30lu yaşlarındaysan katlanmak zorunda değilsin. sen çocuk değilsin ve sana böyle davranma hakları yok. gerekirse bankadan kredi al bir yolunu bul ayrı eve çık. onlar senin anne baban ama hayatını kötü yönde etkiliyorlarsa senin bir sınır koyman lazım.. ayıp bence yaptıkları. U unuttum

Seni çok iyi anlıyorum. Arada annem de senin annen gibi olur. Akla hayale gelmeyecek şeyler söyler bana. Saçma sapan paranoyalara girer. Hep sabrettim hep sustum ama artık bağırıyorum ezdirtmiyorum kendimi!!! Ben yalandan nefret eden bir insanım. Kaç ay erkek arkadaşımı söylemek için kıvrandım söyleyemedim. Onlarda birgün tesadüf bizi gördüler. Arkadaşlarla olcam geç gelirim demiştim onlara. O günden sonra adım yalancı kaldı. Dediğime inanmaz oldu! Arkamdan "O yalancıdır" diyor hala. Olsun desin. Beni bilen biliyor. Yalandan ne kadar nefret ettiğimi çevremdekiler biliyor. Evde mutlu muyum? Allaha şükrediyorum sadece. Arada huzurum bozulsa da, ağza alınmayacak küfürler, hakaretler yesem de başımı sokacağım bir evim var. Sen de sabret ve kendi hayatını kurma yoluna git. Huzur ve mutluluk istiyorsan...

yorumlarınız için teşekkür ederim arkadaşlar.. şu anki ruh halimi anlatayım size hayatından bezmiş ne umudu ne bi beklentisi olan tartışmayı savaş vermeyi değerleri için kendini savunmayı bırakın elimi kıpırdatmak istemiyorum. çok şey yazmak istiyorum şuan buraya fakat bu bile içimden gelmiyor. büyük bir hastalığım vardı ben öyle sanıyordum her defasında soluğu hastanelerde alıyordum. ama bana neler olduğunu öğrendim "panik atak" bir yandanda bununla yaşamak başetmek zorundayım. 2 haftadır ağzıma alkol almadım ben ne alkoliğim ne her gittiğim yerde alkol kullanmıyorum. ağarıma gidiyor. geçen delirdi yine bas bas bağarıyor iş yerime gelip müdürümle konuşcakmış bu sizin bildiğiniz gibi biri değil saygısı yok eve geç gelir içip içip onun bunun yanında gezer vs dicekmiş. yeminler ediyor bide eğer çileden çıkartırsam onu yaparmış. çözüm yolum ne biliyorum mümkün olduğunca uzak durmak dinleyip yeri geldiğinde cevap vermek. böyle işte arkadaşlar mutsuzum bi tepeye çıkıp saatlerce oturmak istiyorum kimseler dokunmadan bana. C combine

