devlet memuru mesaisi

İpek inş görürsün msjımı sana cok acil birşey sormam lazım ama msj kutun dolu Gönderemiyorum. Yardımına ihtiyacım var.

Siz de çalışıyorsunuz sanırım değil mi? seaside

bende yakında memur olacagım ve oğlum 1.5 yasında kim bakacak ne olacak die düşünmekten uyuyamaz oldum aannem bana bırak diyor ve memlekete bırakmak zorundayım ama ben onunla olmak istiyorum bunlar beinde üzüyor ama bir çok seyi basrmışsınız tebrik ederim bence kuruntu yapmayın içinzden geldiği gibi davranın hani derler ya yüregini dinle die öyle isterseniz önce vede kalıp onlaral zaman gecirin bir müddet bir kaç ay yada 1 yıl diğer bebişte büyüyene kadar sonra isterseniz yine işinize dönersiniz ayrıca sunu söyleyeyim çok ünlü bir kadın anlatmıştı tvde bir kızı varmış kadın her işe gitmesinde çocuk ağlarmış gitme die ama çocuk büyünce annesine anneciğim iyi ki çalışmışsın suan her istediğimi alabiliyorsam istediğim okulda okuyabiliyorsam ve kendime güvenim tamsa bu senin sayende teşekkür ederim sana demiş kim hatırlayamıyorum ama bende o nedenle çalışmak istiyorum canım allah gönlüne göre versin

konuna tesadüf eseri denk geldim ipek abla ve geçen gün paylaştıgım bir olayı aktarmak istedim.. öncelikle msjlarını olaylara bakıs acını cok begeniyorum, sen ne olursa olsun dogru kararı vereceksin, inş bebegin tez günde kucagına geliverir, hersey düzene oturuverir:) ben özel derse gidiyorum, geçen gün gittigimde salonda 1,5 yaslarında bir bebek.. komsu bakıyormus, alışmıs oraya da gelmeye baslamıs.. uyumus kalmıs oracıkta.. daha derdini anlatamıyor, biri bişey yapsa gık diyemez.. bakıcısıda evde misafirlerini agırlıyor gittigim aile cok temiz, ve onu cok sevmişler ama ögrencim erkek, erkek kardeşi var.. o cocuklar ona bişey yapsa kimin haberi olacak annesi muhtemelen bu durumdan haberdar bile değil. bu düşüncelerimi belirttim ve ögrencim bile dedi, ben onu gözümden saknırım ama ne işi var burada bu cocugun dedi.. cocuk bakıcısına anne diyormus ya nolur bakıcın kendi evinde baksın, sen bebegi götürme ve en azından o derdini anlatana kdr sen bak.. ben de calısan anne cocuguyum ama annem işe basladııgında ben 11 kardeşim 7 yasındaydı, biz ne olursa olsun calısmadıgı günleri - cok ihtiyacımız olmasına ragmen- daha mutlulukla özlem ile anıyoruz.. ben kardeşimi koruma iç güdüsü ile baskı yasadım, kardeşim cok hareketli idi.. kardeşimde sürekli tepki gördüğü için cok kırıldı, birsürü gereksiz olay oldu... bize bakan anneannemdi, hakkını asla ödeyemem, yemegimi önüme koydu önümden aldı ama yası geregi bazı sorunlar ister istemez oldu.. kimse annenin yerini tutamaz, bir anne için en büyük mutluluk evladının ilk adımlarını ilk anne baba demesini görmesi ilklerine sahit olması diye düşünüyorum..

Canım bizler tabi yaşadıklarımıza gözlemlerimize göre yorumlar yaparız ama kişi kendinden bilir işi demişler. Hayatını sen kendin organize edersin neye nasıl tahammüllü olduğunu yada tam tersini... ancak ben dahil birçok arkadaşım bakıcıyla büyüdü sorun yaşamadık. Çocukların için en doğru kararı kendin verirsin Birde şöyle bir önerim olcak burdaki önerileri oku, yanlız kaldığın bir zaman zarfında iyice düşün, eline kağıt kalem al ve olayın sana getireceği senden alacağı şeyleri artı eksi die anlayabileceğin cümlelere dönüştür Ben böle kararsız kaldığım durumlarda mantıksal çerçeve matrisi denen bir planlama çıkarıyorum ona göre karar veriyorum :)hangi seçenek iyi sonuca getirirse o benim seçimim olur, yada artılar eksiler koyar sayısına göre karar veririm

biz ailece hiç maddi sıkıntı görmedik sahiden, evlendiğimizden beri.. Ama bunda şunun da etkisi oldu, hep ayağımızı yorganimıza göre uzattık, elimize para geçtikçe herşeyi yavaşça aldık. Şimdi de rahatız, korkuyorum maddi sıkıntıdan. Çünkü çoculuğumda çok gördüm. Kendi adıma da değil, çocuklarım adına korkuyorum.

ben çalışmanız taraftarıyım ki, günümüzde hayat şartları malum, üstelik çocukla eçirilen zamanın çokluğu değil kalitesi önemli bence, işinizden arta kalan zamanınızda çocuklarınızla güzel vakit geçirebilirsiniz, çalışmaya alışmış bir insanın 4-5 sene evde oturması çok zor, bence çalışın ve çocuklarınızın daha iyi yaşam standardı olsun. eklemeden geçemiyeceğim tekrardan iş bulabilmenizinde bi garantisi yok, işsizlik almış başını gidiyor, daha kötü de olabilir.

Şahsen ben çalışmanızdan yanayım. Çocuklarınıza bakma düşünceniz güzel ama onlara ileride iyi bir eğitim iyi bir yaşam vermek daha güzel bence. Eşinizin maaşını bilmiyorum ama tek maaşla istanbulda biraz zor geçinmek. Heleki iki çocuk ve biri yeni doğmuş bir bebek masrafı fazla olabilir gerçi henüz çocuğum yok ama masraflarının fazla olduğunu az çok biliyorum... Yani geçinirsiniz ama her istediğinizi alma imkanınız olmayabilir. Haftaonu ders veririm demişsiniz dediğiniz gibi ha haftasonu ha hafta içi çalışma arasında pek fark yok en azından hafta sonunuzu eşiniz ve çocuklarınızlar iyi bir şekilde geçirerek değerlendirirsiniz... Yani kısacası ben çalışmanızdan yanayım

ben çalışan bir anneyim kızıma şuan kayınvalidem bakıyor. bende sizin gibi 2. çocuğum olunca çıkayı düşünüyorum ama bir yandanda kızıma haksızlık yaptığımı düşünüyorum daha ortada hiçbir şey yok iken kayınvalidem ise 2 çocuğuda bakarım dediği halde bir yanım hep çık diyor. iş yerim çalışma şartları çok iyi evimde yakın bu yüzden bu işde bırakılmaz diyorum bakıcıya karşıyım ben ama son sayfayı okjuyunca sizin için en mantıklısı sanırım bakıcı sizinde işiniz anladığım kadarıyla gayet iyi bu zamanda kolay iş bulunmuyor çift maaş giren bir eve birden tek maaş girecek ve biraz zorlanacksınızdır. eğitim anlamında evet devlet okullarıda iyi ama kolejlar kadar öğrencilere önem vermiyorlar ben özel bir yüksekokulda çalışıyorum ve çalışanlardan çok öğrencilere önem veriliyor. yani eğitim ve güven açısından kolejlar daha mantıklı tabi durum elverişli ise. çevremde çok çalışan anne yok ama ben kızıma ilgisiz değilim sizde öyle mesela büyük kızının dersleriyle ilgilenirken küçük bbeişle babasıda ilgilenebilir. hafta sonları evde olmanız büyük şans bir gün kızınızın derleri vs ilgilenir birgün ailece eğlenirsin. zateb ev işleri için yardımcınız varmış. yada 1 sene kadar ücretsiz izin almakda olbilir. hakkınızda hayırlısı olsun zor bir durum Pipet

