprem değil. Neden sevmediğimi konuda detaylı anlattım. Yine sınav olarak bu şehre çakılıp kaldım. Yazmasaydın zorla mı yazdın, diyeceksiniz. Onu da eklemesem atanamıyormuşum. İşsizlikte en az akbaba akrabalarım ile bir arada olmak kadar zor.

Çok teşekkür ediyorum. Antep 'e birkaç yıl önce gezme amaçlı gitmiştim. İstanbul' a göre yeşili çok bol gelmişti gözüme. Kale falan vardı onu hatırlıyorum deprem ile yıkıldı ama galiba. Yemek kültürü çok iyiydi. Ama mülteci sıkıntısı büyük bence.

Teşekkür ederim ama şu kadar sabır bu kadar sabır gençliğim gidiyormuş gibi hissediyorum.

Çok ama çok zor şeyler yaşamışsınız geçmişler olsun. Kolay değil. Bir de ailenizle ilgili de sıkıntılarınız varmış. Şimdilik zaten hastanede ya da yurtta kalırsınız. Bunca zorluğun içinde hiç kolay olmayan bir işi atanmayı başarmışsınız. Rabbim bir kapı açmış. İlk izninizde kendinize güzel bir tatil planı yapın. Kendi paranızla. Kimseye hesap vermek zorunda değilsiniz. Bir kendinizi toplarsınız. Şimdilik ev ihtimali yok nasılsa bunda da vardır bir hayır. Ev imkanı olan yer olsa ailenizi de götürmeniz gerekecekti. Belki bu sürede onlar da bir düzen tutturur. Ve siz de kendinize ait bir hayat kurarsınız. Belki iyi biri çıkar karşınıza kendi ailenizi kurarsınız. Rabbimin vardır bir bildiği. Yüreğinizi ferahlatmaya çalışın. Kendinize alanlar açmaya çalışın. İnşallah güzel haberlerinizi de verirsiniz buradan. Bu sefer mutluluğunuzu paylaşırız.

ailemin yanında olmaliyim'ci manyak herifler var ya ana kuzusu filan Belki dedim onlardan bir becayis isteyen denk gelir Malum ülkede sayıca çoklar

Çok çok dedim. Ve normalde de gelmesi imkansızdı. Her alımda çok yüksek kapatıyor özellikle de merkez. Deprem oldu öyle böyle orası geldi. Sevdaya

Keşke Malatya hariç diğer deprem illerini yazsaydın. Hayat bir şekilde normale dönecek. Sevmediğin akrabalardan uzak olurdun en azından... Ama yapacak bir şey yok, en azından artık paran olacak, öyle düşün. Az harca, çok biriktir. İzin günlerin için kendine tatil planları yap. Böylece en azindan hevesle bekleyecek yılda birkaç günün olur

Çok teşekkür ediyorum. Bilmiyorum, sınavlarım bitmiyor. Atanamasam her şey yine zor olacaktı çünkü işsizim ve iş yok. Yine Malatya 'da ayakta kalan hastaneler var. Maraş ve Hatay' a da çok alım oldu, sosyalleştirme bölge diye geçiyor. Yani şehre gidiyorsun seni Sahra 'ya da verebilirler uçta ayakta kalmış bir ilçe devlet hastanesine de.

Su akar yolunu bulur mahh biraz daha az daha sabır bunu söylemesi kolay yaşaması zor biliyorum ama

Öyle değil yanılıyorsun sadece tükenmişsin aslında Bunların hepsi geçecek unutma ailurophile

Deprem bölgesine şu anda becayiş çok zor.

Öyle tabi ki. Teşekkür ediyorum.

Aday memurken becayiş olacak mı?

