Bunun cevabını ben de istiyorum. Benim de 7 aylık ikizlerim var 0-3 ay çok büyük sıkıntı çektim lohusa depresyonu yaşadım. Şimdi o günlerden kat kat iyi ama eski hayatımı özlüyorum havalar ısınıp onlara dışarı çıkmaya başlayınca eminim çok daha iyi hissedeceğim. Yani bence sosyal hayata adapte olunca sıkıntı azalıyor ya da siz başka bir hayata alışıyorsunuz. Bir de dün oğlan hiç uyumadi kız da normalde uyurdu o da diğerine uydu bugün ölü gibiyim elhamdülillah

ikizlerim 3 yasinda. level atlayarak olaylar devam ediyor. su yasta rahatlarsin denince insanlarim agzina kurekle vurasim geliyor artik

2 yaş sendromunu 2'de başlayıp 4 yaşta biten bir eğri gibi düşünün. 2,5-3 yaş civarı bu eğrinin pik noktası oluyor. 4'ten sonra gece uyanmaları da bittiği için hayat epey kolaylaştırıyor.

Bebek hamakları var Trendyol'da. Geçen epey araştırdım. Uyku sorunu olan veya kolik olan birçok bebekte işe yaramış. Uykuya dalma süreleri kısalmış, uyku süreleri uzamış vs. Memnun çok kişi vardı. Eski insanlar tavana kanca takıp, salıncak kurarmış ya. O gibi sallanma hissi veriyor herhalde. Araştırmanızı öneririm. elecda

Başınız sağolsun. Allah kimseyi imtihan etmesin böyle şeylerle çok zordur tabi

Çok ama çok zor ben size söyleyeyimBen de benzer durumdayım. Etrafımkilere kızıyorum niye daha önce söylemediniz bu kadar zor olduğunu. Herkes ciciş tatliş taraflarından bahsediyor hep. Haliyle insan özeniyor. Ama gerçekler başka çıktı

Bence hic gecmeyecek. Sadece sekil degistirecek. Her yasin derdi ayri. Biraz da karakterle alakali. Bazi anneler cok rahat bazilari cok endiseli. Bir sekilde geciyor yillar

Benim büyük kızda tüm gün peşimde. Benle beraber ev işi yapıyor 15 dk bitecek iş 45 dk bitiyor. Astığım çamaşırları yerlerde sürüklüyor. Hijyen sıfır Bizden ne görüyorsa ona özeniyorlar. Elinde toz bezi güya toz alıyor. Ama yürümeye başlayalıdan beri 1 dk boş bırakmaya gelmiyor. Her an patlamaya hazır bomba gibi çok tehlike saçıyor.

O da zor. Uykuya dalamıyorum. Ev işleri bir yandan. K

Çok geçmiş olsun. Ben bu şekilde düşünmeden yazmış bulundum, kusura bakmayın. İnşallah sağ salim kucağınıza alırsınız. Zor bir durum.

Farklı şehirde mi aileler niye kalıyorlar sizde

Cocuk bakmak bence her donem zor, bu yuzden korkutmayi dogru bulmuyorum. Hamileyken herkes kotu dogum anilarini anlatmaya basliyor, doguruyorsun devam ediyorlar, cok can sıkıcı. Banada yürüyünce görürsün dediler vallahi rahat ettim. Su an 15 aylik, 13.5kg kendi kendine hareket etmesi bana lüks geliyor iletisim kurdukca, taklit ettikce, derdini anlattikca mental olarak daha rahat oluyosun dediginiz gibi. Caresizlik hissi geçiyor. Allah saglikli, uzun omurler versin çocuklarımıza

4.5 yaşında ve ben daha öyle bi rahatlama yaşayamadım. Aksine istekleri artıyor. Bakımı + oyun talebi + memnun olmama + hastalıkları

valla seni hiç korkutmak istemem ama ilk altı ay çok rahat gerisi hüsran koşturma hep bebecikler ilk 6 ay emzir uyut şeklinde iken sonra ek gıdası ayaklanıp etrafı dağıtması koşturması her şeye offff ayrı bir maraton :) 23 martta 2 yaşına girecek benimki valla bende ne zaman rahata erecem diyorum ama şimdi önümde tuvalet eğitimi var bir bir yaş ayrı bir zorluk leveli

Benim 3 gün sonra 1 yaşında olacak bir kızım var :) ilk 3 hafta korkunç geçti benim için :) sonra 3 aydan sonra rahatladım. Şimdi yürüyor artık ve iyice rahatladım diyebilirim. İlk 3 hafta emmediği için farklı farklı yöntemlerle memeyi tutturmaya çalışarak stresle geçti. Uykusuzluktan, yorgunluktan, 36 yaşımda ilk çocuk şokundan geçtim bu çocuk meme tutmazsa sağarken sütüm azalırsa ne olacak diye stresle geçti. Neyse ki anne sütü alıyor hala sağarak 1 yaşı gördük çok şükür sütle. İlk 3 ayda da çok gazı vardı çok ağlıyordu canı acıyordu gaz çıkart dur öyle kötü geçti. Sonra gazı bitti ve dertler bitti benim için. Şimdi neredeyse 1 yaşında 20:00 de süt içip yatar 22 de süte kalkar. 00:30 da, 02:30 da (bazen 3) ve 05:30 uyanış şıışt pıışt la 06:00 dan önce çıkmayız odadan :) uykular düzelmedi ama eski stresler yok alıştık. Uykular 1,5 yaştan sonra düzelmeye başlıyormuş. Uyku düzelsin iyice rahat olacak. Bir de evinizi mutlaka düzenleyin. Çoğu insan "yürüyünce çok zor" diyor ama değil. Evin her yerini güvenli hale getirin. Bizim kız çöpün güvenliğini açmayı öğrendi mesela başka güvenlik taktık ama öğrenene kadar idare ediyor. Ona uygun bir çekmece yapın boşaltsın dursun :) taktikler var internette çok. Tadını çıkarın :) dün gibi doğuma gidişim :) koca yıl geçti gitti.

