E cocugu da bilegimize kelepceleyecek degiliz, ama biz ana babamizi arar sorariz, cocuklarimiz da o kadar yapsalar yetmez mi:))

Ben tek değilim 5 kardeşiz cocugum da var ama sizin durumunuzda olsam korkardım. Ha olanların faydası ne kadar olur bilmem ama yalniz hissetmemek bile yeterdi. Bir arkadaşım sizin gibi tek cocuk esi de tek cocuk. Bir kızı oldu ve kardes yapmayacağım dedi. Ama kızının teyze dayı hala amca kardes vs kimsesi yok anne babadan başka. Arkadaşımın yasi da 43. Sonra tekrar hamile kaldı kizi bu hayatta yalniz kalacak diye. Sadece anlatmak istedim hakkinizda hayirlisi.

Merhaba, hayatı boyunca çocuk istemi olmamış biriyim. Bekarım, bundan sonra da ancak çocuksuz bir birlikteliğe sıcak bakabilirim. Böyle kaygılarım olmadı hiç. Çünkü aileniz/eşiniz/çocuğunuz ne kadar yanınızda olacak, vadesi nedir bilebilebilir misiniz ki Sevgili CİRİLLA? Eşiyle/çocuğuyla hava atmaya çalışanlar bana Tanrıcılık oynamaya çalışıyor gibi gelmiştir hep, bu neyin kibri? Hayatta ayrılmaları/reddedişleri geçtim kimin kimden önce öleceğini kim bilebilir ki? Bu tarz şımarık ve hadsiz insanlar bazı insanların yaşam tarzlarını sorgulatıyor, istemesine rağmen çeşitli nedenlerden dolayı anne olamamış kadınlarımızı da bunalıma sürüklüyor. İnsanlarımızın bir gün kendilerini de kıskaca sokabilecek kibir dağlarında dolanmamaları temennisiyle...

Benden çıkmaz şimdiden diyeyim

Bende böyle düşünüyorum. Çevremde arkadaş akraba hepsinin biryere kadar olduğunu düşünüyorum çünkü gerçekten biryere kadarlar Her işte benim yardımıma koşacak kişiler ailemdir Bunda 7yil önce operasyon gecirdigimde de ailem vardı 7yil sonra geçirsem yine ailem olacak. Herhalde bazı insanların arkadaş yada akraba çevresi çok çok iyi oyuzden onlara güveniyorlar bilemiyorum.

Zaten bunu diyenlerin çoğu çocuklu kisiler Ama uzaktan bakıp bir çoğu aman zor yapma der Anne olmak isteyen her kadının hakki Ve zor da olsa müthiş duygu.

Ben biraz odun mu diyeyim, bağımsız mi diyeyim, aile ilişkilerimde öyleyim. Varlıkları yetiyor tadındayım, ötesine pek geçmem. Ama elbet bir durum olduğunda uçarak yetişir, korona öncesi 1 ya da 2 ayda bir kere görüşürdüm ailemle, 10 dk ötemde olmalarına rağmen. Hiç planlı çocuk nasıl yapılır bilmiyorum ben gerçi Hayatında bu kadar çocuk istemeyip, dağlara taşlara Allah korusunlar diye tıklatıp 2 bebesi olan bir kadın olarak, evlat bir yana dünya bir yana. Ama onlar doğduğu anda ben öldüm, artık bambaşka bir kadın olmak zorundayım, sorumluluklarım bireyselliğimin önünde. Bu da ağır ve tartışılır bir yük bana göre, ileride yaşlanacağım benle ilgilenir, ses nefes olur diye ömrümü çürütmek, bilemedim...

Konu sahibinin dediği gibi gece gece hislendim bir offf çekesin geldi Yani yalnızlık güzel şuan için güzel birde bu işin yaşlılığı var offff yaaa

Ben bize bi şey olursa çocuğum tek kalacak diye korkuyorum. Ama kardeş de düşünmüyorum. Bu dünya bu kadar umutsuzlukla doluyken, varlık içinde yoklukla meşgulken evladım için çok üzülüyorum. Bi de bu yüzü var.

Annemin komşusunun üç çocuğu var. İkisi Almanya'da yaşıyor biri de başka bir ülkede. Kocası vefat etti. Kadın ameliyat olunca annem baktı ona. Arada öldü mü kaldı mı diye bakıyor. Bir diğer komşusu da yaşlı bir teyzeydi. İki kızı vardı ikisi de Amerika'da yaşıyordu. Kadın yalnız öldü. Bir gün sonra komşular sesi çıkmayınca anladı öldüğünü. Söyleyeceklerim bu kadar yalnız kalma konusunda. Benim ise bir oğlum var. Çevremdekiler siz ölünce çocuk yalnız kalmasın bir tane daha doğur diyorlar. Hani yalnızlık senaryosu hiç bitmiyor. İkincisi de erkek olsa erkekler bakmaz kız bakar bir tane de kız doğur diyecekler.

Bu çok doğru. Ben de ailenin bir ömür insana destek olan bir şey olduğuna inanıyorum. Ne olursa olsun bizler memeli canlılarız ve sürüyle yaşarız. Sürümüz de ailemiz. Tamamen yalnız kaldığımıza kalacağımıza da inanmıyorum bu nedenle. Oğlum minikken bir gece rahatsızlandığında aile grubuna bunu yazdım gece 1de ablam buhar makinesi getirmişti sırf çocuk rahat uyusun diye. bunu 2 yaşından beri dostum olan insana o saatte yazmam, yazsam dahi kalkıp o saatte getirmezdi. Kesinlikle aile bağları bir güven kalkanı da oluşturuyor çevremizde.

Duygusallikla bakamiyorum aslinda. Korkumla veya duygusallikla hareket ederek emin olmadan boyle birşey yapamayiz cunku hissetigim şey anne olma istegi degilde bir dusunce, korku yani bununla cocuk yapilmaz sanirim. Cocugu ciddi ciddi dusunmek icin onumuzde cook zaman var. İlla da olsun, ya olmazsa korkum da yok aslinda.

