21 gün oldu babamı kaybedeli. Yaşadığı korkuyu düşündükçe çıldıracak gibi oluyorum. O an yaşadığı duygularla empati yapmamaya çalışıyorum, artık onun acıları korkuları yok o yüzden empati yapmak lüzumsuz. Babam şu an güvende, acı veya korku yok, sadece huzur. Acıyla birlikte yaşamaya alışacağız, geçmeyecek ama. Bilmiyorum herkes böyle diyor. Zaman lazımmış sadece

O acı hiç geçmiyor benim babam gideli 12 ayda 1 yıl olucak. Ben götürdüm elimle babamı hastaneye kendi dogum gunumde hemde öyle özledim ki anlatılmaz bomboş kaldı heryer simdi. Ama orda çok iyi biliyorum bizi bekliyor orda şimdi cennet kokulum rabbim sabır versin

Böyle acılar hıc dinmiyor sadece zamanla alışılıyor. Ben anne baba ve erkek kardeşimi 1999 depreminde kaybettim. Ve geçen yıl 4 Kasımda canım herşeyim kızkardeşimi kanserden 3 ay içinde kaybettim. Dayanamam diyorsun zamanla alışıyorsun acıya. Hiçbirşey de eskisi gibi olmuyor. Büyük acılar yaşadım ve sadece onlar için hayirlar yapmaya çalışıyorum ve bir gün aynı ölümü ben de yaşayacağım onlara kavuşacağım diye umut ediyorum. Mesela bugün anne ve babamın evlilik yıldönümleri. Halbuki 21 yıldır yoklar. Ben yine de minik pasta alır kutlarım onlar var gibi. Hissederler belki diye...

Babam... kalbi durmus geri geldi ama yarım saat cpr yapıdığı için beyin ağır hasar almış şuan bitkisel hayatta hicbir tepki alamıyorlarmıs çok genç daha 50 yasında içim yanıyo öylece bizsiz yoğun bakımlarda kaldı bedeni corona yüzünden almıyorlar göstermiyorlar

annem öldüğünde mezarının başından günlerce ayrılamam derdim. halbuki defnettikten sonra ne ara eve geri geldim anlamadım bile. ve sanırım hayatımın en iştahlı, en lezzetli yemeğini yemeğini eve dönünce yedim. sonra nasıl yemek yiyebildim diye kendime kızıp kustum yediğim herşeyi, boğazımı yırta yırta, zorla. alışılmaz sandım ama alıştım. insan gülemez sanıyordum güldüm. çok mutlu günlerim de oldu. fakat itiraf edeyim her mutluluk buruk oldu.

En çok o koydu bana kendi ellerimle götürdüm iyi misin baba diyordum iyiyim kızım diyordu düşündükçe içime birşey batıyıor

tek diyebileceğim acısı azalacak. bugün dayanabilirseniz yarın daha az acıtacak bunu söyleyebilirim. 1. dereceden bir yakını aniden kaybetmek çok zor bunu biliyorum ama bir şekilde toparlanacaksınız. ha unutacaksınız demiyorum asla, özellikle dönem dönem o acıyı hep yaşayacaksınız ama bu şekilde hissettirmeyecek her zaman. plasticwoman

İki gündür ne yerdeyim ne gökte hiçbir yere sığamıyorum yiyemiyorum içemiyorum nefesim daralıyor canım yanıyor içim parçalanıyor tarif edemiyorum eşyalarını siyah bir çöp poşetiyle verdiler sırılsıklamdı korkudan altına kaçırmış düşündükçe çıldırcak gibiyim kimbilir ne kadar korktu ne kadar canı yandı dün birlikte kahvaltımızı yaptık çok özledim onu sanki hala yanımızda oturuyor gibi. Günlerdir rüyamda görüyordum benden yardım istiyordu konduramadım malum olmuş herkes görmüş rüyasında annesi kardeşi ne garip. Hayat devam eder mi gerçekten

