Aynen öyle ilişkimizin başlarında ailesiyle evlenmiyorum diyerek kendimi teselli etsemde defalarca ailesinin hep hayatımızın içinde olacağına şahit oldum ve patlama noktasına geldim.. Binbir hayalle yerleştirdiğim evimden kavga ve gürültüyle çıkmanın, bir kez olsun ağız tadıyla yemek yiyememenin, provasına bile gidemediğim gelinliğimin, yırtıp atılan davetiyelerimin yarım kalan bir hayalini acısını çeksemde artık bununla yaşamayı öğrenmeye karar verdim.. Umarım birgün aldığımız kararlardan pişman olmayız. Çok teşekkür ederim..

Olabilir insan olmanın gereği hata yapmak hiç hata yapmıyor olsak her birimiz birer tanrı olurduk. Daha 21 yaşında sanki 30 yıllık kocanı çocuklarının babasını kaybetmiş gibi ağıtlar düzüyorsun. Acıyla yaşamak bu senin ki değil yani. Gittiyse gitti sen de yoluna git. Minikbirkedi

Boşver iyiki de öyle olmuşsun. Zaten olmazdı bu iş bu kadar müdahil olmuşlar ilişkinize Bi yerde patlardınız emin olun. Es olacak olan adamdan olsaydı zaten sizin ağzınızı actırmadan olaylar bu raddeye gelmeden müdahil olurdu sizi bu kadar yüz göz etmezdi. Bazen ayrılıkların ardından kendimizi suçlama sürecimiz olur ya siz bunu yasıyorsunuz. Benzerleri benim de basımdan gecti ama şimdi iyiki

Allah hayırlı olanı versin hakkınızda Sabırlar versin eski konunuzu bilmiyorum ama eski nişanlınızın ailesi pek iyi değilmiş galiba.. Belki de Allah sizi çok kötü şeylerden korumuştur bunu size ancak zaman gösterir pişman olmayın olacak olan siz ne yapsanız da olur unutmayın. olmayacak olan da takla da atsanız olmaz bunun adı nasip çok güzel yazmışsınız okurken çok duygulandım ama zaman değil mi herşeyin ilacı sabredin dua edin nişanlınızın sevgisine inanıyorsanız çaba gösterin ailesinin gönlünü alın ama çok iyi düşünün evlilik sadece bir kişiyle olmuyor aileler de çok önemli.. Minikbirkedi

Hayır nişanlım için ben öldüm.. Terkedildim. A Arya-78 Aktif

Konu sahibi daha önce konunu hatırlıyorum bence siz ayrılık da çok da haklıydınız ki siz de öyle olduğunu düşünüyordunuz şimdi ne oldu ki? Minikbirkedi

Tanrım, beni baştan yarat.. Sen hep cömert davrandın bana.. Elimi yüzümü kaşımı gözümü yaratırken de yazımı yazarken de.. Gözümün ucuyla baktığım, içten istediğim, hasetlendiğim, senden dilediğim her şeyi ömrüme yazdın, önüme serdin. Kimi zaman kibirlendim, kimi zaman böbürlendim, ezildim, kırıldım, ağladım. Verdiğin sonsuz nimetlerin ve tüm güzelliklerin değerini bilemedim.. Sağlıkta, bollukta şımardım, yoklukta isyan ettim.. Rabbim, kalbimi kirlettim.. En sonunda sahip olduğum her şeyi kaybettim.. Tekrar kazanmak için çok mücadele ettim. Sözler verdim, dualar ettim. Ama hayat bu ya.. An geldi bir sinirle tekrar her şeyi berbat ettim.. Acıyla doldu kalbim. Şimdi tüm güzellikler benden alınmış, imtihan verilmiş gibi.. Bir çıkış yolu aradım, bulamadım, düzeltemedim, kendimde düzelemedim. Ve acılarla yaşamayı öğrendim.. Ne diyor Muazzez Ersoy "dünyamı yıktım kendi elimle, aşkıma bir yuva kuramıyorum" Üzmeyin, kırmayın, henüz vaktiniz varken ve o değer verdiğiniz insan henüz ellerinizdeyken hep yapıcı olun.. Kırmayın ki kırılmayın.. Olduğu gibi kabul edin insanları. Romantik değilmiş, bu sizi sevmediği anlamına gelmiyor ki.. Neye yarıyor sağlam elli olmak, sivri dilli olmak? Söyleyeyim, sadece kaybetmeye.. Evet bazen susmak gerekiyormuş.. Hataya hatayla karşılık vermekte büyük hataymış.. Sevmek için bahaneler arayın.. İllaki vardır her insanın sevilecek bir yanı.. Sakın ola sevilecek yanlarınızı köreltmeyin. Direnin. Aşkınız için dünyaya, paraya, ailenize, hatta bazen kaybetmemek için sevdiğiniz insana bile direnin.. Her insanın bir kez daha yaratılma şansı olsa keşke.. Kırdığı yerden, kırıldığı yerden bir kez daha başlayabilse hayata.. Aynı hataları tekrar yapmasa.. Tanrım, beni baştan yarat. Aklımı, fikrimi, kalbimi, duygularımı baştan yarat.. Ne eskisi kadar öfkeli, ne şimdiki kadar leyla, ne eskisi kadar asi, ne şimdiki kadar her durumu kabullenmiş.. Artık isyan etmiyorum, ama şükredecek de neyim kaldı ki? Zaten edememde.. Kaderde diyemem.. Nasipte.. İnsan bazen nasılda kendi kaderini kendisi yazıyor, nasılda nasibini kaybediyor.. Kurulmuş ama dağılmış evim, giyemediğim kar beyaz gelinliğim, hayatını mahvettiğim sevgilim.. Nasip olur mu tekrar? Yeniden diliyorum senden.. Ama bu defa imtihanla.. İsyan ederek değil, kırarak dökerek değil, sadece her gece birkaç damla gözyaşıyla, içimdeki sonsuz acıyla.. Eklentiler 912768. jpg 13,5 KB · Görüntüleme: 30

