Mükemmeliyetçi ruhunuz var galiba herşey kusursuz olmalı hatalara yer yok gibi tavrın var kendine? L Laviniada

Bir arkadaşın tavsiyesi üzerine youtubedan Tülay Kök videolarını incelemiştim, "Sınırlar" serisi sizin bu derdinizi de kapsıyor. Bi bakın derim:

Bazi konularda benzer seyleri yaşıyorum. Sizin gibi "acaba kendim gibi olamıyor muyum" dedigim zamanlar da olmustur. Cevrende kibar ve naif bir insan oldugum söylenir. Hatta büyük tartışma ortami olusacak konularda bile sakin ve ılımlı yaklasimim sayesinde ortam yumuşar ve takdir de görürüm. Ama bunu icimden geldiği için yaparim ben de. Bazen de sert yönünü gostermek gerekiyor bir de bazi ortamlar vardir bilsen de bilmiyorum demek ya da yorum yapmamak daha iyidir, bazı ortamlarda da paylasmak daha doğru olur. Ben şöyle düşünüyorum, yorum yapmıyorum diye o konu hakkinda bilgisiz bile görünsem önemli değil, baskalarinin ne dedigi ne düşündüğü beni bağlamaz ben kendimden sorumluyum. Başka bir zaman paylaştığımda da aaa bunu nereden biliyorsun diyorlar :) Yani içinizden nasil geliyorsa oyle davranin, acaba kırıldı mi üzüldü mu diye yine düşünün ama hemen kendinize gelip aman ne düşünürse düşünsün diyin kendinize. Sevilme ve onaylanma ihtiyacı insanı istemediği seyleri yapmaya sebep. olur ama ne yaparsaniz yapin günün sonunda korktuğunuz başınıza geliyor ya da olmasi gereken zaten istemeseniz de oluyor. Mesela ben meditasyon yapamiyorum o meditatif ruha giremiyorum. Ama denemeye devam

Ahhh o dediginiz oluyomu gercekden. Kendinden yoruluyo insan. Susmakdan... Bende artk kimsenin benim hakkimda ne dusundugunu umursamadan yasamak istiyrm acikcasi. Konuyu ben acmisim gibi hissettm gercekden

Annenle ilişkin nasıldı çocukken? Genelde eleştirel otoriter dominant karakterli anneler çocuklarına bu duyguyu yerleştiriyorlar. Sonra da niye böylesin diye tekrar eleştirip beğenmiyorlar falan. O kısır döngü sen kırana kadar devam ediyor.

Cok kedınız odaklısınız. ınsanlar kırılır mı kırılırsa sizi yanlıs anlar mı hakkınızda ne dusunurler gibi.. bence sorununuz ınsanlara karsı hassasiyet drgil kendınıze olan takıntınız. etrafa karsı braltıgınız intiba sizi cok geriyor. haddime degil tespit yapmak da fikrimi soyledim. ınsanların hakkımda be dusundugunu hıc umursamam. Hayatta bellı baslı net dusuncelerım var. mesela, yalan hangı kılıfta olursa olsjn kotudur. mesela, negatif insanlara kıbarlık veya zorunluluk geregi katlanmam, denedim, ne degısırler ne de yuz verırsenız yakanızı bırakırlar. sizin enerjınızı somururler. Mesela, ailem hakkında esimle asla tartismam he der gecerim. Ailevi tartismaların son gelmez cunku, luzumsuz tartismak. Meselaa, sevdigim insanlrı ara sira ararım sebepsiz, o benı aramadı en son kım aradi o benım şuyuma gelmedi bunu yasadım sormadı, hiiç takmam. ararım yanı. Sevmedigimle de selam aabah dısında konusmam pek. kendınızı cok onemsemeyın. ınsanlar sızı benı umursamıyor. herkesın kendı sorunları var. maddi manevi.. ne zaman olecegımız bellı degil. ölunce herkes bızı iyi hatirlayip arkamızdan kotu konusmamaya calısacak merak etmeyın. o yuzden her yerde ozgurce fıkrınızı soyleyın canınız soylemem istiyorsa. bu durumjnuzu asmak için de cok kasmayın, belli ritüellere girmeyın bence o da bı stres sebebı. Kafa yapınızı degistirmeye bakın. su da var, ınsanlar cizgileri olan prensipleri olan kisileri daha cekici ve karizmatik bulur. yanı kımseyı kırmamak ıcın evet diyen kısı yerine net bir sekılde hayır diyenı tercih ediyor herkes. bu yuzden yapın demıyorum bu bahsettıgım karakterın bır sonucu.. Tercih edilmek talep ve ilgi gormek sizin için onemliyse mesela yolu da bu. Bol şans