30da evlendim 32 de anne oldum. Dediğiniz gibi 30 yaş sendromu olabilirç ama en güzel zamanlarınız başlıyor emin olun

Yani o elalemi ne yapayım bilmiyorum. Herkes pek bir meraklı birbirinin işine burnunu sokmaya. Çocuk istemek kadar istememekte o kadar normal. O tipler anne olsan bile başka bir şey bulup insanı kaygılandirirlar. İkinci çocuk derler; o olur başkasının çocuğu ile kiyaslarlar. Hiç bitmez dertleri. O yüzden cidden boşver. Sen hazır hissediyorsan ve istiyorsan tamamdır. Yoksa korkularla kaygılarla yapılan hiçbir işten hayır görmedim ben. Bunun başka versiyonu da yalnız kalmamak için evlenenler yada bosanamayanlar. Bak farkında mısın burada açılan konuların temelinde bile hep yalnızlık ve yalnız kalma korkusu var. Hatta bence gelin kv konularının temellerinden biri de bu. Neyse çenem çok düştü. Kıssadan hisse kendimizi iyi tanıyıp harekete geçmek lazım.

Çocuk, aile bunlar güzel bir şeyler, ha çocuk olmayınca aile olunmaz demekte doğru bir tanım değil. Şu anda tam olarak açıklayacak sözcükleri bulamadım açıkçası. Çocuğum olmadan önce, olmaması sorun değildi, istemeye başladığımda olmadı o zaman sorun oldu benim için. Önce ben istemedim, sonra olmadı. Tedavi oldum.. Bazen bişeyler planlandığı gibi gitmiyor hayatta. Çocuğum olduktan sonra 'annelik delilik' dedim ama bir yandan da 'ben çocuktan önce ne yapıyormuşum ya? Eksikmişim' dedim. Laflarımın çarptırılmasını asla istemem, çocuk istemek kadar istememekte bir tercih ve eksiklik değil ama ben her ne kadar anneliğin delilik olduğunu düşünsem de 'iyi ki' diyorum hatta keşke 26-27'de yapsaydım diyorum.. bu benim kişisel görüşüm. Eğer çocuğunuz olmazsa bu duyguyu bilemezsin ve çokta sorun olmaz senin için. İnsan bilmediği bir duyguyu bilemez, bildiğini sanır sonuçta. evet ben de çocuğum bana baksın diye doğurmadım ama şimdi yaşlandığımda da evladımın elinden bir tas çorba içmeyi istemek hakkım diye düşünüyorum. Sevgili CiRiLLA ne karar verirsen ver senin için en doğrusu olur umarım

Evli olsa da olmasa da herkes ailesinin dibinde ömür gecirmemeli ve hayatini ailesine adamamali diye dusunuyorum yaşlaninca yalniz kalmaktan korkan biri olarak. Yani sirf ailenin yaninda duracagim diye yapmak isteyip yapamamak, gitmek isteyip gidememek iyi birsey değil. Benim bahsettigim olay ileri yaşlilik aslinda hani o kadar yaşarsam 70-80-90 yaşlari. Yoksa el ayak tutuyorken peşimde biri gezsin istemem. Ben de tek cocugum ve ailemden farkli sehirdeyim hatta farkli ülkerde de yaşadik yine yaşayabiliriz. Bagimli ilişki saglikli gelmiyor herkes hayatini yaşasin ama yaşliligin ileri donemleri icin biraz ilgi gerekebiliyor.

Birkaç sayfa okudum. Çocuğun olsa da yalnızsın falan biraz abartılı geldi. Evet nihayetinde öyle mutlaka, herkes kendi kaderini yaşar. AMa günlerimiz, günlük hayatımız öyle mi... zorlukları çok fazla ama insanın da hayatına renk geliyor, çocuklar büyüdükçe verdiğin emekler aklına geliyor, elaleme takmak yerine evladına zaman ve çaba harcıyorsun. Onu hayata hazırlamak için formüller arıyorsun. Yalnızlıktan böylelikle kurtulmuş oluyorsun. Allah isteyen herkese nasip etsin...

Erkek çocuğu biraz daha başka olabilir tabi :) herkesin mikrobu kendine kıymetli tabi, bildiğin tanıdığın sonuçta neyse konuyu sabote etmeyelim Allah hepimize güç kuvvet versin

Çocuk, yalnız kalmayayım diye yapılan bir şey değil ki, en azından öyle olmamalı. Ve yalnızlık da kötü bir durum değil. Hayat sadece aileden örülü hiç değil, dostlar, arkadaşlar var. Olmasa bile Allah elden ayaktan düşürmesin ama çay içebilecek herhangi bir insan olduktan sonra, yalnızlığa inanmıyorum.

Evli iken yalnizdim. Kimsenin olmamasi degil ki yalnizlik, insan etrafi kalabalik olsa da yalniz hissedebiliyor. Simdi oglumla iki kisilik bir dunyamiz var. Tek basimayim aslinda cunku o tek takiliyor. Ama bu kez evlilikten tek farkim yalniz hissetmiyorum kendimi. Diyecegim o ki, cocuk, eşle ilgili degil bu durum. Tek basina olmak ile yalniz hissetmek ayni sey degil.

Yalnızlıkla barış. Benim çocuğum var ama eşim hayatıma girene kadar yalnızdım. Ne evlilik düşünüyordum ne de çocuk delisi bir insandim. Evlendik kısa sürede hamile kaldım. Kızım oldu. Buraya kadar ne güzel değil mi? Ama işte garantisi var mı yok. Yarın Allah korusun yapayalnız kalabilirim. Korkuyor muyum? Hayır. Çünkü ben tek çocuğum ve her şeyimi kendim yaptım. Her sorunu kendim çözdüm. Her sıkıntının altından kendim kalktım. O yüzden ömrümün sonuna kadar yalnız kalabilirim. Böyle yazınca çok duygusuz gibi geliyor ama hayatın gerçekleri var. Allah hiç kimsenin sevdiklerini yanından ayırmasın fakat hayat şartları öyle olmuyor. Kızım ileride yurtdışına okuyabilir; farklı şehirde olabilir. Bunların hiçbirisi olmasa bile evlenip; çocuk sahibi olunca zaten öncelikler değişiyor. Çocuk; eş yalnızlığın garantisi değil yani.

Kesintisiz yalnizlik istemem. Arada selam kelam, sonra kaldigin yerden devam:))

Evlenirken tereddüt yaşamadim hiç. Ama cocuk konusu emin olamiyorum. Belki eşim cooook istiyor olsa bana cesaret verebilirdi ama o istemiyordu şuanda da arada derede kaliyor. O yuzden belki...

