Belki yaşım 18 değil de, 28 olsa arardım Biraz çocukluk, biraz inat, biraz kırgınlık. Bir tek Eşim Biliyordu bunca zamana kadar aradığını. Soyleyemedim kimseye.

Ölümünde seninde sorumlu olduğunu düşündüğün andan itibaren güzel anıları aklının en derinlerine gömmüş olabilirsin, ben ilk yıllar kardeşimi hiç hatırlamak istemedim, rüyalarıma giriyor diye uykularımdan vazgeçmiştim, sanki rüyalarımda abla neden öyle dedin diyecekmiş senin yüzünden öldüm deyip hesap soracakmış gibi gelirdi, aklında kendini suçlamışsın beraberinde vicdan azabını da yüreğine yüklemişsin, hala da aynısını yapıyorsun, ki 18 yaş çok da büyük bir yaş değil çocukmuşsun aslında, bir gün kendinle barıştığında onun ölümüne sebep olmadığını, telefonu açsaydın bile ölümüne engel olamayacağını anladığında arkadaşınla geçirdiğiniz güzel günler hafızanda eski yerini alacaktır bence.

O telefonu açsa idin belki daha kötü bir veda yaşayacaktınız böyle düşün birde. Allah rahmet eylesin. Beynimizin işte bize en güzel kazığı bu kötü anları sık sık iyileri nadir hatırlatması. Soruna gelince evet benimde var üstelik çok daha fazla silinmesini istediğim an lar ama gitmiyor işte orda duruyorlar öylece. S Se-Be Aktif

Başınız sağolsun Allah başka acılarla sınamasın ama telefonu açmamayı vicdan azabı olarak yüklemeyin yüreğinize, emin olun vicdan azabı öyle bir şey ki insanı mum gibi eritiyor, 9 yaşındaydım benden 1 yaş küçük kardeşim hasta oldu ateşi vardı soğuk yerler arıyordu, vücudunu soğutmak için yere yatmış halde buldum, kaldırıp yatağa yatırırken soğukta yatma ölürsün sonra seni babaannemin yanına gömeriz dedim, kardeşim ertesi gün yatağında benim kollarımda öldü, ben söylediğim için öldü diye düşündüm, o anı o söylediklerimi silmek için neler vermezdim, yıllarca çocuk yüreğim vicdan azabıyla kavruldu, ne gece uykusu bildim ne bastığım yeri, kardeşim hem en güzel çocukluk anılarımın bir parçası hem çocuk yüreğimin acısı oldu. Keşkeler, yapmasaydımlar bir işe yaramıyor hele vicdan azabı zararı da acısı da yalnızca size.

Allah rahmet eylesin hepsine ☹ Yengemin vefatında ölümün ne kadar bize yakın olduğunu gördüm bu o kadar ürpertici ki aslında. Vefatından önceki akşam beraber yemek yedik, tatil planı yaptik, otel beğendik, ertesi gün sabah konuştuk, işyeriyle izin tarihini belirleyip bana geri dönecekti. Bir saat sonra beyin kanaması geçirmiş. 24 saat dolmadan vefat etti zaten. Ben kendisinden haber beklerken, hastanede olduğu haberini aldım. Anlık herşey. Bir var bir yok..

Ah Başın sağolsun.

Demekki daha zamanı var kendimle barışmamın. Anlatamam sanıyordum, kelimeleri yazdığımda görmeye tahammül edemiyordum Belki zamanla keşkelerden, acabalardan kurtulurum En çok vakit geçirdiğimiz zamanlar yok mune. Gerçekten hafıza kaybı gibi. Küçük yaşlardan bahsetmiyorum, hanı hatırlamıyorum diyeyim. 9-14 yaşlarımda bayaga bir şey yok. Isın garibi, ne zamandan beri yok, ne Zaman fark ettim, onu da Bilmiyorum.

Bütün sayfaları okudum ciğerlerim şu an rendeden geçiyor. Bu geceki kadehlerim size, içim alev.

