Esin IT ci oldugu icin memnun bence, bana da cok uzak bu ortamlar acikcasi, TR de de oyleydi, yurtdisinda da oyle. IT de hepimiz az bucuk asosyaliz hatta calistigim sirketlerin cogunda yonetim ozel olarak calisanlar sosyallessin, azicik 2 hos sohbet etsin diye etkinlikler ayarlarlar, onda bile konu gene donup dolasip ise gelir

Öğrenciyken güllük gülistanlıktı herkes çok mutluydu sadece çok çalışmak gerekiyordu ama seviyorduk o tempoyu. Şimdi bakıyorum hiçbirimizde o çalışma şevki, hayattan meslekten zevk alma durumu yok. Avukatlık problemli bir meslekmiş anladım bir senede... Siz insan hakları alanında nasıl çalışıyorsunuz, akademisyenlikten mi ilerliyorsunuz yoksa STK larda mı çalışıyorsunuz?

Akademik başarı iş hayatında bazen işe yaramayabiliyor. Okul hayatınızdaki işiniz size uygulamada fayda sağlamaya oluyor bazı durumdalar da. Ben iş hayatını çok seviyorum. Çünkü ben para kazanmakla arkadaşlığı ayırıyorum. İş arkadaşı iş arkadasimdir. Genelde bana söyledikleri şey şu "hii hii " diyorsun ama dinlemiyorsun oluyor. Gerçekten dinlemiyorum işime yaramayn bilgileri. Size tavsiyem kim kime yalakalık yapıyor, kim kimi eziyor bu kısmı bırakın. Müdürümun omuzlarına masaj yapıldığını biliyorum. 15 kişinin önünde asla yapmam. Yapana da karışmam. Ben profesyonel im insan ilişkileri beni bağlamaz. Çok sevdiğim bir kaç arkadaşım var onlarla takılırım. Ama onlarla da 3 sene sonra samimi oldum.

Cidden öyle ya, bizim evli bi abla var yemek yapıyor erkeklere onlar da ona iltifat ediyorlar yere göğe sığdıramıyorlar. Karşılıklı Mutualist bir yaşam oh. Ben de daha küçükken iş yerinde birinden hoşlanıyordum koşa koşa gidiyordum. Şimdi ayağımı sürüye sürüye gidiyorum hoşlandığım kimse yok işyerinde aşk güzel şey

Benim şuan 3. İş deneyimim ve bundan da nefret ediyorum. Evlenip 2 yıllık tazminatımı almak için sabrediyorum. Çok şey yaşadım çok sabrettim buraya çıktığımda nasıl kutlasam bilmiyorum. Ben girdikten sonra başka pozisyonlarda 10 kişi girdi çıktı en fazla dayanan benim.

Avrupada doğup büyümüş biri olarak diyorum, orada da çalışma ortamları pek farklı sayılmaz maalesef. Üstüne bir de ırkçılık eklenirse o yüzden yabancıların daha yoğun olduğu bir şehri tavsiye ederim size şimdiden.

Evet böyle olmak lazım haklısınız

Kesinlikle insan sağlığından oluyor bir de müdürlerin saçma sapan tavırlarını çekmekte cabası... İşten ayrıldıktan sonra evlendim, kpss girdim. Eşim de kamuda o yüzden aldığım puanla her yeri yazamadım bulunduğumuz şehirde çok çok yüksek puanla alım yaptı +90 dı. Kamu olmayınca özelde çalışmak istemedim hem lojmanda oturuyoruz şehir merkezine uzağız hem de aynı problemleri yaşamaktan korktum. Şuan çalışmıyorum bebek olsun diye uğraşıyoruz bir senedir bebekte olmadı nasip ne zamansa bekliyorum.. TheQueeninthenorth

Eşim mutludur işini sever, calismayi sever ama o bile bazen şikayetlenmiyor değil. Bense çok az calistim ama mutlu olamadim, sinir krizi gecirmenin eşiğinden döndüğüm zamanlarim olmuştu anca yani sinirden elim uyuşmuyorsa o gunu mutlu gecirdim sayiyordum. İnsanları çekemiyorum gercekten. Dunya hali buyuk konuşmak istemem ama bir daha mecbur değilsem calismayi dusunmuyorum Turkiyedeyken.

O yaşa kadar görmedikleri saygının, itibarının acısını belli bi kıdeme pozisyona gelince alttakilerden çıkartmaya çalışıyor olabilirler. Dışarıda hiçbir vasıfları yok ama ofiste aslan kesiliyolar.

