Hakli olabilirsiniz, hic birzaman felsefe dersine girmedim :) heramora Be

amin canim, tum kuzular mutlu olsun sevgiyle sarmalansinlar

Şu sıralar çocukların elinde internet ve sosyal medya, her şeye rahatlıkla ulaşabilecekleri bir çağdalar. Facebook'ta böyle felsefik, ateizm içerikli sayfalar takip ediyor ya da Youtube'ta böyle konuşmalar yapan kişileri izliyor olabilir. Ailesi bakabiliyorsa bir ona baksın derim öncelikle. Etkilendiği şeyler ya da birileri vardır muhakkak.

Su doku daha kötü ya. Birde çözemeyince afakanlar basacak. Bende öyle oluyor.

aslında felsefe daha geniş. sandriyon Nirvana Anneler

Hep huzurlu ve mutlu olmasını dilerim hem senin minik afacanın hem tüm çocukların. Onlara sarılıp seni seviyorum oğlum/kızım demeyi ihmal etmeyelim.

Bende de olurdu acaba Allah yok mu ya da hristiyanlik mi son din bi de herkes benim icin yaratilmis cevremdeki herkesi hayali varlikmis gibi dusunurdum. Tabi arastirdikca aklina oturuyor her sey. Dogru yolu anlatirsin gene de ataistligi secer o da kendi secimi. Belki de dikkat cekmeye calisiyordur bu da bir secenek

Sıbyan mektebine falan mı gidiyor? Geçen haberlerde çıkmıştı da ordan aklıma geldi. Milana22

Kardeşim de bu yüzden istemiyor boksu. Tekvando... istermi bilmiyorum. Boks daha spontane gelişen bir spor. Biraz kuralların dışına çıksın diye boks iyi olur düşünmüştüm. Ama uyuşturucu vs fena! Hep öyle mi gerçekten? . push ; mahtuana canımın hepsi

Kırmızı şapkalı kız... Sizin yaşadığınızda çok zormuş. Anne babanın içinde kurt var zannetmişsin. Bu çok kötüymüş.

cocugum bana bunu sordu, bende evrim teorisini de anlattim, dini dusunceyi de anlattim, sende oku arastir, istedigine inan dedim bu arada ben ikisine de inaniyorum, cocugum neye isterse ona inanabilir kesinlikle yonlendirme yapmiyorum kendim dogrumu arastirarak okuyarak ogrendim, sende boyle yapmalisin diyorum

Sorularının cevaplarını alabileceği kitaplar vs okutulabilir O yaşta müslüman hristiyan olunabiliyor ise ateist de olunabilir

Ay evet masalları karıştırdım :) Yani tabi atlattım çok şükür o durumu. ben bu tür travmaları şu şekilde atlatıyordum. Babam gözlerinden Ateş çıkarcasına bağırır kızardı günlerce surat asar konuşmazdı sonra hop travma felan kalmazdı :)) ama bu yöntem maalesef bende ciddi yan etkiler yaptı maalesef özellikle özgüven eksikliği

kesinlikle ayni fikirdeyim ve yasayarak da goruyoruz zaten, benim sipa mutlu ve huzurlu bir cocuk, sevgiyle buyuyen cocuklar bambaska oluyor

ısrarla yazmak istiyorum. Anne baba boşanması tek başına sorun olamaz. Sanki sorunların kaynağı gibi söylüyorsunuz. Anne baba boşandı ve çocuğu ortalıkta mı bıraktılar? Kimse ilgilenmedi mi, biz boşandık başının çaresine bak yallah mı dediler nedir? Anne baba boşanmaları ağır travma yapıyorsa sebebi o anne babanın kendisindedir. Her boşanmış ailenin çocuğu sorunlu olmuyor. Çocuk anne babayla bir sorun mu yaşıyor? Nitekim bana göte yeğeninizde bir sorun yok bunu da belirtmek isterim.

5 ve 6. sınıfta iken bende bunları sorgulamıştım. Öyle ki ağlama moduna kadar gelmiştim. Ailem de inançlı insanlardır. Sonra babamla konuşmaya başladım, bütün sorularımın cevabını babamdan almıştım, her sorumu sabırla incelikle cevaplamıştı canım babam. Tam 1 sene uğraştı benim o ruh halim ve psikolojim ile. Geçti sonra, beni o an biraz daha kendi halime bıraksaydı muhtemelen inançsız olacaktım, aile biraz daha önemli bir etken diye düşünüyorum.

Taekwondo da tüm tanidigim çocuklar başarılı efendi falan sevunma sproyu sonuçta çok da zevkli sandriyon Nirvana Anneler

Orta birinci sınıfa giden yeğenim her şeyi sorguluyor. Son günlerde, gerçek olmadığımızı, yaşadığımızı zannettiğimizi ama aslında var olmadığımızı, herşeyin bir aldatmacadan ibaret olduğunu düşünmeye başladı. Bu düşünceler onun içine kapanmasına ve mutsuz olmasına sebep oldu. Küçük çocukların böyle şeyler düşünmesi normal mi? Bu yaşında ateist de olmuş. Bir çocuk için ağır şeyler değil mi bunlar? Ayrıca anne baba o daha üç yaşındayken boşandı. Yeğenim çok zor bir çocukluk geçirdi. Yine psikoloğa gidecek. Şu ana kadar psikoloğunda pek faydasını göremedik açıkcası. Bu konuda bir fikri deneyimi olana var mı acaba?

Bir de çocuğu bu denli sosyalleştirmek her çocuğa uymuyor sanki. Kurstan kursa koşuşan çocuklar biraz beni buruyor. Derslerine çalışsın. En az 1 spor dalıyla ilgilensin ki çoğu zaman 2-3 oluyor. Robot, bilim vs etkinliklerine katılsın, Yabancı dil öğrensin, Enstrüman çalsın. Hepsi güzel seyler ama çocuk talep ediyor mu? Seviyor mu? Yapıyor olmasının sebebi başka seçenek bilmediğinden mi? Sağladığınız sosyal ortamlar elit siye sizi tatmin ediyor olabilir. O çocuğun o sosyaliğe ne kadar ihtiyacı var? Biraz günümüz sorunu bu. Çocuklar ihtiyaçlarını duyumsamaktan uzak yetişiyor. Aynı şeyi kendi oğlumda daha temel ihtiyaçlarda gözlemliyorum, elimde olmadan da yapıyorum. 2.5 yaşında, acıkmadan yemek zamanı diye yesin istiyorum. Yada kendi kirinden pisinden rahatsız olmadan sık ellerini yıkatıyorum. Uykusu gelmeden uyumasını istiyorum. Aslında yanlış ve biliyorum ama gönlüm razı gelmiyor 15 saat aç gezmesine. Ama çocuğu kendine ve ihtiyaçlarına olan hassasiyetini baltalıyorum. Yaşı büyüdükçe de bu öğrenme zamanı diye okul, sosyallerinin diye kurs, zamanı diye yabancı dil olarak çocuğun karşısına çıkıyor. Neyse bence pedagog yardımı Candır :) Yeğeninizin soruları kadar sorular da bende çıkıyor yazdıkça :)

Anne baba birbiriyle bosanmis olabilir fakat suan nasil davraniyolar cocugun bu hal ve hareketlerine..? Bakin size kendi dusuncemi soyleyim. Cocuklara orf ve adetimizi ogretirken dini egitimini es geciyoruz Okulda verilen dini egitim nasil bilmiyorum ama eger o cocuk din kursuna gonderilmis olsaydi bu yasta boyle seylerle gelmezdi. Kizim 7 yasinda, 6 yasinda iken hafta sonlari dini kurslara basladi. Ve ben yaz tatilinde turkiyeye geldigimde ayni yasitlari olan cocuklar daha dininin ne oldugunu bilmiyorlar bile yani bilincsizce yasiyolar Ben bu cocugun zeki oldugunu dusunuyorum. Ki bu yasta bosluga dusebilmis anlasilan etrafindakiler de onu bilinclendirmeyince kendi capinda arastirma yapmis heramora Be

Akıllı çocukmus. Herkes dusunur de kimse itiraf edemez.

Arkadaşlar. Çok değerli yorumlarınız, önerileriniz için hepinize ayrı ayrı teşekkür ederim. İyi ki varsınız.

