Ertesi sene okul değiştirdim zaten. Haksızlık yaptığını düşündüğüm kişilerle de artık görüşmüyorum. Sadece bazen gördüğüm kabuslardan çok etkileniyorum. Bunun nedeni de sadece bu değildir muhtemelen küçüklüğümden beri uyku problemleri olan bir insanım. Gün içinde aklıma getirmiyorum ya da sürekli bunu düşünmüyorum ama uzun süredir evde olmamdan kaynaklı eski şeylerin etkisini yeni hissediyor olabilirim. Önceden çok baskıladım bu durumu kendi içimde. Pandemi dönemi bitip eski sosyal hayatıma devam edersem düzelir umarım.

Hafıza denilen şey öyle garip ki dün ne yediğini içtiğini hatırlamaz Ken. Olmadık bir hatırayı konuyu bir anda çıkarır karşına çocuklukta yaşanmış. kafalar o zamanlar çokmu boş zehir gibi olduğundan mıdır bilinmez tranvan oluşmuş ve destek almışsın bunun sonucunda arada seni yoklaması normal takılmadan devam et yoluna kaldığın yoldan, hatta rüyanısi gördüğün zaman ben seni hallettim yıllar önce de odak noktani değiştir aklına veya rüyana girdiği zaman. drama queelik yapma yaşın büyüdüğünde ne dertlerin olucak bunlar neymiş diyeceksin

çocuk nasıl herkesi böyle manipüle edebilmiş inanılmaz gerçekten insanların sana cephe alması hele daha da inanılmaz aklıma bir neden geliyor sadece otobüste vs tacize uğradığımızda böyle sessiz kalırız sanki bizim de bir suçumuz varmış gibi bir his olurdu küçükken bilirsiniz o duyguyu bunu çokça yaşadınız muhtemelen ve insanlara hakkınızı gösteremediniz. aileniz nasıl tepkiler verdi bu yaşananlara?

Ailenize üzüldüğünüzde anlatın, böyle içinizde tutmakla olmaz. Liseden de kaç kişiyle görüşüyor olabilirsiniz ki? Her buluştuğunuzda bu aklınıza geliyorsa buluşmayın, en azından geçmişe bir çizgi çekersiniz.

İlkokulda değil daha ilerleyen zamanlarda oldu. Bütün bu olayların içinde olan o kadar çok insan vardı ki, çocuğu unutsam diğerlerinin yaptıklarını unutamıyorum. Teşekkür ederim yorumunuz için.

Drama queen filan diilsin ya ne alakasi var. Gerizekalilar. Seni suclayan mudurunden ogretmeninden gerzek arkadaslarina kadar. Umarim aralarindan hala gorustugun kimse yoktur. Sinirim bozuldu cidden. Cok sinirlendim. Bence bu travma.

Bilinçaltınıza işlemiş. Bir çocuk için zor ve korkutucu bir durum ve insan zihni genelde yaş ileledikçe yeni hatıralar yerine eski hatıraları hatırlar, yaşlılarda olduğu gibi. Bahsettiğiniz gibi bu konuda destek almışsınız muhtemelen atılganlık eğitimi vs de sağlamışlardır ancak korkular bazen kendiliğinden geri gelebiliyor, bence tekrar destek alabilir en azından kaygı seviyenizi düşürebilirsiniz. Daha sonrasında tekrar sizinle temasa geçti mi?

