Benzer hayatlar benzer çocukluklar geçirmiş olabiliriz. Okumak benim için tercih değil zorunluluktu. Çünkü anadan babadan kalacak iş ev arsa yok. Olsa bile bizde belli bir kültür düzeyi var, belli bir seviye var. Anneannemin annesi bile Osmanlıda öğretmenlik yapmış. Şimdi benim okumamam gibi bir seçenek olabilir mi? Devir değişti ama işte, bizim çocukluğumuzla aynı değil şu an. Siz eğitimcisiniz tabii sınıfların halini bilirsiniz. Ben sadece oğlumun okulunu görüyorum, o da özel okul. Sınıfta herkes canavar gibi başarılı. Hepsi hırslı çocuklar. Ben asla ders odaklı yetiştirmedim oğlumu ama bugün çarpım tablosundan sorsam da bilemese dellenir, oturur ağlar. Çünkü sınıfta arkadaşları da öyle. Bu çocuklar normal okullarda okusa asla yeterli gelmeyecek o basit seviyeler. Hep daha iyisini istiyorlar. Benden marka ayakkabı istese almayabilirim, gerekli görmezsem hayır diyebilirim. Ama çocuk yurt dışına kampa gitmek istese de ben sırf para için yok desem kahrımdan ölürüm ya. Ne bileyim. Elimizden geleni yapacağız artık. Ama deprem ülkesinde asla kalkıp da ikinci üçüncü evi alıp da başıma bela etmem şahsen. Bir evin olsun içinde otur diye düşünüyorum ben. Geriye kalan paramı eğitime ve kültüre harcamayı uygun görüyorum.

Henüz çocuğum yok. Ancak hepi topu 1 ev 1 arabamız var. Allah sağlık verirse ilerde 1 çocuk düşünüyoruz. Bizden sonra evi arabası olsun diye. İleriye dönük çocuğum yatırım amaçlı ufak tefek altınlarım var. Daha doğrusu, doğum, çocuk masrafı gibi şeyler için 80 90 bin civarında şuan. İmkanım olursa bir bu kadar daha biriktirme niyetimde var hatta daha fazlasını. İstiyorum ki 1 çocuğum olacaksa, en iyi şartlarda en iyi okullarda okutabileyim. eksik olmasın hissetmesin. Doğru mudur bilemem de

Araştırmak lazım. Dasmeer

Kızım yeni doğdu, onun için bir eğitim hesabı açıp her ay Usd ya da altın yatırmayı düşünüyoruz, çünkü ileride yurtdışında okutmayı düşünüyoruz. O yüzden eğitime yönelik yatırım yapmak şart. Ama biz Almanya'dayız. Türkiye'de olsa idim. Kesinlikle özel okula göndermezdim. Gerekirse özel ders aldırırdım. Ona vereceğim paraları yabancı para olarak tutar ya da ev arsa alarak değerlendirirdim. Zamanı gelince satardım. Lisansı en azından masterı Almanya'da yapması için yönlendirirdim. Buranın şartlarını bildiğim için burası yoksa illa ki daha iyi alternatif olabilir. Çünkü burada eğitim ücretsiz ve giriş sınavı yok. Ona da yurtdışı kapısını bir şekilde aralardım. Plan B olarak tabii ki. Entelektüel olması ve bir kaç güzel hobisi olması için emek sarfederdim. Ata binmek, su topu, yüzmek, satranç, eskrim gibi... kitap okuması, sanattan anlaması ve klasik müzik zevki olması için uğraşırdım.

hahaha son zamanlarda çok popülerleşti bende oradan biliyorum

Allah sabırlar versin mesajı okuyunca içim cız etti çok taze bir acı ne diyeceğimi bilemedim.

Bu da aşırı yanlış geliyor bana, hepten Ağustos böceğine bağlamayalım tabii, alabiliyorsak başımızı sokacak bir evimiz olsun, kenarda da eskilerin dediği gibi biraz kefen parası ama her çocuğa ev yapalım, her çocuğa arsa alalım, her çocuğa banka hesabı dersek, birikim uğruna bizim yaşayamadıklarımız ne olacak Çocuklara bir gelecek kuralım ama her şeyi de altın tepside sunarsak onlar çaba harcamak nedir bilecek mi? Ailesi mal mülk bıraktı diye dua eden evlatlar kadar anne babasının cimriliğinden çocukluğunda istediği bir balon bile alınmadı diye söven de var, bir de bırakılanlarla yetinmeyecek karakterde olan evlatlar var, benim tarafımdan da bir akrabamız ki daha sağlar Allah ömür versin, 3 evladına her birine 3'er daire, 3'er dükkan, uçsuz bucaksız zeytinlikler kalacak şekilde mal mülk yaptı, peki çocuklar ne dedi? Babalık bize bırakacağın mallarla olmuyor, bak burada senin soyadını yürütecek erkek torunların var, onlara da mal yapacaksın dediler, ki dedeleri torunların sünnetlerini yaptırdı, oğullar keyiften iş bıraktı bize bakacaksın dediklerinde hepsinin evine bakıldı tüm ihtiyaçları giderildi ama yetmeyene de yetmiyor işte. Hazır mala sahip olmak çok kolay zahmetsiz ama ben evlatların da biraz anne babanın çektiği zahmeti çekmesini isterim ki kenara koyacakları bir taşın dahi kıymetini bilsinler.

Benim çevrem bizim gibi. Hala orta sınıf kalmaya çabalıyoruz. Tatile gitmek için zorlanıyoruz ama vazgeçmiyoruz. Genel bir öfke var çevremde. Eskiden 6 gecesi 5 bin olan otel bu sene 50 bin demiş. Standartları düşürerek devam ediyoruz. İlk kez bu sene on taksit tatile gideceğiz mesela. Ama tatile gitmesem o parayı kenara koysam da çocuğumun çocuklukta yaşayacağı vir güzelliği yok edecektik. Biz hala vazgeçmiyoruz bazı şeylerden bakalım nereye kadar?

Benim kardeşim babama doğduğunda onun için takılan altınların hesabını soruyor

Türkiyede yaşam artık çok üzücü bir hal aldı ya. Bence ev değilde çocuğun eğitimi için harcamak o parayı en güzeli olur. Ev bir saniyede yıkılan bir şey ama bilgi meslek ömür boyu aç kalmamaya hayatını kazanmaya katkı sağlar. Mesela çocuğu küçük yaşta dil edinimi için kursa göndermek önemli ileriki yaşlarda gitse bile çocuklukta öğrendiği gibi olmaz. Bu küçük bi örnekti ama ev yerine o çocuğu en iyi şekilde potansiyeli dahilinde yetiştirmek en güzeli kaldı ki ülke ne olcak bilmiyoruz. Ama iyi bir mesleği olan her zaman ekmeğini kazanır dünyanın sonu gelsede

Şimdi googledan baktim neymis ajda diye. Bende de ajda varmiş meger ama adini bilmiyormuşum. Suan ogrendim

eşim ticaretle uğraşıyor bu yüzden gelirimiz standartlardan biraz yüksek. çocuk için tüp bebek tedavisi gördüm olumsuz sonuçlandı şu anlık fakat olsaydı da birikim için çok kendimi hırpalamazdım diye düşünüyorum. çünkü bende gezip, yiyip, vakit ayırmazsam mutsuz olurum. ben mutsuz olursam çocuk da mutsuz olur kafasındayım. ama sanırım biraz gelirle ve ya yapıyla alakası var, bazı insanlar hep yetmeyeceğini, zorlanacağını düşündüğü için fazlaca birikim yapar. babam öyleydi mesela, hiç dışarıda yemek istemezdi, tatile gitmek istemezdi hep var gücüyle çalışır bana kalması için bir şeyler almaya çalışırdı.. tabi onun da iyi yanı var mı var ama yazları ailemle tatile gitmek isterdim mesela dönüp baktığımda. her şeyin fazlası abartı diye düşünüyorum. bunun net bir doğrusu yok sanırım. kimi ufak birikim yapar tatilini de yapar, kimi ihtiyaçtan kısar kenara koyar.. bence kendinizi bencil hissetmeyin. çocuğunuz mutluysa sorun yok. bu arada özel okulların çoğu da devletten farklı değil. bulunduğunuz yere göre değişir fakat devlete gönderip, ihtiyacı olduğu yerde dershaneye ya da özel derse göndermekte mantıklı olabilir.

1) evim arabam olsun diye gezme ve yeme içmeden asla kısma taraftarı değilim. Bu devirde kısmayınca da aylık 14.000 e yakın kart ödemesi geliyor. Yani bir öğretmen maaşı buna gidiyor. Eee kirada isen ve faturalar varsa en az ve en iyimser haliyle 7.000 de ona yaz. Geriye çocuk da varsa birikim namına bir şey kalmıyor. 2) her ay ne artarsa onunla altın, dolar, Euro vs alıp yıllarca bozdurmama taraftarıyım. Bu birikimi yokmuş gibi düşüp çocuk 14 yaşına ulaşınca lise, üniversite yıllarında kullanabilirsiniz. Öyle çiftler var ki. Yıllarıdr tatil yüzü görmemiş, 81 ilin 70 ini hiç görmemiş. Yemiyor, içmiyor, akşam biraz kafa dinleyeyim, konsere gideyim demiyor. Her şeyini köyden getirmiş marketten bir şey almamaya çalışıyor. Böyle tanıdıklarım var mesela. Evleri arabası var. He bu evlilikteki erkek taraflar da kadına arabayı vermiyor. Evi de kendi üstüne yapıyor, kadın da sinmiş ağzını bile açmıyor. Hayat kısa, bu yaşlarda gezip yemeyeceksem, evladım tatil yapmayacaksa ben niye çalışıyorum? Çocuk için en mantıklı yatırım arsa almak. Ev eskir, yıkılır ama arsa o çocuk büyüyene kadar değerlenir.

Bu da yanlış aslında, örnek vermem ayıp mı olacak bilemedim ama Allah rahmet eylesin bizim bir enişte vardı eşim tarafından, cüzdan unutan enişte diyorduk ona, hayatı boyunca hep birikim yaptı sayısını kendisinin bile unuttuğu kadar çok emlak birikimi yaptı, onlarca ev ve arazi yanısıra Türkiye'de ve Almanya'daki bankalarda milyarlarca lira parası vardı, ne gezmesini bilirdi ne harcamasını, arabaya koyduğu benzini dahi hesaplar mümkünse size kitlerdi, ne zaman beraber bir yerlere gitsek cüzdanı evde unuturdu:))) Ne oldu hayatı yaşayamadan öldüler karı-koca, bir oğulları vardı bizlerle yaşıt, anne babası öldüğünde iyi ki bana böyle bir servet bıraktılar deyip rahmet okumadı aksine sövdü çocukluğu gençliği hep varlık içinde yoklukla geçti, cimrilik yüzünden hep bir şeylerden kısıtlandı diye, bazı insanlar birikim yapmayı hırs haline dönüştürebiliyor bana göre bu da yanlış, biriktir biriktir ömür geçiyor yaşlanıyorsun bu seferde biriktirdiklerini yemeye veya gezip tozmaya sağlığın elvermiyor ölüyorsun.

Oturacak bir evinin olması birikim değil gereklilik bence, iki sene öncesine kadar öyleydi en azından şuan fiyatlar almış başını gitmiş durumda orasi ayrı. Eşimin babası zamanında evini şaşmış saçma bir sebepten emekli oldu yıllardır eşim ödüyor başka türlü geçinmeleri zor. İleride Çocuklara yatırım değil ama yük olmamak için gerekli bir ev. Onu haricinde bir miktar birikim de gerekli ama sadece birikim için yaşamak ot gibi yaşamaktan başka bir sey değil. Çocuk için birikimi sadec ev araba olarak görenler çok sığ düşünüyor. Cocuk gezecek, görecek, dışarıdaki hayatın farkında olacak. Yaşı küçük diye anlamıyor değiller gayet anlıyorlar. Yaşları büyüdükçe eğitim konusunda masrafları elbette artacak ona göre bir yol çizilir ama mal üstüne mal çocuğu sosyal hayattan mahrum etmek aslında çocuğu kullanarak cimriliğini örtmeye çalışmak bence. Ne geleni olduğu gibi harcamak ne de sürekli yatırım yapmaya çalışmak ortada bir yerde durmak lazım.

