Allah rahmet eylesin mekanı cennet olsun inşallah Umarım acınız hafifler çok zor sevdiklerini kaybetmek A

Görüşünüze saygı duyuyorum Ancak baktığımız zaman eşi, sevgilisi ölen biri o kişiyi ne kadar sevsede ondan sonra yoluna bakıyor başkasıyla oluyor ve belki hiçcaklına gelmiyor Ama baktığımız zaman anne babasını kaybedenler onların acısını hep yaşıyorlar Kibariyenin Annesi

Bu duygu beni hiçbir zaman terk etmedi. Sevdiklerini kaybetme korkusu her daim var. Sevdiğin öldüğü zaman hiç unutmuyorsun, bana göre. Sevmek sevilmek güzel bir duygu. Sonsuza dek kaybetmek ise çok büyük bir acı ve keder dolu.

Unutulmak degilde arkamda birakacagim sorumlulugum olan evlatlarim bensiz napar diye dusunmekden o topragin altina nasil girip çürücem kabir azabını yaşamakdan börtü boceklere yem olmakdan korkuyorum Son zamanlarda hanimin ciftligi dizisini izliyodum. Hamza karakterinin idami beni cok etkiledi, kendimi toparlayamiyorum bi türlu

Amin teşekkür ederim.

Anksiyete sorununuz var ve maalesef yardım almadıkça düzelmez hayatınıza yazık olur. 1.5 yıl içinde hem babamı hem abimi kaybettim yıkıldım çok zor toparladım insan bu acı geçmez sanıyor geçiyor alışıyorsun ama o özlem duygusu hiç geçmiyor. Zaten zor olan kaybetmenin acısı değil özlemek. İnsan ölümden kendisinden sonraki olacakları göremeyeceği için korkuyor aslında ama zaten ahiret hayatı dünya hayatından kat be kat daha güzel diye müjdeleniyor. Bize düşen elimizden geldiğince inandığımız gibi yaşamak. Gerisi nasip...

Öyle yapıyorum ve çok iyi geliyor:)) sandriyon Nirvana Anneler

Oooo ben öldükten sonra beni unutsalar nolucak, unutmasalar nolucak. Önemli olan ahiretini yakmamak. Allah bizi imandan kurandan ayırmasın gerisi boş. He bu arada peygamber efendimiz Bütün zevkleri kökten yok eden ölümü çok hatırlayınız diye bir hadis var. Korkmayın.

İlginç bir bakış açısı. Düşünüyorum da her şey zamanında olmalı Allah zamanlı ve sıralı ölüm versin. Büyük konuşmuyorum rabbim yaşatmasın ama nişanlıma benden önce bir şey olmasına kahrolurum. Büyük ihtimalle tüm hayat bağlarım kopar ve intikamcı gibi dolaşırım. Bir de kardeşime üzülürüm çok genç çünkü. Anama babama daha var onlar da yaşasın. Kendim ölümden hiç korkmuyorum. Sadece nişanlım çok üzülür annem babam üzülür onları üzmemek isterim. Beni korkutan bana bir şey olması değil başkalarına bir şey olması

Bu durum çoğumuzda dönem dönem hissedilir fakat sizin ki biraz daha fazlası gibi geldi bana. İsterseniz neden böyle düşündüğünüze odaklanın. Önce bu sorunu ortadan kaldırmaya çalışın. Örneğin; aileniz çok fazla mı ölümden bahsediyor? Ahiretten bahsedilen ortamlarda mı bulundunuz küçük yaşlarda? Bunu şundan dolayı soruyorum. Bir tanıdığım hoca ve kızlarını alışsınlar diye böyle okuma yerlerine çok götürüp getirdi ve sonuç ölüm korkusu oluştu çocuklarda. Çok manevi duygularla yetiştirilmek ayrıca öbür dünyada günah ve sevapların karşılığı uygunsuz zaman ve şekilde anlatmak da çocukları etkiliyor. Yaşınız genç sanırım. Yaş ilerledikçe ölümü yeni bir başlangıç olarak kabulleniyorsunuz. O kadar korkutucu gelmiyor.

