al benden de o kadar! bu sınav yaşlandırdı beni... S

canım dönemlik sıkıntılar bunlar seni çok iyi anlıyorum. Bende kpssye hazırlandım o dönemde boşandım birde ama şuan mülakat aşamasındayım kısmetse olacak yani demem o ki güzel günler çok yakında, işe gir istemesende bakımlı olursun, sınava hazırlanırken kendini bırakmak bazen işe yarayabiliyo, hedefe kilitleniyosun, bir an önce kazanmaya bak canım evet karanlıktasın şu an ama karanlığın ardından mutlaka bir aydınlık gelecektir, emeğinin karşılığını aldığında senden mutlusu olmayacak, motive et kendini Allah yardımcın olsun.

Halbüki çalışırken daha güzeldi.. Konuşmam tavrım duruşum daha her tavrım daha olgundu. Kendimi daha güçlü hissediyordum. KPSS hazırlanmaya karar verdim. Herşeyi bir kenara bıraktım. Öğretmenlikten hazırlanıyorum 12 ders.. Haftanın 4 günü dershane.. sabah akşam ders Saç baş dağınıt.. gözler yorgun.. hiç bir şey yapmak gelmiyor içimden.. Konuşmam bile sönük sönük... Bu yumuşak ses tonum yüzünden hep üzülüyorum... İnsanlarda çok zor geliyor.. Daha önceleri takmazdım ama daha da zor geliyor... Konuşmaları tavırları... Kurs ortamında ben gayet arkadaşça muhabete giriyorum.. Sonradan anlıyorum ki işi için muhabet kurmuş.. İşi olmasa selam vermiyor bile.. Bu histen nefret ediyorum... sosyal hayat istesem de yok.. herkes kendi hayatında.. yakın arkadaşlar evli... kuzenler aynı şekilde... işi hayatım olsa bir sosyal çevre oluşacak... zaten kpss dönemi çok sosyallik aramayıyorum Kendime özgüvenim, algılayışım o kadar düştü ki... İster istemez yorgunum. gözler çökkün.. giyinsem süslensem bile surat mutsuz ve keyifsiz... 26 yaşındayım ama iyicene çocuk gibi hissediyorum kendimi.. özgüven konusunda nasıl kendimi toparlayabilirim? işsizim, erkek arkadaş yok, sosyal çevremin evli olması vs.. ev dershane ders.. beynim yandı artık..

aynı ben biraz eski konularını okudum. hayatına biri girse inan bir anda güneş gibi parlarsın. bu duygular biraz da yalnızlığından kaynaklanıyor. bu dönemi geçici olarak gör, şu kpss ye iyice asıl, atandığında hayatın bambaşka olacak. o zaman nasılsa dağılacak bu düşüncelerin, hayatına yeni insanlar girecek. ve muhtemelen evleneceğin insanla da o zaman karşılaşacaksın.

Bence aynanın karşısına geç önüne de makyaj çantanı al hatta bir cımbızla da başlayabilirsin gayet. Ya da en iyisi mi yarın en yakın kuaföre koş ve bir değişiklik yap iyi gelmeme ihtimali o kadar düşük :)

Seninde nasibinde bir iş vardir yeter ki bekle. bugunler gecici.

Dönem dönem oluyor bunlar. Hedeflerin olduğu için dua etmelisin aslında. Ben 4 sene önce depresyonun eşiğine gelmiştim. Hiçbir şey yapmak istemiyordum. Sadece evde oturup kitap okuyup internette takılıyordum. İnsanlardan, yeni birileriyle tanışmaktan uzak duruyordum. Çünkü özgüvenim olmadığını düşünüyordum halbuki öyle değildim. Sadece üstünü örtüyormuşum güvende hissetmek için. O kadar işe yaramaz biriydim ki tarif edilemez. Hani bayanlar canı sıkılınca oturup makyaj yaparız ya o zaman aynaya bile bakmıyordum. Hayatımın en güzel 2 senesini boşa harcadım affetmiyorum kendimi. Yürüyüş sayesinde toparladım. Çalışmaya başlayınca da devam ettim yürümeye. Sen şu anda ilerisi için adımlar atıyorsun sandığın gibi asosyal işe yaramaz biri değilsin. Ders çalışmaktan bunalınca çıkıp yürüyüş yap veya mağaza gez. Senin kafanı dağıtmaya ihtiyacın var bence. Kursta bahsettiğin insanları da çok umursama bence. Çıkarcı ve iki yüzlü insan çok ama hepsi de öyle değildir. İş hayatında sürekli bu tip insanlarla karşılaştığımız için ben artık takmıyorum onları. Ayrıca sırf evli oldukları için arkadaşlarından ve kuzenlerinden de uzak durmanın manası yok bence. Bekarken olduğu kadar sık görüşemeyebilirsiniz ama evlilik görüşmeye, telefonda dertleşmeye, dışarıda bir iki saat sohbet edip kahve içmeye engel olmamalı. Zamanı geri alamazsın.