hayatta çaresiz kaldığım zamanlar tabii ki oldu. ama üstesinden geldim allaha şükür. gelmek zorundayım. arada kaldığım olmadı hiç. hayatta beni o şekilde sınamasın. çok zordur eminim. çevremde böyle insanlar var. böyle bir şey başıma gelseydi, önce karnımdaki bebeğim, ben, eşim derdim. hayatta insanın başına ne geleceğini bilemeyiz. rabbim hiç birimizi bu şekilde sınamasın.

bende çaresizlik yaşadım. benim yaşadığım şey soruna çözüm bulamamktı okadar çaresizdimki ama geçti çok şükür. Allahım kimseyi çaresiz bırakmasın.

Of ne kalmak hem desenağlama Kaynımla eltimin arasında tost oldum resmen Kimi dinleyeceğimi, kime hak vereceğimi şaşırdım Baktım, geceleri uykum bölünüyor sıkıntıdan, ikisine de aynı olayı iki farklı senaryoda dinlemekten yoruldum, yeter artık beni bir daha aranıza almayın, dinlemiyorum, hal hatır sormak için arıyorsanız ne ala, yoksa elveda dedim:1closedeyes: Şimdi arandığımda konuların etrafında ince ince dolaşıyorlar, sızım sızım sızlıyorlar ama bende verecek akıl, dinleyecek derman kalmadığından akınları etkisiz kalıyor hadibakem oğlum bırakma

anne olana kadar hep kimseyi üzmemek için uğraşırdım... özellikle de annemle ablam beni çok yordular üzdüler ezdiler... hayatımda "hayır" kelimesine yer yoktu... kimseleri özellikle de annemle ablamı kırmamak üzmemek için ben çok kırıldım üzüldüm ağladım... ne zaman anne oldum birden bambaşka bir kadın oldum... kendime dedim ki "senin korumak kollamak büyütmek yetiştirmek eğitmek zorunda olduğun bir evladın var, şimdiye kadar olduğun gibi olursan oğlunun da senin gibi çok üzüleceği bir yana evladına hiç birşey veremezsin, onu koruyamazsın" vee anneme ablama ilk tartışmamız da "bitti eski bildiğiniz o kadın gitti.. öldü o kadın... evladı için yaşayan bir kadın var ve bu kadın herşeye evet deyip ezilen büzülen üzülen ağlayan bir kadın değil... bu kadını üzmeniz demek evladını üzmeniz demektir ve bu kadın evladını tüm dünyaya değişmez" dedim... ve ilave ettim "herkes bir yana evladım bir yana, gerekirse herkesi silerim onun için" . anlayacağınız bu annem ve ablamla evladım arasında yapmam gereken bir tercihti ve ben tercihimi evladımdan yana kullandım... iyi ki anne olmuşum diyorum... anne olmak bana çok güzel şeyler kattı.

allah korusun... böyle seçimler ve çaresiz bırakmasın... hiç başıma gelmedi... ve çok zorda bir durum olsa gerek... ama şöyle bir seçim yapmam gerekirse... ailem ve ben... allah bu durumada düşürmesin... hiç düşünmeden... kendimden vazgeçer aileme için herşeyi yaparım... Laale Aşikardır Zat-ı

güzel bir konuya değinmişsiniz öncelikle teşekkürlera. s. ve yorumuma öncelikle şu sözle başlamak istiyorum ''ÇARESİZSENİZ ÇARE SİZSİNİZ'' yani çaresiz kalmak diye birşey yoktur bence varsa da bunu aşabilecek tek kişi yine sizsiniz durumun değerlendirmesini objektif olarak yaptığınızda mutlaka bir taraf ağır basacaktır bu saydıklarınız içinde sadece sevgili ile aile arasında kaldım ben gerçekten çok zor bir durumdu çünkü işe birde duygusallık karışıyor sağlıklı düşünemiyorsunuz bir süre sessiz kaldım ve durumu akışına bırakıp sadece izledim aslında bir yandan değerlendirme yaptım ve benim için asıl önemli olan şeyi yani ailemi seçtim bunu ailem için yapmadım onlar benim göremediğimi gösterdi sadece pişmanmıyım hayırşakkıdı dediğim gibi kendiniz için en uygun olanı seçmeniz sizi çaresizlikten kurtarıyor Gxuxlsxuxm

Valla ben hiç kimse arasında kalmıyorum.. Kendim ve onlar diye adlandırıyorum.. Herkesle ters düşüyorum.. Bende mi sorun var, onlarda mı anlamadım.. Bir türlü bir kişi ile bile orta yolu bulamadım hayatım boyunca.. MaviEge DENİZCİM VE BİRİCİK

ne kadar zordur, insanın sevdiklerinin arasında çaresiz kalması... tercih etme şansının olması ama tercih edememesi... anne ile baba arasında kalmak, sevgili ile aile arasında kalmak, eş ile anne baba arasında kalmak, kardeşler arasında kalmak... böyle bir durum yaşadınız mı? neler yaptınız, nasıl davrandınız? paylaşalım mı? sevgiler... DUYGUCIKMAZI maskeli balo ve shte

İşte ben... Çaresizliklerin içinde çırpınan hala başkalarını düşünen... Yarın öbür gün kapının arkasında kalacak bunu bile bile yine birileri için tasalanan ben!!!! Çıkamadım çıkamıyorum çıkamayacağım da... Halikarnas

Bundan 1 sene öncesine kadar bende öyleydim songülüm... kimse üzülmesin ben üzülürüm derdim hep... fakat annemi kaybettikten sonra gaddarlastim galiba... üzülemiyorum ve üzülmekte istemiyorum artik... üzülmekten yoruldum... Merhametden maraz dogar.. bosuna dememisler.. her zaman merhamet eden taraf olmak icine atan taraf olmak, herkesin gönlünü yapmaya calisan taraf olmak bir zaman sonra senden eksilmelere sebeb oluyor... Sen eksiliyorsun... yasama sevincinden, hayallerinden, umutlarindan, positifliginden her gün bir parca daha eksiliyor...:çok üzgünüm: Ben artik eksilmek istemiyorum, cünkü benimde ailem esim cevrem ve kendime göre problemlerim var... kimsenin bana yüklenmesine izin vermiyorum artik... cünkü ben zar zor ayakta duruyorum... Allah kimseyi caresiz birakmasin ve umarim icinden cikamadigin her neyse biran evvel gönlünce cözülür...:1hug: KIZILCIKLI Kıskandığım