Henüz başlamadım. Patidostu Çok pati az insan çok

Mahh bazen bazı olaylar bizim kaderimizi belirliyor, şimdi Malatya'yı sevmiyorum maalesef burası çıktı diyorsun ya, kaç sene kalacaksın orada en az? Ya karşına biri çıkarsa oralı, aşık olursan evlenirsen hep kalırsın orada? oradan eninde sonunda gideceğim gözüyle bakacaksan ciddi ilişki kurma kimseyle aşık da olma bari sonra kopamazsın. gerçi aşk bu gelirim demez gelirrr

Farkındaydım. Son çare olarak yazdım. Her yer virgülden gidecek orası gelecek diye pek düşünmedim de galiba. Farklı bir alım oldu. Seçim var, işler nasıl ilerleyecek belli değil, üçüncü bir alım kesin değil, alım olsa yüksek puanlı haziran mezunları yetişecek... Tüm bu sebeplerden ötürü herkes her yeri il ayırt etmeden yazmış, ilk alıma göre neredeyse sapma hiç olmadı. Akbabalar aman pardon akrabalar yani nasıl desem alışkın olduğum insan tipleri değiller. Tutucular, gericiler. Dediğim gibi bakışlarını hep üzerimde hissedeceğim. Ekonomik özgürlüğüm olduktan sonra ne olacak ki diye düşünüyorum ara ara ama rahatsız edecekler. Bana karışıp, huzursuz edecekler, biliyorum. Evet ev içinde çok sorunluydum ama sosyal hayat, giyim vb şeyler açısından rahat biri oldum hep. Şimdi tamamen kısıtlanacak gibi hissediyorum. MEB bana da geliyordu aslında. Ama maaş farkı çok oluyormuş o yüzden tercih vermemiştim. Türkiye şartları açısından söylediklerinizde maalesef haklısınız.

İstanbul'da alım yapan hastanelerin %90'ı bana geliyordu. Bilerek yazmadım. Orada deprem beklendiği için korktum. Eminim bu kimse için bir kıstas olmamıştır zaten deprem ülkesiyiz ama dediğim gibi son depremler beni mahvetmiş yeni yeni fark ediyorum. Tabi bir de pahalılığı var. Memur maaşı ile geçinmek imkansız. Bu yüzden de yazmadım. Ama hep özleyeceğim. . push ;

İstanbul'da alım yapan hastanelerin %90'ı bana geliyordu. Bilerek yazmadım. Orada deprem beklendiği için korktum. Eminim bu kimse için bir kıstas olmamıştır zaten deprem ülkesiyiz ama dediğim gibi son depremler beni mahvetmiş yeni yeni fark ediyorum. Tabi bir de pahalılığı var. Memur maaşı ile geçinmek imkansız. Ha bir de baba şahsiyetsizi orada, malum tehditleri var. Bu yüzden de yazmadım. Ama hep özleyeceğim.

Bizim de evimiz yıkılmadı ama ayakta da değil biz de civar illerden birine yerleştik sizin gibi ve hiç istemediğim halde eşimin annesiyle birlikte yaşamak söz konusu oldu Allah'tan sadece söz konusu olmakla kaldı kimsenin sizi suçlamaya hakkı yok zaten böyle bir felaket yaşamışken istemediğimiz hayatın bize dayatılmaya çalışması ekstra psikolojimizi bozuyor. Şehir viraneye dönmüş durumda ne kadar zaman sonra düzelir bilmiyorum o şehirde gidip yaşamanız böyle bir felaketten sonra ne kadar sağlıklı olur onu da bilmiyorum Allah yardımcınız olsun

Gelebilecek sadece Hatay ve Maraş vardı. Antep, Adana falan oralar gelmedi. Hatay ve Maraş çok sıkıntılıydı. Hastane adı bile yok sosyalleştirme bölgesi diye geçiyor. Yani atanıp gidiyorsun seni Sahra 'ya da verebiliyor, uçta zar zor ayakta kalmış bir ilçe devlet hastanesine de. Cesaret edemedim açıkçası. ailurophile

Becayis yaparsın uzulme

Anlıyorum, teşekkür ederim.

