Az evvel profilimde paylaştığım bi söz vardı tamda bu karmaşayı anlatan.. 15 temmuzda eşini ve oğlunu kaybeden bi kadının söylediği şu sözler herşeyi anlatıyor aslında.. Ölüm nedirki? Onların ölümünden sonra ölümün hükmü yok.. Ölüm öldü benim için.. Kimi ölüm'ü öldürecek kadar tecrübeli hale gelmiş.. Yaşanmışlıklar ve yaşanmamışlıklar karmaşası diyelim biz buna..

Ölüm, ölümü yasayandan çok geride kalanları etkiler aslında. Ölenin arkasından özellikle bir yakınımız ise kahroluruz bencil bir şekilde onsuz nasıl yaşayacağımızı ve ne kadar çok ozleyecegimizi düşünürüz. Oysa ki ölen kişinin bu dünya ile işi bitmiştir Yok olmak değil, sadece boyut değiştirmiştir. Ruhu hala biryerlerde bizleri bekler. İşte bu nokta da inanç devreye girer. Onu tekrar görebileceğini umut etmek.. Hepimiz bir gün öleceğiz. Ne kadar dolu dolu yasasakta o gün hep yarım kalan işlerimiz olduğunu yada yapmak istediklerimizin bitmediğini fark edeceğiz. İnsanın istekleri hiç bitmez ki.. umut hep vardır çünkü. Ama bunu olduğu gibi kabul etmek lazım. Bu dünyada yaşayan her insan bunu yaşayacak ve böyle hissedecek. normal olan ve gerçek olan bu..

2 ay arayla ayni tarihlerde iki yakinimi kaybettim artik ölüm değil hayat beni korkutuyor ölüm bence hayata göre daha güzel

Kursak dediğimiz yer bu yüzden var her fikir söylenecek diye bişey yok, hele ki kişisel bir konuda

Inancli biri degilsen, bu konu hakkindaki dusuncelerimiz eminim pek umrunda olmuycaktir, dusuncelerimi kendime sakliycam... Ruzgariklim

Ben en çok o bomboşluk hissi 'mezarlık' etrafından geçerken hissediyorum. Mesala geçen gün otobüsteydim bir mezarlık etrafından geçerken kulağımdaki kulaklığı çıkarttım. Her insan kadar derdim tasam da var kendimce. Bir an düşündüm 'onlar da hayattaydı kimi 1 gün için kimi 50 60 yıl için ama kısaca bir ömür için. Onlar da dert tasa sahibiydi. Noldu bir gün hepimize olacak olan oldu ve vefat ettiler. Şu anı böyle yaşamaya değecek kadar mı hayatımızdaki bozukluklar ' bu tip düşüncelere girdim ister istemez. Eğer yaşadığınız korku vs değilse belki benim de hissetiğim gibi bir şeyler de olabilir. Yani ne için varız, dert keder tasa ömrümüzden 1 günün 1 dakikanın bile geri getirilemeyeceğine değer mi? Bu tip ikilimlerde olabilirsiniz. Her anın kıymetini bilmeye öğreniriz inşallah.

Yaklasik 2 yil olacak kardesimi kaybedeli. 7 gun komada yatti. O gunleri hatirliyorum ama nasil sabrettim nasil dayandim bunlarin ben de cevabi yok. Bazen su an olsa ayni sey dayanabilir miyim diyorum kendi kendime. Doktor ilk kardesinizin genc olmasi hayatini kurtarabilir demisti. Beynindeki basincin dusmesini bekleyecegiz dedi. Beklemek, bir sonsuzluk gibiydi. Hic bitmeyen gece ve gunduz. Yemeden icmeden, suskun bir kosede kardesimin uyanmasini bekledim 7 gun boyunca. Gunler gectikce beynindeki basinc inmek yerine yukseliyordu. 4. gunun sonunda kendimi kardesimin ölümü dusuncesine hazirlamaya basladim. Annem kardeslerim ablam zor ayakta duruyorlardi birinin guclu olmasi gerek diye dusundum. Oyle zordu ki benim icin. Her an her saniye yanindaydim, ellerini tutuyor, yuzunu oksuyordum. 25 yasinda gencecik delikanliydi, yapili, uzun boylu. O hastane yatagina, o ölüm dosegine hic yakistiramiyordum ama sonra dusunuyordum. Bu beden bize Allah'tan bir emanet. Vakti geldiyse kim Allah'in emrinin karsisinda durabilir. Bizim durumumuzda sabah hayatta olan kardesim aksam hastane yatagina dusunce idrak edebilmemiz cok zor oldu. Bilmiyor ki insan ne zaman son dakikalarimiz, saniyelerimiz. O gunun sabahinda daha masada kahvalti yaparken kavga etmistim kardesimle. Bir abla olarak iyiligini istiyordum sadece, onu dusundugumden. Agir konustuk birbirimize. Hastanede yataginin bas ucunda hep elini tuttum ve af dilerim. Affet kardesim bilsem hic kalbini kirar miydim dedim. Konustum, konustum, agladim. Aglamak, sadece aglayabiliyorsun sanki o anda. Bazen yaslar kuruyor gozlerinde. Insanlar komada olsalar bile yanlarinda soylenenleri duyanlar oluyormus gibi seyler okumustum. Duysa da, duymasa da, hep konustum. Biliyordum ki, bir sure sonra ebediyyen bizden ayrilacak, daha onun elini tutamayacagim, yuzunu oksayamayacagim. Artik makinaya bagli nefes alabiliyordu ve doktorlar daha fazla hayatta tutamayiz diyorlardi. Yurtdisinda yasiyoruz ve burda hasta kendi nefes alamiyorsa, oyle cok fazla cihazda bagli tutmuyorlar, fisini hemen cekiyorlar. Biz 7 gun erteleyebildik sadece...7. gunun ogle vakti fisi cektiler ve kendi nefes almaya calisiyordu fakat oyle zordu ki onun icin. Dakikada gogsu belki 15 20 sefer inip kalkiyordu ve bu sekilde uzun sure dayanamayacagini biliyordum. Onu oyle gormeye yuregim el vermiyordu, cok zorlaniyordu. Doktorlar beyninin buyuk olcude öldügünü soylediler aksama dogru. Artik o ani bekliyor gibi birseydik. Annem hala umut ediyordu, kahir ustune kahir. Ruhunu teslim edecegi gece, ayaklarina dokundugumda ayaklarinin sogumaya basladigini hissettim. Annem de hissetmis sogudugunu ayaklarina corap giydirmisti. Anne iste. Gece saat 3 bucuk gibi kalbi tamamen durdu. Mahser gunu gibi bir kalabalik toplandi hemen. Feryat figan etmedik, belkide edemedik, bir robot gibiydim sanki, hissizlesmistim. Sessizce bir kenara cokup kaldim. Sonra dokundum kardesime. Bembeyazdi, o esmer cocuk bembeyaz kesilmisti. Hala dunyanin en yakisiklisiydi. Kirpikleri, dudaklari, burnu. Cenaze gunu tabutunun icinde sanki her an ayaga kalkacakmis gibi yatiyordu, sanki uyuyordu. Yuzunde hafif bir tebessum vardi. Hayallerimiz vardi kardesimle. Ben diplomami alinca beraber tatile gidecektik. Ben yine aldim diplomami ama kardesim yoktu. Onun ismini andim, senin icin dedim. Inancim olmasa su an yasamiyor olurdum. Deneyecek oldum cok sonra vazgectim. Inandigim halde 1 yil boyunca psikolojik tedavi gordum. Su an hayattayim ama kardesim giderken kalbimde buyuk bir bosluk birakti. Hicbir mutlulugum tam degil, hicbir gulusum tam icten degil. Yarim bir insanim. Hergun biraz daha buyuyor o bosluk. Hergun biraz daha yok olmak gibi. Yasiyoruz ama elbet birgun hepimiz ölümü tadacagiz. Allah tum ölülerimizin mekanini cennet eylesin. Geride kalanlara sabir versin...

sabır dilerim ölümle yüzleşmek gerçek anlamda zormuş helede sevdiklerimizin ölümleri ise dünyada ölümden başka gerçeklerde var bireysel olarak ölüm gerçektir fakat yaptıklarımızla varız birşeyler bırakıyoruz ve devamlılığımız var tabi herşey bir yanılsama değilse yanılsama olması demek ölümünde gerçek olmadığı anlamına gelir ozamanda sorun yok

cok dogal bir tepki ilk defa gordugunuzu soyluyorsunuz mesleginiz geregi ic ice olsanız zamanla alısırdınız belki.. ben kazalarda yerde gordugum kanın etkisinden bile cıkamıyorum cok farklı garip bir psikoloji icine giriyor insan bir sure sonra geciyor

Aynen, biz zaman ve mekan kavramlarıyla sınırlı olduğumuz için bizim literatürümüzde doğum ve ölüm kavramları var aslında.

Azcık fizik bilgisi olan anlar zannediyorum polemiğe girilecek bi mevzu değil, inanan inanır inanmayan inanmaz bizlik birşey zannediyorum yok

Madelief Allah kardeşinize Ya Rahim ismiyle gani gani rahmet eylesin. Sana ve tüm sevenlerine de Ya Sabur isminin tecellisiyle sabırlar versin. Çok zor bir imtihan.