İnanın büyüdükçe sıkıntıları dahada artacak, o zaman, diceksinizki hiç büyümeseymiş. Ama güzel yanlarıda var kolaylıklar diliyorum.

Ben de eskiden öyleydim sizin gibi rahatıma düşkündüm. Ama sizin kadar çabuk adapte olamadım bebekli hayata. Sanırım biraz lohusa sendromunun uzantılarını yaşıyorum. Bir de yurtdışında olmanın sıkıntıları falan.. B Banamisordun Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik İptali Anneler

Hamağımızda var, ayağa kalkıp zıplatmayı tercih ettiği için kaldırdım

Merhaba hanımlar, benim 7 aylık bir bebeğim var. Zamanın bir an önce geçmesini ve sağlıkla büyümesini istiyorum. Zamanla anneliğin kolaylaştığını düşündüğüm için. Bekarkenki gibi rahat günlerime geri dönemem tabiki ama. Sizler bebekleriniz kaç yaşına gelince rahat etmeye başladınız, eski günlerinize döndünüz? Kimisi diyorki 2 yaşından sonra rahat ettim. Kimi diyor 4 yaş. Kimisi de okula başlayınca. Hiç rahat edemedim diyenler de var tabi. Çocuk bakmanın en azından fiziksel yorgunluğu ne zaman son bulur

Biri 4 biri 5 yaşında iki çocuğum var sanırım en zorlu dönem 0-3 yaş donemi anneye en bağımlı oldukları dönem.. şuan anaokulana gidiyorlar wc ye alıştılar kendileri yemek yemeye alıştılar montunu ayakkabısını kendi giyiyorlar vs yani biraz olsun yük kalkıyor anne üstünden.. ama okulla beraber yeni sorumluluklar başlıyor yani hiç bir zaman çocuksuz dönemindeki rahatlığına kavusamayacaksin isterse 40 yaşına gelsinler herzaman elin onların üzerinde olacak.. iyiki doğurmuşum diyeceksin gözünden sakinacaksin

5 yaşından sonra çok rahatlamıştım. Oğlum sitenin bahçesinde kendi kendine oynayabiliyordu. Sonra bi tane daha yaptım, başa döndüm

Nacizane tavsiyem uyku rutini ve düzen olacak. Ben 7. aydan sonra bunlarin meyvesini yemeye basladim. Cocugun uyanis saatine gore yemek ve aktivite saatini ayarlayip uyumasa bile hergun ayni saatte uyutmayi denerseniz faydasini görürsünüz. Mesela 9.30 uyanış, 10.00 kahvaltı, 14.00 oglen uykusu, gece uykusu oncesi duş, beslenme, eger dinliyorsa kitap okuma gibi.

Bu günleri doyasıya yaşayın, bebeğiniz büyüyünce özlersiniz, dün 3 yaşında oğlumun 1 yaş pıtı pıtı yürüdüğü videoları izledim de ne çabuk büyüdün yavrum diyorum

Rahat edip ne yapacaksınız çocuk olduktan sonra konfor diye bişey kalmıyor soğuk çay soğuk yemek uykusuzluk sırt bel boyun ağrıları uzar gider konforlu günleri beklemeyin bu sizi daha da yıpratır çocuk sorumluluk demek bir ömür o yüzden şu yaşa gelsin rahat ederimleri kenara bırakın keyfini çıkarın bize bakarken parlayan göz görmek herşeye bedel. Normalde aşırı rahatına düşkün kendisiyle ilgilenmeyi seven biriyim açlığa uykusuzluğa tahammülüm yok yani öyleydim önceden ama 5 aylık bebeğime o kadar sabırlıyım ki hiç aman büyüsün de rahat ediyim kafasında değilim gece ağlar sık uyanır vs her seferinde alırım bağrıma basarım öperim koklarım yerine yatırırım bir gün kocaman olacak ve evden çıkıp kendini hayatını kuracak işte o zaman sıcak yemek çay ve kesintisiz uyuyabilcem ama tadı olmayacak

ya biz krese baslattik. kiz hasta oluyor oglana bulastiriyor 2 gun iyiler. sonra hop oglan hasta olup kiza bulastiriyor. evde de yetemiyoruz artik hunileri takip gezecegim az kaldi.

1 yaşında kızım var ilk aylar daha az yorgundum sanki

Merhaba, sağlıcakla buyutun öncelikle Hep kafamda dönüp duran bir konu. Benim kızım 22 aylik ve ölesiye yorgunum ama beni en çok vuran inanılmaz kotu olan uyku düzenimiz ve yemek yememesi. Şöyle umut veren biseyler duymaya o kadar ihtiyacım var ki

İlk 1 yıl bir daha geri gelmeyecek. Lütfen tadını çıkarın

Kızlar ama bu tehlikeye ve ailelerin musaitligine göre degisiyor. Her düşük tehlikesi aynı ölçüde de olmuyor mesela kimisinin durumu çok riskli oluyor. Benim iki hamileligimde de yoğun kanama vardı neredeyse her gün 5 ay boyunca. O dönemde annem, kız kardeşim başka şehirden baya kaldılar bana bakmak için çünkü WC ve yemek yemek dışında ayağa kalkmam yasaktı. Banyoyu bile 10 günde 1 falan izin veriyordu doktor. Yada ikincisinde erken doğum riskim vardı 34. Haftadan itibaren kız kardeşim doğuma kadar yanımda kaldı 1 aydan fazla. Son zamanlarda kv de geldi yine başka şehirden ki 2. Hamileligimde de kanamam vardı en başında yine kız kardeşim kaldı baya. Ama bunlar karı kocanın başka bir odada konuşmalarına engel durumlar olmuyor bence yani kapın kapalı olduktan sonra istediğini konuş kim duyacak o kadar..

