Kedi piresi insana geçmez zaten, bunu araştırıp öğrenseler içleri rahat edecek. Cehalet ve sevgisizlik onları bu hale getiriyor. Hayvan sevgisi olmayandan korkmalı zaten. Psikopat oluyorlar

Gerçekten insanlara katlanamıyorum. Böyle düşünmek istemiyorum ama gerçekten insanlardan nefret etmeye başladım. Önce biraz kendimden bahsedeyim. Çocukluğumdan beri hayvanlarla büyüdüm. Tavşan, papağan, kaplumbağa, kedi, köpek. Her türlü evcil hayvanı besledim ve hepsi en iyi arkadaşlarım oldu. Ailem de hayvanlara inanılmaz düşkündür. Her şeylerini en iyi yaparız, bir sürü oyuncakları vardır. Mesela şuan kedim var. Kedim gelip beni ısırsa ben onu deli gibi öpüyorum aşığım ona. Babam, adamcağız sabahın köründe kedim rahat etsin diye kalkıp ona masaj yapar. Annem aynı şekilde. O bir yere yattıysa biz yere bile otururuz. Onlar bizim en değerlimiz. Sizleri sıkmak istemiyorum ama iyice rahatlamam lazım anlatıp. Kendim daha önce bulduğum yaralı hayvanları tedavi ettirdim, babam bir kuşun uçamadığını görünce eve getirdi ve onu biberonla besledik uçurduk, sokakta gördüğümüz pirelenmiş kediyi aldık tedavi ettirip sahiplendirdik. Böyle bir sürü anımız var. Şans gibi hep hasta hayvanlar çıkar önümüze ve iyileştiririz. Misal, kedim için de veteriner çok hasta fazla yaşamaz demişti ama şuan çok sağlıklı bir tombik kendisi. :) Yani kısacası hayvanlara çok düşkünüm. Her gün yemek ve su indiririm. En kaliteli mamaları onlara da alırım, sokak kedisi, köpeği deyip geçmem yani. Barınaklara devamlı mama gönderirim. Bunları anlatıyorum çünkü bazı tanıdıklarım bana "şu uğraştığın işlere bak vs" diyorlar sinir oluyorum. Ben bunu iş olarak değil canlarla ilgilenmek olarak görüyorum. Onlar ilgiye ve bakıma muhtaçlar. Neyse, bugün sinirlerimi zıplatan başka bir olay oldu. Apartman toplantısında bodrum katta oturan kişi, buraya kedilere mama koyuyorlar istemiyorum vs dedi. Ben de ona, "Sizi anlıyorum, rahatsız olmanız normal. Fakat kedilere mama vermemize karışamazsınız. Ama sizin camınızın önüne koymaya hakkım yok, diğer tarafa koyarım," dedim konu kapandı. Apartmandan bir pislik balkondan aşağıya çöp atıyor. Tam da benim mama koyduğum yere. Üşenmiyorum her gün mama indirdiğimde gidip o çöpü de iki sokak aşağıya çöpe atıyorum. Kim atıyorsa yüzü bile kızarmıyor. Neyse, bugün apartmandan bir kadın anneme, "İşte ev kedileri çok güzel bakımlı, ama sokak kedileri pireli. Burada beslenmese mi acaba?" muhabbeti yapmış. Annem de tersleyip yollamış. Şimdi de mama koymaya taktılar sinir oluyorum. Kimse gelip diyemiyor da koymayın diye. Ben eski evimde gece uyumayıp mamaları dökenleri bulmuş insanım, bunların demesiyle asla mama vermeyi kesmem ama söylemeleri bile sinirimi bozuyor ya. Her şey bitti hayvanların mamasına göz diktiler. Sinir oluyorum sinir. Öyle içimi dökmek istedim.

Çok teşekkür ederim. Önceki evimizde mamayı tam apartmanın karşısına koyup görebiliyordum. Her gün indiriyordum, bir saat sonra falan mama yok oluyordu yerine artıklar dökülüyordu. Ben de gizli gizli bakmaya başladım, birisi alıp kedisine götürüyor evdeki çöpleri de hayvanlara mama diye döküyordu. O kadar üzülmüştüm ki. Şikayet edeceğimi, internette paylaşacağımı oraya bir kağıt asarak yazdım çünkü kişiyi yakalayamadım. Ondan sonra kesildi. Ama böyle insanlardan dolayı onları beslemekten vazgeçmem

O iğrenç halleriyle kendilerini hayvanlardan üstün zanneden ilginç insan türleri var.

