Hic bu kadar detayli düsünemedim diyeyim. O kisir döngünün icinde yasarken hep kendi duygularima, neden bana bu haksizliklari yaptigina odaklandim sanirim. Aslinda cevabini az cok tahmin ettigim halde. Halk tabiri ile huysuz bir adam diye gecistrdim belkide. Keske diyorum, keske en bastan düsünebilseydim. Simdi de korkuyorum. Esim tedaviyi kabul eder bu durumda biliyorum, ama sonrasinda belkide hayir diyecek. Ise yaramiyor diyecek. Veya yillar süren bir tedavi süreci olacak belki. Üzülüyorum, esim adina. Ailem dediginiz gibi beni korumaya calisiyor. Senin ömrün yetmez, bu adami düzeltemezsin diyorlar. Korkuyorum, cok korkuyorum.

Hayir yok. Düzen kuramadik, cocuk yapamadik o yüzden. Esimin sürekli is degistirmeleride vardi. O yüzden. Bir yerde tutunamiyor. Kimseyle gecinemiyor. Ailece görüstügümüz kimsede yoktu, kimseyle kolay kolay anlasamiyor. Sadece egitimci arkadasimin esiyle cok iyi anlastilar. Onlarda evlatlarini kaybetmisti, esim cok destek olmustu onlara o zamanlarda. Bugün arkadasimda söylüyor, aslinda kötü biri degil, ama mutsuz, kendiyle problemleri var dedi.

bu arkadasimizin dediklerine tamamen katiliyorum.

Cok guzel yaZmissiniz AnaliZlerinizde bence cok dogru Cocugumu duzgun yetistirebilmek icin pedagoglari takip ediyrm Bu konuyu cok iyi biliyrm Kuccukken yasanan siddet Ofke kontrolsuLugu yaratiyor Bunlarin duzelmesi Zor Bence once kendinize aciyin bence Bnm esimin babasi aileside siddete yatkin kisiler esimde oyle sonuc olarak cok sinirli Bnm bikac gunluk bebegime suuuusss diye bagiracak kadar kontrolsuz Bende senin gibi ozguvenimi kaybetmeye basladim, psikolojik siddet goruyrm Nasil cocugumu duzgun yetistirxem Endise ediyrm Sende bunj dusun Ruh sagligi yerinde cocuk bu babayla nasil yetisir Kendinide dusun Biz bireyiz ama bu karakterler bizi yok ediyor İzin verme

Cok kotu bir durum esinize cok uzuldum.. Ama tedaviyi kendi istegiyle yapmak zorunda siz bosanmasanizda kendi gitmek istemedikce gitmez..

Bu arada maddde bagimliligi yok. Tek kullandigi sigara. MissCherryBlossom

Katılıyorum MissCherryBlossom

Adam sizi seviyor, siz de seviyorsunuz. Arayin adami, cocuklugun izlerini silemedigini beraaber normal ve mutlu bir hayat surmek istediginizi, bunun icin terapinin sart oldugunu soyleyin. Madem seviyorsunuz destek olun. Tedavi olmasi sartiyla donun. Yok olmam derse donmeyin.

tatlım adam suçlu demıyorum, ama bende çok feci bir çocukluk gerçidim, ama iç böle biri değilim, ağbimde öle ama, nasıl bir sevecen eş, baba görsen için gider, bilemedım şimdi, ama şu lafını çok sevdim, acaba benmı kılıf arıyorum dedınya, ağa paşa gibi yetişmiş ınsnalar var, senın eşinden berbat kntrolsuz, bence bıraz evet alakası vardır, ama arkasına sığınıyor olabilir, böle biri ile çıktım, kılıf buldum, buldum, ama sonuç yıprandığımla kocaman bır mutsuzlukla kaldım, o ise mutlu mesut eşiyle çocuğuyla yaşıyor, karar senın, ama unutma senden bır tane daha yok,