eskıden boyleydım ve bunun zararını gordum bence bu yetıstırılme tarzıyla alakalı dıye dusunuyorum benım aılem aman kımseyı rahatsız etme, fazla konusma, kımseye zararın olmasın, bır sorun cıkarma, ıdare et seklınde oyle cok yonlendırdı kı tum yasamımda oncelıgımın ınsanları mutlu etmeye yonelık oldugunu farkettım bırgun bır baktım kı ınsanların tek derdı bende eglenmek, yemek ıcmek dınlenmek, ego tatmın etmek bos zamanını degerlendırmek ıs yerımde de yansımıstı joker gıbı kullanılıyordum herkesden fazla calıstırılıyordum cunku aynı zamanda hayır dıyememe hastalıgına da sahıptım fazla ınce dusunurdum bırı bana yanlıs yaptıgında yanlıs anlamısımdır derdım kendımde bır kabahat bulurdum ort bas eder uzatmazdım falan ek olarak bunlara da sahıptım bır sure sonra dunyadakı tek salak benım sanırım dıye dusunmeye basladım ınsanlar benı degersız gormeye basladı cok ılgınc degıl mı?halbukı bakacak olursak ıyı sır tutarım, zarar vermem, dostluk yaparım, yardımına kosarım, yormam, mutlu edecek seyler yaparım, ıslerını kolaylastırırım ustelık karsılıgını da beklemem ve gormemde ama olsun ben sevmeyı severım, deger vermeyı ıyılestırmeyı severım, bırıne verdıgım deger ve sevgı ıkımıze de yeter derdım. oyle yanlısmıs kı bu oyle buyuk bır sacmalıkmıs kı kendımı oyle ezmısım kı aslında... bı baktım bır sure sonra bu ınsanların benımle ısı bıttı ve uzaklastılar sonra kafama takmaya basladım her konusmada her tanısmada gerılmeye basladım keyıf almam gereken seylerde bıle gerılmeye basladım bu surecte ama hala kendımde daha cok hata arıyorum kesın yanlıs bırsey dedım, acaba benı sevmedımı, acaba benı begenmedı mı, habıre en mukemmelını yapayım kusursuz olsun da begensınler modundayım hala kendımı yırtıyordum ve haketmedıklerı degerı de verıp sabrı da gosterıyorum ve anladım kı sorun bende degılmıs ınsanların cogu deger kıymet bılmeyen dusuncesızmıs ve aılem de bırseyı bana aktarırken eksık aktarmıslar once kendıme deger vermem gerektıgı kısmını soylemeyı unutmuslar ben kendımı ınsanlar ıcın bosuna paralamısım asla verdıgım degerlerın kıymetlerın hassasıyetın karsılıgını gormedım, beklemedımde ama saygı da gormedım hatta sankı o ınce dusuncelerımı gorevımmıs sanmaya basladılar cunku ınsanlar sunu dusundu bence ''ben ıstemedım zorlamadım banane kendısı bu kadar ınce dusunuyor'' seklınde dusunuyorlar, bu ıyı bır ınsan demıyorlar ne enayı dıyorlar cogunluk bu sekılde kazık yıye yıye ve yalnız kalarak aldım dersımı ve anladım kı hayatda mutlu olabılmek ve ınsanlara da fayda saglayabılmek ıcın, ıletısımımızı de guclendırebılmek ıcın tehlıke anında once kendımıze oksıjen maskesını takmak gıbı once kendımıze deger vermeyı bılmemız once kendımızı sevmemız gerekıyormus... kendınızı kesfetmenız gerek aslında ne kadar degerlı ve ıyı bır ınsan oldugunuzu farketmenız gerek kımseye ıhtıyacınız olmadan yasayabılecegınızı gormenız gerek mezıyetlerınızın oldugunu bılmenız gerek kendıne bakısınız degısmelı once ondan sonra hepsı corap sokugu gıbı gelıyor fazla hassas ve ınce dusunen ınsanlar ıcın cogu kısı bunun ne sorunu varda kendını sevdırmeye calısıyor dıye dusunuyorlar bılıyor musunuz kımse kalbınızı ıcınızı goremıyor cogu kısı yapmacık algılıyor once kendı sınırlarımızı aşmamayı ogrenmek gerekıyormus net sekılde hıslerımızı dusuncelerımızı gostermek gerekıyormus onlarınkını sındırıp tolere edıp onlara karsı ektra ozverılı olmak yerıne bazen yasantılarda sarsıntılar ıyı olur bocalamalar, yıkılan yıkılır saglam olanlar ayakta kalır ve onlarla bırlesıp daha guclu olursunuz. kendınızı dogru ıfade edebılmek ıcın ektra cabalamayın zaten, cunku sızın anlattıklarınız karsınızdakının anladıgı kadar :) öf ne uzun konustum halbukı aılem kımseyı sıkma derdı

