Aksine bu durum için verilen hapları sabah alıyorsun, yoksa gece uyuyamazsın.

Bence psikolojik destek alman gerekir bu sorunu ancak öyle atlatabilirsin M

zor bir durum fakat aşılamayacak şeyler değil. çocukluğunda sosyal fobi sahibi olup ilerde kişisel gelişim, iletişim, nlp gibi uzmanlıklarda adını duyuran insanlar bile var:) yavaş yavaş kendinizi açmaya başlamanız lazım. ilk önce tanıdıklarınızı biraz daha sık arayıp sormaya başlayın. ardından çarşıda, markette kasiyerle falan konuşmaya çalışsanız.. iyi günler, nasılsınız, havalar da amma sıcak dimi falan gibisinden:) ardından grup halindeki insanlara takılın. güne gitmek olur, avmde çarşıda ikili üçlü grup halindeki insanlara birşeyler sormak gibi.. ben tahmin edebiliyorum, siz muhtemelen birebir iletişimde daha az sorun yaşıyorsunuz, fakat gruplara dahil olmaya çekiniyorsunuz, özellikle tanımadığınız gruplara. dediğim gibi yavaş yavaş olaylara dahil olabilirsiniz. zamanla kendinize daha fazla güvenmeye başlayacaksınız. internetten konu ile ilgili videolar izleyin, kitaplar alın okuyun, bunlar motive eder. klişeyi en sona sakladım, fakat doğru, bu konuda en iyi ilerlemeyi bir uzman eşliğinde kaydedersiniz:) şimdiden başarılar..

Sosyal fobin olmasını tabii ki anliyorum ama bu yüzden okul hayatini etkilemeni aileni bu kadar uzmeni anlamıyorum. Kimseyle konusmasan da hosnut olmasan da okuluna gidip hayatini kurmalisin. Ilerde cokk keske dersin sirf insanlarla konuşmuyorum diye neden okumadim neden meslegimi elime almadım diye. Biraz güçlü ol basin dik dursun kimsenin kimseden eksigi fazlasi yok. Gideceğin yerde kimse seni bilmiyor avantajlisin 1 kere ortama dalsan biriyle konussan devami gelir. Dene kendini denemeye zorla. Okula gidene kadar biraz pratik yapabilirsin mesela esnafla falan. Manava markete sen gir orda ufak bi muhabbet kur bişeyler sor falan. Alisverise cik kuafore git orda muhabbet etmeye calis insanlara sacin cok güzel olmus falan de acilir zaten konu. Nasilsa muhtemelen o insanlari bidaha gormiceksin o yüzden korkma. Orda bunu basarirsan kendine güven gelir zaten. Bi dene bence.

bu düşünceyi kafandan atarak başlayabilirsin sonuçta ordaki herkes senelerdir tanışan insanlar değil. hele bir de şehirdışında okursan. öyle olsa kimsenin arkadaşı olmazdı. Şu an dostum dedigim kişiyi üniversitede tanıdım hem de 2 yıl içinde. lise ya da ilkokulda çevrem yok diye düşünme insana en sağlam kazıkları da eski arkadaşları atar. aa istisnalar vardır ama benim için böyle oldu. okeanoss00 Kedileri severim :) Anneler

acilen doktora gitmelisin sayfaların tamamını okuyamadım yorumlardan bahsediyorum ama yazını okudum her satırında kapalı bir yere hapsedilmiş elim kolum bağlanmış gibi hissettim.. bu şekilde hayat çok sıkıcı olur eminim.. bence çok daha öncesinde ailenin yapması gerekeni artık sen yapmalısın iyi bir psikologa gidip açılmalısın..