Aileme hakaret etmesinin hafifletici hic bir sebebi yoktu. Aralarinin acilma sebebi, esimin beni zamaninda ailemin yaninda assagilamasi ve bana sert davranmasindan dolayi oldu. Sonrasinda kabadayi ayaklarina yatmasi, büyük konusmalari, aileme karsi tavir almasi ile aralari iyice acildi, ama bizimkiler benim hatrim icin hep alttan aldilar. Benimse esime karsi tabii kide hatalarim oldu, olmaz mi. Adami sinir ettigim zamanlar olmustur, zaten onlara heyheylenmesine hic birsey demiyorum, haklidir, hata yapmisimdir, kizmistir. Problem o degil zaten, problem durduk yere kendinin huzursuzluk cikarmasi, laf sokmasi, tahrik edici konusmasi, ilgisizligi, kahvaltii begenmedigi icin küfür etmesi gibi bir cok sey. samantha

Bu kadar ağır travmalar atlatmış bi insanın bi daha yapmayacağına söz vererek düzelmesi mümkün mü Şimdiye kadar ilişkinizin selameti açısından neden kolundan tutup bi uzmana götürmediniz Yazdıklarınızı görünce madde bağımlılığı geldi aklıma ama hiç değinmemişsiniz Eşinizin sağlam bi terapi ve tedavi sürecine ihtiyacı var Aileniz bu anlattıklarınıza istinaden sizi korumak adına ilişkinize ambargo koyuyor anlaşılan ama eşinizin tedaviyle durumunun düzeleceğini söyleyin onlara

Seviyorum esimi. Tabi zamanla yasanilanlar yipratti beni, sevgimde azalmada oldu. Yüzünü görmeye tahammül edemedigim zamanlarda oldu. Burnuma onu animsatan bir koku geldiginde gözlerim doluyor. Yardim etmek istiyorum ona, cok mutlu olmak istiyorum onunla ama cok fazla hayalperest olmamak icinde tutuyorum kendimi. Belki daha kötüye gidecek hersey bilmiyorum ama Allah biliyor icimi, hic rahat degilim.

Yavaş yavaş iki ailenin de araya duzeltceksin ikna edeceksin kendini eşinin ve ailenin yerine koy napardin cnm kucukkurbaga04 okuryazar tek ayak

ileride Pişmanlık duymaktansa ve keşkeler yaşamaktansa, eşinize şans vermek doğru olur. küçük bir ihtimal dahi olsa, düzelme ihtimali var. sırf bunun için bile denemeye değmez mi?

Tedavi secenegini sunmussun, bence en son noktaya kadar gelmissin zaten. Bundan ilerisi olamaz. Kabul etmediyse iliskinizin bitis nedeni kendisi olmus. O yüzden hic vicdan azabi cekme.

Cocugunuz var mi?

Çocuğunuz olsaydı onun derdini çekerdiniz. Ama çocuk yoksa ne diye çekeceksin ki. Ailene de hakaret etmiş. Bunun geçerli veya hafifletici bir sebebi var mıydı? Bir de siz mi kendinizi çok hatasız gösteriyorsunuz orasını bilmiyorum ama eşinizin birden bire sebepsiz heyhey'leri geliyorsa o sorun hiç düzelmez. . push ;

Bir yuva kolay kurulmuyor ki tüm imkanlar denenmeden kestirilip atılsın. Ailede evlatlarının yanlışında bir kalemde silsin. Bence eşine destek olmalısın, karşılıklı sevgi var çok bariz. Ailenizle de zamanla eskisi gibi olursunuz eminim. Eşinizin çok derin sorunları var kolay olmayacak öyle birden belki ama sizin yardımınızla aşacağını düşünüyorum ben sonuna kadar denemelisiniz kesinlikle, hem ileride pişman olmamak için hem de acı çekmemek için.

ayrılmak çok kolay. aklınızda hiç keşke kalmasın bence. yoksa o vicdan azabı pişmanlığa dönüşür. seviyorsunuz belli. o da sizi seviyor. acaba şöyle bir seçenek olabilir mi; "sana dönerim ama psikolojik destek alacaksın ve bende hep yanında olacağım. her şeyi birlikte düzelteceğiz." ailenizin tepkisindende korkmayın. ne kadar yakında olsak bu dünyada herkes kendi acısını yaşıyor. siz pişmanlık yaşarken ne kadar üzülselerde hangisi sizin kadar acı çekecek?

Siz annesi değilsiniz. Sizin de bir hayatınız var, olmalı. Eğer eşinizin tedaviyi kabul edeceğine inanıyorsanız deneyin tabii ki, belki her şey çok güzel olur. Ama yıllarınızı bunun için çabalayarak geçirmeyin bence...