Daha bugün eşimle bir şey konuşuyoduk. Bir şey söyledi bu toplumca böyle kabul edilir diye. Ama yanlış yerleşmiş bir şey o. E ama o öyle değil biliyosun dedim. Evet ama yüz kişiye sorsak dedi. Sormuyorum ki ben dedim. Ne düşünüyolar merak etmiyorum ki dedim. Sizde de bu durum var. Dün başka bir konuda söylemiştim. Konularınızı okumuyorum bile çok uzunlar diye. Her konuda konunuz var. Her şeyi burda sorarak başka insanların fikirleriyle kendi doğrularınıza temel oluşturmamalısınız. Elbette ki bundan bana ne. Ama kimsenin beğenmediği bir tercihi, bir duyguyu, bir durumu sırf canımız istiyor diye yaşamak -ki bu bazen doğru olmasa bile- o kadar haz dolu ki... Minik pratiklerle bence ilerlenebilir. Yaş kaç? Bir de aklıma şu geldi. Lisede filan hard rock dinliyordum. Arabeske filan abi bu ne yaa diye yaklaşan tiplerdendim. İçimde kalmış herhalde o zamanın damar şarkıları bir kaç senedir değişen beyin ve ruh ile arada açar dinlerim. Değiştim mi hayır yine o sevdiğim hard rock şarkılar başı çeker playlistlerimde. Amaaaaaağn demek gün geçtikçe daha da kolaylaşıyor. Hatta ben de bunu abartmaktan korkuyorum.

Aslında dürüstlük o kadar kontrolsüzce yaygın ki son zamanlarda. İnsanlar sosyal medyalarda kendilerini rahatlıkla gömüyorlar. Tembellikleriyle övünenler dahi var. Yorulmamak adına kendimiz olmalıyız. Çünkü rol yaparak nereye kadar herhangi bi ilişki sürdürülebilir?

Ne kadar gereksiz ömür çürütüyorsunuz. İnanın bu hassasiyetiniz kimsenin umrunda değil, insanları dinlerken onlara saygı duyma hissi ile değil verdikleri bilgiler ile onları nasıl yönetebilirim diye düşünmeniz gerekiyor. Çoğu kişi konuşmayı çok seviyor, çok konuştukları için de açık veriyorlar, sadece kendinizi düşünün, başkası sizi düşünmez. Benimde kusurum bazen karşımdakini dinlermiş gibi yapıp dinlememek, bakın bunu aşamıyorum ama çok sorun değil, boş işler bunlar. Siz kendinize ne kadar eziyet ediyorsunuz? İnsanlar yabancı ya da Türk farketmez çok kibar davranmayı gerektirecek insanlar değil. Bence insan sadece bu hassasiyeti çocuklarına göstermeli. İnsan psikolojisinde vardır dişli olduğunuzu anlasınlar, dik durun, deli olun hatta, ben efendilikten hiç bir fayda görmedim, dikkat bile çekmedi talebim sıkıntım varsa. Ancak ne zaman ki delirdim kalkıp derdime derman olacak kilit insanlarla muhatap oldum o zaman çekinilmeye başladım, bu olunca da kimseye okadar da saygı duymak gerekmiyormuş, çoğunluk korkak ve insiyatif kullanamayan acizlermiş bunu anladım. Naif olmayın, naif olmayın, naif olmayın.

Bu biraz özgüven eksikliğinden kaynaklanıyor. Halbuki özgüven için temiz bir vicdan yeterli. Temiz vicdan için de dürüstlük, merhamet, had bilme, iş ahlakı gibi özellikler yeterli. Akşam başınızı yastığa koyduğunuzda o gün kasti olarak kimseyi incitmediyseniz, birinin bir ihtiyacı varken görmezden gelmediyseniz, birinin hakkını yemediyseniz gerisini düşünmeye ne gerek var? Bundan sonrası insanlar arası ilişkiler, zaten her gidişatı yönetemeyiz istesek de. Çirkef bir insanla karşılaşırsınız ne yapsanız sıçrar. Haset bir insanla karşılaşırsınız dünyayı önüne serseniz size bilenir vs. İnsanların hakkınızdaki fikirlerini fazla önemsemek bir zaman sonra yapmacıklık getirir, kaçamazsınız bundan.

