Amcamdan nefret ederim. Eşine 40 yıldır yapmadığı eziyet kalmayan, sürekli döven, saçma sapan biridir. Hiçbir zaman sıcacık bir yuvası olmadı. Dayım konuşmayı bilmeyen, düğünlerimize gelmeyen, hastalıkta aramayan, kız kardeşini hiç ama hiç merak edip aramayan birisidir. Abartmıyorum. 30 yıllık hayatımda bir kere bile dayımın aradığını bilmem. Evini hiç görmedim. Bize hiç gelmediler. Birer adet amca ve dayı dışında hala teyze yok. Durum böyle olunca kuzenlerle de Hiç bağımız yok. Şu hayatta tek dayanağım abilerim. Acımızda, neşemizde, varımızda, yokumuzda biz üç kardeş bir oluruz. Anne babama bir şey olsa ve benim abilerim olmasaydı tamamen yalnız kalacaktım. Kızım üç aylık ama ikincinin planını yapıyorum şimdiden. Çünkü bize bir şey olsa yalnız kalmasın. Kızımı çok seven iki halası ve iki dayısı var ama kimselerin evine sığamaz ki. Ailem diyebileceği birini bırakmak istiyorum kızıma. - bir gün kakasını yapamasa onla beraber kabız olmak- demişsiniz konu içinde gerçekten de kızım yapmasa yapamıyorum. Geçen ay haftada bir fitille yaptırdık. Düşünün halimi

Benimde kızım 3 yaşında eşim istiyor ikinciyi ama ben istemiyorum beni zorlamıyor illa olcak diye ama espriyle karışık söylüyor. Kızım inanılmaz akilli uslu bi bebekti hiç eziyet çekmedim acıkınca uyanır karnı duyduğunda kesintisiz uyurdu hala da öyle. Ama gel gelelim ki ben uykuma ve rahatıma düşkün bir insanım şuan kesinlikle 2. Çocuk fikri bana çoooooooooook uzaklarda anca 6 yaşına gelsinde o zaman düşünürüm gibime geliyor çünkü evlendim ve hemen hamile kaldım evliligimin tadını çıkaramadım şimdi kızımda büyümüşken çekirdek aile olarak bütün sosyal aktivitelere katılmak istiyorum. Yani diyeceğim o ki hazır değilsen kesinlikle yapma mutsuz hamilelik bebeğine yansır ucunuzede eziyet haline gelir ❤

yaş aralığı kısa olunca kıskançlık daha az oluyor sanki.. çok ara vermek anne baba için daha zor bence tam rahatladık derken tekrar başa sarıyorsun..

Allah annelere sabır versin. İstemeden, hazır olmadan yaşamak çok daha zor olmalı.

Konu başlığını ve konunun sahibini okuyunca bile şaşırdım ilk başta açıkçası :) Ben anne baba arasında iyi bir ilişki varsa yani ortada gerçek bir aile varsa ikinci ve hatta üçüncü çocuğun da olmasından yanayım. Bunu çocuklardan dolayı ciddi bunaldığım şu günlerde de düşünebiliyorum hala :) Ama hazır değilseniz elbette düşünmeyin ikinci çocuğu, eşiniz isteyebilir, çocuk hamileliği, lohusalığından itibaren annenin hayatını yüzde yüz etkiliyor o yüzden son karar verecek olan sizsiniz.

Kreşe başlayınca bir rahatlık bir boşluk geliyorya ozaman 2. oldu, asla ikinciyi yapmam derdim ilkinden sonra hemde, hee ayrıca şu an 3. yü çok istiyorum... O miniklerin abiim seni çok seviyorum deyişi doğurtur adama be.

selam. ben hiç çocuktan tek çocuğa gelebildim burda da kalmayı düşünüyorum. kızım 6 aylık oldu çok uyumlu, hiç sabaha kadar uykusuz kalmadım örneğin. bence çok kolay bir bebek. yani senin yaşadığın o zorlukların çoğunu yaşamadım. kolik falan olsa çıldırırdım herhalde ama yine de bu kadar çocuk bana yetti :) istememe sebeplerim: 1- kardeşlerin aynı cinsiyetten olunca iyi olacağına inanıyorum. ikincinin erkek olmasını kaldıramam sanırım. 2- ben ve eşimin kardeşleri var. iyi hoş ama çok aşırı yakın değiliz. zor anlarımızda koşmuyorlar biz onlara koşuyoruz. her zaman yazarım kardeş küçük olan için süper bişey. abla ya da abi isen hep sorumluluk hissediyorsun. 3- bakmak istemiyorum. tüm ilgimi, sevgimi, zamanımı kızıma verdim. ikinci olsa gelişimi için bu kadar uğraşmam şimdi yalan yok. 4- ilerde olacak tüm mal varlığımı tek bir çocuğa bırakıp belki de onun çalışmak zorunda kalmadan yaşamasını sağlayabilirim. bir ev, bir araba, bir yazlık, bir maaş ve birikmiş para. böylece bizim gibi 1 ay çalışmasa ortada kalacağım korkusu olmadan hayallerindeki işi, hobiyi vs. yapabilecek cesareti olur. birden fazla çocukta aynı geleceği sağlayamam. 5- iki çocuk arasında ayrımcılık yaparım çünkü bence ilklerin yaşandığı her zaman daha kıymetli olur. anne babamın beni kardeşimden daha çok sevdiğine neredeyse eminim mesela. 6- işime gücüme 3 sene kadar ara vereceğim. bir çocuk daha +3 sene.. bunu istemiyorum bunalırım. 7- hamilelikte kendimin aldığı şekli daha doğrusu doğumdan sonra düzelemememi bir türlü sevemedim. kendime karşı olumsuz algı geliştirdim. 8- bebek bakımı için bana destek olacak kimsem yok. annem hayatta değil, kız kardeşim yok, kayınvalidemden bahsetmek istemiyorum mesela acil bir durumda : kardeşi olup hasta olsa hastanede tedavi görecek olsa büyük olanı al 1 saat bakıver diyecek kimsem yok. kısacası aynı şeyleri sil baştan yaşamak istemiyorum. onun yerine ailesinin bitaneciği, tüm sevgimizin ve zamanımızın üstünde yoğunlaştığı, paylaşmayı bilmeyen bir çocuğum olması fikri bana çok cazip geliyor. eşim de pek 2. yanlısı değil arada ilerde yaparız dediğinde "o yapacağın kadın ben olmam" diyorum. kızım da kardeş diye tutturursa bi tane köpek alırım oyalanır :) sonra da olmuyor derim. zaten yaşım 29. o kardeş isteyecek yaşa gelene kadar benim yaşım geçer. bende durum bu. aklımdan geçenleri yazdım :)

ben hazır hissetmedim. oğlum hazır hissetmiş olacak ki gelmeye karar verdi. ilk oğlum 2.5 yaşında. testte pozitif çizgiyi gördüğümde gözlerimi aha böyle belerterek bakmıştım teste. korunduğumu düşünüyordum. ama şu bir gerçek ki, eğer böyle sürpriz olmasaydı ikinci bir çocuğu ne ben ne eşim düşünmüyorduk düşünemiyorduk. oğlum kolikti. ilk 6 ay çok kötü geçmişti. 6 aydan sonrada o baştaki huysuzluğu devam ediyordu. şimdi daha iyiyiz tabi. 2 yaş sendromu falan fifilemiyor bizde biz kolik atlattık 2 yaş neymiş. böyle konuları okuyunca iyiki sürpriz olmuş diyorum çünkü oğlum büyüse daha zor olurdu karar vermek. ilk 2 saat şaşkınlığı atılınca eşiminde benimde yüzümüze şapşal bir gülümseme yerleşti. yeni bebek insanı mutlu ediyor. ben hazır değildim tekrar anne olmaya yada öyle zannediyordum. ama ne bilim hormonlar mı desen nedir. şu an kendimi pek anne hissediyorum. şimdi 2 oğlan büyüyecekler ben kardeşimle nasıl mutluysam oğlumda öyle olacak diye mutluyum. not: çok takıntılı bir anne değilim. yoğurdun en safını yumurtanın el değmemişi gibi takıntılarım. oyuncakların bilmem kaç sertifikalı olması aman oğlum kediye dokundu dizi morarmış takıntılarım yok. titizlik manyağı da değilim. elbette oğlum güzel yesin giyinsin istiyorum ama hayatı kendime zindan etmiyorum. belki bunlara çok takıntılı olsaydım daha zor olurdu. umarım doğru kararı verirsiniz. ve mutlu olursunuz. cocuğunuzu yada çocuklarınızı mutlulukla büyütün inşallah

Seni cok iyi anliyorum ama tum bur zorluklatom yani sira tek cocuk olmak da ne demek iyi biliyorum. Cok isterdim bir kardesim olsun. Nitekim esim de tek cocuk. O nedenle kardes fikrine sicak bakiyorum ama cocuk buyutme ve hamilrlik sureci gozumde buyuyor. Su an ilk cocuguma hamileyim simdiden sorguluyorum. Cekilen cileye kardesinin olmasi deger mi diye dusununce kesinlikle deger gibi geliyor

Estagfurullah dalabilirsiniz Evet doğum kontrol hapiydi hem de saati saatine alan bir insandim alarm kuruyordum asla unutmiyim diye not alirdim amma sen misin aklindan bile gecirme diyen oldu siz de hapa guvenmeyin derim çift korunmak şart

Ben de tek çocukla kalmayı düşünüyordum. Aşırı detaycı bir insanım. Gebelik evresinde sorun olmadığı halde o dönemi kendime zehir ettim paranoyalarımla. Oğlum doğdu, oh be dedim bu defter kapandı. Şimdi sırada onun bakımı, eğitimi vs si var. Yine kendimi gereksiz şekilde yıprattım. Neyse uzatmayayım, oğlum 5 aylık olunca İşte budur, Harika bir dönem dedim. Onu dememle kasıklarımda batma oldu. Şok oldum, test aldım hamileyim. Delirdim, çıldırdım. Yazlıkta öğrendim, İstanbul'daki doktorumu aradım kürtaj İçin. Her zaman ulaşabildiğim kadın buhar oldu. Daha çok çıldırdım. Eşim de mutluluktan çıldırdı. Annem dedi sana yardım edicem ve bu çocuk doğacak. Rezalet bir 9 ay yaşadım. Tam özgürlüğüme kavuştuğum anda yine aynı duygular. Uzatmayayım, kızım şu an 5 yaşında ve benden daha olgun, çok güzel, çok aklıbaşında, çok kuralcı, eğlenceli. Ya diyorum, ben bunun canına mı kıyacaktım? İnanın hala ağlıyorum vicdan azabım geçmiyor. 1 aylık gebeyken, düşsün diye ağır şeyler mi kaldırmadım. Neler yaptım neler. Psikolojik olarak çökmüşüm resmen, bu kadar cehalet olur mu? Şimdi ikisi aynı okula gidiyor. İnanılmaz iyi arkadaşlar. Tek çocuklar hep annelerinin peşinde evde, sıkılıyorlar çünkü. Bizimkiler bana bile ihtiyaç duymuyorlar. Çok çok rahatım. Size diyeceğim şu ki; biraz daha toparlanın, ondan sonra mutlaka 2. yi düşünün. Paylaşama kavramını da çok iyi öğreniyorlar. Birbirlerine her konuda acayip destek oluyorlar. Süper bir aile olduk. Kesinlikle tavsiye ederim.

hiç tek çocuk düşünmedim. ilk velet doğduğunda ilk 5 ay ben benlikten çıktığım halimle bile yaşları yakın 2 çoçuğum olsun istiyordum. evet kötü örnekler var; her kardeş, kardeş olamıyor ama bugün bir şey olsa, arkamda dağ gibi kardeşlerim var. yada onlara bir şey olsa, dünyayı yakacak ablaları var. annem-babam bir gün yanında olmadıklarında, acımı paylaşacağım, acısını hafifleteceğim canlarım var. ya hiç çocuğum olacaktı, ya 2. yaşları yakın olacaktı, çünkü arkadaşlıkları bebeklikten başlayacaklardı. birlikte gittiğimiz kampı aynı anılarla hatırlayacaklardı. yada okulda birbirlerine destek olacaklardı. aynı takımda maç yapacaklardı. nedense ne kadar çok şey paylaşırlarsa, o kadar kardeş olurlar diye düşündüm. ki bununla birlikte, oğlum 9 aylıkken korunmayı bıraktım. araları 18/20 ay olur diyordum, hamile kalmadım hemen, 25 ay oldu. bu ilk 9 ay senden çok farksız geçmedi. uzun uzadıya anlatmayacağım, oğlum fıtrat olarak zordu, ben acemi ve dik kafalıydım. eşim hariç yardım edenim de yoktu. (ev işlerini için haftada 2 yardımcımız vardı) sonuç, 2 çocuklu anne oldum. ve hatta, ilk çoçuğumda hamile kalmam 6 ay, ikincide 7-8 ay sürerken, 3. çocuğuma en çok dalga geçtiğim korunurken hamile kaldım :) 3. çocuk bende kaygı bozuklukları falan yaptı yalan yok... bir kere planlarımın dışına çıktım. ki hiç sevmem. hele kız olacagını öğrendikten sonra iyiden iyiye delirdim. ya annemle ben gibi olursak? diye. sonuç, büyüyorlar. kız 5 aylık oldu, ele avuca geliyor artık. ben böyle kendini sevdiren bir yaratık görmedim. oğlanlardan sonra ışık oldu resmen evde :) 2. oğlum için vicdanım susmuyor. çünkü abiden zaten yeterince çekiyorken üstüne bebekken abi oldu. biraz beni tanıdıysan, çocukları kendi haline bırakan ebeveyn olmadığımı anlamışsındır :) aksine çok planlıdır günümüz. he en ideali mi? asla. ama elimden geleni yapıyorum. yatılı yardımcı ablamız var. olmasaydı çok çok zorlanırdım. gel gelelim sonuca. 1) ben istiyor olmasaydım, hiç bir kuvvet beni çok çocuklu hayata geçiremezdi. çocuk sahibi olmak ortak karar ama kaç çocuk kararı bana sorarsan büyük ölçüde annenin. ve hazır hissetmiyorum diyorsan, kendini ikna etmeye çalışmamalısın. ömür boyu sorumluluk, ve geri dönüşü yok. 2) maddi imkanlar da önemli. kolejlerde okumak, baleden gitara, oradan buz patenine, haftasonu da at binmeye gitmek zorunda değil benim standartlarıma göre. ama ilgisini keşfettiği bir alanda desteklememek üzerdi. yada 7/24 geçim dersine düşen ebeveynler olsak, keyifli olmazdı. 3) eşin. tek başına 2 çocuk bakabilir mi bu adam? istemekle olmuyor. o konuda eşimin hakkını yiyemem. ben ya hiç çocuk ya iki çocuk derken, hiç ağır basıyordu. terazinin 2 kısmına o ağırlığını koydu. ve çocuklara en az benim kadar tek başına bile kalsa iyi bakar. böyleyken böyle... daha erken diyorsan, kendini bunlarla boğma.2-3 yıl sonra belki fikrin ve şartların değişir :) zamanı gelince düşünürsün çünkü sen de biliyorsun, çocuklarla yaptığın hiç bir plan gerçeğe dökülürken tutmuyor :)

Sanki beni yazmışsın. Arkadaşım olsan kocaman sarılırdım sana. Şu aralar insanların en büyük derdi anlaşılmak. Ben seni anladım 24 aylık kızımla, yıpranmış, yorulmuş halimle. Sorunun cevabını bilemiyorum. Çok zor :/

Bende tek çocuğum. Tek çocuğum olsun ister miyim istemem ama henüz anne olmadım eğer bir gün çocuğum olursa tek çocuk yeter de diyebilirim. Kendiniz için en doğrusunu siz bilirsiniz. Kardeşin kardeşe en büyük kötülüğü yaptığı örnekler de mevcut bunu her kardeş çok iyi değildir anlamında yazıyorum. Bence kendinizi hazır hissetmiyorsunuz madem hiç yeltenmeyin ikinci çocuğa. Kuzenlerimle kardeş gibi büyüdüm hiçbir zaman da aman kardeşim olsaydı demedim çünkü biliyordum ki kardeşim olsaydı bu imkanlara sahip olamazdım hem maddi hem manevi olarak ailem ikiye bölünürdü. Tek çocuğu en iyi şekilde yetiştirmek daha önemli benim fikrime göre. Her çocuk aynı olmuyor tabi belki bakımı kolay bir çocuğunuz olur ama siz istemiyorsanız tek çocukta yetinin derim

Maddi durumunuz var mı? Çalışıyor musunuz?

