ben olsam anne ayni senin gibi evlenmisim o zaman. Bak seninde pantolon alacak paran yokmus sende mi fakirle evlendin? Demekki sana benzedim elma dibine düser der gecerdim

Annenle baban çok garip insanlar. Sen normalsin ve haklısın malesef. Araya mesafe koy eşine laf demelerine müsade etme, 5 kr hediye etseler kabul etme.

Annem pantolonları verirken "ay ben şaka yapmıştım" dedi biliyor musun :) hep şaka yapar. Yıllardır bıkmadan usanmadan şaka yapar. Çünkü bu onun çıkış yoludur. Şaka yaptım ne alınıyorsun der çıkar işin içinden. Tüm insanlar onun şakalarına alınır. Herkes şakadan Anlamaz o sadece şaka yapar. Artık bu benim bahanem olmamalı yahu. Aileden gelen travmalar vs. Koskoca kadın oldum ama hala annemin karşısında mantığımı hareket ettiremiyorum.

Ahhahhaaa, aynı evde yaşadık biz sanki:)) Fakat benim babamın sesi yükselmezdi, direkt küserdi:)) Bu da annemin kriz ve bayılmalarına yeterdi Fakat artık ruhunu ve bedenini ailenden emniyetli bir takip mesafesinde tut ki en küçük sendelemede çarpışma olmasın:)) Biz çocuklarımızın herşeyiyiz İdrak, onlara yarım değil herşeyiyle bütün bir anne lazım.

İdrak, seni ve diğer arkadaşları anne ya da çocuk içerikli yazılarınızdan tanıyorum artık, kişiliğiniz, çocuklarınızla hatta eşlerinizle ilişkilerinizde altta yatan temel sorunlardan biri anneleriniz ve sizlerin o annelere dur diyememeniz, annedir tamam, hürmet, saygı, kırmamak için yeri geldiğinde kendinden ödün vermek hepsi amenna ama neden annenin seni manüple etmesine izin veriyorsun? Annendir onu herşeye rağmen kendince seviyorsundur, o da kendince seni seviyordur ama annelik de evlatlık da bir yere kadar, hepimiz bir karakterle doğuyoruz ve bazı köşeli yanlarımızı törpülesekte karakterimiz çok değişkenlik göstermiyor, annenin değişmeyeceğini biliyorsun, aranızdaki ilişkinin bundan sonra da böyle devam edeceğinin farkındasın, o zaman neden annene kendini ispat etme, görünür olma çabasına giriyorsun? Sen daha iyi imkanlarda olsan, annenin her isteğini yapsan bundan farklı olmayacak, anneni olduğu gibi kabul ederken, onun da seni olduğun gibi kabul etmesini istiyorsan seni sözleriyle istekleriyle yönlendirmesine izin vermemelisin. Her anne çocuğunun karakterini bilir, annen seni çok iyi tanıyor ve nereden yakalayacağını iyi biliyor, hepten bağını kopar diyemem ama en azından mesafeli olmalısın, sırf seni sevsin, değer versin diye bu kadar verici olma, zira ne yaparsan yap eşinin de senin de annenin gözündeki imajınız değişmeyecek, acı ama gerçek. O zaman neden kendini bu kadar yıpratasın, vah vah annesine 2 tane pantolon alamayan idrak vicdanı yapıyorsun bu kadar? Aile güzeldir, onlarla birlikte olmak, elindekileri paylaşmak çok güzel bir his ama artık senin başka bir ailen daha var, eşini de geçtim oğlun var, sen artık oğlunun ailesisin, annen anneyse, sen de annesin, senin maddi manevi önceliğin oğlun, hadi kendini de geç, kendin için yapamıyorsan dahi oğlun için biraz bencil, vurduymaz biri olmayı öğrenmen gerekiyor, yavrucum ne kadar doğru bir tespit olur bilmiyorum ama oğlunla ilişkinde bile sırf annen gibi olmamak için mükemmel anne olma çabasına girip kendini yoruyorsun bence, bırak sen oğlunu, oğlun seni olduğun gibi sevsin, sen zaten annen gibi değilsin, olmazsın da ama mükemmel evlat olma çabandan da vazgeçmelisin, anneni bırak artık lütfen, kimseye bir şey olmaz, herkes hayatın akışına kendini bırakmışken sen dik duran idrak, mükemmel idrak, gamsız, başının çaresine bakan idrak olacağım diye diye daha bu yaşta yoruyorsun kendini, değer mi gerçekten?

Senden alıp abine yedireceklerse ne senden alsınlar ne sana versinler. Sonuna kadar haklısınız.

Bazilarimiz ailemizi evlenince taniyor gercekten sen alinganlik yapmamissin annenin bir degil. iki istemesi dahi yanlis once bi kizim paran var mi diye sorsaydi keske. Yeri gelmisken gecenlerde babam rahatsizdi israrla bi ozel hastaneye git dedim o devlete gitti acaba parasi yok diye para teklif ettim 200.300 tl gonderecektim babam bin tl istedi araba muayenesi geciyormus baba o kadar gondermeeyiz bizimde cok borcumuz var dedim o zaman 500 dedi esim aninda gonderdi. Iki gun sonra esim nasil okdun diye tekrar aradi bi emrin istegin olursa soyle dedi hay soylemez olaydi adam bu defa da 1500 lira istedi yine araba icin bi kac gun ses cikmayinca babam bu kez msj atmis esime esiminde bi ceki karsiliksiz cikti gonderimicez dedim neyse cek isi hallolunca bin tl gonderdi eee niye bin tl demis canimin sıkildigi esim ailemin yuzune guler ama aralari hic iyi degil sevmez benim. ailemi babami gordugum an istememesini soylicem yerin dibine girdim bu yuzden

Muhakkak önemsiyorlardır niye önemsemesinler. Ama düşüncesiz patavatsız ve inceliksiz insanlar demek ki. Zorunlu hallerde ve yatılı olmadan görüşün siniriniz bozulmasın kaç yaşında insanlar artık değişmezler üzüldüğünüzle kalırsınız

Manyak değilsiniz. Anneniz kurnaz bir kadın, sizin damarınızı öğrenmiş, duruma göre kullanıp manipüle ediyor sizi. Annemden idmanlıyım ben, çok tanıdık durumlar benim için.

Evet mune, artık başımızın çaresine bakabiliyoruz, kendi ailemizi kurduk, sevgiye ayrılan yer boş değil. Fakat, artık faydası olmasa da ben çaba görebiliyorum, artık sadece izi kalan ve evet artık düzelemeyecek yaralara annem sargı sarıyor, ve bunu aslında hiç kabul etmediği ve etmeyeceği yanlışlarının iç hesaplaşmasıyla yapıyor. Çocuklarımı seviyor ve asla ayrım yapmıyor. Ben geçmişi hiç konuşmadım, bir kez denedim ve artık denemem. Yeni bir biz var şimdi, başka bir anne ve başka bir kız. Çaba görmek iyi geliyor, geç olsa da hiç değil... Yoksa beni onca sevene rağmen kendimi "Bir varmış, bir yokmuş, Bir küçük kız varmış, ama aslında yokmuş" gibi hissedecektim.

Yine de ben çok şanslıydım. O yüzden güçlüyüm. Bir ailede anne çocuklara nasıl davranırsa baba ve diğer aile üyeleri de genelde öyle davranıyor. Benim şansım müthiş merhametli, eşit ve adil bir babaya ve anneanneye sahip olmaktı. Annemin yanlışlarını onlar toparladı, kırdıklarını onlar tamir etti. İkisinin peşpeşe ahirete göçmesi elbette sarstı beni. Çok şükür ki daimi ayrılık yok. Sonsuz birliktelik ümidi var.

Küfür ederek anca kalitenizi belli edersiniz Söylemek istediginiz alt metni insani birşekilde yazabilirdiniz Böyle anca kendinizi kücük düşürürsünüz

Fakirle evlenınce noluyomus?anneye sorar mısınz? Size bi ekle cvp veriyorm:)

Kapatmaya çalıştım bir süre. Ancak rahatsız olduklarında yine dayanamayıp gittim yanlarına. Şu an dudağımda kocaman bir uçuk var. Gözümde de bir şeyler çıkıyor. Zombiye dönüşmeden evime dönseydim iyiydi. fresa

Ben de iyileşmek istiyorum. Her şeyden çok hem de. Çünkü biliyorum ki ben iyileşirsem, oğlum da sakinleşecek. Belki evliliğim de düzelecek. Hiçbir olumlu sonuç alamazsam bile, ruhum huzur bulacak. Ben o kadar çok özledim ki mutlu olmayı. Özgür olmayı. Bazen karamsarlığın dibini gördüğüm zamanlarda, en son gerçek manada ne zaman mutlu oldum diye düşünüyorum. Bunun için kimseyi suçlamıyorum. Kendimi bildim bileli her durumda tetikte olan, asla kendini serbest bırakmayan bir insandım zaten. Mutlu anımı hatırlamaya çalıştığımda hep rahmetli dayım geliyor aklıma. Genç kızken bize gelir babama "idrak benimle geliyor enişte. Bir ay yok. Benim kızım olacak" derdi. Babam da onu kırmazdı. Bir ay boyunca canım dayımla, kuzenlerimle tatil yapardım. Bazen ege turu, bazen başka bir bölge. O kadar mutlu ve özgür hissederdim ki kendimi, eve dönüş zamanı yaklaştıkça üzülürdüm. Ne zaman ki dayımı kaybettim (8 ağustos 2017 saat 17.05) mutluluk ihtimalim de ortadan kalktı sanki. İnanılmaz zeki, esprili, anlayışlı, merhametli bir adamdı. Şu dünyada beni anladı ve anlamaya çalıştı diyeceğim tek kişi. Düşününce anlıyorum ki o tarihten sonra silikleşmiş hayat sanki. İki ay sonrasında da dostumu kaybettim. Her ölüm, her kayıp insanı yaralıyor elbet. Ama bazı kayıplar hayattan koparıyor işte.

Sizin için bir tavsiyem, çözüm önerim yok. Daha önceki konularınızı da okumuştum. Yorumlarınız, üslubunuz beni nedense size yakın hissettiriyor. Yakın bir arkadaşınız olmayı ve sizin için somut birşeyler yapabilmeyi isterdim. Çözüm önerim yok dediğim gibi inşallah hayatınızda herşey yoluna girer.

Kalp kıramıyorum ben zaten. Kırsam bence güzel olacak artık. Teşekkür ederim. Idrakyollariiltihabi

Anneni olduğu gibi kabul edeceksin İdrak; bizim anneler böyle çeşit; anlamıyorlar-anlamayacaklar; böyle gelmiş böyle gidecek onlar için. Ama senin için böyle olmak zorunda değil kendini değiştirmeyi başardığın sürece. Diyemiyorum diyorsun, demeyi denemedin hiç; desen? Desen ne olabilir en kötü? Bazı konularda, kendi ipimizi kendimiz çekiyoruz. Bu dediğimi bir düşün, üstünden değil derinlemesine düşün. Kendi kafamızda belirlediğimiz sınırlar içine hapsediyoruz kendimizi; yapamam-diyemem-olmaz deyip biz baştan kestirip atıyoruz. Ne kaybedeceksin desen? Bunu açıklasana, ne kaybedeceksin? Al geç, düşünme, sorgulama, onların gözündeki imajını umursama ki onların gözünde düşündüğün yerde değilsin zaten. Anlamıyorlar senin dilinden.

