İkinizde haklısınız. Tartışmayı alevlendirmemek kırıcı olmamak için susabilmek erdemli bir davranıştır bana göre. Sorunları konuşarak aşmayı istemekte öyle. Tartışmadan sonra herkesin sakinleştiği beyaz bayrakların çekildiği an var ya o zaman sorunları çözmeyi deneyin, öncesinde değil.

onlarda cevap versin o zaman cevap vermeyince daha çok sinirleniyorrum daha çok konuşuyorum, onada söylüyorum bunu ama umrunda değil hala

Aslında o benden de sinirli bir kişiliğe sahip ama bu tarz durumlarda sırf o sinirli huyundan dolayı yani sırf kendini bildiğinden kırıcı bisey soylememek yada yapmamak için uzaklaşmayı seçiyor. Bakin benide en sinirlendiren şeyi söyleyeyim ben laf anlatıyorum o uyuyor gibi yapıyor, ben bisey söylüyorum cevap ver diyorum "hıı öyle, hıı tamam, Sen hep haklısın, Sen meleksin tamam ben suçluyum, hadi uyu, sus artık " lafları beni cileden çıkartıyor

Hanginizin hatalı olduğundan çok ilişkinizin en az zarar görmesi önemli aslında. Bende evliliğimizin ilk zamanları sizin gibiydim ama aslında tartışmanın ilk anında yapılan konuşmalar çokta sağlıklı olmuyor hatta ertesi gün tartıştığınız konunun ne kadar saçma olduğunu bile düşünebiliyorsunuz. Biz herşeyi konuşuruz ama ilk sinir anında değil biraz sakinleşince daha sağlıklı çözümler buluyoruz yaşadığımız soruna. Sizde daha sakine olmayı deneyin, bağırıp çağırmalarınız gün gelir karşılık bulur fazlasıyla, o an çözmek zorunda değilsiniz. Tamam tamamen sessiz kalmayın ama kendinizi bir şekilde sakinleştirme yolları bulmanız lazım.

Esin kolayi secmis konusmayip gerceklerle

Malesef kendi annem bile beni haksız buluyor çok uzatıyorsun çok konuşuyorsun adamı bıktırırsın bigun diye ama napiyim :/ efuulimm Dualarla gel

Yanlış bir kelime mi kullanmışım ki :) ? Benimki daha bi başka laf anlatıyorum anlatıyorum o sustukça ben sinirleniyorum bu sefer adamın üstüne yürüyorum kolunu falan cimcikliyorum bi dinle beni diye bende de var sorun inkar etmiyorum ama elimde değil :/

yoo bence yanlışlıkla çarptığını düşünmemiş. çünkü sizin mevzu çıkınca bedenen verdiğiniz tepkiler var :) bunu o tepkilerden biri olarak algılamış direkt. üsteleme huyunuzdan vazgeçin derim. bu hiç konuşmayın demek değil. şöyle düşünün; sürekli aynı tutumdasınız ama sonuç hep aynı. demek ki anlaşacağınız yöntem bu değil. ve siz bence kusura bakmayın ama haklı da olsanız tavrınız yüzünden haksız konumdasınız. o nedenle bu huyunuzu törpülemeye bakın. siz de geri çekilin, üstelemeyin. bırakın uyusun. sakin bir zamanda sakince paylaşın düşüncelerinizi. herhangi bir kavga tartışma olmayan bir günde mesela. "ben kavga etmek için değil sana kendimi ifade etmek istediğim için konuşmak istiyorum çünkü sana değer veriyorum ve orta yolu bulmak istiyorum" diyin. ılımlı olun yani.

