Evet canım biliyorum ki herkeste var o süreç ama ben mi zayıfım bilmiyorum ama kaldıramıyorum artık yavaş yaval kendimi benden hiç birşey olmaz psikolojisine alıştırmışken son bir sene içinde 20 kg verdim. bayramda saçımı kestirdim boyattım o günden sonrada hep bakımlı gezmeye çalışıyorum. Evin düzenini temizliğini yapmaya ve korumaya çalışırken bir yandan ilgi isteyen oyun bekleyen oğlumla ilgilenmem gerekiyor. Hepsine yetişemiyorum ve en ağırıma giden ben o kadar çabalarken eşimin saçımı beğenmemesi, giyin kuşamıma söylenmesi, evin haline, sen bu çocuğa bakamıyorsun vs. vs. sürekli kırıcı laflar söylemesi yani tamam taktir etmesin iltifat etmesin ama yermesinde.. Ben ondan yardım isteyemiyorum yani öyle şeyler söylüyor ki ne yüzle yardım istiyorum birde diyorum. Karşısına durup kendimi savunamıyorum bile çok haklı bile olsam dilim bağlanıyor itiraz edemiyorum.. Zamanla kendime güvenim bitiyor işte.. innuk

olur oda olur takma kafana hep böyle gdecek değil yaa ben benim cdıyı uyutup ağır işleri yaptım o uyanınca biraz zor oldu dediğin gibi hiç durmadan dağıtıyorlar az oturduğunuz kısımlaı iyice temizle kapısını kilitle diğer odaarda hergün kullandığınız toparlarsın eşinin geleceği vakitlerde sende rahat edersin eşinde... birde tavsiyem en önemlisi eşyalarının yerini değiştir ama kendin beğeninceye kadar nasıl hoşuna giderse öyle değiştir insanı oda rahatlatıyor.. geçtiğimiz cuma akşamından pazar akşamına kadar evde yatılı misafir vardı iki yetişkindi ama evi sanki gremlinler bastı felaket dünde belimi incittim bugün ev rezil durumda ama kendimi mutsuz hissetmiyorum o gazı bir kere aldım bugün değil ama yarın inşallah iyi olursam evi toplayacağım nşallah sende en kısa zamanda kendini toplar mutlu olursun.. innuk

canım yazdıklarınızın hepsini okuyamadım fakat okuduğum kadarıyla anlıyorum ki gerçekten kritik bi süreçtesiniz.. kendinize sormanız gereken sorular var diye düşünüyorum: eşimi seviyor muyum?ya da hangi huylarını sevip hangilerini sevmiyorum? evliliğimde neler olsun/olmasın istiyorum, bunları nasıl yapabilirim? yapamazsam mutlu olabilir miyim? hayatımda nelerin olmasını ya da olmamasını istiyorum? oğluma nasıl daha verimli olabilirim? ben mutlu muyum? değilsem tam olarak neden? istediğim şeyleri gerçekleştirmek için bana mani olan şey/kişi/duygu ne? bunları dşün dürüstçe.. sonra hayatını gözden geçir canım.. evet annesin, eşsin ama aynı zamanda kadınsın.. insansın... mutlu olmak senin de hakkın.. innuk

Canım benim ağla ağla açılırsın bu knuda ciddiyim.. Benimde 18,5 aylık bir kızım var.. Hamilelikte başlayan ağlama nöbetlerim halen sürüyor ama ağladıkçaaçılıyorum ben :) Odaklanamamaya gelince inan hepimiz öyleyiz... Bir yandan iş, bir yandan ev.. Ben de bazen kızımla ilgilenmeye çalışırken öyle zorluyorumki kendimi... O an oynuyorum ama aklımda hep başka şeyler.. Ama hani derler ya ağlamayana meme yok diye benimki o hesap... Valla hiç mükemmel olmaya çalışmıyorum.. Eşime de açıkça ben bu kadarım vala süpermen değilim diyorum... Hiç öyle evim pırıl pırıl değil, kap kap yemeklerim de yok.. Ama ne var bilyor musun elinden geldiğince kendine bakan, çocuğu ile oynayan, ve arta kalan zamanda eşi ile vakit geçiren biri var... Nasıl dersen biz eşimle afta içi ne kadar yoğun olursak olalım cumartesi geceleri başka program yapmamaya çalışırız... İki bira açar sohbet ederiz.. İnan kızım uyuyana kadar 11-12 oluyor ama gene de o saatten sonra bile günlerden cumartesi iise yatmıyor ve herşeyden konuşuyoruz.. Bütün haftanın dedikodusunu yapıyoruz ve açılıyoruz... Resmen ilişkimiz nefes alıyor... Demem o ki bir şekilde eşinle iletişime geçmeye çalış canım... Bu sene evin pis olsun ne olacak, akşama bi çorba bi makarna yiyin.. Ama ikinize bi zaman kalsın.. bak bu nasıl da mutluluk verecek sana... Böyle moda mod yapalım diye değil ama tamamen doğal bi şekilde bunu yapmaya çalış bence... İnan ben de 1400 lira maaş alıyorum, anca geçinip gidiyoruz, öyle evime temizlikçiler falan gelmiyor.. Ama bu süreci atlatana dek herşeyi asgari yapıyorum.. Herkese de tavsiye ediyorum.. Bir de herşeyi eşinden bekleme e mi.. Mesela sen bi organizasyn yap, bebeği bırak bi yere, iki saat evde yalnız kalın ya da dışarı çıkın.. Nefes alın.. Sonrasında bebeğinle de daha verimli ilgilenirsin emin ol :)) Biliyorum gene çok uzun napimm çenem düşük benim

