inşallah arkadaşım. bir şey sorucam eşimle konuştuk ve bir karar vermesini isteyelim dedik ve bilgisayarı yasakladık futboldan alıyoruz harçlık bırakmıyoruz dedik ve bunu çocuğa söyledik kararını ver ya orası ya burası artık senin annenin saçmalıklarına katlanmak istemiyorum dedi eşim. sence doğrumu yaptık yoksa çok şeymi beklemiş olduk. içim hiç rahat değil. annesinin amcasıyla da çocuğun bizde kalmak istediğini ve bunu annesine korktuğu için söyleyemediğini konuşmak istiyoruz. çocuk baba hakim amcaya gidelim ama annem duymasın ikimiz gidelim söyleyelim diyor hakim amcada beni sana versin hemen sizin eve gidelim annemin yanına gitmeme gerek kalmaz diyor. herşey yasaklanınca çok da üzüldük bütün hafta sonu çocuk sessiz sakin oturdu. yapacak bişi yok ama hiçbirşey de söyleyemedi. tuanamevsim canım kardeşim

benim eşimin ilk evliliğinden bir oğlu var çocuğu almıyoruz artık sen bu durumu zaten biliyordun tuana anlatmıştım sana. ama emin ol eğer almış olsaydık eskisi gibi yine elimden geleni yapadım eğitimiyle alakadar olurdum. ve ilerde ilkokula başladığı zaman isteğim yanımıza alıp eğitimyle birebir ilgilenmeyi çok istiyorum... tuanamevsim canım kardeşim

okurken dahi gözlerim doldu ağlamaklı oldum çünkü bende annesi babası ayrı büyüyen bir insanım annem yada babam başkaları ile evlenmedi ama her hafta sonu annem alır pazar akşamı babama bırakırdı ver her seferinde annem beni bırakıyor diye ağlardım inanın okurken o zamanlarım aklıma geldi bir çocuğun annesinden ve babasından ayrı olması kadar zor birşey yok ancak en zoruda anne yada baba tarafından doldurulması. ben açıkçası anne babası ayrı büyüyen bir çocuktum belkide eşimin oğluna düşkünlüğüm onu bu denli seviyor olmam belkide bundan geçiyor onu iyi anladığımı düşünüyorum. bu arada sabrınızıda takdir ettiğimi söylemeden geçemeyeceğim gerçekten sizde eşiniz kadar mücadele ediyorsunuz. ne olursa olsun bir çocuk var ortada onların huzuru için insan herşeyi sineye çekiyor gerçekten allah yardımcınız olsun ne denebilirki . push ;

kesinlikle katılıyorum canım sana ben geçenlerde biliyorsun çok kötü bir dönemden geçtim ve burda benimle aynı durumu yaşayan arkadaşlarla konuşup inanılmaz rahatladım ve fikir alışverişinde bulunduk bir çok arkadaşla. tuanamevsim canım kardeşim

tatlım çocuğun annesinin olmaması durumu değil söz konusu olan sonuç itibari ile eşlerimizin çocukları bizlerin yanına gelip bizlerle birlikte aynı evi paylaşıyorlar. evimize geldikleri zaman onlara sırt dönmek söz konusu bile olamaz sonuçta herşeyden önce onlarda bir can ve bir birey başlı başına ve bu durumda olan binlerce insan var şunuda belirtmek isterimki benim bu konu ile ilgili sorunum yok aksine ben bu durumun üstesinden gelmiş biriyim. eşimle ortak bir kızımız da var aynı zamanda ve şahsen ben kızımın abi sevgisinden hiç bir zaman yoksun büyümesini istemiyorum her ne olursa olsun onların bir kan bağı var. ancak bu durumu yaşayan ama sorun halinde yaşayan bunca bayan varken belki sorunlara çözüm bulamasak bile içimizi dökeriz. hatta ve hatta güzel olan bazı şeyleride paylaşabiliriz diye düşündüm. tuanamevsim canım kardeşim

