yıllardır annem bana devamlı evlen deyip duruyor. 41 yaşındayım. yıllarımda geçti gitti. çalışmıyorum çünkü aileme adadım kendimi. annemi yalnız bırakamıyorum. dediğim gbi bir sürü hastalıkları var. unutkanlığı da çok var şaşırıp insülinini fazla yapabiliyor. yapmaya biliyor. onlara da dikkat etmek zorundayım. sorumluluklarım çok. şikayet etmiyorum bundan. iyiki de varım annem için. teşekkürler. şimdi de şekerini kontrol edip anacığımın yatacağım. iyi geceler

Öncelikle Allah annenize uzun, sağlıklı bir ömür versin.. Evlenmek kısmet, mantık evliliği dahi olsa içinizi bir nebze ısıtacak biri olmalı.. Yoksa öteki türlüsü zor. İnsanın içinden gelmez hayatı paylaşmak. Kısmet değilse, tek yaşamak da dünyadaki en berbat şey değil. Mutsuz vir evliliği mutlu bir yalnızlığa tercih ederdim sanırım. Çalışmadığınızı ve çok dışarı çıkamadığınızı söylemişsiniz, gün içerisinde biraz biraz dışarı çıkıp sosyalleşme imkanı belki yeni arkadaşlar ve çevre sağlar size. Hem psikolojik olarak da iyi gelir. Evde kalıp sürekli aynı şeyleri düşünmek ve kötüye yormak yıpratabilir. Allah hakkınızda hayırlısını versin.

annenize allah şifalar versin. inşallah durumu düzelir. o pisliği de unut gitsin. at kafandan. aileden önemli bişey yok gerçekten çok üzüldüm.

Rabbim annenize uzun uzun ömürler versin.. zor zamanlar geçirmişsiniz ve onu bi nevi sığınak görmüşsünüz kendinize ama o olduğu için değil.. anlatabildimmi hassas bi dönem olduğu için sığınacak bi yer aramıssınız sadece. inanın değmez o karakterde biri için.. Allah karsınıza çıkarır bigün doğru bi insanı asıl o zaman o kişi sizin çağırmasanızda yanınızda olur ailenizle bütün olmaya çalışır..

Allah hayırlı olanı versin. Dert etme düşünme bukadar. anneciginle mutlu yaşamana bak. heran anneni kaybedicekmis gibi dusunmen seni bu baskılı düşüncelere itiyor bence. yasin kaç, calisiyor musun bilmiyorum. Fakat evlilik olmadan da mutlu bir işin varsa evinde Tekbaşina yaşamanın güzellikleri de var. aşık olmadan evlenmek eziyet olur. Aşk yoksa yalnız yaşamak daha mantikli bence evlilikten. biraz gevsemeye ve kafandaki sinirlardan olumsuzluklardan uzaklaşmaya ihtiyacın var okadar.

merhabalar, aslında içimi dökmek istiyorum sadece. 2008 yılında hayatım değişti annemin kanser teşhisinden sonra. korkularla endişelerle uykusuz gecelerle geçen aylarım oldu. birde sevgilim vardı, farklı şehirlerdeydik. annemin kemoterapisinden sonra ki kontrol dönemlerinde sonuş iyi çıktığında, doktorundan onay alıp 3-4 günlüğüne şehir dışına gidiyordum onun yanına annemi babam ile bırakıp. aralarda kendisi de geliyordu. fakat çok zoruma gidiyordu çünkü hastaneye kemoterapi zamanında hiç gelmemişti bu şehre geldiği halde. yada genelde sormazdı annen nasıl diye bana. 2011 yılı sonu babamada kanser teşhisi kondu. artık ben gelemem senin yanına dedim ailemi bırakıp. kemoterapilere başladık. yine o esnada geldi yanıma. ama geçmiş olsuna eve gelmedi. derken babamın kemoterapileri devam ederken bir gece telefonda aniden benden ayrıldı. 3 sene oluyor. ben hala atlatamadım içten bu gidiş şeklini. hiç bir açıklama yapmadan gitti. benim yaşadıklarımı bildiği halde tek bir kelime etmeden bitti dedi ve telefonu kapadı. çok yaraladı beni bu tavrı. 6 senelik bir beraberlğimiz vardı. gidebilir tabi ki en doğal hakkı, ama insana kendisini bu şekilde değersiz hissettirecek tavılara girmeye ne gerek vardı. bana açıkca demesini istedim sebebini. ben seni doğu görevinde bile yalnız bırakmadım yanına geldim, sen benden bu şekilde mi gidiyorsun dediysemde bana cvp dahi vermedi. dünya yalan dünya, insanların birbirlerine veda ederkende helalleşip gitmelerini isterdim. yine canım yanardı ama bilirdim sebebini. beni çok üzdü. ardından babamı kaybettim. hayatıma kimseyi sokamıyorum. korkuyorum üzülmekten. iyice hassaslaştım içime kapandım. annem ile baş başa kaldım. şükür annem hayatta, ama korkuyorum annemin bir sürü hastalıkları var. şeker komasına girdi 2 kere neredeyse bilinci kapandı. hastaneye zor yetiştirdim. kalp krizi geçirdi. ameliyatlık durumu el verişli olmadığından radyoterapi aldığı için stentler takıldı, ve annemin tek istediği evlenmem. gözüm açık gidecek sen evlenmezsen tek başına kalacaksın dünyada evlen yuvanı kur deyip duruyor. bir anne olarak o kadar haklı ki bu şekilde düşünmekde. ama ben hiç bir yere gitmiyorum. kimselerle tanışma imkanım olmuyor. inanırmısınız kolu komşu aracı oluyor evlenmem için, ama olmuyor işte.. kırgın içim aşka sevgiye. yüreğim heyecanlanmıyor. annem için o kadar çok istiyorum ki evlenmek. onun tek arzusu bu. abim var o da yurt dışında yaşıyor. gerçekten tek başına kalacağım, artık bilinç altımda yer edindi bu durum ve bundan da korkuyorum. ben annemden sonra ne yaparım bir başıma bu dünyada diye düşünüp bunalıma giriyorum. evliliklerede bakıyorum herkes bir mutsuz. aldatmalar ihanetler yalanlar.. birazda özgür yetiştim. sıkıyada gelemem mantık evliliği yaparsam diyorum. ancak aşk evliliğinde fedakarlık yürekten yapılır diye düşünüyorum. canım sıkılıyor gece olunca kendimle kaldığımda aklımda bu gerçeklerle... bu kadar Allah anneme ömür versin. derinderin huzurlubirhayatistiyorum. Anneler

cevap ve ayırdığın zamanın için teşekkür ediyorum. sosyal bir hayatım olmadığı için böyle kaldım sanırım geçmişimde bende açılan yaramda. ailemden önemli hiç birşey olamaz kimse içinde olmamalı zaten. iyi geceler

Bence bi denemeye başlamalısınız. Denemeden bilemezsiniz. Rabbim annenizede saglıklu uzun ömürler versin.

insanlar bazen tıkanabiliyor. sosyal hayat olmayabiliyor bu çok normal. zamanı gelince olur illaki. ben böyle mesajlara çok şey yazamıyorum boğazım tıkanıyor böyle hastalık veya vefat durumlarında. ama karşına ayaklarını yerden kesecek biri çıkacaktır.

İnşallah ☺