Hayir benim göremediğim ya da bakmak istemediğim taraftan bakıyorsunuz teşekkür ederim farklı görüşlere çok ihtiyacım var çünkü

Malesef duyuyorsun... ben de ilk kızımda küçük bir depresyon geçirdim. Zaten az olan sütüm de gitti sonrasında herşeyi emzirememeye bağladım. Birde 2. Olup o da 27 ay emdi, sanki büyük olana haksizlik yapmışım gibi aci çektim bazen çok kez ağladım bu sebepten sonundaoldu Nirvana Anneler

Gittiğim tüm doktorlar annemden dolayı yatkın olduğumu duyunca şaşırmiyorlar durumuma normal karşıladı hep, cevrem de keza öyle. Böyle böyle bende bu normallesti sanki hasta olmam gerekiyordu ve sanki bu benim kaderimdi

Beklemeyi de düşünüyorum zaten yani ne zaman doğru zaman onu bilemiyorum. Bazı hanım arkadaşlar asla yapma demiş bu da bir ihtimal tabi ama ben şu an öyle düşünemiyorum O

Üzüldüm. Lohuslık çok farklı bir durum. İlk bebeğinizide isteyerek yapmışsın beklemişsinde. Muhtemelen ilk hamileliğinde de çok güzel bir annelik yapacağını hayal etmişsindir ve inanıyorum ki çok güzel bir annesin lohusalık sürecinde sana yenidoğacak bebeğe ipe ve çocuğuna bakacak yalnız bırakmayacak birileri varsa eğer belki olabilir. Ama hiç kimsen yoksa bence biraz bekle

Tamam da böyle olması gerekmese insanlar en az 10 sene aralıkla hamile kalabilirdi mesela. ya da herkesin en fazla 1 çocuğu olabilirdi. ee işin doğası bu ki herkesin sürüsüne bereket çocuğu olabiliyor. dağama uyuyorum diye vicdan yapmışsınız.

İkinci çocuğunuzda bu durum olmasa bile oğlunuzla aranızdaki bağdan çok daha güçlü bir bağ olacak ikinciyle. İkisine eşit davranabilecek misiniz?Aynı sevgiyi ikisinede verebilecek misiniz?İşin bide bu tarafı var. Eğer eşit olmazsa oğlunuzu duygusal olarak kaybedebilirsiniz. Şöyle düşünün belki ilk çocuğunuzla doğru düzgün fotonuz yok. Ama ikinciyle olucak. Oğlunuzda bu kıskançlık yaratabilir. Size karşı nefret oluşturabilir onu sevmediğinizi istemediğinizi düşünebilir.

Merhaba bende lohusa depresyonu yaşamış biri olarak size biraz açık sözlü olacağım nasılsa depresyondan çıkmışsıniz onun rahatlığıyla yazacağım :) kusura bakmayın şimdiden. Arkadaşım 1 değil 2 değil tam 3 yıl ağır bir süreç yasamissiniz üstelik bu süreci tek başınıza yaşamadınız eşiniz ve çocuğunuzla beraber yaşadıniz. Çocuğun kişiliğinin temellerinin oluştuğu en kritik dönemler bu yıllar yanlış anlamayin sizi suclamiyorum bunlar olabilir geldi geçti şimdi ise onarma vakti değil mi iyileştiniz ama siz başa sarmaya yelteniyorsunuz. Ya yeniden depresyona girerseniz ya bu 3 yılda öyle giderse? Bi kardesi olsun yeter ki mi? Kardeş herşey demek değil ben sizinki kadar uzun bir süreç geçirmedim ona rağmen bu riski göze alamıyorum tek çocukta kaldım. Allah sağlık sıhhat uzun ömür versin. Ben her zaman için nicelikten değil nitelikten yanayım

Bu geçici bir durum değil bildiğim kadarıyla. Tekrar bir kontrole gitmenizi öneririm, çocuk konusundan bağımsız olarak.

Yaşadığınız durum ne kadar elinizde değilse de çocuğu etkileyen bir durum. Doğmamış da olsa çocuğumu ve büyük çocuğumu düşünerek yapmazdım ben olsam.

belki de yaşayamadığımız, o başklarında gördüğümüz anneliği yaşamak istiyorsunuz. bir nevi rövanşını almak gibi. ben kendi durumum böyle mi diye düşünüyorum bazen. ne zaman kucağında bebekle hayatı yaşayan, gülümseye, sohbet eden bir anne görsem için burkuluyor.

Siz o şekilde hissetmiş olabilirsiniz dogrudur. Ancak bu çocuğunuzun da öyle hissedecegi anlamına gelmiyor, tek çocuk olmaktan memnun birçok kişi var. Ek olarak, çocukken sahip olmak istediğiniz şeyi çocukken istediniz. Onu gerceklestirecek yetişkin olamayabilirsiniz. Bunu kabulllenmelisiniz. Annelik demek 0-5 yas arasi bebek büyütmek demek değildir. Açıkçası cok çok yanlış bir algı bu. Sizin hala bir çocuğunuz var 5 ten sonrasına katkı saglayin. Zamana uyum sağlayan saksı gibi yetinmeyen bir çocuk yetistirebilirseniz öpün başınıza koyun ve mutlu da olun zaten. 20 30 sene öncesi ve o zamanın isteklerine göre karar vermeye çalışmak çocuklara da büyük haksızlık, kendinize de gereksiz iş, yapmayın.

Sırf bu hisleri tatmin etmek için yedek çocuk yapar gibi ikinciyi düşünmek çok bencilce değil mi? İlki yalniz kalmasın, kardeşi olsun, sofram kalabalık olsun neden çünkü kalabalik ailelere özendim diyerek. Bu sebep ile yapmayın bu hem size hem cocugunuza hemde yeni doğana çok büyük bir haksızlik. 1 sene iyilesme dönemi için cok yeni. Eğer iyiseniz cocugunuzun duygusal anlamda açık kalan yerlerini kapatın 0-3 yaşı telafi edin. Uzun süre ilaç kullanmissiniz depresyonun tekrarlama olasılığı yüksek, tekrarlamazsa kacirdiginiz anlar vicdani yük olarak size gelebilir. Sizin hic bir suçunuz yok bunu sakın unutmayin bu olacaksa önüne gecilmeyen bazen gecmis travmalarin tetikledigi bir sey. Eğer anneliği bir butun olarak sevdiysen tam iyilestiginde tekrar dusun fakat yukardaki hic bir sebebe tutunmadan sadece bir kez daha anne olmak icin, yapabilcegine inandigin icin olsun. Yasında uygunsa hic acele etme biraz daha tadini cikart bi bak bakalim ilacları birakinca nasil olacak, travmalarin varsa içsel iyilesmeyi tavsiye ederim cocukluk doneminde yüzlesmek vs gibi

Tekrar depresyon yaşarsan bu sefer oğlunun çocukluğunu çalmış olacaksınız demeniz ve böyle bir ihtimalin olması. Sanırım bu çok büyük bir vebal olurdu oğlum için

Asla yapmam diyemiyorum şu an ama ileride ne olur bilinmez. Tek bildiğim uzun bir süre askıya almak sanirim

İlk cocugumda lohusa depresyonu vs yaşamadım şükür. Zorluklar oldu tabi ama genel olarak sıkıntısızdi. İkinci için 6 yıl ara verdim çünkü çok zor bir çocuk büyütmek. Hele de benimkini gibi hareketliyse... sonra bebek düşündük ve ikizlerim oldu. İyiki varlar 2 buçuk yasindalar. Ama aşırı zorlandım. İlk çocuğumla eskisi gibi vakit gecirememek çok zorlu oldu. Üç çocuğa yetebilmek zordu. Demek istediğim çoğul bir gebelik bile olabilir. Yerinizde olsam ikinci çocuğu düşünmezdim. Yapmak istediğim o anneligi tek çocuğumla güzel vakit geçirerek yapardım. Geçmiş geçmişte kaldı. Tekrar bir bebeğim olsa şunu daha iyi yaparım dediğim yüzlerce şey var ama bunun için bir çocuk daha yapamam çünkü yetemem. Çok iyi düşünün etraflıca. Bunun çoğulu var hastalığı var Allah korusun