İnançsız olmak en zoru inan, şu mükemmel projeye, düzen e inanmak akildir inan inanmamak daha zor mantığa oturmaz Surda bir sürü malzeme olsa haftalarca beklese onu yemek yapan olmazsa o yemek olmaz en. basiti bu.. Yemeği bile yapan biri olacak tesadüf olamaz toprağa bile ekeceksin ki bitki çıkacak vs vs Ölüm aslında sancılı bir doğum, ikinci dogus aslında gerçege doğuş.. Ölüm u kabullenmenin tek yolu yürekten Yaradan a iman etmek, veren Oydu emanetini aldi, mantık bu.

Bir kac sene önce cok yakin bir tanidik teyze vefat etmisti ilk kez o zaman hayatimda bir ölü görmüstüm. Hic korkmadim aksine öyle masum yatiyordu ki. Mekani cennet olsun insallah. Ölüden degil diriden korkmak gerek. Ölen ölmüs ondan zarar gelmez.

Ölü insan görmek korkutmuyor beni. En sevdigimin bedenini gördükten sonra ölü bedenler sadece bana onu hatırlatıyor. Bu konu da...

Bu dunyada kotuluk yapan karsiligini bulmuyor diyelim ne zaman bulacak diger dunyada.. iyilerin mukafati kotulerin cezasi olmali dimi..

O kafaya takmamayı öğrensek aslında, hayat o kadar güzelki..

Canım senin kaybın daha bilinçli olduğun yaşlarda gerçekleşmiş. Okumuş, mesleğini eline almış, evlenmiş bir kadın olarak Artıların eksilerin duyguların hissettiklerin benimkiyle zaten aynı olamaz. Benim mesela babamı kaybettiğim saniyede Tüm kaderim, geleceğim her ne ise işte Tamamen değişti. Bir noktadan başka bir noktaya jet hızıyla transfer olmak gibi :) Babamı çok severdim hala çok seviyorum Özlüyorum da. Sanki hep varmış, yada hiç yokmuş olmamış gibi de hissedebiliyorum. Ne bilim öyle işte Anlatamadım bile.

Ben bi saniye once opupu kokladigim yavrumu kaybettim onsuz asla nefes alamam. kimseye bes dakika birakamam esime bile derdim dunya yerle bir olsada kavussam bi umit beni ayakta tutan tek sey umit ahirete inananiyorum kaza ve kader herseyin allahtan geldigine cennete inananiyorum iyi biri olup ona kavusmayi umit ediyorum cehenneme hesap verecegimize inaniyorum korkuyorum ona kavusmaya cennete layik olabilcek miyim diye... benim ensem de olum yanimda icimda sagimda solumda nefes alamiyirum bazen bogazimda dugumler bi evladim var ve onun minik dunyasinda yasiyoruz ailecek onun icin... Inancim yok demissiniz bu bosluk benim tutundugum benim umut ettigim. hic bisey sizde yoksa o kocaman boslugu nasil dolduracaksiniz cok zor insan dinden ayri konularda bile inancsiz yasayamaz cok zor. Birilerine inaniriz guveniriz duslrimize hayallerkmize umutlarimiza sevdiklerimize... allaha inanmayinca ahirete yada ben yasayamazdim olumun acisiyla cunku evladim gittiginde tek dusindugum pesinden gitmek ti surekli icimdeki kavusla savas vrdim hamileydim ve tek dusundugum olumdu... ama inancima gore canim emanet ve eger canima kiyarsam asla cennette yavruma kavusamam sadece af diliyorum ve dua ediyorum rabbim beni benimle bile birakmasin.

Kayinvalidem 12 yasinda öksüz kalmis babaanemse 3 yaşında yani hayat devam ediyor bense evladı mi kaybettim 6 yil oldu burnumun diregi hala sizlar hala gozumde yaş ama yaşıyorum ne acı

Çocuğum düşündürür beni de daha ziyade, benden sonrası

ölümden değil yaşamaktan korkuyorum daha çok. kim bilir neler, ne imtihanlar bekliyor bizi. ölüm ise Allah a kavuştuğum gün olacak. inançlı biri olarak inşallah güzel şeyler bekliyor olacak beni. bu dünyada ise mutlulıklar gelip geçici. mutluluk veren şeyler bile zamanla bıktırır insanı. böyle bir dünyayı çok da ciddiye almamak lazım. sadece ölüm anı ve hesap gününden korkuyorm. rabbim inşallah inanan kullarını affeder.

Çok telekkür ederim. Sizinde başınız sağolsun. Babanızında mekanı cennet olsun inşallah. HanimKelesimiGetir

Konunun sadece son sayfasını okudum ve yorumunuzla karşılaştım içim kavruldu. Allah cennetinde kavuştursun inşallah sizi, tüm kalbimle diliyorum bunu.

Ben babaannemi yıkadım öldüğünde Bize hem iyiliği oldu İyiliğinin on katı da kötülüğü Allah affetsin kabrini nur etsin Ama onu gördükten sonra hayatın boş olduğunu anladım İnsanlar gerçekten yok yere kalp kırıyor hakka geçiyor Allah herkese hayırlı bir hayat ve hayırlı ölüm versin

babannemi gözlerimin önünde kaybettikten 6 ay sonra çok ciddi panik atak hastası oldum. gerçekten farklı bir duygu her anını görmek korkmak değil ama size benzer hisler yaşadım bende ama geçiyor zamanla bu his ben birde ardından evlendim belki o yüzden atlatabildim bilemiyorum.

olur öyle çok düşünmeyin unutmaya çalışın. ölüm var diye yaşamayacak değiliz ya.

Canım benim nasıl da hissettim iyi dualarinizi. ... evet iki yıl önce tekrar evlendim. .. şükür ki çok da mutluyum. .. Siz sorunca aklıma geldi;şimdiki eşim baba evlenme teklif ederken ""ölmüş eşine bunca yıl sadakat gösteren hayattaki eşine neler yapmaz "" diyerek teklifte bulundu. .. Hayat işte. .. tevekkül en büyük destek ama... çok ama çok sevdiğim bir kelime düstur oldu dilime; OLABİLİR. ... ne sihirli değil mi... hayatta hersey olabilir... Sevgiler arkadaşım Allah im size aşka böyle bir acı; sevdiğini severken toprağa vermeyi yasatmasin. ... ayrıca nezaketinize ve samimiyetinize çok teşekkür ediyorum. ..

İnan yada inanma. Kimse buna karışamaz. Ben inançlı bir insanım kendime göre tabi. ölüm önceden benide korkuturdu. Ama şimdi benim ve sevdiklerimin acı çekerek ölmesi düşüncesi beni daha çok korkutuyor. Bir film vardı ismini hatırlayamadım. Kanser hastası bir adam, arkadaşına şöyle diyor ; biyerlerde şanslı insanlar kalp krizinden ölüyor... Teslimiyet kavramı çok önemli. Bişeyi kabullenirsen herşey daha kolaylaşıyor bence.

başınız sağolsun.. bunları okuyunca hakkaten şu dert edindiğimiz şeylerin ne kadar saçma sapan olduğunu görüyorum..

Bende ilkokuldayken bir akrabamızı görmüştüm, evde ölmüştü. yüzünü görmedim ama üstünü beyaz bi örtüyle örtmüşlerdi. çok etkilenmiştim korkmuştum baya bi. küçük yaşta görünce insan daha da bir etkileniyor böyle şeylerden..

yanımızdan her an cenaze arabalari geçiyor bence piskolojik durum genelde tanidiklarimizda oluşan bi his...

evet ilk görüşler biraz zor hele de sevdiğin biriyse. Ben de oyleydim.. Şimdi daha soğukkanlıyım ama

Yaşıyorsun ama eksik kalıyorsun be shapes, babam hayatta olsa hazır aynı apartmandayız en az kışın yarısında beni işe getirirdi misal, kıyamazdı dolmuşa binmeme, soğuk karanlık ayaz, içi ezilirdi, bizim araba yok kardeşimde der mi abla ben sabahın köründe seni bırakayım diye, ben ona nazlanır miyim, hayır, çok arıyorum benim kafadengimdi babam, benim için zor bu hissi yakalamak

En yakınımızda ölüm yaşayınca;kafamızın karışması, hayatı ve anlamını sorgulamaya başlamamız çok normal. hiç yokmuş gibi yaşarız ama bazen bu durumlar bize gerçeği hatırlatır.

Evet bundan bahsediyorum. Kalanlar öyle yada böyle devam edecek.

Ablamın ölümünü gördüğümden beri ölümden korkmuyorum Yani o ölmeden önce sanki ölüm bize hiç uğrmazmış, sonsuza kadar yaşayacakmışız gibi gelirdi bu nedenle asla ölmek istemezdim çok korkardım Ölüm bu kadar yakınıma gelince kabullendim sanırım böyle bir olgunun varlığını

Enerjiye dönüşmek, doğaya karismak noktasında bir fikrim var ama söyleyemiyorum :) @Mune aplam saygılar E esk11 kızımı çok seviyorum o benim minik

3 gun once dayimin olusunu gordum. ilk defa olu gordum allah baska gostermesin. Canli gibi uyuyor gibi yatiyordu sonra gomduler mezarinda dua okuduk eve donduk hic yasanmamis gibi hic var olmamis gibi.

