Ben çalışıyorum maddi sıkıntı yok çok şükür oğluma da annem bakar. Ben işin o kısmını düşünmüyorum 1. Çok emek verdim 2. insanların hep gözü üstünde olan bir çifttik özellikle maddi acıdan 30 yaşına gelmeden hem ev hem araba aldık bu sene kredileri bitiyor tam rahat edeceğim zaman mal varligimi onlara bırakmak zoruma gidiyor. Senin eşin yanındaysa bırak boş ver görüş diye de zorlamıyormuş artik geçmişe takılı kalmanın anlamı yok inan insan hem psikolojik hem fizyolojik hastalık sahibi oluyor onların kenarında bile olmaz olan sana olur D

Benim de çok canımı sıkan bir konu. ben de unutamıyorum kv bana söylediği, yaptığı şeyleri Dün eltimin kızı olacağını öğrendim ve ismine hiç müdahale edilmediğini. benim daha hamile kaldığım. ogrwnilir öğrenilmes kizimizin adı x olacak o kadar dendi. ve bizde koyduk o ismi Bunları duydukça sinirden kuruyorum neden bana bu kadar müdahale edilirken diğerine hiç karisilmiyo. onun ilk çocuğunda da karışlmamisti. benim ilk çocuğunda yine isim konulmuştu. Neden neden neden. kafayı yiyem. Benim de bunları artık dusunmememlaxim ama yapamıyorum. Ben de sürekli içimde onunla kavga ediyorum. vana böyle derse böyle derim... Gibi gibi.

Allah razı olsun öncelikle. Görümcemin son senesi yani öyleymiş inşallah. Aramızda artık bir yakınlık yok, aslında hiçbir zaman olmadı sadece beklentiler ve zanlar üzerine kurulu bir ilişki, şu an iki taraftan da bir adım yok, umarım böyle de devam eder. Haklısınız bebeğime daha çok yoğunlaşmak sanırım bize iyi gelecek, umarım bunu başarabilirim. Yorumunuz için teşekkür ederim :)

Sizi çok iyi anlıyorum, normalde oturup bu kadar uzun muhattap olmayacağımız, konuşmayacağımız insanlar hayatımızın, düşünce ve duygularımızın orta yerine kuruluyor. İsim konusunda üzüldüm, benimkiler öyle bir beklentiye girmesin diye en baştan söyledim zaten bana tuhaf geliyor 9 ay taşıyan, doğum yapan, emziren, bakan ve sorumluluğunu en çok taşıyan anne, babadan bile fazla hakkı varken sen el kapısı olarak nasıl isim verirsin ya?Buna en baştan karşı olduğumu özelliklede dede nene ismi koymayacağımı zaten o insandan bir tane olduğunu söyledim, saygı hürmet muhabbet isimle olmazki, değişik kafalar malesef.. Amcam kızına babanemin adını koymuş ve açıkçası anlamı güzel olsada dışarıdan pek beğenilen bir isim değil, yengemde özellikle kimliğe kendi istediği ismi de yazdırmış, şu an kuzenimi genel olarak ikinci ismini kullanıyorlar ve onu seviyor. Nacizane tavsiyem bir daha bebek düşünürseniz bu konuda en çok hak sahibinin siz olduğunuzu eşinize güzellikle anlatın, devamı zaten istediği gibi anlayacaktır, düşünmüyorsanız da isimleri onlar koyduğu için değil de evladınız o isimde olduğu için onları yoksayarak sevmeye çalışın, elti konusunda da belki kız kabul etmiyordur, eşlerde bu konuda önemli aslında.. İnşallah hem kendi iç dünyamız, hem yuvalarımız huzur dolsun.. Rabbim hepimizin gönlüne ferahlık versin..

Sizden de cumlemizden de amin bakın konunuzda benzer seyleri yaşayan arkadaslarimiz da var. Güçlü olun ve hep bi mesafeniz olur inşallah. Görümcenin okulu da bitince daha rahat edersiniz. Her gün mutlaka kendinizi mutlu edin. Gecmistr sizi uzduler bu gunlerinizi de karartmasinlar.

