Tamam ben yanliş okumuşum. Bu konu da onu ilgilendirmez.

Benzer bir durum yaşamışız anladığım kadarıyla. Kesinlikle çok fedakar olduğumu ve buna aslında hiç gerek olmadığını fark ettim şu konuşmadığımız iki günde. Terapi almakla çok iyi etmişsiniz, bir terapist olarak en azından bunu söyleyebilirim.

O babayla zaten sakin bir evliliğiniz olmazdı. Bence düşüncelerinizde haklısınız tamamen. Sevgilinizin tavırları da çok tuhaf yani istekleri falan ondan da bir şeyler bozuk gibi geldi bana. Bir de cinsellik dışında öpme, sarılmayı seven erkek yapar emin olun. Sevgi olunca temas oluyor her türlü.

Siz azarladıgınız icindir. Aysebende

Yok o flörtümdü. Bu anlattığım sevgiliydi. Ensestciyi ben sakin sakin dehledim.

Bence bitmiş sizinki. Sadece alışkanlık kalmış. Uzun ilişkiler de böyle oluyor. Çok gençken tanışmışsınız. İnsanlar büyüyor, gelişiyor, değişiyor. Karakterleri oluşuyor.

Hakaret ve saygısızlık yok diyerek konu sahibini azarlar gibi, "biz mi akıl verecez der" gibi yorum yapmanız hiç etik değil. Burası kadınlar kulübü insanlar hayatının en önemli kararlarını verebilmek için bile soru sorabilir. Aysebende

Evet babasının düzelmeyeceğini aslında sevgilim de biliyor ama az da olsa inkar ediyor ve iletişimi kesmemesinin esas sebebi, babası kendisini öldürdüğünde duyacağı ezici sorumluluk hissi diye düşünüyorum. Ben normal koşullarda çok muhattap olmuyorum artık, zaten taşınınca aynı ortamda da bulunmadık fakat kendisi sevgilime ulaşamadığında beni arıyordu. Ya da aralarında gerginlik olduğunda ben de geriliyordum ister istemez. Ama şimdi sizin dediğinizin mantıklı olduğunu biliyorum, yani bana ne ki, ben dünyaya kimsenin psikopat babasının derdini çekmeye gelmedim sonuçta.

Kararı verirken cok seyi gözden gecirmeniz gerek. Aslında herseyin püf noktası beyinde bitirmek. Beyinde bitince her sey kolaylasıyor. Ben iliskilerimi bitirmeden beyinde bitiririm. Orda bitirince zaten acı macı kalmıyor.

Olabilir evet ama dediğim gibi çok alakasız, farklı yanları da var ki babasıyla hiç anlaşamıyorlar. Bu olaylar için de "Artık ona karşı hiçbir yakınlık hissetmiyorum. Sadece babam olduğu için vicdan azabı çekmek istemiyorum." dedi. Sevgilimin arkadaşları var yani yok değil sadece cafe kültürü yok. Bir de herkes farklı şehirlere dağıldı ya da ülkelere. Arada görüştüğü insanlar var ama genelde evde kedimizle takılıp spor yapar. Asosyal değil de çok içe dönük diyebilirim. Yazdıkça ikileme düşüyorum. Artı huyu da çok eksisi de.

Özellikle son dediğiniz için size kesinlikle hak veriyorum. Belki de içten içe bana sevgisinin azaldığını ya da bittiğini hissettiğim için benimki de aynı duruma gelmiş olabilir çünkü arkadaşlık ilişkilerimde bile gururumdan vazgeçmem, istenmiyorsam bitmiştir.

Sevgilin babasının aynısı.. Mantıklı düşünüyorsun. Özlersin, pişman olduğun anlarda olur ama artık duygusal davranma.

En azından gayet medenice açık ve samimi olarak düşüncelerini söylemiş. Helal olsun. Gayet de güzel ayrılmışsınız. Tebrik ediyorum. 30-40 yaşına gelip bunu beceremeyip çirkefe bağlayanlar da çok. Hayırlısı olsun hepiniz için

Ben de biraz şaşırdım ama onun da kendince haklı noktaları olduğu için anlayışlı olmaya çalıştım. Teşekkür ederim.

Uzak durmanız gerek. Bdv de bu konuyla ilgili bir çok yazı var. Siz niye konuşuyor sunuz?Kendi babası ile kendi konuşsun. Çok soru soruyorum ama anlamaya çalışıyorum.

