Anneniz dışında kimse böyle düşünmüyorsa ne önemi var? Asla kabullenip başkalarının da sizi burdan vurmasına izin vermeyin. İnsanın kendi olması kadar güzel bir şey olamaz asıl. O kadar baskıya rağmen kendiniz olmaktan vazgeçmemişsiniz.

Teşekkür ediyorum. Aslında bu şekilde kimseye ben lanse etmek istemem ama çok belli oluyor. Ancak eminim etraftan bir çok insan bu baş edişimi gördü. Herşeyden evvel kendim biliyorum üstesinden geldim olayların ama kalıntılarını temizleyemiyorum.

Yazının hepsini okudum. Öncelikle şunu söyleyeyim 3 yıl önce sahur sofrasında gündüz aldığı popaçaları ekmek poşetinden çıkarmadan ucundan kıra kıra bana göstermeden yemeye çalışan bir annenin kızı olarak sana tek diyeceğim allah yardımcın olsun. Eşinin iyi olmasına çok sevindim allah o taraftan yüzünü güldürdü en azından. Ablana gelecek olursak karışma yorum yapma açık ve net söylüyorum dinle sus dua et. Bazen insanların bizi anlaması için empati kurma yeteneği yoksa demek ki aynısını yaşaması gerekiyor. Ben eşimle nişanlıyken sen yarına ayrılırsın diyen kardeşim eşiyle evliliğinin ilk ayında ayrılıyordu neredeyse aradım sabret dedim fevri olma dedim saçma sapan huyu yüzünden boşanmasına engel oldum. İnsanız kardeşimize canımız acır ama bunlar hep hata! asla benim onun yanında olmamın önemi olmadı da ona boşan boşver işin gücün var diyen ailemin en çürük halkası büyük ablam iyi oldu. velhasıl ailen ile düşman olamazsın ara sor konuş enerjini en yakının olsa da sömürmesine izin verme. Eşine birşey anlatma.

Ben de söylemek istemiştim onu ama üzülürsünüz diye söyleyemedim. Yazdıklarınızdan suçluluk hissi de alıyorum hiçbir şey sizin suçunuz olmamasına rağmen. Sevilmeyen neden benim? Neden onlar değil de ben?

Çok teşekkür ederim. Yazdıklarınız aslında iyi hissettirdi aynı hisleri benzer şeyleri yaşayan insanların varlığını desteğini açabileceğini bilmek görmek. Eşim aslında 16 yaşından beri hayatımda aslında bir kısmını bilse bile hep bazı şeyleri tuttum içimde kendim bile unutmak istedim kimse bilmesin istedim ama bugün çok kötü oldum gitmiyor aklımdan

Ne demek. Çocukluğunda yaralananlar kolay iyileşmiyor biliyorum. Sırtımızda yük diye taşımasak bile ayağımıza dolanıp sürükleniyor gittiğimiz her yere. Ama artık o savunmasız, güçsüz çocuklar değiliz.

Çok teşekkür ederim. Aslında biraz daha zamanı var ama anne olmayı en çok bu yüzden istiyorum sevgimi gösterebileceğim ona anne sevgisi yaşatabileceğim bir evlat yetiştirmek istiyorum. Allah nasip etsin inşallah.

Ben demedim ama kendisi dedi ben sana yıllarca böyle dedim hata etmişim evden gittiğinde kızmıştım şimdi yapmak için fırsat kolluyorum diyor.

En azından anlamış hatasını. Bilemiyorum çok ikircikli bir konu. Bir yanım diğer kardeş de çocuktu bilemezdi diyor bir yanım kardeşine destek olsaydı ebeveynlerinden gördüğü takdiri kaybetmek istemedi, haksızlık yapılmasına göz yumdu diyor. Ama esas suçlu tabi kardeşiniz değil. Sizin annenizle aranız nasıl evlendikten sonra? zeynones

İnsan bu olayları silebilir mi silemez. Aklından da kalbinden de silemez. Kimseye anlatamaz da. İnanın hatırına düştükçe utanıyorum neden bizi sevmek yerine böyle duygulara maruz bıraktı yaptığı yanlışlarla.

Normal. Stabil tutmaya çalışıyorum. Bazen aşırı ilgili zırt pırt arıyor rahatsız olduğumu hissttiriyorum bazen sebebini bilmediğim şekilde küsüyor görmemezlipe vuruyorum. Gidip gelmem gereken zamanlarda gidiyorum zaten öyle özel bi bağım yok genelde kardeşlerimle ilgili bi iletişim oluyor benden tarafa. O ise daha fazlasını bekliyor. Şu anda isteğim sadece normal bir iletişim olması. Yaklaşmasın da uzaklaşmasın da.

