Ben kızımı hiç benimseyemedim ilk zamanlar. Tatlı küçük bir bebekti işte ama komşunun bebeği de olsa duygularım aynı olurdu. Ağladıkça kızıyordum içten içe, hani annelik duygusu nerede diye sorgulayıp duruyordum neyse büyüdükçe ve beni sevdikçe ben de onu çok sevdim. Akışına bırakın ve emin olun, hiç şansız değil, çünkü onu bu dünyada en çok siz seveceksiniz. Bunu kendinden biliyorum. Allah yokluğunu göstermesin, kızımın ilk 3 ayında birileri istese ve iyi bakacağını bilsem alın derdim o derece. Şimdi 2.5 yaşında ve hayatımda ondan daha güzel bir çocuk görmedim. Her hareketi ayrı şirin, hele bir de sabahları uyandirirken bana sarılıp çeni çooook çeviiiiyyoo diye öpmesi, 100 canım olsa veririm. O size kendini sevdirecek merak etmeyin. Şuan onun için de sizin için de geçiş dönemi. Kendinizi baskalariyla kıyaslamayın bazı kadınlar resmen doğuştan anne. Biz de varsın sonradan olalım

İntiharı düşünme kısımı sıkıntılı. Lohusa psikozu olabilir mutlaka tedavi alın tehlikeli birşey.

Ücretsiz destek alabileceğiniz yerler vardır, araştırın mutlaka. Tek başınıza savaşmaya çalışmayın.

Bebeğiniz hayırlı olsun.. Ben 6 sene sonra tüp bebek yaptırdım ve çok şükür bir kızım oldu benim yaşadığım neydi bilmiyorum 1 seneyide aştı zor atlattım kimse gelmesin çocuğuma ellemesin yaklaşmasın benden almasınlar istedim kimsede anlayış göstermedi hergün her saat tepemden inmediler öyle yap böyle yap şöyle yap kucağımda görseler aman alışmasın vs vs emziriyorum on kişi tepemde biri çocuğu ayağından tutmuş biri kafasını bastıryor biri şöylr tut falan diyor ay şimdi gülüyorum size yazarken ama o zaman delirme noktasındaydım onca sene beklemişim bırakmadılar çocuğuma doyayım sarayım koklayayım en son bir cinnet geçirip patladım.. sürekli üstüme üstüme gelmelerinden durum uzadı tabi şimdi iyiyim şükür.. Demem o ki herkes bir şey yaşıyor ve geçiyor Allahın izniyle çabuk atlatırsınız inşallah..

Önyargiya gel ya Ben demedim ki öleceksiniz biteceksiniz dış di bezdi sendromdu mahfolacaksiniz.. Hepimiz tecrübeli insanlarız... şuan konu sahibinin ah vah edecek lüksü yok toparlanması lazım, hayatın gerçeğiyle karşı karşıya, silkelenmeli ve bu depresyondan çıkmalı, ortada ona tüm benliğiyle muhtaç birsey var... yok öyle agladi diye kaçmak... altı sene sonrada ona muhtaç 10 sene sonrada ona muhtaç o çocuk... bez bırakma dönemleri istemsizce ağlamıyor diye rahatlamadik hiçbirimiz köküne kadar stresini çektik ama bezi bıraktı diye nasıl mutlu olduk, ek gıdaya geçerken zorlandı, zorlandık ama nihayetinde alıştı yedi niye nasıl mutlu olduk... ilk adımı atarken düşecek diye omrumuzden ömür gitti şimdi tamamen yürüyor diye mutluluktan ağladık... demem o ki zorluk çekmeden feraha kavusulmuyor, boşuna analık diye kavram yok, konu sahibi işte tam da bu günlerde güçlenip toplanip analigini yapmali

Konu sahibi şuan nasılsıın merak ettim bende büyütüyorum başta böyleydim şimdi geçti gitti 3aylık oldu bile umarım sende atlatmışsındor

Hıhh aynı şeyleri yaşıyorum. Annem eşim babam çok yardımcı ama onlar beni hiç anlamıyor gibime geliyor. Sürekli ağlayasım var. Normalde gece uyuyan biri değildim ama bebek olduğu günden beri gece inanılmaz uykum geliyor ve bebekten dolayı tabi ki uyuyamıyorum. Bu da beni fena üzüyor. Ne yapacağımı bilemiyorum. Sizlerin msjları biraz içimi rahatlattı. Allah razı olsun.

Benim bebeğim de iki günlükken sarılıktan hastanede yattı ben de tabi onunla birlikte anne misafirhanesindeydim çok zor günlerdi İnan tek olmak daha iyi görümce kv onun bunun dediği herkesin bir şeye karışması, depresyonu iki üç kat daha arttıran sebepler bence. Ben ne zaman bebeğimle tek kaldım o zaman daha kolay toparladım. Yanında birisi olsun ya da olmasın tamamen ruhsal çöküntü bu, insanın elinde de olmuyor.

Allah sizden de razı olsun... Meme olayı bende de sorunlu olmuştu, ilk haftalarda meme ucu yarasıyla uğraştım, fiziksel acılar da çektim. Meme ucu yaralarım geçti derken bu sefer de sol mememi istemedi kızım, ben yılmadım sol memeden sütüm kesilmesim diye 1-2 hafta orayı sağarak verdim. Birkaç kez de mastit oldum, acile gittik ateşim çıktı, memem kızardı şişti iltihaptan, derken sadece bebeğin emmesiyle iltihabın yok olacağını öğrendim ve birşekilde sabrettim ve bu arada kayınvalidemin gerek ilk haftalar yanımda kaldığımda gerek uzak şehirden telefondaki laflarıyla sütün gelmiyor mu, çocuk doymuyor mu gibi laflarına da maruz kaldım. Sonuç ; kızımı tam 2 sene 6 gün (6. aydan sonra çok güzel katı gıdaya da geçti sorunsuz ) emzirdim ve şimdi 3 yaşında, anne sütü emdiği için sadece bir kere hasta oldu, bağışıklığı çok kuvvetli ve zihinsel -fiziksel gelişimi çok iyi, çok düzgün, akıcı ve zeki cümleler kuruyor. Ama sütünüz kesilir de emziremezseniz de sorun değil çok kaliteli mamalar var, dünyanın sonu değil, emzirememek sizi eksik yapmaz, boş lafları takmayın.. eminim çok iyi bir anne olacaksınız, size güveniyorum... Demem o ki zaman herşeyin ilacı, bol bol dua edin ve kendinize de vakit ayırın...

Hepinizden Allah razı olsun. Bebeğimi tabi ki çok seviyorum. Kara saçlı kara gözlü tatlı bir oğlan. Tıpkı babası. Bir tek saçları bana çekmiş. Ailemin ilk torunu. Çok kıymetli. Babannesi hergün arıyor soruyor nasıl benim paşam diyor. Bu depresyon o kadar tuhaf ki. Tam ohh bitiyor mu derken bir sinir harbi kopuyor bende. Sonra pişman olup ağlıyorum. Rabbime dua ediyorum. Sürekli dua ederek onu seviyorum. Niye doğurdum derken bir taraftan ağlıyor bir taraftan pişman oluyor bir taraftan da ben ona aşığım diyorum. Kafam binbeşyüz. Rabbim benim gibi annelerin yardımcısı olsun.

Benim bunlara ek olarak tavsiyem dışarı çıkmanız. 5 ay evde oturdum, milletin salak salak konuşmalarını düşünüp ağladım, kolik bebeğin ağlamalarını dinledim vs. Şunu anladım ki ben gerildikçe bebek daha çok sancılanıyor ve ağlıyordu. Çıkın iki saat gezin, nasıl fark ettiğini göreceksiniz. Bebeğe bakamam diye de endişe etmeyin, onun tek ihtiyacı karnını doyurmak. Bunu yaptıktan sonra rahat olun ki o da rahat olsun

Bende emzirirken ayni duygulari yasiyorum canim. Doysada ceksem diye yuzune bakiyorum cok pisman oluyorum sonra. Bunlarin hepsi gececek o zamnlarda mutlaka kendine vakit ayir. Kendine ayirdigin ozel bir zamanin olsn

Bir arkadaş daha yazmıştı. İlaç var çok şükür ve hemen içeceğim. Sağol canım benim Allah razı olsun. M MelatoniN

Bir de insanlara mutluluk aşıladığını düşünenler var. Hemde enfes önerileriyle Bana hamileligin tadını çıkar diyenler. Birgun bitanesine kötü denk gelecem de bakalim Kusmaktan içi dışına cıkmış,4 ay boyunca, cocugunu aldırmayı bile düşünmüş biri kalkipta hamileliginn tadini cikar diye bana tavsiye veriyor ki ben 1 kez bile kusmadim. Hatta bir problem var zannedip doktora sordum ben kusmuyorum diye herseyi yedim hala yiyorum ona ragmen kasik ağrısı karin sertlesmesi sürekli uyku hali baş ağrısı, aşırı öfke hali ben bunun nesinin tadını çıkarayım? Demek Ki bazıları kocalarindan sadece hamileyken ilgi görüyor Ya da; Cocuklarindan pisman. Zaten bana söyleyen kisinin de çocuğu uyumuyor falan onla uğraşıyordu baya. Allah sahtekarlardan uzak tutsun bizi ya. Valla. Bu günlerini cok arayacaksin demeye getiriyor da olabilir aklı sıra. 100 tane igneyi gobegimden vura vura kavuscam insallah evladima bazi seylerin kıymetini bilmek gerek bence. Hamileligimi hicte aramam sanmıyorum. Tadi çıkacak bisey de degil.

Aynı kafadayız canım. 40 günü sayıyorum sanki mapushanede gibi. Ama oğlumu çok da seviyorum. Sürekli öpeyim koklayayım da sonra pişman olmayayım diyorum. Kokusunu içime çekince cennet gibi geliyor. Sabredeceğiz kuzum dayanacağız. Bol bol dua et. Dua her şeyin ilacı. Buradaki msjları oku. Bana çok faydası oldu bu msjların. Sen yalnız değilsin. Her zaman derdini paylaş. Paylaş ki rahatla canım. Sana da dua edeceğim.

Neden yükseldiğinizi anlamadım Güzel güzel yazmışım kıracak bir şey göremedim yine de kusura bakmayın madem İstteyerek kendinizi yara ettiniz emzirmediniz demedim Kaldı ki kendi özgür iradenizle emzirmek istemeyebilirsiniz de bana ne yani. Doğru bilinen yanlışlar var ve ben de bilmiyordum emzirme sanatı grubunda öğrendim Mesela sağılan sütü illa biberonla vermek zorunda değilsiniz. Alternatif besleme yöntemleri var Size yardımcı olmaya çalışıyorum bana atar yapıyorsunuz kötü niyetle ya da eleştirmek için yazmadım

Sizi oyle iyi anlıyorum ki... Ben de ilk oglumda yaşadım. Hatta bigün yine nefes alamıyorum için daralıyor delirecek gibiyim bebekle ilgilenecek takatim yok. Halimden anlayan yardım isteyebileceğim kimse de yok. Şu bebeği pencereden bi fırlarsam diye düşündüm ve düşünmesi bile içimi ferahlatıyordu kurtuluş gibi geliyordu. Ama bi tarafımda sürekli geçecek diyordu. Yaparsan çok pişman olursun. Benim depresyonjmu yalnızlık ve oğlumun aşirı gazlı olusuda siddetlendirmisti. Çok şükür 3 ay bittikten sonra normale dönmeye başladım. Siz anladığım kadarıyla yalnız değilsiniz. Yardım istemekten cekinmeyin. kendinize nefes alabileceğiniz zamanlar yaratın. Vee mutlaka doktor yardımı alın geçecek emin olun...