İnnuk canım benim lütfen kendine gel, kendine bak ve kendinle barış.. Önceki konunu da okumuştum, çocuğunla ilgili olanı... Çok tv izlediği için işi bırakacağını falan yazmıştın.. Ki bence de en iyisini yapmışsın.. Ama eğer oğluşun düzeldiyse güveneceğim kreş ya da bir bakıcı varsa bence bir an önce işe başla... Madem sen çalışmadan da o çark dönüyor bundan sonra da döner.. Çünkü kazancını oğluna ve kendine harca.. Çünkü sen kendini güzel hissetmelisin ki oğluna da kocana da mutluluk veresin. Bir süre sonra sendeki değişimi eşinde hissedecek ve umarım bu söylediği kırıcı sözler için pişmanlık duyacaktır.. Bir de açıkçası herkesin ilişkisi farklı bu yüzden yargılamak şöyle böyle yap demek istemem ama ben öyle sözler duysam sanırım çıldırırdım... Bence kendini de ezdirmemelisin.. Madem seni böyle beğenmiyor o zaman beğendiği haline dönmen için maddi ve manevi olarak destek olsun köstek değil... Bir de o kaybettim dediklerinin hepsi hatırlanabilir, ingilizceyi tekrar edebilirsin.. Araba kullanmayı en çok 15 günde öğrenebilirsin.. İnan ben hiç kullanmıyordum sırf kızım doğduktan sonra onu bırakıp alabilmek için azmettim ve bir hafta sonra trafiğe çıktım.. Neyse farkındayım çok uzun yazdım.. Aama lütfen depresyon falan deme silkelen ve kendine gel.. Oğlun için hayal ettiğin anne ol innuk

Yazılanları okudum bende gençliğimde bu sorunları yaşadım. Eşinize sorumluluk verin. herşeyi yüklenmeyin bazı şeyleri tükenmeden yapın. siz tükendikten sonra mücadele için gücünüz kalmaz. innuk

benim eskiden kendimi hoş bulduğum yürürken bile kendimi iyi hissettiğim bir giyinme tarzım vardı başkasının beğenip beğenmemesi değil kendim kendimi o şekilde beğeniyordum makyaj tarzım farklıydı hatta taktığım takılar bile önemliydi uzun sallanan küpe kendimi iyi hissettirmiyordu ama orta boy halka küpeyi takınca kendimi hoş buluyordum aklıma onlar geldi ve tekrar kendimi hoş hissettiğim zamanki tarzıma bürünmeye başladım işe yaradı.. sonra ev benim evim dedim pisliğiyle temizliğiyle benim evim dedim üstün körü yaptığım temizliğin yerine her gün bir odayı baştan aşağıya kalkıp temizledim çok yüklenmedim kendime yavaş yavaş sonra bakmışımki evi tek kendim baştan aşağıya temizliğince tamam gerçekten bu ev benim dedim içime sindi ve şimdi bana göre evim çok temiz.. birara evden çıkmak bile istemiyordum şimdi eşimi akşamları servisinin bıraktığı yere gidip kızımla karşılıyoruz onunda hoşuna gidiyor kızımında benimde... önce kendinize zaman ayırın kafanızı toplayın ve ben değerliyim kim ne düşünürse düşünsün kendim için yapıyorum diyin sonra bakmışsınız sadece kendiniz için değil eşinizi çocuğunuzu mutlu etmek içinde çabalıyorsunuz kendiniz mutlu olunca geriside geliyor... inşallah sendede işe yarar canım.. güzel haberlerini bekliyoruz Allah senin mutlu huzurlu güler yüzlü neşeli kafası hep rahat olan birisi olmanı nasip etsin inşallah sevgiyle kal

