Orgazm biter ağrı başlar onu bilmiyorum hiç yaşamadım böyle birşey genelde devam eder kadınlarda orgazm seri sekilde neyse benim demek istediğim sadece bir sebebi olması gerekmiyor yemeyi seven insanlarda var sizden bahsetmiyorum ki benimde yeme ataklarım oluyor hala jormal insanlar gibi yiyemesemde

Rica etsem tedavi surecine baslarken neler yapiyorlar? Nasil yaklasiyorlar? Kısaca anlatabilir misiniz? . push ;

Her zaman onurlu davranırım. Olay ya da kişi kim olursa olsun. Böyle davrandığımi bildikten sonra karşımdaki kısının duyguları ile ilgilenmiyorum açıkçası. Çünkü yüzlerce kere gördüm ki siz ne yaparsanız yapın insan istediği gibi görüp istediği gibi hissediyor. Bu yüzden kimsenin hislerinin sorumluluğunu almam, kendim de üzülünce vs bu hisleri başkasına yük etmem.

Yüzde yüZ geçti dersem yalan söylemiş olurum... Ama ruhumda başka insanların açtığı bir sürü yara varken bedenimde kendi açtığım yaraları hak etmediğime kanaat getirdim ayna karşısında baya ağladım... Öfkelendim evdeki her şeyi kırdım öfkemi kustum ondan sonraki günler her şey daha iyi olacak olmasa bile çabalayacaksın telkiniyle geçti... hak etmiyoruz çocuklarının kendileri gibi olmasını bekleyen ebevynleri asla hak etmiyoruz... şimdi hayatımı kendi isteğime göre yaşıyorum canım nasıl isterse kimse de gıkını çıkaramıyor çünkü onlara karşı olan sorumluluklarımı elbet yerine getiriyorum... ama ruhumda açtıkları yaraları affedemedim sadece kabullendim ara sıra bu durum çok güçsüz hissettiriyor

Mücadele etme yolunuz nedir? Yardım aldınız mı?

Yazdiklariniz benimde ruhumu incitti. Hayat size geçte olsa güzel şeyler sunmuş, diliyorum bütün yaralarınızın iyileştiğini görür, hissedersiniz.

Ay konuşalım benim de yeme bozukluğum vardı bir yıl öncesinde teşhis koyuldu fark etmem regllerimin ilginç bir hal almasıyla oldu... hiç görmediğim kadar yüksek bir şeker ve yüksek insülin direnciyle karşılastım 70 kilo olmuştum... ama sorunlarımla tek basıma öyle baş edebiliyordum kimseye yansıtmamak adına yiyordum... şimdi aileme rahatça yansıtıyorum biraz bencilleştim fark ediyorum ama eski kiloma döndüm eski düzenime döndüm... buna biraz da çevre itiyor sanırım eskiden kalan söyleyemediklerimiz de itiyor hepsiyle yüzleştim... unutalım yaşadıklarımızı diyen aileme tek bir sözüm var unutmadım unutmıcam sadece kabullendim... kendimle barışık ve mutluyum Yesyess senin adına da sevindim

Affetme zorunluluğunuz yok zaten. Affetmek şuan medya da inanılmaz derece de pompalaniyor ama ici boşaltılmış bir davranış aslında. Ben bu tarz şeylerde çok çok büyük kırgınliklarimda affetmekten ziyade empati olayını kullanıyorum. Daha işlevsel Karşıdakinin yaşam ve buyutulme koşullarında düşünüp onu bir milim bile anlamamız içimizi yumuşatıp ruhumuzu daha da iyileştiriyor bence.

Bu çok doğru.

3 gündür yemek yiyemeyen, su içse dahi midesi bulanan biri olarak konuyu takipteyim. İnsanlar yeme bozukluğunu genel obezite olarak algılıyorlar ama yiyememek de bir yeme bozukluğudur. Ve çok kötü.

Diğer yeme bozuklukları da aynı mıdır çok emin değilim ama anoreksiya özelinde dikkatimi çeken bir durum var. Bu hastalık medyada ve toplumda güzelleşmek için başlanan bir sürecin abartılmasıymış, manken hastalığıymış gibi yansıtılsa da bu hastaların sözlerinden içten içe cinsiyetsizleşme isteği içinde oldukları anlaşılıyor. Mesela ileri seviye bir hasta vücudundan çok şikayetçi. Hala eski fotoğraflarına bakıp ne kadar şişmanmışım diye ağladığından bahsediyor. Şuanda bu haliyle çocukları korkuttuğundan, böyle kimse tarafından beğenilmediğinden vs. Bahsediyor. Şuanki halinden de mutsuz. Tüm röportaj sırasında bedeni konusunda hoşnut olduğu tek bir an var. Orada da ' Göğüslerimin olmaması büyük rahatlık, babamın yanında bile istediğim gibi üstümü değiştiriyorum' tarzı bir cümle kullanıyor. Böyle değerlendirince temel kadınsı içgüdüyle yeniden bağ kurmanın yeme bozukluğu ile mücadele eden kadınlar için faydalı olacağını düşünüyorum. Yeme bozukluğunuz olsa da olmasa da Kurtlarla koşan kadınlar kitabını içimizdeki vahşi kadınsal enerjiyle bağ kurma konusunda iyi bir rehber olarak öneriyorum.

Geçti mi bu depresif hisleriniz peki? V Vander

Aynen öyle. Ama ben küçükken cinsel taciz falan geçirmedim. Ama hafiften ezilen bir çocuktum. İnsanlardan çok çekinirdim belki de ondandır bilemiyorum. Zaten psikolojik bir rahatsızlık geçirmek çok çok çok zorken bir de üzerine bu yeme bozukluğu insanı mahfediyor, anlayabiliyorum.

