Artık olmaz kendime gelemiyorum demeyin sakın. Bence siz düzelmeyi istiyorsunuz ki burada çözüm bulmak için bir şeyler yazmışsınız, bu bile çok iyi. Yurt dışında yalnızlığınız katlanıyor mu acaba? Belki kendi ülkenizde olsanız daha rahat olurdunuz? Bir an önce iyi bir doktora görünün. Sakın pes etmeyin Allah'ın yardımıyla düzelirsiniz inşallah. Unutmayın hala hayattaysanız yapabilirsiniz demektir. Lookinside

Eski konulariniza baktim. Uc yildir depresyondayim demissiniz ama pek oyle gozukmuyor. kahveyokmu Noolmuş biraz

annemin varligi beni rahatlatiyor. ben yurtdisinda okuyorum. ocak ayinda geliyorum 1 ay kaliyorum. birde haziranda gelip eylule kadar burdayim. yani annem surekli yanimda degil. sadece onun varligiyla mutlu oluyorum. beni hayata baglayan tek sey annem. tutunacak dalim da o. eger kendime bisey yapmiyorsam annemin varligi yuzunden. 20 yasindayim bu arada ucak biletleri cok pahali gelip gitmem bin lirayi buluyor nerdeyse. o yuzden kafam estiginde gelme olanagim yok. bu yuzden yilda 2 kere gelebiliyorum. ki biletler ucuz olsa bile o yolculuk cilesine katlanamazdim. ataklarim maksimum bu yolculuk zamanlarinda patliyor. muhtemelen 20 yasinda kalp krizinden olur giderdim cundagg Some dance to remember, some dance to

Psikiyatriste degil psikologa gitmelisin

inanin eski konularimi hatirlamiyorum bile. ustte dedigim gibi ilaclari bi ara kullandim sonra biraktim birden. cunku onceleri pek ciddiye almiyordum bu isi. sonra baska doktora gittim o farkli ilac verdi yine kullan birak falan. ilk bir seneye yakin bu isi ciddiye almadim daha dogrusu ilaclara guvenmedigimden cok sallamadim. sanirim ilaclar yuzunden psikolojimi mafettim. berbat sorunlu sinirli bir insan oldum. sonradan ogrendim ki ilaclari birden birakinca tum dengeler degisir cok sinirli olurmusuz. yani anlicaginiz girdim bir isin icine ve nasil kurtulucam bilmiyorum. cundagg Some dance to remember, some dance to

Arkadaslar benim de psikolojim alt ust napicagimi bilemiyrm cok caresizim bu durumdan nasil kurtulucam blmiyorum hissizim surekli kendime zarar vermekten korkuyorum perisanim napicam ben bi akil verin choccywhoccydoodah

evet aynen öyle. o yüzden yeniden doktora gidip düzenletseniz daha faydalı olabilir.

İlaç senin karakterini değiştirmez aksine gerçek kişiliğini ortaya çıkartır. İlaç kullanmak kötü bir şey değil. Gerekirse böyle yaşayacağına bir ömür ilaç kullan. Bu kadar büyütme herşeyi...

Allah kimsenin basina vermesin cok kotu bsy bu allah sizin de yardimciniz olsun hayat bu sekilde cok zor obiviyante Zamansızım... tek ayak

"Shameless " adlı dizide de yan karakterlerden biri sizin anlattiginiz durumu yansıtmış. Kademeli olarak yaklasmaya çalışıyordu teknik olarak. Sizde kucuk hedefler koyarak baslayabilirsiniz. Evden 100 adim oteye gidip gelmek gibi... ss

Yalnız kalmayın. Mutlaka dışarı çıkın gezin tozun. İnsan nasıl ki bedeni yiyeceklere ihtiyacı var aynen öylede ruhunda var eyer yeterince beslemezseniz ne yaparsanız yapın nafile. sonanda

Dışarı çıkma isteksizliği vs ne zamandır var peki? Eski konularına bakınca aşk, cinsellik vs her şey var 1 yıl öncesinde bile. Yanlış anlama hayattan zevk alamayacak kadar, anlattığın kadar vahim durumun içinde bunları düşünemedim.