Çok zordu, evet. Çok teşekkür ederim. Kpss 'ye girmeden birkaç gün önce aylarca gitmediğim evime gittim. Babamın metresi pedimden, sütyenime birçok şeyimi çalmıştı. Kalan eşyaları taşıdık. Öz babamdan şikayetçi oldum vs. yani sınava nasıl bir psikoloji ile gidip girdim Allah biliyor. Çok rahat yüksek puan alabilirdim. Ama soru okumaya bile mecalim kalmamıştı. Bir gün mutlu olabilirim inşallah, sağ olun.

Yanıt yazdım. B

Meslek neydi?

Eski konularım ile burayı bir hayli meşgul etmiştim. Dönüp baştan sona bir okuduğumda kendi kendime sahte hesap muamelesi yapmak istiyorum. Sadece bir yıl içinde başıma gelmeyen kalmamış. Gerçekten bu kadar şeyi yaşayabildiğime ben bile inanamıyorum. Her neyse, hatırlayanlar olacaktır. İğrenç bir babam ve zavallı bir annem vardı. Geçen yıl babamın çığırından çıkması, suç duyuruları, uzaklaştırmalar vs derken en son biz evden olmuştuk. Annem İstanbul 'dan Malatya 'ya ailesinin yakınına taşınıp ev tutmuştu. Ben de KPSS sonrası çok sevdiğim şehrim, güzel İstanbul' u bırakıp annemin yanına gitmiştim. Hep bahsediyordum "Atan, annen ve iki kardeşini yanına al." diye bir baskı vardı. Ben o dönem için tüm baskıları püskürtmeyi başardım. Bu benim görevim değildi. Zaten yıllarca, minik bir çocukken bile başarı bursları alan, kendi kendine bakan, büyüten, kimseden destek görmeyen bir çocuk olmuş kendi çabamla genç bir kadına dönüşmüştüm. Kaldı ki bana çok iyi bakmış olsalardı bile bir gence böyle büyük bir sorumluluk yüklenemezdi. Benim için evlenip benim için sorumsuzca üremediler neticede. Neyse ki bu doğruları herkese benimsetmeyi başardım. İstediğim şehri yazacak, atanacak ve kendi başıma yaşamaya gidecektim. Sonra asrın felaketi yaşandı. Konularımda da bahsetmiştim. Yalın ayak karın içinde kaldık. Enkaz, yıkım, acı, ölümler... Çok kötüydü. Gerçekten çok kötüydü. Nasıl sağ kurtulduk, hiç bilmiyorum. Olaylar esnasında çok soğuk kanlı kalmış, tek damla göz yaşı akıtmamıştım. Şimdi ise kendimle baş başa kaldım. Sessizlik, kaos esnasında üstünü örttüğüm travmalarıma özgürlük tanıdı sanki. Eski binalara girmeye çalışırken kalbim sıkışıyor. Hep rüyalarıma giriyor deprem. Hep sallanıyormuşum gibi geliyor. İyi hissetmiyorum. Bir süre çadırda kaldık. Sonra çevre illerin birinde yeni yapılmış bir ev bulup oraya taşındık. Her neyse, o çok beklediğim atama yapıldı. Ancak maalesef ki %80 deprem yaşanan illere alım oldu. Orada çok sağlıkçı maalesef ki vefat etti, sağ kalanlar tayin istedi, bölgenin sağlıkçı ihtiyacı doğdu. Normalde istediğim şehre gidebilecek bir puanım vardı. Kılavuz eski haliyle kalsaydı muhtemelen şimdi heyecanlı bir şekilde 1+1 şirin bir ev bakıyor olacaktım. Ancak dediğim gibi deprem alınacak personel sayısını