Geçmiş olsun. Bilemiyorum bana mı geldi ama benim bebekler yenidoğan haliyle sürünüyordu ve 2 aylık dönmeye başladılar zaten. Döndüklerini elbette bıraktığımız yerden düşünce anladık. Park yataktan 5 aylıktı atladığında, 7 aylıktı mama sandalyesi kemerinden sıyrılıp mermere çakıldığında yine aynı ayda yükseltili koruması olan yatağından gece tırmanıp güm sesine uyandık falan filan. Diyeceğim o ki, gözümün önünde dudağı patladı, karnına başka bir evde çay döküldü, okulda alnı yarıldı, iç damağı vs derken ben bu kadar takıntılı anne iken bile başımıza neler geliyor. En son bu sene balon çubuğunu bademciğine batırdı mesela, durmuyorlar anacım durmuyorlar

Diş dönemi geliyor canım. Benimki dördüncü ayda salya pik yaptı altıncı aya kadar sonra tee dokuzuncu ayda dış çıkardı bazıları daha erken çıkarır. Seni çok iyi anlıyorum benim kızda çok huysuz bir bebekti uykuyu tam alamayınca bol bol parka çıkar duş aldir. Bak gerçekten onu bunu kafama taka taka saçlarım bembeyaz oldu o yüzden diyorum Allah korusun uyurken kacmiyordur tükürüğü değil mi? Zaten öksürür aksirir sürekli tetikte korkarak çocuk buyutursen kendinden verirsin. Bu sefer gelecek şeylere enerjin kalmayacak. Çocuk düşüyor Louder sen istediğini yap bir gün seninki de düşecek çünkü öğrenme donemindeler kafasını dönerken vura vura yavaska koymayı öğrenecek emekleye çalışırken oraya buraya vuracak eğer sürekli kucakta tutarsan ki benim kız öyleydi huysuzlugundan kucakta dura dura geç döndü bu sefer gelişimi yavaşlıyor. Anlayacağın evet çok korkunç bir olay anlattığın ama ben mesela böyle haberler ve olaylar olunca okumuyorum, geçiyorum, dinlemiyorum zaten altyapim hazır çünkü takıntı yapmaya en güzeli uzak durmak Louder

Benim de abim 2 ay yasamis epi topu, neden öldüğü bilinmiyor. Ben kendimden baska kimseye tasitmiyordum. Bu konuda sadece kendime guveniyorum.

Allah korusun,

İcime oturdu. Bu konuyu okumasaydim keşke. Başına hassas içerik vs yazın. Allah anneye sabır versin.

Hiçbir detay bilmiyoruz haliyle soramıyoruz da... haberlerde de detay yok. Markası, konumu, duruşu bilebilsek keşke. Ana kucağından düşen bebek diye aratınca haberler çıkıyor her yeni düşen haberi inceliyorum detay var mı diye ama yok

Kaygili anneler umarim bu mesajımı okur, ben 112 çalışanıyım anne olduktan sonra gördüğüm tüm vakalar beynime akın etti bebeklerde boğulmalar, yanıklar, travmalar, yüksekten düşmeler ve kaygi bozukluğu yaşamaya başladım, bilmemek mutluluktur sözünü çok iyi anladim. Psikiyatri uzmanina gittim ve ilerleyip obsesyon boyutuna gelmemesi icin anlattim bu durumu başa çıkmakta zorlanıyorum dedim ve bana bir haber, vaka gördümüzde kaygılanmamız, önlem almamız normaldir, fakat sosyal hayatı etkiliyorsa tetikteysek, uyuyamiyor yeme duzenimizi bozuyorsa burada bir dur dememiz gerekir dedi. Çünkü bu durum bebekken ve erken çocukluk döneminde" koruma" çemberinde kalsada ileriki dönemde korumacı anne özgüven sorunu yaşayan ve bağimsızlaşamayan birey sorununa evrilir. Yani küçük bebeklerimiz kaygilarimiz sonucu fiziksel hasar almasada ileride psikolojik hasarlar alabilir. Bu yüzden kalem kalem yazıp alinacak önlemleri alalım ve bir gözümüzü üstünde hayatı keşfetmelerine olanak saglayalim. Anksiyete sahibi bireyler yetistirmemek adına ben artık bu şekilde yapiyorum tüm yorumlari okudum kotu haberi okudugunuzda ben bunun icin gerekeni yaptim diyorsaniz ya olursa diye kendinizi yiyip bitirmeyin, unutmayin cocuklarimiz bizi her yonden aynalar. Mutlu anne=mutlu bebek

Eşimin akrabasının bebeği de kanepeden düşüp vefat etmişti. Bende sizin yaşadığınız kaygıları birebir yaşadım o zamanlar 3 çocuk büyüttüm, bebekler dönmeye başladığı andan itibaren yerde yorganların üstünde uyuttum. Karyola aksesuar olarak yıllarca odanın bir köşesinde eskidi gitti.. Allahım korusun cümlemizin evlatlarını. Hepsi ona emanet

Çok üzüldüm. Gerçekten bu hayatta yaşanabilecek en büyük acı. Daha büyüğü yok, sanmıyorum... Aklıma getirince bile hemen kovuyorum bu düşünceyi. Aklıma bile getiremediğim şeyle nasıl yaşanır tahmin etmek bile istemiyorum.

Allah o anneye peygamber sabrı versin ben de etkilendim Gerekli önlemleri alin sonrası takdiri ilahi. Rabbim tüm bebekleri korusun

Evet gece uykusu çok başka birşey. Benim kızımda dört aydan sonra uyku gerilemesi başladı sonra dış falan derken altı aydır geceleri uyku uyumuyorum saçlarımın yarısi beyazladi gören şok oluyor. Kendini fazla yipratinca sonra sabrin azaliyor. Çocuktan cikaramayacagin için etrafa sarmaya başlıyorsun. Çok kötü bir kısır döngü. Birde zaten annelerin bildiğim kadarıyla beyinde bir kısım gece uyurken bile uyanık kaliyormis bu sayede her sese insan uyanıyor. Yattığı düz ve sert bir zeminse inşallah bir sıkıntı olmaz zaten Louder

Louder bak canım böyle bu çocuk büyümez. Osman Gönülal diye bir doktor var onun videolarında bulabilirsin güvenli uyku kriterlerini. Hasta olduğu zamanlarda tabi ki bekle ama sürekli uykusuz olan bir insan hiç dikkatini toplayamaz ki

