37 yasindayim. 2. cocuguma hamileyim. Birinciyi 35'imde dogurdum. Bugunki aklim olsa 30'umda dogururdum en gec. Ikinciyi bu kadar aralik vermeden dogurmak isteme sebebim mental ve fiziksel olarak daha ileri yasta yetememe korkusu. Kuzenimin ikizleri var ve ayrica bir cocuklari daha var, aralarinda 15 ay var. O 3 cocugu, ucuz olarak bile dogurur, gul gibi de buyuturum cunku asiri uysallar. Kendi kizimi su an tek oldugu halde zor buyutuyorum :) cunku duz duvara tirmaniyor, uyumuyor, yemek yemiyor... Ozetle cocuktan cocuga degisir, uysal cocuk 50 yasinda da buyutulur. Yaramaz cocuk 25 yasinda da zorlayabilir. Bunlar cocukla ilgili olanlar... Ama diger kisim yani anne olarak yetememe, tek diyecegim sey ilk kizim dogana dek korkudan titriyordum ben yapamam, anne olmak bana gore degil vs... dogdu kucağıma verdiler ve direkt super anne hormonlari yuklendi. Yaramaz falan ama daha uysal cocukla da canim sıkılırdı diyorum artik Bence daha fazla treni kacirmayin...

Sorma ya en düşüğüne denk geldiler. kısmetsiz bir aileyiz her konuda. bir günde herşey değişebiliyor ülkede.2,3 senelik karanlık bir uygulama vardı maaşlarda. bizimkiler de ona yakalandı. sadece onlar için de değil. memur maaşları da öyle. ayda bir kere 1.200, 1300 liradan seyahat etsen ay sonunu zor görüyorsun. oysa ki uçak yolculuğu günümüzde rutin bir halde olmalıydı. ayda bir kere ya.

Yok cidden samimi yazdım yaa. İsteyen yapsın çocuk ne diyelim. Herkes rahat yaşayacak diye bi kural yok

Antalya'daki kiralar uçmuş zaten. Öyle duyuyorum hep. Sizin durumunuza üzüldüm. Umarım en kısa zamanda güzel bir tatil yaparsınız. 7000 tl emekli maaşı çok az. Neye yetecek ki? Umarım en azından asgari ücret yaparlar. Zaten artık tatil yapmak, seyahat etmek, sinemaya gitmek, dışarıda yemek yemek lüks olmuş durumda. Çok yazık. Otobüs biletleri de çok pahali, uçak zaten iyice lüks olmuş. Ot gibi yaşamak için çalışıyoruz. Bir de bir laf vardır. Allah gördüğünden geri koymasın derler. Ben 36 yasindayim. Bazı şeyleri geçmişte ekonomi iyiyken gördüm çok şükür. Onları şu an maaşım olmasına rağmen yapamayınca ağır geliyor. Bilmiyorum ben gelecekten ümitsizim. Umarım yanılırım.. umarım ben haksız çıkarım..

Bu başlığı açarken kaygılarımda haklı olduğum için bebek konusunu kapatacağım diye düşünüyordum. fakat çok erken değişmeye başladı kararım. Teşekkür ederim.

Bu kadar mantıklı kendini açıklayan bir kadının kötü anne olma ihtimali yok. O yüzden o kısmı geç. İkincisi senle aynı yastayız hiç evlenmedim hayattaki tek pişmanlığım bi cocuk sahibi olmamak evlilik değil bak çocuk... evlenmedim diye hiç üzülmüyorum. Cok güzel bir işim ve kazancim var dünyayı gezdim geçen yıla kadar bebek aslaaaa diyordum bu sene hormonlarim beni ele geçirdi

Birincisi bu kadar ince düşünüp, anne olmadan önce özeleştiri yapan birinin iyi bir anne olma ihtimali çok yüksek benim için. Anne olmadığım için zorluklarını kolaylıklarını kıyaslayıp size yardımcı olamıyorum. Ancak, kararınız ve tercihiniz ne yönde olursa olsun, dilerim ki verdiğiniz karar için iyi ki böyle olmuş iyi ki bu yolu seçmişim dersiniz Aynı tereddüte sahip biri olarak konunuzu takipteyim

Ferhans bazen düşünüyorum da acaba ailen neden bu yapıda değildi diye. Ufak bir düşünce sadece

İstemsizce güldüm yorumuna. Evlatların çok şanslı bence. Gece gece sen beni güldürdün, Rabbim de seni ve evlatlarını güldürsün inşallah

Bir de bizde herşey kendini kurtarma üzerine kurulu. iş bulsam da kendimi kurtarsam, eş buldam da kendimi kurtarsam. oysa ki iş de eş de hayatın akışı içinde bulunması gereken şeyler. bizim çevrede insanlar 27,28,29 yaşında çalışmaya başladı. eee ömrünün yarısı geçmiş oluyor resmen. yani 30 una merdiven dayayıp, hiçbir şey yaşamıyor insanlar annesinin evinde çay içmekten başka. ya da ite kaka, zorlaya zorlaya yalnız kalmayayım diye 35 yaşında bir eş buluyor. o da bulabilene. yani koca ömür istekle, arzuyla, şevkle, tutkuyla yaşanacak şeyler, hayat şartlarından ötürü formaliteye dönüşüyor ve kendini kurtarmak üzerine kuruluyor.30 yaşındayım. gerçekten kendini tamamlanmiş ve iyi hissettiğim gün sayısı 1 elin parmaklarını geçmez. hayat mı yaşadığımız şimdi bu. astarı yüzünü karşılamıyor. herşeye rağmen güzel diyenlere katılamıyorum valla.

Bence geç kalmışsınız 35 den sonra insanın enerjisi ciddi düşüyor ve down sendrom riski vs artıyor Bide merak ediyorum çocuk istemeyenler emeklilikte filan ne yapacaksınız kapınızı çalan kimse kalmayacak herkes ailesiyle çocuklarıyla kendi kabuğunda oluyor arkadaş filan hepsi hikaye dara düştüğünüzde kimse kalmaz. eşinizi kaybetseniz mesela neye tutunacaksınız Aile olmadıktan sonra hayatın bi anlamı yok gibi geliyor bana yani yalnızlıktan hiç korkmuyor musunuz

Biz çocuğun hayatını tartışıyoruz. anne baba ununu elemiş eleğini asmış, yaşayacağını yaşamış. ya da yaşayamadıysa da hevesi geçmiş, kabullenmiş. can sıkıntısından bir de çocuk bakayım demiş. bu yani. ama o çocuğun nasıl yaşayacağını düşünmek mesele. yapmayan da çok artık. demek ki o kadar da içgüdüsel değil yani.

3 buçuk yıllık bir anneyim arkadaşım... Sana şöyle söylim çok yoğun bir iş hayatım var akşam eve gittiğimde pestilim çıkmış oluyor. Gelgelelim kiii oğlumun beni kapıda görüp anne hoş geldin demesiiii beni benden alıyor Tüm yorgunluğum stresimm gidiyor. Çok yorucu mu evet çok sorumluluk mu evet git gide daha da zorlaşıyor mu evett amaaa dünya bir yana onun sevgisi verdiği güven bir yana. Onun nefesinin kokusunu bile özlüyor insan işteyken.

ya nasıl duygulandım tarif edemem. annesiyle gurur duyan bir evladınız olacak bence. Yarın sizin için güzel haberi benimle de paylaşırsanız mutlu olurum. sağlıkla gelsin minik.

Babanız işçilikten emekli olunca ikramiyesiyle ev alabildi değil mi? Bizimkiler aldılar. Eskiden emekli ikramiyesiyle ev alınırdı. Şimdi ev değil sıfır araba alamıyor insanlar. 85liyim. Net hazırlıyorum. Tek maaşla gayet rahat yaşıyordu insanlar. Bu kadar fakir değildik. Geçmişe dönmedik geçmişten beteriz

Nefret dolu bir şekilde yazmamışım ki. şuan gayet sakinim ama burasının memnun olunacak bir yer olduğunu düşünmüyorum. hayat herşeye rağmen güzel değil bence. belli başlı şeylerin olması lazım. eee onların olacağı da garanti değil. her yer hırs ve kötülük içinde. bu forumda bile biri en ufak bir iyi durumda olsa herkes kıskançlıktan ve hırstan ne yapacağını şaşırıyor. en son estetik cerrah konusu vardı. millet delirdi. haa evet hava atar tarzda yazıldığı için de verildi tepkinin bir kısmı ama 1000 tane mesajı da sadece bunla açıklayamayız. kalacak yer bile bulamadığımız bir ülkedeyiz. sürekli ev sahipleri, kiracıları falan öldürüyor. hepimiz birbirimizden kötüyüz neredeyse. siz de az önce kendimi güzelce ifade ettiğim halde bana laf sokup, intikam almak istemişsiniz mesela eee yaşamanın güzelliği nerede o zaman. ben ve milyonlarca kişi sadece hayatta kalmak için debelenip duruyor. insan kalitesi desen zaten yerlerde. gencecik, güzel güzel kadıncağızlar ömrüm geçip gidiyor, bir tane adam gibi ilişki yaşayamadım diye dert yanıp duruyor. eee o zaman neden böyle bir mesaj yazmayayım. ne maddiyatımız kalmış ne maneviyatımız. hiçbir şeyimiz yok. niye böyle bir cendereye, kurtlar sofrasına sırf bir iki romantik an yaşayacağım diye birini getirmeye teşvik edeyim insanları. burada bir iki duygusal mesaj yazan arkadaş çıkacak. sayfayı kapatınca hayat tüm acımasızlığıyla devam edecek. kendini kurtarmayı kısmen başaran herkes hemen kendi yaşadıklarını unutuyor. o her konuda kendini kurtarabilen sayılı azınlıktan olabilecek mi bakalım?

Güzel kadınlar vakit ayırıp yorum yaptığınız için teşekkür ederim. Sizleri okurken kendi içimi daha iyi hissetmemi sağladınız. Hepimizin yolu güzellikler dolsun.

Ben mesela 35 yaşımda evlendim. 4 kez tüp bebek denedim Rabbim nasip etmedi. Çok üzüldüm çok ağladım, aldığım her hamile haberine üzüldüm, kıskandım. En son tedavisi 2 yıl önce yaptırmıştım. Son 1 yıldır çevreme bakıyorum, ülkenin gidişatına bakıyorum, hergun gazetelerde haberlerde gördüklerimden, okuduklarimdan sonra bazen iyi ki Rabbim nasip etmemiş diye şükrediyorum. Maddi manevi tabiki yeterdim evladıma. Ama toplum arasına karıştıran sonra onu koruyamamak, zarar görebileceği ihtimalini düşünmek bile canımı acıtırdı. Dün yaşadığımız rekor sıcaklık mesela, ilerleyen yıllarda daha da çok olacak, biz doğaya iyi bakmadık ki doğa bize baksın. Bu yönünü de düşününce, güzelliklerin yerini müthiş bir kaygı, endişe alıyor. Rabbim isteyen herkese hayırlı, sağlıklı uzun ve güzel ömürlü evlatlar nasip etsin.