Bence ikinizde de hata var. Bizde durum tam tersiydi ben tatsızlıkçıkmasın diye hep susar, konuşmayı ötelerdim. Eşim hep der ki ilişkileri tartışma değil, susmak bitirir der. O içine attığın ve konuşmadığın konularda kendi kendine sorular sorar kendi kendine cevaplar verirsin ve günün birinde o bir yerden kötü bir şekilde patlar. O an konuşalım gerekirse kavga edelim ama sorun çözülsün der. Bu konuda haklı bence, siz de haklısınız konuşmak lazım susmakla olmaz ama ben sizin yaklaşımınızı yanlış buldum. Bağırıp çağırmamalısınız. Resmen neredeyse şiddet uyguluyorsunuz adama :). Sakin sakin konuşun. O o anda konuşmak istemiyorsa. Bu konuda konuşmamızın bizim için önemli olduğunu düşünüyorum deyin anlasın önemini biraz zaman tanı konuşmuyorsa "o konuyu konuşabilir miyiz lütfen" deyin, eninde sonunda size kendi yaklaşacaktır diye düşünüyorum. Bir de küslükleri uzatmayın. Kavga ederseniz hemen barışın. Ama kavga da etmemeye çalışın sizin biraz sinirlerinize hakim olmanız gerekli.

Hiç gülesim yoktu Allah iyiliginizi versin ya çok tatlısınız:) peki ben umursanmayinca gözüm dönüyor kolunu sıkıyorum beni dinlesene, bi konussana falan diye yani canını yakıyorum sanırım ama tamamen o anki sinirimden sizde oluyor mu? Bigun aynı şekilde karşılık verse canımı yaksa kaldıramam zoruma gider sanırım :/ efuulimm Dualarla gel

Fark ettim ki, karşısındaki insan onun davranışlarına kötü de olsa iyi davranıyorsa erkekler kendi kendilerine bir pişmanlık yaşıyorlar. eğer eşim bir hata yapmış ve ben tepki vermeyip iyi davranmışsam resmen o gün kendini affettirmek için her şeyi yapıyor.

Adamin yapisi bu, ne yapsin istiyorsaniz yapmayacak. Boyle devam edecek, sizde biraz susmayi deneyin iliskinize zarardan baska birsey vermiyorsunuz bu sekilde. Belliki konu uzasin istemiyo, yarin oburgun beni kendinden soguttun diye gelirse hic sasirmayin.. 1Sen

Merhabalar hanımlar bayadır konu açmıyordum ama fikirlerinize ihtiyacım var. Yeni evli sayılırım 1 buçuk senelik daha. Ama karşımdaki insani 6-7 senedir tanıyorum. Sorun şu ki bir sorun yaşadığımız zaman ben susamıyorum devamlı konuşmak konuşarak olayı çözmek istiyorum eşim de beni kırmamak, daha gergin bi ortam oluşturmamak ve ağzından istemediği şeyler çıkmasını önlemek için susmayi tercih ediyor. Haliyle benim gozumde umursamaz galesiz bir hali aliyor ve ben iyice sinirlenip bağırıyorum ağlıyorum konusmaya hala devam ediyorum ama o kadar cok sinir oluyorum ki onun o galesiz tavrına bir kasik suda bogasım geliyor. Daha cok ustune gidiyorum kolunu falan sıkıyorum beni dinlesene, konussana diye :/ Halbuki sussam kendi en fazla ertesi gun gelip barışıyor haklı da haksız da olsa. Kendimi zorlayarak bu zamana kadar en fazla 1 gün konuşmadan durabildim ve o barışmaya geldiğinde konuyu tekrar açmak sakin sakin konuşmak istedim, bu sefer de tekrar gerginlik çıkmasın yine aynı mevzuya dönmeyelim diye susuyor. Ama ben en ufacık sorunları bile ertelemek istemiyorum konuşarak çözmek konuşmadan barışmak istemiyorum çok çekilmez bi hal aldığımı gözümün döndüğünü de biliyorum acaba hangimiz hataliyiz ben anlamadım:/

sanmıyorum kuzum genel yapım böyle benim :) biriyle konşurken umursanmadığımı hissettiğimde şarteller atıyor

Çok da güzel yazmışsınız saolun. Peki birşey sormak istiyorum. Terapi size ne kattı? Huylarınızı birazcık torpuleyebildiniz mi?

