Esim hicbir erkege benzemiyor bu yüzden onunla aramdaki bag cok kuvvetli. Yani tanidigim hicbir erkek esim kadar duygusal degildi. Yeri gelir birbirimize sarilir aglariz. Ama erkeklere karsi bir sinirim vardi artik umurumda degil. Babamdan sonra Allah esimi cikardi önüme. Onun babaligini gördükce bazen aglayasim geliyor, kücük kiz gibi kiskaniyorum evladimla esimin iliskisini..

torununu sevmeye calisiyor yazlari yanina gidince. Hic veresim gelmiyor ama baba iste. Cok zor katlaniyorum bu duruma. O kadar icim acirken ve sinirliyken. Hicbirsey yapamiyorum..

inşallah canım benim

ben bu konunun islami bakış açısını bile öğrendim. eğer anne baba görevini yapmıyor aksine ele güne muhtaç ediyorsa görüşmek zorunda değilsiniz. bayramlarda kandillerde arayıp kapınıza geldiğinde çevirmeyin yeter. uzaktan bir akraba gibi görüp zihninizden babaya dair kötü şemaları kaldırmaya çalışın

Senin yaşadıklarını, o kadar çok yaşayan kızlarımız var ki.. Bende onlardan biriyim. .. Malesef benim de babam hayatımın hiçbir yönünde benim yanımda olamadı.. Sadece hayatımızda vardı. O kadar.. Bende çok sıkıntılar yaşadım.. Çocukluk dönemim çok kötü geçti.. Babamın egoistleri ve annemin cahillikleri yüzünden.. Ergenlik dönemimde çok sancılıydı.. Hatta intihar etmeyi dahi düşündüm.. Bir kaç kez de teşebbüs etmeye çalıştım, ama yapamadım.. Lise bitti, üniversiteyi başka şehirde okuyayım, ailemden kurtulayım istedim.. İzin vermediler.. Ailemin olduğu şehirde okumak zorunda kaldım. Hatta üniversite okurken birde iş buldum. Yatmadan yatmaya eve gelirdim.. Hayatımın en zor zamanlarını yaşadım. Sonra karşıma eşim çıktı, evlendik.. Ailem benim hiçbir zaman yanımda olmadı, düğünümü hadi bana zehir ettiler.. Babam bana, evlensen dahi sen yapamazsın geri dönersin dedi. Eşimin yanında.. Hatta eşimede benim için ondan karı olmaz, başını yakma demiş.. Düşünebiliyor musun? Baba baba değil sanki düşman.. Şimdi ailemden 400 km uzakta farklı bir şehirde yaşıyorum.. Bayramdan bayrama ziyarete gidiyorum. Kendi düzenimi hayatımı kurdum.. Böyle çok daha iyiyiz. Uzaklık, ayrılık ailemle bana çok iyi geldi.. En azından değerim anlaşıldı.. Aileme karşı içimde kırgınlıklar vardı.. Ama ben bunu kendi içimde çözdüm. İnsanları değiştiremezsin, oldukları gibi kabul etmek gerekiyor. Arkadaşım tek sen yaşamıyorsun, herkesin ailesi ile ilgili yaraları var.. Babanı olduğun gibi kabul etmelisin.. Kendini içten içe iyileştirmelisin, yaralarını kapatmalısın. Sende bir aile oldun. Kendine ait bir evin, eşin, evladın var.. Kendini kötü düşüncelerden ve negatif enerjiden ayır.. Babanı sev, onu o şekilde kabul et.. Babanın sana göstermediği sevgiyi, sen evladına göster. Geçmişi düşünerek, pişmanlık duyarak eline ne geçecek ki.. Mutlu ol.. Evladını eşini mutlu et.. Ailenle yaralarını iyileştir..

Hayatimda bir erkekten en büyük vurgunu yedikten sonra esimle yollarimiz kesisti öyle diyeyim. erkekler konusunda hep sanssizdim oysa ki. Elimden kacirabilirdim bu sevgiyi ama korkmadim ve sonuna kadar gittim ve evlendim. Bir an da hayat degisiyor.. Eski hep icimizde oysa ki, bugün elimizdekilere sükrederek geciyor..

