Sivilce sıkma dürtüsü çoğu kişide var sanırım, yalnız değilim yani. :) Benim annem de sever sivilce sıkmayı hatta bazen çıt diye sıkayım şunu der ama ben elletmem ama kendim Allah ne verdiyse girişirim. Zaten hep kendimi frenleyemediğimden yüzüm kırmızı-pembe izlerle doldu. Bu aralar biraz daha uzak duruyorum aynalardan, sivilce sıkmaktan ama eskisi kadar olmasa da arada bi kaç tane sivilce kaynıyor... Yine de eskiye oranla daha kontrollüyüm ama kontrollü oluşuma güvenemiyorum çünkü uzun bi süre suratımı ellemesem de gün geliyor eskisinden daha beter ediyorum yüzümü ve bu davranışım tamamen bilinçsizce gerçekleşiyor. Bi kontrol kaybı yaşıyorum ki çoğu insan bu konuda olmasa da başka konularda kontrolünü kaybediyordur. Mesela yemek yerken kontrolümü elimde tutarım ama kimisi de kilo problemi olmasına rağmen yemek yemeye başladığı zaman kendini durduramaz. Bunun gibi düşünün benim durumumu da. Zaaf meselesi bu ve zaafım yüzümden artık kendimi beğenmemeye başlamıştım ki artık canıma tak dedi, kullandığım merhemleri bıraktım, saçlarımı farklı yöne taramaya başladım, evde bile olsam makyaj yapmaya başladım, aynaya baktığımda kendimi beğeniyorum ve moralim yükseliyor. Sivilce sıkma konusuna gelirsek hala tam anlamıyla bırakmış değilim, bugün bile biraz dokundum ama hoşunuza giden bişeyi bıçakla keser gibi bırakamazsınız, insanın doğası böyledir. Azaltarak unutacağım bu huyumu kızlar. İlaçlarla uğraşmaktan, yaralarımın iyileşmesini beklemekten bıktım. Bu aptalca huyumdan kurtulmayı gerçekten çok istiyorum. İstemek, başarmanın en önemli unsurudur öyle değil mi? :)

aynı şey bendede var hemde çok şiddetli, aynayı önüme alıp yüzümde sivilce arıyorum, bulduğumdada çıkıncaya kadar uğraşıyorum, çıkan o irin beni öylesine rahatlatıyorki, sadece sivilcem olsa burnum ve yanaklrımın bir kısmı kapalı komedon dolu bunlarla nasıl başa çıkacağımıda bilmiyorum sıkabldiklerimi sıkıyorum ama 2 gün sanra tekrar çıkıyor daha sonra aynaya baktığımdaki duygu ise iğrenç ötesi, seninkinden bile şiddetli olabilir bekimki, yüzümün bütün hertarafı kıpkırmızı ve şişik, ne yapsam ne etsem durduramadım bunu, cildim için kremlerdekullanıyorum beklesem etkisini çok güzeş gösteriyor ama en fazla 5 gün bekleyebiliyorum. kızarıklarım geçmedende evdendışarı adım atmıyorum. kızlar bu konuda yargılayıcı değilde çözümsl yaklaşırsak daha faydalı olur, çünkü gerçekten elimde olmayan bir şey gibi. :)

