çok güzel yazmışsınız teşekkür ederim. ama yaşıtlarımın hayvan gibi eğlendiği 16-17-18 yaşlarımı depresyon sosyal fobi anksiyete özgüvensizlik derken ot gibi geçirdim. bir tane flört ve sadece platonik aşklar dışında başka hiçbir şey yaşamadım, hala da anksiyetemi ve diğer tüm olumsuz duyguları aşamadım. kendimi bazen aşırı amaçsız ve aptal gibi hissediyorum. yeni yeni kendimi aşmaya başlamıştım ki birkaç tane eleştirel dönüt aldım iyice içime kapandım ve hayalete döndüm.. bu ataleti nasıl atıcam bilmiyorum

Daha çok gençsinnn, yaşanmışlık istiyorsan şimdi başla o yaşanmışlıkları yaratmaya. Emin ol ileride bu yaşlarını da lise yıllarıyla aynı hatırlayacaksın hemen hemen Ha 15 ha 20 diyorum şimdi geçmişe bakınca... Acquaa Y❀ Anneler

Gerçek hayat dizi/filmlerdeki gibi değil. Tabii çok zengin değilsen.

kendimi 20 yaşında ama yuvadan atlamaya hazır olmayan bebek kuş gibi hissediyorum. çevreme bakıyorum herkes uçuyor... bi arkadaşım var kız 13-14 yaşından beri çeşmede yazlıklarında kimler kimlerle takılmış ne ortamlara girmiş hayatı görmüş. ben hep evdeydim ya. çıkamadım bi yere. ünide biraz özgürleştim gibi ama yok hep üstüme titrendi dizlerinin dibinden ayrılmayayım istendi ve ben hayatı kaçırdım gibi hissediyorum. hep sınırlar içinde yaşadım bir sonraki değil beş sonraki adımımı tartmam gerekti.

Özgüvensiz, korkak ve akrabaları tarafından dışlanmış olarak büyüyen ben her zaman şunu istedim hayatta kendimi güzel ifade edebilmeyi, korkmadan iletişim kurabilmeyi, özgüvenle o okulun yarışmalarına katılıp şiirler okuyabilmeyi, etkinliklerde yer alıp başarılı olmayı... Gerçekte olan ise hep cesaretimi kıran bir çevrede büyüdüğüm için olumlu sonuçlandı diyemem. Mesela kalabalıkta sesim titrer konuşamazdım rehber hocam beni odasına çağırdığında durduk yere ağlardım o derece panik ataklık ve duygusal çöküntü vardı üzerimde bu dediğim ilkokul lise zamanlarım. Ama ne vardı biliyor musun? Eğlenmesini bilen ve pes etmeyen biriydim ilkokulda cesaret edip İstiklal Marşı yarışmasına katıldım 30 kişiden sonuncu oldum Sınıf öğretmenim olsun öneli olan katılmandı demek yerine keşke seni yarışmaya dahil etmeseydim dedi ve ben o hocayı karşılıksız seven bir öğrenciydim annem acırdı bana :)) Sonra ilkokul 5. sınıfta hentbola başladım 7 yıl oynadım hiç başarılı olamadan profesyonel değildim ama sağlığıma ve fiziğime olan katkısını anlatamam o kadar iyi oldu. Sonra bando takımı yürüş takımı izcilik derken arttı benim girişimlerim bir kere adım attın mı hem devamı geliyor hem de istemsizce çevre ediniyorsun. Sonra dedim ki üniversiteyi dışarıda denizi olan bir yerde okuyacağım iki yıllık bile olsa. Ben çok küçük vasıfsız bir şehirde yaşadığım için eğitim ve sosyal anlamda bana katkısı olmayacağı gibi aksine zararı olacaktı. Antalya'yı kazandım ve 1 ay içinde herhalde 15 kişiyle tanışmışımdır ama hep okulda değil gittiğim saçma sapan yerlerde bile tanışıyordum sonra turizm okuduğum için her hafta okul gezisi mecburdu bizde onunla birlikte eğlendiğimiz gibi okulun dışında kendimizde sahilde sabahlar ilçeleri gezerdik doğru düzgün para harcamadan. Benim hayatımı değiştiren ve etkileyen üniversite zamanım oldu ve iyi kötü çok şey yaşadım. Fakat bu kadar ayrıntılı analtmamın sebebi şu sen adım atmazsan kötü olanı bile yaşayamazsın. Ben hiçbir zaman evde iki günden fazla durabilen biri olamadım. Hep bir etkinlik projeler seyahatler mutlaka yer almaya çalıştım ve evet özgüvensizliğimin beni rezil ettiği durumlarda oldu ama böyle böyle kendini buluyorsun. Girişken olmazsan hayatta sabit monoton yaşıyorsun maalesef. Smyra32

