Gercektan yazdiklarni okuyunca bizim sorunlarimiz seninkinin yaninda cok ufak kaliyor Rabbim buyuk bu dunyanin otekiside var illaki bu dunyada sana eziyet edenler oteki dunyada yaptiklarinin karsiligini bulacak..

size söyleyecegim tek şey var boşanmanıza sevindim

Canım cok üzüldüm duruma. Hakkında Hayırlısı olsun. Okurken o kadar cok elektrik aldımkı senden. Keşke imkanım olsada bir görümce olarak seni abımle tabıstırabılsem. Allah korkusu olan ınsan olması hem erkek hem kadın acısından cok oenmlı. bızde abımın ılk evliliğinde cok şeyler yaşadık ama kendinde bahsettiğn olayları annem kayınvalıde ve ben görümce olarak yaşadık. Abım hıc haketmedıfı şeyler yaşadı. Neyse hakkınızda hayoırlısı olsun

Öncelikle çok geçmiş olsun diyorum canım.. iyiki çocuk yokmuş, Allah o kadar büyük ki, eşinde bunun vebalini ödeyecek elbet ama çok geç olacak. Sen yapman gerekeni fazlasıyla yapmışsın zaten, vicdanının rahat olması lazım.. böyle şeyler hep filmlerde oluyor sanırdım ama gerçek hayatta da oluyormuş ( ınşallah karşına öyle biri çıkar ki senin bu yaşadıklarını aklına bile getirmeyecek ve bu cektiklerinin meyvasi olacak bir eşle tanisirsin..

canım senin bu yazını okurken çok duygulandım ve kendine ne kadar kötü hissettiğini tahmin etmeye çalıştım. çok zor bir evlilik geçirdin... çok fazla şey çektin... eşin keşke seni destekleseyidi kv hiç ses çıkartamazdı. benim çok şükür kv ve kp çok iyi ve onlarla çok şükür hiç sorun yaşamıyorum benim en büyük sorunum görümcem... senin yazını okuduktan sonra bile benim görümcem melek gibi gelmeye başladı... allah yolunu açık etsin ve şükür et çocuk falan olmadı ve sağ salim kurtuldun onlardan... ömrün geçmezdi canım yaaa.. inşallah şimdiki hayatından memnunsun...

Cok sagolun cvplariniz icin kizlar, allah sizden razi olsun. Bu yazdiklarim yasadiklariminin kücük bir parcasi, detayini girmek istemedim, kisa kesmeye calistim, yoksa sayfalari doldurur. Yasadiklarim gercekten filim gibi, cok dogru söyledin nazlimoi. Babam bile, normalde birseyi abartmaz nasilsa öyle söyler ve beni üzecek seyleri söylemekten sakinir, dediki, evliligin filim gibi gecmis diyor. Bir filim var "Vay kaynanam vay" jennifer Lopez oynuyor, esimle o filimi izlerken, esim bile dediki: "tam senlik bir filim". Yani o bile anladi gördüki ben kaynanamdan en az ayni eziyetleri yasadim. Bu eziyetlerin hepsi bir tarafa, kayinpeder bi laf etmisti, o beni yerden yere vurdu. Esim arkadaslariyla gezip alkol icmis , onunla bu konuda konusmustum, ama bir gram pismanlik göstermedi. Bir kac hafta sonra tekrar gezip icmis. bu seferde annesi ve babasiyle oturup konustum ve durumun ciddiyetini anlatmistim. Onlarla istisare yapmak ve onlarin yani büyüklerin fikirleri ögrenmek istedim, el ele verip bu durumu düzeltmek icin. Kayinpeder sonra bi kizdi bana, kendinden gecti, o bagirmalar cagirmalar, dediki: "Oglum icmeyi orospullugu ögrendiyse, senin yüzünden yapti!!" Ben orda kala kaldim... hic bir müslüman adama yakisiyormu? Ve esim sesini cikarmadi. Annesi babasi bir olup oglunun arkasindaydi, ve bana düsman gibi bakarak saldirdilar. Esim dükkanda haftada en az 100 saat calisiyordu, saka maka degil, hatta daha cok, ama en az o kadar. Evde günde 15 dk geciriyordu, 5 dakkasini dus aliyordu, 10 dakka tv seyredip, yorgun argin gidip yatiyordu. Yani onunla alakam bile olmuyordu. Hepsini toplasan haftada zar zor 2 saat bile gördügüm yoktu. Ama yine onun hatalarini benim üstüme atiyorlardi... Bu veya buna benzer durumda olan bayanlarin allahim peygamber sabri versin. Imtihan dünyasi, hersey göze alabilmek gerekiyor, hayatta hersey olabilir, ama asla kendinize olan saygiyi kaybetmeyin derim. Allahim dert veriyorsa dermanini da veriyor. Kendinize iyi bakin

