Anlatilan orneklerdeki cocuklar kotu cocuklar degil, adi ustunde cocuk. Kizinin duygusalligindan hoslanmiyosun ama sana cekmis. Cocuk bu rekabet, kiskanclik, bencillik gibi duygularini kontrolsuzce gosterebilir bu kotu oldugu anlamina gelmez

Büyük anlamdan olan yeğenlerim daha naif anlayışlı terbiyeli iken. Küçük ablamdan olan yeğenler sinirli saldırganlar. Ben bunu buyuk ablamin daha sakin yapiya sahip olup kucugunun daha agresif daha anlayissiz bir yapiya sahip olmasina bagliyorum. Cocuklar cok iyi taklitcidir. Ailenin çok önemli olduğunu düşünüyorum çocuk eğitiminde. Tamam kendi karakteri de önemlidir ama diyelim ki bir özelliği hoşunuza gitmedi. O özelliği güzel dille güzellikle duzelttirebiliriz diye düşünüyorum.

offf çok kötüymüş Esra

Korumak gerek mutlaka, ama ben ancak gorduklerimden koruyabilirim. Iki yildir anaokuluna gidiyor mesela, orays ben mudahale edemem. Ya da eylulde birinci sinifa baslayacak, hadi disarda gorusmesini engellerim ama okul icinde hep birlikte olacaklar. Cocugu soyutlamak degil ogretebilmek istiyorum. Seni uzenlerden uzak dur, istemedigin seni mutsuz eden hicbir seyi yapmak zorunda degilsin vs vs... ama ben bunlari anlatırken o yine ayni tavirlari sergiliyor.

bence doğuştan kötü olunur, bize göre kötü tabii, zaten karakter genetik, hatta bazı deneylerde sosyopat özellikli çocuklar bebekken tespit edilmiş

Konuyu okuyunca gözlerim doldu :') Kızınız aynı benim küçüklüğüm. Benim annemle babam diğer çocuklar gibi fena olamadığım için bana kızar bağırırlardı. onlar da benim için yapıyordu eminim kötü niyetli değillerdi ama onlar öyle davranınca ben daha çok korkuyordum. fırlama bi çocuk gibi davranmaya çalışıyordum ama yapıö buydu değişemiyordum. Çok ezik bi çocukluk geçirdim. şu an lisedeyim ve hala sessiz içine kapanık bir insanım. ama asla eskisi gibi değilim insanlarla konuşmam gerektiğinde heyecanlanmadan konuşabilirim. örneğin geçen yıl avmde broşür dağıttım herkese. Ayrıca yakın çevrem çok alem ve eğlenceli olduğumu da düşünür. Kızınıza sakın sert davranmayın fena ol fena ol diye. o zaman çok üzülür üzerinde psikolojik baskı oluşur. sadece sakince özgüvenin ne kadar önemli olduğundan bahsedin ve bi dövüş kursuna gönderin bir sanat alanında kendini geliştirsin hangisinde iyiyse mesela bi müzik aleti çalmayı öğrensin veya resim kursuna gitsin. Sporla da mutlaka iç içe olsun sevdiği bir sporun kursuna yazdırın. Ben küçükken hiç gitmedim gitseydim eminim daha farklı olurdu bunlara şimdiden başlasın özgüven geliştirir spor ve sanat. Dövüş kursu da çok önemli. Bu çocuğu kavgacı yapmaz ama şimdi muhtemelen kızınız sırada önüne geçenleri uyarırsa ona kızacaklarını kavga edeceklerini ve dövüleceğini düşünüyor. kendini fiziksel açıdan yeterli görürse yanlış gördüğünde düzelmekten çekinmez. Ayrıca, o yaşta çok kafaya takılmasa da dış görünüş de biraz etkili. dengeli beslensin abur cubura alışmasın kilo almasın kilodansa kas yapısı gelişsin. sevdiği tarzda giysiler giysin temiz olsun temiz giyinsin. Ne biliyim çok uzun oldu ama bence bunları yapın

Çocuğun 0-6 yaş arasında öğrendikleri tüm hayatında öğrendiklerinden daha fazladır. Dolayısıyla bulunduğu çevre çok önemli tabi ki. Kötülüğün doğuştan geldiğini net söyleyemeyiz ama bazı çocuklar kötülüğün içine doğduklarından öyle yetişiyorlar. Yanlış hatırlamıyorsam Kallikak Ailesi ile bir deney yapılıyordu. Aynı adam en kısa ifadeyle bir iyi bir de kötü kadınla birlikte oluyor ve bu kadınlardan doğan çocuklar ve bu soylar uzun süreli inceleniyor. Ve sonuçta kötü kadının soyu büyük olasılıkla kötü, iyi kadının soyu iyi oluyordu. İyi kadın, kötü kadın tanımı yanlış anlaşılmasın konuyla bağlantı kurmak adına iyi-kötü dedim. Araştırmanın net sonuçlarını içeren bir link bulursam buraya bırakacağım.

Ben gercekten istemiyorum oynamalarini ama kizim cok istiyor. Sıkılıyorum diyor. Bir taraftan da diyorum ki gerçek hayat boyle Esra, nereye kadar gorusebilecegi kisileri sen sececeksin, onlarin yaninda belki seninkinin de biraz gözü acilir.

Ben doğuştan çocukların iyi yada kötü gibi özellikler gösterdiklerini düşünmüyorum. zaten bana göre kötü çocuk yoktur kötü davranışları olan çocuk vardır. Ama huy denen şey elbette var ve davranışa etki ediyor. bu davranışı şekillendirecek olanlar da anne baba. Mesela inatçı ya da hırslı bir çocuğun bu olumsuz durumunu olumluya çevirecek olan ailesi. Surada günde kaç insan ile yazisiyoruz mesela bir çoğunun 5-6 yorumunu okuduktan sonra nasıl iyi yada kötü davranışlara sahip çocuklar yetistirecegini kestirebiliyorum:) kimisi çok merhametli, kimisi çok öfkeli, kimisi çok güçlü kimisi de kendini ezdiriyor.

Her bireyin doğduktan sonra akıl baliğ olana kadar ki süreçte zararsız olduğuna hem fikirizdir herhalde. Başlıktaki probleme neden olan en büyük neden 1. aile 2. çevre dir. Hiç bir çocuk art niyetli olamaz oldurtulur.

Aynen bende götürmem. Sadece su alıyorum yanıma. Kimseyi kısıtlama hakkımız yok ama parka gelen herkes aynı şartlara sahip değil. Kızım çikolata yerken başka çocuk baksa içim gider benim.

Çocuk dediğin insanın küçüğü.. Hep o gözle baktım. Kötü tabi ki de olabilir. Bebek masumdur çocuk değil Aileden kaynaklanıyor olabilir ama seri katillerin ailelerinin hepsi mi kötü, sanmam. Kaldı ki 5 yaşında katil olan çocuklar var, kardeşini kıskanıp öldüren, annesi mi git öldür diyor, yok artık.

Evet. Kötü kalpli çocuk var. Önceden her çocuk iyidir derdim. Ama çocuklarım ve çevresindekilerle yaşadığım olaylar doğtultusunda anladım bunu. Örneğin oğlum 6 yaşındaydı. Kuzenimin kızı da aynı yaşta. Odasında oynuyorlarda. Ben çapraz odadaydım. Bi ara mutfağa kalktım. Kızı oğlumun sırtına yumrukla vuruyor bir yandan da deli gibi ağlıyordu. Annesi koştu geldi. Kızı anne beni dövüyor bu diye bağırıyor. Bu yaşta iftira ben şok. Kuzenim benim oğlana bağırmaya başladı. Kızıma niye vuruyorsun seni döverim diye. Bende dedim ki kıxın yalan söylüyor. Göxlerimle gördüm. Sırtına sırtına yapıştırdı oğlumun. Tabii çocuğuna toz kondurmaz asla. Benim kıxım yapmaz dedi. Beni de yalancı çıkardı. Bu kız bunu sürekli yapar oldu. Ağlayarak bağırarak kendini haklı çıkartıyor. Şimdi 8 yaşında. Daha da beter oldu. O kız dayısının çocuklarına resmen köpek çekiyor. Çocukları onların bahçesinden bile kovuyor. Hani kıxın bahcesi bile değil. Taş atıyor kafalarına. Yalan söylüyor boyuna. Oğluma bakıyorum da ya çok saf yada çok iyi niyetli. Her daim ezilen haksıxlık gören o oluyor. Sınıfında bile kötü kalpli çocuklar var. En kötüsü bu yaşta yalana ve iftiraya alışmışlar.

6 yaşlarında 2 erkek çocuğunun mahallede bir kediye eziyet ettiğini gördüm kanım dondu ağlamaktan gözlerim şişti koştum annesine teyze bak kediyi öldürdüler dedim kadın bana gülerek sanane kedi sanki ne var dedi baktım babası geliyor amca yetiş dedim adam aferin oğluma yürekli dedi. O gün benim için o insanların insanlığının öldüğü gündü...

Olsun bence hala zamani var. Güzelce konusarak öğretin bence. Yukardaki arkadasin dedigi gibi "kimseye vurma, ama sana vuran olursa önce onu uyar, baktin hala vuruyor, sen de ona vur, kendini savun" Ya da "birisi sana böyle dediğinde sen de ona böyle de, sessiz kalma, hakkını savun" Ben de küçükken kızınız gibiydim o konularda. Ağzımı açamazdım kimseye ama zamanla ilkokulda falan hakkimi savunabilmeye basladim:)

En merak ettigim konulardan biri bence de cok guzel bir konu olmuş. benimde 2 tane üvey oglum var fakat büyük oglan o kadar cok yalan söylüyor entrikalar döndürüyor ki anlatmak mümkün değil. Gittim anneleriyle konuştum kadinda ayni cocuk gibi film çeviriyor ve anladim ki bu genetik bir durum sanırım... Halbuki babalari super bir insandir gerçekten ama işte cocuk genelde büyürken anneyle kaldigi için ona benziyor veya benzemeye çalışıyor. Uzum uzume baka baka karariyor. Ben 28 yasindayim 13 yasindaki çocuk beni bile kadirabiliyor, kalbimi kirabiliyor. Herkez bir cocuk yetistirebilir ama herkez bir insan yetistiremiyor malesef

Kesinlikle oluyor. Yıllarca çocuklarla çalışan bir öğretmen olarak yüzde yüz ailenin verdiği eğitimle alakalı diyemem. Resmen bazı çocuk kaliteli hamurdan yapılmış bir de eğitince 10 numara oluyor. Bazısını ne kadar eğitirsen eğit ruhu kötü tabi hicbir aile bunu kabullenmez hep bir kılıf bulur. Öğretmen de açıkça söylemez tabiki bunu.

Bence çocuklar dünyanın en masum varlıkları değil. Çocuk dediğin insan yavrusu. İçgüdüsel davranan, iyi-kötü kavramları daha öğretilmemiş, davranışları kontrol altına alınmamış varlıklar. Aileler bununla iyi baş edebilirse, bizleri kurallarla, ödüllerle kontrol altına alabilirse iyi oluyoruz, alamazsa kötü. Çocuğunuzu çocuklardan da korumalısınız bence.

İster dini anlamda ister hukuki anlamda olsun biri 6 diğeri 4 yasinda bir çocuğun cezai ehliyeti yoktur.7 ve 21 yaşlarında başlıyor. Burada konu sahibi kendi rahatsızlık duyduğu bir şeyi, bence tamamen çocukça bir davranışla kendini ifade eden çocuğa yuklemektedir. Çocuklar 4 yaşına kadar paylaşmayı bilmez. Bahsettiğiniz 11 yaşlarında bir birey olsa amenna. Oyuncağını vermeyen çocuklar, parkta kaydırağı paylaşmayan çocuklar, empati yeteneği gelişmemiş çocuklar... demek dünya kötü kalpli çocuklarla dolu. Fazla korumacı davraniyorsunuz

Büyük oranda gördüğünü yapıyo çocuk, ama elbette kötü tohum olanlar da var... ben hala inanamam mesela büyükbabam gibi bir insandan amcam gibi bir insan artığı türemiş olsun... neyse Sana bişey veriliyorsa ihtiyacin olmasa da al senden biri bişey istiyosa verme diye çocuğuna öğüt veren akabinde hönkür hönkür gülenler duydum, devir biraz buna döndü galiba, iyi insan olmak zor iyi insan yetiştirmek daha da zor, benimki 2.5 yaşında henüz, tipik koç burcu kendini ezdirmez fıtratı öyle Arkadaşım şey demişti bigün ben oğluma kimseye vurma ama sana vurulursa da pısıp kalma diye öğretiyorum demişti, bilmem ki doğrusu bu mu

Evet başkasının çocuğuna fazla kaçmış. Burda tum2kontrol kızında olmalı. Mesela kızına arkadasinla paylaşmayı dene eğer sorun cikariyorsa topla oyuncakları diyin. Bu sayede o çocukta ağlayıp bağırsada her istediğinin olmayacağını yasitindan öğrenir. Tabi bunu kızınıza öğretirken genel olarak anlatın çocuğun adını vererek değil. Birgün bizede bir misafir geldi çocuğun sorunları olduğunu biliyorum ailede. Anne baba ayrı ama hem anne hem baba çocuğu kendine bağlamak icin simartiyor. şiddet uyguluyor çocuk. Önce oğlumun akulu arabasını kırdı ses çıkarmadım sonra birkaç şey daha oldu en son oğlumu yataktan aşağı atmış oğlum da kafa üstü düşmüş. Oğlum çığlık attı resmen. Aynı durumda oğlum olsa koşar anne düştü derdi girdim odaya çocuk gayet sakin öyle şok hali falan değil oğlumu izliyor kinli kinli. Sadece bu evde kimse birbirine vurmaz vuramaz tek kuralımız bu sakın birdaha böyle birşey yapma dedim. Başkasının çocuğuna kızmak çok doğru değil. Hem başkasının çocuğu olduğu için hemde yine kızınızın kendi basarabilecegi bir olaya sizin müdahale etmenizden dolayı doğru değil. Bu çocukta sorunlar var belli. Bence birdaha geldiği zaman oyun kurun yanlarinda bir süre onlarla oynayın eşit haklar verin ikiside eğlensin. Ve ikisinde bakın birbirinize saygı gostererek oynarsanı böyle mutlu mutlu oynarsınız diyin. Belki banane onu kendi ailesi yapsın diyebilirsiniz elbette. Ama o çocuğa bir miktar dogruyu ogretmenin huzuru var birde.

Bu iki cocukla evladinizi gorusturmeyin evet tek kalacak ama olsun brn artik mecbur kalmadikca görüşmüyorum yegenlerimle gorusturmuyorum

Bu insanin yaratılısındanda kaynaklanabilir, aile ve çevreden de. 7-12 yaslarinda cocuk dediklerimizden bilerek istiyerek benim zamanimda ve simdilerde mobbing yaptigini gordum ve duydum... Kendi öz kuzenimde benimde yillarca dalga gecer, asagilardi. Aileside biliyordu fakat sorunluydu ne yaparsan anlamiyor. Simdi de ayni komplekslerle devam ediyor. Benim fikrimce siz en iyisi cocugunuzu uzen cocuklarla gorusturmeyin...

Duygusallik kotu bi sey degil ama yonetmek lazim. Yani bu durumlari izleyip sadece iciniz burulsaydi neden boyle oluyo diye merak edip cocuk gelisim alaninda kitaplara basvurup inceleseydiniz uzulmezdiniz. Ama hemen drama baglayip kucucuk cocuklari kotu kalpli kara vicdanli, kendi cocugunuzu ezilen magdur cocuk, kendinizi de magdur cocugun annesi olarak konumlamissiniz. Bu bu asamada kalirsa sadece kendinize eziyet, ama bi sekilde eyleme donerse cevrenizdekilere haksizlik olur. Tabi hamile oldugunuz icin hormonlar geregi cok daha hassas olabilirsiniz bu donemde duygularinizi olmasa da davranislarinizi kontrol etmeye calisin derim

Komşunun oğlunun problemli bir çocuk olduğuna kanaat getirdim buradan hani kesin konuşmak doğru olmaz da sanki çocukla hiç ilgilenmeyip sadece oyun, kostüm, tablet falan maddi şeyler alıp sevginin bu olduğunu öğretmişler gibi. Ben olsam çocuğum etkileniyorsa görüştürmem ve beraber oynatmam ne gerek var? Mesafemi koyarım, komşunun çocuğu benimkinden daha önemli değil üzgünüm. Herkesin çocuğu kendine kıymetli kimse çocuğumu üzemez. Ve evet çocuklar bu davranışları aileden, akranlardan, çevreden görüp öğrenir, rol model alabilir. İlk ailede başlar, topluma girdikçe etkilenmeleri artar.

