Derdimin hiçbir çaresi yok. Tanıdığım hiç kimseyle konuşmak istemediğim için, buraya yazmak istedim içimi dökmek için. Yaşım 33 ve eşimle 10 yıldır birlikteyiz. Yıllar sonra çocuk denemeye karar verdik, ben son 1-2 yıldır istiyordum, onun hazır olmasını bekledim ve denediğimiz ilk ay hamile kaldım. Hamileliğim çok aktif geçti, bütün vitaminlerime, en katı sağlıklı beslenme tavsiyelerine , egzersiz tavsiyelerine uydum. Bebeğim de beni bir gün bile üzmedi. Bütün kontrollerde tam sağlıklıydı. 37. haftası doldu ve doğum kendiliğinden başladı. Sancılarımı bile anlamadım, yalancı sancı sandım. Hastaneye gittiğimizde 6 cm açıklık vardı ve 2 dakikada bir sancım geliyordu. Yürüye yürüye gittim, hareketleri az diye kontrol için gitmiştik. Doğumun bile böyle rahat geçti. Bebeğimin kalçalarında hiç görülmemiş bir sorun varmış ve ultrasonda bebeklerin pozisyonları değişik değişik olduğu için anlaşılmadı bu durum. Zaten ne internette ne sorduğumuz nice deneyimli doktorların hiçbiri böyle bir şeyi görmemişler. Bebeğime detaylı tarama yapılacak, bir çeşit genetik mutasyondan şüpheleniyor doktorlar. Bebeğim çocukluğunu keyifli yaşasın, güzel yerde büyüsün diye bahçeli eve taşındık, okullara bakarak seçtik. Şimdi bu evde boş boş geziniyorum. Hiçbir yere sığamıyorum. Kalbim öyle kırık, kollarım öyle boş ki bu hissi üstümden atamıyorum. Bebeğimi kucağıma koymalarına birkaç saniye var diye beklerken, bir anda kalçasının takılmasıyla ortam bana işkenceye döndü. Kafası, omzu hiç yırtık olmadan çıkan bebeğin takılmasıyla bir sürü müdahale yapıldı ve iç dış dikişlerim var. Hem bebeğim yok, hem de oturup kalkamıyorum. Sanki cezalarım hiç bitmiyor gibi geliyor. Bebeğimin ölüsünü bile öpüp koklarken öyle mutlu oldum, öylesine bağlandım ki, gözünü kırpan elimi tutan bir bebeğim olsaydı yaşayacağım mutluluğu tahmin edemiyorum. Zaten bebek istiyordum, şimdi iyice eksikliğini hissediyorum ama sanki hamile kalsam ve başka bebeğim olsa, dünya tatlısı kızımı unutmuşum gibi olur mu diye düşünüyorum. Kızım öyle tatlı ve güzel bir bebekti, bana öyle güzel ve mutlu bir hamilelik yaşattı ki, hiçbir bebek ona yetişemez gibi geliyor. Ağlamaktan gözlerim kurudu. Gerçekten bütün senaryolara hazırlandığımı düşünen ben , bebeğimi bu kadar sağlıklı bir hamilelik ve tam zamanını doldurduktan sonra kaybedebileceğimi aklımın ucuna getirmemiştim. Kendime nice emekle ilmek ilmek güzel bir hayat kurdum. Sevdiğim, beni seven, iyi bir ebeveyn olmaya can atan eşimle beraber hayatımızı bebeğe göre düzenleyip, çok hazırlanmıştık. Şimdi kendimle ne yapacağım, hayat bundan sonra böyle bir şokla nasıl devam edecek hiç bilmiyorum. Kısmeti olan bebekler ne imkansızlıklarda ne saçma ailelere doğup hayatta kalıyor, şu koca dünyaya bir benim güzel kalpli annesini üzmeyen bebeğim sığmadı.

kesinlikle katılıyorum. daha bugün okudum uyuşturucu bağımlısı anne baba çocuğu çöpe atmış sinirden başım zonkladı, gayet de doğru tespit bunlara sağlıklı çocuk veriyor, özenen ve en iyi şekilde bakacak kişilerin başına böyle şeyler geliyor delirecek gibi oluyorum bunu düşününce.

Basiniz sagolsun. Dilerim boy boy saglikli cocuklariniz olur

Bebeğinize yazık kendinizi üzmeyin, başımıza geleceği varmış, olmayacak şey oldu. Umarım siz bebeğinizi sağlıklı kucağınıza alırsınız, bol bol öpüp kokladığınız uzun güzel ömrü olsun.

Çok geçmiş olsun. Yaşadı sonra bebeğiniz galiba, umarım öyle olmuştur. Gerçekten hep riskleri biliyoruz, hamilelik boyunca da riskleri bile bile geldim ama işte dönemini tamamladıktan sonra artık bir şey olmaz sandım. En büyük felaket geldi başıma. Bundan sonra hamile de kalsam, stresten çocuğu kötü etkilerim gibi geliyor.

Cok geçmiş olsun neyi var kizinizin zeyno genc Önce ALLAH aşkı. sonra evlatlarımın

"Şu koca dünyaya bir benim güzel kalpli annesini üzmeyen bebeğim sığmadı.." Sanırım bu sözleriniz evrenin yaratıcısına yönelik... Binlerce insan türlü felaketler yaşadı evren var oldu olalı bu böyle.. Duygularınız yoğun ancak odak noktanız ise negatif duygular ve olumsuzluğa yönelik. Hepimiz binlerce insan gibi türlü türlü acılar yaşıyor ve evren var olduğu sürece de yaşayacak. Evren var olduğu sürece umut ve güzellikler de olacak.. Şu süreçte elbette ki yaşınızı tutacaksınız ancak ;"..:.. başka bir bebegim olursa..."ile başlayan paragrafınız da acınızı trajedikleştirme ve acıyı sonsuz yaşama çabanızı da görüyorum. Başınız sağ olsun ruhunuza şifa versin Allah.

Sizi çok iyi anlıyorum ve acınızı tüm kalbimle paylaşıyorum. Benim tarafımdan anlaşılmaya ihtiyacınız yok, biliyorum ama elimden başka bir şey gelmiyor maalesef. Bu dönemde eş ve aile desteği herkesten önce ve önde geliyor. ben de 3.5-4 aylık bir bebek kaybettim, herkese göre o bir fetüstü, çok anlam yükledim diye düşündüler ama bana göre eli kolu ayağı olan, ultrasonda gayet de hareket eden, cinsiyeti bile belli olan bir bebekti. Benim bir oğlum var 1 yaşında, ona tutunup acımı dindirmeye çalışıyorum. inşallah fiziksel rahatsızlıklarınız geçince en yakın zamanda bir evlat nasip olur size de. Gidenin yerini hiçbir evlat doldurmaz ama belki onunla ilgilenirken acınız bir nebze de olsa hafifler. Allah başka evlat acısı yaşatmasın dilerim, size de bana da evlat kaybeden diğer annelere de

Evet yasadi çok şükür Ben hep olumlu düşündüm aklıma asla kötü şeyler getirmedim etkilenmemek adına ama aklına gelmeyen başına gelirmiş insanın Elbette bebeginizi hiçbir şey unutturamaz ama bundan sonra hamile kalırsanız psikolojik destekle ilerleyince kötü etkilenmeniz aza indirgenebilir

Rabbim CC sabır versin. Kalça sorunundan sonra nasıl vefat etti anlamadım. Kendinizi üzmeyin. İyi olunca tekrar düşünün gebeliği iyi gelecektir size.

Öyle yüreğime dokundu ki yazdıklarınız. Siz yazarken ağlamışsınız, ben de okurken ağladım. Hem kaybettiğiniz bebeklerinize hem de bebekken kıymetinizi bilmeyen annenizin sizin yaşattıklarına üzüldüm. Sizin çocukluğunuzu mahvetmiş belki ama en büyük cezayı anneniz kendine vermiş. Sağlıklı bir çocuğu öpüp koklayıp, tadını çıkarmak yerine kendine layık gördüğü hayata yazık. İnsan nasıl kıymet bilemez gerçekten anlayamıyorum. MissCherryBlossom

Eşinize ve size sabır dilerim yardım almaktan çekinmeyin lütfen daha iyi olacağınıza eminim

Bu yazdığına öyle duygulandım, öyle ağlattı ki beni anlatamam. Güzel kalpli bebeğim hep benim iyiliğimi istedi, beni hiç incitmedi zaten. Evet, kızımın yasını tutuyorum ama artık onun için de yaşıyorum. Ona nasip olmadı hayat. Benim kalbimi yumuşattı, insanlara karşı daha anlayışlıyım artık. Kimin ne derdi var bilemediğimizi biliyordum ama bambaşka türlü anladım şimdi. İstiyorum ki biraz daha incelikli, biraz daha iyi kalpli ve çevremi güzelleştirerek yaşayayım kızım için. O yaşasaydı, eminim o güzel kalbiyle etrafına iyi gelecekti. Şimdi o görev bana emanet. Tekrar buluşabilirsek annesinde olan etkisini görsün, gururlansın bebeğim.

YORUMLRI okuyunca ne kadar kötü kalpli olunabileceğine hala şaşırıyorum. ve bu kötü niyetlerini toksik bir iyi niyete dönüştürmüşler, iyi niyetli olduklarına kendilerini ikna etmişler. çok güzel vicdanlarını rahatlatmışlar. Allaha isyan ettiyse de allah ile kul arasında kimsenin haddiine değil. siz zannediyorsunuz ki hep tanımadıklarınız ölecek. ben annemi kaybetti, m genç yaşta 3 yıl savaştı kanserle kardeşim daha okulunu bitirmemişti ben bitirmiş çalısmaya başlamış bekardım tam hep birlikte yaşayıp rahat edicez dediğimiz donemlerde. hastayken evlendim. görmek istedi. radyoterapi pet taraması tomografi vs hepsinde yanında olmak istedim ve bebek düşünmedik. vefatından sonra hamile kaldım. o bizim umudumuz gökkuşağımız oldu. mükemmel gitti ben hareketliydim kızım beni üzmedi aynı dediğiniz gibi. sağlım yerinde kızımın sağlığı kilosu cok yerinde. 37. haftamda kontrolde herşey mukemmel di yine. nstsi çekildi. 2 doktora gidiyorum sonucları da kendi doıktoruma atıyorum her seferinde. sabahları sakin akşamları ve insanlar konusurken o kadar hareketli ki bazen karnımdan fırlıycak zannediyorum. bir cuma akşamı sancı kasılma yaşamayta başladım düzenli ama aralığı cok fazlaydı yarım saatte 1. doğum mu acaba diye dusunuyorum 1 yandan da 1 hafta daha dur diyorum. daha sonra yine hareketleri başladı. kontrolden 2 gun sonra cumartesi gunu sabah hareketlerini hissedemedim her zamanki tembelliği die dusundum ama yine de gittik acile. ben doğum mu başladı acaba diye dusunurken kızımın cansız bedenini aldım o akşam kucağıma. kesin sebep yok takdiri ilahi. 4 şubat 2023. kızımın doğum tarihi ikimizin ölüm tarihi. ve evet küfür gibi şu cumleler. ya bikaç ay sonra ölseydi, ya 3 yaşında ölseydi, eşi ölen birine nasıl 'ya 3-4 yıl sonra ölse daha acı olurdu diyemıyoırsak' bu acıya neden aynı tepkiyi veremiyoruz. ya da başka cocugun olur kaldı ki sana, 2 cocugun dan 1i ölse 1 tane daha var o acını unutturur diyor muyuz? ben kızımın karnımdaki hareketinden kimi sevip kimi sevmediğini anlayabiliyordum ya. bizi çevremizi anladığını verdiği tepkilerden anlayabiliyordum. nasıl bir cenindi gitti diyeyim. güzel anne sana da yürekten sarılıyorum sessizce acını anladığımı söyleyebilirim sadece. kucağımda o yüzünü görünce senin düşündüklerini duşundum. bir daha böyle bir bebek olmaz. nasıl böyle güzel bir şey olabilir. Bizde biliyoruz Allah verdi Allah aldı yoksa bunun hesabını ne ben ne babası verdirmeden rahat etmezdik. taş üstünde taş mı bırakırdık. ama Allah işte o sebeple acımızı buralara yazıyoruz belki birileriyle konuşuyoruz. belki bilmediğimiz birinden birkaç damla su gelir yüreğimizdeki ateşe.

Başın sağ olsun tekrardan konu sahibesi. Konu tekrar anasayfaya düşmüş yazayım halini sorayım dedim nasıl oldun?

ben de buna takildim cok kirici bir ifade Önceki

Rica ediyorum, yüreğim yanarken söylediğimi biraz iyi niyetle yorumlayın. Yorumlamasanız da olur. İmkansızlıktan kastım, hastanesiz doktorsuz, enkaz altında bile sağ çıkıyor bebekler. Para pulu kastetmedim. Yani benim bebeğim de onca doktorun arasında yaşayamadı. Kısmeti yokmuş. Bunun şokunu yaşıyorum. Emin olun, sağlıklı bebeklerin kıymetini benden iyi bilmenize imkan yok şu anda. Bebeklerine kötü davranan, işkence edenlere hırsım zaten büyüktü, şimdi hiç kaldıramıyorum.

