ya bu erkek çocuğu geç kalsa bir şey demezler kız çocuğuna bir şey derler olayı tamamen sosyolojik. ortadoğulu bir toplumun ürünü. bunu evlat ayrımı olarak görmüyorum. avrupa yakası izlerken düşünürdüm volkana bir şey demiyorlar aslıya bir sürü laf ediyorlar diye. ama bu toplumun maalesef değişmesi gereken kanayan bir yarası

Ben küçükken annemi paylaşamazdım babamla paylaşamazdım kıskanırdım babam bana anlayışlı davranırdı mesela yine beni severdi yani kızmazdı bana ama annem çok hırçınlaşırdı annem çok kızardı bağırırdı döverdi sırf benim bu kıskançlığım yüzünden ben de bunu anlayamıyordum annem niye beni böyle bağırıyor çağırıyor annem haldeki bana sevgi gösterse benim kıskançlığım da bu kadar pekişmeyecek ama demek ki o da hırçınlaştığına göre kıskanmam gerekiyor doğru olan bu diye düşünüyordum sonraları daha farklı ergenlik krizleri ergenlikteki kavgalar annemle hiç anlaşamazdık hiçbir şekilde anlayamıyordu benim o ergenlik dönemi mi ve hırçındı sinirliydi hep onu öyle hatırlıyorum o dönemlerini yani hep sinirli öfke dolu nefret dolu öyle hatırlıyorum

Bilimsel bir araştırmaya göre evet yaparlar. %70 oranında daha çok vakit geçirilen çocuk oluyormuş bu. Genelde de ilk çocuk.

Hep şöyle der mesela işte sen doğduğundan beri çok mızmızdın kardeşin öyle hiç değildi işte sen çok zorunluydun çok ağlardın bir türlü ne yapsam seni susturamazdım ama kardeşin öyle değildi kardeşin nasıl büyüdü ben hiç anlamadım sen büyüyene kadar benim çektiğim çileleri bir ben bilirim ne çektim ne çektim sanki ben bilerek yaptım çocuğum ben ya ne bileyim ben demek ki bir şeyleri yanlış yapıyordun ki ağlatıyorsun ikide bir sanki bunun da sorumlusu benmişim gibi ulan bebeğim ben ne bileyim ben ne anlarım niye ağlıyormuşum niye üzülüyormuşum niye mızmızlanıyormuşum

Kişiden kişiye değişir tabiki. Babaannem mesela evlat ayrımı yapmaz, torun ayrımı yapmaz. Pamuk gibidir çok tatlıdır. Anneannem yapar dayılarımdan birini yere göğe sığdıramaz diğer dayım için ise "dünyaya geldi dünyamı kararttı" der. Ama kendisi oldu olalı psikolojik sıkıntıları olan bir kadınmış zaten. Bilemiyorum genel bir yargı sunmak zor. Ha bu arada ironik ama ayırdığı ve uğruna kendini yerlere attığı oğlu 57 yaşında ama hiç evlenmemiş, ömrü boyunca sigortalı bir işte çalışmamış, kazandığını alkol ve başka maddelere yatıran hala teyzemden cep harçlığı alan biri. Ben kendisini seviyorum ama durum bu. Daha az sevdiği dayım ise gayet işinde gücünde tatlı dilli güzel huylu şeker gibi bir adam.

anne-kız gezerken birisi hiç benzemiyorsunuz dediğinde evet o baba tarafına benzer ben daha güzelim keşke azıcık bana benzeseydi diye böbürlenir eskiden seher dilovan-songül karlı meşhur zamanları. bana bakıp bakıp sürekli keşke seher dilovana benzeyen bir kızım olsaydı derdi çok üzülürdüm o zamanlar ya... çok şükür ki benzemiyorum D birisi ne kadar genç görünüyorsunuz sizin kızınız mı dediğinde övünürde övünür ama zaten gençtir erken anne olmuştur aslında genç göstermiyordur falan filan...

Evet bence de yapıyorlar ve yaptıklarını da sonuna kadar inkar ediyorlar.

Merhaba arkadaşlar anneler evlat ayrımı yaparlarmi bu konuda annelerimiz gerçekci olurlarsa sevinirim neden yaparlar eğer evlat ayrımı yapmiyorlarsa çocuklar ayrıma uğradıklarını neden düşünür ve böle hissederler. lütfen bu konuyu cevaplarken gerçekçi ve durus olmanızı rica edecegim bu benim için önemli tüm annelere sevgiler.

İki hemcins arasındaki ayrımlarda uzun vadeli ve can yakıcı olabiliyor maalesef.

Bilemedim, size hissettirdikleri önemli. Önemli olan dengeleri sizin de kardeşlerinizin de bozmaması. Anneniz mesela be gerekçe ile koruyor onları? Bu gerekçe üzerinde düşünmek lazım. Haklı mı anneniz size göre? Kibariyenin Annesi

Benim annem assssla evlat ayrımı yapmaz. Haaaa evlat ayrılır mııııı... kes bakalım hangisi acımıycak, kes der, parmaklarını uzatır hemen... Benim, doğduğumdan beri evlerinde sığıntı gibi büyümüş olmam, miraslarının dörtte üçünü şimdiden kardeşimin üstüne yapmış olmaları, bütün ayak işlerini ve masraflarını benim karşılıyor olmama rağmen konu komşu akrabaya hala "herseyimizi paşam karşılıyor" diye anlatıyor olması hariç... 45 yaşımdayım, tükettiler beni ama hala kabul etmezler ayırdıklarını...