Bilinçli düşünceli bir kadınsın, senin gibi kadınlar çok çocuk sahibi olmalı diye geçiyor içimden lakiiiinnn, bu konuda kardeşimin hayatı verebileceğim en güzel örnektir, 33 yaşında en küçük kardeşim, şu an 8 yaşında ve 2,5 yaşında iki oğlu var, ilki yalnız kalmasın, bir kardeşi olsun diye bu yola girdi, eşinin de etkisi var tabi, enişte çok istedi ve ikinci doğdu. Sorumluluk ikiye katlandı, biri biraz büyüdü diye dert bitmiyor, yeğenim kardeşimin gebeliği süresince annesinin karnını seve seve bekledi kardeşini, doğunca deli gibi mutlu oldu ancak kardeşi ayaklanıp dolaşmaya başlayınca evde bir kaos başladı, kıskançlık, bölünen ilgi büyük kardeşi delirtti. Kardeşim şu an bitmeyen ev işleri büyüğün sorunları, küçüğün bakımı derken perişan durumda, geçenlerde konuştuk biraz kocasına sarmış durumda, ikinciden sonra iletişimimiz bitti çünkü benim kolumu kaldırmaya halim yok diyor, eşinin sabah 11 gibi başlayıp gece 3 te kapattığı bir işyeri var, haliyle kardeşime desteği az, maddi durumları çok çok iyi ama bu mutluluk getirmiyor. Evdeki yoğunluktan bazen telefonla bile konuşamıyoruz, düşünüyorum evet geçecek bu günler ama yıllarda geçiyor, kardeşimin en güzel yılları çocuk büyütmekle geçip gidiyor, kendisi de bunu hissediyor çocuklarını ölümüne seviyor ama aynada gördüğüm kadından memnun değilim diyor. Stres zorluyor, kocasıyla arası gitgide bozuluyor ve buna çare bulamıyorlar. O yüzden şimdi sana kardeş güzeldir doğur, çarçabuk büyüyorlar zaten diyemiyorum. Evet çocuk mutlaka güzel bir şey, güzel olmasa bunca insan doğurup büyütmez ama anne de insan o da biraz yaşamalı, tamamen çocuklara endeksli bir hayat bana doğru gelmiyor şu aralar, ömür geçip gidiyor ve bunun 8-10 senesi küçük bakımıyla geçirilmeyecek kadar kıymetli bence.

Bence siz ikinci çocuğa da harika bi anne olursunuz. Hayatımıza bakalım ney kolayki. Hem gercekten kardeş dunyanın en guzel şeyi. Evet çok zor ama ne yapalım.2 si beraber buyur guzelce.

Tam da böyle bir anne olduğunuz için bir çocuk daha düşünmelisiniz hatta. Belki iki çocuk :) Böyle ilgili fedakar annelerin, mutlu ailelerin çocukları olmalı. Diğer türlüsünün değil. Bence yavaştan bu fikre ısınmaya başlayın Benim ikizlerim var(5 yaş) şimdi tekrar hamileyim. Eşim 3 çocuk isteğini hep işledi bana, ben de kandım ona :) Henüz pişman değilim. Gelip gidip göbeğimi seven merakla heyecanla kardeşlerini bekleyen çocuklarım moralimi yükseltiyor :) Maddi ve manevi 3 ten fazlasını kaldıramayız zaten. 3 istedik Allah da verdi şükür. Dünya bu kadar kötüyken iyilerin çoğalmasını diliyorum sadece. İlginiz sevginiz maddiyatınız yetecekse bir evlat daha dileyin derim. Hem oğlunuza destek hem size yeni bir neşe kaynağı olur. Çocuk iyidir Allah isteyen kıymet bilen herkese nasip etsin.

Bütün endişelerini çok iyi anlıyorum. Ben aynı endişelerle dolu 5 yıl geçirdim. Ve sonunda kızım ihtiyaçlarını kendi karşılamaya benden biraz bağımsızlaşmaya başladığında ikinciyi düşündüm. Kızlarımın arasında 5 yaş var. Ben çok zorlanmadım. Şimdi büyük kızım her konuda kardeşine de bana da çok yardımcı. Tek çocuğum olsun ya da kızım tek çocuk kalsın istemezdim. Bence bu çocuğa büyük haksızlık. Hele biraz daha bekle daha küçük oğlun. Biraz elden avuçtan çıksın arkasından koşmayı bırak o zaman tekrar değerlendirirsin.

Benim çocuklarımın arası 5 yaş Öyle kendi ihtiyaçlarını görmesiyle bitmiyor ki iş Şimdiki aklım olsa peşpeşe doğururdum En azından kızım bu kadar anlamazdı ne olduğunun Oğlum 11 aylık ama 11 aydır ne çekiyorum kızımdan Kök söktürdü bana Huyu suyu değişti Çok istiyordu kardeş çok seviyor ama çok kıskanıyor Kolay olacak sandım daha zor oldu böyle yaş farkı

Oglum tek cocuk Ben de tek cocugum Cok mutluyum. Cevremde kardesi olup da deliyle manyakla ugrasmak zorunda kalanlari gulerek seyrediyorum. zaten maddiyat olarak da birden fazla cocuga yetemem. Maneviyati hic soylemeyeyim bu cocuga zor tahammul ettim. Tek cocuk candir, kendine aci, cocuguna aci ve ikinciyi yapma

Sonuç doğur Gangsta.

Yas kac? 30 ların basıysa 2 sene daha beklenebilir. Hazır olana kadar en azından. Ben 32 yim, ilk bebeğimizi bekliyyorz. Sukur güzel de bi hamilelik gecırdm. Esim simdiden 2. planı yapıyor Ama ben özellikle yas faktöründen, kapadık o konuyu biz kafasındayım. Yas makulse, gerçekten hakkını verebilen aileler cok çocuk yapsıncıyım:)

Benim kizlarimin yaş arası 2. Daha büyütüp rahata ermeden peşi sıra olsun istedim ki daha rahat delireyim ahahah Yaş arası kaç olursa olsun iki çocuk elbette biraz daha zorluyor insanı ama ben yaş arasinin yakin olmasinin daha avantajli oldugunu dusunuyorum cunku egitim hayati, zevkleri, ihtiyaclari paralel gidiyor. Bazi gunler zor geciyor evet ama hayat da biraz boyle. Su cok sicak gelsene :)) Hayirlisi olsun diyeyim hakkinizda

Hiç çocuğumuz yokken 2 çocuk yapmaya kararlıydık. Ama aralarında ne kadar yaş farkı olacağına ekonomik durumumuza ve ilk çocuğun karakterine göre karar verecektik. 2 sene denemenin ardından tüp bebekle hamile kaldım. Kızım çok zor bir bebekti; yemesi içmesi, inadı, huysuzluğu... 4 yaşına gelsin, kardeşi öyle düşünelim dedik ama bu arada da korunmuyorduk. Normal yolla hamile kalmayacağıma o derece inanıyorduk. Meğer kalabiliyormuşum. Büyük kızım 3 yaşındayken, minik kızım doğdu. Bu arada yaşadığımız şehirde yalnızız ve evden çalışıyorum, kızımın gelişimi de önden gidiyor derken 2 yaşında kreşe başlattık. Kreşe gitmese, dehşet zorlanırdım. Bebeğim şuan 6 aylık ve ablasının ilk 6 ayıyla kıyaslıyorum; bu bir melek ya, annesinin işini nasıl kolaylaştıracaksa öyle yaşıyor resmen. Hep derler Allah dağına göre kar verir diye, tam da öyle oldu. Diyeceğim o ki, bunun bir matematiği yok. Şartları ne zaman uygun ve kendinizi de ne zaman hazır hissederseniz, en uygun zaman o zamandır. Ama uygun olmayan zamanda gelirlerse de, bir yolunu bulup hayatta kalıyorsunuz. =))

Cok ozur dilerim deli gibi korunurken diye kastettiginiz yontem dogum kontrol hapi miydi? En guvenilir dogum kontrol yontemini aradigim icin boyle yorumun ortasina daldim nolur kusura bakmayin. Bilgilendirirseniz minnettar kalirim.

Ben cesaret edemedim, üzgünüm yardımcı olamayacağım. Tek çocuk bencilliktir lafı bence ağır bir itham. O zaman maddi manevi zorlanacağı halde 2. hatta 3. çocuğu yapanlara bizde düşüncesiz diye itham edelim.

kardeş anne babamızın bize verdiği en büyük hediye bence, ama hemen değilde çocuğunuz kreşe başlayınca düşünün derim bence tabi.

aynı duyguları paylaşiyorum. 3 yasinda bir oglum var ve oglum sizinki gibi sakin de degil. surekli istedigi olsun diye aglayan kolay kolay ikna olmayan uğraştırıcı bir cocuk. yaşım 28 ve ben göze alamıyorun 2. cocugu. üsletik ben bir de çalışıyorum. hadi 2 yaşına kadar getirdim ucretsiz izin aldim 2 yasindan sonra kim bakacak? ogluma annem bakti ama onunda artık sağlık problemleri var. cevremde 3. cocugu doguran is arkadasım var ama kafası rahat insan. her yere cocuklarini getirir o cocuk kendi basina evi yiksa sohbetten kalkipta ilgilenmez umrunda olmaz. ben her yerde oglumun pesindeyim. yanliz birakmam surekli terledimi kontrol ederim yemek yemedi mi uzulurum. nasıl olcak bende bilmiyorum. yas yavas yavas 30 oluyor. bir yandan kardessiz mi kalacak dusuncesi. bir yandan korkularım. ama ben calismasaydim dogururdum herhalde ikinciyi. cunku arkadaslarimin bakicilariyla yasadiklari sorunlari gordukce de geri adım atiyorum.

Konu hortlamış aşağı inerken sonunda hamilelik takvimi görür müyüm acaba dedim olmadı :) Yokuspokus

Erkeklerin de doğurabildiği zaman ben de ikinci çocuk fikrine sıcak bakacağım sanırım. Ya da korunurken hamile kalanlar kervanına katılınca "hee iyi madem ben doğurunca da güzel oluyor bu eşşek sopaları" deyip her şeyi akışına bırakacağım. Kocam 4 çocuk istiyordu bir zamanlar tabi istediğinden yapabilirsin baba olmak senin de hakkın diyordum bence hala aynı şansa sahip çünkü ben yok oldum gibi bir şeyim. Çocuk 3-4 yaşına girince de böyle olursam muhtemelen 2. çocuk işi bizi boşanmaya götürür

Evet hortlamış; yok yok görmeyin aman. :) Madem hortlamış konu, yorumlayanlara tekrar teşekkür edeyim; kendi güncel ruh halimi de yazayım çocuk konusunda. Eşimi susturdum "Bu konuya uzun süre hayır diyorum, üzerime gelip durma, daha da açma" vb. deyip, bilmiyorum belki ona da haksızlık etmiş oldum ama kendimi hazır hissetmiyorum, hissedecek gibi de görünmüyorum. İki-üç çocuklu olup çocuklarıyla güzel ve doğru ilgilenebilen ailelere hala imreniyorum, hala oğlumun bir kardeşi olmasını istiyorum ama, biri için bu kadar uğraşırken, ikinciyle birlikte kendimi tamamen bitiririm, kendimle başa çıkamam bu kez diyorum. Oğlum yemesi, içmesi, uyuması, mçması zor bir çocuktu; öğün yesin, düzenli uyusun diye kendimi paraladım, pek çok annenin yaptığı gibi. Hala daha o dönemlerin bana hissettirdiği ağırlığı, sıkıntıyı üzerimden atabilmiş değilim. Belki bir senedir işte uyumlu, düzenli, laftan anlar bir çocuk haline geldi. Döneminin gereği sürekli her şeyi bitmek bilmeyen merakıyla defalarca sorması ve benim defalarca başımdan savmadan cevaplamaya çalışıyor olmam dışında ekstradan yorucu hiçbir şeyi kalmadı, işte bi düşecek uçacak diye kapı pencereleri tik halinde kilitleyip kontrol edip durma hallerim filan vb bu tarz şeylerim de sürmekte; ama işte ya ikincinin de bebekliği böyle olur, kolik sorunu yaşarsak, ya her şeyi deneyip susturamadığım o berbat, çaresiz dönemleri tekrar yaşarsam... Ya ilk çocuğumda gösterdiğim özeni, ikinciye gösterecek güçte bulamazsam kendimi, çünkü ilgi bekleyen bir çocuğum daha olacak, birinden birini ihmal edersem, hak geçirirsem... Ya sevdiğim işi yapma planlarım yine 2-3 sene yavaşlar ertelenirse, bu beni ikinci çocukla beraber bunalım şeklinde zorlamaya başlarsa ve "Hayatımı kaçırıyorum" hissim ağır basarsa ve bununla baş edemezsem, mutsuz bir anne olursam... Bunları, ikinci çocuk söz konusu olunca sorgular haldeysem, ikinci çocuk fikrine hazır değilim, hazır olmadan da kesinlikle olmaz dedim özetle. Hayırlısı diyelim.

eger bu kadar pimpirikleysiniz oglunuz ilkokul olana kadar cocuk yapmayin cunku bunalima girersiniz

bunu okuduktan sonra konunun devamını okumadım. kesinlikle düşünmüyorsan yapma.

