ne kadar süredir ordasınız ve hangi ülkedesiniz acaba? R Rowena

Çok teşekkürler, eğer işiniz açısından mümkünse kuzey avrupaya gidebilirsiniz, estonya için çok güzel şeyler duyuyorum son zamanlarda

Ben doktora icin yurtdisina ciktim. Turkiye'de akademisyendim ve yurtdisindan remote olarak calisip doviz ile maas alabilecegim bir meslegim var. Ama doktora icin aldigim burs cok iyiydi, universite dunyada ilk 20'de falan, o yuzden hemen kabul ettim gelmeyi. Su an doktoram bitti ama burada calisiyorum ve evlendim. Kariyerim icin ciktim yurtdisina ve kendi sartlarimda en iyisiydi, calismak istedigim alan bana Turkiye'de yeterli imkani saglamiyordu.

Londra metropol bir sehir ve ozellikle kapkac gibi hirsizlik olaylari cok fazla goruluyor, ama saat 10'dan sonra sizi gerecek bir sehir asla degil. Insanlar parklarda dolasiyor gece yarilari. Her yer hareketli. Bu demek degil asla basiniza bir sey gelmez, ama Turkiyede oldugunuzdan daha guvendesiniz emin olun. Bence bizler Turkiyedeki korkuyu henuz ustumuzden atamadigimiz icin boyle hissediyor olabiliriz.

Çok teşekkürler çok açıklayıcı olmuş, peki oraya yerleşmeyi mi düşünüyorsunuz artık tamamen? P

Giderdim yapamasamda gelme imkanim var nasılsa ama sansimi deneyip farkli tecrubeler edinirdim

Olmuyor işte Herkes sanıyor ki kendi arabana bin istediğin yere git zaten sosyo ekonomik düzeyi düşük kitleyle muhattap olmuyorsun. Olay tam tersi, olay araba kullanmak ve trafiğe karışmak istemediğinde iyi standartlarda bir metroyla veya toplu taşımayla yolculuk edebilmek. Hayat herşeyin bi tık iyisini sadece kendine rezerve etmek zorunda kalmamak. Çocuğunuzun arkadaşlarıyla ortak paydalarla eğleyebilmek kendinizi toplumun kalanından soyutlayarak yaşamak öyle sonsuz bir mutluluk getirmiyor. Havası doğası muhteşem ona diyecek lafım yok ama o da bir yerden sonra tatmin etmiyor işte. Sokağa çıkıyorsunuz herkes gergin herkes asık suratlı. Kimin nerde patlayacağı belli değil. Dolandırıcı dadanıyor polise bildiriyorsunuz polis birşey yapmıyor. Güvenlik sorununuz var. Siz çocuğunuzu iyi yetiştirmeye çalışıyorsunuz sınıf arkadaşının babası sen de arkadaşına vur diye öğütlüyor

Peki memnun musunuz? Homesick ya da gurbet mi deniyor onu yaşıyor musunuz?

Maddi sıkıntı olmasa tabi ki giderdim, maddi sorunlar olduğu için zaten gidilemiyor, imkanınız varken gidin bence

İnşallah dönersiniz avrupaya, asyada hiç yaşamadım, hiçbir zaman da ilgimi çekmedi, asla da gitmeyi düşünmem, bana cok uzak oralarin insani ve yasam sekilleri İtalya ve montenegroda yasadim, ikisi de ayrı güzeldi, elimde imkanım olsa koşa koşa montenegroya geri dönerim o kadar diyim

Evet anlıyorum sizi, ben de gidenlerin yazılarını okuyorum. Almanya'da yaşayan biri demiş ki: mesela metroya biniyorsun ordaki insanlarla ortak geçmişin olması bile güzel bir şey. Aynı şeylere gülüyorsun, espirilerini anlıyorsun. Burda temelden farklıyım herkesle demiş. Bir de bu yanı var. Bir de ben her haberlere baktığımda sinirlerim bozuluyor. Cidden dün izledim ve hala sinirliyim. Sürekli iki yönüm birbiriyle çelişiyor sanki. Aylak

değil. senelerdir remote çalışıyorum euro/dolar kazanıyorum euro/dolar kurunun bile yetişemediği kadar pahalandı bu ülke. ayrıca ben bir kadın olarak kendi başıma geceyarısından sonra canım sıkıldı yürüyüş ypayım desem yürüyemem. yoldan taksi çeviremem. ya biri bıraksın ya daha erken döneyim... gibi şeyleri düşünmek zorundayım. ya da her yere aracımla gidecem ülkede 81 şehirden belki 75 tanesi bekar, belli yaş üstü, "rahat" diye nitelendirilen kadına uygun değil. tuhaf tuhat muameleler görüyorsunuz... teknik/akademik bir alandayım, bir eğitime katılmak için bin tane ayarlama yapmam gerekiyor. avrupada yaşıyo olsam her ay başka kongre konferans etkinlik olur... çocuğum olsa ya fanusta büyütmek 3 yaşından itibaren özel okullara vermek zorundaym -ki en azından benim bedavaya, devletten aldığım kadar eğitim alsın- ya da oturup kendim eğitim vermek zorundayım. benim eğitim/çalışma hayatımın ilk yılları avrupada geçti hala avrupa/abd şirketlerine çalışıyorum ama şu anda neden türkiyedeyim, burada ortamım güzel, çocuğum yok. eskisi gibi minilerle geceyarılarına kadar dışarılarda değilim. sabah uyanıp denize girebilmeyi daha çok seviyorum...(bugün sabah 7 30 kalkıp denize girdim mesela). ailem burada. burada kalan ve birşeyler yapan birilerinin de olması lazım. alanımda yetişmiş insan yok. inadım biraz da... bir de ben arada gidip geliyorum... yaşamak için gider miyim bilmiyorum ama arada gidip gelip takipte kalmak lazım.

Hahaha fatih ürek bu duygularla şarkı yapmıştı: elalem ne derse desin hadi hadi hadi hadi hadiiiii

1. Yaşamadan bilemezsiniz. Pişmanlık konusu karışık gitmediğiniz için de pişman olabilirsiniz gittiğiniz için de 2. Atatürk ile ilgili şeyleri dünyanın neresinde görürseniz görün duygulanırsınız. Ben çok milliyetçi biri değilim İnsan olsun yeter benim için karşımdaki kişi Öyle coğrafi sınırlara falan yakışmayan biri iseniz başka kültürlerde insanlarla da çok kolay arkadaş olabilirsiniz.

Yeterince zenginseniz Türkiye gerçek bir cennet. İstediğiniz kiyafeti giydiğinizde size sapik sapik bakmayan erkekler cikciklamayan kezbanlar ne bakıyorsun davasına eşinize çocuğunuza salça olmayacak görgülü insanların mevcut olduğu semtler var. Oralarda zaten Avrupa'daki huzuru yakalayabilirsiniz.

Aynı imkanlarım olsa sadece para olarak değil asla yurtdışına gitmezdim. Buradaki alım gücünü gördükten sonra o kadar üzüldüm ki yıllarca yaşadığımız hayatı sorguladım. Türkiyede de imkanlarım iyiydi ama burada gayet standart yaşantımda Türkiyeye bin basar. Bende eş ailesi unsurlarından kurtulur kafa dinlerim uzakta diyodumda öyle olmadı maalesef ne kadar uzak olsanda kurtulamıyorsun. Bir ara çocuk yapsam sürekli kafasına kakarım sanırım senin için burada yaşadım diye yoksa canım ülkem en basit salçayı bile özlüyorsunuz beyaz peynire hasret kalıyorsunuz... Baklava falan hiç demiyorum hele sosyal ilişkileri saymıyorum bile zaten öyle sosyal bir kelebek değilim ama kendi dilinizle konuşmayınca kendinizi ifade edemediğinizi düşünmek hiç hoş değil en basiti kolay gelsin diyeceğim karşılığı yok boşluk hiç hoş değil insan nerede doğup büyümüşse ondan başkası yalanmış benceee

Gidecegim ülkeye bağlı. İsveç, danimarka tarzi kuzey avrupa ülkesiyse giderdim. Guney avrupa yada Orta Avrupanin yogun Turk nufuslu sehirleriyse gitmezdim.

