Ilac icip icmeyeceginizin kararını siz veremezsiniz bazı durumlarda doktorun her dediğini dinlemek gerekiyor bence sizin durumunuzda tam olarak böyle tek başına başa cikamiyorsaniz yardım almak kötü bişey değil hem hayatınız yoluna girer belki böylece çocuklarınızla esinizle daha mutlu olabilirsiniz

Ilac kullanip yillar sonra birakip tekrar kotu olup tekrar baslamak ben boyle duyuyorum cevreden bir kisir dongu icine girilmiyor mu. Ilac kullanayaim tamam ama istirarli degilim ilac onyargim da var ve kullanip birakip daha kotu olursam diye korkuyorum. Depresyonun kesin tedavisi var mi.

söyle dusunun ilacsiz 20 sene daha bu halde gezeceginize bi iki yil ilac kullanip sonraki senelerde çocuklarınizla dilediginiz gibi ilgilenirsiniz simdi her yönden vakit kaybediyosunuz cocuklarin bu zamanlarini kaciriyosunuz, evliliginizi belki sona tasiyosunuz, kendinizi heba ediyosunuz... herkesin acisini yasama atlatma sekli farkli ama kendinizi toparlayin. anneniz sizi bu halde görse eminim yuregi sizlardi

Ben de 15 yasında annemi kaybettim. tam liseye başladım sonra. süper notları olan ben o sene belge bile alamadım. babam da evlilik derdine düşmüştü tam o aralar. düsünüyorum da büyük travmalar yaşamışım. babam gidip kahvelerde orada burada gün geçirirken evde kardeşime yemek yapmaya çalışmıştım. önce soganı kavurup sonra kıymayı kavurmuşum. bilmiyorumki... yandı hepsi. o eti öyle yemeye çalıştıgımızı, bir lokma alıp sarılarak ağladıgımızı unutmuyorum. kardeşim daha 9 yaşındaydı. o lokmanın tuzlu tadını boğazımda dizilişini unutmuyorum. buna benzer binlerce travmam var. Sizin anlattıklarınıza benzer şeyler hissediyorum ben de zaman zaman. ama bütün bunları eşimle atlattım ben. belki onu da üzdüm zaman zaman. sonra dedim ki sen ömrün boyunca mutsuzluga travmalara alısmışsın onu çekecek davranışlar sergiliyorsun. yapma!! mutsuz olma. Allah iyi bir iş, merhametli koca ve dünyalar tatlısı bir çocuk verdi sana mutlu ol. eskiyi unut. böyle düşüne düşüne daha iyi oldum. aslında çok da neşeli insanımdır dışa karşı ama insanın içindeki yaraları kim bilebilirki. Siz de kendinizi telkin edin. kendinize acımayı bırakın. kurtulacaksınız bu durumdan

Tesekkur ederim AbsolutPromise perfectly

Aslinda depresyon olabilecegine yeni yeni inanmaya basladim. Son zamanlarda belirtilerin cogalmasiyla. Depresyon tedavisi gorup gercekten atlatan var mi aranizda. Ne kadar surer iyilesmem.

İlaç kullanmayı reddettiğinize göre durumunuz okadar kötü değil. Pskolojiniz bozuk olsa, yeterki bu durumdan kurtulayım herşeye razıyım derdiniz. Sadece çok bunalmışsınız. yılların acıların annesizliğin birikimi bu. Muhtemelen her zorluğa kendi başınıza göğüs gerdiniz ve ruhunuz yoruldu.

Bende sizin yazdiklarinizi kalbimde hissettim. Beninde travmatik hatiralarim var okonulara girmek istemiyorum. taniyan olur diye. iste ben esle atlatamiyorum anlattigimda rahatlamis hissetmiyorum. Bizde neler yasadik inancli degilmisin gibi sozler viraz elestirel ve yargilayici geliyor konusmalari.

Bakın buraya konu açıp bizden cevap bekliyorsunuz öyle değil mi? O halde iyileşeceğinize inanıyorsunuz. Aksini söylemeyin. İnanmıyorum iyileşenden diye düşünmeyin, çocuklarınıza haksızlık etmiş olursunuz. Kendinizi anlatın biraz. Nerde nasıl davranıyorsunuz? Bu şekilde anlayamayız

İlaç kullanmak zorundaysanız kullanacaksınız. Aksi taktirde hep böyle kıskanç garip bir insan olarak kalırsınız. Neden tedaviden kaçıyorsunuz.

