biberdolma çok teşekkür ederim. juno; sevgilimden ayrılabilecek kadar güçlü hissetmiyorum kendimi. psikologa gitmek istiyorum psikiyatriden ziyade terapi görmeye ihtiyacım var gibi hissediyorum serotonin; yazdıkların için çok teşekkür ederim iş bulmak için çabaladım ama küçük bir yerdeyim babam kızının çalıştığını kimseye göstermek istemez. o yüzden ofis içinde oturabileceğim babamın bildiği bir yerde olmak zorundayım o da çok zor. o yüzden iş bulamıyorum. istanbula geri dönmek var aklımda. okula gitsem gene sefalet, işe girsem gene aynı terane. gözüm korkuyor. erkek arkadaşımdan beklentim her genç kızın oldugu gibi evlenmek, ama okul askerlik daha beş sene diyor. bilmiyorum gamzelim; önerilerin için teşekkür ederim. belediyenin kursları var ama para istiyorlar onları araştırdım. keman kursuna gidiyodum devam etmek istedim; 70 lira dediler ne zaman kurs açılır belli olmaz dediler. ufak yer sonuçta. teşekkür ederim. Jumblante

hiçte boşa harcamıyorsun yaşadıkların sana büyük tecrübe... ders çıkartıp kimseye minnet etmeden kendi ayakların üstünde tutunmaya çalış... inan evlenip çocuklu kadınlarımız evli halleri devam eden olsun boşanmış olanları olsun çocuklarına rağmen hayatta savaşmayı göze alabiliyorlar.. sende öncelikle kendin için iyiyi elde etmeye çalış çok gençsin yaşadıklarını seni yaşlandırdığını düşünme sakın sadece yaşadıklarının etkisinden öyle düşünüyorsun ki normal... aynısı olmasada benzer durumlar yaşamıştım senin yaşındayken... hayırlısı olsun hakkında gücünü yitirme ve üzülme

Ücretsiz kurslara gidebilirsin, iyice arastirirsan eminim bulursun iyi bir yer.. Maddiyat bakimindan güclenirsen kendine olan güvenin artar, o nedenle ne yap ne et kafana göre temiz bi is bulmaya bak canim. Bu zamanda is bulmak zor, evet ama mutluluk buradan geciyor.. Sosyal bir cevre edindiginde o sevgiliyi emin ol sen istememeye baslayacaksin, sana zarari olan birini hayatinda yer verme.. Insallah kisa zamanda feraha kavursun..

selam herkese; bir haftadır yataktan çıkmıyorum. psikologa gitmeyi düşünüyorum. kısaca anlatmak gerekirse; istanbulda ünv kazandım, kazandığımda memlekette 2 senelik sorunlu bir ilişkim vardı. üniversiteye gittim yine de. istanbulda abimin evinde kalıyordum, abimin eşi beni istemedi babamı arayıp alın bunu dedi. ki sessiz sakin biriyim. tüm gün evde yoklar temizlik yaptım, yemek yaptım gelince yengeme resmen hizmet ediyordum. hizmetçi gibi çalıştırıyodu minnet duygusundan sessimi çıkarmıyodum. eşyalarım orda kaldı bi çantayla sokakta kaldım. iyi kötü bir yurt buldum. para sıkıntısı parasızlıktan yemek alamadım o derece. kimsesizlik, hem sevgilimin sıkıntısı hem evden atılmak beni hasta etti bir ay boyunca yurtta hasta yattım. ailemin de haberi vardı. sınavlara gidemedim, kimseye beni hastaneye götür diyemedim eridim bir odanın içinde. kendi imkanlarımla yurt parasına bir izbe eve çıktım, bari pişirdiğimi yerim diye çok kötü bir mahallede kız basıma 1+1 eski dökük bir evde yaşadım. kendi imkanlarımla didinerek ev kurdum kendime yeni bir eve geçtim. çalıştım didindim. netice olarak iyi kötü arkadaşlarım oldu evim oldu 20 yaşında herşeyi hallettim ama okulu boşladım ikisini yürütemedim sınıfta kaldım. sınıfta kalınca ailem dedi ki devam zorunluluğum yok ve 3 4 ders için sınıfta kaldığımdan dolayı bu seneyi memlekette geçir dediler sınavlarda gider gelirsin kendini biraz toplarsın dediler. ben de kabul ettim döndüm memlekete geri. sevgilim çok sorunlu, hayattan soğutuyor. tüm gün evde oturuyorum. bi iş buldum aynı hafta ağır hasta oldum işe devam edemedim. günde 14 saat uyuyorum. memlekette hiç arkadaşım yok herkes okulunda işinde. ablalarım bir akıl verin. hayatımı boşuna harcıyorum gibi hissediyorum. işim yok gücüm yok arkadaşım yok. sevgilim dışında kimsem yok o da burnumdan getiriyor. ailemin maddi sıkıntıları var istanbula dönemiyorum dönersem gene açlık gene sıkıntı. anneme babama anlatamıyorum üzmek istemiyorum. bu kadar.

o sevgilinden ayrıl önce seni hayattan soğutan biriyle devam etme.. bu sene hem ders çalış hem de part time bile olsa bi işe gir seneye için para biriktirirsin yavaş yavaş düzene girer her şey bir de depresyonda olabilirsin psikiyatriste de bir görün Serotonin

bence dön okuluna ve kaldığın yerden devam et. ilerde keşke dememk için elinden geleni yap.

okuluma döneceğim ama bu yakınlarda değil, sınavlara gideceğim sadece. teşekkür ederim

Sen mi hayatını boşa harcıyorsun? Yazdığın konunun ortalarına kadar, ayağa kalkıp seni alkışlamak istedim... Tek başına... üstelik bu yaşında.. tüm bunları... Ben seni yetiştiren aileye helal olsun diyorum... Onca hareketten sonra hayatın bu dönemde biraz monotonlaşmış olabilir.. Özellikle kendi düzenini, kendi çabalarınla oluşturduğun bir dönemden sonra, ailenin düzenine yeniden alışmak zordur.. Ben de şehir dışında okudum.. Ve boşanıp eve dönmüş olmak gibiydi, ailemin yanına dönmek... Ve çok zorlamıştı beni.. Şimdi mevcut durumda... ne yapabilirsin? İş aramaya devam etmelisin.. Eğer uğraşabileceğine inanıyorsan, özel ders vermek için de girişimlerde bulun.. Herhangi bir konuda olabilir... İstanbul'da çalışabileceğin bir şirket de olabilir.. bir yandan çalışırken bir yandan da alttan alacağın derslerini verebilirsin.. Sadece şunu düşünmeni istiyorum... Hayatın o kadar hareketten sonra birden bu monotonluğa girmiş olsa bile.. boşa giden bir şey yok.. Henüz her şeyin çok başındasın.. Aklının sana bu tür oyunlar oynamasına izin verme.. Bu arada.. erkek arkadaşın ile ilgili sorunların konusunda fikir sahibi olamadığım için bir şey diyemeyeceğim.. Ancak hayattan soğutacak kadar seni üzüyorsa.. Beklentin nedir ondan? Derin Su derin