Valla o kız seni değil de sen o kızı kıskanıyormuşsun gibi bir hava sezinledim. Ben yazdıklarından böyle algılıyorsam senin o insanların yanın da acaba vucut dilin ne söylüyor. Ayrıca 26 yaş çok abartılacak bir yaş değil. Neden kendini değersiz hissediyorsun ki tekrar yazıl üni ne var yani. Ayrıca tek derdin kilon olsun biraz çeneye tutmaya bakar o iş çaresi var yani allahtan. Senin sıkıntılarının hepsinin çaresi var bunlar için hiç sıkma canını olurmu canım...

Etrafındaki kişileri çok fazla suçlamışssın, bardağın, tabağın kırılmasında bile etrafındakileri suçlamışsın, sevgilinin senden soğuması... vs Dış etkenlere bağlamak yerine neden sucu kendinde aramıyorsun, oturup düşünümüyorsun. Burda biçoğumuz üniversite okuduk yani üniversteden atılmak öyle kolay değil. O yönde bi hatan var ama buraya yazmamışsn, belliki sana yüklenmemizi istemiyorsun. Tamam buda olabilir peki ya şimdi evde oturman, tüm gün net başında olmandamı etrafın sucu. Yapamadıklarını, etrafındaki olan biten tüm olumsuzlukları vicdanını rahatlatmak için çok fazla dış etkenlere atıyorsun. Hepimizin hayatında vardır çekemeyen, kötülüğümüzü isteyen birileri. Ama bence silekelenip kendine gelmelisin. Etrafı düşünmeden yasamayı, bişeyler basarmayı denersen bence hiçte geç kalmış bir yaşta sayılmazssın. Son düzenleyen: Moderatör: 16 Temmuz 2012 askitotomsu Yiğit Aras_SMA

Hepinize zaman ayirip yazdiginiz icin tsk ederim. Gercekten kendime güvenim kalmadi. Nasil güvenimi yerine getirecegimide bilemez durumdayim. Cok cekingen bir insanim, sakin ve sessizimdir, bunu nasil degistirebilirim ki? Okul zamanimda bile tahtaya cikip konusmak bana ölüm gibi gelirdi. Ve buna ragmen buralara kadar gelebilmistim. Haklisiniz sadece suc onlarda demiyorum, benimde vardir mutlaka hatalarim, ama bu kadar seyin hepsinin üstüste olmasi tesadüfmüdür? Ders calismak istedigimde annem, kizim yardim et der. Anne ders calisiyorum derim, sonra calisirsin diyor. Hem okumami istiyorlar, hemde yardim etmemi. Bende hayir diyemiyorum, cünkü annem hasta Agirlik yük olmasin diye kiramiyorum yardim ediyorum. Hemde calisinca hepsi cok yük olarak geldi. Kendimden emindim yaparim dedim, ama suanda hic bir igne ucu kadar güven kalmadi kendimde. Bu kisinin kizi gecen sene ben üniversiteyi kazandiktan sonra hicbirsekilde görüsmedi benimle. Bu sene üniversiteyi kazandiginda, kizi anneme benim hakkimda olur olmadik seyler söylemis. Annem bana anlatinca sok oldum, tamam madem öyle yüzyüze görüselim dedim, neyin ne oldugunu anlayalim dedim, hicbirsekilde yanasmadilar. Ben artik görüsmek istemiyorum dedim, ama halen bize geliyorlar. Ben kesinlikle gitmiyorum artik. Annem anneysiyle telefonda konusuyor, kizi arkadan anneme ben üniversiteyi kazandimmmmm diye bagiriyor. Annemde kesinlikle kizi hakkinda birsey sormuyor. Gecen sene benimle görüsmedigi zamanlarda annesi bize geldi, bende dedimki neden konusmuyor benimle ne yaptim ben ona? Ne dedi annesi"Kizim cok hassas bir insan, zor bir sürecten geciyor, anlayis gösterin!" tabii ben kendi kendime bu ne is diyip durdum. Kendilerine gelince herseyi sakli tutuyorlar uzak duruyorlar, bana gelince herseyimi merak ediyorlar. Ya anlayamiyorum gercekten bu insanlarin benimle alip veremedigi ne var. Birde onlarin bana baktigindaki o igrenc gülüsleri geldikce aklima... nerden nasil baslamaliyim bilmiyorum. Bende diyorum anneme, her zaman evlenebilirim ama okuyamam diyorum. Ama annem kizim mürüvetini görmek istiyorum, ne zaman ölürüm kalirim belli degil, torun sevmek istiyorum diyor. Ikilemde kaliyorum hep. Ne yapacagimi sasirdim artik. Acaba diyorum, disardan okusam, bir yandanda calissam... tamam zaman yine uzadi, bir dört yil sonra 30 yasindayim, annem cocugunu 30 undan önce dogur, sonra cok hastaliklarla ugrasirsin diyor... anliyacaginiz cikmazdayim... Disari yürüyüse cikmak istiyorum bazen, kafami toplamak icin, hemen nereye? diye soru geliyor,,, ve böyle kücük seyler bile artik batmaya basladi, hic birseye tahamülüm kalmadi artik. Cok cabuk sinirlenir oldum herseye... Ailemide kirmamak icin bu yüzden odamda kalmayi tercih ediyorum. Calistigim zamanlarda babam para konusunda sikisinca, verirdim seve seve para. Ama suanda benim param yok ve babamdan isteyemiyorum. Ot gibi yasamaktayim... bu kisir döndügüden cikcam kurtulacam bu monotonluktan herhalde, ama cikis olunu bulmiyorum birtürlü. Baska aileler yemege falan davet ediyor, hic gitmek bile istemiyorum, hepsi soracak üniversite nasil gidiyor, ve ben cevap veremiyecegim. Bu yüzden herkesten uzak kalmaya basladim... offfff:2: T