Sezgisel beslenme konusu diye birsey gercekten var ve vucudumuza ne iyi geldigini bilincli olursan anlarsin. Hatta test edebilirsiniz.. birgün boyunca sebze ve meyve tüketin. Nekadar dinc oldugunuzu, gözlerinizin parladigini daha enerjik oldugunuzu hissedeceksiniz. O yüzden ben fazla et tüketmiyorum.. iyi gelmiyor üzerime agirlik cöküyor... bir sofradan mayismis tika basa dolmus bir sekilde kalkmak var veya enerjik bir sekilde kalkmak var. Bilimsel konulara da fazla hakim degilim.. hislerime bakiyorum ve vucudumum verdigi tepkilere. Konu sahibi dogru yerlere deginmis... cok yemek yemek alkol ve uyusturucu gibi bir bagimlilik manevi yönden. Cunku ortada duygusal bir bosluk var... onu ya yemekle dolduran insanlar var veya baska bagimliliklarla. Misal ben; sigarayla Duygusal bosluk hissetmedigim zamanlari deneyimledigimde canim sigara dahi istemiyordu. Ama suan sigarayi biraksam, bu durum yeme bagimliligina gecis yapabilir bende :) Dogrusunu ve kendini bilmek ama uygulamamak da ayri bir konu :))

Öncelikle bu senin elinde diyen hic kimseye güvenmeyin bu konuda. Degil çünkü. Ekstra olarak turkiyede sadece kardelen var direkt yeme bozukluğu ile ilgilenen. Onunla çalışmadım ama o sezgisel yemeyi hayata geçirebilecek bir planda çalışıyormuş.

benım yeme bozuklugumun tek sebebı gazıanteplı olmak burda herkes yiyici ekip evde yemek yaparken dagda kamp yapıyormusum gıbı dusunmeye calısıyorum yemek ıcın yasamak degıl yasamak ıcın yemek, oyuzden artık olmam gereken kılodayım. yemenın sonu yok gercekten, sahsen ben bır ara az kalsın catlayacaktım yemekten. cok keyıf alıyordum. sımdı dıslerım kırlencek karnım bagırsagım dolacak çöp ogutucu olucam gıbı gelıyor her yedıgım seyı gercekten buna ıhtıyacım var mı dıye sorguluyorum artık. bu son halımden memnunum :) ıyıkı kendımı ve hayatı fark ettım. ve bu cendereden kendımı ıyıkı kurtardım :) darısı ısteyenlerın basına

her vakada dogrumudur bilmiyorum ama benim olayım için kesinlikle doğru. İlk çocuğumu binbir sıkıntıyla kucağıma aldığımda, en mutlu olmam gereken zaman da geçmişim bir lanet gibi hortladı resmen. Çocuğuma hissettiğim şefkatin sevginin benim aslında hiç sahip olmadığım şeyler olduğunu fark ettim. Sahip olmam gereken şeylerdi aslında çünkü her çocuk sevilmeyi ve şefkati hak eder. Kimi zamanlarda neden bunlardan yoksun kaldığımı acaba yeterince iyi bir çocuk olamadığım için mi diye kendimi sorgularken buluyorum hala. Tüm bu yaşananların aslında benimle ilgisi olmadığını sürekli telkin etsemde kendime bu çaresizlik hissi geçmiyor. Tam bir kısır döngü sanırım.

Bağımlılık degil bozukluk. Alkol sigara uyuşturucu vücuda gereken şeyler değil ama sen her şekilde besleniyorsun ve bu mekanizma bozulduğu için sonuç çok yemek olabiliyor ama hic yememekte olabiliyor. Yiyip kusmakta olabiliyor, bağımlılık yanlış bir tabir.

Kendinizle daha çok iletişim halinde olmaya başlayabilirsiniz bence o vakit :) Kendinizin daha farkında olarak yaşamak başta ilginç gelsede sonraları çok iyi hissettiriyor. Illa bir şeyler yapmanıza gerek yok krem sürmek ya da sac taramak gibi, sadece farkında olsanız hislerinizin, duygularinizin, bedeninizin, varliginizin başlangıç için yeter bence.

Elbette " her " kelimesi bilimsel seylerde cogu zaman sağlanmiyor ama okuduklarımın bir çoğu sizin gibi mesela aşık olunup çok sevilince kendini güvende hissedince başlayan çok vaka var. Çünkü sevgi ve güven hissi çocukluğunda almadı isen seni çok huzursuz ediyor. Alışana kadar mahvoluyorsun bazen. Ama hayatının en zor zamanlarında başlayanlarda vardır. Sadece bu olayın yemiş yemiş iradesiz vs olmadığını anlatmaya çalıştım. Insanı paramparca ediyor

çok teşekkür ederim. bu tarz bozukluklarda tamamen bir geçme olmuyor maalesef, 5 yıl sonra bile geri gelebiliyor. güçlü bir baglantı kuruldugu için beyin o haz yolunu hayat boyu unutmuyor. benim için iyileşme tanımım sıfır ataktan ziyade, az atak ve atak sonrası kendimle iyi bir ilişki kurmak aslında :)

