As bu benim annem artık yasladmi biraz duruldu ne dersek ablamla kuserdi hep boz hastayız ruh hastası kamplba çıktığı kabuğu begeez vs. neler yaptı bana ablama. ama malesef benim banda narsitin önde gideni oda berbat bir insan ne çocukluk yaşadık ne gençlik. Artık evli iki çocuk sahibi kadınım iki evladimla annemin yaptığı tek bir söz ve hareketi yapmıyorum benim için çok kıymetli ler. dunyam onlar.. Şimdi hep uzak duruyorum evlerine ayda yılda bir giderim. hayatkmla ilgili hicbirsey anlatmiyorum H Hayat ne garip

31 yaşındayım, hayır annemle aynı şehirde bile değiliz evliyim ben ama ne zaman yok geçti desem eski yaralarım kanıyor. Telefonla konuşurken bile yapıyor bir şey. Ve beni en çok üzen bu durumların normal hayatıma yansıması

Kesinlikle o yavrular o kaadr masumki ve sana muhtac ki onalra kötü söz şöyle nasıl üzülüp iç dünyasında yikiliyorlar. agzimdan çıkan en Ufak söze dikkat ederim. niye kurayım yavrumu o bana emaneti Allah'ın küçücük bir kalp. karailiksiz seviyor bizi. eski anneler malesef bir tuhaflar. ben hep diyorum eski neneler annelerin çoğu hasta ruhlu. saglikli değil kafaları. İ. Dunyalsrindaki şeyleri çocuklarından çıkartırlar. Benim annem küçükken bizi hep erkek çocuğuna hizmetçi etti abin o senin saygı duy abine yemek yap vs.. ulan o bana saygı duydumu bende insnadim benim neden olmadı değerim. Ben oğullarını okuturim kızımı niye okutayim dedi. hixbir zaman destek olmadı bir meslegim yok şu an. genceceik yaşım verimsiz gecti. cunku neden evde annemin hizmetxisiydim gelen mosafirw hizmet et alışverişe git poşet taşı. evi temizle ben evde geçirdim en genç yıllarımı. hizmetcilik yaptım anneme

Benim annem de öyle en ufak şeye alınır laf söyler ağzına geleni sayar ben sürekli alttan almak zorundayım her zaman haklı ben her zaman kusurluyum Aramayayım küseyim istiyorum ama bu sefer iç sıkıntım başlıyor ruhum daralıyor o çocukluğum travmalarla dolu ne yapacağım bilmiyorum

Bize en iyi öğrettikleri şey iyi bir annenin yapmaması gerekenler. Hepsini adımdan daha iyi biliyorum

Benim annem de çok dindardır ama en ufak olumsuzlukta evlatlarına acı acı beddualar eder

Benimki sancı çekerken fotoğrafımı çekmeye kalktı, acı çektiğimi görmek çok hoşuna gidiyor gibiydi doğumdan sonra da gelen misafirlere benim bebekliğimi anlattı ben dikişlerimle çay servisi yaptım. Bir kap yemek ya yaptı ya yapmadı. Sözde bana bakmaya gelmişti ama hurafe anlatıp uygulamamız konusunda ısrar etmek dışında hiçbir şey yapmadı. Ah daha neler anlatırım. Beni kocama şikayet etmekle tehdit etmişliği var. O gün özelimi anlatmaktan vazgeçtim. Sonrasında yaptıklarıyla başka bağları da kopardı. Şimdi resmiyette son noktadayız. Sadeceihtşyacı varsa onu gideriyorum allah ahiret korkumdan yoksa kapısını açmam.

