Sağolun

Konuyu açan ben değilim.. ayrıca ben gayet sakinim. Konunun erkeklik kadınlıkla alakası yok ama senin hep erkekler mi suçlu? Demenin anlamı hiç yok. Buraya insanlar içinden çıkamadığı durumları yazıyor, kendince bir çözüm yolu ya da dinleyecek birini arıyor.. Böyle bir platformda hemen hemcinsinize saldırmaya ne kadar meraklısınız... sözünün arkasında ol zaten madem böyle boş bi laf attın bari dur arkasında..

Maddi durumumuz çok çokta iyi değil. Sadece birikimimiz var. Ve evimiz kirada onun parasıyla kiramiza denklestiriyor üzerine 250 daha koyup veriyoruz. Borcumuz 400 TL harici hiç yok eşimde hesaplarına göre elin adamını zengin edene kadar kira parası gibi yine üzerine ekler araba alırız hemde yatırım olur dedi. Benim küçükken kulaklarım neler duydu, neler isitti ve kalbim beynim neler saklıyor tahmin edemezsiniz. Konuşmaya çok ihtiyacım var doğru, ama en fazla 2 ay sonra o evdeyim. Çok vaktim yok. Pandemiden dolayı da hastane işlerim kaldı. Bende ki bu aileden uzak kalınca psikolojimin çökmesi hayata küsmem vs ben bunlarla nasıl başa çıkıcam bilmiyorum.. pamuk musun nesin Şimdiden başka zaman

Hahahah sakin ol şampiyon sözümün arkasındayım evli olduğunun bile bilincine varamıcak bir psikolojiye sahipken neden adamcağızın başını belaya sokuyorsun... 2.2=4

Ben de senin gibiydim biliyor musun? Yok annem babam ayrılmadı. Benim için ellerinden geleni yaptılar imkanları zorladılar. Ama ağır bir depresyon geçirdim 18 yaşında. Kronikleşti bir de yıllarca çektim bu beladan. Bu halde birini sevdim taaa Manisa' dan İstanbula evlendim gittim. Ailem istemedi çok pişman olacaksın dediler. Haksız çıktılar. Kocamdan Allah razı olsun. Ben de senin gibi bir yere bir insana zor alışırdım alıştığımı da bırakmazdım kolay kolay. Bu durum insanlarla ilişkilerimde çok suistimal edilmem neden oldu. Yeni ortama pat diye alışamadığım için cok sıkıntı çektim. Benim harika bir kocam var. Onun sayesinde özgüven kazandım. Ondan destek aldım doğruldum. İnsanlardan aşırı soğuduğum için yalnızlık bana koymuyor yamuk yapanı anında çiziyorum. Asosyalliğime aşık oldum, artık kalabalık ortama girince başım ağrıyor hemen kaçıyorum artık. Anlaşabildiğim muhabbet ettiğim insan sayısı iki elin parmaklarını geçmez. İnan böylesi daha güzel. Eşin iyi biriymiş, sana destek oluyormuş ne güzel. Siz birbirinize yetersiniz kimseye ihtiyacınız yok. Çık git o evden, anasız ölmesin yahu kaç yaşına gelmişsin. Bak sana bir sır vereyim, insanın kendine vermediği değeri onu doğuran bile bir yerden sonra vermiyor.

Yarısına kadar okudum ve şunu demek istiyorum neden evlenip adamın başını belaya soktunuz? Evlilik kesin yapılması gereken bir eylem mi ki böyle sorunlu bir psikolojiyle adamın hayatına girdiniz... Hep erkekler mi suçlu bu yaptığınız ne yani?

