7 yıllık evliyim. 7 yıldırda 1200 km uzaktayım. Başlarda zorlandım. Ama alıştım. Şöyle alıştım hergün keşke yanımda olsalardı diyorum. Bi hastalık oluyor bişey oluyor gelemiyorlar ha diyince. Bende gidemiyorum her zaman. Ama bu hayatı ben seçtim benim ailemde burası diyip atıyorum üzüntümü üstümden. Hergün görüşüyoruz defalarca zaten görüntülü. Yılda 1 2 kere biz gidiyoruz 1 2 kere annem geliyor. Öyle böyle idare ediyoruz. Tek uzak siz değilsiniz. Hayatı bu kadar da zindan etmeyin kendinize. Sizde kendi aileniz için ordasınız. Böyle bakın. Allaha şükür bi uçak bileti alıp gitmek çok kolay artk. Çok zorlandığınuz yerde onu yaparsınız.

Ben alışamadım T theblackcatpluto

Bende hiç bilmediğim bir şehire geldim. İlk defa ailemden uzağım. Senede bir defa yanlarına gidebiliyorum. 3 sene oldu evleneli hala çoğu durumlarda keşke yanımda olsalar diyorum. Ailesi yanında olanları arada kıskanmıyor değilim yani :) ama alışıyorsun ya. Zamana ihtiyacın var sadece. Ben hergün görüntülü konuşuyorum. Hatta birlikte karşılıklı kahvaltı yapıp karşılıklı kahve içiyoruz.:) sizde deneyin çok iyi geliyor.

Eş ailesinin dibinde olmak size yalniz hissettiriyor. Eger o da uzak olsaydi daha tahammüllü olurdunuz. Memeleketine gitmedigim icin beni yerk eden bi erkek arkadasim olmustu. Ailemi birakip 16 saat uzaga gitmeyi gözüm yememisti. Demek ki hicbir sekilde güven vermemis. Orta bir noktaya tayin isteyelim demistim kabul etmemisti. İyi ki ayrilmişım diyorum. Siz de daha cok yenisiniz alışirsiniz mutlaka. İnsan neye alismiyor ki. Bir de eş bakkal ciragi mi vs soylemine gerek yok. Herkesin aile vs konularinda hissiyati, psikolojisi farklidir. Kimisine esi yaninda olsun hicbirsey koymaz. Kimisi de benim gıbi saglik durumundan ailesine yakin olmayi önemser.

İletişim çağındayız, sevdiklerimiz bir telefon, görüntülü arama kadar yakınımızda, mesafeler kısa. Böyle düşünüyor olmanızı pek sağlıklı bulmadım ben. Daha önce ailenizden hiç uzaklaşmamış mıydınız?

Bana böyle konularda sinir geliyor valla. 3 yaşında çocuk gibi ailemden nasıl ayrıldım diye salya sümük olmayı bunalımlara girmeye anlam veremiyorum kusura bakmayın. Okula gidiyoruz işe giriyoruz insan bir şekilde ailesinden uzak olduğu dönemler oluyor. Evlenince ne farkı var ki ayrı şehirde olmanın? İlla ki ailemizi özlüyoruz hepimiz ama bu kadar uzun sürüyorsa sorun evlilikte değil bence. Sizin bakış açınızda. Sizi de herhalde başka şehre diye yola çıkıp sonra eşinizin ailesinin olduğu şehre götürmemişlerdir. Umarım eşinizle büyük sorunlar yaşamadan aşabilirsiniz. Asla eş ailesiyle aynı şehre taşınmam diyenler için de şunu merak ediyorum. Diyelim ki eşinizin ailesinin olduğu şehirde yaşarken eşinizle tanıştınız. Ne yapıyorsunuz mesela başka şehre taşınma şartı mı koyuyorsunuz yine? Büyük konuşmak istemiyorum ama eş ailesiyle sorun yaşıyorsanız bence sorun eş olarak seçtiğiniz kişide. Ailesine göre eş seçilmez ama seçtiğiniz eş sınırları iyi çizince sorun olmuyor haberiniz olsun.