Yani benim kaynanam iletişim kurması çok zor bir insan, bildiği tek bir doğru ve inandığı tek bir insan var, geriye kalan eş, çocuk falan sallamaz inat eder, konuşmak sadece sıkıntıyı çoğalttı bizde onu gördüm ama sizin kv iletişime açık bir insansa acaba bir konuşup, içinizi dökseniz, haksızlık olarak gördüğünüz şeyleri anlatsanız. Beni dinleyip, anlamaya çalışacağını bir de sinir krizine girmeyeceğini bilsem bende çok güzel konuşacam ama maalesef.. Çünkü başka türlü içimizde biriken bu sıkıntı kendi bedenimizden, eşimizden, yuvamızdan çıkıyor. Benim de cilt hastalığım ve çarpıntım var evlendiğimden beri, şaka gibi sakin sakin ölüp gitmesek kaynana yoluna bari :)

Sizin imtihanınız benimkinden de büyük eşinizde de büyük problemler var, onlar çözülmedikçe sanırım pek bir şey değişmez, ailesiyle mesafeli olmak en iyisi bence de yakınlık sadece huzursuzluk getiriyor. Yuvayı kuran, yaşayan sizsiniz o yüzden yanlış bir şey söylemekten de imtina ediyorum ama siz anladığım kadarıyla kendi başına da güçlü, ayakta kalabilecek bir insansınız. Beklemek bir şeyleri değiştiriyorsa değer elbet fakat sizin için, evladı için değişmeyen, hep sizden adım atmanızı bekleyen bir insan, bilmiyorum tabii ama sevgi ve saygınızda tükenmişse size yorgunluk ve boşa geçen yıllardan başka bir şey vermezki. Bu bir alışkanlık olarak geliyorsa da aile boyu size maddi ve manevi zararı olan insanlar sadece kötü alışkanlıktır, benim haddim değil bunu söylemek ama yaşadıklarımdan yola çıkarak empati kurup üzerine sizinkileri de eklediğimde belki çocuğunuz çok büyümeden ayrılık, yeni bir hayata başlamak daha iyi olmaz mı?Ben bu yaşadıklarım arasında boşanmayı bir kere düşündüm sadece o da eşimin bir sözüne çok kırıldım, sonradan konuşup çözsekte o laf bende güven kırılması yaptı ve öyle bir şey inşallah olmaz ama ayrılığın da hayatın bir gerçeği olduğunu kendime ve ona hatırlatıyorum artık, pek garantici bir insan değilken hayat rotamı biraz daha 'ya olursa' ya çevirdim.. Umarım yine de bunlara hiç gerek kalmadan pek çok şey değişir, eşiniz sizin kıymetinizi gerçekten anlar.. Rabbim hayılı bir kapı açsın sizin için, bundan sonrasında mutlu olun.. T

Bana malesef derdimi anlatma imkanı bile verilmedi, kp'le konuşmak istedim ki ilk torunu doğacak olmasına rağmen altı ay hayırlı olsuna dahi aramadı, sen bizi sorgulayamazsın falan dedi bana hamile halimle epey bağırdı, sözde evime yerime gelmeyip bizi silmekle tehdit etti ki bu benim için sıkıntı değil ama eşim anne babasına düşkünlükten ziyade hakları konusunda hep korkuluydu bu yüzden bana hak verse de, onları tanısada hatalar yaptı. Eşimin annesi geçmişte psikolojik olarak yıpranmış ve tabii ki eşimde aman yeniden birşey oluverir diye sanki onu bu hale sokan benmişim gibi hep idare etmem istendi ama kv'nin çok acayip takıntıları ve küslükleri var oğlum hastaneye yatınca ben yere yığıldım kendimi suçladım onu üstüne alınmış mesela ben demişim ki bana bakmadın bebeğim hasta oldu oysa Rabbim şahit öyle bir şey demedim ha bakmadı ama bebeğimin rahatsızlığı zaten farklı bir sebep sen beni nerenle dinledin, nasıl anladın da küstün yahu.. Korkum zamanla benim de bu hale gelmek evlatlarımın sırf geçmişim için kendi yuvalarınının huzurunu bozacak kadar onları da yıpratmış olmak, bunu bir an önce atlatmak istiyorum o yüzden.. Aile terapistinede kendi iç problemimi halledip gitmek istiyorum çünkü biz bu karmaşada çok şey kaçırdık kendi yuvamızdan.. yorumunuz için de teşekkür ederim :)