Artik üzme kendini, kabullenelim icimiz acisa da. Allah bir yerden aliyor bir yerden veriyor. Tek tesellim esim. Ilk defa birine bu kadar ait hissediyorum kendimi megersem öncesinde bos gezinen savrulan bir yaprak gibiymisim. Su an yerimi biliyorum, yuvam diyebiliyorum. Asil ailem evladimla esim. annecime üzülüyorum elimden gelen birsey yok.. P prenses_melek Aşk

Ne güzel demissin esleri mız için ne kadar şuketsek az gerçekten öyle şükürler olsun ben baba defterini kapadım öldü varsayiyorum ne zormuş böyle dile getirmek

Zaten ne yapiyorsam cocugum benim gibi bir ortamda büyümesin diye yapiyorum. Onu seviyorum doyasiya sariliyorum eksiklik hissetmesin diye. Bu duygularim dügünlerde ya da baba kiz görünce elimde olmadan beni esir aliyor... O ortamdan uzaklasiyorum. Evlenince daha bir baska anliyor insan. Simdi cikiyor ehrseyin acisi eksikligi. Zamanla bu duruma da alisiyorum. Herkesin kötü anilari var illaki, halima sükrediyorum. Ama beni düsündüren tek sey evlatlik görevimi yapamamam. Arayip sormuyorum, o zaten aramaz. Böyle birsey iste..

yapamam valla artık basketçi arıyorum ciddi ciddi işi gücü bıraktım

Gercekten böyle mi, eger gercekse icim ne kadar rahatlar anlatamam. Ama ne siddet ne bir konusma oluyor. Yani aramaliyim diye düsünüyorum ama kalbim coook kirik. Kendi beni hic aramaz annemden haberimi alir. Ne yapacagim konusunda hicbir fikrim yok.. Kapimdan cevirmem ama adam gibi kapima gelmez. Yolsa torununu görmek icin bekler. Davet etsek de gelmez. Ne yapilir bu adama simdi?

eşin nasıl peki... hiç aynı cinsten nasıl olsa deyip ona da öfkeyle baktığın oluyor mu?

Ben okurken ağladım kapandı sandığım yaralarım açıldı bende babamdan nefret ediyorum bu kelimeyi söylemek çok acı. Cocuklugumdan beri baba diyince aklıma gelen tek şey kumar, sigara, sınırlı bi adam ve şiddet bende annemde engelli olan abimde öyle kötü günlerki her aklıma geldiğinde kendimi durduramayip saatlerce agliyorum ilgi, şefkat bunlar nekadar uzak sözler bana annemin bir lafı allah ıslah etsin hep böyle dedik şimdi evliyim eşim babamin tam zitti çok iyi çok sefkatli çok duygusal rabbime sukrediyorum iyiki eşimi karşıma çıkarmış 7 yıllık evliyim çocuğum yok şimdi tek dilleri anne olmak oda babam yüzünden olmuyo kuccukken çok şiddet gördüğüm için ama tedavi oluyorum umutluyum kisacasi babasi adam gibi babasi olan sukur etsin

blackk_swan elif şafağın yazısını paylaştığınız için teşekkürler. çok güzelmiş

Herkesin sinavi baska oluyor, bizim ki de babadan yanaymis. Baba kiz birilerini görsem bogazimda birseyler dügümlenir sinirlenirim de, kacmak isterim. Hatirlamayayim daha iyi, babami hatirlatacak herseyden kaciyorum. Evlenince daha da babasizlik dokunuyor insana. Hayatta ama asla ilgilenmeyen bir adam. Atsan atilmaz, nasil sinirlendim simdi yine. P prenses_melek Aşk

Nasil esim özellikle kisa boya düskünse, uzun boya düskün erkekler de vardir. Bu durumda ikiniz de birbiriniz icin yaratilmis olursunuz.. =)

zaten daha yeni giymeye başladım tık yok

Rabbim sifa versin, tedavin sonuc güzel sonuc verir insallah. Evet, adam gibi babasi olan sükretsin. En azindan siddet yoktu diye sükrediyorum ama varligiyla yoklugu bir olan bir insan benim babam. Baba sözcügünden sogudum, ici öyle bos ki, sadece kalp kirikliklari var..