Canım haklısın, bebeğinin ilklerini görmeyi her anne ister ve hak eder.. Eğer bakıcı olursa bulacağım çözüm, kesinlikle benim evimde v kontrolümde olacak bebeğimin bakımı. Asla vermem başkasının evine, ister akrabam ister komşum olsun. Sağol canım ilgin için. BeyazBulut

ben 35 haftalık hamileyim. Doğum iznim bittikten sonra işten ayrılıcam. şuan evdeyim ve canım sıkılıyor ama bebek doğduktan sonra farklı olur diye düşünüyorum. bende uzun yıllardır çalışıyorum ve aynı şekilde bakıcı olayı beni çok ürkütüyor. mesela ben başkasının çocuğuna kendi çocuğum gibi itinalı bakmam gibi geliyor. ayrıca arkadaş çevrem sürekli bakıcı değiştiriyor. bir sirkulasyon sonderece... diğer taraftan bizde ev kredi borcu ödüyouz ve rahat para harcamaya alışmış biriyim. ilk başta hemen çalışıcam demiştim ama 2 aylık çocuğu bakıcıya bırakamam dedim. en azından 1 yaşına gelsin barı... benimde annem rahatsız bakamaz.. benim sana tavsiyem ipek 1 sene en azından evinde bak.. sonra tekrar çalış.. yani 4 sene uzun bir süre.. yada 2 sene olabilir.. ama seni çok iyi anlıyorum. bugün bile hep kafamda bunu düşündüm. bir yandan parasız bişey olmuyor.. diğer taraftan bebeğine huzurla bakabilmek.. çalışma hayatının nasıl olduğunu da iyi biliyoruz. ben çalışırken evi zor idare ediyordum şimdi bir de çocuk gerçekten çok zor... eşimden para istemek de gücüme gidiyor.. zaman göstericek bakalım. ama ben en azından yazı çıkarıcam.. kışa doğru duruma göre hayırlısı artık.. MorAnka

Kreşe versen, kreşte kalma saatleri naısl olacak tatlım? butterflys73 Tek Bayrak Tek

Merhaba, ben 4 aylık hamileyim ve ayrıca 5 yaşında bir kızım var. Kızım ana okuluna gidiyor, seneye de anaokuluna gidecek, 2012 Eylül'de ksımetse ilkokul 1. sınıfa başlayacak. Kızım 8 aylıktı, çalışma hayatıma geri döndüm. 4 yaşına dek kızıma annem baktı, sonra da ana okuluna verdim. Bu bebeğime hamile kalmadan evvel planım, doğumdan sonra işime 4 sene ara vermekti. Ev kredisi bitmiş oluyor doğuma kadar. Böylelikle hem kızıma bir kardeş yapmış olacağım, bu bebeği ailemizde herkes istiyor, hem ben, hem eşim, hem kızım. Bebeğime kendim bakacağım, bakmak için kimseye muhtaç değilim, bakıcı ile de uğraşmama gerek yok. Ayrıca kızım da daha ufak, onun da ilgi ihtiyacı var. Ve birkaç sene evde kalmam ona da iyi gelecek. İşte planım buydu, çok da ince ince düşünmüştüm bu plan üzerinde. Şimdi ise kararsızım. Kafamı kemiren kurtları sizlerle paylaşmak istiyorum, fikirlerinizle destek olursanız müteşekkir kalırım gerçekten. Her tür görüşe açığım, farklı görüşler de olsun ki enine boyuna düşünüp, sağlam karar vereyim. Kurtlarım şöyle: - Kızımı annem büyüttü, yeni bebeğimi ben büyütmüş olursam kızıma haksızlık olur mu endişesi.. - Çalışmaya devam edersem kızımı güzel bir kolejde okutma şansım var, ama evde oturursam acaba iyi bir eğitim aldıramaz mıyım düşüncesi.. - Evde kalınca günlük ev işleri ile çok zaman harcayıp, gene çocuklarıma ayıracağım zaman dilimi çalışıyor olduğum zamanla aynı mı olur endişesi. Çünkü şu an evde bir yardımcı var, temizlik konusunda hiç birşeyle uğraşmıyorum. Tüm zamanım kızıma kalıyor. - Ve ana sorun. Borç, kira, kredi olmayacak. Ama eşimin maaşı ile geçinebilir miyiz endişesi.. Sizce İstanbul koşullarında 4 kişilik (bebekle beraber 4 kişi) bir aile için geçinme tutarı nedir? Tabi geçim var, geçim var. Normal bir hayat sürmekten söz ediyorum. Lüks değil, ama sıkıntılı değil. - Çalışmazsam eğer, hafta sonu eşim evdeyken ben de özel ders verip eşime destek olurum diye düşünüyorum. Ama aynı şey mi olur, yani ha hafta içi çalışmışım, ha hafta sonu.:26: - Çalışırsam, bakıcı bulmak zorundayım. Eve kamera vs kurarak bakıcıya güvenebilri miyim, 2 çocuğumu bakıcıya bırakmak nasıl olur? - Yıllardır çalışıyorum, kendimi işe yaramaz hisseder miyim, yeniden çalışmak isteyince şu anki gibi iyi bir iş bulabilir miyim. :26: Çok teşekkür ederim şimdiden.

Yorum için çok teşekkür ederim. Eşim önceleri kararsızdı, çünkü onun için de büyük bir sorumluluk olacak bu. Rahat yaşamaya alışmış bir eş+çocuk ve yeni bir bebek. Ama son 1 aydır, çalışmanı istemiyorum demeye başladı. Bakıcı konusunda o da çok tedirgin.

Canım, oğluna annenin bakması kaçırılamayacak bir fırsat. Ama çok mu uzak olacaksınız, ne kadar zamanda bir görebileceksin? O yaşlarda anne ile o kadar ayrı kalmak pek iyi değil, üzülür oğlun, sen de tabi. Ama belki 1 sene kadar annen bakarsa, sonradan eve veya işine yakın bir kreşe de verebilirsin. HEpimiz için hayırlısı olsun.

Canım yazdıklarından çok faydalandım, teşekkür ederim.

Valla canım benim iş konusundaki görüşlerimi biliyorsun yukarda da yazmıştım. Ben de bebeğim 3 aylıkken işe başladım. Ama ben işe başlamadan önce 2 ay da bakıcıyla birlikte evdeydim ve bakıcıyı gözlemledim hem de bana yardım etti. Neyse şimdi hemen aramaya başla bir bakıcı bence. 6 ay ücretsiz izin almak istiyorsan bu bence çok uzun bir süre özel sektör için. Benim tanıdığım özel şirkette çalışanlar en fazla 2-3 ay ücretsiz izin kullanıyorlar ücretli izin bittikten sonra. Bazısı da süt izinlerini toptan alıyor o da 1-2 ay ediyor. Ben ücretsiz izin kullanmamıştım maddi yönden sıkıntıya girmemek için. İşinden memnunsan ve tekrar böyle bir işe girebileceğinden emin değilsen ayrılma derim. Benim kızım 16 aylık ben hala işyerinde sütümü sağıyorum bakıcımız evde içiriyor. Ben de kardeşim de hep bakıcıyla büyüdük. Herkesin çocuğuna illa akraba veya annesi bakacak diye bir kural yok.

Canım, çalıştığım şirket asla 1 sene izin vermez.. Hele benim müdürüm hiç vermez.. Kızımı doğurduğumda, başka bir müdürüm vardı. Çok anlayışlıydı sağolsun, 8 ay izin verdi. Ayrıca kızımın her hastalığında, sorununda eve gönderdi. Ama genel olarak bizim şirkette doğum yapanlar en fazla 3-4 ay izin kullanıyor, en fazla kullanan 6 ay. Sana neden nasip olmayacak bebeğine bakmak?

bakıcı bazen anneanne - babanneden daha ii bakabilir arkadaşlar. örneğin, babanne bakıorsa ve geliniyle arası iyi deilse o çocuğu hep annesine karşı dolduracaktır. anneanne bakıyorsa, ve damadının hatalarını arıyorsa sürekli, o çocuğu babasına karşı doldurabilir. sonuç: huzursuz ve kafası bir çocuk. aileden birine çocuk baktırırsanız onu öyle yapma böyle yap bile diyemezsiniz. çocuğunuzu istedkleri gibi şekillendirirler. başkasına baktırıyorsanız, içinde allah korkusu olan biriyse, ekmek kazandığı kapıya karşı dikkatli olacaktır ve sizin isteklerinizi yerine getirecektir. ama ilk başlarda, bakıcı çocuğa çocuk da bakıcıya alışana kadar bir aile büyüğü de evde bulunup eşlik etmeli. varsa bakıcının hataları görünmeli. kamera kesinlikle şart.