Merhaba arkadaşlar, Neresinden tutup başlayacağımı bilmiyorum inanın. İçimdeki duyguları anlatmak o kadar zor geliyor ki. Kısaca olaylar ve içimde yine neden bu duygularımın ortaya çıktığından bahsedeyim. Biz 4 kardeşiz ancak ablam ve benim yaşım çok yakın ve birlikte büyüdük. Diğer ikisi yaşça bizden epeyce küçükler. Annemin ablama karşı olan hisleri hastalıklı idi. Onu hep kayırır beni hep yererdi. Kötü çocuk bendim. Çünkü ben ben olmayı seviyor isteklerimi de istemediklerimi de ifade ediyordum. Ortaokula başladığım günden itibaren doktora bile kendi başıma gittim işlerimi kendim üstlendim bunun için bile suçlu oldum. Gerçi yapamam sen de gelir misin dediğimde bile kendin hallet sözünü çok erken duydum. Bu bile öyle acı geliyor ki o zamandan kalan izleri çok derinmişte yaşım büyüdükçe anladım. Ablamın düşünce ve duygularını ise tabiri caizse ipotek altına almayı seviyor. Ablam kendim hallederim dediği şeyler için bile sen yapamazsın deyip yapardı. Ablam ise başta uysal ama bir süre sonra olmaması gereken yerlerde parlayan öfkelenen bir çocuktu. Hala da öyle gereksiz yere sabreder en sabretmesini gereken yerde bağırır çağırır. Ben evin isyankar çocuğu. İsyankar dediysem aslında hayatımın yönü bellidir. Sadece herşeyi eleştiren bir insan olduğu için insani ilişkilerimi anneme anlatmayı, ona açmayı tercih etmem. Yıllarca bana duygusal anlamda eziyet etti çocukluğumdan beri işitmediğim söz hakaret kalmadı. Psikolojik şiddetin dibini gördüm. Sonrasında da hastasın sen git ilaç kullan gibi söylemlerle ötelemeye çalıştı. İsyan ettiğim günlerden birinde beni sen hasta ettin ben senin yüzünden sevgiyi hissetmedim anne kelimesine sığınamadım ilaçlara sığındım en ufak bağırma sesine tahammülüm yok anlıyor musun diye bağırdım çağırdım sonrasında zaten ayrı eve çıktım bir şekilde hayatımı kurdum o sırada zaten nişanlı idim. Evlendim çok şükür huzurluyum şu anda da. Üniversite okurken kaygı bozukluğu tedavisi gördüm bunun suçlusu da ben oldum yanlış tercihlerde bulunduğum için kaygılanıyormuşum. Sürekli eleştirilmekle ilgisi yok yani. Eşimle liseden beri beraber olmamız kendim onlara sormadan evleneceğini adama karar vermem bile sorun oldu. Ben evlenmeden hemen önceki ay ablam evlendi ancak 20 gün içerisinde yaşadığı bir talihsizlik sonucu boşandı. Aracı ile tanıştışar ama her bir adımını anneler ile karar verdi bunu da özellikle söylemek istiyorum. Yine en mutlu günlerimde ben leş gibi bir duygu ile evlendim anlamın olayları yüzünden. Bunu eşime bile anlatamadım ama o anladı kelimelerle olmasa da anladık birbirimizi çok şükür. Daha anlatamadığım içime sığdıramadığım ama dağa taşa haykıra haykıra ağladım yığınlarca olay, hissetirilen kötü duygular var. Yanlış anlaşılma olmasın dışarıdan gayet elit anlayışlı görünen annem evin içinde bambaşka bir kişi evlatlarına karşı. Çok daha fazla öfkelendiren bir şey bu da. Dedim ya ablam boşandı ilk etapta aşırı destekti ablamın morali bozulmasın diye neler neler yaptı ama aynı biz bekarken yaptığı gibi yine baskılamaya çalıştı. Ablam ise annemin ona karşı bu hastalıklı bağını görerek kurtulmaya çalıştı. Ve ilk isyanında ablama resmen evde mobbing uyguluyormuş. Ablam işte her gün annemin ona yaptıklarını anlatıyor. Ben tepki vermeden dinliyorum. Aslında çok kızgınım. Annem bana eziyet ederken ablam bana sen isyankarsın biraz evet desen sabretsen böyle olmayacak dediği, annem onunla konuşma dediği için benimle konuşmadığı günler aklıma geliyor. Ama bir taraftan içim nasıl acıyor çünkü neler hissedebildiğini sadece evde yaşayan anlar. Diyorum ya ablam anlattıkça içimden kopan parçaları anlatmam. kendimi hatırladığım günden beri ağladıklarım aklıma geliyor. Buraya yine yazamıyorum çünkü çok doluyum sıralayamıyorum. Kalbimi aklımı dizginleyemiyorum. Ne yardım edemediğim için üzüntüm geçiyor, ne de içimdeki o eski günlere karşı öfkeleri diniyor. Yine ağlıyorum yine bütün bilinçaltım elime düşmüş gibi.