2 buçuk aylık kolik bebek annesiyim Çözümü şarkı soylemekte buldum O ağladıkça ben şarkı söyledim Bir süre sonra benim de hoşuma gitmeye başladı Deneyebilirsiniz sizde

Evet inşallah geçecek. Çok sağolun Allah razı olsun. Dualarla dayanmaya çalışıyorum. İnşallah tez büyür de buraya çok şükür büyüdü ben de biraz rahatladım yazarım ❤❤

Lohusa depresyonu yaşamadım. Benim icin en önemli kriter sağ salim dogmasiydi. 3üzlerine hamile bir tanidik vardi ilk 2 bebeğini anne karnında sonuncusunu erken doğumdan sonraki 10 gün icinde falann kaybetmişti. Halini görünce kizcagizi tanıyamadım hareket edemiyordu bile put gibiydi sessizdi korktum hatta. dedim kiz erkek istemiycem sağlıklı olsun yeter. saglikli doğdu biraz gelisim problemi yasadik her sey gecti gitti cok şükür. Ilk etapta 3.5 ay uyumadi esimle annem. Oğlum cok gazli bir bebekti kendi gazini da cikaramiyordu hantal ve iri doğmuştu. Sonra gece gunduz uykulari o 3.5aydan sonra düzene girdi. Ama simdi inanilmaz hareketli yeni yeni oturuyor 6 yas bitmek uzere. Ikinci oğlum aksine daha anne karnında cok hareketliydiiki aylikken donmeye basladi. 3.5 aylikken meme reddi basladi inatla ayakta gezerek yaklasik 3 ay o sekilde emzirdim her öğün. Olsun saglikliydi bana yeterdi gececekti. Kalabalık bir oturmaya vs gittigimizde aglardi kimsede durmazdi karsi apartmandan duyulacak kadar yüksek seale aglardi insanlar halime acirdi ben hic orali. olmadim. o siralarda da hic gunduz uyumazdi gece de 2 3 kez uyanirdi en az. Yorucu gunler gecti uykusuz.. okula gidince zaman zaman puslu görürüm öğrencilerimi ama pes etmem. Savasmayi severim. zorluklari severim asmak. ocin elimden geleni yaparin yeter ki saglik olsun Sonra hemen tekrar hamile kaldim. Gören sasiriyor bu ne deli cesareti diye. ben seviyorum bebekleri elbet gececek buyuyecek su dunyada kardeşsiz kalmasinlar hep destek olsunlar birbirlerine saglikli olsunlar iyi olsunlar. Bunun icinde elimden gelen neyse yaparim. Soyle düşünün eger siz bu durumu göğüsleyebilirseniz mutlu mesut her seye ragmen en kötü 2 sene sonra yoluna girecek. Ama aglar sizlar pismanlikla gecirirseniz yok yere yaralar açacaksınız ozellikle kendinizde. Kendinizi suclamayi birakin ne kadar güçlü olduğunuzun farkina varin. Sukredin her sey gecer gider. Öpün koklayin evlada doyulmaz da siz doyasiya kucaklayın.

Sağsam da sütüm çıkmıyor azcıcık çıkıyor birkaç damla o yüzden biraz mama da veriyorum yoksa bas bas bağırıyor. Çok aç. Göğsümün dolduğunu hissettiğimde emziriyorum ama 5 dk sonra basıyor çığlığı ve mecburen biraz da mama veriyorum. Siz daha zor yaşamışsınız Rabbim yardımcınız olsun. İnşallah hepsini unutuveririz de keyfini çıkarırız bebeklerimizin. L

Hiç geçmeyecek gibiydi benim için de.. Şükür ki geçiyor.. İnanın..

Iyi ki yazdiniz bunu. Ben cok endiselenmistim hatta cevremdekiler bile gogsun dolmuyor artik sutun azaldi senin demislerdi. Megerse dediginiz gibi goguslerin terbiye olmasindanmis, kotu degil aksine iyi birseymis. Insan bilmeyince bosuna panik oluyor.

Canım inan benim için lükstü. Seni de anlıyorum ama, benim önümde arkamda az dolanan olsaydı, bana bir saat sen uyu ben bakarım diyen yada ne yemek istersin diye soran. Hastaneye giderken bana eşlik eden. Ben hastaneye gittiğimde inanır misin tek başıma bebeğimle tuvalete de giremezdim, kaç defa tuvaletimi kaçırdığımi bilirim. Zaten normal doğumdan oksursem sıkıntı olurdu. Doğum yaptığım gece bile yanımda kalan aile büyügüm yoktu. İnsan böyle bir durumun içindeyken belki de kendisini daha çabuk toparlıyor. Bende bilseydim ben oğlumu doyurmasam bir doyuran olacak o zaman farklı duygu durumu içinde de olabilirdim. Yine de büyük söz konuşmuyorum, yaşadıklarının hiçbirini ben yada başkasının yaşamasını istemem. Sürecini ve ağırlığını az çok biliyorum. Ama düşünsene yok ben emzirmek istemiyorum, ben kalkmak istemiyorum, ben bakmak istemiyorum diyip yatsam yaşamını sürdüremeyecek bir canlı var, bu durumda da en fazla ağlaya ağlaya bakılır. E o zamanda sütüm gidecek endisesi oluyor.. Yine diyorum işte, söylediğimle de sinanmayim da. Bu durumda olan herkese ferahlık dilerim bir an önce

Ben sizi anlıyorum Bir an önce yardım alın, aileniz de yanınızda, çok çok şanslısınız. Ben annemi arayıp ben dayanamıyorum desem benimle dalga geçerdi, bakmaya falan da gelmezdi, ben üç çocuk doğurdum, hadi kendine gel der kapatirdi. Sana yemek yapacağım dediği gun patates haşlayıp suyun içinde bırakıp öylece haşlanmış patatesi gitti Ben bunları gülerek anlatıyorum, başka yapacak birşeyim yok. Sizi anlıyorum ama benim gibilerin hikayesini de dinleyin, size moral olsun En azından yanınızda sizi toparlayacak insanlar var, ya olmasaydı. Ben güçlü durmak zorundaydım, başka alternatifim yoktu. Durmadan bebeğimin hali nice olurdu... Neyse çok şükür geçti, hayatta geçmeyen birşey yok, herşey geçiyor.. Bol bol yürüyüş yapın, bebeğinizi koklayın, güle gule, sağlıkla büyütün

Büyüdükçe sana arkadaş yoldaş olacak bu duygular alışma dönemi içini ferah tut bende ikinci bebeğimi beklememe rağmen bi taraftan da korkmuyor değilim ama ilk bebeğimde aynı sen gibiydim şimdi anın tadını çıkarmak istiyorum onun o minik hallerini doya doya yaşamak istiyorum

Çok haklısınız. Asla bu depresyonu yaşamak istemezdim. Zaten yaşayacağımı bile düşünmemiştim. Meğerse sinsice bir anda bünyeye giriyormuş. Yav neden sürekli ağlayasım var neden hep bu bebek beni uyandırıyor derken lohusa sendromuna girmişim bile. Çok çok zor bir psikolojik durum. Dayanmaya sabretmeye çalışıyorum. İnşallah geçecek diyorum. Dua ediyorum. Hiç istemezdim bu durumu yaşamayı ama bir anda insan bu hale bürünüyormuş. Anne olduğumu bile anlayamadım. Ne zaman anneliği iliklerime kadar hissedeceğim yoksa hiç hissedemeyecek miyim deyip ağlıyorum. Rabbim bu durumu yaşayan her doğum yapmış anneye yardım etsin, sabırlar versin.

lohusa depresyonu oldukça tehlikelidir. hiç hafife almadan ve geciktirmeden psikolojik destek alın.

10 günlük anneyim. İlk bebeğim. Lohusa depresyonuna girdim. Oğlumu çok seviyorum ama sanki alışamıyorum. Geçen gün bebeğim ağlarken eşim ilgileniyordu ve bebek hiç durmuyordu. Allah affetsin o an balkona çıkıp intihar etmek geldi içimden Hem pişman oluyorum hem de kötü şeyler düşünüyorum... Bana bir çare bulun nolur... Hep dua ediyorum ama oğlum ağlayınca çok sinirleniyorum. Sonra oğlumun yüzüne bakınca pişman olup neden böyle bir cani anneye geldin diyorum, ona acıyorum Bunalımdayım. Annem babam eşim hep geçecek bütün bebekler böyle olur diyor ama çok zorlanıyorum. Siz de bunları yaşadınız mı?

Kendinize zaman verin 10 gun cok erken. Bir de o bebegin su anda en muhtac oldugu kisinin siz oldugunu hatirlayin. Dunyaya alismaya calisiyor annesi

Nasıl oldun biraz daha iyimisin

Evet yaşıyoruz ama normalde bebek doğru kavrayınca geçiyor. Benim de olmuştu ama sürekli tekrar ediyorsa bağ var mı diye baktırın. Bir de bari biberon kullanmayın da meme reddi yapmasın B

Allah razı olsun. Elbette büyüdükçe de zorluğu olacaktır ama sürekli ooo bunlar ne ki daha dur sen diyenler beni deli ediyor ve soğutuyor. Çok sağol canım benim. İnşallah atlatacağım.

Yazdıklarınız aynı ben. Allah sizden razı olsun. Beni rahatlattınız. İlaçlarımı ihmal etmeden içeceğim. İnşallah geçecek ben de buraya rahatladım o günler geçti yazacağım

ben anne olabilmek adina 70 kg zayiflamis uzerine bir de karin germe ameliyati olmus bir insanim. korunmayi biraktiktan sonra ucuncu ayda hamileligimi ogrendim. kusursuz gebelik gecirdim. zor ama normal dogum ile kucakladim yavrumu.. ben bu hayata anne olmak için varim derdim... oysa lohusalik oyle vurdu ki beni.. bebegimin olmesini, kendimi intihar etmeyi, ebi terk etmeyi dusundum. hamile gorunce dahi agliyordum. ben bebegimi koklamadim bile. ama diger yandan da bütün bakimini kusursuz yaptim. görev gibi. kimse benim gibi bakamaz diye vermek de istemedim kimseye. 24 saatimin 18 saati aglayarak geciyordu. surekli okuyordum kendimi kizimi. yok olmuyordu. ama diger yandan ise ic kiyafetini bile dis giyimine uygun giydirir ozenirdim. benden baskasi yikamasin isterdim. belki de bir bag kurmak icindi, bilemiyorum. insanlar nasil bebek katili olurmus anladim. bebeklerini neden cope atarmis anladim. mubalag yapmiyorum, beni intihardsn koruyan tek sey inancim di. en en agir sekilde yasadim.. 2gun suren suni sancili rahim yirtilmali bir doğum gecirdim. o dogumu dahi ozluyorum. tekrar tekrar yasamak istiyorum o ani. ama sirf lobusalik yuzunddn başka çocuk dusunmuyorum.. 6 ay ladar surdu bu durum.. hi ondan sonra mi? :) ask neymis onunla anladim.. ben evlat degil can dost dogurmusum kendime. . ismini birkez soyluyorum ama sanki 10 defa cikiyor agzimdan.. dolu dolu ask ile.. o benim herseyim. gecem gunduzum duzenim gezmelerim hep ona gore programladim. herzaman benimle.. 3 yasinda bir kizim var artik.. saclarini ordugum.. ve saclarimi tarayan.. bir kizim var ki agrim oldugunda beni open.. bir kizim var ki kek yaparken yumurtasini kirip keki hazirlayan.. adi tarifi olmayan bir duygu bu.. ve sizinde benden oglunuzunda kizimdan hic bir fsrki yok. mukrmmel zsmanlar sizi bekliyor. en zor dönem yeni dogan dönemi. lutfen kendinize mukayyet olun. hislerinizi kalbimde hissettim.. omzunuzdan tuttum ve gececek bende boyleydim dedim var sayin ve gulimseyin benim için :)

Herkes bunları yaşıyor çok normal şeyler. Zamanla büyüdükce her şey yoluna girecektir. Ama başa çıkamıyorsanız doktora gidin bence.

