Bu süre 2 yıla kadar uzayabiliyor, bu yüzden ilerlemeden önlem almakta fayda var

bu anlattığın şeylerin bi hastalık olduğunu bilmiyordum eğer öyleyse, ben ileri derecede takıntı hastasıyım I

Anlattıklarınız doğum sonrasında mı başladı?

çok geçmiş olsun.. haklısın yaşam standartını düşürüyorsa niye acı çekesin ki.. kaldı ki bu beden bize emanet. ne hakkımız var bu yükü taşıtmaya bedenimize. en doğru kararı vermişsin.. inş. rabbim de kullanacağın ilacı vesile edip şifanı verir.. bundan sonra ki yaşamının önceki acılarını unutturacak güzellikte geçmesi dileğimle.. lütfen gelişmeklerden haberdar et.. hangi teşhisi koyduğu tedavi şeklin ve faydalı olup olmadığı konusunda.. fataldanger

Aslında biliyor musun takıntı var takıntı var. Mesela senin takıntıların somut çözülebilecek şeyler, ve anlatılabilecek şeyler. Mesela bir ortamda anlatsan sorun olmaz, hatta bana çok sempatik gelir bu tarz takıntıları olanlar:) ama mesela benim takıntılarım böyle anlatılabilecek cinsten de değil, çok soyut. düşüncelerle ilgili, sürekli pişmanlıklarla ilgili. Ve çok utanç verici şeyleri takıyorum. Kimseye söyleyemiyorum çünkü duyan "bunu mu taktın kafana, ilkokulda okuyan çocuk bile böyle düşünmez" gibi tepkiler verebiliyor."kendini düşürüyorsun iyice" diyen olabiliyor. Yani benimki özsaygımı da zedeleyen takıntılar. o yüzden ben çok daha kötü durumdayım, ve asla çözemiyorum. ama ilaca başlıcam işte, gerçi psikiyatrin dediklerini de kafama takıp sinir olduğum için yazdığı ilacı da kullanmıyordum ama bir kaç gün sonra bi şans vercem..

Yazdıklarınız doğum sonrası depresyonla eş değer çünkü o sebeple sordum. Bunun anneliğin becerilip becerilmemesi ile alakası yok. O bebek senin ve sana Yüce Rabbim'in emaneti. Sana annelik veren Allah, en iyi şekilde yapmana da yardımcı olacaktır. Gebelik döneminde yükselen bazı değerler var özellikle, bana sorarsan önce bu değerlerine bi baktır derim, çünkü oyanamalardan dolayı tam düzene girmiyor ve bu hormon değişiklikleri, uykusuzluk, stres birleşince kadın doğum sonrası depresyona giriyor ve ne yazık ki çoğu kadın buna girdiğinin farkında bile olmuyor... Yaşınız kaç bilmiyorum ama çok da büyük olmadığınız düşünüyorum. Sana tavsiyem, kendine zaman ayırlamısın, yardım almalısın özellikle aile büyüklerinden, dinlenmelisin. Yürüyüşler iyi gelecektir bebişinle beraber yürüyüşler yap. Kendine bakmaya başla, özellikle aynaya giyin kuşan süslen biraz. Psikiyatriste gidebilirsin faydası olur ancak bu belirtilerin mutlaka doğumdan sonra çıktığınıda söyle, takıntıdan ziyade daha çabuk halledilebilir gözüküyor derdiniz..

arkadaşlar çok yoğun vesvese yaşıyorum artık yaşam kalitemi düşürecek duruma geldi.. psikoloğa gittim takıntı hastalığı dedi.. şaçma sapan düşünceler beynimde yer kaplamış durumda.. bu hastalığı olan arkadaşlara danışmak istiyorum.. ilaç tedavisine başlamak istiyorum ama internette ilaç tedavisinin faydalı olmadığı yazıyo.. hatta bıraktıktan sonra rahatsızlığı daha artırdığı yazıyo... geçmeyen bir hastalık olduğu söyleniyor. buda beni düşündürüyor.. ilaç tedavisine başlamalı mıyım ya da akışına bırakıp geçmesini mi beklemeliyim.. eşim ve bebeğimde etkileniyo bu durumumdan onlarıda üzüyorum.. bir an önce çözüme kavuşturmak istiyorum.. tavsiyelerini bekliyorum N nrhs gel ve evimize neşe

