Yardıma ihtiyacım olduğu kesin! Ama telkin yoluyla nasıl önlenir ki bu durum?

şüphelenseler ne olacak gizli bir şey yapmıyorsunuz ki:) gereksiz suçluluk hissinden çıksanız mı acaba

Merhaba. Başlıkta da anlaşıldığı gibi, ben 24 yaşındayım, ve kendi kararlarımı kendim vermekte çok zorlanıyorum. Başka şeyler de var tabii, aşağıda anlattım. En küçük bir karar almada annemden veya babamdan akıl alma ihtiyacı hissediyorum. Kendime ait bir kararım, neredeyse hiç yok. Saygı maygı da duyulmuyor tabii bana doğal olarak... Örnek vermek gerekirse, evde en ezik, en aptalca, komik hareketleri yapan kişiyim. Bunları tamamen aile bireylerinin neşesini yerine getirmek ve modunu yükseltmek için yapsam da, genelde annemden hep "Çocuk gibi davranma" azarini işitip, küçük kız kardeşimin gözünde sayginligimi o an için kaybediyorum. Özgüven falan da kalmadı bende doğal olarak. Kimseye yaptığı haksızlıkları için karşı koyamıyorum evde. Babama karşı koyma gücüm zaten yok. Anında çirkefleşip üste çıkıyor. Kendini haklı çıkarıyor. Annem de "zeytinyağı gibi üste çıkma, ben ne yaptıysam senin iyiliğin için yapıyorum" diyor. Kararlarımı alma durumuma ilişkin örnek vermek gerekirse... Mesela şu anda bir iş bulma sürecindeyim, ve gittiğim mülakatları hemen anneme anlatıp, ondan akıl alma ihtiyacı hissediyorum. Veya en küçük arkadaşımın dediği bir lafı dahi ona anlatma ihtiyacı hissediyorum. İçimde tutamıyorum hiçbir şeyi. En küçük şeyi kadıncağıza anlatıp kafasını şişiriyorum. Belki de memnundur halinden, bilmiyorum. Benim hakkımdaki her şeyi bildiği için. Diğer arkadaşlarımın anneleri ile ilişkisi daha farklı oysaki, kendilerine ait bir dünyası var. Benim ise dünyam, 4 duvar arasından ibaret. Zaten şu anda çalışmıyorum, yeni mezunum. Bütün gün evde oturuyorum, dış dünya denilen şey bende yok. Ne arkadaşlarla kafeye gitme, ne de bir sinema, tiyatro, vb. yok. Bir de, mesela giyim ve makyajımı annemin onayladığı şekilde yapmak durumundayım. Yoksa, yani kendi bildiğimi okuduğum takdirde, hemen babamı bahane ediyor, veya bana yakışmadığını söylüyor, veyahut geçmişte psikolojik rahatsızlığımın had safhada olduğu dönemlerde de bu tip hareketleri sergilediğimi, o zamanlarda yaptığım şeylerin aynısını yaptığımı söyleyip beni korkutarak vazgeciriyor. Veya "bir gün annen olmayınca anlayacaksın" deyip ajitasyon yapıyor. Buna da "gerçeklerle yüzleş artık" diyor, gerçek adı altında ajitasyonunun üstünü kapatıyor. Onların haklı çıkmasından nefret ediyorum çoğu kez. Belki de bu yüzden çoğu zaman onların dediklerini yapma ihtiyacı hissediyorum. Şimdi bahse giriyorum ki cevaplar gelmeye başlar başlamaz anında anneme göstereceğim bu postu ve ondan azar işiteceğim. Elimde değil, kendimi huzursuz ve yanlış bir şey yapmış gibi hissediyorum anlatmazsam. Sanki gizli kapaklı bir iş yapmışım gibi. O kadar ezik ve özgüvensizim ki, kendime saygı duymuyorum. Kendimden nefret ediyorum hatta. Sizde de böyle bir sorun var mı ; nasıl aştınız?

Bu bir süreç ve ilk adımı bu farkındalığa vararak attınız. 18-19 yaşlarında benzer durumdaydım bir gün baktım sıkılmışım ve her şey inanılmaz tersi yönde değişti. Ama günler içinde tabi. Ha bir de annenin tavrı tuhaf olduğu için biraz daha zor olabilir belki senin.

Tum yazdıklarınız çok güzel şeyler. Konunun uzmanısınız sanırsam, değil mi?

nasıl bir hastalıktı bu? K Kuf Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

ahaaha mesela ben sağolsunlar şu an her şeyi gizleme eğilimindeyim:))

Bende de var o sorun kıyafet ve makyajla kapatmaya çalışıyorum. Bende 24 yaşındayım artık yetişkiniz ve kendi kararlarımızı kendimiz vermeliyiz. Aileyi es geçmesek de kendi kararlarımız da olmalı.

Genç arkadaşım sizin kapsamlı bir psikolojik tedavi görmeniz lazım. Uzaktan teşhis koyamam elbette bununla birlikte yazdıklarınız bana 'Bağımlı kişilik bozukluğu' belirtileri sergilediğinizi düşündürdü.

Anneniz ve babanız böyle yaparak size, gerek iş hayatınızda gerekse karşı cins ile olan ilişkilerinizde kaygı bozuklugu yaşayıp hayatınızı kendinize zindan edeceğiniz bir zemin hazırlıyorlar. Bir an önce kendi başınıza hareket etmeye başlamanız gerek. hata yapa yapa doğruyu öğreneceksiniz.

Not: Baska sorunlariniz olabilir tabi, aileniz mukemmeldi demiyorum zaten sizi tanimiyorum belki cok zor kosullarda buyudunuz ama BU TARZDA ve bu yogunlukta baski gormemissiniz bence. Gormus olsaydiniz anne babaniz size danismazdi. Yani aileniz gulluk gulistanlik tuzunuz kuru demiyorum ama konu sahibinin sartlariyla alakaniz yoktur muhtemelen diyorum yanlis anlamayin. mlkctk

Bunun farkında olmanız çok güzel. Genç yetişkin bir insansınız. Hayatınızın kontrolünü elinize alın. aniden bir gecede değişemez tabiki. Alıştığınız bir sistem var. ufak değişimlerle başlayın.