Karmakarışık derken...? ölüm... her daim hatırlamamız gereken bir durum zaten.

Yok olma düşüncesi, hiç olma fikri, bu dünyanin öylesine, boşu boşuna var olduğu ihtimali ile insan nasıl yaşar bunu düşünürüm hep. Çunku İnsan ebedi olmak ister, ölse dahi yok olmayacağını bilmek insanı rahatlatır, bu dünyayı anlamlı kılar. Bu nedenle "Ölüm" konusunu inançtan ayrı tutmak imkansız.

Hepimiz olecegiz. hazirlik yapmaliyiz ahiret icin. olumden korkmuyorum da hasta anneme bisey olmasindan cok korkuyorum.

Okurken gozysıma hakim olamadım babam çok şükür hayatta lakin senın yazdıklarında bır an babamı koydum yerine gözyaşıöa hakim olamadım. Rabbım gani gani rahmet eylesin mekanı cennet olsun inşallah

Of arkadaşım ya sen ne diyorsun allasen. İnançsız olabilirsin tamam o senin kendi sorunun... israil sadece bir örnek. Müslümanlik adı altında ne vahşet oluyor görüyoruz zaten. Ben kimseyi yargilamiyorum lafı nerelere çekiyorsun. Benim dinim bana seninkini sana. Japonlar dan banane. Kendin söylüyorsun dini kullanarak diyorsun bende diyorum ki Allah gerçek iman sahiplerini korusun onlar zaten vicdanlı ve bir karıncayı incitmekten çekinir. İnanmayanlar vicdansız demiyorum ahlaksız demiyorum insanliklarina laf söylemiyorum sen neyin peşindesin. Ölüm diyorum benim inancıma göre kötü bişey değil herkes hesabını verecek... sen niye bu kadar kızıyorsun anlamadım. Konuyu saptirmasaniz olmaz.

Anlıyorum, mantığa daha yakın olan insanlar için mesele daha karışık, diğerleri ağlıyor ediyo falan ama sen sonra ne olacak bu düzen nasıl işleyecek diyosun, acı da cabası

Hiç bir iz bırakmadan da giden var ama adı sanı hatırlanmayan. Hatta kimsesiz, hatta bir anda.. hatta topluca.. onlara ne için yaşamış sence, en ufak bir eseri yoksa dünya yüzeyinde?

Ama Rabbim o kadar lutufkar ki bir evlat alip birini verdi ama geçmiyor evlat baska birsey Rabbim kimseye yasatmasin

Olum her zaman soguk ve urperticidir. Herkesin olecegi bu gercegi degistirmez..

İnanciniz olmadigi için anlamaniz çok zor.

teşekkür ederim. 6 sene olmak üzre. elbette zor. ancak inancım gereği bunu kabullenmem gerektiğinin farkındaydım. kendimi bu düşünceye sevk ettim hep. zor imtihanlar bunlar.

Çok teşekkür ederim.

Kişisel olduğunu kim söyledi :) genel birşeyler diyecektim belki ve bu konu polemiğe gidiyor. tarafımca bir sıkıntı yoktur Lady im :) shapee

Babam yoğun bakımda yatınca o boşluğu yaşadım bir müddet... Çok garip geliyordu aslında herkesin dilindeydi ölüm.. deyimlerde ölüm kelimesi geçiyordu ve insanlar nasıl bu kadar kolay telaffuz edebiliyorlardi. Haber sunan spikerin ard arda ölüm haberlerini verirkenki sogukkanliligina anlam veremiyordum. Gün içinde ölüm kelimesiyle ne kadar çok karstigimi o an farkettim. Ama ben Allahın yarattığı bu dünyanın mükemmel dengesini düşünürüm hep... Ölüm de bu dengenin bir parçası bunu anladım... Çok sürmedi bende yani bu psikoloji İnsan inanç sistemiyle kabul ediyor ve sindiriyor ölümü bence

o zaman olume yukledigin anlam itibariyle kafanin karismasi normal. Cunku olum zaten cok acayip bir sey...

Kusura bakmayın hanımlar, konu da inananlar inanmayanlar, Kur'an, ülkelerin yaptıkları vb olunca bu konu kapanır ki dini içerik yasaktır.

İnançlı biri olarak hep şunu düşünmüşümdür Diyelim öldük nasip oldu ve cennete gittik Nekadar zaman kalabilir insan cennette mutlaka bi sonu vardır 1 milyon yıl kalınmaz heralde sonu yok olmak mı acaba cennetin de diye çok düşünürüm. Ben bunu düşünüp karamsar olurken inançsız biri ölünce yok olduğuna inanıyo ne kadar üzücü bi durum. İnancıma inanç katan soru da şudur: - Sonum yokluk olsa bu varlık niye? Sevgili Necip Fazıl'a ait. Cennet mekan.

İnanan-inanmayan benim çok umurumda değildir ama ölüm konusunda farklı düşünüyorum ne hikmetse. İnancım gereği yakınım öldüğünde acisinin yanı sıra, öteki alemdeki hali için de endişe ederim. Ancak ölümün bir son olduğunu düşünen yani inanmayan biri için salt acı vardır sadece. O yüzden hissiniz ya acıdır ya korku. Nihayetinde vardı ve yok oldu. Bir manası yok. He belki hayat çok kısa tadını çıkarmak lazım gibi bir düşünce hasıl olabilir.

O kisi yakininmiydi? Ben ilk defa ölüm haberi aldigimda cok kötü olmusdum bide ablam öyle telefonda deyimce inanamadim. Aksam vakti calan telefonlardan korkuyorum kimse beni aksam aramasin

Çok tesekkür ederim.

Burası soğuk, soğuk odalar, Yoksun neye yarar örtünsem kat kat yorganlar. Soğuk, soğuk olanlar, Vurdum dibe kadar halimden yalnız uyuyanlar anlar.

Sağol, amin inşallah..

Aman ya Rabbi, ibret alarak okudum yazdıklarınızı, kendimi yerinize koydum, koyamadım Profil resminizdeki siz misiniz, kızınız mı, hakkınızda kısmında evli diyor, yeniden evlendiniz mi? Mutluluğu tekrar bulmanızı çok isterim, şu an size karşı çok iyi dualar Dilekler içindeyim

Bir boşluk hayatın anlamsızlığı hissizlik

Ben... Evet korku değil kesinlikle... böyle tarifi olmayan ama cok buyuk de bir yeri olan durum... O anı tekrar tekrar yaşıyorum.

Allah sabır versin sana. Söylediklerin çok doğru. Allah kimseye evlat acisi göstermesin. Çok zor olsa gerek

Çok zor bir durumdur tahmin edemem ama. Başınız sağolsun.

Baskniz sağolsun

Bakmak istediğin yerden bakıyorsun. Ben inançsızım dedim mi? İnanmayana saygı duyan illa inançsız mıdır? Konuyu İsrail o bu diye saptıran sizsiniz

Etkilendigin icin suan psikolojin tepki vermis zamanla brz dha azalir

Çok yakınımda birisi vefat ederse etkilenirim ya da ölümü feci şeklde olduğunu duyduğum kişilerde de hatta çıkmaz aklımdan 1-2 ay

Ani değildi kanser hastası idi ve tanıdığım aile dostu tonton bir teyzemizdi Siminru Canım

İnancınız yoksa etkilenmenizede gerek yok heralde çünkü sizlik bir durum yok inancı olmayan insan bu kadar etkilenmez

HEH AYNEN bende çünkü akşam çalan telefon hayra çalmaz

Rahmetli babacığımı gördüm. Yanı başımızda son nefesini verdi zaten... Elini de öptüm, yanaklarını da. Melek oldu, gitti... Bebek gibiydi, babam gibiydi, yalnızca nefes almıyordu... Bilmiyorum, belki de ahiret inancına, ölümden sonrasına, daha mutlu, hastalık olmayan, üzüntü olmayan bir yerde tekrar buluşacağımıza, onu sımsıkı kucaklayıp tekrar tekrar öpebileceğime inanmanın verdiği bir teslimiyettendir. Hayatın anlamsızlığı hissi demişsiniz, ben hayatın değil ama dert edindiğimiz sıkıntıların boşluğunun daha derinden farkına vardım. Hastalık sürecinde de bunu hissediyordum ama etrafımdaki insanların hareketleri bunun boşluğunu iyice çarptı yüzüme. Hissizleşme de denebilir ama bence bu da bir tür farkındalık.

