Katılıyorum. Kamuda en geçer akçe yalakalık ve şeflere yanaşmak.

Sektörünüz nedir? E eldevarhayat

İş hayatında biraz bencil olmak lazım sanırım. Terbiye kısmına katılmıyorum. Saflık terbiyeyle olmaz ki.

Kamuda çalışıyorum atessila Kuşkunun olduğu yerde, özgürlük vardır. tek ayak

Ilk yilimda ben de boyleydim. Şimdi dördü çalışıyorum. Sana tavsiye edeceğim su; mesafeli ol bu bir. Isinden baska bir is yapma bu iki. Sana laf sokmak isteyenler olacaktir; ver cevabini sakın sessiz kalma ama saygisizlikta yapma. Bir de bu yazacagimin genelde tersi ogretilir ama güleryüzlü olma ciddi ol. Ben mesela eglenmeyi gulmeyi çok severim ama iş yerinde maalesef pek işe yaramiyor :-(

İşinizde başarılıysanız kafī. .

2 buçuk yıl daha yolun başı şöyle 5 yıl falan sonra çıkıyor pençeler. Herkesin çaylak dönemlerini sor 3 aşşağı 5 yukarı aynı. Arkadaşa güvenip yarı yolda kalır. Bu kisi benim seviyor diye düşünür en büyük kazığı yer. Ve zamanla anlar iş arkadaşı ile öyle okul arkadaşı gibi bağ kurulmasz. Bize mezun olurken bir seminer verildi mesela. Kimseye abi abla diye hitap etmeyin. Dosyalarınızı hep gizli tutun. İşinizi arkadaş vs kimseye emanet etmeyin. Şuna 2 dk göz kulak ol demeyin gibi vs vs. Ben iş hayatında her yediğim kazıkta aaa adamlar bunu demişti dedim. 5. Yilımda yaptıklarım hala arkadaşlarla bir araya gelince konuşulur güleriz. Neydiik ne olduk diye. Feleğin çemberinden gece geçe öğreniyor insan. Vazgeçme. Ana işhayatına ayak uydurucam diye canavara dönüşenlerden de olma

Gençsin diye de olur biraz. . push ;

Sinsi çingene yırtık ve yalaka olmayı öğrenmeye başlamalısın. Yoksa hele kamuda bi yere gelmen imkansız.

Tek tavsiye var; işi işte bırakın. Mesai bittiğinde hala işyerinde takılı kalırsa kafanız, yürütemezsiniz. Hayatınız mesai ile sınırlı kalmasın. Bir anne, eş, sevgili, evlat, kardeş, dost, komşu ve en önemlisi olduğunuz bir insan olduğunuzu unutmayın.

Al benden de o kadar. Aslında bu tipler çoğalmasın diye hemen yol vermeli.

Benim tavsiyem baska. Kendinizi oldugunuz gibi kabul ederseniz insanlarda sizi oyle kabul eder. Ve isler brz degismeye baslar. Dogru olan kotu niyetli olmak degilki iyi niyetli olmak. Siz ne ekerseniz onu biceceksiniz. Size kotu davrananlarda oyle. Akisina birakin brz dusunmeyin rahat olmaya calisin. M Melis

Terbiyeden bahsetmissiniz ama bunun maalesef terbiyeyle hic alakasi yok. Siz kendinizi ezdiriyorsunuz anladigim kadariyla pasifsiniz. Bu terbiyeli olmak demek degildir. Haksizliga, yanlisa ses cikaracaksiniz, yoksa bu durum boyle devam eder.

Bu müzikte/basketbolda/yemek yapmakta iyi değilim demek gibi. İşin yetenek kısmı da var ama asıl önemli olan başarılı olmak için çok pratik yapıp eksik olduğunuz konularda daha iyi olmak için uğraşmak.

işi işte bırakın

bu çingene tiplerden nefret ediyorum ama biraz çingeneysen vallahi herkes çekiniyor bu tiplerden. hatta kıdemli elemansa bazen patron bile... he hiç sevilmiyorlar o ayrı. gerçi iş hayatında sevilsen ne olur sevilmesen ne olur.

Insanlarla daha az muhatap olup daha mesafeli muhabbet ederseniz goreceksiniz ki bu sorunlarin en az % 70 i gidecek. Tabi bahsettiginiz rahatsizlik is/mesai arkadaslarinizdan ise. Yok gelen vatandas size sorun cikariyorsada goreviniz cercevesinde yapacaginizi yapip gereken cevabi verip yollamaktir.

Bu konuda bir sürü kişisel gelişim kitapları var.. "Hayır Demeyi Öğrenmek", "İş hayatında Köpekbalıklarıyla Yüzmek" ve "İknanın Psikolojisi" start alabileceğiniz temel kitaplardan.. Yaşam Koçlarının toplantılarınada katılabilirsiniz.. İnanılmaz fayda sağlarsınız o tekniklerle. Aslında iyi niyetli olmanız çok güzel, ama saflık? Bitirir sizi, sadece iş hayatında değil, özel hayatınızda da haksızlıklara uğratır sizi. Bende iş hayatıma başladığımda tam sizin dediğiniz gibiydim.. Ben bir sürü kitap okudum bu konuda ilk yılımda. Sektörüm, özel sektör ve Bankacılık olduğundan bir sürü eğitim alma fırsatınıda bulabildim tabii.. Öğrendiklerimi, karakterime ekledim. Ve bunu başardığım için hem işimde yükseldim, hemde özel hayatımda mutlu olabildim. Profesyonel iş hayatında duygulara veya naifliğe yer yok bence. Kişisel gelişimde öğrenerek ve bu konuda kendinizi eğiterek olur. "Beni ailem böyle yetiştirdi" veya "benim karakterim bu" demek sizi kurtarmayacak ileride.. Hep yara alan taraf olursunuz yoksa.

Arkadaşlar belki saçma gelecek ama benim hayatımı artık çok fazla etkileyen bir dert. 2 buçuk yıldır çalışıyorum ve bugün şunu anladım ki ben iş hayatında gerçekten yapamıyorum... Olmuyor gerçekten... Kendim için böyle konuşmam komik mi bilmiyorum ama fazla safım fazla iyiniyetliyim. Kurnazlığa asla kafam basmıyor. Biri ters birşey söyledi mi cevap veremiyorum kalıyorum öyle. Belki de ailemden yanlış terbiye almışım. Sürekli üzülen yıpranan ben oluyorum. Aman şu kırılmasın aman bu üzülmesin aman saygısızlık etmeyeyim... Sürekli böyleyim. Benim durumumda olan var mı? Tavsiyeleriniz var mı?

Ben de öyleyim. Bazen keşke diyorum "insanlara hak ettiği gibi davranma kursu" gibi bi şey olsa da gitsem, öğrensem. Nasıl bencil olunur, nasıl hayır denir, nasıl cevap verilir... Bu tavrımızın büyük bölümü mizacımızla ilgili, yani değişmez, bu böyle. Ama bi kısım da öğrenilebilir. Mesafe kurarak belki, belki de bilmiyorum yaaa. Bilsem kendim olurdum :)