Çok teşekkür ederim güzel sözleriniz için... -nemesis- Half

Eğer yakın bi arkadaşın varsa çık onunla güzel eğlen gez annene çok detay verme gideceğin yer hakkında ama kadını merakta da bırakmadan yap bunu. Net adımlar atamıyorsan eğer ufak adımlar atarak başla. 24 yaşındasın yetişkin bi bireysin hayatına sen karar verip kendin sorumluluk alabilecek bi yaştasın. İlk sen kendin bunu kabul et yani kendi başına yapabileceğini birine ihtiyaç duymadan da yapabileceğini kabul et ve inan sen bu inanca kavuştuğunda ailenle de sorunların hallolacak bence. Benim gördüğüm buna biraz da senin davranışların sebep olmuş. Belki durum düşündüğün kadar büyük değildir bi kere karşı çıktığında devamı gelecektir.

22 aylik evet evet 22 aylik kizim kendi kararlarını kendi veriyor. Cunku kendi kararini vermesine izin veriyorum. Hos izin vermedigim zamanda kendi bildiğini okuyor ama o ayri. Anneniz helikopter anneligi cok abartmis.

Bunların sebebi siz değilsiniz, anneniz ve sizi yetistiris tarzı tamamen kendine bağımlı bir çocuk yetiştirmiş Siz artık yetişkin bir bireysiniz ve madem durumunuzun farkındasınız artık koparın göbek bağınizi annenizle Benim 11 yaşındaki oğlumla bile ilişkim bu şekilde değil, kendi kararlarını alması için yönlendirim onu, fikirlerine saygı duyarım, özel hayatına saygı duyarım, baskı yapmam, ajitasyon hiç yapmam

Anneyi mutlu etmek elbet çok önemli ama iş kendinden taviz verme boyutuna ulaşmış. Eğer siz annenizin aynısını düşünmek zorunda olsaydınız size gerek yoktu ki. Anneniz zaten hayatına devam ediyordu siz yokken de. Siz yeni bir bireysiniz. Fairy isminde yeni bir kadın. Aksi olsaydı annenizin ismiyle hayata devam etmeniz gerekirdi. Öncelikle kendinize inanın. Terapsitinize de bu konuyu açın. İş mülakatında bile sizinle gelmiş. İleride evlilik düşünürseniz olabilecekleri hayal edebiliyor musunuz? Ben durumu nacizane ciddi buldum. Önlem almanız gerek. Bunun sonu yok.

Yıllardır bÖyle devam etmişsiniz biraz daha sıkın dişinizi bence. Annenizin de katılımıyla gittiğiniz iş görüşmelerinin birinden illa ki olumlu yanıt çıkınca rüzgar tersine dönmeye başlar. İş ortamı, yeni insanlar, sorumluluklar, sabah erken çık akşam geç dön derken derken üzerinizde bu kadar baskı kurmaya vakit bulamayacaklar görürsünüz. Bence bol bol mesaiye kalabileceğiniz bir iş tercih edin hatta, ki böylece bir arada geçireceğiniz süre azalacağı için onu kaliteli geçirmeye çalışmak zorunda hissetsinler

Ha bir de vicdanın sızladığında "vicdanımın sızlamasını seviyorum" onay alamayıp kendini rahatsız hissettiğinde "kendimi rahatsız hissetmeyi seviyorum" de bende başka bir durum için tuhaf bir biçimde işe yaradı. Olumsuz duygularda olumlular kadar normal ve gelip geçici. Bizim olumsuz duygulara yüklediğimiz anlamlar yüzünden bu duygulara dayanamayacağımızı düşünüyor ve inanıyoruz ama düşünceler ve bakış açıları değiştiğinde hislerde otomatik değişiyor. O yüzden hislerine değil düşüncelerine odaklan.

Deneyeceğim Önceden verdiğiniz ve şimdi vereceğiniz önerileriniz için çok, çok teşekkür ederim Gsyabk Cemal abi Anneler

Benim de tam olarak aklımdan bu dedikleriniz geçiyordu... Hatta öyle ki bol mesaili, çağrı merkezi vb. İlanlara bile sıcak bakmaya başladım çünkü evden oldukça uzak kalacağım... Onlar da "nasıl olsa çalışıyor kız" diye benim üzerimde o kadar baskı yapmayacaklar, yani kafamdaki plan tam bu yönde idi, tıpkı dedikleriniz gibi.

Ben 24 yaşındayken tam tersi her şeyi bana sorarlardi ailem. Bir şey alınacak, bir karar verilecek, bana danisirlardi. Yıllardır böyle bu, annem hala arar danışır kafası karıştığında. O saygınlığı siz kazanacaksınız, size gümüş tepsiyle sunulmaz. Ben hep mantıklı kararlar verdiğim için ilk adres ben olurum evin en küçüğü olmama rağmen üstelik. Şimdi size gelince. Sizdeki onaylanma ihtiyacı. Yani bunun için yardım almalı ya da kendi kendinizi telkin etmelisiniz başka yolu yok.

Kendı kararlarını kendin ver ve yanlış yapmaktan korkma. Dışarı çıkarken nasıl olmuşum anne diye sorma, sen kendini öyle iyi hissediyorsan öyle çık. Annedir candır ama senin de bir özelin olsun her şeyini anlatma. Çok yargılanmışsın ve buna izin de vermişsin o yuzden seni bu kadar rahat eleştirip üzebiliyorlar. Bunları da ailene okuma

Ne mezunusun? İş arama sürecinde alanınla ilgili bir kursa başla bence. Hiçbirşey bulamazsan devletin açtığı ileri excel, hızlı klavye vs. kursları var inan işe başladığında faydasını görürsün o tarz birşeye yönel. Ya da ehliyet filan al. Bazı iş ilanlarında o da gerekiyor aileni ikna etmen kolay olur. Ne kadar dışarıda zaman geçirirsen o kadar kendine güvenin artacak ve ailenin de sana güveni artacak. Son olarak doktorunla annenin tavrını konuş bir sonraki görüşmede. İş görüşmelerine bile seninle geldiğinden, en ufak uyuşmazlıkta hastalığının nüksettiğiyle ilgili seni korkuttuğundan bahset. Belki annenle de kısa bir görüşme yapar doktor.

