bende güvenmek istiyorum.. Aklıma yediğim kaziklar geliyor.. ailem de de yedim... her yerden yedim... güvensem ne konuşacagimi nereden başlayacagimi artık bilmiyorum. çok yalniz olduğumu farkettim.. güvenemiyorum güvensem istemeyerek yapıyorum...

Öyleyim zaten. mesafeliyim herkesle yakınlaşamıyorum okadar çok şey gördümyaşadımki elimde olmadan araya set çekiyorum. ne yalan söyleyeyim okadar yalnızımki o yalanlar üstüne kurduğum mutluluğu bile arar oldum. ama hepsinin sonu hüsrandı tabi

Aynen oyle. Ben sadece eglenceme vakit gecırmeme bakıcam dedim ve duyarsız kalamadım. Derdini anlattı gene dinledim yardım ettim. Veya acık yardım istedi ettim. Ya da canım istemedi gitmek ama mutsuz ve cagırıyor diye gittim. Bu da iste kendinden odun vermek. Bız duyarsız kalamayız ya

aman Allah'ım ne güzel bir konu bu.

İnsanlara çok güvendiğim söylenir, benimde güvenmemeyi öğrenmem gerek. Yaşadığım hayal kırıklığı haksızlıklar o kadar fazla ki, sonunda yine üzülen ben oluyorum çünkü..

Guvendıgın an gene aynı duruma duseceksın. Guvenmeden görusmeyı dene Guvenmeden sosyalles Bize hayal kırıklığını yasatanlar hep guvendıgımız ınsanlar degıl mı? Guvenmedıgımız insanlar uzemıyor farkındaysan bizi. Guvenmek uzulmek demek malesef. Yalnızlık suan ıcınde bulundugum durum, mutsuz ediyor beni ama kafam rahat.

Ozaman secde ederek Allaha yaklaşabilirsin. Kalpler ancak Allahı anmakla huzur bulur. Bol inşirah suresi oku ve sabret kardeşim

Böylesi daha iyidir belkide güvenme kimseye en yakınındakine bile ilerde birgün bir sıkıntı yaşarsan en azından güvenmemiştim dersin daha az incitir seni

Tam hayatıma yön vereceğim yolumu çizeceğim zamanda kaybettim annemi. işte o acı günün ardından güldüğüm gün sayısı öyle az ki ve gerçek sandığım sevgiler akrabalıklar dostluklar öyle yalan çıktı öyle yıktıki beni o küçük dünyamı. gerek akraba çevrem gerek arkadaşlar... yapayalnız kaldım. sonrası anksiyete panik bozukluk ve sosyofobi. dışarı çıkıp yeni arkadaşlıklar edinemiyorum artık. çevreye güvenim en çokta özgüvenimi kaybettim. bittim denilen noktadayım. çocuklarım birde hasta babam zaman zaman da eşim var artık beni anlayan. kimsem yok. hayat öyle kişiler çıkardıki karşıma tekrar tekrar yok oldum. birilerine inanmak güvenmek istiyorum ama yok. çok doğrucu sadık bir insanım haksızlıklara asla tahammülüm yok. sevdiklerimi birçok kez affedip yine aynı boşluğa düşmüşlüğüm çok. en son iplerin gerildiği yerde dayanamayıp ipi koparan ben oldum. ancak hep yalnız arkadaşsız kalan yine ben oldum. şuan kendi kabuğuna çekildim mutluyum rolü yaparak idare ediyorum ama nereye kadar. aranızda benim gibi hayatın sillesini yeyip yinede umudunu kaybetmeyenler nasıl başarabildiniz bana da söyleyin lütfen

Gerçekten öyle kafanın sürekli şüphe içinde olmasındansa mutsuz yalnızlığı tercih ederim. İnsanlarin nereden vuracağı belli değil. Ps: uygulama bazen iki kez yolluyor mesajları. Keşke şu uygulamayı gelistirseler biraz

ben de kendi başımın çaresine bakmaya calışanlardanım... çoğu insandan soğudum... istersen özelden yaz...

İnsanlara güvenmek sık yaptığım hatalar arasındaydı. Hala daha bazen yaparım. İnsanlar öyle değişik dusunebiliyor ki aklımı bırak hayalim almıyor bazen. İnsanlara güvenmek kötüdür.