Ben insanlarin saf iyi ya da saf kötü olabileceklerine inanmayanlardanim. Sadece bazilari icindeki iyiliği hic kesfedemiyor... Cocuklara gelince, evet kötü cocuklar var, kurnaz cocuklar, çakal cocuklar, acimasiz cocuklar, baskasinin acisindan haz duyan cocuklar... ama bu her zaman aileyle ya da yetistirmeyle alakali da degil. Biz 3 kardesiz ucumu bambaska karakterleriz ve kucukken de oyleydik. Ikizler bile birbirlerinden buzla ates kadar farkli olabiliyorken karakteri direk aileye baglamak mantikli gelmiyor bana. Ve maalesef benim kizim da bu asiri iyi niyetli cocuklardan biri, oysa ben kucukken hic oyle degildim. Tam bir mini cakaldim...

Evdeki en ufacik seyden altust olunuyorsa dunyada iyi insan kalmazdı. Cocugun kotulugu sirf aileden, yetistirmeden kaynakli diyemeyiz. Cok iyi insanlardan beş para etmez bir insan cikarken, berbat bir aileden cok iyi bir insan cikabilir, cikiyorda. Misal cok goruyoruz sokak hayvanlarina eziyet eden, öldüren, doven cocuklar var. Bunlar haber oldugunda herkes "Cocukta suc yok, ailesinde suc diyor." Ne alakası var? Ben pedagoglar eşliğinde, mukemmel sorunsuz, ilgili, herseyin ogretildigi bir ailede buyumedim. Sokakta büyüdüm ben, bunu hep soylerim. Ama hayvanlara karsi kendiliginden merhametim ve sevgim oldu hep ve bunu birisi karsima gecip anlatarak ögretmedi. Ben onlara zarar vermedim. Ne disarda ne evde baktigim evcilime vurmadim, ben sinirli bir insan olmama ragmen söz konusu hayvansa sesimi bile yukseltmem ne yaparsa yapsin. Tabiki kusursuz bir insan olmadim, cok masum, asiri iyi yurekli oldugumu idda etmiyorum ama en azindan hirsiz, katil, hayvanlara merhametsiz, tacizci ve yuz kizartici suc isleyen biri değilim sirf ailemde sorunlar vardı diye. Bu bahanedir. Kötü özellikleriminde tamamen ailemden kaynaklandigini dusunmuyorum yapım böyle. Son düzenleyen: Moderatör: 18 Aralık 2016

Çok tesekkur ederim. Cok haklisiniz anlattiklarinizda. Kizimi bir yere kadar yonlendirebiliyorum ama su diger cocuklara mudahale konusunda kafam karisiyor cok zaman. Bazen acaba ileri mi gidiyorum dedigim oluyor. Mesela dunku baban seni sevmiyor diyen cocuk baska bir seferinde oyuncak paylasmamak icin kavga cikardi. Ama oyle boyle degil ciglik cigliga agliyor ben bir sey oldu sandim cok korktum, sonra tek derdinin turuncu renkli yapboz parcasi oldugunu anlayınca butun cinlerim tepeme çıktı. Oyuncaklari ikisinin de elinden aldim cocuga sert bir sekilde boyle davranacaksa bir daha oynamak icin gelmesini istemedigimi, oyunlarin paylasarak oynanabilecegini ve bu yaptigi seye ceza olarak da oyunlarinu bitirdigimi soyledim. Ben utuyle mesguldum, kizim yanima geldi o odaya, cocuga da birlikte oynamayi ogrenene kadar bir araya gelemeyeceklerini soyledim o da oturma odasinda takildi bir yarim saat kadar. Sonradan acaba cok mu ileri gittim diye tasalandim. Kizik bu sert tavirlarima aliskindir disiplinli bir insanim bu anlamda, ama baskasinin cocuguna bu tavirlar fazla mi kacti bilemedim.

Beni en iyi anlayan mesaj buydu sanirim. Hep iyi ol, kimseyi uzme, kirma diye diye ben mi bu cocugu bu hale getirdim diyorum bazen. Çünkü hep üzülüyor. Yerde cop gorse insanlar neden kotu dunyamizi kirletiyorlar diye üzülüyor. Su haliyle 15 yasinda olsa bu kadar kafami kurcalamaz. Ama daha 6 yasina bile girmedi. Cocuga yetiskin muamelesi yapa yapa bu dusunceleri aklina ben mi sokup hep uzulmesine sebep oluyorum diye kendimi sorguluyorum. Bazen o cocuk bencilligini gormek istiyorum ben de ama bunu sadece bize karsi sergiliyor. Cocuklarla iletisiminde bakiyorum hep alttan alan, kirilan tarafta. Benim gormedigim anlarda yasaniyorsa bir seyler, ki hic sanmıyorum, onlari bilemiyorum iste.

bence gözlemlediğim kadar zeka devreye giriyor sanırım genetik ve hamileyken iyi beslenmede etkili l

Gerçekten yaradilis mi egitim mi ben de emin değilim. Tabi egitimin etkisi cok büyük. Orda annesinin müdahale etmemesi cok yanlis mesela. Cocuga o an tepki verip doğrusunu söyleyebilmeli. Cocuklara paylaşmayı ve merhameti ogretmemiz lazim. Biz küçükken sokakta oynardik arada bir eve gelip yiyecek alirdik. Annem mutlaka yanimdaki arkadaslarima da verirdi aynisindan. Onlara yetmeyecekse bana da vermezdi "sonra evde yersin, biri yer, biri bakar, kıyamet ondan kopar" derdi. Ne demek istediğini anlamadigimda uzun uzun anlatırdı. "Yazik degil mi sen yerken onun da canı çeker" falan derdi. Ben o yüzden yanimda annem yokken bile elimde bi sey varsa ikiye bölmeyi öğrendim cocukken. Yaradilista var biraz bence ama anne babanin eğitimi daha büyük rol oynuyor. Cunku insanlarin kişilikleri 6 yasina kadar olusurmus. 6 yasina kadar ne öğretirsen o.

Psikopat dedigimiz insanların geçmiş yaşantılarına bir bakın normal olmayan anne babalar ile büyüdüklerini göreceksiniz. Bunu o tarz filimlerde bile izleyip görebilirsiniz.

Dehşetle okudum hiç duymamıştım bunu Bence kötü kalpli çocuk var, ama aile onun kötü olduğunu öğretmediği için sadece aldığı hazzı biliyo. oda giderek karakterine yerleşiyo. Bilmiyorm çok karmaşık

zamanında kayinpederin akrabasi 2. çocugu besleme almış çünkü akraba evliliği yaptığı içindoktor tembihlemiş 2. ççocuğu doğurursan kesin sakat Olur diye sonra aldığı çocuğun ailesinin kayinpeder tanıdığı için o çocuğu almakla iyi etmediğini söylemiş ama akrabasi aldırış etmemiş ve büyütmeye başlamış ama kayinpederin dediklerı çıkmaya başlamış ailesi katil olduğundan çocuktada huysuzluk. hırsızlık. agresif tavırlar başlayınca çocuğu babasına iade etmişler şimdi analığı. ve babası her gün dövdüğünü duydum en son kızcağız evden kaçmıştı

İyi yapmışsın. :)

Konu çok güzel takipteyim. Ben de düşünüyor olmuştum son zamanlarda bu konuyu ve yıllar önce okuduğum bir makale bazı çocukların kötü, hırçın, acımasız olduklarını söylüyordu. Kedilerin kuyruklarına teneke gibi objeler bağlayan ve kedi çırpındıkça çıkan sesten deli gibi haz alan kötü çocuklar örneğini vermişti yazar. benim şahsi düşüncem de anne babadan bağımsız olarak bazı çocukların içlerindeki kötülüğü bilerek ortaya çıkarma isteği var. Aynı anne babanın ikiz çocuklarını düşünün mesela. Delilim yok ancak şunu düşünmeye başladım çocuk algısı arttıkça içinde hazır olan kötü ve iyilik depolarını dolduruyor. Kendisi istiyor bunu. Mesela tablet oynarken hırs yapıp kendisinin izlenmesini istiyor çocuk sizin kızınızla olan örnekteki gibi. Çocuk bu hırsı bu egoyu içini saran bu duyguyu keşfediyor ve bunu istiyor. Yani kötü çocuk var bence de. Ben anne değilim ancak kızınızla ilgili üzüldüm. Olaylardan sonra konuşmak değişklk kazanmasına yetmiyor bazen. Kızınız çok duygusalmış ne tatlı. Ona konuşarak değil o an olayın olduğu an somut tepkiler vermek gerekiyor sanırım idraki için. Bence kızınızı ilerde yalnız olacak hep ben olmayacağım şimdiden öğrensin alışşsın kendini savunmayı güçlü olmayı düşüncrsi ile o an onun yanında olmamak onu savunmamak onu ona bırakmak yanlış. O duygusal sizin gibi algılamaz. Bence onu somut olarak olaylar esnasında somut tepkiler vererek güçlü kılabilirsiniz. Böyle olması gerekiyormuş diye gözünün önünde sahne canlansın sonrasında haklılığını savunmasını içselleştirmesi ve savunması kolay olabilir.

Iste su son paragrafta yazdigini merak ediyorum ben de. Dogrusu ne? Ben hep zarar verme, kimsenin canini acitma vs derken acaba ipin ucunu kacirdim da ondan mi kendini savunamiyor diyorum. Tam olarak ne demek lazim acaba? Insanlarin sana zarar vermesine izin verme kendini koru diyorum surekli. Ama sen de vur diyemedim hic. Sana vurmak isterse it onu diyebildim en fazla, engel ol, elini tut ve bağır... ama insan bilemiyor iste.

Geçen gün oğlumun öğretmeni ile görüştüm m anlattığınız gibi bir kaç örnek ile. Yanlış yapıyoruz sanırım hocam. Hep kibar hep naif yetistiriyoruz. Dedim. Öğretmeni de evet evde hiç bir sorunu çocuk bilmiyor. maddi sorunlar hissetirilmiyor fazla korumacı oluyoruz ve çocuk toz pembe bir dünyada büyüyor sahte bir dünya da. Sonra ani bir şey çıkıyor önüne. Boşanma, yada çocuğa hissettirecek kadar büyük bir maddi zorluk ve çocuğun tüm dünyası başına yıkılıyor. Diye konuştu. Anlattığınız çocuklar gibi bir çocuktan bahsettik. Yani böyle çocuklar kötü değil fakat aileler şuursuzca yanında kavga ve dedikodu yapıyorlar. Çocuk her konuya vakıf. Ve malesef böyle aileler içinde bencil olarak buyuyorlar ogrendikleri bu çünkü. kızınıza müdahale etmemek ile iyi yapıyorsunuz. Ama ben olsam o çocuklar gelince kendisini müdafa etmek için dolaylı olarak yönlendiririm. Onunda kendini kullandıtmamak adıma birşeyler öğrenme yaşı gelmiş bana sorarsanız. Ben tek çocuk büyüdüm o yüzden kızınızı anlarım eve gelen arkadaş çok değerlidir kaybetmek istemez Esra

Yok ben uyarıyorum zaten. Mesela parkta sirasini kaptırdığını gorunce yanima çağırıp biraz once şöyle bir olay oldu bak sira senindi ama sen tepki vermedigin icin onune geçtiler buna izin verme falan diyorum. Ama biraz sonra oynamaya gittiğinde yine ayni sey yasanabiliyor. Oyun esnasinda sirasini kaptirirsa dogrudan o cocuga mudahale etmeyi dogru bulmuyorum.

Ben midahale edilmemesini dogru bulmuyorum boyle durumlarda. Her zaman ezildigini kabullenmez migit gide cocuk. Benim kizimda duygusal bi cocuk. Kimi zaman parkta sirasini hep baskalarina veriyo. Gidip direkt mudahale ediyorum. Hadi cocuklar sirayla kayiyoruz diyerek. Direkt olarak kendi kizima degil de tum cocuklara sesleniyorum. Benim yaptigim her seyi taklit ettigi gibi zaman zaman bu mudahalelerimi de taklit ediyor. Elimdekini almamalisin vs diyerek. Benim kurdugum cumlelerin aynilarini arkadaslarina aile bireylerimizd hatta banakarsi bile kullaniyor. Siz nasil hakkini savunmasi gerektigini gostermezseniz kendini nasil savunsun ki..

Helal olsun ne de guzel yazmissin!

her insanın libidosu vardır. libidodaki enerji doğru ve yapıcı bir yöne aktarılamazsa yıkıcı etki yaratır. yıkıcı enerjinin doğru boşaltılması gerekir, mesela boks gibi bir sporla. ayrıca Freud her insanın doğuştan kötü olduğunu söyler. ben de şahsım adına şöyle düşünüyorum, biz doğduğumuzda insan olarak doğmuyoruz bence. hayatta bazı insana özgü erdemleri elde edebildiğimiz zaman insana dönüşebiliyoruz. ve maalesef bu herkese nasip olmuyor.

Eğer ingilizceniz varsa, ya da türkçe altyazılısını bulabilirseniz, The secret life of 4 year olds diye bir program var daha sonra 5 ve 6 yaşlar için de yapılmış, bu yaşlardaki çocukları birbirleri ve aileleri arasındaki ilişkileri izleyip yorum yapıyorlar, tavsiye ederim. Tek bir sebebe bağlı değil, etrafımızdaki herşey, herkes, yaşadıklarımız ve doğuştan gelen özelliklerimiz bizi biz yapar, ancak eğitim, sosyal çevrenin etkisi göz ardı edilemeyecek kadar büyük.

kotuluk iyilik degil ama cocuklar sanildiginin aksine ayakli pure ego dedikleri seydir. isteklerine, sozlerine ket vurma geregi duymazlar, bizim gibi torpulenmemislerdir. oyuzden size oynamaya gelen cocuklar akillarina gelen herseyi soyleyip kizinizi uzebiliyorlar. ego tatmini dediginiz seyi zaten cocuklar kusursuzca yapar, kimisi buna izin veren anne baba uzerinde yapar bunu, bakti anne babadan yuz bulamiyor, ozamanda arkadas cevresine yonelip bunu yapar. aslinda kotu bisey degil, bi sekilde birbirlerini hayata hazirliyorlar. dusunsenize butun cocuklarin birer sevgi kelebegi oldugunu ama belli bi yasa geldiklerinde 180 derece cark ettiklerini. iyiki her cocuk farkli diye dusunun bence, hepsi birbirinin sinavi, hayat dersi ve hediyesi.

Pascal isimli köpeği tutkala batıran çocukları düşünerek cevaplıyorum, evet kötü kalpli çocuklar var. Aileleri iyiliği aşılamaya çalışmıyorsa da kötülüğü de tembihlemiyordur. Bazı çocuklar mesela hayvanlara çok sevgi dolu çok mutlu yaklaşırken bazıları öyle davranıyor.

2. Bahsettiğin çocuğun davranışları o yaştaki çocuklar için normal, daha paylaşmayı ogrenemediginden. bircok çocuk elindeki istendiğinde vermek istemeyebilir ya da beraber oynamak istemeyebilir, yanindaki başka şeyle oynadığında ise onu bırakır bu sefer öbürüne merak sarar. bunun burda yazılacak birçok sebebi var ama normal bir davranış. biz zamanla çocuklarımıza paylaşmayı ogretebiliriz. ogrenmeyenler ileriki yaşlarda da hala paylaşmayı öğrenmemiş olurlarsa o garip. ilk çocuğun davranışı da yanlış yetiştirme tarzından kaynaklanıyor.4 yaşında olmasından dolayı daha kabul edilebilir ama anne babası çok duyarlı insanlar değildir muhtemelen. sizin kızınız da duygusal bir çocuk buyuk ihtimal. siz de biraz koruyucu yaklastiysaniz, bu tarz yetişen çocuklar zor birseyle karşılaştığında çabuk etkileniyorlar. ben mesela velilerime çocuğunuzun güzel bir davranışını gordugunuzde sadece ilgilendiginizi gosterin. aferin, bravo sen harikasin gibi buyutmeyin her zaman bekler olmadığında da uzulur diyorum. ya da tabiki özel sizin için özel olduğunu da hissettirin ama evin merkezi haline getirmeyin onu, bir şeylerden mahrum olabilir olsun sosyal ortama girdiğinde herşeyden çabuk etkilenmesin diyorum.

benım kızımda sizin anlattıgınız gibi sessiz sakın bir çocuk, 9 yaşında öğretmenı dyiorki -arkadaşlarıyla oynasın kavga etsin, etmez ki dedim -onlara kussun dedi, kusmez ki dedim, -oyun için tartışsın dedi, tartışmaz ki dedim, oldugu ortama ayak uyduran kımsenın lafına itiraz etmeyen birç ocuk dedim evet öyle dedi, iyi gunler hocam dedim iyi gunler dedi

Çocuklar masum değildir. Dünyadaki tek masumiyet cocuklardir vs diyenler, abartıyor. Sanki çocuk apayrı bir ırkmışcasına yaklaşılıyor. Arkadaşlarinda dedigi gibi çocuk, insan yavrusu işte, insanin kucugu ve bal gibi kötü olabiliyorlar. Yalnız olduklarını zannettikleri zamanlardaki diyalog ve hareketlerine çok şahit olmuşumdur. Çocuklarin hicbir masumiyeti yoktur diyebilirim.

