Evet maddiyat lazım. İşe başlamalıyım. Okuyorum, lisansa tamamlamalıyım. Önümde biraz uzun bir süreç var sanırım, mücadele etmem gerekecek.

Çok teşekkür ederim paylaşımınız için. Evet güçlüyüz mücadele vermek için çabaladıktan sonra elde edilmeyecek şey yok, herşey birden olmuyor tabi, çaba mücadele sabır azim lazım, inşallah ben de başarırım.

öncelikle geçmiş olsun, başınıza gelene çok üzüldüm, dilerim en kısa zamanda kurtulursunuz. 'hayat mücadelesi veren' biri beni çağırmış :) gerçi hepimiz hayat mücadelesi veriyoruz, herkesin sınandığı konular farklı. kimi insanlarla sınanıyor, kimi parayla, kimi de sağlığıyla.. benim son 4 yıldır sınandığım şey insanlar ve evliliğim oldu. küçücük bir yerden koskoca bir şehre geldim, istanbula. tek başıma geldim, gerçi evlenip de gelmiştim yanımda kocam vardı, ama bana destek mi oldu köstek mi bilemeyeceğim :) sorunlu iş arkadaşları ile karşılaştım, sorunlu öğrenciler ile karşılaştım, sorunlu bir eş; sürekli sorunlar oldu, sürekli mücadele vermem gerekti. istanbul desen tek başına bir keşmekeş, insanlar seli, kalabalık, trafik rezalet.. ben yine de sevmiştim istanbulu, yine de öğretmenlik tutkumdan da vazgeçmedim, hep devam ettim mücadeleye. ama beni en çok yıpratan da eşim olmuştu. bu arada bütün bu sorunların içinde ben hep yalnızdım, annemin sağlık sorunları vardı, babam da insaat işleri ile uğraşmak üzere türkiyenin öbür ucundaki bir şehre gitmişti, yanıma gelemediler. rabbim beni sınayacak ya, her şey üst üste bindi, tek başma kazandığım parayla geçindim istanbulda, bütün kıyafetlerimi, ayakkabılarımı kendi maaşımla aldım, kendi paramla gezdim, kendi paramla çalışıp yaptım ne yaptıysam. bir de üstüne kocam olacak o adamcıla baktım. insanlara gelince; önce sorunlu arkadaşları dize getirdim, sonra da sorun çıkaran şımarık öğrencilerin hakkından geldim. müdüre arkadaşlar tarafından haksız yere yapılan şikayetler kesildi, onun yerini günaydınlar aldı, selamlaşmalar aldı. öğrenciler falan herkes bana gittikçe saygı duydu. bir tek eşimi adam edemedim, ondan da ayrılmaya karar verdim. çünkü dize gelecek gibi değildi :) işler iyice cığırından çıkınca bırakmaya karar verdim. su an eşimle boşanma aşamasındayım, dün küçük bir sorun vardı, onu da hallettim. ben bunları 150 boyumla küçücük halimle yaptım. en başta dalga geçmişlerdi o halimle.. ama içimde mücadeleci bir ruh vardı, Allaha çok şükür, alnımın akıyla da çıktım, boşanma konusunda da alnımın akıyla çıkacağım işin içinden. sen de inancını kaybetme, derdi veren Allah, hakkından gelecek gücü de verir. kendine inan sadece, sen güçlü olursan herşey çözülür, yenilme. ben yumruk kadar halimle yaptım. kimsenin seni küçük görmeye hakkı yok, eziyet etmeye hiç hakkı yok. ' hak edene haddini bildirmek, fakiri giydirmek kadar sevaptır' derler. kısaca yazdım çok ayrıntıya girmedim, umarım yardımım dokunur.