Düğüne gidicem sanırım doğru olan bu maksimum dört beş gün kalırız diye düşünüyorum. Destek konusunda da eşimle dertleşebilirim beni anlar ama onun bu işe profesyonel bakması benim de onun tavsiyelerini önyargısız kabullenmem zor olur, objektif bir bakış açısı gerekli. Yorumunuz için teşekkür ederim :)

B Onların koyduğu isimde gayet modern bı isim. ama biz evde ilk ismi ile sesleniyoruz onlar orda x. X naz. x sultan... Gibi 5 farklı kombinasyonlar sesleniliyor kızıma. bunda kendimi suçluyorum. En eşime bıraktım isim konusunu. bir isim için uzmiycem seni ne istiyorsan köy dedim o da iki ismi de koyalım dedi. ama keşke uzseymisim. simdi ben inanılmaz üzülüyorum. geçen sefer de kızım. ilk ismini söyledi. kv üstüne basa basa senin adın asya x diye. bir bakış attım. Maalesef ilk çocuğumda da yapti. gitmis bebek şekere kendi eklediği adı da yazdırmış. başka çocuk düşünmüyorum Allah izin verirse. Geçen sene anne eltimin çocuğuna ne işim. koydun dedim e onlar koydular dedi bizde koymuştuk. ama inatla bizimkilere isim koydun dedim. ordan kp ortamı yumuşatmak için. Gülerek neyse üçüncüyü siz koyarsiniz dedi. bunun gibi o kadar çok ayrım yaptıkları şey var ki... İçimde çok büyük öfke var. bu öfke beni yiyip bitiriyor. kalbimde sıkıntı çıktı. yuzum de gül hastaligi çıktı. hepsi stresten. ama elimde değil. yukarda bı arkadaşın dediği gibi bunlar içimizdekileri karşımızdakine bosaltamadigimiz için. bi sayabilsem bana bunları bunları neden yaptın ne suçum vardı diye...

Güzel temennilerin için teşekkür ederim canim Allah kimsenin huzurunu kaçırmasın. Esin sen gittikten sonra mi anladı kıymetini yoksa en baştan beri biliyor muydu?Benim en büyük sorunum eşim zaten baştan beri o benim yanımda olsaydı ben ne annesini ne kardeşini bu kadar sallamazdım inan daha yazdığım neler var görümce benden 3 yaş küçük ben kina gecesi istememiştim evlenirken tutturdu kona gecesi yapacagiz diye bir de oğlan evinde eşim de ya onu dinlersin ya düğünü bile göremezsin dedi o zaman anlamiliydim ama gerçekten çok küçüktüm ailem de naif insanlardı beni de öyle yetiştirdiler hep insanları idare etmeyi öğrendim ve böyle bir saçmalığın hepsi arkasında durdu o zaman kadar kv ile can cigerdik o zaman anladim ki dunya haklisi da olsan onlar aile sen disardan gelen el kizisin kimse senin yaninda durmayacak tek basinasin. O kadar yazılacak şey var ki gerçekten çok yazık insanlar flört ediyor senelrce evlenmeyi bekliyor aileler dünya masrafa giriyor sen maddi manevi harcaniyorsun böyle ego savaşları yüzünden yuvalar dağılıyor olan çocuklara oluyor eksik büyüyorlar. Seninkiler yine yuvanı kurtar demiş benimkiler hayatta burunlarından kıl aldırmazlar aşırı sahiplenirler çocuklarını da torunlarını da hatta Kibariyenin annesi gibi göbek atar kv boşandık diye mallarımızın üstüne konma planları yaparah aha vakit çok geç olmadan benim eşim de görecek mi acaba doğruyu yanlisi

