kardeşim var ama ergenlik döneminde yani kendi arkadaşları fln var zaten hep internetle haşır neşir bizimle pek konuşmaz, yanımıza bile gelmez. gittiğim kurs değil spor. sadece merhaba veya hoşçakal muhabbetim olmuyor kimseyle, sporunu yapan çıkıyor.

Mutlaka yardım almalısınız, bu dönem ile birlikte ciddi bunalım oluyor insan hayatında, geçmiş yıllarda bende bu tür sorunlar yaşadım ama inan geçecektir.

evet katılıyorum

Merhaba herkese, yorumları tek tek okudum yalnız değilmişim bunu farkettim hepinize teşekkür ederim. Bu arada duruma alıştım, biraz rahatladım. Ancak şimdi de şöyle bir sorun var. 3 gün oldu eşim covid19 pozitif çıktı, evde tedavi görüyor onun stresini yaşıyorum, koşturuyorum evin içinde ona yararlı birşeyler yapıp yedirmeye çalışıyorum. Tabi uzak durarak. Ama hayata tutunma isteğim arttı eskisi gibi değilim, çabalıyorum, eşime de moral olmaya çalışıyorum.

Ben de aynıyım eve okadar alıştım ki bütünleştim resmen. Ertesi gün biyere gitmem gerekiyorsa gece uyku tutmuyor. Arada kendimi zorlayıp çıkıyorum ama hiç keyif almıyorum. T

bunlar yardım almadan geçmiyor hanımlar. panik atak yaşadım ben ve iyi biliyorum o tat almama durumlarını. gerçekten yardım almaktan başka çare kalmıyor

Nasıl bir yardım acaba terapi gibi mi zaten alıyorum ama tık yok Ama ilaç kullanmıyorum ben kullanmak istemiyorum da belki ilaç kullansam olurdu terapiyle beraber ama ilaç kafasını hiç sevmiyorum insan bambaşka biri oluyor onun bile farkında olmuyor chix

Bende öyleyim sanki bu dünyada değilim, bazen bitsin artık bu hayat deyip sinir krizi geçirecek noktaya geliyorum,3 aydan beri böyleyim, bende hep evdeydim daha önceleri Almanca kursuna gidiyordum yarıda bıraktım, hep ev işleri yemek derken asosyal oldum sanırım.

Yani bence hepimizde aynı sıkıntılar var. Ama siz anladığım kadarıyla karantina öncesinde de çok sosyal değildiniz. O nedenle olmuş olabilir E erayim

bende böyleyim dışarı çıkmak istemiyorum ama bazende çok istiyorum hemen çıkıyorum sonuç tat almıyorum uzaylı gibiyim

kendimden memnun değilim ondan böyleyim ben biliyorum N

çok geçmiş olsun

Geri dönüşü var mı sizce bu yolun? Hayata hep böyle bakmaktan korkuyorum ama aksi de çok anlamsız geliyor

tek git

Psikolojik destek alıyormusunuz?tam olarak benimde hissettiğim tükenmişlik sendromuna benziyor ve özgüven eksikliği, sanırım sizde de bu durum başlamış, ağır depresyona girmeden hemen psikoterapi ve ilaç tedavisine başlayın bence.

o yalnızlık kaderi değişmiyor

benden iyisiniz. ben haftanın 6 günü çalışıyorum ve hergün işe giderken ayaklarım geri geri gidiyor, hiç istemiyorum. şehirde hiç arkadaşım yok, liseden arkadşlarımın bazıları evlendi bazıları şehir dışında hiç görüşmüyoruz. akraba ilişkimiz yoktur. ailede sadece annem var o da kendi halinde.. anlayacagın çok yanlızım ama yanlızlığa alıştım. sadece yaşadığım şehir/ülke beni geriyor içe kapanıyorum. boş zamanlarımda hep telefon elimde ve artık nefret ediyorum, saatlerce vakit geçiriyorum gözlerim ağrıyor. yapacak bir şey bulamıyorum. bazen spora gidiyorum bazen yağlı boya yapıyorum ama artık sıkıyor. bnde herkes gibi arkadaşlarla yemeğe gitmek tatile gitmek gülüp eğlenmek istiyorum ama izin veren yok. zaten nerdeyse 30 oldum. ne izini diyeceksin ama halen ailem kararlarıma düşüncelerime karşı çıkar, desteklemez. en basiti bugün denize gidelim dedim, hem başım ağrıyor suya girmek iyi gelir dedim. yokkkk olmaz ben gelmem. e kim gelecek. tek başıma gidemem. benle gelecek kimse yok... biraz içimi döktüm :) alwaysnforever

chix kardeşiniz var mı? Bir de gittiğiniz kurslarda sosyalleşme imkanınız olmuyor mu sporda falan. Ben sırf bu yüzden bir kursa gitmeyi düşünüyorum. Hatta koronadan önce pilatese başlamıştım ama ben başladıktan 1 ay sonra salonları kapadılar chix

