Çocukluğunuzdan beri onaylanmamanın verdiği rahatsızlıkla hala bir şeyler yapma, kendinizi ispatlama çabası içindesiniz. Yeterince takdir edilmemiş, başarısı göz ardı edilip en ufak hatası ayyuka çıkarılan her çocuğun yarasıdır bu bence. Ancak güzelce onarmışsınız kendinizi, tam tersi köşenize sinebilirdiniz de... MissCherryBlossom

Bilemedşm belki de başarılı olmayı seviyorsunuz sadece? Ya da gelire ihtiyacınız var. Yani artık gelir elde etmek zor, siz de başarılıyım diyorsunuz bunda kötü ne var ki?

Yazacaklarım muhtemelen uzun olacak şimdiden zamaninizi aldığım için kusura bakmayın. 30 yaşıma 1 senem var. Maddi durumu ortalamanın üzerinde ama mutsuz bir ailede kendi çapında mutlu bir çocukluk geçirdim. Çünkü hayata inanılmaz olumlu bakmayı, hayal kurmayı seven bir yapım oldu. Bir abim bir de liseye giden kız kardeşim var. Ailem küçük kardeşime ve abime taparak büyüdüler. Ben doğruları konuşmayı seven her doğru bildiğim şeyi her yerde söyleye bilen bir çocuktum. Ailemde birbirini aldatma konusunda meseleler vardı o meselede anne doldurusuna gelip babaya soğuyan, baba doldurusuna gelip anneye soğuyan ama her ikisine de kızan bir çocuktum. İnsanlar yanlışlarınin konuşulmasını istemez oyuzden dayak da cok yedim. Kardeşlerim hep suskun ve tepkisizlerdi. Oyuzden bana karşı bir nefret onlara karşı sevgi oldu ailemde ben çoğunu buna bağlıyorum. Okurken kendim çalıştım harçlık çıkarıp okudum. Defalarca sınava girdim param olmadığı, çalışamadım zamanlarda farklı bir ile gitmek için yol parası vermeyen veya saatlerce dil dökünce veren annem babam. 24 yasinda evlendim, bari ele güne rezil olmayalım bir bilezik takın dedim beni dövecek gibi yaklaşan bir babam vardi. Lise zamanlarında boğazıma çöküp nefessiz bırakan, teyzem olmasa beni orada öldürecek kadar benden nefret eden bir annem babam oldu. Ben hep kendim çabaladım 5 sene orada burada sınavlara koştum, birseyler sattım, çalıştım. Eşimle tanıştım 2 sene görüştük evlendim. Cok mutluydum ancak oda calismamam konusunda birkac laf sokunca okadar gücüme gitmişti ki. Ama ben bu yapılanlardan dolayi değil kendi yapımda oldugu için sürekli birseyler peşinde Koşan, fikir üreten bir insandım. Bu esnada bir kizim oldu ve Allah kulum sen cok cabaladin sana vereceğim dedi ki ben İnternet üzerinden bir iş kurdum. Aylık 6-10 bin kadar kazancım oldu. Daha sonra 5 sene çabaladım Defalarca elendigim sınavı kazanarak memur oldum. Maddi durumum eşimi 2 ye çarpacak kadar iyi oldu:) ve suan su işi kuracağım eger becerirsem memuriyete bırakacağım gibi kendi kendime iş planları yapıyorum. Evlendikten ve uzakta kaldıktan sonra ailemle aram iyi oldu ama içimde hep bir çocuk buruk kaldi. O gerçek anne baba hissini yaşayamadım. Ve anlatamadığım okadar cok şey var ki.. bazen diyorum bazi eksiklikler için mi bu kadar doyumsuz oluyorum veya doyumsuzluk değilde herkes gibi kendini geliştirme, daha iyi olma isteği mi bilemiyorum...

Memuriyeti izi bırakmayın. Bissunicole

Yukarıdaki yorumları bekliyordum Benim yazmama gerek kalmadı

Memuriyeti bırakma.

Anne babanin dolduramadigi boslugu baska birsey dolduramiyormus. Belki de o boslugu doldurmak icindir bilemiyorum ama kendi basiniza su yaptiklariniz bile takdire deger, birakmayin..

İnternette ne satıyorsunuz? Bence sadece kendi işinize yönetebilirsiniz memurlukta mutlumusunuz? G GrapeLady Biz büyüdük ve kirlendi dünya... Üyelik

Özel sektör işi için memuriyetini bırakma bence. Ek iş olarak yap onu D a

Bana kalırsa güvensizlik var kendinizi garantiye alma çabasındasınız çocuklukta yaşadıklarınızdan dolayı korkuyorsunuz birilerine boyun eğecek duruma düşmekten çalışmanız çok güzel ama kendinize de çocuğunuza da zaman ayırın zaman malesef hızla akıp gidiyor geriye sadece geçmiş kalıyor çocukluğunuz zormuş çocuğunuzu içinizdeki çocukla birlikte büyütün onunla ve kendinizle ilgilenin ve çok haklılar memuriyeti bırakmayın aklınız daha da bulanır A