Evladınız da ergenliğe girip mutsuz olunca onu kime vereceksiniz? Neyse hamilesiniz sağlıcakla dogurun

Bahceli bir eve gecin yada her gun disari cikarin kucuk bir irkta olsa topraga basmak bocekleri koklamak cimlerde oynamak ister yada buyuk teras gibi balkonu olan bir eve gecin ben vermeye kiyamazdim sartlarimi zorlardim

Bende ufaklığindan beri çiktim hep dısari geldim sorun etmedi ama bırakıp gidince üzüluyordur eminim çünkü uyurken bile wc ye gitsem birkac saniye içinde kosa kosa wc ye geliyor bide nasıl miyavlayarak bibimi anneme taşirdim alışkindi annemde buyümustü ama bu yabani çiktı annemde de kedi var mecbur kalırsan evde birakiyorum öyle zaten gunlerce gitmiyorum biyere en fazla 3 gün olur

Tekrar diyorum, ben onu terketmiyorum. Sadece özgürce hareket edebileceği bir yerde daha mutlu olur mu bunu görmek istiyorum. Onu başkasına satmıyorum, bırakıp kaçmıyorum. Birkaç gün gözlemimden sonra mutlu olamadığını görürsem hiç düşünmeden geri alacağım zaten. Bu süreçte birkaç gün arkadaşımıza emanet etmişiz gibi olacak. Cicek

Ne kadar güzel bir son olmuş, umarım bizim için de öyle olur. Çok çok teşekkür ederim..

Büyük ırk olduğu belli olduğunda "aa büyükmüş bu" diye geri çevirmedik. Elimizdeki şartlarla yetiştirmeye ve uygun alanı sunmaya çalıştık ve elimizden de bu kadarı geldi. ImTheDevil I'm a devil of my world Anneler

Gerçekten bu aynı şey mi? Nasıl kıyas yapabildiniz? Ergenlik gelip geçici ama benim köpeğim ömrü boyunca ortalama 10 yıl daha bu küçücük alanda yaşayacak. Ve bu ne yazık ki ne benim ne de onun suçu, utanmadan "küçücük bir şey olacak" diyenlerin suçu.. Pozitif örnekler duymak istediğimi rica etmiştim, yeterince moralim bozuk negatifliğe hiç tahammülüm yok şuan inanın.. Hamilelik konusunda ise teşekkür ederim.

Evet en büyük hatamız çok güvendiğimiz birinden sahiplenip ona güvenmek oldu. Ben ona dha önce de dediğim gibi 10 yıl tek göz odada da bakarım ama önemli olan onun daha mutlu olması. Çok teşekkür ederim yapıcı yorumunuz

Dışarı çıkaramama olayını kafamda oturtamadım ben. sabahları biraz daha erken alarm ya da iş dönüşü yorgun argın kalan son bir canla gayet dışarı çıkarılır. Havadan konuşmuyorum, köpeğim var, yıllardır yaptığımız şey. Doğum sonrası iyice ihtiyaçlarını öteleyecekseniz evet sahiplendirin hayvancağızı. Sizinle kalması daha iyi yazanlar olmuş ama değil, düzenli yürüyüş stres seviyesini azaltma ve enerjiyi yakma için şart, diğer türlü zamanla hastalıklar başlayacaktır, en önce de deri problemi.

Ben olsam veremezdim sanırım. Hiç bir bahçe onu sahibi kadar mutlu edemez. Bizim 1.5 yaşında kedi kızımız var. Çöp vermek için kapıyı açtığımda bile deli gibi kaçıp kendi odasına saklanıyor. Burası evi çünkü, kendini güvende hissettiği tek yer. Evin büyük olmasına gerek var mı ki? Sokaklar kocaman. Eşiniz hergün 15 dakika gezdirse bile yeter ona

Anladığım kadarıyla yavruluğundan beri sizinle ve aynı evde yaşıyor. Alışmıştır. Yani gözünü o evde açtı ve sizinle açtı, size bağlanmıştır; ev de küçük müçük ama benimsemiştir yani alışık olduğu ev. Sizin onu açık alanlara çıkarma imkanınız yok mu? koşsun yuvarlansın sonra dönsün evine. Siz ondan ayrılacağınıza üzülüyorsunuz ama o sizden ayrıldığına üzülmeyecek mi? Özlemeyecek mi? Ben olsam vermezdim.