Yıllarca mobbinge maruz kaldım. İşimde çok özveriliydim. Sadece kendimi geliştirmeye odaklanmıştım. Sonuç olarak daha fazla iş yükü ile ezildim. Aynı konumdaki diğer meslektaşlarım yan gelip yatarken ben daha fazla iş yapmak zorunda bırakılıyordum. Ben de onlar gibi işi savsaklamaya, salağa yatmaya başladım. Hah işte o zaman kısmen rahatladım. Çalışma saatlerim esnek, işe istediğim zaman gidiyorum. En rahat işlerden biri ama insan ilişkileri beni çok yorduğu için malesef mutsuzum. Bardağın dolu tarafından bakmalı, görmezden, duymazdan gelmeliyiz. Her işin ayrı zorluğu var çünkü

Orta doğulu insanlar rahat oldukları için onlarla iş yapmak kolay olmuyor gerçekten, bir kere anlaşılan saatte bile olmaları gereken yerde olmuyorlar. Ama avrupa insanı, buna orada yaşayan türkler de dahil, daha disiplinli, dürüst, ve dakik oluyorlar. En azından eşimle benim gözlemlerim bu şekilde. Genelleme yapmış olmayayım yine de

anlattıkların her yerde olan şeyler. bunun tek yolu işin yapıp paranı cebine koyacaksın, bu kadar basit. en mutlu günün maaş günün olacak. insanın olduğu her yerde bu saydıkların var. fazla takılma insanlara.

Mutlu bir avukat hic gormedim. Ben avukatligi birakip insan haklari alanina gectim ama stres bitmiyor. Her sey cok zor. Mutlulugun sirri: hicbir seyi ama hicbir seyi kisisel almamak. Insanalri oldugu gibi kabul edin. Ve mutlaka spor, yoga, meditasyon, kitap, arkadaslar, aile azicik da olsa zaman ayirmaya calisin. Yoksa insan kisir donguye giriyor.

Ben sizin bundan önceki konunuzu anımsıyorum. Ay ilk defa bir üyenin önceki konusuna vakıfım, burada yazıyorlardı da şaşırıyordum nasıl hatırladılar diye haha Ben o işe girmemeniz taraftarı olmuştum bana tavırları itici gelmişti. Bu bizim coğrafyanın kültürü bence ya. Habire övüp duruyorlar Anadolu insanı şöyle yardımsever böyle samimi. Nerede bu iyi insanlar hani diye sorguluyorum Bir de çalışma saatlerinin gereksiz uzun olması da laçkalaştırıyor ortamı, verimliliği düşürüyor. Açık ofislerin performans azalttığını dair makaleler var. Bence sıyrılmanın bir yorulunu bulmak gerek hukukta. Benimki de avukat kendi bürosunu açana kadar mesleğinden nefret ediyordu.

Ben de anlamamışımdır bunu, maaş eşit yapılan iş değil ama hadi ona da eşit diyelim, neyin derdinde bu insanlar kamuda anlamak güç. Sebep bence bunu yapan insanların leş olması, diploma vs boş insanın hamuru leş ise hep öyle kalıyor. 1. Bi kere işe torpille giriyor, her işini birilerini araya sokarak yaptırmaya alışmış. Kul hakkı vb mefhumu yok ahlaki değerleri baştan yok yani. 2. Balık baştan kokuyor, hak etmeden gelmiş, işten atılma korkusu da yok. Bu insanın faydalı işlerle uğraşmasını bekler miyiz? Nitekim uğraşmazlar, asla çalışmazlar, performans raporlarında en alt sıradadırlar ve sürekli uyarı alırlar . Bordroda üç kuruş eksik için etraf telefon yağmuruna tutulur, herkesten toplanan 20 lira çay parasını vermemek için kırk takla atılır. Rapor vs uydurulup her fırsatta iş ekilir. Tatil yöresinde yapılacak eğitim asla kaçırılmaz, zaten dümdüz tatil derler adına da eğitim falan değil, ücretsiz izin bozulup o "tatile" gidilir sonra ücretsize devam edilir. Gibi gibi. Tabi nerede dedikodu, fesatlık varsa oradadırlar. Dedikodu kaynağı kesin o kişidir diye adları çıkar. Bu örnekleri uydurmadım bu insanlarla birlikte çalışıyorum valla, hepsi yaşanmıştır ve yazmadığım daha neler var ben yine de işimi seviyorum çünkü beni çok geliştiren çok kaliteli iş arkadaşlarım da var, onlarla takılırım genelde. Bi de 10 senem dolacak iş hayatında biraz teflon suratlı be gamsız olmayı öğrendim diyelim. Zaman gerekiyor yani, ilk yıllar çok şanslı değilseniz zor geçer herkesin.

