Yakınımda olsaydınız çorba da yapardım sarılırdım da derdinizi de dinlerdim

Hangi şehirdesiniz?

Ergenlik yaşında çocuğunuz varmış bu adamın bu tavırlarına önceden bir çok kez aşina olmuş olmanız lazım buna rağmen tekrar niye gebelik? Ya da annenizin o döneminde destek olma çabanıza gebeliğinizin engel olmaması için korunabilirdiniz. Adam hem sevmiyor hem saygısız.

Cektiginiz sikintilarin mukafatini en kisa zamanda almanizi ve gercek sevginin sayginin mutlulugun olduguna dair inancinizi asla kirmamanizi dilerim. Basiniz sag olsun allah bebisinizi size bagislasin. En azindan kaninizdan caninizdan bir parcaniz var bu hayatta, bu cok onemli bence :)

Ben varım. Kahveni yap gel, içelim özelden bana anlatabilirsin. Üzerine fal da atar gırgır yaparız istersen.. Insan bazen hiç tanımadığı birinden bile daha çok değer-destek görüyor tuhaf.. Herkes bir gün ölecek.. İyiymiş. Merak ettim hayatta umursadığı bir sey var mi? Şu salak herifleri yeryüzünden silmek istiyorum.

Hiç cocuklarim için falan diyip bahane bulmayacagim. düpedüz cesaretim yok. bir de gücüm... ne değişecek ki. Zaten artık kırılmıyorum da... bazı şeyler zamanında yapılırsa güzel. Ben sadece gunluk bir rutin tutturdum çocukların beslenmesi oyunu onlarla ilgilenmek o şekilde yaşayıp gidiyorum. sonra kendime kalan az vakitte kulaklığımı takıp müzik dinliyorum ya da kitap okuyorum. yokmuş gibi...