Benim tek kardeşim abim 26 yaşında trafik kazasında öldü. Çat diye. 5 dakikada. Hayatım boyunca hep anne babamın bir gün öleceğini düşünmüştüm ama o zaman gelince abim arkamda olacaktı dağ gibi. Baba gibiydi 7 yaş büyüktü benden. Korur kollardı aynı zamanda dostumdu, sıkıntılı durumda aileme karşı kalkanımdı. Ben başedemedim. Hayat bana kazık atmış gibi hissettim. Tanrı beni sırtımdan bıçaklamış yere düşürmüş birde üstüme tükürmüş gibi hissettim. Sonuç; travma sonrası stres bozukluğu, anksiyetenin eşlik ettiği ağır depresyon. Sonra buna okb ve insomnia da katıldı. 5 yıl sürdü toparlanmam, 3 yılı ilaçla. 13 yıl oldu. Yazarken komik geliyor. Geçen yıl olmuş gibi. Biri bana deseki yalanmış, aslında Avustralyada yaşıyormuş, anında inanırım. Hala. Hayatım iki şekilde devam ediyor; onu hatırlamadığım genel günlük koşturma, onu hatırladığım böyle boğaz düğümleri. Geçen mesela çok yakın erkek arkadaşıma kızım amca dedi. O da ben amca değilim, ben dayıyım dedi benim arkadaşım olduğu için uzun yıllardır. Böyle zaman dursun ben bir yarım saat ağlayayım istedim. Sadece gülümsedim evet kızım dayı dedim o kadar. İnanın ne kadar zaman geçerse geçsin bir an böyle bir şey oluyor ve kalbinizin ne kadar acıyabildiğini hatırlıyorsun. Söylemek istediğim yapacak bir şey yok. Kabul edin yada etmeyin bununla yaşayacaksınız. Tavsiyem yapamadığınızı düşündüğünüz noktada hemen destek almanız. Terapi gerçekten iyi geliyor. Şimdiden sabır diliyorum size.

Yaşayanlar böyle söylüyor ama kabullenmesi evresi cok zormuş

Başınız sağolsun neyiniz vefat etti ve neyden kötü hissettirmeyecekse söyleyin bizlere acı paylaştıkça azalır sohbet etmek iyi gelir kafanız dağılır biraz

Haklısın Canım kesinlikle acının en zoru, en doğru duaymış "Allah sıralı ölüm versin" insan üzülüyor ama alışıyor da bazı acılar daha uzun sürüyor. en fazla 2 kuşak sonra hepimiz hiç yaşamamış gibi olacağız hayat bu kadar önemli ve bi o kadar enteresan ve boş

Allah rahmet eylesin sizlere sabır versin. Ben de şunu söyleyecektim "Allah sıralı ölüm versin" derler ben anlamazdım ne demek istediklerini büyüyünce anladım. Hepimizin gideceğiz, yaşayacağı durum gerçekten sıralı ölüm versin şimdi bende öyle diyorum. Babamda yaşadığım acı çok fazlaydı ama daha büyük acılar var, buna bile nasıl dayanılır diyordum ama herşeye sabır ediyor insan. Yaşadığımız en büyüğü, en dayanılmazı gibi geliyor. Daha büyük acılar yaşamamak dileği ile.

Yazıyorum hep babama WhatsApp tan. Okuyamadigini biliyorum telefon zaten kardesimde... Ama içimdeki ses okusun bir gün istediği için yazıyorum.. hatta geçen resim yolladım ben annem kız kardeşim olduğumuz... Çok özledim çok... Aradan baba nasılsın ya desem azıcık sakalassam... Allah'ım ne olur yaşayalım o günleri... İnşallah iyi olurlar..

Etrafimdaki herkes beni cok hassas olarak tanimlar, empatim de yuksektir bu sebeple katlanamam, dayanamam saniyorum. Ote yandan bu devir de oyle bi devir ki acilarin omru cok kisa. Unutuluyor demeyeyim de hayatin telasinda belki bi an yoklugunun farkina variliyor ve maalesef ki o an cok cabuk geciyor. Basiniz sag olsun, Allah sevdiklerimizin acisini gostermesin.

Bende babamı bir buçuk yıl önce kaybettim çok acı çok zor bişey bende çok kafaya taktım çok düşündüm kabullenemedim kanser teşhisi koyulduktan bir ay sonra vefat etti durumu çok iyiye gidiyodu sabah araba sürdü akşam yürüyemez hale geldi. Rabbim bana bi rüya gösterdi o rüya vesilesiyle içim daha rahat daha huzurluyum tabiki yine çok üzülüyorum aklıma geldikçe ama bi gün herkesi kaybedicez biz yaşarsak herkesin ölümüne şahit olucaz doğum ne kadar normalse ölümde okdr normal bunun bilincine varmamız gerekiyor

