Annem neden böyle... Hayatim boyunca annem bana hic sarilmadi hic opmedi. Saclarimi salıyordum mesela saclarini topla kokuyor derdi. O gun arkadaslarim supriz yapmislar dogum gunum icin, fotograf cektik onu gosterdim bana sen kokuyor muydun orda senden neden uzaktalar pis mi kokuyordun o yuzden mi gelmediler yanina dedi bana. Halbuki ben onde onlar arkadaydi yanyanaydik yani. Kafasindan surekli birseyler uydurur birsey dersem yanlis anlar 2 saat onun dogrusunu anlatmaya calisirim beni çıldırtır. Annem pek dışarıya çıkmaz sürekli evdedir bana birsey anlatır nerden biliyorsun kim dedi diyorum biliyorum ben öyle diyorlar diyor. Kim söyledi sana diyorum biliyorum ben diyoru. Kendi kafasından mi uyduruyor bilmem... annem neden böyle benden mi nefret ediyor anlamıyorum. Kiloluyum biraz sen hic aynaya bakmıyor musun şu haline bak sen farkında değilsin ayı gibi oldun yüzün gözün bi değişik oldu dedi saha neler neler annem neden böyle...

Annenizin ruhsal sorunları olduğunu düşünüyorum. Uzuluyorsunuz haklısınız ama sorunları olan birinin sözlerini ciddiye alıp kendinizi üzmeyin. Varsa babanız teyzeniz birilerinden destek isteyin. Bir terapiye götürsünler. içinde yada geçmişinde tuttuğu travmaları ile size o sözleri söylediğini dusunuyorum. Hedef aslında siz değilsiniz onun içindeki bir yara. Tabiki çok kırıcı sizin açınızdan haklisiniz. Ama en azından bunu bilin anne değişmeden bu sorunlar degismez

Annenizde travmatik bir geçmiş olabilir. Her anne çocuğunu sever. Sizin dışınızdaki insanlara tavrı nasıl?

Bazen cevap vermiyorum bana sen çok değiştin bir çeşit oldun, valla bir değişik oldun diyip duruyor

Annenizin tedaviye ihtiyacı olabilir mi?

Bu arada Lee Corrie' nin Var Olan Annenin Yokluğu kitabını okumanızı öneririm. Eğer çocukluğunuzdan beri, size karşı böyleyse, sizin içinizde de sevgiye aç bir çocuk bırakmıştır. İnsan o çocuğu iyileştirmek için, karnı aç birinin yemek araması gibi, yanlış kişilerde sevgiyi arayabiliyor. Özdeğer algısı, devamlı eleştirilmekten dolayı çok düşük olabiliyor. Ya da küçüklükten beri eleştirildiği için, tanıdığı iletişim şekli bu oluyor. Ve kendine aynı ilişkiyi devam ettirecek bir eş bulabiliyor. Sanmayın ki bu eş kişileri en başından beri kötü davranıyorlar. Önce çok iyi davranıyorlar. Sonra küçük küçük şakalar, eleştiriler sokmaya başlıyorlar araya. Sonra sevgiyi çekip annenizle olan ilişkiye çeviriyorlar. Sevgi verseler de şartlı veriyorlar bu sevgiyi. Böyle insanlardan çok var aslında etrafta. Ama böyle birinin, ebeveyn veya eş olması kötü olan. Siz anneden yana yaşamışsınız bunu. Arkadaştan ama en önemlisi eşten yana yaşamayın. Kendinizi geliştirip, mutlu olacağınız şeylere yönelin hayatta önce.

Bu tip insanlar genelde psikolojik destek almaya yanaşmıyor ve kaostan besleniyor. Yapabilecek tek bir şey kalıyor size böyle şeyler söylediği zaman asla üzüldüğünüzü ya da kızdığınızı belli etmeyin. Takmıyor kendi halinde mutlu tavrınız olsun. Ama sessiz kalın ezilin anlamında değil. Mesela kokuyorsun dedi. Ben hep güzel kokarım kendi kokumu seviyorum insanlar da seviyor tavrınız olsun. Böylelikle kaos yaratamayacağı için pes edecek.

Bu ruhsal sıkıntıları olanlar da ne hikmetse hep çocuğuna eşine falan yapıyor. El iyisi oluyor hepsi. Annenin sana böyle davranmaya hakkı yok belli ki hasta, baban var ise onunla konuş acil destek almasınj sağlayın

Dediğim gibi söylediklerini ciddiye almayın ve üzülmeyin. Değişik olmadım ben aynıyım deyin kendinize güvendiğinizi anlaması lazım. Sizi üzemedikçe pes edecek.