çocuk şöyle diyor ben hakim amcayla konuşayım anlatayım ama annem anlattıklarımı duymasın sonra beni döver diyor annesi dövüyormu hayır tokat filan atıyormuş arada poposuna. yine bir sürü sorun çıkarcak annemin haberi olmasın diyor bu da yasal yollarla mümkün değil mahkemeden çıkınca hemen size geleyim ben anneme gidersem kızar bana diyor. öyle olmaz oğlum diyoruz hakim sana sorcak anneni mi istiyorsun babanımı diyecek diyoruz ben annemin yanında babamı istiyorum diyemem diyor. çok korkmuş artık kadından. bizde mahkeme açsak bile başarılı olamayacağımızı düşünüyoruz. bu yüzden böyle yaptık doğrumu yanlışmı bilmiyorum ama aklımıza gelen en iyi fikir buydu. çare aramaktan başka yaptığımız bişi yok zaten (( tuanamevsim canım kardeşim

arkadaşım bence bunu çocuğa söylemek bence pek doğru değil biraz sert çıkışmış gibi olur zaten anlattığınız kadarı ile çocuk sizde kalmak istiyor ama bence en doğrusu hukuki yollardan durumu çözmeniz olabilir gibi geldi bana çünkü çocuk herşeyden etkilenmeye başlamış artık ona bu durumu yansıtmamaya çalışarak ilgili birimlerle durumu çözmek daha iyi olur diye düşünüyorum

pedagogla konuştum dedim ya içimi rahatlattı şartları zorlayıp gitmek istedim bir an önce. umarım hayırlı olur... tuanamevsim canım kardeşim

slm canım bak yine karşılaştık:)) 04nesli06 SEN BENİM UĞURLU

size katılılıyorum kabullenmek zor fakat ortada bir çocuk varsa ve önemli olan çocuğun mutluluğuysa ne kadar rahatsız olsanda çocuğun için birşeylere katlanmak gerekmezmi?ki aynı evde yaşayan çocuklar için bile bir takım sıkıntılara katlanıyoruz çocuklarımız için. sonuçta ortada biten bir evlilik var bunu kabullenmek gerekiyor. bizede günah değilmi?herkes bir kere evlenmek ister ama olmayınca olmuyor işte benimde 2. evliliğim eşiminde yapacak bir şey yok (

onu bende düşünüyorum canım benim. eşim şehir dışına çıkar sık sık çocuk bende kaldığı zaman aldım pedagog'a götürdüm. o zamanlar daha okula başlamamıştı. gittim durumu anlattım babası nerde dedi şehir dışında dedim. bana o kadar önyargılı davrandı ki bütün sinirlerim tepeme çıktı. bana bir evrak verdi okula başlasın 1 ay sonra öğretmenine bu formu doldurtup getirin bana dedi. ve hiçbir şey söylemeden beni başından savdı. çocuğun okula başlamasına 1 sene vardı. dalga geçti sanki benimle. ben onu kaç kere dr a götürdüm ama annesi senmisin diye soran olmuyor bende herkese anlatmak zorunda değilim ama çok canım sıkılmıştı. hatta bir keresinde göz doktoruna götürdüm doktor şu an bir sorun yok ama göz bozukluğu ırsi de olabilir siz yine kontrolleri bırakmayın demişti tmm dr bey dedim çıktım. annesine gelince okulada öğretmeni bile bize dedi ki ben sizinle muhatap olayım çocuğun sorunlarını sizinle konuşayım annesiyle anlaşamıyorum kadın laf anlamıyor çocuğun eksiğini hatasını söylüyorum ama kadın kesinlikle kabul etmiyor dedi. benim çocuğum 4/4 lük diyormuş. çocuk yine küçükken ege üniversitesinde ortopediye götürdüm sanki yan basıyordu dr yürüttü bişiler sordu muayenesini yaptı filan ayak ölçüleri alındı gittim ayakkabı yaptırdım giydirdik gönderdik. benim çocuğumun ayağında bişi yok dedi ve ayakkabıları giydirmedi. şimdi pedagog'a götürsem dr da annesiyle de görüşmek istiyorum diyecek ve bu kadın ortalığı ayağa kaldırır eminim. çocuk annem üzülür diye düşünüyor olabilir. tabi ki düşünüyor çünkü çocuk bize gelirse annesi ben ölürüm ananen ölür ciciannen ölür diye öyle bir empoze etmiş ki hatta bir kere söylemiş ben babamda kalcam diye hastalandı hep yattı diyor ve tabiki annesinin ölmesinden hastalanmasından korkuyor sonuçta annesi ama bir taraftan da sürekli sorun çıkardığı için aşırı kızıyor. bir keresinde eşimle annesi tartıştığında eve geldiler çocuğun suratı beş karış noldu çocum deim nolcak annem yine köpek gibi havladı diyor. babamı konuşturmuyorki... anneler için öyle söylenmez o senin annen çok ayıp filan dedik. şu an okula gidiyor benim onu dr a götürmem için okula gitmemesi lazım kadın zaten çocuk bizde kaldıkça deliriyor ne dr getirin çocuğumu ıvır zıvır saçmalayacak biliyorum ama bir kez daha deneyelim bakalım ne olacak? tuanamevsim canım kardeşim