Ya demeyin öyle Sonuçta anne, kopsanız kopamazsınız... Sadece biraz fazla korumacı. Bazen aşırı düzeylere varabiliyor. Tabii annem gibi seven de başka bir insan yoktur belki de çocuğunu, o ayrı. Mesela bir kere bile kafama terlik attığını hatırlamıyorum Atmaması gerekir, o ayrı. Ama atan anneleri görünce halimize şükrediyoruz L losinggame Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Annen de olsa yaşamına aşırı müdahale edilmesine izin verme. Fikir al ama uygulayıp uygulamama kararı sana kalsın. Aynı durum bence her annede var, ama kızları ya da ogulları ızın verdiği sürece bunu yapabilirler.

hiç mi özelin yok?

keşke kendi istediğini yapsaydın.. bir yerden başlaman gerek. sende kabullenip kaderine razı gelmişsin. bir daha ki iş görüşmesine yalnız git. söyleme görüşmen olduğunu. ayrıca sadece senin destek alman yetersiz annenin de alması lazım.

Sosyalleşecek çok imkan var eğer dışarıda eğlenecek arkadaşın vs yoksa çık kütüphaneye git oturduğun yerin yakınında vardır muhakkak okul bitmiş olsun kitap oku yeni bi dil öğren gittiğin yerde yeni insanlarla tanışırsın evde durmak zorunda da olmazsın

Benim bir arkadaşım vardı aynı böyle annesiyle yapışık ikiz gibi bir bağımlılıkları vardı. Kızla arkadaşlığımı kestim çünkü normal değildi. En buyuk kk

normal degil, ama anneniz cok hatali davraniyor. sizin ozguveninizin gelismemesi cok normal bu sartlarda. sanirim baba da annenizi dengeleyecek sekilde davranmamis, o da hatali. ama yine egitimli bir birey olarak biraz ipleri elinize almaya calismalisiniz. Yerinizde olsam is bulup evden ayrilirdim, baska turlusu cok zor sizin icin.

Yani arkadasliginizi kesmeniz sizin karariniz size baglar ve evet cok normal davranis degil ama ozguveni zaten yerlebir olmus konu sahibinin konusuna AHAHAHHAHAHA BENIM DE SENIN GIBI ANORMAL BIR ARKADASIM VARDI ILETISIMI KESTIM yazmak ne ya?!! Ustune vazife degil diyeceksiniz ama hayir ustume vazife. Konu sahibine zorbalik yapamazsiniz. Ne kadar ayip ya. Ne duyarsiz insanlar var ya. Belki de bebekliginden beri psikolojik siddet gordu. Parasi yok, ogrenci, terapiye gidemiyor. Belki mesajiniz iyice uzaklastiracak onu insanlardan, belki gunlerce aglatacak. Afedersiniz de sizin zorunuz ne boyle sacma sapan mesajlar yaziyorsunuz ya? Banlanirsam da banlanayim artik yani bunu yazmam gerekiyordu. BDV'deki tek cumlelik, derinliksiz, kendini oven, dert sahibi insani gomen yorumlardan gina geldi ya yeter artik dusunerek cevap yazmak cok mu zor?

Çirkefleşiceksin mücadele edeceksin. bende aynıydım hatta farkında bile değildim sürekli annem manipüle etti beni. sırf olay çıkmasın diye alttan aldım onların istediği gibi davrandım. sonra baktım benlikten çıkmışım annemin istediği insan olmuşum. baban kızar diye gizli yaptırdığı şeyler aaslında babamın kızmayacağı şeylermiş sonra farkettim. çirkefleştim haber vermeden çıktım geldiğimde ayrıntı vermedim. evlendim arada tek başıma gidince yine aynı davranmaya çalışıyo ben izin versem aynı olucak asla izin vermiyorum.

Devlet hastanelerini de arastirabilirsin bu konu da..

Söyleme. İşim var de beklemeden cik. Sende cirkinles cirkefles. Emin ol hiçbir şey kaybetmezsin. Sesini de yükselt. Bağırmak istiyorsan bağır. Deli desinler önemli değil. Kimseye de maymunluk yapma.

Evet, maalesef yaşıyorum... Biti Zdrava Allah'ın İzniyle

24 yaş için çok anormal yazdıklarınız. Bazı konularda akıl danışabilirsin ama kendi istediğin kendi kararın olan şeyler de olması lazım.. Ailenin yetiştirme şekli, anne babanın tavırları etkili olmuş olabilir. Sen de öyle olmaya müsaitsen sonuç bu olmuştur..

Tüm sayfaları okumadım psikolojiyle ilgili misin bilmiyorum ama bi araştırmanı öneririm "borderline kişilik örgütlenmesi". anneyle ayrışamama, nereye gidersen git, annen fiziksel olarak yanında olmasa bile aklında ruhunda hep seninle gelir. ilerde evliliğini oturtmakta da problem yaşarsın. Kesinlikle terapiye gitmeni öneririm gidemezsen de sürekli gerçek benliğini açığa çıkarmaya çalış fairymoon ne istiyor? Ne hissediyor? Nasıl davranması gerekiyor? Sürekli kendini sorgula ve cevaplara göre davranmaya çalış annene danışmayı azalt

kanatlarını açabilmen için bazı şeyleri kırıp dökmen gerekir. bu hep böyledir. anneni üzeceksin, kıracaksın. bu şartlar altında asla uçmayı öğrenemezsin çünkü. yeni bişeyler için önce eskitmen, bozman gerekir. kararlı ol. sen kendi başına biricik bir varlıksın. hayatın, yaşayışın, düşüncelerin sana özgü olmalı. hatta bazen sadece sen bilmelisin. nasıl derler, kendine meydan oku. içinden gelen o annene herşeyi anlatma hissi var ya... senin kanatlarını koparıyor. yapma güzelim. kendine meydan oku. sus biraz. sessizlik, sır iyidir. ailenden kopman için illa her gece dışarılara çıkman falan gerekmez. değişim senin içinden başlar. her gece dışarı çıkıp o gece neler olduğunu eve döndüğünde yine annene anlatacaksan, yine bişey değişmez. ailene sınırlar koy. senin anlatmak istediğin kadar bilecek herkes. senin de içindeki o herşeyi anlatma hissini törpülemen lazım. bunun için de gerekirse anne babanı bazen kırman gerektiğini göreceksin. korkma... başkalarını kırmamak için, uysal olmak için 24 yılını vermişsin. bu bedel çok bile... Sakın korkma. aç kanatlarını

Anneyle babanın fikrini almak dogru olan. Ama evdekileri eglendirmek ıcın ezik hareketler yapmak bıle bile bide? Yapmayın, bizi eglendir diye zorlamıyorlardır sizi heralde.

