Babaannem anneannem ve dedem 3'er ay arayla öldüler lisedeydim.. Nasıl bir travma yaşadım az çok hissedebildiniz sanırım.. Bir yıl önce de eniştem öldü hiç beklemediğimiz bir anda... Ağlayamadım bir süre geçti üzerinden telefonumda numarası kayıtlıydı onu görünce ağladım.. Niye duruyor bilmiyorum ama hala telefon numarası kayıtlı silemedim.. İnsanlar doğup büyüyüp ölüyor elden bir şey gelmiyor... Ben de bazen senin gibi düşünüyorum sevdiğim insanların yüzlerine bakarken aklıma geliyor o an ne yapacağım diye sonra başka şeylere odaklanıp dikkatimi başka şeylere vermeye çalışıyorum... Aklıma geldikçe başka şeylere odaklanıyorum düşünmemeye çalışıyorum sen de düşünmemeye çalış

Aynı sıkıntı bende de vardı, çok kafa patlatıyordum buna. Ama herşeyin Allah'tan olduğuna inanmak, bu dünyadan göçenin bu rezil dünyaya daha fazla tahammül etmek zorunda olmayacak olması, asıl dünyanın bura değil öteki dünya olacağı ve orada sevdiklerimizle kavuşçak olmamız beni rahatlatıyor. O yüzden çok sıkıntı yapma, ölümü de doğum gibi normalleştirmeye çalış. Şahsen aşırı uzun yaşamak yerine hayırlı ömür ve hayırlı ölüm diye dua ediyorum. Bir de evlat acısı vesmesin Rabbim... Anam babam bana, ben çocuklarıma muhtaç olmadan ölürüm inşallah...

Korkunun kendisi, korktuğun şey başına geldiğinde olanlardan daha beter emin ol. Yıllarca annesini kaybetme korkusuyla çocukluğunu ve genç kızlığını kendine zehir etmiş ve 23 yaşında da korktuğu başına gelmiş biri olarak ennnn yetkili ağızdan konuşuyorum; KORKMAYI BIRAK hemen!!!!!! Hemmmmmmennn!!!!

Hepimiz faniyiz Bugün yorum yazıyorum yarına belki çıkamayabilirim Ama her dakika ölümü düşünürsem de kafayı yerim değil mi? Boşver, yaşadığın günleri dolu dolu geçirmeye bak sevdiklerin sağken kıymetlerini bil yeter

ah canım aynı yas farkı bızde de var benm de aklım cıkıyor. fakat sonuc psikolojık.

Başınız sağolsun, çok gençmişsiniz, gerçekten bu his hayatı zehir ediyor. Bunu terketmek için elimden geleni yapcam emin olun. En azından geriye güzel hisler ve güzel günler kalabilir.