Canım merhaba Ne kadar zor günler geçirdiğini tahmin edebiliyorum. Sabır dilemekten başka elimden bir şey gelmez. Aslında hiçbir işe elini sürmesen, odandan çıkmasan acaba farkeder mi yokluğunu?

antihistaminik okulunun bitmesini beklemek zorundasın tabiki. neden farabi ya da erasmus programlarını denemiyorsun? bir dönem boyunca farklı bir şehirde veya ülkede olmak hem eğitimin için bir artı hem de psikolojini düzeltir. benim evde ailemle geçirdiğim zamanlar bir soğuk savaşa hatta psikolojik savaşa dönüşmüştü. yemek zamanı haricinde odamdan çıkmıyordum genelde. ama inan bana o psikolojiyle okuduğunu anlamak ve okulda başarılı olmak ta zordu. evde geçirdiğin zamanı mümkün olduğunca azalt. annemle geçirdiğim zaman bana bir de "merhametten maraz doğar" sözünün doğruluğunu ispatladı. ne zaman "kıyamam" "yapamam" diye düşünsem o bana kıydı, üzülen yine ben oldum. unutma, sen varsan herkes var, önce kendi mutluluğunu, huzurunu düşünmelisin. annen de üzülüyordur buna eminim, bu durum, yaptıklarını bilinçli yapmadığını gösterir. ama sonuçta zarar gören sensin ve kendini koruman gerek. ben bu durumu kendim için farkettiğimde, "kendimi ailemden bile koruyorum" diye düşünüp daha da üzülmüştüm. ama inan bana, yaşaman ve başarın için gerekli huzurlu ortamı sağlamak ailenin payına düşerken bunu senin kendini onlardan izole ederek sağlamak zorunda olman bile yeterli bir gerekçe. evet, kendini ailenden korumalısın canım. senin sağlığın ve geleceğin için şart bu. Hepinizin yorumları çok güzel. Evet hayatta herşey iyi gitmez haklısın KADERUN. Ama elimden geleni de yapacağım, insan bazen kerdi çizmeli yolunu. Anne baba önemlidir. Ancak keşke sadece gerekli yerlerde karışsalar. Bunun içinde kendimi bulmam gerek. Kendi geleceğim için elimden geleni yapmam gerek. Teşekkürler ANTİHİSTAMİNİK İNŞALLAH herşey yoluna girer

Aynı benim annem Bemde 23 yaşındayım bıktım onun delirmelerinden artık. Gerekirse lafını sokuyorum atık acımıyorum yani. Saygısızlık diyebilirsiniz ama onun bana yaptığı saygısızlığın haddi var hesabı yok soğudum yemin ederim benimle ilgilenmesini bile istemiyorum artık. bıraktım kendi haline o zaman da kardeşime sarıyo kafayı Gerçekten uzak olmak lazım ara sıra. İyi ki üniversite okurken gelmediler. bölüm birincisi olarak mezun oldum yanımda olsalardı ne birinci olurdum ne ikinci mezun olamazdım bile heralde

pericim aynı benim annemi anlatıyorsun ama bizimki çok da akıllandı sayılmaz.

Canim benim, zaten hayatimizda iyi giden bir şey olsa, ozaman bir terslik olmazsından şüphelenirdim.. annelerin bir cogu cok cahil, yada cok çekmiş bu yüzden piskolejileri sağlam değil. Kendilerini kontrol edemiyorlar galiba. biz küçükken annem cok çekmiş kk ve kb'dan. Ne dayaklar gordu ne kölelikler yaptı okuma yazmada yok. Eğitim sıfır, kimse dogruyu yanlışi öğretmemişki. ne dayaklar yedik ne laflar Gel zaman, git zaman, cocuklarından öğrendi herşeyi. Şimdi yaptıklarını konuşmaktan bile çekinir ve vişdan azabı çeker. Ama şuan hala bazı şeyleri anlakdan zorlanıyor, yada kontrolunu kaybediyorsa, Altan alıyor ve suçlamıyoruz. sen okuluna aklını ver, zamanla ilişkiniz inşallah daha güçlenir. Konuşup sürekli yanlışlarinida guzel bir dilde anlat. Yada bu durumla yaşamaya çalış. Bazende büyükleri değişteremiyoruz:) Şansliysaniz, onlar bir gün kendileri kavrayacak. Yoksa yok, değişemiyorlar. cevapveriyorum Sınavsız Hava

Çok haklısınız. Elimden geleni yapmaya çalışacağım.

