İnşallah yuvam dağılmaz, ben de ona dua ediyorum. Fakat 40 yaşına gelmiş bir adam değişir mi? Belirli tabuları var bunu artık anladım. Eskiden sorun kayınvalidem sanırdım, onun yaptıkları beni rahatsız ederdi. Sonraları fark ettim ki, aslında kayınvalidemin yaptıklarından ziyade eşimin pasifliği beni çıldırtan. Annesi hangi noktada, nasıl olursa olsun eşimin nezdinde hep haklı. Bana bir yandan "sen haklısın hayatım, annem hatalı" derken diğer yandan annesinin sırtını sıvazlıyor... Bende 2 erkek evlat annesiyim... İlerde bende kayınvalide adayıyım, fakat ahdım var, çocuklarıma yaşadıklarımın zerresini yaşatmam... Hatta gördüğüm hataları olursa gelini savunurum kesin... Çünkü yarın öbürgün anne-baba hayattan göçünce , çocuklar evlenince, eşler kalıyor başbaşa. Bu düşünce ile yola çıkınca da, ben yanımda var olan eşim gibi bir eş istemediğimi fark ediyorum...

İlk öncelikle eşinizle konuşsanız düzelecek bir yönü yok mu. H Hayat ne garip

Kişisel terapiye gitmeyi düşündünüz mü? M Merdumgirizz 2. üyelik sebebi ile profil pasif edilmiştir. 2. Üyelik! tek ayak

Yazdiklarinizi, yorumları okudum ve sizin ruh haliniz yani daralmislik bir seylerin yetmemesi benim de regl dönemlerimde büründüğüm ruh haline benziyor.. dusundum de benimki kisa bir süre bu surekli olsa heralde hayattan sogutur insani Ben evden cikamayan istedigi saatte bile uyayamayan bir insanım cocuklardan dolayi ama ben bunları sorun etmiyorum kendime cocuklarima bakiyorum sagliklilar cok şükür maddi durumumuz iyi degil ama kimseye de muhtac degilim şükür.. yani olumsuzlukları duzunmekten ziyade olumlu taraflari gormeye çalışıyorum Ikincisi ve en onemlisi erkeklerin cogunlugu bizim gibi dusunmez ama sizde gordugum sevgi eksikligi de var karsilikli sanirim yani ben bir sinemya gitsem o an dunyalar benim oluyor sonunda eve gidip tekrar o ugraslara girecegimi bilsem de yetiyor bana hani sonrasinda niye kahve icmeye gitmedik die uzulmek şöyle dursun aklima dahi gelmez.. sizin beklentileriniz farkli ha siz ben degilsiniz bende siz tabiki yasantilar beklentiler farkli olacak ama beklentileri aza indirgemek insanları biraz daha mutlu eder diye dusunuyorum Yani hic bir yere gidemesek de evde esimle bi kahve icmek hani rahat rahat icip sohbet edebiliyorsam o bile nimet geliyor bana Sizin terapiye ihtiyaciniz var kotusunuz demiyorum ama hani baskalari bize goremedigimiz farkedemedigimiz guzellikleri gösterebilir ya o acidan ama eşinizin lafi yuzunden onu da istemiyorsunuz ama sizin kendinizi iyi hissetmeniz daha önemli degil mi bunu kendiniz icin yapacaksiniz sonucta.. Biraz da arkadas eskikligi esinizin sizin beklentilerinizii karsilayamamis olmasi sizi bu hale getirmiş.. yani sizin iyi hissetmeye ihtiyaciniz var farkli mutluluklar ama dediigim gibi bunu sadece siz kendizine yapabilirsiniz. Esiniz kisitlayici birisi mi hani onunla yapmak onda n beklemek yerine siz tek basiniza ya da çocuklarınız ile yapsanız evliliginizde sorun olur mu olmaz ise bir de öyle deneyin..

Değişiklik herzaman iyidir. Adım bekleyen değil atan kazanır. Alın çocuklarınızı gidin biryere eşinize mesaj atın şurda bekliyoruz seni. Başka bigün çocukları bırakma ihtimaliniz varsa bırakın birlikte sinemaya gidin. Başka bigün çocuklarla tiyatroya Çocukları uyutun bikahve yapın çağırın mutfağa konuşa konuşa için Eşinizin ailesine gelince uzak durun efendim onlar sizi saymıyosa sizde onları saymayın gerekleri var mı? Yetimhaneden öıkmış kimsesiz biriyle evlendiğinizi düşünün öok daha güzel Eşimin tüm sülalesinden nefret ediyorum hepsinden uzağım mecburi durumlsr hariç biaraya gelmem geldiğimde de " merhaba, nasılsınız, iyiyim, iyigeceler" tüm öuhabbetim bu Bir kuzeni gördükçe çocuk sorar ama 1-2-3 değil nezaman nezaman der gülerim yoksayarım cevap vermem. Esimede söykedim senin edepsiz kuzenin bizim çocuk yapmamızı istiyo birlikte büyütücekmişiz çocukları diyorum halbu ki çocuğum olsa o kadınla bir dakika biraraya gelmem Boşverin biraz çocuk etkinliklerini takip edin

Peki Bir kursa falan gitsen? Şükür bak ailenle aranda bır sorun yokmuş. Monotonluk senı bunaltmış anlaşılan

Evet, gerçekten defalarca konuştum. İkinci hamileliğim öncesi başladı bu sorunlar, daha doğrusu yüzeye çıktı diyelim. Neler demedim, neler yapmadım. Gerçekten bir kadının eşi için yapabileceği herşeyi yaptım . Bu konuda tam anlamıyla vicdanım rahat. Şu anda öyle konumdayım ki, ne duygusal ne de cinsel anlamda eşimle vakit geçirebiliyorum. Çünkü kısır döngü... Ortak yaptığımız birşey olmadığı için, ortak sohbetimiz de yok. Yemek masasında dönen sohbetimiz bile "oğlum hadi ağzındakini bitir, oğlum yediklerini yere dökme" Tek diyaloğum oğullarımla dönüyor.

