canım benim Allahım çok büyük. Zor dönemler biz insanlar için. İmtihan dünyası deyip sabrediyorum kendi adıma. İnşallah hepimizin işini gücünü rast getirsin her zaman...

Doğru anladiniz, hamileyken ayrıldım. Zor süreçler yaşadım ama atlattım kendimle gurur duyuyorum şuan evliyken farklı bir sehirdeydim. Arkadaş onun arkadaşı, akraba onun akrabası derken kimse yoktu etrafimda. Zaten benimle görüşmek isteyenlere şu işi var bu işi var diyormuş gözüm açılmasın diye sanırım bilmiyorum.

Merhaba, en önemlisi farkındasınız... Birbde cesaret edip bir adım atarsaniz arkasi gelecek. malum savaş çıktı, ekonomik kriz vs karşınıza cıkacak olumsuzluklar sizi yıldırmasın. eskisi kadar kolay olmayacak elbette başlamak ama bu sizden kaynaklı değil. inanıyorum, güzel olacak..

Evet bakıyor gözüyle oda ben foto atarsam öyle doğru bir karar vermisimki gün be gün gösterdi Rabbim.

Merhaba, hikayenizi biliyorum, şuan korkmanız çok normal daha yeni bebeğinizi kucağınıza aldınız kendinize biraz zaman tanıyın, bunları düsünmeyin bol bol bebeğinizle vakit geçirin, biraz daha toparlayınca iş güç derdine düşer topluma karışırsınız inşallah

Ne bu yapacaginizi biliyorsunuz zaten, sadece bir adım ve gerisi gelecek. Allah kolaylik versin

Fake it till make it, yani en iyi versiyon olana kadar en iyi versiyonunuz gibiymissiniz gibi davranin

Harika tavsiyeniz için çok teşekkür ederim, böyle somut bir uygulamaya çok ihtiyacım vardı.. uygulayacağım

burada bana destek olan güzel hanımlar, konumu okuyan herkese bir haberle geldim :) yeni bir işe başladım :) kendi mesleğim değil ama mutluyum :) bebeğim sağlıklı, aklımda var olan kara soru işaretlerinin bir kısmı çözüme ulaşmak üzere ve en önemlisi korku bulutları artık dağılıyor :) yeni planlarım var yakında daha güzel haberler vereceğim :) sevgilerlee

bu hep böyledir hisleriniz çok insani yeni bir işe başlarken bile tereddüt duyarız siz yeni bir hayat kuruyorsunuz ama yaşamayı bu kadar seven birinin eskisine oranla çok daha güzel bir hayat kuracağına inanıyorum

Zor günlerin yürek ferahlatıcısı. Senelerdir hep dediğine geldim. Duaların, dileklerin hep iyiye sevketti. Dilerim bu arkadaş için de çok güzel günler gelir en kısa zamanda.

Elbette çıkış yolu var. Hem de öyle aydınlık ki... Bol çaba, bol sabır... Biliyorum kolay değil. Emin ol sonu ferah! Allahım yardımcın olsun inşallah arkadaşım.

Kendimi sürece teslim etmeliyim evet ama bu süreci verimli geçirmeliyim telaşındayım. Yapmak istediğim çok şey varken güne dokunamıyorum bile. Çalışan anneler bebek 4. Aydayken çalışmaya dönüyorken ben daha ne yapacağıma karar verme asamasindayim.

Güçlü bir kadınsınız bence hiç kendinizi küçümsemeyin. Çocuktan sonra hayata karışmak zaten biraz zor oluyor zamanla karışırsınız daha çok yeni.. İş arayarak başlayabilirsiniz birşeylere belki.. Kolaylıklar ve hayat boyu güzellikler diliyorum

Kendim için O adamdan ayrılamazdım ama oğlum güçlü bir anneyi hakediyordu, hep buna tutundum. Dönmedim. 2 ay hmm evet sevdim bunu