Öncelikle merhaba. Kızlar bi sorunum var ve ne kadar saçma olduğunun farkındayım. Fakat her ne kadar saçma olsa da bu sorun benim yaşantımı fazlasıyla etkiliyor. Benim derdim sivilcelerimi sıkmakla ilgili. Ergenliğe girdiğimden beri yüzümle ilgilenen bi kızım. Bazı insanlar yüzlerinde çıkan siyah noktalar veya sivilcelerle ilgilenmezler ama malesef ben onlardan olamadım. Ne zaman sivilcem çıksa onu kafama takarım ama beni çirkinleştirdiği için değil, içimde karşı koyamadığım bi dürtü, sivilcelerimi sıkmaya yönlendiriyor beni. Önce yüzüme dokunuyorum daha sonra ayna karşısına geçip zarar vermiş miyim diye kontrol ediyorum ve o sırada ne oluyorsa oluyor ve kendimi kaybedip yüzümde ne var ne yoksa sıkıyorum. Sonra aynaya baktığımda gördüğüm o kırmızı suratın bana yaşattığı duyguyu tahmin edemezsiniz. Artık geri dönüş ve bu yaraların geçmesini beklemekten başka yol yok diye düşünüyorum. Hatta böyle dönemlerde kırmızı suratımla sokağa çıkmayı, alışveriş yapmayı bile istemiyorum. Diyeceksiniz ki e sen de sıkma sabret, onlar zaten bi kaç güne geçer. Haklısınız, denemedim değil. Bazen sabrediyorum, suratım çok güzel görünüyor ve o an aynaya bakarken kendi kendime 'umarım bu kez aynı duyguyu yaşamam' diyorum ve içimdeki şeytan bi kaç gün içinde harekete geçiyor ve yine kıpkırmızı bi surata sahip oluyorum. Kendime kaç kez söz verdim dokunmayacağım diye ama nafile. Bu durumdan çok sıkıldım ve odamdaki, çantamdaki aynaları kaldırdım. Sorunumun basit bi sorun olmadığını düşünüyorum, altında mutlaka psikolojik problemler yatıyor ama öyle her gün olaylar yaşayan biri de değilim. Şunu da söylemek istiyorum; ayna karşısına geçip de sivilcelerimi katletmeye başladığım anda dünyayı unutuyorum, sanki onlar vücudumda bulunmaması gereken pisliklermiş gibi geliyor. Ben de diğer insanlar gibi sivilcelerine 'özel ilgi' göstermeyen biri olmak istiyorum. Aynı sorunu yaşayan birileri illa ki vardır. Lütfen önerilerinizi esirgemeyin. Q

ben de kollarımdaki minik yağ bezelerini sıkıyorum. o pırt diye çıkşı bei rahatlatıyo. çıkan 1 mm bile değilken :S daha fazla çıkarmak için acayip keyfle kolumu inceliyorum. sonra benim de kollarım lekeli yaralı, yüzüm de kırmızı izli lekeli vs sonra ben olarak kalıyo :S ben ancak bi krem ya da basitinden limon sürdüğümde bi disipline girip bu olaydan sakınabiliyorum. ama yine de arada bi fire veriyorum :) tam 3 gündür koluma dokunmuyorum. sanırım bu sivilceleri önlemeye başlamakla yola çıkabliriz. ne kadar az ıkarsa o kadar az dikkatini yüzüne çeker. bence cildini temizlicek arındırcak basit bi sabunla başlayalım. benden sana bir öneri ; seba med yeşil kalıp. bir sabah bir gece yatmdan 2-3 dakka yüzünde köpürtüp masaj yaparak yıkıyosun.8 tl falan olaması lazım. ama ph değerini oranlayıp cildini tertemiz yaparken bi yandan da kaşmir yumuşaklığı veriyo. bi dene bakalım hiçbir şey kaybetmezsin. sonra haftada bir elma sirkeli -soğan suyuyla ovala. yani amaç hem doğal ürünlerle cildini temizlerken bi yandan da seni meşgul etmek. rahatlama yöntemini değiştirip sana bi amaç belirleyip seni bi yandan oyalayıp bi yandan sivilceden arındırmak nacizane bi tavsiye sadece.

Hahah tepkin gerçekten çok iyiydi ama o iş sandığın gibi değil. Elimi oyalayacak bişeyler bulsam bile o dürtü bi boşluk bulur beni yakalar. Bu bir zaaf meselesi ama üstesinden gelmeye çalışıyorum. :) kombo

yaa ne gerek var bu kadar sıkıntıya be arkadaslar. ben 22 yasındayım ve kendimi bildim bileli heryerimde iltihaplı sivilceler cıkardı. yüzümü elleyemezdim ağrıdan.. yeter artık dedim. tüm olumsuz yorumları kulak ardı edip gittim doktora roucutane yazdırdım. 4 ay kullandım. bırakalı 3 ay olucak. ve maşallah tek bi sivilcem yok. izlerimde hafifledi. sizin psikolojnizi ben cok iyi anlıyorum. bende cok sorun yasadım. o yüzden diyorumki gidin alın şu ilacı ve kurtulun!

yaa senin kadar olmasa da bende de var ondan. hatta eşiminkilere de sarkıyorum kaç kere tartıştık bu konuda. nasıl yalvardığımı bi görsen nooolur diye. hayır dese de iki dakika sonra yine gidiyorum. güzelce sıkıp temizleyeceğim. bide oksijenli suyla temizledimmi nasıl rahatlıyorum anlatamam.

