Merhaba, konulara yazdığınız yorumları okurum genelde. Beğendiklerim olur beğenmediklerim olur ama hep bi düzeyi tutturmayı başardığınız için okumaya değer görürürüm. Nacizane gözlemim sizin çalışmaya başladıktan sonra agresiflik katsayınızın yükseldiği şeklinde. Yorumlarınızda daha sert ve daha alıngan bir üslup oluşmaya başladı sanki. Dikkat edin bu işyeri stresi zamanla birikmesin de, başta herşeyin güzel gelirken bi süre sonra "hayatttt beni neden yoruyosuuunnnn" olmasın. Yukarıdaki yorumunuza da ben "ne alaka? :) " dedim açıkçası. Kim kimin anneliğini yargıladı ki? Ben de kaçırmış da olabilirim tabii "sayın yargıç"ı Kendi adıma yaptığım gözleme gelirsek, ben öyle çok kariyer meraklısı bi insan değilim, para keşke beni motive edebilseydi ama o da mümkün olamadı. İş yerindeki insan ilişkileriyse hiiiç bana göre değil. Böyle olunca benim iş yerinde 9 saat geçirip de "ben çocuğumla 2 saat ama kaliteli vakit geçiriyorum" fikrine inanmam mümkün görünmüyor bana. Ama uyumlu bir kişilik, iş yerindeki başarılarıyla tatmin olabilen, sahip olma iç güdüsüyle motive olabilen bir insan bence de çalışsın. Çocuk o zaman hobiye dönüşür, diper türlü günde 9 saat gördüğünüz herşeyiyle siz ilgilendiğiniz bir sorumluluk olur çünkü. hatice

Mutluluk 84cüm, Çalışmayan anneler bilinçsizmiş demedim eğer yazdıkların banaysa canım.. Eskiden anneler bilinsizmiş dedim. Yalan mı, şimdiki kadar kitap okuyup bebeği için araştıran kaç anne vardı o dönem. Benim annem çalışan kadındı bilinçsizdi dedim. Onun yaptığı hataları ben yapmamk için direniyorum dedim. Eğer yazdıkların bana ithafense tabi. M mutnojmet

ahh ahh şöyle evde olsamda istediğim kurslara gidebilsem doya doya kitap okusam evde öğlenleri poğaça çay kısır yemey özledim off offff evdeki imkanlarınızı kullanmasını bilin kendinizi aciz hissetmeyin herşeye çok rahat şekilde ulaşabilirsiniz.. biz çalışıyoruz ama dünyadan bi haber akşama kadar.. vakit yetersizliğinden yapamadığım içimde kalan okadar çok şey varki.. (

Aynen bende ona takıldım ve ''eskiden annelerimiz bilinçsizlermiş''cümlesine. Çalışmayan kadın bilinçsiz mi oluyor yani? Ya da bilinç neye göre bilinç? Eğitimle alakalıysa çalışmayanlar olarak bir çoğumuz 2. üniversiteyi okuyor hali hazırda! Ve ben bir yorumumda ''çalışan bir annenin çocuğuydum''dedim Bir arkadaş''bende çalışan anne çocuğuydum gayette normalim''demiş! Allah aşkına anormallikten bahseden oldumu ki? Aksine yine söylüyorum çalışan annelerin çocukları çok daha olgun ve hayata karşı dik olurlar, çünkü çok küçük yaşlarda kendi kendilerine yetebilmeyi öğrenmişlerdir. Çok şükür bende anormal değildim gayet normalim:) Birbirimize cvp verirken biraz daha duyarlı ve mantıklı şeyler sunalım. E engidi prenses kizimin