O zaman çocuğu anlamanız lazım Yani bu sorgulamaları biliyorsanız çözümün ne olduğunu da bilirsiniz Bence kötü arkadaşlar fiziksel acı vs bu duruma çözüm olmaz ki

Boks sporunun kültürel içeriği pek iç açıcı değil ama. Tekvando, eskrim, judo, yüzmeye falan yönlendirseydiniz keşke. Boks mahalle aralarında, şiddet, uyuşturucu ve basmakalıp müziklerle beslenen ufak grupların eğlencesi tüm dünyada neredeyse. Çocuk acı çeksin de bedenini tanısın demek de tuhafmış. Terminatör mü o? Keyif almalı yaptığı spordan. M monalazo akşam güneşi tek ayak

İnternetten öğreniyor olabilir, ya da arkadaşlarından birinden etkilenmiştir.. Arkadaşı da abisinden ablasından ya da anne babasından etkilenmiş olabilir, kimin evinde bne konuşuluyor bilemeyiz.. Çocuğun sorularına cevap için iyi bir donanım gerekiyor, burada isim vermeyeceğim size özel mesaj atıcam kaynak için.. Anne baba bence yönlendirdiğim kişileri okumalı, çocuğun kafa karışıklığına çözüm bulmalı.. Çocuk daha bu yaşta bu kadar içine kapanıksa, manevi dünyası bu kadar karanlıksa ileride Allah korusun ama intihar filan edebilir.. Keşke dememek için ciddiye almalı, mantıklı bi şekilde çocukla konuşmalı.. öyle sadece interneti yasaklamakla filan olmaz..

iyi de artik cocuklar okuduklari kitaplari da sorguluyor hatta bizim aoylediklerimizi de sorguluyor benim 9 yasindaki oglum sen inaniyorsun diye bende inanmak zorunda degilim anne diyor her cocuk bir degil ve sorgulamasi da kotu birsey degil siz babaniza inanmayi tercih etmissiniz o sizin dogrunuz olmus ama herkesin dogrusu da sizinkiyle bir degil neticede

Zaten zeki insanlar yalniz ve mutsuz olur. aptallar hicbirseyi sorgulamadiklari icin mutludurlar gercegi bilmek istemezler zaten zekalarida el vermez anlayamazlar onlara kimsede anlatamaz... soru sornayi bile gunah sagarlar. yegenin bu yasta dogruyu bulmus.

cok normal bir surec, benim oglum 9 yasinda ve varolusumuzu sorguluyor, internetten de hicbirsey okumamasina ragmen yapiyor bunu padagoga gidecekse de duzgun birini bulun, ise yaramiyor demissiniz ama isinin ehli bir pedagogun cok yardimi olur bende gerektigi zamanlarfa pedagog destegi almis biriyim ve hep cok faydasini gordum

Mantık çerçevesinde cevaplar da veriyorsa kendine sorun yoktur belki felsefeci olacaktır. Sonuçta anlatıldığına göre felsefeciler krala gölge etme başka şey istemem diyen insanlar. Heralde ki 20 yaşından sonra öyle olmamışlardır.

sorgulamak güzeldir

Bence olmaz Çünkü o ortamda da kendini öteki hisseder Muhtemelen sıkıntısı zaten klasik olmamak olan çocuğu kendine uymayan bir ortama sokmak onu daha zorlar

Ay bizede soyleyin ben cok korkuyorum mantikli cevap verememekten Z

Örnek vereyim de istedim belki benzer şeylerdir. Ailem sıradan, yurdum insanı. O donem de 1 kardeşim vardı, 9 yaşında iken 2. Oldu. Ama kardeşten önce başlamıştı bendeki o sabırları zorlayan tavırlar. Mutlaka kardeş etkisi ile x2 olmuştur. bir gün bir soru sordum ve annem geçiştirdi, Bilmediği için değil, zamanı degil diye muhtemelen. Kader, ölüm, büyü vs ile alakalı olması gerekiyor Nasıl anlatacağını bilememiştir diye düşünüyorum. O cevabı alamadıkca sorular büyüdü. En büyük derdim, Allah her şeyi biliyorsa, Benim sonumu biliyor e o zaman ben niye yaşıyorum? Mevzusu idi. Bu kanı oluştuğunda yaş 9du. İrademe haksızlık edilmiş gibi hissetmek beni sinirlendiriyordu mesela. O yaşta nereden çıktı, ne okudum, ne gördüm bilmiyorum. Ama çok uğraştırdım. Ve ailemin dini konulardaki hassasiyetini gördükçe de dallanıp budaklandırdım. Sonra önce inadım kırıldı. Sıkılmıştım o buhrandan. Etrafımda bir sürü güzel şey oluyordu ama ben bir türlü o rolden çıkamıyordum. Babam da artık sen nasıl istersen, biz seni seviyoruz moduna girmişti. Muhtemelen birilerinin tavsiyesi ile. Öyle de geçti gitti. Arkadaşlarıma, okuluma, yenl hobilerime dadandım :) Zamanla cevaplarımı da kendim buldum. O donem yardım alsaydım be değişirdi bilmiyorum. Ama keşke biri neler kaçırdığıma dair uyarsaydı :)

Ben de ateistim. Çocuuğn ateist olmasında sıkıntı yok. Ama negativliye götürmesin. İlk ateist olunca insan hayat amacsız geliyor. Görevlerimiz var zannederiz ve birden aslında yok gibi. Derin bi felsefe. İntihara iteklememesi için gerçek bir ateistle konuşdurun. Madem tercihi oysa yalnış bilgilenmesin. Ateizm aslında insanın vicdanı öneçsediği bir felsefedir. Yalnış anlayıp yalnş addımlar atmasn. Aklına sokmuşsa fikrini değişmeye çalışmayın size inat dahada derine gidecek çünki.

Sene 94 ben 9 yasindayken bilmiyorum hatirlayan varmi heryere boyle kitapciklar dagitilmis ortalikta geziyor. Icindede insanlarin maymundan geldigi vs vs Allah in varligini yok olarak anlatiyor. Heryere atilmis bu kitapcigi aldim ozene bezene okudum. Tabi okudum ama annemin anlattigi herseyi dusunmeye basladim. Aaa nasil yani biz maymundan mi geldik vs Allah yokmus ne oldum. Kac gun boyle dusundukten sonra babama sordum elimdeki kitapcikla baba biz maymundan mi geldik Allah yokmu diye sordum. Babamda nerden cikti bu dedi. Bende bu kitapta yaziyor iste dedim. Babam eline aldi bakti direk at bunu kizim inanma boyle seylere yalan yazmislar dedi. Bende babama guvenip yirttim attim. Ozamandan sonrada hep bildigimden sasmadim. Sizde yegeninize varolani gercek olani okuyacagi bir kitapla ogretin. Cocuklar okuduklarini dinlediklerini dogru kabul ederler. Ona dogrularini gosterin zamani bosa gecmesin. Yapamazsanizda destek alin. Kolay gelsin

Ben de yorumlarınıza katılıyorum, sorgulayan çocuktan korkmam, sorgulamak düşündüğü şeylere farklı açılardan bakmayı da öğretir çünkü ama sorgularken davranışlarında, genel ruh halinde hırçınlık gözlemliyorsam sorgulamalarının altındaki ana nedeni öğrenmeye çalışırım. Bu delikanlı veya başka ailelerin çocukları anlamlandıramadığımız şekilde değişime uğruyorsa ebeveynler sorunun temeline inmek zorunda, çocuklar ailelerin aynadaki yansıması gibidir, nasıl davranırsak öyle karşılık alırız. Bir birey yetiştirirken iyi bir okul eğitimi ya da sahip olmak isteyebileceği herşeyi sunmakla bitmiyor ebeveynlik, ruhun doyuma ulaşması, sevgi, şefkat, merhamet ve güven duygularıyla beslenmesi gerekiyor yoksa kaybediyoruz evlatlarımızı.

Evet site kuralları... Neyse hakkında hayırlısı artık. İnşaallah Allahın varlığına inanarak büyür... NeverOne

beni yanlis anlamissiniz, ailenin backgroundi yok derken sorgulama kismini yapmamis ayni duygulari yasamamis demek istemistim, yoksa tabi ki bilginiz vardir ve paylasiyorsunuzdur ama ayni sorgulama ve inanmama olayini yasamadiysaniz havada kaliyordur anlattiklariniz cocuk icin D damdan

8-12 yaş arası dönemimi aileme zehir etmiştim. Neler neler... İnternet erişimi olan bir çocukta değildim üstelik. Kitaplardan, hayal gücümden, biraz da ailemin hassas noktalarını erken keşfetmemden ötürü çok çektirdim. Siz yine de bi bilene sorun tabiki de bence dönemsel. Belki dikkat çekme, belki yeni duyduğu kavramları farklı olmak adına havalı bulduğu için kullanmaya çalışma, belki ergenlik hormon vs değişimi ile melankolik hava ile baş edememe. Her şey olur. Canınızı sıkmayın, çokta üstüne gitmeyin. Zayıf noktalarınızı açık ettikçe abartacak, kendimden biliyorum :)

beni korkutmadi yahu benimki 9 yasinda bu sene zorunlu din dersi aliyor, eve geldiginde yaptigi yorumlari duysan sasarsin dini yorum yapmak yasak diye yazmiyorum buraya cok guzel sorguluyor uzun uzun sohbet ediyoruz, bence yapilmasi gereken cocugun sorularini cevapsiz birakmayip onunla konusmak ama anladigim kadatiyla birdaki cocugun ailesinin oyle bir backgroundi yok