Başınız sağolsun öncelikle. Hepimizin kesinlikle yaşayacağı tek şeydir ölüm. Tabi ki geçecek hep bir eksiklik hissedeceksiniz ama geçecek. Ara ara aklınıza gelip burnunuzu sızlatacak. Bazen özleyecek, deli gibi ağlayacaksınız. Ama gün geçtikçe azalacak. Bazen uzun zaman aklınıza gelmeyecek o zaman kendinize kızacaksınız ben nasıl unuttum ölüm yıl dönümünü, doğum gününü diyeceksiniz. İnsan beyni unutmasa yaşayamazdık. Hayat orda dururdu. Düşünsenize her acı ilk gün kadar taze kalsa ne olurdu? Bu acınızda küllenecek. Daha ne acılar yaşayacaksınız hepside geçecek. Ama izi kalacak.

Ah mesajınız gözyaşlarına boğdu beni. Benim oğlum günlerdir dede dede diye gezdi bende rüyamda gördüm ama konduramadım düşünmek istemedim galiba. Çok seviyordu torununu günde en az beş kez görüntülü arardı günlerdir eksiğiz arayan yok çalmıyor telefonlar yanıyor içim Allahım yardım etsin bize amin amin amin

Allah babaniza şifa versin inşallah Allahtan ümit kesilmez. Diger arkadaşlarında ölmüşleride nurlar icinde uyusun. Korkudan alt ıslatildigina değinilmiş ama benim bildigim ölüm anında kaslar kendini biraktigi için oluyor o alt ıslatma. Korkmadıklarini bilmek sizler için teselli olur diye açıklamak istedim.

Canım beyin bile o kadar sistematik çalışıyor ki sürekli ağlamazsın o nedenle bi süre sonra otomatik direkt gülüyorsun benzer durumu yaşadık.

Çok sağolun. Ben de hiç anlamazdım. Zaten çok kırılgan çok mızmız bir yapıya sahiptim. Kuşum öldüğünde haftalarca ağlamıştım, herşeye aşırı üzülürdüm. Abimden sonra anneannem felç geçirdi, şekeri 600lere çıkmış. İnanılmaz severim anneannemi hatta kızımın adı onun adı. 6 ay sonrada vefat etti. Allah rahmet eylesin dedim. O kadar. Sanki çıtam böyle arşa çıktı, hiç bir şey beni üzemez diyordum ki ilk bebeğimin karnımda kalbi durana kadar. Allah bizi evlatlarımızla sınamasın, kalan herşey bir şekilde geçiyor.

Evet uyuyoruz kalkıyoruz aklımızda kalbimizde çıkmıyor halbuki daha birkaç gün önce aynı sofrada güldük oturduk kabullenemiyorum nasıl oldu ne oldu neden geç kaldık şöyle olsaydı böyle olur muydu sorgulamalar geçmiyor kendimi suçluyorum

Teşekkür ederim rabbimden ümit kesilmez diyip bekliyoruz umut hic bitmiyormus

Yakınlık derecesine bağlı o. Eger hayatinizin merkezindeyse zorlanacaksiniz. Degilse ilk başlar cok anıp sonra ic geçirip uzaklara dalip hayatiniza devam edeceksiniz. Benim babam öleli 5 seneyi geçiyor. Yalnizsam ya da bulaşık yikiosam mesela hala morgda ona delirmis gibi mırılanarak söylediğim sarki dilimde farkinda bile olmam gözyaşlarim akar gider. Zaman lazim azalacaktir ama tamamen geçmez. Yakinlik dereceniz neydi?Noldu?

Babam. En son kahvaltı hazırladım ailece güzelce yapmıştık en son benim elimden yediği pideyle gitti sanki yüreğime ateş yakmışlar yanıyorum

Canim cok geçmiş olsun benim babaminda kalbi durmuş geri getirmisler ama iste hipostik beyin olarak döndü. Ben pek inanmadim heyet bile toplayıp yeniden yaşam ünitesine aldirmaya calistim ama ciğerleri enfeksiyon kapmisti haliyle diğer hastalara bulasir diye almadilar herhalde. Enfeksiyondan öldü. Simdi göremiyoruz diye üzülüyorsunuzdur ama suan enfeksiyonuna çok açık cok korumasiz gerekiyorsa görmeyin cok ümitlenmeyin ama ümitsizde olmayin geri dönen hastalar var. Dua edin boll boll rabbim ömür verdiyse yasayacaktir ınş.