Böyle bir acıyla empati yapılmaz. Oğlum doğmadan önce bir tanıdığımızın bebeği pencereden düşüp vefat etti. Oğlum doğunca banyodayken ona bir şey olursa nasıl intihar ederim diye plan yaparken buluyordum kendimi. Allah sabır versin. Ne denir bilmiyorum. Ben beşiğinde çorabını bile bırakmıyordum ağzına atar falan diye. Çok çok dikkat etmek lazım.

bu dediğiniz önlemleri evde alabiliyoruz ama dışarıda pek mümkün değil tatilde yemek yediğimiz yerde fırladı koltuktan bende peşinden fırlayınca oyun zannedip kaçtı masanın köşeye vurdu kafasını oluyor maalesef böyle kazalar Louder

Aynen öyle, birkaç günlükken sürünerek köşe koltuğun bir ucundan diğerine gittiği video var, izletene kadar doktoru inanmadı. Kafa zaten dimdik, hiç tutamama yaşamadı. Yani eski bebeklerle alakaları yok, 6 aylık doğmuş gibiler ve aynı şekilde zeka da açık. Daha neler geldi de başımıza, neyse. Çocuk bu, hiçbir zaman yapmadı diye yapmayacağı anlamına gelmiyor. Takıntı kaldı bende bir ortama, eve, restoran otele giriyorsam gözlerim sensör gibi tarıyor güvensiz ne varsa. Sivri köşe, devrilebilecek pano, raf gibi süs grupları, kırılacak eşyalar, yer zemini ve aralıkları, sabit olmayan unsurlar derken beynimin içi çorba. O alanların 2 metre yanına yanaştıklarında 'oğluuum' diye haykıran bir anneyim, diğer herkes 'aa bir şey yapmıyor bırak bir sal aaa' dese bile yapabilecek ve olabilecekleri görmek diken üstünde tutuyor beni. Sağlıcakla ergenliklerine gelsek, en azından beden sağlığı sorumlulukları kısmı kendilerine geçse derin bir oh çekeceğim.

Bende panik atak anksiyete ne ararsanız var Allah korusun her olumsuz deneyimi çekmeyelim kendimize sakınan göze çöp batar boşuna dememişler bizler nasıl büyüdük düşe kalka.. anneciğe çok üzüldüm Allahım sabır versin ama bu onun deneyimi üstümüze çekmeyelim olumsuzu düşünmeyelim, ekstra dikkatli oluruz

Uçak yolculuğu yapacağız aklıma binbir türlü şey geliyor, çok korkuyorum. Keşke bebekler ölmese...

Bebekten önce de genelde sabahlayıp 7-8 gibi uyuyorduk biz. Alışmışız sanırım. Ben artık mecburen gece uyuyorum tabi, işim uzamadıysa. Eşim bebeğimiz uyurken normalde ne yapıyorsa onu yapıyor, bana faydası şöyle, bebeğim pışpış isteyen, çok sık döndürmemiz gereken bir bebek. Oynaşmaya başladığında pışpış yapılmazsa uyanıp 2 saat ayakta kalıyor. Benim uykum emzirme dışında bölünmemiş oluyor bu şekilde. Hem de içimiz rahat ediyor nefesi tıkanırsa, tükürüğü boğazına kaçarsa diye. Çok sık oluyor bunlar maalesef. O

Ben de öyle yapmayı düşünüyorum. İnce park beşik yataklarının üstüne müslin serip üstünde oynatayım diye düşündüm . push ; Louder

yaşadıklarınız çok normal, zaten bir annenin empati yapması, evladı için endişe duyması çok olağan bir durum, maalesef bu tip kazalar sıklıkla oluyor ve temkinli olmak gerekiyor, ben 6 ay kadar oturma odasında tv açıkken uyudum bu korkularım yüzünden, heran kalkıp bakıyodum birşey olmasın diye, annem fln paranoyaksın demişti ama bende eşimin iş arkadaşının 5 aylık bebeğini gece ani bebek ölümü yüzünden kaybettiğini öğrenmiştim, halamın oğluda ben küçükken o da 4 yaşında flndı camdan düşüp vefat etmişti, bunları neden söylüyorum, temkinli olmak lazım bu takıntı değil önlem aslında, gece battaniyesi burnunu kapatabilir, yataktan düşebilir, ana kucağından düşebilir, kusabilir vs. o kadar çok ihtimal varki, hepsini düşünmek bir annenin görevi, rahat ol ya diyenleri bende anlamıyorum, aşağı bakıyorum otoparkı bahçesinde olan bir sitedeyim ve çocuklar bisiklet sürüyor, koşuşturuyor, küçücük çocuklar gecenin 12 snde tek başına oynuyor, bunlarınkide anne baba, araba çarpabilir, birisi kötü bişey yapabilir ama rahatlar, bana sen neden bırakmıyorsun abartma diyorlar ama ben öyle rahat olamıyorum...

Uffff korkunç Umarım kimse yaşamaz böyle bişeyi ya... Ana kucaklarının da kemerleri var, keşke bağlasalarmış. Ama sizin de böyle kaygılanmanız çok çok çok doğal. Bebekler özellikle kendilerini kurtarabilene kadar (7-8 ay döneminde dönmeye yuvarlanmaya başlayana kadar) hiç yalnız bırakmamak lazım. Eve kamera-monitör alıp bu kaygılarınızdan bir nebze kurtulabilirsiniz. Benim kızım 9 yaşında, hala gece kamerası açık durur. Onları korumak bizim görevimiz Louder

Görümcemin evi 4 katli oraya gittigimizde eve dönene kadar aklimdan her türlü senaryo geciyor eve gelince bir şükür ya Rabbi diyorum bazen gitmek istemiyorum siz gelin korkuyorum diyorum. Benim ev iki katlı gecen yaz camlar kapali durduk sıcaktan pistik açmadım şimdi bile evde oldugum zamanlarda acmiyorum bakicıyi tembihliyorum ne olur cam kapı acma diye. Hepsi bir anlık olacak olan her türlü oluyor evet ama önlem alinmadan olursa ayri bir vicdan azabı. Gecen sene mesela arabadan düstü kızım arabayı yeni almıstık oto koltugu almamıstık daha günlerce kendimi sucladım o vicdan vebal cok başka.

