Açıklamanı yap en azından mesaj atarak. Onlar da şuan durumdan haberdar değiller çünkü. Kurdukları şeye inanıyorlar. Yaptığın açıklamadan sonra yine aynı tutum içinde olurlarsa ona göre davranırsın.

Bu olayın üzerinden aylar geçti aslında. İlk başlarda çok düşündüm, arayayım veya gideyim, tane tane konuşayım diye. Ama sonra git gide ben de aramak istememeye başladım. Yani, ne diyeyim ki... Açıkçası sanırım "gelmek zorunda kalma" diyen ve "arama açmam" diyen insanlara bir şey anlatmak gelmiyor içimden. Oysa ben onlara hiçbir kötülük etmemiştim, hiç yük olmamıştım hayatımda. Daha önce küslüğümüz bile yoktur pek. Bir de, bir buçuk sene kadar önce maruz kaldığım bir şiddet olayından dolayı hala psikoterapiye gidiyorum. Bu olayı da olduğu zaman psikoterapide doktoruma anlatmıştım. Kimse hakkında yorum yapmaz normalde, ama annem için "Babanıza anlatmamalıymış." deyivermişti. Bence de bir anne böyle yapmamalı. Anneler, anne adayları da belki içtenlikle düşünür, ders çıkarır, ne bileyim... Dediğim gibi aylar geçti ama hala çok üzülüyorum. Ev arkadaşımın ve erkek arkadaşımın aileleri ile arası çok iyi. Haftasonları sürekli görüşüyorlar, iyi vakit geçiriyorlar. En yakınındakinin kalbini kırmamalı insan, ne olursa olsun...

Günün birinde anne olursam ne "yapmamam" gerektiği üzerine düşünüyorum ben de valla bu sıralar :) Gidip çocuk yapıp getirse bile saçmalamışsın derdim ama bakardım gibime geliyor. :)

durumu anlatmalısınız annenıze hem biriyle bişeyler yaşansa onları annene mi yıkatcan? benim annem olsa durumu asla babama soylemezdı kaşıyla gözüyle beni yer bitirirdi ama bu aramızda kalırdı...

. Ne olursa olsun siz gereken açıklamayı yapmaliydiniz. Eğer ki bu durumda bile inanmıyorsalar yolunuza bakın derdim. Onlar da bir garip.. Sen eve alacak olsan gider camasirini onlara mi yikatirsin.. Kaldı ki 28 yaşında bir yetiskinsiniz. Gereksiz konu epey uzamış.

Ama ne olursa anne baba kapıdan kovsa bacadan gitmelisin barışmalsın bence

Onlar sizin gibi dusunemez. Eğer bu olay dışında size gerçekten kotu davranmiyorlarsa alttan alın. Kaç yaşındaki insanları değiştiremezsiniz üstelik böyle bir konuda hiç yapamazsınız. Belli ki onların gözünde siz istediğiniz gibi serbest olmak için ayrı eve çıkmışsınız. Evet kabul edilebilir değil tavırları ama onlar anne baba ve bizden çok daha farkli bir çağda yaşamışlar öğrenmişler. Bizim çağımız onlara göre uzay çağı. Durumu daha basit anlatın onların düşündüğü gibi bir durum olmadığını söyleyin ve alttan alın. Anne baba hakkı sonuçta.

Bence de cok haklısınız. Boyle kendi ahlaki, dini, toplumsal degerlerine gore çocuğuna sırtını dönen ebeveynler, bana gore anne babalik kavramini dolduramayan insanlar. Ben olsam 1 kere konusmaya calisirdim ama sanirim icim bir daha da eskisi gibi olmazdi. Az arar sorardim.

Canım ya kötü olmuş Annen de azcık ağzını tutup hemen babana anlatmasa daha iyiymiş. En azından açıklamana izin verselermiş.. İçin rahat etsin istiyorsan bir kere görüş anlat, helallik al, ne bileyim... Ben olsam ne yapardım bilmiyorum.. Çok kırıcı davranmışlar. Annen ilk hasta olma deyince seni düşünüyor sandım. Sonrasında benim bile içim buruldu yani. Sen yine de gönlün nasıl rahat edecekse öyle davran.. En azından dene.

Böyle söylemeyin lütfen. Ben buraya annemi yermek için yazmadım. miyaww 🇹🇷 Üyelik

Keşke dinleseydiler. Siz anlatın onlara. Çünkü anne babalar hep en kötüsünü düşünür. Siz doğruyu anlatın, onları da anlamaya çalışın.

