Bu teşhisi bir psikiyatr söyleyebilir... Aslına bakarsan günümüz koşullarında normal olmak veya normal olmayı beklemek zaten anormal... Dünya düzeni iyiye gitmiyor manevi olarak da insanlar birbirini çok yıpratıyor... Olumlu bakmaya çalışmanda fayda var...

Yalnız olmadığını bil canım benim

Artık mı? Yaşınız 23. Arkadaşlarınızla gezin, tozun, eğlenin. Elbette biri çıkacaktır. Dua edin doğru kişi ve doğru zaman olsun.

Sevgili olayı dışında kalan tüm düşünceler aynı ben. Beynim mutlu hayaller kurmami engelliyor resmen..

Onu da yapamıyorum mesela. Her günüm ders. Branşım ağır. Allahtan dershaneye gidiyorum da biraz insan yüzü görüyorum

Bu aralar bu duyguya hakim olarak ne çok konu açılır oldu... Herkesi Bi mutsuzluk almış gidiyor, sonumuz hayrolsun... Konu sahibine gelince, o kdr gençsin ki henüz böyle düşünmene üzüldüm umarım aşarsın..

23 yaşında ne bu karamsarlik?

Anksiyete mi neden böyle acaba diye düşünüyorum normalde çok gamsız biriydim. Mutlu olmak neden bana uzak geliyor anlamıyorum kumsaldakiayakizleri

Bu kadınlarım güzellikle iliskilerdeki bütün dertlerini çözebileceklerini sanması beni cidden endiselendiriyor. Hiç bir hayat tecrübesi böyle değilken bize bunu kim empoze ediyor, neden ediyor.

Merhaba arkadaşlar Uzun süredir kimseye bahsetmediğim bir şeyi sizinle paylaşmak istiyorum doldum taştım çünkü. 23 yaşındayım, öğretmenim. Geçen yıl kpssden umut verici puan aldım yani çalışsam olur puanıydı. O yüzden bu sene de kpss dershanesine yazıldım ona gidiyorum. 1 yıl önce de 1 yıllık ciddi düşündüğüm erkek arkadaşımla ayrıldım. Sorun şu ki benim geleceğe dair umudum hayalim yok. Mesela hayatıma artık birinin gireceği, benim de bu konuda mutlu olacağım ihtimali bana o kadar uzak geliyor ki. Çirkin miyim diye aynaya bakıyorum tamam güzel de değilim kabul ama güzel boyum bosum var. Demek ki beceremiyorum karşı cinsle iletişimi diyorum. Mesela bebekleri seviyorum, çocuklara bayılırım. Ama benim de anne olacağım düşüncesi bana çok çok uzak geliyor. Sanki anne olamazmışım çünkü hayatıma kimse girmezmiş gibi. Veya atamamaz, başaramaz gibi hissediyorum. Halbuki soruları vs yapabiliyorum ama olmazmış sınavda yapamayacakmışım gibi. Hayal kuramıyorum beynim engelliyor. Güzel günler göreceğime inanmıyorum. Hani meşhur bi söz var ya: Kötü günler geride kaldı şimdi sıra daha kötülerinde diye. Hah onun gibi aynı. Sebepsiz yere mutsuzum ve ilerde daha da mutsuz olurum gibi. İlerde mutlu değil mutsuz olacağımı tahmin ediyorum arkadaşlar bu normal mi? Cevaplarınız için çok teşekkür ederim