Her şey üst üste gelmiş. Hayat böyle maalesef. Her çıkışın inişi, her inişin de çıkışı var. Hiçbir şey aynı kalmıyor. Mutlaka zamanla hayatın düzene girecektir. Çok benzemese de seni anlayacak kadar benzer şeyler yaşamış biri olarak diyebilirim ki, bu yaşadıklarının geçici bir süreç olduğunu, hayatının kendi akışında devam edeceğini unutmamalısın. En önemlisi, bu süreçte kendini bırakmaman ve dirayetli olman gerek. Hayat elbet devam edecek, ama sen, eski sen olarak mı devam edeceksin yoksa başka birine mi dönüşeceksin buna dikkat et.

Çaresizlik böyle bişey değil...

Haklisiniz elbette bu sekilde yasayan insanlar var. Benim vizem turist vizesi degil, is kaynakli bir vize. Gecerliligi 3 yil, suresi hala gecerli. Fakat bu vizeye Amerika icindeyken gectigim icin ilk yurt disi seyahatimden donerken vize bastirmam gerekiyor. Yani onayli vizenin pasaportuma basilmasi gerekiyor sadece. Fakat konsolosluk kapali oldugu icin su an onu yapamiyorum. Sikintimin bir parcasi da su, eger su anki vize tarihim koronavirus yuzunden daha ileriye ertelenirse Turkiye ve Amerika arasindaki vergi anlasmasi nedeniyle beni ucretsiz izne cikarmalari gerekecek. O zaman vizeme ne olacak bilmiyorum, cunku calisma vizem tam zamanli calistigim surece gecerli.

bence sizin anne babaniz ile iliskinizde ya da onlarin sizinle olan iliskisinde tam saglikli olmayan bir seyler var gibi hissediyorum ama tabi ki emin degilim. terapiye baslamaniz yararli olmus. eger tek cocuksaniz bence ailenizin yasliligi icin bir seyler dusunmeye baslayin. turkiye'ye donmeyi dusunuyor musunuz? ya da amerikada kalmayi dusunuyorsaniz onlari yavas yavas alistirmaniz gerek. her saglik problemlerinde turkiye'ye gitmeye calisirsaniz is hayatinzi da evlilik hayatiniz da kalmaz. mecbur onlar oraya gelecek.

Amerikada yaşamak orada bir işe sahip olmak için böbreğini satacak onbinlerce Türk'ten biriyim. Yemin ediyorum orada garson olmak için bile bir böbrek verecek insanlar tanıyorum. Hastalık, ulaşım zorluğu hepimizin yaşadığı bir durum sizinki sadece uzun mesafe o yüzden elinizdekilere odaklanın. Mesela şu en bitik haliniz bile buradaki en rahat kadının halinden 8 kat iyidir gerek hak hukuk olsun gerek maddi olsun.

Cok tesekkur ederim cevabiniz icin. Butun anne babalarin saglikli uzun omurleri olsun insallah. Evet hepimiz cok bunaldik haklisiniz, ben de gecici oldugunu dusunup kendimi avutmaya calisiyorum. Terapinin etkisini gorurum umarim, belki o zaman bi nebze bu karamsarliktan kurtulurum. Yardimci birini ben de ariyorum acikcasi. Anne babamin icine sinen birini bulursak o bizi baya rahatlatir sanirim. S

Geçici bir süre ailenizin yanına gelmişsiniz yardım ediyorsunuz, sürekli bu şekilde yaşayan insanlar da var Konsolosluk da illa açılacak ne zamana kadar vize vermeyecek şuan hiç kimseye vermiyor zaten dediğiniz gibi ama vize süresi çok uzun vermişti bana turistik vizem 10 yıldı, sizinki bitmiş mi Olacak tamamen süresi onu anlayamadım

Haklisiniz, ben de eve kapanmalarini istemiyorum. Sadece makul sinirlar icerisinde yavas yavas normale donelim istiyorum. Babam gecen gun yuruyuse cikip 35 bin adim atmis mesela, 1.5 ay once beyin kanamasi geciren biri icin uygun oldugunu hic sanmiyorum. Tek basina disari ciktiklarinda surekli saati kontrol ediyorum, panik yapiyorum. Kocaman insanlar tabiki ama yuregim dayanmiyo, baslarina bisey gelecek hissini ustumden atamiyorum.