Bizim oturduğumuz yerde de çoğu apartmanın önünde mama ve su kabı var. Ama sorun bizim apartmandakilerde galiba. Başka yerlere koyduğumda mama ve suyu hiç tepki almıyorum. Ayrıca haklısınız.

Asıl yorumuma gelince. Bu tarz insanlar her yerde mi olur ya. Bekarken oturduğum sitede annem çok ilgileniyordu hala da öyle. Hayvanlara bakıyoruz diye belediyeden bile geldiler düşünün. 6 tane kedi vardı. Zorla uzaklaştırdılar hayvanları. Hem de bize yaptırdılar bu işi. Yoksa hiç bilmediğimiz bir yere götüreceklerdi. Şimdi de bakıyor annem babam. Artık kolay kolay laf söyleyemiyorlar. Çünkü kibarlıktan anlamıyorlar. Annem de karışanı bi güzel azarlıyor kimse şikayet edemiyor

Vefat eden kadincagizin 3,5 yasinda oglu var, kedi ona ait. Cocukcagiz uzulur arar diye almaya cesaret de edemiyorum. Umarim geri alirlar onlar da buyuk travma yasiyordur su an cok zor cok derinderin huzurlubirhayatistiyorum. Anneler

Yasadiginiz yere bagli bu. Mesela benim yasadigim yerde sitenin cevresinde kedilerin beslenmesi icin mama kabi koyuyorlar bir suru. Kimsenin sikayet ettigini gormedim, zaten pek cok kisi hayvan besliyor. Ayrica vakit ayirdiginiz islere karisiyorlarsa kaba ve patavatsiz insanlarla berabersiniz demek ki, size tavsiyem sagliginiz icin onlarla etkilesimi minimuma indirin.

Buradaki kediler gayet sağlıklı maşallah. :) Hem de çok sıcakkanlılar.

Havalar o kadar sicakki bizler bile oturamiyoruz hayvanlarin suya ve mamaya bizden daha cok ihtiyaci var imkani olanin bi kap su koymamasi vicdansizlik diye dusunuyorum. Mama/su koymamak bu havalarda ölümcül etki yaratabilir. Komdularin kapi ya da pencere onleri yerine daha uzak noktalara mama koysaniz? Mamalar dogal olarak biraz kotu kokuyor, havalarda sicak gercekten rahatsiz oluyor olabilirler. Belki bu sekilde sessizce olay cozulmus olur.

Bir insan neden baska bir canlinin karnini doyurmasindan rahatsiz olur, bilmiyorum. Ama yaptiginiz cok guzel bir sey, boyle insanlarin varligi sizi yildirmasin.

Çok teşekkür ederim

Kesinlikle katılıyorum. Pireli deyince hatta anneme dedim ki, benim gözümde o bir kediden 100 kat daha pis ve leş

Evet. Bu kadar sorunun, problemin arasında gözleri hayvanların yedikleri mamada. Yazık.

Var ya bir de ben yeni taşındığım yerde gece çıkıp öama koymaya başladığımda "napıyor bu, manyak mıdır nedir" düşüncelerine maruz kalmıştım. Yani terör bölgesi, gecenin 12sinde dışarı çıkıp büyük kömürlük gibi bi yerde yavrulara süt götürdüğüm için böyle düşünmüşler. Gerçi sonra faekındalık kazandılar

Sizin gibi güzel kalpli insanlara saracaklarına. Şu yaz sıcağında kapıya 1 tas su 1 tas mama koysalar ya. İşleri ancak ortalığı karıştırmak. Sevgisiz yaratıklar bunlar ne insan sever ne hayvan

Merhaba, aynı şeyden ben de dertliyim. Sizi çok iyi anlıyorum. Ben de sizinle aynı şekilde büyüdüm. Evleneli bir sene oldu. Ev de alt kattı, kışın balkonumda üşüdükçe gelip yattılar, ellemedim, kutu koydum, battaniye koydum, mama koydum vs. Yakalayabildiklerimin bakımını yaptırdım. Hastaları iyileştirdim. Yine sokakta ev kedisi bulmuştuk. Sahibini aradım aylarca. Kızın biri çıktı geldi. Annesi atmış evden, evlenince tekrar istedi, kendi evinde bakacakmış. Vermedim hala bende. Sonra kedinin biri balkonuma alıştı, ben de aşık oldum. Balkonumda da doğurdu. Doğumuna yardım ettim. Üç yavrumuz tosuncuk gibi zıp zıp evde şu an. Bunların sonucunda ev sahibine şikayet edildik defalarca. Kedilerinizi zehirleyeceğim tehditleri aldık. Ev sahibi de çık dedi bize. Neyse işte, Cumartesi taşınıyoruz. Bahçeli bir site yine. Bu sefer alt kat değil. Anne sütten kesince sahiplendirecektik, sahipleri hazırdı ama şu durumda ayrılmayacağım. Haftalarca onlara uygun ev aradım. Eşyam sığmayacak şu an ama olsun. Bahçesi ayrı, anahtarla üç daire girebiliyor yalnızca, etraftan köpek vs. giremez. Kediler için konuştuk önceden, başımızın üstünde yeri var hepsinin dediler. Komşularla bile konuştuk. Bizi ve kedileri bekliyorlar şu an. Çok sıkıntı çektim, camlarıma taşlar, yumurtalar atıldı. İğrenç insanlarla birlikte yaşadım bir sene. Kötülüğün bu kadarını görmemiştim, gözlerimle gördüm. Ama kurtulmak üzereyim. Bir arka sokakta annem 10-15 kediyi besliyor her gün, o mülk sahibi ses edemiyorlar. Ben de beş kedimle yaşamaya devam edeceğim ve etraftaki tüm hayvanlara elimden geldiğince hep yardım edeceğim. Umarım sizin gibi insanlar hep var olur.