Duygusal yeme boslugu. Aynisi bendede vardi. Herseyimi yemek ile çözerdim. Cok mutlu oldugumda yemek ile kutlardim. Cok mutsuz oldugumda dedigin gibi, bir bagimli gibi abur cabur yerdim. Tabiki mutsuz oldugum zamanlar çogunluktaydi. Diyet yapmak ondan çok zordu. O bagimliligi kirmak çok zor. Her bir diyeti bozdugunda, daha çok nüks ediyor,.. Cok kötü bir kisir döngü. Millet kilolu olmanin yemek ile alakali oldugunu düsünüyor. Degil. Psikolojik bir savas resmen. Bir maratona baslayip, en arka siralarda olmak gibi, var gücün ile bile ön siralara gelemiyorsun. Ve toplum bu konudaki yargilari tabiki fayda etmiyor. Son yillardaki body positivity olaylari dogru adimlar, ama çok geç kalindi. Kaç jenerasyon kadin fiziksel görünüsümünden dolayi kendinden nefret etti. Hele ki bizim gençligimizde. Pop yildizlari ile, müzik videolari ile, karin kaslari ile, dergilerde modife edilmis fotolar . Öyle bir güzellik ideali pompalandi ki. Zaten duygusal olarak zor durumda olan biz, yeme bozuklu olan, daha çok tetikledi, ilerletti. Kendimizi sevmeye imkan verilmedi. Hele Türk toplumunda kilolu isen, vebali olarak bakiyorlar sana. Burda kadin konu açiyor, esi ile mutsuz, esi hödügün teki. Ve kadinlar halen "sen kilo ver, kendine bak, ondan sonra esin degisir" gibi laflar ediyorlar. O kadar yanlis bir düsünce ki. Bende bu iletten sadece amelyat ile kurtulabildim. Gastric bypassten sonra daha az yiyebildigim için, mecburen duygularim ile baska sekilde bas etmek zorunda kaldim. Ve zayifladikça, sporu daha iyi yapabildigim için, bu benim için spor oldu. Su an zayifim fakat o kendine his ettigin nefret kolay gitmiyor iste. Kilo gitse bile, yillardir kendin ile barismadigin ortaya çikiyor. Ve çok zor. Sanatçi Lizzo demisti "dünyanin seni sevmedigi bir yerde, kendini sevmek o kadar zor ki". Gerçekten çok zor.

Konuşuyorlar, açıkçası sorunuzu anlayamadım AngelicaPickles

Aynen onu fark ettim mesela artık paylaşımcı da değilim zorunda değilim ki kimsenin hayatına karışmadan dünyadan kaybolmak istiyorum... çoğu zaman sperm ve yumurtaya dönüşmek istiyordum şöyle düşün intihara bile kalkıştım

İlk yorumunuzu ilgi çekici buldum o yüzden konuşmaya atlıyorum kusura bakmayın. Yeme bozukluklarının altında birçok neden yatıyor olabilir, kadın tarafımızla bağ kurmak da pek çok kişi için gerçekten şifalı olabilir ama o bahsettiğiniz kişinin sorununun temelinde ne olduğunu bilmeden genelleme yapmak doğru olmadı ayrıca trans bireyleri yok saymış oldunuz. Kadın bedeninden memnun olmadığı için yeme bozukluğu çıkmış olabilir o kişide ki bu da yaşadığımız toplumda çok normal. Trans bireye kadın tarafını sev diyemezsiniz ki.

Genelde yabacı kaynaklarda bu yazdıklarınızı tavsiye ediyorlar.

mesela ben biraz açgözlüyüm demek yerine hayatta tatmin olmam için bazı zamanlarda biraz daha fazlası gerekiyor denilebilir acgözlülük yargılama hafifce de hakaret içerirken, benim tanımım daha negatif hisleri katmadan olduğu gibi aktarmaya calışmak

Aşk olsun ne kusuru. Elbette kişi trans birey de olabilir. Kadın bedeninden memnun olmama nedeni budur. Bu arada sorun herkeste kadın bedeninden memnun olmamak bile olmayabilir. Bu sadece bir teori. Ama kadınsal enerjiyle bağ kurmaktan kastettiğim kadın tarafını sevmek, daha feminen olmak filan değil. Onu pek açıklamamışım şimdi açıklamaya çalışayım. Bahsettiğim kitap temelde diyor ki kadınların sezgileri, içgüdüleri kuvvetlidir ancak toplum tarafından baskı ve ayrımcılığa maruz kaldıkları, kendilerinden şüpheye düşürüldükleri, küçük yaştan itibaren nazik davranmak üzere eğitildikleri vs. için sezgilerini ve içgüdülerini dinlemekten vazgeçebilirler. Kadının vahşi doğası/ ilkel bilgeliğiyle teması koptuğunda hem sahip olduğu bazı yetenekleri kaybeder, hem mutsuz ve enerjisiz hisseder, hem de kendini güvenle taşıyamaz hale gelir. İşte kitap çeşitli halk öyküleri ve sorularla kadınları yeniden sezgilerine güvenen içgüdülerini kendilerine yararlı şekilde tatmin edip, kullanmayı öğretmeye çalışıyor. Sonuç olarak kişi kadın bedeninde hapsolmuş fakat kendini kabullenememiş bir trans bireyse bahsettiğim yaklaşımdan daha bile fazla fayda sağlayabilir, çünkü muhtemelen ortalama bir kadına göre hayat boyu kendinden şüphe etmesini sağlayacak daha çok deneyimi olmuştur.

Evet onu görmüştüm zaten onun dışında Türkçe bir şey bulamadım sezgisel yemeyle ilgili

Bir süre sonra bağımlılığa dönüşebilir ama. Özellikle bu tarz duygusal boşluktan yemeye başlayan insanlar genelde karbonhidrat tüketiyor. Şeker beyinde uyuşturucudan bile daha fazla bağımlılık yapabiliyor.

Dediğim film aneroksik bir kızı anlatıyor, size uymuyormuş ama yine de güzel filmdir. Evet işte temel sorun beslenme içgüdüsünün hasarlanması ama insanların görünüş kaygıları o kadar her şeyin onu ne geçiyor ki ana sorunu tanımlama gereği ya da çözme gereği duymuyorlar çoğu zaman. Oysa içgüdünün hasarlanması zaten kendi başında çok acı verici bir süreç.

