Hah aynen Sandığım kadar da mutsuz ve doyumsuz değilim demek ki

aynen ya hayat boyu süren bir depresyonda gibiyim en mutlu olmam gereken anda bile içimde bir karamsarlık oluyor hayatımın her günü bu dünyaya uygun olmadığımı düşünüyorum yukarda bi arkadaş demiş ya çocukluk, aile ve maddiyatta bitiyor olay diye ona katılıyorum ben etrafımdaki insanlar gibi

ben çocukken annem çok mutsuzdu sinirliydi zor şartlarda yaşıyorduk şartlar düzeldi annem mutlu ama ben mutlu olamıyorum, hani burda hep diyoruz ya çocuğunu her anlamda kısıtlayan her yaşta bebek muamelesi yapan anneler, biri de benim annem 17 yaşıma kadar kendi yatağım bile yoktu, spora gitmeme izin vermedi uyanık olduğum her saat televizyon izlerdim okuldan eve evden okula, okulda da hep yalnız kalırdım fiziksel anlamda bile gelişemedim 28 yaşındayım hastanede 18 in altı mıyım diye soruyorlar derslerimle ilgilenen kimse olmadı gittiğim doktorlar duygusal ihmale uğradığımı söylüyorlar durumu daha kötü yaptığını bilsem de içimden annemi suçluyorum o da bizi suçluyor şartlarında suçu var tabi bütün bunları nasıl atlatırım bilmiyorum 5 yaşında da 16 yaşında da yaşadığım özgüvensizliği dışlanmışlığı hala hissediyorum GelenKutusu Mutlu ve 2 çocuklu bir bekar... Üyelik

Tamam da canım kimin hayatı mükemmel ki herkesin karşılaştığı birtakım sorunlar oluyor mutlaka, özgüvensizim diye kendini şartlandırma.

Bunlar tabiki de sebep olabilir, geçmişi affet bırak orda kalsın, bence asıl sebep bu değil, çünkü senin yaşında biri sırf bunları düşünüp de mutsuz olmaz bence, duygusal boşluk yaşıyor olabilir misin? evliysen eşinle sorunların olabilir evli değilsen de kendini yalnız hissediyor olabilirsin bu anlamda. Veya arkadaşlarınla ilgili veya işinle ilgili olabilir diye düşünüyorum.

çocukken hep suratım asık dolaşırdım bu hiç değişmedi hep mutsuzum çevremdeki insanlara bakıyorum durumları bana göre çok kötü olsa da mutlu olabiliyorlar hayret ediyorum bazılarına ben olsam böyle neşeli olamazdım diyorum içimden. gerçekten mutsuz edecek şeylerle de karşılaşıyorum ama sürekli evde olup kimseyle karşılaşmasam da tamamen ölü gibi yine kötü bi ruh halinde oluyorum. sempatik neşeli güler yüzlü hayat dolu insanlara öyle özeniyorum ki ciddi bi enerji eksikliği de yaşıyordum enerji veren ilaçlar falan aldım enerjim olsa da suratım durgun iş dışında yapacak bir şey de bulamıyorum istesem uğraşacak bişeyler bulurum içimden gelmiyor. ben neden böyleyim? neşesiz mutsuz bi evde büyüdüm ben de o evin bi sonucu muyum diyorum. Gurbetçi Ailenin Günlük Hayatını izliyorum bazen ordaki çocuğa bakıyorum elini neye uzatsa veriyorlar çok neşeli bi çocuk benim ailem ayıp, günah, kötü, hayır derdi... dışlanan bi çocuk oldum hala öyleyim 5 yaşımdaki anılarım şimdi yetişkin versiyonumda tekrarlanıyor bi köşede yalnız oturuyorum, surat asıyorum bu benim suçum diyorum kendime bazen de ailemi suçluyorum ama onlara hiç yansıtmamaya çalışıyorum bunu tek başıma yaşıyorum her zaman olduğu gibi keşke küt diye düşüp ölsem diyorum her gün. beni tanıyan herkes mutlu olurdu kimseye zararım olduğunu pek düşünmüyorum ama soğukluğum bile yeter... psikoloğa gitmeyi ilaç kullanmayı denedim işe yaramadı. inancım var gittiği yere kadar böyle gider diyorum. sadece yazmak istedim sorularınıza cevap veremezsem kusura bakmayın önerisi olan varsa dikkate alıcam J Janet Jak Esim Durme, durme

Kendini sevmek + insan iliskilerinde samimi ve basarılı olmak.

Sevişmek? "Güzel bir ilişki"nin içine mi alıyoruz?

bu yüzden mutsuzum heralde şıkları mutlu biri seçse dediklerinizi ilk sıraya yazardı

Sevmek ve sevilmek en çok mutlu olduğum şey. Bir de eski dizileri izlerken bir şeyler yemek

Bence burdaki asıl soru nelerle mutlu oluruz değil neden mutsuz oluruz ya da ben neden mutsuzum, bunu araştırıp çözümünü bulmalıydık konu sahibi, nelerle mutlu olacağını bilmen, seni mutsuz eden sebebi ortadan kaldırmıyor o nedenle direk sadade gelsen daha iyi olur çözüm için.

