Bir şekilde sınırı çizeceksiniz, çizmek zorundasınız. Bu aile dinamiklerinize göre delirerek mi olur, sakince konuşarak mı bilmiyorum. Bende sakin konuşmak işe yaramıştı, ama ben biraz sert karakterli bir insanım bir şey söylüyorsam ciddiye alırlar ve kaprislerini çekmeyeceğimi bilirler. Benimkiler de öyle değildi, diyorum ya 19 yaşımda evden ayrıldım 27 yaşımda evlenene kadar pek onlarla yaşamadım. Ama evlenip yakına yerleşince değişti her şey. İlk başta ses çıkarmadım ama tak edince konuştum. Bu arada yemek sorununa ben de çözüm bulamadım henüz ama cuma, cumartesi, pazar yemek vermeme konusunda anlaştık şimdilik.

Bence kıymetini bilin ben aileme çok uzak yasıyorum keşke benimkilerde yanimda olsa bir yemeğimi yapsa ilgilense çocuğuma baksada bende 2dak nefes alsam ev ıs çocuk 2. hamilelik bende yoruldum

Evlenince biraz geç de olsa anladım ki iki tarafın ailesine de yakın olmamak gerek. Annemlerle aynı sitede oturuyoruz, yürüyerek 30 saniye falan sürüyor birbirimize gidip gelmemiz. İlk başta tam bahsettiğiniz şeyleri yaşadım, çalışmıyordum da o zaman. Kahvaltıdan akşam yemeğine kadar orda olmamı istiyorlardı ki ben o dönemde zaten 8 yıldır falan ailemle yaşamıyordum. Evlenip yakına taşınınca birden komşuculuk oynamak geldi içlerinden. Bir gün tak edince aldım karşıma düzgünce konuştum. Etkili oldu. Şimdi günde bir kere kahve içmeye falan yarım saatliğine ya ben uğrarım ya onlar gelir, hafta sonları bir program yapılmadıysa gitmem, gelmezler. Ama babamı kaybettikten sonra açıkçası keşke daha çok gitseydim daha çok görseydim dedim, o ayrı mevzu. zeysmother Eylülün

Elindekinin kıymetini bilmiyorsun derim arkadaşım. 5 yıldır evliyim ailemi parmakla sayıcak kadar görebilmişimdir. artı beş yıldır kocam çocuk istemiyor sorunlarım dizboyu heryıl şehir değiştiriyorum bir insanla tanışıp konuşmaya hasretim. kuran kursu öğreticisiyim sabah gidiyorum öğlen geliyorum. Kocam desen akademik çalışmalar peşinde... evde bir insan görmeye hasretim

Sen hala baba evindrn cikamamissin. Butun bunlar senin esinin gozunde kuculmeni, sindirilmeni saglayabilir. Ailen cok yanlis yapiyor. Mumkunse sehir degistirin ya da baska semte tasinin. Kuserlerse de kussunler mesafe koyun. Esiniz konussun gerekirse.

Ne güzel işte ailen bütün iyi niyetiyle senin için seferber olmuşlar. Annene anne yarın dinleneceğim yorgunum kimse rahatsız etmesin dersen geleceklerini sanmıyorum, yada uyuyacağım aramayın dediğinde ısrarla arayacak halleri de yoktur herhalde. Ben anneme rahatlıkla dinlenicem beni yarın aramayın diyebiliyorum yani bunda anormal birşey yok bence.

Ufak bir sinir krizi çözer gibi. Duygusal olarak hassas bir dönemdesin geçecek bunlar da.