İlk önce bir psikiyatra gideceksin, sana sosyal fobi için kullanılan bir antidepresan verecek ve inanki işe yarayacak, rahatlayacaksın. Sonra da zaten üniversite ortamında insanlara sen gitmesen de onlar sana geir. Oralarda her tip insan olduğunu düşünürsen, sen de farklı karşılanmayacaksın, zamanla da aşıcaksın bu durumu. Ancak herşeyden önce adım atman lazım. Bende de bir dönem vardı, şu an yok. Tecrübe konuşuyor yani.

canım bence psikolojik destek almalısın, birde insanları kafanda çok büyütüyorsun, büyütme annenlerin yanında nasıl davranıyorsan rahat bir şekilde onların yanında öyle davran, unutma kimse senden değerli değil

ben bu konuları çokk büyütüyorumm. çünkü geleceğm söz konusu. yakın tanıdıklardan karşılaştırıyorum kendimi. millet uzak bir yerde üniversite okuyorr. veya bir o dershaneye bir bu dershaneye gidiyorr ben niye böyle değilim diye kendime soruyorumm. inan çok üzülüyorum çokkkkkk

ben kötü kız oluyorum dedmedmm. sevmediğim için o konuları istemedim arkadaş olmak.. bencede doğall ama daha 8. 9. sınıfta normal gelmiyor bana.. şuan olsa öyle olmaz ama o zman normal gelmediii. sonra başka bir kızın yanına oturdum o daha beterdii. zaten psikolojim bozulmuştuu bıraktım okulu tek neden o değil yanii. alışamamakta varr

1- Aferin sana tek başına çalışarak liseyi bitirebilecek kadar hem zeki, hem çalışkansın, çok takdir ettim, insanlar okul-dershane- özel dersle öğrenemiyorlar. 2-Herkes sosyal olacak diye bir kural mı var. Bilim insanlarının bir çoğu asosyalmiş mesela, ne var bunda. Sen kendi dünyanda kendinle mutluysan illa ki kankaların olacak onlarla takılacaksın diye bir şart var mı? Bence yok. Al kitabını, dersini dinle, otobüste, tenefüste kendini yalnız hissedersen, kitabını oku, çok "cool" diye düşünürler insanlar Kimsenin dediğini diyeceğini önemsememeyi öğrenmelisin. İlla ki senin gibi birileri çıkacak karşına. Acele etme. 3-Her ne kadar herkes pek sosyalmiş gibi davransa da aslında herkes bu sorunu yaşıyor zaman zaman. Ben de her yeni başladığım okul ya da iş ortamında bir süre bu duyguları hissederim mesela. Sabredip, insanları uzaktan inceler, tanımaya çalışırım. Sonra bir bakarım oo tam bana göre arkadaşlar edinmişim. Senin de biraz sabretmen gerekiyor. 4-Tüm bunları yaparken psikolojik destek alman da fayda var. Çok şanslısın ailen sana destek oluyor zaten, bir de doktordan tavsiyeler alırsan daha kolay çözebilirsin bu durumu. Sevgiler...

etraftan sana yabani, ezik, sorunlu gibi laflar geliyo mu? birde bu hastalık kendin yenemessin psikiyatrik bir hastalık beyinde sinir sisteminde olması gerekn organizmaların yoklugundan oluyormuş, benim arkadaşım da vardı bu rahatsızlık gitti psikiyatriye, tedavi oldu çok yabaniydi, şimdi susturamıyoruz, gitti yurt dışında okuyo, japonlarla çinliler, bile arkadaş olmuş, face de habire foto paylaşıyo çatlattı bizi, kapak çiçeği gibi açıldı, sen de tedavi ol, ailene söyle psikiyatri doktoruna gitmeyi istiyorum de, yaşın uygun tedavi uygular sana organik bitgisel haplar veriliyor.

kendi şehrimde okumak istiyorum zaten canım. ben dershaneye gitmeyi zaten istemiyordum kendim çalışarak daha iyii anladığım içinn. sonra byle korkularım olunca hiç denemek istemedim zaten istemiyordum buda üstüne olunca vazgeçtmm. ama üniversiteye gidicem denerim yani korkum hemen vazgeçmek yalnız kalmakkk

bunu kafandan atarak başlayabilirsin. çünkü sosyal fobiyi yarata tam olarak da bu düşünce. Aileni de üzme onlar da imkanları ölçüsünde sana yardımcı oluyorlar destek oluyorlar ne güzel

