işte ben buna deliriyorum arkadaş! konunun uzmanı olmayan herkes başımıza psikiyatr kesiliyor! nasıl ki bir enfeksiyon veya diyabet gayet normal hastalıklarsa, psikiyatrik hastalıklar da aynı şekilde o kadar normaldir! sizin durumunuzdaki birinin ilaçlarını asla ama asla doktordan habersiz bırakmaması lazım. psikiyatrik rahatsızlıklar utanılacak şeyler değildir, nasıl ki bedenimiz hastalanıyorsa zihin ve ruhumuz da hastalanabilir; ve bu hastalıkların da tedavisi vardır. depresyon ve anksiyete yaşıyor gibisiniz, mutlaka tedavinize devam edin. stres vücudumuzdaki her sistemi etkiler bana inanın, Allah korusun hamileliğinizi ve bebeğinizi de etkiler. Normal bir gebelik yaşamanızı engeller. kimseyi dinlemeyin ve mutlaka doktora gidin lütfen

Ilaclari aniden kestiginiz icin o kasılmalar oluyor. Hamilelik hormonlari zaten depresyon hastalarini inanilmaz etkiliyor ben ilac kullanmiyordum ama gecmiste majör depresyon ve depresyon cok kez yasadim. Ve hamilelik hormonlari ilk 12 hafta inanilmaz etkiledi resmen kendimde degildim geceleri sıkıntı ile uyanmak ne demek gel bana sor Ilk hamileligimde basimi duvarlara vurmak isterdim annemlerde kaldim ya gece bana yardim edin diye uyandirirdim allah kimseye yasatmasin cok zor bilirim. Ama gecicek olumsuz dusunce geldikce atmaya calis kafandan. Ic sıkıntılar geldikce dusunmemeye calis gecicek zamanla. D

Peki sizce sizin ne sorununuz var? Yani neden mutsuz hissediyorsunuz sizce? H

Aslında tam olarak bu düşünceleriniz yüzünden hem kendinizi hem de çevrenizi mutsuz ve tedirgin ediyorsunuz. Takıntılarınızın basit bir kapris olmadığı ortada. Bence profesyonel yardım alın. Çünkü bazen insan aklına değilde aklı insana hükmedebiliyor. Kaygılarınız biterse hayatınız çok güzelleşir D

Kesinlikle basit bir kapris değil belki ömür boyu ilaç kullanmak zorunda kalacağım, eşime çocuğuma hayatı zindan edeceğim keske evlenmeseydim vs sürekli kendimi suçluyorum. Terapiye inancım kalmadı çok gittim anlık rahatlama dışında faydasini göremedim. Çocukluktan yerleşme sistemin bir parçası olmuş gibi atamıyorum hep orada sadece bastırabiliyorum... Sanırım bir psikiyatri zamanı geldi.

Onlara göre öyle hiç görmemişler ki çevreden, aileden vs. Eskiden kalma inanışlar işte psikşyatriye şizofrenlee akıl hastaları gider ilaç alır uyur vs vs.. Şimdi şimdi biraz alışıyor ama ilk evliliğin baslarinda ben ilaçla yaşayan bi eş istemiyorym bile demişti yani.. çok yara var içimde çok. Haklısın en güzel en kıymetli zamanlar..

ilaç kullanırken iç sıkıntısı çok nadir geliyor değil mi?

eşiniz doktor mu? o neden karar veriyor ilaç kullanıp bırakmanıza?

