Kimsenin derdini asla küçümsemem. İnanın yaşadıklarınızı da kalbimden hissederim. Derdim ne şükürsüzlük ne kıymet bilmemezlikten. Ben kendi halimde çalışırken müdürün elle tacizine maruz kaldım, çocukken de tacize uğramıştım. O yüzden çok ağır bir bunalım geçirdim. Şimdi dışarı çıkarken dahi kendimi güvende hissetmiyorum. Ailenin yanına gidemedikten sonra 30 km de 1000 km de çok farketmiyor ailem evime evlendiğimden beri 6 kez falan gelebildi. Eşim işe gittiğinde evde tek kaldığımda, panik atak krizi geçirdiğimde kimse olmuyordu. Babam saatlerce çalışıyor, borcumu kapattı ama ben o bu yaşında günlerce çalışırken, elimden bir şey gelmeden oturuyorum. Eve gittiğimde dahi babamı göremiyorum, çünkü gecesini gündüzüne katıp çalışıyor yoruluyor, hastalanıyor ama çalışıyor. Ben bundan dolayı kendimi kötü hissediyorum. S

Bu arada ben anksiyete hastasiyim. Bekarken cok buyuk bir atak gecirdim. Evde asla yalniz kalamazdim. Banyoya tek giremezdim annem kapıda beklerdi. Odamin kapısı tamamen kapali uyurdum. İsikta uyudum. Sirtimi duvara verip yuzumu donemezdim. Evlendigimde esim vardiyaliydi ve ben evlenmeden once esimden erken eve gelirsem iceri nasil gircem diye dusunurdum. Evlendikten sonra gece tek basima kalabildim. Zamanla bu sorunlarimi aştım. Eşim varken karanlikta uyuyabildim vs. Dönem dönem nuksediyor. Ama daha hafif geciriyorum en azindan. İlac tedavisi sart bazen. Terapi ile ilac birlikte olursa cok daha mukemmel olur. İnstagramda esra oras'ı tavsiye ederim. Psikolog kendisi, guzel yazilari var. Motive veriyor. Birde bende ekstra olarak ses duyma, sanrı gorme. Yada kendi kendimi korkutma gibi durumlar oluyor. Kendimi ikna yoluna gidiyorum. Oyle birsey yok, olamaz vs diye telkin edip uzerine gidiyorum. Evet cok zor ama imkansiz degil. Kendini birakirsan cok daha kötü oluyor. Delirdigimi dusundugum zamanlar oldu. Ama artik savasmayi ogrendim bu panik duygularla

Herkesin derdi kendine agir gelir.. zaten kendisi psikolojik rahatsiz oldugunu dil getirmiş. Sağlıklı dusunemez durumda olabilir. Eminim sizde cok zor durumdasiniz. Şükür etmeniz cok guzel birsey. Allah hepimize dertlerimizde deva, kederimizde şifa versin, sağlık hoşluk versin

Bende dıyorum ıste üzülme bızım sikayet ettımız hayat belkı başkalarının hayalıdir.. Pamukannesi83

Kendisinin de sadece bir komşusu var düzenli görüştüğü onlar farklı sitede biz farklı. Komşularımla merhabalaşıyorum ama hiç öyle derdimi anlatacak bir yakınlığım olmadı. Yan komşum evlendiğimizden beri aşure yaptığında, bir şey yaptığında gönderirdi ama hiç sohbet etmedik doğru düzgün ben de ona bir şeyler götürdüm, selam veririm o kadar. Annem bi gün bize geldiğinde kapısını çalıp teşekkür edecekti muhabbet etmesek bile sırf kapımı çaldığı için minnet duyar annem yan komşuma.

psikolojik ilaçlar doktor kontrolünde başlanmalı devam edilmeli ve en önemlisi bırakılmalıdır. yani bu ilaçlar ben iyileştim ya da kullanmak istemiyorum diye kendi kafanıza göre bırakabileceğiniz ilaçlar değil. ne kullanıyordunuz bilmiyorum ama bazı ilaçlar ani bırakıldığında depresyon ataklarına ya da intihar yönelimine sebep olabiliyor. bir de bir saatlik yol gözünüzde büyütmeyin taciz edilmek kötü evet ama hayatınızı yaşayamamak kadar kötü olmamalı. yani hiç bir şey sizin hayatınızdan sizden sizin mutluluğunuzdan daha önemli değil.