Çok yakınınız çok sevdiğiniz birini kaybettiğinizde asla unutamazsınız. Hayat devam ediyor derler, hayatın akışı evet devam eder ama bir çok şeyin eski tadı kalmamıştır. Acı özleme dönüşür sizinle bütünleşir artık. Kimin kaybını yaşadığınıza bağlı. Yalnız sizin için şunu söyleyebilirim, sanırım bu konuda ki kaygınız, herkesin olağan olarak duyacağı sevdiklerini kaybetme korkusunun ötesinde. Bu sizi çok yorar, yıpratır. Belki bir destek almanız iyi olur.

Tabiki zamanla hafifliyor yada şöyle söyleyeyim yaşıyorsun hayattasın bir şekilde hayata adapte olmaya çalışıyorsun. Yemek de yiyorsun geziyorsun gülüyorsun ama hep eksiksin. Mutluluğunda da acında da hep eksiksin. Boğazında kocaman bir yumru var geçmiyor. Annemin vefatından beri benim omuzlarım düşük başım eğik3 yavrum var onlar için iyi olmaya çalışıyorum. Yeni terapi almaya başladım inşallah faydası olur

Geçtiğimiz yılin başında anneannemi sonunda teyzemi kaybettim. Pandemiden dolayı yarım saat sürmeden defin islemleri bitti diyebilirim. Bir de hocanın kadın görünce öcü görmüş gibi telaşlı tavrı ve elin adamlarinin yani yakın olmayanların sizi ezip geçip en önde olması ve doğru düzgün ugurlayamadiginiz hissi.. Velhasıl şu an onları ara ara anıyorum ve zaman geçtikçe gözümde daha yüce oldular. Kalan tüm anılar sadece güzel olanlar. Enerji asla yok olmaz tüm inanışlarda böyle diyor. Eminim iyiler ve huzurlular. Fakat kalana zor, çocuğum olurdu göremedi diyorsun. Yaşanabilecek güzel şeyler yarım kalmış gibi hissediyorsun. Fakat ölümü son olarak görmüyorum. Son değil. Geçiş sadece. su00 Guru Anneler

Neyseki sorumluluklarım çocuklarım yok galiba çokta üzülen olmayacak Kabir azabından korkuyorum çürümek filan Nooption memento mori memento

Unutulmuyor. 6 yıl önce 21 yaşındayken dayımı kaybettik, bir fotoğrafına bakınca içim acıyla doluyor. Çok özlüyorum onu. İnsan en sevdiklerini unutamaz bence..

Doğru tabii güzel yaşamak Ama sanki hiç geçmiyecekmiş gibi düşünüyorum yani bir insan annesiz babasız nasıl hayata tutunur ki damaged

İnşaAllah okuyacağım çok teşekkür ederim

Biryandan diyorum keşke unutsakta acı çekmesek Ama biryandan unutulmak ta kötü İnşallah

Ben annemi kaybedicem diye çok korkuyorum Gerçekten çokta iyi bir anne değil ama kötüde değil Sanki yaşayamam gibi geliyor A

Eninde sonunda hepimiz unutulacağız. En azından çocuklarımız ölünce unutulacağız. Yüzyıllar geçti kaç kişiyi hatırlıyoruz? Büyük büyük dedeni hatırlıyor musun? Yani ölümden yada hatırlanmamaktan korkmayı da anlamıyorum. Tek bir hayatın var ölene kadar yaşayabileceğin en iyi hayatı yaşamak olmalı amacın. Arkanda kalanların üzülmesi acı çekmesi hatırlaması değil.

Allah rahmet eylesin

Anne ve baba gibi gördüğüm dedemle babaannemi ve kardesimi kaybetmis bir insan olarak cevaplayayim. Acisi zamanla azaliyor ama asla unutulmuyor.

Ben çok bi duygu beslemediğim uzaktan tanıştığım ölenleri bile unutmuyorum, üzülmüyorum da ama unutamadım da, ama bunun onlara faydası ne ki?

Acı tabiki ilk günkü gibi değil ama sık sık acısını hissediyorsun ve dayanılmaz bir özlem sarıyor bazen..

Anne baba insanın hayatının büyük bir bölümünde sürekli oldukları için ölümleri çok derin yaralar bırakıyor ancak nişanlı, eş, sevgili eldir ölse ne kadar üzülsekte bir süre sonra yerlerini yeni biriyle dolduruyoruz ama anne baba yeri ömür boyu dolmuyor içinde hep bir boşluk oluyor insanın acısı hiç geçmiyor.

