Sevdiğiniz bir insanı düşünüyosanız, en çokta gece yastığa başınızı koyduğunuzda.. onun hayaliyle yatıp kalkıyosanız, unutamadıysanız.. o kişinin rüyasına giriyorsunuz. Bazıları der ki;hayalimizdeki insanın, hiç bir zaman hayalindeki insan değiliz.. Ben buna inanmam. Ünlü üstad Franz Kafka derki;"İnsan kendi eksikliğine katlanmak zorundadır, her an için; oysa iki kişilik eksikliğe katlanmak zorunda değildir. Gözler, yuvalarından çıkarıp atmak için yok mudur, ve kalp de aynı şekilde. Yine de durum o kadar kötü değil, abartı ve yalan bu, her şey abartı, yalnızca özlem gerçek, o abartılamaz, tabi hayal edebilecek kadar seviyorsan..'' İşte buna inanırım. Sizcede? Hangisi daha mantıklı? Doğru olan hangisi? Bunlar boşsa.. Aşk'ın tek taraflısı az, neden iki taraflısı çoktur? A

Hiç sanmıyorum böyle bişey yok :) S

rüyasına giriyomuyumdur bilmiyorum ama ne zaman yoğun bir şekilde onu düşünsem arıyo ve ısrarla görüşmek istiyo:))) sanırım bu bi enerji meselesi güzel enerjimin sinyallerini gönderiyorum ona demekki:))) N