Sonuna doğru suratımda bir gülümseme oluştu.

Biraz küçümser tarzda hissettim yazdığınızı ayrıca, herkesin başına aldatılmak da geliyor mesela ama insan kendi başına gelince daha fazla canı yanmıyor mu? Bir başarı hikayesi değil, evden çıkamazken hayatımı düzeltmem kendime bir iyilik dünya için minicik evet benim için büyük birşey, bu zor zamanlarımda motive kaynağım hepsi bu herkesin babası gözü önünde 14 yaşındayken intihara teşebbüs etmemiştir sanırım Herkes 3 sene simit kokusu alarak onu bir kez bile alamadığı da olmamıştır bence Vardır elbette ama 'herkes' değil

Hikayenize hayran kaldım sonu çok güzel insanı mutlu ediyor ve sizi çok iyi anlıyorum çünki yaşadığınız bazı şeyleri bende yaşadım insan ailesini seçemiyor çocukken onlara karşı koyamıyor ama iyiki büyüyoruz

Tebrik ederim. Sanain bahtin acik olsun.

Hayat maalesef adil değil ve bazıları için hep mücadele demek.. bende durumu çok iyi olmayan bir ailede büyüdüm. Isteyemezdim, çekinirdim. Şimdi meslek sahibi oldum. Nerde bi gariban çocuk görsem sevindirmek isterim. Çocuklara ve onların mutluluklarına çok düşkünüm. Bu yüzden iyi bir anne olabileceğimi düşünüyorum. Hikayenizi çok sevdim. Dilerim en kötü gününüz böyle olsun :)

Okumamı zaten çok istiyorlardı ama onlarla aynı şehirde, aynı şehirde okudumda, onlarla aynu şehirde yaşamamı istiyorlardı, kolay olmadı 2 sene kavga gürültü annem destek oldu bana ne kadar çaba harcadığımı gördü belki, belkğ ağlamalarıma dayanamadı

Merhaba Bazen buraya konular açtığım oldu ailemle alakalı yanlızlığımla alakalı Malum kapanma süreci falan derken kendi kendime çok düşünüp üzülürken aslında hayatımın nasıl da güzel evrildiğini gördüm Ben bilinçsiz cahil bir anne babanın çocuğuyum Çocukken annem babam her kavga ettiğinde, babam derdi ki anneannen seni sevmiyor, annem derdi ki babannen seni sevmiyor Ninelerim çünkü zırcahil insanlardı ve annem babam hırslarını benden alırdı Eve kapatıldım, bisikletim olmadı, kızlar binmez, bu mahallede yanlış anlaşılırdı, harçlık biriktirip bisiklet aldım paramın yettiği de çok kötüydü binemedim Kıyafetim yoktu, başkalarının eskilerini giydim Mezun olacaktım üniversiteden babam 20 liralık bir kıyafet al dedi alamadım, ailemin yanında aileme yük olmadan üniversite okudum, ayni anda çalıştım, çok yoruldum burnum kanadı bir keresinde yorgunluktan Lisede dersaneye gittim ama dersane pikniğine gönderilmedim aynı şehirde Hiç arkadaşım olmadı ortaokul lise boyu, okul dersane dışında evden çıkmam yasaktı, evde tv izlemem kitap okumam yasaktı, çünkü sadece ders çalışmak zorundaydım Bu süreçte deli gibi evde annem babam kavga ederdi, yaşamıyordum nefes alamıyor gibiydim, onlar ne yapsalar etseler bana engel olamadılar evden çıkmadım ama kitaplarla dünyamı değiştirdim Bazen roman almaya param yetmezdi, lisede sıra arkadaşım bunu bilirdi durumu da çok iyiydi, özge abime anlattım kitap okumayı çok sevdiğini kütüphanesinden sana hep kitap verecek okuduktan sonra geri getirirsen ama dedi sevinçten çıldırdım, pek çok insan çocuğu kitap okusun diye can atardı ben o kitapları bulmak için O abiden Allah razı olsun, zaten abisi psikologtu, arkadaşım vesilesiyle ona sorular sorarak ilgimi çeken kitapları hep yolladı, kitaplar yepyeniydi sonrdan anladım ki belki bazıları benim için alınıyordu Evde her kavga gürültüde gömüldüm onlara onların içinde yaşadım psikolojim sağlam kaldı Birgün tek yaşamak, istediğim yere gidebilmek bisiklet sürmek, hava kararınca koşarak korkarak eve gitmemek çok istedim O kız büyüdü çok çalıştı çabaladı kendine başka şehirde hayalini kurduğu küçük evini kurdu, 30 yaşına gelmeden 30dan fazla şehir 20den fazla ülke gezdi Gittiği ülkerde kimseye hesap vermeden bisiklete binmeyi öğrendi Umudunuzun bittiği yerde yeni şeyler başlar Her ne derdin varsa hepsi birgün bitecek ve hak ettiğin güneşli günleri göreceksin Ek bilgi o sıra arkadaşımla bağımı asla kesmedim, başka ülkede uzakdoğuda yaşıyor, zeytin ve beyaz peynir yokmuş çok özlemiş, bol bol götürdüm Dertlilere derman olur belki diye hem de içimi dökmek için yazdım, okuduysanız teşekkürler