Babama çok düşkündüm babamda yaşlıydı çocukluğum hep babamı kaybetme korkusuyla geçti onsuz yaşayamam diye düşünürdüm hatta bazen gündüz uyurken görsem nefes alıyor mu diye kontrol ederdim çocukluğumun en büyük korkusu babamı kaybetmekti ki oldu da babami ani bir şekilde kaybettik hadi görüşürüz diye ugurladigim babamı canlı göremedim Günlerce aylarca ağlıyorsunuz sonra saçma birseylerden güldüğünüzde kendinize kiziyorsunuz ben en sevdiğimi kaybettim nasıl mutlu olurum buna hakkım yok diye sonra acı hafifliyor özlem yerini alıyor ama hayat aynı şekilde sadece bir kişi eksik devam ediyor.. Mutlu da oluyorsun, arkadaşlarınla kahkahalar da atıyorsun, yiyor içiyor tatiline gidiyorsun hatta çoğu zaman o kişinin varlığını unutuyorsun sonra aniden aklına geliyor için cız ediyor... Ben geçen gün babalar gününü kutlamaya mezarına gittim gayet hayattaki babamı kutlar gibi günün kutlu olsun babacim dedim duamı okudum cicegimi bıraktım icim mutlu bir şekilde ayrıldım yanından.. Ölüm zor ama insanoğlu öyle bir varlık ki yapamam diyorsun yapıyorsun, dayanamam diyorsun bir bakmışsın alışıp gitmişsin..

Bilmem kaç sene evvel saksımda ölmeye yatan kelebeği, elimde son nefesini veren her sokak hayvanını, ilkokulda ölen sınıf arkadaşımı, en ince ayrıntısına kadar hatırlıyorum ne unutması. Annemi, babamı hergün mutlaka anıyorum hiç bir iz silikleşmedi bile ikisini de kaybedeli 10 yılı geçti. Ölen kedimi kalbimin en derin yerinde saklıyorum onun sızısını bile seviyorum velhasıl unutmanın imkanı yok. Ama ne yazık ki ölümlüyüz bununla ilgili yas terapisi aldım, insan herşeye alışıyor. Irvin Yalom ' un Ölüm Kalım Meselesi kitabını okumanızı tavsiye ederim

Ben öldükten sonra unutulmuşum silinmişim ne önemi var ki, her canli ölümü tadacaktir er ya da gec. Önemli olan şu ahir ömrümüzde iyi insan olmak iyilikten yana olmak, sahip oldugumuz hayati en verimli sekilde gecirmek yani şöyle ki herkes ölecegini bile bile yaşiyor ama bazilari da hiç ölmeyecekmiş gibi davranıyor. Allah sıralı ölüm versin, Rabbim kimseye de kaldiramayacagi yuku yuklemez. Unutmayi vermeseydi Allah hayat gercekten yasanmasi cok zor bir hal alabilirdi, iyi ki unutmak ve alismak var. Sevdiklerinizi kaybetmekten korkuyorsaniz her gunu son gununuzmuş gibi sevgiyle geçirin

Başlığı açanı göz ardı yaparsan açtığı konuyu da görmezsin.

İnanın bazen bende öyle düşünüyorum ya annem ölür babam başkasıyla evlenirsen diye ve kızıyorum allah korusun cidden düşünmemek lazım

Unutmak değil de acı şekil değiştiriyor. Yas bir ölçüde hep var ama yavaş yavaş onu kilit altına alıyorsun, onunla yaşayabilmeyi öğreniyorsun. İlk zamanlar olduğu kadar seni mahvetmiyor. Hayatına devam ediyorsun, eğleniyor ve mutlu oluyorsun. İlk yıl daha zor geçiyor çünkü onu hatırlatacak birçok özel gün var. Örneğin baban öldükten sonra babasız ilk babalar günü, ilk bayram gibi. Ama insan her şeye alışıyor işte.

Bu gün annemin ölüm yıl dönümü.26 yıl oldu öleleli. öldüğünde ben 5 buçuk yaşındaydım. gecenin bir yarısı uyandım telefona baktım 1 haziran yazıyor. uyuyamadım. sabahtan beri içim kan ağlıyor. kimse belli etmem ama içimde yaşarım. unutulur mu 26 yıl geçmiş ama hala özlerim canım annem. babamı kayb edeli 2 sene oldu. telefonumun ekranında babamın resmi var. onun yokluğunu kabullenemedim daha. unutulmuyor.. son nefesime kadar da unutmam.