Oğlum 3,5 yaşında ve hazır olmadugim bir anda oldu. Benim durumum biraz karışık yıllardır tedavi gördüğüm bir durum vardı hamileliğe engel ve doktor 1 yıl olmuş artık korunmayin 3 kez deneyin 3. adetinde gel dedi. Nasılsa olmayacak bari tedavi için geç kalmayalim diye denedim ikincide tutmuş. Tabi ihtimal vermiyorum ya baya sok yaşadım vs vs neyse eğer böyle bir durum olmasaydı 1-2 yıl daha beklerdim açıkçası... Oğlumda zor bir çocuktu, hala daha biraz yorucu :) uykuyu sevmez, istahsiz, aşırı hareketli vs o yüzden ikinci çocuğu bana kalırsa hiç istemiyorum... Eğer birgün karar verirsemde kesinlikle 2yil sonra filan en erken.. Çünkü önceliğim atanmak, bu beni çok üzen bir konu... Sonra rabbim nasip ederse olur olmazsa da kısmet

Tatlım sen zaten bütün artı ve eksileri iyi biliyorsun. Bi artıda ben söyleyin kardeşle ilgili. Oglunu düşünen endişeli bir annesinya ondan Bi tanede ekleyeyim. Allah göstermesin kardeş neden can demek diye düşündün. mü?saglıkla ilgili Bi problemi olsa oglunun ilik böbrek karaciğer vb ne lazm donör ülkemizde bunun sıkıntısı var ama bir kardeş olursa birbirlerine can olacaklar belkide. Maşallah oglun çok usluymuş krese bile başlar diğer bebişte rahat a uyur büyür. Ömründen Bi 5 sene daha gitsin ne olacak canım. bende 32 yasındayım 3 bucuk yasında oglum var. canavar diyince tepki alıp banlandım ama canavaryaa :)) yinede istedim çocuk kardessiz kalmasın diye senede 3 tane düşük yaşadım. Şuan yine düşük riskim var. Ama inatla deniyorum. Oglumun bir kardesim canı olsun ben gidince tutunacak dalı olsun diye. ayrıca okumus bir kadınım çalısma imkanım var çalışamıyorum. olsun annelik fedakarlık değil mi. kardeşim eşinle sıkıntın yoksa neşe bereket demek çocuk birde senin gibi tatlı bir kızın olsun inşallah. 2. de böyle pimpirik olmuyorsun diyor 2. cocuk anneleri daha rahat olcakmışız. Ha bide yaş ilerlemeden bu işş hallet yoksa çok sıkıntılar çıkıyor bu kez istesende nasip olmayabiliyor. sevgilerimle Allah hakkında hayırlısını versin.

uzun uzun yazmayacagim. kardes cok guzel. bwraber oynamalari beraber oynamamalari bile... birbirlerini korumalari sana karsi ayaklanmalari hepsi cok guzel...

Siz bence biraz daha düşünün bu işi önce beyinde kabullenmeniz lazım, benim kızım az uyuyan ve az yiyen zor bir bebekti ilk 1 sene sonrasında anladık ki yıprandık biraz 3 sene düşünmedim 4 sene karar verdim düşük yaptım bu düşüğün korkusundan 1 senede öyle geçti velhasıl kelam 5. Sene kardeş geldi cesaretimizi topladık arada 5 yaş var ama şimdi iyi ki diyorum iyi ki olmuş kızım yapayalnız kalacaktı

Ben ilk cocugumu 4 yil bekledim. Belli olmayan sebeplerden oturu olmuyordu. Sonra hamile kaldim dunyalar benim oldu. Bir oglum oldu. Su an 20 aylik. Cok zor bir cocuktu inanilmaz zorluk cektim. Durmadan aglayan mizmizlanan bir bebekti ilk dogdugu gunden beri. Hala cok zor bir cocuk. Cok yoruluyorum gun icerisinde kendime hic vakit ayiramiyorum. Ama butun bunlara ragmen dogum yaptigim gunden beri hic korunmadim cunku korkuyordum. Ilk cocuk icin bu kadar bekledik belki ikinci cocugun olacagi varsda korunarak ben o kapiyi kapatmis olacagim. Belki korunmayi biraktiktan sonra hic cocugum olmayacak. Oglum kardessiz kalacak bunun yukunu tasiyabilirmiyim diye sordum hep kendime. Benimde kardeslerim var ve onlarsiz bir hayat dusunemiyorum. Hem kardes hem arkadas hem dert ortagim. Benim icin dunyanin en kiymetli varliklari onlar. Oglumuda bu guzel duygudan esirgememek icin dedigim gibi hic korunmadim ve bir bucuk yil sonra hamile kaldim. Bir yanim cok mutlu bir yanim endiseli. Annelik fedakarlik istiyor gercekten. Bende insallah ikinci cocuktan sonra her iki cocuguma ayni olcude fedakarlik yapabilirim diye dua ediyorum simdiden.

çocuk açısından baktığınız kısma bir yandan hak veriyorum bir yandan vermiyorum :) şöyle ki şimdi canımı isteseler verecek olduğum kardeşlerimin, 20 küsür sene önce yok olmalarını diliyordum o zaman niye yaptınız bunları diye böğürdüğüm canlarımdan, şimdi keşke bir kaç tane daha olsa öte yandan evet, kardeş eve geldiğinde çocuğun nasıl etkileneceğini göz ardı edemeyiz. burada ebeveynler hatta geniş aile süreci iyi yönetmeli. bunu başarırız derlerse, çocuğun ne istediği bence kriter değil pek. ama annenin hazır olması, eşlerin iyi geçiniyor olması, eşlerin çocuk isteği konusunda mutabık olması, maddi imkanlar ve hayat kaliteleri önemli. ben kendi hayat standartlarımda 3 çocuk annesi oldum. ama Yokuspokus ın yerinde olsam bir kaç kere daha düşünürdüm. onu bir kaç sene daha eve bağlayacak bir karar. belki tam kendini bulma zamanı gelmişken sanatının sekteye uğraması. öte yandan zaten eşi işe asosyal olmaları konusu aralarında sıkıntı , bu evde olma durumu artık ona batmayabilir, belki yeni gelen minik canlı ilhamı olabilir bilemeyiz.

Endiselerinizde cok haklisiniz Korkularinizda da haklisiniz Siz de haklisiniz Esiniz de hakli Bu islerde hangi tarafi dinlerseniz dinleyin hak verir zaten insan Cunku cok kisisel bir sey cocuk isi Ama benim dunyadaki en buyuk sansim kardeslerim Hem arkadas hem de kardesiz Bizi yetistirirken cok zorlandi annem de babam da Belki bir 10 yil deliksiz uyumamislardir Ama su anda herkesin imrenerek baktigi bir ailemiz var :) Hayirlisi neyse o olsun insallah ^^

Merhaba, öncelikle sıkıntınızı çok güzel anlatmışsınız. Neden istemediğinizi de, neden istemediğinize kızdığınızı da çok iyi anlıyorum. Ben de evlenmeden önce arka arkaya iki çocuk düşünen aralarında en fazla iki yaş fark isteyen biriydim. Evlendikten sonra 4 yıl kadar çocuk istemedik. Genç evlenmiştik zaten iki çocuğu arka arkaya doğuracaktım biraz bekleyebilirdik. Ama kızım dünyaya geldikten sonra en az beş yıl çocuk yapmayacağımın kararını verdim. Ve bu beş yıl oldu 9 yıl. Şimdi ikinci çocuğuma hamileyim. Doğru zaman kesinlikle siz isteyince gelir. Ve bunu geldiğinde hissedersiniz. Ben kızım beş yaşlarındayken hem kendi yaşım geçiyor olduğundan hem de artık kızım da yaş olarak çok yorucu bir dönemde olmadığından düşünmeliyim dedim. Ama birden fazla etken bana doğru zaman olmadığını hissettiriyordu. Bu kiminde ailevi sorunlar, kiminde maddiyat, kiminde iş, kiminde eşiyle ilgili sorunlar olarak ortaya çıkar. Kimi iki senede kendini hazır hisseder kimi on senede. Emin olun zamanı geldiğinde hissedeceksiniz.

Aynı seyleri hissediyoruz sanırım. Bende ikinci cocuk fikrine cok uzağim senin gibi esim istiyor. Beni anlatmıssin. Konununu takipteyim.

Anlattigin zorluklari birebir yasadim ve hala yasiyorum ama ben hic 2. Cocuk fikrinden uzaklasmadim. Benim benden 2 yas kucuk bir kardesim var. Esim de tek cocuk. Senin gibi hep kalabalik ailelere ozenmisimdir. Aynen ilk evlendigimde 3 cocuk yapmak istiyordum. Ama ilk cocuktan sonra isin rengi degisti. Bir cocuk buyutmek ne kadar zor olabilir ki diyen ben, ne kadar buyuk konustugumu anlafim ama yine de hep bir kardesi olsun dedim. Ben de ikinciye hic hazir hissetmedim, surpriz oldu. Ama yaslarinin yakin olmasina sevindim. Bu dogdugunda abisi tam 2 yasinda olacak. Daha sonra olsaydi herhalde hic istemezdim artik, cunku simdiden rahata alismaya basladim. Biliyorum cok yipratici olacak, yorgunluk, uykusuzluk, sinir krizleri vs. Ama bunlari ilk cocukta da yasadim ve su an surecin nasil ilerleyecegini daha net kestirebiliyorum. Unutmadigim tecrubelerim var. Bu sayede daha rahat atlatacagimi umuyorum. Bundan bir bes sene sonra ikisi de aradan cikmis olacak insallah

seni görünce sormak istedim nasilsin nasil gidiyor hayatin bebegin nasil saglikli sihhatli mutlu bir hayatiniz olur insallah konudan alakasiz oldu ama gorunce mesajini hemen yazmak istedim

Yazmicaktim konuna ama dayanamadim yaziyorum Yap gitsin ya sen dusunurken geciyor yillar.. evet zor evet cok zor.. az once disari ciktik cocuklarla.. bi kiz oynuyordu yanliz basina, bende cocuklara hadi su kizlada oynayin dedim.. bu kizla oynadi benim cocuklar. Buyuk oglum soruyor kardesin var mi? Diye.. hayir tek cocugum dedi mahsunca.. icim gitti.. dunyanin sonu degilde ne bilim.. yapabilirken yapmak lazim, bu hakki ellerinden almamak lazim. Evet dunya kotu bir yer.. ama 1 cocuk icinde yeterince kotu zaten.

Ben öyle düşünmüyorum. Yani illa kötü sözlerle denilecek bişey değil. Herkesin kendi fikri :) Hurdunya Guru Anneler

Öncelikle anlaşılır yazınız için sizi kutlarım. Uzun ama sıkıcı olmayan ve anlamak için ikinci kez cümleleri okumaya gerek kalmayan bir konu. Benim 1 kardeşim var. Ve eşimin de 1 kardeşi var. Fakat 1 kızımız var. Ve hiç zorlayıcı bir süreçten geçmememize rağmen, ikimiz de ikinciyi düşünmüyoruz. Ben hala içten içe bir sürü çocuk isterken, mantığım devreye giriyor ve ikinciyi yapmamam gerektiğine kanaat getiriyorum. Benim ana sebeplerim; çalışıyor olmamız, çok erken evden çıkıp geç eve dönüşümüz (evden 12 saat uzağız), bakıcı fobisi, annemin benden farklı bir şehirde yaşaması, k. validemin yaşlı ve hasta olması vb. Bunların haricinde; sizin gibi kendimde o gücü bulamayışım da beni vazgeçiren sebeplerden. Zorlayıcı bir bebek değildi, ilk 6 ay fazlaca kusması vardı. Onunla çok uğraştık. 6 ay sonra ek gıda ile birlikte kusması geçti şükür. Kilo aldıkça, onu kaldıra kaldıra belimi sakatladım. Büyüme evresinde -sinirli bir yapım olması sebebiyle-, alışkanlık gereği çok bağırdığımı söyleyip durdu eşim. Bağıran bir anne olmak istemiyorum ikinci seferde de. Böyle incir çekirdeğini doldurmayan sebeplerden ötürü, ikinci çocuktan vazgeçtim. Düşünüyorum da, evet kardeşim var ama bizim çok paylaşımımız yok. O, erkek. Fakat eşimle kendi kız kardeşi arasında gayet iyi bir iletişim var. Bir de dünyadaki tek "tek çocuk" benim kızım olmayacak. Eğer aile sevgisi yeterli olursa, kardeşe ihtiyaç kalmaz diye avutuyorum kendimi. Arada bir vicdan azabı da çekmiyor değilim Ona kardeş yapmıyorum diye. Umarım Onun için en doğru kararı verebilirsiniz.

Tabi zor hem de çok zor şu var cok şükür eşim çok yardimci yoksa delirirdim kesinlikle kizim cok cok hareketliydi hani disari cikmaktan nefret ederdim parka giderdik cocuklari iterdi vururdu yemek yemege çıkardık masalarin tepesinde gezer millet bize bakardi cok eve gelip ağladım eşim sakinleştirdi. Oglumu hiç sorma canimi okuyor inan kızımı geçti desem abartmis olmam disari cikiyoruz avazi ciktigi kadar bagiriyor asla durmuyor gece olsun diye bekliyorum bazen neyse ki eşim gelince banyolarini yaptirir uyutur bi cay sigara keyfi yapariz ancak oyle kendime geliyorum. Bilmiyorum belki de bende cok annelik duygusu yok kendi alanim olmasını cok özlüyorum bazen yalniz kalmayi sorumluluk olmadan bir yere gitmeyi eşimle baş başa kalmayi evet evlat cidden harika bir duygu ama anne olmayi o büyük zorlu sorumluluğu sevemedim zorluyor beni S Spizella

Ya 2. cocuk olmak zprunda mi olmasa ne olur ki kardes istemeleri ozeniyorlar etrafta dogunca hepsi kiskanclik vs degisik duygulara triplere giriyor tamam buyuduklernde brbrlerne destek olacaklar falanda ne bjleyim yaa banada cok zor geldgi icin dusunuyorum belki ilerde bi sknti yasayp gorusmeyecekler bile illa iyi olacak diyede bisey yok ki sanki M Msspinkie Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Konunun başlığını görünce kazayla hamile kaldınız sandım. Hatta çok özür dileyerek söylücem aldırma konusu sandım. Burda yazdıklarınızdan 2. yi istemeyeceğinizi düşünmüştüm. Ben daha hiç doğum yapmadım. Çocuk fikri bu aralar bana da gelip duruyor. Okuyunca bende bu ikilemdeyim gibi. Yapamam diye düşünüyorum. Ama hormonal baskı mı nedir tam bilemediğim bir şey beni itiyor buna. Eşim tamam dese hamile kalmayı denerim diye düşünüyorum. Tabi ona gerçekten bu konuyu açmadım arada eşiniz gibi şakayla karışık söylüyorum. Gerçekten o da şaka yaptığımı sanıyor. Bu sorunun cevabına da mantıkla verilmiş kararlar değil demek istiyorum nacizane. İçinden gelen istediği bakabilirim bence diye mantığa oturtmak olabilir, fazla düşünen insanlar içinde mantığa oturur mu hiç bir zaman emin değilim. İnsan bebeğiyle kediyi karşılaştırmak doğru mu bilmem ama ilk kediye bakmak çok zordu. 2. sini alınca maddi manevi yıpranacağımı düşünmüştüm ama onlar birlikte başka bi ilişki kurdu. Bizim oyun seanslarımız zamanla azaldı. Şu an 3 kedim var. İlki kadar zor değil. Çünkü tecrübe her zaman stresini alır insanın. Neyse yararsız cevabımdan sonra konunuzu takipteyim. Ben de merak ediyorum nasıl verildi çocuk yapma kararları. Ben ne kadar gerçekliğe yakın düşünüyorum.

