Bosanmalisin. Kendini bulmalisin hala umut var her zmn yeniden baslayabilir her zmn mutlu olabilirsin M

İşsiz olduğu dönemde yaşandı şiddet bir daha olmadı kendisi de farketti durumu, alkol alınca içinden başka bir insan çıkıyordu. Ha tabiki şunun biliyorum, eğer tekrar aynı noktaya gelirsek yani aynı psikolojiye gireceği bir durumla karşılaşırsak bunların tekrarlanma olasılığınında farkındayım. Ama dediğim gibi çok az tecrübem var bu tür konularda. Annem ve ailemle de bu tür konuları konuşabilen, paylaşabilen biri değilim, her evlilikte bu kadarı olabilir diye düşündürttü bana. BenveUtkum

bırak bu adamı... yaş farkı çok fazla...22 yaşında evlenmişsin... büyüdün ve anca idrak edebildin... bunları bizzat yaşamış bir kızın annesi olarak söylüyorum... çocuksuzsun ve çok gençsin... olmuyor yaş farkı çok büyük sorun... ayrıca sizin maddi ve manevi sorunlarınız da var... planını programını yap... arkana bakmadan uzaklaş derim ben...

Hayatı kaçırmamak nedir bilmiyorum. Bir zamanlar aşıkmışsınız şimdi 16 yaşın fazla olduğunun farkındasınız. Değer bilmeyene değer vermemeli Aklınızda kalbinizde bitmişse boşanmaktan başka çare yok.

Tebrik etmek istedim çocuğu evlilik kurtaricisi olarak görmediginiz icin. Bu evlilik kafanizda bitmis ha simdi ha yarin sonuna gelmissiniz. Uzatip daha fazla zaman kaybetmeyin.

Neyi bekliyosunki halla? Bosanmalisin evet, kendine gelmelisin herseyden önce. Aranizda ki yas farki gercekten cok fazla, o seni anlamiyor. Daha cok gencsin, boyle ömür gecmez, calisiyosun kendi ayaklarinin uzerinde duruyosun.. kimseye muhtac olmadan yasarsin canim.

Ben her zaman yaş farkının bu kadar fazla olmamasından yanayım. Aşk diye insana kabul edilebilir geliyor ama ilerleyen zamanlarda sorun oluyor. Beklentiler farklı oluyor. Hayata bakış açısı farklı oluyor. Siz zaten işin iine şiddet girdiğinde noktayı koyacaktınız bence. Bu çok onur kırıcı bir şey. Birde artık bir şey hissetmediğini bildiğin an olay bitiyor zaten. Artık eskisi gibi olmuyor. Ne yaparsa yapsın olmuyor. Bende öyle oldu. Arkadaşlarımda öyle oldu. Varken yok olan, biten hisler gelmiyor geri. Bir arkadaşım vardı onu çok seven birisi vardı hiç bir şey hissetmiyordu, ben dedim bir şans ver, o da o şansı verdi. Şimdi evliler :) ve çok mutlular. Çünkü onu tanıdıkça sevdi, ama tanıdıkça sevgin bitiyorsa olmuyor işte... Daha çok gençsin, çok genç evlenmişsin. Tam olarak yaşamamışsın ki özgürlüğü, 22 yaşında sorumluluk yüklemişsin kendine, şimdi deli gibi aşık olmak istemen, hayatın tadını çıkarmak istemen çok normal. Bence kalbinin sesini dinle. Bence epey uzun yazdım sanırım. :) C combine

hepsini okudum deger verdigin kisi sana deger vermiyorsa birak gitsin evlilik tek tarafliyurumuyor sevgi bittiyse yuxunu gormek istemiyorsan omla ayni evde kalio kendjne isgence yapiyon bence yas farki iliskileri basda etkilemiyo gibi gotunsede cok etkiliyor zamanla bunu anliyorsun themis1990 canım oğlum