Pek yok acikcasi, arkadaslarim hep baska baska yerlerde. Mumkun oldugunca telefonla konusmaya calisiyoruz ama iste ne kadar teselli olabilirse. Acik havada yuruyus yapmaya calisiyorum vakit oldukca, simdilik kafami dagitabilecegim tek aktivite o. AbsolutPromise Komiknick orgu ya da baska bi evde yapilabilecek hobi hic fena bi fikir degil gercekten. Hatta belki beraber yapabiliriz onunla. Tesekkur ederim oneri icin. subkortikal

Haklisiniz, fazla ilgimle onlari boguyorum zaten. Babamin yuruyusu abartmadigi surece cok problem degil ama annemin ilaclardan oturu araba surmesi su an icin mumkun degil. Neyse ki kendisi de kabul etmis durumda, ama haliyle bi an once eski haline donmek istiyo. Hepimiz biraz sabirsiziz, temel problem o. Iki ulkedeki isleri de idare etmek icin yeterli uyuyamiyorum, o da beni etkiliyo sanirim. Daha duzenli uyumayi basarabilirsem hem kendime hem onlara daha faydali olabilirim belki. Saglikli dusunmem zor oluyo bu sekilde.

Cok tesekkur ederim cevabiniz icin

Allah saglik versin herseyin basi saglik ve tamamen psikolojik olarak rahatsizliklari var aşilabilir iyi terapilerle. Amerikada onlara degisiklik yaratir belki kalmak orda sizinle vakit gecirmek tamamen iyilestirebilir. Farkli ortamlari seven insamlar anladigim kadariyla. Sukredin isyan etmeyin bakin ben gencecik yasimda kanser eshisiyle yasiyorum kac defa agir ameliyatlar oldum. Gecen hafta atlattigimi ogrendm bu hafta siddetli agrilar duzensiz olan yasam yeme icme bunlarla ugrasiyorum. yinede sukurler olsun. Herkes ölecek kesin ölecek ama ben belki daha erken ölecegimi kesinlestirmis bulunuyorum bu hastalikla. Yinede ona ragmen iyi olmaliyim diye telkindyim her daim. Yardim alim terapi iyi geliyor. Ve unutmayin hayat hep gullik gulustanlik olmayacak. Dusecegiz yaralanacagiz kazalar gecirecegiz hastalanacagiz. Hayat bu imtihan dunyasi. Evinizde nisanlinizda kedinizde bu surece ayak uyduracak malesef. Saglikli gunler olsun

Pek yok acikcasi, arkadaslarim hep baska baska yerlerde

Sosyal medya gruplarında örgü ve el işleri diye gruplar var orada bayanlar neler neler paylaşıyor hayran kaldım. Valla ben bile vakit bulsam bir ara ip alıp yatak örtüsü örecem çok güzeller.

Ne yaparsanız yapın ama işinizi kaybetmeyin. Şu anda ailenize destek olabilmeniz de işiniz sayesinde, bunu aklınızdan çıkarmayın. Amerika'ya temmuzdan önce dönme şansınız yok sanırım yanlış okumadıysam, öyle mi? Başka kardeşiniz yok mu neden her şeyi siz yapıyorsunuz? Ben açıkçası Amerika'ya gelirse ailenizin çok da huzurlu olmayacağını düşünüyorum, bu sizin huzurunuzu da kaçırır. Ne kadar açık-aydın insanlar olsalar da belirli yaştan sonra başka bir ülkede yaşamak çok zor çok ağır gelir. İyi düşünün demek istedim sadece. Türkiye'de kalmaları durumunda yanlarına bir yardımcı tutabilirsiniz. Temizlik yemek için diye söylersiniz ama asıl amaç göz kulak olması olur.