Yorumunuz beni güldürdün Bana nedense kendi durumumdan yola çıkarsam belkide onemsenmek için önemli hissetmek için de yaşanabilir bı durum sanki

Sanırım çoğu çocukta bu sorgulama donemi erken yada geç yaşanıyor.9 yaşındaki kizimda da bunu yaşıyorum. Bildigini anlatmakta çok kolay olmuyor. Kelimeleri doğru seçmeye, kafasını daha çok karıştırmadan yasina uygun şekilde açıklama yapmaya gayret gösteriyorum. Benimde o dönemlerde başlamıştı, ergenlik boyunca devam etti... Allahi kimin yarattığı sorusu, dünyaya sadece yeme-uyuma-üreme icin gelmenin anlamsizligi, binlerce kişiyi işkenceyle öldürenlerin bile alabildiği en ağır cezanın sadece tek bir canı ile ölüm olabildiği ve bunun adaletsizliğin dibi olduğu düşüncesi... Zamanla, okudukça, araştırdıkça, parçaları birleştirdikçe oturuyor birşeyler, inanma yada inanmama durumu netlesiyor. Rahatliyorsun. Umarım yaşadığı bu süreç onu kendi için en doğru olana ulaştırır. Aileye çok iş düşüyor. Konusup birlikte hareket etmeleri gerekir.

Ben de öyle bir çocuktum. Ayy ateyizlerden etkilenmiş, sanal dünya demeniz komik. Herkesin çocuğu Aleyna ablaaa, meleğiimm canım benim, Melisamızı Allah korusun size ölürüm kafasında mı olmalı? Bu çocuğun düşünceleri instagramda milletin bi taraflarını yalayan veya insanlara hakaret eden çocuklarınkinden daha mı tehlikeli? Benim zamanımda öyle internet falan da yoktu. Hayatın bir simülasyon olduğunu düşündüğümü bile hatırlıyorum. Türkiye'de her girdiğim sınavda ilk yüzdeydim. Yeğeninizin aklı çalışıyor, buna sevinmelisiniz. Ayrıca da böyle düşünebilen bir çocuğa istediğinizi öğretin; o ilerde yine araştırıp kendisi için en doğrusunu, en mantıklısını bulacaktır.

Teşekkürler yorumunuz için. Çivi çiviyi söker, bu da çözüm olabilir. Bir araştıralım bakalım. mahtuana canımın hepsi

Bizim evde de konu bir kaç gündür ilk insan.. Bebekken kim baktı? Hamile olup Havva'yı mu doğurdu? 7 yaşında oğlum ve anlayabileceği cümlelerle basitleştirerek anlatmaya çalışıyorum.. Böyle şeyler kafayı taktıkça karmaşıklaşır. Dikkatini ve enerjisini başka yöne kanalize etmek lazım, internet erişimi bir süreliğine tamamen veya kısmen kaldırmalı bence.. Sporla beraber sudoku bulmaca gibi beyni meşgul eden şeylere alıştırılmalı.. Boş kaldıkça düşünüyor olmalı... tulipa ΛŁŁ -SТΛЯ başlangıç 66; güncel 62; hedef

soylediklerinize kesinlikle katilmakla beraber toplamdaki pedagog algisinin yanlisligini belirtmeden duramadim :) zaten pedagog oncelikle anne babaya dogru yolu gosteriyor yani konu sahibinin oglunun pedagoga gitmesi gerekiyor, boylece annesi ona nasil davranmasi gerektigini, nasil cevap vermesi gerektigini vs ogrenecek, pedagoga gitmek kotu birsey degil ve sadece sorunlu cocuklar pedagoga gitmez, cok cok sorguluyorsa da pedagoga gidilir ki dogru yaklasimi aile ogrensin

Bilmiyorum yaşına uygun mu ama öner sevinçgül hediye bir yazarın özel insanlar arıyorum diye bir serisi vardı ben üniv. de deyken çok etkilenmiştim. bu bugün boze farklı gelen sorulara gençlere anlatılacak şekilde cevap veriyordu. Önce siz araştırıp ona da anlatabilirsiniz. boyle konularda herkesi kafası karisabiliyot

Valla elinizde olsa interneti yasaklayn derdim. Berbat youtuberlar türemiş durumda. Nette yazılanlardan daha beter beyin yıkıyorlar. Sık sık konuşun doğruya yöneltmeye çalışın. Yaşı daha küçük böyle şeyler düşünmesi onu boşluğa düşürür. Var olmayı yaşamayı yasadiklarinin gerçek olduğunu nebiliyim bi yaratanin olduğunu küçük küçük ispatlarla çokta uzatmadan sadece mantıklı cevaplarla ispatlayin.

++++ Boks zaten leş bir spor Bizim ülkede yapılma şekli daha da berbat Gerisinin hepsine katılıyorum

Daha çok küçükler dini anlamazlar deyip erteliyoruz belki ama çocuk dünyada neden varolduğunu sorguluyorsa ki bence bu çok güzel bir şey; ona mantıklı açıklamalar yapan ateistleri çok zeki bulabilir, hayranlık duyabilir. Etrafında ona İslamı anlatacak bilgili insanlar olmayabilir, Kuran okumaya başlayabilir bence Türkçe mealinden. Her insanın zeka yaşı farklıdır bende ilkokuldayken sınırlı beynimizle sınırsız evreni nasıl algılıyoruz diye düşünürdüm, şimdi biliyorum ki gözümüz belli frekans haricindeki ışıkları göremiyor, kulaklarımız belirli frekans aralıklarında duyuyor. Evrenin sonsuz olduğunu anlatmışlardı fen dersindeyken. Dini sorgulamayan insan yoktur, çünkü inanan, inanmayan, neye inandığını bilmeyen bir sürü insan var ve çevremizden etkileniyoruz. İnsanın sınırlarını anlatabilirseniz, gördüğü şeyleri izah edebilse de bunun bir benzerini yapamayacağını, hiçbir şeyin anlamsız ve boş olmadığını anlatabilirseniz belki sorgulamayı başka yöne çekersiniz. Bunun dışında ateizm dolayısıyla boş boş yaşıyoruz, bir sorumluluğumuz yok duygusu, yaşam sevincinden, ahlaki davranışlardan uzaklaştırıyor gençleri. İnsanın hayatını düzenleyebileceği kurallar mevcut dinimizde oysa inanmayan insan için bu düzen yoktur, ne yazık ki kaos içinde kaybolan hayatlar oluyor inançsızlığın sonucu. Zaten gerçekten sorgulayan her insan Allah'ın varlığını ve birliğini kabul etmek zorunda kalır. Yoksa herşey tesadüfen oluştu gibi saçma sapan bir argümana inanmak için ciddi anlamda beyni kullanmamak gerekir. Sen oturduğun yerden kalkmak için bile bir sebep arıyorken koskoca evrende herşey tesadüf, herşey sebepsiz ve amaçsız demek beyne hakaret...

Annesi babası çocukla birlikte araştırarak öğrenebilirler bence. Ateistlik konusunu da, gerçeklik konusunu da güvenilir yerlerden çocukla birlikte araştırıp öğrensinler. Çocuğa destek olup aydınlatın çocuğu. Sorgulaması güzel bence.

Cok akilli bir cocukmus yegenin dogru soyluyor

12 yas dini degerler konusunda zaten cok erken bir yas. Daha zamani var ne olduguna karar vermesi icin. Bence cok cok zeki bir cocuk. Biraz uzerine dusulurse muthis seyler cikar o cocuktan diye dusunuyorum. Aile biraz ilgilensin. Kusurlu bir cocukmus gibi bahsetmissiniz ya da hastalikli gibi ama yok oyle bir sey panige kapilmayin

Lisedeyken uzun zamandır boksla uğraşan bir sınıf arkadaşım vardı. Gerçekten çok düzgün bir çocuktu, hem çok efendiydi öyle şiddete meyilli bir tip değildi hem de sigara dahi içmezdi. Zaten eğer istemiyorsa ilgisini çekmiyorsa boksa da gönderseniz çevresi daha elittir diye curling'e de başlatsanız bir işe yaramaz. Beni ilkokuldayken kimbilir hangi motivasyonla eskrime göndermişlerdi. İlgi alanıma girmediği, heveslenip kendim tercih ettiğim bir dal olmadığı için hayatıma hiçbir olumlu etkisi olmadı. İlk fırsatta da bıraktım. Bir tip kılıca epe dendiği bir de galiba ilk hamleden önce hangart diye bağırıldığı dışında hiçbirşey hatırlamıyorum şuan üzerine. Eğer yeğeniniz varoluş üzerine düşünmekten hoşlanıyorsa çocuklar için felsefe dersleri veren çok güzel kurumlar var. Öyle bir kursa gitmesini teklif edin. İnternetten kim olduğu belirsiz insanların ordan buradan alıp ortaya karıştırdığı kadarını öğreneceğine, alanda bilgili insanlarla yaşına uygun okumalar yapsın. İnternetten yeni birşey duyduğunda bunu götürüp üzerine tartışabileceği biryer olsun. Sistematik düşünmeyi öğrensin. Eğer gerçekten ilgi alanına giriyorsa 3. Bir spor kursuna başlamaktan daha mutlu eder ve daha verimli olur onun için bu tarz bir kurs.