Depresyondan çıkalı çok uzun bir zaman olmamıştı şimdi yine depresyonun eşiğindeyim.. Dün akşam yne saat 8 de yattım herşeyi işi gücü bıraktım. Hep kendimi toparlamaya çalışırken kendimi bu ruh halinde buluyorum yine ben hiç bir işe yaramayan hiç birşeyi tam yapamayan beceriksiz, yarım yamalak bir insanım.. Ama bunu kabul etmekte işe yaramıyor.. iş arıyorum ama istediğim gibi bir iş bulamıyorum. Mezun olduğum bölüm fena değil iş olanaklarıda çok ama o sektörde tutunamadım. Gittim sırf aç kalmamak için başka bir sektöre işe girdim. Öyle böyle derken insanların 1 yıl tahammül edemediği işte aktif olarak 2,5 sene çalıştım.. Ama noldu psikolojim bozuldu.. Peki neden? Maddi sorunlar.. Eşimin psikolojik baskısı, üzerine doğum ve alınan kilolar,, üzerine bakamadığım yetişemediğim bir çocuk, üzerine stresten bomba gibi eve döndüğüm 10 günde 1 izin kullandığım bir iş.. benim gibi zayıf karakterli bir insana çok geldi bunlar.. Benden çok oğlumun psikolojisi kötüydü tv bağımlısı oldu. İşi bıraktım ama işi bırakırken bugünki geleceğimiz durumu biliyordum. Oğluma 5 aydır ben bakıyorum. Haa çok mu iyi bakıyorum yine hayır.. Ama en azından TV karşısında oturmuyor bütün gün. ama full performans onunlada ilgilendiğim söylenemez.. Ev işleri beni bekliyor hergün bekliyor bekliyor bekliyor.. Ama ben zaruri olanları yapıyorum gerisini boşverdim.. Zaruri olanda nedir akşama kocam aç gelir evde çocuk var ee mecbur yemek yapılacak.. Çamaşşır, ütü bulaşık onun dışındakilere el süresin gelmiyor anlıycanız.. O konuda da yetersizim.. Bugün geldiğimiz nokta da borçlar tavan yaptı.. Eşim her ne kadar her ikimizinde tutumsuz olduğunu söylesede ona göre gayet dikkatli yapıyorum harcamalarımı.. O gereksiz şeylere para harcarken gık diyemiyorum dersem duyacağım lafı biliyorum çünkü.. Şimdi çalışmam gerek e ben çalışırsam çocuğu kreşe vermem gerek.. En azından evdeki gibi sıkılmaz yeni şeyler öğrenir. Hemde eve 3 kuruş katkım olur.. Ama başvurduğum ve çalışmak istediğim sektörden beni aramıyorlar.. En son mecbur kalıp yaptığım iş için arayanlar var ama nasıl yapıcam çocukla vericekleri para 1000-1200 tl onunda 500-600 ü kreşe gidecek.. Ben yine mutsuz olucam eline para kalmıycak.. Bunca yıldır boşa yaşamışım hayatım boşa geçmiş şimdi bakınca.. iş ilenlerında aranan nitelikler var ama aslında yok zamanında iyi seviyede olan ingilizcem şimdi bitik durumda 10 yıl önce aldığım ehliyetim sadece cüzdanımı süslüyor.. bana değer katacak tüm niteliklerim zaman içinde silinmiş gitmiş.. Ee artık yaşta 30 a dayanmış.. Hiç boşuna iş arama diyorum kendime otur evde çocuğuna bak.. Sonra diyorum ki yıllar sonra nolucak? hep kiradamı oturcaksın? ya çocuğun okuma yaşına gelince napıcaksın? eşin şimdi bile birçok konuda seni eziyor evde oturduğunda ne olucak bir düşün diyorum.. Nitekim geçengün bir firmadan aradılar iş görüşmesi için.. eşim pek onaylamadı aradıkları pozisyon satış türü bir iş.. Direk sen yapamazsın kapı kapı dolaşamazsın vs. dedi. Ben yinede görüşmeye gitmek istdiğimi söyledim. Ama aylardır kendime tek bir kıyafet almışığım yok. Eğer 5-10 tl lik tşörtleri saymazsak en yeni ve en kaliteli kıyafetimi 3 sene önce almıştım oda artık olmuyor. Eşime dedim yarına ne giyecem kıyafetim yok.. Bana verdiği cevap pantolon giy gömlek giy.. kalk gidelim bişeler alalım diyemedi.. Çocuğa bakması için ablasını arayacaktı aramadı.. Akşam ararız dedi akşam ablası ben bakamam derse ben o saatten sonra kimi bulacaksam ki ablasıda der yani bakamam diye.. Nitekim bende vazgeçtim görüşmeye gitmekten bu sabah aradım ben gelemeyeceğim dedim.. Arkasından bir telefn daha başka bir yerden görüşmeye çağırıyorlar.. Vee durum aynı ben yarın ne giycem çocuğu nereye bırakıcam o kadar uğraşıp didinip görümeye gidecem ve istediğim iş istediğim sektör olmuyacak.. Çok sıktım çook çokkk uzun yazdım kusura bakmayın ama dertleşmeye ihtiyacım var nolur beni anlayın.. Caulfield-

canım varsın eline hiç para kalmasın, bence bir an önce işe gir sen. gerekirse bir defa da olsa yüzünü yırt ve iş görüşmesi için kıyafet almam gerek de, sen eşisin bu adamın, elbette sana para harcayacak, hiç öyle düşünme. umarımçok güzel bir işin olur... Caulfield-

işin gerçekten zor tamam kızımla ilgili her türlü şeyi bende yapıyorum, pazar alış verişlerini falan ev işleri ama market alışverişlerini eşimle yaparız bana ihtiyacım olduğundada yardım eder sana bir tavsiyede bulunabilirim faturalını bankanıza otomatik ödeme talimatıyla devredebilrsin fatura ödeme derdin biter kredi kartı borçlarınıda internet eft yaparak ödeyebilisn tabii bir hesabın olacak eline geçen parayı diek gidip hesabına yatırcaksın o hesaptan hem otomatik ödeme talimatı vereceksin hemde kredi kartı borçlarını eft ile ödeyeceksin büyük kolaylık bizde faturaları ayrı ayrı takip et hepsinin günü farklı falan filan gerçekten zordu ama o konuda rahatız.. SizBiz Maşaallah

Canım depresyona girme ama bir an önce eşini adam edecek bir yol bul... En olmadı bırak tüm işleri sadece çocuğunla ilgilen de beyefendi görsün sen ne iş yapıyorsun!!! Yani madem beğenmiyor yaptıklarını, bi yemeksiz kalsın, gömleklerini kendi ütülesin, kirlilerini yıkasın da senin ne işlerle uğraştığını bunların ne kadar çok zaman aldığını görsün.. Demek yemek de beğenmiyor paşa, iyi madem yapma sen de, daha güzellerini o yapsın... Yani bilmiyorum böyle tepkiler verebilir misin.. Neticede karşındaki adama da bağlı ama ben olsam böyle sözlere asla katlanmazdım... Ya cidden çok ama çok sinirleniyorum erkeklerin bu anlayışsızlığına... Lütfen çok da alttan alma tatlım, yani ılımlı olmak lazım ama sanırım senin eşine ciddi bi ders gerek.. Dilerim bir an önce eşin senin yaptığın fedakarlıkları fark eder.. A

