Aaa yapmayin öyle ya oğlu ev araba almissa demi hayirli evlat dediğin annesine ev araba alir yatirim yapar

doğurmakla ana olunmuyor işte.. görüşmeyi kesin derim ben artık hayatınızdan onu çıkarın kendinizi değersiz hisettiren herkesle vedalaşın ve bitirin şahsen bende annemle öyle yapacğım çünkü yaralar iyileşmiyor iyice kangrene dönüüyor.. artık siz olmuşsunuz anne annenizi silin o sisi silmiş gibi duruyor

Yine içim el vermiyor. Eski komşumuzla dertleştim şimdi bu konuda, akşam annenleydik çok bozuktu dedi. Hemen arayasım geldi. aramak istemiyorum. Ama aramasam da benim annem söyledikleri yüzünden aramadığımı anlayabilecek biri değil. Yine içim sıkıldı, oturuyorum Bissunicole

Allah yardımcınız olsun. Anlıyorum sizi. İnsan onlar varken yok gibi davranmayı da içine sindiremiyor, böyle davranılmayı da. Bu arada ben de kardeşimin hiç aramam. O da ben aramadıkça bıraktı aramayı. O kadar yabancılaştım ki.

konuyu okurken gelinin aslında annene ihtiyacı olmadığını biliyordum. Zira öyleymişte. Bu durum hiç şaşmaz, değişmez bir kuraldır. Binlerce kilometre ötede kızını tek başına doğuma gönder hem de ağzıyla çağırdığı halde, burda gelinin sülalesiyle doğum bekle. Lütfen ağzına geleni say. Senin annen kutsal falan değil. Verdiği tepkiye göre de bundan sonra nasıl davranacağını planlarsın.

kesinlikle yüzleşmenizi önermem. rahatlamazsınız ve mutlaka yine kırılırsınız. kavga, laf sokma vs. zaten sizin kişiliğinize uygun değilmiş. yapsanız da mutlu olmazsınız. peki ne yapabilirsiniz? sınırlarınızı iyi çizin. anne bile olsa sevildiğiniz kadar sevin. youtube'da tülay kök izlemenizi tavsiye ederim.

Konunuzu ve yorumları okurken içim ezildi. Üzmeyin kendinizi hamileliğinizin tadını çıkarın.. Annenize de gelince, içinizde ne varsa dökün ve iletişimi kesin.

Ben olsam hiç konuşmam, silerim. Anlattıklarınız normal değil. hamilesin ve o zaten doğmuş olan çocuğu bahane gösteriyor. Kavga olarak değilde düşüncelerinizi söyleyip, birdaha muhattap olma derini. Devamında daha çok üzer seni. Ölümlü dünya affet ya da alttan al kelimelerini sevmiyorum. Evet ölümlü dünya bende öleceğim, napalım. Hakkı var mı seni böyle yıpratmaya

Bu arada sizin okudugunu anlamama gibi bir sorununuzmu var yukardaki yorumda nerde nefret var gerceklerin acı olmasi sinirlendirmis olabilirmi acaba

Tavsiye alacağım insanlar var, almayacağım insanlar var. Mesela konu sahibi dünya tatlısı bir insan, sevgi dolu olduğu o kadar belli ki, tavsiyelerinin başımın üstünde yeri var. Ama siz hele ki annelik konusunda Allah aşkına bana tavsiye vermeyin. İyi günler.

Bazı Anneler kızları çantada keklik görür yani biz zaten onun her daim yanındayız çok seviyoruz ama el kızı öyle değil o yüzden onun dikkatini çekmeye sevgisini kazanmaya çalışıyolar bn de hissediyorum bazen bu hissi sizindi biraz kaptırmış kendini tabi ama sizi ikinci olarak gördüğünden değil emin olun tabi çözüm ne bilmiyorum belki kavga yerine biraz iğneleyici konuşursanız yada çantada keklik olmadığınızı gösterirseniz durum değişebilir

Benim annem de abime daha düşkğn cok hissedıyorum, ona sorsan eşit.. hos babam da bana düşkün ya da bu benim tesellim Neyse benım bebegım oldu işe baslayacaktım, annem bana 100 metre mesafede, bizim evde bakmasını istedim, kendi evınde bakmak istedi net bi şekılde. Neyse mecburdum fln. Neyse işten cıkarıldım gerek kalmadı. Sonra abin eşi öretmen onun da bebegi var ücretsız ızni bitti işe başladı, annem hergun şehrin ucunda evleri olan abımlere okadar yola ragmen gelını ole istedi diye hergun gidip onların evınde cocuk bakıyo. Bazen bi işim oluyo bırakcak oluyorum kızımı sonra dusunuyorum annem oglunda. Cok mu kıskancım dıyorum bazen de yoksa normal mi bılmıyorum. Umarım verdıgı degerım karsılıgını bulur, abim de işi düşmese cok ta gelen giden biri degıldir. Anneme laf sokuyorum ara ara, ona göre cok kıskancım.. yok gitmek ona daha kolay geloyormuş ta falan. Bir de yeni ev aldılar madem bole durum var yakından al demi. Neyse ayrımcılıgı anlıyorum senı konu sahıbı zor durum, sizinki daha ileri boyut. Bence bazı kadınlar hala erkek cocuguna daha düşkün.

Ben anneniz cahil demedim bu düsünce cahilliktir dedim herkes her konuda mukemmel olmak zorunda degil sizinki algida secicilik. Sevebilirsiniz aileniz sonucta belliki bu yapiyla buyumussunuz ve size normal geliyor. Umarim kendi cocuklarinizi bana ev alan veya almayan olarak ayirmazssiniz her cocugun imkani olmuyor. Ev alamayan aynı ilgiyi gormucekse o is annelik degil cikarciliktir.

Üzülmeyin, değişmeceğini bildiğiniz şeyler için karninizdakini üzmeyin. Siz söylemişsiniz yok demiş, artik aramayin ama kendinizi de üzmeyin. Zaten hep böyleymiş, biraz anlasın kırıldığinizi.

Ben sanırım hiç içimden geçenleri söylemem sadece aramam sormam, ararsa açmam. Bir anne tanıyorum tüm çocuklarına soğuk tüm torunlarına soğuk. Kızı, erkeği ayırt etmiyor yani... Ona küs olanı daha çok dert ediyor ama arayıp sorma da yapmıyor yani. Sen bana bunları yaptın desen kabul etmediği gibi sürekli de anlatıyor kızım, oğlum bana bunu dedi diye... Bazıları böyle soğuk ve acımasız... Bazıları da sırf benim dogurdugum diye ne yaparsa yapsın görmezden geliyor, affediyor falan. Bence iki türlüsü de yanlış.

Merhaba, 5 kardeşli bir ailede büyüdüm ve maalesef annemi hissettiğim tek bir an hatırlamıyorum. Niye ben de diğerleri değil diye aklım erdiğinden beri düşünüyorum. Lütfen yazdigimi içselleştirme ama ben çok çok dayak yedim. Apartman inlerdi Öyle böyle dayak değil kafamdan burnumdan kan gele gele. Neden mi? Ya kardeşlerimle yaramazlik birşey yapmışızdır ya da oynarken eve geç gelmişimdir. Ama o dayağı sadece jes yerdi :) Ha bide çok ac kaldığımı hatırlıyorum kızar yemek vermezdi. Açlıktan uyuyamadigim o kadar gece anımsıyorum ki belki o yüzden şuan 27 yaşımda doymuyorum. Bide oruç tutmasam yemek vermezdi. Ben sırf kahvaltı olmaz diye sahura kalkardim 6 yaşımda. Ama oruç da tutamazdım karnim hep aç sanki, bir defa yakaladı beni ağzım doluydu. Yediğim dayağı hala unutamıyorum ağzımdaki ekmekle kanin tadı karışmıştı birbirine Neyse yaz yaz bitmez bu 3 gun velhasıl değişmedi asla ben yıllarca beni sevsin diye kendimden verdim tabiri caizse eşek gibi sırtıma bindi. Ama yine en kötü ben oldum. Yüzleşme kısmını da yaptım içimdekileri de döktüm işittiğim lafları buraya yazsam muhtemelen evlatlık olduğumu düşünürsün Benim kırılma noktam evliliğim oldu orda koptu herşey. Bir insanın birini sevmesi için birşeyler feda etmesine gerek olmadığını gördüm. Hele bir annenin.. Uzaklaştım ararsa açıyorum havadan sudan konuşup kapatıyorum. Asla ac misin açıkta misin keyfin nasıl diye sormadı hiç. Ben de hayatıma dair hiç birşey paylaşmadım bu vakte kadar. Ne yerim ne içerim ne derdim var bilmez. Merhaba merhaba. Ötesi zaten olmaz, değişmez. Demem o ki yoluna bak, üzülme kendi ailenin kıymetini bil mutlu ol. Ve inan olacaksin da hemde fazlasiyla. Her zaman burda yazdığım bir sözüm var sana da yazayım: Seçme şansı olmadığı aileler tarafından mağdur edilen çocuklar olarak Dilerim seçme şansı yakaladığımız ailelerimiz ile mutlu oluruz.

İçime yine öküz oturdu. çocukluğumdan beri annem tarafından hep arka plandaydım. Bakın ikinci bile diyemiyorum. İlk sıra hep erkek kardeşimindi. Bu hiç değişmedi. Çok irdelemeyeceğim geçmişi. günümüze gelirsem hem kardeşimin eşi hem ben hamileyiz. Gelinimiz ekim ayında ben şubatta doğum yapacağız kısmetse. Ben dünyanın öbür ucunda yaşıyorum. bu dördüncü hamileliğim. 2 gebelik kaybettim. İkisi de 10 haftayı geçmişlerdi. Bu gebeliklerimde hiç anneme bel bağlamadım, doğuma gelir diye düşünmedim, hatta ona hamile oldugumu bile söylemedim . Vize başvurusunda bulunmadım. Bugun anneme vize başvurunu yapalım dedim. Ben gelmem doğuma, burada gelinin bana ihtiyacı var dedi. Gelinin bebeği 3aydan büyük olacak benim doğum zamanımda. Ama önceliği gelini ve oğlundan olacak torunu. Evde 5 yaşında bir kızım var. Burada doğum yapılan gece hastanede kalınıyor bir refakatçi ile. Buraya gelse hiç değilse biz hastanedeyken evde kızımla kalır, ben bunun için çözüm üretirim ama çok koyuyor böyle sevilmemek. bu hamilelikte korktuğum bir hamilelikti, cvs oldum. 14-15 haftalık olduktan sonra sevdiğimiz insanlara söylemeye başladım. Ben hamilelik haberimi verip bebeğin fotosunu gösterdikten sonra daha insanlar benim için sevinçten ağlarken kardeşimin bebeğinin fotosunu gösterip "bu da benim fındık" dedi. 2 farklı zamanda yaptı bunu. Ne demek benim fındık, diğer fındık de, büyük fındık de, gelinin fındık de. Ne demek benim. Ben b. k oluyorum bu durumda. artık bunun kavgasını çıkartacağım. Sizden de akıl almaya geldim. Hiç kavgacı, lafı gediğine koyabilen bir insan değilim o nedenle öğretim bana. Hanımlığın, sakinliğin bir faydasını görmedim. Yılda bir görüştüğümüz halde hiç hasretti, kıymetti görmüyorum.