Doğru diyorsunuz. Benim de bir tanidigim o kadar cocugu, torunu varken kimse yanina alip bakmadi o kadin baskasinin evinde öldü. Cocuk olsa da yalniz kalabilirim. Telefon diyorum ama telefonla da olmuyor. Ben yalniz basima hastaneye gitmeyi bile sevmem yaşlaninca kimsesiz zar zor nasil olacak... Ay ne fena ya. Allah ikimizd de uzun omur versin ama umarim eşim benden once ölmez diye dua edeyim bari yapacak birsey yok.

çocuk çok büyük bir sorumluluk. Zor iş. hani öyle toz pembe değil hiç bir şey. Kedi-köpek bile bi sorumlulukken çocuğu var sen düşün. Ama bir yandan da sevgiden kalbin patlayacak gibi oluyor. Hani ben diyorum allahım ben böyle nasıl yaşayacağım, abartmıyorum burnumun direği sızlıyor ona bakınca. Bütün zorluklarına değer diyorsun. Bide büyüyünce artık hayat arkadaşın oluyor bir yerde, biz mesela anneciğimle arkadaş gibiyiz. Güleriz, eğleniriz bazen didişiriz. Bence ne ekersen onu biçiyorsun ilerde. Çocuğa sunulan hayat, ilerdeki ilişkinin temelini oluşturuyor. zor kararlar :) ama vaktin var. Eminim en doğru kararı vereceksin

Ahahah Evet, ev rahat. Çünkü ev adeta ahır. Benim çocuklar normalde bile pis olduklarından dışarı işkenceydi, koronada piknik vb harici çıkarmıyorum. Çıksam peşlerinde koşmaktan helak haldeyim, ayaklarım su topluyor. Koronaya kadar bir yere gidip de sıcak çay içebildiğimi, insan gibi yemek yiyebildiğimi bilmem ben, bir yere tırmanıyorlardır elbet. Evde en azından bizim evin duvarına tırmanıyorlar, rahatsız ettikleri başkaları yok ya da mikroplu yerleri yalamıyorlar, kendi mikrobumuz evdeki

Siz daha önce iki kere kürtaj olmuştunuz acaba pişman mı oldunuz eşiniz de çocuk istemiyor du sanırım

Ben zaten sosyaldim korona oncesi. Kedim var, spor salonuan gidiyordum duzenli olarak, kursa gidiyordum. :))) Bahsettigim yalnizlik gunumuz için degil de ileri yaslilik doneminde 80-90 yaşlarindakiydi. Hoş belki o kadar yasamayacagim bile... Tesekkur ederim.

Ayy huzurevlerine dusup bi de bakicidan dayak yerim diye dusunmedim degil.

genelde cevremde ısteyerek cocuk yapmamıs olan yaslı ınsanlar pısmanlık duyuyor.. ama bu hıc sahıp olmadıkları ıcın olabılır.. ınsan hıc evlenmesede evlılıgı merak edebılır gıbı

Olsun, yalnizlikta guzel, ama dozunda:) Okullar kapanali kendimle basbasa kalmayi ozledim valla:))

Tabiki yeter ama sonuç itibarıyla yalnızsın telefonu kapatınca yalnizliginla berabersin Calcifer Ay Çiçekleri Arasında Gonca

Kuzum çocukta garanti değil. Ölebilir. Hayatta hic birsey garanti olmadığına göre bence icinizden gelen sesi dinleyin.

Yalnızlık korkusu sandığınız şey hormonlarınızin isteği de olabilir. Daha sempatik geliyor mu mesela? Herşeyin bir zamanı olduğuna inanıyorum ben çünkü her insana ve yasa göre değişmekle beraber.

Aynı konu gündemimizde. ikimizde asla çocuk istemiyoruz diye ilişkiye başladık. aynı soru işaretleri benim de kafamda. Onunla paylaştım 3-4 yıl sonrası icin okey dedik. kesin hükümden vazgeçtik

Siz bu guzellikleri anlatirken içimde birşey kipirdamasini bekliyorum ama kipirdamiyor. Cevremde de anlatiyorlar ama anlayamiyorum tam olarak. Galiba şuan ki tek endişem bencilce kendi yalniz kalacagimin korkusu, annelik hissim hala gelmemiş sanirim. Belki zamani gelmedi. Zorluklari daha çok gözüme geliyor. Yorum yazan herkese tesekkur ederim. Konu acarken içinde olduğum dusuncelerime farkli bakış acilari kazandirdiniz. Bazen insan burnunun ucunu gormuyor. Mune konum kapanabilir.

Suan icin maddi sorunumuz kalmadi yeni evli de degiliz evlilikte oturdu artik. Guzel gelirimiz, borcumuz yok. Mesele maddiyat verememek degil bizim, manevi kismi sikinti.

bu küçük bir kriz olmuş bazen insan tetiklenir geçince bu kriz stabil hayatınıza dönünce değerlendirirsiniz çocuğum var pişman mıyım hayır sahip olmak için çok da uğraştım bu da dipnot ama çocuksuz bir hayat olmaz da diyemem lakin aceleye gerek yok hazır hissetmek önemli yine de ne kadar hazır olsan da bilmediğin bir şey ve ilk başlarda tabii ki şaşkınlık oluyor alışmak bir süreç kendine baskı yapma çok gençsin daha

Annem yurtdışında babam küçükken vefat etti. Kardeşim yok. Çocuğu kendime yoldaş olsun diye yapmam. Eşim var, allah korusun eşimin başına bir şey gelse zaten cocugum var yalnız kalmadım diye sevinmem kahrolurum onsuz.

Tamamen hazır olmak yok sevgili cirilla. Ben de hazırım dedim ama hamileyken lohusayken değilmişim de dedim. Evlilik gibi düşün, kavga ettiğinde nerden evlendim, sevgi seliyken iyiki evlendim dersin ya. Aynı iyisi de kötüsü de olur, olacak. Ama aradaki bağ muazzam

Çocuk olsa evli olsan yine yalnızsın çocuklar evlenip gidicek sen ölmezsen esin ölücek Ne yaparsan yap illaki yalnız kalıcan

Allah nasip ederse elbette evlat her zaman bir destektir gönül bağı denen şeyin en güçlü olanı bence evlat ve ebeveyn arasında olandır.. yeri gelir muhabbet eder, dara düşersiniz yanınızda olur ne bileyim torun tombalak görürsünüz, kapınızı açaçak birileri, kapısını çalacak birileri olur.. Şu hayatta bir tek evlat değil kan bağının çok ama çok önemli olduğunu düşünüyorum çünkü bence hiçbirşeyin koparamadığı tek şey kan bağı.. Yeri gelir eşinden bile soğuyup yollarını ayırırsın ama kan bağı başka birşey.. Günün sonunda "atsan atılmaz satsan satılmaz" diyorsun Ama dediğim gibi nasip kısmet işi.. Rabbim evlat verir belki hayırsız çıkar illallah edersiniz ya da belki evlat nasip etmez.. Hayırlısı ne ise o olsun ne diyelim.. Allah isteyene hayırlı evlatlar nasip etsin..