Merhaba. Bu bir iç dökme postudur. umarim okursunuz zira 2 kelimeye muhtaç bir haldeyim. Ben mutsuz ve travmatik bir çocukluk geçirdim. Hiç çocukluk ve gençlik yaşamadım, ama o kısımlar buraya sığmayacak kadar uzun. Anlatıp sıkmayacağim. Şu an orta yaşlarına gelmiş bir kadın ve bir anneyim. Son 4 senedir çok zor süreçlerden geçtim. Annem kanserdi, tedavisi sürerken sürpriz şekilde hamile olduğumu öğrendim. Zor bir gebelik geçirdim riskli ve her an bebeğimi kaybetme korkusuyla yatağa bağımlı haldeydim. Bu süreçte annemin de kemoterapileri devam ediyordu. doğumumdan sonra annemi kaybettim. son ayları çok kötüydü. her an annemin ölümünü beklemenin psikolojisini size tarif edemem... bir tarafta küçük bir bebek ve ergenlik dönemini sıkıntılı geciren başka bir çocuk. eşim de dahil sıfır çevre desteği.. sorumluluklar içinde annemin yasını bile tutamadım. Bu arada bebeğim o kadar dikkatli takibe rağmen erken doğdu, doğuma yalnız girip çıktım. Dışarıda annesi, ailesi bekleyenlere özendim. ben doğum yaptığım gece çok ağrım olunca hemşireye seslenemediğim icin öylece bekledim o sırada eşim horlayarak uyuyordu. başka bir şehirde küvez süreci geçirdik. lohusalik sürecinde de bebegim küvezdeyken, evimden kilometrelerce uzaktaki bir şehirde, ağrı sızı içinde eşimden hiç destek görmediğim gibi bol bol surat asmasını, ilgisizliğini çektim. Mesela hergün doktorla görüşmeye hastaneye gidiyorduk. pandemi sebebiyle bebeğimi hiç göremiyordum. bugün yarın çıkacak derken aradan 20 gün geçmesine rağmen yine bebeğimi taburcu etmediklerinde dönüş yolunda ağlamaya başladım eşim direksiyona vurup "neden ağlıyorsun " diye bana bağırmaya başladı, bu bende yara oldu arkadaşlar. demek ki bu adam için benim ruh halimin hiçbir önemi yok kanaatine kesin olarak o gün vardım. ne gebelik dönemi, ne doğum, ne annemin vefatı süresince hiç destek görmedim. anneme üzülüp ağladığımda "herkes ölecek " dedi mesela... başına gelince beni anlarsın dediğimde benimle dalga geçer gibi konuşuyor ya da hiç önemsemiyor. oysa sadece sussa yanimda dursaydi o bile yetecekti. benim acımı basite indirgiyor ve bu beni gerçekten hem sinirlendiriyor hem de en yakınım tarafından bir moral verici söz bile duymamak çok incitiyor. aradan zaman geçti ama ben bu yaşadığım şeyleri içimden atamıyorum çok kırgın ve üzgünüm depresyona girdim sanıyorum. İletişim problemimiz çok fazla. konuşamıyoruz arkadaşlar. ben etrafta böyle sakin sakin sohbet eden çiftleri görünce içim kıpır kıpır oluyor, imreniyorum. üslubu yaklaşımı cok itici oturup sohbet edilecek türde bir yapısı yok ve artık tahammül de edemiyorum. birşey hissedemiyorum, hiçbir beklentim kalmadi ama birşeyler yapacak gücüm de yok. Bu yaşa geldim elde var sıfır. Çocukluğum ve gençliğim kayıp... Anneciğimi çok özlüyorum, o kadar mücadeleden sonra elimde kemoterapiden dökülen saçlarıyla kalakaldim... konuşabileceğim kimsem yok, dışarıdan iyi gibi görünen ama sıfır paylaşım olan bir evlilik, sorunlu bir ergen, küçük bir çocuk... çok yorgun, yılgın, üzgün ve mutsuzum. Bu hayatın girdabından çıkamıyorum arkadaşlar. sorumluluklarimi yapıyorum, çocuklarıma iyi bir anne olmaya gayret gösteriyorum ama özellikle büyük olana yetemiyorum, buna ayrı üzülüyorum. aklimdan intihar düşünceleri geçiyor ama ona da cesaretim yok. çocuklarıma sahip çıkacak kimse de yok. anne acısıyla ben bu yaşta baş edemezken onlar ne yapacaklar diyorum. mutsuzum kelimesi az kalıyor bir dost omuzunda hüngür hüngür ağlayasım var ama o da yok. yalnızlık çekiyorum. mesela hayatimda annemden başka hiç kimse bana "senin icin bunu aldim" diyip bir iğne vermedi ya da "gel bir kahve içelim konuşalım bana anlat" demedi."ben varım" demedi. aylarca yatağa bağımlı haldeyken, annemden uzaktayken, annem kanserken, doğum yaptığımda "sana çorba yaptım "demedi kimse... "ben olsam böyle davranmazdim" ve kayıp, yaşanmamış bir hayat hissiyatı çıkmıyor içimden. Okuduysanız teşekkür ederim herkesin derdi kendine büyüktür ama yaşadıklarımın yarısı bile olmayan bu yazdiklarimi okuyunca belki derdinize şükredersiniz. Sonsuz sevildiğiniz, önemsendiğiniz, anneli babalı, derdinize "benim de derdim" diyecek, hastayken "sana çorba yaptim" diyecek, usul usul konuşup sohbet edebileceğiniz insanlar olsun hayatınızda. Dip not: bazılarınız 2. cocuk konusuna çok takıldı arkadaşlar. şunu söylemek istiyorum ben çok uzun bir süre tek cocukluydum. annemin tedavi süreci birkaç aylık değil uzun bir süreçti ve o zaman eşimle bu kadar uzak değildik. . sürpriz şekilde hamile olduğumu öğrendim çünkü zaten doktor tedavisiz 2. bir gebelik olmayacağını söylemişti ve annem çok istiyordu tekrar bir bebegimin olmasını... kürtajı hiç düşünmedim, anneme söylediğimde mutluluğunu anlatamam yeni bir bebek onu iyileştirir diye düşündüm. cok da iyi geldi moral buldu ama yetmedi, gitti annem.

