Başlığa yanıtım hayır yapamıyorum hatta kuduruyorum. Ama içimde fırtınalar kopar dışarıda bir milim dahi kıpırdamaz sessiz mood devam.

Soğukkanlıyım çünki kin tutan biriyim. Beni yalancılıkla suçlayana zaten bir güzel cvbını veririm akraba olmasın kim olur olsun sonra da onun her yanlış hareketi her yalan sözüne göre rencide ederim. Kesinlikle konuşmadığım akrabalarım var, yüz yüze gelince yüzümü çeviriyorum. Hoşuma gitmeyenleri ne arıyorum ne soruyorum ne numaramı veriyorum. Bu insanlar bana direkt bir şey yapmamışlar sadece anne babama tutumları hoşuma gitmeyenler arkamdan da kim konuşur konuşsun gülüyorum, adamsa gelsin yüzüme desin diyorum

gecmiste hep icimde tutup kendimi yıpratıp sonra niye bunu demedim vs diye kendime kızıp kendime acımasız oluyordum. simdi aninda cevap, ola ki o anda tutulup cevap veremezsem 2. görüşmede ya sen gecen boyle demistin ama ben birsey anlamayamadim. bi açıklar misin vs diye konuyu açıp kendimi ifade etmeyi öğrendim, karşı taraf anlar anlamaz. derdim sadece kendimi ifade etmek..

Ne kadar yıpratan bir durum ya gerçekten. benkahvecanavari ne kedisiz ne

Çok teşekkürler. Uygulayacağım. Hatta ara ara okuyup motive olacağım.

Bende tıpkı senin gibiyim etrafa öyle zararım bir şeyim yok ama genede çatışmak isteyen oluyor ve anlam veremiyorum. Lafını tam vereceğim derken acaba söyleyeceğim ağır mı olur diye hafifçe laf sokup büyüklük bende kalsın diye geri çekilmekle yetiniyorum. Bunun hep böyle gitmeyeceğini bildiğimden kendimi içten içe cesaretlendiriyorum ve bazılarıyla ciddi ciddi bende uğraşıyorum karışıklık veriyorum yani zaten beynini kullanan birisiyse haksızlığını farkedip susuyor ama haksız haksız çığrınan biriyle asla o tartışmalara girmem ve hemen uzaklaşırım. Çünkü boş insan yani neyiyle uğraşayım her türlü ben haklıyım diyecek. Ve böyle daha iyi hissediyorum yani cevabını vererek. Yoksa rahat edemiyorum öyle soğukkanlıda olamıyorum lafını vermezsem içime atarım iyi olmaz. Bırak gitsin içinde kalmasın

Selam O Ozgu96 Karakter olarak birbirimize benziyoruz. Ben de sessiz, sakin ve aşırı kırılgan biriyimdir, ne yazık ki yaşam bizim için iki katı daha zor. Değişen yaşam şartları, insanların kötülüğü vb şeyler emin ol herkesi etkiliyor. Hemen hemen senin sorununun bir benzerini ben de yaşadım, genellikle böyle şeylerde kendimi tutamam çok ağlarım. Yine de çok çok insan tanıdıkça, sosyallikle, iş yaşamlarına girip çıkarak insan tanıyıp, olay yaşayınca önemsememeye başlıyorsun, özellikle sorun yaşadığın insanlar senin hayatına birşey katmıyorsa ya da değeri yoksa. Şöyle düşün, eğer o insanın kötülüğünü yakaladın, kendini savunduysan, senin için bir değeri yoksa bence ne düşündüğünü hiç umursama, geçmişte bırak, zaman herşeyin ilacıdır, o iyileştirecek. Kafanda yaşananları çok döndürme, düşünme, hayatına odaklan. Bir söz var, 5 yıl sonra senin için önemi yoksa o halde 5 dakikanı dahi harcama. Enerjini başka şeylere yönelt.

Hay allah alıntı yapmayı beceremedim bir türlü ama toplu cevabımı yukarıda verdim ve tüm mesajlarınızı okuyorum.

