Bunlari biliyorum Haklisinizda. Mesleğim Güzellik Uzamnai ve Kuaförüm artik bunu demeye bin şahit lazim kendimi çok saldım, ve Hastaliğimdan dolayi hic yapamiyorum Mesleğimi Astim var bende, 3 bucuk yil çaliştim sonra Nefes darliği çekilçek gibi değildi, birakmak zorunda kaldim. Babamdan biraz Miras kaldi, onlarla uğraşiyorum sürekli, Kira vermemeye diretiyorlar ki gercekten az kira ödiyorlar, Istanbulda Bayan olmak da cok zor. Ciddiye bile alinmiyorsunuz resmen, sürekli ağir konuşmaniz, yumrugnuzu masaya vurmaniz gerekiyor, okadar yorucu birşey ki. Kendimi bazen enayi gibi hissediyorum. Hayatimin ucundan tutayim derken birşeyler yapim derken okadar tatsizliklar oluyor ki, Aile icinde sanki bir kiskanclik var ben kuzenim bana, sendeki imkanlar onlarda olsa önlerinde duramazdik diyor, Havalarindan geçilmezdi diyor, benim, ailem maddi dururmumuzu kiskaniyorlarmiş, büyük Kuzenler durup durup bize birşeyler sattirmak istiyor, yani cökmemiz cok mu işlerine geliyor anlamiyorum. Cokda zengin degiliz anlamiyorum insanlarin neden bu gözüne batiyor. Bana sorarsaniz bizim birşeyimiz yok cünkü ben zaman zaman 5 tlyi bulamiyorum borc aliyorum, kredi karti kullaniyorum. Burda hala bazi şeyler cok zoruma gidiyor, kimin dost kimin düşman oldunu cözemiyorum zaman zaman.

Mrb ben 27 Yaşindayim, Almanyada yaşiyordum yaklaşik 4-5 yil önce geldim TR ye, son 5 yildir bir olumsuzluk üstüne olumsuzluk eklendi. Evlendim ayrildim, Babam 2 yil Kanserden sonra Vefat etdi, ben kendimi güzel bulurken bir zamanlar, şimdi yüzüme bile bakmak istemiyorum, cok kilo aldim cildim bozuldu, Annemle cok sorunlar yaşadik, Almanya Türkiye arasinda sıkışıp kaldim bir ara şuan Istanbuldayım burda yaşamaya karar verdim, ama bir türlü nerden başlicağmi bilemiyorum, toparlayamiyorum hayatimi düzeltemiyorum, Bakirköyde Ruh ve Sinire gitdim Zedprex diye bir ilac verdiler, dana öncede kullandim bu ilaci nerdeyse 2 yil sonra biraktim, ben ilac kullanmak istemiyorum sadece bana yol gösterecek birini ariyorum, kendimi cok yanliz hissediyorum, arkadaşlarim almanyada kaldi burda kimsem yok gibi Akrabalar var ama bu ayni şey degil. Ne yapicam bilmiyorum, kendimi çok yorgun çok güçsüz hissediyorum.

merhaba canım.. senin kadar yoğun olmasada bazen herşey o kadar üst üstee gelirkii.. tanrım beni sınıyormusun artık dayanamıyorum.. neden her aksılık her kotuluk beni buluyor demeye başlıyor insan.. ama etrafına baktıgında.. hatta buraya gelip okudugunda hiçde yalnıs olmadıgının.. herkesin kendine gore sorunları oldugunu anlamaya başlıyoruz... o yüzden ilk önce bu duygudan kurtulmak lazımm... neden hersey benim başıma geliyor.. iştee bunu bir kenara bırakıpp söyle demeliyiz.. herkesin kendine ait bir takım sorunları var zamanlaa herkez nasıl yaşamına devam edıyorsa tabikii bendee devam edicem... Umarım kendine ait bir mesleğin vardır.. Almanyada yaşayıp büyüdükten sonraa.. en azından almanca ve ingilizce dillerin evcuttur.. mesleğinde varsaa... istanbulda çok güzel bir sektörde iş bulma imkanın çok yüksek... İşe girersin.. para kazanırsın. para kazandıkca kendinee guzel ciciler almaya başlarsın.. gidip bir cafede kendi başına da olsa bir kahve içersinn.. uyku düzenin yerine gelir.. işin stresinden kiloların dengeye girer:)) eğer arkadas edınmek ıstıyorum dersen.. bir spor merkezine yazılırsın.. gıdıp hep spor yapıp hemde birileriyle tanışma imkanın olur.. çok güzel latin dans okulları oluyor yada tiyatro kursları onlara yazılabiirsin.. belediye sanat merkezlerine danışıp ne seviyorsan onunla ilgilenebilirsin... akrabalarım diyorsun.. aklına yatan kuzenın yıgenın yokmu onlarla takılabilirsin..? Nofretete