Mevlana'nın bir sözü var bununla ilgili. Ben üşendim bir arkadaş yazsın.

Evet. 35 yaşımda 15 senelik evliliğim bittiğinde artık dedim buraya kadarmış. Hayatın bana vereceği mutluluk bu kadarmış. Ama bu depresyon süresinden 1 senede çıktım. Hayata 4 elle sarıldım. İşime gücüme odaklandım. Sosyalleştim, spora yazıldım. Boşandıktan 4 sene sonra 2. eşimle tanıştım. 5 kere tüp bebek tedavisi gördüm. 4 operasyon geçirdim. Şimdi 14 haftalık hamileyim. Bu hayat bana savaşçı olmazsan hiçbir şey elde edemezsini öğretti.

Benim hayat mottom şu cumle ama bilsen nasıl yüzsüz bir umudum var ölsem ölmez

Çokça mutlu olunnn. Sen değişirsen etrafındakiler değişir bizin enerjimizin yansımasıyla şekilleniyor çevremiz derler :) Kendini sevme olayını bir türlü başaramıyoeumm nefret de etmiyorum ama eksik bir şeyler var sanki

Merhabaa nasıl atlatabildiniz. Tecrübelerini paylaşabilir misiniz. Melankolik bir ruh halim var sürekli motivasyonum düşük hep. U

Böyle bir merak. Hayatım bitti, artık mutlu olmayacagim dediğiniz yerde tekrar hayat size güldü mü? Hayat bitti dediğiniz yerde yeniden yeşillendi mi?

Hayatim alt ust oldu derken birde bakmissin alti ustunden guzelmis

6 yıl oldu belki istediklerim ve beklentilerim gerçekleşmedi ancak hayatta herşeyin isteklerime göre olmayacağını çok iyi öğrendim, her dediği olan şımarık çocukluktan olgun bir birey olma yoluna girdim. Hayata bakış açım değişti bu kırılma noktasını yaşamasaydım şimdiki ben olmazdım yani her şekilde karlı çıktım. Siz de ileride şimdi üzüldüğünüze çok pişman olacaksınız. Şimdi başıma bir şey geldiğinde iki seçeneğin var diyorum ya kendi kendini perişan et üzül ya da kafaya takma, geçmesini bekle. Hiç bir mutluluk ya da üzüntü kalıcı değil. Geçen gün anlamsız bir boşluğa düştüm bir an sonra yaşadigim o acıyı hatırladım, rahatladim, demek ki hayat devam ediyor dedim. Unutmuyorsun ama acılar hayatın devam ettiğinin en büyük kanıtı ve sizi ayakta tutan en büyük güç.

Belki kallavi acılar, düşüşler yaşamadım bu hayatta ama birçok travmam ve zorluğum oldu. Travmalarım o kadar çok birikti ki en son artık destek almayı düşünerek, bu durumumdan kurtulma cesareti gösterdim. Şuanki konumuma hep tırnaklarımla kazıyarak geldim, kazırken de o tırnaklar çok kırıldı tabi. Ben yaşadığım ve dibi gördüğüm noktalarda hep şunu hatırlatmaya çalışıyorum kendime: hiçbir şey kalıcı değil hayatta ve hayatlarımızda. Aldığımız nefes dahi her şey hercai. Bir gün şükrettiğimiz sağlığımız bile sonlanacak. Kendimize dert edindiğimiz şeylerin küçüklüğüne ve önemsizliğine o an yaşarken ayamıyoruz ama zaman ile karınca sabrı bunlar neymiş diyip olgunlukla aydınlanma fazına erişebiliyoruz ancak. Hayatta nefes aldığımız sürece umut ve yaşam var. Unutma ok seni geriye çekiyorsa daha ileriye fırlatacağı içindir.