Eşim beni o anlamda iyi tanıyor malesefki... Keşke dediğiniz gibi olsaydı. Beni bu kadar tanıyıpta bu şekilde davranması beni çıldırtıyor sanırım. The Calender

Bu ikinci üyelikler mutlu gibi görünüp mutsuz olan kadınların iç yüzü

Siz benim ne demek istediğimi anlamamışsınız. Sorun elimdeki nimeti değerlendirememek değil ki... Elimde olan nimetin ben farkındayım, eşim farkında değil. Tek taraflı istekle ne kadar ne yapılabilir? Sizin durumunuz tabii ki çok farklı, benim çocuklarımı bırakabilecek, başbaşa geçirilebilecek imkanlarım var. Sorun bu imkanların eşim tarafından değerlendirilememesi. Ben yılbaşı eğlence programı yapsam, bir yere gitsek, gezsek ne fayda? Yanımdaki ruhsuz bir şekilde hareket ettiği sürece nasıl keyif alınır... Kaldı ki benim derdim evden bile çıkmasak dahi, başbaşa ailece güzel anlar yaşayabilmek. Somurtarak oturmak değil. Diyelim benim canım sıkıldı o an, eşim diyemezmiydi hadi gel canını sıkma bak nasıl eğlenicez şimdi? Benim modumu gayet yükseltebilirdi. Ama işte tercih meselesi. Neden hep kadın yapıcı olmak durumunda, neden kadın hep mutsuzken mutluluğunu sergilemek zorunda? Yetmez mi taktığımız maskeler... Gerçekten bunaldım, kabıma sığamaz haldeyim şu an... M Merdumgirizz 2. üyelik sebebi ile profil pasif edilmiştir. 2. Üyelik! tek ayak

bende eski Üyeyim zamanında 2. Üyelikle konu açmıştım sebebi üyeliğimin çevremde biliniyor olmasıydı. Sonra tamamen kapattırdım hepsini bunu aldım. Ve yönetim hepsini biliyordu onların izni ile oldu. Şimdi beni konuşmalarımdan tanıyıp mesaj atanlar oluyor. Diyorum bazılarının hafızasına kazınmışım iyi kötü :) ama bu üyeyi bende bilemedim

Ben çocuğun 4-5 sene sonra yapılması taraftarıyım evlilikte belli bir doygunluğa ulaştıktan sonra Evet haklısınız boşanmak içim bu saydıklarınızın olmasına gerek yok boşandığınızda huzurlu olacağınızı düşünüyorsanız boşanın

evet, öyle galiba.. ben belki de bu yüzden yorum yaparken yaşadıklarıma da değiniyorum. kimse mükemmel değil.. zaten olmak zorunda da değil.

Mantıklı. Ben ayrı yaşamayı düşündüm ilk etapta aslında. Ama bu gerçekten yıpratıcı bir süreç olacaktır diye de düşünmüyor değilim. En azından ben kendimi ve ne istediğimi anlarken, eşimin de durumu anlamasını sağlamış olur muyum? düşüncesi de var. Bir yandan pire için yorgan mı yakıyorum diye de düşünüyorum kafamın bir kenarında. Hadi dilekçeyi verdim boşandım, demek kolay değil elbet. Ayrıca süreçte beni korkutuyor... Hem de dehşete kapılıyorum düşündükçe. Belki biraz ayrılık, bu ayrılık esnasında terapi bir çözüm olabilir. Kendim için, ne istediğimi bilmek için etkili olacaktır eminim. Eşim olmasa şu an, muhtemelen annem ile yaşıyor olurum. Onunla da hayat kolay değil, biliyorum kendimi. Ancak en azından gerilmeden bir hayat yaşayabilirim. Zaten ben gezeyim, tozayım, o bar senin bu bar benim, nerede akşam orada sabah bir yapım hiç olmadı. Ne gençliğimde, ne evliliğimin ilk yıllarında, böyle bir özencim veya isteklerim olmadı. Ben daha dingin hayat seviyorum. İki arkadaş sohbeti, bir fincan kahvelik bir mola, canın sıkıldığında 1 saatlik yürüyüş, çok mu beklentilerim? Benim için en özel zamanlar; birlikte başbaşa bir kahve içmek olabilir, bir konsere gitmek olabilir , bir tiyatroya gitmek olabilir. Özel zamanlarda bir kadeh şarap olabilir... Herşeyi dozunda seviyorum. Eğlenceyide, dinginliği de dozunda. Ama bu bile fazla eşime. Zaten benim evi temizlemekten, ortalığı toparlamaktan birşeye vaktim olmuyor ki... M

Kırılma noktasına neden olan durumdan bahsetmemişsiniz, bir şey olmuştur ve işte burada başladı denir?

Esinin sana tavri nasil deger vermiyor mu sevmiyor mu yoksa her sey yolunda ama sende mi sorun? Bosanmak istiyormussun eger devam etmek istersen evde her gun yuksek sesle Bakara suresi dinle yada oku. Cok faydasi oldugunu duydum. Insallah her sey gonlunce olur da yuvan dagilmaz.

"Hadi bugünde ben kendi mutlu olduğum gibi takılıyorum" diyemez hiç bir kadın. Neden demesin kadınların canı yok mu ben diyorum sizde diyin inanın dediğinizde düşündüğünüz gibi dünya durmuyor. Sesinizi eşinize duyurmak istiyorsanız ilk başta siz kendi sesinizi duyun lütfen. Kendi hayatınızı kendiniz için yaşayın

Aynen işte ufacık bir laf dokundurma ama sorsan niyeti kötü değil yada öylesine dedim takıldım şaka yapmakda mı suç vs.. ama öyle olmadığını sen bilipde Hayır senin niyetin kötü şaka yapmadın diyememek yada saçmalama öfff sorun çıkartmaya çalışıyorsun diye cevap almak. Sinek küçük ama mide bulandırıyor işte. O lafını söyler geçer senin 1ay gözüne uyku girmez. Acaba alındılar mı diye üzülmek bir yana onun adına utanma rezil olmuş hissi bir yana. Benim evime onun suratsizligindan kimse gelmezdi davet etmeye utanirdim insanları. Biz desen zaten kari koca 2.5 senede 2kere akraba ziyaretine gittik oda zorla yalvar yakar. Benzer şeyler yaşamışız ben ayrılık kararımdan hiç pişman değilim. Heleki ayrıldıkdan sonra en çirkin yüzlerini gösteriyor erkekler en rezil hallerine şahit olunca iyi yapmışım diyorum. Ilk zamanlar çok zorlandım ama kendim için değil onun adına üzüldüm merhamet duygusu vardı ona karşı garip bi his, ayrılmak istiyorsun ama bi yandanda onu üzdüm diye üzülüyordum. Kii dava sürecindeki pişkinliğini görene kadar. Umarım seninde hakkında hayırlısı olur M Merdumgirizz 2. üyelik sebebi ile profil pasif edilmiştir. 2. Üyelik! tek ayak