Çocuğunuz henüz küçük sanırım. Bence bu yaşta ne giydiğini haftasonu hangi yerlere gittiğini çok takdir edecek yaşta değil. Bence şimdi birlikte eğlenceli vakit geçirmeye odaklanın. Zaten yakında arkadaşlarından görüp marka ayakkabı, yeni model telefon isteyeceği günler başlayacak. Birşeyden geri kalmasın isterseniz o zaman biraz daha kesenin ağzını açarsınız. Çünkü şimdi değil ileride takdir edecek bu harcamaları. Ama kendinizi eve hapsederek de yaşamayın tabii, sağlığınız yerinde çocuğunuz yanındayken bol bol gezip eğlenip gülün

Benim gördüklerimde maalesef patladı, dediğim gibi elbette elimize her geçen parayı har vurup harman savurmayalım, biriktirelim, yapabiliyorsak bir ev alalım ama daha fazlasına zaten bu şartlarda ulaşmak zor, ulaşabilmek için gece gündüz çalışmanız lazım, öyle olursa da kendi canınıza yazık, gün yüzü görmeden ölmek de istemem doğrusu, rahmetli babam hiçbir kronik hastalığı yokken bir soğuk algınlığı sonrası aniden öldü 61 yaşında, bence erken bir ölümdü ama mesela kendimi teselli edecek çok güzel anılarım var, babam hayatını istediği gibi yaşadı diyebiliyorum, tatillere de gittik, bizim zamanımızda istanbulda gazinolar vardı, onlar kapanınca tavernalar açıldı, çocukluğum tavernalarda gazinolarda geçti, babam gece uykumda kucaklayıp arabaya attığı gibi Uludağ'a götürürdü, bir gece aklına esmiş Fenerbahçede çorbacıdayız, bir gece Moda da dondurmacıda, hep çalışıp derdi mal mülk yapmak olsaydı belki bugün sizlere benim için keyifli olan eşsiz olan anıları anlatmak yerine babam çalışa çalışa öldü diyecektim, ne o hayatını yaşayacaktı ne benim çocukluk anılarım olacaktı, iyi ki hayattan keyif almayı bilmiş, iyi ki yapmak istediklerini ertelememiş. Geride kalan bizler, yine kendimize ait bir şeyler yapabildik aç açık kalmadık şükür, bilmiyorum bence her şeyin azı karar çoğu zarar gibi geliyor, çok da dert etmeyin kendinize

Bana göre doğrusunu siz yapıyorsunuz. Anı yaşayamadıktan sonra geleceğin ne önemi var. Kaldı ki yarına çıkacağımızın kim garantisini verebilir ki? Tabi ki birikim yapacağız ama böyle değil.

Yabanci dil sinav sorularini, calisin da gelin sınav yapicaz diyen özel okul gördüm Türkiye'de

Bizim gelirimiz genel anlamda standartların üzerinde ama ben de birikim yapmayı severim. Ticaretle uğraştığım için yarınımın garantisi yok, akarken doldurmak taraftarıyım. Diğer taraftan 2 çocuğum var, onları gücümün yettiği en iyi okulda okutuyorum ve hatrı sayılır bir meblağ yapıyor bana yıllık. Ben, onlar daha bu okula başlamadan 10 yıllık okul paralarını biriktirdim mesela. USD olarak kenarda duruyor o para. Zaman zaman kullandığım oldu, ama genelde mal edinmek için kullandık. Çocukları okutamayacak duruma gelirsem, satıp eğitimlerine devam edebilecekleri bir mülkleri var. Bunun dışında her ay çocuklar için az çok demeden altın alıp kenara atarım. Yarın bir gün yurtdışına giderken, ya da evlenirken, ya da iş kurarken ihtiyaçları olursa veririz diye. 3 tane hayat sigortam var. Ölür kalırsam aynı standartlarda yaşamaya devam edebilsinler diye. Diğer taraftan kendi adıma yaşamayı da seviyorum. Kendime sunduğum standartlar beni tatmin ediyor. Dönem dönem bu standartların altında kaldığım oldu, ama dönemsel olduğu için beni rahatsız etmedi. Varlığı da yokluğu da bildiğim için çabuk adapte oluyorum :) Ben bu şekilde mutluyum, geleceğe yatırım yapmazsam mutsuz olurdum.

Bencede. Mesela özel okullar önüne gelen ögrenciyi fen lisesine bile kayıt ediyor. Notlar zaten şişiriliyor. Hatta sınav kagıdında öğretmenler düzeltmeler yapıyor. Bir çok şubesi olan bir okul bile böyle yapıyorsa digerleri neler yapmaz.

Bu yaptıklarınızı yapmazsanız siz belli ki ikinci üçüncü evi isteseniz de almanız zor olacakmış gibi gözüküyor. Yani yanlış anlamazsınız bu fark sadece tutumlu olup eve birini almamak disarda yeme içme değil de, onların ek dersleri, özel dersleri belki ailelerinden de kalan eden bir şeyler nedeniyle zaten daha fazla gelirleri olması kaynaklı daha rahat bir şeyler alabilmesi ile alakalı bir durum diye düşünüyorum. Bu nedenle kendinizi zaten kıyaslamayın kimseyle. Siz de ev araba almışsınız gayet güzel. Ha ilerde bir ev daha alabilme ihtimaliniz olursa ben alın derim ama hayatinizi yaşama odaklı olmaya devam etmeniz bence en doğrusu olacaktır zaten ruh haliniz ve mutluluğunuz için.

İşte o da para demek istediğim hep birikim yapıyorlar. Ben kendi çalışsın kafasindayim. F

Çocuklara zorunlu değil. Çocuklar için de var. Evet dolar yada altın olarak da birikiyor beste.

Aynen anlatmak istediğim bu. İleride çocuğum bana sen niye böyle yapmadın diye suçlar mi? Kendimi bencil miyim diye sorgulamaya başladım.

Özel okulu bilmiyorum da çocuğun için en azından bir birikim yapılmalı. Ben altın hesabı açtırdım atıyoruz oraya yok sayiyoruz. Belli bir yaşa kadar çocuğumuza Bir gelecek hazırlamak zorundayız.

Birikim yapmak önemli ama böyle gözünün karartırcasına yapmak bana göre değil. İmkanlarım elverdiği sürece bir şeyler yapmaya çalışıyorum ama 5 yaşındaki çocuğun şimdiden üniversite giderlerini hesaplayıp birikim yapamazdım

Ben borsadan felan anlamam hiç. Benim yapacağım en fazla gram altın almak.

İstanbul için yazıyorum, 3-5-10 milyonluk ev kaldı mı? Eli yüzü düzgün olsun tadilat istemesin, konumu iyi olsun, site içi olsun, eh sitede havuzu sosyal tesisleri de olsun dediğinizde ev fiyatları 40-50 milyondan başlıyor. Geçen gün annemlerin mahallesinde ev sahiplerinin 8 bin liradan oturanı çıkarıp 17 bin liradan kiraya vermek için ilana koyduklarını yazmıştım, ki İstanbul'da öyle popüler olan bir yerde de değil, mahalle arası en yenisinin 60 yıllık olduğu evler bunlar, mahalledeki satılıklar hepten uçuk, pandemi öncesi bir tanesi bahçeli müstakil evini 10 milyondan satılığa çıkarmıştı. Calcifer arkada birikimin varsa sattığının yerine yenisini alabiliyorsun ama birikim yoksa sattığın anda zarar ediyorsun aslında, çünkü sen evi 3'e satıyorsun, satın almak istediğin aynı metrekarede aynı oda sayısına sahip ev arkanı dönene kadar değerleniyor. Komşum evini sattı 7-8 ay evvel, 55 metrekare 1+1 ev için iyi de bir miktara sattı ama aynı paraya ev bulamayınca kiraya gitti daha da ev sahibi olamaz, 700'e sattığı ev bile şu an 1,5 milyona satılık, ki burası İstanbul değil, şehir merkezi değil, ücra bir köşede bir yer, bu evler 11 yıl evvel 45 bin liraydı, burası için bile kiralık ve satılık fiyatları uçuk kaçık oldu.

Çogu kötü. İyi olanda sınavla alıyor. Geçen yıl 10. cu sınıf öğrencim bir özel okulun sınavına girdi. Ve okula alınmadı. Kız derslerde başarılı bir kızdı. Ama sınavı geçememiş. Kızın girmek istedigi okul sınavla öğrenci alıyormuş. Ayrıca yüklü miktarda parada istiyorlar. Parasını versende sınavı geçemezsen almıyorlar. Sanırım yurtdışına falanda gönderiyor. Böyle okullarda var. Ama bir elin parmağını geçmez.

Ne ettiniz cocugun altinlarini bxvhxhxhx

Kirada olanlara ekstra yardım diliyorum çok zor, hele de bu zamanda bir de çoluk çocuk varsa Anlatınca insanlara masal gibi gelir veya atıyorsun denebilir ama hepsini yaşadım, kime niye atayım. 94'te evlendiğimde eşim çalışıyordu tek maaştık, ev kiraydı, 2 aileden de tek kuruş yardım almadan eşim evin içine gereken tüm eşyaları aldı, peşine ben 3 ay sonra hamile kaldım mı Calcifer:)) Eşim benimle ilgili her şeyde pimpiriklidir tutturdu özele gideceğiz diye, ben ayda 2-3 sefer özel muayenehaneye gidiyordum bebek için, özelde doğuracaksın diye diretti ama doğum yapacağım hastane herkese uzak diye olmaz dedim devlete gittim, orada da tek kişilik özel oda ayarladı çünkü sana ben bakacağım dedi eve yollayamadım ve bunların hepsi bugünün asgari ücretiyle yapıldı, şimdi yapılabilir mi? Mümkünatı yok. Hiçbiriniz sıkmayın canınızı, evdekileri muhafaza edin, ne kadar atabiliyorsanız kenara para atın ama hayatı da kaçırmayın, ne yaşanabiliyorsa gençken yaşanıyor çünkü.

kendini tamamen ötelemek yanlış ama yatırım yapılmalı bana göre de. ben de eşimi sürekli darlarım elimize para geçince altın alalım arabayı değiştirelim vs vs. o daha kanaatkardır. yiyelim içelim istediğimizi yapalım evimiz arabamız bize yete kafasında. ama yaşadığımız ülke ve geldiğimiz ve geleceğimiz durumlar beni haklı çıkarıyor. artık geçti bence bi daha mı gelcez dünyaya yiyip içip gezelim kafası. o zaman da bir şey sahibi olamayıp vicdansız ev sahiplerinin vs gözünün içine bakıyor insan kirayı vs arttırmasın diye. ben dışarda kahvaltıyı çok seven biri olmama rağmen son 5-6 aydır artık ya ne gerek var kafasına girdim ki imkanımız var çok şükür. çok abartıp kendine çok cimrileşmeden birikim yapma taraftarıyım. tamam hepimiz ölücez de ya Allah ömür verir uzun yaşarsak çocuk çocuğun geleceği de daha önem kazandı. artık eline mesleğini alsın yeter diyemiyoruz yetmiyor. ha deprem oldu insanlar 1.5 dakikada her şeyini kaybetti. o da takdiri ilahi. sen elinden geleni yapacaksın gerisi nasip kısmet kader bence

Mesela bende temizlik konusunda öyleyim. Görümcemle kaynanam kapıyı nasıl ciflediklerini yerleri nasıl sildiklerini anlatırlar ballandıra ballandıra ben yormam kendimi. Yer sildiysem cam silmem canım kıymetlidir. Onlara garip gelir kendimide sorgulamam ben böyleyim. Sizde takmayın yani.

Bana gore çocuğa yapilan en iyi yatirim onunla sağlikli bir iletişim ve bolca zaman geçirmekdir. 7 yaşindaki çocuğu kursa, ozel dershaneye koymak bana çok anlamsiz geliyor. Çocuklari robot gibi buyutuyorlar. Daha kendi dilini bilmeyen cocuğa yabanci dil dersleri veriliyor. Sistem çocuklarla ebeveynler arasindaki baği koparmak, aile duzeyini bozmak ve çocuklarin dusunme becerisini elinden alarak robot gibi kitaba bağli yapmayi amaçladi. Ve tabiki bu kadar okuyan çocuklarin da kitapdan okuldan daha erken bikarak saçma tercihler yapmasi da olasi. O yuzden bu tür çocuklari istedikleri yone çeke bilirler. Internet ortami zaten kukla gibi oynatiyor. Onerim evet yatirim yapin sağa sola harcamayin. Ama daha 2 yaşindaki çocuk için yapacaginizin en iyisi işden gelince onunla oyun oynamak, yuruyuşe çikmak, ne ogrenecekse masa arkasinda değil de ilk once sizlerden ogrenmesi

bu mal yigip biriktirenlerin de hem amaci cocuk icindir. cocuk icin yapmiyorlar, mal biriktirmeyi seviyorlar. ayip mi, degil. ama cocugu bahane etmesinler.

Bende bir dershanede öğretmenim. Çoğunun çocugu var. Benim yok. Dershanedeki öğretmenlerin çogu çocuklarını koleje gönderiyor. Hatta özelde çalışanlarda öyle. Çocukları 4 5 yaşındayken anaokuluna bile özeli tercih ediyorlar. Bir hocamız oglunu 8. ci sınıfa kadar koleje göndermiş. Şimdi kızında okula başlayacak. Onu da göndermem lazım. Yoksa haksızlık olur diyor. Ve yıllık 40 bin TL istemiş okul. Benim çevremdeki öğretmenlerde böyle. Bir hocamız deli gibi çalışıyor. Karısı da öğretmen. İkiside hem özel ders hem dershane hem de okulda 30 Saat derse giriyormuş. Çok yoruluyorum diyor, seneye dershane düşünmüyor. Ama rezidansta kalıyor. Aylık 12 bin lira veriyor. Anlattığınız gibi sürekli yatırım yapıyorlar. Bence genel olarak öğretmenler bu şekilde. Gezeyim tozayım diye düşünmüyorlar. Hep yatırım yapıyorlar sanırım.

Mesela ben okuldan geldiğimde saat 4 oluyor. Cocugumla ilgilenmem lazım diye hazır pratik yemekler yiyoruz yada dışardan alıyoruz ya da esim yapıyor. Şimdi ben yemekle temizlikle ugrassam yorgun olacağım ve çocuğumla ilgilenemeyecegim. Yatıp uyuyacak cocuk ama ben okuldan gelince tüm enerjimi ona veriyorum. Haliyle bu işleri para ile yaptırıyorum. Ama onlar hunharca evde iş yemek yapıyorlar yeterki para kenarda dursun. Ve şuan anlatıyorlar her çocuğuma bir ev bir arsa bırakıyorum diye.

