Evlilikler çocuk hatırına devam etmez. Sözde evli olan çiftler ve aileler Çocuğa daha fazla zarar verir. Ayrıca bosandiginizda çocuk anne veya babasini kaybetmiyor. Sizin aranızdaki evlilik akdi sonlanmis oluyor bu nedenle çocuklar bahane edilmemeli. Boşanmak tamamen sizin ozelinizde.

Sanırım ihtiyacım olan konu bu . push ; H

Bosanmasalar da babalik yapmazmis bu adam. Bosandı diye cocugunu gormeyen insan degildir zira

Sorunuzu genel sormuşsunuz. Biraz daha açar mısınız? Eşi ile sorunları olan ama boşanmakta tereddüt eden bir kadın mısınız? Yoksa anne ve babası anlaşamayan bir evlat mı?

cevabı bildiğinize ben eminim.. H

Hayatımın en kötü günü evi terkeden annemin geri döndüğü gündü. Çıktığı her merdivende nefesim daha da kesilmişti. Keza en mutlu günüm de dersanedeyken alt komşudan gelen 'annen minibüsle gelip eşyalarını topladı gitti' telefonuydu. Keşke ilk gidişinde dönmeseydi en azından bu kadar düşman olmazdık. Ölümüne sevinirim hale gelmemiş olurdum.

Ah ah bende çocuğum için boşanamayanlardanım 3 yaşında kızım var ilerde bigun gelir de niye ben babasız büyüdüm aile sevgisi alamadim der diye ayrılamıyorum. Eşim rezalet biri diyebilirim. Aslnda çocuğuna bile iyi davranmaz evde sürekli kavga eksik olmuyor eşim için en kıymetli şey eşya sabah kızımın odasındaki perdeyi çocuğun baş kısmından çekmiş dolaba güneş gelmesin diye dolabın ön kısmına çekmiş e çocuğun kafasına güneş geliyo niye çektin dedim bundan bile kavga çıkardı suratsizmisim naletmisim e sende beni ve çocuğunu düşünmek yerine dolabı kapıyı düşünüyon ya sen nesin peki. Bende 2 senedir bu kararsızlık icindeyim böyle bir adama çocuk için sabredilir mi bir ömür böyle kavgayla geçer mi

Kendimi bildim bileli annemle babam boşanacak evet keşke boşansalar dediğim o kadar zaman oldu ki. Hatta bir gün bana sordular ve tabi ki boşanmaları gerektiğini söyledim ve babacığım rahat etmek için böyle dediğimi ve şeytanlık yaptığımı söyledi Aile sofralarından falan bahsetmişler de, bizim zaten doğru düzgün soframız olmuyordu. Yemeklerin havada uçuşup duvara yapıştığı zamanlar oldu. Bu yüzden benim için şu an eşim ve çocuklarımla aile soframız çok önemli. Açıkçası benim için boşanmaları da farketmiyormuş şimdi bakınca, çünkü birinden biri huzurlu ilgili ve mantıklı değildi ki. Babam çoğu zaman başka şehirlerde çalışırdı ama yine kavga vardı. Yine de bunlara şahit olmak istemezdim. Hep korku, kaygı bozukluğu. Bu kadar iğrençleşlik yaşayıp panik atak geçirirsiniz, her şeye kaygı duyarsınız, sonra "sen de her şeyi kuruyosunn, çok korkaksın" olur Sanırım tek şansım bu kadar berbatlığın içinde sevgi de görmüş olmam. Araştırmalar çok net aslında. Çocukların hem anneyle hem babayla birlikte yaşamaları onların gelişimi için daha iyi AMA gerçekten iyi bir anne babalarsa. Yani evde psikolojik ve fiziksel şiddet varsa bitirmek en iyisi.

konu sahibi bir yaş geliyor belki 30 belki 40 artık aileni bile düşünmüyorsun. keşke boşansalardı ya da keşke boşanmasalardı demiyorsun. ne kadar travma varsa kabul ediyorsun. psikoloji çocuk ruhu yeni yeni her eve giriyor. anne babalarımız yaşlarında bunlar yoktu. onlar ana babasından ne gördülerse bizi öyle yetiştirdiler. başka bir hayatım olabilir miydi sorgulaması bana zaman kaybı geliyor. başka bir hayatım olamazdı geçmiş değiştirilemiyor suçlamalarda işe yaramıyor. ama gelecek öyle değil. hep geleceğe bakmak dinç tutuyor.

merhaba boşanma kararı aldım kesin gibi aileme açıldım ama çocuk konusunda baskı görüyorum, psikolojime oradan oynuyorlar vazgeçirmek için...

