Kusura bakma ama sana en güzelini ablası söylemiş yol yakın ken kaç kurtar kendini böyle insanlarla konuşçak neyin olabilir ki tamam her nişanlılık aşamasında olur böyle şeyler ama kusura bak siz evlenince bu nişanlınla hiç bir sorunun üstünden kalkazmazsınız konuşamayı bilmiyen adam şiddete baş vurur haberin olsun ama yinede karar senin bak ne diyorsun ilk kez gelin olcam diyorsun o yüzden bırakta bunu ilk olsunn... Nadiaa devrim sehitleri olumsuzdur tek ayak

yazdıklarınızı şaşkınlıkla okudummmm anlamıyorum sizin alınıp küsmeniz gerekirken o mu küsmüş... heee devir değişti demek... ne sizi nede nişanlınızı tanıyorum ama sadece şu yazdıklarınızdan anladığım kadarıyla nişanlınız kaprisli birisi... ablasının dediği gibim kaç kurtar kendini:)))) walla zor bir hayat sizi bekliyor Allah yardımcın olsun mutluluk kolay olmuyo hep birilerinin fedakarlığı gerekiyo ve buda maalesef bayan oluyo... H

bide erkekler biraz geç olgunlaşıyor, o başkalarına anlatmaması gerektiğini bile bilmiyordur, düşünememiştir. tabiki yanlış yapmış ama işte zamanla seni tanıdıkça olgunlaşacaktır. ama dediğim gibi çok yüz verme, bırak o arasın bırak o gelsin senin bulunduğun şehire falan. sen kendini ağırdan sat. davranışlarını gözlemle, baktın değişen bişey yok, ilerde daha çok üzüleceğine şimdiden üzülmen daha hayırlı olacaktır. kimse vazgeçilmez değildir, insanoğlu ne acıları unutuyor, unutursun gider. Nadiaa devrim sehitleri olumsuzdur tek ayak

teşekkür ederim yorumlarınız için, insan bazen karşısındakini gerçekten tanıyamıyor, iç dünyalarını göstermiyorlar.. benim hatam onu nişanlıdan ziyade dost arkadaş sanıp içimdeki bazı şeyleri anlatmak oldu ama gördümki değilmiş.. kafası kızınca nasılda herşeyi döktü ortaya... lemlem07

belkide haklısnız bana değer vermiyor, böyle beklemekte insanı çok yıpratıyor, kesin bişey söylemiyor... sanırım çevresinin de etkisinde kalıyor.. bana anlatması gereken şeyleri başkalarına anlattı.. o insanlarda bu sefer beni tanımadan hakkımda yorum yapmaya başladı.. buralara kadar gelmemizn en büyük sebebi onun susması. bunada uydurduğu kılıf kalbini kırmamak için söylemedim demesi. en son yaptığımız konuşmada öyle şeyler anlattı ki bu sebebtenmi bu hallere geldik dedim kendime.. her ilişkilerde yaşanan şeyleri yaşadık belkide ama onun gözüne hep hatalarım yanlışlarım batmış.. bunlarıda paylaşmak yerine sustu.. seninle çok mutluyum dediğim günleri çoktan unutmuş..

aman o üzülmesin aman ailesi beni çok şey istiyo sanmasın deyipte istediklerinden hayal ettiklerinden vazgeçme sakın.. emin ol aman ne iyi gelin bak hiç bişeyin lafını etmedi istemedi bile deyipte el üstünde tutmayacaklar seni. hatta isteyince daha bi el üstünde oluyorsun. üstteki yazan arkadaşın da dediği gibi bi sandık dediğin kaç paralık şeydir.. ama istiyorsan alsınlar tabikide. bende yazdıklarından nişanlının sana çok değer vermediğini gördüm. üstüne düşme, sen yapman gerekenleri fazlasıyla yapmışsın, geri çek biraz kendini, nişanlandınız diye hemen evlenmek zorunda değilsin, uzat biraz bu nişanlılık dönemini, iyice tanımaya çalış, ve bu sürede onun üstüne düşme peşinden gitme. bak bakalım o çaba sarfedecekmi gerçekten seviyor mu değer veriyor mu o zaman anlarsın. H

