Benim verebileceğim tek tavsiye çocuğunuzla empati yapın. Ben o kadar üzülüyorum ki şimdiki çocuklara. Oyun çağında o ağır sorumlulukların altına giriyorlar.

Merhaba hanimlar basligimda dediğim gibi sorun oğlum ve ne yaparsam yapayım ona erisemiyor olmam... oğlum her iki ailenin de ilk torunuydu ve tahmin edersiniz ki çok kıymetli biraz pohpohlanarak büyüdü ama asla şımarık bir çocuk olmadi yaşıtlarına göre hep daha ağır bir çocuk hala öyle. Sorun su ki kuzen ve kardeşin gelişinden sonra dengeler dgisti biraz kıskançlık krizleri oldu ama kısa zamanda atlattı bu arada esim cezaevine girdi belli edemesede çok üzüldü oğlum içine kapandı çok asi olmaya başladı ve bunlar tam birinci sınıfa başlayacağı döneme denk geldi okulda öğretmenle problemlerimiz oldu ödev konusunda çocukları çok sıktı dahası oğlumun ve benim uzerime çok gitti ogrtmn hanım beni bunalttikca bende o psikolojiyle oğluma çok bağırdım çağırdım bunun pişmanlığını oğlumun dahada içine kapanmaya başladığında yaşadım :'( öğretmenle konuşmakta buldum çözümü biraz olsun rahat bıraktı oğlumu esim cezaevinden çıktıktan sonra içine kapanmış halinden sıyrılıp yine mutlu bir çocuk oldu yada biz öyle sandık bilmiyorum... Çok kapalı bir cicuk herşeyi içinde yaşayan duygusal içsel bir cocuk dediğim gibi bu durum ona ulasmami engelliyor bazen beni sinir krizi gecirtecek şekilde bunaltıyor bağırıyorum çağırıyorum sonra oturup vicdan azabı çekiyorum o daha çocuk niye böyle bir öfke nöbeti geçirdim diyorum ama birike birike bende sinirlarimi zorluyorum galiba. hiçbirşeyi zamanında yapmıyor ödev yap derim uyku saatine yakın başlar yat derim hazırlanması dakikalarca sürer okul çantasını akşamdan söylememe rağmen hazirlamaz tam okula gideceği saat gelip catar çanta hazırlar ortalığı döker dağıtır bunda sorun yok ama asla işi bitince toplamaz güzelce oğlum topla hadi kardesinide al beraber yapın hadi bende yardım edeyim falan derim ama yok yok yok kesinlikle bagirmadan dedigimi yapmıyor ve bu beni çok uzuyor geriye dönüp baktığında çocukluğunda sürekli azarlanmis bastırılmış bir cocuk hatirlasin istemiyorum karşıma alıp çok defa konuştum onu çok sevdiğimi ona bağırdığım zaman çok üzüldüğümü hayatta en son istediğim şeyin onların uzulmesi olduğunu ve kardeşiyle ikisini eşit sevdiğimizi çok kez anlattım oda bizi çok sevdiğini söylüyor ama neden beni bu kadar uzuyorsun niye hiçbir dedigimi zamanın da yapmiyorsun diye sorduğumda sessiz kalıyor birlikte bir psikoloğa gitmeyi bana anlatamadigi şeyleri doktora anlatmasını ve bunun ikimiz içinde iyi olacağını söyledim ama uzuldugunu fark ettim ve artık ne yapacagimi bilmiyorum Bunu bir iç dökme gibi düşünün abla ve kardeslerim tavsiye ve fikirlerinize açığım ama lütfen kırıcı olmayın çünkü beni derinden inciten bir konu...

Cocuk şımarık değil yazmışsınız ama bence şımarık. nedense birşeyleri birilerinin üstüne atma durumu var gibi geldi öğretmenle alakalı değil. nasıl siz deyince yapmıyorsa ogretmen deyince de y apmiyordur. kendi sinirinizi ve oglu uzun sorumsuz davranislarinizi eşinizin cezaevi sürecine bağlayabiliriz ama görevini yapan öğretmene bağlamak yanlis Stardust07 All iz

Bu yorumdan sonra bize söz düşmüyor. Uzmanı ne diyorsa odur. Size tavsiye edebileceğim şey; hayat genel olarak çoğu zaman acımasızdır. Bize düşen karşılaştığı zorlukları yok etmek değil. Zorluklarla yaşamaya çalışmayı ògretmek. Kolay gelsin.

Benim de 11 yasinda kizim var. Evin enkucugu. O da sizinki gibi zamaninda hic bir işini yapmaz. Dişlerini fircalamasini bile 50 defa soylerim öyle firçalar. Ödevlerini son ana birakir. Asla buyurdugum bir işi zorlamadan yapmaz. 12 den önce yatmaz. saat 10 dan sonra başlarim söylenmeye yat yat diye ama nafile. Valla ben bir çözüm bulamadim. Bazen ben küsünce üzülüyor ve beni dinliyor. Başka zman yok dinlemez. Öyle kabullendik artik ugraşmiyorum. Dogdugundan beri böyle benimki hic degişmedi. Bazen cocuklar rahat oldugu oldugu tek yer olarak evi görüyor ve istedigi gibi davraniyor. Okulda kendini sıkıyor olabilr. en azindan benimki öyle.

