Ben de içten içe çok korkuyorum, hiç kimseye güvenmiyorum en yakinima bile. Ama bunu clcujlarima hissettirmemeye çalışıyorum. buyuduklerinde kimseye güvenmeyen inanmayan içten içe huzursuz insanlar olmasınlar. Dünyada herkes kötü değil, çok iyi çok merhametli vixdanli insanlar da var

Aynı şeyi İnan'ın ben de yaşıyorum. Benim kızım 5buçuk aylık. Dün markete gittim. Markette çalışan 18-20 yaşlarında bir erkek bana çaktırmadan uzaktan kızımı sevdiğini fark ettim. Yani uzaktan el falan sallıyordu yada gülüyordu sanırım çünkü kızım oraya bakıp gülüyordu. Dönüp baktığımda o çalışanı gördüm. Benden çekinip hemen gitti. İster istemez kuşkulandım ben de. Belki içi temizdi benden çekindi öyle sevdi yada içi kötüydü bilemiyorum. Kimseye kötü yaklaşmak istemiyorum ama yaşanan şeyler insanın psikolojisini mahvediyor Ben de fazlaca korkuyor ve endişeleniyorum. Ve imkanım olursa yurtdışına sırf bu yüzden taşınmayı düşünüyorum.

Aynı durumdayım. Başka türlü de olmamalıyız zaten. Tüm pedagoglar anne babaların bu şekilde uyanık olmasını istiyor. Paranoyaklıksa paranoyaklık. Çocuğumun kefenini kucaklayacağıma, paranoyak olurum daha iyi!

Yani olabilir, annem cok dikkatliydi a calistigi icin her zaman yanimizda degildi tabi. O zamanlar cok kizardim ona, kuzenleri cok severdik cunku kardes gibi buyuyorduk neden kalmama izin vermiyor, ne sapik dusunceli diye. Sonradan anliyor tabi insan...

Bu durumu nasıl atlatabilirim hiç bilmiyorum C captain price erkek

Aynı durumdayım.2 yasinda oğlum var sürekli endişeliyim bunu nasıl asarım bilmiyorum. Kimseye güvenmiyorum. Sağ gözümü kırpsam sola inanmıyorum.

Kesinlikle öyle. Bazen acaba böyle bi dünyaya çocuk getirmek sağlık bir fikirmiydi diye düşünmüyor değilim.

Sizin gibiyim ve paranoyak oldugumu düşünmüyorum. Doğurup sokağa salanlar fazla rahat.

Ayyy kaç sene önce kuzenimle markete gittik ben 16 kuzenim 10 yaşındaydı. Yaşlı bir amca bizi takip ediyordu. Kuzenimi marketten nasıl çıkardığımı hatırlamıyorum Haklısınız korkmakta ne diyelim Allah hepimizi korusun çivisi çıkmış ülkenin ya

Bu son olaylar ister istemez bilinçaltımıza işliyor ve bizi etkiliyor. Bide arka arkaya çocuk istismarları konuşulunca 'dünya ne kadar kötü bi yer' psikolojisi içimize işliyor. Anne değilim ama düşünüyorum acaba bi gün çocuğum olunca nasıl koruyabilirim diye. Cidden çok üzücü..

Yalnız değilsin 2.5 yaşında bir oğlum var ve bende aynı durumdayım. sürekli bir şey mi olcak diye tetikteyim. aslında bu kadar diken üstünde olmak istemiyorum ama elimde değil. bi de ben dedesine falan gittiğimizde çok fazla güvenip bırakıyorum parka falan babannesiyle. ama artık yalnız bırakamam gibime geliyor.

Benim annem paranoyagin alasiydi. Ben hic erkek kuzenlerin oldugu eve yatiya gidemedim, hic bir arkadasimin evine oturmaya gidemedim, disarda oynuyorsak camdan gorunecek yerlerde oynamazsak halimiz fenaydi, hic bir kursa da ortaojula gecene kadar gidemedim, evimize erkek kardesimin arkadaslarini kabul etmezdi, oyle erkek herhangi bir birey bizi kucagina oturtamazdi vs vs. 30 yil once annem bile boyleyse simdi daha korumaci olunmasi anormal bir durum degil.

valla cogu anne boyle olmali bence.. korumak lazim surekli gozun ustunde olmazsa 2.5 yasinda bir cocuk kendini koruyamaz.. evim mesela onlara gore guvenli her yere demir tel cektim tum esyalarim saglam monteli aksesuar yok utu agir diye dolap icinde bicaklar cok yukarda durur ulasamasinlar diye.. Onlem almazsak olmaz zaten. Kaynanan o minnaki nasil tek birakmis dusunememis.. unutuyor yaslilar iste.. disarda dikkat 10 kat fazla olmali siz bu yolda ilerleyin en dogrusu ama cocuklara korkuyu hissettirmeyin pasif olmasinlar..

psikolojik destek olabilir. ya da devamlı telkin edeceksiniz kendinizi.