32 yasindayin ve 17 yasindan beri ankdiyete bozuklugum var. Bunu yasamayan bilmez. Yasam biciminizi etkiliyor. 3 ay kadar ilac kullandim sonra 3-4 yil iyi sonra 3 ay kadar yine... bugune geldik ve ben 1 aydir kabuslar ve panikler halindeyim. İyi oldugum donemde herhangi bir sikkinti bunu bidaha hortlatiyor. İlaca gelince dr soyledigine gore beyindeki stres hormonu ilacsiz durmaz ve kendinizi ailenizi es ve cocuklarinizi yipratirsiniz. Evet dogru akli da kuruyorum. Biyerim agrisa en kotuyyu dusunuyorum. Ya bir hastaliga yakalanirsam korkusu takinti olmus dr gittim, obsesif bisey iste duymussunuzdur. Kisa sureki ilac kullandim dedim. Eger tedavi 1 yil kadar surseydi tekrarlamayabilirdi dedi. Bi yerimden suphe etsem kosuyorum dr ve endisemden anliyor psklg sart tedavi ol diyor. Bu seydigim insanlar icinde boyle. Kurup kurup cildiricam sanki, bu yuzden gunu yasayamiyorum. Diger yandan b12 im dusmus igne kullaniyorum, bunun dusukugude anksiyeteye yol acarmis. Kansizligimda var onada ilac verdi. Psikiyatride lustral verdi onada basladim, yoksa ilacsiz mormale donmek cok zor. Ben kisacasi ilac taraftariyim, iyi geliyor zamanla, birakamamak diye bir sey yok. Yesil recete bile kullandim bu yuzden 10 yil once 2 ay kadar birakabildim. Once Allah im aklimizi sagligimizi korusun sonrada dr tedavisi bence. Herkese gecmis olsun.

amin cnm sağolasın bu hastalık çok zordur yaşamayan bileemez Rabbim bu mübarek günlerin hatrına hepimize şifa versin

Ben de 8 ay önce doğum yaptım. zaten bundan 7 yıl öncesine kadar panik atak ve kaygı bozukluğu sebebi ile ilaç kullanıyordum. ama bırakmıştım hamile kalmak için. ama bebeğim olduğunda daha kötüye takintilarim başladı.. üç yıl önce annemi kaybettim. beni çok etkikedi. isten ayrıldım virüs sebebi ile eve kapandım. bebegim çok olunca iyi olur her şey diye düşünmüştüm ama sarpa sardı. ona yetemiuorum ilk günler sutum gelmedi. agir şekilde Corona geçirdim 3 aylıkken. sanki sürekli kötü seylrr olacak bebeğime yetemiuorum gibi geliyor.. hastalık hastası oluyorum.. bir yerim agrisa en kötüsünü düşünüyorum.. mesela şöyle söyleyeyim bebeğim doğduğu günden beri ıslak mendil kullandım. üç gundur buna takılıyorum niye pamuk kullanmadim ilk bebeğim di... tecrübesizlik. hastane ye git gel kontrolleri vardı. . kolik bebekti. ilk üç ay yemek bile yiyemiyorum. surekli ağlıyordu. . yere birşey düşürse oyuncağını alıp makinaya atıp yıkıyorum. aman ona değmesin buna değmesin. niye ıslak mendil kullandım bir şey olur mu.. sürekli tetikte kontrol manyağı gibi oldum.. ne yapacağımı bilmiyorum.. en ufak şeye takar hale geldim.. pijama saçlar dağınık gün geçiriyorum. icimddn hiç birşey gelmiiyor. ne olur akıl verin bana... takintilarim yüzünden hasta olacağım.

tıpta adı okb canım ben neler çektim anlatamam sende tahmin dahi edemezsin zaten okadar derindi benimki genellikle temizlik takıntım vardı 2 yaşındada kızım var evliyim sana şunu söyleyebilirimki ilaçların arasında en iyisi anfranil mutlaka doktora git ilaç kullan yoksa çok ilerler ve psikoloğada gitmeye çalış bu kadın aile sağlığı merkezleri var ücretsiz psikologları var oraya gidebilirsin konuşmak çok iyi geliyor ve son diyeceğim kesinlikle o aklına gelenlere inanma birkez yenilirsen artık onun hep esirisin ben 5 yıl esiri oldum hayatım bitti şuan iyiyim şükür eskisi gibi sağlıklı olamasamda tam olarak

