estağfurullah sormanız beni mutlu eder cunku hiçbir cocuk böyle azami derecede önemli duygudan eksik kalmamalı

Bu tatlı dileklerin için çok teşekkür ederim güzel insan... Umuyorum ki seni de mutlu eden olaylar ve kişilerle karşılaşırsın. Hayallerindeki gibi büyütürsün çocuklarını

Anne ve babanız da belki sevgi ve ilgi görmeden büyüdüler. Ya da hayat şartları onları bu hale getirdi. Bence de psikolojik yardım alın. Morm Rabbi hebli mines salihin 🏻 Anneler

Elbette hep böyle kalmak istemiyorum. Kendimi geliştirmek ve değişmek istiyorum. Duygusal anlamda verebilirim o gücü kendime ama bu zamana kadarki geçen süreçte ailemden farklı sekılde bir sevgi alaka görmüş olsaydım belki de bambaşka bir insan olacaktım. Bu kadar sıkıntılı bir psikolojim olmayacaktı. Ve toparlamak için çırpınmayacaktım. 23 yaşındayım gecen 23 yılı zayi etmeyecektim. Şimdi kolları sıvayacağım sizin de dediğiniz gibi bunu kendim yapacağım. Ama ileride olur da nasip olursa anne olursam asla çocugumu özgüvensiz ilgisiz yetiştirmeyeceğim. Özdeğer özsaygı kişilik bilinci kesinlikle ama kesinlikle önce ailede olan ailede temel atılan bir duygu. Ve duygusal anlamda verilmesi gereken adeta bir ihtiyaç gereksinim...

İleride anne olduğunda çok şaşıracaksınız ama annenden bir parça seninle devam edecek biliyor musun? Birden o hiç sevmediğin sözü söyleceksin, hiç sevmediğin o yüzü bürüneceksin. O zaman anneni affedeceksin Kitap önerisi yapayım; Seninle Başlamadı

ne yazıkki bu duyguları bende çok yaşadım değersizlik duygusunu annemin hiç durup dururken öptüğünü yavrum dediğini bile bilmem kızım demezdi hep adımızı söylerdi yada lakapla hitap ederdi babam yurtdışında çalışırdı oda aynı ufak bi yaramazlığımız olsun hemen dövmeye kalkardı kaçacak delik arardık babam izne gelince annem gergin mutsuz terlikle oklavayla acımasız dövdüğünü hatırlarım hiç sevilmedim ve ne yazıkki küçük sevgi kırıntılarını sevgi zannettim şimdi işim gücüm yerinde iyi bir maaşım var şef pozisyonunda çalışıyorum ama halen bu duyguları hissediyorum biz değerli çocuklar değildik yada öyle bile olsa hissetmedik annem halen aynı 40 yaşına geldim halen çocuk gibi azarlar yeri geldimi ne olurdu sanki saçımızı okşayıp sevse güzel kızım dese hiç demedi sanki ayıptı bu kelimeler yada söylese günaha girerdi sana tavsiyem kimseden bişey bekleme kendin için başar ve yaşa kimileri dünyaya 2-0 önde başlıyor ben onlardan değildim belliki sende onlardan değilsin başka yönden kendini tamamla ben etrafında sevilen sayılan biriyim kendimden 30 yaş büyük insanlar sever sayar sözüm dinlenir şimdi kendi yaşamadığım sevgiyi kızıma vermeye çalışıyorum kimi zaman bende sabrımı zorlayan durumlarda gergin mutsuzum ama kızımı doya doya öpüyorum öpecemde ona sürekli onu sevdiğimi söylüyorum

Sevmeyi, övmeyi bilmiyoruz. Açıkça seni seviyorum diyemiyoruz, seninle gurur duyuyorum diyemiyoruz. Anca gizli kapaklı. Kimisi onu bile göremiyorum. Duygularımızı ifade etmekten korkuyoruz.