Sen iyi olmazsan ne esin ne evliliğin ne de oğlun iyi olmaz idrak önce kendi yaralarını sar iyileştir sonrası zaten düzelecek inş Bi doktor randevusu da senin vardı yanılıyor muyum

Böylesi ciddi bir durum için, evladımın dr parasından, annem ya da bir başkası için asla fuzuli harcama yapmam. Hatanız büyük. Size zengin, fakir denilmesinin değil evladınızın dr parasını harcadığınız için üzülmeniz gerekiyor. Gerisini duymayın, görmeyin

B Began, IcimdekiSonsuzDeniz, derin sularda anneden yaralı birkaç arkadaşım daha, ben burada hep sizlerin güçlü karakterini gördüm, belki yaralarınız güçlendirdi sizleri, belki yanınızdayken dahi çektiğiniz anne yokluğu bu kadar dik duran kadınlar yarattı, boşverin hayatta en yakınımız dediğimiz anneler takdir etmeyiversin, siz kendinizle gurur duyun bence, çok güzel çocuklar yetiştiren kadınlarsınız hepiniz. Siz başkasınız, anneleriniz değilsiniz, anne babaların açtığı yaralar, sevgiyle yaşanamayan çocukluk telafi olmuyor belki ama herşeyi geride bırakmak, maziye takılı kalmamak en iyisi, geçmişte kalmak yalnızca sizin yüreklerinizi acıtıyor zira geçmişi asıl sorgulaması gerekenler kendinde kusur bulmuyor, bu saatten sonra da sorgulamaları bir şey ifade etmeyecek çünkü hayatın tekrarı yok, ki bence sizin kimseye ihtiyacınız yok, kendi kendinize yetersiniz.

Eski bir komuna goz gezdirdim. Ev ici , aile, cocuk gibi bir cok konuda sikintili bir hayatin var ve cok bitkin yorgun durgun yaziyorsun. Hassas bir kisiligin var gibi. Bu kadar dert insani bunalima surukleyebilir. Esinle aranizi duzeltseniz birbirinize kol kanat gerseniz ne guzel olur.

Benzer durumlar yaşıyoruz diyebilirim. İçinize attıklarınız aman o kırılmasın bu kırılmasın derken ve kendinizce karşı tarafa birşeyler ispatlamaya çalışırken kendinizi kaybediyorsunuz. Ben artık onlara yardım etmeyeceğimin savaşını veriyorum. Kendi kendime dert edip, kendi kendime yanlarına gitmeyip tepki gösteriyorum ama kime ne:) Söylediklerini almakla hata yapmışsınız evet, kime neyi ispatladınız ki, daha mı değerli oldunuz ya da daha daha vs. Şaka yapmıştım denilip gülünüp geçilecek o kadar işte. Bence insan vicdanıyla savaşıyor, anne diyip silemiyor, böyle olsun istemiyor ya da anlam veremiyor ama netice de kendine ediyor. Bu durumda yanlarına bile gitmenize gerek yok bence, böyle olsun istemiyorsunuz biliyorum ama sınırlarınızı çizin artık, çok sık görüşmeyin aramayın sormayın, bu da üzecek sizi bir süre belki ama alışacaksınız, canınızı acıtamayacaklar.

O kadar haklısın ki. Diyecek bir şey bulamadım. Bahanem, savunmam yok bu konuda. Benim evliliğimde hata yapan eşim, sevgisizlik ve iletişimsizliği besleyen bendim. Şimdi düşündüm de eşim bana böyle bir şeyi asla söylemez. Ancak ben söylerim, söyledim...

Ya kıran taraf ya kırılan taraf olursun ötesi yok. Size bağır çağır diyen yok koy mesafeni herseylerinde onlardan çok kendini helak eden olma hayır demeyi öğren ve devamında da üzülme. Su saatten sonra annenin seni sevip sevmemesi hiçbirşey değiştirmeyecek. Zamani geri çeviremezsin ama geleceğin oluşmasında kay sahibisin.

Okurken ben bile sinir oldum. Annem benden hic bir zaman bir sey istemedi. Ben onlara bir sey aldigimda da bizim icin bir sey almayin diyip kiziyor, biz size bir omur yardim etmeliyiz diyor. Hatta sık-sık da para gonderir. Annenizin amacini anlamadim. Esinizi gozunuzden mi salmaya calisiyor yoksa sizi ezmeye mi. Annenizi tam cozemedim... . push ; drdotty Yeniden başlıyorum Anneler

Erkek evladını öz evlat, kız evladını üvey evlat zannetseler gene iyi. Gözüme gözüme sokuyorlar. Yalnız değilmişim. Çünkü çevremdeki bütün eş, dost, arkadaşlarımın anneleri kızlarının bir lafı için can vermeye hazırken, ben sorunun kendimde olduğunu sanıyordum. Annem, babama vefat etmeden tüm mallarını yangından mal kaçırırcasına kardeşimin üzerine yapması için baskı yapıyormuş. Konu mal değil de o kalbinin içine beni de sığdıramaması. Görmüyorum, duymuyorum. İşe yaradığı sürece sorun yok, böyle davranmaya devam ederim.

Maalesef kızların kocalarına hala eloğlu gözüyle baktıkları için mallarını oğlu yesin, el yiyeceğine diye düşünüyorlar.

Bencil olduğunu biliyorum zaten. Sorun şu ki kendisi asla kabul etmez bunu. Aksine dünyanın en verici, en merhametli insanı o. Bunu kanıtlayan davranışları da var. Lüzumsuz fedakarlıkları vardır mesela. Elinde yoksa bile yardım eder vs. Ancak öyle zamanlarda öyle bencillikler yapar ki tüm o iyilikleri yok olur. Anneme göre eşim berbat bir insan. Asla bana layık değil. Ben çok daha iyilerine layıktım ama işte kader. Belki kıskanacağı tek konu babam inanılmaz despot bir insandır. Yıllarca hiçbir konuda özellikle maddi konuda annemin sözünü dikkate almaz harçlık vermezdi. Hala öyle. Benim evliliğimde ise maddi yönetim bendedir. Eşim fikrime önem verir, danışır. Benim evliliğimde baskın karakter benim ama annemin evliliğinde ezilen taraf annemdi. Hoş şimdi fark ediyorum annemin şımarıklığı da az değildi. Ben bekarken zaman zaman babamı kışkırtırdı annem bana karşı. Sonra babam aşırı tepkiler verince de "baban işte böyle" derdi. Ben yıllarca babama düşman oldum. Haklıydım ama annem böyle davranmasa belki daha iyi bir baba kız ilişkimiz olabilirdi.

İşte 32 yıllık hayatımda meme için hiç alamayınca bu saatten sonra ağlamayı öğrenmek zor oluyor. Sadece kırılabilen bir canlı olduğumu anlasalar o da bana yeter aslında. Başka bir şey istemiyorum. Idrakyollariiltihabi

Annen babanın gönderdiği paranin kendince tahsilatini yapmış, abinse babanın sana bir daha para gondermemesini sağlamak için adımlarını atmış... sanırım abin ve annen senin babandan para istediğini düşünüyorlar Ben olsam abimi arar "borç para " isterdim... en azından vermeyince öncesinde ettiği lafları kendisi yutmuş olurdu

Keske gitmeseydin esinle baska bir planiniz oldugunu soyleseydin yalan da olsa cunku onlar durustlugu haketmiyor. Abine de sinir oldum o kadar babasini dusunuyorsa babana desin benden para isteyebilirsin diye ya da direkt hesabina yatirsin o kadar dusunceliysr.. borcu da varmis arayip odemesini soyleyin bence

Hadsizligin lüzumu yok mahalle arasida degil burasi iste herkes kendi kalitesinde düşünüp yaziyor ne yazık ergen gibi mal yazmak falan cok çirkin kendinize gelin. NOT = Avukati degilim sadece boyle elini beline atip agzina geleni yazan tiplere dayanamıyorum.

Benim böyle bir şeyi asla unutmayacağımı bilir. Unuttum diyemezdim o yüzden. Işte dersem kırılır diye diyemiyorum abime onu. S

Belki de sorun bunu bilmeleridir. Belki her sıkıntımı söyleyen yardım dileyen biri olsam bu kadar canımı yakan cümleler kullanmazlardı.

annen sana git de dr parasiyla mi al demis? Annenin soyledigi birkac Cumleden yola cikarak burada annen hakkında kotu şeyler yazılmasina sebep oluyorsun. Hic mi iyiligi olmadi sana? Hic mi faydasini gormedin? Kendi hatani gormeden annene yukluyorsun evet zengin degil paramiz bu kadar der gecersin. Suleymanin

Bir de bu detay bence çok önemli. Yıllardır eşine kan kusturdun, çocuğuma süt alamadım diye affedemediğin mevzuyu şimdi sen yaptın. Maddi sıkıntın varken, çocuğunun doktor parasını çok lüzumsuz bir amaç için harcadın. Eşin sana "çocuğumuzun doktor parasını annenin ihtiyacı olmayan iki pantolona mı harcadın? Yazıklar olsun" dese haksız değil bence.

Off İdrak, İdrak, öyle şeyler yazıyorsun kiKapalı kapıları açıyor, tozlu kutuları silkeliyorsun Bizler, annelerine annelik etmiş kızlarız Anlamıyorum, yeri gelince çok güçlü olan o kadınlar, neden karşımızda çocuklaşıyordu? Biz mi çok güçlüydük, yoksa bizi önce betonlaştırıp sonra bize mi dayanmışlardı? Ben çocuklarımı büyütürken çok zorlanmadım, en azından tanıdıktı karşılaştığım durumlar, naz, trip ve "önce o gelir"duygusu. Annen dilerim annelik rolünü ele alır, benim gibi biraz olsun "evin kızı" olursun. Bu biraz olsun iyileştiriyor insanı, yoksa mezara da ruh yorgunu gideceğiz Güçlü görünmek, gölgene birilerinin sığınması demek, oysa bizim amacımız bu değildi,"esirgediğin ilgine muhtaç değilim bak"bunu göstermek istiyorduk sadece...

Esasında bu sebepten sıcağı sıcağına konu açıyorum burada. Hiçbir detay gizleme den olduğu gibi yazayım, unutmayayım da objektif yorumlar alayım diye. Normal şartlarda bir başkasına akıl verirken algım ve mantığım tam da olması gerektiği gibi çalışır iken, ailemle ilgili konularda gerçeğin ne olduğunu ayırt edemiyorum. Bir yanım kendimi suçlarken, diğer hanım haklı olduğumu söylüyor. Bir arkadaş "buradaki herkes annenize kötü sözler söyleyecek iyi mi oldu şimdi" yazmış. İyi de ben ne yapayım. Delireyim mi en temizinden. Duygu durumum sürekli değişiyor annem sayesinde. Önceki gün oldukça öfkeliyken, bugün "ben her şeyi abartıyorum sanırım." diyorum. Bir yerlerde bir sıkıntı var bu durumda.

Keşke :) sanırım o hatıraları silmek istemek yerine kabullendiğimiz zaman iyileşeceğiz.

Kabul ben de anneme karşı hep bir sevdirme/ sevindirme/ gereksiz bir öv beni çabası içindeyimdir ama sizinki bambaşka. Siz açık yüreklilikle ve oldukça geçerli bir sebeple bunu alamayacağınızı söylemenize rağmen o bir anneanne olarak hala sizi amiyane tabirle ezme çabasında. Neyin hıncı bu? Peki ne yaptı pantolonları görünce?