Sıkıntılarını tahmin edebiliyorum. Bende ev hanımı kategorisindeyim ama mutluyum. İş hayatının stresini, insanların hırsını, o koşturmacayı oldum olası sevemedim. Hep sıradan ama huzurlu bir hayatım oldu. Böyle mutluyum çünkü, başka türlüsünü bilmiyorum. Yeni evliyim ve yeni düzenime kısa sürede alıştım. Şimdi sana zor gelen şeyler, geçmişte aile içinde iş bölümü olduğu için, ve şu anda ev içinde yapılacak bütün işler sana kaldığı için sıkıntı yaratıyor. Çalışma hayatın olduğu için de ev hayatı seni biraz boğmuş olabilir. Ama güzel yönlerini düşün; Bütün zamanların sana ait, hayatı kaçırmıyorsun, ertelemiyorsun. Evinin düzenine tam anlamıyla hakim olacak zamana sahipsin. İnan bunu yaşamak isteyen çok insan var. Tabi ki kendini köreltme, yeni şeyler bul. Keyif alabileceğin bir kurs olabilir, yeni arkadaşlıklar olabilir. Bazen evde hiçbirşey yapmak gelmez insanın içinden. Evin düzeni alır başını gider. Temizlik, düzen hak getire. Ben böyle zamanlarda hiç kendimi dinlemem. hemen bir yemekli misafir organize ederim. Böylelikle kendimi harekete geçirir normale dönerim. Hem dostlarla ziyefet hem de terapi gibi düşün. Gündüzleri arkadaşların çalışıyorsa zaman geçirmekten keyif aldıklarını, akşam yemeğine davet et. İyi gelicektir sana emin ol. Ve bu süreçte eşinede ruh halini çok yansıtma. Mutsuzluğunun sebebini yanlış anlayıp kendinde arayabilir. Evliliğinin ve evinin keyfini çıkar. Çok da kendini dinleyip salma. Hayatı kaçırma...

O kadar beğendim ki, okudukça huzur buldum valla. Kendime de öğüt olarak aldım söylediklerini. :81:

bende bisey söylemek istiyorum.. tabiiki cocuk büyüyünce istedigini alamadiginizda diyecek keske anne calissaydinda benimde sunum olsaydi bunum olsaydi... peki calistiniz caninizi disinize taktiniz yillarca is ev cocugun esin arasinda parcalara ayrildiniz. cocugunuz büyüdü ama sizden uzak sizi aksamdan aksama görüyor. cocugunuz emin ellerde büyümüstür hicbir ihtiyaci eksik olmamistir.. peki ya anne kokusu.. o cocuk demezmi anne beni telefon giysi yiyeceklere bogacagina keske yanimda olsaydinda birazcik sevgini hissetseydim. anne dedigimde seni görseydim yanimda diye... farkli bi pencereden bakmak istedim sadece... mirka hayattan tek dileğim

Bi de şu mantığı anlamıyorum, bunca okul okudum zahmet çektim diye kendini çalışmak zorunda hissetmek ve bi ömür daha kendine zahmet çektirmek... 1

Seni çok iyi anlıyorum arkadaşım, eminim hatta 1 hafta izinli olsan neleri vermeyeceğine çünkü aynı duyguları bende yaşamıştım hatta zoruma giden evlendim ve gelin olmanın nedemek oldugunu anlayamadan, yeni evin keyfini çıkaramadan kendimi işyerinde buldum bu içimde uhte kaldı mesela, evlenen arkadaşlarım oldu 15 gün izin yaptılar balayına gittiler, gezdiler tozdular, gelin olmayı yaşadılar ama ben maalesef yogunlugum sebebiyle hafta sonu evlendim hafta içi işe başladım.. Evlendiğimi bile anlayamadım. Birde bütün yük bizlerin üzerinde, yemek bulaşık çamaşır, ütü, temizlik, eşine ilgi alaka, kendine bakma kişisel bakımların, çocuk vs.. daha uzar gider. Biz kadınlar okadar çok yıpranıyoruz ki... hep diyorum kadın olmak zormuş diye... Maddi sıkıntımız şuanda yok Allaha binlerce kez şükürler olsun. Eşimde bana bütün olanakları sağlaya biliyor... Kendi yağımızda kavrulup gidiyoruz. Sanırım alışacağım, ya da herşeyi zamana bırakıcam. LPGLi_FeRRaRi PiSiKoLoJik

her nimetin bir külfeti vardır çalışmak nimetse çocuğunu yeterince görememek külfet ev hanımlığı yani çocuğunla beraber olmak sürekli nimetse, ekonomik özgürlüğünün olmaması evde dört duvar arasında kalmak külfet. çocuğunla geçirdiğin zamanın kaliteli olması en önemlisi dediğim gibi çok görmek değil 2 saat görür ilgilenir oyunlar oynar gezdirirsin yada bütün gün yanındasındır çocuğunun ilgilenmezsin yeterince ya bunalımdan ya farkedememekten ya bilgisayar başında oturmaktan.