Bende aynı durumdayım sizinle iletişime geçebilir miyim

tamam irazcım. teşekkür ederim güzel dileklerin

Ben okb hastasıyım. İlaç tedavisi gördüm. İstifade de ettim:)Yoksa gündelik hayatımı çok etkiliyor I

tabi o da bir bakış açısı ama ben kendi adıma böyle düşünüyorum estetik oldum güzel de oldum şimdi ben seçicem derdim

evt bebeğim 5,5 aylıkken başladı şu an 11 aylık... çok üzüyo bu durumum beni.. beynim sanki kötüye programlanmış hep en kötüyü düşünüyo.. psikiyatrist milyarda bir ihtimali düşünüyosun diyo ama elimde değil işte.. ben istemez miyim hep güzel şeyler düşüneyim olmuyo olmuyo.. eşimi de, bebeğimi de mutsuz ediyorum gibi geliyor...2 hafta öncesine kadar ağlama krizlerine giriyodum şu an şükür ki daha iyiyim.. ya bu anneliği bi ben mi beceremiyorum (bak yin gözlerim doldu yaa(

veririm merakta bırakmam. ama korkmuyor değilim. uyuyamıyorum sol tarafımı kesip atmak istiyorum fataldanger

Bende çok takıntılıyım. En ufak bişeyi bile takıyorum. Saçma sapan şeylere kafa yoruyorum. Size çok saçma gelebilir ama ben buzdolabını açtığımda yumurtanın biri bi tarafta diğerleri aynı yerde olunca tek kalan yumurtayı diğerlerinin yanına koymazsam içimde kalıyor. Uğraşmıycam diyorum odaya gidiyorum aklıma takıldı ya illa o yumurtayı diğerlerin yanına koycam yerimden kalkıp gidip o yumurtayı diğerlerinin yanına koyuyorum yani bunu yapmasam içimde kalıyor kafamı kurcalıyo. bunun gibi daha bir çok saçma takıntım var istemiyorum artık böyle

Cnm bende endise uzuntu gibi korku gibi duygular misal haberleri izledigimde genelde bir birinden kötü haberler oldur ya benimde basima gelirsa gibi... takintilarimizi konustugumuz gun tv de takintilar isimli bir program vardi seftaliden, kediden korkanlar varmis önemli olan bu hastalikmis ve korku turleri zaman zaman degisiyormus,,, senin guzellik takintin benim korku takindim berikinin ayakkabi takintisi filan fataldanger

sanırım çok daha kötü olacağım günlerdir kalbim ağrıyor dün gece hiç uyuyamadım ağrıdan(((salı günü kardiyolağa gideceğim. dua edin bişiy çıkmasın. kızımı ben büyütmek istiyorum I

en iyisini psikiyatrist bilir arkadaşım. ben çok yıllardır bilirim bunu ilacında faydasını sürdüm yanetkiler belli zaman sonra geçer ama bunun okb mi yoksa normal mi oldugunu doktor karar verebilir ancak I

fataldanger

canım güzellik takıntısı olmayan insan yoktur bir insan sadece düzgün giyinmeye çalışıyorsa bile, yani bırak estetik ameliyatı veya kaşı gözüyle oynamayı makyaj yapmayı, sadece giyimine bile özen gösterse güzel görünmek beğenilmek istiyordur bunu herkes ister. özellikle kadınlarda bu çok, takıntı denecek kadar. çoğu insanda vardır bu. ama insanı rahatsız edecek düzeye geldiyse pek üzerinde durmamak lazım herkes estetik oluyor kim bilirse bilsin önemli değil artık estetik olanlara zaten çok güzel olmuşsun diye herkes moral veriyor kimse garipsemiyor üzerinde durma. eğer kadınların cesareti ve parası olsa, estetik olsam da şuramı düzelttirsem, demeyecek çok az insan vardır.

