En çokta içimi o yakıyor... Psikolojim bozuldu haliyle hareketlerimi de kontrol altına alamıyorum hal böyle olucada ortaya tamiri mümkün olmayan hatalar çıkıyor. HAKARETLER, DAYAK... evlilikten, ondan o kadar uzaklaştım ki... İlk zamanlardaki ışığı göremiyorum gözlerinde. Canım yanıyor canımmmm... İyi dilekleriniz ve benim derdime ortak olduğunuz için hepinize teşekkür ederim. Şu aralar akıl almaya, fikirlere o kadar çok ihtiyacım var ki...

canım ya ne zor sıkıntılar çekmişin. okurken içim daraldı inan allah aşkına büyütemiycekleri çocukları niye dünyaya getirir insanlar anlamam. doğurmak yetmiyo ona sevgiyi saygıyı huzuru herseyi aşılamak gerekir. ailenden kaçma için sığındığın limandada başka bir sorun yaşıyosun rabbim yardımcınız olsun. ama herşeyin inadına ayakta durun durun ki yıkılmadığınızı kendi aileniz dahi herkes görsün . push ; sevibade Güzel Bakan, Güzel

Sizi o kadar iyi anlayabiliyorum ki, ne desem boş... ALLAH yardımcınız olsun

Annelerin, babaların suçunu işte böyle çocukları çekiyor maalesef. Canım, benim sana tavsiyem üniversiteye devam et yada çalış, sakın ama sakın kendini nişanlına mecbur hissetme ve mecbur olma da... Y

kendi ailende yaşadığın sıkıntılardan kurtulmak için bu yolu seçtin, senin yerinde olsam bende kaçış için yapardım bunu, çıkmaza düşeceğimi bile bile üstüne giderdim belkide, ama hatalı olan sen değilsin canım üzülme, hayat çok acımasız, okulun bittimi, bir işe sahipmisin bilmiyorum, eğer işin yoksa, ilk yapacağın bu olsun, adım adım geliştir kendini, istemediğin insanları hayatında tutmak zorunda da değilsin, kendien bakacak durumda ol yeter... Y

Cevabınız için çok teşekkür ederim. Elimde bir işim yok, inanın bir işim olsaydı bir dakika durmazdım bu insanların yanında... O kadar çaresiz kaldım ki... D Dilal2a Psikolojik

