Nasıl başardınız bunu? blleg Sevmekle başlar her

Bunlar çok süslü cümleler. Gerçekten guzel yazmissiniz ona laf yok ama elysionight in dediğine katılıyorum. Farkinda olmadan kredilerinizi bitirmiş olabilirsiniz. Yani bir noktada bencillik yapiyorsunuz, siz mutluydunuz en küçük kavgada onun dil döküp yalvarmalarindan ama o ne hissediyordu? Muhtemelen o zamanlar kaybetmekten korkuyordu şuan vazgecmenizin daha zor olduğunu bildiği icin daha rahat.

İçimdeki vesvese midir bilmem ama, dakika başı bir korku yokluyor beni. Evde, yolda okulda.. Ailem'i kaybetme korkusu, dünyada en büyük korkumdur. Evlendikten sonra daha da depreşti bu korkum. Ben yokum ya yanlarında, heran birşey olacak gibi hissetmekten kendimi alakoyamıyorum. Onlarsız bir hiçim, ömrümden alıp ömürlerine versin Rabbim. Bir tek ben mi böyleyim? Nasıl kurtulurum bu korkudan...

Off ne zormuş evlilik denen meret. İçim de birikmiş olan suskunluklarım, sıkıca tuttuğum göz yaşlarım. Önceler de kendi bildiğini savunurken; kendi doğrum bana yeterken; şimdilerde hiçte öyle olmuyor. Eşinin desteği, sıcaklığı, arkanda dağ gibi biri olduğunu hissetmek istiyor insan. Benim doğruluğum onunda doğrusu olsun.. Benim yanlışım onun da yanlışı. Aşk da bu değilmidir zaten; FEDAKARLIK. Aile diyerek tolerans sağlanmamalı. Eşitlikse EŞitlik olmalı. Ama tek sorun, herzamanki gibi bende... Herkesi kendim gibi sanıp, en masum tarafımı göstermek mi hata yoksa içten olmak çok mu yapmacık bu insanlara. Avazım çıktığı kadar bağırmak, içimde ki kötü birikimlerden arınmak isterdim. Yıllarını verdiğin emek sarf ettiğin bir ilişkiden bana reva kalanlar bunlar olmamalı. Herşey çok güzel gidiyorken, kursağımda bir düğüm bırakmamalı. Hep mi böyle olacak? Hepmi, tam mutlu olacağım dediğim anda o mutluluğa verdiğimiz güven, hiç yokmuş gibi çekip gidecek.. Yorulmak nedir şimdi anladım. Herkesin "ben böyleyim" diyip kendi köşesine aklanmış bir şekilde geçerken, senin sen olma lüksünün sahip olmadığı yerdeyiz. Seven midir sevdiğini olduğu gibi kabullenen, yoksa sevdiği midir onun için kendinden taviz veren. Ah birde taviz verdiklerimiz değer bilseler, o kendinden uzaklaşmaların, senin sen olamayaşının, bir ödülü olsa.. Değer bilinse, bu günleri yaşamasak olmaz mı? Bir damla göz yaşını bile gördüğünde içinin sızladığı adamla şimdi ki adam bir olamaz, olmamalı. Bir "evet" kelimesi büyüyü bozmamalı. Senelerce güvendiğin "o yapmaz, o bana kıyamaz" dediğin adamı tanıyamamak, bu hayatta en büyük acı olsa gerek. Kavgaları bile dolu dolu yaşayarak medeni aşıklar gibi barışmaktan güzeli ne var? Eskiden kavgalarda ödü kopan, 40'ı geçen aramalar.. Şimdi arkanı dönüp yatmalar, bu mudur? Kalp kıran sen değilmişsin gibi en huzurlusundan bir uyku çekmekmidir. Madem böyle olacaktı, bana neden toz pembe yaşattın aşkımızı onca sene? Hep böyle mi dönecek bu çarkıfelek.. Hiç mi tam anlamında, dolu dolu mutlu olamayacağım ben. Hep mi bir adım ileri iki adım geri gidecek bu ilişki. Hiç mi ders almayacak, söz verenler.. Verdiğinden iki katı alıyorsun benden hayat, hiçte adil değilsin.. 13'06'2014

iyi veya kötü, tüm yorumlarınıza teşekkürler.