Eee memnun değiliz ki zaten.

Çocuk sahibi olmak bence de üzerinde çok iyi düşünülmesi ve maddi manevi olarak hazır hissedilmesi gereken bir konu. Maddi boyutunu geçtim Türkiye de çocuk yetiştirmek psikolojik ve sosyolojik olarak bile çok zor. Ama sizde şöyle bir şey hissettim. Sanki yapmazsanız ileride pişman olacakmışsınız gibi. Yanılıyor da olabilirim ama bana geçen his bu. Benim de yakın çevremde maddi manevi gücü olduğu halde çocuk sahibi olmayıp, kendi hayatına odaklanan insanlar var ama onların bir kez bile olsa mı acaba ikilemine düştüğünü görmedim. Siz bu ikileme düştüyseniz ileride pişman olabilirsiniz bence. Bu arada benim de bir oğlum var. Rahatına düşkün denebilecek bir insanım ama bir kez olsun keşke olmasaydı dediğim olmadı.

Bence isteme. ne gerek var ki. kocan da var yalnız kalmayacaksın. eşin senden önce ölürse ki sen de büyük ihtimal o zaman yeterince yaşlı olacaksın. son yıllarını da bir kurumda yaşıtlarınla geçirirsin. ben bu tarz şeylerin çoğunlukla yönlendirme ve meraktan yapıldığını düşünüyorum. haa bir de bana böyle bir özellik verilmiş kullanayım bari diyorlar bence. annelik çok faklı bir hismiş, kutsalmış cart curt derledi ama bakıyorum son yıllarda çoğu kadın kral çıplak diyor, yok oyle birşey, ben de olmadı, sırf dertmiş diyenler de çok. evet iyi ki olmuş diyorlar ama çocuk doğduktan sonra keşke olmasaydı diyecek halleri de yok. geri mi gönderecekler. iyiki de olmuş falan filan diye kendilerine de motivasyon sağlamaya çalışıyorlar işte. ben zaten çocuk yapmayanları degil, yapanları anlayamıyorum. değer mi yani? Bence ucundan köşesinden bile değmez. gezin, eğelenin, yiyin, için. ben olsam bir, iki sene sonra akışına bırakırım. oluyorsa olur, olmuyorsa tamam derim.

Teşekkürler. mutlu, kendine yeten, bilinçli bir evlat olarak yetişsin tüm yavrular.

Başlığı kendim açmışım gibi okudum. O kadar aynı düşünüyoruz ki konu sahibesi sizinle. 36 yaşındayım. 25 olsam asla çocuk düşünmezdim dediğim bir ruh halinde yaşım ilerledi kafasıyla çocuk sahibi olma konusunda tereddütler içindeyim. Bir yandan gezmek tozmak istiyorum, çocuğu olup da bana hayatı kısıtlanmış gelen insanlara üzülerek bakıyorum, bir yandan da ya ilerde istersem de olmazsa, veya çeşitli hastalıklarla doğarsa diye çelişkiler yaşıyorum. Kendimi inandırdım derken eşimin gördüğüm en ufak bir yanlışında bu adama güvenip çocuk yapılmaz diye bahaneler üretirken buluyorum kendimi. İstiyor muyum, istemiyor muyum emin değilim. Şimdi istemezsem ilerde pişman olur muyum emin değilim. Ben eksikliğini hissetmem de, eşime haksızlık ediyormuşum gibi hissediyorum kendimi. Çok kararsızım, 5 sayfa yorum gelmiş hepsini de okudum ama hala tam olarak ikna edemiyorum kendimi. Hayatımı seviyorum, gezmeyi tozmayı, arkadaşlarımla koşulsuzca çıkıp eğlenebilmeyi seviyorum. Etrafımda çocuk sesine bile katlanamazken kendi bakımıma muhtaç olacak bir çocuk bana nasıl bir his verir bunu hiç tahayyül edemiyorum. Çok büyük ikilem, bilemedim

Bu biraz da bebeğe bağlı gerçekten. Yani öyle bir çocuğunuz olur ki keşke önce olsaydı dersiniz veya öyle bir çocuğunuz olur ki hayatınız çok farklı bir boyuta evrilir. Mesela benim bebeğim bence ciddi zor bir bebek. Uyumuyor, yemiyor, kendi kendine hiçbir şey yapmaz. Hayatımda öncesi/ sonrası diye bir şey var gerçekten ve beni en az 10 yıl yaşlandırdı mental olarak O yüzden çocuk işi ince düşünüp karar verilmeli, her ihtimal düşünülmeli bana kalırsa

Benim çevremde çocuğu olmayan çok kadın var. Kimisi ev hanımı, kimisi çalışan kadınlar. Kimisi hiç evlenmedi, kimisi 40 seneden fazladır evli, çocukları yok, anne olmamışlar. Mesela çok sevdiğim çok tatlı bir kadın var, böyle dışarıdan görseniz çok anaç, çocukları çok sever ama anne olmadı. Olmak istemedi. Kendi tercihi. Yine başka bir kadın var, inanılmaz zengin birisi, çocuğu olsa ona harika bir yaşam sunardı ama anne olmadı, evlatta edinmedi. Anne olmak, olmamak bir tercih. Toplumda eskisi gibi evlen, anne ol baskısı genel olarak yok. Yer yer var. Bu insanların yetiştiği aileye, kültüre göre değişiyor. Sizin ve eşiniz için anne baba olmak, bir evladın sorumluluğunu paylaşabilmek, ona sabır ve sevgi göstermek olumlu bir şeyse maddi gücünüz yetiyorsa yapın çocuğu.

Sözleşmeli memur dediğiniz 4b oluyor sanırım 3+1 olarak başlayanlardan? Eğer öyleyse 2 yıl ücretsiz izin hakkınız var. Hatta işe başlamadan bile izne ayrılma hakkı var.

Kendinizle öz eleştiri yapmanız harika, bekarken arkadaşlardan özenip içimde yanan bir çocuk aşkı vardı. Evlendikten sonra sorumluluklar arttı ve 2 yılım sizin gibi düşünmekle geçti, herkes çocuğun çok güzel bir şey olduğunu söylerdi zaten çocuklar güzel... Mesele bende hazır mıyım? Ona ne vereceklerim ve ne katacaklarımdı.. Derken güzel bir evlilik nasip olmadı maalesef çocukta hikaye oldu.. Hayırlısı böyleymiş, bizde arkadaşların çocuklarını severiz Böyle güzel eleştiri yapabilen hemcinsimin en iyi kararı verebileceğine inanıyorum

Sormayın. Her ürün gamı giderek kalitesizlesti. Ya da ürünü küçüldü. Eskiden cikolatalar 90 gramdi. Simdi 60 gr. Umarim seneye 50 gr olmaz. Dondurmada artık heryerden alınmıyor. Istanbulda iseniz kadikoy modada ali ustanin yeri diye bir dondurmacı var. En son topu 30 tl mi 40 tl mi neydi. Gerçek has dondurma ama.. Gerçek dondurma yemek isterseniz verdiğiniz paraya değiyor. Ben artık alışverişi şöyle yapıyorum. Yazın kışlık ürün alıyorum. Kışın yazlık ürün alıyorum. Yüzde 50 indirimli oluyor. Tavsiye ederim. Bir de ucuz ürün almıyorum. Orta kalite alıp birkaç sezon giymek istiyorum. Hijyen malzemeleri ve bakım ürünlerini uygun bulunca stoklu alıyorum. Cimri ve akakce diye iki site var. Oradan alacağım ürün fiyatlarına bakıp ona göre alıyorum. Maalesef gıdada stok çok olmuyor. Çürüyor. Sentetik kiyafet çok sevemedim. Bir iki tane olsun, az olsun pamuk, yün vs olsun kafasındayım. Bir de bu sitede duymuştum. Bazı market markalarının şampuanlarini ünlü şampuan markalari üretiyor. Bazen onları da alıyorum yarı fiyatına geliyor. Akmasa damlar işte diye bunları yapıyorum.. artık elimden ne gelirse..

çok teşekkür ederim inşallah hepimize

Teşekkür ederim. Bunları duymak iyi geldi. :)

Çok güzel yanları var anneliğin. Kokusu sevgisi... Ama çok zor da, oğlum çok huysuz bir bebekti. Halen de huysuz.. O kadar yaramazlık yapıyor sonra gelip annemmm deyip boynuma sarılıyor, herşeyi unutuyorum... 2 yıl ücretsiz izin alıp anneliğin tadına bakın. Sonra bakıcı yada kreş... Bende 657yim. Oğlum tüp bebek.. Emin olun o şüphe hiç bitmeyecek... Şüphe bitmezse embriyo dondurun. Sonra kullanırsınız. Kardeş istersek diye 6 embriyomuz var. Düşünmüyoruz ama kıyıp yok da edemiyoruz...

Ben çok düşündüm sonra olmamaya karar verdim. Zaten hiç anne olayım hissi yoktu o yüzden defteri tamamen kapattım. :)

Bu sene annemler benim yanıma tatile gelecekti. otel parası bile olmamasına rağmen, sırf uçak parası için gelemediler. annemler 7000 lira emekli maaşı alıyor. 2 kişi gidiş dönüş 1 maaşları ediyor. abim o kadar yoğun çalışmak zorunda kalıyor ki onun yanına tatile gidecektik, onu da yapamadık. antalya gibi bir yerde kalacak yer parası bulamadığı için 32 yaşında, çolukla çocukla birlikte onların verdiği yerde yaşamak zorunda kalıyor. onların verdiği yerde kalacaktık. onu da ayarlayamadı. hayata bak hayata. ciddi ciddi insanlık dramı yaşanıyor ülkede.

