Ben ikizlerim de 27 aylıkken okula döndüm. 3 de bazen de dörtte çıkıyorum.. el sallayarak ayrıldılar benden.. Oğlum da 9 aylıkken döndüm. Az ders saatim vardi.. buna rağmen kreşe kadar ayrılmalarımiz hep problemliydi. Sizin içinde oğlunuz için de uygun vakitt İnşallah hayırlı olur

Gelisimsel katkisi apayri zaten. Benim kizimin yasiti hic yok cevrede ne komsu ne akraba. Butun gun gordugu sadece benim. Yazin park filan tamam ama kışın sadece ben. Haftada bir gun anane dede. Dil gelisimi bile muazzam. Suan 2 yasinda ama otur sohbet et.

Merak etmeyin zamanla alışacaksınız. Benim kızım da 1 yaşına girecek ve mart da işe başlayacağım. onlar için çalışıyoruz. onlara daha iyi bir gelecek vermek için. Ve tabi ki kendimiz için de. Bu devirde tek maaşla geçinmek imkansız bisey. Bunlari düşünün ve rahatlayın.

Çocuk gelmiş 3 yaşına şimdi hem sizin hem de onun sosyalleşme zamanı, çalışan annelerin güçlü çocukları olur istatistikler söylüyor bunu ben değil, içinizi ferah tutun bi başlayın çok güzel olacak...

Romantik ve duygusal bakış açınızı realizm eksenine kaydırırsanız içiniz rahatlar bence

Normalde buraya hep annenin çalışmasını destekleyici yorumlar yaparım, ama şu yazınızı görünce benimde içim burkuldu. Sizi üzmek değil amacım, ben 2.5 aylık bebeğimi bırakıp işe başlamak zorunda kalmıştım. o günlere döndükce gözlerim dolar hep. ama devlete atanmıştım. tüm gün değil benim yarım gün o yüzden sizinki kadar zor olmasada sürece alışana kadar epey zorlanmıstım. zamanla rayına oturuyor herşey. ben kızımla hep konuştum. 28 aylık şimdi. anne işe git gelirken sürpriz yumurta al der şimdi:) bakicisinida çok seviyor. en buyuk sansiniz annenizin bakacak olması. ve 3 yasina kadar her anina sahit olmanız. dilerim allah yardimciniz olur

Sizinki üç yaşına gelmiş bence artık işe dönmelisiniz, benim oğlum 11 aylık ücretsiz izindeyim, olması gereken zamanları birlikte geçirmişsiniz zaten.

Çok bilimsel olmuş:))) o romatik ve duygusal bakış acımla büyüdüğüm için başlarim simdi realizme diyip içimde ki ekseni sabit tutuyorum:)))

mecbur degilsen kesinlikle yarim gün hem cocul hem senin icin en iyisi

Anne değilim çocuğum yok. Olsaydı çalışırdım bu kadar üzülmezdim.. Onun geleceği için çalışıyorsunuz. Eğitimi için para lazım Gıda için para lazım. Giyecek için para lazım. Çocuğun istekleri olacak para lazım.. Keyif için çalışmıyorsunuz evladınıza iyi bir gelecek için çırpınıyorsunuz özeti bu...

Ayrıca bu konuyla ilgisi pek yok belki ama neden çocuk olunca sadece kadın çalışmayı veya çalışmamayı düşünüyor? Neden bir erkek bunu düşünmüyor? Çocuk onun da çocuğu değil mi? Kadınlara bu kadar yük binmesine o kadar sinirleniyorum, canım sıkılıyor ki anlatamam. Bence her kadın muhakkak çalışmalı. Çünkü çalışmayan birçok kadın, çocuklar büyüyüp gidince, ee bir de kocadan ayrılmışsa öyle kalakalıyor. Benim çevremde gördüğüm bu, yoksa genellemiyorum. Yanlış anlaşılmasın.

Işte sizleri görünce şanslı olduğumu hissediyorum en azından 3 yaşında diyorum belkide çok duygusalım allah hepimizin yardımcısı olsun çalışan anne olmak zor

3 çocuklu en küçüğü 6 aylık olan anne olarak çalışın diyorum çocuğunuz tam kreş yaşına gelmiş zaten canınızı sıkacak bir durum yok tabiki düzen değiştiği için bir sizinde onunda adaptasyon süreci olacak. Allah yolunuzu açık etsin.

Katılıyorum. Sanki anne evde olunca tüm gün çocukla ilgilenebiliyor mu ki? Ayrıca çocuğa da yazık olur, sürekli anneyle evde...