Ben isterdim. Sebebi de genel, yani ülkenin gidişatını iyi görmüyorum birçok yönden -ekonomik sıkıntıların dışında- ayrıca çok toksik insan var.

Yurtdışı var yurtdışı var. Hangi ülke? Mesela ben havanın 5te karardigi, çok kati toplumsal kuralları olan, dokuz ay soğuk bir avrupa şehirlerinde yaşamak istemem. Metronun olmadığı, arabasiz gezmenin mümkün olmadığı, en geç dukkanin saat 7de kapandığı Amerika, Kanada şehirlerinde de yasamak istemem. Ama her daim güneşli bir Asya ülkesinde ya da Akdeniz'de bir ülkede, İtalya'da falan yaşamayı isterim. Eğer aldiginiz parayı Euro uzerinden alacaksaniz Türkiye'de kalburüstü bir hayat sizi bekliyor demektir.2 bin Euro'ya Almanya'da kit kanaat belki gecinirsiniz ama 2 bin Euro'ya Türkiye'de (36bin TL) krallar gibi yaşarsınız. Yani böyle bir durumda Avrupa diye direktmek bence mantıksız olur. Türkiye paran varsa harika bir ülke. Benim tanıdığım bir sürü yabancı eşim dostum hem güzel hava, hem güzel yemek, hem döviz kazanana ekonomik olduğu için buraya yerleşti. Kimi bir seneligine geldi, kimi ev almaya çalışıyor. Benim sevgilim de havanın 5te karardigi, sıkıcı bir Avrupa sehrinde yaşıyor. Geçen haftalarda bindigimiz otobüsteki muavin "İyi iyi sen de gidersin onun yanına" dedi, çevirdim. "Sen İstanbul kızısın, bizim orada yaşayamazsin. Ben Türkiye'ye gelirim iş bulursam" falan dedi. Ki düşününce gerçekten de yasamak istemem. Adam her çöp atışında üzülüyor ayristirmadan attım diye yıllardır araba kullanıyor hayatında ilk defa kornaya geçen hafta benim zorumla bastı bir Türk için yaşaması çok zor böyle disiplinli ülkelerde. Les gibi yemekleri, yetişmeyen meyve sebzeleri de cabasi

Ay çok sinir bozucu.. pandeminin vurmadığı kimse kalmadı.. ama vardır bir hayır her şeyde. Belki doğru zaman değildi. Var mı öyle bir durum yine? belki bu sefer başka bir ülke

Umarım gittikten sonra da görüşlerinizi buraya yazarsınız merak ettim şimdiden bebeklinick Bu karanlığın sebebi

En yakın dostlarım bilir Hayalim Beverly Hills de o mükemmel malikanelerinde yaşamak Harika sokak bahçeli havuzlu Şato :) yalnız ülkemi de çok çok sevmekteyim aslında işin ucu para yine param olursa her yer benim ülkem şehrim Bülent Ersoy gibi uyandım canım İtalya'da et yemek istedi Bin jetine git ye gel :)) böyle hayatlarda var Ama ülkem de ekonomik sıkıntı kalabalık nüfus ve mülteci olmasa bi cennet in güneye yazı yaşa çık kuzeye yeşilliği yağmuru yaşa git doğuya karı etnik yerleri gör gel batıya her şey güzel her yeri güzel Düzen yok Nüfus çok saygı medeniyet yok bunlar olsa gitmem ama olmadığı için en güzel ülkede çocuklarımı yetiştirmek isterdim bende hayatı yaşamak isterdim

Türkiye'de dolar veya euro kazansam gitmem ülkemde yaşarım neden gideyim? En iyi yerlerde oturup kendi güvenliğimi de maksimum seviyede tutardım zaten. Konu, komşu bilmem ne o zaman bunların da bir zararı olamazdı. Çocuğum yok ama olsa ülkemde de en iyi okullarda eğitim aldırırdım, üniversite için de yurt dışına yollardım. Evladımın eğitimi için de yurt dışına taşınmam şart değil yani. Yine param olacağı için canım istediği zaman istediğim ülkeyi gezer, kalabildiğim kadar kalır ve bu sayede beğendiğim ülkelerde zaman geçirme şansı elde ederdim. Maddiyat dışında yurt dışına gitmek için bence gidilecek olan ülkeye de hayranlık ve merak duymak gerekir. Ben hiçbir milletin kültürüne merak duymuyorum. Pandemi ilk çıktığında gördük ülkelerin sağlık konusundaki hallerini. O bayıldığımız, uzaktan hoş gözüken ülkeler insanları hastane koridorlarında ölüme terk etmişti. Korona zaten Çin'den çıktı, bu ve başka sebeplerden Asya tarafını pek sevmiyorum. Almanya ırkçı ve soğuk insanlara sahip ayrıca çok fazla Türk var zaten.

İstemezdim. İstemiyorum da.. başka bir ülkede mülteci gibi 2. Sınıf yaşamaktansa kendi çöplüğümün kraliçesi olurum kafasındayım.

Ah keşke olsa ama şu anda yok maalesef, çocukların düzenini tekrardan bozamam, en az 4 sene burdayiz

Ben Türkiye'de yaşayıp dolar kazanmak istiyorum. Arkadaşlarımı, çevremi, ailemi, yemekleri bırakamam diye düşünüyorum. Bir espiri yaptığımda anlaşılmayacaksa, bi dostumla, ailemle dertleşemeyeceksem, güzellikleri paylaşamayacaksam ne anlamı var ki? Ben inanıyorum ekonomimiz düzelecek, zamanında 1 dolar 1.2 TL ymiş, neden yine olmasın?

Çok üzücü doğrudan böyle bir önyargıları olmaları Şu an ben de ürktüm ve aklıma bir anım geldi. 5-6 sene önce internetten oyun oynuyordum ve orda da çeşit çeşit ülkeden kişilerin olduğu global bir oyundu, sohbet yeri de vardı. Oradaki herkes sıcaktı bana karşı ama gruptaki Alman beni muhatap almıyordu ısrarla. Acaba o da mı böyle düşünüyordu Bir de twitterda takip ettiğim biri var, Almanya'ya ilk başta öğrenci olarak gitmiş ve ilk günlerinde bir Alman onu metroya itmeye çalışmış, o da bir daha metroya binmeye korkmuş ama seneler geçmesine rağmen hala Almanya'da ve genel olarak hayatından memnun gibi. Sadece bu olayın geçtiğimiz 10 yıl içinde yaşanmış olması beni şok etmişti. Bu denli ırkçılık eskilerde olur sadece sanıyordum.

Bizim memleketimiz çok güzel yalan yok her toprağı ayrı kıymetli ayrı değerli ama içine bak şuan öyle bir halde ki biz zaten yurt dışında sayılırız memlekette Türk mü kaldı

Ingilteredeyim ben. Aileye duskun olunca biraz zor oluyor tabii ama yine de hayat bizim hayatimiz. Onlar sonsuza kadar olmayacaklar maalesef.. O sebeple kendi hayatimizi, biraz daha onlardan bagimsiz kurmaliyiz diye dusunuyorum.

Hayır kimseyi görmek istememek değil. İlişkilerimi mesafeli sürdürmeyi seviyorum. Güleryüzlü, konuşkan bir insanım. Selamsız, hal hatır sormadan kimseyi atlamam. Ama bu halin bir sonraki aşaması insanların kendi seviyelerini koruyamamaları olarak devam edebiliyor. Çalışıyorum, iş hayatımda da herkesle sohbetim var ama bunu dışarı taşımak istemiyorum. Görünmez olmak tabiri belki aşırı oldu haklısınız ben sadece insanlar hayatıma burnunu sokmasın istiyorum.