Bütün zorluklarına rağmen anneliliği yaşamalısınız bence buna değer evlat sevgisi

Kutsallığını, mucizesini bilmem de. Kendimi keşfettim ben kızımla ona iyi bir anne olmak için okudukça nerelerden yaralandığımi nasıl daha güçlü ve sabırlı olmam gerektiğini öğrendim. Şimdi on aylık yeniden doğmuş yeniden keşfetmiş hissediyorum. Dışardan çok şapşal gözükse de onun eline aldığı bir şeyi keşfettiği an gözünde oluşan o ışığı hiçbir şeye değişmem. Bunun yanında herşeyin bir bedeli de var dünyanın en zor işlerinden biri. Bir az önce bir konuda sanki atom parçaliyor bu anneler gibi bir şeye cevap verdim onun kadar zor olduğunu içerden bildiriyorum Nükleer Araştırma Merkezinde yaptım stajımı. Yine olsa yine doğum yapar mıyım evet yaparım annelik benim en güzel tecrübelerimden biri

Tamamem benzer bir süreçten geçmişiz sizinle. Eşimle yedi yıllık, mutlu bir evlilikten sonra, 38 yaşıma geldiğimde eksiklik hissetmeye başladım hayatımda. Eşim hep sen bilirsin, istersen olur, istemezsen hiç sorun değil modundaydı. Acaba bir gün pişman olur muyum, bir yanım eksik kalır mı, diyerek bu yola girdim... Nihayetinde tüp bebek tedavisiyle 40 yaşında kızımı kucağıma aldım. Şu anda beş yaşında, yanımda uyuyor meleğim:)) Öyle kucağıma alır almaz, annenelik hormonları yağmadı üstüme. Hatta ilk geceden, sabaha kadar ağlayan kızımla, ben ne halt yedim şimdi, harika bir hayatım vardı dediğimi hatırlıyorum. Yaş çok önemli bir etmen tabii. Yirmilerinde, otuzlarının başında doğum yapmış arkadaşlar gibi enerjik olmayacaksınız. Hele benim kızım gibi, ne Gece ne gündüz asla uyumayan, gece maksimum iki saat uyuyup sürekli emen bir bebeğiniz olursa vay halinize... Burada, hayatınızdaki dinamikler devreye giriyor. Çünkü onlar hayatınızı kolaylastira da bilir, zorlastirada bilir. Eğer iş konusunda, eşinizle eşit dengeler içindeyseniz ve ortak ebeveyn olabilcekse, tüm topu size atmayacaksa, süreç çok daha kolaylaşıyor. Benim eşim son derece yardımcı olmasına rağmen, iş koşulları yüzünden erken çıkıp, çok geç geldiği için maalesef tek başıma büyüttüm sayılır bebegimizi. Aile dinamikleri de çok önemli. Gün içinde, ya da haftada bir kaç saat bile, bebeginizle ilgilenip, size; sen biraz dolaş, gez, bir hava al diyecek aile bireyleri varsa, işler daha da kolaylaşır. Maalesef, ben eşimle bu beş yılda, toplasanız beş kere birlikte yemek yemedik dışarıda. Tamamen yalnızdık ikimizde. Bebekten önceki hayatımız, seyahatler, çeşitli ülkeler gezerek maksimum konforla geçmiş. Bu geniş özgürlük alanından, tüm yaşamımın elimden alındığını hissettiğim çok anlar oldu... Halen de oluyor. Eşle ilişkiler de büyük dönüşüme uğruyor. Yedi yılda senede iki defa kavga etmezken, şimdi haftada bir bile olabiliyor:)) Bebek büyüdükçe çok çok azalacak korkmayın ama :) Gelelim günümüze. Şu ana kadar çok karamsar bir tablo çizdim sanırım. Ben artık 45 yaşındayım, kızım da beş yaşında. O benim canım, iyikim, her şeyim. Eğer olmasaydı diye düşünemiyorum bile. Büyüdükçe her şey çok daha kolaylaşıyor. Hiç bir zaman eskisi gibi olmayacak, bunu bir kabullenmek gerekiyor. Ama olmasın zaten, şimdiki hayatım onunla harika zaten. İnanın annelik tam bir çılgınlık. Kızıma bakarken bazen kalbim sevgiden patlayacak sanıyorum. Şu hayatta yaptığım en iyi şey. Hele annecim deyip sevişi yok bu. Her şeyi unutuyor insan. Kan, ter, çok gözyaşı, çok emek... her şey yaşandı bu filmde. Her anne, farklı boyutlarda yaşıyor zaten. Umarım en güzeli olur hayatınızda...

En önemliside bu konu sahibi. Gayet bilinçlisiniz kaygılarınızı kenara atın ve eşinizle anne baba olmayı isteyin. Allah hayırlıysa hayırlı zamanda nasip etsin. Ben sizin çok iyi anne olucağınızı düşünüyorum:)

Henüz 21 yaşında hukuk fakültesi ikinci sınıftayken anne oldum. (O zaman 2016 Ocak anneleri grubundaydım) gözü karalık mı dersin cahillik mi ne dersen de. Başıma neler geleceğinden bihaber anne oldum. İlk bir kaç yıl hem hayatımın en güzel hem de kabus gibi zamanlarıydı. Onun kucağımda sessizce uyuduğu anlar cennette gibiydim. Ne zaman ki kolik saatleri tutardı ya da diş çıkarırdı uyutamazdım cehennem gibiydi. Hayatımın hiçbir döneminde uykuya düşkünlüğüm olmadı. Halen de yaz kış, akşam kaçta yatarsam yatayım sabah 05.30 da ayaktayım. Ama ben bile o kadar zorlandım ki. Kucağımda okul kitaplarım ayağımda bebekle ders çalışmak. Sınava giderken arabada son dakika acıkmasın diye emzirmek. Mükemmeliyetçi bir yapım da vardı. Üniversite sınavında Türkiye derecesi yapmış biriydim takıntılıydım fakülteyi de dereceyle bitirecektim. Bitirdim de hem de 3,5 senede. Bebekle. Keza, sonrasında iş hayatına atıldım. Kreşe başladı ama hasta oldu, pandemi oldu ben anne ördek ve yavrusu gibi adliye koridorlarında duruşmalara da girdim. Ben müvekkil görüşmesi yaparken kucağımda uyuyakaldığı zamanlar da oldu. Keza şehir dışı duruşmasına gittiğim günlerde arabada uyduğu için sürükleyerek adliyeye soktuğum günler de. Şimdi sen bunları yazınca film şeridi gibi geçti bugünler gözümün önünden. Kolay değil sana kolaylıkla halledersin diyen de yalan söyler. Ama bu güç sende var bu belli:) belki mükemmel olamayacaksın ama çocuğun için en iyi anne sen olacaksın:) ve evet bence bu duygu öyle pahabiçilemez ki, çekilen her zorluğa değer. İkinci kez bu duyguyu yaşayabilmek için tüp bebek transferi oldum ayın 18inde yarın test günüm. Bakalım Allah yeniden nasip edecek mi

Kutsal olan annelik bir bireyi yetiştirip düzgün bir insanı hayata katmaktır. Bir can yetiştirmek emek ve özveri ister, sevgi ister. Annelik hissi verilmiş bari yapayım değildir. Evet kesinlikle çok zor ve bu zorluğu göze almayanlar yapmasında zaten. Anneliğin en güzel yanı çıkarsız ve sınırsız bir şekilde sevmek ve karşılığında da aynı şekilde sevilmektir. Sevmeyi ve sevilmeyi bilmeyenler, hayata tamamen madde zemininden bakanlar, hayattaki tek amacı egoistliğini ve ben merkezciliğini beslemek olanlar, kendinden başka hiç bir şeye önem vermeyen bencil insanlar kesinlikle uzak durmalı zaten annelikten. Konu sahibi size gelince bilinç seviyeniz yüksek bu kararı vermeniz konusunda bir yönlendirmem olamaz ama eğer gerçekten bu çocuğu bir gün yapacağım, mutlaka bir gün anne olacağım diyorsanız o gün bu gün olsun sadece geç kalmayın derim.

Dedem çiftçi değildi. Hobi olarak yapardı. İşçi emeklisiydi. Babam da işçiyi, dışarıya da iş yapardı. Annem dikiş dikerdi. Yine yetmezdi... Alım gücü süper demedim. Eskiden de böyleydi dedim... Eskiye döndük yani...

Toplumun bilinçaltı diyoruz hep ama kadın olmanın bilinçaltını görmezden geliyoruz. Kadın da çoğalmak, bir canlıya annelik etmek istiyor. Doğasında bu var. İçinde yaşadığı toplum bunu zorlaştırır, ya da kolaylaştırır sadece. Çocuk istememek istisnaydı eskiden, hayat zorlaştıkça istemeyen sayısında haklı olarak artma meydana geldi. Çocuk isterken 18 yaşını düşünmek bana abes geliyor. Hayatın hangi evresini bu kadar detaylı planlayabilirsin ki. Hele bu ülkede. İstiyorsan ve bakabilecek konumdaysan yaparsın, bu kadar basit. Çocuğun yaşattığı kaos ve zorlukların insanı bıktırdığı dönemlerde herkesin aklında tek bir soru olur "acaba yapmasaydım şu an ne durumda olurdum". İlerisini hayal edin pişman olabilirim diyebiliyorsanız gecikmeden yapın. Ama hayatından şeksiz şüphesiz memnun olan ve düzeninde değişiklik istemeyen kadın da yapmasın. Çocuksuzluk da çok büyük keyif olabiliyor, kimse için endişe etmeden, sorumluluğunu kalbinde büyümeden yaşamak büyük lüks.

Çok şanslısınız o zaman maaşallah. Bunlar işinizi kolaylaştırır

Doğru söylüyorsunuz ama en azından sevdiği sevildiği birileri var uzakta da olsa sevilmek sevmek bir ihtiyaç Dara düşse atlayıp gidilir arada telefonla konuşsa bile yeter evladın varlığı yeter mutlu olmak için arada açıp resmine bakmak yeter ya mutluluk için Mavisaclikadin Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Senin o dediklerini sayıp, döküp sonra da iyi ki olmuş diyorum falan diye yumuşatmaya çalışıyorlar anca. hangi babayiğit bu toplumda keşke olmasaydı diyebilir yani. bir insanlar kendi çocuğuna böyle birşey demeyi, kendilerine de yakıştıramıyor doğal olarak.

Eklemek istediğim nokta yalnızca maddi açıdan değil, manevi açıdan da rezil bir ülkeyiz. mesela ülkenin çok çokk büyük bir çoğunluğu adam gibi bir kadın erkek ilişkisi bile yaşayamıyor, yaşayamayacak. sizler eskaza evlenecek kadar değer verip, sevdiğiniz birileriyle evlenmişsiniz ama bu bile lüks bizim ülkemizde. özellikle tutkulu, istekli, coşkun kadıncağızlarımıza çok üzülüyorum. yazı yazmayı, iki lafı bir araya getirmeyi bilmeyen erkeklerimiz var ki bir de ilişki yaşamayı bilecekler. bu boyutu da var. ben daha gençken saatlerce ağlardım bu konular için mesela. şimdi durumum daha iyi ama o günleri de yaşadım yani. hala aklımda.

