Selamlar, Sizlere icimi dokmeye geldim. Sonda soyleyecegimi basta soyleyeyim; 9 aydir terapi aliyorum, duygularimi hep ucta yasadigimi farkettik. Baskalariyla ic ice gecmek isteyen bir kisiligim varmis. Kendime baktigimda hep yalnizlik goruyorum. Yeni bir ortama girdigimde sosyallesemiyorum, arkadas edinmek bir kenara yuzeysel sohbet bile edemiyorum. 1 yil once yeni bir ise basladim, hatta buraya konu da actim yalniz kalma korkum hakkinda :) simdi donup bakiyorum yapayalnizim. Haftanin iki gunu universiteye gidiyorum, orada da yalnizim. Insanlara cana yakin davransam da soguk davransam da bana yaklasmiyorlar, benimle olmak istemiyorlar. Sordugum sorulara gecistirmeli, gonulsuz cevaplar aliyorum sanki. Bir ara is arkadasimla cok samimilestik, arkamdan bana is yikmaya calistigini ogrenene kadar. Su an konusmuyoruz ve ben tamamen yalnizim, hatta ise gitmek bile istemiyorum, cunku dislanmis hissediyorum. Hakli olan benim ama tavir yapilan da ben?! Acikcasi kendim ona gidip konusmak da istemiyorum. Disarida samimi arkadasim var ama is, guc derken ara ara bulusuyoruz. Ben yuzeysel de olsa ortamlara girmek, sohbet edebilmek istiyorum. Bunlari terapistim haricinde kimseyle konusamadigim icin size yazip, icimi dokmek istedim. Nedir bu? Cagimizin hastaligi mi? Benim gibi insanlara has bir sey mi?

Canım dünya çoook büyük. Dünya siyah veya beyaz değil grilerle dolu... ben de senin gibiydim ancak doğru ortamda çok güzel dostluklarım da olabildi. Yani sadece şu an böyle bir dönemdesin ve ortamdasın. Her şeyi genelleme. Biri dostluk kalmamış der diğeri koca dost grubuyla yaşlanır gider. Demek ki kalmış çekim yasasını araştır, kendine dostlukları iyi şeyleri çek. Ben bu şekilde çok şükür hayallerime kavuştum çoğu konuda, şimdi sadece istediğim şeylerden bahşediyor onlara inanıyor ve onlardan konuşuyorum V

Sen ne kadar relax olursan yani akışına bırakırsan o denli sosyalleşmen artar. Rahat ol, ince eleyip sık dokuma. Çok insan tanımaya bak

En yakin zamanda sorun yasadigim is arkadasima bakiyorum; elimde olanlari paylastim, ona yardim ettim. Saatlerce konusurduk, onun icin bir sey ifade etmemis olmam beni dumur ediyor. Bir kahvenin kirk yil hatiri yok muydu? Nefret ediyorum dedigi insanlari alttan alirken ben bu muameleyi haketmiyorum.

İnsanlara çok özelini anlatma, sen de mesafeli ol isyerindekilerle. Değerini başkalarının davranışlarına göre olcemezsin psikoloğun da söylemiştir bunu. O işyerindeki arkadaşınla ilgili bir durum herkesle öyle olmaz, biraz hassaslasmissin gibi. Yarın sana iyi davransa iki gülse modun yukselecek. Bunlardan etkilenmeyecegin konuma getirmeye calis kendini uzgunum

İnsanların geneli yüzeyel. Maksat gün geçirmek. Dostlarınızın kıymetini bilin Okul ve iş çevresinde de güne ayak uydurun. Fazla hassas davranmanızdan da kaynaklanıyor olabilir

Terapistim net bir tani koymadi henuz. Ben borderline dan supheleniyorum. Nesne hakkinda konusuyoruz. Daha dogrusu ben yasadiklarimi anlatiyorum bana nesne seni kabul etmediginde buyuk bir kirilma yasiyorsun diyor. Su ara her sey ustume ustume geliyor ve hic bir sey yolunda degil. C Camille_claudel

Okul, iş çevresi pek samimi olmuyor genel olarak. Öyleymiş gibi yapsalar daha çok üzülür kazık yersin. Böylesi daha iyi. Ama hiç oturup çay kahve içmiyor muhabbet de mi etmiyorsunuz molalarda? Ailen, kardeşlerin kuzenlerin yok mu? Anneni al yürüyüş yap, tek başına tiyatroya git farklı yerlerden çevre edinmeye calis, yaşadığın şehirdeki felsefe gibi etkinliklere kstil, dil kursları var oraya gidebilirsin. Önyargı oluşturma belki o gün modun düşüktü ondan öyle davrandılar. Vücut dilimiz çok önemli, sen nasılsın karsindaki de öyle davranıyor.