Arkadasım öncelikle sunu soyleyim eğer saglıgın yerindeyse mutlu olman ve şükretmen icin bu büyük bı sebeptir... Gelelim, yaşadıklarına dertlerine... Evlenmek her genc kızın hayali fakat erke aynı yastada evlenmiyor senin kaderinde yazılı olan kisi belki 3 belki 5 sene sonra karsına çıkacak, hemen evlensen mutsuz olsan daha mı iyi, burda neler okuyoruz... Dertsiz başım diyip biraz dur bence, erkeği idare etmek evlilik yürütmek o kadar kolay degil... Simdilik kendine bir gel ondan sonra insaAllah evlilik hakkındaki telaşını dile gtir , sağlam kafayla ol diye söylüyorum... İkincisi o kıskanç insanlar herkesin basında vardır, hayatı insana zEhir ederler, biliyorum bende yasadım, moralinin ne durumda oldugunu tahmin edebiliyorum ama söyle duşun bu devran hep böyle sürüp gitmez, seninde yüzün gülecek, sabırlı olmaya çalış... Okul bitiremedim diysun, olabilir sanki herkes okuyomu? Hayır ben orta okuldan terkim, elimde meselgimde yok ama MUtlUYUM... Bnimde hayatımda üzüldüğüm seyler var ama insan kendi kendine terapi yapabilmeli, hep negatif olursan insan kafayı bozar... Depresyona girersin, sonra bide kurtulmaya uğraş... Daha ağır bı süreç... Sana laf sokan insanlara sakiiiin cevabını geri çekme... Bilen biri olarak söylüyorum insanların aklında hep oyle kalırsın ve hep incitirler seni... Konumuna ilgili yorum yapanlara herkesin kaderi farklı de, sakın fırsat verme kimseye, kendinide uZme dünyaya bidaha gelicek degilsin...