7 yıllık ilişkini buraya sorupmu değerlendireceksin? Bitir ozaman...

Cinsellik problemine kadar ben de ilişkim hakkında böyle düşünüyordum. Bu konuda konuşup açık olmaya ve onun tepkisini gözlemlemeye karar verdim. İyiye gitme göremezsem ya da gördüğüm halde eskisi gibi hissedemezsem ayrılma kararı aldım. Ayrıca sizin adınıza çok sevindim ve mutlu oldum. Umarım kimse ilk sevgiliniz gibi bir insanla özellikle o yaşlarda karşılaşmaz.

İlişkiniz bitmiş sadece ilan etmemişsiniz. Bittiğini bence sizde biliyorsunuz. Cinsellik mevzusuna gelince sizi derinden kırdığı için belkide yanaşmak istemiyorsunuz. Gönlünüzü eden bir erkekle pekala daha istekli bir kadın haline dönüşmeniz mümkün. Veya dönüşmeyedebilirsiniz sizi seven böyle sevecek.

bir süre ayrı kalmanız daha iyi olabilir. İlişkiniz bitmiş gibi görünüyor aslında

sevgili visenya şampuan benzetmeni görünce yazmak istedim. gerçekten güzel örneklendirme. dr. serkan karaismailoğlu nun sevdiğim bir tespitidir. şampuanın bitmeye yakın olduğunu fark edersiniz ve içine biraz su koyup çalkalayıp kullanmaya devam edersiniz ya. benzer bir mantık ilişkilerimizde de var aslında. bazı insanların içine ısrarla en güzel hayal ve umutlarımızı koyup çalkalıyoruz. ama sonuç nafile. çünkü bu insanların içi bomboş. ne kadar çalkalarsan çalkala. işte tam da bu nedenle kendinize bir güzellik yapın ve o bomboş insanları tekrar tekrar çalkalamaktan vazgeçin lütfen.

Siz çok mantıklı, aklı başında, kendi duygularınızı anlamlandirabilen birisiniz. İçinizde zaten bir karar vermişsiniz, bunun doğru olduğunu düşünüyorum. Tabi yılların birlikteliği olduğu için kararinizdan emin olmak istiyorsunuz. Emin olduğunuzda doğru adımı doğru zamanda atacaksınız. Bu arada sevgiliniz de kendi içinde ilişkinizi sorgulamış ki sizi değiştirmeye çalışmış. Karşılıklı olarak sorguladiginiza göre gerçekten inkar edilemez bir uyumsuzluk ya da içe sinmeyen bir şeyler olmalı. Bu yüzden kendinizi suçlu hissetmeyin kendinizden emin bir şekilde hareket edin.

Çoğumuz ilk aşkımızla evlensek pişman olurduk inanın. Ben özgürlüğüne düşkün bir insanım. Aşırılıklarım yoktur ama eve giriş çıkış saatime babam dahi karışamaz. Ortamına göre, duruma göre kendim karar veririm. Giyimime de aynı şekilde karıştırmam. Mesleğim var çalışıp kendi paramı kazanıyorum, tek yaşıyorum. Benim de 7.5 yıllık bir ilişkim var şu an, 19'umdan beri devam eden bir ilişki. El üstünde tutulduğum tam da dediğim gibi hiçbir şeyime karışılıp kısıtlanmadığı bir ilişkim var. Ev işlerine de yardımcıdır. İlk lisedeyken aşık olmuştum. O çocukla evlenseydim meslek edinemezdim, edinsem bile çalışamazdım. Eş ailesiyle birlikte yaşardım dolayısıyla sadece eş tarafından değil onun ailesi tarafından da kısıtlanırdım. Belki yanımda kayınvalide görümce vs olmadan dışarı bir markete bile gidemezdim tek başıma. Değil ev işlerine yardım edilmesi eşime hizmet ettiğim yetmezmiş gibi ailesinin de hizmetçisi olurdum. 18-19 yaşında başlayan ilişki böyle olur zamanla diyecekler olacaktır ama ben katılmıyorum. Bence bu durumlarda en önemlisi tecrübe. Ben çok insan tanıdım, çok flörtleştim. Şimdiki erkek arkadaşımla görüşmeden önce de hayattan ne istediğimi ne istemediğimi biliyordum. İkimiz de değiştik elbette büyüdük, ama temel meselelerde hayata baktığımız pencere aynı olduğu için hiç sıkıntı yaşamadık. Siz de tecrübe edip farklı insanlar tanıdıkça bizler gibi "iyi ki ilk sevgilimle olmamış" diyeceksiniz, inanın.