Bak şimdi içime bir heves geldi vallahi.. Kendimi olabildiğince motive etmeye çalışıcam.. İşe kendimi düzelterek başlamalıyım galiba gerisi gelicek öyle görünüyor.. SizBiz Maşaallah

Zaten beni depresyona sokanda bu soruların cevaplarını bulamayışım.. Belirsizlik ve çözümsüzlük.. Hepsinin kaynağında kendime olan güvensizlik duygum var.. Yetersiz olmam.. SizBiz Maşaallah

Çok haklısın canım çok doğru tespit etmişsin.. Ben aslında kafamdaki ben olamadığım için bu ruh halimi yaşıyorum.. üzerinede eşimin böyle davranması ve destek görememek iyice yıpratıyor beni.. Sen nasıl başardın nasıl yaptın.. Aslında bende yapabilirim diyorum kendi kendime sonuçta o kadar kiloyu kendime inarak verdim saçımı başımı değiştirdim artık düzenli bakımını yaparsam belki dış görüntümle barışabilirim.. Şu kezbanlığımdan kurtulur kendime yenden güven kazanabilirim.. Ama iste destek lazım bana itici bir güç lazım o güç eşim değil farkındayım. O beğensede beğenmedim der.. Sürekli olumsuz eleştirir. Laf sokar.. Bende depresif olmak istemiyorum bişeyler yapayım istiyorum.. çocuğuma iyi bir anne olayım evim pırıl pırıl olsun.. Akşama eşimi güler yüzle karşılıyayım en azından.. Zamanlabelki istediğim gibi bir işte bulurum bilmiyorum yaaa kendimde o gücü nasıl bulucam.. innuk

Canim depresyona girmek icin illaki coook agir sebepler gerekmez. Bazen durduk yere, ortada hicbirsey yokken, hersey iyi gidiyorken bile bir insan depresyona girebilir. Ve önceden basariyla halledebildigi seyleri depresyona girdikten sonra artik kaldiramicak hale gelir veya iste cok zorlanir. Depresyon budur zaten. D dudi

Depresyon kapımı çaldı.. Hoşgeldin mi diyeyim... konu başlığına güldüm içeriğine üzüldüm.. bence hiç hoşgeldin deme direk yüzüne kapıyı çarp nasıl olsa yüzsüz arada bir yoklar... seni anlıyorum hamilelğim sırasında aşırı kilo aldım giydiğim kıyafetleri bir kere giydim kilo aldıkça yeni kıyafete yetişemedik bende kezbanın önde gideniydim doğumdan sonrada kiloları verirken tutturamadığım için kezbanlığım devam etmişdi yavaş yavaş kilom oturuyor kezbanlığım geçiyor ama eşim hiç kezbanmışım gibi yaklaşmadı allah var hakkını yiyemem eşimin ama benim psikolojim kötüydü sonra baktım olmuyor kendi imkanlarımla kendime bakmaya başladım kendime baktıkça güvenim arttı inşallah sendede güvenin artar sorun işe başlamaman değil sorun kendine olan güveninin azalması artıracak yine sensin depresyon ilaçlarına bağımlı olma kendine olumlu ol daha önce kendini ne şekilde mutlu hiseettiğini hatırla nasıl giyindiğinde nasıl makyaj yaptığında mutlu oluyordun onu hatırlayıp yine aynı şekile bürün iyi gelir inşallah mutlu ve huzurlu olman dileklerimle... A

Depresyonun zorluklarını bilirim onun için inanın çok üzüldüm. Allah yardımcınız olsun... İnsanın sevmediği bir işte çalışmasının ne demek olduğunu da çok iyi bilirim, gerçekten zor, ben de yaşadım maddi zorunluluktan dolayı, ama hayat istediğimiz şeyleri vermiyor her zaman maalesef. şuan işsizim iş arıyorum ve büyük olasılıkla gene sevmediğim bir işte çalışmak zorunda kalacağım, çünkü mecburum. ne yazık ki toplumda sevdiği işi yapma şansını yakalamış çok az birey var, bu gerçeği kabul edip yola devam etmekten başka çaremiz yok bence. bazen hayatı olduğu gibi kabul etmek zor olsa da, aslında mecburidir. yoksa o bizi kabul etmez Eşinize gelince, evli olmadığım için akıl vermem pek doğru olmaz ama diğer arkadaşlarımızdan biri güzel söylemiş, maddi durumu uygunsa alıversin lazım olanları D dudi

Aciklamali depresyon kavraminiz icin cok tesekkür ederimde az cok bende depresyonun ne oldugunu biliyorum uzuuuuuuuuuuun yillar agir depresyon icindeki insanlarla yasadim inanin bende depresyon gecirdim kücük yasta babami kaybettim annem zaten öncedende rahatsizdi babami kaybedince dahada kötü oldu hayatimi nerdeyse tek basina idare ettim diyebilirim. depresyondaki bi cok insan depresyonda oldugunu bile farketmez edende pek bisey yapmak istemez. psikiyatristin verdigi ilaclar sadece gecici cözümler insan once kendi icinde yenmeli bu durumu ah ah vah vah la depresyon gecmez yok halsizim canim bisey yapmak istemiyo bunlar bana göre biraz kacis. sikintilarinizin korkularinizin üstüne gidin en basidi bi psikolog hayvan korkusu olani korktugu hayvanla bir araya getiriyo yada yüksekten korkanin yuksege cikmasini istiyo yani sizi rahatsiz eden ne varsa üstüne gidin unutmayin siz depresyona girdiginizde aslinda bi nebze etrafinizdakilerina depresyona sokuyosunuz özellikle cocuklu ailelerin ayaklarinin daha saglam yere basmasi gerekli diye düsünüyorum. Allah herkezin ruh sagligini korusun D Dinamiss