Nereye yazacagimi bilemedim, umarim dogru alana aciyorum konuyu. Kusura bakmayin yazim uzun oldu:26: Bana yardimci olabileceginizi hic olmazsa fikir verebileceginizi düsündügüm icin yaziyorum buraya. Yaklasik 5-6 aydir kendimi cok kötü hissediyorum. Hem Üniversiteye gidiyor hemde bir yandan part time iste calisiyordum. Üniversite harclarimi aileme yük olmasin diye kendim calisir kendim biriktiririm öderim dedim, nitekim öylede oldu. bu arada yasim 26. Gecen sene ehliyetimi yaptim kimseye haber vermeden, hemen kazandim. Bunu herkes duyunca, ailemden birkac kisi ehliyet sinavlarina girmeye basadilar. Herkes bana kizdi niye söylemedin diye. Hepsini ehliyet alma telasi sardi, kazandiklarindada dünyayi kazanmislar gibi hava attilar. Neyse. Insanlarin bu tuhaf tutumlarina sadece gülebildim. Ailede üniversitede okuyan tek bendim. bir sene boyunca üniversiteye basladigimi kimseye söylemedim. Cünki kime söylesem yaptigim veya istedigim seylerin hep arasina bir bit comagi giriyordu. Benim üniversiteye basladigimi duyanlarin bazilari bana cephe kurmaya devam etti. hergün ama hergün annemi aradilar, ne oldu ne bitti diye, ama bu bir sene boyunca hic evimize gelmediler, geldiklerindede hep iste veya okulda olurdum. Kac yasindasin ne zaman evlencen cocuk falan yapacaksin demeye basladilar. Ben aldirmadim. Baskalarinin cocuklari böyle güzel seyler yaptiginda biz ailecek sevinirken, baskalarinin bana karsi böyle yapmasi tuhaf. Cekingen bir insanimdir ama yardimsever biriyimdir ve havali falan olmayi sevmem. Ama nedense hangi ortama girersem gireyim hep dikkat cekerim . Ama bu durumdan dolayi bazi kisilerin benim hakkimda hicte iyi düsünmediklerini düsünmeye basladim. Ne zaman o insanlar bize gelse, bana agirlik cöküyor, uykum geliyor bardak tabak mutlaka birsey kiriliyor. Nazar degdi herhalde diyorum. Amannnn ne nazari biz kötü gözlemi bakiyoruz derler. Ama o kisiler benim üniversiteye basladigimi duyduklarinda hic benimle görüsmek bile istemediler, kendi kizi üniversiteyi kazanamadigi icin sanirim. Kizlar böyle seyleri yasadikca gittikce kendimi insanlardan soyutlamaya basladim. Kimse halimi hatirimi sormaz oldu, halbuki kötü birseyde yapmadim. Neyse gelgelelim bu kisinin kizi üniversiteyi kazandi bu sene. Bizde evine gittik kutlamak icin. Hepsi bana karsi soguktu. Annesi hic nasilsin falan diye sormadi. Ben yardim ettim hep, sirf kizindan bahsetti. Söylede böylede. Sonra annem beni birilerinin istedigini söyledi orda . Hemen bayanin yüzü asildi. Digerleri aaaa ne güzel, kim falan diye sorarken. Ben mutfaga yardim etmege, gittigimde beni itti kadin. Kendimi cok kötü hissettim. Neyse o isteyen kisiylede olmadi aramiz ve suanda üniversiteden atildim (( Nedenini hic sormayin... Kendimi öyle salak ve beceriksiz hissediyorum ki. Ben insanlara bu kadar iyi niyetli yaklastigim halde, insanlarin bana karsi bu tuhaf tutumlarini anlayamiyorum gercekten. Simdi yas 26 bir senem kayboldu, ben ne yapacagim Yeniden yazilayim diyorum disaridan okuyayim diyorum ama kimseye söylemeden. Kime anlatsam bazi seyleri hic sonuca ulasmiyor nedense kac kisi beni istedi görüstüklerimde oldu ama sonuca varamadik hic. Hepte alayli sekilde sorarlar o kisiler ne zaman erkek arkadasin olcakta evlenceksin diye. Üzerimde asiri derecede baski hissediyorum. Sanirim beni cekemiyorlar. Ama simdi ben ne yapacagim ( kendimi degersiz, aptal hicbir ise yaramayan biri gibi hssediyorum. Zaten yasim kac olmus, istende ciktim okulla beraber yorucu oldugu icin. Ve suanda elimde koca bir hicccccccc! Ailemin haberi yok okuldan atildigimdan. Söyleyemedim. Bana güveniyorlardi. yaklasik iki aydir öyle depresifim ki, odamdan disari cikmiyorum, kimseyle konusmak istemiyorum. sadece internet basindayim. Yeniden universiteye yazilayim diyorum seneye, suandada is arayislarim sürüyor zaten. Cünkü gercekten hicbirseyin yürememesi cok tuhafima gidiyor. Bir cocukla görüsüyordum, annemden haric kimsenin haberi yoktu, cok güzel ilerliyordu hersey, sonra annem bu kisilere anlatmis görüstügümü, inanirmisiniz aninda cocuk benimle görüsmeyi kesti, sogudu benden. Ben tabiiki hicbirseyi anladim ve halen soru isaretleri kafami kurcaliyor. Cocuga neden niye diye sordum, yanlis anlamissin dedi cekip gitti... Acaba diyorum, bu kisiler muska, büyü falan yapmis olabilirlermi? ihtimal vermek istemiyorum, ama bu kadar seyin olumsuz gitmesini aklim almiyor. Yildizim mi düsük yada? Kizlar gercekten düsünemez oldum, kus olsamda kaybolsam ortaliktan istiyorum. Kimseye hesap vermek istemiyorum. Hersey cok fazla geliyor artik üzerime. O kisilerle görüsmek bile istemiyorum, ama hep geliyorlar eeeee ne yapiyorsun nasil gidiyor. Ama nasil oldugum hic sorulmuyor. Agrima gidiyor. konu uzadi biliyorum cok özür dilerim, ama anlatma geregi duyuyorum, cünkü kimseyle konusamiyorum Ben biraz balik etli bir kizim, senelerdir kilo vermeye calisirim ama nafile, azimsizlik isteksizlik mi bende bilmiyorum. BU kisinin kizi acayip kilo verdi. Birgün bize geldiler havalar soguk bende battaniye aldim üzerime. Kizda ince ince seylerle geziyor evde, vucudunu gösterecek nede olsa gerile gerile. Annesi tabii gururlu gururlu bakiyor. Ben orali olmadim tabii. Sonra bana dönüp "hayrola cok mu üsüdünde battaniyelere büründün, yaglarin var yeterince üsümemelisin aslinda" dedi ve ben sok. Hicbirsey demedim. odama gittim hüngür hüngür agladim.. kizlar bu ve bunun gibi büssürü seyler daha oldu... Ve gelinen son noktada, elimde var olan koca bir sifir. Ben ne yapacagim, ben nasil bu illet duraganliktan kurtulacagim. Kimseye güvenemez oldum. Kimseyle konusmak istemiyorum, kendimi gerizekali hissettigim icin. Saka gibi gelecek ama, Ne zaman bir ortama girsem mutlaka o günden sonra anneme haber gelir, kizini begenmisler görüsmek isitiyorlar diye. Ben hep hayir diyorum. Nedenine gelince, kendimi hazir hissetmiyorum, degersiz hissediyorum bu vucudumla kim severki diyorum hep. Okul bitiremedim, isim yok gücüm yok evi nasil gecindirecegiz, onca yükü sirf erkege yükleyemem. Yediremem kendime böyle birseyi. Bu yüzden hep erteleme istegi doguyor icimde. Ama 26 yasindayim tanistim nisanlandim vs. diyene kadar iki yil gecer... Annemde evlenmemi cok istiyor, hem okuyan hemde evli nice aileler var diyor. böyle düsünüp kafam karma karisik oluyor. hicbirsekilde sonuc üretemiyorum. Tükenmislik duygusu hat safhada... agliyorum hemde her gece, bu kördügümden cikmaliyim ama nasil? Artik kendi kendime paranoya falan oldum diye düsünmeye basladim, herseyden korkar oldum, Hep icimde korku hissi, yilginlik hissi. Ne azim ne hayat nesesi nede gülümsemelerim, hepsini kaybettim A aseton44