Öncelikle başınız sağolsun acinizi cok iyi anlıyorum bende 4 yildan sonra hamile kaldim 7 haftalik dusuk daha sonra 20 haftalik erken doğum yaptim kavustum derken nasibim imtihanim olmus, belki siz benden daha fazla bekliyordunuz o acı gecmiyor orda kalıyor sadece ilk gun ki sancısi biraz azalmis oluyor buna da alismak deniyor, hayat devam ediyor şu an deli gibi hamile kalmaya çalisiyorum boyle teselli olacağim gelende giden de bizim değil emanet üzulun ağlayın ama kendinizi yıpratmayin tekrar anne olucaksiniz biliyorum bunu düşunerek toparlanin zorda olsa bende kendimi kapattiyordum kimseyle konusmak gorusmek istemiyordum boyle yapmak iyi gelmiyor aksine iyilesme suremi uzatiyordu ve acimi beslemis oldum bu donemde terapi alma imkaniniz varsa mutlaka deneyin.

bunu böyle yorumlamanız saçma olmuş. kadın denince ebeveyn olmaya layık olmayan abuk subuk insanların bebeklerini kastetmiş ki bence haklı da. başınız sağ olsun konu sahibi. çok çok üzücü. Allah sabır versin. dilerim acınızı unutturacak yepyeni mutluluklarla dolar kucağınız

Boyle dusunmeyin lutfen benimde oglum gitti bu dünyadan daha nice insanlar var bizim gibi Acınızı o kadar iyi anliyorum ki derinden yasiyorum. Kendinizi yipratmayin diyecegim ama faydasi olmayacak biliyorum.1000 yıllık aci gibi geliyor oyle iyi biliyorum ki. Sadece sabır sabır sabır. Çok zor bir surec Allah yardimciniz olsun. Sizi orda bekleyen bir meleginiz var artık. Acınızı yasayın üzülün ağlayn. Ama harap edip tüketmeyin kendinizi. Yeniden saglikli bir bebeginiz olur insallah. Hayallerinizi onunla gerceklestirirsiniz. O zaman hayata tutunmak icin yeni bir sebebiniz olur..

Bunu söylemek kolay ama kabullenmek zor biliyorum Allah emanetini sizden geri almış onu cennette bir kuş yapmis. Sabrınıza sabır katsın Allah insallah. Kesinlikle psikolojik destek alın. Bu durum kolay değil. Dogum çok farklı bir şey her an her şey olabiliyor. Benim de hamileliğim gayet iyi gitmişti doğumdan 3 gün önce grip oldum dogumda cocuga gecmis ben eve getirmeyi beklerken yoğun bakıma alındı hem de yaşamaz belki çok kötü ciğerleri enfeksiyon dolu dendi. O ana kadar hiçbir şey yoktu ama oldu.

Başınız sağolsun. ne desek acınız karşısında bomboş ve yetersiz. sizin sağlıkla en kısa sürede bebeğinizi kucağınıza almanız için dua ediyorum, lohusayım, inşallah Allahım duyup kabul etsin. Yavrunuz cennette, onun yeri dolmasa bile sizin kucağınız çok seveceğiniz diğer yavrunuzla dolsun inşallah

Psikolojik desteği yazan çok olmuş. Kesinlikle ihtiyacımız var. İlk başta tek tek destek alacağız, sonrasında da çift olarak gitmeyi değerlendirmeye karar verdik eşimle. Çünkü şu anda ikimizin deneyimleri ve travmaları çok farklı. Her şey güllük gülistanlıkken bir anda acil durum oluştuğu için, kıyamet gibi ortamda bana müdahale edilirken eşim de odadaydı ve o ikimiz de öleceğiz korkusuyla yaşadı. Ben uyandığımda o ben hayattayım diye şükrediyordu. Ben uyanıp bebeğimin olmadığını öğrendiğimden beri şükredecek bir şey bulmakta çok zorlanıyorum. Bir de yaşadığım fiziki travma var. Nasıl atlatırız, sabrederiz hiç bilmiyorum ama biraz toparlanınca terapiye başlayacağız. Şimdi ağlamadan konuşamıyorum. Yazabiliyorum sadece.

Yaşadiklariniz gercekten cok üzücü. ama isyan etmeyin sakin dünyada yaşicak ömrü yokmuş belki. insallah bu acinisi biraz bile olsa unutturacak bir bebek verir cani verende allah alanda allah. belki diceksiniz sizin icin söylemesi cok kolay. ama bu şekilde 2 bebeginize hazirlanamazsiniz. melek oldu bebeginiz dua etmende baska caren yok. allah sevdigi kula dert verir isyan etme sadece dua et. allah büyük sabir versin sana

Ben zaten acıyı hafifletecek değersizleştirecek cümleler kuran insanlardan nefret ediyorum Acınızı sonuna kadar yaşayın ki yeniden ayağa kalkın Bastırmayın yoksa hep bir yerden çıkıyor Bu boş beleş yorum yapanları hiç takmayın ağzı olan konuşuyor malesef Çok haklısınız binlerce insan çocuk sahibi olabilmek için milyonlar harcarken değerini bilmeyenler ha bire ürüyor ya sokağa atıyorlar ya da doğru düzgün bakmıyorlar

Çok teşekkür ederim paylaştığın için. Hem hiçbir bebeğin başına gelmesin istiyorum hem de başka anneleri görünce tek değilim, başkalarına da oluyor diye kendimi biraz daha az izole hissediyorum. "Neden bana böyle bir şey oldu, hak edecek ne yaptım" diye sorguladım durdum ama başka hikayeleri duyunca hiçbir bebeğin böyle bir şey hak etmeyeceğini anlamak kolay oluyor. Bebeğimi ölü de olsa kucağıma alınca ilk yaptığım şeylerden biri de bebeği olmayan insanları düşünmekti. O da çok zormuş. Sevgiyle bakacak herkese, sağlıklı ve uzun ömürlü bebekler diliyorum. Elden de başka hiçbir şey gelmiyor.

Ben de annemi kaybettim önceki yıl. Hep öldüğümde kucagında kızım annemin beni cennet kapısında karşılasıgını hayal ediyorum

Allah sabir versin. Ben de 2 hafta once 21 haftalik bebegimi olu olarak dogurdum. Bircok rahatsizligi varmis her sey yolundayken bir anda şok yasadim ve benim de dogumum bebegim kucuk olmasina ragmen zor gecti ilaclar cok yan etki yapti. Hisleriniz o kadar tanidik ki diyecek soz bulamiyorum. Baska bir bebek fikrine hic tahammulum yok. Cocuk gibi oldum ihtimaller gozumu cok korkutuyor. Allah icimize ferahlik versin.

Hayatınızı bir bebekle cocukla sürmek istiyorsanız bu acının en güzel telafisi yine bir bebek beklemekle olur. Bende bir bebek kaybettim normal doğumla 14 haftalıktı sizin durumunuz çok daha zor ama yaşadığım acıyı ciddi anlamda kalbimin gerçekten acıdığını hissettiğim tek dönemdi hayatımda. 3 ay sonra tekrar hamile kaldım çünkü ben bebek istiyordum korkumun üstüne gittim sizde acınızı yaşayın tekrar bebek sahibi olun inşallah.

Öncelikle sabırlar diliyorum. Kolay değil yaşadıklarıniz ama Allah bunu unutturacak acı vermesin. İlk çocuğuma hamile kaldigimda 9 ay boyunca sık sık hareketlerini incelerken, Allah'ım bana bu duyguyu yaşattığın için sonsuz şükürler olsun. Veren de sensin, güzelliklerini tattir bana insallah, alacak olsan alan da sensin. Sadece senin emanetin, ben bu kadar mutluluk yaşattığın için bile ancak şükreden bir kul olmaya çalışırım diyordum. Gerçekten harika bir duyguydu. Rabbim isteyen herkese nasip etsin inşallah sağlık, huzurla. Bebeğiniz anladığım kadarıyla rahatsız doğmuş. Bence ömrü boyunca zor olacak, onu yorup, üzecek bir durumdansa Allah bizi bizden iyi bilir, cennetin çocuğu olmuş olması sizi daha iyi hissettirebilir. İyi hissetmeniz de utanılacak birşey değildir. Engelli bir çocuğa ebeveynlik yapmanın hiç bir şeye benzemediğini inanıyorum. Allah hakkıyla bakanlardan razı olsun. Neden olmuş olabilecevini iyice araştırın, genetik bir durumsa mutlaka tüp bebekle yada doktorların önerdiği bir şekilde yapın.

Başınız sağolsun. Çok ama çok üzüldüm bebeğiniz için. Gerçekten kısmeti olmayan bebek için elimiz kolumuz bağlı kalıyoruz. Benim bebeğim de sizinki gibi insan seçiyordu, kimileri gelip dokununca asla kımıldamıyordu ama bazılarıyla kımıl kımıldı. Tatlı kuşum annesi gibi insan seçmeye çabuk başladı diye gülüp şaka yapıyordum. İlk şokum geçti, şimdi bebeğimi buruk da olsa böyle anlatırken gülümsüyorum. Azıcık ömründe bile nasıl ısıttı kalbimi yavrum. Hastaneye kontrole gidince bir babayla 4 yaş civarında kızını ve yeni bebekleri koydukları tekerlekli sepette yeni doğan bebeği gördüm. 4 yaşındaki prenses giyinmiş süslenmiş, tam takır prenses elbisesi, pembe ışıltılı ayakkabılar, sırtında kanatlar, elinde asasıyla geziyordu. Bebekten ziyade o prenses içime oturdu. Benim kızım da bir gün böyle büyük abla olacaktı belki. Ben sancımın içinde kızıma prenses elbisesi giydirecektim. Tabii ki umarım kucağım hep boş kalmaz ve bir evladım olur ama benim tatlım, ilk göz ağrım geri gelmez. Çok teşekkür ederim acınızı paylaştığınız için. Size de çok sabır diliyorum. Elden de başka hiçbir şey gelmiyor.

Çok üzüldüm bebeğine. Başın sağolsun. Be güzel sağlıkla bebeğini kucağına almışsın. Çok sevindim. Güzel ve sağlıklı bir ömrü olsun kardeşiyle beraber. Gerçekten yaşamayanın anlayabileceği bir acı değil. Vücudum şok geçiriyor. Kedi bile doğum yaptıktan sonra yavrusu alınınca deliye dönüyor. Ben de öyle çaresiz hissediyorum kendimi. 9 ayını doldurup doğum yaptım, bütün hormonları salgıladım, beden bebek bekliyor ama yok.

Başınız sağ olsun gerçekten çok zor.. 2016 yılında ben de bu acıyı yaşadım oğlumu kaybettim... Bu hayatta insanın yaşayacağı en büyük acılardan biri evlat acısı.. Benim süreci aşmam da eşim çok destek oldu terapi falan almadım bol bol doğaya kaçtım arkadaşlarımla daha doğrusu dostlarımla vakit geçirdim.. Bu yaşadığınız acı deneyim unutulmayacak, yüreğinizde bir yara olarak kalacak ama tekrar anne olmayı düşündüğünüz, kendinizi hazır hissettiğiniz zaman, sizin açınızdan bir nebze daha iyi olur diye düşünüyorum, bu konuda dertleşmek konuşmak isterseniz her daim desteğe hazırım...

Sapasağlam bebeğini kaybetmiş bir anneye böyle bir şey yazmayı nasıl vicdanınız kabul etti anlamadım. Tek değilsiniz demişsiniz bir de acı yarıştırmişsiniz.

Başınız sağolsun Yaşadıklarım film şeridi gibi gözümün önünden geçti, konunuzu okuyunca.. Rabbim tüm evlatlarını kaybedenlere ve bizlere bol sabır versin.

Eğer inancınız varsa dünyaya sığmadı diye düşünmeyin, Cennet e gitti diye düşünün. Evlat acısı çok zor, Rabbim sabır ve soğukluk versin. Yasınızı yaşayın ama aşamıyorsanız mutlaka yardım alın.

Çok üzgünüm ve siz bir annesiniz, dilerim Rabbim evlat bir diğer evlatla kıyaslanamaz ancak gönlünüze su serpebilecek haberler alın en güzel şekilde. Dua edeceğim sizin için. Çok çok sabırlar, diliyorum.

Sizce o acıyla o psikoloji ile kendini iyi ifade edebilir mi? Ben düşük yaptım onun acısı nasıl iken hanımefendiyi düşünemiyorum.

