Aynen öyle kardeşim. Tamamen pasifliğinden kaynaklı maddi sorun yaşıyorum. Beni delirten daha az para değil, bu pasifliği. Maalesef ki Türk kadını her fedakarlığı yapayım da koca yaşasın yeter diye düşündüğünden anlaşılmayabilir benim derdim. Ve evet çalışmaya başladığımda bu düzen böyle sürecek ise ben de eve zerre katkıda bulunmayacağım. Paşam istediği işte kalsın, ben çocuk ev iş üçgeninde yıpranayım aman yeter ki o rahat olsun istediği iş yerinde kalsın. Oldu anacım.

Bugün ilk defa bende boşanma lafını aldım ağzına farklı bir ortamda. Çok sinirliyim

su hayatta neyın garantısı varkı...

Evet şiddet ve aldatma yok. Lakin benim feragat ettiğim bir hayatın yanında bir iş değişikliği çok da büyük bir fedakarlık olmasa gerek. Kendi ailem ve sosyal çevremden uzaklaşıp onun yaşadığı muhite geldim. Ben de sevdiğim işimi bıraktım yaşayacağım yere uzak olduğu için. Hiçbir maddi talepte ve istekte bulunmadım. Kişisel hiçbir harcamam olmadı. Tek bir isteğim oldu, o da işini değiştirmesi. Ben her şeyden feragat etmişken, tek hayatım evim ve oğlum olmuşken bir zahmet o da oğlunun geleceğini benim kadar düşünsün yahu.

Hep kendi tarafınızdan yaptıklarınıza bakıyorsunuz. Bu adam hiç mi fedakarlık yapmıyor size. Yapmak istediği ama siz olduğunuz için yapmadığı hiç mi birşey Yok. Bırakmayabilirdiniz işinizi sizde işiniz için diretebilirdiniz. O zaman sizi de haklı bulurdum

Idrakyollariiltihabi canım sen ne dertliymişsin.

Elbette onun da yaptığı fedakarlıklar var. Ben kendimi net ifade edemedim sanırım. Ben eşimin sorumsuz ve rahat olmasına dayanamıyorum. Yukarıda bir üyeye de yazdım. Cep telefonu faturasını ödemeyi geciktirip, umursamayıp avukatlık olduktan sonra 2 bin TL gibi bir rakamı niye ödeyelim biz? Sebep ne beyefendinin rahatlığı. Kendisine sorsan ne çok abartıyorum sanki milyarlarca borç. Mevzu miktarı değil ki, saçma sapan bir rahatlık yüzünden gereksiz borçlanma.

Direkt boşanmaya karar vermeden önce eşinize seçenek sunun. Şu tarihe kadar iş değiştirmek mi boşanmak mı, istediğini seç deyin. Boşanma daha çok değişiklik gerektirdiğinden, muhtemelen işini değiştirmeyi seçer.

Eşiniz işini değiştirmiyor diye boşanmak fevri bir karar gibi geliyor bana. Sıkıntılarınızı anlıyorum. Çalışmak size çok iyi gelecek. Kreşe başlamak da oğlunuza iyi gelecek. Biraz kendinize zaman tanıyın. Benim eşim de ayrılamıyordu işinden, çok alışmıştı. Yeni bir ortama girmek zor geliyordu. Hakkını alamıyordu. Benim tek yapabildiğim destek olmak ve cesaretlendirmeye çalışmaktı. Nitekim sonunda şirket iflas etti, iş değiştirmek zorunda kaldı. Bu işine girerken de çok tedirgindi alışamazsam diye ama tabi ki alıştı ve çok mutlu. Ben de değişikliklerde onun kadar olmasa da zorlandığım için empati yapabiliyorum.

Bunun yuzunden bosanilir mi? Bosanilir.. herkesin hayat standarti o kadar dusuk, beklentileri o kadar minimal ki dayak yiyip aldatilmadigi surece bosanmak cok utopik geliyor ama oyle degil.. kendisinin ve ailesinin cikarlarini dusunmeyip mabadi karisinin uzerine yayan adamdan bosanilir.. Ben seni anliyorum cocugun gercekten zor denecek bir cocuk, bunun yaninda maddi olarak zorlanmak dayanilacak bir sey degil hele hele oyle bir imkan varsa.. bence esin cok pasif oldugu icin baska bir is yerinde kabul edilme surecini yasamak istemiyor, tek sikinti bu gibi..

