İçinde bulunduğunuz durum tamamen bunalıma girmissiniz bence bir destek alın dicemde insanın hicmi arkadaşı olmaz çalıştığınız halde arkadaşınızın olmaması tuhaf niye herkesten kaciyosunuz arkadaş çevresi edinin arkadaşlarınız size gelsin siz onlara gidin dışarı çıkıp eglenin. Ne güzel çalışabileceğiniz bir işiniz var. Kafa dağıtacak şeyler yapın herşey kitap okumak değil dışarısı ne güzel çıkın hava alin yürüyüş yapın valla ben olsaydım hayat bana güzeldi asla sıkılmazdim heleki arkadaş edinmeyi. Çok severim.. herşeyi gözünüzde karartmissiniz pisikolojikmen kendinizi eve kapatiyosunuz yapmayın biraz sosyallesin M MutluHuzurluBereketli Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik İptali Anneler

Öğrenci değilim çalışıyorum. Arkadas ortamim yok. Yurtta kalmiyorum 5 aydir tek basima evde kaliyorum. Ailem var sevdigim biri var. Ama yoklar. Varlar mi yoklar mi anlamiyorum. Ortada arada kalmış gibi hissediyorum. Hatalar yapiyorum işi beceremedigimden çabalıyorum ama yine de hata yapıyorum bu da isyerindekilere sıkıntı yaşatıyor. Beni gormek istemediklerini hissediyorum artık. 3 kez çalışma yerimi degistirdim. Sudakiiz Şeytanın avukatlığını yapıyorum... Üyelik İptali tek ayak

İyi bir psikologa gidin ve yardım alın. Size iyi gelecek ve kendinizi bulmanıza yardımcı olacaktır. Böyle sürekli şikayet ederek devam edemezsiniz... P

Özenli, özverili çalışan bir hemşirenin evrak hataları neden göze batar anlamış değilim.. Bende var anormallik sanırım. Gerçekten idareci falan olsaydım, özveriyle çalışan personelimin evrak, dosya hatalarını hoşgörebilirdim. En azından nefret edip ona kötü hissettirmek yerine, yardımcı olmak için elimden geleni yapardım. İnsanların birbirine hiç tahammülü yok yazık. Bence bu zor süreçte yalnız kalmayın. Ailenizden birileri, kuzen vs de olur. Bir süre yanınızda kalsın.. Evde bir ses iyi gelecektir. Pamukannesi83

Yalnızlığı iliklerime kadar hissediyorum. Çaresizliği, kimsesizligi. Annem babam yasiyorlar. Ama 10 saat uzaktalar. 1,5 yıldır uzak bir sehirde çalışıyorum. İsyerinde sürekli sorunlarim bitmedi. Her calisma ortamindan kacmak istedim. 2 kez calisma ortami degistirdim sadece 1,5 yılda ve bu 3. çalisma yerim. Nedenleri işimi yapamadığım için dislandigim ve istenmedim içindi. Şimdiki ortamimda da üstüste hatalar yaptigim için istenmiyorum. Beni görmek istemediklerini ama mecbur kaldiklarini hissediyorum çünkü iyi insan olduklari için. Ama ben hissediyorum. Iki kez istifa ettim olmadi. sonuncusunda babam gitmis yönetime dilekcemi kabul etmemelerini istemiş. Bu sehre ilk geldigimde biriyle evde kaliyordum. 4 ay kaldım sonra ordan çıktım anlasamadigim ve surekli aşagilandigimi hissettiğim icin. Sonra iki kez de yurt degistirdim. En son eve çıktım tek başıma ailemin yardimiyla. 5 aydir tek kaliyorum kocaman bi evde. Ailem yanima geldi kalmak için 40 gün kalabildiler sadece. Acı bir olay yaşadım çünkü. Ikinci kez istifa etmemin nedeni de büyük etken buydu. Suçluluk hissetmem. Nedenini burda belki beni taniyan biri okur da kim olduğumu anlar diye soyleyemiyorum. Ne kitap okuyabiliyorum, ne namaz kilabiliyorum. Ne gezi turlarina ne kurslara katilabiliyorum. Nedenleri de calisma gunlerimle çalıştığı için tur gunleri ve kurs günleri. Zaten isteğim de yok gezmek için. Evlenip bu yalnızlıktan kurtulmak istiyorum ama o da olmuyor. Konustugum biri var. Evlenmek istiyor ama belli bi tarih verdi o tarihi bekliyorum. Ama onla da evlenecegimi sanmiyorum. Bu yüzden de soğuk davraniyorum. Yani ailem var. O da var. Ama hepsi uzak şehirde. Ben artık her günümün birbiriyle aynı olmasindan bıktım. Namaz kilmak istiyorum onu bile yapamıyorum. Kitap okumak istiyorum okuyamiyorum. Ne yapacağımı bilmiyorum. Buraya neden yazıyorum onu da bilmiyorum. Biliyorum caresi olmadığını. Sadece içimi dökmek istedim belki de. Hayırlı ramazanlar.