Ben konuşurdum böyle bir durumda. Annem ister anlasın ister anlamasın. Küçük yaşlardan beri hissediyormuşsunuz bu ayrımı ne kadar üzücü. Anne babamin birçok şeyini sineye çekebilirim ama evlat ayrımına sessiz kalıp, hiçbirsey yokmuş gibi davranmam, davranmazdım. Allah kalplerine merhamet versin.

Bence size çok tavsiye lazim hatta egitim de lazim. Kiziniz la oglunuz aynı olmali mesela kiz diye iki kat egitim verirseniz oglunuzun hakkina girmis olursunuz ama nerde o anlama kabiliyeti sizede iyi günler

Gelinin annesi hayatta mı o neden yardımcı olmuyor ki

Dök içindekileri bunları bile suratına vur ben kendimi senin yerine koydum. Direk şu örmeği bike söylerdim. Gelinini kızım diye kaydetmişsin ben yokum evlat saymıyorsun varın yoğun onlar olmuş. Artık içinden ne geliyorsa söyle ama başta de ki gelmeni istedim ama sen yanında bır çok yardımcı olucak insan varken gelininle kalmayı tercih edip beni kızını pardon kızın olarak görmüyordun neyse artık gelmene gerek yok. Ben artık yokum bıktım artık beni evlat yerine koymayışından bundan sonra beni ne ara ne sor kızın ve oğlunla mutluluklar dilerim derdim ya da mesaj olarak yazar yıne engellerdim. Evet biraz acımasızca ama kendimi yerinize koyunca ben öfkemi kusmadan rahat edemezdim ve noktalardım iletişimi kesip

Ben olsam anlatmazdim zaten fiziken bir mesafe var manevi de bir mesafe koyar arada halini haturini sorardim uzaktan. Birde anlatmis olmaniz ileride kendinizi gelinle kiyasladiginizi onu kiskandiginizi dusundurebilir sonucta bu zamana kadar anlamamis bu saatten sonra da iyi niyetli bir sekilde sizi anlamasini beklemeyin derim. Konuyu kapatip hayatiniza bakin. Bunlar sadece anlattiklariniza, verdiginiz cevaplara karsilik anladigim kadariyla dusuncelerim. Allah yolunuzu acik etsin insallah. Kin gutmeyin annenize :)

Ben de bir ara sizin gibi düşündüm. Ama abisini öncelemis. Ona da öyle davransa diyeceğim ki. Kendi anne babasından ne gördüyse onu gösteriyor. Ama ortada eşitsizlik var. Ayrica geline yardımcı olacak bir sürü kisi var.

En iyisi. Hatta hamile olmasan bir de kahve yap yanına derdim.

Annen oğlancı muhtemelen siz doğunca üzüldü böyle dümdüz söyledim ama bazı kadınlar öyle maalesef erkek olsun illa çocuğum modunda

Şakası bile güldürmüyor. Benim de böyle bir kanayan yaram var. Abimin durumu iyi. Kazandığının binde birini veriyor ama annem bayılıyor. Benim işim iyi değil, kazandığımın yarısına süpürge aldım hala bana bir şey almadın diyor. Elalemin kızları annelerini gezdiriyormuş. Anneme çok öfkeleniyorum bu menfaatçiliği yüzünden. Düşününce abim çok az yardım ediyor çünkü durumu gerçekten çok iyi. Ben zaten bir o işteyim bir bu işteyim dikiş tutturmakta zorlanıyorum. Burada abim okuduysa annem banam desteklediği içindir ben okuyamadıysam da yine aynı imkanlar sağlanmadığı içindir. Yine de annemle görüşmemeyi düşünmem çünkü bu ayrımcılığa rağmen sever beni. Bir bebeğim olsa gelin yerine benim yanıma gelir. Sadece şu maddiyat açısından yaptığı delirtiyor beni. Konu sahibininkinde bariz bir sevgisizlik de var. Nasıl oğlundan olan torunu onun fındığı olur da kızından olan torununu umursamaz?

Ben anaokulu öncesinden annemin bana sevgi göstermeyip kardeşimi el üstünde tuttuğu zamanları hatırlıyorum. Öyle emeklik bir mevzu değil. Konu yiğenime fındık demesi değil, benim fındık demesi, bunu derken benim hamileliğim mevzusunu tamaman görmezden gelmesi. Elbette yiğenim benim canım, anne babasının saçma sapan evliliğinde ben halalık yapacağım ona. Ama onların çocugu benim diye bahsedilirken benim çocugumun adının anılmaması bana kendimi kıymetsiz hissettiriyor. Bunun bebeklerle de alakası yok.

Siz konuştuğunuzda anneniz haklısın kızım diyebilecek yapıda birisi mi? Eğer değilse yine siz çok üzülecekmişsiniz gibime geliyor.

Bence çocuk ayrımı yapmak günlük hayatın akışı için yapılması gereken şeyler değil. Yani sabah ikisini de öpersin uyandığında, gün içinde ikisine de sarılırsın. Birinin ihtiyacı vardır ayakkabı alırsın diğerinin yoktur almazsın ama çocuk bilir ki bu kardeşine o daha çok sevildiğini için yapılmıyor, gerek oldugunda onun için de yapılacak. benim kardeşim okul konusunda çok başarısız bir çocuktu. Annem okul, ders konusunda hep onun peşinde koştu. Ben hiç bir zaman annemin bizi bu konuda ayırdığını düşünüp, üzülmedim. Benim öyle bir ilgiye ihtiyacım yoktu. Sorun benim ilgiye ihtiyacım olan alanların da karşılanmamış olması.

Haklı olabilirsiniz. Ben konu sahibiyle empati yapamıyor olabilirim. Annelere karşı zaafım var. Eşimde annesi tarafından zaman zaman haksızlığa uğradı ama bana kalırsa annesinin aynı zamanda birçok fedakarlığı vardı ve eşim hep olumsuz olan üzerinden annesine yükleniyordu, yaptığı güzel şeyleri görmüyordu bile. Yaptığı fedakarlıkları tekrar tekrar anlattım eşime. Eşim şimdi annesini daha çok anlıyor, araları daha iyi ve eşim daha mutlu. Mesela konu sahibi annem çocuk bakma konusunda tecrübeli benim ilk çocuğumdan demiş. Belki de annesinin iyi yönleri de vardır ama göremiyordur. Öfkeden uzak bir şekilde durum değerlendirmesi yapmak belki de anneyle kızının bağlarını güçlendirecektir. Ben anneniz hakkı, siz haksızsınız demedim hiç bir yorumumda, durum değerlendirmesi yapın dedim sadece. Ve sakince kızgınlığınızı bildirin dedim. Ben de baba ayrımıyla büyüdüm ama hiç kavga etmedim babamla. Sadece hep uzak durdum ondan, ihtiyacı olduğunda yanında olarak utantırdım onu. Allah rahmet etsin yaşamıyor şimdi. Ama anneme hep dermiş, ben ona haksızlık ettim, o bana en iyi evlat oldu. Bunun vicdani yükünü çok taşıdı babam. Ama ben onu da affettim. Çünkü çocukken yaşadıklarını anlatsam oturur ağlarsınız Anne babalar da insan. Hata yapabilirler. Herşeye rağmen özlüyorum babamı..

Geçrekten üzüldüm. Diğer torunu bırakıp size yardıma gelmesinde gerçekten bir sakınca yok. Bu tek bebek bakmakla ilgili de değil. Benim annem beni çok eleştirir çok karışır ama düşünür de. Doğum olsa benim kızım beceremez tek der gelir. Abimi kayırdığı tek nokta iş güç. Benim okulum işim kötü diye kafama kakıyor sürekli. Abim ise onun için bir hava atma malzemesi, benim işimden okulumdan bahsetmekten kaçınıyor. Ben de haklı olarak oğlum bana bunu aldı şunu aldı diye anlatmasına bozuluyorum. Sanki var da ben almıyorum. Ben de diyorum bak oğlunu kayırıyorsun diye. O da oğlum olduğu için değil o bize yardım ediyor diyor. Neyse uzatmayayım, sizin ben eski konularınızı da okumuştum, menfaatten öte genel olarak böyle bir durum vardı. Yani anneniz oğlum bana bakar diye düşünmesinden öte size karşı soğuk. Tv programında gördüğüm içli köfteyi canım çekti diye annem geçen hafta içli köfte yapmıştı. Ki benim annemin ciddi rahatsızlığı var kollarını eskisi gibi kullanamıyor. Sizin yazdığınız konularda ben hiç annenizin sizi düşünerek yaptığı ufak bir hareket bile görmüyorum. Sizin bir bebeğiniz olacak, üstelik uzaktasınız. İlgisizliğine bozulmakta sonuna kadar haklısınız.