Rabbim gönlünüze ferahlık versin güç kuvvet versin bir şey sorabilir miyim acaba detaylı ultrason yapılmış mıydı ve kaçıncı haftalarda yapıldı

Başınız sağ olsun. Allah size ve eşinize sabır versin.

Konu sahibi acınızı ben hissettim, gözümden yaş geldi. Ben belki de milyonda birini hissettim, siz çok daha yoğun yaşıyorsunuz şu anda. Maalesef sizin için yapabileceğim bir şey yok, bir çare de öneremeyeceğim. Ama siz bir şey isterseniz yazın lütfen, elimden geleni yaparım. Bu arada konu sahibini eleştirmenin hiç sırası değil. Ayrıca kadın haklı, bazı kadınlar ve adamlar ebeveyn olmayı hiç hak etmiyorlar. Bazı aileler kötü, Allah'ın cezası denilecek tipte bir sürü insan var. Bu tiplerin üremesi hiç de iyi bir şey değil. Dibine kadar katılıyorum konu sahibine. Aynı böyle hak etmeyen, çocuğuna sokağa bırakan birinin evladına yakınımdan biri sahip çıktı. Bu aile yıllarca her yolu denedi, olmadı. Sayısız tedavi, ameliyat, düşükle sonuçlanan gebelik... Sonunda evlat edindiler. Şansa kısmete o bebek iyi bir aileye denk geldi. Bir de denk gelmeme durumunu düşünün? Ne büyük risk oluşturuyor bu doğurup doğurup bakmayanlar farkında mısınız acaba?

Annem kardeşim Vefat ettikten sonra iki kardeşim daha oldu ve yaşı da 30 yaşlarının sonundaydi işte ben de sordum anne vefat eden kardesimi unutabildin mi diye aynen şunu söyledi önce sandım ki yasayamam gulemem su dahi icemem bak herşeyi yapıyorum dedi o her zaman kalbimde çocuklarım oldu siz varsınız sizin telasiniz vs demişti o dönem kuran kursuna gitti mesela sık sık arkadaşlarıyla görüştü

Çok teşekkür ederim.

Umarım bu kalp kırıklığı hayatınızı çok etkilemez ve başa çıkabilirsiniz hanımefendi ne diyeyim size yani. Benim güzeller güzeli bebeğim elimden kayıp gitti. Siz bunu anlattığım yazıda kalp kırıcı durum olarak çocuğuna sahip çıkmayan insanların sağlıklı çocukla ödüllendirilmesini yedirememi mi buldunuz? Şimdi bakıyorum da bunu yazdığımda öyle çaresizmişim ki bu tarz yorumları bile alttan almışım. Rica ediyorum yorum yapacak başka bir konu bulun. Hiç tahammülüm yok. Anlaması zor mu bilmiyorum ama benim durumum oturup kelime seçimi tartışacak bir durum değil şu anda.

Kaybını ilk öğrendiğimden beri hep "bak senin mutlu sorunsuz gebe" diye düşündüğün insanların da acıları var diye kendime telkinde bulunuyorum. Yoksa bütün grup bebeklerine kavuşup, yeni doğan telaşları yaşarken, bomboş evde travmatik doğumdan iyileşmeye çalışmayı insan kaldıramıyor. Sanki bir şeyi yanlış yaptım, bebeğimi koruyamadım gibi geliyor. Normal doğum bebek için daha sağlıklı diye egzersizler yaptım, nefes çalıştım. Ben de en düşük risk grubundaydım. Şimdi kendimi neden sezaryen talep etmedim diye suçluyorum. Herkesin travması, hayat öyküsü farklı ilerliyor. Eşinin söylediği öyle doğru ki, olacağı olan oluyor. Ben ki bunca bilimsel, önlem, araştırma, istatistikler, vs. kendimi gömdüm hepsine. Benim bebeğimin ölmesinin hiçbir oluru yoktu. Oldu ama işte. Yarın otopsi sonuçlarını söyleyecekleri görüşme var doktor heyetiyle, kaç gündür stresten uyuyamıyorum. Sürekli kabuslar görüyorum. "Bir şey bulamadık" diyecekler diye korkuyorum, çünkü o zaman "bebeğin boşuna öldü" demişler gibi gelecek bana. Kötü bir genetik sorun bulmalarından da korkuyorum. Dakikalar asla geçmiyor. Vakit geçirmek için bir şey yapayım diyorum, hiçbir şeye hevesim yok. Uyuyayım diyorum, ne dalabiliyorum ne de dalsam kabuslardan kaçabiliyorum. Böyle bir çaresizlik hiç yaşamamıştım.

Başka birinin konusu yok muydu burda acısı taze anneye laf söylüyorsunuz hem de ne dediğini anlayıp dinlemeden!!! Allah'ın vardır bir bildiği ne demek ya inanın şu yazıyı okuyunca diyorum ki Allah insanlara merhamet, vicdan versin!!!

Keşke kalbinizdeki yükü bir hamlede alıp sizi rahatlatabilsem Bizi öldürmeyen acılar daha da güçlenmemize yardımcı olur, umarım bu dönemi sükutla atlatırsınız. Gözyaşları kuruyunca biz kadınlar en iyi şekilde içimize akıtırız gözyaşlarımızı, siz öyle yapmayın, en kısa zamanda psikolojik desteğe başvurun. Biz kadınlar gerçekten çok güçlüyüz hemde her anlamda, ancak içsel olarak yıpranmaya müsaitiz. Hele ki evlat tüm kadınlar için kırmızı çizgimizdir. Zaman içimizdeki acıyı yavaş yavaş soğutur, siz bundan sonraki süreçte size en iyi gelen şeyleri yapın, bir süre dinlenmeye hatta bir süreliğine başka bir şehre gidin. Geleceğiniz ve ömrünüz güzel olsun, dualarım sizinle.

Başınız sağolsun. Rabbim size ve eşinize sabırlar versin. İnşallah en kısa zamanda tekrar bebek sahibi olursunuz.

Bana da o zamanlar doktorum 3 ay sonra düşünebilirsin tekrar demişti. zor hamile kalıyordum 22. Ayda tekrar hamile kaldım. ne zaman artık biraz olsun kabullendim oluruna bıraktım o zaman meleğim kardeşini gönderdi. İnşallah senin de öyle olacak. Annem o zamanlarda demişti ki senin tekrar bebeğin olur ama ben seni bir daha bulamam toparlanacaksin. Sonra ise tam 13 yıl sonra sürpriz şekilde 1 bebegim daha oldu.. daha 10 aylikken annemi kaybettim. Hayat bazen iyi bazen kötü sürprizlerle dolu... ne zaman ne getirip ne götüreceğini bilemiyoruz. İnsallah en hayırlı zamanda gelsin senin de bebisin yarana bir nebze ilaç olsun

Çok zor.. ben kalp atışını duymadan bir kayıp yaşamıştım. İkinci çocuğumdu üstelik. Çok etkilenmiştim. Arkadaşım sizin gibi bir süreç yaşadı. Arada başka kayıpları da oldu. Kötü deneyimlerdi.. çok üzüldü çok yıprandı ama şimdi ikizleri var mutlu. Bence imkanınız varsa direkt genetik test yaptırıp tüp bebek deneyin.. veya aşılama falan deneyin. Tekrar üzülmemek adına.

Evlat demek canının bir parçası demek birisi yazmış hayatınızın odak noktası yapmayın bu ne demek ya ne saçma benim yaşama sebebim çocuklarım Onlar tabiki Allah'ın bize emaneti ama bu benim sevgimi sınırlamaz Çok hadsiz ve acıya bile terbiyesizlik yapanlar var kadın yeni kaybetmiş günah ya insan teselli yazmayacak sa hiç bir şey yazmasın daha iyi

Eksi_Elma başınız sağ olsun ben de uzun yıllar sonra kavuştuğum yavrumun elini bile tutamadım. Acınız geçmeyecek ama inanın hafifleyecek 10 yıl geçti artık ağlayamıyorum bile Allah başka başka dertler verdi diyeyim. Sonrasinda bir kızım oldu ve tedavisi tam olarak mümkün olmayan doğumsal bir rahatsızlıkla doğdu. Ben sizin gibi düşünüyorum bazen sonra tövbe ediyorum. Kızım 8 yaşında sıradan sağlıklı bir hayatı olmasını herseyden çok isterdim. Ama düşünerek, kıyaslayarak keşkelerle ne yazıkki hep kendimize yapıyoruz. Allah yardımcınız olsun.

seni o kadar iyi anlıyorumki çok büyük şok geçirmiştim arabaya binmeye kalmadan sancısız kocaman bebeğim gitmişti o anlar çok bulanık hafızamda hastanede eşimin ağlayan yüzünü hatırlıyorum ilk gün idrak edemedim şoktan ağlama dediler sürekli daha kötü olursun vs birsürü şey söylediler daha kötü nasıl olabileceksem ben sana yaşamış biri olarak ağlama demiyorum ağlamak istiyosan ağla bağırmak istiyosan bağır evlat hiçbişeye benzemiyo gerçekten yaşamayan anlamaz şuan acını yaşa yasını tut kendini ne zaman hazır hissedersen o zaman yeni bir bebek düşün benim yaram o şekilde kabuk tutmuştu inşallah seninde sağlıklı bir evladın olur o yaralarının kabuk tutmasını sağlar en azından ona sarılırsın

Acınızı paylaşıyorum. Allahım yardımcı olsun. Yaranız uzun bir süre kanayacak. Ama zaman her şeyin ilacı. Zamanla kabuk tutar belki. Umarım güzel anılar biriktirerek üstesinden gelebilirsiniz. Teselliyi dualarda aramak en doğrusu. Canınız yanıyor anlıyorum ama çocukların bebeklerin Rabbimin emaneti olduğunu hatırlayın. Biz bizim çocuğumuz bebeğimiz diyoruz ama hepsi bize emanet. İnşallah güzel günler görerek geride bırakırsınız bu acıyı. Unutmak mümkün değil ama zamanla bu acıyla yaşamak mümkün olacak. Hayırlısıyla sağlıklı yavrularınız olur umuyorum Allah yar ve yardımcınız olsun

Gecmis olsun. Cocuk yapmak bir cesit ihtimaller kumesi. Hem dusuk olma ihtimali yuksek, hem dogsa bile saglikli mi, saglikliysa iyi huylu mu, hersey iyiyse bile bebek veya cocuk yasta yine olebiliyor sakatlanabiliyor. ne cikacagini bilmiyorsun. Ben cocuk yapmak istemiyorum bir sebebi de bu. Yasadiginiz kotu tecrube benim kararimin ne kadar dogru oldugunu bana hatirlatti.

Arkadaşlar böyle konularda polemik oluşturmayın gözünüzü seveyim. Kelimelerini ve cümlelerini özenle seçecek ruh halinde olmayabilir doğal olarak. Başınız sağ olsun, çok üzgünüm; içinizdeki kor canınızı çok yakıyordur eminim. Zamanla küllenecek yangınınız, inanın alışacaksınız. Unutacak mıyım diye sorarsanız, hayır;ama alışacaksınız. Başka bir evladınız olduğunda size iyi gelecek. Umarım sağlıklı boy boy evlatlarınız olur, yuvanız cıvıldamalarıyla dolar. Annem karnında da ve doğurduktan sonra da kayıplar verdi. Bazen yaşasaydılar der hüzünlenir ama Allah sizi bana armağan verdi diye bizim varlığımıza şükreder. Zaman, sadece birazcık zaman. Acınızı yaşayın, bastırmayın. Psikolojik destek lütfen alın.

Başınız sağolsun Allah yardımcınız olsun, bilin ki evladınız şuan bu dünyadan kat kat daha iyi bir yerde, elbette onu özleyeceksiniz ama onun için üzülmeyin, o hepimizden daha iyisine layık ki yaradan almış yanına. Yeniden evladınız olursa da kendinizi suçlu kötü hissetmeyin

Anneannenize de çok üzüldüm. 3 kere kayıp yaşamayı düşünemiyorum. Aşırı iyi şartlar, lüks nedir bilmiyorum ama hiç pişman değilim, bebeğime kendi imkanım doğrultusunda mutlu olabileceği bir ortam sağlamaya çalıştığım için. Bebeği yaşam merkezine koymadan çocuk yapmanın hata olduğunu düşünüyorum. Lüks şartlar, para pul olayı ne alaka çıktı konuda anlamadım. Bahçeli eve taşındık dedim diye herhalde. Merkezden uzaklaştık, okulların güzel olduğu yeşil alanı bol yere taşındık. Çocuğum güle oynaya büyüsün, çocukluğunu yaşasın diye. Şimdi evim de kucağım da boş kaldı, o ayrı ama sanki taşınmasam başıma gelmeyecek miydi ya da daha mı az üzülecektim?

