Çok güzel yazmışsın cok teşekkür ederim.

Alttaki yorumda da ondan bahsettim, içimde hareket etmesi hala tuhafima gidiyor Yatmayı benden cok seven var midir acaba günde 18 saat uyuyabilirim lakin şuan belim ağrıyor, galiba hep negatif yonlerinden bahsettim ama bana kimse bunlardan bahsetmemisti, tüm arkadaslarim "ayyy dünyanin en güzel duygusu" dediler, ama ben öğrendigimde agladim birtek, ondan sonra hiç duygusallaşamadım, belki bu benim kendimi koruma içgüdüm bilemiyorum. Yoksa sevmiyor muyum, olur mu öyle şey, doğsa da hayatimiza dahil olsa diye dört gözle bekliyorum ama hamilelik tuhaf bir his.

Yok benmki öyle değil hamilelik korkusu 9 ay cok uzun vs. Yoksa cok isterim pamuklara sararım o bebek kokusunu içime çekmeyi . push ;

Ters düz olacağından hiç şüphem yok zaten

Ben 42 yasinda anne oldum. Su an 5 yasindaki dünyam yanimda uyuyor ve uykuda bile sürekli bana dokunmaya calisiyor Benim hamilelik sürecim sorunsuz gecti. 27 yil cok fena sigara icen ben, hamile oldugumu anlayinca biraktim. Migdem 3 gün hafif bunaldi, ve hamilelikte sekerim yüksekti, dogumdan sonra öyle bir sorun kalmadi. Bende hamile olmayi sevemedim cünkü cok inceledim herseyi. Salatayi yikarken keselemedigim kaldi Yani beni yoran kendi korkularimdi. Yoksa gayet rahat bir hamilelikti. Yanliz gercekten onun hareket etmesini ilk his etdigimde bende cok mutlu olmusdum Hamile olmayi nekadar sevmesemde, sonucu canimdan cok seviyorum Ben bu arada hic uykusuzda kalmadim. Benden fazla uyurdu hep, basinda bekler uyanmasini beklerdim Hakkinizda hayirlisi

Kendinize bebek isteyip istemediğinizi sorun. İstiyirsaniz ama hamilelik korkunuz varsa terapi alın. Ama genel olarak bebek istemiyirsanız yapmaya gerek yok. Bebek çook güzel ama çook zir birşey. Tüm hayatın omür boyu değişiyor. ben bu değişime değer buluyorum. Ama değer bulmayan da olurm mesela 3 cocuk falan istiyirdum şimdi 2. Yi gozüm kesmiyor tekrar uykusuz seneler emzirmeler 7 24 bebek uleilgilenmek bana zor geliyor tekrar yapmama karari aldım. Eşim istiyir ama yapacak bisey yok benim vücudum benim kararım

28 bitiyor yarın Allah nasip ederse, emzirmek inanilmaz korkuyor beni, daha doğrusu mastit olmak fobim herhalde ablamın tıkanmıştı göğsü oradan kalma bir korku var ya düzgün emziremezsem diye korkuyorum, uyur kalırsam diye korkuyorum, deliriyorum herhalde S Spizella

Zor bi karar ne istediğimi de bulamıyorm kaybolmuş gibiyim sanki D

Geçmiş olsun esiniz nasıl şimdi

Kadın doğumcu normal alttan muayene etti. Rezerve ayrı mı bakılıyor? D

Cok geçmiş olsun eşiniz iyileşti mi? D

Uzun uzun yazdığınız için cok teşekkür ederim. Benm sorunum psikolojik galiba karnımda bi canlı düşüncesi ürpertiyor beni. Onun dışında yatmayı cok severim yer içer yatarım yoga yaparım faln. Alkolsüz birayı demerim belki

Hayatı boyunca fink fink gezen biri olarak ve herhangi bir çocuğun sorumluluğunu almayan biri olarak bu hayatta bir parçamın olmasını istedim.. özellikle son zamanlarda çok baskın çıktı bu isteğim.. Şuna inanmıyorum mesela anaç olmak herkesin fıtratında yok bu ben de yok kesinlikle ama anaç olmayan anne olmamalı diyenlere asla katılmıyorum bunu birkaç kişiden duymuştum.. Ne olursa olsun bizim içimizde büyüyen bir canlı bizim parçamız kanımız canımız tabii ki de bizim kendi çocuklarımız diğer çocuklardan çok daha farklı olacaktır içgüdüsel olarak zaten koruma ve sahiplenme geliyor mesela ben hamile kaldıktan sonra inanılmaz bir sahiplenme geldi üstüme. Ama bunca zaman anne olmaktan korkmamın en büyük sebebi insanların olumsuz yorumları da bunun sebebi de şu "çocuğun olunca hayatın bitecek" " asla yanından 1 dakika ayırmayacaksın" " tatilleri gezileri unut" " uykuyu unut" "Duş bile alamayacaksın" Bu cümleleri asla kulak asma konu sahibi. Beni bunca yıl korkutan en büyük cümleler bunlardı herkes aynı şekilde anne olmak zorunda asla değil hiç kimse bir değil ve kimsenin anneliği de kimseden üstün değil. Kişiliğini unutup bireyselliğini unutup hayatını komple çocuğuna adayan bir annenin de piskolojisi normal değil tamamen sokağa salan annenin de bir değil ama bunun ortasını dengesini bulmamız gerek. Ben çocuğumu anneme bırakarak en azından birkaç gün kafa dinleyebilmeliyim ilerleyen zamanlarda bu anne olur, kaynana olur, en olmadı bakıcı olur. Bizler anne olarak mutlu olmalıyız, kendimizi unutmamalıyız ki çocuklarımıza da verimli anne olalım. Ben çocuğumdan önce bir bireydim ve çocuğumdan sonra da bir bireyim ben sadece birinin annesi değilim benim sıfatım sadece X'in annesi olmak değil. Ben benim ve benim çocuğum sadece benim hayatımın bir parçası.. Yoldaşım, sırdaşım, parçam ama ben birinin annesi olarak bu hayata gelmedim hayattaki tek sıfatım bu değil.. Tüm olumsuz yorumlara kendimi kapattım. Kimse annesinin karnında zaten anneliği öğrenmiyor.. Eğer çocuk istiyorsan iyice düşün yap olumsuz yorumları kafana çok fazla takma bu arada şu da var ben hamile kalmadan önce keşke iki çocuğum olsa diyordum örneğin bu çocuk doğar arkasından bir tane de yapayım kardeşiyle bir büyüsün onu artık es geçtim kesinlikle bir tane de inşallah kalırım ona da yeterli ve düzenli imkan sağlarım diye düşünüyorum artık tamamen mantıksal boyuta geçtim çünkü.. Ama iyi ki de yapmışım henüz çok küçük daha Cinsiyetimiz bile belli değil ama iyi ki o var isteyerek yaptım planlayarak yaptım çocuğum benim özgürlüğümü almayacak, beraber de eğlenebiliriz beraber de gezebiliriz yeri gelir tek başıma da gidebilirim yeri gelir ailecek giderim bunun dengesini sağlayacağıma inanıyorum ve kesinlikle insanların yorumlarına kendimi bu konuda kapatıyorum sana da tavsiye ederim