Oğlak burcu musunuz? A

Hakkını yiyemem kazandığını eve getirir. Parça parça alır maaşı, cenazeye bile izin vermez patronu ama o orada olmaya devam eder. Şu anda ciddi problemlerimiz yok ama iki yıl önce bazı hataları oldu. At yarışı oynayıp borçlanmak gibi. Düzeldi artık bu hususta ama ben sanırım affedemiyorum. Daimi bir hata telafisi istiyorum belki de. hizuran Olur öyle Anneler

Is degistirince eskiden yaptigi hatalari telafi etmis size deger vermis ailenize ozverili mi davranmis olacak? Ya tum bunlara ragmen mutlu olamazsaniz adami isinden etmis olacaksiniz. Ev cocuk cok zor biliyorum yasiyorum da baskiyla esi isten cikarmak garip geldi

Kendimi size çok benzettim :) ben de oğlak burcuyum :)

Evet nereden anladınız :) Idrakyollariiltihabi

Yengenize Allah Rahmet eylesin. Geride kalan çocuklarına, eşine, sizlere Allah dayanma gücü ve sabır versin. Bu tür travmatik yasantilardan sonra insanın hayatinda daha keskin kararlar almaya eğilimli olduğunu düşünüyorum. Bu problemler evlilik hayatınızda hep vardı ama artık siz yeni bir deneyimle hayata bakıyorsunuz."Yarın hiç olmayabilir, bu gün benim kontrolümdeyken ona şekil vermeliyim" dusuncesi bir kez zihninize girdi artık.

Evet sanırım tam olarak hissim bu. Yengem de çok fazla maddi manevi sıkıntılar yaşadı. Abim çok iyi bir insandır ama o da ev idaresini pek bilmezdi. Son nefesine kadar borç içindeydi yengem. Ne kaldı geriye? Stres ve sıkıntı içinde geçmiş kısa bir ömür... Onun ölümünden sonra boş yaşıyormuşum gibi geliyor. Sanki ben de son nefesimde bu ne biçim hayattı deyip gideceğim gibi. Idrakyollariiltihabi

Nihayet anlaşıldım :) ben de sizin gibiyim. Hiçbir iş yerinde kendimi sabitlemedim. Her daim geleceğim için ne doğruysa ona göre hareket ettim. Hakkım yeniliyorsa, hak ettiğim şekilde çalışmıyorsam işimden ayrıldım. Nihayetinde artık bir oğlumuz var. Onun geleceğini düşünmek zorundayız. Maalesef ki ben tek başıma düşünüyorum bunu. Eşim hiç çaba sarf etmeyip bir de "yarın yaşayacağımızın garantisi mi var" diyor ya hepten deliriyorum. Yahu sen önlemini al ve çabala da ölürsen en azından çaba gösterip ölmüş olursun.

Evde çocuk büyütürken boğulma kısmını ben de yaşıyorum. En büyük sıkıntı sosyallesme sanırım. Calismak farklı şeyler yapmak günün dolu dolu geçmesi. Cidden anlatacak şeylerin olması kısacası dış dünya. Benim de oğlum var iki yaşında ücretsiz izne ayrıldım maddi yönden öyle sorunumuz yok ama çok bunalıyorum artık saçma sapan her şeye ağlar hale geldim. Temizlik yapmayı sevmem ama dağınık ev de sevmem. Oğlum da aksine her yeri karıştırır durur. O uyuyunca toplarım ama kalkınca benim dağıttığımı kim topladı dercesine hemen dağıtıyor. Aynı rutini kaç kez tekrarlıyorum bilemiyorum. En son kendimi döktüğü şeyin başında ağlarken buldum. Sizin de buhraniniz her şeyden önce dışarıdan dünyadan kopmak. Yeniden çalışınca belki kafaniz dağılır daha pozitif bakarsınız. S su-doku sen

Sorunlarınızı bilemiyorum sadece sorun isse iş hayatı sıkıntılıdır değiştirmek büyük risk. Derseniz ki başka türlü bir sürü sorunumuz var durum değişir. Ama adam çalışıyor sonuçta evde yatmıyor. Siz iyice sorunlarınızın ana kaynağını düşünün sırf maddi yönden bir yuva yıkılmaz. Hani işini değiştirmiyor bir yuva yıkma bahanesi olmamalı sorumsuzdur parayı eve harcamiyordur psikolojik baskı vardır ilgisizdir vs. anlarım tabi benim görüşüm inşallah mutlu olursunuz tez vakitte feraha çıkarsınız. Idrakyollariiltihabi

Sorun sadece işi değil zaten. İşini değiştirmem sebebi de rahatlık, borçlanma sebebi de. Beni deli eden mevcut borçlarına rağmen hala çaba sarf etmiyor oluşu. Bir şey deyince de insanların binlerce TL borcu varmış ben ne abartmışım üç beş bini. Idrakyollariiltihabi

Gül gibi iş mi :) senelik iznin olmadığı ya da kafalarına göre herhangi bir mevsimde verdikleri iznin hiçbir halta yaramadığı iş mi gül gibi :) mesela aralıkta verilen izin maalesef bir işe yaramıyor. Parça parça verilen maaşın bereketi olmuyor haliyle. Gerçekten gül gibi iş. Herhangi bir yerde çalışsa bile, kendi mesleğini yapmasa bile bu şartlar sağlanır zaten.