Baskasinin hikayesinde fake olmak sorun degil de kendi hikayende fake olmamalisin. Yani atiyorum bir dugune gittin, orada yalandan gulumsemek, aaa her sey cok guzel her sey cok mukemmel demek de belki fake olmaktir ama cok durust olmaya da gerek yok oyle yerlerde. ama kendi bireysel iliskilerinde fake olunmamali. @damdan bir cok konuya yazar severim sozunu, eslerimize karsi da maskemizi indirmeyeceksek ne zaman indirecegiz diye. Ve maskenizi indirdiginizde kaybediyorsaniz birini kaybedin ne onemi var.

Aklindaki dusunceleri onemsedigin icin oluyor ve obsesif boyle basliyor o dusunceleri dikkate almazsan duzelir zamanla ilk zordur ama sonra gercekten onemsemeye basliyorsun dikkatini baska seye ver karsindakine odaklan

Ya kesinlikle. Ben yoruluyorum gün içinde hiçbir şey yapmasam bile insan ilişkilerine endişe etmekten... Veya rol yapmaktan. Ama inanın hani bu rolü bilerek yapmıyorum. Yani bile bile yalan söyleme oynama durumu yok. Ama sanki istemsizce bir şekilde oynuyor gibiyim.

Konu dışı soruyorum sizin orada uçuşlar durdu mu Bence senin sorunun fazla düşünmek Anı yaşa irdeleme

Bence Türkiye'de çoğu kadında var ya... Bence Türkiye'de çoğu kadına "aman benden kıymetli mi be" farkındalığı 30dan sonra yükleniyor... Bence aşılacak bir şey. Yani ben son zamanlarda art arda bu konuları açıyorum mesela ama aştığımı fark ediyorum. Aşarken birileriyle paylaşmak ihtiyacından açıyorum konuyu. Bence kesinlikle aşılır.

Reactions: biranliknefes, Lilimam, En buyuk kk ve 1 üye daha N nscckts Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir

Bu hissi bilmiyroum gerçekten. Ben açıkçası şöyle düşünüyorum ; 'aman ne düşünürse düşünsün, ben ona bayılıyor muyum sanki?' Gerçekten de kimse kimseyi sevmek zorunda değil ki. Nasıl biz uyuz oluyorsak bircok insana, onlar da bize uyuz olabilirler. Ben hiç problem etmem... Hatta bilirim ki bazı insanlar beni cidden sevmiyorlar ama 'zaten bu salak beni sevse üzülürüm' diye düşünüyorum :) Ayrıca dünya tarihinden kaç tane imparator, kaç tane peygamber, kaç tane aziz geçmiş. Bunların bile sevmeyenleri var. Yani bir grubun taptığına dunyanin geri kalanı tü kaka diyor. Onu geç dünyanın büyük bir kesimin inandigi, uğruna kanlar döktüğü, ömrünü ibadete verdiği yaratıcı kavramını da sevmeyen çokça insan var. Yani hal böyleyken 'herkes beni sevsin' biraz uçuk bir istek oluyor:) Sen kendini sev, yeter. Tek gerçek o

Reactions: Lilimam ve En buyuk kk En buyuk k

Bende sizin gibiyim.

N nscckts ay bu arada bana antep'ten hala iş teklifi gelmedi . taşınınca size haber vericem. korona geçerse eğer ben gelene kadar buluşuruz :) . rahatsız rahatsız otururuz sonra da endişe içinde eve döneriz dermişim gerçi abartmıyim ya o kadar da değil.