4 senedir daha ilk çocuğun kararını alamadım dostum Eşinizin baskılarını hüptür edin, çocuğun %90bakımı anne ile geçiyor. Kararı verecek, hazır hissedecek olan sizsiniz. Dipnot: Pedagoji 2.5 yaştan sonrasının kardeş için uygun olduğunu söylüyor.

Benim pıtırcığım 3 yaşına girmek üzere... doğumdan sonra ağır lohusa depresyonu geçirdim... anneliği ilk bir yıl benimseyedim. Ama o büyüdükçe bende rahatladım ve tam hersey süper derken 2. Çocuk meselesi kafamı karıştırdı. Çok düsündük çok vazgeçtik ve tek çocuk olan arkadaşlarla röportajlar yapıp, yapıverdik gitti Şuan hamileyim ve başıma az buçuk ne gelicek biliyorum ama Allah'ın izniyle gelirim üstesinden diyip avutuyorum kendimi Yani demek istediğim çokta şeeeey yapmamak lazım

bende cok cocuk severim. baba olsaydim 3-4 cocuk isterdim. anne olunca tek cocuk fikri aşırı uzak olsa da tek mi iki mi diye dusunmeye basladim. oglumu tanıyorum o tek cocuk olsaydi sorun yasardi. yalnizligi sevmez. arkasinda destek ister hep. kiskanctir da. baskasinin kardesi var benim neden yok un eksikligini cok hissederdi. onu cok iyi tanıyorum. oglum icin 2. cocuk istedim. zaman olarak da madem olacak igrenc is ortamimdan o bahaneyle istifa edeyim diye erken dusundum. hem buyugu ile de vakit gecirmek istedim. hep çalışıyordum. dogum sonrasi istifa edip 2-3 yil cocuklara kendim bakacaktim. ilk hamile kaldigimda tutunsaydi 3,5 yas aralari olacakti. o zaman con hevesliydim. onunu ardini da pek dusunmemistim. olmasi gerekiyorsa olsun olunca dusuneceklerimi dusunurum dedim. o tutunmadi. ondan sonra hemen cesaret edemedim. cesaretim de kırıldı ama oglum tek kalmasin motivasyonu arti isimdeki olumsuzlar vs ile oldu. 4,5 yas var aralarinda. bana zor geldi. bir iki saglik problemi uykusuzluk vs buyugun kardes kiskancligi is hayati faln derken zor geldi gercekten. ilk cocuk ne kadar zor olsa da tek cocuk bu kadar yormuyor. en azindan birine bir bes dakika bile biraksan sokuklanabiliyorsun. iki tane olunca birinden biri yine sana kaliyor. kafadaki sorumluluk artiyor. asla kafa rahatligi olmuyor falan. ama olunca asla pisman olmuyorsun. su an tek cocuk olsa cok rahat olurdum kesin. isimde de daha iyi olurdum. arada is degisikligi yasadim cunku. yeni isime hala odaklamadim. ama dedigim gibi pisman olmak mumkun degil. bu sabah mesela kucuk 1,5 yasinda. abisinin kalktığını gorunce cok mutlu oldu. kostu gitti sarildi optu. kucagina cikti. buyuk de ayni sekilde sevindi sarildilar falan. umarim büyüduklerinde de böyle olur.

banada bazen bir kardesi olsun hevesi geliyor sonra birden bu fikrim yuzunden irkiliyorum bir onceki cocuga oyuncak verir gibi sen hayatta yalniz kalma diye sana bunu yaptik oleey demek bence 2. cocuga haksizlik sanki istenmemiste birinci cocuk olan evin prensine prensesine oynayacak birsey olsun diye yapilmis bir canli bence cok uzucu bir durum eger ikinciyi yaparsam kizimin yaninda oynayacak biri olsun diye degil kendim bakmak istedigim icin bir cocuk daha buyutebilecek potansiyeli kendimde buldugum icin yaparim

Daha bir yaşındayken acaba diye düşünmeye başlamışsanız, bence oğlunuz kardeşsiz kalmayacaktır. iki belki üç çocuk fikri bana uzak olmamasına rağmen ilk iki yıl değil düşünmek, hamile bir kadın gördüğümde nefes alamıyordum.

Konu sahibi bence ilk çocuk okul ya da devamlı kreşe başlayana kadar bekleyin. En azından biri evde yokken diğeri ile direkt ilgilenebilirsiniz. Belki o sürede sizin de fikriniz değişir.

Şuan hamileyim ilk günden kanamalı hareket edemicek kadar sancılı zor bir hamilelik. Henüz doğum yapmadım Rabbim meleklerimizi korusun. Ben de her zaman bir çocuğa verilebilecek en güzel hediyedir kardeş. Ben geleceği de düşünüyorum bahsettiğiniz gibi yalnızlık çok zor gerçekten. Benim suanki planım Rabbim sağlık sıhhat verirse meleğim dört yaşına girince ben de ikinci çocuğu istiyorum. Biri üniv. Bitirir nasipse diğeri gider ekonomik külfet yoğun olmaz. Vs vs her şeyi düşünüyorum. İnşallah o vakit geldiğinde sabrım sağlığım ekonomik durum elverirse Allah'ın izniyle planım bu. Elbette sizin kendinizi hazır hissetmeniz çok önemli

Sizin ve eşinizin yaşları kaç? Beklemenizin önünde bir mani yoksa zaman tanıyabilirsiniz.

İlk çocuk kendi kendine yetebilecek kıvama gelince ikinci çocuğu düşünebilirsin. Bir de tabi eşinin ilk çocuktaki babalık performansını değerlendirmek gerekiyor. Benim eşim mesela benim ikinci hamileliğimde ve ikinci bebişin geldiği ilk zamanlarda çok destek oldu. Büyük çocuk tamamen onun çocuğu oldu neredeyse

Ben tek çocuğun. Ama mecburiyetten. Kardeşim 3 aylık vefat etti sonra da annem 3 defa düşük yaptı ve kısmet olmadı. İçimde uhdedir bir kardeş. Arkadaşlarımın kardeşleri olduğunda "benim niye yok, benim niye olmuyor" diye çok ağladım. Annemi de üzdüm tabi, onlar da çok istediler. Şu kadar ki; 26 yaşındayım, 1 yaşında kızım var, şimdi kardeşim olsa yine havalara uçarım; ama imkansız. Eşim tek çocuk ve oğlumuzun bir kardeşi olmasını neden istediğini kendince açıkladı... Kendi -kardeşsizlik- hissiyle. Ben paylaşmayı çok geç öğrendiğimi düşünüyorum sırf bu yüzden. Çirkef bir çocuk değildim, ama evde yemeğimi, kalemimi, defterimi paylaşacağım biri yoktu; her şey benimdi. Ailem beni asla şımarık büyütmedi, ama bu farklı bir şey. Bu bir örnek. Bence imkanı olan anne baba tek çocukla kalmamalı. Evet, çocuk büyütmek başlı başına zor bir süreç, hissettiklerinizi ben de hissediyorum; "nasıl yaparım bir daha bunları?" Diyorum, ama hem kendim ve özellikle de kızım için her şeyi yeni baştan yaparım...

İkinci çocuk kararını aynı senin gibi aldım. Eşim arabeske bağlamıştı artık senden bir çocuğum daha olsunlar falan filan İlk çocuktan daha zordu.9 ay kustum çünkü istememiştim. Büyük 7 yaşındaydı. Ammaaaaa keşke daha erken doğursaymışım keşke keşke 3. ye zamanım kalsaymış. Şimdi 12 yaşında keşke bebekliklerine geri dönebilsem. Çok gergin ve takıntılı bir anneydim 3 yaşına kadar çikolata şeker bilmedi yani düşün. Keşke o kadar takıntılı olmasaydım.

Benim görüşüm de bu kadar akıllı bir kadının büyüteceği çocukların da akıllı olacağı yönünde. Mutlu ailenizde bir bebeğe daha yer açın bence :)

Bende aslaaaaa 2. yi yapmam diyenlerdendim Ama sanırım büyük konuştugum için kızım 3 yasına gelince içimde öyle bir bebek sewgisi belirdiki deli gibi bebegim olsun istedim Tabi o deli gibi istemem sonucu oldu mu bebek olmadı, üç yıl ugrastık ikinci için, kızım 6 yasına gelince hamile kaldım İyikide gec olmuş diyorum şimdibüyük kızım her işini kendi yapabildigi halde acaip zorlanıyorum iki cocukla

Üç kardesiz kardeslerım ıyiki var cocuklarım için canlarını verirler. Kendime gelınce cocuklarımın arası dokuz sene ben de istemedim yıllarca büyük oglum sureklı kardes ıstegını soylerdi. Arkadaslarimin yada cevrede kı tanısın tanımasın cocukları severdi o kadar üzülüyordum ki ama simdı bebegımız dün 10. Ayına girdi ve ıyiki olmuş hatta 3. Bıle istiyoruz ufaklık ıkı bucuk uc yasına dogru insallah. Bence siz de düşünün ama insanın hazır hissetmesi gerekiyorki o hamilelik güzel ve keyifli geçsin. Ve daha sonrası tabi. Ama hic bi cocuk tek kalmamalı bence.

Hazır olmak önemli ama bi kardeşin olması da önemli Benimkilerin araları 22 ay biri 5 e diğeri 3 e girecek Kabul 1-2 sene çok zorlandım aradaki kıskançlık vs en dipte tutmaya çalıştım severken bile çok dikkatliydim herneyse şimdi dediğim yaştalar o kadar güzel oyun oynuyorlar kahkalarla, yediklerini paylaşıyorlar biri düşünce diğeri hemen yanına koşuyor bunlar benim için o kadar güzel ki Şimdi bunu yazarken bile onlara kahvaltı hazırlayıp uzandım biraz kızım kardeşine de yedirmeye çalışıyor demem o ki bence yapin

Yokuspokus çiftleri ilgilendiren özel konularda çok da yorum yapmak istemiyorum ama, benim ama'm gibi senin de ama'ların olduğundan eşinle açık açık henüz hazır olmadığını konuşmalısın. Ben tek çocuk kararında ısrar edip bu yolda ilerleyen bir anneyim lakin tek çocuk kararında eşimle mutabıktık, ikimizde istemiyorduk o yüzden bu aramızda sorun olmadı, işin güzeli kızım da yalnızca beni sevin diyen bir çocuk olduğundan o da kardeş istemedi, tek çocuk hiç çocuk veya bencillik fikirlerine katılmıyorum, eşin belki çok sevecen ve yardım eden biridir, belki bir bebeğiniz daha olsa çok faydası dokunacaktır ama kadın ruhen hazır değilse eşinden çevresinden yardım alması da yeterli olmuyor, psikolojisi çocuklarına ister istemez yansıyor, kaldı ki oğlunun kardeşi olsun diye düşünüyorsun ama oğlun bir kardeşe hazır mı? Çocuk aklıyla hareket edilir mi diye düşünenler olabilir lakin ben çocukların doğduklarından itibaren birey olduğunu savunup onları da ilgilendiren kararlarda fikirlerinin sorulmasından yanayım zira anne babasıyla sadece onun sevildiği ilgilenildiği bir ortama aniden sevgi ve ilgisini bölüşmek zorunda kalacağı biri daha geliyor, sen annesin annelik duygusunun nasıl olduğunu oğlunla öğrendin, öğrenmeye devam ediyorsun üstelik sen anne olurken yetişkin bir bireydin, oysa oğlun anne babasının sevgisini paylaşmak, kardeşlik nedir henüz bilmiyor ve küçük. Kardeş olmayı, kardeşini sevmeyi aynı senin gibi yaşayarak öğrenecek ama o küçük olduğundan epey bir süre kardeşini kendine rakip olarak görüp zaman zaman kıskançlık krizlerine girecek. Evet kardeş sevgisi çok güzel ama kendi psikolojiniz kadar oğlununda psikolojisini düşünerek, kardeşi sonrası hissedebileceklerini hesap ederek karar vermelisiniz bence.

Deme öyle demeee vallahi annelik kim ben kim benden olmaz yaaa derken hop kizimi aldim kucagima deli gibi korunurken aklimin ucundan dahi gecmezken de oglum dogdu su an 3 yasina giricek o yüzden en iyisi Rabbim isteyenlere versin demek sanirim ben yandim sen yanma

çok sevindim vallahi saglikla sihhatle büyüsün küçük adam Daha atraksiyon yeni başlıyor emeklemesi yurumesi anne demesi derken büyüyecek inşallah hayirli evlat olsun mutlu mesut olun anali ogullu bir ara sıkıntıliydin eşinden yana o nasil oldu peki düzelebildiniz mi ya merakli gibi soruyorum böyle ama seni görünce yazmak istedim iyi olmana cidden sevindim M

Off bu konu benim de kafamı çok kurcalıyor bu aralar. Çocuklarımız aynı yaşta seninle. Eşim ikinci çocuğu istemiyor 'çok zor büyüyor. Bir tane yeter boşver. Sen çok zorlanıyorsun' falan diyor. Zira pimpirikli ve aktif bir rol oynayan baba kendisi. Yani benim karar vereceğim ve net kararımla eşime açacağım bir konu bu. İstersem eşimin çok çok itiraz edeceğini sanmam. Eşim arkadaş canlısı biridir. Tam bir yay burcu girişkenliği var onda. Çok kolay ortam yaptığı için tek çocuk olsaydı da yalnızlık hissetmezdi. Tek erkek kardeşi var. Benim de lohusalığım kolay geçmedi. Oğlum zor bir bebek değildi. Hakkını yerim aksini söylersem. Ama sakin bir bebek de değildi. Her bebek gibiydi. Asıl mesele benim de rahat bir insan olmayışım aslında. Kafamda büyütürüm her şeyi. Üstelik ikinci olursa eskisi gibi 1 değil 2 kat sorumluluk yüklenecek. Tüm gün evde çocuk, yemek, park, ev işi beni çok boğuyor. Her haftasonu anlıyorum bunu. Ama oğlumu ileride tek başına bırakma fikri de "bunun için endişelenmeli miyim? tek başına olmak yalnızlık hissettirir mi?" diye düşünmeme sebep oluyor. Dediğin gibi kardeşle büyüyen biriyim ve yokluğu nasıldır empati kuramıyorum. Gerçi biz çok kalabalıktık Oğlumun çocuklarının bir amcası/halası olmaması nasıl bir şey olur acaba? Yani sana pek yardımcı olamadım. Ama yalnız olmadığını bil en azından

tek çocuğum, tek çocuklu bir anneyim (eşimin benimle olan evliliği 2. evliliği olduğundan onun ilk evliliğinden bir oğlu daha var, haliyle kızımın bir abisi var ben doğurmamış olsamda) ve bence anne hazır değilse kesinlikle 2. çocuk işine girilmemeli, hem bu işin manevi boyutu harici maddi kısmıda var... çocuğumun her ihtiyacını karşılayamayacaksam ona iyi bir eğitim hayatı ve sosyal hayat veremeyeceksem fazla çocuk yapmanın alemi yok bence... hem kardeş şart olan bir şey değil.. kardeş özlemi hiç çekemdim, kendime yeten, sorumluluklarını bilen biri oldum her zaman... kızımı da bu şekilde yetiştirmek niyetim, sonuçta abi var ama arada mesafe var farklı hayatları var her ikisininde ve çok az bir araya geliyorlar... eğerki siz hazır değilseniz bence asla bir çocuk daha yapmayın hayata bir kere geliyoruz, birazda anne olarak kendimize zaman ayırmalıyız...