Sağmayla bebeğin emmesi çok farklı. Benim de sütüm pompayla gelmezdi. Damla damlaydı ama bebeğim çekiyordu ki kilo alımı iyiydi. Memede süt bitmez. fabrika gibi düşünün, emzirdikçe süt de artacak. Bol bol emzirin. O dönemde anne hiç biş iş yapmadan emzirmeli. Desteğiniz yoksa da yemek harici kalkmayın yerinizden emzirmeye devam edin. Emin olun sütünüz yetecek.

Ayy ne güzel yaa ahh keşke sizin gibi olabilsem ahhh... Ben de onları düşünüyorum ama kendimde güç bulamıyorum. Dayanamıyorum. Ahh keşke sizin duygularınız bana geçse...

Benzer seylerı bende yasadım yapmak gereken ilk ve tek sey psıkıyatrıye gitmek verdıgın ilacı her gun aynı saatte duzenlı kullanmak ve doktor kontrolunde bırakmak sakın kendi basına bırakma hastalık daha kotu gelır acıkxa soyluyorum doktora gitmezsen kendi kendine gecme sını beklersen bu durumun 2 yıla uzayabilir ben bebegım ın birinci yasında ilacımı doktor kontrolunde bıraktım bıseyım yok cok sukur bende ıhtıharı dusundum ve ben seslerde duyuyordum gecıcek korkma sadece yardım al bir an once lohusa depresyonu kendi kendine gececek basit bir huzun degıl

Yok ne bacım, ne tadı tuzu allasen Bitse de gitsek modundayim, daha da çok var İmkanım olsa taşıyıcı anne edinirdim o dereceyim

sanki biri beni dinleyip yaşadıklarımı yazmış gibi. siz aslında benmişsiniz gibi :) oğlum şuan 9 aylık ilk 3 4 ay asla alışamadım hergün ağladım sanki üstümde büyük bir yük var bir kabustaymışım ve asla uyanmayacakmış gibiydim. ilk 40 gün annemde kaldım sadece emzirmek için kucağıma alıordum annemle kardeşlerimle nöbetleşe bakıyorduk ama gece sürekli emzirdiğim için ben daha çok ilgilenmek zorundaydım ve gerçekten içimden gelmiodu artık uyumak istiyordum. eşim sağolsun gece herkes uyuyunca annemlere gelirdi sabah ezanına kadar uyandıkça sallardı uyuturdu sonra ben de uyuyunca sessizce çıkar evimize giderdi. uyanınca ben nerdeyim ne yaşıyorum diyip yine ağlardım. gündüzleri sütüm yok die şırıngalarla pompalarla boğuşurdum yara bere içindeki göğsüme bakıp ağlardım.. kayınvalidemin çocuk üşüdü dondu takıntısı bi yandan, annemin, sütün yok nasıl anne olacaksın diyip gece gündüz bana hoşafı dayaması bir yandan büyük bi baskı altındaydım çıldıracaktım. 40 günlükken annem pat diye artık top sende alışmak zorundasın dedi beni evime postaladı:) kendi de şehir dışına gitti 1 buçuk ay gelmedi.. sonra iş başa düşünce yalnız kalınca bebeğimin gözlerinin içine daha çok bakma fırsatım oldu benden başka kimsesi olmadığını düşünmek ve hatta artık bende yalnız değilim biz iki kafadarız psikolojisiyle yaşamaya başlamak git gide rahatlattı beni. ne zaman 9 aylık oldu şimdi hayret ediorum ne çabuk büyüdü saçları kaşları uzadı. elimde 1 havuç varmışçasına hafif olan çocuk şimdi 10 kilo patatese dönüştü anlamadım valla.. kahkahaları da güzel şimdi ağlama krizleri de.. ben de iyim hem de çok iyi şükürler olsun. bitmez sandığın kabus rüyaya dönüşecek hiç korkma. koca ömür de 3-5 ay dediğin geçmez sandığın günler bir anda geçmiş gitmiş olacak.. doktora git ilaç al falan diyenler bana sizi iyice tribe sokacaklar gibi geliyo. aldırış etmeyin. doktorluk bir durumunuz olduğunu düşünmüorum. başka bir boyuta geçen hayatınızı şuan sorguluorsunuz 1 2 aya kadar kabullenip 3 -5 ay sonra binlerce kez şükredeceksiniz:) bebeğiniz de dünya güzeli bir minnak olacak inşallah hayırlısıyla:)

Acilen biberonu çöpe atın derim. Enjektör ya da bardak yardımıyla besleyin, biraz emerse eds sistemi kullanabilirsiniz Bir de ten teması bol bol. ikinizin de üstü açık olacak şekilde bol bol kucaklaşın, sarılın

Bu da oldu. Şimdi de oğlum göğsümü istemiyor. Bir danışman ile görüştüm söylediklerini yaptım ama bas bas bağırıyor. Çünkü sütüm belki bir belki iki damla anca geliyor... Süt istediği gibi gelmeyince oğlum sinirleniyor. Yemediğim şey kalmadı şu 25 günde ama olmuyor. Sağıyorum olmuyor. 2 gün emdi şükür ama yine doymadı bağırararak memeden uzaklaştı. Şimdi de hiç memeyi istemiyor... TaeYang

Yaşadım, yaşadık... hepsi geçip gidiyor. Sadece burada tehlikeli olan ki herkesin yaşamadığı "intihar" düşüncesi. Bundan dolayı uzman desteği öneririm.

Ben dogumdan sonra oglumu emzirmek istemedim. Ama 4 5 saat sonra gecti. Cogu bayan yasiyor bol bol dua et. her beslediginde Ayetel kürsi oku. Bu aralar yanliz kalma. Rabbim sizi korusun

Ben de sürekli diyorum ya 3 aylık olsa bir rahatlasam. 40ını sayıyorum şimdi. Öpüp koklamaktan da kendimi alıkoyamıyorum bu arada. Ama sanki hiç büyümeyecek hep böyle minicik kalacak gibi geliyor. 1 gün geçiyor, yok yine bu aynı diyorum. İnanın bu hale gelmeyi asla istemezdim çok zor bir durum. Bana abartma diyorlar ama elimde değil Allah razı olsun yazdıklarınızdan ❤ Ondokuzdokuzondokuz Çekirdek ailem Kocam ve Oğlum :) Anneler

Benimki tam depresyondu. Çok ağırdı. Resmen intihar etsem kurtulurum diyordum. Doktora gitmedim ama şimdi iyiyim şükür. Bebeğimi anlayabiliyorum. Onunla iletişim kurabiliyorum. Bu beni rahatlatıyor. Şükür yavaş yavaş kendime geliyorum. Sadece göğüs yaramı düşünüyorum ve diş ağrım başladı. Başka da bir sorunum şimdilik yok. Kendimi toparlıyorum.

Gececek canim merak etme. sanki o gunler o saatler durmus hic gecmeyeck gibi geliyor insana ama gececek ve bugunleri gülümseyerek anacaksin. bebegine odaklan kendini yipratma ve bebek uyudukca sende uyu yardimcilarinda varmis daha ne olsun. Bol sutlu saglikli gunler.

Çok sağol canım ben de sana dua ederim

Normalde memeler yara olmamalı, bebenin memeyi kavramasında sorun vardır ya da dil-dudak bağı vardır aktif ememiyordur ondan oluyordur. Bir emzirme danışmanına danışın derim.

Üç yaşında çocuğum var asla ilk altı aydaki kadar zorlanmıyorum. Lohusayken sizin gibiler çoktu tepemde ay bugünler en güzel, en kolay zamanları derlerdi kendimi öyle çaresiz hissederdim ki. halbuki iki üç saatte bir emzirme bitti. Ağladığında derdi ne anlamayan acemi anne gitti. Meme ucu yaraları bitti. Eşinle akşam bebeyi uyutup film açıp keyif yaptığımız zamanlardayız. Daha da büyüdüğünde üçümüz film açıp beraber izleyeceğiz. Ve artık şunu biliyorum ki sizin gibi felaket tellaları yalan söylüyor. Gittikçe kolaylaşıyor. Artık bana hislerini söyleyen bir çocuğum var. Ağladığı tutturduğu olmuyor mu oluyor ama ben artık anlıyorum. Saat başı kalmıyorum çünkü emzirme bitti, bez bitti. Küçük bir arkadaş oldu bana. Annecim seni seviyorum diyor öpüyor o bile derdi tasayı unutturuyor. Eskisi gibi ağlamasından mana çıkarmama gerek kalmadı. Şu lohusaların tepesinde bunlar iyi günlerin diyenler bir bitsin cidden ya. Alakası bile yok. İlk bir sene asla kolay değil. Çocuğun en zor zamanları. Diş çıkarmak, iki yaş sendromu, bez bırakma ve hatta emzirmeyi bitirme hepsi ama hepsi ilk aylardan daha kolaydı. insanlara mutsuzluk aşılamaktan vazgeçin

Sadece geçecekmiş nasılsa demeyin ve mutlaka doktora gidin. Aslında tehlikeli bir durumdasınız. Hissettiklerinizi sevdiklerinizle paylaşın. Durumdan haberleri olsun. Ona göre yardımcı olsunlar. Ve herkes yaşıyor denmiş ama herkes yaşamıyor. Ben yaşamadım. Çevremdeki dostlarım yaşamadı.

Daha hersey çok yeni biraz zaman ver kendine dogum sancilari uzun Suren kanamalar emzirme stresi uykusuzluk bunlar tetikliyor ama bu bir surec gececek gecmicek zannediliyo ama geciyor

Geçecek. Geçmese de alışacaksın. Yani her türlü daha rahat ve daha mutlu olacaksın.

Hadi ya öylemi oluyormuş valla iki çocuğumdada çok şükür yaşamadım. Ben normalde çok duygusalımdır ama iş ciddiye binince hemen kötü duyguları kendimden uzaklaştırmaya çalışırım. Şöyle bir düşünürüm kimler kimler ne şartlarda çocuk doğuruyor bakıyorda ben mi bakamıycam..

Psikolojik destek almalısın canım. Bir bekgeselde izlemiştim doğum sonrası bazı kadınlar bu durumu daha ağır yaşıyorlar. Hatta bir anne bebeğine zarar vermişti, zamanla ve tedaviyle düzeliyor. Senin daha yeni 10 günlük bebeğin 24 saat memededir, bir dakka bıraksan ağlıyordur uykusuzluk yorgunluk, ağlamasına dayanamama ve hormonlar etkilemiştir. Bebek biraz büyüyüp olayları kontrol etmwye başladığında düzelicek emin ol. Kimi az kimi daha yoğun ama mutlaka her kadın yaşıyor depresyonu.