Bende benzer durumdayim 1 yildir evliligimin maddi acidan en Zor zamaninda bir can sahiplendim kendimi erteliyorum ona harciyorum yolun karsisina gectigimde bile cakilip kaliyor beni bekliyor ki esimle benden cok vakit geciriyor esimde yanindayken boyle O yuzden verme kararinizi destekleyemem ne olursa olsun anlamiyorlar ve yaralari asla iyilesmiyor kimseye guvenmiyorlar

Beni anlayan biri olması ne de güzel.. Umarım benim barnimde sizin tosununuz gibi mutlu bir şekilde melek olur zamanı geldiğinde. Çok teşekkür ederim..

Düşündüğüm ve bulduğum ilk çözüm sahiplendirmek olmadı elbette, buraya gelene kadar çok çözüm yolu düşündüm. Ne yazık ki bahsettiğiniz şeyler bizim maddo durumumuza uyan konular değil. Keşke pat diye ev değiştirebilecek bir çift olsak, ben de saatlerdir bebeğim gidiyor diye ağlamasam. meriana

Benimde bir kedim var 5 yaşında eve kapattığımız için bende çok huzursuzum... Allah affetsin günaha giriyormuşum gibi geliyor.3 aylık falandı sokaktan sahiplendim.. sürekli bizimle şehir dışına çıkınca yanımızda götürüyoruz memlekete falan... büyük konuşmayım kimselere veremem evladım o benim.. kurban olsun annesi

Eğer komşularınız gerçekten güvenilir insanlarsa verin. Barney'i de bol bol öpün benim için de :)

Bir köpek tek başına 24 saat bahçede koşup zıplamaz ki. Ancak yanında biri olacak ki hoplasın zıplasın. Vermeyi düşündüğünüz aile onunla oynayacak mı? Bakıcı tutsanız? İlla maaş bağlanacak birinden söz etmiyorum. Yok mu hayvansever komşunuz, her gün alsın sizden parkta bahçede yürütsün. Sabah 1 saat gezdirse bile yeter akşam da işten dönünce siz gezdirirsiniz enerjisini atar iyice. Edit: doğum yapacakmışsınız köpek uzun bir geri plana atılacak. Bu durumda sahiplendirmeniz daha doğru olacaktır üzüldüm açıkçası.

Hayvanlarla, sahiplendirmelerle içli dışlı biri olarak şunu söyleyebilirim. Evet kedilerde de köpeklerde de 1 yaşını geçtikten sonra geri verme/yeniden sahiplendirme oranı çok fazla bu kimi zaman heves geçmesi, kimi zaman hayvanın fiziksel şartlardan mutsuz olması ile ilgili bir durum. Keşke en başımdan o cins ile ilgili ayrıntılı bilgi alsaymışsınız bence en büyük hatanız o olmuş. Ancak bu sorumluluğu farkedip hiç değilse sokağa bırakmamışsınız eğer ki 10 sene daha bahçeli eve çıkamam, bakamam diyorsanız en kısa zamanda yeni yuvasına verin. Ve bahçeli eve çıkmadan da köpek sahiplenmemenizi öneririm. Çünkü çalışırken ve küçük cins bile olsa evde yalnız bırakıldığında mutsuz oluyorlar.

Ben veremezdim, kedilere geçici yuva oluyorum onları verirken bile paramparça oluyorum degil ki benim bakıp büyüttüğüm canımı yok veremem. Sahiplenirken herşeyi düşünmek lazım işte Verdiğinizde onun psikolojisi nasıl olacak

Terkediyorsunuz demedim zaten, ben sizin yerinizde olsam kimseye veremezdim dedim. zeynones

Tabi simdi birde bebekleri olacak köpüş ikinci planda bile değil maalesef

Ben size fazlasıyla hak verdim. Bahçeli evde çok daha mutlu olur. Siz de sık sık gidip görürsünüz hem. Güvendiğiniz insanlarsa neden olmasın. Maddi durumunuz elvermiyorsa Bahçeli eve nasıl çıkacaksınız. Gideceği evde Çok mutsuz olur depresyona girerse tekrar değerlendirirsiniz bu durumu ama bence daha mutlu olacak. Kendinizi hırpalamayın. Şartlar böyle olmasını gerektiriyor. Tanıdığınız güvendiğiniz birilerinin istekli olması da iyi olmuş:)