Oscarcollerde Ben gurbette değilim. Gurbet benim içimde Anneler

İşte o önemli Pişman olacağınıza eminseniz beklemenin alemi yok çünkü her geçen sene kadınlar için bu iş zorlaşıyor biyolojik gerçekler ortada maalesef her ay yumurta sayımız ve kalanların kalitesi düşüyor bu da daha zor gebe kalmak gebe kalınsa bile hamileliğin bedene eziyeti daha çok olması demek oluyor Maddi durumunuz da çocuk büyütmek için elverişli ise hiç beklemeyin ben 34 te başladım istemeye 35 e doğru ancak oldu hemen olacağının da garantisi yok çünkü biz 7 ay bekledik olacak diye

Yani çocuk bizim toplumda bir 'must' olarak kadınlara empoze ediliyor ama alakası yok, belki istemiyorsunuz konu sahibesi? Rahatını seven insanlar gayet istemeyenler, bunda acaip bir şey yok.

Toplum baskısından ziyade annem babam başımın etini yiyor sürekli

Panik atak hastalığına yakalanmadan önce bir çocuğum oldu. 2. Yi panik ataktan sonra düşününce çok korkuyorumdum. İçimde bir canlı hareket edecek büyüyecek doğacak diye. Neyse hastalığı atlattıktan sonra beklenmedik bir gebeliğin oldu. İlki gibi keyfini aldım. Daha güzel bir hamilelik daha kolay bir doğum geçirdim. Terapi alırsan geçecek ama hamile olduktan sonra tamamen bitecektir

Hatta bu korkum sayesinde buradan bir üye ile tanıştım, o da benim gibiydi. Şu an bebeği var, zamanla alıştığını söyledi M

9 ay sayılı zaman, göz açıp kapayana kadar geçiyor. ilk çocuğumu 30, ikincisini 34 yaşında kucağıma aldım. Her sene fark ettiriyor kadınlarda. Tahammül seviyeniz vücut dengeniz değişiyor. Anaç bir yapınız varsa ve sadece hamilelik fikri korkutuyorsa psikolog desteği alabilirsiniz bence de. Bana sorarsanız hamilelik en kolay en güzel zamanlar. sonrası daha büyük kaygı barındırıyor.

Bence bir süre bu konuda pskolojik destek alın. Benim teyzem de 31 yasında anne oldu ama. hep kendisini hazır hissetmediğini söylüyordu. Şimdi keşke önceden evlenip yapsaymışım diyor. Ve de hamilelikte sigara kokusu vs tiksiniliyormuş herhalde bende bilmşyorum tam

Hatta bu korkum sayesinde buradan bir üye ile tanıştım, o da benim gibiydi

Teşekkür ederim, eşimin tedavisi devam ediyor. Şu an idame tedavisinde, 2 ay sonra biyopsi yapılacak, eğer temiz gelirse tedavimiz sonlanacak kontrol altında olacağız sadece 3 yıl daha. Psikolog evet iyi gelmişti baya, psikologum daha çok herkesin bu kadar sevinçle karşıladığı durumun beni neden korkuttuğu üzerinde durmuştu. "En fazla ne olabilir?" sorusu ile korkularımın üzerine gitmiştik sürekli. Korkum azalmıştı o dönem, çok hazır hissediyordum ama böyle oldu.

