Anlattığınız 3 maddeyi yıllardır yaşıyorum. Yalnız değilsiniz...

Anlattıklarıniz uzun zamandır yaşadığım şeyler. Ek olarak önceden yaşadığım kırgınlıklar ve küskünlükleri tekrar hatırlayıp o kişilere öfke duyuyorum. Halbuki geçmişe gomdugum ve normalde aklıma gelmeyecek kadar eski olaylar bunlar. kaldi ki 1.5 yaşındaki oğlum vaktimin çoğunu ve tüm enerjimi alıyor buna rağmen durumum böyle. Tavsiyeleri de muhtemelen uygulayamayacagim oğlumdan ötürü ama en azından yalnız olmadığını okumak da iyi gelebilir

Kizlar kucuk bir dert ama biraz fikir teatisi yapmak istiyorum ozellikle psikoloji ile ilgilenen, bilgisi olan, veya bu surecte ayni seyleri yasayan hanimlarla. Yurtdisinda izole bir bolgede yalniz yasiyor ve calisiyorum. Iki aydir tek basima karantinadayim, ama isyerimin istegine gore arada ofise gidip islerimi ordan yuruttugum, bu sayede iki uc insan gordugum oluyor. Is arkadaslarim sag olsunlar cok tatli insanlar, genel olarak bir derdim yok sayilir ama su asagida yazdigim maddeleri yasamaya basladim. Size de bunlar oluyor mu hic? 1. Olur olmaz vakitlerde gelen sucluluk ve utanc dolu anilar: Mesela dustayim diyelim, gule oynaya dus aliyorum, birden aklima 12 yasindayken, bir kanser hastasi kadinin yaninda yaptigim gaf, 10 sene once bir arkadasima soyledigim asiri denyoca bisey, 2 sene once bir is arkadasima yaptigim inanilmaz ayip geliyor ve kendim bile fark etmeden yuksek sesle "Yaziklar olsun bana", "Ben bu utancla artik yasayamam" gibi seyler agzimdan cikiveriyor. Cok komik ama bu bana cok sik olmaya basladi. Sonra bunu telafi etmek icin kendi kendime yine yuksek sesle tekrarliyorum dusuncemi "10 sene once sunu dedigin icin utanctan yasayamayacagini mi dusunuyorsun? Ne kadar sacma ve komik" filan diyerek bu negatif hisleri anlamaya calisiyorum. Ama sik sik olmaya basladi. 2. Endiseleri bastirma: Bundan bir bes sene once atipik major depresyona girmistim ben ve atipik oldugu icin depresyonda oldugumu bile anlamamistim. O zaman Turkiye'deydim. Boyle hicbir negatif duygu hissetmiyordum, tamamen hissiz hissediyordum. Surekli yemek yiyordum ve hareket etmiyordum. Arkadaslarimla, ailemle konusasim gelmiyordu, surekli dizi film izleyip kendimi internetle ve yemekle uyusturarak, ama asla kotu hissetmeyerek oyle gunler geciriyordum. Anladim ki benim depresyona girme seklim bu, yani iyice dibe cokene kadar depresyonda oldugumu anlamiyorum . Ve simdi ayni paterne girdim. Mesela sunu fark ettim ki hicbir endise hissetmesem de korona konusunda aslinda inanilmaz endiseliyim. Babam kanser atlatti ama cok ileri evre bir kanser. Ve fark ettim ki aslinda surekli icten ice babami dusunuyorum ama mesela aramaktan kaciniyorum ayni zamanda. Cunku annemle babamla konusunca icime inanilmaz bir sucluluk ve endise oturuyor. Dizilerde vs yakinlarini kaybetmekle, yasla vs ilgili bir sey duyunca aglamaya basliyorum sacma sapan. Bunu burdan cikardim. Bu endiseleri bastirmak uzun vadede bana iyi gelmedigi icin gunluk tutmaya basladim mesela. Gunluk tutarken kendime bile itiraf etmedigim duygular cat cat su yuzune cikiyor. Bir de ailemi daha sik aramaya basladim. O da cok iyi geldi. Kacindigim her seyin ustune gitmeye basladim. 3. Tembellik ve atalet: Simdi iki sene boyunca ogle arasi bile vermeden ordan oraya kosaral essek gibi calistim aslinda. O yuzden kendime tembel diyemicem. Ama karantinada bir tembellik coktu, uyku duzenim filan bozuldu, bu da iyice kendimi ise yaramaz gibi hissettiyor... Buna da cozum olarak her gun 1 bucuk saat yuruyus yapmayi ve bazi rutinlerimi aksatmamayi buldum. O baya iyi geliyor. Bir de bisey yapamadiysam cok suclamiyorum kendimi. Terapiyi cok seven bir insanim cok yararini gordum. Ankara'dayken cok cok sevdigim bir doktorum vardi, hayatimi degistirdi diyebilirim. Kendisi neo-jungcu idi. Ama onunla skypetan gorusemiyorum cunku kredi karti ile odeme yapilamiyor ve bulundugum ulkeden de eft gonderilemiyor. Onun disinda online terapi sitelerini denedim ama hic hosuma gitmedi. Herkes bilissel davranisci, surekli odevler veriyorlar, o yontemler benim hosuma gitmiyor, cok yuzeysel geliyor. Bu konuda onerebileceginiz isim varsa ozelden yazarsaniz cok memnun olurum. Siz karantinada ruh sagliginizi korumak icin ne yapiyorsunuz kizlar, dertlesmek isteyenler olursa cok sevinirim :)