Belki küçükken sevgi görmemiştir. Sevgiyi öğrense tavırları belki değişir.

Tabii sizin bileceginiz iş. Benim tecrubeme göre bozulan evlilik asla kadinlarin hayal ettigi gibi rayına oturmuyor

Ben de annemi 2yıl önce kaybettim hastahane süreçlerinizi saçlarını saklamanız bana öyle dokundu ki... Ben de vefat ettiği günkü kıyafetleri tülbentini ağzı kilitli poşette saklıyorum kokusu gider diye ödüm kopuyor. Şimdi yanımda olsanız sarılırdım size öyle anlıyorum ki sizi... Hikayeniz bana buradan dokundu... Annen öldü mü baban amcan oluyor ne demek bilirim o yalnızlık duygusunu. Maalesef bu hayatta sizi sadece siz olduğunuz için seven sizin iyiliğinizi koşulsuz sizin için isteyen tek varlık annedir. yakın bir arkadaşım senin sadece annen ölmedi en yakın arkadaşında öldü demişti. Çok doğruydu. Kocanızda ya da başkasında o hissi aramamak lazım. Ben hep kendime düşmemem lazım diyorum çünkü kaldıracak bir elim yok. Sizin eşinizden şefkat beklememiz çok normal doğrusunda bu ama yapmıyorsa eşinizden o duyguyu size vermesini beklemeyin. Vazgeçin. Hayatınızdan eşinizi çıkarın diyemem ekonomik durum sosyal durum bu konular çok kişisel. Başka şeylere sarılmaya çalışın evlatlarınız varmış. Mutlu anne mutlu çocuklar demek. Siz eşinizden o duyguyu bekleyip almadıkça mutsuz oluyorsunuz. Mutsuz anne mutsuz çocuk demek. Onlardan beklemeden siz onlara sevgi verin. Annenizin size verdiği o sevgiyi o güven duygusunu siz onlara verin. Mutsuz evliliği olup mutlu çocuk yetiştiren nice anne var sizde o sevgi mevcut ben hissediyorum. Onların da size mutlaka dönüşü olacaktır. Anne olmak kolay değil:) dünyanın en güçlü kadınları sizsiniz. Çocuklarınıza neden ulaşamıyorsunuz o konulara odaklanın araştırın gerekirse ergen çocuğunuzu alın konuşun. Anneniz sizin böyle bir durumda nasıl olmanızı isterdi onu düşünün. Sizin değerinizi kıymetinizi belirleyen eşiniz değil. Siz çok kıymetlisiniz yolunuz zor ve çetrefilli ama bakın ilerliyorsunuz belki bu yolda da ilerlemeye devam edeceksiniz yolu nasıl bitireceğiniz sizin elinizde.

Kaybedeceğiniz günü düşünüp üzülmeyin. Daha çok teşekkür edin ona daha çok sarılın daha çok koklayın onu daha çok sevin... Allah sağlıklı uzun ömürler versin anneciğinize... Beraber nice günleriniz olsun inşallah