Şaşırdım diyemeyeceğim. Hayatımda hiçbir zaman başımı okşadığını bilmediğim babam, misafir çocuklarını kucaklarına oturtur, saçlarını yüzlerini seve seve hikayeler anlatırdı. Sanırım bizim toplumda eskiden kalma iğrenç bir gelenek bu, elinkini daha çok sevmek, daima ele yaranmak! Aslında yaranmak demeyelim de acı olsa da aile içinde o otorite merkezini sarsmamak adına kendi evladına yapamadığını başkasında gidermek. Ne çok sarılmadan, bir kere seni seviyorum demeden göçüp giden ebeveynler var. Sevmek bile suçmuş bir zamanlar:)

İnşallah canım benim teşekkür ederim

Psikologa gitmek istemezmisiniz bu konu icin R

Oyuncağı çocuğun elinden alıp başka çocuğa verme olayını şöyle düşünün. Eşiniz belki çok samimi olmadığınız yada akrabalardan biri sizin bir eşyanızı çok beğendi size sordu hayır dediniz ama biraz da o giysin kullansın diye verse. Ben açık konuşayım o benim diyip gider elinden alırım siz ne yaparsınız?

Yanlış anlamazsanız sormak istiyorum, kuzenlerinizin daha değerli büyütüldüğünü söylemişsiniz. Gözünüze çarpan şeyler neydi, ebeveynleri onlara ne yapardı da siz bunun yoksunluğunu hissederdiniz? Bariz olan farklar neydi? Çocuk büyüten ebeveynlere feyz olması için soruyorum bunu, her ne kadar doğru yaptığımızı düşünsek de bir çocuğun aklına girip düşüncelerini göremiyoruz.

Bence bu çok yanlış bir düşünce tarzı. Çocuk psikolojisiyle olayları ele almanız gerekiyor. Bir örnekle: Köye gidiyoruz misafirliğe elimde bir düdük var. 6-7 yaşlarındayım. Köyde başka bir çocuk elimdeki düdüğü istiyor ağlıyor ama ben de cocugum vermek istemiyorum işte. Annem ben sana sonra alacagım diyor beni razı etmeden düdüğümü elimden alıp cocuga veriyor. İYİLİK YAPTIGINI ZANNEDİYOR AMA YANILIYOR. o yaştaki cocuk insanlıktan anlamaz. Sizin deyişinizle misafirperverlikten anlamaz. Böyle bir bilinc gelişmemış cocukta. Ne oluyor özgüvensizlik değersizlik. Olayları cocuk bakış acısıyla ele almak lazım.

Anlattıklarınızı yüreğimde hissettim inanın. Devlet hastanelerinde de psikologlar var ve işlerini çok iyi yapanlar da var. Onları araştır. Fayda göreceğine inanıyorum. Bir de çalışmıyorsanız iş bulmaya çalışın, onların gölgesinden uzaklaştıkça daha iyi hessedersiniz zbzbzbzb

Evet bende yazdim yukarda.

psikologlara ne vakalar geliyor görseniz kendinizden utanmayı bırakırsınız. devlette ücretsiz danışmanlık alabilirsiniz bu arada A Aylakkadin Bahar, bir insanla gelebilir insana Üyelik İptali tek ayak

Şu an, "çocukluğumu değiştiremeyeceğime göre hep böyle olacak, ne olursa olsun değişemicem" diye düşünüyorsunuz ya, inanın değişiyorsunuz! Ben 33 yaşındayım ve 30 yaşından sonra o kadar değiştim ki. Kendim bile inanamıyorum. Kendime değer vermeyi, ne isteyip ne istemediğimi o kadar iyi öğrendim ki. Anneme babama çok kızardım. Onları bile anlayabiliyorum artık. Bi silkelenin. Kimsenin size değer katmasına ihtiyacınız yok siz zaten değerlisiniz, çok değerlisiniz. Kendinizi sevmeyi öğrenin. Yaralarınızı kendiniz sarın. Bu konuda kitaplar okuyun, bir şeyler izleyin. Çok iyi geliyor.