Ben isterdim şahsen.. sırf başka kültür farklı çevre, yeni yerler görmek için bile isterdim.. imkanım olsa ben hayatımı gezerek geçirirdim ama işte hayaller/ hayatlar klasiği

Sorduğunuz sorunun cevabı kişiye ve ülkeye göre değişiyor. Bekarken bir dönem çok düşündüm dil okulu için gitmiştim dönmemeyi ama yalnızlık hissi beni mahvetti. Bir arkadaşınla dışarıda bir bardak kahve içip kendi dilinde sohbet etmek büyük nimetmiş onu anladım. Sağlam bir psikoloji gerekiyor bence. Ancak bir arkadaşımla veya eşimle düşünürüm temelli yerleşmeyi diyordum eşimle bir dönem ciddi ciddi düşündük aslında ama eşimin mesleği buna uygun değil. Karı koca mühendis arkadaşlarımız var onlar gitti biri takı standında çalışıyor biri garson. Memnunlar mı memnunlar ama ben yapamazdım. Mesleğimi, arkadaşlarımı, yaşadığım yeri seviyorum. Konfor alanının dışına çıkmak ürkütüyor galiba beni. Kuzenim yurt dışına yerleşti Londraya hap kadar evde kalıyor, banyo wc ortak. Motor kurye olarak çalışıyor, sırf yurt dışında yaşamak için bu zorluğu çeker miyim çekmem. Bence paran varsa bizim ülkemiz gayet güzel, sıkıntı bir yerde de ülkedeki insanlarda. Avrupa'ya çok gittim turist olarak bir ülkenin ana dilini konuşamamakta ciddi bir sıkıntı. Turist olarak tamam bir şekilde idare ediliyor ama temelli yaşam için o ülkenin diline hakim olmak gerek. Almanya, Fransa vs o yüzden asla yerleşmeyi düşünmeyeceğim ülkeler

Evli de değilmişsiniz çocukta yokmuş. Rahatlıkla dil öğrenebileceğiniz yer yurtdışı. Ben olsam imkan olsa giderdim

Şartlarını uyuyorsa en azından 1 sene tecrübe edebilirsiniz. Yapmadığım için pişman olduğum şeylerdendir.

Ay ne zor bir soru. Sanirim maddi sorukar olmasaydi ben ilk andan cikamazdim. Simdi de donme fikrim var. turkiyede de para olunca her turlu egitimin en iyisi her turlu firsat var.

Benimde sorunum buydu. Ben 80 kuşağıyım. Okula andımızı okuyarak giren, yerli malı haftası düzenleyen bir nesildik. Ortak bir tarih paylaşmamak, Türkçe konuşamamak beni mutsuz ediyordu. Ama şimdi çocuğum için gelecek kaygısı taşıyorum. Seçimlerden sonra biraz zaman vereceğim. Aksi halde yurtdışı seçeneklerimi değerlendireceğim.

Ben Türkiyede dolar kazanıyorum, ama hangi Avrupa ülkesine gittiysem oraya hayran kaldım öyle döndüm Türkiyeye. Karış karış bilirim de Avrupayı, o hesaba almadığımız küçücük ülkelerdeki düzene, sakinliğe hayran oldum. Bugün fırsatım olsa yerleşmeye, akşam olmadan tası tarağı toplar giderim ki evliyim ve çocuğum da var. Sebebi de aynen anlattığım gibi, nüfus yoğunluğu bizimkinden az çoğu yerde, insanlar acele acele hayat koşturmasında değiller, sakinlik var, sessizlik ve medeniyet var. Düzen var. Benim aradıklarım bunlar.

Bu arada çok tebrik ederim, başarılar

Ben zaten cift vatandaşim, ailem de avrupada yaşiyor. Ailemin turkiyede de evi var burda da yaşadilar. Benim için çok fark etmez acikcasi, uyum sorunum olmaz eşim gitmek isterse gidebiliriz gotururum maddiyattan bagimsiz olarak.

Ben de gecen sene is teklifi alarak geldim. Bekarim. Hic pisman degilim. Bir kere maddi durumum bayagi duzeldi, alisveris yaparken surekli fiyat etiketlerini inceleme geregi duymamak neymis ogrendim ve asiri rahatim. Sonracigima rahat, modern bir yasam suruyorum. Insanlarinin medeni ve kibar oldugu bir ulkedeyim. Misal birisiyle carpissaniz, sizin hataniz olsa bile karsidaki ozur diliyor. Insanlar birbirine surekli gulumsuyor, tesekkur ediyor. Anksiyetem bitti. Mutluyum, modum yuksek. Insanlara karsi toleransim artti. Senede 2 kere Turkiyeye geliyorum, daha havalimanina iner inmez suratsiz, birbirine ve yolculara bagiran, hatali hareket eden yolculari azarlayan havalimani calisanlarini goruyorum ve diyorum ki ne guzel bir karar vermisim bu ulkeyi terk ederek. Sunu soylemem lazim, ben konu komsu akraba delisi biri degilim. Bazi insanlar buyuk aileleri komsulari olmadan yapamaz. Bense tam tersi, akrabalarimi cok severim ama yilda 2 3 kere gorusurum yeterli, fazlasini istemem. Aileme de cok duskunumdur ama onlardan uzakta bir yasam kurmayi tercih ettim ulkenin mevcut durumu ve potansiyel gelecegi sebebiyle. Bu yuzden de yalnizlik cekmiyorum. Illa birilerini aramiyorum yanimda. Ki arkadas da edindim burda. Turkiyeyi cok seviyorum, cografyasi olsun, mutfagi olsun esi benzeri olmayan bir ulke. Ama benim derdim ulkeyi bu hale getirenlerle ve maalesef insanlarla. Ben bu ulkenin vatandasi olarak sahip olmadigim haklara tasindigim ulkede sahibim ki bu ulkenin vatandasi bile degilim.

Yurtdışı çok genel bir kavram. Hangi ülke ya da şehir mesela? Pekçok Avrupa ülkesi refah düzeyi, eğitim sistemi, insan hakları gibi konularda oldukça ileri. Ancak ekonomiyi saymazsak diğer konularda Türkiye ile eşit ya da geri kalmış ülkeler de var. Bu ayrım önemli bence.

Benimle gelecek eşim olsa her şey daha kolay olurdu, sırf bu yüzden keşke evli olsam diyorum

Avrupa'da erasmus yaptım, çalıştım ve yaşadım. Geri gelme sebebim babamın sağlığının kötüye gitmesi sebebiyle oldu, yoksa asla dönmezdim. Olay sadece ekonomik değil, insan ve yaşam kalitesi ile de alakalı, ben Almanya'nın en çok aradığı kalifiye iş gücünü karşılayan bir elemandım, Almancam vardı, bölümümü Almanca okudum. Entegre olmakta da zorlanmadım, bu yüzden hiçbir şekilde ırkçılığa maruz da kalmadım. Yok demiyorum ırkçılık her ülkede var;ama ben çok sevildim yabancı arkadaşlarım tarafından. 2023 seçimleri sonrası sonuca göre göz karartıp eşim de onay verirse tekrar Almanya'ya gidebilirim. Bir şekilde gittiyseniz, spesifik ve zorunlu gerekçeleriniz yoksa asla Türkiye'ye dönmeyin derim.

Euro kazaniyoruz, kocamla iki ayimizi yazligmizda gecirdik, restoranda iki kisilik yemek bile Euroya cevirince Cok ucuz geliyor, Euro kazanip TR de harcamanin Tek artisi budur. Ancak sokak hayvanlarinin Hali içimizi parçaladı örneğin. Çöplükte yemek arayan düzinelerce kediler, insanlardan sevgi dilenen köpekler. Ağaçların teker teker kesilmiş olması, sahile inerken altında gölgesinde dinlenecek agac olmaması. Insan nefes alamıyor gerçekten. Sonra marketlerde ürünlerin fiyatlarının çılgınca artmış ama kalitelerinin düşmüş olması. Ikı sene önce tadına bayıldıgımız domatesin bile tadını çalmişlar, kısacası ben anladım ki ağzımızın tadını da çalmışlar aradan geçen zamanda. Karamsar bir tablo çizmek istemiyorum ama ben gitme kararımdan hiç pişman değilim. Sadece kardeşim ve yeğenlerim için üzülüyorum.

