Baba olarak cocugun krese ihtiyaci var diye degil de tartismada uste cikmak icin mi gondermis krese. Bu neyse de dun 'suphe ile yasamana hak veriyorum' demis bugun 'soylemek zorunda degilim' diyor tam dayaklik afedersin

Konuşuyorum ama o dırdır olarak algılıyor :) ya da ben konuşunca verecek cevap bulamazsa olayı geyiğe çeviriyor. Sinirleniyorum. Idrakyollariiltihabi

Birbirinizden bu denli ayrı kalmanız evlilik boyutunu bozmuş, iki tarafı da soyutlamış bence. Küçük minnoşla ilgilenmekten eşinizi biraz boşlamışsınız doğal olarak :) Bebişi uyutup akşam iki kahve eşliğinde konuşup düzeltebilirsiniz bence. Boşanmaya sebep göremedim ben. Hayırlısını diliyorum.

Evet bu sefer çıkmazdayım. Öyle ki üzerinde geyik yapacak, espri yaparak durumu sevimli hale getirmeye çalışacak isteğim bile yok. Oldukça sevimsiz bir evlilik. O anları düşününce daha çok üzülüyorum. Neden böyle olduk diye.

Daha önce çabalayın diye fikir belirtmiştim ama bir kadın olarak yaşadıklarınız kolay değil. İnsan şunu düşünebilir, eşiniz zaten neredeyse hayatınızda değil, ne diye çekeceksiniz ki. Geçmişe dair güvensizliğiniz de de çok haklısınız, insanın zoruna gider, ev de insan yiyecek bir ekmek bulamazken, dışarıda abuk subuk yarışlarda para yiyen bir eş. Ama bu kısmı devam ettiğiniz sürece ve 2. Defa yaşanmadığı sürece artık devamlı öne getirmeye gerek yok, affetmek zorundasınız, yoksa zaten gitmez bu iş. Çocuğunuzla ilgili malesef herşey size kalmış, zorsa zor, bu çocuğun babaya ihtiyacı var, bir babanın çocuğuyla 15 dakika vakit geçirmemesini kimse anlayamaz hakta vermez. Zorsa size de zor, sizin haliniz ne olacakmış peki. Birşekilde size yardımcı olmalı, sizin için değilse bile sadece çocuğun babasıyla vakit geçirmeye hakkı olduğu için evladı için bunları yapabilmeli. Hayatı, yapılacakları, düşünülecekleri fazla yıkmış sizin üstünüze, ittire kaktıra nereye kadar. Yine de ısrarla beklentilerinizi anlatmanızı, düzelmesi adına biraz daha iteklemeniz tarafındayım, sonra malesef olmuyorsa olmuyordur.

İster inanın, ister inanmayın evliliğinizdeki problem cinselliksizlik. İkinci çocuktan sonra çok ayrı yatar olduk. Cinsellik konusunda koala gibiyim zaten. Libidom yüksek ama üşengeçlik Neyse efendim ikinciden sonra cinsel hayatımız bayağı koptu. Evin içinde bir problem yok. Gayet normal bir aile. Fakat hissedilen bir gerginlik var derken sahalara döndük. Yukarıda ilk defa gerdeğe girecek çiftler gibiyiz, köşe bucak kaçıyoruz demişsiniz. Biz de öyleydik. Sevgi bitmişse yapabilecek bir şey yok ama bence seviyorsunuz. Sadece çok yorgunsunuz ve oğlunuzun sağlık problemi ne bilmiyorum ama kendinizi oğlunuza adamışsınız. Eşiniz hep geri planda kalıyor. Deneyin lütfen. Çabalayın. Şimdi gidip eşinizin yanına kıvrılıp yatmak çok zor olmamalı. Birliktelik şart değil, sana ihtiyacım var deyip başınızı göğsüne koysanız eminim kendinizi güvenli limanınıza girmiş gibi hissedeceksiniz.

Bir psikoloji danışman olarak diyebilirim ki, en büyük problem oğlunla birlikte uyuman. Bu şekilde çocuğu büyütmeye devam edersen muhtemel baba düşmanlığı beslenecek. Elektra kompleksi dediğimiz durum yani. Şu yazdığını esin olarak ben okusam çok incinirdim, çünkü burada demek istediğin tamamen maddi olarak bağımlı olduğun için ayrılamamak.

O reklamlardaki cocuklar da hep gulumser ve onlerine konanlari itirazsiz buyuk bir mutlulukla yerler hep :) bende o cocuklardan iatiyorum, hicbirseye itiraz etmeyen, hep gulen cocuklar

Bu oglunun zor oldugunu göstermez, cocuk oldugunu gösterir. Evet herseyi deneyecektir o, yaramazliklar yapacak fakat sen anne olarak disiplinli korumak zorundasin . Sabah rutin gelistirip, o rutinden cikmamalisin, her istegine evet deme. Gerekirse ceza vereceksin, sevdigi birseyi elinden alarak. Mesela markette yaramazlikmi yapiyor? Onun sevdigi birseyi tekrar yerine koy ve alma. Gerekirse sesini yükselt. Artik son dönemlerde böyle "evlatlarimizi pamuklara saralim, ses yükseltme ve ceza tüh kaka" fikri olustu baze annelerde, ki cok yanlis. Evet cocuk aglayacak, feryat figan aglar ama bir düzene ihtiyaci var. Bu düzen ile daha rahat olan bir anneye ihtiyaci var. Bence uzmana sadece teshis icin degil, pedagojik destek icinde gitmelisin. Bu yasadiklarindan dolayi evladin icin cok hasas oldun bence. Onun üzerine fazla titriyorsun. Ha babada fazla vurdumduymaz. Ve bunun kaynagi, ikinizin arasindaki baglanti, babanin oglu ile iliskisidir. Yani tek bir suclu yada etken yok.

Çok haklısınız kesinlikle. Ama tekrar edilmediyse bunları tekrar tekrar değerlendirmek sizi sadece yıpratır.

Iki tarafin da cabasi olursa ve de istegi, kurtarabilirsiniz bu evliligi aile terapistine giderek... Ancak oyle bir istek yok gibi. Oglumun aile ortaminda buyumesini istiyorum demissiniz de aile gibi de degilsiniz. Herkes bireysel takiliyor. Sadece ayni ebi paylasiyorsunuz gibi ya da bosanma suresini geciktiriyorsunuz ama bosanmis gibi yasiyorsunuz zaten.

Ve sen hala normal bir evlilikmi bekliyorsun? Yani bu durumda sarsilmaniz cok cok normal. Bizde esim ile cok sey yasadik bebek dogumu ile beraber, maddi sorunlar, benim saglik sorunlarim, onun saglik sorunlari,.. Ve psikologumuz "ne cok sey atlatmisiniz, cok zor zamanlardan gectiniz" dediginde bile inanmiyordum. Hani olaylarin bu kadar cok etkisi olabildigini. Esime artik düsman kesilmistim. Cok sinirliydim ve öfkeleydim. Ancak o seanslar ile beraber, bi onun konusmasi, bi benim konusmam ile idrak edebildim baze seyleri. Aslinda ne kadar cok sey yasadigimizi, nasil etkilendigimizi. Annen ve kv'denin bu arada durumlari nasil? Cok büyük gecmis olsun.

böyle kolay olmamalı ya. bilmiyorum, ben elle tutulur bi sebep göremedim. bence bir kere evlenmeye karar verecek kadar birbirini sevmiş olan iki insan dişi ile tırnağı ile tutunmalı evliliğine bütün ümitler tükenene sevilmediğine sevmediğine kanaat edene kadar ayrılmayı düşünmemeli. şöyle içten sevgi dolu davranışların, güzel güzel konuşmaların çözemeyeceği sorun var mıdır ki? bize bu anlattıklarınızın hepsini eşinize de anlatsanız? vakit geçirmek istediğinizi söyleseniz? çocuğu erkenden uyutup eşinizle yatağınıza gitseniz? tekrar ısınsanız birbirinize. ne bileyim..

Bu konudan hiç bahsetmedim pedagog arkadaşa :) ya nomu öyle bir durumdayız ki yatakları birleştirmeye bile kimse yanaşmıyor. Hem oğlumun tek yatması zor, kıyamıyoruz ikimiz de. Hem de çok afedersin gerdeğe girecek yeni evli çift gibi hissediyoruz bu konuda. Hani böyle saçma bir kaçış hali var.

Zaten beni çocuk doğduktan sonra eşime karşı tahammülsüz yapan şey buydu. Yani hem faydası yok hem de sürekli diliyle müdahale halinde. Geçen yıl sonunda patladım ve "madem ben bu çocuğa tek başıma bakıyorum. Madem faydan yok. O dilini bir daha çocukla ilgili bir şey söylemek akıl vermek ve hatta felaket senaryosu üretmek için açarsan gerçekten artık hayatımızda olmayacaksın" dedim. Neyse ki biraz tutmaya başladı dilini. Üstte bir arkadaşa da yazdım deniyorum ara sıra bırakıyorum. Ama ya telefonla arayıp duruyor çocuk durmuyor diye, ya da evdeysem ve uzandıysam sürekli yanıma geliyorlar sonunda kalkıyorum yataktan. Idrakyollariiltihabi

Yaaa idrak burdan yola çıkarak tavsiyede bulunmak istiyorum ben de. Benim eşim de senin eşinin bu konuda çok çok alt modeli. Kızıma tahammül edemediği için hep "seni istiyor" bahanesiyle yerde düzgünce oynayan çocuğu bile bana yapıştıra yapıştıra anneye aşırı düşkün bir çocuk haline getirdi. Kendi keyiflerine bakabilmeleri için acayip işlerine gelen birşey. Ben de çocuk tahammülsüz babaya maruz kalmasın diye bütün yükü yüklenmiş, mümkün mertebe onları biraraya getirmemeye çalışıyordum çocuk zarar görmesin diye. Ama olan bana olmuştu geçen yıl. -ben her fırsatta boncuğumu babasıyla başbaşa bırakıyorum . Dışarda halletmen gereken işleri oğlan babasıyla evde olduğu saatlere denk getirsen, bi şekilde baş başa bıraksan. Atom bombası değil ki mübarek onun da çocuğu. Yazık sana yaaa, az bi dinlendirsin seni. -telefonları saklıyorum. Çünkü eşim de bir ergen gibi tel bağımlısı. Çocuk çok fazla haşır neşir olmasın, görmesin diye. Bu çok işe yaradı bak. Sende bi denesen mi acaba? -şu aralar yeni bebekten dolayı bulantılarım var, dinlenmem gerek diyip daha fazla kendimle başbaşa kalmaya çalışıyorum. Sende ufak tefek rahatsızlık dile getirip, en azından bi mola vermem gerek oğlana deyip dışarıya mı göndersen onları. Bırak baş etmeyi öğrensin çocukla. Daha ne desem bilemedim, zor çocuk anneyi mahvediyor gerçekten. Baba da köşe minderi gibi öylece yığılıp tek amacı oyun skoru yapmak olunca hayattan soğumamak işten değil. Ama sen kocanın konforunu boz bence. Senin olduğu kadar onun da çocuğu, öyle pimpiriklenip kafada kurmakla iyi baba, ilgili baba olunmaz.

Ama kendine yapiyorsun, yapma bunu, bunca zaman yapmamis, affet, unut ve hayatina devam et, sen mutlu olmayi hak ediyorsun, kendi kendine engel olma Ya valla su anda raki iciyorum, turkiyeden bi arkadas geldi sagolsun raki getirmis, keske burda olsan oturur icer konusurduk, affet su adami, rahat birak kendini artik Ay daral geliyor bana affetmeyince :) yapma bunu bana

Teşekkür ederim yorumunuz için. Esasında daimi mutluluk beklentim yok evlilikten. Mutsuzluğun da olabileceğinin farkındayım. Ancak bizim durumumuzda birbirimizin hislerini umursamama haki mevcut. Mutsuzluk evet olabilir lakin taraflardan biri ya da her ikisi de bazı durumlardan dolayı daimi bir mutsuzluk içindeyse, diğer taraf da bunu hiç umursamıyor ise orada sıkıntı başlıyor işte. Idrakyollariiltihabi

Kendiniz, eşiniz ve çocuğunuz için en iyisini siz bilirsiniz tabi. Ama 3 yıl sonraki hedeflerinize 'boşanmak' eylemini koymak bu durumda biraz komik oluyor sanki :) Madem 3 yıllık bir süre tanıyorsunuz evliliğinize, bunu nekahet dönemi olarak geçirin. Hayatınızda düzeltmek istediğiniz şeylerin bir listesini yapın ve 3 yıl sadece bu listeye odaklanın. Boşanmaya 3 yıl sonra da karar verebilirsiniz. Yaşadığınız anı güzelleştirmeye, yaşadığınız andan tat almaya bakın. Çünkü gerçek olan tek şey var o da şu an.

Bilmiyorum. Bazen var. Özellikle eskiyi düşününce. Ancak şimdiki zamanda hissizleştim sanki. phalanx

Ya o konularda ben sıkıntılıyım. Çabuk darlanıyorum öyle dizi falan da izleyemem sonuna kadar. Film severim onu da eşim sevmiyor. İkimiz de uzun süre dikkat gerektiren eylemlere gelemiyoruz pek. Çabuk sıkılıyoruz. Idrakyollariiltihabi

size ne iyi gelir bilemiyorum, aklima iki guzel cozum geliyor, ama imkanlar uyar mi? -cocugunuzu dahil etmeden sakin bir tatil, doga icinde, hem fiziksel olarak kendinizi yoracak aktiviteler yapabileceginiz ama hem de tamamen yalniz kalip konusabileceginiz. -ikinci olarak da gecici bir ayrilik, ornegin sen oglunla yaz tatilinde 2-3 ay kacsan, ne bileyim uygun bir tatil kasabasinda kalsan oglunla, ayrilik gibi degil de tatil gibi, ama birbirinizi gormemek ve haberlesmemek bu surede belki biraz ne istediginizi anlamaniza yardimci olur.

Ben duzelmeyecegini soyluyorum ama bosan demem. Bu vebalin altina niye gireyimki?

Yatak ayırma kısmında birçok kişi beni suçlamış ama bu tamamen eşimin hatası. Eşim oğlum iki yaşını geçene kadar inanılmaz pimpirikli, sürekli diken üzerinde oturan, evhamı ile beni bunaltan bir babaydı. Çocuğun başına bir şey gelmesinden o kadar korkuyordu ki o zamanlarda benim çocuğun yanında yatmam gerektiği fikrini o sundu. Hep birlikte yatamıyorduk oğlum çok fazla hareket edip uyandığı için. O zaman yaşadığımız ev de aynı odaya oğlumun yatağını koymak için uygun değildi. Çalışmayı ben de çok istiyorum. Ancak oğlum henüz tam gün kreşe gitmeye uygun bir durumda değil. Uzmanın görüşü de bu yönde. Idrakyollariiltihabi

Bunlar daha buzdağının görünen kısmı. Ben çok sevdiğim iki insanı kanserden kaybettim bu süreçte bir de. Annem beyin kanaması geçirdi ailemin düzeni baştan aşağı değişti. Kayınvalidem ölümden döndü organ nakli oldu. Son dört yıla ölümler, hastalıklar da sığdı. Ciddi manada hepimiz yıprandık bu süreçte. Inşallah dediğiniz gibi olur, düzelir bazı şeyler. Ben de istemem düzelebilir durumda ise bitirmeyi. Idrakyollariiltihabi

Teşekkür ederim hakkımdaki güzel düşünceleriniz için. Ancak zeki insanların ilişki konusunda başarılı olduğu fikrinize katılmıyorum. Zira her yöntem düşünülse de uygulanmıyor. Aksine ortalama bir zekaya sahip insanlar insan ilişkileri konusunda daha başarılı ve çok daha mutlular. Gerçekten merak ediyorum cevap verirseniz sevinirim. Nasıl aştınız eşinizle aranızdaki duvarı? Özellikle şu cinsellikten uzaklaşma be tiksinme muhabbeti nasıl son BULDU? Zihninizdeki boşanma fikrinden nasıl vazgeçtiniz? Fazlasıyla saçma bir durum lakin bende şöyle bir şey oluyor. Ben bir kez boşanma üzerine planlar yaptım ve geleceğe yönelik bu doğrultuda hayaller kurdum ya, duygularımı tamamen kapattım bu yüzden. Olumlu gelişmeler olsa da o kararı zihnimde verdiysem bir şey düzelmez düşüncesinde oluyorum. Bu da bir tür ruh hastalığı bence. Odaklandığım düşünce, uygulamak istediğim plan her ne ise ondan tamamen kopamıyorum. Tamamen vazgeçmiyorum. Öte yandan bekleme döneminde bari huzurlu olayım da diyemiyorum. Esasen bu evliliğimden bağımsız bir durum. Yani biri bana kendini ve hayatını tek kelime ile tanımla dese, Araf derim. Başka da açıklamaya gerek duymam. Hayatımın her alanında araftaydım, hala öyleyim. Dolayısıyla asla mutlu olamıyorum. Olasılıklar üzerinde o kadar düşünüyorum ki, o andaki mutluluğu ve huzuru kaçırıyorum.

Seni rahatlatmak adına, elindeki her ne ise sana açıkça gösterebilmeliydi. Bunu yapamadıysa, kötüyü düşünmek istemiyorum ama, durum hoş değil. Hakkında hayırlısı olsun.

Söylediklerinizin büyük bir kısmı doğru. Ancak tahammülsüz değilim. Aksine çok fazla tahammül gösterip bu durum kullanılmaya başlandığında tepki veriyorum ve uzaklaşıyorum.

iki mesajın bir arada olması iyi oldu aslında. önemli olan anlaşabilmek ve hayayı paylaşabilmek diyorsun ya, 3 yılı bu paylaşım ve anlayış olmadan aynı evin içinde nasıl geçirecek bu kadın? boşan ben de demiyorum, desek de zaten idrak kendi hayatını güzel analiz etmiş, 3 yıl mümkün degil diyor. ama 3 yılı geçirirken onu mutlu edecek, hayatını kolaylaştıracak çözümler sunabiliyor muyuz? benim aklıma bir şey gelmiyor mesela. e keyfine bak madem diyeceğim ama evin içinde surekli bir gerginlik olmaz mı aynı evde yaşayan iki yabancı?

Öyle çok istiyorum ki uzaklaşmayı. Çok sevdiğim oğlumdan bile bir müddet ayrı kalmak iyi gelecek ama kıyamıyorum. Yatak ayırmak o dönem gerekliydi. Ancak sonrasında bunu sürdürmek gereksizdi. Kabul ediyorum. Oğlumu asla etiketlemiyorum. Hatta etiketlememek için zor çocuk tabirini kullanıyorum. Zor olan kolaylaşabilir zamanla, ancak diğer teşhis ve etiketler kalıcı olur zannımca. J Jey

Pekı aksamları da mı bırlıkte degılsınız, aynı odada oturmuyor musunuz veya oglunuz uyudugunda sıze 2saat bıle olsa vakıt kalmıyor mu?

Konu tarihi baya geçmiş ama gel idrak birbirimizi gaza getirip boşanalım diyesim geldi. Bizim öyle çok ciddi sorunlarımız yok ama heyecan da yok. Sürekli eleştiri, suçlama, laf sokma, başkalarının ağzıyla konuşma, bi türlü güvenmeme.. vs.. Gerçekten evlilik ruh eşini bulamadığın sürece tam bir saçmalık.. Neyse ki çocuk gibi bi getirisi var. Tek kari bu olsa gerek..

Bu saatlerde gelecegini biliyordum, hos geldin. Sence gercekten hafiyelik ediyor musun? Bence evet hala korkun var ama hafiye kivaminda degilsin. İyi demissin beni test etme, boyle yola gelmem diye. Aksine ben de olsam yoldan cikardim. Gercekten o an orada gosterseydi ne olurdu? Boyle bir atraksiyona gerek var miydi? Kurcalasan telefonu ne olur? Ben de sirf meraktan esimin telini acarim, bakarim, gezerim hicbir guvensizligim olmadigi halde. Kaldi ki sen yaralisin ama hadi bunu gec guvensizlik ya da degil, o telefona bakmak istiyorsun, kart bu, aciklamam bu, hicbir sey gizli kalmaz benden duy deseydi daha guzel olurdu tabii ki. Yani boyle kati kurallari olmasi cok sikici. Ya su diyalogu gormesem seni hep boyle atara atar gidere gider tadinda sanirdim. Su konusmada mesela birlestirici kuvvet sensin. Bir de masumca ben psikologa gidecegim demis, kiyamam.

Evet hiçbir şey eskisi gibi olamaz düşüncesi hakim bende. Aslında o konuyu konuştuk daha sonra. Ben ona açıkça ben affedemiyorum o anları dedim. Gözleri doldu ne desen haklısın o konuda. Ama çabamı gör, bir daha asla öyle bir şey yaşatmadım size dedi. Bilmiyorum gangsta ya. Hani senin koca da peşine takılmıştı ya kendini affettirmek için. Bu adamlar neden böyle ya. İlla zıvanadan çıkmak, ben ölüyorum yavaş yavaş diye haykırmak mı gerekiyor. İlla geri zekalı ya anlatır gibi tane tane her hissi her isteği belirtmek mi gerekiyor. İlla kaybetme korkusu hasıl olunca mı normale dönmeleri lazım. Benim de hatalarım var kabul. Zaten ona karşı da söylüyorum hatalarımı kabul ettiğimi. Çabalıyorum da bazı konularda. Ama benim gamsızlığa rahatlığa tahammülüm yok arkadaş. Yok yani.

Bu gurur değil kuru inat.

ben bu kisma takildim. Bizimle de ailemiz oturup aktivite yapmiyordu ama bir baba hic olmasa ogluyla parka gider, bisiklet surer, arabalariyla oynar, top oynar yaa hicbirini yapamayan biri bile top oynar, boğuşur kudurur yani neden yapmiyor ki?

Çok üstüme geliyorsun ama :)) bugün eşime bir haller olmuş zaten. Bence hissediyor benim vazgeçme eşiğinde olduğumu. Bugün pek ilgiliydi ve telefonu eline neredeyse almadı. Peki eşimin telefon bağımlılığına karşı ne yapmalı? Gerçekten merak ediyorum fikrini.

Neden çocuğunuzu bahane ettiğinizi söyleyenler toz pembe bir hayat yaşıyormuş gibi cevap veriyorsunuz? Her aile çocuklarıyla farklı zorluklar yaşıyor. Zor çocuğu olmayan anlamıyor diyip duruyorsunuz. Başkalarının çocuklarının çok rahat sakin söz dinler olduğunu nerden biliyorsunuz? Biri 2 yaşında biri 5 aylık 2 kızım var. 2 yıldır geceleri 3 saat kesintisiz uyursam şükrediyorum. Üstelik çalışıyorum, ayrıca eşim işi gereği yılın 7 ayını farklı şehirde geçiriyor. Tabiri caizse hem anne hem baba rolünü üstlenmek zorunda kalıyorum çoğu zaman. Eşiniz evde herşeyi sizden bekliyor belli ki. Bu da sizi haliyle yormuş ve bu yorgunluğu sadece siz yaşıyorsunuz sanıyorsunuz. Yorumların çoğunu okudum. Eşinizle ilgili iyi bir cümle kurmamışsınız, sizde aile kavramı artık sadece "siz ve çocuğunuz" Eşinizle konuşmak yardım istemek yerine, herşeyi yapmaya ve laf sokmaya devam ederseniz sonunuz yakın bir zamanda boşanma olacak. Gergin ortam devam ederse çocuğunuz da etkilenir. Hakkınızda hayırlısı olsun.

Teşekkür ederim. İnançlı bir insanım ve kuran kelamına da saygım var. O yüzden önerinizi ben uygulayamıyorum. Hürmet ettiğim kelamlar okunurken alelade işlerle uğraşmak bana pek doğru gelmiyor. Daha sakin kafayla, normal zamanlarda okumayı yahut dinlemeyi tercih ediyorum. Yine de teşekkürler :) Idrakyollariiltihabi

Yazacak hiçbirşey bulamadım Allah yardımcınız olsun

Başlarda isteksizlik olarak kendini gösteren cinsel sorunlarımız, zamanla fiziksel sorunlara dönüştü :) o da ayrı bir konu zaten. Bir ara normale döndüğümüzde bunu konuşmuştuk. Ve cinsel sorunların ayrı yatmaktan kaynaklandığını söylemişti eşim. Bence bizim en önemli sorunumuz bir taraf adım attığında, diğer tarafın laf sokma veya eleştiri ile yanıt vermesi.

Yanımdaydı elbette. Destek oldu lakin bir yere kadar. Mesela ben acı yaşamaya fırsat bulamadım çok. Oğlumun bakımını üstlenmedi ya da bu konuda çok çaba sarf etmedi. Ancak bittabi destek oldu, anlayış gösterdi bir çok şeye.

Merhaba. Sizde ve oglunuzda ağır metal zehirlenmesi var mı, bir araştırmanızı tavsiye ederim. Ufaklığın durumu ağır metal detoksu ile hafifler gibi geliyor bana.

Oğlun annesinin sözünü dinleyen kendi işini kendi halleden koca delikanlıya dönüştüğünde, çalışmaya başladığında, paranı kazandığında, kendine zaman ayırdığında, boşverdiğin ne varsa geri hayatına soktuğunda ne biliyim belki daha bakımlı olduğunda, manikürsüz gezmediğinde, gözlerin ışıldadığında eşin yanında olsun istiyor musun? Cevabın hayırsa bence de bu evlilik bitmeli

Ayrı yattığınız sürece sorunlarınız asla çözülmeyecek...

sevgili idrakyolları; yazdıklarından anladığım kadarıyla eşini hala seviyorsun. Şu hayatta hangimiz hata yapmadık ki, önemli olan yaptıklarımızdan ders çıkarıp bir daha onları tekrarlamamak. Eşine iğneliyici davranma. Şu an nasıl davrandığını bilmiyorum ama iğneliyici davranmak yerine güzel söz söyleyemiyorsan bile ona insan olduğu için bi saygın olsun. İnan ben de evliliğinin bitmesini hiç istemiyorum, daha önce de konu açmıştın emeklerin sayesinde ne güzel şeyler yaşamıştın mutlu olmuştun o zaman bizde seninle mutlu olduk. Ayrıca kk tarihinde gerçekten bir ilk... ilk defa kimse boşan demiyor.:)Biraz daha kendini ona karşı hoşgörülü olmak için zorlayabilirsin, bir de öyle bak olaylara. Eşinde senin değişimini görünce sana karşı adım atacaktır. Benim anladığım kadarıyla ikiniz de birbirinizi çok seviyorsunuz. Birbirinize zaman ayırın, eve geldiğinde sarılın boynuna, öpün... Teniniz tenine değsin.. Gerisi gelir zaten... Sevgilerle..

ilk hata ne sebeble olursa olsun yatak ayırmak bu konuyla ilgili gereken yerlere danışabilirsin evlilik terapisti gibi güvensizlik olmus kopukluk olmuş sonra da yatak ayırmak sonunuzu getirmiş evliliginizin daha fazla kopmuşsunuz çocuğun yatağını kendi yanınıza alıp öyle alistirsaydiniz keşke tam ayrıntıyı bilmiyorum tabi ama evlilikte sorunların ilk başta ilerleme sebebi yatak ayırmak bize nolursa olsun yatak ayirmayin derdi buyuklerimiz çünkü aranızda küsluk soğukluk olsa bile aynı yatakta yatarken bı şekilde elleriniz ayaklariniz birbirine temas eder birbirinize yumusarsiniz derlerdi saçma bulabilirsiniz belki de ben konunuzu yanlış anlamış olabilirim ama bize bu yönde öğüt verildi hep yataklari ayirdiginizi kopukluk oldugunu yazınca siz aklıma o geldi direkt

Sayfaları okumadım da oğlu işe ilgilenmeyi bilmiyor sever ama böyle ortamda büyümemiş demişsiniz Öğretin Sonuçta belli bir yaş üstü kimsenin babası onunla oyun oynamazdı ki Açar tv yi alır çayını sigarasını otururdu Eşimin babası da nöbetli vs çalışırmış hiç oynama anısı vs yok Ama o oğlu ile oynar bir şekilde onu eğlendirmeyi başarır senin oğlan zaten hareketli bri çocuk baba ile onun oynaması daha da kolay alacak bir top oldu sana oyun gerekirse ilk başta sen kurup eşini çağıracaksın gel oynayalım diye sonra da yavaş yavaş sahneyi terk edip baba oğul zamanı yapacaksın 3,5 yaşındaki oğlan çocuğu baba ile her şeyi yapar bir de çocuk uyanık iken tv ve telefon olmasın hayatınızda zira o telefon hepimizin hayatında var sıkılan telefona sarıyor telefon olmayınca mecburen konuşmak iletişim kurmak etkileşimde bulunmak gerekiyor çocuğunun zaten sıkıntıları var çıkarın ekranı hayatınızdan alın bir bowling seti oynayın mesela hani böyle atıyorsun yumuşak topu da duvarda hedefe yapıştırıyorsun ondan alabilirsin yine onun plaj oyuncağı gibi olanı var ondan alabilirsin bunlar evde baba ile yapılacak çok basit oyunlar oğlum o yaşta iken eşimle bol bol araba oynarlardı kutudan minderden vs garaj yapar park eder yarış yapar vs ille de oturup kutu kutu zeka geliştirici diye önümüze verilen oyuncaklarla oynama zorunluluğu yok ki baba oğulun ver birer tencere biraz da kaşık kepçe yapsınlar bir orkestra

Nefret etmiyorum elbette ama bazen o telefon ekranını parçalara ayırıp burun deliklerinden te geniz etine kadar ittirmek istiyorum. Bu nefret sayılır mı mesela. Ya da benim canım çıkmışken salonun ortasına attığı çorapları iş çantasına koymak istiyorum ki yaptım. İşyerinde beni arayıp "yav sen delirdin iyice he dosyayı çıkarırken çoraplar müdürün önüne düştü" dedi. İyi oldu bence. Çok da güzel oldu. Beklentim yok. Beklentim minimum düzeyde. Ev içinde aoeumluluk alsın, çocuğuyla ilgilensin. Telefonla sürekli oynamasın. Bu kadar.