Diyorum bazen Su testisi su yolunda kırılır diyorum mesela. Bu çocuk bu illete daha lisede bulaştı, zaten bugün olmasa yarın başına iş açacaktı E O telefonu ben musait olmadigim için de acmayabilirdim. Yada duymazdım. Yada biz barışırdık, Ve ben sapardım. Ki denemeye kalktım. Kendimi ve diger arkadaslarimi arada takdir de ediyorum. O yaştaki bir çocuğun idare edemeyeceği şekilde idare ettik biz. Ama yetmiyor. Bunlar biraz beni götürüyor, Sonra basa dönüyorum Cünkü ne diyeceğini bilmiyorum.

Vicdan azabının 14. Yılı kutlu olsun? Ben de bilmiyorum.

Telefonu acsaydim, muhtemelen özür dileyecekti. Daha sonra daha beterini yapar mıydı bilmiyorum. Annesi kızımın doğum gününde aradı bir kaç gün önce. Ben de yılda 3-4 Kere Ararim. Ama kadının yüzüne bakamıyorum O telefonu acmadigimi esim hariç kimse bilmiyor. Mesela annesi bilse yine boyle mi dusunurdu hakkimda bilmiyorum Telefonla, ölümü arasında 5 ay var Ama bendeki hissiyati ertesi günü gibi. Belki de hiç alakası yok.

Seninnde basin sagolsun arkadaşım acı bir durum gerçekten.. Milana22

Çok üzücü ama bence boş yere vicdan azabi çekmeyin. Sizin bir hatanız yok ki, elinizden geleni yapmaya çalışmışsınız. Uyuşturucu bağımlısı biriyle muhatap olmaya bile çekinir insan. P Pelinimben

Sağol turuncu. Geçmişi değiştiremezsin, telefonu açsaydın konuşmanın sonu nasıl bitecek onu da bilemezdin fakat hayat insana keşkelere acabalara takılmamak gerektiğini öğretiyor çünkü keşkeyle başlayan cümlelerin, acabayla başlayan soruların sonu yok, içinden çıkamazsın hiçbirimiz içinden çıkamıyoruz çünkü, ölüm acısı insanın kendini sorgulamasına neden oluyor, ben çok canımı toprağa verdim, hepsinde keşkelerim oldu, kendimi suçladım, şöyle yapsaydım dedim ama kafamda dolaşanlar yalnız beni yedi bitirdi, ölenleri geri getiremedim. Sende kendine yapma bunu, açmadığın telefona değil güzel anılara sarıl zira ne yaparsan yap ölüme engel olamıyorsun.

Allah rahmet eylesin... Konu içimi çok yaktı.. Bende hastanede doktorun, yengemin vefat ettiğini söylediği o anı, abimin yüzünde ki acıyı, eve döndüğümde 2 buçuk yaşındaki yeğenlerimin annelerinin ölümünden habersiz oyun oynadıklarını gördüğümde duyduğum acıyı silmek isterdim..

Bogazim dugum dugum oldu canim yaa Allah sabir versin... bundan cikaracagmz ders ne cok ama...

Neyden vefat etti genç yaşta Yabanelma Bir sabah gelecek kardan aydınlık... Üyelik