Bastan boyle bir seyi kabul etmem ben. Hele hele esin memleketine asla gitmem. Uc gunluk dunyada ailemden ayrilmak istemem. Ama kari koca kendi arasinda anlasir;egitim, ikisi icin de daha iyi bir iş veya hayalindeki sehir icin gidilir. Ancsk alistigim duzeni komple degistirmrm kimse icin F flamefire Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Üniversite ya da okul zamanında hiç şehir dışında okumadınız mı? Merak etmeyin, ben üniversiteye gittiğimde sadece 2 hafta üzüldüm sonra arkadaş ortsmı vs derken alıştım. Siz de alışacaksınız, biraz kurslara gidin ya da işe girin, arkadaş ortamı edinin daha kolay alışacaksınız.

Allah sabir versin gercekten yasamayan bilemez. sizinki baya uzak bulundugunuz yeri sevmeye calisin baska turlu hayat cekilmez olur

Çok zor oluyor. Şimdiki aklım olsa gitmezdim. Çocuğun oluyor. El gibi büyüyor. Tek başına çırpınıp duruyorsun. En iyisi aynı şehirde farklı ilçelerde oturmak.

Kadinlarin yaşadığı yeri, ailelerini, dostlarini hatta işlerini bırakıp kocalarinin memleketine gitmelerini asla anlamayacağim. Mecburi iş durumu olur orası ayri. Ama genelde erkekler kilifina uyduruyor ve bir şekilde kadın mecbur hissediyor. Bundandir ya adi, başlıkta da yazıldığı gibi "gelin GİTMEK" olmuş. Kari koca gerekirse dunyanin öbür ucuna gitsinler, gitmekte problem yok... Ama alişmak, uyum saglamak, beklemek zorunda kalan hep kadin olmasin lütfen.

Niye durumu benim eşime getirdiniz, karın ağrınız mı var

Bende ailemden cok uzaktayim esimin isi dolayisiyla baska sehirdeyiz yani o da anne babasindan uzakta tam 8aydir kendi memleketimize gidemiyoruz ben giderimde esimin isinden asla izin yok ama bende onu birakip gitmem zamanla alisiyosun hergun goruntulu konusmayla falan M Msspinkie Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Hiçbir sorunum yok. Bana karşı çok iyiler. Kızım diyor ikiside ama o bile o kadar agirima gidiyor ki. Yani nasıl anlatsam, kendi anne babamı bıraktım, bu yabancı aile bana kızım diyor. Bu aile mutlu ama benim annem babam yalnız kaldı, ben onları arkamda bıraktım gibi. Bilmiyorum anlatabildim mi

Ailemle aramda bir saat var 4 yildir zor dayandim cok sukur haftaya ailemin oldugu yere tasiniyorum. degerini cok iyi anladim mecburi degilse iş icin falan bi daha gitmeyi dusunmuyorum

Evlenmeseydiniz. Ömür boyu anne babanızın yanında kalabilirdiniz. Kimse sizi zorlamamıştır sanıyorum. Erkeklere ana kuzusu diye kızmayacağım bundan sonra.

Aileye bagli olmakla bagimli olmak cok farklidir ve siz bagimlisiniz. Keske evlenmeseydiniz. Boyle erkekler kadar kadinlar da benim icin iticidir.

Ne kadar uzaksın, yılda kaç kere görüşüyorsun ailenle Eşinin memleketinde mi oturuyorsun? Bu soruların cevabı önemli... 3 günlük dünyada eş için aileye uzak olmamak lazım bence. Birde eşinin değil ailenin yanında olma, valizini toplayıp gitme isteği ağır basıyorsa; evliliğinde tam olarak aradığını bulamadığını ve mutlu olmadığını düşünürüm.