Bunun yaşlılıkla falan pek alakası yok. İnsanın huyu buysa her yaşta yapar. Benim annemde seninki gibi. Hatta daha beter. Dayağıda gördüm her türlü aşağılanmayı da. Tek çocukta değilim. Kardeşlerimin bir tekine bile bana davrandığı kadar adice davranmadı. Üvey evlattan farkım yok evde. Biliyo musun geçen gün kardeşime 1 lira veriyodu gitsin çikolata alsın kendine diye. Anne 50 kuruş daha verir misin canım çikolata istedi dedim. Zıkkım yeden gebere kadar gitti konu:) 4 sene başka bi şehirde uzakta okudum. Bazen 2 hafta hiç aramazlardı ölsem en son onların haberi olurdu. Şimdi okul bitti eve geldim. İş bulamıyorum ve o 4 yıllık rahatlıktan sonra ev resmen cehennem gibi geliyo bana şuan... Alışmışım ya 'insan' gibi davranılmaya, hakaretsiz gün geçirmeye. Hele bir de çook güzel arkadaşlara dostlara sahip oldum. Yıllarca görmediğim sevgiyi gördüm onlarda. Eve bu huzursuz sevgisiz yere geldim ya her laf daha da beter batıyo gözüme.. Boşverrr aldırma. Değiştiremezsin. Dua et aşık olacağın evleneceğin insanda huzur bulasın. Ben ailemde görmediğim sevgiyi ilgiyi görüyorum nişanlımda ve ailesinde. Allah bi yerden alırken bi yerden veriyo işte.. Dilerim sanada öyle olur..

aaaaaaahhhhhhh ahhh anneler hemen hemen hepimizin annesi aynı olmasada benzer yanları çok bende evin en büyük kızıyım bir ben okumadım liseden bıraktım kız kardeşim ankarada güzel bi üniversitede erkek kardeşim att oldu yeni atandı bizim evde kız kardeşimin lafı geçer yıllarca küfürlerinide yedim dayaklarınıda evin büyüğü ben fedakarlık yapıcam ya çalıştım durdum vardiyalı çalışırdım gece 12 de gelirdim 1 de tacizlere maruz kaldım ağlardım sabahlara kadar bunların üstüne annemde sen o... bsn gibi hakaretler küfürler havada uçardı öyle olmammasına rağmen hep ben suçlu namussuz terbiyesiz ben evden uzaklaştım dayanamayıp 2 ay uzakta arkadaşımda kaldım çalıştım kafamı dinledim bi akşam dayanamayıp aradım annem ağlıyo sürekli gel tamam hata yaptım olmaz bi da dedi durdu ama içimden inanmak bi türlü gelmiyodu ama döndüm 1 kaç ay çok iyidik sonrası yine aynı şimdi evlendim arada yine kavga çıkarmıya kalkıyo ama eski ben değilim ezdirmiyorum zamanla insanla bu tür olaylarla güçleniyor mücadele edebiliyosun bunlar hepimize birer ders canım yoksa hayat hep güzel değil öyle olsaydı nasıl kıymet bilirdik . push ; antihistaminik

okulunun bitmesini beklemek zorundasın tabiki. neden farabi ya da erasmus programlarını denemiyorsun? bir dönem boyunca farklı bir şehirde veya ülkede olmak hem eğitimin için bir artı hem de psikolojini düzeltir. benim evde ailemle geçirdiğim zamanlar bir soğuk savaşa hatta psikolojik savaşa dönüşmüştü. yemek zamanı haricinde odamdan çıkmıyordum genelde. ama inan bana o psikolojiyle okuduğunu anlamak ve okulda başarılı olmak ta zordu. evde geçirdiğin zamanı mümkün olduğunca azalt. annemle geçirdiğim zaman bana bir de "merhametten maraz doğar" sözünün doğruluğunu ispatladı. ne zaman "kıyamam" "yapamam" diye düşünsem o bana kıydı, üzülen yine ben oldum. unutma, sen varsan herkes var, önce kendi mutluluğunu, huzurunu düşünmelisin. annen de üzülüyordur buna eminim, bu durum, yaptıklarını bilinçli yapmadığını gösterir. ama sonuçta zarar gören sensin ve kendini koruman gerek. ben bu durumu kendim için farkettiğimde, "kendimi ailemden bile koruyorum" diye düşünüp daha da üzülmüştüm. ama inan bana, yaşaman ve başarın için gerekli huzurlu ortamı sağlamak ailenin payına düşerken bunu senin kendini onlardan izole ederek sağlamak zorunda olman bile yeterli bir gerekçe. evet, kendini ailenden korumalısın canım. senin sağlığın ve geleceğin için şart bu.

Boş ver kuzum ya, zavallılar ne görmuş, ne öğrenmişlerki, bize daha, daha iyisini versinler:) ben herşeyde rağmen cok seviyorum annacigimi kindar bir ınsanda değilim geçmişin hesabını sorayım:)) Son düzenleyen: Moderatör: 10 Şubat 2013

Kıyamam ya. Bır anne kızına bakıp bakıp şeytan gıbısın dermı hıc. Üzülme hayatım araya mesafe koy. Bır soğuk davran bakalım belkı o zaman hatasını anlar