Benim yeme bozukluğum ise.. panik atakla başladi. Kendimi begenmiyordum degersiz HISSEDIYORDUM Kendimi. ispatlamak. istedigimde ispatlayamiyordum. Sindirilmis bir karakterdeydim kendimi savunamiyordum. Ve kesinlikle sessiz sakin bir tip. Eger birseyler istedigim gibi olmazsa yada sorun cikarsa yada kendimi savunamazsam yada hakliyken haksiz duruma dusersem. Kesinlikle yemek yiyemiyorum kesinlikle YEMEK YEME ISTEGIM. KAYBOLUYOR INANIN BUDA KOTU BIRSEY INANIN BU YUZDEN BAYADUZELENE KADAR SORUN COZULENE KADAR DAHA DERINE GITMEDEN YAVAS YAVAS DUZELIYORDU. AMA INANIN YEMEK YIYEMEMEKTE COK KOTU COOK.

Yaptıkların insanı etkiliyor ya, o vicdan azabı duydurmuyor mu? Üzülmeseydi diyip geçebiliyor musun? Ben dışımdan aynen böyle davranıyorum ama içim depremler, kaos, acıyla örülüyor o zamanlarda. Vicdan azabı duyuyorum insanları üzdüğümden dolayı, yaptıklarımdan pişmanlık duyuyorum. Ama bunu hissetsrm bile kimseye yansıtmıyorum. Yeme bozukluğum yok, yemeyeceksin dediysem açlıktan ölsem de yemiyorum. Günlerce aç yaşayabilirim, sadece su olsa yeter bana. Ama işte şu içimdeki azaplar, kendimi yargılamalarım. Büyük dert bana.

Sizin için en iyisi neyse o olur umarım

Geçmiş olsun bende her zaman kilolu biriydim geçen sene mide küçültme oldum şimdi normal sayılırım ama sadece bozukluk olarak düşünmüyorum ben nedense normalde yemek güzel birşey insanlar yemeyi seviyor olamaz mı illa birşey mi olması gerekir altında

Hayır hiç izlemedim. Ben alışkınım aslında. Bağırsaklardan, endokrine, iç hastalıklardan kadın doğuma kadar bütün tetkikleri yaptırdım ben. Metabolizmam ne hızlı ne yavaş. Normal. Ama yine de kilo alamıyorum, üstüne veriyorum. Anoreksiya falanda değilim, hatta kendimi kiloluyken daha çok beğeniyorum. Ama olmuyor, psikolojimin bozuk olduğu anda yemiyorum, psikolojim iyi olunca da deli gibi yiyorum, ortası yok hiçbir zaman olmadı.

Çok haklısınız bu isin iki ucuda çok acı verici. Hayattaki en temel dürtünüz bozuluyor ne şekilde bozulduğu çok önemli değil Aslında, her şekilde çok tahrip edici.

bozukluk olsa da olmasa lütfen kendinizle konusmak için daha sefkatli bir dil seçin. yargılamanın iyi geldiği tek bir ilişki olduğuna inanmıyorum. aksine her seyi daha da kötüleştirmenin en hızlı yolu oluyor genelde.

elbette tekrar edecektir, ama siz bu kadar yolu geldikten sonra yenilmeyeceksiniz. Bedene iyi bakmak gerekir, ben kilomu kontrol altinda tuttugumda, saglikli beslendigimde, sporumu yogami yaptigimda resmen farkli bir insan oluyorum. Hayata bakisim, hayati yasayisim degisiyor. Kendime yatirim yapiyormusum gibi hissediyorum.

Çocukluğum ırkçı bir ailenin yanında tam bir askeri disiplinle geçti. Annemin saçımı oksadigini, babamın sevgiyle baktığını kızım dediğini hiç hatırlamıyorum. Sırf evden uzağa gideyim diye ortaokulu ve liseyi yatılı okudum. Sonra bir süre çalışıcam diyip yalnız yaşadım. Sonra çok mutlu olacağımı bildiğim bir adamla aileme rağmen evlenip Avrupaya yerleştim. Yeme bozukluğum ilk çocuğumu doğurduğumda ortaya çıktı. Anne olunca bir türlü göremediğim şefkatin aslında beni nasıl parçalara böldüğünü fark ettim. Sonuç malum yemek. Catlasayasaya kadar yedim tabirinin canlı örneği olabilirim yani cidden kelime manasını yaşadım. Hala kendimi iyilestiremedim. Çünkü benim çocukluğumu hiç eden kişilerle tam 20 yıldır konuşmuyorum. Seslerini duymak için bile aramadım. Karşılarına geçip bana neler yaşattıklarını yüzlerine bağırmak istememe rağmen bunu yapacak GÜCÜM YOK. son 4 aydır yeniden yemek yemeyi öğrenmeye çalışıyorum. Arada kantarin topuzunu kaçırdığım günler hala oluyor. En büyük destekçim eşim. Tüm günün ogunlerini yemem için hazırlayıp dolaba koyar. Krizin gelmediği günler iyi bir kız olup hazırladığı yiyeceklerin dışında birsey yemiyorum. Eğer kötü gunumdeyse bir markete gidip abur cubura dadaniyorum ama eskiye oranla çok daha iyiyim, artık iki haneli bir kilodayim. Ruhumuzda açılan yaralar kapanmıyor sanırım. Henüz geçmişle nasıl başa çıkacağımın yolunu bulamasamda 20 yıldır süren evliliğime, eşime, koşulsuz seven çocuklarıma minnettarım. Ama yine de birgun iyileşmeyi diliyorum

ağır yaşamları ızlemenızı tavsıye ederım mavitosbik07 Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Yeme bozukluğunu hiç düşünüp irdelememiştim. Ben de tüm gün aç kalıp gece yiyorum Kendinizle güzel konusun sözünüz soguk sulara attı beni resmen. Kendime çok acımasız davrandığımı fark ettim birden. Sacımı taramam, krem sürmem bile kendimi dover gibi

çocuklukta cinsel taciz ya da tecavüz buna sebep olabiliyor. bende de vardı ve bunu çözmem yıllar sürdü son 5 yıldır normalim diyebilirim. kendini affetmek ve sevmek ile başlıyor her şey. umarım bir daha asla tetiklenmez...