bence annen ve babanın psilojik desteğe ihtiyacı var... Z

okuyunca benim annemin bir üst leveli dedim benim de annemle liseden beri onun aşırı korumacı davranışlarından dolayı aram pek iyi değildir. bana da lisedeyken baskı kurmaya çalışıyorlardı. hala düşünüyorum da acaba ben başka ailenin çocuğu muyum diyorum, annemle dünya görüşlerimiz o kadar ayrı ki anlatamam. o mesela pek bir gösteriş meraklısıdır. ben hep uzak kalmayı tercih ederim. ama benim üzerimde kurmaya çalıştıkları baskı sayesinde ben şu anda ayaklarımın üzerinde durabiliyorum. örneğin lisede derslerim çok iyiydi, aradaşlarımla aram çok iyiydi, hiç bir problemim yoktu ama annem sürekli bana nasihatler veriyordu. bir yazılı falan mı var bir ay öncesinden başlardı konuşmaya çalış çalış bak hayatını kurtar, şunu yap bunu yap fln diye, anne biliyorum derdim hep :) ama dışarı çıkma olayına fln gelince kıyametler kopardı evde. alt tarafı komşularla yıllarca beraber büyüdüğümüz kız ark ım ve onun annesiyle sahile mi gitcez annem hemen ne yapacaksınız nereye gitçeksiniz. ne işiniz var gidip nolcak fln derdi. dönerdim eve sigara mı içtin sen üstün kokuyor fln diye atıp tutuyordu inandıramıyordum bir türlü. en son baktım olmyor, hiç bir şekilde anlaşamıyoruz, oturdum ders çalıştım bütün sene boyunca ve ege üniversitesini kazandım. hem de birinci tercihimi kazanmıştım. ama en mutlu olduğum günde kendi kendime ilk kez bir şey başardığım zaman annem bir gün boyunca konuşmadı benle. ne yapçakmışım orda onlardan kaçıyormuşum. neyse ki babam beni korudu, ben kızıma güveniyorum bir şey yapmayacağını biliyorum dedi de geldim. şimdi mezun oldum gel gel diye başımın etini yiyor ama biliyorum ki oraya gitsem durumum aynı seninki gibi olacak. aslıda orda iş imkanı falan daha çok maaşlar daha iyi ama ben burda 2 ev arkadaşımla beraber çalışıp az maaşla hayatımı idare ediyorum, huzurum var en azından çok şükür :) tabi ki izmire ilk geldiğim sene her gün arardı en az 40 dakika konuşurdu falan, ama ben anlatmazdım hiç bir şeyi, hiç bir şeyi paylaşamadım annemle aşırı korumacı olduğu için. ama böyle böyle kendi ayaklarımın üstünde durdum. yeri geldi akşamları akşam yemeği olarak çekirdek ve 1 haşlanmış patatesi böldük, yeri geldi birbirimizin sorunlarına çözüm bulmaya çalıştık ama hiç bir zaman aileme kötü zamanlarımı yansıtmadım. oraya gidersem de evlenmeden kurtulamayacağımı bildiğimden huzurla sürünüyorum :)) bence senin de yapman gereken ya aileni psikoloğa götürmen ya da evden ayrılıp kendine bi hayat kurman. evet çok zor oluyor ama huzurun oluyor ve bu her şeye değer :) A

Ben de üniversiteden sonra benzer bir durum yaşamıştım. Ailem baskıcı değildir ama okul bitip de eve dönünce memlekette bi kısır döngüye girdim. 7/24 netin başında, sosyal hayat olmadan hem çok sıkılıyordum hem de gelirim olmadığı için ailemden harçlık aldığım için utanıyordum. Her yediğim lokma boğazıma dizilir gibi oluyordu, her geçen gün onlara yük olduğumu düşünüyordum ve haliyle her hareketlerine alınıyordum. Elbette bu beni istemedikleri ya da masadaki 1 tabağı fazla gördükleri anlamına gelmiyodu ama ben rahat değildim işte. 3 ay sonra iş buldum. Biraz uzak bir mesafeydi ve zamanla evden işe gitmek zor geliyordu. Evim ilçede, işim ildeydi. Sonra ev aramaya başladım. Saolsun eşinden ayrılmış ve kızını üniversiteye göndermiş bir bayan beni cüzi miktarda kirayla, evine kabul etti. Odasını kiraladım ve maddi olarak ayakta durmaya çalıştım. Aksilikler de yaşadım tabii. İşi bırakıp yine eve dönmüştüm 2 ay kadar yine aynı duyguları yaşadım. Başarısızlık. Rahat ve özgür olmadığımı düşünüyordum. Çünkü aynı izin olayı bende de vardı. Geç saatte eve gelemiyordum ve yine sosyal hayatım kalmamıştı. Memlekette pek arkadaşım yoktu, biraz küçük bi yerdir. Sonunda kuzenim beni Antalya'ya çağırdı. Orada iş buldum önce onun evinde kaldım, maddi olarak biraz toparlanınca eve çıktım. Hatta annem, babam ve kardeşim bile gelip yanımda aylarca kaldılar. Ama çalıştığım için ve sevdiğim bi şehirde yaşadığım için daha özgürdüm, mutluydum yani. Şimdi ise evlenip İstanbul'a taşındım. Ailem çok uzakta. İlk kez bu kadar uzun zamandır onları göremiyorum ve çok özledim. Ve inan şimdi diyorum ki keşke yanımda olsalar, anacığımın dizinden hiç ayrılmasam. Söylemek istediğim şey; eğer bu kadar bunalıyorsan evde belki başka bir şehirde çalışmayı düşünebilirsin. Bir çok iş alanı kalacak lojman bile veriyor çalışanlarına. Özellikle turizm alanında. Aynı şehirde evini ayırmak belki zor olabilir ama farklı bir şehir hem sana iyi gelecektir hem de yeni başlangıçlıklar hayatını tekrar düzene sokma fırsatı verir. Belki de bir süre sonra onların sana kızmasını bile özleyeceksin. Çünkü aile her zaman çocuklarının daha iyi durumda olmasını ister. Belki bunu yanlış yollar deneyerek ifade ederler ama hep iyiliğini isterler.

