cok zor evet ama iki tarafda istedikten sonra emin ol cozulmeyecek seyler degil bunlar birbirinizi sevdikten sonra fedakarlıklar yaparsınız bende 6 sene boyunca 5 ayda bir gorusuyordum yani cokda farklı degildi senin su halinle durumum bazen cok bunaldım sıkıldım ama alıstım bu duruma.. ondan ayrıldıgını hicbir sekilde kontakta olmadıgını dusun bumu senin canını daha cok yakar yoksa suanki durumunmu

zamanla herşey okadar değişiyor kiiii sonra geriye dönüp bunları yaşamışmıyım ben diyorsunuz. beklemekten korkmayın.. asıl sevgi böyle kanıtlanıyor

canım bende sevgilimle aynı şekilde uzaktan yürütüyorum ama mesafelerin sevgiyi arttırdığını çok iyi bilenlerdenim eğer gerçekten seviyorsa mutlaka direnecektir sabredecektir ama beklemezsede sevmemiş demektir o sebeple hiç üzülmene gerek yok

bende 6 sene boyunca uzaktan yuruttum iliskimi anlayabiliyorum her istediginde yanında olamamak nasıl bir duygudur bilirim.. peki siz evlilik dusunmuyormusunuz suan icin

Annenlerle nasıl konuşabikurim? Ufacık bir umut var içimde, belki bir şekilde ikna olurlar diye

Bende şans olsa zaten Ne kadar isyan etsem de birşey değişmeyecek

seni çok ii anlıyorum cnm benim benimde 3 yıldır uzaktan ilişkim yürüyo 3 yıldır beraberiz dahada 2014 kadar bekleyecez o zman evlenecez işte nasip ne zmanaysa heyecanla bekliyorum bi daha hiç ayrılmayacağimiz günü aşkımla ama tek şansım sevgilim bu durumdan rahatsız değil yüzüme vurmuyor yani

Canım bana kalsa hemen evlenirim, ama annem ısrarla burda bir meslek öğren öyle evlen diyor. Dünyanın binbir türlü hali var günün birinde anlaşamayıp boşanırsanız ve geri dönersen en azından elinde bir meslek olsun. O olmadan evlenemezsin izin vermiyorum fln. Şart koydu resmen bana

canım bizimkilerde öyle hayatta müsade etmezler yani bu gerçekten çok kötü oluyo . push ;

kendini suclu hissetme o bastan bu durumu kabul etmis simdi ozlemenin acısını sinirini senden cıkartmaya calısıyor kendini zorlama hicbirsey icin zaten imkanın elverdigince gitmeye calısıyorsun bu durumu kabullenmesi sana fazla yuklenmemesi gerekiyor burda ona is dusuyor sadece sen yasamıyorsun bu iliskiyi herseyi senden beklemesin madem almanyadasın gitsin pasaport cıkartsın vize alsın bunlar zaman alır hemen olmaz evet ama en azından olduktan sonra bi sen gidersin bi o gelir daha sık gorusursunuz sen kız halinle turkiyeye gelebiliyorsan oda bazı seyleri goze almalı sen canını hic sıkma elinden geleni yapıyorsun daha ne olucak

annende bi tarafdan haklı gelecegini garantiye almanı istiyor peki bu is meselesi ne kadar surecek soz falan yapılsa en azından bir nebze olsun rahatlarsın moral olur sanada

Bi sene için bir yer bulabilirsem 2 sene sürecek. Bulamazsam 2013 ü beklicem yada başka bur yol seçicem sözlenmeyi istiyoruz canım bu yaz için konuştuk aramızda, ama uşte oyle telefonla görüşmekle olmuyor o işler konuşulmuyor. Yaz a kadar beklicem onu görmek için, nasıl dayanırim bilmiyorum. Yavaş yavaş yolun sonuna doğru ilerliyoruz gaiba gwencooper Broken Hearted

Birkaç defa açtım gerçi bu konuyu ona, ama hep sinirlendi nedense bende uzatmadım hiç. Bu pasaport meselesini anca yüzyüze konuşabilirim ama söylicem ona gelsin diye daha rahat ederiz en azından :) sağol canım moralim biraz da olsa düzeldi bgmm veeeeee yeni hayat 08

Benim korkum bu yüzden herşeyin bitmesi Tabi seviyorsa asla vazgeçeyecektir ama o da insan sonuçta, okur ya canına tak eder birgün.. Benden yana korkum yok ama erkek milleti yarın birgün ne olacağı belli olmaz youonlyliveonce

