Geçer zamanla. Hayırlı uğurlu olsun. :)

Aynen en azından savaşa gider moddan çıkar değil mi? duruguzel

Bende sehir disinda okurken her hafta sonu eve giderdim. Babami da yeni kaybetmistik. Onun icin sık gidip geliyordum. Imkaniniz oldukca gidersiniz. Insan ilk yeni hayatina bir alisma süreci yasiyor tabi. Ama inanin eve gelmek de güzel oluyor öyle.

Sesini yükseltme, terbiyeni bozma. Burda verilen cevaplara bu kadar bozulacaksan asıl senin kafa degisik bence çünkü konu açıp soru soran ben değilim farkindaysan, sensin...

Ben de ayni seyi yasamistim ilk 10 gun hatta panik atak nobetleri hoc yakami birakmamisti ama ilk donemin sonunda her seye alismistim ve uzakta okumak bana cok sey katti iyi ki ailemden uzakta okumuşum diyorum cok sey ogrendim, en cokta kendime yetmeyi inan bu tecrube sana cok sey katacak donusun yine ailene olacak uzulme bazi zamanlarin olacak donmek bile istemeyeceksin tadini cikarmaya bak canim

Demekki aile bağlarınız veya duygusallığınız benim gibi değil. Şımarıkça gelebilir ben böyle bir durum yaşayıp atlatanlardan tavsiye istedim. Bu bölümü kazanıp tekrar hazırlanmak saçmalık olue :)

Öncelikle tebrik ederim. Hangi şehire gidiyorsun bilmiyorum ama şehir dışında okumak müthiş bir deneyim. Büyüyorsun, öğreniyorsun, kendi ayaklarının üzerinde duruyorsun. Çok güzel dostlukların olacak ve en kötü yeri bile çekilir kılacaklar. Sonra döndüğünde bugünlerini çok arayacaksın. Doya doya yaşa, gez, eğlen ve öğren. Yeni hayatında bol şans

Daha ayrılmamışsınız bile. Ben ki aileme düşkün insanım, üniversiteye gittim ertesi gün eve geri döndüm ben bile bu kadar dramatize etmedim mevzuyu. Benim hissiyatım aileden ayrılmaktan çok "ulan benim bu şehirde ne işim var, ne halt edecez burda dört yıl" şeklindeydi. Sonra paşa paşa geri döndüm yurda. En son mezun olurken ağlıyordum gitmek istemiyorum diye

Ailenizin bakıma ihtiyacı yoksa abartılacak bir durum değil. Yeni yeni insanlar tanımak, sorunlarını kendin çözmen için fırsat. Çok güzel bir deneyim.

İlk giden siz değilsiniz son giden de siz olmayacaksınız. Milyonlar böyle okuyor her yıl. Döndüğünüzde de tam tersini düşünüyor olacaksınız emin olabilirsiniz.

O kaygılar bitmez alışırsın merak etme sık sık gelip gidersin. nelluniverso Her birimiz kendimize ait bir Evrenin

Ben de hayırsız evlatmışım Koşa koşa gitmiştim Sonra yetinmeyip yurtdışına bile gitmiştim hatta Konu sahibi özleyince yanlarına gidersiniz Çok şükür otobüs var uçak var Mapusa girmeyeceksiniz sonuçta

Olumsuz yorum yapanların hepsi tıp kazanamayanlar.

Ben yapamadim sonra cok farkli yollara evrildim. Bazi sartlardan dolayida odaklanmam cok mumkun degilmis simdi anliyorum sadece ayrilik kaygisi degildi. 1. Si kalacaginiz yerin iyi olmasi onemli ozellikle ilk gunler bari ordan zorlanmayin. 2. Si kac saat uzaklik ne kdr zamanda bir geleceksiniz? Hem gelin hemde yasayacaginiz sehri kesfedin iki tarafida ihmal etmeyin Ben sonrasinda yurda gectim hayatimda yasadigim en keyifli gunlerdi ama o zmnlarda aklim annem kardesimdeydi. Okuldan ztn tamamen kopmustum odaklanamiyordum. 1.5 yil yanlis ortamda kalmak beni zorladi ve okula gucum kalmadi. Bir dahada toplayamadim. Yapmaniz gereken sey sartlarinizla en iyi ortamda kalmak sehir keyifliyse hemen kesfetmeye baslamak ve orta sıklıkta kendinizi zorlamadan eve gidip gelmek.