Canım en serbest ailede bile bu sorunlar yaşanıyor bence kesnlkle evini ayırmalısın.. İnan ailem yanımda yokken ünide daha rahat huzurluydum annem beni özlüodu iyiydi herşey ne zaman yanıma geldi ne zaman ben nişanlandım hergün kavga dövüş.. annem benimle çıkmıyosun nişanlınla çıkıosun dicek nerdeyse o derece laf sokuo.. yok ben nişanlıma çok güveniomuşum güvendiğim dağlara kar yağarmış.. arkadaşların yanında kavga etmeler bilmem neler..2 yıl sonra evlenicem inan sabrediyorum...2 sene kaldı diye.. insan kendi hayatını kurmalı belli bi yaştan sonra aile anlamıyo olmuyo.. Z

canım anneni psikiyatriste götür... Başka türlü kurtulamazsın ne yap ne et kandır ve götür... Bir ara ben kızıma takmıştım hiç rahat bırakmıyordum sanki yanlış yapacak, yanlış kişilerle birlikte olacak canına bişey olacak, sağlığına bişey olacak diye resmen psikopata bağlamıştım eşim doktora götürdü ilaca falan gerek kalmadan o psikolojiyi üzerimden atım çok şükür şimdi kız mutlu ben mutlu... oluyor bazen insanız ve menopozla birlikte hormonlar bize oyun oynuyorlar... geçmiş olsun kolay gelsin...

benim bir önerim var bilmiyorum durum devam ediyormu ama maddiyat kısmını bir şekilde çözersin diye düşünüyorum. Birgün bir arkadaşınmış gibi piskologlardan birisiyle ki bu bayan olsun iş arkadaşın olarak eve götür sen yokken laf açıp ailenin ağzını yoklasın en azından annen hakkında yapılacak birşey varmı baksın inan sana daha doğru bir yol gösterebilir. Birde malesef bizim insanımız tezcanlı ki sizinkiler bu durumu hastalık boyutuna taşımışlar bunu tetikleyen şeylerde üst üste gelmiş anlaşılan... İnş sorun yaşamadan durumunu düzeltirsin. Caulfield-

Canım yaaa... sana desemki;''ana babalar... daima çocuklarının iyiliğini düşünürler''... bana kızarmısın? :)) Belli ki sana karşı güvenleri azalmış... gerçekten senin için endişe duyuyorlar... evlatlar kaç yaşına gelirse gelsin... herzaman yanlış yapabilir... onların gözünde. Bunu fazla ciddiye alıp.. fevri davranışlar içine giriyorsan... daha da bi endişeleniyorlardır... Samimi olmayı denesen...? onları samimi olduğuna inandırabilsen... kimse için sorun kalmaz bence... Bunları sana söyleyen ben, yapabildim mi? nerdeeee... ama şimdi öyle bir pişmanım ki... keşke o günlere geri dönmek mümkün olsaydı... ne ozaman onları üzer... nede şimdi kendim acı çekerdim... . Z