Bence aradan yeterli kadar zaman gecmis. Bir mesaj atip en azindan durumu aciklayabilirsiniz ve sözlerine karsi ne kadar kirildiginizi. Anneniz durumu daha sakin karsiliyabilirdi, ama bazen kafakarinda o 80lerde cikan yesilcam filmleri canlaniyor hemen resmen. Yani onlar bizi baska yere güvenip yolluyorlar, ama biz pavyonlarda asolist oluyoruz gibi Kirildiginizi da anliyorum. Bence tekrar konusmayi deneyin.

Al ikisini karsina konus anne baba onlar Yanlis anladiniz olay boyle de Hayat kisa uzulursunuz banabenigeriver Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

anne baba olarak bakınca kızmaları normal. birde talihsiz bir şekilde kıyafetini götürmen hiç iyi olmamış. kızım olsa bir erkekle kalıyor düşüncesi üzerdi beni heleki kıyafetini getirmesi. kafamda bir sürü düşünceye sebep olurdu. kızardım ama ailenin verdiği tepkiyi vermezdim heralde. evlattan kopmak olmaz. sırt dönemez bir anne baba. kızar küser ama sırtını dönemez. kardeşine anlatıp gerekli açıklamayı o yapsa. birazda orta yolu bulmaya çalışsa daha iyi olur M Monsterrmilk Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Ay, çok haklısınız. Elbette, kimse bir başkasının yerini dolduramaz. Onların yeri bende ayrıdır, kardeşimin ayrıdır, erkek arkadaşımın ve ev arkadaşımın da ayrıdır. Çok seviyorum aslında hayatımdaki bu insanları, hepsini. Ama işte sevdiğine kırılır zaten insan ya... Neyse, bu haftasonu bir sürpriz ziyaret gerçekleştireceğim. Kavga çıkartmayacağım. Ama kendimi de eğip bükmeyeceğim açıkçası. Genelde kavga ettiğimde de, kendimi gereksiz yere çok ezdiğimde de geceleri çok üzülürüm. En iyisi sürekli mantığı elden bırakmamak galiba. :)

Umarım ailenle aran düzelir bu olanları herkes unutur ama herşeye sebep olan bu erkek arkadaştan ne haber şuan? L

Annenizin tepkisi ve babanıza anlatması hatalı olmuş ama belki birazcık anlayış göstermeliyiz. Görünce bir anda çıldırmış olmalı. Takdir edersiniz ki, böyle bir durumla karşılaşıp, kızını karşısına alıp sakince "kızım bavulunda bir erkeğe ait kıyafet buldum, konuyu ilk önce senden duymak istedim" diyecek anne sayısı çok azdır eminim :)) siz de evden bir anda çıkıp giymeseydeniz mutlaka konuşulur biraz afra tafradan sonra ortam yumuşardı eminim. Ailenize bağlı bir insansınız belli, ve bence onlar da size bağlı. İnsan evladını bir günde siler mi hiç... Ama karşılıklı inat var bence çünkü size göre siz haklısınız, onlara göre de onlar haklı . Bence hiç vakit kaybetmeden gidin, konuşun. Hayat çok kısa. Sevdiğimiz birini kaybedince, bunların önemi kalmıyor.. İnsan yaptıkları ve yapmadıkları için çok pişman oluyor.

Ya belki kıyafetler ev arkadaşının sevgilisine abisine vs vs birine ait Bi de boyalı yani hani belli bi iş için kullanıldığı Annen bunu bile sormadan ortalığı ayağa kaldırmış Ben olsam ben de aramam Kızım ne yaşamış olursa da sahip çıkarım Sonuçta 28 yaşında kocaman bir kadın En azından anlatmasına müsaade ederim Nasıl aileymiş bunlar The

