Herkeste olur mu bilmem ama ben acı çektiğim zaman kendimi güçlü hissediyorum. Kendime güvenim geliyor. Üzüldüğüm kadar güleceğime inanıyorum. Öyle de oluyor zaten. Yani acılar beni güçlü kılıyor. Benim söyleyeceğim şu: Güçlü olmak, pes etmemek ve inanmak. yarimelma ASK nerde BEN

cok tesekkur ederim paylastigin icin, senin uyguladiginida ornek almak isterim yani kendi kisiligin ile barisik olmak. Ne kdr guzel birsey aslinda.. Hatan olsa bile o hatani hor gormemek, kabul etmek ve kendini oldugun gibi sevmek.. yasamayi kendiliginle devam etmek, zorluklari kendin aynan yani icinde ki diger ses ile ustesinden kalkmak. Bu durumda bir destekci dosta gerek yok ama sanirim bu durum kucuk sorunlar icin mesela sinav basarmamak gibi seyler iin gecerli yoksa sevdiginde ayrilma veya birini kaybetme soz konusu olunca tek basinda zorlanirsin diye dusunuyrm. karanfilcicegi adi yok ama kendisi

Merhaba herkese, Bu konuyu kendim ve yararlanabilecek kadinlar icin acmak istedim. Hayatinmiz boyunca zorlu gunleri nasil guclu birsekilde, ayakta kalarak gecirdiginizi daha dogurusu basardiginizi bir kac satir ile anlatabilirmisiniz? Karsilastigimiz sorunlarda nasil guclu birsekilde altindan kalkabildiniz? Guclu olmak, pes etmemek mi? peki ya nasil olur boyle birsey? Acikcasi ben kendimi guclu gormuyorum ve guclu olmam gerekir. Bana onerebileceginiz yontemler var midir? Simdiden tesekkurler.. decemBer medeniyet bekarların omuzlarında

kafa dağıtacak şeylerle meşgul olmak lazım sanırım, ben makyaj ve saç bakımına verdim kendimi o konularla ilgili araştırmalar filan işte... ama ben güçlü bi insan deilim dışardan gülsem de kendi kendime kaldığım ve düşündüğüm bi anda direk ağlamaya başlıyorum, bence tamamen yap meselesi güçlü olup olmamak

Bizim zaten toplumumuz üzüntüye yatkin degil mi? ve aci cekmeye aslinda? decemBer medeniyet bekarların omuzlarında

Su yazın ilaçtan farksız neler yaşamışsın ama bu şükür bu inanç Sen ne güzel bir insansın ya :)

animeye verdim kendimi, beynimi uyuşturdum. şimdi süfer caponca konuşabiliyorum mesela. güzel bişi anime. kireina mono desu. ek: dalga geçmiyorum öyle gibi gözükse de. gayet ciddiyim ve şiddetle tavsiye ediyorum. boşuna antidepresana falan para vermeyin.

acıyı nasıl atlatacağın hangi yaşta olduğunla da alakalı. insanın her evresinde farklı duyguları farklı dertleri oluyor. o yüzden zaman geçtikçe önceden ağladığımız şeylere sonradan ben de buna mı üzülmüşüm deyip gülüyoruz. ben genelde sürekli yakınan her derdi dilinde olan insanlardan uzak durmaya çalışıyorum. etrafımızdaki insanların halleri bizi çok etkiliyor. bu demek değilki derdi olandan uzak dur. ama sürekli melankoli halinde insanlar etrafımızdaysa o zaman biz de o bunalıma çekilliyoruz. bir de pollyannacılık değil ama bardağın dolu tarafını görmek lazım... güçlü olmak yada insanın ne kadar güçlü olduğunu anlayabilmesi için mutlaka bir zorlukla sınanmış olması gerekir. ben her zor durumda yolun sonu aydınlık pes etme derim kendi kendime. yaşım çok değil ama öyle zor anlarım öyle kayıplarım oldu ki, ama hiç pes etmedim, isyan etmedim. sonuç mutluluk... sende koyverme kendini zor anlarında.. hayat kısa, yaşanacak şeylerse çok. güçlü olduğumuz kadar mutlu oluruz bu hayatta. I Interrex