Ben inanıyorum eğer inancım olmasa yasayamazdim bu dunyanin fani ve yalan olduguna eminim artık hicbirsey baki değil umarim inancınızi yeniden bulursunuz

Benim de gördüğüm ilk ölüm canım babaminkiydi. Henüz 22 yaşımı doldurmamıştım. Babam 8 aydır kanserle boğuşuyor ve acı çekiyordu. Son gününde babamın yanındaydık. O gün bizimle bağını kesmişti. Sadece her nefesinde Allah-Allah diyordu. Sanırım o da artık son nefesine yaklaştığının farkındaydı. Tıpkı sudan çıkan balığın nefes alış verişi gibi görünüyordu. Ve saat gece 12 buçuk oldu. Arkadaşları, akrabaları, hepimiz babamın başındaydık. Babam artık nefes almıyordu. Hepimiz öldüğünü biliyorduk ama donup kalmıştık. Ölmüştü anlamıştım ama yine de göğsüne bakıyordum. Allahım nolur bir kerecik kıpırdasın göğsü diye düşündüğümü hatırlıyorum. Sonra yengem babamin bileğini tuttu ve nabız yok, abimi kaybettik dedi. O an hepimiz birden ağlamaya başladık. Babam için ağlamadım aslında ben. O öyle guzel bir hayat yaşamıştı ki... Yeryüzü meleği derlerdi ona, öyle mükemmel bir insandı. Sadece kendim için ağladım. Onu bir daha göremeyeceğim, öpüp sarılamayacağım, sesini duyamayacağım, eşimle tanıştıramayacağım, çocuklarımla dedesine gidemeyeceğim için... Hiç korkmadım biliyor musun onun cansız bedeninden. Alnından öptüm. Sıcacıktı. Sanki elbisesini yeni çıkarmış da kenara koymuş gibiydi bedeni. Ruhunun çok daha güzel bir yere ait olduğunu biliyorum. Sanki hala yaşıyor gibi. Neredeyse 5 sene olacak. Hala birileri onun için "Rahmetli" deyince komik geliyor :) Evrende hiç birşeyin yok olmadığı da ölümün bir son olmadığının delili değil midir? Ben o gün çok yüce bir duygu hissettim. Sanki tanımlayamadığım birşeyle aramda sadece ince bir perde var gibiydi. Sanki bir adım atsam o şeye ulaşacaktım. Tarif edebilmek için söyleyebileceğim tek şey göklerin kapısı açılmış gibi bir histi. Aynı hissi oğlum dünyaya geldiği anda da çok yoğun olarak yaşadım. O an anladım ki ölüm ve doğum kardeşmiş. Ben o günden sonra ölmekten hiç korkmadım. Şuanda da ölmekten korkmuyorum. Sadece oğlum annesiz kalacak diye üzülürüm o kadar. Babamin gurur duyacağı bir hayat yaşayacağım ve bir gün babamla karşılaştığımda onun ellerini öpeceğim ve yaptığım tüm güzel şeyleri anlatacağım inşallah. Son olarak bu uzun yazıma "Dünyada ölümden başkası yalan" diyerek son vermek istiyorum :)

Ben ölmekten, toprak altından sevdiklerimden ayrılma gibi düşüncelerden dolayı değil de Vereceğim hesaptan korkuyorum.

Ben ankaraya doğuma geldim diye sevinirken babamın yoğun bakımda olduğunu öğrendim,3 gün sonra vefat etti, 9 aydır zaten görmüyodum hamileyim diye yoğun bakıma da almamışlardı, cenaze öncesi helallik için girmiş annem ve kardeşim, ben bayılmışım hastaneden gelesiye defnedilmiş, göremedim, dediğin doğru annem ve kardeşim çabuk kabullendi ben hala bekliyorum sanki

Ilk aklima gelen dunyanin çok amabçok boş oldugu... ne yaparsam yapayim benimde sonumun boyle olacagi... kacisim olmadigi...

Ana olmak ne zor demi

annemi morgda gördüm ve yıkanırken son defa öptüm öldüğü zaman buzz gibiydi yanağı daha 20 yaşında bile değildim o hissizlik vs geçiyor bir süre sonra yerini kalbin etrafını saran çelik duvarlara bırakıyor

Ölüm soğuk gelir hep. Uzak benden. Annemden babamdan eşimden kızımdan ablalarımdan yeğenlerimden. Sanki hep böyle. Başkası ölür ama ben ve etrafımdakilere bişey olmaz. O an beni kötü çarpacak biliyorum. Ama içimden hep böyle. Yakıştıramıyorum belki de. Kime yakışır ki zaten. Bi toslama durumu olmuş sizde de. Ölümü anlamlandırmak, neye dayanarak anlaşılır hale getirmek zor sizin için. Kabullenmek gerek. Anlamsızlığını. Şu doğru ki inançlı olmasanız dahi ölümü anlamak bu histen kurtulmak için farklı dinlerin ölüm hakkındaki söylediklerine bakın. İnançlı olmamanız okumamanızı gerektirmez. İnanmasanız dahi bilgi sahibi olmak için araştırma içinde olmalısınız. Sadece boşluğa bakıp ölümü düşünmek kafada binlerce soru işareti bırakır. Ölüm hakkındaki monoloğunuzu din ile diyaloğa dönüştürün.

3 sefer hatmettim mealinden canım bilmediğimden değil aklımın almadığını kastettim sadece inanmayan arkadaşın tedirginliğini ifade etmek amacıyla Teşekkür ederim güzel cevabın için

Kendi ölümüm beni çok korkutmaz ama bebeğimi eşimi kardeşlerimi annemi düşününce kafayı yiyecek gibi oluyorum ben de doğumdan sonra çok fazla bunu düşünür oldum oturup yaşayan insanların yasini tutar gibi ağlıyorum bugünlerde ve sürekli onlardan önce ölmek için dua ediyorum(

Bende birkaç gündür bunu düşünüyorum ve kafam çok karışık gerçekten

Benim dedem ablamın düğünü için yanımıza gelmişti ama kına gecesinde vefat etti. O zaman 5. Sınıfa gidiyordum. Ananem odaya soktu beni gel deseni gör diye. Üzerine beyaz çarşaf örtmüşlerdi ama yüzünü açıp gösterdi bana. Gülümsüyordu sanki. Akşama kadar kaldı bizim odada ve ankara ya götürdüler sonrası. Evimizin içinden uzunca bir süre ölÜm kokusu çıkmadı çok etkilenmiştim. Çok iyi bilirim o kokuyu... Rabbim ölenlere Rahmet geride kalanlara iman ve uzun ömür versin.

insanoğlu günde 20 kez ölümü düşünmeli demişti bir imam. aklıma o geldi.

Allah rahmet eylesin... Kız kardeşinin googleda yaptığı arayı okuyunca içim cız etti...

Başın sağolsun canım, mekanı cennet olsun anneciğinin..

İşte o an, bitti mi, bu kadar mıydı dediğim andı. Uyuyor gibiydi oysa, mum gibi sapsarı olmuştu. O gece çok düşündüm. Yok olacak devamı olmayacak toprakta çürüyecek kadar kıymetsiz olamazdı bu kusursuz düzen... iyi ki ahiret vardı hem. Bir daha kavuşma olacağını bilmeseydim, bomboş dünyada kalmanın da anlamı olmazdı benim için. Bir yerde bizleri beklediğini, sonsuz, iğnesiz, üzüntüsüz huzurlu olduğunu bilmek ferahlattı içimi. Ne kadar boş bu tartışmalar, dünya telaşı, siyaset ve trafik demiştim. Dünyadan geçtiğimizi hatırlatmıştı o mum gibi güzel yüz... Yattığı yerler nurla dolsun. Sizin de başınız sağolsun

İnançlı ol olma ölüme karşı hissedilen duygular aynı, bence, inançlı olmayan genelde madde yok olmaz dönüşür mantığında oluyo enerji temelli bir ele alış var, inançlı olanlar içinse hesap verme akabinde gideceğin yer vs vs, biliyorsunuz ama her iki grupta ölmek istemiyo sonuçta değil mi

Hayat bu hepimiz birgün öleceğiz bunu kabullenmek dildede olsa kabullendiğimiz bir durum buna inandığımı kabullendiğimi düşünüyordum düne kadar Hayatımda ilk kez ölü bir insan gördüm ve karma karışık bir ruh hali içerisindeyim neden Ve bu kesinlikle korku değil varmı böyle bir durum mu yaşayan

Anneciğimden sonra üzülemiyorum bile ölenlere, hissizleştim. Sokakta orta yaşta bir bayan görünce burnumun direği sızlıyor neden benim annem diye

Burada sevenleri vefat eden herkesin başı sağolsun.. Allah sabır versin hepinize İyi bir insan olma çabasında olduktan sonra ve inancına göre Allah'ın emirlerini yerine getirdikten sonra ölümden korkmak çok anlamsız benim için. Ben ölümden korkmuyorum. Sadece inancıma göre ahirete inanıyorum ve ne kadar doğru işler yaptım ne kadar dinimin yükümlülüklerini yerine getirdim onun korkusu içerisindeyim. Kabir azabından, cehenneme girmekten korkuyorum sadece.. Tabi ne kadar çabalayıp gayret ediyoruz bu korkumuzu yaşamamak adına orasını Rabb'im bilir. Allah affetsin hepimizi, doğru yola iletsin herkesi.. Bir film izlemiştim Bab' Aziz adında. Orada bir sahnede ölüm anlatılıyordu çok etkilenmiştim. Adam ölümünü düğün gecesi olarak adlandırıyordu.. İyi bir hayat yaşarsak gerçekten de ölümü düğün gecemiz gibi sevinçle karşılayabiliriz..

