Ben su an icinde bulundugum ortami degistirmeden eskisi gibi olamayacagimi dusunuyorum. Ortam ve hayatimdaki insanlar. Onlari da cikartamiyorum. Kotuyle kotu oldum resmen batiyorum.

kızkardeşim tatlie geldide buraya

Yooo tabi ki insanın içinde bitiyor, ben bunu kesinlikle sığınma aracı olarak kulanmak için demedim. Ben kendi içimde bulunduğum ruh halimden bahsettim. Hanii bu biraz kişiden kişiye göre değişir ya kimi insan daha güçlüdür.. Ben zayıfım bu konuda biraz.. Aslında içimde olan hep bu ama o tarz bir ortamdan kopunca biraz geriye gidiyorum.. Ama zamanla bir şeylerin daha fazla idrakındayım.. Dünya hayatı beklentileriyle kesinlikle mutlu olunmuyor.. Zaman geçiyor.. Bir şeyler yaşanıyor; gönlünden geçtiği gibi ya da aksi.. Her zaman istediğin gibi gitse de hayatın yine de manevi açıdan eksik olduğun zaman huzursuzluğun eksik olmuyor.. İşte bunun daha bir idrakındayım ve kendi başıma devam edebileceğime inanıyorum artık..

Hayir 17 yasindaydim.

Ayri eve cikmak iyi gelmis size. Imkanimiz olsa bizimde keske. Hatta issiz adaya dusup robinson olmak daha da iyi olurdu. Ya da bizim de bir Hira'miz olsa da cekilip huzur bulsak. Cryptic ailem mi? Bende bilmiyorum ki neyim olduklarini. Kimse hicbirseyim olmak istemedi benim. Ayy an itibariyle en dibi buldum su an ben.

Kendimi yanlış ifade ettiğimi düşündüm de, pekala :) Amiiiin, inşallah. Cümlemiz için öyle olsun.. :) eliFeyza 30 OLMADAN 59

Sizi anlıyorum. Ben "Çok istiyorum ama olmuyor" demenizi sığınma aracı olarak kullanıyorsunuz demedim ve kesinlikle öyle bir şey hissetmedim bile size dair :) Benim kuzenimde sizin gibi hani içinden çok geliyor namaz kılmak ama siz diyorsunuz ya ruh halimden bahsettim diye öyle durum. Dilerim düzelir her şey gönlünüzce olur

Off bende ayni durumdayim. 3 - 4 yil oldu heralde namaz kilmayali. Kendimi kalbi muhurlenenlerden olarak goruyorum artik. Eskiden namaz kilarken gercekten cok iyi hissediyordum kendimi. Hissederek kiliyordum en azindan. Simdi? Allah affetsin kandillerde bile zor geliyor namaz bana. En kotusu artik hicbirsey hissetmiyorum namaz kilarken. Bos. Bombos. Ölü gibiyim. Aglayarak namaz kilan o ben degilmisim gibi. Su konuda size katiliyorum. Insanin cevresi nasilsa oyle oluyor. O maneviyati yasayan insanlarla birlikte olmak, cok iyi geliyor insana. "Bana arkadasini soyle sana kim oldugunu soyleyeyim." En iyi ornek buna. Bende sizin gibi biraz esimden bekledim tesviki. O da benden bekliyo komik bir sekilde. Ikimizin de birsey yapacagi yok. Kendim icin artik bir cikar yol goremiyorum. Kesinlikle sonsuza kadar muhurlendim.

Insan fitratindan ne kadar uzaklasirsa o kadar huzursuz olur. Gunumuzde psikolojik sorunlarin intiharlarin bunalimlarin bu kadar artmasinin ailelerin cok cabuk yikilmasinin vs. temel nedeni bu

ya inanın okurken kendimi gördüm sizde... bende aynı şekildeyim yani içimde namazımı kılmıyorum diye vicdan azabı var ama birşeyler bana engel oluyor üşengeçlik çok fazla... ne yapmalıyız bende bilmiyorum ama şeytana uymayıp bi silkelenip kendimize gelmemiz lazım duayı hiç eksik etmeyelim inşallah rabbim bizi yolundan ayırmayacaktır...