Canım okadar benzer şeyler yaşamışız aileler o kadar benzer ki. Ben mi açtım konuyu dedim benim konularıma bakabilirsin benimkiler arti olarak maddi bir şeyler bekler benden eşin iyi kötü yanında olmuş benim eşim hiç yanımda olmadı depresyonun dibindeydim ve ailesinden de kendisinden de inanılmaz soğudum. Su an çok az görüşüyoruz ve eşimle de sürekli kavga ediyoruz. Ne biçim anne babalık anlamadım resmen çocuğunun yuvasını dağıtıyorsun kendi egon yüzünden ben de senin gibiyim ilk kavga ettiğimizde ben kendi kendime konuşmaya başlamıştım bildiğin kafamda onunla kavga ediyordum veremediğim cevapları veriyordum el kol yapa yapa bildiğin siyirdiydim sonra aman hayatı boyunca kimsenin ciddiye almadığı kadını ben mi ciddiye alacağım dedim kendime bakmaya başladım kilo verdim saç baş vs çocuğuma verdim kendimi bu saatten sonra bana aynı şeyleri bir yapmaya kalksınlar çocuğumu alır giderim onların da rezilliklilerini 7 düvele anlatırım. Su 3 günlük hayatta kimse senden kıymetli değil kimse senin psikolojini bozacak kadar da önemli değil boş ver inceldiği yerden kopar sen elinden geleni yap hala aynıysalar çeker gidersin dünyadaki son erkek kocan degil

Kişisel gelişim bölümünde olumlamalar vardı sanırım oraya bir göz gezdirebilirsiniz. İçinizde sözde dahi olsa affetmedikçe size yapılanları Zihni'nizden düşüncenizden çıkması zor. Ben de yaşıyorum bunu zaman zaman. Haksızlıkları unutamıyorum kolay kolay. Kişilere anlam yükledikçe öfkede büyüyor gibi. Sanki biraz içimizde kişileri, olayları değersizleştirmemiz gerekiyor azmettim başarıcam:) Dilerim siz de başarırsınız 3nity

Bu duygusal yipranmislik hep karşıdakine hakettigini soyleyememenin verdiği pişmanlık. Bilemiyorum alttan alayım saygısızlık etmeyeyim diye susup lafları yutmak size zarar veriyor yapanın umrunda değil. O gorumceyi ve tavırlarını anlamayan abisini kafa kafaya tokustururdum. Evimde yilana ihtiyacım yok. Yanlış anlaşılmasın kendi gorumcemi çok severim. Şimdi evli gerçi bekarken gelir kalırdı annesiyle. Geldiği için mutlu olurdum. Ev isine vs yardımcı olduğu için değil. Olması gerektiği gibi insanca davrandığı için. Biz de memleketlerimizden ayrı yerde oturuyoruz. Eşinizin ailesi çok cirkinmis tek kelimeyle. Eşiniz de pasif. Orta yolu bulucu değil bayağı pasif. Size karşı saldırılar olurken o lafları yutup size de aman canım onlar da öyle idare ediver, yine de gel konuş et affet dediyse ona himbil derim. Annesi sezaryenden dem vurmuş iki laf edememiş mi bir daha bu konuyu açma neler yaşadık diye. Yani yine sorun daha ziyade este. Çünkü yüzü o vermiş. Kardeşi de bilemiyorum tam dayaklik kardeş yani. Psikolojik desteği önce eşinizden ayrı alın. Farklı bir bakış açısı edinin. Sonra da çift terapisi alın bence. Düğünede gidin elin agzina laf vermeyin az kalın hiçbir şeye karismayip dönün. D