Size de geçmiş olsun, Allah beterinden saklasın. Bir anda ne oluyorsa oluyor zaten, çocukların olayları hep anlık. Benim oğlum 1 yaşındayken 15 kiloluk cam damacanayı devirdi gözümün önünde, birde ellediğini gördüm aramizda 2 metre mesafe var bırak oğlum diyerek kalkıp koşmamla itip devirmesi bir oldu ki altında tekerlekli birşey vardı aslında devrilmeyedebilirdi ama tabi ki aklıma gelen başıma geldi ve devrilip tuzla buz oldu. 15 litre su ortalığa sacılan cam, içinde duran oğlum ki 1 adım atsa suya basıp camın üzerine düşebilirdi yada ilk adımda cama basabilirdi. Neyseki şaşırdı öyle kalakaldı da hasarsiz atlattık, kımıldamadan alabildim camların arasından. Allah beterinden saklasın, canları içinde olsun ama çok zorlanıyorum ben cidden, erkek çocuklari bu konuda daha da zorluyor ben farkı net görebiliyorum yani, haylazlıkta sinır tanımıyorlar.

Ben de böyleyim maalesef. Araç kullanıp bir yere gidemiyorum bebekle son zamanlarda. Yanında biri de olsa sürekli kontrol etme ihtiyacı hissediyorum. Biraz fazla uyusa bir şey mi oldu diye korkuyorum. Allah esirgesin tüm yavruları.

Katılıyorum. Louder, yakında eşinizde hem fiziksel hem psikolojik bozukluklar başlar. Gece uykusu uyumayanlar sinirli agresif olur, güçten düşer. Ben de iki çocuk annesiyim ama kimse bebeğin başında sabahlamadı. Eğer ateşli hasta değilse nöbet tutmak çok abartı. 4 aylık bebek yüzüstü dönse bile nefessiz kalmaz. Ya sağa ya sola çevirirler başlarını uyurken. Önemli olan yüzlerini kapatacak bir şey olmasın yatakta. Ayrıca yataktan kanepeden düşen çocuk çığlık çığlığa ağlar bağırır. Ne kadar derin uyunsa da o ağlamaya uyanılır.

Detayları bilmiyoruz inanın. Kınamamak lazım. En çok annesi kahroldu neticede... keşke hiç olmasaydı

Sırf su ihtimal sebebiyle ana kucagında hep kemerli oturtuyordum ve de sapı havada duruyordu. Eşim hastasın sen diyordu. Yolda giderken mutlaka bebek arabasının kemerlerini tatım. O esnada cok üsteledi herkes. Kızım bebekken bi kadının bebek arabası vapura binerken düşmüçtü ve de bebek kemerli olmadığından denize düşüp öldü. Bir baska yakınım da bebek arabasıyla yğrğyen merdivene binince baglı olmayan yavru düşmüş. Yürüyen merdivene. Ben yürğyen merdiveni de bebek arabasıyla hiç kullanmadım millrt fır fır iniyor biniyor. Küçük bebekte cok cok dikkat edilmeli. Allah anne babaya sabır versin.

Ne denebilir, nasıl yaşanabilir bilmiyorum, Allah sabrın en büyüğünü versin o aileye. Güvenlik konusunda üst düzey takıntılıyım, buna rağmen başımıza birçok şey geldi ama çok şükür ki hepsi küçük yaralanmalardı. Ben şu devirde evinde küçük çocuk olup, cam kilidi, dolap kilidi, alt dolaplarda cam ve tehlikeli eşya, sivri köşelerde korumalık, duvara sabit olmayan ağır mobilyalar, kilitlenmeyen banyolar, sallanan stor perde ipleri, ulaşılabilir düzeyde ilaç kutuları ve kesici aletler vb olan evleri anlayamıyorum. Çünkü bunun adı bebek, sonra çocuk. İşi bu, yaramazlık yapmak ve bir şeyleri kurcalamak. İlla başa gelmesi gerekmiyor, her türlü önlemi insan aklıyla aldıktan sonra gerisi tevekkül, yapacak bir şey yok ama pişmanlığa da yer yok. Kısaca, saydığım ve daha paragraflarca yazabileceğim şeyleri yapın, gerisi gerçekten teslimiyet. Başka şekilde büyümüyor zaten, bir yerde kendimizi olacağa salmak durumundayız. Benim çocuklarım büyüdü ama hala kapalı balkon olsa dahi çıkamazlar yasaktır, araçta çocuk ve cam kilidi vardır, evde bebek düzenindedir her şey. Cam açılamaz zaten kilitleri var ama yetmiyor, zarar verecek olan kendi kıyafetiyle de yapıyor. O sebeple en en önemlisi yalnız bırakmamak, ne olursa olsun!

Ayni manyak dusunceler bende de vardi. Surekli senaryo yazdim kafamda. Cok uzuluyorum. Annelik delilik gercekten. Dengeyi saglamak cok zor.

Burdakileri okuyunca benm 2. Çocugun Allaha emanet büyüdüğünü gördüm

Hiç bilmiyorum söylenen de haberde okuduğumuz da o... ana kucağından düşen bebek yazınca çıkıyor, başka bir detay yazmıyor KIR PAPATYASII

Annenin instagram hesabina baktim. Hep paylasmis bebegini. Yavrum benim ne tatliymis. Bebek kadar anneye de cok uzuldum. Cocuk konusunda buyuk konusmak istemem hic. Her sey herkesin basina gelebilir. Allah ona buyuk sabir versin.

Simdiki bebekler bir ilginc zaten. Benimkini hastaneden getirdik. Daha 5 gunluk. Bizim yataga koydu rahmetli annem. Anne dikkat et kenara yakin doner duser dedim. Guldu bana kac cocuk buyutmus kadin, 5 gunluk bebek nasil donsun dedi. Ama resmen iki dk sonra bir baktik bacagini kaldirip yana dondu bizimki. Annem de sok oldu bu nasil bebek diye. O haliyle resmi var, gobek bagi duruyor ama bacagini yana atmis. Cocuk soz konusuysa hic olmaz yapmaz dememek lazim.