İşte, gücüm kalmadı artık. Teslim olmuş gibiyim. Onlardan tamamen ayrı kalmadan da bu sorun çözülmeyecek gibi, inanmiyorum çünkü...

Uzmanıyım gibi iddialı bir laf edemem tabi de psikoloğum :) Gerçi bizde eğitimli eğitimsiz herkes kendine bir konuda uzman diyebiliyor o da var ehehe.

Yok yok zaten asla tuzu kurusunuz demedim, hayat size guzel ordan konusmak kolay gibi seyler demek istemedim tabi ki asla. Aslinda biraz onyargili yaklasip tek cumlenizden cimbizlamisim. takmayin siz benim yorumumu pek ya, birkac yoruma sinirlenip konu sahibini savunma moduna gecmisim kusura bakmayin iyi geceler.

Yani, denerim. Ama içimde o kemiren hissi ne yaparım onu bilmiyorum işte... Lady bug

Sıkıntı sizde değil annenizde. Destek aldığınızı söylemişsiniz. Terspistinize de bu konuda danışabilirsiniz. Annenizin değişmesi gerekiyor. İstemeden de olsa size ve kardeşinize zarar veriyor.

Güzel sözleriniz için çok, çok teşekkür ederim. Ama keşke biraz daha özgüvenim yerine gelse diyorum, istemsizce... S sunsea

Sen onlari uzmemek icin boylesin senin o guzel yuregini seveyim. Biliyomusun hayat bizim gibileri ilk once harciyor, ilerde ne cok sevineceksin onlari uzmedim diye. Karakter asla degismez, sosyal fobinde olabilir. Boyle bir dunyada temiz kalmissin

Dikkate alacağım.

Şimdi, sevilmeye ben de çok önem veririm. Ama bunu çok çaktırmam. Çünkü insanlar bunu kullanır. Bakın aileniz bile kullanıyor. Daha dik durup, daha soğukkanlı davranmaniz lazım. Tabii biraz yapı meselesi ama olmayacak şey değil inanın. Yani her aldığınız kararı anlatmayın mesela. Hayatinizdaki her ayrıntıyı bilmesinler. Bir insan biri hakkında ne kadar çok bilgiye sahipse, o kişiyi o kadar değersiz görür. Kolaydır çünkü. Açık kitap gibidir. Ama kapalı kitabı herkes merak eder, merak edince ilgi gösterir ve değer verir. Artık her şeyi anlatmamak yönünde karar alın önce. Sonra bu fark edilip sorulduğunda size, normal halinizmis gibi davranın. Mesela insanları güldürmek için çaba göstermeyin. Yeri gelince ufak bir espri, saatlerce süren güldürme çabasından daha etkili olur. Hep gülümser vaziyette dolaşmayın. Bırakın suratsız desinler gerekirse. Ciddiye alinmamaktan çok daha iyi emin olun. Ben bir ortamda ciddiye alınmadığımi düşünsem, kesinlikle susardim. Sustukca sorular gelir çünkü hele ki aileyse bu.

Estağfurullah öncelikle Yardımcı olabildiysem ne mutlu bana. Sizin deyiminizle "salak ama esprili kız" etiketinden kurtulmak için bir anda değişmeniz gerek. Bir anda değişin ki dikkat çeksin. Bu kıza ne oldu densin. Varken önemsiz gelen neşeli halinize hasret kalsınlar ki değeriniz bilinsin. İnsanoğlu cidden çok nankör. Elinin altında gördüğüne sevgiyi de saygıyı da çok görür. Geçen düşündüm de eşime günden güne artan bir hayranlığım var, bunun sebebi nedir? Sonra cevabı yine kendim buldum. Çünkü adam hala cool takılıyor Kaldı ki biz samimiyet konusunda çoğu çiftten ilerideyizdir. Ama bazı konularda o cool tavrı koruyor, o da benim hoşuma gidiyor işte. İnsanım çünkü

Normal değil tabii ki. Öncelikle sen 24 yaşında genç bir kadın olduğunun farkına varacaksın.

Bunu anneye her seye anlatmakla pek alakasi yok bence. 26 yasindayim bende evliyim ve bir biriminde yoneticiyim. Mesela bende anneme pek laf geciremem uzulur diye. Hala cekinirim zaman zaman. Ama her gun ararim en ufak seyleri saatlerce anlatirim. Yemek yaparken 50 keyed olsa ayni seyi sorarim. Yatirim yapacaksak fikrini alirim. Bunun ozguvenle Benin acimdan pek alakasi yok. Gormus gecirmis insalar anneme guvenirim iyiligimi gozetir. Bence annenizle aranizda fikir alip konusma iliskisi varsa bu iyidir. Sadece biraz ozgurluk kazanip ayaklarinizin ustunde durmaniz lazim. Yeni mezun donemde hep aynihisleri hissediyoruz. Ozguven kaybi oluyor evde kaldikca. Ama bugunler gelip gececek herkesinki gibi oyle dusunmeye calisin

Burcu kova. Anasinin kizi. Nuh diyor pergamber demiyor

Tabi ki de normal değil. Bence kendi sınırlarını biraz aşman gerekiyor. Mesela lise arkadaşlarınla buluşup gece boyunca takılabilirsin. Eve gelince de hiçbir şey anlatmayıp iyi geçti eğlendik deyip detay vermezsin. İnsanları güldürmek için çaba harcama. Olgun bir insan nasıl olunur bunu araştır. Özgüven üzerine kitaplar oku

Annenle iş görüşmesine mi gittin? Kusura bakma ama çok güldüm. Çünkü ben de babamla gittim Benimle içeri girdi bir de takıldığım noktalarda yardım etti Benim gibi olanlar da varmış demek. Ben ilk adımı her şeyi ailemle paylaşmayarak attım. Hayatıma çok müdahale ediyorlardı. Anlattığım şeylerden vurup hayatımı kısıtladılar gibi hissettim hep. Son 5-6 yıldır hayatımın tüm detaylarını paylaşmıyorum. Sonraki adımda kendimi zorladım tek başıma karar alıp adım atabilmek için. Ailemi sevmediğimden değil kendi başıma özgür bir birey olabilmek adına yapıyorum bunları. Ailene anlatma mesela günlük tut oraya anlat. Yazdıkça kendi kararın oluşur kafanda. Bir yetişkin gibi kendi işimi kendim halletmeye çıkıyorum dışarı. Ama başaramıyorum bazen Hemen babamı arayıp nasıl yapıldığını soruyorum. Sonra içimden diyorum "ne var be babamız var arıyoruz normal bu" Ay aklıma geldi anlatayım. İş teklifi için aradı adamın biri. Konuştuk konuştuk sonra ben dedim ki "BABAMA DA SORAYIM". Adam hmm tamam dedi. Telefonu kapatınca gelen ben ne yaptım hissi

ama bu başka bir yön verdi. annen seni böyle yapmış. kardeşine de böyle mi davranıyor? keşke üni yi şehir dışında okusaydın.

