Evlenince geçiyor. En azından bende öyle oldu. Ben yurtdışında yaşıyordum ve ailemin tüm tercümanlık işleri bendeydi. Yurtdışında da mübarek sürekli mektup gönderiyorlar bunu da 10 yaşından beri yapıyordum zaten. Çok küçük kız kardeşim de vardı, annesi gibiydim, o bensiz ne yapacak. Ailem ne yapacak diye o kadar kaygılanıyordum ki. Evin tüm stresini ben yaşıyordum çünkü. İş başa düşünce herkes işini kendi görüyor. Alışılıyor yani.

Muhtemelen çocukluğunuzda yaşadığınız bir durumdan ileri gelen anne-babasız kalma/terk edilme/kaybetme korkusu olabilir. Yaşlarının ilerlemesi de sizi düşüncelere sevk ediyor olabilir. Ayrıca kaygı/korku durumlarını kimse küçümseyemez. Ne var bunda diyemez. Bu pireyi deve yapmak değil nihayetinde. Kişi anormal olduğunu bilse bile yapmaya devam eder zaten elinde değildir, sizinki de böyle. Diyen olursa da umursamak zorunda değilsiniz Psikolojik destek almanız sizin için en en doğrusu.

Terapi almanız gerek.

Maalesef ben de sizin gibiyim. Üstelik ben evliyim. Evim de annemlere yürüme mesafesi bazen annemi ararım bakarım telefona cevap vermiyor koştur koştur evine giderim. Bekarken de öyleydim. Annem, babam ya da kardeşim başım ağrıyor ya da atıyorum kolum, midem ağrıyor dese geçti mi? hala ağrı var mı diye başlarına gidip gelirdim. En son annemin boynunda yağ bezesine benzer bir şey çıktı. Doktora randevu aldım gitti. Annemin randevu saatinde iş yerinde annem beni arayana kadar elim ayağım buz kesti. Acaba doktor ne dedi diye düşündüm durdum. Eşime karşı da öyle olmaya başladım. Henüz çocuğum yok :)

Kızlar nasıl açıklayacağımı pek kestiremiyorum ama, konuya şöyle gireyim. Ben bir yerde kalmaya giderken aklım sürekli ailemde kalıyor evde kalıyor. Özellikle babama karşı çok evhamlıyım. Sürekli kaygı içerisindeyim acaba ne yapıyorlar ne yediler rahatları yerinde mi diye. Şuan bu bi sorun gibi gözükmese de bir gün evleneceğim zaman bunu nasıl aşacağımı bilmiyorum. Evdeyken de gece bir ses geldi mi hemen koşup babama, anneme bakarım bu arada yaşları 50-60. Bazen bu konuda abarttığımı düşünüyorum bu şekilde hayatım bana göre çok zorlaşıyor ama bu takıntımı nasıl yeneceğimi bilmiyorum. Son konumda da birinden bahsetmiştim evlilik için falan cogu kişi ailene düşkünsen olmaz diyordu ve biraz düşününce ben de kendime "gerçekten olmaz ne saçmalıyorum ben" dedim bu arada lütfen ters yorum yapacak olanlar yazmasın sadece beni zorlayan bi durum hakkında fikirlerinizi almak istiyorum. Bunda ne var biz de ailemize duskunuz de demeyin lütfen benim çok çok ileri şekilde... Yani durduk yere bile evde gidip kendilerini kontrol ediyorum onlara birşey olmuş mu diye. Aranızda benim gibi olan ya da bunu nasıl düzelteceğimi bilen varsa yardımcı olabilir mi?

Bağımlılık galiba bunun adı. Çocuklar büyüdü, yan odada yatıyorlar en ufak seste hemen soluğu yanlarında alıyorum. yataktan hangisi kalkıyor ayak sesinden tanıyorum. Onlarsız bir kaç gün bir yere gidemiyorum ne yerler, eve yabancı biri gelirse vs. vs. Sizi anlıyorum bana göre bağımlılık. Bekarken ana baba kardeşe aynı düşüncelerdeydim, şimdi çocuklarıma. Sizi bilmem ama bence normal

Psikiyatriye gidin tedavi olun ardından evlilik düşünürsünüz. Hepimiz ailemizi çok seviyoruz ama evlendik sizde yapabilirsiniz rahat olun ama önce tedavi

Seni ccokiyi anlıyorum bende öyleydim kadar bagliydim anneme. Ne zaman ki çocuklarım oldu herşey değişti hala bagliyimdir ama normal düzeye indim sonunda... akışına bırak hayat yoluna sokuyo kendi ailen olunca önceliklerin değişince yavaş yavaş eskisi bağımlılıkların azaliyor

Terapi alacaksınız elbette.

