beni kendine esir gören benim arkadaşım olamaz ne yazık kii aynı sen gibi durumları yaşamak zorunda kaldım ben de.. kimseye hesap verip açıklama yapmak zorunda değilsin, değiliz.. dediğin gibi herkesin yaşantısı ve koşturmacası var.. ve en güzeli bazen insan kendini dinlemek istiyor.. o deniyecek nasıl tavır alacak diye düşünme lütfen... senin ona verdiğin değeri bilse böyle davranır mı hiç? kırılırsa kırılsın, üzülsün hatta.. sen can simidi misin?

açıklayabilirsin bence. annesi gece izin vermiyorsa dışarı çıkmayın sen evlerine git. mutlaka bi orta yol bulunur :) en yakın arkadaşınmış. kaybetmemelisin. aysee35.5 Aktif

Cnm, "Sınırlar" diye bir kitap var, şu an onu okuyorum, ne zaman nasıl hayır denir onu öğretiyor. Sana da tavisye ederim...

Koşullarını yazmışsın, senin durumunda ayda 1 görüşmeniz bile yeterli, yetmeli, hem yoğunsun hem iki ayrı ev hayatın var, anlayış göstermesi lazım, gündüz çıkmayı beğenmiyor, akşam 8 den sonra ailesi izin vermiyor kendine gelince taviz vermiyor, tek arkadaşı sen olduğun için hep sen mi taviz vereceksin? R Rossiene

Değer veriyorum aynen. Değer vermesem bitmişti çoktan. Annesini de çok severim. Kendisini de. Ama fazla samimiyet, abonelik gibi bu tarz olayları sevmiyorum artık. Çünkü yaşımız büyüdüğü için bir çok sorumluluk edindik. Hayat ilerliyor ama o hala her şey aynı kalacak sanıyor dostluk konusunda. AngelicaPickles

Ben o açıdan hiç bakmamıştım bir daha öyle diyince diyeceğim, "sen hayvanmısın? O bana muhtaç.. Lütfen yani" diyeceğim. Yönlendiriyorum ama olmuyor. Diyorum ya çok kapanık...

Sorma canım. Kıyamıyorum da insanlara... Deli oluyorum bu huyuma ben ciykinkuybaa

yapışık bir arkadasın var. arayı biraz açmakta fayda var... görüşmeleri azaltmaya bak... sonrada istedigin seviyeye çekersin... (kaynanası bela olanlara verdiğimiz tipik tavsiye oldu

Leonela, nasıl yazsam bilemedim ancak tek bildiğim arkadaşının AİLECEK demesinden hiç hoşlanmadım. Yanılabilirimde sadece senin anlattıklarından yorum yapıyorum. Sen daha sosyal, çevresi olan birisin. Arkadaşın için ise sadece sen varsın. Ancak dikkat edeceğin tek nokta şu, seni sevdiği için mi tek sen varsın yoksa kimse olmadığı için mi? Sanki şu AİLECEK lafı kimse olmadığı için sen varsın gibi geldi. O zaman, açıkça çok bölündüğünü, bu bölük zamanlar içerisinde ona elinden geldiğince vakit ayırdığını söyle. Köpek kadar değerim yok derse de o bana muhtaç ya sen? dersin. Ama aklının köşesinde de kalsın. Sıkı bir dost herşeyden ötedir. Sevgili, akraba, kuzen vs. Ben eşim ve can dostumu birbirinden asla ayırmam hatta can dostum beni daha iyi tanıyan taraftır. İkisine de büyük bir sevgi bağıyla bağlıyım. Eşler boşanıyor, sevgililer ayrılıyor ama dost hep elini tutandır, her ne olursa olsun yanında olandır. Ki eşim can dostumdan sevgilin diye bahseder. En doğru kararı sen vereceksin arkadaşın gerçekten dostsa elini hep tut hiç bırakma ama değilse kendini boğdurma.

