Çocuklarımın tüm yükü bende ve bunun gayet normal olduğunu sade ama sadece para kazanmakla baba olunduğunu düşünen ailesinden bunu dnasına kadar işlemiş bir adam. Ve çevremde bu o kadar normal ki ne var yani adam bir dediğinizi 2 etmiyor yediğiniz önünüzde yemediğiniz arkanızda sizinki şımarıklık denile denile içime kapandım

Tam olarak beni neyin mutsuz ettiğini bilmiyorum evet hayatımdan mutsuzum ama salt gerçeğe henüz kendimde ulaşamadım. Dediğiniz gibi yeni bir başlangıç efor gerektiriyor, bana ise şu sıralar nefes almak bile zor geliyor.

Bu gencecik yaşta hiçbir şey için geç değil... kendinizi mutsuzluğa teslim etmissiniz. Yapmayın lütfen

Aslında sabredebilirsem 5 sene sonra benden iyisi olmaz ama şimdiden bu kadar tükenmişken yarını göremiyorken bilmiyorum. Evliliğimin ilk senelerinde beni sindirmiş ama bunu kötülükten değil öğrendiğini uygulamış bir adam bense dedimya sığındığım liman sandım onu kıskançlığını sevgisine kısıtlayışlarını korumak istemesine yordum, böyle böyle 29 yaşımda tükettim kendimi, şimdi yitirdiğim özgüvenimi toparlamaya çalışmanın yanı sıra çocuklarıma iyi bir anne olamayışımın vicdan azabını yaşıyorum.

Psikologa gidin. İnsan bu enerjisiz, mutsuz, salmış moda girdiğinde, genelde döngüye de giriyor. O döngüde uzun süre kalmadan yardım alın. Belki bakış açınız değişir, belki gücünüzü yeniden bulursunuz, belki yaşamanın başka yolları olduğunu da fark edersiniz ama mutlaka işe yarar yardım almak. Kendinizi bırakmayın yeter ki. Şuan ertelediğiniz her an, daha sonra size pişmanlık olarak geri dönecek çünkü.

Söylediğinizin aksine şimdiye kadar mantığımla haraket ettiğimi düşünüyorum biraz da hissettiğim gibi yaşayabilseydim belkide daha farklı olurdu. Tek başına mantık yada duygular yetmiyormuş ortak bir yol bulmak lazımmış. Son cümleniz kesinlikle çok doğru dikkate alacağım.

Dediğim gibi öncelikle bir uzmandan yardım alın. Eşinize hissetiklerinizi anlatın empati kurmasını isteyin. Anlarsa ne ala. Ben de bir zamanlar sizin gibi duygular yaşadım ama hep iyi olsun diye çabaladım durdum ama eşim beni hiçbir zaman anlamadı ve tek çareyi ayrılmakta buldum. Tabiki başka sorunlar tuz biber oldu. Şimdi hayat benim için yeni başlıyor gibi. Hobi olarak bir kursa gidiyorum ve o kadar mutlu oluyorum ki. Yani mutlu olmak icin kendimizi mutsuzluğa mahkum etmemeliyiz. Yeter ki isteyin. Insallah evinizde huzuru eşiniz ve çocuklarınızla bulursunuz.

Sizi eleştirmedim de genelde bu tarzda yorumlar geliyor ya onu düşünüyordum ondan yazdım

Tebessüm ettirdiniz bana, bir acaba demedim değil, bu ev olmasa başka bir yerde mutlu olabilirmiydim bilmiyorum. Özel bir konu üzerine odaklanıp yazmadım aslında 29 yıllık bir yaşanmışlığın ardından kalanlar. Sabah yaşadığım bir tatsızlık üzerine hayatımı sorguladım ve bu çıktı

peki cabaladiniz da olmadi ve mutsuz musunuz? yoksa cabalamadiniz mi? genelde evliligim mutsuz diyen kisilerin yeterince cabalamadigini gozlemliyorum, dunya iyisi adamla nasil olduramadiniz mesela? I

Yaşınız çok genç. Bu kadar mutsuz olduğunuz bir hayatı kabullenmemelisiniz. Bazı durumlar vardır, akışa bırakılır. Sizinki öyle değil. Eyleme geçmeniz şart. Siz kendinizi bu yönde motive etmezseniz, 20 sene sonra içiniz geçmiş bir halde hayatınıza devam edeceksiniz. Karar sizin..