ben gerçekten çocuk için çok üzüldüm arkadaşım gerçekten uğraşıyorsunuz haklısınız belki çocuğa söylemeden olmaz ama benim kendimce bir düşüncem olacak o dünya tatlısı güzel çocuk için psikolojik desteğe başvursanız olmaz mı arkadaşım. benim şahsi düşüncem şu ki şuan psikolojik olarak çok çok yıkıldığı bir zamanlardır küçücük bedeni ile büyük şeylerin altından kalkmaya çalışıyor oda aslında belkide annesinin kızmasından bile çok belkide annem üzülür mü diyede düşünüyor olamaz mı diye aklıma gelmedi değil. sizler için en hayırlısını temenni etmekten başka bir şey gelmiyor elimden allah size sabır versin umarım en uygun şekilde çözüme ulaşırsınız

sadece bunlar değil tabiki evliliklerimizde de bir takım sorunlar oluyor her evlilikte olduğu gibi ve üst üste gelince inan çekilmez oluyor son 2 haftadır çocukla ilgili çok yoğun şekilde içinden çıkmaya çalıştığımız bir durum var yine. ve bende tansiyon filan kalmadı geçen gece inan başım dönüyor kalp atışlarım hızlandı nefes alamıyorum o kadar kötü oldum ki. sürekli bir başağrısı şimdi kadının amcasıyla eşim buluşup yardım isteyecek bizim konuşmamızla olmayacak belki o konuşursa bir faydası olur diye düşündük bakalım gerçi o adamcağızda napayım oğlum bunlar laf anlamıyor demişti daha önce bakalım belki bu sefer yardımı dokunur... tuanamevsim canım kardeşim

kesinlikle öyle herşey çok kolay olacak ben çocuğun annesi değilim ve ben bunu ufaklığından beri anlatıyorum oğlum bak senin annen o seni karnında taşımış dünyaya getirmiş fotolarını gösteriyordum filan yani çocuk bunları bildiği için annesine kızgın. annesi de kaybetmemek için böyle yapıyor ama her geçen gün kaybediyor farkında değil ve bunu farkına varmıyor malesef. ve ben kardeş istiyorum diye çıldırıyor hadi gidelim dr a kardeş alalım gelelim diyor bana bende çocuğum olmadığı için tüp bebek merkezleri hakkında forumlara bakıyorum ama fiyatlar yüksek ve peşin alıyorlar ve eşimin çocuğu olduğu için ssk indiriminden yararlanamıyoruz. ama bir pedagog bulup yeniden deneyeceğim onlarında seans ücretleri ne yüksekmiş biraz evvel 3 tane aradım 100-120-150 tl bakalım eşim gelsin bir konuşayım. haftada bir de çağırabiliriz 15 günde bir yada ayda bir çocuğun durumuna bağlı diyor. nasıl olacak bilmiyorum. çok para...

