Nereden baslasam, nasil anlatsam bilmiyorum ama bir yorgunluk, bikkinlik ve tikanmislik duygusu hakim hayatimda. Hayatim boyunca duyarli bir insan oldum, hala da oyleyim, ama cok mutsuzum, ve kimse de anlamiyor beni, cunku ayni zamanda cok pozitif ve agresif olmayan bir insanim. Insanlari kolay kolay kirmam, ama icten ice deli gibi ofke duyuyorum, sanki icimde iki tane ben var ve biri artik yeter sen daha onemlisin diyor, ve insanlari kirmak pahasina da olsa, icinden gecenleri soyle diyor, ote ki ise dunya bir anlik degmez, affet bosver diyor. Yasadigim bolunmusluk ile cok mutsuzum. Bugun artik canima tak eden sey ise, insanlarin beni aglama duvari gibi kullandigini farketmem. Ne zaman sikintilari olsa pat diye beni ariyorlar, yeri geliyor zamanimi, yeri geliyor parami, yeri geliyor iyi niyetimi suistimal ediyorlar. Insanlarin birbiri ardindan baska, yuz yuze oldugunda baska davranmasina, kucuk seyler icin yalan soylemesine tahammulum kalmadi artik. Sirf uzuntulerini paylasmak, zor gunlerinde destek almak icin kapimi calanlarin, mutlu gunlerini dedikodularini yaptiklari insanlarla paylasmalarina, bu iki yuzluluge tahammul edemiyorum. Cok yorgunum ve bununla nasil basa cikacagimi bilmiyorum. Benim gibi hisseden var mi? Siz bu duygularla nasil basa cikiyorsunuz? Daginik yazdiysam affola, kafam karisik biraz. Simdiden tesekkurler.

Sizde annemi gördüm. Annemde yıllarca aynen sizin gibiydi. Arkadaş akraba aklınıza kim gelirse bizim evde bir tur, uzun süreli yatmışlıkları vardır. . Her türlü maddi desteği yapmıştır. Fakat sonrasında bu gerçekten onu çok etkiledi. Şimdi daha mesafeli insanlarla aa bu durumda da hiç vefa göstermemiş insanlar anneciğimi vefasızlıkla suçluyorlar :) Demem o ki geç kalmadan koyun mesafeyi, şimdi uygun değilim, hastayım, yorgunum deyin. Yoksa sonrasında sizin çoluklu çocuklu evinize sıgdırıp 1 yıl baktıgınız insanlar, bayramda seyranda beni aramadın tarzı basit bir sebeple size kapris yapabiliyor.

Büyük temizlik şart olmuş bence hayatında. Böyle ne kadar seni kullandığını hissettiğin , riyakar tipler varsa ; at gitsin hayatından. Ciddiyim, çok kolay oluyor. İş arkadaşı mı? Mesafe koy. Okul mu? Görüşme. Aile mi? Sesini çıkar. Sen değişmedikçe, onlar asla değişmez.

ne demişler, önce CAN..

ben de sızın gıbıydım... zamanla hepsıne tek tek yolu gosterdım ve sımdı kafam o kadar rahat kı... ıyınıyetım de zamanım da cok degersız kısılere gıtmıs megerse.. tek pısmanlıgım budur.. ama olsun onlar sayesınde ben kendımı buldum...

Sabah yaşadığım bir olayı anlatayım. Kişiliği hakkında baştan yorum yapmayacağım. Konuyu anlatınca kafanızda bir sıfat zaten oluşacaktır. Çalıştığım kurumda sabah klima soğutmadı. Bayan bir arkadaşımda burası ılık deyince x erkekte bir bayana itafen olmalı eee tabi o çırılçıplak geldiği içinnn diye uzatarak cümleyi bitirdi. Bahsettiği arkadaş kimse artık oda da 33 kişi çalışıyoruz. Sen şimdi böle bir insanla ne kadar muabbet kurabilirsin. Bazen elemek en iyisi.

başkalarının hayatını kendi hayatın gibi görmeyi bırakırsan, sorun kısmen çözülür. ayrıca bir arkadaş net olmanı söylemiş. aynen ben de katılıyorum. kırıldıysan kırıldım, kızdıysan kızdım, dinlemeye zamanın yoksa şu an müsait değilim, dinlemek istemiyorsan kafam çok dolu, kimsenin derdini dinleyecek durumda değilim de. NET ol. neden herkesin yükünü üzerine alıyorsun? neden kendine böyle bir misyon yükledin? neden yüklemelerine izin verdin? ablayı kardeşe emanet etmek nedir? bunu söylediklerinde, herkes kendine yetsin inşallah, allah kimseyi kimseye muhtaç etmesin diyebilirdin? yardımcı olmak başka, her hallerinden sorumlu hissetmek başka. kusura bakma canım ama, insan nankördür. eşek olana semer vurmaya da bayılır. çek biraz kendini ve kendine değer ver lütfen. yoksa bekler bekler, ağlar ağlar oturursun.