Olan o kadar çok şey var ki... Kafamı bile toparlayamayacak durumdayım sanırım... SouvveniR ❤+❤ = ❤❤ Anneler

Derdiniz eşinizin ve ailesinin sizi DEĞERSİZ hissettirmesi. Eşini al karşına konuş, mutsuzum de. Bir taile çıkın monotondan kurtulun. Bazen olur böyle.. Değişiklik işe yarar

İnanin kimse mutlu degil nerdeyse herkes bi seylerden sikayetci kime baksak memnun degil hayatindan bazen soruyorum kendime sukretmeyi mi bilmiyoruz diye

Esinin sana tavri nasil deger vermiyor mu sevmiyor mu yoksa her sey yolunda ama sende mi sorun? Bosanmak istiyormussun eger devam etmek istersen evde her gun yuksek sesle Bakara suresi dinle yada oku. Cok faydasi oldugunu duydum. Insallah her sey gonlunce olur da yuvan dagilmaz. H E

tek söylediğiniz aldığım tazminatı bile eşimle paylaştım paramı eşimle paylaştım, tabiki paylaşacaksınız evlikte senin benim param olmamalı bana sanki madiiyatmış gibi geldi sorununuz sadece maddi olarak yaptıklarınızı sıralamışsınız

İnternette o kadar çok makale okudum ki... Boşanma konusunda, çocuklar konusunda. O yüzden allak-bullak oldum birazda... Benim bu mutsuzluğum çocuklarıma da yansıyor. Yüzüm gülmüyor, haliyle çocuk anlıyor gerginliği, küçük dememek lazım, herşeyi algılıyorlar. Eşim ile çocukların önünde asla tartışıp kavga etmeyiz, bu çok önceleri, çocuk olmadan aldığımız bir karar. En azından bunu şimdilik uygululayabiliyoruz. Fakat gelecekte bunun olmayacağının garantisi yok, insanız... Bir gün o patlar bir gün ben patlarım... Çünkü gün geçtikçe aramızdaki anlaşamama durumu büyüyor... Kırılma noktası demem de bu yüzden sanırım. Tahammülümüz kalmadı artık karşılıklı olarak.

Yorumun için teşekkür ederim. Evet belki de çok haklısın... Fakat ben onu da denedim ama olmuyor. Ortak yaşanan bir alan söz konusu... "Hadi bugünde ben kendi mutlu olduğum gibi takılıyorum" diyemez hiç bir kadın. Kendi mutluluğuna da dahil edilemediği için zaten bütün bu problemler. Sadece karşı taraf için var olup yaşamak, onun istek ve beklentileri doğrultusunda ilerlemek ne kadar doğru? Atılan adımlar kadar adım gelse, bunların hiç biri yaşanmaz belki... Evet kimse dört dörtlük değil. Dört dörtlük bir hayat yok... Bunun bilincinde olan bir insanım. Fakat bu mutsuzluk içerisinde boğulmak tek çözüm mü? Arayışım o sanırım... Seribul 2. üyelik sebebi ile profil pasif edilmiştir. 2. Üyelik! tek ayak

arada hepimize geliyorlar.. oluyor öyle şeytana uymayalım.. şöyle bir düşünün eşiniz olmazsa yapabilecek misiniz özlemeyecek misiniz onu?

Sizi hayatta mutlu edecek, duygusal olarak besleyecek bir kaynak bulamıyorsunuz şuanda. Her şeyden önce hayatınızın geneliyle ilgili bir sorgulama noktasında olduğunuzu anlıyorum. Mesela boşansanız diyelim ev, iş, çocuk dışında nasıl bir rutin oluşturursunuz? Sizce eşiniz olmasa sizi daha mutlu edebilecek uğraşlar edinip daha doyum veren bir hayat kurabilir misiniz? Bir süre kişisel olarak bunun provasını yapmanızı ve bireysel olarak terapi almanızı öneririm. Terapi aldığınızı eşinize söylemek zorunda değilsiniz. Bu şekilde bir süre deneyin bir bakalım nasıl hissedeceksiniz ona göre boşanma konusunda daha öngörülü davranabilirsiniz..

"Bir yandan pire için yorgan mı yakıyorum diye de düşünüyorum kafamın bir kenarında. Hadi dilekçeyi verdim boşandım, demek kolay değil elbet. Ayrıca süreçte beni korkutuyor... Hem de dehşete kapılıyorum düşündükçe." elimizde ne yazık ki sihirli değnekler yok gerçekten boşanmayı son çare olarak düşünün kendi iyiliğiniz için. Ama eşinizle konuşun anlatın anlamıyor mu tekrar anlatın belki sadece o değildir anlamayan belki siz kendinizi anlatamıyorsunuz dur tekrar tekrar anlatın her seferinde kendinizi başka başka kelimelerle olaylar ile anlatın. Usanmadan ifade edin rahatsız olduğunuz durumları söyleyin. Bıkmadan inatla sahip çıkın hayatınıza evinize. Eğer annneyle yaşamak gibi bir hata yaparsanız kabus o zaman başlar. Kendi eviniz kendi ayaklarınız üzerinde olmadıkça her yer size dar gelir. Stardust07 All iz