anladım canım.. okb diyor psikiyatrist.. ilaç tedavisi dedi en son gittiğim ama... baştada yazdığım gibi endişelerim var.. kullanmakla ilgili.. bir süre kendim aşmaya çalışacağım inş. geçer ama olmadı tabiki bir uzmana gidip tedaviye başlayacağım.. geçmiş olsun sana da.. rabbim yar ve yardımcımız olur inş. cennetyarim Hadi Gelin

canım bendede var vesveseler takıntılar doktora gittim bende bir ay kadar ilaç kullandım çok az faydası oldu iş insaın kendsinde btiyor aslında düşünmemeye çalışmak en iyisi şuanda var bende bazen çok çok ağır geçiriyorm ama kafamı meşgul etmeye çalışıyorm

korkularım var canım eşimle bebeğimle ilgili.. mesela aklıma bi düşünce veya hayal geliyor ve olmasından korkuyorum.. değişiyo gelen düşünce genelde sevdiklerimle ilgili oluyo.. çevremdekiler çok değiştin iyice panik biri oldun diyo.. kurtulamıyorum iki defa psikiyatriye gittim biri geçer kfanı dağıt gez dedi ikincisi de ilaç tedavisi diyor.. ama sürekli tedirginliğim var ve ben bebeğimi böyle panik halinde büyütmek istemiyorum.. kafam çok karışık.. ilaca başlayıp bırakamamaktan veya herhangi bi etki yapmayıp boşuna kullanmış olmaktan korkuyorum.. bu kadar vesvese geliyor yani.. böyle de zor sadece kendim olsam neyse.. sorumluluklarım var.. bu hastalığı olanlar ilacın etkisi oluyo mu bu düşünceler bitiyor mu bunu merak ediyorum. tabi şifa veren rabbim.. meşru sebeplere dayanıp dua etmek gerekir diye düşüniyorum ama.. kararsızım işte.. H hayatbubellimiolur Mutsuzluk Sardı

Bende yaşadım aynılarını, sevdiklerime birşey olacak korkusuyla başlamıştı bu istemdışı saçma ve kötü düşünceler, ama gerçekten istemdışı şeyler, kesinlikle engel olamıyordum kendime. Ben bir kere kendimi mezarın içinde tabutla görmüştüm, çırpınıyordum kurtarın beni diye. Nasıl ağlayarak uyanmıştım şaşkın, ölümü yaşadım rüyamda. İyice sıyırma derecesine gelmiştim, her gecem kabustu. Gündüz de farklı değildi, ansızın aklıma gelir birden moralim alt üst olurdu. Bakardım insanlara, acaba hangisi aramızdan ayrılacak habersiz derdim? Aynanın karşısına geçerdim, acaba daha ne kadar zamanın var smuwila derdim? Bir şarkı vardı çocukken anneme babama bakıp içlenirdim dinlerken, erkin korayın öyle bir geçer zaman ki şarkısı, çelik seslendirmişti. Mesela o şarkıyı ne zaman duysam annemle babam bir gün giderse ben ne yaparım deyip zaman geçtiği için hıçkıra hıçkıra ağlardım. Sonra 2008 yılında en sonunda doktora gittim ve anksiyete bozukluğu olduğunu söyledi. Bir sürü ilaç verdi ama yan etkileri ağır geldiğinden kullanamadım. O yüzden sizi çok iyi anlıyorum, ama sadece anlamakla kalıyorum işte.

