Irmak hatırladım seni. O zaman da sana gerçekleri söylemiştik belki de kabullenmek istememiştin. Herneyse artık farkındasın. Ancak şimdi de bu durumu kabullenemeyip faturayı yine eşine kesiyorsun. Bu durum hem ona, hem sana, hem de evliliğinize zarar. Eşinle mutlu musun ona bak. Kendi ailen de olsa değmeyecek insanlar için can sıkmaya değmez. C combine

Çok duygulanarak okudum siz hassas bir insansınız anneniz tam tersi ama anne bu atsan atılmaz da kendinizi çok hırpalamayın önce kendinizi düşüneceksiniz ben de çok hassasım yalnız hastalandıktan sonra hayat felsefem şu oldu "gününüzü güzel geçirmeye çalışın" gerekirse psikolojik destek alın eşinizle kendi yuvanızda mutlu huzurlu olun Rabbim o anneyi de ıslah etsin

Canım belli ki çok hassas bir insansın insanın en yakınından aldığı darbeler her zaman daha yıkıcı oluyor ama nihayetinde hepimiz farklı karakterlerdeyiz, anne de olsa evlat da olsa duygusal bağ hissetmeyen çok insanla yakınen karşılaştım, siz iyi bir eşe sahipsiniz bu sizin için büyük bir nimet onunda annesi yokmuş birbirinize yar sevgili olun etrafınızda dönen aile ilişkilerinize mesafe koyun, inanın uzaklaşmak bir sorun değil kafada bitmeyince hiç bir şey bitmez bana göre, işinize, eşinize hayatınıza sahip çıkın lütfen, ek destek doktor tedaviside vs alın lütfen, ayrıca insan yaşadıkça sorunlar hiç bitmez anne olmasa eş olur, iş olur, kv olur, evlat olur hastalık olur, olurda da olur, mücadeleyi bırakmayın sevgiler...

Yazınızı okurken gözlerim doldu inanın. Bir annenin nasıl bukadar vicdansız, acımasız olduğuna şaşırdım. Anneniz sizin bu halinizden mutlu olan bir insan galiba. Eşinizle gidin oradan, giderken kendi kendinize sorunlarım sizide bu şehirde bırakıp gidiyorum diyin. size üzülmeyen bir anneye asla sevinme fırsatı vermeyin. Eşinizin elini sıkıca tutun, kaçabildiğiniz kadar uzakalara kaçın. Rabbim yardımcınız olsun

zaten çok sıkılıyorum evde kaldıkça iyice kendi içime çekinir oldum. kurumum hala bekliyor beni, kurum sahibi çok iyi biri dönerim geri yani ama durgunluğumdan dolayı onlara da haksızlık ettiğimi düşünüyorum işte. E

Konunuzun başlığı bile çok kötü iç karartıcı, kusura bakmayın da... Takip ediyorum sizi sorun anneniz, eşiniz ya da bir başkası değil... Sorun sizde. Siz ne istediğinizi bilmiyorsunuz, sürekli mutsuz olmak için bahaneler arıyorsunuz. Kafanızda kurup inanıyorsunuz bazı şeylerin gerçekliğine... Neden her şeyi akışına bırakıp rahatlamıyorsunuz biraz? Sorun Ankara'da oturmak da değil, sıfır eşya kullanmamak da değil... Eşyalar da değişse mekan da değişse siz değişmeyeceksiniz. Bi uzmandan destek alın bence. I

türk filmi gibi annen aliye rona uzak kalmak en iyisi içim daraldı okurkan git kurtul H Heyheyliyim

Ah güzelim... çok üzüldüm... annenin yaptığı çok acımasızca geldi Kararı eşinle etraflıca düşünüp verin. İş geçim bunları düşünerek yağmurdan kaçan durumuna düşmemek açısndan karar alın. Tebdili mekanda ferahlık vardır derler ki doğrudur. Hakkınızda hayırlı olan şey her ne ise o olsun. Düzelirsin ve hayatta baş edilemeyecek hiçbirşey yok. İçinde çok güçlü bir sen varsın bu herkeste aynıdır o seni ortaya çıkarmaktan asla korkma. Yeneceğim iyi olacak demen kafi... Herşey güzel olacaktır zorluklar aşacak güce isteyen herkes sahip olur. Ölmek asla çare değildir, ölmekle cana kıymakla iki dünya içinde zarar verirsin. Ölmek istemek yerine korkaklık yerine cesaretli olmaya bak ve eşinle elele vererek yol alın. Ama önce kendin cesaret ve güçlü sen ile yol al önce kendin, tamam mı? E

