Ergenlikkk

8 yaşında olabilir misin acaba?

20 yaşından sonra bence aile evinde olmuyor. ama sen daha küçüksün. iş, güç olmadan mereye gideceksin ki.

Sağolun sizin de güldürenleriniz çok olsun Bizim neslin aileleri çocuk psikolojisi konusunda ne kadar eksikse bizler de biraz kantarin topuzunu kaçırdık gibi hissediyorum sadece, "ayyy benim çocuğum bir birey, ayyy o ne isterse o", bunlar da bana şımarık bir nesil yetistiriliyormuş hissiyati veriyor. Bu kadar görmezden gelinirken, eşle kavga edip çocuğa cemkirilirken bir yandan da "esimle aram kotu, karnimdaki cocugu aldirmali miyim" baslikli konuya "evlat ayri birsey sakin aldirmayin" diyen de bir milletiz, tabii bunun sonucu olarak gormezden gelinen, ezilen cocuklar buyutuluyor. Evet bu konularda size katiliyorum lakin üyenin eski konularındaki "annem odami toplamami beğenmiyor" kismi da bana komik dertlerden geliyor. Daha dogrusu şöyle duzelteyim, komik degil de ergence geliyor, ben de yapmadım mı yaptim tabii "beni anlamıyorsunuz hööö" diye. Buraya yazsa "ailem seçimlerime saygi duymuyor, istedigim okulu yazmama izin vermiyor, arkadaslarimin yaninda beni asagiliyor, hep evin icinde hakaret ediyorlar" dese, yorumum "dayan güzelim, güzel bir okulu kazan, kendi hayatini güzellestir, sen cok kiymetlisin" seklinde olurdu. İşte siz diyorsunuz ya büyük ihtimal bu bireyin tüm istekleri görmezden geliniyor diye, bilemeyiz, anlatmadığı şeyler icin ailesini yargilayamam, o zaman kendini detayli ifade etmeliydi. Sorunu maalesef ki kökten çözemezsiniz, sorunu kökten çözmek icin anneannemi diriltmemiz lazim , annemi hep "yaptigin banaysa ögrendigin kendine" diye büyütmüş, annemse bu laftan o kadar nefret etmiş ki bana bir kere bile bu cümleyi kurmadı, işte demek istedigim buydu, kendini gelistirerek yanlisa son verirsin. Sevgiler

Adam her zaman para konusunda laf edermis, her zaman sinirli. Çok klasik bir baba modeli, hepimizin çevresinde var bohlesi. Kız da normal değil, nerede sorunlu erkek varsa bulan, terkedilip ezik ezik arayan yalvaran, istismara açık-sirf sevgilisi istedi diye parkta içen düşen... Çocuğunu önemsemeyen ailelerden çıkmış, kodlarına önemsenmemek işlenmiş ve muhtemelen onu onemsemeyen bir adamla evlenecek olan bir kız Yani bu ailenin neyi guzelleniyor ki? Kk'da hep boyle. Kız haksizken ailesi söver 'ailenin kıymetini sonradan anlayacaksin', babası eve kitler döver 'abartmis ama seni korumak istiyor' , annesi gereksiz trip atar en güzel gününü burnundan getirir 'cicek al özür dile, bir de saril. Affeder annen' İyi de neden. Toksik ailesi olan, ne yapsın etsin o aileden kurtulsun, normal yasayisa - sağlıklı ilişkilere tanık olsun. O zaman biraz düzeliyorlar. Mukayese yapıp yasadiginin normal olmadığını görüyorlar.