Bizim hayatımızdaki insanlar nasılsa çocuklar da mini versiyonu. Parası çok diye kantinden çikolata alıp yerlere atan ve diğerlerini toplamasını izleyenler mi drsin, yalan söyleyenler mi, iftiracılar mı, hırsızlar mı, kendini dünyanın tek çocuğu zannedenler mi. Kötü kalpli çocuk gayet var yani.

Problemli çocuk yoktur problemli anne baba tutumu vardır. 4 yaşındaki bir çocuk bu ifadeler ile sinyal veriyor. yanlış anlaşılmaya müsait yorumlar maalesef

Çocuklarımız bazen bizlerin durumlar karşısındaki tepkilerimizi örnek alıp uyguluyorlar. Yazdıklarınızdan şunu çıkardım siz naif, kimseyi incitmeyecek kadar iyi bir ebeveynsiniz kızınızında durumlara karşı tepkisi sizin gibi olacaktır. Biraz kendinizi değiştirirseniz tabi yanlış anlamayın tatlı sert şeklinde. . O zaman kızınızın tutumları gerektiği gibi olur.

Brnim yeğenlerimde oglumu oyuna katmıyorlar aglatiyorlar 4 yıldır hep böyle odaya kendilerini kitliyorlar biz gidince yada başlıyorlar aglamaya evinize gidin diye Ben kirilinca aldigim cevap cocuk bunlar oluyor benim ki de cocuk Oysa oglumun içi gidiyor oynamak için hemen üzülüp ağlıyor evladim

Konu icerigini dikkatli okumadim ama basliga direk cevap verebilirim. Bir insan 0-6 yas döneminde izler, taklit eder, öğrenir. 6 yastan sonra öğrendikleri daha azdir. Ailesi etrafindakilere nasil davraniyor, arkadan ne konuşuyor, ovunmeyi mi ogretiyor. Yoksa çocuk seviyor diye silah mi hediye ediyor. Siddete mi meylettiriyor. Hatta cocuk bebekken yaninda cinsellik yasandiysa bilinçaltına yerlesliyor ve farkli sekillerde ortaya çıkıyor çocuğun karakterinde... Siddet, kibir, yalan, menfaatcilik vs.. bunlar sonradan ogrenilmis seylerdir. Insanin özü iyidir. Onu çevre faktörü kötülestirir. Ailesi iyi gibi göründüğü halde çocukta sorun var ise genelde ailesinin bilmediğimiz farkli sorunlar vardir ve yansiyordur. Babasi 30 yasa göre menfaatcidir oğlu 4 yasa göre menfaatcidir. Bu şekilde düşünüyorum genel anlamda da bu şekildedir. Bir çok egitimci de bu şekilde olduguna dair net veriler sunmustur.

Ben ebeveyn kaynaklı olduğunu düşünenlerdenim. Allah hayırlı ana/baba versin. Mesela benim bir arkadaşım gerizekalının önde gidenidir. Balkonunun önüne gelen kediyi canavar gelmiş gibi kovalar. Olabilir tiksinebilirsin, korkabilirsin.. Ama bunu çocuğunun gözüne soka soka yapamazsın. E tabi normal olarak çocuğu da onun gibi gerizekalı. Sokakta kedi gördüğü zaman yaratık gibi böğürüp kovalar. Eğer o çocuk benim kızım olsaydı tipki kızımın yaptığı gibi kedi gördüğü zaman "anne ne kadar tatlı hemen yiyecek getirelim" derdi. Gerçekten çok iğrenç anneler/babalar var. Çocuğu olanlar parkta daha fazla zaman geciriyordur parklarda. 1 hafta düzenli gidin gözlemleyin parktaki ebeveynleri o çocukların seri katil olmadığına şükredersiniz.

Burda ufak bir yanlis anlasilma olmus sanirim. Ben tabiki kizima surekli neyin nasil olmasi gerektigini, kendisine yapilan hosuna gitmeyen bir sey karsiliginda nasil davranmasi gerektigini anlatiyorum. Ama yasitlariyla girdigi ikili iletisimlerde karari ona birakiyorum. Burda verdigim iki basit ornek, bunlar benim gorebildiklerim. Kizim da gidiyor bir yerlere oynamaya ya da okula, oyle zamanlarda takip edebilmem imkansız. Bugunku baban seni sevmiyor muhabbeti gectikten sonra yine anlattim. Seni boyle uzmelerine izin verme vs diye.

Ben de kötülüğün doğuştan gelip gelmediğini merak ediyorum. Doğuştan geliyorsa çocuklar da kötü olabilir o zaman.

Yetiştirilmesi kesinlikle etkili ancak gen diye birşey var genetik özellikler alınıyor ve tartışmasız çocuk ruhunda ne varsa onunla büyüyor... Hiç polemik yapmadan diyorum ki evet çocuklarda kötü olabilir genetik olarak ancak eğitim ile doğruyu yanlışı öğrenebilir yoksa fıtrat olarak her çocuk masum ve temizdir ancak ailenin ebeveynlerin genlerinde kötülük varsa çocuğun karakterine işler...

Zekare eğitim setini öneriyorum size. Ben de en kısa sürede almayı planlıyorum. Kızımın okulundaki psikologun önerisiyle karar verdim buna. Hem dikkat hem öz güven gelişimine yardımcı oluyormuş. Geçen haftaki randevumuzda psikologun söyledikleri çok şaşırttı beni. çok içine kapanık, seşsiz sakin ve uyumlu bir çocuk dedi. Uyumlu olması dışında söyledikleri inanılmaz şok yaşattı bana. ) ve hic hakkını savunamiyor dediğinde bir yanlışlık var sanırım benim kızımdan mi bahsediyoruz dedim :) böyle olduğunu bilmediğim gibi aklımın ucundan da geçmiyordu. neyse konuştuk çözümlemeye çalıştık. bir kaç öneri dahilinde bir de bahsettiğim eğitim setini almamızın iyi olacağını söyledi. bu hafta almayı düşünüyorum. Size de öneririm. çevremden edindiğim bilgiye dayanarak almadışım şeyi size de öneriyorum :) eğitim seti sonuçta :) zarar gelmez faydası olrsa da tesvikim sebebiyle sevinirim :)

Her cocuk masumdur evet. cocuk yetistirmek her babayigidin harci degil bence. ya biz bunu boyle yetistirmedik kime cekti bu laflarini o kadar cok duyuyoruzki. Kendini iyi anne baba olarak gostermek icin ve cocuk uslu dursun diye bak biz sana bu oyuncagi aldik ama ona annesi almamis cunku cok yaramazmis vs diye sacma cumleler kurarsa o da kendini dunyada annesi babasi tarafindan tek sevilen deger goren cocuk olarak gorur. Surekli elestirilen kararlarina saygi duyulmayan cocuk hircin olur. mesela bi cocuk turuncu bi tisortle pembe bi etegi yakistirabilir giymekte israr edebilir bu annenin gozune hos gelmeyebilir bunlar hic birbirine uyuyomu demek yada zorla cikarmak yerine hmm guzel gorunuyosun ama bence o etege bu daha cok yakisir bi deneyelimmi begenmezsen digerini giyersin diyebilir mesela. boylece kendi fikirlerinin onemsendigini hisseder ve annesinin fikirlerine saygi gosterir. ayrica nolue sanki annenin begenmedigi biseyi giyse. Ben bu yemegi sevmiyorum dediginde zorla yedirmeye calismak da cocugu hircinlastirir. dengeli saglikli besleniyosa bamyada yemesin mesela. Cips mi yemek istiyo haftada 1 yesin mesela abartmadan yemesi gerektigini bilerek buyusun. hayir yiyemezsin diye kizilan cocuk disarda arkadaslariyla gizlice yiyip eve gelip yememis gibi davraninca yalani ogrenmis oluyo. Bdv de birisi 2yasindaki cocugunun uyumadigina dair bi konu acmisti. gelen onerilerden biri yataga yatirin isigini kapatin uzerinede kapisini kapatip kilitleyin 3gune direnci kiriliyo seklindeydi. o cocuk hircinda olur siddete meyillide olur. ama oyle bi anne nedenin bu oldugunu anlamaz malesef ve sucu tamamen cocuga yukler. Cocuga yada bi esyasina istenmeden bi zararmi verildi o cocuk isterse 1aylik olsun ozur dilerim denmeli ozur dilemenin guzel bisey oldugu ogretilmeli. Seni seviyorum demekten kacmamali. Karisik ve uzun oldu farkindayim. bu konuda soyleyecek daha cok sozum var ama bi yandan 5aylik sıpamla ilgilenip bi yandan yazmaya calisinca ancak bu kadar oluyo :) Dogdugu andan itibaren saygi goren onemsenen belli kurallar dahilinde ozgurlugunu yasayan benligini kazanan birey oldugunu ogrenen bi cocugun kromozomal bi bozuklugu yoksa ufak tefek kusurlari disinda masum kalacagini dusunuyorum.

Bence her insan içinde kötülük ve iyilik potansiyeli ile doğuyor. Olaylara çevreye ve yapıya göre biri daha baskın kalıyor. Çocuğunuz bu kadar içinin gitmesine ben çok üzüldüm açıkcası. Bence o çocuklarla görüşmesine gerek yok. Çocuğunuz boş yere niye üzülsün etkilensin

Çocuklar duyarak değil de görerek öğrenirler. Eğer kızınızın bir köşede içi içini yiyerek beklememeyi, karşısındakine zarar vermeden isteklerini elde etmeyi, kendini savunmayı öğrenmesini istiyorsanız, bunun nasıl olacağını çözmeniz ve ona göstermeniz gerek. Bir de kızınızın yaşıtlarına karşı daha az önyargılı ve endişeli olmaya, onları tehdit olarak görmemeye çalışın. Siz hissettirmiyorum zannetseniz de kızınız hisseder çünkü arkadaşlarının yanında gergin davrandığınızı. Mesela 2. örnekteki çocuk kızınızın ilgisini çekemediğinde başka oyunlar bulmaya çalıştığına göre evinize wifi'den faydalanmaya gelmiyor, asıl hoşlandığı kızınızın hayranlığını, ilgisini hissetmek. Yalnız yaş ve yapı itibariyle birisi paylaşmayı, öbürü de paylaşmaya ikna etmeyi bilmiyor. Sizin yapmanız gereken kızınızı ondan uzak tutmaya çalışmak değil, fark ettirmeden oyunlarına liderlik ederek yeni davranışlar benimsemelerini sağlamak. Mesela çocuk oynar kızınız izlerken gidip çocuğun diğer yanına oturup oynayışını izleyin. Oyun ilginizi çekiyormuş gibi davranın. Sonra çocuğu oyunu bir turluğuna size denetmesi için ikna edin. Yandığınızda, bölümü tamamladığınızda vs. tableti bir turluğuna kızınıza verin. Kızınızın turu bittiğinde 'Şimdi X'in sırası' diye belirtin. Sırayla birer tur daha oynadıktan sonra bir daha kendi hallerine bırakabilirsiniz çocukları. Diğer çocukla olan konuda da gayet güleryüzlü bir şekilde odaya girip 'Baban sana doğumgününde Spiderman kostümümü alacak aa ne güzelmiş, biz de babasıyla kızıma çook güzel bir doğumgünü sürprizi yapıcaz' deseydiniz, çocuklara müdahale etmiş olmazdınız, hem de kızınız ve siz kendinizi iyi hissederdiniz ve çocukların saçma tartışmaları noktalanmış olurdu. Bir de 3. olay var. Çocuklar arasında oyuncak kavgası çıkmış, aslında kızınızın haklı olduğunu ve kendini savunduğunu düşünüyorsunuz ama diğer çocuğa kızdınız çünkü ağlıyor, bu yüzden ikisinin de oyuncaklarını ellerinden aldınız, oyunlarını bitirdiğinizi söylediniz ve kızınızın arkadaşını kısmen evden kovdunuz. Bu pek kendini savunduğun için mutluyum diyen bir tutum değil. Gürültü yaptığınız ve sorun çıkardığınız için mutsuzum aranızda ne olduğuyla hiç ilgilenmiyorum diyen bir tutum.

Ben kendimden örnek vermek istiyorum. Kesinlikle çocuğuna kendi yaşıtlarıyla tecrübe ettiklerine karışma benim annem ben 5 - 6 yaşlarında iken komşumuzun çocuğuyla bir konuda iddalaşırken beni susturmuştu. Ben haklıydım emindim kendimden sırf annemin o tavrı yüzünden pasif kaldım ve öylede kaldı liseye kadar hep çekingen davrandım. Dersler de bile bildiğim halde parmak kaldırıp cevap vermezdim. Kesinlikle sosyalleştir kızını kendi yaş gruplarıyla zaman geçirttir. Ama tabi ki kendini ezdirmesine izin verme birde kız çocuğu olduğu için daha duygusal yaklaşabilir. Takipte kal kendine karşı özgüveni gelişsin. Bu durum devam ederse kesinlikle uzmanından destek al derim. Ben şimdi çok kızıyorum aileme iş hayatımın ilk zamanlarında çok ezdirdim kendimi. Ama tabi atlattım bu durumu. Sende eşin ile olurda kızının yanında tartışma gibi bir durumun olursa sakın sessiz kalma dik dur o en çok seni örnek alır. Tarışma derken kavga boyutu değil tabiki. Ayrıca ben bütün çocukların iyi olduğunun tarafındayım tamamen ailenin yetiştirmesiyle çevresinde gördükleriyle kişiliklerini kazanıyorlar.

Kötü kalpli çocuk olur. Çünkü "huy" larımız doğuştan gelir. Ama şöyle bir durum var; çocuğun doğuştan gelen huylarını değiştirmek, pekiştirmek ailenin elinde. Çocuğun kötü davranışı konusunda aile herhangi birşey yapmayıp, çocuk işte deyip durumu masumlaştırırsa çocuğun içinden gelen kötü kalpli davranışları pekişmiş olur ve bir değişim gerçekleşmez. Şu da var;aynı anneden babadan doğan insanları düşünün, hangisinin huyları birbirine benziyor. Bi bakıyorsun ki biri çok iyi, diğeri bencil, fesat, kötü kalpli.. İnsanın mayasında iyilik varsa çocukluğunda da ortaya çıkar, yetiskinliğinde de.. Aynı şekilde kötülük varsa mayasında çocuklukta da çıkar ortaya.. Ailenin faktörü, bu huyu en aza indirebilmektir.

