Daha önce konu açtınız mı bilmiyorum ama bir konu açın, burada ki hanımlar size yol gösterecektir Kötü anılarınızı burada bizimle paylaşın Gerçek hayatta bazen insanlar onlara anlattığımız kötü anılarımızı bize karşı kullanabiliyorlar Herkese herşeyinizi anlatmayın lütfen İnsanlar çok acımasız düşüncesiz Sormak istediğim çok şey var ama dediğim gibi başkasının konusunu baltalamak istemiyorum . push ; X

Allah acil şifalar versin inşallah kötü bir şey cikmaz. Ben de en çok ileride hasta olmaktan korkuyorum. Ne yapsam kendimi değiştiremem bu saatten sonra. Bu benim karakterim olmuş. Ama çok istiyorum değişmek.. inşallah hepimiz iyi oluruz.. X

Sizin gibi insanlara imreniyorum ama hiçbir zaman öyle birisi olamayacagim ne yazık ki..

Farkındayım insan ne yaparsa kendine yapar ben de en büyük kötülüğü kendime yapıyorum.. umarım sizin gibi bir adım atabilirim.. Samsonn

Yok artık birşey diyemiyorsan git bir tokat patlat, ittir falan yani. İlginçmişsin X

Soru yok ki cevaplayalım. İçinizi dökmüşsünüz. Sevgili Günlük bölümü var, oraya da yazabilirsiniz. Belli bir yaştan ve yaşanmışlıktan sonra özgüvenle alakalı durumlar değişmiyor maalesef. Allah kolaylık versin.

sulecik33.!.: Aynı durumdayız sadece ben 20 yasındayım ve evli değilim şundan iki sene önce kendimde özgüveni yüksek biriydim nerde ne konuşacağını sevmediği şeylerde karşısındaki insana belli eden gibi ama ailesel baskılar yüzünden kabuğuma çekile çekile iki kelime konuşamayan bi insan haline geldim çünkü bana haklıda olsan haksızda sus dediler hakkımı savunduğumda cezalandırdılar artık eski halimede dönemiyorum ortada şakayla söylenen bi lafı bile ters anlıyorum ve üzülüyorum girdiğim bunalımdan kurtulamıyorum kardeşim dediğim çocukluk arkadaşlarım bile benle arkadaşlığı bıraktı herkes sırtını döndü kısaca kendi babam bile.. bu hayatta güvendiğim kimse yok birtek annem bide yüce Allah'ım var. Sizi anladığımı düşünüyorum bu konuda inşallah bu durumdan kurtuluruz işin kötü tarafı ben evlenebileceğimide düşünemiyorum. Çünkü kimseyle seviyeli bi muhabbet edemiyorum. İnsanların gözlerine bakmaktan kaçıyorum. Sanki yaşadığım şeyleri anlıcaklar beni nasıl ezdiklerini anlıcaklarmış gibi geliyor halbuki herşey beynimde bitiyor ne yazık ki. İnşallah bu durumdan bir kurtuluş yolu

Keşke herşeyi içinize atmayıp avazınız çıktığı kadar bağırıp ağlasaymışsınız zamanında Benim canımı ne sıksa kim sıksa anında duygularımı belli ederim İçinize atmayın hanımlar sonra dert oluyor

Neden boyle soyledin? Neden okuyup cevap vermeyelim ki? Ayrica sabrina hayran kaldim. Taş mısın mübarek nasil attin icine o kadar her seyi.. Maybe

