Dedikleriniz de cok haklısınız. Sıkıntı surdaki onları yapıcak enerjiyi motivasyonu odaklanmayı saglayamıyorum psikolojik olarak. Belki diyorum destek alırsam daha saglıklı düşünüp hayatımı güzel bir yerlere getiririm kendimi gelistiririm isime de odaklanabilirim P

Yani kusura bakmayın da psikoloğa zaten tek gidilir yanınıza arkadaş aramak neden? :) Çocuklukta geliştirilen bu değersizlik hissi bence kolay kolay düzelmiyor, insan ne yapsa kendine yaranamıyor bir nevi:) Ama yaşamaktan vazgeçeceğiz demek değil bu tabii. Kendinize yatırım yapın, kendi gözünüzde değerinizi yükseltin. Kendinizi geliştirin, işinize odaklanın, işinizde başarılı olun. Size değer veren insanlarla birlikte olun. Hem ilişki hem arkadaşlık anlamında.

Peki faydası oluyor mu gercekten, sanki bama ben bu kafayı değiştiremem gibi geliyor. Basiretim bağlanmış gibi kendimi negatif hislerimi kontrol edemiyorum. Pozitif düsün tarzı seyleri cok okudum cok dinledim ama hiç

Ailemle aram iyi suan ama çocukken cok baskıcı büyütüldüm, okul etkinliğine katılmak istesem izin vermezdi. Arkadas edinemedim pek evden okula okuldan eve bi hayat. Ailemi cok suçladığım oldu ama bir yandan da büyüdüm kendim cözmem lazım suan öyle bir baskı yok yalnız yasıyorum ama kendi basıma bir seyin üstesinden gelemiyorum hep bir sey yapmak icin yanımda birinin ihtiyacını hissediyorum. Çocukken de sessiz sakin biriydim akran zorbalıgına da ugradım.

Bı uzmandan destek alın bence

Çok teşekkür ederim. 1 seans aldım bittikten sonra daha iyiydim ama ertesi gün sabahından tekrar huzursuzluk mutsuzluk ile uyandım ve günüm berbat geçti. Yani normali bu mu bilmiyorum. Sadece haftada yada iki haftada bir terapi alınabilir galiba benim ilaç desteğine de ihtiyacım

Merhabalar, ben kendimi bildim bileli hep bir mutsuzluk hissi var. Çocukken bile kendimin değersiz oldugunu düsünüyordum. Bunun farkındayım ve cok kişisel gelişim kitabı okuyup düzeltmeye çalıştım ama yine aynıyım sanki. Zaman zaman iyi hissettiğim oldu, hep geçici süreçlerdi. Ve kendimi yalnız da hissediyorum. Arkadas edinme konusunda pek iyi değilim çocukluktan beri yalnız biriydim. Şuan bir sevgilim var ve hep yanımda olsun istiyorum, kendi basıma kalmaya tahammülüm yok. Kendi kendimeyken hep olumsuz senaryolar kuruyorum. Ofiste tek çalışıyorum aksama kadar yalnızım bu yüzden aksamları direkt eve gitmek istemiyorum. Tek kaldığım bazı zamanlar ağlamalarım oluyor. Ne yapcam ben

Ben de okudum arastirdim falan ama tam bi iyilesme olmamisti. Sonra terapiye ve ilaca basladim, o süreçte de okuyup arastirmaya devam ettim, zaman istiyor böyle şeyler, bi anda olmuyor, sabır lazim, birakmamak lazim. Simdi cok iyiyim Allah'a çok şükür.

Bunu uzun süredir düşünüyorum ama tek basıma gitmeye çekiniyorum kendimi hiç tanımadığım birine açamayacağımı düsünüyorum. Hani biri gel gidelim dese gideceğim ama öyle biri

Valla çok iyi olur, faydası olursa bol bol dua ederim sana. Eger burdan isim yazmak yasaksa bana özelden yazabilir misin?

sadece randevuya kadar bu süreci nasıl idare edicem bilmiyorum E

Çok sevindim sizin adınıza, insallah darısı basıma yoksa işimden de olacagım . push ; VioletCat

Cok dogru diyorsun benimde çocuklukta ögretmen olsun okul arkadaşlarım olsun dedikleri yaptıkları bazı şeyler mıh gibi aklımda. Aynı dedigin gibi diger kardeşlerim de aynı ortamda büyüdü ama erkek oldukları icin de farklılık yaratıyor olabilir. Sonucta toplumumuzda erkek cocuklarına cok daha farklı