Esinizle konusun tedavi konusunu. Bir tek bu sartla geri doneceginizi soyleyin. Sonrasında da bir şekilde ailenizi ikna edersiniz

Kendisinin tedaviyi kabul edeceğini düşünüyorsanız durmayın yönlendirin, eğer kabul eder düzelirse ailenizi ikna etmek kolay olur. Sonuç itibariyle ailenizde sizin mutluluğunu istediği için şuan karşılar ona. Bir konuşun iyileşip iyileşmemek kendi ellerinde.

Ondan ayrılıyor olmanız onu tedaviye yönlendirmeyeceğiniz anlamına gelmez. Teklif eden ısrarcı olun...

Cok üzüldüm, ama sadece sinirse problem, bence asilabilir bu. Psikolojik siddet demissiniz, ne gibi mesela? Esini neler yapiyor size?

Düzeltiyorum sadece eşinizin değil sizin de ve zaman zaman beraber bir terapiste gitmeniz şart. Haliyle yorulmuşsunuz zamanla Eğer sevginizin tükendiğini düşünmüyorsanız bunu denemekte yarar var Oturduğunuz yerdeki psikologları, çift terapistlerini iyice bi araştırın

bu evlilik boyunca elinizden geldiğince ona destek olmuşsunuz, eminim ki eşiniz ne kadar dile getiremiyor olsa da bu durumu sizi takdir ediyordur. açık açık onunla Konuşun ve Tedaviyi teklif edin ve ona bir zaman biçin. anlattıklarınıza dayanarak eşinizin değişime ve tedaviye olumlu yaklaşacağını düşünüyorum.

Acikcasi sürekli olarak mutlu olamadim zaten ilk 3 aydan sonra. Yani mutlu oldugum anlar oldu, ama mutsuz oldugum anlar cok daha fazlaydi zamanlada fazlalasti. Seviyordum ama esimi, iyi oldugumuz anlarda cok iyiydi hersey. Güven veriyordu. Ama bir anda tepetaklak oluyordum. Yavas yavas iyice kötüye gitti diyebilirim. Daha dogrusu bir kötü huyunu birakti, digeri bas gösterdi. Son bir yildir cok mutsuzdum zaten, etrafimdaki herkes farketmis birsey dememisler. Bu bir yil icinde sevgimde azalmalar oldu. Tahammül edemiyordum esimi görmeye, evden gitsede az kendi basima kalsam diyordum. Devamli bir tartismamiz yoktu, ama tavir, duvar örme, ilgi kaybi cok fazlalasti onda ve evde görünmez biri gibi hissetmeye basladim kendimi. Oturup dogru düzgün sohbet edemiyorduk. Bazen uzun uzun sohbetlerimiz oluyordu, sohbet ederken bile hosuma gidiyordu, son pat diye "uf sIkIldim cok uzattin, basimi agritiyor sohbetlerin" diyebiliyordu. Anlam veremiyordum. En son 2 ay önce durup dururken bensiz asla yapamayacagini, ben olmazsam hic birsey oldugunu söyledi. Güzel bir kelime cikmiyordu agzindan, en son söyledigi tarihi hatirliyorum gecen sene kurban bayramindaydi. Cok uzun zaman oldu yani. Mutsuzlugu arttikca artti. Tabi benim mutlulugumda ona bagliydi, o mutsuzken ben mutlu olamiyordum. Hayatimda hersey kötü gitmeye basladi. Arkadaslarimla görüsmek istemiyordum, derslerim cok agir geliyordu, is hayatimda hata üstüne hata yapiyordum. Normalde dimdik ayakta durabilen biriyken, cok cok fazla özgüven kaybi yasamaya basladim. Insanlarla sohbet ederken bile kafam yerinde degildi, boslugun icindeydim. Esimide düsünmüyordum ama beni birseylerin mutsuz ettiginin farkindaydim. Bunun evliligim oldugunu anlayinca bosanmaya karar verdim zaten. Keske böyle olmasaydi. Cok seviyordum, hala da sevgim var. Belki biraz daha devam etseydim bitecekti ama. Bilmiyorum.