Bende senin gibiydim yasim 25 ve o kadar zor şeyler yasadim ki ve hep benim canim kanim olmayan insanlardan geldi zarar. Üstelik bu kisilere 1 gram kotulugumde dokunmadi. Tamamen hayir diyemedigim icin egolarini benim üzerimde tatmin etmek istediler. Oysa ki ben kalp kirmaktansa kirilmayi tercih ediyordum kul hakkina girmemek icin. Peki ne oldu biliyor musun? Evlendim evlendigimi anlamadim. En guzel zamanlarimi cok kotu sartlar altinda gecirdim ve ölüm ipi derler ya işte ben o ipten döndüm. Egolari tatmin olsun diye bana yapilan kötülüklerin sonunda solugu psikiyatri ve psikolog odalarinda aldim. Sonra icimden bir insan cikti. Tekrar zarar gormemek icin iyilik duvarimi kaldirip. Katilik duvari ördüm ve hayir demeyi ogrendim. Cunku ben kendimi onemsemezsem beni kimse onemsemez dedim. Seni seven insanlari sevdiklerini düşün. Sana tavsiyem gec aynanın karşisina hayir de ve hep tekrarla. Sonra insanlara demeye başla bak nasil rahatlicaksin. Cunku sen allahin kulusun INSANSIN... Maybe

Bir gün bir patlar piiir patlarsınız, demedi demeyin. Size hastalık olarak geri döner... Lütfen bir psikologa gidin... fayda göreceğinize inanıyorum...

Istesem de icimde tutamam ki. Illa beni rahatsiz eden konu hakkinda konusacagim. Cozulsun ya da cozulmesin.. Icimde kalacagina disimda kalsin.. Yoksa çatlarım :)

Sorun yok arkadaşlar bende okuyup nasipleniyorum

Bence psikolojik desteğe ihtiyacın var Uzun zamandan beri böylesin belliki git bi görüş, iyi gelecektir..

20 yaş bunları kendine yapmak için çok küçük bir yaş. Zaman geçecek, okullar okunacak, işe başlanılacak, belki evlenilecek, çocuk olacak, bir çok olay yaşanacak senin adına... Ama sen dönüp baktığında insanların senin üzerinde kurduğu hakimiyete öyle üzüleceksin ki. Keşke diyeceksin, keşke kimsenin bana şunu demesine fırsat vermeseydim, özgüvenimi yerle bir etmesine izin vermeseydim keşke. Geçen yıllarıma, sağlığıma yazık ne boş bir ömür, ne boş bir hayat yaşamışım ve bunu ben kendime yapmışım. İnsanların bana bunu yapmasına ben izin vermişim... diyeceksin. Ne üzücü değil mi... İnsan özellikle gençken herşeyin merkezinde olduğunu sanır. Dertlerin merkezi, özgüvensizliğin merkesi, anne-babanın merkesi, akrabaların, komşuların merkezi sanır.. Oysa bizler kendimizin merkeziyiz. Onların ise 15-20 dakika sohbet malzemesiyiz biz. Akşam yatakta yalnızız, kendimiziz, yarın biz yine kendimiziz.. Bizi tanımlayan şey anne-babamız, akraba, mahalle değil biziz. Ve insan isterse bunların hepsini göğüsleyebilecek şekildedir. Hepimiz hayatımızın bu yönünü yönlendirebiliriz. Anna-bana akraba seçemeyiz ama okuduğumuz okulu, sevgilimizi, aileden uzak yaşamayı, para kazanmayı, iyi projeler yapmayı seçebiliriz. Ve emin ol sen ilerde güzel bir okula girip güzel bir kariyer yaptığında seni baskılayan herkes senin önünde eğilmeye başlıyor. Hayat sandığın kadar karmaşık değil, başarı, mutluluk uzak değil. Hayatını karmaşıklaştırmaarına sen izin veriyorsun sen!

Allah yardımcınız olsun.. ben kendimi bildim bileli annemle aram hep soğuktu, hiçbir zaman anne kiz gibi olmadık hep yabancı gibiydik.. evlendiğim zaman annemden goremedigim anneliği kayınvalidemden görmeyi diledim hep. Belki onunla anne kız gibi oluruz dedim ama o da olmadı. Çok soğuk bir kadın. Diyeceğim şu ki kendinizi iyileştirmeden evlenmeyin. İnsan evlenince daha da alıngan oluyor. En azından ben öyle oldum. İnşallah sizin için herşey çok güzel olur..

bir psikiyatriste gitmeni oneriyorum

Ben de sizin gibi düşünüyorum çünkü karşımdaki insanada umutsuzluğumu yüklemek istemiyorum. Zaten bu şekilde kimseninde benle evlenmek isticeğini sanmıyorum. Hayatta herkesin bi sıkıntısı var evet. Tek istediğim canım yandığında birinin duyması ve yarama merhem olması anne, baba, arkadaş, akraba belkide bi yabancı kim olursa. İnşallah en kötü günlerimizdir bunlar. En güzel günlerimiz daha yaşamadıklarımız olsun..