Hiç biri ya da hepsi. Ama en önemlisi içinde bulunduğum durumdan ve ortamdan memnun olmaya çalışıyorum. bir nevi polyannacılık oynuyorum.. Gayet işe yarar bir yöntem bence, kendimi hiç bu kadar mutsuz hissetmedim ben.

Kendimden kötü durumdakileri düşünüp halime şükretmek. Sabah işe giderken işsiz insanları, iş arayıp bulamayan insanları düşünüyorum, bir işim olduğu için şükrediyorum, işime sevinçle gidiyorum. Sağlığım yerinde demek ki işe gidebiliyorum diye düşünüyorum. Engelli insanların çalışmak istedikleri halde iş bulamamalarını aklıma getiriyorum. Hiperaktif çocuklarımı izliyorum, ya hiperaktif olmasalardı da yatalak hasta olsalardı, 24 saat hiç yerlerinden kalkamasalardı ne yapardım diye düşünüyorum, halime şükrediyorum. Sürekli vır vır vır konuşan kızlarımı dinlerken ya dilsiz olsalardı da konuşamasalardı diye düşünüyorum, çok konuşup başımı şişirmelerinden bile mutlu oluyorum. Zor bir sorunla karşılaştığımda o sorunla karşılaşan ilk insanın ben olmadığımı, diğer insanların bunu çözdülerse benim de çözebileceğimi kendime telkin ediyorum. Kısacası bardağın boş tarafını değil dolu tarafını görüyorum. "Sonunda ölüm yok ya" hayat mottom. En kötü ne olabilir ki, sonunda ölüm yok ya diyorum kendime. İşe yarıyor.

Sinema, tiyatro ayrı ayrıyken "sevişmeye" haksızlık bence bu :) Öyle olsun. :))

şıklar eksik bence mutlu bir hayat önce kendini ve yaşamayı sevmekle başlar... kendine değer vermekle ve neşeyle bu yazdıklarının çoğunu insan zaman zaman bulamayabilir/yapamayabilir her zaman sevdiğin bir işin, güzel bir ilişkin olmayabilir, fitness için paran veya vaktin olmayabilir paran olmaz, dostun olmaz vs vs sen önce kendini seveceksin, yaşamayı seveceksin, neşeli olacaksın... bunlar varsa geri kalan herşeye çözüm üretebilirsin...

evet detaycıyım kafamı bir işe taktıysam gözüm başka birşey görmez

o anketi kaç zamanda hazıladın sen nasıl bi detaycılıktık tebrik ederim. ama mutsuzluğunun sebebide bu detaycılıkta gizli bence

Güzel bir ilişki, sevdiğim bir işte çalışmak , köpeğimle oynamak dolaşmak, resim yapmak, daha çok resim yapmak..

Ben de cok problemli siddet dolu bir ailede buyudum.. Cok iyi anliyorum.. Bazen her sey yolunda olsa bile sanki sirtinda yureginde omuzlarinda beyninde bir yuk var her an her saniye birlikte yasamak zorunda oldugun nedenini bilemedigin bir aci agirlik sanki bir yakinini kaybetmissin gibi mutsuzluk umutsuzluk.. Ah keske bazi seyler hic yasanmamis olsa.. Hatta daha bugun keske hic dogmasaydim zamani geri sarip hic dogmamis olmayi dilerdim dedim kendi kendime.. napicaz biz boyle? :)

hani bunları düşünmekten değil bunların sonucu olan duygulardan diye düşünüyorum özgüvenimin düşük olması sürekli herkesin beni eleştireceğini beğenmeyip dışlayacağını düşünmem filan

Enee ben mutlu ve doyumlu bi hayat yaşadığımı sanıyormuşum

Kitap okumak ve boyama yapmak beni en çok mutlu eden şeyler arasında. Ama siklarda mutlaka kendini sevmek olmalıydı kendini sevdiğin zaman insanları da hayvanları da seversin. Sevdiğin de guvenirsin. Para pul mal mülk boş şeyler bana göre bunlarla hiç mutlu olmadım. Param olmasın kuru ekmek yiyeyim ama sevdiklerimle olayım bana yeter mutlu olmak için daha ne istenir

Ozguven eksikliginden kaynaklaniyo olabilir probleminiz.

Ben de çok mutsuzum çocukluk, aile ve maddiyat.. İş bu üçünde bitiyor bence mutluluğu kendi içinde ara bul vs hikaye geliyor bana.. Ben hep benim içim ölmüş derim :)

çok detaycıyımdır

Sirasiyla yazayim: Duzenli ibadet Yabanci bir dil ogrenmek Duzenli kitap okumak Sinema Alisveris Egitim hayatima daha fazla devam etmek Güzel bir aile Güzel bir iliski Yardimsever olmak Para Iyi dostluklar.. Boyle gider ya. yanliz bunlarin hepsi nasil akliniza geldi de yazdiniz