Bir tavsiyem olacak. Tek bir arkadasin olsun her seyini anlat ona guven onunla yap her seyi ama oyle biri olmali ki ben cikmiycam dediginde tutup kolundan hayir cikicaksin deyip seni sorla cikartmali ve yuzlesmelisin evet olecek gibi olacaksin miden agzindan kalbin totondan cikacak gibi olacak belki bayginlik gecireceksin ama olmeyeceksin! Disari ciktiginda olmedigini goreceksin ve tekrar cikacaksin kendini zorlayacaksin ama yaninda o guvendigin bir kisi olacak her seyini bilen kisi basina ne gelirse gelsin seni yargilamadan anlayis gosterip gerek olursa tutup kolundan acile goturup sabaha kadar senle orda bekleyecek biri.. Sonra o kisiye bagimli olup onsuz hicbisey yapamamaya baslayabilirsin ama dikkat et.. Yapabiliyorsan kendin yap zorla kendini cidden zorla kolay olani secme! Diyorsun ya annem icin diye emin ol annen de senin icin yasiyor ve onun sana senin guclu olmana sosyal bir insan olmana dimdik hayata karsi ayakta durmana ihtiyaci var basima bir sey gelse kizim arkamda diye dusunuyor o da.. Boyle mi arkasinda duracaksin? Hayir bu sen degilsin bunun bir surec oldugunu dusun ve yeniden annen icin ayaga kalk.. Ben ilac kullanmiyorum yasadiklarinin aynisini belki biraz eksik cok cok fazlasiyla yasadim hem de kelimesi kelimesine ve cok iyi anliyorum ve evet yasamayan anlayamaz. Bir yerden tutunmak zorundasin lutfen kendini birakma atak geliyo deyip vazgecme yuzles olecegini bilsen de yuzler cunku olmuyorsun bbiliyosun ki sadece olecek gibi oluyosun ve sonra geciyo... Mutlaka bir arkadas bir sevgili aileden birisi mutlaka birini arkana al mutlaka!!! Lutfen ciddiye al yazdiklarimi. D

Böyle karamsarlıkla, evde oturup beklemekle mucize olmaz bunu unutmayın. Hayat kimse için kolay değil ama ağır ama hafif hepimizin bir dönem dibe vurmuşluğu olmuştur. Önemli olan silkelenip kendine gelmeyi bilmektir. Çözüm aramaktır, bulduğu ufak bir çözüm gibi görünse dahi sımsıkı sarılmaktır. Yaşınız 20 daha gencecik bir insansınız, Rabbim izin verirse daha uzun yıllar var önünüzde, en güzel günlerinizi böyle gecirmeyin. Doktora gidin, tek gidemiyorsaniz annenize söyleyin tutup kolunuzdan götürsün sizi. Ne olur oturup kendiliğinden düzelmesini beklemeyin, bir adım atın, bir yerden başlayın. Rabbim kimseye kaldırabileceğinden fazla yük vermez bunu unutmayın. Geçmiş olsun. D

Bende kötüyüm cnm seni anlıyorum. Çocuğum ve annem bide Allah korkusundan yasıyorum.. mutsuzum ot gibiyim... dipteyim... benim üstümde baskı olmasa mutlu olablrm.. geçmiste bi travma var sanırım ki bende öyle konu açtım bakablrsın yorumlarda tanı bile koydular.. tedavi sart ama olamyorm... maneviyata yönel bak çok önemli ruhun ilacı... esma çek bol bol... M

3 yildir o kadar psikolojik sorunlarim var ki bunu ceken yasayan bilir. gitmedigim doktor kullanmadigim ilac kalmadi. son 1.5 sene duzenli sekilde doktorun verdigi ilaci kullandim. duzeldim mi evet eskiye gore daha iyi olmustum. ama ben ben olmaktan ciktim anliyomusunuz ben insan olmaktan ciktim su hayatta seni ne mutlu eder neyden zevk aliyorsun diye sorsaniz size verecek tek bir cevabim yok cunku ben bu hayatta hicbiseyden mutlu olamiyorum zevk alamiyorum tamamen bos duygusuz hicbisey umrunda olmayan hedefi amaci olmayan yasamaktan zevk almayan biseyden korkmayan bos bir robot oldum ne birini sevebiliyorum ne baska bisey universite okuyorum ama gelin bide bana sorun nasil okuyorum okula gitmiyorum vizelere bile girmiyorum. tek yaptigim uyumak ve televizyon izlemek. cunku evden cikamiyorum. istemiyorum cunku. okula gitmeyi degil hicbiseyi istemiyorum. arkadaslarim gel disari cikalim diyor cikmiyorum hepsini atiyorum basimdan. gezmeye tozmaya eglenmeye etkinliklere falan hicbiseye katilmiyorum. insanlari sevemiyorum hicbisey hissetmiyorum kimseye karsi. hayattan zevk alamiyorum inanin kac kere olumden dondum. intiharin esigine geldim. ama tam yapicakken durdum. neden durdum biliyomusunuz annem icin. sirf annem uzulmesin emekleri bosa gitmesin diye. o kadar kotuyum ki. annem olmasaydi belki ben size suan bu satirlari yazmiyordum. benim kilit noktam donum noktam annem iste. beni bu hayata baglayan robot gibi yasamami saglayan ufacik bir bagim varsa o da annem arkadaslar. bu soylediklerimden ziyade benim olayim aslinda evden cikamamak neden bilmiyorum. evden disari cikmak istemiyorum. nere oldugu onemli degil baska ulkeye yada sehire hatta baska semte bile gezmeye gitsem gidemiyorum evden cikamiyorum. korkuyorum stres yapiyorum atak geciriyorum ve cikmiyorum. arkadaslar nolur bana bisey soyleyin. benim olayim bu iste. evden cikmaktan korkuyorum atak kriz stres yapiyorum diye 1,5 sene ilac kullandim. ama ilac beni iyilestirirken benden karakterimi herseyimi caldi. sizce benim sorunum ne benimle ayni seyleri yasayan var mi 20 yasinda icimdeki cehennemde yaniyorum ben. olumun kiyisinda yuruyorum. basin agrisa bir ilac icersin 1 saat sonra gecer. ama ruhumun psikolojimin ilaci yok bu sorunlarim yuzunden psikiyatrimin verdigi ilaci 1,5 sene duzenli kullandim. ama ilac beni mafetti karakterimi caldi. robot olmami sagladi. hayattan zevk alamiyorum sanat fitness ne olursa olsun istemiyorum. tek yaptigim uyumak televizyon izlemek. bu ilac yuzunden stresim ataklarim azaldi. ama dedim ya karakterimi degistirdi. ayrica 15 kilo aldim. doktora anlattigimda ilacimi biraktirdi bana. 2 haftadir ilac icmiyorum ve ataklarim geri geldi cok ama cok kotuyum evden cikamiyorum. surekli dusunup deliriyorum surekli negatif seyler falan. okulumun baslamasina en az 70 gun var ve ben simdiden gidecegim gunu dusunup deliriyorum nefes alamiyorum