Ve bir internet forumunda beni tanımadan yargılama hakkına sahip degilsiniz

Herkesten nefret ediyorsun ailende dahil dimiii? 18 de bende öyleydim

Şu kknin toksik aile güzellemeleri... Babası asabi, agresif, cimri, muhtelen babalık görevini 19 yıl önce annesiyle sevişip tamamlayan, sonrasında sadece para veren biri. Çocuğuna böyle ters davranan, insan yerine koymayan, sinirli bir insanın neyini gülerek hatırlasın ki ilerleyen yıllarında. O yaşlar zor yaşlar, evet insan ailesine sinir olur, 'kimse beni anlamıyor, offf, doğurmasaydiniz o zaman' triplerinden henüz çıkamamış olabilir. Ama baba var baba var. Ben de ergen oldum, ne kadar itici bir çocuk olsam da babam hep anlayışla yaklaştı, kirici davranmaktan imtina etti. Ben de sürecimi sağlıklı bir şekilde atlattım, bana asla bagirmayacak, ters davranmayan, sakin erkeklere meylettim hep. Konu sahibinin bu yaşındaki bu evi özlemesi için aynı babası gibi ilgisiz, sinirli bir insanla evlenip üstüne sorumluluklar eklenince pişman olması gerekir ki babası ona daha cazip görünsün. Ki muhtelen de böyle olur. Ama düzgün seçimler yapıp, düzgün bir adam ile evlenip coluga çocuğa karışıp onlari özene bezene yetistirirse eğer bu günleri ozlemez ve tam tersi kendisine gösterilmeyen ilgiyi her geçen zaman daha cok farkına varır. Konu sahibi, sana tek önerim başka şehir kazan olurdu ama zaten üni öğrencisiymissin. O zaman önerim deli gibi ingilizce çalış, yolda bulduğun turistlerle bile konuş, erasmusla bir sene Avrupa'da öğrenci ol. En azından o sene rahat edersin, hem evden ayrılman-kendi başına bir ülkede kalabilmen ailenin senin büyüdüğünü görmesini sağlar. Dönünce de okulunu bitir, şehir dışında iş ara. Ailene de alla pulla, o işi bu şehirde bulamayacağına inandır. Sonra defol git, sen sağ onlar selamet

Ergenliktesin bu dönem geçici. Sana her şey batıyor ve sinir ediyor bu dönemde. Takılmamaya çalış böyle ufak şeylere.

O-oooh canım ergen Neler yaşamışsın şu ahir ömründe vallahi üzüldüm sana

adın cok güzel ben de severim o şarkıyı çok. Geçecek bu hislerin. Ruhum

Meslek sahibi olmaya çalış. Edinecegin meslekten para kazan ama asıl odak noktan itibar olsun. 18 yaşındaki halime dönüp sadece şunu söylemek isterdim. ÇOK DERS ÇALIŞ!

Kitap oku müzik dinle spor yap arkadaşlarınla gül eğlen Geçecek merak etme

İletişiminiz pek iyi olmayabilir bir de herkesin dediği gibi ergenlik biraz da bence. Böyle hissetmen gayet normal bu yaşlarda hormonlardan dolayı elbette. Kendini oyalayacak bir şeyler edinebilirsin mesela. İlgi alanlarına odaklanabilirsin. Eğitimini bitirip işini eline alınca uzaklaşma fırsatın olacak zaten. Sende olur mu bilmem ama ben de o yaşlarda özellikle de kötü bir baba figürüyle yaşıyordum ama evden uzaklaşınca onu bile arar oldum. Umarım her şey gönlünce olur.

Toksik evden kurtulunca sağlıklı bir çevre edinip bu yaşadığı hayatın normal olmadığını farkına varan da çok insan var. Benim yakın bir arkadaşım birbirini sevmeyen ailede, kardeşlerin bile birbirinin saçına yapıştığı bir evden çıkıp okumaya gitmiş. Ailesi bir gün paran var mı bile dememiş, okurken yardım etmediği gibi mezun olduğunda da kredi çektirip durdular kıza. O da aile evinden okumaya gidince yine ailesi gibi, hır gür edeceği erkekler bulmuş, ailesi ona kredi çektirdiği gibi sevgilileri de kızdan borc almış, kıza 'odeyecegim' diye kredi çektirip ilk taksidi verip sırra kadem basmış... Biz tanıştigimizda kredilerden ay sonunu getiremez haldeydi. Ailesi eve izin vermiyor diye dört kızla apartta kalırdı, bir kavga dövüş de o. Zamanla kaliteli dostluklar kurdu, ailesine yalan söyleyip kendi başına eve çıktı, birkaç borcu ödemedigi için kara listeye alındı artık kimse zorla kredi cektiremiyor:) son dört yıldır kendi evinde sakinlik içinde yasiyor, sevdiği arkadaşları sık sık yatıya geliyor. Benim komşum sayılır, ben kahvaltıya gidiyorum sık sık, akşamları balkonda çekirdek citliyoruz... artık hayatında kaos yok, sadece sevdiği insanlar var. O kadar değiştirdi ki bu kızı. Hem negatif ve sinirli tarafı törpülendi hem de normalde nerede apaçi var, nerede parasını söğüşleyecek, kavgacı adam var onları bulurdu. Ama artık onlarla takılmıyor. Benzer birisiyle görüşmüştü, adamın stresli hali ona bıraktığı hayatını hatırlatmış ve çocuktan anında soğumuş Bence bunun sebebi kendini o hayattan tamamen kurtarması. İnsan içinde yaşarken ne iğrenç bir evde yaşadığını anlamıyor çünkü o hayata doğmuş ve bu, onun normali olmuş. Umarım herkes toksik ailesinin izlerini silecek güzel bağlar kurabilir

