nasıl bir ana bana yüreği nasıl bi vicdan cidden yüzüne tükürülecek insanlar var böyle.. doğurmakla iş bitmiyorr kolayını bulmuşlar bakamayız demişlerrr nutez

arzum ya neler yasamışsın neler görmüşsün ama ne mutlu biyolojik olmasada seni her koşulda seven ve koruyan bir ailen var, belki et tırnaktan ayrılmaz diye düşünenler olabilir ama ben öyle düşünmüyorum cnm emek olmayınca sevgide olmuyor nutez

Söze nereden başlayacağımı nasıl anlatacağımı bilmeden yazıyorum dilim döndüğünce anlatmaya çalışacağım... 18-19 yaşlarındayken düşüncesiz kendini bilmez biri tarafından çok talihsiz bir şekilde besleme olduğumu öğrendim çok acıydı ama öyleydi biliyormusun annen sana yalan söylüyor sen evlatlıksın demişti ve olaylar üzüntüler ondan sonra başladı evden kaçtım kötü arkadaşlara takıldım yalansız 6 ay boyunca hergün içtim her Allah ın günü günah olduğunu kendime zarar verdiğimi bile bile anne babama neler ettim neden aldınız neden nerden cevapsız sorular doğru olmayan şeyler benim bildiğim annemin beni doğururken öldüğü babamında hemen arkasından trafik kazasından öldüğüydü şimdiki annemgilinde bir aracı vasıtasıyla beni getirdiğiydi işte buydu 11 aylık bebeğin hayatı zayıf çelimsiz bakımsız hertartafı yara bere içinde olan bir bebekmişim annem öyle diyor annem öyle güzel bakmış gibi bana tosun olmuşum tosun:)))))))))))ne güzel güldüm çünkü bakılmışım birileri elimden tutmuş bırakmamış ama bu hep içimi kemirdi durdu onlar öldüyse bir geçmişim kardeşim teyzem dayım yokmuydu benim adlarını bile bilmiyorum sadece burdur yeşilova-kayadibi köyünden o yılların muhtarı olan kişinin kızı yani torunuydum tek başıma ne kadar araştırabilirdimki ama hep aklıma geldikçe beni buraya getiren aracıya gidiyor ağlıyor söyleniyor onlarda bizde tanımıyoruz deyip geçiyordu çok şey yaşadım kollarım jilet izi içinde neyin hırsı neyin acısı öyle işte ama annem babam hiç bırakmadı beni neler ettim neler yaşattım genede atmadı çünkü onlar doğurmasada annem babamdı seneler geçti eşimle tanıştım en büyük yardımcım belkide tek dayanağım o oldu elimden tuttu çekti aldı beni o savaşın içinden nişanlandım evlendim felan derken bebeğim oldu ve o köprünün altından çok sular geçti ama hep içimdeya o köyün adınına bir site alınmış ocak ayında kısaca olanları yazdım belki tanıdık biri çıkar diye ama kimseden ses seda çıkmadı7 ay boyunca kimse bişi yazmadı taki düne kadar nete bir msj gelmiş belki yardımcı olabilirim diye umutlanma ama demiş neyse öğleden sonra annemgilin evine gittim oraya bir telefon geldi misafir gelecekmiş gelen beni buraya getiren kadın neyse geldiler içeri tanımadığım birileri geldi annem halanla amcanlar dedi tabi ben ağlamaya başladım yıllar sonra :çok üzgünüm:halam olcak almayadaymış ben verildiğimde annemle babam beraberken ben olmuşum anlaşamamış bişiler olmuş ayrılmışlar annenin babası eve gel ama çocuksuz demiş beni bırakıp gitmiş eşya gibi mal gibi 8 aylık bebeği oda 17 yaşındaymmış babamda bakamamış bana 11 yaşında amcam bakmış bana işte eve gelenlerden biri 11 yaşında bir çocuk 9 aylık bebeğe bakmış nasıl olduysa annemgil bulunmuş ve ben denizliye evlatlık verilmişim baba olcak evliymiş2 çocuğu varmış yaşıyomuş ya yaşıyormuş ölmemeişler yalanmış hepsi anne olcakta evlenmiş onunda 2 çocuğu varmış ara ara sormuş beni bulursanız banada söyleyin yerini diye hangi akla hizmettir nasıl bir düşüncedir nedemektir anlamıyorum anlam veremiyorum aklım beynim hiçbişiye yetmiyor babanın resmini gösterdiler adamın biri hiç bişi ifade etmedi nasıl edebilirki zaten adım arzu aslında nurtenmiş anne adı nalan baba adı mazlum heç ya anlam veremiyorum yıllar sonra ben evlenmiş barklanmışım bebeğim olmuş zaten kendime göre sıkıntılarım var ne bu şimdi ne olacam ben nasıl mutlu olacam çıkmadınız aramadınız sormadınız artık unutun ben öldü bildim sizi gene önceden hak veriyodum yaşıyor olsalar dahi belki açıklasadı vardır diyodum ama anne olunca daha iyi anladım hiç bir açıklaması yok kuru ekmek yedir bırakma deme beni bırakma işte öylee çok uzun oldu ama görmek hesap sormak istiyorum tükürmek belkide yılların acısını nasıl çıkarayım ben çekeceğimi çektim yaşayacağımı fazlasıyla yaşamışım artık varmı telafisi 25 yıl sonra ne anne babasıkötükedihüso