Çocuk isteme içgüdüsü tam olarak nerden geliyor, cevabını kendim için bulamıyorum fakat yaşlılığıma güvence olarak evlat sahibi olmak beni rahatsız ediyor. Elbette evladım gelsin isterim ilgilensin isterim ama bu niyetle var olması.. bilemedim. ve yalnızlıktan korkmuyorum. Allah esirgesin annemi ve eşimi kaybetme korkumu size tarif dahi edemem. babamın kaybını yaşamış biri olarak bu korkuyla yaşıyorum ben. ve buna rağmen hayatın gerçeği yalnızlık bence. şansım olursa ben erken vefat ederim eşim yalnız kalır. ya da şanslı olan o olur bilemiyorum. Ama evlat bir güvence değil. olmamalı. Kendimi sürekli evladının kapısını açmasını bekleyen biri olarak görmek istemiyorum. Hayata bağlayan şey bu olsun istemiyorum. Yaşlılık ya da gençlik ne getirir bilemeyiz işin hastalık boyutu bakıma muhtaç olma boyutu da var bilincindeyim. Ama bana doğru gelmiyor. Yaşlılık güvencesi olmamalı bir evlat. Annem için dünyayı yok ederim. ve annemi tek bırakmamak için yaşadığım ülkeyi değiştirmek için içim gittiği halde duruyorum. ya da ben babamı kaybedince kendi yaşadıgım şehre annemi almak yerine ben şehir değiştirdim. bizim adapte olmamız daha kolay diye. Buna annem beni mecbur bırakmıyor. ama yapamıyorum. hiç sağlıklı değil farkındayım ama aşamıyorum. Ben bunu yaşarken kendi çocuğumu kendime güvence olsun diye hayata getiremem. ki hayalim özgür dünyayı keşfedebilen bir insan yetiştirebilmek. Bu arada yurt dışında yaşayıp ailesi farklı ülkede yaşayanlar üstüne alınmasın lütfen. Benim ki aşırı bağımlılık anneme karşı. sağlıklı olan değil.

Tabi. Maddi çöküş olunca manevi değerler de çöküp gider. Şimdi çoğunluk yüzeysel bakıyor ilişkiye. Kimse kimseye değer vermiyor. Çoğunluk birbirini aldatiyor. Sadakat yok. Güven yok. Erkekler de çok değişti kadinlar da.. iyi insanlar var elbet. Evet azlar ama varlar umarım birine en kısa zamanda denk gelirsiniz. Yüzeysel ilişkiler yaygın ama yine de saygı, sevgi çerçevesinde ilişki isteyen kişiler de var. Umarım en kısa zamanda sizin de karşınıza öyle biri çıkar.

:) Bana benzerse tam bir çile, babasına benzerse sakin olur sanırım. . push ; MissCherryBlossom

Size haftasonu veya iş çıkışı yardımcı olacak tanıdıklarınız var mı? Aynı şehirde kardeşiniz, aşağı sitede anne, kv mesela? Temizlik için birini bulabilir misiniz? Eşiniz çocukla ilgilenecek tarzda biri mi? Bunlar önemli

İçimi ısıttı yorumunuz. dilerim süper anne hormonları hepimize direk yüklenir. :)

Teşekkür ederim. Dilerim her şey sizinde gönlünüze göre olur.

bunu detaylı gündemimize alalım. çok mantıklı teşekkürler. A

Sizin dedeye benim dede farklı zaman galiba. Çocukken eve tavuk aylık girerdi. Et bayramda, Kaşar hatırlamam, muz imkansız. Çilek dedem ekerse tadardık. Çuvalla un alır aylarca yerdik. Bayat ekmeyi ıslatır pişirir yoğurt döker yerdik. Yoğurt mu iş yeri verirdi. Kıyafet mi bayramda annem dikerdi. Yada kuzenlerin kıyafetleri... Yemeğe eve gelirdim il dışını üniversite kazandım. Gittim hiç unutmam babamın maaşı 500 tl benim yurt 100 TL devlet yurdu yoktu. Bölüm birincisi oldum 3 ay sonra apar topar yatay geçiş yaptım. Düşünün Ben evde değilken sade makarna yerlermiş Lcw ye zenginler giderdi. Evi emeklilikte alabildi. Onu da alamazdık da ananemin evinde kira vermedik. Daha önceden para biriktirdi. Yetmezdi yani. Çok şükür, Eşimde bende memuruz. Evimiz arabamız ve kirada minik bir dairemiz var. Bunları kriz öncesi aldık. Oğluma ev yeter. Okumamız için elimizden geleni yapıyoruz... Zor zamanlar güçlü insanları; güçlü insanlar iyi zamanları; iyi zamanlar zayıf insanları; zayıf insanlar da zor zamanları... Bu sözü severim çocuklar sıçrama yapmak zorunda. Eminim yapacaklar. TV karşısında telefon karşısında olacak şey değil bu. Çok çalışmalar...

Merhaba sizin için doğru örnek olmayabilirim ama bende eşimle bebek sahibi olmayı hazır değilim önce biraz gezelim vs diyerek hep erteledim. Kadın doğum kontrollerimi de aksatmıyordum doktorlar sen hemen hamile kalırsın reglin çok düzenli diyorlardı. Derken biz yavaş yavaş bebek istemeye başladık aramızda bunu konuşmaya başladık. Artık yaşım gelmiş gibi hissediyordum ama dedim ki önce bir rutin kontrole gideyim sonra deneyelim. Amacım mantar enfeksiyon vs varsa önce onun çaresine bakmaktı. Ama hala sanıyorum ki istediğim anda olacak belki ilk aydan hamile kalacağım. Doktora gittim bana hiç ummadığım hiç beklemediğim anda bir rahatsızlığım olduğunu söyledi, derken ameliyat oldum ve bana hemen çocuğun olur diyen doktorlar artık çocuğun olur ama tüp bebekle sen tedavini aksatma hastalığın tekrarlarsa çocuk sahibi olamayabilirsin dediler. Onlarca doktora gittim kendimce çareler aradım çok ağladım göz yaşı döktüm. Sonrasında hamile kaldım ama çok zor süreçlerden geçtik çok yıprandık. Söylemek istediğim şey bugün sağlık sorunum yok diyorsunuz ama iki sene sonra ne ile karşılaşacağınızı bilmiyorsunuz. Eğer evlat sahibi olmak istiyorsanız bence ertelemeyin. İstemiyorsanız ve olmaması sizi üzmeyecekse buna saygı duyarım ama diğer türlüsü için ne kadar erken davransanız o kadar iyi. Amh değeriniz bir sene sonra hiç ummadıgınız değerlere ulaşabilir çünkü

Kararsızsanız ve ileride yaş dolasıyla olmaz diye korkunuz varsa bence tüp bebek merkzine başvurup embriyo oluşturup dondurabilirsiniz. İleriki zamanda sağlıklı embriyolarınız olacağı için daha rahat olabilirsiniz

Eger kararsızlığınız sürüyorsa tüp bebek için acele etmeyin ya da yumurta dondurun kendiliğinden ol azsa o zaman bakarsınız. Ben yoğun olmayan sekilde calışıyordumçocuklar küçükken. Çalıştığınızda ço ugabakıcı baksabile annenin rolüyine değişmiyor bence. Eve geldiğinizde beklentisi had safhada olan çocuk yine anneyle vakit germek istiyor hakkı da var zaten. Üçüncü cocukta istifa ettim. Kendim şuan evdeyim ve bakıcı yok. Bunun kendi içinde avantajları var elbette. Gec kalkın, ev akışında olsun kimse size karısmıyor. Bu bir rahatlık. Çalışan kadın için iş ayrı biryük, sabah evden çıkabilmek ayrızor ayroca eve dönünce de yine annelik yapıyorsunuz yani evde olmaktan iki kat zorluk. Bakıcı ile uğrasmak en zoru. Giriyorlar vazgeciyorlar, istemediğiniz seyleri uyguluyorlar vs. İmkanınız varsa 3 4yasa kadar kendiniz büyütseniz çok güzel olur aslında. Annelik arzunuz yoksa cok daha zor gelircocuk yetiştirmek. Hayat zor ve bir kişiyi daha ortakedeceksiniz yolunuza. Öte yandan çocuk da insana güneş gibi doğuyor. Sevgisini isteyen herkes tatmalı. Kısacası bulunsun diye düşünmeyin arzunuz varsa bu yola girin.

Dün dondurma yemeye gittik. Topu bir yerde 30 lira çıktı. şok olup geri çıktık. tamam mekandan mekana fark vardır ama şu dondurmayı da her yerde ne olursa olsun yiyebilelim ya. yemek bile değil ya. dondurma için bile mekan düşüne düşüne bir hal oluyoruz. bir de kalitesizlik belası var. bu yaz 5 yerde dondurma yemişsem, 4 yerdekinde param boşa gitti. hem parayı veriyoruz, hem kalitesiz hizmet alıyoruz. ikisi bir arada. hadi parayı verdik ne yapıp edip, hizmet kaliteli olsa. beni zorla marka müptelası yaptılar. eskiden marka marka diye tutturanlara sallardım. ne oluyor sanki marka olunca, mal aynı mal diyordum. siz de ne etiket meraklısısınız diye konuşurdum. şimdi markaları bile seçe seçe inceleye inceye anca kaliteli birşeyler bulup alabiliyorum. normal mağaza resmen döküntü. hele trendyolun kendi markası tek kullanımlık eldivenler gibi. keza diğer giyim mağazaları da öyle. öyle bir kalitesizlik ki çoğu yeni aldığım yazlık kıyafet ütü değer değmez yanıyor. geçen defactodan aldığım bir tişört giydim. kalite 10 numara. şahane bir penye. bir de şimdiki defactoya bak. bir çocuk kıyafetiyle koca ailedeki bütün çocuklar büyüyordu.10,15 senelik kıyafetlerden, birkaç aylık hatta tek kullanımlık kıyafetlere geçiş yaptık. hem de fiyatlar daha da pahalı. eskiden marka almak tercih ve lükstü. şimdi zorunluluk. hastanedeki malzemeler bile küçülmüş, kalitesizleşmiş. tıbbi atık poşeti var incecik. ufacık. serumlar patlak çıkıyor. setler delik deşik. damla. ayar setleri bozuk. sağlığımız bile tehlikede aşırı enflasyon ve kalitesizlikten. ertesi gün hapları en düşüğü 400 küsür lira olmuş.

Eger kararsizliginiz varsa, en ufak bir keske zamanindayla baslayan cumleler kuracaginizi dusunuyorsaniz, tup bebekle embriyolari simdiden olusturup dondurup, transfer icin hazir oldugunuz zamani beklemenizi oneririm. Cunku tup bebek de bazen cok uzun zamanlar alabiliyor. İlk toplamada beklenen embriyolar olusmazsa, tekrar denemeler baslayacak vs. derken oradan da bir zaman kaybi yasanabiliyor. Ve tabiiki ne kadar genc yumurtalarla bu islem yapilirsa o kadar avantaj

Zorlanmıyorum hayat kek diyen yalan söyler. Çocuk büyütmek aşırı fedakarlık gerektirir. Ama burda tercihler önemli. Anne olmak mi yoksa tamamen özgür yaşamak mı? Ben anne olmayı tercih ettim. Bekar bir anne olmama rağmen hiç pişman değilim. 8-17 çalışıyorum

Ne alakası var şimdi? Güzel güzel fikrimi söylemişim. sanki çok mu memnunuz burada olmaktan. sürekli bir mücadele, kötülük, hırs, huzursuzluk... senin yazdığın bu mesaj bile bunu doğruluyor. can ata ata yaşamıyorum ki. evet keşke öyle düşünselerdi. başı dert, sonu dert.