Nasıl da pozitif yorumunuz, çok iyi geldi. Dediğiniz gibi mutlu olursa ne ala, olmazsa da bu ev her zaman açık ona. Çok teşekkür ederim umarım benim bebeğim de sizin kediniz gibi çok mutlu olur

Ne karar verdimiz Onu verecek misiniz? merak ettim

Evlat edinmek icin kuruma basvuracagim ama once kopegime egitim aldiracagim oda evimin bireyi benimle konusuyor ozluyor disi diye atilmis birdaha ben nasil atarim pandemide geldi buldu bizi, aklimizi kaybetmemize engel oldu

Evet ya resmen bunalima giriyorlar ve inanilmaz duvarlar oruyorlar. Sahibine de kuser yeni yerede alisamaz

Gönül tabiki istiyor nasıl istemez. Ben de sizin gibi bir örnek istiyordum açıkçası. Benim de görmek istediğim orda daha mutlu olacak mı, bunu görmek. Yazımda da belirttiğim gibi bunu hissettiğim an zaten geri alacağım, gerekirse bir ömür aynı odada yaşayacağız. Fakat biraz da olsa daha rahat edebilecekse orda, ne mutlu bana. Özlerim ama kabullenirim bir şekilde. E Esila09

Bencilce davranmak yerine dostunuzun iyiliğini düşünüyorsunuz, çok zor birşey bu yaptığınız. Sizi takdir edebilirim ancak. Bahçeli ev ona çok çok iyi gelecektir. Ben kedimin sürekli camdan dışarıyı izlemesine bile hüzünleniyorum, köpek olsa içim parçalanırdı.

Evet muhtemelen bebek olmasının da çok büyük etkisi var Umarim işin sonu onun en mutlu olacağı şekilde biter Yanımdan ayrılmaması için elimden geleni yapıyorum yapacağım da Çok çok teşekkür ederim

Bu da benim oğlum Tosun. 8 yaşında melek oldu. köpeğiniz bahçede daha rahat eder. Enerjisini atar. Köpekler yeni hayata kolay adapte olur. Yeni sahipleri de ona iyi bakacak insanlarda, vermeniz daha doğru. Eklentiler C1CE6F2B-68BB-4538-9EBB-BD044EF3253F. jpeg 176,1 KB · Görüntüleme: 63

Bu arada ben de iş durumumdan dolayı tanıdığım bir aileye kedimi sahiplendirdim. Ben günde 1 saat ilgileniyorken onlar sürekli beraberler. Kedicik nasıl mutlu. Gün boyu oyun oynuyor:) meriana

Yani günde yarım saat bile olsa gezdiremiyor musunuz sahiden? Bu nasıl mümkün olabiliyor? Yanlış anladıysam düzeltin lütfen. Köpek sahiplenmek kedi sahiplenmek gibi değildir. Kediyi bir şekilde evde tutabiliyoruz ama köpek için bu imkansız. Köpekler tuvaletini bile dışarıda yapmak için tutuyor. Sahiplenirken bunu bilmek ona göre sahiplenmek lazım. Bizim de 3.5 aylık kedimiz var, her şeyimiz ona göre. Gezmemiz, harcamamız vs. Mamasına verdiğim parayı uzun zamandır kendim için bile harcamadım tek seferde. Evin sahibi de kedi oldu zaten. Güvenlik endişem olmasa ben de arada dışarıda gezsin isterdim ama eve çok alışık olduğu için dışarıda fazla stres oluyor. Kedi bir şekilde uyum sağlıyor köpekler daha farklı. Her gün dışarı çıkarıp gezdirirseniz ev değiştirmeye ya da sahiplenirmeye gerek kalmaz belki. Yani sağlık veya gerçekten onu ilgisiz bırakacak bir durum olmadığı sürece başkasına verilmesinden yana olmuyorum ben. Benim de kedim geldi ertesi gün alerji oldum mesela. Akrabadan sahiplenmiştik, alerjimi duyunca sağlığından önemli değil zaten biz çok özlüyoruz geri alabiliriz istersen dediler, vermedim. Ki verebilirdim sağlık söz konusu çünkü. İlaç vs idare ediyorum. İnsan alışıyor, dostu oluyor canı oluyor. Onlar için de aynı şekilde.