Ben de yalnızlığın korkunç bir şey olduğunu zannederdim bir aralar. Senin gibi bir ev kuşuyken tek başıma bir masada oturduğumda sanki dünya 20 tane kamerayla "benim yalnız başıma oturduğumu" canlı yayınlıyor gibi bir his olurdu Bir zaman sonra her 10 kişiden birini selamlarken, yalnız oturmanın, yalnız yürümenin, yalnız birşeyler yemenin ne kadar normal olduğunu anlıyorsun... Hatta bundan tat alıyorsun. İnsanların seni yavaş yavaş tanımasına izin ver. İlk başlarda yalnız da takılabilirsin, birkaç derse katılınca ve hocalarla ciddi birşeyler hakkında tartışınca zaten dikkatleri üzerine çekeceksin ve ilk fırsatta sınıfındakilerden sana birşeyler söyleyenler olacak... Hatta seninle arkadaş olmak isteyecekler. Senin meziyetlerin var. Fakat yine de diğer insanları o kadar değerli, önemli görüyorsun ki sanki sen hiçbir şeymişsin gibi hissediyorsun. Benim de korkularımdan biri koridor boyunca yürümekti mesela... Neden insanlar böyle hislere kapılır ki? Koridorda yürürken bir kapıda duran bir insanın bakışlarıyla eridiğini hissedersin. Sen koridora girdiğinde sana bakmaya başlamıştır ve sen ona yaklaşırken, önünden geçerken ve gözden kayboluncaya kadar sana bakıyordur. Kız veya erkek. Ayıp denen birşey bilmiyordur, utanmadan kafasını çevirmeden sana bakıyordur. "Çeksene gözlerini üzerimden! Elimi kolumu nasıl tutacağımı şaşırıyorum!" ... Çarpıcı bir güzellikte olduğundan değil, kafanda bir yerlerde bir hücre sana "herkes sana bakıyor" diye fısıldıyor da o yüzden. Oysa herkesin kendi derdinde olduğunu ve hiçkimsenin sana bakmadığını, senin hakkında konuşmadığını, sana gülmediğini, diğerlerine nazaran daha küçük kalmış 16. dişini sen ağzını açıp da göstermezsen hiçkimsenin farketmediğini anlamak hayatının en güzel günü olacak, inan bana...

INŞALLAH canımın. Yazdığın için teşekkür ederim.

Yorumlarınız için çok teşekkür ediyorum. Hepinize cevap verememiş olduğum için kusura bakmayın. Yorumlarınız çok işe yaradı bu belirsizlikten azda olsa kurtuldum. İlk işim psikiyatrise gidip ilaç tedavisine başlamak ve kendimi aşmaya çalışmakk olucak. artık derslerime dönemm lazım. yardımlarınız için tesekkürlerr. Bna vakit ayırdığınız için teşekkürlerr herşey gönlünüzce olsun İNŞALLAH...

uyku falan yaparmıı. bu sene üniversite sınavım var hep ders çalışmam lazım bana zararı olurmuu? Y

psikiyatrist + antidepresan! ne kadar işe yaradığına inanamazsın. burada da tecrübe konuşuyor :) dershanede herkesle birbirinizi çok sevmeniz gerekmiyor. sınava hazırlanmaya konsantre olun. sosyal konulara üzülmeye başlayınca dikkatinizi dağıtın. birbşeyi yeterince sık yaparsanız korkutuculuğu gider, giderek daha az stres yapacaksınız. ilk hafta biraz acılı olur ama geçer. arkadaş edinmek konusunu hayatınızın merkezine koymayın. merak edin, öğrenin, zevkleriniz olsun. hayatı yaşayın. arkadaşlar tam da o anda kendiliğinden gelecek.

uzak bir yerde okumak insana cok sey katiyor kesinlikle. artik basimin caresine bakmaliyim diye dusunuyorsun. cunku orda kimse seni senden cok dusunmuyor.

Karsı taraftan bekleme, sen gir izin alarak muhabbetlere katıl, laf lafı acar zaten, sonra bir bakmıssın cevren olmus . push ;

Kardesim bende senin yasadigin benzer seyleri yasadim ama pes etmedim. liseyi zarzor bitirdim. dersaneye giderken sikintidan kanter Icinde kalirdim. Ilk kazandigim universiteye kayit yaptirdigim halde gidip okuyamadim.4yilim bosa gecti derken ben psikolojik destek almaya basladim. oss de derece yaptim. cok iyi bir universitede okudum. bir suru arkadasim oldu. cok guzel gunlerim gecti.. Beni abla bil ve psikiyatriste git. hayatin hangi doneminde daha ne kadar insanlardan kacabileceksin?emin ol ben sosyal fobi konusunu astim... hayati kacirma derim.