Cidden her sese uyanıyorum hatta beşikte kıpırdadığında uyanıyorum. Eşim sorun yok dediğinde devam ediyorum uyumaya. Emzirip ona veriyorum işte. Uyku gerilemesi dedin kalbime öküz oturdu adeta. Çok zorluyor bu mesele. Benden ziyade bebeğimi zorluyor. Uyuyamıyor sürekli huzursuz ağlamaklı. Neşesiz. Meme isteği iyice arttı. Çok salyası var her şeyi ağzına götürüyor diş dönemi yaklaşıyor galiba ama emin de olamıyorum. Diş olduğunu nasıl anlarım bilmiyorum

Hepsi geçiyor gidiyor zaman cidden çok hızlı bir bakıyorsunuz gelmiş 2.5 yaşına, "anne ateşim var" diye uyandırıyor gece insanı. Ben bebeğe ilkyardım tekniklerini öğrendim hamileyken internetten, çok işe yaradı bir kere bebeğimi öyle kurtardım. Güvenli uyku yöntemleri önemli, oyuncakların üzerinde yaş aralığı yazar ona göre alınır, evde balkon cam vs kilitli olur, ilaçlar yüksekte olur, kemersiz oto koltuğu vs kullanılmaz, çocuğuma biraz büyüyünce hastalığını ifade etmeyi, duyguları falan öğrettim bunun da faydası oldu örneğin midesi bulanınca bunu tanıyor ve söylüyor. Ama kazalar da oluyor misal geçenlerde köpeğimiz çocuğumu gördüğü için heyecanlandı birbirlerine çarptılar ve çocuğum iki basamak beton merdivenden düşüp kafasını vurdu. İnsanın aklının ucundan geçmez mesela bunun olacağı. Yani evham insanı hasta eder, esas olan önlemdir. Ama bebek annelerini de anlıyorum çünkü insan inanılmaz bir evham yapıyor hele de çevreden kötü haber duyunca. Ben de tedbir alırdım ama yine uyuyamadığım çok olurdu. Zamanla o evham hali biraz olsun geçiyor ama ana yüreği bu çocuklar kaç yaşına gelirse gelsin evham yapacağız elbette. Uykunuza ve mental sağlığınıza özen gösterin canım anneler, insanın uykusuzluktan evhamdan sinirleri bozuluyor tahammülü azalıyor. Keşke bebekler ve çocuklar hiçbir şeyden zarar görmeyen dokunulmaz varlıklar olsa, hepsi sağlıkla mutlulukla yaşasa.

O ilk 6 ay... Ani bebek ölümü sendromuyla bebegime bisey olacak diye gecelerce sifir uykuyla cevremdeki herkese nobet tutturdum. Bebek arabasini asla kemersiz kullanmam. Yuruyen merdivene asla binmem. Anakucagini asla kemersiz kullanmam. Arabaya puset olmadan asla bindirmem. On koltuga oturtmam. 21 aylik ve hala uyku tulumuyla yatiyor. Nevresimleri yatagina citcitlarla bagli ve sıkı sıkiya serili, asla yataginda onu boğacak ortu/oyuncak birakmam. Ani bebek ölümü sendromuna karsi ozellikle ilk 6 ay zorla emzik verdim uyurken ve hep yan yatirdim uyku tulumuyla. Simdi 2. bebegim yolda, bi krizli 6 ay daha bekliyor beni. Allah hicbir anneyi babayi evlat acisiyla sinamasin. Bebekler hep gülsün, evlatlar hep gulsun.

Benim bildiğim ilk aylarda kusmuktan boğulabilir, 10 aylık bebek baya büyük kusmukla nasıl boğulmuş olacak oluyor demekki vadesi mi dolmuş

Rabbim bütün çocukları korusun, hiçbir anneye babaya evlat acısı yaşatmasın

Bütün evi didik didik edip önlemlerimizi alma vakti geldi. Yakında emekleyecek. Herhangi bir şey atlamaktan çok korkuyorum

Cenzaden sonra hissettikleriniz çok normal. Ama bu düşünceler 3-5 ay uzarsa o zaman psikiyatriye gidin şu an hissettikleriniz çok çok normal ölüm var tabi ki acı hissedeceksiniz

ahahahah yalnız değilmişim valla ya benimkini bağlıyordum arabaya sanırsın işkence ediyorum. yoldan geçenler tipik tipik bakıyordu bebeğime göre bebek arabası içerisinde ayakta durulması için yapılmış bir alet 2,5 YAŞINA GELDİ ÇOK ŞÜKÜR :d ama hep kucakta gezdi her yerde arabada durmadı hiç bağlıyoruz diye

benim de beneğim 3 aylıkken yanımda yatırmışım kıştı battaniye yüzüne gelmiş bi anda uyandım çocuk altta zar zor nefes alıyordu Allahtan mucizevi bi şekilde ses bi şey olmadan uyandım Gala atlatamıyorum onu o zamanlar hiç kimseye anlatmıyordum bile hiç yaşanmamış gibi varsayıyordum şu an 2 yaş civarı yeni yeni anlatıyorum çok kötüydü 1 dk geç kalsam ne olurdu düşününce çıldırıyorum

Bende çok eve götürdüm inatçı kizımi oto koltuğuna oturmak istemiyor diye. Gezmek istiyordu birde, oturup ağlayınca eve gidiyoruz deyip aynı gün 5 kez eve aglaya aglaya götürdüğümü bilirim,6. da ikna oldu ama bir daha da sorun yaşamadım koltuk konusunda. Oğlum bebek arabasından nefret ediyordu, bebek arabasını devirme aşamasına geliyordu tepinmekten, yürumekte istemiyordu, kucakta taşımaktan ben nefret ediyordum zira ağırdı baya, gittim ebeveyn kontrollü bisiklet aldim, bel tarafı korumalı falan. Kızım çok hareketliydi bebekken mama sandalyesini bile deviremeyeceği kadar agır hantal birşey almıştım, içinden çıkması /çikabilmesi sayet tepsiyi ben çekmezsem mümkün değildi. Gidip basit bir sandalye alsaydım eminim devirirdi. Biraz da cocuğa göre hareket etmek lazım. Kızim 1 yaşına kadar anakucağina siğıyor ve oturuyordu ama oğlum 6-7 aylıkken kalkmaya çalısıyordu onun oto koltuğunu erken aldım arabada durmuyor, kalkmaya çalışıyor diye zira arabaya binip kizimi almak zorundaydım okuldan. Ha en iyi anne benim diyen bobürlenmek değil amacım ama bir adim sonrasini tahmin etmek gerek bazen Ben oglumu camın önündeki peteğe tırmanirken yakaladıgımda, iyi ki cami kapatmısım diye geçirdim içimden zira aklıma gelen başıma gelir çoğu zaman. 1 kez kapıyı kilitlemedim unutmuşum bir baktım benim oğlan açmıs kapıyi koridora cikmış ki 2-2.5 yasındaydi, bunu da ongörmus fakat nedense önlem almamıştım. Son oldu o. Eve girince ilk işim kapiyi kilitlemek oldu o günden sonra ihmal etmedim.