çalışmaya alışmış bi insan hele de maddi rahatı da varsa çalışmadan yapamaz öenmli olan tüm gün çocukla beraber olmak değil kaliteli beraber olmak uzmanlar isterse yarım saat olsun kaliteli olsun çocuklara yeter diyor evde olunca ona buna sarmaktan çocukla da çok kaliteli zaman geçiremiyor insan hatta bol vakit şaşırtıyor ne yapacağını şaşırıyorsun... benim fikrim

Ne düşünüyorum biliyor musun bakıcıyla ilgili.. Yani tamam çocuğa vurur, döver gibi endişelerim yok. Ona göre birini bulucam, araştırıcam. Ama ne kadar sabır gösterebilir. Hadi bebeğin ateşi var, kusuyor, böyle bir durum düşün. Ne kadar ilgilenir, yemek için ne kadar ısrarcı olur, bakımına ne kadar özen gösterir? Anne veya büyükanne gibi asla olmaz.

ay ne fena insanlarmış diyesim geldi birden, iyi bir bakıcı bulunabilirmi acaba, şirketler varmış duyduğum kadarıyla, referanslı bakıcılar bulunuyormuş ama anne olarak gözümüz yine de arkada kalır

Doğurduğuma göre konumu güncelleyeyim dedim arkadaşlar.. Oğluşum çok tatlı, hepimizin yavrusu gibi yani Bakıcı olarak biriyle görüşmek dahi gelmiyor içimden.. Anne veya k. valide olmayınca güvenemiyorum kimseye. Ne olacak, nasıl olacak.. bilmiyorum.. Ayrıca kaçırmak da istemiyorum oğlumun büyümesini, çok çabuk akıyor zaman, çabuk büyüyor çocuklar.. Kararsızım gene de, konuşalım mı tekrar.. esraanne yunusum

canım şunu belirtmek istedim sana öncelikle, bakıcı konusunda endişe edebilirsin ama ilk sen olmayacaksın. ben de çalışan bi annenin kızıyım. ama çok güzel ve rahat bi çocukluğum oldu. hiç bi zaman eve geldiğimde annem niye yok nye yemek hazır deil die üzülmedim. yardım ettim anneme. sorun çıkaran bi çocuk olmadım. okula başlayana kadar bakıcıyla büyüdüm. babanne derim hala kendisine. çok başarılı bi öğrenci oldum. kendine güvenen, tek başına yaşamaktan asla korkmayan ve annesi de çalıştığı için hep annesiyle gurur duyan bi kadın. içten içe annesi evde oturup yemek yapan pasta börek yapan ama bi birey olarak kocasına bağımlı olmak zorunda olan arkadaşlarımın annelerini hep küçümserdim. kadının çalışması bence erkeğin çalışmasından çok çok daha önemli. çocukların için hatta daha önemli. neden mi? kocandır, maaşı iyidir çok da ii güvenilir bi kocadır ama 25 yıl sonra seni 25 yaşındaki bi genç kız için bırakıp gitmeyeceğini, çoluğunun çocuğunun ve senin haklarınızı ona yedirmeyeceğini, sizi kapı önüne koymayacağını garanti edebilir misin? bu konuda o kadar çok tanıdık duydum ki... sana söyleyebileceğim tek şey bu işin biraz kişilik meselesi olduğu. ben eşimden ayrı kalmak pahasına çalışıorum şu an. bebek konusunu da erteliyorum eşim sürekli yanımda olamadığı için. yıllık izinlerde bile 3 günden fazla evde durursam sıkıntıdan patlıorum. ne kadar zengin de olsam ben bi erkeğe bağımlı yaşayamam. annem yıllarca çalıştı bana ii bi eğitim sağlamak ve beni ii bi işe sokmak için. ben şimdi annemin emeklerini çöpe mi atayım? bazı arkadaşlar otur çocuğuna bak diyor, doğrudur bebekken bak tabi 1 yıl kadar, ama sonrasında kısa bi süre bakıcı ve ii bi kreşle idare edebilirsin. G

Canım sen mühendissin iyi de bir işin var sonuçta işten çıkmanı hiç tavsiye etmem bu bir. İkincisi ailenle olan durumları da biliyorum dolayısıyla Allah korusun bir gün eşinle aran bozulsa dımdızlak ortada kalma ihtimali var bu iki. Ben de çalışıyorum kızıma 3 aylık olduğundan beri bakıcı bakıyor. Ben ne yaptım gizli kamera alacaktım ama bulamadım belki sen bulursun internetten falan o daha iyi olabilir tabi ama ben ses kayıt cihazı koydum eve her gün eve gelince birkaç saat dinledim cihazı. Baktım çocuk ağlayınca yanına gidiyor bağırmıyor etmiyor kadına güvendim. Sana da aynısını tavsiye ederim. Hatta birkaç gün öğlen arasında veya öğleden sonra beklemediği saatte eve baskın yaparsan daha da iyi olur. Arkadaşların aracılığıyla bulmanı tavsiye ederim tabi biri tavsiye ederse süper olur. Ama ben öyle bulamamıştım bizim sitenin bahçıvanının eşi bakıyor kızıma şu anda ben memnunum tabi kimse kusursuz değil hataları oluyor elbette ama insanız sonuçta kimse mükemmel değil. Benim annem bakamam ben dedi o da haklı kadın gelmiş 60 yaşına bu yaşta hergün bebek mi bakıcak. Kayınvalide de belinden rahatsız kaldıramıyor bile çocuğu.

Şu anda henüz 2 yaşında olduğunu düşünürsek, senin mesai saatlerine uygun şekilde kreşe gitmesine nereden baksan 2 senesi var canım. Belki 3 yaşındayken yarım gün kreşe verip, annenin yükünü de yarım güne indirebilirsin.. Veya bakıcıyı annenin oturduğu eve tutabilirsin. Ben kızımı kreşe başlatıığımda 4 yaşını doldurmak üzereydi. Ve o sene hiç dolu dolu 5 gün gitmedi, ya arada hastalandı gidemedi, ya ben çok çelimsiz düştü diye haftada 1-2 gün anneme götürdüm. İlk defa bu sene başladı haftayı kreşte tamamlamaya..

Canım sen de mi hamilesin veya bebek planlıyorsun..? Çalışmıyorken "işe yaramaz" hissedebilirim, buna eminim. Şimdi herkes "ev hanımları işe yaramaz mı bilmem ne mi" diye yüklenmesin lütfen, bu herkesin kendi iç dünyası ve kendi tatmini ile ilgili. Ben sadece para kazandığım değil, aynı zamanda faydalı olduğuma da inandığım bir işi yapıyorum ve bu elimden kayıp giderse elbette bocalarım. Ama öte yandan evladına bakmak, yanında olmak çok güzel, tartışılmaz. Zaten vereceğim bu kararda gözettiğim tek şey evlatlarımın mutluluğu.. Hangi tercihim daha çok mutlu eder onları, sorun bu. Umarım ikimizin için de, hatta bu ikilemde kim varsa herkes için hayırlısı olur canım..

Bende iyiyim. Kurtuldum o bunalımlarımdan çok iyiyim artık. İnşallah göznlünüze göre birini bulursunuz. Kocaman kocaman öptüm bebişinizi ve minik kızınızı. Sizde kendinize çok çok iyi bakın. Sizide kocaman öptüm S

öncelikle bebeğiniz sağlıkla gelsin bende çalışan bir anneydim kızım 8 aylıkken başlamıştım işe bizim ananemiz sağolsun baktı 2 yaşına kadar ama ben çalışan anne olmanın zorluklarını çok yaşadım kızım 8. ayın akadar çok uslu huzurlu bir bebekti çalışmaya başlayınca ne yeme düzeni dene uyku düzeni kalmıştı her sabah ağlayarak iki gözü iki çeşma ayrılıyorduk tabi bende bu beni çok yıprattı hırçınlaştı bundan 4 ay öncesine kadar ani bir kararla işten ayrıldım en doğrusunu yaptığımı düşünüyorum şimdi daha mutlu çünki bende uzun yıllar çalıştım evde oturmak başta sıkıcı gibi gözükebilir ama zaman öyle çabuk geçiyorki üstelik sizin 2 çocuğunuz olucak bebeğinizle ilgilenirken zaten zamanın nasıl geçtiğini anlamayacaksınız ileride oda büyüyünce yine çalışmaya başlayabilirsiniz ben her çocuğun ilk yıllarının annesiyle geçirmesinden yanayım üstelik bakıcıya güvenmek hiç bana göre değil

sgk'ya şikayet etseydin keşke cnm!