bende 10 aydır evdeyimişten çıkmadan önce evde oturmak çooook cazip geliyordu. İşin stresindense evde oturup sıkılırım diyordum. Ama bi süre sonra yanıldığımı anladım. Sürekli çalışmakta sıkıcı sürekli evde oturmakta. O yüzden şimdi part time bi iş arıyorum umarım bulabilirim. 1

Hep diyorum çalışan insanın yürüyüşü bile farklılaşıyor diye. 2 senedir çalışmıyordum yeni başladım işe. Çok yoruluyorum tempom felaket. Ancak ay sonunda alacağım maaşım, primim imzalayacağım sigorta kağıtlarım şimdiden hayallerimi süslüyor. Maddi hiç birsıkıntım olmamasına rağmen çalışıyorum evde kafayı yemiştim. Şimdi işim olmadığı halde muhasebeyide öğreniyorum çalıştığım yerde. Ne alırsam kar diye düşünüyorum çünkü. Evde oturmakda güzel ama çalışan insanın ev hayatına alışması çok zor. Ben maaşımı eşime verdim yıllarca artık onun için birikim yapacak olmak direk kızımın hesabına yatıracak olma fikri bile beni deli ediyor heyecanlandırıyor azimlendiriyor. Şükürler olsun Allahıma.. MorAnka

Bu arada işe başlamana çok sevindim Alya'yı nekadar çok düşündüğünü biliyorum çünkü :) işin hayırlı ugurlu ve davamlı olsun arkadaşım Allah herkesin gönlüne göre versin prensesi tocasının pamuk

valla canım dinlen evde olmanın keyfini çıkar. sağlık sorunlarının dışında olması kaydıyla keşke bende çalışmak zorunda olmasam ki ben öğretmenim yani. severek ve isteyerek yapmam lazım dimi ama yooook... o kadar yıprandım ki keşke eşimin daha iyibigeliri olsa da çalışmasam dediğim çok olmuştur. çalışmak güzel keyifli hele ki işini mesleğini seviyosan... ben seviyorum ama o kadar yıpratıcı ve yorucu ki. her sabah homurdanarak zorla gidiyorum. normalde işimi çok sever istekle giderim ama benim sorunum iş ortamı! malesef bu ortamda mutlu değilim o yüzden bu aralar evde yan gelip yatma bifikri öyle cazip geliyo ki anlatamam. sen bu iyileşme sürecini atlat daha sonra bence eşinde senin evde mutlu olmadığını anlayınca tekrar çalışmana ikna olucaktır:)) mirka hayattan tek dileğim

Sürekli dışarıda olan, çalışan bayanlar için birden eve kapanmak çok zor olabiliyor. Ben de öğrencilik dönemlerinde öyleydim ve okul bitip de birden eve kapanıp ev kadını moduna girince bayağı bocalamıştım. Kimse beni anlamıyor gibime geliyordu. Sürekli ev işi yapıp tv seyretmek bana göre değildi. Öyle bunalmıştımki sıkıntıdan ağlayasım geliyordu eski hayatımı istiyordum. Ama zamanla alışıyormuş insan. Bir süre sonra uyum sağladım ben de ev iş güç keyifli hale geldi. Önemli olan o bunaltıcı dönemi atlatmak. Güzel tarafından düşün ev senin evin yat dinlen arkadaşım =) Kendine bak mesela, sadece işe giderken süslenip giyinmek zorunda değilsin evin içinde de öyle yap iyi geliyo TuRuNCu

Calısmaya ogrencıyken cevırmenlıkle basladım. Insanın kendı parasını kazanması bı guven verıyor hem kısısel yonden hem maddı yonden. Evlendım hala okuyorum, ıs bulamadım 6-7 ay. Con bunaldım. Uyuyabılen bırı de degılım sabah 7den sonra koca gun temızlık ve yemekle ugrastım fılm ızledım ama cok sıkıcıydı hıc komsum yoktu. Bırbucuk sene calıstım, şimdi dogum yapacagım ıcın yıne evdeyım, kızım ve benım saglıgım ıcın. Bebısım buyuyunce yıne calısmayı dusunuyorum. Onu daha ıyı sartlarda buyutmek ıcın hem de kendım ıcın. Canım sen sag saglım bı ıyıles, sımdı cok bunalmıs olabılırsın, kurs turu seylere katıl. kıtap oku. Çalışmamazlık ta etme bence