Harikasınız kızlar güne bunları okuyarak başladım hazırım pazartesi işteyim ıns eşim hem çalışmamı isteyen ama ger ise bahane bulan biri bence istemiyor çalışmamı ama o sorumluluğu da tam olarak alamiyor beni de çok iyi tanıdığından vazgecircek yontemleri de cok iyi biliyor burcak86 hiçbişe

O eskide kaldı. Aynı şeyleri yasatacaksiniz diye düşünmeyin. Ilk zamanların verdiği duygusal anlar bunlar, yenilmeyin. Bak eşimle sorunlarım var diyorsunuz, Ne olacağı belli olmuyor. En güzel evlilikler bile bir anda bozulabiliyor. Eğer bir gün Evde durumlar bozulursa çok güçlü bir anne olarak çıkacaksınız evladinizin karşısına. Çalışmayıp çocuğunuzu kendinizin buyuttugunu farzedelim ve bir gün çalışmaya ihtiyacinizin olduğunu ; calisamazsiniz. Hem yaş faktörü devreye girecek hem eskimiş iş baglantilariniz ve bilgileriniz Hiçbir ise yaramayacak. Akşam geldiğinizde çocuğunuza kaliteli geçireceğiniz o bir kaç saat aklında kalır hep, Merak etmeyin.

Annelikte boyle bir sey pek mumkun olmuyor maalesef.. buraya yazildigi gibi kolay olmuyor.

Çalışmıyorum, büyük çocuğumu 3 yaşında kreşe vermek için gün saydım resmen! Şimdi küçüğü 2 buçuk yaşında vereceğim, bir ayı kaldı. Çocuklar eve tıkılı, hiç hiç güzel bir hayat değil. Düşünün, ben çalışmıyorum ve vicdanen onlar için en iyisini yaptığımı oğlum kreşe başlayınca anladım. Konuşması, motor becerileri, öğrenmesi, akranlarıyla çok güzel vakit geçirmesi falan bir kenara, artık biliyor ki küçükler kendi aralarında yeni şeyler öğrenmeli çünkü büyümenin ilk kuralı, onları yapabilmek.

Şimdi buraya "alisir bosver" yazanlar olacak ama daha once de demistim, eger ciddi bir maddi probleminiz yoksa lutfen calismayin. Size yüreğime dokunan bir durumdan bahsetmek istiyorum; Bizim komsumuz calisan bir anne. Cok tatli, hemen hemen sizinkinin yasinda bir oglu var. Ona Halasi bakiyor. Halasi onu yazin oynamasi icin asagi indiriyordu. Birgun annem goruyor bizim kapiciyi gorunce cocuk o kadar mutlu oluyormuski. Annem sebebini sormus, halasi "kapicinin geldigi saatlerde anne babasi geliyor, o yuzden onu gorunce cok mutlu oluyor" demisti.. cok uzulmustum. Konunuz bana onu hatirlatti. Hayirlisi olsun hakkinizda.

Yani çok kararlıydım çok istedim bu işi ama şimdi noldu bilmiyorum geçmişe döndüm benim annemin şartları çok farklıydı ben onun gibi bir anne olmucam en azından özel günlerinde yalnız bırakmicam oğlumu annem mecburdu oğlum çok düşkün bana sabahları nasıl bırakıp gidicem hiç bilmiyroum ilk gün psikolojisi sanirim

Ve bence çocuk küçükken ise başlamak daha sağlıklı çünkü büyüdükçe size alışıyor tanıyor ve ayrılınca çocuk da çok üzülüyor l. Ama küçük olunca alışıyor bu duruma ve anneye bağımlı olmuyor.

Oğlunuz bebek değil artık sosyal bir çevrenin içinde olması gerekiyor. ayrıca siz qnnesiz çalıştığı için üzülmüşsunuz ya eminim sınıfın çogu da size diğer kadınlarda annenize oznmistir. çalışmak üretmek kazanmak her zaman en iyisidir 15 yıllık bir sınıf öğretmeni olarak gözlemim çalışan annelerin çocukları okula daha çabuk uyum sağlıyorlar petrapuella Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Maalesef biz de bulunduğumuz şehirde yalnızız. annem ablalarim başka şehirde yasiyo, babaanne ve dedeler rahmetli. ankarada zaten konu komşu olmuyor. erkek çocuk geç konuşur derler; geçen hafta bi sabah kalktık çocuk konuşuyor:)))) sırada tuvalet eğitimimiz var onu nasıl yapacağımı düşünüyorum

Sizi anlıyorum ama artık o eskisi gibi durumlar yok. Çünkü birçok anne çalışıyor. Yani çocuğunuz bunu hissetmeyecek, aksine evde oturan anne artık garipsenir oldu. Şimdi linç yemiyeyim ama benim yaşadığım yerde öyle.