Allah evlatlarınızı size bağaşlasın... Pipet

nedense ben sıraladıgınız her soru ısaretınız ıcın uzerıne basarak calısmanızın daha ıyı olacagı kanaatındeyım seaside

sırayla yazmak istedim -bence kızına haksızlık yapmazsın çünkü şartlar o zaman onu gerektiriyordu -kolej demek iyi eğitim demek değil bence çok iyi eğitim veren devlet okulları da var -şuan durumunuz nasıl 2 maaşla ve 3 kişi ve tek maaşla 4 kişi siz daha iyi bilirsiniz tabi 2 maaş kadar rahat olmaz sanırım yıllardır çalışıyormuşşsunuz biraz boşlukta hissebilirsiniz kendinizi ama evde ders vermekte iyi fikir peki eşinizle konuştunuz mu bunları o ne düşünüyor

Benim işyerim 14 ay kesinlikle tolerans göstermez, sen şanslısın hakikaten. Allah bozmasın.. Aslında yasal izin bitince, 6 aya kadar ücretsiz izin hakkımız var. Ama bizim şirkette kimse kullanmıyor. Çok ilginç ama, 8 hafta iznini bitiren zart diye işe koşuyor, nedir bu anlamıyorum.. E böyle olunca, iznin tamamını kullanacağım diyen göze batıyor. Ben kızımı doğurunca 8 ay kendim baktım, 9. ayın içindeyken işe döndüm. O bile olay olmuştu şirkette, müdürüm anlayış gösterdiği halde çevredekiler "hiç dönemeyeceğini sandık" falan demişlerdi.

Dün kızımla balkonda oturuyorduk. Apartman görevlimizin 2 kızı var, biri 2 yaşında biri 14-15 civarı. Anneleri temizliğe gidiyor evlere, küçük kıza ablası bakıyor. Biz balkondayken ablası küçük kızı öyle bir dövdü ki, pat küt yüzüne vücuduna her yerine vurdu. Annesinden öyle gördüğünü sanmıyorum, annesi çok sabırlı ve sevecen çocuklarına karşı. Tabi 14 yaşındaki kız için de berbat bir sorumluluk, sinirlenmekte haklı. İnsanın öz evladı olmadığı müddetçe elbette sinirlenir. Vurmaya, kötü davranmaya elbette hakkı yok. Bir başka örnek de komşumuzun bakıcısı. Komşum 3 yaşındaki oğlunu kreşe verdi, çocuk servisle akşam 6 da kreşten geliyor. Annesi saat 7 de eve geliyor, aradaki 1 saat boyunca çocuk bakıcı ile bekliyor. Geçenlerde biz gene kızımla dışarıdayken, çocuk da balkondan dışarı bakmaya çalışıyordu. Haklı tabi, sabahtan akşama kreşte kapalı kalıyor çocuk. Eve gelince bakıcı da çıkartmıyor. Anne geç geliyor, çıkartamıyor. Çocuk yaz-kış hafta içi hep kapalı ortamda. Çocuk balkona çıkmaya çalışırken, bakıcı onu tek kolundan yakalayıp öyle bir içeri soktu ki içim kalktı.. Hemen gittim, çaldım komşumun kapısını. Çocuk ağlıyordu evde. Ne yaptığını sanıyorsun sen diye fırçaladım kadını, gelince de komşuma anlattım durumu. Hala aynı bakıcı ile devam ediyor komşum. Ama en azından belki biraz daha düzgün davranıyordur çocukcağıza. Uzattım ama bir örnek daha vereceğim. Kuzenimin oğlu var, kızımla yaşıt. Hiç sevemedim o çocuğu, aslında yeğenim sayılır. Sevimsiz ama sahiden sevimsiz.. Hareketleri, saldırganlığı, çirkin laflar söylemesi vs.. Şimdi ben o çocuğun bakıcısı olsam.. Tamam dövmem.. Ama çok sinirlenirim ve sevgi de gösteremem herhalde.

İpekcim öncelikle tebrik ederim, 2. bebek zamanlaması da çok iyi, kızınız okula başlamadan kardeşine alışacak çünkü.. Kafanıza takılan sorular, genelde çalışan ama doğumdan sonra acabaları olanlarla aynı. Ben her zaman söylüyorum eğer maddi anlamda sıkıntınız yoksa, çalışmayın, çocuklarınızın başında durun... annesi evde olan çocuklar inanın çok ama çooook rahat.. ama şu da var ki, bu kadar zaman ki hizmetinizi de göz ardı etmeyin, bunun emekliliği var, inanın o gün geldiğinde, haftaları bile arıyor insan... sürekli çalıştığınız için, birden evde olmak belki psikolojik anlamda sorunlar yaşamanıza neden olabilir ama bebeğiniz olacağı için canınızın sıkılma lüksü olmayacak görüşündeyim.. size bir örnek vereyim, benim ablamın 22 yaşında oğlu var, kızı da bu sene okula başladı ve ablam çalışan bir bayan.. sırf kızı için emekli olacak, çünkü oğlu "" anne benim yaşadıklarımı, kardeşim yaşamasın"" demiş.. belki bu örnek daha çok açıklayıcı olmuştur amaaaa İstanbul da yaşam şartları daha zor, tek maaşla ne kadar idare edersiniz, sıkıntı çeker misiniz onları bilemem tabi, eşinizin kazancı düzenli mi, yoksa serbest meslek mi onuda bilemiyorum.. ben kızıma hamileyken istifa ettim ve kızım 3 yaşına gelene kadar hep yanındaydım, iyiki yanında olmuşum, harika bir çocukluk geçirdi, herşeyiyle ben ilgilendim, öğrendiği herşeyi ben öğrettim ama sonra işe dönmem gerekti, yani çalışan bayanlar bir zman sonra tekrar işe dönmek zorunda hissediyor kendini... bunuda belirtmek istedim.. Peki eşinizin düşüncesi nedir?

valla siz daha simdiden bu kadar kaygilanirsaniz isiniz cok zor öteki cocuguda kendiniz buyutmemissiniz iki cocuk farkli bir durum keske biraz tecrubeniz olsaydi isiniz cok zor... K

bakıcı anne veya büyükanne kadar iyi bakamaz elbette ama bir çok çocuk bakıcıyla büyüyor, bende bakıcıyla büyümüşüm, şimdi işinizi bırakırsanız ileride pişman olabilirsiniz, çalışmak isteyip iş bulamayabilirsiniz, işiniz şimdiki kadar iyi olmayabilir vs. vs. kristinnn

-Çalışan anne olarak çocuğunuza katacaklarınız düşünülürse bırakın haksızlık olduğunu düşünmek ileride sizinle gurur duyacaktır - Elbette iyi eğitim veren devlet okullarıda var ancak şansa bırakmak olur. Sebebi ise ya çocuğunuz gerçekten çok zeki olacak ekstra desteğe ihtiyaç duymadan devlet okuluna devam edecek ve siz çok iyi devlet okulunu bulacaksınız. İmkanınız varsa tabiki Kolej eğitimi derim ben -Doğum iznine ayrılınca evdeki gidişata göre karar verirsiniz çünkü ev hayatını siz organize edeceksiniz, neler olacağını yaşayarak görür öyle karar verirsiniz -Yaşam standardınızın biraz düşmesi sizi ne kadar etkiler bunu bilemeyiz, mutsuz olursanız bu mutsuz haliniz eve ve çocuklara yansırsa kaş yapayım derken göz çıkarmak olur -Hafta içi 5 gün hafta sonu 2 gün bu size zaman kazandırır peki ya yeterli tatmin ? bilemiyorum -Hercı borcunu kurtarıyorsa bakıcı ve kamera sistemiyle çocuğunu büyüten çok anne var. Bunun için yardımcı olan şirketler bile var, ayrıca büyük çocuğunuz okulda olacak akşam servisle gelecek bakıcı sadece küçük bebekle ilgilenecek, belki anneniz tekrar yardımcı olur size... -Kendini işe yaramaz hissetmezsin annelik yeterince oyalayacaktır seni belkide çalıştığın zamandan daha yorgun olduğun dönemler olacak bilemiyorum. Hem annelik yapmanın manevi tatminini yaşayıp mutlu olacaksın ancak senin için maddi ve manevi tatmin önemlidir bu konuyu düşünmelisin. İşin iyi kazandırıyor ve garantiliyse ve eşininki senin kadar iyi değil ve garantili değilse çocuklarının geleceği için çalışmaya devam et derim Sevgiler :)

O da bir şey mi 5 yıl geçti ben hala işe giremiyorum şimdi ana sınıfına başlasın öyle bakarım diyorum, çocuktan ötürü belli kriterler belirledim kafamda ama o kriterlere uyan iş yok varsa da bana denk gelmiyor...

