Ben oyle duygusalligi sevmem. Aglamayida sevmem. Sag tarafimda oturan birisi varsa benim goz yasim sol gozumden akar. Beyin o kdr programli. Bi ara depresyona girdim ve onun yaralarini hala tasiyorum ufaktan. Haberlere bakamiyorum. Helede sehit haberleri cok kotu yapiyor beni.

Peki bu şekilde kim size nasil fikir verebilir.. aramizda müneccim olan var mi bilmiyorum.

Kelin ilacı olsa kendi başına sürermiş, Allah büyük...

Bana da oluyor arada. Sonra Allah büyük diyorum. İnşallah hakkımızda hayırlısı olur.

nefret etmeyin ben de sinirlenince bile ağlayan tiplerdendim sonra yaşadığımız bir olay beni öyle çok ağlattı ki sanırım katılaştım o olay sonradan bana "iyi ki olmuş" dedirttiği halde şimdi ağlamak istediğim zaman bile ağlayamıyorum tek ağlayabildiğim şey küçük çocuklarla ilgili olaylar inanın ağlamak çok güzelmiş hatta psikologlar bile ne diyor çocuklarınız ağlarken ağlama demeyin, bırakın ağlasınlar, ağlamak güzeldir

Sagol cok guzel yazmissin burasi olmasa ne yaparim bilmiyorum.

Ne zamandır böylesiniz? Neyin üzerine böyle oldunuz? Bir psikologla görüşmek istemez misiniz?

Açılın ben müneccimim.

Ben de böyleyim ve nefret ediyorum

Haklısınız allah korusun

kimse kaya gibi sert değildir. insan doğasına aykırı bi kere. ben de sulu göz bi insanım ama napalım. böyleyiz. kendini böyle sev.

Ağlamak güçsüzlük değildir. Her şeyi kafaya takmak da sadece size zararı olan bir şeydir. Nice insanlar var ki etrafa zarar veren, kötü insanlar... Sizin kusurunuz da bu olsun. Önce bunu takmayın...

Ağlamaktan ziyade her şeyi kafayı takmak çok yorucu ve yıpratıcı