Allah razı olsun sizin gibi insanlardan, her eğitimci bu kadar hassas olabilse keşke, bu da demek ki sizin imtihanınız, biraz zaman verin kendinize onlarla anlayabilecekleri dilden konuşun ama emin olun ki varlığınız ya da bir bakışınız bile yetiyordur çoğuna.. anne olarak bile biz her zaman çocuğumuza sarılıp yatamayabiliriz, durumlar müsaid olmayabilir ama sevginizi hissettirin bazen o da yeter sanırım..

Bende bir öğretmen adayı olarak öncelikle sizi kutluyorum. Öğrencilerinizi bu kadar önemsemeniz ve idealist olmanız çok güzel. Çıkıp öğretmenlik çok kolay, yatarak para kazanıyorlar bilmem ne diye saçmalayan zihniyetler okusa keşke konunuzu. Öğretmenlik çok ama çok zor. O sorumluluk insanın boyunu aşıyordur eminim. Ki sizin durumunuz daha zor. Formasyon derslerimde öğretmenlerim ne olur idealist olmaya çalışmayın çok yıpranırsınız diyor. Haklılar idealist bir öğretmen çok yıpranıyor tıpkı sizin gibi. Ama bende idealist bir öğretmen olmak istiyorum, çünkü yıpransan da mesleğinin hakkını ancak o zaman verdiğine inanıyorum. Allah yardımcınız olsun ve sabır versin örtmenim :)

Keşke böyle bir işim olsaydı. Çok şanslısınız. Ay o yavrucaklar ne mutlu oluyor dur siz onları sarılarak uyutunca. Rabbim kimseyi kötü ana baba ile imtahan etmesin. Ben babam da yaşıyorum. Yaşım oldu 30 babamla oldu ipleri koparalı 5 yıla yakın. Kp beni evladı gibi sevsin istiyorum. Içimde baba sevgisi istiyor bu yaşımda. Evladım diye sarılan bir çift el. Ben bu yaşta bu duygu ile paramparça olurken o minicik yürekler nasıl dayanıyor.

Hiç gerek yok. Bu dünyada o kadar çok terkedilmiş, kimsesiz bırakılmış çocuk var ki. Tek başınıza hepsine yetemezsiniz. Siz hepsine belirli mesafede ama aynı sevgiyle yaklaşın. Hepsiyle ilgilenin ama birisi daha fazla olmasın. Hepsine kucak açın ama kabul edin ki anneleri olamazsınız. Bunu kabul edin ve yola bu şekilde devam edin. Sizde insansınız. Lütfen sınırlarınızı zorlamayın.

oyy oyyy oyyyy burnumun direğini sızlattınız... bir film seyretmiştim bir söz çok hoşuma gitmişti... belki tam olarak hatırlayamam ama adam inancını kaybetmiş pedere: Tanrı nerde o halde diye soruyor peder : Tanrı senin gibi iyi insanların kalbinde diyor Allah kalpleri iyi merhametleri bol insanları yaratmasaydı halimiz ne olurdu. sizin gibi insanların artması dileğiyle

Sağolun, çok çok teşekkürler. Çoğu okuma-yazma konusunda bile sıkıntılı; ama inşallah en azından "insan" olurlar, onların çocukları bu tarz şeyler yaşamaz.

Özel hayatınızdaki sorunlardan dolayı yıpranmış olmalısınız.. ama o yavrulardan çocuklarım diye söz etmeniz, bu kadar ince düşünmeniz bile çok güzel :) ve kalbinizin güzelliğinin mükafatını elbet rabbim verir size özel hayatınızda da herşey düzelir inşallah. cani gönülden diliyorum bunu. Siz yine de çabalarınızı eksik etmeyin lütfen.. onların sizin gibi insanlara ihtiyacı var. Allah sizin gibi eğitimcilerden razı olsun.

Birgun o cocuklar birer is adami is kadini olup karsiniza cikacaklar... ve bu verdiginiz sevgiler hic silinmeyecek hafizalarindan. galiba su anki durumunuz tukenmislik sendromu dedikleri sey. taktir ediyorum sizi ogretmenim. Allah size guc versin.

ben de bir dönem çocuk esirgeme kurumunda gönüllü ablalık yapmıştım... gerçekten çok zor.. insanın içi acıyor, fazlasını vermek isteyince de kendine vakit ayıramıyor insan.. o kadar çocuğa yetebildiği kadar yetmeye çalışmak da bir erdem... ne desem bilmiyorum ama lütfen bu kadar yormayın kendinizi duygusal anlamda.. yusraa kızım benim

Önce sen kendi enerjini ve psikolojini yüksek tut ki çocuklara daha fazla yararın olabilsin. Allah razı olsun, senin gibi insanların var olduğunu bilmek çok güzel.

Siz harika bir eğitimcisiniz. Bir gün o sarıp sarmaladığınız çocuklar, sırf sizin sevginiz sayesinde çok düzgün bireyler olacak biliyorum. Elinizden geleni yapmışsınız, eminim bundan sonrada yapacaksınızdır. İçiniz rahat olsun.

Çok çok çok teşekkür ederim; bu bende bir takıntı halini aldı ve psikoloğa gittim. Ancak beni anladığını düşünmüyorum. Yetebilmeyi çok istiyorum. Bugüne kadar iyi-kötü yetiyorumdur diyordum, ama birine sarılırken diğerinin uzaktan bakışını gördüm. O an anladım yetemediğimi. Acaba ilaç takviyesi ile kendimi zinde mi tutsam? Bu beni agresif yapar mı?