Canım üniversite hayatın hayırlı olsun öncelikle Daha önce hiç ailenden ayrı kalmadan sanırım ama zamanla alışırsın merak etme başta tabiki zor gelecek bilmediğin şehir bilmediğin insanlar ama zamanla alışacaksın. Aileden ayrı farklı bir şehirde yaşamak çok güzel bir tecrübe olacak senin için. Hangi ildesin bilmiyorum ama imkanın varsa güzel bir şekilde değerlendir gez dolaş arkadaşlar edin ama derslerini de ihmal etme. Yine üniversite okumak istesem yine şehir dışı isterim öyle diyim sana bu fırsat her zaman yakalanmıyor hatta üniversite yıllarını arkadaşlıklarını özlüyorsun. Tadını çıkarmaya bak şimdi eskisi gibi de değil görüntülü aramalarda var ailenle sürekli görüşürsün. Ayrıca bunu aileden ayrılmak gibi düşünme sakın sen bir süreliğine gidiyorsun. Seni üzgün gördükçe onlarda üzülür başta zor gelecek hepinize ama senin mutlu olduğunu görünce onlarda mutlu olacak. yazarhanim35 Yazar

Ay ben baya odunmuşum ya. Koşa zıplaya gitmiştim. Ah anam babam da beni evlat diye büyütmüş, bi de şu konu sahibine bak. Şöyle anakuzusu hiç olmadım. Oyüzden empati 404 error.

2 arkadaşım ayni üniversitesiteyi kazandılar beraber gittiler. Biri hayatını yaşarken diğeri kendini odaya kitleyip annemi istiyorum diye ağlıyordu sonuç kız okulu yarım bıraktı geri döndü. Sonra af ile 30 yaşında örgün okudu. Sonuna kadar keyfini çıkardı bu sefer

Gitme bence, daha üniversite böyleyse bunun meslek hayatı var evliliği var... bırak hakeden hevesle bekleyen biri gitsin, sen otur ailenle

E gitmeyin o zaman. Sizin yerinize o bölüme girmek için can atan birileri vardır heralde. Siz oturun annenizin babanızın dizinin dibinde

doymadım mı? altı ustu okul okumaya gıdıyorsunuz nedır bu bağımlılık? beraber gıdın ya da gıtmeyın ozaman. kaç yaşındasınız bukadar ağlamak nedir? kendı ayaklarınız uzerınde durup hayatınızı özerkleştırmelısınız. dunyanın en güzel şeyi budur. onlar herzaman anne babanız. üniversiteye gidiyorsunuz diye ailenizi silmiyorsunuz yani

Aferin söz dinleyin böyle

Aynı şekilde ben de yurtta kalıyordum. burda kalmak istemiyorum pis insanlar dedim. Annem gel beraber otururuz koca beklersin dedi. pisliğe razı oldum.

Geçecek. Vallahi de billahi de geçecek. Şimdi diyorsunuz ya ben olmadan ne yaparlar. Siz kendi başınıza ayakta durabileceksiniz ki birisine bakabilesiniz. Anneler hep meyva soyup getirmeyecek, bazen de siz soyacaksınız. Lise ile üniversite bir değil. Lisede odanıza kapanır ders çalışırsınız, üniversite aynı zamanda bir yaşam okulu. Normalde bu yaşta biraz bağımsızlığın kazanılmış olması lazım ancak sert eğitim ortamında bu aksayabiliyor. Geçmişe değil geleceğe bakın.

Ben de biraz duygusalım bu aralar ailemi bırakacağım diye ama 'onlara doyamadım' lafı çok abartı olmuş Yalnız değilsiniz sizinle benzer duyguları paylaşan birçok insan var. Bu arada hak etmiyorsun diyenlere hiç takmayın, tıp kazanmışsınız çok emek vermişsinizdir tabii ki hak ediyorsunuz. Yine de sırf maddi durumlardan dolayı okula gidemeyen çok insan var aileniz sizi şehir dışına gönderebiliyor, bunun gibi olumlu şeylere odaklanın.

