Ben çok hainlikler gördüğüm için doğal bağışıklık oluşuyor

Doğrudur, herhangi bi yenge de kaynına geçirmez ama onun için oğlu gibiydi. Saçma farkındayım :)

Ne affetmesi? Amca annesiz bir cocuk galiba, anneniz annelik etmis bakmis buyutmus, sonunda dayak yiyip evden atilmis. Siz bu adama aciyorsunuz? Belki de terapi almalisiniz. Normal degil bu hisleriniz. Affetmeyecegim diyorsunuz ama amcanizdan oyle bir bahsediyorsunuz ki satir aralarinda, hala garip bir bagla baglisiniz sanki.

Evet babaannem babamlar çok küçükken ölmüş, babam bile hatırlamıyordu pek amcam hiç hatırlamıyor zaten. Halalarım falan da var ama bakmamışlar annem evlenince onlarla yaşamaya başlamış o sebeple. O dönem aldım terapi. Hatta ilginç bi bilgi olarak ben de klinik psikologum Olayın çok sağlıksız olduğunun farkındayım, bağ gibi değil yani bana kanserim dediğinde ilk tepkim üzülmek değil inanmamak oldu, 2+2 4 dese yine inanmam şu an, güvenmem, kapımda yatsa affetmem. Ama dediğiniz gibi sanırım o bağ var, affetmeyecek olsam da hasta olabileceğini düşünmek üzüyor da bi yandan. Bi yandan annem de kanser ama evden kovdu, hak ettiğini yaşıyor diyorum. Bilmiyorum tekrar almalıyım terapi belki de haklısınız.

43 yaşındayım. Hep en güvendiklerimden hayatımın kazığını yedim. Eskiden affederdim. Ama son 2 yıl yasadikalrimdan sonra Asla kimseyi affetmem. Hakkimi da helal etmem. Onlarda bana etmesin moduna geçtim. insanlar kötüler, hele de eş dost akraba dediklerimiz en çok ihtiyacimiz olduğu zamanlarda daha çok canımızı yakıyor. Kimseyi affetmeyin yolunuza bakin

Bu sorunun cevabı için videoyu izlemenizi öneririm. Ayrıca her ailede böyle evi arsayı dayının amcanın üzerine yapan dede olmak zorunda mı? Aynı benim dedem. Siz vermişsiniz hakkınızı, tekrar okudum. Neden böyle bir şey yaptınız?

Durumun farklı olduğunu hakkınızı amcanızın üstüne geçirdiğinizde görüyoruz zaten

Şu an sevmiyorum. Aklıma hasta olabileceği geliyor o bize merhamet göstermemiş benim yine aklıma geliyor işte ne bileyim. Önceden neden sevdin derseniz bilemem çocuktum belki aklım ermiyordu belki erse de "sinirlenince yapıyor yoksa çok iyidir o" diyen kadınlar gibi gerçeği reddediyordum bilmiyorum. C

Senin düzeninin oturmasına ve annenin sevdiği yerde sevdiği insanlarla olmasına sevindim babanada Allah'tan rahmet dilerim. Amcan hasta değilse kötü biri, zaten bu mal mevzuları insanın özünü gösteriyor. Yine ettiklerinin eline kalıyorlar günün sonunda sen affetmem desende bir gün düşer senin eline.. Affetmemekten ziyade hissizlik var sanki sende o hepsinden kötüdür. Alınacak verilecek birşey yok anneciğine ver enerjini ve onu akışına bırak üzdürme kendini..

Evet evet kendine baksını amcaya söyledim genç daha ne demek kuzum

Ne uzulmesi ya saçmalama

Yav amcaya bu kadar sevgi duyulmaz bence babadan öte bir sevgi gördüm ilginç yani baban ölmüş senin düğüne amcan gelse ne olur gelmese ne olur hasta anneni sokağa atmış size kalan mala çökmüş ne vicdan azabı duyuyorsun anlamadım ben

Valla üzüleyim mi sevineyim mi bilemedim En azından tanıyıp ona göre kendinizi konumlandırmanıza sevindim. Hainlere diyecek lafım yok :) Pozitivite 10. Köy sakini - Ege

Ben şahsi olarak hak etmeyeni düşünmüyorum merak etmiyorum affetmiyorum.

Şu an kabullendim insan yarısı bile değil çünkü

Geri almayı araştırdım hatta yapalım da dedim anneme ama uğraşmak istemiyor artık. Çok da üstüne düşmedim ne kadar düşüp lafını açarsam o kadar canını sıkıyordu durum. Pamukannesi83

Çok teşekkür ederim. Anneme ben de seviniyorum ilk başta içim hiç rahat değildi ama geçen gün gittim evine. Öğlen başka bi komşu geliyor gel çay içelim akşam başka komşu geliyor gel deniz kenarına gidelim sana yemek ısmarlayayım bilmem ne. Cidden mutlu şu an diğer evde olsa anılarla daha çok üzülecekti. İlk başta çok sinirliydim. Çocukluğumdan beri çok manipüle edildim çünkü daha ortaokuldayken ödevimde yardımcı olan arkadaşıma teşekkürler canım dedim diye hattım kırıldı amcam tarafından. Ama işte her seferinde cama çarpan köpek balığının cam kaldırıldığında yine aynı alanda kalması gibiydi belki de alışılmış çaresizlik :) Daha hissizim şu an doğru.

