size de oluyor mu bilmem ben sık sık yargılarım kendimi nasıl bir anneyim?bazen öfkelenme sabırsızlık gibi tavırlar sergiliyorum ve sonrasında çok pişman oluyorum. çocuk yetiştirmek zor iş. fiziksel ruhsal bedensel her şeyine yetişip mükkemel olmalısınız ancak bazen teklemeler oluyor. öncesinde sabırla konuşarak sakin yaklaşıyorum. ama kızım öle inatçı ve dediğim dedik bir çocuk ki sabırı taşma noktasına getirip ses tonumu yükseltmeme öfkeli davranmama neden oluyor. ben şiddetlenmeden asla durulmuyor. sorun çözülmez bir hal alıyor. ikimizde sakinleştiğimizde iletişim kurup niye böle davrandık diye konuşup çözümler arıyoruz ama iş işten geçmiş oluyor. bir çocuk gelişimi mezunu olarak nerde eksik yapıyorum neyi değitirmem gerekiyor bilemiyorum. siz neler yaşıyorsunuz. aynı durumda olan arkadaşlar var mı paylaşalım. burbuk

kızım 5 yaşında. E EstetikEditor ne mutlu TÜRKÜM

Yalniz degilmisim... Cok sabirli ve kibar olmaya calisiyorum ama bu konuda kitaplar okuyup kendimi daha cok gelistirmeye calisiyorum... Benim oglumda henuz 3 yasinda ona sesimi yukselttigimde bazen cok kiriliyor bende o gormeden oturup agliyorum, cok uzuluyorum neden boyle sesimi yukselttim falan diyeeeee iste insaniz bizde, oldukca sabirli olunmasi gerek... kolay degil cocuk yetistirmek gercekten... Allah hepimize sabir versin... M

ben mükemmel bir anne değilim, kızımdan da mükemmel olmayacak... elbette zorlanacağım, benimle karşı karşıya da gelecek, büyük çatışmalarda yaşayacağız belki... bende yaşadım, kızıma da bu hakkı tanımak durumundayım... hata yapma hakkı olacak benim kızımın...

canım aynen bizim durumumuzu yazmışsın bazen insanı çileden çıkarıyo yaramaz ufaklıklarımız ben belli bi dönem geçicek diye kendimi avutmaya çalışıyorum ama sabırda bir yere kadar tabi gerçekten aynı dertten bende muzdarbim Nil KK

paylaşım için teşekkürler. Kuzucugum My Boys. My

elbette her annenin, sabrının taştığı anlar olur... maalesef ki hatalı olsun ya da olmasın bunu çocuklarımızdan çıkarıyoruz... ama en güzeli de, hatanın kendimizde olduğunu anlayıp, çocuğumuzdan belki özür diliyoruz, belki de anlayabileceği tarzda anlatıyoruz... sevgiler...

ben hergün anneligimi yargılıyorum... oglum 4 yaşında kızımda 1.5 aralarındaki yaş farkı az. ikiside daha bebek. bakımları çok zor. bazen bende çok bunalıyorum kendime ayıracak bir saniyem bile yok. ikiside çok hırçın. yaramaz. bende bazen sesimi yükseltiyorum sonra pişman oluyorum, onlarla birlikte ağlıyorum. onlara kötü davrandıgımı, kötü bir anne oldugumu düşünüyorum. şimdi annemi daha çok anlıyorum, belki benim bebeklerimde büyüyünce beni anlarlar.:Saruboceq: 1

Anneliğimi zaman zaman yargılarım. Kendi özeleştirimi yapmaya çalışırım. Acaba burda hatalımıydım, ben çocuğumun yerinde olsaydım ne düşünürdüm diye. Özellikle kızımla bazen çok çelişiyoruz o zamanlar doğru olanı bulmakta zorlanıyorum. Kendi annemin bana söylediklerini, bende çocuklarıma söylediğimi farkediyorum. Yanlışlarım da oluyordur elbet. Çünkü tahammül sınırları çok geniş olmayan bir yapım var. Hatamı farkettiğimde; özür dilerim çocuklarımdan. En zor olanı da ikisine de eşit olmaya, ortayı bulmaya çalışmak... Çünkü aynı davranışa yaş ve durumları yüzünden farklı yaklaşabiliyorlar. Dilerim doğru davranıyorumdur. KatnissEverden Alaycı Kuş Anneler

hiçbirimiz mükemmel değiliz.. mükemmel olmaya çalışıldıkça daha fazla hata yapılabileceğine inanırım. anneliğimi yargılamıyorum biliyorum ki benden iyi kimseler bakamaz çocuğuma kimse benim kadar sevgi veremez, sabır gösteremez.. sabrımın taştığı, sinirimin bozulduğu çok zamanlar oluyor. 6 yaşında kızım birbirimiz üzdüğümüz kırdığımız zamanlar oluyor.. ama fırtına geçince oturup konuşuyoruz neden böyle oldu ne yapmamız gerekiyor tekrarlanmaması için.. gerekli özürler dilenip konu kapanıyor. tabii bu yaşlarda daha kolay iletişim kurmak çünkü ne olursa olsun benim sözümün dinlendiği zamanlar bunlar.. ama iş ergenliğe gelince ne olacak bilmiyorum.. açıkçası düşününce korkuyorum.. ama elimden gelen budur ben de böyle bir anneyim daha mükemmel olamam.. adım hıdır elimden gelen budurkaydirigubbakcemile3 M

canım ben çok sakin bir insanımdır ama benimde çileden çıktığım bağırdığım kızdığım ve hatta vurduğumda oluyo:çok üzgünüm:sonrasında çok pişman oluyorum ama sonuçta bizlerde insanız sabrımızın taştığı zamanlarda oluyo birde evde başka sıkıntılarda olabiliyo. maddi sıkıntılar yada eşime veya başka birine kızdığım zamanlarda daha tahammülsüz oluyorum. öyle zamanlarda daha çabuk kızıyorum keşke olmasa ama oluyo ve inanın eğer ben böyleysem herkesde böyledir eminim çünkü etrafımdakiler hep benim ne kadar sakin bir insan olduğumu söylerlera. s serayy çook