İnsan elli yaşına da gelse mother issue hep peşinde oluyor, atlatmak unutmak çok zor biliyorum. Benim terapistim şey demişti, bir insan için kötü bir anneye sahip olmaktan daha kötü olan tek şey kardeşler arasında adaletsiz olan anneye sahip olmaktır. Yani anne kötü olabilir, hasta olabilir, maddi manevi şiddet uygulayan, toxic, manipülatif, ihmal eden bir anne olabilir... vs ama çocuklar annelerinin bütün kardeşlere aynı davrandığını gorurse ileride travmalarını atlatmasi daha kolay oluyormuş. Evlat ayıran annenin verdiği hasarı hiç bir Dr. düzeltemez demişti. Tek çare kabullenip, önüne bakmak ve bu durumu sadece kabullenebilmek için bile ciddi desteğe ihtiyacin olduğunu unutma ve terapiyi sakın birakma

Tamam sizin ilk çocuktan dolayı tecrübeniz var ama her bebek farklıdır ve ikinci çocuk olduğu için sizin daha çok yardıma ihtiyacınız var iki çocuğu birden idare etmeye çalışacaksınız birinin yardımcı olması işinizi çok rahatlatır

Ve hala bu mantikta devam eden insanlarin yorumunu görüyorum ve üzülüyorum o çocukların adına. Anneleri öyle büyümüş ve oda o yolda gidiyor. Bahaneye bak annem çok çekmiş annem 13 yaşında evlenmis ee ne alaka bu abime daha fazla sevgi gostermesi gerektigi anlamina gelmezki. . Siz de uzulmeyin ve sadece size nasıl davraniliyorsa aynen öyle karşılık verin ne bir eksik ne bir fazla. Onemli olan hicbirseyin yokken vermek imkani olan zaten yapar isterse. Evlat ayirimi yapilmamali elbetteki Allah hayirli evlat nasip etsin ama evlat ayrimi yapan anne babalar kendilerine düşman yetistirir. Sevgi kosulsuzdur. Sevgisini veren anne harika evlatlar yetistirir

Rabbım, bir avazda kurtarsın. Evlatlarinizi size bağışlasın. Lakin üzülmeyin. Her ailenin vardır bir kıymetlisi. Annenizin mantığına göre yaşlanınca oğlu ve gelini bakacak ona. Kiz zaten uzakta. Ona bir hayrı dokunmaz. Genc ve saglikliyken kimseye ihtiyaçları yokmuş gibi davranır, kalp kırarlar sonra o cok güvendikleri dağlara kar yağınca evlatlarım neden gelmiyor derler. Madem bu zamana kadar size bir hayrı dokunmadı. Bundan sonra da bir hayır beklemeyin. O çok güvendiği oğlu ve gelini yaşlanınca altını temizler, bakımını yaparlar. Sizin bir aileniz var zaten. Ve ikinciye anne olacaksınız. Bu zamana kadar size anneliğini hissettirmemis birinden annelik beklemeyin. Sizi aramadigi sürece konuşmayın. Arasa bile kısa ve öz konuşun. O da 9 ay karnında taşıyıp, uykusuz kalmasının hatrına. Ailenizde mutlu ve huzurluysaniz gerisi çokta önemli değil.

Psikologlar birşey demiyor kız, onlar genelde sen bilirsin diyor zaten benim terapistim de pek yüzleşme taraftarı değildi, ama konuşmazsam delirecek gibiydim, ben ısrar edince kadın yönlendirici oldu. Ama sonuç aynen dediğin gibi, insan gibi kavga etmeden terapist rehberliğinde konuşsam da hem herşey daha kötü oldu hem elaleme malzeme oldugumla kaldımicimde en ufak bir rahatlama olmadı o da ayrı konu

O halde annesine sakince yılların kırgınlığını ve nedenlerini anlatıp sonrasında iletişimi kesmek en güzeli. Kavga etmek kişiyi haklıyken haksız duruma düşürür ve karşındaki savunmaya geçtiği için hiç bir işe yaramaz. Konu sahibine bir de bu durumun sıkıntısı yüklenir.

Gozden uzak olan gonuldende irak olur demisler. Bu kdr takilmayin ztn hep boyleydi diyorsunuz karninizdaki cocuga yazik..

Erkek oldugu icin degil muhtemelen kiz kardesiniz olsaydi yine oyle davranirdi. Ben cozemedim neden boyle davrandiklarini cozebilen varsa bizi aydinlatsin.

Bence anlamayacağını bildiğiniz halde dile getirip daha çok canınızı sıkmayın. Ben denedim rahatlayamadım tersine daha çok üzüldüm birkaç gün kendime gelemedim. Ki benim abim veya erkek kardeşim bile yok ona rağmen annem doğumda hastaneye yanıma gelmedi. Aynı şehirde farklı ilçelerde yaşıyoruz, taksiye atlasa yarım saatte yanıma ulaşabileceği kadar bir mesafe var. Ben apar topar sezaryen doğuma alındım çıktığımda telefonda kız kardeşimin sınavı olduğunu onu götüreceğini şimdi çıkıp gelemeyeceğini söylemişti, sınava başka gün giremezdi ama ben her gün doğum yapıyordum çünkü. Eve geldiğimin akşamı geldi ailem yanıma. Annem 5 gün kaldı sadece sonra babam rahatsızlandı kovid pozitif çıktı ona bakmak için apar topar geri döndü. 1 haftalık ameliyatlı halimle tek başıma kaldım evimde. Kayınvalidem bize yakın oturuyordu ama çalıştığı için bir hayrını görmedim. İlk defa birkaç hafta önce açtım bu mevzuyu annemin yüzüne karşı. Benim yanıma gelmek bebeğimin, benim bakımımızı üstlenmek kaynanama yakışırmış ona değil. Benim sana ihtiyacım vardı orda beni kaynanam değil sen doğurdun diyebildim sadece, içimden o kadar şey geçmesine rağmen. Siz kendi evlatlarınıza öyle yaparsınız o zaman dedi sadece. Böyle duygusuz bir cevap. Söylediğime söyleyeceğime de pişman oldum, insan daha duygusal bir tepki bekliyor ama özürleri kabahatlerinden büyük..

Keşke geçen hafta bilseydim bu kitabı hemen alırdım. Şimdi getirebilecek birini bulunca hemen getittireceğim, pdfi varmış onu da indireceğim. Teşekkürler.

Tüh aynı ülkede değiliz.. Hamilesiniz ve çok hassasınız. bu cümleler üzerinde durup düşünmek yalnızca sizi üzecek. yarın çıkın güzel bir hava alın yürüyüş yapın. bence kendinizi kızınıza ve bebeğinize odaklayın. evet belki zor ama ağlamayın ya üzüldüm öyle deyince. eşinizle geçireceğiniz güzel bir akşamı üzülerek geçirmek kendinize haksızlık olur. :)

Gebito çok daha ağırlarini kendim de yaşadığım için seni çok iyi anlıyorum. Hatta sen yine annen için 2. sıradaymişsin, benim sıram erkek kardeşim, annaannem, teyzem, dayım, yengem ve kuzenlerimden sonra 9 du enteresan şekilde aynı çatı altında olmamıza rağmen annesiz babasız büyüdüm, kendimi bildim bileli anneme yaranmak için yapmadığım kalmadı asla kendimi kabul ettiremedim. 43 yaşımdayım geçen yıl benim çok sıkışık olduğum bir dönemde annem tüm mal varlığını kardeşimin üstüne yapınca patladım, bütün travmalarim ortaya döküldü, terapist eşliğinde ailemle yuzlestim... sonuç hain, paragöz evlat ilan edildim. Travmalarima yenisi eklendi. O yüzden boşver, nasılsa uzaksın, unut gitsin

Öncelikle inşallah doğumunuz kolaylıkla geçer, hayırlısıyla olur. Konunuzu okuyunca öncelikle annenizin kendi annesiyle ilişkisinde problemler olabileceğini düşündüm. Çocukluğunuzdan beri böyleymiş. Ya kendi çocukluğunun intikamını sizden almış ya da kendi annesi oğula değer verdiği için o da öyle görüp öyle davranmış gibi.. Ben sizin yerinizde olsam ne yapardım diye düşündüm.. Sanırım artık çok muhattap olmadan önüme bakardım.. Zaten kendisi kızım hayırdır demiyorsa konuşacak pek bi şey yokmuş diye düşünürdüm.. Benim eşimin ailesinde de tam tersi bi durum var.. Hatta konum var bununla ilgili.. Kayınvalidemler için kızları çok değerli.. Eşim bekarken maddi manevi sorumluluk almış, yardım etmiş.. Ama bizim sorunumuza el gibiler, kızları doğum yaptı, kayınvalidem torun değil 3. çocuk büyütüyor. Bize de yani sizin çocuğunuz olunca da yardımcı olmam gerekiyor diyor. Kızına içinden gelerek ama oğluna gereklilik yani.. Demem o ki ister kız ister erkek, cinsiyet nedeniyle bir çocuğu diğerinden üstün tutan zihniyete karşıyım.. Belki mizaç gereği biri uysaldır biri asidir, belki o zaman bi ayrım olur, onu anlayabilirim.. Belki o zaman bile ayrım olmamalı, anne olmadığım için henüz, tam bilemiyorum.. Bu arada biz artık ne yapıyoruz, evlendiğimiz zamanlar eşim her gün arardı annesini.. Dedim zaten umrunda değiliz, ne arayıp da dert anlatıyosun.. Haftada 1 görüşüp kapatıyoruz.. Onda da bi şeyimizi söylemiyoruz.. Hastaneye gittiğimizi komşu bilir, ama o bilmez.. Bunun gibi.. Sizin konunuz sebebiyle biraz da ben anlatmış oldum, kusura bakmayın.. Ailenizle mutlu günler diliyorum..

İçindekileri boşaltmak çözüm değil. Halt yemiş onu diyen psikologlar. Herşey daha kötü oluyor bir de etrafa anlatacak malzeme veriyorsun. Evlat dedik bağrımıza bastık Bak bana bunları bunları dedi diyor. Ben de çözümü kendi ailemde buldum. Araya mesafe koydum. Zaten bekarken de işten geç gelip odama gçerdim. Yüzlerine bakmazdım. Bir kere olsun günün nasıl geçti hastamısın diye kapımı açmazdı. Evlendikten sonra hiç aramadım. O aradı iyiyim sağol bu kadar. Sonra etrafa karşı mahçup oldu Marsis ne yapıyor falan diye soranlara karşı bişey diyemeyince bana patladı. Sen evlenince değiştin dedi :) Yoo ben aynı benim dedim. Yoğunum kapatmam lazım dedim. Böyle böyle 8 yıl geçti. Eşimle sorun yaşasam bile anlatmıyorum. En ufak bişeyde aman kocanla aranı iyi tut diyor... Doğumlarım sizinkiyle benzer tabiki. Evlerimiz 10 dk olmasına rağmen 1. Doğumda gece kalmadan gitti. 2. de bir gece kaldı tartışma çıkarıp gitti. Herkese anlatır ben Marsisin doğumuna gittim bana böyle böyle yaptı diye. Aslı astarı yok söylediklerinin herkes biliyor. Sen de boşver. Arama sorma o ararsa açma. Her söylediği kelime insanın kafasında yepyeni bir yer ediniyor. Ona ayıracak bir cm bile yerim yok. Sizin de olmasın. Ailenizle mutlu olun..

Bu evlat ayrımını nasıl yapabiliyorlar? Yeğenlerim var hepsini çok seviyorum farklı kardeşlerimden hepsinin farklı huyu var sevmediğim özellikleri de var. Daha çok vakit geçirdiğim var daha tatlısı var daha güzeli var ama hepsini çok seviyorum hangisini çok seviyorsun diyince ayrım yapamıyorum. Yeğen de bile ayrım yapamıyorken annelerin evlat ayrimina sasiriyorum. Allah göstermesin kimse de yapmasın. Bence arayin söyleyin kac yasina gelmişsiniz şu durumda da icinizdekilerini annenize soylemeyecekseniz ne zaman soyleyeceksiniz. Söylemezseniz kendinizi doldurup doldurup üzersiniz. Eğer laftan anlayan anneyse çeki düzen verir. Değilse sizin artık yapacağıniz bir sey kalmayacagi icin önünüze bakarsınız.

