İnan seninle aynı durumdayım. Çocuklarımla yatıyorum şuan. Asla bırakmak istemiyorum. Uykuya daldığım an deprem bölgesini görüyorum. Ağlama sesleri geliyor kulağıma. O bebekleri çocukları gördükçe içim acıyor parçalanıyor.. Ağlıyorum sürekli ve kendime engel olamıyorum.. Çocuklara dayanamıyorum özellikle kalbim paramparça.. Şu son zamanlarda yaşadıklarımızı sorguluyorum.. 3-4 senedir ne kadar çok şeyle mücadele ettiğimizi artık psikolojik olarak bittim sanırım... E Esila09

Çok kötü durumdayiz ulkece.. Bugün yasadigim yerde güneş açtı içimden dedim Allahım keşke bu güneş o enkazlarin üzerine olsa ordaki yağmur kar yağmasa S Shalini

Lütfen Barış Musluyu takip edin ve demoya katilin ben faydasını çok gördüm bir çok alanda gördüm sanırım 18inde planlanmış bir demo var. S Shalini

Hepimiz aynı durumdayız. Bebekleri görünce kötü insanların ellerine geçerlerse ne yaparlar diye yiyip bitiriyorum kendimi. keşke orada olabilseydim

Konu sahibinin yazdığı her şeyi noktası virgülüne yaşıyorum hatta konuyu ben açtım bile sandım. Konu sahibi yalnız değilsin bunu bil. Hassas kalpli insanlar demek ki daha çok ekileniyor. Depremi 2 kez hissettim Karadeniz'de olmama rağmen.2 sinde de evim beşik gibi sallandı. Hem çocuğum için endişeleniyorum hem de oradaki insanlar ne yapsın diyerek kendime kızıyorum. Surekli deprem oluyormus hissi yaşıyorum. Bu arkadaşın yazdıkları bana dahi iyi geldi. Ben de deneyeceğim. Insallah çıkış yolu bulabiliriz, ferahlarız.

Instagramı bende silmeyi düşünüyorum. Büyük oğlum 6 yaşında onun yanında izlemiyorum haberleri. Kızım 22 aylık. İkisiyle yatıyorum. Yani bilmiyorum gerçekten çok çaresiz hissediyorum. Dua ediyorum ve elimden geldiğince yardım göndermeye çalışıyorum.. S Shalini

Açıkçası deprem bölgesinde değiliz ankara da yaşıyoruz tabi Allah bilir ama deprem olacak korkusu çok yok bende ama bütün o bebekleri çocukları kendi çocuklarımın yerine koyuyorum bebeğime bakıp bakıp ağlıyorum kendi bebegime mama yedirirken vicdan azabı çekiyorum psikolojim hiç iyi değil E Esila09

evet surekli kayip bebekler paylasiliyor. insallah kotu insanlar amaclarina ulasamazlar

Nasıl yatıyorsunuz gece kızlarıma oda yaptım biri 3 diğeri 9 yaş 3 yaşı yanıma aldım eşimde büyük kızın yanında yatıyor büyük kızıma depremde sığınıp bekleyeceği yer ayarladım Allah korusun nasıl çıkarız o enkazdan küçük kızım nasıl kalır o enkazda düşündükçe kalbim sıkışıyor yavrumlarım annesiz kalırsa ben onlarsız kalırsam S Shalini

Benim de biri 9 yaşında diğeri 10 aylık iki çocuğum var inanın sizinle aynı durumdayım ağlamaktan gözlerim şişti yanıyor resmen o anneleri düşünüyorum o lafın yerine koyuyorum kendimi evladımı o bebeklerin yerine koyuyorum kafayı yicekmis gibi oluyorum bu gün eşim çok kötü kızdı bana toparla biraz kendini diye elimizden hiç birşey gelmiyor maalesef dua edip yardım göndermekten başka

aynen oyle,

dogru kar durunca ayaz oluyor. Rabbim yardim etsin

takip ediyordum ama instagrami sildim. cunku dayanamiyorum goruntulere, videolara. dun bir cocuk paylasilmis, 5 yaslarinda. cocuk ölmus olan annesinin basinda aglayatak anne diye feryat ediyor. hickira hickira agladim kendime gelemdim. bebegime sarilip agladim. sonra sildim instagrami. ama ayin 18 inde yeniden yuklerim. cok tesekkur ederim bilgilendirdiginiz icin Y