Ben varım. Benim evlilik değil sağlık sorunları başka sorunlar şu anda hastane hastane dolaşıyorum. şehir şehir tek başına kimse bi telefon bile etmiyor. Anne baba hayatta değil baskada ölsem kimsenin haberi olmaz. Yani anlayacağın hayat mücadelesi farklı farklı var. Den

Selam arkadaşlar. Merak ediyorum, tek başınıza hayat mücadelesi verip ayakta durabilmeyi başarabilenler var mı aramızda? Nasıl başardınız? Aileniz de yanınızda olmadığı halde bunu başarabilen var mı? Benim şu an böyle bir durumum var malesef. Belli başlı sebeplerden eşimle ayrılma noktasındayız. Ailemin yanında asla rahat edemem malesef ki zaten çok da kabul etmiyorlar beni. Sabredip nasıl ayakta kalıcam, belli ki bi süre bu evliliği sürdürmem gerekecek, hatalarımın olmasına rağmen, asla bahanesi olmayacak bir şey başıma geldi ve dayak yedim eşimden. Ama suçlu yine ben oldum. Geniş zamana yayarak ayakta durabilmem lazım ve sizin hikayelerinize ihtiyacım var.. su alem

Ben varım:) Benim bi evlilik sonrası mücadele değildi, yokluktan gelen bir mücadeleydi. Gece gündüz hem okudum hem çalıştım. 2 saat uykuyla ise gittiğim hatta bu arada okumaya da çalıştığım zamanlar oldu. Şimdi çok şükür gayet iyi şartlarda yaşıyorum, araç bile aldım ki benim için hayaldi. Yalniz yasiyorum. Iyi ve prestijli bir isim var artik çok şükür. Inan bana kadınlar çok güçlü, çatı katı bile olsa başını sokacak bir yer bul kendine ve çok calis. Ilk önce zor gelecek herşey ama sonra kendin olusturacaksin şartlarını. Selamlar

İnsan isterse herşeyi yapar.. hapını ihmal etme.. gençsin herşeyin üstesinden gelirsin. manevi olarak destekçinim Milana22

Cocuk yoksa şükür et... Cok buyuk bir şans

Arkadaşım yaptı bekardı hemde ailesi çok tutucuydu. Büyükşehire gitti kurs felan aldı lise mezunuydu sonra çalıştı ev tuttu kardeşlerini de yanına almıştı. Tek başınıza ayakta durmak için önce maddiyat lazım yani çalışmak. Aile başta kızsa da para gelince sustular. Kız hiçbir şeyi belli etmedi ailesine kötü de olsa duyurmadı.

Öyle yapacağım inşallah. Birikimim olduğunda ve eğitimim bittiğinde ki bu iki seneyi bulacak sanırım, o zaman ki durumuma göre hareket edeceğim. Y

Doğru söylüyorsunuz teşekkür ederim cevapladığınız için. Maddiyat ilk hedefim..

Sakin cocuk dusunme kendine su zamanda yapabilecegin enn buyuk kotuluk olur cunku... cocugun yoksa ne yapar eder calisirsin bir sekilde kendi karnini doyurur gecimini saglarsin korkma, once okulunu bitirmeye calis hatta imkanin varsa part time calis simdiden para biriktir rabbim yardim eder elbet sen kendinden vazgecme kendine guven bir sekilde duzluge cikarsin merak etme

Uzun yillar tek basimaydim hemde bir bebekle :) En onemlisi calismak ve maddi gucunuzun olmasi Benim ailem bana manevi anlamda destekti ama bir kurus almamisimdir ailemden, yan binalarinda ev tuttum kirami da odedim oglumun kresini de, ailem de sagolsun kres donusu cocugumla ilgileniyordu ben eve donene kadar Ama onlar olmasa da yine de ayaklarim uzerinde dururdum Bir ise girin ve para kazanin, sonrasi cok kolay zaten

Cocuk yoksa gerekirse ac yatarsin yapabilirsin

Çok teşekkür ederim destek verdiğiniz için zor zamanlar yaşamışsınız ama güçlüsünüz maşallah umarım hep güçlü olursunuz ve ben de sizin kadar güçlü olabilirim. Eşinizle sorununuz neydi tam