İşte insan yaşadıklarını bir çırpıda anlatamıyor ki... İfade edebildiğimiz kadarını yansıtabiliyoruz malesefki. Neler yaşadım bu 5 senelik evlilik içerisinde. Çok afedersiniz, bir akşam ailesinin yemek sofrasında p.. gibi kalmışlığım var. Babam yurtdışında, onu aradım balkonda hüngür hüngür ağlayarak. Babamın dediği tek şey "ne işin var hala orada al çocuğunu çık!" Hamileydim, 2. hamileliğimi yeni öğrenmiştim. Ben o aileye hiç ait olmadım ki. Hiç bir zaman sofralarında bir yerim olmadı. İşin kötü tarafı da eşimin sürekli "sen haklısın hayatım" diyerek, bu duruma dair hiç birşey yapmaması... Yıllardır bu böyle süre geldi. En nihayetinde bende insanım, ailesinde değilim gerçekten, saymasınlar sormasınlar umrum değil. Fakat benim evime gelip, beni insan yerine koymamaları işte o beni çileden çıkartıyor. Eşimin annesidir babasıdır diyerek yine laf söz etmedim, kendilerine saygısızlık yapmadığım halde, bu şekilde davranışlar, beni bitirdi tüketti... Bütün bunların üstüne, bir de eşimin bu kadar vurdum duymaz oluşu ekleniyor. Karım ile bir saat dahi olsa özel vakit geçireyim, bir zaman ayırayım ikimize gibi bir gayesi yok...

Biliyor musunuz bende aynen sizin yaşadığınız, yukarda anlattığınız hayatı yaşıyorum belki daha yeni sayılan bir evlilik olduğu için bahsettiğiniz değer görme kavramını çok önemsemiyorum ama yıllar geçtikçe sizde bulduğu şekilde vuku buluyor demek ki.. eşim de ben demeden kendisi şunu yapalım bunu yapalım demez bir hediye bir Çiçek'le kendiliğinden hiç gelmez.. onların yapısı bu ama kendimizi doğru ifade etmemiz gerekiyor bence.. yani iş hayatında saygın bir kişilik olup evliliğimizde de aynı saygı ve değeri beklememiz kadar doğal birşey yok karşı taraf bunu anlama konusunda direnç gösteriyor olabilir ama dikte ede ede bence karşı tarafa kendimizi ifade etmeliyiz belki sindirmeleri anlamaları ayları bulacak ancak yine de denemeye değer hele de çocuklar varken boşanmayı düşünmeden önce..

Bilmiyorum ama özleyeceğimi sanmıyorum... Şu an öyle bir noktadayım... Hayatımdan çıkıp gitse, ne kadar beni rahatsız eder? Ne kadar bocalar bir boşluğa düşerim? Belki de mukayesesini yapamıyorum şu an, yaşamadığı birşeyi insan nasıl deneyimler ki?

Bende bosandim ama kolay bi durum degil oyle gorundugu gibi ustumden yuk kalkti olayi degil yani. Burda akil veren cok olur bosan diye kendileri hic yasamadigi halde ama bence cocuk varken bosanmak annenin yukunun iki kat artmasi demek. Adam icin de daha rahat bi hayat oluyo belki haftada bir goruyor cocuklari onun disinda pek bi yuku olmuyor. Bosansan inanki cok renkli bir hayatin olmayacak cogu seyle sen ilgileneceksin hep bir kosusturmaca adam belki gidip evlencek icine bi seyler oturcak. Tabi dayak, aldatma vs vardir bi sey diyemem. Insanin mutlu olup olmamasi evli olup olmamasiyla ilgili degil.

5 senelik evliyim. 2 çocuğum var, 4 yaşında ve 1 yaşında. Mutsuzum... Mutsuzluğum bugün oluşan birşey değil. Uzun zamandır mutsuzum... Peki neden çocuk? Bilmiyorum açıkçası. İlk oğlum isteyerek oldu, ikincisi süprizdi. Ama Rabbim vermiş dedim, aldırmak aklımın ucundan bile geçmedi. İkinci oğluma hamile kaldığım dönemlerde başladı bu mutsuzluklar. Ben çalışan bir kadınım. Yıllardır da çalışıyorum. Kendime göre bir birikimim yok açıkçası. Evlendiğimde eski çalıştığım yer kapanmıştı, tazminatımı dahi eşim ile paylaştım, kenara bir kuruş koymadım. Bu güne kadar kazandığım her bir kuruşu eşim ile paylaştım. Sorun ne? Onu ben de bilmiyorum açıkçası. Kafam allak-bullak, tek bildiğim mutsuz olduğum, eşimin ve ailesinin nezdinde değersiz olduğum. Aslında ilk zamanlardan belliydi herşey, ben sadece görmezden geldim belki de. Hani olur ya, insan ufak tefek kendine uymayan yönleri görür karşı tarafta. Nedense görmezden gelir bunları. İşte o görmezden geldiklerim bir çığ haline geldi, şu an o çığın altında kalmış gibi hissediyorum. Uzun zamandır boşanma kafamda, gün geçtikçe büyüyen bir karadelik. Eşim aldatmadı, dövmedi, sövmedi, har vurup harman savurmadı... Ne o zaman derdin diyeceksiniz, ben de bilsem... Adını koyabilsem... Zaten "derdim var" demeyeceğim...

İşinizde varmış Bence size sosyal medyada gördüğünüz eğlenen kadın profilleri ilginizi çekiyor mutlular gülüyorlar bende böyle oluyor Bende boşanma aşamasındayım mesela yılbaşı gecesi rakı masasında eğlenen insanlar kestane fotoğrafı çeken kadınlar beni çok imrendirmişti sinemha

Ama o bişey dememeler erkek için " tamam, sorun yok, peki, olsa da olur olmasa da olur" anlamında oluyo. Oyüzden içinde patlamasın hemen aklına gelen yeri söyle gidin için kahvenizi Başbaşa eğlenceli bi yemek ayarlayamazsın? Gidin eğlenin için hoplayın zıplayın Annesi babasını boşver yakınlarında öğrenci yurdu falan var mı? Saatlik öğrenci çağırabilirsin hem onun harçlığı çıkar hem kafan rahat olur

eşin ailesinin sizi değersiz hissettirmesi hiç önemli değil o insanları önemsemek buyuk hata SouvveniR ❤+❤ = ❤❤ Anneler

İşte bu cümle aynı benim yaşadıklarımın içerisinde. Annem çocuklarımıza bakıyor, ancak anneme saygısı yok mesela. Ufak ufak iğnelemeler, alttan alttan laf sokmalar. Fakat hepsi "şakalaşma" adı altında "samimiyetten" yapılan davranışlar adı altında. 6 seneden fazladır herhalde annesi ile tanışıklığımız, daha bir kere saygısız bir kelime sarf etmemişimdir. Şakalaşma boyutuna gelmeyi bırak, alttan bir laf sokmuşluğum dahi yoktur... Hiç birimizin ailesi mükemmel değil. Fakat babama dahi laf dokundurmuşluğu vardır... İşte bunları hazmedemiyorum ben... Bunları kaldıramıyorum...