Var tabiki. Ananem erkek istediği için doğurmuşta doğurmuş. Allah nasip etmemiş hiç dayım yok. O yüzden ananem erkeklere düşkün. Annem dahil bütün teyzelerim de ananemin yolundan giderek erkek çocuklarını daha çok sever kızları ezerler. Anneme deriz sen oğullarına başkasın kızlardan da en büyük ablaya düşkinsün diye kesinlikle kabul etmez. Onların tabağına 3 kaşık size bir kaşık mı koyuyorum der. Yengem bir senelik gelin iken konu oldu anneme dışardan bir göz olarak sen X ablaya daha düşkinsün dedi kabul etmedi. Ve evet erkek ayrımı ne yazık ki halen daha var. Allah nasip ederse oğlum olacak. Duyanlar vayy erkek torun hee gibi şeyler çok söylediler. Sanki şehzade doğuruyorum. İş yerinde arkadaşın eşi aynı dönemlerde hamile kaldık. O doğdu yeni. sürekli tatlı al baba oldun, çaylar senden baba oldun gibi muhabbetler yapıldı. İçimizden bir abi, 'gece sen yandın seninki erkek daha çok abartacaklar' dedi. Yani bu devirde bile var halen daha

Uzman bir psikologtan bizzat sormuştum bunu. Evde diyelim baskın ebeveyn anne. Daha çok onun sözü geçiyor baba biraz daha sessiz pasif kalıyor. Çocuklardan hangisi anneye mizaç olarak yakınsa ebeveynin her ikisi tarafından da o çocuğun kayırılmasına meyil vardır demişti. Gerçekten bu durumu çok ailede gördüm. Bir de şahsi fikrim sessiz olan çocuk genellikle sorun çıkarmadığından görmezden geliniyor ama en basit bir yemek konusunda bile gerginlik çıkaran çocuğa daha hassas daha öncelikli davranılıyor. Diğer çocuklara da o sinirli o gergin o öfkeli aman idare edelim diye diye geçiştiriliyor.

Benim evladım yok. Ama çevremde evlat ayrımı yapan anne baba çok gördüm. Bence yapıyorlar.

Annemden biliyorum. Kesinlikle yapıyor. 2 yaş küçük erkek kardeşim var. Her şeyine koşar, öder, oğlum da oğlum der. 5 ay İstanbul'a askere gitti. Allah'ım ne feryatlar figanlar. Ben evlendim. Adam gibi uzulmedi bile Sorsan ben seni daha çok seviyorum diyor. Ya dedim anne yapma gozunu seveyim. Oğlum kıymetli işte Benim kızım oldu 5 ay önce. Bayramda izinliydi, çıkın gelin dedim. Yok siz gelin, otobüs bileti pahalı. Oğlunun çocuğu olsa eminim koşa koşa gider Alıştım artık.

eşimin halası 3 hafta kadar önce vefat etti, evlat ayrımı yaparmış çocuklar hep kavga etmiş ve konuşmaz olmuşlar kadın yalnız öldü çocukları hiç ilgilenmedi inanın aklı başında olsaydı sorardım ama son zamanlarda alzheimer dı

Henüz doğum yapmadım, gerçi yapsam da ilk çocuğum olacak. Ancak iyi bir gözlemci olduğumu düşünüyorum ve maalesef sorunuzun cevabı evet. Herhangi bir şekilde kendi hayalindeki kişiliğe sahip çocuğu daha çok ayırıyorlar. Kimisi için bu cinsiyet temelli oluyor kimisi daha uysal daha söz dinleyen çocuğunu kayırıyor. Bazen dışarıdan ilk baktığınızda tam tersi asi ve asla söz dinlemeyen çocuğun garip bir şekilde daha çok sevildiğini görürsünüz ancak orada da bilinç altında yatan bastırılmış duygular gün yüzüne çıkıyor.

her aile de vardır. ayrım lafı zalimce geliyor ama ihtiyacı olana daha çok destek desek daha da yumuşatmış olur muyuz.

Anneden anneye değişir. Yapan da var, yapmayan da. Malum coğrafyamiz, erkek evladını kızdan üstün gören anneler ile dolu. Aynı cinsiyette çocuklara sahip anneler için dee Kendimden örnek vereyim ; İki kız kardeşiz, annemin ayrım yaptığını asla düşünmem. Ben konuşmayı çok severim.. Ablam daha nettir, kısa keser. Uzatmaz. Dışardan bakınca haliyle annem benimle daha çok konuşuyor, paylaşıyor gibi görülür Oysa ki benimle konuştuğu her iki lafından birisi ablamın da iyiliğidir. Anne ve ablamın zevki tarzı daha çok benzer. Annem bir şey alacağı zaman ablamın fikrine daha çok önem verir. Bu konuda da sanki ben daha dışarıda kalan evlat konumuna geçiyorum. Yani sevgi değil konulara göre, evladın karakterine göre anneler bazen o evlada bazen diğer evlada daha yakın oluyor. Bu da bana garip gelmiyor. Çok normal. İnsani bir durum. Bizde en azından durumlar böyle Herhangi bir ayrım söz konusu olmuyor. Benim Bir kızım, bir oğlum var. Kızım en hassas noktam, kıymetlim. Oğlum ise inanılmaz eğlenceli, çıldırıyorum Asla ayırt edemem sadece kendi annemde de gördüğüm gibi karakterlerine göre onlara yaklaşımım değişiyor. İkisi de benim canım. Ayırt etmek olur mu hiç. Aynı emek, aynı özveri.

Benim kayınvalide de öyle kızını iki oğlunun hizmetçisi yapmış. ogullarina yapıyor kadın kızını ise sadece çırak olarak görüyor. kizda bu durumu benimsemiş şikayet bile etmiyor belki içinden kiziyordur da kız hiçbir şey demiyor böyle olması gerekiyor gibi davranıyor. kiyamam ya şu bazı annelerin adaletsizliği. M

Yapan da var yapmayan da. Ülkemizde ne yazık ki erkek evladı kayırma sık görülüyor.

Haklısınız. Kabullendim yoksa kabulllenmesem ne değişir zaten. M

Gayet de yapılıyor. Ölümüne inkar da etseler yapıyorlar. Kayırılan çocuk tarafında olmak eminim daha güzeldir

Bence çoğu anne yapıyor, benimki dahil

Yapıyorlar Ya da mesela bazı anne babalar para itibar hangi evladindaysa onu adam yerine koyar

bence de yapıyorlar mesela görümcem prensestir, sorunca o çalışıyor, hiçbir şeye yetişemez der kv, ve her işini görür... biz de eşimle kendimize yeteriz her anlamda, arada uğrar, haftad bir iki saat torununu görür ve sonra gözü saatte koşarak kızının işlerini yapar ...