Ben hiç boşanma, çocuk neden oldu konularına girmeyeceğim. Çünkü yeteri kadar sorulmuş ve cevaplamışsınız. İçinizi bir nebze de olsa rahatlatmak için bir yazı paylaşacağım. Annenizi her özlediğinizde içinize dönün ve onunla konuşun. Çünkü o sizinle beraber. Anneciğinizin mekanı cennet olsun. Hande Özdinler kendi ölen annesi için yazmış bu yazıyı. ANNELER VEFAT EDEBİLİR AMA ÖLMEZLER annemin mitokondrisi bende kaldı. Benim hücremde, benim her hücremde annemin mitokondrisi var. Her nefes alışımda, her kalp atışımda, her elimi uzatışımda, her düşüncemin başlangıcında, ne için enerji harcıyorsa bu vücudum işte orda annemin mitokondrisi var. Annem gitti belki ama mitokondrisi bende kaldı... Enerji santrali, kaynağı anne İnsanın başlangıcı olan o ilk iki hücrenin yumurta olanı büyük ve zengindir. İçinde bir hücrenin yaşaması, çoğalması, değişmesi için gerekli olan her şeye ve bir ömür gerekli olacak enerjiyi üretecek mitokondriye de sahiptir. Mitokondri, hücreye enerji veren, canlı olmasının temelini sağlayan organeldir ve babadan değil, anneden gelir. Anne her çocuğuna enerjisini verir, enerji üretme mekanizmasını verir. Harcanan her enerji annenin çocuğuna verdiği mitokondriden gelir. Dolayısıyla anneler vefat edebilir ama anneler ölmez!!! Biz farkında olmadan annelerimizi gizli bir şifre gibi her hücremizin içinde taşırız. Annemiz vefat etse de bize enerji vermeye devam eder. Ben bunu yazarken ve siz bunu okurken annelerimizin bizlere miras bıraktıkları mitokondrinin ürettiği enerjiyi kullandık farkında mısınız... En karmaşık yapı Mitokondri hücre içindeki organellerin en karmaşık ve ilginç olanlarından biri. Kendine has DNAsı var, kendine özgü kişiliği var, kendisine has proteinleri var, çalışma mekanizması ve prensibi var. Hem enerji üretir hem hücreyi ölümlerden korur, bölünür, çoğalır, hücre içinde dolaşır, nerede enerji lazım oraya gider. Hücre içinde sanki annemizmiş gibi çalışmaya biz ölünceye kadar devam eder. Ve her kadın mitokondrisini çocuğuna armağan eder, dolayısıyla hayat enerjisi anneden anneye geçer. Bu yüzdendir ki kim nerden gelmiş, kim kimin atası diye insanlık tarihi araştırması yapıldığında erkeğe değil, kadına bakarlar. Analarımızın mitokondri DNA'sına, o DNA'nın nerelere gittiğine, kimlerden kimlere geçtiğine bakarak yaşam enerjisinin haritasını çıkararak bilirler kimiz ve nereden geldik... Ben bugün laboratuvarımda mikroskopumun başında annemi düşünüyorum. 15 Ağustos sabahı vefat etti annem, elimden bir su tanesi gibi kayıp gitti... Annem benim vefat etti ama ölmesi mümkün değil, çünkü mitokondrisi bende kaldı... Hande Özdinler

Ben de bu yazdığınıza çok duygulandım Allah mekanlarını cennet etsin Allah sabır versin sizlere annemi kaybedeceğim günü düşününce ben de kötü oluyorum

Çok çok üzüldüm konunuzu okurken, kocaman sarılıp bu günler de geçecek diyesim geldi ben de varım ne zaman dilerseniz yazışıp konuşabiliriz, hiç bir şey yapamasam da dinlerim

Allah yardım etsin çok zor durumunuz. Keşke boşanma gücünüz olsa.

Bunlari nereden cikariyorsunuz?Annesiyle bir bağlantım yok ayda yılda bir görürüm aynı şehirde olmamıza rağmen. anneme gidelim gibi bir baskı da yok?annesi yaşlı ve kızları bakıyor diğer çocukları da öyle. kendisi istediği şekilde annesine destek oluyor ben karışmıyorum benlik bir durum yok. Siz olayı çok yanlış anladınız ve sizin gözünüzde canlandırdığınız gibi bir profilim yok yani. Evet gerekli hassasiyeti göstermedi kırgınım üzgünüm son senelerde üst üste yaşadığım zorluklarin acısını çekiyorum. onu da savunmuyorum ama rica ederim kafanızdan uydurup inanmayın. moonna

Ama o sizin annenizin ölümünün ardından bile kikirderken, kendi annesi hasta olunca bakmanız için size getirecek, biliyorsunuz demi? Yaşlanınca sizin bakımınızı isteyecek, biliyorsunuz demi? . push ; moonna

Çok merhametsiz insanlar arasında yaşıyorsunuz. Bu yüzden bu psikolojide olmanız normal. Boşanıp ortamınızı değiştirin diyeceğim ama ona da cesaretiniz yok

Ne denir ki... Hayat hic ummadığınız mutluluklar yaşatsın size bundan sonrasi için. Anneciginizin mekani cennet olsun inşallah O es musveddesinden de kurtulmanizi diliyorum.