Tesekkur ederim oncelikle yureklendirmeniz icin:) her gun guzel bir gune uyancam diyorum ama her gun baska bisey duyunca yeniden cokuyorum.. tam silkelenebilsem, aman desinler diyip kendi hayatima bakabilsem... nasil basaracagimi bilmiyorum cok hersyi takan biriyim ben

Daha önceki konularıma denk gelenler bilir psikolojisi pek düzgün biri olmadığımı :) Yani fazla ağlak, fazla yıkılmış biriyim.. Annemle ilgili bir konu açmıştım, içimdekileri az çok anlatmıştım... Rahatlamıştım, gerçekten. Yine içim rahatlasın istiyorum; uzun olsa bile beni dinler misiniz? Lütfen... 2 aya yakın süredir herşeyden bağımı kopardım resmen. Önce hiç bir sebep yokken eşimden kaçmaya başlamıştım ki beni zorlayan ya da kötü biri değildir kendi. Aksine bir çok kişinin olmayacağı kadar bana destek oldu hep. Neden kaçmadı, neden savaştı, neden onca hakareti zorluğu çekti bilemiyorum bazen sevgiden aşktan fazlasını gerektirir bu galiba... Annem kız kardeşimle arkamdan konuşmuş hep. Kardeşim annemle tartışmış bir gün, bayağı çok. Kardeşimin yanına gittim üzme anneni yazık bak falan dedim. Kardeşim "ne acıyosun ona be, senin arkandan neler diyor. senin yüzüne gülüyor arkandan demediği kalmıyor, iki yüzlü o" dedi. "deme öyle sinirlisin beni de kırma lütfen" dedim benim gözler doldu ama. Sonra devamını söyledi "Annem eve gelmeni bile istemiyor, benim 1 kızım 1 oğlum var diyor ), o layığını buldu orayı hakediyormuş demekki diye söyleniyor" dedi. Yıkıldım, elim ayağım titredi, neler hissettim o an anlatamıyorum bile... Annemin yanına gittim hemen, neden bana böyle yapıyorsun dedim, ağladım... Acımaz annem ağlamama üzülmez hiç... Kendini küçük düşürme dedi sadece bana ağladığım için.. Anneme ilk defa saygısızca bişey söyledim ve "Senden nefret ediyorum" dedim.. Ama üzülmedi, umursamadı... Öyle çektim, öyle incindim ki annemden ... Darmadağın oldum iyice.. Annem tarafından çok doldum; eşimi çok kırdım. Annem bana "ikinci el evde mi oturcaksın sen ben bile sıfır eve geldim yazık sana yaa" demişti Allahım nasıl öyle kandım doldum eşime yüklendim.. Bir sürü şeyde çektirdim eşime böyle. Ama aklım bende değildi sanki; beni doğuran büyüten kadına ANNEM dediğim kişiye güvendim. O büyük o iyi bilir beni düşünüyordur dedim Ama annem beni düşündüğü için değil, eşimden ayırmak için yapmış herşeyi meğerse.. Annem eşimi istememişti; yaşlı duruyor saçı bile yok vs diyordu. Ama eşim çok ağırbaşlı sessiz biridir; yetim 11 yıl annesine bakmışlar onun etkisinden sanırım çok durgun sessiz sakin benim gibi gözleri çabuk dolan biridir. O annesinin eksikliğini benim annemde gidermek istedi "Annemi erken kaybettim ama siz benim annemsiniz" dedi anneme ki annem ne hakaretler etmişti ona ve ailesine. Ama annem yine de vurdu her seferinde eşime... Babam ve erkek kardeşim bu hikayede sessiz ve ezilen taraftır. Annem babamı, kız kardeşim erkek kardeşimi ezer. Onlara da öyle üzülüyorum ki... Babama, canımın içi erkek kardeşime, eşime öyle üzüldüm ki artık iyice dağıldı ruh halim. Geceleri uyuyamaz oldum her gece rüyalar görüp ağlıyordum rüyamda. Eşim sarsmış su dökmüş yine de zor uyandırmış.. Uyuyamaz oldum, 1 gecede 5 kez öyle ağladığım oluyordu. Gündüz de durduk yere ağlama nöbetleri geliyordu. Habire affedersiniz kusuyordum. Dalıp gidiyordum, gözlerim sürekli dolu doluydu. Annemin yanına gidip "neden beni mahvediyorsun" diye hesap sormak istedim.. Babamı, erkek kardeşimi o evden kurtarmak istedim.. Yapamadıkça içimde büyüdü herşey.. İşi bıraktım; ben bir öğretmenim. Çocukların hakkına girmekten korktum, onları haketmediğimi biliyordum ve onları hakedecek başka bir öğretmen gelir diye istifa ettim... İşten çıkınca iyice kendi kabuğuma çekildim, temizliğe verdim kendimi. Çamaşır suyunu ve porçözü abartınca zehirlendim. Psikoloğa gittim eşimin zoruyla, bi parça yardım göremedim. Beni yönlendiremedi, içimdeki bunalımı atmam için bana bir yol gösteremedi belki de ben kabul etmedim desteği... Şimdi iyi miyim? Hayır. Hala ağlama nöbetlerim, hala sürekli dolu olan gözlerim var. 73 kilodan 64'e düştüm. Diyetisyen ve spor desteği alıp kilo veremeyen bir insandım ben :) Eşime yalvardım Ankaradan gidelim diye. Nişanlıyken de çok istemiştim böyle sorunlar olacağını biliyordum ben ama eşim hiç ikna olmamıştı ankara başkent burda yaşamak daha kolay vs diyip duruyordu ki haklıydı da.. Ama artık ikna oldu, hatta o dedi gidelim Ankaradan diye :) Gitmek çözüm müdür sizce? Düzelir miyim o zaman? Lütfen bana bir akıl verin, bu bunalımdan nasıl çıkarım, nasıl kurtulurum. Hiç iyi değilim. Sürekli öldüğümü hayal ediyorum "Ölsem her şey biter tüm sorunlarımdan kurtulurum" diyorum. Ahiretimden korkuyorum, babamı erkek kardeşimi eşimi yalnız bırakmaktan korkuyorum, gözüm arkada kalır diyorum... sonra öldüğümü annemin ardımdan ağladığını düşünüyorum, kızım diye diye ağlıyor falan.. Belki pişman olur diyorum... Uzun oldu, ama içim boşalmıyor inanın... Aklınıza, yönlendirmenize ihtiyacım var. "Takma" diyor herkes ama olmuyor dendiği gibi...