Hem doğru hem yanlış. Neden? Kendi ağzınızla söylüyorsunuz zaten. Bende yaşadım büyük ihtimalle sizde yaşadınız. Ailenizin işi olmadığı "Bayuya şimdi işim var" dediği çok olmuştur. Ama beni bu üye kadar üzmedi hatta bir sorun olarak bile görmedim. Peki bazı küçük gördüğümüz olayların insanları bu kadar derinden yaralaması neden? Biz niye o an odamıza geçip işimizle ilgilenebiliyoruz ama onları bu kadar üzüyor? Bu yüzden izlemenizi önerdim. Yoksa bizzat ben kendim uyguladım. Çoğu konuda hayatımı iyileştirmeye çalıştım. Tabii ki çözüm aramalıyız ama daha dün bir konu okudum hanımefendi "annemin yaptıklarını yapıyorum, istemeden ağzımdan dökülüyor aynı cümleler" şeklinde bir konu açmıştı. Yani bazı konularda maalesef sorunu kökten çözmeliyiz yoksa nesiller boyu aktarılıyor anneden çocuğa.

Dönemsel bir durum 20 yaşında daha farklı düşünüp olaylara bakacaksın TerziMualla çok şükür, bin şükür.. Anneler

O kadar değil bence yengenç hanım yahu, sizin yorumunuzdan sonra eski basliklarina ben de baktim da "babam para konusunda enerjimizi sömürüyor" diyen bir genç, simdiye kadar ev gecindirmemis, belki baba suan maddi sıkıntıda o bunun bile farkında degil belki de, "annem bana odanı topla diyor", topluyormuş annesi beğenmiyormuş, yani dertler bana çok ergence geldi, bilemiyorum

18 yaşındayım ailemle yaşıyorum ve okuyorum. davranışlarına aşırı sinir oluyorum özellikle babamı çekemiyorum. televizyona bir uygulama yüklemekle uğraşıyordum baba telefonunu verir misin dedim o da telefonumu ne yapıcan simdi dedi sinir oldum açıkcası tamam baba istemiyorum dedim annemin yanına gittim annem de hadi içeri git dedi sanki yanında durunca sorun yaratıyormuşum gibi ve bir daha yanına gitmeyi düsünmüyorum. cidden yalnız hissediyorum evin icinde ve babam çok sinirli ne yapmalıyım?

Entry yi çocukca bulduysanız cevap vermek zorunda degilsiniz cunku ben bunu gercekten yardımcı olacak kisiler icin yazdım

Bir gün gözün dalar uzaklara ufka bakar kalırsın şarkısını açıp bu gün şikayet ettiklerini özlediginde asıl canın sıkılacak canım. Simdi can sıkıntın yok farkında değilsin yenGEnC

Daha hayatın başındasın senin geçtiğin yoklardan bizler de geçtik sana söyleyebileceğim tek şey kendi hayatına odaklan nasıl daha konforlu rahat ve huzurlu bi hayatın olur bunun yollarını ara eğitimini aksatma her şey gelip geçiyor kendini ihmal edersen geride kopamadığın koskoca bir pişmanlık bırakırsın