aileme yakın taşındım aramızda üç sokak var 28 haftam bitti hamileyim derdim yalnız kalamamak kendi kararlarımı alamamak daha doğrusu. annem sürekli orda olayım istiyor. yemeği orda yiyelim kahvaltıya oraya gideyim gün içinde onu arayayım ya o gelsin ya ben gideyim ikiside olmuyosa kızkardeşim gelsin yalnız kalmayım kendi evimde rahat edemez noktaya geldim abim mi gelir kardeşim mi babam mı diye tayt şort bile giymiyorum kocaman karnımla bunaldım artık. bazı geceler uyku uyuyamıyorum sabaha doğru dalıyorum sabahın bi vakti ya kapı çalıyor ya telefon. gün içinde yalnız kalmak dinlenmek yatmak istiyorum ben artık. şunuda belirteyim normalde çalışan biriyim ama iş yerinde ufak kaza yaşadım raporluyum doğum iznim geldi zaten hiç başlayamam. işe gittiğimde de aynı durum yaşanıyodu ben eve gidene kadar annem çoktan abimi iş yerime yollamış oluyodu oraya gideyim diye. eve gidip uyumak istiyorum diyince küsüyordu. annemi herşeyden çok seviyorum. ama benim beynim bi hayatım yokmus gibi davranılıyor. babam geçen azarladı beni niye gelmiyosun bize evde oturuyosun diye. evimde oturuyorum yani hergün orda ben ne yapayım? yeğenime bakıyor annem kafam kaldırmıyor çok yaramaz bir çocuk geçen karnıma kafa attı. bazen yakın olmak istemekle hata ettim gibi geliyor. taşınmama imkanda yok. öylece kaldım. çocuk doğunca ne olacak bilmiyorum. şimdiden kucağına almazsın yanında yatırmazsın şöyle böyle yapmazsan gelmem demeler başladı. akrabalar bana gelmek istiyor sürekli annemde benim adıma plan yapıyor kabul ediyor çat patı her hafta sonu misafir. bedenen zaten yorgunum ruhumda yoruldu. bana bir fikir verin nolur. he birde eşim var eskisinden daha çok ilgi bekler oldu benden. sürekli yanında oturayım ona sarılayım seveyim istiyor. bense yaşadığım nefes darlıklarından doğru düzgün oturup yatamıyorum. telefona bakma elişi örme akşama kadar çalışıyorum akşam benle ilgilen diyor. hangi koltukta oturacağıma bile ben karar veremiyorum kapana kısılmışım sanki tek istediğim yalnız kalmak nefes almak. N

Hayır nankör değilsin, aileni alıp karşına güzelce konuşmazsan bu işi çözemezsin

söylüyorum bugün çıkasım yok midem bulanıyor belim ağrıyor ama ne gelen bitiyo ne arayan. kendimi nankörmüşüm gibi hissediyorum sert çıkarsam. gerçekten nefes almaya çok ihtiyacım var. benim dışımda herkes herşeyi doğru biliyor ben bilmiyorum gibi davranılıyor. taşınalı 6 ay oldu mutfağımda 6 kere yemek pişmedi. yemekleri çok fazla gönderiyor yiyemiyoruz bitmiyor çok üzülüyorum ziyan olunca. bişey canım çekse evde yemek var diye yiyemiyorum yada sen yapma ben yaptım diyor kontrolüm tercihim hiçbişeyim yok doğumdan sonrada eminimki hergün burda olcaklar ve kendi düzenimi oturtamıcam. mutfağımda bardaklarımın yerini bile ben belirlemedim. nankör müyüm gerçekten ben KudrAlobar Ayak

Iki tarafada uzak olmak en guzeli Anneniz sizi düşünüyor demek ki ne güzel ama sizde bazen yalnız kalmaya ihtiyacınız olduğunu belirtin sonuçta yabanci degil aileniz net bir sekilde dile getirseniz herşey çözümlenir bence

Aileniz bir iki küser alışır. Dur demeniz lazım.

29+4 bende hamileyim. O nefes darlıklarını sorma, fenalık geçiriyorum. Benim ağrılarımda çok fazla. Eşim yatak odasını bana bıraktı. Ben rahat edeyim diye. Herşeyi ayağıma getiriyor. Annem hafta içi gelip kalıyor ama asla anneniz gibi yapmıyor. Hatta ben odama geçip uyuduğumda evde kesinlikle ses çıkarmıyorlar. Abimler gelmiyor çünkü çok ciddi farklı sağlık sorunlarimda var. Ayılıp bayılıyorum, ayaklarımı dikiyorum. Bazen pijamamı aşşada tutuyorum. Rahatımı kimse bozmuyor. Sizinkiler sizi çok zorluyor. Rabbim bize Cennet kapılarını açmış düşünün ne haldeyiz. Rabbimden iyi kim bilir. Bizi kimsenin zorlamaması gerek. İçini ferah tut. Gerekiyorsa sakin bı şekilde tepkini dile getir. Sakın sinirlerini oynatma. Aşırı sinir etme kendini tansiyonunu oynatma.

