Ablacim issiz gucsuz sorumsuz adamla evlilik olmaz. Neden evlendiniz, etrafinizda kimse bir sey demedi mi, aileniz ne dedi?

Düzelebilecek bir şey ise mücadele edin Ama asla düzelmez diyorsanız sadece ertelemiş olursunuz ayrılığı

Daha önce başka bir konuda da söyledim Mutsuz bir ailede doğdum büyüdüm Ayrılmalarını ve annemin huzurlu evinde yaşamak isterdim çocukken bana sorsalardı. Eğer bahane değil de gerçekten çocuğun için katlanıyorsan bir çocuk annesinin mutlu olup olmadığını ne kadar saklarsan sakla anlıyor ve üzülüyor.

Bu kötülüğü yapacak olsam zaten bugün düşünmem bile.. diyorum ya anneli babali bi aileye bakıp iç çekmesi beni bitirir ağlaması bile değil.. ben şimdi senin için senin yüzünden diyip kendim bile bile mi onu üzeceğim kaldi ki bu benim tercihim ona yaptığım bi lütuf değil annelik görevim.. K

eğer gerçekten sorunlu ise evliliğiniz, çocuğunuz küçük yaştayken bitirirseniz, daha az etkilenir. ayrıca sevgisiz bir yuva da büyümek de çok yıpratıcı. ilerde büyüdüğünde, niye bu adamdan ayrılmadın diyebilir size; çevremde bunun örnekleri de var. öyle derse, tüm çektiğiniz çile boşuna olur...

Şimdi öyle diyorsunuz. İçten içe mutsuz evlilik sizi dibe daha çok çekecek. Belki her şeye herkese öfke besleyeceksiniz. Tahammülünüz azalacak. Gergin sinirli bir insan olacaksınız. O zaman kendinizi bile taniyamayacaksiniz. Tabi hepsi farazi umarım bir çıkış yolu bulur evliliginizi kurtarır ve tekrardan mutlu olursunuz. Kimse bir yuva dagilsin istemez. Bir aile terapisine göründünüz mü? Belki eşinizden farkındalık yaratır.

Üzülmeyin Allah'tan hayirlisini dileyin dönmesi sizin için hayırlısıysa dönsün değilse gelmesin bir daha.

Çok haklısıniz bende böyle düşünüyorum ama bu durumdan da kendimi alikoyamıyorum bi kısırdöngünün içindeyim bunu kesecek şansımi döndürecek bir şans bekliyorum..

Hakkında hayırlısı... Hersey gonlunce olsun.

İyi de bu bir bahane bence. Oğlunuz büyüdüğünde babasıyla olan ilişkiniz daha kötü bir hal alırsa ne olacak? İçten içe hep boşansalardı keşke daha mutlu olurdum der belki ne biliyorsunuz? Boşanmadığınız zaman oğlunuz daha mutlu olmayacak ne yazık ki yanlış perspektiften bakıyorsunuz.

Ben de örnekler gördüm, kadın boşanmış, oğlu annesine aşık.

Kadınların yaptığı en büyük hatayı yapıyorsun. Bunun adı fedakarlık değil cehalet. Bir çocuk elbette anne babası yanında olsun ister ancak mutlu olmak şartıyla. Annesi mutsuz olan bir çocuğun bunu alamayacağını mi sanıyorsunuz. Sizin durumunuzdaki kadınlara hep aynı şeyi söylüyorum çocuğunuza bu kötülüğü yapmayın. Onun karşısındaki örnek kadın modeli sizsiniz. Ileride sizin gibi bir eş isteyecek.

Allah razı olsun.. senin icin de her seý istediğin gibi olsun insallah..

Boşanın demiyorum ama oğlunuz ileride "keşke anne babam boşansaydı da ayrı ayrı mutlu olsalardı, ben de huzurlu bir ortamda büyüseydim" de diyebilir. Bu da muhtemel. Umarım eşiniz sorumluluklarının bilincine varır bir an evvel. İşsizlik zor elbet ama sorumsuzluk başka bişey.