maalesef bende de takıntı ve anksiyete bozukluğu var. eskiden çok cesur bir insandım, hiç böyle sorunlarım yoktu. ama hayatta türlü türlü sorunlar, sıkıntılar üst üste geldikçe bu duruma geldim, şimdi korkularıyla azap çekerek yaşayan tuhaf bir insan oldum. işin kötüsü her geçen gün artıyor. pek belli etmemeye çalışıyorum, normal günlük rutin işlerimi, insanlarla ilişkilerimi sürdüyorum. sosyal değilim ama eskisi gibi. güçlü olmak için adeta savaş veriyorum. yıllar önce 2-3 kere psikiyatrlara gittim. ilaç tedavisi oldu major depresyon sebebiyle.. aslında iyi de geliordu ama sorunlar bitmediği için tekrarlandı zaman zaman. ben de yıllardır ilaç kullanmaktan kaçıyorum artık. kendi kendime yenmeye çalışıyorum, güçlü olmaya çalışıyorum. takıntılarım da korkularım da beni rahat bırakmıyor ama. mesela annemi babamı kaybetme korkusu, günde en az 3-4 kez aklıma geliyor ve özellikle gece yattığımda çoğu kere ağladığımı bilirim aklıma geldikçe, yaşlanma ve hastalanma korkusu, yangın korkusu, aşık olma korkusu, acı çekme korkusu, terkedilme ya da ayrılık yaşama korkusu , yalnız kalmaktan endişelenme, gelecek kaygısı, daha sayıyım mı bilmiyorum. daha şimdiden böyleysem Allah ömür verirse yıllar geçtikçe daha kötü olur muyum.. bu bile benim bir korkum... bir ben mi varım böyle abartan?nasıl yeneriz, psikiyatr mı psikolog mu?

artık kafaya takmıyordum mesela, sizin yorumlarınızı okuyunca daha çok kafaya taktım şimdi:) işte bendeki böyle bişey. yahu evet ameliyat oldum da ama eski halim çok daha güzeldi, kendini bozanlardanım ben. I ice floe

İlk bebeğim doğduğunda bende boyleydim. kiziminkucagima verdiklerinde sanki bana bişey yuklediler o an kesin birşey olacak dedim de başka bişey demedim Nefes alıyor mu diye yüz kere kontrol etmeler Kimsenin kucağına vermemeler Balkona asla çıkmamak Ben uyurken bebeğimin kacirilacagini düşünmek gibi saçma sapan şeylerle bir kaç yıl bogustum Bu durum beni ve kızımı çok etkiledi o zaman anormal davranışlarımin farkına varamadım İlk çalacağım kapıyı en sona bıraktım ve ilaç tedavisiyle kendime geldim Çevremden beni uyaran olmadı Görmemişin çocuğu olmuş dediler. neyse Sizde durum buna evriliyorsa muhakkak bı Dr a danışın ve arkadaşların soyledigi gibi yardım alın, sosyallesin Bebeğinizi sağlıkla büyütün K

İnternette yazılanları asla sallama, insanların sözlerini vs vs.. çünkü her kafadan ayrı bir ses çıkıyor, bilen de bilmeyen de nasıl oluyorsa fikir sahibi, bilmediği kullanmadığı halde insanları yönlendirenler ayrı bir mevzu zaten. Ben mesela internette yazılanlara, insanların yorumlarına bakarak senelerce ilaç kullanmadım. Kullanmadım da ne oldu?Şuan beynim beni öldürüyor, eskiden yaşadıklarımı şimdi yüz kat misliyle canım acıyarak yaşıyorum. İlaçsız asla bir düzelme olmadı, asla mutlu ve sağlıklı bir insan olamadım. Hertürlü vesvese, paranoya bitirdi beni, sosyal hayatımı, ilişkilerimi... Çok dinledim yok kimyasal, yok hikaye cart curt.. asıl bunları söyleyenler hikayeymiş. Şimdi gelip onlar beni düzeltip yarama merhem oluyor mu?olmuyor. o halde ilaç onlardan daha kötü olamaz.. bence ilaç tedavisi elzem. ben de salı günü için randevu aldım psikiyatriden mesela, yıllardır erteledim ilacı psikiyatrı. ama olan bana oldu, hayatımdan zamanımdan mutluluğumdan çalan takıntılarımla kendimi yedim bitirdim.. ilaç bunların hepsinden daha kötü olamaz.

ne güzel aşmışsın... gülebiliyosun çok hoşuma gitti :))inş. ben de bu sorunumu aştıktan sonra gülbilirim sen gibi :)) cennetyarim Hadi Gelin

ben nedense söylemeye çekiniyorum boyamakitabı:26: çünkü hani eski hali kesin bi halta benzemiyordu bunun diye düşünmeleri fikri beni rahatsız ediyor. oysa burnumda cidden hiç göze batan bir şey yoktu, sadece biraz geniş ve tombuldu o kadar. bu yüzden söylemek istemiyorum. veya "aa estetikliymiş" diye egolarını bunun üzerinden tatmin etmeleri ihtimalini sevmiyorum. boyamakitabi