Yine de insanı geren bir şey psikolog. Türkiye'deki insanların hepsi psikolog nedir bilir. Ameliyat etmeyecegini-caninin acimayacagini-kendisine zorla birşey yapilmayacagini hatta giderse ona iyi geleceğini.. Değil mi? Ama yine de insanlar Psikologa gitmezler. Para mı? Devlet destekli ücretsiz psikologlar da var.. Ama insanlar yine de gitmezler. Demek ki psikolog o kadar da koşa koşa gidilesi bir yer değil insanlar için. Cocugunuza söyleyip onu stres yapmakansa sizin için gitmis gibi yapın ve olay dogal akisanda-sohbet formunda ilerlesin... Buraya açık bir şekilde yazip hatalarınizi artık yapmak istememeniz de güzel. Farkına varmak birşeyleri düzeltmek için en iyi yoldur Benim annemin farkına varması 25 yılını aldı mesela. Kendisini hep en mükemmel anne olarak tanımlardi. Herkese çocuk beslenmesi-cocuk psikolojisi-iyi annelik konusunda ahkam keser, insanları elestirirdi. Çünkü çocuklarını çok sevmiş, hep korumuş, mahalleye salmak yerine kitap alışkanlığı verip evde kitap okutmuş, Psikologa deli doktoru denen yıllarda Psikologa götürmüş, bebekken çocukları için beslenme danışmanligi almış, ergenken onları sınav stresini yensin diye kamplara yollamış vs vs.. kendisini harika anne zannettiği için de hiçbir konuda değişmek için tek adım atmamış... Adeta bir at gözlügü. Oysa iki kızıyla da arasında devasa bir duvar var, asla onla birşey paylaşmayız, onun burcundan insanla arkadaş bile olmayız:) ve ilk defa 25 yaşindayken büyük bir kavga anında ona ne kadar kötü bir anne olduğunu, onun yüzünden ot gibi bir çocukluk geçirdiğimi, hep 'onune gelen anne olmasin-annelige ehliyet verilsin' dediğini ama oyle bir uygulama olsa ona asla anne olma ehliyeti vermeyeceğimi soyledim. Sonuç olarak ilk defa anneligiyle yüzleşti ve o günden sonra aramız çok daha iyi. Yani anneliğiyle yuzlesmek büyük bir adım ve bu adımı atmadan yaslanan- kendisini harika anne zanneden nice insan var. Bence onlardan iyi durumdasiniz :) Bir an önce ikinci adıma gecip sinirlerinize hakim olmayı, onun dilinden konuşmayı öğrenirsiniz problemleriniz çözülecektir. Onu da bir birey gibi kabul edin. Onun da istediklerini yapma hakkına sahip olduğunu bilin, emir vermeden ve onu yaftalamadan konusun. Umarim problemlerinizi cozersiniz. Ama çocukluk hafızası sandığınızdan daha güçlüdür. Siz bugün bağırdığinizi yarın unutuyorsunuz ama o bunu 20sene sonra bile hatırlayacaktır. Daha dün ablamla çocukluk anılarından bahsettik. O kadar küçük şeyleri bile hatırlıyoruz ki, anaokulu çağında yaşanan... Bence bunu bilin, çok sinirliyken ofkenizi yansıtacak çocuklarınız dışında birşey bulun. Annelikte bol şans diliyorum

Çok teşekkür ederim cevapladığınız için.

Hayır malesef yok

Teşekkür ederim benim derdim aslında bu ilerleyen zamanlara taşıyıp kişilik ve karakter oluşumunda bir yara açmak istemiyorum gelen tavsiyeleri önemsiyorum çünkü akıl akıldan üstündür uzman bir yardım gerekir mi yoksa zamana bırakılacak bir konumu bunu bilmek istedim tecrübeli annelerimizden ve cocuk gelişimi ile ilgilenen üyelerden

Günlügü okucagibizi bilmezse icini döker bizde öyle oldu bi sürede okumadim sonra epey vi yazdiktan sonra okudum aynis ekilde yerine biraktim arada hala bakiyorum güzel seyler yaziyor

Çocuğunuzla baş başa kimse ya da tablet tv olmadan ne kadar zaman geçiriyorsunuz? Çocuk sizden ilgi yerine sürekli komut alıyor gibi buradan öyle görünüyor. Ödevini yapmadı mı bırakın öğretmene kendisi hesap versin, odasını mı toplamadı siz ailecek etkinlik yapın o da toplayınca katılabilir. Ben çocuktan çok sizde hata buldum. Sinir krizi geçirmek yerine 5 dakika da olsa ortam değiştirmek iyi gelir. Bir de attachment parenting grubu var facede. Oraya katılmanızı tavsiye ederim.

Hangimizin Caillou gibi herşeye "tamam annee" diyen çocuğu ya da çocukları var ki? Bir şeyleri düzene koymak için türlü türlü metodları denemek gerekebilir. Bağırmak kısa vadede bir çözüm olsa da, çocuklar stres anında beynini tamamen kapattığı için, uzun vadede hiçbir şeye çözüm olmuyor.

Canım benım küçücük yaşında ne kadar ağır şeyler yaşamıs. Biz bile bu yasta kaldıramayız çoğu şeyi o nasıl baş etsin. Belki okula yeni başlamanın heyecanını bile yaşayamadı, arkadaşlarının yanında babalarını gördü üzüldü, belki bunları içten içe dert etri kendıne. Bence psikoloğa gidiyoruz değil de etkinliğe yada oyuna gidiyoruz diyerek ikna etseniz çocuğu, zaten doktor da ona göre yaklaşır. İnşallah herşey yoluna girer.

