En ufa hayal kırıklığında hemen kendimi koyveriyorum. beynim yenilgi senaryoları yaratiyor. Hiç güçlü hissetmiyorum kendimi mesela birisi bana hoş olmayan bi söz söylediğinde bile cevap verirken hemen sesim titrer ve aglarim. Sosyal ve konuskan bi insan da degilim. Bu halimi de sevmiyorum 0

Evet nazlanmak da var. Çok rahat büyüdüm tutuculugu saymazsak tabi. Ama ailem bana karsi sevgilerini öyle uzaktan belli ediyordu. bende onlara karşı sevgimi uzaktan belli ediyorum. Bende isterim onlara sarılmayı, öpmeyi ama olmuyor. biraz yapi gereği, biraz da yetistirme tarzi sanirim Çok soguksun diyorlar. Unv. Yılları beni o kadar acmadi ama orada da güçsüzlügumu belli ediyordum S

Bende bi zamanlar öyleydim bunun psikiyatride bi çözümü var mı bilmiyorum ama yaşaya yaşaya bunları atlatıyosun seni bilmem tabiki ama benim üniversiteyi kazanmam asosyalliğimi de aldı utangaçlığımı da bilmediğin bi şehirde herşeyi sorarak öğreniyosun daha önce hayatına hiç girmemiş insan tipleri girip seni öyle bi üzüyoki önceki basit şeylere üzülmüyosun neticede olgunlaşıyosun bunların çoğu yetiştiriliş tarzıyla ilgili bence genelde el bebek gül bebek büyümenin sonucu bu ama emin ol geçiyo hepsi :) I

bazen ağlamal iyi gelir insanlara ben duşa girdiğimde arada sırada ağlarım sanki arınıyormuş gibi hissederim ama her başarısızlıkta ağlayıp hep kötüyü düşünmek iyi olmaz. bence kendimize güvenmeliyiz ki yıkılmayalım. I

Evet dusta ağlamak guzel ama ağlanmayacak yerde ağlamasım geliyor ve kendimi tutamıyorum. Yeni bir ortama girmeye de korkuyorum. insanlara kendini tanıtma. Kabullendirme vs. Çok gözümü korkutuyor. ince fikirliyimdirde N