Biz bahsettiğiniz gibi Türkiye'de maddi anlamda keyfimiz çok yerindeyken gidiyoruz. Evimiz-arabamız var, ikimizin de yüksek maaşlı alabildiğimiz işi var, kariyerimizi de ilerletebiliyoruz. Benzer bir düşüncede buradaki şartlarımızı değerlendirdiğimde benim fikrim Türkiye'de kalmaktı. Hatta eşime istediği teklif geldiğinde oturup saatlerce ağladım. Benim çok hevesim olmadığı anların birinde deneyelim diye teklifi kabul ettik. Teklifi kabul ettikten sonra ise ben gerçek anlamda araştırmaya başladım. Baktıkça sakinleştim kendimce sebeplerim ise şunlardı: Alım gücü gerçekten çok yüksek, burada gerçekten iyi maaşlar alarak bu geçim standartını sağlayabiliyoruz ancak orada insanlar asgari ücret aldıklarında bile keyifli bir şekilde hayatlarına devam edebiliyorlar. Telefon-ev-araba almak lüks değil veya bio şampuanlar kullanmak, vegan beslenme biçimini tercih etmek gerçekten lüks değil. Şafak Salda'nın youtube kanalını izliyorum bi süredir, bizim ülkemizde bunlar maalesef lüks, yaşam standartımız gittikçe bunları lüks tüketime sokacak kadar düşmeye başladı. Biz kendimizi kurtardık desek çocuklarımız vs. içinde hayatın daha güzel olduğu bir hayat mümkün. Çocuğu kreşten sonra tertemiz bir parka götürmek, içinden geldiği gibi koşmasını sağlamak bile lüks artık. Ben çocukken yurtdışından kuzenlerim milyon tane boya kalemi defter getirirlerdi mesela ben çocukken bunları saklardım, onlar çat çat kullanırdı. Çünkü çok güzelleri almak bile lüks burada.. Çocuğu devlet okuluna gönderemem burada mesela, Ankara'da bilinen özel okula maaşımın yarısını vererek göndermem gerekecek, yine de çocuğu desteklemek isteyeceğim ingilizce'de mesela. Bebek sahibi olmak istediğim halde bir süredir annemin Türkiye'ye gelmesini bekledim. Çünkü iki maaştan tek maaşa düşmeyi veya iyi gelirli bir işi kaybetmeyi göze alabileceğim bir ekonomi de değiliz maalesef. İnsan hakları konusuna gelince, orada ırkçılığa uğrayıp uğramayacağımı bilmiyorum henüz. Her millette her insanda farklılaşan bir durum. Ben başta hiç istemeyerek bu yola çıktım, şimdi vizemiz çıktı bir iki aya gidiyoruz. Okudukça, eğitim sistemine, sağlık sistemine alım gücüne baktıkça kendimi rahatlattım. Şuan gidiyor olmamızdan son derece memnunum, umarım bir süre sonrada gittiğim için çok mutlu olurum.

Maddi durumu kötü olan heryer öyle değil mi? Misal ben Bakırköy de gece 3 lere kadar geziyordum biri bile kaldırıp başını bakmıyordu ama şirinevler Bağcılar da sabah bile yürürsen bakarlar Türkiye'de maddi durumu iyi yerde oturacaksın siteden arabayla cıkıp geleceksin çocuğunu da koleje vereceksin on numara hayat ayrıca Avrupa gibi sürekli hava kapalı da değil senede en az 2 sahile gidiceksin bence Türkiye parası olana baya baya cennet MorAnka

İsterim net.

Yurtdisinda yaşadım, farklı ülkelerde farklı zamanlarda maalesef pandemi nedeniyle ülkeye dönmek zorunda kaldık Hiçbir zaman gidiş sebebim para olmadı, turkiyede gayet iyi kazaniyordum, elimde olsa imkanım olsa yine giderim ve asla dönmem Ben insanların birbirine saygili olduğu, medeni, temiz, demokratik bir ülkede yaşamayı seviyorum Mesela sabah evden çıktığımda gunaydin diyen insanlar görmek günümü güzelleştiriyor, markete girdiğimde sakince sırasını bekleyen insanlarla olmak benim için büyük rahatlık çünkü Türkiye de sürekli tetikte yaşıyorsun önüne biri mi geçecek, siradayken çarpıp elindekileri mi düşürecek vs vs İş hayatında somurulmememk, hakkımın verilmesi, insanca calisma saatleri, personeline saygı duyan yöneticiler vs vs Gece özgürce sokaklarda dolaşmak, kimsenin tacizine uğramamak, kimsenin kıyafetine laf etmemesi vs vs Yani bu hayattan beklentiyle ilgili bence, benim istediğim hayat böyle bir hayat ve bunu da avrupada buldum, sizin hayattan beklentiniz ne? En önemlisi bunun cevabı Bir de ben hiç yabancılık çekmedim, yaşadığım ülkelerde benim yabancı olduğumu anlamazdım bile insanlar, adaptasyon sorunum hiç olmadı Ama benim öyle aile, akraba, komşu vs düşkünlüğüm de yoktur o yüzden kendimi hiç yanliz hissetmedim, zaten kolay çevre yapan bir insanim, herhangi bir ülkeye gidiyim üçüncü gün bir ton arkadaş edinmiş olurum o yüzden sordugunuz sorunun cevabı herkesin karakteri ve beklentisiyle ilgilidir, siz nasıl bir insansınız, beklentileriniz nedir, bunların cevabına göre kendinize bir yol cizin

Maddi imkanlarim Turkiyede harika olsa bile, Almanya'ya tasindim. Denizi tasi topragini cok sevdigim ve onlarca farkli yer gormus olsam bile dogasina doyamayacagim. bir ulkem olsa da gittim. Gittim cunku inanilmaz kaosa, surekli asiri stresli tansiyonu yuksek, nabzini dusuremedigin bir ortamda nefes alamadigimi, pazarda markette kaliteli urun denilince "Alman Mali bu kaliteli" denilen o yurtdisini, gormek yasamak icin geldim. Arastirma gelistirme projesi yaparken kur oynamasi yuzunden muadili aranmasi zorunlu olan hammaddeler cihazlar yuzunden hevesimi kaybettigim icin, daha stabil kafamin rahat edecegi bir yer oldugu icin geldim. Mutlu muyum? Kabugumu kirip, herkesi karsima alip, sifirdan tirnaklarimla kaziya kaziya elde ettigim bu hayatimi kurabildigim icin gururluyum. Gercekten cok zor olan bir Dili ogrenip, is yerinde catir catir cevap verebilecek, en Kritik noktalarda bile sesimi yukseltebilecek duzeye kendimi getirdigim icin mutluyum gururluyum. Yurtdisina cikmayi, kendi kabugunuzu kirmak olarak dusunun. Hersey Para kazanmak degil. Farkli bakis acisi, farkli Kultur dunyaya bakis acisini degistiren, olgunlastiran kriterler. Gidin, deneyin. Baktiniz rahat olmuyor, herzaman donebileceginiz bir ulkeniz var. Ve ileride cocuk da olursa, iki Ana Dili olacak ki bence bir cocuga birakabileceginiz en buyuk miras da bu olur

Bizim maddi zorluğumuz yoktu tam anlattığınız gibiydik yine de yurtdışını tercih ettik. Bence bu insanı zenginleştiren bir deneyim. Türkiye zaten bi yere kaçmıyor istediğimizde gidip keyfimizce vakit geçiriyoruz. Yurtdışında olmanın ise ikinci bir vatandaşlık gibi çok büyük bir artısı var. Ne yazık ki Türk vatandaşı olmanın uluslarası alanda pek bir avantajı yok. Hele hele son zamanlardaki vize sorunlarını duyunca. Ayrıca ne yazık ki gelişmiş ve demokratik bir ülkenin sağladığı ve Türkiye'nin yetersiz kaldığı pek çok olanak var. En önemlisi de çocuk büyütürken. Yasal çalışma süresi daha az, iş daha rahat, hobilerinize ayırabileceğiniz bütçeniz ve vaktiniz var, o yüzden biz yurtdışındayız

Gitmezdim sanırım. Büyük konuşmak istemem tabi. İnsan bazen yapmam dediği şeyleri yapıyor, zamanla fikirleri değişebiliyor. Sebep şöyle; Ülkemi seviyorum. Ailemde ve yakın çevremde çok sevdiğim insanlar var. Paha biçilemez. Adaptasyon sorunu yaşayan biriyim genelde. Belki bundan dolayı da böyle düşünüyor olabilirim.