değiştirmese de alım yapılacak illeri tamamen değiştirdi. Alımlar tamamen deprem bölgesine kaydırıldı. Ben de deprem bölgesi dışında kalan az sayıda ili ve üç tane deprem ili hariç tüm deprem illerini mecburen yazdım. Yazmak zorundaydım çünkü işsizim. En son bir hastanede işe başlayacaktım, depremle o hastane bile kullanılmaz hale geldi. İl ayırt edebilecek, yapılıp yapılmayacağı bile belli olmayan üçüncü alıma bırakacak kadar vakit yoktu. Ankara gibi iller virgülden gitti ve pat en istemediğim şehir Malatya geldi. Sevinmemek nankörlük mü olacak bilmiyorum. Ama tek istediğim uzak bir yere atanmak, 1+1 hatta 1+0 şirin bir ev tutmak, az aşım ağrısız başım mantığı ile yaşamaktı. Çok uçuk bir istek değil. Bunu yapan milyonlarca kadın da var. Ama sıra bana gelince ben bir şey isteyince deprem oluyor, sel oluyor illa bir kıyamet kopuyor yine o basit hayalim gerçek olmuyor. Kendimi lanetli gibi hissediyorum. O şehirde beni ne bekliyor bilmiyorum. Kalacak yer yok. Çoğu sağlık çalışanı hastanede kalıyormuş zaten. Konteyner verilir mi bilmiyorum. Verilse kaç sağlık çalışanı bir arada kalır bilmiyorum. Bu yıl üniversite sınavına tekrar hazırlanmak sevdiğim bir bölümü ikinci lisans olarak okumak istiyordum. O hayalim bile çöp olacak galiba. Muhtemelen değil ders çalışmaya uyumaya yer bulamayacağım. Bunun yanında o şehri sevmiyordum. O deprem gününü tekrar tekrar yaşayacağım o şehirde. Çok akrabamız var orada. Şu an sosyal hayat yok ama olsa bile biraz muhafazakarlık var. Yani bir gece bir erkek arkadaşım ile bir yerde otursam bir akraba görse laflara gel. Böyle şeylere alışkın değilim. İstanbul sosyal hayatın aktif olduğu ve çok özgür bir şehirdi benim için. Depremle her yer yıkıldı. Depremden önce de öyle sosyal aktivite imkanı tanıyan bir şehir değildi ama. İstanbul 'dan oraya gittiğimde çok zorlanmıştım ama zaten geçici gözüyle baktığım için çok takmıyordum. Yine akbabaya benzeyen yığınla akraba şehirde olmasa idare edilebilir ama varlar maalesef ki. Bilmiyorum, gençliğim harcanmış gibi geliyor. Şimdi ne felaket yaşadın, binlerce can gitti, sosyalliği mi düşünüyorsun diyenler, yadırgayanlar çıkacaktır. Depremde, öncesinde ve sonrasında ne tür acılar yaşadım bir ben biliyorum. Biraz rahat istiyorum diye yadırgayan olacaksa da bir şey diyemem artık. Bunun yanında yarının hesabını yapmak anlamsızmış, yaşananlar bana bunu gösterdi. Yine de düşünmeden edemiyorum. Evler inşa edilmeye başlandığında, bir yer bulursam annemler de bu yabancı ilde kalmak istemeyip dönmek isteyeceklerdir. Yine aynı evde yaşama mevzusu patlar yani. Hep kaçtığım o ihtimal... Hep söylüyorum, aynı ilde olsak bile ben ayrı yaşamak isterim diye. Kabul ediyormuş gibi görünüyor ama bilmiyorum.