Biyere çıkmak için kırkını dahi bekleme kuzum. Ben 13 günlüktü oğlum arkadaşıma gitmiştim çünkü herşeye ağlıyodum. Musluktan su akıp gidiyo nehirlere denizlere karışıyo ben evdeyim diye ağlıyodum. Kumandanın şekline, balkona çıkamamaya, eskisi gibi yemekler yapamama herşeye ağlıyodum. 55 gün sonra aydınlandım resmen. Dediğin gibi havalar ısınınca alırsın bebeğini dolaşır hava alırsın, çimenlere oturtursun. Ben her gün çıkar çimenlerde otururdum oğlumla. Nisan mayıs ayında herkes soğuk üşütürsün dediği halde kimseyi dinlemedim. Yanıma termosumla kahvemi alıp çıktım hep. hepsi geçiyo inan, elinde değil insan o depresyona giriyo. Ama üzülme çok çabuk büyüyecek sen bike anlamıcakskn

Gecmis olsun ilk iki hafta cok yuksek sonra azaliyyorr emin ol buna git gide azalacak ama hormonlardan yuzde doksan herkes yasio

Siz bugünler iyi günleriniz daha da zor olacak dediğinizde ayağa kalkmıyor daha da düşüyor. Bana öyle oldu. Her gece ağlarken bugünler iyi günlerin diyince ölmek isterdim. Buna hakkınız yok. İnsanlar o dönemde sadece bunun bir süreç olacağını ve her şeyin kolaylaşacağını duymak istiyor.

1 ay sonra dogum yapicam depresyona girersem diye korkar oldum simdiden. bebek aglamalarina normaldede dayanamam panik oluyorum napicam bilmiyorum.

Yaşadım Hatta burada konum vardı Geçiyor... Bebeğim 8 bucuk aylık oldu geçmeyen tek şey onun ağlaması ama alışılıyor bu tempoya ve bebeğini deli gibi seviyorsun yaşadıkların çok normal Geçeceğini bil olur mu ve Sakin ol herkes yaşıyor bunları...

Bende ilk ve 3. bebegimde lohusa depresyonu gecirdim ilkinde 6 ay surdu ucuncu bebegimde yaklasik 1 yil kendime gelemedim. Benimde oglum ve kzim kolikti bide 3 bebegimide sezeryanla dunyaya getirdim tabi iyilesme sureci de cok zor surdu. Gaz sancisi hem bebegi hem aileyi cok yipratiyor. hepsi geciyor simdi kocaman oldular evin icinde en yakin arkadaslarim onlar benim.

İçimi rahatlattınız. İlk bebek ve acemilik... Nasıl büyüyeceğini bilememe... Neden ağladığını anlayamama... Uykusuzluk... Beni biraz rahatlattınız Allah razı olsun hepinizden. Özellikle akşam olunca ve sabaha karşı çok kötü hissediyorum. Şeytan rahat durmuyor. Diyorum ki 40ı geçsin sonra 20 gün daha geçince 2 aylık olacak, öyle böyle derken 3 aylık da olursa havalar da o zamanlar güzelleşir gezeriz oğlumla... Sonra off nasıl geçecek ki bu bebek minicik nasıl büyüyecek ki diyorum... Sanki hep böyle 10 günlük minikcik bir beden olarak kalıcak... En büyük tesellim dualarım. Rabbime hem bana anneliği bahşettiği için şükrediyorum hem de bana sabırlar versin diye yalvarıp dua ediyorum. İnşallah geçecek...

Bir de şunu unutmayın konu sahibi, benim arkadaşım da meme ucu yarasında pes etti sağarak içirdi. Bebek biberondan kolay akan süte alışınca tekrar memeye dönemediler. Her seyahatine pompayla gdip zırt pırt odaya gidip sağım yapması gerekti. Geceler biz memeyi çıkarıp emzirirken o biberon sterilize ediyordu. Cafeye giderdik elinde termal çantası sütlerini garsona buzdolabına koymasını rica ederdi. O hep bana pes etmekle hata ettim derdi. Çok zorlandı. İlk aylar emzirmek çok zor. Ben hiç sevmedim derdim. Ama sabrederseniz sonu daha kolay. Memede sakinleşip uyutmak, ağrısı olunca sana sığınması, aradaki o bağa değiyor. Sık sık dışarıda gezin. Sutyen takmayın. Günde iç dört kere sıcak su tutun. Bakın nasıl geçecek. Sabır sabır sabır. M Musluk

Hemde cok guzel bakacaksin ilk 3 ay cok zor benim bebeklerim kolikti bitmek bilmeyen gaz sancilari cigliklari offff cok zor gunlerdi.. bebekler agliyordu ben agliyordum esim bize bakip agliyordu. 3 aydan sonra her sey yavas yavas normale donuyor.. bebekler dunyaya anne bebeklere alisiyor oyle guzel oluyorki yasadigin kaygi cok normal bu ilk donem aile destegini red etme. ve 1 ay sonra nasil olacak diye dusunme sen kendini iyi hissettigin zaman kendin bebisini alip evine gitmek isteyeceksin.

En kısa zamanda atlatman dılegıyle Konuyu tam okuyamadım ama Suan ablamın kızına bakıyorum 2 hafta hastalık sebebıyle sehır dısında kendısı Benımde kızım var 9 yasında O kadar kolay buyutmusum sımdı anlıyorum Benımle uyur benımle kalkardı ne versem yer oyle bı cocuktu Ama buu cadı prensess Saat bası kalkıyor aglıyo emzık ıstıyor Gece uykum yok Yemek yemıyor Aglıyor Resmen uykusuzluktan dıyorum gec lohusa sendromu yasamya baslıycam Cok zor allah yardım etsın

Depresyonun bunlarla hiç ilgisi yok ama. Eskilerin bizim zamanımızda lohusa depresyonu yoktu demesi gibi sizinki.. Ben de 1 haftalıkken yalnız kaldım. El ayak çekiliverdi. Hatta Ağustos sıcağında kalktım tek başım yıkadım masajını yaptım rahatlasın diye. Kahvaltılarım bazen saat 2 de olurdu. Uyutunca hemen bir işe girişirdim. Ütüyü bitirmeden hemen uyanırdı. Ama uykusuzum diye de oturup ağlardım bazen. Eşim işe gidip dışarı çıkabiliyor diye içten içe sinirlenirdim. Akşam o gelince iki adımlık markete gidip dolaşmak farklı bir etkinlik gibi gelirdi. Belki de hormonlar herkeste farklı seyrediyor. Hamileyken hiç bir zorluk yaşamadım. Eşim bile şaşırırdı. Ama lohusalığım tam tersiydi. Neyseki çok ciddiye gitmeden kısa sürede geçti.. Nişanlıyken eşimin bir arkadaşına bebek görmeye gittik. Kadın ikinciye doğum yapmıştı. Kadın ilk çocuğunu 3 yaşına kadar sevemediğini söylemişti. Üzülmüş ama tam anlayamamıştım. Şimdi duysam bunu diyen kadına sıkı sıkı sarılırım..

Ama böyle bebek her agladiginda kendini balkondan atmak düşüncesi olmazki... ilk. cocuk. bu dhaa neyin nefreti bunlar kolay zamanlar daha neler göreceksiniz... bunların üstesinden sevgi gelir, sevgi olunca bu yaramazlikar tatlı gelir... depresyon sebebiyle sevginiz azalmış olabilir.. psikoyatria gitmeniz lazim

Geçecek merak etme, ben sevmiyordum bile... annelik meşakkat dolu, yoğun emek, yoğun pişmanlık ve iletişim kurmaya başladıkça yoğun kahkaha, yoğun endişe... Bir duygu karmaşası, ruh çalkantısı. En iyi günlerin diyenlere aldırma, ben yaşadığımın bile farkında değildim. Ciddi manada rüyadayım ve çıkamıyorum falan zannediyordum. Benim gibi yoğun kimse yaşamamıştır sanırım fazla ayrıntı vermeyeyim. 6 ay sonrası daha aydınlık ve gittikçe bağlanıyorsun. Yorgunluk ise bir kaç sene devam elbette özbakımını karşılayamayan bir canlı yorucu olacaktır :) Geçecek ve çok mutlu olacaksınız ki ikinciyi bile düşüneceksin onca şeye rağmen :)

Herkes farklı geçiriyor depresyonu. Ben de oğluma bağlandım insanlara tepkiliydim. Kv bebeği kucağına alınca beni sinir basıyodu. Kucağımdan indirmiyor altını bile değiştirmelerine izin vermiyodum onunla odaya kapanıp kimseyi almak istemiyodum. Şimdi hepsi geçti 3. Ayımızdayız bebek kendine bi şekilde baktırıyo yapabilirsin gözünde büyütme sakın.

Çok şükür onu da atlattık canım. Emiyor oğlum Önceki

Ben de lohusayım ve benzer durumdayım. Bebeği yatağına bırakıp camdan atladığım görüntüsü geliyor sürekli aklıma. Aşısını yaptırmaya gittiğimizde hemşire farketti bendeki tuhaflığı. Odaya çekip birşeyler konuştu ama ne dediğini hatırlayamıyorum bile. Herkesten nefret ediyorum, çok saldırganım uykusuzum. Kırk gün bitince biter mi bu durum bilmiyorum. Psikolojik destek almam gerektiğinin farkındayım ama o seans ücretleri nasıl ödenir? Yine de sağlıklı bir çocuğum var çok şükür. Bunlar da geçer herhalde

Emin ol yazacaksın canım bundan hiç şüphen olmasın. Şu anki durum senin elinde değil kendini de suçlama. 5 günlükken topuk kanı için sağlık ocağına gittiğimizde doktor daha 5 günlük nasıl emmezmiş hemşire hanım emzirme odasına gidin bebeği emzirin dedi. Bizim oğlan ağlamasıyla sağlık ocağını resmen inletti hemşire ben böyle bebek görmedim demişti. Hatta o günün dönüşünde ben eşim ve ortada bebişimiz ikimizin moralsizlikten suratı beş karış fotomuz bile var. Şimdi gülerek bakıp anlatıyoruz. Tez zamanda normal haline dönmen dileğiyle

Ben de hamileliğimde çok zor zamanlar geçirdim. 7 ay mide bulantıları ve kusmaktan bir hal olmuştum. Mide yanmaları beni öldürüyordu. Karnım büyüdükçe sağa sola dönmekte zorlanıyordum, uykular haram olmuştu. Yani her aşamanın bir zorluğu varmış bunu öğrendim. Ama bebeği eline almak, onun canlı olduğunu bilmek, ne istediğini anlayamamak, sürekli ağlamalarını dinlemek... çok zor... Hamilelik gibi bebek bakımı da zor. Ama bebek bakımı bana daha da zor geldi. Çünkü yine karnımdaydı ama elime alınca hoşgeldin gerçek dünya dedim. Bu gece toplasam 2 saat belki uyumuşumdur. Ya da 1 buçuk saat. Bebek az önce uyudu ve ben bu defa uyuyamıyorum. Çok zorlanıyorum. İyi ki doğurmuşum. Rabbim isteyen ve bebek sahibi olamamış her kadına hayırlı sağlıklı gebelikler bebekler nasip etsin inşallah. Ne kadar zorlansam da onun kokusu dünyamın çekim gücü. Can evlat bal evlat. Bu günler geçecek o büyüyecek diye kendimi avutuyorum. 40ını sayıyorum

dünyada milyarlarca insan var.. hepsinin annesi bakmış.. sen niye bakamayacakmışsın.. böyle düşün rahatlarsın.. o çocuğu doğurmayı başaran hayli hayli bakmayı da başarır...