Yok bazen konu sahibini yanlış yönlendirebiliyor ondan

Son bir yıldır yaptığım bu zaten. Ama bir yandan da bilemediğim yapamadığım anneliği tekrar yaşamak istiyorum. Çünkü ben bebeğimin bebekligini bile hatırlayamıyorum

Oglumu sevemiyordum bırakın emzirmeyi kucağıma alıp öpmek bile içimden gelmiyordu. Şimdiki o masum yüzünü görünce çok çok üzülüyorum. Emzirmek bile iskenceydi 20 gün sürse bile. Haklısınız sanırım benim beynim hala benim hatalı olduğumu söylüyor çünkü çok eksik bıraktım bebekliginde oglumu. Benim hatam değil diye hep hatırlatmam lazım sanırım bunu kendime. Evet doktorum da bunu diyor tekrarlayabilir diye. Benim riskim daha yüksekmiş. Korkularım çok var ya yine olursa diye ama ne bileyim bir ümit yaşamak derler ya çok da istiyorum

merhaba, bende çok isteyerek hamile kalmama rağmen pospartum geçirdim. sonrasında planlamadığım bir hamilelik yaşadım. hastalandım. sürekli ağlıyordum. kendimi öldürmeyi düşünüyordum. 7 haftalıkken kalbi durdu bebeğin. kürtaj oldum. sonrasında bebeği istediğimi fark ettim kendimi çok suçladım. şimdi üzerinden 3 yıl geçti. ilk kızım 5 yaşında. tekrar hamileliği düşünüyorum ama sizin gibi korkuyorum da. ya yine hastalanırsam, ya kimse yardım etmezse ya bebeğe zarar verirsem diye. yalnız değilsiniz bu konuda.

Bence sizin icin cok cok erken. Daha yeni iyisiniz ki suanki cocugunuzla da baginiz cok kuvvetli degildir halen. Bence direk araya 10 yas fark koyun, en temizi. Ancak esiniz ne diyor? Sahsen ben esiniz olsam mesela, bu riski almazdim, sonucta sizin yeniden rahatsizlanmaniz durumunda 2 cocugun sorumlulugunu tamamen almasi gerekecek kisi de o. Ben 2. Cocuktan sonra bir donem cok zorlandim, esim ise gider gelir, aksam yemegini yapar, gece de cocuklara bakardi. Bu donem cok uzun veya surekli degildi, atlattik. Ama daha uzun surse ve devamli olsa ona sevgi falan zor dayanir bence, gercekci olmak lazim.

İlk önce geçmişinizle barışmanızı ve almanız gereken dersi alıp dünü dünde bırakmanızı tavsiye ediyorum. Geçmişte ne yaşandıysa oldu bitti, geriye alamayız. Ama bugün bizim, bugün elimizden geleni yapabiliriz. Kendinizi suçlamayın, yaptığımız hatalara veya yapamadıklarımıza takılı kalmak bize hiçbir şey kazandırmadığı gibi olduğumuz yerde sayıp durmamıza bazen de daha da gerilemeye sebep olabilir. Bence şu an ilk öncelikle çekirdek ailenizle daha kaliteli, daha güzel vakit geçirmeye, aile ilişkinizi güçlendirmeye bakın. 2. çocuğu hemen düşünmeyin. Kendinize zaman tanıyın. Yeni yeni kendinizi iyi hissederken böyle büyük bir sorumluluğa girmek çok mantıklı bir karar olmaz diye düşünüyorum. Şu an oğlunuzla bağınızı güçlendirmek ikinize de iyi gelecektir bence. Eminim oğlunuzun bir kardeşten önce buna ihtiyacı var. O yüzden alelacele böyle bir şeye girişmeyin bence. Belki ilerleyen zamanlarda çok şey değişir belli mi olur?

Eşim bana her zaman çok çok destekti tedavimin bu kadar uzun sürmesi de annemden gelen genlerimdeki depresyon yatkinligi. Belki bu olmasaydı bu kadar uzun sürmezdi bilemiyorum. Eşim çok yoruldu tükendiği zamanlarda oldu ama şu an benim bu isteğimi gördükçe olumlu bakmaya başladı. İlk zamanlar o da asla diyordu ama şimdi iyileştiğimi gördükçe ve bir de benim her şey çok güzel olacak kafasında olmam onu etkiledi belki de bilmiyorum. Doğum zamanını bile kendi iş hayatına göre planladı kışın çalışmıyor evde oluyor birlikte bakarız diye motive etmeye de başladı aslında. Ama yine diyorum ben hiç yaşadıklarımı hatirlamiyormuscasina çok pozitif bakıyordum ben bu konuma, dün bu konuyu burda açana kadar. Ama şimdi en ufak olumsuzluğa ne ben ne oğlum ne de eşim gelecek durumda. Uzun bir süre askıya aldım kendimce. Doktorumla daha ayrıntılı bir şekilde konuşmadım ama bende durum bu. İlginiz ve cevabınız için çok teşekkür ederim.

Niye olsun? Siz tekrar aynı şeyleri yasarsaniz yeni doğan bebeğiniz ve oğlunuz da etkilenecek bu durumdan ikinci defa. Ve daha aklı her şeye eriyorken yaşayacak bunu. Riske etmeye hiç gerek yok. Çocuğun en fazla ihtiyacı olan şey, sağlıklı, onunla bağ kurabilen anne ve babasının olması.

Bazı yorumlarda çocugunun 3 yılını çalmışsın gibi ibareler gördüm.. Ona istinaden yazmak istedim, yalnız bu durumun böyle olmasını konu sahibi istemedi.. Yani başına gelen bu depresyon çocugun suçu değil evet, ama konu sahibinin de suçu değil.. İnsan bebegı dogunca bile isteye neden depresyona girmek istesin? Bu söylemler konu sahibi üzerinde suçluluk psikolojisi olusturuyor.. Lütfen ona göre yorum yapmaya gayret edelim kimse basına kötü bişey gelsin istemez nihayetinde

Geçen gün buraya bir konu açılmıştı ilk çocuğunda sizinle aynı şeyleri yaşayan bir anne ikincisinde daha kötü durumdaydı çünkü bu sefer büyük çocukla ilgilenmediği için vicdan azabı girmisti araya. Bu nedenle çok çok iyi düşünün derim.

Bence çok erken bir senedir iyi olmaya başladım diyorsunuz. Oğlunuzla geçen zamanların telafisini yapmak varken yine oğlunuzdan zaman çalacağınız bir bebeği hem de onun için motivasyonu ile yapmak yanlış. Şu an kardeşe ihtiyacı yok. Aralarında beş yaş olmasında 8 olsun.

Birrbulutolsam acaba bu konuya neden beğenmedin attınız valla aşırı merak ettim ben de hanımefendinin yazdıklarının benzerini yaşadığım için konu sahibini çok iyi anlıyorum da sizin görüşünüz neydi de beğenmedim attınız?