Aynı duyguları yaşamış hala ara ara yaşayan biri olarak psikolojik yardım olmanı öneririm. Ben bu duygulara kapildıgımda psikiyatrinin yolunu tutuyorum.

Anlattiginiza gore sizin en buyuk engeliniz kendinizsiniz bu kadar olumsuz gittigini dusunmuyorum hayatinizin siz oyleymis gibi gormek istiyorsunuz sanki kendinizi bir girdabin icine sokmussunuz psikolojik acidan ve cikamiyorsunuz cikmak icinde caba harcamiyorsunuz kabullenmissiniz sanki boylesi daha kolay gelmis kendinize acimayin sunu yapamiyorum bunu edemiyorum kimse beni istemiyor hayatim berbat vs vs oncelikle bunlari yapmayin insanlara bile o olumsuz elektrigi veriyorsunuz sizin hakkinizda notr dahi olsa negatif seyler dusunmeye itersiniz tek basiniza bu buhran halinden cikamiyorsunuz belliki mutlaka bir yardim alin

Ha bide benimde evliliğimle ilgili çok canım sikilirsa kendimi boşlukta hissedersem inşirah suresi çok çok iyi geliyor kendimi pamuk kadar hafif hissediyorum sizde okuyun bize bu anlattiklarinizi abdest alın birgünün namazını kılıp elinizi Allah'a açın dua edin gerçekten rahatlarsiniz bende Allah affetsin bı kılıp bı bırakıyorum ama çok zor gunlerim oldu surelerle ayakta duruyordum sizde okuyun

Ben de okul hayatında notlarım iyi olmasına rağmen iş hayatında yavaş çalışan istenmeyen ortamlara giremeyen kız oldum. Ben de sürekli işten kaçmak istiyordum insanların yapmacikligina tahammul edemiyordum. Ben de her günümün aynı olmasını istemiyorum o yüzden istediğim meslek için bekliyorum

Iş yerine gorevlerinizi neden yerine getiremiyorsunuz? Psikolojik destek aldınız mi? amelie

Hemşiresini ve işinizde hata yapıyorsunuz. İşiniz insan sağlığı ve hata yapma lüksünüz yok farkındasınız değil mi? Sıradan bir memur olsanız bir evrağı işlemeyi, imzalamayı unutsanız sorun olmaz ama bir hastaya yanlış iğne yapmanız büyük sorun. İnsan hayatını tehlikeye atmanın yanında kendi başınızı da belaya sokarsınız. İnsanlar gün gelir sizin hatanızı telafi etmez. Silkenin ve kendinize gelin. Psikoloğa gittim fayda görmedim diye bir şey yok. Ya bir kez gidip bırakmışsınızdır ya psikolog sizi psikiyatriste yönlendirmiştir siz gitmemişsinizdir. Ruhsal hastalıklarda ya da sorunlarda ilk adres psikiyatristtir. O gerekirse psikoloğa yönlendirir tedavi için. Çözüme yanlış yerden başlarsanız sonuca ulaşamamanız çok normal.

Evet sebatsizim. Neden böyleyim anlamiyorum. Tur falan derdim değil çok calisma saatlerime uymuyor ona gitmek icin de isyerinden izin almam gerekiyor. Bunu da istemiyorum. Ama namaz kilmamam büyük sorun ya da kitap okumamam her günün denk gecmesi. Buna nasıl çare bulacami bilmiyorum. Hedef koyamıyorum kendime korkuyorum. P

Sebatsız bir insan olduğunu düşündüm okuyunca. Gayret eksik sende. Sabır da YÖK anladığım kadarıyla. Öylece yaşıyorsun sadece. Bir karar verip o doğrultuda hareket etme bilinci oluşmamış. Bir işe giriştiğin zaman gereklerini iyice öğrenip yerine getirmek için çaba göstermelisin. Tura katılamıyorum, namaz da kalamıyorum, kitap da okuyamıyorum demek yerine bir hedef seç ona odaklan, onu oturtunca diğerlerine geçersin.