Bu bir döngü gibi ya... Bazen çok büyük, bazen küçük sıkıntı yaşıyoruz ama, geçiyor yani. Toy zamanlarımda başıma bir olay gelse panikler, üzülürdüm. Sonra kendi kendimi " Geçmişte yine sıkıntı yaşadın ve geçti gitti. Şimdi canın acımıyor bu da zamanla geçecek bu yüzden kendini yıpratma" diyerek motive ediyorum ve negatiflikten uzaklaşıyorum. Sonra sonra bu yaşam şeklim oldu. Artık olaylara bakış açım daha soğukkanlı. Dolayısı ile daha az üzülüyorum. Bekarken sevgilimi kaybettim, dünyam yıkıldı. Bir de ben onu terkettikten hemen sonra bu olay oldu. Kötüde ayrılmamıştık bayağı bir toparlanamadım. Aradan seneler geçti bazen aklıma gelir ama küllendi, bir şekilde alıştım.

artık bittim diyen biri pek olmadım ama dipleri gördüğüm her sabah ölücekmişim gibi uyandığım bir dönemi atlattım. sevgilimden ayrıldım işimden ayrıldım aile içi şiddet gördüm. yeniden işe başlamadan toparlayamıycağımı biliyordum. kendimle yalnız kalmayı öğrendim işimi buldum ailemin yanından ayrıldım. yeniden aşık oldum. bunlar hemen olmadı tabii 2 yılımı aldı benim.

Evet. ben küçükken babamı kaybettim ve alkolik annem ve üvey babamla mahvoldu gençliğim. evlendim eşimle aram kötüydü yıllarca. sonra düzeldik İşi değişti maaşlı işi oldu. iki çocuğumuz var. annem şuan benle yaşıyo. sabahın 7 sinde sarhoş şuan mesela. ama bunu artık haftada 1 yaptığı için artık takmıyorum. yani 4..4lük olmasada benim için 4.3 lük gidiyor. Bir ara boşanıp 1 çocuğum varken onu da alıp gitmek istiyordum.

Teşekkürler kızlar. Çok güzel hayat hikayeleri. İnşallah hepimiz çok mutlu oluruz . push ;

En dipte dediğim zamanlardayım. Bu duygum 2 ay önce filan pik yapmıştı. Kısa süre önce boşandım. En başından beri kötü giden 14 aylık evliliğim bitti. Ne çok umudum ne çok hayalim vardı. Hiçbirini yaşayamadan boşandık. Mutlu çift görmeye dayanamıyorum, çok kötü olmasına rağmen eski eşimi özlüyorum eski evimi özlüyorum. Ailemin evine geri döndüm. Ailemde kalabalık bir aile. Yalnızlığa alışmıştım burası da zor geliyor. Hatta anlaşamıyorum sürekli tartışıyorum. Açıma saygıları yok. Zaten tahammülüm çok az sürekli ağlamaklı bir haldeyim. Bu halimi farkedip anlayış göstermiyorlar. Allahtan güzel bir işim var. İşime ve Allah'a tutunuyorum. En çokta yaşayabileceğim bir sürü mutluluk varken her şey çok farklı olabilirken bu halde olmak bana koyuyor.

Oldu L

Bundan 11-12 sene evvel hayatım mahvoldu dediğim bir olay yaşadım. Asla umut vermediğim, teklifini reddettiğim biri bana musallat oldu. Tehdit etmeye ve beni sürekli rahatsız etmeye başladı. O zamanlar üniversite üçüncü sınıftaydım. Yaz tatilinde eve gelince anneme anlattım. Çok korkuyordum. Babam öğrendi ve hayatım daha da mahvoldu. Çünkü babam ne yazık ki beni suçladı. Kendi tabiriyle "ben kuyruk sallamasam neden bana musallat olacak ki" Nasıl acılar çektim, nasıl korktum. Okula göndermem seni dedi. Son bir senem kalmıştı. Yalvardım, yakardım. Bir yandan hala tehdit ediliyordum, bir yandan babam üstüme geliyordu. En sonunda intihar etmeye karar verdim. Evdeki tüm ilaçları içtim. 10 dk sonra kız kardeşlerim aklıma geldi. "Eğer ben ölürsem insanlar iftira atarlar bana ve ucu kız kardeşlerime dokunur" dedim. Önce kusturdum kendimi, sonra kimseye haber vermeden hastaneye gittim. Midem yıkandı ve tek başıma eve geldim. 38 kiloya düştüm iki ayda. Sonra babam insafa geldi de üniversiteye gönderdi. Okulu bitirmeye yakın trafik kazası geçirdim. İki ay yatalak bir şekilde yattım. Bacaklarım kırılmıştı. O sırada kpss ye çalıştım ve 94 puan alarak atandım. Allah yaşattıklarının mükafatını, çabalarımın karşılığını verdi. Kendi ayaklarımın üzerinde durdum. Bu olaydan sonra başıma ne gelirse gelsin hep "sen o yılları atlattın. Bu yaşadığın ne ki" deyip yoluma devam ediyorum. Bizi öldürmeyen şey güçlendirir