Böyle siz yazınca gerçekten çok korkunç duruyor ama iste hep iyi tarafından bakmaya çalışıyorum ben nedense. Kotu yaşanan o ilk zamanlar hiç aklıma gelmiyor yani. Belki de buyuzden böyle bir şey düşünmeye başladım bilemiyorum O

Hamilelik öncesi de depresyona yatkınlığınız var mıydı? Depresyon öykünüz mevcut mu? Lohusa depresyonunun tekrarlama ihtimali yüksek, illa olacak diye bir şey yok ama. Bir de hastalıklar insanların hataları değildir, insanlar bir şeyleri eksik yaptıkları için olmazlar. Adı depresyon da olsa başka bir şey de olsa bu bir hastalık ve tedavi edilmesi gerekiyor. Baş ağrınızı seçebiliyor musunuz mesela? Başım ağrısın, şu bölgesi ağrısın diyebiliyor muyuz? Hayır. Bunda da aynı aslında, bir farkı yok. Eğer psikolog ile görüşmüyorsanız tavsiye ederim. Terapi desteği ile daha sağlam adımlar atabilirsiniz.

Bipolar bozukluk ve bazı ruhsal bozuklukların sebebi lityum eksikliği oluyor.

Sadece bir yıldır iyiysen oglunla geçmiş zamanın telafisi mi yapmaya çalışsanız ki, çünkü ikinci çocuk ilk çocuğu ister istemez ihmal ettiriyor e sizde ki ilk çocuk zaten yeterince ihmal edilmiş, bence ilk çocuğa çok haksızlık olur

Hiç bu açıdan düşünmemiştim. Farkındalık oldu burda yazılanlar bana

Kendi adıma söylüyorum, ben olsam asla böyle bir riske girmem.

Ben mesela tek çocuğum hayat bir şekilde yolunda gitseydi babami kaybetmeseydim kardeşim olsun isterdim. Ama şu niktada iyi ki tekmisim. annem bana yetti diyebiliyorum.. bütün maddi manevi gücünü emerjisini parasını bana harcadı. Sizin ise psikolojik bir savaşıniz olmus cocugunuzda eksik kalan kısımlarını toparlayin bence.

Yengem iki yeğenimin ikisinde de lohusa depresyonuna girdi birini iki ay emzirdi birini bir ay ilaç kullanmak zorunda kaldı ne yazıkki

1. Çocuğa yapamadıklarınızı 2. çocuğa yapmak istiyorsunuz ya hani keşke çocuğuma ilk yıllar hastalığım yüzünden yakın olamadım şimdi bunları telafi etmem lazım deyip ona adasanız kendinizi.

kadın fıtratında biyolojik olarak farkında olmadan vücud istiyor, ama siz bu evladınız ile bol bol vakit geçirin, ilk okul zamanı hayat farklılaşacak o zaman düşünebilirsin, acele karar verip sonradan keşke deme. bu süreçte tedavine devam edersin.

Annemin majör depresyon olması dışında benim de bu gibi psikiyatrik rahatsızlıklara yatkınlığım her zaman vardı aslında. Bekarligimda psikiyatrik ilaç kullanma geçmişim var. Anksiyete teşhisiyle ama çok çok kısa bir süre. Oğlumun doğduğu ilk aylardan itibaren bir yıl boyunca psikolog desteği aldim cok da iyi geldi aslında ama sonradan bıraktım ihtiyacım olmadığını hissedip. ailurophile

Sadece ben değil beni yıllardır takip eden doktorum da cocuk mevzusu için sıcak bakıyordu. Ama cocugun daha kücük bekleyelim biraz daha diyordu. Bilmiyorum belki de doktorumun boyle konusması beni yüreklendirdi. smuwiLa

Eşinizi dahi her şey iyi olacak diye ikna etmişsiniz. Oldu da iyi gitmedi, eşinizin dahi sizi terk etmeyeceğinin garantisi var mı? İki çocukla ortada kaldığınız bir hayat mı mutlu edici, yaninizda eşiniz ve oğlunuz olan bir hayat mı? Yanlış anlamayın ama bence siz hayattaki gerçek olasılıkları hesaplamayi öğrenememiş birisiniz.. belki de bu yüzden gercek hayatta bir sorun yasadiginizda size kal geliyor, yıllarda kitleniyorsunuz. Cunku bu böyle olmamaliydi diye kendinizi kandirmis oluyorsunuz. Çocuktan önce ciddi düşünme ve hesap kitap yapma probleminiz var sizin bence. Eşiniz de size destek olmaya çalışıyor ama inanmayin. Her şey güzel olacak diye gaza getirdiginiz adamın yeniden depresyona girmeniz durumunda yani güzel olacaktı? Beni kandirdin yeter artık deme olasılığı da cok Yüksek. Ayrıca gelecek istastistigi de bu şekilde yapılmaz.. gecmisiniz ortada, sizin içim her şeyin güzel olma ihtimali bu konuda %15 falan herhalde. %85 kötü olacak bir şeyi kabullenseniz daha iyi bir hayatınız olabilir.

Sanırım tam olarak hissettiğim şey bu. Dediklerinizin neredeyse tamamına katılıyorum. Evet benim de eve gelene kadar her şey çok güzeldi birden oldu benim de. Ve ben de korkuyordum noktasına virgülüne kadar doğru dedikleriniz sizi anlıyorum. Ben de oğlumun bebekligine doyamadım. Çok da seviyorum oglumu şükür bugünümüze ama kendi içimde hissedemedim hiçbir şeyi. Ne sevebildim ne tek başıma bakacak güvenim vardı ne de sukunetim çok acemiydim çok korkaktım. Beni en iyi siz anlarsınız. Bilmiyorum belki de içimde ukde kaldığı için anneliği tekrar sıfırdan tatmak istiyorum bilemiyorum. Zamanla sizin de isteğiniz olmadı mı peki. Ben ilk zamanlar asla derdim zamanla yumusadim mesela Önceki

Bi tanıdığım da sizin gibi olmuştu ama onun bu kadar uzun sürmemişti. Bebeği görmek emzirmek istemiyordu ki isteyerek olmuştu bebek. Daha sonraları iki çocuğu daha oldu hepsine ayrı düşkün ama o ilk çocuğa varya ölüp bitiyor. Onun hakkında konuşunca gözleri farklı gülüyor, çocuk konuştukça hayran hayran dinliyor, sevgiyle gülümsemeyle. Çocukta kocaöan oldu ama annesine çok düşkün maşallah. Diğer çocuklarda yaşamadı hiç lohusa depresyonu

Ne gerek var bilemedim O

Bu riski alırsanız bedelini ödeyecek tek kişi yeni bebeğiniz olur. Seçimi yapan siz, bedelini ödeyen günahsız bebek. Haksızlık değil mi? Bence ikinci çocuğu yapmamalısınız

Size katılıyorum ben de sırf ikinciye ikiz olursa diye cesaret edemiyorum

Yani evet sizin hatanız değil, elimizde değil ama çocukta hasar bırakır bu süreç illaki. Şimdi ikincide de yaşarsanız daha fena. Benim alacağım bir risk değil. Kendimden ziyade çocukların kötü etkilenmesinin olasılığı bir hayli fazla. Ben ikinci çocuğu doğurmazdım, mevzusu bile olamazdı açıkçası sizin yerinizde olsam.

Kardeşin kalleş olmayacağı da garanti değil maalesef. Çevremdeki kardeşlerin çoğu ya ortalama ya da çok kötü ilişkilere sahipler. Buradaki konulardan bile okuyabilirsiniz. Çevremde keşke tek çocuk olsaydım diyen çok yetişkin var. İyi kardes çok büyük bir şans ama düşük bir olasılık maalesef. Eğer depresyonunuz tekrarlarsa bu sadece küçük bebek için değil oğlunuz içinde kötü olur. Bence çocuk düşünmeden önce psikoloğunuz/psikiyatristinizin profesyonel görüşünü alın.