öncelikle Allah yardımın olsun işin gerçekten zor.. Huzur olmayınca hiç birşey olmuyor. Ailenin tavırlarının bu saatten sonra değişeceğini sanmıyorum. Bence en önemlisi senin psikolojik yardım alman. Aslında ailen alsın diyeceğim ama alacaklarını hiç sanmıyorum. Bu şekilde giderse gitgide psikolojin bozulucak zamanında müdahale etmen gerekli didüşünüyorum. Sakın evleniyimde kurtulayım diyerek yanlış insanlarla yanlış kararlar alma. Bence biraz birikim yap kendi evine çık zamanla yanına bir ev arkadaşı bulursun ve maddi yükünü de hafifletirsin. Ama yine de şu an da vereceğin en doğru karar bir psikolog ile görüşmen olucaktır diye düşünüyorum. ssevcann

zeze inan okudugumda çok duygulandım (( hatta gözlerım doldu bundan yıllar önce ablam nışan atmıştı daha sonra annemde bıraz onun üstüne çok gıdıyordu nerdesın sen evlenmıycenmı kım alcak senı gıbı (( aklıma o gunler geldı annem hatasını anladı ama artık öyle bırı degıl ama inan okudukca hıkayenı cigerime işledi. yanı burda okudugum okadar çok şey varkı. senın yazın benı çok etkıledı inan aglattı bıle benı ( canım benım allahım yardımcın olsun sabret inan sabrın güzellıgını görekceksın sende. allah yardımcın olsun kardeşim... geçer bu gunlerde