Öncelikle uzun mesajınıza istinaden çok teşekkür ederim. Eşim mükemmeldir. Yemez yedirir, giymez giydirir misaliii.. Ama bir noktadan sonrası kırılma noktan oluyor. Ara ara oda anlamadığı dönemler oluyor. O zamanlar bir tartışmamız oluyor. Her insanda olduğumuz gibi. O olmasa zaten ben bu kadar bile iyi olamazdım. Çok iyidir ve merhameti çok fazladır. Hep konuşuruz derdimi anlatırım dinler, sonucu içinde çaba verir.. Bir diğer konuda ise üvey vs değilim tabiki, annem sadece bana değil babama da insan içinde anı tepkiler bağırma öfleme hepsini yapar. Rencide eder. Babam Bi o kadar da sessiz biridir. Annemin saygısı yok aslında dışarıdan bakan olunca. Kardeşime de aynı tepkiler anı parlamalar.. Sevgiden daha çok anlicaginiz azara maruz kalırdim. Şimdi kardeşime ve babama öyle. Değişik bir karakterdir. Sinir hatasıydı boşandığı sene, bir anne gibi ne biliyim tuhaf izahını edemiyorum şuanda ama büyüyünce çevremdeki annelere göre yorunca dank etti. Ben hiç aile ortamı görmemişim meğer.. Bu değişmez artık zaten ama bazen annem gibi olduğumu görüyorum. Ve ben bundan çok korkuyorum. Ona benzemekten, onun gibi olmaktan korkuyorum.

Bu yaşta halen anneye bağımlılık yaşıyorsanız lütfen destek alın. Eşiniz haklı.

Çoooook teşekkür ederim çok Burada iyi kötü yazılan herşey başım üstüne ve hepsini teker teker dinleyeceğim, uygulayacağım.. Allah razı olsun.. Ayrıca kimsryide takmıyorum zaten N

Siz ne yapin edin bir terapiste gidin.

Teşekkür ederim.. Artık bişeyler yapmam lazım. Eşim bisanliliktan beri dedi istersen götüreyim bir psikologa vs diye ama daha da şiddetlendi.. Son zamanlarda daha da kötüye gidiyorum. Destek almam gerçekten şart. Çok dua ediyorum Allaha, şu içimi sogutsun düzeltsin diye..

Çok zarar veriyorum kendime, eşime böyle üzülerek, ağlayarak. Haklısınız teşekkür ederim

Gerçekten ben hiç bişey demiyorum elbet bir iki tane çıkacaktı.. Ama dediğim gibi beni tanımaz etmez yazdığım çizdiğim kadar yazar eder. İstediğini yazsin bu mübarek günde böyle acı bir durumda daha çok vurma ihtiyacı da çok sağlıklı değil. Oda dilerim tedavi olur yada eşinin ailesinin sevgisizligi son bulur böyle sarmaz kimseye. Yazık çok yazık. Ben bir dert paylaştım.. Cevap yazmak zorunluluğu yok kimsenin hatta kırmak yıkmak vs hakkı da yok Allaha havale ettim. En yakın takipçisi olucam konularının ve eminim Bir gün bu kişide aynı derdi yasayacak ve ona o durumda işte ben acısına öyle bir tuz basicam ki kendine gelicek. Çok yazık diyorum.. Allaha havale ettim.