Boyle olduğum için ben de çok kolay bir hayat yaşamış sayılmam ki. Belki biraz da yaşadığım zorluklar beni böyle yaptı. Taciz ve özgüven sorunu ben de yaşadım mesela. Ve kendimi bildim bileli süren bir sağlık sorunundan daha beş yıl önce kurtuldum. Ciddiyetim benim kalkanimdi. Böylelikle saygınlık kazandım. Ailem yaşadıklarımı bilmiyordu bile. Taciz kısmını hala bilmiyorlar. Yani bu işler dışarıdan göründüğü gibi olmuyor genelde.

Peki siz bu durumdan rahatsız mısınız benim gibi yoksa bu durumla barışık yaşamayı öğrendiniz mi, öyle sorayım...

Ayrıca benden sana altın değerinde bir tavsiye. Annene düşüncelerini kabul ettirmeye çalışma ya da kendini savunmaya. Çünkü bunları yaptıkça kendinden daha çok şüphe edersin. Kendi annemden biliyorum herşeye bulacağı bir bahanesi, bir lafı vardır. Canının istediğini düşünsün yapsın. Sen kendi istediğini yapıyormusun ona bak. Hatta sana kötü bir yakıştırma yaptığında evet öyleyim nolcak yani de. Korkma kötü olmaktan. Halet-i ruhiyen kötü olacağına kötü bir etiket sahibi ol daha iyi.

Yani size göre de çok abartmadan, Giyim, makyaj konusundan başlayın. kendinize yakışanı giyin ve çıkın. zamanla yavaş yavaş bazı şeyleri değiştirin. anneler bazen gerçekten çok aşırı korumacı oluyor. hele sizde böyle izin verdikçe daha çok ihtiyacı var diye hissediyorlar. Yani sizde bitiyor. sürekli sormak, anlatmak bu hissiyatı veriyor. bilmem anlatabildim mi? çoğumuzun annesi bizlerin iyiliğini düşünen anneler. çama işte o fırsatı siz kendinize vereceksiniz. zamanla ve yavaş yavaş. kız kardeşim var mesela asla anneme danışmaz, sormaz, anlatmaz. sürekli hata yapan, işleri yolunda gitmeyen, işin sonunda yine ne haliniz varsa görün, karışmayın diyen biri. Sıkıştığında da derdine çözüm için annem ve ben kafa patlatır geceleri uyku uyuyamayız. bu gece de o gecelerden biri. konunuzu okuyunca, ne bileyim işte. Aile..

Belki şu anlattıklarım size şu an için oldukca komik gelebilir. Olayın ciddiyetini anlamanız için, size şunu anlatayım. Da anlayın nasıl bir "girdap"ın içinde olduğumu... Gittiğim iş mulakatlarina bile annem benimle geliyor. Tek başıma gitmeme izin vermiyor. "Ben içeride otururum, sen de mülakat salonuna kendin çıkarsın" diyor. "Anne" diyorum, "özgüvenim nasıl gelişecek böyle?" O da "sen iş görüşmesine yoğunlaş, teferruatlara takılma" diyor. "Anne" diyorum, "arkadaşım XXX de mulakatlar tek başına gidiyor", o zaman da ilk başta "Elalem bizi ilgilendirmez" deyip, ardından da "Arkadaşına söyle, o isterse onun mülakatına da eşlik ederim" diyor... Zor bir vaka yani. Düşünün halimi.

Bu senin yetistirilme tarzinla alakali bir durum.. Ama hayatin boyunca boyle devam etmemeli bi yardim almalisiniz...

Maddi gücüm biraz iyi olsa deneyeceğim ama şu anda işsizim. O yüzden biraz uzak bir hayal. Ve zor bir hayal, çünkü annem hiçbir zaman tek yaşamamı istemez, bir kadın olarak. İyisi mi kendi üniversite arkadaşlarımdan birini kafalayıp ayrı eve çıkmak. Başka yolu yok bunun.

İnsanlar ne yaşıyor, ne kadar bilinçsiz oluyor da evladına beni kaybedince diye başlayan cümleler kurabiliyor bi anlasam. Buram buram bencillik kokan cümleler. Sorsan çocuğunun iyiliğini ister ama travma yaşatmaktan hiç korkmaz.

sizi ve bir uyeyi daha inanilmaz bir sekilde gommustum ama bu mesajinizi begendim. tepki gosterme sebebim konu sahibininkine benzer bir hikayem var (12-13 yasinda intihar girisimi, mental hastaliklar, yeme bozukluluklari, ozguven eksikligi, cinsel hayatla ilgili sorunlar, tecavuz...) ve ailesi kendisine benimki gibi zorluklar yasatmayan arkadaslarim ayni sizin tarzinizda konusurdu. Bana inanilmaz temelsiz ve anlayissiz gelirdi. Sizde o arkadaslarimi gordum yalan soyleyemeyecegim. Bu da beni tetikledi acikcasi, sinirlendirdi. Forum keyfini kisitladigimin farkindayim, sonucta dolayli da olsa ifade ozgurlugunu hedef alan bir yorum yaptim. Ama amacim polemik yaratmak degil. Siz de haklisiniz yani dusununce.

