Bende seni cok iyi anliyorum benimde ailem hep en zor gunumde hep kacti ben evliligimde cok mutluyum ama ailemin beni hep esime karsi zor durumda birakmalari beni hayattan soguttu ailem yuzumden evliligim cikmaza girdi bayram izni alip geliyoruz ailem bizi birakip köye gitti bizede gelmeyin dedi ve memleketimde misafirhanede kaliyoruz suanbende cikmazlardayim aile yuzunden

Ben de benzer şeyler yaşadım yaşıyorum. Yalnızlık zor ama yapacak bir şey yok. Aileni affedip affedememek sana kalmış. Ben görüşüyorum ama eskisi gibi değilim. Kalbim hiç ısınamıyor. Bu dünyada güvenebilecek biri olduğuna inanmıyorum. Karşına iyi insanlar çıkar inşallah. Bence bazı kurslara falan yazılıp arkadaş edinmeye çalış. Bu yaştan sonra arkadaş bulmak zordur ama en azından vakit geçer. Üzülme yalnızsın ama gördüğün gibi senin gibi insanlar var ve hep olacak.

Yalnız değilsin, senin gibi çok insan var. Ben de yıllardır bayram yılbaşı doğumgünü gibi özel günleri yalnız geçiririm, bazen müsait olurlarsa arkadaşlarla plan yaparız. Hayatta herkes herşeye sahip olamıyor, bazılarımız için de bu aile sevgisinden ve bağından yoksun kalmak anlamına geliyor. Ben özel günlerde kendime hediye alırım, yalnız da olsam güzel bir sofra kurarım, tatilse tatilin keyfini çıkarırım. Üzülüp bunalıma girmek ne yazık ki çözüm değil. Sana gösterilmesini istediğin değeri ve sevgiyi sen kendine göster. Ne yazık ki insanlar normalde 365 gün içinde bilmeseler hiç bunalıma girmeden geçirecekleri günleri bu 'hepimiz tam da bugün mutlu olmalıyızzz' 'aile özel günde birarada değilse birey mutsuz olmalı' zorlaması yüzünden eksik ve depresif hissederek geçiriyor. Bugün kendini mutlu edecek birşeyler yap, eminim daha iyi hissedeceksin.

Merhaba hanımlar... Çok yalnızım malesef ki ve en büyük derdim bu.. Hayatımda erkek arkadasım vardı her şeyim oydu onla da ayrıldık... En azından vakıt bır sekılde gecıyordu... Ama şimdi kimse yok. Tek başıma yasıyorum. Ailemle gorusmuyorum 3 yıldır. Akrabalar var ama uzaktalar bayramlaşmak için aradım tel de konustuk. Ama yalnızlıgıma ortak olacak kımseyı bulamıyorum. Arefe ve bayramın 1 günü izinliydim. Dün ve bugün çalışıştım, çalışıyorum. İnanın işten çıkınca ne yapıcam nasıl vakit geçiricem diye dusunuyorum. Sanki dünyada kimse yok ben tek basımayım gibi hissediyorum. Kendime acıyorum üzülüyorum da bi yandan ve aileme daha da kin besliyorum. Çünkü bir ailenin yarattıgı boslugu dolduramıyorum ama kendi ailem değil istediğim gercek bir aile.. Onun boslugunu hıssedıyorum. Farkındayım biraz depresif hisler bunlar ama şu an boyle hıssedıyorum. Bunlar belki de erkek arkadasımdan ayrılmanın verdiği acı ama gercekten cok acı... Eve giderken başka evlere bakıyorum, başka hayatlara... Merak ediyorum. Ne yapıyor insanlar diye... Bakıyorum " a onlar da evdeymiş ben de gideyim evde vakit geçireyim" diyorum... Nedir bu durum bileniniz var mı?

Sanırım yalnız oldugumu bile bile erkek arkadasımın beni önemsememesi yeterince değer vermeyip beni kucaklamaması sonunda da ayrılması var olan yalnızlığıma da darbe vurdu... Perimasali3737 Birdaha keskeler olmasin... tek ayak

iş ortamındaki arkadaslıklara da pek inanmıyorum samımı gelmıyor bana... zaten pek arkadas olabıleceım tıp yok

Seni cok iyi anliyorum canim. Ben de babamla yillardir küsüm. Barış, o senin canindir kanindir diyorlar ama anlamiyorlar. Insanin canindan kanindan olan insanlarin bunlari yapmasi daha da koyuyor. Yabanci biri olsa belki coktan affedilirdi ama anne baba olunca affetmesi, eskisi gibi olmasi cok zor. Sana tavsiyem yalniz olmaktan mutsuz olma. Tadini cikar. Nice insan var etrafinda onlarca kisi varken bile mutsuz. Su an senin gibi olmak isteyen o kadar cok kisi varki.. Madem degistiremiyorsun, mevcut durumundan tad almaya bak. Hayati bu kadat ciddiye alma. Gez eglen..