Anne olmak büyük bir sorumluluk bunun için kendinizi tamamen hazır hissetmeniz gerekiyor. Ayrıca çocuk için yaşınız daha genç. Gerekirse bu durum için bir psikologtan destek alabilirsiniz

Sigara da içiyorum malesef bunun için de hipno terapi düşünüyorum. Kendi irademle bırakamıyorum malesef yani tamamen s. çmış gibi

Cok anaç bir insanım gül gibi bakar büyütürüm sadece hamilelikten cok korkuyorum 9 ay cok uzun gibi geliyor. Cok iyi ifade edemedim sanırım kendimi. D

Zaten yaşınız 33.5 sene de az değil. Siz bir çocuğa bakamam annelik yapamam diyorsanız doğurmayin

Çok haklısın 9 ay çok uzun keşke erkekler doğursa ya

Bizimkine şuan aşırı gıcığım, tekme atıyor yerimden sıçrıyorum resmen, anneme diyorum ki koş gel bak, elini koyuyor gözüyle takip ediyor, bizimki kıpırdamıyor kesin hihihiiii diye sinsi sinsi gülüyor içerde İşte ben şuanda o hareketleri resmen hep gazım varmış gibi hissediyorum akhdjskak Bir de tuvaletimin gelip durmasindan çok yoruldum

Herkes anne olacak diye bir şey yok. Toplum baskisindan arinmaya çalışıp kendinize gerçekten bir insanın olene kadar tüm sorumluluğunu almaya hazlr miyim diye sorun.

Allah sağlıkla büyütmeyi nasip etsin inşallh benim hikayem nasıl olacak bakalm

Merhaba, bende sizin kadar evliyim ve ilk çocuğuma hamileyim. Bir gün çocuğum olsun istiyordum ama yıllarca erteledim. . Özellikle hamileliğin fizyolojik etkilerinden korkuyordum. Normalde biraz nazlı biriyim ama hamilelikte tam aksine her şeyim güzel gidiyor. Bulantım olmadı. Hiç ağrım olmadı. Hatta gebelik öncesinde baş ağrısı ve mide rahatsızlıklarım vardı. Gebelikle birlikte geçti. Şuan hamileliğim devam ediyor, ilerledikçe zorluğunu görür müyüm bilmiyorum ama benim çevremde gördüğüm gebeliklere göre çok iyi geçiyor. Kendinizi şartlandırmayın kötü durumlara. Ben tadını çıkartıyorum Doğum ve sonrası için tedirginlik illa ki var tabi. Yıllarca keyfe keder yaşadık karı koca.

canım ben de bikaç aya bebek yapmaya başlamayı düşünüyorum 2 yıllık evliyim ben de mesela sağlıklı olur mu herşey yolunda gider mi diye endişe ediyorum. ama endişelenerek elimize bişey geçmez iyi düşünelim iyi olsun belki de çok keyif alacaksın belli olmaz istiyorsan yap daha fazla erteleme bence ömür su gibi geçiyor 9 ay mı geçmeyecek inan sıkılmaya vakit bile bulamazsın bence yine de senin kararın

Ben 3 doğum yaptım ilk bebeğimi doğumdan sonra kaybettim. hayatta olan 2 cocugum var ama ben de sizin gibi düşünüyorum. bu arada 2. cocugum seneler sonra surpriz yapip geldi yasim da vardi. bi şekilde dogurdum... Üredikten sonra böyle düşünmek daha tuhaf bence hamile bir kadın görünce, yeni doğum yapmış birini duyunca acıyorum resmen. benim gebeliklerim çok riskli ve zor geçti. millet hamileliği özledim ayy karnımda kelebekler uçuşuyor falan diyince garipsiyorum. nesi özlenir ki.. hareketlerin kisitli, alınan kilolar bir ton sorun rahat uyuyamıyorsun bile. bir de yalniz baktım büyüttüm belki bu sebeple böyle düşünüyorum bilmiyorum. ama hamilelik çocuk sahibi olmak evet bir nevi tutsaklık özgürlüğüne düşkün olan yapmasın bence. Ha bu arada iyi ki varlar o ayrı konu.. tırnaklarına taş değmesin onlar benim canlarım ama çocuk doğurmaya aşırı anlam yükleniyor. Hemen hemen her canlı ürüyor zaten cok da acayip birsey değil önemli olan hakkıyla yetistirebilmek.

Çok acayip bişy değil mi müthiş aslında cok fazla duygu karmaşası hakkımızda hayırlısı inşallah D

Hiç korkulacak bir şey değil emin ol. Bana arkadaşlarım ay sen hamile kalsan Çok pimpirikli olursun diyorlardı. Hiç öyle olmuyor ama karnında taşımak kucağında taşımaktan daha kolay bebek orda çok korunaklı Bi yerde. Riskli Bi hamilelik değilse herşeyi yapabilirsin. Hatta ben hamileyken biraz da yediğime içtiğime dikkat ettiğimden sanırım daha dinç daha sağlıklı oluyorum. Doğum da öyle. Biri sezeryan biri normal doğum yaptım özellikle normal doğum bambaşka Bi anı ve ikisi de çok özel. Anaç Bi yapım var diyorsun sırf hamilelik gözünü korkutmasın. Tek tavsiyem kafa olarak rahat ol. Güzel düşün güzel geçsin.

Nacizane, sigarayi cizgiyi gormeden 6 ay once birakmalisiniz.

Herkes aynı şeyi söylüyor D

Toplum baskısından ziyade annem babam başımın etini yiyor sürekli. Hiçbir şekilde laftan sözden de anlamıyorlar. Birgaripinsan

Hamileliğin ilk 3 ayı ve son 3 ayı der susarım Ama şuan o hallerimi bile özledim şaka gibi. İnsan hemen unutuyo cidden Ama hamilelik en rahat günlerimiş Bir bebek var küçük insan konuşamıyo edemiyor, her hareketinden ne demek istediğini ne anlattığını anlamak zorundasın ve hayatının sonuna kadar hep bir sorumluluğun olucak.. annelik cidden zormuşş bi o kadarda kolay. Ama çok güzel