İnanmayanlar için söylüyorum; ölümden sonrası keşke sizin inandığınız gibi olsa, ... sonsuz bir uyku hali... Ama öyle değil işte...

2 hafta önce bir yakınımı kaybettim. Bütün emeklerini bütün uğraşlarını dünyada bıraktı gitti. Hayat tuhaf, hiç ölmeyecekmiş gibi herşeye sahip olma isteğimiz tuhaf. Bin yıl da yaşasak illa ölücez illa ölücez.. bunu bile bile sanki hiç ölmeyecekmiş gibi hayatı sevmemiz tuhaf.

ben basit birşey olduğunu düşünürdüm sonuçta organların işlevini yitirmesi ama değilmiş düne kadar gördüğüm konuştuğum bir insan orda hareketsiz yatıyor çok farklı bir duygu görerek bu durumla sık karşılaşarak aşılabilecek duygular sanırım

hımmm... peki neden inançlı olmadığınızı sorsam haddimi aşarmıyım?

İşte biz annelere kadınlara, babalara düşen de ; bizden sonra ardımız da sağlam, dik, kendine yetebilecek bir evlat bıraka bilmek. Onu inandığımız değerlerimize emanet edip, hayatını ona göre yaşamasını ona öğrete bilmek. Allahım öğrete bilmeyi, bize de yapa bilmeyi nasip etsin.

Dini konu yasak olduğu için girmeyelim zaten inançlı biri değilim

Artık ölümlere üzülebilen bir insan değilim sanırım bu konuda nötrleştim ama başka konularda Dokunsan ağlayan tipim:) ilk kez gördüğünden olabilir yakının mıydı?

Merhaba. Benim de ara sira aklima gelir, ya bana bir şey olursa eşim ne yapar? Hayati kim bilir ne hale gelir, perişan olur. Annem babam neler yaparlar? Babami amcam vefat ettiginde hickirarak aglarken gormustum ilk defa. Ben ölursem yine öyle mi ağlar? Ablalarimin, abimin kardeşlerini topragin altinda birakmalari ne kadar canlarini acitir kim bilir. Aklima hep bu sorular geliyor ve sevdiklerimin o halleri aklima geldikce agliyorum. Hesap konusu da var, bir insan olarak bir kul olarak sayisiz hatalarim var. Peki Allah beni cehenneme atar mi acaba diye dusunuyorum. Yaptigim yanlislar film şeridi gibi geciyor gozumun önunden. Cehenneme gidersem canim çok acir mi? Sonra içime bir ferahlik geliyor. Bir anne bile hayirsiz evladina karşin hala şevkat besleyebiliyorsa ben yaradan Allah benden vazgecer mi? Vazgecmez bence, Allah bizi seviyor. hissediyorum.

Kuzum bende nefes alıyorum benimde duygularım var bende üzülüp seviniyorum birini bir daha göremeyeceğim bilmek bende üzer soğuk bir teni hissedebilirim inançsızım dedim insan değilim demedim yapmayın lütfen

Konu sahibi kendi hissiyatını daha iyi anlatır ama benim ateist arkadaşlarımdan duyduğum yok olmak değil enerjiye dönüşmek, doğaya karışmak gibi gibi

sorgulayabilirsiniz... ben size sorgulamak için sormamıştım...

Ben 10 yaşında anneannemi gördüm. Uzun süre atlatamadım. Sonra da annemi gördüm.

Babam vefat ettiğine tam hatirlamiyorum ya aksaminda ya da ertesi aksam tv acmistim haberlerdi sanirim... hayat devam ediyordu... saskinlikmi desem tam bilmiyorum garip hissetmistim anliyorum sizi

Aynı ruh haline haline bürüneceğimi bildiğimden ölüye falan bakmam çok korkarım zaten sürekli ameliyat oluyorum bi ayağım çukurda ama bazen düşünüyorum ölüm bi son mu! yoksa bir başlangıç mı! shapee

Hepimize inşallah..

Offf ne desem acini paylaşamam biliyorum Hiç bir cümle teselli değil Benzer durumu annemde yaşadım yoğun bakimdayken hep iyileşecek gibi geliyordu Sanki hep duyuyormus gibi konuştum onunla olmadı İnan ağladım şuan Rabbim mekanlarını cennet eylesin

Evet, sonradan farkettim ama bu hissizligin sebebi ucundan kıyısından korkuya dayanıyor bence. Yok olma korkusu! IrResistibLe_ seni sevmiyorum artık tek ayak

Benim birçok şeyi uzatmayıp dert etmeme sebebimde budur neye canımızı sıkıyoruz dertleniyoruz ölüp gidicez sanki çok zamanımız varmış gibi herşeyi kafaya takıyoruz

Hasta mıydı

İnananlar neden inanıyor bunu sorgulayabilirmiyiz bende inanmıyorum bir açıklaması yok sanırım

Sizi o kadar iyi anliyorum ki... Bende babami kaybettim 1 sene hastalik donemi yasadik o donem cok yorucu bir donem... Insan yipraniyo... Ben babamin oldugu haberini annemden almistim agliyodu o an anladim ki babam oldu... Kitlendim bi noktaya bakakaldim... Sonra ciglik cigliga bagirdim agladim kafayi yedim resmen... Sonra onu morgda gordum... Elleyemedim buz gibiydi... Islakti... Dokunmaya cesaret edemedim... Baktim sadece... O benim babam olamaz dedim... Mezarlikta erkek kardesim geldi yanima... Abla amcam babamin ustune toprak atarken babamin basina tas geldi.. Acimismidir dedi... O an yikildim yuregimin acisini su an yazarken hissettim... Sonra kucuk kizkardesim o zaman 9 yasindaydi... Benim telefonun google sunu yazmis "Ölünce noluy " Cok cok aglamistim... Babam benim en buyuk yanginim Acim Canim yandi su an... Ben anliyorum ki su an BABASIZLIK EN BUYUK YALNIZLIKTIR...

3 kere rüya gördüm. Dedemin ölceğini söylüyordu. Bu rüyaları görmeden önce dedemin hasta olduğunu söylediler. Ama çok hasta olduğunu bilmiyordum. Kimse bilmiyordu. Sigaradan denildi. Hep denilen bir şey olduğu için sallamadik açıkçası. Rüyamda bilinçaltıma yerleşti falan gibisinden pek durmadım üstünde. Neyse birkaç gün geçti ağzımdan ben dedemin yanına gideceğim dedim. Yola çıktım. Evine gittim dedem yatiyordu. Babaannem karşıladı beni. Dedemin odasına girdim. Birkaç dakika sonra çıktım yatiyordu. Dönemiyordu. Giyinemiyordu. Bende korktuğum için durmam dedim bu odada. Aradan 2 gün geçti odaya giremeyen ben kendiligimden girdim. Bu 2 günde elim kolum kalkmiyordu cok acayip tuhaftim. Odaya girdim dedemin terini silen babaanneme dedimki ver ben silcem. Babaannem git diğer odada yat dedi. Hayır dedim yatmayacağim Saatler geçti sabah ezan okundu hadi dedim sen git babaanne abdestini al ben beklerim zar zor gönderdim. Gitti. Dedemle başbaşa kaldım. Bi güç beni dibinden sanki kaldırdı. Kapinin eşığındeyim. İzliyorum. Dònemeyen dedem sırt üstü döndü. Gözlerini açtı.. Babaanneme bağırdım. Geldi. Dedeme seslendi. Dedem ağzını oynatti. Ve gitti. Çok garipsedigim diğer şeyde o gün teli hiç kapatmayan ben kapattım. Babamlar şehir dışından geliyor dedem ölmeden yarım saat önce beni arıyorlar telim kapalı. Evin etrafında dolaniyorlar. Uyuyorlardir diye evin ziline basmiyorlar. Etrafta dolaniyorlar. Dedem ölünce ben arıyorum ve hemen geliyorlar. Cenazeye gelen birinin yorumu deden senimi bekledi.

Yakın biri miydi veya ölümü ani mi oldu? LezzetliCipetpet

Sağolun teşekkürler, inşallah amin tüm ölmüşlerimizin..

+1 Çünkü ben ölünce de hayat ardımda kalanlara devam edecek, giden olarak gittiğim yerde yalnız kalan ben olacağım haricinde.

Ben ilk kez dedeciğimi gördüm 3 sene önce. hep korkarım ölüden sanardım. Ama öptüm yanından ayrılamadım. Ağrıları acıları son buldu diye avunmaya çalıştım olmadı. Kış geldi kar yağdı. Dedemin üstüne yağıyor diye çok ağladım. Ölümün gerçekliğini ilk kez bir yakınımı kaybedince anladım. Ama kaygı, korku durumu çok yok.100 yaşına kadar yaşayıp bakıma muhtaç olmaktansa temiz ölmeyi diliyor insan.

Teşekkür ederim sağolun, herşey o kadar boş ki şu fani dünyada.. Yinede herşeyden vazgeçmiyoruz, o olsun bu olsun derdindeyiz maalesef..

