Çalışırken arkadaş edinemediyseniz 2 çocukla evde otururken nasıl arkadaş edineceksiniz? Ayrıca eşiniz çalışırken yine 2 çocukla gezip göremediğiniz yerleri nasıl göreceksiniz? Moral bozmak için yazmıyorum bunları. Hayal ettikleriniz bana biraz gerçek dışı geldi sadece.

ücretsiz izin dönemınde fikrin değişecek bence. ben dogum iznine çıkarken güle oynaya cıkmıstım, hatta dönmememk üzere gidiyorum demıstım.. işim agır ve yorucu bankada calısyordum. 6 ay ücretsiz izin aldıgım donemde fikrim degıstı. nekadar zorlanırsam zorlanayım çalışırken hem ekonomık özgürlüğümün tadı hemde sosyalleşmenın tadını aldıgımı farkettım. bebegım 9 aylık oldugunda da koşa koşa işe döndüm.. yani demem o ki, yıllarca çalışmış ve buna alışmış insanlar uzun bir süre iş hayatından uzak kalanca kesınlıkle dönmek stiyor

Biraz abartmışsınız ama tabi bu sizin kişiliğiniz ve size göre doğru olabilir. Şu ortamda öğretmenlik gerçekten en esnek mesleklerden birisi. Maksimum 30 saat derse girseniz günde 5 saat yapar. Boş zamanınız çok kalır yani bu da farklı şeyler yapmak için yetecek bir zaman. Sonuçta insanlar sizin maaşınızın yarısına haftanın 6 günü sabat 8 akşam 6-7 ye kadar çalışıyor. Muhakkak öğretmenliğin de zorlukları var ama hangi mesleğin yok ki? Siz biraz daralmışsınız ama eminim bıraktıktan sonra pişman olursunuz. Mesleğinizi bırakınca her gün arkadaşlarınızla takılıp, gezmeler yapabilecekseniz hayat güzel olur tabi. Ara sıra yapacaksanız zaten mesleğinizin çalışma saatleri çok esnek bunu şimdide yapabilirsiniz. Ücretsiz izin olayıyla bunu biraz deneyin bakalım nasıl olacak? Daha mutlu olursanız neden olmasın bırakın mesleği. Sonuçta mutlu bir hayatımız olsun diye yaşıyoruz. Başarılar...

Öncelikle mesleğinizin sosyalleşmenize engel olacak bir yanı olduğunu düşünmüyorum, çünkü mesleğiniz sayesinde bir çok insanla tanışacak ve de dostluklar kuracaksınız. Elbette maddi açıdan hiç bir sıkıntı olmayacaksa alıp başınızı gidebilir, her yeri gezebilirsiniz. ANCAK böyle bir şey yapmak için gerekli maddi desteği kimden alacaksınız? Ben kendim için değil çocuklarım için yaşıyorum diyerek sürekli size destek çıkan babanızın emeklerinin sefasını mı süreceksiniz yoksa ben bu hayata A asianzade rahat etsin diye geldim, yıllarca okudum, çalıştım ve hala çalışıyorum yeter ki A asianzade mutlu olsun her istediğini yapsın diyen kocanızın emeklerini mi yiyeceksiniz? Kimse kusura bakmasın ama buradaki tek sorun sizin tembel olup sırtınızı başkalarına dayayarak sosyal medyada görülen zengin yaşamlarına özenmenizdir. Eğer gerçekten isterseniz, çalışırken sosyal ortam da oluşturursunuz ayrıca tatili en çok olan mesleklerden birini yaptığınız için bol bol gezebilirsiniz ve de en önemlisi KENDİ EMEĞİNİZİ YERSİNİZ.

30-35 li yaşlarda bu sorgulama başlıyor çoğu insanda... hatta yaş dahada ilerledikçe bu duygu dahada çoğalıyor...2 tanıdığım bayan oldu, biri bankacı, biri mühendisti ilk çocuklarını doğurduktan sonra istifa edip, ev hanımı oldular... diğeri daha sonra kendi işini kurdu, hayatından gayet memnunlar... illa kadınlar çalışacak diye, bir tutum var toplumda, tamam çalışıyorlar ama, birçokta çile çekiyor çalışan bayanlar... ben açıkçası çocuklar büyüyene kadar anneleriyle olmaları taraftarıyım, maddi güç yetiyorsa... o yıllar birdaha geri gelmiyor, ayrıca çocuklarında o yaşlarda bakıcılara değil, annelerine ihtiyaçları var... yanlışta olsa, doğruda olsa, hayattaki kararlarınızı kendiniz verin, kimseye hesap verme durumunda değilsiniz, yanlış bir kararda olsa o SİZİN kararınız olcaktır...

Hayatı hep koşmakla geçen biri olarak aynı duyguları yaşıyorum. Şu an tek hayalim çocuk doğurup ücretsize çekilmek. Gerçekten yorgunum hem de çok. Herkese, her şeye yetmekten. Ama asla istifa etmeyin. Her ne olursa olsun çalışmak çok güzel. En çok da çoluk çocuk gidince evde eşle kalınca. Dışarıya açılan kapımız çalışmak. Yeni dostlar, arkadaşlar edinmenin de yolu aynı zamanda. Biraz dinlenin. Eminim 1 senenin sonunda diyeceksiniz ki ben işimi özledim. Alan arkadaşlarımdan biliyorum. 6-7 ay sonra çalışma hayatının eksikliğini hissediyorlar.

Esas ben tesekkur ederim, uzman bir kisinin yorumumu takdir etmesi benim icin harika bir sey.