Merhabalar sevgili kız kardeşler, Foruma az önce üye oldum. Üye değilken de, yalnızca buradaki "bir derdim var" bölümü okuyordum. İnsan insanın derdinden neler neler öğreniyor... Burayı sahiden çok kıymetli buluyorum. Derdimi açayım: Ben 28 yaşındayım, bekarım, çalışıyorum, yaklaşık bir senedir de ailemden ayrı evde yaşıyorum. Ev arkadaşım var. Ailemle aynı şehirdeyiz, evlerimizin arası bir saat mesafede. Evime ilk taşındığım zaman, 2 ay boyunca çamaşır makinesi alamamıştık. Ben de çamaşırlarımı haftada bir/iki haftada bir bavulla aileme götürüp yıkayıp geri getiriyordum. Nasıl olsa onları görmeye de bu sıklıkta gidiyordum zaten. Bu süreçte, bir gün erkek arkadaşım evimize boyama yapmaya gelmişti. Birkaç sandalye ve masa boyadık beraber. Üstü başı kirlenmişti, sonra da bizde duş almıştı. Bende başka giysisi vardı, onları giyip gitmişti giderken. Kirlilerini de benim sepetime atmış. Ben bunu tamamen unutmuşum. İçinde onun kıyafetleri olduğunu fark etmeden, topluca tüm kıyafetleri annemlere götürmüşüm. Normalde ben yıkarım kendi çamaşırlarımı, ama o gün bir şey lazım olmuştu, annemlerin eve girer girmez geri alışverişe çıkmıştım. Annem bu sırada bavulu döküp kirlileri yıkamak istemiş. İçinden erkek arkadaşımın giysileri çıkınca resmen kıyamet koptu. Önce ben dışarıdayken beni telefonla aradı, bağırmaya başladı. "Sen nasıl bir insansın, o eve ne yapmaya çıktın, sen bizi mi kandırıyorsun, salak mıyız biz" vesaire. Anlamadan dinlemeden inanılmaz bir ses tonuyla bağırması da beni çok öfkelendirdi, ben de ona bağırdım. "Nasıl bunları söylersin? Ne demek istiyorsun? Ağzından çıkanı kulağın duyuyor mu?" diye çıkıştım. Sonra eve geldim. Annem öfkeden çıldırmış gibi üzerime yürüdü. "Ben senin hizmetçin miyim, elin herifinin getirmişsin bi de eşyalarını benim evime" falan diye. Elini masaya vurdu, çok agresif hareketler yaptı. Ben de sinir boşalması yaşadım ve ağlayarak "Alın evinizi başınıza çalın buraya gelende kabahat" diye bağırdım. Eşyalarımı da bavula geri tepiştirip çıktım. Kendi evime geri döndüm, uzun süre ağladım. Akşamına annem mesaj attı. "Kendine dikkat et bari orada da, hasta masta olup gelmek zorunda kalma." diye. Bu söz bana çok ağır geldi. Ardından babam mesaj attı. "Rezaletten haberim var. Annen anlattı. Sakın beni arama telefonları açmam." diye. Ben de onları aylarca aramadım. Ne olduğunu bile anlatasım gelmedi. Bana böyle çıkışılmasına çok incindim, çok canım yandı. Beni bu kadar basit bir mevzu için bu kadar kolay bırakabilmeleri çok canımı yaktı. Çok eksiğim vardı evimi kurarken, çok zorlandım. Ev arkadaşımın ailesi hep kızlarına destek olup gelip gidip yerleştirdiler, ben tüm bunları bir başıma hallettim. Borç aldım, eşya döşedim ettim, haberleri bile olmadı. O günleri düşünmek bile bunları yazarken yine ağlattı beni... Onlara öylesine kırıldım ki, içimi söndüremiyorum. İçimdeki kırgınlık düzelmeyecekmiş gibime geliyor. Hoş, onların da aramızı düzeltmeye bir hevesleri yok. Birkaç kere bir araya geldik, yalnızca kardeşimle şakalaşıp gülüyorlar, benle mecburi diyalog dışında diyalog kurmuyorlar. Babam, benimle yüzyüze bile gelmiyor. Gözlerime bakmıyor. Onların açısından düşünmeye çalıştım, çalışıyorum da. Tamam, geleneksel kodlarda evlenmeden ayrı eve çıkmak yok, erkek arkadaşla yakınlaşmak yok, bunlar çok ayıp, tamam. Ama ne olursa olsun kızına bunları söylemeye değer mi? Ortada bırakmaya değer mi? Ben olsam bunu çocuğuma yapamazdım. Böyle geleneksel bir ahlakım olsaydı dahi, kızardım ama sahiplenirdim... Böyle düşünüyorum açıkçası. Siz ne düşünüyorsunuz? Okuduğunuz için şimdiden çok teşekkür ederim. Umuyorum üzüntümü doğru anlatabilmişimdir. Okuyan ve yanıtlayan herkese selamlar...

amacım anneciğinizi yermek değil velhasıl acı ama gerçek bazı şeyler. elif-yalova

Kendine zaman ver bende babam ile 1 haftadır konuşmuyorum ve konuşmayı düşünmüyorum o arayana kadar. Haklısın bir kızım olsa bende yalnız birakmazdim

Haklısınız sanırım. Çok teşekkür ederim yorumunuz için. Evet çok bağlıyım aslında, ondan çok üzüldüm... Umarım düzelir bu mevzu.