Maalesef bendede var o sorun. Ve bende kendimden bile yoruldum. Ince dusunmekden, kirilsamda kirilmamis gibi ustunu kapatmakdan. Beni kotu bilmesinler diye canim sıkıldıgı konularda bile bu benim canimi sıktı dememekden cok yoruldm. Aman kimseyle küs olmayim demekden... Biriyle tartissam onu gunlerce kafaya takmakdan yoruldm. Insanlarla aram kotu olmasin, bak kekkirintisi soyle soyle biliyomusun demesinler diye duygularimi saklamakdan biktim. Nasil gecer bilmiyrm. Bence bu kendimizden cok karsimizdaki insanlara deger verdigimizden kaynaklaniyo kesinlikle.. Ve ailenin yetistirilmesinden. Bence cokda asilcak bise degil sanirim. Cok yiprandim cok sey yasadim hala kolay kolay biri kekkirintisida beni cok kirdi diyemez bu hayatta. Bu benim huyum napim. Ama cok yorucu onu biliyorm. Yazdiklarinizi okurken aaa bu benim dedim...

Sizi çok iyi anlıyorum. Halbuki şu yukarıdaki BAM DİYE ORTAMA GİREN BİM REKLAMI gibi olmak lazım. Fazla düşünüyoruz. Bazen aklımda kurdugum şeylerin hiç de gerçek olmadıgını goruyorum

Insanlarin, şahsına dair olan fikirlerini o kadar önemsiyorsun ki sen bile yorulmuşsun gibi birşey çıkarttım ben yazdıklarından... Iyi yönünle kötü yönünle de Kendin ol ya! Beğenmeyen zaten gider ne kaybedersin ki... öz değer konusunda biraz çalış derim

Birebir aynı hissediyorum, kendim yazmışım gibi okudum! İnsanlarla yakın da görünsem çok yüzeysel konuşuyormuşum gibi geliyor, çocukluktan veya çok eskiden kalma birkaç arkadaşım dışında kimse benimle ilgili bir şey bilmez mesela. Ben de onlarla güzel zaman geçiriyorum ama çoğunun hayatını bilmiyormuşum gibi hissediyorum. Ve evet bazen insanlar beni çok yoruyor, üşendiğimden bildiğim konuları bile konuşasım gelmiyor. Moleküler biyoloğum ben mesela, covid ile ilgili makaleleri takip ediyorum keyfi olarak ve bazı konularda bilgim var. Ama birisi konu açtığı zaman "aynen aynen öyle" diyip geçiyorum artık. Pandemi başlarında "sıtma ilacı covide iyi geliyor, Türkiye'de bu ilaç sayesinde ölüm oranı az" diyip duruyorlardı. Birkaç kere bazı makalelerden referans verip o işin öyle olmadığını anlatmaya çalıştım, Almanya'da çalıştığım yerde korona labında çalışan virologların hidroksiklorokinin karşıtı görüşlerini paylaştım vs. diye beni taşlayanlar oldu, neymiş oraya gitmişim de Türkiye'yi beğenmez olmuşum. İnsanlara bir şey diyorsun konu nerelere gidiyor. O yüzden saldım ben de artık hiçbir şeyle uğraşacak gücüm kalmayınca. Herkesi onaylayıp geçiyorum, en azından kafam rahat

Reactions: biranliknefes, En buyuk kk ve Biarrit

Bende meditasyon yapıyorum iyi geliyor. Bende de takıntılı düşünceler saçma sapan şeyler var inanın anlatsam gülersiniz.