hatırladım sizi... eşiniz çok iyi bir insan... ayrıca okumuş, yetişmiş biriydi... hatırladığım kadarıyla... bence sizin üzerinizde annenizin beklentileri fazla yüksekti... eşiniz bunları karşılayamayınca kadın size düşman kesildi... ama bu sizin tercihiniz... bu kişiyle evlenmeye karar verirken bunları göze almış olmanız gerekiyordu... anneniz burada haksız... anneler kızların tahtını yaparmış ta bahtını yapamazmış... hepimiz kızımızı kimselere layık göremiyoruz ama kız ille gideceğim diye tutturuncada eğemediğimiz bileği öpüyoruz... siz bir yola çıkmışsınız artık, eşinizi seviyorsanız kendi oluşturacağınız çekirdek ailenize yoğunlaşın ve küçük çocuklar gibi her an ''annem neden beni aramıyor sormuyor'' diye dertlenip hayatı ne kendinize nede eşinize zehir etmeyin... başka şehire gitmek sorunlarınızı bitirmez sizinle birlikte sorunlarda gelecek... annenizi olduğu gibi kabul edin... eşinizi olduğu gibi kabul edin... kimseyi değiştirmeye çalışmayın... sızlanmayın... şükredin... işinize geri dönün... annenizi hayatınızın merkezine oturtmaktan vazgeçin... maalesef her kadın anneliğin hakkını veremiyor... bunlar benim naçizane fikirlerim... mutlu olmanızı dilerim... N

Artik siz ayrı bir hayat, aile kurdunuz., Eski aile sikintilarinizi bırakıp, şimdiki aile sikintinizla ilgilenmelisiniz. Yerinizde olsam, ben eşime sim sıkı sarilirdim. Kendi aile sıkıntılarınıda ne olursa olsa eşine anlatma. Annenede kendinizden, evinizden, eşyalarindan bahsetmeye gerek yok... Hiç kusura bakma ama anneniz, hata kiz kardeşinizi ben biraz dengesiz buldum. Onlar yüzünden eşinize patlamanızda çok üzücü. Insanlar gerçekten kendi hayatlarını bazen kendileri zorladigina inanıyorum. Son düzenleyen: Moderatör: 2 Aralık 2013

Psikologdan değilde pskiyatr dan yardım almanız belki daha doğru olur.