Benim bardak taşmaz grill. Neler yaşadım da taşmadı. Çünkü annemden böyle gördüm. Yıllarca ailesi her şeyden, herkesten önemli oldu. Bizden bile. Ben bu durumdan ne kadar nefret edersem edeyim böyle gördüm. O yüzden ben asla silemem ailemi bunu biliyorum. En azından evladımı asla ezdirmiyorum onlara. Vicdanımı rahatlatan tek şey bu. Bak büyük yeğenim derslerini biriktirmiş. Beni bekliyor yaptırayım diye. Babası yaptırmamış. Çünkü ben tatil yapmamalıyım zaten ne haddime. Annem dedi ki onları yaptır. Halbuki biraz dolaşma planım vardı oğlum uyanana kadar. Geldim dışarıdan oturduk derslerini yaptık bir saat. Henüz bitmemişken diğer yeğenim ve oğlum uyandı. Karınları aç. Annem "ben banyoya giriyorum onları yedir sen" dedi. "hangi elimle anne kaça bölüneyim. Otur madem sen dersini yaptır yeğenimin ben de onları doyurayım" dedim. Neyse tamam yediririm dedi. Bu sefer de küçük yeğenim oğlum için "ona yedirme" diye ağlamaya başladı. Hadi o arada oğlumu da doyurdum. Yok yani olmuyor ben abimin eşi vefat ettikten sonra bu ailenin dışında kaldım. Oğlum da öyle. Tek beklentileri onların bu ağır yüküne destek olmam. Yardımcı olmam. Bu uğurda ben ve oğlum yıpranabiliriz sorun yok. Ne de olsa oğlumun yaşayan bir annesi var. Yeğenlerim öksüz. Anneme defalarca dedim bak ben yeğenlerimi çok seviyorum onlar benim dostumun emanetleri. Ancak bu yaşadıklarımdan dolayı oğlumu da kendimi de koruma ihtiyacı hissediyorum. Yapmayın diye. Gerçekten korkuyorum artık yeğenlerimden de uzaklaşacağım diye.

İdrakım, başınız sağolsun allah cennetinde kavuştursun sizleri. Lakin adil bir insanın gönlü tüm torunlarına sevgi verecek kadar geniş olur. O öksüz yavrulara eminim hepiniz pervane oluyorsunuz ama emin ol becerilemeyecek birşey değil hepsini bir arada sevmek.

İşte sorun şu ki annem gerçekten şaka olduğunu iddia ediyor. Aksini ispat edemezsin mümkün değil. Şaka yapıyormuş. Evet yaşadığım her durumda haklı bile olsam, hatta ailem dışındaki ilişkilerimde bile sürekli olarak vicdan azabı yaşamam büyük bir problem. Aslında son beş yıldır en azından başkalarıyla olan ilişkilerimde gayet sağlamdım. Son birkaç aydır eski hallerim açığa çıktı. Dün üç çocuğu yemek yemeye götürdüm. Oğlum hareketli, yeğenlerim sürekli bir şey istiyor. Çok yoruldum ve aniden kalkmam gerekirse diye hesabı önceden ödemek istedim. O arada çocuklar yine bir şeyler istediler. İki kere hesap ödedim kısa aralıklarla. Sonra garson "hepsini yiyin de torpan ödeyin böyle olmaz" diye oldukça kaba bir şekilde terslendi. "kusura bakmayın çocuklar hareketli aniden kalkmam gerekebilir" diye açıklama yaptım. Baktım hala kaba kaba hareketler. Sonra kendime kızdım. Yahu adam hangi hakla sadece para ödediğim için ters ters konuşuyor ve ben bir de kusura bakmayın diyorum. İşi bu zaten. Kasada ödeme alacak. Atom parçalamıyor ekstra hizmet de sunmuyor bana. Ben niye özür diliyorum üslup bilmez densizden. Ben ailemin yanına her geldiğimde tam da bu ruh haline giriyorum işte. Saf vicdan azabı, kendimi sorgulama hali. Evet bu durumda bir sıkıntı var demek ki.

Elbette üzülüyorum evladıma bunu yaptığım için. Lakin ben gerekirse alyansımı bozdurup götürürüm evladımı. Oğlum gidecek o doktora öyle ya da böyle. Fedakarlık yapacak olan oğlum olmayacak yani. Sorun şu ki neden bu duruma düşürüyorum kendimi... Idrakyollariiltihabi

Merhaba hatunlar Bu konuyu gerçekten fesat ya da alıngan ben miyim diye objektif yorumlar almak için açtım. Yoksa bu durumun bir çözümü olmadığını, ailemin özellikle annemin değişmez bir varlık olduğunu biliyorum. Ben üzüldüğümle kalıyorum sadece... Ailemin bu ay bir kaplıca/dinlenme tesisinde devremülkü var. Her sene gelirler. Bu yıl da yeğenlerimi alıp geldiler. Bana da ısrarla telefon edip "siz de gelin çocuğa değişiklik olur" dediler. Normalde eşimi de çağırdılar ama ne o gelmek istedi ne de ben gelmesini istedim. Ailemi tanıyorum çünkü. Dün gece geldim yanlarına. Daha kapıdan girerken "eşinin gelmediğini söyleseydin gelip alırdık seni otobüsten inince" dediler. "gerek yok anne iki dakikalık yol gelirim ben" dedim. Babam dayanamayıp "asosyal demek ki kocan tatille falan işi yok" diye laf soktu. "hayır işleri vardı gelmek istemedi" deyip konuyu kapattım. Bu sabah yeğenlerimi ve oğlumu alıp gezmeye çıkardım. Asla parasında değilim ama ciddi harcama da yaptım. Bu ay oğlumu uzman bir psikoloğa götürebilmek için para ayırdım. Haliyle yine ve yeniden sıkıştık maddi olarak. Buraya da çok parayla gelmedim. Zaten döneceğim iki gün sonra. Param varsa zaten esirgemem kimseden. Neyse çocukları uyuttum "anne ben biraz yürüyüş yapayım onlar uyanana kadar" dedim. Tam çıkacakken "çarşıda bana şu etek pantolonlardan al iki tane" dedi. "anne alayım almasına da bu ay biraz sıkıştık dönüş biletimi almadım daha."dedim. Aynen yazayım söylediğini. -ne zaman paran oldu ki zaten. Zengin diye verdik kızı adam fakir çıktı. Bu cümleyi ilk kez söylemiyor. Her seferinde kırmamak için susuyorum. Bu kez sinirlendim ve " ben eşimle zengin olduğu için evlenmedim. Ayrıca ben alınıp verilen bir şey değilim. Sen vermedin ben evlendim. Sen aksine istemedin bile onunla evlenmemi" dedim. Çıktım. Ve o kadar geri zekalı bir insanım ki, her seferinde bana laf sokan bu konuda ezmeye çalışan anneme gidip o pantolonları aldım. Belki beni ne kadar üzdüğünü, yıprattığını anlar utanır diye ki böyle bir şey olmayacak. Oğlumun uzmana verilecek parasını bankadan çektim ve aldım. Gerçekten ben artık dayanamıyorum yahu. Ben elimden geleni yapıyorum yeğenlerim öksüz, zaman geçireyim diye. Ama yetmiyor, hiçbir şekilde yetmiyor. Dün de sevgili abim beni aradı. Bundan iki ay önce sıkışık olduğumuzu annemden öğrenen babam hesabıma 300 TL atmış. Asla talep etmedim, istemedim. Bugüne kadar istemediğim gibi. Bunu öğrenen abim beni aradı. Sözde iyilik yapmak amacı ile şunları söyledi. "kardeşim sıkışırsan bana söyle. Babamın durumu iyi değil ben veririm" yok ya. Hadi be! Ulan bu insanlar hatta ben 15 yıldır senin borçların için kendimizi parçalıyoruz. Eşin vefat etti, patronun durumuna üzülüp yüklü bir zam yaptı ve kalkmış bugüne kadar ailesinden tek kuruş almayan bana "benden iste" diyorsun. Sen neden yıllarca sömürdün madem bu insanları. Çok düşünceli isen zaten istememe gerek var mı ki? Ben kendimi bildim bileli ailem abim için uğraşır. Maddi manevi. O, ailenin muhtaç zavallı kişisidir onlara göre. Ben ise her türlü ayakta kalırım nasılsa. Şimdi tüm o yaşadıklarımı yok saymaya çalıştığım zamanlarda kalkmış bana "paran yok fakirle evlendin" diyor. Allahım sen bana sabır ver. Bakın bana abartıyorsun mühim bir şey yok. Fazla hassassın diyebilirsiniz. Hatta lütfen böyle söyleyin. Ben hatalı olayım sorun değil. Diğer türlü ailemin beni zerre kadar önemsemediği sonucuna varıyorum ki bu daha acı.

Bana su etek pantolonlardan al demek nasil bi sacmalik yahu Sanki geLirken ekmek al der gibi cok garip.. Abin icin bir sey diyemiyorum Bu ucluden bir tek Anne garip geldi Bana

Ödün verdikce zora düstükce üzülürsün. Kirmadan kirilmadan cözün. Duymayin görmeyin bazi seyleri. Hafife alin. Haklisiniz kim olsa üzülür. Bu durumla basa cikin. Kendi paranizi cok savurmayin derim.

Bu konu, adeta grup terapisi gibi oldu. Yazılan yorumlardan, kendi payıma çok şey çıkardım. İçimizde çok donanımlı, farkındalığı yüksek, kendini tanıma ve olayları yorumlama konusunda kabiliyetli arkadaşlar var. Hepinizden, her yeni konuda, yeni şeyler ve farklı bakış açıları öğreniyorum. Sağolun, varolun Arkadaşlar.

Ben eşimle ufacık atışsam hemen oğluma bakıyorum korkmasın, üzülmesin diye. Benim çocukluğum, ergenliğim anne babamın kavgalarıyla geçti. Bunda sıkıntı yok. Birçok kişinin yaşadığı bir durum. Ancak sıkıntı, annemi teselli etmek zorunda kalmam. Yani bir anne çocuğunun etkilenmesini umursamayıp bir de aynı çocuktan annelik yapmasını nasıl bekler ki. Bir gün öyle büyük bir kavga ettiler ki, annem klasik sinir krizi ve bayılma seansına geçti. Babam avazı çıktığı kadar bağırıyor. Tabakları falan fırlatıyor. Ben de 8 yaşındayım. Dedem aradı o anda. Annemin babası. Bana açtırdılar telefonu. Ağladığımı çaktırmamaya çalışarak "annemle babam yürüyüşe çıktı dede" dedim. Mesela sekiz yaşında bir çocuk kök aile ile dengeleri sağlamak zorunda değil. Ben neden üstlenmek zorundaydım ki o yaşta bu sorumluluğu? Sonra annemi sakinleştirmek zorundaydım. Babama küsen annemin, yerine getirmediği sorumluluklarını üstlenmek zorundaydım. Ertesi gün küçücük çocuğa kocasıyla yaşadığı sorunları söylenerek anlatan annemi dinlemek zorundaydım. İçim kinle dolarken ufacık yorum yapsam "o senin baban saygısızlık yapma" diyen annemi sessizce yorum yapmadan dinlemem gerekirdi. Bu yaşadıklarını kendi ailesine anlatan annem yüzünden ailesinin eleştirilerine baskılarına katlanmak zorundaydım. Ailesinin gözünde zavallı, mağdur kadın olan annemi teselli ederlerken görünmez olmak zorundaydım. Ses çıkarırsam lanet damadın çocuğu olarak ya dayak yerdim ya azar. Onlar yapmasa annemi gazlar üstüme salarlardı. Ve gerçekten hiçbir şey yapmıyordum ben. Söylenenleri yerine getirir sessizce bir kenarda kitap okurdum. Yine de yaranamazdım :) kardeşim doğunca da anneme annelik yapmak yetmemiş gibi ona da annelik yapmaya başladım. Aman neyse ya. Çok da şaapmamak lazım :) işin komik tarafı, ben anne olana kadar bu yaşadıklarımla hep dalga geçtim. Güldüm, eğlenmek için araç olarak kullandım. Yazdım, insanlar okudu güldü ve eğlendi. Sen yaşlanmazsın bu kafayla he dediler. Ne zaman anne oldum, güldürmedi :)) acıtmaya başladı.