Sophie'nin dünyası! Ona mutlaka bu kitabı hediye edin. Sorularına bir cevap olmasa da ne tarz sorular soracağina yardımcı olacak, iç dünyasını sekillendirecektir. Kalın bir kitap gibi gözükebilir ama ben de o yaşlarda okumuştum, su gibi geçmişti.. Spoiler vereceğim... felsefecilerden, onların düşüncelerinden falandan filandan bahsederken Sophie bir anda bir adamın kızına dogumgunu için yazdığı hikayedeki kahramandan ibaret olduğunu fark ediyor. Yani kendini kanlı canlı yaşıyor zannederken aslında başka birisinin beyin kıvrımlarında doğduğunu farkediyor. Tam da yeğeninizin sorularına göre. Lütfen ona bu kitabı alın, bence psikologluk da birşeyi yok. Bazı çocuklar çok sorgular. Ben de öyleydim. Ve en sevdiğim ders her zaman felsefe olmustur. Üniversitede bile bol bol felsefe göreceğim bir bölüm sectim

Gerçeklikten kopukluk yok. Ama iki üç yaşlarında bir meleğin onu takip ettiğini söylemişti. Sürekli başının üstünde beklediğini, onu korumaya çalıştığını söyleyip duruyordu. Bazan da onunla oynuyordu. Ama psikoloğa bunlar anlatıldı. Öyle bir tanı konmadı. Sadece dürtüleri kontrol etmede bir sorun yaşıyormuş.

Olabildiğince yardımcı olun ve sorularına cevap vermeye çalışın içinden cikilmaz bir soru olursa birlikte araştırmayı teklif edebilir ona doğru kaynaklari yönlendirebilirsiniz.. Derin düşünmenin sebebi nasıl arastirmaysa çözümü de yine araştırmalarda.

Bu arada aslında hiç olmak tasavvufta vardır, hepimiz kendimizi evreni kafamızda bir yere konumlandırmaya çalışıyoruz, bir yerde evrenin büyüklüğü karşısında bir hiç olduğumuzu farkediyoruz. Zaten düşündüğünüzde, şu dünyada sizin var dediğiniz şeylerin yarın olmayacağını bilirsiniz. Binalar, makamlar, bedenler hepsi geçici yani bu dünyada bir hakikat aranıyorsa o hakikat maddenin kendisinde değil. Çocuk bunu bu kadar erken farkettiyse bence güzel; mal mülk için, makam mevki için kendini kaybeden insanların psikologa gitmesini daha doğru buluyorum. Bu arada herkesin Allah'ı bulma yolu farklıdır, ateistim diyen insanlar bile gün geliyor, bir ayetle Allah'ı bulabiliyor. Onun reddettiği ancak çevresinden duyduğu islamla ilgili bilgiler olabilir. heramora Be

Rica ederim, aslında yaşıtları gibi olamadığı için bu mutsuzluk hali, olduğundan farklı olmaya çalışırsa yani yaşıtları gibi olursa sıradanlaşmaktan da korkuyor bana kalırsa, bunun altında yatan sebepler olduğunu düşünüyorum şahsen, bu tamamen kendimce aile yapısını da bilmeden bir çıkarım olacak ama annesi veya babası mükemmeliyetçi midir? Yani bir çocukta olması gereken özellikler, akıllı ve uslu bir çocuğun yapması gerekenler gibi kriterleri var mıdır? Bana sanki olgun, akıllı ve uslu biri olmak zorunda hisseden bir çocuk gibi geldi yeğeniniz, ablanız eşinden ayrılırken ve ayrıldıktan sonra süreç nasıl işledi? Psikolojik olarak ne durumdaydı, mutlaka kolay bir zaman diliminden geçmemiştir, yeğeninize nasıl yansıdı, malum çocuklar insanların ruh hallerini iyi analiz ederler ve konuşulmayanları bile sezinleyebilirler. Bunlar çok özel konular biliyorum, bahsetmek zorunda da değilsiniz, yalnızca dikkatimi çeken nefes tutması, eşyalara zarar vermesi gibi şeyler yaşanmış, aslında içinde bir yandan öfke var gibi sezinledim, dikkat çekmekte istiyor aynı zamanda, hatta dikkat çekme kısmı daha ağırlıklı diyebilirim, eskiden nefesini tutuyormuş, eşyalara zarar veriyormuş, şimdiyse bazı şeyleri sorgulama, hatta ben bu inançtayım demesi bile bana yeni bir dikkat çekme girişimi gibi geldi, inanç boyutundaki sorgulamalarıysa kendini haksızlığa uğramış hissetmesinden bile kaynaklanıyor olabilir, bir yetişkin nasıl ki hayatta yaşayabileceği en ağır olayı yaşadığında neden bu benim başıma geldi, madem bir koruyan vardı neden beni korumadı diye isyan eder ya hani, yeğeninizde daha çok bunu sorguluyor gibi. Ama dediğim gibi temelinde kesinlikle tetikleyici birşeyler var, tam manasıyla iç dünyasına girilebildiğini zannetmiyorum, zaten eğer istemezse bir terapiste bile iç dünyasını açmayacaktır, kendini bırakmak istemiyor, sizlere de içindeki fırtınaları tam anlamıyla yansıtmıyor, bence öyle bir yöntem bulmalısınız ki çocuk kendini tümüyle açsın, direkt kolundan tutup bir uzmanın yanına götürürseniz bunu bir görev gibi hatta gereksiz bir durum gibi görüp anlatmak istediği kadarını anlatıp çıkacaktır, güveninin tam manasıyla kazanılacağı teyzesine, annesine ya da bir doktora anlatır gibi değil de güvendiği bir arkadaşına anlatır gibi anlatırsa altta yatan sebebe ulaşılacağını zannediyorum, tabii ki benim ki sadece bir anne hissiyatı. Ve hanımlar tekrar ediyorum, rica ediyorum meseleye kendi dini görüşlerinizi katmayın, dini yorumlar yapmayın. Buradaki mesele 12 yaşındaki bir çocuğun psikolojisi.

Bence de sorularına cevabı sanal alemde arayıp etkileniyor. Annesi ve babası ilgilenmiyor mu? Daha bu yaşında her şeyin anlamsız gelmesi çok ağır bir şey onun için.

Ben tanrıyı, varlığı, maddeyi ilkokulda sorgulamaya başlamıştım. Bacaklarımı kanepeye uzatıp ''biz ne yapıyoruz, ben gerçek miyim?'' Diye sorular soruyordum. O yaştan beri de ateistim, kemikleşmiş bazı düşüncelerim var. Ailem ilgili olmadığı için bu soruları onlarla paylaşamazdım. Benim oğlum henüz küçük ama bana böyle sorular sorsa mutsuz olmaz tane tane anlatır, aydınlatmaya çalışırdım. Yeğenim zor bir çocukluk geçirdi diyorsunuz, yaşadığı zorlukları bilmiyorum, eğer altından kalkamıyorsa belki aile kavramına uzaklığı da onu bu düşüncelere itmiştir bilemiyorum. Duygusal, hassas bir çocuğa benziyor ne mutlu. Sorularına cevap vermeye, bol bol sevginizi hissettirmeye çalışın.