Yalnız değilim demek M

Galiba benimde kalmayacak. Bu aksam jubılemı yaptım gıbı hissediyorum, son bir haftadır bıseyler yasadım. Bakalım ne olacak merak ediyorum

Aynı yoldan geçtim benzer durumları annemi kaybedince bende yaşadım ama birşey farkettim biz insanlara güvenmeye çalışmakla hata yapıyoruz ilk önce kendimize güvenmeliyiz insan kendinde olmayanı arar taka taka okb oldum ilaç kullanıyorum sizede tavsiye ederim bir süre sonra baş edemez hala geliyor insan

Haklısın

Bunlar sizde derin yaralar aciyorsa akrabalik yada arkadaslik iliskilerinizde biraz mesafeli olabilirsiniz. tedbirli olun daha az etkilenirsiniz.

Var. Guvenmeden keyfine bakmak. Sadece eglenmek. Vakit gecırmek. Okadar Yapabilir misin?

Sanki beni anlatmışsınız. Terapiste gitmeniz faydalı olacaktır

Yalnizlik dermansiz hastalik gibi Bir defa kaptinca kurtulamiyorsun Ben artik guvenmekte istemiyorum galiba

Şuan için bir ilaç kullanıyorum topluma karışamamaktan. sosyofobi oluşmuş bende. Ve yıllardır ilaçlarla bir çare arıyorum ama güven eksikliğinden bunu bqşaramıyorum. bilmiyorum ki terapist ne kadar etkili olur. eski neşeli pozitif girdiği ortamda ilgiyyi üstüne toplayan o neşeli beni çok özledim . push ; M

Ben en son bunu lise cagjmda yaşadım çünkü şuan o kadar taviz vermiyorum. Umarım öyledir Uzun zamandır insanlara içimi hiç düşünmeden açmadım. Uzun zamandır birine tam olarak güvenmedim. Baktım onlar anlatıyor anlatıyor, beklenti içine giriyorlar. Güven kırmak hiç tarzim değildir. Bu yüzden içim sisiyordu. Artık buna da izin vermiyorum. Konuyu değiştiriyorum. Ya da aman konuşsak ne olacak aynı tas aynı hamam boşver diyorum. İletişim kuralı birileri alır birileri verir sonra tam tersi. Hep verici olunca insan kendine hali kalmıyor. Evet sonra insanlar biraz daha uzaklasabiliyor senden. Ama sen zaten bir şey anlatacak kadar isteyecek kadar guvenmemissin ki hiç zaten kafan rahat olamamis olmamış. Bu sefer sadece vererek kendine yazık ediyorsun. Genç yaşımda edindiğim malesef ki acı tecrübedir. Ama kafam rahat

Çiğ süt emmiş insanlarız işte kalabalığa girisen olmqz yalnız takılsan olmaz bir ara yolu yokmu bunun bilmiyorum

Evet benim çevremdw öyle ama herkesi olduğunca kabul edip bir adım geride duruyorum. tesellimod Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Biliyorum. Sonra yeniden arkadaslarına görusmeye basladım. Anneme gızlı saklı gelmeyi bıraktım ve yalnız da olmuyor be devam edeyim dedim. Ama yemin ediyorum okadar zor durumlarda kaldım ki sayelerinde. Alakam olmayan olaylarda vs. Yok ya dedım. Guvenmek degıl guven vermekte sorun. Guven verince de pısman ediyorlar, arada bırakıyorlar. Yalnızlık keske mutsuz etmese. Ama ediyor, bılıyorum Bunun bir ortayoluda yok. Caresı yok cekecegız sanırım

Sen dogru yolu bulmussun: tabi ki guvenme. Guven diyene de guvenme. Cocuklarin esin baban var madem, yalniz da degilsin. Senin gibi bir donem yasadigim sirada, kopek sahiplendim ve hayatimdaki tek canli, tek dostum o oldu. Iyi ki de oldu. Kendini su an elindekilere ada, gidenlere, kaybettiklerine degil. Firsatin varsa da, kopegi tavsiye ediyorum, milyon kisiye bedeller.

İnsanlara güvenmek kötü evet ama öyle bir an geliuorki insan bir akraba bir yakın bir arkadaş arıyor krndine M

Aynen oyle mayan bozuk degıl. Yuzune gulup arkasından atacaksın. Yalan söyleyeceksin. Yalnız kalmamak ıcın habıre boyun egeceksin. Saygısızlık yapana gülecek gececeksın. Bak ozaman dunya kadar arkadasın olur ve sevilirsin. Ama ozamanda karakterin olmaz. Benim boyle herkesin Yuzune gulup arkasından konusan yapılan saygısızlıklara gulup gecen bir arkadasım var, herkes onu cok seviyor mesela.