Ilaç neden kesinlikle kullanamıyorsunuz orasını anlayamadım. Çıkmadık mi artık su ilaçlar beni uyutuyor mevzusundan daha?!

İlaç niye kullanamazsınız.. Nasıl ki enfeksiyon için antibiyotik kullanıyoruz buda ruhumuzu iyilestiriyor. Ben yıllar önce psikiyatriste gidip bipolar bozukluk teşhisi konulduğunda ilaç kullanmam demiştim. Doktor da bana çok basit bir şekilde şu açıklamayı yapmıştı. Beynimizde birçok kablonun ve bu kabloların birbiriyle bağlantılarının olduğunu düşün. Bu bağlantı kabloları bir travma yada herhangi bir sebeple kopuyor ve bu kopma bütün sistemi bozuyor. Bu ilaçlar o kopan kabloyu tamir edecek. Bundan sonra sağlıklı bı zihnin ve ruhun olacak.. Gerçektende ağır depresyon ve bipolar bozukluk bitti. Bu açıdan düşün ve mutlaka yardım al. Kendinle beraber aileni mutsuz etme. En azından dene...

Evet sanirim yer degistiriyor birini atlattim diyorum ice bastiriyorum belki baska yerden patlak veriyor. M

Haklisiniz zaten cocuklar icin sadece ayakta gibiyim. Mesela dedigim gibi kalkiyorum kahvaltisini yaptiriyorum okula yolluyorum. Yatiyorum digeri gec uyaniyor kalkip onu yediiriyorum onla beraber ben yiyorum trkrar uyumasamda uzanma istegi yada uyuyorum. Aksam odevlerini yaptiriyorum. Kendim icin hicbisey yapmiyorum mesela yiyip yiyip yatiyorum ve kilo alıyorum

İlaç neden kullanamazsınız? İlaç kullanmanız gerekiyor asıl tabi psikologun yönlendirmesiyle

Merhaba sizlerden yardim istiyorum. Beni yorumlamanizi istiyorum. 31 yasindayim. 11 yil once annemi kotu bir hastalik sonucu kaybettim. Yakindan sahit oldugum agir hastalik sureci ve vefatı beni derinden etkiledi. Psikolojimde agir yaralar acti. Babam hemen evlendi ve ben de o evde kalmak. istemedigim icin ortam degisikligi icin evlilik gibi ciddi bir karari alma zamani olmadigi halde sirf iyi biri oldugu icin ask sevgi hissetmeden ve hic irdelemeden evlenme karari aldim. Ice kapabik bir insanım yas donemimi atlatamamis mutsuzdum. Mutsuzlugumun evlilikten sonra devam etmesini yanlis evlilik yapmama bagliyordum. Ancak bu psikolojide iki cocuk sahibi de oldum. Ve bugun kendimi surekli mutsuz, kendimi baskalariyla kiyaslayan, kiskanc olmadigimi düşünüyordum ancak kiskandigimi farkettim, surekli sinirli ve yalniz hisseden bir insan oldum. Asiri sinirli olmam, cocuklarima bile tahammulsuz olmam ve kendimi birden cok mutsuz hissetme duygulari, hicbirsey yapmama istegi, kendimi sorgulamama sebeb oldu. Evliligimin mutsuzlugundan degil belki de 11 yil hatta oncesine dayanan bir depresyonummu var diye dusunmeye basladim. Cunku olumlu ve gecimli bir insan olsaydim esim sevilmeyecek gecimsiz kotu biri degildi. Sakin yapida bi insan. Ancak kimse kusursuz degildir. Durumumu actigimda ondan cok destek gordugumu soyleyemiyorum. "Sen zaten evlendigimizden beri boylesin.. ne var annen öldüyse cok normal herkesin basina gelebilir. Hayatimizi zehir etmeye degermi "gibi kendimi daha cok suclu hissedip icime kapanmama sebep olacak tepkiler veriyor. Sonuc olarak 1. Ben gercekten depresyonda miyim 2. Ilac kesinlikle kullanamam. 3. Terapi faydali olur mu. Ben gercekten iyilesebilecegime inanmiyorum hayatimi boyle kabullenmem mi gerekiyor. Kendime ve cocuklarima uzuluyorum.. Cevaplarinizi bekliyorum. Simdiden cok tesekkur ederim.

