teşekkür ederim. kader nasip diyorum zaten. umarım tüm derdi olanlara derman bulunur. Y

Annen değişmez bu saatten sonra bişey diyemeyeceğim çok üzüldüm. Kardeşlerinlesin aranızı düzeltmeye çalışsanız

'Annemi affedemiyorum', o nasıl bir söz. Evet annen cahil olabilir, yaşadığı acıları, ezilmişlikleri, sevgisizlikleri size yansıtmış olabilir. Ailesinden, çevresinden, muhtemelen eşinden yaşadığı tüm travmaların altından kalkamamış, en kolay yerden sinir boşalmaları olmuş. Kim bilir, size açıklayamadığı ne acılar vardır içinde. Ama bir şeyden eminim ki sizi sevmiştir. Çünkü O annedir. Kardeşlerinizle ve çevrenizle yaşadığınız tüm sorumlulukları O'na yükleyemezsiniz. Sizler artık erişkinsiniz. Kardeşlerinizle iletişiminizde, kendi aile içi sorunlarınızda siz de annenizin yaptığı hataya düşmeyin, sinir boşalması için annenizi ve kardeşlerinizi seçmeyin. Bu sorunun altından kalkmak istiyorsanız güçlü olmak zorundasınız. Evet, sevgiye ihtiyaç duyuyorsunuz, bu hakkınız. Ama burada aile ilişkilerinizin daha iyi hale gelmesini istiyorsanız maalesef alan değil veren olmak zorundasınız. Emin olun, annenizin sizden daha fazla sevgiye ihtiyacı var. Zayıf ve kırılgan bir kadın. O sizlere belki hiç sarılmadı ama siz O'na sarılmayı deneyin, içinizde sadece sevgi ve merhamet hissederek. Aynı duyguyu kardeşlerinize yansıtın. Onlar da sevgisiz kalmışlar.. Bakın göreceksiniz ilişkiler nasıl daha sıcak olacak, nasıl ilerleme sağlanacak. Nasıl sevgiyi, şefkati verdikçe kısa zaman sonra karşılık bulacaksınız. Ve sevgi katlanarak büyüyecek. Başka bir yol bulunmamaktadır. Birinizin bunu başlatması gerek. Ve bunun için en iyi aday sensin.

Sizin icin cok üzüldüm, bence affetmek zorunda degilsiniz cunku size cok buyuk yaralar vermis. Kendinizde hicbirzaman hata aramayin anneniz problemliymis. Maalesef hayatta bazilari annelerinden bazilari babalarindan nasipsiz. Umarim aradiginiz huzura kavusursunuz<3

evlımısınız bekarmı bılmıyorum ama ben sızın yerınızde olsam evlenınce annemle bayramdan bayrama gorusur mesafe koyardım uzulmeyın lutfen sızde esınızden yana sanslı olursunuz ınsallah

Benim kardeşim yok. Tek çocuğum. Annemi affetmediğim konular yüzünden 1,5 senedir görüşmüyoruz. Ki bu 1,5 senede evlendim, hamileyim falan, nelerde eksik kaldım bir düşün. Kendimi rahatlatma konusunda tek çözümü yok saymakta buldum. Sen de öyle yapabilirsin.

Zaten en cok korktugum seylerden biride annemi kaybederssm omur boyunca onu kirdigim sozlerin vicdan azabiyla yasamak Herkes evli degil is okul falan derken herkes ayri dustu hepimizin bi araya gelmesi nadir oluyor diyebilirim

Adım atın en kısa zamanda pes etmeden. Çabanız görülecektir. Mutluluki Mucize 1 di şimdi 2 oldu

Aynı benim ananem... Çocuklarının mutluluğundan mutsuz olan bir Anane olur mu derseniz, benimki aynen böyle. Mesela bir çocuğu eşiyle iyiyse, kesin onda bir iş olduğudur, mutluluklarına inanmaz, evlerine gittiğinde onları mutsuz edecek şeyler yapar. Huzursuz eder, hep şikayetçidir, hep hep hastadır. Yemek yaparsın, falancanın yaptığı daha güzel der, gezdirirsin ona da bahane bulur ve asla Mutlu olmaz. OLAMAZ!!! Hani bahsederler ya, küçükken ananeye gidildiğinde ne güzel anılar, gülüşmeler, mutluluklar... Benim anım, ananemin hep bizlerden şikayetçi olmasıydı. Tüm çocuklarını birbirine küstürdü. Analık yapamadı. Elini masaya vurup da, kendinize gelin, siz kardeşsiniz demedi. Ona sevgim var mı derseniz, ona sevgim yok, annemi doğurduğu için saygım var. Başka birşey yok. Çünkü ona değmez.