Merhaba, ben de doğum sonrası ücretsiz izni de tamamladıktan sonra işe dönmemeyi düşünüyorum, yalnız değilsiniz. Sizin gibi ben de hep okul, iş, çalışma kavramlarına körü körüne bağlı bir ailede büyüdüm. Şimdi dönüp sorduğumda aldığım cevap ama senin geleceğin içindi oluyor, sanki giden çocukluk ve gençliği geri getirmeye yetermiş gibi. Biz de insanız ve hayatımızın sonuna kadar çalışacağız diye bir zorunluluğumuz da yok, kaldı ki çocuğumuzun en güzel zamanlarını kaçırmanın da telafisi var mıdır bilemiyorum. Biraz da kafamızı dinleyelim.

Aileler en iyisi öğretmenlik gibi dayatmaları. Mühendislik çok isterken zorla yazdırdılar. Yaş oldu 35 şimdi istediğinib yap diyor annem. Seviyorum öğrencilerimi. Ama donup geriye baktıgımda hayatımı belli tabulara gore yasamısım. Sizi cok ıyı anlıyorum. Ancak birb de gercekler var. Ayrılıp iş bulamamak. Ben pek para isteyemem kimseden. Ucretsız izindeyken tartın. Yerinizde olmak isteyen bir suru insan oldugunu unutmayın. Çok bunaldığımda böyle düşünüyorum. Sonra şükrediyorum.

Bu bakış açısını dikkate almak lazım. Kendi adıma çok faydalandım, teşekkür ederim.

Bebeğiniz büyüyene kadar ücretsiz izin almayı düşündüğünüze göre devlet memuru bir öğretmensiniz. Meslek kavgası değil amacım ama çalışma saatleri, tatili ve çocuğa akademik destek anlamında en şanslı meslek grubu öğretmenler diye düşünüyorum. Ders saatlerinizi 15-20 saat ve civarında tutabiliyorsanız haftada 3-4gün 5-7 saat çalışma ile ortalama bir maaş (4bin civarı sanırım) alabiliyorsunuz. Kurslar vs yorucu olabiliyor bunları eklemediğiniz sürece çocuklarınıza çok güzel bir hayat, gelecek sunabilirsiniz. Özelde öğretmen olsaydınız sizi destekleyebilirdim. Haftaiçi 8-18 arası çalışma saati, cts yarım gün (8-14) çalışma gerçekten yorucu. Psikolojik şiddet fazla, performans beklentisi yüksek... Bebeğim Ekim doğumlu, Ocak ayında ücretsiz iznim başladı. Bir yılı aşkın süredir ücretsiz izindeyim. Normal yaşantımdan bir eksiğim olmadı ama herşey eski standartında değil tabi ki. A otelinde tatil yerine B otelinde tatil yapabiliyorum. Çocuğumun ihtiyaçlarını alıyorum ama istediğim şeyi almak için indirim takip etmeye çalışıyorum. Çocuğum için uygun gördüğüm kreşe/okula bakıyorum bunu ücretsiz izindeyken/çalışmıyorken karşılayamam. İki yaşında işe başladığımda onun için yapabileceğim herşeyi yapmış olacağımı düşünüyorum. Bence kafanız karışmış. İzninizin bitmesini bekleyin. Boleyn Kizi

karari su an vermek zorunda degilsiniz, 2 yiliniz var, degerlendirin bu sansi. buyuk planlar yapmiyorum ben artik, 2 cocugum var, 2 yillik planlarla yasiyorum.

Bu ogretmenlerin hepsi sikayetci neden? Cocuklarinla kocanla huzurluysan ve paranda varsa istifa et.. saatlerini azaltabiliyosan onu yap once.. ne olcamiz belli degilde.. bazen yarinlari dusunmekten bugunumuz heder olmakta..

Bende kızımın doğumuyla beraber işten ayrıldım, sonrasinda ikinci bebeğim oldu, tekrar çalışmayı da düşünmüyorum. Kendime yaptığım en büyük iyilikti sanırım işten ayrılmak ama bu tamamen bireysel bir durum. Çocuktan sonra çalışan, hayatı belli bir rutine binmiş, hayatını dolu dolu yaşayan bir sürü kadın da tanıyorum. Kendinizi doğum izni sürecinde iyice tartıp ölçün, işten ayrılırsanız maddi olarak ne kadar etkileneceksiniz, emeklilik için dışardan sigorta ödeyebilecek misiniz benim için bu önemli bir ayrıntı mesela, hayat gezmekten ibaret olmadığı için ev odaklı bir hayat yaşayabilecek yapıda mısınız? Hepsinin cevabı sizde, hakkınızda hayırlısı olsun.

Yok cnm buralardayim yazilan her bir msji tek tek okuyorum. cok kafa karistirmamak icin teker teker cvp yazmadim. sadece okuyup kafamda olcup tarttim. Hatta iyi ki yazmisim dedim. gelen fikirleri okudukca bir aydinlanma oldu bende. Sunu da soyliyim, evt depresyonda olabilirim. zaten msjimda da buna yakin seyler soyledim. ama isimi cok sevemiyorum buna neden calistigim ortam vs.. isimi sevsem yine birakmayi dusunmezdim. Soylenenler dogru aslinda farkettim isimi biraksam bile benimle ayni statude olan insanlar benim gibi evde olmayacak onlar da iste olacakti. hem esim de calisacakti. yine gezmemizi hafta sonlari yapacaktik. ve yine ogretmen oldugum icin kisin parami kazanip yazin 2ayi gezebilirdim yeterince. parasiz nereye kadar gezebilirim isin gercegi?babamdan esimden para istemeye hic alismamis biri olarak yine bunun altinda ezilecektim. daha onemlisi kucuk bir bebek bir de buyumek uzere olan bir cocuk var. Ve yine dediginiz gibi yarinin ne getirecegi hic belli olmaz. Tabi ben kendimi biraz toplamak icin bir sure ucretsiz izine ayrilip cocugumla ilgilenmek bu sureci de gozlemlemek istiyorum. zaten bu konuda herkes hemfikir olmus. insallah sonrasinda farkli bir okula atanabilirim de yeni bir cevre yeni bir ortam olur benim icin

Maddi olarak bir sıkıntıya düşmeyecekseniz, hayalleriniz peşinden gidin tabi ki. Hem bu sizin hayatınız. Kimsenin onayına ihtiyacınız yok. Eşinizle başbaşa verip karar vermeniz yeterli.