Issiz adada degilsen sorun yok. Zamanlar cikar =)

o zaman darısı başıma ben aynı vurgunu iki kere yedim...

kesinlikle.. bende o baba figürünün boşluğunu hep onunla doldurmaya çalıştım ama malesef ayrıldık onunla... bir daha böyle bir güven duyar hatta evliliği düşünür müyüm bilmiyorum . push ;

Ben esimden cok kisayim o bir seksen küsür iste ben ise 1 58 santimim.. Boyum kisa diye daha da hosuna gidiyorum. Ask boy pos tanimiyor ben tam hobbitim onun yaninda =)

ayy hiç sorma bacım 1.80 kız mı olur yahu

Amin teşekür ederim. o kalp kirikligin hiç geçmeyecek olmasi çok kötü bende öyleyim çünkü

bende ayni durumda sayilirim babam 10 yasimdan beri ayri ama ondan öncede hic sevgisini görmedim hic desteklemezdi hala da öyle. bazen keyfine göre ariyor "babalik görevini" yerine getirmek icin ama bakmiyorum artik telefonlarina bile. babalar cocuklarini desteklerken kimseye ezdirmezken benimki hep tersini yapti bu yüzden en iyisi ipleri tamammen koparmak oldu ki hakkimda konusmasin bile. Bende isteme nisan dügün durumumu cok merak ediyorum babasiz nasil olacak hic fikrim yok.. Bence sen kendi minik aileni mutlu etmeye bakk onlarida etkileme bu üzüntünle mutluluklar P prenses_melek Aşk