Duyguları uçta yasamak ve baskalariyla iç içe geçmek bu ikisi bipolar bozuklukta görülüyor Öyle bir tanı aldin mi herşey yolunda mı

Merhaba. Bir tavsiye vermek isterim. Şehirlerin belirli noktalarında, devlet bursları falan oluyor. 7'den 70'e her yaş için. Bunlardan birine katılabilirsiniz. Ancak, katılırken çok etkileşimli kurslara katılırsanız, arkadaş edinmeniz mümkün. Çünkü bu tür kurslarda herkesin belirli bir rolü olur ve herkes iletişim içinde kalır, böylece sosyalleşememe durumunuzu atlatabilirsiniz. Kafa yapınızı uygun biri çıkar belki, burs dışında da buluşur, iyi dost olursunuz. Bir araştırın isterseniz. R

Sanki esas sorun burada gibi. Yeni tanıştığım biri benimle hemen samimiyet kurmak istese sınır çizerim açıkçası. Biraz insanlara zaman verin. Herkesi hemen çok onemsemeyin. Çok kişiselleştirme de yapmayın her şey sizinle ilgili değil. Zaman içerisinde dostluk gelişeceği varsa gelişir zaten gelismezse de insanlarla vakit geçirmeye bakın. Siz teklif edin hadi bı kahve içelim hadi yürüyelim gibi gibi kimse gelmezse de herkese güler yüz gösterip ben bı yürüyüşe kahveye gidiyorum deyip çıkın. İnsanlar kendi kendinize güzel vakit geçirdiğinizi görünce zaten sizinle olmak isteyeceklerdir. Ayrıca terapiye gitmeniz çok güzel daha 9 ay olmuş. Benim pek çok davranisimi değiştirmem 2 yılı bulmuştu.

tanisir tanismaz dost olmak istiyorum ve haliyle cok taviz veriyorum. Dediginiz gibi olur da bu girdaptan kurtulurum umarim.

Genellikle sosyal, neşeli ve özgüveni yüksek kişilerin etrafı kalabalık olur Siz biraz kendinize güvensiz geldiniz

Ailemle, kendi arkadaslarimla bir sorunum yok. Ama soyle bakiyorum etrafima insanlar cevresini genisletiyor. Girdikleri ortamlarda tanisiyorlar, yeni arkadaslar ediniyorlar. Ben ustune koyamiyorum hic. Molalarda bu son arkadasla birlikteydik ve cok guzel vakit geciriyorduk. Simdi birbirmizi gormezden geliyoruz ve ben cok yalniz hissediyorum. Digerleriyle konusurken sanki beni gecistiriyorlar, sordugum sorulara kisa gonulsuz cevaplar aliyorum ve haliyle benden hoslanmadiklarini dusunuyorum. bebeklinick Bu karanlığın sebebi

Tabi dönemin verdiği etkilerde var. Yani bizde kimse çekinmez arkadaşlık kurardı. Selam verip nasılsın demek utandırıcı bir durum değildi. Ben Besyo fakültesine gidip müdüre bir konu hakkında bilgi almak için gitmiştim müdürün odasında iki kız vardı çıktığımda ise hemen arkamdan gelip '' istersen biz sana yardımcı oluruz hayırlı olsun bu arada okulun ben sana numaramı vereyim iletişimde kalalım '' dediğini hatırlıyorum Kalmıştım öyle. Başka bir derse ek olarak girdiğimde kızlar benimle konuştuğu gibi aynı gün fotoğrafçılık kulübüne katılmıştık asdfghj ışık hızıyla gerçekleşti her şey. Ben Antalya'ya gitmeden kimseyle arkadaşlık kuramam deyip bir ayda 15 kişiyle tanışmış o etkinlik benim şu gezi senin geziyorduk. Burada seninde aktifliğin, güler yüz ve samimiyetin önemli tabi. Soğuk bulsalar belki de yaklaşmazlardı. Ama şimdi evet biraz daha zor arkadaşlık kurmak. Siz bence ne aşırı tepki verin kin tutup benden özür dileyecekler diye düşünmeyin ne de çok samimi olun. Biraz ne denir cool olun nasıl söylenir bilemedim

Benim arkadaşlarım var da ne oluyor ki. Yani kimse kimseyi mutlu edip hayatını dolduramaz defne-28

Valla bacım ne deyim yalnız değilsin. Bazılarının sınavı da bu oluyor işte. Ne yapacaksın, kendinle eğlenmeyi öğreneceksin.