Büyükihtimalle kadrolu öğretmensin Benim hikaye tam tersi Okul +yüksek lisans kpss atanma olmadı evlilik çocuk sonra yine kpss ile büyüyen çocuklu hayat atanırsam daha sosyal ve kendime güvenim olacak diye düşünüyorum evlendikten sonra evde kala kala insan enerjisini kaybediyor yani ne tam ev hanımı olabiliyorum ne de iş kadını oldum arafta kaldım gibi ikinci üçüncü üniversite de cabası maddi durumumuz iyi arabam var gezecek gidecek kimse yok

Aaaa en sevdiğim konu açılmış. Ya ben sizi çok iyi anlıyorum. Asla "evde olsam depresyona girerdim" insanlarından olmadım, çünkü ben evde olduğum zamanlarda hiç boş boş oturmadım. Gün boyu tv'de gündüz programları izlerseniz tabi ki sıkıntıdan patlarsınız. Üretmek illa bir meslekle olmuyor bence. Bir ebru kursunda hem bir şeyler üretip hem terapi görüyor gibi rahatlayabiliyorsunuz. Bir yardım derneğinde gönüllü çalışıp manen doyabiliyorsunuz. Bir spor dalına gönlünüzce vakit ayırıp bedenen rahatlayabiliyorsunuz. Ve bunları çalışırken yapmak -evli ve çocukluysanız- kimse kusura bakmasın ama imkansız. Koştur koştur eve gel, yemekti, çamaşırdı, ütüydü, eşti, çocuktu... Bir bakıyorsun gece 1 olmuş ve sabah 7'de yine inleye inleye uyanacaksın. Tamam bu da çok şükür mutlu bir hayat, Allah ihtiyacı olan kimseye iş aratmasın; ama maddi imkanlarım bir gün elverdiğinde aniden iş yerime adios diyeceğim kimse kusura bakmasın ve gerçekten günümün işe ayırdığım kısmını kendime ayıracağım. Spor yapacağım, resim yapacağım, domates ekeceğim, parkın çimlerinde kitap okuyacağım. Belki sadece evde reçel yapacağım ama kesinlikle mutlu olacağım. Şöyle güneşli, güzel bir günde, saat 15.00 sularında iş yerindeki pencereden dışarı bakıyorum ve geçip giden günlere inanılmaz üzülüyorum. Senede parça parça alabildiğim 15 günlük izni memlekete mi gitsem, tatile mi gitsem, evi badana mı yapsam, şunun düğününe mi, bunun cenazesine mi kullansam diye düşüne düşüne kullanmak için sene boyu haftanın heeeer günü, sabahtan akşama kadar böylesine çalışmak zorunda olmamız bana hiç adil gelmiyor. Bu da benim naçizane görüşüm. Siz de ücretsiz izinde kendinizi dinleyin, bakın bakalım nasıl mutlu oluyorsunuz. Umarım her şey gönlünüzce olur.

Hayat, hayaller ertelenecek kadar uzun değil. Evin kapısını kapattığınızda, Siz ve keşkeleriniz var. Elalem dışarda. Malesef.

A asianzade bi insanın vücudu yıllarca çalışmaya alışınca işten çıktıktan sonra yapamıyor. Ablam ameliyat oldu burnundan 2 3 haftadır rapor kullanıyor. Çok sıkılmış :) ya sizde de öyle olursa ne olacak? S

Ben de mesleğimi severek yapmıyorum ama gördüğüm acı bir gerçek var o da para olmayınca mutluluk olmuyor. Paran yoksa gezemezsin, çocuklarına iyi bir gelecek kuramazsın. Bu birinin sana maddi destek olması ile bir yere kadar gider, peki ya sonra Namename

Neden olmasın? Tam da bahsettiğiniz hayatı yaşıyorum... İnsan sadece çalışmak için mi okur? Okuduk diye çalışmak zorunda mıyız? Bilgimizi donanımızi evimizde ki işlerde yetiştirdiğimiz çocuklar da kullanamaz miyiz? Bana göre geçim sıkıntısı çekilmeyecek, eş de bu konuda destekçi olacak eee bir de düzenli aile hayatı söz konusu ise bir kadın çalışmaya bilir.. Yaşasın diplomalı ev hanımları

Çalışmayınca gerçekten gezip tozacak mısınız? Iki yıl ücretsiz izin hakkınızı kullanın biraz yenilenin. Ama işi bırakmak çok radikal bir karar. Çalışan bir kadının alternatif olmadan birden evde oturması psikolojisini yıpratır. Babanız gercekten istediğiniz şeyler için para verecek mi? Yıllardır kendi parasını kazanan biri için koca veya babadan para istemek sizi kötü hissettirmeyecek mi? Kaldı ki işimiz zaten sosyal bir iş. Sürekli yeni insanlar tanıyorum ben. Ben cok realist yaklaştım ama ne bileyim çok bunalsam da çalışmak güzel şey.