Ama el kızı evlat verip ailenin soyunu devam ettiriyor :)

Annem istemeyi seven bir insandır. Borç olarak istemediğine eminim. Ki zaten asla anneme borç olarak vermem vereceğim zaman. Abime kızma sebebim farklı. Benim ona yıllar önce verdiğim Sekiz bin TL borcu hala vermemiş biri olarak, hayatım boyunca bir kez sıkışıp para istediğim halde "param yok keşke olsa" deyip geri çevirmiş biri olarak, babamdan isteme deyince sinirlendim evet. Iyi niyetle de söylemiş olsa bana bunu söylemeye hakkı yok. Çünkü benim ailem ona yardımcı olabilmek için beni yıllarca ikinci plana attı. Zerre gocunmadım zor durumdaydı abim. Ancak yıllarca ailemden alırken ailemi düşünmeyen abim, bana 300 TL verdiklerinde neden düşünüyor?

Sizi anliyorum. Anlattiklariniz küçük şeyler dışardan bakıldığında, fakat bundan oncesinde olan olaylar, size kırıcı ve olumsuz tutumları devamlı olan mutsuzluğunuz.. böyle hissetmekte haklısınız. Anneyi umursamamak kolay değil, bu şekilde yaşamaya alismak zorundasınız. görüşmemek doğru değil, ama mümkün oldugunca az görüşün. ben olsam öyle yapardım, yapmaya calisiuorum, ama yine de huzur bulamıyorum.

görüşmeyin yahu huylarını biliyorsunuz sonuçta ilk kez böyle davranmıyorlardır. sinirlerinizi bozan insanları uzak tutun hayatınızdan abiniz de çok yardım etmek istiyorsa önce 8bin borcunu ödeyiversin öyle diyin bir daha arıyor mu yüzsüz yüzsüz görürsünüz. anneme benzetiyorum annenizi benim her türlü ortamda ayakta kalacağımdan o kadar emin ki umursamıyor bile çoğu zaman ne yaptığımı paramın olup olmadığını. kardeşimin cebine koymakla uğraşır. daha öncesnde yemek yapardım kızartma börek falan ders çalışırken unuttuğum için bir kısmı yanıverirdi anneme iyilerini yanık olmayan yerlerini verirdim ben sonuçta ben yaktım kadın seviyor böreği düzgün yerini yesin diye o da o kısımları yemez kardeşime verirdi bana değil. kendimi pek mutlu hissetmediğim bi bölümde okuyordum radikal bir karar aldım bölüm değiştirdim masrafım binmesin diye kendim çalışıyorum ek iş proje özel ders kendim çabalayıp çıkarıyorum paramı ki kenara bile koyuyorum annemden para almamama rağmen onun borçlarını da kapattım. her ay benim kapattığım karttan borç yapıp kardeşime verir geçen aylarda bi kardeşimin çok içinden gelmiş ve anneme "150 tl" göndermiş ve her ay bin liraya akın borcunu ödeyen ben değilmişim gibi dilinden düşürmüyor oğlum para gönderdi diye columbia mont varmış istediği onu almış göndermiş 800 tlye. şuan elim kolum bağlı kendi paramı kazansam da ankarada tekrar ayrı eve çıkabilecek kadar bir kazancım yok o aşamaya geldiğim anda tüm bağımı koparacağım deliriyorum artık. sizi çok iyi anlıyorum benzer rezillikleri ben de yaşadığım için aileden üzülüyorum ikimizin yerine de. düzelirler diye umamıyorum ama takmayacak seviyeye geliriz umarım bir gün.

İşgüzarlık yapıyor çünkü abim. Ancak annemlere sorsan o ailenin en merhametli en saf en verici üyesi. Evet bu hikayede en yanlış olan hareket benim yaptığım. Anneme rağmen yine gittim dediğini yaptım. Çünkü anneme karşı dik duramıyorum.

Kapatman görüşmemen ya da yardıma ihtiyaçları olduğu anda yanlarında olmaman değil benim sınırım bu geçerseniz cevabınızı alırsınız demek. Annem ile ilgili actigin konuyu ve yorumları okurken çok şeyler buldum kendimden yıllarca kendimle barışık olamadım etrafıma çizdiğim sert koruma kalkanı altında hala ağlayan bir kız çocuğu vardı hep. Ailemle ilgili en ufak bir sorunda süper kahraman moduna geçip çözmeye çalışıyordum. Ikinci hamileliğim son aylar müthiş sağlık sorunlarıyla geçti her kontrole gidişimde hastaneye yatirilabiliyordum oğlumda anneannede kalıyordu. O sürede o kadar travmatik şeyler yaşadım ki kelimeler yetmez anlatmaya. Zor bi doğumla kızım dünyaya geldi ama ben panik atak olmuştum. Bu süreçten sonra kendimle ve geçmişle hesaplastim icimde bir süre ve hesaplaşmami bitirip geçmişe teslim ettim. Ancak geleceğim de buna endeksli oldu. Kendimle barıştım en önemlisi ailemi öyle kabul ettim görüşüyorum gidiyorum geliyorum sorunlarının dışındayım kulağımla duysam bile beynimi ele geçirmiyor artık. Zor oldu ama öğrendim otuz yaşından sonra aydınlanıp içimdeki ağlayan kiz çocuğunu susturdum. Mukemmeliyetcigi, herşeye yetmeye çalışmayı bıraktım artık. Bir high need child bi de zor cocuk kategorisinde iki çocuğa sahipken hayat yeterince zorluyor beni kimsenin daha üzerine baharat olmasına izin vermiyorum. Pisman da değilim. Ruhundaki yükleri teslim et artık geçmişe ve içine dön kendin ve oğlun için.

Gerçekten bilmiyorum neyi düşünüp neden böyle davrandığımı. Sağlıklı düşünmediğim doğrudur ailem konusunda.

Söylemedim parayı nasıl temin ettiğimi. Çünkü o zaman da "işte sana böyle hiçbir şey söylenmiyor. Şaka da yapılmıyor. Ben sanki ciddi ciddi mi istedim." deyip beni cin atına bindirecek. Beni salak yerine koymaya çalışacak. Bak annem her durumda haklı çıkmanın bir yolunu bulur. En olmadı çıkacak yer bulamazsa" zaten ben kötü bir anneyim." diye ağlar.

lüzümsuz fedakarlık dediğin şey bile bencillik işte. kendi istediği için yapıyor bunu sen yada başkası istediği için değil. doğru kelimeyi bulamadım o yüzden noktaladım. tam karşılığı kıskanmak hazmedememek değil. belki rakip görmek bilemiyorum. ömrümün ikinci yarısındayım o yarış o his ne inan bende bulabilmiş değilim. tam karşılığı kelime olarak ne.. bak derin sularda yazmıştı bir konuda bizi de öyle kodluyorlar minvalinde. annen hayatında bir noktada başarısız olmuş sana yansıması bunlar hep. şimdi bu kadın böyle değişmez değişmeyecek. geriye sen kalıyorsun. daha dışarıda tutacaksın hayatından. kendini ve daha çok eşini kabul edilebilir konuma getirmeye çalışmaktan vaz geçeceksin. o pantolonları alarak ne ispatlamaya çalıştıysan kendi içinde o ispata gerek duymamayı öğrenmelisin.

Madem bunun farkındasınız, görüşmeseniz keşke. Bahane bulsanız. Sizin hatanız, onların bencilliklerine rağmen, hala yaranmak için kendinizden bu kadar ödün vermeniz bana kalırsa. Yazık hem size, hem çocuğunuza. Çok üzüldüm gerçekten.

Arkadaşlar şu kötü ve hakaret içeren yorumlara o kızgın ifadeleri nerden bırakıyoruz? Ben de beğen, alıntı, cevapla var sağda. Solda da şikayet et butonu var.

Erkek evladı öz, kız evladı üvey zanneden bir aile daha. Valla idrak annemi 2017 yılına kadar affettim. Anamdır, huyudur, evladıyım elbette seviyor beni diye diye kandırdım kendimi. Eşime attıkları kazıkları, soktukları lafları, 3. kızıma hamileyken inşallah düşer demesini, herkesin fotoğrafını cüzdanında taşırken benimkinin olmamasını bile affettim. Benim taşma noktam; kardeşim kaza geçirip acil ameliyata alındığında bana haber vermeye bile tenezzül etmedi. Kocanla geleceksen gelme dedi. Yahu kardeşim ameliyatta ölüm kalım savaşı verirken, kadının derdine bak. Kardeşim iyileştikten sonra tüm bağlarımı kopardım. İki senedir görüşmüyorum hiçbiriyle. İşin ilginci zaten umurlarında bile değilmişim. Net anladım, öğrendim bunu. Belki senin bardak hala taşmadığı içindir affedişlerin.

Ben bu zenginlik merakını anlamıyorum. Aileler kızlarını zengin biriyle evlendirip kendileri mi faydalanmak istiyor acaba? Ben annenizde bunu sezdim. Aranızı resmi tutun diyecektim ama yeğenleriniz varmış bir şey diyemedim. . push ;

Hiiiic abartmiyorsunuz ben bile sinir oldum. Bazi insanlar evlenince ailesini taniyor ne yazik ki.. Simdi size kalp kirmayin falan diyenler olacaktir kalp kirmamaya calistikca da daha cok kirilirsiniz ne yazik ki.

Gayet durumları yerinde ailemin. Son iki yıldır. Ondan bu haller zaten. Çabuk unuttu maddi sıkıntı ile geçen onca yılı.

Abartmiyorsun, ben neden keskin olamadigini biliyorum, icindeki kucuk idrak sevgi gormek, kabullenilmek istiyor, o yuzden bilinc disi bu sekilde hareket ediyorsun Bende senin gibiyim, o yuzden cok iyi biliyorum bu duyguyu, yurtfisina kacinca biraz uzak kalinca toparlamaya basladim kendimi ama surekli telkin yapiyorum kendime, cok zor isler cok

Bazen bunun gibi konularda kör sağır dilsiz olup sadece işini görmeye odaklanmak gerekiyor; belki iki üç sene kadar önce asla şu cümleleri kurmazdım, kuranı da yadırgardım ama bazı tecrübeler bana bunu gösterdi. İnsan kendi izin verdiği-taktığı kadar ezilir, karşısındakinin sözlerini işitmeye bile değer bulmayan birinin, tüm değerlerine de sövseler ezemezler, çünkü onun için "Yoktur" onlar zaten. Cidden sıkışıksa, alsın ve gerisini düşünmesin, işitmesin, ailesini biraz -yok- görsün gerektiği yerde. Dile kolay diyorum yine, bunu yapmak zor ama yapılması gerekse, yapılır. Annesinin yaptığı da bu esasen; kızını görmüyor, işitmiyor ve sadece işini gördürmeye odaklı. İdrak da birazcık böyle oluverse katılığını kırıp, rahatlayacağını, beklentilerini sıfırlayacağını ve aralarındaki ilişkide, hep verici taraf olmaktan kurtulacağını düşünüyorum.

Anneni değiştiremezsin bu kesin ama sen ona olan davranışlarını değiştir zamanında annenin sana gösteremediği sevginin boşluğunu sen ona mükemmel bir evlat olarak dolduramazsın. Herkesi memnun edemezsin giden senden gidiyor zaten esin evladın yeterince büyük imtihanlar senin için fazlasını da yüklenme kendine. Sen iyi olmazsan evladın da evliliginde zorlaşır. Kendine dön gerekirse ruhunun kapılarını kapat herkese.@idrakyollariiltihabi

Bak birçok arkadaş "restini çek mesafe koy" demiş ya. Neden bunun olamadığını söyleyeyim. Tam da tahmin ettiğim gibi geçti bugün mesela. Annem "kızımın dönüş bileti benden. Ben alıcam" dedi bugün :) şaka gibi değil mi. Kabul etmesem de zorla alır. Çok iyi davranıyor şu an mesela. Otur dinlen kızım, torunuma hediye de alacağım ben diğerlerine çok ilgi gösterdik senin oğluna gösteremedik. Çok üzülüyorum ben. Paraya ihtiyacın varsa söyle harcama yapma vs. Şimdi ben o böyle yapınca vicdan azabı çekiyorum. Ben abarttım kesin, belki gerçekten şaka yaptı vs diye. Uzatamıyorum, uzatsam ben şaka yaptıma dönecek yine mevzu. Bizim ilişkimiz hep böyle ilerliyor. Beni kırıyor, laf sokuyor, evlatlığımı ve fedakarlığımı test ediyor. Sonra iyi davranmaya başlıyor. Bu durumda ben ne desem ne yapsam suçlu be kindar oluyorum. O kendini aklıyor bu şekilde. Şu anda dünyanın en iyi annesi mesela. Gerçekten bazen acaba ben mi manyağım her şeyi yanlış anlıyorum diye sorguluyorum kendimi.