Bence çocuk kararı çiftlerin ikisinin de isteği olduğunda olmalı. Bu çok ciddi bir karar. Iki tarafı da ömrünün sonuna kadar ilgilendiren bir karar olduğu için iyi düşünülmeli. Bilinçli bir insansınız. Zaten doğurayım da nasıl olsa büyür gibi baştan savma tavrınız yok. O yüzden bence hazır olmanız lazım. Eğer hazır olmazsanız da tek çocukta kalmanız daha sağlıklı olur. Bence önemli olan çocuk sayısı değil o çocuğu /çocukları nasıl yetistirdiğindir. Ülkesine, halkına ve ailesine faydalı bir birey olması önemlidir. Ülkesine, milletine, kendine, ailesine faydasız 2 veya 3 çocuk olacağına 1 tane olur ama pırlanta gibi olur. Zaten önemli olanın nicelikten ziyade nitelik olduğunu anladığımızda gelişmiş bir toplum olacağız.

Eger esiniz cocuk bakiminda destek olacaksa, yükünüzü alacaksa ikinci olabilir. Yok eger cocuk isteyip isteyip olunca kenara cekilecekse hic bulasmayin derim. Babalik cok kolay ama annelik oyle degil

Çocuk sahibi olmak, var olan çocuğunuza kardeş fikri kişiden kişiye değişir ki zaten bence de hepimiz aynı düşünemeyiz çünkü maddi imkanlar, psikolojik olarak ne halde olduğumuz, evliliklerimiz, eşlerin uyumu, çocuk bakımında veya büyütme sürecinde yaşadıklarımız vs vs herkeste çok farklı. Benim de kardeşim var, iyi ki var lakin herkes kardeş veya aile konusunda şanslı olamıyor, siz canınızı verirsiniz ama belki bir başkası kardeşleriyle hiç de iyi anlaşmıyordur, kardeşleriyle kavgalı, çocuklar arası ayrım yapıyorlar diye ailesine kırgın çok insan var. O yüzden herkes kendi durumuna göre karar vermeli, biz tek çocuk istedik, kızımızın da aynı fikre sahip olması bu fikri daha da pekiştirdi, bizde pişmanlık yok ama bir başkası pişman olabilir bilemem lakin ben yine de çocuğun da düşüncesini bilmek isterim çünkü kardeşiyle ömür boyu kardeşlik bağı kuracak kişi o.

" Kimi çocuğu çocuğa emanet eder, karnı ne kadar tok, üşür mü terler mi sallamaz, gece bebek açlıktan ağlar soğuk mamayı dayar geçer, bilmem kaç haftada bir yıkar, çişli bezle gün bitirir, sevgi-ilgi yetersiz, tv 7-24 açık çocuk önünde, okula gönderir öğretmeni çocuğun anasını babasını yılda bir kez anca görür, Allah'a emanet öyle saldım çayıra mevlam kayıra büyütür gider. Öyleleri patır patır doğuruyor" şu yazdiginiza inanılmaz derecede katılıyorum. Çocuk meselesine gelince esinize net olarak istemiyorum diyorken şu an da acaba demeye baslamissiniz. Hemen bir karar vermeniz gerekmiyor bence biraz zaman tanıyın kendinize.

Eşimde bende tek çocuguz 2. Çocugu ikimizde asla düşünmüyoruz. Yani kızımın halası, teyzesi, dayı yada amcası yok böyle iyiyiz yarın bi gün okula başladımı 2 çocugun sorumlulugu onların yetiştirilmesi bana agır geliyor hatta tek çocukta bile bu sorumluluk gelecek kaygısı beni sıkıyorken 2. Çocugu düşünmek imkansız bize

Henüz çocuğum yok ama ben tek çocuğum. Ya hiç ya 2 çocuk düşünüyorum. Kardeşin olmaması bence çok büyük bir eksiklik. Özellikle annen baban elden ayaktan düşüp sana muhtaç olunca ya da onları kaybedince aynı durumda olan sana destek birini arıyorsun. Uzaklarda işin olunca emanet edebileceğin birini vs.. İşin kötüsü nişanlımda tek çocuk ve bizim çocuklarımızın amcası teyzesi halası kuzeni vs olmayacak. Bence tek çocuk bencilliktir. Çocuksuz kalmayayım diye yapmış 1 tane ama bakamam edemem diye üşenmiş 2yi yapmamış

6.5 yaşında bir kızım ve 9.5 aylık oğlum var şu an. Kızım zor bir bebekti, zor bir cocuktu,4 yaşından sonra rahat ettim, o rahata da hayli alışmıştım, ikinci çocuk fikri bile tüylerimi diken diken yapmaya yetiyordu ya kızım gibi olursa diyerek. Eşim söylemeye başlamıştı, bende düşünmeye ama ne kadar erteleyebilsem kar diye bakıyordum ve gectiğimiz yıl asla planlamıyordum, kızım ilkokula başlayacağı için, ama korunurken hamile kaldım, ve oğlum geldi geçen yaz ağustos ayında. Evet zordu iki cocuğa yetişmek ama adapte oldu oğlum kolayca, bütün kış çanta gibi ablasının peşinde taşıdım onuda okula, kurslara, gezmeye hatta havuza, yoruldum evet hemde çok yoruldum ama pişmanmıyım, hayır. İyi ki gelmis diyorum şu an. Kızıma benzemiyor daha uysal yada bana öyle geliyor bilemiyorum. Yada bu filmi daha önce gördüğüm için biliyorum, atıyorum diş çıkariyosa diş çikana kadar sürecek sıkıntısı yada konuşabilinceye kendini ifade edebilinceye kadar sürecek hırçınlığı vs vs. İkinci cocuğun en güzel yanı bence bu. Ilkinde kocaman bir belirsizlik oluyor, hep mi böyle olacak diye umutsuzluğa kapılıyor insan ama ikinci bebekte süreç olduğunu geçip gideceğini biliyorsun, yaşadın çünkü daha önce. Bilemedim soylediklerim işine yarar mı ama bende durumlar böyle. Pişman olmadım, belki bana kalsa şu an hala tek çocuklu anneydim.

4 yaşında ve 1 yaşında iki ogluşum var bi tane daha istemiyo değilim ben mi anormalim Tabbimhayırlı evlat nasip etsin tüm isteyenlere bence hazır değilsin oğlun biraz daha büyüsün istivegine Emin'im

1 kızım var öncelıkle onu beliteyim biz 5 kardeşiz 3 sene önce ablamdan bir darbe yedikki içimizdeki bütün aile bağlarını kopardı yıktı bizi, nankörklük komples aklına ne gelirse kocasında ve kendınde mevcut bu duygular diğer ablam bu yıkımdan sonra elini eteğini çekti herkesın üstünden kimseyi aramaz sormaz oldu, yokuz gibi yaşıyor ama önceden böyle değildi, erkek kardeşimle çocukları olduda onlar sayesinde daha sık konuşmaya başladık gelının sayesınde, bir kız kardeşim var o benım canımın yarısı ama hep ben alttan alırım uzakta diye üzmemek için, eşim 5ı kardeş bir kocama bakıyorum birde kardeşlerine heps aynı anadan babadanmı diye her bok pislik var, kızlar iyiler onlara göre, yani kocamın yetiş kardeşim diye arayacagı bir düzgün kardeşi yok, gelelim bizim konumuza yıllarca istemedim sonra kızım için istedim olmadı 4 yıldırda olmuyor kocam birgün dediki aşkım bırak çok şükür allah bize sağlık bir evlat verdi sen onu düzgün yatiştirmeye bak, erkek olur amcalarına benzer kız olur o bizi yoran teyzesine benzser, allahım vardır bir bildiği şükür et ugraşma artık dedi, adam meger için için istemiyormuş bende sogan suları içmekten içim dışama çıkıyordu, artık kendıme bakıyroum daha genç ve güzel kalmak için ugraşıyorum,

Kardeş kıskançlığı her yaşta olur. 1 yaş fark, 5 yaş fark bir şeyi değiştirmez. Bu biraz da yetiştirme ile ilgili.

Bebeklerim arasında 13.5 ay var. İlk bebeğim çok kolaydı. 2. Bebeğim korunurken oldu. Beni çok ama çok zorladı. Şuan 2 yaşında ve 1 yaşındalar. İyiki olmuş diyorum. Yoksa 2. Çocuk fikri hiç benlik bişey değildi. Kreşe gidiyorsa evet daha kolay oluyor. Ama istemek lazım. Ne bileyim Anne adayı buna hazır olmalı. Şöyle de bişey var, 2.3. Çocuğu yapanlar hiç duymadım pişmanım keşke yapmasaydım v. s Ama yapmamış olanlar hep bi, Keşke yapsaydım diyor. :)

Merhaba, Ekim ayında doğum yapacağım, ilk doğumum olacak ve ikinci çocuğu biz de düşünmüyoruz. Umarım eşinizi ikna edersiniz, ben de tek çocuğum ve kendimi eksik de hissetmiyorum. Gayet normal, herkes gibi bir eğitim ve iş hayatım oldu, aile içinde de eşimle de uyumlu ve sıkıntısız bir hayatımız var. İnşallah bebekli hayata geçince de böyle devam eder, ama dediğim gibi kararımız tek çocuk ve hiç değiştirmeyi düşünmüyorum bir aksilik olmazsa.

Ben tek çocuk fikrine bile alışmamışken 'kazara' ikinci çocuğumu kucağıma aldım. İyi ki diyorum, iyi ki olmuş. Araları 14 ay olan iki erkek bebeği nasıl büyüttüğümü ve ne hale geldiğimi anlatmaya sayfalar yetmez ama, küçük olan büyüğe 'abim' diye sesleniyor, büyüğü ise kardeşine 'bebe' diyor. Onların bu halini gördükçe içim eriyor, ne kadar kavga da etseler, evimiz pazar yeri hali alsa da, aşırı yaramaz olsalar ve ben bitik bir insan şeklinde yaşamaya devam da etsem, iyi ki küçüğüm doğmuş, evinin şansı olmuş diyorum. Ayrıca, ikinci çocuk anne için tam bir keyif. Başımıza gelecekleri bildiğimizden, panikten öte kendimizi anı yaşamaya odaklandığımız ve belki de korkup mıncıra mıncıra sevemediğimiz, öpmelere kıyamadığımız ilk bebeğimizin tatlılığını, ikincide yaşamamız demek. Annem tek çocuk bir kadın, anneannem dedem vefat edince kaldı bir başına. Ben hiç teyze, dayı, kuzen nedir bilmeden yaşadım. Biz hep ablam annem ve ben olarak, et tırnak misali kaldık hayatta. Ve bu hayatta annem babam bir yana, ablam bir yanadır. Ne evlatlarımdan ne de ablamdan vazgeçemem, o kadar canım kanımdır. Annemin tek öğüdüdür bize, 'asla tek çocuk yapmayın bakın halime, annemi gömünce ağlayacak omzum kalmadı' der. Çocuğu olan herkes kardeşi düşünmeli.

İki kardeşim var. İlkini evde canım sıkıldığı için zorla yaptırdım Çocukluğumu bu bebelerden öncesi ve sonrası diye ikiye ayırıyorum. Bebelerden öncesi döneminde anne ve babamla çok yakındık. Diğer dönemde de kardeşlerimle çok yakındık. İyi ki doğmuşlar diyorum hep. Çocukluğum onlarla harika geçti ama onlar doğduktan sonra anne babamla aramdaki o yakınlığı tekrar yakalayamadım gibi hissettim hep. Ayrıca ikinci kardeşimi bana sormadan yaptıkları için beğenmemiştim. Doğduğu ilk gün beşikte şöyle bi bakıp "bunu geri götürün" demiştim. Çok cool değil mi Sonra sevdim ama. Çocuğunuz açısından kardeşi olması tabii ki güzel olur. Ama bu devirde düzgün çocuk yetiştirebilmek, onu koruyup kollayabilmek çok zor ve sorumluluğun büyük kısmı annede oluyor. O yüzden bence eğer kararsızsanız ikinci çocuğu yapmayın. Tek çocuk olan arkadaşlarım hep terbiyeli, efendi insanlardı. O yüzden bana aileler tek çocuğu özene bezene düzgün yetiştiriyor gibi geliyor. Tabi bu popomla ortak çalışmamız olan bir uydurma sadece.