Merhaba; Konunun kilit noktası bu mesaj bence, inanç meselesinde kopuyor tüm ipler. Çünkü; inanmayınca ölüm yok olmak, bitip gitmek gibi geliyordur sanırım size. Ama inanan için bunların tam tersi, yeniden başlamaktır Cenaze yıkama ve kefenleme belgem var, bir kaç kişinin aşamaların da bulundum. Bende boşluk anlamsızlık hislerine kapıldım ama şu anlamda idi; bu hayat bu dünya boş, hazırlığını yap, ölüm snaa da gelecek gibisinde idi. Sanırım size hayat boş yok olup gideceğim gibi geldi, yani ben öyle anladım diyeyim. Ölü birini görmek bile bence size bir lütuf ; inanmadıklarınızı sorgulamak yeniden değerlendirmek için belki de bir sebep.

Cennet sonsuzluk olacak canım. Şimdi biz buranın beynine göre düşünüyoruz haliyle bize tuhaf geliyor ama fani olan dünya ve cennete gidenler artık orada kalacak cehenneme gidenler cezaları bitince cennete girecekler. Hiç cennete giremeyenler de olacak. Orada zaman kavramı olmayacak, yaşlılık yok, kuranın mealini okumanı tavsiye ederim sorularının cevabı orda

İnanmıyorsan sorun Ne?

bilmekle yasamak farkli seylerdir. bir gun herkezin olecegini biliriz ama sevdiklerimiz kendimiz hic olmeyecek gibi hissederiz, yasariz. kabullenme durumu galiba. gözümüzle sahit oluncada o gercekle yuzlesiyoruz sanirim. bir süre sonra gecer diye dusunuyorum yasadiginiz durum. etkilenmissinizdir ama herseye ragmen hayat devam ediyor sözü varya. malesef oyle.. kendi içinizde bir seyleri sorguluyor da olabilirsiniz. ruh halinize bagli.. bende bir yakinimi gormustum yasim cok kucuktu hic etkilenmemistim. ama suan sevdigim birini gorsem o durumda ne hissederim bilemiyorum..

Ben de şöyle düşünüyorum Ben olsam da olmasam da oğlum için bu dünya benim için nasıl imtihan ise Onun için de öyle. Benle de devam edebilir, bensiz de... Babamı kaybettiğimde 17 yaşındaydım. Bugun 31. Yaşadım.. O da yaşar.

ben 30 küsürlerde kaybettim annemi. çok zor atlattım. evli çocuklu işi gücü olan biriydim. hayata geri tutunmam zor oldu. sanırım kişiden kişiye değişebiliyor. hastalık sürecimiz de bizi çok yıprattığı için belki de.

Kimsenin insanlığına laf söylemiyoruz ama küçükcuk bedenlere el süren onca insanı katledenlerim hesabından bahsediyoruz. Ahiret diyorum hesap diyorum. Ateistmis deistmis inan umrumda değil. Her koyun kendi bacağından asılır ama doğru tektir oda Yaradanın varlığı ve istedikleri kadar insan ve ahlaklı olsunlar gidecekleri yer belli zaten.

Yorum yapan herkese teşekkür ederim Ve yakınlarını kaybedenlerede sabır diliyorum üzülerek duygulanarak okudum bütün yorumları Sevdiklerimizden ayrılmak geride bırakmak ölümün en acı tarafı benim içinde İnanç noktası eleştirilemez sorgulanamaz dayatılamaz hepimiz buna saygı duyuyoruz dayatma zorlama olmadığı sürece değil mi? Ölümü ilk görüşüm canlı birinin cansız bedeni ile karşılaşmak onun artık yok olduğunu görmek kendini onun yerine koymak etkiledi sanırım Anlatmak basit hissetmek zormuş Ve hiç pişman değilim buna alışmak yüzleşmek gerekiyormuş bunu anlıyorum şuan

İnancın yoksa sorun ne?vs vs şeklinde sorgulanmamalı bence İnançlı biri için ölüm olgusunu kabullenmek daha kolaydır, neticede ölüm bir son değil başlangıçtır. En nihayetinde yaradana teslimiyet ve birgün buluşulacağı inancı vardır. İnançsızlık durumunda sadece bir son vardır, ötesi yok. Konuya dönecek olursam, ilk defa ölümle bu kadar yakın temas ettiğiniz için hayatın anlamsız gelmesi normal bence. ölüp gideceğiz neden bu çalışma, uğraşma hırs vs yada başka başka şeyleri sorgulamanız normal. hayatın olağan akışına kapıldığınızda ise bu durum asgariye inecektir.

Hayat ölümün varlığı ile mana buluyor bence.. Zalimler zulmü ile masumlar da mazlum bir şekilde göçüp gidiyorsa bu dünyadan, ahirette mahkeme-i kübranın varlığı bu dünyaya mana katıyor sadece

başınız sağolsun

başınız sağolsun honeysuckle istanbul

Biz de babacığımızı kanserden dolayı kaybettik. Başınız sağolsun. Allahtan rahmet diliyorum sizin anneciğinize de, henüz çok taze acınız. En büyük tesellimiz onların acılarının dinmesidir ve tabii ki önceden de dediğim gibi kavuşma arzu ve inancı. Babamın kaybı üzerinden dört buçuk yıl geçti, emin olun acısı da aynı tazeliğinde, geride bıraktığı bu hisler de. Değişmiyor...

Haklısın çok çok zor.. Amin canım inşallah. Bizlerede uzun saglikli ömür ve sabır versin.. HanimKelesimiGetir

Başınız sağolsun, allahım size ve ailenize güzel bir ömür nasip etsin. Siz zaten özlemle ayrılmışsınız babanızdan o yüzden de, Özleminize özlem ekleniyor şu an. Yüreğiniz soğumadığı için, içten içe yanıyor. Ama herşey de bir hayır vardır ve hiç birşey tesadüf değildir. Ben bunu bilir, bunu söylerim. Tavafuk vardır hayatta; oğlunuzun doğumu, babanızın vefatı tesadüf değil, tevafuk, rabbim ikisini bir denk gelsin istedi.

Yaşayan bir ölüsün zaten bir şeyleri farketmedikce. . Önce kendinden başla. . düşün düşün düşün. . belki anlarsn ne demek istediğimi.

Çok zor, çok güzel ama zor Allahım güzel yazılar yazsın iyi insanlarla karşılaştırsın hepimizin yavrularını

var. annem. annemin cenazisini yıkadık biz kızkardeşimle( karmakarışık olmamak mümkün mü. tarifi zor. ancak hayat işte. doğumu da ölümü de bizler için. bu gerçeği sorgulamadan kabullenebilmek gerekiyor.

Japonlar da ateist ama bu dünyadaki en ahlaklı toplum. İnsani değerler var. İlla korkarak olmuyor. Daha çok şey söylerdim de yeri değil. Önce insani değerler önce insan.

İlk kez kadavra gördüğümde inanılmaz değişik duygular hissetmiştim. İğrenme ya da korkma değildi, başka bir şeydi. Gerçekten de yaşamın ne kadar kırılgan olduğunu, uğruna kendimizi yırttığımız şeylerin ne kadar da gelip geçici olduğunu o an çok net anlamıştım.

Korkuyorum dememiş zaten hissizlik falan demiş

Bende bir mezarlığın önünden geçince anlık yorumsuzluk yaşıyorum İşte diyorum burda herşey İlk ölü gördüğümde çok tuhaf olmuştum İlginç ve derin konular

Herkes ölüm gerçeğiyle yaşar ama bunu günlük hayatta aklına getirmez ne zaman biri ölür bunu hisseder o zaman bende öleceğim der. Karmaşık ruh halini anlamadım yani hiç bilmediğin bir şey değil sonuçta herkes bir ölü olduğunda kendi ölümünü de aklına getirir başkaları da öyle düşünüyor mu etkileniyor mu diye niye merak ettiniz anlamadım yani bazısı yok ben etkilenmiyorum der bazısı etkiliyor der ben konunun ne amaçla açıldığını anlayamadım.

Başınız sağolsun.. İşte kendim öldükten sonra oğlum ne yapar diye korkmuyorum Ama onun acısı... Allahım yaşatmasın. Dile dahi getiremedim. Çok zor gerçekten.

Doktor odanın dışında yeni can verdiğini söyledi, içeri girdiğimde sanki iyileşmiş, tüm acıları dinmiş gibi uyuyordu.. Evet babam ölmüştü, o an ablama tek bişi dedim, bak ne huzurlu.. Artık acı çekmiyor.. Ömrümde gördüğüm ilk "ölü" Babam'dı.. "Ölü"ye dair hiçbişi bilmezken bianda baktım, çenesini bağlamışız, ayak baş parmaklarını'da.. Ablamla hala konuşuruz, oan biz o şokla onları nasıl fikir edip yaptık? Neyle bağladık, nerden bulduk? O soğukkanlılık, cesaret nerden geldi? Ölüm sana geliyorsa, sabrı ve cesareti birlikte getiriyor.. Bunu anladık Ogünden sonrada hiçbir ölüm beni çok etkilemedi.. Rabbim evlatlarımıza, sevdiklerimize uzun ömürler versin..