ole yaralıyım ole içim acıdı ki bu yuzden cok ıı anlıyrm sizi cok fazla sey yasadım boyle ve daha fazlası anlatmak bile yerle yeksan eder beni ama sizinkine gör tek tesellım kardeşlerin arası kotu olmadı cok sukur şimdiye kadar

Sen cok haklisin ama Olduğu gibi kabullenmelisin anneni kalbini kirmamaya calis artkk herseyin bilincinde olarak kardeslerinle baglarini guclendir anneni aranizdaki ilişkiye karistirmayin paylasmayin herseyi başınız agrimasin SuUtku La

Canım ben de iç dünyasında annesi ile hesaplaşanlardanım. İnan yıllar boyu mücadele ettim onunla. Hem sevdim hem nefret ettim. Ama o kadar emeği var ki üzerimde... Hesap sormaktan vazgeçtim artık. Geçmişe hesap sormakla insanın eline hiçbir şey geçmiyor inan.. Ama affedemedim de onu... Hiç pişman değil yaptıklarından, yine olsa yine yapar sanki. Ama artık hiç içime atmıyorum. O an kızdıysam açık açık söylüyorum. Gerekirse kavga da ediyorum. Ama küsmemeye gayret ediyorum. Yaptıkları kötü şeyler tabii ama anneni silip atmanı gerektirecek bir şey değil bence. Büyüklük göster. Affet demiyorum ama en azından kinlenme. Kardeşlerimle açık açık konuş. Bizi mesela daha da yakınlaştırır bu konuları konuşmak. Hepimizin şikayeti aynı çünkü . Siz de bir ortak nokta bulabilirsiniz. Anneniz de yine taraf tutup aranızı bozmaya çalışırsa artık bu numaraları yemiyoruz deyip geçin kardeşlerinizle...

Herkes söylemiş zaten +1 de benden. Anneni affetmeye bak. Ve bundan sonra mesafeli ol ki başa dönme. Kardeş mevzusunda tek suclu annen degil. Sizde birbirinize çok bayılmıyormussunuz demekki. Diğer kardeşler sizinle aynı düşünmüyor olabilir. Bu mesafeli ilişki onların normali olabilir. Bir tek senin yakın kardes özlemi duymanla olacak is değil. Geneli problemsiz aileler de tanıdıklarım var kardesleri ile yabancı gibiler. Bende evlenene kadar kanlı bıçaklı olduğum kardeşlerimle evden gittikten sonra anlaşmaya başladım. İyi veya kötü annenin sizi doldurmasiyla olacak is değil kardes bağının şekli.

Psikologlar boşuna çocukluğuna inmiyor insanların. Malesef kolay değil affetmek. amaa işte anne bu kırmayın kalbini

Cok denedim affedebilmeyi halada deniyorum Ama bir turlu basarili olamiyorum bazen hic olmadik kucuk meseleler yuzunden cok buyuk tartisma cikariyorum aslinda asil sorunun bu mevzu oldugunu dusunuyorum sanki bu konu yuzunden bahans uyduruyormusjm gibi geliyir Baska sorunlarim yuzunden psikolojik destek aldim ama bunun icin hic dusu memistim cunku bu kadar onemli oldugu gelmemisti aklima H

Cok sukur kardeslerimle aramiz kotu degil artik ama maalesef cocuklukta birbirine baglanma samimiyet olur ya o bizde yok ne yazik ki Mesela gecen bi yakinimiz soz etti buyuk kizi 20 gunlugune evden ayrilinca kardesi o kadar uzulmus o kadar etkilenmis ki gunlerce kiziyla beraber uyudugunu soyledi Ama bizde oyle seyler hic olmafi kimse kimsenin gidisinden etkilenmedi etkilensede belli etmedi

Ne olursa olsun o senin annen... Bu tantanadan nefret ediyorum. Oyle degil iste. Annem diye bana herseyi yapma hakkina sahip degil. Bende olsam ayni seyleri yapardim belkide annemle kolay kolay konusmazdim bile. Ne diyeyim Allah kolaylik versin.