Uzmanlar diyor ki çocuğun özelliğini değil davranışını takdir edin. Ve koşulsuz sevgi.

Tabiki ağlayacaksın. Asla ağlamayan bir insan olan ben bile psikolog ile standart işyeri görüşmesi yaparken ağladım. Zaten sorunun olmasa psikologa gitmezsin değil mi? Özgüveninizin yeterli olmadığı bu mesajınızdan belli aslında. Şunu unutmayın, herkes aynı. Apartman toplantısında bir ağacın kesilmesi için oylama yapılıyordu, bana kadar herkes kesilsin dedi, ben kesilmesin dedim ve ne mi oldu, benden sonrakiler de kesilmesin dedi. Tek oy almayı "rezil olmayı" göze almasaydim, insanları umursasaydim o ağaç kesilecekti. İnsanları bosverin, umursamayın. minerva1988

Başarabilirsin! İnsanoğlunun isteyipte başaramadığı hiçbir şey yok. Yeter ki yoluna iyi insanlar çıksın.

Rica ederim ne demek. ben bu sayede bikac tramvami çözdüm. etrafimda da çok fazla tramvasini çözen arkadaşlarım var. o nedenle elimden geldiğince tavsiye ediyorum. takildigin bisey olursa ozelden de sorabilirsin. cunku ilk zamanlar cidden çok karışık.1 yıla yakındır takipteyim daha da bilmediğim çok şey var mesela

Evet. Kesinlikle. Güçlü yetiştirilmedim. O saygınlıgı ne yazıkki alamadım ailemden. Ve bunu cocukken ailenizden almadıgınız takdirde hep bu şekilde büyüyorsunuz. Ya da büyüdüğünüzü sanıyorsunuz. Ama hep içerde bir yerler eksik.

filmdelisi

Terapide bol bol aglanir ve bu rezillik değildir

kesinlikle... Kıymetli vaktinizi ayırdıgınız için hepinize teşekkür ediyorum. Hepinize özgüvenli günler özgüvenle yetiştirilmiş cocuklar diliyorum :)))))) hoşçakalın...

Merhaba, Psikologa gidip aglaman sana kendini kotu hissettirmesin. Cunku onlar zaten destek olmak icin varlar. Kimse mutluyum diye gitmiyorki elbette uzulup icindeki duygulari anlatacaksin. Ama bunlarin tamamen disinda bilincalti calisabilirsin. Cunku bazi insanlarda daha etkili oluyor. Reiki 1 egitimi alip birisinden guzel bir calisma yapip gecmisi affedebilirsin, baska bir calisma regresyon tedavisi... Bunlari uzmanlardan alinca cok etkili oluyir 2-3 seans gerekebiliyor. Maddi durumunu bilemiyorum sadece arastirman icin yazmak istedim. Tüm bunlarin dısinda instagramdan Barış Musluyu takip edebilirsin. Her aksam canliyayin ile anlatiyor. gecmis tramvalari calisiyorsun, o anları dusunup o anları yasayip tam duygunun yukseldigi anda vuruslar var onlari yapiyorsun. Eger tramvani bulursan bugun neden olan bir cok rahatsizligi yeniyorsun. Hikayeleri izleyip, sayfasinda biraz gezinirsen fikir sahibi olabilirsin. Herkes başka seyler yasiyor. Rabbim en kisa zamanda gonlune huzur versin Dasmeer

Psikolog rezil olunacak kişi değil. Sizi yavaşça açıp konuşturacak ve kendi iyi geleninizi bulmanızı sağlayacak kişi. Ama madem şu an imkan yok. Suçlama. Onlar da kend"kapasitelerince en iyisini verdiler sana. Şükret ne durumda olduğunu bunun neden kaynaklandığını anlayamayan nice insan var. Öyle gelip öylece gidiyorlar. Hayatları karım yüzünden kocam yüzünden demekle geçiyor. Zor bir ailede büyümek, kurban tuzağından kurtulmak kitaplarını bir de Esra ezmecinin ilk kitaplarını tavsiye ederim. O gördüğün kuzenler de özgüvenlidir illa ama unutma ki en iyi hallerini yansıtıyorlar. Ben şunu da gördüm dışardan ögüven patlaması, miller özgüvenine hayran gece yatağında ağlıyor ona küfreden sevgilisini terkedemiyor diye. Gözünde büyütme onları, bi kriter değiller.