Psikologdan önce okulun rehber öğretmeniyle görüşün bence ve ilk konusmanizda oğlunuz yanınızda olmasin. Sizin olmadığınız bir zamanda o kendisi birebir gorussun. Benim oğlum ortaokula başladığında böyle olmuştu. Şuan 13 yaşında ve ben soylemesem üzerini bile toparlamaya ihtiyaç duymuyor. Her şekilde ağır bosvermis duygularını beli etmez. Bu durumu yeni yeni aştık.. O kadar konuşmama rağmen ki hiç bagirmadim ona sinirlendigimde bile sıktım dişimi sabır dedim. Rehber öğretmen bir konuşmuş bizimki eteğindeki tüm taşları ona dökmüş. En başta niye bana söylemedi diye çok üzüldüm ama çözüm bulunacak bir durum olduğundan takılmadim. Meğer bizimki ( 3 oğlum var ve deli gibi kız çocuk istemisligim var bayılırım kız çocuklarına) başkalarının çocuklarına çok ilgili olduğumu düşünüyormuş sevilmediğini kardeşlerini daha çok sevdiğimi düşünüyormuş... Alışverişe onuda götürüyordum büyüdü artık giyeceğini kendi seçsin diye tamamen saygı duyduğum için ama kardeşlerine ben seçip alırım bunu bile sevgisizlik olarak görürmüş beyefendi kiyafetlerimi bile bana aldırıyor kardesleriminkini kendi alıyor diye. İç dünyaları çok karmaşık olabiliyor hatta bizden bile fazla. O yüzden mantık ile düşünme rehber öğretmeniyle konuş o iyi bir iletişim kurarsa sorun ne öğrenir. Sorunu bulamazsan çözümde bulamazsın.. Uzun oldu kusura bakma ama seni çok iyi anlıyorum anlatmak istedim... Boleyn Kizi

Oyun terapisi ergenlerde bile kullanılabilen bir yöntem. Siz, oyun terapisi de uygulayabilen bir çocuk ergen psikoloğuna başvurun. Psikolog çoçuğunuza hangi terapi yönteminin uygun olacağına karar verecektir.

O zaman size tavsiyem oyun terapisi de yapabilen ve ofisinde oyun terapisi için uygun bir ortam bulunan çocuk-ergen psikoloğu bulmanız. Henüz yaşı küçük, bu nedenle ben, uzman yardımıyla yapılacak uygun müdahale ile yol katedeceğinizi düşünüyorum.

Hayır hayır tabi ki hadi gel psikoloğa gidelim demedim zaten bu yasta ne olduğunu bile anlamaz sorunlarımızı kinusabilecegimiz birbirimize anlatamadığımız veya tek başımıza çözemediğimiz şeyleri paylasabilecegimiz bir doktor olarak anlattım ve eğer asamayacagimiz birşey varsa birlikte gidebilecegimzi söyledim

Haklısınız çünkü bunu ciddi ciddi düşünmeye başladım korkum su yonde ona birlikte psikoloğa gitmeyi teklif ettiğimde çok üzüldü yani belliki bunu normal olarak görmüyor bunu ona nasıl anlatabilirim

Gecen sene okulda rehber öğretmenden destek almıştım babamızın evde olmayışı ve ogretmenimizin amansiz tutmlari için faydasını gördüm mu evet ama oğlumla görüşmedi buda denenebikecek bir yol teşekkür ederim

bunda bir problem yok ki. benim oğlumda böyle. o ödevler yatmaya yakın yapılır üstüne de söylenir durur. aynı şeyleri neden kırk kere yapmak zorundayım diye.

Inşallah.. öyle yapmayı düşünüyorum buradan aldığım bir tavsiye üzerine oyunlu terapi yolunu denemek istiyorum

Kopya kopya yapiştir cinsinden bir cevap. Harika!

Teşekkür ederim zaman ayırıp uzun uzun yazmışsınız öğrenmek istediğim şeyler bunlar insanlar herşeyi bilmek ve herşeyi doğru yapmak zorundaymis gibi bir algı var herhalde ben hatalarimi ve eksiklerimi kabul etmeme rağmen eleştiri üstüne eleştiri geliyor sizin gibi yorum yapan ve yol gösteren kişilere ihtiyacım var sağolun

Zoe gunler gecirmissiniz. Okulla ilgili ve sorumlulukla. ilgili sorunlari bende yasadim bazilarini yasiyorum. Oglunuzda sıkıntı yok Sıkıntı sizde aslinda cocukla cok konusmaya gerek bile yok. Cocugunuzi sorunlarinizin disinda tutmaya calisin. Onun duzenini saglayin gerekli kurallari yavas yavas oturtmaya sorumluluk vermeye çalışın. Siz yardim alabilirsiniz bukonularda bence. Çocuğunda otomatik duzelecektir.