Kusura bakmayın ama yeğeninizin bu halde olmasına en büyük etken kardeşiniz, sonrasındaysa baba, ikisi kendi aralarındaki sorunları çocuk üzerinden sürdürüyor, birinin yapma dediğini diğeri yapıyor, baba küçümseniyor, ki çocuk yetiştirirken en büyük hatalardan biridir ebeveynlerden birinin diğeri tarafından beğenilmemesi, küçümsenmesi, çocuğun sevgi ve saygısını yok eder, böyle çocuk yetiştirilmez, ebeveynlerin çocuk büyütürken azami özen göstermeleri noktalarda, anne ya da baba güç savaşına girince olan çocuklara oluyor. Hamburger vb fastfoodlar zararlı evet, abuk cuburlarda öyle ama çocuk o, sorun bulundu, yeğeniniz annesini kaybetmemek babası gibi olmamak için uğraşıyor, babası gibi olursa annesinin sevmeyeceğini, terk edileceğini düşünüyor olabilir, en kısa sürede bu duruma bir çözüm bulmanız lazım çünkü 12 yaşında yani ergenlik döneminde, ergenlik döneminde çocuklar iç huzuru yakalayamazsa çok büyük ergenlik sorunlarıyla karşılaşırlar, psikolojisi daha çok alt üst olabilir, şimdi olmasa bile birkaç yıl sonra anneye karşı gelmeye ve annenin yapma dediği ne varsa hepsini yapmaya başlar ki bu hamburger yemek, kola içmek kadar minimum zararlar olmayacaktır. Yeğeninizi uzmana götürün diye tavsiyede bulunmuştuk, bence ikna edin önce kardeşiniz uzmana gitsin ergen ve çocuk psikolojisi üzerine uzmanlığı olan bir doktorla görüşsün, çocuğuna nasıl davranmadı gerektiği yönünde fikir danışsın ama mutlaka uygulasın, aynı şekilde eski eşte uzman yardımı almalı, yoksa size açık açık yazıyorum bu çocuğu dönüşü olmayacak şekilde kaybederler.

kusura bakmayin o zaman ben yanlis anlamisim bastaki mesajlardan

Tabiki dini konular konuşuluyor, bilgi anlamında her türlü ihtiyacı karşılanıyor. Sevilen, ilgilenilen bir çocuk. Biz de elbetteki dini, felsefi konulara kafa yorduk bilgi birikimimiz var. Sorun yeğenimin kendisini farklı bir boyutta hissetmesi. Bu ona anlatılanlar veya anlatılmayanlar ile ilgili değil. İki üç yaşından beri garip bir ruh hali içinde. Kötü kokular alıyor mesela. Burnunu kapatıp geziyordu bir ara. Her şeyin kötü koktuğunu söylüyordu. Yanında kimseyi oturtmuyordu. Pis falanda değiliz. Hani öyle zannetmeyin. Basit sebeplerden öfke nöbetleri, eşyalara zarar verme gibi davranışları oldu. Ayrıca nefesini tutmak gibi bir davranışıda vardı, neyse ki onu artık yapmıyor. Zor işte, çok zor bir çocuk. M monalazo akşam güneşi tek ayak

Kafasındaki sorulara cevap vermeli yada nasıl cevaplandıracağını öğretmelisiniz Oyalayıp aklından çıksın yaşını geçmiş çocuk. Biraz yetişkin yerine koymak lazım belki de. Oturup neyse derdi konuştunuz mu hiç? Kendi ne diyor? Onu mutlu edecek seyleri sordunuz mu? Doyumsuzluk hissi mi acaba bu kadar içini karartan? Gelecek hakkında konuşmaları nasıl? 3nity

Ya simdi burada bunu soylemeyin. Size aciklayamayacagim sebepler var malum sitede yasak. Ama sunu anlamak lazim ki 12 yas dini degerler ve metafizik kavramlarin gelisimi icin uygun bir yas degil. İnsanlari da yanlis yonlendirmemek lazim.

Ben sanmiyorum otistik boyle degil.

Yeğeniniz çok zeki ve sorgulayan bir çocuk, ona ne okutursanız okutun, ne cevap verirseniz verin, cevabınıza yeni bir soruyla karşılık verecek sizi cevap veremez hale getirecektir. Uzman desteği de alın tabii ama sonraki mesajlarınızı da okudum, katılıyorum, arkadaş çevresinden farklı birileriyle tanışması iyi gelebilir, biraz çamur içinde debelenen, tek kale maç yapan, mahalle marketinden birbirine gazoz ısmarlayan çocuklar arasına karışırsa yani aslında biraz yaşının gerekliliklerini yaşarsa iyi olur. Yeğeniniz sanki çok çabuk olgunlaşmak zorunda kalmış gibi, çocuk bedeni, duygularıyla, sorumlulukları ve yapması gerekenler, ondan beklenenler arasına sıkışmış gibi. Boks demişsiniz neden olmasın, o da bir spor dalı, içinde şiddet duyguları taşımayan bir çocuk olduktan sonra stres atmasına yardımı dokunabilir.

Off muneciğim çok haklısın. Ama kardeşim o kadar innatcı ki. Bu konuda onunla çok konuştum. Kesinlikle hatasını kabul etmiyor. Çocuğu ilk defa psikologa götürdüğünde psikolog aynı sizin söylediklerinizi söyledi ona. O da bir daha ona götürmedi. Psikolog bana sardı yaaa! demişti. Kendisini eleştirmeyen başka psikolog buldu sonra. Kardeşiminde sorunları var. Eşi onu hamile iken aldattı, boşandılar. Doğal olarak eski eşine karşı derin bir öfke duyuyor. Bu öfke kendi ruh sağlığına da zarar veriyor. Panik ataklar yaşıyor. Şu anda onun herşeyi tek çocuğu olan yeğenim. Ama üzerinde fazla çalışıp bunaltıyor çocuğu. Aşırı kontrolcu. Neredeyse lokmasını kaç kere çiğnediğini de sayacak o derece. Baba ise tam tersi. Çocuğu aldıkları zaman. Ne uyku düzeni kalıyor ne beslenme. Midesine cipsler tıkıştırılmış halde bilgisayar başında sabahlıyor çocuk. Cuma akşamı sapsağlam alıp pazar akşamı hasta olmuş bir vaziyette geri getiriyorlar. M monalazo akşam güneşi tek ayak

Bende sanırım 8-9 yaşlarındayken "allah herşeyi yarattıysa onu kim yarattı" "allah nasıl doğdu" gibi sorular sorardım aileme. Ama ailem cevap veremezdi ya da bu tür sorular sormak günh der ve hep kafamı bulandırırlardı. Bir de annem ve babamın içinde bir kurt olduğu ve üzerlerinde ki deriyi fermuarla geçirdiğini düşünürdüm. İçindeki kurt ortaya çıkarsa diye korkuyla yaşardım, rüyalarıma bile girerdi. Tabi benim zamanımda internet olmadığı için ve yukarıdaki soruları sorduğumda babam aşırı kızdığı için sorgulamamayı öğrendim ve bu böylece devam etti. Genelde dini konularda ailelerin yaklaşımı "bu tür soruları sormak günahtır" şeklinde oluyor. Haliyle Çocuklar bu soruları sormak günah o günah bu günah diyip daha küçük yaşta dini sorgulamaya başlıyorlar. Tabi internet ve yeni neslin daha farklı düşünmesi de cabası.

sandriyon Bende dini kurslara gittim ve daha cok sorgulamaya basladim hatta tanidigim hocalar beni daha cok dinden soguttu. Hem o yasta ateist olsa ne yazar? Kimse zorla dindar felan olamaz, zaten bu kurana aykiri lakin dinde zorlama yok. Ayrica gözlemledigim kadariyla cogu akilli imam hatipliler bir dönem ateist veya deist oluyorlar, bence olmasi gerekende bu kendini ve cevaplari bulana kadar bi dönem bence..

Ben direk kardeşime yeğenimi boksa göndermesini önerdim. İçinden çıkılmaz düşüncelere girmiş. Bedenine odaklanırsa, düşüncelerden biraz uzaklaşır, normal çocuklar gibi olur diye düşündüm. Çocukken bende düşünürdüm ama düşünmek beni hasta etmezdi, yeğenimi hasta ediyor. Davranış bozuklukları, tikler, korkular gelişiyor. Sorularına cevap bulmak onu tatmin etmeyecek bence, çünkü hiç bir şeyin net bir cevabı yok. Ne okursa, ne anlatılırsa sorgulamaya devam edecek. Boks sporu tam tezzat bir şey. Biraz karnındaki, çenesindeki acıya odaklamır. Bedeninin bilincine varır, azıcık düşünceleri onu rahat bırakır diye düşünüyorum. Aksi taktirde kafasında tonlarca yükle gezmeye devam edecek.

Yeğenimin durumu daha farklı. Bunları elinde olmadan düşünüyor. Bu kendisini de yoruyor ve korku hissediyor. Çok küçüklükten beri. Böyle. Mutsuz bir çocuk. . push ; M monalazo akşam güneşi tek ayak

Bakin hanfendi ben yazimda yazmismiyim tek gercek vardir diye. Bende biliyorum icerigine girince farkli farkli seyler oldugunu. Ailem Allah in varligina inandigi icin oyle soyledi. Bende cocuguma inandigim seyi soylerim. Icerigini karistirmak ona duser. Ailem benim icerikte ne arastirmadigima karismadiki. Babamin ne demesini bekliyorsun 9 yasinda ve sene 94 yilinda bi soylermisin. Konu sahibide neye inandigini bilmiyor dedi. Bende ailesinn Allah a inaniyorsa yada neye inaniyorsa iste onu kitaptan vs nerdense anlatip gercegini gostersin icerigini karistirmakta cocuga duser.