Bir de bazı konulard arsızlığa vurmalı insan.. Eğer o araba kapıda ise babasından getirmedi di mi beraber aldınız.. o zaman direteceksin ben de kullanıcam diceksin :) D Dinamiss

Canim benim demek istedigim anne olan yada sorumluluklari olan depresyona giremez yasak demiyorum sadece güclü olmaktan bahsediyorum mesela ne guzel gidip esinizle gömlek almissiniz adamcagizda size pantolon varmi demis siz gerek yok deyip icinde yuzdügünüz pantolonu giyip is görüsmesine gitmissiniz bence burda hata yapiyosunuz belki düsüncenizde haklisiniz füzuli yere tabiki para harcamak dogru degil ama sanirim böyle biseye ihtiyaciniz varmis kendiniz icn böyle bisey niye yapmadiniz mesela hem sokaga ciktiginizda hemde o is görüsmesne gittiginizde eminimki kendinize güveniniz daha fazla olucak ve daha iyi hissedicektiniz(Yaniliyormuyum yoksa:44:)Yani kendinizi iyi hissetmek icin biseyler yapin demek istiyorum. Siz kendinizi iyi hissettikce etrafinizada olumlu seyler yayarsiniz ve size yine pozitif olarak geri döner. Yoksa tabiki cocugu insan depresyona giriyo hatta bende ama önemli olan bunu atlatabilmek icin gereken güce sahip olmak cocugunuz var annesinizde derken yani sizi hayata baglayan guzel seylerde var demek istedim. Daha coook kücükken babam bana guzel bakan guzel görür, guzel gören guzel düsünür, guzel düsünen hayatindan zevk alir demisti. Inanin belki bu benim cocuklugumdan beri yasam felsefem oldu. Güzel düsünün ki hayatinizda hep guzellikler olsunSEVGIYLE kalin innuk

Canım benim yazdıklarını okuyunca omzuna yatıp ağlayasım geldi.. Kendimi bırakmak istemiyorum ama kendimide toparlayamıyorum kaldım böyle sallantıda.. Kendimi her açıdan yetersiz hissediyorum.. Herşeyden önce önem verdiğim tek şey oğluma iyi bir anne olmak ama sadece ona odaklanamıyorum işte başka şeylerde var beni bekleyen. Evi çekip çevirememek, kendime bakamamak, parasızlık birikip birikip üzerime geliyor hepsinin üzerine bu sürekli ezilme hali eziklik duygusu iyice körüklüyor.. Kendimle ilgili yapmak istediğim onca şey var ama nerden başlıycamı bile bilmiyorum. Araba konusunda eşim çok hassas o konuda da bana sen hayatta yapamazsın diyor arada bir veriyor arabayı en ufak bir hatamda alıyor tekrar arabayı sen böyle nasıl kullanıcan diyor. İki kere özel ders almaya teşebbüs ettim kıyameti kopardı. Arabası da çok kıymetli açıkca söylemesede öyle anlıyorum ben. Ee çocuk olunca mecbur bi yerde araba kullanmak. Belki bana yine kızanlar olucak herkesin arabası mı var diye ama Kapının önünde araba cebinde ehliyet olupta otobüse binmek insana çok koyuyor hele ki sen asla başaramazsın gibi cümleler duymak.. D Dinamiss

Canım başta dediğim gibi bırak eşin ne derse desin. Ben genç kızken evde temizlik yaptığımda anneme sorardım ''anne bir baksana olmuş mu?''. Annem de ''Ben ne bakacağım. Eğer, senin içine sinmişse olmuştur''derdi. Hiç kalkıp kontrol etmedi. Bende o güvenle hep en iyisini yaptım. Yani eşinde ne derse desin ister kezban, ister uyumsuz. Bak, bakalım aynaya eğer senin içine sinmişse olmuştur o! Aslında ne kadar güçlü bir kadın olduğunun farkında değilsin sen şuan. Bunlara katlanıyor olman ve aslında katlandığınında farkında olman senin ne kadar da güçlü bir insan olduğunu gösterdi bana. Sen kendine meydan okuyup, köreltip, cevap vermeyip, istemeyip gelmişsin bu hallere. Hayata meydan okumak bundan çok daha kolay bilesin. Madem pztesi işe başlayacaksın o zaman kadar bu depresyonda bırak görebildiğin kadar dibi gör. Unutma ne kadar hızla dibe inersen o kadar hızlı çıkarsın. Ve ctesiden itibaren yenilemeye başla kendini. İşe gardrobundan başla. Olduğuna inandığın güzelleri bırak, olmadıklarını, eskidiklerini düşündüğün yada sevmediklerini ayır. Sonra eğer yeterli gelmiyorsa eşyaların bir liste yapıp eşinin önüne koy. Bunlara ihtiyacım var sen uygun oldukça alalım olur mu? de. Ters birşeyler derse ne biliimm sen beceremezsin bu işi diye sadece sen beni daha tanımamışsın de! Ben isteyim yeterki neleri becerimm. Bekle ve gör de. Ama motivasyonunu kırmasın onun söyledikleri. Çünkü çevirmek senin elinde. Yap ve yapabildiğini onun gözüne sok. İnan bir kıvılcım bu işler. Yaptıkça mutlu olup daha da yapacaksın. Yorgunluk falan uçup gidecek. Gittikçe keyif alacaksın. Ben inanıyorum sen en azından minik bebeğinin yarın gururla izleyebileceği, takip edebileceği bir anne olmak için bile silkelenip kendine gelecek ve koşturup kaçmakta olan hayatın bir ucundan yakalayacaksın. Depresyonda neymiş. Çarp kapıyı yüzüne gitsin... Dularımda dileklerimde seninle. Bir kadın çok şeydir aslında. İçindeki kadınları keşfetmen dileğiyle... innuk