Annenize bir imza attıracaksınız ve gerisini mahkeme halledecek. Hangi şehirdesiniz bilmiyorum ama ev kolay alınmıyor. En ucuz ev 1milyon tl olmuş durumda. İhtiyacınız olmasa bile sırf öyle birine pabuç bırakmamak için alırdım evdeki hissemi.

Kızlar selam. Uzun yazacağım çok doluyum, kusura bakmayın şimdiden. Ben doğduğumdan beri annem babam amcam dedem ben olarak 5 kişi yaşadık. Amcam babam gibiydi, çoğu zaman daha fazla değer verirdim babamdan hatta. Annemle babam evlendiğinde zaten amcam 10 yaşında yokmuş annem bakmış neredeyse. Önce babam sonra dedem vefat etti. Amcam bu zamanlar 50'li yaşlarına yakındı. Evlenmedi hiç. Neyse dediğim gibi babam gibi olduğu için hep değer verdim. Babam dövmedi beni amcam dövdü. Annemi bile dövdüğünü hatırlıyorum. Ama annem alışmış hiç evi terk edemedi ben de zaten küçüktüm. Çok ağır şeyler söylerdi bana hala etkisini taşırım üstümde. Yine de affederdim sonra. Bir gün sevgili amcam telefonları kapattı açmadı. Hafif serseri bi tipti annem öldü bi yerde kaldı diye telaş yaptı. Ertesi gün aradı ben evlenicem gelmicem diye. İyi dedik, bize ne zaten. Sonra evden bizi kovmaya çalıştı. Ev dedemindi dedem de vefat edince hepimize pay düştü biz salağız biraz, amcama güveniyoruz diye amcama vermiştik hakkımızı. Annem inat etti gitmedi evden. Bi gün geldi eve ben bıraktım o kadını sizi özledim sizle kalıcam diye. İyi dedik. Yine kadınla mesajlaşıyolardı kadını çağırmış kapıya. Mesajlarına baktım sen gel, yengemi kovarım ben bilmem ne demiş. Annem 70 yaşlarına yakın ve kanser hastası. Yine çıkmadık. Hatta o gün sinir krizi gibi bi şey geçirdim elimde bıçakla seni keserim diye dolanıyordum evde Tedavi gördüm sonrasında, küçük bi detay :) Ben evlendim. Annem gelmedi benle bize taşın en kötü buradan ev tutalım sana dedim istemedi hastane işleri olduğu için. Amcam düğünüme falan gelmedi bu arada. Ben evden gidince amcam fırsat bildi annemi kovdu evden. Annem artık uğraşamadı muhtemelen evdeki perdeleri bile alıp çıktı evden aynı gün içinde. Amcam beni aradı çıksın annen diye öncesinde. O kadar seviyorum dedim ama hayatımda etmediğim küfürleri ettim. Belki daha fazlasını da ettim sinir krizi gibi bi şeydi yine yarısını hatırlamıyorum. Şu an başka bir yere taşındı annem yine gelmedi benim buralara. Taşındığı yer tüm sevdiği komşularına yakın ve gözüm arkada değil o yüzden zorlamıyorum artık. Amcam uzun süredir yazmıyor ama bir süre önce gel eşinle buraya evi sana vereceğim dedi. Al evi... diyebildim anca :) Kanser oldum ben falan diyor inanmıyorum. Duygu sömürüsü sırf. Sanki annem turp gibi kadın. Neyse buraya kadar okuyan varsa teşekkür edeyim öncelikle. Hepimizin az çok hatası var. 50 yaşındaki adama hala bakıyor olmak, dayak yediği evden gidememek belki annemin hatasıydı ama başka bi yolu öğrenmediği için çok da hata bulamıyorum yine de. Benim hatam ise şu. Benim için baba gibi biri olan o şahsın düğünüme gelmemesi, beni yalnız bırakması, annemi evden kovmasına rağmen hala üzülüyorum düşününce. Hasta mı acaba diyorum. Annemi bırakmak da başka bi hatamdı ama çok ısrar ettim yalvardım neler neler yaptım gelmedi. Bazen iyi anılar geliyor yine üzülüyorum. Annem bize gelip geri döndüğünde istasyonun ortasında ağlıyorum annemi bu duruma düşürdüğü için o an nefret ediyorum. Affetmemekte bi sorun var mı sizce? İçim rahat olmalı mı affetmediğim için? Ölümcül hasta olsam son çare o olsa yine bi alo demem demeyeceğim. Kararımda haksız mıyım?