Hayatimdan bir ani silsem, ne olurdu? 8 yıl ılkokulu birlikte okuduğum, sınıf arkadaşım, yol arkadaşım, komşumuzun oğlu vardı. Doğum gunlerimiz bile 2 gun aralı. 6. Sınıfta babası kanser oldu 2 sene sonra hastaligi yendi. Bu 2 senede, annesi babasına bebek gibi baktı. Sonuç, adam iyileştiğinde ailesini başka bir kadın için terk etti. Hikayenin bu kısmı alakasız aslında. Yada bilmiyorum.. Sonra lisede kötü arkadaş çevresi, ergenlik isyanı, aman oğlumuz üzülmesin diye esirgemedikleri para derken, Madde kullanmaya başladı. Anne didindi. Yeri geldi doktora yalvardi, yeri geldi polise. Babama geldi, abi bir de sen konuş diye Hastaneler, psikologlar, ilaçlar. Geçti derken aynı süreç 6 ayda bir yeniden başladı. Taşındık biz de zaten.. Aman kızım, dedi sema teyze Nolur, eski arkadaşları bırakmayın siz onu. Mümkün mü? Degil. Küfür kıyamet, yanına yaklaştırmıyor Kimse kalmadı. Sema teyzenin hatrina alttan ala ala, Geçti 3 sene daha. Üniversite sınavı sonuçları aciklandığı akşam, Kavga ettik. Ama Ne kavga Bana demediğini bırakmadı Üniversitede de ona kuyruk mu olacakmisim. Egomu tatmin etmek için iyi biriymisim gibi yapıyormuşum, bilmiyor muymuş o benim aklımdan geceni. Gardiyanmışım. Oymuşum buymuşum. Annesine laf taşımışım Sirlarimdan, kırgınlıklarımdan da vurmayı ihmal etmedi. Aynı şehirde kaldık, Iletisimi kestik. 2 kere karşılaştık, ama selamlasmadik bile. 1 yıl sonra aradı Meşgule attım. 5 ay kadar sonra teyzesi annemi aradı. Cenaze haberini verdi. Hayatimdan iki anı silmek isterdim. Biri o telefonu meşgule attığım Biri de o cenazede annesine sarıldığım. Geçen yıl bugüne bir kac gun kala doğum yaptım. 38 in bitmesini bekleyecektik, Kızım 36+5 te dogdu, yine alakası var mı bilmiyorum. Annesi Sina koyarken adını, bilemedim bu kadar yakacağını diye ağladı. Sina, Hayatımda gördüğüm en kocaman ağız hala seninki. o zamanki dostum, şimdiki esim, seni hala kıskanıyor, az ötede dursun diye :) Babam hala ulkerin renklerini turuncu yesil zannediyor ve hep sana yeşil bana turuncu alirdi ya alacaklarini, simdi cocuklarima oyle aliyor. Annem babama, sana cocuk emanet edilmez, çocukları bir kere kaybettin geldin derken, aslında bizim babamdan kaçtığımız günü anlatıyor. 14 yıl önce, bugün, ben seninle birlikte cocuklugumu da gomdum. hiç hatırlamadığım zamanlar var. Neden cenazeni değil de, en deli cocukluk zamanlarimizi yok sayiyor aptal beynim bilmiyorum. Sanırım daha cok ozlemeyeyim diye.

Konuya çok üzüldüm. Tüm yorumları da okudum, içimi derin bir hüzün kapladı. İnsanları gördüğümüz kadarıyla biliyoruz ama herkesin içine gömdüğü, unutmak istediği ne büyük acılar var aslında. Çoğunu da unutmak istediğimizden olsa gerek beynimizin bir köşesinde kilitleyip hatırlamıyor gibi hissediyoruz. Yaşın 18 miş, şimdi otuzu geçtikçe fark ediyorum ki ne kadar küçük yaşlarmış18 ler. Şuan ki sen olsan o telefonu ya açardın yada biraz zaman geçince geri arardın onu. Ama o yaşlarda insan düşünemiyor işte ne ölümü, ne başka bir şeyi. Anı yaşadığımız yaşlar sadece. Kendini affetmen lazım yoksa hep hatırlamıyor gibi hissedersin onunla olan anılarınızı. Benimde çocukken bir arkadaşım vefat etmişti yıllar önce. Babalarımız çok iyi arkadaştılar o zamanlar, ailecek görüşürdük. Hatta o kadar küçükmüşüz ki onunla olan pek anım yok hafızamda. O vefat ettiğinde annemle babamın çok uzun süre üzüldüğünü hatırlıyorum. Hatta babam cenazeden geldiğinde epey üzgündü. Sonra seneler sonra babalarıyla babamın arası bozuldu, uzaklaştık. Farklı yerlere taşınma, ergenliğe giriş hayat meşgalesi derken zaman geçti. Görüşmüyorduk senelerdir, yakın bir zaman önce o arkadaşımın babasının da vefat ettiğini öğrendim. İçime bir fil oturdu sanki, saatlerce ağladım. Hatta bu kadar üzüldüğüme bile şaşırdım, farkında olmadan o kadar değerli bir yere mi koymuşum içimde hepsini dedim. Çünkü yıllardır görmemiştim hiçbirini, ama sanki bir son kez kısa da olsa görebilmiş olmak istediğimi hissettim. Çok severdi bizi, biz cocukken oynarken babamla ikisi gelirdi. Diğer çocuklarının babasına olan sevgisi, şimdi yaşadıkları acı hepsini düşündükçe içim burkuldu. Babamla ikisinin yakınlığı geldi aklıma, son kez görüşmüş olmalarını isterdim mesela. Ama ikisi de yetişkin sonuçta, kendi bilecekleri bir durumdu. Konuyu okuyunca bu geldi aklıma nedense. Herkesin mutlaka geç kaldığını düşündüğünü yada şöyle olsaydı dediği bir şeyler vardır mutlaka. Ama zaman geçtikçe insanın gözünde hayat kavramı çok başka bir yere oturuyor. Her sene önceki yıl düşünmediğim şeyleri düşünmeye yada olaylara daha da başka bakmaya başlıyorum. Yakın birinin kaybını yaşayanlar da bence hayata çok daha farklı bakmaya başlıyorlar, arkadaşınızı kaybetmeseydiniz şuan yaşıyor olsaydı belki de görüşmediğiniz için bir an bile pişman olmazdınız. Ama o yaşlarda da sizden daha farklı davranmanız beklenemezdi. Her şeyi kendi yaşanılan zamanı içinde değerlendirmek gerekiyor aslında. Sibelim84