Merhaba hanımlar, olabildigince kısa anlatmaya çalışacağım içimdekileri. Çocukluktan beri takıntılıydım aslında. Her şeyin melankolik tarafını düşünürdüm. Ailemden şiddet görmedim, ama aile üyelerinin birbirine hakaretleri, annemin ağlamaları, 4-5 yaşıma dair hatırladığım olumlu anım yok. Sadece annemin çantasını alıp anneanneme gidişimiz, eve gelişimiz, tekrar gidişimiz. Olmayan düzenim. 7 yaşında takıntılı bir düşünceye daldım. Bütün hayatımı (18ime kadar) bu takıntı etrafinda kurdum. Bu takıntı yüzünden yiyemedim, ölümden döndüm gelişim bozukluğu yaşadım. Ergenliğim güzel kızlara, dolgun hatları arkadaşlarıma özenmekle geçti. Tek duyduğum cümle: Çok zayıfsın oldu. Özgüvensiz büyüdüm. Ama bir yandan da cok iyi bir arkadaştım herkese. Sırdaş, yoldaş, ortamın en espirili kızı. Kimseyle kavga etmişliğim bile yoktur yani. Kimseye derdimi anlatmadım ama herkesn dipsiz kuyusu oldum. Hani msn vardı ya eskiden abartısız aynı anda 20 kişinin derdini dinler hepsine psikolog gibi tavsiyeler verirdim. Beni sorduklarında iyiyim boşver bişeyim yok derdim. neyse işte bu takıntı ve özgüvensizlikler üniversiteye hazirlandığım sene vurdu beni. Mide bulantıları, öğürme krizleri, titremeler. Aman allahım ne oluyordu? Hiçbir şey anlamadan sınava girdim çalışmadım bile. Sonuç olarak istediğim üniversite ve bölümü de kazanamadım. Ağlama krizleri geldi, ailem psikiyatriye götürdü. 18 yaşında antidepresan, xanax vb ile tanıştım. 15 gün yataktan kalkamadım. Herkes geleceğini şekillendirirken ben okuluma gidemedim. Öyle böyle okul bitti ama ben hiç iyilesemedim. Zaten zorla gittim okula istemedim her şeye isyanım vardı. İyice kötüleştim sonra evden çıkamaz hale geldim. 1 saat deli gibi yürüyüp öylesine baska bir psikiyatra girdim. Doktorun yaninda atak geçirdim vs. Yeni bir ilaca basladim: paxil. bu sırada tabii hayat kaçıyor düşüncesi ile hayatımın aşkı ile tanıştım. Bana güç verdi yanımda oldu. Onunla beraber ve ilacın da yardimi ile takıntılarımla baş edebildim. Sene 2013; hayat benim için bastan başladı. gençliğimde deneyimleyemediğim tüm yerler, korkudan gezemediğim istanbul, özgürlük ve mutluluk hissi, aşk... korktuğum her şeyin üstesinden geldim ve sarhoş gibi hayatı yaşadım. Mutlu olmayı o kadar özlemiştim ki, sadece anın büyüsüne kaptırdım kendimi. Birkaç iş yerinde çalıştım ama uZun soluklu olmadı, dikiş tutturamadım yani parça parça. Kendimi gelistirmek için adım atmadim. neyse 2017de evlendim, evliliğimin ilk yılı sorunlar ile geçti bu sorumsuzluklarım yüzünden. Eşim sevmediğim işimde çalışmam için ısrar etti, çok mutlu olmadığım bir yerde 1.5 sene calistim falan filan... çok ağladım, eşimle olan sorunlardan vs dolayı. Kendisi de çok titizdi çünkü boğuyordu beni bazen. her neyse bu arada tabii ben ilaca vs devam ediyorum çünkü bırakamıyorum, eşim de inatla bırak sen deli değilsin sen normalsin vs diyor. O hallerimi bilmediği için tabii.. bırakamadım. Ama 3,5 sene geçti ve çocuk istiyorduk artık. Hamile kaldım ilk denememde. 8 haftalığım şu an. şu an ilacımı bıraktım ve benden baska herkes mutluymuş gibi hissediyorum. Cocukluk takıntılarım geri geliyomuş gbi, yiyemiyorum. Mahvoluyorum devamlı ağlıyorum. Mutsuzum ve çevremdeki herkesi mutsuz ediyorum. İlk defa sorunlarımla yüzleşmek zorundayım, artık birilerine anlatmak durumundayım ama yapamıyorum. Kendimi yiyorum. Bu bebeği hak etmediğimi düşünüyorum. Kendimi değersiz ve özgüvensiz hissediyorum. Mutsuzluktan beslendiğimi düşünüyorum. Nedir benim derdim, neden aşamıyorum? eşim şu an yanındayim diyor ama ben inanmıyorum. Elbet sıkılacak, bıkacak gidecek diyorum. Çünkü kendime ben bile tahammül edemezken, o nasıl eder ki..?

Evet çok nadir baş edebiliyorsun, ya da öteleyebiliyorsun.