Hanımlar, yorumlar için çok teşekkür ederim, ancak tamamını okuyup yazabilecek fırsatım oldu. Genele bir cevap olarak, biraz daha spesifik bilgi vereyim; Eşim, çocuk konusunda yardımcı olan, öyle köşeye çekilip minder gibi babalık yapmayan biri. Altını da değiştirir, üstünü de giydirir, oğlumun banyo işi hala daha babasındadır mesela, birlikte oynarlar, gezdirir tozdurur da, maddi-manevi hep yanındadır vb... Yani ilgili, görevden kaçmayan bir baba ve fakat, ben kadar tetikte değil, ayık değil bu da bir gerçek. Sanırım, bu kadın-erkek farkının devreye girdiği bir nokta. Mesela, balkonun kenarında sandalye unutabilen biri; bende de tik haline gelmişti bu ki hala daha kontrol etme ihtiyacım devam ediyor, dikkat etse de, sandalye, bıçak vb. ne varsa sürekli bir toplama -kaldırma- kontrol etme hali... Kapılar-pencereler toptan kapanıp kilitlenmeden uykuya dalamam, 2-3 kere kontrol etme ihtiyacı hissederim, ya benden önce uyanırsa oğlan, sessizce kalkar evi gezer de başına bir iş gelirse diye, uykum da dahil hep bir tetik durumu. Kusana kadar ağlamaları olduğu zamanlarda, "Boğulacak, nefes alıyor mu, tıkandı?" korkusunu sürekli yaşamaktan mütevellit, bozulan psikolojim, çocuk öldü ölecek diye kendimi taş gibi sıktığım ve bir yandan doğru adımları atmaya çalıştığım çok olay yaşadım. Bunlar içimi eritti, beni eskitti. Soranlar olmuş, ilave edeyim; çocuk için tedavi görmedik, korunmayı bıraktığımız ilk dört-altı ay kadar içinde sanırım, hamile kaldım, evliliğimizin 3. senesi dolmak üzereydi, evliliğimiz oturmuştu, maddi-manevi kendimizi hazırlamıştık vb. Yani oldukça planlı-tarihli gerçekleşti. O zaman 30 yaşındaydım, eşim 29; şimdi işte 33 oldum, eşim 32. Yalnız tahmin edemediğimiz ve içine yuvarlandığımız bir sallantılı evlilik halini de çocukla beraber yaşadık. Bebekli hayata geçtiğimiz ilk zamanlar, çift olarak birbirimize karşı bocaladık, uzaklaştık ve boşanma lafı da telaffuz edilen bir süreci yaşadık. Yani çocukla pekişiriz, güzelleşiriz, mis gibi oluruz dediğimiz evliliğimiz, çocukla beraber ilk sene, yıkımın köşesinden döndü. Sebep, ikimizin de gerilip, yorulup birbirimize patladığımız , çocuklu hayata alışma sürecimiz, bu da geçti, dönülemez hale girmeden toparlandık, rutinimizi oturttuk, beklentilerimizi tekrar sağlıklı aralığa çekebildik ilişkimiz için, şimdi her evlilikte olan kadar bazı bazı terslenmelerimiz haricinde iyiyiz, normal-standart bir aileyiz, eski halimize geri döndük. İkinci çocuğa cesaret edemiyorum çünkü: Hamileliğim zordu-riskliydi, attığım her adım için kırk kez düşündüğüm bir süreçti, hayatım kökünden değişti, işten ayrıldım, eve oturdum ve ilk üç-dört seneyi gözden çıkardım. Ama daha fazla seneyi gözden çıkarabilir miyim, bilmiyorum işte, yine sıfır noktasına dönmek, işimi-gücümü ertelemek, yine yeniden riskli yolları yürümek ki bu kısmı çok açmak istemiyorum, sadece ciddi ve kronik bir sağlık sorunu ile beraber bu sürecin takip edilmesi gerektiğini söyleyeyim; birinden geçtim, diğerinden de layığı ile geçebilir miyim, bu büyük mesele. Oğlum olduktan sonra, karakterim değişmeye başladı diyebilirim zor biriydim, illet oldum; çocuğuma karşı ekstra sabırlı olduğum hallerin acısı, eşimden çıktı, ikiye bölündüm; bir yüzüm olması gerektiği gibi aşırı anlayışlı-sabırlı-fedakar-tetikte olma vb. şekilde çocuğuma dönük iken, baş başa kaldığımızda kendimi sıkmaların acısının çıktığı adres, eşim oldu. Garibim, bir ara şamar oğlanına dönmüştü ya :/ Adamın her şeyi batıyordu, yazık, beni alttan almaktan bir hal olmuştu. Sonrasında işte kendimi toparladım ama yıprandığım gibi yıprattım da o süreçte... Aslında eşimin istememesi gerekiyor ama istiyor, bunu da söyledim "Eziyet gibi biri oluyorum sana, yine aynı olursa, ya inceldiği yerden koparsa?" filan da dedim. "Kopmaz sen benim delimsin, git deyip kovsan da kapında yatarım gönlünü biliyorum ben senin" gibisinden romantizme bağlıyor hemen, mantıklı düşününce böyle bir sürece kendinin yanaşmaması gerekiyor "Ya yine aynılarını yaşarsam" diye, ama "Bunun da üstesinden geliriz"e bağlıyor. Tam anlatabildim mi bilmiyorum. Sonra, endişeden delirebilen biri olduğumu ekleyeyim; çocuğumu kreşe göndermekten kaçıyorum hala, son ana kadar. Başına bir iş gelir mi, biri kolundan çeker götürür mü, nerelere gider, ne yapar... Korkuyorum. Mecburen bunu aşmak zorunda kalacağım biliyorum çünkü çocuğumu kafeste gibi büyütemem, kreşe gidecek yaşı geliyor. Ben ne yapacağım artık, nasıl alışacağım, kendimi sıka sıka yine alışacağım, aşacağım... İki çocuğu takip, tek çocuğu takipten daha zor olacak diye de korkuyorum özetle. Öyle işte. Aslında bu konuya benzer bir konuya yorumum da var "Bir miktar kaderci olunacak, araştırıp-soruşturup öğretmene/kuruma güvenilecek bölgeye doğru gidilmesi gerekiyor" diye de işte, ele verir talkımı misali... Maddi kısmını yorumlayacak olursam, şu anki halde evet, buradaki tüm kolejler bizim, hepsine gönderebilirim. Her kursa düşünmeden yazdırabilirim, her şeyi ihtiyaç dahilinde alabilirim, imkanı bol çocuğumun. Ama ikinci çocuk olunca, elbette bu bolluk olmayacak. Zora kalmayız ama süper de olmayız, birine verirken diğerine vermezsek olmaz; eşit olmalı. Bu eşitliği sağlarken de, tek çocuklu planımızın maddi aralığından sapacağız elbette, daha ortalama olacak her şey. Bunu da tartmak gerekiyor. Çocuğumun kardeş isteyip istememesi kısmını yazayım, babası arada takılıyor "Kardeş ister misin?" diye, oğlum "Kardeş istemem" diyor. :) Tabi kardeşin ne demek olduğunu bilmiyor. Bebek görünce sever "Oiy bebek" diye. Evde bir kedimiz var, kedimize abilik yaptığını söyleyebilirim, mamasını oğlum verir "Safiş acıktı" diye, suyunu beraber tazeleriz vb. "Gel safiş-git safiş, düşücen in ordan Safiş, güzel Safiş" ... Bilmiyorum bir kardeşle kıyaslamak ne kadar doğru ama, Safiş'e abilik yapıyor kendince, yalnız hissetmiyor da sanırım. Bilmiyorum, bunu daha çok gözlemlemem, irdelemem gerekiyor. Kuzenlerle oynar vb. denilmiş, kardeşim evlilik düşünmeyen bir insan diye ilave edeyim. İleride ne olur, fikri değişir mi, bir anlık basireti bağlanır mı bilmiyorum ama kariyere kilitli, eş-çocuk-aile düşünceleri olmayan birisi şu an ve flört-evlilik-tanışma vb. tüm teklifleri ufacık bir şans vermeden reddettiği bir süreçte. Yani gidişat bu. Çok güzel yazmışsınız, imrendim ikinci çocuğa... Ama yapabilir miyim, yapamam diyorum hala. Kendimi hazır hissetmeden yapmayacağım, kendime de doğacak çocuğa da haksızlık olur bu diye düşünüyorum. Ancak bilemiyorum... İşte karışığım, kendimi ikna edebilir miyim ki diye de yokluyorum.

Giderek çirkinleşen bu dünyaya ne cocuk getirmesi ya tek olsun kaliteli büyüsün boşverin arkadas edinsin kuzenleri olsun amaaan

Biz üç kız kardeşiz ve iyi ki de öyleyiz diyorum. Kardeşlik gerçekten çok güzel bir duygu. Benim çocuğum yok. Ablalarımın ikişer çocukları var. Bu kısa bilgilerden sonra yorumuma geçeyim. Oğlunuzla zorlu bir süreç atlatmışsınız ve aranızda güzel bir bağ kurabilmişsiniz. Şu an öncelikli olarak kendinizi düşünmelisiniz. Sadece sağlıklı bir birey etrafındaki kişilere faydalı olabilir. Kendinizi hazır hissetmiyorsanız eğer eşinizle konuşun ve şimdilik böyle bir sürece giremeyeceğinizi gerekçeleriyle birlikte anlatın. Bu fikre alışana kadar size bir süre vermesini isteyin(kendi belirlediğiniz bir süre, 1 yıl gayet iyi bence). Yukarıda da dediğim gibi kardeşlik çok güzel bir duygu ve eşinizin oğluna bir kardeş istemesi çok güzel bir düşünce. Ama siz bu çocuğu oğluma kardeş olsun diye değil siz istediğiniz için yapmalısınız. Çünkü 9 ay hamilelik sürecini de, doğumdan sonraki zorlu süreçleri de en yoğun haliyle yaşayacak olan sizsiniz. Şu an kendinizi hazır hissetmediğinizi görüyorum ben. Umarım kısa sürede kendinizi hazır hissedebilirsiniz, kardeşlik çok güzel bir duygu çünkü

Gangsta, evli değilim yakın zamanda evlenecek gibi de durmuyorum. Demek istediğim bu konulara çok uzağım ama illa ki düşünüyor hayal ediyorsun. Bir çocuğu olsun herkes ister. İkinci çocuk, üçüncü, dördüncü çocuk... Birinci çocuktan sonrası benim için tamamen maddiyat ile ilgili. Maddi gücün varsa ikincisi de olabilir, üçüncüsü de. Ama yoksa neden üreyerek kendini zora sokacaksın ki? Ya da o çocukları. Kısaca çocuklar aynı anda bir şey istediğinde, birine alıp birine almayacaksan veya alırken zora gireceksen gerek var mı gerçekten? Günümüz koşullarında ne yazık ki böyle ya da ben çok başka düşünüyorum.

2 ve çok cocuklular tatil falan nasıl yapılıyor? Önceki

Hiç detaya girmeden şunu söyleyeyim; annelik her halukarda çok zor, ister tek çocukla ister çok çocukla. Siz kardeş sevgisini ve ne kadar şanslı olduğunuzu biliyorsunuz. Eşinizin kardeşi yok ve eksiklik hissediyorsa haklı.

Merhabalar. Forumda yorumlarınıza denk gelip her seferinde ne kadar aklı başında bir kadın diyorum. Bence böyle aklı başında kadınların üremesi gerekiyor ki dünya da iyi yetişmiş insan sayısı artsın. Keşke 3 tane yapsanız Ben de kalabalık bir ailenin tek kızıyım. Keşke diyorum kız kardeşim olsaydı bir tane de. Hatta anneme 5. Neden yapmadın diye de kızıyorum :)) Ama Allah var erkek kardeşlerim de her daim destek olurlar, bir sorun olur konuşuruz, canımız sıkılır gider bir yerlerde bir şeyler yer -içeriz. Yani diyeceğim o ki kardeş gerçekten candır... Hele sizin gibi doğru bir ailede şarttır.

Hayatım daha yoğun ama daha atraksiyonlu. Küçğk adam henüz 5.5 aylık, bana bağımlı, ek gıda dönemi ve sanırım diş huysuzluğu derken biraz sıkıntılıyız ama yine de ciddi manada değişim yaşadım. Geziyoruz tozuyoruz, büyüyoruz beraber :)

11 aylık oğlum ve resmen tazmanya canavarı gibi her geçtiği yer darmaduman. Şuanki bel, omuz, bacak ağrılarım arasından uzanıp bir kısırlık iksiri içmek istiyorum. Çocuk sorumluluk demek, sürekli endişe etmek, yorulmak, bölünmek demek ve çocuk sayısı arttıkça bunlarda artıyor. Evlat edinme işi bana daha sıcak geliyor, belki berbat bir hayat yaşayacak olan bir çocuğa mutlu bir aile verme düşüncesi...

Sinirli biriyseniz, tahammülünüz azsa, uykusuzluktan ya da zamansızlıktan şikayet edecekseniz eğer düşünmeyin. sizden alır götürür. ama genel olarak şefkatli, sabırlı biriyseniz, eşinizle iletişiminiz sağlıklıysa, birbirinize de zaman ayırabilecekseniz düşünün.

Dort yasinda bir kizim var diger evladim yolda insallah. aslinda ben uc cocuk isteyen biriydim hayalimde oyleydi. kizimi buyuturken cocuk buyutmenin zorlugunu anlayinca tek cocuk yeter diye dusunmeye basladim fakat kizim her gun kardesim olsun niye yok benim kardesim onun var bunun var evde bi sen bir bir ben bir de babam var ben kimle oynuycam deyince ee hadi olsun dedik.

2 çocuk annesiyim. Geç evlilik sonrası çocuğa karar verdikten sonra 2 ayda hamile kaldım, oğlum oldu.. Büyütürken niyetim 'bezi bıraksın, kendini ifade edebilsin, ikinci çocuğa sıra gelir' şeklindeydi. Uyumlu bir bebekti, zorlamadı pek beni. Sadece yemek konusu sıkıntılıydı, hala da öyle.. 26 aylıkken bezi bıraktı, 30 aylıkken de memeden ayırdım. Eşim tek çocuk yeter moduna girmişti, ben de ikinci için ikna etmeye çalışıyordum.. Tam o dönemde KP hastalığı çıktı ortaya.. Aylarca tedavi sürecinden sonra kaybettik.. KP hastalığı esnasında eşim ve görümcem dönüşümlü ilgilendiler, birbirinin yükünü paylaştılar.. Bu stresli süreçte biz denemelere başladık ancak her zaman doktorların da söylediği gibi stres gebeliğe engel olabiliyor.. KP vefatından sonra hamile kalabildim ve kızım doğdu (abisiyle arasında 4,5 yaş var). Annelik tek başına dünyanın en zor işi zaten.. Sevgi, emek, fedakarlık.. Yorgunluk, uykusuzluk, çaresizlik.. Ama her sabah küllerinden yeniden doğan kişidir anne, 'beni öldürmeyen şey güçlendirir' mottosuyla... Benim bu yaşta (40) ikinci çocuk isteme sebeplerim: 2 kardeşiz, ablam benim her daim kıymetlim.. birbirimizin her derdine koşan, zor gününde yanında olan en iyi dost, can yoldaşıyız.. bir kızım olsun istedim ve bunun için bilinçli çabaladım, nasip oldu biz bu dünyadan göçüp gittiğimizde oğlumun bir dayanağı, bir yoldaşı olsun istedim oğlum 2,5 yaşında kardeş istemeye başladı ikisini oynarken, gülerken izlemek dünyanın en güzel duygusu.. Kaygılarım yok muydu? Vardı elbette.. Nasıl bakarız, maddi manevi yetebilir miyiz... Hala da var, annelerin kaygıları hiç bitmez zaten...

Şu an 27 aylık tatlı bir çocuğum var, zaman zaman ona bakıp 2. yi de yapsak mı diye içimden geçirmiyor değilim. Hamileliğim çok rahat ve sorunsuz geçti, sıfır sancıyla epidural sezaryen doğum yaptım ama lohusalığım gerçekten zor geçmişti, ama şimdi doğum yapsam biliyorum ki lohusayken aklıma gelebilecek düşünceler ve durup durup ağlamalar loğusalığın getirisi olacak, bunun bilincinde olacağım ve daha rahat bir büyütme sürecine gireceğim. Ben çocuğum 3 yaşındayken 2. yi istiyorum ama şu an açıkcası biraz rahat etmek, evliliğimin tadını çıkarmak istiyorum zira evliliğimin 6. ayında hamile kaldım , dolayısıyla evliliğimi tam anlamıyla idrak edemeden doğum yaptım. Pişman mıyım asla, ama 2 sene ertelesem daha iyi olurdu belki. Sonuç olarak kardeş bence de olmalı, arayı fazla da açmayın bence, fazla yaş farkı olduğunda hem ilk çocuk için zor olur hem de sizin yaşınızdan dolayı aynı enerji olmaz, aynı hoşgörü ve sabrı gösteremeyebilirsiniz. Kardeşler arası 4 yaş pedagoglar tarafından da öneriliyor, ama işte hazır olmalısınız yine de çünkü hemfikiriz ki anne en çok yıpranıyor bu süreçte, hamilelik süreci, doğumu, emzirmesi vs.