Ah size kıyamam. Benim çocuklarımda çok etkilendi. Bende onlar için boşandım

merhaba benim kızım da 2 yaşında.. çok üzüldüm durumunuza, umarım şimdi mutlusunuzdur.. sanırım ne kadar küçük o kadar iyi. psikoloğum da hep bu yönde konuşuyor.. L

Ben kendimi bildim bileli bizim evimizde hep kavga dövüş olurdu. Annem sürekli sinir krizi geçirip ağlar, bosanacagini söylerdi. Gezmeye gittiğimiz zaman bile eve kavga ederek dönerlerdi. Ama bütün bunlara rağmen iyiki boşanmamislar diyorum ben. Annem babam boşanıp başka insanlarla evlenmiş olsa nasıl olurdu, nasıl bir hayat yaşardık hiç bilmiyorum. Boşanmalarini değil ama terapi almalarını, bir sekilde sorunlarını çözmelerini çok isterdim. Çünkü ciddi şeyler yoktu aralarında, saçma sapan konulardan çıkardı bütün huzursuzluklar.

Kesinlikle bosanmak annemle babam bosandi ohh dedik kardesimle. Mutsuz anne baba=mutsuz cocuklar ve nokta.

Tek çocuk musun? Annenle nasıl geçti yılların? Çocukken anneni suçladın mı boşandığı İçin

Mutlu aile tablomuz olamadı maalesef, ben boşansınlar isterdim hatta anneme niye bu adamla evlendin bu aileye gelin gittin diye söyleniyordum, elimde olsa annemin bekarlığina döner onun babamla evlenmesine engel olurdum, keşke başkasıyla evlenseydi biz olmasakta olurdu ama hayatı düzgün olurdu belki. Bence çiftler mutsuzsa bosanmalilar, tam tersine çocuk mutsuz bir ailede daha çok yıpranıyor.

Eksikliğini yaşadıkları şey doğru düzgün bir aile. Zaten çoğu boşanan nasıl boşanıyor görüyoruz, özellikle bu babalar evde olsa da huzur vermiyor ki. Verse zaten boşanılmayacak.

Çevremden gözlemlediğin kadarıyla boşanan ailelerin çocukları daha mutlu bir hayat kuruyorlar kendilerine. Yani bunu arkadaş çevremden gözlemlediğim kadarıyla söylüyorum. Genelde mutlu beraberlikleri var mesela ya da iş hayatında daha başarılılar daha özgüvenliler sanki. Ama kavga ortamında büyüyen kişiler daha içe kapanık ayrıca ikili ilişkilerde de rol model anne olduğu için her şeyi çekeyim modundalar Böyle bir kaç örnek canlandı gözümde de. Doğru olan kavga gürültü anlaşamamazlık varsa eğer meseleler çözülemiyorsa ayrılmak doğru olan bence.

Eşimin ailesi durup durup 40yıl sonra boşananlardan. Hayatı hem birbirlerine hem de çocuklarına dar etmişler boşanmayarak. Eşim hep söyler keşke biz küçükken boşansalardı bari kafamız rahat büyürdük diye. Çevremde bitmiş evliliği olan ama boşanmayan bir sürü çift var. Hep söylüyorum boşanın diye. Yapışmışlar kocalarına/karılarına bırakmıyorlar. Bu şekilde evlilik olmaz, oldurmaya çalışana da çevresine dr zarar verir düşüncesindeyim açıkçası.