Anksiyeteli birini görür gibiyim.. malesef canım bu düşünceler senin elinde değil. ne denirki.. çokta erken başlamış sanki belirtiler. keske gebeliğinin sonlarına doğru olsaydı ilaçsız atlatirdin. bu hastalık senin imtihanın ve şu süreçte bununla yaşamaya alisacaksin. mutlaka tamamlayıcı tıpta bunun ilaç içmeden çözümü vardır diye düşünüyorum ama bilmiyorum. sadece sana tavsiyem doğumdan sonra tarama hacamati yaptır?nerede yaşıyorsun bir tamamlayıcı tıp kliniği biliyorum İstanbul'da. ozelden yazabilirim. cok geçmiş olsun. bu arada evlilik sadece saglikliyken mi devam etmeli. sende biliyorsun ki evlilik adımı atılırken çiftler birbirine hastalıkta ve sağlıkta evet derler. ne yapalım sende bunları yaşamak istemezdin. ama yaşıyorsun

Ben 8-9 sene ilaç kullandım bıraktım bu hale geldim. 1 ay içinde. Üstelik ilaçlı dönemlerim de panik ataklarım sayılı da olsa olmuştu, şimdi ise çok kötüyüm. Stresten karnım geriliyor zaten, şimdi olmasa ilerde gelir başıma stresten ötürü. Gözümü kararttım malesef, böyle yaşayamacağım. Evliliğime, çocuğuma mal olsa bile böyle yaşamak istemiyorum ben.

Benimde çocukluğum kötüydü biz anneanneme filan gitmedik ama baskı baskı genç kız oldun kız oldun baskısı. Onu geç evlendim elti Kayın peder baskısı. Herşey yoluna girdi eşimi kaybettim kaldım öylece. Çocuğum yok eşimin olmadı onuda aldım kabul ettim eşimi çok sevdim sağlık problemi olmazsa olmaz dedim. Sen hamilesin eşin yanında ve mutsuzsun. Lütfen buralarda başka hayatları oku bebeğin için ve haline şükret ve doktora git bence.

Siz kendinizi düşünce gücüyle iyilestiremiyosunuz ilaçlara guveniyosunuz. Ama ilaçlar sadece birer destektir. Sakinleştirici bitki çayları var düzenli şekilde bunlara geçmenizi öneririm. Sarı kantaron hem hormonlarılari düzenler hem de sakinleştirir. Günduz ve ilaçlarla içmeyin. Kendinize bir buhurdan alın ve lavanta yağı gibi kokularla evinizi hep kokutun. Kokutmiycaksaniz da burun kanatlariniza bu yatıştırıcı yağlardan sürebilirsiniz tüm gün etkilidir. demir ve vitamin takviyesine de ihtiyacınız olabilir değerlerinize baktirin. Kaygıya bağlı yeme bozukluğu olan ve panik atakları olan biriydim. Bunlar çok etkili doğal ilaçlar. Yokuspokus

Sürekli kötü bir şey olacak, bir şey olacak ve hayatım tepe taklak gidecek, ben kimseye yetemeyeceğim, takıntılarım daha da yoğunlaşacak kimseye faydam olmayacak gibi düşüncelerim yüzünden mutsuzum. Kendim dahil kimseye yük olmak istemiyorum.

Yaşadıklarının çoğunu yaşadım kötü bir hastalık ama sen bu hastalığı tanıyorsun kendini.. geldiği zaman bunlarin senin kafanın içinde olduklarını panik atak geçirdiğini biraz sonra geçeceğini telkin et telkin çok önemli.. unutmat için gözlerini kapama daha çok düşünürsün. ilaçlara alışkın olduğun için yoksunluk çekiyorsun 3 ay sonra ilaçlarını alacağını biraz zaman geçmesi gerektiği düşün kötü şeyler düşündüğünde elini karnına koy bebeğini hayal et kime benzer saçı ne renk olur adını ne koysam vs İzzet Gül'ün videolarını izlemeni tavsiye ederim rahatlatıyor..

Bu gereksiz vicdan. Bu hayata herkes biraz bencil. Öyle de olmali. Siz kimseye isteyerek zarar vermiyorsunuz. Bu durum gecici ve hekesin basina bu tür olaylar gelebilir. Hayat bu. Belki 10 yil sonra esinizin de basina bir rahatsizlik gelebilir. Kimsenin garantisi yok.