Valla biz 3 ncü aya girdik Ben hala çıkamadım bunalımdan Ben de bakabilecek miyim kaygısı yaşıyorum ama piskolojim bozuk Onla alakalı Zamanla geçer merak etmeyin ama intihara teşebbüs varsa tabi uzman desteği alın

Bende geçecek demeye gelenlerdenim..

Lohusa depresyonunu yaşamayan anne yoktur sanırım. Doğum yapmadan önce "pff tırt ne saçma depresyon mu olur" diyordum gördüm ebemi 40 gün boyunca dolu dolu yaşadım her an her saniye ağlıyordum, sanki dünya dönmeye insanlar hayatına devam ediyormuş da ben bir köşede unutulmusum gibi geliyordu. Eşim annem kv herkes bencil pislikti gözümde hepsi üzerime titriyordu ama bana yetmiyordu kimse beni anlamıyor gibi geliyordu. Çok şükür bitti gitti cidden geçiyor. Üzülmeyin diyeceğim ve nekadar etkili olacak bilmiyorum ama cidden üzülmeyin dikkatinizi başka şeylere verin süslenin kendinize bakım yapın dışarı çıkın eğlenin. Yalnız değilsiniz hepimiz bu yoldan geçtik

Üzülmeyin bu günlerin hepsi geçip gidiyor, biraz büyüdükçe rahatlayacaksınız

Ben 3. cocugum dogdugunda sokakta tek basina yuruyen insanlara imreniyordum. hicbir zaman tek basima biryere gidemeyecegimi dusunuyordum. simdi en kucugumde buyudu bazen babaya bazen babanneye dedeye vs. birakip cikiyorum tek basima. buyuk bir ozgurluk gibi geliyor. lohusa depresyonu hic yasamadim sanirim yasadiysamda farketmedim. geceleri milyon kere kalkan bebeklerim artik hic uyanmadan sabahliyorlar. ve benim yanimda hic kimse yoktu. dogduklarindan beri kimseyi istemedim. herkafadan bir ses cikmasi bence cok daha zor olurdu. gececek buyuyecek hic bir bebek bebek olarak kalmiyor degil mi. ama devamli nasol buyuyecek bu gunler nasil gececek diye dusunmeyin. baska seylere yogunlasin. kitap okuyun dizi izleyin. yuruyus yapin

Şu an zaman geçmiyor evet çünkü tepki vermiyor. Emzir, gaz çıkar ve altını değiştirden başka birmşey yok. İlk üç ay bana geçmemişti, sonraki 3 ay eh işte. 6 aydan sonra baya sevimli oldu emeklemeler falan ve ben 6-14 ay arası nasıl geçti anlamadım. Geçerken de zaman yavaşlasın istedim çünkü tam bir bebekti. Şu an resmen çocuk kıvamına geldi, istekleri ve tripleri var

Yaşamayan yoktur. Cidden çok çok zor. Ama bir kaç ay sonra daha çok uyuyacak, emme sıklığı azalacak, daha şabuk emecek. Emzirme bitincr geceleri daha iyi uyuyacaksım. Bez de bitince daha sosyal bir çocuk olacak ve sen bebekliğini özleyeceksin. Yada benim gibi tadını çıkaramadım diye üzüleceksin. Bazen bu depresyon halinden dolayı yeterince sevğp öpemedim gibi geliyor üzülüyorum. O hallerini çok özleyeceksin. Sadece ensesini kokla ve ayaklarına bak bir daha asla o kadar ufak olamayacaklar

Kesinlikle canım yaa. Insan kendini taniyamiyor ya. Kaygısı falan bir yana bir de. Bu sitede de okudum tadını çıkar şeysini.. enteresan..

Evet canım biraz rahatladım şükür. Yaralı göğüslerim için doktora gitmiştim krem tedavisi uyguluyoruz ve şuan durum daha iyi. Emzirmem yasak, sağıp sütümü veriyorum ve mama da veriyorum yoksa doymuyor. Bebeğimle anlaşmaya başladım. Acıktığı zamanı, uyku zamanını, gaz sancısı mesaisini anlayabiliyorum. Ara ara hiç durmadığı zamanlar sinirlensem de sakin olmaya çalışıyorum. Zor zamanlarımı atlattım şükür. Gece uykusuzluğuna da alıştım. Artık idare ediyorum. Heinizden Allah razı olsun. Sizin mesajlarınız beni çok rahatlattı. Hepiniz sağolun.

Amin canim tez zamanda ıyılesmen dılegıyle aklına takılan olursa her zaman yaz cunku aynı seylerı ben yasadım

Geçiyor korkma. Panik yapma. Sadece anı yaşa.. Ben de ilk bir kaç ayımı iyi hatırlamam. Kötü bir şey olmadı ama eksik yaşadığımı hissediyorum işte. Oğlumun her ihtiyacını yapardım üstüne titrerdim ama dişlerimi sıkmayı adet edindim ve bu yaklaşık bir yıl sürdü.. 18 aylıkken uykusu uzayınca da normale döndüğümü hissettim. Bunun daha diş sancısı, büyüme atağı haftaları, hastalığı falan var. Bence kabullen ve kendini dinleme..

Canim aynisini bende yasadim esime dedim beni aileme birak gittim bebek 5 aylik olana kadar annemlerde kaldim sonra eve geldim 1 ayda kayinvalidem geldi suan 11 aylik kendine yeni yeni geliyorum sakin tek kalma yaninda bebekle ilgilenecek birirleri olsun

Zaman geçtikçe ne istediğini anlayacaksın ve bu seni rahatlatacak. Şimdi bütün hayatın bebek gibi görünüyor, çok normal. Senden başka bir dünya bilmiyor. Karnında rahat ve güvendeydi, üşümüyor, terlemiyor, acıkmıyor, gazı olmuyordu. Şim ne yaşasa ağlayarak anlatıyor. Hiç merak etme belki 40 günlük değil ama bir kaç ay sonra rahatladığını fark edeceksin. Ben 40 günden mucşze beklemiştim. 40ı çıksın uyur denmişti, yalanmış Ama büyüdükçe zorlaşıyor diyenlerinki de yalan. Şu an 14 aylık oldu, bugün beraber temizlik yaptık, birbirimizi anlıyoruz, daha iyi uyuyor, vakit daha tatlı geçiyor, kitap okuyor, saklambaç oynuyoruz. Kafa dinlemek istediğim zamanlar olmuyor değil, şimdilik bundan anlamıyor ama zamanı gelince o da olacak. Beraber uzanıp tembellik yapacağız. Ben büyk oranda sürekli çözüm aramakta buldum rahatlığı. Kim ne söylediyse mantık çerçevesinde denedim ve araştırdım, işe yarayanlarla devam ettim. Böyle böyle büyütüyoruz işte:)

Evet en zekicesi de doya doya uyu oluyor. 24 saat uyusak her gün çocuk doğunca faydası ne mesela? Depolayamıyoruz uykuyu neticede.

Canım doktora gittim ve doktor bana birçok yeni anne bu durumu yaşıyor dedi. Etrafımdaki bütün anneler de bunu yaşamışlar. Şuan krem kullanıyorum. Emzirmem yasak. Sağıp da veriyorum. TaeYang

Biberon kullanmazsam mamayı veya sağdığım sütü nasıl içecek? Bir siz mi anasınız? Ben ana değil miyim? Bebeğimi düşünmüyor muyum? Meme reddi yaşarsa bir danışmana başvururum. Merak etmeyin göğsümü emmesi için her şeyi yaparım. Ayrıca bugün doktorum yasak demesine rağmen emzirdim. Evet EMZİRDİM... Reddetmedi... Akıl verirken "ya bu anne ne yaşıyor, kalbini kırmayayım" diyerek akıl verirseniz daha iyi olur. Zaten emziremiyorum diye milletten laf yiyorum bir de böyle bir mesaj okuyunca sinirim tavan yapıyor... Ben bu hale isteyerek gelmedim... Ben isteyerek mememi vermemezlik yapmadım... Ben mamayı bayıla bayıla vermiyorum... Göğüslerim iyileşmezse nasıl emzireceğim... Kanlı iltihaplı anne sütü mü içsin oğlum... Hele bi iyileşeyim, merak etmeyin emzireceğim...

İnstamom annelerinden nefret ediyorum. Yav bu annelerin çocukları hiç mi ağlamıyor hiç mi sancısı olmuyor, ne çabuk büyüyorlar, bu anneler geceleri neden bu kadar rahat uyuyor, nasıl makyaj yapabiliyorlar, nasıl tuvalete gidebiliyorlar, bu çocuklar hiç emmiyor mu? Sorular sorular...

Özür dilerim kusura bakmayın... Bugün bebeğimi görmeye bir kadın geldi ve emziremediğimi söyleyince "ayy yazık bebeğe, zaten şimdiki anneler emzirmiyor, ohh dayıyor biberonu rahatça keyfine bakıyor, valla acıdım bebeğe, büyüyünce bebek anneyi sevmez, ayy o kadar kadın emziriyor bunlar bahane arıyor, şimdikiler de anne mi..." dedi Ona sinir olmuşken sonra sizin mesajı okudum. Bari biberon vermeyin memeyi tutmaz falan okuyunca sinirlendim. Size fazla yükseldim. Kusura bakmayın. O kadın gidince çok ağladım. Size de sinir boşalttım. Özür dilerim. Niye insanlar böyle anlamıyorum. Ben de emzirmek istiyorum ve o tavsiye ettiğiniz sayfayı zaten takip ediyorum. Onun gibi birçok sayfayı takip ediyorum. Göğüs ucum sallanıyor, düşecek. O halde bugün emzirdim. Şükür çok az bir ağrım oldu. Çok mutlu oldum emzirirken. Tabi oğlum yine bas bas bağırdı doymadı ama yine de emdi diye mutlu oldum. Kadın geldi yarım saat oturdu, lafını saydı gitti. Beni de bitirdi gitti. Oğlum büyüyünce beni sevmeyecek mi diyerek ağladım. Kafam allak bullak oldu. Tekrardan kusura bakmayın...

lohusa depresyonu bir çok kadın yaşıyor zor evet hiç geçmeyecek gibi. artık özgürlük gitmiş, eski halime asla dönemem gibi kimse beni anlamıyor gibiydi. insanların iyi söylediklerinide tersten anlıyordumki bende bir görümce var düşman başına bile demeyeceğim sütün yok sütün yok iftiralar atmıştı mevlütte eşime bir altın eksik falan diye. zor olan süreci kabusa çevirmişti. hep ölmek istedim kızıma iyi bakamadığım için kendimden nefret ediyordum, keşke hiç çocuk yapmasam diyordum. ama o kadar çabuk geçtiki şuan kızımla arkadaş gibiyiz bazen gizli saklı yaramazlık yapıyoruz kıyafet deneyip aynada popolarımızı çevirip bakıyoruz falan çok eğlenceliymiş diyorum. kızım resmen en yakın arkadaşım oldu. ve henüz2,5 yaşında. şuan bunlar imkansız gibi gelebilir ama inanın geçiyor ve inanamıyorsunuz geçtiğine.