benzer kaygılar yaşamayan anne olduğunu sanmıyorum. depremden sonra 2 hafta haberleri izledikçe gecelerce uyku uyuyamadım. her çıkan çocukta bebekte kendiminkileri koydum yerlerine. kızım 3.5 yaşında hepimiz ölsek onu çıkarsalar enkazdan tanımadığı insanların arasında kalıp napıcak tek başına diye bebeğim 5 aylıktı enkaz altında kalsaydık bebeğim emmek için günlerce ağlayacaktı belki de ben başında cansız dururken kızım anne korkuyorum diyecekti ben ses veremeyecektim ya da onu kurtaramayacaktım diye abartmıyorum 2 hafta ağlamaktan uyuyamadım. ama yapacak bir şey yok bazen kaderde varsa olacak demek teslim olmak, olmaması için dua etmek dışında seçenek kalmıyor

İyi de 7 aylık bir bebek sadece ana kucağından düşse başını çevirir kolları üzerinde kalkar bir şekilde toplar kendini ya çok yüksekten düştü başı çarptı bilinci kayboldu ondan ya da engelli bir bebek olmalı yani ortada ciddi ihmal var.. böylesi ciddi ihmal yapan bir anneyle empati yapıp Kendinizi yıpratmayin her anne mutlak önlemleri almalı gerisi takdiri ilahi ama bu hikayede ciddi ciddi ihmal var! T

Offff içim yandı. Keske okumasaydim. Korkularima hergun bir yenisi ekleniyor. Dogumdan beri ciddi anksiyete sorunu yaşıyorum. Etrafimdaki herkes bıkmış durumda. Dun kuduz haberi okudum şimdi de kafayı ona taktım. Esim artık tahamul edemez oldu bana. Hayatim zindan oldu. Kizim 19 aylık ve hergun dağ gibi katlanan korkuların altında eziliyorum. Gecicek diye beklerken artarak hızlanarak hergun korkuların yenisi eklendi.

Uykuda olmuş evet sabah kalkıp bi bakayım diyor çocuk mosmor Pozisyonunu bilmiyorum

Çok üzüldüm, Allah kimseye yaşatmasın. Anneye sabırlar diliyorum... O yüzden benimki 6 yaşına geldi hala gözümü üstünden ayırmam, balkon demirlerim ekstra yüksektir, cam balkonlarım genelde kapalıdır. sesi biraz çıkmasın hemen gider bakarım, uyandığı zaman mutlaka onunla uyanmaya çalışırım veya eşimi yönlendiririm. Biraz tedbirli bi çocuk oldu ben korumacı olduğum için ama pişman değilim. Tedbirden zarar geldiği görülmemiştir ama tedbirsizliğin yaktığı canların haddi hududu yok. En sıkı tedbirlerle bile her an herşey olabilir tabi, etkilenmeniz de çok normal ve sağlıklı bi tepki bence şu aşamada. Bi süre böyle devam edecek bu süreç, bi süre sonra kaygılarınız daha tolere edilebilir bi seviyeye gelir umarım. Kaygılarınız azalmaz da çoğalır günlük hayatınızı etkilerse o zaman daha farklı yöntemler devreye girebilir.

Bebek dediğin asla 1 dk ihmale gelmiyor. Bende kimseye güvenip çocuklarımı emanet edemiyorum. 2 senedir hayatımı onlara adadım. Kendimi o kadar ihmal ediyorum ki, sürekli bir yerlerimde hastalık çıkıyor. Ama annelik nasıl bir delilik hali ise yeter ki onlara bir şey olmasın diyorsun. 3 ay önce kendimi yaktım. Artık öylesine mecalim kalmamış ki, bardağı tutamadım. Kaynar su üstüme döküldü. Yine kendi canımın acısını önemsemedim, bebeği uyutmaya devam ettim. Yenidoğan Ani ölümlere karşı çok tedbirli olmak lazım. Sırt üstü yatırmayacaksın. Kusarsa kusmuğunu yutar. Boğulur. Tek başına bırakmayacaksın. Düşer, beyin travması geçirir. Yanında asla yatırmayacaksın. Benim babaannem kendi çocuğunu ezmiş. Rabbim hiç kimseyi evladıyla sınamasın. Arkadaşının da başı sağolsun Louder.

Allah rahmet eylesin. Cok zor durum bende 5 yaşında iken kuzenimin ölümünü gördüm.4 yaşındaydı. Beraber oynardık. İki ablası var. Birisi benimle aynı yaşta yengemin kızına kardeşini neden getirmedim diye bagirdigini hiç unutmam. Kendi kardeşimi de 8 yaşında kaybettim. Birkac sene önce de kuzenimin çocuğu doğuştan rahatsızdı vefat etti. Allah kime ne zaman omur biçti bilemeyiz. Onlem alacağız. Takdir Allah'tan. Sizde dışarı çıkın kitap okuyun kafanızı dağıtın. Psikolojiniz bozulmuştur.

Ya kusura bakmayın biz de başka olaylar anlatıp evham yaptırıyoruz. Ayetel kürsü okuyun bol bol.

Rabbim sabır versin ailesine. Benimde ara ara aklıma geliyor bana bişey olsa kızım ne yapar. Ona bişey olsa ben ne yaparım. Kafayı yiyecek gibi oluyorum saçmalama diyorum kendi kendime S

Depremde kuzenimi kaybettiğimizden beri bende ailem için aynı kaygıyı taşıyorum. Biri telefonu ilk arayışımda açmasa felaket senaryoları çiziyorum kafamda. 6 aydır her gece yatağa girdiğimde kardeşimin beni arayıp "kuzenimiz bulunmuş, ölmüş" cümlesi çınlıyor kulaklarımda. Onu düşünmemek için ancak bir video izleyerek uykuya dalabiliyorum. Yani sizi anlıyorum. Allah kimseyi korktuğuna uğratmasın. Belki profesyonel bir yardım almak gerekir.

