anneler beraber ek iş yapıp cocuklarımızla olalımmı. bende çalışan anneyim ve suan ücretsize ayrıldım fakat kendime ufakta olsa maddi dayanak buldum beraber yapmaya ne dersiniz..

O zaman yeni nesil annalerin tamamının karalar bağlaması lazım. Şu devirde tek maaşa kaanat eden insanlar olsa bile iki yakaları bir araya gelmez. Sen çalışan ve üreten bir anne olduğun için sevinmelisin. zorlukları mutlaka olacak ama her zaman hepsi aynı anda olmuyor.

Canım ben henüz çocuğum yok ama bir ablam var oda aynı sizin gibiydi her sabah işe geldiğinde hüngür hüngür ağlıyordu. Akşamları eve koşarak gidiyordu. çocuğu büyüdü en iyi kreşe gönderdi. Eğer işten çıksaydım şuan kızım kaliteli eğitim alamıcaktı diyor. Bence onun için çalıştığını düşün ve rahatla

24 saat zaten bunalmaz mı insan bebekle ilgilen ilgilen başka bişey yok :/ Bence doğru yoldasınız. Not: çocuğum yok, bi gün olursa bakıcıya bırakmak zorundayım

Bende bu Duyguları yaşamamak için evlendiğim günden beri kemer Sıkma politikası uyguluyorum. Zaten borç bitmeden bebek yapmayı planlamadık. Allah yüzümüze Güldü. Doğumdan sonra çalışmayı düşünmüyorum. Düşünürsem de ev kredisi için olur o da maks. 2 sene. Eşimin dahi çalışmasına tahammülüm yok. Emek sömürücü zihniyetler e para kazandırmak istemiyorum. Sabah 9 akşam 11 aldığı maaş 2.000.. Eşiniz de ödeyemeyeceği borcu için sizi Sık Boğaz etmesi de gerçekten yanlış.. Paranın geçmediği yerlerde var

canım zaten çocuğun bir yaşına gelmiş. Küçükken ayrılsaydın tamam derdimde şimdi gerek yok. Çocuk kendini kurtarmış sayılır. Suçluluk hissi genelde hep olur çalışan annelerde. Aklın hep bebeğinde olur yemeğini yedimi, uyudumu hep düşünürsün. Oğlum 3 yaşındayken bile kapılara yapışır anne gitme diye ağlardı. O ağlarken bende üzülür suçluluk duyardım. Sonra sonra düzeldi. Kreşe gitti büyünce de anne sen git ben evde tek bile kalırım demeye başladı.. Önemli olan o kısacık vakitlerde onunla nasıl zaman geçirdiğin kaliteli zaman yaratmak. Boş zamanlarda çok güzel vakit geçirirdik sen çok çok iyi bir annesin seni seviyorum derdi

Evde otur otur zaten sıkılacaktınız bir noktadan sonra diye düşünüyorum. Bütün gün bebek zor, sosyalleşmeye, başka yetişkinlere de eninde sonunda ihtiyacınız olacaktı zaten.

benim annem hayatta değil çocuğum yok ve çalışıyorum. çocuk olunca işi bırakma gibi bir isteğim yok şimdilik. tabi allah bilir. ama benim annem çalıştığı için vefat ettikten sonra bana ve kardeşime aylık bağlanmıştı yetim aylığı. ben de uzunca bir müddet iş bulamadığımdan bunla idare etmiştim. yattığı yer nur olsun hatta evlenirken de çeyiz parası aldım bir sürü ihtiyacımı karşıladım. şimdi evli olduğumdan kesildi ama o benim güvencem. benim annem de çok yoğun çalışan hemşireydi benim 7 yaşında anahtarım oldu evde kaldım. şimdi ben bırakmam çocuğumu ama o zaman daha güvenilirdi her yer. biz de özledik anamızı o da bizi özlemiştir eminim. hatta çok erken kaybettim kendisini ama hayata hazırladı bizi. güçlü durmayı öğretti. eminim 2 sene evde kalanız sıkılırsınız. böylesi daha iyi

