İş bulmadan ayrı bir hayat kurmaya kalkışmayın bence.. Şuan zaten durumlar karışık malum pandemi.. Yaşam koşulları desen oldukça zor durumda.. İşsiz birinin elinde birikmişe güvenerek ayrı bir eve çıkması kira, fatura, yeme içme falan bunları göze alması biraz deli cesareti gibi geliyor bana.. Ailenizin yanında bunalmanız çok normal ama şuan sadece biraz zaman ihtiyacınız var.. Annenizle sakince kısacık konuşun daha sonra dinlenmeye çekilin.. Öyle sonra konuşalım demeyle Annenizi durdurmanız zor Anne çünkü o.. Siz o haldeyken birşey bilmeden birşey yapamadan öylece beklemesi çok da mümkün değil gibi..

Önceki konunuzu hatılamıyorum ama sorunuza tavsiyem bir iş bulup o işiniz oturana kadar en az 6 ay çalışmadan yerinizden oynamayın 50 bin dediğiniz bir para değil su gibi erir gider ki daha fazla olsa bile hazıra asla dağ dayanmaz ev tuttuğunuz zaman da tavsiyem letgodan ikinci el eşya dizmeniz eşyaya çok yatırım yapmayın köşede hep bir miktar para dursun durumlar çok kötü hayat ne getirir bilinmez

Bir anlık kararlar bedel ödetir canm sakin ol önce

Şu süreçte psikolojik destek alıp, eşinizden önce ailenize sorunlarınızı sırayla anlatmanız öneririm, kafanız karışıksa sorunları yazın ve sesli okuyun, psikolojik destekle de toparlarsınız, ayrı eve çıkmayı biraz daha güçlendikten sonra düşünebilirsiniz.

Esim bir yandan arayıp duruyor telefonum sessizde en az 50 defa aramıştır. Konusmayi hic istemiyorum beni ikna etmeye çalışacak biliyorum. kararim kesin bunu anlamasini istiyorum Stevya ✨ Üyelik

Var olan parayi harcamak bana da mantıklı gelmiyor. Bir de birikimimizi aldı kaçtı diyebilir mahkemede. O parayı yine almazdım bunca zaman katlandım tüm cimriliklerine ve canı yansın istedim aslında. Canını yakan tek davranış parasını almak olur diye düşündüm. Ayrica para benim hesabımdaydı mahkemede parayi aldığımı söylese ben suçlu olur muyum? Ev kurmayı bir yanım istiyor çünkü kısa cevaplarla yetinmiyor bizimkiler. Uzun uzun anlat diyorlar. Gücüm yok, bir de bana bu sekilde davranmasi benim suçum gibi hissedip utanıyorum. Yarın bir gün babam huzursuzluk çıkararak bundan da eminim. Çünkü kavga etmeyi seven biri. Uzaktayken melek yakına gelip samimi olunca kavgacı. Bir de diyorum ki bu atanmak icin fırsat. Hazır ailenin yanındasın odana kapan çalış diyorum. Beni düşündüren aslında yük olur muyum korkusu. Acaba ailem hakkımda bir sey düşünür mü laf söylerler mi... söylemezler biliyorum ama ben her şeyden nem kapan biriyim bu aralar cok hassasım. Neyse galiba bunlar normal süreçler

Önce ailenizle oturup konuşun ilk sizden dinlesinler sonra eş kişisi anlatınca afallayabilirler. Şuan en iyi yer anne baba evi sonra şartları düşünür yola koyarsınız.

Elmayı havaya at, düşünceye kadar Allah kerim... athena Goddess of

Karar dogru; siginilacak tek yer aile. Cekinmeyin korkmayin huzursuz olmayin. Duzenim dediginiz o evde huzur olmadiktan sonra oraya ait degilsinizdir. Aklinizla oynamasina izin vermeyin.

Şu anki ağlamaları zırlamaları para için. Ailenizin yanında çok zorlanıyorsanız apart tutabilirsiniz, ev kadar masraflı olmuyor. Ders çalışmak için çok güzel bir ortamınız olur hem.

Ailenize tüm yaşadıklarınızı anlatın, öğrendiklerinde sizi daha iyi anlayacaklardır. Eşinizin tacizlerinin devam etmemesi için iletişimi kessinler. Hazıra dağ dayanmaz. İlk önce iş bulun, sonra birikiminizi güzel bir şekilde değerlendirirsiniz. Kararlı duruşunuzu hiç bozmayın, geri döndüğünüz an eskisi gibi olacak her şey. Her şey gönlünüzce olsun

eşinizle aranızda sevgi var belli bir hukuk var ise biraz uzlaşmayı deneyebilirsiniz, iş bulmadan ev kiralamayın bence çok sıkıntı olur evin masraflarını ödemek gerek! ya yalnızlık ya aile olabilmek?

Eşimin cimriliginden, davranışlarından, her şeyden size bahsetmiştim. Son durumu yazmaya ve fikir almaya geldim. Eşimle durumu konuştum anlaşmalı boşanmaya yanaşmadı, ağladı, kapıları kilitledi, telefonumu elimden aldı, yalvardı. Bir şey yapacak diye cok korktum cunku kendinden geçti bir an. Sonra yatıştı ikna olduğumu düşündü. Ertesi gün işe gittiğinde avukat arkadaşımı bulup ona ulaştım durumu anlattım. O arkadaşımla birlikte süreci başlattık. Aynı gün bana bir sey yapar diye bileziklerimi ve birkac elbisemi alıp annemlere geldim. Annemler bilmiyorlardı aslinda tam anlamıyla anlatamadım geçiştirdim. Kendimi anlatacak kadar güçlü hissetmiyorum. Sadece uyumak istiyorum, kimse bana bir şey sormasın istiyorum. Aklımdakileri toparlayamiyorum canım yanıyor. Annem de gelip sürekli sorular soruyor sonra dedigim halde sorup duruyor. Eşim de annemleri aramış geleceğim konusalim ben bir sey yapmadım demiş. Ailemin yaninda kendimi kötü hissediyorum geleli birkac gün oldu ama kendi duzenime ihtiyaç duyuyorum. Bir de sessizliğe... Eşyalarımı orada bıraktım elimde de 50 bin kadar para var. Sizce ev tutup esyalarimi alıp ailemin yanından taşınayım mı yoksa biraz daha sabredeyim mi? İş de hemen bulunmuyor taşınsam hemen iş bulamamaktan korkuyorum yula

Eski konunuzu okudum. Öncelikle sorun eşinizin cimriliği değil eşinizin psikolojik şiddeti. Karşınızda sizi seven size değer veren bir adam yok. Tabiki dönmeyin o eve. İstediğiniz gerçekten aşağılanmak hor görülmek mi? Neden çekesiniz o adamı? Yuvam dağılmasın diye sabrediyorum diyor çoğu kadın. Peki hangi yuva? Ortada yuva yok ki sizi sömüren sırtınızdan geçinen temizliğini yemeğini yaptıran üstüne hakaret eden adamlar var. Olamayıversin o yuva. Hayvanların yuvası bile daha paylaşım doludur