ben de kalabalık içinde yalnız hissediyorum bazen. herkes doğru da yanlış olan ben miyim acaba diyorum. ama hayır. insanlar kötü, gerçekten bir çoğu kötü.. ben sıfır kötü niyetle girdiğim basit bir arkadaşlık ilişkisinden bile yara aldım. ama iradem dışı gelişen şeyler için canımı sıkmamayı öğütlüyorum kendime. söylediğim olumsuz her şeyi çekiyorum ve artık olumsuz söylemlerde bulunmama kararı aldım ama şöyle bir yöntem buldum. sahip olamadığım değil de, olduğum her şeyi yazacağım. evet kücük büyük benim olan her şeyi. tüylü kalemimi kalpli defterimi bile. bu sayede ne kadar çok şeyim olduğunu görüp benim olana odaklanacağım.

çalışıyorum işyerimdeki insanlar kötü değil aslında 3 kız var onlar daha elit takılıyor yanlarında yabancı degersiz hissediyorum. 2 kişi var onlar yaşam tarzları cok rahat bana göre bu yüzden yanlarında uzaylı gibi hissediyorum. geriye iki kişi kalıyor onlar da normaller ama ikisi erkek sanki basbasa daha rahatlar ben yokken yemekte gibi düşnümeye basladım. belki de ben carpıtıyorum.

çalışyor veya okuyor musun? R

Yani aslında yalnızlığı kabullenip, daha mutlu huzurlu olabilmek lazım. Yaşadım iş ortamında böyle uzaylı gibi hissetme mevzusunu zor evet ama insanların nazını, boş sohbetini çekeceğime yalnız takılırım daha iyi dedim ve mesafe koymuştum... Takılma, hayatından gelip geçiçek insanlar bunlar. Sen kendine bir hobi edin. Evde huzursuzsan mutlu olabileceğin bir uğraş bul kendine. Önerim bunlar..