3 yıldır siizn gibi hissediyorum. kanayan yaram. kendimi hep telkin ediyorum ama anne işe gitmee diyip masum masum bakınca bu hayatın içine... diye cümlelerim başlıyor ne yazıkki. eşimi suçluyorum hatta.

işe başladığımda 4 aylıktı kızım şöyle ki prematüre bir bebek sonrası hastane ortamı sarılık vs bir aydan bişey anlayamadım. 1 aydan sonra da sağolsunlar bana anneliğimi yaşatmadılar. evladımın kokusuna ilgisine hasrettim hala hasretim. ilk 2 ay öğlenleri gelip emzirip gittim. kızım bana küsüyordu çok üzülüyordum. o benim düzenime alıştı ama ben hala alışamadım. şuan beni gördüğü anda yüzünde buruk bi sevinç var sanki mutlu ama kırgın gibi biraz küsüyor sonra anne diye atılıyor, bazen görünce beni kaçıyor... ilk zamanlar beşiiğine yatırır gece kalkıp emzirirdim. vicdan azabı o kadar ağır basıyor ki gecede 3-4 defa kalktığım oluyor. bedenim dinlenmiyor kafan allak bullak ki birde dikkat isteyen bir mesleğim var bu süreçte psikolojik destek aldım ve bundan sonra yanıma yatırmaya başladım. ona sarılıp yanıma alıp yatıyorum. eşim kızıyor ama ben o yanımda olunca mutlu oluyorum... kendimi daha yi hissediyorum. vicdan azabı fazlasıyla duyuyorum. özellikle de eşime. ev işi yemek açlıktan ölmeyecek kadar veya haftada bir iki defa. temizlik pasaklılılk değilde kaba düzeyde. haftada 1 süpürge vs.. diğer zamanların hepsini attım kızım uyanıkken sadece onunla ilgileniyorum ve o uyuyunca duşumu alıyorum bulaşık toparlama.. benim kızım da çok hareketli girdiği odayı mutfağı dakikalar içinde altüst eden bi afacan. belki bugün beni anlamayacak belki küsecek sitem edecek ama ben onun geleceği için çalışıyorum.. eğer Yüce Allahım nasip ederse büyüdüğü okul günleri gençliğini görürsem o günlerde beni anlayacağını düşünüyorum...

Bir de evlatlarını kaybeden anaları, annelerini kaybeden evlatları düşün. Ya da yabancı tanımadığı insanlara evlatlarını bırakanları. Ya da daha 2 aylık evlatlarını bırakıp çalışanları. Kızın çok şanslı ki akşamları ve hafta sonları sizi görüyor. Ben de 1 yaşına kadar bunu yaşadım ve birbirimize daha çok bağlandık, şimdi akşamdan akşama görüyorum ama buna da şükür ediyorum, en azından güvendiğim annem bakıyor ve akşamları görüyorum diyorum. Vicdan etmeye de gerek yok, herşey biraz da onların geleceği için...

Ben de 8 aylık kızımı 3 gün önce bakiciya bırakmaya başladim. Öğretmenin belki bir yönden avantajlı olabilir tüm gün çalışmıyoruzama biz eve gelince de mesaiye devam ediyoruz ssınavlar ders hazırlıkları evraklar o yüzden evde olduğum vakitlerde kizima nasıl zaman ayırabilirim diye kara kara dusunuyorum aslankova Aşşşkkımmmm

ağlarım ama yapmayın. ben şunu düşünerek rahatlıyorum. Ben kendi çocuğuma 24 saat yetemem, sabır gösteremem, onunla kaliteli zaman geçiremem. Çünkü ihtiyaçları hep oyun, sevilme, vs. Gündüz kv niz güzel bakıyorsa siz de evinize gidince ilginizi gösteriyorsanız biraz rahatlayın bence. Ama eve gidip bir de ev işi yapayım diyerek çocukla ilgilenmiyorsanız sorunlar yaşamanız muhtemel.