Allah bağişlasin evlatlarinizi. 23 haftadayim. Aslinda eşimle de konuştum. Doguma bir ay kala gelsinler annenler, zaten dogumdan sonra kolay kolay gitmiycekler biliyorum. 30 haftaya kadar annemle idare ederim diye. Ama işte kayinvalidemler resmen tüm dolaplarini toplayip gelmişler. Allah razi olsun. Tabiki yardim için geliyorlar ve minnettarim hep. Ayaga kaldirmiyorlar. Hep hizmet ediyorlar. Ama gorumcrm kayinpeder falan da geliyor. Kayinpeder gidip yalniz kalamayip işten izin alip sık sık geliyor. Annemleyken hem istedigim gibi uyurdum, hem bir kucuk tencere isitmak zor olmuyordu, hem de ev sakin olurdu. Şimdide koyden misafirleri gelicek. Kalmaya başka. yer yok, kayinvalidemler burda diye burda kalicaklar. Yani 3 gun 8 kişi olucaz evde. Sonra evimiz yeni diye ev ziyaretine gelmeyenler gelicek. Kayinvalidem de ben burdayken misafirlerin gelsin gitsin sana iş çikmasin diyor. Hizmet etmiycem ama baş agrilarim azdi) Yani daha dogum olmadan duzeni degişenlerdenim. Allah saglicakla kucagimiza almayi nasip etsin gerisi hallolur.

3 çocuğum var. Her yaşın kendine ait zorlukları var. Küçük olan 2 yaş sendromunu dibine kadar yaşıyor, büyükler ders konusunda beni zorluyor bir süre sonra da kıyafet beğenmeme daha sonrasında aşk acıları başlayacak zorluklar her dönem olacak sadece şekil değiştirecek

Anladım. Kaygı durumu ömür boyu sürecek anlaşılan

Ne kadar kaldı doğumuna? Sakın içini umutsuzluk kaplamasin hepsi gecicek Anlattıklarından serklaj hariç hepsini yaşadım iki gebeligimde de ama ikiside yanımda şuan çok şükür Biri 6 biri 2.5 yaşında. Evet insan bazen çok bunaliyor evde sürekli birisi olmasından ama yapacak bişey yok maalesef doğuma kadar birileri olmak zorunda. Senin ve evladın için ordalar böyle düşün

duruguzel

Kesinlikle. en doğru yorum. Aynen katılıyorum

4 yaşında okula başlayınca rahatladım en çok benim için en zor dönem 15-24 aylık dönemdi. İkizlerim var benim. İkizi üçüzü dördüzü olanı düşünüp şükredin tadını çıkartın tek bebeğin. Ben doya doya kucağımda tutamadım mesela haksızlık olacak diğerine diye

Penguhan

Ben en çok bebekliktenkorkuyorm gece uyanmalrı va Tahin Helva

Benim için ilk 3 aydı. Gazıydı, beslenmesiydi, uykuya geçememesiydi inanılmaz zorlanıyorum. 10. Ayda azı dişleri çıkmaya başladı. O da çok zorladı. Sabah 7'de uyuduğumu biliyorum. Annelik delilik! Kendinden vazgeçiyorsun. Zar zor uyuttuğum bebeği, bir an önce uyansın da seveyim diye bekliyorsun bu seferde

+1 Ustelik yuruyunce daha rahat oluyor. En azindan artik kucaga almiyorsun. Benim kiz kilosundan dolayi tam anlamiyla yurumeye geç basladi, emeklemiyordu da. kucagimda 10 kilo cocukla pertim cikiyordu. Yurumeye baslayinca pesinden kendisi geliyor. Arada tabi agliyor, dusuyor, dinlemiyor, ariza veriyor.

gece uykusu uzadığında bir tık rahatlıyorsun. Gece sende iyi uyuyunca gündüz dinç oluyorsun, öğlenleri uyu bebeğinle beraber

İlk doğduğunda 3 aylık olsun rahat ederim 6 aylık olsun otursun bir yaşına gelsin elinden tutayım derken zaman geçmiş tam anlamı ile tadını çıkaramadan büyümüş bebek. Bunları hiç düşünmeden her ayın ayrı tadını çıkarın bebeğinizin. Sonra pişma olursunuz.

Bence hiçbir zaman öyle bir rahatlık yok. Fiziksel yorgunluk dersen en zoru bence 0 2 yaş arası. Ama her yaşta ayrı zorluğu oluyor. Benim en korktuğum da ergenlik. En azindan şimdi söz dinliyolar, bebekler yada çocuklar. Ama o zaman bir sorun olsa küçük çocuk gibi söz de dinletemezsin. Bu günlerin zorluğuna razıyım vallahi büyüdüklerinde kolay olsun yeter ki.

Kızım 1.5 yaşında. Bende tam o günlerin hayalini kurarken süprizm bir şekilde hamile kaldım. Kızımın şükürler olsun ağlaması huysuzluğu hiç olmadı, ama uyku problemi doğduğundan beri vardı, ne yaptıysam düzene koyamadım. Sabahtan akşama, akşamdan sabaha ayaktayım, uykusuzluk psikolojimi alt üst etti, eşimle beraber huni takıp geziyoruz. Dinlendiriyor beni, o da olmasa tam anlamıyla kafayı yerdim... Rahata geçeceğim günler artık sadece hayallerimde kaldı...

4 yaşta hissettim ben o yorgunluğun azaldığını

Emzirme dönemi bitince, gece uykuları düzene girince, yürüyüp keşif yapma dönemleri de geçince şöyle tahmini 3 yaş civarı fiziksel yorgunluklarınız azalabilir. Ve fakat annelik her daim yorgunluk, endişeli olma halidir. Fiziksel yorgunluk geçse de gönül yorgunluğu daimi kalacaktır Evladınız sağlıklı ve hayırlı olsun, gerisi mühim değil. Zira büyüdükçe sıkıntılar şekil değiştiriyor.