Mutlu insanların çocukları olmak onların geleceği için önemli. Belki eşinizin bu duygularınızdan haberi bile yok, içinde bulunduğunuz ruh halini eşinizle ciddi ciddi paylaştınız mı? Vereceğiniz karar ayrılık olmalı mı size göre bu son seçenek çünkü 2 çocuğunuz var, bu durumun düzelmesi için eşinizin bir şeyler yapması gerekli ama bilmediği ya da dillendirilmemiş, ciddiyetinin farkına varılmamış, çare yol aranmamış bir çözüm beklentisi bence boşa kürek çekmek gibi. Yani sizinki bir nevi sessiz çığlığı anımsatıyor. Sizi çok iyi tanıması bence ne yapması gerektiği hakkında avuntunuz, bir çok kadının da. Biraz kaba tabirle ağlamayana mama yok derler ya o türden bunu gurur meselesi yapıyor olabilirmisiniz.

bunu "diyemedikleri" için bu halde bir çok kadın tıpkı sizin gibi.. sal arkadaşım kendini, her şeyi eşinle yapacaksın diye bir şey yok. kendine vakit ayır biraz.

Siz de çabuk karar veren birisiniz sanırım. Sadece 1 anıdan bunu çıkarttınız, yaşanmışlıkların üzerine yaşanan bir mevzudan bahsediyordum oysaki... SouvveniR ❤+❤ = ❤❤ Anneler

Eşim buna nasıl yaklaşır bilmiyorum. Kabul eder mi böyle birşeyi? Adam var olan sorunları dahi kabul etmiyor, onun için şu an hiç bir sorun yok... Ona göre ben sorun çıkartıyorum, mutlu hayatımızı! ben burnundan getiriyorum. Tavrı bu yönde... Z

Ben 10. Yıla girdim evlilikte bir kızım var şimdide hamileyim ikinciye Allah sağlıklı nasip ederse. diyecegim suki evlendim eşimin annesi bize iki kez gelmiştir. Kadın eski kafa geri kafalı ve bence hasta ruhlu kardeşleri desen zira kadar abilerim var eşim beş numara daha ne yaptınız diye bizi arayıp sormadılar olarak oldunuz mu diye gelmezler Bu insanların yüzünü dahi görmek istemiyorum beni öldüğünde aoracaksa sormasinlar Allah onları bildiği gibi yapsın inşallah Dediğiniz gibi bende kendimi değersiz hissettim bir adam akıllı beni arayıp soran kv olmadı Doğum yaptım eve geldi bir kap yemek yapmadı iki gün kaldı gitti kırk yabancı bile bunlardan iyidir Cokkkk kötü birşey bu aile evlilikte çok önemli Size şunu diyim sizin kv kp çocuğunuza bakiyormusun benimki aç oldurur beee Eşimin iyi yönleri cokkkk onları göz önüne aldım yuvami YİKMADİMesimi öksüz kabul ettim ben artik Benim ailem arar sorar eşimin niye gidiyoruz demez neden geliyorlar demez yedirmeye icirmeyi çalışır çırpınırdı yazık Allah onun ailesini yerin dibine soksun Bildiği gibi yapsın Bence siz daha şanslıyız iyi dusunun SouvveniR ❤+❤ = ❤❤ Anneler

Öncelikle sadece sizin yorumunuzu okudum, İlk olarak şunu bilmenizi isterim gerçekten yalnız değilsiniz. Yaşadığınız her şeyi hepimiz kadın olarak yaşıyoruz ve halende yaşayanlar var. Evlendikten sonra eş çocuk ve eşin ailesi üç lemi her yanımızı sağımızı solumuzu önümüzü arkamızı sarıyor ve rahat nefes bile alamaz duruma geliyoruz. Bu üçlem arasında genlerimize kodlanmış annemizden gördüğümüz rollere bürünüp mutlu etmek herkesin gönlünü yapmak için ömrümüzü harcıyoruz kimileri 3 sene kimileri 5 sene kimileri bir ömür boyu bu şekilde devam ediyor. Senin duygularını bende yaşıyorum her şeyim var peki neden ben bu kadar mutsuzun diye soruyorum sorun bende mi. Normal bir insan bu kadar şeye sahip olup mutsuz olur mu bu kadar üzgün olmamızın tek bir sebebi var her şeye sahip ama özgür olmayan ruhlar. Ben kendimce bir karar aldım boşanmayı düşünmüyorum ilk çare eş değiştirmek değil ilk olarak kendini değiştir kendin için yaşa kendini mutlu et eşinin ailesine çok değer verme gitmek istediğinde git onlarla ilişkine kendin şekil ver kimsenin seni üzmesine kullanmasına müsaade etme. sevgiyle kal :)

Sorunuz tuhaf geldi... Heyecanlandırıyor mu derken? Yeni yıla giren coşkusu ile karşılanmaz sanıyorum ki boşanma? Fakat kafamda şu soru işareti var: böyle nereye kadar? sonuç ne olacak? hep mutsuz, sabah kalk işe git, akşam eve gel, çocuklara koştur, yemek yap, evi temizle, yat... sabah tekrar kalk, kısır döngü, bir renk - bir tat yok... SouvveniR ❤+❤ = ❤❤ Anneler

konu sahibi 2. Üyelik mi almış yoksa habersiz mi açmış anlamadım valla

Hareketleriniz de aşırılık var, Sinama ya gitmişsiniz Kahveyi de evde siz yaparsınız, her şeyi eşiniz den beklemeyin. Beklenti me kadar aşağıda olursa o kadar mutlu olursunuz. Çabuk sinirlenen bu yüzden kalp kıran bir izlenim oluştu bende acaba o yüzden mi çevreniz kalmadı. SouvveniR ❤+❤ = ❤❤ Anneler

Sorun tam da burda bunu anlasalar ortada hicbir sorun olmaz. Onlar hep hakli ve hic ölmeyecek gibi yasiyorlar. Allah bizlere hem beden hem de AKIL sagligi versin zira bu evlilik islerinde cok zor...