Ben öğretmenim, ilk senemde ağlayarak okuldan çıktığımı bilirim. Hani düşününce koca koca insanlar, ortak hiçbir şeyimiz yok, dertleri ne olabilir ki diyorsunuz ama öyle değil. Düşünüyorum da şaka gibiydi bazı şeyler, müdür beni yanına alıp öğretmenler odasında herkes ayağını denk alsın, bu kızı size ezdirmem falan demişti. İnsanlar çok garip gerçekten. İş yerinde mutlu olmanın sırrı mümkün olduğu kadar bireyselleşmekte. Kimseye eyvallahınız olmayacak, minimum iletişim, maksimum mutluluk. Ve tabiki tecrübe... ilk yıl istifa etmeyi düşündüğüm anlar oldu ama şu an işimi çok çok seviyorum.

Kesinlikle insan sağlığından oluyor bir de müdürlerin saçma sapan tavırlarını çekmekte cabası..

Azerbaycanda rüşvetin çok yaygın olduğunu biliyordum da bu kadarını bilmiyordum. Yaptıkları çok büyük bir saygısızlık... Neyse tamamen kurtuldunuz sanırım onlardan şimdi. Umarım bundan sonra düzgün insanlar çıkar karşınıza. M Mutlak Butlan İnanmak istemiyorum, bilmek istiyorum.- Carl

Hangi sektördesiniz bilmiyorum ama hukuk bürolarında sürekli bir insan sirkülasyonu var sekreteri muhasebecisi avukatı sürekli 1 yıl 2 yıl çalışıp dayanamayıp başka yere geçiyor. Sonra yeni iş yerinde de aynı durumlar. Siz yine iyi dayanmışsınız. Umarım tez zamanda kurtulursunuz sonra başka bir yerde çalışmayı düşünüyor musunuz yoksa evlenip bırakacak mısınız tamamen Ben de çoluk çocuğum olunca ev hanımı olma hayalleri kuruyorum da A Aylakkadin Bahar, bir insanla gelebilir insana Üyelik İptali tek ayak

En iyi yerde de çalışsın o insanlardan var. O yüzden boş ver.

Mevzu ulke, sehir degil zaten işi insanlar, insanlarin tutumu zorlastiriyor. Avrupada bile olsan Turklerle calişmak çok zormuş. Ben de avrupada dogdum ama calisma hayatina girmedim ailemin bir cok uyesi avrupada hala, annem ve babam da avrupada calisiyorlar suan memnunlar. Eşim de Turkiyede ama yabancilarla calisiyor cok memnun.

Azerbaycanda rüşvetin çok yaygın olduğunu biliyordum da bu kadarını bilmiyordum

Kesinlikle avukatlık aşırı problemli bir meslek. Hukuk öğrencisi olmak çok keyifliydi dersler, insanlar vesaire ama meslek hayatı tam tersiymiş mezun olunca anladım. Yurt dışı seçeneğini devamlı düşünüyorum, hakimlik kurum kaymakamlık hep torpilden geçtiğinden şansım yok. Ama yurt dışı hep aklımda.

İyi iş yeri az çalışıp çok maaş aldığın yerdir. Diğer türlü bu saydıkların her yerde var.

20 yaşımda başladım 31 yaşındayım 11 senedir aynı yerdeyim işimden çok memnunum Şimdi kendime iş açmayı planlıyorum tamamen farklı bi sektör fakat işimide bırakmayacağım

Artık şey oldu bende mobbınglerle bıle başa cıkıyorum. Dedıkoduları duymuorum. Cunku bunlar bıtmıcek. Ama iş venı çok yoruo. Bır call canter calıstıgım yer. Çok kurumsal. Ama bu kadar uzun sure calısılmaz

Zamanla tabi ki. İlk yıl ağladığım çok oldu. Fakat orada bir arkadasim kapıdan çıktığın an burayı burada bırak demişti o bana ders olmuştur. Merkur Retrosu

Mühendislik firmasında çalışıyorum ofis ortamı var. Burda muhasebe asistanı ve sekreter karışık bir şeyim Muhasebe, avukat, mühendis, tasarımcı çok giriş çıkan oldu buraya. Aslında ayrılacaktım ama sonra zaten evleneceksin falan dediler arkadaşlarım tazminat al denince gözümü kapatmaya başladım burada olanlara. Evlenince şehir dışına gideceğim ama bu şehirde kalsaydım da çıkmak isterdim. Bir süre çalışmak istemiyorum bir de durumumuz fena olmazsa bir süre sonra çocuk düşünüyoruz kısa bir zaman için de işe girmek istemem ama süreç ne getirir bilemem tabi ki. Mesleğim olsaydı öğretmen, mühendis, avukat gibi yapardım ama bırakmazdım :) W