Aklı başında bir insansınız ki bu durumdaki evliliğe çocuk yapmamışsınız, bu konuda bravo kendinizle birlikte olacak olan çocuğuda belirsiz bir geleceğe sürüklemediğiniz için. evliliğinize gelince bu duygularla daha fazla devam edemez gibi çünkü bir eziyete dönmüş. -adre- nosce te ipsum... Anneler

Yazinizi okudum ben de elbette, yazmak bile insani bi nebze rahatlatiyor, basiniz sagolsun babaniz icin, rahatsiz yakinlariniz icin de gecmis olsun, cok zor zamanlar yasamissiniz. Ama kalbinizde ve beyninizde bitirdiginizi dusunuyorsaniz, onsuz da yasarim diyorsaniz bosanmaniz iyisi olur. İnsanin kendi icini bu konuda yoklamasi cok zor, benim esimle aramda sadece 6 yas var, ben su an issizim, kpss ogretmenlik calisiyorum eve tikanip kaldim, o kadar uzuluyorum ki zaman bosa gidiyor da hayati yasayamiyorum. Dunya bi defa gelip de goremeyevcgm tadamayacagim cok sey oldugu icin, ama esim benim gibi degil, onu eve atsam 20 yil cikma desem oturur orada, en cok da kisilik meselesi, adamin kisiliginde bisey yapmamak varsa yapmiyorlar, yas farkinin da elbet etkisi var. Benim esim de ev yaptirayim oturayim, arabami sifirlayayim baska bi beklentim yok hayattan modunda. Bense atanayim da yurt disina cikayim gezeyim istiyorum... Beklentiler cok farkli malesef... Umarim gec olmadan kararinizi verirsiniz, esinizle tekrar konusmayi deneyin, cozum yoksa duygu kalmamissa yapacak pek bisey kalmiyor geriye. mavusbebek annesinin

Okudum canim sonuna kadar. Kalbinin sesini dinle o seni mutluluğa getirecek. Bu adam senin hicbir fedakarliginin farkina varmamis. Cocukta yokken ayrilman en iyisi gibi..

16 yas cok fazla yaaaaa gzddmrlli You can if you think you can tek ayak

Kendin için en iyisini yap ama artık zaman kaybetme.. Çünkü şu kısacık hayatta mutlu olmak senin hakkın

Boşanmış biri olarak sana söyleyebileceğim tek şey, içinde bulunduğun duygu durumu, zaman içerisinde "olumsuz" yönde hızla ilerlemeye devam edecek. Hakkında hayırlısı olsun. . push ; sonanda

yanlış yapılmış bir evlilik.. baştan aileni dinlemeliydin, hiçbirşey için geç değildir. bu evliliğe bir çocuk vermeden yollarınızı ayırın

Kendini kendin yAslandirmissjn. Bu adsm calismiyor gormuyor arsa nasi alipta ev yaoacak merak ettim. Dipnot: ins fake değilsinizdir E

Bosan gitsin fazla dsunme icinden cikilmiyor... E Esila09

kendin için yapacağın en iyi şey şu durumda boşanmak olacak. mutluluğu hepimiz hakediyoruz.

Canım benim o kadar sıkmadan ve akıcı bir şekilde anlatmışsın ki resmen içindeki sıkıntıyı hissettim... Kötü günler geçirmişsin ve daha yaşın çok küçük, kaldı ki bu bilinçle mantıklı düşünüp hareket edebiliyorsun öncelikle tebrik ederim... Diyeceğim o ki sen bu evliliği zaten kafanda bitirmişsin gerisi icraate gelmiş ve onunda zamanı gelmiş gibi.. Boşanan bir kişi olarak söylüyorum şu hayatta seni mutsuz eden şeyler için asla çabalama. bu, olayları iyiye götürmekten çok zaman kaybından başka bir şey olmaz... Unutma sen değerlisin ve önceliğin kendin olmalı, bu evlilikte gelecek göremiyorsan sakın ama sakın zorlama yoksa kendine işkence olur... Mantıklı bir kadınsın en doğru kararı sen vereceksin... Hakkında hayırlısı olsun...