Bunu yaşayan var mı hiç, fikir alışverişi için açtım bu konuyu. Derdime derman olun diye değil de, aa bende de vardı, şunu fark ettim, şu şekilde düşündüm geçti gibi gibi. Ben ilişkilerimde biraz fake hissetmeye başladım. Sanki gerçek bir iletişim kuramıyorum gibi geliyor kimseyle. Küçüklüğümden beri herkes beni sevsin takıntım var. Ve mesela biriyle zıt düşersem çok strese giriyorum. Bu da bana ilişkilerimde kendim olamıyormuşum gibi hissettiriyor. Bir de mesela bir iletişim esnasında o kadar fazla kibar olmaya, sevecen olmaya, hiçbir negatiflik hissettirmemeye kasıyorum ki istemdışı bir şekilde, o iletişimden keyif alamıyorum. Mesela biri bana derdini anlatsın sabaha kadar dinleyeyim çok severim. Ama bunun dışında dikkatimin sürekli kendi üzerimde olmasından dolayı insanları çok da anlamadığımı, tanımadığımı fark ettim. Yaşadığım ülkede insanlar çok içe kapalı mesela. Fark ettim ki çoğu arkadaşım dediğim insan hakkında hiçbir şey bilmiyorum... Veya onlarla cidden gerçek samimi bir ilişki kuramamışım. Veya bazen gün sonunda eve geliyorum yorulmuşum. Hiçbir mesajı cevaplamıyorum. Çok sevdiğim arkadaşlarım yazıyor WhatsApptan cevap verecek enerjiyi kendimde bulamıyorum. Çünkü ilişkiler, en sevdiğim insanlarla bile olsa beni çok yoruyor. Mesela birine bir şey dedim 115 saat kafamda "acaba yanlış anladı mı, acaba kırıldı mı, acaba beni aptal ve patavatsız buldu mu?" soruları dönüyor. Bu yüzden bazen salıyorum kendi kabuğuma çekiliyorum insanlarla ilişkimi kesiyorum. Genelde gün sonunda bu takıntılardan yorulmuş ve enerjisi çekilmiş bir şekilde yatağa giriyorum. Mesela bazen çok iyi bildiğim konularda bile konuşmak istemiyorum. Mesela biri diyor ki "bu mültecilere de ne çok yardım yaptılar". Şimdi ben bu konuda uzmanım, birçok yardımı bankalara bizzat ben ulaştırmışım, kaç mülteci hangi kurumdan kaç TL yardım alıyor, yardımları kim fonluyor, kriterler neler, kaç mültecinin çalışma izni var, çocuk işçiliği hangi araştırmaya göre ne durumda... bunları biliyorum mesela. O an o insana argümanlarla gelebilirim, ikna edebilirim belki. Ama ağzımı açasım gelmiyor, çünkü hassas bir konuda çatışma olur. Çok iyi bildiğim şeyleri bile "belki, olabilir, çok da bilmiyorum ama..." gibi kelimelerle ifade ediyorum. Bu yüzden kimse gerçek yüzümü bilmiyor gibi geliyor. Kardeşim bile geçenlerde "senin herhangi bir konuda gerçek düşünceni anlamak çok zor" dedi. Ki kendisi en yakınımdır. Yani böyle diyince iki yüzlünün tillahı, insanlar hakkında kötü kötü şeyler düşünüp yüzlerine gülen, nabza göre şerbet veren biri gibi algılanıcam ama öyle de değil. Yani genelde insanlar hakkında kötü bir şey de düşünmüyorum. Ama sanki üzerime yapışmış karakterim bu yani. Yapmacıklık gibi de değil. Aklım o kadar çok "bu insan bana onay verdi mi acaba" konusunda oluyor ki yani o insanın kusurlarını düşünmüyorum bile. O insanı gerçekten algılayamıyorum, görmüyorum tam olarak. Bazen de insanları gözümde idealize ediyorum. Biriyle aram iyi de olsa içimde hep garip bir tedirginlik oluyor. Sanki o insan gerçek yüzümü görse beni sevmez gibi geliyor. Böyle hisseden var mı aranızda? Ne yaptınız, nasıl ilerleme kaydettiniz? Ben zaten terapiye gidiyorum, son zamanlarda mesela kendi bedenimin dışına çıkıp insanlara dikkat etmeye başladım ve sanki biraz daha gerçek ve spontan oldum. Mesela insanlara sürekli sorular sormaya, onları tanımaya çalışmaya başladım. Veya aklıma yine takıntılı bir düşünce geldiğinde onu bir süre askıya alıyorum. Meditasyon da bana çok yardımcı oluyor.

Ya bunlar bende de vardı nasıl astım biliyor musunuz kendin ol kimseye yaranma insanları mutlu edemezsin suyun üstünde yurusen zaten yüzme bilmiyordu diyen insanlar var ben önceden aman herkesle iyi gecineyim aman ben genç kızım ya bu kafada biriydim sonuç annem babam dışında kimseye yaranamadım kimse de aman bu kız çok iyiymiş görücü getirelim demedi. Aksine ezilen ben oldum hep lisede sınıfın salağı yerindeydim niye aman arkadaşlarımla iyi gecineyim kimseyle aram kötü olmasın kafa bu. Oysaki derslerim gayet iyiydi. Niye salak olayım milletin hareketlerine sözlerine cevap verseydim salak olmazdım. şimdi evlendim eşimede hatta benden yaşça çok büyük ama kesinlikle saygıyı hak etmeyen birine bile cevabını veriyorum. beni beğensinler faslını geceli çok oluyor yani. Hangi ülkede neredesin bilmiyorum ama bizim toplumda böyle olmak lazım. Bize bu ogretilmiyor ilkokulda bile ilk öğretilen a b c değil bence ilk ogretilen susmamiz gerektiğidir sonra biz cocuguzya uslu çalışkan çocuk olursak iyi çocuk yaramaz tembel olursak kötü çocuk oluruz. Böylece başlar millete kendimizi beğendirme çabamız. Artık yetiskin olduğumuza göre kişilere kendimizi begendirmemeliyiz bizi ancak yaradan bilir beğenirse yaradan beğensin gerisi begenmesede olur

