Ben 21 yaşımda evlendim. Evlendiğim ilk zamanlar hiç yabancılamadım annem yeni vefat etmişti zaten 4 ay olmuştu, baba yok yaşadığım evi özlememin tek sebebi erkek kardeşimdi o da ben evlendikten 15 gün sonra askere gitti yaşadığım evde anneannem kalmıştı o da beni yiyip bitirmişti zaten. Benlik bir alışma süreci olmadı evime hep bağlıydım hala öyleyim yazlığa gittiğimiz de hemencecik evimi özlüyorum kurduğum düzenimi özlüyorum, eşim senelerce aile evinde büyüdü hiç ayrı yaşamadı bu yüzden onun alışma süreci oldu burda 3 ay kadar sürdü gündüzleri problem yoktu ama gece uykusu problemliydi şuan o da evden ayrı kalınca hemen özlüyor evi. Yaşadığınız hisler normal şeyler fakat bu hep böyle devam edecek gözüyle bakarsanız böyle devam eder size tavsiyem kendinizi mutfağa verin yeni tarifler deneyin benim canım sıkıldığında mutfağıma girer çok güzel kafamı dağıtırım. Bu arada ev hanımı olmak ile ilgili bir şeyler söylenmiş ev hanımı olmanın kötü yanı nedir hiç bir zaman anlamış değilim. Senelerce çalıştım elle tutulur bir mesleğim de vardı masa başı çalışıyordum ama şuan evde oturmak, evimle, eşimle ilgilenmek bana daha güzel geliyor. Maddi duruma gelince de eşim hiç bir şeyimi eksik etmiyor, bir yere giderken para istememe de gerek kalmıyor bana vermiş olduğu bir kart var içinde her daim nakit bulunuyor, bir yere gitmek istediğim zaman karışmıyor. Ev hanımı olmanın kötü bir yanı yok lütfen artık ev hanımı olan insanları küçümsemeyin.

Ne alakası var lütfen, konudan nasıl böyle bir çıkarıma ulaştınız ki, şaşkınım. Bende ilk 1 ay aynı süreci yaşadım. Birçok kişide yorumda yazmış zaten. Bu çok normal bir süreç. Nihayetinde doğup büyüdüğün ailenle yaşadığın evden ya da belli bir düzeninin bulunduğu evden çıkıp, yepyeni eşyalarla farklı bir ev ve düzende yaşamaya başlıyorsun. Erkek ya da kadın farketmeksizin, yadırgaması, kendini huzursuz veya yalnız hissetmesi çok normal değil mi? Bunun birey olmakla, yaşla, sosyallikle vs ne alakası var.

Aynen buyum vakit geçmiyo hiçç

Öncelikle tebrik eder, sonsuz mutluluklar dilerim. Daha cok ama o kadar cok yenisiniz ki zaman icinde sizi temin ederim, bir an önce evime gideyim de rahat edeyim diyeceksiniz. Annenize cok sık gitmeye alistirmayin kendinizi ama. Sizin eviniz, sizin sınırlarınız olmalı. Mutlaka calisin. Zaten yorulunca yattiginiz yeri bile bilmeyeceksiniz :) Calismak her seye iyi gelir, unutmayin.

Bu durum bana garip geliyor. Evlilige hazir olmadan evlenmissiniz sanirim.

Sizin fikrinizdir, saygı duyarım.

Başlarda böyle hissetmeniz normal. evinizi benimsememiz zaman alır. Benimsediğniz zaman anne evinde bile rahat edemeyeceksiniz. Zaman tanıyın kendinize.

Evin konumu odaları ışık alıp almaması mevkisi falan etkiliyor olmasın. Diğer açıdan ben hiç etkilenmedim ben evi beğenmiyorsan huzursuz olurdum onun dışında olmadim

Ben de de hiç öyle bişey olmadı. ben mi garibim acaba diye düşünüyordum ki sizi gördüm hiç ailemden ayrı yaşamamıştım, baba evinde de gayet rahattım, önüme gelip önümden kalkıyodu, yiyip içip geziyodum. annemle babam da gayet iyi anlaşır kavga gürültü olmaz. ama ben kendi evimi çok seviyordum, iş yapayım, yerleştireyim çok hoşuma gidiyordu.. eşim ilk zamanlar iş seyahatine gidiyordu ben baba evime kalmaya gitmezdim annemle babamı çağırıdım onlar kalırdı benle, annem kızardı bu kadar sene bu evde yaşamadın sanki niye kalmıyosun diye.. aaa bu arada 14 sene önce instagram falan da kullanmıyorduk, pembik gelin kavramı yoktu, story, sunum falan bilmiyodum ama ilk evim olduğu, istediğim gibi döşediğim için galiba vakit geçirmeye bayılıyodum

Daha çok yeni evliliğiniz. Senelerdir yaşadığınız eve kendinizi daha yakın hissetmeniz çok normal. Ama ilerde bi insanın kendi evi gibisinin olmadığını anlicaksiniz bence evim evim güzel evim

Yazdıklarınız elbette doğru ama bu konunun, anlattıklarınızla bir ilgisi yok. Ben buna şaşkınım. Yeni evli bir insanın, ailesini, evini, alışmış olduğu ortamı özlemesi çok normal değil mi? İnsan doğup yaşadığı ya da ailesi olmaksızın alışkın olduğu ortamı özleyemez mi bocalayamaz mı? Her evini ve ailesini özleyeni bu şekilde mi yaftalayacağız, sorumsuz, ailesine bağımlı, birey olmaktan uzak diye. Kaldı ki yastığımızı değiştirdiğimizde bile yadırgayan insanlarız. Bu normal bir duygu geçişi sadece.