Bizim annemin tarafından da olsun, babamın tarafından da, bütün kuzenlerim ve çocuklarımız dünyanın her tarafına dağıldık. Biz almanyada iz, barasilyada kuzey im ve ailesi var, güney afrikada kızım yaşıyor, kanadada kuzeynim ailesiyle, Belçikada, Norveç'e, dubai da, avusturalyada, Kıbrıs da ve Türkiyen in cesitli şehirlerinde yaşıyoruz. 2 senede veya 18 ayda bir haftalığına, annemin büyüdüğü köyde hepimiz bulusurduk. Çok eski bir ev, ama bağ gibi bahçesi, orman ve deniz yakınında, 3 odalı ev. Yatakları, köyde döşek derler, döşekleri akşama yerlere bir sererdik, hepimiz bir girerdik yatağa, sabaha kadar dan dan dan, ha ha ha, hi hi hi, anlat bakalim anlat. Öğlene kadar uyurduk, yaşlılar börekleri, çörekleri hazırlardılar, ıhlamur ağacının altına büyük bir masaya hepimiz bir otururduk, bir sohbet, bir sohbet, çocukluğumuzda yaptığımız her şeyi çıkarıp anlatırdık, yaşlılar anlatır, sarılırız öperiz birbirimizi. Bir hafta sonra herkes yine yaşadığı memleketine uçar giderdi, ve hoplaya zıplaya buluşturduk aynı öyle hoplaya zıplaya ayrılırdık, öyle zırlama ağlama olmadan. o buluşma bize bir enerji tank edermiş gibi gelirdi. Simdi artık yaşlıların hepsi rahmetli oldu ama biz daha hala buluşuyoruz. Çocuklara küçükken sıcak bir yuva verilmesi lazım ama büyüyünce kuvvetli kanat, uçup gidip kendi yaşamlarını yaşasınlar ve mutlu olsunlar. Her annenin ve babanin hedefi esasinda bu olması lazım. Çocuklarının kuvvetli sırtı ve mutluluğu. Maalesef bunu her anne ve baba beceremiyor ve çocuklarını kendilerine çok bağlıyorlar.

Çoook uzakta değilim ama farkli sehirdeyiz ailemle, hatta bir ara ailem yurtdisindaydi. Sizin gibi hissetmedim hiç, ustelik ailemle aram da kotu değildir. Annemle her gun veya iki gunde bir konuşuruz. Bu kadar bagimlilik bana sağlikli gelmiyor.

Onun tüm ailesi burada ona göre ne var ki. İstediğinde gider gorur.

Sizin kadar olmasa da ben de uzağa evlendim. İşin kötüsü kardeşim de uzağa evlenecek ben alıştım da ailemin memlekette yalnız kalacak olması çok üzüyor beni. Yaşlanıyorlar sonuçta.

Benim ailemle aramda 30 saat var E

Okuduğunuzu iyi anlamıyorsunuz galiba... Eşe "bakkal çırağı" demedim ama siz kadının ailesine "bakkal çırağı" diyorsunuz bu durumda Ayrıca beni niye alıntıladınız... Konu sahibine zaten adaletli bir durumda değil... Ortada bir şehre değil, eşinin memleketine yerleşmiş... Belkide üzüldüğü nokta ailesine uzak olmakla birlikte eşinin ailesine yakın olmaktır... Bir daha alıntı yapmayın mesajımı, konu sahibine yazın

Valla ben 3aylık evliyim anneme yakın oturayım dedim annem beni bırakıp memlekete yerleşti nerede mutlu ise orada olsun

bende istanbulda dogdum buyudum vs.. ve esimin isi geregi doguya gelin geldim ailelerden uzagiz... evin kucuguydum aileme cok duskunum ve evde issizlik ayri dert sikintidan butun gun patliyorum koca bir yalnizlik icindeyim sabahtan aksama. kdr

Ben hiç kimseyi tanımadığım bir şehire geldim. Eşimin tayini çıktı şimdi daha uzak bi şehire gidiyorum. Üstelik yalnız. Bir de çocuğum var ailemle aramda 900 km olacak. Hamileliğimde doğumdan sonra hep yalnızdım eşim hiç yanımızda olamadı yine de bir kere bile sizin kapildiginiz hisse kapilmadim. bence bu farklı bi psikoloji yani altında muhakak farklı şeyler vardır. Ne biliyim eşinizi yeterince sevmiyor olabilirsiniz, evlilikte beklediginjzi bulamamış olabilirsiniz, eş ailesi ile aynı ilde olmanız onların belki müdahaleci olması sizi rahatsız etti... Bunlar bitmez ama hislerinizi eşinizle paylaşın bence. Ailenizi ozlediyseniz gidin görün. Çalışıyor musunuz bilmiyorum ama caliamiyorsaniz bence işe girin. Ailenizi görmek için kimseden para istemek durumunda kalmayın. Eğitiminiz yoksa ayıp değil evlere temizliğe giden ablalarimiz var, eğitiminiz varsa uygun yerlere cv başvurusu yapın en azından umidiniz olur.