Ben bir yuvada 5sene oğretmenlik yaptim, Azerbaycanda herseyin parayla oldugunu herkes bilir zaten, para verip is aldim kendime mudur 1yil sonra işimi biraz daha rtirmak icin para istedi verdim, sonra aniden evlendim mudurde idare edicekti beni cikarmicakti guya isten. Parayla aldigim isin yarisini kesip kendi gelinini benim yerime ise almis. Çalistigim yillardada cok kotuydu hademe olarak cok onceden calisanlar yeni gelen genc oğretmenleri canindan bezdirirdi hala nefret ediyorum onlardan

Böyle olsa gene iyi. Genelde denk gelinen çok çalışıp az maaş almak... Üstüne bi de psikolojik baskılar. Merkur Retrosu

Çok geçmiş olsun çok üzüldüm. Valla bazı insanlar için kullanılan 'adamı kanser eder' tabiri çok doğru. Bu da benzer bir örneği. En azından şimdi bir nebze de olsa kurtulmuşsunuz zehirli insanlardan. Babanız komple kurtulmuş neyseki. Kaliteli, işinde gücünde insanlar nerede sahiden keşke bu insanlar aynı iş ortamlarında çalışabilseler de saçma sapan yerlerde heba olup psikolojik sağlıklarından olmasalar.

İşe başladığım ilk sene -memurum- yapılan mobbing, konuşulan dedikodu, aynı şekilde birilerini ezik görme, biz sizden daha çok biliriz gibi şeylerden dolayı çarpıntılar içinde kaldığımdan Dolayı Takip amaçlı 24 saatliğine holter takılmıştı. 1 ay kadar çarpıntı ilacı kullanmıştım. Hatta öyle ki mülki amire kadar çıktım çünkü müdür müsveddesi dedikodu bakımından resmen erkek o... suydu. benden alır ona, ondan alır bana getirirdi ve çıkan kaostan zevk alırdı. Çok şükür ki 2 senedir başka bir birimde çalışıyorum ama eski mesai arkadaşlarımın sesini bile duyduğumda tüylerim diken diken oluyor. Allah bir daha da geri döndürmesin İnşallah. babam da bundan nerdeyse 15 sene evvel emekli olduğunda koltuğunda 1 dk fazla mesai geçirmedi. Öyle yıpranmıştı ki emeklisi geldiğinde yıllık izin, rapor bilmem ne yapıp emeklisinden önce çalışmayı bırakmıştı. Yani her dönem, her kurumda bu tarz şeyler maalesef ki var. İnsanın kalitelisine denk gelmek çok zor.

İnanın bunlar yüzünden tekrar çalışasım hiç yok. Birkaç seneye evlenmek ve çocuk yapmak istiyorum mesela, hem çocuğumu gün içinde göremeyip bakıcıya bırakacağım ve bakıcı parası vereceğim hem de iş yerinde saçma sapan insanlara katlanmak zorunda olacağım. Zaten ahım şahım paralara da çalışmıyoruz. Mantıklı gelmiyor düşündükçe... Merkur Retrosu

devlette öğretmenim, kimse kimsenin astı üstü değil öğretmenler odasında ama ordaki gıybeti anlatmaya sayfalar yetmez. kendini idareye mükemmel göstermeye çalışanlar mı dersin , milletin kuyusunu kazmaya çalışanlar mı, istediği ders programını yaptırmak için kırk takla atanlar mı... ilk yıllarımda bunlar çok acayip gelirdi ama sanırım artık kanıksadım. kafama uyan bir kaç kişi dışında kimseyle merhaba merhaba ve okul işleri, öğrenciler dışında pek muhabbetim yok. aram kötü de değil kimseyle sadece mıç mıç değilim. kafam da rahat. ofis ortamında çalışma tecrübem hiç olmadı orda muhtemeln çok daha zordur bu mesafeyi korumak ama imkansız da değil bence. sadece biraz pişmek gerekiyor ve iş hayatında tanışılan insanlarla ilgili beklentiyi düşük tutmak, samimiyet ya da bir işten yüzde yüz memnuniyet beklememek gerek bence.