bir an kendi hayat hikayemi okur gibi oldum, ne kadar güzel yazmışsınız ve aynı şeylerden geçmişiz. konu sahibi senin çocukluğun nasıl bilmiyorum ama ben de çok eleştirel ve sürekli kendime dikkat etmem, doğru davranmam konusunda obsesif, mükemmelliyetçi bir anne ile büyüdüm. ruhumda çok derin yaralar açtı ki hala çoğunun üstesinden gelsem de, yaşım 33, hala etkilerini hayatımın bazı alanlarında tam anlamıyla silebilmiş değilim. ufak bir örnek vereyim: annem çocukken bir misafirlikte bile bana kızım bir şey yemek ister misin diye sorsalar, asla evet demememi tembih ederdi, biri soru sordu mu kaş göz yapardı, bakışlarını hissederdim. olur da onun istediği gibi davranmazsam hep bana " insanları neden rahatsız ediyorsun?" diye sorardı. bak bu minik bir örnek. daha niceleri var. ben hep sanki kendim olursam hep hata yapacağım, hep bir şeyleri mahvedeceğim annem beni sevmeyecek anksiyetesiyle büyüdüm ki daha derine inersek de ben karakter olarak babama benzediğimden annem hiçbir zaman benim "gerçek karakterimden" memnun olmadı, kabullenmedi. ta ki yetişkin olup ikimiz de birbirimizi kabullenene dek. fakat tahmin edebileceğin üzere ben bunun etkilerini çok yaşadım. insan ilişkileri hep çok yorucu oldu benim için, hayatımın neredeyse ilk 25 yılında "ben mutlu muyum? ben ne istiyorum? ben ne hissediyorum?" diye soru sormak gibi bir durumum yoktu. anladım ki en büyük hata buymuş, aslında en merkezde sadece biz varız, bunu görmek gerekiyormuş. alıntı yaptığım üye de aynılarını çok güzel yazmış. bu bencilce gelecektir sana ben de zamanında öyle algılıyordum ama değil, sadece sana böyle öğretilmiş. kendini hayatının başrolü yap emin ol sen olmazsan onlar da yok, kimsenin bir önemi yok. nasıl bir dizide başrol en önemli karakterse ve diziyi götürüyorsa, diğerleri sadece yan karakterlerse insanlar da öyle. sen başrolsun, bu hayat senin, diğerleri gelip geçici, bunu bilmek seni bencil bir psilik yapmaz. kendine değer veren saygı duyan bir kadına dönüştürür, ben bu yolda hala çabalıyorum, umarım bu yazdıklarım sende de bir şeyler uyandırır.

öff yettı be noktasına geldıgınızde gecıyor o noktaya gelene kadar sabrınızı ozverınızı fazlasıyla tuketmıs oluyorsunuz sonra bu yasa geldım bu yastan sonra kımseyı cekemeyecegım artık benı bılen bılır bılmeyende kendı gıbı bılır dıyor cekılıyor ınsan kosesıne

Ben de bazen onu fark ediyorum. Sebebi de bence o kadar kendimize dönük durumdayız ki etrafta gerçekte ne oluyor göremiyoruz bazen. .

https://www.youtube.com/user/PsikolojiTV/videos beyhan budak dıye bırı var uzman psıkolog kendımı degersız gordugumu anladıgım bır vıdeosu var bende aydınlanma daha cok o zaman basladı mesela tıpık davranıslar bırı aa kolyen ne guzel dedıgınde normal ınsanlar ne der? tesekkur ederım der ben ne dıyordum aman yaa cok ucuz surdan aldım su tl ye ya bır sal kendını dımı tesekkur ederım de gec ne ozguvensız davranısmıs bunun ozguven sorunu ve kendını degersız gormenın ısaretı oldugunu bılmıyordum bu adam ogrettı bana resmen algılarım acıldı

Evet meditasyon bizim gibi takıntılılar için birebir! Beş dakikalığına bile olsa kafayı rahatlatıyor...

