Durumun benimkine benziyor, bana da çok ısrar etmişlerdi çocuk yapmam konusunda. "ya çocuğun olmuyorsa, ya tedavi görmen gerekirse ve seneler geçerse" diye iyice de bir korkutmuşlardı. Bunun üzerine tek denemede hamile kaldım. Ama aramızda şöyle bir fark var seninle. Ben çocuk istiyordum, anne olmayı çok çok istiyordum. Sadece 1 sene daha maddi koşullar nedeniyle beklemeyi uygun görüyordum. Dolayısıyla hamile olduğumu öğrenince çok sevindim. Ama senin kendine koyduğun bir zaman da yok, yani şu zaman istiyorum demiyorsun. Senin genel olarak çocuk sahibi olmak ve olmamak arasında gel gitlerin var, haklı nedenlerin de var. O yüzden bu konuda eşin dahil kimsenin seni yönlendirmesine izin vermemeni öneririm. Bebeğe bakacak olan sensin ve bu sabır isteyen bir iş. Eğer bebeği kabullenemezsen gerçekten zorlanırsın, çalışsan da çalışmasan da. Ha bu arada.. Diğer konuya da yorum yapmak isterim. Bizim ailemiz kocamıza bir laf etse veya en ufak imada bulunsa hemen atarız ortaya kendimizi, eşimizi savunuruz, laf ettirmeyiz. Ama erkekler hiç öyle değil, "beni karıştırmayın, kendiniz halledin" der.. E benim bu kadınla muhatap olmama sebep sen değil misin.. smuwiLa

Bende eşime laf söyletmem, demekki bu bayanlarda var olan bir duygu. Eeee peki onun ki ailede, üzülmez, kırılmaz da benimkiler ne? Ben hoşuma gitmeyen bir lafta uyarırım annemi, ama kayınvalidem sayasinde şuan kendi doğuracağım çocuğa öcü gibi bakıp korkuyorum... Sonra ne olacak, torunumuz oldu, oğlumuzun yanında kalalım da torunumuza bakalım olacak. Eşimde annem bakar çocuğumuza diyor arasıra, bende birşekilde istemediğimi söylüyorum. Ama sonuçta o zaman gelip kapıya dayandığında kayınvalidemle, kayınpederim gelecek, eee onların gelmesi demek, görümceleriminde sık sık gelip kalması demek. Ben çocuklamı uğraşacağım, onlarlamı? Nöbetlerim yorucu geçiyor, eve geldiğimde yemek bile yemeden uyumak istiyorum, çocuk ağlayacak, durmıycak, ona adıycam hayatımı, bende öyle ortada kaynayıp gitcem. Peki eşim napcak, sürekli il dışına eğitimlere gitcek, en azından çocuk olmadığı için birlikte gidiyoruz, çocuk olunca ben tamamen eve odaklanıp kalcam... Eşimin değil benim hayatım değişecek... Ama bu çocuk birşekilde olacak? ha 1 yıl sonra ha 2 yıl sonra... Allah nasip kısmet ederse tabi... Peki benim bu duurmlar için nasıl bir yol izlemem lazım. Kendimi çocuk düşncesine nasıl hazırlamam lazım. Bu durumlardan dolayı çocuk düşncesinden soğuduğumu eşime anlatmalımıyım? Anlatırsam da sen benim ailemi istemiyorsun filan der ve huzurumuz kaçar. Ama bende bu düşünceler oldukça ben çocuk isteyemem ki. Bana yardımcı olması için ne yapmam lazım... kristinnn

aslında cevap anlattıklarınızda gizli. öncelikle milletin değil, sizin çocuk istemeniz önemli. bir bebeğin sağlam psikolojili bir anneye ihtiyacı var, ve siz zoraki anne olursanız, bebeğinizin beklentilerine isteyerek karşılık veremez ve bunalıma girebilirsiniz. kayınvalideniz bir daha bebek konusunu açarsa:anne haklısın, ben bebeğe bakamam demiştin ya, allah senden razı olsun gözlerimi tamamen açtın, cidden bakamam deyin. eşiniz de bebek diye tutturursa, annen böyle demişti hatırlıyor musun?kadın haklı, eh sende o zaman bişey dememiştin, demek içten içe hak verdin herhalde... vermediysen de sorun değil, ben annenin bu argümanını destekliyorum kadın haklı vallah... deyin. herkes dut yemiş bülbüle döner. haaa kendi anneniz de bu özlem içersinde ise, ona burda anlattıklarınızın aynısını anlatabilirsiniz, annenizdir eminim size hak verir. brunettee

eh o halde dediklerim işe yarayabilir... brunettee

Bu erkeklerinde yaş takıntısı var çocuk bana dede mi desin diyor benim eşimde yaşı da 30 erkek için yaş önemli değil bence peki doğumdan snra ne kadar kalacak kaynanan sende yani hep sizde mi kalacak çocuğa bakmak için Liza.