Kadınlarin enerjisi 50,55 kadar azalmaz ki. gencevik yaşlar.

Ben olumsuz yorumlara katılmıyorum. Evet durum içler acısı kendimiz bile yetemiyoruz lakin ekonominiz bakmaya elverişliyse anne olabilirsiniz. Eğer istemeseydiniz buraya konu açmazdınız. Neler görüyoruz onca zor şartlar altında tıp kazanan bir çocuk vardı sosyal medyada. Siz güzelce yetiştirin saygıyı sevgiyi öğretin eğitimi bir şekilde halledilir.

Birincisi az uykuyla da enerjik yaşayabildiğini görüyorsun İkinci olarak ilk 2 sene zaten yorgun da olsan kendi içinden çocukla ilgilenmek falan geliyor çok sevimli olduğu için ama cinsel hayat sekteye uğruyor Kendine ayırdığın zaman ve hobiler geri planda kalıyor ilk 3 sene için en azından böyle Sonrası kolaylaşıyor. Çocuğun bireyselleşiyor kreşe gidiyor kendi arkadaşları oluyor. Kendi başına yemek yemeye, tuvalete gitmeye başlıyor, daha fazla kendiyle zaman geçiriyor sana fiziksel ihtiyaçlar yerine duygusal ihtiyaçlarla geliyor. Büyüdükçe bazı açılardan kolaylaşan bazı açılardan yeni challenge lar eklenen durumlar yaşıyorsun. Benim 1 tane çocuğum var 4.5 yaşında İyi ki yaptım, ama başka da yapmam

Bence ne kadar erken o kadar iyi. Ben de hazır değilim diyordum görümcemle sohbet ettik bana dediği tek şey '' hazır hissetmek diye birsey yok asla hazır hissetmeyeceksin. Bebek olunca da hazır olmayacaksın onunla öğreneceksin büyüyeceksin. 10yıl sonra cocuklu biri olacaksan enerjin yerindeyken bu adımı at yaşlandıkça çocuğa tahammül seviyen ciddi oranda azalıyor. İmkanım olsa ilk cocuğumu daha erken doğurur şimdi unumu eleğimi asmış olurdum'' sonra denemeye başladık

Ucretsiz izin de artık kosul ıstıyo dıye bılıyorum Oyle dogurdum ıkı yıl ucretsız alayım rahatlığı yokmusmus artık, duyum sadece tabi benım ki Gecen konusurlarken duydum . push ; Bissunicole

Boşver zamanında çocuk sahibi olmuş kendileri Torun ne kadar farklı olabilir ki Çocuğundan çok sevecek değiller

Hal böyle olunca da insan ister istemez niye bu dünyaya bir birey getireyim e dönüyor olay. Valla şimdi diyorum niye bu kadar yıpratmışım kendimi çocuk ta çocuk diye.

ov Allah güzel ömürler versin evlatlarınıza. ve size bolca kolaylık. zorluklarıyla böylesine mutlu bir anne olmanız çok güzel. İyi ki yolunuz böyle evrilmiş o zaman :) Ben de hep aşık olup evleneyim bebeğim olsun hayallerindeydim. kendimi doğuştan anaç hatta bunun için hayata gelmiş gibi hissederdim Aşk kısmı çok şükür ama gerisini yaşayıp göreceğiz. Teşekkür ederim. Herkesin deneyimini görmek çok kıymetli.

Haklısınız, ülkemiz hiçbir zaman inanılmaz refah bir ülke olmadı. Bazı şeyler zordu. Ama gıda hiçbir zaman bu kadar pahalı değildi. Peynir ekmek parası diye bir tabir bile var. İyi kaliteli peynirin kilosu şu an 250 tl den başlıyor. Gıda genelde ucuzdu. Bazı şeyler pahalı idi. Ortalama insanlar arada dışarıdan ayda bir iki kere yiyebilirdi. Sinema kişi başı 250 tl değildi. Giyim ucuzdu. Mal mülk sahibi olmak için umut vardı. En azından 10 sene dişimi sıkarım alırım diyordun. Şimdi istersen 20 yıl sık 3+1 ev büyük şehirde ütopik paralar kazanmiyorsan alamazsın. Arabalar bu kadar pahalı değildi. Benim babam ilk arabasını murat 131'i azıcık maaşıyla zamanında alabilmiş. Şimdi nerede.. Sağlık ve eğitim daha kaliteli idi. En büyük fark da insanlar daha mutluydu. Umutluydu çalışıp kazanırsam birseylere ulaşabilirim umudu vardı. Şu an var mı? Benim rahmetli dedem 1950'lerde tek işçi maaşı ile 4 çocuk 6 kişiyi geçindirmis. Her gün bal börek yememişler ama sofradan sebze meyve, balık eksik olmazdı der babam. 4 çocuğu dedem tek maaşla okutmuş. Emekli ikramiyesi ile de ortalama bir evi olmuş. Çalışırken alamamış ama emekli olurken alabilmiş. Şimdi nerede.. o zamanlar gibi olsa keşke. 2000lerde değil gözüm.. dedem zamanı gibi olsa razıyım. Kimse şu an umutlu değil. Şimdi diyebilirsiniz instagramda, internette herkes tatilde vs. Onlar ya durumu iyi olan yüzde 5 hadi taş çatlasın yüzde 10luk kesim. Ya da zamaninda mal mülk alabilen veya atadan yazlık vs kalan kesim.. Şu an rahat ülke nüfusu 100 milyon. Bunun 10 milyonun durumunun iyi olmasi cok normal. Hindistanda'da yüzde 10 iyi yaşıyordur. Toplumun genelinin nasıl yaşadığına bakmak lazim. Gençlerin hayalinin yurt dışına gitmek ve bir daha gelmemek olduğu bir ülke asla gelişemez. Bu arada bende domatesten hallice yaşam sürüyordum ama eskiden arada sinemaya giderdik, dışarıda yemek yerdik, tatile giderdik bazen memlekete bazen kısa yurt içi tatile. Şimdi bunlar da yok. Eskiden sahip olduklarıma tekrar ulaşsam yeter. Bu arada domatesin kilosu da 40 tl idi en son:) Ve yaz ayındayız..

Aa bunu bilmiyordum bile. Araştırmadım da zihnim direk kodlamış belli bir süre ücretsiz izin yok diye. Bunu da araştırayım teşekkürler

Valla gerçekçi konuşacağım. Çok anaç, fedakar, sabırlı ve rahatına, özgürlüğüne düşkün olmayan biriyseniz, çocuğunuzda hasbelkader uysal bir çocuk olursa ne ala. Çok sıkıntı yaşamazsınız. 13 yıllık bir anne olarak, Allah ömür sağlık versin yavruma ama ben çok zorlandım hala da zorlanıyorum. Doğduğundan beri zor bir çocuktu, şimdi ergen yine öyle. Şu anki aklım olsa düşünürdüm bu konu üstünde daha fazla, eşimde benle aynı düşünüyor bu konuda. Yardım da aldık her türlü, eşim de hep yardım eder, ama sonuçta anne sizsiniz, her şeyi tam yapmalıyım hissi hiç bitmiyor. Bu çocuk böyle davranıyorsa kesin ben bir şeyleri yanlış ya da eksik yaptım. Hep bir vicdan azabı. Maddi anlamda ise şimdi iki kere düşünmek lazım, ülkenin gidişatı malum. Sadece maddiyat da değil bir çok açıdan bu ülkede çocuk yetiştirmek çok zor hale geldi. Biz sırf bu yüzden bir kaç ay içinde düzenimizi bırakıp yurt dışına taşınacağız ki çocuğumuz daha güzel bir ülkede büyüsün, geleceği inşallah daha güzel olsun.

Kesinlikle bu dediklerinize katılıyorum. Şu an ülkede zengin kesimden değilsen veya garantili bir mesleğin yoksa sürünürsün. Öğretmen arkadaşlarım var. Yüksek lisans vs yapmışlar. Aldıkları asgari ücretin bir tık üstü. Çoğu mühendis de aynı durumda. Çoğu kişi mesleğini bile yapmıyor. Çocuğun kendini kurtarması için ya çok zeki olacak ya da özel hoca, dershane, kurs, takviye vs ciddi para dökeceksin. Yoksa zor. Hepimizin çocuğunun çok zeki olacağının garantisi var mı? Bu iki durumda yoksa asgari ücretten hallice kazanacak. Neye sahip olacak? Aileden gelen bir mal mülk sermaye yoksa en alt segment araba 700 bin. 1+1evler 2, 2.5 milyondan başlıyor. Nasıl alacaksin bunları? Aldığın aylık 11.500 ile ne yapacaksın ki? Eskiden işçiler emekli olurken ikramiye ile iyi kötü bir ev alabilirdi. Şimdi araba bile alamazsın. Köyünde ev bile yaptıramazsın. Bu hayatın berbat geçecek. 40 yaşında önceki kuşaklar emekli oldu. Ben 58 de emekli olacağım değişmezse. Benden sonraki kuşak en az 65 yaşında olacak. Belki 70e çıkarırlar. Mezarda emeklilik yani Ne zaman hayatını yaşayacaksın? 60 yaşına kadar çalış, ise git gel mal mülk sahibi olma, anca aç karnın doysun, hobi yok, seyahat yok, dışarıda yemek bile lüks. Geçende sinema bileti baktık eşimle iki kişi 450 tl. Sadece sinema. Bir de yemek yesek 850 900 tl gitti bile. Öncedendi öyle 3 5 çocuk. Çoğu arkadasim çok çocuk seven bile en fazla tek çocuk sahibi. Onun için bile 3 5 yıl düşündüler para biriktirdiler. Bu yaşadığımız hayat, hayat değil, hayatta kalmaya çalışmak sadece. Kalitesiz bir hayatı çok pahalı yaşıyoruz maalesef.

İlk çocuğum çok zor olmasına rağmen onunla hayat buldum. Ben bir hiçmişim annelikmiş beni tam yapan demiştim hiç pişmanda değilim İkincide de hersey eziyet. Hiç zor bir çocuk değil çok minnoş ama enerjim ama sabrım hepsi tükendi Nihai karar: bitane bari yap

Ucretsiz izin de artık kosul ıstıyo dıye bılıyorum Oyle dogurdum ıkı yıl ucretsız alayım rahatlığı yokmusmus artık, duyum sadece tabi benım ki Gecen konusurlarken duydum . push ;

Çok tatlısınız=) Anne olmayı er ya da geç istiyorum bunu net hissettim diyebilirim. Zaman konusunda fikrim değişmese de bedenimle savaşma sanşım olmadığını düşünüyorum. Yumurta dondurma işlemi hakkında bir araştırma yapacağım. 2-3 yıl sonra emriyonun tutma olasılığı nedir? Gerçi şu an ha desem olacak mı onu da bilmiyorum. ay bu da ayrı bir karışıklık Ona göre karar alırız sanırım.

