Maalesef iş yerinde, okulda veya girdiğiniz bir ortamda gruplara ihtiyacımız çok oluyor. İletişim kurmak payladmak gerekiyor

Çok kötü değil anlaşılır ve İstanbul Türkcesiyle konuşuyorum ama kötü genede Patidostu Çok pati az insan çok

Bende de benzer bir sorun oluştu ama okul bitince oluştu bende. İlkokul, ortaokul disinda okul hayatindaki arkadasliklarim guzeldi, arkadaslarim arasinda sevilirdim, okulda ozellikle lisedeyken populerdim baya, cok kalabalik arkadas cevrem de oldu. Okul disinda da hobim sayesinde coook insan tanidim ve arkadasim oldu, davetler alirdim. Gel gör ki "iş yeri" arkadaşligi yok olmuyor, yok yani olmuyor, calisma hayatindayken hep insanlarla sorun yaşadim birak arkadas olmayi. Hatta belli bir yaştan sonra (28 yasimdayim) dogru durust arkadas edinemedim. Gorusmedigim arkadaslarimla gorusmeye başladim, eski arkadaslarla gorusuyorum. Cunku kendi seçmedigim mecburen ayni ortamda bulundugum insanlara istemsiz mesafeli, soguk davraniyorum, direkt kakara kikiri olamiyorum. Karakter yapisi malesef. Evlendim ve başka bir şehre geldim bu şehirde kimsem yoktu ve hala oyle cok sıkı fıkı oldugum birileri yok ama başka bir tanidigim benden sonra evlenip yurtdisina gitti direkt orada da 5-6 kişilik arkadas grubunu kurdu hemen.

Aa üzüldüm size. Benim kardeşimde öyle, önceden daha doğrusu ilkokuldayken çok girişken çok arkadaşı olan bir çocuktu, sonra dişlek olmaya başladı, salak bir arkadaşı okul fotoğraflarının dağıtıldığı gün fotoğrafını zorla elinden çekip alıp sınıfta "uzaylıı, dişlere bak" diye dalga geçmiş. O olaydan sonra dişlerini hep saklamaya başladı, daha içe dönük olmaya, insanlarla konuşurken çekinmeye başladı. Psikolog bu konudaki travmasını terapi alarak yenebileceğini söyledi. Sizde bu yolu deneyebilirsiniz, belki sizde de işe yarar. Bazı çocuklar çocuk değil acımasız resmen. Keşke her aile bunun eğitimini düzgün verse.

Bir şey diyeyim mi etrafında kalabalık olmaktan sa bazen yalnızlık en güzeli ne demişler ne kadar az insan o kadar az dert diye aynen

Bazı insanların ağzı laf yapar dışa dönüktür. Bazı insanlarsa daha sessiz kendi halinde ve içe kapanıktır. Atak girişken değildir. Siz bu ikinci gruba dahilsiniz. Yapınız mizacınız bu ve anlattığınız gibi girişken konuşkan tipler genelde bir birlerini bulurlar ve gruplaşırlar. Bir insanın karakteri yapısı mizacı neyse odur. Bu durumdan çok rahatsızsanız kendinizi zorlayın. Fakat değişim öyle kolay değildir. Ben de sizin tarz biriyim çocukken, gençken ve şu an 40 yaşındayım aynıyım. Fakat rahatsız değilim bu halimden kendimle barışığım. Önemli olan sizin kendinizle barışık olmanız. Varsın onlar gruplaşsınlar siz kendi işinize bakın. Zaten inanın nerde çokluk orda b... luk. Dışardan siz pek anlayamazsınız ancak onların içinde de bir yarış vardır buna emin olun. Yani deyim yerindeyse o tarz insanlar birbirleriyle sidik yarıştırmayı severler.

Karakter yapısı. Biraz içe dönük bir insansın anladığım kadarıyla. Bende öyleyim, kolay kolay arkadaş olmam. Ha çok arkadaşım vardır ama hiçbiri en yakın arkadaşım değildir. Ama bence senin bu durumu çözmen gerekiyor, zira sen öğretmensin. Gün gelecek belki karşına anlayışsız bir veli çıkacak ya da bir meslektaşınla sorun yaşayacaksın. Bunun çözümünü yapman, daha doğrusu biraz daha dışa dönük olman gerekiyor. Acaba bununla alakalı küçüklükten kalan bir travman mı var..