Bende dini bakimdan dikkatimi cekti :) yani felsefemidir bilmem lisedeyken girdigim bir ders vardi adi 'moral' diye gecerdi... Omu acaba bilemicem tulipa ΛŁŁ -SТΛЯ başlangıç 66; güncel 62; hedef

Çocuğa neden problemli muamelesi yapılmış anlayamadım Çocuk evreni, hayatı merak ediyor ne var bunda? Günahsız insanlar savaşlarda ölüyor, kimi açlıktab ölürken kimi zenginlik içinde yüzüyor. Var mı bunun açıklamasını bilen duyan? Herkes kendine dürüst olsun var mı bunun cevabı kutsal kitaplarda? Yok. Bu çocuğa, otur aşağı Kuranda bu konunun cevabı yazmıyor sen de çok kurcalamadan başka diyeceği olan var mı? Yok. Diyeceğim o ki çocuk problemli vs değil. Sadece cevabını kimsenin bilmediği soruları sorması ailesini ve burda yorum yapanları korkutmuş, hepsi bu. 12 yaşındaki çocuğun dünyanın işleyişi hakkında sorduğu bir sorucuk, kendini tanımayan bile yetişkinleri 4 sayfa korkutmaya yetmiş. Sizce de eğlenceli değil mi?

Of.. kotu koku deyince.. olasilik adli kitaptaki sizofren geldi. Elbetteki oyle demiyorum. Gerceklikten uzaklasma durumu var mi, ne durumda kontrol edin. Psikiyatr götürün sikayetler arttikca. Spor, bir hobi kursu. Kucuk dualar okuturum yada okurum onun icin ben olsam rahatlamasi icin. Cunku huzursuz.

Bence bunlar hep duygusal boşluktan oluşuyor aile sevgisine ve ilgisine ihtiyacı var. Onlarla zaman geçirmek yerine nette takılıp kotu etkileniyor olabilir nereye girip ne okuduğu takip edilmeli gerekiyorsa kisitlama getirip aileyle daha fazla vakit geçirmeli diye düşünüyorum

Evet M monalazo... zaten her hangi bir tani vermek burda yanlis ama acaba olabilir mi ki diye düsündüm.. hani otistliginde cok cesitleri var.. Ama spor yapma düsünceniz süper insallah pozitif enerji vercecektir ona.

Dediklerinizi anliyorum ama sanirim kendimi yanlis ifade ettim Anlattikca batti durumuna dusmemek ve konunun disina cok cikmamak icin.. Cocugun sorularinin cevabini dogru yerde bulmasi gerektigini dusunuyorum Yani mutfagi, yemek yapmayi pasta corek yapmayi ogrenmek isteyen gidipde taekwondo salonunda cevabini bulamaz demi. Umarim dogru yerde bilinclenir sandriyon Nirvana Anneler

Konu sahibinin sonradan yaptığı yorumları okudum da sanırım yeğeni gerçek hayatın farkına varmış. O yüzden böyle mutsuz. Çok akıllı çocukmuş gerçekten. Böyle akıllı çocuklarla uğraşmak anne baba için zor oluyor. Ben hiç sorgulamayan bir çocuktum. Annemle babam çok şanslıymış Biraz salağım sanırım

Dini konu yasak olduğu için yorum belirtemiyorum. Şu kadar söyleyeyim sorgulama hakkında kitap yazabilirim.

İşte anlatmaya çalıştığımız bu Allah ın varlığını söylemez misiniz sorusuna cevabımı yazdım farklı görüşler olduğunu söylüyorum diye Ben, annem yahut da @Milana22 Allah a inanıyor ya da inanmıyor diye çocuk da bizimle aynı fikirde olmak zorunda değil ki Biz bunu ifade etmeye çalışıyoruz Ailesinin doğrusunu neden çocuğa dikte edelim, o bir birey sorguluyor bırakalım arasın bulsun kendi gerçeğini "Ailesinin doğrusu"nu anlatmanın iyi olmadığını ifade etmeye çalıştım Babam bana ne deseydi o yaşımda demişsiniz ya ben de babamın ne diyeceğini yazdım ama ben onu da demeyeceğimi farklı görüşler olduğunu söyleyeceğimi de ifade ettim Esasen konu bizlerin neye inandığı değil çocuğun kendi varoluşunu sorgulayıp ulaşacağı sonuç

din kursuyla alakası Yok bemce sağlam bi felsefeciye ihtiyacı var minik arkadaşımızın

Ayni seyi yazmissinizda ben sorgulamak kotu demedim ki cocuk birseye inanmiyor gibi bahsetmis konu sahibi. Bende inanclari neyse onu kitapla ve ornekle anlatip icerigini karistirmaninda coxuga ait oldugunu anlatmaya calistim ama yanlis anlasildim galiba. Ben benim dogrularimla herkesinki bir gibi bi aciklamada bulunmadim. Sizin cocugunuz anne biz maymundan mi geldik Allah var mi derse ne cevap verirsiniz. Allah in varligini soylemezmisiniz. Sonrasinda tabiki cocugunuzun sizi kabul etip etmemsi sizin dusunceniz. Ben konu sahibi yegenin boslukta olmasindan rahatsiz oldugu icin inandiginiz gercegi soyleyin dedim. M monalazo akşam güneşi tek ayak

Hangimiz sorgulamadık ki küçükken. Bence anormal bi şey Yok. Bende araştırır okurdum ortaokul çağında. Sorular sorardım, garip garip. Hemen böyle zaten annesi babası boşandı, psikolog da faydasız işte zaten ateist olmuş vs diye kendinizi doldurmayın. Pedagog a götürün. Bir pedagogla randıman alamadıysanız başkasına götürün. Terapi dediğimiz şey de 1 kere ile olan bir şwy değil umarım biliyorsunuzdur.

Spor iyi olur. Kanalize olur. Dusunceleri dagilir. idialize olur. Ama boks cok kaba ve kuralsiz. Tekvando onerimdir. Maclara katilir. DiDee

seviyorum seni soylemeden gecemedim

Boş kaldığıda yok ki garibimin. Dersler. Bilim sanatın müzik bölümüne de gidiyor. Kısa filmler çekiyor. Oyuncaklarını boxup icatlar çıkarıyor. Çok zeki ve dolu dolu bir çocuk. Anneside öğretmen zaten, çok bilinçli bir anne bu konularda. Sorun zaten yeğenimin bunlara kafa yorması değil. Çok mutsuz ve hayal kırıklığı hisseden bir çocuk, halinden hoşnut değil.

Ben bu " Çocuğa herşeyi sunalim, o kendisi seçsin" düşüncesine katılmıyorum. Teoride öyle düşünülse bile pratikte hiç te öyle olmuyor. Çünkü inanıp inanmamak, takim tutmak yada hobi edinmek gibi bir şey değil. Ben bunu seçtim, o da istediğini seçsin diyebileceğimiz bir durum değil. Netice itibariyle elbette kendisi seçecek, ama inanan yada inanmayan her insan çocuğunu kendi düşüncesi yönünde etkilemeye çalışır. Görünüşte herşeyi sunuyor gibi görünse de alttan alta kendi düşüncesini işler, bunu da gayet bilinçli yapar. İnanan insan için cennet - cehennem kavramları olduğundan çocuğunu yönlendirmeye çalışması çok normal. Yine inanmayan bir insan da böyle kavramlar olmasa da çocuğunun inanmasını istemez, bunu geri kafalilikla eşdeğer görür çünkü . Sonuç olarak inanç noktasında herkes kendi çocuğunu kendi dogrulariyla yetiştirir. Ama bu, çocuğun ilerde öyle olacağı anlamına gelmez, son karar verici yine kendisidir. Arada bu konuyla ilgili yorumlar görünce ben de kendi fikrimi söylemek istedim.

Daha önce de yazmıştım oğlum daha okula gitmeden benim annem var onun annesi anneannem, onun da annesi var onun annesi kim, onun annesi kim deyip ilk anneyi arardı Ben de insanların yüzyıllardır bu sorunun cevabını aradığını onun da arayacağını söylemiştim Sorgulamaktan zarar gelmez ama tabii abuk sabuk bilgilerden uzak durmalı internete çok bulanmamalı Bu arada ateizm yahut tanrı tanımamak da bir tercihtir vs bu kötüdür deyip çocukları baskılamamak gerekir

Annesi tabi ki ilgileniyor. Yeğenim aslında sosyal medyadan, duyduklarından etkilenmiş değil. Her şey kendi gözlemi ve ona bir şey anlatamıyorsunuz. Hep bir cevabı var ve sizi köşeye sıkıştırıyor. Öyle de olabilir tabi. Ama bu onu mutsuz ve takıntılı yaptı, sorun bu. Mutlu olamayan bir çocuk. Z

Yorumunuz için teşekkür ederim. ayrıca tespitiniz de çok doğru. Yeğenim anne baba ayrılınca erkenden olgunlaşmak, hayatı sorgulamak zorunda kaldı. Şimdi de depresyon içinde mutsuz ve içine kapandı. Gerçekte olmadığını, kimsenin olmadığını, büyük bir yokluğun var olduğunu hissediyor. Bazan bir insan şoka girer de bir tokat kendine getirir ya. Bende onu günlük yaşama geri döndürecek bir çare arıyorum. Boks düşüncesi iyi gibi gelmişti ama ortamı çok kötüymüş. Trabzon da da durum farklı değildir herhalde.