Ben sadece 1 yillik bir anne olarak kendimi su sekilde telkin ediyorum. Ben de hata yapabilirim. Mukemmel degilim, insanim, kusurluyum. Fakat ne olursa olsun, her kosulda evladimi sevicem, elimden geldigince koruyacagim, ihtiyaci oldugu her an yaninda olacagim, ve ihtiyaci oldugunda onun her daim yaninda olacagimi / yaninda olmak icin elimden gelen herseyi yapacagimi bilecek. Cocuguma sorumluluk bilincini asilayacagim fakat onun da her daim basarili olamayacagini kabul edip bunun gayet normal oldugunu ona da anlatacagim. Dogrusuyla, yanlisiyla, gunahiyla, sevabiyla, her haliyle onu sevecegim. Her yaptigini onaylamasam da, yanlis yaptiginda da annesinin yaninda oldugunu bilecek insallah. Hic kusmeyecegim, hic umursamamazlik yapmayacagim, hic terk etmeyecegim. Kosulsuz sevecegim.

Yani bir evladin "degeri" ancak yaptiklari ilemi ölçülür? Ne kadar kötü bir düsünce. Tek kosulsuz sevilmesi gereken kisi tarafindan, kosullarin olmasini dogal bulman. Bir evladin "degerli" olmak adina çabalamasi gerektigini. Benimde bir kizim var, ne ev almasini isterim bana, ne baska birsey. Evladimin mutlu olmasini isterim sadece. Bunun için çabalarim. Annelikte budur. Ve dogmamis bebegin, ebeveynlerin ölümünü düsünmek hangi level bende anlamadim. Burda anne tamamen hatali. gebito Içindeki zehiri çikar. Keske o findik lafini ettiginde bile cevabini verseydin. Kendi degerini bil, dogru yerde cevabini vereceksin. Yerinde olsam içimdekileri döker, sonra asla iletisime geçmezdim. Gitsin kendi findigin yaninda. 1 hafta bile zor durur orda, gelin ile kötü olur kesin.

Bu konuda tek degilsiniz inanın. Arkadasim dogum yapti annesi 1 saat yanibda oturdu, gitti. Arkadaşıma ben baktim. Yemek vs götürdüm. Yapacak birsey yok. Kabullenmek zor da olsa, tek çözüm. Beklentinizin olmasi makul ama karşılığı yoksa enerjinizi kendi kurdugunuz ailenize verin.. Konussaniz da tepki gostersrniz de degisim olmaz gibi. Üzmeyin artik kendinizi

Ve bu insan evlenip cocuk yapip kendi ailensinden normal gördüğü sekilde yetistiricek

Evet ona hiç şüphem yok o nedenle kitap okumaya verdim kendimi

Ben biliyorum nasil bir anne olduğumu ogluma da kizimada aynı esitlikteyim. Cinsiyetlerinden dolayi ne kizima ne ogluma ekstra bir şey yapmam ikisinede aynı yaparim gerek egitimi normal yasamda. Sizede tavsiye ederim

Elinize ne geçecek onu tartıp biçin ona göre konuşun tabi. ama madem zorlu yollardan geçmişsiniz, Şu hamileliğin keyfini çıkarın. hiçççç takılmayın diğer tarafa. hamilelikte ki, stres gibi duygular bebeğe hiç faydası yok. Kendimden biliyorum. Bebeğim uzun zaman ağlayan hep gergin bir bebekti. bende 2 çocuk tek başıma doğurdum arada 13,5 ay ile üstelik :)) Hangi ülkedesiniz? Belki aynı ülkedeysek ben gelirim yardıma yada destek olmaya

Valla ben şahsen kaynanayı istemem o kadar zaman bide yanımda duracak keşke gelemem edemem demese. İnşallah ilerde gelinde bakar ona bu şekilde yardım eder.

Ben de 5dakika önce acaba gittiğim terapiste birlikte mi gitsek diye düşündüm, demek o da işe yaramıyor :) Ben de eskiden kardeşimden sonra geldiğimi düşünürdüm, babamı hiç hesaba katmazdım sonra köpek aldık köpekten de sonra gelmeye başladım.

Çıkarın kesinlikle o büyük kavgayı içinizi baya baya dökün ve sonra anne baba bile olsa koyun mesafenizi. Bu bence size iyi gelevek fakat sonrası icin hayatınız boyunca bir beklentiniz de olmasın bence kabullenip yolunuza devam edin

Benim terapistim anne ve kizlari arasinda rekabetin sanilanin daha fazla oldugunu soylemisti. Psikanalitik acidan anneler kizlarini rakip olarak gormeye meyilli olabiliyormus cunku kiz cocugu anneden daha genc, onun yapamadiklarini yapiyor, sahip olamadiklarina sahip oluyor. Bu da icgudusel olarak rekabet duygusunu tetikliyormus. Annenizin sizin bebeginizi gordukten sonra 'benim findik' demesi bana bunu hatirlatti. Genc yasta hicbir sey yasamadan evlenip anne olduysa size karsi olan rekabeti bitmemistir icinde.

mesafe de koydum. Uçakla 12 saat uzaktayım. Günlerce aramadığım da oluyor. Umru değil ki. Ne oluyor böyle, hayattayken hayatta değilmiş gibi. Bak babam öldü işte bir anda hiç yoktan. Anneme hep yakın davranıyorum. Türkiyedeki son günümde bir sürü işim varken göz doktor randevusu almış, çok yorgun olduğum halde ben götürdüm doktora. İstediği hiç bir şeyi yapmamazlık etmedim. Asla kötü, soğuk davranmadım. Kardeşimle aramda negatif hiç bir durum yok. Annem bu kadar ayırsa da kardeşimden soğumamayı başardım.

Çoğunlukla kızlar ödüyor annelerinin mutsuzluklarınin bedelini. O zor günler yaşamış anneler paşa oğullarına süt dökmüş kedi oluyorlar ne hikmetse. O yüzden anlamaya çalışıp yakınlık göstermek boşa bir çaba bence. Olumlu yaklaşmaya çalıştınız belki lafım size değil, konudaki anneye çok kızdım.

Ya ne kadar tatlısınız Biran kendimi çok kötü hissetmiştim. Oğlum algısı çok açık bir çocuk, desteğe pek ihtiyacı olmuyor bir de dediğim giibi kadınlar kendi ayakları üstünde durmayınca çok eziliyorlar, erkeklerin yaptığı işleri yapamıyorlar. O nedenle kızıma fazla ağırlık veriyorum. Bakın bu laf bile içimi acıttı ayırımcı mıyım diye. Bence annenize içinizdekileri dökerseniz hatasını anlayacaktır, kendini sorgulayacaktır ve belki daha dikkatli olacaktır. Olmazsa bile sizin içinizde kalmaz. İçten içe öfkelenmek yerine rahatlarsınız.

Fedakarlik yapmak=sevgi vermek degildir. Benim annemde fedakarliklar yapti ama asla sevgi veremedi. Derdi anne olmakti, etrafada ne kadar iyi anne oldugunu göstermekti. Ancak hiçbir zaman sevgi, saygiyi bana veremedi. Bu bir histir. Insana güç, küvvet, özgüven,.. hepsini veren. Ki bu çok "woow harikaa" bir olay degil, annenin fedakarlik yapmasi. Ben kizimi bu dünyaya getirdiysem, elbette maddi manevi elimden gelenlerin hepsini yapacagim. Parada harcarim, zamanda. Bu "ilerdede kizim bana bakar" mantigi ile degildir. Benim kizim bir yatirim araci degildir. Ille bana iyilikler yapmak zorundada degil. Sadece kendine, etrafa hayirli, mutlu bir insan olmasini isterim. Onun için yetistiriyorum kizimi. Yani hersey tarti degildir. Bazen insan o kadar kötülük yapiyor ki, yaptigi iyiliklerinide alip götürür. Sirf bir iki iyiligi oldu diye, bir insana kötü davranma hakkini vermez. Babani özlemen, arabesk bir sekilde büyümenden dolayi kaynaklaniyor. Kendine yeterici kadar deger vermemenden kaynaklaniyor. Elbette hepimiz insaniz beser sasariz. Ama kötü insan denilen seyde var. Yada en azindan empatiden yoksun, aslinda ebeveyn olmamali olan insanlarda var.

Düşünüp düşünüp kurmak yerine edin gitsin zaten umursayan biriyse hatasını anlar üzülür üste öıkmaya da çalışırsa salın gitsin kendi aileniz var zaten artık

Ben o şekilde düşünmüyorum zaten. Annenin psikolojisinin kötü olması evladına kötü davranma hakkı vermez. Annem de çok zorluklar yaşamış ve psikolojisi iyice bozulmuş benim doğduğum dönemlerde. Mükemmel bir evlat olmamı istiyor ve ben olamadıkça çok üstüme geliyor. Ama annem haklı diyemiyorum. Abim anneme göre baya bir mükemmel güzel bir işi gücü sağlığı yerinde olduğu için. Ben de kendimi tutamadım şakayla karışık geçen sene dedim yaşlanınca da abim sana bakar diye. Baya bir bozuldu. Ben böyle davrandıkça bir tık düzeldiğini hissediyor gibiyim. Zaten benim bozulduğumu görünce bağırması çağırması bitiyor gelip öpüyor falan. Gel gitli biraz. O yüzden sürekli kızgında kalamıyorum. Ama konu sahibi gibi bir annem olsaydı kesinlike mesafemi koyardım.

Ağladım yaaa. Çok üzüldüm. Allah size ve konu sahibine mutlu bir ömür nasip etsin

O kadar doğru ki. Hani hasta olsa kötü bir hayatı olsa ne bileyim oda zor bir çocukluk geçirse belki rolleri değişip sen ona anne şefkati göstereceksin. Ama evlat ayrımının açıklaması olamaz.

Insanin kendi öz annesinin bu sekilde ayrimcilim yapmasi cok uzucu bi sey olmali, ben de kendi anneannemin benim anneme davranisindan gordum hep dayimin cocuklarini sever overdi ki hepsi serseri olarak buyudu, laf ettirmezdi. Sizin anneniz de oğulcu, erkekci. Eski kafa kadinlardan. Kavgasini etsen de yuzsuzluge yatacak. Oyle davranmaya devam edecek. Sana el gibi davranacak. Kizindan dogma torunu daha az sevecek. Dayimin tembel cocuklarina harcliklar verilirdi. Bizi takdirname alsak da sevmezdi bile. Umarim anneniz ilerde bu sekilde davranmaz. Simdiden ona iyi bi anneanne olmasi icin guzel laflar hazirlayin bence. Cunku ben anneannemi hic sevmiyorum. Sizin cocuk da sevmemezlik olmasin.