Aynı benim çocukluğumu ve şimdiki yaşantımdan bahsetmişsin

Eşine cocuguna sarılmak asıl ailen onların oldugunu farz edip o şekilde odaklanmakta bazen iyi cözümdür. qarden

annenle oturup konuşmadıkça o öfke içinde büyüyecek alev topu olacak.. geçmişin herşeyını annene yüklüyorsun şuan, belki haklısın ama o kendı için dogruyu yapıyordu hataydı cahildi vs. ne dersen de.. yada belki kimse gözünü açmadı uyarmadı, yada çok kötü şeyler yaşadı.. ama sanırım sen kendı ıcınde annenı affedebılmen için konuşman lazım, müsait bir ortamda al karşına şimdi sana anlatacaklarım var ve kesmeden benı dınlemenı ıstıyorum de, ve ıcınde kalan herseyı anlat ama suçlamadan, yada bagırmadan.. ozaman yarım kalır kalkar gider yada savunmaya geçer.. o sana anne olamamış ama sen ona anne ol, gözünü aç.. yaptıklarını yüzüne vurmaktan zıyade neler yaşadıgını neler hissettigini görmesını sagla.. belkı pısman olacak belkı cok ofkelenecek belkıde kalkıp gidecek bilmiyorum.. ama denemekten zarar gelmez.. ne olursa olsun senın annen o ve kendı ıcındekı alevı söndürmek için bunu yapmalısın.

çok olmuş yazalı ama benim içimi dökmeye ihtiyacım var yoksa çatlayacağım. küçüklüğümden beri dayakla büyüdüm. çoğunda hiç bi suçum gğnahım yoktu. başkalarına kızıp hıncını benden çıkarırdı annem. ama öyle ufak dayaklar değil. neler neler... genç bi kadın oldum hala anlaşamıyoruz. hala benim bir birey olduğumu kabullenmiyor. hala en ufak bir eleştiriyi küfür gibi kabul ediyor ama en ufak hatamda kızıp bu yaşımda duymadığım küfürler duyuyorum. çok acı cekmiş bi kadın annem. kendi de muhtemelen dayak görmüş. küçük evlenmiş çok zorluk yaşamış ama gel de bunları içimdeki küçük kıza anlat. etrafımdaki herkes çok olgunsun diyor çok küçük yaşımdan beri. bilmiyolar ki öyle olmak zorundayım. çocukluğumu yaşama şansım olmadı dayaktan kaçma yolunu olgun olmakla buşdum sanırım. ama öyle yorgunum ki sanki için 45 yaşında. affedemiyorum kızlar. çok uğraşıyorum affedemiyorum. anksiyetem var. hepsi birikmişliğimden artık. sevmez miyim seviyorum. ama içim çok acıyo aklıma geldikçe. ve çok korkuyorum bir gün evlat sahibi olmaktan aynılarını yaşatırmıyım diye. vallahi çok sakin bi çocuktum. çok aradım kendimde sorun annemi haklı çıkaracak suçumu kabul edebileceğim çok sorun aradım. ben sadece çocuktum. affedemiyorum. üniversitede ayrıydık neyse ki bi süre iyiydim. ama şimdi iş aramak için yanlarına döndüm. iş de bulamıyorum. o kadar zor ki. kendi evimde sığıntı gibi hissediyorum kendimi. aman bişey yapmıyım da kızmasınlar. aman masraf çıkarmayayım da göze batmasın. allah daha beter sınav vermesin. buna da şükür. nolur evlat sahibi olursanız bu yazdıklarım gelsin aklınıza elinizi kaldırdığınızda. nolur çocuklarınıza bunu yaşatmayın. affedememenin yükü çok ağır. evlatsın ama yapamıyorsun bide bunun vicdan azabı var. bu arada beni, m kardeşim yok rabbim bilmiş de vermemiş sanırım. kardeşim olsa ben içine kapanık biri olduğumdan muhtemelen daha kötü şeyler yaşayabilirdim. allah gönlümüze şifa versin.

Cennetin annenin ayağının altında olmadığı kesin

Şimdiki aklım olsa veya yönlendiren olsaydı aile terapistine giderdim. Belki terapist birşeyleri geç olmadan düzeltirdi. Bazen karşılıklı konuşsanda birbirini anlayamıyorsun. Herşey benim dediğim gibi olacak diyen adeta despotça davranan dediği olmadığında da duygu sömürüsü yapan birisine kendini anlatmak çok zor. Psikolojik şiddetti resmen. Hastalandıktan sonra biraz değişti kendini geri çekti insanların hayatına müdahale etmemesi gerektiğini geç öğrendi.