sadece cocuk için değil ben gercek manada hayattanda caldıgımı dusunuyorum iyi kazanıyorum hanı hakkatten allah bereket versın maasım kosullarım ıyı ama hep bır vakıtsızlık bazen dıyorum deger mı? degecek mı? hep daha guzel bır araba daha guzel bır ev daha guzel gıyelım dıye yapıyoruz gecen sene oglum ozel okula gıttı, bu sene memnun kalmadıgım ıcın gecen seneden devlete verdım. hanı calısıyorum calısıyorum evımızde var sımdı arabanın modelını yukseltıcez bunun ııcnmı dıyorum. cunku vakıt yok. 5.5 yasında oglum ben 1 yasındayken calısmaya basladım bu ısyerımde o hala soruyor yarın da mı ıs var? değer mi? bilmiyorum

böyle yaşamaya alışmaya çalışıyorum hala.

Bence calismayip evde kendi cocugunuzu buyutme karari tamamen size ait olmali. Esinizi bir sekilde ikna edin. Yavas yavas alistirin ya da ne bileyim esinizle once para biriktirin sonra cikin isten. Bir anne cocuguyla bizzat kendi ilgilenmek istiyorsa esi onu calismaya zorlayip bu hakkini elinden almamali. Hayatinizi esinizin maasina gore duzenlersiniz. Okula baslayinca calisma hayatina tekrar donersiniz.

Harikasın

canım bende calısıyorum gercekten cokda zorlanıyorum oglumu cok ozluyorum benım oglumda 15 aylık annem bakıyor ve bende hamılelıgımde ısten ayrıuldıgımda ve sonrasında cıddı maddı manevı sıkıntılar yasadım. sakın ısını bunun ıcın bırakma zaten su anda süt izninşn olması lazım gunluk 1,5 saat ben sana duzenımı anlatayım belkı yardımcı olur sabah 6,30 da uyanıyor oglum 9 da yenıden uyutuyorum onu anneme bıakıp cıkıyorum benden sonra 2 saate yakın uyuyor sonra gün içindede 2 saat daha uyuyor 4 saat uykuda gecıyor zaten 6,30 da evde oluyorum. 9,5 saatın 4 saatı uyuyarak gecıyor zaten oglumun gunu 1 satte yemek yedırme karmaşası derken 5 saat ee kalan 4 sattede onun gelecegı ıcın yanında olamamıs oluyorum :) en azından kendımı boyle avutabılıyorum :) hafta sonlarıda bırlıkteyız oglumla. bırde sız gelene kadar uykusunu uyumus yemegını yemış olursa sıze sadece bırlıkte guzel vakıt gecırmek kalmıs olur :)

Lütfen bir göz atın https://basitvemutluyasam.wordpress.com/2015/12/13/once-ben-evet-ben/ ve bence kendinizi asla ihmal etmeyin. anne mutlu ve tatmin olmalı ki bebeği de öyle olsun. N

Canım benim oğlumda öyleydi 8 aylıkken bıraktım anneme inanırmısınız saat 6 olduğu zaman saate bakarmış dışarı bakarmış kapı dinlermiş 2.5 yaşına kadar böyle devam etti ara sıra yine eve gidince anne bugün erken geldin geç geldin mevzuları oluyor ama oyun oynadığından ve farklı keşifleri oldğundan kuzenleri vakit geçirdiğinden eski şidetinde olmuyor bağımlılığı gittikçe azalıyor Bu arada daha sabah anne bugün tatil mi diye söyledi yarın tatil deyinci iyi bari dedi 4 yaşına giricek kasımda ben birşey kaçırdığımı düşünmüyorum hafta sonları ve 6 dan gece yarısına kadar yanyanayız konuşuyoruz şakalaşıyoruz oynuyoruz geziyoruz... hepsine vakit ayırdığımı düşünüyorum... en önemlisi onun için çalışıyorum...

Ben de oğlumdan ayrı kalmamak için çalışmıyorum açıkcası biraz büyüyene kadar en güzel günlerini birlikte geçirmek istiyorum. Ama çevremde bu şekilde çalışan arkadaşlarım çok var. Biz ne desek boş aslında kendi kendine üstesinden gelebilirsin bu durumun.