Kuzum sosyak fobi Icin kullandim ilac tabi. birazda kendin zorla inanki hepimiz insaniz. sende ozelsin bende ozelim. kendini severrek onemseyerek basla ise. ama mutlaka sana yeterince zaman ayirabilecek iyi bir dr ye git. eminim cok seker bir kizsin cokta cana yakinsin. hayatini yersiz korkularla bosa harcama. ne zaman ihtiyacin olursa buralardayim ben :)

Bu yazı inşallah başkalarına yardimci olur. Çünkü çok kötü bir psikolojik sorun bu. Allah yardım etsin

Küçük bir şey: Sen çalışkan birisin anladığım kadarıyla, birilerine anlamadığı şeyleri anlatmaya çalışmak geliştirebilir konuşmanı. Özgüven sağlar. Aynı zamanda sen de anlatabilmek için çaba gösterdiğinden kendini dinlemezsin, dikkatin anlattığın şeye yoğunlaşır. Bir bakarsın ki 20 dk geçmiş ve sen bir sürü şey konuşmuşsun. Hele bir de iyi anlatıcıysan ve muhatab sana teşekkürler ediyor, ilk defa bir şeyi anladığını söylüyorsa içindeki o korkuları olan çocuk sana gülümsemeye başlar...

bende sadece ortama girerken biriyle tanışırken heyecan oluyorr. o inasana hemen alışamıyorum.. ben hemen alışmak istiyorumm ama... sosyal fobisi olan insanlar çoğu zman daha ağır yaşıyorlar herşeyi. ben eskiden öylerdimm dedimyaa bayağı kendmi aştımm. sadece bu kaldı. bunuda aşarsam artık derdim olmucak :)

herkes ilaç tedavisi dne diyorr. ilaç tedavis denicem psikiyatrise gicem. kendimde uğraşcam değişmek içinn. Ben denedimkendim yapamıyorum tek başına yenemiyorum. tedavı şart bence Overrated Uykusuz

O dönemden önce psikoloğa gitmiştik. O dönemde de psikiyatrist gittik. ilac kullandım ama 5 veya 6 gün sürdü bıraktım. Ailemi zor durumlara soktum çok üzdü onlar ellerinden gelen herseyi yaptilr

lise zamanları öyleydi ama 3 yılda daha farklı düşünmeye başladım. zaten artık olgulaştık olsada ters gelmezz... benim derdim şuan üniversitye alışıp alışamamak. korkuyorumm yine nöyle şeyler yaşamaktann. çünkü her başlangıçta böyle şeyler yaşadımm. kendimi bayağı aştımm değiştim. ama bu korkularım devam ediyorum ya yine böyle olursa ailemi yine üzersem diyee. hep düşünüyorumm

Bende üniversiteye basladim. İlk 2 gün felaket korkunctu hep yapamam dedim geri donmeyi dusundum ama bugun arkadasim oldu gercekten cok sevindim Ama sen dershanede bile bu kadar kafaya takip vazgeciyorsan biraz daha zor durumun. bence ilk olarak derahaneye baslamalisin. Üniversite konusunda da tavsiyem mumkunse kendi sehrinde okuman cunku cok zorlanabilirsin Bide bol bol dua et

İNŞALLAH kurtulurum çok dua ediyorumm.. Çok saol önerilerin yorumların için.

sen değişmeyeceksin, sadece daha az endişe edeceksin, daha az heyecanlanacaksın. amaa 100% rahat olmadığın ortamlara girmelisin ki alışasın. yani dershaneye. istemezsen bir yıl sonunda o insanlardan hiçbirini bir daha görmezsin.

canım benim bence psikatriye gitmende fayda var çünkü seninki basit bir utanma, korkma durumu değil. eğitim hayatını bütün hayatını etkilemiş. destek olmadan aşabileceğini sanmıyorum. 5-6 gün kullandım demişsin 1 ay kullanmadan sonuç alman pek mümkün değil malesef. zaten kendindeki olumlu değilimleri gördükçe sen de daha motive olucaksın. ayrıca erkeklere de öcü gözüyle bakma onlar da senin benim gibi insan. hem üniversite arkadaşlıkları daha başkadır unutulmazdır. bu güzel yıllarını heba etme ve bir an önce doktora git ve yazdığı ilaçları harfi harfine kullan. 1 sene sonra başlık açıp çok iyiyim okulumda dersin umarım.

