evet ondna da kaynaklı olabilir hassas guzeo dusunceli kırılgan kısacası melek gibi işte... biraz şımarık veyauyanık bişey olsaydı dediğiniz gibi pek aklım kalmazdı belki.. H

Eğer hamilelik lohusalıktan önce de böyleyseniz durumunuz bana normal gelmedi. Annenin çocuğa bu kadar bağımlı olmasi bilemedim yani ne kadar doğru. Sizin gibi birisi de yok etrafımda hiç rastlamadım. Benim çocuğum benden ayrı annannesinde kalsa, benden bagimsizlasiyor, ozgurlesiyor, sosyallesiyor diye mutlu olurum. Oturup ağlamam açıkçası. O yüzden tuhaf geldi durumunuz.

Teyzem ve eniştemde sizin gibi mesela asla bir gece bile kalmadı kuzenim bizde koca kızız yani ne olacak takılsak. Şimdi kızı şehir dışınada yollamıyorlar burda kazan ne kazanacaksan diyolar. Ne kadar sıkışmış ve mutsuz bir hayata mahkum ediyorlar aslında. Doğurmuş olabiliriz ama mutsuz etme hakkımız yok bir gece anneannesinde kalmasından ne olabilir ki? Sizi hep ağlayan güçlü duramayan biri olarak hatırlar.

Ilk defa ve uzun sure ayrı kaldıgımız ıcın olabılırmı. Ben babasıyla bıle bıyere gıdınce cok guvenemıyorum. Ve cok özledıgım ıcın aglamam normal cunku daha 5 yasında. Dramatıze degıl ozlemek. Bır saat bıyere gıdınce tabıkı aglamıyorum ama evımızde yanımda olsun ıstıyorum en azından kendını koruyabılecek yasa gelene kadar

Kız erkek ayrımı da baydı artık. Beni kızım diye kafesin icinde büyütürken erkek kardeşlerimi paşalar gibi büyüttüler. Sonucta ikiz kardeşim odtüyü kazanirken ben cok calismama rağmen kiytirik bir üniye gittim. Bu zeka farkından değil endişeden sınav kaygisindan aile baskisindan kaynakli. Cocuklarinizim fiziksel sağlığını bu kadar düşüneceğinize biraz da psikolojisini düşünün.

Hassas olduğunuzu anlıyorum ve sert bişey yazmak istemiyorum ama kızınızı ne kadar üzdüğünüzün farkında mısınız? Aynı yaşta kızım var, çok hassas ve anlayabiliyorum. Sizin bakışınızdan bile anlıyor ve hiç unutmuyor. Belki de bebeğinizden dolayı suçluluk duyuyorsunuzdur. Lütfen en kısa zamanda yardım alın. İkinizin de iyiliği için.

Asla olmak istemeyeceğim bir annelik hali. Sizin gibi çocuğuna aşırı düşkün, 'ona bir şey olursa ben de kendimi camdan atarım' anneleri ile ilgili bir araştırma yazısı okumuştum, bu tarz çocuğuna aşırı bağlı ve çocuğu için yaşayan-bunu hissettiren annelerin cocuklarinda 'ya bana bir şey olursa, ailen ne yapar' şeklinde bir panik bozukluk-anksiyite olma olasılığı inanılmaz fazlaymış. Aslinda konuyu araştırmanın sebebi de kendi korumaci anne problemimle ilgili yazılar okumak istememdi. Tahmin edemeyeceğiniz kadar böyle araştırmalar var. ki ben bile bir örnek sayılırım. Annem benim evden ayrılmamdan, tek başıma ya da yaşitlarimla tatile gitmemden o kadar korkar ki, midesine vurur her seferinde. İstisnasız her zaman bana ' İçimde kötü bir his var, gitmesen mi' der. Ve ben dünyada en sevdiğim şey seyahat etmek olmasına rağmen her yolculuktan önce aşırı stres olurum, asla uyuyamam. Genelde ateşim çıkar, gece boyu lavobadan çıkamam, huzursuz halde olurum, neyse ki gideceğim yere varınca anında duzelirim Ve işte bunların hepsinin temel sebebi annemin aşırı kaygılı bir insan olup bunu da benim üzerimde fazlasıyla hissettirmesi. Bu yaptığınız şey çocuğunu sevmek de değil iyi annelik de degill. Lütfen yapmayın. Eğer bu sorununuzla mücadele edemiyorsanız psikologdan destek alabilirsiniz. Çünkü inanin ki bes yaşında boylesyseniz onbeş ve yirmibes yaşında da böyle devam edeceksiniz. Elbette bir yerden patlayacak. Ne gerek var?