Ah su aileler nasil da abartiyorlar 28 yasinda koskoca kadinsiniz yahu boyle azarlanmayi hak edecek bir sey de yapmamissiniz. Bosverin bence de toplamayin birakin daginik kalsin S Spizella

İlk tepkisi için anne de haklı. O an görünce bi kızdı, celallendi tamam. Oraya varım. Erkeği kadını geçtim. Elin pis şeyini getirdin eve diye bile kızabilir. Ama sonra açıklama yapmana müsade etmeli, gemileri şuncacık bir sebep için yakmamalıydı. Hele babana hiç söylememeliydi. Sen bir işler çevirsen adamın kıyafetini eve mi götürürsün. Gerekirse insan çöpe atar yenisini alır ama yinede annesine götürmez. Akıl var mantık var. Ama anne babalar bunu bazen düşünemiyor. ☺ Ama ben sizin yerinizde olsam gerekirse camdan girer kendimi adam gibi anlatırdım anne babama. Tane tane her şeyiyle. Ha beni yeni o şekilde düşünüyorlarsa da işte o zaman aramaz sormazdım.

Ay annen de neden hemen babaya geçmiş ki tamam hoş olmamış ama dinlemeden yargılamışlar

Ayy, hiç düşünmemiştim bu ihtimali! Evlenirsek umarım o zaman hatırlamazlar bu mevzuyu! Ah yaa. Cidden... Kardeşimle aram çok iyidir. Konuştuk bu konuyu, o bana hak veriyor. Bu kadar hararetli olmasa da, o da kimi zaman tartışıyor bizimkilerle, sevgili mevgili mevzularından. İşte doğulu aileler gelip İstanbul'un orta yerinde iki kız çocuğu büyütürlerse olacağı bu:) Elbet çatışacağız ne yapalım. Ağrı'da büyümedik ki oralı kızlar gibi davranalım biz de...

Onunla hala birlikteyiz :) Sağolsun, bu ev düzeni kurma sürecimde en büyük destekçimdi. Başka boyamalar da ve monteler de yaptık :)

anne var yapar kurar anne var yakar yıkar, herkes anne olamıyor maalesef.

Ben aramazdım. İnsan çocuğunu bir anda reddeder mi? Aradıklarında da tane tane durumu anlatıp bir daha beni aramamalarını isterdim. Biraz vicdan azabı çeksinler ki zannetmiyorum. Anlamak istemeyen insana bir şeyleri anlatmak çok zor :/ Peri anne Kıdemli

Benimkisi züğürt tesellisi olur sana belki ama :) evlendikten sonra iki sene konuşmadı benimle ailem, nedenini de 2. Evlilik yıl dönümümde annemin yanına gidince öğrendim. Neymiş biz evlerine çıkmamışız. babamla hala konuşmuyorum, bu haziranda 5 sene olacak. O evi terk ettiği dönem 6 ay kadar konuştuk, ama bu 6 ayda hep annemi kötüledi, en sonda da beni yalanına alet etmeye çalışınca aramadım, o da aramadı beni... Düşün yani beterin beteri var :) Bu arada zaman ver ailene, onlar da kendilerince haklılar, tepkilerinde haksızlar ama.

Annenizin de babanizin da tavri olayin sicagi sicaginayken kizgin bir anlarinda olmus. Insan kizginken neler neler dusunmuyor, soylemiyor. Bunlari cok da icsellestirmemek lazim. 28 senelik omrunuzde size nasil muamele ettiklerini goz onunda bulundurun. Eger gercek anlamda anne baba olarak ellerinden geleni yaptilarsa sizin bir adim atip olaya aciklama getirerek bu kusluge son vermeniz icap eder. Ama zaten saglam bir iliskiniz yoksa uzerinize dusen evlatlik gorevlerinizi yapip kendi hayatiniza bakin derim. Ev arkadasi, erkek arkadas... bunlarin dolduramayacagi bosluklar var. Siz de bu bosluklarin farkindasiniz ki bu konuyu acmissiniz. "Iki gözüm seneler geçiyor Gönül ektiğini biçiyor Bir selam lütfet Bu ne çok hasret Gel barışalım artık Can özüm bahar geldi Dalları kiraz sardı Yedi kat eller yakınım oldu Gel kavuşalım artık... " Çok sevdigim bi şarkiyi hatirlamama vesile oldunuz

Ne yalan soyleyeyim. Ben ailenize hak verdim. Sonucta benim ailemde aynisi hatta daha fazlasini yapardi. Yine sizinkiler evinize karismamis. Ayri evde yasamaya devam etmissiniz. Bence ailenizin gonlunu alin. Yaptiginiz zor affedilir ve geleneksel bir aile icin cok ayip birsey. Ozellikle babaniz yerin dibine gecmis hissediyordur.