Anne mükemmelliyetci, kuralcı ve eleştiri kabul etmeyen innatcı yapıda. Baba, kuralsız, avare, uçuk kaçık anne rarafından küçümsenen birisi. Ya... mune yine doğru tespit. Baba yeğenimi alacağı zaman, kardeşim ona tembihliyordu. Sakın hamburger, kola vs yiyip içme, dondurma yeme, bunlar sana zararlı. Baba da alıp onu çocukların sevdiği bir yere götürüp hamburger ısmarlıyor. yeğenim anne tembihlediği için yemiyor tabi. Ondan sonrası sinir savaşı. Baba anneye kızıyor. Annesinin yasakladığı şeyi baba sunduğu için çocuk babaya kızıyor. Babasıyla tartıştığı için anneye kızıyor. En sonunda kendine öfkelenip kendisine kızıyor. Bir hamburger bile ağzından burnundan geliyor. Ne var sanki haftada bir yese. Böyle şeyler işte.. yeğenimi deli ettiler.

ateist değil direk nihilist olmuş. normal. sınav stresslerinden vs bunalmıştır. ayrıca nihilizm bence en mantıklı felsefe akımı =)

Bence sıkıntı tamamen sorgulamalarına verdiği cevapların toplumla uyuşmamasından kaynaklanıyor. Büyük ihtimalle içten içe yalnızlık çekiyor şu anda. Bir dönem yalnız bırakmanızı tavsiye ederim. Tabii ki de demek istediğim başıboş bırakmak değil, sadece düşüncelerine müdahale etmeyin veya söylediklerini yönlendirmemeye çalışın, kendi fikrinizi söyleyip geri çekilin en fazla. Kafasında bazı şeyler netleşince bu mutsuzluğu kalmaz, kendini olduğu gibi sevmeye başlar.

Bende cok dusunurdum, cok iyi hatirliyorum benim bu surecim 5. Sinifin sonunda baslamisti, ortaokulda ayyuka cikti, basima agrilar girerdi dusunmekten. O zaman internet filan yoktu ama dusunurdum. Kafamdaki sorulara cvp bulmam tam olarak universitedeyken oldu. Yani epeyce kafa yordum :) Kafasindaki sorulara yasadigi tecrube ettigi seylerle cevap bulursa inanci saglam bi genc olur. Bos kaldikca dusunuyorsa aktivitelere yonlendirin en iyi cozum bu.

Hanımlar, lütfen özellikle rica ediyorum konuya dini yorum yazmayın, 12 yaşında bir çocuğun yaşadığı bu sıkıntıların çözümü için konu sahibesi ne kadar çok cevap alabilirse o kadar iyi olacağından, konunun dini içerik nedeniyle kapatılmaması için azami özen gösterin lütfen.

bende aksine felsfe ile çok ilgilendiğim için konu dikkatimi çekti sandriyon Nirvana Anneler

Bende küçükken etrafıma bakar Kendi kendime ben yoksam bunlarda yok derdim Yani filmin kahramanı ben misim gibi mesela Ben var oldugum için etraftakilar derdim gözümü kapatıp işte böyle derdim Bu uzaklastigim yerlere bakarak ben yok olmaya başladığim için onların da yok olacaklarını düşünürdüm şuan aklıma bunlar geldi

Aslinda sorgulamak, derin konulara takilmak normal yada birazda karekter meselesi. Bende cocukluktan beri her seyi sorgulardim ve cevap alamazdim, hatta cogu kez günahtir, daha kücüksün diye gecistirilirdi. Tabi almanyada bir türk müslüman olarak yetismek dahada baska sorular getiriyor, o yüzden bende hep mutsuzdum ama bu zamanla degisiyor... bende uzun sürdü ama gercek ergenlik yasi bana göre 40 o yüzden rahatim yani ;-) Ama diger anlatiklariniz, tik mi desem artik onlar biraz düsündürüyor... benim yegenim otist ve onunda degisik "tikleri" var... öyle bisey olabilir mi diye aklima geldi? AngelicaPickles

Sorgulamak kötü bir şey değil. Sorgulayan insanlar eninde sonunda doğruyu bulur. Sorgulamadan kabul etmek, tornadan çıkmış gibi bir örnek insan yetiştirmek daha yanlış. Bu konu fazla gitmez, mune kapatır gibi geldi bana. dusduru

Daha ilkokuldayken, dunya neden adil bir yer degil, hayat cennete girmek icin bir sinavsa, neden bazilarinin sinavi bu kadar agirken bazilarininki hafif, issiz bir adada dogup buyuyen, dini bilgisi olmayan biri neyle yargilanacak, allah neden insanlari cennete sokmak icin biyle bir yol izlemis bastan herkesi iyi yaratsaydi ya, onun yarattığı kotuler yuzunden, iyiler aci cekiyor, nasil buna goz yumuyor vs vs lerle baslayip, allah varsa bile ben bebeklerin tecavuze ugrayip parcalanarak olduruldugu, insanlarin acliktan birbirlerini yemek zorunda kaldigi sinavi yapan allaha tapinmak istemiyorum diye sorgulamami bitirmistim. Daha 10 yasinda falandim sanirim. Eger sorgulamaya ve fikir uretmeye devam ederse zaten ne yaparsaniz yapin onu degistiremezsiniz. Zamanla kendi sorularinin cevaplarini verip, kendini ait hissettiginde mutlulugu bulacak.

Akıllı evet. Zeka yaşı da fazla. Ama mutsuz. Z

Otistikmi demek istediniz. tulipa ΛŁŁ -SТΛЯ başlangıç 66; güncel 62; hedef

Aynen öyle, insanın karnı doyuyor, çıplakta kalmıyor yani eski de olsa giyecek birşeyleri oluyor ama ruhu doymuyorsa hep bir yanı eksik kalıyor, anne babanın çocuğuna sevgisini göstermesi çok önemli, ne kadar doğru bir yaklaşım olur bilmiyorum, belki cahilce bir söylemde bile bulunuyor olabilirim ama anne babasından yeterli sevgiyi gören çocuğun ergenlik dönemini rahat geçireceğini, aile de sevgi ve huzuru yakalayınca yanlış kişilerle arayış içine girmeyeceğini, anne babayla ilişkisinin daha şeffaf ve güven üzerine kurulu olacağını düşünüyorum.

Sorun ateist olması değil. Ateist olduğu içinde değil. Hiçlik ve herşeyi aslında yaşamıyor, sanal olarak hissediyor olmak düşüncesine kapıldı ki bazan bende öyle hissetmiyorum değil. Bu his onu sıktı, bunalttı, içini daralttı ve depresyona girdi. Şimdi biraz daha iyiymiş. Herşeyi yoğun, fırtınalı yaşayan bir çocuk işte. Herhalde aklına gelen bu yeni fikre biraz olsun alıstı. Yokuspokus

Ama işte bu sorgulamayı, gelişmeyi engeller Yani babanız o kitap kötü demiş atmışsınız sınırı çizmişsiniz hayatınıza Babanız benim babam olsa idi evet o kitap doğru deseydi de ona inanacaktınız Oysa olması gereken farklı görüşler olduğunu ve çocuğun da kendine ait bir görüşü olabileceğini söyleyip bunu geliştirmesini desteklemek Tek tipleşmek iyi bir şey değil ki Mesela var olanı gerçek olanı kitapla öğretin demişsiniz de gerçek olan nedir Bırakın dini felsefik farklılıkları aynı dine inandıklarını hatta o dinin alimi olduklarını söyleyenler bile farklı yorumluyor bir çok şeyi Yani gerçek olan bir şey yok ki yahut gerçek tek ise de herkes farklı açılardan bakıp farklı görüyor Çocuk da bunu öğrenme aşamasında onu tek mutlak doğruya yöneltmek onu köreltir

Taekwondo kesinlikle M monalazo akşam güneşi tek ayak

Benim çocuklugumda bu kadar kaynak yoktu bende düşünürdüm böyle ağır şeyler Şimdikilerin dusunmesi çok normal Dusunmuyorsa belki sorun vardır Herkes gecer böyle dönemlerden panik yok

