Ama bunun calismakla yorulmakla alakasi yok.. Tuaf bişey..

İşinizi sevmiyor musunuz? M

Aynısı çocuklukta olduğu için ve başka şekillerde devam ettiği için sormuştum teşekkür ederim.

Küçükken Bikaç yıl annem calismisti.. Bende anneannemde kaldim. Anneannem Bakardi bana bakmaz degil.. Bişeyimi eksik etmezdi sağolsun. Ama hep annemin hayallerini kurardim.. Annemde o kadar yolu gelir ise gitmeden beni görürdü öğleden sonra gideceği Zaman'lar. İzin günlerinden Birgün önce ya beni alir eve götürürdü. Yada o da gelir bizimle kalirdi ama yetmiyordu bazen ise geç kalirdi beni sokagin basindaki merdivenlerden birakir öper giderdi hala o günleri düşündükçe agliyorum normal degil dimi

Merhaba. Ayrılma anksiyetesi derken mesela evden ayrılma gibi mi? Bende eşimden ve evimden ayrılma durumu aynı hisleri yaratıyor. Çalışmaktan nefret eder oldum hiçbir işe giremiyorum.

Tahmin ettim de yorum yapmadım, ayrılma anksiyetesi OKB ile bir arada görülebiliyormuş.. Peki OKB tanın olduğuna göre bir doktora gittin değil mi? Ayrıca OKB de kontrol altında tutulabilen bir hastalık. Bu kadar umutsuz olma. Tedavine devam etmiyor musun?

Destek alman şart. Destek alırsan o güzel günler gelecek. Benim mesela o günlerimden eser yok şimdi. Ne kadar farklı bir insana dönüştüm tedavi sayesinde, inan anlatsam şaşırırsın. Tedavi olmazsan özel ilişkilerin, ileride evliliğin de bundan nasibini alacak, ama tedavini olursan gerçekten mutlu bir kadın olabilirsin

Arkada çocuk da yokmuş boynu bükük kalan, neyin ağlamaklı hissi bu? Bana hiç olmadı çünkü çalışıp eekmeğimi kazandığıma şükrettim hep. Laale Aşikardır Zat-ı

Çocuğunuz var mı işe giderken ardınızda bıraktığınız? M

Sanırım işimi sevmesem bende de aynı his oluşur. Fazlasıyla ev takıntım var çünkü. Gece yatınca sabahı düşünürken içim burulunca işimin güzel yönlerini düşünüp rahatlamaya çalışıyorum. Bir de ben işe gelirken çok çok süsleniyorum, hani işimi seviyorum, çok seviyorum diyerek kendimi telkin ediyorum bol bol...

Aynısını yaşadım, yaşıyorum ve sanırım yaşamaya devam edeceğim. M

Tabi ki. Hatta psikologa gitmek daha zor devlette. Her yerde yok psikolog. Psikiyatrist terapi gerekli görür ve bulunduğu kurumda psikolog da varsa ancak öyle sevk ediyor. Yalnız devlette çok uzun uzun dinlemezler, ama anksiyete, depresyon ya da başka bir şey söz konusuysa tanıyı anlamaya ve uygun ilacı vermeye yeter sizi gördüğü vakit. Sonra belli bir vakitte tekrar gelin derler, ona da gitmek şart. Böyle böyle birkaç ayda ya da ayda bir görürsünüz. İlaveten terapi isterseniz - ki genelde ilaç tedavisi ilerleyince terapiye geçilir, çünkü tek başına terapi ağır olabilir - o zaman doktorunuz yönlendirir.

Birgün umarim güzel günler gelir

Kaybetme korkusu ve endişe, kaygı bozuklugu anksıyete belirtileri.. Yasadıgım ıcın olabilir diyorum.. Bunun ıcın sıze doktorun teshıs koyması gerekir.. M meredithgrey 2013-2022'de vivelamour ve 2022'deki felidaee'yim. Üyelik

Bi bende olmuyor şu ağlamaklı his. Çalışmaya programlanmışsam demek.