O zaman hiç kafaya takmamaya çalışın. Araya mesafe koyun. Sakın derdinizi, varsa evinizde sorun vs annenizle paylaşmayın. Benim annemde narsist, ben yeni öğrendim. Sen derdinden ölürsün, annene anlatırsın, destek beklersin, çok iyi anlıyorum. Annenin yaptığı seni suçlamak, el gün ne der derdine düşmek, ve en sonundada "aaaayyy ben dahada üzüldüm şimdi, ben bir anneyim vs" laflarla konuyu kendine çekmek olur. Çocukluğunda sana yaptıklarını ve sana verdiği zararı anlatmaya çalışırsın, ya inkar eder, ya "ben unuttum" der, olmadı "sen benden intikammı almaya çalışıyorsun" der. Asla hatasını kabul etmez. Ver sayalım etti ağzının ucuyla, o da çoook zorlarsan, sen duymak istedin diye papağan gibi tekrarlar. Sonra başa döner

Şu kısa yazını içinde kendimi gördüm. Berbat bir insan olduğunu düşünme lütfen, biz genellikle onlardan "olmaması gerekeni" çok iyi öğrenerek büyüyoruz. Yaralarımız çok derin. Psikolojik destek alın mücadele edemeyeceğinizi ya da yanlış olduğunuzu düşünüyorsanız. Faydası olacağına çok eminim. Ayrıca hepsini yazsanız emin olun ben hepsini okurdum çünkü daha önce ben de yazdım ve çok destek olan oldu. Bizi ancak bizim gibiler anlıyor

Layık görmek değil de uzun süreli aralıklı gelip giden stres, bir sevilip aşırı övülüp bir yerilme, değersizleştirme beyinde bağımlılık yapıyor farkında olmadan sürekli benzer ilişkilere çekilip bu acıyı arıyorsunuz bir zaman sonra kurtulmak istenmiyor . push ; mistiks

Benim annem de bir narsistmiş! Ve o yüzden iki biten evliliğimde de degersizleştirilmelere eyvallah demişim, hayatım kaydı ama annem hala beni suçlar. Ben de ona bir daha yanına gelmeyeceğim beni sürekli aşağıladın ne beni ne kızımı sevmedin dedim, agzından allah belanı versin sözünü duydum' Ki kendisi dini bütün müslüman, yersen! Hani anne allah belanı versin denmez düşmana bile, allah hidayet versin denirdi? Ama sen benden nefret ettiğini hatta asıl nefret ettiğin kendi benligin olup bana yansıttıgın o benlikten nefret ettiğini bilmiyorsun belki ama, artık ben senin de eski eşimin de cigerini cozdum artık. Bizim sevimsiz sev gisiz kopuk ailemizin sebebi sensin sen!

Anlayışsız diyeyim artık; anlayışsız ana baba gerçekten çok zor. Haklısın arkadaşım. Uzak olman çok büyük avantaj. Evli ve çocuklu olman senin için çok iyi. Atsan atılmaz satsan satılmaz. Öyle kabul edip kendi içine döneceksin. Ne kadar zor olsa da bunu kendine alıştır.

Çoğumuzun çocukluğu travmalar ile dolu.. Eski insanlar bilinçsiz yetiştiriyordu çocuklarını bu onların da suçu değil aslında. kendilerince doğru olanı aktarmaya çalışmışlar. Amaçları kötü değildi belkide bilmiyorum. Annem de yaşlışığının arkasına sığınıyor mesela son zamanlarda geçmişte yaşattıklarınıkonuştuğumuz da gözardı ediyor srnin iyiliğin için yapmışımdır v. s v. s neler neler yaşattı halbu ki. Bir gün tartışırken ben yaşlıyım idare edeceksin beni demişti. her söylediği lafta kendini haklı gördüğü için. Sen gençliğinde neden beni idare etmedin anne demiş bulundum istemsizce.. Demek istediğimi anlamış olmalı ki artık beni manipüle edemiyor. Herşey sizde bitiyor... geçmişi değiştiremeyiz ama geleceğinizi değiştirmek sizin elinizde..

