Bu konu benim ergenliğimin ta kendisi :) İnanın düzelecek 20li yaşların başında Bende benim gibi ergenlik geçiren bir çocuğum olsun istemezdim Ama siz onun içerisinde ne yaşadığını bilemezsiniz Bazı insanların depresyona yatkınlığı fazla oluyor maalesef İnanın geçecek fakat zor dönemler yaşayacaksınız bu süreçte

hepsi geçecek biliyoruz ama o zmana kadar allah bütün ergen annelerine sabır versin,

Her istediği olmuş, fazla simartmissiniz... dolayısı ile doyumsuz olmuş.. yani istediği herşeyi elde ediyor, elde ettiklerinin de kıymeti olmuyor.. biraz zorluk yaşasaydı miy miy olmak yerine daha güçlü olurdu..

Herkes her istediğinin yapılması cümlesine takılmış ama ben sorunun anneyle ilişkisinden kaynaklandığını düşünüyorum. Siz refleks olarak anneyi savunacaksiniz muhtemelen ama her kardeş aslında farklı ana babalar tarafından büyütülür. Belli ki çok hassas bir dönemde kardesinizle, sizinle yasamadiklari bir kopukluk yaşamışlar, ergenlik de eklenince iş büyümüş. O kollardaki çizikleri hafife almayın. Onu suçlamadan hemen yardım almasını sağlayın.

Ben kıdemli bir ergen, yılların depresyon hastası ve psikolojiyle de ilgili biri olarak yorum yapmak istiyorum. Bizim bazı durumlarımızın, depresyonlarımızın amaan ergen diye hafife alınmasını doğru bulmuyorum. Bu yüzden önemli şeyler görmezden gelinebiliyor. Ergenlikten kaynaklı bir duygu durum sorunuysa bile bu konuda bir şeyler yapılması gerekir çünkü doktorumun da bana defalarca dediği gibi ergenlik gerçekten zor. Bana yalnızca ortalama bir ergenlik bunalımı gibi gelmedi. Çünkü kardeşiniz kendine ciddi fiziksel zarar vermeye başlamış. Ergenlikte herkes bazen bunalır, dünyanın tüm yükü omuzlarında gibi hisseder ama kaç kişi kollarını jiletler? Artı birçok uzmanın dediği gibi ölme isteğinden bahsediyorsa karşımızdaki kişi bunu ciddiye almamız gerekir. ERGEN bile olsa. Kendimden biliyorum. Ben de depresyonumun en kötü olduğu dönemlerde duygu patlamaları yaşarken "Bir gün kendimi öldüreceğim göreceksiniz" derdim ama kimse inanmazdı. Olana kadar inanmadılar. Bu yüzden bu önemli bir nokta. Son olarak aileyle ilgili bir sorun olmayabilir ama kardeşinizin okul hayatında, arkadaşlarıyla ilişkilerinde sorun olabilir. Akran zorbalığına maruz kalıyor olabilir. Her şey aileyle sınırlı değil. İlk fırsatta kardeşinizi bir psikoloğun görmesi gerekiyor.

Keman 4-5 sene önce alındı. Piyanoda pandemi ilk patladığında.

Kimi insanlara dogustan memnuniyetsizlik yukleniyor sanki... tuhaf bi durum...

Çok doğru yokluk nedir bilmemiş istememiş vermişler, tokmuş yedirmişler, azmış el üstünde tutmuşlar çocuk yokluk ne bilmiyor ki hayat laylaylom öyle her şeye sahip ki artık ölmek bile istemiş şımarık

20 sene önceki sosyal medya durumlarıma bakıyorum da kardeşinden bir farkım yok Hatta " hayat çok sıkıcı ölmek istiyorum " gibi bir şey yazmışım

Siz kardesiniz hakkinda cok keskin konusuyorsunuz, halbuki kac sene ayni evde olmamissiniz bile. Belki sizinde bilmediginiz birseyler basindan gecti. Kücüklükten bu yana sorunlar varsa insan harekete gecmeye bu kadar beklemez. Psikolojik destek almasini saglasin annesi babasi. Sizin ona su anda destek olacak durumda oldugunuzu zannetmiyorum. O yüzden karismayin mümkün oldugu kadar

ben sızın yerınızde olsam bır uzmana gıder aynen boyle anlatır kardesıme nasıl destek olabılırım neler yapabılırım bu sekılde cevaplar verıyor nasıl yaklasmalıyım tavsıye verırmısınız dıye sorardım