Merak etme zamanla kendin evinden çıkmak istemeyeceksin. alisirsin

Ben evlenince 1 ay hic gitmedim evime alismak icin. hatta annle hergun konusunca aglardim Sonra alistim sizde bence gitmeyin bi sure taki alisana kadar

Kesinlikle öyle çok haklısınız.. İnsan olmanın doğasında var hepsi.. Özlemek, alışamamak, hatta pişman olmak; hepsi bizi var eden duygular.

Çok yeni, normal zamanla öyle bı alisicaksinki baba evinde misafir gibi hisseceksin

Yap bi kahve de kocişle kahve keyfi yapın bari belki alışırsın. Sunumlu kurdeleli olsun ama

bende çok aglamıştım. ama zamanla alışılıyor

Benim de aynı şekilde oldu. Muhtemelen evden ilk ayrılığın evlilik için olması sebep oluyor. Eşya seçimini kendim yapmak istememiştim ve ben ilgilenmemiştim. Ona rağmen hiç yabancılık çekmedim.

Konu komşun olur zamanla.

Bizdeki genel bence sadece evlilikle alakali degil. Ben de mutfakta vakit gecirmeye bayilmiyorum sunum filan asla işim olmaz. Ama yorumlari okuyunca bazilari ev degistirmeyi vs ornek vermişler ve dusundum sadece evlilik degil eşimle birlikte ev ve sehir degistirdigimizde de yeni evi yadirgamamiştim ben. Nereye gidersem gideyim gittigim yer beni mutlu ediyorsa ve hoşuma gitmeye devam ediyorsa triplere girmiyorum genelde.

Zamanla alisirsin diye dusunuyorum yeni bi duzen yeni bi ev sorumluluk falan agir gelmis olabilir ilerleyen zamanlarda da evinden cikmak istemeyeceksin sana ait senin duzenin cunku misafir cagir istersen sen bi yere gitmek yerine bu evini benimsemene yardimci olabilir kendin yemek yapar kendin agirlarsin misafirini isinirsin evine

Zamanla alışırsın canm evinden çıkmak istemezsin ilerleyen zamanlarda ben evliliğin üçüncü günü uyurken eşime anne dikkat et yataktan düşüyorsun demiştim sabah anlatınca inanmadm Hadi götüreyim annene çok özledin belli der snra esim koydu gitti göreve iste 1 sene olacak annemde annesinde kalıyorum suan evime gitsem hiç cikmam yani izinlerde falan evimde kalıyorum bosver dışarıyı evimiz daha iyi diyorum artk Eşyaların yerini değiştir kafana göre yap herseyi mutfagi yatak odanı ne bilim zamn geçir evde alışırsın insallah en kısa sürede

Yaşınız küçük sanırım. İlk defa evinizden ayrı kalıyorsanız böyle hissetmeniz normal. Bir süre sonra bu hisleriniz düzelir. Ama benim size tavsiyem bir işe girin. Genç yaşta bütün gün evde oturursanız daha çok bunalırsınız.

Ya ben ilk haftalar "off acaba evi mi sevmedim, başka bir yer mi tutsaydık" dedim durdum -ki çok beğenerek tutmuştuk. Hala da beğeniyorum ama geçip oturunca yadırgadım. Öylesine gelmişim de gidecekmişim hissi oldu. İlk zamanlar ev müze gibi oluyor zaten. Koltuklar bile sert, toto görmemiş, kıvama gelmemiş. Ev bana alışmamış ki ben eve alışayım. Tüylü topuklu terlikler alsaydım böyle olmazdı belki bilemedim şimdi

Geçen üniversite evden mi okunmalı başka şehirde mi okunmalı gibi bi tartışma olmuştu bi konuda O konu için iyi bir açıklama oldu bence durumunuz Kamu spotu gibi yorum burda dursun bari Siz de keşke tam olarak hazır hissetmeden evlenmeseydiniz Gerçi hep evde durarak nasıl hazır olurdunuz onu da bilmiyorum Bir de daha 2 haftada sürekli anne evine giderseniz zaten alışamazsınız evinize Son bi şey daha sık gidebildiğinize göre anneniz yakın olmalı size Geri kalanı ikisi de ev dört duvar sonuçta Evden çok beklentiniz olmasın