Leonelam rica ederim şu içindeki fazla olan insan sevgisini ameliyatla aldır... Çok iyi niyetlisin, kimseyi kırmamak istiyorsun farkındayım. Ama üzülen taraf sen oluyorsun. Ve ''ailecek çıktık''lafı. Senin yerinde ben olsam, bi daha görüşmezdim herhalde. Görüşsem de soğuk davranır, kendimden uzaklaştırırdım. Ama kimileri de yapışkan oluyor o taktik de işe yaramıyor. Ne yazık ki insanlar duracağı yeri bilmiyor. Açık açık söyle. Böyleleri imadan anlamaz, anlasa da işine gelmez. Ayrıca seni o şekilde rencide eden bi insan senin en yakın arkadaş sıfatını hak etmiyor bence.

ahh bende bugun bu tarz bi olaydan muzdaribim gel beraber icimizdeki insan sevgisini aldiralim E

kaybetmemelisin belki tamam da, bana zarar veriyorsa kendi planlarına uydurmaya çalışıyorsa kusura bakmasın, olmaz o iş... herkesin kendi hayatı var benim bildiğim kişiler uygun olunca görüşülür... böyle atıp tuttuğuma bakma, zamanında tıpkı böyle bir arkadaşım vardı, sevgilimle ondan çok ilgileniyormuşum diye bana laf sokup duruyordu, bir denedim anlatmayı iki denedim, sonra eeehhh onla mı uğraşacağım... sonuç; şu an görüşmüyoruz... şahsen pekte önemli değil, beni anlayamadı, demek ki en yakın arkadaşım değilmiş... kendini üzme ve sınırını koy yani, ailemle gezmeye giderken beni geri döndürürdü bu seninki gibi duygu sömürüleriyle.. aklıma geldikçe hala sinir oluyorum... 1Sen

benim de eski sevgilim, kedimi ondan cok sevdiğimi ogrenince cok bozulmuştu.. ama kedi köpek aileden oluyor, bunu beslemeyen bilmez ki. Egoist insana kızdığım kadar hiçbir şeye kızmıyorum! "Ben sana uyamam sen bana uy" modu! Her ilişki karşılıklı fedakarlık gerektirir, bunu bilmeyenler herhangi bir ilşki içeriinde olmamalı zaten. Benim de bir çok eski dostum ne zaman bana ihtiyacı olsa cehennemin dibinde olsam beni bulur bir şekilde ulaşırdı, ama benim sıkıntım olduğunda ben ona asla ulaşamazdım. Hep telefonunu duymamış olurdu ya da bir işi bahanesi olurdu. Arkana bakmadan kaçacaksın böylelerinden.

Çoğu kişi söylemiş zaten ailecenek çıktık denmesinin hoş olmadığını ama daha sonra bunu kasıtlı söyledim ne demek? Bilerek mi üzmeye çalışmış yani... Sık sık görüşmek istememen de gayet normal hem bir deyim var fazla muhabbet tez ayrılık getirir diye.

Bence bu kızla tamamen koparmalısın bağlarını... Nedense hayatında paylaşım yapabileceği çok fazla insan olsa seni aramayacağını düşündüm... Bu kızdan sana arkadaş lazım değil... resusitasyon