Selam hanımlar... Sizlerle bir derdimi paylaşmak istiyorum. Gerçi bir mi birden çok mu bende bilemiyorum... Öncelikle siteye uzun zamandan beri üyeyim fakat başka bir nickle. Bu derdimi yeni bir nickle yazmak istedim, beni anlayışla karşılayacağınızı umuyorum. Malum yaşanılanlar kolay şeyler değil. Çevremde kimseye anlatamadığım için siz değerli arkadaşlarımdan akıl almak istedim... Olayların neresinden başlayayım bilemiyorum... 7-8 yaşlarındaydım babamın annemi aldattığını öğrendiğimizde... O zamanlar bu kadar koymamıstı tabi... O kadınınla karşılaşmalar, konuşmalar, babamın annemi dövmesi falan... Küçük yaşta ben ne bilebilirdim ki bu kadar ağır yaralar açacağını bende. O zamanlar babam beni öteki kadınla bile tanıştırmıştı, benim yanımda bile gayet rahattılar. Ve olayların devamı malumunuz... Annem bunu kaldıramadı tabi, kendini savunmaya geçti. O savundukça babamdan dayak yedi boşanma davası açmasına bile izin verilmedi düşünün artık... Bu olaylar böyle sürüp gitti... Fazla paranın insanı kudurttuğunu bir kez daha anlamıştım. Babam şirketini kapattı iflas etti bu olaylar yüzünden annem yine de güç bela ayakta durmaya çalışıyordu. Gel zaman git zaman ben 16 yaşıma geldim. Çok iyi bir liseye başladım... Etrafımda olanları görmezden gelemk istiyordum ama bir yandanda olanlar içimi parçalıyordu. Ailemizin dağılmasına dayanamaıyordum... Derken bir gün annemin telefon konusmasına tanık oldum. Bir erkekle konusuyordu, evet. İyice sokuldum kapıya, dikkatle dinledim... Dinledikçe birkez daha yıkılmanın ne demek olduğunu anladım. Annemde babamı aldatıyordu, hemde arkadaşımın babasıyla... Bu olayda böyle sürüp gitti. Hiç sesimi çıkarmadım ama tavır aldım. Ben tavır aldıkça asi, dik başlı oldum onların gözünde. Dayak yedim, evden kovuldum en önemlisi yüreğimi parçaladılar. O kadar ağırdı ki bu aldatmalar... Annemde babamda birbirini aldatıyorlardı. Madem böylee yapıyorsunuz ne diye bosanmazsınız değil mi? Artık iyice aklımı yitirmek üzreydim. Kimseye güvenim kalmamıstı, kendimi iyice bozmustum. Alkol, sigara gibi ne kadar kötü alışkanlıklar varsa başlamıstım, bulamadığım sevgiyi dışarıda aramaya başlamıştım... Bazı şeyleri çok küçük yaşımda yaşadım. Cahilliğim ailemin bu tutumları benide bozmuştu. Küçücük aklımda boyumdan büyük işlere kalkışmıştım... Gel zaman git zaman 21 yaşıma geldim. Bir adamla tanıştım, benden yaşça biraz büyüktü... Öncelerde ona sığınmak, kendimi korumak istemiştim. O çok muhterem! ailemin karşı çıkmasına rağmen bırakmadım onu, git gide alıştım sevdim aşık oldum... Ondanda o kadar emindim ki... Herşeyini bana adamış, benim mutlu olmam için kendini oarçalayan bir adam vardı karşımda... Hiç olmadığım kadar mutluydum, huzurluydum. Allah bunca sıkıntının karşısında beni ödüllendirmişti resmen... Hata mı yaptım doğru mu yaptım bilmiyorum ama ailemle oturdugum evi terk ettim erkek arkadaşımın yanına taşındım ailemle tanıştırmıştım, onu o kadar çok sevdiler ki kendi oğulları gibi... Bende onun ailesiyle tanışmıştım, şeker gibi içi dışı bir insanlar. Kendimi biraz daha iyi hissetmemi sağladılar. Herşey çok güzel gidiyordu. Babam bana birşey olmasın diye, yaşadıklarımı da bildiğinden birşey diyemedi evi terk etmeme.. Öncelerde çok zorlandım, herkes üstüme geldi... Uykusuz geceler, sabahtan akşama kadar bitmek bilmeyen ağlama krizlerim. Hata yapıyordum biliyorum ama yaşadıklarımın psikolojisini atamıyordum üstümden. Daha sonra nişanlanmaya karar verdik ailelerin kararıyla... Nişanlandıkta, herşey o kadar güzeldi ki... Hayatım artık yoluna giriyordu... Benden mutlusu yoktu, ailemle de aram düzelmişti biraz olsun. Şaşırıyordum hayatın bu kadar güzel gitmesine derken nişanlımla aramızda kavgalarımız başladı. Öncelerde ufak tartışmalar yerini büyük ve şiddetli kavgalara bıraktı. Ortada belirli bir neden yoktu. Benim bozulan psikolojim nişanlımında psikolojisini bozmuştu resmen. Kavalar büyüdükçe büyüdü. Dayak yedim, morartana kanatana kadar... Canım o kadar yanıyordu ki o vurdukça ben ölmek istiyordum resmen. Bu muydu sevdiğim güvendiğim adam? Hani sen beni hep koruyup kollayacaktın. Bana dokunmaya bile kıyamayan adam şimdi ne haldeydi? Artık dayanamıyorum. Kavgaların şiddeti biraz olsun azaldı ama yine her gün her gün tartısıyoruz kavga ediyoruz. Ben bıktım artık yaşamaktan yoruldum! Annemden, babamdan ayrı çektim şimdide nişanlımdan ayrı ayrı dertler çekiyorum. Ne yapayım nereye gideyim hiçbir fikrim yok. Aileme o kadar kızgınım ve kırgınım ki onlar yüzünden bu haldeyim. Gidecek bir yerim yok çok çaresiz kaldım... Herkesten nefret ediyorum, bir insanın değeri bu kadar basit mi? Bir insanın hayatı bu kadar önemsiz mi? Siz söyleyin Allah aşkına ne yapayım ne edeyim... Aslında o kadar çok şey varki anlatılacak, ben snirimden üzüntümden yazamıyorum bile. Hayatım hep dayakla, aldatmalarla, kavgayla geçiyor... Hiç olmazsa siz beni anlayın, bana akıl verin lütfen... Y

Sevdiğin adam seni nişanlılık dönemlerinizde dövebiliyorsa evlenince daha beter yapar. Önce işe onu hayatından çıkararak başlamalısın, sonra kendine bir iş bul eminim yapabileceğin bir iş bulursun. Maddi olarak kendine güvendiğin zaman da ailenin yanından ayrılırsın. Sonrasında seni gerçekten mutlu edebilecek birisi çıkacaktır eminim karşına. Daha yaşın çok genç, senin değerini bilmeyen insanlarla çürütme en güzel yıllarını... Biliyorum bunların hepsini yapmak çok kolay olmayacaktır ama yavaş yavaş biryerden başlamalısın yoksa daha da kötüye gidebilir herşey. Umarım sen de hakettiğin mutluluğa kavuşursun canım... Y

