Sizin babanız olmasi dışında babanıza karşı hisleriniz neler söylüyor?

Öncelikle herkese merhaba diyorum ve hafta sonuna güzel bir giriş yapmanızı diliyorum

Bağını koparma ama vicdan yapacağın bir durumda yok yalnızlık kendi tercihi senlik bir durum yok o yüzden kendini yıpratıp gereğinden fazla ilgi gösterme.

Sanırım en korktuğum kısım ileride vicdan yapmak... Pişmanlık sezmiyorum işte o kısım sıkıntı. Annemle barışmak için beni kullandığı durumlar var onu yazmayı unutmuşum. Sadece annemle ilgili olan kısımlarda pişman olduğunu belirtiyor. Mesela geçmişte çalışmamış olması, anneme yeteri kadar ilgi göstermemesi vs vs. Sanki çocukluğumda hiç şiddet konularını yaşamamamış gibiyiz hiç bu konudan bahsetmiyoruz. Pişmansa bile içinde yaşıyor doğal olarak. Ayrıca teşekkür ederim hepinize. Kimseyle konuşamadığım için buraya iç dökmek bile üstümden yük kalkmasına yardımcı oldu, dediğiniz gibi tam orta yoldan devam etmeliyim sanırım, biraz daha duygularımı körelterek.. <3

bence ne çok yakın olup sizi sömürmesine izin verin ne de çok uzak olup tamamen bağınızı koparın.

Hayat çok kısa, zaman insana neler yapıyor bir bilseniz ; beni 20 yıl aramamış, küçük kardeşlerimi hiç tanımayan babama o kadar kızgındım ki asla affetmem dediğim tek insandır. Öldüğünde gasilhanede ayaklarına kapanıp ağladım hıçkıra hıçkıra, kokusunu öyle özlemiştim ki tüm yapmadıklarını unuttum o an kendime hayret ederek. Ablam bana bakıp ağlıyor musun cidden mi dedi gözlerini kocaman açarak, seviyorsun yani dedi evet dedim seviyorum, benim onunla anılarım var. Bundan sonra da hep seveceğim, adını kimse anmaz bizim ailede ama ben duasını yaparım, mezarına gider konuşurum, resmine bakar derdimi dökerim, hatıra bir kaç eşyasını aldım koklar severim, yıllarca onu özlüyorum diyemedim kimseye... Böyle bir dünya geçip gidiyoruz hep birlikte, yufka bir kalp taşımak biraz kazık yemeye sebep olsada kin tutan, hesabı bitiremeyen bir kalpten daha iyidir. Hesap günü var, hesap soracak olan var, bu işleri yaradana bıraktım, kalbimi hafiflettim, ebeveynlerimi affettim, ikisiyle de helalleştim, kuş gibi ferahım, ben hesap sorma mercisi değilim o yüzden sizde içinizi ferah tutun, iyilik iyilik getirir, huzur huzur getirir, bundan sonrası için güzellikler dilerim hayatınıza

Babanız hala kara bir bulut gibi üzerinizde, eşinizle bile aranıza girmiş. Manipülasyona gelmeyin, bağlantıyı koparın gitsin. Hak etmeyene sırf anne baba diye tahammül gostermeye gerek yok.

Geçmişi hesaplarsak eski nesil ebeveynlerin deli gibi hataları var, babanızı bu konuda yeriyorsunuz ama siz dayak yerken ona engel olmayan da bir anneniz var, bence bu konuda adil değil hisleriniz. Bu güne gelirsek ; Hatalarına rağmen babanızdır, ekmeği yenmiş, suyu içilmiştir, hata yapsa da emeği geçmiştir size, insan çok aşırı bir durum olmadıkça ebeveynlerine zaaf duyuyor bu yaratılışımızda var, size önerim tamamen bağları koparmadan kontrollü bir şekilde diyaloğu devam ettirmeniz. Manipülasyon bir huydur çoğu insanda, sizde babanızı tanıyorsunuz buna izin vermeyin yaptığı zaman. Ama hal hatır sormak, ihtiyacı olduğunda koşmak gereklidir. Bunun için kimse ile aranızı açmayın, o sizin babanız onu sevdiğiniz için kimseye açıklama yapmak durumunda değilsiniz. Merhametini kaybetmemiş güzel bir kalbiniz var bence duyduğunuz acıma hissi bu yüzden onu kaybetmeyin derim