Bana kalırsa ne kavgaya, ne tartısmaya, ne münakaşaya, ne de münazaraya girin derim. Konusunu dahi açmayın hic gerek yok. Herseyin üstesinden gelirsiniz. Sadece bir takım değişikler yapın. Yapın ki sizdeki degisiklikleri görsün anlasın birseylerin kafasına dank etmesi icin degisikliklere ihtiyac vardır. Davranıslar, hareketler vs bunlar önemli. Kavga bir sey saglamaz. O yüzden siz hamilelik sürecinizle ilgili hicbir sey paylasmayın annenizle. Sorarsa bile kendisini ilgilendirmeyecek davranıslar sergile veya konuyu kapadın. Hatta yavrunun yüzünü de cekip atmayın görmesin yani. Cakar elbet bir seyleri.

Görüşmeyin. Açmayın telefonlarını. Oğlu ile mutluluklar dileyin. Gelecekte de bakmayın. Çok sinirlendim, terbiyemi bozmadan yazabileceğim tek şey bu.

Böyle bir insanlar, Annen de olsa lüften iletisimini Kes at. Hemde acik acik diyerek. Madem benim dogumda yanimda olamicak kadar kiymetsizim, o zaman sende benim annem degilsin. Ne Ara ne sor de engelle.

ben de böyle sanıyordum şimdi yüzüme çarptı öyle olmadığı. Kaldı ki gelin yerine de değil, gelinin çocugu 3-4 aylık olacak o zamana

Saçma bulabilirsiniz ama anneme cahil deme hakkınız yok! Annem karşılık beklemedi, abim içinden gelerek yaptı herşeyi. Annemi ya da abimi sevmem için çıkarımı düşünecek halim yok. İkisi de benim canım ciğerimdir. gebito

Anne çocuğu için ne kadar önemli ya... 5 yaşında da çocuğuz, 35 yasinda da, hatta 65-70'de bile eger annemiz yanimizdaysa. Maalesef bazi anneler anne oldugunu unutuyorlar. Daha cok cocuk uzaga gittiginde ve yasini aldiginda oluyor bu durum. Ama bir evlat annesini unutmuyor. Madden olmasa da manevi olarak hep annesinin varligini bilmek hissetmek istiyor. Insallah bizler cocuklarimiza omrumuz boyunca layikiyla annelik yapabiliriz. Yaslari ne olursa olsun, dunyanin neresinde yasarlarsa yasasinlar...

Sizce mesele erkek çocuğun kayrılması mı yoksa erkek kardeş değil de kız kardeşiniz olsaydı yine size aynısı gibi mi davranırdı? eğer mesele erkek çocuksa, ilahi adalet pek şaşmıyor. Eninde sonunda kız evlatlarına kalıyor böyle anne-babalar... ne acı... Keşke iş işten geçmeden anlaşılsa insanın kıymeti ama bazen olmayınca olmuyor... size tavsiyem hiç annenizin gelmesini falan istemeyin, hayatınızı anneniz sanki hiç yokmuş gibi planlayın. çünkü anneniz konuşunca anlayacak biri değil gibi, hatta konuşmanın sonunda sizi haksız çıkartacak biri gibi duruyor... bu yüzden en iyisi annenizden kalben de vazgeçmek gibi duruyor...

Kardeşinizin ilk çocuğu ise annenizin bu aşırı sahiplenici tavrı karşısında gelininiz tepki gösterebilir sonuçta insan yeni doğum yaptığında bebeğini eşinden bile sakınmak isteyebiliyor yani işler annenizin hayal ettiği gibi olmayabilir. üzmeyin kendinizi bu saatten sonra ne kadar konuşsanız da annenizin tavrını değiştiremezsiniz. Geçen gün anneme kadının biri benim çocuklarımı neden sevdiğini asıl abimin çocuklarına daha düşkün olması gerektiğini söylemiş . Maalesef bu kafada çok kadın var. İnsan neden kendi hemcinsini sevmez anlamıyorum

Ama benim fındık demesi direkt sizinle rakip olduğunu gösterir Konudan bağımsız Geline üzüldüm kendi halinde bir insan anladığım kadarıyla

Konu ilgimi çekti yaşlandıkça çoğu anne böyle oluyor benimki de böyle olmaya başladı sanırım kafa tamamen şu : bana oğlan bakacak ben onunla aileyim kız dışarda uzakta zaten

Bence bosuna ugrasmayin anneniz anlattiginiz kadariyla sizinle empati kuracak bir yapida degil. Ayrica annelerle tartismaya giripte galip geleni ben hic gormedim bir sekilde uste cikiyorlar :) Seni dogurdum emek verdim buyuttum bu yasa getirdim karsiligi bumuydu nankor hayirsiz evlat diyecektir yuzde bin ihtimalle. Hamilesiniz zaten uzaktasiniz oh kafa kulak rahat bence tadini cikarin beklentilerinizi sifirlayip onunuze bakin. Birde soyle dusunun ya burun buruna yasayip boyle bir muamele gorseydiniz? Kotunun kotusu var inanin hamile halinizle kendinizi strese sokmayin salin gitsin.

Sen şimdi kavga ederek bişeyleri değiştireceğini mi zannediyorsun!? ... cıks hiç birşey değişmiyo. Kavga etmeden, konuşarak, üzüntünü kırgınlıklarını anlatırsan, belki o zaman kalbine dokunabilirsin. Kendi annemden biliyorum malesef

Konuşmanızı tavsiye etmem. Çünkü siz anlattığınızla kalacaksınız ama o anlamayacak, birde sizi kıskançlıkla suçlayıp, kardeşinizle+gelininizle aranıza soğukluk girmesine neden olacak. Ve kendinizi anlatınca doğal olarak annenizin sizi anlamasını, değişmesini, size değer verdiğini görmeyi isteyeceksiniz. Bunlar olmadığında şu andakinden daha da çok üzüleceksiniz. En güzeli aranızda maddi mesafeler varmış ne güzel, buna manevi mesafeyide ekleyin. Uzak durun, eskisi gibi davranmayın, telefonla aramayı azaltın, bir beklentiniz olmasın ondan.

Aramanin ne faydasini görüyorsun peki?

Annenin duygusal yokluğu diye bir kitap var okumuş muydunuz? Öneririm.

Çünkü erkek çocuğu ile böyle anneler aşık atacak bir şey bulamaz bu ilgi de sırf kız evladı kıskandırmak, üzmek için. Konu sahibinin annesi de tamda öyle bir anne. Genellikle böyle kızlar babalarına daha yakin hissederler kendilerini Olumlu yaklaşmasıda şu yüzden çok üzücü biliyorum ama düşmanını kendine yakın tutma felsefesi..

Kız erkek evlat mı ayırıyor, yoksa hususi sizi mi ayırıyor? Ben olsam bi gün randevulaşırdım, görüntülü arardım bugüne dek olan herşeyi tek tek anlatırdım. Vizeyi alacağız buraya geleceksin anneliğini yapacaksın derdim. İstemem gelmesin vs triplerime giremem. Lafımıda söylerim istediğimi de alırım. Annemse anneliğini yapacak, zorla yapacak aşkla yapacak bilemem.

Dinlemedim sizi. Aramış, mesaj atmış nasılsın diye, ben de "Çok iyi değilim. Seninle konuştuktan sonra çok moralim bozuldu. Toparlamaya çalışıyorum o günden beri. Benim yerime gelini tercih etmiş olmana çok üzüldüm. Ben zaten önceki hamileliklerimde sana güvenerek davranmamıştım ama bu sefer gelmenin hem kızıma hem sen için iyi olacağını düşünmüştüm, senin öyle düşünmemen beni büyük hayal kırıklığına uğrattı." yazdım. O da "Aşk olsun her zaman senin yanında değil miyim lazım olunca tabiki yanında olucam bu şekilde düşünme" yazıp aradı. Anjio olmuş bugun ( babamı 3 ay önce kalp rahatsızlığı yokken kalp krizinden kaybettik. Doktor annemin kalbini de beğenmeyip anjio istemiş. Çok iletişimsiz bir aileyiz

Anneni kayinvalideme benzettim, eşim ve kiz kardeşi 2 kardesler, eşim her işlerine koştu, görümcem tek bi isine bile karışmadı sebep olarak da çocuğu varmış kocası izin vermiyormuş.. Ama herşeye ragmen hala kızım der, haklı haksız her konuda kızını korur bize, kizi düşük yaptı koştu, ben erken doğumla kızımı kaybettim gelmedi, aklına gelmemiş gelmek.. Hic kendini de bebeğini de bos yere üzme bence, onu öyle kabul et, hayatına öyle devam et, çünkü değişmez, biz cok kez konuştuk kayinvalidemle ama değişmedi, çünkü öyle davranmak işlerine geliyor, annedir elbet ama mesafeni koy, eşinle cocuklarinla mutlu olmaya bak

Toksik annenin ne oldugunu belli ki bilmiyorsun. Ve evet o abi kumarda oynasa ayni degere sahip olmali. Evet anne yüregi öfkelenir, üzülür ama sevgi halen durur. Cünkü bir anne cocugunu her sartta sevmeli. Abinde aslinda yapmamasi gereken seyler yapmis. Onun omuzlarina olmamasi gereken yükler konulmus. Yapmayabilirdide, çünkü mecbur degil. Bir evladin, anne babasina karsi ebeveynlik yapmasi kadar zor ve travmatik birsey yoktur. Sirf siz yapmadiniz diye daha az degerlide degilsiniz. Zaten olmasi gereken evlatlik yaptiniz sadece. Annen 13 yasinda evlenmesi ne onun suçu, nede sizin. Herkes güzelce iletisimden anlamiyor. Sanki konu sahibi hiç denememismidir bunu sence? Iletisimden anlayan biri, empati ne oldugunu bilen biri zaten bu kadar kötü davranmaz evladina. Kimse bu arada demiyor "annene saldiiir, evire çevire döv" diye. Ama savunulmamasi gereken seyi savunuyorsun. Sevgi konusunda "sartlar, hikaye nedir" konusulmaz. Evlat ayrimina hiçbirsey neden olmamali. Ha evlat annesine zarar veriyorsa evet insan olduktan dolayi insan iletisim kurmaz artik evladi ile. Ama o diger evlat daha iyi diye degil. O kisi zarar veriyor diyedir. Ki o bile birçok anne için zor oluyor.

