Eşinizi gerçek anlamda seviyor musunuz bilmiyorum ama onun kişiliğini ve yaptıklarını kesinlikle takdir ediyor, hakkını teslim ediyorsunuz. Bence de onunla yukarıda bize anlattığınız gibi konuşun ya da mektup yazın. Hatalarınızın farkında olduğunuzu bunu aşmak için elinizden geleni yapacağınızı, tekrar denemek istediğinizi olayı aşırı duygusallığa boğmadan anlatın. Hemen yanıt vermemesini özellikle isteyin. Ve bu konuşmayı asla telefonda yapmayın. Eğer yanıtı olumsuz olursa da teklifini onu üzmemek adına kabul edeceğinizi de ekleyin.10 gün sonra görüştünüz ve tekrar denemek istemediğini söyledi farzedelim;Lütfen bu düzgün karekterli adamı daha fazla üzmeyin, hırpalamayın. Biyolojik babanızla ilgili travmayı da iyi bir psikoterapistle birlikte tedavi ederseniz, ruhunuz, zihniniz öyle bir hafifleyecek ki.

babam tarafından taciz gördüm derken?

haklısınız arkadaşlar.. sorunumu başlığın altına yazarak devam ediyorum.

zor şeyler yaşamışsınız daha gençsiniz değişmez dedikleriniz değişir olmaz dedikleriniz olabilir buna benzer çok örnekler görüyoruz. eşini seviyorsanda git açıkca konuş sevgilin değil bu adam senin 10 senelik kocan. başta hayır derse hemen vazgeçme biraz daha zaman ver eşine, kötü yönlerinide düzelttiğini göster eşine, sürede sende mutlaka bir iş bul kendine çalış, iş olmadan olmaz bi amacın olsun kendi ayakların üstünde dur. sadece para için değil saygınlığın olması açısından da bunu yapabilmelisin. eşinde gerçekten seviyorsa çabalarını görmezden gelemez ama hala kararlıysa olmaz diyorsa anlaki sevgiside bitmiştir. daha gençsin yeni bir hayat daha yaşayabilirsin. hannah Önce bebeğim tek ayak

Yaşadığım travmayı evliliğimizin 6. cı ayında zorda olsa söylemiştim, ve olumsuz hiç bir tepki vermedi aksine o psikolojiden kurtarmak için destek oldu, ve hiç bir tartışmamızda asla ne ailemi ne yaşadığım olumsuz durumu hiç gündeme getirmedi, tabi o dk. dan sonra baba olacak karaktersize karşı düşünceleride tamamen değişti.

Korkuttummu ne? yarım saattir konuda bekliyordu çıktı gitti

Yorumlarınız için tşk.. ederim ederim canım, ayrılma arafesinde bir çok defa denedim konuşmayı, ilk mesajımdada yazdığım gibi evlilik kararı benim baskı ve kışkırtmalarım sonucunda ani ve hazırlıksız oldu, yani ben onu seviyordum ama onun beninmle evlenecek kadar beni sevip aşık olduğunu sanmıyorum, nitekim evlenip sonra da ayrılana kadar hiç ilgi ve sevgisini görmedim, ben ilgili olmasını istediğimde yapmaya çalışıyordu ama anlık ve isteksiz bu her halinden belli oluyordu beni sevmediği ve aşık olmadığı, evlilik kararında benim özel durumum yüzünden merhamet duyguları ağır bastı, ve daha yirmi yaşında hayatın en başında ve evlilik için doğru karar verebilecek bir yaşta değildi! bu konuda onu değil kendimi suçluyorum, karar aşamasında ve bu yola ben zorladım onu ama, bende çıkmazdaydım ( ayrıldıktan sonra değişken bir ruh haline büründüm, bazen kendimi suçluyorum, bazende onu suçluyorum neden sevmeden evlendi benimle, madem evlendi neden sevmeye çalışmadı, yada olsun sevmesin beni ama bir ömürde bırakmasın yanımda olsun diyorum, bencilce.. yanımda olsa bile bir ömür ilgisiz ve sevemeyeceğininda farkındayım çünkü ayrıldığımızda çok ağır aşağılayacı hakaretlerde bulunmuştum, tabi ben yapınca oda karşılık verdi ve sadece aramızda saygı vardı ondanda eser kalmadı. Bu gel git düşünceler bitirdi beni, kendimede özellikle ona çok haksızlık yaptığımı biliyorum... şimdi bir hayat kurmasanıda izin vermiyorum, vermek istemiyorum kabullenemiyorum. ( benimde mutlu olacağım düşündüğüm bir hayatımda maalesef yok.