Okurken nereye bağlayacağını sabırsızlıkla bekledim ben okurken sinirden deliye döndüm sen yaşamışsın çok geçmiş olsun çok doğru bir sonuca bağlayıp boşanmışsın. Bir kadının hemcinsine böyle zulm etmesi çok adice bir şey. Daha çok gençsin ben de 28 yaşındayım 5 aylık evliyim Allah sana da yaşayamadığın sevgiyi sahiplenmeyi mutluluğu nasip etsin inşallah..

Sagol cnm güzel cvbin icin. Malesef cata cata tam öyle insanlara cattim. Sonradan sonradan etraflarimizdan ögreniyoruz ne kötü insan olduklarini. Oturdugum sehirde baya türkler var, ve cogu bi sekil birbirini taniyor. Ve onlari bilen o kadar cok kisiler varmiski, simdi ögreniyoruz, arkadasimin annesi bile onlari taniyormus, babamin arkadaslari, annemin is arkadaslari, ve cook daha. Ama inanin hepsi aman onlardan uzak durun diyor, iyiki ayrildiniz, kolay kurtulduguna allaha sükret diyorlar. Daha dün arkadasim anlatiyor bana, nisanimda görümcemle ayni masada oturuyorlarmis, görümcemden o kadar rahatsiz olmuski , dayanamayip masayi bile degistirmis, halbuki inanilmas cok gamsizdir arkadasim, kafasina birseyi takmayan bir insan. Keske bunlari bastan söyleyen olsaydi... ama olanlar oldu. Allahim hayirli insanlarla karsilastirsin bizi! K

Peki su an ayrimisin esinle o kadar sey yasamissin onlarla beraber ayni evde yasamak cok zor cunku

biz bosandik, ben ayri eve ciktim. O zamanlarda ayri evde oturuyorduk, ama dükkanlari 5 dak uzakliktaydi ve evleri 10 dak uzakta. Esim böyle istemisti. Dükkanlari o kadar yakin oldugundan tabi sürekli beni cagiriyorlardi. Eh bende gelmek zorunda kaliyordum. Cok zor oluyordu...:44: K

Canım. bızım kalplerımız temiz olduktan sonra allah gıoruyor allaha havale et canım :)