Allah yardimcin olsun

İlac veren dr ayri terapist ayri canim. Terapist bulman lazım birde

Dısarı cıkarken sende korkmadın mı. Gecelek kaygın senınde olmadı mı. Elbet cogu kadın elle tacıze ugradı kı bende ugradm. Sız kendınızı bıraktınız mı yoksa dedıgınız gıbı guclu karakter olup orda kendınıze kucuk mutluluklar cıkarıp mutlu mu oldunuz belkı sunuda yapabılırdınız komsu edınmeyıp kendı kosenıze evınıze cekıp psıkolojık sorunlar yasardınız. Benım de gul gıbı meslegım var ama yapamıyorum. Bırseyler ıcın ınsanlar cabalamazsa bosluga dusuyor mutsuzum dıyor. Bende ona mutlu olması ıcın neden sunuyorum. Belkı farklı bır dılle yazdım ama ölümden baska herseye care oluyor. Bende babamı kaybettımdıgımde küçük kabugama secılseydım canıma bıle kıyardım. Ama 12 yasında tesellı verıyordum anneme. 7 yasına gırdıgım yurtdan 22 yasında cıktım. Param olmadıgı ıcın aglamaktan kolumum uyustugunu hatırlıyorum ama dık durdum yıkılmadım sukrettım aynı sey degıl mı gercekten.

Aynı şey değil tamam güçlü bir karaktersiniz ne güzel ama herkes öyle değil Evet şükür çok güzel yetinmeyi bilmek güzel şeyler Ama bu her zaman için çözüm olmuyor Ağır şeyler yaşadınız diye başkalarından yaşadıklarıni hafif olarak nitelendirdiginiz şeyleri daha kolay atlatmasını bekleyemezsiniz Şuan ki duygu durumu içinde yasadiklari çok farklı seyler

Bizde nisanliyken ben oraya gitmek istemedigimde esimle cok tartistik x yer bizim hayatimiz olcak dedi ve gittik. Benim tek arti yanim kayınvalidem ile annem ayni mahalledeydi. Bu yuzden karsi cikamadilar. İlla ailenizin yanina gitmeniz sart degil ama daha iyi bir semte de gecebilirsiniz. Bazen maddiyat cok onemli degil, saglik ve mutluluk daha onemli. İl degistiren insanlarda var oyle düşünün

Sizi kendime o kadar yakın hissettim ki. Bir tek ilaç kullanmıyorum ama kitaplar okuyorum, evde bitki çayı stokladım. İyi hissetmek diye bir kitap var o çok iyi gelmişti. Tam her şey güzel olacak diyorum. Televizyonda, sosyal medyada çok korkunç bir olay görüyorum ve kendimi bunun için yiyip bitiriyorum. İlaçlara önyargımda şundan siz de çocukken tacize uğramışsınız, genelde lise döneminde açığa çıkıyor bir şekilde cinselliğin ne olduğunu anladığımız için belki de ağır bir ergenlik geçirdim ve o zaman da çok ilaç kullandım. Kilo almıştım, çok uyumuştum doktorlar hangi ilacın iyi geldiğini bir türlü bulamıyordu belki de ergenlikte olduğum için bünyem daha fazla yan etki hissettirmişti bilmiyorum. VuslataDair evli ve 3

Geçen sene işten ilk ayrıldığımda travma sonrası stres bozukluğu yüzünden bir süre ilaç kullandım. Geçen ay doktor yine ilaç verdi ama kullanmak istemiyorum. Hayatım zaten kısıtlı gibi geliyor ilaç kullanırsam her şey daha da kötü olacak gibi geliyor. Psikolog ücretleri de çok yüksek. Sarıldığınızı hissettim çok teşekkür ederim. S

Bende yan komsuma 3 yil sonunda gittim oturmaya. Fakat yasli insalar ve cok kalabalik bir aileydi. Cocuklari benle yasit hpsi bekardi. Uygun değildik yani. Sen iş bulabilirsen emin ol psikolojinde rahatlar. Hayirlj kapilar açılsın

Bende 6 ay tedavi oldum. Bazen cok uyudum, bazen uykusuzlugum oldu. Onemli olan sonuca varmak. Ben o zaman 20 kg verdim o hastalikla ama diyorum ya savasmayi ogrendim o duygularla

Oturdıgunz evi satıp başka bi semtten yada mahalleden ev alma şansınız yokmu? Eşinzn ailesi istemezmi?

Özel hastaneleri araştırmıştım ikisini bir arada yürüten doktorlar var ama ücret olarak yüksekler onlar da. Devlet hastanelerinde psikologlar varmış ama randevu çok zormuş o zaman psikiyatrist bile öyle demişti.