Teşekkür ederim, sorunu başkalarında aradıkça zaten bu durum böyle devam eder. Selametle. I

Cnm üzüldüm durumuna belkide farklı bir şehir iyi gelir size, belki annen özeler değerni anlar, arada babanı erkek kardeşini yanına alırsın değişiklk olur onlarada, tebdili mekanda ferahlık vardır deneyin derim ben... S

Doğurmakla anne olunmadığını gösteren bir yazı Hisli duygulu bi insansın ben anneni aşkı memnudaki firdevse benzettim affına sığınarak Silnelen ve kendini bul, hayat bazen elindekilerin kıymetini göremeyeceğin kadar kısadır. onun için üzülüp mesleğini bıakıp kendini zehirlemene sbep olacak kadar uzun değil. eşinin kıymetini bil ve ilerde anne olursan nasıl olmaman gerektiğini açık bir şekilde gösteriği için ve sağlığın için Tanrıya şükret. bu dünyaya bir sebepten geldin çünkü sana ihtiyacı olan insanlar var olacak. bunun farkına var ve akışına bırak Bazen tebdil mekanda ferahlık vardır. insanların komik yanı hep aynı şeyleri yapıp bir şeylerin değişmesini beklemeleridir. bu değişiklik sana da annesiz büyüyen güzel eşine de iyi gelecek Ben inanıyorum

Senin konularını şu annenin ev muhabbetinden hatırlıyorum ozaman da eşine yükleniyo olmana kızmıştım. Bence ciddi anlamda bi'sarsılıp kendine gelmelisin çünkü her şeyin farkında olan "koca" bi'kadınsın artık. Her darbede böyle yıkılmayı kendine yedirememelisin her şeyden önce. Her şeyi geç babana, abine üzülürken sen de tüm sıkıntını eşinden çıkarıyosun git sarıl mesela ona, öyle destek olun birbirinize. İşine geri dönme şansın varsa da dön ben bu yıl mezun oldum evde kafayı yememe az kaldı her gün çalışmanın tadını almış biri olarak ne yapacaksın Allah aşkına? İnsan hayatı güzelken bile kurdukça kurup kendini mutsuz edebiliyo ee vakit bol zira. Kızacaksın ama bi'takma da benden:106:

Siz de kusura bakmayın ama dediğim gibi bi uzman desteği iyi gelecektir bence. İnsan dönem dönem böyle olabiliyor ve malesef bazen de tek başına ayağa kalkacak güçte olmayabiliyor. . push ;

Sevgili Irmak, Yaşadığın sorunlara çok üzüldüm. Annenin tavırlarını anlamak mümkün değil gerçekten. Çok acımasızca davranıyor sana. Ancak, bu yine de senin kendi hayatını bir kağıt gibi buruşturup çöpe atman için bir sebep değil. Malesef ki zor durumdasın hem de annen yüzünden. Ama bence bazı şeyleri zamana bırakmayı öğrenmelisin. Annen sana gelmek istemiyorsa gelmesin, zorla da getirtme. Bırak bildiği gibi davransın, sen de mesafeni koru ki kendini daha fazla hırpalanmaktan koruyabilesin. Bu şekilde nereye kadar devam edebilirsin ki. Hayatı kendine de eşine de zindan etmişsin. Bişey söyleyeyim mi, acımasızca gelmesin lütfen ama değmez be canım. Sen kendinden eminsen, bir hatan kusurun yok ise, lütfen gerisini Allah a havale et ve kendi hayatına bak. İşini bırakmak ta ne demek. Birgün gelecek şu an zindan ettiğin bugünler için öyle derin bir pişmanlık yaşayacaksın ki, keşke yapmasaydım, kendimi bu kadar mahvetmeseydim diyeceksin. Bir abla tavsiyesi olarak gör lütfen... İnsanın anna-babası en kıymetlisidir. Onlardan gelen her darbe de bu sebeple çok ağır olur ancak yapabileceğin bişey de yok gibi annene karşı. Değişik travmatik bir durum. Ama çözüm kendini bu girdapa atmak değil. Çözüm ayaklarınla yere sapasağlam basıp, hayatını ertelemeden ve kimse için harcamadan önüne bakabilmekte. Sırf bu sebepten de şehir değiştirmeyin. şehir değiştirmekle kafandakileri de değiştirip unutabilecekmisin. Sanki aksine içindeki yaran daha da derinleşecek gibi. Bunun yerine gerçeklerle yüzleşmeyi ve sorunları olduğu gibi kabul etmeyi dene. Çözemeyeceğin, senin sebep olmadığın hiçbirşeyi için de kendini suçlama... Ailevi sorunlarla hayatını kısmen harcamış bir insanım, yazdıklarım bu sebeple.. Ne oluyor biliyormusun, geçmişe dönüp baktığında yılların nasıl geçtiğini bile hatırlayamıyorsun. Öylesine harcıyorsun işte ömrünü... Toparlanmak için gayret et ve eşine sarıl... I

Annenizin evinize gelmedigini bir dusunun? Onun elinden yemek yemem dedigini, hic hir gun arayip sormadigini, yemege davet ettiginizde asla gelmedigini? Malesef annem de sizin gibi duygusuz ve kirici biri. Zaten surekli cokuste olup kendini toparlayamayan biriyim, kostegim az degil kosteklik yapmaniza gerek yok. I