İnşallah herşey daha güzele gitsin sizin için

Merhaba Sevgili Kadınlar. Bu defa kendi çemberimin içinden yazıyorum size. Ama nereden baslayacagimi bilemiyorum. Burasi cok daginik cunku.. 1 sene önce eşimden ayrıldım, "esim" deyince de bir tuhaf oluyorum. Nitekim attığımız o imzalar bizi "eş" kılmaya yetmemişti. 5 senelik bir birliktelikten sonra evlenmiştik. Evlenmeden önce ciddi bir depresyondaydım belkide. Önceleri bana iyi geldi. Sonrası süreçte beni, içimi mahvetti. Sorun şu ki hayata başlamaya korkuyorum. Aslında bu iyi hallerim. Kapıdan çıkmaya korkuyordum, onsuz nasıl yaşayacağımı bilmemekten mi yoksa genel anlamda yaşama anlam verememekten mi bilmiyorum. Bebeğimi 4 ay önce kucağıma aldım. Bu her kadın için mucizevi tabi ama benim için çok çok farklıydı. Şimdi bir çok kadın bana kızacak ama ben bu bebeği en başında hiç istemiyordum. Ama şimdi iyiki diyorum iyiki o baskılar bana yapılmış ve ben bir çocuk sahibi olabilmişim bu fani hayatta. Fakat şimdi hayatın neresinden tutacağını bilmiyorum. Lise yıllarımda bile hertatilde iş bulup para kazanan bir kadındım ben ne ara böyle korkar oldum hayattan? Bir nefesle dalsam o sulara belkide, belkide değil kesin ferahlayacağım ama neyi bekliyorum? Bunun boşanmakla alakası yok, verdiğim karardan da hayatımdan da memnunum. Özgürüm ama bu kanatları kullanamıyorum. O evde o adamla yasayan kiz aklıma geldiğinde ona açıyorum hatta ama şu kadını bir türlü hayata karistiramiyorum. Saklanıyorum adeta. Bana akıl verin sevgili kadınlar, kendimin en iyi versiyonunu önce kendim sonra oğlum için yaratmak istiyorum. Bu çemberden çıkmanın yolu var mı?

Siz çemberden çıkamayan birini görüyorsunuz kendinizde ben ise çok güçlü bir kadın ve harika bir anne görüyorum. Farklı süreçlerden geçmişsiniz. Bu geçiş evreleri her insanı etkiler. Öncelikle işe insan olduğunuzu bazen bocalayabileceğinizi yine de çok iyi bir iş çıkardığınızı kabul ederek başlayabilirsiniz. Sonrasında önünüze bir kağıt kalem alın ve kendinizin art-eksilerini yazın. Şu aşamada sizin imkanlarınızda ne yapabilirsiniz bunun bir haritasını çıkarın. Konfor alanınızı, içindekileri ve o alanın dışına çıkmanız için gerekli şeyleri not edin. Önceliklerinizi belirleyip yapılacaklar listesi oluşturun. Kendinizle anlaşma yapın yani. Bu şekilde somut adım atmak daha kolay olabilir. Her şeyin en güzeli sizinle olsun.

Hamileyken boşanma kararı verebilmeniz ve bebeğinizden vazgeçmemeniz dahi ne kadar güçlü ve cesur olduğunuzu gösteriyor. Doğumdan sonra evde kalma bakımından 4 ay uzun bir süre değil, siz belki önceki hayatınızın verdiği bunalmışlıktan dolayı daha uzun hissetmiş olabilirsiniz. Birkaç ay daha bebeğinizle kalıp sonrasında iş hayatına adım atabilirsiniz. Size çok iyi geleceğinden şüphem yok, yolunuz açık olsun

Ay nasıl bir insan bu ya

Vala seni anlıyorum bi sure sonra is hayatina döneceğim is ariyacagim ne soy isim değişecek 1 2 yılı bulur. ne is bulma sürem kolay gececek. oda yetmezmis gibi annemin söylemleri beni bunaltiyor yok dul oldun is yerinde herkes sana asilacak herkes sana kötü gözle bakacak 10 yildir calisma hayatında olan ben suan acayip tirsiyorum. burda disari cikarken paspal çıkıyorum sanki herkes bana kötü gozle bakacak gibi ben cok bakimli biriydim. degisik bir baski var. kucuk yerde yasamanin sıkıntısı en guzeli istanbul kalabalikta kayboluyorsun kimse seni fakretmiyor

Boşanmanız netlesti mi? Konularınızı biliyorum Siz çok güçlü bir kadın çok güzel bir annesiniz Korkmanız çok normal Ben isim varken çocuğum 3 yaşındayken ne yapacağımı şaşırmıştım bosanırken Şimdi 1 yıl oldu bile ayrılalı Söylediğim tek şeyse iyi Ki boşadım B

Çocuğum yokken boşandım. Bir yıl olacak benimde nerdeyse. Bende çok sıkıntılı günler yaşadım çocuğum olmamasına rağmen. Sizi anlayabiliyorum. Bazen diyorum keşke bir bebeğim olsaydı da onunla bir hayat kursaydım diye. en azından o zaman kendi evime kendi düzenime çıkmak için bir sebebim olurdu. Her birimiz aynı sıkıntının farklı renklerini yaşıyoruz farklı farklı çatıların altında. Rabbim güzel günler göstersin bizim gibi kadınlara inşallah

Çok çok sevindim. Harika bir haber çok şükür! Allahım senin de evladının da sağlıklı ve mutlu haberlerini almayı nasip etsin inşallah.