Bende ailemden birkaç saatlik uzaklıkta bir şehirdeyim bir yıldır evliyim. Bende bir aralar sizin gibiydim ailemi çok özlüyordum ağlıyordum ev beni boğuyordu neyaptım ben diyordum hala özlüyorum ama artık evim var diyorum beni seven sayan değer veren bir insan var. Evlendim uzaktayımdiye onun hayatını zindan etmek istemiyorum. Çok zor aileden uzakta yaşamak ama evimde mutluyum huzurluyum. Ben mutluysam annem babamda mutludur. Hergün birkaç kez görüntülü konuşuyorum. Azda olsa hasret siniyor. Umarım en kısa sürede bu durumu atlatırsınız GelenKutusu Mutlu ve 2 çocuklu bir bekar... Üyelik

Abartmayin ya. Aileniz saglikliysa, hala seslerini duyabiliyorsaniz neyi sorun ediyorsunuz? Ara ara gider gorursunuz ailenizi. Yok olmuyor diyorsaniz, evlenmeseydiniz o zaman. Cocuk gibi aglamak neyin nesi? Valla olmuyor diyorsaniz da bosanin, ailenizin yamacina yerlesin.

Hiç bir zaman annem de annem demedim. Aramızda 20 saat mesafe var. Yurtdısında yaşama imkanım olsa 1dakika düşünmez yaşarım. Ama şuan için mümkün değil belki gelecekte mümkün. Annemle babamla hem hiç bir sorunumuz yok hem de mesafeliyiz. Annem kardeşlerime daha düşkün bana mesafeli sanki ama ben farkı anlayabiliyorum. Belki de böylesi daha iyidir bilemiyorum. Daha güçlü bir insan olduğuma inanıyorum bunun sayesinde. En azından memleket türküleri çağırmıyorum. Önceliğim çocugum ve kendim. Bulunduğunuz kosullarda mutlu olmaya çalışın yoksa her gününüz zehir olur evlenmeseydim nasıl olurdu veya başka birini tercih etseydim vs. düşüncelerle. Bu işin sonu da ortada bir şey yokken boşanmaya kadar gider sonra dönüp eşiniz için matem tutarsınız bir de. Geçmişte yaşamayı bırakıp geleceğinize odaklanın. Bir de kkya sormak istediğim bir şey var annem beni 2-3 ay emzirmiş ama kardeşlerimi 2 sene. Bizim aramızdaki mesafenin bununla ilgisi olabilir mi?

Bu kadar kök ailesine bağlı insanlar evlenmeyin lütfen.. insanların hayatını mahfediyorsunuz bu bağımlı halleriniz yüzünden

Allah yardımcınız olsun Seridina Guru Anneler

Yani ne var ki doğup büyüdüğümüz baba evi gerçekten ayrılık çok zor oluyor kaç yaşında olursanız olun ama bu bir süreç zamanla buna da alışıcaktır ben d eeşimşe bu yüzden sorun yaşıyorum annem bşr saat uzak mesafe de oturuyor yanımıza taşınmıyor alıştığı yer diye ben de ay da iki kere geliyorum tek yaşıyor çünkü bize muhtaç buna rağmen eşimle sıkıntıya düşüyoruz allah herkese kolaylık versin

Ben izmirden Ankaraya yerlestim bir yili da haftaya deviriyorum. Ailem ise yurtdisina gitti. Baslarda inanilmaz zor alisilmiyor ama sonra orada bir cevreniz oluyor:) geciyor gidiyor kendi hayatinizi kuruyorsunuz. Buna aileyle gunde 50 kez yapilan gorusmeler de fayda sagliyor, aktif bir is hayati da Peripella Hiç birşey sebepsiz değildir. tek ayak cezası Anneler

İlk zamanlar böyle hissetmen normal bence. Yıllarca ailenle yaşamaya, birlikte vakit geçirmeye alıştıktan sonra bir anda onlardan çok uzakta hayat kurmak kolay birsey değil. Kendine biraz zaman ver. Zamanla kendini anne babana değil de kendi evine ve eşinin olduğu yuvaya ait hissedeceksin. Sadece bu duyguların normal olduğunu ve zamanla geçeceğini düşün :) M

Yani eşiniz ailesinden kilometrelerce uzakta olsaydı da "ah ailem keşke evlenmeseydim " deseydi ne yapardınız? Empati yapmak lazım.