Konu sahibi arkadaş lütfen ulaşım araçlarında çocuğunuzun güvenli bir şekilde yolculuk yapmasını sağlayın. Bazi şeyler olduktan sonra geri dönüş olmuyor ne yazık ki. En başında kizinizin otokoltugunda kemerleri bağlı şekilde yolculuk yapmasını sağlayın. Su an en hareketli dönemi çocuğunuzun... üstelik neyden zarar geleceğini de bilmiyor. K. V çocuk kendisine emanet olmasına rağmen maşallah iki dakika sabredememis arabanın park etmesini! Çocuğunuz uçurumdan dusmese bile camdan ve ya açılan kapıdan düşüp arabanın kendi tekeri altında kalabilirdi. Kayinpederiniz ucurumla yolu ayırt edemeyecek durumdaysa ise lütfen hiçbir şekilde aracına binmeyin sevdiklerinizi bindirmeyin. Kendisini de araba kullanmamaya ikna etmeye çalışın en azından göz doktoruna gitmesini sağlayın.

Ben de kimseye guvenemiyorum. Sanırım guvenmekte istemiyorum. Başlarına bir sey gelirse en çok kendimi suclarim diye sanırım... Kötü insanlar yüzünden iyi insanları da secemez olduk. Çünkü insanın başına hep en yakın ve en sevdiklerinden kötülük geliyor. Bu yuzden insan sevmeye bile korkar oluyor... Allah hepimizin evlatlarını korusun.

Allah korusun tüm evlatları. Endişelerinizde haklısınız. Annelik zaten kalbin dışarda atması demek, bir de böyle üzücü şeyler duydukça paranoya iki katına çıkıyor, çıksın da. Ben aynı yere gitsek de çocuklarımla aynı arabada gitmeyi kural koydum kendime. Dedelerine veya annemlere güvenmediğimden değil ama insanlık hali başımıza ne gelirse bizim arabamızda gelsin, Allah muhafaza kaza da yapsak birlikte olalım. Anlatabildim değil mi. Benim yanımda yolculuk etmelerini isterim her zaman. Siz de öyle yapın

Bende de aynı endişeler var. Ama aklımdan uzaklaştırmaya çalışıyorum. İnsanlara sert tepki vermiyorum. İnsanları potansiyel suçlu görmek istemiyorum çünkü. Yani bu aslında hastalıklı bir ruh hali. Kendimi bu ruh haline sokmak istemiyorum. Bu korumacı ruh hali ile gerçekten çok mücadele ediyorum. Mesela amcası biraz gezdireyim dese asla izin vermem. Ama benim yanımda sevebilir, kucağına alabilir. Yada halası ver gezdireyim dese ona da izin vermem. Çünkü onlar da anne-baba ama benim çocuğumun anne-babası değiller. Benim kızımla ilgili olayları benim kadar geniş göremezler. Düşünemezler. Doğal olarak koruyamazlar. Benim yaptığım kızımın sürekli yanında olmak. Ben işteyken de annemin yanında olması. Bir AVM de mağazada genç bir çocuk uzaktan seviyor, ya da kasadaki çocuk sevimli hareketler yapıyor ses çıkarmam. Saçını okşasa ses çıkarmam. Bundan rahatsızlık duymam. Kötülük de iyilik gibi bulaşıcıdır. İnsanlara onların iyi olduğunu hissettirmek gerekir. Kendilerini suçlu hissetmemeleri gerekir. Zaten asıl suçlular hep aile içinden yada yakın çevreden çıkıyor. Kötü niyetli birisi sokakta annesinin yanında çocuğa sevimli hareketler zaten yapmaz. Suçluluk psikolojisi tam tersi uzak durur hatta. Bilmiyorum ben böyle düşünüyorum. Diğer türlü insanlara olan güvensizlik beni hasta eder çünkü takıntılıyım.

aynen boyle düşünuyorum. okula gonermek kreşe bırakmak benım için ileride sorun ve buyuk cesaret olacak.

Aslında bende sizin gibi düşünüyorum. Kısa mesafe olduğu için, izin verdim. Ama pişmanlık duydum. İçim de zaten hiç rahat etmemişti.

Merhaba, Allah dünyadaki tüm çocukları korusun. O el kadar çocuklara zarar verenleri Allaha havale ediyoruz... Ama sizin durumunuza gelince onlem almak, cocuklarla dışarda dikkat etmek vs şart artık daha da dikkatli olmak gerekli ama siz cok yogun bir anksiyete endişe yaşıyorsunuz, sürekli kafanızda kurmanızdan bunu diyorum. Nette endişeli ruh hali ve anksiyete ile ilgili dolu bilimsel yazı var, okuyabilirsiniz..

paranoyak değilsin. %100 dikkatli olunması gereken bi dönemdeyiz. ama her zaman da bişey olacak korkusu ile yaşanmaz.