Erken çocukluk uzmanıyım. Bu mesele kısa vadede ve evde kendi başınıza çözemeyeceğiniz bir konu. Uzman bir çocuk-ergen psikoloğundan profesyonel yardım alın. Yazdığınız şeylerden anladığım kadarıyla yaşanan olumsuz durumlar çoçuğunuzda derin izler bırakmış siz de süreci sağlıklı yönetmeyi çeşitli sebeplerle başaramamışsınız. Krizi yönetemiyorsak bu konuda yardım almalıyız, öyle değil mi?

Bence çocuk bunalmış, sıkılmış rahatlaması lazım. Maddi imkanınız varsa kısa tatillere çıkın h. sonu falan, anne babayla vakit geçirsin eğlenin, gülün tekrar eski mutlu günleri yaşatın sarılın sımsıkı, komiklikler yapın ne biliyim. Okul içinde 15 sayfa ödev verdi diye 7 -8 yaşındaki çocuk sıkılmaz. Benim de seneye gidecek çocuklarım. Akıllı çocuklar ve kalem tutmayı çok güzel öğrendiler. Eğer yaptığı ödev 2 -3 sayfada ödevi güzel yapmışsa bence o çocuk o dersi yapmıştır. Bizim zamanımızda hiç 15 sayfa ödev yaptığımı hatırlamam, ben niye bunaltıyım ki öğretmen veriyor çünkü yapamayanların eli alışsın diye... Çocuk beceri sahibiyse 15 sayfa bence dayatmak okuldan soğutur isterse sıfır versin öğretmen, hiç umrumda değil benim çocuğum yapabiliyorsa gerisi boş...

Dünyanın en zor en çok zahmet isteyen ve en stresli ama en paha biçilmez işi annelik bence :) bende cocuklarim 20li yaşlara geldiğinde sizin gibi hissetmesin istiyorum bir üyenin verdiği tavsiye üzerinden hareket edip çocuğumla birlikte oyunlu terapi yapan bir uzmanla görüşeceğim onları kaybedilmiş yitik bireyler olarak görmek beni çok üzer çünkü :)

Lütfen doğru iletişimle ilgili kitaplar okuyun. Mesela çocuğunuzla konuşurken "neden beni üzüyorsun/ beni üzüyorsun/ odanı toplamıyorsun... vs" bunlar kişiyi suçlar ve hiçbir zaman işe yaramaz. Çocuğunuz üst üste bir çok travma geçirmiş kardeş gelmiş, cezaevi süreci, kötü öğretmen, akademik baskı, başarısızlık, duygusal şiddet bu kadar travma küçücük bir çocuk için çok fazla ya çocuk gelişimi ve iletişim hakkında kitaplar okuyun ki yine tek başınıza onun bu travmaları atlatmasını sağlamanız zor zira siz de kötü günler atlatmışsınız. En iyi çözüm acil pedagojik yardım almanız. Bütün bunları bir uzman bir eğitimci olarak yazıyorum. Eğer maddi durumunuz yoksa devlet hastanesine gidin. Allah yardımcınız olsun.

Insan burda bunu öğreniyor ışte :) bir başkanın doğrusu sizin için yanlış uygulanmış bir yöntem olmuş ve gayet haklısınız su an düşündüğümde böyle bir şey sezsem bende farklı bir dünya yarattığım heralde ://

Canım bazı çocuklar böyledir. Aksidir. Yani yap dersin bilerek yapmaz. Yapma dersin yapar. Belki kendince bilerek yapıyordur. Biraz rahat bırak üstüne çok düşme derim. Rahat bırakmak ilgilenmemen degilde. Yani biraz sinir olmamaya çalış. Zamanla vazgececektir belki. Elaemi Sağlık

kaç yaşında kuzu? bazı çocuklar çok zor oluyor benim büyük kızım da 13 yaşının içinde her zaman zor bir çocuktu

Doğal bir süreç yani :)) ne bileyim biz zamanında böyle değildik zaman çabuk değişiyor herhalde okuldan gelir gelmez odevler biterdi ki oyuna daha çok vakit kalsın :) Nooption memento mori memento

Çoçuğunuza psikoloğu nasıl tarif edip yardım almayı teklif ettiniz? Bilmiyorum. Çoçuğunuzun yaşını da tam bilmiyorum. Ergenlik öncesi yaşlarda yani kızlarda 12 erkeklerde 13 yaş öncesindeki çocuklara önceden çok ayrıntılı ve uzun uzadıya bilgi vermeyi ve onay istemeyi doğru bulmuyorum. Kısa, kararlı ve net bir bilgi yeterli. Konuyu uzatıp ayrıntılara girmek ve çocukla tartışmak, çoçuğun kaygısını arttırabilir. Ayrıca çocuk, kendisi için neyin doğru ve gerekli olup olmadığına karar verecek yaş ve olgunlukta değil. Ergenlikte de bu olgunlukla olmamakla birlikte o yaş grubuna daha farklı yaklaşmak gerekiyor. Çoçuğunuz için profesyonel yardıma ihtiyaç duyduğunuzda uzmandan randevuyu aldınız diyelim, düşündüğünüz gibi ilk randevuya çocuğunuzun elinden tutup birlikte gitmeyeceksiniz. Çocuklarda yaşanan sorunlarda önce aileyi dinler ve aileyle çalışırız biz. Çocukla istediğimiz kadar çalışalım, evi ve ebeveyn yaklaşımlarını düzenlemeden sadece çocuğa yapacağımız terapiyle yol alamayız. Uzman psikolog sizden çocuğunuzun kısa bir gelişim öyküsünü dinler. Sorunlarınızı, yaşadığınız sıkıntıları anlatırsınız o notlarını alır. Çoçuğunuzu ne zaman görmeyi uygun bulursa o seansa davet eder, siz de getirirsiniz. Uzman zaten size çoçuğunuza ne söylemeniz gerektiğini anlatır. Bu ayrıntılara takılıp odağınızı kaybetmeyin. Psikoloğunuz size ihtiyaç duyduğunuz her konuda yardımcı olacaktır. İlle de önceden bilgi vereceğim, neyi, nasıl söylemeliyim diyorsanız yazarım.

