Hayatım en zor zamanım annemin olumuydu. Olum döşeğinde öleceğini söylediler. Yogun bakımda ben kalkıp işe gittim. İsyerinde o şartlarda mobbing'e maruz kaldım. Hic pes etmedim. Sende etme. Dustugun zaman yeniden kalk. KIR PAPATYASII

Daha çok gencim fakat neredeyse 3 senedir intiharı düşünüyorum. Hiçbir zaman yapmaya kalkışmadım. Hayallerime tutundum, aileme tutundum ama tutunduğum şeyler aslında beni bitiren şeylermiş. Yaşamayı çok istiyorum ama artık sabrım tükeniyor. Hiçbir zaman istediğim şeylere sahip olamadım, hep içimde kalan birşeyler oldu. Ben şükür etmeyi bilemedim. Kendimi bitirmeye devam ettim. İçimde hep bir sıkıntı, tam 3 senedir tükenmeyen mutsuzluk.. Sanki kendimi düşüncelerime hapsetmişim gibi, herşeyin suçlusu benmişim gibi geliyor. Hiç tam anlamıyla güzel hissetmedim. Hep yalnız hissettim. Her zaman suratım asıktı, gülümsemeyi bile beceremedim. İçimdeki boşluğu bir türlü dolduramadım. Yıllardır aynı durum içindeyim başa sarıp duruyorum. Daha çok şey bilmemden başka hiçbir şeyi değiştiremedim. Tamamıyla başarısızım. Hiçbir yeteneğim yok. 3 Sene boyunca kendimi yatağıma hapsettim. Telefona bağımlı oldum. Anksiyetem, özgüvensizliğimden ve yabancılığımdan dışarıda ki hayata bir türlü karışmadım. Bir şeyleri düşündüm durdum hep. Sorunumun ne olduğunu bile bilmiyorum fakat hiç mutlu olamıyorum. Bir şeyleri değiştirmek isterdim fakat ne psikologa gidebilirim ne de kendimi düzeltebilirim. Ablam hamile ve bebeği etkilenmesin diye doğmasını bekliyorum. Ondan sonra bütün bu karışıklığa son vereceğim.

gitmem imkansız maalesef senin gibi yapabilsem keşke yaşamayı çok istiyorum U user64467743 Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

ben sadece öneri istiyorum. şükretmeyi bilmediğimi belirttim yine de söylüyorlar tesekkur ederim U user64467743 Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Psikolojik destek almalısın lütfen ihmal etme, erteleme. Yanlış bir söylem olacak ama senden daha kötü durumda olup hayatını güzelleştirmek için cabalayanlar varken sen niye kendin için birşey yapmıyorsun? Böyle hissetmene sebep ne? Niye yatağa hapsolup telefon bağımlısı oldun?

O zaman şükretmeyi ògren. Yok onu bilmiyorum yok bunu yapamadim degil kendin icin yapmak zorundasin. Toparlan kendine gel.

Bir lise öğrencisi olarak eminim ki kimya dersi aliyorsundur. Vücudumuzda bir organimizda sıkıntı olunca doktora gidiyoruz ve bize bir ilaç veriyor tedavi oluyoruz değil mi? Beynimiz de aynı şekilde bir organ ve çeşitli hormonlar salgiliyor. Bu hormonel denge bozulduğu zaman insanin ruhsal dengesi bozulabiliyor. Yani bu yaşadığın belki de son dönemde artan birçok insanın yaşadığı bir süreç. İnan sana sonsuz gelen bu mutsuzluğun çözümü o kadar basit ki.. Rehber öğretmenin veya okulda güvendigin bir hocana veya aileden birine bu hissettiklerini lütfen anlat. Ergenliğinde intiharı düşünmüş bir arkadaşa sahiptim kendisi bu konuda denemelerde bulundu şimdi ise çok iyi bir mimar. Hayatında herşey yolunda. Anlayacağın kendi içinde dipsiz kuyu gördüğün bu yer aslında öyle değil. U user64467743 Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