7 aylık bir bebeğin bazısı oturur, bazısı emekler, döner ama hareketsiz bir şekilde sadece öyle yüzüstü yatması başka bir sebep içerir. Bebeklerin çok mucizelerine şahit oluyor bir anne. Çünkü sadece 1 sn ile kendilerine zarar verecek bir şey bulabiliyorlar anlık. Siz temkinli olun ama bunları çok odak noktası yapmadan. Zihnin bunu sürekli düşünmesine yardımcı olursanız sadece panik atak olursunuz.

Annelık kalbinin dısarıda atması derdi bir arkadasım, ne kadar doğruymuş. Ya bebeğime bişey olursa, ya bana bişey olursa, ne kadar yanında kalabileceğim acaba soruları ile boğuşmaktan yorgunum

Çok üzücü gerçekten. Bir anlık dalgınlik, dikkatsizlik belki dolan vade bilemiyorum ama bir anne bununla nasıl yaşar nasıl teselli bulur cidden bilmiyorum, her an kendini suçlar insan. Allah sabır versin ailesine, özellikle annesine. Kendi adima kötüyü düşünmeden yaşamaya çalışıyorum. Gerekli tedbiri alıp ona göre devam ediyorum hayatıma. 2 çocuğum var aksi halde ben yaşayamam ki. Kızım 11 oglum 5 yaşında Okula gidiyor kızım, gittiği okulda baya büyükçe bir avlu var, o avlu boş en üst kata kadar ve balkon gibi çıkıntılar var kestirme yol gibi düşününo avluya bakıyor o kısımlar, baktıkça icim daraliyordu her seferinde kizımi uyarıyorum bu balkon tarafından geçme diye zira biri itse 3 kat düşer aşağı boşluğa diye. Oğlum kolluksuz büyük havuza düştü geçen yaz, aklim cikti ki dibinde duruyor uyarıyordum yaklaşma gel kolluğunu takalım diye, baya yüzüstü kaldı çırpındı nasıl tuttum çektim ben bile bilmiyorum ki havuzdan acayip korkarım ben, kuzenimi kaybettim havuzda, kafasıni çarpmış bayilmış yüzüstü kalmış öyle de yüzüyor sanmışlar kimbilir kaç dakika. Kuzenim geldi aklıma ödüm koptu. Kızıma her seferinde suda şaka olmaz, sakın kenara yakın atlama taşa çarparsın, ortaya atla, küçük havuza atlama dizini çarparsın vs diyorum. Oglumun zaten yanında duruyorum 2 dakika oturmuyorum kenara küçük havuzda kollukla olsa bile. Kısacasi tedbir almak zorundayız, maalesef anlık gelişiyor olanlar ve mudahale edebilecek kadar yakın olmak gerekiyor. Anakucaği zaten gozetimsiz kullanılırsa tehlikeli birşey, biraz büyüyüp hareketlenince kalkmaya çalışıyorlar. Ben mesela oğlum oturmaya başlayınca kaldırdım anakucağını zira kafasini kaldıriyordu arabada kalkmaya çalışıyordu, baktim olmayacak oto koltuguna gectim güvenli gelmedi bana artık yada oturunca ayaklarını sallayip kendini aşağı kaydıriyordu artık bıraktim kullanmayı. Muhtemelen kalkmaya çalıştı oğlum gibi anakucağından uzerine kapandi yada yine kendini kaydırdı çocuk hareketle yine dengesi bozulup üzerine kapandi. Kaldıramazda agır zira. Kızımda mesela kendini geriye atma huyu vardı, onunda hep arkasına destek koyardım. Oğlum benimle uyuyor bazen hala ki 5 yaşında hala yatağimın yaninda park yatak duruyor dönerse duşmesin diye. Camlar açiksa odadan ayrılmıyorum, odadan ayrilacaksam camı kapatiyorum. Kapıyı kilitliyorum evdeyken bir an cikip gidebilir duşebilir diye. Bize emanetler, bizde tedbirimizi alıp koruyup kollayacağız, illaki düşecek, kalkacaklar ama minimumda tutmak olmalı çabamız. Ongörebildigimiz tehlikelerden uzak tutmak belkide. Sizde kendinizi bu şekilde üzmeyin, tedbirinizi alın kontrol edebileceğiniz durumlardan sorun yaşamamak adına tabi ki. Saglıkla büyütün bebeğinizi.

Ablam 6 aylıkken vefat etmiş, annem sabah ölüsünü bulmuş yatağında, bu yüzden bende ilk bebeğimde çok korkuyordum. Gece bile onun nefesini takip ederdim. Uyurken bile takipteydim sanki, bazen yataktan hoplar çocuğu sarsardim yaşıyor mu diye. Disarda da ben taşımaya korkardım düşürurum diye, hep eşime tasitirdim, bebekle merdiven falan inip cikamazdim hiç.

Kız sen de anksiyete var, biraz pasiflora şurup iç, doğumdan önce de böyle kaygılanırdın sen :) Louder Allah rahmet eylesin üzüldüm ama her bebek ve annenin başına böyle şeyler gelmiyor. Beni kedi yiyormuş küçükken yere bırakıyormuş ilgisiz annem, kedi baya yemeye tenezzül etmiş zorla almış üzerinden başka biri. yaşıyorum hala sıkıntı yok. Ha bana kalsa almasaydı da yenseydim o başka mesele

Allah arkadaşınıza da sabır versin nasıl olmuş bebek uykuda mıymış, hangi pozisyonda yatıyormuş bilginiz var mı?

Ben de böyle şeyler duydum ve bebeğim olmamasına rağmen çok korkuyorum. Sizi çok iyi anlıyorum. Senelerdir bu korkular içimde hatta bazen Çocuk isteğim bile olmuyor korkudan. Çocuğunuza sağa sola dönmesini öğretin, içiniz rahatlar bir az. kvlcm Guru Anneler

Valla ben de anlamıyorum nasıl cesaret ediyorlar? 1 saniye bu, tek 1 saniye. O saniye geçtikten sonra kemeri kendine bağlasan ne fayda. Asansör sırası beklemeye eriniyorlar, işin ucunda evladının mezarı başında beklemek varken... ana kucağı kullanıyorum ben de. Kendi hareketiyle sallanandan. Hiç yalnız bırakmıyorum bebeğimi ama yine de korktum çok. Nasıl oldu olay sorulmuyor da tabi...

