bence de alacaksın, inşallah çünkü niyetler gerçekten yürekten olunca bir şekilde gerçekleşiyor yeter ki sabredebilelim zaman zaman bu zor gelse de herşey olması gerektiği zamanda oluyor biz sadece üzüldüğümüzle kalıyoruz maalesef... P

gerçekten çok güzel yazmış, hayatı çok iyi betimlemişsiniz mutluluk hormonu :) öncelikle teşekkür ederim paylaşımınız için. sanırım tam da dediğiniz gibi ailem eskisi gibi bir arada olmasada, artık hayattalar ve istediğim zaman onları görüp, dokunabiliyorum, her konuda sırtımı onlara yaslayabiliyorum diye şükür ettiğim için dipte değilim, depresyona girmiyorum. kardeşimin hayatını mahveden eski eşi olmasaydı şimdi bu dünya tatlısı yeğenim olmayacak, bu kadar kargaşa ve mutsuzluğun içinde daha iyi bir neşe kaynağımız olamayacaktı zira onu dünyaya değişmem, bunun içinde şükür ediyorum, kardeşim yanımızda olmasada... şimdi birkaç tane evimiz olmasına rağmen hepsini altınla kaplasalar yinede 25 yılımızı geçirdiğimiz, kışları ısınmadığı için battaniye ile oturduğumuz evimizin kapısını bile onlara değişmem, ama yinede bir evimiz var, sokakta değiliz karnımız tok diye şükür edebiliyorum... oysa ki o evde annemin pişirdiği yemeğe hayıflanır, kardeşim hiçbir işe yardım etmiyor diye söylenir, akşamları keşke babam biraz daha geç gelsede arkadaşlarımla şöyle rahat rahat sohbet edebilsem diye hayıflanırdım. şimdi yine evimizde olsakta hep beraber bakkalada ben gitseydim, evide ben temizleyip yemekleri yapsaydım hatta babam emekli olup hep evde olsaydı diyorum... ama olmuyor geri gelmiyor o günler... ama yinede şükür ediyorum... esk nişanlımdan onca hakaret duymama,2 yılımın boşuna gitmiş olmasına rağmen sayesinde okulumu bitirdiğim için yinede şükür ediyorum iyi ki onunla olmuşum diye... ben geç kalmadım yine hayata umutla bakıyorum desemde kabul etmek istemesemde birde biyolojik saatim var, o dik durmama ilerlemesine o kadar karşı çıkmama rağmen, hayat belli bir yaşa kadar sana çocuk veririm diyor... yinede şükür ediyorum yeğenimde tattığım için bu duyguyu... arkadaş sobetlerinde katılamadığım çocuk konularında, benim olmasada yeğenim sayesinde katılabildiğim için yinede şükür ediyorum... onlar benim bindiğim trene binmiş olsalarda hatta artık dünyaya getirdikleri çocuklarını o trene bindirmeye başlamış olsalar da yine şükür ediyorum... insan kaybetmeden gerçekten değerini tam olarak anlayamayabiliyor. ama şükürler olsunki ailemi kaybetmeden gözlerinin bademden daha güzel olduğunu anlayabildim... güzel dilekleriniz için çok teşekkür ederim... G