2-2.5 yaşlarındayken annem ve babam boşanmış. Annemle birlikte dedemin evinde büyüdüm. Bir gün olsun babamın eksikliğini hissetirmediler, çok mutlu güzel bir çocukluk geçirdim. Yaşım büyüdükçe bir yanımın eksikliğini hissetmeye başladım, çocukken fark etmiyordum belki umursamıyor gibi davranıyordum ama büyükçe bazı şeylerin farkına varmaya başladım. Arkadaşlarımla sokakta oynardık babaları işten gelirdi babalarına koşarlardı ben de çocuk aklı onların arkasından koşardım sonra durup bakakalırdım Mesela bu durum o zaman acıtmazdı ama şu an düşününce kötü oluyorum. Babam da ne beni görmeye geldi ne de iletişim kurdu. 27 yaşındayım ve babamı sokakta görsem tanımam, ne acı

Annemle babam boşanacakken 3 ay sonra barıştılar. Ben 6 yaşlarındaydim. İnan bana iyi kötü sadece 6 yıl evliliklerini biliyorum amaa hala aklımda kavgaları. Annemin önüme düşmesi benim uyuyor numarası yapıp resmen titremem. Babamın anneme tahammülsüzlüğü, annemin her nedense bir türlü babamı dinlemeyip sürekli gezip komşulara, gezmelere gitmesi vs aklimda. Annem kvyle çatışması dahil tüm sinirini benden çıkarırdı sonra. Keske o yıl bosansalardi. Keske annem o kadar içine atmasaydi. Babam cok iyi insandı ama annemle uyuşmuyorlardi. Zaten barıştıktan bir yıl sonra annem öldü. Cocuk zannediyorlardi ama ikisi de çocuk olmama ne yazık ki izin vermediler. Keske babam o kadar okumuş bir adam olarak maddi manevi annemi destekleyip ayrılmanın çaresine baksaydi

Boşanma. Ve tabi orta da bir de çocuk var Ne yapmalıyım hangisi doğru kestiremiyorum bi türlü H

Keşke boşansalardi.. Ben de kendime değer vermeyi öğrenirdim.. Bana kendimi değersiz hissettiren herkese hayır diyebilirdim... keşke C

guzel kardesim yazdıklarınızı okudum, en dogru kararı vereceginize eminim. Cok dogru yazmıslar, mutsuz evde mutlu cocuk buyumez..

Bizimkiler ben daha bebekken boşanmış ve hayatımda hiç adam gibi bir baba figürü olmadı. Babam dolandiriciydi ve bir dönem benim bile duygularımı dolandırdı. İşin benim için en kotu yani malesef bende düzelmeyen psikolojik bozukluklar kalmış olması. Normal bir kız için babası neyse benim kocam o hale geldi benim için. Arkama bakınca bir dağ görememek çok üzücü. Bazen keşke ölmüş olsaydı da öldüğü için üzülseydim diyorum. Hayatta olduğunu ama nerede olduğunu bilmemek, seni umursamadigini bilmek en kötüsü olabilir galiba.

Çocukken annem babam boşansın diye her gece dua ederdim psikolojim bozulmuştu, sosyal medyada çocuğun önünde öpüşülür mü falan diyenler çocuğun önünde kavga edilir mi demiyor hiç

Ailem bosanmadan önce aklım sürekli evdeydi. Okula giderdim evi düşünürdüm ya kavga ederlerse birbirlerine bir şey yaparlarsa diye. Annemi sürekli üzgün ve ezilirken görmek de cabası. Ayrılmaları çok iyi oldu benim için. Tek zorluğu onlar artık bekar insanlardı ve başkalarıyla ilişkileri oluyordu. Bunu hazmetmek zor oldu ve beni hirpaladi. Sürekli değişen sevgililer abiler ablalar vs. Yine de iyi ki bosandilar.

Benimkiler boşanmadi. Ben ortaokul yıllarımda hep dua ederdim bosansinlar diye. Surekli kavga vardı evde. Benim annem iyi bir anne, babam iyi bir baba. Bizim için çok çalıştılar cabaladilar. Ama kişilikleri birbirine tamamen ters. Birbirlerini sevmiyorlar. Tahammulleri yok. Bugun geldiğimiz noktada hala evliler ama sevgisizler. Ben hala bosansinlar isterim bir yanimla. Bana gelirsek, sinir stres sahibi bir insan oldum sayelerinde. Arada sinir krizi geçiriyorum. Mutsuz bir hayatım oldu. Antidepresan kullanmadan uzun süre idare edemiyorum.

Annem öz babamdan iyi ki boşanmış diyorum. İyi ki... İkinci evliliği de bitti ona da iyi ki diyorum. Üçüncüsüne de Allah sabır versin diyorum sorun kimse onu da bilemedim şimdi ama ben huzurluyum arkadaş. Evlenmemeyi düşünüyorum zaten soğuttular beni evlilik işinden.

