mrb, actiginiz konuya yazmadan evvel özelde yazmak istedim ama özelden yazamiyorum mecbur burdan yazmak zorunda kaldim. Hayal kurup yüksek sesle konusuyorum dediginizden yola cikarak, gece kabus filanda görüyormusunuz aklima cin rahatsizligi olabilirmi diye geldi. Gölgeler gece uykuda sycrama yüksekten düsme kovalanma uykuda eger bunlar oluyorsa size yardimci olabilirim... H

psikolog olarak konuşmalıyım galiba.. tamamen yanlış düşünceler içindesin içinde biriktirdiklerin ileride daha kötü geri dönüşüm verebilir... -insanlarla karşılaştırarak bn normalim anormalim demesin kimse lütfn.. kişiliği farklı herksin gitmelisin

Sevgili heliconia, yasadiginiz seylerin cok basit bir takintili dusunce da olabilecegini dusunuyorum. Genelde bunun altinda hata yapmaktan korkma, kendine ve diger insanlara guvenmeme yatar. Babanizla olan iliskilerinizden ve siz cocukken babanizin size karsi davranisindan kaynaklanmasi ihtimal dahilindedir. Ama tabii ki bir psikolog olarak hicbir problemin genellenemeyecegine, herkesin kendi gercekliginde dinlenip oyle yorumlanmasi gerektigine inanirim. Bu durumun sizi rahatsiz ettigi belli. Psikologlar konusunda da arkadaslarinizin deneyimiyle negatif dusunmeyin. Her psikologun yontemi ve tarzi farklidir. Siz kendi kisiliginize ve ihtiyaciniza uygun bir psikolog secerseniz fayda alma ihtimaliniz yukselir. Ornegin kimisi daha cesur bir psikolog ister, kimisi daha yumusak olmasini ister, kimisi sadece onu dinlemesini ister gibi. :) H

bence travma yaşıyorsun seni anlıyorum bahsettigin tüde bir arkadaşım olmuştu onla ilişkini birşekilde bitir çok samimim söylüyorum acaba sırrım güvendemi düşünüyorsan ona zaten güvenmiyorsundur nedenini sen daha iyi biliyorsun ama onunla kesınlıkle ilişkini bitir yoksa ileride daha kötü oluyor iyi niyetle sürdürüyor olabılırsın ama arkdasın senı haketmıyor ıkıyuzlu birisi. . push ;

konuşunca ben de rahatlıyorumm :) dediğim gibi yoğun olduğum zaman bunların hiç biri olmuyor erkek arkadaşım varken de olmuyordu çünkü eski yaşadıklarımı sorun haline görmüyordum artık ayrılınca arkadaşlarımla aramda geçenler aklıma daha fazla takılmaya başladı konuştukça da rahatlıyorum içimde tutmayıp samimi arkadaşlarıma da anlatıyorum ama onlar zaten yapıca çok rahat insanlar "amaaan heliconia bu da dert mi yaa" diyorlar beni küçümsediklerinden değil rahatlıklarından öyleler... sürekli konuşmamı sağlayan nedeni ben zaten tespit ettim sadece ne yapacağımı bilmiyorum ben bir konuyu çok düşündükçe mutlaka kötü şeyler oluyor ondan dolayı düşünmek istemiyorum ama konuşunca da çok rahatlıyorum derslerime daha rahat konsantre oluyorum inanılmaz bir hayal dünyam var ama eskiden hiç konuşmazdım çünkü eskiden sorun yoktu şu okuldan bi mezun olsam sorun filan kalmayacak aslında :))) H

yok mu yorumu olan

canım sende kimseye sırrını anlatma... ne gerek var ben kimseye çok özelimi söylemem mesela... hem telaş etme sırrını açık ederse o zaman düşünürsün saplantı yapmana gerek yok...