Bu arada genelde akrabalardan şikayet edilmiş ama benim yaşadığım ilde hiç akrabamız yok. Bu yaz bir akraba grubunun bir hafta bize gelme olasılığı oldu. Onun dışında günlük ya da aylık hayatımı etkileyen bir durum yok ama meraklı bir komşumuz var tabii. Akrabalar dışında eski komşularımız çok meraklı, onlardan rahatsız oluyorum. Bazı konularda hayatıma benden daha hakimler sanki. Arayıp sürekli her şeyi soruyorlar aileme.

Benim iki tane hikayem var alanlarla ilgili, tabi hepsi böyle değildir ama hayatımda yaşadığım tek ırkçılık hikayesidir Bir tanesi bir dağ evinde yılbaşı partisinde, tüm avrupadan gelen insan var, italya, ispanya, Norveç, Almanya, Avusturya ve ben ortamdaki tek Türk, alman cocuk çok yakışıklıydı başladık sohbete, uzun uzun sohbet ettik, içtik, güldük eğlendik, beni davet eden İtalyan arkadaşım da bana hep turca derdi, o yanımıza geldi turca ne alemdesin iyi misin dedi, alman cocuk bi anda buz kesti sen Türk müsün deyip Evet deyince de nefret ediyorum turklerden, ülkemde bolca varsınız ve korkuncsunuz dedi, neyse sonrasını anlatmiyim hikaye uzun ama yaşadığım ilk ırkçılık hikayesidir, o yüzden Almanya bana hep itici geliyor çünkü çok onyargililar bize karşı

işte dediğim gibi, bence değil. siteden, arabamdan, çocukları kolejden çıkarmadan burnumu kaldırmadan ne kadar bu ülkeninmiş, ben bu ülkeye ülke bana aitmiş gibi hisederim ki? + ben karbon ayakizi hesaplayan bir insanım aracımdan inmeden ömür geçiremem. %200 mecbur olmadıkça araç kullanmıyorum ben. israf etmiyorum. vs. üstelik o şekilde büyüyünce zaten çocuklar da ayrıkotu gibi oluyor hayata karışamıyor not: lise- üniversite özel okulda burslu okudum. ilkokuldan itibaren özelde okumuş arkdaşım da çok. belki eskiden "elit" semtlerde elit insanlar böyle takılabilirdi belli bir izolasyon vardı. ama şimdi o sitenin önünde seni doğramayacaklarının garantisi yok. parası olanların büyük kısmı da şu anda görgüsüz, para el değiştirdi. ya da hadi okulu bitirdin... ee ne yapacaksın? devlete almıyorlar malum. ticaret yapmak için de cin olmak lazım bu hayatı yaşayan çocuklar zaten yurtdışına gidiyor bari baştan gtsin de oranın hayatına adapte olsun, işi kolaylaşır.

Ben isterdim. Sevmiyorum konu komşu akraba şu bu neyse... Herkesle uzaktan mesafeli bir ilişkim olsun istiyorum. Sevdiğim arkadaşlarım var, kırk yılda bir dışarda görüşmeye üşeniyorum. Kendi halimde daha mutluyum. Görünmez olduğum, insanların birbirinin ne yaptığıyla ilgilenmediği modern bir yerde yaşamak isterdim. Şu an eşim rahatsız, evin hem içeri hem dışarı tüm yükü üzerimde. Kafam da çok dolu, bir şeyi alırsam diğerini unutuyorum. Günde iki kere markete gittiğim oluyor. Çocukları ayrı ayrı okullarına, kurslarına bırakıyorum. Geri alıyorum. Markete gidiyorum, işe gidiyorum. Şu an meraklı komşularımın günde kaç kere dışarı çıktığımı saydıklarına adım gibi eminim. Böyle bir yerde yaşamak istemezdim.

Evet isterdim, buradaki vıcık vıcık insan ilişkilerini, akraba eş dost ne der diye hareket etmeyi ve insanı bir şekilde yaşamayı çok çok isterdim. Türkler malesef herşeyi o kadar abartıyor ki insanlardan uzaklaşmak zorunda kaliyorum

Akrabaları komşuları görmemek için yalnız kalmak için yurtdışına gitmek isteyenler varmış. Bu beni çok şaşırttı açıkçası. Ben bir süre ortalarda görünmesem komşular ararlar nerdesin diye, okula gitmesem arkadaşlar mesaj atarlar ne oldu diye sorarlar. Beni memnun eder düşünülmek. Ben de yaparım aynı şeyleri onlara. Ha sevmediklerim de var ama millete göre yaşayacak halim yok zaten, geçer giderim. Bazı duyguların bu derece yüksekte yaşanması bana garip geldi

kanat takıp giderdim öyle diyeyim :) Her yaşımda yalnız olmayı seven biriydim zaten. Yalnız olmak bana iyi geliyor. Kimsenin kimseye zarar vermediği, eleştirmediği, ekonominin daha iyi olduğu, hiçbir akrabamın olmadığı bir ülkede yaşamak çok isterdim. Umarım bir gün olur, amin :)

İşiniz nedir?

biraz daha açar mısınız? bir de ait hissedememek dışında nedenleriniz neler

Ben gitmezdim. Topraklarıma, beni ben yapan her şeye bağlıyım gönülden. Bizlere bu güzel ülkeyi bırakan, sonuna kadar direnip can veren atalarımızın ruhu şad, mekanı cennet olsun. Bu emanete sahip çıkmak boynumuzun borcu. Her karanlığın bir aydınlığı var elbet, hiçbir olumsuzluk sonsuza kadar sürmez, güzel günler göreceğiz inşallah. Umut etmekten ve çaba göstermekten vazgeçmem. Alemde şer, oğuzda er tükenmez.

Şöyle diyeyim benim çevrem ve iş arkadaşlarım medeni insanlar. Oturduğum yerde medeni insanlar var, mesela mülteciye 2 ayda bir denk gelmişimdir. O yüzden aslında dolar kazanmasam da rahatım dedim. Ben hep şu 2 çelişki arasında kalıyorum. 1. Hiç yurtdışına gitmeyi denemediğim için 15 sene sonra pişman olmak. 2. Milli duygular. Ne bileyim ben Atatürk'le alakalı bir şey görüyorum mesela ve acayip duygulanıyorum.

İşte çeşit çeşit insan var. Burda daha geçenlerde konu açıldı kocası ulaşamayınca konu sahibine kapıya dayanmış konu sahibi çok kızmıştı ben daha üniversitedeyken okuldan gelip uyuyakalmışım telefonum da sessizde, kombi bakıma gelmişlerdi bir gün öncesinde arkadaşım kapıya dayanmıştı ulaşamayınca korkmuş kombiden mi bir şey oldu diye baya telaşlanmıştı. Benim çok hoşuma gitmişti başıma bir şey gelse arayanım soranım var demek ki diye :)

Canım geçen sene döndük, pandemi fena patlattı bizi maalesef, dönünce ağır bir depresyon geçirdim, yeni yeni toparlıyorum girlinred

Bu konuları okudukça iyice korkuyorum artık. Bizim gibi gidemeyenler ne edecek, bilmiyorum. Karı koca çalışıyoruz TL olarak kazanıyoruz. Kaygılarım depreşti sabah sabah

Bu çok derim bir konu aslında, yani bdv de Almanya'daki yaşayanların açtığı konuları görünce ben bile almanlar haklı diyorum Yani medeniyetin göbeğinde 100 yıl öncesinin fikirleriyle yaşayanları görünce almanlarin onyargisina pek şaşırmıyorum o yüzden benim hiçbir zaman tercihim olmadı almanya

Mesela markete gidiyoruz tv görüyoruz he alalım atıyorum kitchen aidin her şeyini aldım ama türkiyedeyken tefal almıştım kitchenaid pahalı gelmişti şimdi hiç bir şey pahalı gelmiyor normal fiyat gibi geliyor alabiliyorum yemek olayına zaten girmiyorum o kısım daha kolay Türkiyedeyken bazı markalar aşırı pahalı gelirdi aman almim derdim ama burada öyle bir derdim yok her şeyin fiyatı normal, alınabilir ama şöyle bir şey var benim bulunduğum ülkede eyalete göre vergilendirmeler değişiyor o kısmı hoş değil vergiyi görmek hele hiç hiç hoş değil