Bir de derler ki mucize falan. dünyada bu kadar çok görülen mucize mi olur? 10,12 tane çocuğu olan kadınlar varmiş. hatta bazılarının daha da fazla. korunmasa yine olacak olan kadınlar var. günümüzde az yapıldığı ve bizim başımıza geldiği için farklı birşeymiş gibi geliyor ama değil. neredeyse dünyadaki bütün kadınlar çocuk sahibi olabiliyor. eee nasil mucize bu? Son cümleyi benve tepki çekmemek için sonradan eklemişsiniz. arada ben de yapıyorum herkesin düşüncesi farklı. sansüre gerek yok.

Sadece kendimi değil, toplumu da eleştirdim. teşekkür ederim.

Teşekkür ediyorum. Size de istediğiniz zaman sağlıklı bir bebiş dilerim

35 yaşındayım ve 11 yillik bir memurum. ilk kizimi 27 ikinci kızımı 35 yasinda kucağıma aldım. İlk kızımın bebekleri düşman başınaydi, resmen psikolojimi bozmuş durumdaydı aman allahim sürekli ağlayan pencereden bakınca susan bebek mj olur? yani ağrısı olsa pencereden bakınca da olması lazım değil mi? neyse sinir ola ola 9. ayda ise başladım ve masallah bir uysallasti bebeğim... Su an 8 yaşı bitti ve masallah bir prenses ki sormayın. otur desen oturur ses kış annecim desen tamam annecim der vs vs vs. ikinci kızım öyle uysal bir bebekti ki anlatamam. hatta eşim "böyle cocuk olsa ondan 5 tane çocuk yapar.. xxx den sonra bu çocuk mu sence" derdibu arada ikisi De aynı gün doğdu ve kopyala yapıştır gibi aynilar. neyse bebeğim yaşını doldurdu ve bizim mesai başladı hala devam berdeyse 3.5 yasinda ama illallah ettik. huysuz çığlık çığlığa bağırır bi yere alıp götüren peşinden koşmaktan bitap düşeriz. laf tutmaz söz anlamaz kızsan dinlemezbeni mental olarak bitirdi. demem o ki çocuk şans işi. ikisi de benim çocuğum ikisi de aynı gün doğumlu ama birbirinden bambaşka... o sebeple kıyas yapamıyor insan KIR PAPATYASII

Umarım iyileştirme zammı yapılır. Ben yapilir diye düşünüyorum. Seyahat etmek ciddi bir maliyet oldu. Ben artık yabancı youtuber vloglarini izlemiyorum. Yaşam standartları beni sinirlendiriyor. Çok kaliteli yaşıyorlar. Mutlular. Sokağa bir çıkıyorum herkes mutsuz herkes öfkeli. Herseyden kısmak beni mutsuz ediyor. Herkesi mutsuz ediyor. Umarım bu günleri atlatırız. Çok umudum yok ama gene de yanılmak istiyorum. Hani bir mesajınızda demişsiniz ya hepimiz mutlu mu yaşıyoruz diye. Vallahi billahi çok mutsuz yaşıyorum. İşten sonra sırf moralim düzelsin kafam dağılsın diye aktivite yapıyorum. Haber izlemiyorum ona rağmen mutsuzluğum gitmiyor. Çocuğum yok. Çocuğum için gelecek kaygım yok. Kendim ailem ve kardeşim için gelecek kaygım var.. acaba çocuğu olanlar bu gelecek kaygısı ile nasıl yaşıyorlar, ne yapıyorlar çok merak ediyorum.

Galiba bana yeğen geliyor Kararınız denemek yönünde mi şimdi? Netleştiniz mi biraz

bekarken özgürlüğüne düşkün, spor araba alıp dünyayı gezme hayalleri kuran çılgın bir genç kızdım, evlenmek çocuk sahibi olmak aklımın ucundan geçmezdi. taki eşimle tanışana kadar.26 yaşında evlndim. 4 yıl çocuğum olmadı. meğer anne olamıyormuşum. tüp bebekle ikizlerim oldu,11 ay sonra doğal yolla 3. ye gebe kaldım. ailelerimiz yaşlı, tek başımıza büyüttük 3ünü de. hiç unutmam, üçü de bezli iken bir gün saydım tam 21 tane toplamda bez almışım, ikisi azı dişi çıkarırken birini bi dizime birini bi dizime koyup avuturdum,3. de karnımda idi, o yrgunlukta kalkıp işe giderdim, ufakları kreşe bırakırdım, anlatsam hayatım roman olur, o uçuk kaçık ve çocuk istemeyen kızın yerine 3 çocuğa bakabilen ve çalışan bir kadın geldi. güzel kardeşim annelik öyle kutsalki ALLAH öyle bir güç veriyorki, normalde asla yapamazsın denilen işleri yapma gücünü veriyor, yapamasam benim çocupum olmazdı, bakamasam ben bakamazdım. şimdi deselerki yine olsa yine üçünü doğurup o eziyeti çekermydin, hiç gözümü kırpmadan evet drdim. hayatta insanın karşılıksız sevebileceği tek varlık evladı, onun sevgisinin üzerine bir sevgi tanımıyorum. insan ne annesini ne babasını ne eşini evladı kadar sevemez..

Kötü olmayın lütfen.. Allah size, çocuğunuza hayırlı, başarılı, mutlu, huzurlu bir hayat nasip etsin.. umarım ayağınız taşa bile değmez. Hep mutlu olun..

Yalnızlıktan korkuyoruz da mesela bir anne hayatını kaybederse ki Allah korusun her çocuğun ana babalı büyümesini her şeyden çok isterim -konuya meslek ve hayattaki tecrübelerim itibariyle çok çok hakim biri olarak-, diyelim çocuk başkasının eline kaldı? Bu ne olacak? Hadi gül gibi bakarlar deyin de ağlamaklı bir güleyim. Size sataşmak ya da muhalif olmak değil niyetim, asla olamaz fikrinize saygı duyuyorum ve ikna olmak istiyorum. Ancak mesela ben, sülalesinde çok erken yaşta kayıplar olan biri olarak, ya çocuğum olursa da büyütemeden vefat edersem diye çok tereddüt ediyorum. Kalabalık bir aileyiz, kuzenlere yeğenlere bakmamız gerekti haliyle zaman zaman yardım için anne babalarına. Çocuk büyüttüm yani hem de kaç çocuk. Onların bile sorumluluğu, nerdeler kimleler aman boğazlarına bir şey kaçmasın bana emanet, acıktı mı susadı mı vs vs diye düşünmesi beni çok yoruyordu. Hele küçük yaşta annesiz kalan kuzenlerimin ne yaparsak yapalım boynu büküklüğünü çok içselleştirdim. Allah yardımcısı olsun hepsinin. Yani hayat her zaman yaşlı olanı yalnız bırakmıyor. Bu kadar iddialı bir şekilde yalnız kalacağız çocuklar olsun demek bana çok iyimser geldi. Çünkü Allahın gönlüne güç gitmesin ama benim en büyük korkum bu. Mesela Allah tabii ki sağlıklı uzun bir ömür nasip etsin çok istiyorum ama, ben şuan ölsem geride bekleyenim yok. Ben ölürsem ne yaparlar perişan olurlar mı diyeceğim kimse yok. Bu rahatlık da vazgeçilecek gibi değil. Bir yandan da içimde büyümüş küçücük bir insana sarılasım çok var. Fikrinize ikna olmayı çok isterim.

Tamam, size göre eskiye döndük. Öyle hissediyorsanız size göre öyledir. Bana göre de daha beter olduk. Eskiyi mumla arıyorum. Bende böyle hissediyorum. İyi forumlar dilerim.

Tam hazir degilsen olma. bakimi zor.

ben 33 yaşımdayım. hayatımın hiçbir döneminde çocuk diye yanıp tutuşmadım. aksine hayatımın komple değişecek olması korkunç bir durum. çocukları çok sevdiğimde söylenemez. bir sürü hayalim var. çocukla gerçekleşmesi zor hayaller. ama öte yandan babamın hayali torununa bahçede yapacağı park... komşunun torunuyla oyun oynaması... annemin torunum olunca onu şuraya götüreceğim.. şöyle bakacağım.. bilmiyorum bazen çok mu bencilim diyorum. bu arada 'ailem torun görmesin mi?' düşüncesinden gaza gelip korunmayı bıraktık. 3 yıl içinde 2 düşük yaşadım. bunlar çok yıkıcıydı. ama sonrasında hayat içinde yaşananlarda 'aslında iyi ki olmamış şuan bebek olsa napardık' derken buldum kendimi. önümüzde ki ay eşim ve ben yurtdışına yerleşiyoruz. ailenin duygusal baskısı uzaklaşacak. yeni ülke alışma süreci vs.. derken tekrar dener miyim? emin değilim ilerde kendim için değil ama ailem görmedi diye üzülme ihtimalim yüksek

Ayyy er ya da geç en güzel zamanda sağlıkla gelsin diyeyim o zaman İyi haberlerinizi bekliyorum O sizin tatlılığınız

Yeni hayat adımınızda kolaylıklar güzellikler bulsun sizi. Aynı baskıyı annem açısından içimde hissediyorum. Kendi isteğim bu baskıdan mı yoksa içimden mi geliyor çözmek zor. Herşey de var bir hayır. Olumsuz gözüken de de olumluda da.