Abartmasanız mı acaba? Ebveyn çocuk ilişkisi yetişkinlikte ya da evlenince biten bişey değil. Biz hala onların çocuğuyuz onlar hala bizim ebeveynimiz. Mutlu bir ailede büyüyen insanlar aile evinde yaş 80'de olsa huzur bulurlar. Bunun sorumlulukla, birey olmakla alakası yok. Ablam 50 yaşını geçmiş, 30 senelik evli başka şehirde yaşayan, kendi kızını evlendirmiş anneanne adayı bir kadın. Hala annemizin evine geldiğinde huzur bulduğunu söyler. Anne Baba evi huzurdur bazı insanlar için. Kadın daha 2 haftalık evli. Alışamaması, bocalaması kadar doğal bir şey yok. Sağlıksız ya da anormal bir durum değil.

Benim de yok kocişle kahve keyfimi de story atmadım ondan alışamıyorum galiba

Ayyy bende benzer şeyler yaşamıştım şimdi aklıma geldi. 4 senelik evliyim ben. Biz şehir değiştirildik herkesten uzağa yerleştik o ara ben işimden ayrıldım tabi. Düğünden 1 hafta sonra buraya geldik gelirken babamın evinin anahtarını onlara vermiştim alın benim kendi evim var diye bi Havalıydım ki anlatamam. Buraya gelince boşluğa düştüm çünkü Arapça Kürtçe ve çok az Türkçe konuşulan bir yere geldik işimi bıraktım ilk kez evde oturmaya başlamıştım. Üniversite de filan hep ailemleydim çünkü. Evimin eşyaları ile ilgili sorun vardı mobilyacı ile kavga ettik resmen eksiklerimiz vardı. Eşim ağırdan alıyordu adama baskı yapmıyordu eşimi suçladım tabi. Eşyalar içime bir türlü sinmedi. Evde huzursuzluk oldu zaten evliliğin ilk zamanları bence cicim ayı vs değil zordu bizde. 6 ay geçti herşey düzeldi ama bu kez eşim yurtdışına operasyona gitti. Bende ağlaya ağlaya evimizi kapattım 6 ay annenlerin evinde bir odadan zorunlu olmadıkça çıkmadan yaşadım evim eşim diye ağladım çok zordu tabi eve geri döndüğümüz zaman herşey iyi oldu şimdi babamlara gidince evet mutlu oluyorum huzur buluyorum vs ama 1 hafta sonra evimizi istiyorum

Merhaba hanımlar. Evleneli henüz 2 hafta oldu şu an çalışmıyorum. Evde tek başıma otururken içimi sıkıntı basıyor daralıyorum çok sıkılıyorum anne evime gidiyorum orda huzur buluyorum o evin her bir köşesi çok huzurlu geliyor bana oraya gittiğim zaman bu eve gelmek istemiyorum. Kendimi hiç boş bırakmamaya çalışıyorum ev işi yapıyorum tv izliyorum kitap okuyorum ama ne yaparsam yapayım içimdeki o sıkıntıdan kurtulamıyorum. Evliliğin ilk zamanları herkes yaşar mı böyle duygular?

Haftaya evleneli 1 yılım dolacak, bahsettiğiniz gibi bir durum yaşamadım ben. Yani tabii ilk haftalar annemleri bir özleme gelmişti ama kendi evime alışamadım huzursuzum gibi bir durum olmadı. Şimdilerde annemlere gittiğimizde eve gelmeye can atıyorum hatta belli bir saatten sonra. Ancak hem benim ilk evden ayrılışım olmadığından (ünide aynı şehirde olsam da yurtta kaldım ve yurtdışında 6 ay geçirdim) olabilir hem de çalıştığım için ve hatta covid sebebiyle evden çalışmaya devam ettiğimiz için çok daha kolay alışmış olabilirim. O nedenle sizden farklı olabilir. Yadırgamak ilk dönemlerde olabilir ama huzursuz olmak başka bir şey onu bilemedim.

Gig geyik yaptım ben pembik gelin diye alınmadın umarım Bu tamamen insanın adaptasyon yeteneğiyle alakalı. Bende çok zor oluyor mesela. 18 yaşında üniversite için başka şehre gittim, yurda yerleştim, ertesi sabah hiç okula uğramadan eşyalarımı toplayıp eve döndüm ben gitmicem diye bi hafta sonra paşa paşa geri gittim tabi. Evlenmeden önce eşimle birlikte yaşıyor gibiydik haftanın 4 günü ondaysam 3 gün evdeydim. 5 sene sevgiliydik, adamın her türlü huyunu bildiğim halde evlendikten sonra aynı evde yaşamak zorladı beni. Tatile gitmek bile zorluyor beni. Yatağımı yastığımı arıyorum, bikaç gece huzursuz uyuyorum.