canım seni çok iyi anlıyorumama neden başkalarının düşüncelerin önemsiyorsun ki umrunda olmasın ne dedikleri. maden onların yanında kendini kötü hissediyorsun gitme yada size geldiklerinde oturma yanlarına senin suskun olduğunu gördükleri müddetce gelirler üzerine yeri gelince konuş ve haddini bildir. ayrıca hayat senin için bitmiş gibi konuşuyorsun ama sakın umudunu kaybetme tabiki dışardan üniversiteye devam et. işede girince hayatın bi düzebe girecektir. yeter ki iancını kaybetme. hersey gönlünce oldsun tatlım Prenses9130 Uçurum

mesaj tekrarı...

milletin tırı vırı lafınıdan çok üniversiteden atılmana üzülmelisin. bence yazık olmuş T

Çekememezlik mutlaka olur bunu yaşayan biri olarak iyi bilirim. Ama burda kıskanılan taraf değilsiniz karşılıklı bi çekemezlilik var sizinde kıskançlıklarınız var. Hayat ise bu kiloyla evlenemem ya da şu tarihte evleneyim gibi kurallara dayalı yaşanmaz. Erkeğe yüklenemem demişsiniz, kafanız neden herşeye karşı kuralcı ve sabit Belki durumu gayet iyi biriyle evlenip eğitimini evliyken tamamlayacaksın çalışmana gerek kalmayacak... Bölümün ne bilmiyorum birilerine okulun bitmediğini söylemene gerek yok Tekrar bi üniye yazılırsın.. Uzatmalı bitirdim dersin diplomanı mı isteyecekler. Zamana bırakılması gerekenleri şimdiden kurcalama relakss :)))) akandeniz herşey güzel

1 senede nasıl üniversiteden atıldın çok merak ettim. o kadar kolay bişey değil ki üni. den atılmak..