Yani sizi anlıyorum ve asla yaşadıklarınızı kolaylaştırmıyorum. Bazı şeyler bizim elimizde değildir ama bazen hayatta tercihlerde vardır. Böyle bi adamdan neden çocuk yaptınız? Hadi biri tamam ama ikincisi neden? Neden hala ısrarla boşanmıyorsunuz? Böyle hayatım bitti hayat bana gülmedi buna mecburum demek yerine silkelenip kendinize gelin.

Sagolun çok teşekkür ederim çok güzelsiniz beni yargılamadan destek olduğunuz için ayrıca teşekkür ederim

Senin için de zor olmalı... anlayamam belki ama senin de içini acıtan ne varsa geçmesini diliyorum Bunlar bana hem gücümü kaybettirmiş gibi hissettiriyor yani hayattan elimi eteğimi çekesim geliyor. bazen de diyorum ki bunları bile atlattin herseyi yapabilirsin.. Bir an önce toparlanmak istiyorum öncelikle cocuklarim için.

İnanın tüm kalbimle edeceğim. Siz iyileştikçe çocuklarınızda iyileşecektir eminim. Terapi bence çok güzel fikir. Siz çok kıymetlisiniz kıymetinizi başkasının bilmesini beklemeyin :) ilk önce gereken özeni sevgiyi kıymeti kendiniz verin. Anne sözü dinleyin :) kendinize iyi bakın

Amacım daha fazla üzmek değil ama bu adam yeni böyle olmadı. Anneniz hastayken o kadar zor süreç geçiriyorken asla destek olmayan bu davranışlarda bulunan eşinizle nasıl sevisme isteğiniz geldi de hamile kalabildiniz ben bunu düşündüm açıkçası okurken. Bazi şeyler değişmez elimizden bir şey gelmez ama bazi zorlukları da kendimiz seçip yaşıyoruz işte boyle. Umarım asabilirsiniz geçer gider

Belki de cesaret edip boşanmayi cidden düşünmelisiniz. ne değişecek ki kısmını bilemezsiniz. Bazen kadınlar diyor ya hani böyle olacağını bilsem yıllar önce bosanirdim.

Amin çok sağolun moonna

Başınız sağ olsun. Bir yıldır bu forumdayım en içselleştirerek okuduğum konu bu oldu. Sizi hiç tanımıyorum. Çok farklı hayatlar yaşıyoruz. Ama biriyle konuşmaya dertleşmeye ihtiyacınız olursa daima bana mesaj atabilirsiniz.

Inanin cok sey degisiyor. Insan mutsuz oldugu yerde daha cabuk yoruluyor, yaptigi iş daha zor geliyor. Değersiz hissettiren adamin tisortunu camasir makinesine atmak bile 2kat yorucu

Eşinizi hayatınızdan çıkarınca yokmuş gibi davranmanıza gerek kalmayacak. Geçmişte de böyle kötü değildi diyorsanız belki aile danışmanlığı iyi gelir.

Basiniz sagolsun. Neden bosanmiyorsunuz? Tek kisilik yalnizlik daha iyi degil mi? En azindan sizi kiran birisi olmaz hayatinizda

Detayli olarak açıklama yazmama rağmen ikinci çocuk için "bahane" demeniz hoş değil. Bizim iliskimiz hamileligimin sonlarında ve annemin hastalığı sırasında bozuldu. Ayrıca bunu savunma amaçlı yazmıyorum ama anneme hastalığı sırasında destek oldu tedavisine götürdü getirdi. Evli kalmak için bir bahanem yok hoşnut da değilim ki hoşnut olacak bir durum yok. psikolojik olarak iyi değilim geçtiğim süreçler zordu. Özellikle annemin hastalik süreci vefatı... annem günden güne gözümün önünde eriyip kollarimda öldü. sizce de kendimi tükenmiş hissetmem normal değil mi?üstüne destek alamadım. Yasamadiginiz şeyler için "bahane " demeyin bence.. birgun hic ummadiginiz insanlardan dolayi hayal kirikligi yasarsaniz o zaman kendinizi toparlanmanız çok da kolay olmaz. kendimde o gücü bulup hayatıma yeni bir yön vermeyi emin olun ben de çok isterim.