Doktorunuzu değiştirmenizi öneririm. Meme ucu yarasında aksine emzirmek gerekiyor. Memeler alıştıkça yaralar iyileşiyor. Ve o kadar ufak bebekte sağıp vermek önerilmez. Zira çocuk memeden uzak kalıyor, emneyi öğrenmesi için pratiğe ihtiyacı var. Hemen biberona alışırsa dönüşü de zor olur. Başka bir doktora yönelin bence Benim meme ucu yarama doktor sık sıcak su tutmamı, bol havalandırmamı önermişti. Ve bol sabırla çok şükür geçti.

Çok şükür 25. gün tamamen atlattım. Şuan 45 günlüğüz. Hiç geçmeyecek gibiydi ama gerçekten alışıyormuşsun ve o psikopat halin geçiyormuş. Şükür şimdi iyiyim.

Ben çıkaemaya başladım bak bugün kızumla uyudum yanyana mis kokuyomama ver nıolacak sanki

İnşallah çok sağolun.

Göğüs yarası için gümüş olan diyorum bak hemen iyileştiriyomuş hemen düzelir inş

Oku istersen Geçecek deyin teselliye ihtiyacım var. Anne olmak Herkese merhaba 20 günlük bir bebeğim var 5 sene sonra tüp bebek yöntemiyle gelen bir Bebek Yapı gereği çok merhametli, sorumluluk sahibi, duygusal bir insanım 39 yaşındayım Çalışıyorum suanda izindeyim Bu yasa kadar hayatı hep rahat yaşayan Kendi ile olmayı seven Eşimle koltukta pineklemekten... www.kadinlarkulubu.com askitotomsu Yiğit Aras_SMA

Sakın ol güzel anne... Günü gününe saydigin o eşsiz günler geçti ve sen sağlıcakla, sağlıklı bebeğine kavustun. Sen bir kahramansın emin ol. Zamanında senin bebekken ve gençken annene nasıl ihtiyacın vardiysa şimdi de o meleğin sana ihtiyacı var. Evet sensizde buyuyebilir ama seninle muhteşem bir çocuk olur. Sana ihtiyacı var annesi, kokuna, sütüne, kalp atışına. Herşey geçecek lütfen sabret. Kendini kötü hissettiğinde evde bakara süresini aç hem sen dinle hem bebeğin, eminim ferahlık gelecektir. Sabır lütfen sabır. Rabbimden gönlüne ferahlık diliyorum güle güle büyüt kuzunu, benim yerime de şöyle derin bir kokulu öp

Bunlar daha iyi gunlerin diyenlere inanma. Bunlar en zor gunlerin. Buyudukce kolaylasacak insallah

Bu bunalım inan ki en fazla 2 ay sürüyor canım. Bende sen gibi herşeye ağlıyodum ve tektim akşamları kv geliyodu daha çok bunalıyodum. Evin balkonuna çıkamıycam hiç kek yemek vs yapamıcam sanıyodum. İnan tam 55 günlüktü oğlum depresyondan çıktığımda. Üzme kendini bol bol dua oku. Nefes al bak ne güzel annende yanındaymış. Çok zorlanıyosan emzikte ver benim oğlum kabul etmemişti. Mutlaka geçiyo. Ben ilk 2 ayımızı hiç hatırlamıyorum okadar ağlamaktan sızlamaktan. Sen böyle olma

Baskalari 7 -8 cocuk nasil dogurup bakiyolar aklim almiyo

Çok teşekkür ederim. Doktor yardımı almayı düşünüyorum. Yarın bebeğimin kontrolü var. O ara doktorla görüşeceğim. Rabbim bu durumu yaşayan her anneye sabırlar versin... Yaşamayan bilemez... Cankiriklarim İki prens annesi 👑 Anneler

Evet yaşadım ve geçiyor. Rahatliyorsun sonradan. Büyük bir yenilik yaşadın kolay degil, zamanla alisacaksin.

Gümüş kapaklar çok işe yarıyor

Bence de, ben de en zorunun hamilelik olduğunu düşünüyorum.

Bende de varsi acikcasi sizin ki kadar ciddi degil ilk bende alisamasim ogluma cunku sadece yemek yiyor altini değiştiriyoruz ve uyuyor ama dunyaya alisinca ve bana guldukten sonra dünyalar benim olgu ve o zaman anne oldugumu anladim O daha cok kucuk annesi dunyaya alismasi icin izin ver daha sonra ona doyamayacaksin ve bizlerde insaniz sinirleniyoruz hala ona sinirleniyorum ama sonra yuzune bakinca pisman oluyorum o daha cok kucuk diye Emin olun bunlar cok cabuk geciyor ve cok alisiyorsunuz o yuzden biraz zaman taniyinbebeginizede kendinizede aglayin aglamak en iyi deva gercekten

Ben yaşamadım, bebeğim 8 aylık şuan. Ama yaşayanları duydum, okudum. Daha 10 günlükmüş bebeğiniz kendinize ve bebeğinize zaman tanıyın, geçecektir. Yaşınız gençtir belki de, takmayın kafanıza

Yani bebek bu aglar, aglayacak.. Buyuyup sesi gurlesince cosa cosa daha cok aglayacak. Takmayacaksin arkadasim, icsellestirmeyeceksin. Yapman gereken kucagina alip sefkat gostermek, gazini cikarmak, hasta olmadigina emin olmak. Sakin olmaktan baska caren yok Dunyanin en guzel seyi aglamak aslinda.. Bebek bizim gibi tv izleyerek, tlfda takilarak kafa dagitamiyor, basiyor cigligi

Bu konuda ihlamur un faydasını gördüm bu hisler gelip geçici çok ağlayan sınırlı bebeklerin annelerinin biraz daha zahmetli geçiyor sanki

Ben 5 ay yaşadım dışarı çıkamadım çıktığım zaman hemen eve dönmek isterdim sanki çıkınca onu koruyamayacağım gibi allah yardımcınız olsun

Kesinlikle destek alın ihmal etmeyin. Bu bir hastalık öyle düsünün kendinizi suçlamayın siz bebeğinizin başına gelebilecek en güzel şeysiniz

Yarın göğsüm için genel cerrahtan randevu aldım, ayriyetten psikoloğa da gideceğim. Bugün biraz daha iyiydim şükür. İnşallah bebeğim için daha iyi olacağım.

Size arkadaş kötü bir şey dememiş. Bende emziremedim bu sizin kararınız bence biraz sakinleşin.

Geciyor inan Sakin olmaliyim de bunlar normal de ve sakin ol Kendi kendini iyilestirmen lazim Ben de aynilarini yasadimhissettim gecti gitti

Decavit saglik ocağınin verdigi ilac vitaminin var ya ebe ic demisti bana gerekten biraz rahatlamistim dene istersen

Benimki 3-4. Aylarda ciddi meme reddi yapıyordu. Etrafı keşfettikçe bu oluyor. Vazgeçmemelisiniz. Bana doktor kilosundan dolayı mamaya başlamamı söylemişti ama sizde böyle bir durum yoksa başlamayın. Belki bir süre sıkıntı çekersiniz, doymuyor gibi gelir ama zamnla alışacaktır. Yine de kilo alımı yavaş olursa doktor zaten mamaya başlayın diyecektir

Ben de hıc 40 gün gecmeyecek gıbı gelıyordu

Gümüş göğüs kalkanı al bi araştır göğüs yaralarına iyi geliyomuş ben kullanmadım ama bizim gruptan kullananlar vardı yara içinde olunca bende ağlıyodum emzirmek istemiyodum şimdi 2 aylık şükür geçti yaralar

Bende kizim hic buyumuycek zannediyordum. gun sayiyordum resmen. hatta buyuk cocuklar gorunce nasil buyudu benimki niye buyumuyor fln diyordum. kizimla tek kalmaktan bende korkuyordum durmazsa napicam diye. inan hepsi gecici ilerde bu hallerini ozleyeceksin bile. A

Allah sizden razı olsun. Tam beni yazmışsınız. Anneme 5. günümde telefon açıp hakkını helal et ben balkondan atlayıp kurtulacağım dedim ve o günden beri annemlerde kalıyoruz. Lohusa depresyonunu atlattım bebeğime alıştım diyordum ki bu defa da meme sorunlarım çıktı. Bir dert bitse diğeri başlıyor. Emziremedim diye kendimi aciz hissediyorum. Sanki herkes beni kötülüyor, herkes benimle dalga geçecek, bebeğim büyüyünce beni sevmeyecek gibi hissediyorum. Bunlar geçecek biliyorum ama yaşamak çok zor... Hep dua ediyorum. Dua olmasa ne yapardım bilmiyorum.

Bu kesinlikle geçici bir durum ve ben de benzer şeyleri yaşadım inanın sizi çok iyi anlıyorum... Gebeliğimin son aylarında yeni doğan bebeğini denize atan bir anne vardı haberlerde çok etkilenmiştim ve kadına çok kızmıştım, nasıl kıyabildin cani kadın diye... Tabii kadının psikolojik sorunları vardı muhakkak yoksa hiçbir sağlıklı anne çocuğuna zarar veremez, kendi canını veriri anında seve seve... Doğumdan sonra bende ya ben de o kadın gibi olursam, çocuğuma zarar verirsem korkusu oluştu ve bunu nasıl düşünebilirim diye bir de bu düşünceme kızdım durdum, suçluluk hissettim böyle bir düşünce aklıma geldiği için ve ben bu düşünceyi kafamdan atmaya çalıştıkca daha çok aklıma gelir oldu istemsizce, yanlış anlaşılırım diye de uzun süre kimseye de anlatamadım... ara ara sebepsiz yere ağlıyordum, kendimi balkondan atlarken hayal ediyordum düşünün, hatta başka intihar şekilleri düşünüyordum nasıl daha acısız olur gibi... ben bunları düşünüyorsam yaşamamalıyım gibi.. sonra internetten araştırmalar yaptım ve bu tarz düşüncedeki annelerin uzman desteği alması gerektiğini okudum, bazı anneler bu süreci ağır geçirebiliyormuş, doğumum epidural sezaryen olduğu için ve acısız bir doğum olduğu için sanki bebek bana ait değilmiş gibi geliyordu galiba, kabullenememe oldu... ben kendi kendime bu süreci atlattım ama birkaç ay sürdü, yalnız kalmamaya çalıştım kendimle... yürüyüşlere çıktım, klasik müzik dinledim, beni mutlu eden şeylere yöneldim ve ne mi oldu, zamanla bütün o kötü ruh halim yok oldu ve şimdi o hallerime gülüyorum, boş yere en güzel anlarımı zehir etmişim diyorum... şimdi kızım 3 yaşında ve uyurken sık sık onu koklayıp öpüyorum, onun için canımı veririm, çok seviyorum... Eğer tek başınıza atlatabileceğinizi düşünmüyorsanız psikoloğa gidin, bu ayıp birşey değil, ruhumuz da ani değişimlerden etkilenip hasta olabilir, inşallah çabuk atlatırsınız... Minnoşu ve sizi kocaman öpüyorum...

Ara ara cok yorgunluk, tahammulsuzluk olsa da. Ben yaşamadım bu dediklerinizi ikiz bebeklerimle gerci biri 11 gün sonra katildi aramiza. Belki o 10 gun bebek bakimina, annelige alistim sonra ikisini idare ettim. Gecmis olsun. Cevrenizde yardim edecek kisi yok mu?