Merhaba herkese. Konu açmak için fazla erken ya da geç bir saat mi emin değilim ama bir saatlik uykudan kabus görüp uyanma sebebim olduğu için yazmak istedim. Detaylarını anlatsam oldukça uzun olabilecek bir mesele ama ifşa olma korkumdan dolayı olabildiğince kısa bahsetmeye çalışacağım. Eğitim hayatım boyunca sürekli farklı sebeplerden ötürü okul değiştiren biriyim. Bu gittiğim okullardan birinde aynı sınıfta olduğum bir çocuğun bana takıntılı derecede bir ilgisi vardı. Öğretmenime şikayetim bir sonuç getirmedi ya da aileme söylediğimde 'siz çocuksunuz' diyerek geçiştirildim. Sonrasında yine aynı şehirde farklı bir ilçeye taşındık ama çocuğun saplantısı bitmek yerine giderek artmaya devam etti. Bana bulabildiği her yerden mesaj atıyordu ya da arkadaşlarıma atarak ulaşmaya çalışıyordu. Aileme işin bu kadar büyüdüğünü dile getirmeye korktum o zamanlar ve umursamadım. Sonra bir gün ortaokulun son senesinde servis arkadaşımdan adresimi öğrenerek evime gelmiş. Kafasında beni kaçırma planı kurmuş ama başarılı olamayınca geri döndüğünü söylemişti. Küçük çocuktan ne zarar gelir diye düşünebilirsiniz ama hem tip olarak büyük duruyordu hem de babasının iş yerinde çalışan yetişkin adamlarla planlıyordu bunları. Olaylar zaten korkunçken çocuk yaşta yaşamak daha kötüydü inanın. Liseye geçtiğimde ilk gün okul duvarlarında sprey boyayla yazılmış adımı soyadımı görmüştüm her yerde. Müdür tarafından suçlanmıştım üstelik. Kısa zaman geçtikten sonra okuldayken herkesin içindeyken yine beni kaçırmaya çalıştı. Sınıf arkadaşlarımdan biriyle para karşılığı anlaşarak boş bir derste beni bahçede yalnız yakalamak üzerine plan yapmış. Neyse ki sınıftan biri olayı bana haber verdi ve hemen müdüre gidip olayı anlatabildim. Sonrasında yaşadığım kargaşayı unutamıyorum. Çocuğun yakalanması, polislerin ve ailelerin çağrılması... Tüm okulun senenin kalanında bana bakışları hala rüyalarıma giriyor gerçekten. Bu olaylarla ilgili en kötüsü çocukla anlaşma yapan sınıf arkadaşımı da polislere şikayet etmem üzerine en yakın arkadaşlarımın bile bana cephe alması. Ben olayın şokundayken 'Gatsby nasıl x'i şikayet edersin, abartmıyor musun' diyerek bağırmışlardı. Kimse o çocuk nasıl para karşılığı böyle bir anlaşma yapar dememişti. Sen nasıl şikayet edersin demişlerdi sadece. Bütün bu olayların dağ başında, eğitimsiz ailelerin çocuklarıyla yaşanan tatsız şeyler olduğu da sanılmasın. Yaşadığım yerdeki en iyi okullardan birindeydim, kaçırmaya çalışan çocuk sözde yüksek iq seviyesine sahip başarıları olan bir insandı. Bazen bazı şeylerin yaşanılan çevreyle ilgisi olduğu düşünüldüğü için belirtmek istedim. Kısa yazmaya çalışmama rağmen uzun oldu farkındayım ama bu kadar özetleyebildim ancak. Ben bu olaylardan sonra psikolojik destek aldım ama yaşadıklarımın etkisini atlatamadım üzerinden oldukça zaman geçmesine rağmen. Kabuslarıma girdiği zaman etkisinden çıkamıyorum tüm gece. Arkadaşlarıma ya da aileme anlatmıyorum bu durumu. Kendime bile fazla drama yapıyorsun diyerek kızıyorum aklıma gelince. İlk defa buraya yazmak istedim. Bilmiyorum belki de dediğim gibi drama queenlik yapıyorum, öyleyse lütfen yazın. Normalde takıntılı biri değilim, hatta genelde bir sorun yaşarsam o sorun yokmuş gibi davranmak gibi bir özelliğim var. Yine de bu olayı görmezden gelmeyi başaramadım bir türlü. Üzerinden zaman geçen bir konuyla ilgili tekrar psikolojik destek alıp ailemi de telaşlandırmak istemiyorum ama kafam karışık. Ne yapmamı önerirsiniz?