Dil konusunda bende aynısını düşünüyorum 16 yaşındaki kızıma 4. Sınıftan beri kursa yazdırmayı teklif ediyordum ve ısrarla istemiyordu bu sene anladı ve gitmek istedi kayıt yaptıracağız ve 20000 fiyat verdiler

Aynen öyle. En basitinden ehliyet bile dunya para. En azindan bir seylerini karsilarlar.

Onemli olan miktarda değil, biz de her ay 100/150 falan yatirdik ama 12 senedir duruyor, onemli olan o parayı yok saymak.

Ben bu devirde 3 5 10 milyonluk evleri insanlar nasil alıyor maasi mi biriktiriyo, o kisim bende fluğ zaten

Genel olarak herkes birşeyler yapıyor. Çünkü ilerisi ne olur bilinmiyor.

Bazısı da asiri mutlu bu durumdan istee. Benim arkadaşım öyle ailede büyüdü. Kendi de öyle ve şükrediyor böyle aileye sahibim diye.

Ülkede bir ev bir araba lüks değil bir kere onu söyleyeyim. Emekli olacağım emekli maaşı kaç tl kiralar kaç ile ve ilerde bu durum ne olacak bi bakmak lazım? Eğer imkan varsa bir ev daha alınıp onun kirasını çocuk üniversiteye giderken harçlık kullanması sağlanırsa ne güzel şey bence. Biz oğlumuz için Oyak konut ve dolar bazında hayat sigortası var birikiyor bunları kendimizi sıkmadan yapıyoruz. Benim babamdan malım var. Ben evlenirken arabamı almıştım eşimde evi daha sonra onun borcunu bitirdik. Arabamızın üzerine ekleye ekleye yükselttik. Oğlumun doğumda takılan altınlarına dokunmadık ilerde eğitimde lazım olur diye düşündük eve yardımcı kadın almak bence lüks değil ama sürekli dışarda yemek yemek bence doğru değil her yönde hem maddi anlamda hemde sağlık açısından. Herşeyin azı karar çoğu zarar

Şöyle mesela ben onlara göre çok savrugum. Ki bende artık kendimi sorgulamaya başladım. Ben mesela haftasonu evde durmam hiç. Hep gezerim. Yeme içme dışarda genelde. Temizlikçi alırım. Böyle böyle biriktiriyor bu insanlar. Zaten maaşlar kuş kadar. Ben şuan kendimize bir ev araba alıyoruz o da kredi ile ve çok luxs değil borçları da beş yıla biter. Ama bu dediğim insanlar hep özel okulda okusun gibisinden hep yatırım. Ben daha çok sosyal olarak gezerim cocugumla yeriz içeriz. Eğitici oyuncaklara dünya para harcadim. Hala alıyorum. Yani benimki onlara göre çok hesapsizca. Ama ülke ekonomisi de günden güne iyi olmuyor. Hepsinin kira geliri var.

Benm babam hiç yasayamadi. Gerçekten çalışırken öldü. Çünkü abimin burnu b. ktan çıkmadı. Kumar borcu yaptı sürekli.. o da birkez bile of demeden babalık görevini. İşin tuhaf kısmı, babam abimin dogumgununde vefat etti. Beni unutma der gibi

Ay ne bileyim, benim dizi dizi ajdam yok, bilmiyorum adini ajdar okudum zaten beynim yandi hwhhdh

Merhabalar bu eşimle sık konuştuğumuz bir konu. Her ikimizin aileleri de tek maaşlı orta diyebileceğimiz gelir seviyesinden ailelerdi ve bizler için daha yatırım odaklı düşünüyorlardı. Tiyatro, oyun grubu, kum havuzu vs tabi ki de bizim çocukluğumuz döneminde yoktu ve bize yapmadılar. Eşim ve ben şuan ek dersli öğretmen maaşından 3-4 bin yüksek gibi maaşlar alıyoruz. 10 yıllık evliyiz. 3.5 yaşında oğlumuz var, tek çocuk da kalma niyetindeyiz. Açıkçası bizim şuan beğenerek oturacağımız bir evimiz ve ortanın üstü sayılabilecek bir de arabamız var. Evimizin borcunu ödemeye devam ediyoruz. Bu konuda düşüncem şu tek çocuk, 1 ev ve 1 araba yeterli benim için. Belki çok ileride ev eskir, muhit değiştirmek isterim vs evi değiştiririm veya arabayı model yükseltirim. Ama bunun dışında ek evler, ek arsalar almak gibi bir düşüncemiz yok. Ya da altın alıp kenara atma amacım yok. Çünkü biz hemen hemen her akşam dışarı çıkan insanlarız. Dışarıda yemek son ekonomik güncelleme ile çok yükseldi malum. Bu nedenle yemek yemek değil ama kahve içer döneriz, bazen termosa kahve koyar yürürüz. Ama 5 hafta içinden 3 kesin, bazen 4 çıkarız. Hafta sonu da aynı şekilde. Eskiden her hafta kahvaltılar vs vardı ama ekonomik düzen nedeni ile onlara biraz kısıtlama getirdik. Ama onu at binelim der at çiftliğine götürürüz, hayvanlara saman veririz. Kum çok sever, kum havuzuna götürürüz. Tiyatro ilimize 15 de bir gibi gelir, hepsine götürmeye çalışırız. Evimize yardımcı abla geliyor, çünkü hafta sonumdan çalmak istemiyorum. Çocuktan değil, kendimden çalmak istemiyorum o zamanı. Hatta yakın bi abla bulsam keşke aynı binadan gün aşırı gelip 2 kap yemek yapsa diye çok aradım ama bulamadım. Parayı konfor alanımızı genişletmek için kazanıyoruz aslında. Oğlumuz özel bir anaokulunda, bundan sonra da özel de okutmak niyetindeyiz. Özel okul konusunda kısmen küçük bir şehirde olduğumuz için avantajlıyız. Ama onun dışında ben en iyisine göndermek için çabalarım, çünkü özel okul sadece mesai saatimde tutsun değil benim için. Verdiğimiz para ile çevre ve kültürde satın aldığımızı düşünüyoruz. Ve çevre ve kültür dediğimiz aslında gideceği üniversiteye kadar yol çiziyor. Bazı tanıdıklarımdan görüyorum, koluma 4 ajda bilezik takıp çocuktan kısan biri olunmasını da ben kendi değerlerimce doğru bulmuyorum. Deniz tatili pek sevmeyiz, onun dışında yurt dışına gitmeye çalışıyoruz elimizden geldikçe. Hedefimiz yılda 2. Olmazsa da 1. Bu yıl ilkine gittik, ikincisi sonbaharda nasipse. İstiyorum ki çok yönlü bir çocuk olsun. Salvador Dali'nin eserleri deyince sayabilsin. Yogadan da anlasın, top da oynasın. Bu nedenle biz bi ev bi araba sonrası kalanı yemek ve yaşamak amacındayız. Bu kadar birikim odaklı olursam ben de nefes alamıyorum, 65 ime gelince 'fakat güzel yaşadık be' diyebilmeliyim eşime.

Olsun ben önceden kizayim da belki ileride lazim olur

Depremde bazı şeyleri görmedik mi bi depremzede teyze 20 yıl et bile yemedim bu evi almak için şimdi başıma yıkıldı demişti Bu kadar mal sevdası mal hırsı o kadar yanlış ki Aylık gelirin 1/5 ini birikime ayırmalı fazlası mal hırsıdır azıda savurganlıktır bana göre

Aynı benim arkadaşımı anlatıyorsun o da öyle. Sırf bu yüzden evlenmiyor.

Yok ya ben öyle yasayamam, canim sikilir benim zaten arada disarda yemek yemeye cikmazsak kesinlikle kafayi otnatirim, nefret ediyorum her gün bisey bulup pisirmekten

Onemli olan sosyal hayattan kismadan biriktirmek zaten benim cocuk semtimin guzel kolejlerinden birinde ayni zamanda kolumda dizi dizi ajdam var :) Cocugumdan kisarak mi aldim, hayir. Küçük yasta sayisiz kere ucak yolculuğuna cikti, tum doğum gunlerini guzel mekanlarda kutladım. Sayisiz kitabi, oyuncagi var. Benim yaptığımın 5 katini yapan da vardır. İnsan gelecegi de düşünecek. Farazi konuşuyorum kenara 20 atacagina 10 atarsin yine gezersin. Robot gibi yasamakta olmaz. Biraz da yetiştiren aileden kaynaklı, benim babam da sefaci bir adamdi kamarali teknelerde buyuduk, dedem desen zamaninda Istanbul'da chevroleti ile gezen sayili kisilerden. Eski zamanla şu zaman bir degil, mal mulk sahibi olmak cok daha zor. Herkes kazanci doğrultusunda ilerlemeli. Iyi bir semtte oturmuyorsanız, guzel devlet okulu bulmaniz zor. Mülteci yuvasina donmus hepsi, enflasyon ortada ozel okul fiyatları da ederinin üzerinde. Zor zamanlardan geçiyoruz. Kimine gore y. disi seyahatine çıkmak sosyal hayattir, kimine gore dışarda 1 kahve icmek. Yelpaze genis, herkes imkani doğrultusunda ilerler

ay bana niye kiziyosunuz ben yapmadım çocuk zaten

Tüm özel okullarin iyi olmadigina, aslinda artik cok az özel okulun iyi olduğuna eminim. Sayilari da iki elin parmagini gecmez.

Çocuğum odaklı bir hayatım yok ama önceliğim elbette o. Ben de öğretmen bir aileden geliyorum o yüzden bilirim, öğretmenin birikimi evdir çünkü anlamaz başka yatırım araçlarından. Borsa bilmez, faiz anlamaz napsın mecbur ev almak zorunda hissediyor kendisini. Bizde tek çocuk var, eşim ticaretle uğraşıyor ben maaşlı özel sektör çalışanıyım, oğlumun özel okul masrafı var, lisede Avrupaya göndermeyi düşünüyorum. Bu yüzden tüm yatırımım döviz olarak duruyor. İki sene sonrasında Avrupanın küçük bir ülkesinden ev almaya çalışacağım, iş kurmaya çalışacağım. Belki yerleşirim düşüncem var. Bunun sebebi de oğlumun geleceği. Kendim için de endişeliyim Türkiyenin siyasi durumu sebebiyle. Aç da kalsam, evsiz kalmayı da göze alır oğlumu liseye kadar özelde okuturum. İstediği sportif faaliyetlere gönderirim. Onunla zaman geçiririm, tatile giderim kursa giderim beraber. Benim için olmazsa olmaz bu. Şu anda oğlumun yıllık okul ücreti benim bir aylık kazancım kadar, ödeyebiliyorum dolayısıyla ama ileride neye evrileceğiz hiç bilmiyorum. Herkesin vardır olmazsa olmazı ama şu anda sizin çocuğunuz küçük. Büyüyünce kendi olmazsa olmazlarınız olacak. Buna göre yaşayacaksınız.

Şanssız değil:) benim dedem anneme İstanbul'un göbeğinden ev vermiş mesela. Belki olmasaydı yılları taksitle ev almak için kemer sıkmakla geçecekti. Ya da şu an çoğu İstanbullu gibi ev sahibi kirayı yüzde yüz arttırmak istiyor diye dertlenip tasinma telaşına düşecekti... Aynı dedem diğer çocuğuna da ev birakti, onun kirasiyla kadın çocuğunu sınav senesinden önce şehrin en güzel okullarından birine verdi. Normalde olsa öyle bir bütçesi yok, zorlana zorlana mahalle dershanesine gönderirdi. Aynı şekilde 'çocuk şehir dışı okul kazanınca kirayı çocuğa vereyim' diye düşünüyor. Öteki dedem de babama gelir getiren bir bahçe birakti. Bizimkiler ilgilenmediği için başkasına toplatiyorlar, çok kar etmiyorlar ama emekli olunca kendileri ilgilenseler ellerine sırf o bahçeden toplu para geçer. İnsanlar o yılki ekinin parasıyla umreye falan gidiyor, çocuğunu evlendiriyor. Bence önemli şeyler bunlar. Tabii ki kendilerinden vermesinler o kadar ama kötü de yapmıyorlar. Ha ben ailem bana mal bıraksın ister miyim? Aileme de hep diyorum, satıp yiyip güzel bir yaşlılık gecirseler çok daha mutlu olurum :) zaten çocuğa bir mal mülk birakiyorsan yüzde seksen bir kavga anlaşmazlık çıkıyor diğer cocuklarinin arasında. Miras işi hep böyledir

Bunun çocuklarının okulları bitmişti. Üç çocuğu vardı ikisi doktor biri mühendisti. Kendilerini kurtarmışlardı.

Kardeş şu deprem ve yakın zamanda babamı kaybetmem sonucu su hayattan şunu anladm. Değmez, değmiyor. Bak geçen depremzedeler den biri dedi 25 senelik emegimi bu eve verdim, 1.5 dk da toz oldu Babamla hep para biriktirdim, 3 ay sonrasına ne planlarımız vardı. 2 ay önce kaybettim. Hayati yasayin derim. Okuyacak çocuk hersekilde okur. benim ne odam ne yatağım ne çalışma masam vardı. Ama hırslı idim Hayatımı kendim enn üst noktaya çıkardım Rabbimin izniyle. Geçen gün geri gelmiyor.