Bazen insana hiçbir şey yetmez... Hatta, insana yetmez hiçbir şey.. Hep bir çita vardır zaten ileriye sürüklediğin.. Esmersindir, sarışınlara özenirsin.. Sarışınsan, beyaz tenli doğuştan bakır kızıllara... Kapkara gözlerin de olsa, ara ara renkli gözlere imrenmişliğin oluverir aniden... Hayat böyledir çünkü... Neye sahip olursan ol, sahip olamadıklarını merak edersin hep... Pek çok şey tam olsa da, çünkü hayatta hiçbir zaman herşey tam olmaz, hep eksiklikleri görür insan... Çünkü "tam" olan, kaybedilmeden hissedilmez, eksiklik ise asla bir boşluğu dolduramayacağı için her zaman hissedilir... Ömür böyle geçer... Eksik gördüklerimizi tamamlamaya çalışırken, tam olanların tadını çıkaramadan... Otuz yaş sendromu var mı bilemiyorum.. Benim biraz geride kaldı.. Ama hayatımın bu dönemlerini ara ara yaşadığım oldu.. Kariyerimin beni doyurduğu o noktaya geldiğimde tüm arkadaşlarım çoktan evlenmiş, kiminin de boyuna yaklaşan çocukları olmuştu.. Dışarıdan bakınca "asıl" mutluluk onlarda gibiydi... Nasıl da imrenirdim... Çünkü benim kaçırdığım tren oydu.. Onların kaçırdığı trende ise ben vardım... Kahve sohbetlerinde bir araya geldiğimizde farketmezdim hiç kendilerine vakit ayıramadıklarını.. Benim aklım fikrim mutlu görüntülerindeydi.. Oysa hep kahveler yarım kalırdı, sohbet eksik, çünkü birinin çocuğu okulda rahatsızlanırdı, kalkması gerekirdi, diğerinin eşi erken gelirdi, bir diğeri kendine vakit ayıramayacak kadar kalabalık bir aile edinivermişti... Sohbetler hep yarım kalırdı işte... Veyahut arkadaş sohbetinden biraz uzak, daha çok çocuklar ve eşlerin konuşulduğu bir cemiyet oluverirdi.. Tüm o arkadaşlarım kendilerinden bahsetmediklerini hiç farketmezlerdi bile.. Ve ben imrenirdim yine de, göremeden o eksikliklerini... Sonra evlendiğimde anladım... Sekteye uğramaya başladıkça "Tamlarım" ve eksilmeye başladıkça "mükemmelleştirdiğim" şahsıma münhasır yanlarım.. Paylaştıkça hayatımı kadınca, ve dişi kuş gibi bir yuvaya asılıp, biraz da sorunlarıyla harmanlandıkça, anladım... Kaybettiğim özgürlüğümü biraz özlediğimi... Ama yine de sol yüzük parmağına kelepçelenmiş esaretimde, bir şeyi çok iyi biliyordum, bu yanım da mutluydu.. Böyleydi işte... Çünkü eksikliklere odaklanan her insan gibiydim ben de... Elimden kayıp gidene, asla elde edemediğimi veya elde etmek istediğime odaklanırdım öncesinde... Meğer herşeyin bir vakti varmış.. Meğer her iyi görünenin altında bir keder de varmış... Ve insanlar "Tam"larını hissetmez, eksikliklerinden üşür, onlara odaklanırmış... Oysa... Herşeyin bir vakti var.. O vakit geldiğinde öğreneceğiz, aslında öncesinde nerede olduğumuzu, o vakitte olmanın nasıl birşey olduğunu... Kısaca... Bence hiçbir şeye geç kalmadınız... Sadece hayatınızın saati, sizin yönettiğiniz tik taklarla olmak istediğiniz noktaya taşıdı sizi... Yakışan yere... Ve doğru kararlar aldınız belki de, şimdiye dek... Ve herşeyin bir vakti vardır unutmayın... Bu dünyada her iyinin bir bedeli, her kötünün bir nedeni vardır... Hayıflanmayın... Dilerim sizin için Rabbim güzel kapılar açar, Doğru zaman, doğru yerde, doğru insanla yeni ve mutlu bir hayat sunar... Hiçbir şeyi eksiltmeden içinizden, yoksunlaştırmadan hayatınızdan... Uzun ve gereksiz yazdım belki... belki amaçsız yazdım.. Ama öyle güzel yazmıştınız ki, ben yazıverdim işte... Naçizane... Selamlar,

hayata geç kaldığını düşünme.. hayatın insanlara ne sunacağı hiçbir zaman belli olmaz.. 30 yıl çok ağlarsın, üzülürsün... hayatın kıyısından, köşesinden tutunup yaşamış olusun ama bir gün gelir ki o günden sonra 30 yıl yaşadıklarını unutturacak derece güzel ve mutlu günler geçirirsin.. hayatta herkesin bir kaybı, bir yalnızlığı, kabuk tutmuş bir yarası vardır.. örn ;30 yaşında evlenmiş, kariyer ve çocuk sahibi bir annedir fakat bir gün bir hastalık gelir ki elde ettikleri bir acıya dönüşür.. keşke anne olmasaydım.. ya bana birşey olursa der durur.. şimdi düşünün herşeyi elde etmiş ama kaybedecek olmak mı güzel yoksa yeni bir hayata başlayabilme ihtimali ve umudu mu? lütfen umudunuzu kaybetmeyin.. hem unutmayın kadın yıllandıkça güzelleşir.. . push ; Ausencia _Alcatraz Kaçkını_ tek ayak

