Hayatta hiç bir şeyin garantisi yok 30 yaşında arkadaşım biri 2 yaş biri 7 aylık iki çocuğu ardında bırakıp trafik kazasında göçtü gitti Allah size hayırlı uzun ömürler versin

hayatta kimin kısmeti ömrü ne kadar bilemeyiz. Haksızlık değil de yani normal şartlarda pek çok şeyi kaçıracak veya sizin genç enerjinizle yaşayamayacak bu doğru. Annem de beni 38'inde doğurmuş ikinci çocuktum. Herkesin yaşlılığına geldim akrabalardan ne ilgi görebildim ne sevgi hepsi yaşlanmıştı dedelerimi hatırlamam bile. Anne babamın benle oynadığını hatırlamam çünkü enerjileri yetmiyordu ve evet bence bu haksızlıktı. Hatta ben evlenmeden önce son zamanlarda kendilerine ağır geliyor artık diye nerdeyse doğru düzgün yemek bile yapılmıyordu evde. Belki bunlara dikkat edebilirsiniz.

Ne zaman öleceğimizi ancak Rabbim bilir böyle şeyler düşünüp bebeğinize de kendinize de eziyet etmeyin. Annem doğduğunda dedem 35 yaşındaymış 80 yaşında vefat etti dedem neredeyse torununun çocuğunu görecekti. Bende 36 yaşındayım 6 aylık çocuğum var. İyi ki hamilesiniz çünkü eşiniz ve size Allah uzun ömür versin ama size birşey olduğunda kızınızın kendi canından kanından biri olacak sırt sırta verebileceği, derdini, sevincini paylaşabileceği.

Böyle düşünülmez sadece yaşlanınca ölünmüyor ki. Ya bana araba çarpar da ölürsem diye çocuk yapmamak ne kadar mantıksız ise bu da öyle

Hormanlar, son yaşadığınız üzücü olay vs sonrası duygusal olup böyle düşünmeniz normal ama hamilesiniz kendinizi üzmekten elinizden geldiği kadar kaçının. Hani bide olaya daha pozitif bakalım herkes 60 yaşında ölmüyor ki. Güzel hayaller kur Allah nasip ederse ömür verirse 80 e kadar yaşasanız oğlunız 40lı yaşlarda olacak

Sadece forumda değil bütün ülkede muhabbet bu. 29da evlendim, çok geç kaldın dediler. 34üm şu an kızım 3 yaşında, çok geç anne olmuşsun diyorlar. 2 diplomam var zaman aldı diyorum ne gerek vardı diyorlar. Bayramda kayınvalidenin memleketteydik. Hemmen doğur bir tane daha hemen yaşın çok geçmiş diyorlar. Kafa yapısı bu ülkecek. Yaşı da yok, genci yaşlısı eğitimlisi eğitimsizi hepsi aynı.

Merhaba hanımlar.. bugun eşimin işyerinden bir arkadaşını covidden kaybettik. Sağlıklı, dağ gibi adam 10-15 gün içinde vefat etti. Eşimden sadece 3 yaş büyüktü. Geride 3 küçük çocuğu kaldı biri sadece 2 yaşında dünyadan haberi yok. Çok üzüldüm haberi alınca. Hamilelikle daha farklı düşünmeye başladım Eşim 41 yaşında, ben 35 bu yaşta bu bebeği yaparak ona haksızlık mi ettik acaba? Kızım çok istedi abla olmak, ben tekrar anneliği yaşamak istedim. Kızım doğduktan 20 gün sonra babamı kaybetmiştim anneliğimi yaşayamadım sanki bi tarafım hep buruktu, doya doya emziremedim bile kızımı. Ama sanki şimdi düşününce doğmamış bebeğimize haksızlık yaptık. Allah hayırlı uzun ömür versin bebeğim 20 yaşına geldiğinde eşim 61 yaşında olacak. Babaya maddi manevi ihtiyacı olduğu zamanda babası yanında olabilecek mi? Askerliğini evliliğini görebilecek miyiz? Oğluma destek olabilecek miyiz? Kafamda bir sürü soru var sağlıklı düşünemiyorum şu an sanırım. Benzer şeyleri yaşamış olan arkadaşlar var mıdır, sizler neler düşünüyorsunuz