Hayalim hep kalabalık aile olmaktı sanki geç kalacakmisim gibi çok yanlış saçma bir düşüncem var biliyorum.. görüşünüzde çok haklısınız. Dediklerinizi dusunucem O

Sizin elinizde olmasa bile 3 yıl çok uzun bir süreç çocuğunuz için arada boşluklar olmuştur. O boşlukları kapatmak olmalı asıl meselesiniz. Siz ilkinde yapadım ikinci bebeğim farklı olacak gibi bir psikolojiye girmişsiniz ama doğru değil. Aynı şeyleri yaşarsanız daha ağır atlatma ihtimaliniz yüksek. Bu riskle yeniden çocuk sahibi olmayi istemek gayet bencilce geldi bana kusura bakmayın.

Yani hiçbir zaman mı yapmayı düşünmemeliyim sizce. Kardeşi olsun çok istiyorum bu da oğluma acımasızlık olmaz mı. Kristialia Her dileyen alır, arayan bulur, kapı çalana

İçimdeki bu vicdan azabı hiç sönmeyecek gibi geliyor bana zaten

Düzelene kadar yani tam 3 yıl boyunca asla yeni bir bebek istemiyorum diyordum o kadar uzaktim bu düşünceden. Ama düzeldikce acaba olsa nasil olur diye düşündükçe zamanla bebeğime yeni kardeş çok istiyorum. Yani ben de asla istemiyorum diyordum ama şimdi tecrübeliyim her şeye karşı diye de düşünüyorum Tahin Helva

Bu süreci yalnızca psikiyatrist ile geçirmeyin. Düzenli terapi almalısınız. Ayrıca siz zaten kararsızsınız ve bu kararsızlık yarın ne giysem tarzı basit bir kararsızlık değil, hayatınız, hastalığınızla ve çocuk isteğinizle ilgili bir çıkmazdasınız. Burdan çıkacak her ses işinizi zorlaştırır. Sakın çocuk yapma demek çok kolay, belki de yirmi yıl sonra bile acaba bir çocuğum daha olsa nasıl olurdu, çocuğumun bir kardeşi olsa nasıl olurdu diye düşüneceksiniz ve bu büyük bir vebal. Burda kimsenin size bu konuda tavsiye verme hakkı olduğunu düşünmüyorum. Süreci psikiyatr ve psikoloğunuz eşliğinde sürdürün, ikisi de hazır olduğunuzdan emin olunca siz de hala istiyorsanız kendinize bir şans verirsiniz.

Sizin kadar olmasa da bende oglumun biranda sezeryana 5 hafta erken alinmasiyla ciddi bunalima girmistim hala karnimda hissediyor ve istiyordum sevmeme istememe emzirememe durumlari olmadi ama cok ciddi panik atak durumuna yakalanmistim 1.5 yil kadar surdu sonra yaptigimin nekadar sacma oldugunu farkettim ve 3.5 yasindayken tekrar hamile kaldim daha bilincli ve tecrubeli oldugum icin hic bunalim yasamadim sadece fazlasiyla zorluk yasadim oglum 4.5 yasinda olmasina ragmen yetip yetisememek uzdu beni o dönem.. sizin durumunuz tabi biraz dha farkli o sebeple cok ciddi dusunmeniz gerekiyor

Bu deneme tahtası değil bir insan hayatı. Ben de lohusayım şuan. İlk 2 haftam çok zor geçti. 3. haftamda toparladım. Bunun yıllarca sürdüğünü hayal dahi edemiyorum. O 2 hafta bebeğimi zorla emzirdim. Dünyam başıma yıkılıyordu sanki. Şuan düşündükçe acaba etkilenmiş midir diye kendi kendimi yiyorum. Bunu aşmam ne kadar sürer bilemiyorum. Bence hem kendi sağlığınız için hem evladınızın iyiliği için denemeyin 2. çocuğu. Nüksederse hem ilk evladınız hem 2. evladınız zorlanacak.

asla diyemem, ama depresyon yatkınlığınız var annenizden gelen. kader zincirini kırabilirsiniz, piskoloğunuz da hazır olup olmadığınızı az cok söyler. tabi eskisine göre daha bilinçlisiniz ve eşinizin yaklaşımı da önemli

Bu dediğinizde o kadar haklısınız ki.. Yazılan onca gorusten sonra kararımı verdim ilginiz ve geridönüşleriniz için sonsuz teşekkürler. Cevremdekiler ve ben hic bu acılardan bakmadık. Uzuun bir süre gündemimden uzaklaştırdım cocuk mevzusunu.

Antidepresani belki de yıllar boyu kullanicam böyle bir ihtimal de var çünkü. Yani ilaç kullanırken hamile kalabilirim doktorumla takipliyim çünkü. Ama ondan sonra dediğiniz her şey bir muamma ve olma riski yüksek işte bende bu yüzden çok kararsızım huzurunmeraklisi 'Şişko değilim ben, pofuduğum.' -Buz Devri Anneler

Benim cocugum da sizinki ile aynı yaşta ve nasip ama hiç düşünmüyorum. Maddi manevi imkanlarimi elimdekine ayırmayı düşünüyorum bende tek çocuğum sizin gibi. İçimde istek yok mu sizin gibi beni yoklayan elbetteki var ama mantigimi hemen devreye sokuyorum ilk yazdığım yorumdaki dediklerim gibi :) F

Ya sizin yaşadığınız 1-2 aylık bir depresyon değil. 3 yıl sürmüş. Daha 1 senedir düzelmişsiniz, ki hala antidepresan kullanıyorsunuz Yeniden hamile kalırsanız ve benzer şeyler yaşarsanız mevcut çocuğunuz ne olacak? Bu çocuk kaç yıl daha depresif bir anne ile yaşamak durumunda kalacak? Yazık değil mi, tüm çocukluğu bunla geçmiş olacak. Şimdi birlikte gezip tozmak varken, ne etkisi olacağı belli olmayan bir hedefin peşinden koşmak bence çocuğa büyük haksızlık.

Örneğin Alzheimer olan insanlar bunu kendisi istemiyor ve bunu kendisi değiştiremez değil mi? Siz de ne kadar sizin elinizde elinizde olduğunu düşünürseniz düşünün, bu vücudunuza bağlı. Belki depresyon yaşarsınız ya da yaşamazsınız ama bu sizle ilgili değil.

Beklemeyi de düşünüyorum ama hiç yapmamak oğluma karşı eksiklik diye düşünüyorum. Tek çocuğum bende çünkü. Bir ablam bir abim kardeşim olsun çok isterdim ben hep O

İşte böyle düşünmek bencillik olur. Sırf kendiniz yaşayamadınız diye dünyaya bir can daha getireceksiniz, ya yine aynı şeyler olursa? O bebeğin günahı ne?

Ne belli iyi olacakları birbirleriyle hiç iyi anlasmayabilirler sevmeyebilirler sırf biri yalnız kalmasın diye ikinciyi yapmak ikinciye bencillik bence

Ne desem bilemedim..

Hem benim de abim ablam yok ve çok eksikliğini hissediyorum hep de anneme demişimdir keşke bir kardeşim olsaydı tek olmak hayatta yalnız olmak gibi geliyor bana. Bir sebep bu bir sebep de iyileştim ve yapamadığım hissettiremedigim anneliği sıfırdan yaşamak ve yaşatmak istiyorum. Ümitsiz de yaşanmıyor çünkü niyeyse hep iyi tarafından bakmaya çalışıyorum. Ama buradaki objektif düşünceler de benim farklı açıdan bakmamı sağladı bir yandan huzurunmeraklisi 'Şişko değilim ben, pofuduğum.' -Buz Devri Anneler

Bu forumda iyi ki tek çocuğum hayatımdan çok memnunum diye dile getirenler var, her tek çocuk hayatından şikayetçi olmuyor.