Çocukluğunu tarayıp nasılki depremde hasar tespiti yapılıyor o şekilde tespit edip onarman sonra anlayıp affetmen lazım mutlaka terapiye git. Bir sakıncasıda çocukluk hasarı bırakmamak için kendi çocuklarının üzerine çok titremek oluyor aman güvenli bağlanalım aman tercihlerini yapabilen birey olsun aman aman ailesinin desteğini hissettisin derken ayarı kaçırabilirsin

Aslında koyulmuş bi tanı yok biraz nasıl biri olduğu anlaşılsın diye yazdım. O mesafeyi koyamıyorum işte kendimi çok suçlu hissediyorum O Oydar Yer

Profesyonel destek alin kendiniz icin. Anneniz gercekten narsist ise bu saatden sonra kendinizi nasil koruma altina alacaginizin yollarini bulmaniz lazim. Bir cok kisi narsist ebeveynlerle iletisimi tamamen kesiyor. Bunu yapmak istemiyorsaniz veya yapamiyorsaniz yol sadece iyilesip duygusal mesafe koymakla olur

Danimarkali bir yazar "Cocuklarimizla konusma seklimiz ilerde onlarin ic sesi olur" diye yazmisti bir kitabinda ve ben buna cok inanirim. Hep kücümsenerek ve psikolojik siddetle büyütülen cocuklarin ic sesi aslinda hep o siddet uygulayan ebeveynin veya kisinin sesi. O ic sesi degistirmek de zaman aliyor. Eskiden ben kendimi ic sesimle bir güzel yerle bir ediyordum. Ne salakligim, ne cirkinligim, ne sevimsizligim eksik kaliyordu. Ve sonuc olarak bu beni cok dibe cekti hep. Disardan ne kadar güclü görünsemde icim hic de öyle degildi. Hem kendimi kücümsüyor ve sorguluyordum. Onu birakali seneler oldu. Artik öyle bir ic sesim yok.. ama onun üzerine de calismak sart

Seni o kadar iyi anlıyorum ki. Anneden uzaklaşınca etkileri yok olmuyor maalesef. Benim annem narsistmi bilmiyorum ama kesinlikle normal değil. Bende uzaktayım ama telefonda bile yetiyor sağolsun. Sürekli eleştiriyor, sürekli minnet ediyor. Kendisi hep mağdur. Asla yüzümüzün gulmesine izin vermiyor. Geçen sene ikna edip psikoloja götürdüm. Kadın benim yanımda dediki randevu alın haftaya bekliyorum sizi. Randevu almak istemedi. Şimdi almayalim telefonda alırız dedi. Tamam dedim çıktık. Eve gelince diyoki doktor bana sen hastasın tedavi olman gerekiyor demedi, randevu almamıza gerek yok, ben gitmicem bi daha. Tedavi olmadı. Istemedi. Onun sayesinde evdeki herkesin psikolojisi bozuk ama ona sorsan dünyanın en iyi annesi olarak görür kendini.

O zaman dert etmeyin uzakta zaten şimdi moda aileyi suçlamak, psikiyatri uzmanları - psikologlar bunun ekmeğini çok güzel yiyorlar. Yani 'benim Allah belasını veresi anam babam iyi olsaydı ben harika olacaktım' diye insanları gazlıyorlar. Prens Harry bu şekilde kraliyetten ayrıldı sonra dönmeye çalıştı fln iyice rezil bi hal oldu. Bence bırakın kötüyse de kötü yapacak bir şey yok değişmeyecek. Hayat kısa güzel şeyler düşünün videolar izleyin.

Ben yaptım, buz gibi bir suratla hiçbir şey anlamamış gibi yüzüme ve boşluğa baktı. Cevap bile vermedi. Her zaman yaptığı gibi konuyu değiştirip başka yerden bana saldırdı. Çok ustadır bu konuda, bir yerden ekarte edersen anında başka kulvara atlayıp oradan saldırır. Saldıracak yeri bitip sen cinnet geçirdiğinde de hiçbir şey olmamış gibi normal bir konuya geçer.

