ben bekarım... ve annelık duyguları cok olan bırıyım... erkek cocuk kız cocuk ayrımı yapılır... genelde ulkemızde... ve bazı durumlarda bızım aılede bıle... bazen cok yıkıcı olur... erkeklerın sucları kapatılırken.. kızlar cezalandırılır... bu bıle agır gelırken... sevılmemek.. cok daha agır... cocuklarını sevmeyen annelerede kızıyorum... neden dunyaya getırdın o zaman... getırdınsede sevmek zorundasın... helekı sevılmedıgını bılmek... anne ve babanın gozune gırmek ıcın ugrasıp bır guzel soz duymayıpta sevılmedıgınızı bılmek... o ınsana ne kadar kor... ve bu cocugun psıkolojısı nasıl olur... ılerde kendı cocuklarına nasıl annelık yapar... ya iç dunyasındakı.. fırtınayı kım dındırır... bır sorunu oldugu zaman... sevılmedıgını bıldıgı bır aılede neyını paylasabılır... hem gunahtır hem ınsancıl bır sey degıldır... maden anne sevmek zorunda... hemde dıger cocuklarından ayırmada... eger sevmıyorsada bunu bellı etmemelı... annede ılerde yaslandıgında... muhtac oldugunda... ya sevmedıgı evlat kosarsa ona... yada hıc ılgılenmezse... o zamanda hayırsız evlat damgası yer... halbuku kendı yaptıgından haberı yoktur... her ne konuda olursa olsun... ne ekersen onu bıcersın.. sevgı adınada boyledır... sevmıyorsa bunun adıda anne degıldır... scallywag

Bu konuyu görünce aklıma şu sıralarda yayında olan aşkı memnu dizisi geldi. Anneliğe hazır değilken eşinin arzusuyla çocuk sahibi olan Firdevs hanım her zaman çocuklarını kendine rakip olarak görüyor ve en güzel yıllarının annelik nedeniyle heba olduğunu düşünerek içten içe kin besliyor. Bu diziden yola çıkarak yorum yaparsam: acaba annelik duygularını tam manasıyla yaşayabilmek için çocuk sahibi olmadan önce anneliğe hazır hissetmek mi gerekiyor? gonca2206 v for

bi zahmet yanii. kendi canından kanından varlık o yaa. çocuğum yok ama bu düşüncemden de vazgeçmem. pess doğrusu her konuda özgür düşünceye tamamda bu konu ne diye tartışılır anlamam. ne demek sevmek zorundamıyım. insan her hangi bir uzvunu beğenmez sevmez anlarım ama bu öle bişeymi yaa. ben öğretmenim elin çocuğudur ama anaç bişekilde yaklaşır ayrım yapamam. kaldıkı bu senin canın. esefle kınıyorum pessss.

zorundalık mı bilmiyorum kendiliğinden geliyor ben bu kadarseveceğimi gecelerce uyumasamda yine onun gülümsemesiyle herseyi unutacagımı tahmin etmiyordum dogurdum sevmek zorundayım diye degil ondan daha cok sevdiğim başka bir varlık olmadığı için

bu kız erkek ayrımı değil... bebekler daha çok sevilir şöyle ki;kontrolu daha kolaydır çünkü size muhtaçtır daha sevilesidir sevimlidir.. bilinçaltında yatan budur ayrıca her kadın annelik güdüsü taşıyacak diye bir şey yoktur.. her kadının biyolojik saati çocuk diye kudurmaz mesela ben çocukları sevmiyorum, kafam kaldırmıyor... gülse birsel de böyle mesela.. geçenlerde pelin batu nun röp. okudum o da bende annelik güdüsü yok istemiyorum demişti.. B

anneler ve babalar ne kadar kabul etmek istemeseler de her zaman bir çocuk diğerinden üstün oluyor yüreklerinde ben bunu şahsen yaşadım ve çok fazla da gördüm. hele ki bu çocuklardan biri kız biri erkekse. ama bu derece sevmemek de garip geldi...