Bu degersizlestirme olayini ben de yasadim hala yasiyorum. Bizzat annem 30 senedir yaptigi icin kimse artik inandiramaz beni degerli olduguma. Daha gecenlerde diyorki uni. Mezunusun ama bi bebek arabasini acamiyorsun.. hep bi asagilama, ezme... kucukken yedigim dayaklar. Hala anne korkum allah korkumdan coktur neredeyse. Yanlis birsey yapmisim gibi bir his her hareketimde. acaba yine hangi igneleyici lafini soyleyecek diye dusunmek. 30 yillik hayatim cop benim. Oyle cok isterdimki hic yaratilmamis olmayi. Bu durumu yasamayan bilemez. Oyle bi gunluk hayatina yansiyor ki onune gecemiyorsun.. sosyal iliskilerde hep karsi tarafi hakli ve dogru kabul ediyorsun, ilk ozur dileyen taraf sen, hep ödün veren emek veren sen.. cunku benim disimda herkes daha degerli. Allahin cezasi annem bilmedigim hatirlamadigim daha neler yapti ki ben bu haldeyim allah bilir. Ozguven desen yok ki hayatimda bircok seyi denemedim bile nasil olsa basarisiz olurum diye. Hic bi konuda tesvik edilmedim mesela. Hep hevesim kirildi. Neyse... benim bu travmalarim omurluk, umarim sizinki rehabilite edilebilecek seviyededir. .

Hayır hayır böyle hissetmeniz gayet normal. İşte yanlışşş bir ana-baba davranışı. Karşı taraftaki cocuga elbetteki misafirperverlik yapılacak ama onu kendi çocugundan üstün tuttugunda olmuyor. İki tarafta cocuk. Bilmez misafirlik şu bu.

estağfurullah sormanız beni mutlu eder cunku hiçbir cocuk böyle azami derecede önemli duygudan eksik kalmamalı. Şöyle ki hep kuzenlerimin hayatı anlatılırdı. Annem de oturur oylece dinlerdi. Hatta annem bile daha çok değer verir yeğenlerine. Ya sen kendi çocugunla ilgilensene. değerli hissettirsene. Ve onların çocuklarına ne kadar değer verdiğini görebiliyordum hem annemin hem kendi ebeveynlerinin. Büyüklerden dede anneanne bile bizi ezerdi diğer torunlar daha kıymetliydi göz önündeydi. Senin değer biçmediğin çocuga kim değer versin ki. Kısacası benim ebeveynler ilgisiz bir anne babaydı. Nerden tutsam boş yani..

Hayir neden oyle dusunuyorsun simdi gidemezsen bile gidebilirsen aglamak eziklik degil rezil felan olmazsin Sen oyle dusunuyorsun aglamak istersen agla gulmek istersen gul hayatini boyle sekillendirme

Ben şöyle düşünüyorum kimilerimiz problemleri daha hızlı kabul ediyor. Kimileri onlarla debelenip kalıyor. Benim yasadigimin cidden yarısını yaşamayan bir arkadaşım su an kafayi yiyeceğim diyor bana. . Oysa ben hayata şöyle bakıyorum mesele ne olursa olsun ben bunu değiştiremem. Bununla kendime zarar vermeden yaşamayı ogrenmem lazım. Bazen o kişi terkederim eş dost arkadas farketmez. Yada başka bir çözüm yolu bulurum. Ama oturup uzun süre asla kendimi yıpratmam. Aileniz bunu yapmış şimdide siz sürekli kafanıza takarak onların size yaptığını kendize yapıyor sunuz. Ne olmuşsa olmuş. Onlar becerememis. Yada siz böyle algılamış siniz ama geçmiş gitmiş.