Evet son zamanda pek dengeli beslendiğmi söyleyemem.. Dediğinizde de haklı olabilirsiniz.. Ben de bu halsizliğimi buna da yordum, ilk fırsatta doktora gitmeyi düşünüyorum..

evlendiğinizdemi kabul ettiniz.. V

Evet kesinlikle katılıyorum asude_bahar çok güzel bir açıklama oldu.. Çünkü son 2-3 yıldır ''Ah şu okulu bi bitirsem başka birşey istemiyorum.. Okul biter Allah ım nolur kpss yi kazanayım atanayım, daha ne isterim.. Bu da tamam; söz, nişan, düğün bunları da sorunsuz atlatsak benden mutlusu olmaz heralde..'' Diyerek geçti ama her aşama tamamlandıkça daha iyi olacağıma aksi oldu.. Şuan severek evlendiğim eşimle evimde mutluyum ama o iç huzur eksik

iç huzur/huzursuzluk kesinlike bunla da alakalı ama vucudundaki vitamin eksikliği de insanı depresyona kadar götürür. Bunalımda zatteğin ruh hastası dediğin insanda belki şiddetli derecede B12, D vitamini ya da buna benzer bir şey eksiktir metabolizmasında sorun çıkarıyordur. Önce bir doktora görünmeni tavsiye ederim. Sonra benim de inancıma göre İslam huzur veren bir din. Samimice yapılan ibadet ya da dua kişinin maneviyatını gerçekten etkiliyor.

Cok guzel yazmissin bedenin nasil yeme ihtiyaci varsa ruhta candir onunda doymaya ihtiyaci var bu da ancak ibadetle olur allahi anmakla olur

takvayı kendi kendime keşvettim kimseden ilham almadım.. en iyi dostun sensin.. içindeki seni bulmalısın.. tabii önce vitamin takviyesi:)

- İçim sıkılıyor, hep bu maneviyatsızlık... Neden namaz kılmıyorum? - İkindiyi kaçırdım, akşam kısa nasıl olsa, onu kılarım... - Yatsının vakti uzun, şu film bitsin kılarım, - Neyse şu çayları da içelim, kılarım... - Yatmadan önce kılarım artık... - Şimdi çok uykum geldi alarm kurdum gece kesin kalkar kılarım. - Sabah namazına da alarm kurmuştum, ne zaman sabah oldu anlamadım? - Eskiden arkadaşlarım vardı, onlarla ben de kılıyordum, şimdi onlar yok, içimden gelmiyor... - Bi dakika!? O zaman ben o namazı onlar için mi kılıyordum? - Sohbetler bulsam, gidip gelsem... Niye hep başkasıyla... Niye kendiliğimden olmuyor? - Aslında içimdeki iman sağlam. Daha da güçlendirirsem mutlaka kılarım. Yoo, imanım güçlü olsaydı kılardım. İmanımda mı sorun var yoksa? - Sanki böyle... Bir gün bir şey olacak... O anı bekliyorum, bi başlayacağım bi daha hiç bırakmayacağım... - Şu kadar dersin arasında kaçıyor işte ne yapayım?! - Evli olsaydım, kendi evim olsaydı, bi odamı mescid bile yapardım. Hiç ayrılmazdım seccadenin başından... - İş yok güç yok, bir sürü sıkıntım var benim! Namazı düşününce daha mı çok içim sıkılıyor ne? Yıllar geçti, nasıl ödenecek bütün bu borçlar?... - Yaşım kaç oldu, şimdi kaza kılmaya başlasam ömrüm yetmez... - Evlendim hala namaz yok, eşim uyandırsa ya beni, hadi namaz kılalım beraber dese ya?!... - Mescid yapacağım odaya bilgisayarı kurduk, orada da insanın içi sıkılıyor, namaz kılası bile gelmiyor... - Bu odada TV olmasa iyi aslında, insanın maneviyata gireceği varsa da dikkatini dağıtıyor... - İşe başlayalı şu kadar zaman oldu, namaz kılacak yer yok. Yer olsa zaman yok. Zaman da olsa bi çay da mı içmeyelim?... - İçimden çok namaz kılmak geldi, şimdi arkadaşları bırakıp namaza gitsem ne derler ki... Neyse evde akşamı kılarım... Uf, çok da içimden geldi... Su içer gibi... Sıcaktan bunalınca istemsiz bir şey bulup yelpaze yapar gibi... Acıkınca buzdolabını açmak gibi... Uykumuz bastırınca hafiften, yavaş yavaş kanepeye kıvrılmak gibi... Gözümüzü açınca lavaboya gidip yüzümüzü yıkamak gibi... Sesin geldiği yöne bakmak gibi... "Bu benden bir parça, bu benim doğal'ım, bunu yapmak için nedene, sebebe, kişiye, ilhama, ışığa ihtiyacım yok, bu normal olarak kendiliğinden gelişiyor, düşünmüyorum bile namaz kılınacak diye, ezan okununca ayaklarım kendiliğinden lavaboya gidiyor zaten..."i hissetmedikçe namazı oturtmak çok zor oluyor... Üzerinde düşünülürse ibadet zorlaşıyor, ağırlaşıyor, vicdan azabı da sırta yük gibi biniyor... Nefsine bir cümle söyleme imkanı tanır, "de bakalım ne diyeceksen" diyerek kulak kabartılırsa şeytandan öğrendiklerini kalbine fısıldıyor. Kalp ağırlaştıkça ağırlaşıyor... Fakat nefse bir küçük çocuk gibi "sen sus bakayım" diye diye, yeri gelmedikçe konuşmaması öğretilirse, artık o da kendisini dinlemeyeceğinizi biliyor... Ve artık size ayak bağı olmuyor... Ne kadar üzerinde düşünmeden, hesap yapmadan, vakit gözetmeden, ertelenmeden doğallıkla yapılırsa o kadar kolaylaşıyor ve hayatın içinde kendine sessiz sedasız yer buluyor... Uğraşmaya bile gerek kalmıyor... Kalpler Allah'ı anmadıkça mutmain olmuyor...