6 sene evde kaldım, 2 oğlum için amaaa eșim çok çoook iyi kazandığı için bu lüksü yașayabildim. Aksi takdirde hemen çalıșırdım yine çocuklarım için

Ben de calisiyorum ve kesinlikle 2 yaşına kadar yanında olmak istiyorum. Devlet memuruyum ücretsiz izin alacağım. Zaten 2.5 yaş gibi kreş için ideal. Ama ilk adımlarını görmek istiyorum o yüzden 3 yıllık evliyim hala çocuk yapmadım şu borçlar bitsin ondan sonra olacak inş bende borç olmayacağı için Allah a şükür evin arabanin borcu 1 yıla bitiyor bende o zaman ücretsiz izin alacağım.. M

bence kendinizi bu düşüncelerle yormayın.. zira evde olduğunuz günleri düşünüz.. koştur koştur yemek çamaşır bulaşık yorgunluk.. sürekli kızınızla ilgilenemiyorsunuzdur bile. ben izinli olduğum günler daha verimsiz oluyorum. ama çalışırken işten gelince oynadığımız 10 dk bile çok keyifli geçiyor. iş ne kadar yorucu olursa olsun istediğinde wc gidiyorsun çay kahve içiyorsun özlemle eve gideceğin anı bekliyorsun. uzmanlar eve girdiğiniz ilk 15 dk sadece çocuğunuzla ilgilenin çok verimli ve faydalı diyorlar. ben bunu yapmaya çalışıyorum. ve inanın hiçbir şeyi kaçırdığımı düşünmüyorum hamdolsun. Rabbim yeter ki sağlık sıhhat versin evlatlarımıza.. asıl büyüdükçe kreş sizin için en iyi alternatif olacak.. arkadaş isteyecek, sürekli etkinlik isteyecek, park isteyecek.. oğlum 21 aylık kreşe gidiyor iyi de oluyor yani..

Benim oğlum erken uyuyor okul basladıgında 9 da yatacak suanda 9.30 veya 10 sadece aksamları gecırecegımız 4 saat ve ondada yemek yenecek bıseyler yapılacak. ben tatmın olmuyorum artık ya sabır ya sabır dıye dıye calısıyorum zıra onumuzdekı sene ısı bırakmayı dusunuyorum ılkokula basladıgında ona destek olmam lazım

Canım benim yaa, çok zor değil mi... Benim de kızım yaklaşık 7 aylık... ben işe başladıktan 12 gün sonra 4. ayını bitirdi... minicik daha... Artık akşamları beni görünce çıldırıyo sevinçten, çığlıklar atıyo, gülücükler saçıyo... aynı kaygıları yaşıyorum sizinle... Ama siz ayakları üzerinde duran, güçlü bir anne olduğunuz sürece kızınız da sizi rol model alacak, o da ileride güçlü bir kadın olmayı öncelik olarak görecek, sağlam duracak hayata karşı. Maalesef, şartlar tek kişinin maaşıyla geçinmeye yetmiyor artık bu devirde... Şu an istifa edip evde otursanız, mutlaka maddi imkansızlıklar yaşayıp evde huzursuz olacaksınız, bebeğiniz çokta muutlu olmayacak gergin bir ortamda...

Borçlar ne borcu? Ben hep cok yoğun çalıştım, kendi annem bakti kızıma. Ama kalan zamanlarda doya doya geçiriyoruz zamanları. Ev hanimi olsakta, çalışakta cocugumuzla 24 saat kaliteli zaman gecirmemiz imkansiz. Onun için kendi hayatlarımiza sukretmek en iyisi

Evde oturmanın rahatlığıyla çocuklarına yeteri kadar zaman ayırmayan öyle çok anneler var ki.. Önemli olan zamanın uzunluğu değil gerçekten de.. Fakat ayrılırken ağlamayın.. Dram haline getirmeyin.. Mutlu anne görmek ister çocuklar.. İş dışında çocuğunuzla kaliteli zaman geçirin mutlaka..