Cnm bir silkelen, bir kendine gel. Önce sen bileceksin kendinin kıymetini. Önce sen sayacak, seveceksin kendini sonra etrafındakiler. Sen bile kendine bakmıyorken, saygı duymuyorken karşındakinden nasıl bekleyebilirsin. Aynı günlerden geçtim bir farkla dokuz ayın son gününe kadar çalıştım işimi kaybetmemek için ve işe geri döndüğümde oğlum 21 günlüktü daha... Süt kokusu duruyordu üzerinde. Göğüslerim sızım sızım sızlar, sızladıkça kahrolurdum. Ama borç gırtlağa kadar birde çocuk.20 gün yetti bunalıma girmeme. Evde pijamalar, ben ve annelik... Baktım olacak gibi değil koyu bir depresyon gelmiş oturmuş gırtlağıma. Aynada gördüğüm yüz bana bile itici. Fiziği hiç söylemiyorum zaten. Uyan dedim kendime, kalk toparlan. Ya dibe batacaksın ya da kulaç atıp çıkacaksın. Salmadım kendimi. O sabah Hemen kuaföre gittim. Dedim beni ne yap yap şöyle karşıdan gelirken waowww dedirtecek bir model yap külahları değişiriz yoksa. Kızıla boyadı kuaförüm birde ellerine sağlık bir güzel kesti. Gittim hemen bir korse aldım kendime. Fazlaları saklamak için. Ve birde diz altı kare yaka dehşet bir elbise. Apartman topuk bir ayakkabı boy kiloları saklamada bir numara diye. Makyaj. Öğleden sonra gittim işe. Bir toplantım vardı. Patronum tanıştırırken N. Hn. henüz 20 günlük bir anne dediğinde adamların gözlerindeki şaşkınlık hala gitmez gözlerimden. Ve o akşam eşim beni iş çıkışı almaya geldiğinde gözümde gözlükler tanıyamadı ya. Sana yemin ederim tanıyamadı. Arabaya bindim. Bu ne ya Sharen Stone gibi işe mi gelinir dedi sadece. :))) Aslında içindeki aynı bendim. Yeni doğum yapmış, aslında hala göbekli, doğum fazlası kilolarıyla mücadele eden ben. 20 gündür oğlunun yanında duran. Bir öpücükle ben geldim canım desin diye bekleyen ama denmeyen bir naberle geçiştirilen ben! Eskilerden bir kot bir body ayağımada bir ayakkabı geçirip gidebilirdim. Üstelik aslında alışveriş yapacak hiç lüksümüz yokken. Temizliklere gelince oğlum gece uyuduktan sonra cuma geceleri sabah 4-5 e kadar yapıp bitirdim. O uyanıkken yapmam asla mümkün değildi zaten. Pazardan pztesi ve salının yemeğinide yaptım. Salı çarşambanın falan. Akşamlara sadece çorba, salata ve pilav/makarnayı bıraktım. Zor oldu. Çok zor oldu ama kendimle yarıştım. Ben bunu başarırım, ben bunun altından kalkarım dedim hep kendime. Eşim de yapabildiklerimi gördükçe şaşırdı. Herkesin yanında anlattı durdu. Benim karım bitanedir. Şölee yemek yapar. Bölee tatlı yapar. Daha bir gün yemek yapmadım demedi bana diye O dedikçe benim hoşuma gitti yaptıkça yapasım geldi. Yorgunluklar silinip gitti. Demem odur ki. Arkadaşım önce ben demeyi öğrenmen lazım senin. Çünkü ne kadar mutlu bir kadın olursan, o kadar mutlu bir anne ve o kadar mutlu bir eş olabiliyorsun. Evdeki para konusuna asla karışmam. Çok sıkıntı çektik dediğim gibi. Çok zor günler geçirdik. Ama hayır dedim. Ben bir kadın olarak erkek gibi çalışıp birde bu kadar işin, çocuğun altından kalkabiliyorsam sen de bir erkek olarak benim ihtiyaçlarımı karşılayacaksın. Bende eşek gibi çalışıyorum. Bakımsız ev kedisi gibi gidemem işe. Marka takıntım oğlumla beraber bitti. Yeri gelir pazardan bile alırım. Ama bir kemer bir fularla müthiş şık görünür aldıklarım. Benim maaş kartım bile eşimde durur. İşe gelince her gün 1,5 saat yol geliyor bir o kadar da dönüyorum. Ctesi günleri 6 ay 4 e kadar diğer 6 ay bire kadar çalışıyorum. Başımı kaşıyacak vakit bulamıyorum. Aldığım maaş 1.200,00- Ve yapabileceklerimin çok altında bir iş aslında. Daha önce müdürlük yaptığım bir departmanda şirket değiştirdiğim için eleman olarak çalışıyorum. Ama zerre kadar umrumda deil. Ay sonu aksamadan yatıyor hesabıma param. Yerim yurdum belli en azından. Alıyorum oğlumu gezdiriyorum, yediriyorum, giydiriyorum. Zar zor gelecek olsa da ay sonu;Ohhh diyorum eşek gibi çalıştık şimdi bey gibi yeme zamanı... Eşim mi; Ya hergün makyaj yapmak zorunda mısın sen? Niye bu kadar bakımlı gidiyorsun bak tilt olmaya başladım? Sen işe böyle mi gideceksin düğüne gider gibi? Benim gözlerimin yanlarında kırışıklıklar oluşmaya başladı, sende niye yok? Ben yaşlanıyor muyum? Ben yakışıklı mıyım sence? innuk

Canim ilk basta tebrik ederim 20 kilo vermissin! Esin sana kezban gibi giyindigini söylüyorsa varsin öyle olsun... ya biz cogu kadinlar fedakar oluruz önceligi eve cocuga veririz, suc olur... canim esin seni niye götürmüyor arkadas ortamlarina? tamam sadece erkekler gidip dürüstce birseyler yapar falan ok ama baska türlü?