cevabınızı biraz tebessümle okudum.2 gün bi bela olmasa bende ulan gene fırtınadan önceki sessizliği mi yaşıyoruz diye hayıflanır sonrada gülerim kendime. bunu yapan tek ben değilmişim ona sevindim şimdi çoğu zaman sallıyorum bende zaten sorunlarımı. hiçbir şey yokmuş gibi gezip tozup eğlenebiliyorum da. hayatın bana verdiği kadarıyla mutlu olmayıda becerebiliyorum. çünkü biliyorum ki hayat kıçının üstüne oturup oturup sonra yeniden ayağa kalmak, yine oturmak sonra yine kalkmak... lily86

30 yaşımdayım evliyim ce çok iyi yönetici pozisyonunda bir işim var. eşimde çok iyi çok anlayışlı. ama benimde daha başka bir sürü derdim var.3,5 ay öncesine kadar inanırmısın daha çok derdim var. hiç mutlu değildim. hatta dedğin gibi gülen mutlu olan insanlara hayretler içinde bakıyor gıpta ediyordum. hatta deprosyandayım diye doktora gidip ilaç bile kullandım. 3.5 ay önce ölüm acısını yaşadım. hayatımn en değerli varlığını kaybettim. ve anladım ki aslında hiç ama hiç derdim yokmuş. asıl dert buymuş. oturup ağlanacak bir tek bu varmıştedevi olmaya gidilecekse bunun için gidelecekmiş. ama şimdi ne oturup ağlıyorum nede tedaviye gidiyorum. çünkü bu yaşadığım acıya haksılzık olur. önceki sorunlara dayanamayıp psikiyatriye gidebilmişsem ben şimdi bunun için psikiyatriye gitmek ayıp olur. ve hiç bir sorunum kalmadı. kalmadı derken aynı sorunlar var ama benim kafamda sorun teşkil etmiyorlar. yani hani demişsin ya bir sürü sorunum var ama hiç sorunum da yokmuş gibi anlıyan var mı. iş ben çok iyi anlıyorum. ve sana şunu tavsiye edebilirim. bizlerden çok daha fazla acı çeken sorunu olan insan var bak benden bile babamı kaybebtim ama çok şükür annem var kardeşim var eşim var. hiç biri olmayan sakat özürlü bir sürüde insan var. o insanları bul ve onların dertlerini dinle o zman birazcıkda olsa haline şükredip aslında sorune ttğin şeylerin çok fazla olmadığını anlıyorsun. bak ben öyle yapıyorum. ve şu dönemde bu bana psikiyatriye gitmekten daha iyi geliyor. sevgiyle kal kardeş... antihistaminik

çok içten ve samimice yüreğinizi kelimelere dökmüşsünüz ve tam anlamıyla yakalamışsınız anlatmak isdediklerinizi tebrik ederim Serotonin

tamda bu düşünceyle nişanlımdan ayrıldıktan sonra hiç krize girip ağlamadım bile. çünkü biliyordum ki biz ne dersek diyelim ne yaparsak yapalım, kader ne olmasını istiyorsa o olacaktı zaten. akışına bıraktım bende o yüzden... nasıl olsa birkaç yıla kadar bunun cevabınıda alıcam. lily86

doğru hatırlıyorsun arkadaşım. eski nişanlımla burada ortak bir arkadaşımız olduğu için yazdıklarımı okumalarını istemedim. o yüzden 2. bir üyelik açıp orada paylaşmıştım. ama o üyelik iptal oldu maalesef :S sitede biraz amatör olduğum için o arkadaşımızı engelleyebileceğimi bilmiyordum o yüzden açmıştım o üyeliği. dilaaadilaaan Bas'itleşmeyin

muhteşemsin diyecek bir kelime bulamıyorum günümüz insanların düşüncelerini anlatan bir yazı olmuş ve buna bende dahil beklenen gün gelecekse çekilen çile kutsaldır deyip bitiriyorum yazımı..