yasadıkların kolay değil arkadasım. Allah yardımcın olsun. sırf baba sıfatını haketmeyen o adamın yaptıkları ıcın bıle bende hemen evlenmek ıcın aynı baskıyı yapardım sanırım sevgılıme. ama okudugum kadarıyla eşin kötü biri değil. senı 3 yıl içinde bıle kımseye muhtac etmemiş. cocuklarını ıhmal etmemiş. burda neler neler okuyoruz... adama yaptıgın baskılar yuzunden sanırım bu noktaya gelmıssınız. kendını eşinin yerıne koy düşün. bu adam senı sürekli izlese takip etse, evden cıkmana izin vermese, kimseyle gorusturmese, kafese kapatmıs gıbı davransa ne hissederdin? adamda bunalmıs zaten hem maddi zorluk, hem pataküte alelacele bi evlilik bide üstüne ona destek olması gerekn yerde inadına sıkan bı eş nolur alınma ayna tutyorum sadece sana. maksadım kırmak değil. keşke bu kadar sıkmasaydın... ayrıca adam sana düzgün düzgün sartlarla ayrılalım demıs, herseyı sağlamış. bıde hala ınadına yapar gıbı adamı bunaltma yoluna gidiyorsun. yuklu bı tazmınat istemişsin. carsıdakı pirinc için evdekı bulgurdan da olucaksın. eşinle bu bıze anlattıklarını acıkca paylaş. insanlar bırbırıne derdını anlatmazsa nasıl çözücekler? sorunların üstü örtülmüş oluyor böylelikle, acık acık konusmayıp çözülmedikce ilerde daha kötü seylere sebep oluyor. keza sende söylemişsin daha kötü şeyler yapabılecegını. konuş eşinle, dinlesin seni. sonradasında sende onu dinle. olay cıkarmadan, tartısmadan, kavgasız anlasmaya calışın. buyuk ıhtımal tekrar bırlıkte olmak istemeyecektir. gönlü olsa zaten gelırdı 3 senede. ama en azından özür dile eşinden. davayla ilgili son adımını geri al. o yuklu tazmınattan vazgec bence. dediğin gibi olsun kabul edıyorum de. sen zaten benı bu kadar zaman kımseye muhtac etmedın, bundan sonra da ne benı ne cocuklarımı kımselere muhtac etmezsın de. ve kesınlıkle terapilerine devam et. olmuyorsa doktor degıstır. antıdepresan hangı durumlarda kullanılmalı bılmıyorum ama senın uyusmaya ıhtıyacın yok. senın ayakta dimdik durup cocuklarını koruyup kollaman gerek. uyusuk halde bunu yapamazsın. sen bır annesın ve grip olmak bıle senın ıcın bir lüks sayılmalı. eşin senin için cok fedakarlık yapmıs, ona fazlaca baglılıgının sebebı bu sevmenın yanı sıra. o da baskasıyla bırlıkte olabılır sende olabılırsın. vakıt gecsın, tedavını ol, sağlıgına tmaamen kavus. karsına bırgun bırı cıkar. yasın daha cok genc. evlnemesen bile cocukların var yanlız degılsın. onları düşün, üniversitelerden mezun olduklarını hayal et, okuldakı basarılarını hayal et. iyi şeyler düşün iyi şeyler olsun. kötüyü cagırma.

evet dinliyoruz seni anlatmaya başla belkide okadar büyüttüğün kadar birşey değildir. sen belki içinde çok büyütmüşsündür.

sıkıntını anlatmadan rahatlayamazsın. ben alatmanı tavsiye ederim. ayrıca kimse kimseyi görmüyor diye herkes herkese her şeyi söyleyecek anlamına gelmiyor. ben bu forumda kime ne yazmış ne söylemişsem yüzüne de aynen söylerim, yüzüne söyleyemediğimi bura da söylemem.

Yaptığın bütün korkunç seylerde gözüm açılıp, urkulsemde, sende hiç hata bulamıyorum! Hatalı olan baban. Bu kadar güvensizliğin ve tuaf düşüncelerini heb baban beyninde dumanlatmiş, ruhunu zedelemiş. iyi olmak gercekden sana bağlı! Sana yardımcı olurlar, konuşurlar ama herşey sana bağlı. İyi olman için kendinle ve kabul edemediklerinle savaşman gerekiyor. Nazanen Hoşgeldin ömrum, ruhum canım kızım

Canım yaşadıkların gerçekten kolay değil heleki babanın yaptığı o iğrençlik. Eşini o zamanlar sığınacak liman olarak görmüşsün o da ısrarlarına dayanamayıp senle evlenmiş. Adam ne güzel 3 yıldır seni ve çocuklarını hiç ihmal etmemiş, elinden ne geldiyse yapmış.3 yıl ayrılık ve geri önüş için hiç az bir süre değil. Eşin beyninde artık tamamen bitirmiş bu evliliği bunun için sende artık yeni bir hayat kurmalısın kendine. Eşinin sana yaptığı iyiliklere karşılık olarak onu mahkemede süründürerek teşekkür etmemelisin. Protokolü gayet güzel, elinden geleni yapmış. Zaman herşeyin ilacı canım bunlarda geçecek inan. Birde unutma; Hiç bir gemi, sığınacağı limanda kalıcı değildir...

