Az önce bu konuda uzman olan bi doktor söyledi ki, kitaplar bir yere kadar götürür sizi, fikir edinirsiniz sizi anlayan birileri olduğunu öğrenirsiniz ama kesin bir çözüme ulaşmak için en iyisi terapi almaktır.

reddedilmek bu dünyada son değil asla

Sanırım bir kitapta okudum ya da video mu izledim bilemiyorum ama çok hoşuma gitmişti sizde bunu deneyebilirsiniz.. Bakın size anlatayım biraz.. Kendinizi aşmanız ve insanları gereksiz önemli görmekten vazgeçmek için yöntemler.. 1.. Kalabalık bir caddede hiç olmayan ama sanki bir arkadaşınız oralarda bir yerlerdeymiş gibi el kol yapıp sürekli ona atıyorum Seliiiiiinnn Seliiiiiinnn diye seslenmek.. İnsanların size bakışlarına aldırmadan buna devam etmek.. 2.. Yolda yürürken gördüğünüz insanlara sabahsa eğer günaydın akşamsa iyi akşamlar demek.. Veya selamünaleyküm demek. Geçerken söyleyip yolunuza devam etmek.. 3.. Bir kasapa girip "altın alacağım gramı kaç lira" diye sormak.. Ya da manava girip "bana 2 kilo dana döş" demek bunları salladım ama mantık aynı işte alakasız yerlere gidip alakasız şeyler istemek işte.. Dahası da vardı da hatırladıklarım bu kadar.. Mesela ben sokakta yürürken bazen insanlarla gözgöze geliyorum ister istemez oluyor günaydın diyorum bazıları bana günaydın deyip gülümsüyor hem mutlu oluyor insan sabah sabah ama bazıları sanki küfür etmişim gibi dehşete kapılıp kalıyor öyleyece eğlenceli de oluyor gülüyorum yani.. Bir kez eşim vardı yanımda bir teyzeye selamünaleyküm dedim kadın mal gibi baktı suratıma eşim de kimdi o selamını almadı kadın resmen demişti yani aslında diğer insancıklar bizden daha tuhaf inan buna..

İstanbul'da yaşıyorum ama.

Gerekırse reddedıl vardır bunda bir hayır de ve çık. Yola

Her şey olacağına varır diyerek akışına bırakın. Zaten siz birşey yapsanız da yapmasanız da her zaman her şeyi kontrol etmek mümkün değil. Yine olan oluyor. Kendinizde suç aramayın

Beyhan Budak'ın kitaplarını da şiddetle tavsiye ederim. Okurken kendimi terapide gibi hissettim

Tavsiyeleriniz için çok teşekkür ederim. Sanırım bu konuşma işini daha ağırdan almam ve kendime daha fazla odaklanmam gerekiyor. Kendime güvenmeden başkasına güvenemeyeceğimi bir kez daha anladım. Beyhan Budak'ı geç keşfettim, ama umarım tavsiyeleriyle kendimi bulabilirim. Mindfulness'ı araştıracağım ayrıca.

Bu konuda bilirkişiymiş gibi konuşmaktan imtina ederim fakat sanırım sizde terkedilme şeması çok baskın. o yüzden bu hisse saplanıp kalıyorsunuz. ama bilin ki bu suni bir duygu gerçek değil. kendinizi hep bu şekilde telkin edin. Ben üzerine gidilmesi gerektiğini düşünüyorum bu da bir koku, kaygı. yani üzerine gidin aşmaya çalışın ama hep kontrollü olun içinizde. Klişe bi laf fakat korkunun ecele faydası yok. ilişki bazında bence şu an için yapmanız gereken normalde bu aşamada bi kadın ne yaparsa onu yapmak ama baktınız karşıdaki kişi size hafif uzak davranıyor asla şemanızın sizi tetikleyen duygularına kapılmadan siz de o mesafede yani üzerine gitmeyin ya da tamamen uzaklaşmayın. bu suni hislerinizin farkında olarak bunu yaşamanız en azından mantıken size yardımcı olacaktır