Bilim adami olmadigim icin terimleri yazamiyorum ama sunu ozet gecebilirim sanirim. Beynin norolojik yapisi insanlarin davranislarini etkiler. İyi veya kötü insan yok aslında kişinin beyin yapısı ona nasıl davranması nasıl karar vermesi, nasıl düşünmesi gerektiğini söyler. Çoğumuzun aklından geçen kötülükler vardır ama yapmayız, işte bunu etkileyen id ego süper ego kısmı burada devreye giriyor. Süperego: Çocukluk yıllarında kişiliğin diğer bileşeni süperego oluşur. Çocuk, doğduğu zaman iyiyi kötüyü, doğruyu yanlışı ayırt edebilecek düzeyde değildir. Ancak çocuk, zaman içerisinde, ana babasının, çevresindeki diğer kişilerin benimsediği ahlaki kuralları ve değerler sistemini farketmeye başlar. Örneğin çocuk, ana babasının ne gibi davranışları onayladıklarını ya da onaylamadıklarını, hangi davranışlara şiddetli tepkiler gösterdiklerini, doğru ya da yanlış bulduklarını ayırt eder duruma gelir. Bu davranışları gösterdiğinde ana, babasının ödül ve ceza uygulamalarıyla karşılaşır, onların tavrını öğrenir ve içselleştirir. Böylece, kişiliğin ahlaki ve yargısal yanını oluşturan "süperego" gelişir. Süperego; ana, babası ve yakın çevresi tarafından çocuğa aktarılan toplumsal ve ahlaki kurallarla, geleneksel değerleri içerir. Dolayısıyla; süperego, toplumun ve ailenin kurallarını temsil ettiği için, kişiliğin ahlaki, yargısal ve vicdan yanını oluşturur. Süperego, egonun ahlaki kurallar ve değerler doğrultusunda hareket etmesine çalışarak mükemmel olmak ister. Bu nedenle, süperego ideal ve kusursuz olma ilkesine göre çalışır. Ayrıca, süperego, doyum bulması ve yerine getirilmesi ahlaki kurallar tarafından hoş karşılanmayacak olan id'in isteklerini engellemeye ve bastırmaya çalışır.

Çocuk sosyopat özellikler gösterebilir. Ama erken yaşta farkedilip aile iyi yetiştirirse o çocukta da vicdan olgusu oluşmaya başlar. Seri katiller sosyopatlar ailelerinin ilgisiz oluşundan o hale gelmişlerdir. Çoğunun aile hayati problemlidir istismar edilmişler şiddet görmüşlerdir. Kısaca aile faktörü yetiştirme şekli çok önemli.

Davranışlar öğrenilir, karakter ise doğuştan vardır. 'Senin baban seni sevmiyor' cümlesi, o çocuğun ailesi içerisinde duygusal eksikliğin söz konusu olduğunu gösterir. Ama karakter olarak kötü kalpli değil de, saldırgan, agresif ve mutsuz çocuklar vardır. Misal benim bebeğim, hep mutsuz hep asabi...

Yetistirmenin etk8si illaki vardir ben bunun genetik oldugunu dusunuyorum.2 cocugum var biri sizin kiziniz gibi digeri de komsunu oglu gibi. ikisini de ben yetistirdim. ama cok farklilar

Kotu kalpli insan olduguna gore elbette cocuk da var. Cocuklara uzayli muamelesi yapmasak bunu anlayacagiz aslinda. Insanlar filmlerdeki gibi yanan dukkanlarindan cikinca tekmelenip, soyulup, dolandirilip kotu insan olmuyor. Tetikleyen bircok sey olabilir, ancak ayni alkolik baba ve dayakci anneden dogan 2 cocuktan biri iyi biri kotu egilimli olabiliyor. Yani her seyi kosullara ve egitime baglamak oldukca salakca gorunuyor.

Çocuklarda narsisizim oldukca yuksektir. Kotu kalplilik degil bence bu. Cunku hepsi kendini biricik goruyor ve dunya onlarin etrafinda donuyor zannediyorlar. Ayrica ego tatmini saglamak da cok hoslarina gidiyor. En sakin, en duygusal cocuk bile karsisindaki çocuğun onu kiskanmasindan mutlu olur. Cocuk olmanin yapisinda var bu. Sadece bazi cocujlar ailede bu ihtiyaclar olmasi gerektigi sekilde doyurulmadigi icin cevreye daha cok sariyorlar.

çocuğun ve gencin kötü olabileceğine bir örnek ilkokul okula koltuk değnekleriyle zar zor gelen bir çocuk vardı bir gün tam okuldan çıkmak üzereyken çocuğun koltuk değneklerini pencereden aşağı attılar dışırıdan sesleniyorlar hadi gelip koşsana deyip gülüşüyorlar bunu yapan çocuklar çocuğun yürüyemeyeceğinin gayet farkında ve kimse onlara böyle yapmaları için direktif vermedi veya çocuk kaçırmaya kalkan sokak çocukları mesela adamı kendi evine koyuyorsun gene kaçıyor gene kapkaç yapıyor gene çocuk kaçırıyor insanoğlunun doğasında var kötülük

nasil yetistirirsen öyle olur birazda kareketer Z

Canım hemen müdahale etmelisin bence, şöyle olacak onları göz hizana alıp durumu tane tane büyük biriyle konuşur gibi anlayacaksın hem kızına hemde komşu çocuğuna, yaptığının yanlış olduğunu söyleyeceksin kibarca, sadece Wi-Fi için geliyorsa ve kızını oynatmıyorsa bu konudada uyaracaksın, evet kızın girişken olsun istiyorsun ama kız çocukları zaten hassas olur genelde; ve aileden açıklayıcı sözlerle içinde bulunduğu duruma destek görmezse daha çok içine siner, benim kızımda erkek çocuklarıyla iletişimde parkta v. s. daha çekimser kalıyor ben hemen yaklaşıp tane tane ikisinede doğru yanlış uyarıp anlatırım konu her neyse, ve aslında hakkı olan bir şeyi savunması gerektiğini medeni bir şekilde anlatmış olduğuma inanıyorum o an, sonrasında geri durmuyor çocuk çünkü ebeveyn onaylıyor hakkını savunmasını

Ayni olayi bende yasadim topitop yemek icn yeni tanstgi ayni yas kiza actrdi ona verecek zannettim yalaya yalaya cok guzelmis dyerek paketni actirdigi kizin yaninda gozunun icine baka baka yedi ve bu nu yaparken kizin ailesi de onlara bakiyordu. cok garipsedim ben olsam ya gder bi tane daha alir o kiza verirdim yada kizima onu yedirtmezdim. aikeler degisti diye dusunuyorum.

ben de çok küçükken excorcist izlemiştim, çok korkmuştm. ama tutup cinayet işlemedim. ya bilmiyorum. genel olarak insanlara karşı önyargılıyımdır zaten ama çocukların da %100 saf masum olduklarına inanmıyorum. aile ve çevre ne kadar iyi olursa olsun doğuştan/karakterden gelen kötülüklere sahip olabiliyolar.

Genetik tabi iyi bir eğitimle kötü yanları törpülenebilir ama hem genetik kötü hemde ailede iş yoksa o zaman vatana millete çevresine bela açmaktan başka bir şeye yaramıyor büyüdükçe

Kotu kalpli oluyorlarmi bilmiyorum ama bazi cocuklarin laflari buyuk insanlari yaralayabiliyor bunlarda aile icinde konusulanlarin etkisi diye dusunuyorum. Sizin duruma gelirsek kiskanclik bazi insanlara nasil karsimdaki kotu olsun ben iyi olayim duygusu veriyorsa bu cocuklardada oluyor. Benim cocugum yok ama dayanamaz mudahale ederdim sanirim kiziniz cok masum kibar belliki.

Ben ailenin yansimasi olarak goruyorum. Hirsli, kiyaslamaci, tarzda ailelerin cocuklari da oyle oluyor.

Ezilen cocuk anneleri ne demek istedigimi anlayacaktir sanirim. Biz ogretemiyor muyuz gözü acik davranmayi ya da nasil ogretilir? Bu yukarida yazdiklarim cok basit ornekler. Yoksa siddet de goruyor kimi zaman, ama ben duygusal boyutuna daha cok takiliyorum. Parkta her gelen onune gecip de siram hala gelmedi doye bekledigi de oluyor ve benim icim parcalaniyor ne zaman gozunu acacak bu cocuk diye..

Bu aralar merak ettigim bir sey bu. Gercekten her cocuk masum mudur? Yaptigi davranislar hep ogrenilmis midir yoksa kendi icinden gelerek de yapar mi? Az once komsunun oglu geldi kızımla oynamaya, kizim 6 o 4 yasinda. Kizim ciddi anlamda duygusal bir cocuk, hic istemezdim boyle olmasini ama degistirebilecegim bir durum degil malesef. Onlar oynarken ben yan odada bir seylerle mesgulum. Cocuk durduk yere 'Biliyor musun senin baban seni hic sevmiyor ama benim babam beni cok seviyor. Annem bana doğum gunumde spiderman kostumu alacak ama sana bir sey almayacaklar' dedi. Olayin oncesi yok, cok net duydum. Kizim da babam beni seviyor diye aglamakli oldu ama mudahale etmedim ben tabiki. Buna benzer cok sey yapıyor. Aslinda kizim yas itibariyle ondan cok daha buyuk daha farkli, mantikli davransın istiyorum ama hemen uzulme yoluna gidiyor. Baska bir ornek. kizimin yasiti bir yakinimiz var. O geliyor oynamaya. Aslinda kizimla oynamaya degil evdeki wifiden faydalanmaya geliyor elinde tabletle. Oyunu acip hadi gel izle diyor. Buyuk bir şevkle oynarken kiziminm da oynamasina asla izin vermiyor. Tabi bir anne olarak icim gidiyor benim ama cocugum kendi ogrensin istiyorum bazi şeyleri. Bakiyorum benimki cok üzülüyor oynayamadigina, o zaman ben de ona telefonu veriyorum oynasin diye. Diger cocuk kizimin kendisiyle ilgilenmediğini gorunce sıkılıp baska seyler yapmak istiyor. Bu cok defa oldu. Tuhaf bir sey anlamaya calisiyorum ama olmuyor. Resmen kizimin oynamak icin verdigi çabayi gormek istiyor. Hani buyuk olsa diyeceğim ki bir cesit ego tatmini ama kucucuk cocuk bunu nasil düşünür? Kizimin o ilgisi bittigi anda cocuk tableti elinden atiyor baska bir sey buluyor. Evet gercekten merak ediyorum, bu cocuklar bu davranislari ogreniyorlar mi yoksa yaradilis mi?

bence kızınız size benzemiş sizde cok duyguısal birisiniz sanırım ama fazla abartmıssınız cocuk onlar hepsini yasadık bizlerde benımde bilgisayarım yoktu cocukken arkadasımın bılgısayarına içim giderdi klavyede bişiler yazman için deli olurdum ama arkadasım hep ben gelınce kapatırdı. çocukluk işte bence sizde o anda konuya dahil olup cocugunuza destek olabılırdınız güzel sevecen bir ses tonuyla hayır bende babası da onu çok sevıyor diye... yada oyun oynamaya zorluyorsa kızınızı siz ortak bir oyun bulup o havayı dagıtabılırdınız cocugunuzu bazı durumlarda yalnzı bırakırsanız dahada içe kapanır izlediğiniz yol bana göre yanlış bende alıngan bir çocuktum iç dunyam nasıl şimdi gelin bana sorun çocugunuzun en iyi oyun arkadası siz olmalısınız sevgiler canım

Herkese ayri ayri tesekkur ederim yorumlar icin bazi olaylara bakis acim degisti sayenizde. Tek tek alinti yapamiyorum musait degilim su an ama buyuk bir dikkatle hepsini okudum. Sagolun :) Anaokulu ogretmeni olan birkac kisiye sormak istediklerim var ozellikle ama insallah musait olunca:)

Evet, çocuklar masumdur "Kalbi kötü" gibi bir sıfat hiçbir çocuğa yakıştırılamaz. Ama şu da bir gerçek ki çocuğun kötüye yönelimine, bencilliğine, empati eksikliğine sebep olanlara da tamamen çevre şartları, aile etkisi de diyemeyiz, doğuştan gelen bazı yönelimler, bazı ağır basan hırçın duygular da olabiliyor. Önemli olan, bu yönlerin çabuk keşfedilip, kontrol altına alınabilmesi, aile tarafından güzel terbiye edilmesi. Ama şimdi öyle mi? Maşallah herkesin çocuğu dokunulmaz, bir numara, pirems-piremses, "Noolcak canım çocuk onlar" cümleleriyle sınırsızlığın içinde... Peki sonuç? Çok zeki çocuklar mı? Hayır. Egoist ve hedonizm odaklı insanlar. Bu söylediklerime ters düşenler de net üzerinden bi aratsın "Çocuk katiller ve hayatları" diye, belki anlarlar.

Bu arada, dikkat ettiniz mi ya da denk geldiniz mi bilmem çocuklar hep daha vicdansız olur. Okulda sen dişleksin diye dalga geçerler, ona buna taş atarlar. Boşuna insan 7sinde neyse 70inde de o olur dememişler. Elbette hiçbir anne çocuğunun kötü olarak doğduğuna inanmak istemez, istemeyecek; ancak yaşayarak anlayacaklar Ben öğrencilerime empati nedir, empati duygusu nasıl hissedilir öğretmeye çalışıyorum. Bazılarında işe yarıyor, bazılarında ı-ıh.

benim oğlumdan 6 ay büyük ablamın kızı da oğlumu sürekli ezme derdinde. ben daha süperim nidalarıyla dolaşıyor ortalıkta. oğlum ağlamaklı oluyor o gelince. oğlum 4 yaşında bu arada. ama ben biliyorum ki bu ablamın tavırlarından kaynaklanıyor, kendisinin bile defalarca en süper sensin, dünyanın en akıllısı sensin, erkek olmak güzel değil, iyi ki oğlum olmadı vs. dediğini duydum oğlumun yanında. aslında kızından daha çok ablam kıl etmeye çalışıyor oğlumu. nedeni bilinmez ve yapacak birşey yok.

Önüne biri geçiyorsa bu senin siran sırada sahip çık bak çıkmazsan her zaman kenarda beklersin diye konuşun öğretin. O kendi kendine öğrenemez ki siz de gostermediginiz için bu durumu normal sanır. Ayrıca 4 veya 6 yaşındaki bir çocuk zaten tabletini değil oyuncak arabasını bile paylaşmak istemez bu onları kötü kalpli yapmıyor durun daha hayatın basindalar ne deneyimler görecekler ama siz ona karismayayim buna bulasmayayim derseniz rehber edinemez kendine siz yapın demiyorum siz öğretin.

Kendi kendine hayatı öğrensin diye çocuğumun ezilmesine göz yumamam. Nasılsa gelecekte öğrenecek. Bir ebeveyn olarak benim görevim o zamana kadar çocuğumu korumak. Baban seni sevmiyor dediği an odaya dalar çocuğu azarlardım. Kovalayadabilirdim bilmiyorum.

Ben cocuk yada yetiskin olarak ayirmiyorum. Kizim dogru davranmaisini nasil biliyorsa o da bilecek ha bilemedi mi bir daha görüstürmemeye calisiyorum. Cünkü bu duruma katlanaiyorum. Ister anasina babasina kizayim ister cocuga kiyayim hicbir seye yaramiyor. Cok üzücü. Kimse evinde cocuga egitim vermiyor. Cocugun agzindan duydugum her seyde sok oluyorum. Kizim daha üc yasina girmedi ama ben hastayken bana yardim eder, sirtimi sivazlar. Biri aglasa gider sever, elindekini paylasir. Cocuk aglamasina zaten dayanamaz. gözümün icine bakar birsey yapalim diye. Simdi ben ne yapayim. Biktim coooook genis anne babalardan. Ilerde bunlarin cocuklari bizimkileri üzecek o cok net. Elimden geldigi kadar dünyanin aslinda kötü bir sey oldugunu aciklayacagim da büyümesini bekliyorum.

Bir de elbette hayatın içinde bunlarla bir gün karşılaşacak ama bence olabildiğince geç karşılaşsın. Şahsen çocuğumun böyle çocuklarla bir arada bulunmasını, oynamasını istemezdim. Zorunlu olarak onların arasına karıştığında kendini nasıl koruması gerektiğini öğretirdim. Mümkün olduğunca rahat yaşasın.. Elin şımarttıklarının kurbanı olmasın diye düşünürdüm..

Bu konuda haklısınız ben de müdahale ederdim. Kovamazdim ama babasının onu çok sevdiğini soylerdim cocuguma once. Misafir cocuğa da dönüp kızımın babasının onu ne kadar çok ya da az sevdiğine sen karar verecek değilsin derdim. Geçenlerde benimkinin kitabını üzerinde isim yazdığı halde arkadaşı almış bu kitaplığın senin değil demis. Benim ki de elinden alamamış diyememis de üzerinde ismim yazıyor benim diye. Akşam hemen velisine, kitaplığı topluyoruz bazıları eksik şu şu kitaplardan sizde olan var mı dedim. Evet denildi. Ertesi gün de okuyup getireyim tamam demiş. Bazilari ovunuyor çocuğum cin gibi diyerek. Hayır cin gibi felan değil. O çocuk resmen başkalarının hakkını gasp ediyor ve o davranış da bir güzel yerlesiveriyor.

fıtrat meselesi. fıtratında varsa en ala kötü cocuk da olur.