Merhaba Bayanlar, Evliliğim 2. yılındayım. Bu zamana kadar eşimin aileside, benim ailem ve yakın arkadaşlarımızda her fırsatta çocuk konusu açtılar ancak hep eşimin askere gitmemiş olmasını öne sürerek, düşünmediğimizi söyledik. Şimdi eşim askerde ve bir kaç ay sonra askerliği bitiyor. Benim hala çocuk istemediğimi biliyor ancak hep askerliğimi bahane edip erteledik, herkeste bu nedenle ertelediğimizi biliyor dedi, kendisininde artık çocuk istediğini hissediyorum ancak ben hiç hazır değilim ve hamile kaldığımı düşününce bile geriliyorum, içimde hiç istek yok. Bu durumla nasıl başa çıkabileceğimi hiç bilmiyorum. Şuan mesai usulü çalışan bir bayanım. Bulunduğumuz şehirde hiç akrabamız yok, eşimin ailesi ile ve kendi ailem ile uzak bir mesafe var aramızda. Çocuğumuzun olmasıyla birlikte eşimin ailesinin yanımıza gelmesi, çocuğumla çok fazla ilgilenmeleri ve uzun süre bizimle kalmaları düşüncesi daha fazla soğumama neden oluyor. Eşim ailesi ile evliliği arasında dengeyi çok iyi sağlayamıyor, daha annecil yaklaşıyor. Biraraya geldiğimiz zamanlarda mutlaka üzüleceğim bir sözü olmuştur kayınvalidemin, belki bilerek belki bilmeyerek söylüyor ama huzurum kaçıyor, eşime durumu anlatıyorum, ben birşey söylesem annen alınır belki ama sen oğlusun, üzüldüğümü belirt bir daha yapmamasını söyle diyorum, sana kırılsa ble unutur geçer diyorum, yok hiç birşey söylemez annesine. Ve evliliğim bu açıdanda yara alcak diye düşünüyorum. Bu neden beni çocuk düşüncesinden çok daha fazla soğutuyor. Ayrıca eşimle iletişimimiz iyi, birbirimize karşı ilgiliyiz, çocuk bu ilgiyi azaltacak, kendine odaklıyacak bizi. İstediğimiz yere gidemeyeceğiz, istediğimiz an birlikte olamayacağız vs... Bunları düşününce hiç çocuk için heveslenemiyorum Biryandan korkuyorum ya hiç çocuğum olmazsa o zaman ne yaparım, ne kadar baskı görürüm, ne kadar psikolojim bozlulur. Daha ortada hamilelik durumum yokken bebeğe bakmam konusunda beni inciten laflar söyleyen kayınvaldem öyle bir durumda neler söyler... Rüyalarımda çocuğumun hiç olmadığını görüp, uyanınca hıçkıra hıçkıra ağlıyorum. Allah herşeyin en iyisini bilir, herşeyin bir zamanı vardır elbet. Ve sonuçta olacak bir hamileliği tabiki kabul ederim ama annelik hissi hiç yok içimde... Bu konuda ne yapabilirim?Kendimi bu düşünceye hazırlayabilirmiyim? Yada beynimi bu olumsuz düşüncelerden arıtabilirmiyim bilemiyorum... Bana yardımcı olun kızlar...