2. bebekten önce hiç kalmadı babaannede anneannede... yine gider oynar gelirdi... dogumumda dört gün kaldı eve geldim eşyalarını görünce başladı bende bu hissiyat.. ama ikinci bebekten sonra büyüğe daha da hassaslasiyor insan... çünkü daha önceden hep duyardım hep bı vicdan azabı diye

Neden güvenemiyorsunuz? O onun babası yapımda ve yayımda emeği var özlemek normal ağlamak anormal. İlk defa uzun süre ayri kalıyorsaniz daha cok özlersiniz ama ağlamak normal bir davranış değil. Güvensiz bağlanmissinız cocugunuz su an küçük ama bi 5-6 yıl sonra artık bıkacak. 15-16 yaslarinda ise bu tavrinizdan dolayı size düşman bile kesilebilir.

bazen camdan bakıyor çocuklar neguzel dışarda anne diyor... bazen güneş bugün de battı anne diyor.. kalbim acıyor... ama o yokken de dagiliyorum... yenidoğan bebegim varken onu da yanımda istiyorum ben uzaninca bebeği sallarken beşiğinde o da arkamda yatsın sarilsin istiyorum ama bu bencillik gibi H

İstemeden bile olsa bu dedikleriniz cinsiyetcilige giriyor. Kız da olsa erkek de olsa bagımsız birer birey olarak yetiştirilmeli. Bağ anne ile cocuk arasında olur annesi ona iyi davranmış her cocuk bağ kurar ama bağ kurmak icin bu kadar zorlamak cocuğu sadece iter.

Kızınız kaç yaşında bilmiyorum. Ama o daha çocuk. Her çocuk annesini sever. Bu endişeleriniz yersiz. Belki yaşı kücük diye daha fazla endişelenmek normaldir. Ama sizin bence geçmiş yasantılarınız da bir seylef olabilir. Roller değişmiş gibi. Sanki o anne siz cocuksunuz. Cocuk da annesi gidince annem beni bıraktı mı diye düşünür çünkü

7 yaşına girecek birbkac ay sonra... bilmiyorum nasıl asarım bunları belkibuyudukce dicem ama içimde simdiden büyüyüp benden daha da bağımsız olması kopması uzaklaşması korkusu var KARACAY

Ben ilk defa kalmaya gittiği gece çok kötü olmuştum Ondan sonra alıştım biraz yanlız kalmak istediğim zaman yada kendisi istediği zaman yolluyorum İlk seferden sonra üzülmedim hiç 2 3 gün kalırsa özlüyorum Siz sanırım bebekten dolayı kızınıza karşı suçluluk hissediyorsunuz İlgilenemediğiniz için belkide kızınızın onu evden yollamak istediğini düşünür diye de olabilir minnie

sizinki de kötüymüş baya.. bak ben onu yapmamisim hayret... anaokuluna başladığı ilk gün eve gelip çok ağlamıştım ama o benden daha iyiydi çok güzel vakit geçirdiğini gördükçe hevesle goturuyordim okula ama bu kalma işi beni ciddi sarsıyor... yarın birgün okul kazanıp ilk gitmelerine napicaz bilmiyorum.. A