Listem uzun bir baslarsam agzimi acmaya, hayatimdan cikaracagim insan sayisi oldukca yuksek olacak, yasam enerjimi yedi insanlar resmen. Bazilarini engelliyorum telefondan bana ulasamayinca yakinlarimi ariyorlar, saka gibi resmen. Yeri geliyor ayni ortami paylasmak zorunda kaliyorum, kapiyi vurup cikamiyorum ve bu beni cok ofkelendiriyor. Aa bir de " sen cok iyisin, onlar olsa sana yapar mi, iyi niyetini kullaniyorlar " diyen ama bizzat iyi niyetimi en cok kendisinin suistimal ettiginin farkinda olmayanlaar var atsam atilmiyor, satsam satilmiyor

başa çıkamıyorum ya da en yakın arkadaşlarıma dertlenip bu konuda onların dediklerini yapıyorum direk yoksa ben hep yanlış yolu seçiyorum

Benim de bir arkadaşım öyle yapıyordu onun saçma sapan sevgili dertlerini dinlemekten ilişki uzmanı oldum neredeyse aile içinde durup dururken çıkardığı küçük kavgaları dinlemekten bıkmıştım. Benim kendi sorunlarım var annem ile babam boşanmayı düşünüyorlar her gün evde kavga gürültü tabi bu derslerimi arkadaş çevremi etkiledi uyku problemim vardı hergün okula uyuyamamış olarak gözlerim şiş gittim ama arkadaşıma bunu anlatmaya çalıştığımda beni dinlemedi yine kendi dertlerine geçti bildiğin ağlama duvarı oldum başkalarının da dertlerini(ki bunların %90nı sevgilileriyle olan ilişkileri) dinliyordum Bir gün bunlara baya uzun mesaj ile içimi döktüm yani dedim ben sizin derdinizi dinleyip mutluluğunuzu başkalarından duymak için mi geldim falan dedim biraz sert çıkıştım artık yapmıyorlar siz de hayatınızdan çıkarın o insanları emin olun hayatınız renklenecektir

Ne kadar kötü bir durumdayız değil mi? Hayat öle bir noktaya getiriyor ki insanı arkadaşlarımıza bile bağlanmaya korkuyoruz. Etrafımda bir sürü insan var. Hepsi ile muabbet ederiz ama kimseye güvenemiyorum.

Tamam çıkarma. Ama mesela yarım saat konuşmak aslında seni madden zora mı sokuyor? Abla bi sesini duymak için aradım, fatura ile baş edemiyorum sonra de.. 2 dk hoş beş et kapat. Net ol yani. Hiç aramıyor olmasını da net bir şekilde söyle. Aklına geldiğimi, kardeşim ne yapıyor dediğini bilmek isterim de. Sen bi alo de, ben yine sana dönerim de. Taleplerini direkt belirt. Ve elbette kimse için kendinden ödün verme. Ama kendinde olan şey seni rahatsız ediyorsa, artık onu değiştir.

Ben de sizin gibiydim. Sonra bir baktım ben kimseye hiçbir sıkıntımı anlatamazken herkesin sıkıntısı bende birikiyor... Zaten melankolik bir insanım, iyice dibe batıyorum; enerjimi sömürenleri tek tek çıkardım hayatımdan. Anlamayıp ısrarla aramaya devam edenler oldu, açmadım. Konuşmak istemediklerimle konuşmadım. Vefasız olduğumu düşünüyorlar ama ben çok rahatladım...

Kac yaşındasınız. Siz sizin içinizdeyken nasıl yasayabiliyorsunuz!! Yani bu anlattıklarınız! Ben buradan dogru sizi cekip kurtarmak istedim! Nasıl bişeyse.

sıkkın olduğun çok belliydi. öyle insanları düzeltmemiz mümkün değil. onlar hep olacaklar, bizden önce de varlardı, bizden sonra da olacaklar. tek çözüm uzak durmak. ara ara net cümlelerle sinsiliklerini, menfaatçiliklerini yüzlerine vurmak lazım. ki salak olmadığımızı anlasınlar.