Yardim alin cunku bayağı yoğun yaşıyorsunuz Evet insan farklı bi psikolojiye giriyor bu dönemde bende kimse bebeğimi kucağına almasın, ellemesin, sevmesin diye için içimi yerdi elimden gelse tekrar karnıma koyacaktım o derece

Evet aynen sanki hiç geçmeyecek, benim oğlum büyümeyecek, hep minik kalıp ağlayacak, onun 3 aylık 6 aylık 10 aylık hali olmayacak gibime geliyor... Ama tabi ki günler geçiyor ve geçecek... Allah razı olsun canım benim çok sağol. Aybuke18

Yaşamadım bacım, yasatmadilar Depresyona girecek lüksüm hiç olmadi. Bana muhtaç küçücük bir can vardı, ve başka bana yardımcı olan hiç kimse yoktu. Ne anne, ne abla, ne eş.. Oğlum 3 günlükken sarılık oldu, öyle böyle değildi, uyandırmak imkansızdı, ağlardı, gazı olurdu her bebek gibi. Ne yemek yapanim ne su verenim hiç biri yoktu. Hep tek baktım, şükür. Bir gece yada bir an bile agladiginda benden başkası koşmadi.. Depresyona girmem bile imkansızdı yani

Geçmiş olsun canım. Allah tez zamanda şifanı versin. Doğumdan bir gün önce sabırsızlıkla beklediğim bebeğim doğduğu anda kabusum olmuştu. İlk zaman sütüm gelmedi gelince bebeğim emmedi. O minicik parmağıyla itiyordu resmen Onun olduğu odaya giresim gelmiyordu ağlama sesini duymak istemiyordum hatta kendiliğinden ölüverse rahatlarım diye düşünüyordum ve nadıl böyle bir anneyim diye kahrolup ağlıyordum. 5. Gün topuk kanı için sağlık ocağına gittik. Doktor oğlumdan çok benle ilgilendi. Hamileliğim boyunca göbekten kan cıvıltıcı kullanmıştım o da sezaryen doğumda çok kan kaybetmeme sebep olmuş. Doktor demir ilacını düzelene kafar bırakmamamı söyledi ve hakkaten içtikçe gün be gün normale döndüm. O günler buralarda başka bloglarda başkalarının da neler yaşadıklarını okuyup durmuştum. Oğlum 3.5 yaşında şimdi ve çok mutluyuz şükür. Vitaminlerini lütfen ihmal etme olmadı psikiyatrik destek al ve şundan emin ol GEÇEÇEK

Ben yaşadım cok ağır hem de... Buraya yazsam taşlanırım

Hepinizden Allah razı olsun. Sürekli ağlıyorum. Dayanılmaz bir acı var sanki üstümde. Oğlumu çok seviyorum ama bu zamanlar çok zor. Sanki o hiç büyümeyecek, hep böyle küçük kalacak, hep ağlayacak, hiç 40 günlük olmayacak, hiç 3 aylık olmayacak ve ben hep ağlayacağım gibime geliyor Annemde kalıyorum sağolsun bama bakıhorlar bebeğime bakmamda yardımcı oluyorlar. Peki sonrası diyorum? Oğlumla başbaşa kalınca ona bakabilecek miyim

derdinizin çaresi doktor.

Ilk anne oldugumda "ben simdi anne mi oldum, bu benim mi?" diyordum. Uykusuzluk, bebekle yapisik ikiz seklinde gezmek, uzun soluklu banyo yapacak vakit bulamamak, tuvalete gidemenek, kendini damizlik inek gibi hissetmek... O gunler ise baslayacagim gunu iple cekmistim. Simdi sıpam 14 yasinda. Yillar ne cabuk geciyormus meger. O zamanlar buyusun diye gozune bakarken simdi hic buyumeseydi keske diyorum. Ergenlik daha zormus. Anneme "dogum zor, bir daha dogurmam" demistim. Bana "unutuluyor merak etme. Yoksa kimse ikinciyi dogurmazdi" demisti.

Aynı durumu arkadasım da yaşadı ama bebeği şimdi 2 aylık ve şükür alıştı duruma ya Sende alışırsın bence sabır azcık

Ben de çok ağır yaşamıştım. Hatta gece herkes uyurdu ben uykusuz, o gecenin sessizliğini dinler ağlardım. Camdan bakardım tam karşımda bir cafe, gençler elele girerdi. Hayat akıyor. Benim içinse akmayacak artık, bundan sonra hayatım bitti derdim. Asla büyümeyecek gibi gelirdi. Hep kucakta uyumak isterdi belim ağrırdı. Şimdi üç yaşında 18 kilo oldu ama hala kucağımda taşıyorım. Artık ağrımıyor. Meğer kiloya vücudun yavaş yavaş alışması gibi anneliğe de alışılıyormuş. zorluklar da ona göre değişecek ama sen daha kolay göreceksin. Şimdi annecim seni çok seviyorum diyor. İşten dönüyorum koşarak atlıyor boynuma. Zor muydu evet, hala zor mu ona da evet ama artık değiyor

Kıyamam ya nasıl sarılmak istedim sana Canım benim Geçecek bunlar Inan bana en güzel zamanların ablacım Bak ben 3. Kızımın doğumuna girdiğimde eşim görevdeydi yanımda bile değildi Kv yanımdaydı bana baktı Allah bin defa razı olsun hakkını ödeyemem Yine de eşini istiyor insan bende bu yönden çok üzülmüştüm ama geçti O dünyanın en güzel hediyesi bak rabbim nasip etmiş trilyonun olsa tırnağını yaratamazsın Hayat bitmedi hayatın berbat bir hal almadı Inan bana evlat sevgisi üstüne sevgi yok Bak bu halin geçici inan geçecek Istersen yardım al Bebeğine sarıl onu kokla nasıl miş kokuyor o şimdi bak burnuma geldi çok isterdim bir oğlum olsun olmadı 3 kız verdi rabbim şükürler olsun Dua et şu an senin duan çok makbul biliyor musun inan bana geçecek bitecek sende bir başkasına bunları yazacaksın Rabbim yavrunu sana bagislasin olur boyu sağlık ve mutluluk versin size canım benim

Hanımefendi zaten analık yapmaya çalışıyorum. Ama ilk bebeğim ve bu yeni bir dünya... İnanın ki elimde değil. Yoksa tabi ki oğlum en kıymetlim, onu öptükçe öpüyorum kokluyorum aşkım balım diye seviyorum ama bir an geliyor istemsizce ağlıyorum. Kötü şeyler düşünüyorum. Sanki hiç büyümeyecek gibi oluyor. Bu elimde değil ve lüks de değil. Sonra çocuğuma bakıp ben niye bunları düşünüyorum deyip yine ağlıyorum. Oğluma acıyorum o an. Böyle bir kötü anneyi hak etmiyor bu yavrucak diyorum. Yani kafam binbeşyüz oluyor. Ama inanın elimde değil. Bazen de toparlanıyorum ve kolayıma gidiyor. Tamam işte emzir gazını çıkar sonra uyut diyorum ama sinir sistemim yine alt üst olmaya başlıyor... Meme uçlarım parçalandı ve ben ağrı içinde bağırarak ağlayarak emziriyorum oğlumu. Annem bu da fedakarlık kızım, bak anne olduğun için canın yansa da ağlasan da emziriyorsun diyor. Rahatlıyorum. Çünkü evet artık anneyim ve o en kıymetli varlık benim acımdan daha önemli... Bu kötü düşünceler benim elimde değil. Çok zor bir dönemden geçiyorum. Bu benim için nasıl lüks olabilir? Neden bunları yaşamayı isteyeyim ki? Neden bu kötü düşüncelere sahip olayım ki?

Psikolojik destek almanızı öneririm. Yazdığınız şeyler ciddi. Ailenizden yardım istemekten çekinmeyin. Emin olun geçecek. Allah analı babalı büyütsün

Yalnız değilsin her kadın hemen hemen yaşamıştır. Senin gibi 10 günlük lohusayken annem gitmişti. Kalmıştım yalnız. Sürekli ağlardım. Sütüm azdı bebeğim doymuyordu. Kendimi yetersiz buluyordum. Şeytan çok uğraşır derler lohusa kadınla. Beni gece rüyamda çok fena korkutmuslardi. Hala aklıma geldikçe korkarım. Eşime dedim dua oku yanımda ben okuyamıyorum. Sağolsun ben uyuyana kadar yanımda dua okudu. Çok rahatlamistim. Depresyon nun seni ele geçirmesine izin verme. Bebek büyüyecek hemde çok hızlı geçecek bu günler. Sen bile anlamayacaksin nasıl geçtiğini. sana muhtaç bir canliya dünyaya alışması için destek olmalisin. Düşünsene kendini en korunaklı bulduğu anne karnından hiç bilmediği bir aleme geldi ve çok savunmasız. Senden daha çaresiz durumda.

Çok sağolun Allah razı olsun.

Son olarak yanlış bilinen bir şey de meme bir süre sonra terbiye olacak yani ihtiyaç kadar süt üretecek. Haliyle şimdiki gibi dolgun olmadığı zamanlar olacak. Özellikle gündüzleri. Bu süt bitti demek değildir. Sakın eskisi gibi sertvd dolu değil diye telaşlanıp mamaya geçmeyin. Mama için kilo alımının durması gerekir doktor o zaman mama önerir zaten. Doktor önermediyse kendiniz başlamayın. İki üç ay sonra göğüsler geceler hariç eskisi gibi olmayacak. Meme de süt kolay kolay bitmez. gönül rahatlığıyla emzirin. En özlenen şey emzirmek

pek çok yeni annenin başına gelebilen bir durum, kuzenim de yaşamıştı. birkaç ay sonra bugünleri gülerek hatırlayacaksınız inanın.

Aynen bunları yaşadım. Çok çok güzel anlatmışsınız. Şimdi çocuğuma aşığım. Onu öpmekten koklamaktan kendimi alıkoyamıyorum. Evlat canmış. Onunla hayat o kadar güzel ki. Rabbim benim ömrümden al oğluma ver diyorum. O benim gözüm gibi özüm gibi. Canparçam. Rabbim hepimizin evlatlarını bütün kötü şeylerden korusun

Amin canımmmm

Yazdıklarınız beni motive ediyor. Hepinizden Allah razı olsun.

Ben ilkini 5 sene önce yaşadım hayatım altüsttü olmuştu doğumdan dolayı vertigo olmuşum ve gitmediğim doktor kalmadı 3 ayda anca teşhis kondu, 3 ay her gece gündüz annem kv baktı, sürekli ağlıyodum şimdi ikinci doğumum ilk 15 gün çok iyiydim meğerse iç kulak tansiyonum varmış ve normal doğum yasakmış, bi güzel yataktan kalkamadım bunalımda diye düşündü herkes ama ben kendimi biliyodum en son telhisim yeni konuldu tedaviye başladık yeni yeni bakabiliyorum çocuklarıma, ikincidede yaşanıyo aynı duygular şükür ki sen sağlıklısın annene ver sağ sütünü 2 saat sonra onu içirir o acıkana kadar 4 saat uyumuş olursun B Bir

Allah hepinizden razı olsun bana moral verdiğiniz için. Göğüs uçlarım parçalandı diye tekrar sağmayı denedim. Moralimi yerine getirdiniz mesajlarınızla ve inanılmaz bir biçimde sütüm arttı. Dolan sütü görünce sevinçten ağladım. Şükür göğüs uçlarım da ağrımadı. İlk kez ağrıdan bagırmadan ağlamadan sütüm oldu ve bebeğime sevinçle içirdim. İyi ki varsınız. Rabbim sizin de dualarınızı kabul etsin. Sütüm olunca moralim de biraz düzeldi ve içimin sıkıntısı şükür ki biraz geçti. Çok sağolun.