Depresyonun elbette tedavisi var ancak kimin ne kadar sürede atlatacağı kişinin durumuna bağlıdır. O yüzden tüm tedaviler kişiye özel belirlenir. Her hastalıkta olduğu gibi depresyon da tekrarlayabilir. Üstelik sizin tanınız depresyon mu bu bile belli değil belki eş tanılarınız var belki travmalarınız var, tüm bunları bilmeden konuşmak mümkün değil. Kimse sizi ilaç kullanmaya zorlayamaz elbette yetişkin bir insansınız siz karar vereceksiniz. Bu tarz ilaçları 3 gün kullanıp 5 gün bırakacaksanız hiç başlamayın zaten. Çok çok daha kötü yaparsınız kendinizi. Çünkü ilaçların etkili olma mekanizması bellidir. Atıyorum bir antidepresan en az 6 aylık düzenli bir kullanım gerektiriyor sonrasında duruma göre dozu ayarlanır ya da azaltılır bırakılır vs. Önce gidin tanınızı alın ayrıca neden istikrarlı değilsiniz bu büyük problem. İstikrar olmadan terapiler de çok verimli ilerlemez. Önce kararlı olun ve neden istikrarlı olamıyorsunuz bunu da çözmeniz gerekecek. Terapist mucizeler yaratamaz, ilaçlar da mucizeler yaratamaz, danışanların katılımı ve gayretiyle ancak yol alınabilir.

Evet bedensel hastalikta bile kullanamiyorum. iyi gelirse hemen birakiyirum. Yan etki gorursem gene birakiyorum. Uzun sureli ilac kullanma konusunda istikrarli olamiyirum. Tek basina terapi yeterli gelse keske. Ancak terapi ye bile inanamiyorum 10 yoldan fazla yasadigim bir ruh hali var ve sanki benim kisiligimin bir parcasi gibi düzeleceğine inanmak zor benim icin. witch hunt 1gunluk SucukluKuruFasulye tek ayak

Ben sizin depresyonda değil de melankolik bir karakterde olduğunuzu düşünüyorum. Yani 11 yıl sürmez bir depresyon ve psikiyatriden ziyade psikolog gerekiyor sizin karakterinizde iyileşmeye gidebilmeniz için. İyi tarafı ilaca gerek yoktur muhtemelen bir destek ve bir kaç sosyal girişimle sorun çözülebilir. Ha yanlış evlilik erken davranılan iki çocuk derseniz onun bi çözümü yok ilaç da içseniz mutsuz olacağınız seçimler yapmışsanız buna alışmak ve kabullenmek zorundasınız.

Ya ben bu antidepresana karşı tepkiyi anlamıyorum arkadaş. Gerektiği zaman kullanacaksınız. Yok iyilesecegime inanmıyorum yok şöyle yok böyle. Psikiyatrlar büyücü değildir. Ellerinde sihirli değnek yoktur. Terapi olmazsa mecbur ilaç tedavisi verirler. O ilaçların bir kısmı gerçekten lazım. Bazi rahatsızlıklar beynin gerekli hormonu uretmemesi veya isleyememesi sonucu ortaya çıkıyor. İlaç orada katalizör görevi görüyor. Gerektiğinde alınmalı. Bedensel bir hastalığınız olsa ilaç kullanıp iğne vurulmayacak mısınız sanki?

Evde birseyler ogretiuorum kucugede digeride eve geldiginde okonularda ilgilenmeye gayret ediyorum. Disari pek cikamiyoruz park yok yakinda yol ustunde oturuyoruz. Tek yuruyus yapmak iyi gelir bana ama yapamiyorum yakinda yurume yeri yok esimle arabayla gidiyoruz ozaman da yuruyus yapmis olmuyirum. cocuklarin pesinde kosuyorum yada gozum hep onlarda oluyor. Bazen esimle parkta onlari birakip tek yuruyorum ama surekli yapabilsem cok iyi olacak cok rahatlatıyor.

