çok haklısın ama bazen ilaçların desteğinden yararlanmak gerekiyo... kendi adıma konuşayım, benim de senelerce kendi başıma çözmeye çalıştığım bi ansiyite sorunum vardı... salak gibi yıllarca paralayıp durmuşum kendimi, iki üç ay ilaç kullandım, Allah'a şükür geçti.. Neden bunca zaman hayat kalitemi düşürmüşüm ki diye üzüldüm yani... tenesemisir Her şey insanlar

İşte ben bunu 26 yaşında anlayabildim. Kendi kendime yenemesem de, yataktan çıkmayacak kadar zayıf düşmüyorum artık. Buna şükür. Tebrik ediyorum seni gerçekten. İlaca sarılmak kolay geliyor başlarda, sonra seni sen yapan tüm özelliklerin yok olunca anlıyorsun kullanmamak gerektiğini. Aslında ilaç kullanmamak için gayret ettim ancak, stres ve üzüntüden kaynaklanan adet kanamalarım oluyordu. Kadın doğuma iki kez gittim ve hiçbir sorun olmadığını, psikolojik olduğunu söyledi doktorlar. En ufak üzüntüde kanamam oluyordu. Bu yüzden mecbur kaldım ilaca. Zihnim rahatlarsa, bünyem de düzelir diye düşündüysem demek ki :)

Canım çok geçmiş olsun... Ben ilaç kullanmayı hiç sevmem çok ciddi rahatsızlıklarım olmasına rağmen ilaç kullanmayı istemedim ama fibromiyaljiden dolayı ağrılarım çok şiddetlendiği için doktorum antidepresan yazdı... ikinci kutu bitmek üzere ama hiç faydasını görmedim ben de kesinlikle yıllarca içmek istemiyorum çünkü belki hiç bir faydası olmayacak boşuna onun zararları da eklenecek şikayetlerimin üzerine... Diğer yazdığı ilaç çok ağır geldiği için onu kendi kendime kestim ama maalesef antidepresan içmeyi bırakmak kendi kendine olamayacağı için hala içiyorum doktora danışıp içmeyi bırakacağım... Paylaşımın için çok sağol... yenGEnC

tuğçecan çok şekersin maşşallah ne burcusun merak ettim şincik ben başak burcuyum :) L

Canım bu daha farklı gelicek sana. Secret tarzından farklı. Beynimizle neler yapabileceğimizi anlatıyor ve yazarı olan kadın da kanseri yenmiş. 6 aylık ömrün var diyorlar. Kemoterapi ve tedavi redderek kanseri inanç ve beyin gücüyle yeniyor. Benim hoşuma gitti bilgiler. :) Rica ederim. K

arkadaslar bende ilac tedavisi uyguluyordum. ve 7 sene boyunca hicbir gelisme olmadi. sadece beni rahatlatiodu ve hicbirsey hissettirmiyordu. sanki yasamiyor gibiydim. etrafim bile bulanikti. ilaci biraktigimda kendime gelmeye basladim. baslarda cok zor oldu ama en azindan birseyler hissedebildigimi yeniden ogrenmeye baslamistim. simdi cok iyiyim. kendki kendimi motive edebiliyorum ve kendi sorunlaimi asiyorum. bazen gorustugum bir psikolog da bana oldukca yardimci oluyor. ilaci birakmami o soyledi zaten. bu acidan uzman seciminin de cok onemli oldugunu anladim. artik antidepresan yok hayatimda. cok mutluyum, hic olmadigi kadar. tavsiyemse hicbir sekilde ilac kullanmamaniz sevgiler canlarimmmm :) tenesemisir Her şey insanlar

Yazdıklarında cok haklısın, dogru... Doktora gıdıyorsun 45 dk dınler sonra hemen bır yıgın ılac... Bende panık atak olmustu... Ara ara yokluyor hala ama umursamıyorum... Psıkıyatrıye gıttım hemen ılac verdı... Kullanayım belkı gecer dedım ama 1 hafta dayanabıldım... Bıtkısel hayatta gıbı olmustum bıraktım hemen... Sonra kendı kendıme yendım... Oncekı halıme gore bınlerce kez sukur edıyorum sımdı...

Olsun canım geç kalmış sayılmazsın. Bende 30 yaşındayım :) İlaca yönelmek istesemde 20 li yaşlarda ailem izin vermediler. Ama senin durum daha farklıymış. Genede artık çok mutlu olabilirsin. Sana kitap önermek isterim. Louise Hay= Düşünce Gücüyle Tedavi Düşünce gücümüzle tüm vücudumuzu da yönlendirebiliriz canım. Banada kişisel gelişim hocam ödev olarak okutmuştu. inceuclusarjiolanvarmi Kifayetsiz

nasıl yani 3 ayda problemin ortadan kalktı mı? benim babam 1 sene ilaç kullandı, bırakınca eski haline döndü

evet canım, Allah'a şükür üstünden dolu dolu 40 ay geçti, tekrarlamadı... ama ben psikiyatra gitme cesaretini gösterdiğimde 19 yaşındaydım, belki babanızın yaş itibariyle durumu ilerlemiş olabilir. Ama anksiyitenin geçtiğine canlı örneğim ben yani, siz de umudunuzu kaybetmeyin T