Pardon da onlar biraz ayıp etmiş, en kibar bunu diyebildim. İnsan daima misafir, yeğen vb insana öncelik verir çünkü onu göreceği 2 3 saattir. Bu sürede de kimsenin gözüne evladını sokmanın manası yok bence. Böyle düşünüyorum ama çocuğun nasıl algılayabileceği i elbet bilmiyorum, ben de her gelen misafir çocuğuyla yakınen ilgilenir, o sırada kendi evlatlarımı biraz gözardı ederim. Doğrusu bana göre de bu.

Hıh, çok iyi bir nokta bu. Gereksiz şişirilmiş özgüven de özgüvensizlik kadar tehlikelidir. Çocuklar kendileri çabalamalı, başarısızlığı da göze almalıdır lakin olası bir durumda ailelerinin daima ardlarında olduğunu da bilmeli. Bilmeli de nasıl sağlanıyor bu, o kısmı bilemiyoruz işte. Bakın sizin aileniz kadar akrabalarınız da yanlış ebeveyn örnekleri, doğrusu nedir, çocuğu incitmeden sadece sevgi sarmalıyla büyütmek nasıl bir şeydir, birileri cevap yazsa keşke...

Psikolağa gidecek maddi durumum yok hem gitsemde kendimi düzgünce ifade edebileceğimi sanmıyorum. Ağlarım çocuk gibi tutamam kendimi rezil ederim.

Sorun ama zorlamayın. Benim oğlum da mesela bütün oyuncaklarını paylaşır oynarlar ama elinde oynadığı bir oyuncağı asla vermez. Ben müdahale etmiyorum o durumda. Odada heryer oyuncak iken çocuğumun oynadığı oyuncağı neden versin?

Ben asla elinden almam elbet, çocuğun kendi eşyası hakkında fikir sahibi olması kadar normal bir şey olamaz lakin paylaşmaya teşviği doğru buluyorum. Daha iki gün önce yaşadık ve 'o oyuncak senin, daima da senin olacak, bundan sonra uzun yıllar oynayabilirsin ama arkadaşın burada 1 saat duracak, beraber oynamaya ne dersin' diye teşvik ettim, sonuç 'haksızlık bu bana istemiyorum' şeklinde bir ağlama idi, napalım geri çekildim çocuk istemiyor. Sormayalım mı hiç?

Psikologda ağlamasanız tuhaf olur. Bu arada çok iyi psikologların YouTubeda videoları var, özgüven kazanma diye aratın. Bu arada özgüven bizim bildiğimiz anlamda değil, yani kendini pazarlama ağzı iyi laf yapma değil. Özgüven bir işe girişirken, ben bunu yapabilirim ben başarabilirim inancı. Mesela ben de diğer anlamda öyle değilim ama kendime güvenirim bir iş konusunda olsun, sınav olsun yada bir görev. Diğeri özgüven değil işte.

not aldım mutlaka inceleyeceğim vakit ayırıp öneri verdiğiniz için ayrıca teşekkür ederim.

Senin hikayeden bi film çıkar malesef. Baban neden böyle bisey yaptı cok özel değilse merak ettim. Ayrıca dayılarin cok gaddar insanlarmış. Babanin işlediği bi suçun cezasını çocuklardan çıkarmak nedir?çok üzüldüm. R

Size birşey diyeyim mi kolayına kaçıyorsunuz. Şuan bu topraklarda normal sağlıklı aile ile büyüyen kaç kişi var ki Çocukluk önemli ama ne şartlarda kendini geliştiren değiştiren bir sürü de insan var. Değişim insanın icinde. Kendinize iyi gelen şeyleri yapin. Müzik dinleyin kitap okuyun aşırıya kaçmadan çikolata yiyin. Samimi olduğunuz bir arkadaş varsa onla muhabbet edin Aileniz yeteri önemi vermemis yanlış yapmışlar ama sürekli bu yakınma ile yasanmaz. Siz yapmayın onların yaptığını. 7 kişilik ailede büyüyen arkadaşım vardı ona fırsat kalıp bakan olmamış değer ilgi hiç görmedik dedi ama kız şuan cok ozguvenli. Herşey insanın kendinde başlar. PsikolojisiBozukPsikolog dost olarak