canım çok üzüldüm çok allah sabır versin... fakat ben şöyle düşünüyorum bir çok programlar yapıldı bununla ilgili oralardan gördük duyduklarıma dayanarak haddim olmadan yazıyorum. annen zor durumda kalmış madur kalmış bunun sebebide babanmış sanırım köy yeri küçük yer yıllar öncesi annen ne yapabilirdi birde böyle düşün mecbur kalmış ve eminimki bunun vijdan azabını o bu dünyadayken cehenlem gibi çekmiştir ana yüreği nede olsa... baban konusunda birşey diyemiycem çünkü erkek seni herşekilde herkese kabullendirip bakma imkanı var olmalıydı. annen 2. evliliğini yapmış evlendiği kişi kabul etmemiş yada bilmiyordr bile ne yapsınki kadıncağız.. sen çok hatalar yapmış manevi aileni üzmüşsün bunun zararınıda ençok kendin görmüşsün içinde yıkıntılar dolu onları onarmak çok zordur onarılmış gibi görünsede hemen hemen her gece beyninin sağ tarafıyla düşünürsün.. bir arkadaşım bana demiştiki a. s.

25 yıl çok uzun bir zaman. amcanlardamı seni hiç arayıp sormamışlar. şimdi nasıl bulularsa o zaman da bulabilirlerdi heralde. anne ve babanla görüşmen konusunda hiç yorum yapmıycam. bu tamamen sana kalmış. yaşadıkların kolay değil. bundan sonrasıda çok kolay olamayacak gibi. allah kolaylık versin

arzucum canım gerçekten çok şaşırdım ve üzüldüm bu nasıl anne babalık inanamıyorum. bence bırak ne halleri varsa görsünler. senin bi yuvan bi yavrun var. anneye ihtiyacın olduğunda bi annen var zaten ona koş. senin şimdi içinde büyük bi kızgınlık var anlıyorum seni ama öfkeyle kalkan zararla oturur biraz daha zaman geçsin öfken yatışsın o zaman doğru kararı verirsin. allah yardımcın olsun canım sweet curse annesinin

Öfkelenmekte, isyan edip kızgın olmakta okadar haklısınızki sürekli bunu yaşadığımı düşünürümde istenmemek bırakılmak duygusu gerçekten ağır bir duygu arkadaşım. ama bakın en azından sizi büyüten insnlar için iyi bahsediyorsunuz. ya çok kötü bir ortama düşseydiniz ve daha acı şeyler yaşamış olasydınız. yaşanmış şeylerin geçmişin artık telafisi yok ve bunların üstesinden gelmek sağlıklı bir anne olmak için- artık sizde annesiniz ve bebeğinizi size ihtiyacı var- lütfen profesyonel bir yardım alın psikoloğa gidin. AYN SİDİKLİ tek ayak