Önemli olan yaş değil de evliliğe hazır olma hissinin size ne zaman geleceği. Ben 27 yaşımda evlendim. Ama sizin yaşınızda iken 23-24 yaşlarımda, işe başlayınca mecburen ayrı eve çıkmıştım. Bekar eviydi. Stüdyo daire idi. Mutfağın olduğu yerde uyuyordum yani ayrı odası bile yoktu. Akşamları işten yorgun argın gelip bir başıma yemek yiyordum. Yine de huzursuz değildim evimde. Eşimle evlenip 1+1 e çıkınca saray gibi geldi hatta. Daha da huzurlu oldum. Yani beni en çok zorlayan parasızlık sebebiyle küçük evde oturmak zorunda kalmak olmuştu sanırım.

Evet 28 bandı bence evlilik için çok iyi 25 yaşında evlendim erkenmiş. Yanlız ev kadını olsa ne olacak onu anlamadım? O Ocimum basilicum 👶💚 Anneler

Kutuplar için açıklama yapmak istedim Pembik gelin değilim Hatta birine canım bile çok zor derim Ailemin evinde gayet rahattım Ama kendi evime alışmakta zorlanmadım hiç Hatta hiçbir eve, şehre, ülkeye alışmakta zorlanmadım hayatımda Şimdi hem kendi evimde hem ailemin evinde yine rahatım Birinden birinde daha rahat etmem gerek gibi gelmiyor bana Ikisinde de ayrı ayrı mutluyum

Benim var, ekru renk xkmxmxmxkc

e yani çok da büyük bi yaş değil. 28-30 bandını en erken buluyorum artık. hiç evden çıkmayıp hep ailenizle takıldıysanız bu yaşa kadar normal. bir işe girin bari ev kadını yapmayın kendinizi.

Hahahahah peki Önceki

Bende ilk zamanlarda tuvalete gidip oturunca aklıma şu gelmişti ne işim var benim bu evde diye ama ben köyde kayinvalidelerde kalmıştım bı kaç gün ondan öyle düşünmüştüm şimdi kendi evimdeyim baska evde kalasim gelmiyor alışırsın daha ilk zamanlar normal

Bende öyle olmamıştı çok kolay adapte olmuştum. Kendi evim, kendi düzenim diye daha mutluyum aslında kendi evimde. Evinize alışmaya çalışın benimseyin ilerleyen zamanlarda evim gibisi yok diyeceksiniz B blackangel80

Yetişkin insanların bir yere, bir şeye ya da birilerine bağlanmak gibi bir hakkı yok galiba. Bazıları yetişkin olmayı duygusuzluk seviyesiyle ölçüyor. Oysa insan yeri gelir bir tişörte de bağlanır. Bir evi ev yapan içindeki insanlardır, orada geçirilen zaman, biriken anılardır. İnsan 2 haftada ne yaşayabilir ki 4 duvara bağlansın? Henüz 2. market alışverişini bile yapmadığın bir yerin nesini benimseyeceksin? Tamam insan bulunduğu ortama adapte olabilen bir canlı ama o kadar da değil yani.

Üniversiteyi yaşadığım şehirde okudum ailemden hiç ayrı kalmadım o yüzden böyle hissediyorum galiba

Ne alakası var birey hissetmeyle aliskanliklarla alakalı durum bu kadar abartmayin gereksiz tribe girerek yardımcı olmuyorsunuz konu sahibine

Seneye yaz evleniyorum ve ben de sanki böyle hissedeceğim gibi geliyor umarım kısa sürede geçer bu durumunuz ve evinize alışırsınız

Küçük yaşta evlenmekle çok alakası yok bence ya. Ben küçük yaşta evlenmedim ama evlendikten sonra aynı şeyleri yaşadım, eve kendimi yabancı hissediyordum, kendimi çıkmaza girmiş gibi hissediyordum ben burda nasıl yaşayacağım diyordum ve ailemin yanına gittiğimde çok huzurlu oluyordum. Ben evcimen bi insanım, evime aileme çok bağlıyım bu yüzden alışma sürecim uzun sürdü biraz. Şimdi nereye gidersen gideyim hemen evimi özlüyorum, evimde kalmak istiyorum. Geçici bi durum siz de alışacaksınız

çok saçma bi his yorum yapamıyorum neden bu kadar anlam yüklüyorsunuz bu evlere?

Ayyy onu bana dediler esim gitti iste anneme oturmaya gittim arkadaşlarım geldi mahalleden iste mutlu değil misin falan bnde sanıyorum ki esim gitti ya o yüzden diyor yani dedim nasıl mutlu olayım belli zaten hiç fotoğraf falan paylasmadin dedim ne alaka yani illa paylaşmak mi gerekiyor alaleme ne benim hayatımdan insanlar evliligi mutluluğu 7/24 paylaşmak sanıyor galiba

Hani çocukluktan itibaren evlilik hayalleri kuran tipler vardır ya, gelinlik giyeyim, pembik evim olsun, sunum tabakları hazırlayayım, kocişimle kahve keyfi diye story atayım hayalleri vardır. Bu sorunu heralde bi tek onlar yaşamıyordur hayallerine kavuştukları için. Yoksa yeni ev, yeni ortam herkes için zorlayıcıdır ilk başlarda.

