Affedin demiyorum ama geçmişi geçmişte bırakın. Gittiğiniz yere de çocuklarınızla gidin. Böyle giderse toparlanamayacaksınız.

kendimi o kadar çaresiz hissediyorum ki bu aralar. Dün bir konu vardı yeni bir ben diye, biraz gaza gelmiştim ama işte kısırdöngüm yine. Eski konularım var bir sürü. Biten dava sürecinde bir evlilik, bir önceki evlilikten 2 küçük çocuk. Hayatımın en büyük açmazı babam, baskıyla kendine güvensiz büyüten ve hala hayatıma karışan, çocuklar küçük bakamazsın diye yine başıma koşup geldi annemle. Uzaklaşayım boşanacağım kişiden diye tayin istedim çıktı, gidiyorum birkaç hafta içinde. Herşey bana bakıyor babam car car eder ama bir iş halledemez, ev bul, nakliye, taşın, yerleş... kızım ilkokula başlayacak yeni bir çevreye alışma süreci hepimiz için falan. Zaten diken üstü bir süreçteyken annemin hodulluğu her zamanki gibi. Sanki kendi evinde sarayda yaşıyor hizmetçileri var gibi, benim evimde yemek yapması, mutfakla çamaşırla ilgilenmesini sürekli söylenir durur. Bu arada bende işten anlamayan bir insan değilim, ama evimi öyle bir ele geçiriyor ki, bana fırsat vermeden bir bakıyorum çamaşırları atmış, asmış... Zaman geçiremediği, sıkıldığı için böyle aslında kendi evinde de böyle. Ama bana gelince işte arkamdan konuşacak ya az önce babama diyor diğer odadan duyuyorum, gidilen yerde de böyle olursa ben yapamam. Ki arkadaşıma demiş daha önce ben yapamam bilmem ne. Ben ondan duyuyorum. Çağıran ben değilim, yap diyen ben değilim ama illa arkadan konuşacak ya. İnanın öyle bir açmazdayım ki, bazen diyorum defet herkesi hayatının yüzleşmesini yap, içine sçılan çocukluğunun hesabını sor, karart gözünü, gitme hiçbir yere. Bu arada bursan gitmemi de benden fazla onlar istiyor. İnsana kendinden başka dost yok hayatta bunu anladım. Yada benim için böyle bilmiyorum. Yerimde olsanız ne yapardınız?

Dünkü konuda çok umutlanmıştınız ya , aynı umut, heves devam etsin. Sil baştan başlayın. Biz insanlara sınır koymadıkça onlar bilmiyor sınırlarını. Babanız bugüne kadar net ve kararlı bir ifadeyle söyleyemediğiniz "Yeter, ben büyüdüm ve artık yapabilirim kendi başıma. Baba olmak, kızının her işine burnunu sokmak değildir. Ona güvenmek ve yardım istediği zaman koşmaktır. Bunu da başa kakmamaktır. Yoksa elalemden farksız olur zaten!" cümlelerini söylemektir. Bu konuyu çözerseniz bu kısırdöngüyü kırar ve iç huzurunuzu elde etmiş olursunuz. Bu arada bu sözleri annenize de söyleyin bence.

Sadece güçlü dururdum, net olurdum. Kimseye tenezzül etmezdim. Hazır cevap olurdum. Ornegin yan odada konuştuğunu duyunca gider anne sana yap demiyorum, yapıyorsun sonra da şikayet ediyorsun. Yapma lütfen ben hallederim der giderdim.

Mesafe iyidir. Bazen hayır demeyi bilmek gerekiyor. Hayırdan anlamayan insana daha da net ve altını çizerek söylemek gerekiyor. Geçmişi geride bırakmanız gerekiyor gibi. Ama ailenizle mesafe olmadıkça bırakmakta zorlanacaksınız. Net olun. İsteklerinizi net söyleyin. Gelmelerini istemiyorsanız gelmenizi istemiyorum deyin.

Insana kendinden başka dost yok sadece senin için değil hepimiz için öyle canım... Zor bir süreçten geçiyorsun şuan çok şükür mesleğin varmış... Rabbim yar ve yardımcın olsun...

Aileniz neden geldi ki siz çağırmadıysanız? Gittiğiniz ilde kreş ve okulda mı olacaklar siz işteyken? Allah yardımcınız olsun.