Bende okul hayatından sonra hemen iş hayatına başlayanlardanım.4 senelik iş hayatının sonrasında evlendim. Başka bir şehire gelin geldiğim için iş bulamadım ve şuanda ev hanımıyım. İlk aylar alışmam çok zor oldu. Sürekli kendimi uykuya veriyordum çabuk akşam olması için. Baktım olmuyor, kurs falan araştırmaya başladım. Kursta çok güzel arkadaşlıklar kurdum. Şuan hem kursa gidiyorum hem arkadaşlarla görüşüyorum. Artık sabah erken kalkıp evimi temizliyorum. Yemeğimi ayarlayıp kendimi dışarı atıyorum. Evde kapalı kalırsan çok bunalırsın. O yüzden bi an önce iyileşip kendini dışarılara atmanı tavsiye ediyorum.(bu arada eşin izin verirse tekrar işede başlayabilirsin

Nasıl çalışmayan kadınların "ben salak ve sadece tv izleyen biri değilim" ispatı çalışması oluyosa çalışanların da " ben hiçbi şeyimi ihmal etmiyorum, herşeye heryere yeterim" ispatı çabası oluyor. İnsan içgüdüsü, kendini savunmak, vicdanını rahat ettirmek ister. Amaaaa, buradaki öngörüm şu: Daha muhtemelen işe başladığından beri adet bile olmamış ve sancı çekmemişsin sevgili sarıböcek. Daha duuur, bi kış gelsin, o çocuk hasta olmaya başlasın, sen kendini robotlaşmış hissetmeye başla, bi kaç yıl geçsin, çocuk okula başlasın, ödevleri olsun, iş yerinde de sorunlar başlasın bi taraftan, o zaman daha farklı düşünmeye başlayacaksın. Haa çelik gibi sinirleriniz varsa 3ünüzün de o zaman helal olsun. Sen şanslı ya da ultra mega becerikli azınlıktansındır. 1

Benimde dikkatimi çekti, önceleri yorum tarzı daha farklıydı daha sakindi yine net birşekilde düşüncelerini paylaşırdı ama bu şekilde değil... çalışan bayanların oturuşu kalkışı yürüşü değişir diyorlar ya, sanırım insan çalışmaya başlayınca KK'daki yorum tarzıda değişiyor...

fazla değil "kaliteli" bir birliktelik paylaşım çok daha önemlidir çocuk için. çok yoğun çalışan ve telefona giysiye boğan çok kazanan anneleri bilemem onlarda kaç kişidir ki zaten telefona boğacak kadar maaş alan ama günde 8 saat çalışan çoğunluğun çocuklarının, evde olan bir annenin çocuklarından yukarda da yazdığım nedenlerle daha mutlu olabileceğini belirtmek isterim Z

yanlış anlamayın da.. kaliteli zaman geçirmek vs deniyor.. çok güzel.. hem dışarda çalışıp hem de evdeki işleri gören bir bayan çocuğuna ne kadar kaliteli zaman ayırabilir orası tartışılır... hem evde hem dışarda.. yorgunluktan yığılır.. anca evdeki işleri ayrıca gören bir yardımcısı olacak ki 2-3 saatlik kaliteli zaman ayırabilsin..

canım ben bekar bi kızım ailemin yanındayım 3 yıldır.. hiç çalışmadım okumuyorumda ev kızıyım ama evde hiç sıkılmıyorum yemek iş derken vakit çok çabuk geçiyor elişi falanda yapıyorum ben seviyorum evde durmayı ondan sıkılmıyorum galiba ama son zamanlarda bende sıkılmaya başladım saçımı bile tarayasım gelmio aynen.. yemek te yapmak istemiorum bu çok sıkıcı bir durum eşini dinleyip çalışmayacaksan ev hanımı olmayı sevmeye bak bence sevmek isteyince oluyor... mesela hedefin çok iyi bir aşçı olmak olsun yani nasıl desem ki ben yaşımdanmıdır nedir bilmem herkezin benim yemeklerimi yediğinde unutamamasını istiyorum bu yüzden sürekli mutfakla uğraşıyorum elişi falan yapıyorum sen de kendini el işi mutfak tarzı hobilere yönlendir mecburiyetten yapma iyi bir ev hanımı olabilmek için yap zaten ölesindirde yaşın kaç bilmiorum belki bunları aşmış olabilirisn ama bilmiyorum bunları sevmeye çalış