Canım psikolojik destek almanı tavsiye eyorum. Hiç birşeyi anlatmayıp içinde biriktirmek ilerde ciddi sorunlar yaratabilir.

Benim merak ettiğim şey özgüveninizin bu kadar düşük olmasının altında yatan sebep sizce nedir?

Aynı durumdayız sadece ben 20 yasındayım ve evli değilim şundan iki sene önce kendimde özgüveni yüksek biriydim nerde ne konuşacağını sevmediği şeylerde karşısındaki insana belli eden gibi ama ailesel baskılar yüzünden kabuğuma çekile çekile iki kelime konuşamayan bi insan haline geldim çünkü bana haklıda olsan haksızda sus dediler hakkımı savunduğumda cezalandırdılar artık eski halimede dönemiyorum ortada şakayla söylenen bi lafı bile ters anlıyorum ve üzülüyorum girdiğim bunalımdan kurtulamıyorum kardeşim dediğim çocukluk arkadaşlarım bile benle arkadaşlığı bıraktı herkes sırtını döndü kısaca kendi babam bile.. bu hayatta güvendiğim kimse yok birtek annem bide yüce Allah'ım var. Sizi anladığımı düşünüyorum bu konuda inşallah bu durumdan kurtuluruz işin kötü tarafı ben evlenebileceğimide düşünemiyorum. Çünkü kimseyle seviyeli bi muhabbet edemiyorum. İnsanların gözlerine bakmaktan kaçıyorum. Sanki yaşadığım şeyleri anlıcaklar beni nasıl ezdiklerini anlıcaklarmış gibi geliyor halbuki herşey beynimde bitiyor ne yazık ki. İnşallah bu durumdan bir kurtuluş yolu

Lütfen böyle umutsuz olmayın daha çok gençsiniz Okuyor musunuz? Başkasının konusu ama yazmak istedim üzdünüz beni Oysa kendinizi çok güzel ifade etmişsiniz neden bu özgüven eksikliği?

Kendinizi üzmeyin. Ne gibi sorunlar var bilmiyorum ama kendinizi sevmeden diğer insanları sevemezsiniz..

Sen de otur onun önünde ağla, neden gizliyorsun? Samsonn

Artık hiç kimseye, hiçbir şeye tahammülüm kalmadı. Ufacık şeyleri içimde dağ gibi büyütüp kendime dert ediyorum. Çünkü kimseye içimden geçenleri söyleyemiyorum. Herşeyi içime atıyorum.. çok basit bir kelime oysa ki " hayır " bunu bile diyemiyorum biri birşey istediği zaman.. 2 yıldır evliyim eşimle bir kere bile kavga etmedim.. ahh ne kadar mutluyum sözde! Oysa ki karşılık veremediğim için herşey yolundaymis gibi, hiçbir sorun yokmuş gibi duruyor. Bana hep seni hiç ağlatmadım ben deyip kendiyle övünüyor oysa bilmiyor ki kaç kere gizli gizli ağladım.. içimden herkesle kavga ediyorum ama asıl kavgam kendimle. Artık kendimden nefret etmeye başladım.. dışardan çok özgüvenli biri gibi görünüyorum ama korkağın tekiyim! Bunları kimseye anlatamıyorum içimde patlıyor herşey şuan yazarken bile ağlıyorum.. belki kimse okuyup cevap vermeyecek ama ben içimi dökmek istiyorum.. bari bunu yapayım kendim için..