Off kucucuk cocuga gel seni psikologa gotureyim mi dediniz. Allah askina zaten psikolog icin etrafta bunca on yargi dolasirken cocuga boylemi teklif ettiniz. Umarim buraya yazdiginiz gibi direkt teklif etmemissinizdir. . push ;

Günlük hiç aklıma gelmemişti.. ara ara bana mektup yazmasını isterim bende ama orda da hiç aksi şeyler yazmaz beni babasını ve kardeşini çok sevdiğini beni üzdüğünü ama bir daha yapmayacgini falan yazar kendince ufak isteklerde bulunur oyuncak falan... o şekilde ama günlük de fena değilmiş denemk lazım birde bizim okulda problemimiz yok çok çalışkan sadece biraz geveze der öğretmeni A Arya_Stark01

Bunu kesin deneyeceğim tekrar teşekkür ederim

Teşekkür ederim bende zamanın akışına bırakmak istiyorum aslında internetten okudum bu 7 8 yaş sendromu gibi bişey varmış ama eğer destek almazsak geri dönüşü olmayacak sıkıntılar yasarmiyiz diye düşünüyorum su an ikinci sınıfa gidiyor oğlum okulla alakalı bir sıkıntısı yok düşündüğüm şey acaba dikkat eksikliği falan mi çekiyor ama öyle olsa okulda da problem yaşamaz miydi diyorum kendime birde dediğiniz gibi acaba sakin bir bebeklik ve ilk çocukluk dönemi geçiren oğlum için su an fazla mi beklienti içine giriyorum demek istediğim tam olarak buydu tekrar teşekkür ederim

8 yaşına girecek inşallah dediğim gibi son bir seneye kadar hiç böyle sorunlarımız yoktu

Okul cagı cocugum var benım 9 yasına gırecek 4. sınıf ogrencısı. Genel olarak bende onunla sızın gıbı ılgılenırım, yanı ılgılenmek zorunda kalırım ama ben bıraz daha rahatım. Ustunu çıkar katla koy annecım dolaba derım, bazen katlar bazen katlar gıbı yapıp yumusturur koyar. Derslerını bıtırır ama masasını cok duzenlı toplamaz, çantasını vaktınde toplamaz yatmaya yakın toplar. Benı bu kadar sınırlendırmıyor bu seyler, ben genelde ona odevını bıtır masanı topla, çantanı topla yavrum sen sag ben selamet laf söyletme kendıne bende uzuluyorum, sende uzuluyorsun dıyorum. Acıkcası bu sene daha farklı daha aklı basında bır çocuk, odasını toplar, ama coraplarını yere atabılır. Çokta kızmayalım ya kucuk onlar hakketten daha

E bagriyorsunuz cocuga, nasil duygularini disari vursun ki? . push ; M

yapmayın ne bizim zamanımızda ki gibi? dış uyaranlar çok fazla artık. üstelik sizin oğlunuzun hayatında sürekli değişiklikler olmuş. kardeş, baba. bağırmak yerine bırakın ödevi yapmasın. ertesi gün bunun neticesine kendisi katlansın. bir musibet bin nasihattan iyidir. kedimvekahvem she believed she could so she fucked it all

Haklısınız birçok şeyden mahrum kaldı kucugum... bende kendimi biraz daha frenleyip aldığım tavsiyelerden birkaçını uygulamayı düşünüyorum

Herkese tavsiye ve samimi tavırları için teşekkür ediyorum annelik içgüdüsel bir duygu evet ama doğru anne olmayı öğrenmek gerekiyor bende bunu daha geç olmadan yapacağım inşallah ; ) çünkü geriye dönüp baktigimda benden nefret eden evlatlarim olsun istemiyorum

Haklısınız dediğim gibi farkındayım kolay şeyler olmadığının ama benim sorum su ona nasıl ulaşacağım gerçekten profosyonel bir yardım mi almak gerekir yoksa zamanla atlatır mi demeliyim

Hayır canim cocugum oldu olası böyle biz son bir senedir sıkıntılar yaşadık yani bastirilmisliktan ziyade yapı olarak duygularını içinde yaşayan bir çocuk

Birlikte aktivite yaptığımız fıkra anlatıp bilmece sorduğumuz hatta bazen oyunlarına katıldığım bile oluyor yani ilgisiz biraktigimi sanmıyorum velev ki ödevlerini bile birlikte yapıyoruz yanima gelir bildiklerini nasıl yaptığını anlatır bilmediklerini bana sorar... ama bir konuda haklısınız benimde hatalarım var mesela onun babası yanında olmadığı icin kadar yaralandığını düşünmeden sırf geçen seneki öğretmeni istedi diye çocuğuma ödev ders okuma çok aşırı baskı yaptım bu kısa bir süre sürdü çünkü hatami çabuk anladım tabii ki bu cocugum üstünde olumsuz etki bıraktı