Emek verip yazmışsın, elbette önemseyeceğim canım.. Çalışan anne değil, ama çalışan annenin kızı olmuşsun. Neticede bir gözlemin olmuş. Tam da emrak ettiğim konuda hem de. "annem bana baktı, sana bakmadı" mevzusunda cidden fikir vermiş oldun bana. Çok teşekkür ederim tatlım.

Canım konunu okurken çok duygulandım. Kendi yaşadıklarımdan yola çıkarak yazmam daha iyi olur. Benimde 18 aylık bir kızım var. Kızımı bıraktığımda dört aylıktı hala emziriyordum. Eşim işi bırak demesine rağmen bırakamadım üstelik devlet memuruyum ama bebeğime annem baktığı için onun rahatlığı vardı. Süt pompası kiraladım yaşına kadar süt sağıp verdim akşamları da emzirdim. Bir de akşamları eve geldiğimde bir iki saat görüyordum uyku saati gelmiş oluyordu. Tatil olduğum günlerde evde işlerden kızımla pek ilgilenmiyordum. Ev işi, yemek bir bakmışım akşam olmuş. Şimdi kızım 18 aylık akşam eve gittiğimde dışarı çıkarıyorum mutlaka enejisini boşaltacak bir yerlere götürüyorum. Evde birlikte yatmadan önce banyo yapıyoruz, masaj yapıyorum bunları akşam geçirdiğimiz vakitte yapıyorum. Bence kaliteli zaman daha önemli. Senin durumun biraz daha farklı canım bakıcı olayına maalesef bende güvenemiyorum. Annem baktığı için gözüm arkada kalmıyor ama korkarım bakıcıdan. Evde olup yardımcı kadın alabilirsen bence daha güzel ne yapalım kolejde okumasınlarda devlet okulunda okusunlar zaten eğitimli anne babanın çocukları devlette okusalar bile bizlerden çok daha iyi olacaklarına inanıyorum ama güvenebileceğin biri bakarsa çalışmanı tavsiye ederim.

Oğlum 3 ayını doldurdu.. 100 günlük bile değil yani. Müdürüm aradı ve başlamamı istedi. Bazı sağlık sorunlarım var, ameliyat olacağım. Ama bu ameliyat hemen olamıyor, doğumdan sonraki 9. ay en erken olabiliyor. Müdürüme bunu anlattım, ama çok insafsız. Haftanın belli günleri gelin falan gibi iş odaklı yorumları oldu. Kanunen 6 ay ücretsiz izin hakkım var, bunu vermek zorunda işveren. O izni talep edeceğim. Muhtemelen vermeyecek. Verse bile işe döndüğümde bu durum bana 0 zam, 0 prim, ve fazla mesai olarak geri dönecek.. Şimdi ne diyorsunuz..

sağol cnm hepimizinkini... ben kamuda çalışıyorum, şimdi 2 yıla çıkıyomuş sanırsam izin 1 yıl daha uzatsam mı diye düşünüyorum

Eğerki durumu bu kadar anlayışsızca karşılıyorlarsa bencede ayrılman en mantıklı çözüm.. bebeğin daha küçük ve bakıcı probelmide yaşıyacaksın.. Bence iş hayatından vazgeçme, çocuğunu en azından 1 yada 2 yaşına kadar bakarsın sonra tekrar çalışmaya başlarsın.. Hakkında hayırlısı olsun

Ah bulabilsem içime sinen birini, şu kararsızlığım bitse.. O ailenin yaklaşımı hoşuma gitmedi canım, bana güven vermediler. inşallah uygun birini bulabilirim, onun dışında iyiyiz tatlım., sen nasılsın?

Maddi olarak seni zorlamayacaksa ayrıl İpeğim; iş odaklı, hal hatır bilmeyen, pozitif ayrımcılıktan uzak yöneticilerden nefret ediyorum. Günümüzün 10 saatini gecirdi, ğimiz bu tarz insanlara tahammül edemiyorum. CV in güzel, bebeğin icin ayrılıyorsun bunu unutma... twent kızına hayran, oğluna

ipek seni başka konulardan hatırlıyorum ben evli değilim ve bu nedenle cocuk konularına pek yorum yazmam aslında. durumunu az-çok bildiğim insanlardan biri olduğun için yazıyorum. bence bu bebeğe sen bakarsan diğerine hakıszlık etmiş olmak gibi bişey olmaz. zaman-şartlar değişir kızın bunu anlayacaktır. Ancak 4 sene ara vermek de biraz fazla olur bence tüm düzenin değişmiş olur tekrar işe başlamak çok zor olabilir ama 3 ayda 4 ayda bakıcıya bırakıp çalışmaya başlamak da bence biraz acımasızlık. bekar bir kadın olarak ama aynı zamanda genetik okumuş 2 sene üreme sağlığı ile ilgili çalışmış biri olarak şunu bilir şunu söylerim ki rahat bir gebelik ve huzurlu bir bebeklik cocuğunuza vereceğiniz en büyük mirastır... eğer maddi durum varsa hiç olmazsa 1 yaş diyorum benim kendi düşüncem tabi. hele ki emzirebilirsen süper olur. bi de yardımcı kadın var evde demişsin sürekli gelen birisi mi haftada bir filan mı? hem bebeğe bakacak hem ortalığı toparlayacak birini bulmak için uzunca bir süren var. bence tabi. bu süre içinde birini bulma şansın var ki bi de tekrar iş arama-görüşme sürecin olacaktır. bu süreçte gerekirse bi süre kadın sen evdeyken gözünün önünde olur. deneme süresi gibi yani. 4 sene ara vermeyi fazla bulmamın sebebi türkiyedeki iş şartları; geri dönüşte eski kariyerini yok sayıp 0dan başlıyormuşsun gibi muamele görmeni istemediğim için. herşey çok hızlı değişiyor burada. kolej konusunda senin gibi düşünmüyorum. birçok kolej tamamen fos çıkmıştır. çok yakından biliyorum çünkü ben de kardeşim de kolejde burslu öğrenciydik kolej bilgim baya derin. nice devlet okulları var kolejlere 1000 basar. ama bunun çok iyi takibini yapmak lazım. kolej de olsa devlet okulu da genel konuşmamak ve çok iyi araştırmak lazım. bakıcı-temizlikçi kadının çocuga veremeyeceği bir katkı burası işte. ilk okul seviyesinden çocuğu ders disiplinine alıştırmak inan özel hocasız dersanesiz çok da güzel 7. sınıfa kadar gelmenizi sağlar. o sınıftan sonra kurs zaten kaçınılmaz gibi oluyor ve o zamanlara daha çok var. ki sen çalışmasan da evde oturup tv izleyen birisi olmayacaksın -bence- kişisel gelişimin için sporun sağlığın için vakit ayırabilirsin unutma sen cocuklarına şimdi lazım olduğun gibi 20 yıl sonra da lazımsın 20 yıl sonra dinç ve güçlü bir kadın olabilmen lazım. özel ders gibi ya da evden çalışmak gibi daha az vakit alacak şeyler de tabi ki yapabilirsin. maddi olarak az da olsa desteğin olmuş olur. Her ne karar verirsen Allah yardımcın olsun mutluluklar diliyorum ve de kolaylıklar tabi..

