mesela ; yildizlikek, feslegens ve menekselimektup şeklinde 3 üyelikle konular açmak ne tür bir ruh hali çok güzel özetlemişsiniz. Bunu hep soruyoruz ama genelde kaçıyorlar cevap vermeden. Allah şifa versin...

Terapi almaniz lazim. Bence bunlari cocuklugunuz tetikliyor. Iyilesmeden saglikli iliski yürütemezsiniz. karsinizdaki insana da yazik

Hepsini okumadım okumaya dayanamadım çocuk gerçeğine nasıl dayanıyor acaba peygamber sabrı var mübarek.

Sizin adınıza çok üzüldüm, lütfen iyi bir terapi alın, çünkü sevgiliniz için de sizin için de hayatı zehir etmekten başka bir şeye yaramaz bu durum. Bir arkadaş demiş, ruh hastası değilsiniz yaralısınız diye, çok doğru bir tespit. Konunuzun özellikle son kısmı, "çocukları için" boşanmayan kadınlara okutulmalı. O kavga ve aldatma dolu, mutsuz evlilikler çocuklara neler yapıyor görsünler. Umarım çok çok mutlu olursunuz, sevgiler... C

Aile kaynaklı belli ki Bu tarz şeyler aileden cocuklara geçer Öncelikle kendinizi suçlamayın ve anlamaya çalışın Fakat bu şekilde de yaşanmaz Farkındalık çok değerli bir şey ve siz farkındasınız. Sevgilinizin güven kıracak bir olayını yakalamadıysanız bu kadar üstüne gitmeyin Kimseye müthiş güvenmeyin zaten ama bu kadar güvensizlik en çok size zarar veriyor Yarın bir gün sevgiliniz gittiğinde sizden kendini kurtarır ama siz bu huyunuzdan kurtulmazsanız ömür boyu çekeceksiniz Kendinizi bir teknede hayal edin mesela Tekne yüklerinin de her birine istemediğiniz bir huyunuzu verin. Paranoyaklık, kıskançlık, güvensizlik vs vs... Teker teker bırakarak rahatlatıcı bir yolculuk yaptığınızı düşünün Bir nebze de olsa fayda sağlayabileceğini umuyorum. O hisler geldiğinde kendinizi tutun. Dır dır yapacağınız an susmaya çalışın Sevgilinizi anlamaya çalışın En sağlıklı ilişki yalnız başına da olabilen çiftlerden oluşuyor bunu bilin.

Ek not: Ruh hastasi degilsiniz. Yaralisiniz sadece

Son paragrafı okuyana kadar ömür törpüsü dedim ama sonradan üzüldüm. karsindakinden önce bu, kendine yaptığın bir işkence. psikolog ve psikiyatri desteği almalısın. Bu şekilde mutlu olamadikca mutsuz ettiğin bu döngüden çıkamazsın

Ne diyeceğimi bilmiyorum ama inşallah aldstılmazsınız. Bunu kaldıramayacak gibi duruyorsunuz. girlolita Queen B. tek ayak

Çocuklukta Sevdiklerini kaybetme korkusu yerleşmiş galiba. Bir de babanın anneni aldatması ile bağdaştırmışsın bu korkunu. Bari bunları nişanlına da anlat. Ondan destek iste. Acayip triplerinin sebebini bilsin. Artık büyümüşsün ve bir yuva kurmak üzeresin bunları geride bırakmak zorundasın. Bu korkunun kaynağının geçmişte kaldığını kendine telkin et. Çünkü yaptıkların tam da korktuğun gibi kaybetmene neden olabilir. . push ; F flamefire Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

bir dolu travman var ama bu halde kimseye faydan yok bilmelisin, tedavi olmadan bu ilişkiyi karşındaki insanı ruh hastası etmeden surdurme imkanın yok. R rouges

Hepsini okumaya dayanamadım bile. Gerisini sen hesap et. Bir de adamcağız bunları yaşıyor mu, çok üzüldüm. Dert bende derman

Vallahi yine seviomuş ki dayanıomuş. Ama boyle giderse adam bi gider kalırsın oyle. Bunaltma insanları. Her seyı sana rapor etmek zorunda deil. Y

Ben küçüklük travmalarınızla alakalı olduğunu düşünüyorum. Böyle devam ederseniz terkedildiğinizde şaşırmayın. Hiç kimse bu kadar kontrolcü biriyle beraber olmak istemez. Onu bir fanusta saklasanız aldatacağı varsa yine aldatır. Ben sevgilime güvendiğim için dışarı çıktığında kiminle nereye gideceğini bile sormuyorum. Eve gittiğinde gününün nasıl geçtiğini sorduğumda kendisi anlatıyor zaten. Erkekler özgüvenli kadınları sever. Başkalarını bu kadar delice kıskanırken kendinize güveninizin olmadığını çok belli ediyorsunuz. Bu şekilde onun gözündeki değerinizi düşürmeyin. Bence aldığınız psikoterapiler yeterli olmadığı için işe yaramamış. Bu kez çok daha iyi bir psikolog bularak tekrar yardım alın. Hayatı hem kendinize hem de karşınızdakine zehir etmeyin

bu arada durum gerçekten kötü değil en azından adını koymuşsun ve bence düzene girmek için hala umut var...

Davranışlarınızın sebebi galiba çocuklukta yaşadığınız travmalar. Terkedilme korkusu, şüphe, endişe... Umarım terapiye iyileşirsiniz!

Önce kendi iyiliğiniz için profesyonel yardım alın. Bu tavırlarla bu ilişkinin uzun sürebileceğini ya da hayrını görebileceğinizi sanmıyorum doğrusu. En azından bundan sonraki ilişkiniz için daha sağlıklı bir başlangıç yapmış olursunuz.