Bizimki uyutuluyor hiçbir tepki yokmuş bundan sonra ne olur bilmiyoruz çok çok zor Allah kimseye yaşatmasın

Sizinde başınız sağolsun haklısınız ama kabullenmek çok zormuş Herdaimgunes

ben çalıştıgım ve annemde eizhaimer hastası annaneme baktığı için kızımı dedesi büyüttü. herşeyimiz birdi. çocukluğumdan beri baba aşağı baba yukarı büyüdüm. evlendim çocuğum oldu yine yanından ayrılamadım yan sokağa taşındım. korona süreci çıkınca onlara işten bişey bulasyımayalım diye görüşmemeye sadece telefonlaşmaya başladık. 22 nisan günü evi süsledik ertesi güne hazırlık kızım bnm bayramım diye oynuyor dedesini görüntülü aradık güldük konuştuk. ertesi sabah babam bana mesaj yazmış aradan 10 dk geçmeden telefon çaldı annemlerin komşusu baban fenalaştı dediler. nasıl gittim kalp masajı yapılırken nasıl gördüm herkesin umutsuz bakışları hastanedeki cıglıklarımız. cenazenin kapıya gelişi hele o okunan sela duymamak için tüm kulaklarımı kapadım ama... bnm babama da kalp krizi dediler annemle kahve içmişler balkonda salona geçip oturmuş koltuğa orada 2 saniyede canını vermiş ambulans geldiğinde zaten çoktan ruhunu teslim etmiş babacım. bazı zamanlar iyiyim günlük koşturmasa bazen saatler oluyor aklıma gelmiyor ama sonra en olmadık şey saatlerce kıyafetlerine sarılıp ağlamama sebep oluyor. bizimde daha yeni sayılır herkes sabret azalıcak diyor ama bilmiyorum. tek rahatlatan şey beni onun için bişeyler yapmaya çalışmak. artık hayatımda iyi. ne yapıyorsam rabbim sevabını babama da ulaştırsın dite yapıyorum. inşallah herkesin dediği gibi daha huzurlu bi yerdir gittikleri yer. çünkü bazen haber alamamak iyi mi kötü mü bilmemek ölüm anında yaşadıklarını düşünmek çıldırmama sebep olacak gibi geliyor.

Amin insallah ümit hep bir yanında insanın

evet bazen hayata dalıyoruz ve sanki hiç olmamışlar gibi devam ediyoruz. ama bir an geliyor yoklukları çok acı şekilde vuruyor ciğerimize. alışmaktan başka çare yok. anneannem tek evladının acısına dayanabiliorsa ben de dayanabilirim diyerek güç buluyorum.

Sabir zamaan tevekkul gecmeyecek ama alisacaksin 42 yasindaydi annem öldugunde beb 21 zaman insana herseye alismayi ogretiyor

Öncelikle kabullenmekle baslamak gerekiyo babami kaybedeli 6 yıl olucak 24 kasimda eskisi gibi degil acisi.. Ben onun hastalığı ve ölümüyle agir depresyon ilaclari kullandım kapidan dışarı adim atamadim doktor kontrollerine zar zor gittim uzun sure antidepresan tedavisi gördüm emdr terapisi aldim cok zor geçti ama alıştım mecburdum mecburuz hepimizin başına gelicek dayanamam derdim ama dayandım tek ilaci zaman.. hamileydim 41 gun once 4 aylik kiizimi suyu bitmesi sonucu kaybettim.. Ilk günler yine dayanamam ölürüm dedim ama mecburuz dayanmaya dua edip tevekkül etmekten baska care yok.. . push ;

O acı hic azalmıyor, sadece siz o acıyla yaşamaya alışıyorsunuz, Bazen böyle hayat mı olur diyorum, nasıl yaşayacağım bu acıyla yıllarca, ama insan her şeye alışıyor gerçekten. midenizde dayanılmaz bir acı olduğunu düşünün mesela, ilk zamanlar ölsem de kurtulsam şu acıdan diyorsunuz, ama bakiyorsunuz geçmiyor, azalmıyor, öldürmüyor da, çaresiz, bir noktada alisiyorsunuz. Sizin bir parçaniz oluyor o acı. Sevdiğini kaybetmek de öyle bir şey işte, öldürmüyor, süründürmüyor, kivrandiriyor, kivrana kivrana yasamayi öğreniyorsunuz.

19 yıldır geçmiyor, alışıyorsunuz acıya. Hayat devam ederken tutunuyorsunuz bir yerinden. Eksik yaşıyorsunuz ama yaşıyorsunuz. İçinizdeki yangın azalıyor ama hiç sönmüyor.