Rica ederim. O zaman muhtemelen anlattığınızda doktor da bundan şüphelenip kesin tanı için gerekli değerlendirmeyi yapacaktır. Ben de benzer bir şey atlattığım için biliyorum, çocukluktan başlayıp yetişkin hayatımın belli bir döneminde nükseden, yaygın anksiyete bozukluğunun da eşlik ettiği, sıkıntılı bir dönem ve sonrasında başarılı bir tedavi atlattım. Siz de hayatınız daha kötüye gitmeden, açık alan korkusu panik bozukluk vs gibi sıkıntılar da eklenmeden destek alın derim, ancak ilaç kullanımı gerekebildiğinden mutlaka psikologa değil de psikiyatriste gitmek gerekiyor.. ...

Benim çocukken olurdu arada o his. Bu yaşlarda hala olması eksik bir şeylerin olduğunun göstergesi sanırım. Çocukken ayrılık anksiyetesi yaşamış olabilirsiniz ve yetişkin hayatınıza geçerken atlatamamış olabilirsiniz. Yetişkinlerde de oluyor bu ayrılma anksiyetesi zaten ve muhtemelen başka alanlarda da etkisini gösterecek ileride, bir uzman desteğine başvurun derim.

Küçükken annem sabahları ise giderken aglamakli bir his çökerdi içime.. Şimdi kendim ise giderken oluyor.. Sizde de oluyor mu?

Yok bekarim henüz 21 yasindayim...

Dusuncesi bile yetiyor

İs de degil aslinda. Mesela yarin annem kardeşimin eski okulunun gecesi icin Avrupa yakasinda gidecek arkadasinda kalicaklar kardeşimle beraber. Yine o his var içimde tuaf

Doktorsuz kendi başına mı bıraktın İlaçtan fayda görmediysen doktor doz değişimi yapmıyorsa doktor değiştirmek lazım. Ayrıca okbde ilaç dışında terapi de alınca hem tedavi daha başarılı oluyor hem de daha az dozla devam edilebiliyor. Lütfen lütfen yeni bir doktorla yeniden başla. Mümkünse terapi de görmek istediğini söyle daha sonra. Seni zamanı gelince bir terapiste de yönlendirir. Kilo versen ne olur sen mutsuz olduktan sonra, sen tedavini ol, bir yandan spor da yaparsın. Ben de ilaç kullandım 1 yıl sadece 2-3 kiloyla atlattım çünkü beraberinde spor yaptım ve beslenmeme dikkat ettim elimden geldiğince. Hem tedavime çok destek oldu spor, hem kilo almamı engelledi. Sana da tavsiye ederim.

Psikiyatriste direkt gidilebilir mi? Yani kafama göre ben psikolog değil psikiyatriste görüneceğim diye randevu alabilir miyim mesela devlet hastanesinden?

Bu aslında çocuklukta başlayan, çocuklukta ana bakıcı ya da anne babadan ayrılındığında korku kaygı ve sıkıntı ile kendini gösteren bir durum. Ayrılma anksiyetesi olması için başlangıcının 18 yaşından erken olması lazım. Bu durum çocuklukta aşılamayınca yetişkin hayatta da bazen varlığını sürdürebiliyor. Öncelikle sizde aileniz ile ayrılma kaygısı ile kendini gösteren 18 yaş altı başlangıçlı bir anksiyete yoksa, kendi evinizden çıkıp eşinizle aynı eve geçerken ciddi bir sorun yaşamadıysanız farklı olabilir durumunuz. Yetişkinlikte mesela eş geç kalsa başına bir şey geldi mi şeklinde ortaya çıkan aşırı kaygı durumları tek başına ayrılma anksiyetesi tanısı konulması için yetmiyor, çocuklukta da bir uzantısı olması lazım ayrılma anksiyetesinin diye biliyorum. Genelde çocuklukta bir yaşam olayı, anne babadan ya da ana bakıcı kişiden ayrı kalmak, ani bir değişiklik, kötü bir olay vs ardından başlar zaten. Diğer yandan zaten karşı cinse bağımlılığa dönüşen sağlıksız bağlanmaların da ardında da çocukluk dönemi bağlanma sorunları olabiliyor. Bunları ben bilemem, ancak doktor tespit edebilir. Burada asıl kıstas hayatın etkilenmesidir. Sizde de hayatınız etkilendiğinden bir psikiyatriste başvurun derim. Tanınız ayrılma anksiyeti olmasa da sosyal anksiyete bozukluğu ya da başka bir kaygı bozukluğu olabilir. Ne kadar erken tedavi, o kadar iyi..