Sen coooktaan bitirmişsin canım. . uzatmaları oynuyorsunuz. Ona da yazık Sana da.. ikimizde kendi yolumuzda devam edin derim. S

Cocugun yokmus icinde bitirmissin anlladigim kadariyla bosanman mantikli geliyor... bnm icin cocugu olmayan evli insanlarin birbirlerine sevgisi kalmadiginda ayrilmasi cok dogal.. sevgili farzedin askiniz bitti ayriliyorsunyz.. imzaya takilmayin K

Bence çocuk yokken ve bi işinizde varken annenizlede barışmışken hiç durmayın boşanın. Şartlarınız olumlu, beklemenin ve bir daha gelmiceğimiz hayatı kendimize zehirrr etmenin hiç bir mantığı yok. O

Herkese merhaba, Tarafsız olabilecek birilerinin fikrine çok fazla ihtiyacım var ve bu yüzden bana cevap verebilecek herkesin fikrine ihtiyacım var. Kendimi tanıtmam gerekirse. 27 yaşındayım, 3 ay sonra 5. yılını dolduracak bir evliliğim var, henüz çocuğum yok . Eşim benden 16 yaş büyük. Ailem karşı çıktığı için habersizce evlendik. Ailem benimle konuşmadı tabi. Gitmemizi beklediler ama gitmedik. Ben zaten korkmuşum, ne yapacağımı bilmez haldeyim ve kocamın ailesinden biri çıkıpta bu da böyle olmaz demedi. Hazır kız kaçmış gelmiş bişey de istememiş saf ohhh... ne diye gideceklerki zaten. Velhasıl barışmak için bir adım atılmadı.. Ben eşimin bekar evine bir çatal dahil alınmadan gitmiş oldum yapayalnız.. Ama aşk ya işte.. Hal böyleyken, birlikte çalıştığımız iş yerinden ayrılıp başka yere geçtikten bir iki ay sonra eşimde ayrıldı işten ama iş bulmadan ayrıldı. Sıkıntı değil bişey bulunur diye iş bulmadan çıkmasına bişey demedim. Ama bir iki üç.. yaşına ve statüsüne yakıştıramadığından hiç bir işi beğenmedi ve benim aldığım 3 kuruşla geçinmeye çalıştık 2,5 sene boyunca. bu süreçte bırakın birlikte bişeyler yapabilmeyi kendimizi zor geçindiriyorduk. Babası zaten yok, annesinin de gücü bir yere kadar, yardım edenimiz olmadı yani. Eşimin iş bulmak için hiç bir çabası olmadığı gibi bunun üzerine bir de işsizlik ve erkek olarak evde oturmanın verdiği psikolojiyle kavgalarımız arttı ve hatta bazen şiddete kadar gitti. Birbirimize göre olmadığımızı anladım o zamana kadar ama onu o halde bırakıp gidemedim kaldı ki yapayalnız hissediyordum öte yandan kendimi. Bu böyle ben ailemle barışana kadar devam etti. Aile fertlerimden biri ciddi bir rahatsızlık geçirdi ve aynı ortamda buluşmamız gerekti, her şerde bir hayır var misali bu olay vesile olup ailemle barışmış oldum. Bundan bir iki ay sonra eşim işe girdi, evimizi değiştirdik, daha oturulabilir bir eve geçtik. Kimseye diyemesemde içimdeki buradan bu evlilkten kurtulma isteğim maddi imkansızlık ve öte yandan kendimi yalnız hissediyor olmam diye düşünürken kendimi daha rahat hissetmeye başlayınca da bişeyin değişmediğini kocama bakınca artık hiçbişey hissetmediğimin farkına vardım. Hatta birlikte olmak bana işkence gibi gelmeye başladı, onun varlığını evin içinde