canım hem senin için hemde anne baban için çok üzüldüm hepiniz için zor bi durum, bide ben şuna takıldım bu kadar utangaç birinin hukuk okuması doğrumu diye, benim avukat arkadaşlarım var hukukçunun yırtık ve girişken olması gerekiyor, bence senin için uygun bi bölüm değil, bende okul hayatımın bi döneminde yanlız kaldım seni anlıyorum biraz eğer bi tarzın varsa gülümseyen biriysen insanlardan öcü gibi kaçmıyosan kendi başına otursan bile gelip seninle arkadaş oluyorlar, orta okul lise pek böyle değil ama üniverste öğrencileri daha sosyal oluyorlar eminim kaynaşırlar korkma bi gayret et ailenide daha fazla üzme bence

doğru. Bana sanki kimseyle anlasamicammam gibi geliyo. yani hep yalnız kalıcam gibi Esra

Çok çok saol. bana çok yardımcı oldun. ALLAH razi olsun abla :)

relax olmalısın dışarıda... sudan çıkmış balık gibi oluyorsun değilmi ortamlarda... ama yanında güvendiğin insanlar olunca rahat edebilirsin... tek başına kalınca sanki oraya ait değilmişsin gibi seni üzecekler gibi ne yapacağını bile bilemezsin... ilk okulu bitirebilmenin nedenide daha küçük olman ve ortama alışmış olman... büyüdükçe bu durum daha vahim olacak evlendiğinde eşinin akrabalarına bile gidemezsin tabi biriyle tanışacak cesaretin olursa... evet psikiyatriste git ilaçla falan seni rahatlatırlar... ömür boyu ilaç kullanmaazsın... alışa alışa... devam edeceğin kurumda ilk 6 ayı dişini sıkıp atlatıp insanlara alıştınmı gerisi gelir... kurtulursun inşallah...

Yorumları okumadım. Daha önce bu soru size soruldu mu bilmiyorum ama ben sormak istiyorum. Siz korkularınız yüzünden liseye gitmekten vazgeçtiğiniz bu dönemde aileniz sizi bir doktora götürmedi mi? Eğer götürmedilerse bu duruma gelmenizde aileniz çok suçlu. Kesinlikle uzman yardımı almalısınız. Bedenimiz gibi ruhumuz da hastalanabilir, böyle durumlarda onu da tedavi ettirmemiz gerekir. Lütfen daha fazla aksatmadan bir uzman yardımı alın.

Dışarda bu kadar asosyal değilim. Yani diyorumki nasıl olsa bu insanları bir defa görucem diyorum ve biraz daha rahat davranıyorum. Dışarda çarşıda markette bir problem yok. Ama is okula geldiği zaman değişiyor işte. Çünkü o insanları hep görucem. Zaten hep düşünüyorum ya üniversite de kafama göre birini bulamazsanız yalnız Kalırsam diye düşünüyorum. Yalnız kalmak istemiyorum artık çünkü 3 senedir zaten evdeyim yalnızım. Dertleşmeye bir arkadaş grubum olsa. kafalarimiz uyuşsa yani.

Tedavi şart. Önce tedavini ol, sosyal fobini aş. İnsanları da kendi doğrularına göre şekillendiremezsin. Oldukları gibi kabullenmeyi öğrenmen lazım. Bana uymadı deyip arkadaşlığını kesemezsin, kesmemelisin. Belki o özelliğinin dışında sana çok iyi dost olacaktır reddettiğin kişi. Bu bahsettiğin seçicilik değil, mükemmeliyetçilik. Ki dört dörtlük kimse yoktur bu hayatta.

psikolağa 4-5yıl önce gittim ama işe yaramadııı. belki psikiyatrise gidersem ilaç verirse işe yararr. psikolog benimle anca konuştu hiçbir şey değişmedi konuşmayla olmuyor demekki. ilaç tedavisi olmalı..

