Hayatta illaki hepimizin kaybettikleri olmuştur, bu kaybedişler için ben... sebepten kaybettim dediğiniz nedir? Mesela ben hep inandığım için kaybettim, her ne kadar ailem "hep merhamet yüzünden bunları yaşıyorsun " desede. ...

Bende cok kaybettim... fazla nazik fazla saygili olmaktan... annemden korktugumdan neye maruz kalirsam kalayim suclu olmamak icin sessz tepkisiz kaldigumdan... Eee tabi bu beni yucelttimi hakettigim sevgiyi saygiyi gormeme yardimci oldumu ASLA... BILAKIS daha kiymetsiz oldum.. Hatta her kotuluge acik hale geldim.. Simdi de cok degistim ama zamaninda taviz verdiklerim ailem esi ve ailesi yine ayni tavizi gormek istiyorlar tabi firsat vermedigimden catismalar bitmiyor ama onlari hayatimdan bir bir yolluyorum... Yok artik karsilarinda kucuk masum o kiz cocugu... Birde baska boyutu var isin bunca akilsiz cahilin arasinda zeki bilgili olup siyrilmaya calismakta apayri bir sorun ve sorumluluk getiriyor.. Yasadigim hic bir seyden hic bir kotulukten pisman degilim onlar buyuttu beni.. Onlar sayesinde daha saglam duruyorum... kotuluk yapanlara yaradimi kesinlikle hayir.. iyi niyetimle ciktigim yolda Dusmekten hic korkmadim cunku Rabbim yardim edeceginden hep emindim ve en dar anlarimda serden bile hayir gordum..

mutlak bi kaybetmeye inanmıyorum ben. her kayıp bir kazancın yolunu açıyo. her şer bi hayra gebe. kazık koleksiyoncusu olmak zor ama, en çok sırtımdaki yaralardan öğrendim hayatı.

Bu bugünün ikinci aynı konusu mu yoksa bende devreler mi yandı regl yüzünden

İnanmak var olmaktır, bilirsin İnandığımız şeyler için yaşayalım Nice sabahlar, nice aydınlıklar Gelecek nice günler için yaşayalım. Demiş ümit Yaşar İnanmadan da yaşayamaz ki insan

Fazla iyi niyetli, iki yüzüme güldüklerinde kendimi tamamen kullanıma açıyor olmamdan, fazla doğrucu olmaktan çok kaybettim. Bundan sonrada kaybetmek isterim ama neleri; benim için yanlış tüm insanları...

ben sessiz kalmaktan kaybettim hep ama artık sessiz kalmıyorum

İçimde fırtınalar koparken sustum. Benim canım acısın herkes mutlu olsun diyenlerdim. Ama öldü artık o iyi niyetli insan.

özgüvenim olmadığı kimsenin yanımda durmayacağını bilmediğim için eziklendim her zaman hayır diyemediğim için basit oldum her zaman

Iyi niyetimden kaybettim. Hep basima dert oldu..

Bende merhametim yuzunden kaybediyormus gibi gorunurum ama kaybetmem aslinda. Cunku inandigim sey su; iyi niyetle, temiz kalple yapilan hicbirsey kayip degildir. Hayatta boyle iyi seylere tutunmaya ihtiyacimiz var yoksa kotu taraftan konusmaya bi baslarsak ne susariz nede hayati daha guzellestiririz. Olan psikolojimize, sagligimiza olur

İnsanlara candan yaklaştığım ve onları kıramadığım için kaybttim bende

Herkesi kendim gibi sandim. Dusundugunu soyleyen, arkadan is cevirmeyen. En cok bu yuzden kaybettim. Kalan kayiplarim fazla deger vermek ve fedakarlik yapmaktan oldu. Yani eski bende boyleydi.. Simdi kimsenin zerre degeri yok.. Ne arkadas ne dost... Ne kadar kofte o kadar ekmek modundayim artik :)

Politik olamamaktan, İyi niyetten, Beni çıldırtmaya çalıştıklarında onlara istediklerini verdiğimden, Fedakarligimdan Baskalari icin kendimi unutusumdan kaybettim gibi görünse de kazandım ben bence

Ota b k üzüldüğümden akıl saglığımı kaybettim. Şimdi biri beni sinirlendirince kalkıp mezdeke oynuyorum kafa güzel

şu an ben de aynısını düşünüyorum.. ben de

İnsanlara hakettiginden fazla deger vermekten Fazla fedakarligimdan Herkesi kendim gibi sandigim icin kaybettim

bu konuya ben yorum yazmamışmıydım yav. dejavu mu yoksa

konu copy paste olmuş, yorumu da öyle yaptım yani fikrim değişmedi, 3 saat önceyle aynı

Bir insana deger verdigimde kendimi tamamen unutup ona endeksli yasamamdan asla kendimi dusunmememden kaynakli kaybettim hep ve hala akillanmadim.

Ben kaybetmedım keske de demeyecegım bundan sonra. Hayatımda her seyı ıctenlıkle yaptım. Icten calıstım ıcten asık oldum. Her sey ıcın sonuna kadar emek verdım. İş, ask, arkadas... sonuna kadar yasımı da tuttum uzuldum de her sey ıcın. Benı kaybeden keske desın bıraz da bundan sonra.

Ben herkesi kendim gibi sandığım için kaybettim.