Canım benim seni o kadar iyi anlıyorum ki...11 yıllık evliyim kaç şehir gördüm ama hala memlekete gittiğimde izin dönüşü ağlamaktan içim dışına çıkıyor. Günlerce adapte olamıyorum hayatıma. Klasik olacak ama zaman herşeyin ilacı. Bu temelli bir ayrılık değil herkesin sağlığı yerinde olsun bu günlerde geçer. Görüntülü görüşme gibi bı şansınız var daha kötü sartlarda hasretlik yaşamış kişileri düşünüp şükredin. Ayrıca üniversiteyi kazandığınız için tebrik ederim.

Ben üniversiteyi ailemin yanında okudum. Bitirince iş için şehir dışına yerleştim. İlk aylar çok zordu. Kendi düzenimden kopmuş olmak, yeni bir düzen kurmaya çalışmak, aile özlemi... Üzülüyordum zaman zaman. İlk 1-2 ay bitince bunlar atlatılıyor. Hatta kendi başınıza yaşamak daha rahat geliyor. Kendi düzeninizi kuruyorsunuz. Tamamen kendi hayatınızı yaşıyorsunuz. Hayatının tüm kumandası sende oluyor. Ben üniversiteyi bitirip ayrıldıysam sen daha gençsin benden bile çabuk alışırsın. Onlara bir şey olacaksa sen yanlarındayken de olur. Kaderi değiştiremeyiz. O yüzden şimdi birkaç ay üzülebilirsin. Bunun geçici bir süreç olduğunu bil, kendini rahatlat. Başarılar dilerim.

Olur bunlar normaldir. Gidin kendinizi koruyun kollayın. Tanımadığınız insanlara güvenmeyin, alkole düşmeyin. İyice güvenmeden geç saatlere kadar dışarıda kalmayın. Annenizle aranızda bir bağ kurun, senden habersiz bir şey yapmayacağım ama arkamda dur diyin. Çıktığınızda haber verin, bu arkadasımda kalacağım diyin haber verin. Size destek olsun siz haber verdikçe o daha rahatlayacaktır, sürekli konuşmuş olacaksınız, özleminizde azalacak. Okul için ayrılmak dünyanın en güzel ayrılığı, artık okul bitecek doğu görevi vs. gelecek. En güzel seneler üniversite zamanları, yıllık izin yok. Can sıkılınca koş koş memlekete yapacaksınız. Bir kaç seneye eve çıkarsanız gelip kalacaklarda yanınızda. İlk ayrılık hep zordur ama siz okudukça orada akılları rahat oldukça sizinle gururlanacaklar, başka bir yerde ayakları üstünde duruyor bizim kızımız, kendine bakıyor derslerine koşuyor diyecekler. Çok sevdiğinizi söyleyin onlara sürekli :) Kameralar, telefonlar, mesajlaşmalar olacak hep hiç kötü hissetmeyeceksiniz bir kaç ay sonra. :)

Bu nasıl bir dram pes. Savaşa gitmiyorsun üniversiteye gidiyorsun

Sandığınız kadar zor değil ilk bir hafta çok zor gelir sonra arkadaş edinmeye bakın zaten. Yemekhane yemekleri sonradan anılarınız olacak. Üniversite yılları çok kıymetli iyi ki gitmişi okumuşum. Çanakkale özledim seni :)

Ben de aynısını yaşamıştım. Ama dersler başlayıp, günler geçtikçe çok daha zor oldu. Kesinlikle alışamadım. İki şehir arası 3 saatti üstelik. Bu defa her cuma akşamı gelip, pazartesi okula gitmeye başladım. En sonunda o sene dişimi sıktı, memleketimdeki üniversiteye yatay geçiş yaptım. Listelerin asılıp, kabul edildiğim günü dün gibi hatırlıyorum. Koskocaman bir ohhhh beeee demiştim. Şu anda sizin yazınızı okuyunca içim tuhaf oldu.

