Çok yorgun hissediyorum son zamanlarda. Pandemi dönemi kimseyle görüşmedim. Şu ara sürekli olarak geçmişi düşünüyorum. İlk atandığımda ev alsaydım diyorum. Ne bileyim kredi faiz diye girmedim. Ama işte öyle çok da bir para biriktiremedim. En iyisi borçlanmakmış benim için. Oldukça sosyal fazla eli açık biriydim maalesef. Yani hayat koşulları çok pahalandı. Şimdi mümkün değil ev almak falan hayal. Çok moralim bozuluyor buna ne bileyim içimi dökmek istedim yapcak da çok bir şey yok aslında. Sadece dertleşmek istedim. Tüm bunları düşünüp düşünüp enerjim çekiliyor. Tükenmiş hissediyorum. Hiçbir şey yapasım yok. Çok şükür sağlıklıyım elbette ama işte üzülüyorum elde değil.

sağlığın yerinde olsun işin gücün olsun yolunda gitsin yeter borçları ödersin bir şekilde tükenmişlik hissi bndede var sosyal olmak gerekiyor sanırım bas edebilmek icin

aslında haklısınız. annemle yaşadığımdan kimseyle görüşmüyorum zorunlu haller dışında pek bir yere gitmiyorum. sanırım pandeminin etkisi.

Haklısın canım aynen öyle

Çok üzüldüm kazaya. Haklısınız aslında. Her şeyin başı sağlık. Sağolun desteğiniz için

Pandemi dönemi hepimizi aynı yaptı sanırım. Ben de araba değistirmek istiyordum. İzinden dönerken yolda tamda istediğim bir araba beni solladı geçti imrendim. 15 dk sonra o arabayı bir tıra arkadan çarpmış, üstü komple biçilmiş görünce o araba benim, sürücüde ben olabilirdim diye halime şükrettim. Kazayı yapanada günlerce üzüldüm. Bazen keşke dememek gerekiyor demek ki. Hakkınızda hayırlısı olsun.

Pandemi hepimizi mahvetti.