Kardeş ilişkileri belli bir yaştan sonra, öyle mecburen ve sınırlı iletişimde kalınabilen, kalınması gereken bir yere evriliyor. Ablan diye sana sorumluluğu yok, annen baban değil bu kadın. İsterse senle arasında 20 yaş olsun. Ben açıkçası böyle aşırı rahatsız olup, şikayet edilen kişilerle ısrarla aynı samimiyeti, iletişimi sürdürmeyi çok hastalıklı, takıntılı buluyorum. Artık aynı evde yaşamadığın biri ablan, annenle babanla ilgili bir konu olmadıkça görüşmezsin, hayatına sınır çizersin huzurun olur. Aynı ortamdayken az konuşursun, dinlemezsin, muhabbet açmazsın, yanında oturmazsın. İnsan aynı evde yaşadığı anasıyla babasıyla bile iletişimini düzgün kuramadığını düşünmezse, huzursuz olursa aynı evde yaşadığı halde paylaşımını azaltıyor, sınırını çiziyor. Ayrı evlerde yaşanılan bir insana sınır çizmek daha kolay.

Wow abla aşmış.. Aslında mevzu sadece size karşı düşmanlığın ötesinde.. babayla ilgili de böyle düşünceleri varsa bence asla bir araya gelmemeye çok çok dikkat edin. Hani normalde insan bu mevzular açılsa yorum yapmaya dahi çekinir, olur da yanlış anlaşılır mıyım diye...

Size iyi gelmeyen hickimseyi yakınınızda tutma zorunlulugunuz yok, ablanız olması sebebiyle makul ölçüde görüseceksiniz ama bir ablam var beklentisine girmeden, onun soylediklerinden etkilenmeden bu iliskiyi mesafeli bir şekilde devam ettirmeye çalışın derim

Muhtemelen küçükken büyük çocuk olmanın gazabına uğramış. Siz daha rahat ve özgür yetiştiğiniz için sizi sevmiyordur. Burada size değil de ebeveynlerinize daha çok kızgın olmalı. Ablanız ebeveynleriyle sorununu çözmeden sizinkisiyle çözülmez.

Annemle kardeşlerim de görüşmüyor. Önceden ben memleketten uzakta olduğum için gittiğimde görüşüyorduk. E

Benim ablama benziyor Yaşı 40 ama uslup filan çok kötü güya şaka yapıyor komik olduğunu düşünüyor Ben az görüşüyorum eski samimiyet yok aramızda

Benim de ablamla aramda 10 yaş var. Çok verici bir kişiliktir, beni ezdirmez, severdi ama haksız da olsa hep alttan alınmasını beklerdi. Bunca zaman alttan alan ben oldum. Birkaç ay önce benim bir sorunumda yanımda olmadı üstüne sanki ben suçluymuşum gibi beni suçladı anlayıp dinlemeden, mesajlarda üzerime yürüdü. Artık o gün neye sinirlendiyse benden çıkarttı. Benim de sabrımın bir sınırı var diyip çizgiyi çektim. O günden beri konuşmuyorum. Ama annemi arada bırakıyoruz, onu özlüyorum diye kötü hissediyorum. Gerçi objektif bakarsam da çoğu negatiflikten uzaklaşmışım da. Açıkçası keşke ben de konu açsaymışım dedim

benim de abim 11 yaş büyük çok benzer sorunları yaşıyoruz. ben artık görüşmüyorum ve ona karşı asla susmuyorum. bazen çok ilgilidir her şeyime koşar durup dururken yanaklarımı sever sarılır öper bazen de öyle fenalıklar yapar ki nefret ediyorum. çocukken beni oldukça severdi aslında sürekli bir yerlere götürürdü. o üniversitede başka bölüm okumak istedi tarih ailem de izin vermedi meslek öğrensin istedi uçak teknisyeni olduğu için 2 yıllık bölüme gönderdi onu da bitirmedi. ailemin onu saçma sapan yönlendirmeleri bana olmadı diye burnumdan getiriyor.

hayır buraya üye olmadığına ve takip etmediğime emin olduğum için yazdım. kafama taktım ki sorun olarak görüyorum. sizin dertleriniz daha büyük demekki vah vah. illa kayınvalide görümce kocam beni aldatıyor diye mi konu açmak gerekiyor? teşekkürler yorumunuzdan ötürü. E

Çok şaşırdım ortanca olmasına. O zaman neden siz olmasanız daha çok para kalacağını düşünüyor ki kendisi olmasa en büyüğünüze kalacaktı bütün para. Değişik bir kişilikmiş. Sınırınızı çizin aşamasın.