Kişilik yapıları farklıdır. Ben de içe kapanığım ama bu kötü bir şey değil, günümüzün algısı bu olsa da. İnsanın içe doğru derinliğini, yüzeysel olmadığını da gösterebilir. Tabii hastalık boyutunda değilse. Ben bir çok sorunumu felsefe, psikoloji okuyup düşünerek çözdüm. Bol bol duayla bir de. Önce kendinize inanın ve o yardımı çağırın. İnşaAllah gelecektir.

Çocuklarınıza sarılın benim annem ölmedi ama çok küçük yaşlarda annesiz kaldım ve büyüdüm çok çok küçüktüm Sen yine yaşamışsın belli bi yaşa kadar senden kötü durumlarda kişilerde var inançlı ol ve şükret haline güçlü olmayı dene

Bunu yazmaniza cok sevindim. Aslina bakarsaniz biraz bu konuyu arastirip okuyunca cok agir durumda olmadigimi dusunuyorum. Soyle soyleyim ben annemin vefati sonrasi panik atak yasadim ancak farki da olmadan bir kac ay suruo kendi kendine atlattim. Belkide cok agir degildi ama cok kotuydu genede. Bu da sanirim oyle bir seviyede. Oyuzden her ilac kullanan da ilacin olumsuz etkilerini yasayacak diye birsey yok degil mi yada intihar falan oluyormus bunlar korkutuyor. M

Evet. Ilac almiyorken zaten surekli uyuma istegi birde ilac alirsam cocuklara kim bakacak diyorum. M

Annenizin ölümüyle başladıysa bu durum acınızın kökenlerine inmeye çalışın. Yalnız kalma korkusu mu, ölüm korkusu ve kabullenemememi, daha derin bir duygunun bu olayla ortaya çıkması mı?Nedeni bulursanız inşaAllah ona göre çözümü de bulursunuz. Değişemem demeyin. Bu sizin asıl kişiliğiniz değil. Onun üzerini örten bir kabuk muhtemelen.

Sanirim annemin yasadigi hastalik donemlerinden kalma doktorlara ilaclara inancim yok. Terapi olursa devam ederim diye dusunuyorum. . push ;

Ayyyynenn oyle nasil anladiniz:) Gercekten her zorlukta tek basimaydim hep. Hayatimdaki her zorlukla ben tek basima yuzlesmek zorunda kaldim hep tektim yanimda kimse olmadi hayat sartlari insanlari suclamak amaclida demisyorum anne zaten yok o olmayinca kimsen yok sayilir. Evlilik problemleri hamilelik dogum lohusalik grip olup yatma luksum bile yok cocuklardan ayri yarim. saat gecirme luksum yok. Bu luksler olmasada olur ancak en ihtiyac duydugum. anlarda bile kimsesizdim. Belki sorunum bu iste aile cevremdem kimseye derdimi acip dertlesemem bile ne olur icimi doksem. P pembe tokam

Bir kere iyileşecginize inanmalisinz ve mutlaka psikologa gitmelisinz bize anlattiginiz gibi ona da anlatacaksiniz. Gerek goruruse o psikiyatre yonlndriid ztn

Gidip mutlaka yardım alın gerekiyorsa ilaçta kullanın, kullandığınızda bu yaşadığınızın normal olmadığını ve iyi geldiğini hissedeceksiniz. Bunu en başta kendiniz için sonra çocuklarınız için mutlaka yapın lütfen. Ben ilaç kullanıyorum, ilaçla çok şükür iyiyim, bırakınca sistemimin çöktüğünü hissediyorum.

Her antidepresan uyku yapmaz aksine canlandıracaktır da. Ben yıllardır kullanıyorum antidepresan. Benim böyle uzun süredirkullanma sebebim kronik bir de rahatsızlığımın olması. Uyku yaptığını söylerseniz değiştirir doktor. Hayata daha pozitif olarak katılırsınız. Antidepresan dediğimiz şey şu an sizin vücut seratonin hormonu üretmiyor onu üretmesini sağlıyor. Sürekli kullanıma gerek yok belki terapi ile de çözeceksiniz ilaca gerek kalmayacak doktora gitmeden bilemezsiniz. Bazı kitaplar çok faydalı olabiliyor. Kişisel gelişim tarzı ben mesela ilk ağır depresyonumu üniversitedeyken yaşamıştım uyum sürecimdi ilk sene. O süreçte iki tane kitap okudum Olumlu Düşünmenin Gücü - Norman Vincent Peale bir de %100 Düşünce Gücü diye. Benim için çok etkili oldu diyebilirim o dönem. O tarz moral motivasyon kitaplarından bolca okuyun iyi gelir.