Önce bunun sebebini anlamalıyız. sizce neden olabilir? Diğerlerinin tavrını gözlemleyin sizce sizden farklı yaptıkları şey ne?

Duzenleme... yenGEnC

Mesleki olarak gördüğüm kadarıyla daha dışa dönükler veya bir dersi/olayı ballandıra ballandıra anlatabiliyorlar insanın dinledikce dinleyesi geliyor ben de maalesef o hiç yok

dışa dönük değilsiniz Ya da farkında olmadan insanlara karşı samimi mi olamıyorsunuz? Veya özgüven sorunu mı yasıyorsunuz? Genelde bunlardan olur o yanlızlık durumu

Psikologa değil ama diksiyon kursuna gitsem iyi olacak özel hoca tutma fikrim var para biriktirip

En basta siz kendi kendinize değer vermiyorsunuz çünkü. Girdiğiniz ortamda kabul gormeyeceginizi düşünüyorsunuz. Girişken değilsinizdir büyük ihtimalle. Cogu insanda var bu. Cekingensinizdir de. Ozguven eksikliği maalesef. Nasil çözüleceği konusunda da hiç bilgim yok ama bu tür seylerin çocukluktan, yaşanmışlıklardan geldigini düşünüyorum

Aslında bu pek dert gibi değil. Ama tavsiye istiyorum. iş, okul gibi ortamlarda bir gruba dahil olamıyorum. Kimseyle tabiri caizse "en yakın arkadaş" olamıyorum. Genel olarak kimseyle sorun yaşamam, karşılıklı yardimlasırım. Selamlaşıyorum, yeri gelince 2-3 kelime sohbet ediyorum ama o kadar. Ortamda kimse aaa karamel i de arayalım demez kimse aa karamel inde fikrini alalım demez. Aslında yalnızlıktan hoşlanırım ama iş yerinde mesela bir sorun oluyor kimseye anlatamıyorum. İşvereni dedikodu gibi değil de ya böyle bir şey yaşadım ne yapabilirim gibi. Mesela iş yerinde arkadaş grupları birbirinin reklamını yapıyor daha öne çıkıyor belki ben daha iyi iş yapiyorumdur ama daha geride kalıyorum. Veya müdürüyetle çay kahve kakara kikiri oluyorlar sürekli o yüzden müdürümüz onlarla bir sorun yaşamıyor görmezden geliyor veya dedikleri dikkate alınıyor. Ben bir hata yapınca sert tepki alıyorum. En basitinden yaşadığım ufak bir sorunu anlatayım müdürümüz bir keresinde diğer öğretmenlerle organize değilim diye eleştirmişti fakat ben diğer öğretmenlere mesaj atarım sorarım onlar benimle organize çalışmaz. Üniversitede de derslerde grup ödevi olurdu ben yalnız kalırdım. Kendimi çok kötü hissederdim. Bir gruba dahil olmak insanlarla samimi olmak için nasıl davranabilirim? Kimseyle kötü değilim ama kimseyle çok iyi de değilim

Ben çabucak sosyallesebilen güruhtayim. Hep anlatacak bir şeylerim vardır, tuvalette toka alışverişi yaparken, şehirler arası otobüste, birkaç gunluk tatillerde kaşla göz arasında tanışıp arkadaş olup yıllarıdır Instagram'dan takiplesip konuştuğum insanlar vardır. O yüzden bazı önerilerle gelebilirim... Öncelikle "bazı insanlar ballandıra ballandira konuşuyor, ben öyle değilim" demissiniz. Bence buradan başlayın. Bazı insanlar cidden o kadar yavaş konuşuyor ki insanın 'yeter artık yeteeerr, bitiir' diye yakasına yapisasi geliyor. Buna bir çözüm ariyorsaniz kendinizle basbasayken ayna karşısında sohbetler edip, o şeyi ilgi çekici bir şekilde anlatabilirisniz. Ben mesela yabancı dil pratiği yaparken bazı kalıp şeyleri, mesela meşhur bir eski sevgilim var, onla tanışma hikayemi, yine pek meşhur ve komik bir veda anımizi, yurtdışına çıkış anılarımı, bir seyehatte yaşadığım korku dolu ama komik bir olayı, yaptığım işimi falan ayna karşısında defalarca anlatmisimdir. Hala dilim çok yeterli değil, ama en azından bu topiklerde çok rahatça ve esprili bir şekilde kendimi anlatıyorum. Tabii ki klasik, hep anlattığım kısım btiince yine zorlaniyroum. Ama en azından keyifli bir sohbet etmiş oluyoruz :) size de tavsiye ederim. Meşhur anilarinizdan bazılarını kendi kendinize anlata anlata daha keyifli bir hale getirebilirsiniz Ayrıca insanlarla yakın olmak istiyorsanız onları dinleyin ve ilerleyen günlerde dinlediğiniz şeylerle ilgili sorular sorun. Mesela ev arıyorsa birkaç gün sonra 'buldun mu?' diye sorun. Ya da sevgilisiyle kavga ettiyse olayı size anlatsın:) böyle şeyler kizlari birbirine yakınlastirir. İnsanları dinlersen onlar da zamanla sana anlatmak isteyeceklerdir. Aynı şekilde bazı sabahlar poğaça falan götürmen de seni insanlara yakinlastirir. İş çıkışı durağa beraber yürüme, sabahları buluşup beraber gelme gibi rutinler de seni insanlara yakinlastirir... Ayrıca bazen sen de bir şeylerini anlat, kendini aç ki seni tanısinlar. Benim önerilerim bunlar.