canim bu cocugun annesi yokmu? eger varsa rahatsiz olabilir, ben mesela rahatsiz olurdum.:)

evet canım malesef bu şekilde yaşayan bir çok insan var tamam sorunlarımıza çözüm çare bulamayabiliriz. ama dertleşebiliriz. ve ayrıca özellikle belirtmek isterim ki bu durumda olup ta sürekli sorun yaşamak diye bir şeyde yok. aksine çok mutlu şekilde bunun üstesinden gelip hayata devam etmek te var herşeyden önce kimse kimsenin çocuğuna kendi annesinin yerine geçip annelik yapmaya çalışmıyor aksine eşlerimizle birlikte çocuklar için bir şeyler yapmaya çalışıyoruz onların mutluluğu için tek gaye sağlıklı nesillerin yetiştirilmesinde bu durumu paylaşırken bizlerinde üzerine görev düştüğünü unutmamalıyız tuanamevsim canım kardeşim

eşimle ikimizin çocuğu yok anne olamadım daha ama inanın o çocukla beraber bende oturup ağlıyorum bu yüzden de kızıyorum böyle annelere böyle annelik olmaz. sadece doğurmak yetmiyor işte. çocuğun derdiyle sıkıntısıyla uğraşması onu anlamaya çalışması gerekirken nasıl böyle davranabilir bir anne benim aklım almıyor. belki de benim çocuğum olmadığı için çocukları çok sevdiğim için böyle düşünüyorum bilmiyorum. Ben kendi annemden babamdan öyle gördüm onlar için en büyük mutluluk bizleri mutlu görmekti. Benim hiç mi hatam olmadı çok oldu mesela ilk evliliğimi ailem istemediği halde kaçtım ve evlendim annemi babamı ne kadar üzdüğümü sonradan anladım. anne baba affetmeli ne olursa olsun evladını bırakmamalı. onun her sıkıntısıyla ilgilenmeli. diyorum ya 6 senedir neler yaşadım bu kadın yüzünden. Benim ilk evliliğim alkol ve dayak yüzünden bitti. Kuyruğumu sıkıştırıp annemin evine döndüm. Haklı olduklarını anladım. ne cicim ayı ne bicim ayı yaşayamadım.2. evliliğimde hep bunların hayalini kurdum fakat bu çocuk için bütün hayallerimden vazgeçtim. Ben eşimle bir haftasonu sinemaya gidemedim bir haftasonu başbaşa bir kahvaltı edemedim. ben nelerden vazgeçtim bu 6 senede şu an yazarken bile ağlıyorum. ne kadar bunalsamda sıkılsamda bundan sonra da vazgeçmeyeceğim. sabırla çocuğun bizim yanımıza geldiği günü bekleyeceğim. biraz daha kendini bilmeye başladığında gelecek biliyorum. bunca fedakarlıktan sonra asla pes etmem bunca emeği çöpe atamam. tuanamevsim canım kardeşim

şunu da belirtmek isterim arkadaşlar benimde ikinci evliliğim kimse evliliğini bitirmek istemez ilk evliliğimden olan çocuğum yok. şunuda hiç bir şekilde inkar edemem çocuğunu boşandığı kocasının evine göndermek başka bir kadının çocuğuna bakıyor olmasını düşünmek çoğu anne için eminim ki çok zor bir durumdur ve bizler bunu kolayca anlayamayız. anlamak mümkünde değil. emin olun eşlerimizin ilk eşleri içinde çok zor lütfen yorumlarımızı da yaparken bunu da düşünerek yazalım kimseyi yargılamak bizlere düşmez. o annelerinde ne durumda olduklarını ve düşüncelerini de anlamaya çalışarak paylaşımda bulunalım. empati kurmayı unutmayalım. hayatta kimin başına ne geleceği asla belli olmaz bizler onların yerinde olabilirdik. bunu da unutmayalım lütfen.