2 yaş sendromundan bildiriyorum Lokasyon ağlama krizleri. Uyumama gece ağlayarak uyanma ve gün boyu herşeye ağlama ikisi kıyasıya kapışır. Kelime dağarcığı ilerledikçe iletişimimiz arttı ona şükür diyorum

Kesinlikle öyle benim kızımda oğlumda hep kucagimdalardi ne kadar zorlanıyordum. Dediğiniz gibi kiloda vardı kaç kez bileğim incindi zordu küçükken. E gazıydı sebepsiz aglamasiydi derken küçüklük zamanları daha zor. Yürüyünce merakları oluyor biseyler keşfetmeye başlıyorlar o kol omuz bir rahatlıyor yani kucaktan inince. Zamanla konuşmaya da başladılar mi tadından yenmez oluyor önceki zamanlara göre. He zor mu tabiki zor. Ama ilk zamanki fiziksel zorluklarla kıyaslayamam şu zamanımı. Kızım 2.5 yaşında kendisini çok güzel ifade ediyor ağrıyan yerini falan bile hemen söylüyor ona göre çaresine bakıyorum. Bebekken ağlasa çaresiz kalıyor insan acaba neresi diye mesela.. Büyuk olan erkek o da 6 yaşında anaokuluna gidiyor. Sabah onu bırakıp sonra kizkiza zaman geciriyoruz şuan çok rahatım çok şükür darısı sana panda

Ilk 3 ay adet gibi kanamalarim oldu ve hematomum vardi keseden buyuk. Yatak rejimi verildi. Rahim agzi yetmezligim yuzunden daha once erken dogum oykum var. 3 ay sonra da duwuk erken dogum riskim oldu. Bu hamilelikte serklaj yapildi. Ve yine yatak rejimi verildi. Eşim akşam geliyor. Sabahin 7de çikiyor. Yani cok yorgun oluyor bana yardim etmesi zor ev işlerinde. Kayinvalidem evet uzakta kaliyor o yuzden gelince aylarla kaliyor bana gore. Annemler cok yakinda. Annem çalişan bir kadin. O yuzden kayinvalidem daha çok bakiyor bana. Aslinda yardim için gelseler de bazen çok bunaliyorum. Annem oldugunda yemegimi yapar 3 gunluk kucuk tencerelere koyar ben kendim isitirim. Babam gelip eşim gelene kadar benle kalir. Ama işte kayinpederim direniyor kayinvaliden kalicak hiç yalniz kalmiycaksin diye. Beni dusunerek soyluyorlar ama bedenime hizmet olurken ruhsal olarak çokuyorum( daha 1.5 ay once depresyon atlattim

Sezon yeni başlıyor her yaşın bir zorluğu pardon güzelliği var ahfjkkkkk

Benim bebeğim vefat etti ilk çocuğumdu genç yaşımda maddi manevi çok yıprandım 9 ay baktım emek verdim Allah aldı imtihandır o yüzden bu ketumluğum şimdi herşeye şükredip her anın tadını çıkarıyorum rabbimin bu gününe şükürler olsun maddi manevi yeni doğmuş gibiyim.. herkes bana bu çocuğu kucağına alıştırma diyor ama umrumda değil o benim yavrum tsbiki kucağmda büyüyecek

20 aylık oğlum var daha yolun başındayım ama fiziksel olarak hep yorgunum bir insanın tüm bakımı sana ait sonuçta. Hem kendine hem bebeğe yetemiyorsun yardım alamıyorsan. Ama kendi fikrimce fiziksel yorgunluğum kendi kendine yemek yediği ve tuvaleti halledince geçecek diyorum öyle umut ediyorum bunun dışında bence genel yorgunluk halimiz hiç geçmeyecek çünkü bir insan yetiştiriyoruz, ben onun hem karnını hem ruhunu doyurmaya çalışan, hayatta şu an için tek güvendiği insanım ve onun güvenini boşa çıkarmamak için sürekli ve sürekli uğraş halindeyim. Bu insanı mental olarak yoruyor, kaygılandırıyor. Acaba daha iyisini yapabilir miyim, olabilir mi diye düşünmek. Ama günün sonunda mutluyum çünkü düşünsene bir insan inşaa ediyoruz iyisiyle kötüsüyle. Ve yaşadığımız an bir daha geri gelmeyecek. Bu sebeple mental yorgunluğa kafamı takmıyorum annelik ancak biz bu dünyadan göçüp gidince bitecek bir mesai. Bu döngü hiç bitmesin diyorum artık kendime o yüzden bu arada aynı kalamıyorsun, imkansız. Eski sen ile vedalaş ve yeni sen'i kabul et. Her çocuk doğduğunda bir anne de doğuyor bu çok doğru bir sözmüş yaşayınca anladım. Sen de yeniden doğdun, bebeğinle beraber yeniden büyü

Ben de öyleydim eşimle önceden. Şimdi hayal oldu. Siz yine de hamileyken tadını çıkarın bir süre daha eşinizle başbaşa olmanın Penguhan

Yorumların 2 sayfasını okudum.3.5 aylık kızım kucağımda agliyorum.

Benim bebeğim de sizinki kadarlıkken çok bunalmış depresif hissediyordum. Şimdi 7 aylık. O duygular hafifledi ama tamamen kaybolmadı. Hafiflemiş olması bana ilerde zamanla tamamen kaybolacağını düşündürüyor. Ben lohusalığın etkileri olduğunu düşünüyorum. Uzun sürerse en iyisi doktora gitmek.. R red mercedes

2 yaş sendromu uzamış olabilir. 3 yaşa da iyi diyenler oluyor çünkü. Gerçi göreceli işte. Anneye ve bebeğe göre değişiyor anlaşılan

Tek büyüttüm ama eşim çok yardımcı oldu akşamları. Gece ben uyanık kaldığım için o işten gelince bakıyordu ben uyuyordum 3 saat falan. Bir arkadaşımın 14 ay var araları o da tek büyüttü. Eş önemli yoksa biri olsa da faydası olmuyor

15 aylık ikiz annesi olarak üzüldüm şuan... ben 2,5'tan sonra rahatlarım diye şartlamıştım kendimi

3 yaş gibi sanki unutmuşum o günleri tuvalet eğitimi verdikten sonra daha kolay sanki