Alışırsın ilk zamanlar oyle olur.. saat geçmez gunler geçmez. Her gün eşyaların yerini değiştirirsin bi ora bi bura fırının güzelliğine kanıp kırk cesit hamur işi yaparsin..

Ben de senin gibiydim. 25 yaşında evlendim ama babam vefat ettiği için anneme farklı bi bağımlılığım vardı. O yüzden evlendim ilk aylar hergün anneme gittim. Evimi hiç ihmal etmedim tabi işlerimi bitirip koşa koşa giderdim. Sonra sonra kendi düzenim oturmaya başladı. Annem de alıştı tabi hergün çağırıyor beni, kendi düzenime bi şekilde alıştıktan sonra gitmeyi seyrelttim. Sonra evime bi ısındım bi alıştım pandemi de çıktı derken şimdi ev sahibimiz seneye çıkaracak o kadar üzülüyorum ki. Evimi acayip seviyorum 4 yıllık evliyim şimdi annem çağırsa bile gitmiyorum pek haftada bir işte

bende de oldu evliligin bslarinda ama simdi anneme gidince rahat edemiyorum hemen kendi evime gitmek istiyorum

Ben de erken evlendim. 4 sene oldu. Hala alışabilmiş değilim. Evim değilde diken sanki. Annemi babamı arıyorum hep . push ; BethHarmon

İlk kez mi aileden ayrılıyorSun? Ben de 24 yaşında evlendim ama üni okumak, çalışmak derken 18 yaşından beri ayrı yaşıyordum ve evlenince hiç d öyle hissetmedim, eşyaları eşinle beraber mi seçtin? Yani evi ikiniz mi yerlestirdiniz yoksa büyükler falan müdahil oldu da içine sönmeyen birşeyler mi var? S

Eşiniz biraz soğuk mu duruyor acaba yani artık kendi eviniz olarak kabullenmelisiniz. Surekli annenize giderseniz alisamazsiniz.

Evliliğin alişma sureci denilen bir sureç var. Herkes başka geçirir. Mesela eşimle çok iyi anlaşsak da gece yatarken kendi pencere kenarindaki yatağimda yatmayi, kulaklikla sevdigim vidyolari izlemeyi falan ozlerdim. Zamanla geçiyor. Sıkıntıni normal kabul et, zamana birak, pek evde yansitma. Eşine hep guleryuz goster. Bikkin yorgun, uzgun yuzle karşilama. Yavaş yavaş geçicek

Bende bekarken babamın evinde durduğumda ruhum daralır sıkılır çalışmadığım günler asla evde duramazdım. Evlendim sonra kendi evimde duramaz oldum içim daralırdı aynı senin gibi gider babamın evinde oturur tv izler banyomu falan yapardım. Evlendiğim eve alışmam 3 ayımı aldı şimdi babamın evinde bunalıyorum

Evet ilk ayrılığım KudrAlobar Ayak

Ben de ailemden farkli bir sehirde yaşamamistim evlenene kadar ve yaşim da buyuk degildi evlenirken, evlenip farkli bir şehre gittim ama yine de boyle duygular hissetmemiştim. Yeni evliyken eşimin işleri bozuldugunda biraz bocalayip X şehri ozledim diyip duruyordum arada ama o da maddi olarak biraz sıkılmamizdandi muhtemelen. Yoksa sorun etmezdim. Bi akrabam vardi annesini biraz gormesin dayanamazdi duygusallasirdi hemen ama daha 20lerin basinda evlenip yurtdisina yerleşti ve gayet mutluydu hep oyle anne evine geleyim aylarca kalayim yapmadi. Yaştan veya daha once evden ayrilmakta. ziyade mutlu olunca aramiyorsun anne evini bence ya. Ama en ufacik olumsuzluk hissi olunca ve yeni evli olunca boyle oluyor gibi geliyor bana.

Huzurlu ve mutlu bir yuvadan geldiyseniz çok normal. Benim ailemde çok kalabalık. Eve geldiğimde alışamayıp ağlamıştım. Hala daha haftada 2-3 gün annemdeyim

Tasininca bile eski evi ariyoruz. Yazliga gidiyoruz evi ariyoruz, sonra alisiyoruz, bu sefer eve donuyoruz yazligi ariyoruz. Biraz zaman verin kendinize. Yeni evler bana soguk gelir cunki yasanmisligi yok, enerjisi yok. Zamanla her sey yoluna girer, bu sefer de bir yere gidince eve dönmek icin can atarsiniz

24 yaşındayım 18 yaşında evlenmedim ki

Ben kronolojik yaşınızdan bahsetmedim ki. Kastettiğim sosyal ve psikolojik yaşınız.

