Merhaba arkadaşlar.. Ben evlendim ama kendi hayatıma bakamıyorum, eşimle de sorunlar yaşıyorum sırf benim asabiyetim yüzünden. Bekar evimdeki aile sorunlarından uzak kalamıyorum. Sanırım takıntı oldu bende kendimi yiyip bitiriyorum. Abim var, evlenip kendi düzenini kuramadı, çok fazla alkol alıyor, bomboş bir hayat yaşıyor bana göre. Az çok insanları gözlemleme yeteneğim varsa ben kişilik bozukluğu olduğuna inanıyorum o yüzden de içki içiyor zaten Elimden bir şey gelmiyor, bazen çok kızıyorum bazen üzülüyorum acıyorum. Hep suçululuk duygusu içindeyim. Annemler köyde şu an. Uzun süredir gitmiyorum diye annemin evine gittik eşimle orada kaldık. Ablamla oturduk sohbet ettik, o yanımıza gelmedi bile. Neden böyle oluyor ne yapabilirim bilmiyorum. Eşim ağzını açıp hiçbir şey demiyor. Aynısını bana onun kardeşi yapsa kavga çıkarırdım ama o bana o kadar düşkün ki her şeyi görüyor sabrediyor.. Neden yazdım bilmiyorum, sanırım içimi biraz olsun boşaltmak için. Bunları kafama taka taka depresyondan çıkamıyorum. Kendi ailemin yanında hep negatif eşimin ailesinin yanında hep pozitifim. Çünkü onlar da pozitif insanlar. Bu da benim vicdanımı kemiriyor. GelenKutusu Mutlu ve 2 çocuklu bir bekar... Üyelik

Seninki huzurlu bi evlilik ve içten içe kendi ailenin de öyle olmasını istiyosun. Ama olmayınca olmuyo canım. coffee84

Herkesin yükünü siz taşıyamazsınız Başkalarının hatalarının bedelini siz ödeyemezsiniz. Biraz kendinizi düşünmeye çalışın. Bu hayata 1 kere geliyoruz deyin kendinize. Abiniz neden alkol alıyor da siz almıyorsunuz. Neden onun derdini kendisi düşünmüyor da siz düşünüyorsunuz? Sizden yardım talebi mi oldu bana yardım et lütfen diye. Kendi kendinize neden iş çıkarıyorsunuz. Eşiniz ne kadar anlayışlı görünüyor, onunla olan ilişkinizi de mi bozmak istiyorsunuz. Abiniz, anneniz, ablanız, babanız vs vs diğer insanlar çocuk değiller. Onlara annelik yapmaya çalışmayın. Bırakın herkes hayatta kendi hatasını yapsın, kendi dersini alsın, kendisi bedel ödesin. Hayata 1 kez geliyorsunuz, unutmayın Giderli