Merhaba arkadaşlar. Birkaç aylık uzaktan takibin sonunda bende üye olup, derdimi sizinle paylaşmak, farklı bakış açılarını görmek istedim. Açılacak pek çok konum varken şu an benim için elzem olan hakkında içimi dökmek ve fikir almak isterim.. Öncelikle biraz kendimden bahsedeyim ; 24 yaşındayım,2 senelik evli, bir çocuk annesiyim. Sağlıkçıyım fakat bu meslekte mutlu olmadığım için şu an dışarıdan farklı bir bölüm okuyorum. Aileme ve eşimin ailesine uzak bir şehirdeyiz. Derdim maalesef eşimin ailesi. Eşimle arkadaşlarımız aracılığıyla tanıştık, sonrasında aileler, söz, nişan.. Şehir, dil, bölge, hayata bakış özetle çok farklı kültürlerimiz var yani varmış. Evlenirken ortak bir çatı kültür oluşturup, anlayışla ilerlemek, her iki aile dışında yeni bir aile kurduğumuzu idrak edip sorunlarımızı elimizden geldiğince kendimiz çözmek niyetindeydik. Fakat maalesef eşimle ufak uyum problemleri dışında hiçbir sorunum olmamasına rağmen ailesi, bencillikleri ve garip beklentileri, tuhaf küslükleriyle biten 3 senem var.. Eşimin ailesi kız istemede şöyle yapacaz, böyle edecez deyip nişanlılık döneminde oğlumuzu vekil tayin ettik diyerek hiçbir maddi yada manevi destekte bulunmadılar, zorunda değil diyenler oluyor evet belki madden değil ama bir anne baba olarak evladının düğünü, yuvası için destek olunmalı, sürekli çok düşündüklerini söyleyip, insanlara böyle yansıttılar çünkü, eşim nişanlılık döneminde pek çok kez mahzun oldu sanki biz ona gerçek aile olduk, destek olduk.. Tabii bilemedim doğru mu ettik.. Eşimi seviyorum güzel bir ahlaka sahip bunda anne babasının muhakkak emeği vardır ama benim gördüğüm genelde olgun, idareci, orta yol bulucu o ailede eşim olmuş, o yüzden nişanda, düğünde, zorlu hamileliğimde aramayan hatta kendi evlatlarından da sadece aranmayı bekleyen kişiler şimdi küçük görümceme onların tabiriyle analık yapmam gerektiğini, kendi memleketimi ve ailemi bir adım geriye atıp onların köyüne, evine taşınmam gerektiğini, kışın sadece bilet al haberini yollayıp uzun uzun bizde kalmak, bitemeyen borçlarımız içinde onların gönüllerini hoş etmek ve her zaman en önemlisi biricik kızlarının (ki aramıza 4 yaş var )burada okuduğu için sorumluluğunu rızam olmasada ana baba hakkı öne sürülerek üzerimize almamız istendi, kızlar bu olaylar çok uzun bende yazmayı seven bir insan olarak kısaltamıyorum hakkınızı helal edin, biraz atlayarak gitmeye çalışayım :) Velhasıl, ben bu 3 yıl içinde benim ve ailemin hakkının pek çok kez yendiğini gördüm, eşim zamanla anladı hak verdi. Çoğu şey belki unutulur, konuşulur, hallolurdu fakat ben bir sene önce büyük bir yara aldım ve onlar sadece o yarayı deştiler. Bebeğim hamilelik sürecinde ortaya çıkmayan metabolik bir rahatsızlıkla dünyaya geldi, doğumum da suyumun bitmesi ve kalp atışlarının düşüklüğü sebebiyle acil sezeryan olmuştu normal kontrol günümde yanımda sadece eşim vardı, ailem gelememişti bile.. neyse çok şükür o şoku atlatıp eve geldim ama diğer gün oğlum bir kriz geçirdi 2 ay yoğun bakımda kaldı, sonrasında tümör şüphesi ve kriz sonrası hasar riski sıkıntısı imtihanımız oldu ama hamdolsun hepsi geçti, yavrum şu an sağlıklı.. Ama kv'nin tek derdi normal doğum yapamamam, yiğeninin bebeği 4 kg doğmuşken benim bebeğimin düşük kiloda olması, özel hastanede doğurmam, bebeğime dede ismi koymamam ha bir de kulağına Muhammed ismini okuduğumuz için bebeğim hasta olmuş bebeğim kriz geçirirken söylemişti bunu.. Görümcemin dertleri ise doğum yapan kendisi gibi akşama kadar pijamalarıyla elinde telefon, bilgisayar takılsın, asla ondan bir iş istenmesin, bana sosyal medyada laf soksun, hastane postane işlerini vakitsiz vaktimizden ayırıp biz halledelim, randevu için telefonla konuşmaya utanıyor ama ben iltihap kapmış dikişlerim, sistit, mastit, duygusal çöküş, uykusuzluk halindeyken abisi arabanın benzinini ancak karşılarken, yorgunluktan ve üzüntüden çökmüş halimizi görüp benim evimde gıybetimi yaptılar, yuvama sadece fitne getirdiler, acıma acı eklediler.. Olanda hayr var ki eşim bir şeyleri anladı. Tabii değişen bir şey olmadı, yine gelsinler, yine görüş, affet, idare et, beklentileri değişmedi sözde çok gururlu ailenin.. kv gittikten sonra tam bir sene oldu bir kere aramadı çocuk