Yemin ederim şu süreçte beni anlatmışsınız. Aşırı yemek yeme harici hepsi aynı. Depresyondayım sanırım. En buyuk kk

Bana gunluk tutmak ve yuruyus yapmak cok iyi geliyor, bi de meditasyon uygulamasi indirdim o da cok isime yaradi. Belki ilk etapta size de bunlar iyi gelebilir.

Aslinda ben de eski calisma tempoma donmek ister miyim hic bilmiyorum, o zaman da pek mutlu degildim tabi ki Ve evet DINLENMEK kesinlikle cok iyi geldi. Aslinda cok haklisin sekerim, ben aslinda adamla konusayim, bir sekilde EFT yapmaya calisayim, olmadi annem oder, Turkiye'ye gidince nakit para veririm borc olarak almis olurum. Cunku o adam bana cok cok iyi geliyordu cok farkli bakis acilari kazandiriyordu.

Kahkaha attim cok tatlisiniz.

Ailemle ilgili kısmı yaşıyorum sadece. Ne vardı evlenip geldim keşke memleketimden evlenseydim gibi şeyler. Neo jung neymiş bilmiyorum psikolog deneyimim yok, çocuklar biraz büyüsün tek başıma evden çıkar duruma geleyim ben de gitmek istiyorum inşallah online terapiye hiç inanmam, sizi önceden tanıdığı içğn mi iyi geliyor acaba...

Konunuzu takipteyim. Kendi kendime utanç duyduğum veya üzüldüğüm şeyleri aklıma getirmeye başladım. Tembellik zaman zaman etkiliyor beni. Aaa bir de gözyaşım hazır bekliyor. Bir haber olur veya bir olay direk pıt. Zaten hali hazırda bir anksiyete durumum var. Bu sebeple önerileri takip edeyim ben de.

Karantinada ruh sagligim yerine geldi valla benim de. Bugün ise yeniden başlayınca farkettim. Ne mutluydum evde. Hiç kimseyi ve hiç birşeyi ozlememişim :) acaba iş yerinde ruh sağlığımi nasıl koruyacağım :)))) Öneri olarak şunu diyebilirim, madem psikologun kart kabul etmiyor, ödemeyi annenler yapsın. Anne kız arasında lafı olmaz ki paranin, sen onlarla bir şekilde ödeşirsin zaten. Bu sorunlarını asmana yardımcı olacak kişi psikologun. hazır iş güç kosturmasina girmeden, dilediğin saatte konuşursun psikologunla.

bi dakka birinci maddeyi herkes surekli yasamiyo mu cidden? ben herkes yasiyo saniyodum bu benim gunluk aktivitemdir ama soyle bisey var eger utanc verici aniyi yeterince dusunurseniz normallesmeye basliyor ve sira baska utanccc dolu anilara geliyor boyle boyle hepsini bitiricem ins