İçim o kadar sıkıntılı, dertlerim öyle büyük ki içimde bende sizin gibi buraya yazıp anlatmak istiyorum, belki fikirleriniz durumuma bir ışık tutar.. Ben 22 mayısta biriyle çok severek nişanlandım. İkimizde birbirmizi daha önceden de tanıyorduk , daha sonra 21 kasım 2010 da onun teklifiyle hayatımızda bir adım attık,6 ay boyunca sevgili olarak devam ettik ve gerçekten çok mutlu bir çifttik ve mayısda nişanlandık ve mutluluğumuz son gaz devam ediyordu... ya sonra... nedense bu mutluluk nişanlandıktan 2 ay sonra azalmaya başladı yerini tartışmalar almaya başladı... bazıları gerçekten fındık kabuğunu doldurmıcak cinsten.. bazıları ikimizin dışında olan olaylardı.. bir de biz ayrı şehirlerde yaşıyorduk, bu yüzden bazen arada laf gezdirenler oluyordu ve ben bunlara takılıp kalıyordum bazen telefondan konuşurken birbirmzi anlamıyorduk.. beni yanlız bıraktığını arkadaş çevresine daha çok zaman ayırmaya başladığını hissediyordum.. , kaynanam görümcem ikide bir karşıma geçip bana yapıcakları eşyanın lafını yapıyorlardı. kaynamam beni hiç arayıp sormuyordu arada ben arayıp soruyordum.. eltimle konuştuğum zaman annem babam beni hergün arıyor nerdeyse diyordu.. peki beni neden kimse aramıyordu? bide ikimiz birbirmize uzak şehirdeydik özlem vardı o yüzden benim ister istemez sitemlerim oluyordu. en son ramazan bayramında kardeşimle beraber onun memkeletine gittik, bizimde orda akrabalarımız vardı, hem tatil olsun hemde beraber zaman geçirelim diye.1 haftalığına gittim ondada sadece 2 saat başbaşa kalabildik, beraber gezip dolaşabildik. çoğu zaman yanımızda hep birileri oldu, o arkadaşlarıyla takıldı bende başkalarıyla takıldım. tartışmanın büyüğü burda başladı ilk önce... sonra ben bir akrabamızın asker eğlencesi için aynı ilin başka semtine gittim ertesi gün geri döndüğümde bana karşı çok sinirli ve öfkeliydi, tartıştık ya o yüzden. hep beraber konsere gittik yine yanımızda bir sürü adam, ilk adım için ben yanına gittim elinden tuttum yüzüme bile bakmadı, konuşalımmı dedim geri çevirdi. elimi çekmek istedim bu sefer onada izin vermedi. konserden el ele çıktık ama konuşmuyorduk.. ertesi gün ben istanbula gitmek için otogara geldim beni uğurladı.. istanbula geldiğimde konuştuk, ben rahatsız olduğum şeyleri söyledim,''Ben istanbuldayken zaten haftanın hergünü arkadaşlarınla berabersin, gece 12-1 lere kadar dışardasınız, ben kaç kere msnde telefonda seni bekledim, kimi zaman bekleyemedim uyuyakaldım.. ben oraya senin için gelmişim, bana ayırdığın vakit 2 saat, hepsi bu dedim.'' benimle asker eğlencesine gelir diye baktım ona da gelmedi, babası izin vermemiş.. bunada üzüldüm.. bazı huyları gerçekten hoşuma gitmiyordu.. dışarı çıkıyordu 9 dan sonra geç saatlere kadar gelmiyordu, bazen kızıyordum bazen tamam deyip alttan alıyordum.. haftaiçi özellikle bekleyemiyordum ertesi gün işe gidicem diye.. haftasonları yine