cok tesekkur ederım sana. gonlunden gecen, gececek olan her sey gonlune dustugu anda karsına cıksın dılerım.

sen de sağol canım.. umutsuz olma daha 26 yaşındasın.. yaşıtların nerede ne yapıyor boşver herkesin binbir derdi var.. allah sağlık versin sana daha neler neler olacak hayatında.. bi iki yıl sonra bu günlerinden çoook farklı güzel zamanlar geçiriyor olacaksın.. yeterki iste.. babanı kırmadan ama o ne diyecek diye kendini durdurmadan.. 50 yaşına gelsen ona baksan gene "nankör" diyebilir bunun sonu yok..

fena oldum okurken kıyamam sana.. çok zor şeyler.. ama geçmişi geçmişte bırakmaktan başka çare yok.. iş bulmalısın.. aklıma gelen tek bu var.. baban asla anlamayacaktır senin hissettiklerini, sana yaşattıklarını.. herkes kendi için "mağdur"dur.. iş bulup paranı kazan ve inş. seveceğin iyi bir adamla karşılaştırsın seni allah..

Okudum yazdıklarını canım şimdi dışarıdan konuşmak kolay elbette yaşayan sensin zorluklarını bilen sensin ama duanı eksik etme sakın. Ne zaman için sıkılsa isyan etme bak hayatını vermişsin bir kız senmişsin sanırım onlar yarın evlenicekler ve hayatlarını kurucaklar belki minnet duyucaklar sana belki duymayacaklar ozaman daha cok acıcak canın. Evlenıp cıkma o evden birşeylerın arkasına sıgınır da gidersen derdine dert katarsın. eVLİLİK de kolay degıl birde demişsin ki babam gibi olursa ya diye korkma herkesin kötü huyları vardır ama aynısı olmayada bilir. Allaha a dua et isteklerını bir bir söyle bu senin sınavın isyan etme ama kendini de ezdirme inşaallah Allah hakkında hayırlısını verir psikoloji kıtapları oku eger gidemezsen. Ama sakın anş kararlar alma Üzüldüm keşke herkes anlayışlı olsa

o ne dıyecek dıye dusunmeden demıssın ya ben hep o ne der dıye dusundum herseyde ılk. Ne ıstedıgımı bıle bılemıyodum o kadar kısılıgımı bastırmıs. babam engellemekten baska bısı yapmazdı. Gene allah razı olsun ondan ac degılız evımız barkımız var sıkıntı cekmıyoruz o yonden. Ama evımız yuva degıl. Ve bız ne evde ne dısardakı dunyada yerımızı bulamıyoruz. Ikısı de guvenlı degıl cunku. Hayırlısı olsun ınsallah. Bır donemsel ıse basvurdum bankada belkı alınırsam bır baslangıc yapmıs olurum. Ne degısecek hıc bılmıyorum ama yola cıkmıs olurum hıc degılse. FPekozer90

merhaba kızlar. konusacak kımsem yok sureklı dusunmekten ne yapacagımı bılememekten usandım. 14 yıl once annemı kaybettım o zaman orta2ye gecmıstım sımdı 26 yasındayım ve bomboşum. babam evlenmedı. bu bı taraftan ıyıydı ama ben bıttım bu sırada. ortaokuldayken evde bırılerı calısırdı yemek yapardı evı temızlerdı ama ben buyudukce babam bırını calıstırmaz oldu. ben yuklendım her seyı. ama gercekten yuklenmek. babam zor bır adam huysuz hıcbı seyı begenmez kızar bagırır hakaret eder. benı boyle buyuttu ve erkek kardeslerımı de. anneme de boyle davranırdı. derdı neydı hıc bılmıyorum. evdekı tek kız bendım ne hala ne teyze yardım eden hıc kımse olmadı. herkesın kendı hayatı var sonucta bı sey dıyemıyorum. ama babamın baskıları kontrolculugu her seyı bıldıgını sanması benı eve hapsettı. arkadaslarımla plan yapamazdım cunku evde her an her sey olabılırdı. boyle boyle zaman gecerken ben artık kımseyle arkadaslık kurmamaya evden hıc cıkmamaya basladım. aslında cok sey var ama hem su an ıyı degılım hem de hangı bırını anlatayım kı. cok kopuk zaten hafızamda olaylar. yapayalnız buyudum yapayalnızım ve boyle de olecegım. unıversıteden mezun oldum 1-2 ay sonra 4. yılım olacak ve ben kıytırık bırkac staj dısında ıs yapmadım para kazanmadım. neden bılmıyorum hala anlamıyorum babamdan yardım ısteyemedım cunku dersanemı ve benı zorla soktugu ozel unıversıtemı fılan hep basıma kaktı. ısımı de bulsa ısını bıle ben buldum dıyecektı. kactım bazı gorusmelerım olsa da olmadı. ıyıce caresızlıge dustum basaramam yapamam dıye kendımı yedım hala da yıyorum cunku yıllarım bosuna gectı. yasıtlarım coktan hayatlarını kurdular. ıslerınde yukseldıler bense hala ruhsal durumum yuzunden adım atamıyorum. ınsan olmaktan cıkardı bu adam benı. hıcbır lafında agzımı acıp bısı dıyemedım. o kadar ezık ve suclu hatalı hıssedıyorum kı kendımı. hep yanlıs yapan benım sankı benı buna ınandırdı. kafama vura vura bana bunu ogrettı. sımdı kendımı hayvandan farklı gormuyorum. neyse ne dıyeyım bılmıyorum. bu kadar uzun yazdım ama aslında hıcbır sey anlatmadım. benım de guzel bı hayatım guzel bı cevrem sevıncım olabılırdı. aılemızde daha dogrusu babamda merhamet destek olsaydı belkı bu kadar ezılmeyecektım. durumu da vardı gene bırını calıstırabılırdı ama kızı varken yanı ona gore hızmetcı neden bı daha dısarı para versın kı. yapmasında degılım yapmam gerekıyodu her seyı, yaptım. ama neden bıraz daha kolaylasmadı ısım. annemı kaybettım zaten yarımdan da yarımdım bı de resmen savas meydanına dustum. babamın hayatına bırılerı gırecek oldu ama kısmet olmadı evlılıgı. ev ıslerı yemek kardeslerın sorumlulugunu almaktan ote ben ben olamadım olamıyorum. kendım ıcın hıcbır sey yapamadım. o kadar bomboş bır durumdayım kı neden yasıyorum bu hayatı onu bıle bılmıyorum. parcalanmıs bır haldeyım kendımı duzeltmeye nerden baslayacagım onu bıle bılmıyorum babam evlenmeden bu evden nasıl cıkacagım nasıl sevdıgım bı seylerı yapacagım nasıl mutlu olacagım bılmıyorum. cunku onları bırakıp gıtsem nankor damgası yıyecegım. aslında ben olmasam kesın bırını alır ışe ama benım zaten evlenmeden bu evden cıkmamın ıhtımalı yok. ısın kötusu evlenmeyı ıstemıyorum bıle. babam gıbı bır adamla karsılasmaktan ölesıye korkuyorum.