vakit ayırmak mı? konuyu okuduğumdan beri seni bekledim ne düşünürsün ne yaparsın neye karar verirsin acaba durum ne olur diye... çocuklarla ilgili olunca konu hele ki bende çalışmayı o kadar özledim ki..2 yaşına gelince kreşe verip çalışmak istiyorum bende ama nasıl bakalım... saatler çok önemli kızınla geçirdiğin 1 dakika bile onun psikolojisi için çok önemli baba bir derece ama annenin çocuk üzerinde ki katkısı büyük.. hayırlısı olsun canım buraya yaz sonra neye karar verdiğini ne yaptığını merak ederim... canını sıkma her şey güzel olacak ama dediklerimi de unutma emi.. iyi geceler..

yorum yok en doğrusuna karar verirsin inşallah ama işin zor gerçekten bu zamana kadarda sen kendi işini zorlaştırmışsın, tüm sorumluluğu süstüne almış ve kapalı yetiştirmişsin kızını keşke küçüklktejn biraz etrafa sokağa alıştırsaydın ama ben yinede eve bir yardımcı almandan yanayım... kız okuldayken evin işini yapar kızın okuldan geliş saatindede sen gelene kadar onunla oynardı.. kamera sistemide olunca evde gözün arkada kalmazdı iş yerinden kontrol ederdin... biraz masraflı ama kızının psikolojisi için böyle olmalı.. kızın iş yerinde en fazla 15 gün durur sonra okuldan çıktığında sıcacık evine girmeyi, pijamalarıyla oynamayı, kekini yiyip t. v. izlemeyi isteyecektir iş ortamında ona bunları veremezsin ki... bence kreşe sorabilirsin mesela öğretmen var mı yada tanıdığınız bir dadı var mı die.. hem kızı okuldan alır senin iş yerine getirir falan filan... kızını düşünerek karar ver... benim kızım 1 yaşında daha, mahallemizde bir sürü arkadaşı var, her gün 1 saat parka götürüyorum haftada 2 gün babası ile alışveriş merkezlerine çıkıyoruz, dışarda herkese gider, insan yabancılamaz bunları ufak yaştan aşılamak önemli. senin kızın içine kapanması daha büyük ihtimal hiç anneden ayrı kalmamış sudan çıkmış balık gibi olur haftanın 7 günü toplasan 5 saat görecek seni... bana kızmıyorsun değil mi? gerçekten bunlar doğrular topluma yararlı evlat olmaları için onları yetiştirirken çok dikkat etmeliyiz..

canim dusunmem bile yeterli maalesef ben kazakistanda yasiyorm dadi almayi da dusundum ama guvenebilecegim kimse yok bazen esime guvenip birakamiyorum. zaten bu yasina kadar evde buyudu, arkadasi cok az. bu gunlerde hayali bir arkadas edinmis kendine. dusununce en iyi cozum kres diye karar aldik. orda kendi yasitlariyla oynar, biraz ana olan bagimliligi azalir. ahhh ne bileyim zor iste cocuk buyutmek, kadin olmak. ben kendimi affetmem eger ki calismam kizimi kotu etkilerse. Allah yardimcim olsun. mesai saatini ayarlamaya calisirim. biraz isleri yoluna koyarsak rahatlarim... yosuntuttum

yok canim neden kizayim cok dogru soyluyorsun. aslinda kizim o kadar eve kapanik degil hergun parka cikariz, 2 tane arkadasi var evlerine gider oynariz. 1 yildir cocuk egitim merkezine goturuyorum. ama bazi cocuklar olur ya yeni birini gorurse annesinin arkasina saklanir iste benim kizim oyle. cok girisken degil. senin fikrini de dusunecegim, aslinda evde olmasi daha iyi benim icin ama kimse kendi cocuguna bakar gibi bakmaz malesef. az once esimle oturduk konustuk bu konuda elinden geldigi kadar yardimci olacagini soyledi sagolsun. gecenin bu saatinde vaktini ayirip fikir paylastigin icin tesekkur ederim yosuntuttum

olmaz böyle.. bir anne olarak seni affetmem... üzgünüm ama böyle canım... bu ne kadar büyük hasar bırakır kızında biliyor musun sen.. o zaman hemen kolları sıva ve kızına güvenebileceği, ısınabileceği bir bakıcı bul onun ablası gibi, teyzesi gibi biri olsun iş yeri köşelerinde kalmasın kızın.. araştırmaya geç eve de kamera sistemi yaptır.. kesinlikle ses dinleyici yada kamera dadıda bunu bilsin kızımı çok özlerim iş yerinden onu görmek için kamera taktırdım dersin gözün arkada kalmaz... o zaman evde böyle bir sistemle bir dadı bulabilirsin.. bir çocuğun geleceği için en önemli yaşları böyle geçirtme nolursun buna ben çok üzülürüm. keşke istanbul da olsan okul arkadaşlarımı yönlendirirdim çocuk gelişimi mezunuyum ben...