Yapar canını bile çıkarır o derece yani

Ya bu kız erkek ayrımını da benim kayınvalidemler yapıyorlar kız evin kölesi temizlikçisi erkek kardeşlerinin hizmetçisi erkekler ise geliyor ayaklarını eşim olsun kaynım olsun ayaklarını yayıyorlar önlerine hizmet bekliyorlar ciddi ciddi yani kız erkek ayrımı yapılıyor evet bunu biliyorum llah'tan benim bir erkek kardeşim yok Bir de erkek kardeşim olsaydı ne olurdu acaba ama gerçi bizimkiler hep dillerinde şey der işte ben erkek kız fark etmez ikisi de evlat derler ama tabii gerçekten olsa nasıl olurlardı bilmiyorum Bir de mesela o erkek çocuğuna karşı aşırı toleranslar işte geç gelir sorun olmaz dışarıda gece yarısı çıkar ama erkek çocuğudur sorulmaz nereye gidiyor diye erkektir yapar erkektir kavga eder erkektir sinirlenir erkektir üzülür ama kız dediğin hanımcık olur kız dediğin oturduğu yerden kalkmaz edepli olur osuruklu olur yani bu kadınlara yüklenen bu kadar ağır şeyleri ben de anlayamıyorum gerçekten hele bir de kadın kadına yapıyor en sevdiği canını evladını yapıyor bunu ben de buna akıl erdiremiyorum hakikaten

O da doğru ama annelerin bazıları hakikaten kız çocuklarını rakip gibi görüyor. benim annem e geçenlerde dedim ki anne biz seninle ergenlik döneminde ve onun dışında neden hep kavga ediyorduk?bana verdiği cevap ;ee sen yemek yapıyordun babana diyordun ki baba benim yemeğim nasıl olmuş annemin yaptığından daha güzel olmusmu diyormusum, o yüzden kavga ediyormusuz. yani rakip olarak görüyor ben coccuk olarak babam tarafından taktir edilmek istiyorum annemse kendine rakip görüyor bunu bana böyle söylediğinde şok oldum

Yapar bence. Anneannem en çok annemi sever... Annem söz knusu olunca gözlerinin içi parlar. Teyzemle zaman gecirmektense annemi tercih eder. Teyzemi o aramadan aramaz. Ama annemi her gün iki üç kez görüntülü arar.

Siz cocuklariniza hem anne hem baba olmuşsunuz. bu kolay birşey değil bu nedenle sizi taktir ediyorum. sağlıkla buyusunler

Yapmamali ama bizden önceki kuşakta ne yazık ki var evlat ayrımı. Bizim yas grubunda da denk geliyorum, kulturumuz. boyle diye isin icinden. cikan, evlat hakkina giren akranlarim var. Evlat ayıran anne olmasın bir zahmet... Analık bu değil. Kimi anne erkek evlat ayırır soy devam. edecek diye, buldumcuk oğlanlar yetiştirir, sonra burada okuduğumuz öküz kocalardan biri olur, başka. bir kadının başını ağrıtırlar. Çünkü anneleri. evde simartmistir, kadın sadece hizmet ve onlari şımartmak için vardır. Veya cinsiyetten bagimsiz kendince haklı gördükleri sebeplerle evlat kayırır, diğer evladinin hayatından çalar. Bu iki versiyondan da Allah korusun ne diyeyim... Bu tercih tamamen kişinin kendi elinde.

Anladım dediğiniz olayda o şekilde olmayabilir ama evlat ayrımını yaşayan çoğu insan o sevgi farkını hissediyor. Ki benim babam kendi itiraf etmişti yakın zamanda.

Aslında ben açıkçası şöyle düşünüyorum evde dengeleri kuran en önemli kişi çocuklar arasındaki eşle arasındaki dengeleri kuran en önemli kişi annedir kadındır yani o dengeleri kurabiliyorsa anne eğer çocuklar arasındaki dengeyi kurabilirsin ileride o çocuklar birbirlerine karşı saygı dolu sevgi dolu birbirlerine sahip çıkan birbirlerini koruyan kollayan çocuklara dönüşürler eğer anne baba burada çocuklardan birini kayırıyor veya birine karşı zaafı daha fazla olduğunda ve duygusal davrandıklarında iki çocuğu da birden kaybedebiliyorlar ya da en azından bir tanesinin bir tanesi diğeri için hep haksızlık yapıldığını kendisini düşünüyor o yüzden sizsiz olun eğer çocuklarınız olursa yani onlara eşit duygularla yanaşın çocuk bu hissediyor çünkü duygunu hissediyor anlıyor yani sevgini de anlıyor kızgınlığında anlıyor öfkeni de anlıyor Bir de bu çocuklarınızı başarısızlıklarla suçlamayın onun potansiyelini keşfetmeye çalışan her çocuk her alanda başarılı olamayabilir ama mutlaka ki başarılı olduğu yönler vardır eğer buna aile destek olmaz bu çocuğun başarılı yönlerini geliştiremezse yarın bir gün çocuk yerine kendilerini suçlamaları lazım çünkü her çocuğun her çocuk özeldir yani her çocuğun bir yaratılış amacı vardır çocuklarınızı başkalarıyla kıyaslamayın onun oğlu yaptı onun kızı yaptığı sahneye yapamadın demeyin mesela bu da aynı şekilde çocuklara yanlış bir yaklaşımdır çocuğun motivasyonunu düşürür çocuğun hayata sevgisini düşünür arkadaşlarına sevgisini düşürür kıskançlık gelişir ve kendini eksik hisseder ya da çocuğa kendinizi acındırmayın işte ben seninle birlikte doğurdum nelerle büyüttüm işte ben sen çok ağladım çok zorladın çok yaramazdın çocuğa kendisini suçlu hissettirmeyin mesela doğduğunda çocuk bunu zaten sen istedin bu çocuğu var etmeyi o yüzden bunların hepsini göze alarak da doğumu gerçekleştiriyor olman lazım diye düşünmek gerekiyor bu tür anneler için söylüyorum ya da sevgi koşulsuz sevdim çocuğunuzu koşulsuz sevin ha sen şunu yaparsan severim sen bunu yaparsan sana ilgi gösteririm hayır çocuğunuza kızsanız bile kızdığınızda bile çocuğunuza şunu söyleyin yavrum ben seni seviyorum ama bu davranışını değiştirmemiz gerekiyor düzeltmemiz gerekiyor ve ona yanlış da doğruyor bağırarak kavga ile gürültüyle değil tek tek anlatarak gerekirse defalarca anlatarak izah ederek örnekler göstererek ilerleyin yani biz yeğenin de siller bu tür sorunları çok yaşayacağımızı zannetmiyorum ama bizden önceki nesiller maalesef bu hataları yaptılar ama şimdiki nesil olarak ben bizlerin bu tür hatalara düşeceğiniz bazı zannetmiyorum ben