Yok, yazmazsam rahatlayamayacağım. İçimi dökmem gerekiyor biraz. Sıkıntı yaptım dün akşamdan beri. Benim bir arkadaşım var, evet seviyorum da. İyi dertleşiyoruz. Liseden beri arkadaşız. Ama sürekli benimle olmak istiyor! Çok arkadaşı yok, hatta benden başka yok diyebiliriz. Ama sürekli sevgili gibi hergün birlikte olamayız ki? Haftada 2 gün bile çok geliyor bana. Haftada bir görüşmek yetiyor yani. Hatta haftada bir diye de genellendirmeyi sevmiyorum. Çünkü bir hafta işim olur, görüşemeyiz normal yani. Ama bir hafta görüşmeyelim kim bilir nasıl sitem eder?! Sürekli benimle birlikte olmak istiyor. Anlıyorum ama o beni anlamıyor ki. Ben zaten annemde 3 gün, babamda 4 gün kalan biriyim. Arkadaşım da, babama yakın oturuyor baya. Babama gelince görüşüyoruz dolayısı ile. Ben 4 gün, babamdayken, hangi gün ev temizliği yapayım, hangi gün kendimle başbaşa kalayım, hangi gün köpeğimi sokağa çıkarayım?! Kaldı ki şuan haftanın iki günü tenisim var. Akşam 8 de bitiyor. Malum yaz da geldi, artık herkes akşamları dışarı çıkıyor İzmir'de. Dün işte arkadaşımla telefonda konuşuyoruz, adı İrem olsun. İrem'e dedim "ya akşamları ben çıkamıyorum. Sabahları buluşalım hani erken. 9-10 gibi." "İşte yaz geldi biz hiç akşamları buluşamıcaz mı?" dedi. "Ben de köpeğimi çıkartıyorum o saatlerde İrem." Dedim. "Her gün çıkartmayıver sen de" dedi. Ben zaten haftanın 4 günü buradayım, her gün deyince haftanın 7 günü anlarsınız değil mi? İyi de 4 gün babamdayım zaten, bıraksa da 4 gün çıkartsam hayvanı, ona da yazık sonuçta! Dedim "olmaz ona da yazık" "bir köpek kadar değerimiz yok" dedi. Nasıl sinirlendim!!!! Anlatamam Sinirlendiğim nokta ise şu, ben çoğu arkadaşımdan daha çok vakit ayırıyorum ona. Annesi bir yandan sitem ediyor bir gün aksatınca ilgimi, kendi bir yandan sitem ediyor. Sıkıştırılmaktan hoşlanmıyorum yani! Ben zaten her hafta bir oraya bir buraya gidip duran biriyim. Bir anneme gidiyorum taaa İzmir'in bir ucu. Bir babama gidiyorum yani. Kaldı ki, benim tek arkadaşım o değil. Evet en samimi olan o. Arkadaşlarım arasında bana bir şey olsa ilk önce koşacak olan da o. Ama ben, zamanında sebepsiz yere, sırf işte bu sevgili gibi sanması beni ve kıskanması yüzüne bana küsmüştü. Ve benim ailem sonuçta dağılmış, aile kavramı içinde büyümedim. Bir gün, kuzenleri abisi filan çıkmışlar. Normalde hep çağırırlardı. Benim de o sıra dedem komada, ama evde finallere çalışmak zorundaydım. "Beni niye çağırmadınız aşkolsunnn?" dedim ve karşılığında aldığım cevap "amaaa biz AİLECEK çıktık leonela!" böyle imalı imalı. Ve bu lafını unutamıyorum. Yıllar geçti, gitmiyor içimdeki bu lafı. Sanırım yarama iyice basmış. Daha sonra, bana bunu kasıtlı söylediğini söyledi zaten. Üstünden çok sular aktı, ama ben güvenimi, onun iyi niyetine olan güvenimi kaybettim. Yani biliyorum ki, işine gelmeyen bir şey olduğunda yine bana laf sokar, laf söyler, iğneler. Ama ben öyle biri değilim. Genellikle sevdiklerime karşı kelime edemiyorum içime atıyorum, onlarda bunu bildikleri için beni hep eziyorlar. Kendimi ezdirmemeyi öğrenemedim. Yani şimdi, bakın kısacası, ben tenisi bırakmak zorundayım çünkü ingilizce kursuna gideceğim. Haftanın 3 günü en az! O da akşam 6.30tan sonra. Yani akşamları İremle görüşemeyeceğiz. Beni yine sıkıştıracak. "köpek kadar değerimiz yok" demesi canımı sıktı! Köpeğim benim için çok değerli... Ben zaten sıkışık bir insanım, beni iyice sıkıştırması canımı sıkıyor! Yarın bir gün çalışma hayatına gireceğiz ya da hayatımda, hayat arkadaşım olacak, sevgilim olacak. Ben her hafta ona kafadan 2 gün ayıramam ki... Ben de o öyle söyleyince "kızım sen 8den sonra dışarı çıkamıyorsun, annen izin vermiyor, ben çıkabiliyorum. 8 de çıkalım o zaman madem, ben köpeği gezdirip geliyim, tenisim de bitiyor o saatte" dedim. "Yok çıkamıyorum" dedi. Yani daha napabilirim!? 23 yaşına giriyoruz, saat 8 de dışarı çıkamıyor.. Annesi izin vermiyor. 10 da döneriz. Sonuçta sahil, evlerimize çok yakın! Eee ben napabilirim yani, sorumluluklarım var, kursum var... O zaman gündüz çıkmaktan başka hiçbir seçenek yok. Benim için gerekirse hep gündüz çıkarız! Ama onun "hep gündüz mü çıkacağız?" demesi canımı sıkıyor. Ben kendimi insanlara göre ayarlamak zorunda mıyım ya? Yıllardır sürekli kendimi ona göre ayarlamamı bekliyor! Napacağım, nasıl konuşayım arkadaşımla, bu konuda? Açık açık söyleyim mi? "zaten sıkışığım bir de sen sıkıştırıyorsun, sürekli görüşmek zorunda değiliz" filan. Kırıcı olmak istemiyorum. Hemen taavır alan bir yapısı var çünkü. Bu arada şimdilik çıkmak zorundayım, gelince tek tek cevaplayacağım yorumlarınızı. Öfffff yine her zamanki gibi uzun yazmışım yaaaa! Hiç sevmiyorum bu huyumu.

yakında bir sevgili bulursa peşinizi bırakabilir..:) K KRoNiKDeLi KAREN'İM