İradesizlik derken hani şu takıntıma söz geçiremedim silip atamadim manasında. Bu arada ben de sigara içiyordum günde 1 paket neredeyse. 10 tane falan kesin içiyodum stres sıkıntı ya da keyif durumlari 15e kadar çıktığım oldu. Test yapmadan önceki gece esimle kavga ettim fosır fosur içtim. Öğrendiğim günü hamileliği paket gözümün önündeydi üstelik yalnızdım yani içsem kimsenin ruhu duymazdi. Ama Allah tarafından bir duygu geliyor sanırım baska açıklaması yok, bir günde onu da kestim 1 ayı geçecek kullanmıyorum ben de sigara. Yani bana keyif veren ne varsa bıraktım :) Belki ondandır bu karmaşalarım senelerdir konfor alanım vardı ilaçlarım, sigaram, ne bileyim kola çok severim onu içmek bile keyifliydi benim için :) hepsi bir gecede gitti elimden :) Son 25 gündür bana antidepresan icmis hissi yaşatan tek şey: bebegin kalp atışlarını dinlemem oldu. Başımdan aşağı mutluluk aktı sanki... benim canım dedim o, benden bir parça fakat bunlar dışında bi de gerçeklerim var tabii, tam bir yanımda melek bir yanımda şeytan durumu. Biri gel diyo dipsiz bir depresyon yaşayalım seninle; diğeri anasın sen ana diyor :)) M Minel_ask Previously

Hamile olduğunuz için ilaç kullanımı uygun olmaz belki ama terapi ile destek alsanız olmaz mi acaba? Bide neden bebeği hak etmeyesiniz çok iyi bir anne olacaksınız gibi hissettim, ne güzel bebeğiniz olacak keyfini çıkarın iyi olursunuz umarım en kısa sürede

İlacı oylece bırakamazsınız. Bıraktım deyıp dırek bırakırsanız boyle ataklar yasamanız çok normal. Doktorunuzla konuşun lutfen.

Birdenbire ilacı bırakmak, üzerine hamilelik hormonları... eminim ki hiç kolay olmamıştır. Sağlıksız düşünmeniz şu koşullarda çok normal. Bi Psikiatriste gitseniz hiç değilse, belki gebelikte kullanabileceğiniz bir ilaç vardır? ayrıca da bebek sahibi olmak/olmamak hak hukuk meselesi değil ki. Daha geçenlerde vardı haberlerde, bebeği doğurup, poşete koyup çöpe atmış kadının biri. O bebeği haketti de mi doğurdu? He ama eğer takıntınız yüzünden yemek yemez, bebeğe bile isteye zarar verirseniz, evet o noktada bebeği hak etmediğinizden bahsedebiliriz. bu dönem de geçicek. Lütfen alabilirseniz yardım alın ve bu koyu mutsuzluğun beyninizdeki kimyasalların ani değişimine bağlı olduğunu bilin. Normal zamanda bile antidepresanlar çat diye kesilmez, siz bir de hamilelik hormonlarıyla birlikte çat diye bırakmışsınız. beyindeki mutluluk hormonunu arttırmanın bir yolu da düzenli hafif spor bu arada. Günde 1 saat açık havada, temposuz, kendinizi yormadan, yürürseniz hem suçluluk duymadan yemek yersiniz hem de mutluluk hormonu salgılarsınız. Ama tabii ki bir psikiatrist çok daha iyisini bilir, en sağlıklı olan oraya danışmak.

Ya bak ne güzel söylemişsin, bebek dışında böyle kararlar kolay verilmiyor. Aynı şey değil belki ama ben de sigara kullanıyordum bebekten önce. Yani ben bıraktıysam herkes bırakır o kadar diyeyim. Her gece rüyamda sigara içtiğimi görüyorum haaalaaaa ama gündüz asla elimi sürmüyorum. Sende de iradesiz bir durum yok ki, son dediğini anlamadım açıkçası. 3. Aydan sonra kullanman muhtemel olan ilaçlardan bahsediyorsan eğer, emin ol doktorlar en ufak bir risk görseler asla ilaç kullanmana izin vermezler. Kafana göre de ilaç kullanmayacağına göre, için rahat olsun.