Şuan çıkmak istemiyorsunuz bir zaman sonra çıkmak isticeksiniz merak etmeyin bazen salmaya da ihtiyacımız var bu dmeek değildir ki hemen depresyona giriyorum aman Allahım gibi düşüncelere kapılalım. Her zaman canımız iş yapmak istemiyor yatmak istiyorsa canınız yatın kalkmak istediğinde kalkın akışına bırakın bir zmaan sonra geçecek ama hemen kötüyüm deyip ilaca yönelmeyin eğer devam ederse terapi alın şu koronadan sonra çoğu kişide aynı durumlar var

Merhaba arkadaşlar Ben 3 senedir çalışıyorum, 29 yaşındayım Doktora yapıyorum araştırma görevlisiyim Mesleki olarak tükenmişliğim önceden de vardı Ama virüs sürecinden sonra bildiğiniz gibi esnek çalışma saatleri başladı ve Ben evden 1 çıktım 2 çıktım derken bisüre sonra evden çıkmamaya başladım Evden çıkmamaya o kadar çok alıştım ki Evde de hiç bişey yapmıyorum ve artık dışarıda da hiçbişey yapamıyorum Bazen insanlarla konuşamayacak gibi oluyorum Biri bişey anlattığında bazen istesem de tepki veremiyorum Alışverişe çıkmıyorum, ya internetten sipariş ediyorum ya da eşim getiriyor 1 Hazirandan itibaren Şimdi haftada 2 3 gün işe gitmeye başladım Dışarı çıkacağım gece stresten uyayamıyorum Virüs korkusu değil, insanlardan çok soğuduğumu ve kimseyi görmek istediğimi düşünüyorum Karantina süreci benim psikolojime tuz biber oldu Zaten kendi halinde sessiz bir insandım Şimdi tamamen hayattan kopmuşum, dünya başka ben başka bir yörüngede uçuyor gibi hissediyorum. Benim gibi olan var mı? Ne yapmalıyım bilmiyorum.

bende senin gibiyim. 2 seneden fazladır tükenmişlik sendromu yaşıyorum. çocukluğum ve üniversite hayatım asosyallıkle geçti, tüm gün evde/yurtta oturur kimseyle konışmazdım dışarı çıkmazdım yıllarım böyle geçti. sonra yüksek lisansa yurtdışına gittim, bana çok iyi geldi yeni arkadaşlıklar edinip gezdim tozdum hem özgüvenimi de kazanıyordum taaki mezuniyete 3-4 ay kala ben gelecekte ne yapacagım tekrar memlekete eski hayatıma dönüp ne yapacagım diye depresyona girmiştim. tez dönemim hep depresyonla mücadele ederek geçti. mezun oldum şuan memlekette bi işte çalışıyorum ve resmen tü-ken-dim.. burda hiç arkadaşım bile yok, aile desen ayrı, işte hergün mobbing yiyorum. çok kötüyüm çok. (

Ben varım. Ben de kendi halinde sessiz sakin bir insanım. Özgüvenim düşük farkındayım. İse gideceğim günler(haftanın 5 günü) stresten ölüyorum. Sanki bu hayata dünyaya ayak uyduramıyor gibiyim. Genel olarak mutlu değilim. ailem ve bir kaç arkadaşım dışında kimseyi görmek istemiyorum. Ama bir yandan da kendimi çok yalnız hissediyorum. Ama kendimi geliştirmek değiştirmek istiyorum bütün hayatım boyunca böyle yaşamak istemiyorum. Siz konuyu yazalı biraz olmuş şimdi nasılsınız düzeldiniz mi?

Arkadaşlarım dediğime bakmayın. Yılda bi kaç kez görüşürüz ancak. İş yerinde bir arkadaşım vardı aralarda onunla çay kahve içerdik haftada 1 falan. Sonra farkettim ki ben onu arayıp sormadıkça o hiç benimle görüşmek istemiyor. Bundan sonra ben de görüşelim demeyeceğim. Benim arkadaşlıklarım böyle ilerleyemiyo işte gerçekten anlam veremiyorum çok mu sıkıcı bi insanım acaba 30 da olsak aile ile yaşayınca onlardan izin almak gerekiyor bazen çoğu insanın bunu yaşadığını biliyorum. Ya ben Ankara'dayım burada olsaydınız görüşürdük bence çok güzel olurdu

eşiniz var, yalnız değilsiniz, buda iyi bişi

aslında yapmanız gereken şey çok basit. yardım almalısınız depresyona doğru gidiyorsunuz bence

off ya ben de... ben de kendimi artık uzaylı gibi hissetmeye başladım... hiçbişeyden zevk almıorum gbi Mutluluki Mucize 1 di şimdi 2 oldu

aman dikkat edin aniden patlak verir bi yerden. bence o ruh hali biriktirmekten kaynaklı alwaysnforever