Evet maalesef durum bu. Aynı evi paylaşıyoruz sadece... Boşanmak şu an için mümkün değil. Birbirimize laf sokmaktan vazgeçersek adım atabiliriz belki ama o da olmuyor. sonanda

Hakikaten helak oldum. Keşke bahane olarak kullansam çocuğu. Elinden gelse avizede sallanacak çocuk. Yetişemiyor neyse ki, sağlam kalan tek eşya o.

Merhaba, sizi çok iyi anlıyorum. Benim oğlum da 41 aylık ve dediğiniz gibi biraz zor bir çocuk. Uykuyu sevmez yeni doğduğunda da böyleydi hep böyle fiziksel veya psikolojik bir durum cikmadi yapısı böyle dediler. Yemek yemez, iki dk içinde nereye elini atacağını jestiremiyorum. Eşim polis bende tek başıma buyutuyorum eşimi evde bulunca yardım ediyor ama genel olarak tek başıma gibiyim o yüzden neler hissettiğinizi çok iyi biliyorum Ve bende zaman zaman niye evlendim vs gibi düşündüğüm eşimden nefret ettiğimi, sevmediğimi hissettiğim oluyordu. Esiminde sigudunu hissediyordum çünkü yoruluyoduk gerçekten.1,5aydir filan ailemin yanına geldim hem bana biraz iyi geldi yine oğlum bende ama ne bileyim bı hastaneye tek başıma gitmek bile iyi geldi. Eşim de dinlendi zaten ve birbirimizi özledik biraz. Öyle bir ihtimal varsa 1 hafta bile uzaklassaniz biraz ayrı kalınca tekrar degerlendirseniz durumu. Tabiki evlst candır, lütfen kimse kınamasın ama böyle afacan bir çocuğunuz olunca ve herşeye tek başınıza kisturunca bunaliyorsunuz 5 dj bile olsa tek başınıza vakit geçirip kendinize zaman ayırmak istiyorsunuz gerikiyorsujuz. Anlattiginiz duyguları bizde yaşadık bence en büyük sebebi yorgunluk, biraz dinlenmeye ihtiyacınız var anne, kv kimle aranız iyiyse biraz gidin ogkunuzu bırakıp 1 saat dolasin çok iyi geliyor. Birde yer yatağı gibi birşey mi yapsaniz yere düşme durumu olmaz oda kapılarını, mutfağı filan kilitleyen sadece girişte dolaşıp gidip yatar en azından eşinizle artık birlikte uyusaniz iyi gelir diye düşünüyorum. Allah yardımcınız olsun sevgilerimi yolluyorum :

Aranıza fazlaca soğukluk girmiş. Ben ayrı yatmanızdan kaynaklandığını düşünüyorum. Bence ortada bir sorun yok. Zor bir çocuğunuz olduğu için birbirinizi unutmuşsunuz. Bi tanıdığımda sizin gibi eşinden soğumuştu bi psikoloğo gitti çok faydasını gördü. Bence bu evliliğe yeniden şans verin.

Teşekkür ederim yorumunuz için. Evet dediğiniz çok doğru aslında. Şu anda oğlum yönetiyor evi de evliliğimizi de. Ona göre şekillendik ve toparlanamıyoruz. Aslında kreşe başladığından beri yarım gün de olsa kendime zamanım kalıyor ama ben temizlik yapıyorum. Ütü yapıyorum. Dinlenmek yerine... Ben biraz sabırsızım ve tohum verip hemen ağaca kavuşmak istiyorum. Hani önerdiğiniz yavaş ve ufak ufak iletişim kurma halini beceremiyorum. İşin sonu hep laf sokma ve eleştirme ile sonuçlanıyor. Çünkü eylemin veya adımın hemen etki etmesini istiyorum.

kendinle mutlu musun? hayatindaki mutsuzlugun en onemli sebebi esin mi? aksi halde cocuga bak, maddi yetis falan hayatin daha da zorlasacak. bizim cocuklarla da uyku duzenimiz tam olusmadi, ama beraber uyumaya basladik 3-4 aydir. gece ayrilsak da. benim uykum cok agir gecenin ilk yarisi esim ilgileniyor sonra soylene soylene nobet degistiriyoruz. ama yine de beraber uykuya daldigimiz dakikalar bile iliskimize iyi geldi. ben de konu acmistim, 3 yil ayiya dayi demek diye. 1.5 sene oldu. daha iyiye gidiyor hersey. hala arada bosayacagim ulan seni andosssun bosayacagim diye kendi kendime soylendirecek ruh emisleri olmuyor degil.

Ben sundum o cozumu, biraz empati, biraz anlayis, firsat buldukca bir kahve icimlik bile olsa bas basa 10 dk 15 dk zaman gecirmek

Ya bence sizin evililiğiniz bitmeyi hakeden bir evlilik değil. Gururu bırakıp adım atın o da atacaktır. Hatta şuan çok çok heyecanlı bile olabilir. Yeniden flörtleşiyor gibi. Bence kurtarabilirsiniz bu evliliği.

Teşekkür ederim anladığın için. Ben burada birçok detayı yazmıyorum. Birinci sebebi, yaşanıp geride kalmış konular hakkında yorum yapmak, eleştiri yapmak çözüm olmuyor halihazırda yaşanmaya devam etse evet fikir istemek için yazarım ki o durumda zaten ayrılmış olurum. Ayrılalım mı diye sormam. İkinci sebebi de çok fazla dramatikleştirmeyi sevmiyorum yaşadıklarımı. Aman de ne acılardan geçtim demek, pek haz ettiğim bir durum değil. En nihayetinde geride kaldı o günler. Her ne kadar hislerim körelse de, eylemler devam etmiyor. Bu yıl kendim için birçok şeye adım attım esasında. Yeniden üniversite sınavına gireceğim. Mart sonunda spora başlıyorum. Geçmiş dönemde öylesine okuduğum bir üniversite bölümünün stajı vardı kalan, mezun olmak için onu halledeceğim. Zevk olsun diye okumuştum bir faydası olmayacak ama diplomayı alırım en azından. Girişimlerim var bu konularda ama mart sonu gibi olacak hemen hemen hepsi. Karanlık kuyudan çıkmam gerektiğini fark ettim bir süre önce. Ben de 30 yıl sonra "ben kendime ne yaptım böyle" demek istemiyorum. Bu evlilik sürsün ya da sürmesin ben olduğum durumda kalmak istemiyorum.

Her konunuzda kendimden birşeyler buluyorum yorumlarda bana yazılmış gibi hatta Hayatın tüm kontrolünü elinde tutmaya çalışınca güvende hissediyoruz ama kendimizden gidiyor hersey. Ilk çocuğumda aynen bende senin hissettini yaşıyordum ne zaman ki kenara çekildim şimdi iki çocuğu babalarına bırakıp alışverişe bile gidiyorum ev fazlaca dağılıyor bizim sınırlarımızın dışına çıkıyor çoğu şey ama kimseye birşey olmuyor idrak biz insan olduğumuzu hatırlıyoruz sadece. Bu yolda psikiyatrik destekte yoldaş oluyor kaybettiklerini bulurken. Kolaylıklar diliyorum

Ama baba buna mecbur birakiyor cocugun bagirmasina simarmasina tahammul edemeyen bir baba olunca anne mecburen tum yuku aliyor

İlk öneri şu an için mümkün değil. Yazın belki olabilir ancak uzun süreli olmaz. Oğluma kimse bakmak istemiyor :) İkinci seçenek beni daha fazla strese sokar. Oğlumla tatil yapmak pek mümkün olmuyor. Daha çok stres yaşıyorum.

madem. ayriyken mutlu olacaksin ayril ama ben pisman olcaginizi dusunuyorm.. dusuncem bu

Evet öyle olmuştu o zaman. Bir iki ay da iyi gitti her şey. Sonra yine başa sardık. Ben artık birbirimizi sevmiyor olmamıza bağlıyorum bu durumu ne yazık ki.

Bak kendin demişsin "tek başıma bakıyorum, faydasızsın, müdahale etme diye". Bu tutumundan vazgeç idrak. Sana ulaşamayacakları bir yerde ol. Geçen sene ben de parka hava almaya çıktıktan 5 dk sonra eşimle kızımı da parkta beni arıyorken görürdüm ama anında kaçıp saklanıyordum. Saklanmaktan yürüyüşte yapamıyordum ama maksat onları başbaşa bırakmaktı.. bak benim eşim de ben acilde yatarken "evden, kız uyandı diye aradıklarında" serumlarımı söküp atmaya çalışmıştı.. bebekken her tuttuğunda 30 kere "ben bunun bir yerini kırdım kesin, çıtırdı geldi" diye az yüreğimi ağzıma getirmemişti.. Allah esirgesin çocuğun canına bir zarar gelmediği sürece sıkıntı etme.. bi şekilde çocuk için faydalı olmayı öğrenmesi lazım bu adamın. Idrakyollariiltihabi

Kuzu, benim icin evlilik, cok iyi anlastigim, iyi arkadas oldugum ve sevdigim adamla hayatin zorluklarini ve guzelliklerini paylasmak, baska da hicbir beklentim yok evlilikten, boyle olunca gayet de mutlu mesut gidiyor evlilik Yani hicbir zaman aksam elinde gullerle kapidan girsin, mum isiginda yemek yiyelim vs vs bir beklentim olmadigi icin evliligi zorlastirmiyorum, esim benim hayat arkadasim, ilk gunku aşk zaten bitiyor bir sure sonra, onemli olan anlasabilmek ve hayati paylasabilmek

Evet. İlaç kullanmaya başladım. Çok rahatım.

Burda mesela kahveyi neden yapmadigini anladi mi sence esin? Ondan beklentinin farkina vardi mi? Eger bunlari biliyor ve seni gicik etmek, seni daha cok yormak vs icin yapiyorsa bosanmalisin evet. Ama senin ne istedigini neye kizdigini neye kirildigini anlamiyorsa telafi bekleyemeyiz ki.

Büyük konuşmak istemiyorum ama asla planlarımda ikinci bir çocuk yok. Teşekkür ederim yorumunuz için. Idrakyollariiltihabi

En önemli sorundan bahsetmemişsin ama :) Sana bu konuda yol gösterici konuşmayacağım. Eğitimci olduğunu hatırlıyorum. Sen de benim kadar iyi biliyorsun ki oğlunun gelişimini olumsuz etkileyen çok ciddi bir durum bu.. Evliliğine de zarar verdiği çok açık. İlk olarak bu noktaya el at olur mu? Bu düğüm çözüldüğünde her şeyin kendiliğinden iyiye gideceğine inanıyorum. Gitmezse bile şuanki durumundan kötü olmayacağı kesin :/ Yatağı birleştirmeyi direk cinsellik olarak düşünmeye gerek yok. Sarılıp uyumanız, hatta bilinçsizce birbirinize değen tüm uzuvlarınız evliliğinize fark etmeden iyi dokunuşlar yapar.. Başlangıçta ihtiyacınız olan sadece bu bence..

Nenemin dedigi, küs de olsan yatağınızı ayirmayin. niye nene. Soğukluk girer. Ne olursa olsun yatağını ayırma derim ben

Sevgili idrak bence en büyük hata yatakları ayırma ve bu süreyi çok uzatma olmuş. Oğlan artık oldukça büyümüş aslında. Bilmiyorum pedagog yardımı alıyorsun diye hatırlıyorum ama bu konuda yardımı olmadı mı?

Ben evliliğinizi şimdi olmasa bile ilerleyen süreçte bitireceğinizi düşünüyorum. Siz farklı düşünen ve çok irdeleyen birisiniz. Mutlu olmak gibi bir isteğiniz de yok. Dünyaya gelmişsiniz, yaşıyorsunuz, sanki gün tamamlar gibi. Vazgeçmişsiniz hayattan ve insanlardan, oğlunuz hariç. Konularınızdan bana yansıyan bu, yanılıyorsam düzeltin lütfen. Bu kadar detaycı, mükemmeliyetçi birinin eşiniz gibi bir adamla uzun vadede mutlu olması zaten zor. Çok ayrı dünyaların insanısınız eşinizle. Bu kadar ayrı dünyalardaki iki insan, mutlu olup sağlıklı bir evlilik yürütebilir mi? Evet, mümkün ama bunun için iki tarafın da bunu istemesi ve emek vermesi lazım. Evlilik ilişkisi bence çok ilgi ve emek isteyen bir ilişki, besleyip büyütmediğiniz zaman yavaş yavaş tükeniyor. Evliliği besleyen unsurların başında ise cinsellik geliyor. Cinselliğin bittiği veya görev gibi yaşandığı evliliği toparlamak çok zor. Size ümit verecek, güzel şeyler yazamadım üzgünüm,

Ayakta tutuyor ama cinselliğin de ruhuna el fatiha :) seninle benzer şeyler yaşadık evliliğimizde. Benim tek farkım, senin durumundaki gibi devam eden bir borç ödemiyor olmam. Çok büyük maddi kayıp yaşamamış olmam. Lakin o güven kayboldu bir kere. Gelmiyor geri.

Teşekkür ederim yorumunuz için. İki haftadır gitmeye çalışıyorum psikoloğa. Ancak her defasında bir sorun çıkıyor. İki gündür oğlumu hastaneye götürüyorum hava veriliyor. Ondan önceki hafta yine oğlumun alerji testleri için koşturup durdum. Nedense bir türlü kendime zaman ayıramadım.

İlk ve en büyük hatayı yatak ayırmakla yapmışsınız. Çocuğu fazla bahane ediyorsunuz bence. Uykusuzluk evinizde gereksiz bir şekilde sorun olmuş. Her anne baba çocukları büyürken birkaç yılı uykusuz geçirir. Bu yatak ayırmak ya da birbirinden soğumak için sebep olmamalı. Anladığım kadarıyla boşanma konusu bir tek sizin aklınızda. Hiç mi sevginiz kalmadı eşinize karşı? Eğer düzelme şansı varsa tekrar oturup konuşmayı ve yatakları birleştirmeyi deneyin bence.

Yapacağım bunu. Hatta bir saat önce oğlum uykudan kalkıp yatağa kustu. Çocuğu al elini yüzünü yıka yatır. Tekmelese de, delirse de yatır. Ben de ortalığı temizleyeceğim dedim. Normalde oğlum çok sık kusar. Ben bir yandan onu temizlerim bir yandan ortalığı. Canım çıkar o anlarda. Paşamız da çocuğa höykürür durmuyor diye. Canıma yazık attık gerçekten ya. Gayet de tuttu temizledi çocuğu. Üç beş tırmık ve tekme yese de.

Bilmiyorum bekar bir anne olarak düşününce kendimi, özgür rahat hissediyorum. Ama çok zorlanacağım onu biliyorum. Şu an kapana kısılmış gibi hissettiğim için o zamanı hayal ettiğimde özgürlük hissi daha ağır basıyor. Tabi işler hayal edildiği gibi yürümüyor muhtemelen. İki kat sorumluluk olacak. Yalnızlık da cabası. Ot da olsa bir adet baba var hayatımızda şimdilik. Kalas da olsa, hatta duyarsız da olsa var. Ben ikimizin aşırı uyumsuz bir çift olduğunu biliyorum. İnsan olarak iyi biri. Aşık olduk, sevdik de birbirimizi. Ancak yetmiyor işte. Beklentilerimiz, kişiliklerimiz o kadar farklı ki. Keşke ayrılık fikrini tamamen kafamdan atabilsem. Ya da ayrılınca her şeyin çok daha iyi olacağına inansam. En kötüsü arafta kalmak.

Bence ikiside birbirini etkiliyor.. birseyi varmis gibi yasarsak bazen evet gerceklesiyor. Mesela mutluluk rolu yapip biraz adim atilsa belki dedigin dogru.. ama konu sahibinincani bunu bile istemiyor. Hem bazi seyler gelsede gunun birinde, artik birsey ifade etmez. Hevesin kacmistir bi defa.. esergry Nirvana Anneler

Bakın bugün okula gitme maceramızı anlatayım size. Her gün yaşanıyor bu durum mesela. Sabah erkenden uyandı benim sıpa. Önce üstünü değiştirmemek için epey direndi. Sonra bir şekilde ikna ettim ve "süpürgeyi çıkar evi süpürücem" dedi. Çok Titiz kendisi. Yataklar yerdeyken süpürmeye başlar çünkü. En son "sarı arabam da okula gitsin" diye tutturunca benim sabır taşım aşınmaya başladı. Çünkü sarı arabası babannesinde kaldı. Bunu biliyor ve gidip alırsak babannesine yapışıp okula gitmeyecek aklıyla. Sırtımdan ter aka aka evden çıkmayı başardım. Okul ile ev arası beş dakikalık mesafe ama bi asla beş dakikada gidemiyoruz o yolu :) -kediye mama verelim acıkmıştır. -ooo kum tepesi girelim içine tepinelim o halde. -aman da burada su birikintisi varmış zıplayıp içine girelim ki baştan aşağı su olalım. Niye olmayalım çünkü. -acaba marketten ekmek mi alsak. Evin gıdasını takip etmesi lazım çünkü. Hazır markete girmişken kasaya tırmanmaya da çalışalım çünkü niye yapmayalım. Oh kasa altı sakızlar da deli dana gibi koşarken yığılsın hep yere. Annem özür diler benim adıma nasılsa. -bak en güzeli burası. Annem gıdaları poşete koyarken ben çılgınca koşup marketten çıkmaya çalışayım ki annem ufak çaplı bir kalp krizi geçirsin. Caddeye fırlamalıyım evet. -annem kırk kere arabaların tehlikeli olduğunu anlattı ama ben adeta bir psikopat gibi yolun ortasında durup "araba bana çarpsın" demeliyim. Hatta abartıp giden arabanın üzerine koşayım ki güzel çarpsın. Ağzım yüzüm falan hep dağılsın. Öyle hızlı koşar ki en az iki kere düşmek garanti okula gidene dek. Çok fazla umursamaz da canının yanmasını. Beş dakikalık okul yolu survivor macerası bizim için. Okulun kapısından teslim ettiğimde tır çarpmış gibi oluyorum. Bu benim günümün başlangıcı. Daha büyük maceralarla devam ediyor sonra. Ama mesela ben vazgeçtim çocuğa bakmaktan diyemem. Ama adam öğlen işten gelince "çocuğu biraz parka götür" dediğimde "yo omo bono çok yoroyor boşo çokomoyorom" diyor. Sizce de tam gırtlağını sıkmalık değil mi?

Annemle babam birbirleriyle tartışırlar sürekli . Genel halleri böyledir hep. Bir gün yine bu şekilde atışarak konuşurlarken ortaya öylesine bir laf attım 'Nedir alıp veremediğiniz anlamıyorum.' dedim. Babam da 'Sen bize karışma bu bizim anlaşma şeklimiz.' dedi, annem de gülümsüyordu :) Nedense birden o an canlandı gözümde ve sizin boşanma meselenize karışmamak gerektiğini anladım :)

Belki o da senden hıncını seni bu şekilde çileden çıkartarak alıyordur idrak.. Bak krizi fırsata çevir, istersen belli günlerde saatler belirle "bu saatlerde çocuk seninle, patlasan da ben yokum" falan şeklinde bir mesajla kademeli olarak başbaşa bırak onları. Asla taviz verme, sana ulaşamasınlar bu saat dilimlerinde.

Bu dediklerin bir gün olursa ve kocam zerre ilerleme kaydetmmişse, hala bir şeyleri bahane edip ölü balık gibi yaşıyorsa hayatımda olmasını istemiyorum. Onun bahaneleri bunlar gerçek olduğunda son buluyor. Maddi sıkıntılar ev geçindirme stresi vs. Dediğine göre öyle olsa düzelirmiş. Düzelir ise neden yanımda istemeyeyim.

İnanın oğlumun tek ebeveyni olmayı ben de hiç istemiyorum. Ancak mecburi durumlarda oğlumu babasına bıraktığımda bile kırk kere arıyor nerede kaldın diye. Kişisel bakımına zerrece katkısı yok ve beceremiyor da zaten. Benim ondan baba olarak tek beklentim, oğlumla oynasın vakit geçirsin. En azından dışarı çıkarsın ara sıra. Ancak oğluma tahammülü o kadar az ki, dışarıya çıktıklarında en fazla on beş dakika sonra heri geliyorlar. Geldiklerinde savaştan çıkmış gibi oluyorlar. Oğlum genelde ağlıyor oluyor. Bi r konuda inatlaşıyorlar ve ikisi de birbirlerine tahammül edemiyor. Oğlum iki yaşına gelene dek ilişkileri çok iyiydi. Hatta benden çok babasına düşkündü. Ancak oğlum ne zaman bağımsızlığını ilan etmeye başladı, ne zaman isteklerini hırçınlığı ile belirtmeye başladı, o vakit baba oğul bağları koptu. İnanın ben de istemiyorum tek ebeveyn olmayı.

Umarım faydalı olur oğlun için K Kestane

Bence birbirinizi anlamiyorsunuz. Eşin seni anlamıyor en azından. Bu konuda oğlun yok ama onun seni çok zorladığını biliyorum eski konularından, eşin belki yaşadığının onda birine şahit oluyor bu sebeple, idrakta çok yorulmuştur eminim demiyor, ona sorsak oda işten zaten yorgun geliyorum, evde kafa dinlemek benim hakkım diyecek ama sende aynı düşüncedesin doğal olarak zira seninde molaya ihtiyacın var. Bende kızımda aynı yollardan geçtim, birbirimize empati ile yaklaşmaktan çok uzaktik, yukarıda anlattığim gibiydik ama bence hatamız oturup konuşmamak oldu. Bak sende susuyorsun ama kendi içinde doluyorsun. Konuşsam da anlamayacak diyorsun belki de bilemem. Bence evli çiftlerin en büyük sorunu bu, bebekle/çocukla ortaya çıkıyor genelde. Bak yardımcısı yada aileden desteği olan insanlar senin benim kadar zorlanmazlar çünkü mola verebiliyorlar arada çocuğu emanet edip. Ben kızımı tek büyüttüm, kimseye bırakıp gitmedim, zor bir bebekti zaten, anneme bebekken 1 kez bırakip markete gittim, annem dedi ki al kızım bebeğini bir daha bana bırakma cok ağlıyor, ilk ve son oldu. Arkadaşlarım var evde yardımcısı olan(yatılı yada sürekli, temizlik için bende alıyorum ama 15 günde 1)kuaföre de gidiyorlar, çıkıp kahve içmeye de, eglenmeye de, eşleriyle herhangi baska bir etkinliğe de, bu sayede ilişkileri kopmuyor. Bizim kadar yıpranmıyorlar. Biz o süreci atlattık, oğlumda var şimdi, sorumluluk bölüşmeyi, sen yorgunsun dinlen diyebilmeyi öğrendik sonunda ama hala ikimizde sorumluluk, 3. kişi yok yardım eden. Kendi kendimize yetebilmeyi öğrendik. Zor oldu ama oldu. Sizinde bir süreç yaşadığınızı düşünüyorum. Nasıl atlatırsınız, birbirinizi anlayabilirmisiniz, o adımı atabilir misiniz?bilemem ama zor bu durumda haliniz. Ayrilmayacaksan boşverme diyebilirim sadece, dır dır etmekten, sen ben savaşına cevirmekten bahsetmiyorum ama senin ne yaşadığını bilsin eşin, kapatma kendini, yakinmak anlamında söylemiyorum, sohbet ederken anlatabilirsin, eşinde belki işyerinde sorun yaşadı, oda sana açılabilir, belki birbirinizin gözünden bakabilirseniz daha farklı olabilir herşey. Tabiki sihirli değnek değil bu zaman içerisinde düzelebilirsiniz belki. Kolayliklar dilerim.

3 yillik bendeuyeolcam

Bence bu devrin erkegi boyle guzelim.. nerde o kendi kurbanini kesen erkekler heyt bee.. bunu yapmayan adam benden kuru fasulye pilav istemesin. simdikiler anca sanalda adam avlarlar

Bana bununla gelmeeee :)) bak 40 yillik hayat tecrubemin bana ogrettigi birsey var, ya affedeceksin ya birakacaksin, affettiysen unutacaksin yok affedemediysen unutamiyorsan yol vereceksin gidecek 3 yil olmus kuzu, koskoca 3 yil, hatasini tekrar etmediyse guveneceksin ve adam da adim atiyorsa sende ona adim atacaksin bunun otesi yok Yaptigin en cok kendine zarar, hem allah askina biz analarimiza bile merhamet gosteren kadinlariz, pisman olup hatasini tekrar etmeyen adama mi merhamet mi gosteremeyeceksin?

Heh ben de tam olarak bunu söylüyorum. Oğlum anne benimle oynasın diyerek babayı itiyor. Ancak bu son birkaç aydır yaşanıyor. Öncesinde çocuk gayet istekliydi oynamak için. Babası oyun oynamaktan sıkıldığı için yanaşmıyordu.

Mevzu uykusuzluk değil. Ben dört yıldır uykusuzum ve sorun ettiğim son mesele bu. Benim oğlum gerçekten bahane olarak kullandığım bir çocuk değil. Oğlumla ilgili konular da açmıştım ciddi manada zor bir çocuk. Her konuda itiraz eden, her eylemi zorlaştıran bir çocuk. Şikayet etmiyorum kabullendim ama takatim kalamıyor haliyle. Idrakyollariiltihabi

Yaptık bugün o işi. Eşim teklif etti oturduk bir yerde yemek yedik konuştuk. Ne zaman bitik hale gelsem adam adım atıyor. Benim eşime karşı inanılmaz bir güven problemim var Milana. Mesele aslında bu. Tekrar bana üç yıl önce yaşattıklarını yaşatmasından korkuyorum. Bu yüzden ne kendimi açabiliyorum ne de onun attığı adımlara karşılık verebiliyorum. Laf sokmalar da bu yüzden.

Evlenmeden önce beraber yapmaktan keyif aldığınız bir şey varsa onları deneyin. Ama kilit nokta bu deneyin. Siz vazgeçerseniz kimse mutlu edemez. Kreş'e başlama yaşı gelmiş zaten. Eylül de kreşe başlatabilirsiniz. O zaman enerjisini atıp sosyalleşir ve daha sakin bir çocuk olur. Bu dönem geçici merak etmeyin. Herşey güzel olacak.

Ah gangsta, içim daralıyor benim o zamanları düşündükçe. Hatırlamak istemiyorum bile. Şu x ile başlayan Antidepresanı şeker niyetine tükettiğim o dönemlerde eşimin yaptıklarını asla affedemiyorum. Ben o zamanlar çok çabaladım bu evlilik için. Ancak öfkemi öylesine bastırmışım ki, adam düzelip af dilemeye başladığında dağıldım ben de. Hem zor bir bebeğe yalnız başıma annelik yapmak, hem eşimin o dönem yaptığı hataları kimseye anlatmadan örtbas etmeye çalışmak kolay olmadı. Benim yemek yapanım da yoktu :) sabah sekizden akşam dokuz buçuğa kadar evde yoktu adam. Ailem uzakta. Eşimin ailesi uzakta. Komşum bile yoktu doğru düzgün. Üst komşum sabah akşam kavga eden karakolluk olan bir çiftti. Diğerleri de benzer vakalar. Bir ara delirdiğimi düşündüm. İntihara hiç o kadar yaklaşmamıştım. Bana o günleri yaşatan ve destek olmayan adam sonraki yıl adım atsa ne olur, af dilese ne olur. Ben onu affetmeye başladığımda da o adım atmaktan vazgeçti.