İnsan kendi şansını kendi belirler.. Siz ne kadar "ben çok şanssızım" derseniz, o kadar şanslı olamazsınız. Şartlanmak mı dersiniz, evrenin enerjisi mi dersiniz, ne derseniz deyin ama ben buna inanıyorum. Oğlunuzla güçlü bir bağ kurmak sizin elinizde, evli de olsanız bekar da.

Peki oğlunun huzursuz mutsuz bir evde büyümesi daha mı iyi?

nasıl çok iyi bi baba anlatır mısınız?

Is bulursa belki kompleksi ortadan kalkar özel güvenlik kursuna falan gönderseniz, İşkura müracaat etse oyalanacak bir şeyi olursa size sıkıntı vermez hizuran Olur öyle Anneler

Kendim de problemli bir ailede büyüdüğüm için eğer ki gerçekten anlaşamıyorsaniz ve evlilik için çabaladığınız halde olmuyorsa boşanmalısınız. Çünkü çocuklukta ilk 3 yıl çok önemlidir. Anneyi babayı huzursuz, mutsuz, hep tartışmalı gören çocuk ilerde sosyal ilişkilerinde de problemler yaşıyor. Kendi içinde iç çatışmalar yaşıyor. P

İşte büyük sorumsuzlukları yok o yüzden oğluma rağmen kestirip atamıyorum ve çok iyi bir baba gerçekten bu da beni düşündürüyor..

Sanirım boşanıyorum kızlar az önce kıyafetlerini alıp gitti ama ben yine de çok mutsuzum su an bilmiyorum çok üzülüyorum oğluma evliliğimin hüsranla sonuçlanmasına..

Eşimde bu konuda bilinçli çocuğa yansımasin diye elinden geleni yapar eminim.. hanmadi Love

Dedi demez mi ailem karşi çıktı.. dogru düzgün işi olmadigini biliyordum ama sorumsuz olduğunu bilmiyorum sorumsuz denir mi onu da bilmiyorum velhasıl aile problemlerim vardı gözüm hiçbir şeyi görmedi 22 yaşında akan deli kanimin kurbanı oldum.. hanmadi Love

Umarım ileride sizi zorladığı zamanlarda " senin için evliligimi sürdürdüm, babana katlandım" deyip başına kakmazsiniz.

mutlu anne=mutlu çocuk bu denklemde başka hiçbir şeye gerek de yok yer de yok. sen hayatını mutsuzluk üzerinden kurarsan çocuğunun nasıl mutlu bir hayat yaşamasını bekliyorsun. bir de kimse şimdi gaz kesmesin de bugün evladı için bunu çeken iki gün sonra evladından beklentiler içine girer. insan psikolojisi böyledir. ben bu hayatı senin için çektimler felan. kendine güzel bahane bulmuşsun da olmuyor öyle arkadaşım. çekeceksen şikayet etme, şikayet edeceksen çekme.

Oğlunuz küçükse, bir pedagog yardımıyla kolay atlatabilir bu süreci. Yaşı büyüyüp bir şeyleri anlamaya başladığında ve evdeki aile ortamına alıştığında şuankinden daha zor olur alışması. Sizin gayretinizle oğlunuz çok mutlu bir birey olabilir. Siz ayrılınca annesi babası olmayı bırakmıyorsunuz neticede.

"Nişan attım, sevinçten uçuyorum :)" başlıklı bir konu var. Oraya biraz göz gezdirmenizi tavsiye ederim. Güçlü olmaya mecburuz hayatta. Eğer mutlu olmak istiyorsak.

Maalesef benim de imkanım yok psikolog ücretleri malum.. dedigim gibi eşimin çok bi geliri yok anca eve yettiriyoruz..

çoğu insan emin olun çocukları için sürdürüyor evliliğini