merhaba, tekrar aynı şeyleri yaşayabilirsiniz, hatta daha kötülerini de.. belki de daha iyilerini. şunu düşünün; önceden bunları yaşadınız ve atlattınız, o ilişkileri sonlandırmayı başardınız, şu anda da yeniden yapabilirsiniz. ne olacağını tahmin edip, geleceği kontrol etmeye çalışmak yerine eğer bir problem yaşarsam, tepki verebilirim, başımın çaresine bakabilirim demeyi seçin. insan ilişkileri risk. her an terkedilebiliriz, sevilmeyebiliriz daha bir sürü şey. ve maalesef muaf da değiliz bunlardan. sadece naçizane tavsiyem, 33 yaşında, ilişkileri olmuş bir kadın olarak kişisel almamayı öğrenin. reddedilmek dünyanın sonu değil. terk edilmek dünyanın sonu değil. zaten o kadar önemli mükemmel varlıklar da değiliz. evet bazen gurur kırıcı, ama şunu düşünün hayatınızda kalmayı seçmeyen insan sizi takdir etmeyi zaten beceremiyordur. bir de bu tarz problemlerle baş etmenin yolu klasik olacak ama kendini sevmekten geçiyor. dümdüz sevgiden bahsetmiyorum. kendine emek verdiğin, yatırım yaptığın, özen gösterdiğin bir yoldan bahsediyorum. bu çok uzun bir süreç, ama odağına kendini alırsan hayatına girip çıkanların aslında sadece birer ziyaretçi olduğunun farkına varırsın. gelebilirler, kalabilirler, gidebilirler. ama orada hep olan sensin. yani aslında kimse vazgeçilmez değil, sen sağlıklı olduğun sürece. ve başkalarının yaptığı yanlış davranışlar senin değerinden eksiltmiyor o adam ben olsam bana da, başkasına da yapacaktı. kişisel alma derken bakış açım bu. kendine yatırım yapmaya başladıkça bu konular senin için büyük inişler çıkışlar yaratmayacak. hayatın olağan akışı olarak göreceksin.

hiç reddettiğiniz bir erkek oldu mu? Sizden sonra bir ömür yalnız mı kaldı? Yüzüne bakılmayacak biri miydi, yoksa sizin kriterlere mi uymadı? Karşı taraf açısından da siz öylesiniz. Böyle düşünün büyük resme bakın. Ali'nin Veli'nin beğenisine uymamak beni kötü yapmaz... Benim de reddedildiğim zamanlar oldu. Hiç kendime yük etmedim bu duyguyu.

İnsan-cık. Ne güzel söylediniz. :) Mesela bu akşam buluşmak için plan yapacaktık, önerdiğim iki günden biri için "şu gün saat 6'dan sonra doluyum şimdilik" demiş. Benim aklımdan geçen ilk düşünceye bakın: "önce dolu olduğu zamanı söyledi, acaba görüşmek istemiyor mu?" Ama geri adım atmadım. Yeri, saati ve günü ayarladık. İlle de istemezse söyler, ya da ani bir şey çıkar, buluşmayı birimiz iptal etmek durumunda kalırız. Dediğiniz gibi, ne olabilir? Bu bir anekdottu, mesela. Daha önce bu kadar detaycı değildim, yaşarken oldum. O yüzden alacağım tepkilerden çok, bu düşünce sisteminin yıkıcılığının farkındayım. O yüzden bir çözüm yoluna gidersem istikrarlı davranmam gerekiyor. Sorunu çözmeye sanırım işlek caddelerde broşür dağıtmakla başlamalıyım mesela. bebeklinick Bu karanlığın sebebi

Reddedilmek dünyanın sonu degil. Seni sen oldugun icin kabul etmeyip de reddedecek adam yürüsün gitsin zaten. Baska bir insana annen, baban, kardesin vs olmadigi surece bu kadar anlam yukleme. Bunu hak etmesini bekle. Reddetse ne olur sanki? Bir yanlıştan dönmüş olursun. Sen her daim kendin ol. Kendini kabul ettirmeye calisma. Asla degisme.

Her şeyden önce özgüveninizi sağlam temele oturtmanız lazım ki başka insanların olumsuz fikirleriyle, redleriyle karşılaşınca imajınız gözünüzde sarsılmasın. Dünyanın en muhteşem insanı-ki böyle biri yok- bile şartlar müsait olmadığında reddedilebilir. Hayatın doğal akışı bu

Şaşırmadım. Eksik edenler sağolsun. Sil baştan aldım; ama sürekli aynı yerden toparlamak yoruyor artık. Sanki kalbim her kırıldığında bir parçasını kaybediyor da, onun da küçük parçalarını toplayamıyormuşum gibi. Hep bir şeyler eksiliyor. . push ; Hadi bea White &

Maddi durumum yeterli olsa, başladığım terapiye devam ederdim. Marttan beri gidemiyorum psikoloğa.

Devlet hastanesinde alamaz mısınız? Gerçi onlar ne kadar ilgili bilmiyorum, bende gitmek istiyorum ama maddi durumdan dolayı gidemiyorum

Bu arada bu his bende de vardı hala da var. ben de inanılmaz eğildim bi süre psikoljik olarak konunun üzerine. bana verilen tavsiyeler yazmam oldu. yazmam ve uçuşan düşüncelerimi somutlaştırmam. eğer okuduğunuzda mantıklı geliyosa tamam yani bi arkadaşınıza bunu tavsiye eder miydiniz mesela. ya da şema tetiklenmesi denilen hisleri yoğun olarak yaşadığımda ben hemen arkadaşlarımı ararım o duygudan uzaklaşmaya çalışırım ve kendime zaman veririm. bi de şunu bilin ki bunlar bazen bizim dahi birebir yaşadığımız tramvalar sonucu ortaya çıkmayabiliyor ailede göç hikayesi varsa genetik olarak aktarılmış dahi olabilir. kendinize deyin ki ben artık yetişkin bir insanım bunlar olağan şeyler çocukluk korkularımı bu hayatıma taşımamalıyım, inanın hepsi suni duygular