Bebekleri, çocukları sever misiniz peki?

Yok ya, ben de o amacla yapmadim cocuk filan, zaten gencken aklina bile gelmiyor yaslanacagin:) Ben cocuklarimi sevmek istedim, onlarla guzel paylasimlarim olsun istedim, oldu oluyor cok sukur, ama yaninda eksi bonuslarim olmadi mi, ohooooo:)) Ornegin cocuklarim az biraz ortaya ciktiginda biraktigim yerde Deniz'i bulamadim, yerinde yeller esiyordu

Kan bağına önem veririm. Akrabalarla pek görüşmem o ayrı Yalnız yaşadığım, çok aşırı zorlandığım zamanlar oldu. Ailesiyle birlikte olanlara özendiğim zamanlar yaşadım ama zorlanma sebeplerimi onlara da anlatamazdım, duysalar gelirlerdi zaten. Çocuk yapma fikrim asla aman bana baksınlar, yalnız bırakmasınlar değil. İstedim yaptım, bu kadar. Ama şu var, bazen burda bir şeyler okuyoruz, hiç mi yok yardım isteyebileceğin bir yakının diyoruz ya, işte o çok önemli bir konu. Hayat kime ne getirir bilinmez, bazı arkadaşlıklar aileden öte diyorlar, ben kuramıyorum öyle arkadaşlık. Çok severim ama ailem gibi hissedemiyorum. Bugün -Allah korusun- kardeşlerim, annem babam eşim çocuklarım olmasa, biriyle dertleşmek istesem, bir akıl almak istesem, sığınacak birini arasam bunlar amcam, halam, teyzem olurdu sanırım. Kimse kimsenin derdini sonsuza dek çekmez ama yine de birine ihtiyaç duyulduğunda benim aklıma ailem gelir. Maddi gücüm, yaşım, imkanlarım elverse 2 değil 4 çocuk yapardım, aile güzel şeydir.

Aslında sosyal olabilirsiniz halk eğitim kurslarına şuraya buraya gide gide çevre edinirsiniz evcil hayvan sahiplenirsiniz yalnızlık diye bir şey kalmıyor heleki köpek olunca

Belki de, hersey ust uste geldi aslinda bir de cok yakinim yeni hamile kaldi. Baskilar da iyice artti ustumde. Her telefon açan yakinim bana üzülüyor sanki felaket senaryolari ve yalnizlik. :))) Etkilenmiyordum ama galiba yaşta gittikce beni endişelendirmeyi başariyorlardi galiba. Ama konu açmam guzel oldu, biraz dhaa rahatladim.

Oyle ama filmdelisi, bak benim annemle pekte iyi iliskim yoktur, cocukluga dayali, bilirsiniz. Buna ragmen annem babam yaslandikca biz de yas aldikca daha baska bir iliski kuruldu sanki, babamla degilse de pek... Annemin yapmadiklari beni uzerken, simdi yaptiklari ve cabaladiklari icin onu anliyorum, seviyorum, kapisini biz cocuklari aciyoruz, evlerinde nese oluyor. Insanlar yaslaninca gelen gideni de olmuyor, arti zaten bu korona insanlarda baska etkiler de birakti ve daha da birakacak. Azalan iliskiler daha da azalacak, biz olmasak cok yalniz kalirlardi. Yalniz kalmamak icin yapmamislardir bizi muhtemelen, yine de cocuk yetistirmenin bonusu bunlarin olmasi guzel degil mi:)

Cocuklarim olmasa yalnizliktan korkardim evet. Varken de garantim yok, ama en azindan umudum var

Tesekkur ederim. Bakalim zaman ne gosterecek. filmdelisi

İşte oradaki anne olmak için sizsiniz. Herkes böyle düşünmüyor. Herkesin hayatı cennet bahçesi değil malesef

Anacim 40 sene sonra bu kuresel isinmadan dunya kalir mi kalmaz mi, kalsa da cocuum icecekbi bardak su bulur mu gibi endiseleri oluyo insanin, bende var misal

Henuz 30 bile degilim. 35-40 araligini dusunuyorum ama o yaslari da gecirirsem veya olmazsa o zaman evlatlik dusunebilirim eşim de istiyor olursa...

Hayir yok. Ozellikle annemle hergun konuşuruz.

Bambaşka bir şey beklerken başka konu cıktı Uyanış yerine yalnızlık olmaliymis

Uzun suredir okuyordur ilk kez uyelik almiştir.

Bir tanidigimin 8 cocugu var. 5 i sehir disi 3 u ulke disinda yaşıyor. Kocaman evde yalniz yasiyor. Cokta sey yapmaya gerek yok bence

Ben herkesin zaten yalniz oldugu dusuncesindeyim. Bu kalabaliklar hep sahte, basini yastiga koyunca aman esim var cocugum var demiyorsun ki. Ben demiyorum en azindan. Hepsi gelip gecici, kalici olan kendinsin. Cocugum var, omru uzun olsun mutlu saglikli olsun insallah ama hic dogmamis olsaydi, onu hic tanimamis olsaydim da fark eden bir sey olmazdi.