Annen başak burcu mu? mükemmelliyetçi biri ve sana koşullu sevgi verdi doğru mu? L

Neden desteğe layık olmayasınız ki Oydar, kendinizi değersiz görmeyin lütfen ve hayatınızda bir kere olsun kendiniz için iyi bi şey yapıp uzman desteği alın

O kadar aynı ki ve bir de şey var bunlar ne ki o neler çekmiştir oo

Şimdi tekrar okudum yazdıklarını, yine için titredi. Ne büyük yara taşıyoruz, ne zor hayatlarımız var aslında

Annem doğuma gelse kesin aynısını yapardı. En ufak ters bi lafa tahammülü yok küser kavga çıkartır insanı hayattan soğutır. Ve herkese anlatır

Bence ne olursa olsun başkalarını suçlamak insanı bir adım öteye götürmüyor kurban psikolojisine sokuyor, annenizden uzaklaşma planı yapın, okulsa okul atanmaysa atanma işse iş ve sınırlı sayıda görüşün yoksa değişmeyecek bu durum geçen sizin mutsuz yıllarınıza olacak

Bak ben sana anlatayım, herşeyi annenin yüzüne vurduğunda nolucak: annene hiçbişi olmicak, olan herşey yine sana olacak. Anlattıklarınla, bağırdıklarınla, ağladıklarınla kalacaksın. Annen sanki sen yabancı dilden konuşuyormuşsun gibi yüzüne bakıcak. Bu saydıklarını nerenden uyduruyorsun dicek. Yaptığın onca iyiliklerimi kattın araya? İki şey yaptın, tapasınımı veriyorsun dicek... Bu yüzden güzel kardeşim, boşver. Üzme kendini!

Altına imzamı atarım.

Kesinlikle aynı durumdayız. Hayatındaki kötü şeylerden beni sorumlu tutuyor eziyor yeri geliyor aşağılıyor. Sanırım görmezden gelip hayatında odaklanman atanman ve ayrı eve çıkman en iyi çözüm. Rabbim yardımcımız olsun

Annem de tamamen aynı. Asla haksız olduğunu düşünmez, her zaman en doğru en haklı en mağdur kendisidir. Hemen bağırır ağlar beddua etmeye başlar. Sonra da benim kızlarım terbiyesiz diye herkese anlatır. Ama şunu fark ettim en çok babama ve bize karşı böyle. Abime hep nazik konuşur, ona küsmez kırılmaz eleştirmez o harikadır gözünde. Ben ve kız kardeşim dünyanın en Harika en mükemmel işini de yapsak mutlaka eleştirecek bir şey bulur ve lafını söyler. Asla takdir etme yok.

ne kadar cok narsist anne varmis yaaa, bir de bunlar baskalarina KV oluyor, Allah kadinlarin yardimcisi olsun. benim annem normal bir kadin, ama KV kotu huylu ya da narsist olmasa da zor bir insan, kolay kolay empati yapmaz, ve karsidaki insani manipule eder. gorumcemi cok uzer mesela. ama bana karsi cok normal. gorumceme dedigi seylere ben sasiyorum mesela, aa nasil oyle diyor diye. iste hep depresifsin, soyle yapiyorsun vs vs gibi seyler. ama benim gorumcem annesiyle ya kavga eder, ya da herseyine evet der. biraz da bence annesine sinir koymayan insanlar yuzunden de anneler boyle davranabiliyor. mesela anne bagiriyor, kusuyor ama cocuk bir sure sonra gonlunu almaya calisiyor, anne de dikkat cekince o davranisa devam ediyor. yukarda cok guzel tavsiyeler verilmis, bence problem cikaran insana en guzel davranis sekli, varken yok saymak, soylediklerine hehe demek, asagilamalarina gulmek. M

Benim annem de aynı şekilde. Küçükken bana çirkin demediği mi kaldı, dövmediği mi kaldı, evet seni sevmiyorum demediği mi.. Küçükken hep hissederdim zaten bana karşı soğuk olduğunu ve çök üzülürdüm. Üzülmekten, stresten sedef hastalığı geçirdim ilkokuldayken. Düşünün 4. sınıftayım ne derdim olabilir. Geçen gün bana şey dedi gülerek, sen küçükken git gelliydin. Nedenini hiçbir zaman anlamadı, kendinde hiç suç bulmadı. Şimdi umursamıyorum, o öyle dediği için ben değersiz değilim. Mümkün olduğu kadar iletişimimi kesmeye çalışıyorum. Kendi hayatımı kurmak istiyorum. Bir gün bütün her şeyi yüzüne vuracağım ama. Sonrasında ne olur bilmiyorum. Çocuğuna sevgi veremeyecek hiçbir insan anne olmamalı bence.