Ben de öyle zamanlardan sonra garnier 3ü 1 arada ile temizliyorum yüzümü, maske yapıyorum çoğunlukla. Sonra madecassol sürüyorum kabuk bağlasınlar hemencecik diye. Ama yaralar bereler bi şekilde iyileşir de benim takıntılarım bitmiyor ki. Bugün eve gelesiye kadar 'yc' plakalı araba aradım hep, takıntı değil mi bırakmıyor yakamı. Uzun süredir hiç yoktu ama bugün birden nasıl gün yüzüne çıktı anlamadım açıkçası. Herneyse, eve geldim, sen de bilirsin belki yüzüne dokunurken eline bişey takılınca o koparılmadan rahat edilmez. Bende de öyle oldu, kopardım falan ama rahat edemedim patlattım vs. Sonra çorap söküğü gibi devamı geldi ama istemeden yaptım bunu, hani bazen haz duymak için patlatılır sivilceler ama bugün ben zevk almak için değil tamamen takıntıdan sıktım hepsini. Ya biliyorum bu sorunu yaşamayan arkadaşlara garip gelebilir ama bu durum benim hayatımı çok etkiliyor. 2 haftadır sürücü kursuna gidiyorum ve düne kadar derslerime kendimi çok iyi veriyorken bugün yüzümdeki yaraların etkisiyle moralim bozuldu, kendimi derse odaklayamadım. Çok zor bi durum bu. Hele ki yüzüm tam iyileşecekken herşeyi 0 noktasına döndürmek, yine o berbat duyguları hissetmek çok zor. Ayrıca buna burada çözüm bulamazsın diyecek olan arkadaşlar varsa onlara şunu söylemek isterim ki, burada derdimin dermanı olmasa bile benimle aynı sorunları yaşayanlarla konuşup, burada içimi dökmek bi nebze de olsa iyi oluyor. :) Yalnız olmadığını bilmek, konuşmak çoğu kişiye iyi gelir. T

Aynı dertlere sahip insanlar nasıl da birbirini anlıyor. Bu toplumda, hele ki böyle bayanların tüm sorunlarını paylaşabildiği bi yerde benim sorunum neden göze basit bişeymiş gibi geliyor? Her sorunun ciddi bir tarafı vardır. Açıkçası olay işsizlikten kaynaklansaydı şu an tertemiz bir surata sahip olmam gerekirdi çünkü çok yoğun bir dönem geçiriyorum ve ayna karşısına geçecek vaktim olmuyor. Ama sorunumuz o kadar basit değil. Doktora gidelim, sivilcelerimiz geçsin değil olay. Şöyle ki eğer tek sorunumuz, sabah aynaya baktığımızda 'aa sivilcem çıkmış, güzelliğim bozuldu, inanmıyoraaaaamm!!' olsaydı çoktan halletmiş olurduk ve burda bu konuşmaları yapıyor olmazdık. Ben sorunumun psikolojik kaynaklı olduğunu düşünüyorum, belki de bi alışkanlık -sigara- gibi. Ne kadar kurtulmaya çalışsak da bir türlü başaramadığımız takıntılarımız gibi. Benimle aynı tecrübeleri yaşamayan hiçkimse beni anlayamaz. skull anlayışın için teşekkür ederim. :)

Olmuyor, olmuyor, olmuyor!!!!! Hayatıma bile bile limon sıkıyorum. Ölmek istiyorum artık, bu bi kısır döngü gibi sürekli tekrarlıyor. Çıldırmak üzereyim... P

Sizin canlariniz SIKILIYOR belli. Insan yapacak dogru dürüsüt isi olmaz ise, ya sivilcesiyle oynar yada dötüyle. Allah akil fikir versin. Yok seytan dürtüyormus, yok ölmek istiyorum yok bilmem ne... Gidersin cild doktoruna yazar sana ilaci ve kurtulursun sivilcelerinden. Sivilceler olmayincada dürtüleriniz kalkar ortadan.

Sonuçta bu bi irade meselesi. Gündelik konularda bişeyden uzak durmam gerekirse, dururum ve sorun olmaz. Biri bana şunu yapma, şu nesneye dokunma derse dokunmam. Ama nedense bu konuda aynı iradeye sahip değilim. Sonuçta benim bedenim diyorum, kimseye vereceğim bi hesap yok, tek sorumlu benim diyorum. Belki de tüm bu sorunlarım, bu rahatlığımdan kaynaklanıyor. İrademi güçlendirmem lazım bi şekilde...