Herkese merhaba. Canımı aşırı sıkan ve artık sabrımın kalmadığı bir konuyu paylaşmak istiyorum. 5 yıl üniversiteyi başka şehirde okuduktan sonra aile evine döndüm. Döndüğümden beri kız kardeşimle (16 yaşında) aramız hem uzun süredir birbirimizi görmeyişimizden hem de kardeşimin ergenliğin etkisiyle kabuğuna çekilmesinden dolayı çok iyi değildi. Ama yine de geldiğim ilk günden beri çabalıyorum, arkadaşlarımla buluşurken onu da götürüyorum, cinsel kimliği konusunda yaşadığı çekinceleri dinliyorum ve onu yargılamayacağımı hissettiriyorum vs. Çoğu şeyi paylaşır hale geldik ve şu an daha yakınız fakat kardeşim hiç iyi değil. Biz mükemmel bir aile değiliz ama evimizde fiziksel şiddet yaşanmadı. Annemle babam arada kavga etseler de birbirlerine aşıklardır ve bize ebeveyn travması yaşatmadılar. Genel olarak da modern insanlar, giydiğimize gezdiğimize asla karışmazlar. Babam da eşekler gibi çalışıp bize orta seviye bir hayat sağladı. Hatta kardeşim doğduktan sonra ekonomik durumumuz iyiye gitti, kendisi benim gördüğüm yokluğu hiç görmedi ve istediği her şey yapıldı diyebilirim. Ama kardeşim küçüklükten beri dünyanın en kötü hayatını yaşıyormuş gibi depresif. Hep mutsuz. Derslerine önem vermediği ve okula dahi gitmek istemediği için dersleri berbat. Kolunda jilet izleri yakaladık, zevk için yaptığını söylüyor ve "sanki kendimi mi öldürdüm abartmayın ya" gibi gevşek cevaplar verip bizi çileden çıkarttı. Annemle arası her daim kötü ve annemden nefret ediyor gibi. Evdeki tek bir şeye elini sürmez, yardım etmez, yediği tabağı bile uyarılarımıza rağmen yıkamaz. Geçen "Ne seni mutlu ederdi?" dedim, sonsuz uykuya dalmak diye cevap verdi. Her gün sabah uyandığında ölmek istiyormuş. Bunların yalnızca ergenlik olduğunu düşünmüyorum kardeşimin hakikaten psikolojisi iyi değil ve ben artık sabrımın son noktalarını yaşıyorum. "Ne yaşadın sanki" diyip tokatlayasım geliyor çocuğu. Yani bazılarınız kızacak hatta "korkunç abla" yaftalaması yapacak ama umrumda değil, çünkü tükeniyorum annemin perişan olduğunu gördükçe ve kardeşime daha da kinleniyorum. Hatta kardeşime baktıkça çocuk sahibi olmak istemediğimi düşünüyorum. Kızlar çok yoruldum. Cumartesi gününe psikoloğa götüreceğiz. Daha önce psikiyatriste götürdük ama verilen ilacı kullanmadı uyuyamıyorum diye. Lütfen bu çocuk düzelecek deyin... Artık bu evden kaçmak istiyorum.

Siz niye evden kaçmak istiyorsunuz. Zaten kardeşinizin derdi ailenize yeter bir de siz dert açmayın bence. Ergenlik döneminde böyle şeyler oluyor ama psikoloğa götürseniz iyi olur. İnşallah bir an önce düzelir. Bizde ergen olduk ama kendimize çevremize zarar vermedik. Şimdiki gençlik ve psikolojileri çok başka. Ama şuna inanıyorum bir çocuğun her istediğini yaparsan bir zaman sonra doyumsuz oluyor hayatta her şeyin sahibiyim ailem her şeyi yapıyor diyor ve mücadele edeceği bir şey kalmıyor. Allah anne- babanızı başınızdan eksik etmesin kardeşinizi de islah etsin. Bu psikolojinin en büyük sebeplerinden biri de kardeşinizin görüştüğü çevre. O çevreye çok dikkat etmek gerekir. Bu dönemde çevresinde neyi görse onu yapmaya meyilli oluyor ergenlik böyle bir şey maalesf

Bence önce tahlil yaptırın vücuttaki bazı değerlerin çok düşük olması ruh halini çok etkiliyor

Ergen ya ölmeyi bayılmak zannediyor

Ergenlikten kesinlikle yani herkes ergenliği aynı yaşamıyor kardeşiniz biraz ağır atlatıyor. Bir de mizaç olarak sanırım duygusal biri. Sanatsal faaliyetlere yönlendirip kafasını boşaltmasını sağlamanızı tavsiye edebilirim.