Sevgili Calcifer ben böyle düşünmüyorum ya. evet tabii ki nasıl biz dünyaya gelirken bir söz hakkımız yoktuysa, bizim çocuklarımızın da yok. Ama biz, çocuğuma bir misyon yüklemek, şunu yapsın, bana baksın diye dünyaya getirmedim ki. Eğer kötü bir hayat verirsem söylediklerinde %100 hak veriyorum, ama anne-baba olarak ona en iyi hayatı -geleceği sunmak için uğraşırken neden bencillik olsun ki? bide yAşamak güzel ya, şahsen annem babam beni iyi ki yapmış yani bide bu 'üreme' isteği gerçekten doğuştan, içten gelen bir duygu. Ürüyoruz yani, hayat veriyoruz. Hayvanlar, çiçekler, böcekler tüm canlılar gibi bence bu otomatik bir yerlerde kurulmuş

Hiç bir şeyin garantisi yok ki hayatta illa can kan olmasına da gerek yok ki. Huzur evine birakan arayıp sormayan evlat da var Nece insanlar var ki eşten anneden evlattan daha yakın davranır daha çok arar sorar. O yüzdendir hep dualar Allah herkesi iyilerle karşılaştırsın. Ister evladın olsun ister arkadaşın. Hayirlisi merhametlisi olsun.

isterse 10 kardeşiniz olsun. insan belli bir yaştan sonra tek kalmayı ögrenmeli. bu dünya adı üzerinde fani. kimler geldi kimler geçti. kimi erken kimi geç. yalnızlık kişinin içinde, kimileri kalabalık aile olmasına rağmen kendini terk edilmilmiş sevilmemiş, dışlanmış hissediyor. kimileri tek çocuk olmasına rağmen herkesle dost herkesle mutlu. anlıyacagınız milyonlarca değişken var ama iş insanın kendisinde bitiyor.

Annemin babamın yanında ne kardeşi ne anne babası var. Kardeşleri ile doğru düzgün gorusmuyorlar anne babalari vefat etti. ben kardeşlerim varız annem babam için. Annemin en yakın arkadaşı dert ortağı ben ve ablam. Benim için de o tabi. Bencillik değil bence. hayırlı olduktan sonra kimse evladın yerini tutamaz gibi geliyor. arkadaşı olmalı insanın ama hepsi bir yere kadar sanki.

Kesinlikle öyle zaten olaya tamamen duygusal olarak bakdam simdiye kadar dogururdum bir tane. Ama hazir olmadigimin oldukça farkindayim. Eger cocuk olacaksa bu sadece benim korkularimla olmamali haklisiniz, insanlar hep konusur.

Yaa sende gece gece iyice gerilime bağlama ALLAH korusun

9 ay 10 gun sonraya alarm kuruyorum Bircok bebek karari cikacak bu gece

Amaç dipdibe olmak degil aslinda, arayip sormak, sohbet etmek.

30a bisey kalmadi herhalde onun psikolojisi sey oldu. Zaman nasil geçti anlamadim bir anda, cok hizli oldu.

Çocuk aşkı değil de, çocuğun anneye aşkı bir başka bence. Dünyada bir çocuğun annesine ya da babasına olan sevgisinden daha üstün bir şey yok bana göre ergenlik dönemlerine kadar elbet Yoksa çocuk şöyle güzel, böyle güzel demeyeceğim, benimkiler sevgileri dışında pek sevimsizler Ama böyle yüce bir aşkı yaşamak paha biçilmez, aşk diyorum çünkü oğlanlar gerçekten bana aşık, annem bile bana öyle bakmadı. Hiç sevilmemişim, bunu hissettim. Bunu tattığım için şanslıyım, öyle hissediyorum kendimi. Sonsuz sevgi ve aşkla örülü olmak, güçlü kılıyor insanı ve zorluklarıyla mücadele gücü veriyor. Büyüdüğünde gidecek o sevgi, biliyorum, gitmeli de. Ondan gelecekte şöyle böyle olsun hayalim yok pek, mümkünse benden uzakta yaşasınlar yeter

bir ara baya bir evlenemediğim için çocuğumun da olmayacağını düşünmüştüm. çok çok fazla çevre baskısı ya baskı demeyelim de gözünüzün önüne çok fazla çocuk muhabbeti geliyor. İnstagrama baksan, öyle bayramda öyle, seyranda öyle. Bağımsız olsak bu kadar baskı altında hissetmezdik ve pek çoğumuz da çocuk yapmayabilirdi bence. Kesinlikle çocuk yalnızlık garantisi değil bu arada. Hatta yazlıkta bir komşumuz ben doğum yaptığımda gelip yaklaşık bir 17 kere hayırlı evlat olsun deyip durdu önce anlamadım nedenini de meğer tek çocuğu varmış da bir sürü sıkıntı çektirmiş kadıncağıza. Dedim yazık yaa karı koca emekli olmuşlar, kendilerini yazlığa atmışlar ağızlarının tadı yok.

Konuyu acarak uyanişim daha da artti zaten. Bu yalnizlik kaçinilmaz aslinda, telefonla konusulur bilmem ne diye kendimi kandiriyor veya rahatlatiyordum galiba ama yok, cocuk olsa da yalniz kalinacak belli ki.

Çocuk çok başka mesele. Hayatının en iyi kararı da olabilir, en kötü kararı da. Ama tek bildiğim, mantıktan öte duygusallıkla verilebilecek ve bu dünyaya çocuk mu getirilir tezinin tam karşısında durarak 'öyle yetiştireceğim ki dünya güzelleşecek' algısı ile yola çıkmalı bence. İnanılmaz egolu bir cümle olabilir ama o çocuğu sen ben yapmazsam da dünya güzelleşmiyor, cehennemden öteye gitmiyor işte.

Ha bir de şu var. Zaman değişiyor. Eskiden evet çocuklar anne babalara bakardı ama şartlar farklıydı. Mesela benim annem 45 yaşındaydı emekli oldu. Rahmetli anneanneme gül gibi baktı. Benim de anneme bakabilirim çünkü bunu yapacak gücüm var fakat kızım yapabilir mi bilmiyorum. Bizim bile emeklilik yaşımız 60. Bakalım onların zamanında ne olacak. E yaşam süresi uzuyor. Buna illa ki bir çözüm bulunur diye düşünüyorum. Artık Amerika'da gibi Sunny belt mi oluşturulur yoksa robotlar mi bize bakar o kadarını zaman gösterecek.

Buna benzer şeyler çok duydum aslinda, tanık oldugum benzer şeyler de var ve belki ben de örnek vermiş olabilirim. Ama iş kendine gelince benim cocugum oyle yapmaz gibi bir dusunce oluyor tabi ama oyle yapmasa bile ne kadar yaninda olabilir yine bilemedim.

Bence biz şanslıyız. İhtiyacımız olduğunda ailemizden gereken desteği gördüğümüz için daha dışarda kalan kişilerden bir şey isteme ihtiyacı hissetmemişiz. Çok şükür. Ben üniversite öğrencisiyken bazen babam olmadığında amcam götürürdü otogara. Zorla para verirdi, valizlerle dolmuşta uğraşma taksiyle git yurda diye. Babamın işsiz olduğu dönemlerde, bayramlarda eniştem zorla elini öptürürdü bayramlarda çocuklara harçlık verilir diye, oldukça da yüklü paralar verirdi. Üniversite yaşantım büyünde aile büyüklerimin çok çok desteğini gördüm. Şu an bana bir şey olsa arkadaşlarım mı destek verecek çocuklarıma, hiç sanmıyorum. Ama aile ilişkileri sağlam olmayan insanlar da tam tersini düşünüyor, onlara da hak veriyorum tabiki.