Kendimi gördüm bir ara okurken Benim eşimde olayı büyütmemek adına susmayı tercih ediyor. bizde bir gün bunu oturup konuştuk. Eğer bir gerginlik anı oluşursa ikimizde konuyu kapatıp sinirimizin geçmesini bekleyelim ve daha sonra sakin sakin konuşalım dedik. şimdi öyle yapıyoruz. Sakince konuyu yine gerginliğe dönüştürmeden konuşuyoruz, olayın üstünden zaman geçtikten sonra. erkekler hep böyle sanırım. Haklı da ama böyle yapmakta. O anda hem sen konuşsan hem o olay uzayııp gider.

aaaa ne kadarda bana ve eşime benzeyen bir çift

Herkesin karakteri farklı.. bu anlattığınız ben ve eşim..14 yıldır evliyiz. ne o değişti ne ben. alıştık birbirimize ama

Aynı ozelliktesiniz sanki eşimi anlattınız:)

Bizimde çocuğumuz olmuyor 1 buçuk senedir üzülüyorum filan ama bi yandan da diyorum ondada var bi hayır biz daha kendi sorunlarımızı oturup konuşamıyorken şuan için olmaması daha iyi diye efuulimm Dualarla gel

Yok yok bıkmıyorsunuz.. hatta şöyle söyleyim ben konuşmayınca o şaşırıyo, hastamısın falan diye, o konuşmaya niyet ederse ben evham yapıyorum bu adamda bir gariplik hayırdır başkasımı var acaba diye

Çok güzelsiniz maşallah :) Ayrıca başınız saolsun üzüldüm. Iyiyken bizde o kadar iyiyiz ki yani devamlı mıç mıç bir halimiz var deyim yerindeyse ben 14 yaşımdan beri seviyorum onu ve hala o saflıkla seviyorum. Gerçekten seviyorum. Ama sadece belli huylarım var ve sinirlenince en değer verdiğim "anneme" karşı bile böyle huylarım. Annem de eşim gibidir. Benle bi olayı olunca tamam efulim sen haklısın annecim der ve gider o ortamdan ama ben hala konuşmaya devam tabi. O an başka şeye odaklanamiyorum icimden devamli bi konuşma derdimi anlatma isteği geliyor. Keşke diyorum o an hayattan soyutlansam. Yada bende biraz umursamaz bi insan olsam. Çünkü kendime de çok zarar veriyor bu huyum. Keşke önüme o anda bisey çıksa da onla ilgilenmem gerekse yani:)

Bu tavirlarimdan memnun değilim zaten ve biliyorum ama mesela dünden örnek vereyim. Ben bikac olaya sinirlendim dün ama üstünde durmadım tavır yapmadm neyse biz bazen sakalasıyoruz evin içinde gülüşerek yanlışlıkla elim yüzüne sert bir şekilde çarptı hemen tavr yaptı ki biliyor yanlışlıkla olduğunu. Bende başladım "gün boyu ben sana o kadar sinirlendim hiçbirinde tavır yapmadım yanlışlıkla yaptığım şeye tavır mi yapıyorsun yaparsan yap" falan diye neyse o cevap vermiyor yatıyor ben duramadım sarıldım "aşkım uyuyacağım bi dokunma bana" dedi ben devam ediyorum tabi "sen sütten çıkma ak kaşık mısın tamam bak ben özür dilerim sende uzatma artık gel sarılalım barışalım" diyorum adam cevap vermiyor haliyle umursanmaz gibi hissediyorum konuşmaya devam ediyorum dinlemediğini anlayınca uğraşıyorum uyumasın diye ve o da sizin dediginiz gibi diyor "sen normal değilsin korkuyorum ben senin hareketlerinden" diye bu sefer de diyorum "Ben mi normal değilim neyim normal değilmiş benim ne yapmışım da" falan fişman uzayıp gidiyor bu. Sonucunda da kalp kırıyoruz işte

efuulimm Ötelemiyorum ki sakinleşmek için kendime zaman tanıyorum çünkü eğer o an konuşursam sinirle ağzımdan istemediğim şeyler çıkabilir -ki inanılmaz sivri dilliyimdir çok ağır konuşurum-o yüzden sakinleşip mantıklı düşünüp konuşmayı tercih ediyorum

