Emekliyim ama emekli maaşı malum kira giderler boğaz... Ama anladımki verdikçe çoğalmıyorsun verdikçe bitiyorsun. Bittikçe de insanlar uzaklaşıyor kim olursa olsun canın cananın ailen... ne demişler ağlarsa anam ağlar gerisi yalan ağlar... o da yok... duvarlar da dile gelmedi henüz ama azimli anlatıyorum :)

Ahh yaa çok üzücü. Yalnızlık çok zor ancak ciddi ciddi yalnız kalmayan bunu anlayamıyor. Kolay geliyor insanlara. Onlar şöyle düşünür annem çalışıyor parası var sağlığı yerinde... vs vs in. sanın i Ilgiye alakaya da ihtiyaç duyduğunu anlamazlar kocakafalılar!!! Affedersnz ama durum böyle.

Çok üzüldüm özellikle evladınızın size karşı soğuk olmasına. Paylaştıkça çoğalan şeyler sevgi varsa çoğalıyordur Sadece çıkar ilişkilerinde, canınıza kadar verseniz faydası olmaz maalesef yaranamazsınız Bence bu saatten sonra tek kendinizi düşünün ikinci baharınız olsun her şeyi kendi mutluluğunuz için yapın kim ne der ne düşünür neye ihtiyacı olur düşünmeyin sadece kendinize odaklanın.

Aynen öyle yapacağım. Hep verici oldum birazçık beklentim olduğu zaman da napalım şartlar böyle dendi. İçim acısada artık herkese yalnız hakkettiği değeri vereceğim. İsteyen istediğini düşünsün umursamayacağım. Ben dört duvarla konuşurken kapımı çalan yok kimseden maddi destek beklemiyorum allahım şükürler olsun avuç açtırmıyor. Belkide şimdi gösteriyor ne olabileceğini ya bunları çok daha ilerde yaşasaydım ve bu günleri görmeden beklentim olsaydı.

Ne diyeyim be abla, çok yorucu bir hayatın olmuş, Rabbim yardımcın olsun, inan ne denir bilmiyorum. Emeklilik durumun vs var mı, biraz dinlensen kendine de zaman ayırsan?

keşke tırnağı kırılınca kıyameti koparan kadınlardan olsaydım. Küçük yaşta evlendim, hayırsız bir eş çıktı çocuğumla sokakta kaldım ve sıfırdan başladım. Deli gibi çalıştım yıllarca evimi kurdum çocuğumu büyüttüm üniversitede okuttum evlendirdim ve yük olmamaya gayret ettim hep. Yalnız çalıştım ve hala canla başla koşturuyorum ki kimseye muhtaç olmayayım etrafıma faydam olsun diye. Hayatıma giren herkese eş dost çocuklarım çalışanlarım faydalı olmaya gayret ettim. Sonra birgün tekrar evlendim ve tarih tekerrürden ibaretmiş. Yine şartsız teslimiyet ve şut. Geldim çocuklarımın yan dairesine taşındım yine işimde gücümdeyim. Fakat ağrıma gidiyor işte, anlıyorum ki beni insanlar kullanıyor buna çocuğum da dahil. Ben yakınlarına geldim torunum oldu onu severim, hemde banada uğrarlar yalnız olmam dedim. Nerdeee bitişik kapı olmama rağmen gelen giden yok. Bende sık gitmek istemiyorum çünkü gelinimin anne babası onlarda kalıyor ve bende rahatsız etmek istemiyorum. İş hayatım da olmasa buralarda hiç durmayacağım öyle üzülüyorum ki. İnanın bu yaşıma geldim ayağımı uzatıp yattığım gün olmadı. Bunaldım soğudum herşeyden herkesten. Çok mutsuzum