ne eş ne sevgili, kızımdan ayrilamiyorum örnek verecek olursam, kızım 6 yaşında ve yeni doğum yaptım bir aylık bebeğim var... bu dönemde onunla ilgilenemiyorum pek bebek oldu hayatım sadece ister istemez... ona vakit ayırmaya çalışıyorum ama yetmiyor... degisiklik olsun ona diye bazen kuzeninin yanına yolluyorum babasıyla oynayıp gelicegini bildiğim için çok etkilenmiyorum ama iş kalmaya gelince eve sigamiyorum duvarlar üstüme geliyor sanki... doğumda dört gün hastanede yattık o dört günde babaannesigilde kaldı... hastanedenciktik eve geldik o yok oyuncakari giysileri Allah'ım ağlama krizine girdim eşim hemen almaya gitti getirdi onu.. buaksamda sırf ona değişiklik olsun diye annemlere gitmiştik ve sen bu gece istersen annaneyle kal yarın alırız seni dedim TM dedi çok sevindi hatta ama sonradan bana bişey oldu ve başladım ağlamaya.. çünkü biliyordum eve gidince onun eşyalarını gordugumde gecenki gibi ağlama krizine giricem.. hatta masanın ustund yarım kalan yemeği vardı onu görünce çok ama çok uzulecektim biliyordum. sonra ben kalmicam anne dedi benim ağlamam üzüldü tabi çocuk ve geldik o evimize.. ben merak ediyorum benim gibi olan varmı belki okudukça rahatlarim... Allah başka dert vermesin Allah çocuklarımızı korusun yokluklarini göstermesin ama bu da benim hassas noktam... bencillik mi yapiyorumsizce aynı mahalledeki anneannesi ile kalmalı mı bir gece de olsa.. sizler gonderiyormusunuz? onlar gitmek istiyorum? anneler dertleşelim mi

Bu sevmek değil ama zarar vermek. Bu kadar kapatmayın onu da kendinizi de. C

Benim büyük oğlum 2.5 yaşında babasıyla köye gidip kalmaya başladı sonra da alıstı halasında falan kalıyordu. Bir iki yadırgadım ama sonrasında oğlanı gönderince alıyorum aburcuburumu açıyordum bir film ohh benden iyisi yok. Ama küçüğüm doğduğundan beri oglum gitsin baska yerde kalsın içime sıkıntı düşüyor. Eşyalarına bakıp üzülüyorum yastığını kokluyorum falan. Biri yanımda diğerini bıraktım hissi mi anlamadım. Peki siz hep böyle miydiniz? Yoksa benim gibi 2. bebekten sonra mı hassaslaştınız? A

Gece kalmasın zaten evi haricinde bir yerde.. Bebek bakımına onu da dahil edin.. göndermeyin bir yere.. haklisiniz, bana da bi hüzün çöküyor kızım okula bile gidince.. E tabi sizde lohusalık da var şimdi.. normal hisler bunlar..

sanmıyorum, bundan öncede boyleydim.. şimdiden şehir dışına okumaya gidecek evlenecek diye bunlara üzülüyorum... anksiyetem var zaten tedavi de göremiyorum emziriyorum.. kafam hiç rahat değil bu yüzden.. tetikliyor hepsi A

Bende oyleyım yaa kızım babannesıne gıdınce bı kac saat evde duramıyorum sureklı bıseyler yapıyorum zaman gecsın dıye. Esım anluyr halmden hemen gıdıp alıyor. Ama gecen annemle benım memlekete gıttı bn ders calısıyım oda denıze fılan gırsın dıye bır hafta dıye gonderdık bı ay gelmedı cadı esımle konusup konusup aglıyorduk artık en son aldık getırdık. Bıdahada gondermem cocuk anneden ayrı duruyorda anne yapamıyor evlatsız

. push ; T turkkadini

Yanlismi tahmin ediyorum bilmiyorum ama sanirim cocugunuz hassas ruhlu bi cocuk. Benim oglum da oyle. Bi bakisina aglarim. Bi kere teyzesinde kaldi sabaha kadar uyumadim. Ama sonra sonra astim bunlari. Savasinizi kendi icinizde verin. Cocugun yaninda aglamayin. Ilerideki karakterini cok etkiler. Ben ilk okula basladiginda aksama kadar nefesim daraliyodu ama bastirmaniz lazim. Lohusaysaniz suan dahada tetikler. Ara ara bu korkunun ustune gidin.