Dengeli olmak lazım, yani ne bileyim her ay birer gram alabilirsiniz çocukların hesabına, gittiği yere kadar. Yani gün olur köşede birikmiş 5-10bin bile sizi rahatlatır o yüzden ben az da olsa birikim yapılmalı diye düşünüyorum. Çok yapabilirsen, ama kendinizden kısmadan, ne ala. Yoksa tamamen hayattan elini eteğini çekip çocuğa yatırım bence normal değil. Önceki

yarın öbür gün para yetiremeyip sizin cüzdana dadanmazlarsa iyi . push ;

Oturdukları ev ve araçları ihtiyac zaten. Onun haricinde, çocukları düşünüp ev arsa birikim yapmak lazım. Çünkü bu düzen böyle giderse bizim çocuklarımızin ortalama memur olacaklarini düşünürsek asla ev araba alamazlar. Buyuksehirlerde özellikle. Tek maaşlı çalışan kirayı bile ödeyemez hale geldi. Anne baba olarak destek olmamız gerekli. Bunlari dusunerek hareket ettik biz. Çevremdeki arkadaşlar da aynı. İş arkadasimin oglu doktor olmuş mesela ankaradan ev alamıyor çocuk. Annesi babası verdi evini. Onlar da geçmiş zamanda yapmış tabiki bu yatırımları, şimdi hayal.. Eğitimi iyi olsun, güzel anılar biriktirelim tabiki ama maddi anlamda da destek olabilmek lazım ilerisi icin

Çocuk için ilk önce ne lazım? Dasmeer

Beni ailem birikim ile yetştirdi ve kıyafetim her şeyim tamdı. Şimdi evlerini arabalarını aldılar bana bi şeyler bırkaacakları için mutlular. Eşimin ailesi ise elinde olanları dahi yemiş, gezmişler eğlenmişler. Ama benim ailem stres içinde, gergin, hayata karşı eleştirel. Eşimin ailesi ise yıllarca harika anılar biriktirmişler ve şimdi dahi evde hep kahkaha. Maaşları yok ama ele para geçtiği gibi tatile çıkarlar. Yani bakıyorum, eşimin karakteri de benden daha iyi, sevgi mutluluk neşe içinde büyümüş. Fikrim çok değişti, elbette birikim önemli ve güzel ancak öncelik keyifli anılar ve eğlence olmalı. Oradan para artarsa biriktiririm.

Şimdi benim dedigim insanlar sdece yatırım amaçlı yaşıyor Çünkü ikisi bir arada yapacak maddi durumları yok. Bir şekilde feragat ediyorlar. Bana o hayat pek uymuyor. Ama onlara da ben tuhaf geliyorum. Ben de biraz musrifim. Kendimi frenlemek gereken yerler var

Tek cahil sen değilsin google dan baktım o kadar fikirsizim ajda bilezik konusunda

Mantıklı bir çocuksa suçlamaz. Ben memur çocuğuyum, tüm ailem öğretmen. Ev sahibi olduklarında 45i aşmışlardı. 80li yıllarda öğretmen maaşıyla kirada yaşadılar, 4 çocuk büyüttüler. Biri ben, ikisi babamın ilk evliliğinden ablalarım, bir de evlatlık oğlan büyüttüler. Hiç birimize ev arsa alamadılar. Hepimiz okuduk, meslek edindik. Benim maaşım TR ortalamasının oldukça üzerinde, eşim de esnaf. Ailemin bana verdiği parayla malla mülkle ilgilenmem şahsen. Gösterdikleri çaba, yarattıkları huzurlu aile ortamı hepsinden değerli. Bunu önemsemeyip de mirasla ilgilenen kişileri normal görmüyorum şahsen.

Bu bir süre daha böyle gider Calcifer, var olan evi satıp yerine arsa alayım ev yapayım içerikli konulara, valla ben olsam satmam dursun bir göz oda bile olsa oturun diyorum, araç ve emlak piyasası resmen raydan çıkmış vaziyette, her şey kura endeksli olduğundan ve kur da baskılandığından bir salarlarsa vay diyeyim, işte o zaman git Mars'ta arazi al daha uyguna gelir

Ev var ben kimseye yük olmam o kafada değilim. Ev araba var az borcu kaldı kredi ile almıştık. Sadece daha fazla emlak derdine mi girmek gerek diye sordum açıkçası. Dasmeer

Aslında mantıken onların yaptığı ekonomiktir olarak doğru gibi duruyor.

Bende aynı böyleyim 2 kızım var Borçsuz evimi arabamı aldım Pek de birikim yapamıyorum Kesinlikle dışarda yemek içmek çok masraf 2 kızımla beraber bir gün çıkıyoruz yemeği,,, kahvesi,,, dondurması derken zaten 700 civarı para gidiyor ayda 4 gün böyle yapsak aylık 3000 gidiyor al sana bir mutfak masrafı

İkisinin dengesi en iyisi bence. Ben aşırı kısıtlı bir yaşam sürersem çok mutsuz olurum. Ev araba kenarda biraz birikim tamam olsun tabi ki. Ama çocuklarımın geleceği diyip de 5. evi almaya çalışamam. Hem zaten şu an kreş gideri fazla gayet. İlkokulda ortalama okullar 10-15bin arası aylık. Az biraz daha iyi derseniz 18-20 bin. Hem bunları karşılayıp hem de sürekli birikim de birikim diye kendimi parçalamak istemem. Hayat standardımı artırmak isterim gelirim el verdiğinde.

Çocuğa yapılan en iyi yatırım mutlu bir çocukluk geçirmesi bence de. Geriye dönüp baktığında mutla anları fazla olsun isterim

Çocuğun için temettü hissesi de alabilirsin. Araştır biraz, ne kadar karlı olduğunu sen de görürsün. Her ay düşük miktarda bile lot alsan çocuğun büyüyünceye epey birikir. Verilen temettü parası da çocuğuna extra masraflari için para olur. Bence bir ailenin çocuğuna yapacağı en güzel yatirimlardan biri.

bence dengeyi bulmak lazım. maaşın bir kısmı mutlaka biriktiirilmeli. bu ülke için özellikle de çocuk varsa bu şart zaten. maaşı sonuna kadar savurmakta doğru değil dışarda yemeğe gitmemek, tatile çıkmamakta.. hepsinden biraz biraz yaşayıp gidiyoruz işte... yeri geliyor 1 liranın hesabını yapıyorum gün geliyor acımadan binlerce liralık alışveriş yapıyorum

Artık çocuğum da öyle alıştı ki parktan memnun olmuyor hiç. Dasmeer

Ay basiniz sagolsun, babaniz depremde evini kaybetti sandım, tamamen yanlis anlamisim, kusura bakmayin lütfen Önceki

Hiç yapmamak bencede yanlis. Ben insanustu çaba harcayanlari görüyorum. Yoksa illa eğitimine yemesine içmesine harcıyoruz. Ama bazısı sadece emlak pesinde. Dasmeer

Böyle bir ortamda saglıklı çocuk büyümez yarış atı yetiştiriyordur onlar tamam birikim yapmak önemli ama tamamen sosyal hayatı bitirme doğru degil böyle mutlu olabilmeleri zor mutsuz Bi evde de istedigi kadar imkan para olsun çocuk için anlamsız ben hiç babam bize bunu bıraktı falan diye önemseyen birini görmedim ölüm geldigi zaman çocukların aklında sadece anne babası ile geçirdiği güzel anlar hatıralar kalıyor onun için çocuguma belli imkanları verdikten sonra önceliğim onun ruhunu doyurmak ona güzel anılar bırakmak 5 dk sonra ne olacagı belli degil bu kadar kasmak herşeyi planlamak bana mantıklı gelmiyor yaşadığı anı kaçırıyorlar

Çocukken kuzenim ögretmisti : Elime geçen paranin yüzde onunu bir kenara koyarim geri kalanini harcarim. Ömrüm boyunca 100 lira kazandiysam 90 lira gibi davrandim. Sizin hataniz bence, egitici oyuncaklar, gezme tozma veya yardimci kadina para ayirmak degil, tasarrufa bir bütce ayirmamis olmak.

Aşırı sıkarak yaşamayam ancak zamanında evimi ve arabamı aldım, gerekli yatırımları yaptım, çocuğum yok bunları Allah ömür verirse emeklilikte rahat etmek için yaptım çünkü yaşlılıkta tasarruf daha zor. Gezdim de yedimde, giydim de boyumun ölçüsüne göre yaşadım. Ancak yaşayacağım diye üç kuruşa çalışıp on kuruşluk tatile gitmedim, imkanlarım ölçüsünde yurtiçi, yurtdışında bir kaç yer gezdim. Kendime düzenli olarak kitap ve tiyatro ısmarladım, ihtiyacım kadar giyindim. Günümüzde maalesef eğitim için yüksek meblağda paralar harcanıyor arkadaşlarınızı da haksız bulmuyorum, çocuğunuz küçük ama böyle kalmayacak ağzım burnum demeden okul zamanı gelecek, o zamanlarda daralmamak için aşırıya kaçmadan birikim yapılabilir. Çocuk adına bireysel emeklilik türünden bir yatırım da yapılabilir. Genel anlamda çok zor bir devirde yaşıyoruz, tamam aktivitemiz olsun ama kazanılanın hepsi gidiyorsa bunu doğru bulmuyorum. Basit bir oranlamayla kazancın en azından 1/5 i tasarruf edilmeli.

elindekini satıp alabilir. başka türlü sıfırdan ev almak çok zor

benim etrafımda da aşırı yatırım odaklı karı koca öğretmen çok çift var. ama asosyal olduklarını düşünmüyorum. arkadaşlarına giderler onlar gelir pikniklere giderler. tatillere giderler. 5 yıldızlı otele değil de aparta giderler. minimum harcama yaparlar ve ciddi birikim yaparlar maaşlarına göre. öyle de mutlular. ben o kadar kısamam mesela ama iyiler yani. evden okul okuldan eve diye gördüğümüz insanların belki bizim eğlence anlayışımıza uymayan ama onları mutlu eden bir sosyal hayatları vardır. tiyatroya dışarda yemeğe gitmez de pikniğe gider mesela

Özel okula gönderiyorum. Orta karar ufak bir araç ve iyi muhitte eski bir evimiz var. Satsak yeni alamıyoruz ikisinde de. Özel okul olmasa alırdık. Özel okul Zorluyor mu zorluyor. Ufak bir birikimimiz var arsa bakıyoruz böyle hobi bahçesi gibi olur diye ama uçtu gitti alamadık. Oğluma bes hesabı açtım ben yatırım için. İleride en azından ona veririz eğitimine harcarız diye düşünüyoruz. Sanırım ama biz de müsrifiz. Eşim çok yoğun dershane ek ders ve özel dersleri var. Tek cumartesimiz olunca genelde onda sinema tiyatro yada dışarda yemek yapıyoruz. Belki de ondan gelen gidiyor birikim yok.

Bu durum kişiden kişiye değişir. Herkesin bir yaşam standardı var. Dışarıda yemeyi sevmeyen yemez, çadır kampına alışık olmayan otel araştırır. Dolayısıyla alışkanlıklarını düşürüp mutsuz olursan zaten hayat enerjin düşer. Sanırım anlatabildim

Evet mutlu anıları olan bir çocuk yetiştirmek isterim. Öyle eğitici oyunları becerebilir miyim bilmiyorum da oyun grupları duyuyorum oralara götürmek nasip olur inşallah. Oyun grubu, kreş, anaokulu derken başlayıp devam eden eğitim hayatı için iyi bir bütçe ayırmak gerekiyor anladığım kadarıyla. Açıkçası ben de kocam da tutumluyuz. Kocamla bu konuda hemfikir olduğumuz için mutluyum. Gebe kalmadan önce konuşmuştuk Rabbim evlat nasip ederse ona bir şeyler yapmak istediğimizi. Biz gözümüzü kapattığımızda başını sokabileceği evi olsun isteriz yavrumuzun.

Benimkiler 8 ve 11 olacaklar. Daha hic birikim yapmadim cocuklara. Fakat cocuklari hicbirseyden eksik etmeyiz. Ucu ucuna geciniyoruz su ara birikim yapayim cocuklara dersem, yeme icmelerinden, gezilerden, sinemadan, disarida yemekden kismam lazim. Fakat kismak istemiyorum. Bunlar onlari mutlu ediyor. Birde yasadigim ülkeden dolayi pek kasmiyorum. 17 olduklarinda 1 sene boyunca genclik maasi alacaklar her ay. Onun disinda cocuklar 13-15 yas arasi calismaya basliya biliyor. 13 iken gazete dagitimi. 15 iken marketlerde haftada 2 veya McDonald s de filan. Burda cok yaygin cocuklarin Boyle calismasi. Simdiden onu konusuyorlar, kendi ayaklari uzerinde birazda olsa durmalari icin. 18 olduklarinda da okula devam ederlerse Maas aliyorlar. Bizimle birlikte oturduklari sure onun bir kismini biriktirirler diye umuyorum. Acikcasi benim icin onemli olan cocukluklari birseylerden eksik etmemek ve kendi ayaklari uzerinde durmalarini ogrenmelerini istiyorum

Bunu bana arada kocam da diyo

Kiradayım arsamız var ne ileri ne geri gidebiliyorum. Şu anda sadece anı yaşıyorum. Sonumun hayır olsun

Biz geçen yıl arabayı değiştirdik. Araba bulduk eşim dedi bak arabamda bir şey varsa söyle arabayı satıyorum. Yok abi sıkıntısız dedi. Arabayı sattık. Diğer arabayı ekspertize soktuk ve arabayı almadık 3 hafta içinde dizel otomatik alacağımız araba yerine manuel benzinli alabildik. Dediğin gibi piyasa p kadar kötü ki ne satılacağı ne alınacağı var

Ben de anneniz versiyonuyum. Acayip harcarken düşünmeme durumum var. Esim frenliyor yoksa bana kalsa değişik kafada olurdum herhalde.