Normal anormal diye ayırmıyorum da sağlıklı olmadığını söyleyebilirim. Ama bunun suçlusu elbette ki siz değilsiniz. Suçlu da demeyeyim hadi, annenizin sizi yetiştirme tarzı hatalı. Çocuk yetiştirirken yapılan en büyük hatalardan birisi de bu. Bağlanmayı yapışma zanneden ebeveynler! Aman çocuğum benden ayrılmasın, en çok beni sevsin, dışarısı çok kötü diyerek o çocuklara en büyük kötülüğü etmiş oluyoruz. İşin tuhafı, hadi bu kızcağızın annesi 24 sene önce bu kafadaymış. Şimdikilere ne demeli? Güvenli bağlanma diye okuyorlar, güvenli bağlanmayı "çocuğa yapışma" zanneden ebeveyn dolu ortalık. Hayır, güvenli bağlanma tersine ayrışma ile ilgilidir. Güvenli bağlanmanın amacı geri dönebileceğine, sığınabileceğine güven duyan yavrunun bakımverenden ayrışabilmesidir. Sağlıklı bireyleşme, sağlıklı bütünleşmeden gelir. Yapışmak sağlıksızdır. Siz çocuklarınızı şöyle güvenle bir kucaklayın sonra da bir salın bakalım. Görün sonra ihtiyaç duyunca size nasıl geliyorlar. Güvenli ve sağlıklı bağlanma budur. Konu sahibinin annesinin yaptığı gibi kızının kendi zevklerine dahi karışarak onun ayrı bir birey olmasını engellemek değildir. Psikoterapilerde bile danışana tavsiye vermekten, direkt yönlendirmekten, düşünce empoze etmekten sırf bu yüzden kaçınılır.

Ben 10 yaşındaki kızım sürekli bana danışınca bile deliriyorum. Ama benim kızımda da kendi kararlarını almama durumu var. Saçmalığını görünce malesef bende müdahele ediyorum. Yoksa çarşıya pijamalarıyla gidecek Buna bana kalırsa ananesi sebep oldu. Aşırı şefkat ve merhametle herşeyine el atılarak tembelliğe alıştırıldığı için diye düşünüyorum. Keşke kendi kararlarını alabilse ama mantıklı kararlar.. Pijamayla avm ye gitmek istemese mesela(

Bence çok şanslılar içten içe biliyorlar emin ol nazları sana çünkü sen tatlısın

Bu ben mi acaba 24 yaşında bir ikizler yükseleni de ikizler olarak bu benim ya. Karar vermek işkencee

Yazmıştım ama tekrar yazayım sizin için, BİPOLAR BOZUKLUK.

Sözde bize seçim hakkı tanıyor, kardeşime de öyle diyor. Mesela almak istediği kazağın rengini seçmesi gibi. Ama tabii bunlar her şeyde geçerli değil maalesef. Anneme göre anne anne, çocuk da cocuk gibi davranacak. Anne ile çocuğun arkadaş gibi olacağına inanmıyor, arada her daim bir seviye olmalı. Tabii ben hastalığım yüzünden abuk subuk hareketler yapıyorum, o ayrı. Tabii artık eskisi gibi yapmıyorum, o da apayrı. Jelly.. Guru Anneler

Tabii ki zorlamıyorlar. Onu da şöyle açıklayayım: Evde genelde herkesin morali bozuk olduğu için ve küçük kardeşim de bu ruh hallerinden çabuk etkilendigi için kendi içimde onları güldürme ihtiyacı hissediyorum. "Onların bir gülüşü bana yeter" diyorum bazen. Sacmalamalarimin hepsi ondan. Belki de içimde yaşadığım açımı kamufle etmeye çalışıyorumdur... Bazen kendimi kendim bile anlayamıyorum ki... Tabii bu plan kah tutuyor, kah tutmuyor.

Sorun sende değil annende...

Özgüven problemi yaşıyor musun?

Genelde bu kadar baskı kurularak büyütülen çocuklar hep gizli saklı işler yapmaya çalışırlar daha çok atraksiyon sergilerler ama sizi nasıl bu kadar bastırmışlar şaşırdım Küçük bir adım atarak bence değişebilirsiniz Aileniz de biraz geç olsa da artık size göre şekil alırlar

Ben inanilmaz rahat buyudum, cocukluk ergenlik donemlerimde de ailemin hic baskisini hissetmedim. 18 yasimdan beri ailemden ayri yasiyorum zaten. Su an 27 yasindayim, evliyim ve dunyanin obur ucunda yasiyorum ama gecen yazdan beri anneme bir haller oldu! Sanirim onun menapoz donemiyle benim evlenmem ayni doneme gelince bir sekilde etkilendi ve cok degisti. Hic karismayan annem yazin benim evime geldigimde izinsiz cekmece dolaplari duzeltmeye basladi, ne adim atsam bir sekilde mudahil olmaya basladi. Birkac haftadir Turkiye' deyim karistigi seyleri soyleyeyim : Montunu oraya degil buraya koy . Iki kat oje surme tek kat sur:)) Hep koyu renk kiyafet almissin acik renk al. Arabayi o yere degil 300m ilerideki baska yere park et. Kiyafetlerimi cikartip getirmis ben bu ikisini beraber giyebilirsin diye dusundum diyor ki 3 yasinda bile kiyafetimi kendim secerdim :)))) Sacimi boyattim mesela beni bunaltana kadar ben senin yerinde olsam baska bir renge boyatirdim, sen de o renge boyat deyip durdu . Daha bunun gibi bircok basit ve sacma ornek verebilirim. Kisaca kafasinda olusturdugu sinirlar var ve o sinirlara gore hareket etmemi istiyor. Son 6 aydir boyle oldugu halde ben cok bunaldim! Kisa zaman sonra evime donuyorum ve kosa kosa gidecegim. Iliskileri lackalastirmanin ve yipratmanin anlami yok tek cozum: Uzak kalmak. Bazi iliskiler uzaktan, senede 1-2 gorusme ile guzel. Annem menapoz durumu stabil olunca degisir mi bilmiyorum ama degismedigi muddetce ben minimum olcude iletisim kurup iliskimizi yipratmamayi tercih ediyorum. Kisaca ilk firsatta evden ayrilmaniz yarariniza olacaktir.