Aynen okdr dogru dedinizki aynen biyle olucak U umran80

Ben bu vicdan sömürüsüne de çok kızıyorum ya neyse. S Shalini

videoyu gorseniz.. cocuk annesi icin feryat ediyor, arkaya da ahmet kaya nin cok acikli bir muzigini fon muzik olarak eklemisler

Ben de aynı durumdayım psikolojim bozuldu resmen evde tek kalamıyorum telefonu asla bırakmıyorum gece uyuyamadım korkudan. Benim bebeğim yok ama eşime dedim ben bebek yapmak istemiyorum diye. Çok hassas kalpliyiz bence. Çevremdekilere bakıyorum bana göre daha sakinler benim kadar korkmuyor gibiler. Fay hattı olan bir yerde yaşamak istemiyorum yaa. P -pelin Aktif

Hem deprem bölgesinde olanlar için içimiz parçalanıyor, hemde İstanbul'da olası bir depremde ne yaparız diye kafayı yiyorum

cocuklar da hemen etkileniyor hatta bebeklerde etkileniyor. annenin duygulari sütle bebege gecermis, bebegim depremin oldugu gunden beri cok az uyudu ve cok huysuzdu, bugun benle birlikte o da rahatladi. 6 yasindaki evladiniz da sizin korkunuzu anlarsa korkar. annelik cok farkliymis insan kendinden once evladini dusunuyor. Rabbim dualarinizi kabul etsin

evet elimizden bir sey gelmedigi icin belki de boyleyiz. bugun bulundugum sehire kar yagdi, kari cok severdim ama ilk kez agladim kar yagarken, depremzedeler aklima geldi, o enkaz yiginlarinin uzerine kar yagmis hep, (

Tamam benim 20 yıllık korkumu sildi bakın tüm yaralarım canlandı ama bu akşam bile tek dus alabilecek gücüm var ben bakarım size tarihi atarım yüklersinjz

Ne yalan söyleyeyim benim yaşadığım yerde kar yağışı durdu ve çok kötü ayaza çekti o yüzden ben inşallah orda kar yağar da havayı yumuşatır ayaz tipi olmaz diye dua ettim

İzledikleriniz korkularınızı tetikliyor sanırım haber almak istiyor olabilirsiniz en doğal hakkınız lakin izledikleriniz size kötü gelip gündelik hayatınızı etkiliyorsa sadece internet üzerinden sağlam kaynaklardan bilgi alın. Artçı deprem şurda şu şiddette oldu kayıp sayısı şu kadar vs diye. Televizyon yayınlarından bilhassa uzak durun. Hassas döneminizdesiniz. İçgüdüsel olarak isteseniz de istemeseniz de empati yapıyorsunuz. Önceliğiniz kendi ruh sağlığınız olmalı ki evladınıza iyi geliverin. Bebekler annelerinin ruh hallerini çok açık şekilde hissedebiliyor. Kendiniz için olmasa bile evladınız için biraz medyadan uzak durmaniz iyi olur. Bunları size bir anne olarak değil eski bir kaygı bozukluğu sorunu yaşayan hasta olarak yazıyorum. Kaygılı düşüncelere dikkat verip diğer insanlara bağımlı oldukça ve senaryolar arttıkça kurtulması çok çaba isteyen bir hastalık. Hepimiz üzgünüz ellerimizden dua ve küçük yardimlar dışında bir şey gelmiyor. Kendinize korkulariniz üzerinden gorev verebilirsiniz. Mesela aklınıza oradaki insanlar geldiğinde onlar için şu duayı okuyacağım yada kendiniz ile alakalı olduğu zaman korkunuz ailem ve evim için şu duayı okuyacağım diye kendinize görev belirleyin. Okuyun. Okuduktan sonra yaptığınız işe geri donuvermeye çalışın hemen. Bilinçaltınız kendinizi korumaniz için ihtimal senaryolar üretir, korunaklı yerleri düşünür durursunuz ama bu ihtimallerin ve senaryoların sonu yok. Başta küçücük bir kaygı gibi görünen bir hastalık alıp başını gidebiliyor bugün bir deprem konusundan basliyor kaygı konusu ama sürekli sürekli düşünürseniz farklı konular meydana çıkar bir ay sonra farklı bir şeyden korkar ve ona siper olusturmaya çalışırsınız. Hepimiz farklı insanlarız. Hepimizin kaldırabileceği acı, empati, üzüntü, endişe ve öfke miktarları farklı. Bugün sizi haberler izlememek vicdansız veya bencil yapmayacak. Onun için kendinize iyi geleni seçin çünkü kendinizden ziyade küçük bir bebeğiniz var. Lütfen yazdıklarımı yanlış anlamayın. Akıl vermek vs. olarak yazmadım ilerlemiş kaygı bozukluğu çok kötü bir hastalık olabiliyor sizin de ilerlemesin istedim sadece. Kendim uzerinden örnek verdim. Allah tüm milletimizi görünen ve görünmeyen belalardan yarattığı tüm varlıkların en ufak kötü dusuncesinden dahi korusun.