Eşinizle beraber yaşadığınız yeri yuva olarak bile k, sahiplenmek önemli sanırım bu duyguyu aşmakta. Kök ailelerimize derin bir saygı ve bağ hissediyor olabiliriz ancak esas olan kendi kararınızla kurduğunuz yuvayı sevmek, sahiplenmek.

Eş dediğimiz de bakkalın çırağı mı oluyor? Bu zihniyetler erkeğe evrilince de "anam da anam" olarak karşımıza çıkıyor. Eş de ailedir. İnsan bunu bilerek evlenmeli. Anne babadan ayrılamıyorsanız kimsenin hayatına girip de kabusa çevirmeyin. Kadın için de erkek için de geçerli. Ziyaret edersin, ararsın, sorarsın olması gereken bu.

Başlığı okuyup sakın gitmeeeee demeye gelmiştim ama zaten evlenmişsiniz. Ben de ailemden uzaktayım, alakasız bir konuda tartışma yaşasak bile bu durum aklıma geliyor ben bunun için mi buralara kadar geldim diyorum. Yorumları okurken fark ettim benim durumumda hasretim tam Handandandan nın söylediği gibi eşimin ailesiyle iç içe yaşadığımız için tetikleniyor, yoksa tek başımayken ailemden ayrı kalmaya alışkındım. Her olumsuzlukta annemin babamın değerini daha iyi anlıyorum.

Alisirsin

Hic mi ailenizden uzak yasamadiniz? Ben su an dunyanin bir ucunda yasiyorum sizin otobusle gideceginiz 14-15 saat benim ucakla belki daha fazla, ama boyle yanip kavrulmadim. Ailemi seviyorum, ozluyorum ama herkesin kendi hayati var. Bende yeni evliyim. Zaten evlilige alismak, yeni bir yere alismak, duzen kurmak o kadar insani oyaliyor ki bu kadar dusunup uzulmeye nasil vakit buldunuz? Bazi hanimlar da yazmis bende aynen katiliyorum, bunu esiniz yapsa aileci, anneci, ana kuzusu adama denmeyen laf kalmazdi. Keske aileler cocuklarinin birey olmalari icin daha cok firsat verse, lutfen sizde entegre olmak icin sizi mutlu eden seylere yogunlasin. Kendi evinizin ve duzeninizin tadini cikarin.

Evden çıkıp arabaya bindiğimde hissettiklerimi ufak bir an için yasasaydim inanin aşkımdan ölsem kabul etmezdim. İnsan düşünemiyor anlayamıyor. Çok uzak iki uç şehir. Evet eşimin ailesiyle aynı sehirdeyiz. Ben bunu nasıl kabul ettim en azından ortada bir şehir olsaydı. Evleneli çok az zaman oldu. Aralık ayında mutlaka giderim. Corona insalllah hafiflerse Kasım'da da giderim.

3400 kmcik var. 36 saat. Hiç durmadan gidersen 4 sene Farklı şehirde üniversite okudum. O zaman da aynı sizin gibiydim. Üniversiteyi bırakıp dönmek istemiştim. Max 3 ayda bir gidiyordum ailemin yanına tabi o zaman. O ayrılık şimdiyi atlatabilmeme en büyük yardımcı. Yılda max 2 kere görebiliyorum. En son ocakta yanlarındaydım. Ne zaman geçer diye sorarsan bence o Özlem hiç geçmeyecek sadece alışacaksın. 1 sene kadar sonra falan

Esiniz sizin gibi olsaydi ne yapardiniz?

Ailemden uzakta üniversite okudum, atandım, evlendim. Yılardır gurbetteyim. İnsanın kendi hayatını kurabilmesi içim ailesinden mecbur kopması lazım. Keşke hep çocuk kalsak da ailenizden hiç ayrılmasak. Kendinize uğraş edinecek bir şeyler bulun. Hayat annemi özledimle geçmez. Kendinize eziyet ediyorsunuz.