Bizzat kendimi gördüm anlattıklarında. Bende sevgilimle aynı yerde çalışıyorum. Aynı ortamda kızla çalışsa delirecek gibi oluyorum. Genç kız kuzenlerinden kıskanıyorum. Dişi olan herkesten kıskanıyorum. Dışarda gezerken gözüm hep onda birilerine bakacak mı diye. Her buluşmamızda telefonunu kurcalıyorum. Haliyle boğulacak gibi oluyor. Seninle birlikte bende derdime derman aramak istiyorum. Çünkü sonradan pişman oluyorum.

Biri beni boyle kiskansa simdiye ölmüstüm

Adamı sıkarsın kaçar gider nereye kadar katlanacak böyle sana her şeyin fazlası zarar

Ailenizde yaşadıklarınız psikolojinizi mahvetmiş. Bu yaptıklarınızın uç seviyede anormal olduğunu bilmeniz önemli bence. O sebeple uzman yardımıyla aşabilirsiniz diye düşünüyorum. Ben böyleyim deyip kestirip atmıyor, bir çare bulmaya çalışıyorsunuz. ATTRAENTE ACTA EST

E siz kendinizin farkındasınız zaten, zaten bildiğiniz şeyi biz söyleyince ne değişecek? Kendinizi değiştirip adamakıllı tedavi olmadan önce sakın evlenmeyin sonu yüzde 90 boşanma olur, boşanmasanız bile mutsuz bir evlilik hayatı yaşarsınız. Ben sevgilinize nasıl sizinle ilişkisine devam edebiliyor ona şaşırdım asıl. Kıskançlık kabul edebileceğim veya analayabileceğim bir his değil. Kim aşırı kıskançlığından bahsetse doktora gitmesini söylüyorum, sizinki hele ileri boyutta

Ruh hastası değil gerçekçisin. gerçeği kabullen. her an senı aldatabilir ama aldatsa nolucak adam mı yok? bu erkekler bulunmaz hint kumaşı mi yA. H

Ay deli ama farkında en azından o da bisey:) -Olivia- _Olivia_ Üyelik

Hepsini okumadim ama terapiste gitmenizi oneririm yoksa bu sekilde bir hayat kurmaya karar verirseniz iliski terapistine gitmek zorunda kalacaksınız.

Sevgilimi ailesi akrabaları vs hariç her şeyden çok kıskanıyorum. Saçma sapan şeylerden dolayı sürekli tartışıyoruz. İçimde engel olamadığım duygular var sanki, her şeyin içine ettikten sonra anlıyorum yanlış yaptığımı.. ama akıllanmıyorum da. Arkadaşlarıyla dışarı çıktığında aklım hep onda oluyor. Sanki başkalarıyla paylaştığı vakti kıskanıyorum. Önceden dışarıda gördüğü tüm kızları delice kıskanırdım, şimdi düşünün bir de bu kendimi dizginlediğim halim. 3 saat falan aramadıysa sinirleniyorum, bir de bunun mevzusunu döndürüyorum saatlerce. Bilgisayarında vakit geçirince gıcık oluyorum, nelere bakıyor görmüyorum ya. Bilgisayarda takılıyorum diyor mesela, al gitti benim moral. Dışarı çıktığında bana haber vermedi mi.. dır dır dır günlerce. Bunları yaparken de aşırı sakin ses tonuyla bağırmadan dümdüz konuşuyorum, inanılmaz sinir bozucu oluyor fark ediyorum. Bir de bir sürü sorularım var. "ne zaman geliyorsun, saat geç olmadı mı, hangi arkadaşlarınla çıktın, neler yapıyorsunuz, bilgisayarda ne yapıyorsun, ne zaman uyuyacaksın, aa bana dediğin saatte uyumadın mı?" Yani komple hayatına müdahil olma gibi bir saçmalık yapıyorum. Her şeyden haberim olmalıymış gibi. Ve bu durumu alışkanlık edinmişim gibi.. hep bekliyorum sorularıma cevap. Hayır anlamıyorum bu cüreti kendimde nasıl buluyorum. Kontrol delisi mi deniyor buna, bilemiyorum. Çevremde aileme ve arkadaşlarıma karşı böyle davranışlarım, bir gram kıskançlığım dahi yok. Güvenimi kıracak bir durum yaşatmadı yıllardır, yalanını da yakalamadım. Ailemden, çocukluğumdan kalan duygular olabilir mi bunlar? Annem ve babam evi sürekli terk ederdi. Annem intihar mektupları vs yazardı, eve dönesiye kadar kapılarda beklerdim aklım çıkardı. Babam annemi aldattı, on yıl sonra farkına varabildik. Yani erkeklerin bu kadar ustaca saklayabildiklerini bu denli oskarlık bir performans sergileyebildiklerini ilk defa o zaman gördüm. Kötü ve kavga dolu bir ortamda büyüdüm. Annemde çok kıskanç bir kadındı. Zamanında psikiyatrist ve psikolog ile görüşmelerim oldu. Bir süre sonra aynı tas aynı hamam, onlar nereye kadar yardım edebilir insan kendisine kapalı olunca. 23 yaşındayım, okulumun son senesi. Çalışmıyorum haliyle sürekli evdeyim. Bomboşum. Buraya istediğinizi yazabilirsiniz, kötü olduğumu hastalıklı düşüncelere sahip olduğumu vs.. asla kırılmam. Çünkü birilerinin beni kendime getirmesi gerekir. Umudum sizden.