Ya baştan beri kötü yanıt verenler siz nasıl insanlarsınız? Ben benimle aynı şeyleri yaşayanlardan nasıl atlattıklarını sordum. Sen duygularını benim kadar yüksek yaşamıyorsundur, cevap yazma o zaman. Bu konu benimle ilgili değil de yanıt yazma. Benim ne travmalar yaşayıp annemi babamı düşündüğümü nerden bileceksin? Tıp okuyacak bir gencin ilk defa uzağa giden birinin kalbini kırmak mı üzüntüsüne üzüntü katmak mı gerekiyor?

Siz üni. okumaya gidiyorsunuZ diye, ailenin basına niye türlü türlü felaketler geliyor yahu Tıp okumak icin günde kac saat soru cözmek lazım?Ailenin yüzünü görmüyonuzdır muhtemelen. abartmayın

Kardeşim olur musun konu sahibi Küçük kardeşim gitti üniversiteye daha getiremiyoruz.. Yazın bile gelmiyor o derece

En güzeli üniversiteyi aileden uzak bir şehirde okumak. Bir de büyük şehirse tadından yenmez. Birkaç haftada alisirsiniz. Yalnız aileme doyamadım filan fazla dramatize olmuş. Kimse sizi aileden koparmiyor yine sizin aileniz sonuçta

Sen derslerine odaklan sen başarılı oldugun sürece onlar daha çok sevincek mutlu olacak emin ol zor olsada gecer merak etme. Sonrada okuldan ayrılmak zor gelecek. Uzuntunu doyasıya yasa kagida yaz oku sonrada at çöpe gitsin..

2 haftaya eller havaya kopacaksın yavrum merak etme hayatının en güzel dönemi başlıyor

Yaşadığınız şehirde tıp bölümü yok muydu? Ben evlenip 20 yaşında ailemin yanından ayrıldım. Kendi çocuğumu lisede yatılı okula verebilirim. Bir insan ne kadar çabuk hayata atılırsa o kadar ayakları yere sağlam basıyor. Başarı konfor alanını bırakanlar tarafından kazanılıyor. Ben sizin yerinizde olsam kariyerimi nasıl daha geliştiririm ona kafa yorardım. Değil şehir dışı, yurt dışından burs filan kazanmayı hedeflerdim.

Maddi durum ne alaka neden duyar kasıyorsunuz

Ay inanmıyorum. Vali olamazsın demedim adam olamazsın dedim hikayesini bilir misin. O hikayede bahsedilen tiplerden biride sensin galiba. Tıp kazanmissin ama işte gerisi yok

Üniversiteye okumaya giderken neden bu kadar şairane agıtlar yakıyorsunuz anlamadım.

Aynı gün içinde kıtalar arası seyahat edebildiğiniz, görüntülü konuşmanın bi tık uzağınızda olduğu bi dönemde doğup da babamın bi atı olsa binse de gelse moduna geçmek için bi sebep var mı... yok. O nedenle şu yersiz ağlaklığı bi atalım üstünüzden. Sonra doğru bağlar kurmuş bi ailenin zamandan ve mekandan bağımsız olduğunu; sevginin, saygının, iletişimin baki kalacağını düşünüp rahatlayalım. Bunun geçmişle gelecek arasında bi çekişme olmadığını, birine sahip olmak için diğerinden vazgeçmenize gerekmediğini anlayalım. Zira aileniz de sizin, inşa edeceğiniz gelecek de sizin. Sonra bilinmezliğe korkuyla değil merakla, cesurca yaklaşalım biraz. Keşfedilecek, görülecek, ögrenilecek yeni şeyler, yeni yerler, yeni insanlar, yeni hayatlar var. Değişime kapanmayalım, yeniliklere öcü muamelesi yapmayalım. Bunlar için heyecan duyalım, sahte bi güvenlik ailemize duyduğumuz sevgiyi kalkan yapmayalım. Bu kadar işte. Geçti gitti.

Ne o çocuğun yerinde ne de annesinin yerindesiniz. Vicdansız bir yorum olmuş. Biz de bir yakınımızı üniversite için gönderdik, gözyaşları sel oldu. En nihayetinde ayrılık var, hiç bilmediği şehirde yalnız olacak çocuk. Tavrınızı empati yoksunu buldum.