Hadi diyelim ki.. O yıllarda cahillerdi falan filan.. Ama sonra.. ileriki yıllarda, olgunlaştıklarında da mı akıllarına gelmedin.?. Tabi.. sen kendi hayatını kurdun.. yuvan, eşin, çocuğun, oturmuş bir düzenin var.. Şimdi de seni tanımak, görmek istiyorlar... Yarattıkları eseri nasıl yıktılar, sonra nasıl toparlandı diye mi? Bence çok görmek istiyorsan gör ama, inanıyorum ki parkta yanına oturan hiç tanımadığın teyze, amca sana daha samimi gelecektir.. S SeherUtku İki gülüm

canım ya cok üzüldüm okurken ağlamak geldi içimden :1no2: bak canım benim eşimide annesi 5 6 yaslarındayken bırakıp gitmiş ve baskasıyla evlenmiş şimdi görüşüor annesiyle ama sadece teyzesinin hatrına. annesinin 17 yasında kızı var el bebek gül bebek büyütüldüğünü görüyor içinin çok acıdıgını biliorum annesinden nefret edior hak weriorum cünkü eşimi üzdügü için bende ondn nefret ediorum. ben bazen özlemiomusun diorum hayır dior sonra bana sen tabi annenle babanla büyümüşün ne hissettiğimi anlamıorsun dior evet yasamayan anlamıor senin olayınla eşimin olayındaki tek ortak nokta var yinede sıcak yuvada üveyde olsa anne sevkatiyle büyümüşsünüz buda bence bir sanstır ve kesinlikle doguran değil doyuran anne babadır.. Angjel

Canim yaa okuyunca agamak geldi icimden cok zor olsa gerekk ne denir bilmmiyorunda ins bi omur mutlu olursun hersey gonlunce olsun Ygz2008

Anliyorum seni... cok büyük bir kirginlik, cok büyük bir üzüntü yasiyorsun mutlaka...:teselli: Neden? Niye? Nicin? sürekli icini kemiren sorular...:çok üzgünüm: Helede Anne olduktan sonra dahada bir baska bakiyor insan bu tür olaylara... Nasil olurda bir Anne evladindan vazgecebilir? Nasil olurda Evladini ardinda birakir? Bilemiyorum canim, Benim icin senin icin belkide bu sorularin cevabi yoktur... biz bunu aklimizdan bile geciremeyiz cünkü... bilincliyiz, egitimliyiz, meslek sahibiyiz, kendi basimizin caresine bakacak kapasitedeyiz, yasadigmiz devir ve ortam tek basina evladinla yasayan bir kadini yadirgamayacak kadar cagdas oldu cok sükür... Ben hic bir Annenin daha dogrusu normal bir Annenin evladini severek isteyerek ellere birakip gitmek istedigne inanmiyorum... hayir buna inanmak cok güc... Öz Anneni savunmak gibi bir niyetim yok lakin söyle bir düsündümde... 17 yasindayim, egitimim yok, mesleyim yok, köyde yasiyorum muhtemelen evlendirildim, kötü bir evlilik yaptim, bosanmak zorunda kaldim, maddi hicbir imkanim yok... mecburen ailemin yanina dönmek zorundayim, cünkü yasadigim toplumda yanliz cocugumla yasamam mümkün degil... Baba evim gel ama cocugunu kabul edemeyiz diyor...:çok üzgünüm: Ne yaparim acaba? Belki bende bari Babasinda kalsin, hic olmazsa oda benimle beraber sürünmesin, baba evimde horlanmasin, yine öz babasi iyi kötü bakar büyütür mü derim acaba? Bilmiyorum... sadece tek bildigim birsey var... Aff etmek iyilerin intikamidir güzelim... olani biteni degistiremezsin... belki gün gelecek öz anneni göreceksin, yüzünü tükürmek yerine otur ve birde onu dinle... Hayat cok kisa olmasina ragmen binbir türlü aci sigdiriyoruz icine, acilarina daha fazla aci katma... Allah yardimcin olsun...:Saruboceq:

cnm gerçekten çok üzücü şeyler yaşamışsın. valla ne diyeceğimi bilemiyorum. ama ben olsam görüşürdüm ve içimde ne varsa söylerdim onlara. bencede seni büyütenler anne ve babandır. Allah yardımcın olsun cnm.

