bene ne diyeceğimi şaşırdım... zor bir durum... ne olursa olsun evladını bana ver nasıl denir? kim ne derse desin istemesede kardeşi bile olsa nasıl evlat verilir? çokk zor... sen iyi dayanmış sabretmişsin.. öğrenince psikologdan bir destek alsaydın daha kolay atlatırdın şimdi daha rahat ifade edip bu kadar üzülmezdin... içinden nasıl geliyorsa öyle yap çünkü ilerde pişman olabilirsin... hayatının bundan sonrasında inşallah çok mutlu olursun... Glikoz

ÖNCELİKLE MERHABA seni anlıyorum fakat hayat acı tecrübelerle sınavlarla dolu hayatı ne kendine nede başkalarına zehiretme aklını başınaal neyidegişdirecen bacım neyi BEN ANNEMİ DOGUMDA KAYBETTİM napim hiç çocuk dogurmayayımmı kime neden nefret ediyorsun neden şeffaf duvarlar etrafında var ne güzel sen halana evlatlık nedemek ona anneligi hissettirmişsin ya bide annene sor oneler hissediyor hep gözünü önündesin ama sana evladımdiyemiyor sende ayunı durumdasın kimseyi suçlama kaldır ardaki perdeleri herkesin hayatında çok farklı sorunlar var ne kendine nede başkalarına hatı zehiretme bence hayatı böyle sev bacım hayatın boyunca başarılı ve mutlu ol:)))))))))

Canım empati yapıp, hissettiklerini anlamaya çalıştım ama, karar verdimki böyle birşeyi yaşamadan anlamak imkansız :1no2: Çok zor bir durum, Gerçekten üzülerek okudum, acını anlamaya, paylaşmaya çalışarak Üzme kendini diycem ama oda imkansız Dilerim bundan sonra tüm mutluluk kapıların açık olur Bir daha seni hiç bir şey üzmez Öpüyorum canım seniŞeniz txixrtxixl

Sanırım gerceği öğrendıkten sonra duygularınızda değişiklikler oldu. ama tabı 15 sene büyüten besleyen kişiyede nankörlük yapılmaz, öz annenlede ömür boyu sürecek gönülden bi bağın var senın, onuda ınkar edemezsın. Artık sende anne olmuşsun, daha ıyı kavrarsın durumları. Sıkma canını üzülmeyı haketmeyen en önemlis kişi hala yanı besleyen annen bence.:teselli: Zehir her seçiş bir

cnm, seni senin gib çok iyi anlayaasamda seni anlıyorum. zor bir durum. halan neden aldı seni, neden annem baban seni vermiş bir muamma. o sebepleri bi öğren. sonrasında sebep her ne olursa olsun anne olmak için doğurmak gerekmez. bakan büyüten sevgisini verendir. yanlış anlama ama gerçek annen hiçmi içi yanmadı. ben 33 yaşındayım benim annem hiç beni çok sever ama hiç kucağına alıp beni sevmedi. ama biliyorum ki beni seviyo. annemin mizahi yapısı bu. büyüğünce anladım bunu. ben 5,5 aylık tüp bebek annesiyim. şunu anladım ki doğurmak önemli değil büyütmek ona sonsuz sevgini vermek önemli. sen bu sevgiyi aldığını söylüyosun. halana kızabilirsin tabi ama asla nefret etme. evlatlık bebeler annenin yüreğinde büyür. olan olmuş zamanı geri alamazsın. evlat özlemi çekenleri bilirim 10 yıl bekledim ben. sebebi neydi seni almalarının bunu bi öğren bakalım. üzülme artık. bak iki tane annen var. içinden hangisine anne demek geliyosa o de anne diye. sağlıcakla kal... batuhanim 1 prens 1 prenses

elbette bi yönden çok şanslıyım iki annem iki babam vardı ve beni hep sevdiler ama aksik oldugum yönlerde az denmeyecek kadar çok acemiperi Şükür

aslında 5 çocuklu bi ailenin 3 çocuguyum ama evlatlık olarak halamlara verilmişim hiç bir zaman ilgisiz ve sevgiziz oldugumu söyleyemem annem ve babam beni herşeyden daha çok sevdiler ve bu sevgiyle büyüttüler 15 yaşımdaydım herşeyi ögrendigimde dünyam başıma yıkıldı sanki herşeye olan inancımı yitirdim ve bambaşka biri oldum herşey kafamda karma karışıktı kim kimdi? ben kimdim? herşey bir soruydu kafamda içime gömüldüm sadece o ilk anki şokla agladım avazım çıktıgı kadar YALANNNNNN diye bildim okadar istedim ki yalan oldugunu söylemelerini ama maalesef doğruydu çok canım yandı çok üzüldüm ama hep içime attım hiç birine canını yakacak bir şey sormadım söylemedim ve en kötüsü Annemle bir kez olsun bile oturup konuşamadım neden niçin sorularını soramadım ve hala ona ANNE diyemedim bunu çok istiyorum ama söyleyemiyorum çünki boğazıma bişey düğümleniyor sanki bu konuda kimsdeyle fazla konuşamam çinki daha iki kelime etmeden muslukları açmış olurum konu benim hıçkırıklerımla kapanır şu an yazarken bile inannın boğazım yanıyor çok isterdim ona anne demeyi sarılmayı benden küçük olan kardeşim gibi ona şımarmayı ama yapamıyorum hep bişey durduruyor hep bi yanım eksik beni büyüten annemlede aramızda sorunlar var aslında nedeni yok ama hiç anlaşamıyorz ayrılamıyorum da heen at katımda oturuyor her gün görüşüyoruz qama o eski sıcaklık yok olmuyor olamıyor nedeni belkide benim bilmiyorum etrafıma şeffaf ama yıkılmaz bi duvar ördüm sanki hep mesafeli ve gardını almış şekilde bekliyorum ama o duvarın arkasında aslında kırılgan savunmasız küçücük bi kız çocugu saçlarıonın okşanmasını bekliyor

