Ah güzelim benim. Bunun en doğru ve kestirme yolu okumak. İyi çalışıp, kendini derslerine verip uzak bir şehire okumaya gitmek. Mesleğini eline alıp kendi ayaklarının üzerinde durmak. Kendi ayaklarının üzerinde durmazsan Bugün baban gider yarın başka bir adam girer hayatına ezer seni.

Yobaz insan müsveddesi Boşver çalış hayatını kazan ve bunu bil dünya çok güzel biryer olabilir

Annemin de söylediği oluyor. Bazen anneminde bıktığı oluyor. Bazen annemin de psikolosinin bozulduğunu düşünüyorum. Bilmiyorum benim benden başka kimsem yok galiba. A

Senin babanda benim babam gibiymiş ben üniversite okumaya baya uzak bi şehire gittim 2 3 ayda bir eve gidiyordum ama yinede onlar benim ailem bi çocuk büyütmek çok zor sende anne olunca anliycaksin hiç bir anne baba evladının kötülüğünü istemez sende haklısın hayatının en güzel yılları ve özgürce yaşamak istiyorsun aklı başında bi kız olduğunu düşünüyorum ama zaman çok kötü insanlara guvenilmiyor ben bile 2 yaşındaki kızımı parka götürdüğümde aklıma bin tane kötülük geliyor korkuyor insan... annen babanla konuşsa biraz daha anlayışlı olması konusunda belki işe yarar... bu arada baban gerçekte çok düşüncesiz ve saygisizmis derslerine iyi çalış iyi bir mesleğin olsun istediğin gibi yaşa, yoksa anca evlenince bırakır baban yakanı

Vay be başarı öyküsü gibi inşallah abla

Genelde anne babalardan kaçıp uzaklara gitmek kırk hataya düşmekle sonuclaniyor

yoruldum güzel ablalarım. Ailem çok baskıcı bi aile özellikle babam. Bazen aşırı yorulduğumu hissediyorum. 17 yaşındayım. Babam bir çok şeye karışır. Arkadaşlarımla gezmeme çok az izin verir. Sürekli baskı yapar kıyafetlerime ibadetlerime. Ama beni asıl yıpratan şey geçmiş. Babam geçmişte bana çok tranva yaşattı. Daha çok küçükken intihar dusunuyordum. Daha da küçükken inşallah ben başka ailenin kızıyımdır diye dua ediyordum. Benı döverdi tehdit ederdi tamama bunlarda bir şey yok ama en kötüsü ise bu olaylar tamda güldüğüm en mutlu olduğum anda birden aklıma gelip buz kesiliyorum. İçimden sanki bir şeyler kopuyar. şu yaşımdayım halen gurumu incitecek şeyler söyler hatta hakimi fazla savunmam dover. Bende hep içime atıyorum susuyorum. Bazen çok yorulmuşum hiseviyorum. Çok hakli olduğumu bilsem bile susuyorum. Hatta okulda bir olay olduğunda fazla susuyorum. Kendimi bazen savunmaya çekiniyorum . Karşı cinse ilgim sifir. Çünkü biliyorum ki beni bir yerde biriyle görse öldürür. Normal erkek arkadasım bile olsa çok çok kizar yan yana görse. Çok aşırı dar görüşlü bir insan ben öyle değilim. Bazen çok söyleniyor. Aşırı patavatsız. Neye kızıp neye kizmayacgina karar veremiyorum. okuyup başka şehire gidip kendime çok güzel bir hayat kurmak istiyorum ama moral motivasyon 0.