Konu sahibini gayet iyi anlıyorum, bende hemen hemen aynı durumdayım. Hatta ne tuhaf, bende az önce bu konuyla ilgili başlık açtım. Sonra da burayı okuyunca benim gibilerde varmış dedim... Ne yazık ki kitap okumakla ya da kursa yazılmakla geçmiyor bu sıkıntı. Bu aktiviteler geçici olarak zaman dolduruyor, o kadar. Bu çok değişik bir duygu hali, seni çok iyi anlayabiliyorum. Kendi ayaklarının üstünde durmak, bir amacının/hedefinin olması, birşeylere emek vermek ve üretmenin hazzı hiçbir yerde yoktur. Çalışmak bile insana ayrı bir güven, ayrı bir sosyal çevre sağlıyor. Dilerim sağlık sorununuzu bir an önce aşarsınız ve arzu ettiğiniz gibi bir işte başarılı bir kariyer hayatınız olur. Geçmiş olsun...

size sonuna kadar katılıyorum. 1 sene çalışmalıdıgım bir dönem oldu... şimdi düşününce ne büyük saçmalık diyorum. oturmayı kalkmayı bile değiştiriyor çalışmak, yürüyüş filan hak getire... o nedenle benim herkese tavsiyem az bir paraya olsa bile hayata yetişemeseniz bile... ki ben çok zorlanıyorum işleri toparlamakta çalışınnnn... kimi kızının hesabındaki paraya motive olsun kimisi başka bişiyeeee ama... çalışın hanımlar...

bence bir bayanin calismasi bence zaten kötüü ev hanimi olmak bir bayana yetiyorda artiyor bile birde cocuk varsa evde olmasi gerekir bence cünkü hem calisip hemde evde isler ve cocuk bakmak cok zor cocuk yapip annelere ve ya birine baktirmak bence hic iyi degil cocuklar icin bu benim fikrim tabiki

Merhaba arkadaşlar; aslında nerden başlayacağımı, buraya ne yazayacağımıda bilmiyorum aklım öylesine karışık ki hiçbirşey düşünemiyorum... 10 aylık evliyim, evlendim evleneli sağlık sorunlarım hiç bitmedi... Yaklaşık 3 hafta önce yumurtalık kisti ameliyatı oldum sezaryen yöntemiyle. Daha yeni yeni iyileşmekteyim ve bu sebepten ani rahatsızlığım yüzünden de işimden ayrıldım... Ev hanımı olmaya alışamadım şuanda kedimi çok kötü hissediyorum Çalışmaktan yoruldum diyordum meğer evde oturmak hiç bana göre değilmiş. Bunu evde oturmaya başlayınca anladım... Eşim iyileşsem bile çalışmamı istemıyor ama ben çalısmayı düşünüyorum... Sorunum şu, ev hayatına alışamadım kendimi hiç iyi hissetmiyorum elimi hiçbirşeye sürmek istemiyorum, saçımı bile taramaktan aciz haldeyim etrafımdakiler daha iyileşmediğim ve cok zor günler yaşadıgım için bu halde oldugumu söylüyorlar, eşimle konusuyorum fakat oda beni anlamıyor... Kendimi yalnız ve değersiz hissediyorum, psikolojim iyice bozuldu... Yıllardır çalışma hayatına alışmış olupta evde oturan arkadaşlarım bu hisleri sizde yasadınız mı, nasıl atlattınız bana akıl fikir verin..? çok kötüyüm çok

Depresif polyanna ne güzel özetlemişsin durumu, süper kadın ütopyasının gerçekmiş gibi sunulmaya çalışılmasını anlamıyorum bende. ''Çocuk da yaparım kariyerde'' sloganı günümüz kadınını uçurdu resmen. Kimse kimsenin anneliğini, evinin düzenini tertibini, temizliğini sorgulamıyor ki. Sadece ''ben süperim, her yere her şeye yeterim''düşüncesinin gerçek hayata geçirilemeyeceğini söylüyoruz. Limon ağacının topiğinde uzun uzun anlattım. Tekrar yinelemeyim buyrun bakın.