Amin teşekkürler Daha küçükken bırakanlar var 2 aylık 3 aylık D dstn33 ALLAH VAR GAM YOK. Anneler

İmkaniniz varsa biraz daha büyüsün öyle çalışın

Oyun grubunada gideceğine göre artı şansı var... onun şuan en mutlu olacağı şeylerden biri... kesinlikle dayanın sabredin zamanla bu rutine alışırsıniz, ben bu duyguya yenik düşüp çalışmadım 6 senedir başındayım hiç ayrılmadık şimdi o okulunda mutlu ben hala evde iş bulamayan ve hamile bir halle psikolojim altüst.. calissaydim çocuğuma daha verimli anne olurdum

Mecbur değilim ama çalışmalıyım bende hiç unutmam Okuldaydım bi gun tabi biz çocukken eve kendimiz giderdik ama yağmurlu günlerde herkezin annesi şemsiyeyi kaptığı gibi okul çıkışında beklerdi ben ıslana ıslana eve giderdim yine o gunlerin birinde o annelerin içinde kendi annemi görünce çılgına dönmüş gibi sevinmiştim meger ramazan 1. Gunuymus saat 4 de cikmis isten iste bunlari hatirlamak uykumu kaciriyo

Benim annem hiç dışarıda çalışmadı. Ama sorun bakalım "birebir ne kadar etkinlik yaptınız, acele acele yemek yedirmek dışında ne kadar karşında oturup sadece seninle ilgilendi?" diye. Hiç hatırlamam. O da evde full mesai yapardı. Hep işi vardı veya komşuları gelir onlarla ilgilenirdi.. Neyseki dışarıda oynayabilen çocuklardık. Ki dışarıya gözetimsiz çıkmamız yine 6-7 yaşı bulmuştur. Yani evdeki anneyle de bir şekilde büyüdük değil mi? Sizin annenizin çalışma şartları çok katıymış. Şimdiki anneler daha çok dikkat ediyor çocuğuyla etkili zaman geçirmek için.. Mesela ben bugün evdeyim. Hem oynayıp hem ev işiyle ilgileniyorum. Ortasını bulmaya çalışıyorum. Bazı günler hiç bir iş yapmayıp onunla oynuyorum veya geziyorum. Çalışmasam da 7/24 etkinlik yapmak mümkün değil bir defa. Dışarıda büyüyen bir çocuğun aksine herşeyi önce okulda öğrenmeye başlıyorlar. Sosyalleşmeye ihtiyaçları var. Bence kreşe verin daha iyi.. Oğlum 3 yaşında yarım gün başladı. Bu sene böyle olacak. İyi ki de eşime uyup bekletmemişim. Kv bakıyordu ama arkadaş arıyordu. Evde hapis gibiydi. Babaannesi yetemiyordu.. Hiç vicdan azabı duymayın hayatınızı kazanın. Bu çocuğunuzun geleceği için daha önemli..

Bilmiyorum yaaa bende büyük şehirde yaşıyorum herkez çalışıyo ama ilginç bir psikolojiye girdim G

Calisan bir anneyim. Kizim 2 yasinda krese gidiyor. Ve soylediginiz o vicdan muhasebesini her anne gibi bende yasiyordum bu sömestra kadar. Ara tatilde annesi ogretmen olan cocuklar 2 hafta ara verdi okula. Ben ogretmen degilim dolayisi ile kizim devam etti. Sonra bir veli ile görüştük. Benim kizim o 2 hatada kres ile su alti muzesine doga gezisine 2 defa sinemaya ve oyun alanina gittikres ile. Gorustugum veli ise 2 haftada sadece 2 defa avmye gittiklerini ara tatilde aldığına pisman oldugunu soyledi. Dusunuyorum kizim evde olsa eskisehirin ayazinda doga gezisine goturmezdim. Ama okulu goturdu. O yeni yeni konusan bebem oyle bi bicir bicir anlatti ki yapraklari, ayakkabısının camur olusunu, Arkadasinin çamurda düştüğünü vs anlataman. Ben 2 haftada bu kadar aktivite yapazdim. Ha bir cocugun annesine mi ihtiyaci var aktiviteye mi derseniz. AKsam saat 16.30da aliyorum kizimi 20.30da yataga gidiyor. Araca ki 4 saati dolu dolu kaliteli geciriyoruz. O ara ev isi vs yapmiyorum. Yemekler aksamdan hazırlanıyor vs. 4 saat oynuyoruz bogusuyoruz sohbet ediyoruz kitap okuyoruz. 4 saat kesintisiz babasıyla beraber vakit geciriyoruz. Oncesinde gunde 4 saat kaliteli vaktimiz geçiyormuydu bilmiyorum.