Bircok türk kizlarimizin yasadigi bir olayi yasiyorsun güzelim. Yagmurdan kacarken doluya tutuldun... evliligi baba evden bir kurtulus bir kacis olarak gördün, karsindaki erkegin olumsuz taraflarina hic dikkat bile etmedin, biran evvel kurtulmak evden uzaklasmak icin körü körüne baliklama bir atlayis... Baba evinde gördügün yasadigin olaylar rezillikler piskolojini bozmus resmen... yazik inanki cok üzüldüm... Zaten hep cocuklara oluyor olan, böyle evliliklerini tüm igrenclige ragmen sürdüren anne babalarin cocuklari cekiyor ceremesini... Ben hayataki herseyin bir imtihan oldugna inaniyorum güzelim, en zor imtihanda kendi öz be öz ailenle imtihan olmaktir... hep derim Allah kimseyi ailesi ile sinamasin diye, 40 yillik yabanci olsa def edersin hayatindan olur biter, ama kendi ailen annen baban kardesin oldugu vakit bunu yapamiyorsun iste, atsan atamazsin satsan satamasin... ne yapicaksin? Kabulleneceksin... evet bu adam benim babam bu kadinda benim annem... düsledigim hayalimdeki anne baba degiller, bana ihtiyacim oldugu o sicak aile ortamini vermediler, cok acilar yasattilar ama yinede onlar annem ve babam...10 tane koca bulabilirim, 100 tane arkadasim olabilir, ama dünyada sadece 1 tane annem ve babam var diyeceksin. Sana siddet uygulayan nisanlindanda biran evvel ayrilmani öneririm, simdiden böyleyse evlendikten sonra dahada kötü olacak... Bence baba evine dön güzelim, orda cok acilar yasamis olabilirsin, dayak yemis olabiilrsin fakat ne olursa olsun babanin attigi bir tokatla elin adaminin attigi tokat bir degildir... Hakkinda hayirlisi olsun... umarim hersey gönlünce olur. Caramelim

Allah'ıma binlerce kez şükürler olsun ki hala ayaktayım canım, evet... 22 yaşımdayım ama inan ki kendimi 30-35 gibi hissediyorum. Hayatın bu ağır yükü, acımasız yüzü sayesinde... Nişanlanmakla hata mı ettim bilmiyorum. Ne olduysa nişandan sonra oldu zaten. Eskiden tartışmalarımız vardı ama bu kadar şiddetli değildi. Bu zamana kadar çok güçlüydüm ama artık yavaş yavaş gücümüde kaybediyorum. Etrafımda bir tek arkadaşım kalmadı, yüzüme gülüpte arkamdan iş çevirenler, bana bunları yaşatan ailem ve en önemlisi herşeyimi verdiğim silbaştan hayatı yaşamaya başladığım nişanlım sanki birer düşman gibiler şimdi benim gözümde... Çok kere psikoloğa gittim, ilaçlar kullandım ama bana mısın demedi o kadar şaşkınım ki sanki hiç düzelmeyecekmiş gibi geliyor... Caramelim

Gercekten zor seyler yasamissiniz. Nisanlilik doneminde bile size siddet uygulayabilen bir adamin evlendikten sonraki hali pek ic acici gorunmuyor. Tekrar tekrar dusunun hic birsey icin gec degil.. Ailenizden yana sikintilardan siyrilayim derken daha zorlari ile karsilasmayin. Allah yardimciniz olsun.

İnanın benim içim o kadar yanıyor ki... Allah a isyan etmiyorum ama neden böyle devam ediyor hayat neden hep aynı sorunlar aynı dertler... Yüzüm gülüyor belki ama içim... Psikolojimde iyice bozuldu, kendimi tanıyamaz hale geldim. Etrafımda ne bir arkadaşım var ne de ailemden birileri... Sözde yanımdalar ama geçmişin yaralarını hiçbiri saramıyor... Şimdi akılları başlarına yeni yeni geliyor ama iş işten çoktan geçti. Ben neler yaşadım neler gördüm. Belkide tüm yaşamımı etkileyecek şeyler yaşadım. Keşke yazdıklarım kadar basit olsaydı yaşananlar, o kadar doluyum ki o kadar kırgınım ki hayata... Y

