Neden, niye diye hayatı sorgularsan işin içinden çıkamazsın. hayat bu, inişler çıkışlar, mücadele hepsi içinde, hepsi bizler için.

Bence hayatın en güzel kısmı bu yazdıklarınız

Nesi zor ayol atanmissiniz atanmis... surgun yemis gibi bahsediyorsunuz Sizin gibileri anlayamiyorum, neden tadina varmak varken zehrediyorsunuz kendinize hayati. Acliktan uyuyamayan, cocuklari gozleri onunde kursunlanan insanlar var asil hayat onlara zor size degil.

İnsan kadar çabuk alışan bir yaratılmış daha yoktur hepsi geçer üzülmeyin lütfen..

Üniversiteyi kazandığım yılları hatırlıyorum. Memleketten, evden ayrılıcağım diye ne kadar üzülmüştüm. Uzak yere gittim okumak için dört seneyi şöyle böyle bitirdim. Oraya tam alıştım derken okul bitti eve geldim. İş arama sürecinde hem sevgilimden uzaktaydım hem de üniversiteden sonra eve gelmek ölümdü. E şimdi kendi üniversitemin ve sevgilimin olduğu şehirde güzel bir iş imkanım oldu. Orayla atandım ve gideceğim nasipse, şimdi de eve alıştığım için yeniden uzaklara gitmek, sonrasında da evlilik düşünceleri çok zor geliyor. Böyle evde olunca ne güzel, her şey ne kadar güvenli, kolay, huzur doluydu. Yeniden mücadeleye atılma fikri beni ürkütüyor. Neden hayat neden? fromrainforest... tek ayak

ilginç... amazon

Bu anlattiklarinizi bazen farkli sekillerde hemen hemen herkes yasiyor. Hayat boyle iste.

hayat böyle. bende senin gibiyim. değişimlerden bidaha bişeye alışmaktan gözüm çok korkar

Biliyorum çok sevinmem lazım, mutlu olmam gerekiyor. Ama işte alışkanlıklarımı bozmak zor geliyor galiba dediğiniz gibi. Ben normalde gezmeyi, eğlenmeyi, değişiklikleri de seven insanım. Kaldı ki şimdi hem aylardır uzakta olduğum sevgilimle birlikte olacağım, hem sevdiğim bildiğim bir şehirde çalışıyor olacağım. Ancak 6-7 ay evde durmaya da alıştım. Annemin babamın yanında çocuk gibi hissedince yeniden yetişkinliğe geçiş yapmak zor geliyor galba. Ama geçicek inşallah. Olayları yaşarken kendimi merkezinde görüp üzülüyorum. Sayenizde kendime dışardan bakma fırsatını buluyorum.

evlenince 5-6 sene sonra ne monoton hayat sıkıldım diyeceksin

Oooohhh ne güzel işteeee Atanana kadar da hayatı kendine zehir etmişsindir kesin Bende şimdi ailemleyim ama ileride başka bir şehirde yaşamayı düşünüyorum İlk etapta ayrılıkların zor gelmesi çok doğal ama bence insan sevdiğiyle olmalı Sevdiği işi yapmalı, hayallerinin peşinden gitmeli. Tatillerde de ailesini ziyaret etmeli.

Banada yenı ıse baslarken; Yenı bır ortama gırerken, kısacası yenı bıseylere baslarken alıskanlıklarda degısıklık olusacagı zaman zor gelıyor ama bu zorluklardan korkmuyorum.. Evlenirken hele hayatım tamamen degıstı. Yeni bir eve alısmak aileye dahil olmak bambaska bı duyguymus.. Hala evıme alısamadım tam olarak.. ama zamanla gececegını bılıyorum. Sizin icinde zamanla oturacaktır. Tıpkı ılk zamanlar unıversıteye baslamanın zorlugunu yasarken; daha sonra donmenın daha zor gelmesı gibi..

Bunu sorunmuş gibi düşünmeniz normal değil Herkes bunu yaşıyor İnsanlar keyif alıyor Yenilik, değişiklik insanın ruhuna iyi gelir Başka sorunlarınız mı var acaba

Yeni ise başlamanın tedirginligidir belki de.. yoksa sevgilinin yanina gidecegin icin mutlu olman gerekir..

insanız normal yani iyiki alışmayı öğreniyoruz ama yoksa buyuk acılara nasıl dayanacaktık? hep aynı acıyla yaşamak Allah ne mucizevi yaratmış bizi şükürler olsun...

Muhtemelen duzeninizi bozmak zor geliyor.

Aynen. Bazı arkadaşlar bunu ilginç buluyor ve belki de psikolojik bir rahatsızlıktır bu kimbilir. Ama en mutlu olmam gerekli zamanda mutluluğumu gölgeliyor bu korkular, gözümde büyütmeler. Orası da can sıkan noktası oluyor zaten. amazon