Ölümden korkmamak için yaşantının temiz olmasi lazim.

İyide bir konu üzerinden bir yorum yapıyoruz ve sadece kişisel fikrimizi söylüyoruz. Bir örnek veriyoruz kimseye taş atmadan. Saygısız hiç bir cümle kurmadan. Sana dokunan hangi cümlem oldu da alıntı yapıp duruyorsun. Kendi yorumunu yap geç..

sağolasın. amin inş. senin de başın sağolsun. inşallah ebedi alemde huzurdadırlar.

Var. işim dolayısıyla çok sık yaşadığım bir durum. Alıştım bende bir şey uyandırmıyor ama yakınım olursa bilemem tabi..

İşte anlamışsın :) Sonuc ta ben 17 iken abim 23 yaşlarında mezun olmuştu. Bir nevi kurtarmıştı kendini. Benim tam üni hazırlık dönemimdi. Kız kardeşim zaten küçüktü. Kız kardeşimide ben ve abim kurtardık yani okuttuk bir yerlere getirdik. Ama ben hep mücadele ederek tutundum. Yani ben hayat mücadelesinden kaybımı, acımı bile hissedemedim. Kardeşimle konuşuyor olsan şuan Gözleri hemen dolar, çünkü o sadece babamı, anılarını düüşündü. Ama ben babamdan sonra napacağımızı.. Tam ifade edemiyorum aslında ama yakala yine işte bir yerinden :)

Beni 9 yıl önceye goturdun arkadaşım ya... var... gördüm ve o buz gibi ölü haline sarılıp sarılıp ağladım. ... çığlıklar feryat ve sarı sapsarı yüzü asla gitmez gözümden. .. hiç anlam veremedim ama saçları bembeyaz oluvermisti. .. Eşim di... kızım üç yaşındaydı daha. .. evim yıkıldı. .. Dünya yıkıldı da ben altında kaldım. .. geçer mi ;geçmez ama alışmak bir nimet. .. tevekkül en büyük güç. .. olması gereken olur hayatta. .. ben buna inanırım. ... çok eskiye goturdun beni... kimse yasamasin diyeceğim ama nafile. .. yaşanacak. .. Rabbim evlat acısı ile sinamasin. ..

ben de . push ; P pastakolik

Maşallah canım o zaman benim aklıma takılan olursa sana sorayım Bu kafamız dünyaya basıyor boşver ölünce görecez artık fazla derine inmemek gerek

ağlattın beni arkadaşım. allah, önce babana, sonra tüm ölmüşlerimize rahmet etsin. sizlere uzun ömür versin

Tam anlayamasam da kıyısından dolandım 10 sene önce 20 falandım annem 1 haftada 17 kg verdi hemen onkolojiye yatırıldı doktor herşeye hazır olun dedi her gün bir tetkik tahlil annemin eriyişi, annem ölse babam yeniden evlenir mi, evlenme deme hakkım var mı, kardeşim tam ergenlikte nasıl olur, ben yumurta kırmaktan ilerisini beceremiyorum üniversite 2. sınıfım... sonrası panik atak zaten 10 senedir PA yım

Ölen yerini dolduruyo mesele kalanlar... Bir daha eskisi gibi olur muyum bilmiyorum babamı kaybedeli martta 3 sene olacak, çok özledim anlatılacak gibi değil her daim burun sızlaması oğlum eşime babaaa demeye görsün ağlamakli oluyorum falan, diğer tarafta sevdiklerim çoğaldıkça korku azalıyo ölümün kendisine karşı, şekli düşündürücü, mümkünse vücut bütünlüğüm bozulmadan gitmek isterim, nasip Dolu dolu yaşayın

Bize cenaze yıkama ve kefenleme sertifikası verirken görevli hoca demişti ki "ölen kişinin son suyunu evlatlarına, birinci derece yakınlarına döktürün, döktürün ki ayaklarına yüzüne dokunsunlar, ölümün soğukluğu kalplerini soğutsun, acıları dipdiri kalmasın" Teori de öğrenince güzel de, pratikte de çok anlamlı oluyor, sizde bana kanıtladınız bunu. İki tane kız evladı annesi yıkanırken Nasıl ağladılar dışarda, feryat figan, görevli onları çağırdı içeri, annelerinin ayaklarını yıkattı, o kızlar lal oldu, ağlayamadılar bile. Hepimize ölüm güzel gelsin inşallah.

Ben ölümün kavuşmak olduğunu düşünüyorum.. beni ve kainati yaratana... Dogumunuzu sorgulamiyorsaniz, ölümüde sorgulamayin.

Ben cok kucuktum annem beni dedemin mezarina goturdu orada cocukluk iste yanlışlikla başka bir mezarin uzerine bastim ve cok korktum. aradan 27 yil gecti ve o gun bugundur hıc mezarliga gitmedim. dayim halam babaannem vs. vs. bir suru insan oldü ama hicbirinin mezarlikta defnedilişlerini gormedim ve hic ziyaret etmedim. annem ve babam hayatta ve babam bana bana birsey olursa mezarıma gelme kizim sana hakkım helaldir bu konuda diyor. Yakinlarim oldugunde surekli dua ediyorum Allahim beni mezarliga goturecek kadar yakın birini benden once oldurme diyorum. insallah hayat boyu mecbur kalmam. sanirim bende mezarlik fobisi var cıldiracak gibi oluyorum. aklimi kaybetmekten korkuyorum. garip bir duygu. herkes beni ayipliyor koskoca kadinsin diye. ama yapamiyorum.

Biz sevdiklerini kaybedenlerin bir nebze de olsa kendini avutmasidir ölünce kavusagiz düşüncesi... Çok üzüldüm inan kıraç çok üzüldüm rabbim. mekanini cennet eylesin rabbim cennetinde kavuştursun inşallah sizi.

Babam vefat ettiğinde yanında yoktum, mezarlıkta morga kaldırılmış. Getirdiler örtüyü açtılar baktım sadece ilk an, sonra elimi yüzüne dokundurdum soğuktu. Ölüm bu herhalde dedim, sevdim okşadım öptüm yanağından. Yıkanırken girmek istedim hayır dediler, sonra perdeyi açık görünce gördüm yıkıyorlardı.. Babam yıkanıyordu, abim kardeşim yanındaydı ben yoktum yanında. Kefene sarmışlar gülsuyu ve çörekotu serpmişler kefenin içine. Duası derken mezarlığa gelindi, elimle toğrağını attım defnedildi toprak sevildi. Sonrası malum işte eve geliş, tam 3 sene olacak şubat ayında. Hala yüzü sesi alımda beynimde. Hepimizin gideceği yer o soğuk toprak altı değilmi..

Babam 5 Mart 2014te vefat etti oğlum 10 Nisan 2014te doğdu, ölüm aniydi oğlum da erken doğdu keza, başta çok arafta kaldım, isyan ettim, birini verdi birini aldı mutluluğu bana çok gördü dedim, inancımı sorguladım, sonra bir gün babamı rüyamda oğlumla birlikte görmemle bakış açım değişti... oğlum bilakis bana teselli diye verilmişti, ilk korunmasız ilişkide hamile kalmam bu yüzdendi, başka türlü hayata tutunamayacağım için Rabbim kucağımı doldurdu, özlem var ama bu dünyayla güçlü bir bağım da var, herseyden öte dağ gibi bir babanın kızı olmanın gururu, senin baban delikanlı adamdı kızım diyenler... güzel... Özlem hep olacak ama iyi ki benim babamdı

Aynı duyguları yaşadım bende, yüzüne bakıyorsun olamaz diyorsun ama maalesef oluyor.. Dokunuyorsun soğuk geliyor eline, oradan yüreğine gidiyor. Unutulmuyor hep akılda, seslerini yüzlerini düşünüyorsun.. Allah rahmet eylesin, mekanları cennet olsun ikisininde.

İlk kez sevdiğim bir insanı kaybettiğimde uzun süre kendime gelememiştim Herşey anlamsız geliyor insana Ancak inancıma bağlanınca açıklayabildim kendime bu durumu sonra zamanla atlattım Hayatımdaki en büyük acı sanmıştım o zaman Göremeyeceğim özleyeceğim diye çok ağlamıştım Sonra peş peşe ölümler oldu ailemden Herşey üst üste geldi Bir yılda 6 kayıp İlk yaşadığımdaki şaşlınlık gitti Cenazalerini yıkamaya bile girdim Artık günlerce ağlamayı geç donup kalıyorum tek damla yaş düşmüyor Yaşadıkça anlaşılan aşılan bir durum bu Acısı geçiyor mu Kesinlikle hayır Ama alışıyor insan Ölümede özlemeyede Önceki

Amcamı yıkarlarken gördüm yanlışlıkla...20 yaşındaydım... hala unutamam... sevgi desen öyle çok sıkı bir bağımız yoktu... ama o günden sonra çok şey değişti... yeniyken daha çok etkileniyor insan.. zamanla azalıyor etkisi... dün gördüm bugün yok

Haklısın, o daha zor tabiiki.. Her yaşanmışlık farklı ama babasızlık her dilde aynı..