Paylastigin icin tesekkur ederim, gercekten cevrenin onemi dogru birsey. Insan ne kdr yanliz kalirsa bunalima girer, yanlis kislerle takilirsa yanlis yollara sarpar fakat cevresi iyi ise kendisinin 90% dogru yolda olur (10% kendi kafasinda biter hersey).. Bu depresyonlu donemde bize destekci olacak arkadasimizi cok iyi secmemiz lazim lakin o anki pskilojik durumumuz bizi saglikli bir secim yapmamiza hazir degildir o yuzden sakinlesip karar vermek gerektigini dusunuyorum..

dediğim gibi odaya kapanır animeye veririm kendimi. o da olmadı kitaba. kendimle başbaşa kalıp kafa dağıtınca geri kalan şeylere bir sis perdesini, n arkasından bakıyormuş gibi oluyorum. sanki olan biten herşey de bir film veya kitapmış gibi. gerçeklikten uzaklaşıyorum kafamda. iyi bişey değil belki işte herkesin bi tarzı var. böyle inanmak hoşuma gidiyor karanfilcicegi adi yok ama kendisi

uuuuuyyyy canlarim bende size tesekkür ediyorum, mesajlarinizi yeni gördüm. M

evet, dogru. Bellki bu yasam tarzi yuzunden havada bu tur durumlar aliskanlik olmus. Ve insan hele ki Kadin hemen kendisini bu pozisyona koyarak kendisini uzuntuye hazirliyor. Karsilasacagi uzuntu bile olmasa o yine uzulur.. Belki bu yasam modunu iyi bir psikoloji icin degistirmek gerekir, bunun icinde iletisim, insan haklarini iyi bilmek lazim ki gel de herkesi tek tek egit.. O

Dedigine katiliyorum yani herkesin kendi gore bir yontemi var ve senin sundugun bana uymuyor mesela.. Kapanmak beni daha da beter eder. Ben daha cok acilmak, baska yerler kefis ederek dagitirim kendimi. Aslinda sundugun metodu da pek onermem ben acikcasi.. Ama bu sana ozel cunku dedigin gibi iyi birsey degil. BEnce bu kacistan baska birsey degil ve kacislar sorunlari korkulari hep erteletir ve birgun o sorunla yuzyuze gelme korkusu olur.. Zor olsa bile sorunu yasadigin zaman halletmen gerekir. Buda benim onerebilecgim bir cozum. Yine senin tercihine ve yasam tarzina kalmis birsey.. karanfilcicegi adi yok ama kendisi

ufacık da olsa yardımım olduysa ne mutlu Bana.. olivia çok teşekkür ederim güzel msjın için.. sevelim kendimizi.. Biz istemezsek ve izin vermezsek kimse üzemez Bizi...

işler ters gittiğinde, hayatım tepe taklak olduğunda, hatalarım karşıma geçip Benle alay ettiğinde, haksızlığa uğradığımda her zaman önce Allahıma dua ederim.. ona sığınırım.. mesela dün gece yaptiğim gibi.. sabah 6 ya kadar ağlayıp dua ettim.. ona sığındım.. sonra da kendime.. kendime aslında ne kadar değerli olduğumu ve ellerimden tutup kendimi ayağa kaldirabilecek güçte olduğumu fısıldadım. kendimi sevdim, okşadım, avuttum.. Biliyordum ki Ben güzel şeylere layığım ve kocaman Bi yüreğe sahibim.. o yürek de mutlu olacak.. öyle veya Böyle.. kendimi severek, kendimle Bariş ve uyum içinde yaşayarak aşiyorum çoğu şeyi.. Bana güç veren şeyi özümde Buluyorum.. özüme inebildiğim kadar inip kendi penceremi genişletiyorum. ana rahmine düştüğüm günü düşünüyorum.. allahımın Bana can verdiği anı.. o can üzülsün perişan olsun hayatın güzelliklerini kaçırsın diye düşmedi o rahme diyorum.. anam Beni 9 ay hayatım kabus gibi olsun diye taşımadı.. o yüzden en fazla Bi gece sürüyor acılarım.. dün gece sabaha kadar ağladım.. sabah erkenden uyandım açtım şuan oyun havaları ayna karşisinda oynayip kendi halime gülüyorum =) ama allahım korusun Bi yakının kayBında durum farklı olur.. yani sevdiğim Bi insanı kaybedersem ne yaparım Bilmem.. insan herşeye hazırlamalı kendini.. . push ; karanfilcicegi adi yok ama kendisi