eminim aklı kalır etkilenir bütün bu hallerinden ama elimde değil emzirme döneminde olmasam gidip ilaç kullanırdım sırf daha güçlü bir anne olabilmek icin A

yapmayin cocugunuzu kendinize bagimli hale getirmeyin, ben olmazsam annem mutsuz olur aglar algisini yerlestirmeyin, Su anda kizinizin yetiskin hayatini dinamitliyorsunuz. --okula basladiginda ne yapacak-- bütün gün annem üzülür simdi diye derslerine konsantre olamayacak-- -- üniverste Hayati nasil gececek -- belki sizden ayrilmamak icin istemedigi bir okulda okuyacak-- --evlilik Hayati nasil olacak cocuklarimiz bizden bagimsiz bireyler, hayatlarini bizden bagimsiz sürdürebilmeliler

evet biliyorum yetiştirme tarzıyla alakalı, hatta benim esimde oldukça anaci, yetişme tarzı o çünkü görüyorum.. işte bende bu yüzden oğlum olsaydı bukadar anaci yetistirmezdim daha bı dışa dönük olsun isterdim ki babasıyla takılırdı... ama kızımla başka sanki o bağ ana rahminde kuruluyor, ana kız yakınlığı sevgisi Patidostu Çok pati az insan çok

Cocugunuzda ciddi travmaya sebep olacaksiniz, hatta oluyorsunuz. Bu kadar drama queen olmaya gerek yok, tedavi olun

Hastalık olur zaruriyet olur kalır da neden keyfi gece başka bir yerde kalsın ki çocuk anlamadım bana saçma geliyor açıkçası H

evet çok hassas tıpkı benim gibi buaksam korkumun üstüne gitmeye çalıştım ben teklif ettim kal anneyle eglenirsin dedim ama yine patlak verdi ağladım orda

bende bilemiyorum işte bu yaşta bağımsız olurmu kız çocuğu hele... ama mutlu olmasını da istiyorum.. annemle güzel vakit geçiriyor en çok da bahçesi var annemin oraya inse yetiyor ona.. ama benim yanımda hapis gibi. A

aynı şeyi yaşamışız bende hemen almasını istedim hemde aglama krizleriyle.. dört gün görmemiştim ve gozume büyümüş gibi geldi eve geldiğinde okadar icerlemistim ki Patidostu Çok pati az insan çok

Yeni bir bebek olunca sanki büyük çocuğa bir haksızlık yapılmış gibi bir duygu oluyor insanda. Geçer bu duygu yogumlugu C

Cok zor biliyorum. Bizim ogretmenimiz cocuklari birakinca aksama kadar agliyolar sanmayin demisti. Bende cok hassasim ama asla cocuga belli etmem. Karsisinda guclu dururum. Cunku cocuklar karsisinda guclu bi anne oldugunda hayatta daha guclu olurlar. Siz agladikca o cocugun akli da sizde kaliyo emin olun.

Lohusalik durumunda daha cok artmistir bu durum. Bitkisel caylar deneseniz. H

Insallah duzelirsiniz. Lohusalik gecince ilerde duzelmezse yardim alirsiniz. yazarhanim35 Yazar

Ya simdi bir sey diyeceğim mune gelip banlayacak. Konusup konusup ağlamak ne ya. Cocuk denize girmiş güvenilir bir yerde tatil onun da hakkı. Ne dramatize etmissiniz. Bu kk de sık sık sorunlu ailelerden konu açıyor bi rahat bırakın çocukları, onlar sizin tapulu malınız, kuklanız ya da kopyanız değil. Onlar da fikri ve vicdanı hür küçük yetişkinler. Kendi iradeleri ve istekleri var. Sadece sosyal iliskilerine zarar veriyor böyle aileler

Bence normal 1 evladim var ancak sizi anlayabiliyorum onunla fazla vakit geciremediginiz icin bu aralar ondan vazgecmis gibi hissediyorsunuz su doneminiz gecsin duzeniniz otursun bence bu durumunuz sona erer

aslında gittik haftasonlari eşimle hep gezdiriyoruz bebek pusette falan.. tabi ben çok eziyet çekiyorum ama kızım için sabrediyorum.. dediğiniz gibi kafa dinlemeye zaten ihtiyacımız var ama ben yinede demem sanırım gitselerde kafa dinlesem diye... çünkü benim sosyal hayatım yok okadar alismisimki çocukların hayatına A

Çocuğunuzun yanında aglamayin korkarlar üzülürler dayanamıyorsaniz bırakmayın . push ; A

peki size şunu sorayim çocuğunuz varmı? ve kız evlat mi Patidostu Çok pati az insan çok