Bu arada konu başlığıda çok enterasan belgesel yada dizi ismi gibi

Evet tabii ki. Dediğim gibi şartlar ya da verilen imkanlar maddi manevi hepsi bir bütün olarak değerlendirilmeli. Haklısınız. ben iyi ki diyebiliyorsam Allah razı olsun annem, babam sayesinde. Umarım benim evladımda aynısını der

Bekarım, anne ve babamla yaşıyorum. Her an ne yaptıklarını, nerde olduklarını bileyim istiyorum. Kimseye muhtaç olmasınlar ben hep yetişeyim istiyorum, en büyük korkum herhangi bir isteklerinin eksik kalması veya benden ayrı olmaları. Sık sık olmasa da arada aklıma gelir hep bu tedirginlik. Evli olsaydım nasıl olurdu onu bilmiyorum ama

Ben eski kafa kadınım sanırım bazı konularda. yeni anneleri anlayamıyorum Bence bu korku her insanda var az yada cok kiminim sinir zorlayıcı boyutta ama var. Toplumda kadınların çoğu kendi kanından bir can istiyor. . evlatlık alanların sayısı az. Çünkü kendi canından bir can ile bag kuruyor onu sevdiği gibi kimseyi sevemiyor ve bu yaratılışta var. Herkes biliyor çocuk evlenip gidecek ama olay bu değil. Hayatta sizi düşünen biri olması sizi arayıp sorması bayramda gelmesi hadi gelemedi diyelim görüntülu konuşması sizi yapayalnız hissettirmesi bile bence bu hayattaki en güzel duygu. Garanti ararsak bu hayatta hicbirseyin garantisi yok ki. Şuan benim küçük bebeğim var daha ama ilerde baksın diye yapmadım tabiki ama ben şuan hayatimin daha dolu geçtiğini düşünüyorum onun büyümesine şahit olmak on numara. İleride onla yaşama hayatina çöreklenme gibi amacım asla yok. varligi benim varlığıma can katıyor umut katıyor. Bir canin şekillenmesi hele de kendinden olması çok güzel. İleride bir arasa anne nasılsın dese yeter bana. bu da benim için dünyadaki en güzel duygu. Son olarak Allah isteyen herkese çocuk nasıp etsin.

28yasimdayim. Cocuk kararini ötelemek işime geliyordu, istemiyorum diyordum bitiyordu. Yaş sıkıştırmaya başlayinca sanki kesin arar vermem lazimmiş gibi gelmeye başladi aslinda. Gerci hala vaktim var son kararlari 35-40 arasina birakmayi dusunuyorum, kendiliginden olmazsa da dert etmem en azindan olmuyor derim. Bu şekilde herkes için farklı olabiliyor demek ki. Hep dogunca hemen alisirsin diyorlar oysa alişmayan da oluyor demek ki ya da alişmasi zor olan.

Evet ben cocugum olunca esimin ölmesine sevinecektim nasilsa yalniz degilim diye.

cocuklar buyurken onlari izlemek, degisimlerine sahit olmak, sanirim anne olarak en cok sevdigim kisim bu. Okumasi akranlarindan yavasti mesela, her gun okuma calismasi yaptik haftalarca ve su an okumasi gorece olarak akranlarina dha yaklasti. Kucuk cok gec konusmaya basladi, onunla da ses calismalari yaptik, bazi sesleri hala cikaramiyor, ancak turkcesi cok iyi suan. 3 yil once adim attim diye sevinirken, bugun scooteri uzerine ayaklarini kaldiriyor. babasindan talep ettigi sey ile benden talep ettigi sey farkli, babasina kullandigi dil ile bana kullandigi dil de. hani benim cocuklarim bana ozel tabi ki de, bu kadar zeki olduklarini gormek, bu degisimleri izlemek ayrica keyif sebebi. Evet zor, kimseye de onermiyorum, ama mutluyum mu bu gerceklikle, evet cok mutluyum.

Yalnız kalacaksınız diye çocuk yapılmaz ki.. aileyi tamamlamak ya da soy bağına birini katmak ya da canından can olmasını istemek koşulsuz şartsız senden bir varlık olmasını istemektir çocuk sahibi olmak eğer ilerde bir beklentiyle yaparsanız hep o şartla büyütürsünüz bana bakacak falan ama bunun garantisi yok olamazda bakın siz evlendiniz bir eşiniz ayrı eviniz ayrı uğraşlarınız var ne kadar her an yanında olabilirsiniz ya da başka şehire evlenebilirdiniz ya da erkek çocuğu çoğu gelin kaynanasına gelip gitmek fazla görüşmek istemiyor okuyoruz ayrı ailesi olacak başka şehir başka ülke belki sonra hayal kırıklığı olur evlat sahibi olmak mutlu sağ olsun da varsın uzak olsun diyebilmek anne olunca da böyle düşünürsün zaten

Bir alip veremedigim yok bebek ve cocuklarla sevmiyorum diyemem ama gorunce oyle kucagima alayim, seveyim durumu hiç olmadi uzaktan severim. İcimde de yogun bir annelik duygusu yok aslinda ve çok tahammullu olmayabilirim yani o kargaşaya, düzen bozulmasina hazir olmadigima eminim aslinda. Cocuk gurultusunu kafam kaldirmiyor henuz.

Daha yaşın küçükmüş

yani yalnız kalacak duygusu ile ikinciyi yapıyolar. O da ayrı bir varlık, can olacak. BU sorumluluğu yüklememek lazım bence. Ben de isterdim oğlumun bir kardeşi olsun ama olmadı kısmet. Ve ikinci çocuklar hep daha yaramaz oluyolar. Büyüklerini ezdiklerini çok görürüm. Bnence her ikisi ya da üçünü de ayrı bir birey ayrı bir sevgi ile büyütmeli.