16 agustos 1999.. Bir telefon ediyorum.. 11 yasindayim o zmnlar.. En yakin arkadasim liseye kaydolacak. O gun halledemiyorlar ertesi gune kaldik. Sonra sarkoy e yazliklarina gidecegiz.. Bizde elde avucta yok.. cocukluk yokluk.. butun kis kurulan hayaller.. o telefonda bize gel yada beni alin diyemiyorum. Annem bana bakiyor ben anneme. Inanin hala gozumun onunde.. onu son gordugum anda gozumun onunde.. telefonu kapatiyoruz.. o gece deprem oluyor. Evleri yikiliyor. Ben bize gelseydi vefat etseydi yada ben o evde olsaydim canli ciksaydim hayatim nasil olurdu hep dusundum. Babasi bize son gelisinde takilmis bir daha gelmeyecegim demisti. Gelemedi. Kismet olmadi.. o evi yıkık gordum anda hala gozumun onunde. 24 saat hic susmadan aglamis 2 gun lokma yememistim. Aylarca yasadigimdan utanip annesiyle gorusmemistim. Sonra senelerce ne zmn ozlesem farkli sehire annesinin yaninda kendimi buldum mezarinda ziyatet ettim. Plansiz bir anda oluyordu.. Sizi oyle yurekten hissettimki. Sanki ben yasamadim gibi.. sanki o gunler hic olmadi gibi..

Ah turuncu ya Ne desem bilemedim 3nity

ne diyecegimi bilemiyorum. Oylece kaldim. cok uzuldum.

Turuncu sonuç değişmeyecekti. Ben kendimi böyle rahatlatıyorum. O yine ölecekti, belki başka bir şekilde ama yine ölecekti. Yaşla da ilgisi yok. Hangimiz hayatımızdaki insanlarla ilgili kararları ya ölürse diye veriyoruz ki. Arkadaşın tercihini yaptı, sen ona yardım edemezdin zaten. O telefonu açsan da sonuç değişmezdi. Benim yengem yeni taşındığım evi çok merak ediyordu. Hiç gelemedi. Kemoterapi aldığı hastane benim evime yakındı. Ama mikrop kapmaması gerekiyordu. Her seferinde ya oğlum grip oluyordu ya ben. Bir türlü bana gel diyemedim. Hep sana gelicem merak ediyorum evini, sabaha kadar oturup sohbet edelim diyordu. Yine kemo için geldiği bir gün evde kimse hasta değildi. O da gelmek istiyordu. Sonra bir şey oldu, eşimle çok öok büyük bir kavga ettik. Eşyalar falan havada uçuştu. Sonra ben aradım yengemi. Gribim dedim, gelme dedim. Ama grip değildim. Sadece beni o halde görüp üzülsün istemedim. Onun yanında hep gülerken boktan bir moralle karşılamak istemedim. Aylarca bunun vicdan azabını çektim turuncu. Göremedi evimi, çok istedi göremedi dedim. Sonra dedim ki, nasip yokmuş. Nasibi yokmuş yahu bne ne yapsam gelemeyecek göremeyecekti. Bazı şeyleri kontrol edemiyoruz. Benim kadar kontrol hastası bir insan bile binlerce vicdan azabı barındırıyor içinde. Olmayınca olmuyor işte. Kırk kere düşündüğün konuda bile hata yapabiliyorsun. O yüzden tüketme kendini. Ölüm zaten her türlü çok acı. Yeni acılar ekleme üstüne.