Haklısınız değişmiyorlar

Benim annem iş yapma konusunda geri durmadı fazlasıyla yaptı ama dediğim gibi duygusal yönden hep eksik kaldı. İlk doğumum çok zor oldu, aklıma geldikçe ağlıyordum, lohusalık duygusallığı da var tabi. Bebeğime bakarken bile gözlerim doluyordu, ben ağladıkça beni azarlıyordu. Ağlayıp durma bizi de geriyorsun demişti. Eşimin yanında sürekli beni eleştiriyordu, neden hep gerginsin bak bizi de geriyorsun her şeye bağırıyorsun vs diyordu. Sonra eşim de yüz buldu o da üzerime gelmeye başladı. Biraz tartışsak hemen başlıyordu "annen bile sana böyle diyor sen şöylesin böylesin" aynı annemin ağzından konuşuyordu. Bakıyorum etrafımda koca kadın olmuş kızını nasıl nazlayacağını şaşıran anneler var, öyle çok imreniyorum ki

Aynen... inanın bana ben anneme onun bana yaptığından daha fazla annelik yapmışımdır. Ve hiçbir zaman yaranamazsınız! Hiçbirzaman! Asla!

"Maalesef annem babam iyi olsa da berbat bi insan olurdum ben zaten b. k gibi bir insanım." Narsist ebeveynlerin çocukları manipüle edile edile bunu hissediyorlar artık maalesef. Yani olay suçu anne babaya atmak kadar basit değil

Çok saçma biçimde ısrarla destek almaktan kaçıyorum. Aslında psikolojik desteğe inanan ve bunu savunan biriyim ama ilginç şekilde kendimi buna layık görmüyorum ki bunun bi yanlış hata olduğunun da farkındayım

Sunu fark ettim zamaninda: Bizim icimize su "anne kutsaldir. Anneye karsi gelinmez" gibi sözler öyle islenmis ki annemiz hakkinda "kötü konusmaktan" kaciyoruz. Üstüne "belki gercekten de degersizsin" diyecek cikacak diye korkuyoruz. Halbuki tüm bunlar gereksiz korkular. Hicbirimiz 4/4 lük insan degiliz. Annelerimiz ve babalarimiz da 4/4 lük degil. Ve insan senelerce manipulasyona maruz kaldiysa iyi ve mutlu olmaya kendine layik görmüyor. Halbuki herkesin buna hakki var. Senelerce size yaratilan mutsuz dünyaya hapis edildiniz. Ordan cikmaya korktugunuzu anliyorum, ama artik baskalarin size ön gördügü hayati degilde, kendiniz icin istediginiz hayati yasamaya deneyin.

İlk doğumumda annem güya destek olmaya geldi. Doğurduğum ana kadar kendini anlattı, ben de hamileydim de baban bana böyle yaptı, sancılandım baban şöyle yaptı vs sürekli anlattı sürekli... en son çataldayım doğuruyorum hala anlatıyordu.. ben de dayanamadım artık "anne yeter sus doğuruyorum görmüyor musun" dedim. Herkese beni şikayet etmiş, kimseyi konuşturmuyor psikolojisi çok kötü diye.. Onlara göre herkesin psikolojisi bozuk, sadece kendiler iyimser düşünür olumlu bakar hayata. Sen bize en Harika yemekleri de yapsan sevgi eksik kalıyor görmüyor musun dedim diye benle küstü. Bu saatte bu yemeği yapıyorsun diye kendini mükemmel anne mi zannediyorsun demiştim.. ikinci gebeliğimdi ve doğuma kadar ne aradı ne sordu

Sizi cok iyi anlıyorum. Benzer durumdayiz. Mesafe koymaniz sart cunku onlar hic bi Zaman degismiyorlar. Hersey gonlunuzce olsun.