Alzheimer olan birinin tek başına araba sürmesi tehlikeli olabilir. Konu sahibi muhtemelen uzakta yaşamanın verdiği vicdanla kendini fazla paralamış. Kimse ailesini öyle görmek istemez, yardım eder ama önce kendimiz iyi olmalıyız ki başkasına yardım edebilelim. Y yorgun savasci örgü güzel bir öneri aslında. Hasta da olsalar özel durumları da olsa herkesin hayatı değişti onlar da adapte olacak zamanla. Siz bu süreçte elinizden geleni yapmak isterken kendinizi ihmal etmeyin. Size yardımcı olabilecek birileri yok mu? Gelmişken görüşüp nefes alabileceğiniz bir arkadaş vs? K Kizgin

Evet olumun hic dusunmedigi kadar yakin oldugunu anliyo insan bu durumda

Bi gun duzene girer elbet ama dirayetli olmaktan yoruldum. Herkese iyiyim demekten, hersey yolundaymis gibi davranmaktan yoruldum. O yuzden de bu konuyu actim zaten, anonim olarak da olsa icimi dokebilmek icin. Uzulmesinler, canlari sikilmasin diye aileme icimi dokemiyorum. Annem 1.75 boyunda. 42 kiloyla hastaneye yatmis. O her sendelediginde icimden aglamak geliyor. Aslinda son zamanlarda icimden genelde aglamak geliyo, kendime engel olmakta zorlaniyorum.

Geçmiş olsun yalnız bu konu için neden ikinci üyelik aldınız onu anlamadım

Bence kendi hayatınızıda mahvetmeyin yanlış anlamayın ama anneniz biraz şımarıklık yapıyor gibi ne zaman araba kullanacağım bunlarımı takıp hasta olmuş bugün işsizlik evine gıda alamayan insanlar boşanan insanlar ve sanırım aileniz tatil vesaire zevkli bi hayat yaşadığı için en ufak bi kısıtlama bile zor gelmiş bu anlattıklarınızın tamamını zaten tüm ülke yaşıyor bunda bunalacak ne var asıl ağır olan işsizlik fakirlik açlık hastalık anneniz bunu suistimal etmesin ilgiyi üzerinde toplamaya çalışmak gibi zbzbzbzb

Yani biraz abartmıyor musunuz? Aile fertleriniz sonsuza dek yaşamayacak annenizin psikoza gireceğinden bahsetmişsiniz. Psikozun ne anlama geldiğinin farkındasınızdır inşallah.. Tamam ölüm kimsenin isteyeceği bir şey değil ama hayatında gerçeği. Allah sıralı ölüm versin derler. Hadi 20 yaşında genç biri ölür de gencecik gitti dersiniz ama 70-80 yaşında bir insanda yaşayacağını yaşamıştır artık yani. Daha fazla yaşasa ne olacak yatalak ya da alzheimer olarak ne anlayacak yaşamaktan. Bu kadar dram yaratmayın. Bunlar hayatın gerçeği ve normali... Annenizde bunları anlayacak yaştadır bence..

her insanın hayatında inişleri çıkışları oluyor maalesef. Bugünler geçecek normal hayatınıza döneceksiniz. ne mutlu ailenize onlarla yeterince ilgileniyorsunuz. yalnız kendinizi bu kadar yıpratırsanız onlara verecek enerjiniz de kalmaz hasta bile olabilirsiniz. babanız belli saatlerde yürüyüş yapabilir doktoru izin veriyorsa. anneniz de arabayı yavaş yavaş sürebilir. aslında bu kadar koruyucu olursanız siz gittiğinizde sudan çıkmış balığa dönerler. yavaş yavaş kendilerini yormadan bir şeyler yapmalarına izin verin. ve bu kadar karamsar bakmayın. çok zor bir süreç geçiriyorsunuz karamsar olup geleceği düşünmeyin.

Yanlış mı okudum ki anneannesi alzehimer mış. Annesi zaten onla uğraştığı için gün boyu psikoljik etkilenmiş ki haklı. Küçük çocuk gibi sürekli peşinde olmak lazım AbsolutPromise perfectly

Derdiniz dert değil demedim ancak siz kendi psikolojinizi biraz da kendiniz bozuyorsunuz. Bu şekilde birşeyleri yola sokamazsınız. Dışarıdan bir göz olarak baksanız sizde abarttığınızı farkedersiniz emin olun. Biraz daha güçlü durun yaşadıklarınızı herkes mutlaka bir dönemde yaşadı ya da yaşayacak.. Y yorgun

Tesekkur ederim. Ailemle ilgili bi durum paylastigim icin kendi uyeligimden yazmak istemedim, onlarin kimliginin gizliligi adina.