Kuzum benim Rabbim sabır versin. Üzme kendini hiçbir şey için hayat kısa

Canım bedenimden çıkınca babam da aklımdan çıkacaktır...

Görmek istemiyorsan engelle sorumu mahvetme.

Hayatında pek çok kez kayıp yaşamış biri olarak diyebilirim ki Hayır unutulmuyor Sizi seven kişiler mutlaka hatırlıyor ve anılarda yaşıyorsunuz Ancak o acıya alışıyor insan ve hayat kaldığı yerden devam ediyor. Aksi olsaydı zaten insan yaşayamazdı. Siz bireysel olarak unutulmak istemiyorsanız ardınızda güzel şeyler bırakın

Ben Allah gecinden versin ama sevdiğim benden sonra mutlu olsun ve başkalarıyla birlikte olsun isterim. Bu benim anılarımı unutacak anlamına gelmiyor. Kendimden emin değilim yoluma güçlü devam eder miyim ama hayatımdaki adamın benden sonra matem tutmamasını beni hep güzellikle anmasını isterim. O yaşasın hep. Ben çok duygusalım ondan dolayı kendimin ne olacağını kestiremiyorum. Dediğim gibi Allah sıralı ölüm versin hepimize. Allah gecinden versin.

Anacığımı 14 yaşında kaybettim öyle demeyin unuttum mu hayır evlenirken, kardeşimin mezuniyetinde, çocuklarımın doğumunda hep aklımdaydı kardeşim evlenirken vs yaşayamam gibi geliyor yaşayıp gidiyoruz bir şekilde Allah tan geldik ve yine ona döndürüleceğiz

insanlarla konuşmalarınızın çoğunu okumadım hani arkadaşa demişsiniz ya acınız ilk günkü gibi duruyor mu diye böyle sormamak lazım 26 sene oldu annemi kaybedeli şu gün bana biri böyle sorsa hem üzülür hem çok kızarım o yüzden dedim

niyetiniz can yakmak değil tabi ama birilerinin canı yanıyor olabiliyor anlayışlı davranmak lazım. siz o acıyı yaşamadığınız için size alakasız gelmiş olabilir oysa o arkadaşın ne demek istediğini malesef birçok kişi anladık. siz destek almaya çalışın yaşınız daha küçük şimdiden bu endişelerle boğuşmanız normal değil.

Merhaba genelde anksiyete problemi olan insanlar böyle konuları cok takıyor. Ben sürekli sevdiklerimi kaybetme senaryoları üretip üzülüp anlıyorum. Belki cok sacma gelecek ama böyle. Ölmekten de korkuyorum. Pozitivite 10. Köy sakini - Ege

Böyle bir başlık açtıktan sonra acı hissettiği gayet anlaşılan birine "ingilli o zimin sirimi mihvitmi" demek, "annemi kaybedeli x yıl oldu" diyen insana röportaj yapar gibi "hımm peki acısı ilk günkü gibi taze mı yoksa biraz bayatladı mı" diye sormak neyin kafasıdır? Sorsak çık dıygısılım, çok ıcı çikiyirim, çık inciniyirim Merak etmeyin ben sizi unutmayacağım. Hadi yine iyisiniz

Bizim de bir yakinimizın eşi kırkı çıkmadan sevgili yapmıştı. Onu görünce annem önce ölür de babam evlenir diye korkmuştum. Ama insanın korktuğu başa geliyor çokta düşünmemek lazım

Doğru yazmisiniz ama ben yinede arkamdan benim icin dua eden hayir yapan insanlarin olmasini isterim, buda unutulmamakdir Benim icin hergun acitasyon muzik acip sigara yakıp aglamak yerine bana dua yollasin benim adima hayir yapsin isterim Allah bizleri arkamizdan bizim dua okuyan hayir yapan insanlardan eylesin

Sagol canım Allah razı olsun

Doğru ama arkamda bırakacağım çocuğum sorrumluluklarım yok bu sebeple bunu hiç düşünmedim doğrusu Ama sevdiklerini kaybedenler nasıl hayatına devam edebiliyor merak ediyorum doğrusu A

Amin Allah herkese sabır versin A

Mesela annem babasını kaybetti 10 sene önce soruyorum ona diyor ki bazen günlerce aklıma gelmiyor o derece geçti diyor Bana da ilginç geliyor nasıl unutabildin diye ben olsam asla unutamam acısı geçmez İnşallah destek alıcam A

Öldükten sonra başkasının beni untması ne fark eder Ölüm yaşayanlar için zordur

ne kadar bencilce bir cevap vermişsiniz. kimi unutamıyor kimin acısını yaşıyor açtığınız konu canını nasıl yaktı diye düşünmeden. sorunuza gelince son kale torunlar olur bence onlarıda görebilirsek tabi. sonrası kimse bilmez gelip geçtiğimizi.