burda dediğin kötü eleşdrilerde Cok haklisin! anlatiklarin beni cok etkiledi. Özellikle babanın yaptıklarına. Üzüldüm ve cok şaşkınım! canim eyer iyileşmek istiyorsan durumunuzu kabulenip o imzayı atman gerekiyor. Yoksa o zavallı adamida, cocuklarında dpiskolejileri bozulacak. Yapmaya çalıştığın bumu? Eminim boşanmak herkezden cok seni huzura kavuşturacakdir. Ciddi bir piskologa görünmen gerekiyor, Zadece şuam değil, babanın bırakdıgi o derin yaralar için. Kendine ve cocuklarına bir iyilik yap ve hayatında o çirkin şeyleri yasamamış gibi davran, bu arada eşini hala cok sevdiğini soyledinmi? Belki bunuda söylemen gerekir, durumları pek değiştirmeyecekdir, ama kim bilir:)

Evet haklısınız çok konuştum ama kesinlikle birlikte olmak istemiyor, çünkü kıskançlıklarımla eşime gereğinden fazla haksızlık yaptım, şimdi yaptıklarımı düşünüyorumda, hiç olmadık şeyler yapmışım utanç duyuyorum kendimden onu hiç olmadık insanlardan kıskandım, annemden kız kardeşlerim ve ablalarımdan onun ailesinden ve küzenlerinden kimseyi yaklaştırmak istemedim yanına, tüm aile, akrabaları hatta, iş ve sosyal arkadaşları, iş yerine giren çıkan insanları bile hep gözetleyip denetledim. Bu kadar kötü yaşanmışlıklardan sonra nasıl olur da hala dönmesini umit edebilirim ki? Şimdi size Yeni yeni farkına vardığım ancak hiç aklımdan çıkmayan en iğrenç kıskançlıklarımdan birini anlatayım rahatlamak için,"günah çıkarır gibi". Şimdi, o zamanlar evliliğimizin ilk yıllarıydı, bulduğu ilk fırsatta kaçamak yapıp bize gelen daha 13-14 yaşında olan kız kardeşimden bile çok kıskanıyordum, o yıllarda, ben evlendikten sonra evde annem babam ve kız kardeşim kalmıştı, annem babam yaşlı ve annem sürekli ve çok hasta olduğu için evin tüm işlerini kız kardeşim yapmak zorundaydı, zaten bu yüzden okuluda bırakmıştı, daha çocuk denilecek yaşta evin tüm sorumluluğu omuzuna binmişti, okula gitmiyor, arkadaşları ile gezip oynayamıyor, günlerce haftalarca evden çıkamıyordu, bu yüzden 3-4 haftada yada ayda 1 bulduğu ilk fırsatta bize geliyordu, zaten babamda bi bize gelmesine izin veriyordu oda en faza akşam gidip sabahın ilk saatlerinde gelmek koşulu ile. Eşimde bu kötü yaşantısını bildiği için ve onu çok sevdiği için fazlaca ilgi gösterip çocuğu mutlu etmeye çalışıyordu, çünkü ilgiye sevgiye o kadar çok ihtiyacı vardı ki, bize geldiği gün sanki onun bayramı oluyordu sevinçten gözlerinin içi parlıyordu. Eşimde bu kısacık zamanını onu mutlu etmek için çabalıyordu, dışarı çıkıp istediği yerleri gezdiyor eğlenmesini sağlıyordu, çünkü ailem dışarı çıkmasına izin vermiyordu, bi gün yine kardeşim babamdan zar zor izin alıp bize gelmişti, birlikte akşam yemeğini yedik, sonra kardeşim, enişte ben bir aydır hiç dıraşarı çıkmadım, biraz dışarı gezdirebilirmisin dedi! eşimde tabi gezdiririm hemen giyin çıkalım dedi, o anda krizlerim tuttu ama belli ettirmedim ve eşime kaç saat sonra döneceklerini söyledim, eşimde bilmiyorum bakacağız küçük hanım nereyi istiyorsa oraları gezdirecem bir iki saate döneriz herhalde dedi. bunlar çıktılar, ama benim içimde kuruntular başladı daha bir saat geçmeden nerde olduklarını sormak için aradım ama eşim tlf nu yanına almayı unutmuştu, dahada kudurmaya başladım, bekliyorum zaman geçmek bilmiyor anlatamam içimi kemiriyorum kıskançlık, kızgınlık, öfke tavan yaptı bende büyük bir kavga için kendimi hazırlamaya başladım, bunlar 2 saat sonra geldiler eve girer girmez kardeşime baktım çok eğlenmiş mutlu olduğu yüzünden belliydi, nerelere gidip ne yaptıklarını anlatmaya başlayacaklardı ki; fırsat vermeden saldıraya başladım, eşime öyle laflar ettimki şimdi aklıma geldikçe gerçekten iğreniyorum kendimden O akşam evde kıyameti kopardım apt. da sesimi duymayan kalmadı, eşim ve kardeşime bağırarak,2 saat boyunca neredeydiniz ne yaptınız! bu kadar saat gezilirmi! yoksa bir yerelere gidip seviştiniz mi, rahatladınız mı bari! gibi ağıza alınmayacak laflar etttim Eşim, öylece tepkisiz başından aşağı kaynar sular dökülmüşe döndü, bir süre olduğu yerde dona kaldı, sonra hiç bir şey söylemeden evden çıkıp gitti, ben arkasından söylenmeye devam ettim, kardeşimede çok bağırıp hakaret ettim Eşim haftalarca konuşmadı benimle, o günden sonra ilgisizliği dahada artmıştı, tamamen kopmuştu benden, içinden boşanalım gibi, kesin ve net bir şeyler söylemek istediğini hissedebiliyordum, ama hiç söylemedi, işte böyle kötü anılarla dolu bir evlilik geçmişimiz oldu, bu saatten sonra herşeyi unutup yeniden başlamanın imkansız olduğunu çok iyi biliyorum yaşadıklarımdan, kadınlığımdan, insanlığımdan herşeyden nefret ediyorum! Y