İyi gün dostu bir koca. Benim babam da böyle maalesef. Evlatlarına tutunacaksın.. ve arkadaş çevresi lazım sosyalleşmek iyi gelir.

İntiharı aklının ucundan bile geçirme dünyalık şeyler için ahiretini yakma. Maneviyata yönelmeyi dene dua et namaz kıl inan ki dua edip Allah'la konuştuğunda için bir nebze olsa ferahlar S

Canım benim okurken içim cız etti keşke yanında olup dertleşebilseydik. Kendini üzmeyi bırak lütfen ve psikolojik destek alıp ilaç kullanabilirsin unutma sen çok değerlisin eşinden çocuklarından önce sen varsın. Geçmişe takılıp kalma lütfen düşünmemeye çalış eminim annen seni bir yerlerden görüyordur lütfen onun için mutlu olmaya çalış. Boşan veya boşanma eşinle konuş neler hissettiğini anlat belki bir nebze olsun seni anlar

Yaşadıklarımızın benzer tarafları çok. Şükür ki ben boşandım kurtuldum. Başınız sağolsun.

Üstesinden gelinmeyecek bir durum değil bunu kendine yapma. Destek al dediğim gibi bunu erteleme her geçen gün senin aleyhine oluyor. Kocan bu durumu kullanmak isteyebilir anlayışla karşılamayabilir o yüzden tek başına git hastaneye

Elimden gelen herseyi yapıyorum... mesela ev ve çocuklar konusunda asla salmıyorum. kendimle de ilgilenmeye çalışıyorum olabildiği kadar zaman ayırıyorum ama çok yorgunum içten içe... çok isterdim normal konuşabilmek ne bileyim aynı şeylerden keyif alabilmek ama zorlamayla olmuyor. gucum de yok zaten. ogrenilmiş çaresizlik midir nedir bilmiyorum. bosansam diyorum ona da gücüm yok. disardan bakanlar ne kadar güçlüsün diyorlar oysa ki.

O sizin güzelliğiniz. Rica ederim. Her zaman bir mesaj uzaklığındayım.

Sizin güzel bakışınız, çok teşekkür ederim moral oldunuz evlat diyince akan sular duruyor onlar için toparlanacagim insallah

En azından iyi hatırlayacağın bir annen var. Bir de annesi yaşayan öksüzler var benim gibi.. yıllardır arayıp sormayan merak etmeyen görmek görüşmek istemeyen, kendi evladını sokakta görünce tanımayan.. hayatta herkesin bir imtihanı var. Sen böyle sınanıyorsun. Başkası başka şekilde. Kimimiz anne babamızla, kimimiz eşimizle, kimimiz evladımızla sınanıyoruz. Ama tüm bunların özünde benlik duygusunu kaybetmemek gerekiyor. İşin özü şu; sana iyi gelmeyen insanı çıkar hayatından.

O kadar sarılasım geldi ki size sadece silkelenip kendinize gelin. Güzel şeyler paylaşın çocuklarınızla iyi gelecektir. Rabbim senin de benim de, hepimizin üzerindeki şu bunalmışlığı alsın, mutlu huzurlu hayat versin. Amin.

Allah razı olsun güzel duanız icin teşekkür ederim çocuklara yansıtmamaya çalışıyorum inşallah bu mutsuzluğumu anlamiyorlardir moonna

Mutlu olmak için herseyi yapıyorum inanın. yani öyle kenara çekilip ağlayan bir insan değilim ama işte an geliyor "daha farklı olabilirdi" hissi üzüyor. Bir de kanser süreci vefat doğum hepsi o kadar art arda oldu ki çocuklarıma yetineyim diye annemin yaş sürecini vile yaşayamadım belki de bunun acısı şimdi çıkıyor bilmiyorum. cok teşekkür ederim mesajınız için

size kocaman sarılıp birlikte hüngür hüngür ağlayasım geldi, geçmişte kalmamış ama geçmemiş herşeye. inşallah yolunuza güller serilir ayağınız hiç taşa değmez. anneciğinizin de mekanı cennet olsun.