Aman sende hiç sanata saygın yok

teşekkür ederim

bence biraz sizde de hata var. ya da hata demiyelim ama nasıl davranmanız gerektiğini bilmiyosunuz galiba tam olarak. neden müdahele etmiyosunuz? sonuçta doğruyu yanlış biz yetişkinler öğreticez çocuklara. tamam kızınız fazla hassas olbilir ama üzüldüğü anda teselli edip doğruyu anlatın.

her cocuk kendı karakterıyle dogar o karakterı de aıle besler bır cocuk zarar vermeye meyıllıyse hem karakterıdır hemde aılesınde bu normaldır aksı takdırde cocugunun bu yonunu torpulemeye calısırdı aılesı

Belki de bir ressamın doğuşuna mani oldum

Her cocuk masum olarak doguyor bence. Kurabiye yapacaksiniz diyelim malzemeleri karistirip hamuru yoguruyorsunuz dimi. Isterseniz kotu sekilde verirsiniz isterseniz harika sekil. O sizin elinizde...

kötü kalpli çocuk olmaz bence kötü kalpli yetiştirilen çocuk olur. her birimiz zamanında çocuktuk doğduğumuzda kötü değiliz hiçbirimiz ebeveynleri kötü insan olarak yetiştiriyor çocukları... kıskanç, despot, kibirli bireylerin çocukları da onlardan etkileniyor. kendi yeğenimden örnek vereyim öyle masum güzel bir bebek ki her bebek gibi daha 9 aylık ilk el sallamayı öğrettik şimdi de gel gel demeyi ya. bazen ona bakıyorum bizi taklit ediyor daha 9 aylık öyle şaşırıyorum ki. beynine şimdiden yerleşiyor nasıl bir insan olması gerektiği, neyi nasıl yapması gerektiği. çocuk sen neyi verirsen onu alıyor onu benimsiyor onu doğrusu sayıyor. kötü çocuk yoktur kötü ve evladına kötülüğü aşılayan aile vardır.

Her çocuk masumdur mitine inanmıyorum. Bal gibi de kötü kalpli çocuklar var.

William Golding - Sineklerin Tanrısı

Siz anne hassasiyetiyle yaklaşıyorsunuz o yüzden istemeden kalbinizi kırmamak için kelimelerimi dikkatle seçeceğim. Siz yine de lütfen yanlış anlamayın beni. Bakın biz binalara, şehirlere, belli kuralların olduğu dar alanlara sıkışsak da doğal seçilim diye bir şey var. Güçlü olan hayatta kalır, özeti bu. Kızınız bu kadar narin, hassas, alıngan oldukça alacağı zararlar da büyük olacak. Onu üzenlerden nasıl uzak durabilir ki? İşte, okulda ne yapacak? Yarın öbür gün ikili ilişkilerinde nasıl bir tutum sergileyecek. Çocuğunuza kaçmayı değil savaşmayı öğretmenizi tavsiye ederim.

Dayanamadım şahsi fikrimi belirtmek istedim bu açıklamanızın ardından; öğretin vursun, gerekirse gördüğünüz an ayırırsınız çocuk kavgasını ama bir yetişkin fark edene kadar kızınız dayak yemesin, savunsun kendisini. Belki doğru belki yanlış, tartışılır ama annemin bana okula başladığımda tembihlediği şeylerden birisiydi bu. Kızım, kimseye vurma. Ama birisi sana vurursa ona "Vurma bak ben de vururum" de. Yine vurursa, onun vurduğu gibi sen de ona vur. Bu öğüt hayatımı kurtaran bir öğüttü, nitekim hiçbir zaman öğretmen gelene kadar dayak yiyip ağlayan bir çocuk olmadım. Kim vurduysa, döndüm bi tekme de, bi tokat da ben attım.

Küçükken hayvanlara eziyet eden seri katillerle dolu bu dunya. Yani cocuk kotu olamaz diye bir sey yok. Ama genetik olarak kotu olmayan her cocuk da ben merkezcilik vardir ve sizin yasadiginiz ornekler cocuk benmerkezciligine ornektir bence. Yani kötülük degildir. Cocuklar nefislerine daha zor soz gecirirler. O yuzden akıl balig oluncaya kadar gunahsiz sayilirlar.

Tüm cevapları okumadim yazılmış da olabilir. Ben bu durumun yaradılıştan cok sonradan oluştuğunu düşünüyorum. Mesela komşunun çocuğu manevi sevgiyi yeterince tatmamis ailesi maddiyat gücünü öne sürerek sevgisini göstermiş gibi. Ve yahut diğer yaşıtı çocuk. Sanmıyorum kendi kendine böyle davransin. Mutlaka ailesinde onu buna iten rol model vardır. Parkta saygı göstermeyen cocuk örneğine gelirsek maalesef bu da aileden kaynaklı. Saygıyı bilmeyen çocuklar büyüyüp etrafına da saygı göstermeyen kınadığımız bireylerden olacak belki. İşin özü sevgi saygı sınırlarını bilmesi. Eminim siz iyi bir annesiniz. Kızıniz da zamanla öğrenecektir nasıl davranması gerektiğini. Tabi zarar gördüğü üzüldüğü an müdahale edin yine.

Ben karakterden, kişilikten kaynaklandığını düşünüyorum çünkü ne çocuklar gördüm, anne babaları melek gibi fakat çocuklar çok değişik. Büyüdükçe inşallah değişirler. Ne yazık ki yeni nesil farklı.

Bazi orneklerde bu cok net goruluyor. Ben de diyorum bir anne bunu yapıyorsa cocuk tabiki daha fazlasini yapar diye. Ama bazilarinda bakiyorum aile cok iyi gorunuyor ama cocukta cok enteresan davranislar var. Bir de bazen kendimi sucluyorum, hep iyiyi dogruyu gostermeye calisirken cok mu mudahaleci oldum, ondan mi bu kadar hassas oldu diye. Belki de bazen akisina birakmak gerekiyor. Gercekten bilemiyorum dogrusu ne. Liona

Seni en iyi anlayan mesaj hissetmen normal... çünkü kızını anlatırken, oğlumu anlatırmışsın gibi okudum:) Ben düzenli pedagog desteği alan bir anneyim. Bunun bazı özel sebepleri var ama gittiğimizde bu konulara da değiniyoruz. Uyguladığım yolun doğru olduğu söyleniyor. Yani bir çocuğu karşımıza alıp... sende vur, sende küfret, sende onun sırasını çal diyemeyiz. Vurmanın, küfretmenin, hakkını çalmanın yanlış olduğunu anlatıp... bununla onu pasifize etmeden, özgüvenini sarsmadan başedilme yollarını aktarmak yani. Kolay değil tabi..

Benim bu konudaki fikrim asagi yukari yukarida yazilanlar ile ayni. Tesaduf bu konu sonrasi denk geldim. link veriliyormu bilmiyorum ama adem gunes in bi yazisini paylasmak istedim. http://www.ademgunes.com/kose-yazilari/17/198/erdemli-davranislar-dogustan-midir.

benim yeğenimde bazen kızımın ağlaması için bişeyler yapıyor hemde benim gözümün içine baka baka! güzel bi konu olmuş. bende takipteyim

Sinirlerine hakim olmasini birine cok kuzsa bile bunun konusarak halledilebilecek bisey oldugunu ama kendini savunmasi korumasi gerekiyosada korumasi gerektigini bilmeli ve koruyabilmeli diye dusunuyorum. gerekirse karsi taraftan oyle bi atak varsa vuracak baska turlu ayakta kalamaz hayatta

Şahsi fikrim sizin ilginizi üzerinde toplayabilmek olabilir. Seni üzenlerle arkadaşlık yapmak zorunda değilsin, mesafe koyabilirsin içerikli konuşmalar yapıyorsanız, mutlaka olayların bir yerinde ya da zamansız bir durumda ufak nutuklar atıyorsanız hassas tutumunuzu çözmüş ve bunu kullanmaya kalkıyor olabilir. Gebe olmanız da onu etkiliyor unutmayın. Pbucunun dama atılacağını hissediyor. Bunu size yansıtmaz ama altına işer, hassaslaşır, düşer kalkar, fazlaca ağlar, zaman zaman saçmalar ve ilgiyi üzerine çekmeye çalışır. Bu her kardeşli ailede olur umursamayın. Benim 3 erkek yeğenim var 9-7-4 yaşlarında. Hepsi birbirini deli gibi kıskanıyor:) biri geliyor bana bunu yaptı onu sevme diyor. Diğeri bana aldığın hediyeden ona alma diyor. Şimdi karnımdakini kıskanıyorlar. Hepsine sizin kardeşiniz olacak siz abisiniz diyorum. Kardeşim annesini sevmiyor diyor büyüğü:)) Kötü olduklarından mı? Hayır. İnsan yapısı böyle. Hoş hayvanlar da böyle. Doğanın dengesi böyle:)) anne baba olmak zor.

Araştırmanın bir makale, pdf'i varsa bana özelden atmanız mümkün mü? İngilizcesini atabilirsiniz hatta öylesi daha iyi olur. DryaSzr Edeple gelen lütufla

Hayatta sadece iyi ya da kötü yok. Griler var ve çocuklar günahsız değil ne yzık ki. Hatta otokontrolleri çok az olduğu için yetişkinlerden daha fazla ele veriyorlar kendilerini. Bir yetişkin, eşine dostuna az önce anlattığınız şeyleri hissettirmeden yapabilecekken çocuk bunu aleni yapıveriyor işte. Sanmayın ki bu dünyada sadece sizin kızınız günahsız, ya da savunmasız. Her ebeveyne yavrusu günahsız temiz gelir elbet. Ancak kardeşi doğduğunda nasıl da kıskanacağını ve enteresan tepkiler vereceğini gözlerinizle göreceksiniz. Gebelikten ötürü de hassassınız ve evladınızı sürekli kurban durumunda gördüğünüzü düşünüyorum. Bu tutum pek sağlıklı gelmedi bana. Ancak olaylara, kızınızın arkadaşları ile ilişkisine müdahale etmemenizi de takdir ettim. Bir anım vardır 7 yaşında ilkokuldayız, sınıftaki bir kız arkadaşıma salak dedim. Kız da bizim komşumuzdu. Akşam kapımız çaldı gelen arkadaşım ve annesiydi. 'Senin kızın benim kızıma salak demiş' gibisinden bir şeyler söylenerek eve girdi. Elbette annemle arasındaki samimiyete istinaden onlar pek sorun etmedi bunu. Kadının amacı ağlayan kızının gönlünü etmek, bana da aklınca ders vermekti. Ancak ben umursamadım, hatta bu tepkiye şaşırdım çünkü beni böyle koruyup kollayan bir ailem yoktu. Annem duygusal hallerimi pek umursamazdı da diyebilirim. Yoksa aç açık değildim. Neyse... komşumuz gidice anneme 'kıza bak annesini tutup gelmiş ağlıyor bi de salak dedim diye' bir şeyler gevelemiştim. Hala unutmuyorum. Yani çoğu zaman ebeveynlerin halet i ruhiyesi evlatlarını etkileyebiliyor. Seziyor bunu çocuklr, kundaktaki bebek bile seziyor. bunlar büyük sorunlar değil. Çocuklar da hepimiz kadar ama akranları ölçüsünde günahkarlar. Siyah ve beyaz yok griler var. Kızınız da gri. Belki biraz daha objektif bakmalısınız o kadar.

Cahil annelerin cahil cocuklari iste

kreşe giden çocuklarında huyu suyu değişiyor bence. çocuk ne görürse onu yapıyor. kişiliğinin oturmaya başladığı zamanda vakit geçirdiği herkezden bişey alıyor bence

Kizim 6 yasina girecek 1 ay sonra. Desenize olan oldu simdiye kadar hep boyle gidecek

Ben kesinlikle doğuştan geldiğini düşünüyorum ama tabi ki ailenin yetiştirmesi örnek olması vs sonradan da kazanılıyor

Bebeklerin ahlaki değerlerinin doğuştan geldiğini kanıtlayan bir deney

Dikkatli okuduysaniz bu davranislari sergileyen cocuklara herhangi bir mudahalede bulunmadigimi israrla belirttim. Gidip de sen neden siranin onune geciyorsun ya da neden böyle konusuyorsun falan demedim asla hicbir cocuga. Tabiki kendi rahatsiz oldugum seyler var ve konu hakkinda fikirleri almak istedim.

Başkığa ithafen; evet oluyor, yaşayarak görüyoruz.

Ben kızımın bencilce davrandığını gördüğüm anda müdahale ediyorum. Daha 2.5 yaşında ama bazı şeyleri öğrenmesi lazım. Bazen bende öyle davranışlara şahit oluyorumki bu nasıl çocuk diyorum. Parkta kızımdan 4 yaş büyük bir çocuk dondurmayı özellikle kızımın yanında yedi birgün. Çocuk kızıma baka baka ohh ne güzelmiş diyordu. Gülerek hemde. Arada sıradada baaak diye dondurmayı gösteriyordu. İlginç olan annesinin müdahale etmemesiydi ama.

Kesinlikle. Bende parka giderken yanıma yiyecek bişey almam. Hatta oyuncak bile almak istemiyorum ama kızım bazen ağlıyor yanında götürmek için. O zamanlar oyuncak alıyorum yanıma. Bi defasında bi cocuk kızımın pepe sine öyle bir bakmıştı ki çok üzülmüştüm. O günden beri götürmemeye dikkat ediyorum.

Valla kuzeninim bir çocuğu var çocuğun içine resmen şeytan kaçmış. Annesini babasını yaşayışlarını biliyorum. İyi insanlar. Oyle çocuk olabiliyorsa üstüne daha fazla konuşmam yani yaşamak lazım o çocuğu.

insan fıtratında sevgi empati sefkat gibi duygular oldugu gibi bencillik kibir gibi sehlerde mevcut ve cocuklar bunu yönetmeyi bilmiyorlar. mesela 2 yasındaki bir cocuk herseye o benim o benim diye geziyor. aileler ögretmeli

Yarisina kadar okuyabildim cok korkunc şeyler yaziyor icim kaldirmadi, Allah esirgesin

Hiç bir çocuk kötü kalpli doğmaz. Doğduktan sonra yetişme şeklinde ve çevre etkisiyle pskolojik eğilimler gösterir. İlk örnekteki çocuğun yapmaya çalıştığı; -kızınızın duygusal zaafının farkında ve onu ağlatmaktan zevk alıyor. -Kendi sevgi açlığı ve ailesinden gördüğü sevginin yeterliliğinden emin olamadığı için kıyaslama yaparak kendisini çok sevdiklerini kızınıza kabul ettirmeye çalışıyor. İkinci örnek aslında olağan bir örnek. Genel anlamda çocuklar menfaat gözetir. x çocuk bilgisayarda oyun oynmayı seviyor. Bunu da sizin evde yapıyor. Sevdiği için kızınızın oyuna dahil olup onu sevdiği şeyde yarım bırakmasını istemiyor. Kızınızın sadece izleyici olmasını istiyor. Sonra çocuk oyundan sıkılıyor dikkati dağılıyor v. s Ben kimsenin anneliğini yargılayamam ama sizin yetersiz kaldığınız gözlemlerimi paylaşmak istiyorum. Çocuğunuzun yaşadıklarına dışardan bakıyor müdahale etmiyor sorunlarını kendi çözmesini bekliyotsunuz. Çocuğunuz kız çocuğu olmanın ve de naif yaradılışta olmanın verdiği duygusallıkla kendini savunamıyor. Ama bunu ona siz öğreteceksiniz. Duygusallığına fazla müdahale edemezsenizde, 1. örnekte x çocuğa güzelce yaptığının yanlış olduğunu anlatabilir bir daha kızınızı üzerse onunla oynamasına izin vermeyeceğinizi söyleyebilirsiniz. Ve bir dahası olursa izin vermemelisiniz de. Kızınza da onu çok sevdiğinizi, arkadaşının onu üzmek için öyle söylediğini ve yaptığı hareketin yanlış odluğunu anlatabilirsiniz. 2. örnekte x çocuk biraz bencil ve paylaşımsız. Belirli bir süre koyup sırayla oynamaları gerektiğini, kuralı kim bozuyorsa oyundan men edileceğini söylemelisiniz. Hatta ikisinin dahil olabileceği bir oyun kurabilirsiniz. 3. örnekte kızınıza böyle bir sıra var bu kişinin arkasında sensin o inince binme hakkı senin. Hakkına sahip çıkmalısın dikkat etmelisin demelisiniz. Ki böyle durumlarda çocuğunuzun hakkını siz arayada bilirsiniz. Yani telkinlerle, anlatılarak yaşatılarak öğrenir. Kendi kendine dur ben şöyle yapayım diyemez. Anlattığınız halde yine aynı durumlara maruz kalıyorsa çocuğunuza zarar veren ortam ve insanlardan uzaklaştıracaksınız. Şiddetten ziyade duygusal boyutuna takılmanız da yanlış. Çocuk niye şiddet görsün.6 yaş kendini koruyacak bir yaş değil. Şiddeti bilmeyen çocuk şiddet uygulamaz ve ona uygulandığında savunamaz. Şiddet uygulayan çocuk, ailede görmüştür Duygusal ve duysal zekasını geliştirici oyunlar araştırıp alabilirsiniz.