İstanbul tercih açtı mi

Ah Ban Arsizi Sizi ve konuma yaptığınız yorumları gerçekten çok severim. Ama sanki bu bir tık uçuk oldu. Aç kalıp mültecilerden para dilenmeye karar verdikten sonra gelen pişmanlık hissi ile buraya yeni bir konu açmayayım

Şu an kötü geliyor ama belki de orda ilerdeki eşinle tanışacaksın, beraber akrabalardan saklanmak bile eğlenceli gelecek belki. İlk kez kendi evine çıkacaksın, kendi ayakların üzerinde duracaksın Son senelerde farklı kulvarlar olsa da ben de kötü şeyler yaşadım ve bu şekilde karamsardım ama sanki böyle düşündükçe daha kötüsü oluyor. Ne zaman şükretmeye başlasam şükrettiğim gün bile sanki daha iyi geçiyor. Şu an atanamamış da olabilirdin, sınava girememiş bile olabilirdin. Karşılaştırmak istersen her zaman daha kötüsü ve daha iyisi var.

mahh tüm konularını biliyorum ve çılgınca bir fikirle geldim bilmem belki garantici üyeler beni linçliyecekler ama yeni de yazayım. yaşın 23 sevmediğin bir meslek hemşirelik sevmediğin şehir çıkmış aile adı altında kamburun var yakınında başka hayal ettiğin bölümü istiyorsun ve aslında onu okumak istiyorsun İstanbul'u özlüyorsun Ben serbest çalışan ve hayatından gayet memnun olan biri olarak belki yazıyorum ama o ilde kalmasan hemşirelik işini yapmayıp istediğin bölüm için hem hazırlık yapsan istanbula dönsen yaşın tam çıtı pıtı yaş enerjiksin milyon tane iş bulursun yeni kazanırsın o 15-16 bin tl maaşı. madem hemşirelik severek okumadığın ve ömür boyu yapmak istemediğin bir meslek değer mi böyle üzülmeye. herkes memur değil. artık memur olmanın bir avantajı kaldı mı bilmiyorum ideallerin tıp okumak doktor olmak hemşirelikten sonra doktor olacağım değilse ne bileyim çok mu absürt şeyler yazıyorum?

Hemşire.

Birkaç yıl önce bu düşünce ile yabancı dil kursuna gitmeye başlamıştım. Sonra pandemi çıktı. Öyle kaldı.

Atandım zaten Malatya 'ya, onu anlattım ya konuda. Hangi hastanelerde yaylı sistem vardı acaba? Elazığ' ı biliyorum. Orası da aşırı küçük maalesef ki. ailurophile

Ben Malatya'da bu kadar nefret ediyorsam yazmazdim diğer deprem illerini yazardım sonra kaç seneyse dişimi sıkar tayin isterdim. Ne yasadiysaniz yasadiklarinizi siz bilirsiniz ailenizde oturmayın bence

Sen ben misin? O şehirden kurtulmaya çalıştıkça çamurlu bir bataklık gibi beni içine çekti. İliğimle kemiğimle nefret duyuyordum. Sonra deprem oldu, aslında nankörlük mü ettim diye düşündüm. Ya başka ilde yıkılan bir binada kalıyor olsaydım? Hislerimiz aynı ama çıkardığımız sonuçlar farklı. Şuan her şeyde bir hayır vardır diyorum. Bulunduğum yere şükredip oturuyorum.

elazığ malatya'dan daha gelişmiş geliyor bana daha düzenli. ki son depremi göz önünde bulundurursak ben başka bağlarım olmasaydı elazığ'ı seçerdim. çalışmaya başladınız mı?

Senin konuların içimi acıttı hep... uzun uzun yorum yapma fırsatım olmadı ama seni çok çok iyi anlıyorum. Seninki kadar ağır olmasa da benzer zorluklar yaşadım bende ve sonra atandım mesleğimi elime aldım şu an hayal ettiğin hayatı yaşıyorum ama bir üye yazmış ya atanınca da her şey güllük gülistanlık olmuyor dye maalesef öyle bazılarının hayatı hep bir mücadele, zorluklarla geçiyor. Yaşamak zaten başlı başına bir mücadele de nedense bizim gibilere daha zor sınavlar denk geliyor. Vardır bunun da bir hikmeti alışıyorsun duyarsızlaşıyorsun bir süre sonra. Bir konuda uyarmak isterim seni daha fazla yara alma dye. Çünkü öyle bir beklentin de var sanki. Karşına biri çakarsa hemen kapılıp gitme çok dikkatli ol, bir darbede ordan alma. Çok yaralayıcı oluyor. Akrabaları da çok takma. Hayatını yaşamaya bak. Muhafazakarlar dedin. Öyleyse senin gittiğin gezdiğin yerlerde karşılaşmazsınız dye düşünüyorum ve maddi özgürlüğünü kazanmak inanılmaz güç veriyor zorluklarla daha rahat mücadele ediyorsun çünkü günümüzde pek çok şey maddiyat. Azıcık aşım diyemiyorsun aza kimse kanaat edemiyor yetmiyor. İyi günlerin de olacak oh be dediğin ama hayat dümdüz bir yol değil biliyorsun hele de bizler için hiç değil. Umarım güzel insanlarla karşılaşırsın. İş ortamın iyi olur. Hayat kaliteni çok etkileyecek bu. Zaman zaman bizleri haberdar et oraya gidip yerleşince