Cok tatlisiniz inanin. Canimi sikan, insanlarin alti bos kibileri, soyledikleri ve yaptiklarinin celismesi. Onlarin samimiyetsizligine tahammulum kalmamis resmen. Eskiden bosverirdim ama artik yasla ilgili midir nedir bilmiyorum, ciddi olarak ofke duyuyorum. Mesela bir tanidigimin anneannesi oldu, kadina bir bardak su vermedi yasarken ama sosyal medyadan dokunakli seyler yazmis, goren cidden cok agladi, cok yardimi dokundu kadina sanir. ve suratina samimiyetsiz ve yalanci diye bagirasim geliyor, sonra sana mi kaldi diyorum ama ofke duyuyorum resmen. Aynisini kuzenim dedeme yapti, yetmedi aylar sonra fotografinin altina guya duyarli olan " yedigi ekmegin kiymetini bilen dedecigim" diye yazmis, sanki eve besleme almislarda minnet duymasi gerekiyormus gibi, ya sabir ceke ceke bir hal oldum ama agzina kurekle vurma hissi duyuyorum resmen. Bazen diyorum ben mi abartiyorum ama sanmiyorum:S

evet ben de buraya konu acmıstım daha once ve cok guzel tavsıyeler aldım o tavsıyeler de yolumu cızmeme yardımcı oldu.. dunya mı dıyeyım ınsanlar mı dıyeyım oyle bır hale geldı kı daha dune kadar bana herseyını anlatan benım de ona guvenerek herseyımı anlattıgım ınsanı yanımdayken karsımda buldum... ben artık cevremdekı ınsanlara ınanmamayı guvenmemeyı onları dınlememem gerektıgını ogrendım bana cok guzel bır ders oldu... philly

Sizinki de betermis ya, bizde de var o ablalardan bir tane, evine gidemiyorsun resmen cunku mutsuzluk sinmis her yere, sanki bulasici bir sey bu mutsuz olma hali ve enerjisini bitiriyor insanin.

Oyle olacak gibi gorunuyor. Gecen birine hediye aldim yolculuk yapacakti, ani kalsin diye, aylarca Philly olan ben hediyeyi gordukten sonra Phillycik oldum:) ya insan icten soylemedigi seyi niye soyler, cikari icin neden baska baska davranir, rahatsiz olmaz mi insan hic anlayamiyorum ben. Daha bugun disari ciktik bir kac kiz arkadas, hesabi esit bolelim dedik nede olsa uc bes kurus farketmez, bana demesin mi biri sen cok odedin benim tostumun kalan parcasini ikiye boleyim sen al. O tostu agzina tikasim geldi, bak ben boyle ufak hesaplardan hoslanmiyorum dedim, ama kac yasina gelmis insan hala topluluk icinde nasil davranilir, gorgu kurallari nedir bilmiyor. Ytemiyor salak sapan, yarim akliyla ve yetersiz egitimi ile genelleme yapiyor. Genellemelerden, uc kurusluk hesap yapanlardan, tek yatirimini giyim kusam makyaja yapan kadinlardan, sinif ayrimi yapanlardan illallah dedim. Kendilerini iyi hissetmek adina, kendilerini ozdeslestirdikleri dini, etnik, irksal ya da bolgesel gruplar hakkinda muthis olumlu genelleme yaparlar ve butun iyi ozellikleri bunlara atfederken, diger gruplari butun kotu, hos olmayan ozellige sahip olmakla iliskilendiriyorlar. Dedim ya benim epey canim sikildi bir suru insana ve davranisa, o yuzden sanirim bu bocalamam

Cok degil bir kac sene once ben de oyleydim. Baktim ki ben kimsede aglayamiyorum, butun aglaklari cikardim hayatimdan.