Ailede sizin gibi başka biri var mı, özellikle büyüklerden?

Bana benzeyen mi? Yok K

Tv falan izliyorum ama tek aktivitem bu. Tembelim. Suçluluk hissediyorum. Psikologa gittim. Ama bana hiçbir şey katmadi.

İş degistirmedim hemsireyim servis degistirdim. P

Kendini çok güzel anlatmışsın hep hata yaptığını itiraf etmişsin insanın kendi kendini de eleştirmesi erdemli olduğunu gösterir herşeyin farkındaysan neden hatalarını düzeltmeye çalışmıyorsun bunalımdasındır belki bi destek alsan senin için iyi olur seni mutlu eden şeylerle ilgilensen.. yanlızım diyorsun ailenn var sevgilin işin var yanlız olduğunu söylemek doğru değil yurtta kaldığını söylüyorsun öğrenci olduğunu düşünüyorum arkadaş okul iş derken günün dolu dolu geçiyor bunlara rağmen halen mutsuz ve yanlız hissediyorsan ruhen sorunların olabilir önce bi psikologa git inan çok faydası olur boş zamanlarında mutlu olabileceğin aktivite bul yapamıyorum okuyamıyorum demek çözüm değil Selenofil ❤ Üyelik

Siz benim yanlış igne yaptığımı nerden çıkardınız. Insan sağlığının hatayi kaldirmicanin farkinda olacak kadar hastaya yaklasimimda dikkatli ve özenliyim ben. Yaptığım hatalar evraklarla dosyalarla ya da hastanenin işleyişiyle ilgili hatalar. Hemsirelik sadece iğne yapmaktan ibaret değil. Herkesle tek basima iletisim halindeyim ve tek basima servisin sorumlulugunu alıyorum. Tek başıma nöbet tutuyorum. O kadar da değil yani. Çok şükür o konuda herkesten daha ozenliyim ben. Yani yaptığım hatalar dediğim gibi evrak hataları. Ve hastanenin isleyisine ayak uyduramamamla alakali. Kendimi savunmak zorundayim kusura bakmayin. P

Bu dedikleriniz hakıında biz yardımcı olamayiz çünkü bunların hepsi sizin elinizde kitap okumak isteyip de okumamaniz ve yahut namaz dua sana iyi gelecek aktiviteler neyse. bi silkelenip Kendine gelmeniz lazım bu da sizin iradenizle olabilecek bişey böyle nereye kadar gidecek değil mi? Bazen işimiz on numara olur ama ailemiz bizimle olmaz bazen aile arkadaş olur ama yqlnizligimizi paylasacak sevgili manasında biri olmaz yani hersey dört dörtlük olmuyor

profosyonel bir destek almanızı tavsiye ederim ben. dibe vurmuşsunuz gibime geldi. zaman zaman hepimiz kendimiz yetersiz, yalnız hissederiz ama mutlaka tutunacak bir dal buluruz. örneğin ben çok mutsuz hissediyorsam açarım bir komedi filmi hiç gülmesem bile oturur, izlerim. sizi mutlu edecek birşeyler mutlaka vardır, iyi bir destekle yolunuz aydınlanacaktır eminim.

Aynen dediğinizi biliyorum once psikiyatriste gidiliyor. Sonra psikiyatrist psikoloğa yönlendiriyor. Randevu aliyorum. Belirledigi gunlerde gidiyorum. 5 seansa gittim. Bana faydalı gelmedi. Kendimi salak gibi hissetmeye basladim. Bıraktım. Bana hicbir çözüm sunmadi. Sadece kitap aldirdi. Onlarin üstünden yuruttu. Zorlandigim seyleri liste yaptirdi. En kolay zorlandigim seyden baslatarak yaptirmaya basladi. Sonunda bana bu çok salakça geldi. Benim depresyonda olduğumu ve sosyal fobim olduğunu soylemisti. deepsimply Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

3 tane iş değiştirip hata yapıyorum beceremiyorum ailem var sevgilim var uzak diyorsun bu kadar kötü durumdaysan gitsene kendi memleketine 3 tane iş değiştirdiğine göre memur fln da değilsin orda kalma zorunluluğun ne ki