Niye iletişiminiz olmadı?Arayıp sormadınız mı? İkinci olayda ben sizi haklı buldum. Evli olsaydınız ne diyecekti?Sen annenlere git hava al gel mi?Ortak yaşam kurmuşsunuz. Sevgilinizin babasının narsist olduğu kesin mi? Cinsellik konusuna gelince süpriz oldu. Burada açılan konular hep eşin cinsellikten uzak olduğu ile ilgili.

Pardon ozaman

Ben o yolu yürümeye hevesliydim çünkü çok seviyorum ya da seviyordum diyeyim. Ama boşanma 2.5 yıl önce oldu ve bu artık bana ağır gelmeye başladı. Onu da anlayabiliyorum ama artık yoruldum. Yorumunuz için teşekkür ederim. MrsDelfino

Evet ruhsal bozuklukların kaynakları genetik. Zaten daha cok bu yüzden patolojik biyolojik faktörlere iniliyor. Evlat anne babanın yansıması diye bosuna dememis atalar. Ben hangi erkek arkadasıma baksam babalarının yansımasını gördüm. Bu yüzden ilk babasına bakarım. Son erkek arkadasımın babası narsisti. Bildiğiniz teshisi konmus ileri düzeyde narsist. Babasını yerden yere vurar, sevmez, ölsün bile diyen biriydi babasıda kendisini hazetmezdi zaten. İliskinin son demlerinde kendini ele vermeye basladı zaten gizli manipülasyonları.. gizli alttan narsistlikleri sinsi sinsi cıkmaya calısırken ben tarafından tekmeyi yiyince yediremedi bazı şeyleri çirkeflesti. Maskeler böyle düstü.

Sen onunla tanıştığın zaman bu kilodaydın değil mi? Yani tamam aradan yedi sene geçmiş ama insanın vücut yapısı bellidir. Peki neden gördüğü zaman ona göre davranmamış? Bir partnerde olmasını istemediği şeyler sende varsa neden şimdi değiştirmeye çalışıyor? Aslına bakarsan, bu ilişkiyi sorgulayan sadece sen değilsin. Kendisi de sorguluyor. Çünkü yedi sene diyorsun, ikinizin de görüşleri değişmiş. Genelde ilk ilişkilerde oluyor bu. İkincisi, baba konusu çok büyük sorun. Canlı örnek, benim eski sevgilimin alkolik + kumarbaz ve maalesef sapık bir babası vardı. Eski sevgilim de aynı karakterdeydi. Düşünceleri, konuşmaları aynıydı. Diyeceğim o ki, birçok konuda ailenin etkileri gelecek nesilde çıkar. Bir zaman sonra inşallah yanılırım ama ailesine karşı da seni korumayacağını düşünüyorum sevgilinin. Yani biz sadece buraya yazdıklarını biliyoruz. Bu siteden çıktıktan sonra neler oluyor, bilemeyiz. Sadece içine o "acaba" düştüyse, bence artık o ilişkinin sonu gelmiştir.

++++ Olmuyorsa olmuyor, konu sahibesi aicisindan itmenin, kakmanin, zorlamanin bir anlami yok. hayat ger. ekten. ok kisa, konu sahibesi sadece 25 yasinda, bence olmadigini kabullenip yeni asklara yelken acmali:)

sevgi azaldıkça mantık devreye girmiş ve o kişiyle aslında çokta uyumlu olmadığınızı fark etmişsiniz. bir sonraki ilişkinizin daha iyi olacağına eminim. ilk aşkımla uzun süren bir birlikteliğim bitti ve şu an çok daha mutlu bir ilişkinin içerisindeyim. nefes aldığımız sürece daha da güzel şeyler yaşama ihtimalimiz hep var

Kendi şahsi fikrimi söyleyeyim kimse anne babasını seçemiyor. Ve sevgilinizi bir nebze bile olsa anlıyorum. Çünkü uzaktan aman annem babamla kavga etmesin aman biri birine bişey mi yaptı mı diye hop oturup hop kalktığım çok çok üzüldüğüm dönemlerim oldu. Babasının intihar etmesinden aşırı korkması bu olursa acaba engelleyebilir miydim hissi duymamak için sürekli verici olması babasına hayır dememesi çünkü psikolojisi bozuk olanı kırmak yerine sağlam olan sevgilisine rica edip uzaklaş istersen demesi bence çok çok normal. Size katıldığım tek nokta kimsenin sağlıksız ebeveynlerini çekmek zorunda değilsiniz. Bence de ilişkiyi noktalayın. Sizin normal bir aileye, sevgilinizin bu yolu onunla yürüyecek birine ihtiyacı var bence.