Evet kızlar bir sürü derdim var ve anlatıp fikir almayada çok ihityacım var, çevremde güvenebileceğim ve beni anlayacak kimsede yok tüm bunların üstüne birde psikolojim bozuk doğru yol konusunda hiç bir şekilde sağlıklı karar veremiyorum, kendim ve çocuklarım için. kk nü uzun zamandır takip etmeme rağmen, konuyu tam anlamadan eleştirmeleri ve farklı yönlere çekiştirmeleri, alaycı ifadeleri, saldırganlık ve hemen taaruza geçme gibi özelliklerinden dolayı sorunlarımı anlatmaya hep çekinir oldum ve halada anlatmaktan çekiniyorum! Kırılgan bir yapım var empati kurup derdimi tam anlamadan yapılcak ağır sert ve alaycı yorumlara gerçekten dayanamam çok kötü olurum. Anlatmakta kararsızım! Hikayem biraz uzun olabilir şimdiden kusura bakmayın hanımlar, elbette bir çok hatalarım olmuştur ama lütfen hikeyemi tam okumadan ve anlamdan, ve hikayemin belli kısımlarını cımbızla alıp saçma sorular eleştiriler ve saldırılarda bulunmayın, çünkü kafam pek yerinde değil hikayede tarih, mekan, zaman gibi kavramların hesaplamalarına girip konunun fake olma düşüncesi ve açığımı yakalama girişimleri gibi yersiz düşüncelere hiç tahammülüm yok, bu konudaki hassasiyetimi belirttim, çünkü çok zor durumdayım ve ikinci bir travma daha yaşamak istemiyorum Neler yaşadıysam onları anlatacağım ve anlatıklarımda açık ve adil olacam. Doğuda yaşıyorum lise mezunu ve 30 yaşındayım, bir mesleğim yok, eşimle aynı yaştayız 10 yıllık evliliğimin 7 yılını mutsuz ve zor şartlarda birlikte, son 3 yıldır da ayrı yaşıyoruz. Eşimle 17 yaşında tanıştım 3 yıl flörtümüz oldu evlilik için sağlıklı kararlar veremeyecek bir yaşta, 20 yaşında evlilik kararı aldık, açıkçası bu karar en çok ta benim diretmelerim ve kışkırtmalarımla oldu, sevgilimin maddi ve diğer bir takım sorunlarından dolayı henüz erken ve hazır olmadığını ve çok zor da kalacağınıda tahmin ediyordum. Ama aşırı baskıcı bir aile ortamında yaşadığım için, sevmediğim bir insanla akraba evliliğine zorlandığım için ve, tek kurtuluşumun evlenip o evden bir an önce çıkmam olduğunu düşündüğüm için en önemliside baba tarafından "taciz" edildiğim için bu yaşantıdan bir an önce kurtulmak istiyordum. Bir çok kez intiharı denedim ama sonuç alamadım. O zamanlar tek çarem sevgilimle evlenip o evden çıkmaktı, çünkü beni anlayan ve tek dayanağım olan insan oydu. sevgilim laboratuvar teknisyeni, kendi işini yapıyordu ve orta düzeyde bir geliri vardı askerliğinide henüz yapmamış düzenini kurmaya çalışıyordu ki benim diretmelerim artınca bir gün dayanamayıp tamam dedi, henüz hiç bir şey için hazır ve emin değilim ama senin hayatını böyle sürekli baskı altında da yaşamana gönlüm razı olmuyor dedi ve ailemi gönderip isteyeceğim dedi. Taciz dışında diğer bütün sıkıntılarımı biliyordu. İsteme olayından sonra, nişan, düğün, ev kurma hepsini en hızlı şekilde (20 günde) yaptı ve biz evlenip evimize geçtik. Ben sanki yeniden doğmuş ve yeni bir hayata başlamıştım ama eşim için sıkıntılı bir sürecin başladığını biliyordum, çünkü verdiği ani bir karardı ve böyle bir sorumluk için hazır değildi, en önemlisi beni evlenecek kadar sevip aşık olduğundan bende oda emin değildik ama ben seviyordum, ve zor durumdaydım, neyse düğün masraflarını herşeyi borçlanarak yaptı evlendikten sonra işleride kötüye gidince iyice bunaldı Evliliğimizin ilk yılı eşimin gece gündüz farklı işlerdede çalışıp borçları ödeme telaşı onu iyice hayattan soğutmuştu hiç mutlu değildi, ben baskıcı ailenden kurtulduğum için rahatlamıştım ama eşim için aynı şeyi diyemem, o mutlu değildi ve zor dönemler yaşıyorduk. doğal olarak bende son derece mutsuzdum. maddi manevi tüm sıkıntılara rağmen bir yılın sonunda bir bebişim oldu ama doğumdan sonra bir kaç dk anca yaşayabildi, kaybettim çocuğumu ve deprasyona girdim. Hassas yapımdan dolayı uzun yıllar yaşadığım travmanın etkisinden çıkamadım. Evliliğimizin 2. yılında eşim askere gitti Ben hem maddi imkansızlıklar hemde kv, kp ve görümcelerle anlaşamadığım için ailemin kaldığı apt. da alt katta babama ait