Merhabalar, herkese iyi akşamlar. Çok üzücü bir haberle ve kaygılarımla geldim bu defa. İki gün önce eşimin memleketinden haber aldık. Bir akrabasının bebeği 7 aylık. Ana kucağından yüz üstü düşmüş annesi diğer odadayken. Çocuk nefessiz kalıp vefat etmiş. Korkunç bir acıya tanık olduk uzaktan da olsa. Annesinin cenazede bebeğini verememesi, başından ayrılamaması... Psikolojim çok ciddi düzeyde yıprandı. Kendimi çok kötü hissediyorum. O anneyle empati yapmanın acısı bile kalbimi çürütüyor, kadıncağızı düşünemiyorum. Her önlemi alıyorum ama yine de çok korkuyorum. Bebeğime bir şey olursa düşüncesini atamıyorum son iki gündür. Hep kaygılıyımdır ama öyle başka çekiyorum ki bu kaygının acısını. Başında babası varken odaya geldim mesela şimdi. O uyuyor. Yatağın üstünde oyuncağı kalmış. O an aklımdan "benim bebeğime bir şey olmuş olsa bu oyuncağı görmek çok canımı yakardı" diye o saniye geçiyor düşünceler. Engel olamıyorum. Çok mutsuzum ve paylaşmak istedim

Cok uzuldum olaya. Ben de asiri evhamli bir tipim. En olmadik seyler gelir aklima onlem almaya calisirim ama bazen de olacagi varsa oluyor iste. Allah o anneye sabir versin.

Hiç çocuk büyütmedim bilemiyorum oluyormuş demekki

Çok üzüldüm Louder

Her Anne endiselenir. Fakat cok ileri derece hastalikli dusunceler kimseye iyi gelmez. Normal bulmuyorum ben. Ayrica farkli farkli olaylar anlatip birbirinizi iyice evhamlandirmaya gerek var mi? Zaten hassas Anne dolu burasi

Yapabileceğimiz tek ve en önemli şey tedbir almak. Hiç birimiz süper kahraman değiliz, doğa üstü güçlerimiz yok. O olursa bu olursa diye evhamlanmak yerine üşenmeyip tüm önlemleri almak en güzeli. Başlık altında bahsedilen ölümlerin hepsi ihmal nedeniyle olmuş. Koltuktan yataktan düşen, kusup boğulan, emniyet kilidi takılmayan bebekler hep. O nedenle bebek ölümü olmasın diye hangi kurallar önlemler varsa onları uygulayabiliriz sadece. Bebek koruma kemeri, kilidi, oto koltuğu vs söz konusuysa "ya bişey olmaz iki dakikalık yol" dememek şart. Hayretler içinde kalıyorum oto koltuksuz hem de önde annesinin kucağında giden bebekleri görünce. Yabancılar çok katıdır bu konuda, çocuk büyüdükçe gider oto koltuğunu değiştirirler. 10 yaşında çocuğun bile oturma aparatı vardır, ya ben büyüdüm buna oturmam dedirtmezler. Çocuk ağlamaktan bayılsa bile oto koltuğundan asla çıkarmazlar. Bizde hemen kucağa alınıyor, ağlamaktan katıldı morardı bir şey olacak sandım diye. Halbuki yapılması gereken müsait bir yerde sağa çekmek çocuğun elini tutup sakinleştirmek su içirmek. Uçakta bebek - çocuk ağlıyor diye çocuk kemerini açıyor bizimkiler. Yabancılar uçağı kaldırmıyor kemer takılı değilse. Aynı şekilde bebek arabasına ana kucağına koyup kemeri takmamak büyük ihmal. Ben babalarda görüyorum bunu daha çok. Kafaları basmıyor bebeğin ne kadar hızlı atik olabileceği. Geneli bişey olmaz yaa kafasında. Bir keresinde yürüyen merdivende bebek öne düşmesin diye bebek arabasını arkaya o kadar yatırdı ki arka boşluktan kaydı bebek. Neyse ki merdiven kalabalıktı da herkes yardım etti mal babaya. Benim eşim de bu kafaya yakındı. Güya çocuğu diğer tarafına yatırıp emniyete almış, ayak ucuna kadar gelmiş bebek döne döne. Gece, yatarak değil oturarak emzirmek bir önlemdir mesela. Nasıl uykuya daldığını anlamazsın bile. Anne yarı oturur pozisyonda, bebek de kafası yukarıda ve yan yatar şekilde emerse uykuya bile dalsan en azından kusma boğulma tehlikesi olmaz. Ben bu şekilde emzirirken bile 10 dk aralıkla saat kurardım. Emerken kaymasın, emniyetli şekilde düzgün yatırayım uykuya dalıp çocuğu ezmeyeyim diye. Kışın yorganını örtüsünü sabitlerdim ya da tulum şeklinde örtüler var kalın askılı onun içine koyardım. Çorap mendil vs özellikle kontrol ederdim. Arkadaşlar kanepeye koltuğa bebek bırakmayın. Ayaklarıyla kenarlardan güç alıp hareket edebiliyorlar. Yere koyun daha iyi. Yerde düşme tehlikesi yok en fazla ağlar. Misafirlikteyseniz bebeğinizin yaşına uygun olmayan oyuncaklara çok dikkat edin. Hep kötüyü düşünmeyin, en basit bir şey bile olsa önleminizi alın.

Çok zor Allah sabır versin Benim arkadaşımın bebeği de kendi kusmuğunu yuttuğu için boğulup öldü 10 aylıktı

Bebeğim 15 aylık iki gün önce ateş ishal kusma şikayetiyle acillik olduk gece yanımda yatiriyorum sırt üstü dönmüş bir yandan da kusuyor nasıl fırladım nasıl ters çevirdim anlatamam elim ayağım bosaldi ağır uykuda olsaydım büyük ihtimalle duymayacaktim ve Allah korusun bogulacakti çünkü çok kötü kustu fiskirircasina

Siz tedbirinizi alin tmm, akacak kan damarda durmazmis derler, Allah kimseye evlat acısı yaşatmasın çok zor.