ne durumda, doğum sonrası sıkıntın var mı, ihtiyacın var mı yine tek bir şey için arandık kızı alın, kızı bırakın, falan filan.. Ve gerçekten ergendir hoşgör tarzı bir görümcem olmadı maalesef kardeşimden fazla idare ettim evime sözde gelemiyor evlendik onuncu gün geldi bir ay kaldı, tatil oldu on gün kaldı mesele şu ki kız memlekette sıkıldığı için gitmek istemiyor, anne baba kendi iletişimsizliklerinden dolayı ergenlik dönemindeki kızla ilgilenmek istemiyor, yani hep bizde kalsa onlar için sıkıntı olmaz kız hem laf kaldırmaz bir prenses, hem baştan savılmaya çalışılan bir fazlalık gibi bazen düşünüyorum yani böyle bir konumdaki çocuk için bütün evlilik hayatımı mahvettiler.. neyse ben üzüldüm en başta, sırf bu yüzden analık yapmak gibi derdim olmasada ablalık yaptım ama o bana kv gibi nasihat etmeye, mahremimi araştırmaya, dışarıya aktarmaya, günlerce kalsada hep bir misafir edası ile hizmet bekleyip, avm'lerde gezdirilip, yedirilip, içirilmek istedi ve bir teşekkürü dahi çok görerek sonrasında da 'ne fedakarlık ettin ki sen' olan güzel bir yanıtla anladım emek de hak edene verilmeli, sadece kıymet bilene.. Dört ay önce tüm bu sıkıntıların birikimi, gurbette yalnız bebek büyütmenin yorgunluğu ile huzursuz ve mutsuzdum, eşimin hatırına 10 gün önce yine kardeşini kabul etmiştim lakin gerçekten yüzlerini görmek, seslerini duymak bana bir eziyet haline geldiği için açık ve net onların en baştan vesvese yaptığı o hale geldim 'GELİN BİZİ İSTEMİYOR AMA SİZ MUTLU OLUN YETER OĞLUM, HAFTA SONUDA KARDEŞİNİ AL AMA BAK MUTLAKA, ORTADA MI KALACAK ÇOCUK' tam olarak böyle bir şey yaşadım üzerine gelen 2 sinir krizi sonrası bir buçuk ay ailemin yanına gittim eşimle küs ayrılmadık ama akraba dolduruşları ile boşanma noktasına geldik ne bebeğimi ne beni düşünen olmadı ailemden başka. Sonrasında gayet net konuşup anlaştık şimdilik hiç görüşmeyip ilerleyen senelerde gidişata göre senede sadece bir kez en fazla bir hafta kabul edeceğimi, saygının ortadan kalktığı an gerekli geri dönüşleri yapacağımı eşime söyledim, o ilk kez bu kadar yanımda oldu beni anladı sadece geçen hafta bir sene sonunda kv ile bir saat kadar aynı ortamda bulundum tabii ki hiçbir şey olmamış gibi davrandı, pek konuşmadım, şimdiki durumumuz bayrama kendi ailemin yanına gidiyorum eşimin abisinin düğünü var gitmeyi düşünmüyordum ama başka akrabalarına karşı mahcup olmaması, bebeğimin babasının memleketini, akrabalarını görmesi, yeni bir yuvaya ve eltime karşı gereksiz dedikoduya sebep vermemek ve tabii ki eşimin dolduruşa gelmesini önlemek için sadece düğüne gitmeye karar verdim sizce bu doğru mu öncelikle bu konuda fikir almak isterim :) İkincisi ise kızlar ben ne kadar iyi, mutlu olmaya çalışsam da fazla duygusalım, hassas ve sanırım kin güden bir yapım var hamdolsun şimdi çekirdek aile olarak daha mutlu, huzurluyuz ama ben ne yapsam o hastane günlerini unutamıyorum. Bazen geceleri ağlıyorum niye böyle oldu, bunca saf temiz niyet nasıl böyle kararmış, öfkeli, gıybet dolu bir dert yumağına, arada kalmış bir koca ve oğul meselesine döndü . En mutlu anımda bir anda sanki biri benimle konuşuyor olanlar gözümün önüne geliyor, iğneleyici laflar kulaklarımda keşke şöyle cevap verseydim pişmanlıkları, bir sürü boş kuruntu ve ben düşündükçe yoruluyor, kendimle savaştıkça mutsuz oluyorum ve çoğu zaman eşimede yansıyor bu ruh halim. Kızlar ben artık mutlu olmak istiyorum ailemle, bebeğim benim yüzümde hüzün, öfke değil umut, sevinç görsün onun sevinç çığlıkları, kahkahalarına gerçek manada eşlik edeyim, duru bir akılla ona yönelerek onu elimden geldiğinde iyi bir insan olarak yetiştireyim, ben de onunla birlikte yeniden o eski okuyan, yazan, türküleri seven, şiirler ezberleyen, gökyüzüne ve kuşlara ve fesleğenlere tutkun olan kız çocuğu olayım.. Gerçekten unutmanın, arkaya atmanın bir yolu var mı? Sizce bunun için profesyonel bir destek mi lazım, eşim mesleği gereği bunu onun desteği ile kendimin atlatabileceği inancında ama olayın içinde olduğu içinde net bir şey söylemiyor, sizin fikirlerinizi almak istiyorum hanımlar. Tekrar kusura bakmayın içimi dökmek benim için hep böyle bir şey oluyor, yazdıkça yazıyorum, umarım okuyup yanıt verenler olur, şimdiden teşekkürler.