İntihar edenlerin birçoğu bu farkediliş ile görevini tamamladığını düşünüyor bu hayat için. Gidilen yerde acının dineceğini düşünmek daha tehlikeli. Ya asıl acı gidilen yerde başlıyorsa ne olacak? . push ; U user64467743 Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Kötüyüm diyen bir insana, kendinizce daha kötü olduğunu düşündüğünüz kişileri örnek göstererek yardim edemezsiniz

öldükten sonra beni farketmeleri çok saçma olur ben sadece acımı dindirmek istiyorum U user64467743 Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Henüz lise öğrencisiymişsin. Ben de lisede öğretmenim. Eski konuna baktım, şu an aynı benim lisedeki halime benzettim.. Özgüvensizdim, kimseyle iletişim kuramıyordum.. Çok değersiz hissediyordum kendimi.. İnan kuzucum hepsi geçti. Çok sancılı bir süreçtesin, ailenden de destek, anlayış göremiyorsun anladığım kadarıyla, ama aklı başında bir çocuksun. Duyguların, içsel dünyanın en karmaşık olduğu dönemdesin. İnan hepsi geçer.. Güvendiğin, yakın gördüğün bir öğretmenin var mı? Onunla paylaşabilirsin durumunu. Ailenle görüşürler, belki seni anlamalarını sağlarlar.

Sebeb nedir? Neden mutsuz ve karamsarlık var? Yaşınızda genç intihar bi çözüm değil. Bunları düşünme niz doğru değil hayatta umut hep var hayat devam ediyor. inancınızı kaybetmeyin. Dışarda yürüyüş yapın Müzik dinleyin roman okuyun Bir komşu arkadaş var ise kahve çay içmeye gidin sohbet muhabbet iyi gelir. Bide psikolojik anlamda eğer bi terapi gerekiyorsa kendinizi iyi hissetmeniz acısından bunu uygulayın..

Acı olarak gördüğünüz şey nedir kötü şeyler mi yaşadınız? Hiçbir şey için canına kıyma değmez. Psikoloğa gitmen niye imkansız?

Bir an önce psikolojik destek almalısınız. Bununla birlikte intiharı düşünen birçok kişi fark edilmediğini düşündüğü için bu duyguya kapılıyor "Bunu yapınca benim ve çektiklerimin farkına varacaklar " Böyle bir şey yok. Çok iyi yere geldiğinizi kaçırmış olacaksınız ve insanların sizi unuttuğunu. Sırf bu sebeplerden yaşamaya devam etmelisiniz işte!

Değişmeyi siz istemeden hic bir seyi degistiremezsiniz, öneri istemissiniz ama önerilere çok direnç gösteriyorsunuz, değişmeyi istemekten ziyade haklı bulunmak, farkedilmek istiyorsunuz, belki özel ilgi. Bunları kötü hissetmeniz için söylemiyorum ama gerçeği kabul etmelisiniz, siz istemediginz sürece kimse hayatınızı degistiremez. Kimsenin sihirli değneği de yok. Kendi içindeki gücün farkına var! Ve burasi en dipse en dibe ayaklarini öyle bir vur ki yukarı çıkmak daha kolay olsun.

Güzel arkadaşım, geçtiğin yollardan geçtim. Ben de bir dönem bu batağa saplandım. ablam evlenecek, ev düğün evi, şu misafirler gitsin, şu düğün aradan çıksın diyip her şeye son vermeye karar vermiştim. İnan ki seni anlıyorum. Yaşayamamak, devam edememek ne demek nasıl bir his biliyorum.. Aradan 12-13 sene geçti, iyi ki yardım almışım, iyi ki devam etmişim diyorum. Çok seviyorum şu an hayatta olmayı. Zaten ölümlüyüz.. Zamanımız geldiğinde hepimiz göçeceğiz. Ama şu an ne hissediyorsan ne yaşıyorsan kalıcı olduğunu sansan da değil. Hepsi geçer, hiçbir duygu hiçbir olumsuzluk olduğu gibi kalmaz. Ben ilaç kullandım, ailemden destek istedim, bu düşüncelerimi onlarla paylaştım, çok çok faydasını gördüm. Buraya yazman bile bir yardım çığlığı aslında. Lütfen sürünerek de olsa bir uzmana git ve etrafına durumunu anlat. Ailen, arkadaşların seni zorlayarak da olsa bir psikiyatriste götürsünler.