Evli ve çocuklu olanlara boşan demek beni zorlar ama bekarlara buradan sesleniyorum kolay kolay evlenmeyin Biri konu açmıştı olumsuzluklar yüzünden sevgilimden ayrıldım ÖLÜYORUM diye Bunları yaşamak mı lazım ila hayatınızın kıymetini bilmek için?

Siz hakkaten bunalmışsınız ve eşinizin gül gibi işine takmışsınız... adamın işi rahat, çalıştığı yerden memnun, 3 kuruş fazla diye neden adam işini değiştirsin. ayrıca sizin piayasalardan felan haberiniz yok sanırım... eşinizi takdir ettim şahsen, zırt pırt iş değiştiren biri olmadığı için... Idrakyollariiltihabi

Son zamanlarda kullandığım bir laf var, taşlanacağım ama yine de söyleyeceğim; Milletin de bebeği var, benim de ve hepimizin adı 'anne' hak mı ya bu!!! Çok ama çok zor, yaşamayı sadece nefes almaya indiren çocukların anneleri beni anladı bile, diğerleri sövebilir. Bu durumla başa çıkabilmemin tek yolu eşim. Ha mükemmel mi elbette değil, zaman zaman ben de boşanmayı düşünürüm ama bu yükümü elinden geldiğince azaltıyor. Eve gelip yorgunum deyip dana gibi yatsaydı şuan bekardım.

Böyle düşününce de kendi kendime "çalışıp yoğun olunca eşimin zihniyeti değişmiyor sadece ben kendi yaşam şartlarımı iyileştirmiş oluyorum" diyorum. Yani tek tarafın çabası ile iyi bir gelecek inşa edilmez. Ben işe girince evet bunları düşünecek vaktim olmayacak. Evet maddi olarak rahatlayacağım ancak eşim gelecek için hiçbir adım atmadan, çaba göstermeden yaşamaya devam edecek...

konunu okumadım ancak cocuk pskiyatristi veya işini iyi yapan cocuk piskologu öneririrm oyun terapsisi ile cocukta ne var anlayp yatrdm ediyor Idrakyollariiltihabi

Bakın oğlum gerçekten zor bir çocuk. Hani ufak şımarıklıklar yüzünden bunu belirtmiyorum. Ciddi manada zaman ve sabır gerekiyor oğlum için. Bundan şikayetçi değilim. Evet çok yoruluyorum ama asıl sorunum oğlum değil. Sizr basit gelebilir, en azından çalışıyor diyebilirsiniz. Ancak zamanında kendi hataları yüzünden maddi sıkıntı yaşatmış bir insan, bu hatalardan vazgeçtiğinde ekstra çaba sarf etmeli evet. En azından telafi etmek adına. Değiştiğini göstermek adına... Kayınvalideme az biraz kızgınım bugün o yüzden öyle yazdım :)

Oğlunuzun zorluğu ve eşinizin değişiklikten hoşlanmaması haricinde bakarsak eğer eşinizi genel olarak seviyor musunuz? Size sevgi dolu mudur, vaktiniz güzel geçer mi, problemlerinizde yanınızda olur mu, beni anlayan adam işte bu der misiniz? Yoksa tamamen bir kambur mu size? ...

aynen oyle ne kadar anlatabirsen o kadar anlaşır ve herkesin bakis acisi farklidir teselli etmek istersen dersin ki tabiki her cocuk zorludur benimki de oyleydi ama gecici insallah ha buna eyvallah ama yok benim cocugu gorsen sukur namazi kilarsin ne anlama geliyor çözemedim k9nu sahibide emin ol seni cok iyi anlamistir neyse iyi forumlar cevaba lüzum yok dedigin gibi fikir ayriligi konu sahibi beni anlamistir gerisi hiccc muhim degil...