Çocuğunu çok sevmek dünyalar kadar sevmek ama anneliği hiç sevmemek diye bir şey var sanırım bazı kadınlar için. Yeni yeni itiraf ediliyor bu da önceki nesillerde asla dile getirmezdi kimse. Ben korunmama rağmen hamile kaldığımda hüngür hüngür ağladım dünyam yıkıldı. Bitti dedim benim için hayat. Meğerse düşük yapıyormuşum ve değerler normale sonradan döneceği için test pozitif olurmuş ve öyle mutlu oldum ki tekrar dünyaya dönmüş gibi oldum

Hipnoterapi deneycektim sigarayı bırakmak için sonra vazgeçtim başka bir sürü tramvalarıda ortaya çıkarabiliyormuş. D

Bilmediğin, yaşamadığın bir süreçten korkman çok doğal. Sonuçta hem fiziksel olarak hem ruhsal olarak bu süreçte bir değişime uğrayacaksın. Bu değişim hayatını etkileyecek, eşinle beraber paylaşacağınız ortak, önemli bir sorumluluğunuz olacak artık. Her çocuk birbirinden farklı. Sen üç çocuklu anne de olsan, dördüncü hamileliğin, çocuğun seni farklı zorlayacak, farklı etkileyecek.

Yok valla doğumdan sonra karında gaz hareketleri olur ya ben bi an tekme sanıp sonra üzülmüştüm artık karnımda değil diye. Ben de elleyip yerini anlamaya çalışıyordum nst ye girerken kalbi bu tarafta diye ebeye gösteriyordum.

Birebir aynı durumdayım ve 5 aylık bebeğimiz şuan... Psikolojik olarak sürekli dengesiz ama fazlacana gerçekçi belki de kendimi boşa yoran düşüncelerle savaşıyorum. Endişelerimi bastırmaya çalışıyorum sürekli ama bir yandan da gerçeklerden kopamıyorum. Bu da uykusuzluğa sebep oluyor malesef. Bazen karnımdaki bebeğim gerçek dışı geliyor sonra bir canlı dünyaya getireceğimi ve bizim bir parçamız olduğu aklıma geliyor nasıllar ardı arkası geliyor... Ve evet kesinlikle maddi olarak da rahata kavuşmadan olmaması gerekiyor bence de. Hele bir de bu zamanda...

Son haftalar o wc olayı artacak kaçıncı haftada sın bilmiyorum ama. Bilmiyorum ben seviyorum ya hamileliği doğumu emzirmeyi. Hepsi özel şeyler. Tabi zorlukları da var ama. Kaç kere yaşayacaksın bu duyguyu keyfini çıkar. D

Merhaba bende 34 yaşındayım evlenelim 3 yıl oldu bende evlendiğimde beri bebek hasreti ile yanıp tutusuyorum. 2 sene olmadı sebepsiz sonra kendiliğinden oldu 3 ay arayla 3 düşük yaşadım. Anne olmaya o kadar hazır ki ama nasip işte. Sadece bu konuyu ne kadar ertelesende şunu bilmeni isterim bu yola girmeye hazır hissettiğinde seni nelerin beklediği belli olmuyor. Tedavim ne kadar sürer daha ne kadar zaman beklerim anne olmak için bilmiyorum sadece bu ihtimalleride düşün belki bu dusuncege hazır olduğunda bir sürü sorun cikicak ve bunlar zaman alicak yasi 27 olup yumurta rezervi düşük olan insanlarda var. Bi tanıdığım sırf bu gel gitler yüzünden bebek sahibi olma ihtimalini kaybetti ilk zamanlar tüp bebege sıcak baksaydi eşi belki bebek sahibi olabilirdi ama şu an kızın yumurtası yok. En azından bi doktorla görüş beklemek hazır olmak için böyle bi zamana sahip misin onu gör sonra üzülmeni istemem

Bana da çok tuhaf geliyor biliyor musunuz hamile insanların karnını elleyemezdim zaten, suan 7 ay bitti hamileyim, içimde kımır kımır edince bir tuhaf oluyorum , elim karnımda gezemiyorum mesela, saçma geliyor, tuhaf geliyor

Düşün düşün de içinden çıkılmıyor ki akışına bırakmak lazım biraz da galiba

Olmazsa ilerde kesin pişman olurum zaten. Çok rahatıma düşkün bi insanm cok zorlanacağım ama onu sevgisiyle herşeyi aşarım gibi geliyor. Bearhug Once upon a time there was a happy bear family... Anneler

Psikolog iyi gelmiş miydi peki bu korkularınıza altında yatan sebep var mıymış? Ben randevu aldm ama 1 ay sonraya anca alabildim D

Sigara da içiyorum malesef bunun için de hipno terapi düşünüyorum

Her insan muhakkak anne olmak ister gibi bi düşüncem vardı şuan yanıldığımı anladım 5 yıldır bu istek içine gelmemiş olabilir, bunu istemiyor olabilirsin zorla anne olmak bence yanlış bi karar olur. Çünkü bu öyle bir karar ki hayatının tamamını bir anne olarak geçirmek durumunda kalacaksın.

Ben de çocuk sahibi olmaktan çok korkuyordum. Nasıl yetiştiririm acaba yetebilir miyim isteklerini karşılayabilir miyim diye. O yüzden yaklaşık 3buçuk yılı aşkın erteledim. Geçen başka bir konuya da yazmıştım size de yazayım 32 yaşında doğum yaptım. Cidden bu yaşta vücudum kaldırmıyor bebekle uğraşmak çok yoruyor. İstiyorsanız yapılması gerekenleri yapıp hemen harekete geçin derim.

