Babamın işi nedeniyle Trakyada doğdum büyüdüm. Orada çok güzel bir hayatım vardı. Sabahtan akşama kadar dışarıda arkadaşlarımla oynardım. 5 yaşımdayken babamın tayini çıktı ve doğuya gittik. Hiç arkadaşım yoktu, dışarı çıkmazdım. Mecburen ya bilgisayar oynardım, ya da televizyon izlerdim. Orada bilgisayar bağımlısı oldum. Ama derslerim çok iyiydi, hayalim doktor olmaktı. 8 yaşımdayken bilgisayarımda bazı şeyler buldum. Babamın annemi aldattığını öğrendim. 2009'da tayinimiz Ankara'ya çıktı. Ben tayinimizin Ankara'ya çıkmasını çok isterdim. Ve isteğim gerçekleşti. Ama Ankara hayal ettiğim kadar güzel değilmiş Binadaki çocuklar beni dışlarlardı. Oyun oynarken beni aralarına almazlardı. Aralarında benim hakkımda "Bu kız salak" gibi şeyler konuşurlardı. Okula başladığımda ise sorumsuz bir sınıf öğretmeni + berbat bir sınıfla karşılaştım. Okulum, sınıfım cidden çok kötüydü. Müdür çok sorumsuzdu. 2 yılım orada harcandı. Derslerden soğudum. Bir keresinde 11 yaşımdayken Matematikten düşük not alınca ailem bana "Sen okumaz evlenirsin" diye baskı yaptılar. O gün matematikten nefret ettim. Bu okul yüzünden derslerden soğuyunca toparlanmam zaman aldı. Lise sınavı için çok çalıştım ama istediğim liseyi tutturamadım. 9. sınıftayken hep ailemle kavga ettim. Çalıştığım halde notlarım düşük geliyordu. O sene panik atak oldum. Yaz tatilinde memlekete gittik. 2 kuzenim de teşekkür almışlar. Ailem beni hep onlarla kıyaslıyordu. Akrabalarım ise yaz tatilini bana zehir ettiler. Her gün "Sen okumaz evlenirsin. Sen sadece gelin olursun, hiçbir şey olmazsın" dediler. Panik atağımla dalga geçtiler. Ben akrabalarımın gerçekten cahil olduklarını düşünüyorum. Ben kitap okumayı seven birisiyim. Bir gün bir akrabam bana "Çok kitap okuma. Yan köyden bi adam çok kitap okuduğu için delirmiş" dediler. Saçma sapan konuşup yaz tatillerimi bana zehrediyorlar. Panik atak olma nedenim çok bilgisayar oynamammış . Gökten kafama taş yağsa bilgisayar yüzünden diyecekler. Hiçbirini sevesim gelmiyor artık. 10. sınıfta ise yeni öğretmenlerle tanıştım. Bir tane hocam vardı. Onun sayesinde özgüven kazandım. Çok iyi anlaşırdık kendisiyle. Onu ve dersini çok severdim. Bana sürekli çok çalışkansın, hanım hanımcıksın vs. derdi. O sene notlarımı yükselttim. Fakat bu sefer de akran zorbalığına uğradım. Hocalar beni sevdiği için her türlü hakareti küfrü yiyordum. Kopya vermediğim için onların gözünde kötüydüm. Yaz tatilinde akrabalar bana yine baskılara başladılar. "Kapanmazsan cehenneme gidersin" dediler. En yakın arkadaşım dediğim insandan kazık yedim, sevdiğim hocamla aram açıldı. Kız beni her yerden engelledi. Bu olay yüzünden beni suçlu tuttular. Psikolojim olumsuz etkilenmişti. Anksiyete bozukluğu yüzünden her sabah kusuyordum 11. sınıfta üniversite hazırlığa başladım. Hedefim Ankara'dan kazanmaktı. Akrabalar bu seferde "Sen Ankara'dan kazanamazsın" demeye başladılar. Tam derse oturacağım sırada bana kalk iş yap diyorlar. Yapmayınca tembel oluyorum. Ev işi yapsam da yapmasam da tembel oluyorum. İş yapsam da bana "Senin yaptığın iş mi?" diyorlar. Yaz tatilinde onlar yüzünden adam akıllı ders çalışamadım. Akrabaların gözünde ben tembel, işe yaramaz, bilgisayar bağımlısı birisiyim. Canım bir şeye sıkılsa ağlasam hemen "Sen internet ve bilgisayar olmadığı için ağlıyorsun" diyorlar. Aşkta zaten şansım sıfır. Artık erkeklerden nefret ediyorum. Ve en az 28 yaşıma kadar da evlenmek istemiyorum. Erkekler mümkünse benden uzak dursunlar. Üniversite sınavına az kaldı. Çalıştım ama korkuyorum. En çokta kazanıp akrabaların çenesini kapatmak istiyorum. Hedefim kaymakam ya da diplomat olmak. Ben kendi ayaklarımın üstünde duran birisi olacağım. Beni sevmeyen insanlar ise beni televizyonlarından izleyecekler. Saf birisiyim, özgüvensizim. Bu yaşıma kadar hep başkalarıyla kıyaslandım. Artık bende özgüven sahibi olup bu çirkin geçmişimi unutmak istiyorum. İnsanlardan nefret ediyorum. İleride yurtdışına yerleşmeyi hedefliyorum. Bir daha da bu akrabaların yüzünü bile görmek istemiyorum. Sizce ne yapmalıyım özgüvenli olmak için? Birisi bana takıldığı zaman direk ağzının payını vermek istiyorum. Artık bıktım çünkü