Anne babami kaybetme korkusundan dolayi 3 yil once ilac kullandim. Emin olunn ilacsiz gecmiyor. İnsanin zayif anini kolluyor. Bir endisede tekrarliyor. B 12 im dusmus buda sinirlerimi zayiflatmis olabilir. Bir siz degilsiniz merak etmeyin. Bende sizleri okudukca bir ben degilmisim diyorum. Su an tamamen hasta psikolojisindeyim. Midem bulaniyor. Yemiyorum iyi beslenmem lazim kansizligimda var. Vucudum karincalaniyor, niye karincalaniyor diye hersey aklima geliyor. Gemek istemiyoruk. Yatip kendimi dinliyorum. Kusuyorum. Bi yere gidiyoruz ordada panik atak yada anksiyete tutuyor birden yaniyor sanki vucudum govdem. Cok zor bir durum. Umarim ilaclarim iyilismeme vesile olur. Esim ve cocuklarimda etkileniyor bu durumdan. Dr a gore fazka uykusuzlukta bunlara yol acarmis, ikizlerim var ve ben cok uykusuz kaldim. Allah ima siginiyorum dua edip tesbih cekiyorum. Yoksa daha kotu olurdum. M

belkide gerekiyor bilmiyorumki annem ve eşim iyi olduğumu söylüyorlar ancak bence normal değil ama psikoloğunda bir faydasını görmeyenler varmış eşine anlat konuşun vs... diyormuş yada uyuşturan robotlaştıran bir ton ilaç ne yaparsak yapalım bize hesap soracaklar diye yaşarsak yine kendimize zarar veriyoruz tabiki ederim sende bana dua et çok kötüyüm cidden bebek durmuyo sonra yazarım yine

benden daha iyisiniz(((bu aralar çocuğu alıp balkona çıktığımda oradan aşağı düşeceğini hayal etmeye başladım böylece onu sıkı sıkı tutuyorum takiiiiiiii çocuk tepki verene kadar sonra geceleri eve hırsız girecekmiş bize sprey sıkıp uyutacakmış sonrada kızımı alıp kaçacakmış. kızımı haketmediğim düşüncesi hergün beynimde ve çıkaramıyorum. sadece oyun oynama konusunda sıkıntılıyım bunada şöyle bir düşünce eşlik ediyor(kızım beni sevmiyor bana bağlı değil aslada sevmeyecek çünkü iyi bi anne değilim. babasına gidince bana gelmez teyzesine gidince bana gelmez. çok çocuk gördüm bir yabancı karşısında hemen annelerine sarılıyor ama benim kızım asla öyle yapmaz daha anlatmadığım bi ton şey var. I

Cnm aynisinin tipkisi bendede var ne yazik ki hemde cok yuksek derecede :-( internette " evinizdeki terapist" adli bir kitap buldum cok ovguler vardi onu okuyacagim ki buna yaygin ansiyete bozuklugu diyorlar ilacla sadece ustu ortuluyormus psikolog gerekiyormus bizim psikologlarda karsi komsu hacer teyze gibi gez dolas dusunme bosver diyor hipokrat yeminini nereleriyle ettiyseler artik fataldanger

Benimde çok takıntım var. Mesela yatarken karanlık olucak, ses olmucak uyuyamam yoksa. Birde ben başkasının eline dokunamıyorum bu en ilginci herhlde:)) mesela bir arkadaşım, annem veya herhangibiri elime dokunsun hemen geri çekerim.:) Birisi grip olduğunda yanımda burun çekerse onada çok gıcık oluyorum. Ellerimi yıkama hastalığımda var :)) Birde çatal, kaşık, tabakları koklama hastalığım var :) temiz mi diye de kontrol ederim :) Birde kimsenin bardağıyla, çatalıyla bişey yemem. Annem bile olsa :) sudan geçirip verse bile yemem illaki makineye atılacak yıkanacak ancak öyle :) en nefret ettiğim biri beni uykumdan uyandırırsa çoooook asabi olurum kendime gelene kadar azarlarım bu da bir takıntı :) daha çok varrrrr!! :)) A