Herkesin acısı kendine siz neden bu kadar küçümsediniz onu anlayamadım?

Hala haklı olduğumu düşünüyorum. Ama haklılığımı o kadar yanlış yollarla ifade ettim ki, keşke tartışma anında susup daha sakin zamanlarda güzelce anlatsaydım dertlerimi. Kv ve kpyle çatır çatır kavga ettim. Bunun yerine keşke eski nişanlım kişisiyle konuşup annesine babasına o savunsaydı beni. Ve çok sivri dilli oldum hep. Yaptıkları her şeyi en ağır cümlelerle yüzlerine vurdum. Evlilik sözleşmesi konusunda eski kpye senin kefenine cep diktireceğim diye mesaj attım, evlerinde kaldığım sürece ağzıma doğru düzgün yemek sürmedim çalışırken eski nişanlım ve annesi bir ağızdan bana laf yetiştirdikleri için işçilerin yanında sinir krizi geçirdim. Yani ben haklıydım ama, haksız duruma düştüm. Kavgacı, sinirli, çirkef oldum..

Nişanlınız öldü mü? Minikbirkedi

Seni o kadar çok iyi anlıyorum anlatamam. Nişanım annem tarafından atıldı onu savunamadım yanında duramadım. Annemin aklına uydum ailem doğruyu bilir dedim fakat aylar sonra ailemin ne kadar yanlış düşündüğünü anladım. Onun hakkında söyledikleri herşey bir bir yalan olarak yüzüme vuruldu. O kadar basit şeyler yüzünden onu kırdığım için şimdi binlerce kez pişmanlık yaşıyorum. Belki bir daha onun gibi kimse beni sevemeyecek, onun değer verdiği kadar veremeyecek, onun sahip çıktığı kadar çıkamayacak. Aylar sonra hatamı anladığımda ona dönecek yüzüm kalmamıştı. O kadar iyi bir insandı ve ben hayatımda sözünün arkasında duran böyle bir insan görmedim. Onu takip ediyorum haber almaya çalışıyorum bana ayrılırken dediği gibi kimseyi hayatına sokmadı. Bir gün seni unutmaktan çok korkuyorum demişti ve şimdi o korkuları gerçekleşti. Beni unutmadı belki ama iyi birisi olarakta hatırlamıyor. Olgunluğu beni büyülemişti. Kaliteli bir insandı ona yaşattığımız o kadar olaya rağmen sen üzülme derdi. Sessiz sedasız çıktı hayatımdan. Beni yeni doğmuş bir kuşun avucunun içine titrerken onu parmak ucunla seversin ya hani işte seni öyle incitmeden seviyorum derdi. Merhametliydi seni herşeyin yanı sıra vicdanımlada seviyorum derdi. Böyle seve seve bittik. Aileler herşeyi bilirdi ya aslında onların hırslarının kurbanı olduğumda bunun ne kadar yalan olduğunu öğrendim. Şimdi onların kararının pişmanlığıyla yaşamıma devam ediyorum. Şimdi ailem mutlu çünkü ben artık onların yanında kaldım ama ben mutsuzum. Hayırlısı demekten dilim aşındı. Bence o insan için hayırlısı oldu da ben kendimi böyle avutuyorum.

Sizin için dua edeceğim ve Siz dua etmekten vazgeçmeyin hayat mucizelerle dolu eminim bir gün tüm bu olanlar için iyiki diyeceksiniz.. Minikbirkedi

Evet zaman zaman kendimi çok suçlu hissediyorum. Çünkü o 25 yaşında ipini babasının tuttuğu 13 yaşındaki bir çocuğun saflığına sahip bi insandı ve ben her zaman cin fikirliydi çok sivri dilliydim. Bazen haketti diyorum bazende keşke ben bu kadar öfkeli bi insan olmasaydım diyorum.. İnşallah birgün iyiki diyeceğim bende sizin gibi.

Burda bahsettiğim şey sadece ayrılık değil ki.. Ayrılığa sebep olacak fazlaca davranışta bulunmam.. A Arya-78 Aktif

Ölümden başka hiç bir şeyin acısı çok uzun kalmıyor. Öyle bir yazmışsınız ki ölüm acısı zannettim. Kendinize bunu yapmayın bence. Minikbirkedi