Bu arada afedersin cnaım, en önemli şeyi unuttum. Allah bağışlasın kızını, sağlıkla sevgiyle büyüsün inşallah.

ah be arkadaşım ne kadarda vefasızlarmış ama olsun senin sağlığın yerinde olsun sen çocuklarına yetersin kamera taktırırsın eve veya çevrende bu işe ihtiyacı olan merhametli biri olursa daha iyi olur kristinnn

ipekcim mi deseem ipek abla mı deseem bir türlü karar veremedim ama bazı konulardaki yorumlarınıza gerçekten hayran oluyorum. kesin ve net kararlar, düsüncelerinizi ifade edişiniz... gerçekten takdir edici... forumda gezinirken konunuza rastladım... ben ne cocuk sahibiyim ne de evliyim.. şuanda çalışıyorum sadece. bu konuyla ortak noktamız bu.. ama yine de cevap yazmak istedim, "okuyup kapatmayın bişeyler yazın" dedğiniz için... sizin yerinizde olsam diye düşünmeye calıstım. eğer eşimin maddi imkanları birkaç yıl bizi idare edecek gibiyse işten ayrılırdım diye düşündüm. ama daha sonra iş bulmak nasıl olur, zorlaşır mı bilemiyorum. haftasonu özel ders cok mantıklı, özel derslerden cok ii para kazananları biliyorum. en azndan maddi açıdan size destek olur. hem hafta içi çalışmakla haftasonu özel ders vermek bir değil ki... biri 5 gün, biri 2 gün... özel dersi de evinizde verirseniz, o zaman sorun da olmaz sanırım... öğrencinin evinde verecek bile olsanız h. sonu eşiniz idare edebilir değil mi.. benim annem de çalışan bir bayandı, 3 yıl ablama anneannem bakmış, ben doğunca da işi bırakmıştı. aramızda hiç annem bana baktı sana bakmadı sorunu olmadı, hatta küçükken anneannemle dedemi kıskanırdım ablamdan o kadar biz ne zaman büyüdük, annem o zman başladı tekrar çalışmaya. ben ilkokul 2ye gidiyordum, ablam 5'e... umarım doğru kararlar verirsniz, evladı olmayan, evli bile olmayan birinin yazdıklarını ne kadr önemsersin bilmyiorum ama inş. cocuklarınla eşinle bi ömür mutlu olacagın kararlar alırsın...

Bence işinizi bırakmak yerine belli bir süre ücretsiz izin alın. Kurumsal bir şirket olduğunu söylediniz. Ücretsiz izin hakkıda vardır en azından kobilerde çalışanlara göre hakları daha iyidir. Zaten 4-5 yıl sonra iş hayatına dönmeyi düşünüyorsunuz. Aradaki zaman kendini sıfırlamak olacak. İş hayatında hergün yeni teknoloji yeni bilgiler gelmeye başladı. Şimdi artık tecrübenin önemsenmediği ucuz işçilik olsun diye hep yeni mezunların alındığı günümüz koşullarında 5 yıl sonra bu açığı kapatarak hakettğiniz yerden başlayabilecek misiniz? Bu da çok önemli. İşinizde de mutsuz olursanız bu eve de yansıyacaktır. Bende çocuklarımı kendim büyütmek isterim ama madem bunu yapacaktık neden okuduk. Daha iyi bir hayat daha iyi yaşam standardı kendi ayaklarımızın üstünde durabilmek için değil mi. Bence en güzeli işinizden vazgeçmeyin. Daha iyi koşullarda bir iş bulana kadar. Ücretsiz izin alın. En azından bunaldığınız an dönme imkanınız olur. Hemde bebeğinizi belli bir yaşa getirmiş olursunuz. S sena01

Hoşgeldin öncelikle, yalnız değilsin.. Ben henüz bir karar vermedim, hala hamileyim, yaza doğuracağım kısmetse.. Çok yabancı bir bakıcı istemiyorum, uzak karabalardan birilerini düşünüyorum. Ama muhakkak kaprisleri olacak, pat diye bir sabah arayıverecek "bugün gelemiyorum" diyecek.. Yani akraba olunca, pek iş disiplini olmayacak. Bunları biliyorum şimdiden. Stres, gerginlik, pöff.. Ama çalışmazsam da mutlu olamam biliyorum. Daha bu sabah kızımı giydirdim, çantasını hazırladım, kendim giyindim, kızımla süslendik, evden çıktık ve öyle mutlu oldum ki. Şimdi kızımı servise bindirip, arkasından el sallayıp eve dönüp, akşama kadar evde kalacak olsam psikolojim berbat olurdu. Ço kkararsızım, bilmiyorum.. . push ;

Sizin ve çocuklarınızın adına çok sevindim. BeyazBulut

Konu başlığı benim de uzun zamandır düşündüğüm bir durumu irdelemiş, öncelikle başlık açılalı uzun zaman olmuş, konu sahibi arkadaşımızın kararını merak ediyorum. Eşimle ben de ilk çocuğumuzu düşünüyoruz, eğer olursa, ne anneanne ne de babaanne bakabilecek durumda değil, ben de minicik bebeği bakıcıya bırakamayacak kadar takıntılı bir insanım, zaten iş yerinde de sorunlarım var, ciddi olarak mutsuzum, dolayısıyla en azından 3-4 yaşına gelene kadar evde kalıp sonra kreşe vererek iş hayatına dönmeyi düşünüyorum. Bu süreçte nasıl geçineceğimiz konusu bende de sıkıntı, ben kurumsal bir şirkette çalışıyorum ancak eşim öyle değil, Tek maaşla, İstanbul&#8217;da çocuklu bir aile geçinebilir mi? Ort. Gider ne kadardır? 6 ay işsiz kaldığım bir dönem olmuştu, bildiğiniz delirmiştim, çok sosyal bir insanım, gezmeden, arkadaşlarımla görüşmeden yapamıyorum, acaba çocuk beni oyalar mı? yoksa mutsuz olur muyum? Sırf bu nedenlerle neredeyse 6 yıldır çocuk yapmıyorum, hatta bu konuda başlık da açmıştım, düşünmekten gözüme uyku girmiyor aylardır, lütfen bir şeyler yazın, bana da yol göstersin

hayırlısı olsun sizin ve çocuklarınız için bencede en doğru karar bu bakın anneniz bakarken bile sorunlar yaşamışsınız ben şu anda evdeyim ve kendi çocuğuma bile bazen tahammül edemiyorum bağırıyorum hatta bugün gözümün önünde alnını çok kötü bir şekilde çarptı yanı başımda yani diyeceğim oki ben annesiyken bile bazen dikkatsiz davranabiliyorum bakıcı ne kadar dikkat edicek benim çocuğuma en sağlıklı olanı tamamen kendini ifade edebilceği bir yaşa gelince kreşe veya okula verip işe başlamak diye düşünüyorum inanın çalışmayınca herşey daha farklı oluyor ben kızımı yeni tanıyorum biliyormusunuz çalışırken onunla çok fazla vakit geçiremiyordum özel sektörde çalıştım fazla mesai dedikleri zaman sesizinizi çıkartmayıp paşa paşa saat 22:00 ye kadar çalışıcaksınız cumartesi pazar çocuğunmu varmış kocanmı kızarmış kimse anlamaz eve gelirdim kızım uyumuş olurdu şimdi ise çok farklı ne istediğini ne sevdiğini nelerden hoşlandığını biliyorum doya doya sarılıyorum o görmesin diye sabahları kucağıma bile almazdım öpmezdim işe giderken ağlamasın diye

ne kadar güzel yazmışsınız.. evet, ev sahibi olmak birşeyleri garantilemek değil, çok haklı bir tespit. eşimin işi benimki kadar garanti değil, şirketi benimki kadar kurumsal değil. 2 çocuğumu böyle bir riske atmak bana da hiç güvenli gelmiyor. şu da bir gerçek ki, işe ara versem bile bu en fazla 4 sene, bilemediniz 5 sene olabilir. Sonrasında yeniden çalışmam gerek, hem kendi ruh sağlığım için hem de çocukların eğitim masraflarına yetişmek ve iyi şartlarda okutmak için. bu çocuğuma da annem bakabilseydi kesinlikle tereddütüm olmayacaktı çalışmak konusunda. ama şimdi uzakta oturuyoruz, bakıcı bulmaya mecburum çalışırsam. bir de etrafımda çok daha mütevazi koşullarda geçinen, fakat çocuklarına kendisi bakan anneleri görünce vicdan azabı duyuyorum bazen.. bilemiyorum ki, çok kararsızım. Ama yazdıklarınızın çıktısını aldım, okuyacağım tekrar. Önümdeki aylarda benim için çok önemli olacak yazdıklarınız.