Terapi aldım ilaç tedavisi gördüm. Aslında yaşadığım rahatsızlık bunların neticesi idi. Bir kaç kez doktor değiştirdim 18 yaşımd ailk gittiğim doktor ebeveynlerim görüşmek istemişti. Annemin tepkisi tabi gördü seni bize yol gösterecek nasıl başa çıkacağımızı gibi bir tepki vermişti oysaki mevzu annenin sana tutumu orayı düzenlersek konfor alanına ulaşcaksın demişti doktor ama gitmedi ona da. . push ; zeynones

Evet neden diye çok sorguladım. Komşularımız kayınvalidemler herkes bilir annem beni dışlar davranışları ile belli eder. Evlatlık olduğumu düşündüm yıllarca, araştırabşlecek yaşagelip araştırdığımda ancak tatmin oldum. Sonra ben yanlış davranıyorum sanırım dedim ama olmadığını gördüm. İnsanın kendi olması bu kadar kötü bir şey olamaz sanırım. Her şeye rağmen kendimi kıskanç ve bencil damgasını yemekten alıkoyamıyorum.

En iyisini yapıyorsunuz. Anneniz gibi insanların çok yakınlığı da yaralar çok uzaklığı da. Uzak olmasına rağmen uzaklaşmaması sıkar çünkü. Yardım aldınız mı bu konuyla alakalı? Üniversitede terapi görmüşsünüz sanırım ama bu konuyla ilgili değil.

Sana tek tavsiyem bundan sonra önüne bak geçmişe takılı kalarak yaşarsan bugünü kaçırırsın sonra elinde yıllar yıllar geçmiş ama yıllarını bu düşüncelerle heba etmiş bir "sen" kalır. Ben anne olunca annemin yaptıklarını yapmam demen yeterli bu düşüncelerden kurtulman için. Sen hayallerindeki anne olabilirsin. Hayalimdeki anne şöyle davransaydı dediğin şeyleri yapabilirsin. Olan olmuş zamanı geri alamayız ama gelecektesin şu an ve kötü örnek de örnektir sen aynılarını yapmamak için çabalarsın.

Dediği gibi bile olsa yine gitseymiş. Kendince sizinle nasıl baş edeceğini öğrenirdi? Doktorunuz çok doğru söylemiş mevzu siz değilsiniz. Annenizin size davranışları tamamen annenizin psikolojik sorunlarından kaynaklanıyor. Bazı ebeveynler çocuklarının onların bir uzantısı olmadığını kabullenmekte zorlanıyor, kaç yaşlarına gelirlerse gelsinler onların sahibi olmadıklarını anlayamıyorlar. Anneniz kendi durumunu kabullenip çözüme gitmedikçe sizin yapabileceğiniz hiçbir şey yok. Olanların suçlusu asla siz değilsiniz. Annenizle ablanızın şu anki durumunun bir parçası hiç değilsiniz. Evet size geçmişi hatırlatıyor ama şu an ablanızın yaşadığı sorunlar yine annenizin kendi otorite problemiyle alakalı. İyileşmek istiyorsunuz, önünüze bakmak zorundasınız o zaman. Geçmişin telafisi maalesef mümkün değil. Daha fazla yara almamak için annenize kör, sağır olmalısınız. İğneleyici laflarının hedefine ulaşmasına izin vermeyin. Çünkü asıl derdi sizle değil, kendiyle.

Çok teşekkür ederim desteğiniz için inanın öyle iyi geldiniz ki.

Ben de eminim ki çevreniz uğradığınız haksızlığın farkındadır. Yine başa döneceğiz, kalıntılarla baş etmenin tek yolu da çok klasik ama size yapılanların sağlıklı bir insan tarafından yapılmadığını, sizlik hiçbir şey olmadığını düşünün, unutun. Unutmaktan kastım da sürekli yaşadıklarınızı hatırlatacak şeylerden kaçının. Ablanız mesela. Her gün annenizi anlatmasını dinlemeyin. Bunu da açık açık söyleyin. Senelerce bizzat yaşadığınız şeyleri bir de başkasının ağzından duymak zorunda değilsiniz.

Allah yardimcin olsun zor seyler yasamissin bence de karisma ablanla anneni kendi hallerine birak mesafeli ol herkes kendi sorunlarini cozsun sen kendine bak eski anilari unutmak kolay degil insallah iyi olursun kendi kendini iyilestirmeye bak

Bazı ailelerde var böyle sırf kardeşlerinden daha dişli diye kurban edilen çocuklar. İtaat eden çocuklar sevildikçe, uyumsuzlar dışlanıyor. Kardeşler de ibre kendilere dönmeden anlayamıyorlar aslında nasıl bir şeye alet olduklarını. Size yapın diye tavsiye vermiyorum çünkü yaptıkça bu girdaptan kurtulamazsınız ama ben olsaydım sanırım ablama yıllar önce bana kurduğu sen isyankarsın aslında biraz sabretsen böyle olmayacak cümlelerini iade ederdim

Çok teşekkür ederim. Buraya yazdığım konuları okudum aslında yıllardır değişmemiş içimdeki his. Adı belki onu kıskanmak belki kardeş ayrımcılığını hazmedememek. Dönem dönem kendime iyi gelmişim kimi zaman batmışım..

Çok teşekkür ederim. Umarım öyle olur.

Çocukken yaşanılan seyler insanların üzerinde pek de tamiri olmayan kalıcı izler bırakıyor maalesef umarım hayatınız bundan sonra muhteşem geçer