Almanadayız Ben zaten bura doğma büyümeyim Bir süre Türkiyede yaşadım Artılar eksiler şöyel söylim: Türkiye çok hareketli, çok sosyal. Burası çok durağan, çalışma üzerine kurulu bir hayat Hayat erken başlayıp erken bitiyor Pazar günü şöyle çikip bir alışveriş yapayım peşine yemek yer birer kahve içer döneriz diyemezsiniz çünkü pazar mağza ve marketler kapalı. Bu kısım çok can sıkıcı ve halen tam olarak alışamadım Onun dışında burası çok güvenli Çocuklarımı cam faunusda yetiştirmek zorunda değilim Güzel havalarda bisiklet veya scooterla gidiyorlar okula, tıpkı bundan 30 sene önce bizim gibi Bişey olurmu biri bişey yaparlarmı diye korkmuyorum aklım kalmıyor. Türkiyede köklü bir özel okuldalardı yıllarca, ama aradığım kaliteli eğitimi burda alıyorlar açıkcası. Her türlü sosyak imkana çok kolay ve çok cüzi veya tamamen ücretsiz ulaşıyorlar. Üni bittiği zaman acaba iş bulabileceklermi diye bir kaygım yok. Ki ben 15 yıl üzerine dönünce 2 ay gibi bir sürede çok yüksek pozisyonda işe başladım. Ha Türkiyeyi özlemiyorsunuz derseniz, özlüyorum. Sık sık işim gereğide gidip geliyorum yine. Ama dediğim gibi çocukların geleceği için burası daha iyi, onlar çok mutlu.

Valla giderim

Alım gücü olarak ne yönden mesela biraz da olumlu yönlerine odaklanayım bari Z zencefilli

Ben de artık ülkede sürekli kaos olmasına öyle alıştım ki yurtdışındaki huzur beni sıkar mı diye düşünmüyor değilim

Kendi çöplüğümüzde mülteciler bizlerden daha fazla olanaklara sahip. Kraliçe olduğunuza emin misiniz?

Gelecekteki cocuklarima daha iyi bir gelecek vermek icin terkettim Ben memleketi 2016'da. Su anda hersey mükemmel degil ama pisman degilim

Türkiye'de euro kazanıyor olsam gitmezdim Zengin olana cennet bı ülke zengine her kapı açılır en iyi standartta yaşanır Yabancılar akın akın ülkemize geliyor tatillere emeklileri filan buraya yerleşiyor

Gitmek istemezdim. Gezip görmek için tamam ama kalıcı olarak yaşamak istemezdim. 80-90 bin arası gelirimiz var, küçük bir tatil yöresinde yaşıyoruz. Heryer Ruslarla dolu. Sen gidersen ben gidersem bu memleket ne hale gelecek. Atalarımızın zorluklarla kazandığı toprakları Ruslara, Afganlara bırakıp terketmek istemem. Bir öğretmen olarak da gençliğe bu tavsiyeyi vermem. Yaşam koşullarım iyi olmasaydı da gitmek istemezdim. Bu konuda Yılmaz Özdil'in güzel bir yazısı vardı 1-2 ay önce. Irkın, akademik düzeyin ne olursa olsun, işler ters gittiğinde her zaman mültecisin 'ötekisin' yurt dışında. Ukrayna savaşından sonra Rusların nasıl dışlanıp, düşman gibi görüldüğüne tüm dünya şahit oldu.

Maddi kaygım olmasa da giderim. Son seneler çöplük oldu ülke. Eskiden yurtdışına çıktığımda 2 hafta sonra "ölürüm Türkiyem" diye başlardım. Gittiğim yerlerde aidiyet hissim yoktu. Ama şimdi çocuğum var. Onun gelecek kaygısı var. Çocuğum vizyon sahibi bir birey olmasını isterim. Afganıyla, Suriyelisiyle, trafikteki magandasıyla, 3 haneli enflasyonuyla, hukuksuz bir düzenle boğuşmasını istemem. İlerleyen senelerde Amerika'ya yerleşme planım var.

Ben istemem ülkemi seviyorum, ama tek sorun maddiyat değil Sürekli terördür, mültecisidir, saygısızlık, eğitimsizlik, cinayetler, kadına şiddet, istismar, adaletsizlik, hukukun düzgün çalışmaması... Ama gene de başka ülkede yaşayamam

ben küçük şehir insanıyım almanyanın tüm küçük şehirleri, litvanya estonya isveç gibi yerlerde hiç sorun yaşamadım bir pariste, burada dolaşamazsın dikkat et dediler

İstemem Bu ülkede sahip çıkılması gereken çok şey var, arkamda bırakıp gitmek istemem Hayvanlar, ağaçlar vs sahipsiz herşey

Bir yıldır Avrupadayız

Hiç bir maddi sıkıntımız yoktu ona rağmen Yurtdışına geldik. Çocukların eğitimi için en başta.

Ben çok sosyallik aramıyorum o yönden siz gibiyim ama aileme aşırı derecede düşkünüm. Siz hangi ülkedesiniz?

Yurtdışında yaşamayı maddi sebeplerden çok, yaşam kalitesi yükseleceği için isterdim ben. İmkanınız varsa gidin.

Ekonomi olarak bakıyor iseniz yurtdisi cazip geliyordur lakin Avrupa ülkeleri de ekonomik olarak sıkıntıda sadece bize göre paraları değerli orada burdaki bulduğunuz imkanları bulmanız meçhul bence

Benim esim Ispanyol oldugu halde guney avrupaya gitmek istemiyor ilginc bir sekilde Ikimiz de global ilac sirketlerinde asya bolgesini hedef alan departmanlarda yonetici pozisyonundayiz, o yuzden bir sure daha buralardayiz. Hayirlisi... Umarim sizin de her sey gonlunuze gore olur.

Ne zaman döndün Milana? Ben hala ordasın sanıyordum

Yurtdısında bir süre yaşadım fransa' da eğer yalnızlık ile anlasıyorsanız. Ve özgüveniniz var ise gidin. öyle asosyal kişiliğe sahip olan bir kişinin yurtdısındaki zorluluklar ile yaşaması cok zor. insanlar kendi halinde ve sokaklar genelde cok dolu değil belli bir saatten sonra sakinleşiyor. Ehliyetiniz mutlaka olmalı ulasım cok pahalı. Sehir içi değil ama şehirdışı olarak. Gideceğiniz ülkeye göre de şartlar değişebilir. Yabancı diliniz var ise sıkıntı yaşamazsınız.

Şu an maddi açıdan TR standartlarının üstündeyiz ama greencard çıkarsa direk gideceğiz. Benim motivasyonum çocuğumun eğitimi ve hakettiğini kazanmak. Bu arada akraba, eş dost, ezan sesi vs. önemsemeyen biriyim. Öncelikler bunlar değilse gitmek daha kolay olacaktır.

Ilk 2 hafta her yerde agladim. Metroda, alisveris merkezinde, kampuste... Hayatim alt ust olmus gibi hissediyordum Ama ben geldikten 6 ay sonra esimle tanistim, 1 sene sonra evlendim. Simdi minik kopegimizle 3 kisilik bir aileyiz. Kendi ailemi kurdugum icin gurbet hissi yasamiyorum, ailesi neresiyse evi orasi oluyor insanin.

Maddi sorunlar olduğu halde istemiyorum yurtdışını. Eğer kabul etseydim İngiltere'de olacaktım şu anda ama yok yani Türkiye'yi ve özellikle şehrimi çok seviyorum. Yurtdışı anca gezme için olabilir benim açımdan.

Almanların çoğu çünkü Türkiye'de hala cüppeli sarıklı gezildiğini, kadınların hiç bir hakkının olmadığını düşünüyor. Arapların çoğunu Türk zannediyorlar. Evet bu onların cehaletini gösterir bu konuda ama buradaki Türklerden ben bile utanıyorum bazen. 1970'de gelmiş misal, kalmış öyle O tarihten bu tarihe Türkiye ne kadar gelişmiş ama yok onlar geldikleri gibi kalmış.. ne Almanya'ya ayak uydurmuşlar ne Türkiye'nin gelişimine... Hala sokak ortasında davul zurna trafik kapatmalar, içip içip sokakta kavga çıkarmalar, hala kadınları kızları dövmeler.. hiç tanımadıkları bu kültürün en kötü örneklerini gördükleri için, ırkçılığa çok karşı olsamda ön yargılı olmalarını birazcık anlıyorum :/ ama tabii ki önyargı başka ırkçılık başka :/ q Çok şükür doğduğumdan beri burdayım sayısız yabancı arkadaşım var hiç ırkçılık yaşamadım abla

Iyi de gece yarisini birak londrada saat 10dan sonra kendim geriliyorum ben sokakta, gece yarisi kadinin yalniz rahat rahat gezebilecegi yer neresi?

siz hangi ülkedesiniz?