Merhabalar, kadınlar kulübünün bilgin kadınları. Uzun süredir sayfayı üyelik almadan takip ediyorum. Ama yorumlarınız, açtığınız konular sayesinde bir çok konuda farklı fikirlere sahip oldum. Bir konu hakkında birbirini tanımayan bi çok insanın nasıl hemfikir olup ortak noktada buluştuklarını, aynı zamanda da ne çok fikir ayrılığı var deyip konunun çeşitli yönlerine kulak verdim.. Ve dedimki bu kulüb de bende var olmalıyım. Ve belkide farkında bile olmadan yorumlarınızla bi çok insanın hayatına yön verdiniz. Mesela ben gibi:) Arkadaşlar şimdi konuma gireyim. Benim son zamanlarda kendime dert edindiğim bir konu var. Allah bağışlasın iki tane evladım var. Oğlum 5, kızım 2,5 yaşında. Genel anlamda huzurlu ve sakin yapılardalar. Ama kızım biraz daha hareketli, meraklı. Ve şu son olaylarda cabası olmak üzere aşırı derecede endişeli, korkulu ve insanlara karşı çocuklarımla ilgili güvensizim. Herkesi potansiyel suçlu olma adayı olarak görmekteyim ne yazıkki. Acaba bişey olur mu? çocuklarıma bi zarar gelir mi? Onlarla ilgili art niyet besleyen insanlar var mı? Bu düşünceleri atsam kafamdan bu defada düşerler mi? Kafalarını bi yere çarparlar mı? Araba çarpar mı? Kafamda sürekli deli gibi senaryolar üretiyorum. Biri bitse diğeri başlıyor Acaba büyüyünce arkadaş çevresi ne olacak? İyi bir annemiyim? Çocuklarıma ne kadar yetebiliyorm? Kaderci bi insanım. Herşeyin bir nedeni, olduysa bi sebebi vardır derim. Ama bu benim ihmalimden kaynaklanırsa diyede ödüm kopuyor. En basitinden bi örnek vereyim, leylanın ölüm haberinin geldiği gün piknikteydik. Kpgil ve benim ailem. Haberden snra moralimiz çok bozuldu ve pikniği yarıda kestik. Dönüş yolunda çeşme vardı kp geçerken oraya uğrayalım elimizi yüzümüzü yıkar su içeriz dedi. Tamam dedik. Kızım bizimle gelmek istemedi babannesine yapıştı resmen normalde ne kadr ağlasada alırdım ama 10 dk bi mesafe olduğu için, kvye arka koltukta beraber oturun dedim. Çeşmenin olduğu yere geldik. Kv arabadan kızımı bırakıp inmiş, camlar açık. Kp arabayı park ediyordu. İki adım uzunluğunda bi uçurum vardı. Kp farketmedi. Kızım camdan sarkıyor, herkes çeşme başına gidiyor. Ve ben arabanın o uçuruma doğru gittiğini görüyor ama hiç tepki veremiyorum. Adeta lal oldum, kardeşim farketti kpe seslendi, hemen fren yaptı. Arabanın çıkardığı o tekerlek sesiyle kendime geldim. Leyla yı duyduğumda içime akan göz yaşlarım bir bir kızıma doğru koşarken döküldü. Ya durmasaydı küçük bi mesafeydi araba sadece yan yatardı ama kızım camdan sarkıyordu camın altında kalabilir, fırlayabilirdi. Kızımı kucağıma aldım benim ağlamamdan oda etkilendi öyle bi sarıldıkki. Etrafta olayı görmeyen, hislerimi anlamayan bi dolu şaşkın gözler. Ya bi daha sarılamasaydım, öpemeseydim. Kendime yeni yeni geliyorum inanın. Sizce her anne böylemi, yoksa ben paranoyak mıyım? İnanın psikolojik destek almayı bile düşünüyorum. Ne olur benimle fikirlerinizi kırıcı olmdan paylaşırm ıısınız? uzun oldu, kusura bakmayın.

sizinki abarti olmus :)

Belki bir 10-15 sene once olsa paranoyaklik diyebilirdim ama şu an emin ol cogu anne bu şekilde.. Bu düşünceler yüzünden sağligimizdan olacaz

Hepimiz böyleyiz malesef.. allaha emanet olsun hepsi..

Bizim kendi arabamızda koltuğu var. Abisi büyüdüğü için ona sadece kemer takıyorum, kızımda ototkoltuğunda oturur. Kp arabanın yan aynalarıı otomatik. Kapanmış, snra iyi parkedemediğini düşünüp binmiş kızım inmek istememiş. Aynaları neden açmadığım, ne olduğunu anlayamadım. Normalde dikkatlidir ve genç. Ama ne olursa olsun, onun o dalgınlığı bize pahalıya patlayabilir. Haklısınız.