Fazla hassassınız, abartıyorsunuz diyemiyorum, üzgünüm. Zira anneniz bana çok tuhaf geldi. Sanki domates, salatalık siparişi veriyor. Madem kafa dinleyin, çocuğunuza değişiklik olsun diye çağırmış, bu tavırlar, istekler ne ki? Aile üyelerinizin yapısı böyleyse ve sizde sürekli stres yapıyorlarsa, gitmeseydiniz keşke. Eşiniz akıllıca davranmış. Bir de çocuğunuz için ayırdığınız parayı niye harcıyorsunuz? Ailenizden daha fazla laf gelmemesi, çocuğunuzdan daha önemli değil ya. Sizi baskı altına alıp, mantığınızı devre dışı bırakmışlar. Ailemi biliyorum diyorsunuz, demek ki bu yaşadığınız ilk olay değil. O zaman belki bazı sınırlar koymalısınız.

Eşinle sorunların olduğunu hatırlıyorum bu mesajından sonra eşinle ilişkini tamir edebilmeni eşinin daha paylaşımcı daha sevecen daha ilgili olup senin gönlünü yeniden kazanmasını çok istedim. Ailenin davranışlarını kafana takmamaya çalış, değiştiremeyiz onları, herşeyi yüzlerine vurup üzmekte pek hoş olmaz. yinandyang

Para kısmını yanlış anlamışım, dönüp tekrar okuyunca fark ettim. Zayıf görünce vazgeçeceklerini hiç sanmıyorum bu sefer de oradan gelir yaylım ateşi. "Sen bekarken çok güçlüydün. Bak ne hale geldin?" diye... Üzmeyin kendinizi elbet geçecek bu zamanlar.

Onca kişi akıl vermiş hala nasıl diye soruyorsunuz? Şimdiye kadar çoktan dişinizi göstermeniz lazımdı, ama bu saatten sonra da zor görünüyor. Ben de ailenin tek kızıyım, 2 erkek kardeşim var. Bir gün baktım hep benden gidiyor giden, ben eşek oldukça sırtıma semer vuran çok oldu. Bi patladım, akıttım içimdeki tüm zehri. Artık öyle rahatım ki... tavsiye ederim

Diger yorumlari okumadan hemen yazayim O annenin istedigi pantolon etekleri almamaliydin. Annen merhamete gelip bulup bulusturup aldigini dusunmeyecek. Ayak yapiyor bize param yok diye dusunecektir yuksek ihtimalle. Keske oglunun parasindan almasaydin. Param yok da demeseydin ki para vermek zorunda hissetmesinler. Simdi hic o taraflara ugrayamam, biraz basimi dinleyecegim, bedenini bilemem vs deseydin, uydursaydin bir seyler. Hala orada misin

Utanılacak bir şey yok idrak, çok insani duygular, çok haklı serzenişler seninkisi. Büyüdün idrak, büyüdün evlendin, çocuk sahibi oldun ve anneliğin ne demek olduğunu anlayınca için daha çok acımaya başladı, ondan bu hallerin. İnsanız sevilmek bizim yakıtımız gibi, her canlı bizim gibi değil mi? İnsanoğlu sevginin gücünü görebilmek için deneyler bile yaptı, 2 tane bitkiden birine her gün seni seviyorum tatlım, diğerine çok çirkinsin seni sevmiyorum dediler, sevilen coştukça çoştu, çiçekler açtı, sevilmeyen kurudu, bizde o bitkiler gibiyiz, sevildikçe daha çok serpiliyor çiçek açıyoruz, sevildiğimizi hissedemeyince karanlıkta yalnız kalmış çirkin ördek yavrusu gibi üşüyoruz. Sevgisizlik insanın içini üşütüyor ama sen üşüme, içini ısıtacak, seni karşılıksız sevecek bir evladın var, onun sevgisi zamanla seni iyileştirecek bence, şimdi küçük, ele avuca da gelmiyor küçük afacan, pek anlamıyorsun o yüzden ama birkaç sene sonra ne demek istediğimi anlayacaksın, bu arada lütfen imkanların yettiği kadar uzman desteği almaya çalış. Hem ben seni seviyorum be idrak, senin ve bazılarınızın konularını görünce içimden bir şeyler kopuyor, otomatikman kendimi konularınızda buluyorum.

Evet onlar senin ailen fakat yıpranmamak adına lütfen daha az bi araya gel.

İyi de idrak neden aldın Neden hem param yok deyip hem de aldın bir şey ya vardır ya yoktur Annen seni takdir etmez ki aksine param yok deyip yalan söyledi var da benden sakınıyor der Seninle çıkınca birlikte bakarız hatta bilemem bedenini vs deseydin sustursaydın Çözüm önerim kimseye ödün verme Eşine oğluna da Olabilir ise olur de olmazsa olmaz de Net cevap ver ki onlar da beklentiye girmesin

Zaten onlardan bir beklentim yok ki benim. Ne oğluma ne kendime. Ama işte, onlar en cömert merhametli olanlar. Ben cimri ve düşünsesizim :) labellevie Guru Anneler

Annenizi tanıyorsunuz size defalarca demiş bu lafı, keşke almayıp unuttum deseydiniz. Abinin dediğinde ben kötü bir şey görmedim. Aslında o tam alacağını isteme zamanıymış. Yardım etme ama borcunu ödersen çok iyi olur deseydiniz keşke.

İlk değil tabi ki. Hatta belki en basiti budur. Ama ben asla akıllanmıyorum. Belli ki akıllanmayacağım da. Kendimde hata aramaya devam edeceğim. B Began Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik İptali tek ayak

Beğen butonu üzerine gelip beklediğinizde/basılı tuttuğunuzda emojiler ve beğenmedim seçeneği çıkıyor.

Caba görmek geçmişteki küçük kızı iyileştiriyor mu peki Annenin çocukların konusunda ayrım yapmadığına çok sevindim sadece benim çocuklarım yanlarında olduğunda seviyorlar ama diğerleriyle berabersek hep diğer torunlar haklı hep onlara bakılıyor sanki benim çocuklarım fazlalık gibi oluyor açıklaması da biz anne ve babası olarak ilgileniyormusuz e mübarek insan hepsinin anne babası basinda ama gel de anlat geçen aydı sanırım aileme sadece cevaplarını verdim ama günlerce ağladım evde beni sevememiştin ya çocuklarımın ne suçu vardı onları neden sevemedin diye eşim saçmaladığımi söyledi hep bilmiyor ki nasıl bu hale geldim9

Rabbim sana kocaman bir sabir wersin. Ailenden uzaklas baskada bisey demiyorum.

Benim evlenmemi umursamayan ailem atandığımda herkese bir hayrını görmeden evlendi dedi hatta eşin senle çalıştığın için evlendi dedi annem ki benim daha belli bile değildi konu para olunca aileler çok değişiyor çok

Ne olur en fazla, kırmış olurum annemi. Ben çocukluğum, ergenliğim ve yetişkinliğim boyunca babama hiçbir zaman anneme de en fazla iki kere sesini yükseltmiş bir insanım. Tam hatırlamıyorum bu konuda nasıl bir manyaklık ile korkuttular bizi ama hiç saygısızlık yapmadık anne babamıza. Cehennemde cayır cayır yanacaksın iki dünyada iki yakan bir araya gelmeyecek demiş olabilirler çocukken. Böyle bir şeyler hatırlıyorum sanki :) O yüzden kolay kolay annemi kırmam. Kırsam ve haklı olsam bile hemen arar gönlünü almaya çalışırım. Ama o düşünmez kırılır mıyım diye. En fazla bugün olduğu gibi dudağımda birden patlayan kocaman uçuğa bakıp "yine stres yaptın bir şeye" diye korkar. Bu yani. O da yine haklıdır da ben dert etmişimdir yok yere.

Ama nasıl? Yani kendimce çabalıyorum bir yolunu bulmak için ama başaramıyorum. Zannediyorum kendi paramı kazanmaya başladığımda kısmen başaracağım bunu. En azından kendimi bu kadar zayıf ve korunmasız hissetmeyeceğim inşallah.

Tabi ki en doğru cevabi siz biliyorsunuz. Ama ne bileyim kocaman bir kardanadamin bir anda erimesi de yokolmaktir. ezik, muhtaç, zayif görünmeyi kaldirabilecekmisiniz?hayatiniz boyunca onlara güçlü bir kişilik sergilemişsiniz. Ağlamayan, mizmizlanmayan, acisini belli etmeyen biri olarak buyumuşsunuz hep. J janemarple

Aslında tam olarak yaranma çabası da değil. Belki kabul görme onaylanma isteği bilmiyorum. Ne de olsa ailenin aykırı üyesi benim. Sünger gibi yıllarca her buhranı, her sorunu içime çektiğim halde nasıl aykırı oldum onu da anlamadım.

Sen manyak değilsin de annen on numara oscarlık bir manipülatör idrakım. Anneye karşı amiyane tabir olacak ama yeme bu yemleri. Alsın bileti oğlanla ilgilensin ama bunun için kendini mahcup veya minnettar hissetme, normalde de yapması gerekenleri yapıyor çünkü hakkın bunlar senin. Samimi olarak iyi davranan biriyle karşı karşıya olsan böyle aklın karışık, kullanılmış ama avutulmaya çalışılan, tetikte hissetmezdin emin ol. Annen değişmez ama sen algını değiştirebilirsin canım, sende bir sorun yok ve herkese-herşeye karşı kendini sorumlu hissetmen mantıklı değil unutma bunu.

Diyemiyorum gansta. Alamıyorum elimde değil. Benim abim en yakın arkadaşımdan benim aracılığımla borç aldı zamanında. Bana olan borcu umurumda değil de arkadaşıma çok mahcup oldum. Geçen dedim abi öder misin o borcu ben mahcup oluyorum kızla görüşünce. "yav niye mahcup okuyorsun ihtiyacı mı var sanki" dedi. Ben ne diyeyim bunu diyen insana. Bir de kalkmış bana akıl veriyor babamla ilgili. Bak annem bir saat önce senin bir moralin bozuldu baban mı bir şey dedi diyor. Yok ne desin adam deyince o zaman kocanla kavga ettin. Sana mı karışıyor gel diye diyor. Ya şaka gibiler vallahi bak. Kendisinin kırmış olabileceğine ihtimal bile vermiyor. Desem ki zekası az anlamıyor yok o da değil. Desem ki şaka yaptı gerçekten e geçen seferlerde de bozuldum aynı cümlelere biliyor sonuçta. Aklımla mı oynuyorlar anlamıyorum ki.

bir yandan üzülüyorum bir yandan da yalnız olmadığımı düşündüğüm için kabullenebiliyorum durumu aslında. keşke insanın bazı şeyleri belleğinden tamamen çıkarabilme imkanı olsa çok daha stabil hayatlar yaşayabilirdik değiştiremesek de olanları:)

Hatalıyım biliyorum. Ama Milana Ben bu konuda keskin olamıyorum. Bilmiyorum nedenini. Yapamıyorum... Sürekli kendimi sorguluyorum ben mi abartıyorum diye.

Buradayım salı döneceğim. Onun için de bir ton söylendiler. Neden bir hafta kalmamışım hemen kaçıyormuşum tabi kendi rahatım önemliymiş ben çok sıkıntıya gelemiyormuşum. Evet haklısın neden açıklama yapma gereği duyuyorsam. Ama anneme yok o tarafa gitmeyeceğim desem annen için o tarafa gidemiyor musun der. Etkili Olmaz öyle söylemek.