canım aynen senin gibi ben de boş bulduğum anlarda kendi kendime konuşurum. bazen gerçekten yaşadığım olayı düşünerek bazen de hiç olmayacak biri gibi hayal kurarak konuşurum yüksek sesle. ve eğer heyecanlı bir konuşmaysa kalp atışım hızlanır yüzüm kızarır o derece kendimi kaptırırm. genelde ayna karşısında yaparım bunu sanki biri var gibi. konuşmaktan yorulunca ya da dikkatim dağılınca amaan napıyorum ben ya derim. Ama bunu sorun etmiyorum senin kadar. çünkü burda bir arkadaş da demişti bu tamamen kendimi bastırmamdan kaynaklanıyor. ben az da olsa kendimi açmayı başarsam da hala sosyal fobisi olan bir insanım yani konuşmaktan fikirlerimi özgürce söylemekten hem kaçınıyorum kısıtlıyorum kendimi demekki bir şekilde bu patlak veriyor böyle konuşup rahatlıyorum. bence sen de aynı durumdasın. kendini dışarıya yeterince açtığın ve rahat olduğun sürece bunlara gerek kalmayacak ve kendiliğinden geçecek ben de öyle umuyorum... H

işte bunu tespit etmen çok iyi, okulla ilgiliyse mezun olunca geçer bence de ama bu davranış kalıbını unutmak lazım çünkü bu sefer ilerde önemli bir problem ortaya çıktığında onun hakkında konuşup rahatlama ihtiyacı hissedersin, sen özel durumu daha iyi biliyorsun bu yüzden alakasız bir yönden bakıyor olabilirim ama kendinde değiştirmelisin bazı şeyleri bence, kime derdini anlatamıyorsan onun üzerine gitmelisin ama uzun vadede kendi kendine konuşup rahatlaman daha iyi sonuç verecek de olabilir bu somut olayda, tüm veriler elinde durumun da farkındasın, çözmek zor olmayacaktır:)) M

heliconia bu tabi bir tür bastırılmış duygular olabilir psikolojik bir rahatsızlığın başlangıcı olabilir ama yalnız değilsin bunu bil..:) özellikle ilkokulun sonu ortaokulun başında evde kimse olmadığında ben yüksek sesle konuşur tartışmalar yapar, ve özellikle çevremdekilere sert cevaplar verirdim hem de saatlerce... bence senin dediğin gibi bu normalde veremediğin karşılıkların birikmesi ve içinden bunu atma isteği ama bastırılmış kişilik, bunu gerçek hayatta yapmanı engelliyor ve sen de kendini bu şekilde rahatlatıyosun, bunu yapmaya ihtiyacın var.. konuşmaya başladığında ''ay yine başladım'' diyip sussan bile ki zannetmiyorum iç sesin konuşmaya başlar.. seni çok iyi anlıyorum ben, bunu artık yapmasam bile, çünkü asıl problemim annemlerleydi artık onlara bağırıyorum, gereken cevabı veriyorum içimde bir şey kalmıyo, zira arkadaşlarımla böyle ilişkiler kurmaya çalışıyorum, içimde bir şey kalırsa illa bir şekilde belli ediyorum, belki iğneliyorum ama o duyguyu atıyorum içimden, kendi kendime çok konuşmuş biri olarak ancak bu kadar yardımcı olabildim canım.. seni sıkan bastıran, sana hislerine ket vuran neyse onu tespit etmelisin, dışarıdan gözüken sen'den mutlu değilsen onu değiştirmelisin, ve kendi kendineyken olduğun gerçek sen'i ortaya çıkarmalısın bence öncelikle.. hala içimden muhakeme ederim bu arada ama bunu normal buluyorum en azından ''iç ses''e indirgedim olayı:) H

kızlar aslında yıllardır bu sorunu yaşıyorum hayal kurup yüksek sesle konuşuyorum sinir olduğum insanlara konuşurken de kin duyduğumu hissediyorum hayalle gerçeği karıştırmıyorum. yoğun olduğum zamanlar hiç böyle yapmazken boş anlarım da sürekli bunu yapıyorum dişlerimi sıkıyorum... günlerdir çenem acıyo normal olmadığımın farkındayım ama zaman zaman gerçekten de korkuyorum lütfen bana iyi bişey söyleyin.. H