çok zor şeyler bir tanıdığımında başından buna benzer şeyler geçti... kafanızda binbir çeşit soru acabalarla yaşamak.. tam düzene girdi derken çıkıp gelen haber yada kişiler.. hayat süprizlerle dolu işte... bazen istediğimiz gibi olmuyor hiçbirşey.. sizi büyüten anne babanıza sımsıkı sarılın derim ben.. ve bence bedeninde değil yüreğinde doğurmak asıl anneliktir ona bakıp büyütmek.. yeni evliyim evlat edinmeyi çok istiyorum. o yüzden bu tür konular çok ilgimi çekiyor. http://www.kadinlarkulubu.com/aile-evlilik-cocuklar/295147-evlatlik-olanlar-sizleri-bekliyorum.html bu konu ile ilgili bir arkadas konu açmıştı ama pek yazan olmadı henüz... bu konuda insanlar bilinçli olmalı beslemesin üveysin evlatlıksın dememek lazım. hele ki haberi olmayan bir çocuğa haber vermek kimseye düşmez.

düşündüm de yerinde olsaydım bırak karşılaşmayı bi kenara "ne annesi ne babası anne babalık doğurmakla olmuyor,25 yıldır akılları nerdeydi" der "benim anne babam bana 25 yıldır gözü gibi bakan ailem" derdim.. bir taraftan da öfkeni içinde tutmanın kötü tarafları da olabilir, belki bunu eşine yansıtırsın.. bilemiyorum ama zor bir durum yaa...

Canım Arzucum güzel arkadaşım biz daha öncede bu konuda konuşmuştuk seninle çok zor çok acı bir durum ama bence onlar ne anne ne baba... Ben olsam yüzlerine bile bakmazdım...25 yıl bu bir ömür... Sen evladını ne olursa olsun verebilirmisin?Ya ben... Allahım ayırmasın... Senin gerçek annen baban sana bakan ailen canım... Şimdi mutlu bir yuvan seni seven bir eşin ve nur topu gibi bir oğlun var... Bunlar sana mutlu olman için yeter artar bile... Kendini yıpratma canım arkadaşım... Sil gitsin hepsini çıkar hayatından... TatLiGaci Heidi ve