Ben evladımı kaybettiğim zaman, haberlerde bir kadının evde doğurduğu erkek bebeğini poşete koyup çöpe attığı anların görüntülerini izlemiştim. Aynı konu sahibi gibi düşünmüştüm

merhaba siteminiz bana mi kirici ifade kullanan ben degilim bu tarz ifadeyi kullanani elestirdim lutfen dikkat ederek etiketleyelim :)

şimdi şükretme değil isyan etme dönemi zaten, şükret diyenleri hiç anlamıyorum ciddi bir kaybınız var ne şükrü? bu sizi daha derinlere sürüklemez zaten derinlerdesiniz. derinleri tam olarak hissedin ki daha üste çıkmaya enerjiniz olsun. Bir zaman çok zor geçecek, bütün hislerinizi hissetmeye izin verin lütfen. sizin için yapabileceğim bir şey var mı bilmiyorum ama her zaman özelden ulaşabilirsiniz

Şu an size başka çocuğun olur diyenler küfür ediyor gibi geliyordur. Üstünde fazla düşünülmeden pervasızca söylenmiş bir cümle çoğu zaman ama bir o kadar da doğru. Bu yangını başka bir bebeği büyütme telaşıyla küle çevireceksiniz. Şu anda tek çare zaman. Sabırlar diliyorum.

Allah'ım cennetinde kavuştursun inşallah, yasadığıniz hiç kolay değil. kimse de yaşamasın inşallah

Şu konuya bile öyle kötü kalple yapilmis yorumlar var ki! Zevk mi alıyorlar anlamıyorum. Yorum yapmak zorunda bile değilsiniz. Yani konuyu okudun yorum yazacaksın diye ön koşul yok! Benim bile o yorumlara içim sıkıldı yok kendini düzgün ifade edememiş vs. Edebiyat öğretmeni misiniz siz! Konu sahibi, basınız sağolsun diyebileceğim pek fazla sözüm yok.

Kaybiniz icin cok uzgunum. Size kocaman sariliyorum. Boyle konularda ne diyecegimi bilemem ama 1 dakikasini bile geri vermem dediginiz icin, benzer basa cikma mekanizmamiz oldugunu dusundugum icin yaziyorum. Ben gecen sene cok buyuk bir kayip yasadim . Ilk soku gectikten sonra dediginiz gibi onunla gecirdigim her dakika icin kendimi cok sansli hissettigime karar verdim. Kaybetme acisini yasamama ragmen, hic tanismamis olmayi, hayatimda hic varolmamis olmasini asla istemezdim. Terapistim de 'Onunla olan anilarin seninle, hep seninle olacak. Onlari kimse alamaz senden' demisti. Simdi bazen iki kisilik yasiyorum gibi hissediyorum. Yaptigim seyleri onun icin de yapiyorum. Onun olan cakil taslarini gittigim yerlerdeki sahil kenarlarina birakiyorum ondan da bir ani birakmak icin. Dediginiz gibi o sizin kiziniz. Beraber koskoca bir 9 ay gecirdiniz. O anilariniz hep sizinle olacak. Kalbinizde acisi kadar sevgisi de, karninizdayken yasadiginiz mutluluk hissi de hep sizinle kalacak. Lutfen bunu hatirlamaya calisin

meleğiniz sizi almadan cennete girmeyecek annesi. öyle derler. sizi cennetin kapısında bekliyor güzel kalpli bebeğiniz. unutmayın her hayırda bir şer, her şerde bir hayır vardır.

Başınız sağolsun size kocaman sarılmak istedim. Acınızı çok iyi anlıyorum çünkü ben de bebeğimi doğumuna sayılı gün kala kaybetmiştim hem de çok uzun çabalar sonucu elde edilen bir gebelikti. İlk zamanlar aklımı kaybediyorum sandım delirecek gibi oluyordum. Sonra destekle toparladım ve tekrar tedavi gördüm şu an "ilacımız" dediğimiz bebeğimle oyunlar oynuyoruz her anımıza şükürler ederek. Kaybettiğim bebeğimi düşündükçe hala burnumun direği sızlar üzülürüm. O kadar doktor imkan vs ortasında nasıl olur nasıl bizim başımıza gelir diye anlayamıyorum. Ancak yaşamamız gerekiyormuş. Diliyorum siz de toparlayacaksınız ve iyi haberlerinizi yazacaksınız.

Başınız sağolsun çok üzüldüm bebeğinize. Evet, diyecek bir şey yok. Bebeğim için biraz kendimi toparladıktan sonra, gücüm yettiği sürece okuyan çocuğa burs vermeye karar verdim. Kızıma yapamadığım, dünyaya gelmiş başka çocuğa yarasın diye düşündüm. Belki içime biraz ferahlık verir başka bir çocuğu bir nebze rahat etmesi.

Allah sabır versin çok üzüldüm maddi imkanlar varsa yoksa da borçla nasıl olursa olsun iyi bir psikolojik destek alın

Başınız sağolsun, evet hamileliğin erken evresinde bebeğini kaybeden annelerin acısını küçümseme eğilimi var insanlarda. Halbuki insan 1 gün de olsa 9 ay da olsa kurduğu hayalleri, bağı kendisi biliyor. Ben karnımda her gün konuşuyordum bebeğimle, sesimi tanısın, bana alışsın, mutlu bir bebek olsun diye. İş yerinde olanları anlatıp hareketlerini kontrol ediyordum akşamları. Bazen komik anlara denk gelirse sanki konuşmalara cevap olarak kıpırdıyor gibi geliyordu. Tabii ki konuşan, gülen, yürüyen çocukla kurulan bağla karşılaştırılamaz, onu hiç yaşamadığımdan bilmiyorum. Yine de öyle "tanımadığım bebeği kaybettim" gibi hissetmiyorum hiç. Hayatımızın parçasıydı hatta odağıydı bebeğim. Şimdi hayatım bomboş kaldı gibi geliyor. Çünkü hayatımı ve düzenimi çocuğuma odaklanacak şekilde ayarlayıp, ona kocaman bir yer açmıştım. Şimdi kalp kırıklığı kaldı o boşlukta.

Çocuğu olmayan insanlar, anlayamıyor diye düşünüyorum. Sağolun, sinirimde kendimi yalnız hissetmiyorum en azından.

Acınızın tarifi yok, Allah size sabırların en büyüğünü versin. Sadece şurada teselli verebilirim, birden fazla kez anne olan herkes katılacaktır, kalbiniz öyle büyük oluyor ki hiçbirinin yerini başkası dolduramaz ama inanın aynı sonsuzlukta seveceksiniz, yüreğinizi ısıtacaksınız, acınız hiç sönmese de yeniden hayat var deyip nefes alacaksınız. En yakın zamanda yaranıza şifa, ailenize neşe, melek ablasına bir kardeş versin rabbim.

Ah Rande, herkesin yazdıklarına duygulanıyorum ama seni görünce içim hem ayrı sızlıyor hem de umutlanıyorum. Mart 2023 annesi olmak ortak noktamız olacak sanarken, geçmeyen kalp sızısı oldu. Ama bir taraftan da hayatta insanların yaralarını bilemediğimizi anlıyorum seni görünce. Her şeyden habersiz ikimiz de neşeli hamileyiz sanıyordum. Belki ileride bir gün ben de başka bir ayın anneleriyle birlikte olurum, ve sağlıkla alırım kucağıma kuşumu. Senin bebeğin kaç haftalıktı ve sorun neydi? Eğer konuşmak istemezsen de kesinlikle anlarım. Eminim bebeğin küçük kardeşi için çok mutlu olurdu şimdi.

Böyle büyük acılara karşı bile terbiyesizlik yapanlar var pes. Acınızı tahmin bile edemem yalnız yas sürecinizi yaşayın. Görmezden gelmeyin. Terapiste gitme kararınız da doğru. Allah gönlünüze ferahlık versin, sevgisi kadar sabrını versin.

Evet haketmiyorlar, hiç bir cocuk sefaleti haketmiyor. Fakirlik güzellemesi yapmayın

Çok üzüldüm size de başınız sağolsun. Ne çok acı var dünyada. Çok teşekkür ederim paylaştığınız için. Kızınıza da hayatında bolca kolaylık ve rahatlık diliyorum. Kızsak da dövünsek de olan oluyor.

Bebeğiniz için bahçeye bir ağaç dikin, kızınızın adını verin ağaca, gelip gidip sevin, yapraklarını okşayın. Allah dayanma gücü versin

Kaybı kabullenmek icin belli bir surec vardir. Inkar etme ve isyan etme bu surecin parçalarından. Acınızı bastirmayin, isyaninizi edin, ancak belli bir sure sonra kabullenme asamasina gecmeye calisin. Yasadiklariniz hic kolay degil. Sizi ve isyaninizi anliyorum. Allah size ve esinize sabırlar versin

Sizi o kadar iyi anlıyorum ki.. Erken Doğumla oğlumu kaybettim dünyam durdu zannediyordum ama hayat bir şekilde devam ediyor etmek zorunda.. Hem ruhen hem fiziksel çok büyük acılar çektim çekmeye devam ediyorum bir daha asla anne olma cesaretim olmadı herkes tekrar denemem konusunda baskı yapsada aynı şeyi tekrar yasamaktan çok korktum. Ve maalesef acımı öyle bağıra çağıra yaşayamadım evde birinin güçlü durması gerekiyordu eşim çok kötüydü bu sebepten güçlü durma görevini ben üstlendim. 3 yıl oldu o travmaların acısı yeni yeni çıkmaya başladı bende Siz mutlaka destek alın ve bu süreçte size kötü gelen destek olmaya çalışırken köstek olan kim varsa görüşmeyi kesin çünkü insanlar iyileştirmek isterken daha çok yaralayabiliyor

Kaybınız için çok üzgünüm, konunuzu okuyupta tek kelime yazmadan geçmeyi içim elvermedi. Ben de bazı arkadaşlarımıza katılıyorum, bahçenize bir ağaç dikin ve kızınızın ismini verin, onu bol bol sevin ve onunla konuşun. Allah sabır versin ve en kısa zamanda/hazır ve istekli olduğunuz zaman kucağınızı doldursun, eviniz cıvıl cıvıl olsun

Başın sağ olsun. Sana dua efecegım.

Allah sabır versin... Mekani cennet olsun anneciginizin... Tevekkül etmekten başka bisey elden gelmiyor. Ben hep annem beni nasıl görmek isterdi, nasıl olmamı isterdi diyerek kendimi toparlıyorum. Yoksa dayanması çok zor acılar bunlar... Evlat acısı, anne acısı hepsi ayrı ayrı zor.

Başınız sağ olsun Acınızı içten paylaşıyorum

Ağzımı açtırmayın ya kadın evlat acısı çekiyor haddinizi bilin başlatmayın yorumunuza

Çok üzüldüm kaybınıza gerçekten. Bizim şimdilik hamile kalma sorunumuz olmadı. Hep çok şanslıyım, hamileliğim de çok rahat geçiyor nazar değmesin diye düşünüyordum. Olmayınca olmuyor işte. Ama inanın ben de bebeğimi kucağıma alınca, ilk aklıma yıllarca bebek bekleyen anneler geldi. Yani böyle bir acıya rağmen, o hamileliği yaşayabilmek, bebeğimin hareketlerini hissedebilmek çok özeldi. Çok bağlanmıştım. 1 dakikasını bile geri vermem. Hala bebek istiyorsanız, umarım sağlıklı bir bebeğe kavuşursunuz. Önceki

Anneannem 3 evladını kaybetti hepsiyle anıları vardi tek değilsiniz bu dünyada vardır bir hayır diyelim zamana bırakın yeniden anne olursunuz ama tabii ki bekleyin Allah evlat acısı yaşatmasın kimseye. Bir dahakinde daha az düşünün irdeleyin bir bebeği daha dogmadan yaşam merkezine koymayın hatta doğunca da çocuklar bize emanet iyi yetiştirip göndereceğiz zaten aşırı iyi şartlar da pek sağlıklı olmaz çocuk konforlu ve aşırı lüks yerine sevgi ve güvenle büyür gerisini boşverin

Ay çok üzüldüm başınız sağ olsun. Ben de bebeğimi karnımda kaybettim 9-10 hafta kadar olması gerekiyormuş. Sebebini bilmiyoruz, gelişmemiş ve çabamıza rağmen düştü maalesef. Biz de şimdiden nasıl bir yerde yaşamalıyız, neler yapmalıyız gibi şeyleri düşünmeye başlamıştık. Cinsiyeti belli değildi ama ben erkek olduğunu hissetmiştim. Arada karnımı okşuyordum, konuşuyordum. Bu kadar kısa sürede çok alışmıştım ona. Sizi düşünemiyorum bile, rabbim yar ve yardımcınız olsun. Cennette sizi bekliyor diye düşünüp avutun kendinizi. Zaman zaman ruhuna dua okuyabilirsiniz. İnternetten araştırma yapmıştım okunabileceği yazıyordu. Ne desem bilemedim başka, inşallah sağlıklı çocuklarınız olur diyeceğim gidenin yerine konmayacağını bildiğim halde

Allah yüreğine soğukluğunu versin inş. Bol bol sabır diliyorum. Sana teselli cümlesi vermek kolay değil biliyorum. Ama cennette bir kuşun var öyle düşün. Rabbim istediğin vakit kucağını doldursun sağlıkla huzurla. Mutlaka testlerinizin sonuçlanmasını bekleyin yalnız.

