Benim esim böyle durumlarda bana hava durumu gibi kadinsin der. Bi anin günlük güneslik bi anin gök gürültülü saganak yagisli))

Bazı insanlar hiç yanlız kalamaz ya ben onlara çok şaşırıyorum insan kendine bile tahammül edemiyorsa bi başkası nasıl dayansın :) çok şaşırıyorum biz en azından yanlız kalmak sadece kendimiz olmak istiyoruz:) A

Kalabalık beni sahiden sıktı. Ben ikide birde böyle oluyorum, bazen bütün insanları boyunlarına sarılıp öpecek kadar seviyorum, bazen de hiçbirinin yüzünü görmek istemiyorum. Bu nefret filan değil... İnsanlardan nefret etmeyi düşünmedim bile... Sadece bir yalnızlık ihtiyacı. Öyle günlerim oluyor ki, etrafımdan küçük bir hareket, en hafif bir ses bile istemiyorum. Fakat sonra birdenbire etrafımda bana yakın birilerini arıyorum. Bütün bu beynimde geçenleri teker teker, uzun uzun anlatacak birini.

Beni tarif etmişsin...

Fazla yalnizlik iyi degil, fazla kalabalik da. ancak ortasini kimse bulamiyor ki.

Böyle zamanlarda sen napiyorsun F

Boyle donemlerde cikolata ve uyku disinda bir seyde yapamıyorum.

O bende de oluyor bazen. Sebebi de sanırım tek çocuk olmam. Sevdiklerimle vakit geçirmeyi ne kadar sevsem de arada kendimle kalmak iyi geliyor

Bir sabahattin Ali sözüdür.. bazen tüm insanlari boyunlarina sarilacak kadar cok seviyorum bazende hepsinden nefret ediyorum.. her insanda var bu emin ol fromrainforest... tek ayak

Anladım.

Tam da ben ben buna ya hep ya hiç kuralı diyorum... Bunu ilk farkettiğinde çok garip gelmişti aslında sadece bu söylediğin şeyde diil bendeki olan yemeye başlayınca hep yiyorum yetmeyince hiç yemiyorum gezmeye başlayınca eve girmiyorum evdeyken çıkmıyorum, bazen deli gibi günde dört film izliyorum bazen tv de ses duymaya tahammül edemiyorum Işte ya hep ya hiç kuralı benim bünyemize beynim isteklerim böyle kendini gerceklestiriyo alıştım bu duruma:) Sıkıntı yapma nadasa cekilmek gibi düşün:)

insan psikolojisi işte:) kafamızda neler dönüyor kim bilir:)

Adeta beni tarif etmişsin.

Evet sanırım :)

Sence neden böyle oluyor.

Bana da oluyor zaman zaman. O dönem yaşadıklarınızla ilgili belki de. Sakinlik ve huzur istemek.

Suanda aynı anlattığın gibiyim sessiz yanlız tek başıma kalmak istiyorum. Bunalmis bi durumdayim

Mümkündür. Bende de oluyor bazen

Çok fazla dert dinliyorsanız ondandır. Ben çevremde hiç arkadaş bırakmadım. 18 senelik dostum hariç. İş arkadaşlarımdan kimiyle aynı apartmanda, kimiyle sürekli dışarıda görüşünce bir de sürekli dertlerini dinleyince yoruldum artık. Benim psikolojim bozulmaya başlayınca hepsinden uzaklaştım. Yalnızlık büyük nimetmiş. Uyi bir dost, iyi bir eş ve ailem var. O yüzden kimseye ihtiyaç duymuyorum.

Zaman zaman yaşanılan hayatın içinde var olan ve olması gereken duygular bence:)

ben de bugünlerde böyleyim. öyle ki kedime bile tahammül edemiyorum.. öğretmenim, çocuklardan, iş arkadaşlarımın stresinden, müdürümün egosundan, eski sevgilimin mutsuzluğundan ve bir sürü şeyden inanılmaz sıkıldım. en çok da kendi kafamın içinde dönüp duran seslerden sıkıldım. çok yorgunum. bir trene atlayıp beni hiç kimsenin tanımadığı yerlere gitmek istiyorum.

Galiba mesele tamda

Yalnız kalma ihtiyacı duyduğunda kalabiliyorsan,, birilerine ihtiyaç duyduğun an yanında sevdiklerini buluyorsan sorun yok her insan yaşar bu psikolojiyi A

Aynı ben. Bütün hırsımı uykudan alıyorum. Belki psikolojide bi sendromdur bu ama benim açımdan içinden çıkılmaz bir durum değil. Günümüzün hayat şartlarında insanın dönem dönem biraz sakinlik ve huzur istemesi çok doğal bence. melisece123