Eşim benim çok pişman olacağımı iddia ediyor. Bakın ben elbette eşimin fıtratını değiştiremem. Ancak bir insan düşünün ki, hayattan hiçbir beklentisi yok. Sadece çalışıyor ve para kazanıyor. Ailece yapılması muhtemel tatil için bile bir istek belirtmiyor. Neredeyse hiçbir şeyden zevk almıyor. İlk aklına gelen, hep olumsuz düşünce oluyor. Her konuda ite kaka hareket ediyor. Evet çalışmayı çok seviyor ve asla bu hususta tembel değil. Hani eşimden emin olduğum tek konu, asla işşiz gezmez ve yatmaz. Hırslıdır ve çalışkandır iş hususunda. Ancak geriye kalan hiçbir konuda istek belirtmez. Olsa da olur olmasa da. Iki yıldır alması gereken bir ödeme var ve benim dilimde tüy bitti söylemekten. Adam rahat yahu rahat. Öyle rahat ki ben rahatsız oluyorum bu halinden. Çocuğumuz konusunda da, son bir yıldır felaket tellalı gibi senaryo üretmekten vazgeçti. Geçenlerde oğlum koltuğun kenarına çıkmış. Eşim "idrak sakince salona geç hemen oğlanı yakala çabuk ol" dedi. Dedim heralde çocuk avizeye tırmandı. Öyle bir söylüyor ki, korku filmi seslendirmesinde sanki. Bir baktım yarım metrelik yere çıkmış çocuk. Bu düzelmiş hali. Çok daha kötüydü evvelinde. Yabi ben 3 yıl boyunca zaten beni çok yoran bir çocukla birlikte, aşırı pimpirikli bir adamla zaman geçirdim. Ben çok fazla detay yazmıyorum geçip gittiği için o günler. Ancak epey hasar bıraktı geçerken. Oğlumun yeni doğduğu zamanlar ben geçinemediğimizi düşünürken, buzdolabı neredeyse boşken, bir gün oğluma yemek yapmaya malzeme bulamadığımda oturup ağlıyorken, adamın iddiaya at yarışına paraları yatırdığını öğrenip bunu sindirmek kolay olmadı mesela. Ben ki durumumuz kötü diye söz yüzüğümü bu adamın eline verdim bozdur diye. Ve o dönem yaptığım tek şey ona destek olmaktı. Sonra aaa adam bok yoluna harcıyormuş meğer paraları. Ben de evde parasızlıktan ömür çürütüyormuşum o zamanlarda. Evet ben bunu sindiremedim uzun süre. Ne aptallığını ne de yalanlarını. Düzeldi mi evet düzeldi. Borçlarını da ödedi. Ancak ben unutamadım işte. Mevzu sadece para da değil. Ben bir başıma kalmıştım o dönem. Adam geç gelir eve. Ben neredeyse parasız ailemden epey uzakta, bir bebekle kutu gibi evde patlıyordum, nefes alamıyordum. Ben yaşadığım onca sıkıntıya rağmen ailesine de aileme de anlatmadım yaşadıklarımı. Kandırılmış olmama rağmen. Şimdi bu adam kalkmış bana diyor ki, ben telafi etmek için çok çaba sarf ettim sen görmedin. Artık çabalamam. Yok ya. Ulan sen en yakın arkadaşım bana geldiğinde ödenmemiş su faturasından dolayı kesilen suyu, benim arkadaşımın yanındaki utancımı nasıl telafi edeceksin ki? Ve komik olan kısmı ben ödendiğini sanıyorum. Hepsi geçti mi, geçti. Geride kaldı mı kaldı. Tekrar etti mi hayır. Ancak ben sindiremiyorum o günleri.

Merhaba hatunlar Bu konuda başarabilirsem sadece evliliğimle ilgili yazmak istiyorum ki, sağlıklı ve işe yarayan cevaplar alayım. Oğlumu ya da geriye kalan hiçbir şeyi dahil etmeyeceğim konuya. Eşimle iki buçuk yıllık bir beraberliğin sonunda evlenmeye karar verdik. Evliliğimizin beşinci yılındayız. Toplamda yedi yıldır hayatımda kendisi. Önceden de evliliğimizle ilgili bir konu açmıştım lakin içerik farklı olduğundan ve o dönem benim kendi hatalarım fazla olduğundan dolayı herkes evliliğimi kurtarmama yönelik fikirler verdi. Belki yine hatalarım vardır bilmiyorum. Evliliğimizin ilk iki yılı nispeten güzeldi. Oğlum hareketlenmeye başladıktan sonra öncelikle yatakları ayırdık. Çünkü gece kırk kere uyanan, uyandığında ses çıkarmadan yataktan atlamaya çalışan, hatta abartıp diğer odalara giden bir oğlumuz vardı. Tek yatırmaya çalıştığım her gece mutlaka bir kaza atlattık. Sabah erken saatte işe gitmesi gereken eşim çok fazla uykusuz kalınca çözümü oğlumla diğer odaya geçmekte bulduk. Sonraki zamanlarda yatak ayırma girişimlerim, oğlumun ısrarla yataktan düşmesi veya gece evin içinde uykulu dolaşmaya çalışması yüzünden hüsranla sonuçlandı. Sonuç itibariyle 41 aylık oğlumla birlikte uyuyoruz hala. Eşim de yatak odasında. Bu ayrıntıdan sonra diğer konulara geçeyim. Eşimin yaptığı bazı hatalar ve oğlumuzun çok zor bir çocuk olması münasebetiyle ciddi kopukluk oldu aramızda. Önce sarılıp öpmeler bitti, sonra cinsel hayatta sorunlar başladı. Son olarak sohbet etmekten bile aciz iki insana dönüştük. Maddi sorunlar da zor çocuk yorgunluğuna eklenince birbirimize tahammülümüz bitti. Iki hafta önce bu konuyu konuşmak istedim eşimle. Bana "sen sadece eleştiriyorsun çözüm üretmiyorsun ben bu durumdan bıktım. Ayrılmak ise isteğin, lafı oraya getireceksen itiraz etmeyeceğim" dedi. Ben de "neden çözümü ben üretmek zorundayım sen neden o güzel kafanı yormuyorsun" dediğimde "ben artık bu evlilik için ne yapalım diye düşünmeyeceğim, düşünmüyorum zaten. Sen zamanında attığım tüm adımları geri teptin." dedi. Konuşma yarım kaldı, tıkandı. Çünkü en sevdiği şey geçmişteki hataları meydana çıkarmaktır. Lakin bunu ben yapsam rahatsız oluyor. Eşim işi dışında bir şey düşünmeyen, sürekli elinde telefon olan ve de ailece aktivite yapmaya yanaşmayan birine dönüştü. Açıkçası ben de artık talepte bulunmuyorum. Oğlumla vakit geçiriyorum ve bu durumu da kanıksadım. Yani genel olarak oğlumla iki kişilik bir hayat sürüyoruz esasında. Uzunca süredir ayrılmak istiyorum. Sevgim bitti mi bitmedi mi bilmiyorum. Çok da umurumda değil artık. Ancak oğlumun özel durumundan dolayı, oğlumla birlikte hayat kuracak durumum yok şu an. Ne maddi ne de manevi. Ailemin yanına asla gitmem. Fazlaca sebebim var. Ancak oğlumla ayrı bir hayat kurabilmek için de en az üç yıla ihtiyacım var. Sebepleri tek tek yazmayayım, uzun sürer. Lakin durum bu. Öte yandan eşim bir iki yıl sonra yeni bir çocuk sahibi olmaktan bahsediyor ara sıra. Çünkü dengesiz. Başlarda şiddetle karşı çıkarken şimdi "hı hı" deyip susuyorum. Cevap vermek bile gelmiyor içimden. Evliliğimiz nasıl bu hale geldi derseniz, inanın ben de bilmiyorum. Eşimin hataları benim hatalarım, oğlumuzun zorluğu, maddi sıkıntılar. Bir şekilde koptuk sonunda. Şimdi ben öyle bir haldeyim ki, boğuluyorum sanki. İçimden "şu an bu evde durman gerekiyor. Oğluna bir gelecek sağlaman için bu şart. Beklenti içine girme. Ev arkadaşın gibi düşün" diyorum. Öte yandan "şu an ayrılamıyorsan ufacık da olsa bir umut varsa düzelmesi için, o yönde adım at" diyorum. Lakin içimden gelmiyor. Kavga etmiyoruz. Hani seslerin sürekli yükseldiği bir ev değil bizimkisi. Ya da birbirimize hakaret edip psikolojik şiddet uygulamıyoruz. Ancak sürekli laf sokma, imada bulunma mevcut. Fazlasıyla hem de. Oğlum son dönemlerde babasına karşı çok tepkili. İtiyor, gitmesini istiyor. Sevmek istediğinde karşı çıkıyor. Birlikte oyun oynamıyor babasıyla vs. Biliyorum eşim bu duruma da çok üzülüyor. Çünkü oğlunu sever fazlaca. Ancak yetiştirilme tarzından dolayı oğluyla eğlenmeyi, oynamayı bilmez. Beceremez. Bir süre önce bizi birbirimize bağlayan oğlumuz vardı. Şimdi oğlum da sadece benimle zaman geçirmek isteyince, tamamen koptuk diyebilirim. Bilmiyorum bu durum geçici mi ama eşime karşı tamamen nötr durumdayım şu anda. Hasta olunca ya da ölme ihtimalini düşününce merhamet duyuyorum. Ancak onun dışında bir his yok. Eşime göre ben çok kurcalıyor, çok düşünüyorum. Abartacak bir durum yok. Ben ise, ömür boyu böyle büyük bir boşlukta yaşamak istemiyorum. Öte yandan sırf annesinin hisleri köreldi diye oğlumu aile ortamından mahrum bırakmak da istemiyorum. Kafamdan atamadığım ayrılık fikri, büyük şehirde özel ilgi bekleyen bir çocukla yalnız yaşama zorluğu ki şu an öyle bir ihtimal bile yok. Evliliğin düzelmesi adına zerre adım atma isteğim de yok şu an için. Esasında üzülüyorum da bu duruma. Biz birbirimizi çok sevmiştik düşününce. Neden ve nasıl bu hale geldik hiç bilmiyorum. Ben içinde bulunduğum zamanı nasıl daha katlanılır hale getirebilirim söyleyin lütfen. Nefes alamıyorum çünkü artık. Ne gitmek mümkün oluyor ne de kalmak. Heh arabeske de bağladım sonunda çok güzel. Ancak durumu özetleyecek tek cümle bu. Yorumlarınızı bekliyorum. Şimdiden teşekkürler.

Durup dusunmeniz gerekiyor once. Unutmayinki ayrilmak kolay, ama asil ayrildiktan sonra basliyor asil is. Cocugunuzun konusuna deginmek istiyorum; Cogu kadinlarimizin sorunu, cocugu olduktan sonra esini fazlasiyla ihmal etmektir. Hele ki yataklari ayirmak en buyuk hata! Gece cok uyanmak cok zor birseydir sizi anliyorum bende ilk cocugumda ilk iki yil geceleri hep uyandim, hatta suan yine boyle. Kendi odamiza kucuk bir yatak koyduk, onun icinde uyudu, zaman zaman aramizda uyudu. Ama esimle aramiza mesafe girdigi andan itibaren ben ipleri elime aldim. Cocugumu zorla da olsa kendi yatagina alistirdim. Bir kadin bence ilk once kendisi bunu ele almali. Esiniz belli ki sabretmis, sizi beklemis, ama siz onun yaninda uyumaktansa yataklari ayirmissiniz. O yuzden onunda artik mucadele edecek birseyi kalmamis. Cocuk olduktan sonra hayat bitmez, bitmemeli, aksine elinizden geldigi kadar hizlica toparlanmali ve duzeni kurmalisiniz. Sizin esiniz hep esiniz olarak kalmali, onun yerini cocugunuza degismemelisiniz! Siz cocugunuza ilk once sunu belirtmelisiniz; Esiniz sizin yaninizda oturunca veya sizi opunce, oglum anne sadece seni degil babayida seviyor. Simdi anne biraz babayla ilgilenecek diyebilmelisiniz ki cocukta anlasin. Siz aradaki farki gostermelisiniz. Cocugunuzun durumuna profesyonel destek aramalisiniz, Uyku duzeni vs icin. Cocuk sizin stresinizi hissettigi icin geceleri dahi huzursuz olur. Bunu ele alinca, sizin hayatinizda duzene girecektir ve esinizde rahat nefes alacak Yuvayi disi kus yapar derler, siz piskolojikmen duzene girerseniz evinizin icinde gunes acacak. Maddi duruma gelirsek: calisma imkaniniz varsa, mutlaka calisin, hem insan arasina karismak, sosyal hayat edinmek hemde maddi acidan esinize destek cikmak ikinizede iyi gelecektir. Boylece birikiminiz olur, her yil tatile cikabileceksiniz ailecek.

Demek ki büyükler boşa demiyor küs bile olsanız yatak ayırmayın diye ben yatak ayirmanizi yanlış buldum benimde iki küçük çocuğum var inanın o kadar sık uyaniyorlar ki eşim de sabah erken gidiyor uykusuz kalıyor ama karşılıklı olarak hiç yatak ayirma düşüncesi oluşmadı bizde ayrilmaniz gereken bişey yok sanki çocuktan dolayı işine mesleğine ara verdiysen onun stresi olabilir mi sende ki hayırlısı olsun

Soğumuş olabilirim evet. Muhtemelen o da soğudu benden. Karşılıklı bir durum yani. Ancak o evliliği bitirmekten yana değil. Bunu daha çok ben düşünüyorum. Evlilik terapistine gitmeye eşim yanaşmaz. İki yıl önce bir kez denedik ve sonra kavga edip vazgeçtik gitmekten. Hoş zaten terapist, yok olan hisleri geri getirecek bir formül bilmiyordur.

Şu an 2 ay oldu. Henüz tedavim bitmedi. Ek olarak herhangi bir şey söylemedi. Psikologa gitmedim

Ama soylemezsen sadece yine heyheylendi diye dusunuyorlar. Sence ince dusunemediginden mi yapmiyor yoksa anlayip da mi yapmiyor? Anlayip da yapmiyor diyorsan objektif bir sekilde, sorumluluklarini onun ustune yikmayi ogrenmelisin. Nasilsa idrak yapar rahatligi olmasin. Ayrica bana yardimci ol dediginde "greşe verdig ya daha napak" tavrina gicik oldum. Ama sen olma:) bendeuyeolcam

Bence ayrılmak yanlış şu an kriz var ama bunu çözmek ile uğraşmalısınız birde mükemmel hayat diye birşey yok mükemmelliği ve sorunsuz hayatı kafamızdan atın beraber kalmalısınız sadece uzlaşmak için şu anki kullandığınız dili yumuşatmalısınız birde eşinizin odunluk yapısını kabullenmen iz Şart tamir edici olun yargılayıcı değil toparlayıcı olun yıkıcı değil öfkenizi ve enerjinizin farkında olup beslemeyin, sizi dengeleyen iyi hissettirecek olumlu olan veya yaptığınız girişimleri anımsayıp burdan güç bulun, Kendi kendinizi zehirlemekten vaz geçin bazı durumları kabullenin ama fes etmeyin asla vazgeçmeyin savaşmaktan ve boşanmakla sorunlar çözülmez sizin için, Zaten Ev lilik hayatı hep mutlu olacağız diye yola çıkılan bir kurum değil her ne olursa olsun beraber savaşarak olumsuzlukları bertaraf edeceğiz diyen bir kurum Bunu fark edin,

Evet cinsellik önemli evlilikte. Biz epey uzaklaştık o konuda. Bazen düzelir gibi oluyoruz ama sanki yeniden öğrenmemiz gerekiyor. Çünkü unuttuk :) Bir de artık öyle bir hal aldık ki bana bir gülme geliyor o anlarda. Geçen bir teşebbüste bulunduk. Ben yatak odasına "iki yiğit çıktı meydanaa. İkisi de birbirinden kazmaaa," dedim. Kalan libido da kaçtı gitti.

çocuk bile farkında bir şeylerin. o kadar yıprandıysanız zorlamaya gerek yok şartları olgunlaştırınca ayrılın en doğrusu bu olur. erkekler hayatları boyunca bir tane faydalı bir şey yapsın geri kalan ömürlerinde dilinde olur zaten o tek başınıza mı evlendiniz tek başınıza siz çabalayacaksınız? o uğraşmıyorsa niye siz o kadar onu kaybetmemeye uğraşacaksınız bulunmaz hint kumaşı mı bu? hayatta en önemlisi huzur ve sağlık cidden çocuğunuz için de sizin için de. ilk zamanlarda öyle bağır çağır kavganız olmayabilir ama ortamdaki huzursuzluğu anlar çocuğunuz. bu zamanla iki tarafın da birbirine tahammül edememe durumuna dönüşüp patlamaya hazır bombalar haline getirebilir sizleri. çok sorunlu bir ailede büyüdüm anneme 5 yaşımdan itibaren boşan diyorum 26 yaşındayım 3 sene falan oluyor annem sonunda ayrıldı en büyük kızgınlığım beni bunca zaman dinlememiş olmasıdır kendisine. kocası defalarca aldattı şiddet gördü kendi bencilliğinden en güzel yıllarım annemin sinir krizlerini sakinleştirmekle kocasını uzak tutmaya çalışmakla geçti kendim sinir hastası oldum sayesinde erkeklere güvenim yok insanlardan bile tiksiniyorum çoğu zaman aptallığa acizliğe tahammülüm yok huysuz sinirli birine dönüştüm. bazı durumlarda öfkemi kontrol edemiyorum psikolojik yardım aldım bir süre ama dinmek bilmeyen bir öfkem var ömrüm yeter mi bilmiyorum onu atlatacak kadar terapiye. beni sakinleştiren ve gidip birilerini cinnet geçirip öldürmememi sağlayan tek şey hayvanlar onlar sakinleştiriyor sadece beni kısa süreliğine. çocuğunuzun algısı yüksek ve çevresindekileri gayet güzel yorumlayabilecek bir çocuk olduğunu varsayarak bunu söyleyeceğim bencillikten ya da başka sebeplerden o huzursuz olrtam içinde çocuğunuzu yetişmeye zorlamayın. ileride benim gibi ruhunda tamir edilemeyecek yaralar açabilirsiniz ve dünya yıkılsa her şeyi unutsa da unutamayacağı tek şey çocukluğunun gençliğinin en güzel yıllarında maruz kaldıkları olabilir. şartları en kısa sürede olgunlaştırmaya bakın ve güzel bir hayat kurun kendinize ve çocuğunuza. güçlü bir kadın olduğunuzu ve ailenizin yanına gitmek zorunda olmadığınızı düşünüyorum bu konuda.

Son cumlenize katiliyorum, onceki mesajlari okudum araniz polemik polemik polemik.. biriniz bir sey soyluyor digeri ya acimasizca elestiri yapiyor ya da cuvaldizi otekine batiriyor. Bence guzelce konusun. Cocugu anneanne/babaanneye birakin, cikin disari deniz kenari oglen yemegine. Oturun karsilikli, guzelce, laf sokmadan konusun. Baslamadan once de guzelce konusmak istiyorum, sorunlarimiz neyse suclamadan, uzmeden kirmadan kim yol acti demeden, tek tek tespit edelim sonra cozum uretelim olmazsa da cozum uretecek bir aile terapistine gidelim diceksiniz bu kadar.

Idrakyollariiltihabi her şeye boşan diyen kk sana gelince evliliğin kurtulsun diye çaba gösteriyor çok mu seviliyorsun, hiç mi sevilmiyorsun merak ediyorum

Bence, evliliginizin bu duruma gelmesinin tek bir sebebi var. o da eşinizden ayrı yatmaniz yani yatakları ayırmaniz.. bakın o yatak öyle sihirli bir eşya ki, gün içerisinde yaşadığınız tüm sorunlari, kavgaları bir anda hafizanizdan silip, sizi tekrar o tutkulu günlere götürür... eşinizle aranıza evladiniz dahi olsa sokmayacaksiniz.. aksi takdirde aranızda ki soğukluk, tartışmalara, kavgalara dönüşecektir. bence bunu eşinizle konuşun. yani eşinizin size olan kızgınlığının, en temel sebebi bu çıkacaktır eminim. belki size belli etmek istemeyecek, gurur yapacak ama temel sebebi büyük ihtimal bu. esinize yatakları birleştirmek istediğinizi söyleyip, kendisinin tepkisini ölçün bence

Lanet gelmesin ülkece delirdiğimiz için randevu alamıyorum bir türlü. Ülkede normal insan kalmamış hepsi de benim delirmemi beklemiş. Bugün kadına "bakın ben tertemiz deliriyorum verin artık randevuyu" dedim. Önce güldü sonra da yarın sabah arayın ayarlayacağım dedi.

Belki bana kızacaksınız ama Siz sogudunuz evet ama çocuklarınız için ya da eski günlerin hatrına eşinize sıcaklık ya da sevgi gösteremez misiniz? Zoelayın lütfen herşeyi ve şartları. Biz kadınlar bazen çok farklı şeyler düşünüyoruz. Bir de bu adamlar çabuk vazgeçiyor. Vazgeçmeyin ona olan sevgisizliği değil sevgiyi dinlendirin eskisi gibi. Deneyin deneyin en azından kendi mutluluğunuz için

Geçen yıl böbrek rahatsızlığım vardı. Ağrılar içinde kıvranıp en sonunda ameliyat oldum. Ameliyat olduğum gün ayaktaydım. Kontrollere gittiğimde oğlumu valideye bırakıyordum eşim izin alamıyor diye. Geldiğimde oğlumu hemen veriyorlardı aşırı yoruldukları için. Bir gece acile gittim. Serumlar, iğneler. Döndüğümde oğlum bahçede bekliyordu beni. Durmuyormuş beni istiyormuş. Yani benim hasta olma şansım pek yok. Olamıyorum, olsam da ayaktayım. Eşim ben vazgeçme eşiğine geldiğimde adım atar. Onun dışında dünyanın en gamsız insanı. Geçen hafta çok rahatsızlandım bir gün. Oğlanı tut bir saat uyuyayım dedim. Tuttu ya da tutmaya çalıştı diyelim. Beş dakikada bir oğlum yanıma geldi. Anne hasta olmuş öpeyim geçsin iyileşsin diyerek. Yatamadım. Ben galiba aşırı yorgunum, bu da her konuda tükenmeme sebep oldu.

Çok haklısın. Eğer o günlerde kocanı boşasaydın çok haklıydın. Ya da kocan hala kumar oynuyor olsa yine haklıydın. Ama boşanmadın. Belki affetmedin, güvenin kırıldı ama bu evliliğe bir şans verdin. Şans vermek geçmişi geçmişte bırakmak değil midir? Bu şansı mutlu olmak icin değerlendir. Nice aldatılan kadın kaç kez şans veriyor ama yine aldatılıyor. En azından eşin aynı hataya devam etmemiş. Ailenle ilgili konularda ne kadar affediciysen, kendi çekirdek aile için de cömert olmak sana bir şey kaybettirir mi? Gerçekten normal bir evlilik hayatı yaşamaya başladığında senin fikrin, kalbin değişmezse o zaman en azından emin olursun, bu evlilikte mutlu olma ihtimalin yoktur, ayrılırsın.

Bak ben bunları üç çocukla yaşıyorum. Hergün istisnasız 3 çocukla okula gidip geliyorum. Evden çıkarken mutlaka kavga çıkar çocuklar arasında. Bir oyuncak için hepsi ağlar (yaşları 2-4-6) saçlar taranacak, önce ben diye ağlarlar. Evden çıkarız asansöre binmicez merdivenle inicez diye tartışma çıkar. Asansörün tüm düğmelerine basılır ve her katta durur. En sinir olduğum. Sokak kapısından çıkınca biri kediye koşar, biri ağaca, biri duvara tırmanmaya çalışır. Yoldan taş toplarız neden bilmiyorum. Sonra cafeler var yol üzerinde. Hepsinin önünde illa 3-5 dk oyalanırız herkese el sallarız. Boylarına yakın bahçe duvarlarına tırmanmadan olmaz. Kaldırım da neymiş yol ortasında yürümek varken. Markete gidersek üç ayrı kola dağılır benimkiler, bi hayal et halimi :) 5 dk lık okul yolumuz 25-30 dk sürüyor. Eğer bir de çıldırırlarsa bağıra çağıra ağlamaları, yol ortasına oturup yürümemek için inat etmeleri, kucağa alsam indir diye cırlamaları. Ama millete sorsan çocuklarım çok uslu. Ah ah içi beni dışı onları yakar. Ama ben onlar yaramaz demeyi bıraktım. Huyu bu dedim; ben sanki çok mükemmel bir yetişkin miyim ki onlara sorunlu muamelesi yapıyorum vs. Geçecek bu günler; evden ayrılıp gidecekler. Çok özleyeceğim bu günleri deyip avutuyorum. Özetle; kabullenmekten başka çare yok. Ev yansa sen otur kahveni iç. Yoksa delirmek işten değil.

Bence evliliginiz kurtarilabilir. Sadece destek almalisiniz uzmanlardan. Idaa, bebek, anne baba rolü,.. Cok sey yasadiniz aslinda. Yipranma denilen sey hemen olmuyor zaten, yillar sonra fark ediyorsun, acisi cikiyor. Esin ile uzaklastiniz, ve tekrar birbirini bulmak cidden zor. Oglunun problemi oldugunu sanmiyorum acikcasi. Sen anneligi biraz fazla güclü yasadin, mantik ile degil, hisler ile davrandin. Ben ve esimde bebekten sonra cok sorun yasadik. Bizde uzaklasmistik birbirimizden. Psikolog cok fayda etti. Umarim sizede fayda eder. Pes etme. Canin sikildiginda burda yaz.

Eşim evliliğin ilk iki yılında iddia, at yarışı vs oynadı. Çok büyük bir borçlanma olmasa da bizi yıprattı maddi anlamda. Sonra düzeldi. Borçlarını ödedi. Normale döndü en azından bu konuda. Sonra o iğrenç dönemde yıpranan evliliği ve benim yok olan güvenimi geri kazanmak için adımlar da attı. Alttan aldı birçok konuda. Ancak ben düzelemedim. Her daim hesap soran, kuşkulanan bir insana dönüştüm. Bir sene de böyle geçti. Sonra ben kısmen kendimi düzelttim. Ancak onda sabır ve istek kalmadı. Sonra da tamamen koptuk zaten. Bir de zor bir çocuğumuz var. Epey yordu bizi sağolsun.

Diger yorumlari okumadim, bunu yazanlarin zor cocuk ne demek bilmedigi cok asikar İnsan tukeniyor, ben 24 saat adamla dip dibeyim ama gercekten is konusunda acil konusulacaklarimiz haricinde hicbirsey konusamiyoruz bile 3 gun once annemle cok kotu kavga ettim, kocam bana bugun sorabildi ne oldu diye, dusun yani 3 gundur biz bu adamla hep yan yanayiz ama milanin aglama krizi, meme krizi, yemek krizo, banyo krizi, uyumak ostemiyorum krizinden dolayi 5 dk konusamiyoruz ki

Canım hayatını kurman 3 yılı bulacaksa eğer bu sitede maddi olarak kendini toplamakla geçir bence. Para birikimi yap, kendine yetecek duruma gelene kadar. Adamın aldatması şiddeti vs yoksa ve mecbursan da orda kalmaya onu görmeden duymadan yaşamaya çalış. Evde o yokmuş gibi davran. Oğlumla ikiniz için bir düzen kur, ev arkadaşı olarak gör durumunu toparlayana kadar.

Teyzeme geldim oğlumla. Kene gibi yapıştı adam geliyorum çocuğu bırak teyzene dışarıda konuşalım anlatacağım diye. Ben anlamıyorum neden bırakamıyor, rahat vermiyor bir gün bile. Yazarım sizlere durumu daha sonra. Teşekkürler yazan herkese.

Eşler bu konuda çok bencil olabiliyor. Benzer bir dönemden geçtik biz de. Onu çözdük derken geri tekrarlayacak diye korkuyorum. Yatakları ayırmak herkesin dediği gibi ilişkiyi çok olumsuz etkiliyor. Benim oğlan da yanımızda yatıyordu. Babasının beli ve kolu ağrıyordu artık. Salonda mi yatsam diyordu. Asla izin vermedim. Çok uykusuz kaldık ama anlayış göstermedim. Ben uykusuzsam o da uykusuz kalacak. Bencilce ama o dönem öyle gerekiyordu. Kopma noktamıza gelince. Oğlan memede uyuyordu o dönem ve geç uyuyordu. Ben de yorgunluk ve uykusuzluğun etkisiyle emmeyi bitirince sızıp kalıyordum. Sık sık tekrarlayınca bizimkinin suratı sirke satmaya başladı. Bir tavırlar bir haller... Hiç sebebini sormadım. Her şey yolundaymış gibi davrandım. En son kendi konuşmak istedi. Cinsellik bitmiş ben perişan. Neyse hallettik. Emzikten kestik oğlanı. Zar zor yatağı ayirdik. Bu sefer sıpa uyuyana kadar beni yanında istiyor. Ben geri sizmalara başladım. Sabah işe çok erken kalkıyorum bir de oğlanı kreşe bırakıyorum zaten. Geç uyuma huyu devam ediyor erken yatiramiyoruz gece geri uyanıp oturuyor çünkü. Yine eşimle uzaklaştık. Böyle zamanlarda ise aksi gibi hep benden adım bekliyor. Çok can sıkıcı. İnsanın omuzlarına artı yük demek bu. Bu kadar uzatma sebebim şuraya gelmek esasen. İletişim problemleri zamanında aşılamazsa derin yaralar açıyor ve telafisi zorlaşıyor. Normalde eşim sorundan bahsettiği zaman normal ben asla kabullenmez. Kendini haklı çıkarır. Tribi de ben atarım. Ama biliyorum ki şu an haklı olmak bana bir şey kazandırmayacak. Kendinden taviz verme değil tabi ki bu. Sadece egonu bırakıp karşıdakine şans verme.