selam arkadaşlar. sıkıntım ailem.. özellikle annem.. birlikte yaşıyoruz ve bekarım 30 lu yaşlardayım fakat artık isyan bayraklarını çekiyorum. çocukluğumda gençliğimde bende herkes gibi hatalar yaptım benimde yanlışlarım oldu bende yanlış insanlarla tanıştım yanlış arkadaşlıklar ortamlar vs fakat bu yaşıma kadar bir şekilde aklım ve mantığımla kendimi korudum çok şükür utanacak birşeyde yapmadım. annem lise yıllarından beri beni hep takip eder odamda çekmecelerime kadar herşeylerimi karıştırır telefon konuşmalarımı dinler. sürekli bir sorgu sual hali neden onu yaptın neden bunu ettin o kim bu kim şu ney kısaca içtiğim kahveye kadar karışıyor. ben bu durumdan çok sıkıldım çok bunaldım bir çok şey denememe rağmen bu durumdan kurtulabilmiş değilim. yaklaşık 5 yıldır bulabildiğim tek çözüm yolu iletişim kurmamak hiç birşey anlatmamak ve kapıyı çekip çıkmak 2-3-4 saatde olsa o evden uzaklaşmak. 15 yıldır sigara kullanıyorum halen söyleniyor sigara içtiğim için. arada canım istediği zaman oda 1 tane alkol kullanıyorum evi başıma yıkmaya kalkışıyor. tamam anne baba bir yerde bende hak veriyorum onlara fakat onların istedikleri gibi bir hayat yaşamak zorunda değilim. ben alkolik değilimki. evlenmediğim için çok ağar hakaretler duyuyorum beni bu şekilde kim ne yapacakmış herkes kaçıyormuş benden altımda araba elimde içkiler dolanan kızı napsınlar alanda yok artık seni gibi daha söyleyemediğim bir sürü ağar kelime ve cümleler. 10 yıldır tatile çıkmıyorum bar bilmem gezme bilmem belli sabit gittiğim yerler var zaten maddi durumumda çok yerinde değil buna rağmen gezmediğim yer kalmadığını okeye dördüncü olduğumu milletin masasına meze olduğumu yalaka olduğumu her gel diyene gittiğimi aklımın fikrimin olmadığını onurumun gururumun hatta şerefimin bile olmadığını söylediği zamanlar oluyor. insanız çalışıyorum yorgun geliyorum eve belki birazda geç bi vakit banyo yapma ihtiyacı duyuyorumki sabah uyanamam zorlanırım diye ne banyosu bu şimdi sen her dışardan geldiğinde banyo yapıyosun diyorlar. işin tuhaf tarafı babamıda bir şekilde konuştuğu şeylerle kendine çekmeyi başarıyor. şekerlerinin tansiyonlarının benim yüzümden çıktığına inanıyorlar. yaptığım herşey hata yediğim yemek içtiğim şeyler karışmayım diyorum çekiliyorum odama ona bir suç buluyorlar yanlarına gidiyorum aşağılamaya başlıyorlar. ama hep haklılar yaptıklarındada söylediklerindede bunu savunuyorlar benim için miş beni düşündüklerindenmiş ben giderken onlar geliyormuş benden korkuyorlarmış kapılıp gitmemden birilerine safın aklı olmayanın önde gideniymişim ben. son zamanlardaki kavgalarımızda artık sesimi yükseltmeye başladım dayanamıyorum artık tabi ben karşılık verdiğimde çıkılmaz bir hal alıyor kavgalarımız beddua ediyor bana bunlar daha iyi günlerin beter ol ettiklerini çek sürün gibi beddualar etmeye başladı. günahımı alıyosun diyorum yaptığım kötü bişey yok bende insanım arkadaş çevrem var vs arada bişeyler yapıyosamda görmemezlikten gel duymayıver diyorum. evlenmemi istiyor fakat erkek arkadaşım olduğunda bunu kabullenemiyor bu saatte arayan senle evlenmez bu saatte eve bırakan seni almaz ne kahvaltısı bu böyle arkadaşlık olmaz vs gibi şeyler söylüyor. yoruldum ve çok sıkıldım artık bende istiyorum bi yuvam olsun bende isterdim keşke şuan bi çocuğum olsun bende isterdim herşey çok güzel olsun ama olmuyor herkes mutlu olamıyor işte. bu evden gitmek istiyorum evimi ayırmak istiyorum ama gücüm yok buna. bunu onlarada söyledim bırakmayacaklar beni biliyorum ama yeter artık üstüme çok geliyosunuz yaptığım herşeyde birşeyler arıyorsunuz sürekli suçluyorsunuz beni diyorum. senden rahatı yok biz seni bağlıyomuyuz istediğinde gidip geliyosun diyorlar. doğru ama ben evimde huzurlu olmak istiyorum. sokakta değil. annem çok fena bir şekilde beni kafaya takmış durumda attığım adım onu rahatsız eder oldu. suçum ne biliyorum çocukken gençken yaptığım herkesin yaptığı ufak tefek hatalar bunlardan dolayı güvensizler bana. erkek arkadaşımla buluşmak için onlara yalan söyledim arkadaşımda olucam diye ogün arkadaşımın evini bastılar. 2 sene önce arkadaşıma yemek yapmaya gidiyorum dedim arkadaşımın evinden aradılar akşam işten sonra rahat birşeyler giyeyim diye yanıma kot pantolonumu aldım eve gittiğimde ne bu işe gitmedinmi sen dediler gittiğimi söyledim. ertesi güb babam iş yerime gelip bir kaç kişiye dün işe gelip gelmediğimi sormuş bunun gibi ufak tefek fakat beni çok inciten yıpratan olaylar yaşadım. hepimiz çocuğuz onların gözünde hepimiz birşeyler saklamak isteriz fakat kişi ne yaptığını nereye kiminle gittiğini ne şekilde davrandığını bildikten sonra başka kimi ilgilendirirki. daha anlatmadığım bir sürü olay bir sürü tartışma ama özetle bunları yaşıyorum ben şuan.. ben ne yapıcam bilmiyorum kabullenmekten başka ne yapabilirim bilmiyorum bebishim kk'nın