aynen katılıyorum marul arkadaşın yazdıklarına DUYGUCIKMAZI maskeli balo ve shte

Belki o kadın çocuğu ergenlik döneminde olduğu için onunla bir çatışma halinde ve bu yüzden sevmediğini sanıyordur. Yani o çocuğun davranışları vs... Ama onun canına bir şey olsa böyle düşünmez bence. E edirneli

insan var insancık var anne var annecik var babacık var bence konunun özeti bu

bence sevmek zorunda değildir... hele ki arada yaşanmış şeyler varsa insan çocuğundan bile soğuyabilir.. ayrıca ailelerin çocukları arasında ayrım yaptıklarını düşünüyorum scallywag

Bir is arkadasimin sözü geldi aklima, cocuklarin gözlerindeki o bebeksi mahsum isilti gittikten sonra, bile bile senin yüregini yakmak icin yaptiklari ve söylediklerinden sonra inanki bir an geliyor cocugundan nefret edebiliyorsun... benneyaptımki Sok oldum!! Ediyormusun dedim, hayir dedi ama beni bazen o raddeye getirmedi degil dedi...:1shok: Cocugmu sevmek zorundamiyim? Hayir dogurmakla Anne olunmadigi gibi, Sevmekte bir zorunluluk bir mecburiyet degildir...!! Kalbinde sevgi tasiymayan bir insan evladini bile sevemiyor demekki...:1no2: Anlayabiliyormuyum? hayir anlayamiyorum ama bunun konu ile alakasi yok

insan çocuğunu sevmek ZORUNDADIR, ayrım yapmaksızın eşit olarak. bizler o duyguyu yaşamak için çocuk yapıyoruz, anne - baba oluyoruz, çocuklarımızdan bir talep var mı? hayır yok, ama isteyerek ama kazayla bu çocukları yapıp dünyaya getiriyor muyuz? evet demek ki sevmek zorundayız, sevgiyle büyütmek zorundayız. sonuç itibariyle önce allah sonra biz bu işin içindeyiz. kkda onca insan çocuk sahibi olabilmek için çırpınıyor, neden doğurup sevmemek için mi? sevmeyenler sorunludur. iremsu

O Kadin Kesin Hasta... burbuk

evet işte bu bi içgüdüdür. evlat zorla sevilmez. annelik içgüdüsü sevdiriri zaten evladı sevmek için çaba mı sarfetmek lazım. bence bu kız bu kadının öz evladı değil falan. yoksa böyle bişey bırak sorulmayı, düşünülemez bile yaaa. F ffcamdankalp

yaa bu bi zorunluluk değildir ki. içten gelen bişeydir zaten. çok tuhaf yaaaa.

ben de bu duyguyu yaşamamış olsaydım acabalarım olurdu belki ama inşallah sen de anne olunca ne demek istediğimi eminim daha iyi anlıcaksın ki annelik duygusu bu sebepsiz, düşüncesizce seviyosun, düşünsene o senin içinde oluşan, büyüyen bi can yaaa. realist

canım benim, çocuğunu sevmeyen annenin fikirlerine katılmam mümkün değil, yazını okuyunca kendimi örnek vermek istedim, gerçi verdiğin örneklerle eşdeğer değil ama genede sana ışık tutar sanırım, benim ikinci çocuğum hiç beklenmeyen bir zamanda oldu ve ben aslaaa hazırlıklı değildim şok olmuştum ve aldırmak istedim, herkes mani olmaya çalışıyordu, bir akşam oğlumu uyuturken vicdanım rahatsız oldu ve doğurmayaa karar verdim ama ne hamileliğime dikkat ettim nede kendime, anlıcan doğuracaktım ama sırf vicdanımı rahatlatmak için, amaaa inan bebişimi aldığımda kokusunu duyduğumda herşey bitti bende, içim titredi şimdi iyiki doğurmuşum diyorum anlayacağın... annelik duygusu her insanda farklıdır. Yani bence tecavüz sonucu veya başka bir nedenlede olsa hamilelikte istemediğin bir bebeği doğunca içine sokasın geliyor. Biz çevremizde hep iyi anneler görmüşüz ama annelik duygusunu taşımayanlarda var. Tabi bunlara normal insan denmez ama malesef böyle,

Yok böyle bişey yaa.. Aklım ve mantığım almıyor... kabul etmiyor... Anneliği kabul etmemiş bu insan... içine sindirememiş.. Yazık çok yazık sevginin Evlat denilen boyutunu hiç bir zaman tadamıyacak... F

onlarca insan evlat hasreti ile yanarken şu soruya bak ben çocuğumu sevmek zorundamıyım eğer sevmeyeceksen o çocukları leylek getirmedi yaa doğurma bu çok saçma biz iki kardeşiz birde abim var ama ben hiç bir zaman ne annemden nede babamdan böyle bi ayrım hissetmedimm bence bi insan çocuklarını sevmek zorunda...