Biz anneler birazda kendimizi suçluyoruz ama emin ol boş yere. Hormonlarımızmı böyle genimizmi anlamadım :) kızım ateşlenir hastalanırdı dr a gideriz herşey temiz, ertesi gün işe gidicem nasıl ateşli acil hastaneye götür er yine herşey temiz, sonra çocuk uzmanı geldi düşünmekten böyle oluyor eğer oyununa gelirseniz her istediği olmadığında ateşlenir hastalanır yapmayın dedi ve öğlen işe gittim.. Herşey düzeldi gitti, şimdi işe giderken görmüyolar bile sabah 5 te çıkıyorum evden.. niye derdim ne herkez uyurken sabahın 5 inde? Derdim çocuklarımın geleceği, yarını bugünü huzurumuz.. Tek maaşla zor ya eşin çalışıp bugünü yaşayacaksınız ama yarına birşeyiniz olmayacak yaa yarın için birikim yapacak ama bugününüzü gençliğinizi çocukluğunuzu yaşayamıyacaksınız.. Evet erkek çakışmalı sizi geçindirmeli ama bu devirde tek maaş çoook zor.. Çocuk bu ağlar! Dr a giderkende ağlar okula giderkende sen işe giderkende, naapalım ağlıyor die gerimi bırakalım hepsini :) hiç suçlama kendini.. Çocukta morluk görürsün, bakan kişiyi gördüğünde tırsar ağlar heee o zaman telaşlan.. Kolay gelsin

Buna üzülmeyen anne yoktur sanırım. Oğlum 3 yaşında 5 aylıkken bırakıp çalışmaya başladım. İlk gün ağlamaktan iş yapamamıştım. Zamanla alışılıyor. Akşam en geç 7 de evde oluyorum. 11 gibi yatıyor o zamana kadar oynuyoruz banyo yaptırıyorum şarkı söylüyoruz. Ben zor bir çocukluk geçirdim maddi olarak. İstediğimiz çoğu şey olamazdı ama şükür ki annem babam başımızdaydı. Kendi çocuğumun gözü birşey de kalmasın geleceği daha aydınlık olabilsin diye çalışıyorum. Sabah ben çıkarken uykuda oluyor saçlarını okşuyorum elini öpüp bırakıyorum. Zor mu çok zor. Yazarken insanı ağlatacak kadar zor

insanın evladının bütün zamanları en güzel zamanlarıdır.. ben 1 aylıkken de 1 yaşındayken de 10 yaşındayken de hep özel olacaklarını düşünüyorm anneler için bu sebeple "en güzel anlarında yanında olmak" duygusu ile çalışmaktan vazgeçmek bana göre mantıklı gelmiyor.. ben de çalışan anneyim ve oğlum 3 aylıktı işe başladığımda ve hiç pişmanlık yaşamadım çünkü benim düşüncem çocuğumla geçirdiğim vaktin çokluğu değil kaliteli olması.. ben çalışıp üreten bir kadınım bu sebeple mutlu oluyorum.. ben mutlu olduğum için çocuğumu da mutlu edebiliyorum.. ama gerek maddi gerek manevi sebeple eve kapanmış olsam çocuğumla bu kadar keyifli vakit geçiremem bir zaman sonra bunalırım çünkü kendimi işe yaramaz boş hissederim.. tabi bazı kadınlar sırf anne olmak için yaratılmışlardır.. kendilerini sadece evlatlarına adamaktan keyif alırlar.. siz de onlardan biri iseniz o zaman kimseyi dinlemeyip çalışmamalısınız... ama çalışmayı seven ve bir koltukta birkaç karpuz birden taşıyabilen, çalıştığı için özgüveni yüksek ve evladını da bu şekilde yetiştirme eğiliminde olan bir anne iseniz bence evladınız annesi ile her zaman gurur duyacaktır.. şahsen ben çalışan ve güçlü bir anneye sahip olduğum için hep gurur duydum ve hep çok mutlu oldum.. benim evlatlarımın da aynı şeyleri düşüneceğinden eminim..