Niçin olmasın kötü kalpli çocuk? Sinsi de olur kötüde 7 neyse 70 te de o diye boşuna dememişler. Ayrıca ailelerin müdahale etmemesi zemini sağlamlaştırıyoda.

ebeveynlerini taklit eden çocuklar var

Bence kesinlikle çocuğa yaklaşım tarzıyla alakalı benim oğlum 5 yaşında yeğenim de oğlum kimseye vurmaz konuşarak anlaşır güzel ce anlatır biz öyle olması gerektiğini hem anlatıyoruz hem uyguluyoruz ama yeğenim babası sürekli oğluna vur oğlum kır oğlum dovdugunde baska çocuğu aslan oğlum demeler gulmeler malesef çok saldırgan çocuk buyutuyolar uyardigimiz halde dinlemeyip doğru olduklarını savunuyorlar malesef yetistirmeden kaynaklı çocukların hareketleri

Ben de nacizane fikrimi belirtmek isterim. Bu konuda cesitli bilim adamlarinin gorusleri var ornegin freud dogustan kotu oldgmuzu, iyilik yapmayi topluma adapte olmak icn ogrendgmzi soyluyor. Maslow ve Rogers dogustan iyi oldugumuzu bizi toplumun bozdugunu soyluyor. Bu konuyla ilgili bi seminer verdm ogrencilerime cok ilgilerini cekti. Ben ahlak konusunun icinde bahsetmistim. Buraya da eklemeye calisayim o belgeseli Yale Univerisitesinin konusmayi dahi bilmeyen bebeklerin iyilik kotuluk ahlak kavramlarina dair fikirleri var ve o minicik bebekler dusundugunzden daha tutucular :) ki sizin durumda bebekten degil birinci elden birsuru tecrube elde etmis bir cocuktan bahsediyoruz

Bence iyilik kötülük çocukken başlar zaten.. 3 yaşından sonra karakter oturmaya başlıyor.. Ozamana kadar yaşayış, görüş biçimiyle alakalı olabilir..

Vurma ornegini verdiniz ve aklima geldi. Yazin parka gittik, kizimdan yaklasik 1 yas kucuk kuzeni de var. Kaydiraktan kayiyorlar ama bir sorun var farkindayim. Sonradan anlatti kizim, ordaki bir diger kiz cocugu burdan kaymayin gidin diyormuş. Neyse onden kuzeni kaydi, diger kiz cocugu aşağıda pat diye yapıştırdı burnu kanamaya basladi bizim küçüğün. Kostuk tabi biraz mesafe var. Benim kizim one gecti boyle elini havaya kaldirdi Iste bu dedim bagiracak bir sey yapacak simdi, yaptigi sey su ' Park hepimizindir' tabi bu cevaba istinaden o kiz da itti benim kizi :) yani en fazla yaptigi bu. Tabiki vurmasın ama ben en azindan bagirsin isterdim orda.

Vur demeye dilim varmadi hiç. Ama birisi sana verirse it diyorum, sana vurmasina izin verme diyorum. Iki yildir anaokuluna gidiyor, bu sene nispeten daha iyi. Fiziksel bir siddet olayi okulda olmadi saniyorum ki. Olsa da anlatmadi yani. Bazen isine gelmeyen şeyler oldugunda konusmak istemiyorum diyor cunku. Ama parkta falan gordum bu tarz durumlari. Fiziksel olarak da akranlarindan oldukca iri ama siddete hic meyletmiyor. Anne babaya vurma vs de yok yani hani kimi cocuk evde yapar disarda yapamaz.

Tesekkur ediyorum uzun aciklamalar icin. Aciklama ihtiyaci hissettim, ben tamamen yalnız birakmiyorum. Yani kendim orda oldugum an kizim da bunun farkindaysa mudahale edilmesi gereken yerde mudahale ediyorum. Bu konuyla ilgili cok ugrastim, soyledim anlattim artik biraz da sonuçlarını gormek istiyorum. Dunku anlattigim meselede yan odadaydim, dogrudan odaya dalmadim kendi basa cikabilsin istedim. Mesela parkta bir defa sirasini almak isteyen cocuga eliyle engel oldu gecmesine izin vermedi. O olay gectikten sonra da yanima cagirdim, bak senden yapmani istedigim tam olarak buydu aferin, sira senindi ve o cocuk haksizlik yapacaktı. Sen izin vermedigin icin gecemedi gibi telkinlerde bulundum. Yani ben kendime gore tam olarak olmasini ya da olmamasini istedigim durumlari yeterince anlattığımi, cocugun gozunde somutlastirdigimi düşünüyorum. Ve bunlari da artik uygulamaya gecirebildigini gormek istiyorum. Yoksa olaylarin ortasina cocugumu birakip hadi bununla başa cik deme gibi bir durum soz konusu degil. Ama tabiki anlatimda eksiklikler oluyor. Bazi arkadaşlar tamamen biraktigimi sanmis oyle degil kesinlikle.

Ne kadar iğrenç bir başlıktır bu.. Öncelikle yuh... Çocuk büyürken etrafında olup biten herşeyi ilk defa farkedip, benzer davranışlarda bulunur.. Kötü kalpli çocuk yoktur, olamaz, çünkü o çocuktur. Doğruyu değil yanlışı öğrenmiştir.. bu annesi, babası, ablası, abisi, ninesi, dedesi, arkadaşı diye uzayıp gider.. Çocuk ne görürse onu yapar, onu söyler, onu bilir.. Önceki

Ama o evde Anne Baba nasil bilemeyiz ki. Disariya gore guzel egitiyorlardir. Saygili, sevgili vs.. Ama o evin icinde en ufak bir sey cocuklari alt ust edebilir

Bence olur hatta bir insanın en kamuflajsız otokontrolsuz en maskesiz hali çocukluğudur. Büyüdükce otokontrol kazanıp toplumdan dışlanma, ayıplanma, takdir görmeme gibi nedenlerle davranışlar törpüleniyor. Ama çocukken bunların farkındalığı henüz kazanılmadığı icin davranışlar sınırlandırılmıyor. Çocuğun davranışları kalbinin aynası gibi. Biz çoğu davranışımıza ket vurabiliyoruz ama cocuk da bu yok. İlkokul birinci sınıfta babası vefat etmiş bi arkadasım vardı, sınıfta onun babası Yok konuşmayalım diyen cocuklar vardı. Kavga ederken senin baban da Yok zaten falan diyorlardı. Bu cocuklar iyi mi mesela, hayır. Arkadaşlarının eksikliğini biliyor ve kavgada bunun üstüne bilinçli bir şekilde oynayabiliyorlar. Ben de aynı yaştaydım onlarla ama bunun çok yanlış olduğunu, böyle bi şeyin arkadaşımı incitecegini biliyordum. Bende olup da onlarda olmayan sey neydi? Kedinin kopegin kuyruğuna basan tas atan çocuklar var. Bunlar iyi cocuklar mı? Yoo. Kendinden güçsüze zarar veren cocuk da var kedi gördüğünde cici diyen cocuk da var. Arkadaşım hayvanlara çok düşkündür, evinde bi sürü evcil var ve çocuklarını da bu yönde yetiştirdi hep. Çocuklarından biri 7-8 yaşındaydı sanırım, Japon başlığını fanustan çıkartıp iğneyle delmis. Kardeşi ondan birkaç yas küçüktü, saatlerce ağlamış. Bunlar ayni anne-babanın evlatları, aile de ilgili ama biri cani biri daha merhametli. Oturduğum sitenin otoparkında arabaları çizen cocuklar vardı ya cocuk bunu nasıl düşünüp yapar? Bu da kötülük iste. Kuzenimle aynı yaştaydık ve benzer koşullarda büyüdük. Çocukken bile karakteri bana göre çok iyiydi su an yetişkinliği de aynı. hala çok iyi kalpli pamuk gibi bir insan. Yetisme koşulları, aile, eğitim önemli ama bazı seyler de insanın karakteri ve yapısıyla alakalı. Merhametsiz ve kötü oluyor bazı cocuklar. Bilinçli ya da bilinçsiz kötülük yapabiliyorlar. Sınıftaki ekonomik açıdan dusuk çocuğun farkında ve onu fakir diye asagılayabiliyor. Kaynaştırma öğrencisiyle dalga geçebiliyor vs.

Bu bir hata bence yani kızınız duygusal ve küçük daha önce böyle bir şey yaşamadıysa hakkını savunmasını nereden bilecek böyle gelir böyle gider büyüyünce de çok duygusal olup saçma şeylere bile ağlayabilir önüne geçmeniz lazım. Merhametli iyi insan olmak başka böyle hakkını savunmayıp içini bir şeylerin kemirip durmasıyla ağlamaya başlaması başka... Başlığa cevabım kötü çocuklar tabii olur herkes iyiyse bu kötüler nerden türedi? Kötülük onların doğasında vardır büyüdüklerinde merhametsiz ve birer tilki olacak onlar...

Bence de görüştürmemek kesinlikle doğru davranış olamaz burda. Yarın okuka başlayınca sınıfındaki bu tip çocuklardan da koruyamazsınız ki.

mizaç doğumdan gelir mesela benim oğlumun doğumdan itibaren değiştiremediğim huyları var mesela ben dahi kiseye durduk yere kendini dokundurmaz doğuştan yani eve ilk geldiğimiz günden başlamıştı bu hala aynı öte yandan hep pozitif ve sosyal bir çocuk oldu yani bunları ben öğretmedim ona bu tür şeyler doğuştan bence ayrıca çocuklar büyüklerden etkilenir belki o komşu çocuğunun annesi böyle şeyler söyledi oda etkilendi kızınıza söyledi ha kendimden örnek vereyım yaşıtım komşu kızı vardı cazgırdı dayak yiyordum en sınunda bende kavga etmeyi öğrendim ve bir daha bana vurduğunda karşılıksız bırakmadım hala görüşürüz çokta severim biraz kızınızı sosyalleştirseniz acaba değişir mi?

Ben aynen böyle yetistirdim. Hassas, duyarlı, naif hem hayvanlara hem de insanlara karşı. Ama ne yazikki böyle çocuklar eziliyor işte. Tıpkı konu sahibinin ki gibi. Konuyu okuyunca aklımdan onlarca olay geçti çocuğumun yaşadığı. Hala da yaşıyor. Dua ederken bile Allah'ım ne olur kötü insanlar bitsin diyor önce sonra kendi isteklerini sıralıyor. Okulda bir sürü kaza da geldi başına. Ama herşeye rağmen her sabah kimseye zarar vermemesini tembihliyorum. Siniftaki hareketliliklerinden bahsediyor gecenlerde. Hareketlilik derken zarar verici. Ben de dedim ki Allah Allah acaba annesi babası onlara da okulda sakince durun kimseye zarar vermeyin demiyor mu? diye gayri ihtiyari söylendim. Bana ne dedi biliyor musunuz? Anne onlar sınıfta öyle ama çıkışta annelerinin yanına gidince bakıyorum hepsi o kadar uslu duruyor ki! Sekiz yaşındaki cocuk bile farketmiş davranışlarındaki zıtlığı. Elbette benim ki de hareketli. Çocuk sonuçta. Ama kimsenin canını bile bile yakmiyor kimseyle dalga geçmiyor. Ben de arkadaşlarını ona göre seciyorum. Seciyorum derken sakin, uyumlu arkadaşlarının annesiyle ben de diyalog kurup görüşüyorum. Zaten öyle çocukların annesiyle aynı kafadan oluyoruz. :) Benim için de güzel arkadaşlıklar oluyor böylece. Velhasıl maalesef çoğu anne baba çocukların yaptığı yanlışlıkları görmüyor. Torpulenmesi gereken kötü davranışlar da dallanip budaklanip büyüyor. Aile de çocuğun aynası zaten. Ben de bu konuda oldukça muzdaribim açıkçası.

Bizim komşunun bir çocuğu var. İster istemez görünce kanım donuyor. 5 yaşında. Kardeşimde 5 yaşında ama çocuk resmen kardeşimin canını yakarak kötülük yaparak mutlu oluyor. Bir kere kardeşim kapının önünde güzel güzel oynuyordu arabasına binmişti yanına gitti kardeşime bir tekme attı zavallım yere bir düşüsü vardı ki milletin içinde kendini zor tuttu sonra koşarak hıçkıra hıçkıra yukarı çıktı. Anneside ordaydı artık taşan son damlamdı gün içerisinde bir çok kez kardeşimin canını yaktığı için dayanamadım yapıştıracaktım bi tane ama kaçtı çocuk kahkaha ata ata. Nasıl birşeydir yaa kendi halinde oynayan kardeşime kötülük yapmaktan zevk alıyor.. Var canım.. Çocuk olsun olmasın. Merhamet duygusu gelişmemiş acımasız çocuklarda var.

Ben genetik olduğunada inanıyorum

Yetişkinler kötü kalpli bana göre cocuklar ozellikle 0-6 yas grubu benmerkezcidirler dunyaya sadece kendi acilarindan bakarlar baskalarinin hislerini bilemezler istisnalar vardir elbette. Ayrica olumsuz davranışlar öğrenilir ve pekisirse devam eder. Cocuklar yetiskinleri model alırlar aile, okul cevresi vs. bir çocuk iyi değilse ailesine ve yetişme tarzına bakın ilk önce.

pek cok davranis ogreniliyor. cocuklar encok anneden ogreniyorlar. yani cocukbdegil ebeveyn kotu kalpli oluyor bence

Dogustan gelen fıtrati bir yapısi olur yeni doğan bebeğin bile Karakteri ise aile toplum çevre oluşturur sonra ise yon verme ile. Kızım off benim gobegim var diyor farkettim ki yanımda bu tür konustugum için etkilenmiş. En ufak sözümüz bile o küçük beyinlerinde büyük problemlerin dogmasina etkili oluyor.

bence büyük oranda eğitim, az biraz da fıtrat. eve sırf internet için elinde tabletiyle gelen çocuğu kabul etmeyin bence, sinir oldum çocuğa resmen. hem sizin imkanlarınızdan faydalanıyor hem de kızınızı üzüyor. annesiyle konuşun kızınızla oyun oynayacaksa gelsin

evet var hem fıtrat meselesi hem eğitim çocuğun mayada var üstüne kötü ailede yetişiyorsa sonuç o oluyor bazen kötü aileden çıkan iyi sonuç çıkarken bazen iyi aileden kötü sonuç çıkıyor

Bir arkadaşım var çocuğuna sınırsız özgürlük yaşatıyor öyle böyle sınırı yok yani Çocuk benim halı ve duvarları sınırsız bir biçimde boyamisti. annesine bak dedim ne yapmış kadın önce haliya sonra duvara baktı sonra bana dönüp 'teyzesi baksana bu şekiller şekillerin anlattıkları muhteşem bu çocuk süper zeka' dedi. Ben şok oldum. önce duvara sonra haliya baktım sonra da arkadaşıma dahi çocuğunu da al git yoksa bu duvarları sana yediricem dedim. Artık görüşmüyoruz

Sence? Bir canının küçüklüğü Eklentiler 10A90851-5DCD-4854-98A6-5D2DCD328A96-291-0000009AEEAB7322_tmp. jpg 13,9 KB · Görüntüleme: 88