Bu kadar abartmasanız? Bocalamak normal ama gerçekten siz abartmışsınız. Bunu göze alarak yazdınız varsayıyorum şehir dışını. Ayrıca ben yokken ya onlara bir şey olursa ne demek? Siz varkenden farkı ne? Zamanla alışırsınız herkes gibi

Zamanla alışırsın cnm. İlk zamanlar zor olabilir belki ama derslere sınavlara gömülünce ailen fazla aklına gelmez artık. Başarılar dilerim:)

Hayırlı olsun. Ben yurda ilk yerleştiğim gün yatağa çarşaf geçirirken oturup ağlamıştım. Çünkü hem lastikli çarşafı geçirmek zor gelmişti hem de "benim burada ne işim var" diye düşünüp duruyordum Başka bir şehirde okumayı çok istemiştim üstelik. Sonra alıştım, dönesim gelmedi. Siz de zamanla alışırsınız merak etmeyin. Ama bunun için de çaba lazım. Her gün kendinizi duygulara bırakırsanız ne arkadaş edinebilirsiniz ne alışabilirsiniz. Bugün bu son ağlamanız olsun. Ağlayarak gidip ailenizi de üzmeyin. Belki bir de gittiğinizde ağlayıp rahatlarsınız :) Ama sonra toparlanıp okumanın, üniversitenin ve yalnız olmanın tadını çıkarın.

Noodlesever çocuk ailenden ilk kez ayrılıyorsan gayet normal bu hislerAileden ayrılmak var, bilinmeyen bir yere tek başına gitmek var tabi ki korkutucu ama gidince süper oluyor. Okul başlayınca arkadaşlıkların olur, gezer tozarsın bu fikirleri aklına bile getirmezsin merak etme.

2 haftaya alışırsın

Üni için şehir dışına gidiyorum yarın saatlerdir ağlıyorum annemi babamı nasil birakicam nasil alisicam daha doyamadım onlara. Bazen kavgalar etsek de şuan çok pismanim tüm kavgalarimiz icin çok seviyorum onlari... Ya ben şehir dışındayken onlara bir şey olursa zarar gelirse diye düşünüyorum. Annemin yemekleri yerine soğumuş yemekhane yemekleri, aksam babamin dibinde ona çay getirmeyi bile özleyeceğim.. nasıl baş ettiniz bana fikir verin lütfen onlara üzüldüğümü belli etmemeye çalışıyorum EKLEME. Ya baştan beri kötü yanıt verenler siz nasıl insanlarsınız? Ben benimle aynı şeyleri yaşayanlardan nasıl atlattıklarını sordum. Sen duygularını benim kadar yüksek yaşamıyorsundur, cevap yazma o zaman. Bu konu benimle ilgili değil de yanıt yazma. Benim ne travmalar yaşayıp annemi babamı düşündüğümü nerden bileceksin? Tıp okuyacak bir gencin ilk defa uzağa giden birinin kalbini kırmak mı üzüntüsüne üzüntü katmak mı gerekiyor? BIRILERI OKUMA HAK ETMIYORSUN BILE YAZMIŞ BU YUZDEN MI HAK ETMIYORUM PES ARTIK BEN BU BÖLÜMÜ KAZANMAK IÇIN HER GUN 6 DAN GECE 12 YE KADAR DERS CALISTIM NE DEMEK HAK ETMIYORSUN YA AHKLAKSIZLIK MI YAPTIM BASKA BIR SEY MI? Ne değişikinsanlar var. EKLEME 2: Beni merak eden ablalar yerleştim ayrilirken zor oldu ağladım ama arkadaş da edindim umarım son ağlamam olur. Bu TOKSİK platformdan da ayrılıyorum bir daha girmem AKLI BASINDA OLAN VARSA HESABINI SILSIN VE HICBIR VASFI OLMAYANLARA SORU SORMASIN YARDIM ISTEMESIN CUNKU DAHA FAZLA MORALIM BOZULDU. kötü yorum yapanlar ben doktor olunca bana gelmeyin bye.

Canım benim ilk zamanlar zor geçebilir ama alışırsın hele bir arkadaşlık kur dersler ilerlesin daha kolay gelecek emin ol. Ne güzel üniversiteyi kazanmışsın okumaya gidiyorsun tatillerde vs ailenin yanına gideceksin temelli bir gidiş değil. Hem ailen olmadan ayakta durabilmeyi tecrübe edebilirsin

Ne minnoş bir genc :) Ben o yaşlarda bir an önce yeni dünyalara açılmak istiyordum. Zamanla alisirsiniz başka birsey diyemiyorum.