Benim anlamadığım yer, bu kadar mutsuz bir insanla nasıl mutlu olabildiniz? Mutsuz insanlar genelde etraflarını da mutsuz ediyorlar.

eşinize psikolojik destek alması şartıyla tekrar bir araya gelebileceğinizi söyleyin. sizi seviyorsa kabul eder zaten. ama bu tedavi süreci uzun da sürebilir bunu kabul ederek kalkışın tüm bunlara. bu süreç boyunca size de çok iş düşecek bunu unutmayın. herkes bir şansı hak eder. daha sonra içinizde keşkeler kalmasın elinizden gelenin hepsini yapmış olun. ailenizle güzelce konuşun lütfen onlar da sizi anlasınlar.

Gerizekali, hicbirseyi beceremiyorsun, senden hicbirsey beklemiyrm yapacagin zaten bikac sey var onuda yapamiyorsun ne ise yararsin sen, tek becerdigin cocugu doktora goturmek icin randevu almak gibi Ama normalde karicim karicim seni iyiki almisim, sen tam osmanli kadnisin, herzaman basarilisin, ne istersen basardin bugune kadar, sen beni nasil aldin bilmem ne modunda Cok dengesiz yani Haftasonu ev isi cocuk yetismeye calisiyrm, yardim bekliyrm bi atarlaniyor beceremiyorsam calismamaliymisim, beni eve kapatirmis, sakin ol diyorm, ben sana bagiriyormuyum, sen bagirma gormemissin, zulum nasil yapilir bundan sonra gorursun sen, Boyle versiyonalr kahvetelvesi

Çok üzüldüm okurken benim eski sözlüm de böyleydi hemen hemen ben tedavi seçeneğini de sundum mücadele de verdim ama olmadı yine de bitirdigim için kendimi suçluyorum evet ben de vicdan azabı yaşıyorum lilipit

Es olmak demek bir seylere birlikte gogus germek demek. Esinizin elbette tutarsiz, hos olmayan davranislari var ama yardim ederseniz belki duzelir. Bunu yaparken de ailelerin destegini alin, ozellikle kendi ailenize sirtinizi donmeyin. Insanlari kaybetmek cok kolay, zor olan kazanabilmek. Umarim bu durumun ustesinden gelebilirsiniz, kolayliklar.

yazdıklarında bıle hala ıcındekı sevgının atesı bellı. oyle ıcten ve duygusal yazmıssın kı ben bıle uzuldum yasananlara. evlılık terapıstlerı var bosanma davalatında hakımlerın yonlendırdıgı. ıstersen bı onu dene. hem bı uzmandan bılgı almıs olursun hemde denemıs olursun. yapsaydım keske demekten cok daha ıyıdır.. Allah yardımcın olsun ıns. Kendiniarayankiz Her seyin bir anlami olmamali... tek ayak

Bazen insanın yaşadıkları, geçmişi travmadan çok karekteri olur. Eğer gerçekten düzelir diye düşünüyorsanız bir şans daha verin ama düzelmez diye de en ufak bir şüpheniz de varsa vicdan azabı çekmeyin bence. Herkesin kötü geçmişinin mazereti sizin mutsuzluğunuz olamaz.

Ben cok buyuk bir travma goremedim cocuklukta. Bunlar bu ulkede bircok insanin maruz kaldigi durumlar zaten. Size kotu davranmasiyla alakasi yok esinizinki bence karakter meselesi. Babasina cekmis olabilir muhtemelen. Ayriyeten aci yasamis insanlar olgunlasir. Kotu birseyler olmadigi durumda hayattan zevk almasini bilirler, baska biseye ihtiyac duymazlar. Hic olgunluk da göremedim. Hepimiz neler neler yasiyoruz hincimizi baskalarindan cikarmiyoruz. Ama inanıyorsan dene tabiki bunu en iyi sen bilirsin. Degisime yatkin midir? Unutma ama senin hayatindan da gidiyor günler, seneye olmeyeceginin garantisi var mi. İyi yonleri ne bu adamin peki?