İnan tek derdim iş görüşmesinde ne giyeceğim değil.. Ama iş görüşmesine giderkende dış görüş ilk intiba açısından çok önemli. Yazdıklarım çok uzun ve karmaşık olduğu için sorun sadece bu olarak algılanmasın sonuçta çalışmak bana hep kendimi iyi hissetirdi şimdiye kadar son işim bir çağrı merkezindeydi.. Çok yoğun akşama kadar şikayet dinlediğim bir iş olmasına rağmen ay sonu gelip maaşımı alıcamı düşününce tahammül edebiliyordum. Ama ne zaman ki işin içine çocuk girdi. eve işe çocuğa bölünmeye ve yetmemeye başladım o zaman ipler koptu yavaş yavaş üzerine birde eline geçen para sadece borç ödemeye ve kiraya gidip kenara köşeye birşey kalmayınca sinirlerim bozuluyordu.. Şimdiye kadar hiç öyle lüks kaliteli alışveriş yapacak kadar param olmadı. Kaliteli ve pahalı kıyafetler hep hedye gelmiştir o da çoooook nadir.. Ama o kdar eşşek gibi çalışıpta gönlüme göre bir kıyafetim olmayınca, borçtan harçtan kurtulamıyınca insanın siniri bozuluyor.. Ben hep ucuzluk mağazalarından giyinmişimdir.. Eskiden tek başıma yaşıyordum ev geçindirmekten belin doğrulmuyordu. Şimdi evlendim çocuğum var başka masraflar var.. Ama bu sıkıntıyı nedense tek ben yaşıyorum.. Sevgli eşim o konuda ya çok rahat yada rahatmış gibi görünmeyi tercih ediyor.. mesela arkadaşlarıyla bir yere gidecekse beni götürmemeyi tercih ediyor.. Nedeni dış görünüşüm bunda fark ettiriyor. En özenli çıktığımda bile şu haline bak kezban gibisin dediğinde içimde kocaman bir yara açılıyor.. yarimelma ASK nerde BEN

Canım öncelikle çok geçmiş olsun... Bazen diyorum ki sen abartıyorsun kendi kendine bahaneler üretiyorsun diye ama bir günüme baktığımda aslında ev ile ilgili hertürlü yük benim üzerimde çocuk yokken zorlanmadan herşeye yetişiyordum yetişemesemde bu kadar önemsemiyordum. Eşim hemen hemen hiç bir şeye yardım etmez hatta üzerine birde dırdır söylenir. artık bu işe çöüm bulmak istiyorum. Faturalr benim takibimde ödemeleri ben takip ediyorum çocvuğum aşısı doktoru ilacı, birde yapamadığım yetişemediğim zaman başlar sen şöylesin sen böylesin yetersizsin falan diye çok eski kafalı bir adam yani öyle yetiştirilmiş. Mesela bugün temizlik yaptım daldım işe güce kambi bozuldu servisi arayacaktım unuttum. ayrıca daha bankaya gidip krediyi yatırmam lazım pazara gidilecek.. Herşey benim üzerimde ama bunu dile bile getiremiyorum.. Birde çalışmaya başlarsam vay halime benim.. Ne yapıp ne edip eşime sorumluluk vermem gerekiyor tamam evin maddi idaresinin üzerimde olması hoşuma gitmiyor değil ama başka konularda yükü alsa üzerimden. Bana bir yol gösterin ben bu adama nasıl öğreticem iş paylaşmayı.. Daha birde yemek beğenmeme sorunumuz var ben depresyona girmeyimde kim girsin offf yaaa.. D Dinamiss

tatlım sen gercekten de depresyondasın. oncelıkle gercekten calısmak ıstedıgıne emınmısın? onu bır dusun derım. ınsanlar ıs bulamıyor sen ıse gorusmelere yarın ne gıyecegım dıye dusunmekten gıtmıyorsun. bastan kaybedıyorsun. dusunmekle hıc bırsey olmuyor. ısteklerını harekete gecırmelısın artık. ne guzel bak ıkı yerden de ıs gorusmesı ıcın cagrılmıssın bunu degerlendırmek yerıne gıyecek bırseyım yok dıye gıtmemıssın. gercekten calısmak ısteseydın ne gıyecegını dusunmezdın bence. calıstıktan sonra ıstedıklerını alırsın zaten. orada senın kılık kıyafetıne degıl yapacagın ıse bakıcaklar. dıs gorunus de elbette onemlı, ama kımse sana marka kalıte gıymıs mı dıye bakmayacak. temız ve bakımlı olman yeterlı. bır yandan da alıcagım ucret en fazla 1000-1200 tl demıssın.500-600tl krese verınce bana yıne para kalmayacak dıye uzuluyorsun. tatlım hayat sartları bu ne yazık kı. onu alamayan cocugunu krese gonderemeyen var. yaptıgın ıs bellı pozısyon bellı ıken karsı tarafın sana 5000tl vermesını beklıyemezsın kı. bu devırde herkez bu ucretle calısıyor. ne yapıp edıp gecınıyorlar. sonucda evlı ve cocuklu bır bayansın. kazandıgını tabıkı de cocuguna evıne barkına harcıyorsun. elde avucda koseye atacagın para kalmayabılır. ama emin ol herkez aynı durumda. bır sekılde gecınmeye calsıyor ınsanlar. sen de bence ne gıyecegım ne edecegım dıye dusunmek yerıne, bır an once ıs gorusmelerıne basla derım. innuk

