"Neyse akşam olunca babam geldi, biz salondaydık o da yan odadaydı ses çıkmayınca bir bakayım dedim ki seccadenin üzerinde yığılıp kalmış, aklım gitti korkudan onu öyle görünce. Tansiyonu fırlamış, birkaç saat sonra normale dönünce hava almaya çıkmak istedi, ben de ona eşlik ettim" Babanız çok büyük tehlike atlatmış. Pıhtı atabilir felç olabilirdi. Bunun çok örnekleri var. Aslında size önerim böyle bir şeyle karşılaştığınızda hemen 112 yi aramanız olmalı. Benim merak ettiğim babanız bu durumda iken anneniz ne yaptı. Ben doğrusu bu nedenle barıştılar diye yazmanızı bekliyordum.

Mutlu olsunlar, hastalanmasınlar istiyorsunuz evet ama onlar ya gerçekten şu an çok mutsuzsa ayrılınca mutlu olacaklarsa?Siz ya da başkası farketmez başkalarının ısrarıyla süren bir evlilik onları daha da mutsuz, yalnız ve hasta etmez mi?Zor ama durumu kabullenin derim. Eğer kararlı iseler tabi.

Baban artık bıkmış kusura bakma da. Anneni memnun etmekten. Boşansın annen bu kadar mutsuzsa madem sadece çocuk için evlendş adamı sevmiyor.. Böyle ilgi delisi kadınlar bana tuhaf geliyor açıkcası ayrılmalar bayılmalar. Babasını kaybetmiş hassas şu an ama sevmedim babanı dalan demek çok ağır. Tamam sevmiyorsa ayrılsın.

yasadiginiz duruma psikolojide triangulation deniyor. yani iki kisi arasindaki problemi cozemeyince ucuncu bir kisiyi getirip olaylari ucuncu kisi uzerinden yonetmeye calisiyor. anne babaniz arasinda ulak olmussunuz, kusler ama sizin uzerinizden sitemlerini iletiyorlar. bu rolun icine girmeyin. onlarin iliskisinin dinamigini bilmiyorsunuz. kendileri karar versinler. cok uzuluyorsaniz bir aile buyugune soyleyin onlar mudahele etsinler. size sikayet ederlerse, siz benim anne ve babamsiniz, bu degismeyecek, ben her kosulda size destek olurum, ama iliskinize siz karar vereceksiniz, gerekirse iliski terapisine baslayin de. aradan cekil. yoksa stres toplari olursun.

Biz yılardır kendi memleketimizdeki antik kente gitmedik, babanız akşam da olsa gezdirmiş, bence biraz abartmış anneniz. Onun dışında siz ben anlamam falan deyin, geçiştirin. penceremden

Belki de ikisi içinde ayrılmak en doğrusudur. Normal de anne babanızın yaşından dolayı bunu demek istemezdim ama ikisi de mutsuz bu evlilikte. Ama evlilik terapisi aldıktan sonra böyle bir karar vermeliler

Bence yaklaşmayın hiç ya. Bir süre sonra barışırlar. Evlatsınız siz ebeveyn değil. Bırakın onlar çözsün.

Dediğim gibi 50 yaş grubu bazı çiftlerde orta yaş bunalımı olabiliyor, eğer anne babanız orta yaş bunalımına girdiyse, ikisi de eskisi gibi beğenilmek, sevilmek, şımartılmak istiyordur, önemsenip önemsenmediklerini sorgulamaya başlamışlardır. Şayet birbirlerine olan duyguları hala eskisi gibiyse bir süre sonra iletişim kurarak aralarını düzeltirler, ister istemez size de yansıyor ve üzülüyorsunuz, yorum yazan arkadaşlarıma katılıyorum, anne babanızın bir uzman desteğine ihtiyacı var, anneniz yas sürecini ağır geçiriyor, dedenizin vefatıyla beraber babanızdan da uzaklaşmış olabilir, bu da babanızı aralarındaki sevgiyi sorgulamaya itmiş zira şu sıra muhtemelen biri menopoz diğeri andropoz döneminde, hormonlar insanların duygu durumunu etkiler, fizikleri değişiyor, ikisinin de kronik hastalıkları var, anne baba kaybı yaşıyorlar, çevrelerinde tanıdıkları insanların hastalıkları veya ölümleri gibi etkenler yaşlanıyoruz endişesiyle birlikte sevilme beğenildiğini hissetme duygularını da tetikliyor olabilir. Uzman yardımı alırlarsa hem anneniz babasının vefatıyla girdiği psikolojik çöküntüyü daha rahat atlatır hem de evliliklerini gözden geçirirler, aralarındaki iletişim sorunu çözülür, evliliğe tamam mı devam mı karar verirler