Seni çok iyi anlıyorum... Hazır değilsen yapma öyleyse bekle biraz daha... Ya çocuğu sen doğuracaksın kayınvalide kendi çocuğu sanki yok bakamazsın edemezsin ne saçma bir düşünce bu ya tamam babaannedir sever ama sen anne olacaksın daha doğmadan sahipleniyor şu kayınvalideler ya bana mantıksız geliyor çok... Endişelerinide anlıyorum hazır değilsen bekle canım ne diyeyim... Eşinde seni savunamıyor hiç ne demek sen torunuma bakamazsın flocke topiclerin güzin

bu konuyu görünce o kadar şaşırdım ki canım.. ben de bi kaç gündür tam da senin cümlelerinle bi konu açmayı planlıyordum. nereedeyse tamamen aynı dertten muzdaribim. biz daha 6 aylık evliyiz ve ben de çocuk istemiorum. eşim deli gibi istior. ailesi de öyle. iş ve tayin durumlarından dolayı eşimle 2 sene fln sıkntılı bi hayatımız olacak. ayrı şehirlerde kalıoruz sadece haftasonu beraberiz. ancak bi sene sonra eşim bu sefer doğuya göreve gidicek. ben de mesleki sorunlarımdan dolayı ve henüz eşimin aynı senin eşin gibi anneci olmasından dolayı çocuk istemiorum. önce eşlerimizn de ailelerinin de bu evin hanımının biz olduğumuzu iyice kabullenmeleri gerekiyor. benm de en büyük korkum eşim yanımda da olamayacağı için ailesinin gelip benm evime yerleşmesi hamilelik ve sonrasındaki bebek bakım sürecinde. bunu eşime de söyledim. böyle bi şey yok yani dedim gelip aylarca yıllarca benmle kalamazlar bunu kafana sok dedim. ama ne kadar desem de biliorum ki hamile fln kalırsam ilk işi annesini başıma yollamak olacak. oysa benm annem zaten yan apartmanda oturuyor hiç ihtiyacım yok onlara. eşim de hazıra konmak istior hazır büyütülmüş bebek bulacak o doğuda görevdeyken ben ailesiyle kafayı yicem anneliğimden de bişe anlamıcam. haftasonu arkadaşımın evine gittik kızlarla yeni doğum yapmıştı bebek görmeye gittik. o kadar özendim ki onu görünce. eve gelince ağladım. ben de o mutluluğu huzuru istiorum ama korkularım çok fazla. eşim de gördü durumu. sen yokken istemiorum dedim. 2-3 yıl bekleyelim dedim. bilmiorum napıcaz canım, allah hayırlısını versin. brunettee

canım 2. yılınızı doldurmuşsunuz bence çocuk eve neşe katıyor. bende ilk başlarda istemiyordum borçlarımız var diye sonra hamile olduğumu öğrendik ve çok sevinmiştik ama kaybettik maalesef. o günden beridirde çocuk diye çırpınıyoruz ama olmadı 4,5 senelik evliyiz şimdi tüp bebek yaptırmaya karar verdik. inşallah bebeğimiz olur diye dua ediyoruz. sen başkalarının söylemlerine takılıp kalırsan hayatın zorlaşır. yeğenlerim doğduğunda bile hayatımız değişmişti kendi evladım dahada değiştirecektir. brunettee

Sizin içinde zor durum olmalı umarım bir an önce bu durumdan kurtulursunuz bu hissettiklerinizi eşinizle paylaştınız mı? evet size katılıyorum mesela arkadaşlarım ailem ve eşim ne kadar isterlerse de istesinler bebiğimizi birinci dereceden büyüteck olan benim ve ben bunu istemeden de olamaz ama sorun sadece bakmak değil bu anlamda kendimi hazır hissetmiyorum artık korkuyorum istemiyorum deyipte bu sefer hiç olmazsa ne yapabilirim diye...:44:

İşte bu nedenler beni çocuk düşüncesinden soğutuyor. Bİr arkadaşımız istiyor gibisinde istemiyor gibisinde demiş. Canım istemiyorum. Ama eninde sonunda olması gerekiyor öyle değil mi? Nereye kadar eŞime istemiyorUM diYebileceğim. Hep askerliğini bahane ettim, şimdi o engelimizde kalkıyor aradan. Şimdi ne diycem... Bu arada eşim 29 yaşında ben 25 yaşındayım... kristinnn