Universiteyi kazandigimda 48 kiloluk kopegimi aileme birakip istanbul a geldim, depresyona girip hasta oldu, ben de tabi, sonra aldim getirdim, 75 m2 evde 5 yil daha yasadi benimle. Yani benim oğlum genis bir bahcede yasamaktansa benimle küçücük bir evde olmayi tercih etti, ben de yagmur camur kar kis demeden her sabah 6 da 7 de kalktim onu yuruyuse cikardim, bir posta aksam, hatta bir posta da gece, kiz basima Parklarda dolaştırdim. Yani gonul isteyince her sey mümkün. Ona gore verin kararinizi.

Bu arada eklemeden geçmek istemedim, kedi köpek aslında doğal ortamında kalmalı yapısı gereği ama sokaklar o kadar çok tehlikeli ki onlar için, evlerimiz daha güvenli. Ya da evdeki tehlike daha az desek daha doğru. Sokakta olsa sürekli yemek bulma telaşı, bölge kavgaları, sağlık sorunları, sevgi ve ilgi açlığı çekiyorlar. Ama evde olunca problemleri aman kablo kemirmesin, aman yabancı cisim yutmasın, aman oynarken evi dağıtmasın, aman ev küçük gibi şeyler oluyor. Sokaklarda aç, sağlıksız, araba altında kalmasından ya da ayının biri tarafından tekmelenmesinden bin kat iyidir evin küçük olması.

Köpek değil ama kuş örneği vereyim. Benim bir muhabbet kuşum vardı. Kafese kapatmaya kıyamazdım Ama çok kötü bir yere dadandı. Avizelere. Avizeler tahtaydı ve sürekli gagalıyordu Olsun dedim avizeler çizilsin önemli değil Ama elektrik kablosunu denk geldi bir gün. Tv izliyordum bende. Kuşu elektrik çarptı. Tüm sigortalar attı. Kuş güm diye yere düştü. Ev de yanık koktu. Aklım çıktı. Elektrik tesisatı baya pahalıya yapıldı. Ama kuş bunu sadece yüzündeki tüylerin yanması ile atlattı. Ne zaman kafesten çıkarsam avizelere gitmeye devam etti. Bende evde yokken hem çarpılır hem de yangın çıkar diye hep kafese koydum. Bu kez tek başına mutsuz oldu. Gidip bir eş aldık. Çiftleşir vs diye. Ama anlaşamadılar. En sonunda sahiplendirelim dedik çünkü evimizde onlara uygun oda yoktu. Verdiğimiz kişi sık sık fotoğraf attı. Kapalı balkon yaptırmış. Oraya kuş yuvaları koymuş. Doğal ortam yapmış. Orada zaten 6 7 tane muhabbet kuşu varmış. Bizim anlaşamayan çift kendilerine yeni eş bulmuşlar. Hatta yavruları da olmuş. Daha mutlu oldular kısacası.

Ah Esila görmeniz lazımdı, nasıl bir depresyona girmişse annem o kadar üzülmüş ki neler yapmış ama bana mısın dememiş, anneme alışıktı oysa yabancıya bırakmadık bildiği tanıdığı annemle birlikteydi, o minnoşum erkekti bana çok düşkündü, bebekken onu bana getiren eşim olmasına rağmen eşimi bile kıskandı epey süre, hamile kaldığımda da bebeği kıskandı çok başka bir şeydi kuzucuk. Şimdi ki evlatcım kız, o da eşime düşkün onu bırakıp hiç şehirdışına gitmedik ama gündüz olur da eşim birkaç saatliğine evden giderse o dönene kadar canıma okuyor, ağlıyor beceremese de ulumaya çalışıyor Kucağımdan inmiyor, babası gelince de daha kapıda hesap sormaya başlıyor, evciller inanılmaz bağlanıyorlar o yüzden ben sağlık gibi önemli bir sorun olmadıkça başka yere verilmelerini tasvip etmiyorum

Acaba hala bebeklik döneminde olduğu için olabilir mi? Sanırım daha 1 yaşında var ya da yok, daha önce de köpeğiniz olmuş bilirsiniz, bebeklik dönemi daha bir hareketli ve ele avuca sığmaz oluyorlar, 1,5 yaş gibi durulmaya başlıyorlar. Benim şimdilerde Pekinez cinsi bir bızdığım var 6 yaşını doldurdu, geldiğinde 2-3 aylık bebekti sürekli oynamak isterdi ama artık sokaktaki köpeklerle çok nadir oynuyor, yine saklambaç kovalamaca oynuyoruz ama eskisi kadar sık değil, goldenlar apartman yaşamına uygun aslında, bizim buralarda apartmanlarda bakmak için küçük ırk yanısıra sıkça bakılan tek büyük ırk golden, uyumlu ve sakin mizaçları nedeniyle apartman yaşantısına uygun diye tercih ediliyorlarmış.

ben olsam veremezdim imkanlarımı zorlar daha büyük ya da bahçeli bir eve çıkardım

Bibi, benim karmen 10 gun tek kalirdi umrunda olmazdi, simdiki tosbik oğlan gezmeye gitsek kapida ağlıyor. Boyle alissin da istemiyorum, önümüzdeki ay komsuya anahtar birakip bikac gun tatile gidicem bakalim insallah cok uzulmez hic kiyamam

Mesajınızı okuyunca tekrar ağlamaya başladım, beni anlamanıza çok sevindim. Kedinizle birlikte sağlıklı uzun ömrünüz olsun.

Hamilesiniz, hic mi yuruyus vs yapmiyorsunuz gun içinde? Onu Da alin gezsin sizinle? Yani ne bileyim orasi onun evi? Bunalima girme ihtimali yuksek? Benim kuslarim odayi havalandirmak istedigimde cereyanda kalmasinlar diye arka odaya koydugumda bile tedirgin oluyorlar? Baska eve versem demek ne hale gelirler? Kaldi ki kopek bu, sahibine asik olan bir canli..

Siz gerçekten benim yazıda ne kadar üzgün olduğumu hissetmediniz mi? İkinci planda bile değilmiş.. Nerden biliyorsunuz içimi? Karnımdaki bebekten daha çok onu düşünüyorum, her neyse. Allah fikrinize gönlünüze göre versin ne

Ben de veremiyorum, hiç mutlu değilim ki. Çok ağladım çok düşündüm onu daha iyi şartlarda büyütebilmek için ne yapabilirim diye ama maalesef maddi şartlarım başka bir çözüme yetmiyor. Tuvaletleri dışında haftada birkaç kez de gezmek için çıkıyoruz mesela evden ama bu ona yetmiyor. O sürekli özgürce koşmak yuvarlanmak isteyen bir köpek ne yazık ki E Esila09

Haklısınız belki ama ben veremezdim orda sizsiz mutlu olacak mı peki ben cuma akşamı sehir dışına çiktım cumartesi aksam geldim 24 saat bile sürmedi evde kedim var bana çok düskün komşum 3 kere gelmiş bakmaya ilk geldiğimde bana geldi dedi son 2 seferde anlamiş ki ben değilim yatak odasindan çikmamıs bile ben geldim nasıl miyavliyor ağlar gibi anasi kurban olsun ben veremem kimselere

Şöyle anlatayım evcil alırken ki bunu bende almış biri olarak söylüyorum tarafsız veterinere götürülüp görüş alınıp alınır belki sağlıksız yavru belki söylenenden farklı bir şey var yani normalde ben böyle gördüm çevremde kendim böyle yaptım ve evet en başta daha satınalım yapmadan tarafsız veteriner kontrolüne beraber gitseydiniz anlaşılırdı ve evet o zaman aaa bu bebeğin ben vebaline giremem derdiniz çünkü karşılıklı duygusal bağınız olmazdı ve siz daha önce evcile annelik yaptığınız için tecrübelisiniz keşke böyle olsaydı sizin güleceğiniz bir yorum değil yorumum dursun burada bir başkasına vesile olur W