Böyle bir sıkıntı ben de çektiğim için bir kaç şey söyleyebilirim. Önce şunu söyleyeyim yendim ben bu düşünceleri. Terapide duyduğum şu cumle ile rahatladım: Hiç bir düşünce, gerçeklerden daha güçlü değildir. Beyninizden geçen düşünceler sadece sizi yenmeye çalışır ama siz onu yenecek kadar daha guclusunuz. Babam işten 5 dakika gec gelse adami sık boğaz ederdim aslında başına bir şey mi geldi diye evham yapmaktan. Acaba kaza mı yaptı falan? Ama insanız yolda gelirken birisiyle karşılaşıp 5 dakika sohbet edebiliriz ya da trafik yoğundur, İşten geç çıkmış da olabilir bir iş uzamış olabilir. Kötü düşüncelerini yerine kendimi ikna edici iyi düşünceler koydum. Sonra derin bir nefes aldım ve ben de rahatladım. Gerekirse terapi alın gerekirse bu sözlerime kulak verin ama bu şekilde devam etmeyin.

bu kadar kaygı ile nasıl yaşıyorsunuz? destek almalısınız hayat böyle geçmez kendi hayatınızı yaşayaşamazsınız.

Kaygı bozukluğu yaşıyorsunuz bu zaten özelliklerde kadınlarda görülebilen bir rahatsızlık. Ben de bu derece olmasa da var. Tedaviye gideceğim inş :)

Ben de aileme düşkünüm. Mesela güzel yerlere giderim, onlar da görsün isterim, değişik bir şey yerim onlar da tatsın isterim. Ama sizinki fazla sanki biraz. Kaygı seviyeniz çok yüksek. Terapi ile bunun kaynağını bulabilir tedavi olabilirsiniz

Diğer arkadaşlarında dediği gibi kaygı probleminiz var. Bu haliniz sadece anne babanıza özel değil. İleride anne olsanız aynı durumu çocuğunuz, eşiniz yada kalkıştığınız bir işte de yaşayacaksınız. Kesinlikle psikoloğa gitmeli ve çözmelisiniz. Bu şekilde hayat hem size hem çok yakınınızda ki herkes için zor olacaktır.

22 yaşındayım, sanırım çoğu kişide var bu durum ya, yalnız değilmişim

Arkadaşımın böyle bir sıkıntısı vardı. Kaygı bozukluğu teşhisi kondu. Tedavi olmaktan başka çare yok gibi.

ben 17 senelık evliyim aileme değil ama eşime karşı bu kadar tedirginim, rabbim beni korktuklarımla sınamadıgın için sana bin şükür, diye dua ediyorum

Ben de geçen buna benzer nir konu açacaktım ya ne çok yaşayan varmış misal annem biraz rahatsız gibi tatil ayarlamıştım içime sinmiyor gitmek ama gidicem yaşını sorsam ayıp eder miyin? Bı bağımlı, çok müdehale eden, çocuğuna zamanında sorumluluğu kısmen az vermiş ebeveynlerin çocuklarında oluyor sanki. Yaşı sordum çünlü aile ile birlikte yaşanan yıl sayısı da durumu etkiliyor bence. Eskiden hiç öyle değildim ben çünkü üniv arama derken 10 yıla yakın yoktum, ne zaman ki memleketime tayin istedim ailemle yaşamaya başladım iki seneye kalmaz bu modele dönüştm ablam misal önlisans okudu bitirir bitirmez eve geldi, o da evlenene dek daha küçük yaşlarada ailemle vakit geçirince o da böyle olmuştu. Ha tabi biraz da yapı meselesi ablam üniv e alışmakta da çok zorlanmıltı misal. İstanbu a gelin gitti ablam ay ne ağladı ne ağladı başlarda şimdi iki çocuğu var kısmeb alıştı ama eli kolu gözü hala buradadır, yanı başımzda hissettirir sağolsun. Demem o ki ablam gurbete gelin gittiyse herkes gider. Ama terapi imkanınız varsa deneyin, bu endişe haşi genetik öi nedir misal bu sonra kendi sağlık sorunları ile ilgili bi endişeye evrildi zamanla. Şöyle düşün bu endişeni yendin ama kendine yeni endişeler arayacaksın, kesip atmalı imkan varsa