Mrb hanimlar. Ben hayatimda evlilik ile ilgili bazi seyler yasadim. Bunlari icimden sizlere, dünyaya aktarmak geliyor. Neden mi? Belki bazi gec kizlara yardim olur, belki benim bu basimdan gecenleri hazmedebilmem icin bana yardim olur ama o kadar cok sey yasadim ki. O zamandan beri bu konu ile ilgili cok sey okudum ve benim gördüklerimi pek yansitmadi. Biraz kendimden bassedim: ben 28 yasindayim, avrupada dogmus büyümüsüm, avrupanin en büyük ekonomi üniversitesinde masterimi yaptim , yüksek egitim görmüs aileden geliyorum, babamda ünivesite okudu . 6 sene önce birisiyle tanistim birbirimizi cok sevdik (ben 8,9 yasindayken onu hatirlardim ve hep ilgisini isterdim, birazda asiktim ona ) Kac sene sonra tesadüfen karsilastik ve asik olduk. Oda beni cok severdi, yol kenardindaki ciceklerin yapraklarini koparip yollarima sererdi Her ailelerimiz bulustuktan sonra biz ikimiz kavga ederdik ? Neyse ben yok iyi niyetli ve birazda saf insanim. Insanlarin iyi kalbliligine inanan birisiyim. Cok seviyorudum ve düsünüyordumki: "biz ikimiz iyi anlastigimiz sürece problem yok, gerisi fossss, beni ilgilendirmez" Kaynanam genc (Ozamanlar 40 yasindaydi, 3 tane görümcem vardi) pek bana o kadar ters davrandigini hatirlamam. Bende elimden geldigi kadar iyi gelin olmaya calistim. Iyi, hayirli gelin olmak istiyorudum. Dükkanlari vardi, kv, kb ve esim orda calisiyordu , evli olmadigimiza ragmen gelirdim yardim ederdim, ellerim kollarim un icinde, sicak sacin yaninda... Görümcemlerim kaynanama cok kizarlardi bana cok iligi gösteriyor, yüz veriyor diye Gün geldi evlendik, ve benim cilem basladi. 3 sene cocuk düsünmüyordum, esim üniversiteye gidiyordu, bitirsin dedik, bende is bulayim biraz is tecrübem olsun istedim. Sonra büyük eve cikip insallah aile büyütme projesi baslayacakti Neyse biraz kisa kesim, kaynanamin sonra bana baskilari, ters tepki göstermeleri, azarlamalari basladi. 1,5 aylik evliyiz, esim ben ve tüm ailesi bahcede oturuyoruz, birisi geldi resmimizi cekmek istedi. Esim resim icin kolunu omuzuma koydu, o saniyede kaynanam su sözlerdi söyledi, kesinlikle unutmam: "Cek o kolnunu el kizin omuzundan!"diye kizdi. Ben sasirdim, acaba ayip birsey mi yaptik, insan icinde öyle yakinlik göstermekle, acaba bana neden el kizi diyor, biz evlendik aslinda. O saniye o kadar cok sey aklimdan gectiki, artik o resimde nasil ciktim bilmiyorum, hic görmedim. Kadinlar kaynanama sorduklarinda, "sen gelinini seviyormusun diye, demistiki, yine kesinlikle unutmam, harfiyen aktariyorum: "eehh napcan mecbursun, allah icin seviryoruz artik" diye beni kadinlarin icinde kücük düsürmeye calisiyordu, öyle utaniyordum ki. Ben diyordum ben ne yaptim, ne hata yaptim? Cok terbiyesiz insandi, bir keresinde bahcede yerde cimen üstünde oturuyorduk. Esim sakasindan annesiyle sakalasti ve onu arkadan kucakladi biraz agirligini verdi, sonra kv bana dönüp sunu sordu: "Evde senin üstünede yatiyormu?" Ben öyle durup kaldim, evet mi desem hayir mi desem ne deseeem? Hic birsey söyleyemedim. Cok ayip terbiyesiz birsey di yaaa. Cok ayip" Her ne zaman dükkana cagirsa, kesinlikle hic bir zaman red etmem, her zaman isimi gücümü birakip kosar gelirdim, dükkan evimize 5 dakka yakiliktaydi. Tam günlük ise basladim haftada 40 saat, yinede Cumartesi ve Pazar dükkandaydim o yüzden ne annemlere pek gidebiliyordum, ne arkadaslarimla bulusabiliyordum, hic kendime özel hayatim yoktu, esimle hic düzgün kari-koca hayatimiz yoktu, ev isleri yapacak zaman yoktu, bazen Pazar askam saat 9 da ev islerine basliyordum, sonra tekrar yeni bir is haftasi basliyordu. Cok yoruluyordum!! Bir sene önce hasta oldum, baya hasta oldum, atesim vardi, elim ayagim tutmuyordu, nöbet titremesi vardi. Kalkip corba bile yapamiyordum. Kv ve esim dükkanda oluyorlardi, ben evde hastaliktan kivraniyordum. Bir kere esim veya kv beni arayip, nasilsin diye