merak etmeyin çalışsanız da çalışmasanızda anne olarak her yanından ayrıldığınızda ağladığına şahit olacaksınız ama en azından çalışarak kızınızız geleceğini daha güzel hale getireceksiniz zaten borçlarınız varmış. maddi konuda sıkıntılı bir ailede yetişmemiş olacak istediğiniz gibi anaokullarına, özel okullara gönderebileceksiniz daha iyi bir gelecek sunabileceksiniz bence bunları düşünün. şimdi belki zor geliyor size ama, eşinizle tartışıp dururken ezilmiş bir anneye sahip olacağına ekonomik açıdan özgür bir anneye sahip olabilir.

valla iki turlusude zor canim.. maddi skntiniz olursa bebeginizede yansiyacak ister istemez.. bu sekilde rahatsaniz maddi olarak eger en azindan rahatlayana kadar cocugunuz icin sabredin.. bir yandan tabiiki en guzel zamanlar su gibi geciyor ama yapacak birsey yok.. ben ilk bebegimde ock vicdan yapmistim, uzuluyordum.. bir daha cocugum olsa o zamanki gibi ozlemem herhalde diye dusunuyorum.. ama inanki ikisinide dusununce burnumun diregi sizliyor o bicim.. Rabbim saglik sihhat versinde gerisi gelip gecer diye teselli ediyorum kendimi. ayrica Allah insani kimseye muhtac etmesin, bu kisi kocasi dahi olsa... bir suru insandan duydugum kadariyla herifler kadinlari eziyorlar diye biliyorum.. maddi yonden onlara bagimli olursan.. ee sonuc? kendine yetemeyen bir anne ve kendine yetemeyen cocuguna nasil yetsin? o kadar sinir streste cabasi. yani evde duran kadina hic birsey yapmyor muamelesi yapiyor bu erkek milleti. ama calisinca seninde sözün geciyor, egri oturup dogru konusmak gerek. calismazsan eziliyorsun, calisirsan yipraniyorsun. secim senin tabiiki. Belissima77 Amaca giden yolda herşey

merhaba. benim kızım da 22 aylık ve ben kızım yaklaşık 3 aylıkken çalışmaya başlamıştım. o zamanki iş şartlarım daha iyiydi ama şimdi haftanın 6 günü çalışıyorum, kızıma da sizdeki gibi kayınvalidem bakıyor. şu anda bile konusu geçince burnumda kokusu, yanaklarına yapışma hasreti sardı içimi... bizim öyle aman aman ihtiyaç durumumuz da yok. benim çalıştığım kendime. ama işte aldığım para ve işim çok şükür ki iyi. sonuçta bide mesleğim benim.. bazen çok çıkmazda kalıyorum bi arkadaşın da dediği gibi hep daha fazlası için kendi hayatımızdan da çalıyoruz. zamanımızı maaş karşılığı satıyoruz gerçekten.. ama işte ihtiyaçlarımı daha rahat karşılayabiliyorum. bir şey yapacağımda, alacağımda kendi parama göre planlayabiliyorum. yine de ben şöyle avutuyorum kendimi; bir kere çalışmak kendi ayakları üstünde durmak hakikaten özgüven sağlıyor, bir vasfım var diyosun.. çocuğuma kayınvalidem bakıyo ve gerçekten Çok İyi bakıyor.. bi yönden aklım onda kalmamış oluyor. sonuçta babaannesiyle. ben bu şekilde çocuğumla kalan vakti daha kaliteli ve keyifli geçirdiğimi düşünüyorum. tahammülüm çok çok daha güzel oluyor bence 7/24 çocukla olanlara göre.. en güzel dönemlerini kaçırdığını düşünme sonuçta bu dönemler günlük değil ya;akşamları- hafta sonunu dolu dolu geçiriyorsan kızınla önemli olan budur. ben kızıma akşamları sadece yatmadan önceki yarım saatte mutluluk kahkahaları attırabiliyorum ve onu mutlu bir şekilde uyutuyorum bu bile içimi huzurla doldurmaya yetiyor çok şükür bu da tabi illa her zaman olmak zorunda değil.. dediğim gibi 3 akşamın birinde müthiş eğlenir keyif alır güzel bi aktivite yaparsınız ve bu çocuğa kim bilir neler katar... ne kadar vakit geçirdiğin değil, ne kadar 'KaLiteLi' vakit geçirdiğin önemli bence