İlla ki yaparlar Güçsüzü koruduklarını söylerler genelde. Ben ailemin tek çocuğuyum, iki üvey ablam hariç. Annem babamın çocuklarına karşı her zaman daha hassas ve koruyucuydu çünkü bu onlar için gerekliydi. Annem mecbur kaldı yani. Ama bu durum beni rahatsız etmedi, bir yanım eksik kalmadı hiç. Annemin yerinde ben olsam aynısını yapardım sanırım. Benim oğlum da tek çocuk o yüzden istesem de ayrım yapamıyorum.

Tabii ki yaparlar. Yapmaz diyen anneliği kutsuyordur. Kutsanan her olgunun altında mutlaka kötü bir şeyler vardır, sorgulanması otoriteyi sarsacak türden. Otorite sorgu sevmez.

Çok teşekkür ederim

Aslında kendi ailelerinde böyle bir şey pek yok. Babam itiraf etti dedim ama annem adına söyledi. Anne tarafında maddi olarak değil ama manevi ayrım varmış gerçi. Özellikle annemin geçmişi çok travmatik o yüzden artık zıtlaşmak ve kavga etmek istemiyorum çünkü bir şey değişmiyor, kabullenmiyor. Dediğiniz gibi kendi mutluluğumla ilgileniyorum. Moral vermeye, destek olmaya çalıştığınız içinde teşekkür ederim size.

Erkek çocuğu üstün görüp ayıranlar haricinde yorum yaparsak hangi çocuğa sorsan annesi öteki çocuğu daha çok seviyor. Bakın konuda yorum yapanlarda hep kendisi haksızlığa uğramış gibi konuşuyor. Evlatlar ilgiye doymuyor. Bir oğlum bir kızım var. Oğlumu öpüyorum kızım, "onu daha çok seviyorsun" diyor. Kızıma sarılıyorum oğlum, "biliyordum onu daha çok seviyorsun" diyor daha çok seviyorsun konusu açılınca her hareketin mercek altında. Kendini bi yerden atasım geliyor Genelde o anda hangi evladının sana daha çok ihtiyacı varsa Ilgın de ona kayıyor.

Bence evet ayrım yapılıyor genelde. Tek çocuğum var o yüzden ayrım yapmıyorum. Annemden biliyorum kardeşimle benim aramda çok ayrım yapar. Anneannem de çocukları arasında hatta torunları arasında ayrım yapar. Kişilikle alakalı, içten gelen bişey galiba bu.

Merhaba, benim annem yapmaz. Kız kardeşleriz biz, erkek yok, olsa ne olurdu bilmem. Kız kardeşler arasında da ufak tefek kayırmalar olduğunda zorumuza gitmez. Çünkü büyük ayrımlar değildir bunlar. Maddi manevi hep eşit vericidir annem sağolsun. Bazen biz birbirimiz için 'sen zaten onu daha çok seversin' diye gıcıklaşırız ama içimiz yanmaz, basit şeylerdir. Ben de anneyim. Üçü de mizaç olarak farklı. İkiz olmalarına rağmen farklı. Dolayısıyla bazen onlara olan yaklaşımım da farkedebiliyor. Bu ayrım sayılmaz diye düşünüyorum. Hepsinin sevgi dili farklı ama sevgisi aynı. Hele hele cinsiyet olarak ayırmaktan Allaha sığınırım. İnşallah bilmeden kalplerinde yara açmam, bunu sıkça dilerim.

benim icin hangi evlad daha hayirliysa benim icin hatirimi arayip soruyorsa kalbimi kirmiyorsa o evlad daha cok öncelikli olur yoksa evladlarimi özellikle ayirimcilik yapmam yapamam herkese hak ettigi kadari kadae yani beni sayip seviyorlarmi onun karsiligini alirlar hersey onlarin elinde aslinda iyi evlad olmakta olmamakta onlarin elinde Rabbim kiymetimi Evladlarima bildirsin kendine hayirli kul banada hayirli evlad eylesin amin daha ne isteyebilirimki bi anne olarak saygiya sevgim sonsuz olur vakit...

Biz üç kardeşiz annem en çok en büyük abimi sever ama sevgi sonsuz bir şeydir onu çok sevip bizi hiç zor duruma sokmadı. Biz hep bilirdik annem abimizi daha çok sever ama bizi de sevmemezlik etmez. Bu durumda yaşanılan kültürün de çok önemi var. Şuan ben de bir anneyim zaten bir çocuğum var ama daha fazla olsa da ayrım yapmazdım. kendi annem gibi sevgi eksikliği hissettirmeden bile yapmam diye düşünüyorum.