Güzel şeyler yaptığından emin şenel ve o güzel şeylere anlamsız eleştiriler alıyorsanız mutlu olmalısın çünkü bunlar kıskançlıktan yapılıyor. Ben kendime göre çok çok başarılı bir çocuk değildim ve lisede de öyle hatta sonraki yaşamımda da öyle. Ama belli başlı kendimi adadigim şeyler vardı ve bu şeyler hakkında millet kiyaslara girdikçe ben çok gururlaniyodum. Çünkü hiçbir mantıklı sebep yokken beni sevmiyolardi ve bana kötü davraniyolardi. Ama günün birinde bunları takdir eden kişiler taniycaksin. Sadece insan olmak böyle bisiy. Yaralanicaksin ve istesen de istemesen de yaraliycaksin

Akraba dediğin insanlar zaten insanı en çok eleştiren, kötülüğünü isteyen insanlar. Sadece senin başına geldiğini sanma. Yaradan çok zararları var. Kendi çocuklarına baksınlar önce. Senin takınacağın tavır böyleyim özür dilerim değil ister internet bağımlısı olurum ister başka bir şey, böyleyim size ne olması lazım. Bilmem anlatabildim mi? Sen de duyma onları. İnan kendi hayatın olunca bu insanlarla görüşmezsin bile. Arkandan konuşup dururlar.

Tama yazıyorum oraya :) Link için teşekkür ederim

Burda kendini gayet iyi savunuyorsun Özgüvenin var zaten Konuşurken mi sorun oluyor anlamadım ki

O an aklına ilk geleni hemen yapıştır o zaman İç sesini dinleme düşünme

Bu akraba türünden hemen hemen hepimizde var öncelikle gördüğün muameleyi pek çogumuz yaşamışızdır bunu bil. Örneğin ben öğretmenlik kazandığımda halam bana "ne yani okuduğun bir öğretmenlik sanki tıp mı okuyosun. Bilmem kimin kızı tip okuyormuş ne yaptın ki sen"demişti.. Anasız babasız kalmışım değersizliğin dibine vurmusum okuduğum okula bir allahın kulu gidip durumumu dahi sormamış ama öğretmenliği kazanmam anormal gelmiş resmen aşagılıyor kadın beni.. Ilk kez orda patlama yaşamıştım. Halama dedim ki sen ne yaptın, benim senden kac yaş büyük rahmetli annem bile okumuş meslek sahibi olmuş. Sen kendine bak, kendini yasıtlarınla felan kıyasla demiştim. Iyi ki de demişim o saatten sonra hem ben her an patlayabilecek kadar özgüven kazanmıştım hem de hadlerini ögrenmişlerdi. Sana da tavsiyem konuşanlara cevap ver. Ben universiteyi kazanınca sen mi okutacaksın beni anam babam senin kadar merakli degil gibisinden cevaplarla bastır. Susarlar elbet susmazlarsa da en azindan sen rahatlarsin. Ve sinavinda da basarılar dilerim.

Cevrene bir kac defa bu benim hayatim size ne oluyor mesajini ver bak bakalim bir daha konusabiliyorlarmi. Seni uzen hicbir insani cevrende tutma. Akrabalarinida takma. Onlar omur boyu konusacak takarsan yol alamazsin.