ne gibi takıntı bunlar biraz anlatırmısın I

aslinda su takinti isi her keste var, normal bir sey, yalniz asiri derece olmamali COZUM : senin allaha karsi olan inancini ve guvenini arttirmak lazim - eger allah sana yeda senin sevdiklerine kotu bir sey isterse ona hic kimse maani olamaz bir sey degistiremezsin bunu tersi de dogru. su demekki biz cok zayifiz, cagrasiziz, aciziz - madem hal buki sen allaha guven ve duaa et amin. 9 smuwiLa

gülersin canım gülersin hayat imtihan herkesin farklı derdi var neticede arayıp şifasını bulmak bize düşer ve tabiki Rabbime bırakırız gerisini

takıntı kuruntu vesvese kitabı var onu okuyun... . push ; fataldanger

benim anneliğimi etkiliyo canım ama.. gönlümce büyütemiyorum ve beynim takıntı yaptı sürekli bu düşüncelerle meşgul.. oysa ben kızımın kokusunu duymak, onunla oyunlar oynamak ve doyasıya öpmek istiyorum ve sadece sevgimi hissetmek istiyorum.. akşama kadar en ufak bir ağlamasında yıkıyorum ortalığı panik halindeyim.. eşim isyanlarda çocuğuda panik yapacaksın diye.. ve üzüntüden sürekli kilo veriyorum.. ben bebeğimin benim kucağımda huzur duymasını istiyorum.. gerginliğimden etkilenmesini değil.

bendeki durumun aynısı mı?

Cnm boyamakitabi arkadasimiza katiliyorum... estetik yaptirma imkanimiz olsa cok az kadin kendini frenlerdi herhalde 'estetik takintisi oldugunu filan anlamadim bu kaniyada zaten sizin konusmalarinizdan vardim o nedenle rahat ol, estetik oldum dediginde bu aklima gelmedi ama diger sozlerin yol gosterdi bana 'demek istedigim sey farkliydi yani asli olan takinti turu islevi sikligi siddeti degisiyor demek istedim, fataldanger

benim burnumda hem estetik hem nefes için olduğum ameliyat var mesela. sol burun kanadının kenarında dikiş izi var biraz. arkadaşım bugün aa burana ne oldu iz gibi falan diye sordu. Bu hassas olduğum için kimseye söylemek istemediğim bir konudur mesela burun ameliyatım. Böyle bir soruda da belki üzülmemek için, kendimi korumak adına yalan söylerim. Ama o an birden aklıma bir şey gelemeyecek kadar utanıp kızardım."ameliyat oldum" diyiverdim."estetik mi" dedi. " evet" dedim. şimdi mesela içim içimi yiyor, o kadar pişmanım ki. hani keşke diyorum burnumdan et alındı deseydim , veya düştüm yarıldı dikiş atıldı deseydim. direk evet dedim birden anksiyete sardı her yanımı. Mesela bu akşamdan beri bunu düşünüp düşünüp üzülüyorum, pişman oluyorum, sinirleniyorum. ne bileyim beni artık estetikli, ikinci sınıf, yaratılmışlığın kutsallığı ondan gitmiş olarak görüyor, veya burjuva gibi görüyor gibi geliyor bana. Ve bu beni üzüyor. elimde değil. nasıl başa çıkacağımı bilmiyorum.. boyamakitabi

canım cok haklısın... acaba nazar falan mı var ki üzerimizde sen cocuguna karşı nasılsan bende aileme karşı öyleyim.. kısa bi süre sonra evlenicem, ve herşeyi takıntı yapmış durumdayım, resmen vazgeçicem nerdeyse, herşey iyi gitmesine ragmen. o kadar psikolojm bozuldu ki.. sürekli ölümü düşünüyorum, acaba kötü bişe olursa ben ne yaparım diye düşünüyorum... off içinden çıkılmaz şeyler bunlar... korku korku korku... geçer inşallah canım... acaba hocaya falan gitsek bi okuyup üflese geçer mi ki I

işte bak kaygılarımda ne kadar haklıyım. ameliyat olduğumu söyleyince sen bile güzellik takıntım olduğunu düşündün keşke arkadaşıma bunu söylemeseydim. söylememeliydim... boyamakitabi

ne korkusu mesela fataldanger