Siz hayattayken o en sevdiklerinizin, can parçalarınızın acısı unutulmuyor. Zamanla hafifliyor, gündelik telaşla geri planda kalıyor ama asla unutulmuyor. Kimler geldi kimler geçti, bizi tanıyan en son insan öldüğünde hiç doğmamış gibi olacağız. Silinip gideceğiz.

Amin üzmüyorum artık

Başınız sağolsun mekanı cennet olsun inşallah İnşaAllah ben yaşamam çünkü çok kötü Peki hiçmi hafiflemiyor acısı A

İnsan herşeye alışıyor. Kaybedecegim diye korkmak yerine varlarken kıymetlerini bilmek lazim. Korku hissi geldiginde gidip saril mesela:)

Benim nişanlı filan umrumda değil isterse gebersin ama anne babamı kaybetmek çok korkutuyor onlarsız bir hayat düşünemiyorum yani herşeyimde onlar var

Korku vucutta kortizol hormonu üretir yani bu dusunceler sizi sadece hasta etmeye yarar. Kendiniz ve yakınlarınız için iyi dusunceler içinde olun.. Ben Kardesimi kaybettim.. Değil unutmak her günüm onunla geciyor.. Gezdigimiz gittigimiz her yerde o var.. Her gun ruyalarda bulusabilmek umuduyla gece yastıga basını koyuyorsun.. Bir sey yaptıgımda acaba o ne derdi diye dusunuyorum. Yani vefat eden sevdiklerimizi kalbimizde hergun anıyoruz. Acı hiç geçmiyor ozlem katmerlesiyor ama Allah bir sekilde sabrınıda veriyor. İmanımız olmasa buna nasıl dayanılırdı bilmiyorum. Ahiret inancı bir gun tekrar bulusacagımıza olan inancım beni ayakta tutuyor. Biliyorum ki er ya da gec hepimizin ugrayacagı durak orası.

Unutulmuyor benceBabam öldü ama hala sürekli aklımda. bende ölmeden önce dertleniyordum hatta değişik düşünceler içine girmiştim. şimdi ameliyat olacağım için ölüm sakat kalma gibi korkularım var.

Kimsenin canını yakkmadım yakmamda Ama insanlar bazen beni tanımadan kişiliğim Hakkında kötü yorum yapıyor ve böylelerine tahammül edemiyorum

Profesyonel destek alin lutfen. A

Benim mantigima gore olum kacinilmazdir o halde onemli olan nasil yasadigimizdir. Ve evet olenler unutulur mesela rahmetli babannemi taniyan en genc kisi bensem ben oldugumde babannem asla var olmamiscasina unutulmus olacaktir. Nasil 100 once yasamis insanlar unutulduysa biz de 100 yil sonra yasayacak insanlar tarafindan unutulmus olacagiz. Bu yuzden yasayabildigim en guzel hayati yasayip zamanim gelince gitmeyi planliyorum.

Hicbir zaman unutmazsın. Acın özleme dönüsür. Bir hayatı sevdiklerin olmadan yasayabildigin kadar yasamaya calısırsın. Çunku yanında olan sevdiklerin buna değer. Ve ölüm, inancıma göre bir baslangic ise, bedenim bu dunyada kıyafetim oluyor. Babamı da ablamı da öldüler diye unutmadım unutmayacağim.