İşin içine girince öyle olmuyor banada baştan hiç bir sorun yok dediler iki sene bekledim. Sonra kendiliğinden oldu her dusukte yeni şeyler öğrendim her hamileligimde yeni testler yeni araştırmalar umuram bunların hiç birini yasamassin çünkü çok zorlu bir süreç gerçekten

Her kadın çocuk sahibi olmak zorunda diye bir kanun yok. Benim çok arkadaşım var çocuk yapmamış olan, kocalarıyla çok mutlu 10-20 yıllık evlilikler biliyorum. Çocuk bir zorunluluk değil. Hayatımızda tek/öncelikli görevimiz çocuk doğurmak değil, önceliğimiz mutlu olmak. Bence kendinize bu kadar yüklenmeyin. Siz de çocuk istemeyen bir kadın olabilirsiniz, bu çok doğal. Gerçekten istiyor musunuz, bence önce bununla ilgili biraz düşünün belki zorunluluk gibi hissettiğinizden geriliyorsunuzdur..

Anladm yaptırmadım onları. 6 deneyin olmazsa gelirsin dedi doktor. Hormon testi yapalm demedi. -EarthLing- ben Can nedir şimdi bildim... Anneler

Yaşım gençte değil ki MissCherryBlossom

Valla iyi değil çok çok iyi düşünün 10 senelik evliyim 35 yaşındayım 5 aylık hamileyim daha doğmadı bile ama hamileliği görmek bile bana yetti Bedensel zorlukları bir yana gerçekten ben zorlu bir hamilelik geçirdim beni hastaneye yatırıp uyutun diye yalvardığım günlerim oldu sanıyordum ki en zoru oymuş hayır Bedensel acılar uykusuzluk bilmem ne inanın her kadın bunlara bir şekilde dayanır, en zoru işin psikolojik kısmı bu konuda bu kadar zorlanacağım aklıma gelmezdi Bebek daha içinizde büyürken onunla bağ kurmaya başlıyorsunuz bir anda bütün dünyanız o ana kadar hiç tanımadığınız bir başka insan oluyor, ya ona bir şey olursa ya sağlıklı değilse ya ben bir hata yaparsam düşünceleri yüzünden boğulmak üzereyim doğumum Ekim ayında Allah kısmet ederse ve Ekim gelsin çocuk doğsun sağlıkla gözümün önünde olsun diye gün sayıyorum ama gün de geçmek bilmiyor bu şekilde terapi desteği almama rağmen aşamıyorum korkularımı Sonra ikinci kısım geliyor çünkü bu sefer tamam Ekim geldi sağlıkla doğdu sonra diyorum... Eee sonra? Böyle bir dünyada böyle tonlarca sorunla boğuşulan bir ülkede ben bu çocuğu nasıl büyüteceğim? Daha kendimi güvende hissetmiyorum bu çocuğa o güven hissini nasıl vereceğim? Nasıl koruyacağım? Tıpkı şimdi olduğu gibi doğduktan sonra da hatta 40 yaşına bile gelse kalbim aklım hep onda olacak artık bu dünyada benden çok sevdiğim eşimden herkesten her şeyden daha önemli biri var. Önceden ne olursa olsun en fazla bana olur ve mücadele ederim dediğim şeylere artık öyle bakamıyorum. Bu çocuğun bana ihtiyacı var hem kendimi hem onu korumak zorundayım artık falan filan işte birine bu kayıtsız şartsız bağlılık birisi için bu kadar korkmak benim daha önce hiç girmediğim bir su ve korkutucu geliyor bana Sevgisine gelince evet o da manyak bir şey yani daha doğmadan bu kadar seviyorsam doğduğu zamanki sevgimi aklım hayalim almıyor En berbat en kötü günleri yaşarken eşimle gidip onu ultrasonda gördüğümüzde biri dünyanın dertlerini omzumuzdan söküp atıyor sanki öyle bir mutluluk her şeyi unutturan ama işte amalar hiç bitmeyecek artık bizim hayatımızda ne kadarını yansıtabildim buraya bilmiyorum cümlelerimle ama çocuk gerçekten delice istemeden maddi manevi tamamen hazır olmadan yapılmayacak bir şey ben yaşım geçiyor trenine takıldım ama kendimi çok sorguluyorum hala

Ben çok isteyerek anne oldum. Ama açıkçası konforuna düşkün de bir insanim. Çok uzun bir süre tek cocukluydum sonra sürpriz şekilde hamile olduğumu öğrendim. Riskli bir gebelik geçirdim aylarca yattım erken dogmamasi için... Klasik olacak ama annelik duygusu evet bambaşka... fakat hiç hesapsız öğlene kadar uyuduğum, rahat rahat gezip tozdugum, hiç umarsizca yasadigim gunleri özlüyor muyum?evet hem de deli gibi... çok büyük bir sorumluluk... her an tetiktesin.. yorucu, hem ruhen hem bedenen... Tüm bunlara rağmen pişman değilim. Çünkü ne kadar yorulup yıpransam da en zor zamanlarımda onlar sayesinde güç buldum. Bana yaşama enerjisi geleceğe dair umut veriyorlar. Hersey gelip geçiyor insan gezmekten uyumaktan sınırsız özgürlükten bile sıkılıyor bi zaman sonra.. Şu an mesela güzel bir yerde güzel bir evde yaşıyorum olanaklarım iyi fakat cocuklarim olmasa sanki bomboş olurdu hersey... hem ozgurlugumu özlüyorum hem de onlarsiz birseyden keyif alamiyorum. belki hiç çocuk yapmamış olsam farklı düşünürdüm bilemiyorum.