mahh ben senin yerinde olsam yabancı dil çalışırdım. Avrupa ülkelerine hemşire olarak gitmek çok zor değil. Lisans eğitiminin ücretsiz olduğu bir yere gitsen. Orada bir kaç yıl hemşirelik yapsan sonra üniversiteye girip orada lisans okurken part time çalışsan daha mutlu olursun bence. Üniversitede okurken nöbet tutarak bile para kazanabilirsin belki.

Bilmiyorum vallahi. O kadar çok akla mantığa sığmayacak şeyler başıma geldi ki artık olmaz diye bir kelime hiç kullanmıyorum. Sıradaki konum "Malatya 'da yıkılmamış açık gelinlikçi var mı?" bile olabilir. Ban Arsizi 🌹 tek ayak

Yapmayın ya İnsanlar zaten zor durumda Ve bu kadar zorluk yaşamışlar Eleştirince hangi tarafınız tatmin oluyor Emin olun sizden çok daha fazla düşünüyordur annesini ve kardeşlerini

Mezara gireceğim o zaman geçecek gibi geliyor.

Evet evet eğitim araştırma hastanesi ve bazı hastaneler yaylı sistemle yapıldığı için hasarsız fakat ev yok Malatya'da evlerin %70 i hasarlı çoğu ayakta zor duruyor... Siz yine de atanırsanız çalışın bence en yakınındaki Elazığda hayat günlük güneşlik devam ediyor hiç değilse sosyalleşeceğiniz bir yer var yanıbaşınızda

İstanbula geri donup hangi işte başlangıçta 15k alacak ki? Sevdaya

İçeriği okumadım. Başlığa cevap : Atanınca mutlu olunacak diye bir şey yok zaten. Sadece atama sürecinde atanmak çok devasa bir şey gibi geliyor. Sonra bir b. k olmadığını anlıyorsun

Sanırım hayatınızın bir diliminde ben bu şehir de asla çalışmam demişsiniz. Bende kendi memleketimdeki üniversite için böyle demiştim. Türkiye'nin en prestijli üniversitelerinden birine gidebilecekken olacak iş ya o üniversiteye gitmiştim. Dört yıl bu sebepten ağlamıştım Maalesef kurduğumuz yanlış cümlelerle ya da düşündüğümüz yanlış düşümcelerle kendi kendimizi yakıyoruz

Yalnız degilsiniz durumlarımız benzer İstemediğim bir meslek sınıf öğretmenliği Nefret ettiğim bir şehir Bunaldigim aile baskısı. Ama ben kaderimi degistirmek için adımlar atıyorum mesela beden eğitimi öğretmenligine hazırlanıyorum su an. Şimdiki aklım olsa astsubaylık falan denerdim hayalimdi hep kadın komutan olmak aileme bahsini bile acamadim icimde kaldı şimdide yaş sınırım tutmuyor 23 yaş çok güzel bir yaş tam her şeyin başı çoğu insan için hayat 25inden sonra başlıyor. Bence hemşireliği yanında asıl istediğiniz bölüme hazırlanın.

Konuyu hortlatmış gibi olacağım ama... Becayiş ben yapabiliyor muyum? Süre şartı falan yok mu? E Esila09

Kendinizi kurtarıp anneniz ve kardeşinizi bırakmanız bana el vicdan dedirtti. Aynısını anneniz yapsa. Bakmak zorunda olmadan, insaniyet namına diye bir terim var

Teşekkür ederim. İstanbul'da alıma çıkan hastanelerin %90'ı bana geliyordu zaten. Atamalarda düşük kapatan bir il. Ben hem depremden çok korktuğum hem de pahalılığı sebebiyle hiç yazmadım. Bakırköy tarafı elli yıllık binalar sekiz bin falan. Depreme dayanıklı ev bulmaya kalksan üç dört memur birlikte yaşasan yine yetmez. Bu yüzden çok özlememe rağmen yazmadım.