Benim esim de ayni modelbaslarda ben de sizin yaptiginizi yapip ayni tepkisizligi goruyordum. sonra baktim aaa ben bosuna kendimi yiyorum yaa. bir de dirdirci gibi algilaniyorum. son yillarda biraktim pek sallamiyorum acikcasi. gulup geciyorum. hem yipranmiyorum hem yipratmiyorum. cok da huzur buldum bu sayede.14 yildir evliyim keske en basindan hic sallamasaydim yaa

çıkmayın çileden, sinirlenmeyin. Öyle mi dedi rahat bırakın bir müddet. madem o sinirle kötü bir şey söylememek için susuyor siz de sakin bir zamanda o neşeli olduğunda konuşun. Aslında hatta bunu da konuşun uzatmadan suçlamadan kırıcı olmadan. Ben dili ile ilgili bir kitap vardı, ismini şu an anımsamıyorum "toungfue" galiba eğer karıştırmıyorsam. Ben dili ile konuşmayı deneyin ve bunu bir alışkanlık haline getirin inanın iletişiminiz çok daha yapıcı ve kolay olur. Ben diline çok basit bir örnek vermek gerekirse: "böyle yapıyorsun beni üzüyorsun" yerine "böyle bir şey olduğunda ben üzülüyorum" şeklinde. Ben dili ile konuşmayıp suçlayıcı tarzda konuştuğunuzda karşınızdaki kişide dinleme isteği de ortadan kalkar ve dinlemez otomatikman savunmaya geçer.

Esin kolayi secmis konusmayip gerceklerle Yuzlesmek kendini yormak istememis

Aynen öyle oluyor onun içinde:) ama sustugunuz şey o an buharlaşıp yok olmayacak ki niye sorunları oteliyorsunuz arkadaşım Loreth

Bi sureden sonra bıktırır gibi geliyor bu durum bana ya o bıkacak ya ben yani. Bide ben öyle böyle sinirlenmiyorum :/

Estağfirullah üzecek bisey yazmamışsınız ki :) ki üzülmüyorum da zaten artık. Önceden çok sorun yapıyordum ama şimdi vardır bi sebebi hayırlısı böyledir diyorum o kadar takmıyorum ben bu sitesiz yapamazdım uzun zamandır girmeme sebebim de bu aslında hemen gebelik topiklerindebuluyorum kendimi. Artık takmycam dedim ve biraz soyutladım kendimi malesef forumdan:) Allah bağışlasın sizede kuzunuzu

Eşimin sessizliğini kişisel algılıyordum mesela. Bana karşı ilgisiz, beni dikkate almıyor gibi. Oysa adamın hayata karşı duruşu bu. Tartışmayı, tartışmanın negatif enerjisini sevmiyor. Ben çok duygusal bir insanım, onun ise mantığı ön planda her zaman. Bazı şeylerin benimle değil, ailesiyle, özellikle annesiyle arasındaki ilişkiyle alakalı olduğunu gördüm mesela. Sevgisini dile getirmeyi pek bilmiyordu, çünkü sevgisini dile getiren bir ailede büyümemişti. Ben de öyle bir ailede büyümedim ama ailemi erken yaşta kaybettiğim için bunun ne büyük bir salaklık olduğu konusunda bir farkındalığım oldu; sevgimi güzel gösteriyorum o yüzden. İşte bu ve benzeri bir sürü ayrıntıyı konuştuk terapilerde. Birbirimizi anladık, anlayamadıklarımızı düşmanca görmememiz gerektiğini öğrendik. Karşımızdaki düşmanımız değil, hayat arkadaşımızdı, birlikte yaşlanmayı seçecek kadar bizim için eşsiz olan insandı çünkü. İkimizde de eksiklikler vardı, bu eksiklikleri birbirimizi vurmak için koz olarak kullanmayı değil, birlikte sarıp sarmalayacağımız yaralar olarak gördük. 11 sene öncesine göre daha mantıklı bir insanım, eşim de daha az sessiz ama ikimiz de kökten bir değişime uğramadık tabi. Ama birbirimize anlayışımız, bunu gösterme biçimimiz değiştiği için, 11 yıldan sonra bile hala sevgili modundayız. Geceleri ben uyurken saçlarımı okşayan bir adam var hayatımda, yüzüme bakıp iltifat eden. Kusursuz bir ilişkimiz yok ama başka türlüsünü de istemezdim, beni tatmin eden bir ilişki yaşıyorum neticede. Bunlar öyle mucize filan da değil, birbirini seven, önemseyen, anlamaya çalışan her çift böyle, belki daha da güzel bir ilişki yaşayabilir.