Evet destek olan birilerinin olmaması çok büyük bir sorun. Ben eşimin bana hata yaptığı zamanlarda o kadar yalnız olmasaydım belki daha rahat atlatırdım. Ancak o dönem çok fazla yalnız kaldım. Çok yıprandım. İletişim kuramıyoruz zaten. Genelde suçlama ve tartışma oluyor sonu. Zaten son zamanlarda diyorum ki benim gibi obsesif bir karaktere uygun görülecek en büyük imtihan, güven testi olabilirdi ancak. Allah da onu uygun gördüyse demek. Ayın 21inde çok bilinen iyi bir uzmana götüreceğim oğlumu. Zoe randevu aldık. Umutluyum en azından o konuda. Bakalım nasıl yönlendirecek bizi. Teşekkür ederim yorumun için.

sevgim bitti galiba falan yazmışsın ama herkes çok sevdiğine emin. sevgi pıtırcığıysan demek. başka gün olsa ben de nasıl olsa aynı evin içindesiniz. en az 3 yılınız da varsa, biraz nefes alacak alan yarat kendine ve yeniden başla gayret etmeye derdim ama bugün degil. çaba göstermişsin kendince. o da göstermiş. herkes kendince haklı. ama haklı olmak mutlu etmiyor. iyi insanlar, iyi ebeveynler olabilirsiniz ama birlikte yürüyemiyoruz diyorsan da doğrudur. eğer 3.5 yıl sonrasında bekar bir anne olma hayali seni mutlu ediyorsa neden olmasın? bu zamanı da dediğin gibi ev arkadaşı olarak geçirebilirsin. arada olan bir birliktelik de olsa daha bile iyi bence. o kadar uzun zaman ki, ne planlarsan planla nasıl olsa zamanı geldiğinde tutmayacak. şimdi sana bugunu daha huzurlu geçirmen için ne söyleyebilirim diye düşünüyorum; boşver. valla bak. çocuk elbet büyüyecek. elbet işine ve sosyal hayatına döneceksin. keşke şu veletlerin demoları olsaydı da doğurmadan önce bir deneme sürümü yapsaydık.

Peki sadece ilaçlarla mı tedavi oldunuz yani ek olarak dr neler söyledi merak ettim Idrakyollariiltihabi

İdrak de çoktan boşanırdı çünkü kibri bunu yaptırmaya müsait. Konusunda yazdığı engeller onu evli tutuyor.

Neymiş evvelden telefonuna bakmışım gizlice ki iyi ki yaptım hiç pişman değilim. Takıntı olmuş onda. Çok rahatsız oluyormuş ben telefonuna eğilip bakınca bile. Kendini kapana kısılmış hissediyormuş. Paşama bak hele ya. Eşim çok zordur bu tür konularda. Zor adamdır yani. Ben patlamadan, zıvanadan çıkmadan usul usul delirtir çileden çıkarır. Sonra da "al bak utan şimdi" diyerek çat çat gösterir ne varsa. Beni test ediyor aklınca. Sen öyle diyorsan doğrudur demeliyim ona göre. Ne zaman benim gözlerimden kıvılcım çıkar o vakit ikna etmeye uğraşır. Ki ben ona göre daha sakin bir insanım. Kolay kolay sesimi de yükseltmem. Öyle saçma sapan artistlikler de yapmam. Kan beynime sıçradı bugün. Anahtarı çantamı aldım çıktım. Sonra defalarca aradı mesajlar attı. Yahu neden yapıyorsun ki bunu. Ben sanki adama "yoksa eşcinsel ilişkin mi var" diye sordum. Altı üstü bir mesaj yahu. Neyi neden zorluyorsun yani. Idrakyollariiltihabi

Hakkınızda hayırlısı olsun.

Surekli konuna giriyorum. Umarim mantikli bir aciklamasi vardir. Musait oldugunda hayirli haberlerle gel inş.

Ya hahaha, cok tatlisin. Cok da haklisin, ne diyeyim bilemedim.

Iyi de boyle zor bir cocukla baba inatlasmamali zitlasmamali tahammulunu artirmali cocuga kizdikca sanmasinki cocuk daha sakin uslu olacak daha da huysuzlugu artar baba cocuk arasinda mesafenin artmasi iyi bir durum degil baba yaninda ama manen uzaginda. herkes anlasir uslu sakin soz dinleyen cocukla birseyler yapmayi da sever fakat onemli olan zor bir cocukta asil babalik hunerleri ortaya cikmali.

Odanız müsaitse 1 yatak daha alıp yanyana 2 yatakta hep beraber uyuyun. Biz 1 yıl öyle yaptık oda duvardan duvara yataktı. Hem üstünde zıplarsınız çocukla düşme tehlikesi olmadan.

İşte ben de küçümsüyorum yaşadıklarımı. Belki de küçümsememek gerek. Evlendikten üç ay sonra tam da hamile kaldığım dönemde annem beyin kanaması geçirdi. Ameliyat, yoğun bakım süreci vs. Her zaman bir risk var hayatında ama şu an normal hayatına devam ediyor çok şükür. Bu olayın üzerinden bir yıl geçince kayınvalidem yoğun bakımda ölümü bekliyordu. Acil organ nakli gerekti eşim verdi organı. O dönem de her anlamda çok zordu. Üstünden kısa bir süre geçti canım dayım kanserin son evresinde olduğunu öğrendi. Çok gençti, çok severdim. Kaybettim onu. Sadece iki ay geçtikten sonra yeğenlerimin annesini, benim de canım arkadaşımı kaybettim daha 31 yaşında. Meme kanseri sonrası beyin metastazı ile. Yeğenlerim ve abim ailenin evine yerleşti. O süreç de İnanılmaz zordu. Çok kısa bir süre sonra çok yakın olduğum, sevdiğim bir insanı daha kanserden kaybettim. Araya sıkışan benim hastalıklarım, ameliyatım da var. Henüz ölmedim ama, yaşıyorum. Kayınvalidem de annem de şu an için iyiler şükür. B Began Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik İptali tek ayak

Aramızda bir duvar var bir türlü yıkılmayan. Böyle samimi istekleri bile söylemiyoruz birbirimize. Hala sevdiğimizi düşünüyorum birbirimizi lakin sevgi tek başına yeterli olmuyor. Idrakyollariiltihabi

+++ Klasik olacak ama erkek çok adam yok Elini taşın altına koyacak ADAM yok arkadaş

Bu kırmızı cümleler benim senelerdir günaydından bile çok kullandığım cümleler :) Bu arada inandın mı? İkna oldun mu? Öyle bir yerdeyim ki.. Sanırım o işsizlik sigortası yaptırdığı yere gidip, yaptırdığı saate kadar öğrenme gereği duyardım.. Maalesef bu adamların ağızlarından çıkanlar bu derece boş benim için artık..

Bilinenin aksine iç dışa değil de, dış içe inkılap eder daha çok. Dış içi değiştirir yani. Biraz çabayla eski heyecanın hissedilmeye başlanacagını düşünüyorum ben...

Konu hortlamış madem cevap vereyim. Bir hafta önce uzun süren iletişimsizlik ve öfke halinin bir patlaması yaşandı. Öfkenin sebebi eşimin geçmişten gelen ve yine unuttuğu bir ödemenin açığa çıkması ve benden gizlemeye çalışması. Gizlemiş çünkü aşırı tepki veriyormuşum. Tam dört yıl önce kapatması gereken telefon hattının 30 TL lik borcunu kapatmayı yine ve yeniden unuttuğu için o fatura 700 TL olarak çıktı karşımıza. Şaşırdım mı? Elbette hayır. Rahat adam. Ödenir bir şekilde ne olacak ki. İdrak bir süre daha kendine zerre harcama yapmaz ve ödenir. Aman sanki milyon dolarlardan bahsediyoruz. 700 TL altı üstü değil mi? Velhasılı kelam asrın patlamasını yaşadım. Kaba tabirle onu itin totosuna sokup çıkardım. Olağanca arsızlığıyla üste çıkmaya çalıştı, beni iyice çileden çıkardı. Kardeşimi aradım. "ablacım araba ayarla valizler olacak oraya geliyorum" dedim. Telefonu kapatınca az evvel ayrılırsan ayrıl diye kafa tutan adamın etekleri tutuştu. "gel bir konuşalım" dedi. Konuştu konuştu. Aynı şeyler. Dinlemedim bile çoğunu. "bak sana şaka gibi geliyor ama ne ben sensizlikten ölürüm ne de sen. Böyle devam edersen bitecek bu evlilik. Ben artık sana kızamıyorum bile." dedim. Konuşmanın sonunu "evlenip evimize ilk girdiğimizde nasılsan öyle ol. Öyle güven öyle sev. Şüphe etme artık" diyerek bitirdi. Eskiden olsa etkilenir kendimi suçlardım ama zerre kadar etkilenmedim. Boşanmak lafta kolay ama evlat olunca kırk kere düşünmeyi gerektiren bir karar maalesef. Ben artık düşünemiyorum, gelecekle ilgili plan yapamıyorum. Sıkıştım bu hayatta. Bazen kendimi keşke beni aldatsa, şiddet gösterse de bir dakika bile düşünmeden gideceğim bir sebep verse diye düşünürken buluyorum. Ne kadar acınası bir düşünce değil mi? Oğlum ve oğlumun sorumlukları olmasa bu kadar düşünmezdim muhtemelen.

Kesinlikle benim eşim de gördüğüm en beceriksiz insan. Ev işi ve çocuk bakımı konusunda. Aynı zamanda dağınık ve pis bazı konularda. Evet ben de tahammül edemiyorum ben kendimi hırpalarken öylece oturmasına. Yahu en azından ayağa kalk be adam diye çemkiriyorum.

Önce aynı yatakta yatmaya, laf sokmadan konuşmaya başlayın hele. İlişki durumunuz normale dönsün. Hala telefonla yapışık yaşarsa telefonu kırarsın göz korkutmak için :)

Safi inat başka şey değil aslında. Siz boşanırsanız çocuk yüzünden boşanan ilk çift olabilirsiniz:) Genelde çocuk var diye boşanamazlar ya :) Çocuğunuzun zorluğu öyle etkilemişki bu evliliği karı - koca olduğunuzu unutmuşsunuz ve bu duruma alışmışsınız. Daha fazla kanıksamadan bir dur demeli bu duruma. Bir arkadaş güzel tavsiye vermiş. Maddi manevi imkan varsa başbaşa birşeyler yapmak size çok iyi gelebilirdi. Ama o da zor olacak kanımca.

Ben birçok mesajını okudum. Yüzügünü satmanı faturaları ödememesini vs. Ama bak eşin uğraşıyor senin için şu kısacık hayatta affet gitsin. İnsanlara neleri affetmiyor be kuzum. Bence yorulmuşşun terapiye ya da tatile ihtiyacın var. Bildiğim başka terapi yöntemleri de var. Rakı içip azıcık dağıtmak gibi. Bırakamadığına göre hala umudun var. Bence bazı insanlar mutsuzluktan besleniyor. Fark etmeden, 3 yıl sonra üzüleceğime şimdi üzüleyim çok saçma. Bir de bağımlı olan kişi o şey için herşeyi yapar geçmişteki gibi. Empati yap lütfen. Ama düzeldi ise sanşlısınız öpücük kondurmak günaydın demek çok mu zor. Kendine tüm yükleri alma. Yapma herşeyi. Bosanma kararı verdiğim gün bile kötü davranmadım aynı yatakta uyudum dokunmadan, sonra ben o yokken gittim.

Ben tek başıma büyütüyorum oğlumu maalesef. Çünkü eşim oğlumun aşırı hareketli olmasına ve hırçınlığına tahammülsüz. Gerginliği çocuğa da yansıdığı için oğlum da babasıyla bir şey yapmak istemiyor artık. Eşim hayattan pek zevk almayan bir tip. Enerji emen türlerden. O yüzden birlikte pek bir şey yapamıyoruz. "yo no gorok vor" diye benim de enerjimi emmesin diye bireysel takılıyorum ben.

Laf sokmaniz bir yonden iyi. Hala umit var demektir. Susmak daha kotu. Susmak artik tamamen umidi kesip kafada tamamen bitirmek demek.

Yemin ederim aynı düşünceler bende de oluyor. Aldatsa ve şiddet dediğin.. Acınası bi düşünce mı bilemem ama insana bunu dahi düşündürene bi bakmalı.. Benim de çocuğum var. Ama şu an boşanma gibi bi durum olmadığından mıdır bilmem çocuk da olsa bi ömür böyle boşa harcanmamalı, zaten çocuk da iki manyağın arasında büyüse daha mı iyi diyorum.. Karışık işler.. Evlilik şu durumlarda mutlaka bitmeli diye bi kitap olsa, duygular işin içine girmese keşke..

Ya zaten öyle bir zamandayızki şu tlfn bi çok evliligin sonu olacak, benim eşimde sürekli instagram videoları izler, wc de bile yüksek sesle o videoların sesi gelir Sizin konularınızı takip ediyorum, sadece allah yar ve yardımcınız olsun demek istiyorum Siz zaten akıllı bir bayansınız, ne yapmanız gerektigini ölcüp tartıp bulursunuz bundan eminim

Bence seviyorsunuz ama araya soğukluk girmiş çabalayın derim

Şu yazdıklarınızı okudukça, düşünmeye başlama aşamasında oldugum çocuk sahibi olma fikrimi rafa kaldırdım. Zira siz kadar güçlü ve sabırlı bir kadın değilim. Merakımı maruz görün ama siz hasta oldugunuzda nasıl idare ediyorsunuz. Yani ben artık sizin durumunuza romantik yönden bakamıyorum diğer arkadaşlar gibi. Yüce kalbinize de bu adamı hala sevmeye devam ettiği ve ona dair umudunu yitirmediği için çok saygı duyuyorum. Ben diğerlerinin aksine sizin artık yeteri kadar kendinizden verdiğinizi görüyorum. Kumar iddia borçlar ı hesaba bile katmayarak konuşuyorum şuan. Eşiniz sizin herşeyi üstlenmenize o kadar alışmış ki kahve ricası onun için çok normal. Eşinizin sizi anladıgını hiç sanmıyorum çünkü o hiç sizin kadar fedakarlık yapmamış. Eşinizin adımları sadece sizin gazınızı almaya yönelik şeyler bence. Anı kurtarma ve sizi anlık sakinleştirecek ve düzelmeye dair umudunuzu canlı tutacak çözümler. Çok üzgünüm...

Babam hep derdi ki, kötü olan ya da sana zarar verecek herşeye çabuk alışır, yönelirsin. Yani yatak ayırmak çok mu gerekliydi? Ya da kolay olan mıydı? Çocuğunuzu ilk günden itibaren ya da ilk zorluklardan itibaren "zor çocuk" olarak mı etiketlediniz? Eşinizle aranızda ki uçurum, bu yabancılaşma alışkanlık haline gelirken, daha mı kolay geldi böyle olması? Ilk iş yanyana yatmak, o da olmadı yere bi yatak atıp en azından aynı oda da yatmaya başlamak olmalı. Kendinize zaman tanıyın. Küçük adımlar atın. Yani öyle bir anda romantik akşamyemekleri falan değilde, sadece daha fazla yanyana kalmya çalışın. Anneliğin yıllık izni yok malesef ve bence çok yorgunsunuz keşke biraz uzaklaşabilseniz.

Idrakyollariiltihabi oğlunun babasından uzak ve surekli sana yakın olmak istemesini sadece eşinin ilgisizligine bağlama lutfen. Sen zaten gelişim dönemlerini biliyorsun.. fallik dönemde erkek çocuğunun anneye yönelik duyduğu güçlü duyguları /babayı bu süreçte rakip gördüğünü ve yaşanılan çatışmaları uzun uzun anlatmama gerek yok.6 yaslarindan sonra da babaya yuzunu dönecek senin kerata..

Bende hissettiklerin şu açıdan doğru. Ben evlenirken ailem eşimle evlenmemi istemedi. Hatta eşimin ailesi de beni çok sevmelerine ve istemelerine rağmen "sen bizim oğlana fazlasın" diyerek vazgeçmemiz için çeşitli konuşmalar yaptılar. Maddi manevi çok zorluk çektik ama ben eşime güvendim. O da bana. Ikimizin de hayatında travmalar, zorluklar vardı. Birbirimize tutunduk, destek olduk. Herkese karşı durduk. Ve ilk günden itibaren dedik ki "aramızda yalan girmesin. Yalan olmazsa her şey yolunda gider" bu sözü çiğneyen eşim oldu. Bana yalan söyledi. Dediğin gibi ben uzun zaman "bu benim hatam. Güvenmek, onu seçmek, sevmek benim hatam" hissinden kurtulamadım. Kendimi suçladım. Hatta ailelerin gördüğünü ben göremedim dedim. Daha da küstahlaşıp "ben ona fazlayım demek ki" dedim. Aşık olup evlendiğim halde. Tüm o güzel anılar, aşkın dorukta yaşandığı yıllar falan :) hepsi silindi zihnimde. Bazen ben gerçekten aşık mıydım diye sorgular oldum. Tek gerçek kaldı geriye. Bu benim seçimimdi. İnsan, yaşadıkları olumsuz anılara başkalarının etkisi olunca daha çabuk sıyrılıyor o kötü ruh halinden. At suçu ötekine kurtul. Ancak tamamen kendi tercihlerinin sonucu mutsuz olunca, buhran hali geçmiyor. Ben aylarca "oğlumu mutsuz bir evliliğe mahkum ettim" diye kendimi bitirdim. Ancak o mutsuzluğu yok etmek için de çaba sarf etmedim. Evet arabesk ve olumsuz bakış açısından nefret ediyorum ancak dolaylı yoldan hayatımı tam da bu şekilde yaşıyorum. Tam ayağa kalkmak için sebepler buluyorken "zamanında engellenmeseydim şu an bambaşka yerlerde olabilirdim" diyerek oturuyorum aynı yere.

Sizin için üzüldüm ancak şunu görüyorum zaten şuan ayrılma şansınız yok. eşiniz de sizi darlamıyor. Biraz herşeyi akışına bırakın. Dediğiniz gibi iki ev arkadaşı gibi düşünün. Bu süreçte kendinize bir iş bulun. Çocuğunuzdan dolayı sıkıntı olabilir ama annenize bırakabilirsiniz belki. Aynı evde kalan iki arkadaş gibi yaşamayı denerken bakarsınız belki sorunlarınızı aşmışsınız. Bir de şu sorunları büyütmeyi ikiniz de bırakmalısınız. Geçmiş gitti artık. Şimdi iyi yönde değişmişseniz önünüze bakın.

choccywhoccydoodah

İdrak günaydın. Sen bu durumun belki farkındasın belki degilsin bilmiyorum henuz tam okumadim yorumlari ama yatak ayırmak ciddi soguma, mesafe problemi. Yaşadıgım icin söyluyorum. Oglanda yatak ayırdik hatta oda ayırdık. Ve o dönem evliligimizde acilan yaralari kapatmamız uzun zaman aldı. Yorum da 2 ay iyiydik sonra yine başa sardik demissin. Biz de tam olarak öyleydik. Ama duzelmek icin her başlayaşımiz da iyi olarak kaldıgımiz zaman zarfı uzadı. Simdi de ara ara bozuguz anlamsiz sogukluklar yasiyoruz. Ama en buyuk kavgamizin ustunden 13 ay gecti. Cokta üzücüydü benim icin 8 aylik hamileydim. Emin ol herkeste bazı sıkıntılar var. Sendr iddia olmus baskasın da porno baskasin da aile problemi. Ya da aldatma. Önemli olan duzelmek istemek. Ve idrakcığim durum benim gozümden şu ki sen çabalamak istemiyorsun. Salmışsın kendini. Yaşadıgın sorunlar derin izler bırakmıs. İş esine dusuyor senin etrafında pır dönüp pervane olmasi gerekiyor bence. Atlatirsan onun uzun soluklu sürecek olan cabasından sonra atlatabilirsin diye dusunuyorum. Bunun icin senin de teslimiyet gostermen gerekiyor. Ama eşin ne durum da çabalama isteği var mi bilemiyorum.

bazen oglunun tek ebeveyni senmissin gibi konusuyorsun, ancak cocugunun ileride babasini tercih etme ihtimalini hic gormuyorsun. cocugunun bu yasta cok normal olan bir ebeveyne yonelme durumunu yanlis degerlendirmemeni tavsiye ederim. 2,5 ve 5,5 yaslarindaki cocuklarimdan biliyorum, donem donem anneye/babaya yonelip digerini tamamen dislama durumunda olabiliyorlar. Gecici bir surec oldugu icin biz fark etmemis gibi davraniyoruz.

Aslinda bunu aşabilecek en zor kadınlardan biriyim. Ben istemesemde kocamin ihtiyaçlarıni karşilamak icin bunu yapmaliyım diyebilecek bir kadın değilim. Defalarca isteksizligimin nedenini konuştuk. Eşim "biz siz kadınlar gibi değiliz, bir erkeğin ihtiyaçları var ve bunu karısıyla yaşamalı, doyuma ulaşmalı" yı savunurken, ben "bir kadınında duygusal ihtiyacları var, bu yönü tatmin edilemeyen kadın, esine bu konuda cevap veremez. Fıtratımız bu, istememi sen sağlayacaksın" kafasındaydim. Ona görede ihtiyaçları karşilanmayan erkek, mutsuz oldugu icin duygusal atraksiyonlar yapıp karısını mutlu edemez vs vs. Konuşmanın sonu hep sen yap, sen başlat, bende cevap verebilirimlere geliyordu. Aslinda domino taşı gibi birimiz devirsek taşı, oda digerlerini oynatacak yerinden. Tam bir deli işi düğüm anlayacağınız, inatlaşıyorduk resmen. Evliliği bitirmek kolay olanıydı. Ama çocuklarım için devam ettirmem gerektiğini düsündüm. Çocuklarım ileride "ben neden anne babamla aynı evde büyüyemedim" diye sordugunda ona "beni duygusal olarak tatmin etmiyordu, uyuşmuyorduk" demek istemedim. Ve ben devam ettirmem gerekiyorsa da bunu mutlu olarak yapmayı sectim. Ha karsimdakinden cabama karşi bir tepki alamasaydım yine olmayacaktı belki. Daha öncede soyledigim gibi kisa tatiller, başbasa gezmeler, birlikte eğlenecegimiz mekanlara programlar yaptım. Eglendigimiz arkadaş gruplarımızla planlar yaptım. Paylaşim artınca, birlikte gülebildik, gülünce sarılabildik, öpüşebildik vs vs. Mutlu edince tatmin olduk, tatmin olunca devamını istedik ve devamı için huyuna gittik. Ben direkt cinsellikteki problemi çözmeye çalısmadım. Evliliğimi kurtarma yoluna gittim, paylasım artınca cinsellikte kendiliğinden çözüldü. Önceki

Ikinizde ciddi anlamda hatalisiniz arkadaşım okuduklarımdan bunu anladım ben. Mubarek kandil gecesi Allah hakkinizda hayırlı olani nasip etsin inşallah tez vakitte. Bu da sizin bir sinaviniz demek ki Rabbim hayr ile sonuca erdirir dilerim ki. Ben biraz dini yönden yardımcı olmak isteyeceğim inancınızı bilmeden ama yinede yazmak istiyorum uygulayip uygulamamak sizin takdiriniz. Eşiniz işe gittikten sonra evde açıp her gün Bakara Süresini dinleyin ve bol bol dua edin yuvanızın hayrı icin. 2 saat falan sürüyor ama inanin cok rahatlatıyor insani. Is yaparken bile açabilirsiniz hem işinizi yapar hemde dinlersiniz. Bende 4 yıllık evliyim ilk sene cok zorlamıştım eşimle geçinirken bazi sebeplerden hergün açıp dinliyordum Rabbim yuvam icin hayırlısı ne ise onu nasip etsin inşallah diye. Manevi olarak cok iyi geldi şükürler olsun eşimle de su an cok iyiyiz şükürler olsun ki.. Inşallah sizde sınavınızı tez vakitte hayrla atlatırsınız.

Doğru diyorsun. Idrakyollariiltihabi sizin de aşmanız gereken eşik bu. Anlamayacak-anlamıyor. Basmıyor adamların kafası bu dile. Biz kadınlar hemen anlarız; kırk ayrı manasını çözeriz ama erkeklerde öyle bir özellik yok, hani olanı vardır da kırk yılda bir çıkar öylesi, çok nadirdir. Elimizdeki malzemeye bakıp ona göre bir yol çizip, gerisini ondan sonra tartacağız. Bence şimdi, şu an bir karar vermen çok sağlıksız olur, oğlun biraz daha rayına girdiğinde daha farklı olabilecek bir zamanı yaşayabileceğinizi düşünüyorum, eğer karşılıklı adımlar atılabilirse. Kendimden örnek vereyim; bak ben hamilelikle beraber delirmeye başladım; adamın her şeyi bana batar oldu. Doğurdum, ilk bir sene kaç kere boşanma lafı ettim hatırlamıyorum, adam her seferinde alttan aldı, anneler girdi araya -çocuğum bi sakin ne sizin derdiniz- diye. Benim oğlan da kolikti, o kadar yılmıştım ki anlatamam, her gün 5 saat kesintisiz ağlardı, susturulamazdı asla , morarırdı biz zaten hastanelere taşınırdık sürekli. Göbek fıtığı oldu, ilerledi ağlamasın daha beter olmasın diye kucağımdan indiremedim, tuvalet ve yıkanma ihtiyacım zaten ucu ucuna idi, yemeklerimi insan gibi oturup yiyemedim ilk 6-7 ay, mümkün değil. Aylarca çocuk kendi kendini sıktı kabız etti, yemesi sorun, uyku zaten sorun, kçı ayrı sorun... Ben her şeyle uğraşıyorum, annem yemek yapıp yolluyor bi, adam işte temizliğini yaparsa yapıyor ama çocuğu benden almıyor diye ben düşman belledim. Grill'ın dediği gibi uyuması batardı adamın ya, iki tekme atıp uyandırasım gelirdi ki yaptım. Vallahi "Kalk, bizi bekleyeceksin" diye ayağımla dürte dürte uyandırdım gecelerce, adam ben gece emzirirken bana su getirdi, onu bunu getirdi-götürdü, savaş gibiydi ya.. O dönem zaten cinsellik bitti bizim, ilk bir buçuk sene rayına koyamadık ve gittikçe uzaklaştık. Önce adam uzaklaştı, ben de inada bindirdim "İpe ipe geleceksin, o zaman görüşeceğiz" diye, sonra adam geldi yanaştı, ben istemiyorum git dedim. Biz bir buçuk sene savaştık. Kolik bebekli hayat bu hale getirdi bizi... Benle beraber adam da şirazeden çıktı sonunda. Sonrasında ne zaman ki bizim oğlan yavaş yavaş rutine girdi, derdi azaldı, aklı yerine geldi eziyeti minimuma indi, biz çocuğu oynatır severken, birlikte yemek yerken, aynı yatağa dönünce yaklaştık... Sarılmıyorduk, temas etmiyorduk, yatağın taa öbür ucunda yatardım. Ama bi sabaha adam mı kucaklamış ben mi sarılmışım bilmiyorum artık birbirimize sarılmış uyandık. Özlemişim. O sarmalanma hissine ne kadar uzak kaldığımı ve uzak kaldıkça hırçınlaştığımı fark ettim. Sonra tekrar diyalog başladı, sene sonra konuşabildik, dediklerimiz batmadı. Sizin yataklar ayrı kuzum, bu bir sorun mesela. Eğer bazı şeyler yoluna girsin istiyorsan ki en azından denedim diyebilmek için bunu yapmalısın; yatakları bir araya getirin. Bugün olmaz, yarın olmaz ama bunu yapın, yavaş yavaş oğlanı alıştırmaya çalış. Zor olacak anlıyorum, biz de çok zorlandık, benim saçımı tutmadan asla uyumazdı oğlan ki hala daha bazı geceler kalkar yatağından ziyaretimize gelir, aramıza girer yatar, yine de ayırdık. Ben bunu sana anlatamam, senin işin çocuklar zaten sen daha iyi bilirsin. Demek istediğim şu anki düzen, sizin evlilik düzeniniz değil. Ha sen yaptın üzerine düşeni, adam hala large mı takılıyor, hala mı aynı kafa... Hah işte o zaman gönül rahatlığıyla karar alman daha kolay olacak. O zaman oğluna "Ben denedim, adımlar attım, babanla uyumlu değiliz oğlum, duygularımı tüm çabalarıma rağmen kendisi hiçbir şey yapmayarak bitirdi" diyebileceksin.