Öncelikle herkese merhaba diyorum ve hafta sonuna güzel bir giriş yapmanızı diliyorum. Benim sorunum babam ve hislerim. Kendimi bildim bileli babam sinirli bir insandı. Çocukken yediğim dayakları asla unutamam. Ama aklımda en çok kalan birgün parkta oynarken kardeşim de kendi arkadaşlarıyla beraber oynuyordu ve kaydıraktan düşmüş. Neden kardeşime bakmadığım için sokak ortasında bir güzel dövmüştü. Üstelik ikimiz de çocuktuk. Affedemediğim çok fazla konu var bunları detaylı yazıp kimsenin vaktini çalmak istemiyorum. Tüm bu zorbalıklardan kaynaklı ben üniversitemi 2. sınıfta bırakıp ailemle aynı şehirde olmama rağmen ayrı eve çıktım ve çalışmaya başladım(19-20yaşlarımda). Evlenene kadar yalnız yaşadım(25yaşıma kadar). Bu yalnız yaşadığım süreçte babam evime toplamda 4 kere gelmemiştir bile. hiç arayıp sormadı bir şeye ihtiyacım var mı? yiyecek bir şeyim var mı? hasta mıyım vs vs. Bu arada annemle babam da benim evlenmeme yakın boşandı. Annemle aram iyidir o beni hiç yalnız bırakmaz. Şimdi asıl sorun şu. Babam 50 yaşında hala aktif, çalışan gayet durumunun yerinde olduğunu düşündüğüm bir hayat yaşıyor. Fakat yalnız. Ve bu durum çok canımı sıkıyor. Geçmişi affedemesem de maalesef çok salak bir yanım var hiç kıyamıyorum. Nazının hala bana geçtiğini çok iyi biliyor ve her telefon konuşmamızda bana hasta olduğunu, ameliyat olması gerektiğini, çok ağrısının olduğunu flan söylüyor. yıllardır bel fıtığı vs rahatsızlığı var. Kızlar inanıyorum inanmasına ama bunu sadece bana yapıyor. kardeşimle konuşurken hiçbir şeyi yok. üstelik bir kere bana sağlık konusunda yalan söyledi tövbe yarabbim kalbinde leke olduğunu söylemiş doktor. e nabızdan girdim baktım ne doktor randevusu var kardiyolojiden ne de bi röntgen vs... sonra özür diledi ama bu durum çok canımı sıkıyor. bir buçuk ay oldu görüşemiyoruz babamla. biz yeni iş yeri açtık işlerimiz çok yeni ve hep başında durmamız gerekiyor. eşim akşam kaçta geldiği belli olmuyor . dün ilk kez eşimle bu konuda tartıştık babama hiç vakit ayırmıyoruz diye. durum biraz uzadı ve tartışmaya dönüştü. şimdi asıl size danışmak istediğim konu şu: Babama karşı nasıl bir tutum sergilemeliyim? Vicdanımla geçmişim arasında sıkışıp kalıyorum ve bunları sorun etmeye başladım artık. Nasıl bir yol izlemeliyim tüm her şeyi unutup yanında mı olmalıyım yoksa özellikle şu hastalık konularında sınır mı çekmeliyim? Siz olsanız ne yapardınız çünkü ben kendi başıma bu işin içinden çıkamıyorum. Biraz uzun oldu kızlar kusura bakmayın Dasmeer

Bu mesaja bir miktar ağlamış olabilirim Acabalarım vardı, ama siz ve yorum yapan diğer arkadaşlar sayesinde emin oldum hepinize ne kadar teşekkür etsem az...

Babam olduğu için seviyorum. Bir de yalnız kaldığı için içimde acıma mı desem değişik bir his var. Dasmeer

Bağını koparma tabiki de sonuçta baban. Ama eline ayağına düşüp çok kendini de yıpratma. mesafeni koru. ilerde bi şey olursa vicdan azabı çekme diye diyorum.

Onun yaptığını anneniz yapsa yine bu kadar affedici ve anlayışlı mı olurdunuz? Şu erkekler kadınlara dünyayı dar ediyor ama illa ki yine sevilip bakiliyorlar ya çok ilginç. Yediğiniz o dayaklarin, dislanmalarin, hastalik yalanlariyla kullanilmanizin hiç mi etkisi olmuyor sizde? Sırf babanız diye? Gerçekten ilginç...

Ozaman içinizdeki sese kulak verin. Çok aşırıya kaçmadan belirli ölçülerde görüşün. Desteginizi sunun.

Size hastalık yakinmasi disinda suanki davranışları nasil. Pişmanlık seziyormusunuz. Eskiye nazaran daha iyi mi tavırları. Belki pişman olmuştur ve sadece hastalığı bahane ederek yaklasabildigini görmüştür. Ben sıcaklık göstermenizden yanayım. Yumuşak Bi kalbiniz var belli ki. İleride pişman olabilirsiniz soğuk davrandığınız da. Kimsenin yaptığı yanına kalmıyor bırakın sizin vicdanınız rahat olsun