Ablam mutsuzken ben de çok mutsuzum.. Annemin takıntılarıni boş buluyorum ona çok aldırmıyorum. ama ablamın üzülmesine ben daha çok üzülüyorum. Erkek. kardesim için de aynı durum

İnsani duygular bunlar sevdiginin hüznüyle hüzünlenmek dogru bi his bence Ancak hayatta devam ediyor her dk bişeylere üzülerek gecmez

kişi ilk kendi hayatından sorumludur ilk kendime bakarım sonra elimden gelen herşeyi yapar olmuyorsa hayatıma devam ederim de tabi tamamen rahat olamam aklımın hep bir köşesinde olur

Ben senelerce ailemin içinde herkesin elimden geldiği kadar elimden tuttum ve hala elimden gelen yardımı esirgemem, ama: Herkesin üzüntüsünü ve stresini artık o kadar kendime yaklastirmiyorum, çünkü bu beni o süreç içinde hem depresyon hemde anksiyete hastası yaptı. Kendi sağlığımız el verdiği kadar sadece empati yapmanız lazım. Başkaları mutsuz veya başarısız diye kendi hayatını ve kariyerini baltalamis biri olarak yazıyorum bunu. Ben yaptım siz yapmayın.

Slm kızlar... Kendi hayatınız güzel, olumlu olsa bile ailenizdeki diğer insanların yaşadığı problemlerle nasıl başediyorsunuz. Takmadan kendi hayatınıza odaklanabiliyor musunuz.. Elinizden geleni yapsanız da değiştiremeyeceğiniz şeyler varken, onlar mutsuzken siz mutlu olabiliyor musunuz, olamasak da bir ömür mutsuz mu olacağız.. Doğrusu ne bilmiyorum.. Siz neler yapıyorsunuz bu konuda H honey bunch Guru Anneler

elinden geldigi kadar insanlarin derdine ortak/derman olursun, fazlasini da yapamazsin zaten. sonucta kapisini kapatinca insan hersey/herkes disarida kaliyor. bunu benimsemek onemli. sanirim ozellikle kendi zor zamanlarimda benim derdimle dertlenen, ama yarim saat sonra tamamiyle huzurla kendi hayatina donen sevdiklerimi gordukten sonra 'e tabiki, ne sanmistin ya, hadi toparlan, tirnagin var mi basini kasi elaide' diyerek herkesin derdinin kendine oldugunu idrak etmistim. S su-doku sen

Dunyanin adil, muhtesem, kusursuz degil; acimasiz, gaddar ve adaletsiz oldugu fikrini benimsiyorum. Duzeltmeye gucum yetmiyorsa kabul ederim. Saglikli olan da sartlari kanul edip o sartlarla ilerlemektir.

En kötü huyum dert tasayla yaşayamamak galiba. Vefa gibi bir duygum yok. Arkadaşım zehirleniyor, ertesi gün mesaj atarım o kadar. Ben zehirlensem kimseye söylemem, ilgidende bunalırım. Şanslıyım ki bu huyumla beni seven insanlar var. Yoksa ya yalnızlığa ya kerizliğe mahkum olurdum.

Ailemi çok seviyorum ama degistirilemeyecek bi durum diye bişey yoktur. Sadece bizim tercih edemeyeceğimiz durumlar vardır. Ben aileme karşı elimden gelen her türlü desteği veririm ama sürekli de mutsuz olmam Pamukannesi83

Konuya bağlı genelde umursamam kim beni ne kadar takıyorsa bende onu okadar takarım . push ;

Ben her sıkıntılarında elimden geleni yapıyorum ama değişen bir şey yoksa kendi haline bırakırım

kim bu dertli olan derdi ne ve siz bu olayda neredesiniz ATTRAENTE ACTA EST

Kendi mutluluğumu çok öne çıkarmam. Onların mutsuzluğuyla mutsuz olurum. Ya da amaan aşın artık diyerek ve bazı fikirler sunarak onları daha doğrusu onu neşelendirmeye çalışırım. Tabi ki siz de depresif olmayın. Ama mutluluğunuzla caka satıyor izlenimi vermeyin. Bu çok ince bir çizgi

Problem sağlıksa kesinlikle mutsuz oluyorum ve mutlaka müdahil olurum. Ancak problem kardeşlerimin eşleri ise son raddeye gelmeden asla müdahil olmam. Biri birine küsmüş, biri birine kırılmış, dedikodu mevzuları falansa asla da karışmam, taraf olmam. Yani bu sorunun cevabı problemin içeriğine bağlı

Sağlıkla ilgili bir olay yada insanın hayatını tepetaklak edecek travmatik birşey yaşanmadıysa karşı tarafın isteğine göre konuşur dinler dert ortağı olurum. Elimden gelen birşey varsa yaparım. Evlilikle ilgili bir mevzuya zinhar karışmam, yorum yapmam, düşünmem de açıkcası.

Söz konusu sağlık olmadığı sürece hiçbir şeyi kafama takmıyorum. İnsanın sağlığı yerinde olsun gerisi hallolur modundayım. Safransari

Annemi neşelendirmeye çalışırım ben şahsen. Evlilikleri bitiyor da D dgdln

konuya bagli