Merhaba hanimlar belki bu konuyu coktan acmis olmam gerekirdi belkide o zaman sizden aldigim fikirler birseyleri degistirmeme on ayak olurdu belkide hicbirsey degismezdi ama... Neyse cok uzatmadan konuya gireyim Annem cocuklugumuzda biraz yasamis oldugu sıkintıli hayatin vermis oldugu psikolojik sıkintiyla birazda cehaletinden kaynakli seylerle cocuklugumuzu alt ust etti ve tum hayatimizi etkileyecek yaralar birakti Sinirlendiginde yada en ufak en basit birşeyde cok siddetli dovmeler, insanlarin yaninda rencide edecek davranislarda bulunmalar, sirf kendi ailesinde kiz cocugu okul okumaz anlayisi yuzunden okumamazi istemesi vs daha bir cok etken cocuklugunuzda annemizden korkmamiza birakin korkmayi yaninda oturmaya cekinmemize neden olan seylerdi Asil konu buda degil ben bunlarin hepsini bir tarafa birakabiliyorun ama bir mesele var ki gercekten acisi icimde cok buyuk ve dinecek gibi degil Soyle ki biz kardesler cocuklugumuzda bir birimizle kavga ettigimizde tartistigimizda o zaman arasi kiminle iyiyse kalkip arasinin iyi oldugunun yaninda digerini kotuler onu ona karsi doldurur mesela bakma sen ona dusman o vs vs tarzinda o kardesi digerine karsi doldurur Baska zamanda arasi bir digeriyle iyiyse digerine karsi oburunu doldurur Anne hic oyle olur mu gercek anneler cocuklari arasinda ara bulucu yapici olurken tam tersi bizleri birbirimize karsi korurdu Cocuklugumuz resmen birbirimizle kavga kiyamet seklinde gecti taki biraz buyuduk yanlis yaptigimizi gercek kardeslerin insanin en yakini olduğunu ogrenecegimiz zamsnlardada okul is evlilik vs derken herkes birbirinden ayri dustuk Simdi hepimiz ruhen birbirimizden o kadar uzak o kadar kopuguz ki anlatamam Birbirimizi aramaya kalksak belki 5 dakika muhabbet edecek birseyimiz olmaz Yaz aylarinda herkeste tum aile toplanir ya bir araya akraba yada arkadas cevrelerinde onlardaki gercek samimiywt ve yakinligi gordukce icim gider Hani insanlar kardesleriyle oturur dertlesir ya oda yok bizde en yakin arkadasi kardesi olanlara hep imrenmisimdir Simdi yakinimdakilerde goruyorum yetiskinler birbirileriyle kavga edip kusuyorlar ama sonradan tatliya baglaniyor hersey Bizde simdi neredeyse hic kavga olmaz sanmayin ki cok uyustugunuzdan birbirinizin canini o kadar acittik o kadar küs ve ayri kaldik ki bence ayni seyi yasariz korkusuyla bugun birbirimizden kirilsak dahi herseyj icimize atiyoruz Hani kardesler birbirileriyle disariya cikar eglenir falan ya biz onu ilk defa gecen yil yaptik Konuyu acmaya kalksak baya buyurde daha fazla uzatip basinizi agirtmak istemiyorum Neyse iste yasattigi seyler ve en önemlisi bu mevzudan dolayi ben annemi maalesef ki affedemiyorum icimde cok buyuttugum bi ofke var ona karsi Annem hayatimda bircok seyi eksik yasamama kendimi yetersiz gormeme sikintilar yasamama neden oldu herseyi unutnaya kalksam yine bu son saydihim kardes mevzusu yuzunden duydugum ofke bitmuyor Kendisi bizdeki kredisini bitirdi hic kimse artik kendisinden korkmuyor Ne yazik ki bu yuzden kendisiyle artik cok fazla tartisip kavga ediyoruz iki lafimizdan biri catisma ve kendisini farkinda olarak yada olmayarak cok fazla kirip uzuyorum sonrasinda cok icim yaniyor pisman oluyorum bir daha yapmiycam ne olursa olsun hicbirseyine karismayacagim diyorum ama basaramiyorum Ve bugun bu anlattigim konu yuzunden krndisini cok kirdim bugun kardesimle bi mevxu icin tartisiyorduk ki kavga degildi sadece tartismaydi annem kardesime onunla muhattap olma bos ver gibi sözlerle baslayinca Bende actim ağzımi yumdum gozumu farkindamisin cocuklarinin birbirilerinden ne kadar uzak olduklarindan bi cevrendekilerin cocuklarina bak birde bize bizim bu halde olmamozin tek nedeni sensin vs diye Annem fazla dayanamayip odayi terk etti ama cok uzulup kirildigi belliydi Evet hanimlar konu bu belki olan olmus biten bitmis diyeceksiniz ama benim bu yuzden anneme olan ofkem dinmiyor ve dinecek gibide degil acaba aranizdan benzer durumu yasayip duzelten yada bu konuyla ilgili fikirlerini paylasmak isteyen olur mu?

