Belki yasanmisliklar.. Belki tahammülsüzlük.. Adi nedir bilemiyorum? Cogu insanla konusurum arkadaslarim, ailem, cevremdeki insanlarla paylasimlarim vardir yalniz degilim aslinda.. Insanlar fikirlerime önem verir keza benim de düsüncelerine deger verdigim insanlar var.. Ama ne bileyim iste? Bazen mutluyum, umutluyum.. Bazen mutsuz.. Bu siralar erkeklere karsi inanilmaz önyargi icerisindeyim.. Yorucu bir iliskiden yeni yeni kurtulmaya baslamisken daha ciddi bir problemim oldugunu hissetmeye basladim.. Karsi cinsten nefret ediyorum!! Güvensiz, samimiyetsiz, cikarci geliyorlar cinsiyetcilik olarak algilamayin lütfen.. Gerek reel hayatimda gerek burda kadinlarin cogu mutsuz.. Insanlar da bir samimiyetsizlik maskesi sahte geliyor bir cok seyleri.. Maddi manevi problemim yok sukurler olsun psikolojik destek almak mantikli ama genis vadede ne kadar faydasi olur bilmiyorum ama yasam denen seyden zevk alamiyorum hersey bos sacma gereksiz geliyor. Sanirim sebebini biliyorum.. ama kendim icin bisey yapamayacak hale gelmekten korkuyorum ve isin kotusu bunu kimse bilmiyor. Güçsüz görünmekten korkuyorum. Gözyaslarimi görmelerinden benim gibi duygusal bir insan icin cok ama cok zor.. Güclü kalmak zorunda olmak bazen sinir bozucu.. Catisiyorum.. Anlasamiyorum kendimle. Buna ragmen insanlar etrafimda seviliyorum deger goruyorum ama kimse bana yardimci olamiyor artik.. Git gide icime kapaniyorum.. Bu surecte ailem ve dibe vurmamam tek avantajim, sansim.. Vardiyeli calismamdan sebep dusunmeye firsatim cok oluyor.. Yoruluyorum beynimde milyonlarca soru üretmekten bunlara cevap aramaktan verdigim cevaplari begenmedikce zihnimi bicaklamaktan! Yoruluyorum ayni anda bir kac seye yetismek zorunda hissetmekten kendimi.. Biseylerin hep iyi olmasi zorunlulugunu hissettigim icin kiziyorum kendime.. Yasamis oldugum, nefes aliyor oldugum hayat.. Bir duvar gibi karsimda.. Yikmaya takatim yok isin kötüsü yikilmasi da bir anlam ifade etmez hale geldi.. Disardan göründügümün aksine.. Okadar kirilgan, ruhumda büyütemedigim ordan oraya kosan bir cocuk var.. Artik o da kosmuyor, kipirdamiyor.. Bazen geciyor, yine kahkahalarla gülebiliyorum icten icten.. Ama sonra yine o karanlik icine icine cekiyor beni yapayalniz birakiyor en derinlerde öylece.. Karanliktan korkmuyorum bu yüzden..

Depresyon sanırım

Oyunu kuralına göre oynayamamak... Çok haklısınız, aynı düşünüyorum sizinle. Etik gelmeyen ya da bana ters gelen bir işi yapmak istemiyorum. Bunu da açıkça belirtiyorum iş ortamımda, evliliğimde, arkadaş ortamımda veya ailem içinde. Ya asi ve çıkıntı oluyorum veya baş kaldırmayıp yaparak mutsuz... Ayrıca karşı cinsle ilgili düşünceleriniz benim de aklımdan geçiyor. Onların kalplerinin kötü olduğunu düşünüyorum ve erkeksiz bir dünyanın ne kadar güzel, savaşsız, tecavüzsüz, şiddetsiz vb. bir dünya olacağını hayal ediyorum. 42 yaşındayım ve hayat tecrübelerim beni bu noktaya getirdi maalesef!

Ah su sagligin kiymetini bir bilsek. Ne kadar zenginiz ne kadar servet sahibiyiz aslinda Ama takiyoruz iste Ben de biz de. hepimiz takiyoruz. Halbuki hersey duzelir bir sekilde. Hayati biraz salmak lazim akisina...

Ben anlamadım. Bu kadar karamsar olmanızın sebebi "adam gibi adam yok çıkarımı" mı? Erkekler yüzünden mutsuz olan kadınlar gibi, kadınlar yüzünden mutsuz olan bir çok erkek de var. Böyle genellemeleri saçma buluyorum. Kaldı ki mutluluk insanın tek başına elde edebileceği bir şey olmayı. Bir başka canlıya endeksleyen eninde sonunda tökezler.

Sükretmek icin sebeplerim oldugu icin vazgecmiyorum.. Tatiller yapiyorum keyif aliyorum nefes aliyorum kendimi buluyorum ama bir yerden sonra bu surece girecegimi biliyorum. Zaman ne gosterir bilmiyorum ama dilerim zamanla biseyler yoluna girer.. Tesekkür ediyorum.. beautifulsweet #HayatEveSığar Üyelik

Mutsuz olma sebeplerimi bir insana baglamadim sebeplerden bahsettim detaya girmemekle beraber.. Mutlu olmam icin sebeplerim de var.. Ne kadar güclü kendi ayaklarimizin uzerinde durabilen insanlar olsak da karamsar da olabiliyoruz gücsüz de kalabiliyoruz.. Mutlulugu bir insana baglamadigim ve hayatimda vazgecisler yasadigim icin aksine mutlulugu sadece bir maddeye, insana vs baglamamam gerektigi ogrendim.. Sanirim ANLASILAMAMAK.. Ve oyunu kuralina göre oynayamamak diyelim.. Tesekkür ederim yorumunuz icin..

Gökyüzüne bak derin bir nefes al ve sahip olduğun tüm güzellikler için şükret. Gençlik, nefes almak, sağlıklı vücut, aile iş... Ve insanların ne yapıp ne yapmadığını, dışarıdan nasıl göründüğünü mutsuzluk mutluluklarını önemseme. Sen önce kendin için kendini önemse. Ve tatile çık.