bir daireye yerleşmek zorunda kaldım eşimin askerliği boyunca. Ailemde, orta geliri olan bir aile ve eşimin askerliği boyunca annem baktı bana. Evlendikten sonra eşimin bana karşı ilgisizliğini hep maddi sıkıntılar ve bulunduğu zor duruma bağlıyordum elbette maddi sorunların büyük etkisi vardı, ama askerden geldikten sonra ve evliliğimiz devam ettiği süredede hiç ilgisini görmedim, hiç güzel sözler söylemedi, bazen özel günler yapardık ama hiç içinden gelerek davranmıyordu, ama yanı sıra diğer tüm huyları dört dörtlük bir insandı, kahvehane, gece hayatı, alkol, kadın kız düşkünlüğü vs.. Hiç bir yanlışını hatasını asla görmedim, çünkü güvensizlikten değil ama aşırı kıskanç yapımdan dolayı çoğu kez dedektiflik yaptım ama tek yanlışını görmedim. tek kötü tarafı günün en az 18-20 saatini çalışması kariyer ve kişisel olarak kendini geliştirmesi, başka mesleğe yönelmesi ve bana karşı ilgisizliğiydi, bu durum da, beni saçma düşüncelere itiyor, bir gün beni bırakıp gitme düşünceleri aklımdan çıkmıyordu, ailem dahil olmak üzere herkes tarafında çok sevilen, sayılan saygın inançlı, merhametli, düşünceli ve otoriter bir insandı ama aşırı kıskançlığım yüzünden ona her gününü zehir ediyordum. 7-8 yıl böyle sürdü bu süredede 2 tane kızım oldu ancak huzursuzluğumuz hergün dahada arttıyordu tüm bu zorluklara rağmen bir gün olsun ailevi sorunlarımızı ailelerimize ve yakınlarımıza yansıtmadık, dışarıdan herşey güllük gülistanlık görünüyordu, ki bir gün çok büyük bir kavga ettik, birbirimize daha önce hiç olmadığımız kadar iğrençleştik sadece saygımız ve çozuklarımıza olan sorumluluk bilinci sayesinde zorunlu devam ettirdiğimiz birlikteliğimizi karşılıklı son kozlarımızıda kullanarak geri dönüşü imkansız bir yola sürükledik ve bitirdik, adam çekip gitti şimdi 3 yıla yakındır ayrı yaşıyoruz. Şimdi sağlık sorunlarım var çok yanlız, mutsuz, umutsuz ve büyük boşluktayım. hayattan soğudum bir daha evlenmeyi hiç düşünmüyorum, bir işim mesleğim yok ailemden hiç bir beklentim yok, baba evine dönmek istemiyorum, babamdan nefret ediyorum tacizlerinde dolayı yüzünü dahi görmek istemiyorum, yaşadığımız sorunları hepsini biliyor, beni suçlu buluyorlar damatlarını çok seviyorlar halada görüşüyorlar eşimle. Resmi olarak boşanmadık henüz, 3 yıldır ayrıyız maddi olarak zor günler yaşadık ve yaşıyoruz ama, eşim elinden geldiğince hiç kimseye muhtaç ettirmedi bizi, kiramızı elektrik, su, mutfak masrafllarımız, çozukların okul masrafları, özel ihtiyaçları, çocuklara ilgisini sevgisini, sinema, tiyatro, gibi sosyal yaşantılarını hiç esirgemedi, çocuklar babalarına çok düşkün ve seviyorlar. Ama bizim sonumuz ne olacak böyle? eşim artık bir arada olmamız mümkün değil dedi hem bizim hemde çocuklarımız açısında daha fazla yıpranmadan anlaşmalı olarak boşanalım dedi. Ve bir protokol hazırladı, protokolde çocukların velayatini bana verdi, evdeki tüm eşyları bana bıraktı, kazandığı gelire göre çocuklara iştirak nafakalarını ve bana süresiz nafaka belirledi ayrıca borçları olduğu halde 5 bin lirada yoksulluk tazminatıda vereceğini söyledi. Protokolu imzalamam için verdi ama ben imzalamadım, çünkü korkuyorum, tüm yaşadıklarımıza rağmen hala seviyormuyum bilmiyorum ama onu hala çok kıskandığımı çok iyi biliyorum, başka bir hayat kurmasını ve başka bir kadınla olmasını asla düşünemiyorum, kendimi yiyip bitiriyorum. çünkü ruh hastası oldum herhalde, boşanmayı kabul edemediğim ve kendime yediremediğim için asla ödeyemeyeceğini bildiğim büyük maddi tazminat istedim, bu da onu çılgına çevirdi, şimdi ne kadar kötü olduğunu tahmin bile edemiyorum, bundan sonrasında ne yapacak bilmiyorum, çekişmeli bir dava mı açacak süreç lehime mi alehimemi snuçlanacak hiç bir fikrim yok. Yada boşanmadan evlenip yeni bir hayat kuralabilirmi yada düşünüyormu, hayatında biri varmı onuda bilmiyorum, kendimde ne yaptığımı bilmiyorum kafayı yediğimi düşünebilirsiniz, anti deprasan ilaçlar beynimi uyuşturdu, sağlıklı tek bir karar veremiyorum, yaşadığımı hissetmiyorum (