Kesin olarak eminim artık bundan. Eskiden zalim, merhametsiz falan derdim. Ama yok kesinlikle narsist bir kadın. Bu saatten sonra düzelir mi hayır. B. k gibi geçen çocukluğum ve üstüne bilinç altımdaki yaralar yüzünden berbat bir insan oluşum düzelir mi ona da umudum yok. İçimden neler geçiyor neler yazmak istiyorum ama o kadar çok o kadar uzun ki "ay hepsini okuyan bordo berelidir, özet geçecek yok mu" dersiniz. Neyse işte bilmiyorum dibe batıyorum bakalım en dipte beni neler bekliyor yaşayıp görelim.

Okuduğum tüm mesajlarda hepimiz kendimizi gördük dimi? Narsist bir annenin karşısında ezilip büzülen, kendini değersiz, kendini sevgiye layık görmeyen, kendini kusurlu bulan , ömrü boyunca yarammaya çalışan, sırf annesinden bir gıdım sevgi için paralayan, ama hep yetersi hisseden kız çocuklarıyız. Hepimizin büyümesine rağmen, çoğumuzun kendisi bile artık anne olmuşken, o içimizde hala kanayan kapanmak bilmeyen aynı yara. Ve belkide çoğumuz anneme yaranmaya çalıştığım gibi, seçtiğim hayat arkadaşlarımada yaranmaya çalıştım. Çünkü benim öğrendiğim buydu. Sevgi için çırpınmam gerekiyor! Nerde beni kendinden uzak tutmaya çalışan erkek varsa, gidip ona yapıştım. Ve en son şimdiki eşime : ayyy sen aynı annem gibisin, yani seni kendi annem doğurmuş olsa annnca bu ladar benzerdiniz dedim. Ve düşünmeden içinden geldiği gibi söylediğim bu cümleyi kendi kulaklarımla işitince öyle bir irkildimkiiiiiii, gözlerim o an açıldı! Nasıl olabilir böyle birşey dedim. Neden ben mezun olup annemden uzaklaşınca ooooh çok şükür Allahıma diyen ben, böyle bir hata yapıp, hele birde ikinci evliliğimde böyle bir hata yapıp kendimi tekrar çocukluğuma geri dönmüş olarak buldum? Ve bu sorunun üzerine gidince ısrarla narsistin be olduğunu ve yıllarca nasıl bir karakterle boğuştuğumu öğrendim. Vay be, demekki ben sorunlu değilmişim, sevgi için yalvarmam gerekmiyormuş dedim. Annem narsistken, ben bağımlı olmuşum. Hani derler ya narsist ama mutlaka bir barsist yetiştirir diye. İşte benimde birtane yatanamadığım, assssla mükemmel abla olamadığım birtanede benden küçük kız kardeşim var..

Yok ben sadece iç dökmek için yazdım çevremde bunu konuşabileceğim biri yok. Şuan evliyim başka bir şehirdeyim zaten. Ama bazı şeyler hop anneden uzaklaştın düzelmiyor

Bende 40 yaşla beraber farkettim ki yıllardır hep alttan alıyorum, yanında hep diken üstündeyim ama bir türlü yaranamıyorum. Hiç bir şey olmasa bile takacak, sorun edecek bir şey buluyor ve beni yıpratıyor sürekli. 40 yıldan sonra ilk kez geçen yıl küstüm, hiç aramadım. Kendisi her şeye hemen alınır ve herkese küser çünkü. 2-3 ay sürdü. Hiç beklemiyordu, çünkü ben hep itaat eden oldum. Sonra yine Allah korkuma aradım, içimdeki her şeyi söyledim. Yine az buçuk manipüle etti ama 2 ay öncesine kadar biraz düzelmiş görünüyordu. 2 ay önce beni yine kızdırdı ve suçum olmamasına rağmen telefonu yüzüme kapattı. Bende aramıyorum 2 aydır. Uzak olmamamıza rağmen yüz yüze senede en fazla 5 kez görüşüyorumdur. Ama telefonla bile yetiyor. İletişimi en aza indirmek en güzeli ama lanet olsun ki içim rahat etmiyor böyle de.

