Üzerine giderek, başka türlü olmuyor, ya da başka bir yolunu bilmiyorum kendim adına diyebilirim. "Rezil mi oldum?" tasasını biraz attım, "Onlar bunu unutacak çünkü ben kadar önemsemeyecekler, ben fazla önemsediğim için hatırlayacak, onların da hatırladığını zannedeceğim sadece" filan kendimi öyle ikna ettim. Zaten insan içinde olmaya da ihtiyacım vardı, amaan dedim yavaş yavaş konuşmaya gire gire açılırım nasılsa dedim, açıldım öyle. Sosyal fobi olarak da değil, hani insan ilişkilerini unutmuştum bir süre tek takılınca.

Gangsta, seni uzun süredir bu forumdan tanıyorum. Çok hoşsun Ahmet Hamdi Tanpınar romanlarından hiç okudun mu bilmem ama tıpkı onun romanlarındaki karakterler gibisin, biri değil ama herbirinden biraz biraz katılmış gibisin

Son 1 senedir kendimi sosyal fobi ilan ediyorum... en cok da bir arkadas yada akraba ortamina ilk giris aninda cok. sacmaliyorum.. sirf bu duyguyu yasamayim. diye neredeyse son 1 senedir akraba ziyareti bile kolay kolay yapmadim... hele ki akrabada yada arkadas ortaminda kavgali yada anlasamadigim. biri varsa genelde kendimden taviz verio girmiyorum. o ortama sirf o kisi de vardir diye.. yada var diye... mesela o ortamda o kisi bana can sıkıci hisey derse elim ayam titrer asla kendime hakim olamam.. sirf bunlari yasamak istemedigimden ortamlara girmez oldum... yalnizligi cok seviyorum.. bazen sıksa da gercekten seviyorum.. ama bazen mecbur kalyiruz iste... bazen ortamlarda cidden sacmaliyorum.. kimisini kucaklar kimisine uzktan hosgeldin derim bszen abartili konusurum bazen ölu. gibi bakarim bazen konusmaya cekinirim.. bu tarz sacmaliklar icindeyim buaraa.. kendinehas Kadrolu

Bir süre insan içine girmeyip eve oturunca insan yabanileşiyor ya. Sosyal fobi değildir o, kalabalıkta nasıl davranacağınızı unutmuşsunuzdur. Geçen sene mi ondan önceki sene mi, benim de bi ayarım şaştıydı, saçma saçma konuşurum, hayatım hakkında gereksiz ayrıntı veririm filan Sonra bunu niye anlattım derim içimden. Bazen bi sessiz kalırım, ne diyeceğimi şaşarım iki üç kere nassınız iyisiniz inşallah derim. Birinde hatta, biri beni öpmeye çekince az daha dudak dudağa yapışacaktık filan hangi yönümü döneceğimi şaştığım olurdu. Herhalde yeni tanışıyor olsak arkamdan "Azcık şey mi?" diye sorarlardı birilerine doğru eğilip. Geçti, evden çıka çıka. :) Daha çok insan içinde bulunun, otomatiğe alırsınız, rahatlarsınız.

Iyide bende bir ortandaki herkese sarilmam. Kimisine sarilir kimisine uzaktan hosgeldin derim. Sacmalamaktan abarti konusmaktan kastiniz nedir mesela? yenGEnC

Tabii ki fobiler sonradan olusur. Ben lise son sınıftayken aniden sosyal fobi ile tanıştım. Cikamayacagim alanlarda -mesela sert bir hocanın dersinde, sınavda, tiyatroda, şehirlerarası yolculukta vs vs Deli gibi cisim gelir, midem bulanır, o ortamdan çıkmak için vücudum ne gerekirse yapardı. Öyle hale geldi ki otobüs yerine tren tercih eder, sert hocaların dersine sırf bu sebeple girmez olmuştum. Eger bu his sizin yaşam kalitesizi düşürüyorsa, size bazi şeylerde engel oluyorsa tedavi görmeye başlamanız gerekir. Sakın 'ben deli miyim? Psikiyatr midemi ilaçla dolduracak' falan diye düşünmeyin. Ben bir buçuk sene bu illeti çektikten sonra ilaçla sadece 3-4 ayda kurtuldum. Yaşamayan anlamaz, kendini seviyorsan bir doktora ugra Yokuspokus

Aa bu benim. Benim problemimin adı sosyal fobimiymiş S

Kendinize fobiler uydurmayınız :) Ara ara hepimizde oluyor öyle durumlar. Kendinizi sosyal fobi ilan etmenize güldüm ama, çok güldüm hem de.

Heh ayni ben.. Tam da bu hallerdeyim... sen nasil kurtuldun kardes