beni derinden sarsan bir yazı.. Çocukluğum babamı beklemekle geçti Son bir senedir aramızda yepyeni bir köprü kurmayı başarmıştık. Asma bir köprüydü, en ufak bir rüzgarda sallanan. Bazen bir hatalı söz, bir yanlış anlama yetiyordu sallanmasına. Gene de o asma köprünün varlığı gelecekte bir gün birbirimizi daha iyi anlayabileceğimize dair bir umut, bir ihtimaldi. Ben bugün o ihtimali kaybettim. Elif ŞAFAK 9 Şubat 2015 Babamla birlikte çekilmiş hiç fotoğrafımız yok. Ya da ben öyle bildim uzun seneler boyunca. Sonra, kim bilir nereden, eski bir fotoğraf geçti elime. Bebekliğim. Fransa günleri. Doğduğum şehir Strasbourg. Genç, uzun boylu, kıvırcık saçlı, yakışıklı bir adam. Açık renkli, boğazlı bir kazak giymiş, 1970'lerin modası uyarınca. Kucağında bir bebek tutuyor. Balkonda yalnızlar. Yüzlerinin yarısına güneş vurmuş, yarısı gölgede kalmış. Aşağısı boşluk. Aşağısı soğuk... Bir daha bulamadım o fotoğrafı. Kimseye soramadığım için hiçbir zaman emin olamadım. Gerçek miydi acaba? Yoksa düş mü? Tek bildiğim, babamla ilişkimin özetiydi o boşluk, o muğlaklık. Hem var hem yoktu. Küçükken, annemle babamın ayrı olmasını bir sorun olarak yaşamadım. Babamın ikinci bir evlilik yapmasını da kötü bir şey olarak algılamadım. Hiçbir önyargıyla yetiştirilmedim. "Evlilik gibi boşanmak da bu hayatın parçası evladım" derdi anneannem, buna inandım. Babamın iki erkek çocuğu olduğunu zamanla öğrendim lakin onları tanımadan büyüdüm. Birlikte büyüyebilmeyi isterdim halbuki. Onlar bana kardeş, ben onlara abla olurdum. Böyle olmadı. Doğrusu ve işin dürüstçesi, çocukluğum ve genç kızlığım boyunca ben hep babamı bekledim. Hep beni hatırlasın, beni görmeye gelsin, evine davet etsin, yaş günümde bir sürpriz yapsın istedim. Böyle de olmadı. Derken lise bitti, üniversite başladı. ODTÜ yılları. Benim de bekleme mevsimim bitti, öfke mevsimim başladı. Bir tufan içimde, filizkıran fırtınası. Yirmili yaşlarım boyunca babama hep kızgındım. 'Öteki evlat' olmaktan sıkılmıştım. Unutulduğuma kanaat getirmiştim, öyleyse kendimi hatırlatmalıydım. İsyandı benimkisi ve her isyan gibi şiddetli, deli... Soracak sorularım vardı. Temas kurdum. Telefonlar açtım, mektuplar yazdım, sordum, sorguladım. Aldığım cevaplara ne kalbim ikna oldu ne beynim. Ben babama "Sevgi" dedim, o bana kitaplardan, edebiyattan bahsetti. Sanchez'in Çocukları, Rashomon, Seneca'nın mektupları... Ben ona "Hasret" dedim, o bana felsefeden söz etti. Daha da sinirlendim. Kim bilir belki de benim kitapları, edebiyat ve felsefeyi ne kadar sevdiğimi gördüğü için oralardan cevap vermeye, kendini anlatmaya çalışmıştı. Ya da belki de nicelerimiz gibi o da entelektüel ve teorik açıdan olgun ama özel ve duygusal hayatında kah olgun kah çocuktu. Bunları o zaman anlayamadım. Tek istediğim bana sevgiden bahsetmesiydi. O TEK FOTOĞRAF Strasbourg'da bir yılbaşı akşamı... Elif Şafak ve babası Nuri Bilgin'in beraber tek fotoğrafı... Derken o mevsim de geldi geçti. Kendi öfkemden yorgun düştüm. Durumu olduğu gibi kabullendim. Geri çekildim. Bu sefer babam daha çok görüşmek istedi, o daha çok denedi. Ama ben artık ruhen orada değildim. O da denemekten yorulup geri adım attı. Aynı müziği duyamadıkları için uyumla dans etmeyi başaramayan çiftlere benziyorduk. Ben sola yönelince, babam gidiyordu sağa. O bir tarafa meyledince, ben beri yana. Bir türlü aynı dalga boyunda olamadık. Meğer insanlar da saatler