Oğlum tam 24 aylıkken başladım işe. tupbebek tedavisi ve onun 2 Yaşına gelmesi derken 5 sene olmuştu kariyerimi birakali. allah nasip etti yeniden bıraktığım yerden başladım iş hayatina Ağustos ayında. ben de suçlu hissettim. ustelik kreşe başladı benim oğlan.2 sene hep evde ve beraberdik.4,5 aydır kreşte. cok faydası oldu. ben ise baslamanin mutluluğunu yaşıyorum o da kreşte mutlu maşallah. anneniz de bakacakmis ve 3 yaşında koca oğlan olmuş sizinki:) ben çalışmadan da olurdu bir şekilde geecinirdik. ama eve kapanma durumu beni mutsuz ediyordu ve çocugun sosyallesmesi ve farklı şeyler öğrenmeye başlaması gerekiyordu.. karmaşık yazmış olabilirim uykulu bir şekilde. her ikiniz de yeni hayatınıza alışacak ve bundan memnun olacaksınız demeye geldim özellikle:) bu süreçte sormak istediğiniz birşey olursa yazın bana.. zira yakın zamanda tüm hislerinizi yasadim

Valla o dediğiniz taş çatlasa 9 10 yaşına kadar oluyor. Sonra o ayakkabı şu kıyafet şu kurs bu oyuncak derken gün yapan anneden ziyade para kazanan anneye ihtiyacı oluyor çocukların. Geniş vadede düşünün. Üstelik anneniz bakacakmış birlikte kaliteli zaman geçirdiğiniz takdirde hiç üzülecek bi şey yok.

Ben de kızım 3.5 yaşındayken işe başladım iyi ki dönmüşüm iş hayatına. Başlarda zor oluyor ben de ilk iki üç hafta çok zorlandım vicdan yaptım başladığım hafta ateşlendi hastalandı çünkü. Ama hem onlara iyi örnek olmak hem de maddi bağımsızlığımız için kadınların çalışması taraftarıyım ben. İş bulmuşken bence vazgeçmeyin bir deneyin inşallah her şey gönlünüzce olur.

Ben de çalışıyorum ama çalısmasam da 3 yasında cocugumu krese verırım haftanın belli günleri. Şimdi kayınvalidem bakıyor ama seneye kreşe vereceğim. Siz de demişsiniz kaliteli zaman geçirmesi için kreşin faydalı olacağını düşünüyorum.

Duygusal bakış açınızla yaparsınız ödemelerinizi madem. Ne diyebilirim ki.

Bu kadar dramatize etmemek lazım sonuçta hersey onlar için. Benim de kızım 3 yaşında ve ben ise başlayacağım yarım gün kreş yarım gün bakıcı bakacak mecbur kimsem yok çünkü. Maddi durumunuz iyiyse çalışmayın demis bazı arkadaşlar gönül isterdi ki öyle olsun. Ama ekonominin durumu malum yarın eşinize ne olacağı belli değil iyi bir okul bile dünya para. Evet herşey para değil sma çok şey para. 3 yaşına getirmişsiniz ne güzel. İmkanınız bu kadarsa yapacak birşey yok. Sadece alıştırma için 2 şer saat anneniz ile babada bırarak önce yarım gün sonra tam güne alişırıl başlasaniz birden birakmaktanok daha iyi olurdu. Allah sağlık sıhhat versin tek derdimiz bu olsun. filmdelisi

Benimde annem çalıştı. Ama ben hep üzüldüm. Ama sonra büyüdüm ve dedim ki iyi ki de çalışmış çünkü bana çok güzel imkanlar sundu. Şimdi kendisi emekli iyi ki çalışmışim diyor evet başta anne içinde çocuk içinde zor ama sonrası çok güzel

Bende tam sizin gibi konuşuyordum cocuk olunca değişti düşüncelerim mantıken çok haklısınız ama vicdan olayına gelince ister istemez oluyo hatta istemeseniz bile vicdan yapiyosunuz belkide ben kötü bir çocukluk geçirdim onun etkisi var di rahmetli babaannem büyüttü beni ama sevgiyle değil 1 kere öptüğünü hatırlamam belkide o yüzden bu vicdan bilmiyorum neyse pazartesi başlıyorum herkez halinden memnun gibi

2 yaşı dolana kadar ben baktim oğluma. artik yorgunluktan uyusun diye dua ederdim uyuyunca vicdan azabı çekerdim.6 aydır çalışıyorum. calismaya başlayınca hissettiğim vicdan azabı uyusun diye dua ettiğim zamanlardan daha azdır. baslarda evde genel bir kaos olmadı değil ama hepimiz alıştık yeni duzenimize.