Kesinlikle katılıyorum. Geçen gün bir yavruyu çocukların elinden zor aldım. Perişan etmişler. Top gibi atıyorlardı birbirlerine. Annesini aradım iki gün. Çok korkmuştu yavrucak, boynuma yapışık yaşadı iki gün boyunca. Boynumda kedi sokak sokak annesini aradım, buldum da. Koydum yanına. Şimdi bir de o sokağa gidiyorum her gün. Özellikle o köpeğe, kediye tecavüz haberlerine tahammül edemiyorum. Azıcık sevgi görmek istiyorlar sadece. İnsanlar çok kötü.

Milletin işi gücü yok hayvanlara takmış. Çok uğraşıyoruz bunlarla.

Anneme de kaç defa zabıta geldi şikayet yüzünden. Kimse de çıkıp ben şikayet ettim diyemiyor. Perde arkasından izliyorlar. Annem çok dişlidir ama yine de şikayet ediyorlar, kavga ediyorlar. O da hiç sallamıyor walla, aynen devam. Kediler ayak sesinden bile tanıyorlar annemi. Ben de çok severim, ilgilenirim ama benim oturduğum sitede kedi yok hiç. Sizinki yine mama hırsızıymış, fakirden alıp zengine veriyormuş :) Eski mahallemde, koyduğum mamaları toplayıp çöpe atıyorlardı. Kedilerin dadanmasını istemiyorlarmış. Köşe kapmaca oynadım bi süre, kediler yiyene kadar başında beklediğim çok oldu. Tmm sen kedilere bakma, sevme, doyurma ama hayvanın mamasını çöpe atmak nedir?

Sizi takdir ettim ne kadar hassassınız

ne mutlu, böyle merhametli bir insansınız. Biz de 2 yaşındaki oğlumda kar-kış demeden sitede dolanan 4 kediyi besliyoruz. Su ana kadar şikayet eden olmadı, hatta herkes çok memnun gorunuyor durumdan... Bizim içinde evcil hayvan edinmek çok mümkün olmadığı için oğlumun bu şekilde iletişim kuruyor olmasına çok memnunum. Ancak geçenlerde basıma geleni anlatayım, Kuzguncuk a gittik, sokaklar Harika, evler eski yapım, bilen bilir zaten, sokakta bir sürü kedi-köpek ve hemen her kapının önünde mama. Normalde nasıl hoşuma gider ama kedileri görünce ağlayasım geldi. Herhangi birine oğlum dokunsun istemedim. Hepsi sağlıksız görünüyordu. Gözlerinde akıntı, tüyler yer yer dökülmüş, hapşıran tıksıran.. ilk defa hayvandan uzak durmasını söylemek zorunda kaldım oğluma. Şimdi öyle bir kedi evimin etrafında gördüğümde tedavi ettirmeye çalışırdım, veterinere götürürdüm vs... ama sokaktaki20 ye yakın kedi var ve hemen hepsi bu durumda. Dolayısı ile öyle bir durum varsa bende istemeyebilirdim kedilerin sürekli etrafımda olmasını... çok seviyor olmama rağmen

Kedi piresi insana gelmez. Bizim insanımızda sokak hayvanı pis gibi bir algı var nedense. Ki bütün gün dışarda zor şartlarda olmalarına rağmen çoğunu ev kedisi sanıyorum o kadar temiz pırıl pırıllar. Benimde evde kedim var. Ayrıca bahçede bir sürü kedimiz var, kışları kedi evi koyuyoruz, mama su veriyoruz kapları her daim dolu. Allahtan diğer komşularda bizim gibi herkesin evde kedisi var ve dışardakilerle ilgileniyorlar çok şanslıyız. Sizin için çok zor olmalı. Onlarla tersleşmeden çözmeye çalışın, vicdanlarını harekete geçirecek şekilde konuşun. Hayvanlarda Allahın dilsiz kullarıdır ve bizim ekmeğimize suyumuza sevgimize muhtaçtır. Keşke bunu bir anlayabilseler.

