Bende çalışan bir anneyim. kızım peşimden bakarken içim eriyor. her sabah beni öperek işe uğurlaması + balkondan bana ben kaybolana kadar bakması beni eritiyor. Şuan tatil allahtan ablasıyla beraberler gerçi ablasıda çok büyük değil ama olsun yinede beraber olmaları içimi biraz olsun rahatlatıyor. Mecburum çalışmaya alıştımda artık, Ama çalışma hayatına başlayınca evde kaldığım birkaç gün içinde sıkıldım açıkcası. Şöyle düşündüm arada tek bırakıp giden anne ben değilim öyle avutalım kendimizi yapacak birşey yok. Allaha emanetler . push ; tatliskom Oburla lülecanın

önemli olan çocukla sabahtan akşama kadar dip dibe olmak değil ona kaliteli zaman ayırmaktır evde olup da sabahtan akşama kadar siz işle uğraşıp çocuklar da tv başında çizgi filmle büyüyorsa o zaman evde olmanın bir anlamı yokki. çalışan anne çocuğuyla daha kaliteli zaman geçirmeye çalışıyor buna gayret ediyor daha fazla önem vermeye çalışıyor bence normal yaşamda da böyledir bu sürekli yanınıza olan kişiye özel özen göstermezsiniz ama az yanınızda olana özel ilgi gösterirsiniz işte mesele tamamen bu o yüzden eğer kaliteli zaman ayırıyorsanız hiç üzülmeyin önemli olan bu çünkü Led_BiR_Vele_DisTiri Amaaaan Zırt! tek ayak

keşke imkanlar müsait olsada herkes bebeğini kendi büyütebilsee maalesef öyle olmuyorr ama ben çalışırkende bebeğiyle kaliteli güzel zaman geçirebilen anneler biliyorumm. Sonuçta sizde bebeğiniz daha iyi şartlarda büyüsün diye onun geleceği için çaba sarfedip çalışıyorsunuz... BeyazBulut

Boşluk, eksiklik, yetişememe, yetememe duygularını her gün yaşıyorum. Ben en azından oğlum okula başlayana kadar ona bakabilmek isterdim. Büyüdüğüne adım adım şahit olmak isterdim. Her sabah haykırışlarını duymak öyle acı veriyor ki bana. Özlemim bir tek ona karşı dinmiyor. Keşke devlet bize olanak sağlasa da çocuklarımıza kendimiz bakabilsek. Anne sevgisini birebir hissedebilseler. E edaa_edaa

şu an çocuğun için üzülüyor olabilirsin haklısın. ama işten çıkarsan da sen kendin için üzüleceksin. bence saatlerini geçirmek yerine kaliteli 1-2 saat geçir. aklında özel olarak kal. seninle geçirdiği zamanın çok olması değil güzel olması önemli. işten çıkarsan da evde ne hale geleceksin? bunu düşündün mü? sen mutsuzsan çocuğunda mutsuz olacak

Devlet ücretsiz izni 1 yıldan 2 yıla çıkardı yeni torba yasada. Ama ne yazıkki yetmiyo en azından 3 yıl anne ve bebek birbirinden ayrılmamalı diye düşünüyorum. Bizim maddi durumumuz iyi. Aslında çalışmak zorunda değilim. Ama hem devlet işi olunca hemde koca eline bakmanın zorluğunu ücretsiz izinli olduğum dönemlerde yaşamış bi kadın olarak açıkçası işimden vazgeçmeyi gözüm kesmiyo. Tek başa çıkamadığım duygu oğluma karşı duyduğum özlem ve vicdan azabı. Ona yetememek beni kahrediyo... A

oo süpermiş kıskanmamak elde değil hem bebeğinle evdesin hem maaş alıyosun hayat hiç adaletli değil arkadaşlar. allah yardımcımız olsun

eğer çalışma saatleri çok ağır değilse ve çocuğa bakan iyi biri varsa bence mutlaka çalışan anne... varsın bişeyler yarım olsun... önce anne mutlu olsun ki bebeğine de yansısın... iyi ki çalışıyorum... çalıştığım için mutluyum... çocuklu bir ev hanımı olmak istemezdim... ama tabi herkesin tercihi farklı olabilir... hepsine de saygı duyarım...