Yaşasaydı pişman olmazdım. Biz o büyük kavgadan önce zaten kopmuştuk. Hayatımda bana el kaldıran, annem harici tek kişi. Bunu yutamazdim. Harika çocukluk, ite kaka bir arada olmaya çalıştığımız ergenlik, ayrı gayri başlayan gençlik. Zaten sonrası yoktu. O telefonda belki kafası güzel, küfredecekti. Belki de özür dileyecekti. Bilmiyorum.

Deme oyle ya Idrakyollariiltihabi

Ne denir ki.. Silmek istediğimiz anılar, yaşamak istediğimiz anılar.. Hayat ve biz onların bir toplamıyız.

Hep diyorum ölümün her türlüsü kötü ama ani ölüm en kötüsü. Biz en azından bekliyorduk ölümü kabul etmek zor olsa da. Bir gün önce iyi olanın bir gün sonra olmaması... Allah sabır versin. Yengemden iki ay önce de dayımı kaybettim ki babamdan daha çok severdim, babamdı... Onu son zamanlardaki haliyle görmeye dayanamıyordum. Dağ gibi adam, herkesin yardımına koşan, her durumu kurtaran, her daim herkesi güldüren canım dayım öyle bir hale geldi ki. Öyle görmeye dayanamıyorum ve gitmiyordum yanına. Çünkü gidince ağlıyordum o da kızaran gözlerimden anlıyordu yanından kaçsam bile. Üzmek istemiyordum onu. Keşke diyorum şimdi, sık sık gitseydim öpseydim sarılsaydım. Ben babama hiç sarılamadım uzun uzun. Şöyle gerçek bir sarılmadan bahsediyorum. Hani göğsüne başını yaslayıp huzur bulursun ya. Küçülürsün, çocuk olursun. Ben dayımı kaybedince bir babaya nasıl sarılınır onu da unuttum. Kocaman sarılırdı dayım, göğsüne bastırırdı böyle sıkıca. Ben baba nasıl sevilir dayımda öğrendim ama onu da kaybettim.

Silinmiyor o. Ben telefonda aldım haberi. Gece saat 1.30. Telefon çalıyor ki o saatte çalan telefondan hayır gelmez biliyor insan da işte... Kardeşim "abla yengeme kalp masajı yapıyorlar iyi değil" dedi. Yataktan fırladım ve ne yapacağımı bilemez halde evde dolaşmaya başladım. Adeta deli gibi evin her odasına girip çıktım. Eşim "idrak ne yapıyorsun gel otur" deyince de yine deli gibi "yok duş almam lazım. Abdest de alayım almak lazım çünkü. Oğlana sen bakarsın de mi. Bak iyi bak. Ben nne yapayım, nasıl gideyim ne yapıcam ben şimdi?" diye saçmalamaya devam ettim. Sonra üst üste ailemi aradım kimse açmadı. Bir yandan hazırlanmaya çalışıyorum. Araba yok iki saat uzaklıkta, gecenin bir yarısı nasıl gideyim düşünüyorum. Hala kimse açmıyor telefonu. Anladım anlamasına da yine de" geri döndü yaşıyor" denmesini bekliyorum. Sonra babam açtı. "kaybettik" dedi. Hayatımın en kötü anlarından biri, belki de en kötüsü. Sonrasını çok hatırlamıyorum. Yıllardır uğramayan panik atak, eşimin kafamdan aşağı soğuk su dökmesi, nefes alamamam. Koca dünyanın oksijeni yetmedi bana o an. Hastaneye gittiğimde kıyametin fragmanını gördüm. Canından can gitmiş annesine mi, hiçbir şeyin farkında olmayan yeğenlerime mi, sedyede baygın yatanlara mı, gittikçe artan uğultuya mı, "hep yatakta kalsaydı ben ona bakardım" diye ağlayan abime mi neye ağlayayım neye üzüleyim bilemedim. Sonra doktor isteyen görebilir dedi. Hayatımda ilk kez morga girdim. Hayatımda ilk kez ölü bir beden gördüm. İlk kez bir ölüyü öptüm. Ölüm neymiş gördüm. Ölüm 31 yaşa da geliyormuş gördüm. Öyle işte.

