Yillarin birikmisligi insanlari degistiriyo. Kadinlar gercekten yipraniyo. Bazen de olgunlasmak yerine cocuklasiyo yaslilarimiz Nil

Annen için böyle şeyler düşünmemelisin, annen sizler için kimbilir zamanında ne sıkıntılar çekti, kendi içinde tabi, sen bi kadın olarak anneni en iyi senin anlaman gerek. ben babamı kaybettiğimde anneme daha çok diyorum gez dolaş ye iç giy diye, çünkü şu an yanlız tamam biz varız ama kapı kapandığında annem evinde bir başına ve kim bilir içinde neler yaşıyo, o yüzden sakın kendi aileni eşinin ailesiyle karşılaştırıp kendi ailen hakkında olumsuz şeyler düşündürtme kendine ve eşine asla yansıtma, sana tavsiyem annene daha çok zaman ayır ve ona maddi olamasanda manevi olarak destek ol.

Ben olsam gönderirdim... anneciğimi kaybettiğim için ona dediğim bütün hayırlar yüreğimde bir ok: (

Annendir onu böyle kabul etmek zorundasın.. Onu hepiniz böyle kabul etmek zorundasınız.. WOLFROG Ekşiden aynı tadı

Hata yapıyorsunuz... Ayrıca ne olursa olsun eşiniz ile aranızdaki konunuz ANNE konusu olmamalı ANNEnizin bu mantıksız konuşmasından boş davranışlarından bahsetmişsiniz NEDEN! bELKİ EŞİNİZ İLE bunu devamlı gündem yaptığınız için kadındaki herşey gözünüze batıyor olmasın O maddi kısmı ne ise bence karşılanmalı giderilmeli, hatta kendi evladınız ile empati kurmalı! Neyaparsanız yapın siz anneniz için hep yavrususunuz! Halinizi hatırınızı sormaz demişsiniz ama şu zamana kadar yanınızda olan hep ANNECİ'ğinizdi. Eğer bir problem varsada bunu eşiniz ile değil anneniz ile oturup konuşmalısınız...

Öncelikle herkese merhaba, Ben 6,5 senelik evli, 2 yaşında bebeği olan çalışan bir bayanım. Çok şükür huzurlu bir yuvam var. Ama benim de bir derdim var tabi nice dertlerin yanında dert sayılır mı bilemem. Derdim kendi ailem. Çok sorunlu bir aileden geliyorum, boşanmış ve babası vefat etmiş bir aile. Konum ise şu, annemin davranışları gözüme batmaya başladı. Eşimin ailesine bakınca benim ailem de eksikler olduğunu gördüm açıkcası. Annem sürekli bir şeylerden dert yanıyor, ne zaman görüşsek genelde negatif, anlıyorum, empati kurmaya çalışıyorum, yaşadıklarndan diyorum misal kardeşim 30 yaşında ve hala bunalım, hala çalışmıyor sürekli ona üzülüyor dert yanıyor, haklı tabi rabbim kimseyi evladıyla sınamasın ben de üzülüyorum çok ama bir yere kadar çünkü benim de bir yuvam var. onların negatifliği bana ister istemez yansıyor dolayısyla da eşime, kızıma. Eşimle de bu konuyu sık sık konuşuyoruz o da annemin hareketlerinden rahatsız. O aslında benim üzülmeme üzülüyor biliyorum, bazen geceleri neden ailem böyle diye ağlıyorum. Şimdi de bu aralar Fransa'ya gitme hevesi sardı annemi. Fransa nerden çıktı diyeceksiniz, orda yaşayıp evlenince Türkiye'ye dönmüş, şimdi bir aile merasimi sebebiyle gitmek istiyor ama ev kredi borcu var onu ödüyor, uçak biletini dedem alacakmış, sanırım benim de pasaport ve vize parasını karşılama mı istiyor. açıkça demedi ama laf soktu bikere hiçbiyere gidemiyorum deden de olmasa diye. Kızlar çok uzattım biliyorum ama işin özeti şu bana halimi hatrımı doğru düzgün sormadan ki iki kişi çalışıp ev kredisi ödüyoruz, keyfi olarak borcu varken fransayı çıkardı ve para beklentisi içinde. Ama bu bana suanda mantıksız ve müsrifçe geliyor. aslında derdim o da değil annemin yaşına göre davranmayışı, boş konuşmaları, mantıksız davranışları. parayı bişekildr karşılarım yeterki m Yoksa Annemdir canım feda ama bu durumda ne yapmalıyım? Çok mu abartıyorum?

Anne candır. Kınama; kaybedince çok özlersin üzülürsün yapamadıklarına.

Eşinle annenımı çekiştiyorsun çok ayıp.. Kıyaslamak zaten ne kadar yanlış. Annenle bır problemın varsa ona söyle anne bana negatif konuşma çok kafaya takıyorum de. Eminim bir daha konuşmaz. Kaybedınce degerı anlarsında geç olur. ZeytinKek

kıyaslayarak çok büyük hata ediyorsun... Giderli