evet hem de cok zorlu bir surec. gucum yok, sanki tukenmis gibiyim, profesyonel destekle birlikte ailemi gormeme ihtiyacim var sanirim yani sehir degistirirsem belki iyi gelir ama ailem de uzakta. nasil giderim kucuk ve kolik bebegimle bilmiyorum

amin. cok tesekkur ederim, onerileriniz iyi geldi, insallah oyle yapacagim ben de. aklima geldikce sadece oturup dua edecegim. bebegim de dediginiz gibi etkilendi 3 gundur o da uyumuyor, o kadar huzursuzlasti ki. sutum azaldi bugun. insallah tez zamanda bu kotu gunleri atlatiriz ama yara cok buyuk. Rabbim tekrarini yasatmasin

Ah canım hepimiz aynı durumdayız. 2 gündür yüreğim ağzımda. Ne yemek yapabiliyorum ne bi iş. Elim ayağım titriyor. Çok korkuyorum. Deprem bölgesinde olanları düşünemiyorum ben böyle korkuyorsam. Benim bulunduğum şehir de deprem bölgesinde Allah korusun Rabbim bir daha yaşatmasın ama insanın aklından gitmiyor. Bebeğimle bile zor ilgileniyorum. Evde yalnız kalınca korkuyorum. Kalbimde sürekli çarpıntı var. Sürekli avizelere bakıyorum sallanıyor mu diye. Gerçekten Rabbim herkesin yardımcısı olsun. Ülkece ağır imtihandan geçiyoruz

Ülkece Bu travmayı atLatmamız zaman alacak Sonra gene çürük binalarımızda hiç birşey olmamış gibi oturmaya devam edeceğiz Taki bir sonraki yıkıma kadar

Çok normal ben deprem olmadığı halde öyleydim üstüne ağır şeyler olmuş çok geçmiş olsun geçecek inşallah

merhabalar oncelikle hepimize gecmis olsun. aranizda psikolog olanlar varsa ne olur okumadan gecmeyin. 2 bucuk ay once bebegim dunyaya geldi.26 haftalikken suyum gelmisti ve 3 ay kadar hastanede yattiktan sonra oglumu kucagima aldim sukurler olsun. hastanede yattigim sure icinde surekli erken dogum ve kaybetme korkum vardi. her sabah doguma kadar hem ultrasona, hem de nts ye aliyorlardi beni. ve hep "yuregim agzimda" derler ya oyleydim. uyku arasinda hemsire odaya geldiginde sicrayarak uyaniyordum, nts de ters giden bir seyler mi var diye. hastanede yatan hastalar icinde panik olmamla taniniyordum ve hemsireler ama ozellikle nts hemsiresi surekli beni sakinlestirmeye calisiyordu. her neyse boyle zorlu bir hamilelik gecirdim ve cok sukur evladim sagliklica dogdu. dogdu ama benim korkum gecmemisti, annem 1 ay boyunca yanimdaydi ve beni dinlendirip cocuga bakiyordu. ama oglumu asla ayri kendimden ayru odada birakamiyordum, basinda annem ve esim olmasina ragmen. bu korkumu aştim derken 2 gun once olan buyuk depremlerden sonra bende psikoloji falan kalmadi. istahim kesildi, agliyorum surekli. ozellikle bebeklerle ilgili kötü haber veya gonderi gordugumde cildiracakmis gibi oluyorum. annelerin bebeklerinin aglama sesiyle enkaz altinda olduklarini bilmek beni mahvediyor. deprem olursa evde bebegimle nasil guvenli bir alan olusturp da nereye siginirim diye dusunuyorum, koltuk kenarlarina, masa diplerine bakiyorum hep. dun oglumu odada tek birakip kahvalti bile yapmadim, yapamadim. telefonu asla birakmiyorum elimden ya bir sey olursa diye. esime de izin aldirdim bugun. en ufak bir tikirtidan bile ödüm kopuyor. haberlere bakmiyorum artik. sosyal medyaya da bakmamaya calissam da cok korkuyorum. surekli endiseliyim gozlerim hep avizede. bi tikirti oldugunda evladima sariliyorum hemen. ne yapacagim? guclu olmam lazim benim sütüm kesilir diye korkuyorum. belki her anne benim gibidir ama bazen aklimi kaciracakmisim gibi hissediyorum