Eğer çocuğunuz ev hanımı olan annelerin çoğunlukta olan bir okula giderse üzülür herkesin annesi yanında benimki niye yok diye. Benim kızım da 27 aylıkken kreşe başladı annesi babası gelen alıp çocuğu gidiyor kimse kimin kimi aldığını görmüyor bile. Benim annem de çalıştı yıllarca şimdi emekli hayatın tadını çıkarıyor. Kızım hastalanıp okula gidemediği zaman gelip torununa bakıyor. Artık tek maaşla yaşanmıyor... Alışacaksınız.

Oğlum tam 24 aylıkken başladım işe. tupbebek tedavisi ve onun 2 Yaşına gelmesi derken 5 sene olmuştu kariyerimi birakali. allah nasip etti yeniden bıraktığım yerden başladım iş hayatina Ağustos ayında. ben de suçlu hissettim. ustelik kreşe başladı benim oğlan.2 sene hep evde ve beraberdik.4,5 aydır kreşte. cok faydası oldu. ben ise baslamanin mutluluğunu yaşıyorum o da kreşte mutlu maşallah. anneniz de bakacakmis ve 3 yaşında koca oğlan olmuş sizinki:) ben çalışmadan da olurdu bir şekilde geecinirdik. ama eve kapanma durumu beni mutsuz ediyordu ve çocugun sosyallesmesi ve farklı şeyler öğrenmeye başlaması gerekiyordu.. karmaşık yazmış olabilirim uykulu bir şekilde. her ikiniz de yeni hayatınıza alışacak ve bundan memnun olacaksınız demeye geldim özellikle:) bu süreçte sormak istediğiniz birşey olursa yazın bana.. zira yakın zamanda tüm hislerinizi yasadim D dstn33 ALLAH VAR GAM YOK. Anneler

cok guzel bir karar vermişsiniz. 3 yasinda cocuk artik kendi yas grubu ile vakit gecirip enerjisini atmali, yeni seyler ogrenmeli. anne de sosyal hayata geri donunce hayat guzel olacak. eminim. cok ozleyeceksiniz. o da sizi cok ozleyecek ve birlikte gecirdiginiz zamanlar kiymetlenecek. her anin degrini bileceksiniz. bol bol sarilin ona, sevdiginizi, ozlediginizi söyleyin. keske mesai saatleri bu kadar uzun olmasa ama ulkenin durumu bu maalesef. hic uzulmeyin. ilk gunler zor olacak, zaman verin.

Anneniz mecburmus, calismis. Siz de mecbursunuz calisacaksiniz. Kucukken yasadiklarinizi kendinize cok dramatize ediyorsunuz. Anneniz sizi sever, ilgilenir miydi?Onemli olan o. Siz icinizde o gunleri atlatamamissiniz ayni seyleri cocugunuzun yasayacagini dusunuyorsunuz. Her cocuk farklidir. Erkek cocugu kiz cocugundan da genellikle farklidir. Okulda egleniyorsa erkek cocugu bu detaylara takilmaz cogunlukla. Oglum oryantasyonun 4. gununde okuldan eve gelmek istemedi. Ilk gun ise goz yasi, bana yapisma ile gecti. Cocuklar bizlerden cok cabuk degisikliklere adapte olabiliyorlar. Hele gunumuz folik asit cocuklari. Okuldan yana iciniz eminse kendi uzuntulerinizi, kaygilarinizi cocugunuza yansitmayin. Her seyi anliyorlar.