İdrak; neden kendine ket vuruyorsun? Yapamam, değişemem, annem gibiyim diye sürekli bilinçaltını kodluyorsun? Bu durumu sürdürmekte inat edersen gerçekten annene benzeyeceksin biliyorsun değil mi? Onun gibi bir anne olmak mı istiyorsun? Onun gibi bir eş mi olmak istiyorsun? Ailen de olsa seni kıran, ruhunu inciten insanlara kendini ezdirmekten vazgeçmelisin. Bunun için çalışmayı beklemeni de anlamadım. Paranla mı güçleneceksin? Güç insanın içinden gelir cebinden değil. Ve en baştan beri düşündüğüm sava geri dönüyorum: Çocuğun rahatsız değil huzursuz. Eşin de öyle. Çünkü sen mutsuz ve huzursuzsun. Bu öyle kuvvetli bir aura ki çevrendeki canlı/cansız her şeyi etkiliyor. Huzurun olmadığı yerde insan da çürüyor, eşya da. Çok saçma gelebilir ama bereket kaçıyor. Eşinle değil sorunun kendinle. Hala ailenin hor görülen küçük kızı gibi davranıyorsun. Gizli bir ip var ve o ipler hala ailende. Koparıp atmak istemiyorsun. Eh haliyle sen istemediğin için kimse sana yardım edemez. Ne eşin, ne oğlun. Önce sen yapamam, edememleri bırakacaksın ki iyileşebilesin.

Kusura bakma sen tam bir mal'sın. Şimdi banlanacagim ama umrumda degil tıpkı senin ailenin seni umursamadığı gibi. Sen kötü bir annesin nasıl ve hangi hakla evladının doktor parasını harcarsın bir otur bunu düşün

Anlatımınızda tarzınızda kendimi gördüm. Maalesef insan ailesini seçemiyor. Sadece sabır demek gerekiyor bazı noktalarda. Önceki

Annemin karakteri bu. Hep şaka yapıyorum diyerek laf sokar. Biri alınırsa da şaka yapmıştım der. Başkalarıyla da sorun yaşıyor bu yüzden. Ama onlar suçlu. Şaka kaldıramayan kibirli insanlar hepsi. Hata bende evet. Almamalıydım ne olursa olsun.

Konuyu annenizi kötülemek veya onu suçlamak için açmadığınızı, biz, sizi az çok tanıyan üyeler biliyoruz, o yorumu dert etmeyin bir de. Sizin çoğu zaman kendinizi acımasızca eleştirip, kendinizle dalga geçebildiğinize de şahidiz. Amacımız üzüm yemek, bağcıyı yani annenizi dövmek değil. Ana-baba hakkı gözetiyorum diyerek anne-babasının her yaptığını hoş görenlere lafımız yok, herkesin aile dinamikleri ve bakış açısı farklı. Bununla birlikte çeşitli sebeplerle ailesine mesafe koymuş insanları da anlamaya çalışmak lazım. Kimse durduk yere uzaklaşmıyor kendisini büyütüp, yetiştiren ailesinden. Anlayamayan veya anlamak istemeyen de yargılamasın yeter, başka ihsan istemeyiz.

İdrak neden böyle bir şey yaptın? Niye aldın, için için bir şeyleri ispatlamak zorunda gibi hissettiğini düşündüm ailene karşı, istemsizce. En güçlü, hep güçlü sen olmak zorunda değilsin. Abinin teklifine "Evet ihtiyacım var, ne kadar uygun görürsen o kadar ver" deseydin, ne olacaktı? Kuzum çok katısın. Tamam bak dile kolay, senin yerinde olsam benim de gururuma dokunurdu ama ihtiyacın var mı diye soran abin ne kadar düşüncesizse, sen de düşünme; gerekse al geç ... Annenin dediği de gayet sinir bozacak, huzur kaçıracak bir laf. Ben olsam ben de öfkelenirdim ve dayanamaz terslerdim. Resmen deşmek yani, sıkıntıyı deşmekten başka bi işe yaramayan fikirsizce sarf edilmiş bir cümle; fakat bu noktada takılı kalmamaya çalış, neticede annen, biliyorsun. O öyle biri.

Beni "her şeyi nasıl olsa halleder" diye görüyorlar demişsiniz ya, bunu onlara kendiniz sunuyorsunuz. Param yok dediğiniz halde pantolonları alıp gelmenizle annenize bir kez daha bunu kanıtlamış oldunuz. Eminim anneniz " param yok demişti, nasıl aldı acaba" dememiştir. "demek ki varmış, yalan söylemiş" demiştir. Abinize de "evet abi var ihtiyacım. Aldığın borcu yavaş yavaş verebilir misin" deseydiniz keşke. Aile de olsa ağlamayan çocuğa meme vermezler.

İçinde yetiştiğimiz aile kişiliğimizi şekillendiriyor. En erken üniversite için evden ayrılana kadar, sistematik olarak doğru veya yanlış tutumlarına maruz kalıyoruz ebeveynlerimizin. Kısacası bu kadar etkilenilmesi beklenen bir durum ve doğal bir süreç. Son bir yıldır bu konuda daha fazla okuyup düşünüyorum ben de.

Abinin benzeri kızkardeşim. Kk hatunları kıskanıyor demişti de konduramamıştım. Annem her ne kadar evlat/torun ayırsa da kızlarıma ufak tefek bir şeyler alır, gezdirirdi. Kardeşimin bir tartışma ortasında aynen söylediği şu: Annemi sömürüyorsun. Halbuki annem onun çocuklarına da hediyeler alır, gezdirir. Aklıma asla annemi sömürdüğü gelmezdi. Ya annemin fikri ya kardeşimin ya da ikisinin ortak fikri. O günden sonra onlardan bir şey kabul etmedim. Aldıklarını da başkalarına verdim.

aılecek bırbırınıze tuhaf davranıyorsunuz. Bence aranızda bır sevgısızlık var sız bır ay once sıkısıp para ıstemıssınız annen bılıyor ve buna ragmen pantolon ıstemıs ıstese bıle kızım paran yoktur al bunu demesını beklerdım. Sızın tutumunuz da bana yanlıs geldı ben tamm anne der alırdım gıderkende bıletımı bır sekılde ayarlardm en azından baba cok para harcamısım bıletımı alabılır mısın param bıttı sımdı tekrar esımden ıstemeyım derım. Aılemın durumu ıyı degıl esımın ıyı ama ben gıdınce annem cantama azda olsa para sıkıstırır bılır almıcamı bende elım bos gıtmem hep alırım bırseyler. Yarım elma gonul alma derler ya. Abınızın durumu ıyı degılse aılenın yardm etmesı guzel bırsey. Bızımde abımın ıyo degıl annem aylık yardm eder. Allaha sukur bız ablamla hıc sorun etmedık. Aıle olmak bırlıktır zengın dıye kızı vermek ne demek ınsanın gonlu zengın olsun yeterkı aıle arasında para mevzusu donuyorsa sevgı yoktur bence. Psıkologa da bır ay sonra gotururm evladımı boyle bır durumda. Kalpler bır olsun. Abının tutumuda yanlıs. Hepınız sıkıntılısınız

Algılamakta zorlanıyorum resmen. Asla "Annelik şöyle kutsaldır, böyle fedakarlıktır." safsatalarından yana bir insan olmadım. Ama ortada bir çocuğun ki bu torunu doktor parasından bahsedilmişken bu tavır çok tuhaf. Ya anneniz sizi çözmüş "O bir şekilde halleder." in rahatlığında ya da bencilliği nirvanaya ulaşmış. Onlara karşı güçlü durmaktan vazgeçmeyeceğinizi kendim kadar iyi biliyorum malesef. Belki de bu yüzden en ufak bir çözüm yolum yok. Sizin canınızın acımayacağına öyle eminler ki... Umarım daha az incitirler sizi..

Çocuğun doktor parasından verdiğimi bilmiyor. Söylemedim. Güçlü dururken bile bu kadar üzülüyorum durmasam yıkılırım heralde :) ya da tam tersi beni zayıf görünce belki laf sokmaktan kırmaktan vazgeçerler. Acırlar abime yaptıkları gibi. Ancak ben acınası olmak istemiyorum. Kırılmak daha evla.

Kıyafetleri almakla iyi etmişsiniz. hatta yeğenlerinize de harcamişsiniz. böylece verilen 300tl yi iade etmişsiniz. eliniz sıkışık olsada o paranin yükünden vicdanen kurtulmuşsunuz. derin nefes alip rahatlayin bence. Yine güçlü ve üstün olan sizsiniz. hic bir sıkıntınızı ailenize yansitmayin. bu saatten sonra zaten değişmeyecekler. en azindan sizin güçlü kişiliğinizi daim bilsinler.

siz anlattikca her sey belirginlesiyor. Kesinlikle yardima ihtiyaciniz var bence. Yukarda grill de bir cok seyi gayet iyi özetlemis. Bir an önce yardim almanizi diliyorum. Maddi durumunuz iyi degil biliyorum ama diger sorunlarini cözebilmeniz icin bu gerekli.

Ne diyecegmi bilemiyorum ailenize allah sabir versn size

Ben de tam bunu diyecektim. Anneniz ne yaptigini gayet iyi biliyor. En tehlikeli insan tipi. Uzak durun.

Bilmiyorum hınç mı öyleyse neyin hıncı. Bundan mı aldın ben diğer büzgülü olanı demiştim dedikten sonra şaka yapmıştım ya niye aldın dedi. Teşekkür etti sarıldı falan. Ancak para konusunda yorum yapmadı, soru sormadı. Bak bu para konusundaki davranışı neyse ki bana has değil. Kardeşlerime karşı da aynıdır. Sadece ister var mı yok mu İlgilenmez o kısımla. Yok lafına karşı antipatisi var kadının. Olmalı her durumda. Ancak bir o kadar da eli açıktır. Parası varsa ya hediye alır ya birilerine verir ya Gereksiz harcama yapar. Cömerttir de epey. Değişik biri ben çözemedim yıllardır. Hem istemeyi hem vermeyi sever. Bana Yun süredir bir şey vermese de, eskiden cömertti bana karşı da.

Elbette iyiliği dokundu. Elbette çok faydasını da gördüm. Ancak verdiği zararlar hala hayatımı etkiliyor. İyiliklerinden daha fazla üstelik. Teşekkürler yorumunuz için.

Sadece bu konuya bakarak cevap yazanlar çok büyük hata içindeler. Idrakyollariiltihabi nın diğer konularında annesi ile yaşadıkları ise benim mantığımın alacağı türden değil... idrak her zaman bu kadar güçlü görünmek zorunda değilsin biliyorsun değil mi? Lütfen artık kendini bu kadar zorlama...

Herkes donem donem zor durumda kalabilir. Aileni takmamaya calis. Niye boyle yapiyorlar anlamadim. Bilmiyorum ben fevri bir insanim cok agir konusabilirdim ailem boyle bir sey soylese. Ama sen gene de kalp kirmamaya ve uzulmemeye bak.

Bu nasıl bir yorum? Hem hakaret ediyorsunuz hem de itham. Yüzyüze gelseniz 'sen tam bir malsın, üstelik kötü bir annesin' diyebilir miydiniz? Konu sahibine. Oğlu için tek başına mücadele eden idrak'in anneliğine laf etmek bizim haddimize değil diye düşünüyorum. İnsanların geçmişini, çocukluk travmalarını, sonrasında yaşadığı olumsuz olayları bilmeden suçlamak ancak o kişiye haksızlık olur. Üstelik bu tip yorumların kimseye faydası yok.

annen bencil bir kadın. bu cepte bence. aslında konunun özü bu. sorsan senin için iyisini ister eminim ve bunu dile getirirkende samimidir aslında. ancak bilinç altı o kendisinin bile yüzleşmediği, farkında olmadığı noktada senin ondan iyi bir hayatının olmasını... . noktalı yere kıskanıyor koy yada hazmedemiyor sen seç. asıl memnun olmadığı küçümsediği damadı değil baban. o iyi bir seçim yapamamış senin yapmış olman kendi başarısızlığını gösteriyor ona. bence bu yüzden seninle sidik yarışında.