Öncelikle 78 yaşındaki ananem ben daha gencim diyor. Yani gençlik yaşla alakalı bir durum değil. Tamamen hissiyatla alakalı bir durum. Mesela ben çocukluğumdan beri yaşlı hissederim kendimi. O nedenle o ilk gençlik yılların geçip gitmiş gibi bir ruh haline kapılma. Kendinden neden nefret ettiğini objektif bir biçimde düşünmeni tavsiye ederim. Eğer değiştirebileceğin şeylerden dolayı ise bunları azimle değiştirebilirsin. yok değiştiremeyeceğin şeyler nedeni ise de onlarla barışman ve yoluna devam etmen gerekiyor. Anksiyete ve kendine güvensizliğin asıl sebebi başkalarının düşüncelerine fazlasıyla önem vermek olduğunu düşünüyorum. Psikoloji eğitimi almadım ancak iyi bir gözlemciyimdir. Hepimiz dünyaya kendi penceremizden bakıyoruz. Eğer senin için lisedeki o gün en güzeli ise başkasından bunu duymaya ihtiyaç duyma. Zira başkalarının duyguları ile yaşayamazsın. Bütün ömrün boyunca elinde olmayan şeyleri arzulayıp suçu kadere atarsın. Son olarak da imkanlarım ve yaşadığım aile belli çok bir şey değiştiremezdim demişsin. Ben de senin yaşlarındayken bu şekilde düşünürdüm. Ailemin maddi yetersizliklerinden dolayı üniversite sınavına yeterince hazırlanamadan işe girmek zorunda kaldım. Kasiyer olarak çalıştım. Bilenler bilir izin gününde dahi çağrılırsın ve para vermezler. Her gün nefret ede ede işe giderdim eve geldiğim gibi uyurdum ki rüyada özgür olayım diye. Tam 7 yıl bu şekilde çalıştım. Şu an 31 yaşımdayım ve istediğim hayatı yaşıyorum. Eğer geçmişe bağlı kalırsan bütün ömrün sızlanarak geçer. Ve en kötüsü de hayatını değiştirebilecekken bunu yapamayacağını düşünüp yaşlanırsın. Ne yapmak istiyorsun? Bu hayatta özgür olmanın tek koşulu maddi özgürlüktür. Sürekli kendine yatırım yap. Ben üniversite okuyamadım ancak yabancı dil öğrendim ve çeviri yaparak dilediğim saatte dilediğim yerde çalışıyorum. Plan yap ve ona uy. Çekindiğin şeylerin üzerine gitmelisin. Küçüklük haline artık ulaşamazsın ancak 20 yaşında çok güzel bir genç kız var onun mutlu ve huzurlu bir hayat yaşamasını sağlayabilirsin.

Benim de aile yapım, yaşadığım şehir, ekonomik durum gibi sebeplerle öyle çok özgür bir yaşamım olmadı henüz ama yavaş yavaş kabuğumu kırıyorum.