Çok üzüldüm hemde çok.. Bakmayın aslında bu platformda yada normal zamanda gerçekten kadınların %70 ı aynı bence.. Bizimle ne dertleri var ne alıp veremedikleri var.. Ben anlamıyorum. Bazı zamanlar öyle ağlarım ki, o kadar içten kasıla kasıla ve utanarak.. Bazen durduğum anda tutamam, damlar akar gider gözyaşım.. Dayanamam.. Dışım çok öfkeli dursada içim o kadar naiftir. Hatta çok garip bir olay anlatacağım.. Dün yemek yaparken ağlamaya başladım. Eşim eve gelicekti. Ve Allahım nolur nolur yardım et nolur sen herşeye gücü yetensin. Artık gücüm kalmadı benim diye ağlıyordum. Daha sonra gözyaşımı silerken oturma odasına gözüm ilişti ve kapı aralıkti.. İmkansız ben hep kapalı tutarım köpeğim olduğundan.. Daha sonra Allah Allah diyerek neden açık acabasıni düşünerek gittim. O oda da namaz kılınır ailemiz geldiğinde yada biz ibadet yapacağımız zaman vs küçük meali olan kuran vardır. Gözüm ona çarptı ve bir insan olarak acizligimi o an daha çok hissettim.. Elimi ettim ona birden açtım ve karşımda yemin ederim rabbim şahittir. Yasin süresi 81/82/83 çıktı. Meali ise: Gökleri ve yeri yaratan Allah'ın, insanlar ölüp yok olduktan sonra onları aynı şekilde yaratmaya gücü yetmez mi? Elbette yeter! Çünkü O, her şeyi tam ve mükemmel bir şekilde yaratan, her şeyi hakkiyle bilendir. , bir şeyin olmasını dilediğinde ona sadece "Ol!" der; o da hemen oluverir. Her türlü kusurdan ve ortaktan uzaktır o Allah ki, her şeyin mutlak hakimiyeti ve tasarrufu O'nun elindedir. Siz de sonunda O'na döndürüleceksiniz! - Ve ben şok.. O an dank etti.. Bana benden yakın biri var. O herşeyin iyisini bilendir. Her şeyde bir hayır vardır. Ve ben dua ettim o an hıçkırıklara boğuldum.. Sarıldım göğsüme bastırarak yalvardım. Kurtar beni diye.. Ve akşamı bir anda nasıl gelişti anlayamadım eşimle otururken konu açıldı ve 1 yıl daha ertelendi bu muhabbet şuanda.. Ve ben hayata döndüm o an.. Bu dünya dua ile dönüyor, en büyük terapi bence tamda budur. Bana cevap verdi resmen.. Bana ben yeterim ben ol derim olur dedi. Ve mucize gibi içim bir anda rahatladı. Nefes aldığımı anladım.. Lütfen Allaha yönelin sizde, ve içten isterseniz güvenin cevabınız geç gelmeyecek. Allahı düşünerek artık kendimi rahatlatmaya çalışacağım.. Terapimde en çok onu düşünerek kendi kendimi düzeltmeye çalışacağım. Eğer bir sonuç alamazsam gerçekten extra bir yardım daha alacağım. Sizin adınıza çok üzüldüm.. Size bol bol dua edeceğim.. Tez zamanda bitsin şu sıkıntı, dert acı.. Keşke sürekli konuşsaydık.. Derdini bir yabancıya anlatmak gerçekten çok rahatlatıyor. . push ;