Öncelikle anne baban arasındaki ilişkiye karismaman gerekiyor. Çok uzun yıllardır ailemin arası dönem dönem çok gergin oluyor. Sormam bile ne oldu diye. Çünkü onların arasını bulmak senin sorumluluğun değil. Çok ciddi bir şey olmadığı sürece taraf da olmamalısın. Ayrıca 23 yaşındasın yetişkinsin artık. Eğer birlikte mutlu değillerse, farklı bir hayat istiyorlarsa bosanabilirler. Bu seni bu kadar yıkmasin. Annen hayata geri karisabilsin diye bir şeyler yap. Ama anne babanın arasına girme. Annen için arkadaşlarıyla organizasyonlar ayarlayabilirsin. Eger ortamlarina girebiliyorsan sen de dahil olabilirsin. Günübirlik tur ayarlayabilirsin.

Bırakın. Yetişkinse yetişkin çocuksa çocuk olsunlar. İsterlerse oturup konuşsunlar isterlerse sussunlar. Siz kendiniz söylüyorsunuz 50 yaşında insanlar. Bunları onlar düşünemiyor mu sizce? Karışmayın, yıpranan en çok siz olursunuz.

İnanın onu da düşündüm. Alt katımızda anneannem oturuyor acaba onunla konuşsam da annemle babama 'öpüşün, barışın' dese düzelir mi diye. Ama anneannem halden anlayan bir kadın değil ne yazık ki.

Başlığı görünce üzüldüm, daha yazıyı okumadan. Ebeveynlerinin sorumluluğunu alıp, ebeveyn rolüne bürünmüş bir evlat o kadar belli ki. Muhtemelen tek seferlik bir durum da değil, alışıla gelmiş ve siz de size biçilen bu rolü benimsemişsiniz. İnsanın bir ebeveyninin diğer ebeveynini kötüleyişine maruz kalması da çok zor olmalı. Yaşınız kaç olursa olsun, bunu hak etmiyorsunuz. Çoğu arkadaşın da dediği gibi, bu onların konusu. Eminim çok üzülüyorsunuz, kaygılanıyorsunuz. Ama burada şunu yap, bunu yap diyenler olsa bile, bu sadece şu anki olayın üstünü kapatır, o da belki. Her ne kadar zor olsa da akışına bırakmak, uzak kalmaya çalışmak hepiniz için en sağlıksı.

Anneniz bir yas sürecinden geçiyor, duygusal olarak zor bir süreç içersinde. Bunun sizin eve, babanızla olan ilişkisine yansıması çok normal. 4 ayda kısa bir süre böyle bir acı. Babanızdan destek beklemesi de çok normal geldi bana. Daha alttan alınmayı, ilgilenilmeyi, acısını paylaşmayı bekliyor. Ama babanızın tavrını çok garip buldum. Annenizle ilgili öyle sizinle konuşmaması gerekirdi. Ne demek sırf çocuk için evlendi, kadıncağız babanızın başına silah dayamadı herhalde, evlilik, çocuklar iki tarafın rızasıyla olmuş bu belli. Birde anneniz galiba çalışmıyor, ev hanımı. Bizim toplumda maalesef kadınlae evlilikte çok hırpalanıyor, ev işlerinden çocuk bakımından ayrı düşünülmüyor. Mümkünse böyle annenizin uğraşacağı, hayata karışacağı şeyler bulun. Birde eğer mümkünse psikolojik destek alsın. Ben yerinizde olsam babamla konuşur, bu boşanma sürecini en azından annem toparlanıp, yas sürecini atlatana kadar bekletmesini isterdim.