Eşim işyerinde inanılmaz pasif davranıyor. Aynı öneriyi ben de sundum ona. Bak orada kalmak istiyorsan o zaman durumu anlat şartları iyileştirsinler dedim. Yapmadı. Abinin eşi vefat etti 31 yaşında. Bir işyeri üstelik aileden gencecik birinin ölümünde cenaze izni vermez mi ya? Madem bu kadar seviyorsun patronlarını, sevginiz niye karşılıksız diyorum adamda tık yok. Senelik izninin tarihi asla belli değil. Bazen yaz bazen kışın izin alıyor. Sebebi iş yoğunluğu. Yahu ne münasebet. Ben yazın eşinle ailemle tatile gitmeliyim demek çok mu zor. Hani mevzu sadece para da değil. Berbat şartlarda çalışıyor ve dolayısıyla ben de etkileniyorum bu durumdan.

Heh aynı benim koca. Küçük düşünen, aman sağlığım yerinde olsun da ile cümleye başlayan zatı muhterem. Yahu tamam sağlık da yerinde olsun maddi imkanlar da. Niye seçim yapıyoruz ikisi bir arada istenmiyor mu, duada ya da talepte kısıtlama mı var. Sanki ben geleceğin için çabala ama dalağı böbreği masaya bırak diyorum. Umarım benim eşimin de işverenin pisliğini görecek kadar ufku açılır.

Ben bu yolla işimi değiştirmeyip şartlarımı dahi düzelttim birçok kez. İşverenim gitme ne veriyorlarsa onu biz sağlayalım dedi zammımı alıp devam ettiğimde oldu aynı işyerinde. Tabiki çantada keklik olmamak gerekiyor. Belki eşiniz dese ben şurada iş buldum, şartları buradan daha iyi benim açımdan, şöyle de ekstraları var diye, işvereni gitme o imkanları biz sağlayalım diye. Buda bir taktiktir, bir denemedir. Bir yerden başlayıp adım atmak gerekir kesinlikle. Sonuçta çantada keklik olunuyor zaman geçtikçe işveren için. Bunu değiştirmek kişinin kendi tasarrufunda. Memuriyet değil ki bu, özel sektörde işler böyle yürüyor. Tabiki yarının garantisi yok ama bu mantıkla kendimizi hırpalamadan evde yatarak geçirmemiz gerekir zamanımızı, yarın öleceğiz ne de olsa diye yaşanmaz yani. Tabiki kendi rahatını, çocuğunun geleceğini ön plana almalı insan. Şartlar güzelleşir hedef konulur, geliriniz artsa size de bir araba alınsa siz dışarı çıkamıyorum,3 vesait değiştireceğim oğlumla diye gözünüzde büyütüp strese girmezsiniz degil mi?. Yada daha iyi bir tatil yaparsınız. Atıyorum ev değiştirirsiniz. Yada çocuğunuzu daha iyi bir okula gönderebilirsiniz. El elde baş başta oturarak maalesef birşey elde edilmiyor. Ben iş kuracaktım, şimdi bebekten 3 sene sonra iş kurmanın planlarını yapıyorum artık yeter diyorum kendi kendime. Eşim işine devam eder, bende bir ucundan tutmuş olurum, yeterince kaldım evde diyorum mesela. Olması gereken de bu. Aksi halde dediğim gibi ne uzar ne kısalırız zira insanın gelirine göre gideri oluyor.

Ha bak bu ayrı sorumsuzluk apayrı bi olay. Anne yada babaysan özellikle sorumsuz olma hakkı yok maalesef evladına harcaması gereken parayı tembelliğe harcarsa çok sıkıntı

ne bu yaptiginiz ben anlayamadim herkesin hayati kendine gore zorludur cocuk mu yaristiriyoruz tavrınız cok yanlis sizin ogkunuz evet cok zor olabilir ama kimseye de sen benimki ni gör deme hakkınız yok her anne kendi yaşadığı zorlugu bilir

ben sıze oglumu anlatsam belkı ıkı rekat sukur namazı kılarısnız:)))))gececek ınanın gececek..

Sizin yerinizde olsam bende dayanamazdım heralde çalışmaya başlamak size iyi gelecek parayı kendinize ve oğlunuza harcayın yeyip içip gezin bakalım eşinizin tepkisi ne olacak

Bence eşiniz sizin işe dönecek olmanıza güveniyor. Gittiği yere kadar gitsin ne de olsa idrakyolları'da işe başlayacak o zaman yeter bize gelirimiz mantığında. Ama bu mantıkla ne uzalır ne kısalırsınız tabiri caizse, dolayısıyla size hak veriyorum. Sonuçta siz rahatlayalım, önümüzü daha net görelim, maddi sıkıntı yaşamayalım derdindesiniz, eşiniz idare ediyoruz kafasında. Kendi adıma bir kadın olarak, çalışırken halihazırda işim varken, kariyer sitelerini takip etmekten vazgeçmez, daha iyi imkan çıktığında da hep değerlendirirdim. Sonuçta işverenle göbek bağım bir kesilmedi, ben saatlerimi sattım o bedelini ödedi, daha iyisini veren varsa, kariyerime de katkısı olacaksa neden yerimde sayayım ki diye düşündüm ki bence olması gereken bu. Ha pişman olduğumda oldu ama yeniden başa sarıp başka imkan değerlendirip bu pişmanlıklarımı kolayca atlattım. Kaldı ki bir erkeğin bundan çekinmesini, rahatım yerinde iyi kötü gidiyor demesini anlamam mümkün değil. Tabiki daha iyi imkan varsa değerlendirilmeli. Haklısınız bu anlamda.