Iste duymaktan korktugum cevap, evet bana cekmis gibi malesef. Esim de diyor kendin gibi hassas yaptin cocugu diye. Oglani da kendine benzet de goreyim diyor hatta, ben de begenmiyorsan al kendin buyut diyorum :) Esra

Ben kötülüğün doğuştan gelmediğine inanıyorum. Kesinlikle aile veya arkadaş çevresinde öğreniliyor. Misal benim çocuğum asla sokakta dondurma, çikolata, şeker yemez Çünkü doğduğundan beri sokakta bişey yenmemesi gerektiğini söylüyorum. Avm de asla o şekilli balonlardan almayız paramız olmadığından mı değil ama o balonla gezerken bi çoçuğun gözü kalmasın diye Kesinlikle çok paylaşımcıdır bir oyuncak birden fazla çocuk varsa hemen sıraya koyar vE sıranın bozulmasına asla izin vermez. vesaire vesaire Ama gel gelelim ki bu sene kreşe başladığımdan beri hareketleri değişti. Birine kızınca hemen sevi sevmiyorum sen kötüsün diyor normalde sevmemek kelimesini kullanmazdı çünkü bilmezdi. Sinirlenince elindekileri fırlatmaya başladı ki buda asla huyu değildi. Yani demem o ki oradaki arkadaşlarından öğrenip yapıyor bunları. Ben yine törpülemeye çalışıyorum Ama arkadaştan öğrenen şey gerçekten daha zor unutturuluyormuş.

hiçbiriniz çocukluğunuzu hatırlamıyor musunuz arkadaşlar? çoğumuz çocukken küçük ya da büyük kötülükler yapmışızdır, çocukluk çıkarcı bir dönemdir çünkü. bakın ben daha 6 yaşındaydım, yazlıkta benimle yaşıt bir kız vardı, o boylu poslu, esmer, ben ufak tefek sarı. çocuk nefret ederdi benden. sürekli sarı pipi çamaşır ipi, cüce maymun, çebiç diye dalga geçerdi, köpeğine fare zehiri vericem ağzı köpürecek ölecek diye korkuturdu, bi de dilini yana doğru çıkarır taklitini yapardı, hala yüzü gözümün önüne geliyor dün gibi, ben feryat figan ağlardım. bir gün saçımı kesti, bir gün kaydıraktan itti, ne yaptıysam kurtulamıyorum çocuktan. bir gün köpeğimize taş atınca (2 kiloluk fino) benim sabrım taştı, anneme tutturdum çağır annesine söyle diye, annesi "ite daş mı atmış tamam gulaanı çekerim" dedi gitti. o hafta da annemler bana yeni bir spor ayakkabı almış, hem de 2 saat yol gidilip izmirden alınmış, son model, alengirli bişey. gittim çocuğun gözüne baka baka tekini çıkardım attım çöpe, sonra bastım çığlığı, cevahir ayakkabımı çöpe attı diye, annem de annesine yeter artık nedir senin kızından çektiğimiz diye bağırınca kadın başladı kızını dövmeye, kız nasıl ağlıyor yeminler ediyor ben atmadım diye, yok diyorum o attı. annesi yorulana kadar dövdü çocuğu, sonra da çöpe sokup ayakkabıyı çıkarttıtıp yıkattı. kız da bidaha bana bulaşmadı. şimdi o çocuk mu kötüydü ben mi? yoksa ikimiz de mi? yoksa hiçbirimiz mi? ben cevabını bilmiyorum. tek bildiğim, o zaman bu yaptığımdan dolayı hiç vicdan azabı duymamıştım, şu an ise ucunda ölüm olsa birine iftira atamam.

Park olayları ayrı mesele zaten. Çoğu kez ne yapmam gerektiğini bilmiyorum. Çocuk evde yemek yemiyor diye aile yanında yemek taşıyor ve bunu bir sürü çocuk yapıyor hepside birbirinin yemeğinden canı çekiyor . Herkesin elinde oyuncak kimse kimseyle oyuncağını paylaşmıyor çok ender veren kişi çıkıyor ve ne hikmetse hep başkasının oyuncağında gözler 2.5 yaşında ki oğlum kardeşine oyuncak vermek istemiyor sürekli konuşa konuşa düzeldi ama dışarı ortamını görünce yine aynı vermek istemiyor Artık sırt çantamda bir sürü oyuncak ve yiyecek taşıyorum hiç istemediğim halde. Başka çocuklarında canı çeker diye fazla fazla koyuyorum. Gerçekten bu konuda nasıl davrammam gerektiğini bilmiyorum

Cok haklisiniz, ben bunlarin farkinda oldugum icin uzuluyorum zaten. Bu tarz durumlara mudahale etmeme sebebim de bu. Belki ezile ezile ogrenir bir şeyler. Hadi evimde mudahale edeyim, ki yapmiyorum, okulda yine oluyor bir seyler. Hep diyorum üzülecek, gozu biraz acilmali. Ama nasil bilmiyorum. T triskadan

Mesela örneklerden de görüyoruz ki herkes bir başka çocuğu örnek gösteriyor kimse benimki de yapıyor kötülük demiyor. :)

+1 Ana babalar çok gerizekalı e çocuklar ne olsun?

Basligi okuyarak cevap veriyorum. Hersey ailede baslar. Cocuk sevgi gormeyince "kotu cocuk" olur. Daha gecen gun bir program izledim bu konu hakkinda. Dehsete dustum. Kiz yaramaz ve hic kimse cocugunu onunla oynamasina izin vermiyor. Aglatip itiyor cocuklari ve daha bir cok sey.. Uzunca yazamiyacagim ama o kiz cocuguna annesi bir defa olsun sarilip opmemis. Annesine gece uykusunda saril diye teklif ediyorlar. Kadin resmen mikrop var gibi tepki veriyor. Yani bu yaramaz, uslu durmayan, ilerde de belki butun pisliklere bulasmis bir yetiskin olduklarinda tek suclu Anne ve baba. Onlarin eksik ettigi sevgi ve sefkat..

Bence fıtratın etkisi illaki var ancak eğitimin daha çok etkisi olduğunu düşünüyorum. Mesela ilk örnekteki çocuk bence aile tarafından sürekli kıyaslanarak övülüyor yada kızılıyor gibi geldi bana.

Maalesef kötü kalpli çocuk vardır. Ancak.. Aklı başında, normal bir aileden canavar çıkacağına pek inanmıyorum ben nedense. Anası babası çok düzgün ama valla biliyorum dediğiniz bir zıt örnek varsa da onun yakınında başka bozuk bir model vardır. Dede, babaanne vs.. gibi.

Harika bir konu olmuş. kizim da yaklaşık iki buçuk yasinda, bazı anneler var hemde parkta değil komşu tarzı bir toplulukta diyeyim çocuğuna bisey veriyor başka çocukların gözü önünde, çocuk bencilce onun ne kadar güzel olduğunu söylüyor anne de bir o kadar rahat teklif bile etmiyor Demek ki çoğu aileden öğrenilen şeyler armudun dibine armut düşer olayi Biraz da denge sağlanacak ki iyiler kötüler ezenler ezilenler olsun Evladimiza kiyamiyoruz çocuk deyip gecemiyoruz bilemiyorum Anneler eğitilmeli öncelikle, anne demek nesil demek

Tabii ki kotu cocuk vardir. Kedileri kuyrugundan tutup döndüren 6 yasinda cocuk gormustum mahallede, ben de onu döndürecektim az daha ama, bagirmakla yetindim. Ayrica cocuk zorbaliği gercekten kotu birsey, ben cocuklarla calisiyordum uzunca bir donem, Gercekten cok gaddar olabiliyorlar. Ben de cocugumun daha naif, yardimsever, pozitif bir cocuk olmasini isterim. Duygusal olsun böyle, sokakta karda üşüyen köpek görürse gece ona üzülecek kadar duygusal olsun, benimle paylassin... mama alip kopego bulmaya calisalim falan... Hayalimdeki ebeveynlik bu. Ama benim annem oldukca dominant bir kadin. Kucukken hep bizim kendi kendimize yetebilmemiz icin cabaladi. Hakkini almak icin cabalayan-kimseyi kendine ezdirmeyen- gerektiginde kavga etmekten cekinmeyen... 'Ayse bana vurdu' desen 'senin elin yok mu, bi tane de sen cakamadin mi!' diye bagirirdi:) Cünkü kendisi öyle bir insan, cevval bir kadin. Herkesin istegi farkli farkli ama cikan sonuç biraz da süpriz, işin asli:)

Kötü kalpli çocuk yoktur, yanlış yetiştirilmiş çocuk vardır. Tavsiyem kızınızı çok görüştürmeyin. Çünkü bu gibi durumlar çocukların psikolojisini etkileyebiliyor. Kendine göre daha uysal arkadaşlarıyla görüşsün. Kendini savunma durumuna gelince de sizin desteğinizi hissetmeli bence. Tabii ki sende ona kötü cevap ver gibi şeyler dememelisiniz. Ama onun düşüncelerini daha iyi bir şekilde ifade etmesini sağlayabilirsiniz. Bu konuyla ilgili çocuk gelişimi kitapları okumanızı tavsiye ederim.

bu anlattıklarınız kötü kalplilik değil ama olabilir de. gerçek hayatta örnekleri mecvut. https://tr. wikipedia. org/wiki/James_Bulger

çocuklarda empati çok geç gelişiyor diye biliyorum o yüzden çocuklar genelde acımasız olur bu kötü olduğu anlamına gelmez gelişim aşaması işte eğitim önemli o yüzden bence o çocukla pek görüştürmeyin:)

Ayyy içim çok kötü oldu okuyumca Önceki

Bence tamamen yetistirmekle alakalı. Yeni dogmus bir bebeği siz nasil egitirseniz nasil gosterirseniz öyle olur. Yoksa sanmiyorum o masum saf cocuklarin doğuştan oyle olabilecegini.

1. çocuğun babası tahminiyen çok ilgili bir baba değil ve annesi çocukla az önceki konuşmayı yapmış. Oğlanda kızınıza tekrarlıyor. Yaş itibari ile anne babanın dediği ilgi çekici yada kendisini etkileyen şeyleri olur olmaz ortamda tekrar etmesi çok doğal. 2. Çocuğunki kişiliğin getirdiği bir şey olabilir. Çünkü ister 6 yaşında olsun ister 26 yaşında böyle insanlar mevcut.

Kesinlikle kötü çocuklar var ve kesinlikle içlerinde kötülük olduğundan yoksa çok iyi aile çocuklarından da katiller çıkabiliyor Gerçekten içinde iyilik olan bir çocuğunda ne görürse görsün yetiştirilme tarzı falan ne olursa olsun kötü olucağına inanmıyorum. Geçen bir arkadaş öyle haberler atmıştı ki burada bir konuda şok geçirmiştim

Ahhh ben anaokulu öğretmeniyim. sınıfımdaki yaramaz olan çocukları asla suçlamam. Suçlu Biz büyükleriz, aile malesef davranışları şekillendiren başlangıç noktası, eğer ailede olumsuzluk varsa okulda zor düzeliyor ama önemli olan çocuğu tanımak ve neden olumsuz davranış yaptığını bulup çözüm üretmek, ailenin eğitimi de önemli

bence çocuklar kötü değil, acımazsızdır. şöyle ki;düzdür çocuklar, henüz ahlaki, toplumsal değerlere sahip olmadıkları için, içinden geldikleri gibi davranırlar. mesela fazla kiloluya şişman, kısa boyluya cüce diye seslenebilirler. ebeveynlerinden biri şişman olan çocuk, kimseye şişko demez. çünkü aile içinde normalleştirilmiştir bu. çocuk onun bir farklılık olduğunu düşünmez. çünkü ailesi öyledir. aksi gibi iki ebeveyni, hatta kendi de fazla kilolu olan çocuk, normal kilodaki birine, çiroz, sıska diyebilir. kendi ailesinde gördüklerinin tam tersidir bu durum. böyle olunca, iş ailelere düşüyor, çocuğa farklılıkları anlatmalıyız. kısanın da, uzunun da, engellinin de normal olduğunu öğrenmeli çocuk. ama biz büyükler olarak bile bunu yapmıyoruz ki, toplum da bir cüce görülse, bütün bakışlar onda. ya da bir engelli gördüğümüzde, acıma, şaşırma, tepkisi verdiğimizde çocuk diğerinin farklı olduğunu ve bunu kullanabileceğini beynine yerleştiriyor. ayrıca, hayvana eziyet eden, insanlarla alay eden ailelerin, çocukları sosyopat oluyor diye düşünüyorum. bence % 90 yetiştirme tarzı.

Komşu çocuğuna gelince bencilce yanlış ve sevgiye aç yetiştirildiği belli, çocuk kötü doğmaz kötü yetiştirilir, konu başlığına cevabım budur.

Bilmiyorum yanlis mi dusunuyorum ama insanin cocugunu nasil yetistirdigine bagli agac yasken egilir denir nasil ogretirsen oyle gider cocugun ailesi cocuga paylasmayi falan ogretmemis sanirim

Bence doğru yapmıyorsun kızını hayata hazırlaman gerekiyor. O WiFi yı kapatıp çocuğun gitmesini sağladıktan sonra kızına WiFi yı kapattığını bunu neden yaptığını, kendisinin de üzüleceği bir şey olduğunda annesiyle işbirlikli iş yapmasını sağlaman gerekiyor. Kendi kendine bu huyları kazanamaz. Sen öğretmelisin. İçinde varsa kazanır ama çocukluğu saflık içinde geçer. Bu da ilerde hepinize pişmanlık yaşatır. Güven duygusu da zedeli olur Esra

Kötü kalpli çocuk olur ama genelde kötü kalpli anne ve babanın çocukları böyle olur

Kötü kalpli dogulmaz kötü kalpli olunur diyenlerdenim ben de. Ancak sizi de çok pasif gördüm müdahale edebilirsiniz bu tarz durumlarda. Neden böyle dedin vs. tarzında değil elbette ama güzelce konuşabilirsiniz o iki çocuk la böylece kızınız da doğruyu öğrenir nasıl cevap vermesi gerektiğini öğrenir. Veya parkta sıra beklerken uyarın kizinizi sirani verme diye. Tamam elbette kendisi de öğrenecek hayatı ama siz de pasif kalmayın biraz müdahale edin bence.

Hayır kaçmamış. Bence tam yerinde olmuş. Eve kim gelirse o evin kuralına uymak zorunda, bu oyun oynarkennde böyle. Sizin bir çocuğa bu evde bu davranışlar kabul edilemez, uymayacaksan bir daha bu eve oyuna gelme minvalinde konuşup oyun bitirmeniz son derece uygun. Sonuçta elalemin çocuğuna " bir daha sana yapboz yok, şimdi git şu oyuncakla oyna" diye dikte etmemişsiniz yani. Yaptığınız şey başkasının çocuğunu terbiye etmek değil, kendi evinizin kurallarını hatırlatmak. Bu tür bir şeyi yetişkin birine de yapabilirdik. Ek olarak kimse kimsenin şımarık ve rahatsız edici çocuğunu çekmek zorunda değil, bunların dokunulmazlığı da yok, kendilerinin olmayan ortamlarda ev sahibi uyarabilsin artık.

cevap veriyorum: olur...

Cok sagolun bakacağım programa. D Dnzumay

Ben de hassas, duygusal biriyimdir ama kavgaci tarafim da vardir yani. Kolay kolay hakkimi yedirmem Insallah dediginiz gibi zamanla ogrenir

Buara Benımde derdım bu Bılıyorum cok ayıp belkı gunah ama kızımın bır arkadasından nefret edıyorum ce cocuk 5 yasında daha ben 40 yaklaştım Kızıma bagrıyor azarlıyor benım kızımda arkadasım dıye pesınde Gordugumde tuylerım dıken dıken oluyor nekdar gorusturmek ıstemesemde mecbur kalıyorum annesıyle arkadasım

Çocuklar acımasız olur derler zaten ama burda okuduklarimdan sonra kotude olabileceklerini dusundm.