Artık yoruldum. Ne yapacağımı bilmiyorum. Konuşacak kimsem kalmadı. Bir tek buraya yazınca rahatlıyorum. Annem benim derdim. Hayatım boyunca tek derdim annem oldu. Hala da öyle.23 yaşına geldim halen aynı davranmakta. Sürekli beni azarlıyor. Sürekli dövmese ile kolumu cimcikliyor. Aşağılayıcı laflar söylemekte. Ne yapsam yaranamıyorum. Ne yapsam, beceriksiz, salak oluyorum onun gözünde. Keşke benimle beraber üniversite okuyacağım yere gelmeselerdi. Belki bu kadar çok üzülmezdim. Psikolojim bozulup sürekli aklımdan saçma düşünceler geçirmezdim. Sürekli ağlamazdım. Sürekli ellerimi yıkmazdım sinirden. Keşke okul bitse de alıp başımı gitsem diyorum. Ben çok yoruldum. Ben istemediğim halde zorla peşimden geldiler. Bunu istemedim. Okulum bitecek halen yapmak isteyip yapamadığım o kadar çok şey var ki. Kendilerinden soğutuyorlar iyice. Ne yapacağımı bilmiyorum. Annedir diyorum ama bu kadar da insanın üstüne gelinmez ki. İş yapıyorum yaptığım şeyi beğenmiyor. Bazen resmen bana bakarak sinirlendiğinde bana aynı şeytan gibisin diyor. Yeter artık çok yoruldum. Okul olmasaydı belki bir dakika bile durmazdım. Elim kolum bağlı birşey yapamamak çok zor. Konuşsan anlamıyor. Bir gün iyi bir gün kötü. Benim psikolojimi de bozdu. pambukmelek8788 :) seeen Seeeennn

40 yaşında çok yaşlı değil. Galiba psikolojik sorunlar onu yıprattı. O da bizi yıpratıyor antihistaminik

İnan ne söylersen söyle değişmezler. Gerçi ben hiç bi zaman senin kadar açık sözlü olmadım ama söylesemde değişmezdi. Benim tek çocuğum sen misin derdi kesin. Bana yük olmada iyiliğini de istemiyorum derdi:) Ne yükü oluyosam artık. Evi ben temizliyorum. Ütüyü ben yapıyorum. Bulaşıkları ben yıkıyorum. Banyoları ben temizliyorum. Bi misafir gelsin 5 dk oturmuyorum. Hala hiç bişey yapmıyosun der. Hastaneye gidicem diye dolmuş parası istediğimde yürüyerek git diyen bi annem var benim. Her gün mutlaka 'geber de kurtulayım' lafını söyleyen. Bende senin gibiydim. Annem bana köpek gibi davranıyo kim sever beni diye. Ama inan ben şuan nişanlımın ablasından annesinden babasından ve nişanlımdan 23 senedir görmediğim ilgiyi sevgiyi görüyorum. Bende buna layık olabilmek için elimden geleni yapıyorum tabi ki.. Kayınvalidem benim kontür parama kadar düşünür. Evde çok sıkıldın istersen görümcenin yanına git biletini alayım der. Her gittiğimde hediyeler falan filan. Zaten çok sevgi dolu bi aileler. Çok şanslıyım.. İnşallah senin karşına da sana hakettiğin sevgiyi ilgiyi verecek bi aile bir insan çıkar..

Ben sürekli odamdayım. Zaten niye hiç yanımıza gelmiyorsun. Kapanıyorsun odana diyor. Ne zaman odama geçsem."Gene gitti odasına, oradan çıkmaz" diyor. Yokluğumu farketselerde kendi hatalarını görmüyorlar. Bazen haksız yere bağırdığında bana, kendi de farkında bunun. Üzüldüğünü görebiliyorum. Ancak benim istediğim, sadece üzülmesi değil. Anlasın beni. Üzülüyor madem bir daha yapmasın. kaderum

Evet biraz psikolojik sorunları var. Babamla ilgili. Babam çok borçlanan bir insan bu yüzden çok kavga ederler. Hayatımız boyunca ev bile alamadık borçlar yüzünden. Hala kiradayız

yaşlandıklarında da düzelmesini bekleme, uzak kaldığında da. benim annem de aynıydı, şimdi 60 küsür yaşında ve farklı şehirlerde yaşıyoruz. ayrıyken iyi, özlüyor besbelli ama ne zaman bir araya gelsek birkaç gün sonra tekrar eski günlere dönüyoruz. uzak duruyorum, bu sefer gelmiyorsun göremiyoruz diye isyan ediyor. geçmişi anlatıp "bunu düzeltelim, anne artık annem ol nolur" dediğimde de geçmişi hatırlamadığı gibi bana bir de "sen herşeyi çok büyütüyorsun diyor". bazen anne kızları iyi anlaşırken gördüğümde içim yanar, gözlerim dolar. üzülme dicem ama sözde kalacak biliyorum, bana kalırsa ayrı bir şehirde iş bul ve kendi hayatını kur. bu biraz zor gibi gelebilir ama korkma, cesur ol. o zaman hayatının kontrolü elinde olacak. tuhaf olan ne biliyor musun, uzaktayken telefon konuşmalarınızda onları özlediğini hissedeceksin:) ben ailemi özlemem diyordum, özlüyorum. belki onlar da ben kadar olmasa bile özlüyordur. onların yanında geçirdiğin zaman da 2-3 günden fazla olmasın. özlem bitince peri masalı da bitiyor :) sevgiler canım.

annenin pskoljk srunları felanmı var canım? babanla ilgili? yada sana hamilyken felan olan bazı sorunlarmı var?