Aslindan ben ilac konusunda yazilanlara inanmiyorum oyuzden kullanmak istemiyorum ve kullanamiyorum diyorum cunku bir hafta kullanmam gereken soguk alginligi ilaclarini bile 2. Gun Unutuyorum. Dogumdan sonra ilac vermis doktor ben onlari kullanmayi tamamen unutmusum hic kullanmadim sonra aklima gelince korktum hatta bisey olurmu diye doktora sordum tamam iyilesmissin zaten dedi. Boyleyim ilac konusunda. Ancak konusarak terapi olursa onu kabullenirim tabi imkanim olursa arastirmadim henuz. M

Öyle yaparsanız bedensel olarak da iyilesemezsiniz her neyse böyle oturduğunuz yerden küstüm oynamıyorum demek olmaz. Daha denememissiniz bile. Çocuklarınızın da depresif mi büyümesini istiyorsunuz?

Ice kapanigim ailemle akrabalarimla yeterli yakinlik kuramiyorum yada siradan gunluk konularda alinganlik yapiyorum ima da bulundu gibi. Bunlar hissettiklerim toplum icinde. Evde ev islerini yapmak istemiyorum kisisel bakimimi cok ihmal ediyorum sabah kalkiyorum cocugu okula gonderip tekrar uyuyorum bazen gelene kadar basimi kaldiramiyorum. Sonra en ufak biseye sinirlenip kiziyorum hosgorulu olamiyorum. Bir an evde cocuklarin birseyine gulerken mutluyken aninda cok mutsuz gibi icime bir huzun konuyor. Genel olarak yuzum gulmuyor. M

Evliliği kurtuluş görerek bir hata yapmışsınız bunu sizde söylüyorsunuz, ama size burdan kimse tanı koyamaz, psikiyatriye gitmeniz iyi olur, ama kesinlikle ilaç kullanamam demekle olmaz, doktor ilaç önerirse kullanmanız gerekir hem sizin hem çocuğunuz için.. terapiler falan çok iyi geliyor ama bu tarz şeyler uzun vadede cevap verir, pes etmemek lazım

Doktorlara niye kızıp inancınızı kaybediyorsunuz? Tüm imkanlar kullanılsa da iyileşemeyen ve vefat eden hastalar oluyor ne yazık ki. Doktorlar hastaları için elinden geleni yapar ama vakti gelen hastaya kimsenin yapabileceği bir şey yok ne yazık ki. Yakın zamanda okuduğum bir kitap çift anadalda profesör olmuş bir bilim adamının kanserden kaybettiği hayatını anlatıyordu. Kanser üzerine araştırmalar yapan bilim adamı kendine çare olamadı. Kayınvaldemin lenfoma tedavisini üstlenen Prof. Hanım aynı hastalığı geçirmiş, kendini tedavi etmiş. Kayınvaldem iyileşti son kontrolde öğrendik ki doktor hanımın vücudunun başka bir bölgesinde metastaz yapmış hastalığı. Kısacası hayatta herkesin başına geliyor böyle kötü durumlar. Ben zaten iyileşmem, durumu kabul ettim ne demek? Çocuklarınızı da mı düşünmüyorsunuz?

Özellikle annelerin daha güçlü olmasi gerektigine inanirim... Cocuklariniz icin silkelenip kendinize gelmelisiniz.. Acinizi anlayabilirim ama hayatin aci bir gercegi malesef.. kabullenmek zorundayiz.. oncelikle bir doktora gorunmelisiniz.. bitki caylariyla desteklersiniz.. papatya melisa gibi...