Espri ile karışık benzer yorumda bulundum :) Bende hamileyim, şöyle düşünüyorum; Bir gün mutlaka çocuğumuz olsun istiyorsak, bu zorluk illaki bir gün olacak. Diğer yorumlarda "her yaşın bir zorluğu var" cümlesine katılıyorum ancak bebeklik dönemi tamamen aileye bağımlı bir dönem olduğu için aileyi daha fazla yoracaktır fiziksel açıdan. Güzel düşünelim, güzel olsun

Her dönemin ayrı bı zorluğu oluyor en önemlisi sağlıkla büyümesi zor tabiki zamanla alışmaya çalışın geçmiyor ben böyle böyle aştım

Bu durum öyle ne zaman rahata ereceğim beklentisiyle yaklaşılacak bir durum değil bence. Sonuçta o bir canlı ve büyümeye gelişmeye devam ederken daima ona rehber olmak durumundasınız. Fiziksel yorgunluk olarak konular farklılaşsa da tempo devam edecektir bence ilkokul bitesiye kadar en azından. Ne zaman rahata ererim diye beklemek yerine mevcut durumda kendinize alan açmaya çalışın kendiniz için de yaşayın ki adanmışlık durumundan çıkarak rahata ermeyi beklemeden de hayatı yaşayabildiğinizi görün.

Ben de kolik bebek alerji diyeti meme reddi süt sağma durumları evde yalnızım. Benim de sağolsun bi komşum var arada kahveye uğrardı. Bi öyle sosyalleşebiliyordum. Süt sağdığım için bi yere gidemiyorum. Evet çok kötüydü evet şimdi 21 aylık her şey daha kolay o günlere göre. Yine de bebek çok özleniyor Tam bir delilik gerçekten.

İlk cocugunuz mu? Kaç yaşındasınız. Bence iyi tarafından bakın. Bu günleri özlersiniz sonra . push ; Penguhan

benim de on ayının içinde bir kızım var, tüm genellemelerin yanlış olduğunu öğrendim bu süreçte, detay vermek pek sağlıklı gelmiyor şimdi büyüklerimizin dediği gibi gerçekten 'gün gün değişiyor'...

Erken doğum tehlikesi farklı bir durum :) yataktan kalkmamak gerekiyor çoğu zaman WC harici. Su bile getirecek bir kişi gerekiyor. Herkesin durumu farklı. Benim son 2 ayım yatakta geçti maalesef. Yalnızdım. Annem kalsaydı çok rahat ederdim.

Bence en rahat zamanı ilk 6 ay emmzir uyut

Çok tesekkur ederim canim. Amin. Allah razi olsun

aynı soruyu ben de soruyorum yakınımda küçük çocuğu olan arkadaşlarıma, neden söylemediniz diyorum biz yandık sen de yan diye diyorlar

en güzel günlerin yürüyene kadar dır. 3 cocuk annesi tecrübemle. onu asılacak, bunu cekecek cekmeceye eli sıkışacak. koş hic durma yüremeyi çok severler güven banaa bòyle dursun büyümesin. ergen olduklarında rahatlarsın çatısma olmasin diye sessiz kalmak zorundasın

Anın tadını çıkar Öyle güzeller ki ya of

Kızım 2,5 yaşında. ben de her yaşın farklı zorluğu gar diyenlerden olacağım fakat bu gerçekten sizin beklentinizle alakalı. Şimdi bakıyorum, aslında daha önceki zamanlarda yaptığımdan farklı bir şey yapmıyorum ama biraz daha fazla kendime vakit ayırma isteğim benim zorlanmama sebep oluyor. Halbuki ilk aylar tam zamanlı ilgilenirken bu kadar zorlanmamıştım çünkü kendime vakit ayırma düşüncem yoktu, sadece bebeğime odaklanmıştım. Şimdi ise artık spor da yapmak, hobilerime de vakit ayırma isteğim mental olarak zorlanmama sebep oluyor. Sizin de anladığım kadarıyla bekarlık zamanı özlemleriniz bu zorlanmaya sebep veriyor. Bence bebeğiniz uyuduğu zamanlarda kendinize, ilgi duyduğunuz aşanlara vakit ayırırsanız daha rahat hissedersiniz

Penguhan iki kızım var. İkisinde de en zorlandığım dönem 2-4 yaş arası oldu. Özellikle 3 yaş beni çok yordu. Hep söylerim hayatımın geri kalanında bir daha 3 yaş insanıyla kesinlikle muhatap olmak istemiyorum

Her yaşta farklı bir zorluk oluyor. Az evvel arkadaşımla görüştüm, çaresizce aramıştı ne yapabilirim diye, 10 yaşındaki kızı okulda ruh çağırmış güya ve görüyorum onları diye dolaşıyormuş :)) artık gerisini sen düşün

Ama en azından gün içindeki yorgunlukları gece deliksiz uyuyup dinlenerek atabiliyorsunuzdur. Bebeklik döneminde o da zor. Gündüz ayrı yorulmaca gece ayrı

Ben yurumeye baslayinca rahat ettim. Ev işlerine onuda dahil ediyorum 11 ayliktan beri. Camasir asarken uzatiyor, camasir cirpiyor, oyuncaklarini topluyor, bulasik makinesinde kaşıkları tek tek bana uzatiyor bende yerleştiriyorum. Tabi bir yandan da dagitiyor :) eger ev islerine bir sekilde "toplasin ya da dagitsin farketmez", onuda dahil ederseniz cok rahat edersiniz. Bir sepet camasir yerle bir oluyor ama en azindan oyalanmis oluyor

Amin inşallah. Allahım hepimizden razı olsun inşallah arkadaşım.

Korkutuyorsunuz beni arkadaşlar gjfj 5 sene sonra çocuk sahibi olmaya karar verdik. 5 yılın rahatlığı, keyfe kederliği var üstümüzde. işimiz zor herhalde

Büyüdükçe beybi bağımsızlaşıyor ve bağımsızlaştıkça kesinlikle kolaylaşıyor.