Arkadas cevresi nasıl? Sanki onlardan etkileniyor gibi geldi...

Ilgilendigi birseylet var mi Belki de ondan sıkıcı geliyor

Belli bir problem var. Çözülür elbet N

Ya yok be kuzum, KudrAlobar eski mesajlarını, konularını çıkardı ortaya, anne de baba da leş... el birliğiyle delirtmisler çocuğu. İyileştirmek gibi bir niyetleri olduğunu da sanmıyorum.

Gitmek istemiyor yardım almak istemiyor ilaç kullanmak istemiyor...

Yani ben de ergenken koluma jilet atıyordum tamamen arkadaşımdan etkilendiğimden yaptığımı daha yeni yeni anlıyorum zaten 20li yaşlardayım ben bu yaşıma kadar kötü iyi ne yaptıysam arkadaş ortamından oldu eşcinsel arkadaşım vardı ben de eşcinselim dönemi yaşadım tamamen özentilikti benim ergenliğim ve annemle inanılmaz boş kavgalar ediyordum çok üzüldüm yazını okurken kendimi gördüm resmen ben sadece birazcık ödlek olduğumdan ölmek gibi bir düşüncem yoktu benim fikrim arkadaşlarına bi bakın sosyal medyada girdiği çıktığı şeyleri kontrol edebiliyorsanız edin ama ona hissettirmeyin benim düşüncem böyle yardım edebildiysem ne mutlu bana

Bu önemli bir durum. Ölmek istemesinden bahsetmeye başlaması ciddi bir uyarı işareti. Psikologtan ziyade bir çocuk ergen psikiyatristi muhakkak görmelidir. Aile için de zor bir durum ama bu süreçte tedaviye ikna edebilmek için empatik yaklaşmanız ve onu gerçekten dinlemeniz gerekiyor. İlaç verildiyse kullanması da önemli, bu konuda da takibi yine aileye düşüyor.

oyy okuyunca bir an kendi yaşadıklarımı gördüm. ben yazmışım gibi. hepsi tamamen ergenlik bizimki atlattı ordan bildiriyorum. bu süreçte en önemli şey yargılamamak, sürekli destek olmak, sabırlı olmak ve gölge şeklinde takip etmek yani ona farkettirmeden ama hiç de yalnız bırakmadan. arkadaş çevresi inanılmaz etkiliyor bu süreci mümkünse farklı çevrelere yönlendirmek ciddi anlamda olumlu sonuçlar doğuruyor.

Size katılıyorum. Piyanoya kemana dökülen para ergen psikiyatriste verilmeliydi. Müzik aleti çalmak istiyorsa kursa yazdırabilirlerdi. Tam ergenliğin başlarında farketselerdi bu noktaya gelmezdi belki. Israrla savunduğum bir şey var. Biz çocuklarımızı besleyip temiz ve güvende tutabiliriz. İyi okullara gönderip düzgün eğitim verebiliriz ama psikolojik yönden faydasız olabiliriz. Sadece anne babayız, çocuk gelişimi, psikiyatri uzmanı değiliz. Nasıl hastalanınca doktora götürüyoruz, ruhsal sıkıntıları olunca da hemen bir uzmandan yardım almalıyız. Benim kızım bir kere stresten elinin üstünü çizmişti. Böyle desenli şekilli boyama değil, direk sert sert çizgiler. Hemen konuşmak istedim kızım neyin var diye. Bişey yok öylesine çizdim boyamak istedim dedi. Üstüne gitmedim panik yapmadım ama içimden çok endişelendim. Ben çocuğumu tanıyorum böyle bir şey yapmaz. Hemen okuldaki psikolojik danışmanlık öğretmenine mail attım lütfen bir ilgilenin diye. Meğer önemli bir sınavdan kötü not almaktan korkmuş çünkü öğretmenleri ısrarla son şansınız falan demiş. Ayrıca adet görme hakkında öğretmenler kız çocuklarıyla konuşmuş ona da korkmuş. Her ergen aynı tepkileri vermiyor. O günden beri her hafta pedagogla konuşuyor, kendine yük yapmış her şeyi. Sınava hazırlanması için bir kaç özel ders aldırdık ayrıca adetle ilgili alışveriş yaptık neyi nasıl kullanacağını gösterdim sorunlarını çözdük.