Artık karışmıyorum zaten ne hali varsa görsün işi ve maddi durumu ile alakalı. Ben bunaldım evet. Başıma gelecekleri bildiğim halde oğlumla sosyalleşme çabamın her seferinde tır çarpmış bir anne yorgunluğuyla sonuçlanmasından, bari on beş dakika kuaföre gideyim diye düşünüp oğluma bakacak bir Allahın kulunu bulamamaktan, duş almak için bile zaman planı yapmaktan, maddi zorluklardan, ölümlerin sonrasında hepimiz aynı acıyı yaşarken her daim kendi acılarının daha fazla olduğunu düşünüp yakınan ve teselli bekleyen insanlara destek olmaktan, bu insanların bir kez bile "yahu sen iyi misin senin de canın yanıyor değil mi?" diye sormamasından bunaldım. Hala gözümün önünde o sahne ve cümle. Dostum ölmüş. Abimin eşi, annemin de gelini. Ama benim dostumdu. Haftada birkaç kez konuştuğum, her sıkıştığımda telefonun diğer ucunda sabırla beni dinleyen kişiydi. Her neyse öldü. Ben annemin her zamanki zayıflığıyla bayılmasının akabinde hastanede başında bekliyorum. Çünkü o zayıf olan kişi. Ben ona sahip çıkmalıyım. Ağlama ve üzülme lüksüm bile yok. Kendimi o kadar kasmışım ki birilerini toparlama derdinden. Teyzem geldi yanıma ve "yavrum rahat bırak kendini, yapma bunu" dedi. Sonra hastane bahçesinde bitmek bilmeyen ağlama krizi. Şimdi bunları niye yazıyorum onu da bilmiyorum. Bunalmaktan nereye geldi konu. Anneler zayıf olmamalı. Fıtratında zayıflık varsa da bari taş sandıkları evlatlarının da dermanının kalmadığı zamanlar olabileceğini bilmeli. Hayatımda iki insan oldu derdimi, kendimi açabildiğim. Biri canım dayım, biri yengem. İkisi de peş peşe öldü ki bu da hayatın bana "sen taş olmaya devam et" deme şekliydi sanırım.