coktan bu siteyi takip ediyorum paylasimlar cok guzle ben de bugun derdimi yazayim dedim aslinda dert degil de biraz tavsiyenize, akliniza ihtiyacim var. 3,5 yasinda kizim var evlenmeden ve dogumdan once is akrif is hayatim vardi. Allah nasip ederse biriyle ortak is yeri acmayi dusunuyoruz. simdi gelelim sorunlara 1. bu zamana kadar kizimla 1 saat bile ayri kalmadik, yasadigimiz yerde akrabamiz yok hep kendim baktim ve simdi kizimi krese vermem gerekiyor ve ben yapamayacakmisim gibi geliyor. ya ona bir sey olursa diye dusunmekten uyuyamiyorum. bir taraftan para kazanarak onun gelecegini dusunmem lazim onu da dusunuyorum. kendi is yerimiz oldugundan mesai saatkeri belli olmayacak, kresten geldikten sonra benim gece 10 na kadar benim yanimda mi duracak, duzeni kalmayacak cikamiyorum isin icinden 2. 3 bucuk senedir kendimi eve hapsettim nerdeyse arkadaslarim cok az ve kendime guvenim kalmadi. yapabilecek miyim, esim diyor bana cesret ver diye ama bende yok o cesaret. simdi her gun erken kalk, ise git, gece eve gel, hafta sonlari tatil yok bunlaradan korkuyorum, acikcasi rahata cok alismisim. kendimdeki bu guvensizligi nasil yensem bir baslasam devami gelir buna inaniyorum ama iste hazir degilim gibi lutfen desteklerinizi bekliyorum yosuntuttum

canim bence cocugundan once kendini dusunmelisin... soyle ki, bu is kendi isin olacak yani herseyine kendin kosturacaksin. gece gec saatleer kadar kalacaksin, hafta sonu tatilin olmayacak, sabah erken gideceksin... yani cocugu birak ''sen bu tempoyu kaldirabilecek misin?'' bu kadar yogun calismak cok zor bence, cok iyi dusun... insana haftada bir gun izin bile az gelirken senin hic iznin yok ayrica calisma saatlerin fazla... cocuktan once kendini dusun demekle anlatmak istedigim, sen bu tempoyu zor kaldirirsin ve cok yorulursun. haliyle kendine haftada bir gun bile vakit ayiramayacakken kizina hangi vakti ayiracaksin? bence bu isin temposu biraz dusmeli... yoksa hic bir seye vaktin olmayacak gibi canim... WunJo

tesekkur ederim gelismeleri mutlaka yazarim net bir seye karar vermis degilim daha insallah hayirlisi olur. sana da iyi geceler... bizde sabah oldu yatayim:kedi:

canim benim ben de seninle ayni dusuncedeyim ama sartlar boyle simdilik elimde olsa hic kizimdan ayrilmasam olmuyor iste. zor olacak kizima da bana da. artik dusunmekten geceleri uyuyamiyorum simdiden kizimi kucakliyorum cokk buyuk sucluluk duygusu hissediyorum.:gitme: yosuntuttum

canım çalışma saatlerin çok geç olacaksa ortağınla konuş ve çalışma saatlerini çocuğa göre ayarlamalısın.. çocuğu kreşe vermek bir yana sen onunla hiç vakit geçirmeyecek misin?.. hadi diyelim sorun yok kreşe gidiyor akşama doğru çıkıyor bu çocuk annesiyle hiç oynamak, sohbet etmek istemeyecek mi.?. çalışan bir anne akşam en geç 7 de çocuğunun başında onunla baş başa olup kaliteli zaman geçirmeli.. yoksa çocuğunuzu kaybedersiniz yani onun eğitimini, büyüyüşünü kaçırmış olursunuz... bir çok çalışan anne var, hepsininde çocuğu gayet sağlıklı, kreş tekiler de eğitmenler sonuçta ama anne başkadır bunun içinde çocuğunuzla vakit geçirmenizde şarttır. sizin şartlarınız birden çocuğunuzu çok zorlar.. en doğrusu ortağınla konuşup sabah 9 akşam 6 sizin çalışma saatleriniz olsun... yosuntuttum

yani çocuğumla 1 saat bile ayrı kalmadım diyorsun ve onu birden bire akşam geç saatlere kadar hafta sonları da dahil annesiz bırakmayı planlıyorsun bu çok saçma bir şey olur. çocuk bunalıma girer, alt ıslatmalar, keke melikler, tırnak yemeler başlar... Allah korusun... çocukla uzun zaman geçirmek değil önemli olan kaliteli zaman geçirmektir...