Yani aslinda avukat olmak basli basina anksiyete ve depresyon nedeni. İnsanlari takmayacaksin. Calisma ortamindna sikayet ediyorsun, dur daha muvekkillinle ugrasacaksin, asil sinavin o zaman basliyor. Neler goreceksin neler, sasirma duygun korelecek. Hemen pes etme. Avukat olmak bana gore degil diyebilirsin biraz zaman gecince. Cok gec olmadan yonunu ciz. Atiyorum yurt disi, hakimlik, kurum avukatligi, sadece danismanlik, ben kaymakam olurum diyorsan onun icin ugras. İyi dusun.

Meslek hayatınızın ilk yıllarında da böyle miydiniz yoksa zamanla mı kazandınız bunu Kalitesiz hareketler görünce insanlardan aşırı soğuyorum, umursamamam lazım farkındayım

Genelde kayınvalideli aldatmalı konuların sahipleri hatırlanıyor benimki hatırlanınca çok şaşırdım şu an Evet o konuda çoğu kişi dişini sık bir dene demişlerdi, ama haftanın 6 günü gecelere kadar çalışması olan bir yerdi. Siz dahil çok az kişi çalışma çok zorlanırsın demişti. Ben sonra 2. Mülakata çağırıldım orada, büronun partneri inanılmaz ukalaydı özgeçmişimle ilgili en alakasız detayı bile eleştirdi, ben de bu kadar beğenmediyseniz neden dilekçeler yazdırıp birsürü aşamalardan geçirdiniz dedim birkaç münakaşa yaşadım ve sonuç olarak iş teklifini reddettim. Gerçekten hiç pişman değilim. Aldığım duyumlara göre de inanılmaz mobbing yapan bir kurummuş. İyi ki forumdaki siz dahil azınlığı dinlemişim diyorum. Bu arada ben de birkaç yıla kendi büromu açmak istiyorum bir arkadaşımla beraber, sizin sevgiliniz/eşiniz memnun mu kendi işini kurmaktan, ne tarz zorluklar yaşadı avantajları neler oldu yazarsanız çok sevinirim

Isten memnuniyet oranı iyimser tahminle %20 anca vardır diye düşünüyorum. Ama olgunlastikca, insanları tanıdıkça, kimseyi takmamayı öğrendikçe, işini iyi yaptıkça pek sorun kalmıyor. Zaman meselesi yani.

İşini seversen olursun yalnız o insanlar her yer de var. Çok takarsan mutsuz olursun. İşini yap gel.

Ben mutluluğu kendi işini kurunca ve yalnız çalışınca yakalayanlardanım. Ama bu da kusursuz değil. Çünkü çevre diyor ki "e sen evden kendi işini yapıyosun istemezsen o gün çalışmazsın patron yok bir şey yok."

Şu anki çalıştığınız yer mükemmel iyi ki öncekinden kurtulmuşsunuz umarım ben de ebediyen kurtulurum böyle yerlerden Merkur Retrosu

Özellikle işyerinde yasak aşk yaşayanlar ekstra mutlular koşa koşa geliyorlar işe

Meslekte 12. Senem. Ilk yıllar kabus gibiydi. Meslektaşlarım sayesinde kafamdaki ideal öğretmen profili yerle bir oldu, neler neler gördüm.. Bana büyü yapiyorsunuz diye ağlayan çalışma arkadaşım bile oldu düşünün.. ama hepsi tecrübe tabi. Zamanla her turden insanla başa çıkmayı ogreniyorsunuz. Insanlar size bulaşmaya çekinebiliyor. Simdi yaklaşık 100 öğretmenin olduğu bi okuldayım, seve seve gidiyorum. 5-6 tane yakin arkadaşım var geri kalanıyla da hiçbir problemim yok. Belki bazilari ne soğuk kadin diyordur bazıları ne sıcakkanlı diyordur.. biraz adamina göre muameleyi öğreniyorsunuz zamanla.

Bende böyleydim daha akşamdan sabah işe gideceğim diye panik oluyordum geceleri 3 4 e kadar uyuyamıyordum nabzım aşırı hızlı atıyordu resmen psikolojim bozuldu ve günün birinde aşırı baş dönmesi yaşadım nöroloji psikolojik olduğunu söyledi. Bünyem dayanamadı işten ayrıldım ve hayatımda verdiğim en doğru karar işi bırakmaktı