33 yasindayim. gecmisimden mutlu muyum? hayir asla degil 100lerce keskem var. ama evlatlarim var. onlar icin artik iyikilerim olmali.

Sabah yaşadığım bir yarım saat bana bunları yazdırdı aslında insanlar dertten nasıl hasta oluyorlar iliklerime kadar hissettim. O anki ruh halim daha da depresifti aslında unutmamak için yazdım silinmesin diye. Unutmayım ki ders alayım, aynı hatalara düşmeyeyim.

Bazen doğru sandığımız seçimlerin ne kadar yanlış olduğunun farkına varıyoruz ve benim böyle bir hayatta ne işim var neden bu adamla evlendim neden bu evde bu yerde yaşıyorum diye soruyorken buluyoruz kendimizi. Sanırım sizinki böyle bir şey. İnsan severken bazı şeyleri gözü görmüyor. Aynı eve girince anlıyorsunuz farklı dünyaların insanı olduğunuzu. Arada sevgi saygı var mı? Şiddet hakaret küfür aldatma vs. zaten varsa evlilik sürdürülmez. Ancak sevgiyi ve saygıyı tüketmediyseniz bu kadar karamsar olmak yerine evliliğiniz, çocuklarınız ve kendiniz icin toparlanmanız, silkelenmeniz gerekir. Belki tükendiniz ve yükünüz ağır. Peki esinizden ayrılsanız veya Allah göstermesin eşiniz vefat etse o sorumluluk yine sizde olmayacak mı? Burada ana sorun ne eşiniz mi cocuklar mı aile mi siz mi? Hayatınızda ne değişirse mutlu olursunuz? Önce bu sorulara cevap arayın. 29 yaş gencecik bir yaş. Hiçbir şey için geç değil. Bir uzmandan yardım alın ve kendinizi toplayın. Yeniden doğmuş gibi olacağınız günleri yaşamak sizin elimizde. Yazdıklarınıza ilk baktığımda esaret altındaki bir insan gözümde canladı. Zinciri kırmak sizin elinizde.

%95 Türk aile yapısı böyle maalesef. O yüzden hep diyorum, ben kendim bu çocuğa yetebilirim demeyen kadın, adama güvenip çocuk doğurmamalı. Siz de bu gerçeği ilk çocukda algılamış olmalıydınız. Tek çocukla kalsaydınız bu kadar yıpranmazdınız belkide. Keşke ite kaka da olsa eğitilse bu adamlar, ama çok zor. Çocuk dediğin zaten 10-11 yaşından sonra kendini kurtarıyor. Bence değiştiremeyeceğiniz şeyleri çoook sorgulayıp modunuzu aşağıya çekmeyin. Okula gidecekler, günün çoğu size kalacak, o vakti değerlendirmeye, hayatınıza kendi adınıza, sizi mutlu edecek birşeyler katmaya odaklanın.

Ne demek istediniz inanın anlamadım, gayet uygun bir yaşta o zamanki mantığımla benim için Doğru olduğunu düşündüğüm bir karar verdim. Keşke erken yaşta evlenmeseydim yazmadım eğer bu çıkarımı yaptıysanız, evlendim adamın çocuk sahibi olunca nasıl bir baba olacağını hayatın bunun yanında beni nasıl sınayacağını öngöremedim O

Yönelttiğiniz soruları uzun uzun düşüneceğim, beni çok iyi anlamışsınız, asla sürdürülemeyecek bir evlilik değil bizimkisi çocuklarla gelen sorumluluğun altında tek başıma kaldım, yardım istemeyi beceremedim belki eşiminde işine geldi ve olan bana oldu. Fiziksel bir esaret değil ama kesinlikle psikolojik olarak esir gibiyim, zincirleri kırmam gerek biliyorum ama bu gücü nasıl toplarım onu bulamıyorum