Defalarca konu açıp, paragraflar dolusu kendimi anlatıp vazgeçtim göndermekten. Lakin artık en azından delirmemek için yazmak istiyorum. Daha önce konu açmıştım. Çok zor bir oğlum var. Bu konuda artık söyleyecek bir şeyim yok. Evlat benim evladım sabretmek gerek. Ancak insan istiyor ki, bu kadar yorulup yıpranırken hayatın geri kalanı kolay olsun. Ne mümkün... Ben ve ailem için çok zor bir yıldı. Üst üste kayıplar verdik ki en acısı gencecik yaşında giden yengemdi. Ailem, abim ve yeğenlerimle yeni bir düzen kurmaya çalışıyor ve o düzende benim pek yerim yok. Daha doğrusu acı ve sorunlarla o denli meşguller ki, ben o sorunların arasında yer alamıyorum bile. Aksini istemek bencillik olur belki de. Bunu belirtmemin sebebi, ne denli yalnızlaştığımı anlamanız içindi. Çalışıyordum oğlum doğana dek. 36 aylık oluncaya kadar ara vermeye karar verdim. Birkaç ay sonra işe geri dönmeyi planlıyorum. Tabi benim enginlere sığmayıp taşan oğlumla iş ve ev hayatı nasıl bir arada gidecek diye ciddi endişelerim var. Deneyip göreceğiz. Gelelim bana bu konuyu açtıran eş sorunuma. Ben çalışırken maddi sorunumuz yoktu. Daha doğrusu eşimin bir dönem bulaştığı saçma at yarışı borçlarını saymazsak. Ciddi bir rakam değildi ancak o dönem biraz sarstı bizi. Neyse ki artık bulaşmıyor. Gelen parayı ve giden yerleri çok iyi bildiğimden emin konuşuyorum. Çalışmadığım ve eşimin maaşı çok iyi olmadığı için uzun süredir maddi zorluk çekiyoruz. Eşim 7 yıldır aynı işyerinde çalışıyor ve patronlarını, işini seviyor. Daha doğrusu alışkanlıklarından vazgeçme konusunda takıntılı. Değişiklikten asla haz etmiyor. Daha iyi şartlarda çalışma imkanı varken, asla işini değiştirmeye yanaşmıyor. Az maaşla, birçok konuda hakkı yenilen bu iş yerinde, pinti ve merhametsiz patronlarla çalışmaya devam ediyor. Bittabi kahrını ben çekiyorum. Güzellikle konuştum olmadı. Geleceğimizi düşünmek zorundasın dedim olmadı. Kavga ettim olmadı. Rest çektim olmadı. Bana zaman ver en sevdiğim cümlesi. Dört yıldır veriyorum o zamanı halbuki. Değişiklikten hoşlanmıyor imiş. Yeminle deli çıkıcam bu evden. Bu geceki kavgada tepem attı ve "birkaç ay sonra işe başladığımda benim maaşım tamamen bana ve oğluma ait olacak. Tek kuruş destek olmayacağım bu eve. Madem sen geleceğimizi düşünüp bir adım atmıyorsun, ben de aynı bencillikle hareket edeceğim" dedim. Tripler eşliğinde gitti uyudu. Sırf bu iş mevzusu yüzünden sıklıkla boşanmayı düşünür oldum. Bilmiyorum belki de sonunda olacak olan bu. Acaba abartıyor muyum diye düşündüğüm zamanlarda bile empati kuramıyorum bu konuda. Bir insan maddi sıkıntı yaşadığı halde sırf değişiklikten korktuğu için neden iş değiştirmez? Ben mi fazla cesurum bu adam mı özgüvensiz? Evet hanımlar, boşanma fikriyle uykumun kaçtığı şu dakikalarda sizden fikir istiyorum. Şimdiden teşekkürler.

Ben de size hak verdim. Bundan boşanılır mı bilemicwm, sanki biraz daha dürtüp zorlayabilirsiniz gibi geliyor. Eşimi dürte dürte 3. İstifasını verdirdim. Kaçıncı zam talebini yaptırdım bilmiyorum da. Küçük düşünüyor genelde, bense hakettiğini düşündüğünü talep etmezsen her zaman zarardasın diyorum. İşveren her zaman kendi çıkarını düşünür. Zamanında bana kızdığı da çok oldu, ama tüm bu deneyimlerden sonra artık ben hanımcıyım diyor. Her zaman işverenin pis yüzünü gördü çünkü.

Ben artık alıştım böyle tepkilere o yüzden cevap vermedim. Anneler bayılır çocuklarını ya da kendi yorgunluklarını yarıştırmaya. Benim oğlan kendine zarar veriyor dersin, ooo o da bişey mi benimki balkondan aşağı atlıyor derler. Benim oğlan aşırı hareketli dersin, o ne ki benimki hep koltuk tepesinde derler. Çözümden ya da empatiden ziyade en yorgun anne benim savaşına girerler. Ben şaşırmıyorum artık bu duruma. Esasında derdim oğlum da değildi ya neyse :) Idrakyollariiltihabi

Eşim genel olarak rahat bir insan. Ben de tam tersi plansız gelişigüzel yaşamaktan nefret ederim. Borç sevmem, garantici bir insanım. Hani iş değiştirmiyor olması genel zıtlıklarımızın bir parçası. En çekilmez olanı. Ben daha çok sıkıntı yaşayıp, yaşattığı halde ısrarcı tutumuna katlanamıyorum.

Konumu okumadığınız için sorunun oğlum olmadığını da bilmiyorsanız demek ki :) yine de teşekkür ederim.

Yeni işin sartlarını bilemem ama bu devirde iş değiştirmek bana güvenilir gelmiyor. Yeni iş yeriyle yıllanmış bir ilişki olmadığı için işten çıkarma da o kadar kolay olur. Siz bunalmışsınız. Çocuk bakmak başlı başına zor. Bide çalışmaya alışık biriyseniz evde oturmak iki kat bunalıma sokuyor insanı. Sizin stresiniz de yansır çocuğunuza

Sevgimden pek emin olamıyorum artık. Çok zor zamanlar geçirdik ve yıprandık. Zor zamanlarda destek olur evet. Onun tabiriyle dırdır yapmıyorsam, sevgi ile yaklaşır. Ancak ben yaptığı hatalar ve sorumsuz davranışları yüzünden soğumuş olabileceğimi düşünüyorum artık... Idrakyollariiltihabi