Arzucum öncelikle şunu söylemek istiyorum ; şu saatten sonra, öğrendiğin gerçekler yüzünden oturup günlerce üzülmene, akıttığın gözyaşına değer mi? yavrun için çook güçlü durmalısın ki ;onun en çok sana ihtiyacı var... senin hikayen bana hiç yabancı gelmiyor.. çünkü çevremde, birçok yaşanmış olaya tanık oldum... bir tanesi en yakın ilk okul arkadaşımdı... annesi bırakıp gitmişti, arkadaşım öz babası ve babasının ikinci eşi ile yaşıyordu... yıllar sonra aynı sana doğruları açıklayan kişi gibi, densizin biri çıkıp açıkladı gerçekleri... o zamanlar küçüktük henüz 8-9 yaşlarında.. ama arkadaşımın o yaşta dahi; yaşadıklarına ; büyük üzüntülerine, kırgınlıklarına, kızgınlıklarına birebir şahit oldum.. mafoldumben sonra biz büyüdük ve arkadaşım evlendi.. arkadaşımın öz annesi ortaya çıktı.. görüşme isteğinde bulunuyordu... arkadaşım bana soruyordu; sen olsan gider miydin? görüşür müydün? benim cevabım net; kesinlikle görüşmezdim, bunca yıl aramadı, sormadı.. büyüyüşümü, ilk kelimelerimi, kime benzediğimi, hiçbirşeyimi merak etmedi.. şu saatten sonra ben de asla onu istemezdim... arkadaşım bana şunu dedi, hiç unutmam...''Ama senin annen yanında, böyle bir olay yaşamadın... annem nasıl biri? kime benziyor? beni bırakıp gitmesinin gerçek nedeni neydi? belki istemeden bıraktı mafoldumben bu sözlerden sonra hak verdim arkadaşıma... çok haklıydı.. bir kez görüşüp, konuşmak içini rahatlatacak, tüm gerçekleri su yüzüne çıkartacaktı... ve görüştüler... ama yalnızca bir kere... arkadaşım bir şans vermişti, bir adım atmıştı ama annesi, onca yılın acısını çıkartmak istercesine kızına sarılmadı, kucak açmadı... mafoldumben annesi sonradan evlendiği eşine bir evladı olduğunu dahi söylemediğini, bu nedenle evine kabul edemiyeceğini söylemişti mafoldumben işte bazı insanların vicdanı da böyle... yavrusunu bırakıp gidecek, yıllarca hiç aramayacak ve kavuştuğu anda da bir daha bırakmamak üzere sarılmayacak... üzücü ama gerçek ne yazık ki... uzun lafın kısası arzucum; sen de hesaplaşmak, içindekileri söylemek, tüm duygularını açığa vurabilmek adına bir kez görüş derim... bu düşünceleri, içindekileri, haykırmak istediklerini yıllarca içinde büyütmemek için... sana bunca yıl bakıp büyüten, bu günlere getiren anneciğinin de ellerinden öperim.. sen de ona sımsıkı sarıl, sana verdiklerine en güzel şekilde layık olmaya çalış.. onun hakkı ödenmez bence... ve hakikatten ; cennet böyle anaların ayakları altında... Son düzenleyen: Moderatör: 28 Temmuz 2009 Ygz2008

Annenii çok haksız görme ASLInda kşilik meselesi ayakta durabilme meselesi tabi ama kadın 17 yaşında iöiş. Ben 17 yaşında lisede idim anadoludan avrupa ya bile geçemezdim anne baba sözü ağır basardı ne deseler oydu ki şehirdeydim. senin annen köyde ve nereye gidecek bebekle. Baba bakar demiş bırakmış gitmiş. Haklı mı değil ama o an neyin doğru olacağını hesaplayamamış işte. Baba desen sorumsuzmuş çocuk sevgisi yokmuş. Ama ben senin gibi olsam çok da umursamam. Ağlama bukadar boşver. Kurmuşsun hayatını seni seven öz olmasada bir anne baban var. Gerisini boşver. Çok kurcalama. Onlarsız bu yaşa geldin bu yaştan sonra onlar olmasa da eksikliklerini hissetmezsin zaten. Hayat bu hep ileriye akıyor geriye bakma oyüzden. Kafana takıp da kendini sıkma bebeğine yansıtma. Sen bebeğini çok sev onu yanından ayırma yeter. Bu yaştan sonra sahip çıkan adamlara akrabada denmez bence. Yangına körükle gitme denebilir belki bana ama öyyle. Hazır bir kız, hazır bir damat hazır bir torun. Gel sev git. Olmaz kabul edilir şey değil. Sen hayatına kaldığın yerden devam et boşver gerisini DygEge

şimdi ne annesi ne babası diyorsun ya ileride pişman olmamak için bence en azından bir kere görüş nasıl insanlar bak.. içindekileri dök onlara sonra istersen bir daha görüşmezsin.. ama yıllar sonra birine birşey olursa keşke görüşseydim herşeye rağmen annemdi, babamdı dememek için kendine düşeni yap bence. affet, unut gitsin olanları demiyorum... yaşadıkların ve sana yaşattıkları kolay şeyler değil. ALLAH yardımcın olsun.. Amor-a