Daha önce de yazmıştım. İşte bunu yapmayın. Bir süre sonra bu sizin görevinizmiş gibi algılanır. Bu konuda ödün vermeyin. Bir süre sonra yapmadığınız, yapamadığınız veya yapmak istemediğiniz yüklerin altına girmeyin. Özellikle evlenmeden ailesi ile bu kadar içli dışlı olmayın. Aynı şeyleri sevgilinizin babasıyla da yaşamışsınız.

Bende öyleydim. Yapmam dediğim şeyleri yaptığımı fark ettim. Ben bu muyum diye çok sorguladım. Artık ilişkiyi sorgulamaya başlayıp ayrılma cesaretini aramaya başladığımda zaten her şey bitmişti ama ben o cesareti bulamıyordum bir türlü. Açıkçası benim de gerçek anlamda ilk ilişkim olduğu için hayatımın aşkını bulmuşken kabullenmek zor geliyordu her gün hayal kırıklığı yaşıyordum. Ama ömrüm boyunca üzülmek istemedim. Şimdi terapiyle birlikte hayatıma odaklandım. Filmler, kitaplar, iş hayatı derken akışta kalmaya çalışıyorum.

Ailenizin sizi serbest yetiştirmesiyle alakalı değil bu dediğim. Evlenmeden önce sevgilinin ailesi ile çok yüz göz olunmasına karşıyım. Visenyaa

Teşekkür ederim yorumunuz için. Cinsellik konusunda aslında ben de bu şekilde düşünüyorum ve bunu ona konuştuğumuzda mutlaka söyleyeceğim.

Sayfanın yöneticisimisiniz yoksa kişisel olarak benimle ilgilisiniz?

Anlıyorum, arka planı anlatmak istedim yani neden evlilikten önce bu kadar içli dışlı olundu diye. Bu yüz göz olma hali gerçekleştiğinde yaşça da küçüktüm açıkçası sonuçlarını öngöremedim.

O yüzden kendime, kendimi dinlemek için süre verdim. Sonrasında kendisiyle konuşup netleştireceğim. Önce kafada bitirmek mantıklı dediğiniz gibi. Visenyaa

Ben onunla tanıştığımda çok daha zayıftım, sporla tam altı kilo aldım yani şu an kötü bir durumda değilim sağlık açısından çok şükür. Eleştirdiğiniz noktayı ben de eleştiriyorum çünkü çok anlamsız bir istek. Nereden tutsam elimde kalıyor. Sevgilim babasıyla aramda kaldığı konularda hep benden yana olur ki çok fazla takıştığım biri değil babası, tartışma vs. yaşasak da benden yanadır. Annesiyle aramız çok iyidir; hatta sevgilim meşgulken annesiyle gezip tozduğumuz çoktur. Gelecek nesil konusunda düşünceleriniz çok yerinde fakat ikimiz de çocuk istemediğimiz için üzerinde durduğum bir konu değil pek. Evet ben de o acaba düştüğü için ayrılık düşünüyorum. Sadece son bir ciddi konuşma yapıp tepkisine ve sürece bakacağım. Olumlu bir çaba görürsem ve bu çaba eski hislerimi alevlendirirse devam edeceğim. Aksi takdirde sürdürmenin anlamı yok.

Bunu o yaşta yani ilişkimizin başlarında idrak edecek olgunlukta değildim. Gereksiz bir samimiyet kurduğumun farkındayım ve bu şu an geri alabileceğim bir şey değil ne yazık ki. Ama bir süredir kendimi geri çekiyorum bu konuda.

