Geçmiş olsun. Senin yaşadıklarını ancak sen bilirsin. Yaşadıkların kolay değil, 2-3 ayda atlatılacak şeyler değil. Biz sadece yorum yapabiliriz. Tedavine devam et bırakma, sana iyi gelecek şeyler oku, sevdiğin insanlarla vakit geçirir. Umarım çevrendekiler de seni anlayacak anlayışlı insanlardır. Zamanla hafifleyecektir. Allah beterinden korusun.

Bebiş için güçlü olmalısın. bestemilka

Yorumunuz için teşekkür ederim. Ciddi bir dikkat eksikliği olduğundan ne kitap, ne film ne de müzik dinleyebiliyorum. Çok korkuyorum 6aydır psikoloğa gidiyorum. 2 tane psikolog değiştirdim. 1 de psikiyatriye gittim. Kullandığım ilaç fayda etmiyor birkaç gün sonra doktor ile randevum var gidip söyleyeceğim. Spor yapamıyorum çünkü enkazda ayağımı kestiler.

Canım çok teşekkür ederim birkaç gün içinde doktorumla randevum var ilaç işe yaramıyor. Hiçbir şeye odaklanamıyorum. Sigara hiç kullanmadım. Çok korkuyorum. her hafta psikologa gidiyorum ve artık maddi gücüm kalmadı gibi En son doktorumla görüştüğümde ayağımı kesmişlerdi depremde protezin takılınca daha iyi hissedeceksin demişti. Ama hala protezim takılmadı

Ben terapi alıyorum ama sizin kadar değilim. Sadece gece yatağın yanına su ve kraker falan bırakıyorum yıkılırsa ev diye. Bir yerden sonra kaderden kaçamayacağımızı fark ediyorum meşgul tutmaya çalışın kendinizi umarım bir daha hiç kimse bu acıları yaşamaz.

Geçmiş olsun tekrar olursa diye mi tedirgin panik kaygılı oluyorsunuz? Bazen bende tedirgin oluyorum eşim evde yokken bazı akşamlar 9 buçukta eve geliyor. Ama aklıma getirmemeye çalışıyorum tv izleyip roman okuyup müzik dinliyorum... bestemilka

Bu travmayı atlatmamız zor olacak. Ben bir iki gece eşimi falan uyandırıp acilen dışarı çıkmalıyız kendimi çok kötü hissediyorum, nefes alamıyorum demiştim. Gece yarısı hiçbir şey yokken sokağa inip yarım saat bir saat benim sakinlesmemi beklemisligimiz var. Aklıma geldikçe panik oluyorum ama kendimi meşgul tutmaya çalışıyorum. Banyo yaparken kapıyı açık bırakıyorum ben de. Tuvaletin kapısını da kapatamıyorum henüz. Eskiden dış kapıyı kilitlemeden uyumazdım artık kilitlemiyorum. Evde ışık olmayınca uyuyamıyorum. Tüm bunlara rağmen kendimi meşgul tutarak iyileşmeye çalışıyorum. Spor yapıyorum mesela evde. Kitap okuyorum. Film, dizi izliyorum. Çok sıkılırsam markete çıkıyorum. Faydası oluyor açıkçası. Siz de terapinize devam ederken bir taraftan da kendinizi meşgul edecek şeyler yapın. Hayata devam etmek zorundayız. Bir şekilde geçecek, geçmek zorunda. Böyle devam edemeyiz. Ayrıca o günü ve sonrasını hatırlatacak şeylerden kaçıyor ve uzak duruyorum ben. Hatırladıkca iyileşmek mümkün olmuyor çünkü. Hala yıkılacak durumda binalar var etrafımızda çok fazla. Bunun psikolojik yükünü kimse bilemez. Hala bitiremediler bu yıkım işini. Hala havamız toz bulutu içerisinde. Hala o sokak açık mı acaba, kapalı mı nerden nasıl gideriz şuraya diye düşünüyoruz. Bütün bunlar bitmeden de düze çıkmamız zor. Bazen; çok şükür duş alabiliyorum, sıcak bir evdeyim, leş gibi kokmuyorum, elimi yüzümü karla değil musluktan akan suyla temizliyorum, yiyecek sıkıntım yok, yatacak yer sıkıntım yok gibi şeyler düşünerek kendimi ferahlatiyorum. Hangi sehirdesiniz bilmiyorum ama yalnız değilsiniz. Kendinizi iyi etmek için biraz çaba sarfedin. Ne kadar ilaç alırsanız alın, siz iyi olmak istemedikten sonra bir fayda sağlamaz. Kendinize olumlu telkinlerde bulunun. Zamanla her korku biraz daha azalacak, panikleriniz seyrekleserek yok olacak. Dilerim zaman bizi, bizim de çabamızla iyileştirecek.