EŞinizin yorumuna bayıldım, sen deli değilsin! Bu ilaçları kullananlar deli yani öyle mi? Size gelince o ilaçlara olan bağımlılığınız psikolojik yani o ilaçlar değil sizi ileştiren, bir şey içiyorum hissi. Hayat size inat bir eş şimdi de ne kadar insanın sahip olmak istediği bir bebek sunuyor size. Kendinizi suçlamaya, yetersiz görmeye devam ederseniz yine olan biteni kaçıracaksınız bir bakmışsınız çocuğunuz 4 yaşında. O yüzden silkelenin ve kendinize gelin. Hamilelik çok güzel bir olay içinizde can büyütüyorsunuz bunun tadını çıkarın. Bok şans

Valla sokağa cıkma yasaği bittiği gün psikiyatriye gideceğim randevumu aldım. Yılın son günü ayağa kalkacak halim yok. İlaç kullanırsam da kullanırım napayım böyle yaşamaya, yaşamak denmiyor. Bebeğime inşallah bir şey olmaz tek duam bu, ama bu gidişle ben de çok yıpranacagim.

Hipnoterapi uzmanı olan bir psikiyatrist araştırın lütfen. Bilinçaltı temizliği yaparak çocukluk travmalarınızı iyileştirebilirsiniz.

İlacı kendi kendinize mi yoksa doktor kontrolünde mi bıraktınız? Zira psikiyatrik ilaçların kullanımını çok dikkatli takip etmek gerekir, bazı ilaçlar öyle bi andan kesilmezler. Terapi için maliyeti karşılayamıyorum demişsiniz, devletin sağladığı imkanları daha detaylı araştırsanız, kullandığınız ilaçları size yazan psikiyatra durumu anlatıp bi yönlendirme isteseniz işe yaramaz mı? Şu an aklınız korku ve kaygılarla, olmazlarla dolu farkındayım ama burada konuyu tartışmaya açtıgınıza göre durum o kadar da ümitsiz degil, oluruna bakabilirsiniz. Bu tarz rahatsızlıklar şeker gibi, tansiyon gibi uzun vadeli planlama gerektiren ve tedavilerinizi aksatırsanız kötüleşen hastalıklar. Ve hasta olmakta ayıp ya da utanılacak bi şey yok. Ki bu noktada eşinizin sen deli degilsin bırak bu ilaçları tavrı çok yanlış ve sorumsuzca. Sonuçlarını kestirebilse eminim o da bu lafı etmezdi. Siz lütfen samimiyetle eşinize geçmişte yaşadığınız atakları vs. anlatın, başlangıçtaki belirtileri tekrar göstermeye başladığınızı ona söyleyin ve desteğini isteyin. İyi günde kötü günde dedikleri bu oluyo zira. Sonra bütçenize uygun bi tedavi yolu bulun el ele verip.

Kotu birsey olacaksa oluyor zaten bosver ya olan olmus hamilesin birde keyfini cikar yokmu soyle caninin istedigi birsey?kostur esini... herkese elinden geldigince faydali olmussun yine olursun ama insanlar da biraz sana faydali olsun dimi... yuk oldugunu dusunmek bence cocuklugundan gelen birsey gidemiuorsan uzmanlarin videolarini izle cunku cok hassassin hamilelikte var tabi fakat dunya hassas kalplere gore degil, olumlu dusun

Hayır değil. İlaç kullanmayı, psikoloğa gitmeyi güçsüzlük olarak görüyor. Sen kendini iyileştiremiyorsan tanımadığın biri nasıl iyi etsin seni gibi psikoloji konusunda sığ düşünüyor. Ona göre kendini dışarı atarsan, aktivite vb hobi edinirsen kafan rahatlıyor iyileşiyorsun. benim hobim zaten vardı. Şu an yapasım bile yok. Kpss çalışacaktım 2022 için, kafamda her şeyi planlamıstim çocuk doğunca 2021de ders falan çalışamam, şu ara işe de giremem. Evdeki zamanımı böyle değerlendiririm hem vaktim geçer oyalanırım vs vs boş değildim ama şimdi yataktan kalkmaya zorlanır oldum. Elimi kaldırmak gelmiyor içimden. Eşim şu an yok yanımda annemin yanındayım görev gereği 15 gün yok. film dizilere başlamıştım açıp bakasım yok. Öylece yatıyorum ölü gibi. Depresyondayım kalkamıyorum psikiyatriye gideceğim diyorum, ailem ve eşim yanındayım deseler de içten içe hissediyorum aslında hayal kırıkkığı yaşadıklarını. şimdi doktor ilaç verse kim bilir ne olacak. Ne güçsüzlüğüm ne iradesizliğim kalacak eşim ve ailesi tarafı özelinde. Kayınvalidem baslayacak ben 9 ay kustum serumlarla doğuma gittim, eşim annesinin hayatta yaşadığı Zorlukları anlatıp ilaç kullanmadığından vs bahsedecek.. ben ne yaşıyorum ki olacak. Daha kötüler var, şükret denecek.. evet şükretmek istiyorum ama yapamıyorum.

