Sorununuz idealizm filan değil. Tembellik. Nerde görsem tanırım. Bi de çocuğunuz var. Zorlnmaniz normal.

Kendinizi bir şeye kanalize edin bence. Onu da yapıcam, bunu da yapıcam diye kendinizi hırpalarsanız hiç bir şeyde başarılı olamazsınız. Bir de gerçekten yapmış olmak için yapmamak lazım. Demek ki henüz siz bir disipline hazır değilsiniz.

Çocukluğum ve lisem cok idealist gecti. Çok çalışkan ve disiplinliydim. Özellikle lisede kişisel gelisim kitapları okur hep kendimi geliştirirdim. En iyi üniversitelerin birinde cok guzel bolum kazandım. Ama üniversiteye bir basladim gezmekler; sabahlara kadar diziler izlemekler; pineklemekler; çok uykuculuk sanki üzerime kişilik gibi yapıştı çıkmıyor. Üniversiteyi uzattım. Sınavlardan puanlar aldım ama atanamadım ve tekrar calısmaya enerjim yok. Fikren idealistim ama icraat yok. Sonra Kendi işimi yapayım dedim ofisim var her seyi son dakikaya bırakıyorum. Yüksek lisans yapıyorum hocam tezimi beğenmiyor baştan savma diyor. Haklı. Ben ne zaman böyle özensiz biri oldum... imdat... Biliyorum herkes idealist olmak daha iyisini olmak zorund degil ama böyle de mutlu degilim ki...

Zaman geçiyor, bizler değişiyoruz. Belki de değiştiğimizi kabul edip geçmişe bağlı kalmamak lazım

Aa aynı ben. Hırslı, azimli, azla yetinmeyen biri iken saldım çayıra mevlam kayıra'ya döndüm çıkamıyorum.

Zamanında idealisttim bir faydasını görmedim. 10 yıl öğretmenlik akademisyenlik yaptim 35 yaşımdayım 5 yıl önce işi bıraktım, evime yardımcı aldım yiyip içip gezip yatıyorum çok faydasını gördüm ciddiyim. yeminle boşa yaşlandırmışım yıpratmışım kendimi, noldu takdir mi ediliyorsun? Saygı mı görüyorsun? Şimdi her yönden daha kıymetleyim.