İkisi aynı anda gelmesin, çift vardiya gibi bir saat düzeni ayarlayın. Hiç gelmeseler daha iyi tabi ama o da başlangıçta kırıcı olabilir. M mavisaclikiz35

Size bir sey diyimmi aile akrabalarin calistigi yerde genelde hep sorun oluyor. bence onlara sizin cok yoruldugunuzu islerin iyi gittigini donusumlu biriniz gelsin destege bir baska eleman alalim. gbisinden soyleyin belki kabul ederler

Durumu annenize değil de babanıza direkt olarak anlatın. İş yükünü hafifletmek için de yarı zamanlı çalışacak öğrenci kesimi seçebilirsiniz. Hem maliyeti az olur, hem bir öğrencinin gelir kapısı olur. Hem de ailenizin ayağı kesilmiş olur. Bir süre böyle deneseniz? İş yeri ne üzerine bilmiyorum ama atıyorum 8-10 saat açık olan bir yerde hiçkimse o sürelerde çalışmaz. Onun yerine günde 4-5 saat çalışacak bir öğrenci bulabilirsiniz.

Daha önce de defalarca farklı konularda yazdım aslında. Bu sefer biraz daha farklı bir durumdan bahsedeceğim. 29 yaşındayım, yaklaşık 5 yıldır kendi işimin sahibiyim. Başlangıçta ortağım olduğu için tek başımaydım ama ortağım ayrıldıktan sonra yardım amaçlı annem gelmeye başladı, sonra babam da emekli olunca bize katıldı. Başlarda iyi bir fikir gibiydi; herkes aaa ne güzel aile işletmesi diye imreniyordu ama bir bilseler içimizi... Ben kendimi bildim bileli zehir zemberek bir aile içindeyim; aile içi şiddet de gördüm, annem yıllardır bunaldıkça bana anlatır, annem anlattıkça ben bunalırım. Şimdi birarada oldukça sorunlarımız hat safhaya çıktı. Annemle babam sürekli kavga ediyor, bu işyerine de yansıyor. Bana yemek, temizlik, kasa gibi işlerde yardım ediyorlar; maddi olarak da destek oluyorlar ama günden güne psikolojik ve bedensel sağlığım eriyip gidiyor. Artık tahammülsüz bir insan oldum; sinir krizi geçirip etrafı dağıtan kıran ve duygusal olarak da olmayacak kişilere bağımlı olan bir insana dönüştüm. Babama siz artık gelmeyin desem anneme gidip "bak senin yüzünden bizi istemiyor" diye kıyametleri koparıp eziyet eder. Annem de bu huzursuzluktan okb hastası oldu, yıllardır antidepresan kullanıyor. Babamla bu iş durumuna kadar ilişkimiz hep çok iyiydi ama artık bu kadar birarada olmaktan dolayı bizim de ilişkimiz inanılmaz bozuldu... Annemle babamı ayrı ayrı çok seviyorum, Allah başımdan eksik etmesin, hastalıklarını yokluklarını göstermesin. Ama artık tahammül edemiyorum. Çocukluğumdan beri sürekli kavga eden, birbirinden nefret eden ebeveynlere sahip biri olarak tırnaklarımla kazıya kazıya kurduğum bugünlere zorlukla getirdiğim işyerinde huzurum kalmadı. Kredi borçlarım olduğu için yardımcı personele kaynak ayıramıyorum. Ama bu şekilde de gitmiyor. Artık delirmek üzereyim. İğrenç bir insana dönüştüm; sinirliyim, gerginim, dikkatim dağınık, tahammülsüzüm. İşimle ilgili buralara getirmek için çok çalıştım, sosyal çevremi sosyalliğimi ihmal ettim, bir tane doğru düzgün arkadaşım da kalmadı. Olanlar da uzakta, evlendikten sonra şehir de aynı olmayınca ipler kopuyor. Artık aklımı kaçırmaktan korkuyorum, siz olsanız ne yapardınız? Ağlamaktan bitap düştüm...

Üzüldüm böyle olmasına. Aile işletmesi en baştan iyi bir fikir değilmiş ama olan olmuş. Çünkü bu tip ailelerde ne kadar yakınlık, o kadar kaos. Emeğinizi ve sağlığınızı kurban etmeyin lütfen. Size yardım edebilecek başka bir tanıdığınız var mı? Ya da belki part time iş ilanı açabilirsiniz, aynı şeyi önerenler olmuş zaten.