Hiç yalnız değilsin bu konuda ben çocukluğumda yaşadıklarımı anlatamam bile o kadar kötü yani. Affedermiyim.. asla, unuturmuyum.. asla. ne cocuk olabildim ne genç olabildim onun yüzünden berbat bir evlilik yaptim pardon yaptırıldım. Şimdi boşa gecmiş bir hayat neden nasil affedeyim.

ne kadar çokmuşuz... Canım sen o soruyu soramadan anneni kaybetmişsin, içinde kalmış ama merak etme verecek mantıklı bir cevapları yok zaten Ben sordum mesela, anne dedim niye yaptın bunları? cevap alabilmek için epey uğraştıktan sonra verdiği cevap şu oldu babaannene benziyordun sırf sima olarak babaanneme benziyorum diye hayatımın içine etmiş, eğitimimi aksatmış, bedenen hirpalamış, ruhen sakat bırakmış beni kadın ne dersin şimdi bu kadina? keske hiç ögrenmeseydim bu cevabi, kafamda mantığa bürür, ne bileyim rahatsızlık hastalik filan kendim bi şeyler uydurur belki de affetmeyi başarırdım... şu anda seyrek ve çatışmalı görüşüyoruz, ama artık görüsmesek de olur bence

."Annemi affedemiyorum, o nasıl bir söz... yapmış olabilir ama bir şeyden eminim ki sizi sevmiştir, o annedir" demişsiniz ya umarım dün cesedi bulunan 3 yaşındaki Eymen bebek ve onun gibi hayatta kalmış veya kalamamış nice anne kurbanları bu üstten verilmiş önemli tavsiyenizi duyar da, Eymen in annesi dahil bütün kutsal analar rahata erer... zulmedenin yaninda olmak, onu affetmek size kolay geliyor belki ama bunu bir de kurbanlara sormali...

özür dilerim nasıl yok saydınız biraz açarmısınız.

valla küçücük çocukları çok şiddetli bir şekilde döven kardeşlerin arasını açan kadını ben olsam ben de affetmezdim. kırılırsa kırılsın bence anne diye kutsallaştıramıcam hiç. hadi zamanında cahildi çocuklar küçüktü tahammülü yoktu diyelim. ama seneler geçmiş pişman olma kendini sorgulamada yok anladığım kadarıyla. esas sorun burada hala uzlaştırıcı olmak yerine ayrıştırmayı tercih ediyor. aynı evde yaşamama şansınız varsa yaşamayın konu sahibi. ama kardeşlerinizle aranızı sıcak tutmaya bakın onların hiçbir kabahati yok sonuçta.

Her kadın anne olabilir ama her kadın kültürlü olamaz cnm. Cehalet 70 yaşında da kalıcıdır.

O kadar çile çekmiş türlü zorluklar yaşamış bir kadından bahsediyoruz. Anne diye kusursuz olacak diye bir şey mi var? Psikolojisi bitmiş tahammülü yok belli ki.. Ben çok üzülüyorum annelere vallahi. Küçüktük türlü çile ile büyüttü. Büyüdük dertlerimiz de büyüdü. Koca koca kazık olduk kendi aramızda kuma gibi devamlı birbirimizi yeriz. Sonra da bu tartışmalar karşısında zaten tükenmiş bir kadından mükemmel bir duruş bekliyoruz.. Sizce de çok bencil değil miyiz? Bunu 6 kız kardeş. 10 kişilik evde binbir kavga içinde yetişmiş biri olarak yazıyorum. Annemden haksız tepkiler gördüğüm de çok oldu. Hepimiz gördük zaman zaman.. Ufacık bir öfkem yok benim annem melektir.. 61 yaşına gelmiş bu kadını hala kavgalarimizla, yanlışlarimizla yiprattigimiz için suç bizde..

