İyi geceler kk Buraya o kadar çok başlık açıyorum ki inanın bende bıktım sizi dertlerimle boğmaktan. Fakat bu konuda çok yorumunuza ihtiyacım var. Zor zamanlar geçiriyorum. Aşk hayat desen zaten bitik, değer verdiğim birinin sağlık sorunları, ev taşıma telaşı derken kendimi burada bulmak alışkanlık haline geldi. Bu seferki problemim babamla. Babamla aramız birkaç aydır hiç iyi değil. Arada telefon görüşmelerimiz oluyor elbette ama bu 15-20 günde bir. Daha önce konusunu açmıştım neden böyle olduğuna dair fakat üstünden epey zaman geçti. Anlayacağınız üzere anne-baba ayrı ve babamla da aram bazı nedenlerden açıldı. Açıkçası aramakta hiç içimden gelmiyor eskisi gibi, çünkü ben artık babama verdiğim değeri ispatlamaya çalışmaktan yoruldum, kendisinin benim elimi tutmasını beklerken ben kendi elini tutmaya çalışmaktan yoruldum. Kendi aramızdaki bağı koparmamak için çabalarken kendi tarafındaki ailesi bir hiç yüzünden babamla bu hale, kopma noktasına gelmek... 23 yaşına girecek kızına hala çocuk gibi ya annen ya ben diyebilmekten bıkmayıp, kızım ben senin ne olursa olsun yanındayım diyememesi... Çok öfkeliyim, çok kırgınım, çok üzgünüm.. Ama öfkemi içimde yaşamaktan da yoruldum artık, iki defa konuştum, patladım ona. Ben hayatta babama diyemeyeceğim şeyleri o anlarda söyledim birkaç gün sonra aynı tas aynı hamam... Çok seviyorum babamı ama kendisi bunu ya anlamak istemiyor ya da başkaları yüzünden anlamamazlıktan geliyor. Ama artık patlamak üzereyim. Sakin konuşulsa eski mevzular açılacak, ben yine her diyeceğimden vazgeçeceğim. Patlarsam öfkeden zaten aramız iyi değilken tamamen koparız diye korkuyorum. Ne yapmalıyım?

Ben 30 yıl içime attım 2 tane nur topu gibi psikolojik sorunum oldu hala çözemedigim.. birinin net bilinen bi tedavisi de yok.. Ohh tam oldu.. Konu baba olunca saatlerce yüzüne haykirsaniz da rahatlanmiyor.. denedim şok oldu hasta oldu bunalıma girdi.. ben harap oldum.. sonra şoku atlattı iyileşti bunalımdan çıktı tüm dediklerimi unuttu.. baktım başa dönüp duruyoruz o zaman haykırmak bana çözüm değil.. bile bile yaptıklarını yüzüne vurdum zaten eee? Sonra dedim o değişmez sen değiş.. bosvermeyi öğren.. uğraşma.. takılma.. telkin ede ede kendimi artık perişan olmuyorum.. yine bi içim şişiyor ama geçiyor.. eskiden olsa ne aglamistim şimdi diyorum bi gülme geliyor.. Hasar kalıcı.. ama babam sonuçta.. ben de insanım sonuçta.. hayata tutundum bi şekil.. gidiyorum..

Söylediğiniz kitapları en yakın zamanda okuyacağım. Aramamaya dayanmak çok zor... Babamla da anlattıklarınız gibiyiz O kadar şey oluyor, kızıyorum, üzülüyorum günlerce kendime gelemiyorum ama kendisi hiçbir şey olmamış gibi davranınca ne yapacağımı şaşırıyorum. Suçsuzken, problemler çözülmüşken bu hale gelmek daha da acı.

İçine atıp dert olacağına dışına at mert ol derler hasta olursun patlarım diyosan. Derdin neyse söyle bildin suçunu

İnanın çok çabaladım boşvermek için, takılmamayı çok denedim fakat yapı olarak her şeyi inceden inceye düşünen biriyim Hal böyle olunca bunu yapamadım. Psikolojik olarak zaten iyi değilim, fırsat bulup destekte alamıyorum. Ve de hep böyle durumlarda sırtımı güvenle yaslamam gereken bir babam varken tam tersini kendim yapmayı kaldıramıyorum. Aman babam üzülmesin, canı sıkılmasın zaten yalnız diyorum ama ben daha beter oluyorum.

Patlama zaten anlamamis. Hareketlerinle göster Benim babam da bi nebze böyle ben sanki babama annelik yapiyorum. Baktım olmuyor artık bir gün yine duygu sömürüsü yaptı hiç sallamadim. İçimden salladım aramamak için zor dayandım tabi ama aramadım özür dilerim normalde hatam yokken ne oldu babam bana normal davrandı baktı ki duygu somurusu ise yaramıyor. Size de doğan cuceloglunun içimizdeki çocuk ya da yetişkin çocuklar kitabını tavsiye ederim çokk faydasını görürsünüz.