Yapmaz. Ben biliyorum. Annem işitme zorluğu çeken bir kadın işitme cihazı da takmaz her şeyi ters anlar. Eminim psikolog ne demek onu bile bilmiyordur

Anneniz Cahil + travmatik bir sorunu var. Özellikle koku ile alakalı bir durum yaşamış, mesala siz çocukken belki size iyi bakamadı ve bir gün kötü kokmuşsunuzdur, komşu-öğretmen v. s biri annenize bu şikayetini dile getirmiş olabilir, ve anneniz onu size söylerken aslında kendine bile kızıyor olabilir, Annenizin birçokşey istediği gibi olmamış ya da ne istediğini hiç bilmeden mutsuz yaşamış boş bir karakter gibi. Ve mutsuz insan çevresindekileride mutsuz eder bazıları bunu bilerek yapar, Böyle yazıyorum lütfen bana kızmayın, konuyu okuyunca sizin için çok üzüldüm. Anneniz böyle dedi diye sakın aynalara küsmeyin, eminim çok güzelsinizdir. Konu bu değil ama kilo vermek istersen güzellik için değil sağlık için ver. S Spizella

Bilmiyorum o hep böyleydi akba988

Annemizin yaşadığı büyük bir olay var mı koku takıntısı normal değil? Sevmiyor diye değil de psikolojik olarak bir sıkıntı var gibi duruyor bence bunun üzerinde durun. Evden çıkmayan biriyle görüşmeyen kadın bir olay anlatıyor ve ısrarla ben biliyorum diyor. Normal gelmedi.

Nefret etmiyor ama psikolojisi bozuk.. benim annemde sevgisini gosteremiyordu sebebini biliyorum ben ama.. şu anda oda pişman fazla sevip koklamadigi için bizi ama oda öyle yetiştirilmiş kızmıyorum bu yüzden.. ama zamanında kızdım tabiki... anneniz psikiyatriyr gidip ilaç kullansa sizde oda rahatlar ama insanlar çok cahil illa zehir edecekler hayatlarını birbirlerine

Anneniz psikolojik olarak sorunlu. Sizinle hiçbir alakası yok söylediklerinin. Kendi içini yansıtıyor yalnızca. O sebeple hiç üzerinize alınmayın. Ama bu yorumları yapan, anne olunca gerçekten insan hem alınıyor, hem üzülüyor. Çünkü karşılıksız sevgi beklediğimiz yer orası. Anneniz içten içe bir yerlerde çok mutsuz ve kendiyle yüzleşmemek adına, bu mutsuzluğu size yansıtıyor. Kendisi bile farkında değil, gerçeğin ne olduğunun da önemi yok. Yalnızca sizde mutsuz bir duygu bırakmak istiyor. Bunun için aklına ne gelirse oradan vuruyor. Gözleri kör gibi biraz. O aklındaki gerçeğe inanıyor. Bunlar aynı benim annemin de yaptığı şeyler. Ben 36 yaşımdayım, siz daha 18. Ben de çok üzülürdüm. Destek görmediğim gibi hep eleştiri. 30 dan sonra çözdüm bu meseleleri. İnsan öncesinde anlasa da, kabullenip umursamamayı öğrenene kadar da biraz zaman geçiyor. O sebeple ne kadar erken bunları öğrenirseniz, o kadar iyi. Kendinizi boşuna yıpratmamış olursunuz. Evime gelmiş misafirliğe, sözde yemeğimi övecek: senin etin hiç güzel olmaz ama bu seferki güzel olmuş diyor, her seferinde. Ben de benim etim hep güzel olur anne, o senin fikrin diyip geçiyorum. Telefonumun ekranında güzel bir fotoğrafım var. Ki insan zaten güzel çıktığı fotoğrafları koyar böyle şeylere. Ne kadar çirkin çıkmışsın, başka fotoğraf bulamadın mı koyacak diyor. O güzel bir fotoğraf, senin beğenmene gerek yok diyorum, öylece kalıyor. Aslında benim de onunla inatlaşıp tartışmamı, yok öyle değil, neden öyle dedin falan deyip uzatmamı istiyor. Ki oluşturduğu mutsuzluğun tadını çıkarabilsin ama kestirip atınca, o da hem şaşırıyor, hem susuyor. Etlime, ah x hanım, siz nasıl böyle iyi yetiştirdiniz çocuklarınızı, bizimkiler hiç böyle olmadı diyor benim yanımda. Eltim şaşırıyor, aramız çok iyi çünkü. Öyle demeyin, kızınız çok hayırlı bir evlat diyor. Ve bu söylediklerinin hepsine de inanıyor. Anneniz sizi seviyor mu sevmiyor mu bilemem. Benimki beni sevmiyor. Benimki hiçkimseyi sevmiyor. Sevme potansiyeli yok. Ama sizinki biraz daha farklı da olabilir. Ama insanların her anne çocuğunu sever masallarına inanmayın, öyle bir şey yok. Anneniz çocukluğunda kendini kapatmış. İçinde yaralı bir çocuk var. Onunla yüzleşmek istemediği için, sizi mutsuz etmek istiyor. Sakın onu iyileştirmeye çalışmayın. Başaramadığınız gibi, kendinizi yıpratırsınız duygusal olarak. Siz kimsenin psikiyatristi, doktoru olarak gelmediniz bu dünyaya. Bu kişi anneniz de olsa. Yalnızca kendiniz olduğunuz için değerlisiniz. Onun bunu onaylamasına gerek yok. Anne kapısı kapalıysa, siz de başka yollardan kendinizi geliştirecek, kendinize iyi davranmayı öğreneceksiniz. Sevgiler.