Merhabalar.. Benim kimine çok iyi, kimine de belki kötü görünebilecek bir derdim var. Nerelerden başlasam bilemiyorum. Ama içimdeki alev sayesinde, ne gözümdeki yaş ne de mutsuzluğum dinmiyor. Uykusuz bırakan, zor nefes aldıran şu durumdan çıkış yolu arıyorum.. Öncelikle evliliğim 2 sene dolmadan bu benim 3. cu taşınmam olacak.. İlki cahillikti güzelliğine büyüklüğüne aldandık biraz da pahaliydi ama evin, manzaranın güzelliği bizi büyüledi oturduk. Tabi 3 buçuk ay dayandım. Ben 5 - 6 sene kadar babasız yaşadım. Ayrıldılar hemde en ihtiyacım olduğu zamanda. Bosandiklarinda önce ilkokul 1inci siniftim. Baristiklarinda ortaokul.. Ve aile kavramı, sıcaklığı görmedim. Şuan da 25 yaşındayım. 23 yaşında evlendim.. Nasıl anlatılır tam bilmiyorum. Çok uzun şimdiden özür diliyorum.. Evliliğime 2 gün kala başladı korkular, napıyorum demeler.. Hele almaya geldiklerinde, o davul sesini duyduğumda başladım ağlamaya daha erken, çok erken dedim içimden. Annem at sözü vs deseydi önceden hiç beklemezdim.. Çok ağız yokladım ama beni çok istekli verdi. Bu arada sevdiğimle evlendim yanlış olmasın.. Fakat belki yaşadığım travmalarimdan ötürü olsun yada o yaştaki eksiklikten mi bilmem. Psikolojimde normal değil, olmadı da.. Hep ilgiye sevgiye muhtaç oldum. İçten içe herşeyi taktım, öfke, bunalım, ağlama krizi, çaresizlik derken. Ben annemden hiç ayrılmadım. Halama kalmaya gitsem özler geceleri ağlar ağlar dururdum. Dönerdim.. Ve 2. Taşıdığım ev büyüdüğüm şuan annem ve babamın karşı blogu.. Ve bazı sebeplerden dolayı, yürüme 20 dk arabaylan 3- 5dk mesafesi olan bir eve, aslında kendi evimize geçeceğiz. (ev sahibimizin sorunlu, ukala ve 1 seneden fazla burda olmama rağmen defalarca bizi strese soktu satmaya kalkıştı biz içindeyken uçuk bir rakam kira ilanı açılmış tesadüfen gördüm. Şok olduk. Ve kendi evimiz tadilat isteyen bir ev aslında eşyalarım uymuyor vsbdiye birde bağımlılık sorunum var. Alıştığım şeyler, yerlerden asla vazgeçemiyorum.. Alt üst oluyorum. Ama evimizi yaptırıp oturursak kira derdi yok extra arabimizi alıp yatırım olarak kira yerine onu öderiz dedik. Eşim herşey çok güzel olcak diyor. Allah razı olsun ondan beni üzmez. Ben ağlıyorum sürekli diye üzülür tamam burdayız der. Sadece bugün ben artık 4 gündür ağlıyorum diye sinirlendi evlendin artık annenin dibinde nereye kadar sen anne olcaksin neredeyse çocuk değilsin bu buyuk bir sorun diye sesini yukseltti. Oda niyeti kendime gelmem içindi.. Tamda bu nokta benim canımı yakıyor. Ben kopamıyorum, bulaşık yıkarken karşıdan annemi babamı kardeşimi goremicek olmak. Oturduğumuz şuanda ki site bildiğim tanıdığım ve samimi olduğum kişilerden uzak olmak.. Hadi sıkıldım gece 1de bile x ablaya kahveye gidiyorum diyip dertleşmek bile pahabicilemez. Sanki diri diri gömülüyor gibi hissediyorum.. Boğuluyorum düşündükce.. Eşimde araba alıcam sana direk istediğin zaman gidersin, gideriz yine dedi. Ama bilmiyorum.. Ben arada kaldım çok kötü çıkmazdayim. Ailemden biraz uzak kalmam bana işkence gibi geliyor. Bunun üstesinden gelemezsem bana, eşime hayat zindan olur. Evliliğim mahvolur.. Ben bu sorunumla basedemiyorum Oysa annem çok kırıyor beni bazen, ve bazı şeylerini unutamıyorum da. O anda bile içten içe anne diye ağlıyordum. Ben galiba eksik yıllarımı hiç yaşamamış gibi şuan hala 7 yaşında kaldım.. Buyumem lazım, eşim çok haklı.. Ben buradan giderken nasıl gidicem, eşyamı nasıl toplicam anneme nasıl veda edicem ben napcam bilemiyorum. Bir çok gurbetten gelen var aynı yaşta olduğum, onlara süper gücü varmış gibi bakıyorum. İmreniyorum da.. Sorunum gerçekten çok büyük bana göre.. İçimde çözemediğim bir çok şey var.. Ve annemde içten içe mutsuz belli etmemeye çalışıyor olsada ben kahroluyorum.. Ne yaparsam yapayım her seçenek bataklığa çekiyor beni.. Sadece içimi dökmek ve sizin değerli önerilerinizi almak istiyorum. Bu yaşıma kadar hep yaralar ile geldim.. Ama artık gücüm yok strese, üzüntüye.. Ev sahibimiz de tanıdık ama güzel bir kazık yiyoruz ondan.. Ben bu evde böyle ne uyku ne yeme içme ne huzur hiç birini yaşayamıyorum.. Diken üzerinde oturuyorum. Ve ne yapıcam bilmiyorum lütfen bişeyler söyleyin, yalvarırım... pamuk musun nesin Şimdiden başka zaman

Allah razı olsun.. İnanın artık çift karaktere büründüm.. Bir anım çok iyi melek herseyimi verecek kadar iyi, ama bir an çok acımasız oluyorum. Çok ani duygu değişimlerine giriyorum. Hiç gücüm yok şu hayata, nefret ettim. Hep çirkin yüzünü gösterdi. 2 gün mutlu olayım sonrası 2 ay felaket.. Ben hiç beceremedim yaşamayı. İçimde kalan ukteler, gördüğüm zararlar, o çocuk kalbimi kıranlar utandıran ve beni muhtaç edenler ben hiç unutmadım. Ve bunlar geriye bırakılacak gibi olsa ben bilmez miyim bırakmayı. Boyle yaşamak bana ölüm. Ben kendi kendimi bitiyorum. Tutunamiyorum.. Anne kokusu koklayamiyorum yaşarken hala da, zamanında o acıtan kelimeler zamanla kalbime oturdu. Ve beni değiştirdi. Aslında koşa koşa sarılıp öpmek geçiyor içimden kardeşimi babamı annemi ama bişey durduruyor. Utanıyorum yapamiyorum. Kardeşim ufak 12 yaşında ama anneme yemeğe 2 gün üst üste gitsem 3 gün diyormuş yinemi ablam gelicek yinemi onu çağırdın diye. O küçücük çocuğun lafı bile beni mahvetti. Ölsem unutamam.. pamuk musun nesin Şimdiden başka zaman