gibiymiş. İki insanın uzlaşması, barışması ve anlaşması için karşılıklı duygu ve çabaların eşzamanlı olması gerekirmiş. Geçen sene Prof. Erdal Yavuz'dan dost ve nazik bir mesaj aldım. Eskilerde dolaşırken Strasbourg'daki evde bir yılbaşı partisinde çekilen bir fotoğraf bulduğunu söylüyordu. Böylece sayesinde babamla çekilmiş bir fotoğrafım oldu. Öğrenci ortamı, solcular, sosyal demokratlar, masalarda kadehler, yüzlerde umut ve ışıltı... Babam kameraya bakıyor gülümseyerek, ben de kucağında, yeni doğmuş, ona bakıyorum... Şu hayatta hiç kimse mükemmel değil. En başarılı işadamları, en muktedir siyasetçiler, en ala sanatçılar ya da bilim insanları... Dışarıdan bakınca gayet akıllı, bilgili görünenlerimizin bile görünmeyen bir 'gölgesi' var. Balkona vuran güneş ışığının ulaşamadığı bir köşe mevcut her zaman. BİR GÖLGEYDİM BELKİ Babam özel biriydi. İyi bir hoca, iyi bir eş, iyi bir sosyal demokrat, iyi bir akademisyen ve şüphesiz ki yıllar sonra tanıdığım kardeşlerime iyi bir babaydı. Ben onun parlak ve sevgi dolu hayat hikayesindeki gölgeydim. Resimdeki güve yeniği. Bütünü bozan detay. Ayın karanlıkta kalan kısmı. Kardeşlerim güneş ışığıyla büyüdü, ben gölgede serpildim. Onlara kelimeler düştü, bana sessizlik. Bunlar beni zorlasa da belki de uzun vadede yazarlığıma, kelimelere ve hikayelere sevdama büyük katkı yaptı. Ben hep boşlukları doldurmak istedim kitaplarımda, gölgeleri açığa çıkarmak... Babam Türkiye'nin dünya çapında ender sosyal psikologlarındandı. Entelektüel, birikimli, aydındı. O, toplumların psikolojisini çözmeye çalışırdı, toplumdan bireye giderek; bense karakter işçiliğini seçtim, insandan/bireyden topluma giderek. Yollarımız kesişmedi. Bunca kitap, bunca kelime, teori, birikim, birbimizi tam olarak anlamaya yetmedi. Benim onu daha iyi anlayabilmem için belki de anne olmam gerekti. Onun da bana açılabilmesi için torunlara ihtiyacı vardı kim bilir. Benimle kuramadığı ilişkiyi torunlarıyla kurdu. Bunu ben de yürekten destekledim. Bana söyleyemediklerini onlara fısıldadı. Galiba biraz böyle bir şey Türkiye'de babalık. Çocuklarıyla kuramadıkları sevgi dilini torunlarıyla yakalayan ne kadar çok dede var aslında. SÜREYA HAKLIYMIŞ Türkiye'nin sayılı sosyal psikoloji uzmanlarından Prof. Nuri Bilgin, 67 yaşında hayata veda etti. Yaşadıklarımız ve yaşayamadıklarımız kimsenin suçu değildi. Ya da herkes bir parça kabahatliydi. Artık önemi yok. Babamın bana en son gönderdiği e-mail'lerden birinde Romalı ozan Terentius'dan alıntılayarak dediği gibi, "Ben bir insanım ve insana dair hiçbir şey bana yabancı değildir." Son bir senedir aramızda yepyeni bir köprü kurmayı başarmıştık. Ne taştan, ne tahtadan. Bizimkisi asma köprüydü, en ufak bir rüzgarda sallanan. Bazen bir hatalı söz, bir yanlış anlama yetiyordu sallanmasına. Gene de köprüydü, hiç yoktan iyiydi. Daha sık yazışmaya başladık. Kelimelerle yakınlaştık. İkimiz de kendiliğinden yeşeren bu sevgiden hafif sarhoştuk, mutluyduk. O asma köprünün varlığı gelecekte bir gün birbirimizi daha iyi anlayabileceğimize dair bir umut, bir ihtimaldi. Ben bugün o ihtimali kaybettim. Portekiz'de yağmurlu bir öğleden sonra aldım babamın ölüm haberini. "Sizin hiç babanız öldü mü? Benim bir kere öldü" demişti Cemal Süreya. Benim babam iki kez öldü. Bir yokluğunda, eskiden; bir de şimdi, seneler sonra tam birbirimize yakınlaşmaya başlamışken, aniden... Ve haklıymış şair. Kör oldum.