cocuk istememek de istemek kadar dogal birsey. kendini hazir hissetmiyorsan esine bu sekilde bahset. eger yakininda kimsen yoksa ve calisiyorsan cocuk buyutmek cidden zor olur. ama anladigim kadariyla senin cocuk istememenin en buyuk nedeni esinin ailesi. onlarla cok yakin, ic ice olmak istememen. eger olursa dogacak bebegini onlarla zoraki olarak birlikte olmana sebep olacak diye sorun olarak goruyosun. oncelikle esinin ailesiyle ilgili problemini kafanda cozersen ve bi sekilde duzeltmeye dogru yonelirsen belki bebek fikri sonradan sana hos gelebilir. esine bir sekilde bahsetmeyi dene. eger kendi annenin gelmesi sorun olmayacaksa kendi annen icin bir oneride bulun. umarim hayirlisi olur. . push ; brunettee

bazen hayal kuruyorum kızlar, böyle kucağımda sevimli bi bebek... ne kadar tatlı olur diorum. ama sonra mantık çalışmaya başlıyor. eşim yanımda deil sürekli. ailesinin de evimde gelip aylarca kalmasını ve bize maddi manevi yük olmalarını istemiorum. ayrıca bebeğimi kayınvalidemin büyütmesini de istemiorum hiç. benim de oğlum olursa onu da kendi oğulları gibi ana kuzusu yapmaya çalışır diye korkuorum. dşünsenize evinizde bebeğinize bakıor, anne öyle yapma böyle yap bile diyemem. işten gelip ayağımı uzatamam kayınpederimin yanında. kafa dinlemek istesem kitap okumak istesem yapamam. bebeğimle yalnız kalmak istesem bırakmazlar. her şeye müdahele ederler. kötülüklerinden deil, sadece ne kadar ii olurlarsa olsunlar o ev benim evim olmaz. bebeğime baktığı için de hep minnet duymak zorunda kalacağımdan canımı sıkan bişey olsa da sesimi çıkaramam. daha biz evlenmeden kayınvalidem benm anneme sormuş. annem de çalıştığı için, çocuklara kim baktı demiş kayınvalidem. annem de bakıcıları oldu demiş. ihtiyaç duyulduğunda da aile büyükleri acil durumlarda gelirdi demiş. kayınvaliden de sana yardımcı olur diye umutlanmıştı annem, ama gördü ki çok yayılmacı, ümmetçi bi zihinyetleri var. kendi aile apartmanlarında koloni halinde yaşıolar resmen. asla bana göre deil. çocuk yapmamamdaki en büyük sebep onun ailesinin evime gelmesine bi sebep daha yaratmamak. bu sorun da malesef halledilebilecek gibi deil, daha hamile bile kalmadan kayınvalidemi arayıp ben hamile kalırsam sakın evime gelip yıllarca benmle kalmayı planlamayın diyemiorum seni çok ii anlıorum canım brunettee

ben de aynı şekilde 6 aylık evliyim, bana da çok baskılar oldu özellikle ilk 3 ayımda. eşime güzellikle anlatmaya çalıştım, ailesine bişey demedim, eşim ailesine sözünü geçirir, annecidir ama ben haklıysam annesine hooop o benim karım der, bana laf söyletmez asla. kayınvalidem de öyle kötü değildir, laftan anlar. neyse eşim her fırsatta dile getiriyodu çocuk istediğini ben de hayır istemiyorum, hayatımın tadını çıkarmak istiyorum, sana doymak istiyorum, gezip tozmak istiyorum diyodum yine anlamıyodu. eşimle aramızda 13 yaş var, severek evlendik, neler neler çektik.. bunları söyledim bak biz neler çektik şimdi rahatız çoluk çocuk olmadan bu zmaanların kıymetini bilelim diyorum yine anlamıyo. baskılara devam.. buna bi gün bi bağırdım! yeter artık dedim ya, ben annemin evinde ne bi çocukluk geçirdim ne bi gençkızlığımı yaşadım, sen tabi rahatsın, her istediğini yapmışsın bu zamana kadar, ne istiyosun yaa benden tamam ben de istiyorum zmanı geldiğinde kendimi hazır hissettiğimde ama ne için acele ediyoruz anlamıyorum ki, söyle annene de baskı yapıp durmasınlar dedim. o an hiç bişey demedi. sonra annesinin yanında otururken kendi açtı lafını, biz karımlabu konuyu konuştuk bana bunları bunları söyledi ben de hak verdim, allah ne zman hayırlıysa o zman versin dedi ve de konu kapanmış oldu:)şimdi kaynanam ne zmaanlafı açılsa allahım ne zaman hayırlıysa o zman nasip etsin yavrularım diyo:) inşallah sen de halledersin bişekilde yani böyle biraz sesini yükseltsen etkili olur mu acaba:26: esrasofo psixi