İlk hatanız çocuğu psikiyatriste götürmeniz olmuş. Gitmesi gereken kişi ergen psikoloğu ve terapi alması lazım. Her ergen ilaç kullanacak olsa ortada aklı yerinde insan kalmazdı. Herkesin ergenligi farklı, çocuk belki evinde ailesinde sorun yasamadi ama okulunda yaşadı, arkadaşlarından zorbalık gördü ya da hayatında herşey iyi ama dünyanın hali ne olacak deyip kafaya takıyor, onun iç dünyasını bilemezsiniz, gerçekten eğer şu konuda yazdığınız şekilde yaklaşıyorsaniz kıza size açılması da mümkün değil. Acilen ergen psikologuna götürün

Keman istedi keman aldık çalmadı. Sonra piyano dedi babam bir hafta sonra eve piyano göndermiş sürpriz olsun diye salonda boş boş duruyor. Şimdi de elektronik gitar istiyormuş biz almayınca para biriktirmeye karar verdi. Açıklayıcı olmuştur umarım. :/

Benim ergenliğimde çok ağır geçti. Çok depresiftim bir de ben gece hiç uyumaz okula gider okuldan gelince uyurdum. Bunun için psikiyatride gitmiştim daha doğrusu annem tarafından götürülmüştüm. Evde kim ne derse aksini yapardım. Herkesin aynı geçmek zorunda değil. Şımarıklık falan yazanları da anlamıyorum herkes her süreci aynı yaşamak zorunda değil.

Hayvanlar yoklukta insanlar varlıkta azarmış, senin kardeşin de böyle olmuş işte. Aşırı şımarık. Yoksulluk, muhtaçlık görmesi gerek diye düşünüyorum. Etrafınızda vardır belki öyle birileri. Psikolojik desteğin adı bile onun ekmeğine yağ sürmek olur. Kusura bakma ama nefret ettim kardeşinden. Allah yardımcın olsun.

Psikiyatriste götürün

Bu süreçte sadece yanında olduğunuzu hissettirin ona. Hayata daha farklı açıdan bakabilse keşke. Bazen etrafımızdaki güzellikleri görüp şükretmek yerine hep kötü şeylere odaklanıyoruz.

Bence sadece ergenlik. Bizim dönemimizde ergenligin sekli farkliydi, simdikiler boyle yaşıyor. Hepsi boyle gercekten. Su an 14-20 yas arasi genclere en cok istedigin ne diye sorsak ölmek derler Cok garip gerçekten

bu yoruma şaştım kaldım. çocuklar saygılı aklı başında psikolojisi düzgün yetişsin diye onları yoksul ve muhtaç olarak mı bırakmalıyız?mesela ben herşeyi fazla fazla yapan bir anneyim. herkesin sevdiği beni defalarca tebrik ettiği bir çocuğa sahibim. beyninden kaynaklı ya da genetik bir psikiyatırlık sorunu da olabilir çocuğun. psikoloğa da götürmeyelim aç parasız bırakırsak düzelir haa. pessss. bu arada herkes de kınadığını yaşamadan ölmezmiş

Merhaba, kardeşiniz tabii ki düzelebilir ama tedavi alırsa. Çok güzel bir ailede yetiştik demişsin, ne güzel. Ama eminim ki ailenizde depresyon öyküsü var, yani büyük ihtimal genetik yatkınlığınız var. Kardeşinizin yaşadığı şeyler sadece ergenlik durumları gibi gözükmüyor, İntihar düşüncesi de var muhtemelen Major depresyon geçiriyor. Kollarını kesmesinin nedeni de muhtemelen duygularını yönetemediği için kendini o şekilde ifade ediyor. Bence mutlaka psikiyatrik yardım alın, ayrıca terapiye de başlasın.

Bana da salt ergenlik gibi gelmedi. Cinsel kimligiyle ne sıkıntısı var? Kaldi ki borderline da olabilir.

Çok zor. Ne yapabilirsiniz ki? Üstüne gitseniz ters teper, boş biraksaniz hiç olmaz. Simarikliktan başka birşey değil. Psikologa yabda psikiyatriye yönlendirin.

Bence bı çaresine bakın psikolojisi normal değil kendini kesen herkesi keser Zaten kimlik bunalımı da yaşıyor Psikiyatri bı gorsun Yoksa sağda solda samuray kiliciyla elini kolunu sallaya sallaya, insanları öldüren bireyler yetişiyor

10 yıl sonra yaptıklarına baktığında utanacak.. Demem o ki çokta dert edilecek bir şey yok.. Üstüne çok gitmeyin sıkmayın ama çok gevşek kalmasın orta yolu bulun. Ben düzeleceğine eminim. Bunun gibi bir çok örnek gördüm. Olan hep anneye babaya oluyor. Ablanın psikolojisi bozulur cocuk yapmaya korkar. Hep aynı korku ve tedirginlikler.. Tez vakitte ferahlığa kavuşursunuz inşallah.