Başınızı yaslayacaginiz en iyi omuz İKİ Çocuk annesi biricik olan siZsiniz. Kendinizi güçlü görün. Ne demek intihar?hiç yakıştıramadım. Hepimiz zor bir çarkın içinde rendeleniyoruz. kim yük getiriyorsa, mutsuzluk sebebi ise çıkarın hayatinizdan. cocuklarinizin yanında olmak sizin en önemli itici gücünüz olsun. sorumlulugunuzu unutmayın. ya sizin anneniz bunu düşünüp, zayıf biri gibi davransaydi.. inanıyorum biraz güç ve dua ile yolunuz daha umutlu olacak.

Çok dua okuyorum rahatlatan tek şey bu... anneme çok dua ediyorum adına hayır yapıyorum biraz olsun içim rahatlıyor ama işte öyle bir an geliyor ki canımın acısı boyumu aşıyor ölsem de bitse diye düşünüyorum. sonra kendime kızıyorum. cocuklarina bunu yapmaya hakkın yok diye... Normal bir psikoloji de olmadığımın farkındayım. ozellikle annemin ölümü bir de hiç destek görememek beni bunalıma itti. . push ;

Yazdıklarınızdan ve cevaplarinizdan kibar, naif ve ayni zamanda guclu bir yapiniz oldugunu anliyorum. Rabbim yar ve yardımcınız olsun. Bana da özelden yazabilirsiniz, evlatlarınız ile hayırlı güzel yıllarınız olsun inşallah

Annemin hastalığı uzun bir süreçti. yani annem ölüm dosegindeyken ben sevismiyordum bunu öncelikle belirteyim. Birkaç aylık bir konu değildi yani ve evet o zaman bu kadar değildi. Mesela annemi defalarca tedaviye kendisi götürdü bunu inkar edemem. Fakat ben gerçekten kötü bir duruma düşünce çok şey değişti. Bu arada benim çocuklarımın arasındaki yaş farkı fazla. cok uzun süre tek cocukluydum bebegim sürpriz şekilde geldi ve kürtaj olmadım bilerek isteyerek dogurdum.

Evet farklı bir aile yapısı... kalabalık ama herkesin kendi başının çaresine baktığı bir aile. sevmeyi bilmiyor ya da herseyi eksiksiz alınca görevini yaptığını düşünüyor. rahat ve gamsız bir insan. moonna

Ne zaman okusam hem çok duygulanıyorum hem de içim bir nebze de olsa rahatlıyor. annem her an benimle Çok teşekkür ederim

Bazen bazı şeyleri olduğu gibi kabul etmek lazım. Boşanma opsiyonu yoksa eğer siz de kendi kendinize mutlu olmaya çalışmalısınız. Çocuklardan arta kalan zamanlarda tek başınıza çıkın bir yerde kahve için. İmkanınız varsa bir spor salonuna kaydolun yada bir kursa gidin ücretsiz kurslar da var maksat sosyalleşme iki farklı yüz görme Evet çok ağır şeyler yaşamışsınız ama eğer mevcut durumu değiştiremiyorsanız bu duruma üzülüp devamlı negatifte kalma sadece kendinize zarar verir. Yalnızlık hissi gerçekten zor ama ne yazık ki günümüz dünyasında herkes yalnızlaştı ilişkiler yüzeyselleşti Bu hayat tek ve biricik ve geri dönüşü yok her gün eksiliyor ömrümüzden Çocuklarınızla umarım mutlu bir hayatınız olur.

