2,5 yıl halbuki gayet iyi bir zaman, ailenizin şüpheleri mi var sevgilinizle ilgili? bi de kaç yaşlarındasınız hannesli Desert

Belli ki iş güç sahibi iki yetişkin insansınız.. Neden bu kadar karşı çıkıyorlar ki erken deyipte.. Annenizde iş bitiyor.. Ben söyleyememiştim, annem söylemişti tanışmaya gelmek istiyorlar.. Sonra da belli ki işi resmiyete dökmek istiyorlar ne dersin falan diye nabzına göre konuşmuştu annem.. İstersen annenizi ilk önce bu konuda ikna etmeye çalışınn canım C caninfistigi

Öncelikle her aile çocuklarının evliliğini görmek ister. Senin ailen erken buluyorsa bir nedeni vardır. Yaşlarınız mı küçük, düzeniniz mi tam oturmamış? Düzenli bir işiniz ve geliriniz var mı?

bu durumda anneniz biraz baskı uygulamalı bence.. ben kızımla herşeyi konuştum 2.5 senedir tanımışlar birbirlerini daha ne olsun diye babanızı ikna etmeli... P pelinyaman28 bitola moj roden kraj jas te sakam od srce

Ne kadar çıkarsanız çıkın aynı evin içine girmeden tanıyamazsınız maalesef birbirinizi.. Ailenize beraber olduğunuz kişiyi çok sevdiğinizi, iyi anlaştığınızı, fikirlerinize ve size önem verdiğini, sizin için doğru insan olduğunu anlatarak ikna edebilirsiniz.. Diğer bir yöntemle beraber olduğunuz kişiyi ailenizle tanıştırarak onlarında gözlemleriyle onaylamalarını sağlayabilirsiniz..

o polis ben de gazeteciyim

sormayın, annemden yana çok dertliyim beni hiç sevmedi diyebilirim, anne kız çatışması her evde olur ama bizimki çok farklı, bilmiyorum benim gibi olan var mı ama inanın anne derken bile dilimin ucuyla diyorum. çünkü bu yaşıma kadar ondan bir kere "kızım" "yavrum" lafını duymadım... kendimi bildim bileli hep benden nefret eder gibi bir hali vardı. küçükken az çakmakla popomu yakmadı, genç kız olduğumda ağdadan canım yandı bir daha gitmek istemedim, gitti babama kızım ağda yapmak istemiyor diye şikayet etti, babamın karşısında küçük yaşımda kıpkırmızı olmama neden oldu, harçlığımı elimden aldı, o aldığı için ilkokulda para harcamaya korkardım harcamazdım ya kızarsa diye... erkek arkadaşımı anlatmaya çalıştığımda yada kendi duyduğunda yemediğim küfür kalmadı, okulda çok başarılı bir öğrenciydim ama sessizdim hocalarım çok başarılı ama konuşmuyor dediğinde iyi ya işte sesi çıkmasın derdi, hiçbir arkadaşımı tanımaz bu zamana kadar, arkadaşlarım geldiğinde pasta yapardı az yiyin akşama kalsın derdi, arkadaşıma gittiğimde geç geldim diye bana bıçak fırlattığı bile olmuştur. banyoya girdiğimde veya tuvalete gelir kapıyı tıklatmaya başlar, ben giricem çabuk çık baban girecek diye, şimdi ise mutfakta bişi yapmaya çalışsam ya sonra yap yada en ufak şeye sıkıntı çıkarır, yemek yerken çatalla bölmem bile suç nerdeyse hemen başlar yok niye bıçak kullanmıyosun yemek yemeninde bir adabı var diye, diyeceksiniz ki bu kadının hiç bir iyi yanı yok mu, yok... onunla bir gün dahi güldüğümü hatırlamıyorum. anne deyince benim aklıma bunlar geliyo, çok bunaldım yazıp rahatlamak istedim. o nedenle bu yaşıma kadar tek başıma hallettiğim gibi bu sorunumun altından da tek kalkıcam allahın izniyle I