18 yaşında üniversite kazandım. Başka bir şehirde ev tuttum, annemle birlikte eve yerleştim ve üniversiteye başladım. Ortalama 3 ay sonra annemi evde yerde bulmam, hastaneye kaldırmamız, ve çok geçmeden kanser olduğunu öğrenmem. Genel taramalardan sonra kanserin tüm vücuda yayılmış olduğunu öğrenmem... 18 yaşındaydım, kimsem yoktu, ne ailem, ne bir başka kişi... Annem yoğun bakımda, ben lavabo musluklarından su içtim, su param dahi yokken... Annem eve çıktı, ben okulu bitirdim. Ama bu sırada 3 ay evdeysek 4. ay hastane-yoğun bakım-taburcu durumlarını yaşadık. Annem yoğun bakımda yatarken, yoğun bakım kapısında vize ve finallere çalışıp dönem uzatmadan mezun oldum. Hemen başvurular, mülakatlar, sınavlar derken, resmen dokuz doğurarak özel bir bankada işe başladım. Yanlış olmasın, bayram için bayram parası ödendi bize, hemen çekip anneme verdim, al dedim, al kızından sana... Ne kadar getirsem avuçlarına döksem, emeğini alamam, ama bu senin hakkın. Ne istiyor canın al, ye, harca. İster çöpe at, helal hoş olsun... O ağlaması, beni öpmesi, bana sarılması... Gurur duyuyorum seninle Vinka'm demesi.. Bana yetti. Ama nasıl geldim oralara, neler yaşadım ben bilirim, bir omuz bulamazken ağlamak ve direnmek için. Tek başıma geldim nereye geldiysem. Birgün bankada mesaim vardı, oraya gittim. Arada yemek yemek yerine anneme kazak - pantolon takımı almıştım, -kış ayı- çıkmama 2 saat kala telefon geldi, 'annen vefat etti, gel' diye. Annem vefat etti, benim canım gitti. Tek başıma yıkadım, pakladım, defnettim. Tek başıma, birikimsiz, tecrübesiz hayata tutunmaya devam ettim. Annemden kalan borçları ödediğim için iyice dibe battım. Bazen aç uyudum, ama toparlandım. Sonrada aşık olduğum insanla evlendim, yuvamı kurdum. Geriye baktığımda şükrediyorum bugüne, ama gelişim... O kolay olmadı işte. Hayat herkese farklı bir sınav yapıyor, Allah herkese sabır versin, kolaylık versin. Dilerim hepiniz/hepimiz dertlerimizden arınır, her sınavdan sağ çıkmayı başarırız. Allah yardımcınız olsun inşallah...

Ben varım canım koskoca şehirde bir basıma hayat mücadelesi veriyorum.

Yakınlarda dinlediğim bir hikaye var böyle. Ablamın evine gelen temizlikçi ablanın hikayesi. Kızlarının biri 6 diğeri 8 yaşındayken eşi bırakıp gitmiş. Kalakalmış öyle 2 kızla. Ailesi de yardım etmemiş. Yapabiliceği tek iş temizlikmiş o zamanlar öyle düşünmüş. Evlere temizliğe gitmiş yıllarca. Zor günler geçirmişler elbette. Şimdi bir kızı hemşire, üstelik atanmış. Diğer kızı da öğretmen o da atanmış. Ama abla hala temizliğe gidiyor ve gocunmuyor da. Yalnız kendisi çok iyi ve titiz çalıştığı için her eve gitmiyor ve ev seçiyor artık. :) Ev almış bir tane de küçük. O halde bile kızlarıma ödetmem ev borcunu, paralarını kendilerine harcasınlar diyor. İnsan duygulanıyo ister istemez. Ne hayatlar var bilmediğimiz. O kadar çok ki böyle hikayeler. Kadınlar gerçekten çok güçlü. Yeter ki kendilerine ve yapabileceklerine inansınlar. Allah yardımcınız olsun.

Ben de varım 10 yaşında 4. sınıfa giden bir oğlum var. Tek maaşla hem oğlumu okutuyorum, hem kira ödüyorum, hem ev kredisi ödüyorum. hem de eski kocadan kalma kredi borcu ödüyorum! Diğer masraflardan bahsetmiyorum bile. Her ne kadar maddi manevi zorlansam da Sorumsuz bir kocadan kurtuldum ve artık nefes aldığımı yaşadığımı hissediyorum. iyi ki boşanmışım!!! Borçsa benim borcum, çalışır en azından kendi borcumu öderim diyorum. zira eski koca dan kalma borçlardan kurtulmama 5 ay kaldı. o da bitecek elbet. Çok şükür benim en büyük şansım ailem. maddi manevi her ay ödemelerim için bana destek vermeyi teklif ediyorlar ama asssla kabul etmiyorum. yetişemeyeceğim zaman sizden isterim diyorum. çok şükür çarkım dönüyor. Ama şunu çok iyi anladım ki ben çok güçlüyüm! Eski kocamla boşanma sürecine gireceğimiz dönem ona dedim ki; "hiç işim olmasa ben tuvalet temizler yine geçinirim, sen yapabilecek misin? " ses etmemesinden belliydi zaten bugün sürüneceği. İşin özeti şu canım: " ÖLDÜRMEYEN ACI KUVVETLENDİRİRMİŞ " Allah sağlık versin huzur versin, gerisi gelir, olmaz diye birşey yokmuş. bunu çok iyi öğretti hayat bana...

