Hep diyorum esin isi icin sehir degistirilmez diye.. Yeri gelir ulke bile degistirir insan ama kendi de orada yaşamaya istekli ise olur..

İşe giremiyorum şuan küçük bebeğim var. Bakacak kimsede yok.

Yaaa ne olacak bizim bu halimiz

Evet çok haklısınız D damdan

Dönemsel olabilirmi... Bende bunlari cok yasadim ve zaman zaman hala yasiyorum hersey okadar zor geliyorki bazen hic birsey yapmak istemiyorum hatta depresyona giriyim diyorum sonra cocuklar var napiyon fln... Kisir döngü.. inanin ben kenime zaman ayirdikca daha iyi oldum... Yani söyle cocuklar yatinca tek bir tane is yapiyorum sonra kendime vakit ayiriyorum sonra uyaninca yemek cay fln en sonunda yatirirken ya kitap okurum ya el isi yaparim ve inanki kendinede bakmazsan ayri bi sorun iyivce bunaliyor insan... kendine gercekten zaman ayirmalisin hemde hemen... Benimde hic sacimi taramadigim dönemler oluyor ama sonra toparlaniyorum düzenime girmeye calisiyorum. Biraz da olsa gercekten kendinize zaman ayirin yoksa bu durumdan hic bir sekilde cikamazsiniz. Misal haftada bir ben sacima bakim yapiyorum yüzümü temizliyorum maske fln niye kendim icin iyi hissetmek istiyorum sonra kimi zaman düzlestiriyom kimi zaman topuzla kimi zaman örüyorum bazen istemesemde yapiyorum insana iyi geliyor 10 15 dk da ne varki kesin bulursunuz. Ve sunu bilin ne kadar cok is yaparsaniz okadar cok yipranirsiniz azar azar yapmalisiniz kendinize tembellik etme firsatini vermelisiniz reklam gibi olcak ama sen buna degersin.. yani cocuklar uyudugunda illede is yapmak zorunda deyilsiniz

bir de anladığım bebeklerin ikisi de küçük 2 yıl demişsiniz iki de bebek yıpranmanız normal ama kendinizi bu şehirdeyim de bunaldım diye doldurmayın çünkü bu durumda yaşadığınız sorunlardan eşinizi sorumlu tutarsınız oda sizi iyice gerer biraz sabır zaten pandemide herkes evde aslında siz bebek nedeni ile zatene de geçecek süreci pandemi ile birleştirdiniz benim çocuğum 10 yaşında ben de evde oturuyorum aralıksız her gün hafta içi okul var haftasonu başka şeyler vs vs

ama sizin derdiniz evde sıkılmak başka şehir vs değilmiş ki iki küçük çocuklu annelerin çoğu bunu yaşıyor temizlik yaparken falan yaşamdan zaten zevk alınmaz ki şimdi siz bence bekarlık hayatınızı özlüyorsunuz yani olay şehir vs değil yeni evli olsaydınız yani şehre yeni gelmiş o zaman farklı şeyler yazardım ama sizin sıkıntınız şehir değil iki küçük çocukla hangi şehirde olsanız bunalırsınız hele de pandemide sonuçta pandemi annenizin olduğu şehirde de var orada da dört duvar evde oturacaksınız çocuklar biraz büyüyünce hayatınız rayına girer şimdi de eşinize çocukları paklayıp yalnız zaman geçireceğiniz bir aralık yaratın kendinize

Çalışman veya kendine yaşama alanları yaratman gerek. Birşeylerle meşgul olmak insana iyi gelir. Boş kalınca da insan habire düşünür.

İnşallah en doğru zamanda rabbim sizede nasip eder.

Aslında ilk geldiğimde kursa gittim haftada bir gündü orda bir iki arkadaş edindim ama orda kaldı. Sonra pandem çıktı. Bende açıköğretim okuyorum ama ders çalışmaya bile fırsat olmuyor 2çoxuğum var

iş bulmak zor bir yerde yeni başlayan olmak zor sen 15 yıllık da olsan yeni başlayan oluyor alışma süreci geçiriyorsun adamın kurulu düzenini bozmayın

Keşke benimde çocuk olsada 5 yılda bitse okul

Ben bilsem keşke, sanki herkes mutlu da bir ben mutsuzum gibi.. diğer tanıdıklarım pat diye alıştı herşeye, biz de sorun var bence

Küçük olan uyku düzenine giremedi bir türlü ne yapsamda gece 12den önce uyumuyor. S

Başlarda sıkılmıyordum. Daha hareketli geçiyordu hayatımız pandemi de yoktu rahatça gezebiliyorduk ama şimdi küçük bebekle dışarı bile çıkamıyoruz pandemi den dolayı. Ama bu son zamanlarda depresyon da gibiyim. Hiç bişeyden zevk almıyorum D damdan