Unutulmaz ölenler. Ama hayatı yaşamak zorunda olduğumuz için devam ederiz. Hep bir iç çekişte acı akla gelir. Rabbim sabır versin ölü su olanlara. Kendinizi bu psikolojiye sokmayin. Hayatı güzel yaşamaya çalışın. Afiyetli ömürler diliyorum

Allah rahmet eylesin mekanı cennet olsun inşallah Anneme soruyorum babanı unuttunmu diye diyor ki bazen günlerde aklıma gelmiyor o kadar geçti acısı İlk çünkü gibi değil İnşaAllah hepimiz ölenleri unuturuz da hayatımıza devam ederiz

Eğer insanlık tarihine geçecek bir şey yapmazsan, seni tanıyan son kişi de ölünce dünya üzerinde mezar taşında adı yazan herhangi biri olursun. Hayatın gerçeği bu. Önemli olan unutulmak değil, var olan hayat fırsatını iyi değerlendirmeme endişesi olsun bence.

burada ve heryerde bişey sorarken özellikle acı ile alakalı insanların canını yakmamaya gayret edin olur mu? A

İyi gecelerr Ölüm korkum var daha doğrusu sevdiklerimi kaybetme korkusu var Sizce ölenlerin çalbuk mu unutulur yoksa hiç unutulmazmı Ölmekten korkuyorum Unutulmak, silinmek canımı yakıyor Sevdiklerimi kaybetme korkusu çok var daha onlar ölmeden acılarını yaşıyorum

anıtı yapılacak kadınsın ama önce kibar bir üslup emi...

Doğru ama elde değil başımı yastığa koyunca bile böyle düşünüyorum Keşke unutsam tamamen Başınız sağolsun allah sabırlar versin

Geçmesin yaşamamış gibi ol. Senin için ne değişecek ki? Sen öteki dünyadasin orası için endiselen

O zaman benim soruma yazmayacak. Ayrıca sanane kime ne sorarsan sorarım sana niye dert oldu gelip senin sorunda mı soruyorum SANANE Bana bak canın sıkılıyorsa git başka yerde debelen

Kimsenin yerinin dolacağını düşünmüyorum. Annelik ve babalık bir görevdir kutsallığı yoktur. Görevini tamamlarlar. Sevdiğin insan öyle değil onun sen seçersin. Hayatında en az kendin kadar sevdiğin biri daha vardır artık. Ruhunu tamamlayan birini bulduğunda anlıyor insan. Anne babanın yeri dolmaz çünkü bunlar toplumsal rollerdir. Gerçek sevgi sevgiliye duyulandır. S

Bir donem cok dusunuyordum arkamda kalanlar ne olur diye. Sonra acı gelmeden aciyi yasamak neden. Olursem unutulurmuyum derdim yok. Herkesin acisi hafifler. Lisede cok sevdigim arkadasim trafik kazasinda öldu. Inanin yuzunu hatirlamakta gucluk cektim gecen gun ama acisini hatirliyorum. Ahmet Kaya'yi her dinleyisimde mesela . Hayatinizda guzel izler birakin zaten unutulmazsiniz. En onemlisi varsa cocuklarimizla sinanmayalim

Ben öyle düşünmüyorum. Anne baba evlat arasında doğuştan gelen bir sevgi vardır. Dolayısıyla bu bireylerin kaybetmek doğal bir süreçtir. Ancak başkasını sevmek sevdiğini toprağa gömmek bambaşka bir yük.

İnşaAllah faydası olurda biraz olsun açın hafifler hayatına bakarsın çocuklarına odaklanırsın çok zor bir şey allah düşmanıma yaşatmasın İşte bende bunu yaşamaktan korkuyorum

Koü niyetle sormadım sadece merak ettim ama o tabii üzülmüş olabilir hiç fark etmedim

Herkes unutulacak en nihayetinde. En yakınlar tabii ki unutmaz da, onlar da ölünce hatırlayacak kimse kalmamış oluyor. Hayat böyle bir şey, kısa ve geçici. Ölüme odaklanmak yerine şimdinizin kıymetini bilin, elinizde başka hiçbir şey yok çünkü ve olmayacak da. Bu herkes için böyle.

insanına göre değişir bence. 4ay evvel en sevdigim amcam vefat etti. aradan geçen haftalara ragmen ne zaman aklıma gelse suratım düşer gözlerim dolar. gönülden baglılık ve duygusal yapıya göre değişir bnce. kimisi tutar kendini zamana bırakır ve unutmak ister benim gibi olanlarda aklına geldikçe özlemle anar özler hep. ve evet 30olmadan bana da ölüm korkusu basmaya başladı. o belirsizlik sevenlerimin ardımda kalması benle ilgili herşey ne olacak nasıl olcak hep düşünürüm. ama yapacak bişey yok gerçekten. ölüm bir gerçek ve bazıları için kurtuluş. bu yüzden düşünüp korkmak boşuna stres. ama işte insan oğlu düşünmeden edemiyo ilginç bişey