Yeğenini geçiş döneminde olabilir ya da yeni şeylere merak sarmıştır. Ve eğer bazı şeyleri sorguluyor ve merak ediyorsa sevinebilirsiniz. Felsefe mezunu biri olarak felsefenin en temel konusu soru sormak her şeyden önemlidir bize yegane kapıları açacak anahtardir

Şimdi Nasıl ifade edeyim bilemedim de bu bir bunalım değil ki Klasik varoluş sorgulama Olması gereken esasen Ama toplum hep Allah inancı ile büyütüldüğünde sorgulamıyor Sorgulayan daha ileri yaşta yetişkin iken sorguluyor o yolunu çiziyor Ama çocuk her şeyin nedenini niçinini araştırırken kendine dair sorular buluyor ve bunu araştırıyor buna sorun gibi yaklaşmazsak sorun olmaz ki Yazdım daha küçücükken bunu soruyorlar bunu sormasını normal karşılayıp herkesin sorduğunu anlatınca hiç kendini kötü hissetmeyip kendi teorilerini geliştiriyorlar Din hassas bir konu ama hayatta tek doğru yok bırakın arasın çocuk kendi doğrusunu o bunalımların bir çoğu da Allah ı inkar mı ediyorum endişesi Olağan yaklaşılırsa atlatır

en onemlisi ruhu doyurmak degil mi zaten mune? cocukken cok iyi hatirliyorum annem hic bana beni sevdigini soylemezdi, cok uzulurdum cocuk aklimla sevmedigini dusunurdum, keske bana kiyafetler oyuncaklar almasa da sadece birazcik sevse beni derdim o yuzden oglum dogdugu gunden beri gunde bir milyon kere seni seviyorum derim, hic supheye dusmesin diye :)

Sorduğu sorulara paniklemeyin. Arkadaşımın oğlu 6 yaşındayken karadelikler hakkında yorumlar yapar ve öyle şeyler anlatırdı ki gerim gerim gerilir acaba cidden matrix mi var diye sorgulardım. Daha sonra ataist oldu şimdi de uyruğunu sorguluyor. Şimdi 14 yaşında ve hızına yetişemiyoruz. Annesi kafayı sıyıracak neredeyse. Benim oğlumda 2. Sınıfta eve ben hıristiyan oldum diye gelmişti. Bence çocuklar müthiş zekiler. Bu yönden bi uzmanla görüşebilirsiniz.

Ben bu konuda şanslıyım sanırım, çünkü o yaşlarda bu tip şeyleri sorgularken cevap alabileceğim karşılıklı tartışabileceğim bir ailem vardı. Babam da küçükken benim gibiymiş, geçtiğim yolları biliyor beni anlıyordu. Evet bu sorulara belki hiçbir zaman tam anlamıyla cevap bulamadık, hala bir çok şeyi sorguluyorum. Ama yalnız oladığını bilmek, senin gibi başkalarının da bunları düşündüğünü görmek çok rahatlatıcı olmuştu benim için. Çocuğun bu düşüncelerini yargılanmadan rahat rahat paylaşabileceği birine ihtiyacı var. Ay bu çocuk neden böyle diye ahlanıp vahlananlara değil. Bu onu daha kötü hissettirir.

Belki 13 sayfa boyunca böyle bir tavsiye gelmiştir, okumadım ancak benzerlerini yaşadığım için tavsiyem Anne-çocuk birlikte bir psikologa gitmeleri ve öncelikle aralarındaki anne-çocuk bağı üzerine çalışmaları. Ergen psikolojisi üzerine daha iyi bilgisi olan, alanı bu olan bir psikolog ile çalışılırsa daha güzel sonuç alınır. Ben hatırlarım, size inanılmaz gelebilir 6-7 yaşındayken her şeyi sorguluyordum ki normal akışta bir çocuğun soyut algısı 9 yaşından itibaren oturmaya başlıyor, ardındaki 2-3 sene içinde de ergenlik başlıyor zaten. Benimki aşırı yüklemeden oldu onu da belirteyim, annem acayip otoriter, kuralcı ve kalıp bir insandı, doğruları keskindi ve ben tüm doğruları-adalet algısını sorgulamaya başlamıştım 7 yaşlarında, şaka gibi :) Bu yüzden annesi ile ortak çalışsınlar bir psikolog eşliğinde, baba da belirli günlerde katılsın. Boşanmış olabilirler, ancak anne-baba görevleri bitmiyor; psikolog zaten babayı da ara ara dahil edecektir; çocuk kendi sorularına cevaplarını kendi bulacak ve fakat yanında sağlam, anlayışlı ve sağlıklı iletişimde kalabilen anne-baba şart, daha asi, içine kapanık ve sorunlu bir çocuk olmaması için.

Depresyon yasiyor bu cocuk bence yaa. Depresyonda bu anlamsizliklar olur. O anlamsizliklar cok ruh acitir.

Ben aksini düşünüyorum. Bir sporla ilgilenmek, onu disipline etmek demek değildir. Ciddi anlamda eğilim göstermesi gerek ki günde 2-3 saat kan ter içinde çalışsın. Yüzme ve basketbol belli ki altın tepsi ile sunulmuş. Özel okullarda zaten bu olanaklar var. Maddi durumu iyi yeğeninizin. Ama yüzmeden ya da tekvadodan kastım ders saatlerinde gidip keyfiyetle takılmak değil. Bunlar ciddi sporlardır. Beni de küçükken tesadüfen sanata yönlendirdiler. Ama dışarıdan herkese çok elit gelen bu kavram için haftada 3 gün 5 saat çalışıyorduk. Mutsuzluğu sadece sorguladığı şeylere bağlı olmayabilir. Detayları bilmiyorum, ilişki ağlarını... Babasızsa eğer bu da bir mutsuzluk sebebidir. Babası yoksa baba yerine koyabileceği, örnek alabileceği, onunla maddi manevi ilgilenen, kolundan tutup sinemaya götüren, sohbet eden birine de ihtiyaç duyuyor olabilir. 12-13 yaşlarındaki bir çocuk, ergenliğe girmenin hazırlığında zaten, hormonlar değişir, davranışlar şekillenir. Soyut düşünce, sorgulamalar tavan yapar. Boks olayına tekrar gelirsem Eskaza ilgilense, sadece dediğiniz gibi dayak yiyip ya da birilerini dövüp gelmeyecek eve. Oradaki çevre ile de iç içe olacak çocuk yok yere şiddete eğilim gösterecek. Bence böyle disipline edilemeyen, merdivenaltı alelade yerlerde var olabilen sporlar için çok küçük. Yazık yani çenesine bir yumruk alsın dünyayı algılasın demek pek çözüm odaklı değil. O enerjiyi alakasız bir alana yönlendirmiş olursunuz. Boksa ilgi duysa ilham alabileceği uyuşturucuya bulaşmamış, mafyatik bağlantıları olmayan, kültürlü biri yok. Mesele dayak yemesi değil. Zevk alması, almaması da değil. Madem düşünecek vakti çok, aile bağları zayıf ve ilgilendiği spor dalları var; o halde o dağınık zihni toplayabileceği, enerjiyi boşaltabileceği sosyal örgütlenmesi de tehlikesiz olan, yaşına uygun bir disipline yönlendirin. Fenerbahçe spor kulübü altında atletizm bile olabilir. 5 km koşsun bi, kan ter içinde kalsın, hocası nefes aldırmasın, ayakları şişsin vs vs. Kuralsızlıktan ziyade, kurala ihtiyacı var. Enerjiyi atsın, çeneyi dağıtmasın. Boksa hayır diyorum. Yazık etmeyin çocuğa.

Ingilterede 15 yasinda bi kiz 7 yasinda bi kizi bogarak oldurup bicakla icine bakmis, herkesin robot oldugunu dusunuyormus, robot mu degil mi diye oldurmus. Aklima o geldi. Bu tarz aslinda var olmadigimiz vs meta ustu dusunen cocuk/ buyuk insanlardan korkarim. Durum vahimse psikolog degil psikiyatr a goturun. yenGEnC

İnsanın iyi ve ya kötü olması dolu veya boş yaşaması, ahlaklı ve ya ahlaksız olması dindar olup olmamasıyla ilgili değildir. Neler duyuyoruz...

Yüzme, basketbol bunlarla ilgileniyor zaten.. Koleje gidiyor. Elit bir çevresi var. Ben onu bedenen zorlayıcı, stres atabileceği, fazla kuralı olmayan bir şeyin iyi geleceğini, azıcık yeryüzüne indireceğini düşünüyorum. Çünkü görünüşte boşanmış anne baba dışında her şeyi mükemmel. Bunlar onu mutsuz etmiş. Belki küfür eden yeni arkadaşlar onu biraz dünyaya, gerçeklere çeker olamaz mı?