Burada cok konu okudum. Ama ilk kez bu denli etkilendim. Hayat size bundan sonrası için hep güzellikler getirsin. Evet ergenlik zor bir dönemdir ama sonrası çok güzel bir süreç size bir dost yetişiyor. Nasil sizin için anneniz cok onemliydi evlatlariniz için de siz oylesiniz. Birbirinize kenetlenin onlar için iyi olun. Onların size, sizin de onlara ihtiyacınız var eylulcmre

Ne güzel Rabbim size 2 evlat bahsetmiş. Evlatlarınız da ne kadar şanslı sizin gibi bir anneye sahipler. Rabbim yolunuzu aydınlık etsin, kocaman öpüyorum sizi ve evlatlarınızı

Amin... çok teşekkür ederim içten duanız için. Belki de fazla hassas, duygusal olmamak lazım. ben hep kalbiyle hareket eden bir insanim herseyi çok icsellestiriyorum. bu defa da bitmiyor kalp sızısı.. moonna

Çok teşekkür ederim güzel dilekleriniz için... Aslında şimdiden bana arkadaş 15 yasinda... okul başarısı çok düştü ve derler ya kafasında kavak yelleri esiyor diye bunlar da beni yoruyor. e bir de kendi ruh halimden dolayı tahammül seviyem düştü. fikir catismasi yaşıyoruz ama ne olursa olsun çok seviyorum çocuklarımı... onlar için iyi olacağım inşallah. annem gibi bir anne olabilirim umarım

Yaa gözlerim doldu çok güzelsin çok teşekkür ederim Gerçekten umursadığı hiç birsey yok. dümdüz bir insan.. çocuklarını sevme biçimi de değişik maddi anlamda herseyi yapar mesela. ama oturup sohbet etmez nasılsın evlat demez.. çabuk sinirlenir

Önceden bu kadar değildik... ve annemin hastalik sürecinde destek oluyordu.2. gebelik seneler sonra surpriz şekilde oldu ve benim hamilelik artı annemin hastalığının ilerlemesi sonrasi vefatiyle benim hayatım çok değişti ve onun tavırları da gittikçe kötüleşti. Bugün size karşı iyi olan ya da ortalamada olan bir insanin yarın isler değişince farklı olmayacağının garantisini veremiyorsunuz malesef.

Düşünmeyin kötüyü çağırmayın. uzun uzun sağlıklı ömrü olsun, beraber çok vakit geçirin, bol bol sarılın, çok fotoğraf çekin

Çok teşekkür ederim sizlerden bunu duymak bile hem duygulandırdı hem mutlu etti. Güzel kalbinize sarılıyorum sağolun

Yaa çok teşekkür ederim güzel yüreğinize sağlık

Dipnotu okuyarak tamam, ikinci çocuk için bahaneniz var da peki çok sevdiğiniz annenize üzülmeyen adamla hala evli kalma bahaneniz nedir?

Anne kaybı başlı başına travma... Beni en iyi siz anlarsınız. ben de anlamazdım annem ölene kadar... ve annem benim sırdaşım arkadaşım kardeşim herseyimdi. herseyi beraber yapardık. kanser sürecinde yaşananları anlatsam sayfalar yetmez. zaten ben de hayatı sorgulama olayı ilk teshiste başladı. doktor ortalama 3 ay ömür verdi ama biz 3 yıl mücadele ettik. o kadar zor ki... sona yaklaştıkça artik yemek yiyememeye başladı ben de yiyemedim. konusmasini kaybetti ben de kelimeleri toparlayamaz oldum. nefesi daralıyordu ben de nefes alamıyordum... ve bunlar olurken bana muhtaç küçük bir bebegim vardı. bebegimi götürüp kucağına koyuyordum gözleriyle seviyordu o kadar mutlu oluyordu ki anlatamam. annem çok istedi bebeğimi. Annem bana "kendine iyi bak" dedi. o normal bir kendine iyi bak degildi. dağılma benden sonra demek istedi. Toparlanmam gerekiyor. belki terapi alırım hiç içimden gelmiyor ama cocuklarim için... büyük olan çok zorluyor beni. annemle çok yakındı o da etkilendi. okul başarısı düştü bir de ergenlik malum. simdi daha yakın olmaya çalışıyorum endişeleniyorum onun için de... bana dua edin lütfen