Bugün benzer bir konu açıp acmamakta gitim geldim.. ruhum daralıyor kimsemde yok anlatıcak bağıra bağıra ağlamak istiyorum.. sadece sizi anlıyorum demek için geldim

Sevgili Idrakyollariiltihabi ; kinci, kolay unutmayan, iç huzuru olmayan birisin. Ben de öyleyim. Şu buhranlı halinle böyle ciddi kararlar almamalı ve hatta dile dökmemelisin. Buhran hali azalınca veya ortadan kalkınca keşke dememek için. Oğlunla iki kişilik bir hayat yaşarken eşinin dışlanmış hissetmesi, gittikçe elini eteğini çekmesi çok normal. Bir de erkekler maalesef ki güdülmek istiyor. Sürekli " şunu yap, bunu getir" gibi yönlendirmeler lazım. Kendi anlasın, halimi görmüyor mu sanki dedikçe bir şey değişmiyor, anlamıyorlar, anlasalar da önemsemiyorlar galiba. Çocukla ilgilenirken de yönlendirme yapmamak gerek. Bırak kendi bildiği gibi ilgilensin çok ekstrem bir durum yoksa. Ben daha 3 aylık anayım ve her eşim alt değiştirdiğinde " şu çocuğun kıyafetin göğsüne kadar çekme üşüyecek" diye müdahale ederdm. Baktım bir gün, bu adam artık yardım etmiyor, çok söyleniyormuşum ve eziyete dönüyormuş. Çocuk da hasta olmuyor diye bıraktım nasıl yaparsa yapsın. Durum böyle işliyor anladım ki. Senin kesinlikle çocuğundan biraz uzaklaşman, yükü paylaşman, insan olduğunu hissetmen ve bu anlamda bir şeyler yapman şart. Başka türlü iç huzuruna kavuşamayacak ve sürekli hayatında bir problem arayacak, ufak bir şey buldukça da bunları büyütüp dağ gibi yapacaksın. Her şey güzel olacak sen iyi olursan.

Yine de hep birşeyler eksik yarim kalmış gibi değil mi peki. Gecikmeli de olsa yapmaya çalışmak bazen ir çabaymış gibi geliyor bazende tam tersi tam bir celiski Badem

Benim gözlemledigim bir sey var zor çocuk evliligi sarsıyor. Çunkü anne sadece çocuga yöneliyor eş olduğunu unutuyor evdeki kaos erkegide farkli etkiliyor. Çocuk zorladikca bireyler mutsuzlasiyor birbirlerini elestirmeye basliyor. Üstüne anladığım kadariyle ilk yillardaki guvensizlik çabalarin karşilik görmemesi ve maddiyat da eklenince tahammül tükenmiş. Ben de kolay kolay kimseye boşan demem aldatma dayak yoksa. Sizede demeyecegim evlilik terapisinede inanmiyorum düşüncelerinizi neleri yitirdiniz beklentilerinizi açık açık paylassanız belki çözüm olur. Ama şunu bilinki zor çocukların ilkokul dönemleri ergenlik donemleri çok daha zor ve tek başiniza mucadele etmenizde zor. Buyüdugunde de devamli konulan kurallari yikmaya calisiyorlar farkli problemleri oluyor. Bir baba figürü her zaman gerekli. O nedenle siz birazcdaha esinize özen gösterin onunda göstermesini isteyin bir seyleri canlandirmaya calisin.

Gangsta iki gündür evde değilim. Cumartesi günü sabah kalktım çocuğu doyurdum akşam için yemeği yaptım çıktım evden. Adama da bi gidiyoruz dedim. Kuzenimleydim akşama kadar. Pazar sabahı yine kalkıp evin işini halledip çıktım. Akşam geldim. Eve geldiğimde "ben de evde oturdum tüm gün" diye kendince duygu sömürüsü yaptı. O senin problemin dedim. Ben seni artık herhangi bir aktivite için itmeyeceğim ısrar etmeyeceğim. Oğlunla zaman geçirmek istemiyorsan senin problemin. Gelecekte sen çekersin sıkıntısını. Asosyal olmak istiyorsan sen bilirsin. Ancak ev işlerinde, çocuk bakımında evde olduğun sürece yardım edeceksin. Sosyal aktivitelerde bulunmak istemiyorsan sen bilirsin dedim. Hafta sonu ailemin şu an tatil yaptığı yere gidecektim. Bilet ayarlamaya çalışıyordum. Gelmiş bana "ben de gelicem bana da bilet aldım" diyor. Ben bu adama bir ay önce birlikte gidelim değişiklik olur dediğimde "ya ben sıkılırım ne yapıcam ki orda bla bla" diye onlarca bahane sunmuştu. Şimdi bilet aldım diyor. Yemin ederim benim aklımla oynuyor. Ben vazgeçiyorum uğraşmaktan kendi haline bırakıyorum oğlumla plan yapıyorum. Bu sefer bir şekilde kendini dahil ediyor. Tamam madem rahatsız oluyorsun ayrı kalmaktan şunu şunu yapalım diyorum yine bahaneler sunuyor. Bak bu ay kendi kişisel harcamalarını abartmış biraz. Ben de ona dikkat ermesini, yine ay sonunda sıkıntı çekeceğimizi söyledim. Konu yine benim daha doğrusu bizim sigara içmemize geldi :) evet sigara ciddi bir masraf kabul ancak konu bu değildi o anda. Düşünüyorum düşünüyorum içinden çıkamıyorum. Tek bildiğim ben ayrılsam da ayrılmasam da çalışmam gerek. Ayrılabilmek için de maddi olanağım olmalı, devam edebilmek için de. E oğluma bakıyorum sabah uyanıp kreşe gidene kadar ömrümden ömür gidiyor. Ben bu çocukla nasıl düzenli işe gideceğim. İmkansız şu anda. Bekle bekle bekle idrak. Sıkıştım yahu. Yemin ederim inanılmaz sıkıştım.

Şu an için istek yok evet. Çünkü eşim ruh emici. Azıcık enerjik olsam çabalasam, evimizde çorbamız kaynasın oturup içelim moduna giriyor. Ben de evcil bir insanım ama asosyal değilim. Dışarıda veba salgını varmış gibi davranmıyorum mesela. Bu konuda zerre uyuşmuyoruz. N

aslında çocuğu biraz fazla bahane ediyorsunuz. ben anlattıklarınızda hatanın büyüğünü sizde gördüm yine. yatak ayırmak zaten en büyük hatanız olmuş. bunun başka çözümleri de var. ne çocuklar var ne sorunları var ama siz bir şeylerden kaçmak için çocuğu öne sürmekten, çocuğa kaçmaktan vazgeçmemişsiniz. çocuğu alıp eşi atmışsınız ve olaylar böyle gelişmiş. çocuk için de daha büyük sorunlara sebep olacak davranışlarınız, en en en basiti hala beraber yatılmaz o kadar aylık çocukla. bence bir profesyonel yardım almanızda fayda var.

Benzer bir durumdayım ama bir sihirli değ ek deyip herşeyi düzeltsin istiyorum. çok öfkeliyim gerginim yorgunum.. bir erkek olarak çaba sarfetsin istiyorum.. bi bişeyler bir ışık.. bana göre çok değil ama tabii biz kadınız erkek kadınlar gibi düşünmez, ne yapayım şöyle demezler mi birde bla bla... kaçış durumu.. ben neden söyleyeyim biz evliyiz biz olamadık mı.. N

Konuyu az sonra okuyacagim ama bu yorum nefesimi daraltti bu ne yaaaa boyle rahat insanlardan aşırı nefret ediyorum gercekten rahatliklari beni rahatsiz ediyor ama bir an benim esim belirdi gözümün önünde iddaa at yarisi elektrik faturasina gelene kadar. O kadar çalışkan ki oyle yan gelip yatmaz. Hırslı. Parayi da sever Ama bir yere gidecezmi yerinden oynamaz tembel heyecansiz sönük ben artik sinirimden tek başıma çıkıyorum evde onun tv karsisinda yayılmasını hazmedemicem zira evde zaten köpek var, ayı beslemek fazla geliyor. Esimi cok aşırı seviyorum ama bunlar insanı içine göçerten davranışlar Az evel seslendim ses yok bir daha seslendim ses yok. Kanepede uyuyakaldi kesin eminim O kanepeleri ben letgo ya koyyim de görsün o gününu sanki 35 senelik evli

Daha öncede demiştim, yine diyorum ; her şey sizin elinizde. Bitirmekte, yeniden başlamakta.

Ben ne zaman vazgeçsem, umudumu kaybetsem eşim adım atıyor. Bugün geldi eve birkaç laf sokmadan sonra hadi giyin dışarı çıkalım hava alalım dedi. Çıktık dolaştık yemek yedik. "duydum seni Psikologdan randevu alıyordun. Ne oldu" dedi. Ben de "neden ben bizden umudu kestiğim vakit ne olduğunu soruyorsun? Neden öncesinde attığım çığlıkları duymuyorsun" dedim. Haklısın, çocuğun oda takımını alınca düzelecek her şey üzme kendini dedi.

Gördün mü mecbur kalınca yapabiliyormuş.. sen geri geri çekilmeye devam et lütfen idrak.. yazık günah yaaa senin de bir bedenin ruhun var, nereye kadar cırmalatacaksın.. çocuğun sorumluluklarına sürekli dahil et.. bak ben çocuktan dolayı 1 buçuk yıl boyunca hiç doğru düzgün kahvaltı/yemek yiyemedim, benim bey de yer yer hep çayını alır, keyifle kenara çekilir, içmeye devam ederdi.. akıl tutulması mı varmış neymiş bende de, öyle bir kanıksamışım ki durumu. Bir gün dedim niye böyle? "Sen durumdan rahatsız değilsin, idare ediyorsun" diye düşündüm dedi:/ gerçekten bu kadar malakça oluyor yaklaşımları. Benim asıl kafama dank eden olay da; birgün aylarca senin gibi bir başıma debelenip, bitap düşünce dedim ki "ben çok kötü durumdayım, hiç mecalim kalmadı, artık çocuğun bakımını kaldıramıyorum" bu arada onun iki katı yoğunluğunda bir işte çalışıyorum ve ilk molada kızımı emzirmek için koşturuyorum Bana cevabı "sen annesin yaaa" olmuştu. Ondan sonra ciddi manada silkeledim kendimi ve asla o kadar özverili ve diğergam olmadım bundan sonra mümkün de değil. Şu an ev işlerinin yüzde 90'ı ve kızın bakımının, sorumluluklarının yüzde 70'i ona ait diyebilirim. Önceki mesajlarımdan birinde de yazmıştım, benim eşim de nerelerden geldi bak bu noktaya. Lütfen kendini çek sen de

Ahshjs aynen yahu. Ya mutsuzluktan öleyim istiyorlar benden nefret ediyorlar ya da seviyorlar o yüzden hatalı karar vermemi istemiyorlar. Acaba yazarken eşimi gömmediğim için mi böyle algılanıyor bilmiyorum ki.

Evet değindiğiniz kısım da beni endişelendiriyor. Muhtemelen oğlum zor bir çocuk olmaya devam edecek ve tek başıma ne kadar mücadele edebilirim emin değilim. Bizi en çok yıpratan ikimizin de geçmişteki yaptıklarımızı, söylediklerimizi unutmaması. Önceki

Evliliğiniz kurtarılabilir geldi bana. Çokça boşanma yönünde fikir veriliyor belki de haklılar ama ben çocuklara kıyamıyorum. Geçen arkadaşa gittim boşanmış. Erkek çocuğu var oğlum arabalarıyla oynamak istedi bir tane plastik eski bir arabayı hemen kaldırıp dolaba sakladı bu bana babamdan hatıra öbür oyuncakların hepsini alabilirsin dedi içime oturdu 8 yaşındaki çocuğun sözleri halbuki babasıyla da görüşüyor. Eğer kavga gürültü şiddet aldatma varsa boşanılmalı tabi de siz de iletişim sorunu var anladığım çözmeye çalışın derim.

Bende öyleydim. Hala da öyle. Fakat kendimizi paralarken eş için ev için çocuk için bizden gidiyor/muş. Çocuğunuza yetme kaygısı çocuğunuzun zorluğu sizdeki sorunları artırmış olabilir. Naçizane tavsiyem direkt psikiyatr. Ben de önce psikolog randevusu almıştım. Psikolog bana bir şey yapamayacağını önce tedavi olmam gerektiğini söyledi. Aynı gün bir psikaytra gitmemiş olsam bir daha gidemezdim. Hayattan keyif almaya başladım tekrar. Kendinizi ertelemeyin lütfen

Bizde oyleyiz kizimla uyuyorum esim ayri odalarda duzen boyle devam. Alys

Idrakyollariiltihabi

Öncelikle ferahlıklar diliyorum. Uzun bir aradan sonra kk ya dönünce dikkatimi çeken kişilerden oldunuz. Bazı konularınızı okumuştum. Her defasında ne kadar da bana benziyor dedim. Bu konu da bile. Hayatımın bir çok alanında bir çık zamanında hayatı kendime ben zorlaştırdım. Bunun zorlaştırırken de farkındaydım hep fakat yapım diyorshm. Gel zaman git zaman bir evlat nasip etti rabbim. Evhamlarım, çocuğuma karşı bazen gelen kötü hislerim vs derken oğlum için kendimi psikiyatr kapısında buldum. 1 ay oldu o kadar iyi ve huzurluyum ki üzerimdeki kara bulutlar dağıldı. Kendimi yazdım birden kusura bakma. Ama bir yol mudur? Fayda görürsünüz belki.

Hayir idrak ya, bitmesi "gereken" bir evliligin yok. Sadece bir sure boyle idare etmek zorundasiniz. Oglan da biraz buyuyup bagimsizligini ilan edince cok daha rahatlayacaksiniz. Esin de sen de kafasini kuma gomup kici acikta kalan iki deve kususunuz, hepsi bu. Evet, babanin cocukla alakadar olmasi yani hep birlikte bir seyler yapmaniz aile sicakligini artiriyor ama bir durt adami, kendin icin degil oglan icin. Kocaam kocaam kalk da veledine iki saril öp de. Al telini elinden ya bizimle oynarsin ya da telini hic dusunmeden eline civilerim de. İrdeleme artik, sal su evliligi. Kizginligini, kirginligini, beklentini, yorgunlugunu esinle aranda set araci olarak kullanma, ona yaslan, onda dinlen. Siz rakip degil ekipsiniz. Biliyorum, biliyorum, istemek, beklemek, surekli durtmek zor geliyor. Ya da senin/cekirdek ailenizin ihtiyacini, zevklerini, ilgilerini kesfetmis olmasini umuyorsun. Ama adami iki pohpohlamaktan da geri duruyorsun. Ornegin gecen haftalarda dogum gunumdu. Sevgili kocam iki gozumun kaktusu çiçeeni sevdigim hic sevmeme ragmen cicek almis gelmis. Yedirsem mi yoksa kurutup bitini ustune mi salsam bilemedim. E be sen beni hic mi tanimadin dedim. Biliyorum evet ama icimden geldi dedi. Bir dusundum. İcimden geldi, icimden geldi, yani benden hicbir beklentisi yok hatta kizacagimi bilse de sevgiliyken nasil aliyorduysam oyle alayim demis. Dusundum dusundum, icimden geldi, dedim, ne guzel kafa ya. Bunlar boyle anneeem, kuzum, icinden geldigi gibi yasiyorlar, hesapsiz kitapsizve durtmezsen aylarca oturmali yasiyorlar. Git saril su adama yav. Oglun senin tavirlarini kopyaliyor, gozu uzerinizde bunu bil. Saril su adama.

Ben senin şu an içinde bulunduğun evreyi atlattım sanırım. Yani çok umurumda değil. Kesin bir kanıt olmadığı sürece bir adım atmayacağım neticede. Kendisine de söyledim, tekrar bağımlı olursan zaten sayamazsın. Ortaya çıkar. İmkansız saklaması çünkü. Bu öyle bir illet ki başlayınca duramaz ve ben de en nihayetinde öğrenirim. O zaman ne yapacağımı biliyor zaten. Benim bu konuda delirdiğim şey, bunları konuştuğumuz halde kendince beni test etmesi. Bizim eviliğimiz için öyle bir lüks yok. Evet ben güvenmeyi öğrenmeliyim ama o da şeffaf olmak zorunda. Başka çıkış yolu yok. İnandın mı demişsin, inan umurumda değil nereye harcadığı. Allah büyük, pisliğe bulaştıysa çıkacak zaten ortaya. Yok doğru söylüyorsa zaten benim güvenimi test edip işi boşanmaya kadar götürdüğü için yine haksız.

Ya benimki de sikayet ediyor ama her cumlesini sende haklisin, yapacak birsey yok diyerek bitiriyor, hatta sana da cok uzuluyorum der surekli, ama gercekten zor cocuk yasamayanin anlayamayacagi birsey, ben buradaki yorumlara bir goz attim ve gulumseyerek okudum cunku mila bu hale gelmeden once bende boyle yorumlar yapardim :) hatta hep derim cok buyuk konustum, milletin anneligini yerdim hak ettim bu basima gelenleri diye Bol bol konus esinle, vakit buldukca icini dök, seni daha iyi anlamasini sagla, bazi erkekler goxune gozune sokmadan anlayamiyorlar maalesef Bence iliskinizde yoluna girmeyecek birsey yok

Şu an için öyleyiz zaten. Ama o kadar kolay olmuyor o iş. Yani iki yabancı gibi yaşanmıyor illa ki ihtiyaç duyulan, zaman zaman muhabbet edilen bir ortam oluyor. Bir karı koca olup, bir ev arkadaşı olmak da yıpratıyor insanı epey.

Kendin için terapi al, çaktırmadan azar azar çoçuk ile babayı bir arada tut. Kontrol etme huyundan vazgeçip rahatlamaya ihtiyacın var. Kocanı da seviyorsun. Sana kocaman bir sanş diliyorum. Boşanma lafını da kullanmamaya çalış Mutlu ol, önce kendin, sonra oğlun için

Cok ince dusunceli birisin aslinda birde fazla ayrintiya takiliyorsun cok onemli sorun yok sanirim suanki sadece iletisim kopuklugu kaynakli bence birinizden biri bi adim atsa sanki dugum cozulecek gibi duruyor. Bu araada esimde tel manyagi normalde o evde oljnca ben tel ile konusmamaya dahi ozen gosteririm ama oyle yapinca bende gicikligina aliuorum elime

Pub-g'yi diyorsan hic almiyim annem, yeni oynadim da geldim. Bizdeki deli de indirmis, bana da gel dedi, aksamlari veletleri uyutunca oynuyoz. Ama biliyo musun cok iyi oldu, arabalarda geziyoz, adam olduruyoz, apacilik yapiyoz. Ben benimkini kusana kadar darliyorum hadi oynayalim diye, silcem bunu demeye basladi :) Sen de katilsana, ekip olun, oynayin.

:)))) Anlattıklarından birbirinizi sevdiğiniz, aranızda ayırlmaya değer bir problem olmadığı açıkca hissediliyor. Acaba benmi öyle hissettim dedim. Ama görüyorum ki boşan diyen olmamış. Yazık etme yuvana arkadaşım. Biraz ayrı kalma şansınız varmı? 15 gün falan. Birbirinizi özleyin, yanlız kalın, sakince dışardan bakın evliliğinize. Yerinde olsam her yolu denerdim.

Heh işte eşimin sorunu bu. Her şeyin zamanla bekleyerek düzeleceğini sanıyor. Çocuk normal davranmıyor büyüyünce geçer. Cinsel sorunlar var zamanla düzelir. E ben tertemiz delirdim, olsun zamanla geçer. E iletişimimiz yok, geçer geçer o düzelir az bekle.

Esin durumun farkinda takip ediyor seni demek ki... bekleyerek cozulecek zannediyor ama surec onemli. o oda takimi alinana kadar caba gostermesi gerekir.. uzaktan seyrederek ancak seni yipratiyor gurur yapiyor elestirilerinden dolayi. Bosan diyemem umarim duzelir.. umarim gururunu sizden sonraya koyar da duzelir evliliginiz..

:)) doğru söylüyorsun. aşkın ömrü kaç yıl bilmiyorum ama evliliğin ömrü kesin var. yani öyle sonsuza kadar falan sürmüyor. sonsuza kadar sürenler bir şekilde ömrü uzun tutup artık karı-koca ilişkisine ihtiyaç duymadıkları eşiğe geldikleri an sanırım.

Gurur mu yaptınız hep içinize atıp surat mı astiniz acaba eşiniz sana attığım tüm adımları teptin demiş çözüm üretmiyor şikayet ediyorsun cümlesi çok can alıcı ve biz kadınlar maalesef bunu sık sık yapıyoruz farkında olmayasinizin nedeni bence kendinizi daima haklı gormussunuz onun penceresinden bakamamissiniz ve sonuç ne oldu ki olmuş erkeklerde kalp taşır ilgi alaka beklerler ne kadar biz aksini düşünsekte.. oğlunuza sağlam korkuluklu bir yatak yaptırın 41 aylık çocukla yatmak ileride sağlıklı kişisel gelişim yasamini etkiler oğlunuza kötülük yapıyorsunuz bir kere ben özel eğitim sektöründe çalışan biriyim hiçbir bahane ile onu tutmayın artık yanınızda ve esinize geri dönüş yapın yarın akşam ona güzel bir sofra hazırlayın giyinin makyaj yapın ve tatlı dille karsilayin onu ne kadar ozlediginizi dile getirin sasirtin onu simartin ve asla gurur yapmayın yazık evliliğe çocuğa geleceğinize yazık olmasın

Ahhhh ahhhh kendimi ve kendi dusuncelerimi görüyorum.. Severek evlendik ve bende boguluyorum karşımda horul horul uyuyan sadece yatan bi eş var... Ben niye evlendim ki yaaaaaa

Haklısın bu konuda. Eşim ayrılma isteğinden hiç bahsetmedi belki de bundan rahatlığm. Belki bir gün gerçekten o da ister ve söylerse ben pişman olurum bilemiyorum. Mesela eşim belli aralıklarla şimdi değilse de bir süre sonra ikinci çocuğu istediğini, oğlumun yalnız kalmasını istemediğini söylüyor. Bunu söylemesi bile beni sinirlendiriyor. Bir keresinde haddimi fazlaca aşıp "senden bir çocuk daha istemiyorum" demiştim ve çok sinirlenmişti haklı olarak. Esasında bu konuda dilimi epey törpüledim. Eskiye nazaran çok daha sakin ve normal konuşuyorum. Ancak fazlaca rahat olduğu, gamsız gamsız oturduğu zamanlarda sabrım taşıyor. Ben istiyorum ki kendisi düşünsün bazı şeyleri. Benim zorlamamla olmasın. Çünkü gerçekten çok fazla yoruluyorum.

Eve geri döndüm. Başım çatlıyor şu an cümleleri toparlayıp net yazabilirim durumu umarım. Eşim geldi konuşmaya. Diyalog şeklinde yazayım daha kolay olacak benim için sanki. +her seferinde kendimi sana açıklama yaparken buluyorum ama açıklayacağım durumu. Gelen mesaj bankadandı. Bir banka işsizlik sigortası kapsamında bir olanak sundu. Aylık belli bir miktar ödeme yapacağım ve ekstra kredi kartı da vermeyi teklif ettiler. Olur da işsiz kalırsam bir garantimiz olsun istedim ekstradan. Sana söylemedim, mesajı da göstermedim çünkü muhtemelen hatta kesin olarak "kart mı çıkardın gizli gizli yine ne haltlar karıştırıyorsun" diyecektin. Israrla göstermek istemedim mesajı çünkü artık bana güvenmeni istiyorum. Öğrenmen gerek güvenmeyi. Her adımımı, her eylemimi söyleyemem sana. Ayrıca telefonuma bakmana sinir oluyorum o yüzden inadına söylemek istemedim. -ben senin telefonuna bakmadım. Bakmam da. Ne zaman kurcaladım telefonunu Allah aşkına? Öylesine ekrana baktım ve mesaj geldi. Sonrası malum zaten. Ayrıca sen benim akıl sağlığımla mı oynuyorsun? Ne demek güvenmeyi öğrenmen için söylemedim göstermedim. Beni yola mı getireceksin bu şekilde? Aksine daha çok işkilleniyorum. Daha da azalıyor güvenim. Sigorta ödemesi devlet sırrı falan mı? Neyini söylemiyorsun anlamadım ki ben. +mevzu sigorta değil. Ekstrası olan kredi kartı. Yıllardır kullanmıyorum tek kart var o da evde senin elinde. Para yönetimi de sende. Ben o kartı oğlumuza oda takımı alabilmek için istedim. Senin kartınla alsaydık limit biterdi. Bu kartla sadece taksite gireriz diye düşündüm. -ah canım benim ortak çocuğumuzun aylardır Planladığımız odasını yapmak için sürpriz mi düzenledin çeeen. Ben niye inanamıyorum buna acaba. Sence de çok absürt bir durum değil mi? Hala gizlenerek yapılacak bir durum göremedim ben. +idrak sen kendinin farkında değilsin sanırım. Hafiye gibi her anımı sorguluyorsun. Nereye gittin maaş ne kadar yattı nereye harcama yaptın. Ulan maaş belli gider belli neyini sorguluyorsun bu kadar. Maaş bordrrosunu eline getirdim senin. Gördün, inandın. Günlük aldığım harçlıktan mı kumar oynayacağım. Hadi oynadım diyelim onunla mı batacağım. Bir sal artık beni de kendini de. Bak yazık ediyorsun gerçekten. -yahu bak hala saf ayağı yapıyorsun bana. Sen manipülasyon konusunda uzmansın. Kendince oyunlar oynayıp bazen sevgimi, bazen güvenimi, bazen de öfkeni test ediyorsun. Hadi yapmıyorum de. Beni delirtmek için zemin hazırlayıp, ben zıvanadan çıkınca da gerekçeler sunuyorsun. Sonra da beni suçluyorsun. Ulan ben durduk yere mi paranoyak oldum he? Durduk yere mi bugün boşanma lafını açtım. Tek yapman gereken al bak mesaj bu demekti. Konu kapanırdı gayet. Ama sen inatla "bana güveneceksin. Karışamazsın istediğimi yaparım. Birine gönderdim para ne olacak?" gibi cümleler kurdun. Kusura bakma ya karışırım. Ben şimdi bütçeden ciddi bir harcama yapsam, sorduğunda da "karışamazsın birine gönderdim" desem, he tamam canım mı diyeceksin? Ben de mi test edeyim bana ne kadar güvenip güvenmediğini? Emin ol yaparım. Canını da çok güzel yakarım. Ama yapmıyorum. En başından beri her konuda şeffafım ben bu evlilikte. Senin gibi saçma sapan ergen hezeyanları yaşamıyorum. Seni test etmiyorum. +haklısın bu konularda. Ama artık vaha güven lütfen. Bak çok yıprattın bu konuda bizi. Al bak bu poliçenin ödeme evrakları. Bu da mesaj. Yalan söylemiyorum sana. -iyiymiş. Neden bunu en başında sorduğumda yapmadın ki. Gayet sakin bir üslupla sormuştum oysa ki. Bak beni test etme. Bu evlilik böyle saçma sapan oyunları kaldıramayacak kadar yıprandı. Benim hatalarım varsa ki vardır. Söyle açıkça. Ben de düzelteyim. Ancak kendine çeki düzen ver. Ben bu çocuğu evlenirken yanımda getirmedim değil mi? Yanlış mı hatırlıyorum. Korunmasız ilk ilişkimizin ürünü değil mi evladımız? Ben neden tek ebeveyn oldum bi söylesene. +haklısın ama biliyosun işte durmuyor ben de. -ben artık haklı olmak istemiyorum yahu. Ben huzur istiyorum, hatta mutlu olmak istiyorum. Seninle ya da sensiz. Ben çok yoruldum. Gerçekten yoruldum. Ya çocuk bakımı konusunda bana destek olur o lanet telefonunu elinden bırakırsın. Ya da ben gerçekten gerçek manada tek büyüteceğim oğlumuzu. Şu an aile dinamikleri nasıl? Ben her şeyi sırtlanıyorum sen de eve para getiriyorsun değil mi? Peki boşanınca ne olacak? Sen yine sadece nafaka kısmında var olacaksın ben aynı şekil devam edeceğim. Allah aşkına söyle ne değişecek ayrılırsak? +bu konularda haklısın ama bir de dön kendine bak. İki yıldır ben yanımda eş, kadın göremiyorum. Sürekli sorgulama, şüphelenme hali. Evde daima bir hafiye var. Farkında mısın kendi halinin? -doğrudur fazlaca takıntılı oldum o olaylardan sonra. Ben adım atıp psikoloğa gideceğim. Umarım faydası olur. Şimdi senden ricam, konuşmayalım bunları bir süre olur mu. Hatta ben ailemin yanına gideyim bir süre. Az yalnız kalalım, ayrı kalalım. +tamam nasıl istersen. Ama bugün gel benimle eve. Fevri davranıp kararlar alma. Sonra işte eve döndük. Durum bu. Ben gerçekten artık delilik sınırına geldim sanırım. Ne doğru ne yanlış pek ayırt edemiyorum.