Cinsellikle muhteşem bir şey mesela ama şöyle düşünün eğer bir cinsel ilişki yasamissaniz biliyorsunuzdur kadınlarda orgazm sonunda hala hareket devam ederse ağrı olur. Orgazm biter ağrı başlar. Işte mide çeperini hiaswdinceye kadar yemek bu. Zevk veren bir şey degil. Zevkten çıkaran bir şey. Evet yemek zevk verir ama atak geçiren insanlar zevk aldıkları için yemezler.

Ben de binge eatingle mücadele ettiğimi 5 yıl filan önce fark ettim. Öncesinde pisboğazın tekiyim deyip kapatıyordum konuyu ve kendime daha çok öfkeleniyordum. İnternette tesadüfen öğrendiğimde şoka girdim, böyle bir şeye isim bile vermişler diye:)) Sonra epey araştırdım evet resmen beni anlatıyordu. Hatırladığım kadarıyla 15 yıldır filan var bu bende. Hala çok mücadele ediyorum. Bu illetten kurtulmak o kadar kolay değil. Konuyu takipteyim.

Yazdıkların ve ruh halim öylesine birbiriyle örtüşüyor ki.. ikinci doğumumdan sonra(3 ay oldu) ellerimi ağzımı gözlerimi beynimi hiç frenleyemiyorum. Korkuyorum sütüm bitecek diye, ama sağlıklı da beslenemiyorum tam anlamı ile. Bilmiyorum gerçekten benim iradem o kadar zayif ki. Aynen yazdığın gibi yapıyormuşum. Benim bu halim nolcak ya

Instagramda Kardelen Ergin diye biri de sezgisel yeme üzerine arastirmalarini paylasiyor.

ahhh ahhhh lohusalığım zamanında bozuk psikolojimin daha da çok içine edilmişti ve kendimi yemeye verdim ama o zamanlarki yemem yemek değil tıkınmaktı hiç ama hiç zevk almadan resmen ağzıma tepmekti yaptığım eylem 7/24 yedim sadece yedim ama ne olduğu nasıl olduğu seviyor muyum sevmiyor muyum önemli değildi bütün sinirimi yemeklerden çıkardım resmen ALlahım bi daha da yaşatmasın böyle bi çöküşü

Mesela haftalik gorevler mi veriyorlar? Bazı psikologlar bu senin elinde olan bir sey diyebiliyorlar. Veya psikiyatris bu verdigim ilaç ayni zamanda istahini da kesiyor diyebiliyor. Yani bu yeme bozukluklarinda profesyonel egitim almis psikologlar farkli olarak ne yapiyorlar? Bunu merak ediyordum da size denk gelmişken sormak istedim.

Biraz araştırayım bunu, iyi ki açmışsınız, benim için farkındalık oldu

Bir keresinde annemler yarım kilo şerbetli tatlı almaya yollamıştı beni. Ben eve dönerken bir iki ağzıma derken baktım yarısına gelmiştim. Sonra eski okulumun arka bahçesine gidip kalan tatlının hepsini yemiştim ve ardından kusmuştum sonra da eve götürmek için yeni tatlı almıştım. İsteyerek kustum ama kalori olmasın diye. Bir poşet dolusu kek çikolata yiyip kustuğum çok oldu. Küçükken hiç beğenilmeyen şişman olan kızlardandım. Bıyıklarım vardı annem de liseye gidene kadar alma küçüksün diye tutturmuştu. Tabi ben bıyıksız olana kadar özgüven namına bir şey kalmamıştı.19 yaşıma kadar da kimse beni beğendiğini söylememişti açık açık. Hep çirkin ve ezik hissederdim. Sanırım benimki de yeme bozukluğuna giriyor

Aldim, fayda gördüm diyemem. turkiyede bu konuda yetkin psikolog çok az var seçici olmak gerekiyor. Kendimde doktorum bu yüzden genelde yurtdışındaki psikiyatrlarla yazistim biraz ve kendi yolumu çizip kendime destek oldum

pasta mı var onumde yememem gerekıyorsa yemem. çünku zaten onun tadına bakmışımdır. tadını bıldiğim şey yuzunden iradeyı zayıtlatmak saçma derim her zaman. pişman olup kendımı üzmekde manasız. diğer ınsanlar o çaba içinde zaten. kendımı en çok ben mutlu ederımm. ama yalnızlıkla, ama kıtapla, ama irademle, ama çizgimle, ama YEMEKLE

Empati yapıyorum dediginiz de karşınızdaki insanın davranışına bahane bulmak değil mi :) Ben alkolik bir babanın evladına empati yapayım mesela, Yazık, babası alkolik, hep buna maruz kalarak büyümüş, o da zayıf anında babadan gördüğü bu olduğu için alkole sarılmış. Ama bu babanın evladı, babam böyle oldu ve kötü şeyler yaşadık, diyip, böyle olmamayı seçebilirdi. Ben de empatinin fazla abartıldığını düşünüyorum. Çay kaşığına bile empati yapabilen ben, bunun bir güzel kullanıldığını görüyorum :) Kendime iyilik olacak diye başkalarını hoş görmeye çalışmak da ayrı bir yorgunluk. Affetmek dediğimiz ici boşaltılan ama benim 's. ktr et, o da böyle bir insan' diye düşünüp kendimi ferahlattigim yol daha doğru geliyor :)

Kemiklerine kadar diye bir film var izlediniz mi?

