Ben ilk evlendim çoook istediğim sıfır bir eve girdim direk 7 8 ay sanırım oturdum taşınmam gerekti İlk evimdi çok sevmiştim eşyalarım sıfırdı ev baya büyüktü Çok üzülerek çıktım karalar bağladıydım Ama bir hafta sürmedi bile yeni eve çok alıştım daha küçük daha sıcak geldi Diğer ev büyük olduğu için bu ev çok sevimli geldi 2 oda bir salon Perdelerim biri uzun biri kısa geldi eksik cam kaldı falan Halılarım fazla geldi ama çok memnunum şuan Hatırlamıyorum bile eski evi tam olarak D dudi

Evet çok haklisiniz, benim için o olaydan öncesi ve sonrasi var. Hayatimi inanilmaz etkiledi, çok üzülmüstüm o kadincagiza. Kesinlikle bunun verdigi burukluk çok büyük. Güzel dilekleriniz için tesekkür ederim, insallah dediginiz gibi yeni evimi daha çok benimserim &#128522;

Mesajiniz beni çok rahatlatti. Insallah dediginiz gibi geçici bir duygudur -ki büyük ihtimal öyledir umarim &#128522; Tesekkür ederim.. D dudi

geçen yıl eşimin doğuya tayini çıktığını öğrendiğimizde ben de aynı duyguları yaşamıştım. evimde sadece 1 yıl oturabildim ve doyamadan bırakıp gitmek canımı çok sıktı. hele ki o güzelim evden sonra bir sürü tadilat gerektiren lojman evine çıkmak kabus gibiydi. ama şimdi burayı çok seviyorum ve eski evim aklıma bile gelmiyor. insan her şeye alışıyor canım, geçici duygular bunlar...

Yaşadığınız olay çok üzücü. Etkilenmemek elde değil. Bende de eşyalara bağlanma sorunu var sizi anlıyorum. Ama şartlar her zaman istediğimiz gibi olmayabiliyor. Umarım taşınacağınız evi şimdi ki evinizden daha çok benimsersiniz

Arkadaslar merhaba, Çok büyük bir dert olmasa da su an için desteginize ihtiyacim var. Bu arada çok da saçma bir durumdayim farkindayim.. Ben 2 buçuk yildir evliyim ve bu süre zarfinda ayni yerde oturdum. Evimi, esyalarimi ve mahallemi çok seviyorum. Çok sakin temiz ve güvenli bir mahalle idi ama.. Malesef bundan birkaç ay önce üst komsumuz bir cinayete kurban gitti üstelik herkesin evde oldugu bir saatte, ve hiç birimizin ruhu bile duymadi, ta ki binanin önünde onlarca polis ambulans arabalarini görünceye kadar. O günden beri eve yalniz girip çikamiyorum, sabahlari ise esimle beraber gidiyordum ve aksamlari arabada bekliyordum, baktik olmuyor tasinmaya karar verdik. Ama ben su anda esyalarimi kolileyemiyorum, ben evimi nasil birakirim nasil kiyarim diye çok saçma düsüncelere kapiliyorum. Sanki tasinma degil de cenaze hazirligi yapiyormusum gibi hissediyorum kendimi. Sanki bir yakinimi kaybediyormusum gibi abarti bir his var içimde. Tasinacagimiz kesinlestiginden beri evime asiri baglandim ve evimi aglaya aglaya topluyorum. Arkadaslar siz de tasindiginizda böyle hisler yasadiniz mi? Yeni evinize alismaniz zaman aldi mi? Eger bu üzücü olay yasanmasaydi evimden kesinlikle gitmeyi düsünmüyordum, gerçekten çok huzurlu ve rahattim burda. Bu arada yeni tasinacagimiz yer çok küçük ve esyalarimin bir çogunu götüremeyecegim, onun da slklntlsl var. Esyalara baglanmak gibi garip bir huyum var bu normal mi?

Canim mesajini okuyunca bi gülümsedim çok güzel anlatmissin. Senin durumun hem aglarim hem giderim gibi olmus &#9786;&#65039; Ama aynen dedigin gibi insanin alisik oldugu seylere veda etmesi kolay olmuyor, zamanla alisacagiz insallah. Bu arada güzel dileklerin için de tesekkür ederim, Allah herkese agiz tadiyla oturmayi nasip etsin &#9786;&#65039;