öz anneniz onu el üstünde tutar, çocuk da istiyormuş, arada kalmasına izin verin bence ilki zor olur ama sonra baktınız çocuk mutlu, arada bir izin verebilirsiniz, siz de bebeğinize konsantre olursunuz evet ikisinin de size ihtiyacı var ancak lohusalık döneminde biraz yardım almaya sizin ihtiyacınız da var. Yukarıda yazdığım gibi geçici bir aşırı duygusallık dönemindesiniz, ağlamak istiyorsanız da ağlayın, sıkmayın kendinizi edit: mesajın sonunu yeniledim, 6 yaşındaki çocukların bağımsız olma talebi olup olmadığından emin olamadım

Tedavi gorun, hayatinj mahfedersiniz boyle, ben annemden neler cektim, bu isini okulunu, sosyal hayatini etkiler

İşte bunlar hep lohusalık.. Bir de ikinci çocuk olunca ilkiyle ilgili milyon tane endişe lohusalıkla birleşince böyle oluyor. Bu hisleriniz geçecektir ama kızınıza bu şekildle yansıtmaya devam ederseniz onu yaralamaya ve iç dünyasını etkilemeye başlayacaksınız. Kendini sizden sorumlu hissetmeye başlayabilir. İçinizde ne yaşadığınızı kontrol edemezsiniz bir süre belki ama kızınıza yansıtmayın lütfen. Hadi

Kucuk bebeginiz varken denemeyin zaten. Bu durum aslinda bizden degil cocuklarimizdan kaynakli. O kadar ince dusunurki asla uzuntusunu belli etmez sirf ben uzulmeyim diye. Ama kizim 2 yasinda ve o kadar uyanikki aklim hic onda kalmiyo. A

Bende anaokulunda öyleydim 15 gün sürdü oda ağlıyodu onu bıraktık almıcaz diye düşünüyo kesin dedim yedim bitirdim kendimi eve gidip 2 saat eve sığamayıp okulun önünde saatleri saydığımı bilirim 6 7 saat sürüyordu okul erkenden alıyodum bazen dayanamayıp dediğiniz gibi benimde nefesim kesiliyodu canım yanıyodu bildiğin en son yollamıcam artık demiştim ki kendi sevdi okulu onu orda bırakmayacağımızı anladı da bende rahat ettim analık işte

Ornegin, ankarada cok iyi bir okul kazandim olmaz senden ayrılamam dedi tekrar istanbulda bir okul kazandim, evlenmek istedik cok erkrn dedi dedi sevgilim baskasiyla evlendi, bunjn gibi neler

aslında bana da saçma geliyor ama onun için daha güzel vakit geçirmesi için bazen iyi olur diye düşünüyorum ama sonra benim ağlama krizlerim A

Bebekten dolayı ona yetemeyeceğinizi, eskisi gibi yakın olamayacağınızı düşünüp vicdan yapıyor olabilirsiniz istemeden. Ben yatılı olarak çocuğu başka yerlerde bırakmaya karşıyım ama lohusalığı atlatıp düzeniniz eskiye dönerayak olunca baksınlar diye taklalar atacaksınız.

evet arttı tetikledi lohusalık.. papatya çayı içiyorum ama fayda etmiyor sanirim A

çocuklarınıza ne büyük zararlar veriyorsunuz farkında mısınız

Ben de kızlarımı hiç kimseye yatılı olarak göndermiyorum. Sabah erkenden anneanneye bırakıp akşam alıyordum. Siz de öyle yapabilirsiniz. Kreş gibi düşünün. Kızınızı sabah annenize bırakın, akşam alın. Hem alışırsınız, hem tek çocukla daha rahat halledersiniz işlerinizi. M

siz ne kadar önyargılı siniz burda sürekli sataşma tarzında önerilerde bulunuyorsunuz.. bı sakin... ben duygusallık acisindan, anne kız arasındaki o bağı tahmin edebiliyormusunuz onu soracaktım... erkek çocukları daha dışarıya dönük babanin peşinde falan olabilirler... kız çocuğu anneyle arkadaş gibidir, yokluğu da anneyi etkiler kanımca, Patidostu Çok pati az insan çok

emzirme dönemi bitince psikiyatriye gidicem, psikolog masraf şuan gidemiyorum A

Evet haklısın. Ben kucuk dıye sımdı oyleyım 15 16 yasında yapmam okadar da abartmam.