+1 Dert yarıştırmak dert puanlamak bize düşmez. Tırnağım kırıldı deyip ağlasanız peçete uzatırız. Ama çaresiz mutsuz ve yorgun olmak İçin biraz şımarık bir yerden duyuyorum sesinizi.

Psikozun ne anlama geldiginin cok iyi farkindayim evet, annemin 2 hafta hastanede yatmasinin sebebi kendisi. O nedenle "annem yine psikoze girer mi" yazdim zaten. Yine. Tartisma yaratmak istemiyorum, derdim sizin icin dert kategorisinde degilse kusura bakmayin.

Ben yanlış okumuşum. O zaman daha sert bile yazabilirmişim. Mecbur olan düzene ayak uyduracaklar. Y yorgun

Umarım bir sorun çıkmaz, düzenli bir işiniz varmış, iyi düşünün iyi olsun

Cok tesekkur ederim, cevabinizi okurken hungur hungur agladim. Birinin bana elimden geleni yaptigimi, herseyin iyi olacagini soylemesine ihtiyacim varmis. Gercekten tesekkur ederim, cok guzel bir insansiniz

Tesekkur ederim, gececek insallah. Hepimizin cok daha saglikli gunleri olsun. Y yorgun

Ben de bunu demek için geldim. Allah ailenize şifa versin mutlu olun inşallah. Ama çaresizlik bu değil. Ben de annemin ciddi sağlık sorunlarıyla ilgilenmeye çalışıyorum ve maalesef tek. Ne güzel imkanlarınız var onlar da iyiye gidiyor çokta iyi idare ediyorsunuz bence. Bir çok iyi yönünüz var bunları görmeye başlarsanız ağlama krizlerine girmezsiniz bence. İyi geceler

Aslında şu anda bütün insanlar aynı şeyi yaşıyor bir tek siz değilsiniz. Hele gezmeye dışarıda vakit geçirmeye alışık insanlar yani sosyal insanlar daha çok zorlanıyor. Anneniz araba sürebilir babanız sporunu yapabilir aslında. Çıkış saatleri belli zaten o saatlerde ne bileyim orman tarzı kalabalığın olmadığı yerleri keşfedip gezebilirler hava alabilirler. Anneniz hobi olarak örgü örebilir, biraz kişinin stresi yönetme becerisiyle alakalı sanırım. Allah yardımcınız olsun geçecek inşallah bu günler merak etmeyin. Ama dışarı mutlaka çıksınlar tamamen eve kapanmasınlar. AbsolutPromise perfectly