Öncelikle kendine acımaktan vazgeçmelisin. Bazen insanın hayatında aksilikler birbirini takip eder. Sen etrafındaki insanları yalnış anlıyor olamazmısın? Kilo veren kızın ortalıkta dolaşması bile rahatsız etmiş seni. Anneni hergün ne oldu ne bitti diye aramışlar, nerden biliyorsun kötü niyetle olduğunu. Sonuçta okuldan onların yüzünden atılmadın. İşinide kendi isteğinle bırakmışsın. Ehliyete gelincede, sana imrenip yapmış olamazlarmı? Bu kadar negativ olursan, bütün aksilikler seni bulur. Positiv düşünki, iyiliklere kapı aç. H hbaby

Kendinizi iyi hissettirecek, bahsettiğiniz o kişilere başınızı eğdirmeyecek bir üniversite durumunuz varmış ve bunu kaybetmişsiniz, bu yüzden bu umutsuz halleriniz. Fakat hayat bu, düşmez kalkmaz bir Allah demişler,26 yaşında daha ömrünüzün baharındasınız, yine çalışır yine kazanırsınız. Ailenize durumu anlatmanızı tavsiye ederim, onlardan gizli iş yapmayın bence. Bu sene tekrar hazırlanın üniversiteye, fakat aileniz her şeyi malum şahıslara anlatmasın. Kem göz sahibi oldukları belli olan insanlara her şey anlatılmaz. Elalem ne der diye de yaşamayın hayatınızı, bugüne dek "el ne der" düşüncesiyle yaşadığımız yetmedi mi sizce de? bskn

Raid sinek savar birebir

Wuuuuu bu bana bile iyi geldi Bir de şu gıcık sinekler olmasa

Sülalede sevilmeyen 2 kızız kız kardeşim ve ben. Nedeniyse çok komik. Güzelmişiz , üniversite okumuşuz. İyi işlerde çalışıyoruz. Babamın vefatının ardından daha toprağı kurumadan bizim üzerimizde pazarlık yaptılar. Sokakta kalacağımıza oğullarına sevabına alacaklarmış bizi. Tabi annem küplere bindi hepsini evden kovdu. Kız kardeşim izmirde üniversite okudu. Kız başına orada ne işi var. O.. olacak dendi. Ben çok iyi firmada yönetimde çalışıyorum. Akşam yemekleri vs. duyulunca kaşar dendi. O kadar kelimenin ardından bize ağzına geleni söyleyen insanlara rağmen ayaklarımızın üstünde durduk. Sonra onlar bizim ayağımıza geldi. Bizden yardım istediler. Her şey zamanı gelince gerçekleşiyor. Ben 27 yaşındayım. Evlenmedi evde kaldı vs. dediler. 2. Üniversite okuma isteğimi evlenemeyecek bari kariyer yapsın diye yorumladılar. Ekim'de Allah izin verirse nişanlanacağım. Ne oldu? Onların bu sözlerine kulak assaydım bunların hiç biri gerçekleşmeyecekti. Düğünüme hiç biri davetli olmayacak. Eden bulur arkadaş takma kafana senin niyetin halis olsun muhakkak gerçekleşiyor.

yada acaba ben bu kadar kötümüyümde, insanlar hakkinda böyle düsünüyorum? Hepsini ben mi yanlis anliyorum?:26: T