2 yıllık canım

Bence ikinizde hatalısınız. Hiç kavga olmadan bir gün oturup güzelce anlatıp, bu isteğinizi rica edin ondan. Ama sanırım bazı erkeklerin ruhunda var bu. Benim eşimde bazen olayın üstünü örter, ama barışınca sorun hallollmuş olmuyorki!! Ben sizi anlıyorum ama Siz bağırıp çağırıp haklıyken haksız duruma düşmeyin bence

Kaybedersiniz huzurunuzu. Ve inanın geri dönüşü olmaz. Çünkü karşı tarafın içinde de de çıkar o canavarlik. Siz kolunu silkeleyip cevap ver derseniz, bir iki o da sizi silkelemeye hirpalamaya başlar. Kavga anlarında susması çok büyük nimet size farkında değilsiniz. Yazdınız, bırakın oluruna yapmayın. Yapmamak zorundasınız ötesi yok. Kendimi tutamıyorum diye bir bahane olamaz. Onun sessizliginden faydalaniyorsunuz.

Ayniyiz valla burcun ne :) astrojurnal

Onu nasıl bulabilirim? Benimki malesef sadece eşime geçerli değil ben annemle tartistigim zamanlar da kadın oda değiştirirdi o benden kaçtıkça ben gider konuşur konuşur susmazdım daha doğrusu susamazdım. Benim durumumu bildigi icin simdi devamlı "bıktırırsın sabreder, sabreder en sonunda bitirirsin kendini" diyor annem. efuulimm Dualarla gel

Can çıkar huy çıkmaz. Eşinizinki huy, sizinki hata maalesef. Kolunu falan sıkmak nedir? O adama hala saygınız kalıyor mu böyle yapmanıza rağmen? efuulimm Dualarla gel

genelimiz oyle baslarda benim kidr susardi ben konusurdum simdi o benden daha cok konusuyor:)

efuulimm Dualarla gel

Gerçekten çok alıngan ve çok konuşan biri olabilir misiniz? Bir yorumda gün içinde kızdığınız birkaç şey olduğunu yazmıssınız. Ya eşiniz çok kırıcı yada siz buluttan nem kapack şekilde alıngansınız, sürekli Ufak şeylerden sorun çıkarıyorsanız eşiniz sizi artık geçiştirme yoluna gidiyordur haklı olarak. Herşeye alınmaktan vazgeçmelisiniz eşiniz birşeye tavır yaptıysa yakasına yapışıp barışmaya çalışmayın bırakin o an yatıp uyusun mesela. Her an iletişim halinde olmak zorunda değilsiniz.

Kadın erkek farkı bu, size özel bir durum değil. Çiftlerin %95'i böyle. Sorun dediğiniz şeyleri örneklendirmeniz lazım, yoksa doğru değerlendirmek mümkün değil.