Beni, annemi döven adamı afettmem.

Katılıyorum, çok teşekkürler.

Çok zor şeyler atlatmışsınız. Annenize de Allah şifa versin inşallah sağlığına kavuşur. Benzer durumları yaşıyoruz aslında. Çevremde ya dört dörtlük birbirine sahip çıkan aileler görüyorum ya da öldüresiye işkence çektirenleri. Normal geçinmeyi, saygıyı öğrenemiyorlar. Sizin en başta hiç amcanızın boş kırıcı yanlarına şahit olmadan o evden gitmeniz gerekiyormuş. Affetmeye gelince aslında affedilecek biri değil maalesef birde hastalıktan ölsede karakter değişmiyor pişmanlık değil aslında onun yaşadığı yalnızlık... Ne nefret duyup kendine zarar vereceksin ne de affedip aynı hatayı yapmasına izin vereceksin. Sanki hiç yokmuş gibi devam edin hayatınıza annenizde konuşmasın bence. Daha da sinirlerini yıpratır. Benim ki de dayımı affetti zamanında üstelik haklı olduğumuz halde köye ayağına biz gittik. Ama huylu huyundan vazgeçer mi hiç? :) Bu yüzden büyük hatalarda, sana ve psikolojine zarar veren anne baba dahi olsa mesafe koyulmalı çünkü 2. 3. şans dediğiniz şeylerin sonu hep hüsranla bitiyor.

Son cümlenize çok katılıyorum. O kadar şeye rağmen evlendiğimde gelsin istemiştim. Kendime itiraf edemedim o zaman çünkü sağlıklı olmadığının farkındayım ama istemiştim işte ne bileyim. O daha çok üzdü.

O zaman dedenin mirası sadece çocuklarına kalır. Babanızın hakkı da siz ve varsa kardeşleriniz arasında paylaştırılır. Annenizin yasal hakkı olmaz bu durumda. Konuya yorumum da ben olsam bende affetmezdim. Annemi zor durumda bırakan birisini.

50 çok genç bir yaş bu arada baksın kendine anne mis gibi ya oturtmuş düzeni olacağina varıyor görüyosun içini rahat tut

Amcamla ilişkim çok iyidir. Değeri kıymeti anlarım da annemi ve beni döven insanı da sevmem. İnsanlar şiddet gördüğü için anasını babasını sevmezken siz nasıl buna rağmen amcanızı hala seviyorsunuz?

70 yaşında kanser hastası kadını evden kovan birisi affedilmeyi hak etmiyor bence ama sen bilirsin tabi

Bu hayatta daima tek başımızayız. Kabul etmemiz gereken asıl konu bu.

Bana da öyle geliyor. Bakacak kimsesi olmayınca bana kaldı sanırım. Belki ölmüştür de bayadır ses soluk yok.

Çok teşekkür ederim amin inşallah. Annem engelledi her yerden zaten, çok bilmez öyle engellemeyi falan ama o kadar bıkmış ki kadın akıllı telefon öğrendi bunun için Dediğiniz gibi işi düştü muhtemelen. Bizle kalırken en kaliteli şef bıçaklarından alırdı ki şu an ben evime alamıyorum paraya kıyıp, o alırdı. En lüks yerlerde yemeğini yerdi, bize de yedirirdi. Annemin parasıyla falan değil yani parasının bereketi vardı demek ki. Evden ayrıldıktan sonra yüzünde gözünde bi şeyler çıktı, 1 paket bulguru bile annemden istedi. Yaptığı şeyler yanına kalmamaya başladı belki de. Umrumda değil pek ama arada geliyor aklıma işte, umursamamak en iyisi

Annem 67 yaşında. Amcam 50'lerinde. Çok teşekkür ederim Mamtobe Leave it all to me💁♀ Anneler

Affetmemekte haklısın. Çakal amcan belli ki hasta ve karısı postayı koymuş. Aklınca sana baktıracak kendini. Acıma yetime diye boşa dememişler. Sakın oyununa düşme.

Benim aklima da o geldi. Böyleleri hep herseyi harcayip bitirdikten sonra yine geliyor böyle

En iyisi. Ben de o evreye gelirim herhalde daha yeni benim için biraz daha.

Küçükken de yine bana laflar eder ben de sinirlenip vururdum. Vurduktan sonra oturur ağlardım canı acımış mıdır acaba diye. İlginç bi psikoloji benimki

Evdeki hakkınızı geri alabilirsiniz böyle bir hakkınız var. Affetmek affetmemek bunlar çok romantik şeyler hasta annenizi evden atmış birine karşı. Gereksiz bence. Artık bir bağınız yok olmasın da

27 yıl amcamla yaşadım. Aynı evde yaşıyorsunuz size babanızdan daha fazla ilgi gösteriyor . Amcasıyla ayda yılda bir görüşen kişiler de anlayamıyor bunu ama bende durum farklı. S