konunu önce görmüştüm hep yazmak istedim ama bi türlü fırsat olmadı.. Sen çok güçlü bir kızsın kares ama çok güçlü. Nişanlın demiş ya düğüne 15 gün kala bitirilmeza diye, evet çoğu kişi bunu yapamaz, sen bunu yapabilmişsin ya gücünü gör işte, müthiş bir güce sahipsin.. Tamam bunu yaoarken gücünün büyğük kısmını buna harcamışsındır mutalaka ama tamam buraya kadar kalk ve yenidem devam et. Tamda bunun zamanıdır.. Hayattaki hedeflerini belirle ve devam et, hiç arkana bakma, tamam bitti de ve geç.. Kimse sorunsuz bir hayata sahip değil, kendimden örnek vereyim gerçekten öğrenim hayatım süper gitti, çokta iyi bir işe ve kariyere sahişbim, ailem mükemmeldir, arabam var, gezerim tozarım, güzelim ama bazı sorunlar nedeniyle bir türlü mutlu olamıyorum yinede takılıp kaldım.. Emin ol kimsenin hayatı dışardan göründüğü gibi değil unutma. ayrıca hayatını değiştirmek kendi elinde ve bence sen bunu başarabilirsin sadece nerden başlayacağına karar ver gerisi gelir..

hani büyüklerimiz der ya erken yaşta evlenip yuvanızı kurun diye, hani kız çocuklarının hayatta gelebilecekleri en başarılı noktanın namusunu kuratarak evlenmesi olduğu bir tabu haline getirilir ya akıllarda, bilinç altına işler ya bu, ne en iyi kariyer, ne en iyi başarılar yetmez ya illa evlenmek gerekir... böyle bir toplumda dahası böyle bir aile de yetişmiş bir kız olarak-bu olguya sözde başkaldırsam da- sanırım hayatta hangi noktaya gelirsem geleyim sürekli bir sen kaldın evlenmeyen sorularına maruz kaldıkça, küçük bir çocuğun bana anne diye seslendiğini duyamadıkça böyle hissetmeye devam edicem... yaş gittikçe kriterler artar daha zor beğenirsin derler ya, özgürlüğe alışmışsındır bir koca boyunduruğuna girmek, çoğu zaman o kocanın eline bakmak da iter seni ama ben anladım ki erken yaşta evlenmenin mantığı yalnızca bu değilmiş. yaşın ilerledikçe 20 li yaşlarında belkide körü körüne inandığın o aşk sözcükleri bir zaman sonra adam ağzıyla kuş tutsa yaranamaz hale de gelebiliyor, onca hayal kırıklıklarından sonra.. en kaba tabiriyle pişmiş oluyorsun ya, düşünüyorum da o eski saflığımızda olsakta körü körüne de olsa bunlara inansak mı, yoksa hayır hayatın acımazsızlığı gerçeği kabul ederek yalnızlığa mahkum mu olsak? erken yaşta evlenmeliymişsin ki çoluğa çocuğa karıştığında, aşk bitse de sarılacak birşeylerin olmalıymış, kolay kolay bitiremeyecekmişsin... eski insanlar nasıl bu kadar tahammülkar olabilmiş onu düşünürüm hep. hayat şartları mıydı bizi bu kadar tahammülsüz yapan?neden eskiye nazaran daha hızlı tüketiliyor herşey? işte bu sorular arasında yine soruyorsun kendine : o eski saflığımızda olsakta körü körüne de olsa bunlara inansak mı, yoksa hayır hayatın acımazsızlığı gerçeği kabul ederek yalnızlığa mahkum mu olsak? bu soru kişiden kişiye değişebilcek bir soru olsa da, benim yaşadıklarım bunu sordurtuyor bana... ama bir yandan yaşın ilerledikçe, o acımasız biyolojik saatinin sonuna yaklaştıkça, bir yandan da gel de ne olursan ol gel de diyebiliyorsun... Z zsnn