Daha iyi şartlarda iş bulabileceğini nereden biliyorsunuz? İkincisi belki istifa Edip 7yillik emek verdiği isinden tazminatsız çıkmak istemiyor olabilir. Üçüncüsü de bence siz çok sıkılmışsınız yoksa mesele boşanacak mesele değil. İse baslayinca birşeyler yoluna girer inşallah

Ya iş degistirmiyorsa zam talep etsin. Bu devirde güvenilir işini sahiplenen eleman bulmak da zor. 7 yıldır aynı yerdeyse işveren de ondan memnun demekki. Biraz damardan girsin. Ben işimi seviyorum ama çocuktan sonra gecinemiyoruz. Eşim ciddi sıkıntı yaratmaya başladı Evde huzur kalmadı. Maaşımda iyileşme olmaz ise iş bakmak zorundayım vs desin. Bunu elbette zaten iş basvurulari yapıp neticeler almaya başladıktan sonra yapmalı. Aldıkları tutuma göre hareket eder.

zor bir oglum var demissiniz HappyLifeXx

Pekala şöyle bir örnek vereyim o halde. Telefon hattının faturasını ödemediği için, daha doğrusu bir ara öderim deyip umursamadığı için avukatlık olduk. Üç kuruşluk parayı ödemediği için 2000 TL Lik ödeme çıktı karşımıza. Bunu ikinci kez yapıyor. Zaten az olan maaşı ile bu ve bunun gibi ona ufak tefek görünen sorumsuz davranışlarının ödemeleri yapılıyor. Sorsan, aldatmadı şiddet göstermedi evinden başka bir yere gittiği yok daha ne olsun. Yahu adam icralık olacağını bildiğin bir ödemeyi neden yapmıyorsun? Bu dediğim borçlanmalar geçen yıl oldu. Bir yıldır böyle saçma sapan sorumsuzluklar yapmıyor ama ödemeler devam... Dolayısıyla ben de diyorum ki sen sorumsuz davranarak benim maddi sıkıntı yaşamama sebep olduysan o işi değiştirmek zorundasın. En azından hatalarını telafi etmek zorundasın.

Ek olarak, sosyal hayatım bitti. Ailem ve arkadaşlarıma 2 saat uzaklıktayım. Hususi araç yoksa ve toplu taşıma araçlarını kullanacaksam üç saati gözden çıkarmalıyım. Zaten hareket etmeden duramayan oğlumla maksimum yarım saatlik yol gidebiliyorum. Gördüğüm insanlar, kayınvalide ve saz ekibinden ibaret. Ailemle her konuştuğumda, kendi dert ve sıkıntılarını anlattıklarından ben pek ağzımı açmıyorum. Tüm gün oğlumun peşinde koşturmak dışında yaptığım hiçbir şey yok. Hoş, maddi olarak da bir plan yapmaya müsait durum yok. Son üç yıldır fanus içinde yaşıyorum. Boğulmak üzereyim. Bu durumu değiştirmek için ben bir şey yapamazdım. Zira oğlumu büyütmek gibi oldukça zor bir görevim mevcut. Ancak eşim, içinde bulunduğumuz şartları iyileştirebilir, en azından maddi sıkıntıları rahatlatmak için bir adım atabilirdi. Yapmadı, yapmıyor. Belki de yaşadığım berbat hayatın çözümünü buna bağlıyorum sadece bilmiyorum. Bildiğim tek şey çok mutsuz olduğum...

Şiddet Yok, hakaret yok, baskı yok sadece adam az biraz fazla kazanmamak uğruna Sevdiği ve alıştığı iş ortamından vazgeçmiyor diye ayrılmayı mı düşünüyorsun. Idrakyollariiltihabi

Gelin öpücem :) bir de muhtemelen biblo gibi duran çocukların anneleri kınamaya pek meraklı oluyorlar ya, daha çok sinirleniyorum.

Geçmişin intikamı diyorsunuz. Ama cidden boşanacak bir sorun yok. Şu an calismadiginiz için bunlar gözünüze batıyor. Umursamayan bir süre kavga trip vs bunlar işe yaramaz kendi canınıza yazık kocayı düşündüğümden değil erkek bir tarafını dönüp uyuyor hiç de takmıyor olan kadına oluyor. Idrakyollariiltihabi

Ben anladım sizi, hakta verdim. Bebek doğunca hayatınızın 3 yılını ona kapatmışsınız. E babadan da doğal olarak bir şeyler yapmasını bekliyorsunuz. En azından sizin sıkıntı ve stresinizi azaltabilir. Ama takıntıları yüzünden sizede hiçbir katkısı olmamış. Biraz daha sabredin. İş hayatı size iyi gelecek. Kazanmak ve özgür hissetmek çok güzel bir duygu. Hele ki çocuğunuz kreşe başladığında oda özgürleşecek ve daha aktif olacak. Tek tavsiyim uzunca bir süre ikinci çocuğu düşünmeyin.