ah ah sizi o kadar iyi anliyorum ki.. youtube da bu konu hakkinda video yapan psikologlar var onlari izleyip biraz olsun cozum bulabilirsiniz. imkaniniz varsa kesinlikle terapi alin gercekten insani en cok annesi mutlu ediyor ya da en cok o yaraliyor uzuyor. insan kopmak istemiyor ama iletisimi minimuma indirmeniz sizin icin daha saglikli olabilir. manipulasyon ve acindirmalarina da tepkisiz kalirsaniz biraz azaltabilir belki

Kaç yaşındasınız? Annenizle berabermi yaşıyorsunuz? Mesleğiniz varmı?

Degerli arkadaşlarım burada hepimizin binbir türlü travması var ama anlattıkça emın olun sız de uzuleceksınız ve sureklı onlarla beynınızde konusuyor olacaksınız. Ben kafamda annem konuşmaya başladıgında kafamı dagıtacak bısey yapmaya çalışıyorum. Onunla geçiremeyecek kadar kıymetlı bir ömrüm var. Size de tavsıye diyorum. Yaralarınızdan dolayı gelen vesveselere kulaklarınızı kapatın.. güzelliklere açın kulagınızı gönlünüzü.. böyle böyle atlatacağız..

Görüntüsü öyle onun, ya bir insan gözlerinden ateşler saçarak nefretle konuşur mu kızı ile? Ne yapmışım ben ya? Dünyaya gelmeyi ben istemedim ki. Bana istenmeyen bir bebek olduğumu ama ben doğunca çok sevdiklerini filan anlatmıştı. Ortanca abim benden nefret eder. Büyük abim iyidir ama ilgisizdir. Ya hepsi ama hepsi annem yüzündenmiş. Babamın oralı olmayışı bile. Bir insanın annesi, kendisini sevmezken ailenden hiç kimsenin hatta senin kendinden nefret etmen anormal olmaz her halde? İstenmeyen bebekmişim, beni daha önce aldırdıkları gibi aldırmak istemiş, doktor bu bebek büyümüş alamam deyince ben dogana kadar dokuz ay aglamıs. Ben dogmuşum o ara hastaneden olan 3,5 yaşındaki abim beni gelip görünce kıskanmış, o yüzden sevmiyormuş. Her yerde olur olmaz her ortamda bunu anlatıyor annem olacak kadın. Ya hu ben mi istedim doğmayı? Bu ne biçim hayattır. ! 45 yılım ziyan oldu, bi ablam vardı sorunlu da olsa onunla fena bir ilişkimiz yoktu, bir şekilde sahip çıkardı, hissederdim. O da iki sene sonra ölünce - ki ablam annemin flying monkey figürü imiş - annemin çirkin yüzü ortaya çıktı. Geçen bir mahkememiz vardı, gayet normal ve temiz giyinmişim, orada durup dururken laf soktu, şuna bak şuna nasıl da giyinnmiş, sanki avukat!. Ben de dedim ki senin davanı takip eden benim, ben avukattan daha iyiyim! Kendimi bu şekilde savundum da kadının tek cevabı nefret dolu gözlerle bana " Anayim ben ana! " diye çıkışmak oldu. Yaaa ne alaka Anne ne alaka ya! Keşke dedim dert yanarken çocukluk dostumuzua, annem beni dogurup bi cami avlusuna ataydı da ben böyle korkunç bir çocukluk ve onu takip eden bir hayat yaşamasa idim, belki de biri beni bulur, sahiplenir sever korurdu...