Ben de çocukken bunu düşünürdüm ve bunu dile getirmiştim anneme. Mesela biz halamlara dayımlara gittiğimizde kendi çocuklarını severlerdi, bizden gizli kendi çocuklarına meyve yedirirlerdi. Bize kötü davranmazlardı ama çocukları hep öncelikliydi. Onların çocukları bize geldiğinde babam onların önüne koyar yeğenim bunu ye şunu ye. Onlar gelince pasta kuruyemiş alırdı hadi yeğenim yiyin. Sarılır öper, onlarla şakalar yapar. Kuzenlerimizi de çok severiz yani iyi anlaşırız kıskançlık olmadı ama içimizde kaldı.

Ooo bunlar daha özeti. Çok basit bir mesele bana göre dayılarım ile babam kavgaya tutuşuyorlar babaannem ise anneannemi öldürmesini söylüyor daha onlara zarar vermesi için kışkırtıyor böyle anlatınca müge anlıya çıkasım geldi :) gerçekten trajikomik bir hikaye bana göre günümüzde bile hala saçma konulardan dolayı cinayetler işleniyor akıl almayacak tartışmalardan dolayı kavgalar ediliyor. Bu da o hesap. Ve sadece 3 yıl yatmış... Dayım kendi vicdanını bastıramadığı için bana karşı kin besleyerek kendini teselli ediyor bana göre. Takmıyorum hiçbirini. Şimdi sesini bile çıkaramazlar bana karşı tabi ama çocukluğunu elinden alıyorsun maalesef en önemli yıllarında dışlanıyorsun. Ama kendini tedavi edecek olan yine sensin ben yine de hayatımı mutlu yaşamak için çabalıyorum öylede sayılırım çok şükür :) Pembroken Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik İptali Anneler

Maalesef sen çocuğuna nasıl davranıyorsan başkaları da öyle davranıyor. Benim çocuğuma öyle davranılsa ben tepki gösteririm, en azından ben senin çocuklarına iyi davranıyorum sen neden benim çocuklarıma kötü davranıyorsun diye hesap sorarım. filmdelisi

Neden rezil olasınız. Duygularınızı ağlayarak, öfkelenerek ya da sakince anlatmak çok doğal.

Tavsiye eden oldumu bilmiyorum ama barış musluyu takip etmeni öneririm. Kitapları da var ama durumun yoksa instagramdan yayınlarına katılabilirsin. . push ; B Bihterinpekisi Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

İşte o sizin kişiliğinizi oluşturmuş. Çevremde çok insan tanıdım. Bir işi bilmese bile yaparım ederimle yaklaşan. Çünkü işin arka tarafında özgüvenle örülmüş duvarlar var. Ben bildiğim yapabildiğim şeylerde bile bir tereddütle korkuyla cebelleşiyorum. R

ilgisiz bir ailede büyüdüm ama kendimi değersiz hissetmiyorum değer senin içinde. sen önce kendini sev sonra insanlar seni sever zaten labellevie Guru Anneler

haklısınız, çocuk misafir ya da paylaşma bilmez lakin bu öğretilebilir bir şey. Özellikle vericilik aşılanması için en temel davranışlardan biridir oyuncak değişimi ama bunu kimsenin kalbini kırmadan yapmak lazım. Sırayla oynama teklif ediyorum ben ya da kavgaya sebebiyet veren bir nesne varsa ortadan kaldırıyor, misafir sonrası oynamasını rica ediyorum. Diğer üyenin bahsettiği gizli meyve yedirmek falan çok ayıp şeyler, kendi çocuğumdan önce diğerlerine veririm ki ben zaten alasını yapıyorum kendi çocuklarıma mesela 7 24 ulaşabilirler istedikleri yiyeceklere. Ama bunu çocuk aklıyla düşünmek gerçekten çok zor, biraz kendimi inceleyeceğim bu mevzuda, sayenizde farklı bir bakış açısı kazandım teşekkür ederim.