çok geçmiş olsun. ne yapılabilir bilmiyorum. ben de benzer şeyler yaşıyorum. hep soğukkanlı oldum hamile olduğum için önce bebeğimi düşünmeliyim diye kendimi telkin ettim. çok şükür bebeğime de bi şey olmadı artık 5.5 aylık ama hiçbir şeyden memnun olmayan daima söylenen tahammülsüz biri haline geldim. hayattan koptum desem yeri. ne yapacağız bilmiyorum kendimi sıkışmış yalnız ve umutsuz hissediyorum.

Depremi yaşadım 2 gün enkazda kaldım ve ayağımı kestiler mathildays beni al zamanın dışına götür Anneler

İlaçlara ne zaman başladınız? eğer yeni başladıysanız kendinizi iyi hissetmeniz için 1 ayın geçmesi gerekli. ben de sizin gibi ağır ölüm kaygı vs korkularıyla boğuşan işe gidemeyen biriydim ama ilaçlarla başladıktan ve haftada 1 terapi aldıktan 1 ay sonra kendime gelmeye başladım normal hayatıma merhaba dedim. yani kesinlikle doktor ve doğru ilaçlar aynı zamanda 1-2 ay gibi bir sabır gerekiyor. kesinlikle pozitif filmler, pozitif belgeseller ve hareketli müzikler.. kafein içeren çay kahve den alkolden uzak durmak. şekerli ve yağlı yiyecekleri kesmekte çok önemli. sigarayı bırakmanız gerekiyor kullanıyorsanız oda çarpıntı yapıyor. ve papatya melisa gibi çaylar da sakinleştiriyor.

büyük geçmiş olsun rabbim tez zamanda şifa versin. inanın siz iyileşmek istediğiniz kadar iyileşiyorsunuz. sizin kadar olmasada benimde zor zamanlarım oldu, doktor ilaç. vs deneme yanılma yöntemiyle en doğru olanları bulup yoluma devam ettim, hemen etki etmiyor ilaçlar dediğim gibi. yalnız değilsiniz inanın buna. tez zamanda iyi hissedeceksiniz sadece sabır ve dua. Z

Çok teşekkür ederim yorumun için... bebeğim var şuan tedavi ile gebe kaldım tek beni teselli eden o. Ama düşündükçe çıldırıyorum inan.

Ya ben çok zor durumdayım. Psikolojik destek almama ve ilaç kullanmama rağmen bir türlü atlatamıyorum 6 şubat depremi sonrasında uçağa binemez oldum. Düşüncesi bile beni terletiyor. Arabanın ön koltuğuna oturamıyorum. Asansöre binmek bile lüks oldu. Her an deprem olacak diye üzerim giyinik evde oturuyorum. Afedersiniz ama banyoda bile kapı açık yengem ve annem kapıda bekliyorlar. İşi bıraktım kapalı alan olduğundan Bana akıl verecek birileri var mı? Çok zor durumdayım

Geçmiş olsun, depremi yaşadınız mı anlamadım. Yoksa olur diye mi korkuyorsunuz? Depreme yakalandıysanız travma sonrası stres bozukluğu yaşıyor olabilirsiniz. Ben psikolog değilim tabi ki teşhis koymuyorum. Ama özellikle o alanda çalışan bir psikologla görüşebilirsiniz.