Yeni gördüm alıntını. Biz, 2 buçuk senedir yaşıyoruz, ilk 1 buçuk senesi aşırı götürdü ama git gide iyileşme gösterdi, toparladık. Siz bunu 3 buçuk senedir yaşıyorsunuz ve git gide iyileşmiyor, aynı yıpratma gücünde sürüyor. Süreç, bizde de sizdeki gibi ilerleseydi, kuvvetle muhtemel aynı durumda olurduk. Bu yüzden sizin bir miktar daha zamana ihtiyacınız olduğunu düşünüyorum ister istemez, her şeyin biraz daha dingin bir hale geldiği, daha birbirinize kalabileceğiniz bir zamana. O zaman durumunuz ak mı kara mı net ortaya çıkacak. Ve söylemeden edemeyeceğim sen kendine eziyetli birisin İdrak, konularını okuyorum, benim konularımdaki yorumlarını görüyorum; çok benziyoruz birbirimize; affetmekte zorlanan, sarsılan güveni geri gelmeyen... "Hiçbir zaman eskisi gibi olmaz" Bu söz beni özetleyen bir söz ve sana da çok yakın bir söz bence. Bu yüzden, elinde olanlara bakıp eğer istiyorsan yeni bir şey inşaa etmen gerekecek. Çünkü eskinin üzerine çıkamazsın, o olmaz. Şöyle bir baktım; eşinin iddia oynaması ve bebeğinle mağdur bir durumda kalman... Bu oldukça ağır. Ama İdrak, o an boşanmadınsa, artık bunu taşımanın da bir manası yok. Devam etmen "Seni affetmeye çalışacağım" demek gibi bir şey. Bu konuyu bir daha konuştunuz mu? Bence o günü bir daha konuşmalısınız bugün. Sana yardım etmediği, kendi rahatına baktığı her an o günü hatırladığını eşine söylemelisin.

3 yıl beklemeniz gerektiğinden bahsetmişsiniz. Bu zamanı iyi değerlendirin. Çocuğunuz babasıyla oynamak istemiyor olabilir. Bu durumda 3 kişi oynanan oyunlara yönelin. Siz eşinizle aranızdaki bağı kuvvetlendiremiyorsanız da çocuğunuz ve babası arasındaki bağı kuvvetlendirebilirsiniz ve bunu çocuğunuz için yapmalısınız . Sürekli laf sokarak anlaşmak yerine derdinizi konuşarak anlatın . İlişkinizi düzeltin demiyorum ama aranızdaki bağları yeniden düzenlemeniz gerekiyor bence. Bir de maddi problemlerden bahsetmişsiniz. Nasıl olur bilemiyorum ama eşinize yardım etmenin bir yolunu bulun . Eşiniz de kendini maddi konularda yalnız hissediyor olabilir. Maddiyet herkes için ağır bir yükümlülük ve eşiniz bunu kaldırmakta zorlanıyor olabilir . Bir de eşinizin söylediği şu cümleler dikkatimi çekti: "sen sadece eleştiriyorsun çözüm üretmiyorsun ben bu durumdan bıktım. Ayrılmak ise isteğin, lafı oraya getireceksen itiraz etmeyeceğim" demiş eşiniz. Benim bundan anladığım; eşinizin ürettiği çözümleri beğenmiyorsunuz ama sizin de bir çözüm üretme çabanız yok. 3 yıl kendiniz için beklemek istiyorsunuz, peki ya eşiniz? O niye 3 yıl sizi beklemek zorunda? Yazdıklarıma kızmayın lütfen ama biraz bencil düşünüyorsunuz. Bir karar verirken sadece kendi çıkarlarınızı düşünmeyin. Eşinizi ve çocuğunuzu da düşünün.

Geçmiş olsun. Bak kaç zamandır çocuğu ona havale et, keyfine bak diyorduk. Kocan yapamam dedikçe sen yaparsın yaparsın demek yerine hırslanıp her şeye tek başına yetişmeye çabaladın. Kocan şu konuda haklı: ona güvenmek zorundasın. Güven olmazsa evlilikte mutluluk da olmaz. Sal gitsin arkadaşım. Gerçekten anne olarak bir dönem akıl tutulması yaşıyoruz. Aman kocişimiz işe gidiyor uykusuz kalmasın diye yatağı ve çocuğu ayırıyoruz. Anlayışlı hatun hallerimiz bize eziyet olarak geri dönüyor. Nice çalışan anne uykusuz işe gidiyor senelerce. Hiç aklımıza gelmiyor o anda. Toplumsal rol dağılımı böyle çünkü. Böyle gördük böyle yaşıyoruz. O yüzden erkeklerin % 90 ı böyle maalesef. O kalıbı kırmak yine bize düşüyor. Bir de eşinin kumar dışında evliliği temelden sarsan hataları yok sanırım. Sende hissettiğim şu -elbette yanılıyor olabilirim- yaşadığın zor bir geçmişten sonra eşini sevdin, güvendin, mutluydun. Ama o kumara bulaşması sonrası yaşadığınız maddi-manevi zorluklar seni yıktı. Geçmişin öfkesini de ona yıktın bilerek veya bilmeyerek. Aileni affettin çünkü onları sen seçmedin. Ama kocanı sen seçtin, güvendin, bu yüzden affedemiyorsun ve onu en basit insani hataları bile senin için hayati mevzu halini alıyor. Eşin senin hayatında bir günah keçisi. Yaptığı yapmadığı her şeyin yükünü ona atıyorsun. Aslında affedemediğin o değil, kendinsin. Kendini -bilinçaltında- suçluyorsun, yaşadıklarının senin hatan olduğuna inanıyorsun. Ve hiç sevmesen de arabesk düşünüp öyle yaşıyorsun. Bunu yaşam tarzın haline getirmişsin. Sen acıların kadınıyken, eşin acı çekmiyor muydu? Senin başına gelenlere o da üzüldü, kahroldu. Sen mutlu değilsin, kocan da değil. Neden birisi günah keçisi olmak zorunda? Eğer ruhunu iyileştirmek istiyorsan affetmeyi ve yeniden gerçekten sevmeyi öğrenmeye mecbursun.

Yani ben ayrılmayı gerektirecek bir durum göremedim açıkçası. Belki de benim evliliğim çok daha ağır vaka olduğu içindir ama ben şahsen, sizin ifadenizle, sırf sizin duygularınız köreldi diye oğlunuzu ailesinden mahrum etmemeniz kanısındayım.

Öyle yüzüne mi diyeyim dimdik :)

Yatakları ayırdığınızda, en ufak sarılma vs olmadığın da birbirinizden soğumanız çok normal. Bence acil bitmesi gereken bir evliliğiniz Yok, eş olarak paylaşılacak şeylere ve beraber geçirecek vakit e ihtiyacınız var. Bence adım atın, kendiniz yazmışsınız, ben adım atarsam eşimde atar toparlar diye. Duygularda beslenmeli sonuçta ve eş olarak bu duyguları besleyecek en önemli şeylerden biri cinsellik. Birbirinize özel zamanlar yaratın bence. Sonra bakın duruma, gidişata göre karar alınabilir.

Adam tek ayak ustunde mi beklesin :) Ya ben seni cok iyi anliyorum, bende cok kiziyorum bazen bu duruma, mesela mila aglaka krizine girdiginde gozumun ucuyla goruyorum esim yavas yavas odasina kacip kapiyi kapatiyor, o an kiziyorum ama sonra ne yapsin adam diyorum, cocugu tek sakinlestorebilen benim, babasi yaklastigi an daha beter agliyor benim sipa, adam da ortaliktan cekiliyor, evet zor, evet neden ben, evet o bi guzel kacip gidiyor ama ne yapabilir ki, bejde onun yerinde olsam bende kacar giderim O yuzden kizma adama, birak otursun koltugunda, yada kalk kahve yap hszir oglan okuldayken karsilikli kahve icelim de, mesela ben su anda onu yapiyorum, kizi krese biraktik hemen bir cafeye soktum adami, 10 dk bile olsa kahve icelim dedim karsilikli, birseyler yap, kizginligini at, biraz empati kuzum

He ona ayrıca sinirlendim. Sanki çocuk uzman önerisi ile başlamamış ve bunu bilmiyormuş gibi lütuf gibi söylüyor adam bunu. Dengesiz yahu dengesiz. Onun bana hak vermesi ve anlaması için illa depresif, üzgün bitik vaziyette olmam gerekiyor. O zamanlarda beni anlıyor hak veriyor. Ancak iş çatışma haline dönünce totosu kalkıyor adamın.

Keşke hemen evi terk etmeseydin. Yine iyi niyetimden, acaba sana sürprizmi yapti diye düşünüyorum. Ve boşanmak istiyorsan hemen avukat tutup boşanmalisin. Aksi takdirde ciddiye alinmazsin. Temmuza kadar kim öle, kim kala. Zaman ile boşanma kelimesinin bile anlami yitirilir. Ilişki iyicen laçkalaşir ve kurtarmak istesen bile zor olur, hatta imkansiz. Kendink kisir döngü, mutsuz bir evlilikte bulursun. Bence en iyisi annenlere gitmen. Bu kadar ağir laftan sonra tekrar eve gidersin hiç bir ciddiyet ortada kalmaz. Annenlerde kafani topla ve plan yap. Sen ne istiyorsun ve hedefine nasil ulaşacaksin? Ve bir yandanda psikologa git. Bu şekilde ne kendine, ne etrafa hayrin var. Bir durup, nefes alman lazim.

Yani ben size kendi ailemden örnek vereyim. Hiperaktivitebozukluğu teşhisi konmuş yeğenim 1 ay benimle kaldı, annesi rahatsızdı ve kimse bakmak istemedi:) annem de yaramaz çocuklara bayılır öyle bir kadın.. 1 ay boyunca sadece ilk gün ben okuldan dönene kadar ortalığı yıkmış sonra el mecbur, nazı bana geçmiyor öyle normal davrandı ki herkes şaşırdı:) ama anneyi gördüğü gibi yine eski haline döndü normal derken tabi hala yaramaz ama çocuk sonuçta. Yani demek istediğim hiç denememişseniz bilemezsiniz. Bu ona da iyi gelecektir mutlaka ama emin olduğunuz birine emanet edebilirseniz edin. Annelik çok zor ve benim gördüğüm bütün çocuklar anneyi zorluyor. Sizin herşey üst üste gelmiş. Bence babaya bırakabilirsiniz hem iyi bakar mecbur, sizi anlar, ve aralarında ki ilişki gelişir. Hafta sonu hatta 1 gun bile yeter başlangıç için.

Sürekli "oğlum çok zor" diyorsun da, bir teshis konuldumu? 4 yaşindaki çocuk ile beraber uyumak normal değil. Elbette evlilik kopar. Iddaa olaylardan sonra kendini sadece anne rolüne bürünmüşsün. Uyku eğitimi pes etmeden vermeliydin. Her kalktiğinda tekrar yatağina koymak. Ve gerekirse bu 2 hafta sürmeli. Cocuk tek başina uyumali artik. Beraber uyumanizda çocuğun babasi ile ilişkisink etkiler, evdeki gerginliği oda his ediyor. Mutlaka eşin ile beraber bir psikologa git. Imkan varsa çocuğunu bir hafta sonu annenlere birak. Eşin ile başbaşa zaman geçirmelisiniz. Tekrar sadece x'in annesi değil, idrakyollarilthabi olduğunu fark etmen ve his etmen lazim.

yani bazen dusunuyorum da gercekten biz kadinlar cok sey mi bekleyerek evleniyoruz acaba? neticede hersey monotonlasiyor evliligin monotonlasmasi da oldukca normal, gez dolas eglen, kavga et, terslen, triplen bu akis boyle devam ediyor hayatta boyle bisey degil mi zaten doguyoruz buyuyoruz yasiyoruz ve oluyoruz dediginize gore kavga gurultu yok ama siz bir donemdesiniz oglunuzun bazi sorunlari var bu her ikinizi de bunaltmis cok onemli bir siddet yok esinizin size ters bir hareketi yok, aldatma yok, hatalarindan ders alip duzeltmis alttan almis tabiki insaniz karsilik goremeyince de birakmis belki de biraz sizin cabalamaniz gerekiyordur artik ve cok beklentiye girmemek erkekler genel olarak rutin, huzurlu, kavga gurultusuz bir ev istiyor sizde de bunlari suan bile saglayan bir evlilik var biraz adin attiktan sonra karsi tarafinda biseyler icin cabalayacagini dusunuyorum sahsen ben evlilik yikmak cok basit ama biseyleri duzeltmek, yoluna koymak, uyum saglamak zor olan seviyosaniz da ki nefret ediyorum sevmiyorum hic gormedim konunuzda caba sarfetmek gerekir diye dusunuyorum hakkinizda hayirlisi

3bucuk yasindaki cocuk annesiyle yatamaz cok yanlis alistirilmis ve yataklari ayirmissiniz tabi sogursunuz. Siz kafanizda bitirmissiniz ama mutlu olmazsiniz cunku bi sorun yok aranzda sadece cocuk yuzunden.

Bu artık gururdan öte bir hal aldı. Gururla başladı ama şu anki durum daha çok, yürümeyi hiç bilmeyen bebekten koşmasın istemek gibi bir durum. Yani öyle hissediyorum ki sanki ben hayatım boyunca hiçbir erkeğe sarılmamış, sevgisini dile getirmemiş bir insandım. Bilmiyorum sanki bunu yapmayı. Anne olarak doğdum anne olarak devam ediyorum gibi. Dişilik namına bir his kalmadı içimde. Genellikle eşi ile kopukluk yaşayan kadınlarda en azından dişiliği başka biçimlerde kullanma durumu görüyorum. Fazlaca süslenme, x adamın veya ünlünün ne kadar yakışıklı olduğunu düşünme, yahut kendi ile ilgili hayaller kurma vs. Bende bu durumlar da yok. Hani gelecekle ilgili tek hayalim olası bir boşanma durumunda oğluma iyi bir gelecek sunmak. Asla tekrar evlenme yahut tekrar aşık olma gibi hayallerim yok. Eşimle hiç konuşmuyor da değiliz. Bir düşmanlık da yok aramızda. Sadece bastırılmış öfke ve güven sorunu var. Bunlar öylesine birikti ve büyüdü ki içimizde, kimse adım atamıyor. Sanki adım atsak bile "acaba içten içe ne planlıyor" diye düşüneceğiz.

Tamamen emin olmadan, ayrılma kararı almayın. Çocuğunuz artık bireyselleşmesi gereken dönemlerde. Her zaman yanına koşmayın. Zor olacak ama olacak. Kızım 4.5 yaşında, küçüğü birkaç gün sonra 9 aylık olacak. Bensiz yatmayan büyüğü şimdi beni kovuyor. Bebeği de yavaş yavaş çocuk odasında yatırmaya başladım. Bizde öyle olduk nedense. İnsan sanki sevişmeyi unutuyor. İki çocuk yapmışsın, ee havadan düşmedi bunlar nasıl oldukları belli ama araya uzun zaman girince bir kopukluk oluyor. Gülmek istiyorsun. Kafanda çocuk uyanır mı soruları. Evet aile oluyorsun, bağlar güçleniyor ama içinde hep koptu kopacak gibi bir his. Amaaaan ne olacak böyle halimiz?

Çocuğu birkaç saat güvendiğiniz birine bırakıp başbaşa vakit geçirseniz ikiniz için de çok iyi olur diye düşünüyorum. Ben Pire için yorgan yakarım ama sizde cidden boşanacak bir durum göremedim. Şu an evliliğiniz yorgun moda girmiş. Çocuk büyüdükçe zaten birçok şey değişecektir. Bu dönemlerde bazı sorunlar yaşanması pek de anormal değil. Anlattığınız kadarıyla yorum yapıyorum tabi detayları bilemem. A Annelerin en

Komik zaten eşimle bazen geyik konusu oluyor aramızda hatta. En son tartıştık ve zamanı gelince boşanacağız dedik. Ertesi gün "ya boşanmaya daha çok var bir sevişelim şimdi" dedi adam. Komik oluyor evet böyle düşününce.

Katiliyorum Diger yorumlarda cocugu bahane ediniyorsun demisler ama konu sahibesinin butun enerjisi cocukla ugrasmaya gidiyor. Kadin helak oldu resmen.

Dün konunu gördüm, okudum cevaplamadım. Bugün de okudum, düşündüm ne denebilir bilemedim. Aslında çok şey denebilir de, bilemedim işte... Ben eşine çok uyuz oluyorum senin; sen laf sokarken bile "Bizle ilgilen" demek istiyorsun. Adam bunu anlamıyor. Erkekler bizden bi model daha aşağı bi sürüm ya, anlamıyorlar işte.

Evlilik terapisine gitseniz? Her iki tarafta geri çekilmiş durumda. Bu şekilde daha da kötüye gider diye düşünüyorum. İnsanlar hata yapabilir. Tabi bu değil ki herşeyi yapabilir. Anladığım kadarıyla kendini düzeltmiş. Ama yıpranmışsınız. Eşiniz öyle ben yapacağımı yaptım deyip geri çekilmek gibi bir hakkı yok. Mutlu olduğunuz günleri düşünün. O zamanlar neler yapmaktan mutlu olurdunuz bir düşünün eşinize de sorun ortak kararlar alın, uygulayın. Yani demem o ki, bir yerlerden beraber tutun. Ya daha kuvvetli kalkarsınız, yada bir yere varamaz bitirirsiniz. İçinizde hala en ufak sevgi, umut varsa deneyin.

Belli bir teşhisi yok henüz. Martın sonunda alanında başarılı bir başka uzmana randevu aldık. Gidince durum biraz daha netleşecek sanırım. Tekrar idrak olsam tüm sorunlar hallolucak zaten... Idrakyollariiltihabi

Ya neden bana boşan demiyor kimse. Valla darılıyorum artık. Ben de boşanayım. Eşim benden önce gelip sizi mi uyarıyor anlamadım ki. Bir Allahın kulu da yazık sana çok mutsuzsun demedi valla.

Bu adamlar, kafası basmayan model İdrak, yüzünden gözünden görmeyen, davranışlarından fark edemeyen, bir kerede duyamayan, sülalesi rahat, anca iş ciddiye binince kçı tutuşan adamlardan. Bir şeyi 3982329048 kere tekrar ettirir benimki, artık deliririm de ancak bir şeyler yapar biliyorsun... Böyle, ne yapayım böyle? İnsan olana laf bir kere söylenir bile dedim, daha ağır da konuştum, moron musun demişliğim de vardır.. Adam böyle, sabit. Ya güdeceğim ya gideceğim. Bakıyorum, başka iyi yönlerini tartıyorum, artıları ağır basıyor, bir iki huyu yüzünden silip atmak da haksızlık olacak, artık ben uyum sağlıyorum kendimce. Benim de rahatlığa tahammülüm yok-tu ve hatta beni en delirten şeylerden birisi söylediğimin tekrar ettirilmesi, salaklığa katlanamam İdrak, ben tek seferde kulağım açık duyup fark edip anlayıp yapıyor ya da cevaplıyorsam-düzenliyorsam vb. aynı muameleyi de görmek isterim. Biz bunun kavgasını evliliğimizin dört sene sürdürdük, dört koca sene... Ee? Ne değişti? Adam aynı adam, olan bana oldu, sinirden yıprandığımla, boğazımı patlattığımla kaldım. Şimdi telefondan arıyorum kendisini evin içinde; boğazımı hiç yormuyorum ya da bir şey mi yapılacak, üzerine atıp gidiyorum; ister yapsın ister yapmasın. Aynısını ona da yapıyorum, duymazdan geliyorum, dinlemiyorum, lafının yarısında "He? Bi şey mi anlatıyodun?" diyorum, gıcık oluyor; umurumda da değil. Sen ol gamsız, sen ol rahat İdrak, sen rahat oldukça eşin kendi üzerine düşenleri yapmak durumunda kalacak, herkesin her şeyine yetme; her şeyi kuralına göre yapma. Çocuk bir senin çocuk değil mesela, bağırsa da çığırsa da ver babaya baksın, sen dinlen. Böyle böyle alışacaklar, bak benim sabahları uykuma dokunamaz eşim, oturttum rutini. 2 sene sen uyudun, sıra bende dedim; her sabah uyanır, oğlanın altını değiştirir, üzerini giydirir, krebini yapar köy yumurtasından, kahvaltıyı hazırlar, oğlana yedirir; ben, o kapıdan çıkarken uyanırım. Akşam eve gelir, yemek yenir, bir miktar dinlenir, sonra oğlanla oynarlar ben kendi keyfime bakarım; ardından uyku saati, çocuğu dönüşümlü uyuturuz, dün ben eşlik ettiysem, bugün eşim eşlik eder çocuğa uykuya dalana kadar, yok öyle Gangsta'nın full görevi değil bunlar. Söyle, itele, bırak. Laf anlatacağım diye peşinde koşma İdrak. Sana da iyi gelecek.

Haklısınız ancak maalesef bizim hatamız sonucu oğlum asla ben olmadan derin uykuya dalmıyor. Gece uyanıp elimi tutuyor. Yanında mıyım diye kontrol ediyor. Çok zor olacak yatakları ayırmak ama yapmak gerek. Bunu bile gurur meselesi yaptık. Kimse teklif etmiyor yatakları birleştirmeyi.

Merhaba. Severek kurulan bir yuvanın bu duruma gelmesi üzücü. Ben 14 yıllık evliyim. İlk 6 yıl özellikle çocuktan sonra ilişki başka bir yöne gidiyor. Herkeste mi böyle bilmiyorum ama genelde böyle. Evliliğin bütün dinamiği değişiyor. Bu süreçten çıkarsanız sonunda ışık görünüyor. Boşanmak herzaman çözüm olmuyor. Etrafıma bakıyorum kimse ilk evliliğinde ki o tılsımı ikincisinde bulamıyor. Biten evlilkte şikayet edilen şeylerle karşılaşılmasa da farklı sorunlar mutlaka oluyor. Kimse dört dörtlük olmadığı için. Yani dışarda daha iyisi yok. Gençsiniz neden yanlız kalasınız ki. Yazdıklarınızdan bana geçen hisle; siz birbirinizi seviyor ama sorumluluklarında etkisiyle yıpranmış görünüyorsunuz. Kurtarmaya çalışın, destek alın. Zor olan zaten mücadele etmek. Bence ilişkiniz bunu hak ediyor.

Yok o kısmı yanlış anlamışsınız. Eşim de çözüm üretmiyor. Hatta son tartışmamızda "evet çözüm üretmiyorum üzerinde düşünmüyorum bile" dedi sağolsun. Bıkmış. Bir dönem denemiş ile yaramamış vazgeçmiş o da. O üç yıl bir şey beklemiyor ki. Adamın evlilikle ilgili bir beklentisi yok. En azından dile getirdiği bir beklenti yok. Bildiğin ot kendisi. Evde yemek olsun, tartışma olmasın ona yeter. Bu durumda çamaşırlarını yıkayan, evini temizleyen, ortak çocuğa gerekli ihtimamı gösteren ve üç yıl boyunca sorun çıkarmayan bir kadınla yaşamak ona zulüm olmamalı :)

Güven sorunundan tut sendeki iğneleme, yerden yere vurma durumlarına, mükemmeli arama, aşırı düşünme, detaylarda boğulma sorununa kadar aynıyız. İkimizin evliliğinde sadece iki fark var. Bunun biri bence çocuk. Benim yok sende var. İkincisi bizim cinsellik hiç etkilenmedi. Hala istiyoruz birbirimizi. Bunu gurur da yapmadık tuhaftır. Bana boşanlar yağıyor, sana bir tane bile boşan yok :) Demek ki neymiş, çocuk gerçekten evliliği ayakta tutarmış hehehehe :)

Canım esin bu dönemde çocukla yaşadığı çatışmaları iyi yonetemezse veya ebeveyn olarak "siliklesirse " sonrasında sürece girmek istese de çocuk bunu kabul etmez... hatta ergenliğe de yansır bu.. anne kız arasında ergenlikte yaşanılan çatışmaların büyük kısmının temeli de fallik dönemin ebeveynler tarafından iyi yonetilememesine dayanıyor ne yazık ki... yalnız benim senden bir ricam olacak esin oglunuzla iletişim kurduğunda /bir etkinlik yaptıklarında sürekli müdahil olup eşini duzeltme. Aralarinda yaşanılan durumlara sürekli sen mudehale etme... eşinle konuşulması gereken bir durum olursa eşinle yalnızken konuşursun... suclamadan/yargılamadan... Sana dürüst olmamı istersen eşine üstten bakan, tartışmaya davet çıkarmaya çalışan bir iletişim dilinin olduğunu -esinin bu dilden nasibini almamak için de senden uzaklaştığını düşünüyorum. Bunu su an bize olayı anlatmak için kullandığın dilden değil eşine bire bir söylediğini ifade ettigin cümlelerde görüyorum."Seninle vakit geçirmeyi istiyorum. Ben aksam senin isten gelmeni ve oğlanın uyuduğu bu saati beklerken senin telefonla vakit geçirmeyi bana sarılmaya yegledigini görüyorum. Bu beni üzüyor " demek ile " beyninde olmayan hücreler zarar görecek" demek aynı kapıya çıkmıyor. Yoruluyorsun, tukeniyorsun seni anlıyorum ama bu evliliğin surmesini azıcık da olsa istiyorsan bu konu üzerinde çalışmalısın. Aksi taktirde bir gun gelir sen şu an şartlar uygun degil, ailemle yaşamak istemem, işim de yok, maddi olarak ayrılmaya hazır değilim diye düşünürken "bunlar senin sorunun ben ayrılmayı istiyorum" diye biten bir cümle isitirsin esinden

Hemen şu anda randevu için arıyorum. Daha fazla ertelememek gerek. Teşekkür ederim.

Şöyle oluyor. Çok şükür oğlum son üç aydır akşam dokuzda uyuyor kırk kere uyansa da. Sonra ben kahve ya da çay yapıyorum. Yorgunluktan kanepeye yığılıp kalıyorum. Sonra eşim telefonla oynuyor ben de kitap okuyorum. Arada kitaptan başımı kaldırıp "telefonla çok zaman geçirmek beyin hücrelerini öldürüyormuş. Ama endişe etmene gerek yok. Sende ölecek hücre kalmadı" diyorum. O da "ya sen benden ne istiyorsun idrak" diyor. Ben de 35 yaşında gibi davranmanı istiyorum diyorum. Sonra birkaç cümle daha söylenip odalara çekiliyor herkes.

Oncelilkle cok zor bir durum onu belirtmek isterim insan bir cikmazda buluyor kendinizi ama size cok is düşüyor söyleyeceklerimi yanlis anlamanizk istemem ama burda eger ayrilsanizda birlessenizde hepsi sizin elinizde belki biraz degisik gelecek ama oglunuzu yuksek bir yerde uyutuyorsaniz yer yataginda uyutmayi deneyin dusmemesi icin sizde o uyuduktan sonra eşinizin yanina gidip uyuyun daha sonra gece oglunuz sürekli uyandigi icin geceleri uyanip kontrol edin oglunuz babasina tepkili o da sizden kaynakli siz oglunuza hisettiriyorsunuz onda oda oyle davraniyor sonra beraber oynayabileceğini z oyunlar turetin anne baba cocugunda dahil olacgi boylelikle cocugun babasina karsi olan tepkisini kirmis olursunuz simdi diceksiniz bunlarin hepsini yapsam hep ben cabalamis oluyorum esim bosey yapmis olmuyor ama emin olun siz bu sekilde yaklasirsaniz esinizde cozum odaklı olur benim dusunclerim bu yönde hem birbirinizi severek evlenmissiniz belki ailenizi karşınıza almissinizdir bir yuva kolay kurulmuyor onun icin ben size 10 kere dusunup oyle karar vermenizi tavsiye ederim ve siz eşinizi hala seviyorsuniz sadece bunu yogunluktan unutmussunuz hatirlamaniz icin biraz grasacaksiniz ama aonu insallah guzel ve ikinci bor cocukla taclanacakkk

Kac yıllık evliliginiz var

Böyle düşününce kendi annemi babamı affettiysem eşümi her türlü affetmem gerekiyor aslında :) ancak mevzu sadece affetme de değil. Şimdi bu iddia at yarışı falan sebep olduğu adrenalin sebebiyle tekrar ermesi muhtemel durumlar. Evet üç yıldır tekrar etmedi en azından ben bilmiyorum. Para girmiyor, borç yok tekrar etmedi bu durumda. Ancak ya olursa korkusu benim yelkenleri indirmemi engelliyor. Bu biraz da acı çekme, hayal kırıklığı yaşama korkusu aslında. Sanıyorum ki, teslim olmazsam ve aynı şeyler olursa daha az acı çekerim. Aman zaten beklediğim bir durumdu derim. Düşününce saçma aslında. Önlem alsan da çekeceğin acı ya da hayal kırıklığı değişmiyor. Bari mutlu olmaya bak, olursa düşünürsün değil mi? Ama yok kontrol manyağı biri olarak tetikte olmalıyım. Çünkü az daha delirmek lazım.