Ben olaya farklı bir yerden bakıyorum diyelim ki daha sonra istediniz embriyo dondurdunuz 40+ yaşta anne olmak cocukla epey yaş farkı açıklığına sebep oluyor. Bu yüzden bekleyin sonra karar verin yorumlarına katılamıyorum. Bunun dışında yanlız kalmayım diye çocuk yapmak, yada sadece annelik merakıyla herkesin cocugu var benimde olsun dusuncesiyle bebek yapmak yanlış geliyor, manevi hazır olmak diye bir şey yok eger olsaydi çok çocuk isteyip çocuk oldugunda ben ne yapmısım diyen kadınlar, hiç istemeyip kaza ile kaldıktan sonra bunca zaman neden yapmadım diyen kadınları dinlemezdik. Çocuk sevgisi benim annelik tecrubemde muazzam hayatimda boyle bir sevgi tatmadim sevgisi kalbimden tasıyor adeta fakat yinede dogurun muazzam sevgi diye akil veremem eger herkes anne oldugunda benim gibi hissetseydi haberlerdeki cocugunu atan döven sözde anneleri görmezdik değil mi. Bence kararı eşiniz size bırakmamalı oturup ortak istek ve kararınız olmalı ya söyle olursa ekonomi böyle olursa okul masrafi söyle yok yetersiz kalirmi vs vs bu ihtimaller her zaman her sekilde var bunlar karar vermede bir ölcüt olamaz, kapasitesi olan çocuk devlettede yurur gider kapasite yoksa milyonlar dökün o cocuga yine bir sey olmaz. Tabiki ekonomi onemli tamamen bosverin demiyorum fakat ortalama yeterli duzeydeyse 20 yil sonra ne olcak diyede plan yapmayin. Olumsuzu dusunerek yasanan yasam mutsuzluk getirir, hakkinizda hayirlisi olsun

Sizin durumunuza benzerim. Ben bulunduğum sartlardan dolayi çocuk isteyemiyorum aslında. Yaş 36. 40a az kaldı. Eşim 39. Benim sadece kafamı kurcalayan ileride 55, 60 yaşında hersey geçtikten sonra pişman olur muyum düşüncesi. Bu ülkede çocuk sahibi olmak istemiyorum aslında. Bu ülke çok zor, kaotik, alım gücü çok düşük, ekonomi berbat, şu an mal mülk sahibi olmak imkansız, devlet hastanelerinde randevu bulmak çok zor, nüfusa imkanlar yetmiyor. Çocuk dünya vatandaşı olsun dil bilsin, yurtdışı şansı olsun derseniz öyle okulların yıllığı 400 bin. Sadece bez mama masrafı 2.500tl. Bunun ileride kursu, yemesi içmesi, okutmasi, giysisi, yurtdışı veya yurtici seyahat, dershanesi vs derken en az gidecek para 1-2 milyon. Belki daha bile fazla. Yurtdışında iyi bir ülkede olsaydım, devlet 2 yıl ücretsiz izin veriyor. Mama parası, çocuk yardımı vs var.. Kreşler okullar bedava. Hemde bizdeki yıllık 400 binlik okullara fark atarlar. 18 yaşında aileden ayrılmak istese kira yardımı var. Ben ozeldeyim max. alacağım izin 4 ay analık, sonrasinda yalvar yakar 6 ay ücretsiz izin. Çocuk 9 aylık olacak. Annem 70 yaşında. Kayinvalidem 70i geçti. Bakmalarını isteyemem olmaz. Kendileri iyi olsun bana yeter. Bakıcı desem en az 15, 20 bin isterler. Çok pahali. Yani ülkede durumun çok iyi değilse doğurmak eziyet. Sonra gelecek kaygısı var. O kadar okuttun ettin, tıp dışında hiçbir bölümün iş bulma garantisi yok. Bulsa da çoğunlukla asgari ücretten hallice. Sizin şartlar daha iyiyse bunların hepsini hesapladi iseniz bence düşünün. 2 yıl ücretsiz izin alırım çocuğumu istediğinde yurtdışında iş bulabilir özellikte yetiştirebilirim maddi manevi ilgilenirim diyorsanız sizden iyi anne olur. Bilinç seviyeniz yüksek. Ben bu dediklerimi yapamayacağım için çocuk düşünmüyorum. Finlandiya, Almanya, İsveç, Hollanda vs gibi gelişmiş, sosyal devlet olan ülkelerde yaşasam 1 çocuk sahibi olmak nasipse isterdim. Şu an yetişen çocukların yüzde 80'i asgari ücretten hallice maaşla, inanılmaz yüksek enflasyonda, ekonomisi berbat bir ülkede, bir ev, bir araba sahibi olmadan 65 yaşına kadar çalışmaya mahkum kalacak. Bir kısım kendini kurtaracak sadece. O yüzden çocuğum bunları çeksin istemiyorum. Biraz olumsuz yazdım farkındayım ama bunları sizin de düşündüğünüzü tahmin ediyorum. Bu durumlara göğüs gelirim diyorsanız sizden çok iyi anne olacaktır. Bilinç seviyeniz gayet yüksek. Maddi manevi ilgilenirsiniz diye düşündüm. Hayırlısı ile Allah gönlünüze göre versin.

Çocuk için olan kısmı daha çok ilgilendiriyor beni. yoksa gelmişiz 35, 40 yaşına, yaşayacağımızı yaşamışız ya da yaşamamışız, kabullenmişiz durumumuzu. Bir şekilde bu yaşlara gelmişsiz. anne baba pişman olmaz zaten. niye olsun? o çocuğun hayatını konuşuyoruz. swamp hope is the

Evet ilerleme kaydediyoruz çok şükür. Daha önce konuştuğu için dilde bir sorun olmadığını en azından biliyoruz. Bu bizim için umut. Atlatmasi kolay olmadı. Bakıcı ve kreş olayindan sonra 1 yıl boyunca ben ve babasından başka hiç kimse ona dokunamadi. babasına bile izin vermesi bir kaç ay sürdü. gece uykusu sıfıra indi. kimseyle iletişim haline geçmedi. herhangi oyun matı olan bir ortama bile sokamadik. yuksek sesle dahi biri konuşsa ağlama krizlerine girerdi. ev araba ne varsa sattık, sehir degistirdim. özel dersler aldırdım, terapilere goturduk. Evladım için değer. onu kaybetmektense ev hanımı olurum daha iyi. Zaman ne gösterir bilemem oğlum duzelirse normal çocukların seviyesine gelirse tekrar sınava girerim, çalışmaktan gocunmam.

Benim teyzelerim 37 den sonra anne oldular. Büyük teyzem 42 yaşındaydı anne olduğunda. Anne olmak, çocuk bakmak büyütmek onu sevmek, ona sabır göstermek her yaşta, her iş durumunda size kaygı verici olacak. Ve aklı başında, sorumluluk sahibi insan için zaten kaygı verici olmalı. Endişe etmeniz çok normal, olması gereken bir şey.

Bunu ben de sorguladım bir ara ama sonra dikkatli bakinca gordum ki yalnız kalanların hatta yalnız ölenlerin hemen hemen hepsinin çocukları ve torunları vardı biyerlerde. Çocuk sizin yalnızlık arkadaşınız olmayacak belki de. Benim buyuk anne, dede başka ülkede yalnız yaşıyor baya yaşlılar, annem babam başka ülkede yalnızlar ben tek çocuklarıyım burda yaşıyorum. Gibi gibi Herkes bi yerlerde yani. Hayat bu biz de bir gün başka biyerlerde de yaşarız belki. Eşim de ailesinin dibinde ömür geçiremez ya da her gittiğimiz yere bütün aile bireylerini taşiyamayiz. Herkesin ömür boyu devamli dibimizde kalacağı garanti değil.

Sizin dede ile benim dede farklı zaman değil farklı işler. Ekerdi yerdik dediniz. Tahminen dedeniz çiftçi idi zanaat yapardi. Benim rahmetli dedem bir yerde işçiydi büyük şehirde yaşamış ucuza bulup sebze meyve yerdi. Herseyi kaşar ananas muz vs yerlerdi mi dedim? Her gün bal börek yenmezdi dedim zaten. Tüm gıda segmentini masaya yatırmaya gerek yok. Ufak farklılıklar olabilir. Olayın özü tek maaşla 6 nüfusa iyi kötü baktı. Şu an olsa açlıktan vitaminsizlikten ölürlerdi. Olayı kaçırıyorsunuz. Hemen çalışkan olan taşı sıkar suyunu çıkarıra getirdiniz. O zaman size bir soru.. şu an iki memur maaşı ile 1 ev, 1 kirada küçük Ev, 1 araba alabilir misiniz? Alamazsınız. Arabayı zor alırsınız. Alım gücünün zirvede olduğu dönem olmasaydı bu malları alamazdiniz. Alım gücü bitti bunu demeye çalıştım. İsterse ileride çocuğunuz çok çalışkan bir cerrah olsun sizin şu anki mal varlığınıza sahip olamaz.. Siz şanslı azinliksiniz. Size gençler, bizler umudu kaybettik bir şey alamayız isterse 20 yıl biriktirelim, insanlar çok çalışsa bile alamaz o alım gücü artik yok diyorum. Kimse yan gelip yatsın hazira konsun demedim. Çalışkan olsak taşı sıksak bile alamiyoruz diyorum. Çalışan yapar vs diyorsunuz. Madem öyle şu pahalilikta, bu alim gücünde, sizin yaptığınız mal varlığını yapacak kişi gösterin.1 ev 1 küçük Ev 1 araba. Cerrah mi yapar, üst düzey mühendis mi yapar, memur mu yapar? Futbolcu, şarkıcı vs, sermayedar dışında kimse yapamaz. Umut yok diyorum çalışkanlık diyorsunuz. Çalışkanlık diye kendimizi kandırmayalım alım gücü bitti çalışkanlıkla alakasi yok. Eskiden misal çoğu memur golf araba alırdı. Şimdi golf araba 2023 model 1.500 milyon. Çevrenizde var mı memur olup alacak? Çalışkanlık ile hersey olur vs buna şu an inanan var mı? Evet olur bir gün çok çalışkan memur olursan 3+1 evi 10 milyona alabilirsin. ne mutlu oğlunuza mal mülk kalacak. Kimsenin gözü yok sadece keşke herkes sizin çocuğunuzun şartlarına sahip olabilseydi. Olay bu. Şu an istersen çalışkan olup atomu parçala büyükşehirde 3+1, 2+1 ev alamazsın.

İzleyiniz

Bizim gibi kültürlerde hepimizin üzerinde fark etmesek bile bir baskı oluyor. Benim bir kızım var, dünyaları yıkarım uğruna. Ama şu anki aklımla bilseydim, yapar mıydım diye düşünüyorum. Çocuk sahibi olmamak da bir seçenek, böyle kadın arkadaşlarım da var ve çok mutlular. Çok ama çok zor çocuğun sorumluluğu. Doğurayım da bi köşede büyüsün yapanlar da var, ama o bebeğin mesela ilk 2 yıl gelişiminden ve mutluluğundan sorumlu olan tek varlık olacağınız gerçeğini de bi kenarda tutmak gerekiyor. Her anında, her saniyesinde size muhtaç bir varlık. Hep "biraz büyürse rahatlayacağım" hissi, ama o rahatlamanın hiç gelmemesi. Çünkü her yaşın apayrı zorlukları olması.. Çünkü anne olmanın, yanında default olarak endişeyi de getirmesi... Enerjisizlikten bahsetmişsiniz, enerjiye çok ihtiyacınız olacak. Çünkü bıkmadan usanmadan oyun oynamak istiyorlar, ve evdeki ilk arkadaşı sizsiniz Ha evde bir yardımcınız olursa tabi ki çok rahat ediyorsunuz, ama insanın çocuğuyla oyun oynamak isteyip de o enerjiyi bulamaması da üzücü oluyor Diyeceğim şu: Gözlerinizi kapatıp 10 yıl sonranızı hayal edin mesela. Orada çocuksuz bir aile olarak mı mutlusunuz, yoksa kalabalık bir aile olarak mı...