Çocuğum olmadığı için seni ne kadar anlarım bilmiyorum canım ama çocuk yoksa çalışan kadın, çocuk varsa bir dönem için ev kadını olmayı tercih edebilirim. Maddi durum yetersiz değilse, bir sıkıntı çekilmeyecekse çocuk en azından 5 yaşına geline kadar ev kadını olunabilir diye düşünüyorum, tabi çalışmak zorunda olan hanımlar var o ayrı.. parkon bence

onun da kolayı var canım ben eşimden para istemiyorum ki o maaşını bana veriyor sonra ben ona harçlık veriyorum.

canım yine iyi 8 saat çalışıyorsun ben11 saat çalışıyorum eve gel üst baş yemek drken saat oluyo 11 en çokta oğluşumun iki arada gezmesi sinir ediyo beni yoksa çalışmak zor gelmiyo bana daha işe başlayalı 1 ay olucak ama işte çocuğun sabah kalkması tatlı uykusundan uyanması ağlaya sızlaya ananesine gitmesi eğer annanesinin işi varsa babsıyla yada yengesiyle kalması çocuk sanki bi poşet ordan oraya geziyo ama yapacak bişey yok para ya ihtiyacımız var herşey yine onun için N

Belki bazı kadınlar için bu attığım başlık bi dert olarak gözükmeyebilir. Ama benim için bazen içimi burkan bi durum. Yavrumu gün boyunca öyle özlüyorumki... 2,5 yaşında henüz. Anneannesi bakıyo. Gözüm arkada değil ama onu gün boyu çok özlüyorum. Bilmiyorum hangisi daha iyi kadın için.. Ev hanımı olmakmı yoksa çalışan kadınmı. Bazen ev hanımlarına öyle özeniyorumki. Çocuklarının yanındalar diye.. Zaman konusunda özgürler diye. Çünkü çalışan kadının hele günde 8 saat çalışıyosa zaman özgürlüğü olmuyo. Hep bi koşturmaca.. Ailesine kendisine çevresine yeteri kadar vakit ayıramaması.. Herşeyde yarım olmak... Yarım eş, yarım ev hanımı, yarım anne... Sizce hangi kadın daha şanslı? Çalışan kadınmı ev kadınlarımı?

ya canim ben bekarim ve master yapiyorum ama benimde aklimda sürekli bu soru var, ben hayati diya doya ya$amayi seviyorum, çocuklai çok seviyorum, sosyal aktiviteleri, sohbetleri falan çok seviyorum ama biliyorumki çali$inca bunlarin birçogunu yapamayacagim özelliklede orucu ve uzun bir i$ yapiyorsam, bende $imdiden ne yalan söyliyim ev hanimlarini kiskaniyorum ve imreniyorum SizBiz Maşaallah

çocuğum yok ama olunca da çalışmaya devam etmek istiyorum hayat bu ne getireceği belli olmaz düşüncesindeyim yarın öbür gün birşey olursa her yönden çocuğuma yetebilmeliyim diye düşünüyorum zaman ise herkese göre değişir ama o özlemle daha güzel vakit geçirebilirim kuzenim çalışmıyor ama o kadar bunalmış bi şekilde davranıyor ki çocuğa bütün gün görse ne olur ki kendi annem rahatsız olduğu için kayınvalideme bırakıcam eminim çok dikkatli davranacak benim isteklerime ve düşüncelerime göre bakacağından eminim S smmm06

bence calısan annelerın büyük derdi bu henüz anne değilim ama calısan bir annenın cocuguydum annemın gelme saatlerınde pencereye yapışırdık gelince bayram olurdu evde.. annemde gün boyu evde olmadıgı için o sevgi açıgını kapatmak ıcın ekstra özen gösterırdı ama ne yaparsa yapsın her bir yanım eksık kaldı 28 yasındayım ama hala içimdedir o... ama ne olursa olsun calısan kadınları daha sanslı görüyorum ben en azından büyüme zamanlarında fazla yanında olamasanda gelecegını cok güzel hazırlayabılırsınız diye düşünüyorum bu kadar eziklik hissetmeyın kendınızı herşey cocugunuz için degıl mı zaten ebrutolga