Nasıl çıktınız o girdaptan merak ettim, birde en azindan okumanıza izin vermişler bence bu da çok önemli

Umarım...

Helal olsun size okurken hayran kaldım

Biraz gülümsedim öğretmen bir arkadaşım var, bazı öğrencileri ona dert anlatır o da beni anlatıyormuş sosyal medyadan beni ekleyip yazıyorlar bazen, özge abla bizde yurtdışına gitmek istiyoruz napalım diye Elimden geldiğince yardımcı olmaya yönlendirmeye çalışıyorum

ne kadar güzel yazmışsınız bayıldım gerçekten azminize :))

Bdv de genelde sizin yasadiklarinizi yasayanlar evlenip kurtulayim der ama sabretmeniz cok guzel neticelenmis. Umarim hep mutlu olursunuz.

Sonlara doğru gözlerim dolu dolu okudum :') sizi gönülden alkışlıyorum

ne güzel başarmışsınız inşallah herkes bu gücü kendinde bulabilir sizi tebrik ediyorum gönülden :)

Bir çocuğun hayali başka bir çocuğun elinin tersiyle ittiği birşey olabilir Hayat çok zor hele şu dönem kendimizi motive etmek sağlam kalmak için, bugünlerde elimizin tersiyle ittiklerimizi, sahip olduklarımızı gülümseyerek düşünerek mutlu olabiliriz belki

Herkes kendine göre yorumlar ve bakar, bence başarıdır bunlar ayrıca o yaşlarda erken yaşta evlenip ailenin çizdiği yörüngede yaşayabilirsin. Örneğin ben boşandım mutsuz bir evlilik yerine mutlu bir yaşamı tercih etttim bu bana göre başarıdır başkasına göre başarısızlıktır. Aynı evde aynı koşullarda yaşayıp hayatı çok farklı algılayanlar var hepimiz parmak izimiz gibiyiz. Kendinizle gurur duyun bence her zaman.

Çok teşekkür ederim sizin de yolunuz hep açık olsun

Umutsuzluk şeytandandır. Ne güzel hep umut edip çabalamışsınız❤Bende güçlüyüm ama zaman zaman gidiyorum eskilere bütün modum düşüyor bazen günlerce bazen haftalarca

Sağolun inşallah hayat hepimize istediklerimize ulaşmak için çabalama gücü versin

Başarı hikayesi demek istemedim bende Mutsuz anlar çok yaşadım ancak artık mutlu olmuşum, bunu başardım anlamında dedim, eskiyi üzülürek hatırlasamda haytta herşey değişebiliyor demek istedimBir bilim adamı üretken bir birey değilim bahsettiğim maneviyattı Benim yaşadığım koşullar için kendim için başardığım birşeydi ruh halimi daha iyiye getirmek, övünmek için yazmadım, övünülcek birşey de yapmadım evet eski için hala üzülüyorum bazen ama iyi şeylerde yapmışım diye içimi dökmek istediğimi belirttim Herkesin başarısı bireyseldir bence ayrıca, başkalarıyla değil kendimizle kıyaslamalıyız

Büyük kavgalar oldu 2 sene Annem yanımda durdu en son emeklerimi görünce, babamı o ikna etti

Annenizin Okuma bilinci oluşturması çok güzel olmuş.. evlilik konusuna gelince ne zaman hazır hissederseniz o zaman olsun 32 yada 42 ne farkeder? Yeterki siz hazır hissedin ve gerçekten iyi bir insanla karsilasin en azından benim naçizane düşüncem.. yolunuz hep açık olsun

Koskocaman bir aferin size inşallah hayat her zaman gönlünüzce olur. Keşke öğrencilerime de hayat hikayenizi anlatsanız. Bazısı şimdiden yarından umutsuz.

Ne güzel sonunda özgür olmuşsunuz ama böyle kısıtlayıcı bir aile nasıl sonunda tek başına yaşamanıza ve dünyayı gezmenize engel olamadı. Nasıl başardınız?