Bu örnekler de var.

Başkalarının hayatını ben de çok sorgularım. Çünkü benimki hep koşturmayla geçiyor. Eve gelirken asla ellerm boş olmaz, bagajdan eve zor taşırım, sürekli al al al eksik hiç bitmiyor. Daha dün alışverişten geldim bugün yine eksikler var dolu. Millet evde de yemiyor. En büyük yemekleri makarna. Komşumun kedisi var, ona aldığı mama parası kadar mutfak alışverşi yapmıyordur görüyorum gözümle. Eve geliyorlar dolayısıyla iş yok güç yok, kanepeye oturup tv açabiliyorlar. Ben kumanda nerede haberim yok çünkü hiç vaktim olmaz. En büyük sosyal hayatları o kanepe. Sizin bunu anlamanız mümkün değil dolayısıyla

Geçenlerde izlediğim bir diziden küçük bir kesit paylaşmak istedim. 80 yaşlarında bir kadının dişleri artık çok sorunlu, en sevdiği yemek olan kalamarı sert olduğu için uzun zamandır yiyemiyor. Buna rağmen dişlerini yaptırmıyor. Çünkü oğlu için para biriktirip ona destek olmak istiyor. Diş hekimi genç yaşta annesini kaybetmiş biri. Tedavi olmak istemedigi için paranız mı yok yoksa cimrilik mi ediyorsunuz neden istemiyorsunuz diye üzerine gidince " Saçmalama benim oğlum muhasebeci " diye hava atıyor. Sonra onu pek aramayan aşırı meşgul oğlunu arayip dişlerinden bahsediyor. Aceleci bir şekilde konuşuyor oğlu ve o tedavinin zararlı olduğunu duymuştum diyor annesine. Pahali olduğu için caydirma amaçlı. Annesi çok bozuluyor ama çaktırmıyor. Diş hekiminin söyle bir repliği var: Ebeveynler evlatlarına para, mal bırakarak iyilik yapmak isterler. Oysa ki onlara yapabilecekleri en büyük iyilik daha sağlıklı ve uzun süre yaşamalarıdır. Bu sözün üzerine yaşlı kadın tedavi olup doya doya kalamar yiyor. Bir kaç ay sonra vefat ediyor. Cenazesinde oğlu demisti ki " Tek derdim kendi evladımı yurt dışında okutmak, iyi yaşatmaktı. Ben kendi yavrumu düşündüm annem ise hep beni. Arayip sormadığım gibi nasilsa yaşlı diye sağlığını bile umursamadım. Haykırarak ağlayasım var ama ağlamaya yüzüm yok. "

Merhaba Ben de yatırım yapamayanlardanım maalesef Bir evimiz var kredisi 3 yıl sonra bitecek onda da biz oturuyoruz yatırım sayılmaz bir de arabamız var 2004lü zar zor bizi işe götürüp getiriyor Onun da kredisi 2 yıl sonra bitiyor başka da hiç birikim yapamıyoruz Eşim asgari ücretle çalışıyor ben öğretmenim hep borç içindeyiz ancak sosyaliz de Ben de eşim de gezmeyi severiz kısmıyoruz Belki kıssak yapabiliriz. Bazısı yemesinden içmesinden üstünden başından kısarak yapıyor yoksa hem ye iç gez hem biriktir imkansız bnce Bir komşum var 8 yıldır tanıyorum 8 yıldır aynı montla geçiriyor kışı (modası çok eski olduğuna eminim kemerli gold broşlu falan en az15 yıllık olduğuna yemin edebilirim ama ispatlayamam ) Yine bir arkadaşım var abisinin düğününe okulda hergün giydiği kumaş pantolon ve gömlekle gitti abiyeler çok pahalıymış abiye alma daha düzgün bir şey al bari deyince de ee onlar da pahalı 1 gece için değmez deyip almadı Ben de eşim de içimizde kalacağına üstümüzde olsun diyoruz çocuklarımıza da öyleyiz ama bazen hata olduğunu da düşünüp yapmayalım artık deyip maksimum 3 gün durabiliyoruz Yapabilenleri kutlamakla beraber tok ölün bari diyorum ben yapamayanlardanım

Son düzenleyen: Moderatör: 30 Mart 2023

İşte bende herşeyi hazır sunmak onları hazıra alistirmak da bir yerden sonra patlar gibi geliyor.

Hayatta ölçülü, dengeli olmak gerektigine inanıyorum. Ulkenin durumu malum, ekonomik belirsizlik var ve olmaya devam edecek. O yuzden birikim yapilmali. Ancak sosyal hayattan tamamen kismayi dogru bulmuyorum. 2 kez disari cikiyosak bunu 1'e dusurebiliriz. Evden disari cikmayacaksak calismanin ne anlami var ki

ay HAHAHAAHAHHAHAHAHHAHA . push ; accessdenied

Cehaletimi mazur görün, kolda dizi dizi ajdar nedir? Tek bildiğim ajdar var, o da cikita muzu söylüyor

Yapmasin o zaman cocuk, herkes cocuk yapacak diye mecburiyet yok ki. Zaten memlekette sartlar berbat, bi de cocuga ben sana sunu bunu yaptım diye sirtina manevi yük bindirmek saf cehalet.

Evet suçlar bence sorumluluğu sizde netice de çocuk kendi kendine karar verecek düzeyde değil accessdenied

Ben hemen Google yazdım merak edip

Bes de olabilir dasmeer. Bizim bes hesabının birikimi altın. Aylık 350 tl kesiyorlar karttan her ay. Yüzde 25te devlet teşviki var. Arada kumbarada birikende ekstra ekliyoruz. Ortalama ayda 100-200 de öyle kendi ekliyor yani. Güzel birikiyor bence hiç yoktan iyidir

Araştırmak lazım bu mantıklı.

Suçlar Annem babam hiçbir şey alıp kenara koymamışlar. Malesef dipten başladım. Ne bi ev ne bi araba ne bi tarla almışlar. Şimdi ev aldım 14 yıl kredi Araba aldım 97 model Evin borcu bitene kadar yaşım 45-46 olacak Benim hayat bitti zaten borç öderken Çocuğumuza 3 yerden bireysel emeklilik birikimi ödüyoruz çocuk 4 yaşında Bir birikimi üniversitede birini iş kurarsa birini de evlenirse diye düşündük Ben 3 ay çalışmasam borçlarımı ödeyemem evim bile kalmaz Ama kızımın bi evi olsa çalışmasa bile kafasını sokacak bir yeri olur hayatını bi evim olsun diye harcamaz

Üc tane evladım var ve kısmetse dördüncüyü düşünüyorum. Onlar icin hic bir zaman mukemmel bir anne olamadım belki ama mutlu anne oldum. Elimden gelenin en iyisini yapmaya calistim herzaman. Cok sukur sevgi dolu mutlu evlatlar yetistiriyorum gelecek kaygısı gütmeden. Cunki buyuduklerinde benim istedigim gibi degil kendi istedikleri gibi bir birey olacaklar. Ne isterlerse o yani. Onlar adina simdiden kararlar asla almam gözümü bu denli karartmam.

Özel okulların %80'i çöp. Bu benim için çocuğa iyi bir gelecek sağlamak değil. Çalışma saatleri çocukların okula giriş çıkışlarına uygun olsa çoğu veli özel okulu tercih etmez zaten. Bunun yerine kursla destek daha mantıklı. Dolu dolu, mutlu bir çocukluk geçirmesi ileride bırakacağım evden daha kıymetli. Ki bu bahsettiğiniz insanlar önceden evini, arsasını almış kenara koymuş tiplerdir. Şu an bir öğretmen bir taraflarını yırtsa ekstra çalışmayla falan alamaz bir ev. O fırsat en son pandemide geçmişti ele, sonra imkansızlaştı. Çocuğun üniversite masrafları için birikim yapmak yeterli bana göre.

Paraları napiyo peki bunlar? Yatirim mi?

İşte biz gibi pek yok. Benim yaşam da sneinkine benziyor. Hele yazın ben evde durmam. Alıp çocuğu ya çevre illere ya başka yere gotururum. Hep dolu dolu gezme yaz benim için. Haliyle hayatim dışarda olunca ye iç gez. Borçlar biterse bir ev ve bir araba olacak oda sıradan bir şey.

İşte eşimde oyle dedi geçende o daha biriktirelim kafasında. Bende borçlar bitsin hayatımıza bakalım kafasindayim açıkçası Sadece kenara eğitim için koyalım dedim. O da işte burası Türkiye. Tek ev ve araba ile olmaz diyor.

Bir kaç gündür aklımı kurcalayan bir sorun var. İki maaslisiniz ve iki çocuğunuz var diyelim. Çocuklara gelecek yatırımıni nasıl yapıyorsunuz daha doğrusu yapıyor musunuZ? Ben çalıştığım kurumdan bahsedeyim. İki öğretmen ekdersi kursu özel dersi tam çoğunun ve aşırı çalışıyorlar. Hep birikim yapıyorlar. Çocuklarınız özel kolejde yada okulda okutuyorlar ve özel hayat neredeyse yok hiçbirinde. Evden okula okuldan eve. Ben maaşıma göre harcamam çok geliyor onlara ki bencede öyle. Mesela biz karı koca ikimiz de düz maaş alıyoruz ekders veya diğerleri pek yok bransimiz sözel ikimizinde. Okulca bir yemeğe gitsek çoğu gelmez. Benim şuan iki buçuk yaşına yakın bir çocuğum var ve ileride ikinciyi dusunebilirim daha karar vermedim. Bana hepsi birikim yap diyor. İleride dersane özel okul şart olacak diyor. Ve hepsinin yaşamı çocuk endeksli. Bütün gelirleri yatırım amaçlı. Şuan kriz var ama çoğu önceden almış zaten bakıyorum iki ev arsa araba en luksunden. Hala da emlak alma derdindeler. Bu çocuklar daha mı sansli? Olması gereken bu mu? Kafam karıştı son zamanlarda. Çünkü okulda bugünlerde mevzu bu.

O mizaç meselesi, bazısı ailesinden böyle gördüğü için onlara göre normali bu, bizim bir arkadaşın babası tam bir varyemezdi, para pul var ama hayatında bir kere tatile gitmemiş çocukları tatil nedir bilmemiş, ailece dışarıda yemek yemek nedir bilmemişler, babasını da tanıyorum adam taaaa damat olduğu zaman aldığı kravatları takardı, üstündeki her şey en az 30 senelik olurdu, o ölünce cimrilik mirasını oğlu devraldı, bizimle yaşıt ama para gider diye evlenmedi, para gider diye tatile gitmedi, para gider diye hadi gel bir cafede oturalım tekliflerini bile hesap benden derseniz kabul ediyordu, arkadaşımız hala gençliğindeki gömlek pantolonları giyiyor, hayatı yaşayamadan o da ölüp gidecek babası gibi, birikim yapalım tamam ama para para mal mal diye de hiçbir şey yaşayıp görmeden ölmek kendimize haksızlık bence.

Ben de öyleyim. Az ekdersim olsa mesela alır cocugu yedirir içirir gezdiririm. Evde durmam asla.

ajdam da değil ajda kız ince altın bilezikler var ya onlardan bahsediyor

Güzel mantıklı davranmissiniz. Calcifer Ay Çiçekleri Arasında Gonca

cocuklara banka hesabi acmistik dogduklarinda, her ay duzenli para yatiririz ve bugune kadar hic ellemedik. Zamani geldiginde onlara teslim edeceğiz.

Yani konu para para para diyorsunuz ki sosyal hayatları yok harcayamadıkları parayı biriktiriyorlar sosyalleşemeyecekse insan ne için çalışıyor bakın enkaz altlarından oda dolusu döviz altın çıktı devlet sahiplerinin almasını bekliyor anı yaşamak lazım elbette birikim yapmalı ama hırs yaparak değil

Elinizden geleni yapıyorsunuz suçlanacak bir şey yok. yemeden içmeden kesip insan üstü çaba sarf edecek ne enerjiniz ne zamanınız var.

Evladınızın kültürü için harcanan para kesinlikle gereksiz harcama değil. Kultur iki gram altından daha değerli. O kadına Shakespeare kim diye sorsanız cevabı bilir mi merak ediyorum

Genel olarak herkes bir birikim yapıyor. E

Şuan hicbirsey garanti değil. Bu ülke şartlarında illa birşeyler şart kiralar aşırı uçuk. Ev araba şart onları bende sağladım sayılır az borcumuz var. Ama hani ben artık o borçlar bitince biraz eğitime harcarim okadar birikim yaparim kafasindayim. Ama ikinci ev yada daha lüks araba ya da arsa... Bunların sonu yok. Tekken asla düşünmeyecegim şeyleri illa çocuğum var diye onlara mal mülk bırakmak için herşeyden ödün vermek doğru mu aslında bu kafamı kurcaladi.