Bu arada sadece bu bahsettigim aile sirf bu degil. Baska bir aile daha var annesiyle kizinin bana karsi tutumunun. Kizi evlendiginde cok agladi, ben kendisini teselli etmek amaciyla sarildim, yardim etmeye calistim, beni itti, cekil git dedi. Sanki hep insanlara fazlalikmisimm gibi geliyorum böyle yaptiklarinda. Sunuda söylemeliyim, bu iki ailenin kizida yerinde konusmsini, oturmasini kalkmasini pek bilmeyenlerden. Ben ise sakin yapim ve cekingenligimden dolayi bunlarin tam tersiyim, bazilari cok hanimsin kizim falan derler. Ama bu iki kizda benden birkac yas kücükler. Belkide bende kiskancim, aslinda degilim, sadece tek üzüldügüm nokta, ben bu kadar sey yasadigim halde bana karsi tutumlari. Destek cikmalari gereken yerde, köstek olmalari zoruma gidiyor. Annem kac defa hastanelere yatti, evde tüm yük bana kaldi, buna ragmen elimden geleni yapmaya calistim. Simdide böyle yildirici seyleri yasayinca, hicbirsekilde gücümde kalmadi. Insanlarin önce sen evlen sonra biz evleniriz diyipte alayci gülmeleri cok zoruma gidiyor. Bana kalsa erken evlenmek istemiyorum, cünkü kendimi hazir hissetmiyorum. Beni kim sevecekki bu halimle zaten. Ama cevredede böyle seyler olunca lanet olsun diyorum... Bu arada cok samimi can dost dedigim kiside bana karsi tavir koydu, hep beni asagilamaya yönelik davranislar sergiliyordu alay ediyordu.. Benden birkac yas genc kendisi. Üniversiteye benden önce basladi, ben üniversiteye gitmedigim zamanlar hep görüsürdü, ben üniversiteye basladiktan sonra hic görüsemez olduk. En sonunda bana telefonda sen tam bir manyaksin, osikolojik sorunlarin var, git tedavi ol. Bana satasma dedi, seninle görüsmek istemiyorum dedi... ben ne oldugunu bile anlayamamistim. Herkesi iyi niyeli yaklasiyorum, sanki dünyanin kazigini anmisim gibi muamele görüyorum. Konusacagim, güvenebilecegim kimsem kalmadi anliyacaginiz. Hic erkek arkadasimda olmadi simdiye kadar. sanirim sorun bende, ama sorunun ne oldugunu anlayabilmis degilim.

yurt disinda yasiyorsun sanirim degil mi? almanyada misin

Bazi insanlarin korkunc sekilde negatif elekrtik verdiklerine benim de sahit olmuslugum vardir.. boyle insanlardan mumkun oldugunca uzak durmakta fayda var.. belliki surekli kendilerini seninle kiyaslama durumlari oluyor kendi aralarinda.. birde fela ve nas surelerini oku gunde ucer kere.. negatiflikten seni korur.. okulundan asla vazgecme.. evlense de okulunu devam edersin.. evlenmen engel degil ki.. kendinle baris.. kendini sev.. mutluluga ve huzura ulasmadaki anahtarin asil bu.. sevgiyle kal.. T

seni yorum yapanlardan daha iyi anliyorum diyebilirim.. cünkü yurt disinda yasamak türkiyedekine benzemiyor.. burda herseyin bir zamani var, gecikirsen kimse sana demezki ama yinede yapmissin.. evlenmekte öyle.. gec evlenen cok az var yurt disinda, 24ünde 25inde evlenen bile cok az burda.. ve kiskanclik daha asiri bence burda.. insanlarin bakislari bile yetiyor gercekten.. türkiyeye gittigimde, tanimayan bir kiz bile gelse bana öyle kiskanc bakisla bakani görmedim.. ama burda, sinif arkadasin bile nasil bakiyor sana bastan asagi, güzel olduysan bile söylemez catlar.. benim ehliyetim duruyor, eger devam edersem ve bunu arkadasima söylersem, oda hemen ehliyete baslar, bu böyle burda.. insanlar birbirini takip ediyor, kim nerde, kim nereye gitmis, kim ne yapmis, ben ondan önce yapayim, ben ondan önce alayim.. hep yaris halindeler.. yani asil normal olmayan bu tür insanlar, biz degiliz... M

kıskanılıyorsun, ondan bu kudurmaları.. kıskanılan insan sevilmez.. boşuna takıyorsun kafana. R Rossiene

başkalarının laflarıyla bu hale gelmen çok ilginç... 26 öyle çoook büyük bi yaş değil herşey bitmiş gibi bakma... en kolay olandan başla değişime... kilonla mesela... bu yaşadıkların sana üzüntüden çok hırs vermeli... bi şeyi başarınca kendine güveninde artar hem... sırayla hepsi güzel olur inşallah...