Benim yüreğim sevgi dolu. Değil çocuklarıma bütün dünyaya yeter. Asıl siz bu nefret dolu yorumunuzdan sonra nasıl bir anne olacağınızı sorgulamalısınız. gebito

Sağlıkla alın bebeğinizi kucağınıza ama ben olsam görüşmezdim asla da bir beklenti içine de girmezdim. Bırakın tartışmayı çocuğumu bile göstermezdim. Gitsin fındığını baksın. Bunun için üzülmeye bile değer görmezdim evladım ve kendi ailemle mutlu mesut yaşardım. Herkes ettiğini bulur

Benim de bir kızım bir oğlum var. Elbetteki her ikisi için de canımı veririm. Ama ben de kızıma bazı öncelikler veriyorum. Mesela okuyup kendi ayakları üstünde durması benim için çok önemli. O nedenle oğlumun eğitimiyle bir ilgileniyorsam kızımınkiyle 2 ilgileniyorum. Tabi ki bu demek değil ki oğlumla ilgilenmiyorum. Sadece kızımın ilerde bir erkeğe muhtaç olmasını istemiyorum. Bunu oğlum ayırım olarak görürse çok üzülürüm. Durum bana normal gelmiyor elbette ki ama ben 34 yaşında evlendim, okudum meslek sahibi oldum. 13 yaşında evlenmiş çocuk annemle benim anneliğim nasıl aynı olabilir ki. Onun yaşadığı yıpranmışlıkları anlayabiliyor ve her haliyle seviyorum diyelim.

Gelinin annesinin öyle bir düşüncesi olduğunu sanmıyorum ama. Tamam eli ağır kadındır ama çocuklarına, kızına çok düşkündür.

Annenize olan davranışa göre değişir durum. Benim de annem abime çok düşkündür ama abim onun eli ayağı oldu herzaman. Hastaneye o götürür, İlaçlarını o takip eder, evini abim aldı, emekli maaşını bile abim ödeyerek çıkarttırdı. Biz 4 kız kardeşiz biz de anneme çok düşünüz ama abimin çeyreği kadar hayrımız olmadı annemize. Anne de olsa kendini düşüneni, yanında olanı daha çok sever, hayat böyledir. İlişkinizi bilmeden değerlendirme yapmak zor ama ben olsam annemle kavga etmem, neticede kendi kararı. Artı fındık dediği sizin yeğeniniz. Allah korusun abinize yengenize birşey olsa ona sahip çıkacak kişi sizsiniz. Sağlıkla kucağınıza alın evladınızı.

Şartlar vardır, yaşanan hayatlar farklıdır. O nedenle duruma göre değerlendirin dedim konu sahibine. Benim annem 13 yaşında evlenmiş, 14 yaşında anne olmuş, babamdan hiç hayır görmemiş bir kadın. Abim kötü günlerinde hep elinden tuttu annemin. Ve bize de babalık yaptı yıllarca. Koşulsuz sevgi neden olsun ki? Şimdi annesinin parasını kumarda yiyen bir adamla benim abim aynı değeri mi görmeli? Elbetteki konu sahibi gerçekten haksızlığa uğramış olabilir. Dediğim gibi şartlar farklıdır. Sadece anneye kin tutmak, kavga etmek konu sahibini belki daha da çok üzecek. Neden böyle davrandığını anlamaya çalışabilir, annesiyle güzelce konuşabilir, kırgınlıklarını anlatabilir. Anlar anlamaz o annesinin problemi. Burada yazılanlarla annesine saldırırsa eminim sonuç daha üzücü olacaktır. Kavga karşı tarafı savunmaya geçmesine neden olmaktan başka hiçbir işe yaramaz. Güzelce iletişim kurulursa belki annenin yüreğine öküz oturacak bu defa. Belki anneyle empati kurulup birşeyler düzelecek.

Öyle mi diyorsunuz ya. Bende mi ayırım yapıyorum acaba. Ama oğlum daha çabuk algılayan bir çocuk desteğim yetiyor ona. Bir de kız çocuklar kendi ayaklarının üstünde durmayınca çok eziliyorlar. Resmen iğrenç bir anne gibi hissetim kendimi.

bu benim hiç yaşamadığım bir şey mesela. Haziran ayında başka sorunum var deyip kadın doğumcuya götürdüm yanımda. Orada haberi olmadığı iki düşüğümün olduğunu, o zaman da hamile olduğumu öğrendi, muayeneden çıkınca bizim hiç düşüklerimiz yok sülalede sen kime çektin acaba dedi. ne bir sarılma, ne en basitinden elimi dahi tutup bir sevgi gösterme, tebrik etme hiç bir şey yok. bu arada babam da suratıma hastalanınca gelin bana bakar demişti. Ben varken geline mi kaldın demiştim. annem de babam da çok garip gelin ile aralarının çok iyi olduğunu düşünüyorlar, gelinin onları çok sevdiğine hatta kimi zaman kendi ailesinden üstün tuttuğuna inanıyorlar. Ama yok öyle bir şey. Gelinimiz sadece iyi, sessiz, sakin bir insan. Yoksa geçenlerde o da kendi gelinlerinden bahsederken kendi annesinden üstün tutma ihtimali var mı, sahte davranıyor dedi.

Evlat ayirmak gibi değilde sanki anne kızıyla aşık atıyor. Siz ultrason fotosunu gösterince anne de, bu da benim fındığım demiş.. Bu ifade şekli sadece kıskançlıkla açıklanabilir. Hiç kızını kiskanan anne mi olur demeyin. Örnekleri çok.

Bunu söyleyebilirsiniz mesela geline yardımcı olacak kişiler varken öz kızını gurbette yalnız bırakacaksın gibisinden bişeyler diyebilirsin. Bana kalsa ben kv istemem öyle hep bana yardım etsin kendi ailemden müsait birileri varsa daha rahat olurum ben tabi herkes için geçerli olmayabilir bu durum.

O zaman sizin varlıgınızı görmezden gelen bir anneyle tartısmak yerine sizde onun varlıgını görmezden gelerek hayatınıza devam edebilir misiniz? Yani yapabilirsiniz bunu.

Gelinin annesi yok mu gebito

Konunuzu ve cevaplarınızı okurken o kadar içime işledi ki sarılmak istedim size.. Çocuklarınız ve eşinizle mutlu bir hayat diliyorum.. İnşallah kendi aileniz geniş ve mutlu bir aile olur. Çoğu ailede oluyor bu durum. Çok şahit oldum. Çok üzücü. En güzeli umursamamak. Bizlere verilen değer kadar, değer verip hayatımıza bakmak. Sizin kendi aileniz var. Kendi ailenizle mutlu olmaya bakın bence. Çünkü üstte söylemişsiniz konuşarak halledilemez anlamaz annem diye. O zaman tek seçenek kendi yuvanızda mutlu olup, kimseyi takmamak.. Keşke aynı yerde olsaydık ben bakardım kızınıza seve seve.. Rabbim yavrunuzu sağ salim kucağınıza almayı nasip etsin.

Anladığım kadarıyla siz konuşsanız dahi anlamayacak bu tavırlarına devam edecek. Hani aydınlanma yaşayıp "ben seni üzüyor muymuşum" diye hayıflanmayacak gibi yani. Çok üzücü. Ve nefret ediyorum böyle annelerden. Evlat ayrımından. Kendi çekirdek ailenizde en ufak bir hüzün yaşamadan mutlu bir ömür sürmenizi diliyorum kalpten. İçim ezildi çünkü, anadan görmeyen çocuklara üzülürüm... Gebeliğin tadına varın. Zahmetli yollardan geçmiş bu günlere gelmişsiniz. Kotarırsınız bir şekilde. Anneniz de umarım bir gün telafi eder bu boşlukları. Edemese de yapacak birşey yok. Siz kendi anneliğinizle anneliği öğrenirsiniz

Çok can sıkıcı. Yazdıklarınıza ben bile üzüldüm. Ben, bu kadar dolmayı beklemezdim inanın. Uzun zaman önce aldığım bir karar bu... Beni üzüp, kıran ne olursa anında tepkimi koyuyorum, hemen dile getiriyorum. Eğer ben yaşamış olsaydım bu olayı; anneme de ne hissediyorsam aynen dile getirirdim ve ne kadar kırdığını anlayana kadar da aramazdım. Ha anlamıyor mu beni? hayatımda da yeri olmasına gerek yok derdim. Siz bu kadar kesin çizgiler çekmek istemeyebilirsiniz, pek çok insan istemez. Fakat benim insanlara tahammülüm bitti bir noktada.. Bizim fındık ne demek ya? Çok ayıp. Siz de, gelininiz de sağlıkla alınız kucağınıza bebeklerinizi..

Elbetteki koşulsuz sevmeli anne baba. Ama eski insanlar bizim kadar şanslı değildi, o nedenle anlamaya çalışın dedim. Herkes kendi yaşadığını bilir. Elbette küçükken yapılan ayırımlar çok incitici, onun açıklaması olamaz. Umarım anneniz ve sizin için herşey güzel olur bu saatten sonra.

Var ama biraz ağır kanlı bir insan. Bir de araba ile yaklaşık 40dakika mesafede oturuyor ve araba kullanmayı bilmiyor. Ama onun dışında kızına çok düşkün bir kadın. Hergün defalarca arar. Yemek gönderir. D

Kendi hayatınız var, hiç kafanıza takmayın yoksa hasta olursunuz.

Yok hayır çakmıyor. Zaten hamileliğimi sormuyor bile, onun evinden çıkıp doktora gidip onun evine döndüğümde bile. Kızım da telefonda konuşmayı hiç seviyor, normalde ananesi ile araları çok iyi ama whatsappta konuşmuyor. 3 gündür aramadım, 3 gün sonra aradım, 1 saat sonra geri döndü. Bensiz bir hayatı var aslında. Ben ihtiyaç hissettiği biri değilim. piraye

Ben olsam çoktan resti cekmistim anneler kutsaldir ama sizinki size zerre değer vermiyor. Sizin adiniza üzüldüm.

Gelinin annesi değilde sizin anneniz bakacak sanırım. Ben olsam lafımı söyler sonra engellerim hayatımdan silerim bu kadar uzaklaşmadık sonuçta.

Var annemin iyi yönleri, yok diyemem tabi ama açtığı yaralar çok daha derin. Evet ilk kızımda her hün geldi, evime yardımcı getirdi, her işi yaptı, misafir ağırladı, lohusa 40gün yaşnız kalmaz denildi. Şimdi lohusa olmayacak mıyım? O zamanki el aleme gösterişti. Benim için olan kısmı da vardı millete ne güzel ilgileniyor herşeyle dedirtmek için olan kısmı da. yanındaki son sabahımda gitmiş eski mahallemizdeki simitçi fırınından bişiler almış mesela ben bir gün önce fırına gittim birşey kalmamaştı dediğim için, içimde kalmasın diye. O zaman düşünüyorum hep olumsuz değil diye. koşulsuz sevgi olmaz demişsiniz siz ama insanın bebeğine, küçük çocuguna sevgisine ne koşul olabilir. Kızım çok zor bir bebekti çok severdim. Şimdi de itiraz etmeyi seven bir çocuk, karakteri böyle uyumlu olmadın deyip yine çok seviyorum. Abiniz de 5 yaşındayken ödemedi herhalde annenizin sgksını. Ben anaokulu zamanımdan yapılan ayrımları hatırlıyorum. 4-5 yaşımda ne yapmış ya da yapmamış olabilirim ki? Tabi ki o yaş grubuna koşulsuz sevgi olacak!