Estağfirullah, herkese söz düşüyor bence. Her ne kadar konunun uzmanı da olsam, bu platformda yaptığım yorumlar yüzde yüz isabetli olmayabilir. Neden derseniz? Çocuğumuzu tanımıyorum ve doğumundan bu yana gelişim öyküsünü bilmiyorum. Ailenin dinamiklerini, çocuklarına karşı yaklaşımlarını ve ebeveynlik tarzlarını da bilmiyorum. Süreçte çoçuğumuzun yaşadığı sorunların ayrıntılarına, çocuk üzerindeki etkilerine ve karşı tepkilerine vakıf değilim. Bununla birlikte babanın cezaevine girmesi, bu nedenle evden belli bir süre uzak kalması, muhtemelen annenin bu süreçte stresli olması ve bunu çocuğuna yansıtması, kardeşin doğumu ve üzerine ilkokula başlama-ödev sorumluluğu belli ki çoçuğumuzu, ruhen yorup örselemiş. O nedenle uzman yardımı tavsiye ettim. Yine de gözden kaçırıp atladığım bir husus olabilir. Tam bu noktada sizin ve anne olan diğer üyelerin bakış açısı, farklı fikirleri bize katkı sağlayacaktır.

Etrafınızda belediyenin spor kompleksi varmı?

Çocuklar yaptiklarina katlanmali. Ödev yapmiyormu? Tamam sifir alsin. Masasini toplamiyormu? Öyle kalsin yapmasin. O dağinikliği o çeksin. Yada ceza ver. Sevdiği birşey 1 hafta boyunca alamamasi gibi. Bağirarak çağirarak iş yaptirilmaz. Çocuk o şekilde hiç birşey öğrenmiyor. Sorumluluk almiyor. Nede olsa annem var diyor. Çocuklarin yürümesi için, önce düşmeleri gerek.

Hanım efendi sorun öğretmenin dedigini yapıp yapmamakla alakalı değil eğer siz birinci sınıfa giden bir çocuğa günlük 15 sayfa yazma ödevi veriyorsanız her öğrenciyi birbiriyle kiyaslayip hakaret ediyorsanız bu kesinlikle benim oğlumun simarikligi değildir daha önce konu acmistim çocuklara sınıfta simardigi için pasta börek cezası veren bunları yapmayan velilere kesin bir tavır takinan bir öğretmenden söz ediyorum bu sene öğretmenimiz değişti ve oglumdan çok memnun kafası zehir gibi çalışan bir cocuk asagilayip hor görmek bir öğretmene yakışır bir davranissa evet benim cocugum şımarık...

Herşey üst üste gelmiş ya Kardeş, kuzen, cezaevi, okul, öğretmen Benim bu yaşta nevrim dönerdi çocuk ne yapsın

yeğenimde de benzer bir durum vardı. ergenliğe kadar geldi yaşı. biraz düzeldi. sizin gayet sabırlı olmanız ve sevginizi çocuğunuza hissettirmeniz gerekli. yapacağınız başka birşey yok. çocuğunuza sevildiğini hissettirin. fakat yaptığı hoşolmayan tavırları ise desteklemeyin. yanlış olduğunu bilsin. nasıl yaparsınız bilemiyorum ama. Allah yardımcınız olsun Mevrouwtje Dürüstlük pahalı bir mülktür, her insanda

Cok ilginc geldi. Gunluk isi mantikli gelmisti bana. Bende yaziyirdum okudugunu anlamistim ama bana hicbir sekilde imada bulunulmadığı en ufak bir soz soylenmedigi icin kirilmamistim sadece utanmistim. Gizlice bence okunabilir ama hicbir sekilde hissettirmemek lazim galiba. pisi26237

Biraz fazla beklenti içinde değil misiniz birinci sınıfa giden oğlunuz için. ben bu yaşımda bile isime gelmeyen ya da canımın istemediği şeyi yapmam. çok üzmüslüğüm vardır büyük ihtimalle ailemi. ama psikologluk bir durum değil sadece bunlar ise. karakteri oluşuyor, normal insanı duyguları yaşıyor. kıskançlık, içine kapanma da olabilir bir dönem. zaten okul ödev alışma süreci olacak. evde daha az sorumluluk yükleseniz daha sakin yaklaşsanız ve beklerseniz düzelmez mi acaba

Bu sorunlar 8 yas cocugu icin cok normal degil mi 1. sinifta onda hengame yasamis cocuk muhtemelen dogru duzgun bir duzen oturtamamis. Neyin ne oldugunu anlamamis bir cocuk var karsinizda daha cocugun babasi cezaevinden cikmasi, sizin birinci sinifta yaptiginiz baskilari, kardesinin olmasini vs. Kabullenecek zamani olmamistir. Cok yukleniyorsunuz biraz daha ilimli yaklasin. Yazinizi okuyunca gozumde 14 15 yaslarinda bir cocuk belirdi ama bu cocuk daha 8 yasina girecek Y

niye üzülsün ki?diyelim ki çocuk psikolog kavramından korkmuş, adını değiştirin terapist deyin başka bir şey deyin ancak böyle olur mu?psikolog deyince çocuk üzülüyor deyip bu olay kendi haline bırakılır mı?sizlerin de en başından yetiştirme hatalarınız üstüne bir çok şey gelmiş başına. daha da geç kalmayın M