Böyle yaparsanız o da size bağımlı olur. İlginc ama anneannede 1 gece kalcak diye insan ağlar mı?Şu çocukların üzerine yük bindirmeyin. Annem benden ayrılırsa ağlar diye isteklerinden vazgeçmesin. O daha çocuk. O senin annen değil ki seni düşünerek eve geri dönüyor. Rolleri değişmiş gibisiniz.

evet benim yüzümden temmuzun başından brri doğru dürüst yaşayamadı hayatını çocukluğunu diye kendimi yiyip bitiriyorum mesela o denizi havuzu çok sever... sayikladi durdu yavrum.. doğuma iki gün kala havuza götürmüştüm onu sırf onun için.. iyikide götürmüştüm... ama o dünde kaldı bugün evdeydi yarın evde ve hep evde A

iter evet bende ondan korkuyorum sıkmak da istemiyorum ama benimki sadece kalmasını istememek.. bugünde babasıyla saat üçte çıktı akşam onda geldiler babaannedeydiler.. ben gayet normaldir çünkü gelecekti biliyordum çok şükür geldi... ama içimde bı his neden beni bırakıp gitti, acaba benimle zoraki mı yaşıyor düşüncesi var...

İkinci doğumumu yaptığımda kızım babaannesindeydi. normalde hafta içi kalacak hafta sonu getireceklerdi. Onun yokluğu öyle içime dokunduki dayanamadım. Eşimden hemen alıp gelmesini istedim. Sanıyorum lohusa olmanın getirdiği duygusallık ve hormonların tavan yapmasından. Geçici bir durum. Kendinizi üzmeyin. A

Bilmiyorum artık kalbine mi anlatırsın ne yaparsın. Ama kızına bunu yapma. Psikoloğa görünsen iyi olur.

kendisi çok sosyal bı çocuk anneannesi kal bu gece dediğimde hayır ben seni özlerim diyeceğine oley falan diyebiliyor.. lohusayim çok duygusalim ama ben lohusalık öncesinde de boyleydim keşke tedavi olabilsem ama emziriyorum ilaç iyi geliyor bana A

1 2 ay daha sabır edin millet kundakta bebeğiyle heryeri geziyor ben görüyorum bebişi pusetine koyun o uyusun hep beraber gidin kızınızın istediği yerlere Bide bi sır veriyim mi Bebekte birz büyüsün bi anneannelerine gitselerde keşke bende kafamı dinlesem diceksiniz A

evet rolleri degismis gibiyiz... annene yakın üstelik aynı mahalle.. ama elimde değil işte gelde kalbime anlat ;( . push ; A

Kendi icinizde bu halleri yaşiyor olsaniz bir nebze tamam ama cocukcagiza kal diyip, cocuk sevinmişken görecegi sekilde aglayip hevesini kursaginda birakmissiniz yani... Kendini suçlu bile hissetmiştir bence. Sizin ki hassaslık denecek birşey degil, siz hassasliği aşmışsiniz daha öte bisey bu. Cocuguna hassas olan insan, cocuga zarar vermek istemez. Siz cocugun ne hissedecegini hic dusunmuyorsunuz, kendi duygulariniza gore davranip, kendinizi önemsiyorsunuz sadece. Size bagimli bir insan olsun devamli yaninizda istiyorsunuz bu cok sevmekten kaynakli asla degil.

hamileliğiniz yeni bitmiş, lohusalık ve minik bir bebekcik de var. Kendinize biraz zaman tanıyın, şu anda bütün duygularınız normal, şu anda kendinizi yargılamayın, tüm hisleriniz gerçek, hormonlar çekildikçe küçük bebeğiniz büyüdükçe ağlama krizleriniz de bitecektir. Ayrıca bir çocuk mecburi bir durum olmadıkça ergenliğe kadar geceleri evinde yatmalı zaten . Allah yavrularımıza uzun ömürler versin

insalah ben oyle bir anne olmam... sizin için de çok kotu bir durum biliyorum A