Aslında şöyle, benim sevmedigim şey Türk kültürü sanırım. Kan bağı olan kişilerle görüşme mecburiyetini sevmiyorum, cat kapi misafiri hatta misafir laf etmesin diye 94938 cesit yemek hazirlayip yorulmayi hoş bulmuyorum. Burada okuyoruz kadinlar misafir gelince ne yapacagini sasiriyor. Halbuki ben tatlı sohbetine gidiyorum.. Birde ben kural disiplin severim Türkiyede bunun esamesi okunmuyor herkes kafasına göre herşeyi yapıyor. Mesela birşey yasaksa benim icin bitmiştir. Ama yok, canım Türklerin bir lafı var, kurallar bozulmak icin var. Gerçekten medeniyet olarak gelişmiş bir şehirde herkesin kendi halinde olduğu bir yerde yaşamak isterdim

Son 6 senede 3 kere farklı şehirlerde ikamet ettim türkiye içinde. 3ü de kültür olarak farklı farklı şehirlerdi. Her bir şehirden ayrıldığımda apayrı travmalar yaşadım. Kısa bir dönem istanbulda çalıştım, metroda türkçe konuşan o kadar azdı ki, birde o dönem mültecilerle çalışıyordum, işte ingilizce arapça, sosyal hayatta herkes yabancı zaten, birgün metroda kendi memleketimin şivesiyle konuşan 2 amca duyduğumda hünhür hüngür ağladım kendi ülkemde yabancı kalmışız diye. Sonra güneydoğuda sınır ilçeye geldim yine Türkçe az konuşulan bir yer. Çok etkiledi ilk zamanlar. Yurtdışına gitmeyi isterim ama dediğim gibi ben türkçe konuşulmayan ortamlarda bulundum ve kendimi çok yalnız hissetmiştim. Ha yine ufak bir yurtdışı maceram olmuştu kısa süreliydi fakat sınırdan il geçtiğimizde sabah ezan vaktiydi mesela ezan sesini duyunca da ağlamıştım. Yani bilmiyorum bir taraftan insan daha medeni daha refah seviyesi yüksek yerde yaşamak istiyor ama bir taraftan da radikal bir karar bu.

Ben istemezdim. Annemden çok uzaklaşacak olmak beni üzerdi. Suan da aynı şehirde değiliz ama yurtdisi olayı başka. Evet ülkemiz zaten berbat durumda ama ben yapamazdım, psikolojim bozulurdu kesin..

Istemezdim. Şu an yurtdışında yaşıyorum döneceğim tabi ülkeye geri. Ama dolar euro kazanıp türkiye'de harcamak isterdim. Yurtdışını görmek yeni deneyimler kazanmak mükemmel ama yine de ait hissedemiyor insan bence

Bu herkesin yaşayış tarzına göre değişir bence. Burayı çok seviyorum gerçekten burda daha özgüvenli ve özgür hissediyorum ama aynı zamanda her şeyi yalnız, bireysel yapıyorum. Turkiyede daha samimi bir ortam var bence genel olarak daha samimi bir ortam var. Ve en o samimiyeti özlüyorum çok. Ingilizcem iyi olmasına rağmen ana dilim değil sonuç olarak ve yasadigin duygulari tık diye anadilinde anlatmak çok daha rahat hissetiriyor. Ya da küçücük bir oda kiraliyorsunuz. Ve tanimadigim insanlarla ayni evde yasiyorum. Ben sansliyim ev arkadaslarim cok iyi ama olmayadabilirlerdi. Ev kiralamak benim yasadgim yer icin ciddi bir butce ve prosedur istiyor malesef. Bunlar beni rahatsiz ediyor acikcasi ama dürüstçe yazarsam buranin da cok artisi var. Yani ben yurtdışında yaşamayı su an icin seviyorum ama omur boyu burasi planim degil. Ama şu an kendime göre bazı + - leri de kiyaslarsam. Gerçekci olmak gerekirse Turkiyede giderek artan bir mutsuzluk var malesef. Hayatta beklentilerinizi iyi ölçmek lazım o yüzden.

Suresiz oturumumu alarak daimi yerlesimimi yaptim. Ancak dedigim gibi, size soyledigimi benim icin de gecerli, kendimi mutsuz hissettigim zaman donebilecek bir ulkem, hala kurulu bir duzenim de var. Gelin deneyin deneyimleyin, kendi sinirlerinizi zorlayin ki, neler basaribildiginizi gorup, ne kadar guclu oldugunuzu gorun. Not: Turkce karakter yok telefonda, bazi kelimeler yanlis ya da eksik olabilir

Bebeğimden önce çok takmazdım böyle şeyleri. Ama bebeğim olduktan sonra keşke onu başka bi ülkede dünyaya getirebilseydim diyorum... Daha iyi yaşayabileceği bi yerde

Tabiki Türkiye de yaşardım en güzeli euro kazanıp Türkiye'de harcamak, ekonomi iyiyse Türkiye cennet gibi.

Kesinlikle giderdim. Çok klişe olacak ama cidden insanların asık yüzlülüğünden, saygısızlığından, nezaketi zayıflık sanmalarından, sürekli kavgaya hazır oluşlarından, nevrotik hak taleplerinden çok yoruldum son zamanlarda. Kendimi çok mutsuz hissediyorum artık ülkede. Gelecek için bir ümit dahi göremiyorum ülke adına. Umarım öyle bir fırsat yakalarım.

Yurtdisindayim evden calisiyorum, ayni parayla turkiyeden devam edebilecek olsam bir kac sene yasardim en azindan, zaten vatandaslik sorunumuz yok, baktik pisman olduk doneriz :) ama vergi kanunlarindan dolayi oyle bir sansim yok malesef.

Hangi ülkede yaşayacağınıza bağlı Eğe dolar kazanıyorsam ve remote işim varsa gitmeyebilirdim Çünkü paran varsa zaten Türkiye yaşamak için çok uygun bir yer Dolar kazansam 1 sene içinde çok rahat ev araba arsa hepsini alırdım Kendi işimi kurar, çocuğum olursa en iyi okullarda okuturdum. Dolar kazanmıyorsam, orta ya da alt statüde biri isem giderdim Çünkü parada bir yerde önemsiz hale geliyor İnsan biraz da medeni insanlar içinde yaşayıp insan olduğunu hissetmek istiyor. Dolar kazanmıyorsunuz zannımca gidebiliyorsanız, imkan varsa gidin.

Türkiye'de de kendimi yalnız hissettiğimden benim için değişen bi durum olmazdı, isterdim yani

Yurt dışına gitme imkanım olsa hiç düşünmem giderim. Yalnızlık dediğimiz şey farklı bir şehire gittiğinde de yaşanıyor ama bir şekilde çevre ediniyorsun. Zaten ben yalnız kalacağımı düşünmüyorum aktif ve sosyallik açısından hiçbir sıkıntım yok. Gittiğim yerde de kurs, etkinlik, spor vs. katılırım yurt dışında bunlar çok daha güzel olurdu. Keşke gidebilsem :) Elbette ülkeni aradığın özlediğin durumlar olacak ama alışırsın. Ben Antalya'ya okumaya gittiğimde kyk gibi bir yurdun bile manzarası efsane şehir kusursuz üniversite merkezin içinde aşağısı konyaaltı plajı beni görsen ağlıyorum yetim bırakılmış çocuk gibi hissetmiştim ilk gittiğimde Ama naptım çıktım yurttan tek başıma şehri gezdim sora sora giderim ben uzak yerlere bile. Turiste fotoğraf çektirdim asdfghh. Sonrası zaten arkadaş çevresiyle oldu. O yönünü çok düşünme yoksa stres yaparsın. Gerçekten gitmek istiyor musun ne amaçla gidiyorsun bunlar önemli.

