Umarım bir gün anne topiğinizide okurum

hayır hiç de tuhaf bir durum değil, ben çocukları hiç sevmem ama kendinin olunca her şey değişiyor onun sevgisi ve sabrı kendiliğinden oluşuyor insanda, takılma bu kadar korkuların vardır mutlaka o yüzden istemiyorsundur gözünü kararttın mı hepsi zamanla kendiliğinden oluyor

Bir çocuğun sorumluluğunu alamayacak olduğunuzu görüp, çocuk yapmamaya karar vermek, gayet normal ve sağlıklı bir karar bence. Çocuk yapmayı bir gereklilik olarak gördükleri için, ilgisiz, çocuk sevgisinden yoksun bir sürü insan anne-baba oluyor da ne oluyor, olan çocuklara oluyor. Asıl anormal olan çocuk istememek değil, anne-baba olmaya uygun olmayan insanların bile çocuk yapması. Bana gelirsek, ben çocuk istiyorum. =)

Anormal değil.. Kimisi çocuk sever kimisi sevmez. Kimisi bu sorumluluğu kaldıracağını düşünür kimisi ayak bağı olacağını düşünür. Ben bir gün anne olmayı çok isterim.. Ama evlendiğim gibi bunu göze alamam. Eşimle doğru düzgün vakit geçirip sonrasında maddi manevi kendimi hazır hissetmeliyim. Ancak çocuğun ayrı bir dünya olduğunu düşünüyorum.. Şu dünyada ki bir çok şeyle kıyaslanamaz bile bence. Bir de Okan Bayülgen ve eşinin bu konuda ki yorumunu çok beğeniyorum; ́Biz ikimizde çocuk sevmiyoruz. Niye çocuk yaptınız diyenlere birbirimizi seviyoruz diyoruz. ́gibi bir yanıt vermişler.. Aşkın ayrı, özel bir hali olduğuna inanıyorum çocuğun bende. Ama farklı düşünmek asla anormallik değil. Her konuda farklı bakış açıları olduğu gibi bu konuda da olması normal. Ancak belli bir süre sonra, çocuk olmayacak duruma geldiğinde bir çok kişinin bu konuda pişmanlık duyduğunu gördüm. Geç çocuk sahibi olanların niye daha önce değil sorusunu gördüm.. Genel durum böyle. =) Daedra

bende 1 yıllık evliyim.. bende istemiyorum hem dogumdan çok korkuyorum tırsıyorum aşırı hemde...:18: olmasa olur diyorum hemde.. ilerde ne olur allah bilir.. çevreye gelince çevre herşeyi söyler zaten.. bir tane yaparsın.. ikinciyi yap hadi derler aman.. onlar kulak tıkıyorum..

çocuk istemeyen insanları anlayabiliyorum korkular şüpheler olabilir. benim eşimdede var ya birgün biraz daha çok gezseydik diye pişman olursak diye korkuyor :) ama bu bana çok komik geliyor özelliklede annelerin pişman olmaları imkansız bence. eğer ki psikolojik açıdan sağlıklık bir insansanız bu biyolojikman imkansız. hormonlar var devrede bir kere. mesleğim hırslarım var şuanda çocuğum yok ama bir gün çocuğum olduğunda biliyorum ki bunların hepsi bi köşede olucak ve hayatın penceresi değişicek. Not: şuan çocuk yapıcakmış gibi tavrım olsada bende daha 1 yıl hiç ama hiç düşünmüyorum BeyazBulut

Aynen inanki artık gitgide soğumaya başladım annelik lafını duyduğumda bile geriliyorum, aslında biraz rahat kalsam belki bu kadar antipati oluşmayacak ama eşim arkadaşlarımın çocuğunu bile uyutuyor mamalarını yediriyor offfffffffffffff üzülüyorum ama neden böyleyim diye

Bende aynı konudan muzdaribim, eşim ve çevrem bu konuda çok baskı yapıyorlar. Hadi çevreyi es geçtim diyeyim ama eşim aynalara kadar yazmaya başladı tarihleri ve daha yeni 3. yılımıza girdik. Oysaki çocukları çok severim ve onlarla oynamaktanda zevk alırım ama bir birey yetiştirmek için hazır değilim ve bu konu yüzünden de ya erteliyorum diye hiiiç anne olamazsam diyede aklımdan geçmiyor değil!!!