Bir hayat düşünün sizin kararlarınızla şekillenmiş, doğrusuyla yanlışıyla sizin seçtiğiniz hayat... Biliyorum kendim ettim, evet haklısınız kimse beni zorlamadı sanki elimdeki misketeleri kaybedercesine harcadım hayatımı. Sanırım atacağım adımların bir sonrasını hiç düşünmedim o yüzden bu haldeyim. Kendimi bir yere kapatmak istiyorum. Kendi ellerimle mahvettiğim hayatımın yasını tutmak istiyorum. Sevdim, yada sevdiğimi sandım ama benimkisi sığınacak liman aramakmış, çok şükür iyi bir adam ama o başka dünyanın iyisi ben başka.. Çocuklarım var evet "lar" canımdan öte canlar. Tek başıma büyütmeye çalıştığım, babalarının babalık yapmasını bile kendim inşaa ettiğim, onlar benim gibi bir hayat yaşamasın diye belkide canımdan verdiğim canlar. Ne gidebiliyorum ne kalabiliyorum, son 5 senede yitirdiğim insan ilişkilerinden olsa gerek kendimi bile net ifade edemiyorum, yaşadığı haksızlık karşısında hakkını savunmak bir yana, bunun haksızlık olduğunun dahi farkında değilim, öyle bir boyun eğiş öyle bir kabulleniş. 29 yaşında ne geçmişinden mutlu ne geleceğinden umutluyum. Kendim ettim kendim buldum Dünyada bir ülkede, bir şehrin küçük bir ilçesinde olmak istemediğim bir evin sevmediğim bir odasında kendi seçtiğim hayata sanki birileri bana zorla yaşatıyor gibi uzaktan bakıyorum. İzlediğim bir filmde acıdığım bana çok yabancı bir hayat yaşayan başrol yerine kendimi koymuş gibiyim, gitgide kendimden uzaklaşıyorum. Ben kimim ne istiyorum nasıl mutlu olurum bilmiyorum. Bu soruları sormak içinse artık çok geç.

peki cabaladiniz da olmadi ve mutsuz musunuz

29 çok erken değil mi bir şeylerden vazgeçiş için? Kendim de bu yaştayım ben de kendimi eskisi gibi bulmuyorum mesela eşime dedim ki geçen üniversite arkadaşlarıma sorsan nasıl biridir diye neşeli biridir derler ama şimdi öyle değilim bence bu hayatın içine girmekten kaynaklı daha iyi görmekle ilgili bir durum siz de hayatın içine girmişsiniz her insan gibi hata yapmış olduğunuzu söylüyorsunuz ama ortalama bir insan ömrünüz varsa eğer şu anki yaşınız kadar belki daha fazla ömür var önünüzde

Buna sevindim.. o ruh hali ile yaşamak eziyet olur... Herkes seçimleri ile yaşıyor. Ama ders alıp dogruya yönelmek yine bize kalmış umarım daha iyiye gider hayatınız ve seçimleriniz

Çok güzel iç dokmussunuz de.. Net hiçbir şey yok, yani sorunun, cikmazlarin kaynağı tam olarak ne.. Eşiniz dünya iyisi, ama çocuklarla ilgisiz, siz kendinizden veriyorsunuz sürekli, mutsuzsunuz.. Tam olarak nerede olmak isterdiniz de, değilsiniz.. Ben anlayamadım.. Ama hiçbir şey olduğu gibi kalmaz, bazen hiçbir çaba harcamasak bile birşeyler değişir..

Eşinizle olan ilişkinizden mi mutsuzsunuz. Maddi olarak istediğiniz imkanlara mı sahip degılsınız. Bazen de hersey yolunda olur ama bizim istediğimiz bu değildir, olabilir. Ama yaş itibarıyla gencsiniz.. Bazen benım d3 olur çekip gidesim olur ama gidemem.. Sıkışmış hissederim kendimi, oyle bisey mi acaba.. Ya pişman olursam ya elindekileri de kaybedersem korkusu mu acaba