evet arkadaşım sorun çocuğun annesi. çocuğun bütün masrafları bize ait. ayakkabı mont giyim, okul harçlığı, spor okuluna gidiyor onun aidatı vs vs bizde. ayda 150 tl nafakada veriyoruz. bugüne kadar ne sorunlar oldu ama artık tahammül bitti. bir anne çocuğunu bu kadar yıpratırmı?nasıl yıpratır anlamıyorum. babana gitmeyeceksin. büyüdüğünde senin soyadını değiştircez benim soyadımı vercez abuk subuk bir sürü şey. okula harçlık veriyorduk haftada 10 tl kadın çocuktan o parayı alıyor. ve harçlık vermiyor. çocuk bize geliyor baba arkadaşlarım bişeyler alıyo benim canım çekiyor annem paramı aldı diyor bu sefer eşim deliriyor. bizde çözümü parayı kantinde bırakmakta bulduk şimdi kantine bırakıyoruz. ilk hafta çocuğa sıkı sıkı tembihlemiş okuldan sandviç vs alma diye şimdi çocuğu yemek yemeden gönderiyor hergün okuldan 2-3 tane sandviç yiyor. inanın çocuğun yemek yeme alışkanlığı bitti. acıktığı zaman sandviç yiyelim nolur diye tutturuyor. bu çocuk 8 yaşında ve her hafta 80 tl para harcıyor oğlum niye böyle yapıyorsun evde yemeğini ye öyle git okula dediğimizde annem parayı nasıl olsa babanlar veriyor kantinden al sandviç ye dedi diyor. okulda drama kursu varmış ayda 15 tl sınıfta herkes başlamış çocuğu yazdırmamış eşim okula gidince öğreniyor ve yazdırıyor. bunların yanında baban bizi bıraktı gitti bizi sevmiyor inanın çocuk bize geldiğinde babasını lavaboya yalnız göndermiyordu. hep kucağında bunu aşmak için ne uğraştık oğlum ben annenle anlaşamadım ayrıldım ben seni bırakmam merak etme diye diye diye öğrendi. babası markete vs vs gidemezdi. hep kucakta misafirliğe giderdik kucaktan inmez. bunun doğru olmadığını anlaması çok uzun zaman aldı.3-4 sene hep kucakta gezdi. çocuğa oda takımı almış bir zamanlar çocuğa demişki orda yatmayacaksın yatağın yayları bozulur beraber yatıyorlarmış. odamda yatırmıyor beni odamda oynatmıyor etrafı pisletirim diye çocuk bize şikayet ediyor. orda bilgisayarım yok arkadaşım yok hep şikayet gitmek istemiyorum diye hıçkıra hıçkıra ağlıyor götürme babacım beni diye. bir şekilde ikna ediyoruz baba otobandanmı gidince daha uzak diğer yoldanmı otobandan diyoruz iyi otobandan gidelim o zaman diyor. yolda 40 kere duruyoruz tuvatelim geldi baba dur tuvaletim geldi baba dur. bunları gördükçe çok üzülüyoruz. annesiyle konuşmakla mümkün değil çözülmez zaten konuşulmaz bile. çocuğa almaya her gittiğinde eşimi yarım saat 40 dk bekletiyor yıllardır her hafta aynı muhabbet. evden çıkmadan arıyor. yolda arıyor yok yok yok. anlatmakla bitmezzzzz off tuanamevsim canım kardeşim

saol cnm teşekkür ederim. ben bunu da başarıcam biliyorum ben ne sıkıntılar atlattım bunu da atlatacağım allahın izniyle. fakat bu arada tabi ki sıkıntı çekicem işte insan bu durumlarda bazen umutsuzluğa düşüyor ama inan seninle bunları paylaşmak beni rahatlattı çok teşekkür ederim inan şimdi daha iyiyim sayende. ben elimden geleni yapayım karşımdakiler bilse de olur bilmese de olur. benim vicdanımın rahat olması lazım. çok öpüyorum tekrar teşekkür ederim.