4. Seneme gircem ara ara kopukluklarım olsada mutluyum ya çok şükür iyi bir yer çok adil free bir iş ortamı asla laf sokma üstünlük taslamanın olmadığı bir ortamı var bölüm müdürleri bile o kadar çocuksu ki herkes birbiriyle şakalaşır gülüşür. Bazen üzülüyorum çocuk yaparsam burdan çıkmak zorunda kalırsam diye. Sanki babamın yeri Ama burdan önce 3 yerde daha çalıştım hepsinde ayaklarım geri geri gidiyordu mobinglere maruz kalıyordum baskılara aptal insanlara katlanıyordum

Ablam memur benim de, aynen dediğiniz durumları yaşıyor garip bir şekilde. Kimse yükselmeyecek etmeyecek maaş belli düzen belli ama herkes birbirinin kuyusunu kazma, başkasına yağ çekme peşinde. İnsanlar çookk zor, kendi mutsuzluklarını başkaları da yaşasın onlar da mutsuz olsun istiyorlar, herkes herkesin kötülüğünü istiyor. Aslında evet çalışma hayatından değil de çalışma hayatındaki insanlardan soğumuşum ben.

Çok iyi anlıyorum son yerde ben de aynen böyleydim. Anksiyete, uyku problemi, kalp çarpıntısı hepsi vardı. Üç beş kuruş kazanıcaz diye tüm bu çileler. Gerçekten değmiyor iyi yapmışsınız ayrılmakla. Şimdi ne yapıyorsunuz doğru düzgün bir yer çıktı mı karşınıza

Ohooo evli barklı erkekler ve kadınlar ilişki yaşıyorlar, işyerinde gayet flört ediyorlar, aralarda kaçamak yapıyorlar, iş onlar için sevgiliyle buluşma yeri olduğundan koşarak geliyorlar cidden. yüzde 90 ın mutsuz olduğu bir yerde, imkan olsa çalışmam diyen insanların içinde, ay ben seviyorum çalışmayı ben gelirim diyen biri oldu mesela tam bir kamuflaj yeri yani

Yani kalabalik şekilde calişmiyor evet oyle dedikodu çay kahve ortami da olmuyor ama tamamen kopukta değiller surekli insanlarla iletişimi var devamli bir toplanti konuşma oluyor, evdeyken bile ardi ardina toplantiya giriyor.

Uygulayabiliyor musunuz bunları çok imrendim şu an. Umarım takmamayı öğrenebilirim ben de. İnsan ilişkilerinde saygıya önem veriyorum, yüz yüze bakıyorsak özellikle. Ama ofis ortamında herkes ortalığı karıştırma derdinde. Merkur Retrosu

Benim çalıştığım insanlarla çok büyük bir sorunum yok. Sadece işim zor ve kafamın basmadığını düşünüyorum bazen. Bizim işimiz yönetmelik ve denetimler. Bir türlü öğrenemedim yönetmeliği. Zor geliyor. Bu yüzden birim değiştirmeyi düşünüyorum ama yerimden oynamaya da korkuyorum

Kendi işimi kurmak şu anki hayalim ve birkaç yıla hedefim. En en güzelini yapmışsınız. Merkur Retrosu

Hanımlar ne zamandır sorguladığım bir durum bu. Ben iş hayatında 1 sene geçirdim sadece, kendi çapında bilindik ve az biraz kurumsal denebilecek bir yer olmasına rağmen sürekli dedikodu, altındakini ezme, üstündekine yağcılık yapma, işini düzgün yapmayıp altındakileri de mağdur etme, suçu başkasına atma vesaire... Her türlü saçma sapan mualemeyi yaşadım veya benim gibi mesleğe yeni adım atanlardan da dinledim benzer durumları. İnsan doğal olarak çok sorgulamaya başlıyor. Her yer mi böyle, mutlu yer var mıdır diye. Haftanın 5 belki 6 günü sabahtan akşama aynı ortamda çalışılan yerlerde insanlar neden birbirine hayatı zorlaştırır? 1 senelik deneyimimden sonra daha kaliteli bir yere girdiğimi zannedip mutlu olmuştum. Tamam dedim her şey farklı olacak bu sefer. Güzelce iş öğrenip kendimi geliştireceğim. Ama burda da daha ilk günden departmanımdakilerin beni iş öğretme adı altında odalarına çekip başka departmandakilerin dedikodusunu yapmasıyla bütün hevesim yerle bir oldu. Onların dedikodu ve kışkırtmalarına kulak tıkayıp bireysel takıldığımda ise dışlanan, iş öğretilmeyen ben oldum. Yine iş öğretmemeler, alttakini ezmeler üsttekine yağcılıklar derken nefes alamadım kaçtım oradan. Şimdi sütten ağzım yana yana yoğurt yemeye korkar oldum. Zaten ekonomi kötü, şartlar kötü, sırf kendimi geliştirme amacıyla para olarak zar zor yetinebileceğim yerlere girmesine girerim ama insanların iş yapmak iş öğrenmek yerine boş lakırtılara ve boş ego savaşlarına girmelerinden bunaldım sanırım. Okul hayatımda hep çalışkan bir insan oldum, trde ilk 4 bine girmiş ve okul hayatında kendini yabancı dil olsun seminerler olsun geliştirmiş bir avukatım. Ama şimdi çalışma hevesi yerle bir olmuş çökmüş biriyim. Sabahtan akşama yine aynı şeyleri yaşamaktan, ayaklarımın geri geri gitmesinden korkuyorum. Var mı böyle şeyler yaşayan? Veya tam tersi ben işimden mutluyum memnunum diyen? Okuyan cevaplayan herkese teşekkür ederim. Kırıp dökmeden yazarsanız sevinirim.