Yapamadiginizi dusundugunuz seyleri yapmak icin isi birakmaya ihtiyaciniz yokki. Heleki ogretmenligi ha meslegi sevmiyorsunuzdur size uygun degildir anlarim ama bu ulkede hic bir meslek dali 8de gittigi isten 1de cikmiyor hic kimsenin bukadar cok zamani kendine kalmiyor. Evet ogretmenlik okuldaki ders saatleriyle sinirli bir meslek degil ama buda hayati planlamakla alakali Dip Not. Ogretmenim

Kararinizi vermissiniz hayirli ugurlu olsun ne diyelim ki? Benzer hikaye sorarsaniz bende yok. Annem 30 yil devlette ogretmenlik yapti. Kafasini kessek birakmazdi isini. Cunku anasi babasi onunla beraber yasamadilar, dunyaya veda ettiler. Babam da öldü. Ölmeseydi de annemle ayrilma planlari vardi zaten. Velhasili, annem de tek basina ayakta durmak zorundaydi, tipki hepimiz gibi. Simdi yasamayan bilemez belki, saniyoruz ki o kocalar omur boyu basucumuzda olacak, o evlatlar biz yaslaninca bize bakacak, anamiz babamiz hic ölmeyecek. Oyle bir sey yok. Her koyun kendi bacagindan misali gunun birinde yalniziz. İste para da, sosyal guvence de, meslek de mesleki sayginlik da o zaman lazim olacak. Su ana gore degerlendirme yapmayin,30 yil sonrasini da gorun derim. İyi sanslar

Çalıştığınızda en azından emeğinizin karşılığını alıyorsunuz. Öbür türlü akşama kadar evdesin sanki ne yapıyorsun oluyor. O yüzden çalışıyorum ve çok memnunum öğretmen olmaktan. Çocuğumun istediklerini de rahatça alabiliyor olmam da önemli.

Ücretsiz izne ayrılın ve hayallerinizi yaşamaya bakın. Eğer halinizden memnunsanız devam edersiniz. Pişman olur veya sıkılırsanız da işinize geri dönersiniz. Ama ne olursa olsun denedim kendim için bir şeyler yaptım dersiniz. Hakkınızda hayırlısı olsun. Hurma_agaci Ne gün ki kametüni görmesem kıyamet olur tek ayak

seninle ayni seyleri dusunuyorum konu sahibi. bende rehberlikciyim calisiyorum ama biktim artik prosedurden, yonetmelikten, surekli yukardan gelen emirlerden deger gormemekten, sinir stresten. Uzun zamandir dusunuyorum ve kararimi verdim kendim bir psikolojik danismanlik merkezi acicam arkadasimla ve gunde birkac seans gorusmeler yaparak hayallerimin isini yapicam. ins hersey guzel olur

aynen öyle. asıl tek kaldığımız gün geldiğinde

Eşinizin maddi gücünün çok yüksek standartta olması gerek bu devirde iki çocukla gezebilmek için. Şuan çocukla dışarı çıkmak günlük aktivite olarak söylüyorum ciddi bir masraf. Bir bayanın çalışması taraftarıyım. Bu konuda öğretmen olan bayanların çok şanslı olduğunu düşünenlerdenim. Her işin bir stresi var. Uzun zamandır kendi paranızı kazanırken birden sıfıra inmek sizi nasıl etkiler? Eşiniz para mevzusu eden birimidir? Sonra pişman olur musunuz? İzne çıkmak en iyi karar şu aşamada. Bir kendinizi dinleyin sonra en iyi kararı yine siz verirsiniz

Calismaya aliskin bir insanken nereye kadar ev ortaminda duracaksiniz? 2 cocukla ozgurce gezilmiyor malesef es kisisi de calisiyor. Ben bir donem sonra sıkılıp isi ozleyeceginizi dusunuyorum. Ders saatlerini azaltin veya baska mutlu olacaginizi dusundugunuz bir ile, okula tayin isteyin gezme imkani fazla olan bir sehir olur mesela daha iyi olmazmi? Eminim sizin gibi ogretmen olup zorda olsa calismak, oyle guzel ise sahip olmak isteyen cook ev hanimi vardir nekadar gezilsede evde keyif yapilsada calismanin ve kendi parani kazanmanin verdiği huzuru hicbirsey vermez. Calistigim yillari cok ozluyorum. Geziyorum, etrafimda az olsada oz arkadaslarim mevcut ama yinede sıkıcı. Eve, cocuklara duzenli bir yardimci bularak ev isi dertlerini en aza indirerek yinede tatillerde veyahafta sonlari bile minicik geziler ayarlaya bilirsiniz. Hemen karar vermek zorundada degilsiniz izin bitene kadar fikriniz degisir bence.

ücretsiz izin hakkınızda dediğiniz özgürlüğü yaşayarak işinizi kaybedip pişman olmadan doğru karraın ne olduğunu anlayabilirisiniz denemelisniz bence kim işinden memnunkii ünlüler bile şikayetçi dizi saatlerinden v. s. ben kendim evde 2 ay ücretsiz izin sonucunda şu cümleyi kurdum çalışmak gibisi varmı dedim evde çocuklarla devamlı dip dibe olunca daha özensiz daha yıpratıcı günler geçirdim

Bence bir ucretsiz izin yapin bakin Belli ki calismaktan yorulmussunuz ama hic calismamak da cogu insana sIkIcI gelebiliyor. Bir bakin. Calismayi ozlerseniz donersiniz. Ote yandan gayet guzel bir hayat bicimi destekliyorum tamamen

Ki çoğu meslektaşım da söylemiş gezmeye vaktimiz epey oluyor, 15 saat ders alır pazartesiyi boş bırakırsanız her hafta cuma akşamından pazartesi akşamına kadar dolu dolu gezebileceğiniz vakit kalıyor. Benim kardeşim, arkadaşım gezmedik yer bırakmadı türkiye içinde. Yurtdışı derseniz de 2 ay yaz tatili gayet geniş bir zaman. Kardeşim almanyaya arkadaşım da rusyaya gidecek mesela. yapmak isteyene imkan da var vakit de. Mesleği bırakmak bana cok cesurca bir karar gibi geldi "yürek mi yedin evladım" diyesim var size