Tercih yaparken bu ilin listede olduğunun farkındaydınız. Bence içinizi ferah tutun olumlu düşünün, kendi paranızı kazanacaksınız okulunu okuduğunuz mesleğinizi yapacaksınız, kendinizi geliştireceksiniz. Maalesef belirsizlikler kaygı yaratabiliyor ama temiz bir sayfa açmaya çalışın. Akrabaları falan boş verin, ne yapabilirler ki size? En fazla kendi kendilerine söylenirler. Ömür boyu da o şehirde kalacak değilsiniz, belli bir süre sonra başka şehre tayin isteyebilirsiniz. Bir yerden başlamış olun. Geçmişe değil geleceğe bakın. İnsanlar 90 puanlarla düz memur olarak atanıp seviniyor , siz mis gibi kendi bölümünüzde atanma şansına sahip olmuşsunuz, Türkiye şartlarında bu bile bir şans. Bunun değerini bilin derim. Aileniz vs. konularında tabi ki çok haklısınız ama şimdilik bunları düşünmeyin.

İstanbul'a gelmeyin artık doldu taştı burası, üstelik aşırı pahalı. Kazandığın ful kira ve masraflara gidecekken istesen de güzel bir hayat yaşayamazsın. Sadece ailenden kurtulup 1+1 cici ev hayalleriyle mantıksız karar da almamak lazım. Hazır atanmışsın, işini yap biraz tecrübe edin, şu dil öğrenip yurt dışına çıkma önerisi vardı yukarda o çok süper. Malatya'da bir tık daha az masrafın olur. Evet çok zor malesef yaşadıkların ama herkes zor zamanlardan, o zamanlarda aldıkları mantıklı karar ve kendine yatırımla çıkıyor. İnşallah sen de en kısa zamanda atlatırsın

3-4 sene çalışıp tayin isteyin. istanbul'u ben şuan sevmiyorum mesela. eski 2002-2005 hatta 2010 dönemindeki istanbul değil. demografisi çok değişti, eğlence eskisine göre neredeyse hiç yok geçim de zor. her şeyde bir hayır vardır deyip önünüze bakın

Şimdi neredesiniz?

Sorun bakış açınız. Olay Malatya o bu değil bence. Ablamda Van depreminde Van'a atandi bu depremle kiyaslamyrm bende depremi yaşamış biriyim ama şu var ki ozmn Van aşırı kötü haldeydi o halde bile ablam çok mutluydu yeri geldi konteyner de kaldı dediginiz gibi kalabalık şekilde. ama. o anları zevkle anlatyr yeri geldi TOKİ'den en güzel evi verdiler. Deprem yardımı bile aldı çok sevdi onu. Durumu farklimiydi hiç bilmediği bir şehre gitti Van yok olacam diyorlardı bir bilinmemezlik vardı neyse geçti gitti. Üç bucuk sene sonra. Evlilikle Van'dan ayrılmak zorunda kaldı hala Van i cok güzel anlatie

buna çok katılıyorum analık babalık etmemiş insanlara neyin vefası neyin insanlığı yav? o zaman uğraşa didine emek emek büyütmüş ana babaya da haksızlık... valla ben o kadar insan değilim, önce ana baba olsun sonra benden karşılık beklesin. bebektir hayvandır vs. bunlar ayrı tabii ki onlardan bekleyecek halimiz yok

Becayişi bilmiyorum da başladınız mı göreve? Başladıysanız nerede kalıyorsunuz?

Evet, keşke hayat herkese hak ettiğini verse. Bence kimse hak ettiği yerde değil. Kaldı ki belirttim, bir çevre ile taşındık diye. Zor durumda olan benim. Arkadaş onları da toplayıp hep birlikte evden çıkıp hastaneye yaşamaya gidelim istiyor herhalde.