Benim en mutsuz olduğum, ağladığım anlarda bile ruhsuz davrandığı olmuştu. İnsan hani yaşadıkları üstüne bir de olmuşları hatırlamaya başlar ya... Benim aklımdan çıkmayan bir hadise var mesela... O zamanlar yeni evliydik... Aramızda gereksiz bir tartışma olmuştu. Ben midesi sağlam bir insanım kolay kolay midem bulanmaz. Ama o kadar üzülmüştüm ve gerçekten "evlilik bu muydu, mücadele bunun için mi" dediğim noktadaydım. Çok ağlamaktan midem bulanmıştı, banyoya gidip kusmuştum ve o arada ne olduysa burnum kanamıştı. Eşim gelip "yok artık mahsus yapıyorsun, sırf acitasyon olsun diye" demişti. Buz kesmiştim... Bir insan durduk yere kendisi neden kussun? Hadi onu geçtim, burnunu nasıl kanatsın? O zaman gerçekten şoka girmiştim... Hala aklıma geldikçe, eşimin bir yanı böyle ruhsuz, acımasız geliyor... The Calender

Aile terapisti öneririm tek başınıza destek almanın etkili olacağını sanmıyorum. Tükenmiş bişeyler ama bu kurtarılamaz demek değil. Kırılma noktası dediğiniz şeyde yılbaşı günü eşinizin pervasızlığı olmuş. Hakkınızda hayırlısını versin Rabbim.

En son eşim ile sinemaya gittik. Direkt sinemaya, öncesinde birşey yapmadık. Bileti aldık, sinemaya girdik, komedi filmiydi, güldük vs. Ki bu sorunların artık iyice baş gösterdiği bir aralıktaydı... Hani moral olsun, biraz kafa dağılsın istedim. Sinema bitti, AVM kapanmıştı zaten, çıkarken eşime dedim ki: "hadi bakalım karını nereye götüreceksin?" Film keyifli olduğu için, ikimizin de keyifli bir anıydı... Gülümsedi, AVM otoparkından çıkarken, "nereye gitsek" dedi. "Bir kahve falan içebiliriz" dedim o ara telefonuma bakıyordum, kafamı bir kaldırdım, bizim evin istikametindeyiz. Çocuklara annesi-babası bakıyordu. Eşimin acelesi ise "amman annesi babası yorulmasın" mantığı... Şok oldum, birşey demedim. Arabayı park eder etmez hışımla indim arabadan, girdim apartmana. Tek söz etmedim çünkü çenemde, ruhumda yoruldu anlatmaya, isteklerimi dile getirmeye çalışmaya... Vel hasıl, annesi babası "ay biz kendimiz gideriz, ne gerek var vs." nidaları içerisinde eşim tarafından bırakıldı eve. O gelene kadar da ben yattım uyudum... Güzel başlayan bir gece daha zehir ile bitmişti benim için. Eşim için ortada bir sorun yok tabii... Anne babasını huzur ile evlerine bıraktı. Mışıl mışıl uyudu... Dün gece olduğu gibi, ben yine o gece evin içinde 4 döndüm... Uykusuz şekilde işe geldim... The Calender

Gecenin uykusuzluğunu biraz biraz üzerimden atmışken, şunu söylemek istiyorum... Burada olumlu ya da olumsuz, sadece benim duymak istediklerimi değil, fikirlerinizi paylaştığınız için benimle teşekkür ederim. Bu yüzden KK'yı seviyorum... Eleştirilmesi gereken bir durum içerisindeyim... İyi kötü yorumlarınıza gerçekten ihtiyacım var. Severek evlendim, hatta öyle ki nişan atma evresi bile geçirdik, bu noktada anne babamın lafını dinlemediğim için de pişmanım sanki... Ama son pişmanlık fayda etmiyor işte, yıllar içerisinde 2 çocuklu buluverdim kendimi... Belki de eşim hep böyleydi ben görmezden geldim, yapılarımız ters belki, belki de zıt kutuplar birbirini çeker misali oldu benimkisi, ama sonuç olarak birbirimizi itmeye başladık, bana artık birçok şey itici gelmeye başladı... Hayatım anlamsızlaştı... Elle tutulur bir neden var mı? Onu sorguluyorum içimde. Mutsuz olmam, eşimin bana karşı olan ilgisizliği nedeniyle ondan uzaklaşıyor olmam yeterli bir neden midir? Tek düze hayatın insanı olacaktık madem neden evlendik? Ben tek başıma da tek düze bir hayatı gayet güzel idare edebilirdim... Kötü bir gelirim yok, muhteşem bir gelirimde yok. Kenarımda birikmişim yok, ailem zengin değil. Ancak boşanmaya net karar verdiğim taktirde maddi sıkıntılar belki bir süre çekebilirim, ama toparlarım kendimi. Çalışıyorum neticede. Çocuklar küçük, onlar için nasıl olur tam bir kaos benim için. Kendimden ziyade en çok onların sağlıklı hayatı benim için önemli. Okumadığım makale yazı kalmadı desem yeridir. Okuduğum kadarı ile bir boşanma gerçekleşecekse çocukların küçük olduğu dönemde olması daha sağlıklı görülüyor, ama bilemiyorum. Diğer yandan kendim için çocuklarımı mı üzüyor olacağım düşüncesi kafamda beni yiyip bitiriyor. Öbür yandan bugün böyle olan bir evlilik - ev içerisinde kavga etmiyoruz, hele ki çocukların yanında, fakat konuşmuyoruzda, sessiz bir gerginlik hakim. Yemek yeniyor, ev toparlanıyor, uyku vakti geliyor... Tek düze devam ediyor bu. Ertesi gün kalkılan zorunlu bir gün, günaydın olsa ne olur olmasa ne olur... Boşanma kararı netlik kazandığında kendi ailem arkamda durur. Boşanma süreci geçirmiş olan kişilerden de bilgi rica edebilir miyim? Süreci nasıl atlattınız? Nasıl karar kıldınız? Benim gibi aynı ikilemler yaşadınız mı? Çocuklarınız konusunda nasıl ilerlediniz? Nasıl bir yol çizdiniz kendinize?