Hem çalışıyorum, hemde anneyim. Kızım 4,5 aylıkken işime geri döndüm. Şimdi yavrum 4,5 yaşında, kızıma 3,5 yaşına kadar anannesi baktı, bakan kişi ile aynı dili konuşmak çok önemli hiçbir zaman gözüm arkada kalmadı. 1 senedir de anaokuluna gidiyor. Ama yaz tatillerinde, şubat tatilinde yine anannesi bakıyor. Ben işe gelirken kızımın 1 kere arkamdan ağladığını bilmem, çünkü kızıma güzelce anlattım, ben işe gitmek zorundayım demedim, ben işe gideceğim kızım, işe gitmeyi çok seviyorum sende ananneye/okula, gideceksin, herkesin bir görevi ve herkesin bir işi var, senin işinde okula gidip güzel arkadaşlar edinmek, ders yapmak, aktivite yapmak vs. gibi. Eminim sende okulunu çok seveceksin dedim. Bence önemli olan 24 saat çocuğunda yanyana olmak değil, çocuğunla güzel vakit geçirmek. Ben iş harici özel ihtiyaçlarım içinde olsa bir kere kızımı annemde bırakıp gitmedim, kızım işten çıkıp direk yanına gideceğimi bilir, o konuda bana güvendiği için sorun yaşamıyoruz. İş harici kalan bütün zamanımı kızım ne isterse, nasıl isterse o şekilde değerlendiriyoruz. Birde ben kızımı iş yerime getirdim. İş yerimi gösterdim, arkadaşlarımla tanıştırdım, ne iş yaptığımı, ortamımı anlattım. Doğal olarak kızımın içi de rahat etti. Bende hemşire emeklisi bir annenin kızıyım, hiç bir zaman annem çalıştığı için pişmanlık duymadım. Biraz karışık oldu ama, ben çalışan annelerin daha şanslı olduğunu düşünenlerdenim. Sonuçta okula başladıkları zaman (mesela benim kızım 3,5 yaşında başladı) onlarında kendilerine ait farklı bir dünyası oluyor, sorumlulukları, arkadaşları gibi. Lakito

ben de daha önce çalıştım ama hamilelikle bıraktım. oğlumla dipdibeyim ama ona her zaman özel davranıyorum. yanı öyle bir köşeye atmıyorum. sabah kalkıyoruz ona bir çocuk havuzu hazırladım balkona, komşunun oğlunu da çağırıp onların öğlene kadar havuz keyfi yapmasını sağlıyorum. evime çocukları topluyorum, çünkü öyle daha çok eğleniyor. öğlen yatırıp öğleden sonra yemeği yiyip hooop parka 2-3 saatini parkta geçirmesini sağlıyorum hava soğuksa avmnin parkına götürüyorum. ama illa çıkıyoruz hergün. evde de ben ya da babası oynatıyoruz.2 yaşında henüz. çalışsam bunları yapabilir miydim tabiki hayır. akşam yarım saat ilgi, hafta sonu 2 saat ilgi . çalışmadığıma pişman değilim. tabi bu arada ev aldık mesela kredi ödüyoruz. bir yandan birikim ve yatırım yapmaya çalışıyorum. borç biraz azalsın bireysel emeklilik yaptırmak istiyorum. altın da koymak istiyorum kenara. bir arkadaş 3. şahıslar küçük görüyor demiş. evet öyle yaklaşımlar olabiliyor. ama bu hayatı ben yaşıyorum sonuçta. benim ne kadar yorulduğuım, çocuklarımın neler yaşadığı. bunun getirileri ve götürüleri sonuçta sadece beni bağlayacak onları değil. dışardan "aa kadın çalışıyor bak hem de çocukları var bir de ev bakıyor" diyorlar görünen köy güzel ama bilmiyorlar ki o kadın kendine hiç vakit ayıramıyor, eşiyle doya doya vakit geçiremiyor, çocuklar oradan oraya sürükleniyor. millet beni beğensin diye de çalışacak değilim yani. A

Bence siz ev hanımlarından da daha tam bir annesiniz. Hem bebeğinize bakıyorsunuz hemde onun geleceği için büyük fedakarlıklar gösterip çalışıyorsunuz. Benim şan çocuğum yok fakat çocuğum olduğunda onunla 24 saat dipdibe olmak yerine, ona çok daha iyi bir gelecek sunmak için çalışmaya geri döneceğim elbette.