Ayy.. çok özür dilerim gerçekten. Yazdıktan sonra aklımada gelmedi değil. Silmek bile istedim ama mümkğn olmadı. Çok özür dilerim gerçekten Bu arada.. Benimde 4 yıl sonra oldu. O kadar tedavi gördüm olmadı. Artık olmaz dediğim anda hamile olduğumu öğrendim. Üzülmeyin lütfen, olmuyor demek için daha çok vaktiniz var

İletişim dilinizden hoşlanmıyor olabilir Sakince konuşurken bile sen şöyle yaptın böyle yaptınlı suçlama içerici cümleler konuşmadan başlamadan bitmesine sebep oluyor

Çok teşekkürler çok saolun dediklerinizi uygulayacağım inşallah Loreth

Biz de böyleyiz ben anında olay çözülsün istiyorum eşim susuyor dediginiz gibi ozaman daha da sinirleniyorum eşim de sinirleniyor aynı şekilde ve ufacık bir sebep çok büyük bir kavgaya dönüyor ben de sıkıldım bu durumdan

Bizde de ben ağzımı açmam eşim sürekli konuşmak ister ama size bir şey diyeyim mi ben konuşmak istemezken karşımdaki sürekli konuşunca inanılmaz sinirleniyorum biraz empati yapın lütfen birbirinize sakinleşmek için zaman tanıyın efuulimm

Ben çözmek için konuşmak istiyorum oda susuyor susuyor en sonunda bi söylediğime dayanamiyor "hıı tamam sen haklısın sen doğrusun sus artık " dedi mi benim sarteller iyice atıyor:)

Sağolun, teşekür ederim. Eğer insanlar "tamam sen haklısın, yeter ki sus" tavrı sergiliyorlarsa, yeterince özeleştiri yapmadığınızı, sadece kendi duygularınıza odaklanıp, karşı tarafı anlamaya çalışmadığınızı, dinlemediğinizi ve biraz da sabit fikirli olduğunuzu düşünüyor olabilirler. Bu tavırda bir bıkkınlık var sanki. Bence bunu biraz düşünmelisiniz. Ve bence terapi size çok iyi gelir. Tarafsız bir göz tarafından dinlenmek, yönlendirilmek, özeleştiri yapma konusunda çok işe yarıyor.

Bu halimizden dolayı erteliyordur konuşmayı. Sizinle sağlıklı bir konuşma yapamayacağını düşünüyor. Fazla irdeliyorsaniz, detayciysaniz ve alingansaniz bu şekilde kendine zırh yapmıştır. Bu suskun halinin bir canavara dönüşmesini istemiyorsanız kavga anlarında onun gibi susun Lütfen. Sonra zamanla icinizdekini anlatırsınız.

Boğazını sıktığım günü bilirim o kadar deyim size ama sinir sinir nereye kadar.. Aslında galiba çocuktan sonra geçti benim. Öyle herşeye yetişebilen süper anne olamadım hiç. Vakit kalmadı galiba o sorunla uğraşmaya köreldi gitti o yanım

Kendime engel olabilsem :/ GuL-GuZeL Aktif

Bu kadar çok sinirleniyorsanız, uzmanından destek alın. Kendi başınıza çözmek zor olur muhtemelen. Sadece eşiniz karşı değil genel bir sorununuz var çünkü. Bu durumda hangimiz hataliyiz demeden önce kendi var olan sorununuzu çözmelisiniz. Eşiniz açısından da bir empati yapin bakalim, sinirlendiğinde susmadan, biktirana kadar konuşan bağırıp çağıran bir insana ne kadar tahammül edebilirsiniz?

Farkındayım haklısınız ve ben çözemedikçe ďaha ileriye gidiyor durumum. Sanki umursanmiyor tınlanmıyor gibi hissedip canını yakıyorum elimde olmadan :/ sırf konuşsun diye efuulimm Dualarla gel

Ikna edebilirsem deneyecegim:)