Benzer seyler yasamısız hemen hemen bizimde aramız bozuk aramızda 20 yas var... ben bunca zaman anlastıgımı sanmıstım ama anlaşamıyormuşuz benim sayemde iletişim olmuş hep sonuc itibarıyla ilişkimi kestim 2 ay olcak ve inanılmaz rahatladım toksik biri çıktı hayatımdan sürekli bizim zamanımız muhabbeti ve ajitasyonlaro sıkmıştı kısacası bencillik

arkadaşlar merhaba. bu aralar zihnimde çözemediğim bir duygusal sürecin içerisindeyim. bu düşünceden kurtulamıyorum. ablamla aramda on iki yaş var. çocukluğum boyunca bana iyi bi abla olmadı, bence olmak da istemedi. sık sık azarlamaları, sadece ondan yaşça küçük oldugum için ona itaat etmemi isteyen tavırları, ayakçısıymışım gibi davranışları, okul harçlığımı elimden almaları, hiçbir eşyasını paylaşmak istememesi, hakkımda öğrendiği çocuk aklımızla olan gizli bilgileri anneme yetiştirmeleri, duygusal olarak asla destek olmaması ile bir çocukluk geçirdim. büyüdükçe yükü arttı. her sorununda beni ayakçısı gibi görmeye başladı. sosyal sorunlarını üzerimden çözmeye çalıştı. kendi düşünceleri ile diğer aile üyelerini yönlendirmem için manipüle etmeye çalıştı. çöp kovası gibi davrandı bana. hiç sevgi dolu davranmadı, mizacı da öyle değil ama sevgi ve saygıya dair hiçbir davranışı yok zihnimde. zaten çocuklukta iyi anlaşamazdık, yaşça büyük olması sebebiyle ailem de beni aşırı savunmazdı. ancak makul insanlardır ebeveynlerim. iki kardeş bambaşka iki insanız. nasıl kardeşiz diye sık sık düşünüyorum. o takıntılı, soğuk, duygusuz yani büyük sevinçleri ve hüzünleri olmayan, materyalist, kindar, içe dönük, sık sık birileri ile problem yaşayan biri. bense daha rahat, arkadaş aile ilişkileri iyi, neşeli, sevgimi göstermekten hiç çekinmeyen biriyim. biraz kendimi övmüş gibi oldum ama, öyle görüyorum.. bundan bir sene öncesine kadar ite kalka sürüyordu, ben tepkisiz kalıyor, hayatımla ilgili bilgi vermiyor, onun anlattığı kadarını dinliyor, aile toplantılarında uyumlu davranıyordum. sürekli beklentileri ve talepleri olan ancak kendi kardeşine ve aile üyelerine karşı aşırı bencil biri. hayatı almak üzerine kurulu. hep bi ajitasyon. otuz yıllık kardeşiyim bir tane hediyesini görmedim. yürekten tebriğini görmedim. fakülteden mezun oldum, işe başladım, ayrı eve çıktım, evlendim, ev düzdüm. hepsinde el gibiydi. yaptığı en samimi davranış durumlar ile ilgili alaycı şakaları oldu AMA BİR EŞİK VARDI VE BU İLİŞKİDEN MUTSUZ OLDUGUMU FARK ETTİM. yaş farkımız sebebiyle ben ergenlik sonlarındayken o evlendi. çocuğu oldu. çocuğuyla çok iyi anlaşırım, beni çok sever. ama fark ettim ki ilişkimizde kendisi hala bana her şeyi söyleyebilecekmiş gibi davranıyor. sınır tanımıyor. evliliğim, kayın ailem, giyimim, konuşmam hakkında birçok olumsuz yorum yapabiliyor. en son çıkıştım, üslubunu düzeltmesini söyledim ve mesafe koydum. ancak maalesef aile içinden biri olunca bunu korumak ve toplu ortamlarda bir arada olmak çok zor oluyor. onun olduğu yerlere gitmek istemiyorum. böyle biri arkadaş ortamımda olsa ikinci bir kahveyi kendisiyle asla içmezdim. ama bir ömür bu bağı taşımak bana zul geliyor.. benzer durumlar yaşayanlar nasıl bir çözüm buldu merak ediyorum.