Ben de 36 yasinda ikinci cocugumu kucagima almıştim. Sanki o da benim daha olgun, daha sabirli zamanima, daha rahat zamanima denk geldi. Cok güzel vakit geciriyoruz ikimiz. Mutluyuz. Ecel ne zaman gelir bilinmez. Musade ettigi kadar yasayacagız. Onlari mümkünse meslek sahibi yapip, ayaklari üstünde durduklarinı gorelim nasipse.

Böyle düşünmeyin sakın, hayatta neyin garantisi var ki, gencecik kuzenimi çocukları küçücükken toprağa verdik biz Allah sağlık, güç, kuvvet versin, yaş küçük detaylar. Boleyn Kizi

Bugün evden çıkınca bana araba çarpabilir çıkmayayım o zaman. Sizinki buna benzemiş

Bende ayni sizin gibi düşünüyorum normalde ikilem icinde kalıyorum ama suda bir gerçek yarına kimin çıkacağını bilmiyoruz 2 dk sonra da gidebiliriz 50 yıl sonrada

Şu anda hamilelik ve üzüntü birleştiği için böyle düşünüyorsunuz bence Büyük ihtimalle üzüntünüz geçince siz de daha mantıklı bakacaksınız durumunuza

Düşünceniz bana saçma geldi. 35 yaş anne olmak icin ideal zaten. Sanki 55 yasindaymissiniz gibi yazmışsınız. Ben 33 oldum. Ama henüz hiç çocuğum yok. Çünkü ona anca sıra geldi. Bu forumdan anladığım şu. Herkes ışık hızıyla okuyor. Çalışıyor. Evleniyor. Çocuk sahibi oluyor. Nedir bu bizim kadinlarimizdaki erken çocuk sahibi olma merakı anlamak zor. Haksızlığı düşünmeye kalkarsak da ben mesela üniversite mezunu olduğum halde işsizliğin kol gezdiği, düşünce özgürlüğünün olmadığı, parasının kıymetsiz olduğu bir ortadoğu ülkesinde dünyaya gelmek istemezdim. Bana sorulsaydı beniM için haksızlık bu derdim. Annemin beni 28 ya da 38 yaşında doğurmuş olMasi haksizlik olarak aklima gelmezdi bunlar dururken. Bu sebeple buna kafa yormayın. Imkaniniz varsa iyi gelecek hazırlayın. Okutmak para etmiyor artık maddi anlamda. Mümkünse mal mülk edinin. Benim imkanım olsa ben öyle yapardım yani

Öncelikle başınız sağolsun Hastalık ölüm ille yasliya hastaya yok yolda yürürken başına birşey düşer ölüruz garantimiz yok Siz eşiniz hazırsanız size evinize iyi gelecekse çocuk yapın yoksa öyle mi olur böylemi olurla hayat olmaz birazda etkilenmisiniz cenaze genç ölüm çocukta var derken ondan şuan negatif oluşunuz bence