Bence bir şeyler çoktan bitmiş bile. Uzatmaları oynuyorsunuz sadece. Alışkanlıklardan kolay vazgeçilmiyor, çünkü içten içe zorlu bir sürecin bizi beklediğini biliyoruz. Konfor alanından çıkmak zor. Ama bence çıkma vaktiniz gelmiş. Düşünmek için çok zaman tanımayın kendinize bekledikçe uygulamaya geçirmek zorlaşıyor. Direkt kurtulun zincirlerinizden. İlk başta canınız çok yanıyor ama insan öyle bir varlık ki her duruma ve duyguya zamanla alışıyor. Hakkınızda hayırlısı olsun.

Canı isterse degerlendirir canı istemezse degerlendirmez. Buda sizi ilgilendirmez. Yorumlarınıza dikkat edin. Aysebende

Bu da problem. Benim eşim ne kadar başarılı olursam o kadar gurur duyar. Biraz kıskançlık mı var bu konuda erkek arkadaşınızla ilgili?

Ben 5 yıllık iliskimde, yana yakıla evlenmek isterken artık istemediğimi anladigimda ayrılık kararı almıştım. Aynı sizin gibi hiç üzüntü, endişe yoktu içimde. O yalvarınca son bi şans vermeyi düşündüm ve olmadı. Ayrıldığımızda sanki suyun altında dakikalarca kalıp su yüzüne yeni çıkmışım gibi deriiin bi nefes aldım. İnsanın içinde biseyler kolay kolay bitmiyor, bittiyse gerçekten bitmiş demektir. Eğer bu noktaya geldiyseniz vaktinizi harcamayın derim.

Evet antisosyalden de şüphelendik zamanında ki var muhtemelen. Psikiyatristle ben konuşmadığım için detayları tam bilmemekle birlikte birden fazla tanı aldığını biliyorum. Katılıyorum tutkum bitmediyse bile ciddi zarar gördü, azaldı. Benden istedikleriyle başladı zaten kırılma. Çok anlamsız ve yaralayıcı. Evet her acı geçici. Zor olan kararı verip arkasında durmak sanırım. Visenyaa

Ben kimseyi azarlamadım, yeniden okuyun isterseniz yazdıklarımı... aksine siz beni azarlamışsınız!? Visenyaa

Sevgilim üstün zekalı ama duygusal zekası çok farklı işliyor o yüzden babasından izler görüyorum ama bir o kadar da farklı huyları var. Hayvanseverdir mesela çok merhametlidir. Babasına aşırı da benzemiyor yani ama o küçük işaretler bile beni rahatsız ediyor. Korkum da bu kesinlikle, sürekli bir döngü haline gelecek bu kendine zarar verme tehditleriyle ataklar ve sürekli bu adamla uğraşacağım devam edersem. Hep orada bir yerde olacak. Cinsel anlamda uyumluyduk son birkaç aya kadar aslında ama bu seks harici ilgisizlik iyice görünür olduğu için uyum falan kalmadı benden yana.

İlk konu hariç çözülmeyecek sorunlar görmedim. Yaşadığı çok ağır şeyler, ben daha da saçmalardım sanırım. Sende de hata görüyorum örneğin biri evlilik teklifimi beğenmese ayrılırdım, çok kırıcı bir şey... veya babam nelerden bahsediyor, ölüm söz konusu, sözlğm evime almam derdinde... ayrılırdım senden. Veya ne güzel cinsel isteğim çok , sen arttırmak yerine onun fazla olduğunu düşünüyorsun. Suçlamak için söylemiyorum, sadece olaylara iki taraflı bak lütfen. Olayların iç yüzünğ bilemem belki de sen haklısındır hepsinde ancak 7 senelik ilişkiyi bitirecekken iyi düşün çünkü problemsiz bir ilişki yok. Belki bir ilişki terapisti size iyi gelebilir çünkü hepsi çözülecek peoblemler bence

İlk yazdığınız zaman böyle olacağını hissetmiştim. Ama sizin ayrılacağınızı düşünmüştüm. Sevgilinizin empati yapamaması, babası.. vs vs. Bence bunlar büyük sorunlardı. Geçmiş olsun.