Benim annem babam çok kavga eder. İkisi de kötü olduklarından değil sadece birbirlerinden farklı olduklarından. Hayat görüşleri, yetiştirilme tarzları, beklentileri, zevkleri farklı birbirlerinden. Ben kendimi bildim bileli anlaşamazlar hep bir boşanma lafı döner ortada. Sonra anladım ki boşanmazlar. Keşke boşansalardı diyordum evet sürekli kavga edilen bir evde büyümek gerçekten çok yıpratıcı. Şimdi annem boşanacağım diye arıyor bazen karar senin sen bilirsin diyorum ama görüşüm bu yaştan sonra tek mi kalacaksın şeklinde. Keşke zamanında boşansalardı ikisi de kendilerine başka bir hayat kurabilirdi. Hayatım boyunca daha hiç ayrılan ailesi için keşke boşanmasalardı diyen birini tanımadım.

Benim eski sevgilimin annesi saçma sapan bir kocaya bir sürü çocuk vermiş, çile çekmiş, çocuklarına hep 'sizin yüzünüzden katlaniyorum' mesajı verip onların da sırtına tonla duygusal yük bırakmış, klasik çilekeş bir anneydi. Çocuğun ablaları ise girmişti, çocuk da öğrenci evinde kendini geçindirecek kadar bir gelir sahibiydi. Geride bir ortaokul çağında bir kardesleri daha vardi. Annesine defalarca 'birak şu adamı gel, burada yeni hayat kuralım. Zaten babam eve para vermiyor, biz sana bakarız, bu şehirde hayat kurarız' dedi. Ama b. k gibi bir evliliğe her sene çocuk doğuran, dayak yiyip yiyip 'sizi bırakmamak için çekiyorum' diyen kadın tabii ki kocasını bırakmadı, 'bu saatten sonra kimseye kendimi gulduremem' dedi, gelmedi. Benim çevremdeki örneklerde hayırsız şerefsiz kavgaci baba ve çilekeş anne var genelde.. ve çocuklar da o salak babayı sevmiyor genelde. Annelerine ısrar ediyorlar 'birak şu adami' diye. O yüzden ben kötü biriyle evli olan herkesin boşanması taraftariyim. Karısına kötü olan çocuğuna da kötü olur. Çocukken hadi neyse ama ergenliginden sonra onu da kısıtlar, onu da boğar, ona da saldırgan olur. Yani ne gerek var ki? Geçen haftalarda kuzenimdeydim, o da çocuklar için boşanmamayi dusunmus bir sure. Ama her şey iyice kötü hale gelince ayrılmış. Şimdi kızının da bayıldığı tatlı bir sevgilisi, sevgilisinin kızı ile bir sürü güzel anıya sahip olduğu, mutlu bir hayatı var. Aynı şekilde adam da dünyaya başka pencereden baktığı bir kadınla mutsuz bir evlilik yapmış, eski karisi onu bırakınca çok üzülmüş. Ama şimdi kuzenimle birbirlerini buldukları için çok mutlular ve resmen yüzleri ışıldıyor beraberken. İyi ki de boşanmislar. "Çocuklar babasını seviyor, babası iyi bir adam" diyordu. Adam iyi ama içi ölmüş bir adam. Ruh gibi, enerjisiz, bir şey yapmak istemez. 'cocuklari babasından uzak büyütmek istemem' diyordu, şimdi büyüdü çocuklar, çoğu haftasonu gitmek bile istemiyorlar, babaları evde sadece oturuyor, bir şey yapmıyor diye muhtemelen sırf çocuklar için devam etseydi de çocuklar babayla sohbet etmeyen, aynı evde sadece salonda koltukta TV izleyen bir baba modeliyle yasayacaklardi - çok da 'babali ev' modunda olmayacaklardi. Değişen bir şey yok yani. Bence evliliğiniz kötüyse çocuğunuz bu kötü şeyi rolmodel almasın.. ayrılın ama çocukları babaya da Birakin, her hafta bir gün-duruma göre iki üç gün baba da alsın. Bir süre sonra alisirlar