evet bende çok sık rastlıyorum maalesef kk da bu yargılama ve geyik yapma işine. ama bazılarıda var ki bunada konu mu açılır diyorum hiçbir şey yaşamamışta buna dert diyolar işte diyorum. tabiki ateş düştüğü yakar ve herkes kendi yaşadığı bilir. hayatı tersten yaşayan arkadaşlarımda var benim.18 inde evlenip 20 sinde çocuk doğurup,29 unda boşanıp üniversite okuyup iş sahibi olanlar. herşey zamanında yaşanınca güzel dediğiniz gibi. hayat o kadar garipki... yaşadığım anda çok sıkıntı verirken yıllar sonra iyiki olmamış ya da olsaymış bak şimdi şöyle olacakmış dediğim öyle zamanlar varki. ve yine sanırım yaşım gereği seçmediğim ve seçseydim ne olacakmış diye sorduğum soruların çoğunun cevabını aldım. mesela 17 yaşımdayken liseyi henüz bitirmişken biri vardı hayatımda. askere gitti O'nu bekledim gelince hemen evlenelim planları yaptığım biri. O geldi ama nedense ben istemedim sonra. üniversite hayali daha ağır bastı ben evlenemem dedim ki birkaç yıl ara ara yine beni aramıştı. öyle ki Amerika'ya yerleşmişti biz ayrıldıktan sonra. oradayken bile aramıştı beni. ama sonra gördüm ki eğer O'nunla evlenseymişim 28 yaşımda dul kalacakmışım bazı şeylere hala hazır mıyım diye soruyorum aslında kendime. ama artık seçmediklerimin beni hangi sonuca götüreceğini de öngörebiliyorum. herşeyin bir vakti olduğuna inanıyorum. yanlış adamla doğru yerde olmaktansa, doğru yerde yalnız olurum diyorum kendime..

hepimizin hayatında bir geç kalmışlık var. sana bir örnek yazayım: benden 2-3 yaş büyük bi arkadaşımla telde konuşuyorum, (buarada 2 yıllık evliydim o zaman) arkadaşım dediki, ne zaman teyze olucaz yokmu bebiş filan? bende dedimki seni bekliyorum canım, beraber doğuralım! arkadaşımda: ya beni bekleme daha evlenmedim bile dedi. gülüştük öyle.. şimdi arkadaşım evlendi 1 yaşında çocuğu var, ben hala çocuksuz duruyorum. yani ne olacağın belli olmaz, belki sende evlenirsin hemen bebişlerin olur yine benden önce.. anlatmak istediğim şu, hiçbir zaman umutsuz olma, hiç ummadığın beklemediğin anda bi bakmışsın neler nelerr oluyor hayatında.. Allah iyi insanlarla karşılaştırsın canım. lğtfen hep dua et. çok önemli bu biliyorsunn G gulbridetobe

hayatımda hep önümde setlerim vardı benim de okumak istedim en başta mesela ne bileyim en azından bir öğretmen olabilirdim ama ailem varlıklı insanlar değillerdi dershaneye falan da gönderemediler benim de derslerim öyle çok parlak değil di meslek lisesi en nihayetinde. abla mesleği diye annem direk oraya yazdıralım seni dedi ne anlarım ben en fazla 15 yaşındasın... ünv sınavı yaklaştı başvurular yapılacak babam kaza geçirdi sonra çalıştığı işyeri iflas etti sonra benim ünv hayal oldu çalışmam gerekti staj paramı bile eve verdim tek kuruş almadan sonra çalıştım çok çalıştım ilk yıllarda hakaretler dizboyu çalıtığım yerde görmemiş bir patron var hem de akraba :) ömrümü yediler yani bilgisayar programı bile olmadan elde muhasebe tutuyoruz aklımızla sonra ben çıktım ordan ama bi baktım ki benim hiç tecrübem yok saçma sapan işler yapmışım nereye başvursam o programı biliyormusunuz bu programı biliyormusunuz hiç birine dair firkim yok sonra kursa gideyim dedm gittim doğru dürüst bişey göstermediler ama adı kurstu işte sonra sertifika almak için 15 gün sonra gelin dediler gittik kurs batmış ve idareciler yok şaka gibi alamadık. annem rahatsızlaştı bi süre ona yardım ettim falan filan derken şimdi de kardeşimle 3-30 paraya çalışıyorum kardeşimin dükkanı pek de geliri yok açıkcası hem ona yardım olsun diye hem de en azından rahatım diye bir de kpss ye çalışmak için adilye sınavlarına giriyorum iki kere girdim yazamadım heyecandan aslında 10 parmak çok da iyi yazıyorum ama biri bakarken ya da süre tutunca elim ayağım şaşıyor :) bu sene de girdim kpss ye ama hiç umudum yok o kadar saçma bi sınav oldu ki o kadar da çalıştım yapamadım tek umudum da oydu olmadı yeni herzaman ki gibi, benim hayatım çok hayal kırıklıklarıyla dolu çok çalışmak ama hiçbirşey olamamak... evlendim eşim çok çok iyi biri beni çok iyi anlıyor ama bazen kendimi kötü hissediyorum o iyi eğitim almış güzel bir işi var tek şansım o zaten ama benim yüzümden diyorum bazen sıkıntı çekiyor en azından iyi maaşlı biriyle evlenseydi oturduğumuz cingene mahallesi gibi mahallede oturmak zorunda kalmazdı kirası ucuz diye oturuyoruz ailesi iki de bir laf sokmazdı bana amannnn ne bileyim öyle bi hayat işteeee... L