Evlenmiddin, bebegine hamilesin ama hala cocuk muamelesi yapiliyor. Birey olmana izin verilmiyor. Cok sessiz kalmissin. Sanirim yuzun yumusak. Senin de evkendigini duzen kurdugunu kabul etmeliler. Evde yemek yaptirmayarak, zirt pirt cagirarak aslinda evine duzenine alisamazsin. Onlarsa sana iyilik yaptigini saniyor. Konusmaktan baska care yok ya da tasinmaktan baska caren yok. Bebek olunca bu ziyaretler daha da artacak soyleyim bebegi ozledik bahanesine... bu kez sadece sana degil bebegin de herseyine karisacaklar... bebegini doya doya buyutemeyeceksin. Sanirsin onlar dogurdu her kafadan bir ses gelecek akil verecekler... buna dur demelosin. Mesafeyi acmalisin biraz. Uyuyorsan telefonunu kapat mesela. Kapiyi da acma, uyuyordum duymadim dersin. Ama en dogrusu konusmak. Aslinda bir cinnet herseyi halleder, gercekten...

Peki eşiniz ne diyor bu duruma? girlolita Queen B. tek ayak

muhtemelen delirerek çünkü defalarca konuştum

Bir orta yol bulabilirsin bence. Konuşarak çözebilirsin. Keşke ne güzel bir derdin olduğunu bilseydin. Ailelerimizle çok sorun yaşasakta onların varlığı bir nimet. Bazen telefon elimde rehberi gexiyorum arayıp görüşeceğim kimse yok. Sonra annemi arıyorum ve şükrediyorum en azından bir ses kadar yakın diye. Aslında annemle aramız iyi değil ama konuşmak bile bana iyi geliyor. Beni pek sevmez hakkımı yer yanıma gelmez... Neys işte... Ne kadar şanlısın aslında. Yalnızlık o kadar zor ki yaşamadığın için bilmiyorsun. Aile gibisi yok. Bizim gibi gurbette olanlar kimsesizlikten ağlar dururuz siz şikayet edersiniz. D dgdln

bilmiyordum bu kadar zorlanacağımı. annem ben evlenmeden önce böyle biri değildi çok değişti. bazı günler 30 sn bile yürümek istemiyorum tv bile çekmiyor kafam ama bi kapı çalıyor herkes gelmiş. bel düzleşmem ergenliğimden beri var hamilelikte çok zorluyor iki büklüm misafir yanında oturmaktan acılar içinde kalıyorum gizli gizli banyoda ağlamışlığım var annem hepsini biliyor eve gidince iyi misin hastalandın mı diye arıyor farkında yani. şu halde olmasam belki batmayacak sonrasının daha zor olmasından korkuyorum bebeğim sakin olmazsa birde gelen giden depresyondan çıkamam gibi geliyor sonanda

Annenle konuş bir darılır iki darılır ama sonra anlar seni. Herkesin kendi özel yaşam alanı olmalı kesinlikle nankör değilsin. Eşin konusuna gelince şanslısın bence Malum çoğu erkek eşi hamileyken eşinden uzaklaşıp saçma sapan şeylere yöneliyor, seninkisi ise tam tersi. Bu yönden düşün bi kerede :)

Kimileri rahatsız olur kimileri de böyle ister, şahsen benim hayalimdeki şeydi bu, aileme yakın olmak sürekli onlarla olmak, yaklaşık 10 sene oldu gurbete gideli, memleket memleket gezdim, bi kendi memleketinde yasayamadım o yüzden aile özlemi hep var içimde.. Ben rahatsız olmazdım ama sen oluyorsun bu tamamen kişisel bi şey, rahatsız olduğun konuları tatlı bir dille aileme anlatabilirsin, babanın yanında rahat edemediğini sürekli yatmak istediğini o yüzden evde yalnız kalmak istediğini söyle,