+1. Ben de 6 yıl erteledim. 34 yaşında kucağıma aldım bebeğimi. 15 aylık şu an. Bi kere daha bebek sahibi olmak istemiyorum. 1 tane yetti şükür ki maşallah çok çok uyumlu bir bebek olmasına rağmen

Bende de bu korku çok vardı, hatta bunun için psikolog ve psikiyatrist desteği alıyordum birlikte. Geçmiş gibiydi, kadın doğuma gidip folik asit başlamıştık. Bir ay sonra eşime lösemi teşhisi kondu. Yani demem o ki; her şey nasip... Olabiliyorsa, şartlar el veriyorsa şükretmek lazım, ama işte... İnsan kötü duruma düşmeden, o elindeki nimeti korku olarak görüyor. :) Yaşım oldu 33. Gerçi hala korkuyorum ama umarım bir gün bana da sıkıntısız bir hamilelik ve mis kokulu sağlıklı bir evlat nasip olur Ve kaygıdan uzak bir beyin

Kesinlikle öyle Çok açık konuşayım birden fazla çocuğu yapmış ya da yapmaya niyeti olan herkese şok içinde bakıyorum ben bu devirde maddi manevi tek bir çocuğun sorumluluğu ve psikolojik yükü bile çok ağır. Eskisi gibi doğan büyür kafasında değiliz birçoğumuz bir çocuk dünyaya getiriyorsak hakkını vererek yetiştirmek istiyoruz eh bu da insanı madden ve manen yoran yıpratan bir şey O yüzden biri çocuk yapmayı planlıyorsa ciddi anlamda her şeyi göze alacak ama her şeyi Bir kere müthiş fedakarlık daha hamileyken kendi yaşam tarzından bedeninden her şeyinden ödün vermeye başlıyorsun zaman ilerledikçe ve bebeğin doğumu ile bu fedakarlıklar kat kat artıyor Depresyona girebileceğini eski hayatını özgürlüğünü deliler gibi özleyebileceğini zor karakterli bir çocuk olursa sınırlarının aşırı ama aşırı zorlayabileceğini eşinle baş başa kalmanın bile çok uzun bir zaman zor olabileceğini her şeyi hatta Allah korusun hasta ya da başka sorunları olabilecek bir çocuk olabilme ihtimalini bile kabullenmen gerekiyor en baştan Tüm bunlara evet hallederim en kötü senaryonun üstesinden gelirim diyebilmek gerekiyor Allah sağlıkla evlatlarımıza kavuşmayı ve hakkıyla büyütmeyi nasip etsin Ben bu yola çıkarken maddi manevi tamam artık yaşım da geldi on senedir evliyim evliliğimi de doya doya yaşadım diyerek çıktım ama yolculuğu birebir yaşamak çok farklıymış her şeyi hesaplayabilirdim belki ama böylesine koşulsuz bir bağlılık sevgi ve bir şey olacak korkusu hiç listemde yoktu Gerçekten evlada duyulan hisler ona karşı olan koruma iç güdüsü bu dünyada daha önce hiçbir şeye hiç kimseye hissedilmeyen türden. Büyük ama bir o kadar da korkutucu psikolojisi sağlam olmayan hassas insanlar ebeveyn olurken yüz kere düşünsün

Herkes anne olacak diye bi kanun yok. Hazır hissetmiyorsanız belki bi ihtimal severim diye çocuk yapmamalısınız

Çocuk büyütmek zor, mesaisi olmayan hayatını değiştiren bir iş. Hamilelikle birlikte vücut bambaşka boyuta geçiyor dişten saça karnından bacağına eskisi gibi olmuyor. Eşle ilişki bozuzluyor dönüşüyor yeniden zemine oturuyor. Hele yalnız bakacaksan aşırı güç. Uyku, duş, yemek, WC gibi temel ihtiyaçlar sekteye uğruyor. Büyüdükçe bŞka türlü. Ya ben soğurmak için 5 sene düşündüm, anaç biriyim istiyordum da ama zamanı kestirememiştim. İyi ki kendime vakit ayırmışım diyorum. Bazen de daha genç olsa daha kolay olurdu diyoum. Karnında olması, emzirmek falan müthiş hisler ama çıktıktan sonra ben ne ettim diyor insan alışınca çok seviliyor, anne daha iyi anlaşılıyor. Hayatının ters düz olmasını istiyorsan hemen yap

Keske ya direk kocama paslardım o görevi.

Zaten yaşınız 33.5 sene de az değil. Siz bir çocuğa bakamam annelik yapamam diyorsanız doğurmayin. TheQueeninthenorth

Ağzın bal yesin ya hamilelikten korkuyorum hem cok inşallah yenerim korkumu D

Ben de öyle diyerek karar verdim çocuk sahibi olmaya düşün düşün 10 sene oldu sen 35 eşin 40 yaşına geldi artık düşünecek zaman kalmadı ya yapacaksın ya da tamamen vazgeçeceksin çocuk işinden dedim ama sonra pişman olmaktan da korktum ne bileyim gerçekten çok zor bir karar yani yaş mevzusu olmasa önümde daha bir 10 sene olduğunu istediğimde çocuk sahibi olmakta zorluk yaşamayacağımı bilsem ben daha da yapmazdım galiba Burada kilit nokta şu aslında çocuklu bir hayatı gerçekten istiyor muyum hiç çocuğum olmazsa ileride pişman olur muyum? Bunun cevabını net verebilmek önemli. Hamileliğin ilk ayları onca şey yaşadım hala yaşıyorum ona rağmen kararımdan da pişman değilim bu arada bebeğimin varlığı mutlu ediyor beni Allah sağlıkla doğduğunu büyüdüğünü görmeyi de nasip etsin ama zor mu evet zor o yüzden diyorum özellikle mental olarak gerçekten hazır olunmadan evet çok istiyorum demeden yapılmaması gereken bir şey çocuk