Alzheimer olan birinin tek başına araba sürmesi tehlikeli olabilir

Herkese merhaba. Konuya girmeden bilgilendirmemi yapayim: 10 yildan fazladir siteye uyeyim, bu konu icin ikinci uyelik actim. Fake degilim, zaten hikayem de fake olmak icin yeterince ilgi cekici degil. 30 yasindayim. Oldukca mutlu ve huzurlu olan hayatim yaklasik 1 ay once tabir-i caizse basima yikildi. Sorunlarim yakin zamanda cozulecegini dusunmuyorum, daha dogrusu belirsizlik icindeyim. Buraya yazmak istedim cunku birileriyle dertlesmeye su an cok ihtiyacim var. Yaklasik 7 senedir Amerika'da yasiyorum. Iyi bir kariyerim ve cok sevdigim bir nisanlim var. Maddi durumum oldukca iyi, ailem ve arkadaslarimla aram iyi, gul gibi gecinip gidiyodum kisacasi. Yaklasik bir ay once babam gece yarisi beni aradi ve yakin zamanda merdivenden dusup beyin kanamasi gecirdigini ogrendim. Basimdan asagi kaynar sular dokuldu. 72 saat hastanede gozlem altinda tutulmus, MR, BT gereken her sey cekildikten sonra eve taburcu edilmis. Konusmamizda "ben iyiyim, ama annene nasil yardim edecegimi bilmiyorum" dedi. Hickira hickira agladi. Babami ilk kez boyle aglarken gordum. Annemin psikolojisi koronavirus nedeniyle zaten cok iyi durumda degildi. Ailem emekli ve cok sosyal insanlar. Maddi durumlari da iyi; arkadaslariyla bol bol gezer, planlar yaparlar. Koronavirusten hepsi cok etkilendi, yaslari sebebiyle risk grubunda olduklari icin de sosyal hayatlari bitme seviyesine geldi. Normalde her yaz onlari ziyarete gelen ben gectigimiz yaz onlara hastalik tasimamak icin gelmedim. Butun bunlarin birlesimi, babamin dususu, sonrasinda evde gozlem altinda tutulmasi, anneannemin uzun zamandir Alzheimer hastasi olmasi derken annem hem bedensel hem de ruhsal olarak cokmus ve apar topar hastaneye kaldirilmis. Ben bu sureci babamin dususunden birkac hafta sonra ogrenebildim, cunku ailem beni korumak icin bu durumu benden saklamaya karar vermis. Elbette bu surec icinde onlarla mesajlasmis hatta bir cok kez goruntulu konusmustum. Bir seylerin ters gittiginden suphelendigim de oldu, fakat bana hep anneannemin rahatsizligi sebebiyle cok dertli olduklarini, onunla ilgilendiklerini ve bazen telefonu acamadiklarini soylediler. Dediklerine inandim cunku inanmamak icin bi sebebim yoktu. Sanirim durumu daha once anlayamadigim icin hala kendimi sucluyorum. Babam o aksam aglayarak beni aramasa su an ne durumda olurduk bilmiyorum. Babamla konusmamin ertesi gunu sirketime mail attim, avukatlarla konustum ve gitme hazirligi yapmaya basladim. Sirketim durumu cok anlayisla karsiladi, zaten koronavirus nedeniyle evden calistigimiz icin olaylar duzelene kadar Turkiye'den calismamda hic bir sorun olmadigini soylediler. Fakat yakin zamanda yeni bir vize turune gecmistim ve Amerika icinde statu degisikligi yapmistim. Bu durumda yeni vizem onaylanmis olmasina ragmen yurt disina ciktigimda tekrar ulkeye donebilmem icin vizemin pasaportuma basili olmasi gerekiyor. Sorun da burda basliyor, zira Amerikan konsoloslugu Mart 2020'den beri kapali. Su an icin bulabildigim en erken randevu tarihi Temmuz 2021. Bu randevuyu one alabilmek icin de neredeyse bir aydir ugrasiyorum ama onun detaylarina hic girmeyeyim, anlatsam ayri bir roman olur. One alabilirsem de amacim annemleri de yanimda goturup bi sure Amerika'da beraber kalmak. Bu konuda hemfikiriz. Kisacasi olayi ogrenmemden birkac gun icerisinde bavulumu topladim, koronavirus testimi yaptirdim ve apar topar Turkiye'ye geldim. Geldigim gun annemi hastaneden taburcu ettiler (yaklasik 2 hafta kalmisti). Iki hafta kadar sirketten izin aldim, hem gun icinde hem de aksamlari aileme yardim edebilmek icin. Ilk zamanlar siklikla annemi de babami da doktor randevularina goturmem gerekti. Annem bu surecte cok kilo vermis, yavas yavas onu toparlamaya calisiyoruz. Ruh halini duzenlemek icin de doktor kontorlunde bir cok ilac kullaniyor, iyi gunleri de oluyo kotu gunleri de. Babamin fiziksel durumu duzelmis gorunuyo, ama ufak tefek unutkanliklari olabiliyo arada. Fakat iIkisine de soz gecirmekte bazen zorlaniyorum, ikisi de bir an once eski hayatlarina donmek istiyolar ve bunun icin cok fazla acele ediyolar. Annem "ne zaman araba surebilirim" diye soruyo mesela surekli, babam da "ben gidip spor yapicam" diye tutturabiliyor. Onlarin her hareketini yeni yurumeye baslayan cocugunu izleyen anne edasiyla takip ediyorum, sikintili bir durumda hemen yanlarina kosuyorum. Sanirim bu durumdan biraz boguluyolar, neticede niyetim iyi olsa da ustlerine cok dusuyorum. Hepimiz eski hayatlarimiza donmek istiyoruz, ama bunun hemen yarin olmayacagini kabullenmekte zorlaniyoruz. Butun bu durumla basa cikmak icin elimden geleni yapmaya calisiyorum ama elimden gelenin yeterli olmadigini dusundugum cok oluyor. Kafam biraz dagilir diye ise tekrar basladim, ama performansim berbat. Gunduz ailemin islerine yardimci olmaya calisiyorum, geceleri Amerika saatiyle calisiyorum. Uykularim korkunc. Hayatim bir ayda cok degisti, adapte olmakta cok zorlaniyorum. Kendimi cok yetersiz hissediyorum. Nisanlimla aramizda 11 saat fark var, onunla havadan sudan konusmayi ozluyorum. Evimi, kedimi, arkadaslarimi ozluyorum. Gece deliksiz 7-8 saat uyumayi ozluyorum. Mutlu olmayi ozluyorum... Ailemin durumu yavas yavas iyiye gidiyo gibi ama benim durumum hic oyle degil. Bu hafta itibariyle terapiye basladim, umarim bi yardimi dokunur. Su an beynim en buyuk dusmanim sanki. Surekli kafamda felaket senaryolari kuruyorum. Yok ucuncu, yok besinci mutasyon derken konsoloslugun hic bir zaman acilmayacagini, isime, evime, nisanlima donemeyecegimi, ailemin bi daha asla eski sagligina kavusamayacagini dusunuyorum. Kimseye belli etmeden tuvalette aglama krizlerine giriyorum bazen. Cok yoruldum, cok bunaldim. Bir isik gormeye calisiyorum ama basaramiyorum. Kendimi cok caresiz hissediyorum. Cok uzun oldu biliyorum, farkinda olmadan yazmis durmusum. Okudugunuz icin tesekkur ederim. Bi umit belki ayni zaman diliminde birileriyle dertlesmemin bir faydasi olur. Havadan sudan konusmaya bile ihtiyacim var inanin, kendimi cok yalniz hissediyorum.