sabret selamete inşallah kavuşursun durumuna çok üzüldüm ama onlar sonuçta anne baba onlar kendilerine göre haklılar sen kendine göre haklısın sen en iyisi bundan sonra onlara güven vermeyi dene dedikleri gibi ol onlarla oturup konuş sizlerden bugüne kadar olan bazı yanlışlarım için özür dilerim de inşallah bir daha olmayacak yalnız siz de artık üstüme çok gelmeyin bende mutlu olmak istiyorum benimle uğraşacağınıza mutlu olmam için bundan sonra birşeyler yapın de tatlı dil yılanı deliğinden çıkarır bir de böyle deneyin inşallah faydalı olabilmişimdir

Arada acayip bir güven sorunu var ama gerçekçi olmak gerekirse bu denli zor şeyler yaşıyorsan kolay kolay güven sağlayamazsın, uğraşman gerekir ama sen zaten yorulmuş durumdasın ve haklısında. Ailenin bu gibi şeyler yapmalarındaki nedenler kaybetme korkusu. Seni kaybetmekten korkuyorlar. "Evlenir kurtulursun" diyenler kusura bakmasın ama yarın bir gün adam evden kovarsa kızın yine gideceği yer ailesinin yanı. Maddi durumunuz iyi değilse, devlet hastanelerindeki psikologlara gitmenizi öneririm, önce sen git sonra aileni ikna etmeye çalış. Umarım kısa sürede problemleriniz çözülür.

kızlar haklısınız böyle davranarak hiç bir yere varamam hiç şekilde yol alamam hatta dahada kötü günler yaşarım. fakat bunu onlarada söyledim benim içimde bişey kalmadı içimden gelmiyor onlara birşeyler anlatmak konuşmak bi ipin ucundayız sürekli o ipe düğümler atıyoruz fakat atılacak düğüm kalmadı artık. herşeyi denedim onu denedim olmadı bunu denedim olmadı anlattığım şeyleri 2 gün sonra yada bir şekilde bana bir silahmış gibi geri doğrultuyolar geçende şunu diyodun bunu anlatıyodun al işte sen böylesin vs gibi. bundan 15 sene önce dayım gelmişti anneme yapma bu kızın üstüne bu kadar gitme diye geçenlerde içinden çıkamadığım bir durum oldu teyzem devreye girdi yazık kadın üzüntüden ne diyeceğini bilemedi bana hak veriyor annemin benden başka birşeyle uğraşmasını istiyor. teyze dedim tamam anne baba haklılar ama ben artık bittim içimde sadece bi saygım kaldı mecburiyetten öteye gidemiyorum dedim söyledikleri şeyler aklımdan çıkmıyor söylenilen edilen o aar hakaretler kaldıramıyorum artık. teyzem bende söylüyorum abla yapma etme görme söyleme gitme üstüne diye ama bi yere kadar diyor. dedimya anlatmadığım daha o kadar çok şey varki ne yana savrulacağımı şaşırdım Metruk Sahil Yağmur'un

1;_kabullenmek zorunda degılsın, o evde yasadıgın surece ailen senın kısılıgını ezecek, bırey olmana ızın vermeyecekler. yuzlerı yere egecek bır hata yapsan bukadarlaf soz ısıtmezdın emın ol. hıc canını sıkma evlenmeyen senın yasıtın cogu gencın basında bu aıle baskısı her sekılde oluyor, kımılerı duygu somurusu yapıyor kımılerı sıddet vb... gencsın onune mutlaka evlılıgı sana dusundurecek bırı cıkacak ve bu gunlerı gulerek hatırlayacaksın, hadı kımse cıkmadı dıyelım bıraz bırıkım yap ayrı eve cık, hayata bır kere gelıyoruz. Z