çocuk için birikim yapmak ona güzel bir hayat sunmaya çalışmak iyi ama bana göre esas önemli olan o çocuğu bir yaştan sonra kendi hayatını kurabilecek şekilde yetiştirmek çalışmayı kazanmayı ve kendi kazandığı harcamayı öğrenmeli. diğer türlüsününde görüyoruz ana baba çalışıyor mal mülk yapıyor çocuk nasıl olsa var diye çalışmaya üşeniyor

Ülkenin gidişatı farklı bir yöne doğru kaymaya başladıkça maddi kaygılar bizde de başladı. Ama kişisel zevklerimizden mahrum etmiyoruz kendimizi. Zamanında yatırımlarımızı yaptık hala yapmaktayız. Bazı şeyler şuan daha zor, daha sınırlı hale gelmeye başladı maalesef ki. İnsanlar panik halinde birikim, geleceğini garanti altına alma derdine düştü. Ama ne kadar yaşayacağımızın garantisi de yok. O yüzden hem birikim yapmak, sağlıklı psikolojiye sahip olabilmek, mutlu olabilmek için de motivasyon sebepleri yaratmak lazım.

Şu an için haksız değil aslında, bilmem ne kahvecisi, bilmem ne etçisi adı altında özenti yerlere para dökmeyi bende sevmiyorum. Aman yemek yapamam o vakitte şunu yaparım demem asla, iki kişiyiz ama evde mutfak sürekli işler, kışlık yapılır. Canım ister kendime tatil veririm dışarıda yerim, çaya kahveye de giderim ama bir kahveye 150 lira ödemem. Bende düşünüyorum ki onun yerine x kitabı alabilirim, üzerine ekleyip şu kadar tiyatro bileti alabilirim. Küçük kız kardeşimle bu konuda ayrışırız mesela, çocukları için sürekli sosyal aktivitededir, hergün bir şey yapılır her hafta sonu istedikleri özel bir yere gidilir vs... şimdi büyük oğlu 12 yaşında nereye götürse mutsuz, burayı biliyorum, sıkıldım buradan bilmem ne sürekli şikayet. Çocuk hiç bir şeyin özlemini çekmedi bu yaşa kadar, artık anı biriktiriyoruz lafından illallah ettim :)) Aslında her iş kararında güzel, aşırıya kaçınca tadı kaçıyor, çocuğa da kazançtan çok zarar veriyor.

İşte benim sorum buydu. Bende anneniz gibiyim. Öyle davrandım bu zamana kadar. Benimde çocuğum ilerde belki de aynı sizin gibi düşünecek. Bunları sorgular oldum bende.

Kardeşim de sünnette takılan paraların hesabını soruyor O zaman annemlere dedim siz bana verin bu parayı harcarsınız koydum altın hesabına 500 tl idi o zaman şimdi 6000tl olmuş.

Hayır kardeşim. Değilim. Ama yakınlarım depremzede.

Bu her ailenin kendi tercihi. Sadece şunu önerebilirim biz daha çocuğumuz yokken iyi ihtimaller sigortası diye sigorta yaptırdık. Aylık belli bir miktar dolar orda birikiyor bunun güzel yanı şu ki özel sektör çalışanları dekontu işyeri ile paylaşınca gelir vergisinden indirim sağlıyor. Hem para birikiyor hem üç beş maaşınızı arttırmış oluyor

Aileden bir mal mülk görmeyen çocuklar bu durumu çocuklar yaşamasın diye birikim yapıyor genelde.

ya işte diyemiyorlar ailelerde inanılmaz bir duygu sömürüsü var sizinkiler iyiymiş. önceliğin çocuk olması tabiki makul olan ama bir dışarıda yemek daha yenmeyecek kadar iç geçiren bir hayat yaşamakta makul gelmiyor bana

Benim çocuğum yok olsaydı maddi olanaklarıma göre iyi okullarda okusun isterdim. Fakat bildiğim kadarıyla her kolej çok süper olmuyor galiba. Siz eğitimcisiniz tabi benden daha iyi bilirsiniz. Benim düşüncem çocuklara okula başlamadan önce yabancı dil eğitimi çok küçük yaşta başlamalı. Kolej yerine İyi devlet okulları var devlet okuluna gidip öğrenmekte zorluk çektiği derslerini özel öğretmenlerle tamamlanabilir. Çocuğun neye yatkın olduğunu keşfetmek için ekstradan yabancı dil eğitimleri sanat eğitimleri spor aktivitelerine vb şeylere gönderilebilir hem koleje verilen parayla bunlar rahat yapılır hatta üstüne biraz daha eklenip yılda bir ülke görme planları da yapılabilir. Çocuğa da anneye de baba yada da iyi gelir. Yatırım tabikide çok önemli ev araba varsa birde kira geliri getirecek bir dükkan alınırsa yeter bence zaman geçiyor Sadece yatırım için mi yaşayalım yemeden içmeden gezmeden anı biriktirmeden bu hayatı bitirelim mi hiç mi anımız olmasın hayata bir kez geliyoruz bugün yaşamadığımız her güzellikler için ilerde keşke diycez biriktirmediğimiz anılara üzülcez o yüzden hayatı güzel değerlendirmek yatırımın yanında güzel anılar biriktirmek gerekiyor diye düşünüyorum

Bizim maaş yuksek olmamasına rağmen harcamak da belki biraz komik oluyor. O dediklerim hepsi fazla olmasına rağmen harcamayan kesim. Yani eşim de çok benle aynı kafada değil açıkçası. Beni frenlemeye çalışsa da beceremiyor. Suanki durumda extra ev vs alamam ama belki ileriye dönük kenara atarak birşeyler yapılabilir. Ya da akışına birakmak lazım. Dasmeer

Benim annem bana göre savruktur mesela. Hep size en iyisini yedirdim size en iyisini giydirdim der ama çocukken giydiğimin pek önemi yok benim için. Keşke bi yazlık alsaymış ziyarete gidince kayınvalidemde değil onda kalırdık. Ben ona göre daha tutumluyumdur. Gelirimiz epey yüksek, ilk çocuğum olmasına rağmen bebeğimin yeni doğan giysilerinin çoğunu ikinci el aldım mesela. Bu anneme tuhaf geliyor ama iyi ki öyle yapmışım doğalı 7 hafta oldu, çoğunu bir iki kere giydi, bazılarının ise içine mıçtı. Haaa gezmemden tatilden ödün vermem, her yıl tatilim, corona öncesi 2 yılda bi yurtdışı seyahatim vardı. Parfümüm çantam veya genel olarak aldıklarım kalitelidir. Ama promosyon kovalarım. Yaz tatilimi şubatta alırım. Her çıktığımda bi kahve içmem dışarıda, yemeğe giderim sadece. Sezon sonu alışveriş yaparım. Annem dışarıda bi kafeye veya restorana oturunca su gelir ya, hemen açar içer benim arabada su vardır veya evden çıkmadan içerim çünkü evde bedava suya dışarıda 5-10 tl vermek saçma gelir bizim elektrik belli saatlerde daha ucuz, makineleri o zaman çalıştırırım. Gibi gibi.

Şuan ben de böyle düşünüyorum. Bende sizin kardeşinize benziyorum. Benim çocuğum da şuan parktan vs hoşlanmıyor. Çünkü daha fazlasını gördü. Cay yerine gelince şuan için değildi o dediğim kişi okulda satılan üç liralık çaya da para vermez o başka boyut. Siz harcıyorsunuz ama mantıklı şekilde.

Hisse senedi borsa tarzı şeyleri anlamam da en azından biraz gram altina yatırım yapmak istiyorum. En azından sağlık için.

Ay ajdammiş, ajdami da bilmiyorum gerci

Özel okulların hepsi mükemmel degil. Arkadaşlarım çalışıyor. Özel okulda öğretmen bile köreliyor. Onun yerine dershane daha mantıklı. Okulda sadece konu anlatıyor. Ama soru çözümleri birebirler olmuyor. Olsada öğrenci katılmıyor. 3 ten sonra enerjileri kalmıyor. Bizim orada devlete giden çogu öğrenci dershaneye geliyor. Çogu da memnun.

Benim ailem kenara pek bir para atmamış zamaninda. Tatillerde gider hicbirseyden eksik kalmazdik cocukken. Ama zamanla kenarda ev falan da olmayınca, bizde büyüyünce haliyle babam da yaşlandı aldığı hicbirseye yetmez oldu. Evlenirken ve dershaneye giderken, üniversite zamanı sıkıntı çektim. Evlenmeden önce bende insanlar gezmeden, giymeden para kazansa ne olacak sanki para harcanmali diye düşünüyordum. Eşimin ailesi de tam tersi çalıştıklarını hep birikim yapmışlar. Şu anda zamanında çocukları için aldıkları evde yaşıyoruz. Eşim hiç maddi sıkıntı çekmemiş. Evlenirken benim gibi su eşyayı nasıl alırım sıkıntısı olmamış. Öğrenciyken özel hocalardan ders almış. Şu anda çocuklarım da ileride benim yaşadığım sıkıntıları yaşamasın diye birikim yapıyoruz. Ev aldık onu ödüyoruz.

Her çocuğa bir ev bırakmak anlamsız. Çocuğa verilecek en güzel şey iyi bir çocukluk ve sağlam bir meslek sahibi olması bana göre. Evi kendisi alabilir. Ben de sizin gibi düşünüyorum, işlerimi kendim yaparım eşimle beraber ama çocuk evdeyken değil. Çocuk evdeyken onunla ilgilenirim, beraber spora gidiyoruz. Kış boyunca her cuma dağa götürdüm mesela, pazartesi sabah okula gidene kadar kayak yaptık. Hafta sonlarımı ona verdim tamamen. Güzel bir çocukluk geçirsin diye. Bu da geleceğe yatırım bence.

Bizim ev kentsel dönüşüme girecek, gökdelen olacak. Bana herhangi bir konuda 'sen ne düşünürsün' dedikleri zaman asla fikrimi belirtmem bile. Evi alan dedem, yenileyen babam. Tuglasina çimento mu sürdüm de söz hakkım olsun.. ne yaparlarsa yapsınlar:) Acikcasi hiç ilgilenemiyorum. Ama samimiyetle söylüyorum, o gokdelendeki daireyi satıp yazlık alsalar, kalan ömürlerini denize nazır evde hiç ekonomi düşünmeden geçirseler ben coook daha memnun olurum.

Kesinlikle katiliyorum, bir bebegimiz var evde uc dil konusuluyor. Esim Rus, Londra'da yasiyoruz dolayisiyla evde Turkce-Rusca-ingilizce konusuluyor. Bu cocuk icin buyuk bir avantaj, cogu isyeri zaten cift dil bilen kisileri oncelikli aliyor artik. Cok dil ogrenmesini saglayip iyi bir egitim aldirmak cocuga bir cok kapi acacaktir.

Bizde bir personel çalışıyordu. Adam çocukluğunu bile yaşayamamış hep çalışmış. Çocukları rahat etsin diye onun çektiklerin çekmesin diye de devam etmiş çalışmaya. 4 5 daire almış emekliliğine az kalmıştı. Dört gözle emekliliğin bekliyordu. artık rahat edeceğim diyordu. korana zamanı ilk vefat edenlerden oldu. adam rahat yüzü görmeden sadece çalışarak hayatını bitirdi. Bu durum beni çok etkilemişti. İlla hayallerine kavuşmak için yaşlanmayı mı beklemek lazım.

Yol bre, benim önceliğim cocugum, ben ailemin tek cocuguydum, en iyi ozel okullarda okutuldum vs ama kimse bana yemedim yedirdim demedi, ben de demem, ben istedim yaptım çocuğu, elimden gelenin en iyisini yapmak benim görevim, yemedim bikbik diyene dogurmasaydin demek de çocuğun hakki o zaman.

Bunu biraz daha anlatırmısın merak ettim nasıl oluyor?

O da onlarin hayat tarzi bazilari seviyor yemeyip icmeyip ev almayi. Tatile gitse o kadar keyif almaz. Ha ama oturulacak bir ev olmali, o gereklilik bence, 2. 3. Ev icin ugraşip yemeyip icmeyenler ayri Ama hani dunya yansa benim param gelir diye bir garantisi olmayan ve Turkiyede yaşayan insanlarin birikimsiz harcama yapmasi buyuk risk. Yarin ne olur belli degil. Egitimler, kurslar da ucuz seyler degiller neticede.

Arsa çok pahalı bir şey değil ki, mugladan İstanbul'dan almayacaksan.. ben hobi olarak arsa geziyirum emlakjette, sahibinden'de falan her bütçeye uygun arsa - tarla var.

Bunun doğrusu var mı? Nedir hangisi bilemedim. Hep özel okula gönderiyorlar. Bana ozel okul gereksiz geliyor şartlara göre değişebilir tabiki de. Çocuklar aileden güzel zaman gecirmek mi ister yoksa geleceğini garantilemelerini mi? Bugünlerde anne oldugum için böyle fedakarlık mi yapmam gerekiyor bilemedim.

Bende sizlerin fikirlerini merak ettim. Ben zorunlu hizmette bulunuyorum. İl merkezine 80 km bulunduğum yer. Neredeyse her haftasonu il merkezine gidiyorum. Kışın oyun yerlerinde yazın da bahçe park alanlarinda zaman geçiriyorum. Ve tiyatroya gidiyoruz beraber ve her gitmem haftasonu 1000 lira. Kadının biri diyorki o yaşta gereksiz harcama onun yerine gram al diyor mesela. Hep mevzu bu ve sanki ben azinliktayim biraz da umruma olmazdı ama bakıyorum tek ben gibi düşünen okulumda yok.