Allah analı babalı hayirli bir evlat olarak büyümeyi nasip etsin.. malesef bende yaşadım ilk oglum da. Hamileliğim asiri zor geçti doğum iki gun şancı çek normal doğuma uğraş sonu sezaryenle bitti. Narkozun etkisi geçince sanki beni kesip birakip gitmişler gibi hissettim oyle Bir acıyla uyandim. O an başladım ağlamaya bunca acıya değermiydi sen naptin daha kendine bakamıyosun dedim. Oğlumu gösterdiler bu mu cıktı karnimdan hii iyi dedim. Emzirmek asla istemedim oyle acım vardiki doktora nolur beni öldürün bu aciya katlanamiyorum dedim. Sonra eve geldik tabi benim ailem eşinin ailesi herkes evde allahim bu hep böyle mi olacak ben Asla bakamam bebeğe benim hayatım sona erdi artik dedim. Ama oğlumu da Çok seviyordum ama ona bakamayacagim icin cok pişman olmuştum dogurduguma o acılar surekli agliyordum hayatım bitti bidaha dışarı bile çıkamam evde hapis kalıcam diye düşünüyordum. Doğumdan once eşim olmadan nefes alamam derken bebeğimi alip boşanmaya karar vermiştim oğluma annem bakar diye düşünüyodum Su an cok komik geliyo halbuki eşim sagolsun el üstünde tutuyordu hicbir sorunum yoktu ama öyle düşünüyordum iste. Annem 20. gun de gitti allahim nasil banyo yaptiricam kafası daha yumuşak tutamam asla giydiremem derken annem gider gitmez gayet herseyi güzelce yaptim banyosu herseyi kendim tek başıma baktim ogluma. Tabi emme sorunları ayni vardi gogus uclarim yara oldu, mastit oldum, gece hic uyumuyordu ama alistim zamanla uykusuzluga da.. Simdi O doğumdaki Acilara degermiydi demistim ya değermiş onun bin katı olsa değermiş canim oglum 5 yaşında simdi. Üstelik onca sıkıntıya rağmen şuan bir yasında bir oglum daha var ikinci hamileliğim hastanelerde gecti cok cok Daha zor oldu erken doğum oldu asla ama asla ne gece ne gündüz doğru duzgun uyumuyor hala daha yeni doğmuş gibi kucagimda gezdiriyorum benden başkasına gitmiyor oyle zor bir bebek olmasına rağmen hic depresyon sıkıntı yaşamadım. Inan geçmese ikinciyi asla doğurmazdım geciyor bugünler gun gelecek sende başkalarına anlatacaksın teselli edeceksin gececek bu günler diyeceksin emin ol..

Allah razı olsun 2 gündür ailemin yanındayım. 40ımız çıkana kadar ailemle kalacağız. Ama depresyonu yaşamak çok zor. Bazen her şey üstüme geliyor. Ailem öğütler veriyor, bunlar geçecek hepimiz yaşadık diyorlar ama ben bu sendrom yüzünden anlayamıyorum. Kafam allak bullak. Sanki bebeğim hep minicik kalacak, sanki 40ımız hiç çıkmayacak, herkesin bebeği büyüyecek benimki hep böyle minicik kalıp sürekli ağlayacak gibi hissediyorum. Off çok zor. Tek en büyük tesellim dualarım. Rabbime sığınıyorum.

Çok güzel yazmışsınız Aslında tabi 40ı çıkınca her şey bitmiyor. Bir anda mucize olmuyor En azından zaman bayağı geçti 2 aylık olmaya az kaldı falan der kendimi avuturum Ahh ne güzel şeyler bunlar. Oyun oynamak, kitap okumak, beraber eğlenecek bir şeyler yapmak... Ayy en güzel hayallerim... İnşallah o günler de gelir de ben de büyüdü şükür derim. En azından onu anlayabilirim. Şuan hiç anlamıyorum. Minicik ufacık. Ne diyor niye ağlıyor noluyor diyorum. İnşallah gün gelir de hemencik büyüdü, bana hiç öyle gelmemişti ama büyüyormuş derim❤

Öncesinde çok okudum yaşamayayım diye ama fazlasıyla yaşadım. Zaten şu anda bedenin allak bullak. Hormonların birbirine girmiş durumda, o yüzden kendini zorlama. Seviyor muyum, bebeğime yazık mı ettim, kötü anne miyim, başedemeyeceğim falan diye düşünme. 2 ay geçsin çok rahat olacaksın. Hem bebeğini anlayacaksın, hem iyileşmiş olacaksın, geçecek bunlar. Herkes yaşıyor bunları. Sen bol bol sarıl öp oğlunu, bir daha hiç bu kadar küçük olmayacak.

Bebekli Hayat Bana Göre Değilmiş Selam herkese. Doğum yapalı 2 hafta oldu. İlk bir kaç gün ne olduğunu anlamadık geçti gitti ama günler geçtikçe anne olmak ve bebek bakımı bana ağır gelmeye bşladı. Kayınvalidem ve annem dönüşümlü kalıyorlar, ev işlerinde yardımcılar sağolsunlar. Bebeğim de çok sevmli, büyük bir aşk olmadı henüz... www.kadinlarkulubu.com

Kısır döngüye giriyorsunuz yapmayın. Biberon meme reddi yapar size demiştik bakın başladı. Biberon ilk aylarda kullanılmamalı bu nedenle. Biberonu bırakıp bol ten teması ve emzirme. Emzirme kampı yapmalısınız. Çocuk gak dese meme guk dese meme. Yemek yapmadan ev işi yapmadan çıplak memeyle yatıp bol bol emzirmelisiniz. Uyurken dahi meme ağzında olmalı. Süt fabrika gibidir. Takep oldukça üretir. Ne kadar uyarılırsa süt artar. Uyarılması için de emmesi lazım. Çocuk emdikçe süt de artacak.

Ben de yaklaşık 9 ay önce doğum yaptım ve bebeğim kolik bir bebekti. Sürekli ağlıyor ve hiç susmuyordu. O dönemler hiç geçmeyecek kızım hiç buyumeyecek ve hep ağlayacak gibi geliyordu. Tam 6 ay evden çıkmadım ve o ağladikca ben de onunla ağladım. Üstelik tek baktım kızıma. Herkes bana geçecek diyordu ama bana o an hiç inandırıcı gelmiyordu ancak zamanla ağlamalar azaldı, büyüyordu ve bebeğimle daha fazla iletişim kurmaya başladıkça o dönemlerin sonu geldi, bana geçecek diyenlere şimdi hak veriyorum. Kesinlikle zor bir süreç ama inan bana geçecek sadece biraz sabır...

gonca1907 anneliğiniz hayırlı olsun, tebrik ederim. simdi, yasadiginiz surece tasiyacaginiz sevimli, tatlı bir agirligi omuzlariniza aldiginiz ilk günler.. bu minik masum, savunmasız canlının tüm sorumluluğu sizde, herseyiyle size bagimli.. dolayisiyla ilk annelikte bunların insana ağır gelmesi, annenin alismasinin zaman alması çok normal. üzmeyin kendinizi.. size tavsiyem, misafirliğe gelen ve gelecek olan, o çok bilmiş komşuları, teyzeleri hiç dinlemeyin bile. o tur patavatsizlar her yerde maalesef... sut emzirmeden, normal doguma her konuda çok yetkinler. her seyin en iyisini onlar bilirler. he he deyip gecin, dinlemeyin bile gogus ucu yaralarınız icin, doğalar icerikli, emzirmeden evvel silinmesi gerekmeyen; lansinoh lanolin göğüs ucu kremini denediniz mi, bana çok iyi gelmişti, çok gecmis olsun.. insallah bir an evvel sagliginiza kavuşur, bebeğinizle düzeninizi kurarsınız. saglikla, huzurla büyütün yavrunuzu insallah

51 günlük anneyiö yazacaklarımın çoğunu arkadaşlar yazmış 10. günü çok iyi anlıyorum aynısıydı hala da öyle ama tahammül sınırlarım genişledi değiştim onunla bende büyüdüm. Asıl şunu söylemeye geldşm d vitamini ve doktorun yazdığı vitamin desteği -misal benimki decavit- günü çok etkiliyor ben baya dikkat ettim içmdiğim günler depresyona meyilli oluyorum ilaçları içelim mutlaka

Sizin yaşadıklarınız da çok çok zor. Eminim o durumda daha kötü olurdum belki de kendime zarar bile verebilirdim. Rabbim size çok büyük bir sabır vermiş. O durumu yaşamadan da sizi anlayamayız. Ama inanın bana da çok zor. İlk bebeğim. Bir anda depresyona girdim. Evet ailem yanımda ama yine de depresyon beni çok kötü etkiledi. Ben 8 gün kendi evimdeydim ve duvarlar üstüme geliyordu. Balkona çıkıp kendimi atsam kurtulurum diyordum. O an yeter dedim ve annemi aradım. Bizi yanınıza alın ben dayanamıyorum dedim. 2 gündür anne evindeyim. Sabretmeye çalışıyorum. Kendime gelmeye, bebeğimi sevmeye çalışıyorum... Her kadın bu durumu farklı yaşıyor. Ama lüks asla değil. Hiç istemezdim böyle olmasını. Hayallerim bambaşkaydı. İlk acemilik. Bunları yaşamayı hiç düşünmemiştim ama yaşanıyormuş. Rabbim bu halde olan her anneye sabır versin yardım etsin.

Lohusa depresyonu bir lüks, boşluktan olan bir ruh hali değildir. Yeni doğuran kaç insanın böyle bir vakti var zaten ben de 1 ay sonra yalnızdım, 2 ay sonra hem çalışıp hem çocuk baktım ama bir yandan da deprestondaydım anksiyetem tavan yapmıştı. Nasıl ki ya benim şizofren olacak vaktim yok, bipolar değilim çünkü çok meşgulüm denmiyorsa bu da denemez. Bu depresyondaki bir anneye daha çok batar zaten doğru da değildir.

Seda hanım iyi bir emzirme danışmanıdır bir göz atın linke

Sık sık emzirin ve sütüm yok demeyin o psikolojide olmayın yani bebek emdikçe süt çoğalır Allahın izniyle

Her insanın yaşadıkları bir değil elbet bende ki durum daha farklıydı oğlumu kucağıma alırken hep ona zarar verecekmişim hissiyatı vardı okul arkadaşım ise abartmıyorum çocuğu rahat 1 ay kabullenmekte güçlük çekti. Durumun geçici olduğunu bil. Mesela bak şuan sana bu mesajı yazıyorum yani iletişim kuruyoruz. Ağlamakta onun iletişim yolu. O yönden bakarsan belki işleri biraz daha hafife alabilirsin.. Sabır et ve emin ol doğuran her kadın bu yahut buna benzer şeylerle karşı karşıya geliyor..

Evimde tek kaldığımda kriz geçirdim ve annemin yanına geldim. Yoksa gerçekten kendimden geçerdim. Annemle babamla eşimle olmak beni rahatlattı biraz. balbazaar wingardium

Doktora git onlarla konuşmak bile okadar iyi geliyoki emin ol bi kendine gelicen yanlış düşündüğünün farkına varıcan rabbim şifanı versin