Böyle zamanlarda yardımı olan insan sayısını düşüneyim. Düşündüm en fazla1 geldi aklıma. Dolup tastigimda paylasmak için konustugumda bunların benim lehime kullanılmasını düşünüyorum şuan. Neredeyse kullanmayan sayısı bir elin parmağını zor bulur. Malesef insanlar... Seninde çevren kötüymüş canım demeyin. Burada ya da normal yaşamda aksini görmedim. En temizi böyle içini boşaltmak sanırım burada bile linç var, dalgacı tayfa var. Hemen damlarlar konuya. Üzgünüm.

Sizde benimle aynı düşünüyorsunuz. evet evde yalnızken evin eksiğini tamamlarım birşeyleri tamir ederim örgü el işi muhakkak kendime bir iş yaratırım ama galiba artık evdede sığamıyorum sıkılıyorum olsa gerekkii o da tatmin etmiyor kendimi sokağa atmak normal işinde gücünde hatta altın günündeki kadınlara bile imrenmeye başladım. M

Bir süre hatta uzunca bir süre bende öyle hissediyordum fakat o da bi yere kadarmış be arkadaşım. P

Ben de senin gibiyim. Babam ven nişanlıyken, annem de 3 ay önce vefat etti. Oturduğum şehirde yalnızım. Eşim ve kızım var çok şükür. Kuran okuyorum, memurluk sınavlarına hazırlanıyorum. Kızımla geziyorum. Akraba ve arkadaş bozuntularına çoktan kapımı kapattım. Samimiyetsiz hareketlere, yalan tavırlara gelemiyorum. Yalnızlık zor mu zor. Ama şükredecek o kadar çok şey buluyorum ki. Buna da takılmıyorum artık. Aldığım her nefesin, attığım her adımın, yediğim her lokmanın, okuduğum her kelimenin tadını çıkarmayı öğrendim yalnız kalınca. Tek duam ALLAH 'ım eşim ve evladımla sınamasın. Ve beni kapının dışında koyduğum insanlara muhtaç etmesin.

Zoryanındaki insan gibi insan olmadıktan sonra mekanın farklı olması ne işe yarar

Al işte aynı benim gibi iyi olayım iyi olalım dedikçe tüm iftüraları mıknatıs gibi üstüne çektin dünyanın en kötüsüde sen oldun deme. ben de o insanlar gibi olmayı denedim bu yaşananlatdan sonra ama onuda beceremedim. mayam bozuk değil heraldeki tutmadı o karekteride

İyilikten maraz doğar derlerya hani ne gelmişse başımıza merhametten gelmiş. belki aklı başına gelmiştir diye diye avunmuşuz demekki

Bende yalnizim cevremde sayili insan var ama mutluyum bazilarin yoklugu varligindan daha hayirli. olanlarla mutlu olmaya calisin hemde kafaniz rahat olur.

Kesinlikle haklısın. Bu hafta bir arkadasım yuzunden onu ele vermemek ıcın o kadar zor durumda kaldım ki, iyiliklerıme pısman oldum. Öyle bi durumda kalıyorsun ki, alakan yok ama sonunda tek suclu sen cikabılırsın. Guven duyulan olmakta yoruyor, güvenen olmakta. Yuzeysellıkte yapabildiğim bisey degıl. Kafası rahat yalnızlığı tercih ediyorum mecburen.

Evet insanoğlu duvarkara toslaya toslaya öğreniyor acı gerçeği

Yalnızlığa alışmak kötü cünkü dediğin gibi Bi yerden sonra insanlarla nasıl muhabbet etceğini unutuyorsun. zaten güvenme kimseye maneviyata yönel

Karakterinizin duzgun olmasindan olsa gerek yalnizliginiz.. Ortaliklarda insanim diye gecinen insan müsveddeleri tüm iyi niyeti.. ahde vefayi.. dürüstlüğü yok ettiler.. Ondandir hayata bakişiniz.. Kımseye ihtiyaciniz yok demeyi cok isterdim Fakat insan sosyal bir varliktir.. Ailenizden destek alin.. Sevgiler.

Hahahahahahaha ınsallah olmam ama kafamın rahat olmasını özledim ben ya. O da anca yalnızken oluyor. Rahat kafaya da doyarsın dıyosun sende Hayırlısı olsun madem