Ben cok kolay bosan diyen biriyim ama idraga demiyorum, diyemiyorum, cunku onun en azindan su donem yalniz kalmasini istemiyorum Belki 3 sene sonra oglan ilkokulda, kendisi isine donmus haldeyken bu konuyu acsa rahatlikla bosan derdim ama su donemde diyemiyorum, cunku ortadaki zor cocuk konuyu cok baskalastiriyor bunu da yasamadan anlayamazdim ama ben bile esimle neler yasiyorum mila yuzunden, o yizden bosan diyemiyorum idraga

Her şeyi fazla düşünen, irdeleyen, çabuk etkilenen, hemen soğuyan, kendini derhal geri çeken, kafa dağıtma anlayışı olmayan, tahammülsüz bir insan olduğunuz izlenimi doğuyor okuyunca. Bir şeylere kızmış ve kırılmışsınız. Sanki kafama esti boşanacağım durumundasınız. Oğlunuza ileride açıklama yaparken kullanacağınız net sebepleriniz YÖK bana kalırsa

offf offf ben yazsam bu kadar iyi anlatamazdim durumumu...

Sen emzirmeyi bıraktın mı sonunda milana B Began Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik İptali tek ayak

Bir çok insan geçiyor aynı yollardan hiç kimsenin hayatı dört dörtlük degil çünkü degisik zorluklarla mücadele ederken ruhumuz yoruluyor. Hayatı dönem dönem hepimiz sorguluyoruz. Ama yinede söylüyorum birseyler birazda bizim çabamızda ve bakış açımizda. Bence pes etmeyin

Sorun belli çözüm belli. Çok şükür ki çaresiz bir dert değil. Değişmek ve ayağa kalkmak zorundasın. Önce kendin için. Sonra oğlun, kocan, yuvan için. Tam 20 yıllık öğretmendim eğer 28 Şubat olmasaydı. Şu an kaldığım yerden devam ediyorum okuluma. Nasip olursa 2021 de okul bitiyor. Kpss de başarılı olursam öğretmen olacağım. Geç kaldım, engellendim ama bunlar beni durdurmadı.

Oyun kurup bir müddet sonra kenara çekilme eylemini çok denedim esasında. Ancak oğlum anında bastı yaygarayı. Asla babasıyla tke oynamak istemiyor. Babanın da işine geliyor tabi. Geçen hafta havanın güzel olduğu bir gün eşim evdeydi ve ne yaptıysam çocuğu parka götürmedi. Yerinde durmuyormuş çok hareketliymiş sabredemiyormuş.

Çocuk kendi yatağına, sen eşinin yanına dönmelisin. Ortada boşanacak bir durum göremedim çift taraflı inat dışında. Ve üzgünüm ki ikiniz de çocuğu kalkan yapıyorsunuz. Çaba olmadan hiçbir sorun çözülmez. Eşine seni seviyorum demeyi normalleştirmeden düzelmez aranız.

Az evvel tartıştık ve ben anahtarı alıp çıktım. Parkta oturuyorum. Eşim telefonla bir şeye bakıyordu. Ben de ekrana baktım napıyosun bakalım diyerek. Tam o anda bir bankadan mesaj geldi. "bugün yaptığınız işlem ödeme bilmem ne" gibi şeyler yazıyordu. "hayırdır ne ödemesi bu bir mesaja bakabilir miyim" dedim. Asla göstermedi. Ajan gibi beni takip etme söylemek zorunda mıyım her şeyi gibi bir şeyler söyledi. Ben de "evet ben kendime zerre harcama yapmazken, bu kadar kısıtlı yaşarken, tüm maddiyatı oğlum için yönetmeye çalışırken söylemek zorundasın. Geçmişi de düşününce evet söylemek zorundasın" dedim. Söylemiyorum yeter beni darlayıp hesap sormandan bıktım diye üste çıktı. Çıktım evden. Beni aradı. Gizli saklı ya da kötü bir şey yok bilmem ne diye saçmaladı. Ben de temmuz ayında boşanıyoruz. Benim için evlilikte esas olan güven. Ve bu bizim evliliğimizde maalesef yok ve sen de itina ile tüy dikiyorsun. Haziranda oğlanın okulu bitiyor. Ben bu süreçte neler yapabilirim nasıl hayat kurabilirim diye düşüneceğim. Sen de bir zahmet babası olarak maddi manevi destekte bulunursun. Şahsım adına hiçbir talebim yok senden. Ancak oğluna sahip çıkacaksın. Dedim. Nasıl istiyorsan öyle yap dedi telefonu kapattı. Eğer aileler beynimizi yemezse, vazgeçirmek için diller dökülmezse temmuzda bitecek bu iş. İnşallah iyi olur her şey. Karışık yazmış olabilirim inanılmaz gerginim ve oğlumu alana dek sakinleşmem gerek. Yazamayabilirim o yüzden. Devri hareket ediyorsun diyenler olacaktır. Doğrudur. Ancak ben hissediyorum. Iyi ya da kötü bir şeyler gizliyor en nihayetinde. Basit bir ödeme olsa neden söylemesin. Aldatma vs şüphem yok o konuda. Adamın kendine hayrı yok başka kadına mı olacak allasen. Açık açık beni aptal yerine koyuyor. Neymiş benim sorgulamama sinirlenmiş de ondan göstermmemiş mesajı. Bir de işsizlik sigortası ödedim bilmem ne diye sığır gibi yalan söylüyor. Başlarım senin sigortana. Yok ben bu yükü kaldıramıyorum. 32 yaşından sonra da bir çocukla birlikte bir de adam büyütmek istemiyorum. Mecalim yok buna. Yalnız daha iyi olacağım. Yani umarım.

Çok zor bir hayatınız var sadece psikolojik olarak değil fiziksel olarak da hem evin hem çocugun sorumlulugunu tek başına yüklenmek çok agır. Yani içinizdeki öfkeyi de çok iyi anlıyorum bütün günün yorgunlugunun ardında karşımda şaka yapar gibi oyun oynayan bir eş... üzgünüm eşiniz sorumluluklarını yerine getirmeli ki siz de şu hayattan bir zevk alın. Bence sorun sadece evliliğiniz ve eksik olan cinsellik değil. İlişkiye girmeyi terketmiş olmanız çok ayrı katlanılamaz bir konu benim için kadın olarak. Ama siz kendiniz olmayı unutmussunuz bence size en çok koyan da bu. Sizin yerinizde olsam eşime işten geldiğinde çocugu emanet edip kendim için bir şeyler yaparım. Ya da hafta sonu. Eşiniz istediği kadar sıkılsın oflason puflasın o çocukla zaman geçirmek zorunda. Sizin niye bahaneleriniz yok mesela bu yorucu hayatı yaşamayı reddetmek için anne oldugunuz için mi? Haftasonları eşiniz çalışmıyorsa bırakın o uyuttsun çocugu. Sizin yerinizde olsaydım o cep telefonun başına çoktan kötü şeyler gelirdi. Belki de gelmeli çorap hikayesinde oldugu gibi. Çünkü eşiniz sizi duymuyor ve duymak da işine gelmiyor. Para kazanmayı kendine görev edinmiş ki işi ile ilgili sohbet etmeyi çok sever demişssiniz onunbile kendi zevk aldıgı için sürdürüyor bence. Üzgünüm daha once çok daha destekleyici şeyler yazmıştım ama şu telefona bağlı hayat yaşama işi katlanabileceğim bir realite değil.

Genel duruma baktığınızda bitecek bir evlilik göremiyorum ben. Yorulmuş bir anne, mücadele etmeyi bırakmış sadece evin genel gecim derdine odaklanmış bir baba var karşımda. İsterseniz toparlarsınız. Cünkü hersey bitmemiş görünüyor. Nacizane tavsiyem asla bu durumun üzerine 2. cocuk yapmayın. Cok ama cok yıpranırsınız. Olan yine size olur.

idrak her konunda olaylarin icine oyle bir giriyorsun ki debeleniyorsun cikamiyorsun. okadar icsellestiriyor o kadar inceliyorsun herseyi hayati kendine zindan ediyorsun. bu evlilik suan pause dugmesine basilmis bir sekilde bekliyor cunku oglun zor. oglunu hic uzmana goturdun mu ama. bak bu bir iki degil uzun suren bir terapiden soz ediyorum. sen de bir terapi almalisin. bak ben de cok kaygili bir insanim oyle boyle degil. emdr denen bir yontem varmis terapide inanilmaz iyiymis ilac vs yok. bambaska acidan bakmana yardim ediyormus hatta cocuklarda da inanilmaz faydalarini gormusler lutfen bir arastir. ben suanda dr arastirma pesindeyim. bir turlu uygun zamanli bulamadim. bak neden diye sormaktan nasil cikarima odaklanmiyorsun. neden boyle derken bir giriyirsun okapidan labirente donusturuyorsun. kendi beyninin icinde kayboliyorsun. 37 aylik ve 22 aylik iki evladim var biz de beraber yatiyoruz gece defalarca uyaniyoruz olabilir duzelecek hersey. lutfen biraz daha disaridan bak olaylara. kucuk seylerle okadar ugrasiyirsun ki buyukler kacip gidiyor.

Ayrı yatma ve cinsel sorunları çözün gerisi gelir

Ben tek bir mesajda zor çocuğu olmayanın anlamadığını söyledim ki bunu söyleyen arkadaşı onaylamak için yazılmış, ona verilen bir cevaptı. Hani durduk yere kimseye böyle bir şey söylemedim. Bana cevap verenlere "sen anlamazsın benim çocuğum en zoru" dediğimi, buna benzer bir şey yazdığımı hatırlamıyorum. Siz nereden vardınız bu sonuca onu anlamadım :) Elbette kimsenin hayatı toz pembe değil. Hatta benden çok daha zor hayatlara maruz kalanlar var. Bu, yarış yapılacak bir alan değil zaten. Oğlumu tekrar tekrar anlatmak istemiyorum herkesin zorluğu kendine :))) Teşekkür ederim yorumunuz için.

Ya bütün mesele bu zaten. Bak mesela telefonuna tükürdüğümün adamı bir savaş oyununa taktı bu ara. Ergen gibi salyasını akıta akıta oynuyor sürekli. Ulan bir kaldır kafanı da bak kadın ne yapıyor kendini mi hırpalıyor işleri yetiştirip çocukla ilgileneceğim diye bir bak yahu. Ben bu durumda işve cilve güzel söz düşünemiyorum mesela. Öfke ile doluyorum. Laf sokuyorum "iki gram beynin var onu da oyunda tükettin. Ergen misin olum sen. Şu diğer odadaki çocuk senin oğlun farkında mısın? Oyunda adamları koyuna çevireceğine oğlunla ilgilen" vs şeklinde söyleniyorum. Ya da mesela gelip bana laf attığında "hayırdır şarjın mı bitti" diyorum. Çünkü ben bu adamı zaten düşünmesi ve yapması gerekenler konusunda itmekten, dürtmekten yoruldum. Ve çok sıkıldım.

Takip ettiğim, samimiyetine ve zekasına güvendiğim bir üyesiniz. Zeki insanlara yol göstermekte zordur, çünkü çoğu yöntemi denemiştir, ne önerebilirm ki diye düşünmeme rağmen nacizane bir kaç şey yazacağım. Çocuğunuzun zorluğu, yatakları ayırmanız, maddi sıkıntılar vs derken gerçekten bir evliliği en çok zorlayacak şeyleri yaşıyorsunuz. Ama şunu da söyleyeyim bunları yaşayan başka bir çift olsaydı boğaz boğaza gelecek kadar kavgalar, hakaretler, terkedilen evler, 3. şahıslarla yakın ilişkiler, ailelere şikayetler birbirine giren insanlar vs vs derken daha büyük olaylar yaşarlardı. Bu bile evliliğinizin kurtarabilirliğini hissettirdi bana. Ama asıl sorun, siz bunu istemiyorsunuz, kapıları tamamen kapatmışsınız. Normal olanı varsayalım, evliliklerde çiftler çocuk ilk doğduğu zaman bir süre birbirini ihmal eder. Zamanla çocuğun uykusu düzene girer, kadın daha az yorulmaya başlar. Eşine cinsel anlamda daha kolay cevap vermeye başlar, iletişim artar. Kadın daha çok sosyalleşir o yüzden daha motivedir. Çocuk biraz daha büyür aile büyüklerine bırakılarak kısa hafta sonu tatilleri yapılır. Dinlenirsin, sevişirsin, konuşursun duygular uyanmaya başlar. . Çiftler yine birbirine vakit ayırır. Yani bizde böyle oldu en azından. Salıvermedim, ne yapabileceğimi düşündüm. Cafeye bile gitmeyi sevmeyen adamı kısa tatillere alıştırdım. Kafa nereye biz oraya havasında, bavulunu topla 1 geceliğinede olsa kaç pozisyonundayız artık. Sürpriz dedim, sıkıldım dedim ikna ettim bir şekilde. Tadına varınca kendisi talep ediyor artık. İnan bizimde ilk yıllarımızda çocuklar kendileri de sosyalleşmeye başlayana, bizler daha da olgunlaşana kadar ciddi problemlerimiz oldu. Senin gibi, ev arkadaşı gibi yaşar gideriz, çocuklar büyüyünce boşarım, aman benden cinsel anlamda beklentisi olmasın, rahibe gibi yaşamaya razıyım deyip cinsellikten iğrendiğimi düşündüğüm zamanlar oldu. Ama tüm bu negatif duygularıma rağmen yine başardık, kurtardık. Çünkü bir dönem birbirimizi sevebilmiştik. İnan isteyince ve çabalarına cevap alınca kurtarılabiliyor. Ve sen değiştirirsen karşındaki sende ki değişimi farketmeye ve ayak uydurmaya başlayacak. Etkiye tepki gibi. Burda da iş yine biz kadınlara düşüyor. Çünkü klişe olacak belki ama erkekler çocuk gibi, onların sorunu farketme, çözmek için yöntemleri bulma, girişimde bulunma ve halletme yetileri bizler gibi kuvvetli değil. Onların daha düşünmeye başladığını biz çözmüş oluyoruz. Hayatın genelinde bile bu böyle. İnan eşime ben sana demiştim demekten yoruldum ve artık hiç anlamadığım bir konu bile olsa fikir soruyor. Çünkü oda kadınların öngörebilme yeteneğini inanıyor çünkü defalarca tecrübe etti. Benim önerim şu ki, evlilik terapistini denedik olmadı demişsiniz. Eşiniz gitmiyor yada yararına inanmıyosa inandırın o zaman. Önce siz bir psikoloğa gidin. Faydasını değişiminizi görsün. Evliliğinize faydası olamasa, hatta kurtarmayı değil bitirmeyi düşündürecek şekilde motive olsanız bile, siz faydasını görmüş olacaksınız. Şu buhranı, belirsizliği atacaksınız kafanızdan. Sizi en çok yoran belirsizlik, kararsızlık bence, en azından bu sorunu çözmüş olacaksınız. Ne yapmanız gerektiğini, bunun için izlemeniz gereken yolları hesap edeceksiniz. Bu bile size güç verecek, motivasyonunuz artıracak. Hakkınızda hayırlısı olsun.

ilk mesajı okuyup geldim. arada neler oldu bilmiyorum. şu an nutella kaşıklıyorum. bir yandan da şunu düşünüyorum, hani şu reklamlarda, dizilerde, çiçekli mutfak önlüğü giyip; dans ederek, şarkı söyleyerek zencefilli portakallı kurabiye pişiren mutlu kadınlar var ya, kocasının etrafında döner durur ve öpüşerek gunaydınlaşırlar falan. heh. o kafadan bir kaç doz lazım bana. sen de ister misin?

Sevgi hiç yok mu kalbinizde?

Tekrar etmedi aynı hataları. Telafi etmek için çabaladı da. O konuda hakkını yiyemem. Çocuk konusunda maalesef hiç ilerleyemiyoruz. Hiç sabredemiyor ve belli bir noktadan sonra sabrı taşıp bağırdığı için ben müdahale etmek zorunda kalıyorum. Çünkü oğlum aşırı hırçınlaşıyor. Ben de aynı şekilde düşünüyorum. Zorsa bana da zor bu çocuk. Benim de sabrım taşıyor ben de çok zorlanıyorum. Ancak ben yapamıyorum deyip çekilme şansım olmuyor. Bir baba olarak bu kaosun dışında kalıyor eşim hep. Gerekçesi de var, beni istemiyor beni itiyor. E daha çok çabala o zaman. Idrakyollariiltihabi

Su an eşine olan öfkenin nedenini daha iyi anlıyorum... yaşadığın hayal kırıklığını.. o gece yaşadığın caresizligin tüm geleceğine bakışını nasıl etkilediğini şu an hissedebiliyorum. Gecmiste zaten ailence kendini gerceklestirmen engellendi... sevilme ve koşulsuz kabulü bir şekilde hissedemedin... eşinin yaşattığı bu olaylar nedeniyle de geleceğe güvenle bakamiyorsun... peki şimdi neye siginacaksin? ben seni elli kusur yasina gelmiş, oğlu evden ayrılmış ama eşine öfkeli, hırçın, kırgın, hala affedememis, sindirememis.. ama hala evli, yol almamış, her sabah 30 sene öncesini düşünen bir kadın olmanı istemiyorum. Bu geçen zamanı lütfen boşa geçirme. Oğlun kresteyken kpss çalış, sertifika al vs. kendine iş hayatında artı sağlayacak birşeyler yap. Ama yerinde sayma lütfen.

Bizimki daha çok oedipus kompleksi :) esasında maddi olarak refah seviyesinde falan değilim. Boşanınca bundan çok kötü durumda olmam. Ancak oğluma yetemem. Çünkü şu an kendi evimizde oturuyorken boşanırsam kira vereceğim. Bence incitici bir durum değil. En nihayetinde ortak çocuğumuzun geleceği için endişe ediyorum. Kendim için değil. Evladımız olmasa herhangi bir endişem olmazdı maddi anlamda.

Bir sene boyunca çabaladı epey. Ancak o zaman yaşadıklarım çok yeni olduğundan ve benim psikolojim çok berbat olduğundan affedemedim. Zamanla ben affetmeye başladım o çabalamaktan vazgeçti. Yatak konusunu önümüzdeki ay halledeceğiz. Konuştuk Hemfikiriz bu konuda. Bakalım işe yarayacak mı tekrar aynı yatağa dönmek. Deneyip göreceğiz :)

İddia dışında sevdiklerinin kaybı, hastalığı sırasında eşin neredeydi? Eğer o süreçte seni yalnız bıraktıysa boşanmakta çok haklısın. Tek hatası iddia ise ve şans verdiysen gerçekten geçmişi unutup yeniden başlamalısınız.

Evet ergen gibiyiz bu konuda. Bazen laf soktuktan sonra durup gülüyorum kendi kendime. Niye yaptım ki şimdi bunu gerek var mıydı diye. Alışkanlık olmuş artık. Mesela bugün erken geldi eşim eve. Az evvel geldi. Hoş geldin dedim. Sonra da "sen şimdi aşırı yorgunsundur kesin. Tekli koltuk da seni özledi geç otur hemen" dedim. Güldü ama gereksiz bir çıkıştı. Neden yaptım çünkü dün gece sabaha kadar uyumadım oğlum hasta. Sabahın köründe uyandı ve bu saate kadar okula gitmeye direndiği için zulüm gibi geçti. Tam çocuğu okula bıraktım eve girdim eşim geldi. Şimdi telefonda oyun oynayacak ve ben bunca yorgunluğun üzerine onu koltukla bütünleşmiş halde görünce sinirlenicem. Idrakyollariiltihabi

Bence rutin bir hayat sizi boğmuş. Eşinizden ilgi görmeyince kendinizi ona kapatmışsınız gibi geldi. 3 yıl daha aynı evdeyseniz daha eğlenceli hale getirin, bugünleri kötü hatırlamayın. Acaba eğlendiğiniz bir aktivitemi yapsanız. Biz tango kareografisi izleyip ona çalışıyoruz. Bir oğlumla bir eşimle çalışıyorum çok eğlenceli böyle evde yapabileceğiniz bir şey denemenizi öneririm. Hayatınıza mutlaka eşinizi de katın. Çocuk büyütmek ekip işidir, tek başına sizi yıpratır. Aynı evi paylaşmayın sadece aynı hayatı da paylaşın.

İsterim valla. Bizde daha çok "oğlum atma kurabiyeyi çöpe. Yavrucum niye tekmeliyorsun buzdolabını. Ya Allah aşkına bir gelir misin mutfağa. Gamsız mısın arkadaş" şeklinde gelişiyor olaylar.

Katılıyorum bence sen fazlası ile yoruldun haklısın da. Bence kesinlikle bir uzmandan yardım al canım. Geçenlerde de kendi çocukluğun ile ilgili konu acmistin yanılmıyorsam. Hepsine iyi geleceğini düşünüyorum bir psikolog +psikiyatr desteğinin. Evliliğinin bence bitmesi gerekmiyor çözülmeyecek problemler değil. Canım inşallah herşey en kısa sürede yoluna girer.

Nasıl başarıyorsunuz bunu yapmayı ben de onu anlamıyorum. Tartışma anında ben Cüneyt Arkın'a dönüşüyorum. Elime kılıç alıp "bu kaybolan yıllarım için, bu yitip giden gençliğim için. Gebereceksin hain köpek" demek istiyorum. Gözüm dönüyor. Yanağından öpmeye kalksam o öfkeyle minnak bir parça koparırım yanağından.

Belki hiç gerçekleşmeyecek şeyler için şimdiden üzülmek saçma değil mi sence de? Güvenen insan aldanmaz, aldatan insan kaybeder. Yine aynı hatayı yaparsa boşarsın, yoluna bakarsın.

Mesela boşandınız diyelim, ben 20 yıl sonranızı düşündüm de, cocuga sebeb olarak ne anlatacaksınız? Çocuk kaynaklı yıpranma oldugu aşikar. Cocuk kendini suçlayacak ömür boyu. Ben sizi anladım benim de kızımla böyle bir hayatım oldu iki sene. Aklınızdan geçenlerin benzeri benimde hep aklımdan geçti. Biz altı aydır tekrar yatagımıza kavuştuk. Cidden yatak ayırmak cok büyük hata imiş. Bunu kesinlikle gözardı etme. buradaki arkadaşlar cok güzel tavsiye vermişler. Tartışma esnasında sessiz kal, cevap verme, yanagına bir öpücük kondur ve odadan çık. Ben bu hareketi çok yaparım tartışma sn hararetlendiği anda, Adamın devreleri yanıyor.

İşte bizimkiler gibi çocuğu olmayanlar gerçekten anlamıyor. Aynen dediğin gibi erken yattığı zamanlarda da ben perte çıkıyorum. Tüm dünya sussun oturup kitap okuyayım istiyorum. Mecalim kalmıyor bir şey yapmaya. İşte bizdeki sorun benim artık eşim şikayet etmiyor bu durumdan. Alıştık yani oğlumun evi ele geçirmesine.

Eğer siz ve eşiniz aynı evin icinde huzurlu değilse bunu oğlunuz hissedecektir, hissediyor da. Bence onun için devam etmeliyim gibi düşünüp hayatı üçünüze de zehir etmeyin. Bazen ayrılık çocuklara da eşlere de çok daha iyi geliyor

Aslinda cok ayri kaldiginiz icin boyle hissediyorsunuz. Yani biraz basbasa kalsanız, tekrar ayni yatakta yatsanız. Sarilma ve opmeleri normal ritüel haline getirseniz, aksamlari ortak film saati yada meyve cay gezme saati düzenleseniz düzelmeyecek birsey degil. Tabi esinizin de bunlara gayret etmesi gerekir.. mecburi olarak gormeyin evliliginizi, oglunuz icin en azindan oglunuz yetiskin bir birey olana kadar bu tarz olumsuz seyleri rafa kaldirin veya duzeltme yoluna girin. Allah hayirlisini versin hakinizda

Boşanmış bir kadın olarak söylüyorum eğer eşinizin size saygısı yoksa evlilik için hiç bir çabası yoksa bu sizden götürür. Daha sonra hastalık sahibi olursunuz. Eğer ki hala eşinizin size karşı sevgisini, merhametini, iyi niyetini hissediyorsanız sabredin. Olduğunuz konumdan farklı şeyler yapın. Monotonluktan uzaklaşın. Terapiste gidin. Çalışmaya başlayın. Ama hiç umut yoksa yeni hayatınızda mutluluklar dilerim.

Çıkmazdasın ve bu öyle kolay atlatilacak gibi görünmüyor. Şans ve sabır diliyorum. Bence yine de evliliğini kurtarmayı denemelisin."Hayır, sadece tahammül etmem lazım"diyorsanız, güzel, mutlu, aşık olduğunuz zamanları getirin aklınıza.

Benim de esim boyle malesef

Açıkçası çocuk oyunları beni de sıkıyor eşimi de. Bir süre ben oynuyorum, sıkılınca eşime paslıyorum. Hiç işine gelmiyor ama kurtuluşu yok. Oynuycaksın ulen diyorum mecbur kalıyor. Her defasında bu çatışma oluyor aramızda, ben de hep aynı tavrı sürdürüyorum. Aman oynamasın deyip kaçmasına fırsat vermiyorum. Çocuk ikimizinse afedersin eşşş. k gibi ilgilenip oynayacak canı sıkılsa da zor gelse de.

Bende de telefonla aşk yaşayan bir adam var. 14 yaşında sivilceli ergen gibi sürekli elinde telefon. Hakkını yemeyeyim işiyle ilgili sohbet etmeyi pek sever. Bana neyse Ahmet beyin çevirdiği dolaplardan.

Güvenemiyorsanız ayrılmaktan başka yol kalmıyor. Ne kendinize eziyet edin ne kocanıza.

Çoğu konunuza vakıfım bunu belirteyim önce. Sizin sorununuz çocuğunuzun sizi yıpratmış olması. Ben buradan bunu anlıyorum. Çocuğunuz büyüdüğünde maksimum 2 sene sonra bugünkü sorunlarınız kalmayacak gibi. Tabii o zamana kadar siz iyice kopmazsanız. Kopmayın da... Bakın zaten 3 sene boşanamam demişsiniz. Bunu fırsata çevirin. Kendinize, eşinize, emeklerinize şans tanıyın. Öncelikle eşinizle yatmaya başlayın Çocuk madem ayrı odada olamıyor, sizin odanızda yerde yatsın, düşme riskini yok edin. Kapıyı kilitleyip yatın, uykuda gezmesini engelleyin. Kısa sürede alışacaktır diye umarım. Birlikte yatmak büyük bir adım olacaktır. Cinsellik değil sadece amaç, o sıcaklık... Geçici süreçler yüzünden bir yuva yıkılmamalı diye düşünüyorum sizin durumunuz için. Geçecek bir dert bu. Zaman sorunlarınızı bitirecek, sizi bitirmeden ama. Deneyin. Sabır, tatlı dil, iletişim ve şeffaflık. Biraz deneyin, herşeyi yaptım dersiniz en azından. Ferahlıklar dilerim.

Madem en az 3 yıl daha bu evlilik bir şekilde devam etmeli ve arada hakaret, aşağılama vs. yok evliligin düzelmesi için adımlar atmalısınız. Bu adımları karşıdan beklemek de çok doğru gelmiyor bana neticede şuan siz mutsuzsunuz değil mi, kendi mutluluğunuz için bu adımları atabilirsiniz. Cinsellik bu adımların başında geliyor bence. Ayrıca sadece çocuk için mutsuz bir hayata mahkum olmaya karşıyım ama madem şuan ve evlilik sürecek güzelleştirmeye çalısın derim. Tüm çabanıza rağmen eşinizi de bir düzelme olmazsa ev arkadaşlığı moduna geçebilirsiniz.

Evet ama benim eşime bilgi verdiğim bu dönemi, eşim kullanıyor mesela. Evet bu bir geçiş süreci ama bir baba "bu dönemde anneye düşkün oluyor. Sen de diyorsun bunu. Oynamıyor işte benimle" diyerek kolaya kaçıyorsa orada sıkıntı oluyor. En azından çaba sarf etmeli. Ancak çaba da yok.

Yazinizda dikkatimi ceken kendinizi cok guzel ifade edisiniz. Normaldede boyle aciklayici konusurmusunuz? Yada tahamulunuz yok mu kocaniza?

Bir-kac ay önce birbiriniz için adım atmış ve güzel bir şekilde karşılığını almıştınız di mi yanlış hatırlamıyorsam. Heyecanla takip etmiştim sizi. Bu halde görmek üzücü oldu...