Ya arkadasim, es dedigin su dunyada sana en yakin olmasi gereken varlikdir. Insan kendi esine bile nasil kendi fikrini soyleyemeZ? Cikar su yuttugun ruhunu. Aynada goz bebeklerinin icine bak hergun en az 5 dakika. Ben de varim de. Sonra ilk firsatta kendi dusunceni de hesap kitap yapmadan, ne olacagini kurgulamadan soyle karsindaki insana. Pratik yaptikca normalleseceksin, bak bunu buraya yaziyorum.

Ne kadar erken o kadar iyi. Belliki yetistirilmenizde bir yalnis yapilmis. Bu goz bebegine bakmayi mutlaka deneyin lutfen. Siz varsiniz, siz onemlisiniz, varlik amaciniz herkesi 7/24 memnun etmek degil. Bir sesiniz solugunuz olmali. X

İşin ilginç yanı beni tanısanız hiç böyle biri olduğumu dusunmezsiniz. Arkadaş çevremde çok sevilen çok neşeli bir tipim. Ve evet çocukken sıkıntılarım oldu ailemle. Bilmiyorum ben de o kadar karmakarışık bir haldeyim ki.. kişilik sorunlarım var sanırım. X

İçinize atıp dert olacağına dışarı vur Mert olsun

Konu açsam inanın sonunu getiremem burda iki yıl boyunca neler çektiğimi anlatsam siz bile intar etmek istersiniz. İki değil kırk yıl geçti sanki ömrümden. Karakterime kadar karışan ve bu yaşıma dair çocuksu halimi kabullenemeyen jest ve mimiklerime kadar karışan moralim bozuksa bile inatla üstüme gelip egosunu tatmin eden ve bana sürekli ağır ciddi bi kız ol diye baskılayan insanlar ve sırf ailesi için bunlara katlanıp kafayı sıyıran ben bu piskopat insanlardan tek kurtuluşum evlenip gitmek çünkü kendi ayaklarımın üstünde durup başka bi hayat kurmamada izin vermezler daha çok uzun konu şimdilik bukadar özet geçebildim. Sizinde dediğiniz gibi konuyu baltalamayalım. Yeni bir konu açmayı düşünüyorum ben zaten. Konu sahibinede ayıp olmasın. X

Çalışıyorum. Ama hiç mutlu olcağımı düşünmüyorum dışarda olumsuz bi olay olsa bile insan eve gelince yada herhangi bi durumda arkasında birilerinin olduğunu bilmek istiyor enazından bir baba falan. Sanki dışarda bana kötülük etmek için bekleyen insanlar var gibi geliyor. Kendi babamın beni öldürmeye çalışmasıda bunu baltalıyo. Sanki dışarda her an herkes saldırcak gibi geliyor. Allah kimseye yaşatmasın kısaca. Özgüvenimin artması için güvenip konuşabileceğim bi arkadaşım bile yok kendimi bildim bileli bu arkadaşlarıma güvendim bütün sırlarımı biliyolardı ama bu ailesel olaylardan girdiğim bunalımlar yüzünden onlarıda bunalttım galiba birisi daha iki günlük tanıdığı birinin lafına inandı diğeride ortak bi arkadaşımıza benimle bidaha görüşmek istemediğini söylemiş arkadaşım dedi kendime başka arkadaşlar bul bence sen siz bidaha aranız düzelmez dedi bunlardan sonrada kimseyle güvenip arkadaşlıkta kuramıyorum bu durumlarımı paylaştığım bi arkadaşım daha vardı gerçekten hayatımda kimseye güvenmediğim kadar güvendiğim ve hoşlandığım bi çocuk oda dedi ben seni bu şekilde oyalamak istemiyorum üzmekte istemiyorum bidaha görüşmek istemiyorum diye sanki herşey üstüste geliyo bu aralar inanın hiç tanımadığım insanlarla dertleşmek burda beni daha çok rahatlatıyo. Ama böylesine kendinden vazgeçmiş bi insan bidaha nasıl olurda özgüvenini kazanabilirki? bütün anıların hafızamdan silinmesi lazım