Öncelikle ilgin için teşekkür ederim... O kadar doğru söylemişsin ki, işleri garantiye alınca gerçek huyları ortaya çıktı, evet! Ama ben böyle tanımamıstım onu, bu şekilde sevmemiştim. Şimdi herkesten sogudum, o kadar uzaklaştım ki... Kimseye güvenemiyorum, kendime bile. Bu ruh haliyle ne yaparım ne ederim bilemiyorum... O kadar kötü şeye şahit olmak çok ağırmış atamıyorum bu yükü üzerimden. Okumuyorum, çalışmıyorum da... Evde oturmaktan bütün gün bunları düşünmekten çıldırmak üzereyim. Derdimi anlatabileceğim bir dostum, güvenebileceğim bir yakınım bile yok! Nişanlım babama o kadar çok benziyor ki... Kötü huyları hariç. Onu sevmemin, bu kadar bağlanmamın nedeni de bu... Ümidimi kaybetmek üzereyim ona karşı, çünkü her geçen gün ipler daha da inceliyor kopacak diye korkuyorum artık... Sinir krizleri, bitmek bilmeyen ağlamalarım, kırıp dökmelerim... Daha neler neler... Tedavi olmak istiyorum elbette ama inancımı da yitirmek üzereyim, hiçbir şeyden zevk alamaz oldum. Bütün güzelliğim, sağlığım, psikolojim gitti. Özellikle son 2 senedir o kadar çöktüm ki... Eski fotoğraflarıma bakıyorum da şimdi kendimi tanıyamıyorum bile... balperisi

Canim zaten nisandan sonra "garantiye almis"gibi su yüzüne cikmaya baslar erkekeklerin huylari.. ayni evde yasamanin da etkisidir biraz.. O kadar zor seyler yasamissin kücük yasinda, ki hala daha kücüksün.. :) insanin korktugu seyler bi bakar seni bulur, o yüzden inadina pozitif inadina kendini dahada sev kendine Deger ver ki Deger Göresin. Hani derler ya kizlar babasi gibi es secer diye, degilse eger nisanlini seviyor ümidin varsa hala daha iliskinizden, cift olarak psikolojik destek alabilirsiniz. calisiyormusun okuyormusun bilmiyorum ama imkanin varsa mutlaka psikolojik destek almani öneririm kendini birazda olsa iyi hissetmeni saglar ve ileriye dönük dogru kararlar almanada yardimci olmus olur.. Hakkinda insallah hayirlisi olur :Saruboceq: Y

canım benim ya Allah sabır versin annenin yanına dönsen bunun eziyetindense aileninki daha iyidir hem onların evlatlarısın sahip çıkmazlarmı sana liseyi bitirdiysen üniye başla yada açıktan oku ne bileyim çok üzüldüm inan senin adını, inancınıda sakın yitirme Allaha hep dua et gönülden o ep senin yanında mutlaka duaların kabul olur inşallah peki nişanlınla konuuşmuyomusun niye böyle yaptığını hiç pişmanlık duymuyomu özür dilemiyomu

Tatlim bu kadar sey yasamana ragmen hala ayakta kalabilmen müthis basari. Gercekten güclü bir kizmissin. Yasadigin hic birseyde senin bir hatan, bir sucun yok. Dogru düzgün bir aile ortami görmemissin, ve dogal olarak korunmaya ihtiyacin oldugu icinde senden yasca büyük birini secmissin. Benim sana tavsiyem, herkesi ve herseyi unut, kendi hayatina bak. Maddi durumun nasil bilmiyorum ama bir psikologla görüsmeni tavsiye ederim. Anneyi babayi nisanliyi gec, senin herseyden fazla buna ihtiyacin var. Bir erkegin bir kadina dayak atmasi kadar aciz birsey olamaz, üstelik nisanliyken yapmis bunlari. Sana yasi geregi bir olgun gibi davranmasi gerekirdi. Iyi düsün canim. Y

Ablalarım, kardeşlerim ne olur bir akıl verin bana artık üzülmek hata yapmak istemiyorum...

Onlara sorarsak herşeyin en iyisini en güzelini verdiler bana ama bir şeyi unuttular SEVGİYİ... benim ona ihtiyacım vardı halen de var... L

Aynen öyle ipler geriliyo koptu kopacak duruma geliyo. Canim inanirim psikolojinin verdigi yük insanin ruhunu alt üst ettigi kadar yüzünede bedenede yansir.. Canim yasadigin sehirde derneklere yada kurslara katilsan rutin olarak en azindan cünkü evde hep yanliz olmanda ister istemez bikmadan ayni seyleri düsünmene sevk eder yani odaklaniyor insan ister istemez hem yeni insanlar arkadasliklar edinirsin.. Gercekler tabiki degismez ama havan degisir düsünmene firsat olmaz yada az düsünmüs olursun ayrica psikoloji destek sana ilacdan cok senin doktora ifade edip icini döküp rahatlamani saglar kimsem yok yanlizim düsüncen bi nebzede olsa dediklerim ile ümit isigini yakmis olursun