Sanırım biraz özgüven eksikliğiniz var... kakaokafa battı fishing, yan going. ♐ Üyelik

İlk cümlenizdeki sonuca bilimsel kaynakları inceleyerek ulaşmıştım, o yüzden doğru dediniz. :) Denge yürütmeye çalışıyorum ben de. Genelde olumsuz bir durumla karşılaşırsam ya üzerinde bir kez konuşmayı, ya da geri çekilmeyi tercih ediyorum. İstenmediğimi anlayınca da gidiyorum zaten. İkinci yorumunuza istinaden cevabım: Aslında aileye uzanan bir öyküsü var bunun. Daha ben doğmadan şehir değiştirmemiz, annem yeni anne olduğunda başka evlerde kalmamız, ya da ailemden uzaklarda yatılı misafir olarak kalmam... Ve bu süreçleri dokuz yaşıma kadar yoğun yaşadım. Şu an yerim sabit; ama hala göçebe gibi yaşıyorum. Çok ilginç. Hadi bea White &

Temel güven duygusunu oluşturabilmek insan için en en önemli şey. belli bi noktadan sonra hayatta statüler, dış görünüş vs bu duygu yoksa eğer silinip gidiyor. ama herşeyin çaresi tabiki var ve değişmek isterseniz değişirsiniz. bi de şunu unutmayın beyin aslında neredeyse tamamen emir eri gibi. biz ne dersek onu öylece algılıyor. o yüzden telkin işinin yakasını bırakmayın bence. bide mindfullesi mutlaka araştırın

Beyhan Budak izleyin başka bir fikrim yok

Bence biraz ara verin ve kendinize biraz zaman tanıyın. Toparlanmanın ve iyileşmenin en büyük ilacı zaman bence...

Ben genel konustum zaten. Kim olursa olsun, once sen.

Klişeyle başlayayım. Korkunun ecele faydası yok. Aman söyle be ucunda ölüm yok diyerek bitiriyorum.

Bunun tek bir çözümü var bence.. İnsanları gereğinden fazla önemsememek... Bunu başarabildiğiniz noktada sorun ortadan kalkacaktır.. İnsanlar ne der nasıl dönüt alırım diyerek birşey yapmayın.. Ben istiyorum, içimden böyle söylemek geçiyor diyerek yapın.. Karşınızdaki de sizin gibi bir insancık.. Bunu unutmayın.. Reddedilince ne olabilir mesela? En fazla reddedilmiş olursunuz bu kadar basit aslında Kendinizi böyle düşünceler yüzünden kısıtlamayın artık.. Yanlış da yapsanız bırakın onu içinizden geldiği için yapın, salın artık kendinizi.. En çok kendinizi önemseyin.. Bir kez deneyin bunu olumsuz sonuçlansa bile kendinizi iyi hissedeceksiniz inanın buna.. kakaokafa battı fishing, yan going. ♐ Üyelik

Üçüncü yöntem daha iyiymiş. Metroda kendi kendime şarkı söylemiştim bir kere. Yanımdaki bir kadın bakmıştı sadece, sebebi de sesimi çok düşük tutmam. Yoksa devamını getirebilirdim. Sizin olay daha komikmiş ama. Yazdığınız yöntemleri denemeye çalışacağım mutlaka. Çok teşekkür ederim uzunca yazdığınız için. :)

Kişi özelinde hissetmiyorum bu duyguyu. Hayatıma kim girerse girsin, yakama yapışıyor.

Korktugun başına gelır. Korkmadan yaşa bu hayatı

Merhaba herkese. Son bir buçuk aydır konuştuğum biri var. Daha doğrusu, iletişimimiz bu sürede biraz daha sıklaştı diyelim. Daha önceden tanışıyorduk. Neyse, başlarda ona olumlu yaklaşan ben, zaman geçtikçe korkmaya başladım. Mesela buluşmaya davet edeceğim, "acaba kabul eder mi?". Mesaj atacağım, "acaba müsait mi?". Bir şey soracağım, "acaba kendimi doğru bir şekilde ifade edebilecek miyim?". Sorun kesinlikle o kişide değil. Zaten birbirimizi tanımaya çalışıyoruz ve herhangi bir olumsuz hareketini görmedim onun. Sorun, geçmişten gelen korkularımı bugüne taşımam ve şu ana kadar aşamamış olmam. Her an yaptığım bir şeyden dolayı reddedilecekmişim gibi bir his... İlişkilerim normal bir şekilde bitmedi. Araya mutlaka başka insanların varlığı, veya hayaletleri girdi ve dürüst olmayan iletişim yolları tercih edildi. Bu yüzden aynı şeyleri bir daha yaşayacağımdan korkuyorum ve bu korku benim anımı sabote ediyor. Bu korkuyu nasıl aşabilirim? Not: Kişisel gelişim videoları ve kitaplarından yararlandım, tekrar yararlanırım sıkıntı değil. Ama bunlar tek başına yeterli olmuyor.