Teşvik edin bir psikologa gorunmesi icin, sizide anlayisliliginizdan dolayi tebrik ederim. eşinizi hala seviyor musunuz? Balonyanak

Canım esine destek ol bnce

Bende arkadaşlara katılıyorum. şu an senin herşeyi yaptım olmuyor demen lazım ama degil. terapi seçeneğini sunun eşinize ama kesinlikle eve dönmeden bir süre tedavi görsün öfke kontrolü icin ilaç verecektir doktor onu kullansın alışsınn öyle dönün. ta mam gel tedavi olcam olmaz yani önce olacak gözlemliyceksiniz. aynı kendi hayatımı görüyorum bazen bazı farklarla. sonucta psikolojik sozel siddet hat safhada. asıl sorunumuzda bu zaten. bende 3 yil önce yani 5 senelik falan evliyken evi terk ederek ikna ettim tedaviye. tamam dedi ilacını aldı basladı iyiydi ben eve dönünce ilk bir ay. ama sonra ben ićemem sürekli ilaç dedi ve bıraktı kesinlikle icmiyor oysa ne sözler verdi gerekirse ömür boyu içerim dedi ama yok yok yok. umarım sizde böyle olmaz ama denemeye değer

Daha önce bir cok konu acmistim burada esimle aramdaki problemlerle ilgili. Su an bosanma asamasindayiz, ama esimin cocuklukta gecirdigi kötü anilari hatirladikca, es olarak tedavi icin ikna etmedigimdan dolayi vicdan azabi cekiyorum, ve ilerde de vicdanimin sizlamasindan cok korkuyorum. Esim aile ici siddetle yetismis biri. Baba cok baskin, zaman zaman alkol alip evde kan kusturan biri. Anne tam tersi cok idareci. Evde sözlü ve fiziksel siddetten dolayi büyük ablasi erkenden evlenip evden kurtulmak istemis, sansindan iyi bir ese düsmüs. Bir aksam babasi yine alkol alip eve geliyor, ve 6 yasindaki esime silah cekerek onu öldürmekle tehdit ediyor. Yasanilan travma cok büyük, hayal ederken bile icim ürperiyor. Esim cocukken geceleri aglayip, ben esime böyle davranmayacagim, aileme bunlari yapmayacagim büyüyünce diyormus sürekli kendine. Cok genis bir ailesi var hepsi ayni yerdeler. Aile büyükleri esimin baba tarafindan horlandigini, gözü önünde annesinin siddete maruz kaldigini gördükleri icin sürekli esimi koruyorlar. Kayinvalidemin kendi kayinvalidesi vefat ederken bile, gelini icin endise duyuyor, oglunun yaptikalrindan dolayi. Bu bile ne kadar kötü bir ortamda yetistigini gösteriyor. Sonrasinda cok sorunlu gecen bir ergenlik dönemi geciriyor esim. Yaramaz, haylaz. Liseden atilan bir erkek cocugu. Aksamlari evden kacip kendini baska ortamlara atan bir cocuk. Sonrasinda baska bir liseye gecerek liseyi bitiriyor. Takildigi ortamlar, birlikte oldugu arkadaslari genelde kendi cevrelerinden olmayanlar. Kuzenleriyle iliskileri, cok cok iyi olmasina ragmen farkli ortamlarda takiliyor. Yasadiklari mevkii de zaten kabadayi ortami. Herkes astim kestim havasinda. Böyle bir ortamda esimin yetisme tarzini cok etkiliyor tabii ki. 2-3 yil üniversite sinavlarini salliyor ve en sonunda kazaniyor. Üniversiteye girdiginde ilk bir yil yine haylazliklari devam ediyor, sonrasinda adam olmaya karar verdim diyerek kendine ceki düzen veriyor. Bizde zaten o ara tanisiyoruz. 