Ben öglene dogru kizlari yorarim kostururum iste oynarim 20 dk kadar sonra biraz kendileri oynar sonra yanlarinda otururum ben gündüz hic karanlik yapmadim mesela öglen uykusu olsun bilsinler diye.. aksamda en cok tavsiye edebilecegim sey banyo yaptirmak su yorar sonra bi hikaye anlatip yatirabilirsiniz bide böyle deneyin... Ve ayni saatlere kalmayi deneyin misal ben öglen 2 de uyutuyorum yanlarinda oturuyorum uyuyana kadar aksamda 9-10 arasi yatiyorlar yine yanlarinda duruyorum iste uyku vakti geldi susun oyun vakti deyil simdi uyumalisin fln... Uyku arkadasi ise yaramaz bence pek.. biraz uyku egitimini arastirin bence sonra hangisi en iyi olur sizin icin hangisi akliniza yatiyorsa onu yaparsiniz siz anne olarak en iyi yöntemi uygularsiniz bence sadece biraz sabir gerektiriyor sonrasi selamet kesiin

siz çok bunalmışsınız gibi geldi bana da sorumluluklar, evin işleri, çocuklar.. çocuklu hayat zaten zor bir de pandemi, tüm gün evde 2 çocukla uğraşmak yormuş sizi. evliliğinizin ilk yılları çocuklar yokken de bu kadar sıkılıyor muydunuz bulunduğunuz şehirden?

Eşiniz şu an ne iş yapıyor?Gidecegınız sehırde yapacagı iş nedir? G Gamarcoba66 Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Bir arkadaş edinseniz sanki her şey düzelecekmiş gibi geldi bana Bazen en zor görünen şeylerin çözümü bile çok basit.

Amin. Teşekkür ederim. Çevre uyaranlarını bir anda kestim. Mesela uyku arkadaşı aldım ama etkietmedi. Onun dışında uyku odası olarak algılamasını sağlamaya çalıştım. Gündüzde gecede aynı yerde uyutuyorum. Gece perde çekip tamamen karanlık yapıyorum odayı. VS. Ama 12den önce kesinlikle uzun derin uykusuna geçmiyor F flamefire Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Herkes kendi memleketinden evlensin deyince anlamıyorlar beni. Herkes kendi yaşadığı şehirde hayat kursun. Gurbete adam ya da kadın getirmesin. Birisi muhakkak üzülüyor, eksik kalıyor. Ne gerek var?

Bilmiyorum ki belkide haklısınız. Ama genelde ya ailem gelip gittiğinde yada biz onlara gelip geri döndüğümüzde yaşıyorum bu depresyon durumunu. Genel olarak alışmış görünsemde hissediyorum ben eski ben değilim gerçekten.

Amin. Çok zor gerçekten. Bende gidip kalayım diyorum biraz hem evdede çok sıkıldım diyorum surat asıyor. Tamam haklı ama bende haklıyım o işe gidiyor ben hep evdeyim çok bunaldım

Terapiye gidin psikologtan dinlemek daha ciddi oldugunu anlamasini saglar belki

Boşanın o zaman. Eşiniz güvenilmez biri bakın. Sözünü tutmamış. Bu kadar mutsuzluk fazla değil mi?

Aslında eşim buralı o alışkın. Benim ailemin olduğu yere gitsek belki oda depresyona girecek benim gibi olacak ama o kolay alışır diye düşünüyorum. Kadın için daha zor bence. Buraya yerleşme den önce gelip gezmiştik ozaman güzeldi çünkü yazdı ve sürekli geziyorduk ama şimdi hep evdeyiz 7/24 dört duvar ve çok sıkıldım artık ve sanki bir hastalığa yakalanmışımda gün sayıyorum gibi

Evet aynen oraları özlemiyorum dediğiniz gibi. Sadece ailemin yanında olmak istiyorum. K

işte özlediğiniz kişiler mekanlar değil aslında o evin küçük kızı olma durumu yani annemizin evine gidince evin kızı oluyoruz hepimiz yaşımız kaç olursa olsun

Hadi ya 2 sene olmuş nasıl olmaz eşinizin arkadaşının eşi falan da mı yok Valla öğleye kadar uyuyorum ben öğleden sonra iş temizlik yemek 1 aya açıköğretim derslerim başlar öyle devam yani kendinize bi uğraş bulun çocuk var mı

Allah yardimcin olsun canim neler denedin belki benimde bir önerim olabilir?üzerinde cok duruyorum cünki gercekten baska türlü gitmiyor bu bunalim

o kadar bensin ki, ben mi yazdım acaba

Özel sektörde mühendis. Yine aynı iş yapar

2 ay sonra 1 sene olacak hiç hiç hiç bilmediğim bir şehirdeyim adını duysam kaçasım gelirdi deseler orda yaşayacaksın hayatta yaşamam derdim ve lakin burdayım Allah tan geçici bir süre yaz sonu gitcez inşallah Allahım kimseyi kimsesizlikle sınamasın senede bir gitmek memlekete çok zormuş herkese sabır versin Allahım

Öyle hemen arkadaş olabilecek bir yapım yok ki benim. Ve bu virüs zamanında çok zor geliyor arkadaş edinmek D damdan

Aksam zaman olmuyormu peki? Cocuklar uyuduktan sonra?