Yok, hap kullanıyorum.

Anladım, erkek sorumsuz olunca çok zor oluyor bende de aynı sıkıntı var biraz. J

evet haklısın, tek başına evlilik gemisi yürütülmüyor sonanda

M Manap Manam

Ben varim. Once terk edildim. Gelmeyince oglumu da alip baba evine gittim. Bir bucuk yil onlarla yasadim. Bu arada bosanma davasi actim ve oglumu da alip baska sehire yerlestim. Tek basimayim ama mutluyum. Isimi seviyorum. Ilk basta zor gelmisti hersey ama simsi iyi ki bitmis diyorum. V Vinka Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Maşallah, benzer hikayeyi benim anneannem de yaşadı o da hep tek başına mücadele verdi dedem başkasından çocuk yaptı bakmadı anneanneme, terketti uzun zaman kendi aşçılık yaptı anneannem ve geçindi bir şekilde tabii şimdi dedemle birlikteler orası ayrı. Siz anlatınca aklıma

arkadaşlar kimin hayatı kolay ki ancak zorluklarla karşılaştığımızda genelde agresifleşip isyana vuruyoruz ve sabır göstermiyoruz ben bunu doğru bulmuyorum. Bir de birine dert açtıkça aa nasıl neden katlanıyorsun vb demotive kelimeleri ile daha çok bileniyoruz ama hayat yaptıklarımızın yansımasıdır ve biiz öldürmeyen şey güçlendirir. Olumlama yapıp dua edersek bir çok şey güzel sonuçlanabilyor inanın tecrübeyle sabit. Bir de ruh halimize göre hani tepkilerimiz değişir ya kötü dönemlerde ön yargılı olduğumuzdan her şey gözümüze kötü gelir ama o kötülüğün onla sınırlı kalacağına inanıp diğer şeyleri de kendi içinde değerlendirirsek her şey daha kolay oluyor bence :)

Boşandınız

Is bulman ve ayaklarinin ustunde durabilmen gerekiyor. Gerisi de mucadele hep. B bircocukannesi

1 yil ATTRAENTE ACTA EST

Aileniz ne yaptı, zorlandınız mı? M Manap Manam

İlahiyat okuyorum, aynı zamanda tekrar sınava girip başka bir bölüme daha başlamayı düşünüyorum bu sene açıktan. Çocuk gelişimi olabilir iş alanı geniş diye duymuştum.

Ailem evini zorla acti surekli ablamlar kavga cikardi baktim olmuyor yatili is buldum cocuk baktim baktigim evde kaldim harcamada olmadi fazla... hatta ailem iyi para kazandigimi duyunca bana iyi davranip birton para kopardi.. hic zorlanmadim tek hatam ailemin yaptiklarini unutup gorusmek oldu. simdi evliyim iki kizim var mutluyuz sukur. darisi basina tabii tekrar evlenmek icin 10 yil kadar bekledim

Herkesin bir hikayesi var 16 yaşımdan beri çalışıyorum Okumaya bile vaktim olmadı Ama başardım, annem de babam da sahip çıkmadı Güçlü çocuk olmanın bedelini ödedim, 36 yaşıma kadar tek başıma mücadele ettim Bana sahip çıkmayan herkese sahip çıktım, evlat oldum, ailemden kimseyi desteksiz bırakmadım Gece-gündüz çalıştım uzun yıllar boyu, ben yaptıysam sende yapabilirsin, sadece bir yerlerden başlaman gerek sonrasına Rabbim yardım ediyor

benim eş sorumsuzdu canım çalışmıyordu, bana hiç kıymet vermedi ben ona çalışıp baktım neredeyse, ama o hep benim yaptıklarımı küçük gördü, bir de üstüne eleştirdi. hep ben haksız oldum, kavga gürültü gırlaydı. hem suçlu hem de bayaa bir güçlüydü anlayacağın. J

İlk evliliğiniz kaç yaşınızda oldu benimki erken oldu da merak ediyorum M Manap Manam