Calisiyor musunuz peki? P Tei basiniza mi bakacaksiniz? Aralari kac yas olacak cok sordum ama

Eger kendinizi fiziksel ve psikolojik olarak bu kadar yorgun hissediyorsaniz ve esinizin de bu istegini yerine getirmek istiyorsaniz oglunuzun biraz buyumesini beklemenizi oneririm mesela benim ablamla aramda 8 yas fark var benimle cok ilgilenmis annemin ustunden biraz olsun yuku almis. Ama eger yok olmaz pes pese olsun diye tutturuyorsa esiniz, size cok fazla destek olup yardimci olmasi lazim siz de insansiniz sonucta evde bi ufak cocuk bi bebek hic kolay olmayacaktir.

olan çocuğa bakıp pişmanım demek için taş kalpli olmak lazım zaten. çünkü artık olmuş :)

Merhaba. 3,5 yasinda kizim var. Ben de bu konuyu düşünüyordum bu aralar. Bir yanim "bu eş kisisinden 2. cocugu yapma" diyor, bir yanim cocugum kardessiz kalsin istemiyor. Ki burdaki detayli olumlu yorumlari okuyunca yapasim geldi 2.'yi :) Kendisine sorsan rahat adam, her zaman yapsak olur. Ne zaman ekonomiyi öğrenir, 1 cocukla beceremedigi, borc-harc yasadigi evi 2 cocukla gecindirmeyi becerirse o zaman yaparim yasim 40 da olsa. Cocugu deli gibi isteyen esin gece-gündüz bakiminda da cok yardimci oluyorsa-olacaksa, sen kendini hazir hissettiğin zaman düşünün :) Oglun 5 yasindayken calismalar yapin, 6 yasinda dogurursun, 6 yas farki olsun. Ideali bu diye öğretmişlerdi bizim zamanimizda üniversitede. Ha bilgiler guncellendiyse bilmiyorum :) Dilegim sen ve ailen saglikli, huzurlu olasiniz.

şimdi okudum burayı da. genel olarak ikinci çocuklar daha kolay olur çünkü anne tecrübeli olur. ilkinde yaşadığın o akıl kaçırma durumlarında daha soğukkanlı olmayı öğrenmiş olursun. benim ikinci ilk 6 ay yok gibiydi. hiç hesapta olmayan 3. için son 15 gündür aklımdan geçen, ruhuma şifa olduğu. ama çok çok zor. iki de zordu. ama bence zamana bırak. rafa kaldı bu fikri. belki 2-3-4-5 sene sonra kendin isteyeceksin. belki hepten vazgeçeceksin. belki hayat başka bir kapı açacak. zamanı varken, şimdi odağına bunu koyma. ister istemez insanın aklına arada uğrar ama bununla kendini yorma. yaşın çok genç.

İyi ki kardeşlerim var hayat onlarla daha güzel annem iyi ki doğurmuş diyorum ben❤

Ne zaman kendinizi hazır hissederseniz o zaman yapın bence acele etmeyin. Hayatta yalnız kalmasın en azından derdini açabileceği, sıkıntısında yanında olan bir kardeşi olsun ilerde.

Benim kara böceğim 5.5 aylık oldu. Ben bile ikinciyi düşünüyorum Maddi imkanlarım iyileşirse yaparım aksi halde hayır.

başlığa tepkim sen de mi Brütüs? sonra konuyu okudum ama yorumlara bakmadım sen yaparsın o ikinciyi :)))) şaka bir yana ikinciyi yapanlar ilkindeki sıkıntıların ikincide olmadığını söylüyor tek tavsiyem yapacaksan arayı açma yani çocukların beklentileri yakın olsun arada 9-10 yaş bence zor örneğin arkadaşların kızı var küçükten 10 yaş büyük kız gece gezmesi istiyor küçük 9 da uyuyacak vs vs ortak sinema ortak gezme tatilde bile ortak eğlenme imkanları yok yani 3-4 yaş farkta da bir dönem ayrılık olsa da idare edilebiliyor yapacaksan elini çabuk tut imza: kendisi tek çocuk olan ve tek çocuk annesi olan damdan

Ben bilmiyordum ya, asla diyordum P

Gercekten hazir hissetmeden, istemeden 2. Yapmayin. Yani cocuk istiyor diye, cocuk yalniz kalmasin derken tamamen mutsuz bir hayata suruklenmeyin. Sizde isteyin ki bu zor gelenler size seve seve yapinca kolay gelsin. Kardesimle aramda 23 ay var. Annemler kendileri istemis. 4 sene cocuk hasretinden sonra olursa olsun deyip ard arda olmuşuz. Zorlanmadi mi hiç, neler yasamis. Ustelik kardeşim otizmli. Yine de başım uzerine demiş. Zamaninda 3 cocuk aklindan gecirdigi icin tekrar hamile kalmak istedi. Bos gebelik, kimyasal gebelik gecirdi. 3. Denemede 35 yasinda diger kardesimi dogurdu. İstemesine ragmen cok cok daha fazla zorlandi. Yas 35... Yari yariya ben annelik yaptim kardeşime 10 yasindaydim. Keske annem daha erken isteseydi de bu kadar kuşak farkida olmasadi nasibimizmiş ne yapalım.. Benimde tedavi sonucu olan 22 aylik kizim var. Hic yerinde durmaz, hala gaz ve kabızlığı devam ediyor. Daha emzik birakcaz, bez birakcaz, gece sütünü birakcaz. Boyle konuşunca zor gibi geliyo banada. Bazen cok cok yorucu tek cocuk bile. Ama yine de ileride 2. Olsun istiyorum. Bende şuan hazir degilim. Belki bez biraktiktan sonra, kizim biraz daha konuşmaya basladiktan sonra olabilir. O his, istek şart bence

Canim merhaba yazdiklarinin cogunda kendimi buldum benimde kizim ekimde 3 yas olacak sadece esim suan degil ilerisi icin istiyor 2. cocuk ama ben ilerisi icin bjle istemiyorum cok yorgun hissediyorum kendimi dha bizim cocuklar rahata kavusmadi cunku hala dha deliksiz uykum yok gunduz asiri mizmiz kendimi iyi hissetmiyorjm. Gercekten cocuk delisi bi insandim cok severim konu sevgi degil zatrn kendi sorumlulugnda bi cocuk bambaska onun annesi olmak bambaska. Ayrica esler icin bi cocuk dha istemek kolay kim ne derse desin bazi istisnalar haric cogu sey anneye kaliyor. Birde su var korunurken hamilr kalan okadar cokkj en azndan bilr isteye 2. yapmim diyorum ola ki kalirsam cok cok kesinlkle istemedegm bisey degil en azndan derim. ama cok yakin 2 arkadasm var 2. cocuktan 1 sene sonra kazara hamilr kaldilar bu dha zor bna gore. Hersey kismet hepimizij hakknda hayirljsi olsn.

Biliyorum zor bir şey annelik. Benim de bebeğim var ve zorlanıyorum çoğu zaman bir şeyleri yetiştirirken. Ama evliliğime güvenseydim ikinci çocuğu isterdim. Kardeşten güzel ne olabilir ki...

Bir gün 2. yi yaparsam kesin delirmisimdir kendimde degilimdir o kadar yani... Isterse eşim amuda kalksin bu sefer ih ih

Bence bir kadın hazır hissetmeli hamile kalmak için. Ilk seneler yorucu geçmiş sizin için ve şu anda biraz "rahata" kavuşmuşsunuz. Biraz oglunuzla tadını çıkartın. Sahsen ikinci çocuğuma çabuk karar vermemim sebebi kronik hastaligim.. Şu anda öyle sürekli ilaç felan kullanmıyorum, ama olur ya tekrar ağırlaşsa alacak olacağım ilaclarla hamile kalmak yasak olucak. Onun icin ilk hazir hissettiğim anda kardes oldu. Yoksa bende büyük oğlumun en az 3-4 yaşına kadar beklerdim. Dediğiniz gibi anneliği layık bir şekilde yapmak saygı, sabir ve emek ister. İkisinede de yetmeye çalışıyorum. Bazi günler daha iyi başarıyorum, bazı günler "Aman Allah'im bu ne" diyorum siz siz olun, hazir olduğunuz ana kadar bekleyin. En büyük sorumluluk yine biz annelere düşüyor çünkü. Esinizin istegine de saygı duyuyorum ama size zaman tanımalı

21 aylık kızım var ve herkes bir kardeş istiyor. Eşim ve bende istiyoruz hatta ilk gunden beri ama hileligim preklampsi ile gecti bu yuzden hamilelik evresinden cok ama cok korkuyorum. Ayrica biraz hayatı yaşamak da istiyorum, tatil falan... Ziraa bunlar ikinci çocukla çok çok daha zor olacak. Bazen hic gerek yok böyle daha iyi diye düşünmüyor değilim. Ama bende tek çocuktum ve baya zor.

Aynı durumdayım hatta ileri gittim , yaşım gereği içimde bir yerlerde Allah sağlık sıhat versin var yeter diyorum. Çocuk anne mi diyecek nine mi ama eşim kardeş diye tutturmuş bir yanım haklı diyor... Hoş olmuyor da :)Siz gençler yaş ilerlemeden kardeş yapın sonra benim gibi torun çağında anne olmaya çabalarsınız demedi demeyin

Bir kizim var 4.5 yasinda kolikti ilk 6 ay 2 yasina kadar gece 4-5 sefer aglar uyanir emer ayağımda sallar uyuturdum... yani uyumaz durmaz yemez bi bebekti cok zordu ruh gibi dolastim 2 sene bebek kelimesimden korkar hala gelmiştim Kizim tek cok sıkılıyor evde ama ben hazir degilim o aglama sesine katlanamiyorum bisey oluyor bana nefesim kesiliyo kalbim hizli ataya basliyo 6 ay hic susmadan agladi. Hayirlisi hakkimizda surekli duam bu sekilde...

Anne olmak istemedim, plansız bir şekilde oldum. Oğlum da fena delirtmedi, hala sınırlarımızı çok çok zorlar. 3 yaş 2 ay var. Ama biz naptık, kardeşi olsun diye korunmayı bıraktık. Ara vermek sıkıntı. İstekleri, ilgileri her şey uçurum olacak yaş farkı arttıkça. Olmazsa olmaz, ama benden dolayı kardeşsiz kalsın istemem, daha fazla ara verirsek hiç istemem. O yüzden ikinci çocuğa evet.

Tabi kadının hazır olması çok önemli bu süreçte ama bence düzgün bir aile yapısı ve maddi kaynak varsa her çocuk kardeş hakeder diye düşünüyorum. Sizde oglunuzun ve eşinizin elinden bu şansı almayın bence :)

yeni guncellemelere gore 3 4 yaş araligi uygun diyorlar . push ; 0 000 Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik İptali tek ayak

Icini karartmak istemem asla amma madem sordun anlatiyim bende kendime göre Evlendim aslaaaa 1 sene bebek istemiyorum diye haykiran ben 4 ay sonra hamileydim cok cok zor bir hamilelik sureci yollarda kusmalar mi dersin gebelik kasintisi zehirlenmesi aklina ne gelirse yaşadım ve doğum yaptim tataaaaammm bir küçük tatli cadim var amma ne bebeydi iflahimi kesti aşırı hareketli bir çocuktu 6 yaşına gelene kadar akla karayi sectirdi bana Gelelim 2. bebeye kizim 3.5 yasindayken ben yine aslaaaa kata düşünülmesi dahi yasakken ve deli gibi korunurken oğluma hamile kaldığımı öğrendim ve büyük bir şok gecirdim tabi asla hazir degildim neyse kanamali zorlu bir hamilelikten sonra dogum yaptim oglum cok ama cok zor bir bebekti alerjik bronsitle basladik 11 aylikken nadir görülen bir hastalik sureci ile devam ettik maddi manevi tükendim saçlarım ağardı demek çok dogru bir tanim olur benim için Şimdi oğlum 3.5 yasina geldi konuşamıyor tek kelime var ama cümle kuramiyor krese başlamasi gerek çok hırçın sürekli bagiriyor ablasina vuruyor aksama kadar bu surecin içinde olmak tüketti beni diyebilirim. Çok uzattim biliyorum ama evet esin istiyor olabilir ama hazir degilsen asla aklından bile geçirme derim birak bir kaç sene daha oğlun büyüsün elinden çıksın hani kendi ihtiyaclarini görsün ondan sonra tekrar bakarsin ama su anda cok cok yıpranırsın hakkinizda hayirlisi olsun insallah

bi çocuğum var şuan 2. hamileyim, hayatım boyunca hep kardeş olmalı diyordum insanın hayatında o yüzden benim için zor bi karar olmadı eşim ve ben her ikimizinde ailesi kalabalık bu etken olabilir, insanın bi abisi ablası olması bence çok güzel bir duygu aynı şekilde yeğenleri olması da çok güzel ben bu duyguları çocuğumdan mahrum bırakmak istemedim

Bende şuan deli gibi ikinci çocuğu istiyorum 2 yıldır olmuyor sizin ilki de zor mu oldu ikinci nasıl oldu tedaviyle mi Kısaca anlatır mısınız yaşadıklarınızı merak ettim benim ikinci bebeğim ne zaman gelecek acaba yaa offf

Maddi manevi gücünüz varsa yapın ama bence siz istemiyorsunuz boşuna kendinizi yıpratmayın bir tane olsun sizin olsun madem, ama benim iki yaş arayla oldu şimdi küçük dediğiniz gibi saldım çayıra da yapmıyorum ama dünyanın en zor işi de değil ama üçüncü düşünmüyorum mesela gücüm bu kadarına yeter diyebiliyorum düşünsem bile çok ilerde olur herhalde

kmsenin sözü ile cocouk düşünmeyin lütfen.. hazır olmadan asla. bence sizin ikinci cocuk ııcın daha zamanınz var.. bence tek cokcuk bu dunyaya yeterli:)

3 seneni gozden cikariyorsan, sonrasinguzel :)

Yazdığınız yazı direk 2. çocuk yapacağınız hissini veriyor. O kararı vermişsiniz zaten ama soru işaretlerinize cevap bulmak, ikna olmak istiyorsunuz ❤ zaman verin kendinize, zamanla ikna olacaksınız. Sosyolojik olarak bakınca da, sizin gibi insanlar çoğalmalı ne karar verirseniz verin, en güzelini diliyorum sizin için

anladığım kadarıyla siz de çocuk fikrine çok karşı değilsiniz Ben bir sene daha beklemenizi tavsiye ederim.. ben oğlum 5 yaşında iken hamile kaldım çok aklı başında bir çocuk çok rahat büyüdü elhamdülillah ilk 3 aydaki kolik halini saymazsak... ikinci hamileliğin 12 haftasında ikizlerim olacağını öğrendim tabii 12 haftaya kadar çok zorlu bir gebelik geçirmiştim kanamam olmuştum sonrasında prematüre ikizler ve kuvez süreci oğlunun rutinini alışkanlıklarını bozmama endişesi biraz yorucu oldu.. Yani hamilelik bu ne olacağı belli olmaz nasıl geçeceği belli olmaz.. tabii hemen de olmaz.. kardeşsiz kalmasın ama belki biraz daha beklenebilir

Iyi bir ailesiniz anladığım kadarıyla ve iyi bir anne. Sizin gibiler evet ikinci üçüncü kez evlat sahibi olmalı

hepimiz bu mesajı okuyacağımızı biliyorduk :) çok sevindim..