Sana şimdi kendi yaşadıklarımı anlatacağım hiç üşenmeden oku ben 27 yaşındayım aramızda 10 yaş var ama yaşadıklarımız aynı. Benim babamda senin baban gibiydi. Erkeklerle arkadaşlığı geçtim erkek kuzenlerime telefon numaramı verdirtmezdi, grup olarak verilen proje ödevleri olurdu numaramı kimseye verdirtmezdi hep geri kalıp tek başıma yapmak zorunda kalırdım, bir yere gezmeye gidemezdim arkadaşlarım çağırırdı 2 sokak üstteki parka hayatta göndermezdi bu yüzden hiç doğru düzgün arkadaşım olmadı, makyaj yapmak mı? Oje sürmek mi? Hahahaha aklımı kaçırmış olmam lazımdı yapmam için... Bir hata yapsam hemen dayak yerdim alıp karşısına konuşmazdı neden yaptın diye sorgulamak yerine direk yargılar döverdi, annem de hep önümüze durur kurtarmaya çalışırdı, pısırık bir kadındı hala çok kızıyorum ona bu yüzden ama onunda gözü açıldı çok şükür ben büyüdüm bu seferde ben onunla kardeşimin önüne durmaya başladım, ağaç dallarıyla-keser saplarıyla dayak yedim ama sebeplerinin hepsi benim aykırılığımdı ona beni döverek dize getiremeyeceğini göstermek istedim ama yine en sonunda dayak yedim... İnan abartmıyorum ben tek başıma 22 yaşımda dışarı çıkabilmeye başladım oda akşam ezanında evde olmak şartıyla, staj yapardım, okula giderdim gittim diye çağrı atardım, çıktım diye çağrı atardım, amcamlara giderdim gittim diye onların ev telefonundan arardım orada olduğumu ispatlamak için. Stajdan, okuldan, gezmeye gittiğim yerden 18:00 de mi çıkıyorum mesela çağrı atmasam ve saat 18:01 olsa saat hemen arardı şüphe duyardı, yalan söylüyorsun, ne karıştırıyorsun... Kendi öz kızına o... pu demişliğide var hangi p... çlerle takıldın diyen biriydi. Beni döverken bizi ayıramayan anneme sinir krizi geçirtip hafızasını kaybettiren biriydi. Ben ne yaptım biliyor musun? Okudum ve bulunduğum şehirdeki en iyi üniversiteyi kazandım ön lisans olarak. Belki çok büyük bir şey değil ama hiç dershaneye gitmeden bu şartlarda ancak bu kadar yapabildim. O dövdü belki ama ben yine de üniversite de gezdim beni lise zamanında döverek sindiremedi, hiç bir zaman öz güvenimi yitirmedim ya da kendimden nefret etmedim, evden o uyurken çıktım makyajımı binada yaptım eve girmeden sokakta sildim, akşam o yatınca ojemi sürdüm dönüşte otobüste sildim, yalan söyledim üniversitede derse diye çıktım gezmeye gittim ama hiçbir zaman da derslerimi aksatmadım okulumu güzelce bitirdim, hiç alttan dersim bile kalmadı. O numaramı verdirtmedi ikinci telefon kullandım, teravihe diye etek-başörtüyle evden çıkıp onların altından güzel kıyafetlerimi çıkartıp kafeye gittiğim bile oldu. Zaman zaman yakalanıp dayakta yedim, okula da gönderilmedim, takipte edildim, telefonuma elde konuldu ama yine de vazgeçmedim hissettirmeden yaptım yapacağımı çoğu zaman. Hiçbir zaman hiç arkadaşım yok olsun da ne olursa olsun diyerek herkesle arkadaşlık yapmadım, kendimi hep sevdim, başım sıkışınca önce kendim çözmeye çalıştım, asla kimseye zayıf noktalarımı anlatmadım. Üzüldüğüm, kazık yediğim de oldu ama yine de en dibe hiç batmadım, kendi kendimi hiç aşağı çekmedim. Ve hiç bir zaman babama karşı asi gelmedim, çalıştım maaşımın yarısını ona verdim, kavga ederken benimle hiç delirecek kadar sinirli cevap vermedim. Şimdi ise evliyim çok şükür mutluyum, babam şimdi iyi hatta ben evlenirken ağladı ben hiç bir şey hissetmedim ama... 2 günde bir arar neredeyse hiç kötü davranmadım bana böyle böyle yaptı deyip arkamı dönmedim çünkü Allah var o biliyor ve görüyor gerisi mühim değil., iyi bir işim var, güzel dostlarım var babamın bana yaşattıkları benim için hiçbir zaman bahane olmadı senin için de olmasın. Sen oku ve kendini iyi yerlere getirmeye çalış senin senden başka çaren yok unutma daha çok küçüksün ileride daha iyi anlarsın. Üzül, dağıl ama kendini başkalarının eline bırakma. Her zaman güçlü ol, insanların zayıf noktalarınla seni kendilerine kukla etmelerine izin verme. Umarım güzel yerlere gelirsin, umarım sende kendini kurtarırsın.

Kendi özgürlüğünü eline alana kadar mecbur katlanmak zorundasın. Maddi özgürlüğünü eline alınca ailene bile eyvallahın olmaz. Bu süreçte uyanık ol ve ailenin huyuna git böylelikle üstüne çok gelmezler sende zamanı gelince kendi hayatını kurar gidersin :)