Kendinizi ùzmeyin boşuna. Bugün kafam bir milyon olmuş bir biçimde işten geldim. Salon penceresini açıp önüne koltuğa oturup biraz dışarıyı izledim. Dün bazı sebeplerle rahatsız ve mutsuz hissediyordum kendimi ve bu günüm de yorucu geçmişti Sonra geçmişte bir zamanım geldi aklıma. Aynen böyle pencere önünden dışarıyı seyrettiğim bir an. Dedim ki, kendi kendime;o zamandan bu zamana Allah sana ne güzellikler yaşattı. Ev verdi, iş verdi, eş verdi, çocuk verdi ve sen ne kadar az şükrediyorsun böyle. Hemen canın birşeylere az sıkılsa veya yorulsan şikayetleniyorsun. Kendinden utanmalısın ve daha çok şükretmelisin. Bunlar benim kendi kendime yaptığım konuşmalardı. Size de az sabredip şükrünüzü artırmanızı tavsiye edebilirim. Herşey değişir. Bugün canınızı sıkan şeylerin hiçbiri yarın aynı yerinde kalmaz emin olun.

Strese bağlı kaygi bozuklugu diye geciyor zaten. Hic anlamadan birden hortluyor. Yasamayan anlamiyor. Sen onunla yasamayi ogreniyorsun canim. Hayatimin en guzel yillarini depresyonla gecirdim ben. Ortaokul yillariim en berbatlari ve şükür ki hafizamda yok. Lise 2 de anksiyete ile tanistim hemde okulda sinir krizi geçirerek. Bir gun once annemle babam tartismis ve bosanma noktasina gelmisti. O etkili oldu. Sonrasinda hep agkama krizleri. Ben o yaşa dek aglamak nedir bilmezdim. Nefes kesilmeleri, bahsettigim korkular vs. allah herkese kolaylik versin. Ama ilacini kullan canım. Rahatlatici bitki caylari icebilirsin. Kitap okumak guzel bir terapi birde ben cok kitap okudum o donemlerde

Canım benim Eşin bu halinin farkında değil mi? Allah'ını seversen orda oturarak elde ettiğiniz kazanç kaç lira Dahası senin bu hallerinin bir maddi karşılığı olabilir mi? Bu geçen zamanın gençliğin giden günlerin bir fiyatı olabilir mi Bak canım bazen çare bizdedir ama göremeyiz Al eşini karşına konuş Buraya yazdığın gibi anlat O evden çıkın senin istediğin yerde bir eve geçin O evi kiraya verin arada fark bile olsa o farkı da ödeyin Belki sen istediğin yere geçtiğinde toparlanırsın Yeniden çalışmaya başlarsın Ama böyle bak bir kara delik seni hızla kendine çekiyor gibi Sana yazık değil mi güzelim Para dediğin ne için var? Yaşam kaliten için değil mi? Konuş eşinle 3 odalı değilde 2 odalı olsun fiyatı makul olsun yeter ki sen sabah mutlu uyan Bak bu iyiliği sana kimse düşünüp yapmaz bunu kendin yapmalısın Hadi canım cesaretini topla Adım at Rabbim yardımcın olsun

Evde kendinize meşgale edinseniz mesela kafayı dağıtmak için pasta kurabiye bol bol temizlik yapın stres attırıyor. Bende mesela ufak bir yerde yaşıyorum moralim bozulunca çıkıp hava alacağım bir yer bile yok inanın 2 kere çarşıdan geçsen iz 3üncü de adınız çıkar evimde mesela rahat rahat kocamla. tartışmiyorum herkes memleketlim olunca afedersiniz osurmak korkuyor insan öyle bir yerde yaşıyorum genede her günüme şükür ediyorum sağlığım yerinde başımı sökük bir evim çatım var o yüzden kendinizi ferhalatmaya çalışın bol bol duaya kurana sarılın en güzel terapi inanın

Oturduğumuz evin hala borcu var ama eşimin ailesi ödüyor. Bana taşınmamızı da çok isterlermiş gibi gelmiyor açıkçası. Nişanlıyken konuştuğumuzda başka yere taşınırsanız arabayı bırakırsınız o zaman demişti kayınpederim aslında arabayı tamamen onlar almamıştı eşim işe girer girmez arabanın borcunu ödedi iki sene şimdi eşim kullanıyor ama öyle demişlerdi. bilemedimya