Kızımı altı aylıkken bıraktım kayınvalideye, zaman zaman çok keyifli yolladı beni zaman zaman gitmemi istemedi ki ben uzun saatler ayrı kalmadım. Maksimum dört beş saat ayrı kaldık. Bu her yaşta oluyor küçükken daha rahat diye birşey yok bana göre. Şuan hiç tekrar çalışan anne olmayı gözüm almıyor mesela. İnş sizin gibi üç yaşına kadar yanında kalabilirim. Şimdilik en büyük isteğim bu D Daxe Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Ben ne yapayım Bebeğim 8 aylık ve bana bagımlı bir bebek Keşke 3 yaşına kadar çalışmama durumum olsa

evet ilk gun en zoru. zamanla kolaylasacak. ama acele etme, hem kendine hem ona zaman ver. baktin ikiniz de mutsuzsunuz 3 5 ay sonra birakirsin işi. ama denemek, işe gitmeye baslamak sana da iyi gelecek. yasitlari ile olmak da ona ozguven kazandiracak, becerileri artacak. tabi ki yazdiklarinda haklisin ama calismak da zorundasin o yuzden kendin icin zorlastirma. olumlu yonleri gormeye calis. kendini motive et. cocuk da seni kopyalayacak, anne mutlu olursa cocuk da mutlu olur

Anladım. Hayırlısı olsun o zaman Umarım güzel olur hersey sizin için de çocuğunuz için de D dstn33 ALLAH VAR GAM YOK. Anneler

Bebeği 9 aylık olunca çalışacak bir anne olarak sormak istiyorum. Dünya üzerinde ne zaman bir anne evladıyla 10 15 sene diz dize büyüdü? Kadınlar eskiden de tarlaya giderlerken nenelere bırakıp öyle giderlermiş güneş batınca gelirlermiş. Çocukla "çok" vakit geçirmek değil "kaliteli" vakit geçirmek önemli bence. Tüm gün evdeyim şu an kızımla çok vakit geçiriyorum ama oyun, etkinlik vs. kısıtlı zamanlar. . Ha birde arkadaşım 3.5 yaşındaki kızını bu sene yarım gün kreşe verdi evde sıkılıyor diye. Sonra çocuk anne burası çok güzel bir sürü arkadaş var seninle akşamları oynayalım diyip tam gün gitmek istemiş. Özgür ve özgüveni yüksek çocuklar yetiştirmek çok önemli.

Başka bir konuya da yazmıştım sizin konunuzada benzer şeyler yazacağım. Çalışan annelere daha fazla haklar verilmeli, ayrıcalıklar tanınmalı. En büyük sorun bu bence. Kadın hangi birine yetişsin evinemi, çocuğunamı, eşinemi, işinemi kaldı ki kendisinemi? Malesef hala eksiğiz bazı konularda gibi geliyor. Ben kadınlar illa çalışması veya çalışmaması gerekir diye bakmıyorum olaya.. ikisi birden olunca bir taraf muhakkak aksıyor bu bir gerçek. Bir çocuğun eğitimini kesinlikle annesinin vermesi gerektiğini, annenin çocuk üzerinde pasif kalmaması gerektiğini düşünmekteyim. Çalışıyorsa çocuğuyla normalden iki kat fazla ilgilenmesi gerekiyor ki buda olamıyor çoğu zaman. Çin malı gibi ortalarda büyümesinin doğru olmadığını, bir anneye bir kv ye bir kreşe... eğitimi karman çorman oluyor huyu değişebiliyor, sizi tam benimseyemiyor, anne kim baba kim anneanne babaanne hepsi birbirine karışıyor, tutarsızlıklar da çocukları çok etkiliyor vs. ve en çok annesine ihtiyacı var bunu bende sizin gibi çalışan bir annenin çocuğu olarak söylüyorum. Yaşadıklarınızın aynılarını yaşadım. Büyüdüğünüz zaman bile anne eksikliğini hissediyorsunuz, kendinizi tamamlanmış hissedemiyorsunuz bazen. Çalışmak zorunda olanlara zaten sözüm olamaz ki zorunlu değilse bile mesleğini yapmak isteyebilir, ruhen, psikolojik açıdan iyi geliyor olabilir gayet normal. Anne de bir insan. Gayet hobileri olabilir, çalışabilir... fakat bilinçsiz bir toplumuz hala ne yazık ki kadının yükü fazla, her şey kadından bekleniyor. Bu durumda kadın illa bir yerden fedakarlık yapmak zorunda kalan oluyor. Başta eşler yardımcı olmalı ve devlet bu konuda daha çok haklar tanımalı diye düşünüyorum. Diyeceksiniz ki devlet kurumlarında bazı hakları oluyor vs peki özelde çalışan ne yapsın? Ya da normal bir işte işte...