Bende Aynı senin dediğin gibi her şeyde yarımım. . . Yarım anne yarım eş yarım evhanımı İmkanım olsa en azından 3-4 yaşına kadar kesinlikle çalışmak istemezdim. Ne yazıkki ev kredisi ödüyoruz, Çalışmam keyfi değil mecburi. . . Bebeğimi o kadar özlüyorum ki : (( Henüz 10,5 aylık oğlum. Bu hafta koltuğa tek başına çıkmayı öğrenmiş eşim ve annem sevinçle söylerken ben bi yandan o anı göremedim diye üzülüyor bir yandan da yeni bir şey yaptı diye seviniyorum. . Düşün sevinç ve üzüntülerim bile yarım. Onun ihtiyaçlarını rahatça karşılıyorum diye mutluyum evet ama hiçbir anını göremiyorum. . Akşam eve gidince en fazla 3 saat görüyorum sonra uyuyor. Birşey paylaşamıyorum öğretemiyorum. . Ama yinede şükrediyorum bebeğim sağlıklı ve annem gül gibi bakıyor oğluma

1.5 yaşında bir kızım var her sabah onu bırakırken içim cız ediyor bakım konusunda gözüm arkada değil babaannesi bakıyor ama 7:30 da evden çıkıyorum akşam 19:00 eve geliyorum ayda 3 tane nöbetim oluyor o zamanlar gece 01:00 de geliyorum herşeyim yarım her fırsatta kızımla oynuyorum onunla ilgileniyorum o zaman eşim kıskanıyor yarım ev hanımı yarım eş yarım annem oluyorum çalışan bir bayan olunca herşey yarım kalıyor ben çok özeniyorum ev hanımlarına sürekli çocuklarıyla ilgileniyorlar evleri tertemiz oluyor kızım hasta bile olsa dr ben götüremiyorum babaanne ve dede götürüyor çok üzülüyorum ama tek maaşla geçinemiyeceğizmiz için çalışıyorum imkanım olsa kesinlikle çalışmam A

bende çalışan bir bayan olarak gerçekten zor olduğunu düşünüyorum eve gel temizlik bulaşık yemek çocuğum yok ama çok zor olur bende özeniyorum bazen çalışmayan bayanlara ehlimana Guru Anneler

canım hiç üzülme... bende çok bunaldım bu sorular içinde ama sonunda bir karara vardım bende oğlumun 40'ı çıktığında sırf onu başkasına emanet etmemek için ki kendimize ait bina babannesi halaları hepsi binada rahatlıkla bırakırdım ama ben kimseye bırakmadım kendim bakıcam dedim büyük bir daire katı tuttum ofis için, bir odasını oğluma hazırladım. 2 yıl boyunca kendim baktım çocuğuma hemde çalıştım, hem eve, hem ofise bölündüm... sonra 1 tane de magaza açtım orası ofis gibi değildi tabi cadde üstüydü oğlum 2.5 yaşında oraya buraya kaçıyordu, çok sevecen herkesin peşine takılıp gidiyordu vs... bir ara magazayı kapatıp diğer işi eşime devredip evde oturmaya karar verdim.. işlerimi evden ve internetten yapacaktım... çok düşündüm, taşındım, zorlandım, ama olmadı ben onun için çalışıyorum benle geçirmesi gereken en güzel zamanlarda birlikte olabildik ALLAH'a şükür ama ona en güzel geleceği sağlamam gerekir, onu dünyaya ben getirdim ben bakmakla yükümlüyüm onun hayatını ben şekillendiricem ve en mükemmeli olsun istiyorum... burda bende konu açmış fikir almıştım arkadaşlarımdan hepsi bana çalış dediler haklıydılar... annelik illa evde oturup çocuğun karnını doyurup, temizlik yapıp yemek pişirmek değil... biz bunları da yapıyoruz hepimizin evinde yardımcılar, dadılar yok... akşam geliyoruz hem oğlumla oynuyorum, hem yemek yepıyorum, hem eşimle ilgileniyorum, bi yandan temizlikle uğraşıyorum bi ev hanımından bin kat daha yoruluyorum ama değer... oğlunu bakıcıya bırakıyorum diye düşünme ben öyle düşünmüyorum... ben oğlumu anaokuluna bırakıyorum eğitim alıyor, oyun oynuyor, herşeyi öğreniyor, arkadaşlığı, paylaşmayı en önemlisi kendi kendine yetebilmeyi öğreniyor... bu hayatta ayakta durabilmenin başlıca şartıda bu zaten... bende ona güzel bir gelecek sağlamak için, onun kişisel gelişiminde rol oynayacak herşey için elimden geldiğince çalışıyorum... çok yorgun oluyorum, bazen sinirli oluyorum ama oğlumu akşam görünce hepsi gidiyor ve ona yansıtmamaya çalışırken bende unutuveriyorum sıkıntıları, stresleri... o mutlu hissediyorum... bu bana yeter... evde olsam psikilojim bozulsa, oğluma kızsam, bağırsam, bütün gün tv başında pineklesem, ona ne verebilirdim hiç birşey ama bu şekilde ona bir sürü imkan sunabilirim yaz okulu, kurslar güzel bir tatil güzel bir okul vs... istediği herşey en önemlisi sevgimizi veriyoruz... onlar bizi özlüyorda biz özlemiyormuyuz... kolay mı bizim içinde bırakmak değil tabi ki ona bir sarılıyorum ki akşam uçuyor havaya... ayrıca bence bir anne herzaman için çalışmasını bilmeli güçlü olmalı insanın hayatta başına ne geleceği belli olmaz açıkçası ben ALLAH korusun eşimin başına bir iş gelse kendi çocuklarıma bir hayat sunabilecek onlara hem anne hem baba olabilecek durumda olmak istiyorum . push ;