Ben de o mesajı yazan hanımefendinin yazdıkları aklıma geliyor ya ikiz olursa diye ilkinde böyle bir depresyon yaşadım bebegim emmedikten sonra inanılmaz bir hüzün yaşadım arkası geldi ilaç aldım 2. ye hoc cesaretim yok ama kızım kardeş duygusu tatsın ben de 2. bebegi tadına vara vara gecireyim istiyorum ilkinde hep korkuyla bebeğime bakamama korkusuyla en güzel günlerimi kendime zehir ettim

Ben de şu an böyle düşünüyorum yazılanlardan sonra. Çok teşekkürler

Bir de her şey çok güzel olmayacak gerçekten, her şey çok zor olacak Tek çocukla uğraşmak çok çok kolay. İkinci olunca vicdan muhasebesi başlıyor. Birinden alıp öbürüne verdiğiniz zaman, haklı da olsa canınızı yakacak. Yorulacaksınız, yetmeye çalışacaksını ikisine. Gerçekten tek çocuk hiç çocuk, iki çocuk çok çocuk. Bende üç adet mevcut. Çok sakin sabırlı bir insanım ama isyan ettiğim çok zamanlar oluyor. Biraz realist yaklaşın meseleye.

Hanımlar merhaba. Pospartum depresyon yaşayıp tekrardan hamilelik düşünen, bebeği olan var mı aranızda? Oğlum şu an 5 yaşına girmek üzere. Çok ağır bir lohusa depresyonu geçirdim. Hamileliğim harika olmasına rağmen ve isteyerek beklediğim bebeğim olmasına rağmen doğum sonrası bebeğimi istemedim malesef ve 20 gün emzirdikten sonra antidepresan kullanıp emzirmeyi sonlandirdim. Yaklaşık 3 yıl boyunca yavaş yavaş azalsa da bu bebeğimi kabullenememe durumu hep oldu. Çok şükür 1 yıldır iyiyim oglumu seviyorum düzeldim çok şükür. Ama ilaç kullanmaya devam ediyorum. Tekrar bebeğim olsun ve bu hatalarimdan ders alıp çok güzel bir bebeklik yaşasın bebeğim istiyorum. Ama korkularım var. Bir yandan diyorum acaba erken mi, biraz iyileşmenin tadını mi çıkarsam diyorum. Son 1 yıldır duzeldim şükür ilaç dozlarım da çok çok azaldı ama nuksetmemesi adına devam edicem bir süre. Doktorum da hamilelik düşüneceğim zaman kendi uygun gördüğü ilacımı kesecek yani tedavimden yana bir sıkıntım olmayacak inşallah. Size sormak istediğim sizce erken mi biraz daha mı beklemeliyim. Ki beklesem de illaki bir kardeşi olsun istiyorum. Ama korkularım var ya tekrar aynı şeyleri yaşarsam diye. Düşüncelerinizi ve varsa tecrubelerinizi yazarsanız çok sevinirim

Bende ilk oğlumda lohusa depresyonu geçirdim. Ozaman çok bilgim yoktu bu konular üzerinde ve kendimi suçladim yetemediğim için. Kendimi hep kötü anne olarak gördüm. Hep içimde mükemmel anne olma istediği vardı onun için ne yapsam hırçın oluyordum çünkü mükemmel değildi. Hatta oğluma karşida agresif oluyordum beklediğim şekilde hareket etmediği için. Ben bilinçsizdim ama siz artık tecrübelisiniz. Herkes risk yazmış yapma yazmış. Yazılanların terside olabilir artık kendinizi bildiğiniz için yönetebilirsiniz. Belkide bu sefer hiç depresyona düşmeyeceksiniz beklentiniz okadar yüksek olmadığı için. Duygularınızı anlıyorum tekrar anne olma isteğinizi oglunuzun bir kardeşi olmasını ve bence bu riske değer. Yerinizde olsam yapardık ikinciyi. Yoksa ileride pişmanlık sizi kemirecek. Asla o istek geçmiyor. Sürekli düşünüyorsunuz acaba kardeşi olsaydı şimdi beraber oynarlardi, Gezerledi, dertleşirlerdi ve hatta belki kavga ederlerdi. Kimse bilemez ne olcağini evet belki birbirini sevmezler, belki de çook severler birbirlerine sağ kolu eli olurlar. İç sesinizi kalbinizi iyi dinleyin.. Bence siz ikinci çocuğu çok istiyorsunuz ve tavsiyem yapın. İnsanlar bu kadar ince düşünse bizler dünyaya gelmezdik bile.

Haddim olmayarak ikinci çocuk fikrinin size uygun olmayacağını düşünüyorum. Depresyon sizin hatanız değil ve çok sıkıntılı bir süreç. Hali hazırda ilaç kullanıyorsunuz ve çocuğunuzla yeni yeni bağ kurmuşsunuz. Yeni bebek, tekrardan ruh gelgitleri, büyük çocuğa ilgi gösterme kaygısı, bebeğin ihtiyaçları hele kolik bir bebek olursa. Kardeş kıskançlığı belki büyüğün de değişecek psikolojisi. Büyük 5 yaşındaymış iki yıl sonra okula başlayacak onun kaygısı. Ben bunlarla çok fazla yıpranacağınızı düşünüyorum. Benim depresyon geçmişim yok. Normal bir gebelik ve lohusalık geçirdim. İkinci çocuk beni çok yıprattı ve büyükten çok daha zor bir çocuk. 2,5 yaşında çok çok yıprandım. Kendimi baz alarak konuşuyorum. Normal psikolojide bir insan olarak bu kadar zorlandıysam sizde bunu 10'a çarpmak gerek. Ama tabii siz bilirsiniz. Bizim diyeceklerimiz kendimizce fikirler. Eşiniz ve ailenizle ilişkiniz, size ne kadar destek olacakları vs bunlar çok belirleyici.

Bence bekleyin hatta yapmayın normal psikolojide ki insanlari bile bayağı yıpratıyor 2 çocuk

Gurbetteyim kendi ailemden çok çok uzak bir şehirdeyim. Ve annemin kendine ozel rahatsizligi var malesef ilk bebegimde de yanimda yoktu bunda da olmayacak. Kayinvalidem var bir tek bebeğe ve bana ilk zamanlar bakabilecek. Çok şükür aramızda iyi onunla ama insanın kendi annesi gibi olmuyor. Bebeğimin ilk zamanlarında hep o vardı ama bebeğimi reddettiğim istemediğim için bebeğim ona çok düşkündü bu da bende aşırı bir kıskançlık oluşturmuştu. Yani çok tezat bir durum hem istemiyordum bebeğimi hem de kıskanıyordum. Yani bir süre içten içe kayinvalidemi çok kıskanmıştim. Şimdi de yine o gelecek ama şu an daha tecrübeliyim. Olabilecek tüm olumsuz ihtimallere karşı tecrübem var diye de düşünüyorum. Kısacası çok karışığım O

Benim bir akrabagim 3 dogumdan da sonra yasadi. Evliligi de cok etkilendi. Cok etraflica düsünmek lazim. Sizin durumunuz cok uzun sürmüs. Sahsen oglumun beni ilk saglikli bir sekilde de yasamasin7 isterdim

o zaman 2. ye karşı vicdan azabı duymayacak mısınız

Lohusa depresyonu yaşadım. Her şeye ağlıyor, asla yalnız kalmak istemiyordum. Bebeği sevmeme değildi benimki oğlumdan korkuyordum. Yani ağlayınca elim ayağıma dolaşıyordu stres oluyordum. Bu sebepten sütüm etkilendi hatta, şu an 7 yaşında ah bebekliğini o kadar çok özlüyorum ki, sanki yeterince tadını çıkaramamışım gibi hissediyorum açıkçası o dönemler kafam hep doluydu, hep gergindim. Hamilelik sürecim çok güzel geçmişti üstelik. Doğsun artık diye gün sayıyorken, doğum olup hastaneden eve gelirken ben eski ben değildim mesela, bir anda oldu. Ortada hiç bir sebep yoktu. Açıkçası yaşadığım o durumdan dolayı ben 2. çocuk konusunu hiç düşünmedim. Sadece dediğim gibi oğlumun bebekliğinin tadını yeterince çıkaramamışım gibi hissediyorum. Sevgimi paylaşmakta istemiyorum zaten. Kardeş meselesine gelince, çok göreceli. Kimi duysam ilerde yalnız kalmasın diyor. İyi hoşta, yalnız kalmayacağını nerden biliyoruz ki? Hayatta olur yakında olmaz, yakınında olur hayırlı olmaz? Benim amcam neler yapmıştır babamlara, hırsızlıktan, alkolik olmasından, borç yapıp kaçmaktan, kardeşlere rahat vermemekten tutunda eşiyle kavga edip defalarca kapıya polis getirmiştir. Bir amcam da zihinsel engelli neredeyse 60 yaşında kardeşler sırayla bakıyor. Af edersiniz, tuvalete girer pisletir bırakır, tek başına banyo yapamaz. Yani her ihtimali düşünmek gerek. Tamam iyi pencereden bakalım tabii ama sayısız ihtimal var.