7 yaşındayken annem babam boşandı. Hayatım boyunca aile masalarına, baba figürüne aç kaldım. Sürekli korkarak bi koruyucu aradım. Tabi belirli bir yaşa kadar bu saçma düşünceler hep devam etti babamı suçladım genelde. Şimdi 25 yaşındayım iyi ki annem babam boşanmış evli olsalardı bu sefer hepten psikolojimiz bozulurdu diyorum

29 yasindayim ben bosandim ex esimden. Ailem yillardir annem babam birbirine kedi köpek misali sürekli kavga eder geriye bazen kuzu ciger oluyorlar ben yoruldum vallahi. Her kavga ettikleri zaman ben baristiriyordum liseden beridir ben idare ediyordum ailemi artik saldim. Ne haliniz varsa görün anlasamiyorsaniz bosanin yeter bu evde bi huzurla oturamadik dedim ilk defa o gün bugündür her kavgasinda gelip bana sikayet etmiyolar cok sükür aldatma falan yok genel babamin alkol sorunlari iste ne olsun :) sinir hastasiydim ben tedavimden sonra iyilestim arada atak yapar normal :)

boşanma değil de çoğunluğu etkileyen boşanma sonrası anne babanın takındığı tavır, davranışlar gibi duruyor...

Babam sorunlu bir profil. Özellikle ergen dönemlerim annemle babamın ilişkilerinin en şiddetli kavgalarına tanık olduğum bir dönem. Ya kavga ediyorlar ya küsüp aylarca konuşmuyorlardı. Hep negatif enerji. Eve ayaklarım geri geri gidiyordum. Onun dışında bana karşı iyilerdi maddi manevi destektiler ama mutsuzluk hakimdi. Ve lisedeki arkadaşlarımın hepsi birbirimizi çekmişiz gibi benim gibi tiplerdi. Mutsuz aile çocukları. Hatırladıkça üzülüyorum çok. Bir ara okula sürekli ağlayarak giderdim gözlerim şiş. Rehber Öğretmene göndermişlerdi beni. İyi bir lisede okuyorum dersler de çok iyi bu arada. babamı çağırmış bayağı kulağını çekmişlerdi. 3-5 gün düzeldi geri bozuldu her şey. Bir gün karşıma çıktılar biz boşanıyoruz dediler her şeyi planlamışlar falan. Oh be dedim belki mutlu olurlar artık. Boşanmadılar sonra. İlişkilerini bana bu kadar yansıttıkları için onları asla affetmeyeceğim. Şimdi mutlu mesut yaşıyorlar. Sanki sorun ben ve kardeşimmiş gibi. Biz evden gittik. Şimdi gezip tozuyorlar.

Boşanmaları için çocukken çok dua etmiştim olmadı. Şimdi evde duramıyorum durursam da tartışıyorum kaldıramıyorum. Onlar düzeldiler gibi on on beş yıl sonra. Ama ikisi de mutlu değil kendi dünyalarında yaşıyorlar. İkisi de bencil duygusal açıdan yalnız büyükdük kardeşler olarak birbirimize dayandık. Çocuklar olarak kimsenin psikolojisi normal değil. Bu bizi diğerlerinden daha akıllı mı yaptı evet ama bunun yerine çok düşünmeyen ama mutlu insanlardan biri olmak isterdim. Boşansalar ne olurdu bu açıdan düşününce bunun da bizim için zorluk olacağını anlıyorum. Muhtemelen okuyamaz asgari maaş ile evi geçindirmeye çalışırdım. Babamın maddi destek vereceğini sanmıyorum yeniden evlenmiş karısının her dediğini yapıyor olurdu. Anneminkini ise asla yapmaz tartışır. Her iki durumda da biz mutsuz çocuklar ve yetişkinler olacaktık. Sözün özü ise bir insanla eş bütün olamayıp huzurlu hissetmiyorsanız çocuk yapmayın. Sizden daha fazla zarar görecekler. Kimse sonradan düzelmiyor düzelecek diye de beklemeyin. Hele bu bekleme sürecini çocuklarla geçirmeyi hiç düşünmeyin. Çocukların ne suçu var yazık vallahi yazık

Merhaba arkadaşlar. Ailesi boşanmış olanlar ve ailesi boşanmayan ama keşke boşansalardı diyenler.. Deneyimlerinizi paylaşır mısınız? Ailenizin boşanması hayatınızı kişiliğinizi, nasıl etkiledi sizi? Keşke boşanmasalardı düşüncesi ne kadar etkili hayatınızda? Ailesi boşanmayan ama mutsuz bir anne babayla büyüyenler peki? Boşanmış olsalar ne farklı olurdu hayatınızda? Hangisi daha doğru? Bu işin doğrusu var mı? Çocuk hatrına devam eden bir evlilik mi yoksa ayrılmak mı?