bende bir zamanların çalışanı, şuan çocuğu için işini bırakan ev hanımıyım.. her ikisinin zorluklarınıda güzelliklerini de yaşamış bir bayanım.. önceleri bende ev hanımlarına inanılmaz gıpta ederdim.. yaptığım iş gerçekten tehlikeli ve çok sorumluluk getiren bir meslekti, zordu.. ev hanımı olsam ohh yatar istediğim zaman istediğimi yapardım derdim.. ama şuan işe tekrar başlayabilmek için bekliyorum.. yavrumu kendim yetiştirdiğim için çok şanslıyım, başkasının görüşüyle değil benim kendi isteğime göre yetişiyor, aklım arkada değil gözüm hep kızımın üstünde.. ama çalıştığım dönem, vakit ayırabildiğim zamnalarda ev işi yapardım, eşimle aynı anda eve geldiğimiz için yemekleri beraber yapardık.. şimdi 24 saat çalışıyorum resmen, hemde karşılığında sigortamda yok, maaşımda, ayrıca 3. şahısların bakış açıları ev hanımlarını küçük görmeye yönelik, üzücü.. çalışmak ve ev hanımı olmanın ikisinin kendisine ait büyük sorumlulukları, dezavantajları ve avantajları var, yükü var.. leyya88 teyzesinin

Bende 8 aylık evliyim ve henüz bebişimiz yok.. Hem mahalleden kimseyi tanımıyorum evde tek durup ne yapacağım diye hemde yıllardır çalışmaya alışkın olduğum için çalışıyorum şu an.. Bir de yaşam standartı meselesi tabi.. Seviyorum çalışmayı hatta emekli olana kadar çalışmayı düşündüğüm zamanlar da oluyor.. Ama ilerde annelik duyguları ne der bu duruma bilemiyorum.. Nasip.. leyya88 teyzesinin

bende çalışan annelerdenim... oğlum 1,5 yaşına gelene kadar çalışmadım. ücretsiz izinler, raporlarla geçirdim 1,5 yılı.. akabinde çalışmaya başladım. kesinlikle çalışan anne olmak çok zor fakat emin olun çocuğunuz ileride büyüdüğünde güçlü, ayakları üstünden duran, kendine ve çocuğuna yetebilen bir anne olarak görmek isteyecektir emin olun.. şimdi zorlanırsınız biraz ama ileride emekliliğinizde iyiki çalışmış emekli olmuşum dersiniz... hem kendinizin hemde evladınızın gelececeğini düşünerek çalışın derim naçizane... Q Queen of the North Kuzeyin

ayy cnm ya valla aynı seyleri yaşamışız. benimde annem memurdu akşam 5.30 da balkonda beklerdik bi görunce koşarak diyemicem ucarak yanına giderdik. hiç doyamadım anneme. çalışmaya ihtiyacı olan kadınları ayırıyorum ama "ihtiyacı olmadan" yok ben calışmayı seviyorum evde oturammam deyip cocukları kreşe dadılara bakan anneleri anlayamıyorum.