Acil destek almanız lazım eşiniz her dediğinde haklı, bunu erkek yapsa buradaki herkes laf söylerdi ana kuzusu diye lütfen kendinize gelin yuvsnizi kurtarın eşinizde sıkılmaya başlamış durumunuzdan çoğu kadın ailesinden ayrı yaşıyor ben 15senedir evliyim başka sehirlerdeyiz ailemle ilk seneker zor gelmişti alıştım destek alın sizde duzelirsiniz inşallah

Insaniz tabiki boyle seyler oluyor önemli olan atlatmak istemek cabalamak. InsaAllah sende en kisa surede atlatirsin ben anne olunca daha da cok bi aile oldugumuzu anladim hani artik benim kendi bi ailem var moduna o zaman daha cabuk gectim. Dilerim en kisa zamanda atlatır mutlu huzurlu bi yaşam sürersiniz

Eşiniz haklı geçmişi birkenara bırakıp şuan ki hayatınıza yuvanıza adapte olmanız lazım arkasına bakan önünü göremez

Yanlış anlamayın sizde suç arama çabam yok ama ailenin sana kötü davranmasının bir sebebi var mı? Üvey falan mısın bu ne ya el kadar çocuk bile istemiyor. Kardeşinin istememe sebebi annenin istememesi zaten. Çocuğa sorsan sen beni neden sevmiyorsun ben sana ne yaptım desen bakar kalır cevap bile veremez. Çünkü ablasını sevmemek kendi seçimi değil, annesinden fazla etkileniyor. Yani iyi veya kötü haklı veya haksız bir sebebi olmalı. İnsan doğurduğunu nasıl sevmez bu çok saçma.

Pardon.. Anlayamadım evet eşimle Bi takım sorunlar yaşamış olabilirim ve bunun üstesinden geldik zaten. Her evde olabilicek şeyler yaşanıyor hepsi bu. Benim derdim erkek mi? Dilerim rabbim yaşadığımı vermez. Bir gün bende size bu mesajı yazma gereksimi duymam. Çok terbiyesizsiniz.

Dediklerinizle kendimi bagdastirdim. Haklı olduğunuzu hissettim. Ve gerçekten bire bir soylediklerinizle alakalı kesinlikle.. Ama 2 gün mutluyum ya 3 gün bişey cikartirlar. Benim mutlu olmamı asla istemiyorlar sanki.. Hatta 3 tane teyzem var.. 1 tanesi sanki en büyüğü beni çok üzüyor.. Üzdü de hiç unutamadığım kelimeler yaşamışliklar oldu.. Annemi gaza getirisleri.. Onlar yüzünden dayakta yemistim.. Büyüdüm çocukluğumda yaratmazdım da diye öyle diyordum ama bazılarını öve öve anlatıp kiskaniyormuyum diye gözümün içine bakarak gözleriyle sinsice baktıklarında anladım. Yada birine hediye çanta yapınca banada kullanmadığım bir çanta var dur fesatlanma sanada onu vereyim dediginde incindiğimi hatırlıyorum.. Utancımdan kimseye anlatamadığımi.. büyüdükçe anladım ben çok seviyorum ben anne yarısı görüyorum.. Ama beni şu hayatta kimse benimsemiyor anladım. Annemle ne kadar iyi olursak olalım. Bir kaç gün sonra onlada bozuluyor.. Gerçekten savunmasizligimdan dolayı zaten ben çok aksi oluyorum bazen. Ve ben cevap verdiğim zaman da da saygısız aşı inat Nalet ne kötü şey varsa o damgayı yedim.. Çok acı onlar öyle derken bile içim asla öyle değilim dedi bağıra bağıra ama neyse... Gerçekten tedavi şart.