evde oturmak iyidir bende istiyorum arada evde oturayım kurslara falan yazılırım iş stresinden kurtulurum diye. haftasonu sayısal lotoda şansımı deneyim birden zengin olursam kendimi emekli edecem nede olsa 60 ından önce devlet emekli olmama izin vermeyecek. G

insanoğlu garip canım çalışınca evde oturmak ister çalışmayınca çalışmak ister düzen böyle... bende oğlumdan dolayı çalışmadım 5 aylıktı daha çıktım işten ozamanlar hamlilelik dolayısıyla yürürdüm bolbol çıkardım kafama göre dolaşırdım. bebek oldu bu sefer onun beni tanıması benim onu tnımam alışma dönemi derken bi baktım 13 aylık ve artık çlışma zamanı dedim çünkü bende öncesinde çalışıyordum. ve eski çalıştığım şirkete geri girdim. şuan mutluyum çalışıyorum eve gidip ev işi yemek oğlumla oyun derken zaman geçiyor. maaş günleri güzel tabiki helede oğluma bişiler almak o dahada güzel keyifli.. en güzeli çalışmak izin koparırsan çalış derim. hem benim fikrimi sorarsan bbek için daha erken 10 aylık evlisin gez toz eşine doy o sana doysun enaz 2 yıl bir geçsin.. D

ah ah aynı duygular içindeyim kızıma 7 aylık hamileyken ayrıldım işimden kızım şuan 19 aylık ben halen evdeyim ilk 3 yıl çok önemli diye ben bakmak istedim ama artık evden inanılmaz sıkıldım ama kızıma kıyıp işede başlıyamiyorum biraz daha büyüsün istiyorum bu günler bidaha gelmez diyorum eşimde karar senin ama bence şuan çalışmayı düşünme diyor Allah'a hamd olsun maddi hiç bir sıkıntımız yok, gez toz kafanı dağıt bu günler birdaha gelmez diyor şuan beklemedeyim bende biryandan keyfini sürüyorum ailem yurtdışında yaşıyor, haliylen çalışmadığım için zırt pırt gidip geliyorum izin derdim yok canım nezaman istese bikaç gün sonra ordayım çalışınca bunlar mümkün değildi tabii gene olmayacak o yüzden az daha böyle gitsin bakalım diyorum 1 yıl felan ondan sonra bende döneceğim iş hayatına inşallah

Çalışan anne çocuğuyum gayet de normalim Hep diyorum çalışmayıp çcuğunu evde büyütmeyi göze alan annelere, ilerde çocuğunuz istediğiniz botu montu alamadığınızda idareli alalım dediğinizde diyecek mi;Allah senden razı olsun anne beni çalışmamış büütmüşsün bana bakmışsın diye.. Bana ne ya, çalışsaydın sana ben mi evde otur dedim diyecek... Gerçekci olalım.. 20 ayına kadar ben baktım en iyisiyle güzeliyle. Şimdide emin ellerde. Aklım hiç kalmıyor.. Kimseye ispat etmek zorundada değilim vallahi, ben biliyorum ne için çalıştığımı.. mirka hayattan tek dileğim

beenimde çalışmadığım uzun bir dönemim oldu. o esnada: çarşı pazar dolaştım evde oturup kendi kendime düşünüp durmaktan kurtulmak için. zorladım kendimi her sabah erken kalkıp yürüyüşe çıktım. ev temizliğini de kendimi çok zorlayarak yaptım. eşimden destek aldım o süpürdü ben sildim çok zorlanırsam yapmakta. pilatese yazıldım ingilizce kursuna başladım bol bol kitap okudum. Chitlenbik

