Fırsatın varsa başla bence En fazla kovulursun ne olacak)

haklısınız ama işte yaşamışsınız sizde biliyosunuzdur, insan içinde öyle bir yalnız kalıyor ki, dışarı bile çıkmak istemiyor. birde ayrılığıda atlatmaya çalışıyorum, doktorun verdiği ilaca başladım normalde anti depresanları pek sevmezdim ama nötr bir hale getirdi beni, üzülmemden çok daha iyi çünkü şu anda öyle bir ruh halindeydimki, en ufak bir üzüntü bile mahvediyo beni. yarın çıkıp dolaşiyim bisiklete biniyim sahilde =) teşekkür ederim. 2ba-

merhabalar, daha önceden hiç kendimle alakalı bu kadar kişisel birşey paylaşmamıştım. bazende korkmuştum açıkçası, forumda bir çok insanın yardımına yıkıcı eleştiri verdikleri için, kimseyle uğraşmak istemedim. 25 yaşındayım. psikolojik rahatsızlıkların yaş ile alakası olmadığı gibi neden sizde bu durumu yaşadığınızı soruyosunuzdur kendinize. bir düşüş yaşamaya başladım, ne zaman başladı - tetikçi ne oldu bilmiyorum. ilk başlarda oluşan güvensizliği kapatmaya çalışsamda büyük sorunlar boy göstermeye başladı. yaklaşık olarak 6-7 aydır iyice yalnızlaşmaya başladım. kendi tercihim değildi insanları itmek ama yalnız kalmıştım. dostlarımı kaybettim. arayacak kimse kalmadı. son 1-2 aydır iyice karanlık döneme girmeye başladım, ölüm düşüncesi gibi. başlarda hep yalan diye düşünürdüm, kendime zarar veremezdim ama 3 gün önce bir anda kendimi ölüm için dua ederken ve buna istekli olduğumun farkına vardım. yine kendime zarar veremem ama bunu istemiş olmak bile çok korkuttu beni. 2 hafta öncede erkek arkadaşımla ayrıldık. bugün bir psikoloğa gittim. anlattım herşeyi. aslında anlattıklarım, dışardan bana yapılanlar değil kendi hissettiklerimdi. değersizlik hissi vs.. ayrılık acısınıda ekledim birde elini tutabileceğim bir dostun olmaması. ilk seans olduğu için, psikolojik rahatsızlık adı konulamadı.. daha sonraki seanslarda seni tanıyarak teşhis koyabilirim ama bariz bir boşluktasın, ya ağır depresyon ya da bir psikolojik rahatsızlık denildi. ilaç verdi bana doktor. bu ilacı 2 hafta kullandıktan sonra tekrar görüşmeye gidicem. bir çok insan depresyona girebilir, nasıl - neden oldu bilmiyorum. aileme anlattım ama rahatça konuşamıyorum onlarla. belki evlisiniz, sevgiliniz var ya da en azından bunu yaşarken yanınızda olabilecek bir dostunuz. açıkçası başıma bişey gelse arayabileceğim bir dost ismi bile gelmiyor aklıma. çalışmıyorum, yalnızım. kimseye bir sorumlulukta yüklemek istemiyorum. yalnızken çok zor ve ağır geliyo, başarabilmek. birde ayrılık acısı yaşıyorum bir yandan. benim durumumu yaşayanlar var mı? lütfen.. bana öneri verebilir misiniz? en azından nasıl çıkabilirim bu yoldan? yıkıcı, beni dahada üzücek yorumlar değil, beni besleyecek sözlerinize ihtiyacım var. S

Evet haklısınız. Ben bu yüzden farkında olmadan dostlarımıda keybettim. Dediğiniz gibi o kadar beklentiye girmişimki, sandım ki herkes ilgisiz bu yüzden konuşmayı kestim. Aslında benim içimde yaşadıklarım yüzündenmiş. Evdeyim çoğunlukla, tek başıma bişeyler yapmak yalnızlığımı dahada hissettiriyo. 2 gündür sıkılınca arabayla geziyorum. 4 gün oldu doktora gideli, onun öncesinde sürekli acı çekip ağlıyodum, ilaçlar sayesinde nötrüm, daha iyi geldi farkediyorum. Dediğiniz gibi yürüyüşe başliyim. Çünkü insan kendini çaresiz hissettikçe daha da yalnızlaşıyo ve eve bağlanıyor. 2ba-

çok teşekkür ederim. dua etmeye, şükretmeye başladım. tabi önce inanmak gerekiyo. ben umutsuzluğumu dua ederek atmaya çalışıyorum. çalışmak istiyorum, önüme fırsatlar geliyor fakat o güvensizlik hissi ile gitmiyorum, oturuyorum evde. onun içinde yardım alıyorum. kendime olan güvenimi kazandırmaya çalışıcaz. temelini bulucakmışsız. umarım kısa zamanda iyi olurum. tekrardan teşekkür ederim güzel yorumunuz için.