Bende çok sevilmek onaylanmak isteyen biriydim. Aslında içten içe hepimiz bunu isteriz. Ama sosyal çevrede her şeyin bı sınırı olmalı diye düşünüyorum. Bazı şeyler kolay oldu bazı şeylerde hala zorlanıyorum. Mesela romantik ilişkilerde hala zorlandığım şeyler var. Ama iş çevresi ya da arkadaş çevresinde daha iyiyim net sınırlar cizebiliyorum alınganlıgim epey azaldı her şeyi kişisel algılamıyorum. Sorunuza net bir cevap veremem açıkçası bazen pat diye fark ettim çünkü bazen olayda. Günler sonra fark edip aa bunu niye böyle yaptım ki dedim.

Nokta atisi sanki. En basta hukmen maglup basliyorum ve haliyle beni sallamiyorlar sanki. Bakiyorum en nefret ettigi insanla bile iyi geciniyor, benim o kadar deger vermeme ragmen bana gelip ozur dilemiyor, iyi gecinme derdi soyle dursun konusmaya tenezzul bile etmiyor. Ha su da var mesela gelip selam verincw ben almiyorum. Ortada kapanmamis bir hesap var, önce benden özür dilemeli, sonra benim sinirim gecince normale donebiliriz. Dusuk dozda bir antidepresan falan bile almayi dusunuyorum su ara. Kimseyi sallamazsam belki biraz sayarlar. C Camille_claudel

Biraz yalniz kal kafani dinle. Birde bu arkadasinla ilgili ne olduda iletisimi kestiniz. Onyargili misin acaba bu durumda seni etkilemis

Kimseye aşırı değer verip bağlanmadan arkadaşlık kurun. İletişim kurmuş halinizi bilmiyorum tabi özgüvensiz, çekingen görüyorlarsa sizi bu yüzden kullanıyor, geçiştiriyor olabilirler. Net olun. Ben üniversiteye ilk başladığım günü hatırlıyorum da çok tuhaf bir dönemdi ama tahmin edemeyeceğim kadar arkadaşlıklar kurdum, çevre edindim tabi ben bi o kadarda sosyal biriyimdir. Ama hepsi çok mu sevecen ya da gerçek hayır mesafemizi koruyup arkadaşlık kurduktan sonra hayal kırıklığına da uğramazsınız. Konuşmadığım arkadaşlarım için bile iyi ki tanışmışım diyorum.

İntikam duygusundan kurtulun önce böyle kininiz artar daha çok sıkıntı yaşarsınız. Emin olun hemen hemen herkesin yaşadığı bir durum bu. Bu anlattığım güzel sosyal hayatın içinde tabi ki benden nefret edende vardı bana aşkım der yakın arkadaşıma '' çok sinir bozucu bi kız '' diyende vardı güldüm geçtim sadece Birde kin tutup duygularımda gereksiz yer kaplamasına izin veremezdim. Ama olan ona oldu tabi. İşte cool olmak budur diyim bende Yani hiçbir şey olmamış gibi davranın. Özür dileyecek insan sizi kazık atmaz zaten :)

Maalesef. Ortam yok, siyah ya da beyaz kadar net olmali her sey.

Seanslarda farkettik bunu. Ortamdaki herkes en cok beni sevsin, hemen sevsin istiyormusum. Mesela bu ilk bulusmada olmazsa kendimi kapatiyorum:) Adiniza cok sevindim. Bir seyi merak ediyorum; degismeniz nasil oldu? Yaptiginiz davranislar birden kesildi mi yoksa kendinizi surekli kontrol edip, mesela " su an durumu abartiyorum, kisisel algiliyorum" diyip davranisinizi degistiriyor musunuz?