Ben kavga etsem bile alttan alan biriydim. Sonrası kendimi sorgulamak falan işte.. Ama yılların getirdiği bir tecrübe var bir eşiği geçiyorsun ondan sonra milim içinde birşey kalmıyor önrmdememeyi geçtim biri birşey derken bile aklıma yakışmıyor artık. 15 yıllık sırdaşımla yollarımı ayırdım. Bana göre haklı sebeplerim vardı, acaba dederten bir olaydan sonra sessiz sedasız gözlemledim ve bu sürece girdim. Dışarıdan insanlar aaa bu sebepten mipk iyi dostunuzfalan diyor ama milim umursamam, önemseyeceksem kendimi önemserim. Bir sürü yeni arkadaşlık kurdum yoluma bakıyorum. Bunun hazzını aldıktan sonra kimseyi önemsemiyorsınuz, önce kendim oluyor missler gibibirde artık lafı sakınmıyorum sanırım

Hepinize merhaba Öncelikle biraz kendimden bahsedeyim hem benim için iç dökme gibi olur hem de insanın yalnız olmadığını bilmek iyi hissettiriyor. Yapı gereği sakin, sessiz biraz da içe kapanık birisiyim ben. İnsan ilişkilerinde de hassasımdır dikkat ederim kendim de biraz kırılganımdır çünkü ama belli edemem. Samimiyet durumuna göre de değişiyor tabi. Çocukken de öyleydi biraz aile yaşantısı, sakinlik vs aynıydı yine. Kendi halinde ve kolay kolay kimseyle problem yaşamayan biriyim. Hepimizin hayatında olmuştur böyle anlaşamadığımız için yollarımızı ayırdığımız kişiler. Ama mesela bazı insanlarla ilgili hiçbir sorununuz yoktur ama durduk yerde laf sokarlar afallarsınız anlam veremezsiniz. Arkanızdan konuşurlar şanslıysanız kulağınıza gelir yine anlam veremezsiniz. Ama görüşmeyi kesersiniz. Ben de öyle yaparım hatta cevap da veremem şaşkınlık içinde kalırım. Aslında bir cevabı hak ederler ama nedense o an veremem. Bu kişiler arkadaş çevresinden olursa hayatınızdan çıkarmak kolay oluyor ama akraba kişilerinden olursa biraz karışıyor durum. Çünkü istemesem de görüşmek zorunda kalıyorum aramızdaki bağlar engel oluyor buna. Bana iyi davranan ama arkamdan dedikodumu yapan, onunla yetinmeyip hırsından iftira atan biriyle başım derde girdi. Büyük bir iftira değil ama sonuç olarak yalancılıkla suçlandım. İspat da edemedim tabi ama kendimi savundum. Ama dediğim gibi belli aralıklarla görüşmek zorunda kaldığım için affedemiyorum hala zaman zaman yapılanlar aklıma geliyor. Yüz yüzeyken sıkıntı yok. Genel olarak bu konularda kendime kızdığım nokta keşke sesim daha fazla çıksaydı keşke o zaman şuna şunu deseydim haddini bildirseydim gibi. Pasif kalıyorum. Zoruma gidiyor ama nedense yapamıyorum. Ufak tefek şeyler için konuşmuyorum bu arada gerçekten kalp kırmak maksatlı kasıtlı yapılan, insanın ağırına gidecek türden yapılan şeyler. Son zamanlarda kendime daha acımasız davrandığım için bazen aklıma geliyor istemsizce. Hal böyle olunca az ama tatmin edici bir arkadaş çevrem oluştu. Ben bundan gayet memnunum. Mesela böyle benzer yönlerimiz varsa ve paylaşırsanız ne güzel olur. Soğukkanlı olabiliyor musunuz veya boşverebiliyor musunuz? Fikirleriniz benim için önemli ben de uygulayabilirim hem de tek olmadığımı bilmek nedense çok rahatlatıyor. Sevgiler