Normalde ben de oldukça utangaç bir insanım. 10. sınıfa ilk başladığım zaman alan seçimi olduğu için hiç kimseyi tanımıyordum. Sonra bir kıza yanına oturabilir miyim dedikten sonra kaynaştım. Şimdi 11. sınıfa gidiyorum. Hala aynı arkadaşımla beraber oturuyorum. Üstelik bir çok arkadaşım oldu. İyi ki o gün o cümleyi söylemişim. Bazen başkalarının seninle konuşmasını beklememelisin. İlk adımı sen yapmalısın.

psikiyatrist ve antidepresan işee yarıyorrmu gerçektennnn. değişirmiyimmm?

İnsallah asarsin bende donem donem yasadim o durumlari seni cok iyi anliyorum. Ama bi yerden basla dershaneye git mesela. . push ;

ya birde çok seçiciyim arkadaş konusunda. bir davranışı bana ters ise hemn soğuyorum boşlukta hissedyorum kendimi yalnız kalıyorumm. lisede öyle oldu 2 gün gittim zaten ilk gün bir kızın aynında oturdum ii birine benzziyordu biraz konuştuk iştee. bana erkek arkadaşını anlatmaya başladı ben o konuları sevmeyen biriyimm daha 9. sınıfta böyle birşey bana terss. onun için o kızdan soğudumm sonra okula alışmadan okuldanda soğudum ve bıraktım

peki mesela bırakacağım zaman bana zarar verirmi veya kullandıkca bana zararı olurmu bu ilaçların?

yok artik. bence önce birazdüsünceni gelistir. Böyle seyler gayet dogal sen sevmiyorsun diye karsindaki insan anlatmayacak degil ki. Insanlarin hayatina saygi duy hemen kendini geri cekme. Sana erkek arkadasini anlatiyor dyie sen kötü bir kiz olmuyosun.

dışard ailetişim kurarken yani mesela alışveriş yaparken, biryere gideerken çok utangaç olmuyorum ama. bir ortama gireceğim zaman özellikle okul ortamına gireceğim zaman daha farklı oluyorum. ben daha 19 yaşındayımm öyle çokk arkadaşım yokk evdeyim. hep ders çalışırımm. dertleşceksem annemle dertleşirimm. olgunumm olgun düşünürümm. herşeye kafa takmam ama bu konu çokk farklı. çünkü hayatım geleceğimm bu konuyla ilgili. bu zmana kadar birkaç arkadaşım olmuştur ama çok samimi olmuştur yanii. erkeklerlede konuşamam çekinirimm. hiç erkek arkadaşım olmadıı. üniversitede teklif etseler bile çekinirim galibaa (

Yorumun için teşekkür ederim. tabikinsart yok kanka olcak diye ama insan toplum içinde yalnız kalmak istemiyor. herkes iletişim halindeyken birbiriyle arkadaş dost iken benimn yalnız kalmam kötü oluyor. icim tuhaf oluyor boşlukta gibi istemiyorum. Yalnızlık bir yere adam çekiliyor. Ben son 3 yılda hep evdeyim ders çalıştım arkadaşım annemdi. universiteye gittiğimde arkasım olsun istiyorum artık. Çünkü gerçekten yalnızlık nedir gördüm yanii. dertlesecek bi arkadaşım yok birlikte bir şeyler yapacağım kimse yok. universitede bunun hayalini kurdum. arkadas grubum olsun mutluluk istiyorum. ben 18 yaşındayım ama hicgencligimi yaşamadım. Yaşamak istiyorum universitede. Bunu hayalini kurdum ama işte tekrar Eski seylerin olmasından korkuyorum. Kafama göre birilerini bulabilir miyim merak ediyorum. artik bende gençliğini yaşamak istiyorum mutlu olmak istiyorum yaaa

Bende boyleydim ve ozguvenimi tamamlayarak astim bunlari cok sukur. Kendine guven

ben hakim olmak istediğim içi hukuk okumak istiyorum. zaten üniversiteye bir girsem okusam alışırım değişirim diye düşünüyorum sonuçta sosyal ortamm. ama nasıl olacak diye düşünüyorumm. bi adapte olsam alışsam kaynaşsam değişirimm belki. değişirsem bu korkular kalmaz sosyal biri olurum. mesleğimi yaparım diye düşünüyorum.. zaten resmi bir ortam olacakk.