oncelıkle sızın sıorun olarak gordunuz dert yandıgınız yavrunuzu kucagına almak ıcın evını arabasını satan varr... her cocuk zordur.. kımse kolay buyutmuyor... oglum 18 yasında... hala pıkolog eslıgınde gıt gel hayatım var... hem maddı hem manevı ama olsun... evlat bu.. durun daha yolun ne cabuk basında pes etmıssınız... esınıze gelınce en azından calışıyor... biz burada hem calışıp hem parasını esıne yedıren esıde calışmayan hatta aldatan ne hayatlar okuduk... adam bosta degilmiş... rızkını az cok getiriyor... durun bıraz... sabırlı olun hemen bosanma... bence sız ıyıce bunalmıssınız.. okadar tutunacak dalı bıle olmayanlara bosan yazıyorumda burda sevıyorum diyenler var... ne bılıyım... kayınvalıde ve saz arkadasları tabırıde hiç hosuma gıtmedı.

Haklısınız. Babasının oğlu değil işvereni. Neden bir çaba göstermiyor ki? Ayrıca dediğim olmuş şu an çantada keklik modunda takılıyor. Tabiki pat diye ayrılınmaz işsiz kalmamak için ama önce görüşülür şartlar iyileşir mi diye, olmadı başka yerlere başvurulur, değerlendirilir, baktı güzel bir imkan çıktı, ceketini alır çıkar, yeni işine başlar. Olması gereken bu. Yorumlarda işten mi çıksın, evde mi otursun vs cümleler gördüm de ne alaka yani. Siz çık işten demiyorsunuz ki hemen. Araştır çaba sarfet daha iyisini bulursan değerlendir diyorsunuz ki bence gayet normal bu.

Idrakyollariiltihabi Allah kimseyi bir başkasının derdini çekmesi için yaratmıyor. İmkan bulan herkes sırtındaki kamburu atıp, yoluna baksın derim ben. Hayat çok kısa. İnsanın içinde yüzlerce hevesle yaşamaya çalışması çok acı. Hep duygusala bağlıyorum bu konularda. Çünkü ablam hayatını hep maddi-manevi sorunlarla geçirdi. Bütün hevesleri yarım kaldı. Kimse yaşamasın böyle. Ne biliyim herkesin hayatı Pınar Beyaz "Günaydın" reklamı gibi olsa keşke. Oysa hepimiz gözümüzü dağınık odalara, yıkanması gereken tuvalete/banyoya, süpürülecek, silinecek eve, değiştirilecek çarşaflara, tozu alınacak mobilyalara, yıkanıp ütülenecek çamaşırlara açıyoruz. Üstüne bir de doyurulacak, ne yiyip içildiği takip edilecek, oyun kurulacak çocuklar... Bizim ülkemizde çalışsa da çalışmasa da iş yükünün çoğu kadında maalesef. E bari bütün bu sorumlulukların yanında eş kişisi sorun çıkarmasın bir zahmet. İmkanları zorlayın, ikna etmeye çalışın. Millet zaten şükürcülüğe alıştırılıyor. Durumundan şikayet eden herkese "şükret işte domuz pislik" deniyor. Alıştık napalım gebersek de, mutsuzluktan yüreğimiz dağlansa da şükrediyoruz. Ablamın hep dediği gibi " bunu da şükür" Peki nerede ablam? Eniştem şimdi sapasağlam gezip tozarken ablam nerde? Öldü... Yengeniz aynı zamanda dostunuzmuş sanırım. Allah rahmet eylesin. Etrafınızda sizi dinleyecek biri varsa arayın konuşun. Benim yakın bir arkadaşım var mesela. Maddi-manevi sorunları olan. Hemen hemen her gün arar. Ortalama 1 saat konuşur. Dinlerim onu tavsiye vermem gereken yerde veririm. Kalıcı çözümler bulamam belki ama rahatlıyor anlatınca. Ben onun zaten sorunlarına ciddi çözümler bulamam ki o da farkında. Eşi ile verdiğim son tavsiye Diyarbakırlı "Şeğe Koteka'ya gidip bir muska yaptırıp yastığının içine koyması" oldu Olsun ümit etmek güzeldir. Koteka'nın çözüm bulacağı ümidiyle yaşamak da güzeldir. İstersen beni ara. Dinlerim seni. Koteka'ya göndermem merak etme.