Anlatırsan rahatlayacaksın. Anlatmadığın için içinde büyüyor ve seni esir alıyor. Ailene anlat, arkadaşlarına anlat, gerekiyorsa yardım al bir psikiyatriste anlat. İçinde tutma.

valla toplumu da anlamak güç "abartma" nedir ya? arkadaşım rahatsız oluyorsam yapmayacak karşı taraftaki bu kadar basit. abartma sınırı nedir yani? taciz etmiş ama tecavüz etmemiş/ tecavüz etmiş ama bi kere etmiş abartma hep kadına özgü kızcağız da desin o zaman abartmayın alt tarafı polisle çözdük adam öldürmedik ya desin. ay sinir oldum şu an, gidip o tavır alanların ağzını burnunu kırasım sonra da alt tarafı biraz hırpaladık abartmayın sakat bırakmadık ya diyesim var

Teşekkürler yorumunuz için. Bana yaşadıklarım büyük şeyler gibi geliyor açıkçası o yüzden ileride 'bunlar neymiş' diyecek kadar kötü şeyler yaşamamayı umuyorum.

herkese anlatmani oneririm. ben.. anne baba arkadas kuzen. kim. ne derse desin sizin duygularinizi paylasmaya ihtiyacınız var. ailenizin de cahilce yaklasip abarttiginizi soyleyecegini sanmiyorum. zira hep birlikte polislik olmuşsunuz. yargilanacavinizi dusunmeyin, icinizdekileri diaari vurun.

yasadiginiz seyler normal egil, bunun adi taciz, hatta travma sonrasi stress bozuklugu bile yasiyor olabilirsiniz. tabi bizim toplumumuzda taciz tecavuz normal goruldugu icin nolcak yeaaa tepkisi verebiliyorlar, mutlaka psikiyatrik yardim alin

Yani şöyle örnek vereyim. Polis ve aileler geldiğinde beni de müdürün odasının dışındaki sandalyeye oturttular. Büyük bir şok içerisindeyim o sıra ve tüm okul orada toplanmış beni izliyordu. Okulun temizlik görevlisi kadın geldi ve olayı sordu, ben de kısaca anlatıp taciz edildim dedim. Kendisi ise bunun bir taciz olmadığını çünkü fiziksel temas olmadığını söyledi. Olayı soran öğrencilere de gidip öyle anlattı. O güne kadar yakın olmadığım, sonrasında da en yakın arkadaşlarım olan iki kişi haricinde okulda kimse 'nasılsın' bile demedi. Öğretmenler, öğrenciler falan sadece olayı sordular. Gerçekten olayları çok dramatikleştirmek istemiyorum ama o gün benim hayatımda etkisi olan bir gündü. Kimsenin nasıl olduğumu bile sormaması yüzünden kimseye kötü hissettiğim zamanlarda paylaşmamaya başladım.

Şu an lisede misiniz? . push ; A Ankee Nirvana Anneler

Umarım yaşamazsın tabiki.. yaşadıklarına takılıp kalma sadece. baş edemiyorsanda yardım al herkezin yaşadığı kendine ağırdır...

Bence psikolojik destek almalısın sen iyi ol da yeter ki ailen de ne günler için var zaten böyle bişey için destek olacaklar elbet Ya da onlara söylemek zorunda değilsin kendin git direk terapiste Kendi başına atlatman zor tabi ki böyle bir travmayı inan hiç de abartmıyorum

Belki de o yüzden içime atıyorum çünkü ailem bu konuyla ilgili çok suçladı kendini. Küçük bir çocuğun yıllarca böyle şeyler yapabileceği ihtimalini düşünemediler. Tekrar gündeme getirip özellikle annemi üzmek istemiyorum. muhtesemgatsby wubba lubba dub

Teşekkür ederim yorumunuz için. Daha sonra birkaç şey oldu ama büyük bir olay yaşanmadı. Aynı şehirde değiliz artık zaten. muhtesemgatsby wubba lubba dub

Hissettiğin her şeyde a dan z ye haklısın Tüm hislerin normal. Başkası olsa daha kötü bile etkilenebilirdi. Ailenle de yüzleşebilirsin belki. En başında bu işe set çekmeleri gerekirdi.