yanımdan geçen erkekleri komplekse sokacak kadar uzunum ve topuklu giymeye de bayılıyorum

evlenirken akrabam üzerime saldirdi az kaldi dügün iptal oluyordu gelinligim yirtilsaydi sacim basim dagilsaydi.. Babam umursamadigi icin ezilen oldum hep. Nefret ediyorum diye az haykirmiyorum bazen ama görevim onu aramak ya hani. Sesini duyunca bile sinirleniyorum bazen telefondan laf yetistiriyor anneme. Bu duyguyla basa cikmak zor oluyor..

benimde annem babam ben 2 yaşıma gelmeden ayrılmışlar ve bunun yokluğunu daha yeni yeni hissetmeye başlıyorum ama ben biraz öfke doluyum... içki belası bizim ailede de varmış ki bunun yüzünden ayrılmışlar zaten.. ben aramasam hayatta beni arayıp kızım ne yapıyorsun demez.. parası yoktur utanmasa benden ister.. bundan dolayı mıdır nedir hayatıma aldığım erkeklere babam gibi sarıldım ve bağlandım onlara.. hatta hep çocuğum olursa beni değil en çok babasını sevsin derdim... ama isteme günüm kabus gibiydi ve ben babamdan nefret ediyorum.. artık değil evlat sahibi olmak evlenmek bile istemiyorum.. ve sevgili hemcinsim bana kızma ama baban asla değişmeyecek... içki sigara vs onun ilk aşkıymış ve hep öyle kalacak hani demişsin ya hiç sırtımı okşamadı diye... bırak okşamasın... en iyisi böyle. kadesa

Cözümü olmayan birsey bu yapacagimiz bir sey de yok. Eksik tarafimiz hep eksik kalacak ama eslerimiz icin ne kadar sükretsek az.. P prenses_melek Aşk

biliyorum hatta ben aramasa keşke hiç duymasam sesini diyorum.. işi gerreği yazlık bir ilde çalışıyor ve ben yazları hiç svmiyorum her yaz çağırır beni... kadesa

Ben 21 yasinda evlendim ve üc sene oluyor evleneli. Dogru erkek önüne cikinca gecmisin sayfasini kapatiyorsun.. Acilar icimizde, öfke de. Hep bizimle olacaklar. Ama bu sekilde yasamak cok yorucu, birine güvenmek ihtiyac gibi. evlenirken hic tereddüt etmedim. Beni üzmeyecek tek erkek oydu biliyordum. böyle babalardan böyle esleri hak ediyoruz hepimiz

benzer durumları yaşayan biri olarak çok güzel tavsiyeler vermişsiniz... mutluluk, huzur dilerim.

Masallah boylu poslu hatunsun bos kalmana sasmali =)

Kendine bir iyilik yap ve cikar onlari ayagindan ve bana ver! Benim de kendime bir iyilik yapmam gerek cünkü =)

yanlış anlama ama kısa tavuk her daim piliçtir derler bende yaşlansam da atım gençken de P

nerde o adam yahu bak üniversite mezunu 22 yaşında çıtır hatun var daha ne istiyo yol+ssk+yemek de benden

razıyım suç üstü yakalanmaya yeter ki çıksın

Sen beni anlatmaya Mecbur musun açma yaralarimi ben çok üzülüyorum agliyorum dayanamıyorum baba kelimesine telefonuma baba diye kayinpederimi kaydettim ne uzak geliyo bana baba demek için çok uğraştım ama cikmiyo ağzımdan baba diyince o adam geliyo aklıma

Senin adına mutlu oldum yerini biliyosun orası senin yuvan kıymetini bilecegimiz güzel şeylerde var cnm benim yerimde eşimin yani anneme bende çok uzuluyorum hemde çok çekip almak istiyorum onuda ama malesef olmuyo hakkımızda hayırlısı alıştım bu duruma ama baba denince içim yanıyor oda bi gerçek P

insan bi baba istiyor hayatında korusun kollasın diye ama maalesef.

ben de baba kelimesini duyunca içi cız edenlerdenim. babamın içkisi, şiddeti, aldatması falan yoktu ama bizde yoktuk onun için.. hep işi ve mesleği öncelikliydi. bir kez dahi karşısına alıp konuştuğunu bilmem, hala öyle.. çok isterdim sohbetler edeceğim bir babam olsaydı, hayatımda kararlar alırken danışabilseydim, destek olduğunu hatta karşı çıktığını görebilseydim yeter ki varlığını hissedebilseydim.. ama olmadı, olmuyor. biliyorum bizi seviyor ama sevgisini göremiyoruz.

Zaman sadece zaman =)

Yapavak bisey yok. Dun bitti. Yarin belirsiz. Bugune bakin sekerparee akışa bıraktım.. tek ayak

Bir an da bir yerden cikar hazirliksiz yakalanirsin =)