Merhaba. Değersiz bir cocukluk dönemi duygusal anlamda ilgisiz bir anne ile büyüdüm. Baba desen çalışıyor o da pek ilgili bir ebeveyn değildi. İlgisizden kast ettiğim bir çocugun bakımı değil Allahı var güzel büyüttüler bakımsız pasaklı bir cocuk değildim hiçbir zaman. Ama bir çocugu büyütürken onu içsel olarakta beslemek gerekmez mi? Kuzenlerim daha çok sevildi daha değerliydiler. ben bunu çocuk aklımla bile hissediyordum idrak ediyordum. Adeta Sen değersizsin diyordum kendime onlar kadar yeterli değilsin. Halbuki onlar başarılı insanlar değiller ama işte ailede başlıyor herşey aılelerinin göz bebekleri oldukları için bu pekte önemli değildi. Ya ben çocukken bile cok üzülüyordum ben neden sevilmiyorum kardeşim neden sevilmiyor diye. Şimdi anlıyorum ki bir insan annesi babası tarafından övülmezse, korunmazsa özgüven aşılanmazsa o cocuk dışarda kazanamıyor o özgüveni kimse vermiyor ona. Hep eksik kalıyor, yarım kalıyor. Yetim gibi. Öksüz gibi... Yengelerimin dayımlarımın cocukları hep daha değerli oldu. Kendi anne babaları vermeleri gereken o aileden gelen özgüveni, değeri, özsaygıyı verdiler cunku. Bunun sonucunda da cok ozguvenli insanlar oldular. Ya da kendilerini karşı tarafa pazarlamayı çok iyi biliyorlar mı desem. Bilirsiniz öyle insanlar vardır. Aslında bir halt değilken kendilerini öyle bir pazarlarlar ki mest olursunuz. Ben? Ben sünepe gibiyim. Bu konuda ailemi cok sucluyorum. Çocukken verilmeyen özgüven nasıl tamir edilir bu değersizlik hissini bilinçaltımdan nasıl silerim?

Baris musluyu ve Abdullah canitez i takip edip tramvalarindan kurtulabilirsin. anne-baba değersizlik tramvasina calisman gerekli. kimilerine göre cok saçma geliyor bu söylediklerim ama faydasını goren cok insan var. ilk zamanlar çok karışık gelebilir ama kayıtlı videoları vs izlersen kesinlikle faydasını göreceğini düşünüyorum

Üzgünüm seni öyle iyi anlıyorum ki.. ama çok şükür ki özgüvenim benim ve kardeşlerimin gayet yerinde hatta eksiği yok fazlası var. Bende hep şu var ben görmedim çocuğuma en iyisini vereceğim diye. Umarım sende öyle yaparsın. Ve o eksikliğin yerini sadece seni sen olduğun için seven biriyle tamamlarsın güzel insanlarla karşılaşırsın inşallah

Bu durum malesef çok yaygın. Aile olabilmek, anne baba olabilmek ne yazık ki herkesin harcı değil. Çok yaralı insan var ailesinden