Bunları da düşünüyorum bir yandan şimdiden saçma bir düşüncem var. Oğlumda onun ilk zamanlarında yanında olamadım çok çok eksik kaldım şimdi tekrar bebeğim olursa yeni bebeğime yapıp ilk oğluma yapamadıklarımdan dolayı vicdan azabı duyar miyim diyorum

Psikiyatristim de iyi olduğumu söylüyor ama bir yandan çocuğumun daha küçük olduğunu biraz daha beklemem gerektiğini söylüyor. Ama bir daha sakın yapma gibi bir uyarıyla gelmedi hiç bana. Eşim her zaman yanımda o benim en büyük şansım zaten. O bana bıraktı bu kararı. Ona kalsa çok şey yaşadık zor süreçler.. korkuyor haliyle o da benim gibi O

İleride kendi adıma da pişman olmaktan korkuyorum çünkü hep kalabalık ailelere ozenmisimdir annemden de babamdan yana da pek yüzüm gülmedi çünkü. Yaşayamadığım göremediğim aile kavramını ben yaşatmak istiyorum aslında içimde ukde kalan bir şeyler var telafi etmek istiyorum sanırım

Ben de o kadar özlüyorum ki..

Zaten bir tane çocuğunuz var gerek var mı? Ağır gelmiştir zor gelmiştir yeniden aynı şeyleri yaşama korkusu da aynılarını yaşatır. Bana hamilelik zor geldi her gün ağlıyorum ağrı sızı içindeyim ikinciye tövbe ettim benlik değil gebelik şimdiden bile bir yeter bir daha aynılarını yaşamaya göze alamam

Neden 2. cocuk? Sırf kardeş olsunlar diye 2. cocuk dünyaya getirmek zorunda değilsiniz ki. Belli ki ilkinde bile zorlanmissiniz, kabul edin işte. Hazır büyüyor ona odaklanın.

Anlamadim neden ikinci cocugu istiyorsunuz? Daha yeni yeni kendinize gelmissiniz. Iyi cesaret ikinciyi dusunmek

Ve lütfen kendinizi suçlamayın. Bu bir sürü annenin yaşadığı bir durum. Hiçbir depresyon da yaşayan kişinin suçu değildir. Hastalık bu. Nasılki tansiyon hastası kendisini suçlamıyorsa siz de suçlamayın.

Uzun süren bir depresyon yaşanmış. Yazık ilk çocuğunuzda nasıl bir iz kaldı ya da boşluklar bilmiyorsunuz. Şimdi bir çocuk daha yaparsanız ilk çocuğunuz yine bu süreçten olumsuz etkilenecek. Bu sizin suçunuz değil yanlış anlamayın ama oğlunuzun suçu da değil. Yerinizde olsam tekrar çocuk düşünmem. Ya da çok çok uzun yılların geçmesi gerekir siz oğlunuza zaman ayırın bence bol bol.

Ne desem bilemedim gerçekten haklısınız. Bilmediğim bir duyguda beni peşinden sürüklüyor sanki. Çünkü tek çocuk olmayı hiçbir zaman istemedim ve hep bir ablam kardeşim olsun hayaliyle büyüdüm ben. Belki de bu eksikliği çocuğum da yaşamasın istiyorum huzurunmeraklisi 'Şişko değilim ben, pofuduğum.' -Buz Devri Anneler

valla yerinizde olsam aklımın ucundan geçirmezdim ne yalan söyleyim

Arkadaşım depresyon yatkınlığın varmış genetik geçiş var. İlk depresyon 3 gün, 3 ay değil 3 yıl sürmüş. Bir de ikinci bebek diyorsun. Hadi bu sefer daha da kötü olursan, çocuk deneme tahtası değil. Zaten ilk çocuğun 3 yılı gitmiş elinde olmasa da gene bir 3 yıl daha. İlk çocuğun araya gider. Bence asla deneme.

Lütfen bütün ilgi ve enerjinizi oğlunuza verin. Hazır düzelmişsiniz tadını çıkarın oğlunuzla beraber. kardeş evet çok güzel ama olmasada olabilir bazen kan bağı olmayanlar kardeşten bile öte olabiliyor. pskolojik rahatsızlıklar en zorudur. nüksetme ihtimali yüksektir. lütfen bunu iki çocugunuzada yaşatmayın. hele ilk çocugunuza 2. kere hiç yaşatmayın. ilki sizin elinizde değildi bilemezdiniz ama ikinci bebekte başınıza gelebilecekleri biliosunuz, oyüzden lütfen çok iyi düşünün...

Yani tamam bu bir hastalik oldu ve etkisi devam ediyor. İkincisinde aynı sendrom tekrarlarsa ve bu sebeple ilk çocuğunuz tekrardan etkilenecek. Bu baya büyük bir bencillik. Yani bir çocuğun hayatınin psikolojik temeli ilk altı yaş. Sizin piyango dener gibi tekrar denemenizden önemli değil mi? Beş yıl daha o çocuk kaybederse ne olacak

Yanlışlıkla atmışım farkında bile değilim siz yazınca fark ettim

Mesajiniz ve beni anladığınız için çok teşekkürler. Evet gerçekten çok istiyorum ama yapılan yorumlar biraz cesaretimi kırdı sizin ve bir kişi dışında olumlu yazan yok diyebilirim.. Allaha şükür iyiyim oğluma da yetebildigimi düşünüyorum ve şimdi olmasa bile ileride mutlaka yapmak istiyorum ama dediğim gibi ümidim kırıldı biraz daha beklemeye karar verdim.. bunun sebebi de yine ileride keşke dememek adına. Oğlumla ilgilenmemde ve sevmemde hiçbir şüphe yok ancak yakın cevremin de dediği biraz daha büyüsün sen de hem iyileşmenin tadını çıkar tarzında eşim de dahil öyle düşünüyordu aslında ama ben onu ikna etmiştim hemen istiyorum diye. Bakalim zaman neler gösterecek bize, hepimize. Siz nasilsiniz peki? Çocuğunuzla iletişiminiz, tekrar çocuk planlarınız ve ruh haliniz nasıl?

Sizin hatanız değil, bu bir çeşit ruh sağlığı bozulması fakat duyduğunuz bir vicdan azabı var ve bunu bir bebek daha dünyaya getirerek onda telafi etmeyi düşünüyorsunuz bu nokta bana yanlış geldi. Bunun yerine mevcut çocuğunuzla telafi etseniz, ikinci çocuğu da sadece gerçekten istediğiniz zaman yapsanız daha iyi olmaz mı?

Konuya hiçbir şey yazmamış beğenmedim atmış gitmiş ne tuhaf üyeler var ya

Evlatlık da alabilirsiniz. Birkaç yıl lohusa depresyonu çok büyük bir süre.