Anlamaz hatasını. Babamı daha anlar görüp ona açıkça içimdekileri, duygularımı anlatmıştım, hiç umursamamıştı. Anlamadan da öldü. Ben kalakaldım. ben birşey söylesem benim beklentim olacak oysa bekletim düşünülmek, iyi davranılmak, yani belki vize bile yetişmeyecek, ben zaten hep başımın çaresine bakarım ama bu kadar mı evlat ayrılır

Benim deyince ben de öyle hissettim ama anlam veremiyorum. Yani ağzından da kaçmadı, iki farklı gün, iki farklı insan grubuna söyledi. evet gelin için çok zor olmalı. Söylüyorum ona istediklerini, istemediklerini söyle, her konuda uyumlu olmak zorunda değilsin diye. Ama gitmek istediği doktoru bile söyleyemiyor, başkaları kimi söylerse ona gidiyor misal.

İçinden geçeni söyle gitsin, kağıda da yazsan ağlamaktan söyleyemezsin zaten. Çok üzüldüm senin için ama tek anneli öksüz sen değilsin bunu bil. Allah sana annenin eksikliğini unutturacak dostlar nasip etsin.

Kesinlikle bir daha gorusmeyin derim Kendini ne kadar anlatirsan anlat yine bildigini okuyacak

Ben de benzer bir konu acmıstım. Biz 8 kardeşiz. 3. yüm ben de. Ailede tek meslek sahibi benim. Annem bir tabağın lafını edebilecek, bazı şeyleri karşılık bekleyerek yapacak bir kadın. Aynı şekilde bir tabak istemistim bana vermek istemedi ama yengem isteyince hemen alıp vermeye çalıştı mesela. Abim yılda bir kez bile aramaz, 7 yıldır onlara maddi yönden yardım eden benim ama gel gör ki hiç değerim yok. Topu topu 20 bin birikimim var onu da dişimden tırnağımdan arttırdım. Cünkü bana sen kendi çeyizini kendin yap dedi annem. Altın al evlenirsen sana takalım dedi bir de. Diğer kardeşlerime çeyiz de yapıldı, altın da.. zor bir durum. Kendim atlatamadım. Allah yardımcımız olsun

İnanın bana bu aileler dahil olmak üzere hiç kimseye hiçbirşeyi zorla yaptıramıyorsunuz... Sizin annenizin zihniyeti bu ve bu yaştan sonra değişmez... He değişir şöyle değişir Allah korusun düşerse eğer birgün ve tek kapı siz açarsanız işte o zaman vicdan azabıyla tükürdüğünü yalayarak yaşamak zorunda kalır ki bu tarz örnek çoktur... O yüzden empati yaparak söylüyorum; ben olsam ona kızdığımı asla belli etmezdim hatta imkan varsa da bende kaynanamın iyiliklerinden hatta atıyorum olmasa bile ona aldığım kıyafetlerden, hediyelerden bahseder belki onunda benim hissettiklerimi bi nebze hissedebilmesini sağlamaya çalışabilirdim açıkcası... Bunu da geçtik bu tarz bişi yapabılecek bır durum yoksa velevki inanın bana bence bu hayatta salak yapmaktan en güzel bırsey yok... " Aaaa evet fındıgın cok tatlı annecim hehehehe" "he he annecimmm " ama bosu bosuna hamıle hamıle kendını strese sokma lütfen yaaa... İçinden gelmiyorsa sevmesin beni de zaten bananeeee... Sizin evinizdeki huzurunuz olsun öncelikle, sağlığınız olsun

Geç bile kalmışsın. Yalnız bu tarzdaki insanlara fayda etmez. İçinde yoksa kim napabilir. Sen de ona göre davranırsın bundan sonra hatta hiç görüşmesen bidaha bence bişi de kaybetmezsin.

Bu aynı zamanda kendimi de cezalandırmak değil mi? O zaman sevdiğim diğer insanlardan da uzak olacağım. Ya da oraya gittiğimde kocaman ev ve boş odalar varken başla ev mi tutayım.

Yani bilimsel makalelerinde elbet bildiği vardır ama başka insanlar için bence. Yani bir arkadaşım akrabam eşim ne bileyim başka birinde ben de yüzleşmekten yanayım. Ama konu anneyse ve evlat ayrımıysa kesinlikle bu konu hepsinin dışında. İşe yaramıyor daha da kanatıyor. Benim önceki psikoloğum teori delisiydi. Konuş yüzleş iyi gelir derdi başka bişey bilmezdi. Ama öyle değil işte.

Boşuna kürek çekmiş olursun kanka bunu anladım ailende dediklerini anlayacak zihin yapısı yok Ben senin evladınım gelinden de başkasından da önce gelmeliyim. Ben 2 çocuk kaybettim şimdi yanımda olmayacaksan hiçbir zaman olma sil beni ebedi de Bunu dersin tamam derse der demezse hiç kişisel alınma annen normal değil demektir bu kapat telefonu sonra da sil topunu hayatından. Bu gidişle sinir hastası olursun yoksa.

Tahmin ettiğim gibi. Genellikle küçük yaşta evlenen, gençliğini, evliliğini yaşayamayan, istekleri gerçekleşemeyen kadınlarda buna çok şahit oldum. Size tavsiyem; Annenize erkek kardeşiniz üzerinden gitmeyin. Annenize biraz daha yakın davranın, bırakın biraz eskileri anlatıp içini döksün. Bol bol onaylayın. Ama politik davranıp her şeyinize şahit olmasın. Biraz zor bir durum ama annenize siz biraz annelik yapacaksınız. Yok uğraşamam derseniz mesafe kurmanız gerekecek. Laftan sözden anlamayacak maalesef. Üstüne üstlük kardeşiniz, gelininiz de anneniz sayesinde duruma dahil olur.. Hıç gerek yok.

Bu cevap yeter benim için annenizin yolundan devam edin. Iyi günler.

Ben burda baya linç yedim ama yine söylüyorum yıkıcı olmak sizi de çok üzecektir. Arkadaştan, komşudan bahsetmiyoruz annenizden bahsediyoruz. Kavga ermeden kırgınlıklarınızı anlatın. Anlamasa bile rahatlarsınız, içinizde kalmaz. Anneyle kavga etmek, ipleri koparmak sizi nasıl rahatlatsın ki? Aksine hissettiklerinizi güzelce anlatırsanız üstünüzden yılların yükü kalkacaktır.

Arama. Kendine hakim ol. Yapacaksın göreceğin gene vefasızlık olacak.

Öyle demesinin sebebi ne halt olduğunu bilmesi. Anlamamazlıktan gelmek düzeltmeye çalışmaktan daha kolay.

Büyük çocuk benim, kardeşimle aramızda yaklaşık 2 yaş var. Birlikte büyüsün diyip o dönemde böyle doğurmuşlar. Sanki birine bakabiliyor gibi ikinciyi yapmışlar. bonbo

Bilinçli demiş benim fındığı sorun bence sorma vakti gelmiş benimle derdin nedir diyin neden benim fındık dedin diyin Annenizle yaş farkınız az mı?

Erkek seviciler boyle gelmis boyle gider. Sana onerim bir defa konuş tüm icindekileri anlat ama anlayip duzelirse ne ala. Konusamiyorsan mesajla yap bunu. Kestir at yarari olmayan kimseyi dusunup kendi icinde yara yaratma. Klasik lafimdir boyle annelere karşi ; umarim benden cok dusundugun sahiplendigin gelinin, yaslandiginda hasta oldugunda kendi kizin gibi bakar sana cunku sen beni el onu kendi kizin gibi goruyorsun umarim muhtac olmazsinda anlamazsin kim el kim esas evlat.

Benim de annem aynı oğluna asiri düşkün ve diğer iki kizinada beni seyine takan yok. Bende kimseyi takmiyorum bahanelerin arkasina saklanip kimsenin beni önemsememesine katlanmiyorum ben kendime olan saygimdan annemle arama gereken mesafeyi koydum. Doguruyorlar sonra bir sevgiyi ilgiyi eksik ediyorlar yapmasaydiniz bana form geldide benmi kabul ettim yani saçmalık evlat ayirmak cahilliktir

Gorusmeyin sizi üzen birini hayatınızda tutmayın. Ne demiş Neşet Ertaş "Şahsınıza karşı haddi aşan, hududu geçen, küstahlaşanları; altın olsa kesenizde, bal olsa kasenizde tutmayın."

Eminim ki tüm bunlar çok zordur. Çok haklısınız alınmakta kırılmakta. Ama şu an bir aileniz var ve çok şükür ki o kadar olaydan sonra bebeğiniz olmuş. bu o kadar büyük bir mutluluk ki bir şekilde sizi annenizin aşağı çekmesine izin vermeyin. Hep derler ki ben tatmadım daha ama evlat sevgisi hic bir seye benzemez. Siz cocugunuzun mutluluğunu yasayin bence boşverin. Uzağa da taşınmışsınız. Çok zor olsa da o yokmuş gibi bir hayat kurun. Sizin artık anneye ihtiyacı olan bir bebeğiniz var. Varsin gelmesin anneniz. Ki emin olun o gelininden darbe yiyecek. Size en sonunda o gelinini kötüleyecek. Sızlanacak. Ben sizin yerinizde olsam şimdi de o zmaan da kendi aileme bakarim.

Bence içinizden geçenleri söyleyip daha da muhatap olmayın. Anneniz bunların hepsini bildiği halde seçimlerinin sonucunu değiştirmiyor. Ne yazık ki bu saatten sonra değiştiremezsiniz. Annenizden beklentiniz olmasın daha mutlu olursunuz. Eğer bu duyguyla yaşamaya devam ederseniz bebekler doğduktan sonra annenizin yine kardeşiniz çocuğuna karşı davranışları da sizinkilerden farklı olacağından kendinizi yer bitirirsiniz. Anneninizin tüm önceliği maalesef ki onlar ve değişmeyecek. Benzer şeyler yaşayanları gördüğüm için söylüyorum. Böyle annelere o kadar kızıyorum ki, ama ne yaparsak yapalım değişmiyorlar. Kendinize başka alternatifler belirlemekten, hatta mecbur kalırsanız bir yardımcı bulmak sizin için daha iyi olacaktır.