Bana kızmayın ama çok büyük hata etmissiniz.38 yaşında anne olsaniz çocuk okula başladığında 45 yaşında olacaksınız. Enerjiniz olacak mı o çocuğa bakmaya. İyi bir evliliğim olsaydı erken evlenseydim 1 sene beklerdim en fazla çocugu ertelemeyi.

Merhaba. Vakit ayırdığınız için teşekkür ederim öncelikle. Bahsedeceğim sorunumu yakınlarımla paylaştığımda üzerimde baskı hissediyorum. O yüzden sizlerden tarafsız cevap almak iyi gelir diye düşündüm. 37 yaşındayım. Şimdiye kadar bebek sahibi olmayı öteledik. Ötelerken pişman olmamak adına eşimle düzenli kontrol yaptırdık. Sağlık açısından şu an bir engel olmamakla birlikte, Yumurta rezervim biraz olması gerekenden düşük olduğu için doktorum max 3-4 ay deneyin sonra takiple süreç planlayalım dedi. Bunun üzerinden 3 ay geçmesine rağmen ben hala anne olmaya hazır mıyım kestiremiyorum. Eşimde ben de evlat sahibi olmak istiyoruz aslında. fakat 1-2 yıl daha sonra olsa diye istiyorduk. bir yandan da Eşim saygı duyuyor ve sağlık sebebiyle olmaması durumunda ya da tercihimizle olmaması durumumuzda biz mutluyuz sorun yok. İsteyip istemediğine karar ver diyor. yani eşim açısından baskı yok. Benim kendi içimde kararsızlığım ise hayatımdan oldukça memnunum. bir çocuk büyütmek evet çok büyük sorumluluk ve hayatımı tamamen ele geçirecek bir olay gibi görüyorum. Dönüşü yok. Bir yandan da anne olmayı hep çok isterdim. istediğim zaman olacağım diye düşünürdüm ama doğurganlık düştükçe ihtimal yok olursa üzülür müyüm yoksa tercihim buydu der hayatıma mı bakarım emin olamıyorum. Çalışıyorum, memurum. Çok yorucu olmayan bir iş hayatım var. Özel sektörde stresle ve yoğun çalıştıktan sonra şu an cidden rahatım. Fakat artık yaş mı kendi miskinliğim mi bilmiyorum. Akşam eve geldiğimde bitap düşmüş oluyorum. Eğer iş çıkışı program yapmışsak enerjim var. Eve geçmişsek direk dinlenme modu. koltuktan kalkasım gelmiyor. Kaç haftadır düşünüyorum. Bebeğimiz olduğunda ben bu yorgunlukla akşam ne verebileceğim o çocuğa. Özbakımını yaparız tamam ama asıl önemli olan sadece özbakım da değil. Bu enerjisizlikle iyi bir anne olamayacağımı düşünüp bebeğime haksızlık etmek istemiyorum. Anne olmadan da yaşanılıyor diyorum. Ama içim anne olmayı da arzuluyor. kaçtığımın farkındayım da. Çok git gelli karmaşık yazdım sanırım. Kendimi en iyi şekilde anlatmaya çalıştım. Çalışırken ya da çalışmazken annelik nasıl? Gerçekten zorlandıklarınız neler? Zorlanırım diye düşünüp aslında zor değilmiş dediğiniz şeyler oldu mu? Ya da tam tersi mis gibi hallederim diye düşünürken afalladıklarınız nelerdi?

37 yaşında bukadar düşünüyorsun iyi anne olurmuyum diye muhtemelen olursun.. Fakat tabiki hayırlı bakalım Allah nasip edecekmiş verecekmiş cocuk bukadarda planci olmayın.. zmninda bende böyle düşündüm fkt yaşım daha gençti sizden 5-6 yıl çocuk düşünmedik isim olsun vs derken hep erteledik... isteyince çocuk olmadı uzun bi mudet. esimden kaynaklı tüp bebeğe girdik. ilk deneme başarılı oldu neyseki Yani biyolojik yasi çok geciktirmeyin çocuk olması da artk eskisi kadar kolay değil... Yada halen ertelemeyi düşünüyorsanız yumurtalarınızi dondurtun

Emriyo dondursanız daha iyi

Bunu sürekli duyuyorum. E dünyaya gelince mecbur tabi. Ama haklısınız her geçen an tahammül düşecektir. Ben de daha erken yaşlarda düşünmeye başlasaydım çok daha az ikilemde kalırdım.

Yo 657 de herhangi bir değişiklik yapılmadı. Amirin takdirine bağlı da değil. Konu sahibi 657 değil misiniz? Memurum anladım ama gunesin

kendinizden net olmak güzel birşey. istemeyerek anne olmadığınız için tebrik ederim sizi. kendinize kulak vererek hayatınız için doğru olanı yapmışsınız.:) Darısı başıma

2002 ila 2019 arası insanlar biraz nefes almıştı. Onun öncesi de ekonomi hep batıktı. Ailelerimiz ekonomiyi dert etseydi çoğumuz doğmamıştık. Ama bir çoğumuz domates gibi yetiştik. Bilmeden öylesine

Okudukça ben de bunu düşünmeye başladım şu an istemiyor gibi hissetsem de ilerde istediğimde nasip olmazsa pişman olacağım sanırım. Ömrü güzel olsun yavrunuzun.

Ben katılıyorum, Türkiyede kadınların kafasına evlilik çocuk çocuk çocuk diye kakılmaya çocukluktan başlanıyor. Çocuğun yoksa korkunç bir durum, evlenmediysen zaten o dünyanın sonu Avrupada çocuk istememek gayet normal, uğraşmak istemiyorsuni hayatını olduğu gibi seviyorsun, uykusuzluğa dayanıklı değilsin, hamilelikle uğraşmak istemiyorsun... bu bir tercih, zorunluluk değil. Yine de kadın bedeni üstündeki 'toplum' baskısı bitmiş değil, anne olduğuma pişmanım keşke olmasaydım çok yorucuymuş demek isteyenler açıkça isimlerini kullanarak yazamıyor, forumlarda anonm olarak yazıyor. Şu gün dünyanı neresinde olursan ol bu iş bana uygun değilmiş, pişmanım diyen anne çıksa sosyopat, bencil, psikopat denir taşlanır. Çok anaç kadınlar gerçekten var onlar bence kendilerini gerçekleştirmek için anne olmalı yoksa mutlu olamıyorlar. Öte yandan çocuk toplumun dayattığı bir zorunluluk olarak kafanın bir yerinde yaşıyorsa olmasa da olru bence. Yani çok çok isteyenller yapmalı bana kalırsa, öte türlü bebek kolik olabilir, zor çocuk olabilir, o olabilir bu olabilir bütün bunları sabırla atlatacak motivasyon varsa var yoksa da hayat törpüsü olur ancak.

Çocuğunuz olmak zorunda mı? Bu devirde bu şartlarda dünyaya birini daha getirmeye gerek var mı bilemiyorum. Nedense doğumun mucize, anneliğin kutsal olduğuna inanmayanlardanım. Sanki anne olmaya karar vermek "benim yeterince boş vaktim var en iyisi kendime iş çıkarayım" demek gibi geliyor. Tabii ki bunu isteyene saygı duyarım ama ben ömür boyu sorumluluk almayı gözüme kestiremiyorum yaa. Açıkçası çocuk sahibi olmak fazla romantikleştiriliyor gibi geliyor bana. Bi bebeğin herhangi bir hareketiyle kaybettiğim zamanı, verdiğim emekleri, çektiğim acıları unutabileceğimi zannetmiyorum. Kaldı ki benim de bu dünyada ne kadar zamanımın kaldığı belli değil. İleride yalnız kalmamayı düşünerek çocuk yapmak hiç akıllıca değil. Günümüzde zaten yeterince sağlıksız besleniyoruz hava kirliliğine maruz kalıyoruz daha sayamayacağım bir sürü şey. En fazla 50-60a kadar yaşarız zaten o süreç içinde de emekli bile olamayız gibi geliyor. Ay ben çok karanlık bakıyorum galiba bunlar sadece benim düşüncelerim. Eğer bir çocuk sizi mutlu edecekse hiç düşünmeyin o zaman

Hayır merak ettiğim, ailende bu yapıda bir kafaya sahip değilken sen kimi örnek alarak bu kadar nefret dolusun onu anlamış değilim

Sözleşmeli memurum. Yeni sayılır. 1 yıl içerisinde 657 de geçebilirim. Atamalarda tercih vermedim kurum bekliyorum. İstediğim kurum açarsa kadro giderim. açmazsa tekrar sınava girerim gene beklerim O yüzden ücretsiz izinden faydalanma şansım olmaz.

35 yaşındayım ve 11 yillik bir memurum

çocuk için ileriyi şimdiden bu kadar net görmeniz de yanlış. belki tıp okur. ok para kazanır ama mutsuz olur, belki az para kazanır mutlu olur, belki tıp okumaz ama çok para kazanır, bunun bir aritmetiği yok, bu şekilde şuanki duruma bakarak hesap yapmak hatalı olur, bize düşen çocukları sağlıklı yetiştirmek, gerisini bilemeyiz, şuan aç kalır diye 20 yıl sonra da aynı olacakmış gibi düşünüp doğurmayayım demek saçma olur. öncelikle ne olursa olsun çocuğumun yanında olacağım diyebiliyorsanız doğurmalısınız, yoksa ekonomik şartlar çok değişir, eğitim olanakları çok değişken şeyler.

olaya bakışınız çok yanlış. tabiki hayatın zorlukları olacak, insanların bunda zorlanması ve ifade etmesi pişman olduğu anlamına gelmezki, doğurduktan sonra tabiki istemiyorum diyemezler demişsiniz yoo bunu demek isteyen hakeza diyor çocuğunu yurda bırakıyor bakmıyor ilgilenmiyor, ama aklı başında evladını seven anneler asla çocuğundan pişman olmaz, aklına bile gelmez, evet eskiden sosyal baskı vardı ama artık insanlar çok daha bilinçli bir şekilde anne oluyor, dünya kötü olabilir ama bu insanı bütün insani duygularla yeniden donatan anneliğin şifasından onu mahrum bırakmamalı. kadın dünyada herşeye katlanan, merhamet timsali olarak yaratılmış ve ALLAH kadının bu vasıflarına binaen ona anne olma şerefini bahşederek bu hayat hengamesinde onun yükünü evlatlarının sevgisi ile hafifletmiştir, yoksa çekilecek dert değil evet. peki size soruyorum, eşiniz dört dörtlük mü, sanmam, keşke evlenmeseydim diyor musunuz, onu da sanmam, e işte annelik de öyle birşey, dört dörtlük değil elbet ama pişmanlık getirecek bir durumu da yok.