Ben anne olarak büyük bir ayrım yapmadığını düşünüyor ve umut ediyorum. Ama ister istemez bazen ufak tefek olabildiğini de itiraf etmek lazım. Bazı durumlarda kızım ergen olduğu için onun problemleriyle daha çok uğraştığımı, eşimden boşandığım için kızımı kendime bir arkadaş olarak gördüğümü ve zaman zaman oğlumu ihmal ettiğimi fark ettim. Bazen de tam tersi herhangi bir durumda oğluma öncelik veriyorum ve kızıma o daha küçük diyerek durumu izah ediyorum. Daha çok oğlumun sevdiği yemekleri yapıyorum mesela. Ya da o gün hangi çocuğum beni daha az üzmüşse ister istemez ona daha farklı davranıyorum. Bilmiyorum ya, kötü hissettim şimdi gidip ikisine birden sarılacağım kocaman

eşimin kız kardeşide sürekli abisini kıskanarak büyümüş, aile o şekilde olmamasına rağmen hep o şekilde hissettirmiş ve hissettiriyorda. sürekli oğlum oğlum diye hergün tabiri caizse ensemizdeler ama bunun inanın daha çok sevgiden kaynaklı olduğunu hiç düşünmedim. her türlü maddi manevi işlerini eşim yapıyor, kızları, ameliyat oldu annesi asık surat geldi asık surat gitti. buna rağmen kızlarına bahaneler ürettip hasta yoksa kendini parçalar bize yazık tüh diyip üstünü örttüler. bana sorsanız bence kızlarını daha çok seviyorlar.

Bende tam bunu yazacaktım ki siz yazmışsınız. Annem evlat ayrımı yapmadı hala da yapmıyor ama abimi hep kayırdı.. 1 erkek 2 kız kardeşiz. Çocukken o abi onun için yapılıyor derdi.. büyüyünce kardeşimle bi aydınlandık ki kayırmış bayaa abimi. O lise kazandı bisiklet alındı biz kazandık bize yok, o Ünv kazandı bilgisayarı yenilendi telefon alındı biz kazandık bize yok.. 18 yaşına girdi mekan kapatılıp parti yapıldı biz girdik bize yok gibi gibi.. 36 yaşındayım ama hala annemi ikna edemiyorum kayırdığına.." durumlar onda uygunmuş demekki yoksa ben evlat ayırmam" der hala. Artık kayırma kalmadı ama çocukken etkileniyor insan.. bu yaşta bile buraya yazıyorum.

Bence annede olsa insan insandır. Hem kendi ailemden hemde etrafımda gördüklerimden anladım ki "Çıkar meselesi" annenin hangi çocuktan yararlanabiliyorsa ona daha çok önem veriyor biliyorki onu kırarsa aynı hizmeti alamayacak. Çıkar dışında birde şöyle bir şey var. Bende kendi ailemden gördüğümü örneklendiriyim. Ablam var hiçbir şeye elini sürmez ben hep koştururum ailemin iyiliği için. Ablam gururlu bir laf et hemen kinlenir. Bense salak ne kadar kırsalarda ailemi hemen affederim. O nedenle bana her istediğini yaptırırlar hizmetçi gibi, her istediğini rahatça söyleyebilir ama ablamı hanım ağa gibi baş köşeye oturturlar buda benden örnek..

geçen gün annemle bu yüzden kavga ettim artık. bıktım çünkü. kız-erkek evlat ayrımını dibine kadar yaşıyorum maddi-manevi. annem yüzüme bile dedi sen kızsın kocan alsın diye. hep dışlandım kız olduğum için. 40 yaşına geldim hala aynılar ve kabul etmiyorlar

bende çalışıyorum ama annem ev hanımı olan gelinin çocuklarına bakıyor arada bir onlarla benide yemeğe çağırırsa ne ala. bazende çağırmaz ev hanımı gelinlerini çağırır. ne şanslı görümceniz varmış

Mesela ben küçükken şöyle düşünüyorum kendimden annem diyelim kavga ettiğimizde kız kardeşimle her zaman beni hatalı kardeşimi haklı bulurdu ve bana kızardı o küçük sen yapma o küçük sen etme çocuk yaşta bir sorumluluk yükleme şeklinde davrandı ve ben büyüdüğümde tabii onun adını koyamıyordum annem bunu da ayrımı yapıyor ya da kardeşime mi koruyor yani burada bir dengesizlik vardı farkına varamıyordum anlayamıyordum ve kendimi suçlu hissediyordum ben eksik yaptım ben yanlış yaptım diye ama belli bir yaşa geldikten sonra ilerleyen dönemde bunlar çocuğun beyninde artık olgunluk yaşta daha iyi farkına varmasını sağlıyor

Evet bana da öyle diyorlar o daha güçsüz daha daha yanaksız diye benden bile korumaya çalışıyorlar ama bu sefer aradaki dengeler bozuluyor kardeşinle de aram bozuluyor sırf bu yüzden bu sefer kendini sorguluyorsun gerçekten onlar anneler babalar Melek mi diye sorguluyorsun yani reynax Canım

doğrudur adamcagız itiraf ettiyse. yapacak bir şey yok. herkesi anne baba da olsa olduğu gibi kabul etmek gerekli. yoksa insanın canı çok acır.

biz de aynen sizin durumunuzdayız, bizimki zorunlu haller olmadıkça yemeğe falan da çağırmaz... ben de çalışıyorum bu arada... yalnız sizin annenizin bunu çalışmayan gelinlere yapması çok ilginç... görümcem bence de çok şanslı ben bakıcıya asgari ücret verdiğim halde bu kadar hizmet alamıyorum...