çocuk yapmadan önce çiftler birbirini sorgulamalı gerçekten istiyormuyuz diye, tek tarafın isteğiyle olmaz. zorla güzellik olmuyor malesef, zamanı geldiğinde zaten içinizde bi istek oluşur

Canım inşallah tez zamanda hamile kalırsın... Çünkü çocuk istiyorsun, Allaha dua et... Ama ben düşününce bile başıma ağrılar giriyor, çünkü tek başına çocuğu düşünemiyorum, onunla birlikte gelecek olan tüm durumları düşünüyorum ve iyice soğuyorum. Önce bu durumların olmayacağına inanmam ve bu durumu huzurla düşünmem lazım. Huzursuz oldukça, hep böyle olumsuz tarafından baktıkça anneliği düşünemiyorum. Ama bu olumsuzluklarda olacak şeyler ve ne olursa olsun evliliğime 2. 3. şahısların müdehale etmesini, hayatımızı yönlendirmesini istemiyorum. brunettee

Kardeşlerim küçük olduğu için annem en fazla 15 gün gelip kalabilir yanımda Canım. Eşim evin tek oğlu. Ailesine çok düşkün gibi görünmesede özellikle annesine karşı çok zayıf. Kayınvalidem çok kötü biri değil, çok sessiz, hiçbirşeye karışmaz gibi duruyor ama gel gör ki söyleyeceğini söylüyor, yapacağını sessiz sessiz yapıyor, eşime birşey söyleyince annemi sende görüyorsun ne kadar sessizdir, o öyle yapmaz diyor. Anlayacağınız sessiz sessiz hallediyor işini... Eşime ne zaman konuyu açmak istesem, sen benim ailemi istemiyorsun diyor, küsüyoruz. Ama kendiside biliyorki evime geldiklerinde hizmet etmekten helak oluyorum artık, ayakta duracak dermanım kalmıyor. Güleryüzümüde eksik etmiyorum. Ama bu benim aile hayatım, eşimin ailesi ve biz değil... Çocuk olduktan sonrada biz olarak kalabilmek istiyorum. brunettee

Canım senin durumuna benzer durumda olan bir arkadaşım var, evliliklerinin 4. yılındalar.3 yıldır meslekleri dolayısıyla ayrı şehirlerde yaşıyorlardı ve görüşmeleri bile sıkıntılı oluyordu. Kız tek başına sorumluluk alıp, çocuk yapmadı. Eşinin ailesi uzakta ve kendi ailesi ile aynı şehirde yaşamasına rağmen. Şimdi 4. yıllarına eşiyle birlikte ve bebekleriyle girdiler. Sende bebeğin sorumluluklarını, onun sadece anneye değil babayada ihtiyaç duyduğunu ve evinde huzur istediğinieşine anlat. O öye yapmıştı ve etkili olmuştu. Benim kendi ailemde uzakta ve doğum yaptığım ilk günlerde kendi annemi istiyorum, eşiminde kafasına bu şekilde olacağını soktum... Ama sonrasında kayınvalidem gelecek ve o çok bilmiş tavırlarıyla bebeği yedirmeme de içirmemede müdehale edecek. Ben böyle yapardım, şöyle yapardım. Ben daha sağlıklı beslenmesi için bir beslenme planı hazırlarım kesin, o da ben bunu yedirirdim diyip durcak. İstemiyorummmmmmmmmmmmm... Eğer bunları yaşıycaksam çocuğu, bana bu duyguları yaşatacaksa da kocamı istemiyorum... Yine içim daraldı... egemn Guru Anneler

Ben suan bekarım ama senin gibi düsünüyorum cocuk konusunda. Cok güzel giden bir iliskim var insallah bizde evlenicez ama gel gör ki cocuk hic düsünmüyorum. Gecen gün anneme dedim cok kızdı öyle sey olur mu vs. vs. diye. Oluyor iste valla. Kendini hazır hissetmiyorsan bekle onu doguracak, büyütecek olan sensin kimseye kulak asma. Bende seviyorum bebekleri ne var onda sevmeye herkes sever. Kendini hazır hissetmen gercekten istemen cok önemli.