Çoğu öğretmen sizin çevrenizdeki gibi düşünüyor. Küçük çocukların hiç bir şeyden anlamadığını zannediyorlar. Halbuki öğrenmenin büyük kısmı 0-5 yaş aralığında. Çocuğunuzun rafine zevklerinin oluşmasını isteyen her ebeveyn, küçük yaşlardan itibaren uygun hayat tarzını benimsemeli. Tiyatroya 3 yaşındayken gitmeyen 13 yaşında zaten gitmez,23 yaşında önünden dahi geçmez sonuçta. Bunu bilmiyorlar. Özel okul konusu da benzer. Benim çevremde çoğu kişi ilkokulda özele göndermeyelim üniversitede özele göndeririz diyorlar. Halbuki tam tersi, esas ilkokulda göndereceksin ki, üniversitede o çocuk kendi başına karar verip iyi bir yer kazansın burslu okusun, ya da yurt dışına gitsin orada devam etsin. Küçük yaşta o vizyonu edinemezse o çocuk zaten üniversitede de kalkıp yurt dışına gideyim demez, yeni nesilde bu durum böyle. Bizim 30 yıl önceki çocukluğumuz gibi değiller.

Evet malesef cocuklarimizi kolay bir hayat beklemiyor. O yüzden bir şekilde yapabildiğimizi şu dönemde yapabilmeliyiz.

Kesinlikle öyle. Bir de bizim ailede babam çok kültürlü adamdir. O hep kız çocuğum var okumama lüksü yok dedi. Üçümüz de öğretmeniz. Bizimde cevremiz okuyan bir gruptu. Okumak aile dürtüsü ve çevre ve biz de isteyince oldu mesela. Çalışmayı severdim ben. Çocuğuma da iyi eğitim sağlamaya çalışırım ama kendi de ugrasmali. Biz çok uğraştık.

Benim amacım hep zaman geçirmek onunla. TV tablet bakmasın diye aktivite kitapları legolar vs alıyorum. Yanında durmayinca haliyle kendi kendine oynamıyor daha. Kitaplar okuyorum vs. Her türlü hayatımı ona adıyorum. Ama evde çocuğu zapt etmek zor erkek çocuğu. Genelde yaz olunca dışarıdayiz. O zaman da haliyle harciyoruz. Önceki

Tek mutlu olduğum konu şu, babam hep sabretti. Allah sabredenlerle beraberdir. Ahirette karşılığını alacaksın inşallah.. Ben ondan razıyım. Elimden geldiğince de ona Salih evlat olmaya çalışıyorum. Umarım ona da ulasiyordur

Cocugum yok ve dusunmuyoruz pek ona rağmen kendimiz için birikim yapiyoruz belli bir ölçüde, oyle bugun kazandik yiyelim durumu yok. 1-2 tane cocuk yapip ya da yapmayi dusunup hiç birikim yapmamak bu ulkede biraz sorumsuzca geliyor bana.

Çocuğu özel okula göndereyim diye her şeyden kıdmam, durumum varsa gönderirim.

Benim annem satip yerse kavga cikariririm valla cbvchxhx

Açıkçası üç günlük dünya diye bakıyorum. Ben de son zamanlarda ölümler depremler vs bir boşvermislik var. Onceden yaşadığım şeyler de olabilir. Parayı hep araç olarak kullandım. Hiç amacım para kazanmak olmadi. Geçinmek kimseye muhtaç olmamak. Üç yıl atanamadim o zaman param yoktu o şartlarda yaşadım. Param olunca da aa ben hiç harcamamaliyim olayına giremedim. Şuan geçmişe dönünce iyiki gezmisim gormusum güzel anılar birktirmisim diyorum. Şuan evliyim bekarkenki gibi gezemiyorum. Gunden güne sağlık sorunlarım da çıkıyor mesela mide tansiyon vs. Yani bundan on yıl önceki yerken düşünmediğim şeyleri şimdi düşünmek zorundayım sağlık için. Yaşlanınca tabiki emekli maaşı ve ev şart bu ulkede. Ama suanki hevesim heyecanım kalmayacak. Birde öğrencilerime bakıyorum çok amacsizlar çünkü herşey önlerinde hazir duruyor. Her sınıfta çalışmaya azimli üç öğrenci zor var. Yeni nesil aşırı tembel. Biz şartlarımız gereği hep okumak istedik zorladik kendimizi. Çocuklarımız da zorlaşır uğraşsın isterim. Ama suanki eğitimle o zamanki eğitim aynı değildi tabiki. Dersaneler çok aktifti vs vs.

Yıllık 40 bine kolej mi kalmış, o fiyata adam akıllı yer yoktur

Bu da farklı bakış açısı.

Küçük küçük hisse senedi alabilirsiniz. Saglam firmalarin. arastirin derim. ne cok savurgan olun ne cok tutumlu ilerisi icin yatirim hep şart. Yarin sonraki gun hastalik vs olsa calismaz durumda olacak biri olsa içerden yiyecek sizi idare edecek para olmali. iki maasli birinin olmali diye düşünüyorum

Valla orasını anlatmaz. Babasından şuan guzel yerde iki ev kalıyor arsa da var bayağı. Teyzesi hiç evlenmemis o da buna birakacak eğer bundan önce ölürse. Ama harcamaz. İlk defa hayatimda öyle birini görmüştüm. Bana paranı ver senin namına biriktireyim demişti seni görünce harcadiklarini aglayasim geliyor demişti

tam gün çalıştığım için oğlum koleje gidiyor. sadece oda değil. devlet okullarında yabancı uyruklular okulları istila etti. sınıflar çok kalabalık. oğlum dışarıda sessiz sakin bir çocuk. orada yapamazdı... koleje gitmeye devam edecek... liseye kadar diye düşünüyoruz. sınavlara kadar... ayrıca elimizden geldiğince para biriktiriyoruz. bu demek değil ki yemeyelim içmeyelim kenara koyalım... para biriktiriyoruz yarın ne olacağı belli değil çünkü. 40 bin diyorsunuz ama onu 10a böldürüyorsunuz aylık 4 bin çok değil. 40 bin iyi yine

Benim şahsi fikrim bir cocuga yapilacak en güzel yatirim en az 2 dili iyi seviyede ogrenip, tüm dünyada egiitm alip, calisabilecek, yasayabilecek seviyeye getirmek. Dünya vatandasi haline getirebilmek. Bu seviyede yabanci dili, orda ki özel okullarin genelde international olanlarindan çıkanlar native derecede konusabiliyor. Bu nedenle dili ogrenmek icin parayi 10 küsur sene siradan bi ozel okula göndermek yerine yurtdisina dil okuluna harcamak bence daha faydali. Ha tip vs tüm dunyada geçerliligi olan bi meslek okur. Ona bile denklik ve dil ariyor yurtdisi. Dolayisiyla dil öğrenmek önemli Turkiye de siradan bi iste vasat veya bi tik üstü bir maaşa talim etmesin cocugum diyosaniz bence dile yatirim en güzeli. Parayi kazanan evini de alir, arabasini da.

Sirf birikim icin yasanmaz onlar kendilerinden vazgecmisler cok sacma zevk almadigim hayati neden yasayayim ben her ay bir miktar altin atarim dogdugundan itibaren atilsa buyuyene kadar baya para yapar yeterli. Gezip tozmamdan arta para kalirsa ev araba degerlendirilir ya aksi durumda ben mutlu olamam DeliBlrHatun İyi İnsanı Deli Eden Sabrı... Anneler

Birkere çaya çağırmıştım onu biryere içelim diye bana oraya gitsem üç gün ağlarım dedi.

Aynen öyle. Bu kafa bir tarafımızda var. Ben ne kadar bundan hoslanmasam da beynimin bir tarafı yapmak zorundasın diyor. O iç sesim bana bu konuyu actirdi. Aslında benim çevremde üniversite de de kizlar hep yakinirdi. Babam savurgan yemiş içmiş bize birşey bırakmamış gibisinden. Bilincaltim bunlari dile getiriyor belki de.

Eee bu insanların kendi hayatları bitmiş o zaman? Sadece birikim, sadece çocuğun geleceği diye yaşanmaz bence kusura bakmasınlar. Bence onlardaki daha ziyade para hırsı ve aşırı cimrilik. Çünkü bunlara tutumlu demek tutumlu insanlara haksızlık.

Durumunuz varsa, koleje gönderebileceksiniz gönderin bence. Ama ikinci çocuk olursa onunda gitmesi gerek. Ama tabi koleje giderse sizi maddi olarak kısıtlamayacaksa gönderin. Bence kolej degilde düzgün bir devlet okuluna gitse, 7. ve 8. ci sınıfta dershaneye gitse daha mantıklı gibi geliyor. Kolejde verilen eğitimde ahım şahım degil. İllaki güzel kolejler vardır. Ancak onlarda yıllık 150 bin TL falan. Bence normal bir devlet okuluna da gidebilir. Suçlayacağını sanmam. Sizde farklı eğitimler aldırırsınız. Farklı kurslara gönderirsiniz. Sanki genel olarak öğretmenlerde bir doyumsuzluk var.55 60 yaşlarında öğretmenler hem 30 saat derse girip hem dershanede çalışıyorlar. Bence bir ev araba yeterli. Yoksa insan hayatını yaşamıyor. Geri gelmeyen tek şey zaman. Bence çocuklar kaliteli vakit geçirmek daha önemli

Ben kendim varlıklı aileden de gelmedim. Öğrencilik hayatım ortalama geçti. Babam tek maasti. Ailem savurgan değil haliyle. O zaman eğitim öğretim yeme içme ihtiyaçları karsilanirdi özel Hobby felan hak getire tabiki. Devlet okulunda okuduk vs. Belki o zaman benim içimde ukte kalan şey cocugumla kendi butcem dahilinde gezmek vs. Evde otur ye iç dışarı cikma mantığına giremiyorum.

Ben ablamla çok farklıyım. O da yemede icmede kalite aramaz. Yeni yeni dışarı çıkmaya arada kahve içmeye yemek yemeye ben çıkardim. Temel ihtiyaclar çocuğun eğitimi ve sağlığı haricinde harcama yapmaz pek.

Allah rahmet eylesin. Evt bu olayları görünce insan herşeyin boş olduğunu anlıyor.

Açıkçası ben de çocuğum için en iyisi olsun diye elimden geleni yapıyorum. Gerek maddi gerek manevi. Ama kendimi de sosyal hayattan mahrum bırakmıyorum. Ne anlamı kalır yaşamanın. Tabi günümüz şartlarında ikisini de yapmak zor.

Ben annelerin çok verici olduğunu gördüm. Doğrusu bu mu en çok bunu sorguluyorum. Hepsi yaşantısından odun veriyor. Yada çoğu diyelim. Ben kendimi bencil görmeye başladım.

Siz çocuklarınıza bir ev bir arsa bırakmazsanız daha az ebeveynlik yapmış olmazsınız ya da çocuğunu düşünmeyen biri olmazsınız. Bana göre çocuklarımıza bırakacağımız en güzel miras onlarla geçirdiğimiz güzel anlar, onları okutup meslek sahibi yapmak, ayakları yere basan vicdanlı merhametli çalışkan bireyler olarak yetiştirmek. Babam öldüğünde maddi şeyler kaldı ama babam öldü maddiyatın ne önemi var, bugün bile onu anarken maddi mirası değil manevi mirasıyla anıyorum, geçirdiğimiz güzel zamanları özlüyorum, o yüzden bence içiniz rahat olsun, çocuğunuzun dahi zamanından kısarak sadece birikim odaklı bir hayat tarzını seçmeyin, evet birikim yapın ama yapabildiğiniz kadarıyla yapın, hayat geçiyor şu an evladınızla en güzel zamanlarınızı geçirirken, ne siz kendinizi mutsuz edene bitap düşene kadar çalışarak birikim yapacağım diye hayatı kaçırın ne de çocuğunuzun kaçırmasına izin verin. Zaten güzel bir evlat yetiştirirseniz anam babam öldüklerinde bana bir arsa bile bırakmadı diyecek bir mizaçta olmaz.

Yorumu buladım, bir yorumda kola ajda takılıyor ama çocuk icin para harcanmıyor tarzi bir cumle yazılmıştı :) Ona istinaden yazdım. Ajda bir bilezik modeli

Türkiyede insanlar çocuk sahibi olmayı da çocuk yetiştirmeyi de bilmiyorlar bana göre. hah şimdi tek odakları çocuk ya çocuk büyüyünce biz yemedik yedirdik hep senin için çalıştık sen enn iyi yerlerde okuttuk diye darlayacaklar hep çocuktan bekletinleri olacak vs vs

Sizin eviniz var miydi? Bence önceliğiniz kendinize ev almak olsun. Çünkü evi olmayan her yaşlı, çocuğunun sırtına yüktür. Tamam çocuğa mal mülk bırakmayın ama sırtına da kambur olmayin

Altınları satıp çanak antenle uydu almış

Orta bir yer bir denge kurmak gerekli.

Devletin zorunlu yaptığı bes mi? Yoksa kendiniz mi yaptırdınız? O altın hesabı oluyor mu? Khomyuk

Tekken dusunmeyecegimiz seyleri cocuk olunca dusunmek zorunda kalabiliyoruz evet ama 2. Ev 3. Arsa almak zorunluluk mu bana kalirsa degil. Ama yapan da kotu yapiyor diyemem. Eviniz arabaniz birikiminiz varsa yine yeter.