Yaşadıklarınızı en iyi sizbilirsiniz. Çocuğunuz için hangisi daha iyi olacaksa ona göre karar verin. Her evlilik kendine özel.

Benim bir arkadaşım vardı, ablası atanıp kendi de okulu bitince 'cocuklar için katlaniyorum' diyen annesini babadan ayırtıp yanlarına aldılar. Anne bir süre sonra arada habersizce evden gitmeye, telefonlarini açmamaya, acemice yalan söylemeye falan başladı Çocukları 'biriyle mi konuşuyor acaba' diye düşünüyordu. Meğer kocasıyla barismis, yine buluşuyormus çocukları 'gitme tekrar, o adam duzelmez' dedi, kadın kavga edip kocasına gitti Aradan 8-10 sene falan geçmiştir. Arkadaşımla geçen yıllarda konuşmustuk bu konuyu, şey diyormuş annesi herkese "iki kız, başında dul anne. Ben onlara yük olmak istemediğim için kötü kocaya geri döndüm. Yarın Eloğlu istemez annesiyle yaşayan kız, onlar zora girmesin diye" Oysa olay kesinlikle böyle değil... Ama mağdur ve kötü hayatini çocuklara yıkmak isteyen anne her zaman aynı:)

ben değilim ama liseden bir tanıdığım kız vardı, şimdi sinir hastası gbi o kadar hınçlı ve öfkeli ki Lisedeyken anne babası çok kavga ediyordu, sonra babası metres tuttu sanırsam annesi taa yıllar sonra boşanmış ama çocukluğu kızı bir türlü rahat bırakmamış içten içe hep öfkeli bir insan olarak kaldı. Psikiyatriden ilaç almış, öyle biraz sakinlemiş.

Benimkiler baştan evlenmeseler daha doğru bir hareket olurmuş. İyi olmuş ayrıldıkları. Gerçi ben çok küçükken ayrılmışlar, beraber yaşadıklarını bile görmedim. Bir dönem babamla biraz koptuk, o zaman özledim. Bir de babam evlendiğinde biraz kıskanmıştım da şimdi sorun yok. Ailesi boşanmayanlara Allah sabır versin. Benimkiler eğer boşanmasalardı daha kötü olurdu. Bazen ayrı olunca daha huzurlu olunabiliyor diye düşünüyorum ben.

O kadar uzun mesele ki yazmaya bile mecalim yok, kısaca alkol, şiddet. H

Benim ailem dışarıdan mutlu görünen, belirgin problemleri olmayan bir aile. Ancak problemleri olmamasının altında annemin babamı sürekli alttan alması, yatıştırmaya çalışması var. Babam, özünde çok iyi biridir. Tanıyan herkes çok sever, elinden gelen yardımı esirgemez, saygılı, efendi bir insandır. Fakat geçmişte yaşadığı travmalar, bozuk aile düzeni, sorumsuz aile üyeleri vs. durumlar onu çok yıprattığı için inanılmaz kaygılıdır. Her şeyin her zaman en kötü ihtimalini düşünür ve sevincimizi bile kursağımızda bırakır. Zamanında yıllarca kaygı bozukluğu yaşamamın en büyük nedeni de babamdır. Annem çok anlayışlıdır, fazla uyumlu, fazla empattır. Yıllarca babama kaygılarının yersiz olduğunu söylemeyip idare etmeye çalıştı, bizden de aynı performansı bekledi. Halbuki babam profesyonel bir yardım alsaydı, düzelmiyorsa da boşansaydı kardeşim de ben de bu kadar yorulmazdık. Yani özetle her zaman kötü, sorumsuz ebeveynler boşanmaz; boşanmak bazen anlaşamayan iki insanın daha büyük problemlere neden olmamak için seviyeli bir şekilde yollarını ayırmasıdır.