Beni anlamış olmanıza sevindim ama keşke daha güzel hislerde paylaşabilseydik bu duyguyu, çocuklarım için ayaktayım ve dediğiniz gibi ben mutlu olmadan onları mutlu edemem biliyorum. Bunca serzeniş çabalama biraz olsun mutlu olabilmek için, belki kendimi anlatmanın bir yolunu bulurum diye, içime atmaktansa yazıya döküp dışarıdan bakabilmek için

mantığıyla değil, duygularıyla hareket eden insan tipisiniz... artık kararlarınızda mantığı da devreye sokmanız gerekiyor... geçmiş kendi kararların olduğu için, pişmanlığa gerek yok, sadece ders almaya gerek var... yalnız şöyle bir insan tipi de vardır, ne yaparsan yapsın mutlu olamayan kişiler... hayatında artılara değil, sürekli eksileri görüp, onlardan mutsuzluk duyan kişiler... seni hayata bağlayacak birşeye tutunman olması lazım... yanlış kararlar vererek, bugünkü beğenmediğin hayatını mumla arama sonra...

Kim yasaya biliyor ki öyle değilmi mecbur çekiyoruz bu dünyanın kahrını...

İnsanlar 22 yasinda evde kaldım diyenlere Daha erken, hata yapma derken bunu kastediyorlar herhalde

Eşinize karşı düşünceleriniz hep mi böyleydi sonradan mı böyle oldu? Eğer size karşı bir yanlışı yoksa ve sonradan böyle olduysa depresyonda olabilirsiniz. Maddi olağanızın varsa bir yardım almaya çalışın. Ama çocuklarınızı ihmal etmeyin şiddet kadar ilgisizlikte çok yaralayıcı olabiliyor. Bu süreçte sevdiğiniz yapmaktan hoşlandığınız şeyler varsa ona odaklanın kendinizi oyalamaya çalışın depresif kişilerden şarkılardan uzak durun. Çıkın dışarı yürüyün açık bir alanda düşünün memnun olmadığınız şeyler neler ve neleri değiştirebilirim? Değiştirdiğim şeylerin yerine ne koymak isterim? Bunların cevabını kendinize dürüstçe verin. Sonra hazır hissettiğinizde yavaş yavaş bunları değiştirmeye başlayın. Çok radikal kararlar da alabilirsiniz emin olun hayat tek seçeneklerden ibaret değil korkmanıza da gerek yok bir kapıyı kapatırsanız diğeri açılır sonu ne olursa olsun monotonluktan kurtulmuş olursunuz.

Dünya iyisi demedim aslında yanlış anlaşılmış yazdıklarım, farklı dünyalar için iyi farklı iki insanız demek istemiştim. Çok çabaladım şu an aslında bu Evlilikte kafayı yemediysem kendi çabalarımla eşimi törpülemekle oldu. Ama artık bıktım kendimi anlatmaya çalışmaktan zorlandığıma karşı tarafı ikna etmekten, ve artık pes ettim gittiği yere kadar elbet bir yerde ya bedenim ya ruhum yeter diyecek.

Kendime yabancılaşıyorum derken bunu kastettim işte o sorduğunuz soruların cevabını bende bilmiyorum, olduğum yer beni mutsuz ediyor peki ya nerede nasıl mutlu olurdum ki, belki de kendime bile itiraf edemedikleri vardır çözmem gereken.

yazdıklarınızı okuyunca kendimden çok şey buldum, beni çok anlatan bir yazı olmuş inanın kimsenin hayatı dört dörtlük değil, imtihan dünyası diyerek sabretmeye çalışıyorum ben, bazen de yaptığım tercihten dolayı kendime kızıyorum hatta çoğu zaman... ama işte anneyiz ya güçlü olmak zorundayız, hiç birşeyden haberi olmayan ama hisseden masum kuzucuklar var... onlar için toparlanmalıyız, toparlanmalısın. kendini mutlu edecek, kafanı dağıtacak şeylere odaklan, inan sen mutlu olmazsan onlarda olmaz önce sen iyi ol ki çocuklarına bir faydan olsun...

Sorun tam olarak ne? Daha net belirtebilirseniz belki farklı tavsiyeler de gelir. Eşiniz için iyi bir insan demişsiniz. Sıkıntı çocukların yükünün ağırlıklı olarak sizde olması mı? Yaşadığınız yer bir nevi mahrumiyet bölgesi mi? Maddi mi imkansızlıklar var?