Ben üniversite okuyunca tüm mükemmellikler ayaklarınızın altına seriliyor demedim, hırsla beğenmedim butonunu kıracağınıza dikkatle okusaydınız. Ben aile yanindan ayrılmanın, tek başına sorumluluk alabilme yetisini, kendi hayatın hakkında kararlar verebilme yetisini geliştirdigini düşünüyorum, mutlu olmadığınız bir ortamda iseniz şikayet edip ağlanmak yerine oradan kurtulma yolları ararsınız, bu içgüdüsel birşeydir ve kendinizi gelistirmeye çalışarak da anneniz gibi bir anne olmazsınız. Ayrıca da rica ediyorum yaaa annesi yatağını topla demiş de toplayinca beğenmemiş, onun da kalbi kırılmış öyle mi, herşeyde koşalım psikologlara, ne diyeceğiz "annem topladığım yatagı begenmedi, beni görmüyor, ben görülmek istiyorum" mu? Hayat sizlerin narin kalpleri için çok acımasız bir yer kusura bakmayın, hepimiz ergen olduk, 40 yaşına gelince de burada konu açar keşke annem yanimda olsaydi da bana bağırıp çağırsaydı diye. Aynı düşünmüyoruz, eksileyebilirsiniz!

Emin ol her yaşın belirli davranışları var. Kendimden pay biçecek olursam 15-19 yaş en aşırı asi olduğum dönemlerdi. Anneme karışma bana dediğim en sinirli olduğum ben büyüğüm havalarına girdiğim zamanlardı Sonra okul evlilik çocuk derken 27 yaşına geldim 18 le arada uçurum yok gibi görünüyor ama inan ki 17 yaşlarımla asla aynı düşünmüyorum ve aynı tavırda değilim. Şuan rahatsız olduğun herşeye gün gelecek gülüp geçeceksin. Evimin karşısında bir lise var çocuklara bakıyorum da vay bee diyorum havalı sanardık bizde böyle kendimizi diye. 18 yaşın hissettirdiği bi durum bu okul hayatın boyunca fikir çatışmaları vs çok şey yaşayıp sonunda bu ufak şeylere gülüp geçeceksin inanki

Bana sanki daha cok bir iletisim sorunu gibi geldi, sanki siz kendinizi görülmüyor gibi hissediyorsunuz. Ben 18 yasindayken babam ölüm dösegindeydi, ama o hastalanmadan önce bende bir cok konuda benzer tepkiler verdigimi hatirliyorum. Bunlar gecici zamanlar, ama iletisimsizligin temeli nerde ona bir bakilmali bence

Ben tüm mesajlarina bakmadim, inanilllllmaaz bir toksiklik göremedim, tabiiki döven, söven, dövmeyi sövmeyi bırakın takdir etmeyen, övmeyen, güzel sözler söylemekten imtina eden ailelerden tabii ki uzak durmak gerek. Dediginiz gibi kız cocuklari icin baba figürü cok önemli, bizim ulkemiz icin özellikle. Ama bu kadar herseyden sikayet etmek yerine düzeltme çabaları lazim, sartlar kötüyse internette gezip sikayet etmek yerine kendini oradan kurtarmanin yollarini aramalı. Ki bence zaten universite için aile yanindan ayrılmak gerektigini düşünüyorum, farkli insanlarla tanışmak, kendi ayaklarinin uzerinde durabilmek gelecekte insanin daha ozguvenli olmasini sağlıyor diye düşünüyorum.

Hepsi geçici seneler sonra bu hallerine güleceksin

Evlen derdin daha büyüğü ile karşilaş. O yaşlarda öyle oluyor, sonra geçer...

Siz lütfen bir "bağlanma stilleri" ile ilgili deneyleri izler misiniz? Öyle güzelleniyor ki sanki evden çıkıp üniversite okununca ya da işe girince hooop her şey düzelecek. Her şeyden şikayet ediliyor dediğiniz görülme, duyulma ihtiyacı. Bununla ilgili belgeseller var. Bakın bakalım ileri yaşta bu çocuklar hangi hallerde. Sizin mizacınız bu olumsuzlukları avantaja çevirmiş olabilir. Ama her çocuk sizinle aynı derecede dertlere göğüs gerebilecek yaratılışta değil. yenGEnC e çoğu sözünde katılıyorum.

18 yasındayken herkes ailesinden nefret eder

Derdin bana dert gelmedi.

48'imde olsam ve yanlarında olsam yine öyle olurum, ergenlik aileden kopunca biter