Çok normal bir surec.. Kücük yasta evlilikte hepten arsa cıkabiliyor.. Ama sonrasinda baba evinden kendi evine gittiginde baba evide olsa insanin kendi evi gibisi yok denesi olaydir

İyi yapmışlar. Daha üyesi olduğunuz platformun kurallarına uymaktan bihabersiniz demek ki. Yok yeterli değil. Konuyla alakası yok eğitim aldığınız alanın.

bence de. kına gecelerinde kına yakılması kısmı, düğün günü ev çıkışı ağlamalar üzülmeler de gelişmiş ülkelerde yok. bu durum evliliğin bilinçaltında olumsuz kodlanmasına neden oluyor. Bence insanlar "ruh eşimi buldum çok mutlu bir hayatım olacak" şeklinde düşünüp konuyu duygusala çekmeseler daha güzel olur nasıl başlarsa öyle gider. ben bekarım gerçi ama bakış açım bu şekilde

evlenecek yaşa gelip aileye bağımlı olmak biraz garip bence. çok mu rahatttınız yada çok mu mutluydunuz orda. bana çok yabancı duygular. bence en rahat yer insanın kendi evi. kendinizi bu düşüncelerden kurtarıp evinize adapte olun. M

Bu çok doğru, eskiden ananemlerin zamanında gelin evden çıkarken birde "yas" tutarlarmış :)) ben evlenirken kına gecemde bile ağlamadım, o kadar aşıktım ki inanamıyordum kocamla evlendiğime sırıta sırıta gittim

Benim pek anlam veremediğim bi his bu Evden direkt evlenince çıkmadım belki o yüzden anlam veremiyorum Üniversite, iş hayatı filan derken 18 yaşından beri evden uzakta yaşadığım oldu Siz eğer ilk defa evden evlenerek ayrıldıysanız belki o yüzden oluyordur

Ben de evimden çıkmak istememiştim mis gibi abur cubur film canım isteyince kalkıp yemek yapmak filan ilk aylarda çalışıyordum yoğundum ama evden çıkmak istemiyordum iş için de. Ancak ben ailemden ayrı yaşamayı bilen birisiyim. Öncesinde de yalnız yaşadığım süreçler oldu. Ev benim için kafa dinlemelik yer olmuştu. Eşimde aynı kafada bakınca iyi geliyorduk.

Genelde aile evinde biraz el üstünde tutulan kişilerde oluyor bu, sizi bilmiyorum da çevremde gözlemlediğim kişiler hep böyleydi. Siz de sık sık aile evine gitmek istediginize göre rahat ettiğiniz bir aile düzeniniz varmış. Alışana kadar aile evine gider gelirsiniz merak etmeyin alışırsınız da. Eşinizle evde baş başa zaman geçirmenin iyi taraflarına odaklanın. Güzel akşam yemekleri hazırlayın, güzel güzel giyinip karşılayın. Yani onun işten geleceği ana hazırlık yapın gündüzleri. Bir de siz aile evine gideceğinize sık sık onları davet edin. Bir evin enerjisini yükseltmek için o evde mutlu anılar yaratmaniz gerekir. Şimdi burası yeni olduğu için eski evinizi özlüyorsunuz, bütün mutlu anılarınız şimdilik orada çünkü. Evinize arkadaşlarınızı akrabalarınizi davet edin, yemeğe çağırın, evin dekorasyonuyla ilgilenin vs. Henüz 2 hafta olmuş sıkmayın canınızı alışacaksınız elbet

Bende de olmuştu normal. Bir işe girip çalışmanızı tavsiye ederim

Hazır olmadan evlenmişsiniz. O kadar bunalıyorsanız işe girin

Büyümeden evlenirseniz böyle hisler yaşarsınız. Sorun ailede hala büyüdüğünüzü hissettirememiş ve siz de yetişkin bir birey olduğunuzun farkında olmadığınız için böyle.

Eğitiminiz nedir? İnsan ruh sağlığı konusunda akademik eğitim aldıysanız susacağım. Aksi halde söyledikleriniz hayatın olağan akışında normal olan şeylere anormallik hatta hastalık yüklemek. Hayır bir erkek de iki haftalık evliliğe alışamamış olsa onu da normal karşılarız. Hatta iki haftalık bebeğine alışamayan anne babayı, iki haftalık işine alışamayan yeni mezunu da normal karışlarız. Çünkü insanız. Anlayabiliyoruz. İnsanın yeniliklere, değişikliklere alışması zaman isteyebilir bazen. Hemen evlenmişsin birey olamamışsın, çocuk yapmışsın ama ana olamamışsın, mezun olmuşsun ama büyümemişsin diye yaftalamıyoruz insanları. Geçecek diyoruz, moral veriyoruz.

Çok normal, ilk dönemler bende aynı şeyi hissettim, neredeyse hergün annemlere gidip eve geri dönmek istemiyordum :) Kendi evimdede hiçbirşey yapmak istemiyordum. Zamanla evliliğe ve bu yeni düzene alıştıkça; bütün bu karmaşık duygular gidiyor. Aksine artık anne evine gittiğinizde, biraz fazla oturduğunuzda evime gideyim artık diyorsunuz. :) Yani normal bir süreç bu. Bu süreci; sağlıklı geçirmek ve eve alışmak için, evle uğraşabilirsiniz, dekor, süs vs gibi. Ya da kendinize yeni hobiler edinebilirsiniz.