Bizim ülkecem hayattaki tek motivasyonumuz doğurmak. Diploma önemli değil. Almasanız da olur. ama doğurun. Hemen şimdi doğurun. Çünkü çok lazım. Annemin mahallesine bir evli çift taşındı. Memleketleri urfa. Kız 24 25 yaşlarında. Kocası da aynı. 2 kızları vardı. Ama olmaz. Erkek olMası lazımmış. Tekrar hamile kaldı. 3. erkek oldu Elektrikleri sürekli kesik Ödenmemiş çünkü. Kömürlerini ev sahibi alıyor. Alamıyorlar çünkü. Annem çocuklara meyve alıyor. Konu komşu herkes bu 3 çocuğa bakıyor. Koca tam bir ruh hastası. Kadının burnunu dışarı cikarttirmiyor. Şimdi soruyorum Bu anne ve babadan kime ne fayda geldi ki 3 tane çocuğu vatana millete hediye ettiler? Ben bu 3 çocuktan ne bekleyeyim. Anne babası millete yük olan 3 çocuk bize çok mu lazimdi. Ben böyle deyince bana çok acımasizsin diyorlar. Acımıyorum. Ofkeliyim çünkü. Öfkeden acimaya yerim kalmadi. Nedir bu doğurma hevesi arkadaş. Biri beni bi aydınlatsın. Ben yanlış gezegene mi geldim? Bu dünyaya çocuk getirmek çok mu matah bir şey? Ben neyi kaçırıyorum. Anlam veremiyorum

Bence böyle düşünmemelisiniz hiç bişeyin garantisi yok ki. Ne şuan ne ileride. Bu yüzden en iyisini düşünüp olmasını temenni etmekten başka çaremiz yok. Kendnzii üzmeyin

Eşim 40 ben 33 yaşındayım ikinciyi bekliyorum bende ölüm var önce kimi bulur bir dk sonramiz varmı meçhul rahmetli dedem ah kardeşim vah kardeşim olucek hasta diye ağlardı kardeşi kanserdi boğazı delikti dedem onun haberini beklerken bır günde kalp krizi geçirdi öldü kardeşi on yıl daha yaşadı ölümü düşünürsek bu dünyada hiç tat almadan öylece beklemek lazım ya ölürsem diye diye ömür geçmez sağlıkla büyüsün yavrular

Şu an çok duygusalsınız. Bazen ben de çevremde bu tarz üzücü durumlar yaşandığında aynı düşüncelere kapılıyorum. Ama hayat bu. 1 saniye sonramız bile belli değil ki... Allah korusun belki biz hayattayken de işler rast gitmeyecek, madden ve manen evlatlarımızın yanında olamayacağız, ya da onlara yetemeyeceğiz. Bu yüzden bence en iyisi, ana odaklanmak, hem kendimiz hem yavrularımız için elimizden gelenin en iyisini yapmak. Yaşarken zamanı tam olarak değerlendirebilmek. Gerisi de dua ve çokça tevvekkül... Allah bütün yavruların tahtını da bahtını da güzel kılsın inşallah.

Tam olarak aynı yaşlardayız, ben 35 eşim 40, ilk çocuğumuzu dünyaya getiricez inşallah. En sizin gibi düşünmüyorum; dünyada kimin başına ne gelecek belli değil, belki 80 yaşınıza kadar yaşayacaksınız belki 50, çocuğunuzu iyi yetiştirdiğiniz sürece gerisi teferruat bana göre.

Esimi 30 yasinda bile degilken kaybettim. Bu isin sirasi yok ki. Öyle bakarsak kimse evlat sahibi olmasin.

Herkesin kaderi imtihanı farklıdır. Kendinizi olmamış bir şey için üzüp hamileliginizi de kötü geçirmeyin. O bebek sizin hislerinizle şekillenecek. Mutlu huzurlu ve ümitli olun daima. Üzüntülerinizi de onun için en minimum seviyede yaşayın. O sizin gülümsemesinizi isteyen bir melek...

Bu bakış açısı çok sağlıksız. Herkes aynı yaşta evlenecek aynı yıl doğuracak diye bir kural yok. Benim ailemin 12 yıl olmamış. Şimdi geç kaldık diye doğurmasinlar mi? Bu işler nasip kısmet. Babam suan 74 yaşında ve ablaminda benimde çocuğumu gördü. Tek bekar çocuğu var oda 28 yaşında. Çok erken evlenip erkenden çocuğu olan yakın aile dostumuz 50 yaşında kanserden öldü ve çocuğunun iş sahibi olduğunu göremedi çocuk daha üni okuyordu. Yani sizin değil Allah'ın planladığı oluyor.