Değersiz hissedilmek tabi ki çok kötü bir şey ama bir yuvayı yıkmak için geçerli bir neden değil ya da aşılamayacak bir durum değil bence kendinizi daha iyi ifade etmelisiniz.. günümüzde insanlar şükürsüz, şükretmeyi bilmiyor sadece sizin için söylemiyorum çoğumuz maalesef elimizdeki değerleri kaybetmeden anlayamıyoruz.. P

Konunun en kötü tarafı da bu ya... Doktora gitmek benim için yenilgi bayrağı gibi birşey. Şöyle ki... Annem benim rahatsız, ruhsal olarak. Düzenli doktora götürüyorum, psikiatride de yatmışlığı var. Bir seferinde eşim bir tartışmamızda "senin de sinirlerin bozuk, bir psikiatriste git istersen, aile geninde var sanırım" dedi... Demez olaydı... O gün bugündür "ailece psikopatsınız" mantığı ile yaklaşılıyor gibi hissediyorum... Bu da sinirlerimi geriyor...

ikinci üyelik olduğunu tahmin etmek zor değildi ama, konu havada kaldı böyle..

O kadar çok denedim ki, artık deneyecek gücüm kalmadı sanırım. Başbaşa 1 günlük kaçamaklar, başbaşa yemekler, çocuklarla birlikte birşeyler... Denemediğim yol kalmadı... Sonuç: yılbaşında evde temizlik yapan ben... kuru kuru geçirilen akşam... Kayınvalidem sabah "eğer bir programınız varsa ben çocuklar ile ilgilenirim" diye eşime mesaj göndermiş. Eşim bunu bana öğleden sonra söyledi. Ne yapalım? dedi... Cevabım "birşeyler yapalım, hazır çocuklarla ilgileneceker madem" oldu. Ben başladım arayışa, ne yapsak diye. Adamın umru değil ki... Bende umursamadım ne olacak acaba diye... Kös kös o bir köşede oturdu, ben de evi temizledim. Çocuklarla ilgilendim. Yemek yaptım... Geleceğimi hayal ettiğimde ise, dönüp dolaşıp aynı senaryoyu buldum... İşte & evde çalışan kadın, hiç bir sosyal hayatı olmayan bir insan...

Bu yorumunuza canı gönülden katılıyorum... Şükürsüz hayatlar yaşıyoruz malesef ki. Belki ben de şükürsüzüm... Bilemiyorum ki... O kadar allak-bullak olmuş vaziyetteyim ki. Dün akşam hiç uyumadım, artısını eksisini çocuklarımı geleceği tartıp durdum kafamda. Bu şekilde geçirdiğim ne son gece olacak ne de ilk bunu da biliyorum. Eşim kötü huyu olan bir insan değil belki... Ama illa boşanmak için bir erkek aldatmalı, dövmeli, har vurup harman savurmalı, psikolojik şiddet mi uygulamalı? Bunu düşünmekten de kendimi alamıyorum. Eşim bir güne bir gün bana "ya hatun gelde bir çay içelim senle" dememiştir. "Hadi gel bu akşamda şunu yapalım, şuraya gidelim" demedi. Ha bu eksiklik midir? Evet, duygusal anlamda eksikliktir bana göre. Hele son zamanlarda gerçekten bunaldım, iki çocuk peşinde koşuşturmaca. Bir de titizlik üstüne tuz - biber... Bu arada eşimde titizdir... Hiç bir şekilde sayılmayan bir eşim... Bundan kastım da şu: Eşim evde "canım, cicim, hayatım, bir tanem, senin dediğin, senin bildiğin vs." Fakat ne eşimin kuzenleri beni sayar, ne kayınvalidemler beni sayar gelin yerine koyar, ne de başka aile fertleri... Bu çok can sıkıcı, sinir bozucu. Desem ki benden kaynaklı bir durum - evime gelen misafirin rahat etmesi için elimden geleni yapan bir insanım. İş yerimde sevilen, sayılan, sözü tamama alınan bir insanım. Bir çok iş arkadaşım var, fakat eşli görüşebildiğim bir arkadaş ortamım yok. Var olanlarda zamanla uzaklaştılar, sebebi ise bende bilmiyorum gerçekten...

bir bunalımın içindesin içindeki duyguları hep bastırmışsın anlasılan, bir dr gitsen destek alsan belki rahatlarsın canım, allah yardımcın olsun,

Tam ve net olarak düşüncem şu: Böyle bir hayatı yaşamaktan memnun değilim. Kendi memnuniyetsizliğim çocuklarımın geleceğinden önemli mi? Bu ikilem arasında boğuluyorum... Çünkü eşim ile duygusal bağlamda çok uzaklaştık, inanın cinsel münasebet bile itici geliyor... M

Demek ki eşiniz ruhsuz biri. Bir laf var hani kadın çok derin adam yüzme bilmiyor diye. Eşiniz klasik koltuğuna aşık evden çıkmak istemeyen adamlardan. Benim eşim de böyledir ama arada jestler süprizler olur tabiki. E 2 çocuk da var sanki bunu garanti gibi görüyor sizin bir yerlere gitmeyeceginizden emin galiba. Böyle yaşamak onu mutsuz etmiyor belli ki halinden çok memnun. Belki onun memnun olduğu şeyleri azaltabilirsiniz biraz da o rahatsız olsun hayatından düzeninden. SouvveniR ❤+❤ = ❤❤ Anneler

Evet çoğunlukla anlaşılıyor ama tabi ki üyenin kim olduğu hakkında fikrim yok. Belki de yönetimi bilgilendirmeyi unutmuştur, umarım konu içinde de yorum yapmamıştır.