bu soru bana ''bi deli kuyuya taş atmış kırk akıllı çıkaramamış'' sözünü hatırlattı... uzmanlar tartışıp dursunlar şimdi bu olabilirmi diye... bunu söyleyebilen bir anne sadece çocuğunu değil dünyadaki hiç bir canlıyı, en baştada kendini sevmiyordur... mümkünmü kendi canın, kanın olan bir varlığı sevmemek. bu dünyada gözünü kırpmadan can verilebilecek tek varlıktır insanın çocukları... çocuklar arasındaki ayrıma gelince, yok öyle birşey.. tmm birine belki daha farklı daha yakın davranabilirsin ama bu diğerini daha az sevdiğini göstermez. sevgisi eşittir, ancak ilgisinin daha fazla olmasının sebebleri vardır. bu sebeblerde değişir kişiye göre. mesela annem bana daha düşkün oldu herzaman. abimlerde hep derdi kızını daha çok seviyorsun. oysa bunun sebebi vardı.. ben küçükken çok ağır bir hastalık geçirmiştim. beni kaybetme korkusu yaşadığı içindi bu düşkünlüğün sebebi,... velhasıl anne sevgisi tartışma götürmüyecek tek sevgidir...

bende seninle aynı fikirdeyim yağmur damlası. sadece sevmediğini sanıyordur. dikkatimi çeken diğer nokta bu kadının ikinci bir çocuğu daha var fakat onu seviyor. yani annelik duygusu mevcut.

Diğer yorumlara bakmak ister misiniz? Sevgi çok önemli PROF. DR. BENGİ SEMERCİ.. "Annelik duygusu her kadında olmayabilir. Bunun nedeni de annenin ruhsal sorunlarıdır. Arada anne-çocuk bağı kurulmazsa, bağlanma bozukluğundan söz edilir ki çocuk gelişiminde önemli bir sorundur bu. Anne-baba çocuğunu sevmek zorunda değildir. Ama bakmak, korumak ve gereksinimlerini karşılamak zorundadır. Sevgi ve duygusal bağ zorunlulukla kurulamaz. Buna karşın çocuk gelişiminde sevginin ve bağın önemi çok fazladır." BEHZAT UYGUR.. "İnsan çocuğunu, 'zorunlu' olduğu için sevmek zorunda değil. Ama bir anne-baba kendisini seviyorsa, çocuğunu da sever. Ama bu, çocuğuna kızmasına, bağırıp çağırmasına da engel değildir. Bu sevmemek demek değildir. Ama insan belki bir çocuğunu kendisine daha yakın hissedebilir. Örneğin bizde tekne kazıntısı vardır, onlar daha fazla sevilir. Ama bu herhalde korunacak durumda ve küçüklere karşı bir zafiyet olduğu içindir." BENNU GEREDE.. "Ben üç çocuğumun arasında ayrım yapmıyorum. Tabii bir gün birini, diğer gün diğerini daha çok sevebilirim, ama o günkü ve o anki hissiyata bağlı bu. Allah korusun, 'Hangisi ölsün?' deseler, kendimi öldürürüm daha iyi, 'Şu olsun' diyemem." DENİZ PULAŞ.. "İnsanın çocuğunu sevmemesi mümkün değil, Allah taş yapar insanı. Kanından canından olan bir yavru nasıl sevilmez? Ama 15-16 yaşlarında, genç havalarına girdiğinde çekilmez olabiliyor çocuklar. O zaman, bir insan olarak tanıdığında belki hoşlanmazsın ama yine seversin, sadece katlanamayabilirsin. Ama 'Sevmiyorum' demek mümkün değil bence." Çok sık rastlıyoruz UZM. PEDAGOG BELGİN TEMUR.. "Anne zaten bebeğine hamile kaldığı andan itibaren hormonal bir donanımla çocuğunu seviyor. Ancak bebeğin dünyaya geldiği ilk dönemde, annenin ruh sağlığı iyi değilse, bebekle bağı zedelenebiliyor. İleriki döneme de bunun yansımaları oluyor. Bazen anne eşiyle olan ilişkisindeki problem nedeniyle, çocuğun fiziksel ya da kişilik özellikleri bakımından babaya daha fazla benzemesi nedeniyle de çocuktan uzaklaşabiliyor. Tüm bunlar çok sık rastladığımız şeyler."