Bence siz yaşadığınız yerden bunalmışsınız. Ben de sosyal kelebek değilim ama görünmez olup kimseyi görmek istememek biraz asosyalliğe kaçmıyor mu? Evet insanlar çok garipleşti, dostluk neredeyse yok gibi ama yine de insanlarla bir miktar iç içe olmak daha iyi hissettiriyor beni. G

Almanyadayım, bavyerada

Sakincasi yoksa hangi ulkelerde yasadiniz? Ben de yurtdisindayim ama asansore bindigimde selam veren insanlara hasretim. Burada gulumseyince bile kacmaya calisanlar cogunlukta Asyalilarda duygularini belli etmek hos karsilanmadigi icin nasilsin sorusuna cevap vermekten kaciniyorlar falan. Seneye buradan baska bir asya ulkesine tasinacagiz yuksek ihtimalle ama uzun vadede avrupa ulkelerinden birine donme istegimiz var bizim de. Bakalim...

Ben şu an yurt dışındayım. Şahsen benim için kaygı sadece ekonomik değil, ben ayrıca şu an ülkedeki bunalımdan da çok etkileniyorum ama yurt dışındayım diye etkilenmiyor muyum her gün haberleri okumaktan, gündemi takip etmekten kafayı yiyorum. Yurt dışındaki en olumsuz özellik benim için, yalnızlık. Belki yurt dışına yerleşip çok sosyal olup, çok güzel çevre edinen insanlar vardır. Ben yapamadım. Örneğin kuzey avrupada da yaşamıştım. Orada kendimi öyle güvende hissetmiştim ki bir gece çok aksilikler yaşadım ve bir anda kayboldum ancak hiç korkmadım endişelenmedim. Bir şekilde insanların yardım edeceğinden emindim. Ki öyle de oldu insanlar bana yardımcı oldular. Ama o saatte türkiyede dışarda kalsam çok endişelenir korkardım. Buraya gelmeden önce de akşam 9 gibi metroda taciz edilmiştim. Ha demiyorum ki avrupa ülkelerinde böyle şeyler hiç olmuyor. Tabi ki oluyor ama burada kendimi bir nebze daha güvende hissediyorum. Ama insan ilişkileri benim için büyük bir eksi

Merhabalar, Eğer yurtdışında kazandığınız miktarı aynı şekilde burda da dolar cinsinden kazanacak olsaydınız yine de yurtdışına gitmek ister miydiniz ve nedenini açıklar mısınız? Bu aralar bu konuyu kendime çok dert edindim çünkü yurtdışının tonla artısı olduğu kadar yalnızlık, izolasyon, ait olmama gibi negatif yönleri de bana göre çok ve bu sitedeki kadınların görüşlerini beğendiğim için size sormak istedim. Yurtdışının eksileri artıları nedir size göre? Bu aralar dil kursuna gitmeyi planlıyoum ama hala tamamen motive olamadım. Başlıkta maddi sıkıntılar olmasa dedim ama süper rahat değilim veya dolar kazanmıyorum, sadece evli değilim çocuğum yok vs çok bir harcamam olmuyor. Arabam vs de var ve belki işimde kendimi geliştirsem daha da toparlayabilirim.

Öyle bir hayatımız vardı, siteden sahile yürüyerek 5 dk iniyorduk, çocuklar kolejde vs Yalnız o çocuklar sürekli sitede olmak istemiyor Çıkıp dolaşmak istiyor Etraf zihniyeti bozuk pislik dolu Çocuğunu bırakamiyorsunki tek başına birşeyler yapasın biryere gitsin Markete yollasam aklım kalıyordu, market evede çok uzak değildi bu arada Yakınımızdaki siteye kız okul servisinden inerken bir sapık saldırıp arabasına çekmeye çalıştı. Site güvenliği kurtardı. Gündüz vakti olan birşey. Türkiye cennet, ama bazı insanlar malesef cehennemlik. Kadına, kızlara, hayvanlara yapılanlar tüm güzellikleri alıp götürüyor ne yazikki

Evet maalesef, o yüzden ben de çok kızamıyorum, aklıma eşi annesiyle ilgili fantezi kurduğu halde boşanma diyen akrabaları olan üye geldi. Korkunç gerçekten...

Giderdim. Sıfırdan başlayacağımı bilsem bile giderdim. İnsana saygı olan, medeni olan, hukuk olan bir ülkede yaşamak isterdim. Kendi ülkemde sığınmacılar kadar huzurum yok. Sokakta her türlü tehlike, kaldırımlarda arabalar yüzünden yürüyemez hale gelmek, engelli rampalarının önünde düşüncesiz insanların bıraktığı bir dünya araç, yaya geçidinde hatta yeşil ışık yayaya yanarken bile karşıdan karşıya geçerken korku duymak... Sonra ulaşımın, eğitimin pahalılığı, sağlık imkanlarının zorluğu, paran yoksa devlet hastanesinden randevu bile alamama, apartmanı fuhuş yuvasına çeviren ne idüğü belirsiz komşular, yaşadığım şehir nedeniyle nüfusun büyük kısmının Suriyeli olması, sınır kapılarımızın bu kadar delik deşik edilmesi, sinirlerin hat safhada gerilmesi, sanatın, müziğin sürekli eleştrilip kısıtlanması, din adı altında insanların sürekli sömürülmesi, katillerin serbest bırakılması, cezaların caydırıcı olmayışı, aşırı pahalılık ve daha sonsuz neden var. Eskiden taşı toprağı altındı memleketin, şimdi saman ithal eden, bütün kurumları kapatılmış veya yabancılara satılmış fabrikaları, özelleştirme adı altında haraç mezat her şeyin elden çıkarıldığı, vergilerle açlık sınırını defalarca aşmış olmamıza rağmen halka reva görülen bu süreç artık tahammülümü bitirdi. Geçmediğim yol ve köprünün parasının benim cebimden çıktığı ama nasıl hayatta kaldığımı kimsenin umursamadığı bir düzende, insanın önceliği kendinden yana oluyor. Yoksa kimse yaşadığı coğrafyadan bu denli yorulmaz. Çocuk doğursam, bir geleceği yok. Benim bile bir geleceğim yok. Bilim üreten bir üniversite bile yok, her türlü yetersizliklerle ve anlamsızlıklarla dolu, hani benzetmesi de yapılmıştı, freni patlamış bir kamyon gibi şarampole sürükleniyor olduğumuz bir ülkede hayatta kalmaya çalışıyoruz. Kimse romantize etmeye çalışmasın. Biz burada yaşamaya çalışıyoruz, her gün ölmeden, öldürülmeden ertesi güne çıkabilirsek, şükrediyoruz. Şu mesajı yazarken bile korku duyuyorum. Bu bile tek başına yeter insanın özgürlük özlemini dile getirmeye.

Canım bende tam bu sebeplerden onyargili olmalarını anlıyorum demiştim, zaten hikayenin sonu bambaşka bitti de burda anlatamayacagim

İstemem,

Almanya bana hep itici gelmiştir, disiplin, kurallar açısından sahane bir ülke ama insani ve açıkçası ülkede çok fazla Türk olması benim için negatif etkenler Güney Avrupa güzeldir, kuzey Avrupa da güzeldir, mesleğiniz ne bilmiyorum tabi ama güney avrupada işsizlik oranları yüksek, iş anlamında kuzey daha kolay olabilir

Valla eşimle yillar önce Paris'e gitmiştik, 10 gün anca dayanabildim.. idare edecek şekilde dil bilmek işe yaramıyor, akıcı konuşmak, ana dilin gibi dile hakimiyet gerekiyor bence.. Herkesin haliyle Fransızca konuştuğu bir yerde başın çatlar derecede ağrıyor.. Ülkeme döndüğümde ohh be dedim.. Ama çok iyi derecede dil biliyorsanız neden olmasın, tabi ki yaşanılır..

Yurtdışına taşınan insanların tek derdinin ekonomik olduğunu sanmıyorum, eğer bu ise evet söylediğiniz şartlarda gitmek istemezdim ancak sorun çok daha derin bence ve diploma yırtıp yurtdışında alakasız işlerde çalışan kişiler tanıyorum.

Herhangi bir koşulda isterdim