Biz üç kardeşiz bizde yapıldı, yapan da duydum.. Var malesef. Ama benim iki çocuğum var, ödüm patlar ayrım yapicam diye. Bilmeden yapıyorsam da Allah yüzüme çarpsın hatamı ki düzelteyim, korkarım evlatlarimin kalbini kırmaktan. Bile isteye yapanlara da bişey diyemiyorum

En doğrusu birde cocukar arasında birbirlerine karşı saygı geliştirmesi ve sevkat duygusunu benimsemeleri gerekiyor. cocuklar bunlar elbette arasıra kavga edecekler ama anne hep birini korur diyerini suçlarsa o da olmaz. İki sinide dinleyip objektif olmaya çalışıp özür dilemeyi öğrenmeleri gerekiyor çocukların açıkçası bubizde olmadı ben öğrendim hata yapınca özür dilemeyi öğrettiler sağ olsunlar ama kardeşime hiç ogretmediler hatalarına gülü geçtiler çocuğa cesaret verdiler. kardeşime debu şekilde öğrettiler. sizin yaptığı biz doğru olan Boleyn Kizi

yapıyorlar

bence annen sağlıklı değil. kim kanından canından biriyle rekabet halinde olur aklım almıyor. G

Ulan ben bu soruları hep garipserim. Zaman zaman ben büyük olduğumdan ya da kardeşim küçük olduğundan aramızdaki kavgalarda ya da yanlışlarımızda ona göre taraf alırlardı. Ancak asla annem ve babamın ben ve kardeşime sevgi açısından bir farkını görmedim. Evlat sevgisi evlat sayısına bölünmüyor ki biri fazla olsun. İkimizi de ayrı ayrı çok seviyorlar. Birimizi diğerinden sevgi açısından üstün kılmadılar.

Paylaşamadım kıskandım annem zaten babam değil annemi kıskanırdım paylaşamazdım G

Uzun yıllar önce bir psikolog bu konuyu çok güzel açıklamıştı. Aklımda kaldığı kadar, iki çocuğun yeterliliği aynı olmuyor. Biri daha fazla desteğe ihtiyaç duyuyor. Anne de güçlendirmek adına onunla daha çok ilgileniyor. Yukarıdaki görüşe katılmakla beraber şahsi fikrimi ekleyeyim. 2 çocuğum var. Sevgi konusu kesinlikle aynı, bu tartışmaya açık bir konu değil. Ancak oğlumla frekansım aynı mesela. Bu başka bir şey. Tarifi zor. Annem de ablama karşı sanki daha hassastı ve sevilmediğimi hissettiğim zamanlar olmuştu. O duyguyu çok iyi bilirim. Ben bu durumu çok yansıtmamaya ve ikisinin de hayatında ihtiyacı olan konularda yanlarında olmaya çalışıyorum. Umarım bir travmaya neden olmam.

İki çocuğum var ayrım yapmıyorum. Şimdi küçükler ileride hayat ne getirir bilemem. İkşside aynı benim için, ikisinede aynı özeni gösteriyorum. Yapan çok insan var. Cinsiyet yüzünden, çocuğunun ona olan saygısı sevgisi yüzünden, sevmediği bir insana benziyorsa sebepler uzar gider.

Çocukken kardeşimin üstüne çok düşerlerdi. Çünkü daha yaramaz bir çocuktu ve küçüktü. Hep alttan almam beklenirdi. Bence anlaşılır bir durum, bana hiç dert olmadı. Mesela üniversite zamanı da, kardeşim babaya söyle, sana araba alsınlar demişti. Ben istemiyorum, sen istiyorsan sen söyle dediğimde bana almazlar ama sana alırlar demişti. Demek ki onun aklında da böyle bir durum vardı. Gerçi ben de olsam, ona almazdım. Alkollü kullacak derdi ile gecelerim uykusuz geçerdi. Yani durum ve şartlara göre bir çocuk daha öne çıkabilir ama bunun devamlılık arz etmesi sorun.

Hani çocuk kendini cesaretli hissettiğinde başarılı hissettiğinde başarısını desteklememek dememek önünü açmaya çabalamamak çocuğuna güvenememek yani yapamaz başına bir şey gelir beceremez gibi düşünceler sonra da o çocuktan filozof olmasını beklemek bu mümkün mü Kibariyenin Annesi

Benim bir tane çocuğum var. İkincisi olsa illaki birini daha çok kayıracağımı düşündüğüm için başka çocuk yapmıyorum. Bence sevgisi açısından değil de ilgi, sempati yönünden ayırılıyordur. Ayrıca yurtdışında yapılan bir araştırmaya göre ebeveynler daha sevimli olduğunu düşündükleri çocuklarına daha hoşgörülü davranıyorlarmış. Bir de ailede çocuklardan biri daha sorumluluk sahibi, daha dirayetli oluyor, anne baba da bu zaten kendini kurtarır, bu zaten işini halleder diyip daha yardıma muhtaç gördüğü çocuğuna daha koruyucu daha fedakar yaklaşıyor bence.

Yapmaz olurlar mi? Tabii ki yaparlar. Cinsiyetten ötürü olabilir, ilk/son çocuk dhaa çok seviliyor olabilir, tipini daha cok sevmiş, huyunu suyunu kendine benzetiyor olabilir. Eğer çocuk hissediyorsa o aile ayrım yapmıştır. Mesela benim ananem asla kabul etmez, laf gelince 'olur mu hic, evlat ayrinilir mi? Ben can kaybettim, yavrum sağ olsun gerisinin önemi yok' der. Ama dayım doğunca kurban kesmisler, erkek çocuk diye. O saçını kestirince falan dedem para verirmiş 'erkek oldun, git restoranda ye' diye.. Sorsan asla evlat ayirmazlar, evlat ayıracak olsalar kızlara o kadar mal mülk ev vs bırakmazlar. Ya da aile dostumuz var, ben kızla arkadaşım. Çocukluklarına da tanigim. Anne eve donunce aynı yaşta abi ve bu kız ve birkaç yaş ufak kız kardeş evde olmasına rağmen bu kıza bagirirdi 'ev neden toplamadin' diye. Yemek bitince bu kizdan yardım beklerdi, 'git abine çay götür' diye bu kıza denirdi. Ama kendi ağzımla duydum, o anne evlat ayrımı yaptığına asla inanmıyor. Hatta kız özel unide şehir dışında okudu, bir ton para akitmislar. Hiç evlat ayrımı olsa yaparlar mı... Yakın arkadaşım 30 yaşında, kırk yılda bir bizle çıkıp eve 11de gelse bile memleket meselesi haline geliyor. Ama ondan birkaç yaş küçük erkek kardeşi daha 19 yaşındayken bile eş dost sevgiliyle kampa giderdi. Araba almak istedi, bu kızın birikimini de katıp erkeğe araba aldılar. Ama aileye sorsan yavruları için her şeyi yapan, asla evlat ayırmayan insanlar... O yüzden aileye bir şey kanıtlamaya gerek yok. Çocuk hissediyorsa vardır. Ben bugüne kadar ailemden ne kıyas ne ayrım gördüm mesela yaşı yakın ablam için. Annemi çok konuda elestiririm ama bu konuda hakkını yiyemem. Ayrım yapılan çocuk ve yapılmayan çocuk bunu kesinlikle anlar. Siz de hissediyorsaniz vardır elbette