Ben kesinlikle bunu kasdetmemiştim ki

Merhabalar herkese. Bana dert olan ve içinden çıkamadığım bir sorunum var, lütfen yardım edin, nasıl davranmam gerektiğini gerçekten bilmiyorum. Annem sürekli evde, bütün günü ev işi yapıp televizyon izleyerek geçiriyor. 4 ay önce dedemi kaybettik ve özellikle babasının vefatından sonra iyice eve kapandı. Önceden arkadaşlarıyla gezmeye çıkar, hiç olmadı günlere giderdi. Babamla da araları kötü bu aralar, 2 haftadır hiç konuşmuyorlar. Küsme nedenlerini de anlatayım kısaca. Annemin memleketinde, akrabamızın düğünü vardı, burdan orası da 2 saat sürüyor. Annem, düğün günü sabah erken çıkıp biraz oraları gezelim, eski oturduğum mahalleye falan gidelim dedi, babam da o kadar erken çıkmak istemedi ve düğünden 4-5 saat önce çıktılar yola. Annemin gezmek istediği yerleri gezip sonra düğüne geçmişler ama annem diyorki ben öyle istemedim, karanlıkta bir şey anlamadım bile. Sırf ben susayım diye götürdü, gezdirdi. Yani bu konudan dolayı günlerdir konuşmuyorlardı. Geçen gün de babam beni arayıp eve geç geleceğini, yemeğe gelmeyeceğini, arkadaşlarıyla birlikte olduğunu söyledi. Annem bunu duyunca başladı ağlamaya, gelip benden özür dileyeceğine arkadaşlarıyla geziyor, bende bütün gün yemek temizlik uğraşıyorum, beni bir tek babam seviyordu o da öldü gitti diye. Neyse akşam olunca babam geldi, biz salondaydık o da yan odadaydı ses çıkmayınca bir bakayım dedim ki seccadenin üzerinde yığılıp kalmış, aklım gitti korkudan onu öyle görünce. Tansiyonu fırlamış, birkaç saat sonra normale dönünce hava almaya çıkmak istedi, ben de ona eşlik ettim. Dışarıda konuşurken daha önce babamdan hiç duymadığım şeyler duydum, inanamadım. Annemin 25 sene önce onunla sadece çocuk yapmak için evlendiğini , onu aslında sevmediğini, 25 senedir annemin gözünün içine baktığını, annemin değer bilmediğini, bu zamana kadar ne istediyse yapmaya çalıştığını, ama bundan sonra da barışmak için asla adım atmayacağını, boşanmayı düşündüğünü söyledi. Ben ağlamaya başlayınca da daha fazla devam etmedi. Ertesi sabah babam işteyken annemle de konuştum ama üzülmesin diye boşanma falan karıştırmadım, babamın onu yıllardır ne kadar sevdiğini, değer verdiğini anlattım sadece. Annem sinirlendi ve yıllardır babaannemi, babamın teyzelerini alttan aldığını, sürekli uğraşanın ve adım atanın kendisi olduğunu, babamın arkadaşlarıyla kafa dağıttığını, annemin hayatını onun için harcadığını, tek üzülenin kendisi olduğunu ve barışmak için hiçbir şey yapmayacağını söyledi. Günlerdir uğraşıyorum ama kesinlikle birbirleriyle konuşmuyorlar, ne yapmam gerekiyor, onları böyle görmek beni çok üzüyor. Beni de geç, babam tansiyon, annem şeker hastası onlara bir şey olacak diye çok korkuyorum. İkisi de günlerdir mutsuz ve sinirli. Nasıl davranmam ne yapmam gerekiyor barışmaları için, annemin tekrar hayata karışması için, lütfen yardım edin bana