Merhaba arkadaşlar, o kadar dolup taştım ki buraya yazmak istedim. Hayatıma objektif olarak bakamıyorum. 2 yıl önce evlendim, ailemle aynı şehirdeyim fakat hiç istemediğim bir semtte oturuyorum. Kimsem yok. Dışarı çıkmaya dahi korkuyorum, büyüdüğüm semtte çok rahatken burada nefes alamıyormuşum gibi hissediyorum. Bütün ailem, bütün arkadaşlarım oradalar benim oraya gitmem 1 saat ve kafama estikçe gidemiyorum. Daha önce bir araç yürürken yaklaştı yanıma çok korktum durağa yürümek benim için eziyet gibi. İşten de tacize uğradığım için ayrılmak zorunda kaldım geçen sene işten ayrıldıktan iki ay sonra kimyasal gebelik geçirdim. Yazın elbise, askılı bluz vs. dahi giyemiyorum burada korkuyorum. O kadar yalnızlaştım ki panik atak, travma sonrası stres bozukluğu gibi şeyler yaşadım. Buradan taşınamıyoruz eşimin ailesinin evi ve kira vermiyoruz. Eşimin maaşı iyi fakat kiraya çıktığımız zaman o maaş eriyip gider. Geçen gün kyk borcumdan dolayı eve kağıt gitmiş, öğrenince çok ağladım. Çalışırken ödüyordum ama işten ayrılınca ödeyemedim. Babam ağladığımı duyunca hemen kapattı borcumu. Ben öyle savurgan bir insan da değilim işten ayrıldığımdan beri kendime ufacık bir şey bile yapmadım. Artık çok bunaldım. İşsizlik, yalnızlık, gelecek kaygısı canımı çok ama çok sıkıyor. Çocuk sahibi olmak istiyorum ama burada tek başıma bile dışarı çıkamıyorum çocuğumu nasıl çıkartayım. Ona da hapis hayatı yaşatamam. Maddi olarak kendimi güçlü hissetmeden çocuk sahibi olmak da istemiyorum. O kadar karışık ki ruh halim aslında belki size hissettiğinin onda birini ancak anlatabilmişimdir. Şu an bunu yazarken bile istemsizce ağlamaya başladım.

Şimdi hangi ilaçları yazdı bilmiyorum. Ama bende bir süre anti-depresan kullandım ve size hak veriyorum: kimse ilaçlara bağlı yaşamak istemez. Ama: İlaçlar sizi bir süre, iyileşmeye gayret ettiğiniz sürece ayakta tutabilir ve destek olabilir. Onun icin ilaçlari bir bağ veya yük olarak değilde iyileşme yolunda bir süreliğine destek olarak görmekte fayda ver. Psikolog fazla pahali ise yinede kendiniz için ufak adımlar atarak birşeyler yapabilirsiniz. Evden çıkamıyormusunuz? Bir gün tek dış kapıya kadar çıkıp dönün. Ertesi gün biraz daha ileri. Belediyenin kurslari varsa onlara yazılabilirsiniz sonra. Kendinizi toparlamak adına kitaplar okuyun. Her gün kendinizi için ufak ta olsa iyi hissedirecek birseyler yapın. Bazen üst üste olumsuzluk yaşasak bir sürü korku yasiyabiliriz. Bunları aşmak ama zaman ve öz sevgi ister. Insallah en. Kısa zamanda kendinizi daha iyi hissedersiniz

Ha birde cocukken bende tacize ugradim. Hemde kuzenim tarafindan. Ve bunu o zamanlar anlayamayip büyüyünce anlayinca benim travmam oldu...

Yaşadığınız olaylardan psikolojik olarak çok etkilenmişsiniz. O yüzden bunlar size zor geliyor. Tekrar psikolojik destek alın. Aileniz 1 saat uzaklıktaymış ne var ki bunda. Bnm gibi 1400 km uzakta değilsiniz. İnsanlar gurbette daha zor şartlarda yaşıyor. Ayrıca çalışmıyorsanız bir uğraş bulun kendinize. Yoksa evde oturdukça daha da kötü olursunuz. ilkbahar_15 Takvimlerden haberin var mı?Geçiyor

Elbette kayınvalideye dert anlatamazsiniz. Ama onlarin bir tanisikligi oldugu konu komsusu olmali. Kimseyle tanistirmadi mi sizi illa bir kisi cikardi yakin olabileceginiz . push ;