sormadilar. Bir kere esim yarim saatlik bile dükkani birakip yanima gelmedi. Hatta ne oldu: kv camasir makinasi bozulmus bir legen kirli camasir yikanacakti. Bana telefon acti, dedi makinam bozuk sen yikaya bilirmisin diye. Benim ayakta duracak gücüm olmadigindan, hayatimda ilk kez istegini geri cevirdim dedimki, sen gelip yikarsan olur dedim. Geldi, inanin kapidan bir adim bile atmadi, kapima gelmisken insan bi bes dakkaligina bi girer, belki corpa yapar, hal hatir sorar.. yoook, dedigi birtek sey camarsirlari nasil yikayacagim. Hani ben demistim o yikarsa olur diye, yok yinede bana yikattirdi. Eve bile girmedi. Pes dogrusu!!!! Cok ayip! Devami var: esim dükkanda ben evde yanliz hasta. Kv bana tlf aciyor diyorki: "Oglumun kulagi agriyor, gelde damlasini ver". Allah allah, ben evde hastayim o zamanda kis di, cok kar vardi. Hasta insane karda kisda disariya cagiriyor. O verse ya, madem yaninda. Bende tam o ara hazirlaniyordum, doktora gidecektim, dedimki, ben zaten cikacam, gelirken ugrarim. Ugradim, geldim, baktimki hicte esimin durumu kötü degil, gittim yanina, dedim hani kulagin agriyordu. O da: "yoo ben iyiyim" dedi. Allah allah, bu kadin neden beni karda kista hasta hasta yoktan yere dükkana cagiriyor? Esim bir hata yapsa beni sucluyorlardi: "Sen suclusun, senin yüzünden böyle oluyor, sen onu sevsen sunlari yaparsin, onu deger versen sunlari yaparsin.." Esimede diyorlardi: "Esin seni sevse sunlari bunlari yapardi". Benim yanimda, ki ben duyabileyim. Evliligimizi kurtarmak icik o kadar cok cabaladimki, bizzat kaynanamla ve kayinpederle oturup konustum, dedimki acaba nazar mi degdi evliligimize, acaba bi terapiste mi gitsek, bi hocaya mi gitsek. Dedilerki: "Elin hocasi nasil yardim etsin?" Allah allah, elin hocasi mi var? Bi müslüman nasil der bunu? Uzun lafin kisasi, anlatacak cok seyler var ama vaktinizi almak istemiyorum. O kadin beni hasta etti, zihinsel ve bedensel coook yordu beni. 3 sene evlilikten sonra esimle ayrilmaya karar verdik. 3,5 sene sonra mahkeme karariyla ayrilmis olduk. Tam o sene cocuk düsünüyorduk, anne olacam diye seviniyordum, cocuk kiyafeterli almistim, hala dolabimda duruyor. Ben ayri eve ciktim, ve onlardan kurtuldum. Bugün diyorumki iyiki cocugum olmamis, isim cok zor olurdu o zaman, herseyde bi hayir var. Yinede evlendigime pisman degilim, belki benim icin bir imtihan oldu, belki bu eziyetin karsiligin yüce allahim cennette gösterecek, bilemegiz. Cok kötü kaynanalar var ki, allahima havale ediyorum, bu eziyetlerden üzüntülerden sonra, allahim en iyisini bilir. Beddua etmiyorum, hersey bir imtihan, bu imthihandan iyi gecmek istiyorum, karsiligi cennet nede olsa, öyle bir insan icin agzimi, ahlakimi bozmak istemiyorum. Ha sunuda söylim: Esim hic bir zaman beni desteklemedi, üstüme geldikerlinde beni savunmadi. Hic sesini cikarmadi, gik demedi. Hic sinir koymadi. Gerce, aslinda karisini ve annesini idare etmeyi basarsaydi, o kadin yine bozardi. Nedenmi? Cünki istiyorki herkez birtek ona calisin onun gönlünü hos etsin, onu mutlu etsin, bizim mutlulugumuzu kesinlikle istemiyordu. O yüzden hic birzaman birseyden memnun kalmiyordu ki her gün cabalayalim. O yüzden hic huzurumuz olmadi. Daha cok benim üstüme geldi, dediki ben kendimi degistirmem lazim, ben yakinlik göstermem lazim, istediki isimi birakimki, haftanin her günü dükkanda olayim, onlarla calisim. Ben heralde o zaman kafayi tam yerdim, iyi kendi isim varmis. Sizde böyle bir durum ile karsi karsiya siniz, esin cok büyük rolü var! Sinir ve mesafe koymasi gerekiyor. Bunu yapamiyorsa kötü. Benim hatam da su: Hep altdan aldim, saygisizlik olur diye, korktum, hic sesimi cikartmazdim, hep susardim itat ederdim. Bazi kayinanalara disli gelin lazim malesef, keske uyumlu, mutlu bir iliskimiz ola bilseydi. Kusura bakmayin biraz roman oldu ama sizinle paylasmak istedim. Herkese selam.