Bu konu tam benlik önerileri merakla okuyorum. Bende senin gibi annemle yıllar boyu anlaşamadım. Yaşadığı çocukluk travmalarının bizim üzerimizde kötü etkileri oldu. Bizleri çok sevdi, fedakarlıklar yaptı, zor zamanlarımızda hep destek oldu ama başka yönlerden hataları vardı. Yaptığı hatalar maalesef bizim bütün hayatımızı çok etkiledi özelliklede abimle benim hayatımı. Artık dayanamayıp tartıştığım kavga ettiğimde oldu. İçimde ona karşı hem sevgi hem merhamet hem de koskocaman hiç gitmeyen bir öfke oldu yıllarca. Affedemedim. Hatta keşke annem başkası olsaydı dedim. Keşke farklı olsaydık dedim. Babamla aramdaki sevgi ilişkisini annemle tam kuramadım. Ne onunla oluyordu ne de onsuz. Bir zaman sonra yıkıcı oluyor her iki taraf içinde. Sonra hastalandı v. s artık hiç açmıyorum düşünmemeye çalışıyorum bize yaşattıklarını merhamet duygum biraz daha ağır basıyor. O da isteyerek yapmadı diyorum. Bilseydi böyle sonuçlanacağını yapmazdı diyorum. Sana önerim vicdanlı merhametli bir kızsın ilerde pişman olmamak için biraz mesafeli ol annenle. Eskiyi açma. Kardeşlerinle de daha çok bir araya gelmeye çalış.

Aynı tip, ama okul konusunda hep okumamızı istedi;muhtemelen kendi acılarını bizden çıkardı... Hala bir sohbet yok, ben dayadım merdiveni 40 a, o 60 a ama hala aynı, hala aynı! Her zaman bu eksiklik içinde, sanki her tarafın da düşman ve sen savunmasız asker gibi hissediyorsun kendini!!!''o böyle işte''cümlesinden nefret ettim! Hiçbir hatamı ona maledecek kadar bencil olamam ama büyük yanlışlarımda malesef yeterli olamadı, bir anne olarak! Hala bir sorunum olsa, asla anlatmam çünkü başkalarını kayıran, sadece bende sorun arıyan bir anne malesefkitüm kardeşlerime karşı aynı sadece erkekler ve yiğenleri hariç... Onun gibi bir teyzem ve halam olsaydı keşke ama ANNEneyse anlatsam roman olur, o yüzden şu hiç sevmediğim cümle sana gelsin ''o böyle işte''...

Aslinda annemde bizler icin cok cekmis bircok seye katlanmis ama iste yasattiklari yaptigi seyleri unutturuyor malesef

Bizleri severdi öperdi bağrına basardı canımız yansa onun canı yanardı ama nefesde aldırmazdı. Küçükken nasıl birşeyin içinde olduğumu anlayamıyordum hatta kendimi suçluyordum büyüdükçe sorunun onun çocukluk travmalarından kaynaklandığını farkettim. Sizin yaşadıklarınız daha kötüymüş üstüne dayak, okul okutmak istememesi, kardeşlerin arasını bozması. Kolay affedilecek şeyler değil. İmkanınız varsa ayrı eve çıkın.

İşte eksileri artıları götürmüş

Tek başınıza imkansız değil ama zor. Affetme terapisi alın. Sonuç harika olacak inanın N nscckts Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik İptali tek ayak

annenı boyle kabul etmelısın ama yanlıslarını guzel bır dılle soyleyerek eger hala aynı ıse kabul etmekten baska hıc bırsey gelmez elden onu kaybettıgınde pısman olacagın sozler ıcın ıcındekı kızgınlık daha da buyumemelı kardeslerınle de zaman gecırmıyorsunuz ya ve bu durumun farkındasınız coluk cocuk planlar yapın aktıvıteler yapın kuzenler kardes gbı buyusun boylece konusulacak seylerde artar. sık sık çagırın arayın...

Aslinda anneminde bizim icin bircok seye katlanmis onunda yasadigi sıkintilar olmus ama iste kendi eliyle yaptigi herseyi silmis gibi geliyor gozume taylor

Anne yoklugu maalesef bi cok seyin eksikligini yasatiyor Yetim oksuz degilsiniz ams caniniz acidiginda kucagina alacak bir babanizin basini dizine koyacak bir anne bulamanin telafisi olmuyor iste kendimi annemden o kadar uzak hissrdiyirum ki... Ama dediginiz gibi iki secenek var ya herseyi ona msl etmemeui belkide bizdede hata vardi demeyi bilicez yada o boyle deyip kabul edicez

Geçmişe bırakmamaya çalış kardeşler konusunda. Gelecek ve şu an önemli. Küçükken birbirine düşkün iyi anlaşan nice kardeşler var büyüyünce düşman kesilen blackmagicwoman

o yuzden gecmıse sunger cekın eskı ınsanlar aılesınd ne gorurse onu yaparmıs boyle gordugu ıcın dayakla egıtırmıs akıllarınca kotuluklerden korumak amaclı hıc bı yere gondermezmıs sız yapıcı olun aılede annelık gorevını ustlenın derleyın toplayın arayın sorun onların vaktı yoksa sız gıdın...