bunun üstüne konuya ne cevap verilir ben bilemedim. herşeyi o kadar içten anlattınız ki konu sahibinin de içinde kendinden çok şey bulduğuna eminim, benim gibi. S

ne yazsam bilemedim inan ki... bazen, dostlar sadece dinler ya, öyle hissettim kendimi... sadece dua etmek geldi sana içimden... Allah hiç ummadığın bir anda sana öyle güzellikler yaşatsın ki, sen şu yazını okuyup gülümseyerek, geçti o günler diye geçirebil içinden... Serotonin

konun çok güzel arkadaşımm vallahi uzun zamandır eleştirmeden soru sorup yargılamadan bi konuya yorum yapılmış bu beni dahda mutlu ettii bana geilnce bende3 tam aksine hayatı hep önceden yaşamış görüyorum kendimi hep önden önden gidiyorum 18 yaşındayken 22 yaşındaki gibi yaşıyodum 28 yaşındayken 35 yaşındaki gibi hep bişeyler erken oldu hani pişmanlığımdan değilde nasıl söylesem tam anlayamadan yaşadım liseyi şehir dışında okudum mesela 14 yaşındayken ailemden ayrılıp başka bi şehregittim hani millet 18 19 yaşında üniversiteye bile korka korka giderken bazen zaman dursun istiyorum bi nefes alalım eksikliklere gelince gerçekten seçmediğimiz diğer yol hep bi merak olarak kalıyor içimizde acaba onunlamı evlenseydim acaba bunu değilde şu bölümümü okusaydım vs vs vs ama hangi yaşta olursan ol geç kalmamış oluyosun arkadaşşım 31 yaşında annesini dr kurtaramadığı için inat edip tıp fakültesine giden biliyorum 50 yaşında anne olanları duydum tabi baştada anlatmak istediğim gibi herşey zamanında güzel 25 li yaşlarda evlenmek 30 lu yaşların başında anne olmak belki biyolojik zaman açısındna çok doğru ama sanırım birde ruhsal yaşımız var ben bahsettiğim yaşta evlendim ve anne oldum ama diyorumki beklesemiydim acaba daha yapmadığım yapamadığım çok şey vardı vs vs yani yapamadıkların hep koca bi soru işareti aklımızı kurcalayan

evliyim mutluyum bebeğim var işim var varda var ama bana sorsan yine bi yerlerde bişeyler eksik... çabalıyorum onlarda olacak olmalııı... yani herkeste küçük büyük dertler istekler var... pes etmeden çabalamalısın... lily86

yazınızdan o kadar çok etkilendim ki 28 yaşında üniversite mezunu iyi bir işte çalışan ilişkilerinde dikiş tutturamamış hayatın da hep sol parmağımdaki kelepçesi eksik kalmış birisiyim ama umudum her zaman var çünkü bir saat sonrasının ne getireceğini bilmeden yaşıyoruz ve hayat her şeye rağmen güzel... eksiksiz bir hayat olsaydı ne umudun ne duanın ne de sabrın tadını öğrenebilirdik yazınız için çok teşekkürler. atlanta

serotonin adına yakışan bir yorum olmuş, insanin içini umutla dolduruyor, gerçekten etkileyici. antihistaminik

AMİN. Allah bin kere razı olsun senden. bebeğini hayırlısıyla sağlıkla kucağına almayı nasip etsin inş. nasıl tşk edeyim bilemedim sana. bende dualarımda seni unutmıcam. kabilarda