Psikoterapi olmuyorsa su asamada spsyallesmeye odaklanabilirsin en azından. Arkadas edin, ya da mevcut arkadaslarınla birseyler yap. Evden sandvic yap en kötü yürüyüse cık. Farklı bakıs acıları edinmeye calıs en azından. İsmek in kursları var ya da belediyelerin spor salonları bunları da değerlendirebilirsiniz. Bu arada benim ailem de her Türk ailesi gbi fazla korumacı idi. Hatta İstanbul dısında okumak istememe laf etmişlerdi. Senin yaslarında ne yapmak istediysem asama asama yapmaya calıstım. Hatta Baska Bi ülkede kısa sürede olsa bile yasadım. Onları dıs dünyaya actım özellikle annemi aldım beyogluna gece gezmelerine götürdüm bak böyle de bir dünya var diye... Neyse sonuc olarak evde cok vakit harcama ki özgüvenin gelissin. İşe girince de farklı teknikler uygularsın.

bilmek zorunda mı? tek başına ben az dışarı çıkıyorum arkadaşlarımla buluşcam de çık iş mülakatına git bir kere dene ne olacak sanki

Özellikle son sayfaları sinirlenerek okudum. Çok benzer bir anne örneği bende de var maalesef. Sen yine onların yanındayken başarmışsın bunların farkına varmayı. Heralde ben o evden ayrılmasaydım daha uzunca bir süre öyle giderdim. Neyse konuya dönecek olursak. Kendini etiketlemeyi, salağım, eziğim demeyi bırak öncelikle. Çok içselleştirmişsin bu tarz etiketleri kendine doğal olarak. Birşey oldu mu, birşey söylendi mi direkt elindeki silahın namlusunu kendine doğrultuyorsun. Hatayı direkt kendinde arıyorsun. Karşındakilerinde kolayına geliyor, tabiri caizse bir şamar oğlanı yaratmışlar tüm sinir stresi üzerinden atıyorlar. Heralde böyle yeterli hissediyorlar kendilerini bir tek. Çocuğu olabilirsin ama çocuk değilsin. Kaldı ki bir çocuğa dahi böyle birşey yapmaya hakkı yok kimsenin. Annen olabilir ama senin sahibin değil. Benim annemde mağdur edebiyatı yapar hep. Eskiden ona acıyordum senin gibi ama işin gerçeğini anladıktan sonra kendime acıyorum artık neydi günahım. Koskoca kadın onun yaptığı hatalar ve sonuçları onun sorumluluğu senin değil. Ayrıca o sana düşünceli davranıyor mu annen olduğu halde? Hayır! Çıkın şu kafadan anneniz, babanız diye saygısızlık yapıp, kısıtlama getiremezler. Bende de vardı bipolar bozukluk. Bir de tuttu beni doktora şikayet etti. Bize bağırıp çağırıyor, aşırı sinirli diye. Ben hakkımı arıyordum tabi onların işine gelmiyordu. Alışmışlar enayi olmama, kullanamayacak tabi ona üzülüyordu. 12-13 yaşlarındaydım bunlar olduğunda tabi öncesi de var da ergenlikle birlikte hakkımı arayıp sesimi çıkarmaya başlamıştım. Evdeki huzuru ben bozuyormuşum. Ev huzurlu ama ben hobi olsun diye huzursuzlanıyorum zaten. Birgün lisedeyken rehberlik hocama anlatmıştım. Kadın siz bu çocuğa ne yaptınız da bu çocuk böyle oldu diye hesap sormuş. Eve geldiğimde çirkef suratıyla benden hesap sordu. Benimde sesim içime kaçtı. Ben hocaya öyle desin diye birşey demedim diyebildim ancak. Böyle böyle sindirdiler. Anne, baba sıfatı çocuk sahibi olmakla hakedilmiyor. Size saygı gösteren insanı büyütün gözünüzde. Değer hakedilir, öylece verilmez. Sizin rahatsızlığınızı size karşı kullanması ne kadar etik? Kendileri ne kadar mükemmel? Ya başka insanlar? Odağınızı kendinizden çekip etrafınıza yöneltin. En iyi insanda olsanız oldurmazlar. En iyi insanı dünyanın en kötü insanı yapmak bir lafa bakar sadece bir lafa. Hem iyi insan olmak güzel birşey değil kendimden biliyorum. Bir kere doğanın kanununa, şu yaşanılan dünyaya aykırı. Bak Zebralar, sürülerinden birine aslan saldırdığında onu korumaya çalışmazlarmış. Kendi önlerindeki otu başka zebralarlala paylaşmazlarmış. Şu bir gerçek ki her insanı beğenen insanda vardır, beğenmeyen insanda. Senin için en mükemmel gördüğün insanı al gözünün önüne. İlla sevmeyeni vardır. Aksi imkansız. Sana şuan olan şeyden daha kötü ne olabilir? Ne yapabilirler? Evet çocukluktan beri böyle olmak öğretilmiş sana ve seni çok iyi anlıyorum. Kendinde suç bulman, kendinden nefret etmen çok doğal. Karabasan gelir gece uykuda, uyanırsın ama elini kolunu hareket ettiremezsin bir korku, endişe alır ya, işte farkında olup birşey yapmak isteyip, yapamayacağına inanmakta ona benzer, acıtır. Senin yapman gereken annem şunu yapar, babam böyle der diye düşünüp durmayı bırakman. Bu da şöyle olur; sen kendin hakkında neye inanıyorsun, kendinin ne olduğunu düşünüyorsun. Bunlara yoğunlaş kendi hakkındaki düşüncelerini değiştirmeye çalış. Bunu insanları gözlemleyerek yapabilirsin. Eminim senin için kötü olupta sevilen insanlar vardır ya da başka insanlardan farklı olup, farklılığını göstermekten çekinmeyenler. Mesela eşcinsel insanlar, Aleyna Tilki, Kim Kardashian ilk aklıma bunlar geldi. Örnekler çoğaltılabilir. Aç instadan farklı olan ama farklılıklarını göstermekten çekinmeyen, toplumda yer edinen, sevenleri olduğu kadar sevmeyenleride olan ama buna rağmen hayatta dimdik duran insanları örnek al kendine. Mesela Aleyna Tilki'yi çok eleştirirdim eskiden. Şuan diyorum ki iyi yapıyor, kimseyi takmadan kafasına göre yaşıyor. Ne eleştiriler alıyor ne eleştiriler ama yaşamaya da devam ediyor istediğini yapmaya da demek yapılabiliyor. Sen kendine salaklıklar yapıyorum diyorsun. Kız saçma sapan videolar çekiyor milyonlara yayınlıyor. Eğer milleti taksaydı şimdi Amerika'da olabilirmiydi? Ben milleti taktım en kötü yine ben oldum. Anksiyete atakları yaşıyorum ve hayatım bambaşka olabilirdi. Kim Kardashian'ı da kendi yapan kendi gibi olması yoksa öyle biri olmazdı. Hata yapmaktan korkma herkes aklı mükemmelse kendi hayatında işe yaratsın. Bir hata yaparsın, iki yaparsın üçüncüsünde doğruyu bulursun ama insanlara kul köle olmaktan kurtulursun. Öf ne yazdım be. Edit: Julia Roberts'ın başrolde oynadığı Tatlı Bela filmini izle. Gerçek bir hikaye.