özverinizi takdir ediyorum, ancak onların uyku problemlerini sarılarak gidermeye calısmanız ve yeni bir alıskanlık edindirip sonra da bunun yoksunlugunu yasatmanız pek profosyonel bir davranıs gibi durmuyor. ogrencilere sefkatle, anlayısla yaklasmak ile sevgiyi temas ile gostermeyi birbirine karıstırıyoruz bence. hatta toplumumuzda da bu cok yaygın, ilerde cocugum olsa yoldan gecen amcaların teyzelerin dokunup sevmelerini de istemem. sonra nasıl ogretecegim cocuguma kimseye senin bedenine dokunmasına izin verme diye...? ya sevgi gosterisini bir gun ayıramazsa? ya da birileri onun bu zaafını kullanırsa?

Sizi çok iyi anlıyorum. Bende yatılı bölge okulunda öğretmenlik yapmıştım. Ordaki çocukları görünce insan kendini onlara adamak isityor ama sizinde bir bünyeniz var biraz kendinizi toparlayın herşey tekrar yoluna girer emin olun. Şunu da unutmamak lazım biz ne yaparsak yapalım onların aile eksikliği asla bitmeyecek! . push ;

Allah sizden razi olsun. Siz harika bir insansiniz..

Kahramanlik sendromu diye bir şey duydunuz Mu? Hero complex, kronik hale gelebilir sizinki gibi mesleğe sahip olanlarda. Sınır cizemezseniz, size yaşama hakkı tanimazlar. Yetmek diye bir şey yok, elinden geleni yapmak var.

o anne babalar nasil gönderirler cocuklarini oralara? sizde kendinizi yipratmayin.. dediginiz gibi birine sarilsaniz ötekiler bakacak.. kimbilir ozaman anne babasizlik daha cok koyar o cocuklara.. iyilik yapayim derken kötülük yapmis gibi olmayasaniz bilmeden..

Rabbim size bolca güç ve kuvvet versin. Okadar az ki sizin gibilerin sayısı bende sizin kadar olabilsem yaptığım ancak maddi olabiliyor manevi anlamdada çok istiyorum hep kendi sorunlarımdan vakit kalmıyor bu bahane değil tabiki benim hatam X xDerinMavix

Allah cümlemizden razı olsun. Özel hayat rezalet. :) Rezalet ötesi hatta. Mümkün mertebe işimi etkiletmemeye çalışıyorum; ama akşam nöbet almamamın sebebi özel hayat. Bu zaman da kendime kızıyorum.

Merhabalar; Yatılı bir okulda öğretmenim; artık çok yoruldum. Benim çocukların büyük kısmı parçalanmış ailelerden gelme, aile sevgisi yok zaten hafta içinde "aile" denen bir kavramdan habersizler. Onlara baktığımda çok şey görüyor hissediyorum; ancak "Ya benim evladım olaydı..." deyince içim burkuluyor. Önceki yıllarda çok sık nöbet tutar, onlarla birebir ilgilenmeye çalışırdım; ancak bu sene... Bu sene çok yoruldum. Eskisi kadar nöbet almıyorum. Orada ben onlara sarılmadan uyumayan çocuklar vardı. Biliyorum, diğerleri bunu yapmıyor. Bu konuda zaten içim buruluyor. Nöbet tutmaya çalışsam artık kendime yetemiyorum, özel hayatım pek hoş olmayan şeylerle tepetaklak oldu. Bunu işime yansıtmıyorum; ama önceki yıllardaki fazladan çabam büyük ölçüde azaldı. Vicdanım rahat değil, ben yorgunum, benim çocuklar yalnız... Ne yapacağımı bilemiyorum.

sizinle hemen hemen ayni olmasada bazen bu çaresizlik duygusu benide sarar... egitimci degilim, anne degilim, ama etrafimda birseylere muhtaç insanlar gördügum zaman üzulüyorum, zaman zaman bu insanlara öyle bir acima duygusu hissediyorum ki, bu duygu beni yiyip bitiriyor.. oturup agliyorum... cikom

Belki şu an hayatınızdaki tepetaklak olmuş olaylar yüzünden bu şekilde düşünüyosunuzdur. Ama sizin yaptıklarınız insanın içinden gelen bişey ve bu her insanda olmaz bende anaokulnda çalışıyodum hala ara ara giderim dediğinz gibi annesi yada babası olmayan çocukların başını bi ayrı okşuyorum ama o masum çocuklara sarılp okşayınca insan herşeyi unutuyo sizin gibi öğretmenleri olduğu için şanslılar... J Janet Jak Esim Durme, durme

Ah ahh güzel kalpli insan. Bazı Anneler bile çocuklarını bu kadar düşünmüyor. Kim bilir ne başarılı öğrenciler yatiştireceksiniz. Pes etmeyin sizin gibi eğitimcilere ihtiyacımız var çok.

Allah benim çocuklara sabır versin. Ağlattınız beni. İnanın mahcup oldum sözlerinizle, benim bir çocuğum, eşim, düzenim yok. Çocuk nasıl sevilir bilmiyorum, belki ondan yetemiyorum. Hani her dam melek de değilim kızıyorum bazen, bağırıyorum. Ama herhangi bir çocuk akşam annesiyle muhabbet ediyor, benimkilerin akşam muhabbet şansı yok. Kızayım mı seveyim mi? Ben sadece eğitecek miyim? Sevgi eksiği ne olacak? Benden çocukların yüksek netler yapmasını bekliyorlar, benim çocukların derdi o değil. Açıkçası benim de derdim çok netten önce onların mutluluğu. Başımı yastığa koyunca muhasebe yapmaktan yoruldum. Acaba doğrusu hangisi?