2 senedir çalışıyorum sonunda yüksek bir dereceyle tıp kazandım ama evden ayrılmanın bu kadar zor olacağını tahmin edememiştim.

Hani daha silmemissin aklı başında bı insan olarak

Bir de bayıl istersen.

Seni o kadar iyi anlıyorum ki sevgili konu sahibi. Aynı şeyleri yaşamıştım çünkü. Şimdi cok uzak geliyor o zamanlar ama valizimi boğazım düğüm düğüm hazırlamıştım. 1. dönemin sonuna kadar hemen her gün ağladım. Sonra aglamalarim azaldi. Ama hiç bitmedi. Aileden uzakta okumak insana çok şey kazandiriyor. Üniversite okuyanla okumayanın eN büyük farkı bu noktadir bence. Kendi ayaklarinin üstünde durup tek başına her şeyini halledeceksin. Baba evine büyümüş olarak döneceksin. Bunlar geçecek. Bunu bil. Bunlar tatlı ayrılıklar. Anneni babani üzmeden git. Sen iyi olursan onlar da iyi olur. Yolun açık olsun

Bunu fırsata çevirin. Özgür olunca, tek başına birey olunca ne demek istediğimi anlarsınız.

Mükemmel yazmışsınız

Yaşayan bilir, ben de üniversitenin ilk zamanlarında ya aileme bir şey olursa diye bir dönem yok yere çok evhamlandım. Zamanla geçecektir. Ama hayat böyle, şimdi evliyim özlüyorum onları. Okul olur, iş hayatı olur, evlilik olur, sevdiklerimizle her zaman bir orada olmamız mümkün değil. Tartışmalarımız oldu diyorsunuz bir ihtimal ben nasıl onlarla tartıştım deyip vicdan azabı da duyuyor olabilirsiniz :) ama bu da ergenliğin doğasında var, kendinizi suçlamayın, akışına bırakın. İyi bir üniversite hayatı diliyorum, bu yılların keyfini çıkarın :)

Kızın üstüne gereksiz gidilmiş ya. Cok normal daha küçük, herkes bizimle aynı tepkiyi veremeyebilir. Ben de depar ata ata gitmiştim ama aynı şekilde ağlayan arkadaşlarım vardı:) normal karsılıyorum. Şekerim 1-2 aya alışırsın. Sonrasında zaten aile evine dönmek istemeyecek kendi evine çıkacaksın. Şansın bol olsun

Bundan sonrası allahu tealaya emanet

Üniversiteyi, meslek sahibi olmak istediğim kadar ailemden ayrılıp bağımsız bir hayat yaşamak için de istiyordum. Resmen gün saydım kayıtlara kadar. Sevinç içinde valizimi hazırlayıp otobüse atladığım gibi kendimi üniversitede buldum. Hayatımda bu kadar geniş bir nefes aldığımı hatırlamıyorum. Bir damla da gözyaşı dökmedim. Bu yüzden üniversiteyi kazanan ve ailemden ayrılacağım diyen birini anlamam imkansız

Bu kadar dramatize etmeyin. Maddi durumu olmadığı için üniversitesiteye kayıt olamayan binlerce genç varken sizin yaptığınız çok abartı.

Benim gittiğim şehirde yurtta şey demişti biri; "buraya bir gelen Ağlar bir giden ağlar" Gerçekten çok doğru bir tespit Zamanla alışacak ve özgür hayatına bayılacaksin. Ama bugün aglaman gerekiyorsa ağla, bu da bir duygudur. Zaman geçtikçe insan duygularını bu kadar yoğun yaşamamaya başlıyor, hala coşkulu bir şekilde bir şeyler hissederken gönlünce yaşa duygularını madem

İlk başta böyle hissetmen çok normal. Yeni arkadaşlar kurup, yeni hobiler, gezme, dersler alışınca vaktin nasıl geçtiğini anlamazsın. İlk etapta ailenin yanına daha sık gidersin ama belli bir süre sonra bu gidişler azalır. Her şey güzel olur. En güzel yıllar üniversite yıllarıdır.