Bende baslarda senın gıbıydım esım bı sure sonra o sınır halındekı aglamalarımı onemsememeye basladı. Ve dırdırcı oldum onun gozunde onun ıcın degılde artık yoruldum sımdı susmayı tercıh edıyorum arrık bu halımdende bıktı konussana cwvap versene demeye basladıı. Halbukı konustugum zaman o susuyordu ben cıldırdıkca cok konusuyorsun dıyordu sımdı aradan zaman gecınce laf yerıne gelınce bak boyle olmustu sen soyle yapmıstın dıyıp anlatıyorum hatasını anlıyor. Erkeklerle ne sekıl tarsırsan tartıs yaranamazsın haklı oldugun konularda bırak kendı hatasını anlıyor yada kalbını kırdıgında cekıl kosene onuda anlıyor

suçlayıcı konuşmam genelde eşim kimseyle tartışmayı sevmez biri ona bir derdini anlatırken pek umursayarak dinlemez can kulağıyla dinleyip sorunlara çözüm bulayım demez yapısı sakindir yani konuşmayı sevmez. Etkili

galesiz ne demek diye internetten baktım bugünde bişi öğrendik çok şükür bencede sorunlar ertelenmemeli anında konuşulup çözülmeli, zaman geçtikçe insanın içinde daha da büyüyo kafasında içinde insan kuruyo da kuruyo genellikle biz kadınlar böyleyiz tabi

Biliyorum farkındayım çocuk gelişimciyim:) ben dilini öğrendim uygulamaya da koydum. Mesela diyorum ki "evet ben hatalıyım hatamı kabul ediyorum, ama bende bunlara kırıldım" diyorum adam diyorki "yok yok canım ne hatası sen meleksin diyor" gel de ben dili sen dili düşün şimdi

eşinizde ciddi bir sıkıntı yok bence. herkesin olaylara yaklaşımı farklıdır. ben de bir problem yaşadığımda üzerinden 1 gün geçmeden oturup bunu konuşmak istemem. çünkü konu tazeyken insan daha olmadık şeyler yapabiliyor. ama bir üzerine yatınca konunun insan farklı açılardan bakabiliyor. kendini de karşısındakini de daha doğru değerlendirebiliyor. siz daha sabırsız biri olabilirsiniz, bu da normal elbette. ama düşünün eşiniz konuşmak istemediniz o an diye gelip kolunuzu sıksa, bağırsa hoşunuza gider mi? bence öncelikle bir psikolog ile görüşün. çünkü bu genel tutumunuzmuş. açıkçası resmen baskı uyguluyorsunuz insanlara. "benim canım konuşmak istiyor şu an, sen de konuşmak zorundasın" diyorsunuz resmen aslında. siz sakin olursanız emin olun eşinizde yavaş yavaş konuşmaya başlar. eminim adam korkuyordur bu tavırlarınızdan. açıkçası böyle bir eşim olması beni korkuturdu geleceğe dair. eşiniz sorunlardan kaçtığı için böyle değil. ama bu tutumunuz devam edere, kastettiğim zıvanadan çıkmak ve kol falan sıkmak, cimciklemek; sizden kaçmak isteyebilir.

Malesef hepsi. Bende susmak istiyorum ama o an içimden başka bi yaratık sanki devamlı konuşmamı istiyor beni rahat bırakmıyor. Mesela şuan sabah 1 kere mesaj attım ben sorunları çözmek için konuşmak istiyorum kavga etmek istemiyorum diye. Görüp cevap vermemiş benim devamlı arayasim geliyor kendimi dizginleyemiyorum o bakmadikca ben iyice üstüne düşüyorum oof of :)

evet aslında niyetim kavga etmek olmuyor bir sorun var ve bunu konuşmak istiyorum o umursamıyor cevap vermiyor, versede üstğn körü cevaplıyor sonra ben sinirleniyorum ve olay kavgaya dönüyor, ona bunu söylüyorum ama hala aynı.

Nasil bir sorun yasiyorsunuz da susamiyorsunuz? Konusmaya degecek sorun var, degmeyecek sorun var. Ben de ufacik bir seyde vir vir konusan birini cekemem mesela. Ya sertce bir cumleyle sustururum veya ortami terkederim. Ciddi sorunlar zaten olayin sicakligiyla konusulmaz, ters teper. Anneniz sizi taniyor ki, biktirirsin diyor. Ona kulak verin...