madem imkanınız var calışmayın bence cocuklar büyünceye kadar en azından b_i_o minicik1can

Cnm bence tamamen iş bırakmak yerine ücretli izin isteyerek 1 yıla uzat iznini ve 1 yıl sonra işine devam et. Böylece hem çocuğun makul bir yaşa gelir hemde sen o vakte kadar sıkılırsınevde. 2. seçenek çalışma ama hafta sonu vereceğin dersleri hafta içine çek. böylece hafta sonu hep birlikte olursunuz. İş hayatından uzak olmazsın, elinede 3-5 bişey geçer. Böylece evde daha az sıkılırsın. Cnm sana ve senin gibi olanlara rabbim yardım etsin. Bende 16 yıldır hiç aralıksız çalışıyorum 33 yaşında ilk çocuğum olacak bari ona 1 sene bakayım azcıkda evde durayım diyorum ama nasip olmayacak gibi. Hayırlısı...

doğrusunu isterseniz bakıcı konusuna ben de pek ısınamıyorum ama çok güvenilir birisini bulursam neden olmasın, benim kızım 2 yaşında annem bakıyor ama çok yoruldu 3 yaşında kreşe versek diyor, eşim kreşe sıcak bakmıyor bakıcı buluruz diyor... halen netleştiremedik... ama işten ayrılmayı da hiç düşünmedim, çalışma hayatına alışınca ev hayatına geçiş bana hiç cazip gelmiyor... çalışan anne çocuğuyum ve hep şükrettim iyiki annem çalışmış diye... çalışarak çocuğum için çok daha iyi bir gelecek hazırlayabileceğimi düşünüyorum... üstelik çocuğum için güzel de bir model olacağımı sanıyorum, çünkü kızımın gelecekte ev hanımı değil de başarılı bir iş kadını olmasını hayal ediyorum... bakıcı konusunda deneyim sahibi olmuş arkadaşlarınız ya da tanıdıklarınız vardır belki, araştırdınız mı? hani güvenilir bir bakıcı bulabilirseniz maddi manevi düzeninizi bozmaya gerek kalmaz... kısacası çalışmaya devam etmek için şartları zorlamanız taraftarıyım...

Canım inan sürekli yazarak düşünüyorum, kendimce ağırlıklar veriyorum. ama gene netleşemiyor..:26: Kızıma annem bakarken, hem hiç gözüm arkada değildi, hem de şöyle bir lüksüm vardı. Kızım hasta mı, izin alıp gidiyordum. Sırf özledim diye, erken çıkıyordum, süpriz yapıyordum. Eve gelip sürekli kızımla ilgileniyordum. Ama buraya taşınınca anne lüksü kalktı bir defa. Gene hastalığında veya bir sebepten okula gidemeyecek olunca anneme götürüyorum. Çok da uzak değiliz. Ama hergün git-gel yapacak kadar yakın da değil. Ayrıca 2 çocuk olunca hangi biri için izin alacağım, hangisiyle kaliteli zaman geçireceğim.. Akşam 6 gibi evde olsam, kızım en geç 9 da yatıyor okulu olduğundan. o 3 saat içinde hangisiyle ilgileneceğim, bilmiyorum ki kafam allak bullak. evde olsam da bu defa ev işleri ile zaman kaybım olacak. off..

Pipet

canım yerden göğe haklısın.. o kadar kararsızım ki, sürekli düşünüyorum. yazdıklarını gözönünde bulunduracağım canım.

İyi yapmışsınız, hem de çok iyi.. En az 5 yaşında kadar birebir ilginize ihtiyacı var inanın. Ben de muhtemelen sizin gbii davranacağım ve çocuklarımla meşgul olacağım. Az önce pedofili hakkında bir röportaj okudum, öyle etkilendim ki.. Ve girip konuma birşeyler yazmak istediğimde sizin yorumunuzu gördüm. Pedofiliye en çok maruz kalan çocuklar, erken yaşta anne-baba dışında kişilerle muhatap olmak zorunda kalan çocuklarmış. Benim kızıma da anneanne bakmıştı. Ama benim asla yapmayacağım şeyleri yaptığı veya yapmak istediklerimi yapmadığı anlar çok oldu. Mesela hiç unutamadığım bir an var. Kızım 3 yaşındaydı, anneannesindeydi gene ve ben işteydim. Annemi cepten aradım, üvey annem aslında. Babamın 2. eşi, bana küçük yaşlardan beri bir şekilde annelik yaptığı için anne diyorum işte ne bileyim, babam öyle dedirtmişti o vakit, küçüktüm. Annem marketteydi ve kızım yanında değildi, şok oldum. Hiç böyle yapmaz, gözünün önünden ayırmazdı. Kızımı evde bırakmış, yanında kendi yeğeni ile. Yani benim üvey dayımın oğlu olan bi şahıs ile. Telefonda bağırmaya başladım, nerden biliyorsun o çocuğun sapık olmadığını, neden kızımı da almıyorsun markete giderken veya neden markete o çocuğu göndermiyorsun diye. Elbette hak vermedi bana, yeğeni bu toz kondurur mu. Hemen eve dön, ya da ben eve dönüyorum dedim. Hemen evi aradım, annem eve dönene kadar o çocukla telefonla konuştum. 2 dk içinde döndü eve. Ama benim aklımda daima bir kuşkudur bu, ne bileyim o çocuk sağlıklı mıdır, hasta mıdır? Veya ne bileyim başka kimlerle yalnız bırakıp markete gitmişliği vardır. Yok ben bırakmıycam bebeğimi kimseye, en az 4 sene evdeyim kısmetse. Evde sıkılacağımı sanmıyorum, sıkılsam da 4 sene kırıp dizimi oturacağım.

benimde 4 aylık bir kızım var, ücretsiz izine ayrıldım 1 sene kızım 14 aylıkken işe başlıyacağım, çok şükür annem var kızıma bakacak, ama olmasaydı işten ayrılmak yerine bakıcıya bırakırdım heralde, gerçi tuzum kuru böyle konuşmak kolay ama, hakkında hayırlısı olsun, çocuklar ilk yıllarda annelerini yanlarında isterler ama ilerleyen zamanlarda okul, kreş vs. olduğu zaman çok ta farketmezler diye düşünüyorum

Haklısın, tüm gün evde olmak, tüm günü çocukla göz göze geçirmek değil. Ama yabancı birine emanet etme fikri de kötü.. Çok da yabancı olmaz bulacağım insan, ama bakalım.. Kızımda ilk zamanlar çok zorlandım. Sabahları ben çıkarken uyur durumda olurdu genelde. Tesadüf uyanırsa, yanına yatar yeniden uyuturdum. O sırada eşim kapıda beni beklerdi, "hadi hadi" diye sıkıştırırdı, telaş ederdi. O hadi dedikçe, kızım uyumazdı. Of sen git o zaman, derdim sonunda. Bu süreç sancılıydı. Ama ne zamanki kızımda ana okuluna başladı, evden hep birlikte çıkar olduk, öyle memnun oldum ki işimi bırakmadığıma. Şimdi 2. sinde bırakmak, 1. sine haksızlık gibi geliyor. Han ibir de biliyorumki kısa süreli bir durum bu. 3-4 sene sonra kreşte daha mutlu olacak eve nazaran. Evde olmanın getirdiği ev hanımlığı işleri de bir yük..:26:

doğum izniniz bittikten sonra işinizden ayrılsanız ve bahsettiğiniz özel ders verme işini yapsanız? ama haftasonunuzda değil, aile zamanınızdan ayırarak değil? mesela haftada iki gün 2-3 saat ders verseniz, o iki gün için de yarım veya tam gün gelecek yardımcı bulsanız? hatta şu anki yardımcınızdan memnunsanız o gelse sizin ders verdiğiniz süre zarfında bakıcı/yardımcı bebekle ilgilense, dersleriniz bitince de siz bebeğinizi devralsanız yardımcı evin işlerini halletse mesela H

evet ben de calısan bır anneyım ve bundan dolayı vıcdan azabı duymuyorum 2,5 aylıktı yavrum ıse basladıgımda annemın guvenlı ellerıne bırakarak geldım ıse ılk zamanlar elbette zor oldu ama anladım kı ıkımız ıcınde dogru olan buydu benım ısımın rahat olusu ıstedıgım zaman yanına hemen gıdebılıyor olmam bakıcı sorunu yasmadan anneme bırakıyor olmam ısten sonrakı ve hafta sonlarında yavrumla cok kalıtelı vakıt gecırebılıyor olmam ve belkı saymadıgım bır cok rahat ortamım benım calısan anne olarak rahat bır psıkolojıye sahıp olmamı saglıyor sanırım ama ben aynı sartlar altında oldugum surece ıkıncı cocugumda da calısmaya devam etmeyı dusunuyorum butterflys73 Tek Bayrak Tek

Anne olunca mı bırakmıştın işi canım?