Yazdiniz belki göremedim ama işiniz, mesleğiniz var mı? Yaşınız inanılmaz genç. Baştan da başlanır. Oluru varsa düzeltmek için de uğraşılır. Sakin olun bence. Destek alın.

SİZİN NASİL HİSSETTİGİNİZİ COK COK İYİ ANLİYOR DAHASİ BEN DE OYLE HİSSEDİYORUM. ŞÖYLE Kİ BAZEN DURUYORUM BU BEN MİYİM, BU BENİM HAYATİM Mİ, BEN NEREDEYİM, NASİL OLACAK SONUM.. GİBİ DUYGU VE DÜŞÜNCELERE KAPİLİYORUM SONRA DİYORUM Kİ BOSVER DUSUNME EN ONEMLİSİ SAGLİK HEM BEDEN HEM KAFA. GİTSİN GİTTİGİ YERE KADAR.. AMA SONUMU DA MERAK ETMİYOR DEGİLİM. KİSMET. TAHMİNİM SİZ DE HEP CALİSİP HEP MANTİGİNİ ON PLANA KOYMUS, BELKİ BU YUZDEN KACİRDİKLARİNA YA DA KACİRMİS OLABİLECEKLERİNE HAYİFLANAN, BUNDAN SONRA DA GECTİ ARTİK OLMAZ DİYE DUSUNEN, HAYATTAKİ GUZEL SEYLERİ DUSUNMEYE VE DEGERİNİ BİLMEYE CALİSAN AMA YİNE DE KENDİNİ SIKIŞMIŞ VE SIKIŞTIRILMIŞ HİSSETMEKTEN KURTULAMAYAN BİRİSİNİZ. BENİM GİBİ.. BİLMİYORUM DOGRU MU AMA HİSSİNİZİ OLDUGU GİBİ HİSSETTİM BURADAN BİLEMİYORUM. MAALESEF EŞ COK COK ONEMLİ İMİŞ HUZURLU YAŞAYABİLMEK İÇİN VE DE ASLİNDA AİLE VE KAFA YAPİSİNA UYGUN BİR ES İMİS ONEMLİ OLAN. EŞİNİZİ İSTESENİZ DE DEGİSTİREMEZSİNİZ DEDİĞİNİZ GİBİ DNA SİNA İŞLEMİŞ.. ALLAH SAĞLIK VERSİN O ÇOCUKLAR DA BÜYÜYECEK EN AZINDAN KARDEŞLER BERABER OYNAYİP BUYUDUKLERİNDE DESTEK OLACAKLAR BİRBİRLERİNE. YÜKÜ CEKMEYE DEVAM, AMA BUNUN MÜKAFATINI DA SİZ GÖRECEKSİNİZ İNSALLAH UNUTMAYIN!! ONLAR BÜYÜDÜKÇE MEŞGALE EDİNMEYE BAKIN ELBETTE HER ZAMAN DUAYA DEVAM..

Tebessüm ettirdiniz bana, bir acaba demedim değil, bu ev olmasa başka bir yerde mutlu olabilirmiydim bilmiyorum

Ne için geç? Mutlu olmadığınız bir hayata çakılı kalmak, yeni bir başlangıç yapmaktan daha kolaydır. En azından risksizdir, mutsuz olsanız da, en azından alışık olduğunuz bir düzendir. Yeni başlangıçlar, umutla, mutlulukla birlikte risk de içerir ve inşa etmek için efor gerektirir. Siz kendinizde o enerjiyi bulduğunuz sürece, 80 yaşında da olsanız hiçbir şey için geç değil. Kaldı ki 29 yaşımdayım diyorsunuz. Sizi tutan ne? Maddi imkansızlıklar mı, aile desteği olmaması mı, çocuklarınızın babalarıyla aynı çatı altında büyümesi gerektiğini düşünmeniz mi?

Anladığım kadarıyla depresyondasınız. Bence yardım almalısınız . push ;

Depresyona da benziyor anlattıklarınız Bu kadar salmayın Toparlanın Yardım alın

Tam olarak neyden sikayet ettiginizi anlamadim istediginiz gibi eviniz olmadigi icin mi dertleniyorsunuz ve artik cok gec diyorsunuz