Anneme anlattım ve ne yapayım diye sordum. O da '' Ne olursa olsun kayınvaliden senin büyüğün, sakın kıracak birşey söyleme, boşver düşünmeden söylüyordur ''diyor. Eşim zaten annesini hiç haksız görmez, tek bir cevap vermez. Hatta onlar bizdeyken, çarşıya çıktığı vakitlerde kayınvalideme soruyor,''anne eksik birşey varmı'' diye. Uyardım, bu evin hanımı benim, annen nereden bilecek eksikleri, neden bana sormuyorsun, ona sadece bir isteğiniz varmı diye sorman yeterli dedim. Haklısın dedi ama sonuç aynı şeyi tekrar yapıyor. flocke topiclerin güzin

şunu söyleyim sana 8 aylık bebek annesi olarak. ben çok isteyerek anne oldum. öyle olduğu halde bebek büyütmek, hamilelik, doğum hepsi o kadar zor şeyler ki kendimi bildim bileli çocuk istememe rağmen bana bile ağır ve zor geliyor. tüm vaktimi alıyor bebek ve hiç bir şey yapamıyorum, hiç. günlerdir evden dışarı çıkamıyorum, bir markete gitsem mutluluktan ölecek gibi oluyorum. annem ve eşim "ya sen gez biz bakarız bebeğe" diyorlar ama o gün gelince hep bir bahaneleri var ve ben aylardır bir tek arkadaşımla buluşamadım. bazen kendimi tutsak gibi hissediyorum. oooff ooof. yani istemeden bir çocuğu asla dünyaya getirme. çok zor yapamazsın. o sana çocuk yap diyenler bir gün gelip bakmaz. bebek sadece ve sadece anneye kalıyor her zaman.

beNde çocuk istemiyorum, çocukluğum gençliğim çok zor şartlarda geçti, bi adama cinsel olarak tam alışamamışken, şu an muhabbet ettiğim hayatımdaki adam " kızım olursa adını şöyle düşünüyorum " filan diye bazan cümleler kuruyor, yorum yapamıyorum,, lakin beN hiç ama hiç istemiyorum, herkesin bünyesi başkadır, hem o doğum acısı başıma gelsin istemiyorum, hem vücudum bozulursa fit olması işkence gibi, hem de dediğiniz gibi bakımı şusu busu, asıl istememe nedenim ise doğurmak baNa gereksiz geliyor şu çağda, çağımız berbat ki berbat, maruz kaldığımızı saçmalıklara birini daha eklemek istemiyorum, üremek yuva kurmak sünnet biliyorum, fakat annesi babası olmayan birini yetiştirsek daha mantıklı kanımca! bu fikrimi ona söyleyemiyorum, çekiniyorum, onun konumunda kim olsa kabul etmez gibi, çok zor durumdayım, napcam ömür boyu yalnız mı yaşayayım..

Erkek için bu yaş sorunu ne ben onu anlamadım sonuçta kadının yaşının geçmemesi daha önemli değil midir? 70 yaşında adamın bile çocuğu olabilirken daha 30-35 yaşına gelmiş illa baba olmalıyım yaşım geçiyor diye tutturunca tuhaf geldi bana erkekler. kristinnn

seni çok çok iyi anlıyorum benzer durumları bende yaşıyorum yalnız eşim okadar anneci değil birde biz iki tarafa da yakınız eğer öyle birşey olursa annem bakacak kaldı ki kaynanam tembel anca konuşur bende 1 yıllık evliyim ve 2-3 yıl daha düşünmüyorum eşine anlat daha yeni evlisiniz hem çocuk istiyorum demekle çocuk sahibi olunmaz ki kim ne derse desin annenin istemesi gerek çocuk yapmayı benimde eşim askerde eşin gelsin askerden hasret giderin işe girsin eski düzeniniz otursun sonra yavaş yavaş kanına girersin

evet benim eşim de çok istiyor, hatta bir gün arkadaşımın oğlunun doğum günü partisinde bilgisayardan şarkı indirip " senden çocuğum olsun istiyorum" diyecek kadar ısrar ediyor ama ben hazır değilim daha mayıs ayında 2. yılımızı olduracağız. çoook canım sıkılıyor: