asla en özelimi kimseye anlatmam o kadar yakın arkadaşlık kurmuyorum her zaman bir sınırım var ama genelde arkdaşlarım bana herşeyini en ince ayrıntısına kadar anltır, iyi dinleyici ve mantıklı bir olduğumdan sanırım:) yani ben kendi sorunlarımı mantığım ağır bastığından kolayca çözebiliyorum, bunun için dertleşmeye ve en özelimi anlatmaya ihtiyaç duymuyorum, ama tabiki dostum diyeceğim insanlar var hayatımda.

Nedense bana çok iyi niyetli geldiniz, umarım istediğiniz gibi iyi arkadaşlarınız olur :) Sadece seçici değilsiniz sanırım, siz dost canlısı olduğunuzdan başkalarından da aynı şeyi bekliyorsunuz. Bence karşılık göremediğinizde bırakın, başka insanlarla tanışmaya çalışın. Çünkü sizinle görüşmek isteyen, konuşmak isteyen insan bir şekilde vakit yaratır. Bu arada benim de dostum diyeceğim sadece bir arkadaşım var ama sorunun benden kaynaklandığını düşünüyorum. Akrabalarla, iş arkadaşlarıyla, komşularla yüzeysel ilişkiler kuruyorum daha çok.

36 yasinda bir kadin olarak soyluyorum, gercek dost kizkardes/ablanizdir. bu zamana kadar dertlerimi sevinclerimi paylastigim dost dedigim insanlar oldu. belli bir zaman sonra sizin sevindiklerinize sevinmemeye basliyor ve hatta acaba kotu bir sey mi oldu "diye merakla bekleyebiliyorlar. dertlerinizi anlatirken hic problem yok, oyle guzel teselli ederler ki sanki kardesmis gibi. ama hayatinizda guzel bir sey oldugunda ilk tepkilerini gordugunuzde hayatinizin şokunu yasarsiniz. ben arkadas konusunda asiri secici oldugum halde boyle oldu. suan samimi oldugum bir arkadasim var. hayatimdaki olumlu seyleri de olumsyz seyleri de anlatmiyorum. zayen farkli sehirlerdeyiz. rutindeki sıkıntilsrdan bahsediyorum sadece

benim yok. var zannettiklerimden kazık yedim. ben var zannetmişim ben dost olarak görmüşüm ama onlar görmemiş demekki

Öncelik eşimin tabi, sonra iki güzel insan var, birbirimiz olmadan nefes alamıyor gibiyiz ; on yıla yaklaştı dostluğumuz. Eşlerimizi biz tanıştırdık, şimdi birbirlerine bacanak demeye başladılar.

1 tane var yeter. Bu devirde özellikle yeni tanışıyorsan dost olmak çok zor. Size nasıl geliniyorsa siz de o şekilde gidin üzülmezsiniz

Ben hayatımdan çıkarırdım o kpss ile sizinle yarışan insanı. Ben hep arkadaşlarım için iyisini isterdim. Bir gün en yakın arkadaşımdan iyi not alınca kız bana aşırı bilenmişti. Onu hayatımdan çıkardım hemen. Siz de öyle yapın. Bir de eğer 3 kişi buluşuyorsa sizinle aynı oranda samimi değillerse acaba sizde de onları rahatsız eden bir şeyler olabilir mi?

Dediğinizi anladım ama o şekilde gelişmiyor gerçekten mesela diyorum ki kalça çatlak işlemiyle ilgili bilgin var mı daha hiçbir şey demeden bende çatlak var mı sence? Veya diş beyazlatma yapıcam diyorum ya sence benim dişim nasıl ben de yapıyım mı diyor. Tamam tabi ki bunlar söylenir beraber gidilir edilir ama nasıl anlatsam direk bişey dediğim an bu tepkiyle karşılaşıyorum. Mesela geçen gün bu arkadaşımla şöyle bir şey oldu yeni küpe almıştım takmıştım kulağımdaydı biri gördü işte çok güzelmiş nerden aldınız vs dedi bu arkadaşım ayy dur bak ben de şunu almıştım deyip çantasından çıkarıp kulağına taktı hani böyle bu arkadaşım bazında bunu çok yaşadığım için garip gelmeye başladı. Sürekli bir kıyas içimdeymişim gibi hissetmeye başladım minerva1988

ufak tefek şeyleri dert eden biri değilimdir belli yaştan sonra dostluklar bu şekilde yürüyor sadece bence geç yazdı etti onunla buluştu benimle buluşmadı gibi şeylere takılmam çoğu zaman haberim bile olmaz kim kimle ne zaman buluştu etti hikayelerine de devamlı bakmıyorum bile insanların yani böyle üçü buluştu bana haber vermedi diye düşünüp dışlanmış hissetmek için zamanım olmaz benim bi yanlışı olmadığı sürece arkadaşlığım sürer yalan söylemişse, arkamdan iş çevirmişse, dedikodumu yaptığı kulağıma gelmişse plan yapıp beni ekmişse (1 kerelik olabilir ama düzenli olarak ekilmek buna dahil değil) bunlar bana göre hatadır böyle insanlarla arkadaşlık etmem ama 8 saat sonra yazmış 2 gün sonra yazmış bilmem ne takmam bunları deryadenizzz

Ne mutlu... Durumuma yorumunuz ne olur acaba? İçimi döküp fikir almak istedim biraz yosunlukek

Başlığa göre yazıyorum hayır yok vardı artık yok çünkü sınır koydum kimsenin yakın dostluğuna ihtiyacım yok çok derdim olunca terapistime anlatıyorum o beni anlıyor hem çözüm önerileri de sunuyor arkamdan kuyumu kazan olmaz bari kimseye anlatmamak en güzeli kahvem kitaplarım misler gibi samimi olup arkadaş olmak isteyenlere de bir sınırım var sınırıma sokmuyorum kararında

Benim var. Aynı hastanede doğduk, aynı şehirde yaşadık, aynı parkta birbirimizi tanımadan oynadık. Aynı caddelerden geçtik. Sonra biraz büyüdük; biz başka bir şehire taşındık, birbirimizi hala tanımazken onlar da ailecek aynı şehire taşındılar. Aynı yerde özel ders aldık. Sık sık da onun okuduğu okula sınıf arkadaşlarımla giderdik. Bahçesi genişti, maça gidiyorduk. Onun sınıf arkadaşlarından biri benim de arkadaşımdı hatta. Tüm bu ortak alanlara rağmen lisede, ilk yıl bilgilendirme sırasında karşılaştık ve tanıştık. Sonra aynı sınıfa düştük, aynı sırayı paylaştık ve kardeşiz şu an. Ortak hobilerimiz çok fazla ama zıt fikirlerimiz de var haliyle. Anlaşmazlık yaşadığımız anlar da oluyor ama hiç 10 dakikadan uzun tartışma yaşamadık. Kıyamıyoruz birbirimize. Bazı zamanlar diğer arkadaşlarımla takılırım, en yakın arkadaşım olmadan. Aynı şekil o da gezer arkadaşlarıyla. Beni çağırmadı vesaire diyerek üzülmem. Bu tür şeyleri saçma buluyorum. Farklı insanlarla zaman geçirmek istemek gayet normal ve bence sağlıklı ilişkiler edinmek için gerekli, bence bu konuda arkadaşlarınıza gönül koymayın. Bu sizi daha az sevdikleri anlamına gelmez. Ben bir şey anlatırken konuyu kendine çeviren biriyle de arkadaş olmam. Bencil diye düşünürüm ve bence siz de bunu düşünmelisiniz. Arkadaşlık bu olamaz.

Benim yok, bir süre var sanıyorum ama sonradan her şey gün yüzüne çıkınca tek başıma olduğumu anlıyorum. Liseden beri bu böyleydi, dörtlü beşli grubumuz olurdu ben ne kadar güzeliz çiçeğiz canım arkadaşlarım modunda takılsam o kadar da arkamdan dönen dolaplar oldu, bitmeyen kıskançlıklar dedikodularla boğuştum, sindirilmeye arka plana itilmeye çalışıldım, sonunda da sizin bahsettiğiniz gibi haberim olmadan buluşmalar birbirini etiketlemeler ortaya çıktı, çıkmaya da devam ediyor. Nerede neyi yanlış yaptığımı hiçbir zaman anlamadım insanların benimle derdi ne onu da kavrayamadım, bıraktım artık yani. Geçen hafta yine bir darbe yiyince iletişimimi kestim herkesle kabuğuma çekildim. Önceden çok üzülüyordum, sabahlara kadar düşünmekten beynim ağrıyordu, kalbim hala acımaya devam ediyor ama kendi dünyama döndüm. Kimseyi çekmek istemiyorum şu saatten sonra. Ailem kardeşlerim eşim yeter bana diyorum artık

Ay çöreği düşünce yapın her zaman çok ilginç geldi, eş adayı konuları, ekonomi konuları vs vs. Sen mükemmel değilsin arkadaşların da değiller. Herkesin eksik olduğu alanlar var. Çok rahatsızsan bitir ama herkesi de hayatından cikarirsan yalnız kalirsin. Tolere edebildigin kısımları et. Elindekileri kaybedersen yeni dostluklar çok daha zor. Çevren yaşın itibariyle evli, çocuklu olacak, şu anda hala bakarsan daha da yalnız kalirsin

Benim yok. Umarım yanlış anlaşılmam ama genellikle arkadaşlık ilişkileri kıskançlık ve rekabet üstüne kurulu gibi geliyor. Kimseyle arkadaş olmak istemiyorum o yüzden mesafeli arkadaşlıklar tercihim

Yada mesela bu dese ne olacak? Siz anlatınca kafaya takmış sormuştur. Tam tersi her şeyi sizin gibi detaylı düşünmeyip yanlış anlamayanlar ile dost olunur bence. Ben anlattığınız konularda dostluk kavramına uygun olmayan sizi gördüm. Çünkü kendiniz filtrelemeden konuşmak isteyip arkadaşınızın çatlak konusunda sizden fikir almasını bile ben onu mu konuşuyorum sadece fikir soruyorum onu söylesin bitsin diye düşünerek anormal buluyorsunuz. Bu insanlar nasıl sizle samimi olabilir? Günümüzün sorunu hep başkasından güzel şeyleri beklemek ancak kendisinde o meziyetin olmaması genelde. Sizde de aynı durum var bence.

benım vardır yakın arkadaşlarım. anlatırım anlatırlar. Maddi manevi yanlarında olmaya çalışırım her zaman. Önceleri bir sürü arkadaşım olsun diye herkesle muhabbet kurardım. artık öyle değilim. Gerçekten bir tuhaf oluyorlar bende kaldıramadıgımı farkettım. 2 sene önce bir arkadaşımla bagımı kopardım mesela. Şöyle ki 2016 yılında dershane arkadasımdı ama özel hiç paylaşımımız olmadı. Sonra nasıl olduysa 4 sene sonra evleneceğim zaman cok yakınlaştık beraber yedik içtik gezdik dertleştik can ciğeriz ama. O işe başladıgında ona hediye aldım sürekli ortamını sordum alışıp alışmadıgını vs. önemsedim onu. Ameliyat oldu kalktım gittim ona hediye aldım ziyaret ettim. Ben cok değer veririm yapım öyledir. Sonra zamanla bana vakit ayırmamaya başladı. Haklı olarak sordum aramızda bir sorun vs var mı diye. Olmadıgını yogun çalıştıgını söyledi tamam dedim sıkıntı etmedim. Ama sık sık sosyal medyada da mesela paylaşımları oluyordu. yani yoğun oldugunu söyleyip sık sık paylaşım yapması beni kırıyordu. Sonra ben işe başladım hiç ne halimi sordu nede merak ettı. Böyle olunca da bende geri cektim kendimi. Sorarsa söylerdim ama hiç sormadı. Bir anda koptuk.. Yani uzun oldu ama gerçekten bazen anlayamıyorsun insanları. Hayatına odaklan, kendine zaman ayır. Tekiz bu hayatta.

Arkadaşım var rahatça konuşup dertleştiğim, kafa dengim liseden bu yana 2 3 ayda birde konuşsak iyi geliriz birbirimize ancak bu benim en yakınım, gerçek dostum diye tanımlamıyorum kimseyi. Eskiden oluyordu ama şimdi yeni tanıştıklarımda en çok gördüğüm kıskançlık, fesatlık, kıyaslama, bitmeyen dertler, gösteriş, influencer gibi hayatın sadece aldıklarından ibaret olduğunu sanma... vs. Eskiden yine gelecek planlarından, eğitim, seyahatler, kitaplardan bahseder konuşurduk şimdi konular hep aynı eski sevgili, yenisi, görümcesi, ebesi :d İnsanlar da bu yüzden artık daha mesafeli ve temkinli davranarak arkadaşlık kuruyor. Kimse dört dörtlük değil tabi ama kötünün bile desteklediği bir kafa dengi dostu oluyor baktığında :)))

Kadınlar arasında gerçek dostu olan varsa da burada birkaç kişide olduğu gibi nadirdir. Çünkü bir şekilde araya kıskançlık giriyor :) benim en yakın arkadaşım öyleydi. Şimdi mesafe koydum istemiyorum onunla görüşmek.

Az önce yediğim arkadaş kazığı ile ilgili konu açtım. Benim arkadaşlığa inancım kalmadı. Eğer insanın ailesi ile evliyse de esiyle arasi iyiyse çok şanslıdır. Gerisi yalan.

Arkadaşlıklara çok anlam yüklüyor olabilir misiniz? Birini seversiniz arkadaş olursunuz çok kalpten size sadakat bekleyemezsiniz sizin büyük istekleriniz var. Ben arkadaşlık ilişkilerinde insanlara bağlanamıyorum mesela çabuk insan silerim yokluğunu da özlemiyorum huyum bu o sebeple kimseye bu dostum bu arkadaşım demiyorum benim için aile önemlidir. 30 yaşından sonra insanlar kendine dönüyor beklentilerinizi azaltın. Biri bana buluşmuşsunuz beni niye çağırmadınız diye trip atsa ben o kişiden soğurum mesela kimse sizi çağırmak zorunda değil.

Bence var ama dönemsel olarak değişiyor benim. Bazen biri öne geçiyor bazen diğeri. Kişisel hırslardan uzak benim mutluluğumla mutlu olan insanlar genelde bunlar keza benim de öyle.

BEnim kuzenlerim akrabalarim da ayni bu sekilde. BEni gormezler resmen cok cabaladim insanlar tarfindan fark edilmek icin ama bi ise yaramadi. o kadar kisiye is buldum yardim ettim araci oldum ama benim ise ihtiyacim var deyince bingo! Goruldu yedim nesajlara da 4 gun sonra him yazdi. engelledim bana fayda saglamayanlari. artik yoluma boyle devam edecegim ama kalbim paramparca

Benim var. Çevrenizdekileri iyi seçmeniz lazım.

Yani benim var. Ama hiç sorun yaşamıyor muyuz? Yaşıyoruz. Mümkün değil aksi. Ama karşılıklı birbirimizi idare ediyoruz. Sonra unutuyoruz tekrar aynı devam ediyoruz. Mesela en samimi arkadaşım ilkokuldan beri arkadaşım. Derdimi de sevincimi de anlattırım. O da anlatır. Ama kaç kere yanlış anlaşılma oldu, araya mesafe girdi. Bir şekilde devam ettik. Ki zıt karakterleriz. Ne olursa olsun ama doğumgünlerimizi ilk hatırlayan kutlayan çiçek çikolata gönderen de bizizdir. Diğer yakın arkadaşım yurttan arkadaşım. Onla da her hafta eşli çocuklu görüşüyoruz. Ama mesela onla çok dertleşmeyiz. İkimizin arkadaşlığı başka bir yol izliyor. Boşandı tekrar evlendi asla sormadım yani o da anlatmak istemedi. Onla ilişkimizin dinamiği daha mesafeli. Ama bir sorunum olsa alo dese koşarım o da bana koşar. Başka bir arkadaşım mesela, onla da genelde dert kasvet içinde ararız. İlk beni arar anlatır derdini diğerinin aksine. Yani her ilişkinin dinamiği Farklı. Benim üç Farklı arkadaşım var yakın. Üçüne de güvenirim çok severim. Ama Farklı şekilde olmaları onları kötü arkadaşlık yapmıyor bana göre

Ortaokuldan bu yana görüştügim arkadaşım var uzağız ama bir telefon kadar yakınım bir derdim sıkıntım olsa yada onun birbirimizle paylaşırız sürekli komik vs reels vidoalr atarız öyle yani bir tane olsun gerçek olsun

Aile dışında dostun yok Kimler geliyor kimler geçiyor onlar hep kalıyor Belli süreli arkadaşlıkların oluyor çıkarın ortamın denk gittiği sürece

Erkekler arasındaki arkadaşlık ve dostlukların kesinlikle çok daha sağlam olduğunu düşünüyorum. Eşimden önceki ilişkim uzun süreliydi ve o sevgilimin dostluklarına şahit oldum yıllarca. Hayran kaldım ve her zaman imrendim onlara. Malesef kendi hayatımda ya da herhangi bi hemcinsimin hayatında o gördüğüm gibi ilişkilere rastlamadım.

Evet teyzem de tam böyle diyor

Katılıyorum çok teşekkürler

net dostum, birine ablam birine can yoldaşım diyebileceğim 2 kişi var. Biri kilometrelerce uzağımda yıllardır, buna rağmen iyi kötü her anımı hala paylaşabildiğim, yargılamayan, kıskanmayandır. Zaten çok kalabalıkları sevmem.. Aynı işi yaptığım kişiler sadece arkadaşım, günlük vakit paylaştığım kişiler.

En yakın arkadaşlarımın hiç biri iş hayatından veya birlikte bir şeye hazırlandığımız yerden değil. Bugün bunun üstüne düşündüm iş yerinde çok arkadaşım vardı yurtdışına yerleştiğimden beri gerçekten merak edip arayan soran alıştın mı diyen sayılı oldu. Sonra eskiden süren arkadaşlıklarımı düşündüm, benim ilkokuldan yakın arkadaşlarım var. İlkokuldaki arkamdaki oturanla yanım oturan hala en yakın arkadaşlarım. Haftada bir konuşyoruz grubumuza yazıyorum görünce cevap veriyorlar önemli değil zamanı onlar canım. Üniversitesi yakın arkadaşlarımla farklı kariyer yollarında ilerledik hiç hırslanmadık birbimize hala en yakın arkadaşlarımdan ikisi mesela. Aynı anda karşılık beklemiyoruz dara düşsem uçar bilet alır gelir mesajıma iki gün sonra cevap vermesi koymuyor çünkü hepimiz işinde gücünde evli barklı insanlarız bende instaya bakıyorum ama o mesaja cevap vermeyi bazen o an unutuyorum. bugün arkadaş meselesi kendi içimde düşündüm konunuz üstüne geldi, gerçekten sağlam arkadaşlık için fedakarlık yapmak gerekiyor, ama yapınca değeni bulmak gerekiyor. Sizinle çıkar için hırs için görüşenle olmaz. Kpss ye hazırlanma koşturma yoğun bir döneminizdesiniz belki işler sakinleyince farklı hissedersiniz. Arkadaşlık güzel bir şey ama bence; başları sıkıştığında da yanlarındaydım, iyi günlerinde de. Birincilik kutlamalarında en çok ben sevdim, cenazede evlerinde bulaşık yıkarken de ben ağlıyordum. Aynısını gördüğüm toplasam 7 yakın arkadaşım var; şuan yalnız başıma bir ülkeye alışmaya çalışırkende varlıklarından güç buluyorum.

Malesef öyle. Bunu kabullenip çok da derin ilişkiler kurmamak gerek sanırım. Kayınvalidem 60 yaşlarında ve arkadaşlıklarına önem veren biri. 45 yıllık dostum, sırdaşım dediği insanın arkasından ve diğerinin de bunun arkasından söylediklerini de duydum ve inancımı iyice kaybettim

En yakınım, dostum, arkadaşım, sırdaşım kocam ve oğlum

Kesinlikle öyle bir arkadaşım evlendi evleneli mesaj atıyorum günler sonra dönüyor ben artık ne yazdığımı unutuyorum geçmişe bakıyorum. Zaten üniversite vs ortamlarında aynı kariyer içinde olduğun kimseyle hiçbir şekilde dostluk kurulmuyor rekabet ve hırs yüzünden size çok çabuk bileniyorlar. Arkadaş olunacaksa en iyi arkadaş insanın sevgilisi ve kocasıdır gibi geliyor

Ben de böyle gözlemledim

Var bir iki tane, Allah yokluklarını göstermesin. Her salı beraber kahve içip güne başlarken varlıklarına bir kere daha şükrediyorum. Ama bu her buluştuklarında hepimizi çağıracaklar anlamına gelmiyor. İnanın bu küçücük bir ayrıntı ve saçma. Kafanıza takmayın böyle şeyleri.

En yakın arkadaş eştir bana göre. Herkes birbirinin kuyusunu kazma derdinde.

Benim de böyle bir arkadaşım 3 gün sonra cevap yazıyor bazen acayip kuruluyorum.

Gercek dost var mı tartısılır ama özellikle kuzeninle cok samimi olma özelini anlatma.. İleride bu sana ciddi sıkıntılar olusturabilir. Gez toz eglen ama sırrını verme.. Konuda bahsettigin kisilerde senin onları onemsedigin kadar onemsemiyor seni, onlarla da arana mesafe koy derim.. Bir gun dostum diyecegin biri olursa dahi cok özelini anlatma derim, cunku iki kişinin bildiği asla sır değildir. Misal evlenirsin birgün, eşinle ilgili özelinizi veya tartısmalarınızı anlatma veya planlarınızı.. Sen ertesi gun unutursun olayı ama arkadasın asla unutmaz. Seninle veya esinle ilgili ne kadar az sey bilinirse o kdr saygılı olur insanlar size.. Bir yaştan sonra ne dert anlatmak istiyorsunuz ne dert dinlemek istiyorsunuz. Hayatın zorlukları size yetecek zaten birde birilerinin psikologu veya zihin çöplüğü olmak istemiyorsunuz.. Kendi kendinizle kaliteli vakit gecirmeyi ogrenin..

Kocam. Canim kocam. Her şeyim şaka maka cidden oyle. İliskimiz baslamadan once de uzun bir arkadasligimiz vardi. Ondan oncesinde ve sonrasinda hayatima giren dostum sandigim insanlar oldu. Ama büsbütün hayatima disardan baktigimda hem bu kadar uzun sure hem de beni hic yaniltmadan dostluğunu bana veren tek kişi eşim. Ve şuna cok inaniyorum, gercekten tum dostluk ve arkadasliga dair eksikligini dolduran biri veya birileri varsa hayatinizda sonrasinda arkadas secimlerimiz de cok daha iyi oluyor. Cunku yoksunluk hissiyle sarilmiyoruz kimseye. Anlattiginiz gibi yakin oldugumu sanip da arkamdan is ceviren, hayal kirikligina ugratam vs insanlar olmustu hayatimda. Meger onlara yakin olan sadece benmişim. Ama eşim hayatima girdikten sonra, özellikle de uzak mesafe donemini bitirip artik gunluk olarak da birbirimiz icin var olmaaya basladktan sonra hayatima arkadas olarak aldigim insanlarla da daha uzun soluklu, daha saglam iliskiler kurabildim. Çünkü bir yoksunluk hissiyle yablis insanlara veya yanlis duzeyde baglanmayi biraktim. Daha guzel arkadasliklar kurdum.

Benim yok, lisedeyken var di okul bitince hepsi bi tarafa dağıldı.

Yakın arkadaşlarım var, dostum diyeceğim kişi de kuzenim. Kuzenimle üniversiteye kadar aynı okulda okuduk. Bir dönem aynı yerde çalıştık. Birbirimizin mimiginden, ses tonundan anlariz her şeyi. Birbirimize küsmeyiz, hoşlanmadığınız bir şey olursa kızar, laf söyler iki gün sonra normale döneriz. En önemlisi güzel şeylerde de birbirimizin yanında olabiliyoruz, bunu çok önemsiyorum. Yakın arkadaşlarım da 10-15 yıllık, 4 tane var. Belli bir yaştan sonra sıkı arkadaşliklar kurulmuyor gibi geliyor bana.

3 tane yakın arkadaşım var. Biri kardeşten öte can dostum. Ortaokula başladığım gün tanıştık. Sapsarı saçları, yemyeşil gözleri vardı. Okulun en güzel kızlarındandı. Teneffüslerde beraber ders çalışırdık. Bahçede ben üşürdüm. Ellerimi onun paltosuna koyar, ısıtırdım. Okulu kırar, onlara giderdik. Köpeğiyle oynardık. Balkonlarında karpuz-peynir yerdik. 32 senedir canım, kanım. Anne-babası doktor. Kendi avukat. Müthiş duyarlı, akıllı bir kadın. Başka şehirlerde yaşıyoruz, senelerdir yüzyüze görüşmedik ama her gün mesajlaşırız. Allah korusun bir derdim olsa bilirim ki iki eli kanda olsa gelir. Onun da aynı şekilde bir ihtiyacı olsa ben koşarım. Çocukken o saf duygularla kurduğumuz çıkarsız arkadaşlığı seneler sonra başkalarıyla kuramadık. Hayatımın en büyük şanslarından.

Benim sadece bir tane var o da taa lise arkadasim. Sene de 2 3 defa gorusuruz az konusuruz ama bilirim ki beni kiskanmaz haset etmez. Ne zaman arasam konusuruz. Ha ben aramadigim zamanlar nadiren arar onun da yapisi boyle.