Bence en kötüsü özgüveninizi kaybetmiş olmanız. Zaman kaybetmeden bir uzmandan yardım alarak öncelikle bu sorunu çözmelisiniz. Kilolu olabilirsiniz, isterseniz verebilirsinizde sizin elinizde sonuçta. Dünyanın sonu değil ki. Kendinizi bu halinizle sevin, başkalarının sizi rencide etmesine niye izin veriyorsunuz ki?Ben halimden memnunum mesajını verin onlara. Gerekirse sizi üzdüklerinde çekinmeden karşılığını da verin. Sizi rahatsız eden ortamlardan ve kişilerden uzak olmaya çalışın. Okul meselesini bir şekilde halledebilirsiniz. Yeni baştan başlamak için yaşınızı sorun etmeyin. Evliliği okuldan sonra düşünseniz?Bu kadar umutsuz olmayın, inanın halledimeyecek bir şey değil. İşe özgüveninizi geri kazanmakla başlayın.

Allah bildiği gibi yapsın, cehennemin odunu olasıcalar!

okuldan atilmamin sebebini sormussunuz, bir dersten ́sinavi basaramadigim icin atildim. Yani birnevi yapamadim. Yurtdisindayim

Hepinize tsk ederim benim göremedigim gercekleri gösterdiginiz icin ve bu umutsuzluguma umut sagladiginiz icin. Evet dedigim gibi ben hatasizim demiyorum. Hic kimse dörtdörtlük degildir. Ama ben hep aman el ne der diye yasadigim icin böyle seyleri yasayinca sanirim büyük bir soka ugradim. Üniversiteden atilmamin büyük bir payi kendimde baskasinada bu konuda hata vermiyorum. Ama kendime güvensizligimin gitgide artmasi, insanlarin bana karsi tavir koymalari, ne yaparsam yapayim bazi insanlarin yinede beni kaybullenmeyisleri beni bu duruma sürükledi diye düsünüyorum. Ama asil suc kendimde. Hep baska insanlar ne der diye yasadim, ve aslinda suanda gözlerim acildi diyebilirim. Bu bahsettigim kisilerin kizlari hakkinda hicbirsekilde güzel seyler duymadim. Bu benim onlari kiskaniyorum anlamina gelmiyor. Bu biraz yapiyla alakali. Ben cok düsünceli bir insanim, bunlar düsüncesizce davrandikca kendime niye bunu yapiyorum sinirlenmesi olusuyor! Kiskanma degil bu! En basit örnegi, birkac sene önce bu kisinin kiziyla yürüyüse gidecegim, aradi tamam dedim. Ben gayet rahat spor giyindim, nede olsa yürüyüs yapacagiz! BU kiz kisa sort, topuklu ayakkabi giyinmis! Bana dedigi suydu vitrinleri gezelim, öylede yürüyüs yapmis oluruz! Simdi siz ne düsünürdünüz? Böyle seyleri hep yasayinca ve gelip karsima benim kizim hassas dedikleri anda benim salterler atiyor, bunun kiskanclikla alakasi yok. Bu konuyu acikliga getirmek istedim sadece. Benim hic iyi yönlerim enterese entmiyor bu insanlari, hep olan kötü seyler ilgilendiriyor. Böyle olunca tavir koymak zorundayim, benim iyiligimi istemeyen insanin yaninda ben ne yapayim. Ama dedigim gibi, kolayca kacamiyorsun bazi insanlardan, devamli karsina cikmaktalar. Aslinda daha cok seyler oldu, ama hersey anlatilmiyor. Ama yinede yardimlariniz icin daha dogrusu motivasyon verici sözleriniz icin tsk ederim. Ben kendimi yenilemem lazim. Kendimi onca sene ihmal etmisim. Bunun farkina vardim. Bu yüzden kaynakli sanirim kendime olan güvensizligim ve kendimi sevmeyisim. Erkek arkadas istememin sebebide bu olsa gerek, kendimi ben bile sevmiyorum ki gelsin beni yabanci biri sevsin. Hep insanlara iyi niyetle yaklastim, aman bosver bu onlarin kisilikleri dedim, ama bunca senedir biriken seyler sanirim patlak verdi artik. Simdide ceremesini cekekteyim. Baskalarida düsünmüyorduki karsimdaki kirilcakmi diye, sanirim bende artik olabildigince icimden geldigi gibi davranmaliyim. kolay olmayacagindan eminim, belirsizlikler icimde kafamda halen devam etmekte, ama biryerden baslamaiyim, kendimi degistirmeye. Simdi bunlar icimden gecen cümleler ama umuyorumki bunlari beynimede gecirebilirim. sensoylehayat21