Başınız sağolsun gittiği yerde huzurlu olduklarını düsününce daha kolay ama özlem kısmı ağır olacak Herdaimgunes

acıyı yaşamayı ertelerseniz daha kötü canınız yanacak emin olun. psikolojik destek alma fırsatınız varsa da kesinlikle alın.

Bir tane çocuğum var işim var bir şekilde hayata karışıyorum sorumluluklarım çok. Sanırım evde olsam çok düşünür zor atlatırdım Herdaimgunes

Bqşınız sağolsun bizim bi akrabamız yıllar önce trafik kazası geçirdi o da korkudan altına kaçırmıştı bazı ölümler daha çok insanı yaralıyor oluş itibariyle ama ben biliyorum ki onlar artık acıyı hissetmeyecegi yerdeler acı yok o anın korkusu hüznü yok acıyı çeken biz hayatta olanlar sadece yanımızda yok diye üzülelim acılarını korkularını düşünmeyelim onlar şuan burdan çok iyi bir yerdeler biliyorum. Çevrenizdeki insanların da o anı konuşmasına izin vermeyin daha da sinir olmayın

Ben olmus babamin teline mesaj yazdim. Bildigim halde onun oldugunu. yegen kullaniyordu telini babasina Soylemis. O da beni aramisti neden boyle yapiyorsun.

Allah sabrını veriyor herhalde çekenler daha iyi bilir. Beynimiz acıları unutmaya elverişli olmasa ne olurduk? Çeke çeke geçiyor böyle şeyler. İlk zamanlar hep acı HanimKelesimiGetir

bitkisel hayatda olsa ümit kesilmiyor. aynısı başımıza geldi anevrizma. çok zordu. can çıkana kadar ümit kesilmiyor. Allah yardımcınız olsun. E

beratti

Allah sabir versin Gececek. Aslinda gecmeyecek alisacaksin 1 sene icinde cok aglayacaksin. sonra aglamalrin azalacak yerini bol bol dualara birakacak. Mezarina gidiceksin ilk zamanlar cok. daha sonra onlarda azlacak bayramlarda ve kendino kotu hissetdgn zamanlara dusecek. Icinde hep o ates yanacak bak o sonmeyecek hic ama ilk gunku gibi alev alev yanmayacak. Sabirli ol tek yapabilicegin sey dua suanda

Babam vefat etiiğinde oturduk konuşuyoruz ailemle birlkte, bir anda gülmeye başlayınca ne oluyor bize dedim. Şimdi birisi duysa evden cenaze çıktı kahkaha sesleri gelitor derler diye düşündüm. Sonra yengem dedi ki bana, gülmek ağlamanın kardeşidir dedi. Yani toprağa veriyoruz eve gelip hayata kaldığımız yerden devam ediyoruz işte. Hayatın kanunu bu..

Değil mi... bizim içinde bundan farklısı olmayacak diye düşünüyorum ne acı ama olması gerekende bu galiba yoksa insan nasıl dayanır bilemiyorum. Yoğun bakıma ilk alındığı gece herkes dısarda bekledi sonra evlerine gittiler ertesi gün kalktık çay falan içtik oturduk babamın ekmeği babamın çayı diye diye ağlayarak içtik çok zoruma gidiyor orda öylece tek başına

Bugün yedik içtik oturduk ama o yoktu öyle yarım öyle eksiktiki herşey boğazım düğüm düğüm durup durup babam diyorum ama yok kokusu bile kalmadı odalarda sanki

Ah ne güzel evlat bırakmıslar geride alışıyorsun ama o acı hep hatırlanıyor

aynen öyle tarif etmesi o kadar zor ki. diyorum ya an geliyor unutuyorum yokluğunu sonra kendime kızıyorum nasıl unuttun nerde o nasıl iyi mi acı mi çekiyor sen gülerken diye. ama hayat işte gün geçtikçe hayatın akışına kapılıp aklıma gelmediği süreler uzuyor. hep beraber olup mangal yapmayı çok severdiği ilk günler asla o olmadan piknik yapamayız diyordum dayanamam sanıyordum içim buruk olsada yine pikniğe gidiyoruz annemle sarılıp ağlıyoruz bazen hatırlayıp bazen gülmeye devam ediyoruz. sanırım insanoğlunun en alışamam dediği acıya bile insan bi şekilde alışıyor. birde öncesinde ölümden öyle korkardım. ki mezarlık yanından bile geçemezdim artık ölüm öyle ürkütücü gelmiyor hele mezarlık bana en huzur veren yer artık