25 Ocakta 8senedir beklediğim 8 buçuk haftalık 3. Tüp bebek denemesinden olan bebeğimi kaybettim kalbi durdu genetik testi temiz geldi benim yavrumda kızmış kızımız olacaktı yaşasaydı benim tansiyorum yükseliyor gözüme kan oturuyor stresten üzüntüden kalbinin durduğunu öğrendiğimde bağıra bağıra ağlayıp niye bebeğimi aldı alacaksa niye verdi beni de alsaydı ben ölmek istiyorum diye ağladım şimdiyse iyi ki vermiş iyi ki hamilelik duygusunu tadabildim diye şükür ediyorum çok zor gerçekten çok zor ben ağlayamıyorum şuan hiç bir şekilde anlayamıyorum da olanları dua etmekten başka birşey gelmiyor elimden

Arkadaşım bu acıyı yaşadı. Her şey yolunda giderken aynı şekilde açıklığı doğumu bile anlamazken bebeği normal doğumla doğurdu ve oğlu nefes almadı. Hiç kimsenin suçu değildi. Ailesindeki doktorlar bile tamamen tesadüf dediler. Göbek kordonu kesilince akciğerleri çalışmamış. Sebep yok sonuç bu. Arkadaşım bu felaketi kendi doğumgününde yaşadı. Hatta 10 gün sonra ve artık doğumgününü kutlamıyoruz 3 sene geçti aradan. İlk zamanlar çok çok üzgündü. Bir yavru köpek sahiplendiler. Başka çocuk denemedi henüz. Yaşı 33. Tamamen vazgeçmedi ama bence doğru zamanı bekliyor. Hobilerine ve köpeğine sarılarak atlattı bu süreci. Size de baş sağlığı ve sabırlar diliyorum. Belki sizle aynı durumu yaşayan birileriyle konuşmak iyi gelebilir

Yok durumun şükredilecek bir şeyi yok benim açımdan tabii ama eşimin yaşadığı korkuyu tahmin bile edemiyorum. Bütün hayatım bitti sandım diyor ki anlıyorum. Böyle bir acıyı onsuz ben de kaldıramazdım. O ikimizi de kaybedeceğini düşünürken, ben hayatta kaldım diye rahatladı tabii. O açıdan ikimizin deneyimlediği durum çok farklı. Onu kastettim. Çok teşekkür ederim, keşke yapacak bir şey olsa da isteyebilsem.

Yooo niye doğurup bebeğini sokağa ya da camdan atanlar da mı hak ediyor. Hiç de hak etmeyenler var

Inanın çok üzüldüm, başınız sağ olsun Allah sabır versin.. Ne kadar üzülüp içinizin yandığını tahmin bile edemeyiz.. Kendinizi toparladıktan sonra İnşallah yüne hamile kalıp bu sefer sağlıklı bir şekilde yavrunuzu kucağınıza alırsınız.. Diğer meleğiniz tabii ki de unutulmaz, nasıl unutulsun ki.. Allah yardımcınız olsun, dualarım sizinle..

Erken dogum degildi suni sanciyla dogum baslatildi. Maalesef bebegimin bobrekleri ve mesanesi hic olusmamisti bu yuzden hic suyu kalmamisti. Fetal hidropsu vardi. Kalbiyle ilgili bir suru sorunu vardi kalp atislari giderek kotulesti S Spizella

Başiniz sağolsun sabırlar diliyorum

Öyle saçma bir haldeyim ki konuya cevap gelince belki biri bir çare yazmıştır diye hemen yeniliyorum. Hem bunların anlamsızlığının farkındayım hem de içimdeki umut hiç bitmiyor. Sanki biri çıkıp "yanlışlık olmuş, bebeğin burda" diyecekmiş gibi geliyor.

Başınız sağ olsun, acınızı yürekten paylaşıyorum. Kim ne der diye düşünmeyin, içinizden ne geliyorsa öyle yaşayın acınızı. Sizi üzen hiçbir yoruma kafayı takıp üzülmeyin lütfen. Evladınız cennette size şefaatçi olacak inşallah Dilerim sağlıklı mutlu huzurlu günlerde yaşayacağınız evlatlarınız olur. Keşke yanınızda olsam da size sımsıkı sarılabilsem Sevgiler

Beni ilk zamanlar en çok üzen şeylerden biri, üzerinden zaman geçecek.. diye düşünmekti. 40 yıl 50 yıl geçecek.. aslında 40 yıl 50 yıl acı çekmek değil, ondan 40 yıl daha uzaklaşmak sanırım hissettiğim acı.. tam anlamlandıramıyorum da. 2,5 yıl uzaktayım şimdi

Teşekkür ederim. Bebeğimin sıkıntısı ne yazık ki öyle tarama testlerinde olan bir durum değil. Ne olduğunu da hala kimse bilmiyor. Çok zorlandık ama bulunsun sorunun tam olarak kapsamı diye otopsiye izin verdik. Ayrıntılı raporu bekliyoruz. Yapacakları gen taraması doğum için yapılan taramalardan farklı olarak gen dizilimine bakan bir taramaymış. Çok detay öğrenemedim. Bağımsız raporları bekliyoruz.

Allah'kalbinize inşirah ferahlığı versin maalesef bu dünya imtihan dünyasını kimisi bunu çok erken yaşıyor kimisi de çok daha farklı şekilde her şerde hayır vardır deyip tevekkül etmek gerekte buda kalbe çok zor. Psikiyatriyle görüştünüz mu

Allah sabır versin, başka cümle bulamadım. İnşallah yeniden anne olabilirsini.

Ah ben yüzünü bile görmedim, dokunamadım. Benim de hayati tehlike yaşadığım ameliyat esnasında ben hiç görmeden götürmüşler. Ama mezarına gitmek çok çok iyi geliyor, o kadar huzurlu ki.. o kadar güzel ki.. bir nebze teselli ediyor

Yaşadığınız acıyı tahmin edemiyorum eminim her an aklınızdadır öncelikle baş sağlığı diliyorum meleğinize. Karnına düştüğü günden itibaren annesin, sen sonsuza dek onun biriciğisin. Acın zamanla yerini ince bir sızıya bırakacak ama hayata devam etmelisin. Sen onu hayatından çıkarmadın unutma o hep omzunda bir melek olarak yaşamaya devam edecek, anılarım olmadı deme karnında koskocaman 9 ayınız var. Annesi emin ol bebeğin seni mutlu izlemek ister cennetten. Sen meleğin ve nasip olursa diğer evlatların için mutlu olup, çabalayacaksın. Zaman dindirecek. Kayınvalidem 7 yaşında ilk kızını gözlerinin önünde kaybetmiş trafik kazasında, fizksel bütünlüğü bozulmuş kızının kötü bir ölüme tanık olmuş, aradan 40 sene geçmiş bazen normal bir vefat gibi anlatır bazen iç çeke çeke ağlar.. ama ondan gördüğüm şu ki zamanla yeniden kendine geliyorsun kalbinde onu hep yaşıyorsun ama acı söz ki hayat devam ediyor etmek zorunda.. Hala nefes alıyorsak her şey için ümit var geride bıraktıklarımız ve gelecekte yaşayacaklarımız için geçmişten dersler alarak sevdiklerimizi kalbimizde taşıyarak öfkemizi kırgınlıklarımızı bırakarak yarınlara uyanmalıyız.. Bol sabır diliyorum. Bir de tavsiye bence yavaş yavaş bu tarz konular okuyup araştırmayı bırak, istemeden kendine negatif yüklüyor olabilirsin. Bilşyorum okuyup paylaşasın geliyor, içini dökmek istiyorsun ama bu senin acını tazelemekten baska bir işe yaramayacak. Üstesinden gelmek için terapi almak daha iyi olur senin için. Zihnini meşgul et belki bir işe girersin sonraya da hobi ile uğraşabilirsin. Kendini rahat bırak zamanla geçecek demiyorum ama daha iyi olacak, daha iyi hissedeceksin ve bunun için sakın kendini suçlama. Bebekler annelerinin hep mutlu olmasını ister.

Doğum sebebiniz neydi acaba . push ; V

Evet, öyle iyi anlamışsın ki. Hem acıya katlanamıyorum hem de "başka çocuk da olur" gibi iyi niyetle tesellilere de üzülüyorum. Çocuğumu unutmak istemiyorum diye. O yüzden zamanla yüreğimin yandığı günleri özleyeceğime inanırım. Önce de yazdım, "neden ben, neden benim bebeğim" sorularını döndürüyorum kafamda ama çok da anlamsızlar. Kimin bebeği hak ediyor ki böyle bir şeyi? Yani hangi bebeğe olsaydı yüreğime, mantığıma mı sığacaktı? Hiç. Çevremdekilerle konuşmamam da biraz biri bir şey der, gereksiz tartışma yaşarım diye düşünmekten. Herkes üzülüyor tabii ama işte insanlar iyi niyetle bile olsa bir şeyler diyor, sabredemiyorum. Kızımın fotoğraflarına, kucağımda öptüğüm videosuna bakıyorum. Bir tek o iyi geliyor. Güzel bebeğim. Belki bir şekilde doğumu atlatabilseydi, daha çok acı çekeceği bir süreç olacaktı sıkıntıları yüzünden, belki onu da yüreğim kaldırmayacaktı. Kendime böyle böyle tutunacak dal arıyorum.

Çok üzgünüm Allah yardımcınız olsun, okurken boğazım düğümlendi. Zor bir imtihan, Rabbim içinize ferahlık versin. Ne denebilir ki başka

Tam 17 yıl oldu..30 haftalik bebeğimi hiç bir sorun yokken aniden erken doğum yaparak kaybettim. ilk aylarda hala karnımda gibi hissederdim öyle büyük bir travma ki yaşayan bilir. Sonra başka çocuklarım oldu. unutacaksin diyemem ama tekrar bebeğin olunca bebeğine yetebilmek ona iyi anne olabilmek için uğraşırken daha az düşünmeye başlayacaksın. nacizane tavsiyem kendini bir nebze iyi hissetmeye başladığın an tekrar bebek düşünmen sana iyi gelecek tek şey bu. Allah sabrını arttırsın inşallah bir daha aynı acılarla sınamasın canim benim

Basin sagolsun cnm Yasadigin bu aci olayi Ben 6.5 yil once yasadim 36 haftaya kadar normal diyen doktor 36. Haftada olculeri 1 hasta Geri cikinca 1 hafta Geri cikmqsi normal deyip béni gonderdi. Ki ben cok az hareket ediyor démème ragmen 37 hafta da calismaz raporu almaya gittigimde nst ye bagladi hemsire ve bébégin kalp atisi duzensiz cikmisti ac misin diye sordide bende hayir aksine daha hareketli olsun kahvalti yapti ve cikolata bile yedigimi soyledim. o nst ye ragmen de ters giden birseyler oldu gibi anlamadi Benim de ilk bébék olduğu icin normaldir, olabilir kelimelerine guvenmistim 38+0 Hafta da Nisanim geldi ve doğum diye gittim Ilde ki hastaneye bebegimin ölüsünü aldım. Bebegimin daha hastaneye gitmeden önce ölmüştü karnımda boynuna 5 defa kordon dolanmisti ve dr farketmemisti böyle Biseyi Bu kadar aci bir kayiptan sonra çok yıprandım kabuğuma çekildim. insanlardan uzaklastım, nefret ettim Bebeğımı kaybettikten 3 ay sonra hamile kaldım. Stresle geçen 9 ayın sonunda oğlum doğdu 4 yıl sonrada 2. Oğlumu kucağıma aldım. Evet hiç kolay olmayan bir süreçte geçiyorsun. Ama inan ki tak ilacı bir bebek o yüzden inş en kısa zamanda dr kontrolünde hamile kalırsın boş kalan kucağın dolar inş

Ben şuna inanıyorum. Ne olduysa iyi ya da kötü vardır bir sebebi... Bilmiyoruz.. Şimdilik... Başka ailelerle kıyaslayıp acınızı artırmayın. Onların imtihanı başka alanlarda oldu, oluyor veya olacak.. Kimse 4x4 luk mutluluk içerisinde değil.. Rabbim onu cennetine aldı... Çok zor... Allahım güç sabır dayanma gücü versin. Ve bugünün acılarını unutturacak evlatlar nasip etsin hayırlısı ve sağlıkla.