Yani işi bırakınca evde pineklemeyecek, gerçekten hayallerinize kavuşacaksanız bırakın derim. İş çalışmak insanı dinç tutuyor. Canlı tutuyor sosyal bi ortam sağlıyor. İşi bıraktınız diyelim sizin kafanızda kültür düzeyinizde arkadaş bulmak kolay mı? Söyleyeyim hayır asla değil sizin anlaşabileceğiniz kadınlar çalışıyor mesela. Sonra çocuklarımla ilgileneyim diyorsunuz çocuklara ilgi güzel evet ama bi yaştan sonra okul var, küçüklüğünde de kreşe vermeniz daha sağlıklı evde az duracaklar yani. Bence siz işinizi değil "çalıştığınız yeri" sevmiyorsunuz. Öğretmenlik bırakılacak sevilmeyecek hayatı kısıtlayan bir meslek asla değil J

Birçok kişi yazmış. darkmore çok güzel ifade etmiş, 30 yıl sonrasını düşünmek lazım. Benim eşim de sürekli benim adıma işi bırakıp ona evde baklava, börek açmamın hayali kuruyor. Öyle mutlu olacağınızı düşünüyorsanız deneyin ama hayat çok zor, yarının ne getireceğini kimse bilemez.

Okuyunca insanın yüzüne tatlı bir gülümseme yayılıyor. Dediğiniz gibi yaşamak kim istemez? Ama bugün eşinizle her şey yolunda, geliri de iyi vs.. Yarınlar bize ne getirecek emin olabilir miyiz? Mükemmel bir ilişkimiz vardı, bir gün ''sıkıldım evlilikten'' diyerek gitti eşim diyeni bile okuduk burada.. Kime güvenip sırtımızı yaslayabiliriz? Ailenin de bugün gücü yerinde ya ilerde? Bana iyi bir eş ve bu da iyi bir iş seç birini diye sunsalar. İyi işi seçerim. İşimi çok seviyorum ben, zorluklarına rağmen çocuklar her derde ilaç sanki.. Velisi, idaresi en sevimsiz yanı elbette. Harca harca bitmeyecek bir servetimiz olsa da işe hobi niyetine gitsek keşke dimi? :)

bence en iyi kararı vermişsiniz, ücretsiz izne ayrılın kendinizi bulun. Eminim o zaman mesleğinize tekrar döneceksiniz ve daha verimli olacaksınız, böyle ne öğrencilerinize ne çocuklarınıza ne de kendinize bir faydanız olmayacak. Ben de öğretmenim böyle bir mutsuzluk icin de kıvransam tabiki de izne ayrılırım, ben çalışmayı seviyorum her sabah okula gidiyorum diye içim içime sığmaz, hatta simdi ders saatim düştü 3 gün gidiyorum diye üzülüyorum 4 gün evdeyim. En verimli zamanlarımı neden evde geçiriyorum diye mutsuzluktan ölüyorum :)) hayallerinizin pesinden gidin arkadaşım, mutluluklar. B

5 yıldır öğretmenlik yapıyorum meslektaşız iş ile ilgili sıkıntılarınıza çözüm var biliyorsunuz değil mi, il ici tayin dönemi başka okula geçiş yapabilirsiniz ya da amaç hayatta bir değişkenlik ise hiç bilmediğiniz bir şehire il dışı tayin isteyebilirsiniz. Iki çocukla çalışan bir eşle nereye kadar gezebilirsiniz ki. Benim doğum iznim bitti ücretsiz izin aldım ama geçen daha eşimle konuştuk okulu sevmememe rağmen geri dönmeyi düşünüyorum. oturmak sürekli aynı döngüde yaşamak daha saçma geldi bana, cidden üretmeye çalışmaya alışmış bizler için oturmak bile sıkıcı geliyor. Komşu edindim arkadaş çevrem arttı filan ama kendimi 5 saatlerinde kısır yiyip dedikodu dinlerken görünce bu ben değilim dedim. Siz de ücretsiz izinde bana hak vereceksiniz denemekten zarar gelmez

Kesinlikle katılıyorum ben de 7 senelik öğretmenim ve evde olsaydım depresyona girerdim herhalde. Beni genç tutan öğrencilerim. Kendilerine de söylerim hep sizin sayenizde yaşlanmiyorum hiç diye. Gezmek sosyalleşmek için de vaktimizin kaldığını düşünüyorum.

valla ben de aynı şeyleri düşünüyorum zaman zaman acaba başka bir iş mi yapmalıydım gibi gibi... bence kendinize şans verin denemelisiniz diye düşünüyorum.

Çalışırken hayatı dolu dolu yaşayan çok kişi var bu tamamen sizin enerjisizliğinizle alakalı ama eş de destek olmuyorsa zor oluyor doğru. Çalışıyorken yapamadığın neyi yapacaksın ki örnek ver? Hele ki öğretmenler çok şanslı. Bence hayata bakışını değiştir. Bu ekonomik krizde yarının ne olacağını bilemezsin. Baban vefat eder Allah korusun eşin vefat eder. Sen bilirsin tabi. Babanın eşinin durumu çok iyiyse çalışma tabi.

Neden yargılayalım sizi hele ben asla home office calısıp iyi jazandıgım işimi bırakmıs bir insanım, dolayısıyla insanın hayallerini denemesi gerek. Olumlu ya da olumsuz olur ama denemek lazım. Ücretsiz izini 2 yıl alabiliyorsunuz diye biliyorum. Bu sürenin keyfini cıkarın sonrasında istediğinizi yaparsınız.