Birkac ay sonra deneyimleyecegim olay, Allah sabır ve kolaylık versin

Eskilerde biraz daha zordu çalışma hayatı. sosyal yan haklar sınırlıydı. ben özel bankada çalışıyorum 6 aydir. bankacilik zor stresli yoğundur vs. Klasik. ise yeni girmeme ragmen yanında olmam gereken özel durumlarda çocuğumun yanında olabildim. ve hayat zor. zaman ne getirir belli olmaz. bir kadın her zaman ayaklari üzerinde durabilmeli. benim de annem calissaydi keske. mesela babam öldükten sonra 7 nüfus 1 emekli maaşıyla kalakaldik.2 ablam üniversite öğrencisiydi bir ablam üniversiteye hazırlanıyordu ben de ortaokuldaydim mesela. uzun uzun süreler ekonomik kriz zamanlarında yaşam mücadelesi verdik:)

bu kadar duygusal bakarsaniz yapamazsiniz benim annem calismiyordu ama keske calissaymis simdi daha iyi sartlarda olurdum. bende kizim 2.5 yasindayken basladim tabi benimki yarim gun ayni degil. dusununce sizde haklisiniz sabah 7 aksam 5 gercekten uzun bi zaman ama ileride daha iyi sartlarda olacak

Merhaba hanımlar Pazartesi ise başlıyorum 3 yaşında oğlum var annem bakıcam içim cok rahattı iş ararken ama şuan da çok huzursuzum koskoca gün görmeden nasil durcam Birde ben çalışqan bir annenin cocuguydum o döneme ait hatırladığım tek şey annemi çok özlerdim komşuların evde olup annemin çalışıyo olması, okul pikniklerine gelen anneler, okul çıkışı gün yapan anneler var di okul çıkışı tüm çocuklar toplanır ben cezalı gibi eve giderdim, okulda gösterilere çıkardım annem yok hep çalışıyo bunları düşündükçe çok üzülüyorum aynısını çocuğuma yaşatmak Oglum büyüdü diyorum evde kaliteli zaman geçiremiyorum ben ise başlayınca oda oyun grubuna gidicek ama ne bileyim çok üzgün ve aglamakliyim

Olayı bu kadar dramatik hale getirmeyin lütfen. Kadınlar özellikle de okumuş kadınlar çalışmalı lütfen destek olalım köstek değil. Bebeklerimiz çok kıymetli ama onlara kaliteli iyi bir gelecek sunabilmek için ve kendi ruh sağlığımız için çalışmamız lazım üretmemiz lazım. Bebeklerimiz bir gün büyüyüp önce üniversiteye sonra sonra evlenip kendi kanatlarıyla uçacaklar ozaman çalışmayan hanımların elinde ne kalıyor? Gelinin ya da kızının evine burnunu sokan her şeye karışan kayınvalideler haline geliyor kadınlarımız.

3 yaşındaki çocuk için kreş en güzeli Evde sizinle beraber dursa sıkılacak yaşa gelmiş artık Sosyalleşmesi, arkadaş ortamına girmes için zamanı gelmiş. 3 aylık değil sonuçta Ben büyük kızımı 2,5 yaşında kreşe vermiştim ozamanlar çalışmiyordum bile. Küçüğünüde aynı şekilde 2,5 yaşında göndermiştim. Hep faydasını gördüm. Bende çalışan annenin çocuğuyum. Hiç bir dezavantajını yaşamadım, ozamanlar içimde kalan tek şey arkadaşlarım beslenmesinde mis gibi kokan tost getirirlerdi, annem ise vardiyalı çalıştığı ve gece biz yatarken işe gittiği için tost yapıp çantama koysa bile ben okula gidene kadar buz gibi olurdu o güzel kokusu kalmazdı. Birtek bunu hatırlıyorum. Onuda haftasonu veya akşamları mis kokan tost yaparak telafi ederdi annem Çalışmak iyidir, güzeldir. Vazgeçmeyin

Şimdi annelerin çoğu çalışıyor tek kalmaz hem maddi olarak ona da faydası olacak

Anneler için bir kanun çıkmalı ufacık bebeklerimizi bırakıp gitmeye mecbur olmamalıyız allah sizin ve yavrunuzun yardımcısı olsun -nemesis- Half

Benimde kizim 1 yasina girecek univ mezunuyim kizim olduktan sonra bakis acim degisti asla birakip ise gidemem. brnce maddi durumunuz iyiyse kendiniz buyutun yavrunuzu hic degilse 5 6 yasina kadar

Evet haklısınız ama çok pişmanım keşke daha önce başlasaydım şimdi çok bilinçli ve bana bağımlı bu beni daha çok üzüyo