Anneniz icin ayri uzuldum araniza giren mesafeyi kapatmadan ayrilisiniza ayri uzuldum Allah mekanini cenbet eylesin insallah Suan iturup muhabbet etmek ustesek biliyorum ki yapamayiz en fazlasi o anlatir ben dilerim yorum dahi yapamam Ben dovdugunu bagirip cagirdigini vucudunda biraktigi izlerin hepsini unutabiliyorum ama bu kadar kardesli bi ailede bu kadar yalniz buyumemize sebep olusuna su dunyada yalniz kalisimiza sebep olusunu unutamiyorum ne yazik ki Duzelsin istiyorum bizde herkesler gibi olalim istiyorum ama inancimda kalmafi gibi

Zuzu arkadasimiz benim yazmak istediklerimi yazmis tam da.

Belki bizim kardeslerimizle olan durumumuz sizin gibi degil daha iyiyiz cok sukur ama bazi ailelerdeki sıki fiki gercsk kardes modeli degiliz mesela hic sarilma olayimiz yoktur Ya birimiz uzaktan gelkrken yada bayramlarda Mesela gecen bi yerdeyken arkadasimin ablasi geldi ikiside ayni sehirde cok siki siki uzun sureli sarilip optuler abla kardes birbirilerini kac gun oldu birbirinkzi gormsyeli dedim sabah gorduk dediler Yada soyle soyleyeyim enistemin bi kac defa beni kiracak agir davranislari okdu sirf csvap verirsem tartisma ortami olur ablam uzulur diye sesimi cikarmadim belki baska ailelerde orda soylenecek olan soylenir gerekilirse tartisilir sonundada hersey tatliya baglanirdi Insalkah sizde kardeslerunizle umdugunuz gibi yasarsiniz Bu saatten sobra degisir mi bazi seyler bilmiyorum ama varsa degisecegi insallah kardeslerinizle gercekten kardesligi yasariz

Sonunda tepki gostermene sevindim Biri artik soylemeliymis yaptıklarını yuzune karsi The Calender

Affetmelisin demek kolay ama asla uygulayabileceğinizi tahmin etmiyorum. Üvey anne veya bakıcı elinde büyüseydiniz eminim çok daha güzel bir çocukluk geçirirdiniz..

Annem gercekten kolay seyler yasamadi ama yinede sebep olduklari seyler icimden cikmiyor iste Unutamayacagimdan eminim ama en azindan uzuldugum seyleri ha bire basina kakip durmak kalbini kirmak istemiyorum

Affetmelisin anneni bunu annen için değil kendi ruh sağlığın için yapmalısın. Ama o senin annen zırvasına da hiç girmeyeceğim. Bundan sonraki hayatının daha sağlıklı ve mutlu geçebilmesi adına affet, içindeki yükleri at ve rahatlamaya çalış. Tek başına yapamıyorsan da psikolojik yardım al.

Büyük bir ihtimalle diğer sorunlarının temelinde annenin yarattığı travmalar yatıyor. Annen sağlıklı bir birey olsaydı bunları kendi evlatlarına yaşatmazdı. Kimbilir o da yılların getirdiği sorunlarını dertlerini size kusarak acısını sizden çıkardı. Anneni mazur görmek için söylemiyorum bunları. O da belki berbat bir çocukluk, belki de berbat bir evlilik geçirdi ve içindeki buhran bu şekilde çıktı dışarıya. Geçmişi geri bırakıp annenin size yaşattıklarını;çocuklarınıza, sevdiklerinize, kendinize yaşatmamak için bir şeyler yapmalısın.