Valla millete bakarsan bu şekilde evet çalisilmaz hic bi yerde hatta birak calismayi inan ki evinden disari çikmak bile insanin icinden gelmiyor. Kimseyle samimi olmadan ama tartismadan da kendini ezdirmeden işini de hakkiyla yaparak yokuna devam ediceksin. Kafana takicak olsan o kadar çok ki aha benim karsimda oturuyo mesela bi tane suratsiz sabahtan beri gel benimle kavga et diyo ama ben napiyorum onu umursuyormuyum ASLAA. Ekmegine yag surmiycem için için kendini yiycek beni degil

İnşallah gerçekten şöyle söyleyeyim sırtım sivilce tarlasıydı düzeldi. bir tanesinde 3 yıl çalıştım sırf referans olsun yetişeyim diye çok köklü bir firmaydı büyük bir plaza ama içi leş gibiydi her gün ağlardım ezerlerdi el şıklatarak yanına çağırırlardı o kadar ağrıma giderdi ki yüreğim çarpa çarpa giderdim yanlarına canı sağolsun babam bir gün demedi çık ordan ben bakarım sana ağlama üzülme diye hatta çıktım oradan diye demediğini bırakmadı e büyüdüm artık laf da vermeye başladım sonra bastım istifayı çıktım aşırı dinci bir yerdi diz hizası ve üzeri etek giymek yasaktı dar pantolon giymek yasaktı zorla cumaya götürürlerdi erkekleri burayı bulmak hiçte kolay olmadı

Kendi isimi seviyorum. Suanda ikinci kariyerimi yapiyorum. Ilk is hayatim yonetim uzerineydi. Kimseyle oturup dedikodu yapmamisimdir. Ancak kendime zamanda cok yakin hissettigim benimle ayni seviyede olan is arkadaslarimla zaman zaman konusmusuzdur. Daha ilk gunden bana dedikodu yapan kisilere asla guvenmezdim. Simdi hemsireyim. Yapi olarak soguk bir insan oldugum icin yine cok muhabbetim yoktur herkesle. Isimi yapar evime giderim. O yuzden genel anlamda dedikodu ve beraberinde gelen sorunlardan hep kacinmisimdir ve beni hic etkilememistir. Bu arada profesyonel is hayatimin 9. senesindeyim.

Aynısını yaşadım ve arkadaşımın iş yerinde de yaşandı demek tüm kurumlar da var bu i-rezillik

Yokya cikarmiyim hic o kadar para verdim ise girdim 3yildir evliyim baska sehire tasindim maas karti mudurdeydi benide ise geliyormus gibi gosteriyodu, gecen ay isten cikartildida hersey ortaya cikti, bakalim bundan sonrasi nasil olacak. Memlekete tasinma ihtimalimiz var o yuzden isi kaybetmek istemiyorum bidaha o kadar parayi nerden bulupta vericem is alicam