Aynı şey değil ki bu nasıl kıyaslarsın bende senle aynı durumdaydım Ailemlemden 1000 km uzak sinirda bir kucuk ilde lojmanda kaldim en zor ve en guzel zamanlarim gecti arkadaşlıklarım çok guzeldi Bunlar geçici şeyler idare edebiliyorsun bi şekilde Konu sahibi insallah en kısa zamanda güzel bir ise girer standartları yukseltirsiniz S

Herkesın derdı var. Aılemden 1000 km uzaktayım dogunun küçük bir ilcesındeyım cogu konusmaları bıle anlamıyorum. Eşimin işi geregı rahat gezemıyorum. Hıc dert etmemdım buna şükür rabbım aksam esim eve gelebılıyor dıyorum. Bır yıl sonra nerde yasayacagımı nereye gıdecegımı esımın yanımda olup olmayacagını bılmıyorum. derme catma bır lojmanda kalıyoruz. Ama mutluyum saglıgım yerınde şükürler olsun. Yanı üzülmek ıcın sebeb ararken sevınmek ıcın caba harcamıyoruz. Burda acılan mutsuzlukla ılgılı konular daha cok şükürsüzlük gıbı gelıyor. En onemlısıde benım aglayacak derdımı anlatacak bır babam bıle yok koskoca 14 yıl oldu. Sımdı senın mı mutlu olmak ıcın sebebın cok benım mı?

Evet bana da oluyor panik atak geçirdiğim ilk zaman öleceğimi zannetmiştim. Artık çarpıntım olduğu an dahi bunun psikolojik olduğunu, sağlığımda bir sorun olmadığını kendime telkin ediyorum. Anlattıklarınız bana umut verdi. Bazen hiç bu döngü bitmeyecekmiş gibi geliyor. Artık eşime aynı sorunları anlatmak da istemiyorum çünkü onu da üzmek istemiyorum. Doktor kendimi güvensiz bir ortamda hissettiğim için tetikleyebileceğini söylemişti son gittiğimde. Doğup büyüdüğüm yere gittiğimde kendimi evimde gibi hissediyorum, kendimi dinleyecek çok vaktim olmadığı için belki de orada böyle hissediyorum ama burada öyle değil kendimi çok fazla dinliyorum. Boşluğuma bir an geliyor ve o an çok kötü oluyorum. Yaz ayından nefret ediyorum burada normalde çok severim. Anksiyetenizi de anlıyorum çünkü panik atak genelde mutlaka bir şeyle beraber oluyor doktorun yazdığı ilaçlardan biri anksiyeteyle ilgiliydi. Panik atak patlama noktası oluyormuş sanırım.

Eşimle çok konuştum, burası biz oturana kadar boştu. Kiralık ilanı varmış ama boş kalmış şimdi kiraya vermeye kalksak tutulmaz büyük ihtimalle. İlk evlendiğimizde çok tartıştık bu yüzden, geçen sene de çok tartıştık. Kendimi kapattığımı görüyor ama bir şey yapamıyor da. Babam evleneceğimiz zaman kayınpederimi de eşimi de karşısına aldı benim kızım yapamaz orada dedi onlar da dediler ki zaten çalışıyorlar, kendilerini biraz toparlayınca çıkarlar başka yere. Sonra işten ayrılınca iyice boşluğa düştüm. Şimdi taşınmasıydı, depozitosu, her şey eşimin gözünde büyüyor. İş bulamadığım için ben de maddi olarak onu zorlamak istemiyorum. İşe girdiğim ilk an ev bulcam. Burası eşimin işine de çok uzak araba olmasına rağmen 1 saatte geliyor. Eşimin ailesi evin şurası yapılsın, bu yapılsın dedikçe içime karanlık çöküyor, hiç taşınamayacakmışız gibi geliyor ki geçen sene kayınvalidemi dayanamayarak aradım ağladım ekmek almaya bile gidemiyorum diye. Kızları olsaydı belki anlarlardı ama onlar bir sorun görmüyorlar. Geçen sene bir araba kaldırıma yanaşıp takip etti resmen, nasıl korktuğumu ben bilirim sonra taksiye bindiğimde taksiciye anlatmıştım her şey olur burada abla haklısın dedi. Kayınvalidem olmaz öyle şey dedi. O kadar yıprandım ki eşimle bir kez daha tartışacak gücüm yok. İnanın kaç kere anlattım. Sadece hak veriyor ilk başta onu da yapmıyordu. Ben anlatınca o da görmeye başladı sanırım. Sitenin girişinde it çakal bekliyor dedim evet ben de görüyorum işten gelirken dedi boşanmaya kadar gidiyorduk o yüzden şimdi rahatça konuşamıyorum gücüm yok.