Hayat bu belli olmaz ki. Belki 95 yaşına kadar yaşayacaksınız belki de yarın öleceksiniz. Haksızlık yapmakla bencillik yapmakla ne alakası var. Evlatlarımızı dünyaya getirerek bencillik yaptığımızı düşünmüyorum ben tabi amaç ben yaşlanınca bana baksın yada eve para getirsin falan değilse. Sizin gebelikten kafanız bulanmış bence. Kendinizi oyalamaya çalışın.

Bunu simdi düsünmenin manası ne ki? Kalmıs surda doguma 1 ay, yok ben dogurmuyorum mu diyeceksiniz. Gereksiz bir motivasyon düsüklüğü yaratır böyle düsünmek. Yarının garantisi yok, ozman kimse cocuk yapmasın. girlinred

Hayır tabi ki haksızlık yapmadın canım Dünya değişti artık İnsanlar 15inde evlenip çocuk doğurmuyor Zaten okul iş evlilik derken çocuk 30da oluyor Üstelik kimin vadesi ne zaman dolar bilinmez ki 25inde doğum yapan birinin de başına Allah korusun ama gelebilir böyle durum Eşim annesini küçükken kaybetmiş mesela Annesi de yaşlı değilmiş

Ben de bazen dusunuyorum, bencillik mi yapiyorum diye.. 40 yasindayim, tup bebek tedavisi goruyorum.. hic evlat sahibi olamadim.. Ama siz zaten bir bebek bekliyorsunuz su anda.. hic boyle seyleri dusunup kendinizi kotu hissetmeyin.. neyin ne zaman olacagi belli degil ve hayat yasa bakmiyor.. hele ki su salgin doneminde.. Bebeginizi saglikla kucaginiza almaniz ve mutluluklarina tanik olmaniz dilegiyle

Ben 43, eşim 47 yaşında, ben ancak evlenip hamile kaldım. Sizin bakış açınızla, biz bitmişiz Dasmeer

60 yaşında adamı niye mezara koydunuz ki?

Hamilelik hassasiyeti ile genç bir insanın vefat acısı birleşerek bu düşüncelere yol açmış. Ölüm insani planlarla değerlendirilebilecek bir durum değil ki. Babasını iki yaşındayken kaybedince annesi fikri dahi almadan başkası ile evlendirilip üç kardeşi ile birlikte yuvaya teslim edilmiş bir arkadaşım vardı üniversitede. Babası daha yirmili yaşlardaymış düşünün. Depremde kaybedilen gencecik ve sapasağlam ebeveynlerin minik çocuklarını unutamıyoruz halen. Özetle bu hayattan önce yaş almışlar gitmiyor. Ölüm bir bebeğe de yaşlı dedeye de aynı mesafedeymiş. Yani bu olumsuz düşünceleri çıkarın aklınızdan. Bebeğinize haksızlık yapmıyorsunuz ona güzel bir yaşam planlıyorsunuz. Güzel planlara devam

Aynen ya. Benim babacım 60 yaşında. Henüz turkuaz rengi pantolon giyiyor. Dağ gibi delikanli babam var. Tövbeler olsun ne mezarı.

kuzenim 25 yaşında bir önce evlenip hemen çocuk sahibi olmak için çok acele ediyordu. herkes daha gençsin biraz bekle, para biriktir vs demişti. yok efendim, 30undan sonra evlenir 35-40 yaşında ölürse çocuğu küçücük kalırmış. bari büyürmüş böyle. evlendi 25inde. tam 11 sene çocukları olmadı. 36 yaşında tattı babalığı. şu an 50ye yaklaştı. bunları düşünmeyin. bazı şeyler elimizde değil. anın tadını çıkarın.