3 gün sonra ülke değiştireceğim hiç böyle triplere giremedim... Çok şımarıkça geldi açıkçası. Tekrar hazırlanıp ailenizin bulunduğu şehirde kazanın bu kadar dramatize edeceğinize

Hissettikleriniz çok normal. İlk zamanlar zor olacaktır, benim için öyle olmuştu. Aklım her dakika evdeydi. Ağlayıp okulu bırakmayı bile düşündüm. Ama sonra arkadaş edinip kendi ortamınız oldu mu inanın çok keyifli vakit geçirecek, çok güzel anılar biriktireceksiniz. Tadını çıkarmaya bakın. İnanın yıllar sonra üniversite yıllarınıza dönmeyi isteyeceksiniz. Aklınız ailenizde kalmasın. Herkes olduğu yerde mutlu ve sağlıklı olsun.

Evet sorulan soruya cevabı olmadığı halde sorulara cevap veren evde tüm gün boş boş oturup kk ye girip insanların moralini daha da bozalım diye oturan kocasından azar yiyip buraya gelen yardım isteyen birine shen okuma bnce yha diyen kayınvalidesi ve görümcesinden bunalıp bana saran kadınların olduğu bir platform biri de sensin.

olumsuz yorumlara takılma seni ben çok iyi anlıyorum gerçekten zorlu süreç ama birşeylerle meşgul oldukça heleki tıp eğitimi ailenin seninle gurur duyması garantili meslek gibi seni motive eden şeylere sarıl :) 6 yıl sonra iyiki dersin inşaALLAH :) başarılar dilerim.

Bir 15 yıl kadar önce bende yaşadım aynı şeyi. Aileden ilk kez ayrılmak insanda endişe uyandırabilir ama saatlerce ağlamak, sizin yazdığınız gibi gözyaşların sel olması abartı "bence" Hepimiz kendi bakış açımıza, deneyimimize göre yapıyoruz yorumları, size empatiden uzak gelmiş olabilir, yapabileceğim birşey yok ona

Alışınca geri dönmek istemeyeceksin :)

Aynen abla AFEDERSIN YILLARCA ESEK GIBI CALISTIM VE BEN MI HAK ETMIYORUM OKUMAYI? NASIL BI KAFANIZ VAR YA.

Ailesi fazla aklına gelmez de neyin kafası pes Konu sahibi ailen hep aklinda olsun onlardan değerlisi yok.

Masallah sana

Tmam siz dediniz diye gitmiyorum kaydımı sildiririm sabah :) :)

İlk zamanlar sıkça yaşarsınız bu durumu. Bir kaç ay sonra epeyce azalır. Bir sene sonra artık yaşadığınız kent, okulunuz ve yurdunuz kendi ortamınızdır. Üstelik yaşıtlarınızla yaşadığınız bu ortam daha tatlı gelmeye başlar. Hele üni bitince ömür boyu unutamayacağınız kadar değerli olduğunu anlarsınız. Az sabredin, bu hüzün yerini acısıyla tatlısıyla çookk güzel anlara bırakacak

İmkanım olsa da üniversiteye gittiğim zamanlara dönsem ben ailemi güle oynaya uğurlamıştım yanındakiler salya sümük ağlarken Herhalde yay burcu olduğum için özgürlüğüme kavuştum dedim içten içe. Ayrıca ailen hala aynı yerde olacak istediğin zaman gidip görebilirsin.

Bence duyar kasılacak bir konu Bu kadar dram neden yani? Tıp kazanmışsınız oturup ağlıyorsunuz. Gitmeyin o zaman Sınavdan 95 alıp düşük aldım diye ağlayan öğrenci gibisiniz

Alisirsin canim ne guzel bi bolum kazanmissin ailen seninle iftihar ediyordur insan nelere alismiyor ki kendine zaman tani sadece

Ay o yaşta aynı tadı vermez ama yaa.

ne bu dram ya saçma sapan, bırak okuma madem

Herkes senin yasadığın duyguları yaşadı alıştığın zaman ordan gelmeyi istemiceksin