Hayır, çalışmayınca nolcak anlamadı. Hani sürekli anılar biriktiren gezmediği yer kalmayan çok çevresi olan özgür istediği gibi yaşayanlar insanlar nası yaşıyor biliyor musunuz? mutlaka çalışıyorlar, hatta işlerini en iyi yapan en başarılı insanlar. Hayatın tek bir yönünde değil her yönünde tatmin sağlamışlar çünkü karakterleri öyle ve kendilerini mutlu edebiliyorlar durum ne olursa olsun. Sizin gibi ay çok yoruldum demiyorlar. önce işte en iyi yayınları yapıp övgü alıyorlar. evde ev işiyle uğraşıyorlar akşamüstü iş kurmayı planladıkları arkadaşıyla kahve içiyolar akşam dışarı çıkıyorlar bazı işsiz arkadaşlarıyla gülmek eğlenmekten ölüp gelip 4 te uyuyup sabah 8 de işte oluyorlar. Haftasonuna yurt dışına plan yapıyorlar Siz daha burda bir arkadaşın dediği gibi çalışırken eğlenemiyorsunuz? İşten ayrılınca nasıl arkadaş bulcaksınız? Boş oturup dönersiniz yine. Önce öğrencilerinizle anlaşın işinizi sevin pozitif olun. Önce kendinizi özgür bırakın. İşte de özgür olun. Sonra iş çıkışında gezersiniz, çocuklarla vakit geçirirsiniz, haftasonu eş-dostla her planı yaparsınız. Mesela ben aktif olduğum dönemlerde elime hiç telefon almazdım telefona bakmayınva her şeye zaman kalıyor merak etmeyin. İnsanın içinde bitiyor her şey Not:çocuk durumlarını bilemem

bende önceden sizin gibi düşünüyordum 10 yıldır kamuda çalışıyorum bu arada, hiç mutlu değildim işimden, ortamlar insanlar filan zaman zaman çok mutsuz oluyordum ama şimdi ilk çocuğum oldu, analık iznimi kullandım filan o dönemde evde o kadar sıkıldım ki, tamam tabiki çocukla vakit geçirmek paha biçilemez, onlar apayrı ama bir yerden sonra onunla da kaliteli vakit geçiremiyor insan evde işler bitmiyor, ona yeterince zaman ayıramıyorsun filan, neyse tekrar işe döndüm ve iyiki çok şükür çalışıyorum diyorum, yoksa biraz daha evde kalamazdım, şimdi biraz çalışıp tekrar ücretsiz izin almayı düşünüyorum bakalım, size tavsiyem ücretsiz izin tabiki alın, ama hayaller hayatları yaşayarak görün, hiç de öyle hayal edildiği gibi olmuyor, ücretsiz izindeyken de kesin kararınızı verirsiniz zaten F flower world

Hayalleriniz için gerekli olan maddi imkana çalışmadan da sahip olabiliyorsaniz neden olmasin? Dünyanın bin türlü hali var, 5-10 yıl sonra esinizi yada babanızı yanında bulamadiginizda da ayakta kalabilecekseniz neden olmasin? Öğretmenlik kendine vakit ayırma anlamında en rahat mesleklerden biri. Bir kere 2 aylık uzun bir tatil imkanı var ve bu da pek çok hayaliniz için yeterli bir zaman. Memuriyetin özlük hakları iyi. Dünyayı gezme anlamında yeşil pasaportunuz var :) Her şey rağmen bence böyle bir bıkkınlık oluştuysa ara veriyorsunuz zaten. Önce doğum izni, yetmezse 6 aylık ücretsiz izin hakkınız varsa onu kullanın. Yaz tatilini bağlayın vs.. Hala geri dönmek istemiyorsanız kimse size silah dayayacak değil :) B

Merhaba. Ilk cocugum okula baslayınca ısı bırakacagım dedım. Hamıle kalınca bırakıcam dedım, sonra 2. cocuk dogunca, ucretsız ızınden hemen sonra. Sonuc olarak bırı 9 yasında dıgerı,17 aylık bebegım var. Calısıyorum. Sımdıde kucugu okula baslayınca dıyorum 18 yasımdan berı calısıyorum cok kucuk kısa aralarım var. Son 9 senedır aynı yerdeyım, dogum ve ucretsız ızın aram var sadece. Cocuklar kendı kendılerıne buyuyemıyorlar maalesef, buyuduklerınde okula basladıklarında cok fazla seye ıhtıyac duyuyorlar. Tabı kı calısmasam, durumum olmasa ona bu ımkanları sunamam, oturupta uzerıne dusunemem. Oglum ıcın sene sonunda almayı dusundugum bır oyuncak var fıyatını yazmıyayım. Bunları yapabılmem ıcınde calısmam gerekıyor. 2 ayakkabı aldık gecen gun cocuklara 480 lıra tuttu. Demem o kı cocukların ıhtıyacları var, ama kendım ıcın bunu soylıyemıyorum. Cogu zaman kendım ıcın bırseyler almak ıstedıgımde bu vaktı yaratamıyorum, sonrakı hafta sonrakı hafta dıye dıye aylar gecıyor bazen. Maddı olarak soylemıyorum bunu sorun vakıt. Sureklı planlı yasamak zorundayız, sureklı sonrasını dusunmek zorundayız. Eger planın dısına cıkarsak veya aksı anı bısey olursa sonrakı zaman dılımı cok etkılenmesın ıstıyoruz. Mutsuzmuyum hayır, ama hıc calısmamıs olmak ısterdım. Aldıgımız paranın kölesiyiz. 32 yaşındayım

Ben de dokuz yildir ogretmenlik yapiyorum. Biraz da calistiginiz okula, arkadas cevresine ve calisma saatlerine gore bu dusunceler degisiyor. Cok zorlandigim okullar da oldu. Ben de sizin gibi dusuncelere cok kapildim ama Allaha sukur su an calistigim okuldan, arkadaslarimdan ve ogrencilerimden memnunum. Ben ise gelmezsem evde kafayi yerim. Ayrica gezmeye, sosyallesmeye ayiracak cok vakit de kaliyor elimizde. Bence sosyallesmenin en buyuk basamaklarindan biri calismak, uretmek. Ucretsiz izinde fikrinizin degisecegini dusunuyorum.