Aman Yarabbi, yahu arkadaşım sanki tam bana göre yazmışsın ki benim hissettiklerimi okudun ve ona göre yazmışsın.. Tebessüm ederek okudum, her cümlesi birebir içimden geçenler.. Öyle dokundu ki.. Çok güzel.. Bunu dönüp dönüp okumalı..

Yaa.. 'Allah sizinkileri de daim etsin innnşallah' diyeyim o zaman.. eliFeyza 30 OLMADAN 59

Tabi neden olmasın :)

moralin nasıl yoktun uzun zamandan beri, nerelerdeydin?

Evet kesinlikle katılıyorum.. O yüzden çocuk yetiştirirken fiziksel beslenmenin yanında manevi beslenmeye de dikkat etmek gerek..

Kimseyi beklemeyin kendinize yetersiniz. Rabbim o gucu oyle bir veriyor ki :) Benim ailemi birakin sulalem bile Musluman degil. Ben Islamiyet' i kabul edeli 4 sene oldu. Sizin gibiydim ben de ailemden ayri eve cikinca o gucu buldum ve Islamiyeti kabul edip namaz kilmaya basladim. Ama sonra fark ettim ki en buyuk guc icimdeymis. Rabbim yardimciniz olsun. Ben sizi cok samimi buldum. Dua edecegim sizin icin.

içindeki sen çok önemli. onu bulursan zaten burada neden olduğunu bulursun..

Çok şükür.. Bundan sonrasında artık kalan yüzdeliği tamamlamak.. Rabbim herkese güç versin..

dr bana b komlex vitamini ve mineral vermişti..

Çünkü her insan yaşıyor bunları arkadaşım... Sadece kalk ve kıl. Çözüm bu, başka çözümü yok... Rabbim mahcup etmesin hiçbirimizi...