Merhabalar.. Kızım, ömrüm Deniz'im 2.5 yaşında ve 35 günlükte bir oğlum var.. yani tam da bu konunun muhatabıyım. Kızım tedaviyle dünyaya geldi, bu sebeple zaten olmuyor, olursa da güzel olur dedik ve korunmadık ve o kadar beklemiyordum ki, 7 haftalıktı ikinci bebeğime hamileliğimi öğrendiğimde. Konuya geleyim... hamileliğimin ilk ayları gerçekten zor geçti, lanet hormonlar sebebiyle.. sonra minik rahatsızlıklar yaşadım, kolay değildi ama atlattık. Şimdi kızım, ilkgöZağrım incinmesin, İnan ayırdığım zaman azalmasın diye çabalıyorum, destek aldık, tüm imkanları zorluyoruz. Yardımcı ablamız var, ikisinin de tüm bakımlarıyla ben ilgileniyorum, tüm zamanımı çocuklarıma ayırdım, eşim oğlumu neredeyse hiç almıyor ki kızımı incitmeyelim. Ama yavaş yavaş alışıyor, biz artık hep beraberiz fikrine, kardeşiyle ilgili planlar yapıyor, ben İnan öğretirim, parkta sallarım diyor, bazen en üstüne oturmak, parmağını gözüne sokmak istiyor. :) Ama onlar herşeye rağmen iki güzel ve tatlı kardeş Hayat zaten zor, biraz basitleştirerek üstesinden geliyor insan, hem tecrübe gerçekten mühim, ikincide gerçekten önemi olmayan şeyleri önemsemiyorsunuz, yani varsın bi kerede saf su ile silinmesin poposu, varsın üstü biraz kirli kalsın, varsın odasında yatmakta istemiyorsa yatmasın da kokuş kokuş ikisinin arasında büyük yatakta yatalım. Temel kurallar baki kaldığı sürece hiçbirşey olmuyor, zor ama çok güzel.. Şöyle bir motivasyon buldum kendime, örneğin oğlum çok ve uzun emiyor ve çok yoruyor bu beni.. çünkü kızım da o esnada muhakkak bişeyler yapmak istiyor, beni istiyor yani. Üçümüz bebek meme emerken neyi ne kadar yapabilirsek yapıyoruz ama yorucu tabi. Diyorum ki, bir daha belki de hiç hamilelik yaşamayacağım o bitti, belki de hiç emzirmeyeceğim bir bebeği her geçen gün bir gün daha azalıyor sütümü emeceği.. ki anneliğin en eşsiz hissi bana kalırsa, çok şükür iki yavrum da emdi. Diyeceğim o ki, doğurun ikinci çocuğu, doğuştan anne olan kadınlardan olmayan bir kadın olarak net olarak doğurun diyorum, çoook yorulursunuz ama değer... hayat zaten yorucu, biz üstesinden gelemezsek kim gelecek..

merhaba, herşeyi öyle detaylı yazmışsın kii... ama anladığım kadarıysa çok iyi bi annesin. benim de tek kızım var ve sanki şuan düşünmüyorum. bu pis dünyaya bir can daha getirmek ne bileyim. çok büyük sorumluluk. sen mutlu olmazsan çocuklarda olmaz unutma derim. kendini hazır hissetmiyosan yapma. eşinde sana resmen baskı yaparak bu düşünceyi oluşturmuş kafanda. bir de kardeşi olunca bazı şeyleri garantilemiyosun ki hayatta. Allah hayırlısını versin. @ Yokuspokus

Çok geç anne olanlardanım bende evladımı düşündüğüm için ikinciyi istiyorum kendimi düşünseydim kesinlikle istemezdim. Tabi ki ölüm bu sıralı bişey değil ama ilerde çocugum yalnız kalsın istemem en azından bir kardeşi olsun birbirilerine kol kanat gersinler isterim. Yaş ilerledikçe çocuk bakımı zorlaşıyor uykusuzluk gerginlik sosyal hayattan kopma eşler arası mesafe tabiki kolay değil ama işte derler ya annelik fedakarlık diye.. iyi düşünmek lazım tabi öncelikle kendini iyi tartmalı insan ondan bundan destek almadan büyütebileceğinize inanıyorsanız çocuk düşünün derim eğer hazır hissetmiyorsanız ruhsal açıdan da fiziki açıdanda çok sıkıntılı bir süreç olur

Merhaba hanımlar, nasılsınız? İyisiniz umarım. Böylesine özel bir konuyu, net ortamında tanımadığım insanlara açmak-sormak, sanırım yapacağım son şeylerdendi ama çeşitli hikayeler, karar süreçleri, bakış ve fikirler dinlemek istiyorum. Konu uzun olacak, baştan söyleyeyim. Bir kısmınızın bildiği üzere, 3 yaşını doldurmak üzere olan bir oğlum var. İlk bir buçuk senesini kabus gibi yaşadığımız bebeklik sürecinin ardından , sakin-uyumlu-sorunsuz bir çocuk haline geldi, laftan anlayan, açıklayınca itiraz ettiğine tamam-peki diyebilen, öğrettiklerimi çabuk kavrayan güleç ve sevecen bir çocuk... Lütfen bunu "Çocuk istemiyordum-bakmak külfet, pişmanım" olarak almayın, bilakis isteyerek ve kendimi hazır hissederek bu yola girdim, canımdan öte sevdim ancak evladımla birlikte, kendimi anne olarak tanıdığım süreçte, anneliğin pek de bana göre bir şey olmadığını fark ettim. Şöyle, hislerimi-süreci anlatan birkaç çocuklu konu bırakıyorum buraya: Sanırım kendimi çok hırpalıyorum Selam hanımlar; nasılsınız, nasıl gidiyor hayat? Benim için hayat şu ara fazla sıkı... Kısa kesemez, ufak bir kitabe yazarsam mazur görün lütfen, öylesine yazmaya ihtiyacım var, şimdiden okuyanlara teşekkür ederim. Buraya üye olduğum zaman sanırım 3 - 4 aylık hamileydim, tam bilemeyeceğim... www.kadinlarkulubu.com Benden 3-4 tane klonlasalar ne güzel olur Selam hanımlar; Şu güzelim, romantik sonbahar günleri tatlı bir serinlikle buluşmuşken, şimdi tam gezmeler tozmalar ohh... İyisiniz umarım. Ben de aynı sonbahar günlerini, evde bebeyle delirerek geçiriyorum-bazen de sokakta bebeyle delirerek. Biraz yazayım, şikayet edeyim çocuğumu da... www.kadinlarkulubu.com Sosyal pıtırcık oğlum ve endişeli annesi ben Merhaba hanımlar, nasılsınız? İyisiniz umarım. Dünkü son gezmemizle birlikte kafamı kurcalayan bir konuyu açmak istedim sizlere. Çocuğu benzer huylardan geçmiş olan annelerden yorum alabilirsem, sevineceğim. Şimdi hanımlar kafama takılan şu ki, bebekliğinden beri kucak kucak gezmemesine... www.kadinlarkulubu.com Vb. İşte bu noktada, canımdan öte sevdiğim bir varlık için "En iyisini, hep iyisini, en güvenlisini, en doğrusunu" düşünmekten-yapmaya çalışmaktan, aşındım ki daha yolun başındayım, farkındayım. Bunun daha insan içine karışacağımız okul maceraları, ergenliği, vırtı zırtı işte doğru bir insan yetiştirmenin ağırlığı-sorumluluğu... Hepsi var. Özetle bu annelik işi zor. Bilirsiniz. Hakkını vermek lazım elimizden geldiğince. Birine cesaret ettim, doğurdum, büyütürken de anlamaya başladım. Tahmin ettiğimden de zor bir zanaat, annelik. Belki kendimi gereğinden fazla yorduğumu da, haddinden fazla düşünceli-endişeli olduğumu da itiraf edebilirim. Gelelim "Dert" konumuza: Eşimin ikinci çocuk istemi... Adam, ciddi ciddi ikinci çocuğu istiyor ve artık bunu dilinde bir tekerleme haline getirdi, sanırım son iki aydır aynı mevzuyu espri şeklinde dinleyip duruyorum özel anlarımızda. Çok girmeyeyim, anladınız sanıyorum, "Korunmasak mı?" ile başlayan espriler... Şu an, kesinlikle ikinci çocuğu düşünmüyorum. Bunu biliyor çünkü esprilerine gayet net ve espri olmayan cevaplar verdim, açıkladım. İkinci bir çocuk fikrine çok uzağım, oğlumun henüz küçük olması bir yana, ikinci bir çocuğu büyütme sorumluluğunu kaldıramayacağımı, psikolojik olarak hazır hissetmediğimi ve ilerleyen zamanlarda da büyük ihtimalle hazır olamayacağımı, tek çocukla kalmak istediğimi söyledim. Bu akşam tekrar konusunu açtı. Eşim tek çocuk ve oğlumuzun bir kardeşi olmasını neden istediğini kendince açıkladı... Kendi -kardeşsizlik- hissiyle. Ben de 9 sene boyunca tek çocuktum ve evet, dokuz yaş farkla bir kardeşim oldu, benim için dünyadaki en değerli kişilerden biridir, iyi ki var. Buraya bir "Tek çocuk" konusuna yorumumu da ekleyeyim çünkü şu an aynen bu haldeyim: Kardeşim olmasaydı, eksik olurdum diyerek konuya gireyim. Bu konuyu ben de çok düşünüyorum; kalabalık aileleri çok severim, imrenirim. Oğlum doğmadan önce, "En az 3 çocuk yaparım, hep beraber kudururuz, evde kızlar-oğlanlar çetesi kurarız ahahaha" derdim. Nitekim 9 yaşına kadar tek çocuk olarak büyüdüm, annemler ikinciyi düşünmüyorlarmış. Ama kardeş konusunu takıntı gibi "Niye kardeşim yok?" diye ısrarla sorup "Benim de kardeşim olsun." diye mızıldadıkça, annemler ikinci çocuk fikrini sorgulamışlar. Ve kardeşim oldu 9 yaş farkla, iyi ki de oldu. Onsuz bir hayat düşünemiyorum. Oğlumun teyzesi var, benim kız kardeşim, annemin sağ kolu, kızlar çetesi... İlave edeyim: Eşim tek çocuk. Lafı nereye getireceğim toparlamaya çalışıyorum kafamda, düzgün anlatmak için; Oğlum olduktan sonra çok zor bir alışma süreci yaşadım, hatta çoğu kez şunu söylemişimdir "Annelik bana göre değilmiş" ve benim kalabalık aile hayallerim kendiliğinden çöktü. Yani değil 3. çocuk, 2. yi bile düşünemiyorum şu an. Gerçi oğlan henüz küçük, yeni 1 yaşını doldurdu ama hamilelik artı bu bir sene, benden sanki 10 seneyi aldı götürdü. Çocuk, emek isteyen bir şey biliyorsunuz; herkes doğurur, herkes büyütür de nasıl büyütür, burada başlıyor işte mesele. Kimi çocuğu çocuğa emanet eder, karnı ne kadar tok, üşür mü terler mi sallamaz, gece bebek açlıktan ağlar soğuk mamayı dayar geçer, bilmem kaç haftada bir yıkar, çişli bezle gün bitirir, sevgi-ilgi yetersiz, tv 7-24 açık çocuk önünde, okula gönderir öğretmeni çocuğun anasını babasını yılda bir kez anca görür, Allah'a emanet öyle saldım çayıra mevlam kayıra büyütür gider. Öyleleri patır patır doğuruyor işte bir de üzerine "Aaa bi daha yap kız ne zorluğu var?" diyor. Benim için zor... Sürekli takipte kalmak, sigarayı anıra anıra bıraktığım koca 2 sene, ilgilenmek, uykusu-yemesi düzenli olsun diye kendini paralamak, bir gün kakasını yapamasa onla beraber kabız olmak, bir şey yemek istemediği gün senin de bir şey yemek istememen vs vs... Psikolojik olarak acayip bir süreç. Hele doğum ve sonrası vücudumun o sancılı ve berbat dönemleri ile birleşince... Uykusuzluk, yıkanmaya bile vaktinin olmadığı zamanlar, kahve içmek için bir an oturduğunda tekrar başlayan ağlama sesi... Bir kez daha yapabilir miyim? Kim için? Oğlum için, o yalnız kalmasın diye... Bencillik olarak yorumlamıyorum bunu, aslında bu ikinci çocuğu düşünmeyen vicdanlı ve ilgili bir anne için büyük fedakarlık, cesaret ve psikolojik kumar. İkinci çocuk için doğru ailede bir hayat-varlık şansı, ilk çocuk için ömürlük yoldaş, gelecek nesil için dayı, teyze, amca, hala... Aile demek... Oğlumun bizden ve ömürde yarıyı geçmiş dede ve ninelerinden başka, sadece bir tane teyzesi var şu hayatta. Dayısı yok, ikinci bir teyzesi yok, amcası yok, halası yok... Ailem tek çocukta ısrar etseydi, teyzesi de olmayacaktı. Onu tek çocuk bırakmalı mıyım şimdi? Ben kardeşimsiz eksik olurmuşum derken hem de? Ancak ben bu psikolojik kumardan layığıyla çıkabilir miyim ikinci kez, işte bu kısmı netleştirmek mesele. Bu noktada tıkandım... Ben istemiyorum, ama... Aması var. Eşim deli gibi istiyor, onun bir evladı daha olmasını istemesi de hakkı... Öyle kaldım. Kendimi hazır hissetmeden asla zaten bunun üzerine tekrar basayım, ama hazır hissetmeyeceğim de hiç sanki, kendimi tanıyorum ya. Sizce hanımlar? İkinci çocuk kararını nasıl aldınız? Tek çocuk kararında nasıl durdunuz? Kendinizi ikinci çocuk fikrine nasıl ısındırdınız? Vb... Anlatsanıza biraz...