Benim oğlum o aylarda bacaklarinı sallaya sallaya kendini kaydıriyordu anakucağından,, bazende kafasını kaldirıp oturmaya çalışıyordu, bu sebeple ben bir şekilde ya kendini kaydirip yada oturup anakucağının dengesini bozduğunu düsündüm bir kez koltuğun kalktıgına şahit oldum ben o şekilde ki gözümün önünde oldu bir daha da kullanmadım korkup, iri bir bebekse oğlum gibi, belki ana kucağı üstüne kapaklanmıştır, kalkamamıştır o sebeple. Yada oturmaya çalıştıysa kafası agır gelip yine boynuna zarar verecek şekilde düşmüş olabilir kemeri bağlı değilse. Ki zaten boynu zarar gördüyse kalkamaz ki ağlasa annesi duyardi belki o an boynu kirıldı hemen öldü ağlayamadı bile yada bayildi yüzüstü nefessiz kaldı vs. Her şekilde korkunç ama olamaz/imkansız değil bence.

Bütün hepsine katılıyorum ve obsesyonumu yenmemde en çok Doğan Cüceloğlu Geliştiren Anne -Baba kitabı bana çok yararlı oldu. Kaygılı ebeveynlerin aslında çocuklara çok büyük zarar verdiğini çok güzel bir şekilde anlatmış okumanızı tavsiye ederim hanımlar. Sizi de rahatlatacaktir

Çok üzüldüm Rabbim kimseye bu acıyı yaşatmasın, sabır versin o anneye babaya.

Hanımlar lütfen yanlış anlamayın ama yeni ölüm haberi almış, anksiyetesi tavan yapmış taze bir anne var. Çevrenizdeki yada gecmisteki bebek ölümlerinden bahsederek elinize ne geçiyor? Allah kimseye yaşatmasın ama lütfen biraz empati...

Uykusuz değilim genelde şükürler olsun, eşim sabah uyuyor ben gece uyuyorum. Beraber idare ediyoruz bir şekilde. Uyurken kustuğunda başında olmasak ne olur düşünemiyorum mesela. Bir kere de nefesi tıkandı ses de çıkarmamıştı tesadüf fark ettim B bafelix

Allah sağlıkla doğurmayı, büyütmeyi nasip etsin. Bebeğim dönmeye başladı yavaş yavaş. Yatarken çat diye yüzüstü dönüyor. Aklım gidiyor bu yüzden. Eşim gece boyu başında. Gece hep beraber uyumaya asla cesaret edemiyorum. Dün gece uyurken kustu mesela öksürükle kusmuk çıkardı. Gık dese uyanırım ama ya bayılıp kalırsam, uyanamazsam korkusu. Çok kalbim ağrıyor çok

Dün de ben dedim ama yazmıyor.

Hanımlar günaydın birbirinize niye ölen bebekleri anlatıyorsunuz. Amerikan Pediatri Akademisinde güvenli uyku kriterleri var bu kriterleri sağladığınizda yapacak pek birşey kalmiyor. Hastaysa tabi ki takip edersiniz. İlk altı ay bende çok korkular yaşadım ama çocuklara alan açmamız gerekiyor. Bizde tedirgin baktığımızda onlar bunu hissediyorlar ve kendilerine güvenleri zedeleniyor şimdi kızım on aylık emeklemeye falan calisirken kafasını yavaşça vuruyor gözüme bakıyor eğer çok tepki verirsem aşırı ağlıyor paniklemezsem yanında durursam devam ediyor oyuna demek ki diyorum çok acısa ağlar. Kaderci bir insan değilim ama bir yerden sonra artık elden birşey gelmez. Bu uzun ve zorlu bir surec sürekli anksiyete olursa bir süre sonra çocuğa enerjisi kalmıyor insanın.

Keşke. Uçak en güvenli yolculuk, en azından bir şey olursa toptan oluyor, kalanlar için çok zor. Bu dönemde koruma iç güdüsü ile hormonlar zaten çok yoğun oluyor.

Offf beş aylık bebeğim var konuyu okuyunca içime öküz oturdu. Allah sabır versin hiç kimseye yaşatmasın. Anakucağından nasıl düşmüş anlamadım? Biz de çok sık kullanıyoruz önlem alalım diye soruyorum. Ana kucağı koltuğun üstünde miymiş? Yerde değil miymiş? Kemeri bağlı değil mi?

7 aylık çocuk kafasını da kaldırır döner de debelense emekler bile, yüzüstü kalmış ölmüş olayı değildir sadece o. Belki bilmedikleri bir rahatsızlığı vardır

AHAHA benim de tek oğlum öyle büyüyormuş meğer yorumları okudukça psikolojim bozuldu çocuğu bebek arabasına nasıl bağlıyorsunuz benim oğlum hayatta bağlatmaz zaten bebek arabasında da durmuyordu kucakta gezdi hep benim bebe bozuk dedim içimden

Benim samimiyetim yoktu tanışmıyordum bile ama bakınca kalbim acıdı benim de... Allah sabrını versin inşallah

Yoo, çocuklarımı oto koltuğuna, bebek arabasına öyle bir bağlamam vardır ki çevredekiler dövüyorum zannederdi. Müthiş bir ağlama, direnme, bütün gücüyle kendini savunma falan filan. Kabul etmiyorsa kirli çamaşır gibi elle kucaklayıp hop eve koşarak dönme. Yani hiçbir çocuk 'aaa oturayım şuraya' demiyor ama güvenlik takıntılı anneler ağlamaktan kussa dahi, canına bir şey olacağına ağlamasını yeğeliyor. Bana çoğu zaman 'işkenceci anne' gibi bakarlardı ama zaman geçip kaza haberleri geldikçe 'bebek arabasından düştü dişi kırıldı, sandalyeden düştü burnu kırıldı, arabada kapıyı açtı düştü yaralandı, evde tvyi düşürdü, şifonyer üstüne devrildi' vs diye, kendimi kafa sallarken buluyorum. Bunların hepsini önceden gören kendimle istemsiz gurur duyuyorum. Ha benimkiler birbirlerini döverek bu zararı veriyor o ayrı Ama benim ihmalim değil, bu vicdan rahatlığı her şeye yetiyor.

Oturmaya başlamadan önce bir sn gözümün önünden ayırmadım ben. Tuvalete gitmediğim zamanlar oldu. Bazı şeyler kader, ne yaparsan yap önüne geçemiyorsun. Biz önlem alacağız yapabileceğimiz bu. Ben de çok evhamlı değilim ama başkalarına basit gelen detayları önemsiyorum ne oluyorsa bir saniyede oluyor çünkü. Şimdi taze anne olarak da bunun etkisindesiniz. Ama düşünmemeye çalısın. Bebeğin en tatlı zamanlarını kaçırmayın bol bol koklaşın