"Sözlerin de zaman gibi geri dönüşü yok. Nedense pişman olmak için hep geç kalıyor insan." sözü geldi aklıma şu yazdığınızı görünce. Söyleyebileceğim pek bir şey yok çok üzücü ama telefonu açmadığınız zaman bilemezdiniz arkadaşınızın öleceğini. Annem de bu duruma benzer bir şey yaşadı ne yazık ki. Hep aklında kalacak sanırım. Evet insan hep geç kalıyor pişman olmak için...

18 yaş yahu. Çocukmuşsun daha. Ben anne olduktan sonra büyüyebildim ancak. Öncesi çocukluk, toyluk, cahillik. Seni rahatlatmak için demiyorum bunu, gayet samimiyim. 18 yaşında bir çocuğun yapabileceğinden fazlasını yapmışsın zaten. Şu yaşımda uyuşturucuya bulaşmış birinden uzak durmaya çalışırım. Çünkü o istemedikçe kurtaramayacağımı bilirim. Yahut düzelmek istemeyen biri için kendi düzenimi, huzurumu bozmak istemem. Bu bencillik ya da kötülük değil. Bağımlılığın sonuçları sadece. O yüzden yıpratma kendini. Çocukluk arkadaşını kaybettiğine üzül, o anıların bittiğine üzül. Ancak vicdan azabı çekme.

Beyin kanaması geçirmişti.

Ah be kuzum Seneler öncesine gittim Ayrıldığım eşim vefat etmeden önce beni aramıştı, kavga etmiştik, çok ağır konustum çok Sonra telefonu kapatınca bir an durdum, ölümlu dünya yatmak var kalkmak yok dedim, hayatta kullanmadığım bir cumleyi ilk defa kullandım, hayatta aklıma ölüm gelmezdi o gece nedense geldi Ve geri aradım, özür diledim Ertesi sabah ölüm haberini aldım İyi ki geri aramıştım diyor bir tarafım, diğer tarafım acaba ben o kadar bagirdigim için mi o kadar çok içti o gece diyor Neyse bunu da hayatımda ilk defa anlatıyorum Konunu okuyunca o geceye gittim birden Huzur içinde yatsınlar, hayat devam ediyor, ve bizler o acıyla yaşamayı öğreniyoruz bir sekilde

Arkadasımin dogum gununu. O gunden sonra hayatim tamamen degıstı cunku.

ciğerim parçalandı bana da babam ilk defa 18 yaşımda beni okumam için bıraktığı eve ilk defa ziyaretime geldiğinde sıkı sıkı sarılmıştı.. ilk ve tek sarılışıydı bana sıkı sıkı.. şimdi ne zaman çok zorlansam, yorulsam hayattan babamın o sarılışını görüyorum rüyalarımda ve çok iyi geliyor. 3nity diyecek söz bulamadım. içim yandı

O kadar cok var ki... Ama en icimi yakan kardesimin öldügü gece. Kardesimin ölümüyle yitip giden yeri doldurulamayan anilar. Koskocaman bir bosluk. Ölecegi gunun sabahi kahvalti masasinda ettigimiz kavga. Yemegini yiyemeden masadan kalkisi. Doktorlardan beyin olumunun gerceklesmeye basladigi haberini duymam. Yogun bakimda yatarken solunum cihazindan alinisi ve kendi cabasiyla nefes almaya calismasi ama her dakika gogsunun daha az inip kalkmasi... Ayaklarinin buz gibi olusu, annemin yikilisi.. Cenazesi, ona son kez bakisim... Annemin babam yuzunden defalarca sinir krizi gecirdigi anlar.. Babamdan yedigim kufurler, dedemden yedigim dayaklar, cocukluk travmalarim.. Silebilseydim keske..