Haklisiniz onemli olan icinde bulundugumuz zaman ama en azindan su zamandan sonra bizde baskalari gibi olabilsek diyirum ama bu saatten sonra olur mu acaba 3nity

Üzüldüm yaşadığın şeylere, annene kızmana, haklı olmana, annenin yasadiklarindan dolayi size böyle davranmasina, kardeşlerinle mesafeli olmanıza, annenin bazı çocukları diğerinden ayrı tutmasına vs... benim annem bizi dövermis bir dönem sıkıntıları varmış, o da guzel bir çocukluk yaşamamis malesef ve öfkesini kontrol edememis. isterdimki annemle oturup geçmişi konuşalım bize yaptıklarını, onun ne yaşadığını bilelim birbirimize sarılalim ama malesef tam hesabını soracağım yıllarımi konuscagim sorgulayacagim dönemlerde kaybettim annemi 13 yıl oldu soramadim birsey... diyecektim ki mesela ben cinsel istismara uğramisin neden korumadin beni? haberin oldu mu ya da anlattım inanmadin mi? Deseydim kizginligimi öfkemi anlatsam rahatlardim belki.. Donusunboylemiolacakti im ben senin yerinde olsam annemle kardeslerimle oturur güzelce geçmişin muhasebesini yapardım ağlardım, sizlardim anneme sarilirdim dökerdim icimi.. kardeşlerimle daha çok vakit geçirir ve geçmişteki boşlukları kapatabildigim kadar kapatirdim zira zaman öyle bir geçiyor ki Arkana baktığında bir sürü keske biriktirmssin..

Onu affetmeyi onun için değil, hayatınız boyunca kalbinizde bunu yük olarak taşımamak için yapın. O yükü hafifletin ki onun bıraktığı boşluğa sevgi, aşk gibi güzel duygular yerleşebilsin. Bence affetmek demek hak vermek değil, anlamak demek. Örneğin, "çok kötü çocukluk geçirmiş, o yüzden böyle yapıyor, tedavi olması lazım. Onu affediyorum ve kendimi serbest bırakıyorum" gibi. Ama bu ona hak vermeniz gerektiği anlamına gelmiyor. Dolayısıyla, onunla görüşmek zorunda değilsiniz. İsterseniz bayramda, seyranda görüşürsünüz, tedavisini ayarlarsınız, hastalanırsa iyi bakılmasını sağlarsınız. Kendinizi ne kadar rahat hissediyorsanız o kadar sık görüşürseniz çok daha huzurlu ve mutlu olacağınızı düşünüyorum. Siz de terapiye gitmeyi ihmal etmeyin lütfen. Yıllar süren psikolojik ve fiziksel şiddetin etkilerini silmek çok kolay olmayabilir, pes etmeyin. Çok mutluluklar.

Niye üzülüyosun ki bence haklısın. Anne olması demek onun kutsal laf söylenemez bi canlı olduğu anlamına gelmiyor. Evet herkesin hataları var ama bunlar dediğin gibi insanın bütün hayatını mahveden türden şeyler. Bence söylediklerin iyi olmuş en azından yediği haltı anlasın ölmeden.

Kardeslerle cok sukur bi sıkinti yok kavga kusluk vs gibi ama gecmiste olusmayan yakinlik aramiza mesafe koydu gibi Mesela hicbirimiz aile sorunlari disinda oturupta oyle kisisel hayatinizla ilgili dertlesmeyiz birinden hoslandim ne bileyim ssimle tartistim vs vs bunlar bizkerde yoktur guvenle alakali bi sorun degil kesinlikle bilirim ki tum kardeslerim caninida alsalar kimseye soylemeyin deduginiz birseyi baskasina soylemez ama mesafe iste girdimi asilmaz engeller koyuyor ortaya

Gorusmeme gibi bi sansim yok ayni evin icinde yasiyoruz her seferinde susup mevzulari acmamaya calisiyorum ams bi anda doluyorum sanki patlak veriyor kirdigimi anliyorum is isten gecmis oluyor dediginiz gibi iste sonuc anne, baba, kardes

Seni en iyi anlayacaklardan biri de benim. Yakın zamanda ben de bir konu açmıştım annemle ilgili, benzer sıkıntıları yıllarca çektim. Şimdi bir kardeşimle düşman olduk, biriyle de az görüşüyoruz. Tek sebebi annemin işine geldiği tarafı tutması ve bizi birbirimize karşı doldurması. Allah böyle anneleri ıslah etsin bizlere de sabır versin.

Bende dusunuyorum basite alinacak gibi degildivyasadiklari ama bunlarin hicbiri yasattiklarinin ustunu ortmem icin yetmiyor evet gercekten uzuluyorum kirdigimda canini acittigim icin canim aciyor ama o kadar sey yasatti ki iste yutamiyorum hepsini Konuyu detaylandirip anlatmak istemedim ama annem yuzunden kimsesiz kaldik dersem yeridir amca dayi teyze hala kuzen hic kimsemiz yokmus gibi hissediyorum kendimi Kardeslerim icin onemli mi bilmem ama bu beni fazlasiyla