Teşekkür ederim.. Aslında gerçekten düşünmemek için uğraşıyorum, başka şeylerle meşgul olmaya, zihnimi ona yönlendirmeye gayret ediyorum ama garip bir şekilde en alakasız yerde bakıyorum geçmişe dair bir savaşın içindeyim.. umarım bunun kazananı artık ben olurum..

Bunu deniyorum aslında biraz araştırmıştım yeniden bakayım. Elimden geldiğince kişileri normalleştirme, beklentileri sıfırlamaya çalışıyorum. Hatta dediğiniz gibi 'bu adamın bende ki kıymeti ne?' düşüncesini de deniyorum ama mesele insanlar, onların değerinden ziyade açtıkları yaralar ben keşke en başta bu değer konusunu farkedebilseydim, umarım sizde bende başarılı oluruz, yorumunuz için teşekkür ederim:)

Evet psikolojik destek al ancak, eşinden değil objektif bakan bir psikolog olsun kesinlikle... O kadar şey birikmiş ki sende çözümlemeden üstüne daha fazla sorunlar oluşmuş. .. Artık kendi değerini görmen ve kendine gelmen gerekiyor çekirdek ailenizle mutluklar.

Geçmiş olsun. Yaşadıklarınız kolay değil. Evet haksızlıklar da görmüşsünüz. Bunları sürekli düşünüp kendinizi doldurmayın. Bunun sadece size zararı olur kimseye bir faydası olmaz. Evet bir profesyonel yardım alırsanız işiniz daha kolay olur. Düğün konusunda bence de gidin dönün. Kv ile de kurduğunuz mesafeyi de koruyun.

Senin eşin en başından beri değerini biliyormuş kaybedince daha da kıymetini anlamış. Ben aşırı inat bir insanım evden bir kere çıkarsam bir daha beni öldürseler dönmem beni kolumdan tutup evden atmaya bile kalktı gitmedim. Yani kıymetimi anlasa da ondan sonra çocuk için bile olsa dönmem ben en başından kimseye kv görümce gözüyle bakmadım asla da eşime şikayet etmedim annesini ama o kadar bunalttı ki beni sürekli Medine dilencisi gibi para istemeler çocuk bakmama ev temizligime laf söylmeler eşime bak anneni sen uyar sen cocugusun sana kin tutmaz bir daha da arkamda durduğun için bana bir şey diyemez yok anlamadı hala annesine bir laf söyleyeceğim diye aklı çıkar en son ben kendi hakkimi kendim savunmak zorunda kaldım tabi ondan sonra herkes kötü oldu mesefami koydum ilişki hepten kopma noktasına geldi sanki böyle çok daha güzel oldu her şey. Neyse ki senin yuvan kurtulmuş eşin gerçek ailesinin kıymetini anlamış ben resmen bekliyorum ne zaman boşanacağız diye D