Bana pek sağlıklı bir ilişki gibi gelmedi açıkçası. Evlenince daha büyük sorunlar olacak gibi

Şöyle söyleyeyim kendisi insan ilişkilerine biraz farklı bir perspektiften baktığının farkında ve psikoloji okuduğu için aldığı eğitimle bunu biraz yoğurdu zaman içerisinde. Sıfır empati değil fakat bir eksiklik var. Bana karşı çok şefkatlidir ama bazı şeylere benim açımdan bakamaz. 150 kez demişimdir hormonlar fizyolojik inkar edemezsin diye ama inatla pms dönemi sinirimi anlamlamdıramaz çünkü hiç yaşamadığı bir şey. Zaten hayvanlara merhameti de sevgisi de insanlara olduğundan daha fazla. Bazı özelliklerine ben de anlam veremiyorum. Örneğin insanlarla dışarıda buluşup kahve sohbeti yapmayı hiç sevmez, hemen sıkılır. Ama danışanlarını pür dikkat dinler ve iyi bir terapisttir. MissCherryBlossom

Buraya sorup değerlendirmiyorum, buradaki insanların fikirlerini merak ediyorum ve bilmek istiyorum. Mantıklı olanları ciddiye alıyorum. Olmayanları almıyorum.

Medeni ayrılmak o kadar önemli ki. Kalp kırmadan ayrılmak, helallik olmak... O anlık sinirle hak etmediği sözler söylememek. Umarım hepimiz mutlu oluruz

Merhaba herkese. Geçen hafta ilişkimizi bitirdik. Ben konuyu açmadan evvel kendisi artık birbirimizi mutlu edemediğimizi ve erken yaşta ilişkiye başladığımız için partner seçiminde bazı konuları dikkate almadığından, buna bağlı ortaya çıkan sorunlardan vs. bahsetti. Kendisi farklı düşünseydi mesela karşılıklı çabalamayı önerseydi ben bir süre daha denemeyi istiyordum, bunu ona da söyledim fakat sonuç olarak ayrıldık. İkimiz de üzüldük, özellikle vedalaşırken ben çok ağladım ama o ilk günden sonra gayet iyi hissediyorum. Birlikte geçen yıllarımız çok güzeldi galiba bu yüzden içimde ukde kalmadı. Güncelleme yapmak istedim merak eden olursa diye. Herkese iyi geceler.

Tamam. Aysebende

Çok bağlı gördüm ben babasına. Neden bu bağlılık böyle kişilik bozukluğu olan bir adama?

Teyzesever olan m?

Su ekledikçe kokusuda gidiyor, köpürmeside gidiyor tadı kalmıyor artık. Zaman kaybetmeden baska bir sampuan alınmalı onu kullanmalı. Küflenmiş, yağlanmıs saçla bir şeyleri oldurmaya çalışırken kafa bitleniyor, baş ağrıyor. İlişkilerde böyle.

35 yaşında bir abla tavsiyesi benden size. 18-25 yaş arasını tek kişiyle geçirmek sağlıklı değil. Hele ki o kişiyle evlenmek hiç sağlıklı değil. Yaşadığınız sorunlar da cabası. 25 yaş evlilik için artık bence çok erken. Bunları eşimden şikayetçi olduğum için ya da çaresizce evliliğimi sürdürmek zorunda olduğum için filan söylemiyorum bu arada. Evliliğimde büyük sıkıntılarım yok. Maddi özgürlüğüm var. Artık insanların kişiliği daha geç oturuyor. 25-30 arası insanın her konudaki fikri çok değişebiliyor.

Kesinlikle katılıyorum sanki gözümden perde kalktı. Tekrar mutlu olmanıza çok sevindim. İlişkim biterse bir süre erkeklerden uzak durmayı düşünüyorum açıkçası Yine de umut oldu yorumunuz, çok sağ olun.

Empati yapmaması sorun olmuyor mu sizin açınızdan?Empati yapamayan insan merhametsiz, vicdansız gibi geliyor bana. Böyle insanlardan direkt uzaklaşıyorum ben.

Sevgilinizin 20 yıl sonra babasına dönüşüp dönüşemeyeceğini sormuşsunuz. Yani ben bu konuda uzman değilim ama narsist annenin narsist oğlu diye bir sürü yazı okumuşumdur. Kişilik bozukluklarının en belirgin nedeni genetiktir diye biliyorum. Hep narsist olunmaz, narsist doğulur denir. Bunu ancak siz değerlendirebilirsiniz. İlişkiniz devam ederse böyle bir baba her daim aileniz de var olacak. Hep kendinizi korumak zorundasınız bu insandan. Sanki cinsellik konusunda da bir uyumunuz yok. Aşk bitmiş gibi.