Aşının otizm üzerinde kanıtlanmış bir etkisi yok. Otizmin sebepleri hakkında net bir bilgi olmadığı için 'aşılarda bulunan civa sebeplerden biri olabilir' diye düşünülüyor ki ben buna katılmayanlardanım. Milyonlarca çocuk aşılanıyor, bazılarında farklı komplikasyonlar oluyor, sebep olan faktörlere bakmak lazım, ayrıca bu tip kararlar verilirken kar-zarar hesabı yapılır. Açıkcası binlerce yıllık geçmişi olan tıp bilimini özelde de psikoloji bilim dalını ve tedaviyi reddetmek bizi nereye götürür? Etraflıca düşünmek lazım.

Agir bir ergenlik depresyonu gecirmis 2.5 sene kadar ilaç kullanmadan atlatmis biri olarak konusuyorum bizim gibi insanlar ruhen daha hassas diyeyim bu hastalığı ister ilacla ister ilacsiz atlatmis olsun bunalimli durumlarda yeniden girmeye ya da baska piskolojik hastalıklara tutulmaya daha egilimli oluyoruz. Bende 20 yasimdan beri anksiyete var mesela, bununla yasamayi ogrendim ama hayat kalitem düşüyor. Depresyonda oldugunuzu kabul etmek güzel bir adım olmus bunu atlatabilirseniz siz daha farkinda olacaksiniz, ve bir daha kendizi depresyona sürüklenmeden cikarabilirsiniz. İlla ilac kullanmam diyorsaniz piskoterapiyle baslayabilirsiniz belki konusmak anlatmak rahatlatabilir.

Birlikte oyun oynayın. Okula gidiyor mu diğeri yoksa küçük mü? Alın hava soğuk bile olsa sıkı giydirin parka götürün. Kışın hayvanların daha çok yiyecek ihtiyacı var. Onları çocuğunuzla beraber besleyin. Ona güzel şeyler öğreten bir anne olarak hatırlasın gelecekte sizi. Biraz kendinizi zorlayın.

Aşıların otizm yaptığı gerekçesiyle çocukları aşılatmamak çok ciddi bir toplumsal sorun olduğu için yazmak istedim. Yurtdışında doktora yapıyorum, bizzat bulunduğum enstitüde yeni nesil aşı geliştiren çok iyi bir laboratuvar var. Yakın zamanda bu labın seminerine katıldım ve aşı - otizm ilişkili gözükmesinin en önemli sebebinin Otizmin ilk belirtilerinin, çocukların MMR aşısı ile aynı dönemde ortaya çıkması sonucu ABD' de böyle bir inanışın yanlış yorumlama sonucu ortaya çıktığı ve yapılan geniş çaplı meta analizi testlerinde ikisinin arasında herhangi bir ilişki bulunmadığı açıkça ortaya konulduğu anlatıldı.

Aslina bakarsaniz ben bile kendime kesin teshis koyamam ne oldugunu okuyup belirtilere gore depresyon oldugunu dusundum. Ancak 11 yil gizli depresyonda olabiliyormus. Yas suresini olmasi gerektigi gibi yasayip atlamamak 10 yil sonra bile icten ıce kabullenememe durumlari olabiliyor benim gibi. Evet evlilik ve cocuk sahibi olma konulari o psikolojide yapilmamasi gereken seylerdi.. Evlilik karari verirken saglam bir kafada degildim evet ama bugun evliligimi sorgulamak icin kendimde saglam kafa ararim.. once kendime bakmaliyim. kk birinci noteri kinayeye zeka barajı konsun istiyorum ben