Senin mesajın altına benim mesajın tam test sekilde olmasi

Bakın annemin hep gururla anlattığı bi anısı vardır: dedem, ben doğunca, bebek arabası almayın sakın, halasının çocuğu büyüdü nasıl olsa o size verir demiş. Annem de sinir olmuş dedeme, ne münasebet ben görümcemin eski bebek arabasını kullanayım, ben çocuğum için çalışıyorum demiş gitmiş bana çok güzel bebek arabası almış. Yani keşke yapmasaymış, onun yerine bi çeyrek alsaymış keşke bana

Ben çocukla geçirilen kaliteli zamanın alinan gram altından daha değerli olduğunu savunan taraftayım. Bir haftasonu maaile beraber yapılacak bir geziden, etkinlikten kısarak birikim yapmam, yapamam zira benim çocuklarım hep bu yaşta olmayacaklar. Güzel anlar yaşayıp, güzel anılar biriktirmekte elzem. Tabi ki herkes bütçesi dahilinde yapar bunu ama bundan kısayım bana uymuyor. Birikim bizde yapıyoruz, yapmaya çalışıyoruz ama aile olarak belirli bir standart düzende kalmak yada bir tık standart yükseltmek için uğraşıyorum bu çocuklarıma da yansır zaten şartlar olgunlaşırsa. Özel okul konusunda şunu söyleyebilirim, saatler uyuyorsa iyi bir devlet okuluna da pekala gönderilebilir çocuk. Uzun çalışma saatleri mecbur bırakıyor insanları özel okula. Benim kızım 5. sınıfta şu an ve özel okuldaydı hep ama seneye iyi bir devlet okuluna almayı planlıyorum, memnun değilim her sene uçuk meblağları ödemekten. Kitap satıyorlar bakıyorsunuz ederi asla sizden alınan para değil, test kitabı kendiniz aıyorsunuz biraz yeni nesil soru görsün diye. Bu sene 20 bin liralardan bahsediliyor kitap için ki inanın 2 bin lira etmeyecek basit kitaplardı. En basit örnek bu. Daha pek çok şey var. Yemek konusu da öyle, çoğu zaman ac geliyor kızım ya kalabalıktan sıraya girip alamamış, almışsa anne çok az koyuyorlar doymadım diyor ki öyle tabak tabak yemek yiyen bir çocuk değildir az yer ona rağmen bu durum. Bazen yenemeyecek kadar kötü koktuğunu söylüyor. 30 bin liralara varan bedeli olan ve sadece tek öğün yemekte de durum bu. Bunlardan artık bıktim ben cidden yolunacak kaz gibiyiz özel okulların gözünde. Bu sene deneyeceğim devleti, özel ders aldırırım gerekirse, ek olarak istediği bir etkinlige de götüreceğim. Özel okula ödeyeceğim tutarı kızım icin biriktireceğim, Üniversite zamanı gerekli şekilde kullanır değerlendiriz diyorum.

aa ilk defa duydum ben de. Benim de hiç Ajdam olmadı

Beş sene sistemden çıkamıyorsun. Sonrasında istersen çıkıyorsun paranı alıyorsun. Devletin verdiği teşviki on yıl sonra çıkarsam alabiliyorum. Hiç çıkmazsa 55 yaşında emekli gibi ikinci bir maaş alacak. Ben 18-20 yaş arası eğitim için kullanır diyorum. 13 sene sonra alacağız yani paramızı o zamana aylık birikenler hariç kendi kumbarasında biriktirdiklerini de yatıracağı için hem biriktirmenin keyfini de alır diyorum

Teşekkür ederim

Biz de eşimle sözel branş öğretmeniyiz. Ek dersimiz az. Eşim kurs/sınav görevi vs. alır. Ben özellikle tercih etmem. Hafta sonumu, okuldan arta kalan vaktimi onlara ayıramam çünkü hiçbir şey çocuğuma ve kendime ayıracağım o değerli vakitten önemli değil. Oradan gelecek paralarla ev arsa araba alamayacağıma göre neden kendimi helak edeyim ki?

Böyle şeylerin doğrusu yanlışı yoktur size bağlıdır. Nasıl istiyorsanız öyle davranmalısınız. Biz iki asgari ücretliyiz çocuğumuz yok olursada kreşe gönderemeyiz arkadaşlarım bu muhabbeti yapsa takmam çünkü benim standartım bu değil. Üniversite ya da lise döneminde dershane için ve sosyalleimesi için bütçe ayırabilirim. Eşim mesela tamamen yatırım odaklı paranın son damlasına kadar borç yapma peşinde. 2000 artıyormu artmasın hemen bi gram altın kenara. Ben tam tersiyim ona göre de rahatım 2000 arttıysa haftasonu güzel biryerde kahvaltı yapalım diyorum. Boşverin siz nasıl mutluysanız öyle yapın ebeveyn olarak zaten çocuklarınızı en çok siz düşünürsünüz.

Sezon sonu indiriminde saci basi dagitip maasin dibini görmeyen de ne bileyim

Çocuğum yok ama eğer olursa üniversite eğitimine kadar devlete vermeyi düşünüyorum. Çünkü bütçemiz hem onu özel okulda okutup hem de kurslara hobilerine yönlendirip hem de onun için yatırım yapacak kadar iyi değil. O yüzden seçim yapıp üniversiteye kadar devlette okutup eğer özelde garanti meslekli bir bölüm kazanırsa özel üniversiteye göndermek olacak. Çünkü üniversite eğitimi meslek kazandırır. İyi bir bölümü özelde kazanırsa okutmak bana daha garanti geliyor. Tabi bu bütçeye bağlı. Bütçemiz çok iyi olsaydı ilkokuldan itibaren göndermek isterdim. Ama seçim yapmam lazım. Üniversite eğitimi için de doğduğundan itibaren yatırım hesabı açıp her ay para atmak isterim. Onun dışında o sizin okuldaki öğretmenler önceden ev arsa alanlar. Şimdi iyi bir muhitte evler 3, 4 milyondan başlıyor. İki öğretmen maaşı ile asla alamazlar o yüzden kendinizi kötü hissetmeyin. Bir de çocuk büyürken onu gezdirmek, yedirmek seyahat ettirmek, hobiler edinmesini sağlamak, anaokuluna göndermek, eğitici oyuncaklar almak, ilgi alanlarına yatırım yapmak lazim. Yoksa çocuk hasbelkader bir bölüm okur belki iş bulur belki bulamaz ona bırakılan mal mülk satılır harcanır. En iyisi kendisini kurtarması için doğru eğitimi almasını sağlamak olmalı. O zaman ev olmasa bile kendini iyi kötü var eder. Tabi ki yatırım birakilsa bir ev birakilsa iyi olur. Ama bütçe yetmiyorsa yapacak bir şey yok. Kendinize sıkıntı yapmayın. Garanti iyi bir meslek edinmesini sağlayın o kendisini kurtarir zaten. Bu meslekler şu an en az 40bin ve üstü kazanıyor. Az çok kendi sektöründen biraz da isim yapsa zaten aylık 80 100 bin kazançla ev alir. Hatta fazlasını bile yapar belki yurt dışına gider refah bir ülkede iyi bir şekilde yaşar. İyi kaliteli bir eğitim hayatı ve doğru meslek seçimi çok önemli. Bence yatırım bırakmaktan daha garanti. Depremde gördük evler dükkanlar çoğu yıkıldı. Çoğu birilerinin yatırımı idi belki yıllarca yemeden içmeden sizin öğretmen arkadaşlarınız gibi herseyden kısıp aldıkları yatırımlardı. Bir gecede hepsi maalesef gitti. Yatırım özellikle ev yüzde yüz garanti değildir. Ama mesleği iyi olursa mazallah yatırıma bir şey olsa bile gene kendini kurtarır gene yatırım yapar. Özellikle kendi işini yapacağı kendi işyerini kuracağı bir işi olursa her türlü kendini var eder, iyi yaşar. Bu çağda bilgi güçtür. Bilgiye yatırım yapan hep kazanır.

Böyle tipler genelde çocukları büyüyünce "senin için fedakarlıklar yaptım kendimden vazgeçtim bıdı bıdı" diye darlayıp dururlar. Ben de yaşayacağım, oğlum da yaşayacak. Potansiyeli varsa zaten başarılı olur, adı sanı duyulmamış özel okullara ev parası gömüp daha başarılı kılamam onu. Ve hayır bu bencillik değil. Çocuğu okusun diye hayatını heba etmek hastalık bence.

Yani zaten aslinda yatırım kötü bisey demiyoruz bence hic birimiz, dengeyi tutturmak lazim ama. Çocuğuna kendine 1 tişört almayıp, disarda yemeyi birak evine kaliteli peyniri bile cok gören, kisacasi hic bisey yasamadan ve yasatmadan bitkisel hayata baglayanlari kiniyoruz, kesin basimiza gelir simdi.

Ben böyleyim mesela. accessdenied

Bence söyle yapabilirsin. Kendinizi çok yormayacak bir arsa alırsınız çocuğunuz için. Çok aşırı pahalı değil arsalar, sadece ümit vadeden bir yerden al :) ileride zaten onca seneye kiymetlenir, çocuğunuza zor gün parası olur

Bizim bir akraba da aynı şekilde, hatta son çalışma yıllarında daha çok kazanayım, emeklilik primim yüksek olsun diye ailesini bırakıp doğuya gitti bir başına, yılları yalnız geçti. Çok güzel bir yerden yazlik aldılar, onu ödüyorlardi. Ama emekli olmasına az bir zaman kala bir hastalık yaşadı ve vefat etti. Ama şöyle bir şey var, gerisinde ne karısı ne çocuğu mağdur oldu. Hatta bir çocuğu yüksek lisansı Avrupa'da kazandı, orada okuyor şu an. Ölüm her zaman var ama bu adam yiyip içip gezip keyiflice harcayıp o vakitte hakkın rahmetine kavuşsaydi ailesine bir kuru emekli maaşı dışında hiç bir şey kalmayacaktı, belki yasliliginda dara düşeceklerdi. Çocuğu da Avrupa'da yüksek lisans derdine düşmeyecek, bir an önce işe atılıp dul kalan annesine maddi yardım sağlamaya gayret edecekti... İki taraflı düşününce aslında yatırım yapanlar kötü yapmıyor sanki

İki maaş giriyor eve ben kamu eşim özel sektör çalışanı, tek çocuğumuz, hala kredisi ödenen aile desteği ile alınan bir evimiz var. Aracımız yok. Eşimin ilk evliliğinden bir oğlu da var onunda masrafları eşimde yani 2 çocukludan farkımız yok aslında o anlamda. Kızım özel okula başladı ama seneye devlete geçecek fiyatlar aşırı arttı, özele başlatma sebebimiz çalışma saatleri idi seneye okul sonrası etüdle o açığı kapatacağız. Maaşla giderler bölüşülerek ödeniyor kalanla kişisel masraflar karşılanıyor, yatırım sıfır diyeyim ele kalanı yiyip içip geziyoruz yurt içi yurt dışı. Hayatımızın bir kısmını ister istemez çocuğumuza göre yaşıyoruz ama parasal anlamda tüm hedefler ona kitlenmiş değil, sanat spor vs kurslarla destekliyoruz ülkemizi yurt dışını görmesi için sürekli geziyoruz, haftasonları hava müsaitse muhakkak gezeriz, dışarda yemekte yeriz piknikte yaparız biz günümüzü yaşıyoruz. Ona on tane daire bırakmaktansa ailecek günün tadını çıkarmak dünyayı keşfetmek aksiyonlarımıza onu da dahil edip beraber takılmak bana daha mantıklı geliyor.

Eşim özelde doktor, bende kendi şirketimi kurdum 1 yıldır freelance çalışıyorum.5 yaşında bir oğlumuz var. Ev ve arabaları zamanında aldık, çocuğumuz özel okulda. Orta halli bir aileyiz. Gerektiği kadar hiç birşeyden kismiyoruz ama düzenli olarak yatırım yapma derdindeyiz. Ben yatırımın çok önemli olduğunu düşünenlerdenim, birkaç yıl sonra emeklilik için primlerim dolmuş olacak mesela... 58 yaşına kadar neden çalışayım? Ya da çocuğum neden daha iyi eğitim olanakları ve yaşam standardından mahrum kalsın. Herşey çocuklar küçükken ve gençlikte yapılıyor bana göre.

Hem güzel zaman geçirmek ister, hemde geleceğe yatırım ister. Fazla abartmamak sartiyla, herhafsonu çıkıp para harcamak yerine evdede kaliteli zaman geçirebilirsiniz çocuğunuzla, bir parka çıkarsınız vb

Bu mesaj sonrası daha da içim burkuldu Allah abinizi bildiği gibi yapsın babacığınızın da mekanı cennet olsun, ahhh ah tamam kıymet bilen de var ama değmiyor gerçekten, keşke hayatını doya doya yaşasaydı en azından sizin içiniz bu kadar acımazdı, babam dolu dolu yaşadı deyip teselli bulurdunuz

Aynen buradakiler nasıl diye merak ettim. Ya da ben yine bildiğim yoldan devam. Ben evde durunca çocukla aşırı daraliyorum. Hem bana hem ona dışarısı iyi geliyor. Bir de öğrencilerimden de anne baba çalışıyor ama bir etkinlige katılamayanlar oluyor bu da benim garibime gidiyor. Ben çocuk imkan varken yesin içsin gezsin kafasindayim. Kendim tek maaşlı ailede büyüdüğüm için belki de.