Ara ara bu bölüme giriyorum.. Gerçekten çok zor şeyler yaşayanlar var.. Bir de kendime bakıyorum. Çok şükür eşim, işim, ailem ve sağlığım konusunda hiç bir sıkıntım yok.. Dışardan bakıldığında hayatıma bundan iyisi şamda kayısı derler.. Ama kaç yıldır şu iç sıkıntımdan bir türlü kurtulamadım.. Hep bir melankolik ruh hali.. Etrafa bunu yansıtmamaya çalışsam da kendi içimde bir mutsuzluk var. Ve bunu aşamıyorum.. Bir gün kendime telkinlerde bulunuyorum ve bir şekilde enerjik olarak geçiyor o gün.. Ama genel olarak öyle bir dermansızlıktır gidiyor.. Ben böyle değildim.. İçimden hiç bir şey yapmak gelmiyor.. Hiç bir şeyden keyif alamıyorum.. Çok çabuk sıkılıyorum.. Bundan iki yıl önce öğrenciydim.. Ve beş yıl boyunca harika iki arkadaşımla birlikte aynı evde yaşadık.. Maneviyatı bana göre yüksek insanlar.. O zamanlar daha iyiydim.. Manevi açıdan da.. Namazlarıma dikkat ederdim.. Duayla haşır neşirdim.. Dini anlamda daha bir doluydum ruhen.. O imanı içimde hissediyordum.. Ama nasıl ki o insanlardan koptum ben gerilemeye başladım.. Çok saldım kendimi çook :/ Yani şuan öyle büyük bir eksiklik var ki içimde.. Yani işin kötüsü ruhen eksildim, çok bocalıyorum.. Bir şeylere yeniden başlamak istiyorum ama sürekli bir şey bana engel oluyor.. Ben yapılan ibadetlerden önce iman gücünün önemine inanıyorum.. Aslında ikisi birbiriyle bağlantılı; ibadetler imanı kuvvetlendiriyor, kuvvetli iman da insanı ibadete yöneltiyor.. Ama şöyle de bir şey var insanı takvaya yöneltenin biraz da etrafındaki insanların etkisinin olduğunu düşünüyorum.. Çünkü yapılan sohbetler ve yaşam tarzı ona göre oluyor.. Ve haliyle insan bu güzelliklerden etkileniyor, dolayısıyla imanı kuvvetleniyor, zincirleme olarak ta ibadetlerine yansıyor bu durum.. O zaman okulumun zorluğundan sıkıntılı olsam da ruhum çok ferahtı.. Ama şimdi bir gün iyiysem bir gün kötü.. Yeni evlendim, yeni bir şehirdeyim.. Henüz bir çevre edinemedim.. Eşimle de malesef bu konuda aynı durumdayız.. O yüzden dini anlamda birbirimizi dürtemiyoruz, çünkü kendimize faydamız yok henüz.. Ama belki birimiz bir başlangıç yapsak bir etkilenme olacak.. Bu konuda kendimi daha iyi görüyorum.. Aslında erkeğin bu anlamda bayana öncü olması kanaatindeyim ama işte herkes malesef dört dörtlük olmuyor.. Çok iyi bir eşe sahip olmanın yanında böyle bir eksik var yalnızca.. Ah bunu bir giderebilsek.. Bazen bir an bir hissiyat oluşuyor ve hep ölüymüşüm de sanki canlanıyorum.. Kendimce başlıyorum bir yerden.. Namazlarımı beş vakit kılmaya çalışıyorum, ama bir kaç kez aksadı mı bir daha kopuyorum ve sil baştan.. :/ Ama şöyle bir şey ki Rabbim günah yazmasın o eski şevkle olmuyor.. O yüzden kopuyorum belki de.. Önceden namaz kıldığımda resmen huzurla dolardım, hissederdim o maneviyatı ama şimdi öyle olmuyor.. Ahhh nefsim ahh.. İleri adım atacağına hep geri gidiyor.. İşte iç huzursuzluğumu buna bağlıyorum ben.. Kendimi çözmüş durumdayım, ama bir türlü harekete geçemiyorum.. Sanki biri ruhumu kilitlemiş, kımıldayamıyorum bir türlü.. Neden böyle? Benimle aynı durumda olan arkadaşlarım var mı? Hayatımı tamamen değiştirmek istiyorum.. Maneviyat hayatımın her noktasında olsun istiyorum.. Yaşantım buna göre olsun istiyorum ama başaramıyorum.. Ben bu gücü nasıl bulucam? İnanın bahane değil benimki, gerçekten bana engel olan bir şeyler var. :/ Ah bir yerden başlayabilsem ve bir süre istikrarlı olabilsem devamı gelecek belki ama olmuyor..

"insanı takvaya yöneltenin biraz da etrafındaki insanların etkisinin olduğunu düşünüyorum" yazmışsınız bunda haklısınız ama yine de insanın içinde bitiyor her şey. Ben yurtta kaldığım sürece çevremde namaz kılan kimse yoktu ama ben hep devam ettim.

Islamiyet insana ciddi doyum sundugu icin dinden uzaklastikca eksilen manevi huzurun yerini baska sey dolduramaz ne es ne is Bi insan islama hic yaklasmadiysa mutlu yasayabilir tabi, ama bir donem de olsa ruhunu imanla beslediyse sonrasinda uzaklastiginda baska bir seyle dolmuyor o bosluk

Hmmm.. Ah bu kopukluklar..

Amiiiiin..

onlar ailenmi, arkadaşlarınmı.. aynı evdemisiniz.. V

canımmm bunu biliyor olman bile ne güzel dönem dönem hepimiz yaşıyoruz ben bi süredir sabah namazlarına kalkamıyordum inan sersem gibiydim bu dün ve bu sabah kalktım şükür son 7 dakka kala ve o kadar iyiyimki dediğin gibi çevre de çok mühim yaşadığın yerde kuran kursuna git bi şekilde dilediğin ortamlarda oluşur zaten ha bide ipek kardeşiminde dediği gibi doktorada görün sonuçta ruhun gıdası ile bedenin gıdası ayrı mesela senle bu konuda arkadaş olabiliriz burda şimdi heme kalk abdestini al namazını kıl biliyorsa Kuran-ı Kerimi oku sonra kuş gibi hafif gel buraya sende beni bu konularda uyar kız hatta