Ergenliğimden beri ara sıra yazdığım şifreli bir blog günlüğüm var. Son zamanlarda orda yazdıklarımı okuyorum ve dert ettiğim şeyler aşırı komik geliyor. O zamanlar ne kadar depresif bir insanmışım, kendimi ne kadar gereksiz şeyler için üzüyormuşum diyorum. Tabi kolumu falan jiletlemiyordum ama hayatın tüm yükü omuzlarımda gibi yazılar yazmışım. Ergenlik deyip geçemiyorum deseniz de bence yıllar sonra bu yaptıkları ona komik gelecek. Umarım da öyle olur. Ama tabi psikolojik destek yine alsın. Peki neden hayatının çok kötü olduğunu düşünüyor gerekçe olarak ne sunuyor?

depresyonun türü ve çeşitleri var psikolog görsün tabi ama muhtemelen psikiyatriye yönlendirecektir gitmek istiyor mu peki kardeşiniz? bu da çok önemli

Zaten ilk psikoloğa gitmesi lazım. Cözüm olmasi dileği ile. Ankarada iseniz iyi bir ergen psikoloğu tavsiye edebilirim

Neye dayanarak sadece ergenlik olduğunu düşünmüyorsunuz? Siz bu kadar yoğun yaşamamış olabilirsiniz ama ergenlik tam da böyle bir şey.

Gözünüzü, kulaginizi kardesinizden ayırmayin. Daha yakin zamanda yasadigim sehirde bir lise ogrencisi intihar etti.. Bu gunler gececek mutlaka. Hep ergen psikolojisi ve ruh haliyle kalsak dünya berbat bir yer olurdu. Ben de anneme cok ters düştügüm zamanlar hatirliyorum. Sabır ve sükunet diliyorum size.

Lisede çalışıyorum. Genclerin çoğu kardeşiniz gibi. Sürekli mutsuz, depresif ve doyumsuzlar. Cogunun tek amacı dikkat çekmek veya can sıkıntısından yapıyorlar. Yalnız tabii ki kimseye anlatamayacagi bir problemi olabilecegini de göz ardı etmeden yardım almaya ikna etmelisiniz. Muhtemelen arkadaş grubu da kendi gibi depresif tiplerden olusuyor. Birbirleriyle acilarini yaristiriyorlardir

Psikiyatriste değil psikoloğa götürün daha faydalı olacaktır. Ergenlik sonrası düzelebilir düzelmeye debilir. Bu süreçte kaybederseniz telafisi olmayan hatalar yapılabiliyor. Siz yine de onu ne kadar sevdiğinizi kendisinin sizler için kıymetli olduğunu her ne olursa olsun yanında olacağınızı hissettirin. Cinsel kimlik karmaşasından bahsetmişsiniz, eşcinsel olduğunu mu hissediyor? Bazı ergenler bu durum yüzünden sahip olduğu bedene ait olmadığını hissedip hıncını bedeninden almaya çalışabiliyor. Ailenin kendisini kabullenmeyeceğini düşünüp aileye daha kötü davranabiliyor, anneden nefret edebiliyor vs.

Bakın almayınca para biriktirmeye başlamış. Bu güzel bir şey. Gençler şimdi her şeye hızlıca kavuşmaktan dolayı biraz doyumsuzlar. Hemen sıkılıyorlar ve kendilerini mutlu edecek şeyleri bulmak için çaba göstermiyorlar. Kardeşiniz de tipik bir ergen. Yardımcı olmak adına uzmana danışabilirsiniz

Biraz sert bir uslüp olmuş ama gerçekten doğru. Şımarıklık resmen

Lütfen bu çocuğa acil olarak anlaşabileceği bir doktordan psikolojik destek aldırın.. Bilmediğiniz size anlatamadığı bir sıkıntısı olabilir. A

Bunlar ne zaman yaşandı tam olarak? Doğru olmamış tabii böyle hemen alıp getirmeniz

Sosyal medyada takip ettiği kişilere, gruplara, izlediği video ve dizilere dikkat edin. Animeler, kpop bu tarz psikolojiler yüklüyor gençlere. Jiletleme, depresif durumlar özenti gibi geldi bana.

İroni di mi?