Eşimin durumu çok iyi bile olsa buna güvenmem, hayatta her şey bizim için. Anlaşmazlık olur, ayrılık olur. Böyle bir durumda ailenizin size ve çocuklarınıza sahip çıkabilecek maddi gücü varsa işten ayrılın. Ben kişisel olarak çalışmayı, faydalı olmayı, kendi paramı kazanıp harcamayı, anneme harçlık vermeyi, yakınlarıma gönlümce hediye almayı, oğlumun makul isteklerini düşünmeden alabilmeyi, markette ince ince hesap yapmadan alışveriş yapabilme lüksünü ve arabamı seviyorum. Çalışmasam geçiniriz ama yukarda saydığım bazı şeyler yapamam. Bir kısmını kısıtlı yapabilirim. Çalışıp çalışmama kararı, son derece kişisel ve ailevi bir karar. Kimimiz çalışarak kendini gerçekleştirir, kimimiz evde reçel-turşu yaparak, kimimiz gönüllü sosyal sorumluluk projelerinde yer alarak. Ben asıl sorunun iş hayatı-çalışma durumu olduğunu düşünmüyorum sizde. O sadece sorunun görünen yüzü. İşten ayrılınca her şeyin tozpembe olacağını düşünmek de çok sağlıklı gelmiyor bana. Yine de sizin hayatınız, sizin kararınız. Her şey gönlünüzce olsun.

Bence siz kararınızı vermişsiniz.

Siz sağlıklı düşünemiyorsunuz bence. Eşe babaya maddi açıdan güvenip mesleği bırakır mı insan? Yarın ne olacak bilemezsiniz. Depresyonda mısınız acaba? Çok ama çok karamsarsınız çünkü. Çalışan bir insan eve hapsolunca kafayı yer diye düşünüyorum. Ben çalışınca kendimi tamamlanmış hissediyorum. Çalışan bir anne olmak sizi daha yaratıcı cesur ve özgüvenli yapmalı aslında. Fakat siz hayattan bezmiş bir tablo çiziyorsunuz. Benim etrafım çoluklu çocuklu ama atanamamış, çocukları olduğu halde ders çalışmaya çabalayan; meslek sahibi olamamanın ezikliğini yaşayan kadınlarla dolu. Bende kıymet bilin. Bir de parasını beğenmemişsiniz. Ama lütfen geniş çerçeveden bakın biraz. Doğru düşünmüyorsunuz. Aktif, çalışan, üreten anneleri takip edin sosyal medyada biraz ilham alın.

İki oğlum var biri 10 biri 8 yaşında ilk oğluma 4 aylık hamile iken izine ayrıldım ve tam 7 sene evde kaldım ikisi okullu olunca tekrardana aynı işime haftalık 15 saat bir sene sonra 30 saat calișmaya başladım. Böyle çok mutluyuz. Ama çok şükür ben çalışmasam da eşimin kazancı standartin çok çok üstünde o yüzden bu şekilde yasayabildik. Maddi gücünüz varsa hayalini yașa derim ben yaşadım herkese tavsiye ederim. F flower_rose

Valla bu fikre karşı çıkamam çünkü bazen bende alıp başımı gitsem diyorum.

Konuyu acmak icin cok dusundum. Daha dogrusu en dogru sekilde anlatmak icin kivrandim cunku ne oylesine yazilmis birsey ne de kolay olmayacak. 7 senelik evliyim nisanlilik doneminden itibaren de ogretmenim. suan bir bebegim daha olunca evde kalip kendimi daha iyi dinledim isimi birakmaya karar verdim. ogretmenlik hayalimdeki meslekti hala cok seviyorum. ama calisma ortami, idare, veli, ogrenci kiskacindasin. calisma saatlerin ne kadar yogun gorunmese de gunu en dolu dolu gecen mesleklerden biri. neyse benim sıkıntım daha once aklimdan cok gecirip cesaret edemedigim bu isi birakmak. aileme karsi mahcup olmamak icin vs. birakamiyordum ama ise hep ayaklarim geri geri gittim. kac sene oldu ise giderken hic mutlu uyanamadim.2. cocugum olduktan sonra da farkettim ki ömür geciyor. giden zaman geri gelmiyor. yasla birlikte enerjimiz de kalmiyor. aldigin para bunu karsilamiyor bile. gelsin saglik sorunlari gitsin hastaliklar. artik emekliligi bekle dur. peki ya sonra? Elalem ne der felsefesini hayatinin tam merkezine almis, kizlarini psikolojik baskiyla buyutmus, evlenince "kocanla gezersin", evlenip coluk cocuga karisinca da "nereye gezeceksin, cocugun var" diyen bir aileye sahibim. her zaman sukrediyorum maddi acidan hic bunaltmadilar beni. ama bi yandan ozgur ruhlu olmamam icin onume hep bir tas koydular. kolumu kanadimi bilerek yada bilmeyerek kirdilar. simdi hadi uc diyorlar ve bunu yapmam icin kanatlara ihtiyacim oldugunu bilmiyorlar. Yani ben kendime guvenmiyorum. Asosyalim. Kimseyi de bu vakitten sonra suclayamam. Zaten birsey de degismiyor. Yas da yolu yarilayinca insan daha fazla sorgulamaya basliyor. Hayatta tatli bir ani biriktiremedikten sonra yillarca ailemi memnun etmek, eve fazladan bes kurus daha fazla getirmek icin buna katlanmaya deger mi bilmiyorum. Maddi durumum evimde yardimcilarim olacak kadar tabi ki cok iyi degil ama Allaha sukur esim de iyi bir ise sahip. Babam bana maddi acidan destek olacaktir bunu biliyorum. Ben isi birakip biraz ozgur ruhunu elime almak biraz yasayamadiklarimi yasamak, gidip gormedigim yerleri gormek, agiz dolusu kahkahalara bogulmak, biraz evimin kadini olmak, cocuklarimla ilgilenmek, arkadaslar edinmek, biraz nefes almak istiyorum. Daha beklersem bunun icin de gec kalmaktan korkuyorum. Suan bebegim biraz buyuyene kadar ucretsiz izin alip bunu denemek istiyorum. Bu dusunceyi kafama koyunca da birdaha o ise yeniden donmek zulum gibi geliyor. Ne dersiniz?Biraz fikir almak istedim sizden de. ama lutfen yargilamayi dusunen olursa once hic kendi hayatini yasayamamis birini dusunsun. yine bu hayata devam mi ederdi. yoksa hayallerinin pesinden mi giderdi. Bu gidisle hem kendi hayatim, hem esim, hem cocuklarim avuclarimin arasindan kayip gidecek. Cunku mutlu kadin mutlu aile demek.