Çalışan bir anneyim ben de.. 1 senedir çalışıyorum.. evleneli neredeyse 7 sene olacak :)) Kızım 3,5 yaşına gelene kadar kendim büyüttüm (Şuan 4.5 yaşında) bakacak pek kimsemiz olmadığından da mecbur kaldım bi nevi.. Çalışan anne olmak hoşuma gidiyor kızım kreş de çok mutlu ev hanımı olsam da gönderirdim muhakkak ve farkına vardım ki ben de çalışmaktan mutluyum.. Elimde bir işim bir maaşım var istediğim gibi harcayabildiğim birikim yapabildiğim.. Ayaklarımın üzerinde durmaktan kızım için faydalı olabilmekten son derecede mutluyum..! Çalışmasa idim universite okumamın sadece diplomalı ev hanımı olmaktan öte gitmeyeceğini düşünüp dururdum.. Ama artık öyle değil aldığım diplomanın hakkını vererek gidip geliyorum işime Bunu evladımın yıl sonu musaremesinde daha bir iyi anladım.. Onu orada görmekten gurur duydum ve ne kadar doğru bir tercih yaptıgımın birkere daha farkına vardım. Çalışan anne olmaktan kesinlikle yüksünmüyorum evime de yetebiliyorum, evladıma da eşime de. İnanın bana kendi kazandığınız parayı harcayabilmek gerçekten büyük bir zevk.. Kızımın kreş masrafları yüklü olsada bu durumdan yine de memmunum..

Canım ben de aynı şeylerden sıkıntılıyım. Benim çocuğum da 2,5 yaşında. Ben de çok özlüyorum, o da beni çok özlüyor özellikle bugünlerde. Hep sarılıp sarılıp duruyor akşamları (( Ben de gel-gitler yaşıyorum bazen ama hayatın ne getireceği hiç belli olmaz! Bir de o kadar okumuşuz etmişiz. Eminim evde oturduğumda da kabus gibi bir hayatım olacak ve çocuğuma da faydam olmayacak. Belki eşimin hayata bakış açısı farklı olsaydı başka şeyler düşünebilirdim. Örneğin en azından ilkokula gidinceye kadar çalışmamak gibi vs. ama yine de o zaman da o saatten sonra çalışamayız bir çok iş konumlarını kaçırırız. Ben 1,5 yaşına getirinceye kadar çalışmadım ama mecburen başladım. Bundan sonra da çalışmama gibi bir lüksüm yok malesef Güvenmiyorum hayata, kendi ayaklarımın üzerinde durmak zorundayım. AKşamları, haftasonları işte oyunlar oynuyoruz doymaya çalışıyoruz birbirimize, elimden gelen bu. T TinyLove

anneysen annesindir arkadaşım, anneliğin yarımı olmaz at bunu kafandan... Ha ev hanımlığını yarım yapsan da olur. Zaten Türk kadınları çok temiz, titiz oluyorlar. İstediğinin yarısı kadar yapsan yeter :) Bırak ev de tertemiz olmayıversin...

eğer açlıktan ölmeyecek durumdaysanız hayat standartı falan boşverin hanımlar.. bebeklerin ilk 3 yılı kişisel gelişimleri için hayati derecede önemlidir ve sonradan telafi edilemez.. ilk 3 yıl çocuk için sadece annesi vardır.. eğer yanındaysa tabii.. çok üzülüyorum ben bu yavrucaklara yaaa offf niluferarda

annem tatile gidince ben resmen anladim, i$e git veya okula git, geri gel ev pis, kocugunu çikar hemen yemek koy ocaga, ardindan kiyafetini degi$tir, temizlik yap, bence kadinlar çali$sada çali$masada ayni ev i$ini yapiyor yapmak zorunda kaliyor yazik bize ya sovr86

Bazen ev hanımlarına inanın bende çok özeniyorum. Çalışan kadın çok eziliyo. Hem psikolojik olarak hemde fiziksel