Onu demek istememiş şiddet görüp anne babası kıymet bilmeyen aileleri kastetmiş üstelik şuan acısı varken yanlış kelime de kullanabilir yüklenmeyin olur mu?

Başınız sağ olsun inşallah arkadaşım. Allahım eşinize ve size büyük sabırlar versin inşallah. Allahım sağlıklı evlatlar nasip etsin inşallah her isteyene.

dün tesadüfen Özgün'ün röportajını izledim oğlu down sendromlu doğmuş ve arkasından ogün sanlısoy ikisinin de ilk cümleleri neden biz, neden bizim başımıza geldi, elbette insanlar türlü türlü felaketler yaşıyor anne baba kayıpları oluyor ki misal annem 80 yaşında benim türlü türlü hastalığı var ve insan içten içe kendisini hazırlıyor bu durumlara yaradılış bu şekilde, Allah sıralı ölüm versin diye boşuna demiyor büyüklerimiz, bu anne bebeğini doğar doğmaz kaybetmiş ve şok evresinde henüz, sorgulaması çok normal zaten sağlıklı olan şey de acıyı yaşamaksa yaşamak sorgulamaksa sorgulamak sonrası kabullenme zaten, bebeğini kaybetmeyen hiç bir annenin bu durumu anlayabileceğini düşünmüyorum ben dahil, başınız sağ olsun

Başınız sağ olsun evlat acısı kelimesi bile çok acı yaşayan insana Allah sabır versin size ve evlat acısı çeken herkese Umarım tez zamanda iyileşir ve tekrar evlat sahibi olursunuz Umudunuzu kaybetmeyin

Çok şukur kendiliğinizden gebe kaliyorsunuz, dun anneler gunuydu kutlamadim kutlamak istemedim ben bebegim mezarini bile gormedim yurt disindayim dogum Turkiye de olmustu gormek icinde hazir degildim kisa bir sure sonra evime dondum bu suructe yarami en iyi saran ne annem ne de başkasiydi eşim derman oldu en az hasarla atlatmaya caliştik gercekten eş desteği cok onemli o yonden şansliyim ne mutlu size siz de oyle. Artik tek hayalim eşimin kucağinda bir bebek görmek Rabbim o gunleri en kisa zamanda gostersin durumunuz taze bende cok korktum gec adet gorursem dengem bozulursa diye 41. gunde gordum 6 ay oldu son 3 adetim duzenliydi ki son adetimi 36. gunde olunca anladim cok stresli oldugumj yani stres cok etkiliyor eşim bu konu da cok sitem ediyordu aceleci oldugumu cok stres yaptigimihakli dogumu yaptiktan 2 ay sonra basladim denemeye cok yanlis ama o an ki duygu durumum karmasikta ve bu surecte aileden gelen gebelik haberleri de etkiledi ki uzun zamandir hamile kalmaya calisan birisi icin durumun ne kadar hasarli oldugu yadsınamaz bu surecte pskologa gitmeyi dusundum sonra kendi icimde aştim sandim olmadi ve başa dondum ve artik bu?durumdan skldım yakinda randevum var iyi gelecek inaniyorum. Beklemek istemezsseniz bence de tedavi deneyin Allah gonlunuze gore versin kırıldığınız yerden çicek açın bir sonra ki anneler gununu dolu dolu kutlayalim

Sabır diliyorum size acınızı paylaşıyorum. Bir melek annesi olmuşsunuz.

İnşallah alacağınız haber size ferahlık verir, bundan sonrası için umut olur kolaylık olur

Teşekkür ederim konu sahibinin konusunu bölmek istemem. Doğumsal yemek borusu ve trakesi birbirine bağlı doğdu, kalbinde de delik vardı. Ameliyat oldu ama ne yazıkki başka komplikasyonlar oldu. Bugünümüze şükür. Allah herkesin yardımcısı olsun.

Sizin de başınız sağolsun. İlk hamile kalma sürecim çok şanslı bir şekilde hızla olmasına rağmen, ne mutlu bana ki o günlerde de yaşadığımın ne büyük mucize olduğunu biliyordum. Çok arkadaşım vardı erken kayıplar yaşayan. Şimdi o kıymetini bildiğim günler yanıma kar kaldı. 2 ay oldu, biraz daha sakinim tabii ilk zamanlara göre. Dün anneler günü hem zor geçti hem de duygulandım. Mezarına gidiyorum, fotoğraflarına bakıyorum, yine bebeğimde buluyorum huzuru. Eşim de sağolsun, yarın ne oluruz belli değil ama böyle doğru bir seçim yapamazmışım. Biz karnımızda taşıyıp zaten bağlanıyoruz ama belki onun da bebeğimize olan bağını görmek hoşuma gidiyor. Kanlı canlı bebeğini böyle sevip, sahiplenmeyen var. Şu günlerimde bana böyle destek oldu ya, sağolsun. Ben hala regl olmaya başlamadım, doktor 1 ay daha sürebilir gelmesi sen çok şok yaşadın dedi. Daha hamile kalabilir miyim, o konuda durum ne bilmiyorum. Bir de genetik sonuçlarımız henüz çıkmadı. Fikrim değişir mi bilmiyorum ama toparlanana kadar hamile kalamazsam, çok beklemeden tüp bebeğe yönelmeyi düşünüyorum. U

Yüklendiğim falan yok? Kendini düzgün ifade edememiş ki cümle farklı anlamlara cıkmış, okuduğumu anlıyorum rahat olun, acınıza veriyorum dedim zaten kendisine, kendi yorumunuzu yapın benimki sizi neden ilgilendirdi ki?

Meleğinizi kaybetmenize çok üzüldüm. Keske teselli etmek mümkün olsa... Allah size sabırlar versin.

Başınız sağolsun. Çok zor gerçekten. Biraz dışarı çıkmaya başladım, şimdi oturduğumuz açık alanda küçük bir çocuk var. Bir basamağa çıkıp atlıyor, belki 30 kere yapmıştır. Öyle güzel ki izlemek. Hem içim yanıyor başka çocukları görünce hem de azıcık özlem gideriyorum. Yakınımda hiç bebek yok, olsa bir tane biraz kucağıma alsam istiyorum ama yok. Bazen daha çok üzülürdüm belki diyorum ama daha çok üzülmem mümkün değil. Siz tekrar denemeyi düşünüyor musunuz? Benim aklımda dönüp duran düşünce o şimdi ne zaman zamanı olacak diye.

Tamamen aynı olmasa da bende yakın zamanda kayıp yaşadım. Herşey çok güzel giderken hatta ben buna şaşırırken sevdiğimi kaybettim. Bebeğinizin eşyalarının evde durması gibi yaz için hazırladığım çeyiz evde duruyor. İlk zamanlar her gördüğümde kahroluyordum. Sizin gibi kurduğum tüm hayaller planlar yalan oldu. O da bebek gibi masum güzel bir insandı ve şokuyla hala baş etmeye çalışıyorum. Dün yine rüyamda ölmediğini söyledi mesela. Her rüyamda ona öldüğünü kanıtlıyorum. Bu olay başıma ilk geldiğinde hem onun gibi bir insanı kaybettiğime hem sevdiğimi kaybettiğime hemde hayallerimi kaybettiğime üzüldüm. Ve herkese sorduğum şey şuydu "Bu acı geçecek mi? Ben böyle nasıl yaşayacağım?" Kimse bana geçecek diyemedi. Ama o ilk hali kalmadı. Azaldı çok azaldı. Hala üzülüyorum her gün aklımda. Ama kalbimdeki o koca bıçak artık canımı yakmıyor kanadığını hissetmiyorum. Ve ben acıya tutunmak istemiyorum. İyileşmek istiyorum. İyi olacağız hanımefendi. Kendinizi daha iyi hissedeceksiniz. Düşünüp kendi içinizde çözeceksiniz. Zamana ve kendinizi dinlemeye ihtiyacınız var. Her yerde kendimi mi buluyorum bilmiyorum ama hislerinizi benimkilere benzettim o nedenle uzun yazdım kusura bakmayın

Bu kısım hayatın sillesi ya, uyuştucu sigara kullanan orda burda kalan kadınların cocukları patır patır doğuyor, fakirlerin bisürü cocukları oluyor gecekondu da ama böyle özenenin olmuyor. İmtihan bu da umarım tekrar anne olursunuz sağ Salim

Başın sağolsun Allah yüreğine ferahlık versin. Evlat kaybı dünyadaki en ağır imtihan kesinlikle. Ama acın zamanla hafifleyecek. Başka bebeğin olduğunda onu da çok sevecek ona da bağlanacaksın. Bu kaybını tamamen unutamazsın tabi yüreğinin Bi köşesinde kalacak ama doğacak bebeğin sana ilaç gibi gelecek. Meleğin cennette sana şefaatçi olsun. Rabbim bol sabır versin. Atlatma gücü versin.

Başınız sağ olsun. Çok istediğim ikiz kızlarımdan birini 28 haftalık doğumdan 5 gün sonra kaybettim. İnsan zor bir süreç yaşayınca dünyada bir tek kendisinin yaşadığını zannediyor, sizi anlıyorum. Ben sizin merak ettiğiniz cevabı naçizane vermeye çalışayım. Bebeğinizin Rabbiyle anlaşması o kadarmış. Ahiret hayatı için sizi seçmiş. Dünyadaki anlaşması kadar kalmış. Sizin de tekamülünüz için yaşamanız gereken bir süreci yaşıyorsunuz. Her ruh dünyada bir iz bırakmak ister. Sizin kızınız kısa da olsa kendince izler bırakabilmiş. Siz de onu dünyada onurlandırmak isterseniz onun adına bir ağaç dikebilirsiniz.

Çok ama çok üzüldüm, başın sağolsun. Haftalarımız da çok yakınmış, kaldırmak çok zor gerçekten. Bizim bebeğimizde ilk değerlendirmeler insan hatası olmadığı yönünde ama inanmak da zor geliyor. Otopsi raporunu beklememiz gerekiyor bir sonuca varabilmek için. İnşallah yoktur hataları da bir de o hıncı, siniri içimde taşımak zorunda kalmam. İşte böyle kontroller, vs. arasında artık bebeklerimizin kısmeti mi yokmuş bilmiyorum da yaşayamadılar. Çok zor geliyor kaldırmak. Ben de kesinlikle insanlardan çok uzaklaştım. Baş sağlığı için bile telefona çıkmıyorum. Ben bebeğimi kaybetmenin üstüne bir de fiziki sorun yaşadığım için, bakalım iyileşme sürecim nasıl olacak. İnşallah genetik bir sorunumuz yoktur, hamileliğe engel bir durum da olmaz ve biraz iyileşince biz de sağlıklı bir bebeğe kavuşuruz. Güzel kızımız da yüreğimizde yaşayacak artık. gulguzeli_28 Guru Anneler

Başınız sağ olsun

Sizi asla anlayamam ama Allah yardımcınız olsun.. çok üzüldüm

Başınız sağolsun, kardeşinize içim sızladı. Herkesin ölümü üzücü ama yavrusunun kokusuna doyamamıştır daha. Ailesine, yavrusuna, sizlere çok büyük sabır diliyorum. Sezaryen sonrası özellikle pıhtı atma riskini biliyordum ama kalp krizini ilk defa duydum. Ne çok dert ve acı var.

Çok üzüldüm acınıza.. Allah yardımcınız olsun ağlamaktan üzülmekten sakın alıkoymayın kendinizi, yasınızı yaşayın. Yaklaşık 40 gün sonra bu acı bu kadar tazeyse, azalmıyorsa artıyorsa mutlaka psikiyatriste başvurun. Sevgiler.

Başınız sağolsun. Ne denir bilmiyorum. Çok zor Allahım kucağınıza yavrunuzu aldığınız günü de göstersin

Acınız çok taze ne diyeceğimi bilemedim. Bir anne olarak çok üzüldüm ama yaşınız daha genç tekrar anne olabilirsiniz lütfen karamsarlığa kapılmayın acınız yaşayın ama kendinizi de hırpalamayın zamana bırakın sadece zamanın size yeni mucizeler getireceğini düşünüyorum.

Benim de karnımda hareket oluyor gibi geliyor hala. Bebeğimin 40ı çıkacaktı bu hafta. Bebekleriniz olmuş, eviniz boş kalmamış ne güzel. Çok sevindim. Bebek düşünmekten başka bir şey yapamıyorum ama en azından 3 ay süre vermek iyi diyor doktorlar. Zaten hala genetik test sonucunu bekliyoruz.

Hayat mucizelerle dolu. İnşallah tekrar hamile kalırsınız ve sağlıkla kucağınıza alırsınız. Hersey kul'un elinde değil. Ümidinizi yitirmeyin. Bana ve eşime sizin çocuğunuz olmaz dediler. Bir sürü problem saydı çeşitli doktorlar. 5 sene sonra doğal yolla hamile kaldım. Allahın hizmeti sonsuz.