Yardımcı olabilmeyi çok isterdim ancak ne diyeceğimi bilemiyorum inanın Allah yardımcınız olsun.. Her karanlığın sonunda aydınlık vardır. Umarım güzel günleriniz olur. D

Bence eşinizle karşılıklı konuşun.. Çabalayın ama zoru görünce yılmayın, hep güleryüzlü olun. Baba olacak herifin size yaşattığı tramvayı anlatın ve bu yüzden ona güvenemediğinizi.. Ortada çocuklarınız da var. Belki çok yıpranacaksınız ama denemeye değer bence.

kıskançlık konusunda katılıyorum.. ayrıca eşine, kardeşine güvensizlikte yine babadan kaynaklı olduğunu düşündüm. Ama adam çok yardımcı olmuş ev faturalar vs. keşke büyük mebla istemeseydin. Çünkü boşanıp nafaka bile verme gereksinimi duymayan adamlar var. Boşanmamak için farklı bahaneler üretseydin keşke Ama iş işten geçmiş, eşinden bu para isteme konusunda özür dilesen? Sinirle söyledim falan? hannah Önce bebeğim tek ayak

çok kötü şeyler yaşamışsın, özellikle baban konusunda çok üzüldüm.. eşine bu kadar bağlanmanıda onu, yaşadığın kötü hayattan seni kurtaran bir kahraman, olarak gördüğüne bağlıyorum, aslında haksızda sayılmazsın, baksana ayrı yaşamanıza rağmen maddi olarak elinden ne geliyorsa yapmış.. bence yaşadığınız yılların ve sahip olduğunuz iki güzel çocuğunuzun hatrına daha fazla uzatmadan anlaşmalı boşanmayı kabul edip, Allahın izniyle yeni bir hayata başlayın şu anda ikinizde iki arada bir derede kalmışsınız, hayatınızı askıya almış bekliyorsunuz ama bu durum insanı çok yorar, kabul edin bence çünkü eşiniz bence geri dönmeyecek, öyle olsaydı bu 3 sene içinde dönerdi zaten Allah yardımcınız olsun, inşallah çocuklarınız vesizin için en doğru kararı verir, mutlu bir hayata başlarsınız

yazmayı unuttum taciz eden baban öz baban mı annen biliyormu?