Normalde yazmak istemiyordum ama bunu okuyunca dayanamadım. Gerçekten çocuğunuzun anlamadığından emin misiniz? Aynı şeyi bana da yapmayı denediler çünkü. bir süre günlük tuttum ve son derece samimi bir günlüktü. İçinde iyi şeyler de vardı bir takım rahatsızlıklar hatta kaba sayılabilecek hakaret içerebilecek fikirler de... Çünkü bir çocuktum ve iç dünyamın tüm karmaşasını dökmüştüm. Bana günlüğümün okunduğunu hiç söylemediler. Fakat olumlu 3 şey değişmiş olsa bile ben bildikleri minik bir ayrıntıdan, bir ufak alınganlıklarından ne bileyim cümle içinde geçen bir tek kelimeden anladım günlüğümü okuduklarını ve olumlu değişimlerin de bir anlamı kalmadı. Çünkü güvenimi ve inancımı kaybettim bu konuda. Bir daha asla geride buna benzer ulaşabilecekleri bir şey bırakmadım. Yazdım mı peki anladıktan sonra? Yazdım. Ama hepsi şeker hamurundan yapılmış gibi güzel, sıradan sıkıntıların olduğu cümlelerdi. Asla beni kıran, zorlayan gerçek ve büyük sorunları yazmadım. Çünkü içimi dökecek kadar güvenmedim. Çünkü gerekirse bir uzman yardımı alarak beni açmak yerine özelime saygısızca girildiğini hissettim. Ve bu durum bende bir alışkanlık halini aldı. Hiçbir sorunumu kimseyle paylaşamam yada içimi dökmek için sonradan yakacak bile olsam bir şey yazamam. Bunu sizin çocuğunuz da böyledir demek için yazmadım. Sizi yada ebeveynliğinizi eleştirmeye de çalışmıyorum. Yalnızca aynı şeyi yaşamış bir çocuk olarak konuşmak, düşüncemi beyan etmek istedim. Nolur yazılanlara güvenip arkanıza yaslanmayın. Ve lütfen ama lütfen ona bunu yapmayın. Çocuklar çok dikkatli varlıklar. Anlarsa -umarım anlamamıştır- bunun onda yaratacağı hasarı asla onaramayabilirsiniz.

Yok anlamadi zaten sürekli yaptigim bisey degil bikere baktim okudum ve gecen hafta yine baktim gayet normal hala yaziyor icini döküyor

bu sitede gördüğüm en mantıklı cümleler, nasıl güzel güzel tane tane anlatmışsınız. bayıldım.

Her çocuğun tepkisi farklı oluyor demek ki. Eee insanlar çeşit çeşit işte :) minik insanlar da öyle. Sizde bir tepkiye sonuç vermemesine çok sevindim. Umarım hiçbir çocukta olmaz böyle duygu durumları hiçbir konuda. Yine de böyle de bir örnek var, dikkatli olun demek için anlattım. :) S