Evet bende şimdi iyi ki çalışmış diyorum çok mutluyum onun adına hatta üniversitede falan baya iyi durumdaydım ama cocuklug8mu hatırladıkca aynı şeyleri oğlumun yaşama ihtimali korkutuyo beni

Malesef türkiye şartlarında öyle bir iş yok iş seçme lüksümüz bile yok keşke olsaydi

Zaten evdeyken daha sabırsız bir anneye dönüştüm son zamanlarda iş aramamin bir sebebi de buydu şimdi gerçeğe dönüşünce ayrılık korkusu başladı sanırım büyüdüğünü kabul edemiyorum H

Ana öğün ara ogunleri ile beslenme konusunda da faydası oldu. krese başladığından beri daha çeşitli besleniyor. sebze yemeye başladı. yemek istemediği şeylere karşı da onyargisi kırıldı. en azından tadına bakiyormus orada. krese de tiyatro geliyor ayda 2 defa. el becerisi gelişti.

Oğlum tam 24 aylıkken başladım işe. tupbebek tedavisi ve onun 2 Yaşına gelmesi derken 5 sene olmuştu kariyerimi birakali. allah nasip etti yeniden bıraktığım yerden başladım iş hayatina Ağustos ayında. ben de suçlu hissettim. ustelik kreşe başladı benim oğlan.2 sene hep evde ve beraberdik.4,5 aydır kreşte. cok faydası oldu. ben ise baslamanin mutluluğunu yaşıyorum o da kreşte mutlu maşallah. anneniz de bakacakmis ve 3 yaşında koca oğlan olmuş sizinki:) ben çalışmadan da olurdu bir şekilde geecinirdik. ama eve kapanma durumu beni mutsuz ediyordu ve çocugyn sosyallesmesi ve farklı şeyler öğrenmeye başlaması gerekiyordu.. karmaşık yazmış olabilirim uykulu bir şekilde. size her ikiniz de yeni hayatınıza alışacak ve bundan memnun olacaksınız demeye geldim özellikle:) bu süreçte sormak istediğiniz birşey olursa yazın bana.. zira yakın zamanda tüm hislerinizi yasadim

Kizim 3 yasinda haril haril is ariyorum bulmusken baslayin ara verip is arayinca tekrar bulmasi zor. Yani daha kucuk imkaniniz varsa biraz bekleyin demisler de bi daha is bulman bu kadar kolay olmayabilir. Ben de calisan annenin cocuguydum ayrica anneni erken kaybettim bak ne guzel oyun grubu anneanne. Benim o da yok kucuk kuzum Sabah 7.30 aksam 6.30 kresge kalacak

Hiç üzülme, ben her zaman kadının çalışmasından yanayım. Hem kendisi hem de çocukları için. Dünyanın binbir türlü hali var. Ne sıkıntılar okuyoruz bu forumda. Çoğu arkadaş, kendi ayakları üzerinde duramadığı için kendisine uygulanan psikolojik ve fiziksel şiddete göz yummak zorunda kalıyor maalesef. Eline böyle bir imkan geçmişken değerlendir. İlk zamanlar biraz zor olur, aklın çocuğunda kalır. Ama zamanla ikiniz de alışırsınız. Çocuklar, kendi akranlarıyla daha iyi vakit geçiriyorlar. İşten gelince de birlikte doya doya zaman geçirirsiniz.

Allah yardmcin olsun insallah cok zor

Kusura bakmayın ama kadınların çalışmaya başlayınca çocuklarına karşı neden vicdan yaptıklarını hiç anlamadım anlamayacağım. 3 yasına gelmiş zaten 6 aylık olsa neyse. Üstelik onu bırakıp gezmeye gitmiyorsunuz ki ona daha güzel bir gelecek sunmak için çalışıyorsunuz. Benimde annem çok yoğun bir işte çalışıyordu. Ever küçükken keşke annem burada olsaydı deşiğim zamanlar oldu ama büyüyünce onu çok iyi anladım. Bende çoçuğum olunca işi bırakmayı hiç düşünmüyorum. Hem kendim için hem de onun için çalışırım.

Önemli olan çok zaman değil kaliteli zamandır unutmayın lütfen onunla oyununuzu gülüşmenizi kahkahanızı gezmelerinizi eksik etmediğiniz sürece her şey zamanla rayına oturacaktır emin olun. Hem oğlunuz artık kendi akranlarına onlarla paylaşımlara ihtiyacı olan bir yaşta. Siz mutlu olun ki yavrunuzu da mutlu edin.