"Siz pişman olup gönlünü almak isterim" diyorsunuz dogru olan da bu. Ama zaten benım, annemı affetmeme nedenim de bu.. Beni araması gereken zamanlarda aramadı, destek olmadı boşanma sürecimde kaçtı resmen... Şimdide ben düzlüğe çıkınca rahata erınce piyasaya cıktı 3 yıl sonra barısmak ıstıyor ben bu yuzden affetmıyorum

gercekten zor.. peki aileyle asilamiyacak durumlar mi niye bu hale geldiniz canim

kesinlikle sebebi aile...

ama en azindan bayramlarda arayip kutla en azindan ailem var deyip o boslugu doldurmaya calis

Erkek arkadasınızdan ayrıldığınız için mi bu kadar mutsuzsunuz? Yanlız kaldığınız için mi? Sırf yanlızım diye sizi haketmeyen birini aklınıza getirmeyin. Hayat mucizelerle doludur. Bekleyin sabredin J

Cok ıyı moral oldu yazdıklarınız.. tesekkurler

Çok üzüldüm yazdıklarınıza. Söylediğiniz gibi herkesle arkadaş olunmuyor ama ben işyeri arkadaşlıklarını severim çünkü neticede aynı derdin yolcusu oluyorsunuz. Bu şekilde düşünerek kendinize kafa dengi iki üç arkadaş seçebilirsiniz. Boş vaktiniz oluyorsa ilginizi çeken bir kursa gidebilirsiniz, apartmanınızda yine size uyacak bir komşu edinebilirsiniz. Nerede yaşıyorsunuz bilmiyorum ama şehrin bütün imkanlarından faydalanıp kendinizi mutlu edin. Yoksa bu şekilde sadece işinize sığınırsanız bu sefer de işkolik olursunuz.

maalesef ben de seni iyi anliyorum. zor zamanlarimda hep bana daha cok zorluk cikaran bir annem var ve sonrasinda da benden daha cok duygusal destek isteyen. ben daha kusmedim ama iliskimiz soguk. cok aci gerçekten. ama iste bazen de diyorum ki, o da insan ne yazik ki bir seyleri halledemiyor demwk ki eksigi kusuru var yapamıyor iste beceremiyor diyorum ben de kendimi yalniz hissediyorum evliym esim cocuklarim var ama inan anne olmayınca duygusal destegi, bu hayat cok zor

Bu mutsuzlugunun sebebi ailenle gorusmemek. Cok büyük sorunlar yoksa bence barismalisin. O bosluk ne arkadas ne yar la dolmaz.

Aynen ben de oyle yapmaya calısıyorum ama illa ki bir yerde hüzünleniyorum tadını çıkaramıyorum.. Teşekkürler.. _Saliha_ Dünyada sadece iyi insanlar yok! ! Kotuler de var. tek ayak

Mesleğiniz ne? İş ortamında çok fazla kişi tanıma imkanınız oluyor. Kendinizi biraz sosyalleşmeye teşvik etseniz?

Anneyle küs kalınmaz. Kalınmamalı bence. 3 aylık bebeğim var evet hatalar yapabilirim üzüp kurabilirim ama anneyim sonra pişman olup gönlünü almak isterim kokusunu almadan duramam çünkü. Annenizle küs kalmayın şuan yaşadığı duyguyu anne olmadan anlayamazsınız. Ve ailenizle birazda olsun düzeldiğinizde bu yalnızlık hissinizde azalacaktır. Bayramlarda ailenin eksikliği daha çok koyar

bana gore asılamaz. Yani affedemiyorum bazı seylerı.. Zaten su saatten sonra affetsem de eskısı gıbı olmaz hıc bısey en ıyısı boyle kalmak daha ıyı. Ama annem barısmayı cok ıstıyor da benım ıcım kaldırmıyor. Q queenofhaters Yaşa Mustafa Kemal Paşa! tek ayak

onu bıle haketmıyolar