Ben bu acıyla yaşayamam bir kaç aya bu evden ölüm çıkar diye düşündüğüm zaman oldu. Evden dışarı çıkamadım kendimden dahi iğrendim aynalara bakamadım. Ama bu depresyonu atlattığımda kendimi bulmuştum karakterim oturdu

36 yaşındayım. Hayatımın her dönemi, her yaşımda sıkıntı çektim. Öyle anlarım oldu ki öleyim diye dua ettim. 34 de evlendim rabbime binlerce kez şükür ki eşimi yazmış bana. Bebeğim olmuyor. Hayatımın her dönemi kötü idi dedim ya, hepsi boş anlamsız geliyor. Kan aldırmada nefesi kesilen ben 2 kez tüp bebek yaptırdım. Hsg çekildim. Rabbim dermansız dert vermesin herşey geçiyor

94 muhteşem puan nasıl aldiniz gokkusaginadusenbukalemun Yanlış yaptıysam doğrusu hoşuma gitmemiştir. 😌 Anneler

kimsenin yaninda aglayamayan ben, dayanamadigim icin kaldirima oturup cocuk gibi agladigimi bilirim sesli sesli. her ayaga kalktigimda bir tokat daha atti bana hayat ama ben ayaga kalkmaktan hic vazgecmedim. asla mutlu olamayacam keske bir arabanin önüne atlama cesaretim olsa da ölsem, dedigim yerde hayat bana güldü. kendimi mutlu etmesini ögrendim, olgunlastim. insanlara gereginden cok deger vermemeyi ögrendim. simdi cok güclüyüm cok sükür... ve eminim sen böyle bir dönemde oldugun icin soruyorsan, sende mutlu olacaksin yeter ki inan ve cabala

Aslında benim hayatımda farkli bir sey olmadı. O bitme noktasında ben başka biri oldum sadece. Daha farklı bakmayi öğrendim. Bu da insanoğlunun hayatta kalma silahlarindan biri olsa gerek..

O senin güzelliğin derinn95 canım. Sana örnek olabiliyorsam ne mutlu bana ❤ R

hayat sadece son nefesde biter... diğer bitişlerde zaten bir başlangıçtır

Yıkıldıkça yeniden inşa etmezsen bu hayattan hiç bişey alamazsın.

Ne olursan ol yine gel. Benden max. Bu çıkar

Evet güldü. Geçen sene bu zamanlar 2 yıllık ilişkim bittiğinde "ben yaşayan bir ölüyüm şu saatten sonra ayağa kalkamam" modunda takılıp ağlayıp zırlıyordum. Sonra benden daha büyük sorunları olan insanlar çıktı karşıma, dedim bu bir işaret olmalı, iyileşmeye karar verdim. Kendime müsaade ettim, acımı her dozunda yaşadım, yeri geldi saatlerce ağladım yeri geldi saatlerce dua ettim, hobi işleri arkadaşlarla kafa dağıtma meşguliyet bulma derken zamanında desteklemesiyle geçti gitti. Şimdi tam 1 yıl oluyor dönüpte o acı dolu karanlık günlere baktığımda "Vay be ben neler atlatmışım" diyorum..."En son onunla gitmiştim oraya bir daha asla gidemem" diyip gözlerim dolu dolu uzaktan baktığım yere gittim 2 gün önce arkadaşlarımla, en azından biraz içim burkulur diye düşünmüştüm yolda, ama sonra eve dönerken bi fark ettim ki meğer ordayken aklıma bile gelmemiş :) yeter ki umudumuzu kaybetmeyelim, çabalayalım gerisi Allah'ın takdiri

Şu hayatta öğrendiğim en önemli şey srn değişmezsen dünyanda değişmiyor. Ben de çok zor bir hayat yaşadım. Bir gün acı bir olay bir travma. Sonra önce kabullenememe sonra derin acı sonra herkese kızgınlık ve en son kendinle hesaplaşma. Kendimle hesaplaşıp yüzleştim. Hatalarımı ve bu hataların bana yaşattıklarıHatam güçsüz ve hep boyun eğen olmaktı. Hayata hep olumsuz umutsuz bakmaktı. Değiştim... Farkında olarak ve kimse için değil kendim için yaşamayı öğrendim. Ve kendimi sevmeyi.. Sonra hayatım değişti.. Birden değil ben değiştikçe değişti.. Olumlu düşün olumlu olsun derler ya çoook doğru..