Bu yorumu yazanın sizin sorunuzu/konunuzu mahvetme amacında olduğunu neden düşündünüz? Ben ölüm kelimesini görünce bile anksiyete yaşıyor olduğunu düşündüm mesela. Bu konu herkeste farklı reaksiyon yaratıyor. Ben hiç tanımadığım bir kişinin ölüm haberini duyduğumda bile gözümden yaş aktığını farkettim.. kaç yaşındaymış, çocuğu var mıymış filan didiklediğimi.. Sonra o yaşta öldüğümü, çocuklarımın bensiz kaldıklarını filan düşündüğümü... Yani ağladığımız üzüldüğümüz aslında bazen ölen kişi olmadan yaşayacak olmanın üzüntüsü değil.. kendi ölümlülüğümüzü keşfetmenin kederi de olabiliyor

EVRENDE BİR TOZ TANESİYİZ... Geçenlerde şu yazıya denk gelmiştim... Dedim hatta çok şeey yapmamak lazım bu hayatı...

Yaşarlarken bunu yaşarsan işin zor. Onlarla olan anları dolu dolu yaşayıp kıymet bilmek gerekir. Çabuk unutulmaz bizi tanıyan son kişi de öldüğünden bu hayatta tozumuz kalmayacak dert etmeyin hayatınızı yaşayın

Aman unutulmaktan niye korkuyorsun öteki dünyada yaşama ihtimali olan kötü şeylerden kork iman et ölüm korkutucu ne yaşayacağını bilmemek, hadi cenazemde kimsenin olmaması da üzücü diyeyim ama yaşarken unutulmuşuz ölünce unutulsak çok mu ama sevdiklerini kaybetmek çok ağır gerçekten Cook yaşadım cok acı. Çok sevdiklerimi kaybettim dusunmedigim bir gün yok belki de yalnızlıktan

Konu engelleme diye bir şey var mı? ben bu konuyu üstte görmek istemiyorum bilen bana yazsın lütfen

Mutsuz bir ortamda büyüdüm ve Annemi hiç mutlu görmedim ölüncede hep böyle mutsuz hatırlayacağım Güzel anılar hatırlamak yerine bi enkazı Bu sebeple daha acı çekiyorum

Neyse size katılmıyorum kısaca, anne baba toplumsal rollerini oynuyor. Sizin anne babanız başkasının anne babası olabilirdi aynı şekilde sevecek miydiniz onları, seçmediğiniz insanlar anne baba. Benim arkamdan sevdiğim kötü anmasın zaten güzel ansın beni. Sizin düşüncenizi fazla dramatik ve kaderci bulmakla birlikte saygı duyuyorum

Bu hayatını etkileyecek kadar yoğun bi duyguysa sabah akşam kafaya takıp yaşantını aksatıyosan psikolojik destek almalısın

Unutuldukları bile unutuluyor...

Kimse unutulmuyor ama hayat devam ediyor, acılar kalıcı olmuyor öyle olsa kimse yaşama devam edemezdi, bazen anlık bir görüntü-bir koku vs size ölen kişileri hatırlatıyor ama anlık duygu durum değişikliğinden sonra kaldığınız yerden hayata devam ediyorsunuz hem unutulmaktan korkmayın bu hayatı güzel yaşarsanız-çevrenizdeki insanlara karşı iyi niyetli olursanız ve insanların üzerinde bir iz bırakabildiniz ise ölseniz de sizi hep anarlar.

Sürekli böyle ölüm korkusuyla yaşanmaz ki uzman desteği almanız lazım

İşte bende tam böyleyim A

Ankaiyete baş belası bir şey. Ve benim cocuguö olduktan sonra daha cok etkiledi. İlac kullandım ama shan yine aynıyım

Annemi kaybedeli 4 yıl oldu, hatırlamadığım bir gün bile yok gibi...