Birkaç kere ilaç tedavisine başlayıp bıraktım, ki belirtmeliyim ki o zaman verilen ilaçların benden götürüsü de çok fazlaydı, dayanamayıp bırakmamda bu da çok büyük bir etken olmuştu. En son artık psikolojimin yanında fiziksel olarak ta bana ciddi etkiler yapmaya başlayınca düzenli olarak 9 ay kullandığım farklı bir ilaç vesilesiyle atlattım çok şükür. Tabii zaman zaman sanki yeniden oluyormuş gibi oluyor ama biraz daha dirayetliyim sanırım, uzun sürmeden kendimi kurtarıyorum. Umarım siz de en kısa sürede atlatacaksınız.

Anladım. Ben yeni başladığım için kötü bi etkisini görmedim daha, donuğum sadece birde iştahım kesildi. Teşekkür ederim. Sizde birdaha yaşamazsınız umarım. B

Devamlı kendinle savaş halinde olmalısın, elbet çokça yenileceksin ama ne kadar içinden gelenin yerine aksini yaparsan, dışarı çıkarsan mesela, bir çay bahçesine gidip, cıvıl cıvıl kuş sesleri altında kitap okursan, garsonla bile olsa bir insanla iletişim kurarsan, aslında sana iyi gelenin bu olduğunu görecek ve yapmak için kendinde daha çok güç bulacaksın, kendinden sakın vazgeçme. Ayrıca dostlarına da geri dönebilirsin merak etme, elbet durumunu anlatınca seni anlayacaklardır..

Sen gayet güzel anlatmış tesbit etmişsin zaten seni üzen şeyleri Bence yapman gereken bunların tam tersini yapmak için harekete geçmek Dost ve sevgili için birşey yapamazsın tabi öyle ha deyince ne dost bulunur ne ayrılık acısı geçer Ama bence eğer fırsatın varsa çalışmalısın bu hem seni oyalar hem yeni arkadaşlıklar kurdurur hem de ayaklarının üzerinde durmak güven verir Ve lütfen kendini değersin hissetme Karakterinin olumlu yanlarını ve olumsuz yanlarını yaz bir kağıda Bak aslında ne kadar değerlisin Vee emin ol bu her insanın dönem dönem yaşadığı geçici ve normal bir süreç Kendine haksızlık etme Rabbimin lütfedip verdiği canının kıymetini bil

Ben bu durumdayken hatta belki daha da kötü durumdayken istiyordum ki başkaları bir şeyler yapsın da geçsin, bu sıkıntılardan kurtulayım, ama öyle değil maalesef, güç bizim, kendimizin elinde. Güçlü olmak zorundayız ve yenilmemeliyiz, ki aslında bu çok basit. Ben mesela arkadaşlarımın görüşme tekliflerini bile çeşitli yalanlarla geri çeviriyordum, o kadar isteksizdim hayata.. Ama ipin ucunu bırakmamak lazım, her ne olursa olsun, bir aktivitede bulunmak insana daha fazla şey yapma gücü veriyor. Sen de bunu başaracaksın, kendinden hiç ümidini kesme, zaten belirli adımlar atmışsın, bu bir süreç ve geçecek. Bir de yürüyüş çok önemli, insana mutluluk veren hormonun salgılanmasına sebep oluyor, açık havada bol bol yürüyüş yapmanı öneririm. Allah yardımcın olsun canım.

sanmıyorum =) çok kötü bitişler yaşadık çünkü. tek başıma mücadele edicem. peki siz ne kadar sürede atlattınız? 2ba-

Senden yaş olarak küçük olsam da bunlardan daha fazlasını yaşadım. Sonu intihara kadar uzanan bir süreçti. Ölümle burun buruna geldim komaya girdim. Ölmek çözüm müydü değildi. Ama ben o dönem bunu algılayacak ruh halinde değildim. Ama geçiyor, bu sadece bir süreç. Yalnız kalmamaya çalış çık dışarıya gez illa yanında birisinin olmasına gerek yok. Yalnızlığın tadını çıkart. Bakarsın ilerde evlenip çocuk sahibi olursun ve başını kaşıyacak vaktin olmaz. :) S