bende hiç istemiyodum 1,5yıllık evliyim. çokta istemeyerek hamile kaldım. ama 7haftalıkken boş gebelik oldunu öğrendim. kürtaj olmak zorunda kaldım. işte aslında nekadar istediğimi ozman anladım sonra çok üzüldüm istemiyorum istemiyorum diyerek şımarıklık yaptımı düşündüm, Allahın gücüne mi gtti die kendimi suçladım. evet bebek için hazır olmak çok önemli ama herşey gibi oda kısmet hayırlısı demek lazım

Her yüzyil degerler degisiyor. Biz yaslandigimizdada cogunluk ister cocuklu ister cocuksuz huzurevini tercih edecek. Tercih edecek diyorum, yani bizi o filimlerdeki gibi götürüp birakmayacaklar, bizler isteyecegiz. Evet bazi seyleri hayatta kabul etmek zor ama gercekler böyle. Sayet ölümümüze kadar hala aktif ve kafamizda yerindeyse tabi kendi evimizde oturcagiz ölüm kapimizi calana kadar. Ama cocuklarimizi ne kadar cok sevsekde, kendi evimizde olmayi tercih edecegiz, cünkü kendi evimizde hatiralarmiz olacak. Huzuru bir tek evimizde bulacagiz. Bunlari nerdenmi biliyorum cünkü ben yaslilar ülkesinde yasiyorum. Yani Almanyada cok yasli var ve kimse ama kimse kizim veya oglum bana baksin demiyor. Aynisi KKdada görüyorum hanginiz bakabileceksiniz annenize veya babaniza? Egri oturalim, dogru konusalim. Birde öyle bir kaynana-gelin iliskileri varki, kim severek bakacak kaynanasina? Yani yaslandigimda bana bakar kismini cikarin kafanizda arkadaslar, kimse size bakmaz. Hanginiz bakiyorsunuzki? Biraz daha gercek olalim, o dedikleriniz eskidendiki, hatirliyorum orda bile severek bakan cok nadirdi. Kolay degil cünkü. Insan yükü kolay degil.

İnşallah dediğiniz gibi olur... gözüm başka konularda kararıyor ama bu konuda bi türlü kararamadı... Z zehra61

evet tuluh ben istemiyorum. Anlıyorum ama eşinin bu konudaki tepkisi ne oldu, sonuçta senin istemediğin bir konu. İnsanın eşinin destek olması için onunda istememsi gerekir. Yoksa tek taraflı çok geçimsizlikler olur diye düşünüyorum.

bende çocukları çok seviyorum ama çocuk dünyaya getirmek istemiyorum eşimde benim gibi düşünüyor şimdilik siz gerçekten pişman olmadınız mı?

evet ya bende neden böyleyim(((offff...

çocuk istenmezmi yaa bugün evli olsam şaunda hamle kalıcan deseler özümü bile kırpmadan isterim

çocuğunun sana bakıcağının bi garantisi varmı? etraf vefasız evlatlarla dolu... çocukları olduğu halde huzurevleri doluyo taşıyo.. o yüzden bu sebeple de çocuk yapılmaz..

aynen bencede. herkeste bi baskı bir baskı. nereye kadar canım çektim sonunda isyan bayrağını vallahi ya:)))

aynı konu defalarca açıldı kapandı ben hepsinin daimi üyesiydim bununda takipçisi olcam :) not:bende anne olmak istemiyorum herkes şaşkınlıkla karşılıyor bu durumu bende onların olmazsa olmaz tavırlarına şaşıyorum hayatta tadılması gereken bir sürü nimet var çocuk eksik olsada olur bence

ben 1 yıllık evlıyım henuz erken belkı ama hiç çocuk ıstemıyorum. yani olmasada olur. ama ılerde nasıl düşünürüm bılemem. eşim cok istıyor ona kıyamam e o isteyınce bende isterim. fakat benım korkulaRIM VAR o yuzden hamıle kalmaktan korkuyorum. ben eşimin aılesıyle yasıyorum seneye ayrı eve cıkıcam. eşime soyleıdm ayrı eve cıkmadan bebk yapmam dedim. bu konudada ısrarlıyım.. . push ;

Tabi çocuk sevmemek de kaynak olabilir.. Zaman lazım.. Bende eskiden çocuk deyince saçlarım diken diken olurdu sevmezdim. Şimdi yeni evliyim ve deli gibi anne olmak istiyorum.. Zamanla alakalı sanırım..