Kardeşlik dışarıdan gelen saldırılara karşı aynı cephede olmayı gerektirir. Eğer bu saldırı direkt kardeşten geliyorsa ilişki önce bir süre askıya alınmalı, değişen bir şey olmuyorsa da tamamen kesilmeli bence.

Valla sizinki daha zor. Allahtan ben farklı şehirlerdeyim. Yılda maksimum 1 ay E

Anlanıza karşı çok şey biriktirmişsiniz, bu çok yanlış, size karşı hatlı davrandığı da anında yüzüne vurun ve sebebini sorun. Böylece hem sizin öfkeniz dine hemde onun davranışları değişir.

Benzerini ben yaşadım çocukken dediğiniz gibi ayalçısı hatta stres topu gibi kullanır bir şeye kızdığında bi bahane bulup pataklardı büyüdük kıskançlıkları devam etti küçük görüp hakaret eder hala saçımı kestiririm hiç yakışmamış der alaya alır dalga geçer hiçbir sorunumla ilgilenmez üzülmez merhamet etmez empati yapmaz çareyi konuşmamakta buldum.

ben de rahatladım, ama şimdi diğer kişiler ile ilgili işler ya da planlar olunca ailede ister istemez iletişim kurulması gereken yerler oluyor. Valla uykum kaçıyor o kadar istemiyorum hayatımda. çünkü asla değişmeyecek biri ve değmeyecek. bu kafaya zor geldim kolay olmadı tabi yaşamak. en azından bencilliklerini görüp kırılmamış olurım

Benim ablamla aramda 2 yaş var, sizin ablanızla benzer bencil, düşüncesiz, dünyayı kendi etrafında döndüğünü düşünen, saygısız, bana asla bir ablalığı olmayan, ablam değil sanki düşmanım, hayatımın hiçbir döneminde abla kardeş sıcaklığı hissetmedim. Hiçbir zaman sevmedim. Bize çok büyük hataları olduğu için son 1,5 yıldır görüşmüyorum. Size tavsiyem hiçbir zaman sessiz kalmayın susmayın, karşılığını verin.

Anladım, sizinki toplu bir karar olmuş bu noktada sevindim adınıza. Ben ailede tek iletişimi kesen olarak zorlanıyorum biraz, herhalde zamanla alışırım

Benim ablam benim çocukluğumu mahvetti, annemin de bütün hayatını, kadını 40 yaşında tansiyon hastası yaptı sinirden, anneme defalarca sil hayatından dedim annem evlat silinmiyor dedi. En son yaptıkları bardağı taşırdı şimdi hiçbirimiz görüşmüyoruz. Aynen o da huzursuz, hiç kimse ile anlaşamaz, uzun soluklu bir arkadaşı yoktur, hayatı çıkar üzerine, iyilik bilmez, bencil.

Ben kusura bakmayın anne babanın ilk çocuklarını şımarttığı ve bencilleştirdiğini düşünüyorum. İlk çocuklar genellikle aynı çoğu ailede. E

Benimde kardeşimle aramda 12 yaş var. Yarı annesi gibiyim. Sizin abla acayip. Susup kendinizi ezdirmeyin buna her laf müstehak. İnsan kendisinden o kadar yaş küçük kardeşini nasıl kıskanır ya. L

işte öyle biri :) insan şaka olmasını dileyerek gülüyor karşısında

Hakaret içerikli konuştuğu için mesafe koymaya çalışıyorum ama böyle yaptığım için bile hala suçlayıcı mesajlar alıyorum bana sen delisin senin aklında var niye durup dururken böyle yapıyorsun falan diyor hala. Ama ablam normal değil o kadar mesajlarına aralamalarına cevap vermesem dahi sürekli arar yazar normal bi insan küser gider bana böyle davranılsa ben konuşmazdım ama o kapıma kadar gelir haber vermeden çat kapı. Doğrudan gelme işim var dediğim zaman bile bi bakmışım zil çalıyor labellevie Guru Anneler