Keske bende öyle olsam da ıstırap yerine zevke dönüsse su durum E

İşte tam benlik konular çünkü ben de öyleyim Bu derin bir depresyon gibi değil de daha kronik ama az seviyede bir mutsuzluk hoşnutsuzluk hissi.. dediğiniz gibi çocukluğumdan bu yana böyleyim. Akram sayılan iki ablam var, psikolojik destek aldığım bir dönem sormuştum aynı yokluk ortamında büyüdük ama onlar kendilerini değersiz hissetmiyor benim kadar, neden? Diye.. bazı yaşantıların nende algıda seçicilik oluşturduğunu söyledi, düşünseniz ilkokulul 3 te misal kısacık bir an aşağılanmışım, mıh gibi duruyor aklımda.. temelinde bebeklik döneminde ihtiyaçalrımızın ihmal edilmesi nile olabilir, annem misal beni düşürmek istemiş, bu bile olabilir dedi psikolog. Ama en önemlisi.. erken çocukluk yaşantıları, öğretmen olunca daha çok fark ettim, annem babam bir kez bile takdir etmedi beni. Zeki bir çocuktum, evde okuma öğrendim die 2 den başlattılar, öğretmenlerim takdir ederdğ sürekli ama anne babanın yerini tutar mı? Büyüdüm güzel bir okul kazandım, yl yaptım, kpss den iyi puan aldım atandım... bir kez bile aferin dediklerini duymadım, canları sağ olsun onlar da öyle büyüdü demek.. en büyük nedenin erken çocukluk dönemi yaşantıları olduğunu düşünüyorum yani. Şema terapisi die bir kitao var, biziö gibi yanlış çocukluk şemaları yüzünden mutsuz bireylere hitap ediyoe okuyabilirsiniz. Kendinizi geliştirin, o içinizdeki küçük çocuk muhtemelen hala onay bekliyor, siz onaylayın kabuş edin en azından. Terapi kesinlikle öneririm. Birde bunu okuyan sevgili anneler, artık bilmeyen yoktur gerçi, bebekleriniziin açlığını susuzluğunu alt temzlini sevgisini ilgisini.. ihmal etmeyin. Bunlar ilerde karşılarına çıkıyor, onları onaylayın her koşulda yanında olduğunuzu bilsinler, sevdiğinizi söyleyin sık sık.. ne bileyim anne olmak nasip olursa böyle bir anne olmaya çalışırım, ukalalık olarak algılamayın lütfen, öyle önemli konular ki

Önce psikolog deneyeceğim online sonra o yönlendirirse psikiyatri artık ne gerekiyorsa. Bu konuda tecrubesizim umarım kendimi ifade

Yalnızlıktan mutlu olan yanında biri olunca kafası şişen ve tek çocuk olarak büyüyen ben yorumları okumaya

Abuk subuk herseye para harcıyoruz varsın bi kere de ruh saglıgımıza yatırım yapalım. Aslında hep önceden meraktan istiyordum psikologa gitmek simdi ise o kadar ihtiyacım varki boğuluyorum sanki biriyle konusmam lazım ama karmaşık seyler var hayatımda kimseye anlatamıyorum C

Biri neden gel gidelim desin, zaten mahrem bence bu gibi şeyler, kimsenin bilmesine gerek yok psikoloğa gittiğini. VioletCat

Ben de online gorusmustum, cok daha uygundu ve farki da yoktu yuzyuze terapiden. Istersen yönlendirme yapabilirim.

Bence psikologun yanı sıra psikiyatri uzmanına da gitmeniz lazım. İlaçla desteklemek gerekiyor gibi. Çünkü kaygılariniz var sanırım ve bu sizi mutsuz huzursuz yapıyor

Bence de herkesle paylaşma, çok çok yakın hissedip guvenmedikce söylemeye gerek yok, sevgilin dahil.

Doktorunuz yönlendirir sizi. Sakin olun

Artık bu mutsuzluk hissi cok rahatsız etmeye başladı. Sürekli içimde kaygılar var. Bana iyi gelmeyen beni anlamayan bir ilişkim var ve ben bitiremiyorum cunku daha kötü olurum. Kendimi anlatacak beni anlayacak hiç kimse yok çevremde. Evdeyken sadece yatakta uzanıyorum bos bos evde o kadar is varken is yapamıyorum. Hiç bir işe odaklanamıyorum ve çok fazla sigara iciyorum. Daha terapi yapalı 1 hafta bile gecmedi, zaman geçmek bilmiyor. İlaç kullanmak istiyorum ama randevu gününe kadar nasıl beklicem bilmiyorum devlette randevular 15 gün sonraya veriliyor. Biri bana akıl versin E

psikologa gitmelisin bence..

Çok geçmiş olsun.. ifade edersiniz sakin tane tane konuşup anlatın herşeyi

ailenle aran nasıl huzursuzluğunu sebebi ailen olabılır

Bence once psikolog. Ben terapiye baslamistim, durumu anlatinca psikiyatriye de yonlendirmisti, orada kaygi ilacina basladik, psikoloğum ile de terapiye devam ettik.