çok üzüldüm durumuna. bir anne çocuğunu nasıl verir bilemiyorum ya böyle çok olay var. sen şimdi kendini terkedilmiş gözden çıkarılmış hissediyorsundur. ALlah yardımcın olsun zor bir durum NAZ24 Semih ve Duru nun

fikirlerinizi paylaştıgınız için teşekkürler üzerinden fazlaca zaman geçmiş bir konu ama ister istemez benim -bizim için tekrarlanan bi konu yani kapanmıyor bir türlü şöyle anlatayım kız kardeşimle ablamla çok iyiyizdir hafta sonu bi yakınımızın kınası vardı ve hepimiz bir aradaydık kardeş -abla olarak tanıtıyoruz birbirimizi ama onlar anne ben yenge diyorum ben anne onlar hala diyor etrafımızdakilerde ablam veremedi açıklamak zorunda kalıyorsun yada en basiti kızım soruyor anne neden teysem annaneme hala diyor siz kardeş değilmisiniz teysemi annanam doğurmadımı diye sorular soruyor ne dicemi şaşırıyorum küçük daha kafasını karışmasını istemiyorum kendisini kötü hissetmesini istemem dilmuh hosgeldin

ozur dilerim ama bu konudaki fikrim sana kirici gelebilir ben bu tur evlatlik onularinda beni veren gozden cikaran insanlara sonradan ogrensemde sevgi saygi duyamam en zor anlarimda en mutlu anlarimda hastaligimda yanimda kim varsa oz olan odur benim icin biyolojik olmasi beni etkilemiyor sahsen 5cocuk yapana kadar 2tane yapilip kimseye verilmeye bilirdi bende anneyim gorumcemin isterse sonsuza kadar cocugu olmasin 10tane evladim olsun birinin tirnagini kesip vermem daha kucucuk bir cocukken sacimi oksamayan biri buyudukten sonra oksamasin zaten sizin sevgi duyacaginiz tek anne sizi buyutendir bu konularda katiyim bunca yil dayi yenge rolune nasil burunur insan oz evladini nasil dayisi yengesi gibi sever olmaz boyle sey bence halaniza sarilin gercek sevgiyi hak eden kisiye anne olmak dogurmak degil dogurduguna deger vermek onemsemek korumak kollamaktir Glikoz

haklısın. şimdi diyceksinki bir benmi fazla geldim verdiniz. ama tam acıklama yapmamışsın. halanların çocuklarımı olmamışda seni vermişler. öyleyse hiç üzülme be bitanem. sen 15 yaşına kadar onları anne baba bilmiş ve gerekli sevgiyi göstermişler sana. şimdi gercek anneni tanıdın diye seni gercekten seven ve koruyan kişilere sırtını dönemessin. sanırım gerceği öğrendikten sonra soğukluk başlamış. gercek anneni ne diye hitap ediyor ve yakınlık dercen nasıldı şimdiye kadar. yani neyindi ilk defa görmedin heralde. çok zorda olsa eskisi gibi devam etmende fayda var. ve asıl annenide tanımana izin ver. tanıdıkca sever yakınlaşırsın, kendine işkence etme, zaman bırakmalısın herşeyi. allah kolaylık versin tatlım.:Saruboceq: Glikoz

canim daha bubün bu konu üzerine tv de bir tartisma vardi ve bende uzun uzun izledim ve su karara vardim her nekadar benim bacimin cocugu olmasada ve olmayacaginida bilsem sana yemin ediyorum karnimda tasidigim dogurdugum cocugumu asla ona vermem ve annene bence anne demek geregini hisettme icinde cünki bence doguran degil bakandir anne bu insanlari anlamakta gercekten güclük cekiyorum bazen ya bir hayvan bile dogurdugunu birakip gidemiyor ya yazik vallahi yazik ne desek bos ama bence demin dedigim gibi anne demek gerektigi düsünerek sakin kendini yipratma bence seni büyütenlere syki syki daya kendini