Bir gün çok çaresiz ve ağlamaktan bitik durumda iken yine dua ediyordum o an'da bir rahatlama hissettim ve 2014 yılı dönüm noktası oldu hayatımda. Sanki başka bir ben doğdum o gün. Hayat iniş çıkışlarla dolu konu sahibi, sen dersini alıp yoluna devam edersen göreceksin ki o yol git gide genişleyecek.

Hayatim bitti dedikten bir "sabır süresi" zaman geçmeden kimsenin hayatinin yeşillendigini sanmam. Sabırla yoğuruyorum şu an koruğu da dut yaprağını da... Birinden helva birinden atlas yapacagim...

Evet Zaten o zaman anladım her zaman bir umut olduğunu.

2 ay boyunca günde 13-14 saat çalışarak toplu çalıştım. Her dersten konu anlatımlı tek kaynaktan çalıştım. Tüm kaynakların denemelerini çözdüm. Bol bol not tuttum. Sanırım bunlar etkili oldu. En önemlisi de sanırım başka çarem yoktu. Branşimda atanmak dışında başka bir şansım yoktu. Bu benim motivasyonum oldu.

Nilmeseker bu sözleri kitaplardan mı öğreniyorsun Eğer öyleyse bize bir kitap listesi mi atsan

Hayatım bitti dedim. Geleceğe dair içimde hiç umut heyecan kalmamıştı. İntihara karar verdim. Her şeyi ayarladım. Son anda hastaneye yatırdılar. İki ay yattım. Neden yasamaliyim diye düşündüm hep. Sonunda hayata tutundum. Ve ondan sonra hayatım asla ihtimal vermeyecegim şekilde güzelleşti. Her şey yoluna girdi. Şimdi mutluyum umutluyum

Kimin hayati hep güzel gidiyor ki herkeste bir dönem olur o his sabırlı ve kararlı olmak vazgeçmemek gerekiyor hayat devam ediyor umut her zaman vardır

En dipte oldugum bu kadari olmaz dayanamiyorum dedigim an karsima esim cikti ve hayatim oyle bir degistiki anlatamam. her zaman umut vardir onu bulabilmek onemli. belki esimi istemeseydim o dipten cikamayacaktim.

Tam her şey bitti, herşeyimi kaybettim, bundan daha kötüsü olamaz, Hayatım alt üst oldu dediğim zaman, hayatımın altı üstünden daha güzel çıktı.

Şems-i Tebrizi der ki; Eklentiler images. jpeg. jpg 36,2 KB · Görüntüleme: 44

Hayatta herkesin yıldığı düştüğü zamanlar vardır benim de oldu tam hersey bitti derken inatla savaştım. her şer den sonra hayır gördüm çoğu zaman

Bu sözler benim sözüm. Aslı " sabırla yogrulan koruk helva olur" dur. Birde yaşanmış yıllarımı tecrübelerimi eklerim Evhamlim

Olduğu kadar olmadığı kader ne diyem

Insan çok guclu bir yapı hem ruhen hem bedenen kaldıramayacağı yük yok bunu anladığım günden beri çok rahatım

Anlatmak ister misiniz?