universite sinavina hazirlanirken cok kotu olaylar yasadim ve ondan sonra bu sorunlar patlak vermeye basladi bende. yaklasik 3 senedir bu durumdayim. 3 senedir de tedavi goruyodum. tabi ilk sene bu kadar agir ve kotu degildim zaman ilerledikce aciga cikmaya basladi. 3 sene ilac kullandim aslinda ama duzenli degildi. mesela 3 ay ictim sonra biraktim 1 ay sonra tekrar basladim falan duzensiz kullandigimda garip bi hal aldi durumum. ama son 1.5 senedir duzenli olarak kullandim ilaci hic aksatmadan. ama dedigim gibi ataklarimi hastaligimi iyilestirdi fakat hayatimi caldi. su asosyal durumunu ise son 1 senedir yasiyorum. daha dogrusu eylul ayindan beri. bu sene surekli uyuyarak ve sacma sapan kadin programlari izleyerek gecirdim tum senemi. D

Durduk yere bu raddeye gelmedin herhalde.. Seni bu hale getiren sebep-ler ne?

Sanki beni anlatmissin tuylerim diken diken oldu resmen benim bu napicaz biz boyle offfff of! Lookinside

Çocukken dışarda başınıza kötü bir şey mi geldi, neyden korkup stress yapıyorsunuz? Çocukluğunuza inelim :)) Lycan You never walk Alone tek ayak

Anlattıklarınız sanki bir yandan depresyon, bir yandan da agorafobi gibi geldi. Geçmiş olsun. Ne yazık ki ilaç ve terapiye ihtiyacınız var. İlaç kullanırken bir yandan iyi geldiğini, bir yandan da karakterinizi çaldığını söylemişsiniz. İlaçların yan etkileri olabiliyor. Belki daha yakından takiple farklı ilaç ve dozajlar denenebilirdi. Yan etkilerine dayanabilseniz evden çıkmak, okula gidip bir şeyler başarmak, hava almak, bir kafede arkadaşlarınızla oturmak depresyonunuza da iyi gelecektir. Kendinizi yalnız hissetmeyin. Özellikle agorafobi insanı izole eden bir rahatsızlık olduğu için yalnız hissetmeniz doğal. Bilin ki, ne zeki ve başarılı insanlar fobilerle boğuşuyor. Lütfen profesyonel yardım almaya devam edin. Kendi başınıza halledebileceğiniz bir konu değil. Biliyorum çok zor ama hayata küsmeyin.

20 yaşında hayatı kendine zehir ediyorsun resmen. çok klişe ama bi gün dönüp baktığında cok pişman olacaksın. bu senin kendini şartladığın bişey gibi duruyo ben yapamıyorum edemiyorum diye. yurtdısında okuyorum demişsin bi annen var herşeyden önce buna şükret. sınava hazırlık döneminden kalan bi travma diyorsun kusura bakma bu benim düşüncem ama bu bence biraz saçmalık niye insan kendine bunu yapar ki. biz kadınlar bazen gerçekten güçsüz olmayı seciyoruz. herşeyden önce bi silkelen bence. sahip olduğun şeyler için şükret. hayatta insanın kötü dönemleri olur. bunu abartıp hayat tarzı haline getirmek sorunu başlatır. insan ara sıra şöyle bi kafasını kaldırıp hayatına bakıp 'malmıyım lan ben napıyorum ' demeli. bi bireysin bi insansın atan bi kalbin herşeyi anlayabilen bi aklın var zor olmamalı bu kadar. güçsüz olmayı secme lütfen