Çevremde boşanıp mutlu mesut yaşayanlarda var bosanmayip evliliklerine devam edenler de var tabi mutsuz bir şekilde. Mesela bir tanidigim kadının ailesi zengin kocası çalışmıyor evi kadının ailesi gecindiriyor zenginler hatta araba bile almışlardı sırf kızımız torunlarimiz rahat etsin diye aile boşanması için çok dil döktü tabi sonra içine aldatma girdi ailesi ogrendi kızlarını ve torunlari alıp götürdüler dayalı döşeli ev, araba verdiler para sıkıntısı yoktu ailesi çocukları kreşe verdi en iyi okula fakat bir süre sonra kadın hiç kimseye haber vermeden çocukları alıp hayırsız kocasının yanına döndü neymiş çocuklar çok özlüyormus yalan tabi ki çocuklar bahane. A

herkese çok teşekkürler yorumlarınız için.. gelen yorumlara göre mutsuz bir ailenin, çocuğun üzerinde daha fazla etkisi var gibi duruyor. ayrılmış ailenin çocukları muhakkak ki bir eksiklik ve yarım kalmışlık yaşıyorlar ama daha mutlu gibiler sanırım. teşekkürler tekrar herkese Vanessa_ "Yaşamak öyle büyük bir hayal kırıklığı ki!" Üyelik

Tek çocuğum evet. Annemle bayağı zor geçti, kötü biri değil ama yaptığı şeylerin farkında olmadan çocukluğumu-ergenliğimi baltaladı. Şimdi daha normal bir ilişkimiz var. Hayır boşandığı için asla suçlamadım, onu tek suçladığım şey kendi hayatına devam etmemesi oldu.

Boşanmada çocugu bahane edenlere asla inanmiyorum. Ya maddi gücü yok, ya alısık oldugu düzeni bozmak istemiyor ya da arada ne olmus olursa olsun hala çok seviyor. Kadın dayak yiyor, aldatılıyor, görmezden geliniyor, hakaretler ediliyor ama hala bosanmakta kararsızım ya düzelirse çocuk ne olur falan diyor. Sevgiliyken göz yumuluyor evlenince düzelir, evleniliyor bu sefer cocuk yapayım düzelir v. s ama düzelmiyor. Biz küçükken sürekli boşanmadan bahsedilirdi evde biz de sevinirdik ohhh ne güzel boşanacaklar kavga gürültü bıkmıstık.1 gün geçerdi çocukların hatrına boşanmıyoruz derlerdi biz de boşanın diyemezdik:)Annemide babamıda çok severim ama bazen iki insan yan yana olmuyor zorlamamak lazım.

Konu sahibini bilmem ama sizin actiginiz son konulardan birinde kocaniz cocugunuza bile siddet uyguluyordu. Siz tam olarak burada anlatilan cocugu bahane edip kendi duzeninden vazgecemeyen kadinsiniz. Aman cocugumun basinda baba olsun ama onu da dovsun yeter ki baba olsun. Sunu unutmayin, siz bosaninca cocuk babadan bosanmis olmuyor ama cocuk evde babadan siddet goruyorsa omur boyu beni en sevmesi gereken bile dovuyorsa demekki siddeti hak ediyorum diye kodluyor. Su yazdiginiza asiri kizginim. Siz de bosanmayip ileride cocugunuza burda mutsuz hikayelerini yazanlarin dediklerini dedirttireceksiniz. Aynen devam edin.

Ben 12 yaşındayken boşandılar keşke daha önce boşansalardı.. Bütün çocukluğum kavga edecekler mi bugün tartışma olacak mı diye ağlayarak geçti yorgan altında... Her gece dua ederdim Allahım ne olur bugün kavga olmasın diye.. Sevgisiz olan her çift boşanmalı bebek bile olsa.. O çocuğum için katlanıyorum lafı var ya o resmen kadınların bahanesi.. Çocukluğumuzu, masumluğumuzun hepsini yakacak bir bahane o... Boş söz... Esas çocuğum için boşanıyorum denmeli...

Bu yazdıklarınızda kendimi okudum resmen o kadar iyi geldi ki insan gerçekten ne kadar travma varsa kabul ediyor. Başka hayat vs düşünmüyor