Rahatlatıyor. Mesela ne zaman biriyle konuşmam gerekse, elim eyeğım titrer, sırtımdan ter boşanırdı. Bunun önüne geçti en azından, gerisi de zaten geliyor, kendinde o güveni buluyorsun bunları atlattığında.

sen ağzınla söylemişsin sosyal fobi... gidip dersanaye yazılacağına bir psikolağa görünecektin... annenle babanıda anlayamıyorum daha ilk okuldan başlamış ve bu sorununu bu yaşına kadar çözemeden durmuşlar... neden bir psikolağa götürmediler seni... kendi başına yenemezsin... biz ne yapsak ne söylesek boş... çünkü yanaşamazsın tanımadığın insanlarla bir arada duramazsın... güven problemin var senin... ilerde daha büyük problem olur.. dışarıya markete bile giremezsin... hatta yaşadığıjn evden kapı önüne bile çıkamazsın... başın döner ve dünya üstüne üstüne gelir çıkamazsın... bir travma falan yaşadınmı bebekken anneler birşeyler anlatıyormu... kaybolmak gibi mesela... çocukken yaşadığın birşeyden olabilir... bilinç altındaki sorunları çözmeden üniversiteyi unut... Y

Kusura bakma bazı kelimeleri yanlış yazmışım telefondan yazdığım icinn

Özgüvenini nasıl kazandın lavinya85

gitceksin merhaba ben Aysun nilay yaniniz bos mu diyceksin ondan sonra da oturup iki üc dk bekledikten sonra Ismini sorabilirsin yasini sorabilirsin böyle böyle taniscaksiniz. Gözünde büyütme.

kendini çok dinleme canım in vino veritas in aqua

kimse sabah aksam sevgilisini anlatmaz ki. mutlaka baska konusacak bir seyler de bulursun benim de erkek arkadssim olmadi bu tarz muhabbetleri ben de sevmem ama mesela onlar boyle bisey konusurken konuyu degistirirdim kimse de bisey demezdi

Aslinda olabilir çünkü konu sahibi ni yanlış gorunce insanlardan uzaklasiyorum hemen demis. Guzel tesbit. O zaman insanları olduklari gibi kabullenmeyi ogrenerek de ise baslayabilir. Herkesin kendine gore guzellikleri iyi yonleri var sonucta. Onemli olan kotu noktalara takilmaktan cok iyi yönleri gorebilmek. Yoksa hiçbirimizin arkadasi olamazdi ki.

Psikiyatris devlette calisanlardan olmasin. onlar dinlemiyorlar bile. Iyi bir dr bul. yoksa zaman bosuna gecer.

Bu durumunun fazla Zeki olmandan kaynaklı olduğunu düşünüyorum. Bu fobiyi yenmeye başladıktan sonra insanları hafife almaya başlayacaksın. Aslında bu fobiyesahip insanlar kendini üstün görüyor ve diğerlerinin aptal olduğunu düşünüyor. Yaklaşımım belki biraz farklı ama temelinde bu insanlar aslında kendini beğenmiş oluyor...

ahhh bende öyle açılsammm :) çok isterim bunu gidicem İNŞALLAH. değişmek için çok dua ettimmmm. belki böyle değişirimm korkmam artıkk. çok saol

Benzer seyleri yasadim ilkokula kadar zayif bir cocuktum surekli ailemin o. zayif o kucuk o yapamaz o karismasin cumlelerini duydum ozguvenimi kaybettim toplasan her sinifimda bi kac kisiyle konusurdum lisede de ogretmen olarak nitelendiremeyecegim biri herkesin icinde gerizekali salak demisti o ergenlik psikolojisiyle yasadigimi tarif edemem. hic bir sey yapmamistim oysa. universitenin ilk yilinda da bunu yenemedim cogu zaman yalniz kaldim. sonraki yil degistim arkadaslarim oldu:) bu donemler gecici ama senin caba gostermen lazim. İlk kitap vs muhabbeti acabilirsin sonra derslerden sonra cevren ve kendinden bahset akar gider muhabbet. Tam duzen oturtman bir ayi gecer ama pes etme. Onlarin senden ne farki var ki. dersaneye git ama sosyal fobine takilma. dersanede de bir kiz vardi hic unutmam hep dalga gecerdi sakinim diye. sonuuc ondan kat kat yuksek bir okulda okuyorum :)