Ben daha hamileyim ama hameligi ogrendigimden beri hayatim degişti. Kanama dusuk tehlikesi, erken dogum tehlikesi. Yatak rejimi, surekli benle ilgilenmeye gelen anne kv, evin bir perşembe pazari gibi kalabalik olmasi falan derken daha dpgurmadan hayatim degişti. Eşimle yalniz kalan, surekli yuruyusler yapan, gezmelere giden, evde kanapede film izleyen, kafamiza gore yaşayan biriydik. Ama şimdi ozel bir konu bile konuşamiyoruz yan odadan duyuluyor duye. bir ara o kadar bunaldik ki 2 haftalik herkesi gonderdik kendimiz kalalim diye. Yani bu degişimlere alişmamiz gerekicek galiba. Hayat hep ayni tempoda akmiyor. Şikayetci olmuyorum. Bebegim iyi olsun da sıkıntılı zamanlar da geçer tabi. Siz bebeginizle surekli disari çikmaya çalişin. Hem gece rahat uyur hem siz gezmiş olursunuz. Kendinizi evle şartlandirmayin. Merak rtmeyin çok çabuk buyuyorlar.

Sorunun cevabını ben hiç bilmiyorum. Yaşayıp göreceğiz. Hem kendimizin ve eşlerimizin sağlığımıza hem de evlatlarımızın sıhhatlerine şükredip yaşamaya çalışacağız. Ben her sabah uyandığımda ve her gece uyumadan önce bunları düşünüyorum. Allahım hiç kimseye muhtaç etmesin inşallah bence en önemlisi bu...

4 yaşında bir oğlum var, emzirmeyi bitirip, bezi bırakınca tam olarak çocuk oluyorlar. bu da bizde 2.5 yaş civarıydı. tabii bu sizin nasıl yetiştirdiğinizle de alakalı. her şeyiyle siz ilgilenir, çocuğu geç bağımsızlaştırırsanız fiziksel yorgunluğunuz o kadar uzun sürer. ilk 3 sene uğraşırsanız, emek verirseniz 3 seneden sonra rahatlarsınız. Şu an oğlumun bana hiçbir zorluğu kalmadı açıkçası.

O dediğiniz çocukla ilgili birşey. Yaşı yok net olarak. Kuzeninki kız çok hareketli bir çocuk değil. 3ten sonra rahat etti. Gece uyanmalar bitti haliyle. Gündüz de kendi oynuyor ve biraz babaci. Kuzen kuaförüne de gidiyor kahve içmeye de. Benimki Allah can aagligi versin 4 oldu. Full hareket. Erkek bı de. Geçen gün burnu akıyor diye duvarlara siliniyordu. Ki öğretiyorum uyarıyorum. Ama inadına yapiyo gıcık şey eskiden uyumazdi yorulurdum. Yürümeye başladı yorulurdum peşinden koşmaktan. Ama hala değişen yok. Halen kosuuyorum. Yok koltuktan üniteye atlayacakmis. Niye? Çünkü o bir süper kahramanmis. Bitmiyor yorgunluklar bitmiyor

İnanın 10 yaşına da gelse yorgunluk olur ve bu tatlı yorgunlukları özlersiniz. Kızım 4 yaştan sonra gece uykusuzluklari vs bitti ama bu sefer de okul çağı sıkıntıları falan uzar gider

Sonuna kadar tüm mesajları okuyamadım ama benimde bebişim 2.5 aylık cok zorlanıyorum annelik cok zormuş, kendimi bunalımda hissediyorum. Duygularım karmakarışık. Ömür boyu zorlukları olacak biliyorum ama en azından kendimize vakit ayırabildipimiz rahatça iki sohbet edip kahve içebildiğiöiz yemek yiyenildiğimiz günler ne zaman gelecek. Bebeğimi çok seviyorum ama çocuksuz zamanlarımı cok özlüyorum ve bidaha o günler gelmeyeceği için çok mutsuz hissediyorum ne zaman geçer bu hisler? Birde doğumdan sonra eşlerinizden soğudunuz mu ben yüzünü bile görmek istemiyorum bazen. Her şeyi gözüme batıyo.

18 ay 3 yaş arası niye. Yaramazlık mı zirve tavan yaptı? D designer23 Sadece

Yaa ben de çok özlüyorum o günleri. Ama çok zordu tabii ki. Hatta daha yeni doğum yaptığım sıralarda çok ama çok gazlı bir bebek olduğu için çok ağlıyordu. Ben de tektim ve dayanamadım ben de ağlamaya başladım. Yan komşu duymuş, geldi. O derece düşünün yani. Bir yandan o günlere özlem duyuyorum bir yandan da ne zormuş diyorum. Boşuna demiyorlar anne olmak delilik diye

Kızım 1 yaşı geçtiğinde rahatlamaya başladım, 2 yaş sendromu bile ilk bir yıl kadar etkilemedi beni şuan 3,5 yaşında çok kolaylaştı her şey. İkinci çocuğum 9 aylık ve kızımın ilk bir yılı hiçbir şeymiş

Her yasin kendine gore zorlugu var tabiki. Ama benim icin 0-3 ay donemi kadar zorlandigim bir surec olmadi. Buyudukce hafifliyor ve degisiyor diyebilirim.