Kimseyi dinlemezsen özgüvenin olur. Küçükken herkes bana bu saf okumaz hemen evlenir dedi. Şu anda okulumu bitirdim ve öyle diyenler şimdi sen zaten zekisin belliydi diyorlar gülüp geciyorum. Her şey zamanında güzel cehennem için değil ibadet olduğu için kapanmalısın. Deli olmak değil okuduklarını anlayıp bilgili olmak için okumalısın. Özgüveninden önce maddi gücünü eline alıp bu tarz düşünen insanlardan uzak durmayı hedeflemelisin. Sen kendini değerli görmeye başla insanlar ne der diye değil ben ne istiyorum demelisin. Özgüven şunu yap bunu yap diyince olmaz. İstek ve hedefim olmalı dik duruşun olmalı ki ezdirmediğin an güvenin gelir.

Bağımlılıktan kurtuldum ben :) Liseye geçince derslerimi düzelttim, artık bağımlı değilim. Akrabalar abartıyorlar. Atıyorum köyde canımı sıkıyorlar, saçma sapan konuşuyorlar. Sonra ben ağlayınca kendi suçlarını örtmek için bana "Sen bilgisayar olmadığı için ağlıyorsun" diyorlar. 18 yaşında, üniversiteye gidecek kız bilgisayar için ağlar mı? Kulağa çok saçma gelmiyor mu? D

Bilgisayar bagımlısı oldugunu kabul ediyorsun zaten once bu bagımlılıktan kurtulmaya çalış

Öncelikle şunu bil ki burada yanlış bir şey varsa o senden kaynaklanmıyor, çevrendeki insanlardan kaynaklanıyor. Kendileri hayatta ne başarmışlar ki seni eleştirebiliyorlar. Aslında herkes az çok psikolojik zorbalığa maruz kalıyor. Ama sen bunları fazla ciddiye alıyor umursuyorsun ondan üzerine geliyorlar. Kimseye yaranmaya çalışma, iyi geçinmeye çalışma, iyi veya kötü dediklerini umursama. Bir duvar ör etrafına sadece ders çalış. Üniveristeyi kendin için kazan. İnsanlardan meslek sahibi olunca göreceğin saygıyı düşün. Senin çevrendekiler g. zekalı diye sanma ki herkes öyle. İlerde kendi seçtiğin insanlardan oluşan çevren olur. Arkadaşın da olur sevgilin de. Özgüven zaten zamanla kazanılır. Kendini motive et. Başkalarına kulak asma

Evet reelde tıkanıp kalıyorum S

Merhaba topiğime gelebilirsin kişisel gelisim ile ilgili orada bu tarz konulari konusuyoruz https://www.kadinlarkulubu.com/forum/threads/yeni-baslangiclar.1075738/

Teşekkür ederim :) İnsanı en çok akrabaları, sevdikleri sırtından bıçaklıyor maalesef

Canim benim hic uzulme o midel akraba herkeste var sinavi kazanirsin okuyamazsin sen derler mezun olursun is vulamazsin derler kariyer yaparsin evde kaldin derler yani derler de derler o yuzden duymayacaksin bise dediler mi ortami terk et ya da tersle evet oyleyim bu beni ilgilendirir vs gibi hedeflerinden asla vazgecme ozguven zamanla olusan bisey kimse senden degerli degil bunu unutma en cok kendini sev kendine deger ver guzelim okul hayatinda da basarilar dilerim azmin sonu basaridir hayallerinden vazgecme

Kıyamam sana.. Ne yapman gerektiğinin farkındasın, kimsenin sözlerine takılma ve geleceğin için mücadele et canım. Hepsi geçecek inşallah..

bu yasadiklarini hayat sinavi olarak gör. ilerde ise basladiginda hele hedefledigin meslekdede kimse sana cok sagol iyi yaptin demicek, yer yerden kuyunu kazmaya caliscaklar. sen ne kadae güclü olursan okadar basari elde edersin. gelecegin icin iyi bir hazirlik olarak gör. senin en büyük artin ipler su an hala senin elinde hayatini istedigin gibi sekillendire bilirsin. cogu kadinlar malesef bunu tren gittikden sonra fark ediyor. cok kitab okumayi seviyormussun, ne güzel, bir sürü kisise gelistirim kitablari var