Burada niyetim kimsenin canını yakmak değil ama sorumuda alakasız yorumlarla doldururlarsa rahatsız oluyorum Aynen nasıl ki biz büyüklerimizi unuttuysak birgün bizide unutacaklar tanımayacaklar. Malesef A

Bende çocukluktan beri hala aynıyım geçmiyor net A

Unutulmaz en ufak şeyde anılar gözümüzde canlanır. En azından bende öyle oluyor. İnsan başta yokluğuna nasıl alışırım diyor ama Allah sabrını veriyor gerçekten. Asla unutulmuyor ama kalbindeki acı diniyor yerini büyük bir özleme bırakıyor, hatıralarda, rüyalarda, hayallerde yaşamaya devam ediyorlar. Tüm kaybettiğimiz güzel insanların mekanı cennet olsun.

Anksiyete. eger cok takinti seklindeyse psikiyatriye gitmelisiniz buralwrda bunu konusmak sadece bu korkunuzu buyutur

Ben hep tüm sevdiklerimden önce ölmek isterdim. Evet bu bencilce, insanlara evlat acısını yaşatmak gibi olur deyip o halde hep birlikte ölsek keşke diyordum. Ama ikisi de olmadı.. unutmadım unutmak istemem, yolda giderken gözüm dalar onu düşünürüm, her gece rüyamda görmek isterim, bir söz duyarım o aklıma gelir... Ama bir şekilde yaşıyorum ne yazık ki.. hayat devam ediyor.. Khomyuk

Anneciğim 8ay önce vefat etti... Asla unutulmuyor.. Acım çaresizliğim çok koyu bir özleme dönüştü... Çook özlüyorum o kadar çok ki

Allah rahmet eylesin mekanı cennet olsun zor bir durum Allah korusun böyle düşünmeyin her ne olursa olsun Keşke ölümü ayrılığı kabullenebilsek

Kendi hayatını kurarak. Sevdiği bir iş, bir eş ve kendi çocuğun. Varsa kardeşlerin. Bu şekilde devam ediyor hayat. Belki acımasız gelebilir ama böyle. Bende bekarken çok korkardım annem ekmek almaya gitse dönene kadar yüreğim ağzıma gelirdi. Sonra atandım evlendim oğlum doğdu derken hayatı akışına bırakmayı öğrendim. Birgün en çok korktuğum şey gerçekleşti hem babamı hem abimi uğurladım bu dünyadan. Alışmak çok zor oldu evladımon sevgisiyle teselli buldum. Size tavsiyem biran önce yardım alın ve hayatınız için birşeyler yapın.

Öldükten sonra geride kalanları hatırlanmayı unutulmayı düşünemeyeceğimiz için çok takma derim. Bu korku şu anına yaşarkenki zamanına ait bir korku sadece.

Bende hep önce ölmek isterim bencillik ama neyapayım sevdiklerimi kaybetmek istemiyorum allah rahmet eylesin A

Babam 2 sene önce öldü ama ne zaman ben öleceğim, o zaman benim için ölmüş olacak. Babam hep benimle kalbimde yaşıyor. O kadar güzel anılarımız var ki, hala dün gibi. Ölümden korkmuyorum. Elbet hepimiz bir gün öleceğiz. Hayatı değerli kılan ölüm. Toprağın altına girmekten de korkmuyorum. Morgta gördüğüm babam değildi. Bedeniydi. Babam benim aklımın ermediği bir yerde. O yer kesinlikle mezar değil. Ve bir gün yeniden buluşacağız. Hacca gittim ben. Manşeri bir kalabalık vardı. Hayatımda o kadar kalabalık içinde olmadım. Herkes kendi derdine düşüyor. Ama eğer ahirette öyleyse ben babamı bulacağım. Onu çok özlediğimi söyleyeceğim.

senin için dünya tarihindeki en önemli gün doğduğun gün galiba. öldüğün gün de dünya dursun, herkes seninle ölsün mü istiyorsun? yoksa, ailen öldükten sonra yaşamaya devam edemezsin diye mi korkuyorsun? anlamadım, bunlara niye kafa yoruyorsun? bu kadar egosantrik olma. sevdiğini gömmeyen kimse yoktur dünyada. bir yolunu bulup yaşar insan. sen de bulursun, seni gömecek olanlar da bulur merak etme ama sen şimdi halen sevdiklerin yaşıyorken, sen hala genç, sağlıklı ve güzelken güzel bir yaşam sürmenin yolunu bulmaya bak, bence.

İşte ben tamda böyleyim

Allah rahmet eylesin mekanı cennet olsun Evet bazen gerçekten ölüm bir kurtuluş