Ne saçmalıyosun? Seninle evlenecek adamın başı belaya gircek bence. Bu anlayışsız, sabırsız, empatisiz, antipatik bir kafayla biriyle evlenip sakın adamın başını yakma. Evlendiysen de geçmiş olsun. Evlendiysen, Neden bu düşünceyle adamın başını yaktın?

Ancak terapiyle basa cikabilirsiniz. Bogazinizdan kisin bir sey yapin ve terapiye gidin. Aile huzurunuzu sağlığınızı satin alacaksiniz. Oyle dusunun.

Bende 22 yasında evlendim ayni seyleri yasadim gercekten hep bi tarafım ailemin yaninda kalmis gibi oldum hala onların kizacagi seyleri yapmıyordum onlar beğensin istiyordum sanki esim yokmus gibi istemsizce.. Ve esimde bunu ister istemez anlıyordu sürekli tartışmalar kavgalar oluyordu. evimi bile benimseyemedigimi anladım birgun ne yapıyorum dedim annemler gelip gittiklerinde peslerinden ağlıyordum cocuk gibi ama snra dedim ki ya ben ve esim basli başına apayri bi aileyiz ben bir bireyim dedim artik çocuk değilim dedim ve esimle konustum acik acik ben bundan kurtulmak istiyorum seninle ayri bi aile olmak istiyorum diye karsilikli güzelce konusarak belki her akşam.. aştım bu sorunu çok şükür aile huzurum geldi tartışmalar bitti cok şükür.. sende bir an once esinle kendinin apayri bi aile oldugunu bir birey oldugunu kendine hissettir hersey o zaman daha güzel olacak

Hemcins savunuculuğu safsatalarını geç öncelikle haklı haklıdır haksız ise haksızdır, hemcinsim diye yaptığı saçma davranış veya psikolojik sorunu gözüme daha hoş gelmiyor. Ayrıca sakat mısın sen? Konu sahibinin psikolojik sorunları var bu sorunlara rağmen neden evlenip adamın başını yakıyorsun diyorum halen de aynı şeyi diyorum. Erkek böyle olsa ona da derim bana ne hemcinsim diye sorunlu kişiliğini göz ardı mı etmem gerekiyor saçmalığa bak.. Gereksiz feminizmini al ve git lütfen...

Bunu duymak istiyordum evet, bu bir sorun değil mi gerçekten. Bu normal olamaz yani.. Farkındayım.. Annemle de süper ilişkim yoktur ama muhtacım işte çok kırar arada üzer ve sevgisini göstermez sinirlidir. Ama bazende yufka yürekli bir o kadar çok iyi olur. Onunda psikolojisi iyi sayılmaz. Ama elimde değil annem o benim diyorum içimden mahvoluyorum.. Bunu tek başıma çözemez miyim

''Sanki diri diri gömülüyor gibi hissediyorum'' Böyle bir sorunda bu şekilde hissediyorsanız gerçekten destek alın

Maddi durumunuz iyi sanirim Lutfen bir psikolog ile görüşün. Kendi kendinize iyilesmeyi beklemeyin. Kucukkem haksizliklar yapilmis size. Sevgisiz kalmissiniz. Bu sekilde kendiniz iyi olmaya calismayin. Gidin iyi bir terapiste konusun tedavi olun.

Buradaki bazılarının saçma yorumlarına bakıp canınızı sıkmayın. İnsanların geçmişlerindeki bazı travmalar ya da travma sayılamayacak, önemsiz gibi gerilen anlar, olaylar dahi bugününü etkileyebilir. Kesinlikle ama kesinlikle profesyonel bir destek almanız gerekiyor. Alacağınız destek size yardımcı olacaktır. Bazı davranış biçimlerinin kendi doğuştan karakteri olduğunu düşünen ve bunu normal gören arkadaşlarım terapi almaya başladıklarında altında çocukluktan gelen bazı olayların yattığını ve bunun bilincinde olmadıklarını farkettiler. Eşiniz anladığım kadarıyla sizi anlayan yardımcı olmaya çalışıyor ama bu konuda yaşadığınız sıkıntıdan o da rahatsız oluyor. Eğer kendinizdeki bu sıkıntının farkında olduğunuzu ve profesyonel destek almak istediğinizi ona da söylerseniz hem bu değişim çabanızla mutlu olur hem de yardımcı olur. Dilerim en kısa sürede kendinizi daha iyi hissedersiniz.