Ne kadar da işe yarar bir konu bu böyle doktor hanım Yalnız konuyu okuyunca direk ağır yaşamlar geldi aklıma. Bazılarına kızıyordum bu kadar iradesiz de olunmaz ki canım hastaneye pizza sokmak da nesi diye. Fakat bunu da hastalığın bir parçası kabul etmek gerek sanıyorum.

Hepimiz bazen kızıyoruz onlara ama ben onların yaşamakla ilgili korkuları olduğunu düşünüyorum. Çocukken çok yara almışlar, ruhları paramparça olmuş bence kendilerini yaşamdan soyutlamak için bilinçsizce bu yolu sectirmis beyinleri onlara, salt yeme bozukluğu degil bir çok sorunları var onların Çok üzülüyorum.

Boşalma ve orgazm ayrımı yapılırsa o zaman erkeklerdeki gibi boşaldıktan sonra devam edilen hareket ağrı veya gıdıklanma tarzı bir his yaratabiliyor.

Böyle bir şey yok, özellikle karbonhidrat olmak zorunda değil. Kasar peynirle atak yasayan insanlar bile var. Sorun duygusal boşluktan yemek degil, kötü koşullarda beynin yarattığı yoğun haz verici bir yol yemek yemek. Kendini dondurabilmen için bir yol. Canın sıkıldığı yemiyorsun, çoğu zaman hatta yeme bozukluğu hayatin iyi geçen dönemlerinde başlıyor. Rahata erince geçmiş travmalar ruhu mahvediyor çünkü.

hmmm şimdi anladım aslında dualarımda bu pozitif düşüncelerimi iletirim, asla negatif bi kelime katmam dualarıma ama kendimle ilgili çok negatif söylemlerim var

her gecen gün konuşmalarımdan, internetten, hatta burada acılan başlıklardan bile bu bozuklukların ne kadar arttığını endişe ile izliyorum. Kendi adıma konuşursam başıma gelen hem en iyi seylerden biri hemde en korkunç, en tahrip edici, acı verici. 4 adet bozukluk tanımlansa da hepsinin temeli aynı yerden geliyor. büyük oluşum nedenleri anne ile iyi bir ilişki kuramama ve cinsel tacizler gibi anlatılsa da bir çok başka nedenden dolayı da ortaya çıkabilir. bende ise hem büyük 2 neden hemde bir çok küçük neden bir arada bulunuyordu. Bendeki daha cok yeme atakları halinde gelip pişmanlıkla son bulan cinstendi. atakları tanımlamak gerekirse zihin kontrolunu yemek için kaybetmek diyebiliriz. insanların bildiğinin aksine bu atakları irade ile kontrol etme imkanı maalesef yok. mide çeperimi hissetmeden önce duramazdım ve bu ataklar kadar dopamin seviyemi yükselten hiçbir sey yoktu. bunu bağımlılık haline getirip zihni devre dışı bırakanda bu zaten. uyuşturucu ya da alkol bagımlılıgınında temeli budur. bu ataklar öyle cok yedim ihihih denilebilen seyler değil maalesef. durmanız için bir lokma daha alırsanız kusmanız gerekecek duruma gelmeniz gerekiyor. Bu yüksek dopamin benim bir cok sey ile basa çıkmamı sağladı. sosyal fobi ile, başarısızlıklarım ile, çocukluk travmalarım ile yıllarca bu sekilde basa çıkabildim. bu belki bir yol değildi ama en azından nefes almamı sağladı, kendimi mahvettiğimde dinlenmemi sağladı, hala hayatta olmamı sağladı. nerede çözüm aramaya başladım derseniz : kilom arttı. tek derdim buydu, sanki dünyaya güzel görünme borcum varmış gibi hissetmeye başladığım çocukluğumdan beri ilk defa bu kadar kötü görünüyordum. tek derdim buydu ; insanın en temel dürtülerinden biri olan beslenme seklimin bozulması umrumda değildi, ataklar yasadıgım için sürekli eve saklanmam umrumda değildi, bütün ilişkilerimin flulasıp bir tek temekle ilşkimin parlaklaşması umrumda değildi, hayatımın en zevkli vakit geçirdiğim anlarında bile gelen ataklar umrumda değildi. tek derdim güzel bir kadın olmaktı. sonra yardım aldım, kendime yardım ettim, yüzleştim. inanın öylesine zor bir süreç ki sadece tetikleyicilerimi bile anlamak bile yıllar sürdü. düşünün çok hos bulduğunuz bir adamla buluşmaya çıkıyorsunuz her sey muhteşem ilerliyor ve siz eve gidince yine de atak geçiriyorsunuz. neden diyordum neden! bir süre sonra bu acizlik insanı mahvediyor. İlk bozukluğumun cıkmasından bu yana 8 yıl geçti ve ben iyileştim dememin üzerinden ise belki 1 yıl bile değil. ana sorunu tanımlamamla çözülmeye başladı her şey, yesyess konu nasıl güzellik olabilir en temel içgüdün hasarlı farkında mısın!! dediğim zaman ve kendime gerçek bir sevgi duymaya başladığım zaman.. çektiğim acıyı dondurmaya değil, hissetmeye cesaret edebildiğim zaman.. Sonuç olarak normal kilomdayım ki işin en önemsiz kısmı bu aslında, bu bozukluk beni yıktı ve sonra daha gerçek bir ben yarattı, kendimle gerçekten ilişki kurmayı öğrendim, işte bu yüzden basıma gelen iyi şey. bu konuda okumaya, yazmaya, çalışmaya, arastırmaya devam edeceğim. sadece bu konuda kadınları dinlediğim için şu sıra, o kadar etkilendim ve için doldu ki buraya akıtmak istedim. okuma sabrınız için cok teşekkür ederim.