Hiçbir şey yapma kocaman insanlar

Rica ederim mutlaka atlatacaklardır ama o arada biraz sorgulama, biraz kapris, trip olacaktır, belki şiddeti geçmişi ne kadar ortaya dökecekleriyle doğru orantılı bazı kavgalar yaşayacaklardır, onlar şu an çocuk gibi davransalar da yetişkinler ve öncesinde flört de ettikleri 25 yılı da evlilikle geçen bir beraberlikleri var, bir yerden sonra ilişkilerinin böyle gitmeyeceğine ikna olup birbirleri ve evlilikleriyle ilgili bir karara varacaklardır. Anne babanızın birbiri hakkında size söylediklerinden etkilenmemeye çalışın, dertleşeyim derken sizi üzdüklerini göremiyorlar, babanızın anneniz hakkında söylediklerine kafanız takılmasın, şu sıra karısının onu sevmediğini düşünüp tripleniyor:)))) Anneniz ise babasının vefatıyla beraber sevildiğini, önemsendiğini daha fazla hissetmek istiyor, eşinin ona sevgiyle şefkatle yaklaşıp ilgilenmesini beklemiş, babanız da zaten ilgileniyorum daha fazla ne yapabilirim, beni sevseydi onun için yaptıklarımı görürdü diye düşünüyor muhtemelen. İkisi de hem sevilmek hem şefkat görmek istiyor, dediğim gibi şu an ergen psikolojisi gibi onların ruh hali, beni sevmiyorlar, boşanacağımlar havada uçuşur, uzun zamandır uyum içinde bir çiftlerse eğer bu halleri sizi tedirgin ediyordur ama bu da geçecek üzülmeyin, birbirlerine dönüşü olmayan yıkıcı ağır sözler sarf etmezlerse bir süre sonra toparlarlar

Anne babanızın büyüğü değilsiniz, sizi birbirlerine olan tripleri için yıpratmalarına izin vermeyin, sanırım aileniz benim jenerasyon 50 yaş grubu insanlar, bazı çiftlerde bu yaşlarda menopoz ve andropoza bağlı orta yaş bunalımı gelişir ve karı-koca birbirine trip atar, nazlanır, pohpohlanmak ister. İkisi de inatlaşınca olay sen beni sevmiyorsun'a, senden boşanacağım'a kadar gider, anne babanızı ergen gibi düşünün, şu an yaşadıkları ergen psikolojisiyle benzer şeyler çünkü Siz hiç araya girmeyin arada sizde nasiplenirsiniz zira, bırakın biraz birbirlerinden uzak dursunlar, siz ikisiyle de vakit geçirin, normal hayatınıza devam edin. Anneniz babanızdan, babanızda annenizden seni seviyorum cümlesini duyup biraz şımartılmak istiyor, şu an ikisi de hep adım atanın kendisi olduğunu düşündüğünden bu küslük biraz daha böyle gider, bir tanesi bir süreliğine evden uzaklaşabilse, birbirlerini özlerler yine muhabbet kuşuna dönerler, devamlı bir arada olunca düşen hormonlarında etkisiyle küsmeleri gelmiş:)

Yapabileceğiniz tek şey annenizin psikolog desteği almasini sağlamak olabilir, kari koca ilişkisinden bağımsız anneniz yas sürecinde ve destek alırsa daha kolay atlatır Her türlü ilişkisine de olumlu katkısı olur alacağı desteğin, bir evlat olarak annenizin yas sürecini atlatmasina destek olun, gerisi size ilgilendirmez

Asla karışma. Büyük ihtimalle barışırlar sen süreci daha da uzatıyorsun. Bırak ne halleri varsa görsünler. Milana22

Hiçbir şey yapmayın karışmayın ailede rolleri değişmeyin onlar anne baba siz çocuksunuz sakın siz onlara annelik babalık yapmayın dengeleri bozmayın kendi aralarında ne yapmak isterse yapsınlar

Eğer boşanmaları gerekiyorsa, boşansınlar tabi. Ama hiç iletişim kurmuyorlar, konuşmadan nasıl anlaşacaklar ki neredeyse 50 yaşına gelmiş insanlar çocuk gibi inat ediyorlar. -Bibliosmia Kauai

Çok teşekkür ederim, yol gösterdiğiniz için. Evet annem ev hanımı, biraz da ondan kaynaklanıyor bence bu sıkıntısı.