Ben ailemden uzak bir şehirde yaşamama rağmen böyle hissetmedim. Aksine kendi düzenim olması çok hoşuma gitmişti. Ailemi ziyaret edip gelince de evimi gerçekten özlediğimi fark ettim. Bu süreci evde geçirmeniz alismaniz açısından önemli bence. Sürekli aile evine giderseniz hiç alışamazsınız diye düşünüyorum

Bütün hatamız tüylü topuklu terlik almamak olmuş demek ki bizim

ınsan kendı evıne neden alısamasın kı belkı sık sık annenızın evıne gıtmezsenız daha kolay alısırsınız

Yazamamıştım ban yemişim. Bu konuda dikkat çekince 1000 sene önceki mesajlarıma kadar stalklanmışım. 1000 sene önceki içerik silmemi şikayetlemişler, komik işler:)) Eğitimim pdr ve çocuk gelişimi. Umarım düşüncelerimi kayda değer bulabilmeniz için yeterlidir Daha klinik yl yapamadım, yapacağım ama kısmetse affedin kusurumu

Gayet normal duygular... En azından bana göre! Zaman tanıyın kendinize...

Ben 1 bucuk sene böyle oldum.

Geçmişi bilmem şimdi mutluluk göz yaşları onlar. 3 gün önce yeğenimin kına gecesini yaptık. Salya sümük ağladım. Düğünde ne yapacam bilmiyorum, akmayan makyaj yaptırayım bari. Daha dün moklu bezini değiştirdiğin çocuk bugün kocaman bir genç kadın olmuş, okumuş mesleğini eline almış, sevdiği adamla yuva kuruyor, gözünün önünde kuğu gibi dans ediyor. Dev bi mutluluk ve insan mutlu olunca ağlayabilir. Yas falan değil yani.

Değil mi? Profilinizde 23 yazıyor bir de, 24'ü doldurmamışsınız sanırım. Ben 25 olmak üzereyim doğum günüm önümüzdeki ay, 30'dan önce olmasın diyorum. 23-24 bence küçük evlilik için. 17 yaşından beri ailemden ayrıyım, 1 senedir aile evindeyim psikoloji diye bir şey kalmadı. Her gece çalışıp ayrı evde yaşama hayalleri kuruyorum. Mutlu bir aile hayatım var ve seviyorum ailemi. Ama insanın kendi evi bir başka. Ailemi çok sevmeme rağmen hiç anlamlandıramadım aile evinde huzur bulmanızı. İlk kez ailenizden ayrıldığınız için olabilir tabi.

Tam tersi 'kendi evim' düşüncesiyle devamlı evimde biseyler yapmak istedim, uzunnn bir süre aile evime gitmedim, hiçte özlemedim

Üniversiteyi şehir dışında okumuştum, bu yüzden evlenip evden ayrılmak hiç sarsmadı. İlk ayrılığınız mı? Bu olabilir sebebi.

19 yaşımda yalnız yaşamaya başladım. Evlenene kadar geçen sekiz senede aile evinde genelde misafir gibiydim. Evlendikten sonraki 6-7 ay her gün annemin evine gittim. Orası kendi evimden daha çok evim gibi geliyordu. Hatta annem endişe etmiş bu kız evine alışamıyor galiba diye sonradan söyledi o ilk ayları atlattıktan sonra normale döndük. 3 gündür şehir dışındaydım, dün gece geldim evim güzel evim modundayım şu an, yastıkları falan öpmek istiyorum Yani bunun erken evlenmekle, evden ayrılmamakla alakası yok. Daha çok yeni evliliğiniz zamanla alışacaksınız.

Bu duyguya kendinizi siz itiyorsunuz. Ne kadar alışamadım derseniz ve ailenize giderseniz o kadar alışamayacaksınız. Öncelikle şunu anlamalısınız siz evlendiniz ve evliliğinizin cicim ayında olmanız gerekirken bunalıma girmeniz neden ona anlam veremedim. Tabi ki aile yapınızda bunda etkilidir. Evliliğinizin tadını çıkarın ailenizi bir tarafa bırakın ve eşinize evinize zaman ayırın. Bu bunalım birkaç ay sonra evliliğe alışamadım a döner o da ilişkinizi yıpratır.

aile evinde elimi hiçbir işe sürmezdim, sürdürmezdi annem. hep ye iç yat yaşadım açıkçası ama bende evliliğe ve eve alışamama gibi bir şey olmadı. aksine evimde vakit geçirmeyi hiçbir şey yapmasam bile seviyorum. hatta aile evine gidince biraz canım bile sıkılıyor ne yalan söyleyeyim. ama çevremde bir kaç arkadaşım o şekilde olmuştu, kendine biraz zaman ver ve bu düşünceyi aklından atmaya çalış, her şey psikolojik çünkü

