Çalışan annelerin yükümlülükleri diğer kadınlara göre oldukça fazladır. Aileye karşı olan sorumluluk; çocukla birlikte bir kat daha artar. Artık sadece ev işleri ve eş değil; ilgiye muhtaç bir hayat daha annenin kanatları altına girmiştir. Çalışan anneler; çocuklarının fiziki ve ruhsal gelişimleri için onlarla birlikte mutlaka vakit geçirmelidirler. Peki bu vakit nasıl oluşturulur ve kaliteli hale nasıl dönüştürülebilir? İş hayatının stresini eve taşımamak altın kuraldır. İş stresini eve taşıyan anneler çocuklarıyla yeterince ilgilenemez. Çocukların yeme içme gibi hayati ihtiyaçları vardır; fakat hayati ihtiyaçlar sadece bu tip gereksinimlerden ibaret değildir. Çocuk için anne ile geçirilen vakit de hayati bir ihtiyaçtır ve ruhsal olarak sağlıklı çocuklar ancak bu şekilde yetiştirilebilir. Annenin iş stresini bir kenara bırakıp çocuğuna vakit ayırması da sağlıklı bir anne-çocuk ilişkisi sağlar. Çocuğa haftanın belirli günleri ve belirlenen saat dilimlerinde vakit ayıracak şekilde önceden bir program yapmak gerekir. Örneğin; her hafta salı ve perşembe günleri iş çıkışı direkt eve gelinip o akşam evde ya da dışarıda çocukla ilgili aktiviteler hazırlanabilir. Haftada iki gün için bir gün dışarıda sinema, lunapark gibi etkinlikler yapılabiilrken diğer günde ise evde beraber güzel bir pasta yapımı ya da puzzle birleştirme oyunları tercih edilebilir. Önemli olan çocuğun kendisine olan ilgiyi içten bulması; önemsendiğini fark etmesidir. İş günlerinde annenin çocuğuna sağlıklı ve sorunsuz bir vakit ayırabilmesi için rutin işlerini önceden halletmesi gerekir. O gün yenecek olan yemek bir önceki akşam ya da işe gitmeden önceki sabah yapılabilir. Temizlik günü bu planlanan günle çakışmamalıdır. Çamaşır asma, ütü gibi günlük işler için de bu günleri seçmemek gerekir. Tüm işler önceden halledilmiş ise annenin çocuğuyla geçireceği vakit daha keyifli ve huzurlu olur. Küçük yaşlardaki çocuklar için beraber geçirilen vakitlerde oynanan oyunlarda ödül olarak verilmek üzere çocuğa ufak hediyeler hazırlanabilir. Örneğin önceden yapılmış çikolatalı kurabiyeler süslü kağıtlara sarılarak ya da hediye paketlerine konularak çocuğa oyun ödülü şeklinde verilebilir. Böylece çocuğun annesini iş dışında kendisi için de vakit ayırıp hediye aldığı hissini yaşayıp önemsendiğinin farkına varır.

Merhaba, Ben çalışan bir anneyim, oğlum 7 aylıkken çalışmaya başladım. Şimdi 25 aylık oldu, bakıcısı var. Evim işime çok yakın ve esnek çalışabiliyorum. 2 yaşını doldurana kadar emzirdim, her öğlen eve gidip oğlumu emzirip uyuttum. Şimdi yaklaşık 1 aydır öğlenleri gitmiyorum ki memeyi tam olarak unutsun. Ama oğlumu çok özlüyorum. İmkanım olduğu için arada öğlenleri eve gitmeye başladım, en fazla yarım saat yanında kalıp ayrılıyorum. Özellikle çocuk parkındayken gidiyorum ki ayrılığımız biraz daha kolay olsun. Maalesef kolay olmuyor, işe gideceğimi izah ederek yanından ayrılmama rağmen sabahları da öğlenleri de ayrılırken çok ağlıyor. Eşim öğlenleri gitmemin çocuğa 2. bir ayrılık travması yaşattığını düşünüyor. Ben ise içgüdüsel olarak iyi birşey yaptığımı hissediyorum, oğlumla geçirdiğim süreyi arttırmaya çalışıyorum. Sizin fikrinizi merak ediyorum, sizce doğru birşey mi yapıyorum yoksa yanlış mı? İlginiz için teşekkürler,