Milana Ben senin geçmişini yanlış mı hatırlıyorum karıştırdım mı acaba. İki çocuğun vardı ve ilki vefat eden eşinden miydi? Ben öldüğünü bilmiyordum. Sanki kötü bir şekilde ayrıldınız diye hatırlıyorum. Karıştırdıysam özür dilerim böyle hassas bir konuda incitmek istemem.

Cok iyi anlıyorum seni Pişman olma demek çok kolay ama olmamak mümkün değil biliyorum Sadece düşünmemeye calis, neticede özür dilerse de herşey eskisi gibi olmayacakti büyük ihtimalle Sen onu canı gönülden afettigini şöyle, eminim O duyar ve rahat eder

Telefonda ortanca teyzemle konuşurken büyük teyzemin arkada kardesimle şimdi mi ölmüş ablam kurtaramamışlar mı diye annemin öldüğünü söylediği an sanirim en cok silmek istedigim anı...

Küçücükmüşsün Basın sağolsun. Ite kaka gidiyorduk ama gidiyorduk mune. Zaten diğer arkadaşlar biraz benim nazımla görüşüyordu Gerçekten kendini kaybettiği zamanlar, aşağılayıcı konuşmaları, imkansız bir arkadaşlık yürütmeye çalıştık Ben de pes ettigimde yalniz kaldi. Diğer arkadaş dedikleri torbacisi falandır. Yada parasindan nemalanan garip tipler. Ölümü de aşırı dozdan oldu Yada intiharı. Bilmiyoruz. Yalniz kalmasaydı, vazgeçmeseydim, bırak benim ona gitmemi, O beni aradığında gel deseydim, baska olur muydu? Ben o telefonu, her şeyi düzeltecek şekilde açmasını bilirdim O bana kötü bir şey demek için aradıysa bile, lafı ağzına tıkıp, karşılıklı güldüğümüz sekle getirirdim. Visenyaa

Şimdi ben de uzak dururum. Bazen duyduğumda, hiç bulaşma, git ihbar et derim. Bırak kendi secimi, sen uzak dur, çamuru sana bulaşmasın derim. Of idrak. Bilmiyorum. Kardeş Işte. Farkı yoktu. Elimde olsa da yok etsem o telefon detayını. Bu kadar hırpalamazdım kendimi. Yada Sanki oğlunun ölümünde payım varmış gibi hissettigim anda Annesi bana öyle Sımsıkı sarılmasa. Sanki oğluna gitmesin diye, ona sarılıyormuş gibi Dedim Ya kotu birine donustu, donusuyordu. Ama Ilk sinemaya birlikte gittik, aslan kral. 4. Sınıfta, 23 nisanda ankaraya gittik, rahmetli ecevit 4 ciltlik türk dili sözlüğü hediye etmişti, benimle ayni kiloda Otobüse kadar o ikimizinkini de taşıdı. Babasi hasta oldugunda, annesi onunla ilgilenirken, o bizim evde yasadi desem abartmış olmam. Işte insan hep iyileri hatırlıyor :)

ağladım ve eski zamanları hatırladım hayat pişmanlıklar üzerine kurulmamalı çünkü bunlarla yaşayarak çocuklarımıza haksızlık ederız Rabim günahlarımızı affetsın... Milana22

Yani annesi yine de size değer verirdi. Diyorum ya hani sizle konuşamadı o an anında ölmedi sonuçta. Hayatı ellerinden kayıp gitmiş zaten çok üzücü şekilde. Bence ölerek huzura ermiştir. Bazı insanlar için ölüm kaçış oluyor inanın bana. Çözemiyorlar bir türlü içlerinde onları rahatsız eden, onları içten içe kemiren şeyleri. Kimi zarar veren arkadaşlar edinip madde bağımlısı oluyor kimi de psikolojik sıkıntılar çekip ruhunu öldürüyor. Bu olaydan çıkarabileceğiniz dersler var tabii. Ruhların öğrenmesi gereken dersler hep var zaten. Bundan sonra kimseye geç kalmaz, ölüm de var diyip küsmez, size adım atana bir adım da siz atarsınız. Hayata küsmemek lazım hayat gerçekten keşkeler için çok kısa. Eskiden çok keşkem vardı ama bir gün bir şey oldu ve ben geçmişe dönsem yine aynı şeyi yapardım dedim kendime. O gün pişman olmaktan vazgeçtim... Sizin durumunuzu yaşasam bu kadar kesin konuşmazdım tabii ki de. Yine de sizi rahatlatmak istedim sevdiğim üyelerdensiniz.