şimdi onların sana ihtiyacı var sevgili her zaman bulursun ama anne ve babayı asla bulamazsın onların yanında kal ve yardım et işde bulursun sevgilide merak etme lütfen M

Cok gecmis olsun, umarim bi an once sifa bulursunuz. Sukretmeye calisiyorum elimden geldigince, beterin beteri var diyorum ama beynime soz geciremiyorum. Umarim terapi iyi gelir dediginiz gibi.

Amerika'ya donusumu hizlandirmak icin konsoloslukla gorusuyorum, ama cok da umitli degilim. Tek cocugum, o nedenle apar topar geldim. Onlar da vize durumuna biraz uzuluyolar ama onlara da soyledim: bu durumu yuz kere yasasam yuzunde de gene yanlarina gelirim. Iyilesmelerine bi damlacik katkim oluyosa benim icin fazlasiyla yeterli. Geri donuste temelli yanima gelmeyecekler. Bikac ayligina gelsinler beraber vakit gecirelim, ben de onlari yakindan gozlemleyebileyim istiyorum sadece. Iyilesme durumlarini ozellikle. Yoksa bu yastan sonra Amerika'ya tasinmalari cok zor, o konuda haklisiniz. Arkadas cevrelerinden, evlerinden, burdaki hayatlarindan onlari ayiramam, ayirmak da istemem. Yardimci icin cok arastirma yapiyorum bu aralar. Ailem biraz secici o konuda, nasil rahat edicez diye dusunuyolar. Insallah icimize sinen birini bulabilirsek hayatimiz biraz kolaylasir.