Zorla diyorsunki aç ağızını. O küçücük çocuklara inançlı dediğiniz insanların neler yaptığını gördük. Sadece İsrail katletmiyor. Dönün komşu ülkelere bir bakın. Katliam vahşet hem de din kullanılarak. Ben de diyorumki ahiret hesap yalnızca inançlı insanları ilgilendirmiyor. Bir de vicdana kendine verdiğin hesap var. Bir insanın önce insani değerleri olmalı inansın inanmasın. İnançlar herkesin kendini bağlar. Hiç kimseyi ilgilendirmez. Doğru tektir diyorsun oda diye devam ediyorsun ve kendini doğrunu öne sürüyorsun. O senin doğrun. Sen kendi doğrularınla yaşamakta özgürsün ama başkalarını senin doğrularınla yaşamıyor diye yargılayamazsın. Ahhh şunu bir anlasak.

İnsanlar adlandıramadığı anlamlandıramadığı şeylere boyun eğdiler biat ettiler taptılar mesela güneşe taptılar yıldırıma anlamlar yüklediler yıldızlardan gelecek okudular ölüm muamma olduğu için anlamlar yükledik onun üzerinden ceza ve ödül alma şeklinde teoriler geliştirdik bende bu açıklamayı doğru bulurum Ölüm, bir canlı varlığın hayati faaliyetlerinin kesin olarak sona ermesidir. Canlı varlıkların herhangi bir dokusunun canlılığını kaybetmesine de ölüm denir. Ötesi yok sadece alışık olmadım bir duruma verdiğim tepki ve ölüm ile yüzleşmeydi benimkisi şimdi iyiyim

başınız sağolsun, Allah rahmet eğlesin C

Ben ilk defa ölü görünce şoka girmiştim. Daha önce nefes aldığını bildiğim, göğsü inip çıkan, teni sıcak olan kişi buz gibiydi. Hareketsizdi. Üniversite son sınıftaydım sanırım. Kavrayamadım. Soğukta onu mezara koyunca içim parçalandı. Üşüyecek diye üzüldüm. Bunlar o kadar meşgul etti ki kafamı, bir müddet bunalıma girdim. Kafamda bir yere oturmadı. Sonra inanç konusunda bir yakınım yardım etti bana. Her şeyi ve herkesi reddetmiştişken o dönem tek o yardımcı olabildi. Sonra her şey oturdu. Artık eskisi gibi değilim. Ama hala daha ölü hayvan ve insan görünce üzülüyorum, çok üzülüyorum ama anlam karmaşasına düşmüyorum eskisi gibi. Kafanızda çözünce bunu bu kadar yaşamazsınız. Ama ilk ölüm haberini alınca hissedilen o soğuk hava sanırım hep kalıcı.

Tabi ki sadece yaş ile orantılı değil bu. Herkesin acı eşikleri var Bundan dolayı bazı insanlar kolay atlatırken Bazıları zor atlatabilir. Benim söylemek istediğim şey Evet eksik kalıyorsun, belki kimsesiz de hissedebiliyorsun ama Öyle yada böyle yaşıyorsun..

aynen eksik kalıyorsun. kolun kanadın kırılmış gibi. ben annemi kaybettiğimde hissettiğim buydu halen de öyledir. eksik kimsesiz kalmış duygusu. elbet hayat devam ediyor ama bir tarafı eksik işte. yaralı bir kalple, hüzünle devam ediyorsun.

Ben görmedim ama cansız beden grmek çok zor çok ağır bir şey bence, kaldıramazdım herhalde.

Kayıpları olan herkesin başı sağolsun... İnanmıyorsan sorun ne diyenleri de anlamış değilim yalnız... İnanan biri için ölüm kabul edilmesi daha kolay bir olgudur. Bir yerlerde kavuşma, tekrar görüşme ümidi yeşerttiği için inanan insanlar ölümü daha kolay kabul ederler. Fakat inanmayan bir insanın bu olguyu kabul etmesi daha karmaşık olabilir. Hayat zaten zor ve karmaşık bir şeydir. Özellikle ani ve genç ölümlerde insanın boşluğa düşmesi, hayatın manasızlaşması son derece normaldir. Konu sahibinin ölen yakını genç değilmiş, ölümü ani de değilmiş ama ilk defa ölen bir bedeni görmek onda kafa karışıklığı yaratmış olabilir, ki bu da son derece insanidir. İnanmıyorsan sanane vb. şeyler söylemek ise son derece saçma...

Neden varsın ve bu hayat gerçek mi gerçekse yaşadığın anlari neden hatirlamayacaksin bunlari düşün. Ölüm son evet o sona bomboş gitmemek mesele. Inanc bazılarınin kirletemeyecegi kadar gerçek ve kimilerinin işine gelmeyecegi kadar zor bir mesele ama hakikat unutulmamasi gereken tek şey

Ben 3 sene önce kaybettim canım babacığımı.. bir gün öncesinde de kayinpederim bizde kalırken aniden fenalasarak gözümün önünde göçtü gitti. Ben babamın cenazesine gittim Türkiye'ye, eşim burada kendi babasının cenazesi için kaldı. İkimiz tam aynı anda baba acısı yaşadık. Birbirimizi anladık ama o anlarda teselli edemedik. Bitmişti işte.. Gittiğimde babamı görmek istedim son bir kez. morga gittik ablam ve agabimle. Yüzünü açtılar. Ona dokundum bir kaya gibi sert ve buz gibi soğuktu. Neden buna şaşırdım o an bilmiyorum. Halbuki ölüler soğuk olur hele de morgda ise bunu biliyordum ama o an o sıcacık gülümseyen hareket eden babamı görmek istemiştim demekki. Babam değil bu demiştim içimden.. çok garip. Hem ağlıyor hem bir yabancıya bakar gibi bakıyordum. Şoka girmiştim belkide. İnsan herşeye alışıyor. Kabulleniyorsun yokluğunu ama özlemi hiç bitmiyor, tersine artıyor.. Yakınlarını kaybeden herkese sabır diliyorum..

Başınız sağolsun.

Hic olmeyecek gibi dunya icin, yarin olecekmis gibi ahiret icin calisin sozu geldi aklima sanki ölüm yok gibi telasimiz dertlerimiz oda olsun buda olsun hevesimiz ama yakinimizdan biri oldugunde ne kadar bos oldugunu anliyorum bilmiyorum inanmayan arkadaslara da cok hayret ediyorum tabiki herkezin inanci kendisine ama Rabbimi dusundugumde icimdeki hissi anlatamam o duygu inancimi yeniliyo sanki bunu hissetmemek olanaksiz gibi geliyo insan kendini bulabilmeli okuyun demis ayette bir ayetin anlamini hadisleri okuyun okudukca kendinizi bulacaksiniz... amacim asla sorgulamak deyil belki biraz yardimci olabilmek sadece lutfen okuyun anlayacaksiniz okudukca taslar yerine oturacak ve dusundugunuzde icinizdeki urperme hissi size daha cok sorgulamaya tesvik edecek zor bisey deyil inanmadan okuyun kendinizi bulacaksiniz... kusuruma bakmayin dini konusmalar yasak ama icimdekileri yazmadan edemezdim... ölümü her nefis tadacak umarim ölümün hayirlisini nasip eder Allahim cumlemize

Ben kendi ölümümden değil de sevdiklerimin ölümünden korkuyorum. Annem, babam ya da ablam ölse ne durumda olurum hayal bile edemiyorum. Psikolojim mahvolur düzelemem herhalde. Belki bencilce olacak ama sırf bu yüzden hepsinden önce ölmek istiyorum.

Ben babannemi görmüştüm biz bakıyorduk zaten, uyuyor gibiydi gidip ben kontrol ettim korkmadım birşey hissetmedim galiba biraz değişik bir insanım orası kesin

Ben benzer şeyler yaşıyorum gördüğüm zaman, artı yalnız kalamıyorum, çok korkuyorum.

bende ilk dedemi gördüm ölü bedenini, akrabalarımdan cenazelere gitsem bile asla bakmazdım ölüsüne, dedem de baktım alnına dokundum soguktu hemen geri çektim elimi çok korktum, babamla amcamı başında oturmuş ağlarken görmek falan yaşadığım en büyük psikolojik travma idi. Allah tüm yakınlarını kaybedenlerin yardımcısı olsun.

Bende aynı şeyleri yaşadım ilk kez ölü gördüğümde çok etkilendim. . sürekli bende olabilirdim onun yerinde diye düşünüyordum. . uyuyamiyordum uyanamam kokusuyla. . gece kalkıp eşimi kontrol ediyordum nefes alıyor mu diye. . sonra bikaç ay sonra dünya telaşına dalıp unutuyoruz malesef. .

Ölümden ötesine inanmıyorsan, çok da dert etmemelisin. Sen varsan ölüm yok, ölüm varsa sen yoksun sonuçta, değil mi? Asıl korkunç olan sevdiklerinin ölümüne şahit olmak olmalı, yanılıyor muyum? Ve bu her yaşla artıyor...

yorum yapmak istiyorum ama... dini konular yasak mı değil mi bilemiyorum.