Yesyess Bu konuda psikologdan mı yardim aldiniz? V Vander

Cok gecmis olsun, dilerim bu sorunu yasayan kadinlara ornek olur hikayen

Tabi ki çok haklısınız. Gerçekten keyif alarak yiyenler var ki çok özendirici oluyorlar. Bir de yukarıda bir üyenin yazdığı gibi sadece tikinilan zamanlar oluyor. Ne yediğinin farkında olmadan sadece yediğim bir kaç hafta olmustu. Bir sıkıntım vardı, galiba onu düşünmemek icin yapmışım

Ben de binge eating için bir psikologla görüşmeye gittiğimde bana babam alkolik olduğu için benim de bu davranışı geliştirdiğimi ve babam tedavi olmadan hiçbir şeyin düzelmeyeceğini söylemişti ağlayarak kaçmıştım ordan. Benim sorunumun babamla hiçbir alakası yok ben senelerdir başka bir şehirde yaşıyorum dememe rağmen doğru düzgün dinlemeden bu böyledir demişti Benim binge ataklarıyla mücadele etmek için uyguladığım birkaç yöntem oldu şimdi görüştüğüm psikolog da bunları uygulamamda bir sorun olmayacağını söyledi buraya da yazmak istiyorum belki işine yarayanlar olur. Benim ataklarım genelde gece tek başıma kaldığımda oluyor o yüzden erken uyumaya çalışıyorum. Gündüz yemek yiyeceğimde tabağımı alıp başka bir odaya gidiyorum çünkü yemeğin kaynağına yakın olduğum sürece kontrolüm azalıyor. Yemek yerken bir şeyler izlemiyorum, sadece yemek yiyorum. Çok sıkılırsam podcast dinliyorum ama odağımın hep yediğim yemekte olmasına dikkat ediyorum. Atak geldiğini hissedersem de kendimi yememek konusunda zorlamıyorum, kendime izin veriyorum kendimi sıktıkça hep daha büyük bir atakla geri döndü çünkü tıpkı diyetlerde olduğu gibi. Kendime yeme izni verdiğimde makul miktarda bir şeyler yiyip bırakabiliyorum o atak sırasında. Sizin de bunlar gibi tavsiyeleriniz olursa paylaşır mısınız?

nasıl yani anlayamadım, daha şefkatli bi dil derken, örenk verebilir misiniz

bende stresle nasıl başa çıkacağımı bilmiyorum. kendimi iyi hissettiğimde diete başlıyorum derken ya işle ilgili ya çocuklarla ilgili bişey oluyor ben olayı çözmek yerine elime ne geçerse yiyorum tatlı tuzlu meywe sebze karbonhidrat ayırt etmeden.. mesela yakın atağım geçen hafta oldu ki bu sıeada 17 den sonra yememe 17 ye kadarda en azından kontrollü olma kararı almıştım, iş ile ilgilii aslında benim yapnadığım ama benide etkileyecek bir hata yüzünden bir anda strese girdim koca bi paket cips hemen arkasından büyükboy gofret we bi paket çikolafa yedim we nerdeyse 20dk ablsm nevyaptın miden de mi bulanmadı diyorr. maalesef bulanmıyor stresli olduğumda öyle hırsla yiyırum öle çok yiyorum we duramıyorum...

Benim de öğrenmem lazım kendimden çok başkasını düşünmekten yoruldum farkındayım ama kendime laf anlatamıyorum

Sizin dediğiniz kadar kolay olsa kimse kilolu olmadı. Ağlayarak yemek yiyen biliyorum. Yedikçe öfkelenen öfkesi büyüdükçe yemekleri artan. Kısır bir döngü ve sizin dediğiniz gibi basit değil. Keşke olsa

O kadar katılıyorum ki bu düşünceye. . illa travma mi olmalı belki iştahlı ☺

evet haklısınız muhakkak azaltmaya çalışacağım, teşekkürler

Aslında psikolojik destek aldım ama doktorum nedense bu konuya çok eğilmedi. Alışkanlık deyip geçti. Başka sıkıntılar üzerinden gittik, evet iyi geldi. Ama yeme ataklarımı çözmedi. Ben kendi kendime mücadeleye devam ediyorum. Kendime yüklenmek yerine kendimi hoş görmek iyi geliyor. Ataklar başladığında günlerce hatta haftalarca sürüyor ve ben birkaç ayda 8-9 kilo alabiliyorum. Kısa sürede çok kilo almak kendimi kötü hissettiriyor. Buna rağmen kendime iyi telkinler vermeye çalışıyorum. Şefkatle yaklaşmaya çalışıyorum. Psikolojik destek ya da yaşımın ilerlemesi (çok yaşlı değilim 34 yaşındayım ama insan büyüdükçe farkındalığı artıyor diye düşünüyorum:) ) ya da başka şeyler bilemiyorum; bir bakıyorum evet yaa iyiyim diyorum iyiye gidiyorum. Bir de bakıyorum dibe batmışım... Zikzaklar var hep hayatımda...

Dediklerinizin bilimsel hic bir alt yapısı olmadığı gibi benim için mantıklı da degil açıkçası. 1 kişinin kişisel fikri ile maalesef bir hastalığı tanımlayamayız. Diana

bir bunu azaltmayı deneyin, belki iyi bir dokunuş olur hayatınıza

Binge eater geldi, herkese merhaba Ben yeme bozukluğumun farkına varıp yardım almak için uğraştığımda saçma sapan tepkilerle karşılaştım öyle lanet ettim ki ama sonunda talep ettiğim psikolojik yardımı sağlayabilecek bir uzman bulabildim. Rahatsız oluyorsan yeme o zaman diyen psikolog, irade meselesi diyen diyetisyenlerle karşılaştım ne yazık ki. Pekçok konuda olduğu gibi bu konuda da gerçekten gerideyiz. Ben internette ancak ingilizce veya almanca arattığımda faydalı şeyler bulabildim bu konuyla ilgili. Kendi tecrübelerimden yola çıkarak tavsiyede bulunmam istenseydi, insanlara kilo vermek için kesinlikle diyet yapmamalarını söylerdim . Bir de sezgisel yemeyi araştırın lütfen. Konu sahibi, bu konuyu açarak ne iyi ettin

desteginiz için çok minnettarım, tesekkür ederim

oncelikle gecmis olsun, cok faydali bir konu acmissin, takipteyim.