Ben de evde zaman zaman sıkılıyorum ama işte daha çok sıkılıyordum. Yani çalışmak mesele değil, iş üretmek mesele değil, iş ne kadar zor olabilir ki, öğrenilir yapılır. Ama beni bunaltan iki tane kocaman şey vardı. Sabahın köründe uyanmak ve yollara düşmek, gün boyu dışarıdaki hava değişikliklerinden bile bi haber bi kapalı kafeste bilgisayarın karşısında kafamı dosyalara gömüp çalışmak beni bunaltıyordu. Dışarda hep bi kaçan hayat var gibi geliyordu. Bi arkadaşın da dediği gibi, izin dediğin yılda 15 gün, o da yalvarmayla alınır. Paran olur da onu harcayacak vaktin olmaz, ama hani para kazanıyorsun ya, o para seni mutlu etmeli ya, bu sefer de fütursuzca harcama alışkanlıkları başlar. Akşam 8de evde olsan yemeğini yapacaksın da yiyeceksin de... Hepsi ayrı dert. Bence maddi gereksiniminiz yoksa ve kafanıza göre ev hanımı arkadaşlar bulabilirseniz en güzeli ev hanımı olmak. B

Valla işin gerçeği ben diplomayı ona buna kapak olsun diye değil, belli bir ideallerim ve amaçlarım vardı onun için okudum... Ha, sonunda ne oldu; şuan tercihlerim farklı bir boyut kazandı ve onun sıkıntısını çekiyorum. Yukarıda yazılanlara kısmende olsa çoğunlukla katılıyorum; çok güzel ifade etmişsiniz kendinizi. Ama benim fikrim; yeterince evde oturan, üretmeyen, üretimi bir kek çırpıvermekle eşdeğer bulan hanımlarımız var yeterince... İşte benimde düşüncem bu noktada kırılıyor; okumuş ve imkanı olan herkesin çalışmasını ve bu ülke için birşeyler yapmasını istiyorum. Ama tabi kişisel tercih meselesidir; sizde size doğru geleni yapıyorsunuz. Bu konuda size de hak veriyorum... Nacizane fikrim; bu ülkenin çalışan bayana daha çok ihtiyacı var... İşte o zaman büyütüp yetiştirdiğimiz evlatlarımıza daha güzel bir gelecek bırakabiliriz... Bu da benim nacizane fikrim. Saygılar...

Beğenmene çok sevindim, benim için de bir yaradır şu cümle ''madem çalışmıycaktın da ne diye üniversite okudun!!!'' Anlatamıyorsun işte örümcekleşmiş beyinlere; ''evet okudum, çünkü çok istediğim bebeğime kavuşunca, ona hakettiği gibi bilinçli annelik yapabilmek için eğitimli olmak istedim, okudum çünkü çalışmasamda elimde bir diplomam olduğunu bilmek istedim, okudum çünkü hayatın yarın bana ne getireceğini bilemediğimden, her durumda ayaklarımın üzerinde durabilmek için bir güvencem olsun istedim, okudum çünkü bu soruyu soran binlerce cahil insanın karşısındakilerin kişiliğiyle, bilgisiyle, görgüsüyle, insanlığıyla, değil de etiketiyle yargıya vardığı bir ülkede yaşıyorum. Diplomada onlara kapak olsun diyorum:)'' Şimdi gelelim çalışmıyorum kısmına; Üniversite mezunuyum, evliyim ve çalışmıyorum. İnsanların bunu duyduklarında yüzüme''tanımlanamayan obje gibi'' bakmalarından nefret ediyorum. Yadırganacak, utanacak toplum kurallarına aykırı bir şey yapıyormuşum gibi ''tüketici bu''bakışlarından hiç haz etmiyorum. Ama malesef bu toplumun bakış açısıda bu; üniversite mezunuysan ve çalışmıyorsan, ya çok bencil, rahatına düşkün, şımarık ve tüketicisin, ya da özelliklerin ne olursa olsun hala değerleri bilinememiş sıradan bir ''ev hanımısın'' Ben alıştım umursamıyorum ama hangi ortamda bu konu açılırsa açılsın kendimi anlatmaktan da hiç hoşlanmıyorum. Evet çalışmıyorum; çünkü bebeğimi anneanne, babaanne, bakıcı vs... kimseye bırakmadan kendim büyütmek istiyorum. ben çalışan bir annenin çocuğuydum, kendi çocuğumun kapıyı anahtarla açarak değilde zili çalarak eve gelmesini Onu kek poğaça kokularıyla en şefkatli ses tonumla''hoşgeldin bebeğim'' diyerek karşılamayı istiyorum, hiç bir anını kaçırmamak istiyorum. İlk adımını, ilk kelimesini, okumayı ilk söküşünü, hiç bir özel anını kaçırmayım istiyorum... Evimin düzenine her alanda hakim olmak, eşime hakettiği ilgiyi göstermek için tüm zamanlarım bana ait olsun istiyorum... Biliyorum hepimiz bunları istiyoruz, özellikle çocuk konusunda ki hassasiyeti hepimiz taşıyoruz. Kimimiz şanslı bu huzuru yaşayabilecek imkanlara sahip, kimimizse böyle bir hayatta mutsuz olacağına inanıp kariyer planları yapıyor. Ben herkese saygı duyuyorum. Ama kadınında imkanları varsa, ekonomik sıkıntısı yoksa evinin hakimi, yuvasının huzuru, olmasını diliyorum. Diyceksiniz ki çalışan kadında bütün bunları yapabilir. Yapar elbet ama dürüst olalım hangimiz hem ev de hem iş de tüm sorumluluklarımızı yerine getirirken mutlu olup, tebessüm edebiliriz. Kadın olmak çok zor, o yüzden eğer şartlar uygunsa hayatımızı hem kendimiz için, hem ailemiz için daha fazla zorlaştırmayalım derim...