Belki de bu zamana kadar kendinizi onu sevmek zorunda olduğunuza ikna ettiniz. Şimdi de buna zorunda olmadığınızı farkettiniz. Bazı aile ilişkileri maalesef böyledir. Sevmeseniz de katlanmak zorunda kalırsınız bazı şeylere. Neyse ki ciddi zarar veren şeyler yapmamış tek zararı toksikliği. Biraz daha idare edin zaten sonunda sabrınız taştığında kendinizden nasıl uzaklaştırdığınıza kendiniz bile inanamayacaksınız. Ayrıca kimse üzülür diye görüşmek zorunda değilsiniz. Siz buna karar verdikten sonra anneniz de mecburen alışacak bu duruma. Belli ki siz henüz silmeye hazır değilsiniz. İnsanoğlu nelere alışıyor. Hayatımdan çıkardığım veya mesafe koyduğum akrabalarımı düşünüyorum çok da iyi yapmışım. O üzülür bu kırılır diye düşünseydim ohooo daha çook yıpranırdım. İnsana bol bol dedikodu yaptırmaktan başka hiç bir işe yaramıyor bazıları hazır hissedince silin gitsin

Belki o da buraya üyedir. Linçlensin de okusun görsün diye mi yazdınız anlamadım mi. Buralar da bir tuhaf oldu. Okuyup okuyup hey Allahım ne dertler var diyorum.

ailenizin hatalarını sizin görüp problem çıkarmak... gerçekten akıl sır erdiremiyorum D

Bu sağlıklı ilişkilerde geçerli. Bizimkilerde kaynakları bölen ve ona daha az pay düşmesine sebep olan iç düşman gibi görülüyorum :) çok üzücü ama öyle, bir keresinde bana keşke sen olmasaydın bana babamın parasından daha çok kalırdı demişti

İşte bu "makul ölçüde görüşme ve iletişim" düşüncesi beni çok bunaltıyor. Keşke başka yolu olsa ama tamamen hayatımdan çıkarırsam annem çok üzülür, onu asla üzmek istemiyorum

Ne yazık ki birebir olmasa da benzer durumları ben de yaşıyorum ablamla. Sülalede görüştüğü bir ben kaldım. O da ben alttan aldığım için. Ben de görüşmesem intihar etmekle tehdit eder. Yukarı tükürsen bıyık aşağı tükürsen sakal. Ben nihayetinde bir çözüm bulamadım kangren olarak hayatımın içinden delip geçiyor öyle işte.

Aile buluşmalarını nasıl yapıyorsunuz peki?

Uzun soluklu kurduğu yıllarca iyi dostluk edindiği bir arkadaşı yok, geniş ailede pasif ve kindar. Eşiyle problemlerini yönetmekte zorlanır ve genelde ona karşı da hep eleştirel, huzursuz ve aşağılayıcı davranır. Kadının huyu resmen :) her alanda böyle. Ciddi aşağılık kompleksi olduğunu düşünüyorum, bana karşı da öyle

Yani öyle bir yazmışsınız ki okuyan sanacak azılı düşmanınız. Bence abartıp kendinizi doldurmayın. Sırtınızda mı taşıyorsunuz sanki ablanızı. Evlenmiş gitmişsiniz bambaşka hayatlarınız var. Konuyu çok takıp buraya kadar yazmışsınız. Elle tutulur bir kötülük falan da görmemişsiniz. Evet belli ki hayalinizdeki muhteşem insan ve abla değil ama bence insan kendine de dönüp bakmalı. Belli ki aynı dili konuşmuyorsunuz... ayrıca siz de takmışsınız kafaya. Boş verin keyfinize bakın. Allah başka dert tasa vermesin

Mesafe koyarak Az görüşerek Üzücü ama bu gerekiyor Ablan diye saygısız tavırlarını çekmek zorunda değilsin

Belkide. ama bunu bana yansıtması bencillikten başka bir şey değildi. ben onun kardeşi olmayı seçmedim ki, Seçeneğim olsa da asla seçmezdim. iyi ablaları olan herkesi çok kıskanıyorum. Ben hiçbir sevgilimi ona anlatmadım mesela, eşimi bile annemden öğrendi :) çünkü çocukluğumda ergenliğimde beni çok yaralamıştı