Haklisiniz, elbette cok cok daha zor hayatlar yasayanlar var. Ben kendi derdimi anlattim sadece, dertlesmek istedim. Mantikli dusununce ben de islerin duzelecegine inaniyorum, ama bu mantikli dusunce yapisini korumam cok kolay olmuyor. Bazi anlarda gercekten cok cikmazda hissediyorum, hic birseye yetemedigimi dusunuyorum. Biseyler icin ugrasiyorum ama kimseye bi faydam oluyor mu bilmiyorum. Y yorgun

İnsanlar öyle seyler yasiyoki seni ki hicbisey kuzdnim öldü 43 yasindan coronadan 3 cocugu kaldi geride bide boyle dusun sen sadece rahatin bozlmus onu takmissin Kafaya gidisatin panilatak gibi gozukuyo haline sukret ölüm yok hasar yok dua et Rabbim kolaylastirir hastanede insanlarin ne acilar cektigini bi anne evlat baba bjnlarin gozu onunde nekadar caresiz kaldiklarini unutma haline sukret bence keske bide benim yasadigim hayati bilseydin bende geri donus yapilabilcek bisey yok sende sabirla hedsey duzelir P

İyi ki atlayıp gelmişsiniz, varlığınız o kadar yardımcı oluyordur ki onlara. Yaptıklarınız ya da yapmadıklarınızdan ziyade, varlığınız. Bir yandan hafifçe boğuyor olsanız bile, diğer yandan kendilerini güvende hissettiriyorsunuzdur. Size söylemeseler de bu böyledir, inanın. Ayrıca onları boğuyor olmanız özellikle iyi, kendilerinden uzaklaşıp size sinir olmak bile iyidir bu aralar. Babanızın geçirdiği şeyle - aslında babanızın ölümlü olduğu gerçeği ile- yüzleşme sancısı bitmeden diğerleri başlamış, o esnada düzeniniz ve size güç veren şeyler de şartlar gereği elinizden alınmış, ıssız adaya çıkmış, gemisi alabora olmuş kaptan gibisiniz. Herşey bilindik ama hiç bir şey o eski güven veren tanıdık formunda değil. Hakikaten zor ve yıpratıcı... Ama felaket senaryolarınızın hiçbiri gerçek değil. Hepsi sadece, bezgin, bıkkın, kendince yükü bu aralar boyundan büyük bir insanın, negatif düşüncelerinin üretimi temelsiz dayanaksız senaryolar... Aslında her şey toparlanacak, belki yeniden düzenlenecek ama toparlanacak. Mesela, diyelim ki yaz sonunda, yeni bir düzende yeni rutinler oluşmuş olacak. Bir de; hayır, hayatınız değişmedi. Geçici bir süre için gündelik yaşamınız değişti. Anne baba orada duruyor- ikisi de atlattı çok şükür- iş, nişanlı öte yanda duruyor. ABD sizin ülkeye girişinizi engellemiyor. Herşey aynı.. Hayatınız aynı, geçici bir süre için gündelik yaşam değişti. Hayatın değişmesi bambaşka bir şey. Yapılabilecek en doğru şeyi yapmışsınız, terapiye başlamışsınız. Hepimiz zaman zaman bir şeylerin içinde kaybolmuş gibi hissediyoruz ama dışardan profesyonel bir gözün rehberliğinde kolayca toparlanıyor her şey. Hepsi geçecek

Şu anlattıklarınızla sizin yerinizde olmak isteyen insanlar vardır eminim E

İnsan hayatının mutlaka bir döneminde kriz anları vardır. Ama siz bu kriz anlarını yaşamadığınız hayatınız hep yolunda gittiği için kaldıramamışsınız yaşadıklarınızı bu da ne kadar şanslı olduğunuzu gösterir aslında.. Öyle hayatlar biliyorum ki bir gün mutlu olabilmek için cehennem gibi bir hayata katlanıp duyarsızlaşıyorlar. Ya da toplumun deyimiyle öldürmeyen acı güçlendirir.. Siz kendi içinizde herşey çok zor gibi hissediyorsunuz ancak emin olun yaşadıklarınız içinden çıkılamayacak şeyler değil. Tabi eski konforunuza ulaşmanız zaman alacak. Ama ne derler beterin beteri var Keşke bende bu kadarcık dert görüpte dünya yanıyor sansaydım... Ama bazı hayatlarda dünya gerçekten yanıyor...