iyi bekliyordum.. tamam hakkını yemeyeyim benimde bazen olurdu dışarı çıktığım ama ayda yılda bir, yada dizim olurdu falan beklerdi beni.. ama ben haber verirdim yada o bilirdi. oda ona göre plan yapardı kendince.. ben msne gelirdim mesaj atardım msndeyim diye bir cevap gelirdi ben dışardayım şu saatte gelirim istersen bekleme yat derdi, bende buna bozulurdum.. hiç değilse çıkıyorsan bir haber ver bende biliyim.. son zamanlar bunun tartışmasıda olmaya başladı, sen bana HESAP SORAMAZSIN demeye başladı. ben hesap sormuyordum sadece ''neden geç geliyorsun nerdesin ne yapıyorsunuz'' diye soruyordum. sonra kaynanamın görümcemin bana dediği laflar yada yaptığı şeyler benim kafama takılıyordu bende bunu ona anlatıyordum, ben kendimce içimi döküyorum sanıyordum ama HATA yapmışım gerçekten. beni dinliyordu hiç bir yorum yapmıyordu, kızdığını sinirlendiğini bana söylemiyordu, öyle dinliyordu, beni takmadığını düşünmeye başlamıştım bende.. bilsem anlatırmıyım anlatmam.. nişan alışverişi yaparken çok heveslendiğim sandıklar vardı küçük, nişanlımada hep diyordum istiyorum diye ama kaynanam almadı.. Satıcı kadın bile belki gelin kız ister dedi, kaynanam istemez, yok dedi almadı. içimde ukte kaldı, sesimi bile çıkaramadım. sonra ona anlattım, içimde kaldı diye. oda ben alırım sana dedi konuyu kapattık.. . sonra birgün yine tartıştık ve son tartışmamız oldu belkide.. ondan sonra bana karşı hep sustu..1-1,5 ay sürdü bu.. kkonuşuyorduk ama normal öyle samimi değildik, ben hep sorunlarımızı konuşalım çözelim neyse anlatalım dedim o hep bana karşı tavır aldı, ben adım attım, yapıcı olmaya çalıştım ama o hep geri çekildi.. hatalarını kendin anla dedi.. bayramdan 2 hafta önce memleketine gitti orda gezdi dolaştı, kurban bayramında istanbula gelicekti, bekliyordum gelirse yüzyüze konuşuruz belki o zaman daha iyi olur diye.. gelemedi.. evine döndüğü günün akşamı hastalanmış, acile kaldrmışlar, telefonda duyunca şok oldum, ne oldu diye abisine sordum, sana sormalı diye bana sert bir dille çıkıştı. onu bir müddet arama dedi.. şaşkınlık ve üzüntü bir yandan ağlamaya başladım.. meğer evde eli ayağı kitlenmiş.. hastaşığından 2 gün sonra evdekilere bana anlatmadıklarını anlatmış.. birazda beni şikayet eder gibi.. annesi abisi bana hesap sormaya başladılar. meğer aramızdaki herşeyi anlatmış ailesine. kapattık sandığımız konular bile kapanmamış onun içinde, bana çok baskı yapıyor, hesap soruyor, nişan alışverişine kadar herşeyi anlatmış... çok kırıldım.. bana sahip çıkan tek kişi en büyük ablası oldu.. oda zamanında benim yaşadıklarımı yaşamış eşinden dolayı.. sana haksızlık yapıldığını biliyorum dedi. sen sorunları çözme taraftarıyken o susma taraftarı oldu, gitti yanlış insanlara anlattı dedi. belki konuşsa bunlar olmıcaktı ve hata olduğunu bilseydin zaten yapmazdın dedi.. kaç kurtar kendini dedi... günlerce ağladım, içime hep