Ebeveyn-çocuk ilişkisi 18 yaş hadi farklı ülkelerdeki farklı kanun tanımlamalarını da dikkate alırsak, en fazla 21 yaşında bitmesi gereken bir şey. Bu evlat kimliğimizi tamamen kaybetmemiz anlamına gelmiyor tabiiki de. Sağlıklı tutumlara sahip mutlu aile ile yetişmek ile aşırı korumacı, çocuğuna sorumluluk vermeyip, daima ihtiyaçlarını karşılayan, kişisel sınır kavramının olmadığı bir aile büyümek tam olarak aynı şey değil. Tek ortak yan, evet mutlu çocukluk. Ama birisinde ruhen sağlıklı kendine yeten bireyler yetişir. Evlilik gibi ağır bir sorumluluğu yüklenecek kadar olgun olduğunu düşünüp, yeni taşındığın evinde 2 hafta boyunca anneni babanı özleyip, adapte olamamak malesef ki çözülmesi gereken bir psikolojik problemdir. Aynı şeyi bir erkek yazsa, ana kuzusu diye buralarda sayfalarca gömülmüştü.

Çok normal yeni bir ortam çoğumuz yaşadık aynı süreçleri ama zaman geçtikten sonra da kendi evinizden başka bir yere gitmek başka bir yerde kalmak istemeyeceksiniz

Annemde evlendiğinde zorlanmış ama alışmış sizde alışırsınız mutlaka istikrarlı davranın D

Bir yetişkinkinin hala ailesiyle ebeveyn-çocuk ilişkisi içerisinde olması hiç sağlıklı bir durum değil. Bu forumdaki sorunlu evliliklerin çoğunun altında yatan sebep de yetişkin sorumluluğundan uzak bireylerin aile olmayı denemesi. Bu tamam basit bir örnek ama aileden kopamayan yetişkinker gerçekten kültürümüzün önemli bir sorunu. Gelişmiş ülkelerde neden böyle durumlara az rastanıyor dersiniz? Çünkü bilinçli ebeveynler çocuklarını her zaman bakılması, pışpışlanması gereken varlıklar olarak görmüyorlar. Onlara erken yaşlarda ev, okul, spor vs gibi sorumluluklar yükleyerek sadece kronolojik olarak değil ruhsal olarak da büyüyen bireyler olmalarını sağlıyorlar.

Evlenmeden önce böyle hissedeceğim aklımın ucundan dahi geçmezdi vallahi. Sevdiğim adamla aynı evde yaşamak için gün saymıştık şu kadar kaldı diye

Bende öyle hissetmiştim ilk zamanlar işe girene kadar devam ediyor bu durum. Bide malesef benim ailem başka şehirde olduğu için gidip kafamı da dağıtamıyordum çok sinir krizi geçirdiğim zaman oldu malesef ama bi işe girip kendinizi oyaladığınız zaman daha iyi oluyor. Sevdiğiniz şeyler varsa onlara da yönelebilirsiniz ben online fps oyunu seviyorum mesela sürekli oyun oynardım sıkılınca pasta börek yapardım film izlerdim dizi izlerdim vs vs

Bence normal. Ben de aile evinde yaşıyordum. Ama daha önce uzun zaman yalnız yaşadığım için aile evine çok düşkün değilim. Geri döndükten sonra neden bilmem, misafir olma hissim geçmemişti bir türlü. Üstelik ailemin evinde mutluydum ve rahatım yerindeydi. Evlendikten sonra 2 tarafta da misafir gibi hissetmeye başladım. Oraya gidiyorum benim değil, buraya geliyorum benim değil. Garip hissettim. Ailemin evinden hiç ayrılmamış olsam oraya daha düşkün olur, sizin gibi hissederdim sanırım. Evde zaman geçirdikçe, yaşanmışlıklar arttıkça o his azalıyor. Sonra tamamen yok olur. Kendinize biraz zaman tanıyın. Ama annenizin yanına çok sık giderseniz alışmanız daha zor olur bence.

Var mi aceba benm de yok. Kirmizi tüylü.

Umarım böyle hissetmezsin en mutlu zamanlarım en güzel geçmesi gereken günlerimde böyle hissetmek beni çok üzüyor

Gun gelecek su hislerini anne evinde yasayacaksin rahat ol hersey çok yeni zamanla alisirsin

Kalk temizlik yap, kendi keyfine göre düzenle evi, alışman kolay olur. Elin değdikçe benimsersin.

18 yaşımdan beri ailemden ayrı yaşamak zorunda kaldığım için anlayamadığım duygular... neyse Allah başka dert vermesin zamanla alışırsınız herhalde ne diyelim

Bende çok seviyorum anneme gittiğim zaman yalan yok bazen sıkılıyorum. Orda yemek yaptığım zaman bile rahat yemek yapamıyorum nedense sonuçta annemin evi :) demek ki böyle oluyor belli bir zaman sonra

Tasininca bile alisamiyorsun.. suan hayatin birden bambaska oldu.. cok normal

İnşallah N