Konu sahibi konuyu açıp hayallerinin peşinden gitti sanırım ortalarda yokta

Bu cümleler beni benden aldı. Çoğumuzun hayattan anlayış tarzı bu.. Sen bu konuyu açarsan ailene " ahirette dinlenirsin " cevabını alırsın bence. semerta

3 sene öğretmenlik yaptım. Hep bu düşünceler içindeydim. Mutsuzluktan ölüyordum resmen. Bigün istifa ettim. Ailemin yanına döndüm. Annem babam özgür ruhlu insanlardır. Cebime para koydular. Gez dediler. Gezdim. Türkiyede görmediğim çok az şehir kaldı. Üniversite okurken de gezmiştim. Bazen tek başıma. Bazen arkadaşlarımla. Evlendim. Eşim de çok gezenti bi insan. Ama ben işsizim maalesef. Bir daha iş bulamadım. Maddi olarak büyük kazaçlarimiz yok. Ama ben para biriktiriyorum. Kumbarama bazen 1 lira atıyorum. Bazen 20 lira. Yazın görmediğimiz yerlere gideceğiz. Birikmiş param var. Eşim asla para lafı etmez. Elimde kredi kartı var. Nakit var. Kapıda arabam var. Eşim ve babam bu konuda beni asla kırmazlar üzmezler. Ama ben isterdim az da olsa benim de bir kazancım olsun. Sonuçta 3 sene kendi parami kazanıp yedim. O da güzel bir tecrübedir. Her iki hayati da tecrübe etmiş bir insan olarak birini tercih etmem gerekirse çalışmayı kesinlikle tercih etmiyorum. Tek 1 tatil günüm vardı. Ve kazandığım parayi harcayacak vaktim yoktu. Resmen kölelik yapıyordum. Belki daha rahat çalışma koşullarında farkli düşünebilirdim. Istıfa etmeden önce : Eşiniz tek başına ailenize yetebilecek mi? Eşiniz para lafı edecek mi? Kenarda az da olsa birikmiş paranız var mı? Iki çocukla gezip mutlu olmak derken evde tıkılıp kalma ihtimaliniz nedir? Birgün (15 sene sonra) pisman olma olasiliginizi hesaba kattınız mı? Gün içinde; kitap okuyorum, kanavice isliyorum, spor yapıyorum, yürüyüş yapıyorum, alt sokaktaki anneme uğruyorum, annemin baktığı çocuğu deniz kenarinda parka götürüyorum, arkadaşlarımı kahvaltıya çağırıyorum, arabama binip gezmeye gidiyorum, annemle yengemi gitmek istedikleri yerlere götürüyorum . Bunlar bence çok güzel. Ama aksi durumlar da ihtimal. Bunları iyi tartmanızı öneririm. Ben daha önce istifa etmediğim için pişmanim. Ama herkes benim hayatıma ve koşullarıma sahip değil. Herkes benim gibi küçük seylerle yetinebilen bir mizaca sahip değil. Herkesin benimki gibi bir anne babası ve eşi yok.. Sizin için en iyisini diliyorum. Allah kalbinize göre versin.

Canım sen öğretmensin nasıl zaman bulamadın hayret. 20 gün yıllık izinle çalışanlar ne yapsın? Kış tatiliniz sırf 15 gün.. Gezmek görmek içinde sıcak hava gerek. Yaz zaten sizin. Aslında gezmek istiyorsan çocuk yapmayacaktın. Sanırım bir karışıklık olmuş yoksa meslek çok uygun gezmeye tozmaya. Ayrıca eşin ne iş yapıyor ki her isteğinde günlerce izin alabilecekse mantıklı olabilir. Feslegen Kokulu Nane Durmak, yıkılmaktan önceki son adımdır. Anneler

Bence çok güzel düşünüyorsunuz. Belli şeyler düşünüyorum bende. Şu anda evdeyim ve bir çok seyi sorgular oldum. Bende hayatımı hep baskalarin beklentisi altında yaşadım. Kendimi keşfetmek adına pek fırsatım olmadı. Hep bastırıldım. Anne olduktan sonra bunu daha çok fark ettim. Tüm travmalar, keşkeler bi güzel yüzüme çarptı. Düşündümde: ben çocuklarım için böyle birşey istemiyorum. Yani kendimi kesfederken şimdi onlarada rehber olmaya çalışıyorum. Bence siz kararınızı vermişsiniz zaten. Mesleğinize ara verin. Bir bakarsınız tekrar dönmek istersiniz. Istemezseniz başka birşey yaparsınız. Sahsen eski iş yerime dönmeyecegimi karar verdim çoktan. Hakkınızda hayırlısı inşallah