Yani anneliği tadan biri objektif bakamaz buna. Yalnız dahi kalacak olsam yine de doğururdum. İnsanın bambaşka bir kısmını açıyor. His olarak daha sevecen, daha empati yapabilen biri oldum. İnsan değerini anladım. Çok zorlukla çok emekle büyüdüğünü anladım. Genel anlamda hümanist birine dönüştüm. Geliştiriyor beni. Yani hareket edemeyen boş boş bakıp yatan bir canlıyken çabalayarak ayağa kalkıp yürümesine şahit oluyorsun. Hepsini geçtim sevgi anlamında da insanı gerçekten koşulsuz sevgiyle tanıştırıyor. İki dakika önce sinirlendiğin bir insan yavrusu anne seni seviyorum dediğinde sarılıp iyi ki diyorsun sadece. Aradaki bağ çok özel. Kardeşim de var, kedilerim kuşlarım da oldu, yeğenim de oldu. Ama hiç biri bu bağı, bu yaşadıklarımı yaşatmadı. Yani yaşamasam eksik olurdum kesinlikle. Zor mu çok zor. Akıllı insan işi değil. İlk iki sene insanlıktan çıktım, eşimle bile aramızı bozdu ilk sene. Ama şimdi taşlar yerine oturdu, o emeklerimin meyvesini yiyorum. Zamanı, enerjisi olan insan bence doğurmalı. Kendini yeniden tanıyorsun çünkü.

Doğru. Benim de şuan hissetigim şey annelik degil de yalnizlik yani kendimi dusunuyorum aslinda.

Çok çok zor çocuklara sahibim ama ölmedim Ben bile bu hale geldiysem, herkes elbet yapar. O çocuk dünyaya getirildiyse mecbur yapılacak zaten, başka bir alternatif yok. Mesela pandemi benim hayatımı kolaylaştırdı, bunu diyen duydun mu hiç? Bak çocuk öyle bir şey, evdesin ve hayatın kolaylaşıyor, herkes delirirken oh diyorsun çünkü dışarı yorucu Şaka bir yana, ileri yaşta bu özleminiz ya da arzunuz olursa evlat edinebilirsiniz, öyle bir seçeneği de gözardı etmeyin. Yaş oldu 50 hayat bitti değil ki.

Merhabalar. Cocuk dusunmeyenler, belli bir yaştan sonra yalniz kalmaktan korkmaya başladiniz mi? Mesela kardeşleriniz yok. Anne, babaniz ve eşiniz olmasa tamamen yalniz kalacaksiniz?

Yaşını biliyorum, velev ki önümüzdeki seneler istemediniz ve böyle yaşadınız, 50 de istediniz olasığına göre yazmıştım. Çocuk istememek de istemek kadar doğal. Bir de benim gibiler var, başa gelen çekilirciler. Bence akışına bırakın, hayat ne getiriyor ne yapıyor yarın bilinmez bir kuyu sonuçta. Şimdiden bu düşüncelere kapılma. 32 de belki deli gibi tüm hücrelerinle isteyebilirsin, belli olmaz.

Huzurevleri yalnız insanlarla dolu ne yazık ki

Sanırım yanlış anlama oldu ben hatırladımı yazdım konunuza

Olması olmamasından daha hayırlıdır ya da olmaması olmasından daha hayırlıdır. Her ne şekilde yaşayacağız bilemeyiz. Korkmamak lazım belki herkesten önce biz göçeceğiz.

Çocuklar evlennce yine yalnız kalıyoruz.

Yeni üye ve konu sahibini takip etmiş. Çok yeni değilsiniz dimi? Yoksa konu sahibinin ne yazdığını nerden bileceksiniz

Talebiniz üzerine konunuz yorumlara kapatılmıştır

Bu sorgulamalar bence hormonların sesi, insanın iç güdüleri genelde çocuk ister, hiç olmadı merak eder. Yalnızlık korkusuyla ilgili gibi görünür ama bu aslında soyumuzu devam ettirme arzusu. Ben yalnızlığı severim, ileride yalnız kalmaktan da korkmuyorum çünkü zaten korkulacak bir şey gibi görmüyorum. Öyle aman aman çocuğum olsun diye ölüp biten biri de olmadım hiç. Buna rağmen eğer evlenirsem ve nasip olursa çocuk sahibi olurum yani, bi yerde insanın iç güdüleri bu evreyi yaşamak da ister diye düşünüyorum. Yoksa hayatta hiçbir şeyin garantisi olmayacağını herkes bilir, insanların yalnız kalmayım diye çocuk yaptığını sanmıyorum. Çevremde 50li yaşları geçmiş çocuksuz insanlar var yalnız değiller, yalnız olanı da var. Çocuklu yaşlılardan da yalnız olanı var, kalabalık aile olanı var. Bizi çok etkileyen bir olay olduğu için sık sık yazarım böyle konulara, 2019'da genç kızlık çağındaki iki kardeş olan kuzenlerimi karşı komşuları silahla öldürdü, annelerini ağır yaraladı. Dayım ve yengem "yalnız kaldı". Hayatta her türlü senaryo mümkün yani, bunların hiçbiri çocuk sahibi olma arzusuna engel olmuyor.

Bilmiyorum ya çocuk bana bencillik gibi geliyor. Yani kendimiz için yapıyoruz. Onların hiç bir söz hakkı yok dünyaya gelmek için. Kimimiz anne olmak için, kimimiz yalnız kalmamak için kimimiz de eş dost akraba için.

Cocuklar evlenip gidiyo zaten, sabit durani cok az

Yalnızlık içte başlayıp içte biten birşey bence. Birde anne-baba-eşiniz olmasa demişsiniz ya, doğan çocuğun sizinle beraber uzunca yaşayacağının da garantisi yokki

Ben de yaşın 45 üstü sanmıştım 30 altında bu endişeler hormonların hadi çocuk isteği olarak yorumlanır genelde

Yok suan sirf korktum diye cocuk yapmaya karar vermeyecegim, bu oyle bir konu değil. Yapacaksam bile 30u geçmem lazim rahat anca o zaman dusunuruz BELKİ. Benim istedigim otursun omur boyu bana baksin degil ama bir telefon açanim olsaydi, öldüm mü kaldim mi gibi? 92 yasindaki teyze haberinden de etkilendim galiba, kadincagizi komşulari bulmuş yalniz yasiyormuş. Cocuklari vardir gerci belki bilemedim şimdi.

Ben de son 1-2 aya kadar sorsalar takmiyorum, korkmuyorum diyen biriydim ne olduysa yeni yeni aklima boyle şeyler gelmeye başladi. Herhalde belki de denilen gibi biyolojik saatim mi geldi nedir ondan oluyorsa...