dert yaptım, vicdan muhasebesi yaptım, keşke yapmasaydım söylemeseydim dedim.. bir iki kere konuştuk ama... ailesiyle istanbula geliceklerdi, annesi gelicekti zaten bayramdan sonra gezmek için.. bekledim geliceği günü.. en son konuşmamızda İzmire gidicem dedi, doktora gitmek için, en büyük ablasında kalıcaktı... Eve, iş yerine, İstanbula sığamadım beklemekten. Cuma günü ablasını aradım, abla ben gelicem onu hiçbir yere bırakma dedim. Annem biliyordu oraya gidiceğimi sadece.. Bu ablasıyla kardeş gbiyiz gerçektende.. Cuma günü ilk uçakla izmire gittim.. beni karşısında görünce çok şaşırdı. İlk önce bir yerde çay içtik. Sonra ablasına gittik. orda gece 2,30 a kadar konuştuk. Geç kalmış herşeyi konuştuk. Bana göre hatalı olduğum vicdanımı rahatsız eden şeyleri söyledim, senden hiçbişey istemiyorum dedim, ne sandık, ne eşya, ben sadece huzur istiyorum, mutluluğumuzu istiyorum dedim. bu kadar SORUN olucağını bilseydim zaten istemezdim.. sonra konuştukça gördümki içinde neler neler varmış, bana karşı biriktirdiği neler varmış.. yine şaşırdım kaldım tabi.. ben bunların senin için sorun olduğunu bilseydim kırdığını bilseydim zaten yapmazdım dedim. Şu atasözü geldi aklıma tavşan dağa küsmüş dağın haberi olmamış.. aynı öleydi gerçekten.. ÖZÜR DİLEDİM, BEN BURAYA KADAR SEVGİMİN PEŞİNDEN GELDİM DEDİM, YÜREĞİMİN GÖTÜRDÜĞÜ YERE SANA GELDİM DEDİM.. keşke bu konuşmalarını zamanında yapsaydın dedim, seni kırmak için söylemedim dedi ama ben böyle daha çok kırıldım dedim.. Zamanında bilseydim kırılsam bile bişeyler yoluna girerdi yine dedim.. Ertesi gün o evine geri döndü, giderken bana dediği son cümleler.. BENİM İÇİN HERŞEY BİTMEDİ, HİÇBİŞEY İÇİNDE GEÇ DEĞİL DEDİ, BEN SADECE BİRAZ DÜŞÜNMEK İSTİYORUM, HASTAĞIM, KAFAMI TOPLAMAK İSTİYORUM, GELİCEZ İSTANBULA DEDİ, KONUŞUCAZ YİNE DEDİ, AĞLAMA SEN BÖYLE YAPINCA BEN DAHA KÖTÜ OLUYORUM DEDİ... ve gitti.. en son kayınpederimle konuştum, o kaynanama göre biraz daha efendi biridir. neler konuştuğumuzu sordu, bende anlattım. bekle kızım dedi.. izmirden döndüğü gün morali yerindeydi, eve gülerek geldi dedi.. çok hoşumuza gitti dedi.

gerçekten öyle, ben vurdum duymaz biri değilim, hatalarımın farkında olsam zaten sahip çıkardım. ona göre davranırdım, gönlünü alırdım. ilk önce vicdanlı bir insanım.. yoksa bende umursamaz, yaptıysam yaptım der çekilirdim kenara ama benim kişiliğimde bu yok.. ve ben hatalarımı anladığımda ilk adımı attım, konuşmaya çalıştım ama o hep bana sırtını döndü yaklaşmama izin vermedi. lemlem07

ıstedıklerını tabıkı yapacaklar bı sandıgın lafı olmus aranızda kac paradır kı bı sandık allah askına yukardakı arkadas dogru soylemıs konusmayı bılmıyor evlendıkten sonra ıstedıklerını boyle aylarca bekleyerek pesınden gderek mı yaptıracaksın... bence sana deger vermıyor bu cocuk sevıyorsun bellı ama cok ıyı dusun olerde cok pısman olursun sevgı karın doyurmuyor H