Aynen öyle

evet uyguluyorum. bir süredir evden çalışıyoruz biz ama ofiste çalışma hayatım da oldu 2 sene kadar. farklı yerlerde. mobbing de gördüm, dedikodu, adam kayırma her şey ama her şey vardı. kendi kişisel sorunları yüzünden bana yatay mobbing yapan bile vardı. onlara verilecek en iyi cevap takmamak, takıyorsan bile takmıyor gözükmek. düşünsene, aramız gayet iyiyken, güzel anlaşıp güzel çalışıyorken birden benimle tüm irtibatını keserek, mecburiyetler harici konuşmayan, konuşurken de zıtlaşan, kendi çalıp kendi oynayan bir karşı cins vardı. ama kulağıma geldi ki herkese benim hakkımda konuşup duruyor meğer benimle uğraşıyormuş. bi baktım bir gün bir arkadaş güya bizim aramızı düzeltecekmiş dedi ki illa gel, konuşalım. patronu matronu dahil etti işin içine, ben birden saçma bir ortama çekildim. benimle uğraşan manyak, aramızı düzeltmek isteyen arkadaş ve patron, dördümüz bir odaya geçtik. dediler ki sizin derdiniz nedir neyi paylaşamıyorsunuz, neden anlaşamıyorsunuz. ne sorununuz var? döndüm, sorun mu? ne sorunu? bilmiyorum neyse bana da söyleyin dedim bi şaşırdı herkes. ya işte birbirinizin yüzüne bile bakmıyorsunuz, konuşmuyorsunuz ne geçti aranızda. kimseyle aramda bişey geçmedi, kimseyle de bi sorunum yok. ben halimden memnunum, sorunu olan kendi bilir ben işimi yapıyorum, iş için buradayım, dedim. karşı taraf bozuldu tabii kendince rahatsız olduğu şeyleri anlatmaya başladı. anlattıkları arasında ona yönelik tek bişey bile yok. dedim, yani senin düşüncelerin, bişey diyemiyorum, seninle ya da başkasıyla da bir sorunum yok. öbür arkadaş da şey dedi ya olmaz ama böyle birbirinize günaydın bile demez oldunuz, dedi. benimle uğraşan şahıs güldü bu lafın üzerine. olabilir, bunda bi gariplik yok dedim ama görmen lazımdı dumur oldu bi de sağda solda millete benden özür dilesin falan diyormuş hasta. o günün sonunda patron bana dedi ki sen boşver bunu bu böyle kendine kendine uyduruyor bazen yine şu anki iş yerimde o zamanlar ofiste çalışırken bi çocuk vardı. pek konuşmazdık ama sabahları en azından bi günaydın, merhaba falan olurdu. baktım artık benim günaydınlara yanıt vermiyor. ben de sallamaz oldum ki oturup iki lafın belini kırmışlığımız yok herifle. ben de aynı ortamda denk geldikçe ötekilere selam verip bunu pas geçer oldum. dik dik bakıyordu. sonra ayrıldı gitti. kadınları anlatmıyorum bile dedikodu kraliçesidir çoğu. ben çoktan kapadım o defteri yani ya ruh hastasıdır, ya kaos seviyordur, ya beni kıskanıyordur, ya canı sıkılıyordur. bunları kafama takmak iş performansımı düşürüyor o yüzden takmıyorum. P

İş hayatında mutlu olan işyerinde birinden hoşlanıyordur. O zaman koşa koşa gidilir, yoksa kim neden çalışmayı sevsin.

O kadar benı anlatmışsınkı. Ama artık ınsanların dedıkodularına bıle doyma noktasındayım.9 yıldır bı ısyerındeyım. Profosyonelım artık. Ama o kadar yoruldumkı. Bulundugum ılde işte yok. Gercı hıc aramafım bılmıorum. O kadar yorgunumkı. Herkesten once fıkır aldım. Sozlesmeyı ımzalamıcam dıye. Pişman olursun doyle yaparsın boyle olursun dıye. Pişman olmucsm. Artık yapamıorum. Olmuyor. Gıtmıyor.

Evet ben de bunu anlamıyorum neden suratsızlar, neden kendilerinin de iş arkadaşlarının da modunu düşürüyorlar? İnsanlar çok garip gerçekten ve evet umursamamak lazım haklısınız

O kadar haklısınız ki. İmkanım olsa ben de çalışmayacağım ya da çalışsam bile üniversite mezunuyum falan demeden avrupaya gidip garsonluk yapacağım. En azından insana saygı var orada.

Hani pollyanna değilim ama iş hayatina girmeden once insanlarin bu kadar leş olabilecegi aklima gelmiyordu yaşim da kucuktu tabi ama bir şoka uğradım yani. Saygisizlik diz boyu, bir ustte olan kendini ilah filan saniyor zaten anlatmama gerek yok hemen hemen herkes biliyordur. Psikolojik olarak ben kaldiramiyorum boyle seyelri.

Kimse mutlu değil ki. Abimle yengem cumartesi pazar bile çalışıyorlar. Dün yengemle sohbet ettik. Abim biraz daha maaş alsa çalışmayacağını ima etti. İşyerleri evden çalışma verdi. Hiç özel hayatları yok. Ben de işsizim. Şirketler 2 kere mülakata çağırıyorlar yine ses yok. Çalışan da mutlu değil, iş arayan da