Vallaha ilk zamanlar zor oluyor... Ben yurtdisindan geldim buraya ve bende cok adaptasyon sorunu yasadim 4 senemi aldi en az ama olyuro kendinize ugras bulun el isi gibi kitap okumak gibi oyalayin kendinizi veya yeni yeni tarifler deneyin.. veya hazirsaniz bir cocuk düsünebilirsiniz... Erkek icin yeni bir yere alismak daga zordur is degisikligi ortam degisikligi bunlar cok daha zor seyler bence... Siz kadinsiniz isterseniz herseyi basarirsiniz. Benimde ailem suan 1 saat uzakligimda sürekli gidemiyorum ilk baslarda bende hic evime dönmek istemezdim ama geciyor isiniz cogaldikca canim evim diyorsunuz benim iki kücük kizim var ve en rahat tek basima kendi evimdeyim ailemi ne kadar cok sevsemde.. arkadasim görüstügümde pek yok kocam var kizlar var gecinip gidiyoruz. Kolay deyil ama imkansiz deyil bence isterseniz hemen adapte olursunuz

Yok hiç kimseyi tanımıyorum. Eşimin ailesi var annesi ve kardeşi onları n da kendilerine hayrı yok

Bende siz gibiydim işe başlayınca geçti uğraş olunca geçti Sizde boş durmayın

yaaaa allah yardımcın olsun, senin yerinde olsam işe girerdim sanırım

Benimki sürekli çünkü uzun bir süredir hep böyleyim. Gündüz hep çocuklarla evin aynı odasında akşama kadar takılıyoruz. Çocuklarım da gündüz öyle çok uyumuyor kendime vakit ayıracak kadar. uyusalar hemen o anda bir işi bitirevilsem diyorum. Kendime hiç vakit ayıramıyorum. Eskiden ne çok bakardım kendime şimdi çamaşır suyundan derim soyuluyor.

valla benim de başka ülkeye gitme ihtimalim var, burda da yaşayabiliriz ama belli değil henüz yani. içim şimdiden korkuyor böyle konuları gördükçe. gitmeden önce oraları görüp hiç bir iki hafta da olsa kalmış mıydınız? yaşam tarzı mi uymadı nasıl oldu acaba?

2tane çocuğum var onlarla uğraşıyorum tüm gün. Temizlik yemek. saatler geçiyor. Saçımı bile taramaya fırsat bulamıyorum ki yapmakta istemiyorum zaten. Aynaya bile bakmıyorum öyle vasat durumdayım. Çocuklarla uğraşırken unutuyorum herşeyi birtek. Ama temizlik yaparken yemek yaparken hiç zevk almıyorum yaşamaktan. Hergün hergün sıkılıyorum. Bazen bi hava almaya çıkalım diyorum sonra kendim vazgeçiyorum. Pandemi den dolayı eşim pimpirikli dışarı çıkmak bir eziyet oluyor bizim için. Ne çocuklar rahat oynayabiliyor ellerini bir yere değdirince olay oluyor eşim kızıyor. Virüsten dolayı. Ne de eve dönünce rahatız bir sürü iş tek tek banyo yapmak zorunda kalıyoruz. Dışarı bişey götürdüysek tek tek yıkıyoruz dezenfekte ediyoruz yine bana bir sürü iş çıkıyor yani

Hiç bilmediğim bir şehire evlenip geldim. 2sene oldu hala alışamadım. Ailemi, yaşadığım şehri özlüyorum. Birde pandemi çıktı eve tıkılıp kaldık. Ve hergün komşu gürültüsü çekiyorum. Ya kavga ediyolar, ya çivi çakıyolar hergün yada bağırışıyolar. Bıktım uyarmaktan. Çok sıkılıyorum. Eskiden neşe doluydum. Evlenince çok mutlu olurum sandım ama hiç mutlu değilim. Eşim çok iyi bir insan onunla bir sorunum yok çok şükür ama olmuyor mutlu olamıyorum yaşayamıyorum bu şehirde. Gel gidelim diyorum ona ailemin olduğu şehire daha mutlu oluruz iş bulamam diyor haklı belki ama iş hazır. İnat ediyor benide mutsuz ediyor. Evlenmeden önce bunların olacağını düşünmedin mi diyenleriniz olacaktır evet düşündüm ozaman da anlaşmıştık olmazsa yapamazsak buraya taşınırız diye ama eşim yok diyor. Bu depresyon durumundan nasıl çıkabilirim dua ediyorum hep ama ne zaman ailem gelse yanıma yada ben gidip dönsem hep buruk oluyorum. Sanki bütün yakınlarımı kaybetmişim de ben hayatta yalnız kalmışım gibi geliyor. Eşime içimdekileri de anlatamıyorum bu durumdan hep surat asıyor. İçinde bulunduğum durum depresyonmu?