Belki annem utanir diye aldim o pantalonlari diyorsun ya, zaten utanan kadin o laflari sarf etmezdi. Senden panalon istemezdi. Ve sen yine aliyorsun "bu defa beni takdir ederler" diye. Hayir etmezler, dünyayi önüne serdiğinde bile etmezler. Hep daha fazla isterler. Ve hep abini daha değerli görürler. Keşke çocuğuna ayirdiğik parayi harcamasaydin. Eşin şimdi hakli olarak kizacak. Acilen bir psikologa gitmen lazim. Ailene karşi tavrini değistirmekte, daha özgüvenli olmakta yardimci olur. Ve bir müddet artik ailen ile görüsme. Bir şekildede o 300tl'yi iade etmeye bak. Ha bide abine telefonu aç ve burdaki yazdiklarini anlat. "Hani benim 8000 tl'm? Tüm hayatim annem sana yardimetti, bana yardim ettiklerinde sana zormu geldi? Niye? Korktunmu artik sana para gitmez diye? Korkma, ben o 300 tl'yi geri verecem zaten, hepsi senin olsun" diye konuş. Sanki kirmayim diye düşünme. Bazen insanlar kirilmayi hak ediyorlar.

Çok içselleştirdim konunuzu. Empati yaptım belki de. Kendimi çaresiz hissettim. Diyebileceğim tek sey; görüşmeyin fazla. Vicdan yapmayın. Mesafeli olun. Beraber tatile falan zaten aman aman asla çıkmayın. Maddi olarak da bir şey yapmayın derim. İçimden bunlar geçiyor. Allah sabır versin.

keşke almasaydınız oğlunuzun durumundan daha mı önemli. zaten alsanız da bir şey anlamayacağını söylediniz. bi daha çağırsa da gitmeyin üzülmeyin boşuna.

İdrak bazen seninle aynı kişi miyiz ya da kaderimiz aynı mı yazılmış yoksa herkes mi böyle bilmiyorum. Aynı senin oğlun gibi paçamdan ayrılmayan, anneden başka kimseyi bilmeyen, hareketli, oyuncakla falan asla ilgilenmeyen bir oğlum var. Bence böyle bir çocuğa sahip olup hiç kimsenin yardım etmemesi bir anda içimizde kime ne kızgınlığımız varsa hepsini ortaya döktü, en azından benim için öyle oldu. Eşimle oğlumun yetiştirilmesi konusunda anlaşamıyoruz ve eşimin artık her topu bana atması yüzünden evliliğim bitme noktasına geldi. Sağ olsun ailem de bana hiç destek olmadı. Bütün hayatları abime ev almak, abime iş bulmak, onun çocuğuna bakmak olduğu için benim yaşadığım sıkıntılar zerre umurlarında olmadı. Benim bakıcımın beni bıraktığı, eşimin tayininin çıktığı bir zamanda ben Doğunun ücra bir köşesinde tek başıma kalmış hüngür hüngür ağlarken onlar da bana abimin oğlundan ayrıldıkları için telefonda ağladılar. Ha bu da son nokta oldu. Annemi de babamı da aramıyorum artık. Onlar ararsa öylesine konuşuyorum. 5 aydır da yüzlerini görmedim ve inan hiç özlemiyorum. Eskiden o kadar uğraşıp onlardan değer görmemek çok üzüyordu ama şimdi en azından herkes hak ettiği değeri buluyor diye üzülmüyorum. Benim bu tavrım da onların umrunda değil, zaten umursadıkları tek kişi abim. Ama ben artık onların peşinde koşmuyorum ve yıpranmıyorum. İnşallah sen başka bir çözüm yolu bulursun ama ben bizimkilere bulamadım maalesef.

Höhh abartsaydınız?

Yok bence bu aileden yardım falan kabul edilmez. Ezmeye yer arıyorlar zaten, ben de olsam kabul etmezdim.

Dayına Allah rahmet eylesin, ne kadar güzel bir iz bırakmış Mutlu olmak için o kadar az şeye ihtiyacın var ki İdrak, az ama aslında dağlar kadar büyük. Eşinle çocuğuna sarıl. Kendini bırak, sal, en yakınların aslında en yakınında. Eşini olduğu gibi kabul et, o iyi bir insan. Karşıkarşıya değil yanyana olduğunuzu, olmanız gerektiğini unutma. Yavrun da seni yansıtıyor aslında, sen de biliyorsun ki içindeki görünmez karmaşa çocuğunda görünür oluyor. Onlar o kadar şeffaf ve temiz ki. Kendini sıkma, herşeyi kontrol etmemiz mümkün değil. Bir söz okumuştum yıllar önce. "Akıllı olup sen onları idare edeceğine, deli ol onlar seni idare etsin:))" Çevren ve aileni sal gitsin, gelişine göre yaşa biraz da. Bak göreceksin, sana iyi gelecek, hemen olmuyor, ama oluyor inan.

Ben inanamıyorum bu anneler nasıl böyle idrak gibi, grill gibi, benim gibi aslında gayet mantıklı, duyarlı ve aklı fikri yerinde insanların hayatlarını, psikolojilerini nasıl bu kadar bozabiliyorlar? Şu anda ben de yapayalnızım, son birkaç senedir yaşadığım aralıksız ailevi sorumluluklar yüzünden, bilincim patladı ve soluğu psikiyatride almak zorunda kaldım. Yalnız ve güçlü mücadele etmek zorunda kalmaktan bu. Ama hepsi aşılır tabi ki, yalnızca insanlar kendi kredilerini bitiriyorlar anne baba bile olsalar.

Ben bile kızardım şu an ya sizi utandırmış çok ayıp cidden sağol demeyi bilmesi lazım herkesin

Ben sizi yorumlarinizdan cok begeniyorum ama bu sefer Suç sizin bu konuda hickimsede değil. neden aldınız almasaydinız bence böyle durumlarda mantıklı ve sert olunmalı. Anne evlat baba kardes arasında bile saygı ve seviyenin olmasi gerekiyor. anneniz şaka yapmayı kendine kılıf bulmuş belliki ama yaptığı çok ayıp ve üzücü

Hatalisin kuzum, gidip o pantalonlari aldigin icin hatalisin ama ben seni cok iyi anliyorum, yapma bir daha, mesafe koy annene, ister anlar ister anlamaz, uzak dur

Lanet olmasın neden aldım ben de bilmiyorum. Annem utansın diye almış olabilirim. Eşimi ve beni ezmesini istemediğim için almış olabilirim. Hala ısrarla merhamet duyduğum için, annem benden bir şey istedi almalıyım dediğim için aşmış olabilirim. Görünmeyen olduğum için yıllarca, bu şekilde görünmeye çalışıyor olabilirim. Bilmiyorum inan ben de.

Yeri geliyor aileni bile kafana takma canım sen yine kalp kırmamaya bak kafana da takma

Ben kendimi iyileştirmeyi başaramazsam ne eşimle aram düzelir ne de kol kanat gerebiliriz birbirimize. Bu anlamda sorun bende. Idrakyollariiltihabi

Zaten annen safi kötü demiyor kimse. Bilinçli veya bilinçsiz her durumda seni eziyor. Her davranışında suçluluk duymanı sağlıyor. Normal mi bu sence? Değil. Daha dün kocanı yererken, kıyafet isterken, parasızlığın sorunken, tüm yaptıkları şakaydı. Şimdi ise bilet paranı alırken dünyanın en iyi annesi mi oluverdi? Bilet paranı verse de çocuğunun doktor parasını iki kumaş parçasına vermek zorunda kalma hissini yaşatan kadına bu kadar hoşgörü sadece anne olduğu için mi? Her şeyi bir yana bırak. Kendini sorgula. Neden bu kadar dengesiz davranıyorsun, neden her normal davranışın vicdan azabına benzer rahatsızlık hissi yaratıyor sende? Bu sorulara doğru cevaplar ve tepkiler vermediğin sürece huzursuzluğun bitmez.

Asil aciklama yapmaman sikintiya sokuyor seni bence. Sen parayi nerden bulup aldigini soyledin mi annene? Gizli kahramanlik yapmasana ya. Cocugun dr masrafindan cektim aldim, rahatimi dusunseydim yapmazdim de. Bana ne para verin ne de paradan bahsedin, yok dedigimde yoktur, kocama da bu konuda giyabinda bile olsa tek kelime etmeyin, ne aciz ne aciktayiz, herkesin rizki ayri, yoruldum sizinle mucadele etmekten falan filan diye ne dusunuyorsan soyle gitsin yav.

Ya ben berbat bir evladım. Ya sizde peygamber sabrı var. Anne ve babanızın söyledikleri çok incitici. "Biz aileyiz, kötülüğün için söylemiyoruz." masalından nefret ediyorum. Bir insan daha ne kadar incitici olabilir ki? Abinize gelince. Madem böyle bir şey hissediyor göndersin o zaman. Ne o öyle "Ihtiyacın varsa bana söyle." ? Önemli olan söylemeden yapılmasıdır. Bir de tüm bunlara rağmen pantolonları alan siz... Siz neden hiç kendinizi düşünmüyorsunuz?

Neyse ki ailem yemek konularında ayrım yapmazlardı :) sizin durum da fenaymış. Bizde daha çok abimin borçları yüzünden ben fedakarlık yapardım birçok konuda. Şimdi abimin durumu iyi ve bu laf sokmalar peydah oldu :) Açtığım konularda aileden yaralı kadınlar toplanıyor. Hepimizin ortak noktası da bu yaraların tüm ilişkilerimizi, hatta benliğimizi etkilemiş olması.

Annen psikolojik baski yapmis sana.. sende ezilip almissin iste... almasaydin pantolonlari keske.. annen seni maddi manevi somuruyor bildigin.. oglunun dr parasi cunku.. olan olmus ama yapacak birsey yok.

İnsanlara hayır diyebilmek çok zor değil. Bir kere demeniz ve arkasında durmanız yeterli. Sonrasında size karşı daha dikkatli davranmayı öğreniyorlar. O kırılmasın, bu incinmesin derken bakıyorsunuzki insanlar size karşı çok rahat bir şekilde hoyrat ve fikirsizce davranışlarda bulunabiliyor. Hele de aile bireyleri. Yıllarca iyi niyeti sömürülmüş biri olarak yazıyorum bunları size. Ne zaman sabrım taşıp, içimdekileri döküp, tepki gösterdim. O günden sonra kafam biraz rahatladı yani.