yok canım düğünüme Bi ay kala nişanlımdan ayrıldığımda da.. sonra hayatımın aşkını Buldum diyip 3 Buçuk yılımı verdikten sonra onu da yitirince de aynı yöntemi uyguladım.. kimse Bi damla gözyaşimi görmemiştir.. kimseyi Başıma toplamadım.. kimseden destek Beklemedim.. Bu acıların üstesinden aynennn yukarda Bahsettiğim yöntemle geldim.. şuan çook mutluyum.. duygularımı kontrol altına almaya yeri geldiğinde "severek" ayrılmaya aliştirdim kendimi.. ve hep daha iyisini daha da iyisini yaşayacağimi Biliyorum.. e Ben hak ediyorum.. çünkü Ben değerliyim. Ben tek Başıma Bi Canım.. en uzun yasım 1 hafta sürmüştür.. sonra kendıme hooop yepyeni Bi sayfa.. evet aşksız yaşanmaz.. Ben de yaşamam aşksız.. ama değerimi Bilmeyen aşk geri, kıymetimi Bilenler Beri gelsin.. sen de öyle yap... gerekirse sana Bencil desinler.. sev kendini.. çok sev.. inan Bu dünyaya yapayalnız geldik.. kendimizden başka kimsemiz yok.. ne varsa özümüzde.. sen kendini sev.. gerisi çorap söküğü... yemişim aşk acısını yemişim hayatın kazıklarını...

ben 2 sene boyunca acı çektim. 17 yaşındayım şu an ve okulda derslerime konsantre olamıyordum bi kaç kez sinir krizi geçirdiğimi hatırlıyorum. Ama yine de yılmadım geçeceğine inandım bununda. Ben genelde kendimi tuvalate kapatırdım yani ağlayacağım zamanlar. Ama orda da ağlayamazdım. Her ne kadar insan kafasında bitirsin denilse de çevre çok önemli. Benim arkadaşlarım ve sevgilim bana çok destek oldular. Hiçbişeyi içinde tutmcksın. Bi dost edin kendine herşeyini anlat ona. Ağla zırla gerekirse. Ağlamak güçsüzlük değildir. Ağlamaktan utnmadım hiçbi zaman. Ama herkesin içinde de ağlamadım. karanfilcicegi adi yok ama kendisi

Eskiden dibe vurdugumda, bana sadece teselli verecek olan ablalarim vardi. Cok sansliydimki ablalarim biri birinden daha güclü karekterde insanlar. Onlarin sadece benimle telefonda ve uzak mesafede olmamiza ragmen 10 dakika icinde beni kendime getirirlerdi. Öyle acimasizlardiki ablalarim, bana kendime acima zamani bile birakmazlardi, tekrar önüme bakip devam ederdim, bu cok güzel bir taktik aslinda. Simdi büyüdüm, yani güc bakimindan ve cevreme o ablaligi yapiyorum. Ne mutlu güclü olmayi basarana ve yardima muhtac olana güc vermeye. Cogu insanlar icindeki o muhtesem gücü farketmiyorlar ve onlara aslinda cok güclü olduklarini söylemek ve güclerini icinde bulmalarina yönlendirmek cok güzel. Aci ama gercek, yapacak birsey yoksa yola devam, ama bir gün ödülleniyorsun. Hic bir caban bosuna degil aslinda, yenilgiye ugramis olsan bile. karanfilcicegi adi yok ama kendisi