Evet onun etkilenmesini istemiyorum. Kızımı da emziriyorum. Benim kızımda öyle biliyor musun deprem gecesinden beri çok çok az uyuyor hissediyor muhtemelen. Amin hepimizin inşallah D Dolunay2018 Nirvana Anneler

Yeni anne olarak bunları düşünmeniz çok normal. Her anne gibi korkularınız var lütfen TV falan izlemeyin takip etmeyin. Stresten sütünüz kesilir. . push ; Acquaa Y❀ Anneler

ben de 3 aylik bebegimle ayni yatakta yatiyorum. normalde ayni yatakta yatmiyordum besigindeydi, yanima aldim. instagrami silmek bir nebze iyi geldi bana. haber acmiyorum, hatta tv acmiyorum esime de actirmiyorum. yoksa sütüm bitecek

ben de uyuyamiyorum dun 3 saat uyudum bir onceki gun de 3 saat uyudum. sabah 6 da uyuyabiliyorum. ben de tam fay hattinin oldugu yerde yani Marmara bolgesinde yasiyorum. Rabbim afetinden korusun.

cok tesekkurler S Shalini

Herkes öyle sanırım bende uyuyaniyorum sürekli düşünüyorum burda olursa ne yaparım kendime kızıyorum sonra ya oradakiler napsin orada yakını olanlar ne yapsın diyorum yine de içimden korku gitmiyor bı öküz oturmuş kalkmıyor

Büyük İstanbul depremi bekliyor bende fay hattının olduğu bir ilçede ikamet ediyorum. Bu adalar fay hattına çok dikkat çekiliyor bu hatta yakınım 2 aylık bir bebeğim var bende korkuyorum özellikle ben ölürsem bebeğime ne olur psikolojisi beni mahvediyor. Işıkları kapatamıyorum korkudan. Özellikle ölen annesinin başında olan bebek beni mahvetti annesini bırakmak istemiyordu annede son nefesinde çocuğunu AFAD ekibine emanet etti şansa bulundu çocuk onu düşündükçe çok ağlıyorum. inşallah hepsi ailesi yada akrabalarına kavuşur. Yani bu psikolojiniz normal insanız vicdanımız var. Ama bu psikolojiyi bebeğinize aktarmamaya çalışın lütfen. O minikte strese girmesin.

Sol gözüm özellikle ağlamaktan acıyor... Televizyonlarda göstermedikleri şeyleride gördüm bazı mecralarda aklımdan gitmiyor... Şuan yemek yemek ya da yapmak ya da yapmakla zorunlu olduğum herşey o kadar zor gelıyor ki... Sadece iyi haberler almaya odaklandım... Yardımlar ulasıyor mu? Ulaşmayan yerler var mı? Sürekli kendi ilçemizden ve sosyal mecralardan bunları arastırıp bir nebze yardımımız bulunsun yoksa elimizden baska hıcbırsey gelmıyor... Türkiye'nin bir ucundalar ama ola ki bu tarafa getirtilirlerse ailemde bende o kadar çok isterdik ki evimizde ağırlamayı... Şunu yazarken bile ağlıyorum... Ülke olarak yıprandık ama yine beraber sarıcaz yaralarımızı...