Anlatin ve yardimci olalim. Her yerde yokmu elestirenler?Burada en azindan yuz yuze degiliz:)

Bir kadin olarak yasadiklarina cok uzuldum... Su bir gercek ki; erkekler asla huzursuz ortamlara tahammul edemiyorlar. Onlar bizim kadar sabirli ve fedakar degil. Dayak dahi yese bir kadin belki bosanmiyor, katlaniyor ama erkekler huzursuz olduklari evliliklerini mutlaka sonlandiriyorlar. Toplumunda kadin ve erkege bakis acisi bu durumu belirliyor olabilir. Benden sana kisa ve net bir tavsiye eger esin icin savasacaksan kiskanclik krizlerinle onu bogma, yaninda tutmak istiyorsan kavga, dovus degil huzur ver ona... Aklindan cikarma 3 yil uzun bir sure donmediyse sana bir daha donmeyecek olabilir. Sonuc olumsuz olursa ugraslarinda hayatin sonu degil. Sana kol kanat geren, bosanirken dahi rahatini dusunun esine en azindan iliskinizi bitirirken ve daha sonrasinda nefes alacak alan birak. ''kendime ya da onlara zarar verebilirim, psisikolojik destegin yardimi olmuyor vs'' cumlelerini biraz gereksiz buluyorum. Destek olan bu kadar insana bir fayda saglarken senin saglayamamis olmanin nedeni konuya bakis acin ya da yardim alamaya tam anlami ile gonullu\hazir olmamandir. Insan beyni cok garip kendini bir kere kapattimi tum dunya ona dusuncelerinden farkli bir sey soylesede kabul etmez almaz icine... Hem cinsim olarak senden basta cocuklarin sonra kendin ve sana bu kadar zaman destek olan esin icin iradeli ve tedavi icin istekli olmani tavsiye ederim. Zira tersi durumda esinle barissanda bu sorunlari bas gostericek bu huzursuzluk tekrar iliskinin sonunu getirecektir. Bir an once kendini toparlarsin insallah

anlat arkadaşım anlat.. hem rahatlarsın hemde derdine belki çözüm bulursun.. akıl akıldan üstündür.. bazen yedi kat yabancı kendi kimsendan daha yakın olur insana... o ne der bu ne der diye diye kendimizi yıpratıyoruz...

Teselli ve dualarınız için teşekkür ederim, boşanmayı kabullenemiyorum çünkü onun başkasıyla olma düşüncesi bile zivanadan çıkmama yeterli bir sebep oluyor. Umudumu kaybetmek istemiyorum, öte yandan olmayacağınıda ve boşa hayal kurduğumdan farkındayım

Evet haklısınız kızlar pc kapandıktan sonra kimse kimseyi tanımaz ama benim biraz takıntılı ve kırılgan bir yapım var olumsuz eleştireler takılır kafama, aslında yaşadıklarımın hiç birinde yüz kızartıcı ve utanç verici bir durum yaşamadım çok şükür, dolayısıyla kötü eleştirilerde beklemiyorum ama birazda evham yapıyorum sanırım.

Haklısınız aslında anlatmadan rahat edemeyeceğim, peki acaba yeni bir başlık mı açsam yoksa kirlilik olmasın ve konu dağılmasın diye açtığım başlığın devamına mı yazsam?

Merhaba cnm, Yaşadıkların için çok üzüldüm. İnsan bazen kaybetmeden kıymetini bilemiyor elindeki bazı şeylerin. Bence eşinle aranızdaki sorun 7-8 senede aranızda açılan kültürel farktan ziyade senin kıskançlıkların. Gerçekten erkekler kıskançlığa hiç gelemiyorlar. Bende senin gibi kıskanç bir yapıya sahibim. ama belli bir noktadan sonra baktım eşim sıkılıyor. Biraz yudumlu olmaya başladım. Ve yudumlu olmaya başladıktan sonra ve aklıma o kötü düşünceler geldiği an kocamın iyi yönlerini düşünmeye başladıkça baktım benim zihin yapımda gittikçe olumlu yönde değişmeye başladı. Buna şunu da eklemek istiyorum. Geçmişinde yaşadıkların gerçekten çok kötü ve genç bir kızın psikolojini altüst edecek şeyler haklısın ama psikologların ve psikiyatristlerin elinde de sihirli değnekler yok cnm inan bana. Burada birazda iş sende bitiyor. Sen ben kıskancım diyip bunu kabullenme, aksine ben kıskanç biri olmayacağım diye kararlı bir şekilde çık yola ancak bu şekilde çözersin. Doktorlarında sana ancak sen böyle düşünürsen faydası olur. Tekrar birleşmeniz imkansızdır yada imkan dahilindedir diye net bir yorum yapamam. herkes eşine karşı zaman zaman saygısını yitiriyor. Yalnız şunu söylemeliyim ki kardeşinden kıskanman biraz fazla olmuş. Mesela böyle bir durumda kıskansan dahi belli etmeyip hadi bende geleyim hep birlikte gezelim falan desen çok daha farklı olabilir. Erkeklere güleryüz lazım. Burada diğer arkadaşların söylediği konuya katılıyorum. Eşini karşına al sakin sakin ona neden problem çıkardığını vs. sakin sakin anlat. Ben senden ayrılmak istemem istersen boşanmadan önce biraz daha ayrı kalarak düşünmek ve bundan sonraki değişimini izleyebilmesi için ona zaman vermekten bahsedebilirsin. Bunlara rağmen hala dönmek istemezse de o zaman zorluk çıkarmanın da bir manası yok, bu ancak onun senden daha fazla nefret etmesine neden olur ki bunu yapma. Böyle bir durumda da bence önüne bakarak bundan sonra hayatına biri girmesi durumunda ne yapman gerektiğini ve nasıl davranman gerektiğini artık daha iyi biliyor olacaksın. Umarım herşey yoluna girer. umutluyum_ben Canım