Ben de insan sevmeyip hayvan sevenlerdenim Kadir gecesinde bir trafik kazasina sahit olduk, surucu kadin hastanede öldü, esi ve cocugu kurtuldu. Bagajda bir kedi vardi ayagi kirilmisti. Veterinerlik fakultesine goturduk, sahibinden ayri kaldigi icin cok agresifti. Tedavisi yapildi. Ama sahibi cenazeyle ugrastigi icin geri alamadi hayvancagizi, barinaga gonderildi. O gunden beri aklimin bir kosesinde cok uzgunum. Apartmanda bir suru sokak kedisine bakiyorum ama onu aralarina almayi goze alamadim. Saldirdigi icin. Korktum nedense hata mi ettim bilemiyorum hala onu dusunuyorum. derinderin huzurlubirhayatistiyorum. Anneler

İnsanlar bir şeylerden rahatsız olabilir ama tahammül etmek zorundalar. Ben de hayvanları çok seviyorum. Köpekten çok korkuyorum mesela ama duyarlı komşularım var bir sürü sokak köpeği besliyorlar zamanla alıştım korkumu yendim artık sevebiliyorum hatta ben de ilgileniyorum elimden geldiğince. Ben de birçok şeyden rahatsız oluyorum bir kedinin miyavlamasından daha sesli şeyler var hayatta mesela sokakta yapılan düğünler gibi, mesela gece üçe kadar başı boş sokakta oynayan ve çılgınca bağıran çocuklar gibi. Rahatsız oluyorum ama tahammül ediyorum çünkü nefret etmiyorum. Bunlar nefret dolu insanlar değişmezler siz doğru bildiğinizi yapın.

Bir de ben hayvanların sıcakkanlı, kendini sevdiren olmasını istemezdim. Önceleri "kendisini sevdirmiyo kaçıyo "" diye üzilürdüm ama hayvan o kadar zarar görmüş, kışkışlanmış ki savunma yapıyor sonuçta. İyi ki yaklaştırmıyor demeye başladım. Aylarca her gece yemek verdiğim 2 3 kediden sadece biri yaklaşmadı bana. Ben de hak verdim hayvancağıza ve yemeklerini sularını koyup çekildim kenara.

Teşekkür ederim yorumunuz için. :) Ben toplantıda dedim ki, "Sizin evinizin önüne koymayız tabii ki de rahatsız olabilirsiniz," dedim hep diğer tarafa koymaya başladım. Hatta onun evinin önüne çöp atıyorlar ben gördüğümde götürüp çöp bidonuna bırakıyorum.:)

Yazdiklarinizdan ben kibar birisi oldugunuz izlenimini aldim, biraz da ondan cesaret aliyor olabilirler. Bazi insanlara deli gibi davranmaniz gerek, kibar olunca sizi ezebileceklerini zannediyorlar. Size karsi tavirlari bundan kaynaklanabilir, yukaridaki olaydan bagimsiz konusuyorum. Yukaridaki olaya gelirsek, bu kisi hayvan besliyor ama hayvan sevgisinden nasibini almamis, belli. Her cesit insan oldugu gibi boyleleri de var, ben bu tarz insanlarin zaten evlerindeki hayvana uzun sure bakabileceklerini dusunmuyorum. Hevesleri gidince o hayvan da telef oluyor.

Çok üzüüldüm yaa keşke yaşanmasaymış böyle bir olay

Ben ve esim de hayvanlari cok severiz. Yazinizi okurken biran kendimizi gordum. Malesef bu sekilde davranan cok insan var. Yedikleri 1 kap yemegi cok görüyorlar.. Biz insanlar cok kötüyüz. Su dünya da herseye yer var da bir hayvanlara yer yok. Ama hic düşünmüyorlar bizim kendimize cennet yaptığımiz yaşam alanlari aslinda onlarin ormanlariydi. Ve biz onlarin cennetlerini katledip kendimize cennet yaptik. O yuzden dilsiz olmalari birsey ifade etmiyor. Insan hakki gibi hayvanlarin da hakki var. Biraz vicdana gelseler cok iyi olacak. derinderin huzurlubirhayatistiyorum. Anneler