"geriye dönüp baktığında çocukluğunda sürekli azarlanmis bastırılmış bir cocuk hatirlasin istemiyorum" demişsiniz ama öyle bir çocukluk vermissiniz ki nasıl güzel hatırlasın? Devamlı bağira bağıra öyle normalleştirmişsiniz ki, çocuk bunu da uyarının bir parçası sanıyor. Her durumda 'iyi bari, bağırınca yaparim' diyor. Ki çok normal... Ayrıca 8 yasinda hangi çocuk yap dediğinizi yapar ki anında? Maaşlı eleman mi da ağzınızdan çıkanı anında yapsın? Çok yapmasını istiyorsanız emir vermeden, seçenekler sunarak, oyunlarla yaptığının yapacağını. Mesela mahalleye çıktı. Eve çağırdiniz gelmedi... Ona bir saat alin öncesinde. Çıkmadan önce de erken gel yerine ' ne istersin? Saat 3.30da gelip yarım saat TV izleyip mi odevine geçmek istersin yoksa 4te gelip direkt odeve geçmek mi?' deyin. O seçsin, ona göre davransin. Odayı toplaaaa! Kardeşin de yardim etsin! Bıktım bu dağınıklıktan! Diye bağırmayin. Bir oyun kurun mesela. odada yapılacakların olduğu bir kağıt çıktısı alın, onu da PVC kaplatin (2 lira). Odasını biraz daha dağıtın ve siz otel muduruymüşsünüz de o housekeepingmiş gibi ukala ukala on dakika icinde odanın toplanacağını ve müşterinin geleceğini söyleyin. Süre tutun. Bunu oyun gibi yapın ama, otelci rolüne bürünün. İnanın yapacaktır. Çocuklar role girmeyi severler. Bu saydığım işin aynısını yapmak için kidzania kidzmondo gibi yerlerde yarım saat sıra bekliyorlar. Ya da diğer metod. Ev mi toplanacak? yılın belli zamanlarında bizle yaşayan bir çocuk var. Ben onunla beraber liste yapıyorum. Salon supur salon sil eşyaları dolaba tık çöpü indir gibi herşeyin net bir şekilde yapıldığı. Kendimiz seçiyoruz, "şunu ben yapacam bunu ben yapacam" diye. Ve yapıyoruz. Çocuklar kendi seçtikleri şeyi yaparlar çünkü. Ama tepeden inme-emir verilen şeyi neden yapsınlar ki? Ayrıcaaa güzellikle yaptım olmadı, kızdım olmadı, öyle sinir krizi geçirdim gibi cümleler sizin sabırlı bir anne olduğunuzu değil dengesiz olduğunuzu gösterir. Öyle dengesiz davranışlarınız olmuş ki inşallah çocuk sizi örnek almaz ileride... Benim annem de sizin gibiydi. Hep önce güzellikle söyler ama bir süre sonra heyheylenirdi. Sonuc? Aramızda sıra dağlar var... Kimse kendisine bağıran çağıran insanla bir arada olmak istemez. bugun size muhtaç. Ama inanın yarın sizden kaçacak yer arayacaktır. Dayanamadim bağırdım o kadar saçma bir cümle ki... Benim babamın iki tane kızı var. Çok da yorucu bir işte çalışıyor, bazen pazarları bile ise gider. Ama otuz yıldır baba, bir gün sinirlerine hakim olamayıp bize bağırmadi. Demek ki isteyen yapabiliyormus sakin kalmayı. Ayrıca gittiğiniz doktora sinirlenince bagirabiliyor musunuz? Devlet dairesinde memur sizin işi sallarsa ona bagirabiliyor musunuz? Peki o gudubet öğretmene bagirdiniz mi? Cevap tabii ki hayır. Ne kadar sinirli de olsanız kendinizi tutuyorsunuz. Çünkü onlara saygı duyuyorsunuz. İşte çocuğa bağırmanizin tek sebebi ona saygı duymamaniz. Ve gücünüzün ona yetmesi. Bence çocuğunuz çok normal ve güzel bir çocuk. Anormal ve hatalı olan sizsiniz. Ve ona ne yaparsanız yapın kendinizi değiştirmediğiniz sürece hiç etkili olmayacaktır. Çocuğa Psikologa gidelim dedim stres oldu nedir ya? Çocuk ne bilsin psikoloğu? Hastane disci gibi birşey sanmıştır. Kaldı ki çocuklar böyle yerlerden nefret eder. Yapmanız gereken doktora gidecekmiş gibi davranmak değil. Ortada bir hata-hastalik-yanlis birşey varmıs gibi davranmak da değil. Çocuk daha çok gerilir ve gitse bile kendi gibi olamaz. zaten içine kapanık çocukmuş, utanir konuşmaz bile. Olması gereken şey normal, günlük gidilen bir yermiş gidip 'abla senle konuşmak istiyormus' demek. Olay dogal seyrinde devam etsin. kendisini hasta koltuğunda hissetmesin de doktor ablayla sohbet ediyor gibi hissetsin.

Bakin cokca azarlanan / dayak yiyen ve sonra "bak cocugum... sana kizinca/bagirinca/ vurunca cok pisman oluyor ve üzülüyorum" diyen ve uzun uzun konusan annesi olan bütün çocuklar umursamaz. Inanın bu her çocuk için böyle. Sizi bu şekilde uzecegini veya bu şekilde dikkatinizi çekeceğini sayenizde keşfetti vw devam ediyor. Bağırmayın. Çok net, tane tane konusarak, onemli kelimenin uzerine vurgu yaparak ve kararli bir şekilde uyarın. " onu- hemen- birak- yavrum" gozlerinin icine bakarak. O çocuk siz annesiniz yaşadığınız vicdan azabını ona göstererek özür diler tonda titrek bir sesle konuşursanız sizin onun üzerinde hiçbir otoriteniz, saygı alanınız kalmaz. Bağırmamakla ise başlayın - cooook zor olacak biraz sabrederseniz vallahi meyvesi çok tatlı goreceksiniz. Bir şeyi 2. Kez söylemenize gerek kalmayacak. Ablamin çok çok çok zor olan 3. Sınıf öğrencisi oglu pedagog görüşmelerinin daha ilkinden itibaren uyumlu bir çocuk olmaya basladı. Lütfen lütfen gidin yavrunuzu da alın bir uzmana gidin. Oyle yollar gösteriyorlar ki allahım neden daha önce yapmamışım diyorsunuz.

Henüz okul çağında bir çocuğum yok. Ama şuan ki kafa yapımla ve eğitimci bakış açımla söylüyorum; bir ebeveynin çocuk ödev yapmadı diye bağırması kadar saçma bi olay yok. Hiçbir öğretmen okulda yanına çocuğu oturtup yemek yedirmiyorsa, anne babalarda ödevi görev bilip zorla çocuğa yaptırmamalı. Bunun yaptırımı okulda öğretmen tarafından uygulanmalı. Gerekli teşviği öğretmeni yapamıyor, sayfalarca ödevi yazdırıyor yapın diye, sonra "çocuklarınızın ödevleriyle ilgilenin". Oldu canım. Kıskançlık ve gerekli ilgiyi göremediğini düşünerek yaşadığı duygusal boşlukların temeli çok kuvvetli. Öyle "seni seviyorum"la çözüleceğini sanmıyorum bende. Uzman şart elbette ama siz sabrınızın son damlasına kadar bağırmamayı hedef edinin. Çocuğun karakterini aşağılamayın. "Artık senin sorumsuzluklarından bıktım!" bağırışı çocukta hasar bırakır, kendini yetersiz hissettirir.