Hiç katılmıyorum, kariyer hırsı, en güzel kılın arabasi hırsını çok fazla gördüm. Erkekler daha içten içe yapiyo. Ayrıntılara takilmadiklari için hirslansalar da halı saha, mangal, sporsa olay üzerinde durmadan devam ediyorlar

Dost kolay edinilmiyor Bir sürü ahbap, tanıdık, arkadaş olan insan var çevremde ama dostum iki tane Yıllar boyu eleye eleye onlar kaldı İkisi de 15 yıldan fazladır görüştüğüm insanlar, kardeşlerimden yakındırlar bana, düğün, ölüm, hastalık vs... hep en önce onlar vardır yanımda. Kimse mükemmel değil bu bir idare meselesi, birbirimizi idare ederiz, diğer insanlara olandan fazladır onlara hoşgörüm keza onlarında bana öyle. Zamanla oluyor yani

Çok samimi olduğum kız arkadaşlarım var, ama dostum der miyim emin değilim. Hayatımda 3 tane insan var eşimden sonra gerçekten filtresiz olup kötülük görmeyeceğimden emin olduğum: ortağım - baba yarısıdır benim için, abi gibidir. kız kardeşim eşimin kuzeni bana yetiyor :)

Benim lisede vardı simdi 34 yaşındayım ve şuanlık dostum diyebileceğim kimse yok nedendir bilmiyorum ihtiyacını hissetmiyorum. Çok sosyal değilim gidip geldiğim Komşum da yok. En fazla merhaba merhaba. 1 ablam 2 kız kardeşim ve annem yetiyor herseyime. Filtresiz tek konuşabildiğim bunlar. Sevdiğim yakin olduğum bi akrabam var mesela onun çok arkadaşı dostu komsusu var. Bulunduğu apartmanda birbirlerine gidip gelirlerdi sonra birden araları bozuldu en yakınım dediği bile aslında art niyetli sayılabilecek şeyler yapardı ama bu benim canım akrabam anlayamazdı işin doğrusunu. Çok fazla kadın birbiriyle dost kalamiyor bence kıskançlık giriyor isin icine

Ya gerçekten tam böyle hissediyorum. Hele hani o bahsettiğim bir arkadaşımda bunu çok kötü hissetmeye başladım. Şöyle ki derdim olunca evet dinliyor ama hemen kendisiyle kıyaslıyor. Yani bu çatlak olsun, işle ilgili bişey olsun, danışanla ilgili bişey olsun.. ben onun derdi olunca dinleyip fikrimi söylüyorum. Ama ben bisey anlatınca sürekli kendisiyle kıyaslaması artık yordu biraz beni sanırım anlatasın gelmiyo hiçbir şey

Kızlar selam size bişey danışmak istiyorum. Şu an reglyim oldukça da duygusalım. Genelde kız arkadaşlarım var düzenli görüştüğüm 3-4 tane. Hepsini de çok severim. İş arkadaşlarım var onları da severim aramız iyidir hiç kötü bir durum olmamıştır. Ama şunu fark ettim ki sanki hiç gerçek bir dostum yokmuş gibi hissediyorum. Mesela instagram hikayelerde gördüm bu sevdiğim kız arkadaşlarımın 3 ü buluşmuş bana hiç haber vermediler ve pazar günüydü ben de o gün çalışmıyorum. Veya mesela bir arkadaşıma bişey anlatıyorum örneğin işle ilgili olsun hemen kendi işiyle kıyaslıyor. Veya mesela bir derdimi anlatıyorum en basitinden mesela kalçadaki çatlaklarla ilgili hani şu yapılan işlemleri biliyo musun vs gibisinden sonra bana foto atıyo bende de var mı çatlak bi bakar mısın sence foto atıyo hani ben onu sormuyorum ki sadece işlemle ilgili bir bilgisi tecrübesi var mı bu konuda onu soruyorum. Mesela bir arkadaşım var o da diyetisyen çok çok severim her şeyimi anlatabileceğim biridir şu an ikimiz de KPSS ye hazırlanıyoruz bir yandan. Mesela bana bişey soruyo ben cevap veriyorum 8 saat sonra cevap veriyor o çok yoğun ders çalışıyo ama instaya story falan da atıyor. Ya da mesela geçen gün bana şeyi sordu günde kaç saat çalışıyorsun diye ben de 4-5 maksimum sen? Dedim ve hala cevap yazmadı üstünden 2 gün geçti bu neden sizce? Beni rakip olarak göremez çünkü o benden çok çok daha iyi alacak eminim yani ben onun kadar çalışamıyorum ki Mesela geçen gün instagramda bir gönderi okumuştum her şeyi filtresiz düşünmeden içini döküp anlatabileceğin kişi dostundur diye o an aklıma sadece çok samimi olduğum bir kuzenim geldi. Teyzeme sordum bu konuyu o dedi ki hayatta herkes kendini düşünüyor özellikle de belli bi yaştan sonra herkes önce kendini düşünüyor iş hayatında da böyle vs dedi. Sizler ne düşünüyorsunuz?