Yok kuzum incinmem, sorun değil sorman İlk eşimden ayrıldım, ayrıldıktan kısa bir süre sonra vefat etti Oğlum ilk eşimden, kızım ikinciden Bir de kötü bir şekilde ayrıldık diyemem, yani burada ne konular okuyoruz onların yanında bizimki kötü değildi o kadar

Dökülesin vardır belki:) Bunu ilk defa yazmadım biliyor musun. Geçen anneler gününde sema teyzeyi aradığımda yine buraya yazdim, Ama yazdığım ağır geldi sildim. Kimseyle konuşmuyorum. O zamandan görüştüğümüz 5 arkadaşız, Biri esim. Sina adı geçtiğinde ben öyle birini tanımıyormuşum gibi yok sayıyorum Yada kalkıp gidiyorum Sadece bu telefonu açmadığımı eşime anlattım O gece ölüyorum sandım. Vicdan azabı çekmek başka da, sanki cinayet itirafı gibi geldi. Sanırım kendimi affetmeyecegim Hani sevdiğin birini kaybedersin, kader dersin, ecel dersin. Ama Kolay kolay benim yüzümden demezsin. Aşırı dozdan öldü. Belki o telefonu açsam bir süre daha uzak kalırdı. Belki o gun orada olmazdı. Cünkü biz 20 gün önce doğum günü kutlamis olurduk, oraya gitmek yerine bizden biri ile Buluşurdu. Tek içimi rahatlatan, ben de çocuktum. Kimse 18 yaşında birinden %100 dogru karar vermesini beklemiyordur. Inşallah..

Öfff gece diye mi daha acı geliyor herbir mesaj diğerini sollayıp geçiyor Milana22

Oğlun peki, kaç yaşındaydı babası öldüğünde? Kuzum ya atlattı mı çok zorlandı mı kıyamam... Aman be turuncu çıkamıyorum da konudan. İçimi deşti bu konu. Yabanelma Bir sabah gelecek kardan aydınlık... Üyelik

Başınız sağolsun. Bilemezdiniz böyle olacagını ölüm malesef hiçbirimizin aklına gelmiyor. Ben de annemin ölüm haberini alışımı silmek isterdim, her yıl o günü kara kutulara koyup yok etmek istiyorum, her yıl o güne uyanmak o acıyı bana kat kat daha fazla hatırlatıyor.. defne-28

Turuncu dört kez konuna girip geri çıktım. Başın sağolsun, çok üzüldüm. Ama ben yazmayayım bu konuya. Hiç deşmeyeyim kendimi...

Belkide helallik isteyecekti. içim paramparça oldu... belkide kurtar beni dicekti. ben bu soru işaretiyle kafayı yerdim.. . push ; Idrakyollariiltihabi

Bu hissi yaşamadım ama biliyorum. Evet ölmese pişman olmazdınız ama sonuçta sizin yüzünüzden de ölmedi. Yani özür dilemezdi ya da dilese bile eskisi gibi olamazdınız olsanız bile yine bir yerde canınızı sıkacak bir şey yapardı. Böyle düşünürseniz belki pişmanlığınız azalır. Çok olasılık var tabii o telefonu açsaydınız o hala yaşasaydı bugün nasıl bir ilişkiniz olurdu? Düşünme, pişman olma demesi kolay ama telefonu açsaydınız da ileride yine pişman olmayacağınızın bir garantisi olmazdı. Hayat böyle işte...

O laflar yakınlarının, sevdiğin insanların ölümü için geçerli değil ve anlamsiz kalıyor gerçekten. Yani bir şekilde yaşamaya devam ediyor insan ama güçlenip ders alınacak kısmı en fazla hayatındaki diğer insanların kıymetini bilmek oluyor ama acısına eksikliğine fayda etmiyor ki.

böylesi bir acı yaşamadım, kimseye de yaşatmasin Allah. Büyük büyük laflar var ya hani, Öldürmeyen güçlendirir, ders alırsın vs. Ne gereksiz.