hissetmek bile beni her saniye öldürüyor gibiydi. Birgün kendimi boğuluyor gibi hissettiğim bir anda ağzımdaki baklayı çıkarıverdim. Boşanmak istediğimi söyledim ama tabii o ilk önce kızdı bağırdı fakat ciddiye almayıp blöf yaptığımı sandı. Ama ben ev aramaya başlayıp hata biyerle de anlaşınca durumun ciddiyetine varıp bir yalvarmaya başladı. Bunun üzerine, aldığım borçlarında beni sıkıştırıp daha sonra pişmanlık olarak geri dönebilme ihtimaline karşılık peki dedim bir şans daha ama beni tekrar tabiri caizse tavlamasını istedim ve bu süreçtede hiçbirşey için bana baskıda bulunmamasını istedim. Bu şekilde anlaştık ve ben bir şans daha vermiş oldum bu evliliğe. ama bunun üzerinden tam 1 hafta sonra ani bir şekilde babam vefat etti. Duygusal olarak bitmiş bir durumdaydım.. Çok geçmedi eşim sanki o süreçlerin hiçbiri yaşanmamış gibi benden yine kadınlık yapmamı ve hatta evde yalnızca artık o çalışıyormuşçasına herşeyi benden beklemeye başladı. Üstüne üstük onca yıldır sırf o çalışmadığı için yapamadığımız şeyleri yapıp alamadıklarımızı alabiliriz diye düşünürken daha işe girdiğinin ilk ayı annesinin ihtiyacı olmamasına karşın ona para vermeye başlamıştı. Üstelik aile fertlerimden birinin rahatsızlığı sırasında sadece hastane yol masraflarımıza verdiğimiz iki kuruşun hesabını yapıp bunu yüzüme vuran adam bunu yapıyor. Paradır elinin kiridir önemsemem. Ama bunca yıldır kendimi aptal yerine konmuş gibi hissediyorum. Boşanmak istememin üzerinden 1 sene geçti geçecek ve ben yine aynı noktadayım. Bu evliliğe inancım yok hiç içimde. Aramızdaki yaş farkından mıdır bilmem, yaşayacaklarını yaşayıp eleğini asmış bir adam ve bir arazi satın alıp ev yapmayı düşünürken o, ben gezip tozmak ve hatta iliklerime kadar aşkı hissetmek istiyorum. Kendimi bu yaşımda o kadar yaşlanmış hissediyorum ki. hayata dair enerjim yok içimde. Tek isteğim bu evden kaçarcasına çıkıp gitmek.. Hayatı kaçırmak istemiyorum çünkü öyle yapıyorum gibi hissediyorum.. umarım başınızı ağrıtmadım... Okmanız bile mucizedir bu kadar uzun yazıyı :) neyse en azından içimi dökmüş olmak bile bişeydir. Teşekkürler.

Cok haklisin esinizin davranislari cok kaba, imkanin varsa bosanmayi dusunebilirsin cok yeterli sebeplerin var ama yinede gec bi konus son bi kez yine deneyin erkekler anladigim kadariylla kaybetmeden duzelmiyor yas farki cok onemli burdan butun bekar genc kizlarimiz duysun 5 yasi gecmicek aradaki fark

şiddet vardı demişsin nasıl değer vermek bu? K

27 yas cok tatli cok guzel bir yas bencede yeni bir hayat ask duzen icin cok ideal bir yas flort edip ayrilmis gibi olursunuz cocukta yok. zaten yanlis anlamayinda ozur dileyerek soyluyorum ask arayisindasiniz bosanmazsaniz evliyken bir yanlis yapabilirsiniz duygusal aclikla baska birine ilgi duyabilirsiniz Buna firsat vermeden ayrilip yolunuza bakin Kedili0983 su yolunu