Seni önemsemediklerini nereden çıkardın? Sadece bazı aileler böyledir işte. O kadar. B Began Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik İptali tek ayak

Normal şartlarda her ananenin torununa yaptığı eylemler. Ancak yeğenlerimin annesi olmadığı için benim oğluma karşı yapılmıyor bunlar. Kıskanırlar, üzülürler vs diye. Ya da onlara karşı sorumlulukları var onlara bakıyorlar diye. Dolayısıyla normal olması gereken davranışları biz lütuf görüyoruz. Idrakyollariiltihabi

Eş Eşinizle, oğlunuzla ve ailenizle ilişkinizi anlatıyorsunuz ya hep.. Oğlunuzu "zor çocuk" olarak tanımlıyorsunuz ya.. oğlunuz sizin aynanız.. abiniz hassasmış, anneniz sinir krizi geçirir bayılırmış siz hep idare edermişsiniz.. şimdi de oğlunuzu aynı şekilde büyütüyorsunuz. siz de biliyorsunuz siz iyileştiğinizde oğlunuzun "zor çocuk" olmayabileceğini.. anneniz için bencil, manipülatör vs diyebiliriz. ama anneniz normal değil. hasta bence. siz de normal olmayan bu durumu, mevcut şartları sürdürerek beslemeye devam ediyorsunuz. anneniz için kendi ailesi önemliydi diyorsunuz, aynısını siz yapıyorsunuz. daha önce eşinizle kardeşleriniz arasındaki gerilimle ilgili konu açmıştınız. gelirler kalırlar, gecenin bir saati muhabbet isterler, gürültü yaparlar demiştiniz. eşiniz müthiş sabırlı bir adam ve sizi çok sevmiş.. yoksa bütün bunlara göz yummazdı. biraz itiraz etse zaten siz onu bastırıyorsunuz. ilişkiniz yıpranmış şu an seviyor mu sevmiyor mu onu siz daha net hissedersiniz. eşinizle iletişim kanallarını açın. onun şefkatine, sevgisine sığının. evet, yeğenlerinizin annesi hayatta değil ve siz yengeden önce dost demişsiniz ona çocuklarını emanet gibi görmeniz çok doğal. ama bu ölümün sorumlusu siz değilsiniz. size ben hep aynı öneride bulundum siz yapamam dediniz. ben yerinizde olsam çalışır, bütün paramı gerekirse bakıcıya verir kendimi bu kadar dinlemezdim. ailenizle aranıza mesafe koymak zorundasınız. siz mükemmel olunca harika bir sevgi sarmalı olmayacak dünya. öyle bir aile ortamınız yok. çocuğuma benden başkası bakamaz o dediğinizi yapamam vs diyorsunuz da siz iyi değilken çocuğunuza nasıl faydalı olacaksınız? her şeyi o kadar didik didik inceliyorsunuz ki. 2+2=4 değil sizde.. hep ikircikli, hep ihtimalli. sanatçı bir ruhunuz var gibi geliyor bana.. sanatçılar da buhrandan beslenir ya hani onun gibi.. bu yorumlarım hiçbiri elbette bir psikolog edasıyla yazılmadı. haddim değil. sadece hayat tecrübesi..

Anneniz ne yazık ki düşüncesiz ve patavatsız biri. Pazardan limon sipariş eder gibi sizden kıyafet istemesi de ayrı tuhaf. Sonrasında söyledikleri ise son derece kırıcı. Ben uyumlu ve sakin biriyimdir üstelik elim açıktır buna rağmen almazdım o pantolonetekleri. Hele de oğlumun tedavisi için ayırdığım paradan, asla ve kat'a. Ben sizin psikolojik sıkıntılarınızın altında yatan sebeplerin yetiştirilme tarzınız ve ebeveynlerinizin tutumları olduğundan emin oldum artık.

Annen demiştir o zaman biri dert yanmasa nerden esecek değilmi Keşke o aradıgında bu borc sekizbini versen yeter diyebilseydin :)

ailen sikintili ne zaman ki ailene duvar cekersin ozaman rahatlarsin.

Aslında yengem vefat etmeden önce nispeten daha iyiydi bana karşı tutumları. Ancak iki küçük çocuğun sorumluluğunu alınca ben aile dışında kaldım :) sesimi de çıkarmadım yeğenlerime ben de çok üzüldüğüm için. Ancak bu kadarı bana da fazla gelmeye başladı artık. E

. B Began Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik İptali tek ayak

bence çok takıyorsunuz. sizin damarınızı çözmüşler sizi ellerinde oynatıyorlar. o eteği almanız hata olmuş. sonuçta zorunlu bir masraf değil olmasa da olur. ben olsam eteği almazdım parayı da geri yollardım bu kadar etkilensem. bir de çok takıyorsunuz kafaya. ne aileler var. 2 laf soktu diye siniriniz bozuluyorsa ben öleyim mesela.

Merhaba idrak, seni uzun zamandır tanıyorum ama sanırım ilk yazışım. Bir arkadaşım bana demişti ki çok sert olursan kırılırsın toparlanamazsın ama bir buğday başağı gibi esnek olursan toparlanırsın. Ben de benzer bir aile yapısından geliyorum. Kardeşim her daim kayrılmıştır. Ama ben lafımı esirgemem. Ve söylemeye başladıktan sonra değiştiler. Hemen değil ama zamanla. Her alanda sen koşamazsın hayat futbol gibi bir takım oyunu. İhtiyacın varsa yardım iste kimden olursa. Bu senin kriz anlarında başını suyun üstünde tutabilmeni sağlayacak. Evet yeğenlerin öksüz ama bu şekilde giderse hayatta hep ayrıcalık bekleyecekler ve asla kendi ayakları üzerinde duramayacaklar. Onların bu gerçeği sindirmesi ve yollarına devam etmeleri gerekiyor. İlgilenir misin bilmem ama theta healing konusunu araştır. Geçmişten gelen ve seni olumsuz etkileyen döngüleri ve kodları değiştirmen lazım. Ve içinde hala sevilmeye ihtiyacı olan kız çocuğunu sevgiyle kucaklıyorum. Ona çok değerli olduğunu ve değerini bilmesi gerektiğini fısıldıyorum.

idrak annen neden senle sidik yarıştırıyor bunun üstüne düşündün mü hiç? ya da farkındamısın bu durumun?

Bu yorumu en yakın arkadaşım da yapmıştı. Yok daha neler niye sidik yarıştırsın ki dedim. Bilmiyorum böyle düşünmek istemedim sanırım. Önceki

İdrakcim, güzel kardeşim, o aileden gelen travmalar, öyle kolay kolay bırakmıyor insanın peşini. Belki eşinizle ilişkiniz daha sağaltıcı olsaydı, belki oğlunuz daha kolay bir çocuk olsaydı ailenizin tutumları da sizi daha az yaralardı. Hayat çok yerden üstünüze geliyor, dolayısıyla başa çıkmak da zorlaşıyor. Benim çocukluğum da çatışmalı bir ailede geçti, annem extra zor bir insan ama ben kendimce çıkış yolları buldum. Zor oldu ama 35 yaşından sonra, kısmen de olsa bunu başardım. Size de bu zor ilişkileri, kendinizi fazla üzüp, yıpratmadan yönetmeyi öğrenmenizi tavsiye ederim.

'Annelerine, annelik etmiş evlatlar' Ne kadar tanıdık bir durum. Hem benim, hem de kardeşim için. Erkenden büyümek ve olgunlaşmak zorunda kaldık. Idrakyollariiltihabi yine zülfiyare dokundu açtığı bir konu ile.

Annen sana pantolon alırken acaba aldıktan sonra paranı vericektir o niyetle mi istedi diye düşündüm Suanda abine kızmanı hassas olmana baglıyorum cunku tamam önceden sömürmüş vs olabilir lakin güzel bişey icin aramıs bu kadar eskiye dönmesen anlardın aslında

Valla benim kayınaile tam tersi doğurduğum çocuğu benim oğullarına yapacakları herhangi bir şeyi bana faydası olur diye korkuyorlar düğünümüzde bir kuruş harcamayan kadın kızının koleji ve çeyizi için 40 bin ayırmış bir de anlatıyor yüzüme yüzüme

Gerçekten evlendikten sonra ailen için olan önemin anlaşılıyor haklısın

Haklısın maalesef canım ya, çok ayıp annenin fakir çıktı demesi.. Ama sen de hatalisin, insan öyle bir takdir edilme anlaşılma psikolojisinde oluyor seni de anlıyorum.. Yine de annenin keyfi harcamasına verme, çocuğunun Dr parasını..

Ben ailelerin boyle olabileceğini düşünemiyorum hiç. Ben çalışiyorum. Çok şükür gelirimiz de yuksek. Ama ben her aileme gittiğimde dışarı çıkarken annem de babam da harçlık vermeye çalışır. Onlara göre ben onların hala küçük kızıyım. Şimdi sizin durumunuzu bilerek ailenizin böyle davranması biraz garip ve üzücü olmuş. Ben de abarttiginizi düşünmüyorum

Banlanmak şu durumda umurunuzda olması gereken son şey zaten. Böylesine avam bir üslup kullanıyor olmanız, kendinizi ifade etmekten aciz olup hakaret yolunu seçmeniz yeterince üzücü bir durum sizin için. Benim anneliğimin kötü olup olmadığını bilmem de, umarım siz bu üslubu çocuklarınıza aktarmazsınız. Kendilerini nasıl ifade etmeleri gerektiğini annelerinden öğrenmezler umarım.

Bence tamamen haklısınız, kendinizi üzmeyin ben olsam oglumdan kısıp anneme onları almazdım yani anne kutsaldır başımızın tacı ama sizin de durumunuz mükemmel değil varken vermemezlik yapmıyorsunuz ki. Üzülmeyin, sizin güclü olup ayaklarınızın üstünde durmanız sonucu abiniz magdur gibi görülmüş oysaki her halukarda esit olunmalı

Değmez abla değmiyor. Yaşlandım erkenden :) sen konularıma cevap yazınca garip bir his hasıl oluyor bende. Benim bu sitedeki eski hallerimi bildiğin için böyle utanma ile karışık bir özlem hissediyorum. Eğlenmeyi bilen, her durumla dalga geçebilen hatta "en komik üye" başlığının altında ismi sıkça anılan o idrak nerede, acıların kadını idrak nerede. Niye böyle oldu ki :) Yaşadığım kayıplar mı beni bu hale getirdi, ne tetikledi de böyle oldum anlamıyorum. Belki bu da bir süreçtir geçici bir tamamlanma halidir bilmiyorum. Ancak bu kadar nasıl değişebildim bilmiyorum. Sevilmeye ihtiyacım var sanırım :) bunu yazabilmek bile benim için devrim esasında.

Gercekten de ailenizle araniza mesafe koymalisiniz. Herkesin iyiligi icin. Neden zor durumda birakarak o etekleri aliyorsunuz?Sizin aile iliskinizin özeti bu. Aileniz sizi kiriyor ama siz buna karsi önlem almak yerine izin veriyorsunuz. Icten ice bu durumu bilerek mi yaratiyorsunuz acaba.?Acaba tavir koymak, mücadele etmek size zor geldiginden kurban rolünü mü benimsiyorsunuz?Bu durumda saglikli düsünen bir insanin verecegi tepki mesafe koymaktir.

Benimkiler de eşim için "neyini beğendin anlamadık" deyip teori ürettiler yıllarca.

O küçük kızı galiba ben iyileştirdim badem çiçeği. Çocuklarımı büyüttükçe, onlara en tatlı sözlerle sarıldıkça o kız da bize katıldı sanki... En mutlu anlarımda, çevremde zıplayan gülen bir kız çocuğu görür gibi olurum hep :)) Artı eşim de mutlu etti o kızı, hiç birşey bilmese de. Ben evimde hissettiğim güven duygusunu annemin evinde bulamam mesela, onun aynaları beni evimdekiler kadar güzel göstermez nedense:))

Ben biraz güçlü olmak zorunda kaldım. Abim izlediği çizgi filmden bile etkilenen, tuvalete gidince kapıda beni bekleten bir çocuktu. Anne ve babamın onun bu davranışlarını iyileştirme çabası yerine "kız kardeşinden utan. Kız haliyle senden cesur. Püü ayıp ayıp" söylemleri de daha fazla içine kapanmasına sebep oldu. Benim de üotomatik olarak koruyup kollayan, her durumda ayakta duran evlat olmam uygun görüldü. Fıtratım da buna müsaitti, yadırgamadım ben de. Yıllar geçti hala durum bu. Bunlar beni yıpratsa da sinirlendirmedi yıllarca. Beni şimdi sinirlendiren, abimin bir şekilde maddi olarak refaha kavuşması ve akabinde beni bu konuda ezmeye çalışıp laf sokmaları. Yıllardır bu anı mı beklediler nedir. Tamam ben eziğim, zayıfım, çaresizim desem rahatlayacaklar belki de.