Evet tamamen katiliyorum. Onlara göre ben sorun çıkarıyorum. Oysa ortaokuldan beri ben sizin yanınızda durmayacagim, kendim çalışıp yaşayacağım diyen ve bunu kavga ederek de degil hayat görüşünü açıklamak şeklinde yapan birisi oldum. Sorun şu ki özgüvenim kırılmış gibi hissediyorum, enerjik yok, gücüm yok. Hatta bir korku hissi bile sarıyor bazen, çaresiz gibi hissediyorum ki bu beni çok üzüyor. Zira hep insan ayakları üstünde durmalıdır derim, bağımlı olmak en istemediğim şey, başkasının hayatına aile dahi olsa direk müdahale etmek, edilmesi en sinir olduğum şeyler ama şu an ailem bana yapıyor, konuştuğumuz da benden daha şiddetli baskın çıkıyorlar ve ben kendimi çaresiz hissediyor, birşey yapacak gücü bulamıyorum.

İş hayatınız ve sosyal hayatınız aktif oldugu sürece onları görmeye fırsatınız bile olmaz dogru düzgün Look Up Move on honey ;) Anneler

Merhaba arkadaşlar Sizlerden akıl almak, önerilerinizi dinlemek icin, içinde bulunduğum girdabı burda paylaşmaya karar verdim

acilen iş arayın ve kendi düzeninizi kurun Look Up Move on honey ;) Anneler

Merhaba arkadaşlar Sizlerden akıl almak, önerilerinizi dinlemek icin, içinde bulunduğum girdabı burda paylaşmaya karar verdim. Gece uyuyamıyorum ve gündüzse oldukça geç kalkiyorum. Bunu degistirebilecek yöntemler aklıma gelse de uygulayacak gücüm yok. Ailemle son 2 haftadır birlikte yaşıyoruz, daha öncesinde İstanbul da kendim yaşıyordum, calisiyordum. Onlar çok uzuldukleri için ve daha güvenli diye nihayetinde Ankara'ya geldim. Kendi isteğimden çok onların ısrarı ile. Oysa ben ailemle yaşamayı hic istemeyen birisiyim cunku kendimi hapiste gibi hissediyorum. Kendi kuruntum mu bilmiyorum ama benim hakkımda karar almalari, davranış şekilleri, geçmişte olanlar yüzünden onlardan oldukça uzak hissediyorum kendimi ve bana bencilce geliyorlar. Geçmişte hep kavga eden bir aile olduğu içinde sanki her an kavga çıkacakmış gibi bir hisse sahibim, gülümsemek dahi gelmiyor içimden. Bu mutsuzluk elimi kolumu bağlıyor. yapmam gereken şeyler var ancak onlari yapacak enerjim yok, sürekli ertelemeye geçiyor zaman ve ben kendi hayatımdan kaybediyorum. Sorum şu ; bakış acimi nasıl değiştirebilirim, bu duruma ve hayata nasıl bakmalıyım ki ruh gibi yaşamayayim? Aileme karşı tavrim nasıl olmalı? Konuş onlarla derseniz, inanın bana yıllarca konuştum. Hic bir zaman konuşmadan direk asice vs davranmadim. Tam tersi konustuklarim hep havaya gitti. Bu arada 24 yaşındayım. Bir sevgilim var uzun süredir ancak o İstanbul da ve evlenmeyi ikimiz de şu an istemiyoruz, belki ilerde. Look Up Move on honey ;) Anneler

İnsanlar birilerinin ısrarı ile bir şey yapmaya başlayınca, benliklerini yaşayamayınca böyle oluyor. Ben de uzun süre bu halde yaşadım başka nednelerle. Benliğimi ortaya çıkaramadm ve gülümsemek bile gelmedi içimden. Dolayısı ile bence tek çıkış noktası benliğinizi yaşayacak hayatı seçmeniz.

Hiç cevap yok mu? C captain price erkek

iş arıyor musun?

Vallahi her geçen gün patlamaya hazırlanan bir bombaya dönüşüyorum sanki. Baksaniz kötü bir aile değil benimki, evet geriye dönük baktığımda çok yanlislari var, psikolojik etkiler açısından ama bunları hala asamamisim sanırım. Ailem benim zayıf noktam gerçekten. Onlar sanıyor ki ben güçlü, istese istediğini yapabilen, kimsenin sözünün altına girmeyen birisiyim. Oysa bilmiyorlar ki onların istediğinin tersini yapmaya cesaret etmek çok zor benim icin. En ufak bir tepkileriyle karşılaşmak korkutuyor beni, minicik bir şey dahi. Bunu bilmiyorlar ve anlamıyorlar, ne kadar soylesem nafile. Onlara karşı cikislarim aslında onlardan önce davranıp kendimi korumaya geçmek için sanırım, onlara beni inciticek söz hakkını vermemek. Belki de psikolojik olarak bu sorunuma destek almaliyim. N nscckts Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik İptali tek ayak

Bi kere ayrı eve çıkınca geri dönmeyi kabul etmemeliydiniz. İl değişimi tamamda, hala Ankara da ayrı bir eve çıkabilirsiniz. Kendi mesleğinizle ilgili bir iş bulana kadar, ne iş varsa onu yapın. En azından bi özgürlüğünüz olsun, nefes alın.