Terapi alacağım benm ki tuhaf bi korku karnımda canlı bişey nasıl olacak diye

Uzun senelerdir evliyim ilk senelerde cok istedim hazir degildik son senelede ben istemiyorum asla gucum yok enerjim yok insan dahi seven biri degilim hizmeti gel goturu seven bir tipim yok kaldiki dunya sartlari cok kotu dogurasim yok. ama ilerleyen zamanda yas gecerde pismanlik duyarsam diye korkmuyor degilim yanliz rabbim isteyeen herkese versin diuorum. ama bir cok kronik rahatsizligim var uykusuz kalsam migrenim tavan biraz kucagima agir bisey alsam bel fitigi had safhada. Baska onemli rahatsizliklarimda var. Ama bakildigi zaman tipime sanki miss turkey hicbirsey yok sanirsin. yasiniz daha genc benden kucuksunuz eger icinizde varda cokta gec kalmayin derim. esinizin desteginide unutmayin. tek basina zor bence

Kötü alışkanlıklarım var kahve, sigara. Bi cok tanıdığım çift çizgiyi görünce herşeyi bıraktı ya ben yapamassan faln bi ton felaket senaryosu kuruyorm kafamda.

Çocuk gelmeden ne yaşayacağını bilemezsin. Hamilelikte de karnında hareket edebilmesi için 22 hafta bekliyorsun sonra da hareket etmediğinde panikliyorsun. hiç düşündüğün gibi kötü hissetmeyeceğinden eminim, müthiş bir duygu. Bir sürü komplikasyonu var aylarca mide bulanması sonra mide yanması sonra tuvalet beklemesi yok ayağın şişer yok nefes darlığı yok uykusuzluk sağdan sola dönemek hareket kısıtlanması vs derken geçip gidecek. İçindeyken kendini değil de onu düşünüp bir çok şeyden feragat edeceksin, emzirdiğini sürece doğum sonrası da feragat edeceksin. Çünkü başka türlüsü içine sinmeyecek. Canından kıymetli bir can. Bi kere gülünce hepsini unutacaksın sonra bağırmaya başladığında gebe kaldığın o anı tekrar tekrar sorgulayacaksın

Kardeşim de sigara içiyordu hamile kaldığı gibi bıraktı hamilelik farklı bir şey içmezsiniz inanın ama destek alın yani 5 yıllık evliymişsiniz yaşınız da 33 tam zamanı aslında

Oscarcollerde Ben gurbette değilim

hamilelik korkusu diyemem tam olarak bilmediğim bir süreç olduğu için bazı endişelerim var diyelim ama tek doğuran da biz değiliz hayatın bir parçası çok normal bişey diye düşünmeye çalışıyorum

Ben de açıkçası, çekeceğim fiziksel acılardan korkuyorum. nasıl göze alabiliyorsnz? Lawyer

Duygularıma tercüman olmuşsun Hakkımızda hayırlısı olsun senin içinde Allah herşeyi kolaylaştırsın inşallah

Merhaba arkadaşlar, 5 yıldır evliyim yaşım 33. Eşimle cocuk sahibi olmak istiyoruz lakin ben buna hazır mıyım hiç bilmiyorum. Hamile olma fikri aklıma gelince cok korkuyorum, daralıyorum karnımda bi canlı taşıma düşüncesi cok ürkütüyor beni. Bu durumu yaşayanlar varsa cevap verirse cok mutlu olurum. Psikoloğa gitmeyi düşünüyorum artk.

Benim kahvem vardı çok nadir içmeye devam ettim. Sigara kullanmıyorum, kullanılmasını doğru bulmuyorum ama bazı doktorlar ona da müsade ediyormuş. Annem eskiden bilmemiş ve içmiş hep. 3 kardeşiz bronşitli doğmuşuz öyle der. Ama sigaraya bağlamamış tabi. Şimdi anlıyor

Anne baba baskısını bizde yaşadık bir süre. Daha doğrusu benim annem ne zaman yapacaksınız demeye başlamıştı çünkü yaşı eşimin ailesinden bı tık daha büyük. Hatta bu konuda tartıştığimiz bile oldu. 2019 da evlendik ve ben 2022 sonlarina kadar bu karardan çok korktum. Benim sıkıntım işten kariyerimi durdurmak istememekti ve hem ev hem iş beni çok yipratiyordu. ancak değişik bir sejilde çocuklu arkadaşlarımızla takıla takıla bu heves geldi bize değişik şekilde . bebekli arkadaşlarımla kafamdaki endiseleri konusa konuşa iyice ısındım. Hatta eşimle oturup konuşup taşınma dönemini ve bebek kararının toplantısını yaptık. Sma testi verdik folik asit kullandim korunmayi bıraktım. Henüz daha yolun çok başındayim ama bence bu hamilelikte bile süren bir ikilem. Size iyi geleceğini dusunuyorsaniz mutlaka destek alın. Çünkü benim arkadaşlarımla konuşmam bile çok rahatlattı beni.