ah be canım.. ah be gülüm.. bak şimdi; Teyzem 31 yaşında evlendi, kocasından 2 yaş büyüktü, şu an 2 tane nurtopu gibi oğlu var ve çok mutlu.. Kuzenim şişman ve kısaydı, ayrıca gargamel burunluydu.. diyetisyene gitti, inatla ve vazgeçmeden rejim programına uydu, burnumda et var bahanesiyle burnunu da yontturdu 29 yaşında evlendi ve mutlu.. "Adı Aylin" diye bi kitap var biliyor musun? Aylin Radomisli'nin gerçek yaşam öyküsü..26 yaşında tıp okuyan ve 40 ından sonra orduya giren bir kadının yaşamı.. oku derim.. hiç bişey için geç olmadığını anlaman açısından.. Mümin Sekman'ın "Herşey seninle başlar" adında güzel bi kitabı var.. yine aynı yazarın "İnsan isterse" adında her türlü zorluğa rağmen bişeyler başarabilen insanların yaşamlarını anlatan bir kitap serisi var.. sana şiddetle tavsiye ederim.. Bir de bence artııık; -Kendine acımaktan vazgeç -Başkalarını suçlamaktan vazgeç -Hayatına yeni bir sayfa aç -Odana kapanmayı bırak ve acilen dışarı çık.. çünkü hayattan kopmuşsun -Rejime başla, bol meyve ve sebze tüket -Negatif enerjileri kapının dışına at -Kuaföre git, saçını başını herşeyini yenile -Alış verişe çık:82: -Yeniden üniversiteye gir -Bol bol kahkaha at -Bikaç insanı mutlu et.. İyilikler yap ve insanların gülen gözlerine bak.. Lütfen karşılık bekleme ve ben iyilik yapıyorum diye övünme.. sadece o mutluluğu paylaş.. -Komedi filmleri izle.. -İnsanlara gül geç.. neşeli ve enerjik ol.. kimse hakkında dedikodu yapma.. -İnsanların senin hakkında yaptığı olumsuz eleştiri duyma.. -En önemlisi de kendini sev.. Bir sen daha yok bu dünyada :13: Benim naçizane önerilerim bunlar canım.. Umarım herşey yoluna girer.. Sevgiler

1. üniversitemi yarıda bıraktım 2. kazandım geçtim o malum akrabalar hayırlı olsunu bırak üniversitenin ü sünü bile almadıllar ağızlarına geçiştirdiler hep ozamanlar ve o aksam üzerime bilerek çay dökmüşlerdi ki reflekslerim kuvvetlı kucuk bir yanıkla olayı atlattım. Şimdi ne mi yaptım sildim attım o ınsanları ne ararım ne ararlar ne de gelebilirler. En iyisi öyle yap. Ayrıca okumann yası yok ben 2. ünive gecerken bi tek annem ve babamın gorusunu aldım kendi istegimi yaptım. Okula mutlaka devam ett lutfen... . push ; _sophia_

Herşeye tekrar başla. Üniversiteye girebildiusne yine yapabilirsin niyeyse bana yazdıklarını düşündürttü. Aynı yaşlarda sayılırıx içindeki o ruh halini biliyorum ama senin kadar kloay dilegetiremıyorum yalnız sen başarılısın bunu değerlendirmelisin. Okuldan nedne atıldığını bilemıyorum ama herşeye tekrar başlayabilirisin. _sophia_

Öncelikle bunlarin nacizane fikrim oldugunu soylemek isterim. yazdiginiz yazida umutsuz oldugunuzu görmemek imkansiz komsular su bu hicbiri o kadar onemli gelmedi bana. yasadiginiz en buyuk talihsizlik okul hayatiniza ara vermeniz olmus yani atilmaniz. ara vermeniz diyorum cunku okula birsekilde devam edeceginizi umuyorum. su anda bende universite ogrencisiyim bende ara verdim istedigim bolum olmadi diyerek ust uste girdim. en sonunda kazandim kapasite meselesi diyorlardi aldirmadim. demek istedigim su yasiniz cok muhim degil evlennenlerler cok mu memnun hallerinden. azimli olusunuz okula giderken calisip harc paranizi cikarmanizdan belli size inaniyorum hersey gonlunuzce olsun.