Yataktan çıkmazsan yeteneğini keşfedemezsin. Psikolojik destek alamıyorsan kendini biraz zorlayarak telefondan uzaklaşmaya başla. Kaç saat telefonla uğraşıyorsansan yavaş yavaş azalt. Kitap al. Roman ama. Oradaki kahramanların hayatlarını zihninde canlandır. Mutlaka bir şeyler ilgini çekecektir. Telefondan uzaklaştıkça yani o saatleri azalttıkça kendini keşfedeceksin. İmkanın varsa spora başla. Pek çok yerde belediyelerin spor merkezi var. Maddi olarak özel spor salonları yerine o salonlar daha uyguna gelir. Seni kurtaracak sensin. Üstüne git. 21 gün boyunca azalt telefonu ve o yataktan çık! Çıkmadan hiçbir şeyi halledemezsin.

İntihar neyin çözümü olacak tam olarak? Çıkın o yataktan kendinize hedefler edinip öyle yaşamayı deneyin hayatta herşey güzel gitmeyebilir ama çaresiz hiçbir şey yok. Gazze'de ölen veya ailesinin tamamını kaybedip ortada kalan çocuklara gençlere bakın onlardan daha mı zordasınız? Silkelenin kendinize gelin

Bu ağır depresyona 3 senedir nasıl katladınız, en yakın zamanda bir psikiyatriste gitmelisiniz. Siz takat bulamasanız da yakınınızdakiler zorlamalı. Bir hiç uğruna hayatınızdan vazgeçemezsiniz sağlıklı düşünemiyorsunuz U user64467743 Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Kendini her zaman sev, dünyanın en kötü insanı da olsan, en mutsuz insanı da olsan. Kendini sev.

ailemle görüştüklerinde ailem neyin var ki diyecek yine arka plana atacaklar beni herşey aynı kalacak bütün çıkışlar kapalı gibi hissediyorum geleceğim için hiçbir şey yapamıyorum.

Ağır depresyon sürecinden ben de geçtim, zamanında intihar düşüncelerim de olmuştu. Kötü düşüncelerimin ve umutsuzluğumun altında kendimi gerçekleştirememek olduğunu fark ettim. Hayatımı kendi istediğim şekilde değiştirmeye başladıktan sonra bunalımım hafifledi. Hayatın zorlukları hala var, henüz istediğim noktaya ulaşmış değilim. Ancak artık baş edecek gücüm ve motivasyonum var, önemli olanın da bu olduğunu düşünüyorum. Naçizane önerim; sizi üzen, yıpratan ne varsa uzaklaşmanız, sizi mutlu eden şeylere yönelmeniz ve kendinizi keşfetmenizdir. Aşılmaz sanılan sorunlar, olumsuz durumlar gün gelir biter. Önemli olan sizin bu süreçte güçlü kalmanız ve kendinize zaman tanımanızdır.

Nedense bugünlerde böyle intihar ile ilgili konular açılıyor burda. Dikkatimi çekmeye başladı. S sma-21 Üye Anneler

Kendine amaç edin. Hobi edin. Birseylerle uğraş emek harca çabala. Ayna karşısında suslen cilt bakımı yap. Kendini sev. İbadet et. Spor yap. U user64467743 Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

İntiharı bir çözüm olarak görme lütfen. İnancın var mı bilmiyorum ama sana emanet edilen cana kıyamazsın. Evet belki yaşadığımız birçok şeye çocukluk travmalarımız sebep olabiliyor fakat belli bir noktadan sonra ebeveynlerimizden bağımsız bir şekilde bahaneleri bir kenara bırakıp dümeni ele almamız lazım. Okumuyor musunuz? Devlet hastanelerinde bağımlılıkla mücadele merkezleri var gidip yardım alın lütfen. Canından olmak istemiyorsan önce o yataktan çıkın. Sık sık duş alın, mutlaka açık havada yürüyüş yapın ve bir spor dalına yönlenin