Sonbahara rağmen yazı bekleyenlere... Hastaneler yas tutmaz gidenlerine bilirim. Şehrin ışıklarını bir bir söndürdüğünde güneş tekrar doğarız belki küllerimizden. Bitikliğin hikayesinde kimse başrol oynamak istemez. Zaten herkes kendi hikayesinin yazarı değil midir? Ne yana dönsen zincirlerler düşüncelerini. Bir nefeslik derman kalır yüreğinde. Sesini duyurmaya gücün yetmez. Kaybedenler bilirler acısını geri dönmeyecek olanın. Çaresizliği anlayınca iliklerine kadar, rüzgarlar girer, delikler alırlar yelkenlerinden. Sabahı zor eden saatlerdeyim yine. Sen ki bilmezsin boğulmayı soğuk sularda. Bir bebeğin ellerinde aramayı mutluluğu... Bilmezsin her gece çöllerde dervişlere sorarım yarını. Hayallerimden asılır gözyaşlarım. Kendimi kendi gözümden düşürürüm her gece. Bir sana dönmez dilim, bir sen anlamazsın sonbaharı. Ağaçlar yapraklarını dökerken, ömrümün baharı erken geldi sandım. Dökülen her saç telimde bu sonbaharmış anladım. Göz altı morluklarına inat bekliyorsun sabahı. Bir sigaraya tamahkar oluyorsun kimi zaman. Ben küskünüm Eylül' e o bilmiyor. Beni her gece farklı yerden vuruyorlar. Yıldık mı dersin? Tükendik mi bizde? Kaç sigara daha gerekir unutmaya yarını.? Bitmiş tükenmiş bir saatin bekleyeniyim. Bir ben bilirim özlemeyi ve baharı. Yıktım yeri göğü, ısıtmıyor ellerimi bu şehrin yağmuru.