Belki bir abd veya avrupa ülkesinde yaşıyor olsan 19 yaşlar çok eğlenceli deli dolu geçebilirdi ama Türkiyede yaşıyoruz. Hem 19 yaş herşey için çok erken daha olgunlaşacaksın neler neler öğreniceksin ne tecrübeler edineceksin hemen umudunu kaybetme E

Henüz cok gençsin. Asil yasanmisliklar icin onunde cok guzel bir 10 yil var.

Sana akranın olarak en iyi Homer Simpson bıdığı tavsiye verebilir bence

yaaa ben öleyim o zaman, 29'um bi tane bile ciddi, uzun ilişkim olmadı, ona bakarsan yaşıtlarım evlendi, çoluk çocuğa karıştı. ama benim evlilikle aram şöyle, bi düğünde gelin çiçeği atıldığında o çiçek koluma değse rahatsız olup gider kolumu yıkarım bak düşün. bendeki bu düşünceyi tam tersine çevirecek biri çıkarsa işte o zaman ben evlenirim ama nerdeee :) geçen yeni tanıştığım bir arkadaş anlatıyor, sevgilisi uğruna kafasına silah dayamışlar da güya bu da cesaretin varsa sık demiş, aşk uğruna ölüme kafa atmış falan. bi yığın olan ha sonuç ne, elde var terk edilme. yine başka bir arkadaşımın uzuuuuuuuun bir ilişkisi var sözde ama sürekli ayrıl barış durumundalar ve kaç kez boynuzlandı. dışarıya çok mutlu havaları yapar da kaç kez yedi boynuzu bu kız yani. ama iş konuşmaya gelince ben şöyle severim böyle severim, çok tutkuluyum, aşk kadınıyım bilmem ne yani demem o ki yaşanmışlığın kalitesi çok önemli. daha 20 yaşındasın. her şeyin kalitelisini yaşamayı dilemen lazım hayattan, nitelik nicelikten çok daha önemlidir unutma.

Daha güzel geçirmek istiyormuşsun. Konuyu olurken otuz yasindasin sandım, ne önemi var sen de otuzlarini guzEl geçir diyecektim ama daha 20sin, yolun başındasin. Önünde geçireceğim güzel günler varken neden geçmiş günlerim kötüydü dersen zaten bu is olmaz ki. Bu nasıl bir bakış acisi? Kimi insanların yirmileri en güzel yaslaridir, kimi insanların yirmileri okumakla, sinavlarla geçer meslek sahibi oldukları otuzlar en güzel çağıdır, kimi insanın ömrü çalışmakla geçer nihayet emekli olur yazlığına yerleşir torun sever, atmışlari en guzel çağıdır. Bizim yapmamız gereken az Cesaret edip istediklerimiz icin mücadele etmek Mesela ben panik atak annenin kizi olarak mücadele ettim ve tek başıma kampa gitmemi aileme normallestirdim. Agorafobim vardı ertelemeden psikiyatre gittim, ilaç tedavisiyle yaşam kalitemi yükselttim, Çok sevdiğim ama devam etmenin iyi olmayacağı sevgililerden bir cesaret ayrıldım, Yirmibes yaşında para biriktirip işten istifa edip Avrupa turuna gittim... bugün otuzbir olacağım, yaşamak istedigim çoğu şeyi yaşadım. Tabii hala yapamadiklarim da var ama Allah ömür versin yaparım, ne olacak. Bence bakış açını düzelt. Sosyal fobin varsa da psikiyatre git. Tek başına cozebilecegin bir şey degil

20 yaşındasın Hayat daha senin için başlamamış bile Bundan sonrasını nasıl mutlu olacaksan o şekilde gibi yaşa

geçmişteki hayatına hayıflanarak şu anki yaşından ödün veriyorsun. anı yaşa yapamadıklarını halan daha yapabilirsin.( sandım ki 40 yaşındasın)

Gecmise uzulerek de su aninizi bosa yasayip ileride de bugunlerinize uzulmeye gerek yok. Yasiniz genc istediginiz herseyi yasamaya devam edebilirsiniz. Uzulecek konu aramayin