Dediğiniz gibi tecrübe ve ne istediğini bilmek çok çok önemli.

Günümüze göre evet evlilik için erken bir yaş. İlişki erken başlayınca her şey zincirleme bu şekilde ilerledi doğal olarak. Tavsiyeniz için teşekkür ederim, çok kıymetli, dikkate alacağım.

Teshis kesin mi? Silahı eline almalar, tacizler, tehditler daha cok antisosyal egilimini dogurmuyor mu? Üstelik iliskinize gelecek olursak her sey bitmis. Fazla sakinsiniz bu sakinlik demek bitmislik demek. Ve hicbir sey sonsuza kadar kalıcı degildir, duygular gelir ve gider ask hele hic kalıcı degil hemen biter. Zaman yerini karaktere, davranıslara tahammüle ve kazanılabilirse saygıya bırakır. Ama siz asla kazanamamıssınız onu. Sevgilinizin sizin degismeniz icin söyledikleri rencide edici. Aynı evin icinde birbirinize batmaya baslamıssınız. Ask bitse bile tutku devam eder ama o bile yok. Her sey gecer, biter. Unutmak diye bisey yok zaten onsuzluga alısmak vardır. Nasıl ki varlıgına alıstınız onsuzluga da alısırsınız. Zor olur, acının dibini görürsünüz ama sonraki ömür ve hayatınız icin bu acıya deger. Cünkü sizin sampuanınız bitmis.. biten sampuana su doldurup kullanmaya çalışıyorsunuz. Yine su doldurup kullanmaya.. ama eninde sonunda o sampuanda bitecek.

Bana normal gelmedi bu adam konu sahibesi bence asosyal bir insan, babasında ne bozukluk varsapekala genetik olabilir ilerde bu adam da babası gibi olabilir gayet. babasının da yardım edecek kimsesi yok demişsin, svgilin de aynı şekilde yalnız etrafında kimse yok bence gidişat belli

Pardon psikologsunuz galiba. Babasının ne kadar tedavi görse de düzelmeyeceğini biliyorsunuzdur. İ Yani siz muhatap olmamalıydınız. Sevgilinizin babası sizin sorumluluğunuz da değil.

İnanır mısınız çok sakinim ve önümdeki süreç pişman olur muyumun minik endişesi hariç bana kolay bile geliyor çünkü son zamanlarda ilişkideki mumciceginin gerçek ben olmadığını hissediyorum, daha doğrusu sevgilimin beni gördüğü halimden nefret ediyorum çünkü ben o değilim biliyorum. Sadece ilk aşkımın bu şekilde biteceğini hayal etmemiştim. Daha gençken sanırdım ki insanlar büyük olaylardan, ihanet yüzünden ayrılır sadece. Sevgi azalıp bitebiliyormuş, hiç ummazdım, onun şoku da var. Güzel dilekleriniz için teşekkür ederim.