mesela ben kendimden biliyorum.. annem degil ama babam.. hic bir dedigim iki olmadi herseyim alindi.. en yeni telefonlar oyuncaklar arkadaslarimdan önce benim oldu.. ne yiyecegimden ne giyecegimden ne okulumdan ne oyuncagimdan hicbirseyim eksik olmadi.. bbir istedim ikinciye elimdeydi... ama babam hep calisti hep annem yanimdaydi.. annem sevgisinden ilgisinden hic mahrum etmedi babamin yerinede sevdi hep.. ama babamin yeri yinede bos kaldi sanki.. babama kizmiyorum kesinlikle.. calisti cabaladi kimsede olmayan imkanlari serdi ayaklarima.. cok yoruldu yilllarca cok yiprandi halende öyle.. ne icin benim icin.. iyi imkanlarda büyümem icin. evet. bunu basardi.. gurur duyuyorum onunla.. o ayri.. ama isterdimki beni okula götürsün babamla gezmeye gideyim babamla alisverise gideyim babamla dersimi yapayim. isterdimki hayatimda babami bi kac saat daha fazla göreyim.. bana sevgisini göstersin.. ben büyürken yanimda olsun isterdim.. babam maddi olarak hep yanimdaydi evet ama manevi olarak degil.. bu anne icinde gecerli.. mirka hayattan tek dileğim

Bu arada eskiden annelerimiz kabul etmek gerekiyorki bilinçsizdi. Benimde içimde kalanlar vardı şimdi onları kızıma yaşatmamak için elimden geleni yapıyorum. Çalışmak demek her istediğini almak değil zaten, yazımın bunu çağrıştırmasınada şaşırdım:))Ne alaka? :) ÇAlışan hiç bir kadını anneyi yargılamak kimsenin haddi değil.. Kimse kimsenin anneliğini sorgulayamaz.. L

Selam canım.. ben yıllarca çalışan sonra ev hanımı olanlardanım... 3 senedir evde pinekliyorum... Alıştınmı dersen, hayır hala alışamadım... Allahtan şimdi kızım var da onunla geçiyor zamanım... Yoksa o olmasaydı inan bende kafayı yerdim.. İlk zamanlar olmadık şeylere takıyodum. Eşimle kavga etmek için sudan sebepler arıyodum... Kendime güvenim kaybolmuştu adeta... Ki ben almanyada yaşadım büyüdüm gideceğim yeri hiç yardımsız elimle koymuş gibi bulurdum. Ama şimdi öyle değil. Burada ilk çarşıya çıktığımda bile acaba geri bulabilirmiyim diye tereddüt içerisindeydim... Çok zor be canım... Eşini ikna edebiliyosan çalış bence... Çocuk olunca zaten evde kalcam falan dersin... Eğer kızıma bakacak birini bulsam hiç beklemeden bende girerdim işe... Yada kendine uğraş bulcan.. Kurslara falan yazılcan... NE bilim ben alışamadım daha... nathifa