Canım ben de panik atak başlamıştı ben kendi kendime yendim O yokmuş gibi davrandım. İyi olduğumu telkin ettim. Sıkıntılı dönemlerde artıyordu. Sıkıntılardanda uzak durmaya çalıştım. En son nişanlımdan ayrılınca da hemen kişisel gelişim merkezine gidip reiki eğitimi aldım. Pozitif düşünceye yöneldim. Beyin gücümle halletmeye çalıştım. Haplardan uzak durdum. Önce kişi kendini değiştirmeyi istemeli ve kendi kendine mücadele etmeli. Haplar en son tercih olmalı. inceuclusarjiolanvarmi Kifayetsiz

Merhaba; Tam olarak nereden başlasam karar veremedim ancak mecbur kalmadıkça her doktorun yazdığı ilacı kullanmamanız için belki faydası olur yazacaklarımın. Belli başlı hastalıklar için geçerli değildir yazacaklarım. Bipolar, şizofreni, panik atak vb. hastalıklarda ilaç kullanımı şarttır. Ancak depresyon ve takıntılar, anksiyete, okb ilerlemiş seviyede değilse mümkünse ilaçlardan uzak durun. İlk psikiyatra gittiğimde 17 yaşındaydım. Ağır depresyon geçirdiğim kanısına vararak 2 farklı ilaç yazdı reçeteye. 1 yıl boyunca ilaç kullandım. İlaçlara alışma evresi yeterince kötü değilmiş gibi bırakma evresi de berbattı. Aradan birkaç yıl geçtiğinde yine kötü bir döneme girdim. İkinci kez doktora gittiğimde bu sefer anksiyete ve depresyon teşhisi koyuldu. Tekrar ilaç tedavisi ve tekrar aynı sıkıntılar. Bu ilaçlar daha az düşünebilmem için veriliyordu ancak zamanla düşünme yetimi kaybettiğimi fark ettim... Ottan farkım kalmamıştı. Tek tek yazmayayım defalarca doktora gittim defalarca teşhis koyulup tedavi süreci işlendi. Son gittiğimde hayatımın en kötü zamanını yaşıyordum. Berbat durumdaydım ve intihar eşiği hiç bu kadar yakın olmamıştı. Bu kez teşhis listesi kabarıktı. -Anksiyete -iki uçlu duygu durum bozukluğu -depresyon -obsesif kompulsif bozukluk -uyku bozukluğu diye uzuyor liste. Daha önce kullandığım ilaçlara şükretmemi sağlayan bir reçete yazdı. Bu kez tedavim daha uzun sürdü ve günün yarısı uyumakla geçiyordu. Bir süre sonra iyileştim, en azından öyle sandım. İlaç kullanımını bıraktım ya da ara verdim diyelim. Zira ne zaman aynı şeyleri yaşasam yine doktora gidecektim ve yine kabarık bir ilaç listesi ile muhatap olacaktım. Velhasılı kelam bünyem o kadar fazla kimyasala maruz kaldı ki eski hallerimi deli gibi özlüyorum. Düşünemiyorum, üzülemiyorum, layığıyla hissedemiyorum hiçbir şeyi. Son gittiğim psikiyatra bu durumu söyledim. Kullandığım ilaçları ve o süreçleri anlattım. Kimyasalların beyin gücünü olumsuz etkilediğini ve kalıcı hasar bırakabildiğini söyledi. Mecbur kalınmadıkça kullanılmamasının daha doğru olduğundan, terapi yöntemiyle tedavi edilebileceğinden bahsetti. Lakin benim için biraz geç kalınmıştı. Hayatımın büyük bir kısmını belki de gerek olmadığı halde bu kimyasallarla tükettim. Şimdi bakıyorum da her psikiyatra giden elinde antidepresan reçetesiyle dönüyor. Yahu bu insanların hepsinin mi ilaca ihtiyacı var? Tabi ki hayır. O kadar yaygınlaştı ki antidepresan kullanımı, insanlar ne kadar zararlı olabileceğini düşünmüyor bile. Yakın bir arkadaşım manik teşhisiyle 1 yıl tedavi gördü ve sonrasında aslında manik olmadığı anlaşıldı. Böyle de doktorlar var maalesef... Mecbur kalmadıkça lütfen ilaç kullanmayın. Keşke hiç ihtiyaç duymasaydım o ilaçlara da, mücadele edebilseydim tek başıma. Eski hallerime baktığımda düşünemediğimi, hissedemediğimi fark edip üzülüyorum sadece. Artık eskisi kadar üretici ve neşeli değilim. Sadece yaşıyorum, mecburiyetten. Neyse ki artık ilaç kullanmıyorum.

Antidepresan hiç kullanmadım psikologa gittim dersem de yalan olur onlara para dökmeyi akıl karı bulmuyorum. onun yerine hayat tarzımı değiştirmek sorunlarıma daha iyi bir çözüm olacak gibi geliyor. Benim gözlemim, antidepresan kullananlarda bir gariplik var oturup iki kelam edemiyorsun, dinleme problemleri var 3 tane melek gibi arkadaşım var, antidepresan kullanıyorlar ve muhabbet ederken o kadar sinir oluyorum ki onlara artık muhabbeti kesme niyetindeyim yenGEnC