Olum korkusu var evet kaybetme korkum var. Bazen cok mutlu hissedince ccouklarimla yada esimle sevgi hissettigim ortam oldugunda cekiyorum kendimi fazla muhabbet ayrilik getiriyor diyorum yazdigimin cok sacma oldugunun farkindayim suan.. Su var ben normalde. bu konulari konusmiyorum ya da sabah kalkip annemi yada yasadiklarimi dusunup depresyona girmiyorum. O konulari kapattik coktan 11 yil olmus herkes unutmus yasamimiz degismis. Benim bu davranislarimi baskalari anneme baglamaz bile. Ama ben dusununce oraya bagliyorum. Ve tabiki kisilik yapisi ile sekilleniyor disa donuk insan neseli paylasimci kisilik yapisi daha farklidir. Ben ice donuk oldugum icin durumlar boyle sanirim. Evet herkes birseyler yasiyor daha kotulerini ben demekki yasadigim olaylarla basa cikamiyorum cozum yolu bulamiyorum yada o anda takilip kalmisim yasayamiuorum. Yasayan olu gibiyim. Roseaysea Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Çok depresif bi haliniz var. Sıkmayın canınızı. Kendinizi düşünmüyorsanız çocuklarınızı düşünün. İnanın şu hayatta o kadar çok zorluk yaşayan insanlar var ki. Belki ben ya da yorum yapan arkadaşlar... Hepimizin bir derdi var. Ama bir de canlanmamız gereken bir mecburiyet var. Hayat devam ediyor. Yaşıyorsak bizde eğer hayata ayak uydurmalıyız. Benim de son zamanlarda durumunun sizden farkı Yok. Yorgun'um uyuyamıyorum. Uyuyunca kalkamıyorum. Hep bir yorgunluk hep bir uyku hali. Ama bir bebeğim var. Moralim bozuk da olsa onunla ilgilenmek zorundayım. Tabi ki ev işi yapmak istemiyorum bende bazen bunlar normal. Ailemden kimseyle bazen bende görüşmek istemiyorum. Ama arada bir de kendini hatırlatması ve hatırlaması lazım insanın. Dediğim gibi en çok çocuklarınızı düşünün. Çünkü onların seçeneği değildi dünyaya gelmek. Fakat siz onları bu dünyaya getirdiğiniz için, sadece onların mutluluğu için elinizden geleni yapmalısınız. Zamanla sizde mutlu olacaksınız. Tek yapmanız gereken biraz silkelenmek

O zaman önce inanmanız lazım. Ama şunu da bilin ki her ilaç uyku yapmıyor. Uykusuzluk yapan anti depresanlarda var. M

İlk adımı atmışsınız devamı gelir. Paylaşmayı düzelmeyi hedef koymuşsunuz. Başarılar dilerim. Sevindim sizin adınıza.

Kimi insan çok daha az acıyla dağılabiliyor. Kimsenin haddi değil acının boyutunu ölçüp eh bu kadar süre üzülebilirsin demek. İlaç neden kesinlikle kullanamazsınız? Her şey önce kabullenmekle ve değişmeyi istemekle başlar siz böyle baştan yenilgiyi seçmişsiniz. Tabii ki de iyileşebilirsiniz. Doktorunuz gerekli görürse ilaç tedavisini de reddetmemelisiniz. Profesyonel yardım almanız şart. Acınızı küçümseyen insanı da hayatınızdan çıkartamıyorsanız anlatıp kendinizi daha da üzmeyin. Yıllar önce yardım alsaydınız çok daha iyi bir konumda olabilirdiniz ama geç değil mutlaka yardım alın.

İlaç kullanmak istemiyorsanız önce bir psikoloğa danışın. İlacı psikiyatri yazar çünkü.

Buradan hiç kimse tanı koyamaz size. İnsanlar genelde bu tarz sorunlar yaşayıp sorgulama evresine girince 'bu heralde benim kişiliğim' diyorlar. Melankolik insanlar yok mu evet var ama sizin anlattıklarınız sebepsiz değil. Doğal olarak bu benim kişiliğim diye düşünmek şu noktada size umutsuzluktan başka bir şey getirmez. Öncelikle şunu bilmeniz gerekiyor: evet sizin durumunuzda birçok insan var ve birçoğu da tedavi olup gerekli iyileşmeleri sağlıyor. Bu motivasyon ve inançla bir psikologtan randevu alın . Psikoloğa ilaçla ilgili çekincelerinizi de anlatın çünkü o terapi ve ilacı birlikte önerebilir. Bu iş sabır işidir, kendini ilmek ilmek işleme işidir. 1 günde böyle olmadınız ki 1 günde de düzelesiniz. Sabırlı bir şekilde kendinize emek verin, terapilerinize devam edin, ilaç kullanımı şartsa kullanın.

Ben yaşadıklarımı anlatsam intihar ederdiniz heralde karakteri zayıf insanlar kolay yolu seçer depresyon takılır sürekli tbiki acılarımız var ama İmtihan dünyası Rabbe sığınmak en huzurlusu geliyor bana ve inancım olmasaydı şuan çok kötü bir haldeydim eminimki bazı şeyler bizim elimizde değil kader