O hayatı görmek değil buna inan. Sen kendini geliştirmeye eğitimini yükseltmeye bak. R Roseash 💙 Üyelik

Geçmişe değil artık geleceğe odaklanman gerek, sayıların bir önemi yok zaten15-20 yaş aralığı ailenin en kontrolcü davrandığı yaş aralığıdır. Asıl parti bundan sonra başlıyor. P Periliperi

Teşekkür ederim sevgili Otrera selly64 15 - 20 yaş hayatın en dolu dolu yılları olmak zorunda değil, bu en iyi yaş herkes için farklı bence. Ayrıca hayatınızın şimdiye kadarki bölümü hiç de boş sayılmaz. Yoğun bir büyüme gelişme sürecini geride bırakıp tohumdan insan oldunuz adeta :) Yaşamınızı küçük yaşanmışlıklarla doldurun. Yazmak, çizmek, gezmek, müzik, sinema, okuma, ek işi, yoga/meditasyon gibi. Bunlar insanın ruhunu besliyor. Ufak ufak yaşanmışlıklar biriktirin onlar hem ruhunuzu doyuracak hem de büyüyüp dağ olacaktır. Ayrıca zaten etrafınıza iyi baktığınızda daha büyük tecrübeler için fırsatlar yakalayabilirsiniz. Hayat daha yeni başlıyor. Şimdiye kadarki demoydu

Hayatımın en güzel çılgın yılları 20 li yaşlar üniversite yılları sizde tam olarak bu yaştasınız geçmişi bırakın olan olmuş bugüne bakım derim. H

Neyi seçerseniz onu yaşarsınız . Geçmiş adı üstünde artık bir kontrolümüz kalmamış. Ona vahlanacağınıza size katkı olabilecek şeyleri düşünüp güzel bir hayat planı çıkarsanız daha verimli olurdu/olur.

hani elimde örnek vereceğim çok net konular da yok aslında ama bazen böyle hissediyorum ve ilk gençlik zamanlarımı boşa harcamışım gibi geliyor. sanki 15-20 yaşlarım hayatımın en güzel coşkulu yıllar olması gerekliymiş gibi hissediyorum . ama bazen keşke kendime olan nefretim, özgüvensizliklerim, depresyon ve sosyal anksiyetem olmadan o yılları bidaha yaşasam diyorum. hatta hayatında iz bırakan hatalar yapan, kötü arkadaşlık ve ilişkiler kuran insanlara bile imrendiğim olabiliyor. çok kötü de olsa yaşanmışlıkları var diyorum en azından. aslında ben de çok şey yaşadım çok duygu hissettim fakat bu tecrübelerin çoğu ya kafamın içinde kendime özeldi ya da karşımdakilerin benim kadar önemsemediği durumlardı. lise aşkım diyebileceğim çocuk için hayatının kısa bir süresinde gelip geçen biri olduğuma eminim ve lisedeki en güzel günüm diyebileceğim bir günü yaşadığım arkadaşlarım asla o kadar anlamlı görmemişlerdir. bu kuruntu değil bu arada cidden böyle olduğunu gözlemledim de. valla tam olarak ne yapmak isterdim onu da bilmiyorum sonuçta imkanlarım ve yaşadığım aile belli, çok bi şey değiştiremezdim geri dönsem. ama küçüklük halimi alıp onu çocuğum gibi yetiştirmek isterdim sanırım. benim gibi hisseden birine ne söylemek isterdiniz? yaşım 20 bu arada.