Sevgi o kadar iyileştirici birşey ki. her sıkıntın sebebi sevgisizlik ve ya biri ile kıyaslamak yada birine tercih edilmek. ikisine de çok eşit davranın küçükken anlaşılmıyor da büyüdüğünde sıkıntılar çıkıyor bizdeki gibi. ve çocuklarınızı hatalarıyla yanlislariyla sevin cunki hiçbir zaman sizden daha yakın sığınacak bir limanları olmayacak. bak ben 35 yaşındayım. evliyim. ama kimse beni sevmesede olur yada bir başkası beni terrcih etmez ve ya değerli hissettirmez benim için hiçbir önemi olmaz cunki tek ihtiyaç duyduğum şey annem annem. annem eğer adaletli davranıyorsa neden diye sorguladım. gelecekte anne vaya baba sevgisinden mahrum kalan çocuklar kendilerini çok değersiz hissediyorlar bu nedenle psikolojileri bozuluyor sosyal yaşamda da sorunlar yaşıyorlar sorunun temeline indiginde birde farkediyorsun ki. ailen özellikle annen de yasamissin ilk travmalari ve hiç farkında bile değilmissin ne zamanki aklın almaya başlıyor bir olgunluğa erisiyorsun sonra diyorsun ki evet ben temelden sarsilmisim. halbuki Sevgi koşulsuz sevgi verebilseymis yada kardeşimle onunnla bununla kayaslamasayi, ya da suclamasaydi, benim potansiyeline yarddim etseydi bugün ben bu düşünceye kapilmazdim. ve bazı şeyler temelden sarsılmazdi eminim ki siz bu şekilde davranmiyorsunuzdur çocuklarınıza ama bu şekilde davranan çocuklarda derin travmalar oluşturan o kadar çok aile var ki eminim benim yaşadıklarımı yaşayan çok çocuk vardir. beni. bir çocuğun yok ama eğer olsaydı. ona herşeyimi vermek isterdim

İşte bazı annelere de ne yapsan yaranamıyorsun G

Anne olunca insan olmayı bırakmadıklarına göre uygun koşullar altında evet, anneler evlat ayrımı yaparlar. Bu uygun koşulları zaten herkes sıralamış; -kendi ailelerinde öyle görmüş ve gördüklerini uyguluyo olabilirler, -çocukların karakterlerine göre kendi işlerine gelecek şekilde tavır alıyo olabilirler, -çocuklardan biri onları daha çok yansıttıgı icin ona sempati besliyo olabilirler, -çocuk onları yansıtmadıgı için de sempati besliyo olabilirler benim gibi birinden böyle bi güzellik nasıl çıktı misali, -kendilerince bi güç dengesi gözetip pozitif ayrımcılık yapıyo ya da yaptıklarına inanıyo olabilirler -geleneksel cinsiyet ayrımcılıgı olabilir... Tabi bu evlatlara çogunlukla zarar verir mi verir. Kayrılan çocuk bunu suistimal etmek isteyebilir ya da aynı ayrıcalıgı baska ortamda bulamayınca çıldırır. Göz ardı edilen çocuğun kalbi kırılır, kendine ve aileye güveni zedelenir. Kardeşler bu çifte standartta zaten her türlü birbirine bilenir. Üzücü. Bu arada bakmayın çocuklar da evebeynlerini ayırır mesela. Ki bu da anne baba arasında çekişmelere sebep olabilir. Ama tabi onlar yetişkin olarak bunun ustesinden gelirken çocuklar küçükken aynı performansı veremez, büyüdüklerinde de sorun çoktan kronikleşmiş olur. Çözüm nedir çok da emin degilim ama kardeşlerin yaşları ilerledikçe sağlıklı bi dayanışma kurmaları halinde hafifleyen bi sorun oldugunu düsünüyorum. Çünkü anne babanın gözündeki imaja göre artıda / ekside kalmanın sevincini ve üzüntüsünü yaşadıkça karşılıklı empati gelişir, bi bakarsınız sizi o onu siz kolluyosunuz. Hatta ailedeki yeni favori insanınız o olmuş.

Evet bu sık olan bi durum. Onun psikolojisi bozuk o borç içinde. Borç dediği de 3. Evini almış mesela G

Evet çok doğru benim annem de aynı şeyi hep söyler asla ben sizi ayırmıyorum der ama davranışlarına baktığımda kardeşimi benden daha değerli gördüğünü daha önemli gördüğünü daha mücevher gibi davranması fark ettiriyor ve ben de ona diyorum ki sen beni koşullu seviyorsun ama kardeşime karşı bütün hatalarına karşı ki ben onun kadar büyük hatalar da yapmadım yani aileme karşı veya çevreme karşı ona rağmen her zaman diyorum ki sen koşullu seviyorsun en beni koşullu seviyorsun ve ben annemi bunu söylediğim için de kız kardeşim üstüme yoruyor sen işte başkaları ile suçluyorsun etrafındaki insanları suçluyorsun dönüp de kendine bakmıyorsun gibi cümleler kullandı annemden gaz aldığı için bu nedenle de annemle olan bir sorunun yüzünden kardeşimle papaz oldum halbuki benim derdim annemle yani maalesef ki bunu her ne kadar onlara yakıştırmasam da yaşa geldim daha iyi fark ediyorum bazı şeyleri

Okuduğum yorumlar beni çok üzdü. Acaba aileler farkında mı değil. Yanı biz de mi öyle olucaz istemeden.