Önceki konularımdan beni bilenler var aranızda. Son birkaç gündür perişanım. Resmen bıktım usandım hayatımdan! Ah şu mesafeler, lanet olası mesafeler olmasa okadar çok özledim ki onu, okadar çok burnumda tütüyor ki. Tabi herkes sevdiğini özlüyor doğal olarak. Etrafımdaki mutlu çiftleri gördükçe imreniyorum resmen kıskanıyorum. Meğer nekadar boş ve anlamsız bir hayatım varmış diyorum kendi kendime. Hiç kimse anlamıyor beni, Annem bile. "Sabırlı olacaksın Seven herşeye katlanır" tek söylediği şey bu. Artık dinlemiyorum bile Annemi, çünkü o konuştukça benim içim daralıyor, her an patlayabilirim! Sevgilim de ayrı bir dert. Durmadan şikayet ediyor birbirimizi göremiyoruz, en fazla telefonda görüşüyoruz, sıkıldım artık telefondan görüşmekten gibi şeyler söylüyor. Lanet olsun böyle kadere ya. Herkes üzerime geliyor yoruldum bittim tükendim artık. Yol göstereceğine destek olacağına aksine herkes daha da çok bunaltıyor beni. En kötüsü ekimden hiçbir şey gelmiyor. Yakın bir yer değil ki atlayıp gideyim. 1 buçuk senedir beraberiz bu süre içinde 3 defa Türkiyeye uçtum. Ya o ankaraya geldi benim için, yada ben Çerkezköye teyzemlere gittim, yakınlar çünkü arada 80 km fln var, orada buluştuk işte. Hem maddi hem manevi durumum olmuyor sürekli gidip gelmeye. Zaten olsa da gidemiyorum, Babam şüphelenmeye başlıyor. Sürekli Türkiyeye uçma merakı nerden esti diye. "Ozaman o atlayıp gelsin" diyen de çok, bu da okadar kolay olmuyor. Pasaporttu vizeydi şuydu buydu, bi dünya iş, aylar sürer. Onu çok seviyorum ve asla kaybetmek istemiyorum, onun da beni sevdiğini biliyorum, ama her ikimizde yorulduk artık. Ben onsuz olmaktan, o da bensiz. Bazen resmen nefret ediyorum hayatımdan ve kendimden, onun yanında olamadığım için, sanki bu ilişkiye mahkum etmişim gibi. O mutlu olmayı gerçekten hakediyor, normal bir hayat, normal düzenli bir ilişki istiyor herkes gibi. Sevgilisini yanında istiyor. Ama işte bütün bunları benimle yaşamak istiyor. Beni Eşi olarak görüyor ve sadece benimle olmak istiyor. Benim ailem okadar geniş değil malesef, istediğim zaman istediğim yere gidemiyorum, hele ki yalnız başıma İstanbula asla göndermezler. Seven herşeye katlanır deyip geçemiyorum, bu durum gittikçe yıpratıyor bizi. Mesafelere yenik düşüyoruz. Uzaktan bir ilişkiyi ayakta tutmak çok zor bunu herkes kaldıramıyor, zaten bu tür ilişikilerin %90 ı yürümüyor. Bana moral lazım kızlar, okadar kötüyüm ki alıp başımı gitmeyi bile geçiriyorum bu aralar

Çıldırmak üzereyim kızlar

Ben ona bunu ta başında söyledim ama, sene de birkaç defa görüşebiliriz anca, o da engellenmezse bi şekilde diye. Herşeye katlanırım göze alırım ne olursa olsun beklerim tarzında şeyler söyledi, şimdi ise hep yüzüme vuruyor. Ben mi istedim böyle olmasını? Ben mi yazdım kaderimizi? İsteyerek mi Almanya da doğdum büyüdüm? Ben zerre kadar sorun etmezken, o sürekli söylenip duruyor canımı sıkan da bu işte. Ne yapabilirim? Ne gelir elimden? Kendimi suçlu hissediyorum, onun yanında olmam gerek çok ihtiyacımız var birbirimize

Keşke annemler de bukadar anlayışlı olsa ve en azından birkaç gün gitmeme müsade etseler ama nerdeee bizde o genişlik. Yanlış hiçbir şey yapmam ve o yanımda olduğu süre bana hiçbir şey olmaz. Gel de anlat... youonlyliveonce