Bu anlattığınız şeyler çoğu kızın başına gelenlerdi özellikle 90lı yıllarda... Yani sadece sizin hikayeniz değil bence, mesela benim hayatıma benzettim... Eskiden aileler ve cevre toplum oyleydi, ben de bisiklete 16 yaşında bindim diye mahallede dedikodu olmuştu.. Sonuçta aiken o kadar da kötü değilmiş ünv okutmuş.. Ben de mühendis oldum işte. Benim hayatıma cok benziyor Ama ne biliim hiç başarı hikayesi olarak düşünmedim, 90lı yılların rutin şeyleriydi bu tip aileler falan

Yaşadıklarım bunlarla sınırlı kalmadı babamın psikolojik rahatsızlığı da vardı o sıra tedaviyi kabul etmiyordu, yanımızda intihar etmeye kalkıştı sadece 14 yaşındayım, bacağına sarılıp aldım ilaçları elinden, ardından babamı dedemler tedaviye ikna etti derken babam kanser oldu onu da atlattı Müzik açsam iki gülsem annem hemen aşık mısın bu şarkılar ne böyle derdi onun da kafası gitmişti Üniversitede bahar şenlikleri olurdu ya, ben başlarken ağlayarak eve dönerdim saat geç oldu diye babam üst üste arar dururdu Bunlardan nasık kurtuldum uzunca yazmak istedim, mezun olduktan sonra benden yaşça küçüklerin bile akşam 7de izin almadan dışarda durabildiklerini gördüm, herşey içimde çok kalkmıştı, okuduğun okulun konserine gitmek bile imkansızdı ben o okulda öğrenciydim ya, 2 sene uzun kavgalar mücadeleler oldu, yaşım büyüdü pra kazanmaya da başladım, babama anneme açıkça ben dayanamıyorum ya evden kaçıcam başıma kötü bi iş gelecek, yada saçma sapan biriyle evleneceğim diye isyan ettiğimi hatırlıyorum Ardından akşam 11 12ye kadar eve gelmememe kşmse ses etmedi ama zaten öğrencilik hayatımda bitmişti Başka şehirde güzel bir iş buldum, sonrada diğer kapılar açıldı İşin mülakatlarına gitmem için babamın ikna edilme süresiydi aslında 2 sene olan Seni almazlar üzülürsün vs tarzıydı açıklaması Hayatta hep ezilen değer görmeyen yapamazsın denilen küçüksenen ben, babamın seni almazlar demesine o sıra o kadar bozulmamıştım, algılarımı kapatmıştı adam Benim hikayemin benim için iç burkan travmatik o kadar yanı varki hala aklıma geliyor malesef Anadolu lisesine gittim, gittiğim lise kendi mahallemde değil uzaktaydı, biraz durumu iyi çocuklar vardı, dışlanmanın en dibini yaşadım, insandan bile sayılmadımm ilk 2 sene Üzgünüm bazı öğretmenler bile yaptı bunu, üniforma bile giysek herşey çok belliydi, dahası herkes haftasonu sinemaya gitmek için konuşurken plan yaprken benim onları uzaylı gibi dinlemem, kendime çok üzülüyorum Annemi babamı affedemiyorum, ama onlara çok güzel davranıyorum yine de Uzun zaman yaptıklarını yüzlerine vurdum, hele bir kardeşim var ki ondan çektikçe diyorum siz bana ettiniz işte içimden

Böyle hikayeler beni öyle mutlu ediyor ki... gerçek hayatta da sonu güzel biten yaşamlar duymak öyle güzel ki... ama bişey de söylemeden geçemeyeceğim ; siz kararlı ve azimliymissiniz... çok kötü ailede yetişmiş hergun dayak küfür, hiç değer görmeyen bir kız çocuğu vardı eski mahallemizde sonradan öğrendim ki evden kaçmış yanlış yerlere sapmış... o sebepten sizi ayakta alkışlıyorum, neyin doğru neyin yanlış olduğu ayrımını anlamış ve hayatınızı güzel planlamissiniz... Helal olsun

Okurken çok duygulandım. Hayatı bırakmayan ona sımsıkı sarılan insanlara bayılıyorum. Harikasınız

Bayiliyorum küllerini mucizeye cevirip sapasaglam ayakta kalabilen güçlü kadınlara. Sansin hep acik olsun.

Çok teşekkür ederim İnşallah

Teşekkür ederim Bende öyle insanları çocukları mutlu etmeyi seven biriyim Hayat keşke tüm çocuklara adil olsa