Nasil ya gercekten koşulsuz sevgi yoktur mu yazmış allahim yarabbim şaka gibi ya bir anne 1 aylık bebeginden ne karşılık gorup seviyor arabami almis binami dikmis icerden hisse senediylemi çıkmış şaka gibi birde bunu normallestiriyorlar. Cocuklarini dogurur ken bana baksın mantigiyla doguran cahil kesim geldi aklima

gebito gerçekten çok üzücü bir olay. Tamam anne babamıza karşı terbiyemizi bozmamamız lazım kendi psikolojimizi etkiliyorsa da geri adım atabilmeliyiz. Sizin avantajınız uzaktasınız ve kendi aileniz var. Onlardan birşey beklemeyin ve uzak durun. Başka üyelerde yazmışlar, beklentiye girmeyin, kıyaslama yapmayın. Siz daha çok üzülürsünüz.

Konuşamıyorsaniz yazarak dokun icinizi. Dik durun 1 ay aramayin ciddiyetinizi anlasın. Gözden ırak gönülden irak örneği... Erkek tarafına bu kadar kiymet bicine ana da İnsan degil benim gözümde!!!

Bunu da çok düşündüm. Annem 17 yaşında evlenmiş, 19 yaşında iki çocukluymuş. Yıllarca sıkıntılı bir kaynana ile yaşadı. Benim rahat, özgür bir gençliğim oldu. 28imde evlendim. Evlenmeden önce bana karşı daha da kötüydü, ben onun için yok gibiydim. Yıllarca istanbulda yaşadım misal bir kez gelip ev arkadaşlarımla tanışmadı, nerede kiminle yaşıyorum bilmedi. Evlendikten sonra bana daha iyi davranmaya başladı ama ancak bu kadar.

Hayatimda okudugum en saçma yorum biz anneler cocuklarimizi kosulsuz severiz karsilik beklmeden ayirmadan. Sizin anneniz gibi değil yani bana hayri dokunmayana sevgimide ilgimide gostemem mantigi cahilliktir ve çıkar için sevgidir. Uyanıp kendinize gelin.

Çok üzgünüm, zaten siz de farkındasınız, maalesef annenizin aklında kalbinde bi yeriniz yok gibi görünüyor... Nasıl bi anne kendi doğurduğu evladına daha çocukluğundan itibaren böyle yabancilasir bu nasıl kararmış bi kalptir benim aklım almıyor. Ama annenizle yüzleşmek sizin moralinizi daha da bozmaktan başka bişey yapmayacak çünkü anneniz bu yaptıklarını gayet bilinçli yapiyo zaten, anlayamadığı için değil anlamamak işine geldiği için anlamayacak sizi. Benim tavsiyem annedir atsan atılmaz satsan satılmaz diye düşünmeyin, annenizi aramayı, herhangi bi şekilde iletişim kurmayı kesin. Zaten siz aramasaniz aramiyomus da, sessiz sedasız çıksın gitsin hayatınızdan. Annenize karşı olan tüm beklentiniz sifirlarsaniz siz de çok rahat edersiniz

Çok teşekkürler ederim :) kanadadayım başımın çaresine bakarım ben sorun gelmemesi değil. Sorun 3 aylık bebekle gelinin ihtiyacı olur diye düşünüp beni umursamaması. Bu arada gelinin yanında annesi, ananesi, bekar kuzeni ve ailemizin 10 yıldır yardımcısı var. Onun bebeğinden benim bebeğim diye bahsedip benim kendi bebeğim hakkındaki konuyu kapatması. Yani kaldıramıyorum bugun. Eşimede söylemedim 4 saattir düştü bütün psikolojim, midem ağrıyor, şimdi de kapattım kendimi yatak odasına bir yansan ağlıyor bir yandan yazıyorum.

Düşündüklerinizi bencede söylemelisiniz. Kavgadan, tartışmadan ziyade ne kadar kirildiginizi bilmeli. Anne sonuçta, anlar sizi

Fitratinda annelik kumaşı olmayan, erken yaşda evlenmiş bi anneye sahibim. iki kardeştik, bizden bıktığı için işe gittiğini itiraf etti yıllar sonra. Kendi sorumluluğumu, kardeşimin, evin, okulun her şeyin sorumluluğunu bana kitledi kendimide kardesimide ben büyüttüm ona rağmen fiziksel psikolojik şiddet uygulardı Şimdi büyütmeye tenezzül etmediği oğluyla kafayı bozdu Altına araba çekmeler, ev almalar iş kurmalar vs vs ağzındaki lokmayı çıkarıp vericek neredeyse Banada sürekli bak başının çaresine sık bi tarafını çalış. Onca yaptığı yetmedi şimdi de müthiş bi sekilde efkar ayırımı yapıyor bunlari söylediğimde herkese beni maysa benden para istiyor vb. gibi anlatmis rezalet Değişmezler, hep haklılar hiç uğraşma sal gitsin Herkes doğurur ama anne olamaz Hani anne olunca anlarsın diyorlar ya ANLADIM

Yazdığınız bütün yorumlarda benim bile içine öküz oturdu ben olsam her şeyi ne varsa döker benim yanıma geliyor musun gelmiyor musun der cevabı olumsuz olursa o zaman bundan sonra tek evladın var benım yerımede abimin eşini koyarsın zaten onun kadar değerim yok onu koymuşsun benim yerime bundan sonra yoksunuz benim için der herkesi engeller önüme bakardım. Arkandan ister kıskanç desinler ister başka bir şey hiç yoktan kafamda ne halt olduğum netleşir

Korktuğum için bu hamileliğim ve doğumum ile ilgili plan yapmıyorum ama kaybettiğim ilk bebeğimde düzeni nasıl yaparız, yemeği nasıl hallederiz, evdeki çocugumuzu nasıl ayarlarız hep planlamıştım. Yine düşünüp, ayarlarım. Şöyle bir salaklığım oldu, babamı kaybedince annemi yalnız bırakmamayı düşündüm, dedim şimdi kardeşimin bebeği için çok heyecanlı 2022ye kadar onun heyecanını yaşar, sonra yanımıza gelir, o bebek büyümüş olur, bizim yaşadığımız şehirde yine kafası dağılır, sonra bebekle türkiyeye geri döneriz derken babamın ölümünün ilk yılında annemi meşgul tutar, babamın olmadığı hayatına alışmasını sağlarız. Şöyle de bir şey var annem kavgacı ve gergindir. O nedenle önceki hamileliklerimde onu buraya getirip evde 7/24 birlikte olup gerginlik olmadın diye düşünmüştüm. Şimdi pekçoğunuz diyorsunuz ki arama. Aramazsam o da beni aramaz. Ne olacak sonra? Aramamak gerçekten benim için sorun değil, arayıp da neşe, huzur bulmuyorum. Ama uzun vadeli düşününce aramamsnın daha da faydasını göremiyorum.

Bu senin sucun degil ki, senin itelemenle ilerleyen bi iliskiniz var.

And Not ironi . push ; gebito

Ya boşver be tatlım... herkes anne olamıyor işte ne yapalım bizimkiler de böyle... bak sen benim rüyamı gerceklestirmis upuzak ve medeni bir ülkede düzen kurmuşsun, evlatlarını kurtarmişsın, değer mi o kadına minnet edip karnindakini üzmeye? Biliyorum kabullenmesi zor ama senin annen böyle, iletişimi minimuma indirip içini terapistine dök. Bırak onlar da orda ne hali varsa görsün

Anlamaz, biliyorum onu. 36 yaşındayım, bunca yıl anlamadı Anneme değil ama babama çok net anlattım, duygularımı söyledim, saçmalıyorsun dedi, sonra ülke dışına taşındım, hiç değilse uzaklaşınca rahatladım.

Aslında kıskanç denilmesi de sorun değil çünkü bence ayrım çok büyük. Misal bu yaz gittiğimde annemin telefonunfa kardeşim ve gelin kızım ve oğlum diye kayıtlışar ben ve eşim isimlerimizle kayıtlıydık. Ben de gelinin adının yanındaki kızımı sildim. Tepkimi en azından böyle ifade etmek istedim. ben böyle bir konuşmadan sonra gelmesini de istemiyorum. Bilmiyorum sadece içimdekini kusmak istiyorum ama karşımda bunu anlayabilecek biri yok

Nasıl ya Anlattıklarınız korkunç şeyler. Okurken gözlerim doldu. Sizin yaşadıklarınız evlat ayırımı değil, sistematik işkence gibi. Umarım şuanda çok mutlusunuzdur

Kendisinin de zor bir hayatı olmuş ve muhtemelen tüm öfkesi nefretini yıllarca tek yere kustu yani bana. Ben evlat ayrımı diyorum da işte dediğiniz gibi şiddetin her türlüsü olunca ötesinde oluyor. Çoook mutlu muyum bilmiyorum ama uzak kaldığım muhatap olmak zorunda olmadığım telefonumda anne arıyor yazısını görmediğim her an mutluyum sanırım. çok şükür

Çok geçmiş olsun. Anneler de hata yapabilir. Bakın hatasını anlamış ki, hep yanında olacağım demiş. Gayette güzel yazmışsınız, duygularınızı ifade etmişsiniz. Kavga edip sonra anjiyo olduğunu başkasından öğrenseydiniz bir de onun vicdan yükü eklenecekti omuzlarınıza. Umarım bu saatten sonra gerçek bir anne gibi davranır ve buzları eritirsiniz

İstediğiniz kadar bağırın, çağırın sonunda suçlu yine siz olacaksınız. Sizin kalbiniz kırılmış mı üzülmüş müsünüz umursamayacak. Gelini kıskanan görümce konumuna düşeceksiniz. O yüzden zor olsa da annenizden bir şey beklemeyin. Beklenti üzer

Neden bozukmuş annen? Bence de arama, boşver.. gebito

Çok üzücü. İçindeki herseyi söyle. İçine atıp dert olmasın. Varsın onun kafasında gezsin. Eminim boyle bir anne ile tek başına başının çaresine bakmaya alışmışsındır. Düşünüp düşünüp üzme kendini. Eşinle çocuklarınla mutlu olmaya bak.

Anneniz bu saatten sonra degismez ve anlamasini da beklemeyin. Bu tarz ayirimci iliskilerde hep sonuc husran okudugum gordugum kadariyla. Beklentilerinizi birakin, yaristirir gibi buda benim findik diye foto bile atiyorsa geliniyle devam etsin hayatina ve gelininden aldigi ilk darbede sizi aradiginda anlatin durumu iste o zaman belki anlar sizi yoksa gozunde oglu varsa baskasi yoktur. Gecmisinizle vedalasin. Sizden ve cekirdek aileniz disindakilerden onemli saymayin kimseyi beklentiniz olmasin Size hayirli kolay dogumlar diliyorum insallah kizinizada bakacak birini ayarlayabilirsiniz bu surecte.