4 ay hayata karışmak İçin çok erken ki sorunsuz evliliği olan insanlar bile 4. ayda hayata karışamıyor çok da o yüzden böyle düşünmenizin hamilelik ve doğum süreci ile alakalı olduğunu düşünüyorum zor bir döneme denk gelmiş sıkıntılarınız bebeğiniz büyüdükçe kendiliğinden hayata karıştığınızı göreceksiniz korkmadan

Eyy cesur kadın sana kendini toplanan için 2 ay daha veriyorum. Sonra artık böyle yayil yayıl olmaz. Giyinecegiz suslenecegiz iş başvurularında bulunmaya başlayacağız. Kuzu güçlü anne görsün

Çok severek evlenmiştim. Yani bir daha sevebilir miyim, sanmıyorum. Buna rağmen kendimi seçtim. Keşke Her kadın yapabilse bunu. Benim annem şansım her zaman söylüyorum. Hamileyken davayı açtığımda ilk 2 ay uyumak için uyandım. Sürekli sıtma nöbetleri geciriyordum ama geçti. Son esertiler yeni hayatım için belkide.

Bu çoğrafyada hamileyken boşanıp 4 aylık bebekle bırakın çemberi dünya küresini de geçip uzaya fırlamışsınız Tebrik ederim Şu mıy mıy kadınlara bakınca bir daha tebrik ederim

Siddet vardi psikolojik ve fiziksel. beni begenmiyordi. en son cocuga bagirmaya başladı ciktim geldim

Güzel arkadaşım, neden ayrılık yaşadığını bilmiyorum ama kendim gibi bilerek diyorumki bırak asılsınlar en azından kadın olduğumuzu hissederiz. O kıytırık tariflerin yanında yıllar heba olmuş zaten. Paspal falan da gezme, şuan ben kendimi toplayamadigimdam öyleyim ama ilk iş fazladan 5 kilom var mesela onu vereceğim. Önce kendimize değer vermek zorundayız. Annene de kızma öyle görmüş. Ve yasadigin yer farketmez kafanın içinde olduğun yerdir bence önemli olan. . push ;

Tabi ki ama bu iki ayda da diplerde surunmeyelim lütfen. Yavru dan fırsat buldukça dizi izleyelim. Kendimize zaman ayiralim

Sorsan oğlu için canını verir, doğuma geldi kavga çıkarmaya. 2,5 aylıkken de görmeye geldi haspa. Bazı şeyler başında belli oluyor ama kaderde varmış görmezden geliyoruz

Farzedin ki eski eşiniz öldü yok bu hayatta artık. Konularınızı bilmiyorum ama kir-papatyasii 'nın yazdığına göre iğrenç bir adamdan kurtulmuşsunuz. Size komik gelecek ama ben çalışırken, öğle tatillerinde nerede yemek yediysem oralara gittim. Yani bebeği pusete koyup, çalışanlarla aynı anda öğle yemeklerine gittim. Amacım o havayı tekrar solumaktı. Yani "ben buradayım bir yere gitmedim sadece ara verdim tekrar döneceğim" i hissetmek istedim. Bazen eski arkadaşlarıma denk geldim, bebeği sevdiler ne zaman dönüyorsun, ne şanslısın anne oldun çok tatlı bebeğin var dediler. Bu bile bana moral olmuştu. Anne olduktan sonra hayattan korkmayan kadın var mıdır? Evde bırakıp bir yere gitsen koşarak dönersin eve. Bakıcı ya da anneye bırakıp işe gitsen; acaba yerken nefes borusuna kaçar mı, yedikten sonra uykusunda kusar mı, yatakta yan dönerse diye destek koydular mı, yanında uyuyup kalsam bebeğin üstüne yatıp nefessiz bırakır mıyım, bana araba çarpar mı, kaza yapar mıyım, işten çıkarılırsam yeni iş bulabilir miyim... Milyon tane senaryo. Anne olmadan önce her yere hadi hoppa giden ben klostrofobik oldum. Mağara veya yer altı şehri görünce ekranı kapatıyorum. Farkında olmadan nefes alışım sıklaşıyor. Cam tabanlı yerlerde hoplaya zıplaya fotoğraf çeken ben şimdi adım atamıyorum. Kalabalık yerlere uzun süre girememiştim durduk yere bir şey çıkar hatta bir manyak saldırır da polislik olurum bebeği nasıl emziririm diye. Dediğim gibi eski eş ölürse ne yapardınız onu yapın. Hepsi geçecek demek isterdim ama bazıları geçmiyor kalıyor. Acımayın elalemin kadınına ne münasebet. İsterlerse altın saray inşa edip içinde fink atsınlar. Bırakın gezip tozup eğlensinler, bunlar sizin değiştirebileceğiniz şeyler değil. Başka bir konuya da yazdım, çocuğu biz istersek doğuruz istemezsek doğurmayız, son karar bizim. O nedenle, eğer doğurduysak da tüm sorumluluk plan program bizde. Baba iyiyse, ilgiliyse ne ala ama babalıkla ilgisi yoksa, çocuğunu görmek istemeyip ilgilenmezse iş başa düşüyor. Aslında hepimizde içgüdü var. Kucağına çocuk bile almamış kadınlar anne olunca bir güç kuvvet geliyor. En geç 1 haftada alışıyoruz. Yavaş yavaş başlayın.