Ah ne kadar tanidik geldi bunlar bana... benim ailem beni aglama duvari olarak kullaniyor. Annem ve ablam kocalariyla olan her dertlerinde arar bosancam etcem diye aglar zirlar ben sinir hastasi olurum onlar kocalariyla iyi olur. Artik dinlemiyorum. En iyisi dinlememek.

aslında çok da kötü değil en azından kimseye minnet etmemem gerektıgını öğreniyorum. ısıme odaklanıyorum. kımseyle ıs harıcı muhabbete gırmıyorum. ha daraldıgım anlar olmuyor mu oluyor. o zamanda zıhnımı dagıtmaya calısıyorum. Allaha sığınıyorum.. benim bu duruma gelmeme neden olan herkesı de ayrıyeten Allaha havale ediyorum

Evet, bir yıldır beni sinir eden konu buydu. Belki insanları çok yargılamadan yorum yaptığım için belki de kendime doğru geleni söylediğim için ben de sizin durumunuzdayım. Ciddi bir konu olsa da anlatsa amenna ama bazı insanlar sadece kendi dertlerini değil, arkadaşlarının bir tanıdıklarının dertlerini de anlatır olmuştu. Hele bir tanesi var ki sen öldün mü kaldın mı demez hayattan, çocuklarından, işinden sızlanır dururdu. Bazen kendimi dertli hissederdim, düşünürdüm canım neden sıkkın diye. Birden anladım bunu. Benim bir sıkıntım yok. Etrafımdaki sıkıntılar boğmuş beni. En son şubat ayında o kişinin içinde bulunduğu ortamda bu sıkıntımdan bahsettim."Ya benim bir sıkıntım yok çok şükür ama milletin eften püften şeylerini dinlemekten depresyon geçireceğim. Bazı insanlar problemlerini çözmek yerine dedikodu ederek, ağlanarak, sızlanarak yaşamayı kendilerine kişilik edinmişler."dedim. Ve bana hak verdi

Tek taraflıysa dertleşme, yardımlaşma durumu, sadece tek taraf boşalıp rahatlıyor. Eğer sen kendi içinde yaşıyorsan her şeyi onların derdiyle sende doluyosun. Ben böyleyim mesela. Böyle tek taraflı yürürse mesele bir süre sonra sende dolup taşar patlarsın. Hayatından gereksiz insanları atma vakti gelmiş.

Değerli bir insansın. Bu zamanda nesli tükenmiş insanlar arasındasın. Nesli tükenmeyen ve tükenmeyecek olan sadece duyarsız, kendinden başkasını düşünmeyen onursuz menfaatçi asalaklardır.. Biraz ağır oldu ama gerçek bu

bak ben senin yerinde olsam naparım iyi niyetiinin suistimal edildiğini sezdiğin her an buraya o konuyla ilgili başlık aç emin ol herkes seni düzgünce yönlendirir gaza da getirir sen de yavaş yavaaş toparlarsın bence ben dedim ya yakın arkadaşlarıma anlatıyorum onların gazıyla kurtuluorum genelde bu durumdan yoksa olmuyor inanki..

Hahahaha:))) size hak mi verdi bu da guel. Onceden dolayli yonlerden soylerdim ama artik sinirlenince direkt soyluyorum ben, sanirim canima tak etmis artik. Sizi kulak yapmis tanidiginiz:) Cok sevdigim bir yazarin guzel bir anlatimi var insan iliskileri uzerine "... çünkü bilindiği gibi birileriyle tanışmak çok kolaydır, ama sonra bağlayıcı hale gelir: Birisi, 'Bu akşam ne yapıyoruz?' der ve böylece hep birlikte televizyon seyredilir ya da sinemaya gidilir ve o akşamdan sonra, seni hiç ilgilendirmeyen bir insanlar topluluğunun bir parçası haline gelirsin ve hakkındaki her şeyi anlatman, başkalarının hakkındaki her şeyi dinlemen gerekir..." italo calvino Calvino, benden daha iyi anlatmis derdimizi.

Deniyorum KikiKoko daha net daha direkt olmaya calisiyorum. Derdim sadece bana yuklenmesi degil, o sinsilik ve kurnazlik, kendini kurtarma halinden nefret ediyorum ve yormus sanirim bu beni. Cunku dun bu konuyu actigimda cidden cok sikkindi canim.

Canım inşaallah daha iyi olacak.

Seni çok iyi anlıyorum insanın iyi niyetinin suiistimal edilmesi çok kötü bir his sırasıyla yol ver gitsin

Hepsine yol ver ya da bir süre, sen onlara aynı şeyi yap, zaten kaçacaklar!