Konu sahibi ben de bazen sizin hissettiklerinizi hissediyorum, bir söz var ya "bu dünya hassas kalpler için cehennemdir" diye bu cümle tam olarak beni yansıtıyor, siz de böylesiniz muhtemelen, insanları incitmemek için kılı kırk yarıyorsunuz ama gün sonunda kırılan siz oluyorsunuz, ben de çok aşmayı denedim, bazı zamanlar başarılı oldum bazı zamanlar düşünceler hız kesmeden beynimin içinde dönmeye devam etti. Örnek vereyim buraya konu da açmıştım hatta, görümcem bana iftira atmıştı 1 2 ay önce, hayatımda ilk kez iftiraya uğradım, günlerce ağladım artık o kişinin adını duyunca bile istemsiz bir gerilme ya da tüm kalbimi saran bir nefret kin hissediyorum, her gün o iftirayı düşünmekten aşırı yoruldum ama düşünmemeyi yapamıyorum ve her günüm mutsuz mutsuz geçiyor ne yazık ki... Kendime diyorum ki "bu insan için değer mi yapma" diyorum ama düşüncelerimi davranışlarıma ve hislerime dökemiyorum, o günden beri her gün saatlerce düşünüyorum, kendimi çok güçsüz hissediyorum Hanımlar lütfen bana da bir akıl verin F Firdevs

Bende aynıyım pembikk İnsanlar güvenilmeye layık değiller

Reactions: Lilimam N nscckts Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir

Reactions: Lilimam N nscckts Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik İptali tek aya

Ben de konu benimmiş gibi her mesajı konu sahibinden önce takip edip beğeniyorum.

aynen ya bende de var

Reactions: biranliknefes, Lilimam, En buyuk kk ve 1 üye daha N nscckts Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik İptali tek aya

kesınlıkle benımkı boyle

önceden bende de çok oluyordu. kimseyle zıt düşmemek için kendi fikirlerimi bile söylemediğim çok olmuştur hala da insanlara göre yaşamamayı çok öğrenemedim, mesela eşim çok rahat bir insandır.. insanlarla iletişim kurarken hiç kasmaz kendini oduğu gibidir bu arada bende cok konuskan ve iletişim kuran bir insanım. ama ben söylediklerime daha cok dikkat ederim, aman insan yanında şu denir mi şu yapılır mı kendini rahatsız hissetmesin, sevmiyormuşuz istemiyormuşuz gibi düşünmesin gibi gibi bir çok şeye dikkat ederim. bende eleştirel bir anneyle büyüdüm. hatta cok kıyaslandım uslu olmadığım için. her şeyime müdahale eden ve ne yapmaya kalksam sen onu yapamazsin bunu yapamazsın diyen bir anneydi. bu yüzden de evde bile hiçbir şey yapmama izin vermezdi. sonra aradan yıllar geçti bu sefer de hiçbir şey yapmadığım için şikayet eden biri oldu. şimdi evlendim aramız iyidir gelir gider ama hala yemek ve temizlik yapmama dahi inanmaz bu yüzden de biraz özgüvensiz ve sürekli insanlara bir şeyler yaptığımı kanıtlamaya calısıp onları memnun etmeye calısırdım. eleştirilicem korkusuyla da herkese katlanır aram herkesle iyi olsun aman zıt olmayayım derdim. artık öyle değilim. gerçek dostlarım var ve onlarla kendim gibiyim. ağzıma geldiği gibi konuşuyorum, yanında rahat olmadığım insanlarlaysa görüsmüyorum

Cidden aynıyız. Ben de babama benzediğim için annem çok kızıyordu bana. Aynen yüzde yüz mükemmeliyetçi anne. Bu dediklerinizin hepsini istisnasız ben de yaşadım. Şu an konu açmamın sebebi aslında şu aralar bu konulara çok eğiliyorum ve çok değiştim. Dediklerinizin hepsine katılıyorum.

Ya bunlar bende de vardı nasıl astım biliyor musunuz kendin ol kimseye yaranma insanları mutlu edemezsin suyun üstünde yurusen zaten yüzme bilmiyordu diyen insanlar var ben önceden aman herkesle iyi gecineyim aman ben genç kızım ya bu kafada biriydim sonuç annem babam dışında kimseye yaranamadım kimse de aman bu kız çok iyiymiş görücü getirelim demedi

yaslarımız da yakınmıs dun dogum gunumdu artık 34 yasımdayım cok mutlu olurum gorusmeyı cok ısterım bence bırbırımızın dılınden ıyı anlarız destek tim

Size çok teşekkür ederim böyle birini keşfetmemi sağladığınız için, bu akşam videolarını dinlemeye başlycam