Bir kişinin kişisel fikri dediğiniz verdiğim örnekse tek örnekten yola çıkmadım elbette bu kanıya varırken. Sadece uzun uzun farklı örnekleri yazmadım. Bensem zaten hastalığın tanımını yapmak gibi bir iddiam yok forumda kişisel fikirlerimi paylaşırken. Ama çok sıradışı bir düşünce olmadığını, konuyla ilgilenen farklı araştırmacılar ve eski hastalar tarafından benzer görüşlerin sıkça dile getirildiğini görebilirsiniz ufak bir araştırmayla. Mesela benim ilk karşıma çıkan şuradaki bazı referanslar Anorexia Nervosa and Sexuality in Women: A Review PDF | Abstract Patients affected by anorexia nervosa have difficulties expressing themselves both emotionally and sexually. Relational problems... | Find, read and cite all the research you need on ResearchGate www.researchgate.net Şunu da söyleyeyim tabiki ben kimsenin özelinde yorum yapamam. Siz kendi durumunuzun kesinlikle alakasız olduğunu söyleyebilirsin ve bu doğrudur. Zaten EDyi tek başlık halinde değerlendirmek de bana yanlış geliyor. Ama kendini yumurtalıkların çalışmayı bırakana, bedenin küçülüp, kıllanana kadar aç bırakmanın yetişkin kadın kimliğinden uzaklaşmak istemeyle alakasını kurmak çok mantıksız değil.

Evet bu belirtiler binge'yi tanımlıyor gibi. Aslında diyet yapma fikri iyi gelmiyor, yukarıda bir üye daha demişti diyet fikrini kafadan çıkarmak lazım. Yasak olmamalı. Yasaklamak atakları tetikliyor. Bir arkadaş oturmasında çok sevdiğiniz bir pastadan bir lokma bile almıyorsunuz ama eve gelip dünden kalan rastgele bir yemeği tıka basa ağzınıza doldurabiliyorsunuz. O yüzden asla yasak olmamalı. Bir de genel olarak ya hep ya hiç mantığında yaşıyor olabilirsiniz hayatı. Mükemmeliyetçi kişiliğiniz de olabilir. Ben bunu 34 yaşımda psikiyatristle fark ettim. Bir diyet yaparsınız asla kaçamak olmaz mükemmel gider ama bir defa bozunca da yemeyi abartırsınız. Sizin nezdinizde genel yazdım aslında. Size uymayan yerler olabilir yani:) Yeme bozukluğunun başka sıkıntılarla mutlaka bağlantısı oluyor. Mükemmeliyetçi kişilik gibi, ya hep ya hiç yaklaşımlar gibi vs. O yüzden onları çözmek de işe yarıyor. Bir de empati ve affetmekten bahsedildi. İkisi de bende işe yaramıyor. Bir defa empati benim gibi vicdan ayarları bozuk insanlar için daha büyük eziyete dönüşüyor. O zaman her şeyde kendimi suçluyorum. Herkesin yerine kendimi koyup herkesi haklı bulmaya başlıyorum. Daha çok suçluluk duyuyorum bu defa. Bir de şunu anladım empati yapmayan insanlar empatiyi hak etmiyor o yüzden bu empati kelimesi lügatımda yok:)) Affetmek ise çook büyük bir erdem ve maalesef bende o erdem de yok. Olmadığı için affettim desem de aslında affetmiyorum. Ben genel olarak "kabul etmek"te buldum çareyi. Olayları ve insanları oldukları şekliyle kabul etmeye çalışıyorum. @litha size de bir nebze cevap vermiş oldum sanırım.

bilmiyorum kibenimki de bir tür yeme bozukluğu mu zaman zaman yaşadığım ama şunu biliyorum ki ne zaman üzülsem sinirlensem canım sıkılsa aklıma ilk gelen bişeyler yemek oluyor ve açtığım paket bitmeden -doymuş olsam dahi- rahat etmiyorum ben açgözlüyüm ona yoruyorum bu durumu ama belki bozukluktur

Belki de bencillesmekten ziyade başkalarının hislerinin sorumluluğunu almaktan vazgecmissinizdir. Bize çocukluktan itibaren bu öğretiliyor çünkü. Anneni üzme babanı üzme kocanı üzme vs halbuki üzülmek kisinin tercihidir. Teşekkür ederim

Herkesin yolu bambaşka galiba, kendimize iyi gelen şeyleri bulmamız güzel olan burada bence:)

Ne güzel yazmışsınız

Diyet yeme bozukluğunu en tetikleyici şey en en en, asla yapmamak gerekiyor yeme bozukluğunu çok daha derinlestiriyor. Bir uye de yukarıda sizin gibi kabul vermenin iyileştirici gücünü yazmış. Hepimiz kendimize iyi gelen şeyleri yapıoruz ne güzel:)

Bozukluk doğru ifade mı bilmiyorum ama ben daha çok bağımlılık olduğunu düşünüyorum. Erkeklerde alkol ve sigara bağımlılığının yaygın olduğu gibi kadınlarda da yeme bağımlılığı var. Kadınların daha çok evde olması, regl dönemlerinde tatlı ihtiyacının artması da buna ortam hazırlıyor.

Ben anlayamıyorum affedemediğim için değil ama sanırım kabullendiğim için sinir oluyorum... bir insanın ruhunu ancak kendi doyurabılır ne sevgili ne anne ne baba ben bu kavramların hiç birine gerçekten inanmıyorum...