Bu konudan bile duyar kasıldı ya yuh

Başınız sağolsun acınızın büyüklüğünü anlayabilmem mümkün değil. Bol bol sabır diliyorum psikolojik destek alsanız sizin için iyi olur

Hem konunuz hem profil resminiz bana Pieces of a Woman filmini hatirlatti. Hikayeniz cok benzer. Cok uzuldum sizin icin. Umarim en kisa surede feraha erersiniz.

Öncelikle Allah sabrınızı arttırsın acınızı hafifletsin. Tekrar annelik duygusunu tattirsin. Amin. Kalubelayı araştırmanızı tavsiye ederim. Aciniza merhem olacaktır. Ergenliğe gelmeden önce ölen kişiler iman etmiş kişilerdir. Allah'ın en sevdiği kullaridir. Cennetliktir. Siz de bir melegin annesisiniz... Bunlar uydurma bilgiler değil doğruluğu var. Lütfen üzülmeyin buna sığının. Allah'a sığının... Rabbim merhem olsun inşallah

Yaşadiklariniz çok üzücü, çok ağır... bir psikologdan destek alabilirsiniz.. bir tanıdığımız aynı şekilde doğumda kaybetmişti, uzun yıllar bekledikleri bebekti, allah sonra tekrar nasip etti şimdi çok şeker bir kızları var... depremi yaşayanları düşünün, büyüttükleri yavrularının ceset torbalarına sarıp götüren anneleri, babaları düşünün, enkazdaki kızınin elini tutan babanın acısı hepimizin hafızasına kazındı, anne babası bulunamayan yavrular var, soylarını bile öğrenemeyecekler belki de, bir boşlukta yaşayacaklar.. acınız büyük ama hayata tekrar tutunabilirsiniz, hayırlı guzel şeyler dileyin hep, dualarla, güzel dileklerle ruhunuzu ferahlatın.. eşinizle güçlü olursanız güzel günler sizi bekliyor olacak

O kadar üzüldüm o kadar üzüldüm ki ilk kez burda açılan bir konuya ağladım Allah yardımcınız olsun inşallah acılarınız hafifler Allah size güzel teselliler gönderir bundan sonrası için hersey çok çok iyi olur böyle söylemek kolay biliyorum ama kendinizi çok harap etmeyin lütfen, dikişleriniz varmış aynı zamanda ruhsal olarak da yaralısınız böyle durumlarda bir destek çok iyi gelir gecikmeden terapist desteği almaya çalışın şuan herşey karanlık ama kara gün kararıp kalmaz demişler size sımsıkı sarılıyorum, başınız sağolsun

Ne kadar çok bebeğini kaybeden var. Ne çok acı. Çok sevindim bebeğinize kavuştuğunuza. Uzun, sağlıklı ve mutlu bir ömür dilerim. burcusami Cennet Kuşum Elifim, Canım Oğullarım Ömerim, Erenim Anneler

Başınız sağolsun. Rabbim tez zamanda kucağınızı doldursun inşallah.

Geçecek ve geçiyor demeye geldim. Allah sabrınızı artırsın

Sizin de başınız sağolsun, anneniz ne güzel sabredebilmiş. Unutmak mümkün değil, ben ona şimdiden eminim. Ben nedense tanıdığım hiç kimseyle görüşmek istemiyorum bugünlerde. Telefonda bile konuşmuyorum. Daha her şey çok yeni tabii ama şimdilik böyle. Fiziki olarak biraz daha toparlanınca yürüyüşlere gitmek iyi gelir belki.

Yasadigin deneyim o kadar agir ve zor ki, ne denir, nasil teselli verilir hic bilmiyorum. Ben daha once dokuz haftalik bir kayip yasamistim o bile travma etkisi yaratmisti, hatta sonrasinda bir sene antidepresan kullanmistim. Sen de hazir oldugunda muhakkak psikolojik destek al. Ama ben senin psikolojini cok saglam gordum,, burda paylasman, dertlesmen icine atmadigini gosteriyor. Acini yasiyorsun ama bir taraftan da iyilesmekte istiyorsun. Allah icine ferahlik versin, hazir oldugunda saglikli hayirli evlatlar nasip etsin, cennetteki kuzunu sana şefaatci eylesin.

Allah sabir versin. Cok ama cok üzüldüm ne diyeceğimi bilmiyorum

Başınız sağ olsun, bende evlat kaybettim minik kızıma 18 haftalı hamileydim henuz, malesef suyu bitti, kromozom bozukluğu olduğu söylendi.. Çok ama Cook zor bi aci, ben görmedim koklayamadim ama aylarca kendime gelemedim.. Allah yardımcıniz olsun.. Zamanla hafifliyor bu aci.. Ama özlem asla bitmiyor.. Şuan çok erken ama en iyi gelen şey yeni bi evlat.. Kızım sağlıklı olsaydı 2021 şubatta dogucakti, rabbim bana bi mucize nasip etti ve oğluma 2022 şubatta sağlıkla kavuştum çok şükür..

Ben de kızımı geçen sene haziran ayında kaybettim. bire bir ayni duyguları yaşadım. baska bebeğim olsa dünyalar tatlısı kızımı unutmuş gibi olur muyum diye düşündüm sizin gibi. sizin yazdığınız tüm duyguların hepsini eksiksiz hissettim. Bunu yaşayan tüm melek annelerinin de aynı duyguları hissedeceğini biliyorum. bir anne kalbim demir taraklarla taraniyor sanki demisti onun cumlesini de kalbimde hissetmistim. Hayatta bizim müdahale edemeyeceğimiz durumlar var içimizi yakan. müdahale etme şansımız olsaydi elimizden gelenin en güzelini yapardık güzel evlatlarımız için.. sizi anlıyorum tabi henuz cok yeni aciniz ancak şunu da zamanla düşünmenizi isterim. bebeklerimiz bizim üzgün olmamızı istemezlerdi. bu onları üzerdi diye düşünerek hayata adapte olmaya başlamıştım. umarin siz de zamanla kendinizi daha iyi hissedersiniz

canım yaşafığın çok zor bişey biliyorum bende ilk evladımı 32 haftalık hamileyken hiçbir sorun yokken evde ölü şekilde doğurdum seni cennette bekliyo bebeğin canım benimde hala hep aklımda hep kalbimde geceleri sabaha kadar hıçkıra hıçkıra ağlafığımı bilirim sonrasında allahıma çok şükür beni bekletmedi 40 ı çıkınca hemen hamile kaldım bir oğlum oldu çok şükür tabiki o evladım yine hep aklımda kalbimde biran olsun unutmam onu ama artık ağlamıyorum yavrum beni cennette bekliyo biliyorum o benim meleğimdi melek olarakta cennete gitti şimdi tekrardan bir evladım olucak allahın izniyle seninde kucağın boş kalmicak allahın izniyle dua et canım ben anlıyorum sonda ne demek istediğini bende çok desim çok düşündüm aynı şekilde ne kadar haketmeyen insanların birsürü çocuğu var gerçekten bende tahammül edemiyorum çocuğunu dövenler sokağa bırakanlar şuan sana ne desek boş o yara hiç iyileşmicek ama kabuk bağlicak kalbini ferahlatmaya çalış meleğin seni cennette bekliyo allah sabır versin

Görünce yine kan beynime sıçradı, dikkat edememişim. Kusura bakmayın lütfen.

Annem ben çok küçük yaşlardan itibaren bana beni hiç istememiş olduğunu, aldırmak istediğini ama doktorunun aldırma demesiyle kürtaj yaptirmadigini söylerdi. Beni çöpte bulduklarini, aslinda onlarin cocugu olmadigimi soyler, çok sık da döverdi, çünkü benim varlığıma öfkeliydi, beni istememisti. Simdi hamile kalmaya çalışan bir kadınım. Ben birden fazla düsük yasadim. Bu hayata istemeden ve istenilmeden gelen ben, içimde ona karşı şimdiden devasa bir sevgi beslediğim çocuğa elimde olmayan sebeplerle kavuşamiyorum. Bir "kaza" sonucu, istenilmeyerek getirildigim ve bunun öfkesinin bedelini 14-15 yaşına kadar fiziksel şiddetle ödediğim hayata acı çekmeye gelmis gibi hissediyorum. Öylesine cocuk yapanlar, hamileligi boyunca sigara icip, alkol alanlar, uyusturucu kullananlar, cocuk parasi almak icin cocuk yapanlar, cocugunu atanlar, terk edenler, dövenler, cok daha fazlasi var dünyada, o guzel ruhlar kimlerin elinde neler cekiyor... Bu adaletsizlik içimde öfkeye, inanılmaz bir uzuntuye ve yıkıma sebep oluyor. Cünkü bu gercekleri değiştiremiyorum. Siz cok büyük bir kayip yasadiniz. Bu kaybin sancisini, sizisini sadece yasayan bilir. Siz hicbir duygunuzu, neden öyle hissettiginizi savunmak zorunda degilsiniz. Acin her duyguya kalbinizi, etik olmanin sirasi degil. Ben bu aciyi yasarken kimseyi istemedim yanımda, kendi kendime çocuğumun düşüncesiyle kalmak istedim. Cünkü herkesin her konuda bir fikri vardir ve herkes her seyi istedigi gibi söyleyebilme yetkisini kendinde görür. Ben bu sekilde daha çabuk iyileştim. Iyileşmek ama nedir, biraz daha normal hayata dönmek, günlük yaptığım işleri yine normal bir şekilde yapabilmek, işe dönmek, yemeğe çıkmak vs. Ama her gün kaybettiğim bebeğimi, bebeklerimi düşünüyorum, her gün de onlar için ağlıyorum, bazen tek bir gözyaşı bazen daha fazlası, bazen kalp atışlarını gördüğüm zaman aklıma geliyor ve bir acı saplanıyor kalbime. Bazen de uzun uzun düsünüyorum, bazen hic beklemedigim an aklima geliyor, derin bir nefes aliyorum. Su an sana yazarken de gözyaşlarımı tutamıyorum, hem sen hem kendim icin. Ama bunun normal olduğunu düşünüyorum. Zaman geçtikçe acının değiştiğini de görüyorum, daha doğrusu acıyı yaşayış seklimin. Ben sizi cok iyi anliyor ve size sariliyorum.

Okuduğunuzu anlamıyor musunuz? Yorumlarıma bu kadar takıntılıysanız sonrasında acınıza veriyorum kısmını da okuyun ve sadece kendi yorumunuzu yapın, benimkiler sizi ilgilendirmesin

Durumunuza çok üzüldüm ama bu yazdığınız pek olmamış, herkesin bebeği kendine kıymetli, imkansızlıklar içindeler diye bebek sahibi olmayı hak etmiyor demek değil kimse.

Gönlümüzün razı olacağını hakkımızda hayırlısını nasip etsin benim kendiliğinden hamile kalmam imkansızmış ama bir gün belki yeniden cesaret edebilirim benimde çok çok kolaydı midem bulanmadi ağrım kanamam olmadı beni hiç zorlamadi Rabbim cennetinde buluştursun bizi çok şükür öpüp koklamış kucağınıza almışsınız sağlıkla yeniden nasip olur inşallah

Başınız sağolsun. Evlat acısı çok zor, ne acı bir sürü anne yaşamışız bu acıyı. Hem yalnız hissettirmiyor ama hem de çok üzülüyorum küçük masumlarımıza. Ben şimdilik arkadaşlarımla görüşmeyi de pek istemiyorum. Zaten yeni ülkeye taşındım yakın zamanda pek çevrem yok bu ülkede ama iki arkadaşım geldi başka ülkelerden ziyarete, sağolsunlar ama konuşacak bir şey de bulamıyorum. Şimdilik en azından beni çok içine kapanıklaştırdı bu süreç. Belki biraz daha zaman geçince değişir durum. Bir de ben fiziki travmayı da atlatamadım ilk 3 hafta sadece yatıyordum. Yeni yeni ayaklandım, bahçede falan iş yapıyorum. Fiziki aktiflik de biraz iyi gelecek umarım.

Arkadaşım, ne iyi gelir diye soruyorsun.. en başta ZAMAN. Ve ilginçtir daha sonraları yani olayın üstünden zaman geçince, ilk günlerin o yakıcı sıcaklığını özlüyorsun. Ona daha yakın olduğun günleri. Onun için unutmak mı istiyorsun, kalbinin hafiflemesini mi yoksa artık ağlamamak üzülmemek mi? Hangisini istersen iste bazı şeyler iyi geliyor, bazı şeyler seni dibe daha çok çekiyor. Mesela bir arkadaşım bana telefonda "her şey bizim için" demişti. Bu söz bana o kadar iyi geldi ki.. Her şey bizim için ve her şeyin başımıza gelmesi mümkün. Bu nasıl olabilir'in cevabı gibi sanki. Gece kalkıp aynada yüzünü gördüğündeki o acımayla karışık "benim çocuğum öldü" halinin belki de en iyi cevabı. Ve iyi gelen insanlar; kimi daha beter üzdü ama kimi de şifa oldu. İnançlı bir insan olarak her ne kadar bilsek de bazı şeyleri sık sık hatırlamaya ihtiyacımız var. Ben inanıyorum, sen de kalbinin ritmini bulacaksın. Senin gibisini yaşamış kadınların elinden tutacaksın, geçecek diyeceksin. Bak gör gerçekten de geçecek. Ve korkma diğer hamileliklerin hepsi yeni bir hikaye, belki de hiç etkilenmeyeceksin. Allah sizi yavrunla cennetinde buluştursun, o güne kadar Hz İbrahim ve eşi Hz Sare onunla ilgileniyor olacak inşallah.