Benimki depresyon gibi aklıma kötü ihtimaller gelince ağlıyorum. Hani tvde çocuk gördüm ağlıyorum gibi değil o durumlara tepkim yok hatta Y

Bu dönem ilaç kullanamasanız da terapi almalısınız diye düşünüyorum. Madem sorunlarınızla yüzleşmek zorundasınız bu yükü tek başına üstlenmeyin. Hele de hamileyken. Pandemide pek mümkün değil biliyorum ama eğer müsait bir yerde yaşıyorsanız sık sık yürüyüş yapın, hareketli olun. Hareketsizlik depresyonun en büyük tetikçisi kendi tecrübeme göre. Hem iştahınız da belki açılır... Bol şans diliyorum.

Merhaba, paylaştım sıkıntılarımı. Destek olacağım dedi, valla doktor ilaç yazarsa köstek olmasınlar baska bir şey istemiyorum. bana bu ilaçları veren doktorum ile görüşemiyoruz, kendisi evlendi ve şehir dışına taşındı. Ben de atak olmadığı zamanlar iyiyim diye gitmedim kontrole. Öyle kullandım ilaçları. Yazın baska doktora gittim birakmak için, azar azar bırakma metodu uyguladık. En düşük doza indirdim yazdan beri düsük doz kullanıyodum. Sonra işte hamile kalma çabaları vs reglim gecikmeden ben kendim 1 gün alıp 1 gün almıyodum, ama remeronu baya küt diye kestim. Asıl ilacım paxili nispeten azaltarak kesmiş oldum. Oldum da pek bir işe yaramadı geri döndü seratonin eksikliğim :) Bir de hamilelik ile birleşince karıştı. Dayanırım dedim ama bu kadar ağır olacagini düsünmemistim. Şimdi 8. Haftamın içindeyim pazartesi doktora gidiyorum psikiyatri. Konuşacağım bakalım anlatcam yaşadıklarımı. Doktor ne derse onu yapicam ama ilaç verir umarım çünkü yaşamaktan bezdim. sonanda

Terapi ve ilaç oluyor canım sadece, tarama hacamatı nedir? istanbulda yaşıyorum ben de. Malesef benim imtihanım ömrümün sonuna kadar taşıyacağım belli oldu. İlaç kullanmadan olmayacak gibi duruyor.

Haklısınız ama ben içime ata ata bu hale geldim biraz da. Şimdi hamileyim ve bu çocuk sadece benim değil, onun da çocuğu. Eşimden gizleyemem böyle bir durumda ilaç kullanacaksam yani ona da haksızlık olur. Beraber karar vermeliyiz, yarın öbür gün suçlanmak istemiyorum. Ama ailesine vb söylemeyi düşünmüyorum tabii. Hatta şimdi gel seni anneme götüreyim falan diyo annesi şehir dışında. İstemiyorum gitmek ama nasıl söylicem ben gitmek istemiyorum iyi değilim belki sonra diye onu bile bilmiyorum. Otrera