Kimse sizden daha değerli olamaz, olmamalı... Buna kalpten inanırsanız o boş insanları hayatınızdan çıkarmak daha kolay olacaktır

Bende sizin gibiyi. Bütün bu arkadaşlara merhaba diyecek kadar mesafa bıraktım aramda. Sonra bir baktım 3 kişi kalmış hayatımda. Onlar yetiyor. İnan yanlarında hıçkıra hışkıra ağlayıp derdimi anlatabiliyorum. Ve bende onların bir sorunu olduğunda tüm işimi gücümü bir kenara bırakıp onları dinliyorum. Bak şimdi dostum arkadaşım dediğim abla iki hafta izinli yemeğe tek ineceğim nasıl osa gelecek iki hafta sonra.

bahsettiğiniz insan tiplerini çok görüyordum bir zamanlar yanımda. Tiksindim git gide. Az insan çok huzur, şiddetle tavsiye ederim.

Canım o patlama sürecine getirme bence işi o çok sıkıntılı oluyor. Gerçekten annemin sağlığını etkiledi bu şey. Lütfen yapamam ben bunu yapmam de.

senle aynıyız ya ama tek farkla ben tek ınıyorum kımse olmasa da olur kendını o kısıye de cok baglama

Bende boyle bir baslik acacaktim siz benden once davranmissiniz. Ayni benim durumumu yazmissiniz. Arkadaslarimin tanidiklarimin bir telefonlariyla yardimlarina kosan, bu ugurda gecemi gunduzumu harcayan birisiyim, daha dogrusu biriydim. Gecen yedigim kazik ile kafama tak etti. Insanlar emellerine ulasinca senin yaptigin iyiliklerin bir onemi kalmiyormus. Ben canimi disime takip yardim ederken onlardan ses seda cikmadi, hemde en cok ihtiyacim oldugu zaman. Yardim istedim cevap bile vermeye tezezzul etmediler. Telefonda goruyorum whatsapp da yolladiim mesaj okunmus ama gerisi yok. En kotusu de bir telefon, sms uzaklarinda olmama ragmen, bir kusura bakma bile demediler. Sildim arkadaslarimi. Boyle kendime zarar veriyorum. Kendim uzulup sinirleniyorum ve onlar hayatlarina devam ediyorlar. Baskalarina olduklarindan cok fazla deger verdigim icin hep bunlar. Ve biliyorum yine yardim isteyecekler benden. Ama o gun ben orda olmayacagim. Cok kirildim cunku

Ya inanin cocukluktan itibaren boyleydi ya enayi gibi, baskasinin dustugu dizine yara bandi ve pamuk almak icin evi en uzak olan ben kosarak giderdim digerleri yerinden kipirdamazdi yetmez aceleden kendim de duserdim ama kalkar yine gidip o salak seyleri getirirdim. Yillarca ablamlalarin ev temizligine yardim ettim, yetmez bebekleri dogunca ona bakmalarina yardim ettim onlar ayaga kalkana kadar, annem hasta oldu hastaneden cikmadim resmen " philly cok merhametli diye" takdir ettiler sagolsunlar, yetmezmis gibi bir de cok akilliymisim ve en egitimli benmisim diye babamin diger kizlari bana emanet etmesi ki evin en kucuk cocuguyum, nasil hissedecegim bilmiyorum. Sozlum baska dunya, resmen iyi niyetimi suistimal ediyor, mutsuzlugumu gormuyor, yaninda eriyorum farketmiyor, hala guya beni koruyor, iyi niyetliymisim de bilmem ne, olmazmis boyle. A be adam sadece baskalarina degil sana da fazlasi ile musama gosteriyorum ve kontrolculugune simdilik tahammul ediyorum ve iyi niyetli olmam salak oldugum anlamina gelmiyor, her seyi goruyorum, ve not ediyorum. Bir gun patlamaktan korkuyorum resmen, insanlari sevemedigimi farkettim, aylar yillar geciyor "seni cok ozledik diyorlar" ben bu duyguyu resmen kaybettim ozlemiyorum kimseyi ve ozlemediysem ozledim de diyemiyorum, ben kimseyi ozlemiyorum deyip isin icinden cikiyorum bu sefer " cok duysuzsun" diyorlar, yalani gercege tercih ediyorlar

Ben varim. Cogunu attım hayatimdan ya da beni bitirip gittiler. Kalanlar var. Akraba, es dost.. Bitmiyorlar hep varlar. Her kotu gunlerinde kosup kotu gunumde kayıp haldeler... Uzulme. Ya alisiyorsun, ya cozum gelistiriyorsun.. Ben he he deyip geçiyorum artik. Kimse umurumda değil. .