Annemi bilmiyorum ama bir süre lithium kullandım değerlerime de devamlı baktirmistim.

3 yıl çok uzun bir süre. Teşhisiniz lohusa depresyonu mu kesin?

sizi üzmek istemiyorum ama düşünceniz çok bencilce. istemeden de olsa bir çocuktan hayatının en önemli 3 yılını çalmışsınız ve son 1 yılda telafi ettiğinizi bunun yeterli olduğunu düşünüyorsunuz. o çocuk 5 yaşında. son 1 yıldır annelik yapıyorsanız hayatının yüzde 80 ininde yoktunuz demektir. bu da hemen yüzde 20 lik varlıkla telafi edilemez kusura bakmayın. açık yazmak zorunda hissettim. şöyle düşünün siz 40 yaşıdasınız ve 32 yıl yanınızda olmayan anneniz son 8 yıldır yanınızda ve telafi ettiğini düşünüp yine gitme olasılığının olduğu planlar yapıyor. çok korkunç di mi kendi yaşayamadığınız anneliği bir bebekle yaşarken diğer bebeğin hakkına girmiş olmayacak mısınız depresyonunuz tekrarlasa da tekrarlamasa da

İki hamileliğimde sonra yaşadım araları 6 yaş ama ikincide daha hafifti oğlum sekiz aylık olduğunda panik ataklar başlayınca tekrar ilaca başladım bana psikiyatri doktorum tekrar bebek dusunursen ben önermiyorum başa dönersin ama asla yapma da diyemem ama doğum yaptıktan hemen sonra görmem lazım seni demişti başkada doğum yapmadım zaten ama hamileyken psikoterapiye başlayıp doğumdan sonrada psikiyatriye gidebilirsiniz

Son yazdığınız içimi cız ettirdi çünkü gerçekten çok çok güzel bir temenni bu gözüm doldu resmen.. hayir hayir eşim hiç sıkıştırmiyor hatta ilk bebeğimdeki halimi gördüğü için istemiyor bile. Ama benim ümitlerim hayallerim var işte. Hep ya her şey daha farklı güzel olursa diyorum eşime. Eşim de en sonunda kararı bana bıraktı. Kendine güveniyorsan diyor şimdi.

Eşin sıkıştırmıyorsa bence ikinciyi düşünme. Tekrar ederse bu sefer 2 çocuk 1 eş evin işleri yine çok kötü olma ihtimalin var. 2 çocuk rahatsızlığı olmayan insanları bile zorluyor. Diğerine veremediğin sütünü sevgini 2. Ye de vermek istemeye bilirsin çünkü vicdanın girecek araya. Ya da büyükten daha da uzaklaşa bilirsin. Varsın 1 tane olsun anacığı sağlıklı mutlu huzurlu başında olsun.

O beklemem yönünde görüş bildiriyor. İyi olduğumu ama çocuğumun daha küçük olduğunu söylüyor.

Şu an mesela düşündüğüm şeylerden biri oğlum kadar sevebilir miyim. Cunku oglumu hiçbir şeyle kıyas edemeyecek kadar cok seviyorum. Böyle bir olasılık da var tabii dediğiniz gibi ama bense tam tersine düşünüyorum şu an O

Şöyle düşünün, doğuracak olan siz olduğunuz müddetçe hayatınız boyunca bu risk var. "5 yıl daha beklersem lohusa depresyonu yaşamam" gibi bir şey söz konusu değil yani... Oğlunuza "acımasızlık" konusuna gelince; neye göre acımasızlık kime göre acımasızlık... Kimi tek çocuklar var "iyi ki kardeşim olmamış çok mutlu bir çocukluk geçirdim" diyorlar, kimi kardeşler "Keşke tek çocuk kalsaydım" diyorlar. Kime göre acımasızlık?

Konudan bağımsız çok kötü bir yaş aralığı olacak eğer şimdi yaparsanız. Çünkü tam büyüğün ilgi istediği bir çağ ve okula bağlayacak baya üzerine düşmeniz gerekecek. Şu an böyle bir durum içindeyim ve çok zor olduğunu söyleyebilirim. sessizmanifesto Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Onca olumsuz mesaj üzerine nadir bir güzel mesaj ve temenni daha.. o kadar haklısınız ki.. Ben de sizin gibi düşünmeye başladım yazılanlardan sonra kendi kafamda yogurdugum düşüncelerle.

Kardeşi olmak zorunda değil. Kardeşten kaç kişiye hayır gelmiş kaç kişi kalleş demiş biraz bakının çevreye. Zaten çok uzun süren bir durumdasınız, bence halihazırda var olan çocuğunuza odaklanın eksikleri giderin. 2. Yi de yapıp 2 çocuğa bunu yaşatmanın anlamı var mı? Hele ki bu sefer büyük çocuk Hatırlayacağı şeyler yaşayacak. Anneye kardeşe farklı duygular besleyecek. Tetiklenecek T

Sanırım içimdekileri yazmışsınız. Duygularım ve dusuncelerim sanırım benim de bu yönde. Kendimi hazır hissettiğim an en kısa sürede psikoterapime devam edicem inşallah. Buradaki en kalbime ve mantigima uygun yorumu siz yazmışsınız yüreğinize sağlık

çok zor bir karar. ama tekrar etmeyeceğinin garantisi yok ve bu defa 2 çocuk zarar görecek bundan. sanırım ben olsam yapamazdım. mesela ilk çocuğum zor bir bebekti falan ama çok güzel bir süreç yaşadık o 33 aylıkken 2. çocuğum oldu. özellikle hamileliğimin son 3 ayı ve doğumun ilk 5 ayını düşünmek hatırlamak bile istemiyorum. çok zor süreçler geçirdim psikolojik ve fiziksel. bundan en büyük zararı da büyük çocuğum gördü ki büyük diyorum ama o da bebek sayılırdı. onu o kadar ihmal ettim ki istemesem de. yetemedim ve çöktüm çünkü. şu an Allah lafımla sınamasın ama yeni bir bebek düşüncesi bile nefesimi kesiyor. ki benim yaşadığım sizinkinin yanında çok çok hafifmiş. o nedenle ya ilk bebeğiniz kendine yetebilecek idare edebilecek duruma gelsin diye bekleyin ya da hiç düşünmeyin bence

Bence ilk çocuğunuzla dolu dolu vakit geçirin. O ilk süreçlerdeki duygu eksikliklerini birlikte tamamlayın. İkinci çocukta iyi bir lohusalıl geçirseniz de sadece kendi benliğinizi doyurmuş olacaksınız.

İkinci çocuğu daha çok sevebilirsiniz demek istemiştim. Çünkü bebekliğinde ilgileneceksiniz oğlunuzda bu rahatsızlığınız sebebiyle olmadı anneliği tam tadamadınız.. Anneliği tam olarak ikincide yaşayacaksınız. Bu durum oğlunuza yeterince sevgi vermenizi engelleyebilir. Oğlunuzdan uzaklaşabilirsiniz. Buda anne oğul arasındaki bağı nasıl etkiler

Tecrübe kazanılacak birşey değil ki bu, uykusuz kalacaksınız rahat rahat iki yudum ekmek yiyemeyeceksiniz, kendinize vakit ayıramayacaksınız hele bir de bebek kolik olursa morarana kadar saatlerce ağlarsa bunların hangisini tecrübeyle halledeceksiniz? Bana kalırsa ateşle oynuyorsunuz. Sizin yerinizde olsam iyileşmemin keyfini evladımla çıkarırım bir üye de demiş annelik 0-5 yaş arasından ibaret değil kaybettiğiniz yılların acısını çıkartın birlikte.