Birebir olarak asla karismayin. Ikisinede psikologa gitmelerini tavsiye edin sadece. Siz arabulucu olamazsiniz. Babaniza tansiyonundan dolayi birsey olacak diye korkuyorum, strese girme vs diyerek, annenize babasinin ölümünün etkilemesi bahanesiyle guzellikle konusurak ikna edin. Belli ki ikisininde rahatlamaya ihtiyaci var

Karışmayın. Koca koca insanlar kendileri vermiş kararlarını. Babamın arkadaşı 70 yaşında, 6 çocuğunun annesinden boşandı. İnsanların tahammülü bitince gözleri geçirdikleri yılları görmüyor. Hayatlarının geri kalanını huzur içinde yaşamak istiyorlar.

Mune, çok teşekkür ederim. Daha önce de ailem günlüğümü okudu, bir daha beni affetmeyecekler diye burada konu açmıştım ve orada da her şeyin düzeleceğini, sonunda beni affedeceklerini söylemiştiniz. Dediğiniz gibi de oldu. Özellikle böyle ailesel ve özel konularda desteğinizi hissetmek çok güzel çünkü kimseye anlatamıyorum, kendi başıma da çözüm bulamıyorum daha önce yaşamadığım için. Şimdi de umarım dediğiniz gibi olur ve bu süreci atlatırlar

Yorumunuzu okuyunca içim rahatladı biraz. Yani bu normal bi süreçse beklemekten başka bir şey gelmiyor elimden. Ben ikisiyle de konuşuyorum, vakit geçiriyorum ama ister istemez evde bir gerginlik var, yüzleri asık, canları sıkkın. Bu iletişimsizliğe üzülüyorum aslında

En nefret ettiğim aile tipi çocuğunu aile danışmanı yapan aileler. Sen hakem misin? Sen onların anası babasi misin, 'opusun barisin' diyecek bir aile büyüğü müsün? Yerinde olsam 'beni hakem yapmayın, ne yaparsanız yapin' derdim. İnan bu konuşmaların içine girdikçe girersin, br sonuca da varmaz, annenden babandan sogudugunla kalırsın. Boşver, hiç rolleri değiştirme. Kafan dağılsın istersen dışarda arkadaşlarinla falan buluş, eve geç gel, gelince de hic onlarla takılma odana geç uyu. Ne munasebet sen mi duzelteceksin aralarini? Sen yumurcak filmlerindeki çocuk musun? Bu yol bir yere çıkmaz, günün sonunda en çok zararı da sen görürsün, demedi deme. KK'da oyle konular var ki çocuklarıni aile terapisti zanneden kadınlar bir süre sonra yatak odalarını bile anlatmaya basliyorlar. Olmaz olmaz deme, uzak dur ne yaparlarsa yapsin koca insanlar

Bu ilişkide senin yapacağın hiçbir şey yok. İki yetişkin insanın arasına girmen hata olur. Sakın laf taşıma. Gerekirse büyük bir kavga eder, içlerindeki zehri akıtır onlar. Karı koca kavga etti diye ikisi de ölmez endişelenme. Anneni bol bol evden çıkarıp hayata karışmasını sağlamaya bak. Gerisi seni ilgilendirmiyor. Anne babanın arasını bulmak evladın vazifesi değildir. Eğer bu misyonu yüklenirsen ömrünün sonuna kadar üzerinde kalır, başına bela arama.