Terapiye kendini değiştirmek için gidiyorsun. Ve kendini değiştirmek bu hayatta en zor işlerden biri. Bu yüzden zaten insanlara heleki narsistlere başkasını suçlamak, bahanelere bürünmek çok kolay geliyor. Çünkü kendi hatalarıyla yüzleşmek demek, konfor alanını terk etmek ve harekete geçmek demek. Si bu adımı attıysanız, lütfen devam edin. Zor ama sonucu özgürlük

Merhabalar, Derdimiz ortak aslında. konuyu görünce yazmak istedim. Benim de annem narsist. Ben de sizinkine benzer seyler yasadım yasıyorum.. Ama şu şekilde kendime telkin veriyorum. Lahut Aleminde Allah ruhları yaratırken orda benim annem babam cocugum vs kımsem yoktu. Hepsi eşit birer ruhtu. Öldüğüm zamnda kimsem olamaycak. Bu durumda bu ınsan bana imtihan olarak verildi. Gelip gececek sabret diyorum. Kendi yaralarımı kendım sarmaya calısıyorum. Siz de cok kıymetlısınız. anne babanızın kım oldugundan bagımsız Biricik bir insansınız. Allak kolaylık versin hepimize.

Bu ben iste hem qnnem hem esim narşist ve birbirlerinden nefret ediyorlar çünkü beni paylasamiyorlar

benzer bir konudan terapi almaya başlamıştım geçen ay. maalesef henüz terapiye hazır olmadığımı farkettim terapistim sınır çizmemi söyledi ama bence konuşmak çok kolay geliyor, faaliyete geçince zorlaşıyor. ben tek çocuğum. annem kötü niyetli değil fakat aşırı müdahaleci, hep kendi istediği olsun isteyen, beni hala 5 yaşında çocuk gibi gören biri. ona göre ben beceriksizim, hiçbir şeyi hakkıyla yapamam, kimseyle anlaşamam. siz zaten ailenizle aynı şehirde değilsiniz, terapi alırsanız benden daha çok fayda görürsünüz gibi geliyor.

Hayır aslan, kısmen mükemmelliyetçi ve tamamen koşullu sevgi

Ben farkedeli 7 yıl kadar oldu, sağ olsun eşim açtı gözümü. Yıllarca benim bari üzerime sıçramasın diye hep dediğini yaptım, hep hoş tutmaya çalıştım ama hiçbir işe yaramadı. Ne düğün bildi bildirdi ne bayram. Kavgasız geçmedi hiç biri, akraba düğünlerini bile manipüle etti, bizimkileri söylememe bile gerek yok. Asıl noktayı 2019da oğlumun sünnet düğününü sabote etmeye kalkıştığında koydum. O gün bu gündür sadece selamlaşmaya çalışıyorum, aynı evin içinde bile. Ama maalesef yaşlandıkları için muhtaçlıklaeı artıyor. Ekim ayında rahmini aldılar. Hastanede bütün yalvarmalarıma rağmen su içmeyerek naz yapmaya kalkıştı, sonda kan dolunca kızdım. Ben kızarken doktor geldi ve hastaneden kovuldum. kurtulamıyorsun da, hep hayatında, yokmuş gibi davranırsan insana dönüşüyor. Güler yüz göster azıcık yumuşa içinden şeytan çıkıyor. Thread 'ah anne ah' ah anne ah şunu da koyayım, yalnız olmadığınızı anlayın.

İstiklal marşı ve kapanış

Bu değersizlik hissi de onlar yüzünden, silkelenip buna hakkın olduğuna inanmalı harekete geçmelisin. Elini kolunu bağlayan ağlardan kurtulmak senin elinde emin ol.

Umarım bırakırım bir gün ben de eminim o zaman daha mutlu bir insan olurum

Mesela kayınvalidemin bi kaç akrabasıyla tanıştım beni çok sevdiler. Görümcelerim falan da sever beni o tarafla iyi bir iletişimim var yani. Tüm bunlar olurken benim iç sesim "nasıl biri olduğumu bilseler sevmezler ben aptal bir yalakayım aslında benden nefret ediyorlar ama numara yapıyorlar vs" daha neler neler diyorum kendime. Ulan mutlu olsana iyi işte aranız