çocuk gerçekten sorumluluk gerektiren bir konu.. belkide bu yüzden gözünüz korkuyor.. ama şunuda söyleyeyim.. gerçekten hiçbirşeye benzemiyor... hani anne_baba olunca anlarsın derler ya aynen öyle.. tarif edilemez... bambaşka... rabbim isteyenlere versin inşallah.. kiskivrak mutluluk çok

Yooo gayet normal bi durum.. Her insan evlendiği saniye çocuk isticek diye bişey yok.. Çok büyük bir sorumluluktur çocuk.. İnsanın kendini maddi manevi hazır hissetmesi lazım herşeyden önce...

Daha 8 Aylık Evliyim, Daha Çok Erken Çocuk İçin Biliyorum.. Ama Acaba Diyorum İlerleyen Zamanda da Hiç mi İstemeyeceğim.. Çünkü İçimde Hiç İstek Yok.. Laf Aramızda Doğumdan Çok Korkuyorum..:18: Acaba Bundan mı? Tamamen Psikolojik mi? Ama Olur da Çocuk İstersem, Sezeryan Kesin..

Teşekkür ederim. Seneye düşünüyoruz, umarım bir aksilik çıkmaz ve ben de buradan paylaşabilirim.

evet tuluh ben istemiyorum.

Evet katılıyorum. Aman çocuklar pek tatlı oluyor, bizim evde de bir tane olsun diye çocuk sahibi olunmuyor. Ben de ne genç kızken, ne de anne olmadan önce çok çocuk seven biri değildim. Hani böyle yolda gördüğü çocuklara saldırıp mıncıklayan, akraba bebeklerini kucağından indirmeyen bir kız olmadım :) Ama kendi çocuğun başka... Eşinle ikinizin canından bir can. Her haliyle, her davranışıyla seveceğin, her zaman koruyacağın, asla uzak kalmak istemeyeceğin, karşılıksız her türlü fedakarlığı yapacağın, bir bakışından derdini anlayacağın... Yüzünde-davranışlarında bazen kendini bazen eşini göreceğin, bir kelimesinden mutlu olacağın, kaşını çatmasına bile üzüleceğin, onu üzenleri öldürmek isteyeceğin :) Chess

şuan gençken güzelde ilerde ilerleyen yaşlarda herkez kendi kabuguna çekilince gelip kapıyı açacak kimse olmaması bence çok kötü birşey.. yada bir ihtiyacın oldugunda sen otur annecim ben yaparım diyecek bir el.. yalnız hissedip bir derdin olunca alo diyecek başını omzuna dayayacak bir yürek.. Yeri gelip hasta olup hastaneye yattıgında refakatçi olacak evlat... (parayla tutarsınız ancak çünkü yegenmiş kuzenmiş bunlar boş... bence çocuk ertelenebilir yeri gelir Allah vermez olabilir ama keyfi olarak ben çocuk dünyaya getirmek istemiyorum mantıgı ileride çok pişman olunacak bir seçim... Daedra

annelikle ilgili kafamda oluşmasını hiç istemediğim düşünceler bunlar... çocuk konusuna o taraftan bakamıyorum nedense... ben kendim için değil kendisi için çocuk istiyorum ve çocuğum olursa dünyaya faydalı düzgün bir birey yetiştirmeye çalışacağım bana bakacak birileri değil... kapımı çalacak, büyükanne olduğumda elimi öpecek, başarıları ile gurur duyacağım birileri olsun isterim sadece, bana bakmazlarsa bakmasınlar... ben söylediğiniz şeylere bu açıdan bakıyorum ve bana baksınlar hastanede refakat etsinler diye çocuk istemiyorum (

beş yıl istemedim hiç istemicekmişim gibi geliyordu sonra doktora gittim bazı sorunlar yüzünden çocuk istiyormusun diye sordu istiyorsan tedavi şart hemen hamile kalamzsın dedi bende ne olduysa ozaman oldu bebek bebek demeye başladım 4 ay sonrada hamile kaldım BeyazBulut