Böyle olmaya böyle yaşamaya sabretme. O konuştukça ona teslim olmamak için sabret. Neden bu kararı aldığın aklına gelsin hemen. Çünkü o ruh halinin içindeyken manipülatörün söyledikleri çok mantıklı gelir. Fikirlerini, yapmak istediklerini tartışmaya açma, kısa kes. Annen sana onay vermeyip vicdanen kendini rahatsız hissettiğinde çocukluğumda bana böyle olmam öğretildi, o yüzden böyle hissediyorum de. Değişim acısız olmaz ama o acıyı aştığında daha güçlü olacaksın.

Normal, sinirlariniza saygili anne baba ile dogup buyumussunuz, kucuklugunuzden beri belli ki konu sahibi gibi sorunlariniz olmamis, ana babaniz konu sahibininki gibi asiri kontrolcu korumaci baskici filan degilmis iste belli ki. Burda gelip "ben ailemin saygisini kazandim her seyi bana sorarlar sen kazanamadin cunku ben senden daha saygideger daha mantikli daha zekiyim" altmetnini vurgulamanin konu sahibine ne faydasi var? Konu sahibi sema terapi/ boyun egme semasini arastirmanizi oneririm. Bu konuda uzman degilim tabi ki ama anlattiklarinizla cok ortusen bir sema... Sevilmek ve suclu hissetmemek icin surekli mutlu etmek ve uyum saglamak egilimindesiniz. En ufak bir catismada surtusmede cok yogun sucluluk duygunuz aktive oluyor. Aile icinde en ufak istekleriniz buyuk tepki ile karsilastigi icin kendi ihtiyaclarinizi dile getiremiyorsunuz. Ilerde evlenirseniz baskici bir es secmeniz veya onu o konuma getirmeniz mumkun. Yine sosyal iliskilerde herkese evet diyen ve bu yuzden sevilen ama cok da ezilen insan olabilirsiniz. En ufak ihtiyaci disa vurmayi bencillik olarak algiliyorsunuz, baskasina hayir demek ise vicdansizlikla esdeger sizin icin. Kendinize karsi sefkatli olun isteklerinizi duygularinizi, mesela ofkenizi disa vurmasaniz bile en azindan kabul edin. Anne babaniz kotu insanlar demiyorum yanlis anlamayin, onlarin da bir takim sebepleri vardir veya yanlis inanislari vs. Ama yanlis davraniyorlar. Degistirmek mumkun mu bilmiyorum ama iste bir sekilde bu konuya egilirseniz bence devami gelir.

Annen mi baban mı seni küçükken görmezden geldi de onları neşelendirmek istiyorsun bu yaşta hala kıyamam sana gözlerinin içine bakıuorsun ama farkında değiller karar alırken danışmak kadar doğal birşeu yok Hem bakma sen anlattığın için sana güveniyorlardır içi dışı birsin işte hangi anne istemez kızı böyle olsun? Annen okuyacaksa "teyzeciğim kızı üzmeyin yalanı dolanı yok size bağımlı hissediyor kırma çocuğunun kalbini ne kötü insanlar uar dünya da kız size sığınmış anne baba olarak birbirinizin kıymetini bilin ölümlü dünya "

Gelin gelin, ben de sizi bekliyordum Biliyorum biri çıkıp tam da bunu söyleyecek. Yahu kız sormuş bu normal mi, 24 yaşında biri böyle mi olur, siz de böyle misiniz diye. Ben de bunun anormal bir durum olduğunu anlatıyorum. Su tavırlardan vazgeçin artık ya, forumdan soguttunuz insanı.

Oha yalnız burada çok ciddi tuhaf bir durum var. Anneniz size psikolojik şiddet uyguluyor ve sizi resmen hasta etmiş mental olarak. Terapi almalısınız. Ayrıca işe başlayınca evinizi ayırın. Ayrı eve çıkın. Annenize de rest çekin gerekirse. Ne biçim ebeveynler var ya. Doğurdu diye bütün hayatını kontrol etme hakkına sahip değil.

Hanımlar kusura bakmayın, yorumların hepsini fırsat buldukça okumaya çalışıyorum, hepsini cevaplamaya çalışıyorum elimden geldiğince de, ama beklediğimden de çok yorum yazılmış, hepinize teşekkür ederim

pardon tüm sayfaları okuma şansım olmamıştı bu arada bu özgüvensizliğiniz de bipolardan geliyor teyzem de aynı rahatsızlığa sahip zor bir hastalık yani sizin durumunuzda böyle hissetmeniz ve yaşamanız çok normal kendinizi farklı görüp üzülmeyin boşuna

Kabul etmiyor ki bunu. Bazen beni o kadar sinirlendiriyor ki küfrediyorum bazen. Haklısınız, o benim "annem". Küfür etmemem lazım. Hatta "öf" bile dememem lazım, küfürle onu aşağılamak bir yana. Kendisi de diyor zaten bunu, kendi de sitem ediyor bana. Hastayım diye bir şey demiyor. Ama artık dayanamıyorum. Bipolar bozukluk gibi bir rahatsızlığım var, 10 senedir tedavi görüyorum ve buna rağmen evdeki en olgun kişi olmaya uğraşıyorum!? Bir yerden fire veriyor tabii, doğal olarak... Babam zaten hareketli olduğu kadar sinirli de bir adam, her an bir yerden bir şey çıkartıp kaosa çekebilecek kapasitede, bizi. "Ona uyma" diyor genelde annem, ama zaten ona uyup kendisine itiraz ettiğimiz anda işimiz bitti demektir çünkü bağırıp çağırmaya başlar. Şiddete kadar varır olay... Nerede neye kızacağı belli olmaz... Böyle "babam bir şey yapar" korkusu ile yaşamak cok zor bir şey. Annem de ondan bizi koruyayim derken kendi yıpranıyor. Bizi tembihliyor bazı konularda. Çünkü gençken de yapmışlığı var. Huyunu biliyoruz artık. Dolayısıyla kendi sıkıntımı ve annem tarafından uğradığım psikolojik şiddeti düşünemiyorum hiç, hem de hiç...