Bunu atlatmak kolay değil lakin imkansızda değil. Ben de aynı şekilde büyüdüm hatta çok daha kötüsüyle sevilmedim annem dışında kimse tarafından. Dayılarım nefret ederdi benden çünkü öz babam anneannemi öldürdüğü için kin güdüyorlardı fakat asıl sebebin bu olduğunu yine düşünmüyorum bu olay olmasa da sevmezlerdi çünkü kendi çocuklarına sevgi beslemekte zorlanan tipler. Dört dayım var hepsi birbirinden nankör ve ibretliktirler. Biri beni bebekken yetimhaneye bile vermiş istemiyorum diye annem bir hafta içinde gelip almasaymış bir daha ulaşması imkansızmış çünkü zengin bi aile hemen evlatlık edinmiş bile bildiğin dizi gibi hayatımız vardı ama ben çok sevgiye ihtiyaç duyan biri olmadım ya. Babamı tanımadan büyüdüm üvey babam var o daha beter gerçi de neyse öz babamı merak bile etmedim niye beni istemedi demedim hiç. Hala öyleyimdir ben sevgi değil saygı istiyorum herkesten bana saygı duyulsun fikirlerim ve düşüncelerime hayatıma saygı duyulsun istiyorum sevmesinler onların sevgisi orada kalsın severken öldürürler adamı. Ailemiz, akrabalarımız gerçekten insanı utandıracak cinstendir yetim büyüsem bundar iyiydi dersin. Ben içe kapanık ve aşırı duygusal büyüdüm bu yüzden fakat bi o kadar da neşeli ve güler yüzlüyümdür benim tek motivem bu. Gülmek. Kendimi yaşadığım bu drama hayatta daha da üzülüp ağlayarak depresyona sokamam. Üniversiteye kadar özgüvensiz yetiştim çok şükür şehir dışında iyi bir üniversite de okumak beni tedavi etti. Anneme gelince beni dışlayan kişilere karşı savunmadığı için bunu onunla konuştum keşke savunabilen bir annem olsaydı belki bu kadar içler acısı durumda olmazdım gibisinden konuşma yaparak kendine getirebildim bana değer veriyor bunu biliyorum ama çocuğunu koruyup gerekirse herkesi karşına almalısın ben çocuğumu ezdirmezdim asla ezeni de ezerdim. Kim olursa olsun. Şimdi laf ettirmez pek hala bi çekingenlik var tabi üzerinde fakat bu sefer ben savaş açtım hepsine geçende tartışma oldu hatta köyde malın biriyle uzun bi hikaye evlilikle ilgiliydi adama açtım ağzımı yumdum gözümü lafını yiyince en sonunda özür diledi şimdi benimle konuşurlarken iki kez düşünüyorlar O kadar hoşuma gidiyor ki bu durum o yüzden olay sende bitiyor ne doktor ne ailen ne de başkası sana çözüm olamaz sen kendini koruyacaksın acı gerçekten bahsedeyim o travmaları silemezsin tamamen ama sürekli hatırlamayı engelleyebilirsin hayatını baştan yaratacaksın başka şehirde çalışmak gibi. Ben Antalya'da okurken yaşadığım tüm sıkıntıları unutuyordum çok özledim valla o günleri

Kendinizi tutmak zorunda degilsiniz. Aglamak rezillik degildir. Hipnoterapi dışında bir çözümü yok. Para biriktirmeye bakin.

Ya kendi ailemle kuzenlerimin aile yapılarını o kadar iyi nitelendirmişsiniz ki... Aynen öyle bir durumdu. Karşı tarafında çok iyi bir çocuk yetiştirdiklerini düşünmüyorum fazla pohpohladılar çok fazla sevdiler. Bu sefer cocuk aileden biraz ayrılınca, büyüyünce ortam değiştirince ya bu dünya benden ibaret değilmiş oluyor. Bu da kötü etkiler insanı. Hayatına giren arkadaşlarından da aynı ilgiyi görmek istiyor ama öyle olmuyor. Egolu cocuklar oluyorlar bunun sonucuda yalnızlığa cıkıyor sahte çıkar ilişkisine dayanan arkadaşlıklara. Dengeyi iyi kurmak gerek...

Birkaç saatlik değildi gittiğimiz zaman 1-2 hafta kalırdık çocukken, onlar da öyle. Zaten onların ki ayıp biliyorum ama babam da dozu abartırdı. Annem de çok iyidir yeğenlerine ama onda hissetmedim. Babam mesela yeğenini severdi, şakalar yapardı bize de "yeğenime pasta getirin" diye seslenirdi hemen hemen aynı yaşlardayız bizden küçük olsalar neyse.