Kurt kuzu dogurmaz bunu unutmayın elinizden geldiğince kızınızi korumak zorundasınız aklı başına gelene kadar. Okulda çok büyük problemleri olacak ve idare kendini korumasını bilmesi gerek diyecek sadece. Yaşanmış tecrübeyle sabit.. Ćok kötü kalpli çocuklar oluyor malesef ve sizde çocuğunuzu korumak zorundasınız

Evet var. Çok yakınımda çok kötü bir çocuk var gerçekten 10 yaşında eşimin yakın akrabası tüylerim diken diken oluyor korkuyorum ondan. Genetik bence

gecmiste bizim cocuklugumuzda grup oyunlari vardi. oyunlarda rakip bile olsak duseni tutup kaldirirdik. cunku o zamanlarda bilgisayrlarda vakit gecirmiyoduk. diyalog kurabiliyoduk. henuz ekranlarla tanismamistik. yuzyuze bakabiliyoduk. insancildik. savas oyunlari vurdulu kirdili oyunlar oynamiyorduk ya da simdi ki nesil kadar bagimli degildik. simdi ki cocuklar kazanmak, birinci olmak, en iyi olmak kodlu. bu da insancil yonlerini koreltiyo. benim fikrim bu.

Bu cok acikli bir sey ya, iste dayanamiyorum ben bu durumlara ama elimden de bir sey gelmiyor. Ben mesela asla yiyecek bir sey götürmem parka. Ama herkes dusunmuyor bunu.

bence tamamen yapi meselesi bu durumlar kotu olmaktan deil zatn cocuklar kotulugu ne kadar anlamis olabilir ki kotu olsunlar

Evet, insanlar doğuştan iyi ve kötü olarak doğuyor. Bunun deneyini bebekler ve 13 yaş arası çocuklarla yaptılar. Bebekler aklımda yanlış kalmadıysa 5-6 aylıktı. İyi ve kötü olarak doğuluyor, ancak kötü olarak doğan bir kişi ailenin tutumu, empati öğretilmesi vb şeylerle dizginleyebiliyor. İzlediğim belgesel kıvamındaki deneyi daha da perçinleyecek şeyler eklenmiş, ama bulup izleyemedim.

Kötü kalpli çocuk yoktur. Bütün çocuklar masumdur. Hele de 4 yaşındaki bir çocuktan bahsediyorsak. Tamamen ailenin yanlış eğitimi ve davranışları. Kızınız etkileniyorsa gorusturmeyin bu kadar basit. Çekingen ve içe kapanık tutumu da zamanla düzelir eminim.

Çocuklar neyse aileleri de öyle oluyor genelde.

tabiki vardir nasil yok her cocuk masum olur diye birsey yok hayel perestlige gerek yok yani, acin okuyun cocuk katiller dahi var, en son okudugum 10 yasinda cocugun hayvanlarin basini kesip bazilarinda diri dir asmasi 4 yasinda cocugun uyuyan teyzesinin bogazina bicak dayamasiydi ve bu iki kisi zaman sonra unlü seri katil olarak gündeme geldiler, her cocuk masum diye birsey yoktur zaten psikopatlarin tedavisi yoktur ve dogdugundan beride psikopattir 4 yasinda ayni 40 yasinda ayni...

Konu sahibine çektiği kanısına nasıl vardınız

Esra... sorduğun soru zaman zaman çok üzerine düşündüğüm bir soru... Fıtrat mı? Genetik mi? Öğretilmişlik mi? Hepsi mi? Benim oğlumda 7 yaşında. Bugüne kadar yanıma gelip özellikle okulda... ya bu çocuğu nasıl yetiştirdin? Nasıl kibar.. duygusal.. hassas diyenlere cevap vermekten yıldım. Geçen yıl sınıf arkadaşı bir kız eve gidip... anne dünyadaki bütün erkekler kaba değilmiş.. yusuf çok tatlı demiş :) Gurur duyamıyorum. Bazen rahatsız oluyorum. Çünkü eziliyor. Hakkını aramak yerine barışcıl yolu seçiyor sürekli. Ya da ağlıyor. Yapma.. sende ona karşılık ver demeye de dilim varmıyor. Zamanla düzelir diye. Daha naif nasihatlar veriyorum. Ona kötü davranan arkadaşına aynı şekilde cevap vermesi telkini yerine... ağlamaması... buna üzülmemesi... yönünde. Arkadaşının yaptığının kötü bir haraket olduğunu anlatıyorum. Şu an kırmak istediğim nokta "üzülmemesi" Sende kızında öncelikli bunu sağlayabilirsin. Biz daha oturtamadık hoş. Bende isterim elbette.. kaba saba, nezaketten bi haber bir erkek olmamasını. Olamaz da zaten. Fıtratın da yok. Ama kırılmasın. Güçlü olsun. Gücü aynı şekilde karşılık vermekte değil... umursamamakta bulsun.

Bir video izlemiştim daha doğrusu deney. Yeni doğan bebeklere anlayacağı şekilde iyi ve kötü davranışlar gösteriliyor daha sonra birini seçmeleri isteniyor. Bebekler iyi olanı seçiyor. Psikoloji alanında uzman değilim ama bence insan fıtratı içinde kötülük olmakla beraber iyiye meyilli. Büyüdükçe kendimiz çevremiz hangisine daha çok yönlendirirse onu besliyoruz.

Zaten bu konuyu; çocuğunu pohpohlayan, sen de vur, sen de kır diyen; sıranın en önüne geçip hak yeyince ahahaaa benim uyanık oğlum-kızım diyen; birini dovdugunde aferim ezdirmiyor benim aslan oğlum-kizim diyen; arkadaşını uzdugunde, vurduğunda, hatta yaralamalı bir kazaya sebep oldugunda, karşıdan gelen tepkilere de yaaaaeeeh ama çocuk bunlar daha deyip arkasını dönüp giden annelerin pek de ilgilenip cevap yazacagini sanmıyorum.

Bunun bir benzeri Türkiye'de de yaşandı. Yine 11 yaşında bir çocuk sokakta oynayan 4 yaşında başka bir çocuğu kaçırıp türlü işkenceler ile bir inşaatta öldürmüştü. Çocuklar çok vahşi olabiliyor. Ki 11 yaş bence artık ergenliğe girmeye başladığı zaman tam ahlak duygusunun gelişmedigi tehlikeli bir zaman.

Bence kotu kalpli cocuklar var

Esra bence senin kızın o problemler ile nasıl başa çıkacağını bilmiyor. Mesela belki sen veya babasi çatışmalarda pasif kalıyor olabilir mi? Kızın ile bir kuyruğa girdiğinde önden biri gelip izin istemeden sıraya girdiğinde sen veya babasi tepki göstermemiş olabilir mi? Boşver demiş bekleyelim demiş olabilir mi? Eğer henüz öyle birşey olmadıysa bekle illaki olacaktır. Markette kasa sırası, hastanede sıra falan orada kızına örnek olmak için o sıraya kaynayana müdahale et kızın da ne yapması gerektiğini öğrensin. Sana önerim bu komsu çocukla geçirdiği vakite neler konuşuyorlar hep dinle ve mesela kızın üzecek bir şey söylediğinde müdahale et. Her seferinde yapma. 1 kere bilemedin 2 kere yap kizin cocugu senin nasil savusturdugunu gorsun. Çocuğa sen niye şimdi durup dururken böyle bir şey sordun ki? Söyledin ki diye sorabilirsin. Çocuk huzursuz olur. Sorularınla çocuğu sikistirmaktan çekinme bence. Cocuğu sıkıştır ki o çocuk aynı şeyi yapınca kızın da benzer tepkiler versin. Baktın çocuk bilmiyorum öylesine falan diyor. cevap vermiyor çocuğa sen yoksa kıskandın mı diye sormaktan çekinme. Evet psikolojisini kötü etkileyebilirsin ama kendi kızınınki daha önemli diye düşünüyorum. Cocugu susturduktan sonra kızının yanına gidip ben de babası da kızımızı çok seviyoruz. O da bizi çok seviyor, biz çok sevgi dolu ve mutlu bir aileyiz diye kızına sarılabilirsin. Bizim sevgimizı hediye ile göstermemize gerek yok. Hiç bir hediye bizim sevgimizi ifade edemez. Mucuk mucuk diye kızını sevebilirsin. Çocuk iyicene kötü olsun Çocuk bu arada maddiyatci ve nefret dolu yetişiyor. Senin evine gelmiş hazır biraz töpüle çocuğu ki büyüyünce gidip milletin canını sıkmasın. Neyse öbür kız için ise tabletle geldiği zaman wifiyi kapat tatlım. 5-6 yaşında çocuk bunlar. Kural koy, bu evde oyuncaklar paylaşılır ve oyunlar birlikte oynanır. Eğer birlikte oynamayacaksaniz o zaman eve gelmene gerek yok. Bu kadar basit.

Tesekkurler, izledim hepsini, ilginç seyler var gercekten.

Kızlar cocukken bir arkadasim beni itti diye merdivenlerden itmisim. Sanirim estetik mudahalede bulunmuslar o donem. Su an bir karincayi incitmekten imtina ederim. Parkta oglumu bir cocuk kaydiragin tepesinden itti oglum resmen uctu. Cok sinirlendim ama nihayetinde cocuk bu. Burda konusulanlar sizi doldurmasin lutfen.

Sadece doğruya yanlışa ciddi anlamda aklı ermeyen çocuklar masum olabilir bence. 1-2 yaş filan. 4 yaş bile mesela örneğin vurunca acıtacağını bildiğin bir yaş. Buna rağmen vuruyorsa masumluk yaşı geçmiş demektir. Bu bir örnekti sadece. Çoğaltılabilir. Çok çok küçük yaşlar dışında her çocuğun masum olduğuna inanmam. Yetişkinler gibi karakter meselesi bu da bence.

Cocuk gelisiminde belli dönemler vardir, egitim psikolojisi uzerine egitim almadan once ben de bazi cocuklarin gerçekten kötü olabilecegini dusunurdum. Oysa ki bu o cag icin oldukca siradan davranislar. Benmerkezci oluyorlar, yani tüm dunya onlar icin var saniyorlar. Bunu bütün cocuklar düşünüyor sadece bazilarinin iletisimi daha güçlü oldugundan kendi hissettiklerini daha cok ifade ediyor. Cocugunuzun oyun izlerken onu izlemesini beklemesi cocuk icin cok normal, çünkü kuramsal olarak cocuk bu donemde herseyi kendi icin var sayiyor, nasil olur da beni izlemez diye ofke duyuyor.

cogu genetik fitrat yazmis ama bazi psikopatlarin beyinleri farkli isler kan akisi normalden farkli tedavisi yok hatta cogu bilim adamlari icin o tür insanlarin cezai ehliyeti olmamasi yönünde, tedavisi de yoktur, acima duygulari empati vicdan sucluluk duygusu pismanlik aci hicbiri yoktur saklayabilirler ama dogdugu andan baslar tabiki bir kismi banka muduru bi kismi hirsiz olur cogunun silahi bicak degil zehiridir... masallar la gercek hayat nasil ki bir degilse her cocukta bir degil hepside masum degildir cocuklar icin cocuktur diye görmemezlikten gelmeyin kardesini kiskanan cocugun tutup bebegi camdan atmasi gibi annenin dedigi kiskandi yapti 9 yas cocugun dedigi attim öldü ve daha gelmicek soguk yüz ifadesiyle hicbirsey olmamis gibi buyrun sizce masum mu bu gibi cocuklar yada bilerek gülerek karsisin dakinin canini yakip eglenen? her aile cocugunu bir numara özel akilli gözel görür toz kondurmaz ama cogununki sadece hayel ürünüdür maalesef!!

Genleri ile alakalı sülaleden gelen bir hazımsızlığı vardır çocuğun. Umarım büyüdüğünde kalbi yumuşar merhamet sahibi olurda yetişkin olduğunda verdiği zararlar çok daha büyük olur

Bence doğuştan bazı davranışlar geliyor mesele psikopat insanların çocuklarıda sorunlu oluyor kanıtlanmış bir konu... annemin hep bir sözü vardır kızım beş parmağın beşide birmi diye hep söyler.. ayni anne babadan olma ve ayni aile eğitimi ve terbiyeyi almış çocuklara bakın hepsi aynı karakterde olmuyo birtanesi çok iyi bir yetişkin olabilir ken biri çok kötü olabiliyor

Eşim ben ve bi arkadaşım çocuklarımızla birlikte dışarı çıktık, bahçeli bi mekan olduğu için arkadaş oğlunun arabasını da getirmişti, akülü arabadan küçük ama binilebilir bişey, mekanda bi çift daha var ki adamı tanıyoruz o ilin alanında tek doktoru, eşi öğretmen, onlar da araba getirmişler oğulları için, hatta 2 araba, çocuk 2 arabaya rağmen geldi geldi arkadaşimın oğlunun arabasına yapıştı, biz çocuk onlar oynasın havasında seyrediyoruz Kendi arabası elinden alınınca bizim ufaklıkta karşı tarafın 2 arabasından birini getirdi bindi, annesi geldi bizim çocuğu indirdi ve arabayı aldı, inanabiliyor musunuz, kendi çocuğu bizim araba dahil 3 arabayla oynuyo bizim oğlan kendi malının dilencisi oldu, ağla ağla öldü çocuk, o anne de demedi ki eşyadır yaw oynasınlar Bu insanlar biri doktor biri öğretmen

Çocuk doğuştan iyi ya da kötüdür bence. Alimden zalim doğar zalimden alim doğar diye boşa dememişler. Ailenin çocuğun hangi yönünü bilerek ya da bilmeyerek beslediği de önemli. Hayatının geri kalanında aileden edindiği kazanımlarla doğuştan gelen özellikler yoğruluyor. Çocuğun doğuştan gelen mayası iyiyse aile kötüyü de öğretmiş olsa iyiye meylediyor ya da tam tersi.

aile cok onemli neticede iyi ve kotu kavramlarını aile ogretmiyormu cocuga ilk olarak bir kedinin kopegin canının yanabilcegini bilmezler biz uyarırız ama bunu yapmayan mal gibi izleyen oyle cok ana baba varki onlar ne ki cocuk ne olsun

O da garip, apartmanda yaşıtı başka arkadaşı yok herhalde. "Seni mutsuz ediyorsa oynamak zorunda değilsin" diye konuşabilirsiniz çünkü yanında eziklik duyuyor olabilir. Kimi çocuk yapısı gereği daha hassas olur, kimisi daha girişken ama komşunun çocuğunun ileride bencil bir çocuk olacağını ve sevginin tanımını maddiyatla yapacağını görebiliyorum. Bu çoğu aile için "Biz ilgili ebeveynleriz" demenin kolaya kaçma yolu. Ben ileride kızımın böyle bir arkadaşı olmasını istemem bu uyanıklık değil, küçük de olsa bencilce tavırlar. Çocuklarımıza paylaşmayı, sevgiyi, saygıyı öğretmeliyiz. "Tablet aldım, kostüm aldım bunlar sevgi değil mi" diyen ebeveynlere sürekli bunun yanlışlığından bahsediyorum zaten, kesinlikle kötülük bu çocuğa.

bu arada kitaptan okumuştum 7 yaşına kadar hiç bir çocuk yaptıklarından sorumlu tutulmaz hatta yalan konuşması yalan bile sayılmaz diye çocuklar erdemli olmayı bilmez evet doğamızda erdemli davranmak vardır ama bazı şeyler değişkendir ve öğrenilir

kardeşimin gorumcesinin bir kızı var 5-6 yaslarinda aynı o yaslarda gorumcesi de var, bu buyuk goruncesi kizi ile ayni yaşıt olan kardesi arasında, okadar fark koyuyo ki, babasinin evinde yaşıyor esi vefat etmis neyse kiz annesinden gordugu sekilde davraniyo. mesela annesi disardan dürüm ekmek alip eve geliyo birsuru kardesi olmasina ragmen kizini alip bi odaya götürüp kizina veriyo marketten abur cubur aliyo bi poset dolusu kizinin eline veriyo hicbir kardesine vermio bunu goren kizda ayni annesinin huyu gibi davraniyo ve kadinin kiziyla yaşıt olan kardesi bunlari gorunce hep üzülüp bazen agliyo. kardesim bi ara demisti o kucuk kiz bu olanlari gorunce demis ki "yenge benim annemde bana alir benim annemde beni cok seviyo " bu sözü duyunca icim parcalanmisti ki keske bu kızda yabanci olsa kadinin oz kardesi ve kiziyla ayni yaşta bence cocuklarin çoğunluğu ailenin karakterini ve davranislarini örnek alıyor

Yapmayın. Bizi de öyle büyüttüler şimdi çok zorlanıyoruz bu ülkede yaşarken. İleride bu ülkede yasasın istiyorsanız bırakın kötü olsun çirkef saygısız olsun daha mutlu olur eminim.