Selamlar. Bu konuyu açıp açmamakta çok kararsız kaldım çünkü içten içe bir karara vardığımı hissedebiliyorum sadece farklı düşünceler duymak istedim. Konu çok uzun baştan uyarayım, okuyanlara şimdiden teşekkür ederim. Ben 25 yaşındayım, yaklaşık 7 yıllık bir ilişkim var. Kendisi ilk aşkım hatta hoşlandığım ilk kişi. Yapı gereği duygusal fakat şüpheciyimdir. Onunla tanışana kadar erkekler çok çocuksu gelirdi, sevgilimin yaşıtlarına göre olgun ve mantıklı bir insan olmasından dolayı duygularım oluştu ve böylece birlikte yıllarımız geçti. Kısacası çok aşık oldum ve bağlandım, birkaç yılın ardından o aşkın heyecanı dindi ve yerini yoğun bir sevgiye bıraktı fakat birkaç gündür kendimi sorguluyorum çünkü hem sevgimin hem de tahammülümün azaldığını hatta bittiğini hissediyorum. Aslında kopuş noktası diyeceğim iki olay/süreç yaşandı. İlki ekim ayında oldu. Sevgilimin boşanmayı kaldıramayan narsist babası intihar girişiminde bulundu daha doğrusu adeta bir tiyatro düzenledi. Bundan öncesinde tacizler, eve zorla girmeler vs. yaşansa da sevgilim babasıyla iletişimini hiç kesmedi çünkü kendisi psikolog ve içten içe babasını iyi edeceğini umuyordu. Ben adamdan bu olayların öncesinde de hoşlanmıyordum açıkçası ama saygıda asla kusur etmedim. Neyse bu sözde intihar olayı sevgilimi aşırı streslendirdi ve biraz bunun da sebep olduğunu düşündüğüm bir konuşma yaptı bana. Bende olan ama onun bir partnerde istemediği şeyler olduğunu söyledi. Bunları bana ilk kez belirtmiyordu ama bu seferki hali tavrı "ya değiş ya da bitsin" der gibiydi. Saçma olan kısım ise istediği şeylere hakkının olmaması. Örneğin en az beş kilo almamı istiyordu çünkü sürekli hastalanıyormuşum . Ya da işte alanımla alakalı hırslı olmamamdan hoşlanmıyormuş . Hani bu tarz şeyler. Ben de isteklerinin mantıksızlığını belirtip tepkimi koydum. Daha sonra özür dileyip hatasını telafi etti ama ben o dönem resmen istenmediğimi ve onun için yetersiz olduğumu derinden hissettim, affetsem de içimde bir şey kaldı. Yılbaşında evlilik teklifi etti çünkü atanmıştı. Teklif asla tatmin etmedi beni, hatta bazı noktaları ona açtım haklı olduğumu telafi edeceğini söyledi. İkinci süreçten bahsedeyim yani esas olaydan. Ocak sonu babası tekrar bir barışma girişiminde bulundu, reddedilince önce eski eşini sonra çocukları ve kendini vurmakla tehdit etti. Biz de daha yeni sevgilimin atandığı 2 saatlik mesafede bir şehre taşınmıştık. Sonra kendisi silahını alıp eski çalıştığı yerin orada intihar edeceğini mesajla sevgilime söyledi. O da bunları ss alıp polise ihbar etti. Silahına el koyup babasını bir geceliğine nezarete attılar. Bundan sonra iki hafta hiç iletişimimiz olmadı. İki haftanın sonunda hiçbir şey olmamış gibi telefon açıp havadan sudan konuştu ve hafta sonu günü birlik sevgilimin kardeşiyle, bizim yaşadığımız eve geleceğini söyledi. Sevgilim benim fikrimi bile almadı ve babasını reddetmedi. Sonrasında ona bize bu kadar büyük stres yaşatan kişiyi babası bile olsa evimde istemediğimi söyledim. Bana ailemin evine gidip hava almamı önerdi, hem babası geldiğinde evde olmazmışım . Ben de eşyalarımı toplayıp çıktım. Ben bu konuda taviz vermek istemiyorum. Bana sorması gerekirdi, kendimi çok değersiz hissettim. Bu iki olay haricinde bir süredir kafamı kurcalayan bir de şu vardı: Kendisi benim istediğimden daha çok cinsel birliktelik yaşamak isteyen biri ve ben bazen reddetmek zorunda kalıyorum (örneğin haftada 1-2 sefer harici aramam fakat ona kalsa her gün seks yapabiliriz). Böyle olduğunda yani seks yapmak istemediğim zamanlarda asla temasta bulunmuyor, öpme sarılma gibi ya da herhangi bir sıcaklık göstermiyor. Genel olarak bu seks olmazsa takındığı ilgisizliği, empatiden yoksun oluşu, hiç sosyalleşme ihtiyacının olmayışı vs. bana acaba yirmi yıl sonra babasına dönüşür mü korkusu yaşatıyor ve ben yıllardır hevesle evlilik düşlerken artık asla evlenmek istemiyorum. İlişkimi bitirmek istiyorum ama pişman olur muyum, özler miyim diye endişeleniyorum. Bir de bu cinsellik sorununu yakın arkadaşlarıma bahsettiğimde erkeklerin geneli böyle diyorlar; yani şu anki ilişkim bitse bile, diyelim ki tekrar aşık oldum, ben bu cinsellik sorununu yine yaşarım ki. Daha anlatacak çok şeyim var da bu haliyle bile okumak zor kusuruma bakmayın. Yorumlarınızı bekliyorum. agresifkiz

Niye hemen terslendiniz?bende yorum yaptım. hakaret yok saygısızlık yok? hln09 Şeytanın

Karıştırdınız sanırım yanlış alıntıladınız