Yani mantıklı düşünürsek herkes düşüncesiz olması çok gerçekçi değil Büyük ihtimalle uyulamayacak beklentilere sahipsiniz insanlardan Zaten hiçbir zaman karşınızdaki kişiyi değiştiremezsiniz Kendinizi değiştirebilirsiniz ancak Ama çevrenizi maksimum seviyede kısıtlamanız pek sağlıklı görünmüyor bence Yerinizde olsam psikolojik destek alırdım

Siz kendiniz insanları hiç kırmamaya gayret gösteriyorsunuz sanırım. Empati duygusu çok yüksek birisiniz. Sizin gibi olmasını bekliyorsunuz herkesin çünkü siz çok daha çabuk kırılıyorsunuz onların takmayacağı şeylere. Herkesi olduğu gibi kabul edin, çevrenizi kısıtlamanıza gerek yok. Siz çok emek vermezseniz, karşınızdakinin de size "az" değer verdiğini düşünmezsiniz. Bu kadar kızacağınız bir şey olmaz. Herkese hak ettiği kadar.

Mesela ne gibi sözlere maruz kalıyorsun? Düşüncesizlikten kastın nedir?

Belki içinde olduğum durumun psikolojik açıklaması vardır ama psikoloğa gidemiyorum herneyse. Ben malesef düşünceli biriyim ama hayatımdaki herkes düşüncesiz ve bu beni mutsuz ediyor her gün bir şekilde. Mutsuz olmamam için mağarada herkesten uzak yaşamam gerek. Eşim sağolsun beni en az üzen kişi. Annem bile her konuşmamızda bir düşüncesizlik edip bencillik edip beni üzüyor, hiç demiyor ki böyle dersem kızım üzülür. Herkesten soğudum annemden bile artik kimseyle görüşmüyorum ama illa ki iletişim haline girmem gerekiyor. Bu tamamen benim sorunum ama kendimi değiştiremiyorum git gide dahada kötü etkiliyor bu durum hayatımı. İnsanlarin ne dediğini ne düşündüğünü neden bukadar umursuyorum ki. Ailemlede aram çok kötü yani onlara hep kızıyorum bu yüzden çok soğudum onlardan - kimseyi artık olduğu gibi kabul edemiyorum tahammulum hiç yok nerdeyse. Mutsuz bir insana dönüştüm herkesle ilişkimi kestim iletişim içinde olduğum sadece ailelerimiz ve 2 arkadaşım var ama hiçbiri bana iyi gelmiyor. Ne yapmalıyım kimse beni anlamıyor, kimse ne hissettiğimi umursamadan konuşuyor davranıyor en başta ailem . Birilerinin beni anlamasına çok ihtiyacım var.

Bu düşüncelilik meselesi çok subjektif bir şey. Belki de siz olması gerekenin fazlasını yapıyorsunuz ve insanlardan beklentiye giriyorsunuzdur. Ortamala düzeyde düşünceli bir insanım. Ne zaman beni düşüncesizlikle suçlayan insanlar görsem ortak özellikleri "beklenmeyeni verip onun da karşılığını beklemek". İnsan ilişkileri böyle avans usulü olmuyor, düşüncelilik de denge gerektiren bir mevzu. Fazlası iyi olmak demek değil. Tabi bu benim perspektifim, belki siz bu anlattıklarımdan hiç birine uymuyor da olabilirsiniz. Ama benim bu konuyla ilgili genel tecrübem bu.

Gerçekten her lafa alınan, küsen insanın hayatımda yeri yok. Sürekli milletin keyfini yapamam yani. Bi de ben düşünceliyim onlar değil. Olma kardeşim sen de. Hayat o kadar naif bir süreç değil.

Insanları olduklari gibi kabul ederseniz sorununuz hafifler. Çok zorlanıyorsanız iletişimizi minimuma indirin.

Bu birazda şans işi bence ya... Ailemizi, akrabalarımızı ve bazı çevremizi biz seçemiyoruz. Belli zamandan sonra biz seçincede bu sefer o seçtiğimiz kişiler, bizim çevremiz tarafından yadırganıyor. Benim gözlemlerim bu. Şimdi buraya yazardım kendi çevrenizi kendiniz oluşturun, kafanıza uymayanlarla mesafenizi ayarlayın diye ama öyle de olmuyor pek. Bu işler biraz akışına bırakmalık bence.. fazla takılmayıp kafanızı başka şeylere verin, elbet bir gün kafanıza uyan kişileri ortamı bulursunuz. Artık ne şekilde nasıl denk gelirsiniz bilemem ama bırakın o kişiler sizi bulsun. Ayrıca şunuda belirteyim kimse mükemmel değil dolayısıyla aradığımız o mükemmel insanlar dizilerde oluyor genelde... Angela Corpse

Haklısınız ben çok ince düşünen biriyim benimde elime milyon tane fırsat geçiyor herkesi kırabilir, bozabilir nebileyim modunu düşürebilirim ama bana yapılsa bile ben asla yapamıyorum çünkü yaparsam kendimi çok suçlarım vicdan azabı çekerim. Benim bu yaşıma kadar hayatıma kim girdiyse yakın uzak hepsi beni çok seviyor, eşim hep der sen çok sevilen bi insansın diye ama sorun şu ki ben kimseyi sevmiyorum, benide sevmesinlen istemem böyle sevilmek olmaz olsun gerçekten