4 yilda bitiriyor üniversiteyi azimle calisarak. Esim üniversite yillarinda günün bütün cogunlugunu evde geciriyor. Bilgisayar basinda sürekli, sosyal hayatla alakasi yok denecek kadar az. Biz birbirimize uzakta oldugumuz icin beraber vakit gecirme imkanlarimizda cok kisitliydi. Hic birseyi sevmiyor, hayattan zevk almiyor. Evleniyoruz. Babaya müthis bir kini var. Babayi igneliyor, en ufak firsatta damarina basiyor. Baba susuyor. Anlam veremiyorum. Neden böyle davraniyor ki babasina diyorum? Yapma diyorum esime, bana kiziyor ve diyor ki "zamaninda bize etmedigini birakmadi, simdi bizimle iyi gecinmeye, herseyi düzelymeye calisiyor, yillar sonra". Esim ara sira "hayattan hic zevk almiyorum" diyordu. Neden diyordum? Bilmiyorum diyordu. Depresyon mu geciriyorsun acaba diye sordum. Gülerek, yok canim dedi. Esim uyurken sicrayarak uyaniyor cogu zaman. Onu uyandirirken ne kadar kisik sesle uyandirirsam uyandirayim, yataktan firliyor, korkuyor. Geceleri dis sikmalari da var tabi. Esim hic bir sekilde fiziksel siddet uygulamiyor bana. Ama psikolojik siddet hat safhada. Beni dis etkenlere karsi korumak isterken, bu koruma istegi bir anda kontröle dönüsüyor. Hakaretler, durduk yere huzursuzluk cikarmalar, öfke kontrolsüzlügü ve inanilmaz bir baskiyla benim özgür kisiligimi elimden aliyor. Özgüveni tam iken bir anda uyusmus, endiseli, korkak, huzursuzluk cikmasin diye susan bir kadin haline bürünüyorum. Sonrasinda devam eden problemlerimiz, problemlerin aileye tasmasi derken 5 yil icinde benden ipler kopuyor ve bosanmaya karar veriyorum. Esim yalvariyor yakariyor. Degisecegimler, aglamalar. Dayanamiyorumlar. Yapayalniz su an evimizde, kimsesi yok. Kendine birsey yapacak diye korkuyorum. Evliyken, o gürültü patirtinin icindeyken bile esimin psikolojik problemlerinin cocukluktan geldigini anliyordum. Bazende acaba huysuz bir adamda ben mi kilif uyduruyorum diyordum. Ama durduk yere de bu kadar huysuzluk olmaz diyordum. Gecmisinde yasadigi bütün olumsuzluklari benim üzerimden atmaya calistigini biliyorum. Ben ise ona bir es, bir anne, bir dost, bir arkadas gibi oldum hep. Hep sevgi verdim. Hep iyilikle yürütmeye calistim evliligimi. Huzursuz olmasin, yeter ki problem cikarmasin diye cok alttan aldim. Ama esim devam etti. Beni cok sevdigini biliyorum. Ama sevgi gösteremiyor. Bu sevgisizligi, ilgisizligi beni üzüyor. Sevilmediginimi zannediyorum cogu zaman, ama icten ice biliyorum seviyor. Az önce egitimci cok samimi bir arkadasimla konustum. Onlarlada sürekli görüsürdük. Esimin nasil biri oldugunu biliyor, benimde zaten cocukluk arkadasim. Aslinda iyi bir insan, ama cok öfkeliydi, mutsuzdu, hayatta hic zevk almiyordu ben farkediyordum dedi. Ben ona hic birsey söylemedim, arkadasim kendi gözlemlemis bunlari. Egitimci oldugu icin belkide farkediyordu, cocuklugu nasil gecmis diye sordu. Anlattim. Kesinlikle tedavi görmeli dedi. Sana davranislari cok bozuktu, sen ona cok iyiydin ve bazen kendimi zor tutuyordum esine kizmamak icin dedi. Ama yapamiyordum dedi. Arkadasimla konustuktan sonra icim daha da bir kötü oldu. Benim düsüncelerimi bilmeden onaylar gibi konustu. Cok vicdan azabi cekiyorum. Esimin halini bildigim halde tedaviyi hic bir sekilde bir secenek olarak sunmadim ona. Sunsaydim belki hersey farkli olurdu. Naptim ben diyorum bazen. Cok caresizim, korkuyorum elimi uzatsam belkide hic birsey fayda etmeyecek diyorum. Elimi uzatmasama ömür boyu bir vicdan azabi cekersem diyorum. Ailem önüme set cekti. Ya o ya biz diyorlar. Birseyler söyleyin, lütfen. Ben mi abartiyorum, yoksa vefasiz miyim?

Peki ya ailem? Kardesim seni silerim diyor. Babam beni onunla ayni ortama sokma diyor. Sadece annem biraz yumusak.