Ergenlik dönemlerinde cinsel taciz

Anlatıp anlatmamak ancak senin verebileceğin bir karar, ısrar edemeyiz paylaş diye ancak endişelerinde haklısın, burada tarzı çok sert, empati yapamayan insanlar da var ya da herkese açık bir forum kırılacaksanız gelmeyin diyenler. Sonuçta herkesin fikri bir değil, konuyu açtığınızda gelecek her yoruma hazırlıklı olmalısınız. Bir de akılda tutulması gereken bir şey daha var, burası sanal bir platform, bilgisayarlar kapanınca kimse kimseyi tanımaz o yüzden çok da kafaya takmamak lazım, yine de size fikir verebilecek olumlu görüşler bulabilirsiniz.

eşini al yanına içten samimi dolanbaçsız dolaysız olduğu gbi içinden ne geliyorsa anlat. onu sevdiğini onsuz 3 yılın ölüm gbi geçtiğini çocuklarınz için böyle birşey yapmamanz gerektiğini o tazminatı para için değil yeterki benden boşanmayasn diye istediğini anlat. ama çok samimi ol. sana kızsa da gurur yapma alttan al. sen iyi bir insansn ama kıymetini bilemedm de. olumsuz hiç birşey söyleme hep alttan al ve yuvanı kurtar. yazdıklarına bakılırsa eşin iyi bir insan brbrinizi boşyere saçma şeylere yıpratmışsınz. biz kadınz hep kadın kadın diyoruz ama erkekleri pek anlamak istemiyoruz. o yaşta sana kol kanat germiş gece gündüz çalışmış 3 yıl ayrı olsanz da seni muhtaç etmemiş bunları düşün kıskançlık kısmını değil. başka kadınla nasıl olur düşünemiyorum deme bu adam böyle böyleydi de ve onu tekrar kazanmak için uğraş. bi amacın olduğunda psikolojin de düzelecek. zorluklarla karşılaşırsan pes etme elbet hemen tmm demeyecek düşünmesne izin ver ölçüp biçmesine. mutlu zamanlarınzı hatrlat ona bizamanlar brbrnizi nekdr çok sevdiğinizi düşün. gurur yapma yuvanı yenıden kur bunun için çabala grçekten o insan bnu hakediyor sen de.

neyseki sonunda yazmışsın, okumaya gidiyorum...

Derdini soylemeyen derman bulamazmis... hassas yapini anliyorum yapici yorumlari al ve degerlendir, alayci yorumlariysa gormezden gelmeye calis derim ben.. Her insan bir degil herkesin bakis acilari farkli farkli canim bence bu konuyu cok takinti haline getirme, biz burdayiz elimizden geldigi kadar yardimci olmaya calisiriz sorunun ne ise ) zvjezdan

anlat abla anlat birbirmize destek olalım çeknmeyede hiç grek yok :)

Doğuda yaşadığımı belirtmiştim buralarda dul kadına bakış açıları banbaşka öl ama dul kalma böyle bir zihniyet. Asıl sorun 3 yıldır ayrı olduğumuz taktirde hala unutamadığım, ve onu çok kıskandığım, çocuklarla ilgili sorunlarda telefonda görüştüğümüzde bile yanında ortamdan gelen bayan sesleri yada birlikte çalıştıkları bayanları bile düşündüğümde kendimi yiyip bitiriyorum acı çekiyorum bir türlü kabullenemiyorum ( Bu hastalıktan nasıl kurtulacağımı bilemiyorum psikolojik ve psikiyatrik destek aldım ama duygularımda değişen bir şey olmadı, hatta bazen daha kötü şeyler bile düşünüyorum, evlendiğini falan görür yada duyarsam sanırım ya kendime yada onlara zarar vereceğimden korkuyorum ( çok hasta olduğumu, hiç iyi olmadığımı çok iyi biliyorum. (