Farklı sehirlerdeyiz ilk 1 sene benim için kabus tu sonra yavaş yavaş alışıyorsun ve artık gittiğimde 1 hafta sonra kendi evimi özlüyorum

8500km uzaktayım, farklı bir kıtada yaşıyorum. Eşim Türk değil, o yüzden kısa vadede Türkiye' ye dönme gibi bir planımız yok, ama ilk hedefim avrupa kıtasına taşınmak. En azından uçakla 10-11 saat yerine 3-4 saatte aileme ulaşabileceğim bir ülkeye taşınabilsek kendimi şanslı sayacağım :) Onun dışında çok yakın oturmak istemem aileme ama tatile gidip gelmenin daha kolay olmasını isterdim. Bu sene pandemi sebebiyle Türkiye' ye gidemeyeceğiz mesela, bulunduğum ülke sınırları açmadı henüz açacak gibi de durmuyor.

Ben de ailemden başka şehirdeyim ama arabayla 1 saat trenle yarım saat. Farklı bir şehir bile sayılmaz hatta İstanbul şartlarına göre mesela ama adı öyle işte. Pandemiden önce özledikçe atlayıp gidiyodum. Benim için atlatması daha kolay oldu ama artık ayrı bir ailenizin olduğu bilincine varmanız gerek. Allah onları başımızdan eksik etmesin uzakta olsunlar ama sağ olsunlar

3 günlük eş için diye eşinizi küçümseyen ben değilim sizsiniz. Ayrıca burada alıntılama hakkım olduğuna göre de istediğimi yaparım cevabınız yoksa yazmazsınız.

Ben de eşimin yaşadığı şehire yerleştim, ailemle aramızda 3,5-4 saatlik bi mesafe var. pandemi sürecinden önce mutlaka her ay bir hafta sonumu onlarla geçiriyordum, şuanda görüşme sürelerimiz uzadı biraz ama sizi anlayabiliyorum özellikle mart-haziran aralığında çok çok özledim, her gün üzüldüm ağladım, sıkışmış hissettim kendimi ama bu hem yaşadığımız süreçle ilgiliydi diye düşünüyorum. zamanla alışacaksınız, fakat alışmaya gönlünüz olmalı öncelikle. evinizde işinizde bi düzen oturttuğunuzda, yavaş yavaş arkadaşlarınız ve bir çevreniz oluşmaya başladığında alışacaksınız. eşinize bu durumu yansıtmayın bence, kendini kötü hisseder, evliliğinize olumsuz yansır. dusduru

10 saatlik uzaktayım ailemden. Bı sikintim Yok iyi boyle B Bihterinpekisi Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Sizin yine eşiniz yanınızda eş ailesi yakınınızda bi çoğumuzun eşi herzaman yanımızda olamıyor maalesef sizin kendi hayatiniz var eviniz Eşiniz ailenizi özleyince arar görusursunuz bu kadar büyütecek bir şey değil dünya da bir tek siz değilsiniz gurbete gelin giden eşinizi seviyorsanız uzaklık çokta sorun edilecek bir şey değil R Rosalind

Bosan

Ailesinden coook uzağa evlenen var mı? Nasıl dayaniyorsunuz? İnsan ne zaman alışır? Sürekli Allahım ben ne yaptım ben ne yaptım demekten kafayı yiyicem. Valizimi alıp ailemin evine geri dönmek istiyorum Eşimi çok seviyordum. Hala seviyorum da ailemin özlemi çok daha ağır basıyor şu an

Sizin gibi insanları anlamakta güçlük çekiyorum. Bende eşimde böyle bir sendroma kapılmadık. Hatta ailelere uzak olalım diye taa nerelerden ev tuttuk. Biz galiba iticiyiz biraz. Keşke evlenmeseymissiniz.

Çok şükür hayattalar telefon ile arayıp sesini duyarsınız görüntülü arayıp hasret giderirsiniz Ya ailesi hayatta olmayanlar büyümeden evlenmeyin yada ananizin dizinin dibinden ayrılmayın Allah ailenize uzun sağlıklı ömürler versin eşinize de sabır versin kadın da erkek de evlenerek yeni bir aile kurduğunun farkında olmalı evcilik oyunu değil bu

Direk evlenerek evden ayrildi iseniz su durumda olmaniz normal. Ama aslinda yasiniz geregi artik ailenizden ayri yasamaya alismalisiniz, doganin kanunu boyle, ucmayi ogrenen kuslar yuvadan ayrilirlar. Eger ki ayni sehirde olmak istiyorsaniz da esinizle konusun, belki is guc ayarlanip olabilecek bir seydir, siz de bosuna uzulmemis olursunuz. Ama dogdugun yer degil doydugun yer, bunu unutmamak lazim, ailelerimiz de zamaninda kendi ailelerini kurmak ve devam ettirmek icin kendi yuvalarindan ayrildilar.