Evet, anladım yorumunuzu. Ama işte çaresiz kalınca öyle bir fikir de gelmişti aklıma . push ;

Yok eğer boşanırlarsa etkilenecek yaşı geçtim, ben de küçük değilim 23 yaşındayım. Beni endişelendiren bir gün birine bu gerginlikten bir şey olacak korkusu. Günübirlik tur ve organizasyon fikri de mantıklı, teşekkür ederim yardımcı olduğunuz için

babanda annenden nazlı niyazlı maşallah. üniversite okuyan kadın apar topar çocuk hasretiyle aman bir daha çocuğum olmaz diye sevmediği adamla evlenmiş yani. baba külahım yok getireyimde ona anlat deseydiniz keşke. konunuza gelince karışmayın ara yapmak sizin göreviniz değil koskoca evlatları olan iki yetişkin insan gibi davranmıyorlarsa onların sorunu belki ilişki dinamikleri budur. belki boşanırlar ve ayrı ayrı mutlu olurlar siz hayat akışlarına müdahale etmeyin bence. tarafsız olun yeterli.

Kötü bir fikir. Kavgalarıni herkesin duyduğu insanlarin evliliklerinden kim fayda görmüş ki? Aile içi sırlar yayıldıkça yayılır, ozelleri milletin ağzına sakız olur, hepsi bu. Anane üzülür, üzüntüsünü paylaşmak için ahretligine söyler, o 'aralari bozulmuş' diye tanıyana anlatır. Ya da anneannen paylaşilana üzülüp diğer çocuklarına yayar, kendi kardeşine anlatır. Böyle böyle yedi duvel duyar sizin hikayeyi. Benim akraba çevremde çok var böyleleri. Ben 'cocuk' sayılırım(yaş 31 ama), yani benim üst nesilimin hikayesi teyzeler, kuzenler falan. Ama millet hakkinda bilmediğim hikaye yok, otuz sene önceki olayları bile biliyorum. Çünkü laf lafı açınca herkes o kişiler hakkında konusurlar. Bir aile sırrı biriyle paylasildigi gibi herkesle paylaşılır. Yani eğer ananenle paylaşırsan önümüzdeki yıllarda dayının çocuğu bile 'ay benim halam da çocuk için evlenmiş, çocuğu olmayacakmış, bulduğu adamla nikah kiymiş' diye es dost sohbetlerinde anlatacaktır. Buna emin olabilirsin. Ayrıca ananen kulaklarını çekti diye mi barışacak bu insanlar? Öyle onun bunun telkiniyle devam eden evlilikten zaten kimseye fayda gelmez. Yapman gereken tek şey kendini ailenden korumak. İkinci şey de eğer çalışan biriysen anneni terapiste götürmek olabilir, çünkü belli ki baba kaybını atlatamiyor. O terapiye gittiğinde de babana annenin terapi seansinda olduğunu, ona birazcık daha anlayış göstermesini söylersin. Böyle böyle araları duzelebilir, hatta ilerleyen aylarda terapist ikisini de görmek isteyebilir

Annenin ve babanın ebeveyni sen değilsin. Sen çocuklarısın. Roller değişmiş sizde. Karışmayın hiçbir türlü olaya. Ayrı ayrı ikisine de mutsuzken destek olun, dışarı çıkar gezmelerini, rahatlamalarını sağlayın ama aralarını yapmaya çalışmayın. Üstünüze bir de ebeveyn rolünü alıp kendi psikolojinizi kötüleştirmeyin. Kocaman insanlar. Boşanmak onları mutlu edecekse boşansınlar. Baban zamanında yeterince fedakarlık yapmış, apar topar anneniz istediği için onunla evlenmiş, çocuk yapmış. Anneniz şimdi tüm fedakarlığa rağmen zaten hiç sevmiyordum demesi bencilce. Baban daha erken evlenmek için deyip evlenmeyebilirdi. Belki annende acısından dolayı böyle keskin ve kırıcı konuşuyordur. Eğer psikolojik tedavi görmüyorsa bi terapiye başlamasına öncü olabilirsin. girlinred