Hayıflanmak için çok erken bi yaştasın, geçmişi değiştiremeyeceğine göre, bugünü ve yarını değiştirmeye bak... Eğer şuan ki gibi üzülmeye ve kendine acımaya devam edersen, 5-10 yıl sonrasında da 20 li yaşlarının boşa geçmiş olduğunu düşünecek ve daha çok hayıflanacaksın... Olumsuzluklara odaklanacağına, olumlu şeyleri de gör ve takdir et kendini.. Zindanda parmaklıkların ardından bakan iki mahkumdan biri çok üzgün ve mutsuzmuş, diğeri ise mutlu ve umutlu... çünkü biri yerdeki çamuru görüp hayıflanıyormuş, diğeri ise gökteki yıldızlara bakıp gülümsüyormuş... Bizi mutlu yada mutsuz eden, aslında yaşadıklarımız değil... onlara yüklediğimiz anlamlarımız...

O gunler gecti ve tekrari olmayacak, yani dusunmenin bi manasi yok. Yalniz, bundan sonrasini daha güzel yasamak icin gayret edebilirsin, ki bence 20ler ergenlik döneminden bin kat daha güzel.

20 yaşında genç bir kadına söyleyebileceğim tek şey; Lisede böyle hissettiysen, üniversitede böyle olmaması için bu tecrübeni aklının küçücük bir köşesine yaz demek olur sanırım. Lise aşkın için öylesine biri isen; ünv. De delicesine sev ve sevil. Okuldaki en güzel gününde isen kutla. Zaman geçiyor maalesef ve geri dönmüyor. Sen çok sanslısın çünkü; benim 30 larda farkettiğim şeyi 20 lerde görebilmişssin.

İnan bana ilerde 15-20 yaşların için yaşayacağın en büyük pişmanlık eğitiminle ilgili olacak ne arkadaşlık ilişkileri ne aşk ne sosyal yaşam bunların çoğu o yaşlar için sürekli değişkenlik gösteren durumlar. Bu yaşlarda edindiğin çoğu arkadaşın ilerde hayatında olmayacak. Çok kafaya takmadan akışına bırakarak yaşa son 5 yılının böyle geçmesi önümüzdeki 5 yılında böyle geçeceği anlamına gelmiyor.

Hepimizin geçmişe dair pişmanlıkları bir şekilde illa ki vardır ama geçmişe dönüp değiştirmemiz mümkün değil bu yüzden boşuna üzülmemeliyiz. Bende sene sonunda 27 olacağım daha 1 ay önce mezun olduğum bölümün sektörüne atılabildim. Benden yaşça küçük olanlar 2-3 senedir bu sektörde ve kurumda çalıştığı için şef, müdür vs. olmuşlar bense yeni mezun statüsündeyim geçmiş için ders almaktan başka bir şey yapamam ama şu anı ve yarını değerlendirmek benim elimde, bu sizin için de geçerli. Üstelik daha endişe etmek için çok erken sizin için ama bilinçli ve kararlı olmanız çok doğru bir seçim olur.

benden maddi olarak farkı olmayan kişilerin daha fazla yaşanmışlıkları olduğu da oluyor ama. çok lüks şeylerde değil zaten gözüm, biraz da kişilik yapısı da etkili belki çok daha iletişime açık girişken cin gibi olmak falan gerekiyordur ama bu konularda da çok iyi olmayıp yine de çoğu şeyi deneyimlemiş iyi kötü yaşanmışlık kazanmış kişiler var. ben kendi kısır döngüsünde kafasının içinde aynı konuları yaşayan biri gibiyim hep.

ben anı yakalayamıyorum sanırım. hep bir geride kalıyorum kişiliğim olabilir bu. çekingenlik, cesaretsizlik, tembellik de ekleniyor tabi. E

15-20 yaşilarim hatalariyla bile olsa çok güzeldi. Bence de en çoşkulu, hareketli yaşlar oluyor Ama devamli geriye dönüp bakarsaniz şuan yaşadiginiz anı kacirip ileride yine ayni pişmanligi hissedersiniz. 60 yaşinda değilsiniz 20 yaşindasiniz, 20 yaşta gayet dinamik genç bir yaş nasıl yaşamak istiyorsaniz harekete geçin, geç değil ki.

Her şey daha yeni başlıyo. Daha 20 yasındasın.