böyle analarına düşkün adamlardan hiç bir zaman hayır gelmiyor

Inşallah, umut ediyorum ki herşey eskisinden de güzel olacak

Sanırım ehliyet kursuna gideceğim diplerde surundugum zamanlar geçti gitti doğumdan sonra tabiki eski performansım yok, onu da zamanla yakalayacağım inşallah

Şükür kurtuldunuz

Tamda bu yüzden en iyi halini yaratmalısın. Evladına zulm etmeye de hakkı yok kimsenin, ne emeklerle dünyaya geliyor büyüyor

bence tüm bunlar çoook çok normal bebeğiniz daha küçük hormonlarınız daha düzelecek siz hayatta var olmayı savaşmayı da isteyen birisiniz belli ki bence o çemberi öyle bir yıkacaksınız ki kimse karşınızda duramayacak vücudunuzun da bu süreye ihtiyacı var demek ki kendinize yüklenmeyi n okuduğum kadarıyla siz hayattan kolay kolay kopmazsınız

yaa şimdi eski konunu okudum bu iğrenç adam çocuğuna hiç bakıyor mu anasının koynunda uyusun

Merhaba canım, bebekte ilk 1 yıl çok zordur, hele ki ilk 6 ay.. Bebek sürekli sana yapışık, ihtiyaçları olur sık sık, dışarı adım atman kendine bakman lüks oluyor ilk aylarda. Ben de kendimi aşırı asosyal hissediyordum, bebekle evde hapis hissediyordum. Bunlari beraberken de hissediyor insan zaten, bir de buna boşanma aşamasına girip yaşadığın evi terk etmen de eklenince durum bu. Zaman her şeye çare unutma, sabret.

Dogrumi anladim, ayrildiginiza 1 sene oldu ve 4 aylik bebeginiz var, yani hamileyken bosandiniz degilmi? Birde tam anlayamadigim, evliyken mi esiniz olmadan dışarı cikmak istemiyordunuz? Size önerim psikolojik destektek almaniz. esinizin karekterini bilmiyorum sizde nasıl bir etti bıraktı. Çünkü bazı iliskilerde Partner in karsiya biraktigi olumsuz durumlar oluyor. Kendine güvenin kalmayabiliyor. internetten biraz bakınca en iyisi, esinizde narsistik kidilik bozuklugu varsa eğer sizin bu durumda olmaniz çok normal ve kesinlikle Therapie görmeniz gerekiyor Korkmayin hiç, üstesinden gelemiyeceginiz bir durum degil. zor ama basaricaksiniz. çünkü size güc veren bir bebeginiz var artik.

Hayattan kopmam mümkün değil, ben bir yaprağın rüzgarda ucusmasina bile hayranım umutsuzluga duamus elbette degilim sadece en basindan baslamak ne bileyim birde nereden başlayacağımı bilmemek.. hem korkutuyor beni hem yoruyor bunu düşünmek

Sizi çok iyi anlıyorum aynı süreçten geçtim. Bir çoğumuz geçtik malesef. Aktf, enerjik bir kişiliğiniz var normalde anladığım kadarıyla ama yaşadıklarınız yüzünden şuanki ruh haliniz normal. Ne zaman geçer derseniz siz ayağa kalkınca. Gerisi zaten gelir. Zaman hızla geçiyor zaten hiç karamsarlıkla harcamaya gerek yok. 2. Evliliğimi 42 de yaptım bir oğlum oldu. 10 sene sonra evlendim tekrar. Keşke daha erken toparlayıp ayağa kaşksaydım diyorum bazen. Ama olmayabilior. Ve iyi ki ayağa kalkıp yeniden başlamışım yaşamaya diyorum şimdi. Güç gerçekten tamamen sizin içinizde. Belki klişe bir laf ama öyle. Siz isterseniz olacak herşey. Ve siz nasıl istereniz siz hayata nasıl bakarsanız hayatta size onu verecek. Yarını beklemeyin hemen şimdi başlayın. Gerekirse ufakmadımlarla başlayın gerisi gelecek çünkü