Bence ailenize olan hasretinizi eş ailesine çok yakın olmak tetikliyor... Onlarla çok sık mı görüşüyorsunuz, öyle ise görüştüğünüzde kendi ailenize uzak olmanıza üzülmeniz normal.. Dediğiniz gibi ortada bir şehirde olsaydınız bu kadar takılmazdınız bu konuya.. Çalışıp bir an önce atanmaya çalışın madem

Bende bende. Arabaya binip uzaklaşıyoruz ya o an dank etti. Şu an o kadar hissediyorum ki. Esimde çok iyi ama misal hastalandigimda annemle babamın benimle olmaması o kadar zor ki. Eşimin ailesinde yemek yerken bazen lokmalar boğazımda diziliyor yutamıyorum. Çok zor gerçekten. Ama ilk evrelerde insan anlayamıyor

Arkadaş olalim hep beraber bu sitede

Arabayla 14 saat otobüs le 22 saat görev icabı uzaktayım ben 1 senem var gidecez inşallah yakına iki aileninde ortasında bi yer istiyoruz inşallah bakalım ama ben alıştım evimi sevmiyorum dedin ya o bende de var ama ayrılık tek taraflı değil bizde ikimizinde ailesi uzakta birbirimize muhtacız anlıcan allah yardımcın olsun tatlım

Anne babalar çocuklarını bağımlı yetiştiriyor sonra da sonuç bu. Görüntülü konusun hep iyi gelir. Alışmak zorundasınız sizin yeni bivaileniz var artik

Aileniz alıştı mi benim canım annem babam da çok uzgunler. Ne zaman konuşsak ağlayıp kapatıyoruz. Benim 14 saatten de fazla 20 saat. Atanıp aileme yaklasmam lazım. Çok mutsuzum evimi sevemiyorum bir türlü. Evde bunaliyorum. Eşimde yaklassak ne olacak, simdide gitme demiyorum ha 10 saatlik ha 20 saatlik yoldan gideceksin diyor. Ama öyle olmuyor işte.

İlk başta zor geliyor insan kendini çok yalnız hissediyor yine eşin akşamları yanındaysa yine o kadar yalnız hissetmezsin ama aylar geçince insan alışıyor ben 6-7 ayda alıştım girlinred

Bebeği emzirmek anne ile bebek Arasında muhteşem bir bağ minicik dudakları ile izniniz olmadan öz bedeninize kimsenin dokunamayacaği özelinize yapışıp yaşamak için besleniyor bunu yaparken de yüzünüze öyle muzip masum bakıyor bitince birde teşekkür eder gibi bir gülümseme muhteşem bir duygu anne olarak hissettiğimi bebek olarak da hatırlamak isterdim bence süre önemli değil önemli olan tadı diye düşünüyorum annenizle ilişkinize gelince saygı çerçevesinde olmalı kişinin bir özel alanı mahremi olmalı

Lol. Evlenmeseydiniz o zaman? Eşinizin suçu günahı ne? Aile evinden ayrılıp kendi ailenizi kurabilecek bilinç ve dirayetten bu kadar uzaksanız dizinizi kırığ otursaydınız.

Bir de her telefon gorusmesinde karsilikli agliyorlarmis. Komediye bak. Evlenmeseler, bu sefer de yalniziz, evlenemedik diye aglarlardi. O cok duskun olduklarini soyledikleri ailelerinin esamesi okunmazdi o zaman. Aglamak isteyene bahane cok.

Hiçbir şeye ve hiç kimseye çok bağımlı olmamak gerek. bu yüzden çocuklarımi benden ayrı kalmaya da alistirdim. Allah korusun ama ölüm var, her şartta güçlü kalmanız lazım.

Bazı insanlar duygularını uçlarda yaşıyor, sizde öyle misiniz acaba? Çok yeni evliymişsiniz, özlem duyabilir insan ama kafayı yiyecek, bavulu alıp gitmek isteyecek noktaya gelmek abartılı geldi bana. Ailenizin telefonda ağlamasi da daha kötü hissetmenize sebep oluyordur. Üzgün olsalar bile size bu kadar yansıtmalari doğru değil.

Ben uzağım alışıyor insan.. S