İnsan alışıyor ne yazık ki insan herşeyle yaşamaya alışıyor. aci olmadan buyuyemiyor. yemek ateşte pişiyor. bizde acilarla

O acı hiç geçmiyor benim babam gideli 12 ayda 1 yıl olucak. Ben götürdüm elimle babamı hastaneye kendi dogum gunumde hemde öyle özledim ki anlatılmaz bomboş kaldı heryer simdi. Ama orda çok iyi biliyorum bizi bekliyor orda şimdi cennet kokulum rabbim sabır . push ; M Mutlulukolsunartik Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Allah sabir versin demeye geldim

İnşallah canım bütün hastalarımıza şifa diliyorum sürekli. Allah ol derse olur beklemekten başka keşke birşey yapabilseydik Herdaimgunes

Sürekli ağlama geliyor içimden Herdaimgunes

Bizde dün annemle yedik içtik eve dönerken ağlama krizi geldi biz nasıl yasıyoruz hayatımızı o yok hersey devam ediyor ama o yok masanın basında oturmuyor bizden çay istemiyor duymadık diye kızmıyor çok acı

Allah acil şifalar versin ben babamı kaybettim gizli kalp krizinden inşallah baban kurtulur iyileşir gölgesi yetiyor acısı hiç bitmiyor inşallah kavuşursun babana

Ahh ahh içim yanıyor benim de... Babam kalp hastası bir aydır yoğun bakımda. O da 55 yaşında sadece. Dün aksam akciğerlero fonksiyonunu büyük ölçüde yitirdi dediler. Uyutmuslar. Dua ediyoruz, dua ediyoruz... Çok çok çok zor bir acı. Allah'ım alma ne olur, doğacak çocuklarım dedesini tanısın Allah'ım diye dua ediyorum... Allah şifa versin sizin babanıza da. İnşallah hepsi iyi olur... Başka türlüsünü düşünmek çok zor çok acı Allah'ım sen koru bizlere bağışla babalarimizi...

Geçmiş olsun bi yakınımız aynı oldu hemde epey kilosu vardı, bitkisel hayatta çıkmaz dediler ama iyileşti hatta geçenlerde karşılaştık eskisi gibiydi. Doktorlar bile umutsuzdu ama yaşayacak günü varmış. Belki babanın da vardır dua et başka ne gelir elden. Ben de babamı 11 sene önce kaybettim koskoca 11 sene ama yeri geliyor 1 ay gibi, 1 gün önce gibi acısı insan alışıyor unutmuyor da, zamanla dayanılır hale geliyor öyle diyeyim hepimiz yaşayacağız bu durumu kalp krizinde de acı çekmiyorlarmış ben çok araştırdım sen kalbini ferag tut dua et, inşallah yaşayacak günü vardır döner babacığın

Başınız sağolsun çok zor atlatmışsınız Allah herkese dayanma gücü versin eksikliklerinin yerini hicbirsey doldurmayacak

Zamanla geçecek... Geçmeyecek aslında ama alışacaksınız... Varlığına alıştığınız gibi yokluğunada alışacaksınız zamanla... Bu acıyı birçok kez yaşadım içlerinde aşık olduklarımda vardı, arkadaşlarımda, öz abim öz babam gibi sevdiklerimde... hatırladıkça dua ediyorum bol bol... elimden gelen tek şey bu çünkü... Çok zor... Allah yardımcınız olsun...

Dayanılmıyor zaten. Sürüne sürüne yaşamak zorunda kalıyorsun o kadar. Herdaimgunes

İnşallah ümidini kaybedemiyor insan aklımdan biran çıkmıyor hep dua ediyorum

O koku burnunuzda, içinizde hep kalıyor... Büyük acılar bunlar herkes farklı şekillerde yaşıyor ama ortak olan alışmak... Babamın kokusunu hiç unutmadım, anneminkini de... Allahım şifa versin, nefes aldıkça umut var

Kiyamamkardeşim öldükten sonra evlendim. Eşimi çok seviyorum ama her mutlu animda kuzum kemik oldu nasıl bir iğrencim ki ben mutlu olabiliyorum diye ağlama krizlerine giriyorum. Yakını olan herkes aynı... Kalanımızdan büyük bir parça o mezarlıkta kalıyor.

Rabbim sizede yardım etsin her acı zormuş yavrunuzla cennette kavuşursunuz inşallah