Sen de mecbur kalmadıkça onlarla iletişim kurma yok say. Kurduğun iletişimin mecburiyetten olduğunu hissettir. Kimsenin peşinde dolanıp pervane olma abin bile olsa. Sevmiyorlarsa canları cehenneme. Seni sevmeyeni sen hiç sevme. Saygini ve mesafeni koru. Bazen olmayınca olmuyor. Bu yaştan sonra kimse aydınlanma yaşayıp "Canım kardeşim!" diye boynuna sarilmaz. Durumu kabullen, bunun sebebi sen değilsin ama maalesef olan bu. Kabullen ve sana değer vermeyene sen de verme.

Evet aramızdaki saygıyı bozmadan bunu belirtmem gerekiyor haklısınız:) fikirleriniz için çok teşekkür ederim

Biraz da yetiştirilme tarzıyla mı alakalı acaba? Anne babanız da benzer mi davranıyor? Size değer vermeyen değer de bulamaz yapacak bir şey yok. Benim erkek kardeş yok o yüzden rahat söylüyır olabilirim.

Maalesef yapacak pek bir şey yok. Siz ne kadar isterseniz isteyin karşı taraf istemeyince sağlıklı bir ilişki olmuyor. Ben de abimle arkadaş gibiydim ama evlenince tavırları değişti. Zamanla yaptıklarıyla benim de sevgim, saygım azaldı. Şimdi ancak tatillerde görüşürüz onu da olabildiğince denk getirmemeye, elimden geldiğince görüşmemeye çalışıyorum. Size nasıl davranırlarsa sizde öyle davranın. Aile bağları tamamen şans işi, bazıları olmuyor işte.

Muhtemelen öyle, ortak paylaşacağımız şeyler olmamasına da veriyorum bazen, bilemiyorum... fikirleriniz için çok teşekkürler :)

Bundan sonra öyle davranacağım ben ne kadar kardeş dediysem iyilikle gitmeye çalıştıysam hep ezilen taraf oldum haklısınız bu saatten sonra da birden düzelmez... fikirleriniz için çok teşekkürler :)

benımde abımle aram samımı degıl hatta benden uzak olsun allaha yakın derım ama esıyle aram ıyıdır onunla gorusurum abınızın etkısınde kalıp sıze uzak duruyorlarsa sızde abılerınızle aranız olmadıgından yakınlık gosteremıyorsanız uzak duruyorsunuzdur o yuzden ortak payda da gorusemıyorsunuz aslında sızı buyuten aılelerden kaynaklanıyor bu daha cok... kardes gıbı degıl kole gıbıyım gozlerınde dedınız ya bazı yerlerde kız cocuklarını evın hızmetlısı olarak gorurler buyuklerınız sıze bunu asıladıysa belkı uzulmeyın... sızınde aılenız olur bırgun :) ıstedıgınız o sıcacık yuvayı ılerde zamanı gelınce kendınız olusturursunuz ınsallah

Çok haklısınız ne yazık ki yetişme tarzımızdan kaynaklanıyor inşallah o kadar çok isterim ki :) fikirleriniz benim için çok değerliydi çok teşekkürler :)

Merhaba, herkese iyi pazarlar diliyorum. Ben paylaşacak kimsem olmadığı için derdimi buraya yazmak istiyor sizin de fikirlerinizi almak istiyorum. 2 ağabeyim var, yaşları 32 ve 30 ben onlardan çok sonra dünyaya gelmişim şu anda 21 yaşındayım. Üzüldüğüm nokta beni hiç sevmiyorlar, bu zamana kadar hiç abi kardeş olmayı beceremedim ikisiyle de. Oturup bir kere konuşmadık hiç sıkıntılarımı rahatça dile getiremedim hep azar yedim hep ayak işlerini yapmaya maruz bırakıldım. Arkadaşlarıma bakıyorum gerçekten onların yaşantısına abi kardeş ilişkilerine çok özeniyorum. Büyük abim yeni evlendi, beni eşinin yanında hiç saymadığı için bana saygı duymadığı için ne yazık ki evlendiği insandan da aynı davranışa maruz kalıyorum. Boyun eğmemeye çalışıyorum ama üzgünüm, çok güzel giden bir ilişkim beni çok sevdiğine inandığım bir sevgilim var seviyorum ve seviliyorum, onların aile yaşantısına bakıyorum o da bir abi kardeşine tutumuna bakıyorum da ben gerçekten çok eksik yaşıyorum... Her zaman eziliyorum, bir derdimi sıkıntımı dahi paylaşamıyorum kardeş değil de köle gibiyim onların gözünde. Ben ne yapmam nasıl davranmam gerektiğini şaşırdım. Uzun olduysa kusura bakmayın gönlümden taşanlar bunlar. Cevaplarınız için çok teşekkür ederim şimdiden...

Kesinlikle bana nasıl davranılıyorsa öyle gitmem lazım, bu zamana kadar çabam birşeyler düzelsin diyeydi ama görüyorum ki sizin de belirttiğiniz üzere tel taraflı olabilecek birşey değil:) fikirleriniz için çok teşekkürler... :) defne-28

Büyük ihtimal yaş farkından kaynaklanıyor. Sevmesin zaten seni böyle insanlar boşver..

Abinin eşinin de seni ezmesine falan sakın izin verme ne münasebet. Saygını bozma ama haddini de bilsin yani