6 yıllık evliyim eşimin eski eşinden bir oğlu var şu an 8 yaşında ve ben artık ne yapacağımı, nasıl davranacağımı bilmiyorum. çocuk bizde kalabilmek için çırpınıyor, ağlıyor, sızlıyor ama annesine söyleyemiyor korkuyor eşim konuşsa oturup konuşmak ne mümkün eşimle sürekli tartışma halindeler neler yaşıyorum bir anlatsam kk çöker herhalde evlendiğimizden beri düzenli olarak her hafta aldık alıyoruz da ama sorunlardan bıktım ama çocuğu almamak gibi bir lüksüm olamaz almazsam çocuk mahvolacak biliyorum zaten psikolojisi bozuk temelli bozulacak yani artık şaşkınımmmmm

eşimle konuştum çocuğu dr a götürmeye karar verdik. şu an grip dr 5 gün rapor vermiş annesinde iyileşsin bir gün yine okula gitmeyecek yada haftasonu bilmiyorum hangi dr a gideceğimize karar vermedik daha. hayırlısıyla gidelim bakalım. annesi kesinlikle gitmez dr'a diyor eşim bilmiyorum artık. dr konuşsa belki gelir dedim gelmez diyo görcez. artık buna da yanaşmazsa ne yapıcam bilmiyorum tuanamevsim canım kardeşim

arkadaşım bende aynı durumdayım ve inan çok bunaldım çözüm arıyorum ama yok yok yokkkkkkkk hiçbir şey yapamamak ne kötü. bu akşam bir aile dostumuzda yemekteydik orda da konusu oldu çözüm bulamıyoruzzzzzzzz. tuanamevsim canım kardeşim

fiyatları gerçekten yüksekmiş. umarım hayırlı olur canım gayretine hayran kaldığımıda belirtmeden geçemeyeceğim

evet tatlım sende konu açmıştın sanırım. eminim tatlım elinden gelen herşeyi yapardın. umarım ilgilenme imkanında olur tuanamevsim canım kardeşim

çok zor şeyler yaşadığın aşikar arkadaşım kolay şeyler değil üzülme desemde fark etmez bende çok ağladım zamanında ama çocuklar büyüdükçe kendi düşünceleri ile kararlar almaya başladıkça birşeyler daha yerine oturuyor. emin ol o fedekarlıklar asla unutulmaz. eminim o güzel çocukta büyüdüğünde herşeyi görecektir daha çok küçük zaten allah gani gani sabır versin sana.

okudukça gözlerim yerinden fırlayacak sandım inanın sizin işiniz oldukça zor ama ne yazıkki fazla yapacak birşeyiniz yok gibi annesi bence çocuğunu kaybetmekten korkuyor halbuki sizinde onun çocuğu için birşeyler yapmaya çalıştığınızı görse herşey daha kolay ilerler belki. sonuçta siz annesinin yerine geçmeye çalışmıyorsunuz. üstünüze düşen görevleri yerine getirmeye çalışıyorsunuz çocuk yanınızda kalırken. çok çok zor bir durum ben gerçekten dondum kaldım

tatlım sorununuz sanırım ufaklığın annesi ile ama durumu tam olarak bilmediğim için bir yorum yapamayacağım. ama anladığım kadarı ile sen de eşinin çocuğunu sevenlerdensin. anlatırsan belki çözüm olmasa da içini döküp rahatlarsın 04nesli06 SEN BENİM UĞURLU

büyüklerin araya girmesi belkide daha sağlıklı olur. dilerim bu sefer dediğiniz gibi yardımı dokunur ve bu seferki sorunuda kolaylıkla aşarsınız

arkadaşlar benim eşimin ilk evliliğinden olan bir oğlu var ergenlik çağında. eminim benim gibi arakadaşlarımız da çoktur kk de. sorum şu çocuklarımızla ilişkilerimiz nasıl onların geleceklerinden tutunda sorunlarına, sağlık sorunlarına varıncaya dek her türlü gelişimleri ile ilgileniyormusunuz? biyolojik anneleri olmaya biliriz ancak bizlerinde üstümüze düşen görevlerimiz olduğunu düşünüyorum. buyrun paylaşalım bu konuyla ilgili üzüntülerimizi sıkıntılarımızı sevinçlerimizi 04nesli06 SEN BENİM UĞURLU

evet arkadaşım sabretmem gerekiyor ilgine teşkkür ederim. tuanamevsim canım kardeşim

yokmu kızlar aynı durumda olanlar :44: Y