Bencede terapiste gitsem çok iyi olacak.. Yanımda olsanız sarılmak isterdim.. Çok teşekkür ederim..

Bu o cocugun suçu degil ki. Anneniz saygiyi da sevgiyi de vermemiş ona. Sevmeyi öğrenen çocuk bir hamambocegini bile seviyor. Araniza nifak soktuysa daima, büyütürken sizi birbirinizden ayirdiysa falan boyle bir sevgisizlik olusturmustur icinde.

Geçmiş geçmişte kaldı bunu unutma. Ve taşın o kadar ama o kadar gençki.. henüz hayatın başındasın ve defterin daha ilk sayfaları.. doldurman gereken sayfalar var. Geleceğe ve kendine bu kadar karamsar olmamalısın. Dediğim gibi tedaviye başlaman için bir sürü seçeneğin mevcut. Yeterki sen iste, üstesinden gelebilirsin. ayrıca annen ya da teyzen diye susmak zorunda değilsin. Mutsuz olduğun hiçbir şeye susmak zorunda değilsin. Bir şeylerin seni ele geçirmesine izin verme. Güçlü ol yapabilirsin atlatabilirsin

Canim benim kalbinden öperim. ❤ benzer seyler yasatmislar bize. Bana da yük oldugum her firsatta en mutku günlerimde hissettirildi hatta açıkça soylendi. Her guzel günüm burnumdan geldi. Ben aglayinca bu kadar hassas olma dediler. Bu kadar hassas olma da daha cok hirpalayalim der gibi. Sonucunda ne oldu? Özgüvensiz yetersiz hisseden bir kadın. Ustelik vajinismus. Ustelik takintili. Daha buyuk bir hastalığım var adını yazmak istemiyorum. Olan bana oldu. Yakin zamanda ben de terapiye baslayacagim.

Gecmisi bir kenara birak diye öneri verilir mi ya? Durup durup hatirlatiyor sadece o gunleri düşünüyor mu saniyorsunuz? Anlamsiz seyler soylemeyin lutfen. Terapi icin destek olun. O da bunu yapabilecek gücü bulsun kendinde.

Bence siz aile özlemi duyduğunuz için böylesiniz. Bir çocuğunuz olsa aile kursanız aile huzurunu kendi evliliğinizde tatsanız sanki düzelcek gibi. Eksik yanınız tamamen bu bence. Savunmasız büyümüşsünüz, sorunlarla yüzyüze kalmışsınız ve olaylar tüm gerçekliğiyle gözünüzün önünde olmuş. Pat diye görmüşsünüz her şeyi bir hazırlık olmadan, bir destek olmadan. Yani annenize karşı kırgınlıklarınız olmasına rağmen ondan uzağa gidememeniz bile bence bu yüzden. Tamamen aile ortamı istiyosunuz. Her şeyden önce sakin olmaya çalışın lütfen. Duygularınızın, üzüntülerinizin ve geçmişin sizi ele almasına izin vermeyin. Ama hiçbir şeyi de bastırmayın içinizde. Yeri geldiği zaman söylemeniz gereken lafı söyleyin. Ama hepsinden önce profesyonel bir destek almalısınız. İstanbulda oturuyorsanız 153ü arayıp telefondan bile psikolojik destek alabilirsiniz en azından bu pandemi dönemşnde size iyi gelebilir.

Sen bence kendi dediğinin nereye gittiğini anlamıyorsun öncelikle ne yazdığında ne demek istediğini bir çözüme kavuştur. Ve sakat mısın falan üslubuna dikkat et sana haakaret eden olmadı.. ayrıca feminizmle ilgili bir durum yok daha onun gerçekten ne anlama geldiğini bilmiyorsun belliki burdan hemen ona bağladığına göre... kadın erkek vs sen söyledin ilk olarak. Her neyse sana ne dediğini açıklamakla kendimi yoramıcam zira seviyen de üslubuna bakılırsa çok açık... hayırlı geceler tatlım...

Teşekkürler H