Bilinçaltı öyle derin bir yer ki, kaydetmeyi- abartmayı seven kara bir kutu... Belli ki sizin yaşadıklarınız da derin bir yerde saklanıyor. Hangi teknik- hangi yöntemle terapi aldınız bilmiyorum ama bilinçaltı sürecine eğilmeniz gerekiyor burada. Amiyane tabirle orayı temizlemeden- düzenlemeden ilerleyemezsiniz. Kaldı ki "bence" bu olayda sadece çocuğu suçlu bulmuyorsunuz, suçladığınız bir sürü kişi var, belki anne babanız bile bunlardan biri. Tek tek onlara değinmek gerek terapi sürecinde, tek tek ele almak gerek ki bu olay tamamen konuşuldu- terapi tamamlandı denilebilsin.

Size bunu yaşatan psikopata kocaman bir O H A A A diyorum! İlkokulda seni kaçırsa ne yapacaktı acaba Kesinlikle yardım almalısın

İnanın o kadar zaman içimde tuttum ki yaşananları, belki de bu süreçte evde olduğumuz için daha fazla düşünmekten kaçamadım. Ben dershane öğretmenimin de tacizine uğradım daha önce. Tacize uğradığımı ise sonradan idrak edebildim. Bunları öğretmeni tanıyan arkadaşlarımla paylaştığımda ise yine 'abartıyorsun' diye tepki aldım. Hem çok kızıyorum herkese hem de dediğiniz gibi bundan sonra başıma gelebilecek olaylarda kendimi suçlu hissetmekten korkuyorum. Sanki ileride buna benzer bir şey ile tekrar karşılaşırsam herkes gibi 'abartma Gatsby' dermişim gibi geliyor. Bu konularda sınırlarımı çizebileceğimi sanmıyorum. Ailem her zaman destek oldular. Sadece ben sorunlarımı çok paylaşabilen biri değilim.

Suna bak ya, sanki cok biliyormus gibi yorum yapiyorlar

Kesinlikle katılıyorum. Anlatmadıkça içinde büyüyor. Çocukluk travmaları hafife alınacak şeyler değil. Büyüdükçe o korkular da büyüyor, sakladıkça canavarlaşıyor, üstünü örtmeye çalıştıkça canını yakıyor. Herkese anlat. Arkadaşlarına, ailene, gerekirse psikoloğa. Ben çözümü bunda buldum, emin ol çok işe yarıyor. Anlatınca ne tepki verirler diye korkma, sen sadece içindeki zehri boşaltmaya odaklan.

Yaşadıklarindaki tek suçsuz sensin. Psikolojik destek almak belki rahatlatır.

böyle bir şey yaşayınca insan paylaşamıyor işte şu an yaşasam mesela herkese anlatırım şerefsizin yaptığına bak derim, hele biri dese ki arkadaşını sattın ağzının payını öyle bir veririm ki bir daha adımı hitap ederken... hanım der, der ama 35 yaşındayım artık haliyle diyebiliyorum ama işte genç yaşta yaşayınca bir travma oluşuyor, kendinde suçu arıyor insan abartıyor muyum diye soruyor kendi kendine şu an yine böyle bir olay yaşasanız yine abartma diyen olacaktır ama sağlıklı düşünebiliyor olsanız, hem o abartma diyenlerin ağzının payını verirsiniz hem de abartıyor muyum diye bir şüphe içinizden geçmez bile emin olun. ama bağımsız olarak birine bunları anlatıyor olmanız lazım. bir de aileden kimseye anlatmamışsınız iyice bunaltır bu his sizi. ay ben işte canımı sıkan bir şeyi bile eşime anlatıp boşalıyorum, yani bir paylaşım iletişim olmalı.