Çabuk geçmesine sevindimGaz olayından ben de çok çektim. Bitti derken diş süreci başladı

O çocuğuna göre değişir benim oğlum 2.5 yaşında herşey daha da zorlaştı masaAllah çok hareketli ve hızlı aynı zamanda yemek seçmeye başladı daha niceleri

Benim bebegimde 7 aylık. Büyüsün rahat edelim diye düşünürken, gözümüzün önünde büyüyüp gidiyolar ve biz anı yaşayamıyoruz diye düşünüyorum. Bugünlerimiz geri gelmicek yorgunluktan değerini bilemiyoruz.

ilk 40 yıl zormuş

Bu soruyu anneme sorduğumda eniştem direkt cevap vermişti "hiçbir zaman rahatlayamayacaksın bak annene 30 yaşındasın ama hala seninle ve senin bebeğinle ilgileniyor artık rahatlığı unut" diye.. işin duygusal yorgunluğu bir yana ilk çocukta 3 yaşında kreşe başlayınca nispeten rahatlamıştım ben

Evet ilk ve 36 yaşındayım. Bu yaşıma kadar baya rahat keyif çatarak yaşadım

maalesef benim kızım her gece iki kere uyanıyor:)

Bence çocuk büyüyünce daha rahat küçükken herşeyi zor. herkes küçüklüğü daha iyi buyuyn e söz dinlemoyor zor diyor. bence bu çocuğuna bağlı

Yaa rahatsız ediyorum ama tek başınıza mı büyüttünüz benimkilerin arası da 21 ay olacak ben birazcık tırsmış durumdayım da kendime güvenmiyorum tugcemma Ege ❤ Anneler

Benim yeğenlerim 3 yaşında kreşe başladığından beri kardeşim çok rahat etti. Gayet işine gidiyor, kuaförüne gidiyor. Çocuklarda sosyalleşiyor. Biraz sık hastalanıyorlar o kadar. Doğumdan sonra eşle aranıza soğukluk girdi mi kısmına gelince evet başta biraz oldu. Çünkü ben müthiş uykusuz ve yorgun oluyorum. O benim kadar yorulmuyor haliyle. Bende anlayış bekliyorum ama sonuçta annelik ve babalık farkı. Onunda demek ki kapasitesi o kadar. iyi_biri_06 Üye Anneler

Allah kolaylık versin Bence şuan en zorlu dönemlerdesiniz. 2 yaşından sonra fiziksel açıdan kolaylaşır işiniz diye umuyorum. En azından gece uykuları artar, siz daha rahat uyursunuz, dinlenirsiniz. Uykusuz kalmak anneyi en çok yoran şey diye tahmin ediyorum.

geçen gün öyle birikmişim ki görümceme şey dedim, evlendiğinde sana çocuk çocuk diye direten birileri olacak, onlara dikkat et, asla dostun değiller

Oh iyimiş. Darısı başıma elecda

Bırak ev işlerini ciddi söylüyorum uzunca bir süre bırak. Yapabildigin kadar olsun herşey. Evim mükemmel olsun diye kendini ekstra yorma şuan. Bebeğinle mutlu olmaya bak boş vaktinde dinlenmeye bak. Ben bebeklik zamanlarında çocuklarımla beraber hep yattım hiç pişman değilim. Dinlenip daha dinç kalkıp güne devam ediyordum.. İşler yapabildigim kadar şeklinde ilerledi bir süre veya eşimin yaptığı kadar gibi...

Aynen ben de o cevabı alıyorum bazen. İnanmaya da başladım artık. Mahsus söylememişler gibi

Ben bu yorumları çok yapıcı bulmuyorum ya maalesef. Aynı şeye benziyor 'daha yürümedi gör bak yürüyünce ne zorluk olacak, daha konuşmadı gör bak konuşunca neler olacak, yok şimdi iyi günlerin sen bide ayaklandigi zaman gör, daha büyümedi bak büyüyünce ne zorluk olacak hep böyle kalsın isteyeceksin' gibi.. bu yazdiklariniz evet olabilecek şeyler tabiki biseye asılıp çekebilirler tabiki kosabilirler vs. Çocuk bunlar.. Bence şuan bebeğini büyüten anneye böyle yazmamak gerek nacizane fikrim.. Bu yorumlarin şuan bebeğini büyüten bir anneye yararı yok maalesefm Banada hep böyle diyolardi ama öyle olmadı onlar büyüdükçe hep rahatladım. Bende iki çocuk annesi olarak cevap vereyim evet her dönemin zorlukları var ama geçiyor mu geçiyor yani.. Ama en zoru ne dersen 0-3 ay derim. Büyüdükce fiziksel olarak zorluk bitiyor, uykusuzluk bitiyor ama yerini başka şeyler alıyor.

Ben emzirmeyi bırakınca kendime geldim. 2 yaşına kadar emdi ama hiç sevmedim emzirmeyi.. özellikle son dönemlerde aşırı bağımlı olmuştu göz göze gelmeye korkuyordum. Hep bağımsızlığımı özlüyordum. Üstelik pandemi annesiydim ve çok kez kendimi özlediğim için ağlayıp, sonra böyle hissettiğim için bir daha ağlıyordum :) çünkü o dönem sadece "anne" olarak var olmuştum.. beni yoran biraz da tutumumdu. Her şeyi dört dörtlül ve eksiksiz yapma çabamdı. Sanki yapmazsam, iyi bakamıyormuşum hissiydi. Kusursuz yapacağım diye o güzel günleri hep telaşla geçirdim. Organik ek gıdalar, ayrı yemekler, gelişimi için durmadan aktiviteler, tel tv asla yok günün her dakikasını oyunla geçirip, oğluma kaliteli zamanlar sağlama cabasında kendimi unutmuştum ve bir süre sonra patlak verdi. 27 aylıkken pedagog tavsiyesiyle okula yazdırdım. Bana artık evde yapabilecegim bir şey kalmadığını artık onun arkadaşa, akrana ihtiyaç duyduğunu söyledi. Geçen sene yarım gün verdim ve inanılmaz iyi geldi bana. Sosyal hayatımı güçlendirdim, tüm ihtiyaçlarimi cocuksuz halledebildim ve çocuğumu özleyip eve geldiğinde daha kaliteli zaman geçirebildim. 2 yaşında memeyi bıraktığımızda da her haftasonu kayınvalideme ya da annem bırakıp gezmeye başladım o da çok iyi geldi. Şimdi 3 bucuk yasında tam gün gidiyor okula ve mis gibiyiz. Orada etkinliklerini hallediyor, arkadaşlarıyla kurallar çerçevesinde oyunlar oynayıp yemeğini yiyor bana ise sadece doya doya sevmesi kalıyor :) Ve okula gittikten sonra oğlumun huyları da olumlu yönde çok değişti. Daha ılımlı, anlayışlı, sorumluluk ve disiplin sahibi bir çocuk oldu. Başka çocuk düşünmüyorum ama eğer o zamanlara dönebilseydim şimdi ki aklımla daha farklı olurdu. Akışına bırakır, olduğu kadarını yapardım en azından telaşlı pimpirikli bir anne değil de mutlu ve anın tadını çıkaran bir anne olurdum. Farkettim ki biraz geç yese ya da yemese bir şey olmuyor, 1 hafta banyo yapmasa bir şey olmuyor.. iki öksürünce korkmama gerek yokmuş gibi. Tavsiyem önce kendinize iyi davranın, size iyi gelen seyleri yapın sonrası kaç aylık olursa olsun kolaylaşıyor