Bende senin gibiydim boşanmaya karar vermeden önce. Adamda dövme sövme yok, aldatmak yok, içki yok, sigara yok, kumar yok. Sadece ben mutsuzum ve deli gibi ayrılmak istiyorum. Değer mi ayrılmaya neden böyle bişeyi istiyorum severekde evlendik oysa diye elle tutulur bir sebep bulamıyordum. Sonradan farkettim ki aslında çok fazla sebebim var ama ben görmezden gelmeyi seçmişim hatta neredeyse kendim bile unutup garip bir şekilde normalleştirmişim. Şimdi düşünüyorumda vicdanı yok, merhamet yok, ilgi yok, sorumluluk bilinci yok, asla hakaret etmesede hareketleriyle aileme ve sevdiklerime saygısı yok, sevdiğini söylesede bunu belli edecek bir davranış yok. Herşeyden önemlisi artık bende ona karşı tahammül ve sevgi yok. Kendimi hayatım bitmiş hapise girmiş gibi hissediyordum yanında. Kısaca mutsuzdum ama sadece onun yanındayken. Bende bitirdim bir an bile pişman olmadım. Onun yükünü taşıyıp mutsuz olacağıma yalnız başıma omuzlarımda insan yükü olmadan mutsuz olurum

Evet, fakat evlendiğimiz ilk yıllardan bu yana etrafımızda kimsenin kalmayışı beni birazda rahatsız ediyor. Ben eğlenmeyi seven , arkadaş çevresinden haz alan bir insanım. Eşimin abisi bile, 1 yaşındaki oğlumu en son 6 aylıkken gördü. Onlar gelmiyor diye biz de el ayak kesince, durum bu... Kİ bu eşimin kardeşi... Varın siz gerisini düşünün. Böyle hayat geçer mi? Çocuklarım 4 duvar arasında, ne gelen var ne giden... Ne de biz gidiyoruz hali ile. Yeni ortamlar yaratmaya, yeni uğraşlara çok çaba sarf ettim ama hep hüsran... SouvveniR ❤+❤ = ❤❤ Anneler

Kendinizi bu mutsuzluga siz itiyorsunuz ama. Kayinvalide cocuklara bakayim demis, esiniz plan yapmadiysa siz yapabilirdiniz. Benin cocuklarimda 4,5 ve 1,5 yasindalar. Yurtdisindayim ve burda kimsemiz yok. Esim yilbasi aksami nobetciydi, koltukta uyuyakalmisim oyle girdim yeni yila. Senelerdir ne anneanne ne babaanne teyze vs cocuklarimi kimseye 1 saatligine bile emanet edip disari cikamadim, babasa yemek yemeyeli belki 2 sene oldu. Siz elinizdeki nimeti degerlendirin. SouvveniR ❤+❤ = ❤❤ Anneler

Sorumun tuhaf geleceğini biliyordum o zaman şöyle sorayım; sonrasındaki hayat sizi rahatlatacak mı, hafifletecek mi hani üzerinizden bir yük kalkacakmı bunun az da olsa cazip geldiğini kabul edebiliyormusunuz? Bu sorularda cevapları da önemli inanın. T triskadan

Sanırım beklentileriniz biraz yüksek sizin. bence eşinizin ailesi bile gayet makul davranmış. cünkü size deger vermese iki yaşlı insan iki cocuga bakmak için evinden cıkmaz. size de deger veriyorlarki onlar evde cocuklarınıza bakarken siz de sinemaya gidebilmişsiniz. mesela yeni yılda planınız varsa cocukları bırakın demeleri bile sizi düşündüklerini gösterir. Ayrıca ne güzel sinemaya gitmişsiniz keyiflisiniz. belki eşiniz yoruldu. belki annesi babası yoruldu. avm kapandı diyorsunuz. saat 11 gibi cıkmıssiniz demek sinemadan. kahve içmeye gitmediyseniz evde bir kahve yapıp beraber içseydiniz. güzel geçen gecenizi, keyfinizi siz bozmussunuz bence düşün düşün. bazen cok da düşünmemek gerek sanki. Yanlıs anlamayın ben de zaman zaman sizin gibi düşünürdüm. son dönemlerde saglıkla ilgili, hayatımla ilgili öyle sıkıntılar yaşadım ki. inanın cok basit kaldı bu düşüncelerim. baktım ki dipsiz bir kuyuya cekiyor, modumu düşürüyor bu düşüncelerim, def ettim aklımdan. siz de biraz olumlu düşünmeye calışın. kendinizi daha iyi hissedeceksiniz.

@runningwithtwo sizi çok iyi anlıyorum. hissettiğiniz boşluğu seziyorum. o boşluğu çocuklarınızın varlığıyla doldurmayı denediğinizi de tahmin ediyorum. bu hayatı kendiniz için yaşıyor gibi hissedemiyorsunuz. diyorsunuz ya, işe gidiliyor işten geliniyor, yemek vs derken uyku. gün bitiyor. sanki tek amaç zamanı doldurmak ve görevleri yerine getirmek. eşiniz, eşinizin ailesi ve çocuklarınız... onların gereksinimleri yerine getiriliyor. eşinizin hayata bakışındaki o gelenekçilik sizi sıkmış. belki bu içinizdeki mutsuzluk, boşluk zaman zaman anneliğinizi de sorgulatmıştır. mutlu olamadığınız için kızmışsınızdır kendinize? hani şükürsüzlük dedikleri.. bu kısır döngüyü kırmaktan başka çareniz yok! size değer vermeyen insanlardan değer görme ihtiyacınız olmadığını öncelikle kafanızda netleştirin. bazı şeyleri eşinizle yapma isteğinizden de vazgeçebilirsiniz. arkadaşınız, kuzeniniz olabilir. kendinize zaman ayırın. ilgi duyduğunuz, geçmişte uğraş verdiğiniz bir şeyler varsa hobi anlamında geri dönün. yoksa edinmeye çalışın. ilginizi çeken hiçbir şey yoksa sergi gezin mesela. kitap okumayı sevmiyorsanız atıyorum ilginizi çekebilecek dergi alın. dekorasyon ev dergisi de olabilir. hayatınızı eş, eşin ailesi çocuklar ve iş sarmalından çıkarın. sizi en iyi kendiniz tanırsınız.

Size boşanmış bir insan olarak Aile terapistine gitmenizi önerebilirim ancak. Boşanmak bana göre yine kadının sömürüldüğü bir durum; daha fazla güç gerektirir ve eğer sorunun çözümü çok kritik ve acil bir seçenek gibi değilse de fazlaca yıpranmaya yol açıyor. Tabi buna çevre, sosyal konum, yaşam tarzı da etki ediyor. Çocuklar için bir mücadeleye dönüşmüşse evlilik kesinlikle uzman eller dokunmalı.