16-17 yıllık evliyim. 15 yıl kesinlikle çocuk istemedim. 15. Yılın Başında aynı böyle sürekli konuşan arkadaş çevrem nedeniyle bir defa yumurtlama günümde korunmadım hamile kaldım. Kalp atışı duyulmadı kürtaj oldum. Aslında o an çocuk istememe fikrinin ne kadar doğru olduğunu anlamıştım. 3 ay sonra bir defa daha korunmadım ve yine hamile kaldım. şimdi 1 yaşında bebeğim var. Dünyanın en zor işlerinden biriymiş. Gerçekten çocuk isteyenler yapmalıymış. Bana o gazı veren arkadaşlarım hiç böyle anlamamıştı. hayatım 1 "senede tepetaklak oldu. Allah sağlık versin, Allah korusun ama zamanı geri almak mümkün olsa kesinlikle o gaza gelmem. Ben normalde çok mutlu bir insandım. Sürekli aktif, her dakika kendimi mutlu edecek bir şey bulurdum. Müzik dinlemek, arabayla boş boş dolaşmaktan, yürümek beni dinlendirir, motive ederdi. 1 "senedir neredeyim bilmiyorum. Herşeyi öylesine yapıyorum. Arabayla bir yere gitmek işkence artık, müzik zaten hayal, sürekli her an her yede kırmızı balık çalıyor, yürüyüş yakmak mı o da ne? Brezilya fönlü, makyajlı, şıkır şıkır gezen ben kıçıma bişey giydim mi oh be diyorum. Bi de eşim çok yardımcı. İki üç çocuk sahibi insanlara hayretle bakıyorum. 1 senedir bir tek gece deliksiz uyumadım. 4-5 defa kalkmışsam bu gece iyi uyuduk diyorum. Sürekli başım ağrıyor. Genellikle her gün ağlıyorum. Ne zaman eski huzurlu günlerim gelecek diyorum o gaza getiren arkadaşlarıma hiçbir zamanmış. 1 yaş sendromu, 2 yaş sendromu, 4 yaş sendromu. Muhtemelen ben çocuk sahibi olmayı gönülden istemeyen biri olduğum için her şey bu kadar zor geliyor. Aah keşke kimse karışmasaydı. Herkes kendi hayatı ile ilgilenseydi.

ya duruyorlar mı evde? Bende 1 tane var 2 yaşına girecek, o bile bir süre sonra kurtlanıyor biz mutlaka her gün çıkıyoruz. Tabi, yaşadığımız yer ile de alakalı çünkü çok insan yok ve doğa-orman çok imkan var. Çıkıyoruz yürüyoruz, kozalak topluyoruz efendime söyleyeyim ördeklere bişeyler atıyoruz. Eve dönerken girmemek için yerlere atıyoruz kendimizi ama bir şekilde geçiyor vakit. Yoksa saatler ilerlemiyor bizde. Siz 2 çocukla ev daha rahat diyorsanız önünüzde saygı ile eğiliyorum efendim Eklentiler 1225CD5B-FF0B-47D0-986E-4C7C3D2F42C0. jpeg 260,8 KB · Görüntüleme: 54

Olabilir. Bir de bu korona döneminde ister istemez hepimiz kaybetme korkusu yaşıyoruz. Kaygılarınizi tetiklemis olabilir

Yok 10 kere oldum. Bir defa oldum henuz 3-4 aylik evliydik galiba 6 sene önceydi ve ozaman da istemiyorduk. Ek olarak maddi sıkıntımız çoktu. Onunla ilgili bir pismanligim yok, oyle olmasi gerekiyordu. Eşimin hala cocuk istegi yok. Geronimoo Okçu'nun önünde saygıyla eğil tek ayak

Hayir. Karistiriyor olabilirsiniz iki kere hamile kalmadim, kalsam bunu unutmazdim. Sadece bir defa suphe duyup hap kullandim ama hamilelik gibi bir durum oluşmadi. Allah askina biseyler saklamak istesem ben de yeni uyelik alir konu acardim hatta siteden izin alip 2. Uyelik alirdim ve konu açardim. Daha dun uyelik almissiniz benim 6 senelik konumu konusuyorsunuz. Calcifer Ay Çiçekleri Arasında Gonca

Aynen öyle ve çoğunun çocuğu da var. Kendi tercihiyle orda kalanlar da var. Bilmiyorum bu yaşımda düşünüp üzülmek istemiyorum. Bir oğlum olacak. Ama asla beni yalnız bırakmasın, bana baksın diye düşünmedim. İsterse dünyanın bir ucunda olsun. O mutlu ben mutlu olayım yeter diyorum. Yeter ki hayat bana o günleri sağlıkla göstersin..

Çocukları olduğu halde yalnız kalan insanlar da var ne yazık ki.. Hiç bir şeyin garantisi yok. O yüzden çok düşünmem...

Gençken sorun degil de yaşliyken de sever miyiz acaba.

buyuk oglum 7 yasinda, eski evimizde komsu cocugu ile arkadas oldular, oraya bir gider gelmez, bize gelirler tum gun birlikte oynarlar, benim kucuk de onlarla birlikte tabi. ahaha, o zaman esime dedim, yandik biz bu cocuklar buyuyunce, simdiden bak bize ihtiyaclari azaldi, insan o kadar zamanla ne yapacagini da bilemiyor, neyse tasindik da kurtulduk komsu cocugundan, simdilerde de pandemi kimselere gidilip gelinmiyor saka bir yana, ben de hep yanlizsin diyenlere katiliyorum.

CiRiLLA, epey bir zaman önce içeriğini tam hatırlamıyorum ama anne baba evlat konulu bir topikti bir komşu dedemizden bahsetmiştim. Dedecik anne babasına, hasta eşine, 5 çocuğuna bakmış yıllarca. Zaman hepimize hoyrat ve acımasız, yaşlanıyorsunuz ister istemez, dedecik de yaşlanmış, 90'lı yaşlardaydı eli ayağı tutuyor işlerini kendince görüyordu, yalnız yaşıyordu evinde ve ağlardı hep, ben herkese baktım 5 çocuğuma bile ama çocuklarım ne haldesin baba demek için bile aramıyor diye ağlardı, neyse uzatmayayım kendi evinde buz gibi odasında yalnız başına öldü, komşular bulmuş. Bırakın sağlığında gelip gitmeyi, telefonla bile aramayan 5 çocuğu yalnızca babalarını gömmeye gelip gitti.