:1shok::1shok: höööönkkk :1shok: zewk ugruna yapın çocukları sonrada sevmeyın sevmek zorundamıyım deyin be ALLAHSIZ be İNSAFSIZ ben böle kadına anne demeyi bırak insan yerine koymam kötükedihüso . push ; Gxuxlsxuxm

allahım hakedene versin burda tanıdığım kaç kişi var bende dahil bebek diye ağlayan nasıl sevilmez evlat anlamadım kriegerin benim can

Aynı yorumu yazacaktım ki sen cevap vermişsin.. Dünyada çocuk sahibi olmak için bu kadar insan varken.. Ama çok çok istemek lazım.. Öyle boş hislerle, sadece sahip olmakla olmuyor... Yazık kuzum Bu konida

İNSANLAR TABİKİ ÇOCUKLARINI SEVMEK ZORUNDA DEĞİL, BU DUYGU MESELESİ, İÇİNİZDE EVLAT SEVGİSİ VARSA SEVERSİNİZ, ZORLA KİMSE KİMSEYİ SEVMEZ. BUNA DUYGUSAL YÖNDEN YAKLAŞMAMAK LAZIM. BEN ÇOCUKLARINDAN NEFRET EDEN O KADAR ÇOK KİŞİ GÖRDÜMKİ ŞAŞARSINIZ. HATTA BİR ARKADAŞIM EŞİNİN ÇOK ÖNEMLİ OLDUĞUNU ÇOCUĞU İSTESE BİLE EVDEKİ BİR YİYECEKTEN BAŞKA YOKSA ONU ÇOCUĞUNA DEĞİL EŞİNE AYIRACAĞINI VE ASLA ÇOCUĞUNUN YEMESİNE MÜSADE ETMEYECEĞİNİ SÖYLEMİŞTİ. ÇOCUĞUNU SEVMEYENLERİN NASIL BİR İNSAN OLDUĞUNU ANCAK PSİKOLOGLAR ÇÖZEBİLİR. AÇIKÇASI BENDE MERAK EDİYORUM BUNLAR NASILDIR DİYE. realist

kim olursa olsun sevmenin zorunluluğu olmaz, zoraki sevgi olmaz... ama, çocuğumuzu sevmek zorundayız evet, o sevgi zaten bizlerin yüreğinde var, madem dünyaya getiriyoruz, o çocuk evet sevgiyle büyür ve biz o sevgiyi ona göstermek, ona söylemek zorundayız... sevildiğini bilen bir çocuğun psikolojisiyle, sevilmediğini bilen bir çocuğun psikolojisi bir olmaz... çocukları arasında ayrım yapan insanlar elbette ki vardır, ama konu sevgi olunca her canlı, canından parçayı sever ya, inanın kelime bulamıyorum... tam tersini savunan insanlara yorum yapmak bile istemiyorum... ama şunu da eklemek istiyorum, eğer çocuk dünyaya getirmeyi düşünüyorsak, lütfen ona vereceğimiz sevgide cömert olalım... onların bizlerden tek istediği sevgi değil mi? sevgiyle kalın... Selenais Kelepceliyim ben

bazı yörelerde var erkek çocuklarını daha çok seviyorlar kızlara değer vermiyenler var olmaz diye birşey yok. erkekler soyadını sürdürüyormuş kızlar evlenip gidiyor nasılsa diyenlerde var. sanki o kız o anneden babadan olmamış, böyle kişileri bilmiyorum ne yapmak lazım nasıl eğitmek lazım, EĞİTİM ŞART diye boşuna demiyorlar a. s burbuk

a. sa. s, evet zorunluluk değildir. Ama yavrusuna bakarken içi titremeyen bir anne düşünemiyorum. Yavrusunun bir yerine birşey olduğu zaman kahrolmayan anne düşünemiyorum. Demekki ben çevremde hep iyi anneler görmüşüm. Annelerin kötüsü de varmış demek.