Ne kusuru canim. Amin

oğlum 6 yaşında bazı şeylerde yorulduğum için sadece akşam yedirdiğimi söyledim laf yemiştim. çok inat bir çocuk... 1 hafta ağlasa kendi yer eminim, ki okulda yiyor misal... neyse bazen öyle şeyler yapıyor ki oo büyüdü artık diyorum... sonra olmayacak birşey yapıyor... "çocuk musun sen?" diyorum... sonra kafama dank ediyor. çocuk çünkü.. her yaşın ayrı bir zorluğu var. anneme babama sorsan halen dert yanabilirler. torunları başlarına sardık da

Öyle bir dünya yok bebekli dunyaya alismaya ćalışın. Hele hele bekarlık gunlerine dönmek imkansız ötesi

Düşük tehlikesi geçiren çok tanıdığım oldu. Öyle aylarca evine anneler, kayınvalideler yatıya gelip, eş ile sohbeti bile kısıtlayacak duruma gelmedi kimse gördüğüm. Birden öyle okuyunca şaşırdım, kusura bakmayın. P -pelin Aktif

İnanınn denedim...

Benimde boyle, isler uzadikca uzuyor :) yinede beni zorlamiyor. Emekleyemedigi zamanlar benim icin cok daha zordu. Gelmek istiyor gelemiyor, camasir sepeti kucagim gidiyorum pesime agliyor, dönüp onu alana kadar kiyamet kopuyordu. Saglikli olsunlar da yorgunluk geçiyor:)

Bir de eklemek istiyorum kesinlikle anne ile de bağlantılı. Siz rahat bir yapıdaysaniz çocuk da öyle. oluyor ve daha kolay büyüyor. Ama endişeli kaygılı olduğunuzda o yıllar daha yorucu geciyor

Fiziksel ve ruhsal yorgunluğun geçtiğini bittiğini ben düşünmüyorum. Sadece her evrede bı tık daha rahatlıyorum diye insanlar kendini motive ediyor sadece. Ayrıca böyle düşünmek içinde eş kişisinin rolü çok büyük. Çocuk konusunda bakımı olsun yedirmesi yıkaması hastalanınca bakması normal zamanda ilgilenmesi okul döneminde derslerle ilgilenmesi falan diye uzar gider. Eş ile bakım ilgi paylasilinca her evrede zaten rahat edebilirsin. 3 çocuğum 7yas/4yas/10aylik.. mesela bugün 7 yaş kızım okuldaydi 3 yaş ve 10 aylık çocuğumu eşime bırakıp dışarıya çıktım. 3 saat kadar snra eve geldim. Oda 10 aylık olan emiyor daha başka şeyler yese bile belli bı saatten sonra beni arar diye ama biraz daha durabilirmisimdi uyuyormustu geldiğimde

Çalışmıyorsanız okula başladığında ciddi vakit ayırırsınız kendinize. Gittikçe bazı şeyler kolaylaşacak, bazı şeyler zorlaşacak ama o ilk yıllardaki ağlamalar falan bitince daha iyi oluyor ya. Bi 4 yaş eder bu da.

30 yaşında belki 2 yaşında kim rahat ediyormuş? Bence çocukluk döneminin en berbat yaşı 18 ay- 3 yaş arası Kızım 4 oğlum 7 yaşında. Şu an daha iyiyiz tabi ki ama bu sefer de kavgaları yıldırıyor. Benim için en rahat dönem ilk 6 aydı Her dönem farklı bir davranışla geliyor. Sonra ergenlik falan derken.. Yani pek de rahat olabileceğimiz bir zaman olduğunu sanmıyorum. Okula başlıyorlar o ayrı bir stres. Biz hayatımızı buna adapte olacak şekilde düzenledik. Yapacaklarımızdan geri kalmıyoruz. Gerçekten zaman o kadar çabuk geçiyor ki. Keşke anın tadını çıkarabilsek. O

Emmeyi bırakıp, uyku düzenleri normale dönünce rahatladım ben. 2 yaşa denk geliyor aşağı, yukarı. Ondan sonra yaş sendromu, vs. bitmeyen şeyler oluyor elbette ama şimdi 8 ve 5 yaştan bildiriyorum ilk 2 yıl kadar zorlayan bir şey olmadı. Ama bu eskisi gibi olmak gibi bir şey değil. Hiçbir şey çocuktan önceki gibi olmuyor hayatımızda olmayacak. Öyle bir beklentiniz olmasın.

Bence ilk sene uykusuzluk ve iyi beslenememeden daha zor oluyor. Ondan sonra daha rahat oluyor.

Ben daha doğum yapmadım ama sizin yaşadıklarınızı yaşarım diye çok kaygılıyım. Ya şu anki halimi ararsam diyorum. Etrafımda sorduğum kişiler genelde kreşe başlayınca rahat ettiklerini söylediler. Sanırım özbakım becerilerini orda geliştiriyor düzen sağlıyor anne rahatlıyor

Bende sizin gibi dusunuyordum. Kizim 9 yasinda keske hersey bebekliginde oldugu kadar kolay olsaydi diyotum simdi. tutturmalar sinirlenmeler. Bana sorarsaniz anin tadini cikarin buyudugundede bu gunleri ozleyeceksiniz