çok sevmişti... onu gördüğü ilk andan beri, yaşayabileceği hiç birşeyi düşünmeden çok sevmişti... hayatında var olan insanların verecekleri tepkileri umursamadan çok sevmişti... ailesini, arkadaşlarını hatta kendisini karşısına alacak kadar çok sevmişti... gözlerini onunla açmıştı sanki, birtek o vardı... hayatında birtek onu tanımıştı... sadece o konuşuyordu sanki, gülmek birtek ona yakışıyordu... karşılıksız seviyordu, sabırla bekliyordu... sadece 3-5 dakika görmekle yetiniyordu... uzakta olsa da her gece yanıbaşında hissediyordu... uzansa elini tutabileceği kadar yakınındayken ulaşamamaya bile katlanıyordu... çünkü umutluydu. her sabaha umut dolu uyanıyordu."bugün benim günüm olacak, hayatıma bugün başlayacağım" diye açıyordu her yeni güne gözlerini. her gece hayal kırıklığıyla kapatsa da gözlerini, her yeni gün yeni umut demekti... sonra anladı ki umutlar kararmaya başladı. artık var olduğunu bilmekle yetinmeye alıştı. bir kere görse melek yüzünü yetecekti, bir kere duysa masum sesini... uzaktan da olsa sevse yetecekti... yıllar geçti... nefes kadar yakınındakine özlem duyarak 3sene geçti... geçen 3sene hiçbirşey değiştirmedi. sevgisi bir gram bile eksilmedi... herkes karşı çıktı, herkes bağırıp çağırdı;ama o vazgeçmedi... sabretti... umutsuzca, çaresizce bekledi... öyle bir gün geldi ki, yıkıldı... ayakta duracak gücü kalmadı... herkesin bildiği ama bir türlü öğrenemediği gerçeği çook geç öğrendi... delicesine sevdiği insan en yakın arkadaşını seviyordu...3senedir... herkes bu gerçeği biliyordu, ama kimse söylemiyordu... herkes farketmeden de olsa yüreğine bıçak saplıyordu... sonra karar verdi;herkes unutulduğunu zannedecek... bir kişi bile yüreğinin hala yandığını bilmeyecek... yürekteki yangını kimse bilmeyecek... yalnızlığa mahkum edilen bukalbe kimse giremeyecek... sonsuz bir aşkmış... ömrü boyunca unutamamış... yalnız ölmeye razı olmuş da bu sevdadan kurtulamamış...

ellerine yüreğine sağlık. çok güzel yazmışsın.