İçine kurt düşmesi çok normal, daha önce çalışan sonra çocuğu için çalışmayacak ara verecek olan her kadın bu muhasebeyi yapar. Ben 6 yıldır işsizim şu an da çocuğumu bırakıp çalışamıyorum ve bu kurtlar benim hep içimde. İçimi rahatlatan tek şey çocuğumun yanında olmam benden mahrum büyümemesi. Bence bu da dünyalara bedel. Bizde tek maaşla zorlanıyoruz, ama çok şükür kimseye muhtaç değiliz. Evinden haftasonları işini devam ettirme imkanın varmış bunu değerlendir derim, tabi ki çift maaştan tek maaşa düşünce zorlanacaksınız ama çocuklarının her daim yanında olacaksın. Bir bayan çocuğu için çalışmama kararı alıyorsa kimsenin kalkıp laf etmeye hakkı yok. Belki senin için kariyerin için iyi olmayacak ama kesinlikle çocukların için daha iyi olacak ve en önemlisi bu. 2 çocukla çalışmak çok daha zor ve ilgini ikisine birden bölüştürmen gerekecekti. Kızına haksızlık olacağını düşünmüyorum. Onunda ileride sana bununla döneceğini hiç sanmam. Bebeğin 1-2 yaşına gelene kadar ara verirsin. Kızında büyür bu arada sonra tekrar çalışırsın. 10 yıl işine ara verip dönen bayanlar var. Gerçi mesleğin nedir bilemiyorum ama. Bence hamileliğinin keyfini çıkar kafanı bunlarla meşgul etme derim. Hiç belli olmaz öyle güzel fırsatlar çıkar ki karşına, her şey değişebilir. Ama büyükannelerden birinin bebeğe bakma durumu olur, o zaman çalış derim.

Semt olarak uzaktalar canım, uzak dediğim aslında arabayla yarım saat. Ama getir-götür yapmak aklıma yatmıyor. Annemde asla gelip hafta içi kalmaz, ben de talep etmem bunu zaten. Üvey annem olduğu için, bu kadarını yapmış olması bile yeterince fedakarca bir davranıştı.

canım annem sivasta oğlişim alışık onunla kalmaya kpss sınavına hazırlanmak için son bir ay bırakmıştım ama oğlum sürekli hasata oldu ve bende geceleri uyuyamaz oldum sürekli kabuslar göryodum oğlişimi kaçırıyorlardı şükür geldi ama şimdi de mecburen bırakmak zorunda kalacagım nasıl bir sistemde çalışacagım belli deil şimdi ilçede kalyorum merkeze tasınabilirim dediğin gibi bu yaza kadar bakacak birini bulacagız işte yada anneme bırakacagım bekar abim var eger o bu yaz evlenirse annem yanıma gelecek ama abimi bırakması oalanaksız rahatsız kendisi neyse 2 yaş dedikten sonra burda kreş var die duydum bakalım inş herşey yoluna girer

Arkadaşlar sizden fikir almak istiyorum, bir gelişme oldu. Oturduğum sitede emekli öğretmen bir çift var, sadece bir defa parkta karşılaştık. Daha evvelden tanımıyorum kendilerini. Torunları var, 1,5 yaşında. Memleketlerinden torunlarına bakmak için gelmişler, parkta da torunlarını gezdiriyorlardı. Biraz sohbet ettik, bebeğine kim bakacak diye sordular. Ben de kararsız olduğumdan bahsettim. Bugün bebek ile dedesini yeniden gördüm markette. Bana ulaşmak istiyorlarmış, keşke numaranızı alsaydık falan dediler. Bebeğime bakmaya taliplermiş, tabi para karşılığı doğal olarak. "İşinizi bırakmak zorunda kalacak olmanıza çok üzüldük, yardımcı olalım dedik." dedi. Bu amca site içinde korsan taksi işletiyormuş, yaptığı suç tabi esasen. Vergi kaçıran kişilerden nefret ederim. Yani amcanın paraya ihtiyacı var belli ve cidden kafa yoruyor nasıl para kazanabilirim diye, konuşmamızdan çıkarttığım sonuç buydu o gün. Eşinizde gelsin de görüşelim falan dedi, geçiştirdim. Düşüneyim dedim. Bilemiyorum ki, bu insanları hiç tanımıyorum. Ticari kaygı taşıyorlar. Para kazanmak için krosan taksicilik ile bebek bakmak ikisini bir kefeye koyuyorlar gibi geldi bana, rahatsız oldum. Haksız mıyım? KEndi bebekleri ile aynı evde bakacaklarsa eğer bu da işime gelmez. Bebek benim oğlumdan büyük, en yaramaz döneminde. Oğluma zarar verebilir, o zaman dede ve nine tarafsız olabilecek mi, vicdanen yavrumu koruyabilecek mi? NE dersiniz sizler arkadaşlar..

Ben olsam yorgunluğundan şikayet edene ve pes edene dek anneme baktırırdım açıkçası.. Bakıcı anne gibi olamaz, içiniz rahat olmaz herşeyden önce. Kreşlerde de 3 yaşındaki çocuk çok hastalanacak, hergün gidemeyecek haberiniz olsun. Gene birine ihtiyaç duyacaksınız. butterflys73 Tek Bayrak Tek

Haklısın cnm, benim kızıma annem bakarken çok ciddi sıkıntılar oldu. Arayıp "ne yedi" sormama bile içerlenirdi, ne yani aç mı bırakıyorum diye.. Ya da bazen yediklerini sayardı ve "olmuş mu efendim, bakabilmişmiyim" diye sitem ederdi. Mesela kızım ek gıdaya geçince, ballı süt vermekte ısrar etti, ben yaşına kadar bal yasak dedim. Şiddetli tartışmıştık bu yüzden. Bir de ilk çocuğunda çok panik olunuyorya, her an bişey olacakmış gibi geliyor. Ben de abartıyordum tartışmanın boyutunu. Ama aylar sonra kendi yeğenine akıl verirken gördüm, "sakın yaşına kadar bal verme, tehlikeli" diye. . push ;

Damdan düşeni en iyi damdan düşen anlıyor işte.. Kızım 4 yaşına gelene kadar her gün "anne işe ditme" diyerek gönderdi beni, o ağlardı ben ağlardım.. Ama 4 yaş dönüm noktası oldu, eminim sende de öyle olacak. Şimdi ben evde olsam bile okulunu aksatmak istemiyor, "arkadaşlarıma ne diyeceğim, yarın sorarlar neden gelmedin diye" diyor. Kendi sosyal hayatı oluyor yani. Güvenilir birini bulma şansım tamamen şansa bağlı.. Çalışırsam eğer uzak akrabalardan birini düşünüyordum bakıcı olarak, ama şimdiden naz etmeye başladı bile. Yok 2 vasıtaymış, yok karı kışı varmış.. Çocuğa bakan kişinin kaprisi ayrı dert oluyor, annen bile olsa.. Hayırlısı olsun canım çocuklarımız için..

Canım, fikirlerin için çok teşekkür ederim.. B. annelerden hayır yok, biri zaten öz torununa bakıyor. Diğeri ise ancak kendi evinde bakmayı kabul eder. Getir-götür imkansız, taşınmak desen imkansız. Hayırlısı bakalım.. Pipet