Başınız sağ olsun, çok üzüldüm. Ben de bebeğimi 20 gün önce kaybettim, benim kızıma trizomi 18 teşhisi konmuştu ve hiç istemesem de gebeliği sonlandırdım. 5 seans oldu psikolojik destek alıyorum ama daha kendime gelemedim. ben yüzünü görmediğim, 5 cmlik bebeğim gitti diye üzülürken sizin kaybınızı tahmin dahi edemiyorum. Allah yardımcınız olsun. Gerçi yüzünü görsen de görmesen de annesin işte, hiçbir teselli cümlesi teselli etmiyor insanı. Ben de kürtaj sonrası hiçkimseyle konuşmak istememiştim, telefonlara filan bakmadım ilk birkaç gün. Arayanları cevaplamadım. zaten insanlara da açıklama yapmak istemediğim için kalbi durdu deyip konuyu geçiştiriyorum hala. Bazıları gerçekten abuk sabuk konuşuyor, tahammül edemiyor insan. keşke hiçbir bebek ölmese, keşke bütün anneler evlatlarına sağ salim kavuşsa Bu cümle de avutmaz ama yalnız değilsiniz. tekrar başınız sağ olsun.

Ne desek acınızı hafifletmez ruhunuza vucudunuza iyileşmek için tek çare zaman. Genetik test sonuçlarına bakın ona göre kendinizi hazır hissettiğinizde tekrar deneyin. Kızınız kalbinizin biryerinde her zaman ama hepten hayatı bırakırsanız olmaz eşinizle geleceğinizde inşallah yeni umutlar sevinçler olsun. Arkadaşımı ziyarete gitmiştim sizin gibi acı gününde şimdi 3 çocuğu var kader herkes için her an günlük güneşlik değil maalesef.

İlk zamanlarda hiç düşünmedim hatta belki de iyi niyetle bebek düşün diyenlere bile alınıyordum kızım üzülür diyordum içimden yeni bir bebeği sevemem gibi geliyordu. çalışmaya başladım. Zamanla yaşadıklarımı sindirdim. kabullendim. simdi düşünüyorum yeni yeni. Kızım la yarım kaldığımız yerden kızımın kardeşiyle toparlarım diye düşünüyorum. İnsanı en çok üzen yarım kalmışlık. Umarım kızlarımızın kardeşleri olur en doğru zamanda.

Allah'ım size dayanma. gucu versin benim kardeşimde öle çok istedi ki bir evladı olsin 2. dusukten sonra sapasağlam bir evlat nasip etti rabbim ama o bu heyecana sadece 6 gün dayandı ve kalp krizinden vefat etti Allah'ım size dayanma gücü versin yine olur üzülmeyin demicem acınızı yaşayın ne zorluklarla dünyaya geliyorlar en güzel zamanda hayırlısıyla ve sağlıkla tekrar nasip etsin ins, hep imtihan dünyası sabrımız bol olsun ins

Bende bu forumda yorumları okuyunca öyle demiştim ne çok varmış evlat acısı yaşayan... Çok teşekkür ederim darısı en güzel zamanda başınıza olsun

Çok üzüldüm, Rabbim sabır versin. Allah tekrar istediğin zaman da insAllah sağlıkla nasip etsin,

Başınız sağ olsun. Rabbim sabır versin.

Başınız sağ olsun çok üzüldüm. 8 sene önce ben de doğumda kaybettim bebeğimi. Hiç geçmeyecek sandım acısı. Geçmedi ama hayat yaşanmaya değer anlarla devam etti. Şimdi oğlum 3 yaşında. Acınızı yaşayın yasınızı tutun. Sonra tekrar hazır olunca Allah kucağınızı doldursun

Başınız sağolsun çok üzüldüm, çok büyük bir acı evlat acisinin üstüne olmaz... Allah sabır versin. Dr lar nasıl kalçada sorun olduğu halde sezeryanla almadılar mi bebeği sizden, nasıl böyle bir hata yapilabilir ben mi yanlis anladım acaba

Ben de acisini konusmayi sevmeyen biriyim. Icimde yasarim. Kendimle olmak isterim. Ben hamileligimi kaybettigimde saatlerce yurumeye alistim. Hayatta yurumeyi sevmeyen ben o donem kilometrelerce yurudum. Allah sabir versin size, yazdiginiz her mesajda sarilasim geldi.

Ah melegim Allah şifa versin meleginize sizede selamet versin ferahlik versin inşallah hepsi gecer gider cok zor bir imtihan ama mukafati bir okdrda butuk M

Benimle ilgili kesinlikle düşündüklerinde haklısın; ben de benimle aynı süreci yaşayan herkese örnek veriyorum. Bakin benim gibi örnekler de var, umudunuzu kaybetmeyin demek istiyorum. Ben doktorumun dediğine göre en risksiz gebelerden biriydim. Daha önce 2 normal doğum yapmıştım, her şey güzel ilerliyordu. 28+0'da sabah uyanıp işe güce daldım, öğleden sonra ağrılarım oldu ama hep dolanıyorum diye hareketlerine odaklanmadım. Çocuklarımı yikadım kendim yıkandım, hala hareket yok. Acı gerçeği o gece öğrendik. Ölü normal doğum yapacağım zannederken bir anda başlayan ani kanama sebebiyle sezaryen oldum. Sonrası önce canımın derdine düştüm sonra acımla başbaşa kaldım. Ablasyo ya da dekolman denilen plasentanın erken ayrılması bebeğimi kaybetme sebebim. Ne sebep oldu bilinmiyor. Biz bunu farkedene kadar rahim kanla dolup iç kanamaya sebebiyet veriyor ve anne kaybına kadar gidiyor. Sezaryen sabahı doktor bana gelip 1 yıl korunacaksın ve gülerek, "gerçi bir daha düşünür müsün bilmem" demişti. Yani bi daha bebek filan düşünme ölürsün demeye getirmişti. Ama bana tek iyi gelen şey, bir daha olur denmesiydi. Çünkü benim 2 çocuğum olduğu için yeter daha uğraşma diyecek herkes gibi geliyordu. Bebeği kaybetmenin yanında beni de kaybetmekle karşı karşıya kalan eşime tekrar dener miyiz diye sormaya korkuyordum ya hayır derse diye. O, elbette bir daha deneyeceğiz deyince ne rahatlamıştım. Bu gebeliğim için de çok riskli havası oluşturulmaya çalışılsa da, Allah dilerse alır dilerse verir; düşeni hep o halde bırakmaz diye inandığımızdan hiç şüphe yaşamadım elhamdulillah. Rabbim nasıl dilerse öyle olacaktı; ilaçlar da testler de doktorlar da birer aciz vasıtaydı sadece. Şimdi biz ise ağlatan güldüren Rabbimize sığınarak bu acıyla yaşamayı başarabiliriz ancak. Senin dediğin gibi, dünyanın ölüm oranı en düşük ülkesinde, en iyi hastahanede en iyi doktorların elinde olsak da nafile. Bana bak ve evet o da yaşanabilir ama Allah bunu da ikram eder diye düşünmeni isterim güzel kardeşim.

Allah sabır versın

Bu konu kalbimi paramparça etti, yas maalesef hepimizin o ya da bu şekilde olduğu korkunç hissettiren bir olay hepimiz çok sevdiklerimizi kaybediyoruz, yaşadığınız kırıklığı yaşıyoruz. mutlaka ama mutlaka destek alın, iyi gelmez sanıyorsunuz ama gelir. psikiyatrist ile calisin mümkünse. ertelemeyin lütfen.

Biz o dönem taşınmıştık hatta 1 ay sonra eve gitmeden babamın ailesi eşyalarımızı taşıdı gittiğimiz ilçe daha muhazakardi görüştükleri kişilerde o çevreydu Allah onlardan razı olsun annem biraz olsun kabullendiyse onlar sayesinde oldu insanim dayandığı acılara dağlar yıkılırmis inşallah sizinde sağlıcakla çocuklarınız olur

Ben nasıl yorumlamam gerektiğini biliyorum zaten acınıza veriyorum, bilemiyorum yaşadığım bi durum değil ama vardır Allah'ın bir bildiği

Merhaba başınız sağolsun. Zaman her şeyin ilacı. Dokturunuz söylemiştir ama sonraki hamilelikten önce genetik tarama yaptırmayı unutmayın.

Yasadiklariniza cok uzuldum sevgili anne bu dunyadaki en buyuk acı evlat acısı..

Ultrasonda bakıldığında bacakların konumu kontrol edilen bir şey değil çünkü normalde bebeklerin bacakları esnek çeşit çeşit pozisyonlara giriyor. Bizimkinin sorunu kalçasının kilitli olmasıymış ama dediğim gibi kimsenin gördüğü bildiği bir sorun değil. Sadece doğum yaptığım hastanede değil başka yerde de sorduk, omzu çıkan bebeğin kalçasının takılması diye bir durumu bilen yok. Omzunun çıktığını da biliyoruz çünkü eşim de odadaydı, ben de çok sakin olduğum için farkındaydım. Sezaryen olsaydım, belki bebek hayatta olacaktı ama nasıl bir hayatı olacaktı bilmiyoruz. Otopsi raporuyla belli olacak. Aynı kalça takılma sorunu sezaryen için de olacağından benim rahmimin kalıcı hasar görmesi ya da benim hayati tehlike atlatmam da mümkünmüş ama kimse bilmiyor tabii. Bana kalan da bu ihtimalleri düşünüp aklımı kaçırmak.

İnanın çok üzüldüm. Ama inanın kizinizi unutmasaniz da dunyaya gelecek olan yavrunuzu da en az onun kadar seveceksiniz. Ben anne adayiyim. Bu konu beni cok etkiledi. Kendimi ister istemez yerinize koydum. Uzulmek en dogal hakkiniz. Ama gececek. Hep gecer.

Meleginizin ömrü bu dünyada değil allahin cennetindeymis. rabbim sizi orda kavustursun. Allah sabirlar versin ne desek ne söylesek anlamsiz yetersiz.

ben size o ya da bu şekilde şükret diyenlere tepki verdim. eşiniz için daha zor bir deneyim elbette bebeğinizi hiç unutmayacaksiniz ama acısı hafifleyecek zamandan başka tek çaresi terapist. lütfen o konuyu ertelemeyin sadece yas üzerine calisan terapistler var. onlar onceliginiz olsun

Biz de evladımız adına bir su kuyusu açtırdık. Onun hayra hayrata ihtiyacı yok, o rabbimizin Kerem dolu katında fakat bu dünya da onun için, onun adına, onun hatırasına bir şey yapmış olmak çok iyi hissettiriyor

Uzaklaşmak değil aslında yakınlaşmak bence... kaç yıl daha buradayız hiç birimiz bilmiyoruz. Başka bir yer daha var ben buna inanıyorum bir gün kavuşma ümidine sarılıyorum. Annemi de kaybettikten sonra bu inancım ve çocuklarım olmasa dünya iyice yasanmaz bir yer olurdu benim için. Geldik gidiyoruz sonunda kavuşmak ümidi var bebegim kucağında annem karşılayacak beni inşallah Fakat şimdi bana ihtiyacı olan çocuklarım var, layıkıyla vakti zamanı gelince kavuşmak ümidiyle yaşıyorum.

Başınız sağ olsun Acınızı hafifletecek cümle bile bulamadım Sadece şunu diyebilirim Bir kez hamilelik yaşamışsınız Hem de kolaylıkla olmuş Demek ki hamilelikte bir sorun yok Yine olur Bu sefer aynı şeyi yaşamamak adına tüp bebek ile pgt yöntemini tervih edersiniz En sağlıklı embriyo bulunur. İnşallah tez vakitte yeniden bebeğiniz olur

Başınız sağolsun çok üzüldüm kaybınız için. Biraz daha kendime gelince mutlaka alacağım destek ama şimdilik kendimi hazır hissetmiyorum. Çevremdeki insanlardan kimseyle konuşmuyorum hala. Zaten yurtdışındayım, gelenim gidenim de yok ben istemedikçe. O açıdan rahatız. . push ; sonundaoldu Nirvana Anneler