Ben sana hak veriyorum tabiki olmalıda az olsun yeterli olsun hoşnut olmadığınız bir yerde zaten olmaz her yerde bu dediginiz gruplara girme durumu da olamaz gerçekten iletişim paylaşım olucak yerlere gözlem yapacaksınız biraz daa girilen olucaksiniz daha paylaşımcı kendinizle ilgili probe varsa bunu yenmeyen calisicaksinız

Ben kimseye yanasamiyorum biri bana yakın davranırsa sadece yakın davranabiliyorum

Sürekli istemediğin şeyleri yapabilir misin ya da yalan olduğunu bildiğin şeyleri söyleyebilir misin? Çevren dolu olsun, popüler ol diye olmadığın biri olabilir misin?

Okulda okurken de kendimiz seçmiyoruz mecburen aynı ortamda bulunuyoruz. Sonra arkadaş oluyoruz. Yani okulda öyleydi ama işyerinde ondan olmadi biraz saçma olmuş başka neden söyleseymiş daha iyiymiş. Ben bunun yeni olmakla alakalı olabileceğini düşünüyorum. 2-3 yıla kalmaz diye düşünüyorum.

Özgüven eksikliği yaşıyorsunuz sanırım. Diksiyonunuz kötü derken çok mu hızlı konuşuyorsunuz ya da kelimeleri mi yutuyorsunuz? Yüksek sesle kitap okuyarak diksiyonunuzu geliştirebilirsiniz. Youtubeda da çeşitli videolar var bunlar için. Onun dışında terapi almanızı ben de öneririm. Kendinizi istediğiniz kadar ifade edemiyorsanız bunun içten içe bazı sebepleri vardır. yenGEnC

diksiyonunuz iyi ise bir konu üzerine konuşurken aynı zamanda o konunun devamını hayal ederek konuşmak konuşmaya faydası oluyor daha çok muhabbette konuyu beynin üretmesi durgun gibi youtube den videolarda iyi gelecektir

Ya sanki beni anlatmışsınız

Girisken olmayabilir misin acaba hemsirem? Saga sola atlayan tipler genelde kabul gorur. Ben de surekli yardim teklif ederim. Boylece dahil olurum ortamlara. TheQueeninthenorth

Diksiyonun çok mu kötü ki? Umarım aşarsın bu durumu :)

Bu benim. Tutuk bir yapim var. Bir kac yil oncesine kadar fikir fikir neseli hareketli bir yapim vardi. Dolayisiyla cevrem genisti. Sonra bazi uzuntuler yasadim. Icime kapandim. Simdi ne yeni bir ortamda girisken olasim ne samimiyeti ilerletesim geliyor. Sahte ve yapmacik geliyor her sey. Is arkadaslarimla bir sorunum yok ancak samimiyetim de yok. Samimi oldugumuzu dusundugum birileri vardi mesela. Bana karsi bir iki hatalari oldu. Hemen kendimi geri cektim ama pek de kafaya taktigim yok. Yas olmus 31. Elimdekilerin, bir avuc lise ve uni arkadaslarimin kiymetini bileyim yeter :)

Çok pati az insan yazmışsın bence senin hayata. Bakış açın yalnızlık. İnsanlara değer vermedigin yada konuşmak istemedigin falan uzaktan belli oluyordur diye kimse yanına gelmek istemiyordur