Konuyu gördüm hah tam benlik dedim şimdi dipteyim ama etrafa çaktırmıyorum alt üst oldum Allah kimseyi umutla yürüdüğü yoldan geri döndürmesin ben tam onu yaşadım bakalım sabır diyoruz bekliyoruz rabbim kimmmseye yaşatmasın hala normale dönemiyorım bunu yaşatana da hallaaaa beduua ederek uyanıyorum lütfen bana dua edin gerçekten bende bu depresif halden sıkıldım ama olmuyo dönemiyorum bir mucize bekliyorum ya nasip

Oldu Zaten bircok mutlu hikaye de bunun üzerine kuruludur

25, 29, 32 yaşlarında üçünde de bitti dedim. Paramparça olduğum yerden yeşillendim. Hayatı bilgisayar oyunlarına benzettim sonra. Marionun kendisini kurtarmasini bekleyen kaledeki piremses olmak istemedimLevel atlamak için bölüm sonu canavarlarını yenmek gerekiyormuş. Ölürsen sil baştan. Tasavvuf okudum. Aklın gerçekten de mertebeleri varmış ve bunları oturduğumuz yerden geçemiyormuşuz. Aile, iş, arkadaşlık, maddi, manevi konuları dengeye oturttum. Tek bir konu kalmıştı, evlilik. Olmayinca olmuyor. Aman dedim o da nazar boncuğu olsun. Yolculuk hep kendimizden yine kendimize. Son nefese kadar böyle.

40 yaşındayım ben ve bekarım.. babamı 6 sene önce kaybettim.. geçen yıl da annemin 4. evre kanser olduğunu öğrendiğimde ben bittim, artık yaşayamam bu acıyla demiştim. Doktorlardan umutsuzca sözler duymamıza rağmen Rabbim ol dedi ve annem kanseri yendi ve kontrolleri temiz çıkıyor artık hamdolsun :)))

Bende kpss 2022 başlayacağım temelim yok... O yüzden sormak istedim benimde 92 civarı almam lazim işle beraber

Evet. Hayatim altust oldu ne yapacam ben bundan sonra, nasil unutacam dedim. Kimseye guvenemem, sevemem dedim. 2 yil sonra eşimle tanistim. Sevdim de geçmişi unuttum da. Asla sunu yapamam dememek gerekiyor bu hayatta. Zaman en iyi ilac demisti psikologum. Hayat bi macera. Son anımıza kadar hersey değişebilir..

İnan benim de hiç temelim yoktu. Matematik ve Türkçe biliyordum. Genel kültür sıfırdı. Bir de alan var bizde. Bence yayarak çalışmak yerine toplu çalışmak bu sınav için çok daha iyi. Sınavdan sonra tüm bilgiler uçuyor ama iyi bir puan alırsın.

Ah buna bayıldım ki ben gecenin_resmi BU' DA GEÇER!! Anneler

Hepimiz kendi masalımızın kahramanıyız bence, bazen düşeceğiz dizlerimiz yara bere içinde kalacak, bazen mutluluktan eteklerimiz savrulacak. Düştüğünde sabretmesini, mutlu olduğunda ise nefsini terbiye etmesini öğrenmekte bence bütün mesele Ve şuna çok inanıyorum "hayatım bitti, mahvoldum." diye düşünen, dibi gören insanlar mutluluğun değerini çok daha iyi biliyor, tabağın dibini sıyırıyor resmen Olgunlaşıyor, daha anlamlı bakıyor hayata ve sadece kendisine değil, çevresine de destek oluyor, empati yeteneği gelişiyor

Kendimi çok amaçsız ve çok mutsuz hissediyordum. Hiç umudum yokken sevdiğim adamla tanıştım ve sonra hayatımdaki herşeyi yavaş yavaş en çok istediğim şekilde yapmaya başladım. Siz de inanın. Bazen sadece sakince hayırlısını dileyip beklemek gerekiyor.

O bitti dediğin fragmandı. Ve fragmanı izlesende filmin sonu halkında sana asla ipucu vermez. Mutlu son diye birşey var. Senin elinde. Oyuncuda, senaristte, yönetmende sensin zira.

Çok zor zamanlardan geçtiğim oldu. Hiçbir zaman çok kolay bir hayatım olmadı. Herkesin doğal olarak geçirdiği hayat evrelerini okul, sınav, iş, evlilik ben nedense kanırtarak Elde etmişimdir. Özellikle 3 yıl önce öyle bir tokat yedim ki savruldum, yerlerde süründüm. Artık kalkamam dediğim yerde bir şekilde kalktım. Hala tam olarak çiçek açtım diyemem ama inş onun da zamanı gelecek. O zaman da buraya gelip her şey mükemmel diye yazacağım inş.

Dik duruşlu özgüvenli kadın güçlü olmak size çok yakışıyor