Buda sizin düşünceniz tabi saygı duyarım.. Ama bahsettiğiniz insalar da zaten depresyondalar.. Hayat biz depresyonda olsakta olmasakta devam ediyor.. Yani bir insan depresyone girmeden önce durupta herkes aynı şeyleri yaşıyor, ben zaten anneyim öyle bir lüksüm yok en iyisi ben vazgeçeyim depresyondan diyemiyor malesef.. Ben çok sıkıldığım ve burda bir çok arkadaşımdan, tecrübeli annelerden ve sizin gibi farklı açılardan bakan arkadaşlardan bile şimdiye kadar hep birşeyler almış olduğum için derdimi burda paylaştım. Yorumunuz içinde teşekkür ederim... . push ; innuk

Kizlar bana kizmayin ama cok zayifsiniz Sizin bu dediklerinizi cogu insn yasiyo coluk cocuk, borc, ev, is... siz ne istiyosunuz anlayamiyorum?Calisin ama hepsi elinizde kalsin eviniz olsun ama onun karsiligi bisey ödemeyin anne olun ama zorluklarina katlanmayin evet bu saydiklarimin hepsini bi arada basarmak belki zor ama hayat böyle bisey bunlari yasayan tek siz degilsiniz ki sizin gibi hatta sizden cook daha zor durumda insanlar var. O zaman herkes depresyona girsin kusura bakmayin ama anne olduysaniz depresyona girme gibi bi lüksünuz yok is konusuna gelincede milyonlarca insanda sadece para icin calisiyo sanmayinki hergün gitrtikleri ise asiklar hoplaya ziplaya gidiyolar SenEsittirBen Limon

deprasyon alarmi bende de basladi. ben kovuyorum. tekrar geliyo. git basimdan diyorum. ben devamli kis ayindan beri her gün calistim. cocuklarimla beraber. isten gelince yemek hazirla. evi topla. cocuklarini gezdir. yorgun yorgun cok da güzel oluyo. artik her gün ayni saatte ayni yoldan gecerek asfaltlar bile eskidi. evdeken evin kiymetini bil. cocuklarnla evinin isinle ilgilen. gerci calismak da iyi hafta da iki gün izin olsa. bu kadar bikmazdim. bir arkadasim la uzun zamandan beri görüsmüyduk bayram vasitasiyla ziyaretine gittim. kendi restorant isletiyo esinle beraber. arkadas cok berbat gözüküyodu. islerin yogunlugunda is yerinde bayilmis. bir ay hastahanede yatmis. depresyon gecirmis. iki hafta cocuklarini bile görmek istememis. ev de bile kapsini kilitleyip yalniz kalmak istedim dedi. kocasi bakmis cocuklarina. simdi ise gitmiyecegim üc ay yasak koymus doktor. bir bardak cayi koyup dolduramiyo. tansiyon yüksek. daha 35 yasinda. hep is de stres D dudi

Dediğini bende denedim canım ama başaramadım yani küçük afacan ben bir yerden temizlerken o dağıtıveriyor ben bitirene kadar ev eski halini alıyor. Bende hepten boşveriyorum. Ama boşvermekte içime sinmiyor.. En azından derli toplu dursa varsın pırıl pırıl parlamasın ama temiz düzeli dursun istiyorum. Ama bir kaç denemeden sonra başarısız olunca pes ediyorum etmemek için motive olmam lazım.. SizBiz Maşaallah

Canımm sanki alt komşumuzu anlatıyorsun o da 23 yaşında 3yaşında da oğlu var. Geçenlerde sesini duyduk gecenin 3'ü kavga ediyordu eşiyle. Kadınlı erkekli bir grup yemeğe gitmişler kadıncağız evde tek başına... Neyse ertesi gün bize geldi. SAçlarını boyadık makyajını yaptık bir güzel bir şeyler aldık antaresten ona. Sonra akşam eşini o şeklde karşıladı kezban olarak değil. Bi anda değişti uslüp. Bir kaç gün sonra iş başvurusuna gitti. Allaha şükür kabul edildi. Ve bugün işe başladı :) SizBiz Maşaallah

Dün öğleden sonra aradım canım dedim tekrar iş görüşmesine çağrıldım diye. Sen geç çıkmayacaksan gidip gömlek tarzı bişe bakabilirmiyiz dedim.. Akşam geldi aldı beni gittik bir gömlek aldık saolsun. Sonra AVm den çıkarken pantolonun varmıydı dedi. Yok diyemedim çok çekiniyorum yaa söyleyemedim. Bi tane kumaş pantolonum vardı 2007 de iş görüşmesine giderken almıştım yine :)) 42 beden onu giyerim diye düşündüm sesimi çıkaarmadım. Eve geldim bir giydim içinde yüzüyorum resmen.. Ama yapıcak bişe yok bugün giderken giydim çekiştire çekirtire yürüdüm yollarda ama napiim. Bir yanım o kendine harcıyor mis gibi sende harca derken öbüryanım olmaz diyor yazık değilmi para kolay kazanılmıyor.. innuk