Absürt bi tavsiye olacak ama, dondurma sever misiniz, sevdiğiniz bi tatlı var mı böyle? Vardır muhakkak. Hamileliğimde sigarayı bıraktım, artı bipolar hastasıyım ilaçları da bıraktım tabi doktor kontrolünde ve kendimi en sevdiğim tv programlarını izlemeye, dondurma yemeye vurdum. Psikolojik olarak o kadar rahat yaşadım ki hamileliği, anlatamam. En ağır tablo da dahil doktorlarımla konuşmuş, izleyeceğimiz yolu netleştirmiştik çünkü, doğumuma kadar her şey planlı ve kontrollüydü, elektroşok ihtimaline kadar konuştuk. Sizin de ihtiyacınız olan şey bu güvenli alan, en zor anda ne yapılabilir rotasının çizilmiş olması. Sigarayı bırakmışsınız, ilaçları bırakmışsınız ki keşke sürece hazırlanarak-kendinizi ilaçsız gözlemleyeceğiniz en azından bir sene geçirerek hamile kalsaydınız. Neyse; şu halde tavsiyem psikoterapi filan olaylarına girmemeniz, sarsılmamanız ve anı kurtaracak formüller edinip sonuç odaklı kalmanız. Süreci takip edecek, sizinle ara ara konuşup halinizi gözlemleyecek bir psikiyatr ve bu özel durumunuzdan haberdar olan bir jinekolog ile takım halinde çalışmanız, sizi rahat hissettirecektir. Ve tavsiyem, dondurma yiyin; illaki sevdiğiniz vardır, ben çikolatalıya bayılırım; hamileliğim sürecinde gün aşırı ve belki her gün dondurma-tv programı zamanım olurdu. Yarım kilo dondurmayı, gün içinde azar azar yer bitirirdim. Bazen oburluk eder daha çok yerdim ve umurumda olmazdı, tavsiye ederim. Sevdiğiniz bir dizi var mı? Eskilerden, biraz unuttuğunuz ama hatırladıkça keyif alacağınız? Ne bileyim belki Avrupa Yakası, belki HIMYM vb. izlerken dalıp gideceğiniz? Kullanın bunları, haliniz ilerlemiş değil, aşacağınızı düşünüyorum. Doğumdan sonra lohusa depresyonuna karşı da takipte kalır, gerekirse psikoterapiye o zaman başlarsınız, hamilelikte derinlemesine işlere pek girmeyin, daha gündelik, daha sonuç odaklı, günü kurtarma üzerine ilerleyin derim, tabi bir doktorun fikrini almakta fayda var.

Kendi kendine ilacı bırakmakla iyi yapmamışsın. Vücudun bir süre sonra yoksunluk belirtisi gösterebilir. Üstelik hamilelikte hormonların dengesizliği de ekstra olur. Bu hissettikleriniz basit kaprisler değil. Bazen yaşadıklarından bazen de genetik olarak anksiyete ve depresyona eğilimli olunuyor. Beyinin mutluluk ve diğer hisleri hissetmenizi sağlayan hormonların hepsinin bir zarın diğer tarafına emilememesinden veya o hormonların az salgılanmasından da kaynaklanıyor. Terapi alacak durumunuz yoksa YouTubedan ünlü psikiyatristleri, nefes egzersizleri, yoga, motivasyon videolarını da izleyin. İlaç konusunda doktorun tavsiyesine kulak verin kafanıza göre ilacı bırakmak daha kötü olaylara sebebiyet vermesin

Evet böyle olduğum için de çok kötü hissediyorum bencilmişim gibi. Başın sağolsun senin de... B Bluegitar Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Ben okurken daraldim.. Allah sabir saglik versin

Bile isteye zarar verme çabasında olsam emin ol ilaçları kesmezdim birden. Aşkla bağlı olduğum eşim, ailem dahil kimse bana ilacı birden bıraktıramazdı bebek dışında :) Bu benim istemeyerek yaptığım bir durum. Yani tabii yemek yiyorum insanız aksi halde hayatta kalamazdık hatta şu an kendimi telkin ediyorum onun için ye, onun için yap vs diye. Ama eskisi gibi degil hissediyorum. Çevrenizde hiç panik atak yaşayan var mı bilmiyorum ama sürekli kendini dinleme ve kasılma hali oluyor. Kimine çarpıntı, kimine baş dönmesi. Beni de geldiğinde böyle kitliyor yeme içmeden kesiyor. psikiyatriye gideceğim evet, bu durum ilerlemeden müdahale etmem lazım. Gebelikte kullanılabilen ilaçlar mevcut. 3 aydan itibaren gerekli ise başlanıyor. Benim durumnda grekli kategorisine girer sanırım bu sekil devam ederse hadi şimdi neyse de ilerde karnımdakine zarar. İlaç içsem ona zarar mı acaba? Kafamda bir ton tilki ile tabi gelir mutsuzluk. Sadece çok üzülüyorum; onun için bile iradeli olamadım.. İnsan böyle durumlarda yaşam ne için var diye kendine soruyor.