Diğer konularınıda okumustum. Sız oglunuzla bu kadar yorulurkenn, esınızın size yardımcı olmadıgını asıl surecı baslatanın o oldugunu dusunuyorum. Sız kendınıze yuklenmeyın yanı hem ıyı anne hemde ıyı eslık olmuyor Maalesef, destek lazım bunlar ıcın. Bebek emzırıyorum arada yanlıs yazıyosam, kusura bakma. Onun dısında gıdecek durum yok, o zaman en ufak bir ihtimal varsa oda esınızın ayrılıgı ıstemeyecegını umut ederek, daha cok adım atarak daha cok yuzeysel bakarak ve oglunuzu yenıden babaya yonlendırerek ıse baslayın.

ya simdi kizma ama, bunlarin hepsi bana normal geldi, ki ben ogullarima uslu derim. bu okula gitmesi bir saat suruyor diye scooter almistim hatta, yarisarak gitmek fikrini sevmisti, butun kis yanimda yagmur botlari tasidim, beyefendi suya girip cikmak istediginde aman ha eksik kalmasin diye kac kez istedigi oyuncagi arayacagiz diye okula gec kaldik bilemiyorum, imkan dahilinde ise izin veriyorum bu tarz isteklerine. bir tek bu araclardan korkmama durumunu yasamadik ama onda da sizin iki ebeveyn olarak biraz fazla mudahaleci olmanizin neticesi mi acaba diye dusundum. cok negatif yonunden bakiyorsun, mesajlarinin cogunu okudum, ve sanirim ben bosardim boyle kocayi, kahve meselesi beni benden aldi mesela, laf sokup gitmissin ya, sabirliymis dedim icimden. sizin ayriliginiz belki faydali olabilir, ikiniz acisindan da, kendinizi dinleme ve hatalarinizi degerlendirme sansinizi bulursunuz. Sen onu belki ayriyken affedersin, o belki ayriyken kendi sorumluluklarinin farkina varir. Ama bu mumkun degilse muhakkak yardim almayi deneyin, cift terapisi veya bireysel. Ama senden cok esinin almasi gerekir, ya da ne bileyim dinledigi aile buyugu/ arkadasi vs varsa onun uyarmasi ise yarayabilir. Ben bu tarz meselelerde ozlu soz gonderirim esime, hani millet kaynanasina sosyal medyadan laf carpiyor ya ayni taktikle, ozelden tabi. Cocukla ilgili konularda bir suru makale gonderirim, oku bunlari uzerine konusucaz diye. Tuvalet egitimi ile ilgili onerilen yontemleri gondermistim mesela, sana bir hafta sure bunlari oku sonra karar vericez yonteme demistim, okumamisti, sonra da hic tuvalet egitimi konusunda konusmasina izin vermemistim.

Tabi ki Bu kadar beklediğin kabahat :)

Hic alakasi yok :) ogluma daha duskunum, yasi nedeniyle surekli kizimla ilgileniyorum İsmini ozellikle kullanmiyorum cunku kendisi istemiyor, sosyal medyada da fotografini yayinlamam, sadece kendisi izin verirse fotosunu koyabilirim, oglumun istegine saygi duyuyorum sadece :) dogru sey dikkatini cekmis ama yanlis yorumlamissin :)

İdrakcim, 2 gun once esim dedi ki, sen artik yoksun, seninle konusamiyorum, dertlesemiyorum, uyuyamiyorum, kendimi yapayalniz hissediyorum dedi Biz 24 saat beraberiz, beraber is kurmaya calisiyoruz, hic ayrilmiyoruz, dedim dalga mi geciyorsun benimle? Ne demek sen yoksun Ne zaman konusmaya yeltensem mila bagrinmaya basliyor, ne zaman birsey anlatacak olsam mila agliyor ve sen hep onunla ilgilenmek zorundasin dedi, son 4 aydir yoksun dedi Bunu duyan oglum da evet anne hic yoksun, buradasin ama sen milanin ozel mali gibisin hep o dedi, cok icim acidi inan İsin ozeti, bir evde zor bir cocuk varsa kari koca iliskisi kalmiyor maalesef, bence ayrilmayi dusunme bir sure, bi oglan krese duzenli gitmeye baslasin, sen ise gir, ondan sonra bak duruma, obur turlu verecegin kararin saglikli bir karar olacagina inanmiyorum

Çok şükür benim kızlar büyüdü biraz düzene girdik ama ah o uyku bölünmeleri. İstisnasız her gece üçü sırayla uyandırıyor bizi. Bir bakmışsın aramıza yatmışlar, bir bakmışsın ayak ucumuzda, bir bakmışsın yatağın dibinde halıda. Uykumuz derin olsa çocuklara zarar veririz diye karı koca diken üstünde uyuyoruz. Üçünün de gece su içmeleri, çişleri, uykulu uykulu her odayı gezmeleri. Bitmiyor anacım. Deliksiz uyku umudumu 10 yaşlarına sarkıttım. Milana22

Valla cute, su saat itibariyle benim kizim koltuk tepesinde zipliyor, keske uyusalar da bizde adamlarla bi bas basa kalabilsek, eminim idrakta da durum budur, hos erken uyudugu gecelerde de o kadar yorgun oluyorum ki tum dunya sussun kimse konusmasin istiyorum ben

Ben ortada boşanılacak kadar ciddi bir problem göremedim. Her yolu denemiş tüketmiş gibi anlatmışsınız. Bence abartıyorsunuz. Oğlunuzun sorunlarından dolayı sizin hayatınız sadece oğlunuz olmuş. Ama bununla tek başa çıkmak da istemiyorsunuz. Ben burada dışlanmış bir erkek gördüm. Ayak bağı olmasın, ama yardımcı da olsun istenen bir erkek. O yüzden imalar falan çok normal geldi. İma yoluyla bir şeyler anlatılmak isteniyor gibi. Karşılıklı birbirinize ilgi göstereceksiniz. Başka yolu yok.. Oğlunuz 5-6 sene sonra kendi başına yettiği, sizi bu derece zorlamayi bıraktığı zaman boşanarak hata ettiğinizi anlarsınız. 31 aylık oğlum da babasını istemez. Eşim yaklaşır o iter eşim üzülür. Özellikle 2 yaşından itibaren benim üstüme çok düştü. Artık baba oğulu başbaşa bırakmaya başladım. İşim varken eşim oynatır hiç gitmem yanlarına. Gece uyanınca babasına bağırır anne gelsin diye.. Sebepleriniz boşanmak için yeterli değil. Bunun için çocuğunuzu babasından uzaklaştırmayın. Yazık edersiniz.

Çocuklarınızdan bahsettiğiniz yorumların hepsinde kizinizin devamli adını kullanıp, oglunuza "oğlan veya oglum" demeniz hep dikkatimi çekmişti benim nedense, her gördüğümde de hala dikkatimi çekiyor. Kızınıza ayrı bir ilginiz var diye düşünmüştüm hep doğruyMuş.

Ağır metal zehirlenmesi var mı bilmiyorum ama ağır akıl tutulması var ikimizde de :) teşekkür ederim araştıracağım bu durumu.

Mart sonu çok daha iyi bir uzmana gideceğiz oğlumla. Umarım o daha iyi gelir oğluma. Içsselleltirme kısmı çok doğru ancak bu kendimi bildim bileli var olan bir durum. Değiştirmem pek mümkün değil. Ebru agaoglu Minigini bekleyen

Teşekkür ederim. Evet oğlum çok yoruyor ve sanırım bu yorgunluğun gerginliği de evliliğime yansıyor. Eşim, oğlum bebekken çok yardımcıydı. Ancak oğlum hareketlenmeye başladıktan sonra tahammülü azaldı. İstiyor ki, diğer çocuklar gibi laf dinlesin az hareket etsin. Ancak çocuğun fıtratını değiştiremiyorum işte. Yerde de yatırdığım oldu ama bu sefer de sürekli uyandı dolaştı. Benim uykum zebil oldu. Daha kötü oldu durum.

Çok sevindim. Adım atmak başarmaktır bilirsiniz.

Yani su an ayakta olup, bunlari düzgünce yazman bile benim nezdimde basari. Yani cok kisa sürede cok, cok agir seyler yasamissiniz. Kücümseme bu yasadiklarini, hepsi birer travma. Hepsinin ayri ayri zamana ihtiyaci var, beyin ve kalbinde yer etmesi icin, acinin dinmesi icin. Sen denizde cirpiniyorsun su an, bogalmadigini, yüzdügünü saniyorsun. Ancak degil, cirpiniyorsun ve bogulmak üzerisin. Esinde ayni durumda ve ikiniz birbirinize yardim edemiyorsunuz, göremiyorsunuz birbirinizi. Ikinizde aslinda ayri ayri mücadele ediyorsunuz. Gercekten iyi bir psikolog ve bir tatile ihtiyaciniz var. Cocugu annenlere birak ve esin ile bir tatile git. Tekrar uykunu al, dinlen. Bu gecmis dönem sadece manevi olarak degil, fiziksel olarakta yordu seni. Ah canim bunlari okuduktan sonra, senin annelik duygularinida anliyorum, esine öfkenide anliyorum. Cok güclü bir kadinmissin ama. Bunca seyden sonra halen ayaktasin ve üniversite plani bile yapiyorsun. Sen kendi gücünün farkinda degilsin. Bu denizden yüzerek cikacaksiniz, sende, esinde. Buna inaniyorum.

İdrak bence bir süre gerekli size. Sen dolmuşsun, eşinde daha fazla alttan almak istemiyor. Boşanmaman gerektiğini düşünüyorum. Bazen hepimiz böyle olmuyor muyuz? Çekip gitme hissi hepimizde var. Annemle babam 30 yıllık evli annem bile bazen isyan eder. Yani diyeceğim o ki bence artık senden bir adım olmalı... Çocuğum yok ama yeğenimden biliyorum annesi ile babası kavga etse, abime düşman oluyor. Yani aranızda ki bu gerginliği oğlun da hissetmiş. Umarım senin güzel haberlerini de okurum.

Tdk gurur için kibir, bencillik tanımı yapmış. İnat için direnme tanımı yapmış. Karı koca burnunuzdan kıl aldırmıyorsunuz, sırf keçilikten o köprüde yanyana yürümeyip birbirinizi itmeye çalışıyorsunuz. Kendi hatalarınızı bulup törpülemek yerine "zor çocuk" kılıfına sığınmayı tercih ediyorsunuz. Ayrılabilirsiniz, eşler olarak karar size ait ama ikinizin de çok pişman olacağınıza eminim.

Gurur yaptık evet. Uzunca süre ben, sonra da o. Affedemedim bana yalan söylemesini. Surat astım evet çok uzun bir süre hem de. Sonra o da vazgeçti adım atmaktan. Oğluma iyilik yapmıyoruz farkındayım ama kastettiğiniz yatağı almadan yatakları ayırmam imkansız. Onu da araştırıyorum ve doğalgaza 400 ödediğimiz bir dönemde alamıyoruz. Mecbur baharda alacağız.

Bence ilk öneri güzel ve duruma uygun. İkinci öneri sorunu çözmez. Zaten zor çocuk ve ayrı yatma meselesi, karı kocada yaşam alanını ayırmaya sebep olmuş. İki kişi aynı evde farklı hayat yaşıyor olmuşlar.

Yok çok haklısınız. Eşimle inanılmaz uyumsuzum, bunun farkındayım. O ne kadar rahatsa ben o kadar planlıyım. Ben temiz ve düzenliyim. O dağınık ve pis. Ben sosyal ortamları severim, o nefret eder. Ben çok fazla sorgularım o üzerinde düşünmez. Daha birçok şey sayabilirim size. Sevgiliyken ve nişanlıyken birbirimize uyum sağlıyorduk. Çocuktan sonra birbirimizden beklentilerimiz farklılaştı. Dolayısıyla bu haldeyiz.

Laf sokmak yerine çocuğu eşine havale edip başka şeylerle oyalanmalıydın. Eşinin vakti varsa çocuğu okula o götürmeliydi. Sen zaten kocana eve girer girmez, erken geldiği için pişman ettin, üstüne koltukta kal ayak altında dolaşma dedin. Eee? Neyi çözdün şimdi? Hem eşini, hem kendini mutsuz ettin. Sen sadece anne değilsin ki, eşsin aynı zamanda. Kocan da sadece para kazanma makinesi değil. Baba ve koca. Belki kızacaksın ama bu son hallerin G greengirll ün kocasını çağrıştırdı bana.

Adama hak verdim ama linç edilirim diye susuyorum Lütfen edişinizin açısından bakın

bu evlilik duzelmez artik.. bi kadin ne zaman vazgecerse bunlari dusunur.. bi kadin cirpinir eger birseyleri duzeltmek istese.. sende o istek yok gibi, ya da ben oyle anlamista olabilirim.

Herkes kendi yaşadıklarından ve tecrübelerinden yola çıkarak cevap yazıyor elbette. Siz de öyle yapmışsınız. Ancak benim evliliğimde kavga, şiddet ve aldatma yok. Çocuğum elbette etkileniyor mevcut kopukluktan. Ancak ona yansıtmamak için insan üstü bir çaba sarf ediyoruz. Yanında tartışmamız sadece bir kez oldu. Onda da büyük pişmanlık yaşadık. Her ne kadar eşim iyi bir eş olmasa da, baba olarak da ilgili olduğunu düşünmesem de asla oğluna zarar verecek, psikolojisini bozacak davranışlar sergilemez. Evet oğlum evliliğimizi büyük ölçüde etkiledi, akabinde biz de onu etkiledik soğuk hallerimiz ile. Ancak gördüğüm ve evlilik hayatlarına kısmen de olsa şahit olduğum bir çok ebeveynden çok daha sakiniz ev içinde.

Aynen öyle anlamıyorlar. Keşke anlasalar. Ben üçüncü bebekte artık her sözüm laf sokmaydı. Eşim gak dese laf sokardım, ben uykusuzluktan geberirken o uyuyor diye boğmak isterdim. Ben çocuğu memede sakinleştirebilirken, o neden sakinleştirmek için çözüm bulmuyor diye içten içe düşman olurdum. Ve idrak gibi çocuklar az büyüsün, çalışmaya başlayım tekmeyi basarım diyordum. Birgün eşim dedi ki neden konuşup anlatmak yerine laf sokup duruyorsun. Maalesef çocuk bakımında yetersizim, ev işlerine yardım etsem beğenmiyorsun, düşman gibi bakıyorsun deyince düşündüm ve hak verdim. Anlamıyor yapacak bir şey yok. Tane tane anlattım, evi toparlama konusunda hala berbat olsa da teşekkür ediyorum. Laf sokarak hiçbir şey yaptıramazken teşekkürle her şeyi yapar oldu. Herkesin hayatında zorluklar var. Mesela benim eşim 20 sene ailemin borçarını ödeyecek. Beni boşasa haklı adam.

Bence artık eşinize ve oğlunuza ayrı taktikler geliştirerek yaklaşmalısınız. Yoksa bu gidişle iyice kendinizden geçeceksiniz. Erkeklerin birçoğu rahatına düşkün oldukları için çocuğu annenin başına sarıp, kendileri keyif yapıyorlar. Bir kere önce çocukla sürekli beraber yatma işini bir şekilde sonlandırın artık. Çocuk iyice alışmıştır sizinle yatmaya. O nedenle birden olmasa bile yavaş yavaş bırakın onu, kendi yatağında yalnız yatsın. Gerekirse yere yatak yapın düşmemesi için. Akşam onu uyuttuktan sonra kendi yatağınıza geçip yatın. Gece uyanınca yine yanınıza gelmek isteyecektir. Hem onun hem kendi odanızın kapısını aralık bırakıp varsa koridor ışığı açık tutun. Bırakın ara ara gelsin yanınıza. Sonra yine kendi yatağına yatırırsınız. Zamanla alışır. Gelince sizle uyumak isteyebilir ilk zamanlar biraz müsade edersiniz buna. Bir süre sonra odasına ve yatağına iyice alışır. Eğer bu konuyu çözmek için, şimdi biraz sıkıntı yaşamayı göze almazsanız, bu çocuk 10 yaşındada halen sizinle uyumak isteyecektir haberiniz olsun. Zaten sabırlıyım diyorsunuz, biraz daha sabır gösterip, doğru ve kararlı uygulamalarla bunu çözersiniz bence siz. Kendiniz ve eşiniz için yapabileceğiniz şeyleride zaman içinde tekrar konuşabiliriz kk olarak. Arkadaşlardan güzel yorumlar gelmiş zaten bu konuda. Kendinizi bırakmayın ama, herşeyide tek siz üstlenmeyin diyorum. Nacizane tavsiyelerim bunlar şimdilik.

Çok zor olmalı gerçekten, sizi bu kadar yıpratıp koparacak kadar ne yaşadınız? Idrakyollariiltihabi

Bunu sonraddan okudum. Neden gosteremesin ki odemeyi? Bak sinir oldum ama daha once de sanki telefonunu vermek istememisti di mi? Yani genel tavri mi bu? Genel tavri buysa hadi bir nebze anlasilir, beklenendir diyecegim ama yine de cekilecek gibi degil; cunku karsisinda suphelenebilecek bir kadin var normal olarak tabii ki, bir gecmis var, bir vukuat var, senin icini rahatlatmaya calisacagina.. anlam veremedim. Cok sinirlendim. Eger hissettigin sey dogru cikarsa, tahmin ettigin gibiyse hakkinizda hayirlisini, senin icin en kolayini en guzelini dilerim. Önceki

Sıkıntı şu ki, adım atacak mecalim yok. Kendimi tamamen bezmiş ve umutsuz hissediyorum. Sanki ne yaparsam yapayım düzelmeyecek gibi. O bana kıyasla daha yumuşak huylu. Yani benim gerçekten değiştiğime ve eskisi gibi sevgi dolu olduğuma inanırsa o adım atar ve düzelir. Ancak ben belki de vazgeçtim bu evlilikten.

Sizi oğlunuza alakalı konularinizi hatırlıyorum biraz. Durumunuzu bnm ikinci bebeğim olduğu zamana benzettim azıcık. Hiç kimsemin olmadığı doğu illerinden birine mecburi hizmete gitmiştik. evim bir dağ tepesindeydi. evin tek arabası eşimi ise götürmeye yarıyordu. oğlum 15 aylıkken yeni doğan kızımı o denli kiskandiki çocuk sustu yani bildiğiniz bir ay önce konuşan bebek sustu. en az 1,5 sene konuşmadı. kızım çok zor olmasa da her bebek kadar huysuzdu. Ve tüm bu izalasyon ve kaosun ortasında hiç konusmadigim benle hiç konuşmayan aynı yatağa girmedigim hatta yeri gelip aynı sofraya oturmadığım bir eşim vardı. Deliliğe beş kala yaşıyor gibiydim. Bı haftasonu artık konuştuğumuzda dedim ki bu ilişkiden önce benim iyilesmem lazım bunu bir ayrılık yada ayrılığa hazırlık görme beni terapiye gitmiş varsay dedim. Bir ay ailemin yanına gittim. Alışık olduğum şehir arkadaşlarım ailem eskisi gibi kitap ve filmler derken insana benzer halde döndüm evime. İlk iş oğlumu bir şekilde kendi yatağında yatmaya ikna etmek oldu. Bunun için odasını Montessori düzeninde yaptım. Çok masraflı olmadı yere bir döşek bile yetti. Hem düşmesinin önüne geçtim böylece. Kızım zaten o sıra emekliyordu ona da başka odaya bir yatak yaptım. Arada gece ağladı ama sıktım dişimi. Hayatımın kontrolü çocuklardan bana geçince ilgimi evliliğime yönelttim. Benim eşim yapı olarak sirnasikligi sevmez haliyle hemen full power press yapamazdim. Bende yemekte ufak bı kaç espiri akşam izlenebilecek en azından bir gün haftada dizi falan ayarladım. Çayımı alip yanında oturdum evmiş camasirmis bıraktım akşamları bı muddet. Konusmasada oturdum. O kitap okuyosa bnde aldım bı tane oturduk sessizce gecelerce. Bı gün baktık ki artık konuşuyorduk. İletişim ufak tefek kurulunca biraz yol alınca ciddi meseleleri konuştuk. Onun ilgisizliğinden benim güvensizliğimden. Yani uzun isi kısası size önerim yavaş yavaş iletişim kanallarını açmaya çalışın. Bı şekilde o evde yanlizca anne kimliğinde kalmayın. Çocuğunuz zor olabilir. asla size ahkam kesemem şöyle yapın yada böyle yapın diye ama oglunuzun size aşırı bağımlılığı hali için bı uzmana danışabilirsiniz belki. Çünkü okuduğum kadarıyla oglunuzun hayatiniz üzerindeki egemenliği sadece eş ilişkinizi değil herşeyi tepetaklak etmiş. Biraz iletişim tekrar oluşunca ağır mevzulari konusursunuz. Hemen işin başında bunları irdelemek hem sizin hem eşinizin gardını almasını sağlıyor cunku.

Ahshsh adamları koyuna çeviriyor bir de. Geçen böyle müthiş bir sevinçle "oh be koyun oldu adam, artık savaş benim" dedi. Öyle uzun uzun baktım. Diyecek kelam bulamadım. Idrakyollariiltihabi

Biliyor musun benim de umrumda değil artık. Çünkü evlilik devam edecekse bile ayrı hesaplarla, ev arkadaşı bütçe paylaşımı olarak gidecek. Karar aldım. Gizli yatırımlar da yapacağım kendi üzerime olmayan. Kendine ne yaparsa yapsın. Benim alın terimi güvence altına aldığımda heralde hiç umrumda olmayacak ne yaptığı. Fotosentez Guru Anneler

ikinciyi daha cok esi icin dusundum, bosanmayi kolay saniyor, ama evden esi ve cocugu gittiginde ve onlardan haftada bir haber aldiginda isin ciddiyetini daha iyi anlayabilir.

Evet ben anneymişim. Tabi ki anneler daha fedakar ve sabırlı olmalıymış. Eşimin sözleri bunlar. Telefon konusunda ne zaman bir şey desem, e sen aç sohbet konusu madem diyor. O da benim görevim çünkü. E ne yapalım diyor, onu da ben bulmalıyım çünkü. Geçen haftalarda bir gün oğlum beni o kadar yordu ki tüm gün hastanede, oğlumu yatırıp çıktıktan sonra eşim "hatun hadi kahve yap da içelim beraber" dedi. Görünüşte hoş bir istek değil mi? Ama değil işte. Ben saatlerce çocukla hırpalanmış ve zorla uyutmuşken o telefonla oynamak yerine kahveyi yapabilirdi. Yapmadı. Karşılığında da buyur kahveni yap ve iç. Ben yatıyorum yanıtını aldı. Kimse kusura bakmasın böyle bir bencillik karşısında tatlı dilli geyşa olamıyorum.

Maalesef uzunca bir süre çözüm aradık ama olamadı. Yatak odası küçük ekstra yatak sığmıyor. Bir ara ciddi uğraştık ama olmayınca eski düzene geri döndük. phalanx

Sizi iyi kadar iyi anlıyorum ki. Bu yolu onerdim ve uyguladık ama gelin sorun nasıl:)) ben yapı gereği çabuk alevlenen, çabuk çabuk hallolsun isteyen, çözüm odaklı insanımdır. Öyle sorunların derinine ineyim anası babası gibi adamı egiteyim hiç benlik değil. Dilimde ağırdır biraz yakinimdakilere.. ama çocuklar torpuledi işte.. Şimdi eşimle sevgim bitti demissiniz. Daha bitmemiştir o siz bakın tencerenin dibine:) su an yatağınızın ayrı olmasi, uzun zamandır çocuk ortak paydası dışında bişey paylaşmamak sizi birbirinizden uzaklaştırmış. Söylemek hoşuma hiiiic gitmese de söyleyeceğim şey şu: gururunuzu bı yana bırakın. Evet hiç iç açıcı bir öneri değil biliyorum. Ama bir deneyin. Gidin bı kez sarılın yatın yanında mesela bırakın devam etsin oyuna. Yada ilgiyle bakın oyununa ufaktan sokulun yani. Açın bir film mesela çocukla izlenecek bir film bile olur bu. Misirini oğlunuza ayrı verin. Siz ikiniz bir kasede yeyin yan yana. Emin olun oğlunuz başta bu resmi garipsese de bu onunda ihtiyaç duyduğu bir durum. Alın bir bardak çay götürün ona. Beraber dışarda birşeyler icemesenizde evde bir bardak çay bile olsa icin. Konuşmadan aynı koltukta. Size bir şey anlatayım: benim eşimin anneannesi ilk evlendiğimizde bana dedi ki asla eşini koltukta yalnız bırakma. Uzandiysa yanına sende sıkış. Oturduğunda geçme diğer koltuğa kanepede yanına sokul. Gönül bağı böyle güçlenir böyle kurulur derdi. Seksen yaşındaydı hala eşinin yanına sokuluverirdi kanepede:)

Eşinin yattığı yatağa kıvrılıp uyu, hic konusmadan sarıl. Bu kadar zor olmamalı.

3nity cok sevdim senin dusunceni bi dozda ben alsam olur mu?

Evet merhameti hak etmiyor düşüncesi ile uzun bir süre bu evliliğin içine ettim doğru :) ancak şimdi insan gibi davranıyorum sadece sevgiyi hak etmiyor kısmını atlatamadım :) Ben söylemiyorum işte. Kahve yapması gerektiğini de söylemedim. Geri zekalı değilse düşünür dedim. Ama geri zekalı imiş. Dürtmeden anlamıyor, yapmıyor. Söyleyince yapar ama ben de söylemekten bezdim bacım :)

Anladigim kadarıyla eşinizden sogumussunuz. Esiniz agziyla kus tutsa bile siz ona pozitif yaklasmassiniz. Kafanizda bitirmişsiniz evliliginizi, bahane olarakta oglunuzu one suruyorsunuz ayrilmamak icin.. siz soğuduğunuz icin, esinizin attigi adimlari farkedemessiniz, sizde atmazsınız. Mecburi bir hayat yasiyorsunuz. Evlilik terapisine gidebilirsiniz..

Haklısın o zaman boşanmak gerekirdi aslında ama o kadar af diledi ve düzeltmek için şans istedi ki yapamadım. Dün oğlanı uyutup çay içerken "sen haklısın. Ben seni anlıyorum. Şüphe ile yaşamak çok zor. Ancak biraz gör yaptıklarımı. Ben oynamıyorum. Sadece evliliğimiz için değil oğlum için de oynamıyorum. Günün birinde oynarsam çık git tek kelime etmem hak veririm" dedi. Ben de "sadece bu değil mesele. Bak ben çok yalnız kaldım. Çocuğu görüyorsun sen de on dakika tahammül edemiyorsun. Lütfen zorlansan da gerilsen de bana yardımcı ol çocuk bakımı konusunda"dedim. Maddi Durumumuz el vermediği halde sırf ben biraz nefes alayım diye çocuğu yarım gün kreşe göndermiş. Daha ne yapsınmış :)

Siz fazla zekisiniz. Her şeyin de farkındasınız. Kendinizi çok güzel ifade ediyorsunuz. Ne desem, yorum yapsam bilemedim...

Yatak ayırmak bir erkek için kolay kabullenilmeyen bir durum malesef... soğukluk burdan başlamış olmalı tahminen... Hiçbirşey kolay değil onuda anlamaya çalışın işi ile konuştuğunda onu dinleyin en azından sizinle konuşmak için fırsat kolluyor ama siz banane ondan bundan diyorsunuz... ev içinde çocuğunuzla birlikte oynayacağınız oyunlara onuda dahil edin birlikte zaman geçirmeye burdan başlayın... çocuğunuzun babadan soğumasında sizinde payınız var bunu yine siz telafi edebilirsiniz... Sizi sevmese 2. Çocuğu düşünmez bile bunu unutmayın... Zor zamanları atlatmışsınız bundan sonrasi için birbirinizi anlamak dinlemek saygı duymak gerek... inanın çocuğunuz siz ve eşiniz birlikte oynadığınız oyunlar hem çocuğunuzun gelişimi, babaya isinmasi hemde belki aranızda tekrar bir sıcaklık oluşturur... Umarım hayatınız ummadığınız kadar güzel olur...

Haklısınız. Teoriler üreterek kendimi mutsuz ediyorum sadece. Olursa bırakır giderim, olmadan şüpheye düşmek beni bitiriyor. Sadece yüzük olsa iyi, birikimim de az da olsa heba oldu. Oğlumun doğumunda gelen altınlar vs. Çok büyük bir rakam değil ama o dönem ihtiyacımız vardı ve çok büyük maddi sıkıntılar yaşadık. Ben ona defalarca dedim, ben giden paraya acımıyorum. Senin ben zor durumdayken bunu yapmış olmanı kaldıramıyorum. Ve yalan söylemeni... Oynamayı bıraktığı günü bugün gibi hatırlıyorum mesela. Oynadığını öğrenmiştim ve bir günde çökmüştüm. Oğluma yeten hatta artan sütüm o gün kesildi. Gece oğlum açlıktan uyumuyor. Elim ayağım titriyor. Dolabı açtım bari ek gıda vereyim doysun çocuk diye. Hiçbir şey yok verebileceğim. Gece saat üç. Eşime "eğer oğlum bu geceyi yaşanmasaydı seni affedebilirdim ancak bu evlilik yarın bitecek" dedim. Sabaha kadar ağladı yalvardı. Allah beni kahretsin ki şu durumu yaşattım size dedi. O günden sonra düzeldi, baba oldu. Nasılsa annesi emzirirken oğlumun ekstra harcamaya ihtiyacı yok diye düşünüyordu ancak benim sütüm kesilince artık baba olması gerektiğini idrak etti lakin benden giden gitti o gece. Buz gibi soğudum adamdan. Sonraki bir yıl boyunca peşimde pervane oldu hatalarını telafi etmeye çalıştı ama benim dilim zehir gibiydi. Çok net söylüyorum benim ona sarf ettiğim hakaretleri, söylediğim acı sözleri bir başkası duysa çoktan boşanırdı. Çok fazla kırdım onu. Yine de öfkem geçmedi. Burada bir konu açtım ve o günden sonra dilimin zehrini akıtmayı bıraktım. Birçok şey düzeldi aramızda ama kopukluk baki.