Herkese merhabalar.. Şuan o kadar üzgünüm ki içimi dökmek için yazıyorum. Belki cevap veren bile olmaz ama içimi dökmüş olurum. Barney 8 ay önce girdi hayatımıza. Daha önce 8 yıl bir şivava bakmıştım evimde. Yaşlılıktan ötürü öldü. Evlenince eşim de hayvan sevgisini görsün diye bir yavru sahiplenmek istedik. Fakat yaşadığımız evin küçük olmasından dolayı yine küçük bir ırk almak istedik, ona geniş bir oyun alanı sunabilmek için. Çünkü çalışan insanlar oldugumuz için her gün dışarı çıkaramayacaktık. Bari evin içinde özgürce koştursun dedik. Ve sahiplendiğimiz kişinin "bu bebek en fazla 5 kg olacak, minik bir ırk" demesine güvenerek bebeğimi sahiplendik. Kısa keseceğim : o bebek şuan 30 kg. Golden a benzer bir çocuk oldu. Onu her şeyden daha çok seviyoruz. Eğitimleri tam, her şeyden anlıyor, bizi çok seviyor. Ama ne yazık ki küçücük evimiz bu büyük bebeğe çok dar geliyor. Bize çok bağlı olsa da bu evde mutsuz oldugunu görebiliyoruz büyüdükçe ve ben de mahvoluyorum. Şuan hamileyim, en büyük isteğim oğlumun barni ile büyümesi idi. Ama Barni nin bütün gün evde yeterli koşma alanı bulamayıp bir köşede camdan dışarı izlemesine dayanamıyorum. Çok çok güvendiğimiz, çok yakın oldugumuz bir aile var. Güzel bahçeli güvenli büyük bir evleri var. Haftalardır barni yi istediklerini söylüyorlardı şaka ile karışık. Ve artık bu aklıma çok yattı. Dilediğim zaman görebileceğim ve en az bizim kadar iyi bakılacağına inandığım bir yer. Onun bahçede koşturduğunu görmeyi çok istiyorum. Alışamazsa mutlu olmazsa zaten bir dakika bile tutmam, gözünden anlaşılır zaten bahçeli bir ev yerine bizimle yaşamayı tercih edeceği.. Ama şuan öyle büyük bir üzüntü içindeyim ki, evladımı veriyormuş gibi kalpsiz hissediyorum kendimi.. Bu sahiplendirmede ben eşim veya bebeğim adına hiçbir çıkar gözetmiyoruz, barni den hiç rahatsız değiliz çünkü çok hareketli olsa da çok akıllı bir kuzu. Bizi hiç üzmedi. Sahiplendirme amacı sadece onun mutluluğu. Daha önce benim gibi bebeğini vermek zorunda kalan ve onun daha mutlu olduguna sahit olan oldu mu? Güzel örnekler duymaya çok ihtiyacım var

Haftasonları çıkarıp gezdirseniz? Eğer verirseniz depresyona girer, bizim terrierimiz vardı ki bebekliği bekar evim olan baba evimde geçmişti aileme alışıktı, evlendikten bir süre sonra şehirdışına eşimin ailesinin yanına gitmemiz gerekti, otobüs yolculuğu yapacağımızdan giderken köpeğimizi anneme bıraktım 1 hafta kapı önünde yatmış annem en sevdiği yemekleri hazırlasa da burnuyla itmiş yememiş hep ağlamış, döndüğümde resmen sitem etti canıma okudu, annem bile bir daha bu çocuğu bırakma çok üzüldü bunalıma girdi demişti, lütfen tekrar düşünün haftasonları eşinizle beraber veya dönüşümlü gezdirin, hafta arası yorgun olmadığınız akşamlar dışarıda gezdirin enerjisini atsın.

Üzüntünüzü taa burdan hissettim ama bu barni bey bir gecede boy atıp 30 kilo olmadı sanıyorum ya da hiç aşıya gitmedi mi genel kontrolden geçmedi mi büyük ırk olduğu belli olmadı mı bu saatten sonra giderse gerçekten evcil bebeklerimiz terk edilme korkusu yaşıyor ve bunu unutmuyor hiç ben olsam yapmazdım ama size yine de üzüldüm umarım çözüm bulursunuz

Egitim aldirin ne olursa olsun geleceginizi bilirse rahatlar. Sizde verebilirsiniz dondugunuzde odul mamalari ve abartili sevinclerle karsilayin