Kendimden örnek vereyim. Aslında hiç de saf ve ezik biri değilimdir. Tan tersi dışadönük bir insanım. Ama bazı insanlarla özellikle bazı arkadaşlarımla hic tartışmaya girmem. Onlar uzattıkça uzatır ben kısa keserim ya da cevap vermem. Çünkü ne dersem diyeyim karşıdaki kişi bir şekilde kendini haklı çıkaracak. Çünkü haksızlığı, hatayi kabullenemicek birisi ve ne derse desin benim fikrim duruşum da değişmeyecek. Sırf bu yüzden susarım ve tartışmam. Çünkü konuşursam ağır konuşurum ve soyleyeceklerimi kaldıramaz, olayı daha da uzatır, benim başımı ağrıtır diye. Bazen konuşmaya da üşenirim. Çok fazla soru sorulmasından hoşlanmam. Mesela ben dışarı çıkıyorum dediğimde, nereye, kimle, neden, ne zaman geleceksin sorularının geleceğini biliyorsam söylemeden çıkarım. Herkes herzaman konuşmayı sevmeyebilir. Belki eşiniz haklı çıkamayacağını düşündüğü için ve konunun uzayacağını bildiği için o topa girmiyordur

Benim eşim de normalde çok konuşur herşeyi uzun uzun anlatmayı sever ama bir tartışma ortamına giremiyoruz ben kendi kendime iyice deliriyorum o susup alttan alınca konuyu takipteyim

Bende sizin gibiyim eşimde susmayı tercih ediyor

Aslında uzun vadede sağlıklı bir ilişki kurmak için uyumlu karakterler olabilirsiniz. İkiniz de aynı çeneye ya da aynı suskunluğa sahip olsaydınız ne olurdu düşünsenize... Belli ki eşinizin karakteri size göre daha sakin ve soğuk kanlı. Benim eşim de aynen öyledir. Ve ben de sizin gibi çabuk parlayan, tez canlı bir insanım. Hemen konuşalım, halledelim sabırsızlığım vardır. 11 yıldır birlikteyiz, şöyle karşılıklı bir kere bile kavga etmedik. İlişkimizin ilk yıllarında onu bu sebeple bir kere terk ettim. Umursamaz geliyordu bana, iletişim kuramıyoruz, beni anlamıyor gibi geliyordu. Sonra çift terapisine gittik. Bakış açım değişti, ikimize de yaradı o terapi. Beni anlıyormuş aslında, sadece sorunlar karşısında duruşlarımız farklı ve bize çok büyük gelen sorunlar karşı taraf için o kadar büyük olmayabiliyormuş. Eşim öyle ben erkeğim, hep haklıyım modunda biri asla değil, öyle biriyle aynı havayı teneffüs bile etmek istemem. Sizinki de değil sanırım, gelip barışma çabası olduğuna göre... Sizinle aynı karakterde olmasını bekleyemezsiniz, sonuçta bambaşka hayatların ürünüyüz. Eşim ben köpürürken benimle birlikte köpürseydi, ilişkimiz daha büyük yıkımlara uğrardı, olaylar daha da büyürdü. Aslında böyle konulardaki farklılıklar eşleri dengeliyor, zamanla sizde bunu görürsünüz umarım. Eşiniz sizden biraz kendini dışa vurmayı, siz de ondan biraz sakinliği öğrenebilirseniz, ilişkiniz için müthiş olur. Sadece bunları öğrenme aşamasında saygısızlıklardan uzak durun. Saygı bitince her şey bitiyor. Kolunu sıkmayın, hakaret etmeyin. Kendinizi ifade ederken sesinizin yükselmesi büyük sıkıntı değil ama hangi cümlelerle ifade ettiğiniz büyük sıkıntı yaratabilir. Olmadı siz de terapiye gidin. Uyumlu olmak, benzer olmaktan değil, birbirini tamamlamaktan gelir bence. Uyumlu bir çift olabilirsiniz yani.