Tek çocuğum ben ve eksikliğini çok hissettim hayatım boyunca. Belki de bu eksikliğim ağır basıyor böyle bir dusuncemde Pamukannesi83

Evet evet ben de sizin gibiydim işte ilk zamanlar. Çevremdeki anneler büyük kadınlar sosyal medyada gördüklerim vs vs çok çok etkiledi beni. Ben de o zaman sevemiyorum istemiyorum diye düşüne düşüne bu hale geldim malesef. Siz ne güzel rayına oturtmussunuz bense takıntılı halim yüzünden isler sarpa sardı içinden çıkılmaz bir hal aldı. Eşim de hep ileride olsun diyor bense iyileştiğim andan beri günden güne artan bir istekle 2. bebegi düşünüyorum. Ama haklısınız annelik yanımi ilk bebeğimle doldurmam lazım sanırım

Dediklerinizde haklısınız kesinlikle o yüzden kendimi savunurken zorlanıyorum.. bilmiyorum oğlum doğduğundan beri asla bidaha cocuk yapmam dedim yeminler ettim kendime ama sonra duzeldikten sonra içim yine bu duyguyla yanmaya başladı hem şimdi olabilecek ihtimallere karşı tedbirliyim diye düşündüm ama sanırım benim için daha çok erken. Herkesin ortak bir düşüncesi var o da oğlumla geçmişin yaralarını sarmak.. Ben bunu yapıyorum oglumu çok da seviyorum ama 2. cocuk sorumluluklariyla gelip oğluma ilgimi azaltabilir-mis. Bunu düşünemedim hep güzel tarafından bakmaya çalıştım her şey çok güzel olacak kafasindaydim. Ama sanırım uzun bir süre askıya almam lazım oglum küçüktü diye seviniyorum bir yandan. Yani küçük olmasının da avantajı varmış pek hatirlamiyordur. Ama şimdi büyüdü ve en ufak yanlışa, ilgisizlige karşı cevabım yok. Hatırlayacak yasta artık. Sizin çocuğunuz kac yasinda peki. Hiç mi düşünmüyorsunuz. Ben niye iyileştiğim gibi asla dediğim cocuk mevzusunu gündemime tekrar soktum nasıl oldu bilmiyorum O

Postpartum depresyon "annenin hatası" değildir. Ne ders aldınız bilmiyorum ama, orada bir hata yok, ve bunun tekrarlanmayacağının da garantisi hiçbir zaman yok. Maalesef. Bir defa yaşayan bir defa daha yaşayabiliyor..

Rica ederim, umarım sizin için her şey en hayırlısı olacak şekilde ilerler Önceki

İleride pişman olmaktan korkuyorum ama hep bir kardeşi olsa nasıl olurdu diye düşünürüm gibi geliyor yanlış mı düşünüyorum şu an bilmiyorum

Annemin majör depresyon uzantili bipolara yatkın bir rahatsızlığı var yaklaşık 30 yıldır. Yani anneden yana da yatkınlığım var malesef. İlk tanım pospartum depresyondu. Zamanla bu duruma anksiyete ve obsesiflik eklendi. Uzantı şeklinde yani. Ama şu an iyiyim

Şimdi gördüm mesajınızı.. benzer şeyleri yaşamışız gerçekten

Oğlunuza 3 sene boyunca inanılmaz bir haksızlık olmuş zaten. Yani sizin suçunuz olmasa dahi sonuçta o annelik şefkatini, ilgisini alamamış sizden. Şu an en 2. Çocuğunuzu yapar ve tekrar depresyon yaşarsanız bu sefer resmen ondan çocukluğunu çalmış olacaksınız. Zaten 0-3 yaş bile çok çok önemli. Bu hayatta kardeşten önce anne-baba önemli, öncelikle siz kaçırdığınız zamanı telafi edin. Benim 2 oğlum var. 4.5 yaş ve 5 aylık. Ben depresyona girmedim. Gayet normaldi her şeyim. Ona rağmen 2 çocuğun çok zor bir psikoloji olduğunu düşünüyorum. Sadece kardeşi olsun diye tekrar annesiz kalma olasılığını göze almanız çok gereksiz

Depresyonunuz tekrarlarsa bu sefer iki çocuk etkilenecek. İlacı bıraktıktan sonra daha net karar verebilirsiniz. Bence acele etmeyin.

Çocuğunuza sağlıklı bir anne olamamanız asıl ona acımasızlık olur. Ne güzel düzelmişsiniz. Oğlunuza odaklanın. Bir bebeğin/çocuğun bi kardeşten çok düzgün psikolojide bir anne/babaya daha çok ihtiyacı olacağını düşünüyorum

Ben mesela başka çocuk yaparak bu sefer anın tadını yaşayacağım demeyi oğluma haksızlık olarak görüyorum. Onu tekrar yaşamak isterdim başka bir bebeği değil. O

Bebek hevesinizi anlayabiliyorum, ama duzeleli daha bir yıl olmuşken evladinizin ruhunda oluşan yaraları daha yeni yeni sarmişken böyle bilinmez bir maceraya girmeye gerek var mı? Diyelim hamile kaldınız önceki gibi olmadı ama bebekle ilgilenmek gerekiyor bebekten soğurum diye yanınızdan ayirmiyor devamlı meme veriyorsunuz aynı hataları yapmamak için iyice bebeğe bağımlılık gelistiryorsunuz. O esnada bunlarin hiç birini yaşayamayan o masum çocuğu düşünün, ne hissedecek annesiyle kurması gereken o bağ asla kurulamayacak ve o çocuk hep bir yanı eksik uzak mesafeli bir adam olacak ya da annesi ilgilensin diye aşırı bağımlı kendi ayakları üstünde duramayan bir birey. Abartı geldi size belki ama olmayacak bir senaryo değil...

Ben düşünemiyorum açıkçası aklımdan geçse de cesaretim yok kızımın kardeşi olsun çok isterdim ama o hiç istemiyor 6 yaşında benim lohusa depresyonu şöyle dursun nurtopu gibi de panik atak ve anksiyetem var terapistim 2. yi doğurmamı tavsiye ediyor ya lohusa depresyonu olursam yine diyorum siz orasını dert etmeyin en son çare ilaca başvururuz siz doğurun istiyorsanız dedi

Düşünceleriniz için çok teşekkürler ben sanırım hep iyi tarafından bakmaya çalışıyorum pollyannalik oynuyorum yani Çünkü olumsuz hiçbir düşünce aklımdan geçmiyor niyeyse ama haklısınız her dediğinizde. Sanırım acısını çıkarmam lazım o yillarin oğlum ve esimle

ağır bir depresyon geçirmedim ama ben de kalbim de acaba sevmiyor muyum şüphesi çok duydum düşündüm de bunun sebebi her şeyi abartan sosyal medya anneleri, herkes yazmış, meğerse öncesinde nefes alamıyormuşum, sen geldin yaşadığımı hissettim senden önce ben bir hiçim vb. vb. diyorum ben neden bu kadar derin cümleler kuramıyorum demek ben iyi bir anne değilim, demek ben sevmiyorum oğlu kendime epey yüklendim, sonra kendimi hayattan soyutlayınca rayına oturdu, beklentinizi düşük tutarsanız hayal kırıklığınız da o denli düşük olur belki yapınız benim ki gibi, aşırıcı değildir ve ikinci cocuktada bu duygunuz olacak ve siz kendinize çok yükleceksiniz iki cocugum arasında 6 yaş var ve bana göre abartılacak biaralık değil, 1 sene daha oğluna zaman ayır ve onunla bu huzurlu zamanları değerlendir zira sıfırdan uykusuzluk + okul çağı gelen bir cocukla hayat cok

Tam olarak lityum değeri sormanizin sebebini merak ettim yani lityum değeri hangi konuda belirleyici bir şey? Eksikliğinde ne oluyor mesela. En kısa zamanda baktiricam çok teşekkürler