peki ben sizce niye böyle oluyorum kimse yapmıyordur bu yaptığımı... psikoloğa gidince bana yol göstermesini de isterim ben arkadaşım gidiyordu sürekli ben konuşuyorum o da sadece hatalarımı söylüyor diyordu öyle mi oluyor gerçekten? H

kesinlikle olabilir canım aslında çok da takılma bu duruma çünkü sürekli düşünürsen bence daha fazla yapıyorsun beynimiz bir rahatlama yöntemi bulmuş bence günlük hayatta bastırdıklarımızı böyle yaparak rahatlıyoruz. Ama gerçekten senin içiin sorunsa bir doktora gidebilirsin canım P Psikoterapi Klinik

hayır gitmedim rahatlarsam iyi olurum sanırım annem rehber öğretmen senin bişeyin yok kafan karışık ders çalış diyor klasik anne işte haklı o da kendince M

hayır söylediğiniz türde kabus görmüyorum aslında kabus hiç görmüyorum. hayal kurup konuşmak dışında hayal kurmadan konuştuğum da oluyor evdekiler beni deli sancak diye korkuyorum valla

psikiyatriste gittinizmi ilaç verir rahatlarsınız biraz... H

evet ben de bazen heyecanlanıyorum yüzüm kızarıyo napıyorum ben kendine gel heliconia diyorum ben kendimi herkese açarım aslında ama bazen demem gereken şeyleri çok sonra hatırlıyorum "keşke o şunu dediğinde şunu deseydim" filan diyorum bir de geçmişe dair pişmanlıklarım var onlarında konuşmamda etkisi var sanırım

içimde çok şey biriktirdiğim doğru eskiden çok haksızlığa uğradım ve hala olanları sindiremiyorum cesaretimi toplayıp iki laf edemedim diye kendimi yiyorum bir de eski arkadaşlarımla zamanında fazla samimiyet kurmuştum birbirimizin herşeyini biliyoduk ben kimsenin sırrını kimseye söylemem ama onların benim gibi olduğu konusunda şüphelerim var ondan dolayı sürekli "şu sırrımı söylerlerse şöyle mi yapsam yoksa bunu mu yapsam" diye söyleniyorum bu sorunumun da ilaçlarla çözüleceğini düşünmüyorum arkadaş konusunda fazla takıntılıyım bazı kişileri görüyorum ne kadar rahatlar çevrelerinde olanların hiç birini dert etmiyorlar... psikologa gitsem bana ne dicek ki zaten sürekli kendi kendime sorunlarımı analiz ediyorum bir de o konuşturur beni daha fazla hatırlarım. JaneNora

psikologlar acımasız.. hatırlamak istemediğimi, z gerçekleri yüzümüze vuruyor.. eleştiriyorlar.. bu açıdan faydası var... ama tabi bir gidin sonrada tabi düzelmek için çaba göstermek gerekiyor ama sizde ciddi bir sorun yok kanımca..

sürekli olmuyor sorunlu dönemlerden geçerken oluyor örneğin bugün hiç konuşmadım ama yarın belki konuşurum yarın sinirimi bozan bişey olursa kimse beni tutamaz dırdır eder dururum tarif ettiğiniz şekilde rüyalar görmüyorum L

içinde çok fazla şey biriktirdigini yada kendinle yüzleşmekten kaçtıgını düşünüyorum arzuladıgın hayatı yaşamıyorda olabilirsin insan illakı psikologa gıtmek durumunda degil belki istemdıgı için gitmez yada kendı çözmeye çalışır çevremde psikologa giden bir tanıdıgım var ama o kendını degiştirmedıgı sürece faydası olmadı insan kendını degiştirirse iyileşir bunun içinde sorunlardan kacmamak lazım nedennı kendı ıcınde bulursun mutlaka H