6 yıllık evliyim 2 sene aslaaa aslaa çocuk dedim gezdim ortada şimdi 4 yıldırda çocuğum olmuyor tedavi görüyorum. Evrene yanlış zamanda yanlış msj yolladm ve tuttu o yüzden lütfen çocuk korkunu abartma. Yaşadıklarımı bir bilsennnn

ben ilk 18 haftalık hamileyken hissettim ve ancak o zaman bağ kurabildim önceki haftalar bana sadece eziyetti ama o hareketlerden sonra kendisiyle çok iyi anlaştık. şu an size yazarken 5 yıl öncesine döndüm ve içimde o kıpırtıyı hissettim tekrar. o kadar tatlıydı ki. ilk 4.5 ayı saymazsak benim hamileliğimin 2. yarısı ve doğum sürecim çok güzeldi. sağlık sorununuz olmadığı müddetçe hamilelik değişik bir süreç. zorluklarıyla beraber geliyor tabi ben başka çocuk yapmayacağım 1 tane var bu süreci yaşadığım için pişman değilim Ama bi daha da yapamam o mide bulantısı ile geçen 4.5 ayı unutamadım

sorun karnında olması değil. sorun çıktıktan sonrası :) bana da içimde kıpırdayan bir canavar olacakmış gibi gelirdi ama işin en tatlı kısmı orasıymış

Bir de mesela eğer toplum baskısıysa ben kimi gördüysem kimi tanıdıysam üstelik çocuğu olan insan bunlar hep bana şey dedi çocuk yapma, ne gerek var, çocuk büyük sorumluluk. Yani bir insana hadi çocuk yap ile çocuk yapma deme haddini kimse kimseye vermemeli.. Ben de bana çocuk yapma diyenlere karşı çok kırılıyordum çok üzülüyordum hani siz anne olmuşsunuz bana neden anne olma diyorsunuz diye. Yani hatta ben hamileyim bunu duyan bir kaç kişi ne gerek vardı işte çocuk büyük sorumluluk bu devirde vs vs sanane içimde yaşayan kalbi atan bir canlı var bu denir mi.. ayrıca evli barklıyım yani anası belli babası belli.. ki olmayadabilirdi de bu kimseyi ilgilendirmez ya da sen mi veriyorsun ekonomisini sen mi besliyorsun da sana battı ya gerçekten bu konuda çok doluyum yap diyene de doluyum yapma diyene de bu konuda kimse karışmamalı konu sahibi kimseyi dinleme istiyorsan yap istemiyorsan yapma ben çok çektim.. yapma diyenden çektim ama

Ayy gerçekten mi ya en tatlı kısmı olsun lütfen ciddi bir korkum var çünkü. Cok teşekkür ederim S Spizella

Cok teşekkür ederim yazdığınız için. Siz de var mı hamilelik korkusu?

Alttan muayene ile iş bitmiyor ki orda zaten şimdiye kadar anormal bi durum var diyen duymadım. Benim bahsettiğim hormon testi yumurta rezerviniz ne kadar düşükse hamile kalma ihtimaliniz de o kadar düşüyor menopoza yaklasiyorsun demek aslında bi yerde benim bahsettiğim ise tek bir hormon testi birsuru hormon testi var D

sen gerçekten istiyormusun yoksa eşin istediği için, yada normali genele göre böyle olduğu için baskımı hissediyorsun? Taşımaktan çok onun belli bi yaşa gelene kadar gelen sorumlulukları. Bazı kadınlar gerçekten istemiyor. Bundada ayıp birşey yok. Bence sen çocuk isteyip istemediğini keşfet kuzum. Geri kalani terapi ile halledersin.

Ayrıca psikoloğa gitsen sana herkes anne olacak die birsey yok yasin daha genç gibi birsuru şey zirvalacagina eminim ama tıbbın da gerçekleri yüzüne drank die yapistiginda hüsrana ugramani da istemem D

O zmn gerçekten bekleme ne bilim allahim evlatsız bir yasam çok zor Rabbım nasip etsin isteyen herkese yumurta rezervine baktırdın mi

Cok teşekkür ediyorum

Kontrollerimi oldum şükür bişey çıkmadı. Teşekkür ederim yazdığın için. İnşallah bebişine kavuşursun. D

Anne olan kadının hayatı bitmiş gibi geliyor bana. Hayatım boyunca tek bir an istemedim anne olmayı her geçen gün de bundan daha da emin oluyorum. Birinin çocuğu olduğunu duyar duymaz içimde büyük bir acıma duygusu beliriyor o kadına karşı çok enteresan bir şekilde. Tutsakmış gibi sanki o kadın. Mesela benim durumum da normal değil biliyorum çünkü insanoğlunun en temel iç güdüsü üremek ve benim mekanizma bir yerlerde hatalı çalışıyor ki bu şekilde düşünüyorum. Bunun sonucunda da gen havuzundan eleneceğim işte neslimi devam ettirmeyeceğim için. Bence benim kadar uç değilseniz yapın gitsin

Yaşım 35, ben de sizin gibi 28 yasimda evlendim, Türkiye standartlarinda geç gorunen bir yaş. Tüp bebekle gebe kaldım. Size gerçeklerden bahsedebilirim, evet 9 ay çok uzun bir süre, alkol alıyorsanız alamıyorsunuz, sigara içiyorsanız içemiyorsunuz, temizlik yapmayı seviyorsanız rahat rahat yapamıyorsunuz, kaliteli nefes alamıyorsunuz, fast food yiyemiyorsunuz, yatarken sağınızdan solunuza dönemiyorsunuz, kısacası sevdiginiz seyleri yapamayinca kalitesiz bir yaşam oluyor. -Transfere girerken hastane kapisinin onunde yarim sigara ictim, en son oydu -Bira çok severim, alkolsüz bira buldum, arada kendime salatalik doğrayıp alkolsüz biramı içiyorum. -Kaldır indir temizlik yapmaya bayılırım, canım tezdir, çıtkırıldım değilimdir, yapamiyorum bebeğe birsey olur diye. -İşlenmiş gıda tavsiye edilmedigi icin, pizza hamburger falan diledigim gibi yiyemiyorum. -Gebelik riniti diye lanet birsey var, burnum tıkanıyor, uykumdan uyanıyorum, sirf bebege zarari olur diye ilaç kullanmıyorum inadimdan. -Göbeğim büyük