Çok nadir istisnalar dışında iki kadının yıllar boyu sımsıkı bir dostluk gerçekleştireceğine asla inanmıyorum. Bana da bunu yaşadıklarım öğretti. İnsanlar birbiriyle gezer, kahve içer, hatta dertleşir de ama birbirinin üzerine titreyecek, zor gününde koşacak ve minnet hissettirmeyecek, kendisini düşünüp bu yardımımdan benim karım ne ki diye içten içe düşünmeyecek çok az kişi var. Erken yaşlarda insanlar daha saf ve temiz olurlar, lisedeki dostluklar o nedenle çok kuvvetliydi mesela ama yıllar geçtikçe herkes kendi ailesinden ibaret oluyor. Bir de kıskançlık faktörü var, özellikle kadınlarda maalesef kim ne derse desin çok yaşanıyor. Bir şey anlatırsın "ben de şöyle.." diye başlar mesela. O gizli rekabet çabası insana eeh be dedirtiyor. Bir yerde okumuştum, dostlarınız sizin daima iyi olmanızı ister ama kendilerinden iyi olmanızı değil diyordu hak veriyorum. Ailesi olan onlarla sıkı bağı kaybetmesin, olmayanlarımıza da Allah yardım etsin

En yakın dostum kocam. Dışarıdaki insanlar hep dışarıda kalıyor benim için.

Aslında şöyle o diğer 3 kişi çalışmıyor ve haftaiçi de buluşuyorlar. Ben haftaiçi çalışıyorum. Ama haftasonu bulunulduğunda çağrılmayı beklerdim açıkçası...

Boyle biri benim hayatimda da yok ve olmasini da istemem acikcasi. Ergenlik zamanlarinda yapiyorduk o her şeyleri anlatma işini, ergenlik zamanlarimdaki her şeyi konustugumuz arkadaslarla hala iletişimimiz var ama kimse eskisi gibi değil ve bence normali bu. Bir de insanlar garipleşti gercekten kimin ne yarasina dokunuyorsun bilemiyorsun.

Benim var degil benim yok deyin arkadasiniz ayrılmış başkasıyla evlenmiş ve bu konuyu ruhunuz duymamış yani garip bu bence sadece arkadaşlık. B

Dost olarak değil de kardeş olarak görüyorum. Liseden beri yan yanayız. Tartıştık, kavga ettik ama küsmedik. Birlikte en dibi de gördük, ölümü de gördük. Ne kadar zorluk veya güzellik olduysa hep yanımda oldu. Ben ondan çok razıyım, Allah'ta ondan razı olur inşallah. Gerçekten dostluk diye bir şey var, çok şükür yaşıyoruz.

Bunu ben de gözlemledim. Kandınlarda sanırım hep kendisi en iyi olsun isteniyor belki bizim için de geçerli bilmiyorum ama ben hep karşımdaki iyi olsun diye öğüt verir dinler ederdim ama karşımdan aynı özeni ve derinliği göremiyorum sanki

Evet var Arkadaşlık konusunda gerçekten çok şanslıyım çevrem çok geniştir. Birkaç tanesi de gerçekten kardeşim gibidir. Ama bu tarz sağlam bağlar genelde çocukluktan kuruluyor. Yeni tanıştığım insanlarla bir süre sonra kıskançlık vs. konulardan mesafe koyuyorum. Ha yeni tanıyıp çok sevdiğim insanlar yok mu var, bence arkadaşlık her yaşta olur ama belli bir yaştan sonra kardeş gibi dost olmak zor. Çünkü yaş büyüdükçe çıkarlar devreye giriyor çocukluktaki o saf arkadaşlık bağı olması zorlaşıyor. Biraz şans işi biraz da size bağlı sosyal pozitif bir insansanız, insanlar sizinle vakit geçirmekten keyif alıyorsa daha kolay oluyor.