Annenin ne şartlarda bıraktığını bilemem ama bildiğim bir tek şey var her doğuran anne olamıyor ne yazıkki, senin o ruh halinle herşeyini kabullenen insanlardır annen baban. ilayda cem

en azından görmüşsünüz sevindim. anladığım kadarıyla olaylar annenizin dışında gelişmiş.. sizi büyüten anne babanız ne hissediyor acaba şuan merak ettim.. acaba sizi kaybetme korkusu yaşıyorlar mı? özelse cvp yazmayabilirsiniz. kusura bakmayın ben bu konuda çok aşırı ilgiliyim. sanırım evlat edinme düşüncem had safhada olduğu için. L leyla21 yine yeni

Öğrendiğin yaşlarda, Yaşadığın gerçektende ağırmış.. Sonradan ortaya çıkan anne ve baba.. Yıllar sonra ne ifade edebilir ki sana.. Sadece onlara kızgınlık.. Şu andaki ailenin yerini almaları hiçbir zaman mümkün değil tabiki.. Zaten sen de bunu belirtmişsin.. Onlar, sadece senin dünyaya gelemene vesile olan insanlar olarak yerlerini alacaklar senin hayatında.. Sen de anne olmuşsun;Ki annelik nasıl bir duygu biliyorsun.. Kesinlikle büyütüp emek veren kişilerdir senin ailen. Ama tanımak istersen biyolojik anneni babanı.. bırak onlar senin yanına gelsinler.. Onları aramaya gidersen, şöyle düşünüyorum.. şu andaki annenin içi burkulacaktır sessiz ve derinden.. Acaba kalbi sevgisi onlara kayıp, bana yüz çevirir mi diye.. Teşvik edecektir de tanıman için.. Ayrıca beslemeymişim. analığım falan gibi terimleri de hiç kullanma lütfen.. Aileni üzmüş olacaksın.. Ben de anneyim.. kendi çocuğumu doğurdum ama.. bazen düşünüyorum da.. Onu ben bir aileden almış olsaydım, aynı sevgiyle yaklaşırdım.. Çünkü emek verdim, gün gün gözümün önünde büyüdü.. onu nakış gibi iğne iğne ben işledim.. ınan, seni büyüten annenin bizden farkı yoktur. sadece 9 ay+11 ay senden ayrı kalmış.. hepsi bu!!! Ailenle ve çocuğunla sevgiyle kal.. Ygz2008

olayı o günün şartlarında, o günün insanlarıyla değerlendirmek lazım... yaşları, köy yeri oluşu, cehalet, koşullar hepsi üst üste gelmiştir mutlaka... tabiki bunlara rağmen böyle bir olay olmamalıydı, bütün bunlar onları masum kılmaz... ama kader var, yazgı var, hiç bir insan ne nerde doğacağına, ne kimin çocuğu olacağına karar veremiyor ki... yinede sizi büyüten ailenin iyi olmasının şansınız olduğunu bilin... zamanla durumu kabulleneceksinizdir... acınızda mutlaka hafifler... durumunuzun ne kadar ciddi olduğununda farkındayım... allah mutlaka yardımcınız olacaktır... Gxuxlsxuxm

zemuszemus TatLiGaci Heidi ve

kızlar teşekkür ederim sağolun ilginiz ve yorumunuz için

Doğuran mı büyüten mi? bu ikilem çok zor işte Arzu... bir arkadaşım aynı şekilde 18 yaşında öğrenmiş... ama ana-babasıyla hiç görüşmedi... niye bakmayıp verdiniz madem, beni büyüten okutan bu ailem dedi... onlara karşı hiçbişey duymuyorum, şimdiye kadar yoklardı, bundan sonra da girmesinler hayatıma dedi... sadece ikiz bir kardeşi varmış onunla görüşüyor ki onu da evlatlık vermişler... işte böyle... zaten mutlu bir yuva da kurmuşsun... burada karar tamamen sana ait... yüreğindeki sesi dinle... seni doğru yola götürecektir...