Haklısınız sorunum tam olarak çözümü aranmayan, üstü kapatılan problemlerin içimde koca bir dağ oluşu.. Yorumunuz için teşekkür ederim :)

Eşim en baştan beri kıymet bilen bir insan ama onu aile baskıları, büyüdüğü ortam hep kısıtlıyordu. Kadına değer vermek, eşine çiçek almak, evde yardımcı olmak, kendi çocuğuna bakmak, karının ailesine yakın olabilmek bile onlar için acayip uç noktalar, ne var ne yok onlara yapılsın, evlat, torun bunun için var gibi.. bu ortamın getirdiği bir ketumluk vardı ama zamanla değişti, gitmeden çok önce kendi ailesinin eliyle, diliyle gördü aslında gerçeği ama iste ana, baba, kardeş değişimi, iadesi yok. onların değişmeyeceğinden o kadar emin ki o yüzden karısı olarak hep benden idare etmemi istedi, hatası buydu. çünkü zamanla tahammül falan kalmıyor insanda.. ve ne olursa olsun eşimin tabiriyle ne o kimseden vazgeçsin, ne kimse ondan.. bende bunu istiyorsa adaleti sağlaması gerektiğini belirttim tabii o ayrılma dönemine kadar yine de çok yıprandık, zor zamanlar geçirdik. acayip dolduruşa geldi, epey değişmişti, ben soğumuştum falan. gitmem bizim de ona ait bir yuva, onun koruyup, sahiplenmesi gereken bir aile olduğumuzu farkettirdi.. biraz sesini yükseltmedikçe malesef kimse senin acını görmüyor. görümceniz fazla hadsiz bir insanmış, bayılıyorlar evlilik yuva namına hiçbir şeyden haberleri yokken ahkam kesip, mini kaynana olmaya, ne diyeyim bazı insanlar konuşmaktanda anlamıyor, ben böyle dua ediyorum, benden bir gelin bir yenge olarak beklenen her şeyi kendi evliliğinde yapmak durumunda kalsın, uzaktan ahkam kesmek kolay çünkü. benimkilerin meselesi de yuvamın bozulma korkusu değil, oğlumuz kafayı yemesin ve elalem ne der korkusu, yoksa dediğin gibi biz el kızı, hatta torunları bile el kızının çocuğu sadece. eşinizle sorunlarınızı bir şekilde çözebileceğinize inanıyorsanız, arada hala bir muhabbet, umut ve çocuk için birliktelik gayreti varsa bence siz de bir aile terapistini düşünün derim, dışarıdan bir profesyonel kişinin yorumu kesinlikle eşinizi etkiler bence, biz ne dersek diyelim illaki savunma pozisyonuna geçiyorlar, çünkü kusurları olsada o da ailesi, kabullenmek zor gerçekten. ama dolduruşa gelmeyip uyanık olmak kendi ellerinde, biz eşimle geçmiş yada ailesi hakkında konuşmadığımız sürece gayet iyi anlaşıyoruz ve sanki evlilik zaman geçtikçe yerine oturan, bağlılığın daha arttığı bir olay,, sizin seneleriniz var bence gerçekten bu istek varsa kendinize, ailenize bu şansı vermek için sizde o insanları el olarak arkaya atın, kapıyı kapatıp, kendi ailenize yönelin. yeniden muhabbetinizi, güveninizi arttırmak için birlikte bir adım atın.. ben bunun niyetini aldım, eşim de gayretimi görüyor arada kırılma noktaları yaşasamda eğer eşiniz hakkaniyetli, aklıselim bir insansa o da vazifelerini yapacaktır.. umarım hepimiz için hayırlısı olur..

1) dugune gidin, kalabileceğiniz en kısa sürede kalıp geri dönün. 2) psikolojik destek alın. Eşinizle olacak bir şey değil. İlişkinizi yıpratır birlikte ilerlemeye çalışsanız... Bir de o görümceyi bir daha eve sokmayın. Herkes okul okuyor, öğrenci öğrenciliğini bilecek yurtta kalacak. Öyle hem misafir gibi davranıp hem eve çöreklenip evde olan biteni yalan yanlış sağa sola anlatmakla olmaz o işler... iyi bile sabretmişsiniz.