Bu şöyle bir şey mesela seni bir başka bir çocukla kıyaslar anne baba ya da anne sadece ama o anne kıyasladıkları çocuğun annesi çocuğun hiçbir şeyle ilgilenememiştir bu nedenle çocuk kendisi küçük yaşta sorumluluk almayı öğrenmiştir küçük bir kadın gibi düşün diyebiliriz ama sen ve seni yetiştiren anne aşırı baskıyla sıkı bir şekilde denetleyerek yetiştirmiştir ve sen o çocuk diğer çocuk büyüdüğünde bir şekilde hayatı çok erken öğrendiği için daha iyi noktalara gelebilirken senin daha iyi bir noktaya gelememeni seni sorumlu tutar yani şunu demez ben bunu ben bu küçük çocukken buna sorumluluk vermedim ki ben buna dışarıdaki hayatı öğretmedim ki ya da çocuğuma güvenemedim ki başına bir şey gelir diye hep korktum başına bir şey gelir diye engelledim girişimlerini böyle düşünmez yani ve onun korkuları bir şey olacak korkusu başına bir şey gelecek korkusu yüzünden çocuğu engellediği için çocuk diğer çocuğa göre daha geç sorumluluk almayı öğrenir daha geç gelişmeyi öğrenir hayatı daha geç öğrenir ama büyüdüğünde de sen o arkadaşın gibi niye değilsin der bu şunu şöyle düşünmez yani ben seni zamanında kısıtladım senin hevesli olduğun zamanlarda seni kısıtladım senin Atılım yapmaya çalıştığım dönemlerde seni kısıtladım bu yüzden sen bunları o dönemde öğrenemedin keşke birazcık daha rahat bıraksaydım diye düşünmüyorlar yani bunu demek istedim

Benim annemde görmediğim bir davranış, erkek kardeşim var, sadece şunu dediğini hatırlıyorum: "Kız evladı dünyada maddi açıdan daha savunmasızdır, bu yüzden erkek evladın hissetmeyeceği derecede maddi destekte bulunulabilir." Ama sevgi açısından hiçbir fark görmedim annemden. Bunun dışında arkadaşımın ailesi, sorunlu olan kızı kayırıyor ve diğer kızlarına bu yüzden manevi yük kalıyordu. Aileden aileye kişiden kişiye değişiyor bence. Ama en temel kural zayıf olanı kollamak sanırım.

bu yazdığınız zaten ayrım. tahammülsüz oldukları çocuk erken yaşta sorumluluk altında ezilirken diğer çocuk hiç büyümüyor azdıkça azıyor işte. haksızlık JES

Arkadaşımın ayrımını senelerce izledim, konuma girip okuyabilirsiniz. Profilim açık. Yorumlarda mevcut altında. Yazanlar gibi irili ufaklı 100 tane örnek sayabilirim. Onlar en son olanlar bu arada. Resmen erkek olanın üstüne titreniyor. Kız olana da vebalı gibi yaklaşılıyor. Yani maalesef ayrım oluyor. Hatta birini daha çok sevmek anlamında bile...

Ya benim babam çok iyi bir insan imdi babama babama daha çok bağlı olmak değil de ikisine de bağlayayım ama babam sonuçta daha sakin daha ılımlı daha yapıcı bir kişiliğe sahip özelliklerimde babama benzediği için o yüzden babama düşkünlüğüm var yani anneme de düşkünüm ama annem birazcık daha babama göre daha tepkisel daha sinirli daha kuruntulu daha böyle kafasında daha kendini aşamamış daha kendini geliştirememiş bir kadın babam biraz daha rahat o konuda bilmiyorum babalar kız çocuklar genellikle babaya daha düşkün olur derler hakikaten de öyle oluyor yani ama tabii bu anneyi babayı tercih etmek değil anneye karşı babayı tercih etmek gibi düşünülmesin sadece babam daha anlayışlı olduğu için belki de kendimi ona daha çok benzettiğim için bilmiyorum nedenini

Bir de şöyle bir söz var: Ailedeki her çocuğu başka ebeveyn büyütür. Evin ilk çocukları, gördükleri baskının son çocuğa gösterilmediğini bilir. İlkini büyüten anne babayla sonuncuyu büyüten anne baba aynı olmuyor bu sebeple.

Anlıyorum ve sizin için gerçekten üzüldüm, eğer bir gün evlat sahibi olmak isterseniz gerçekten çok iyi bir anne olacağınıza eminim Ama bazen gerçekten farklı oluyor durum, cinsiyetleri ve yaşları farklı olduğu için ikiside farklı ilgi istiyor, kızımın zor bir ergenlik dönemi ve baba sorunları var, o yüzden ekstra ilgi gerekiyor. Sohbet muhabbet alışveriş vs. Oğlumsa genelde yemek yemek için yaşar, o yüzden onun sevdiği yemekleri yapınca mutlu olması ve aslan annem diye sarılması hoşuma gidiyor. Yani ben bunun gibi ufak tefek şeylerden bahsettim. İkiside benim canım, babasız büyüttüğüm yavrularım, asla daha fazlasını yapmam kuzularıma

Kızıma daha yumuşak davrandıgım doğrudur ikisini ben ayırmıyorum kendimce ama onlar nasıl hissediyor bilmiyorum. Ama var evlat ayrımı yıllardır annemın kardeşin hasta başı ağrıyor idare etlerinden bıktım çokta söyledim sen kıskançsın dedi dedim ok enerjim yok Gülen gözlerdeki sarı saçlı numaracı kız benim kız kardeşim

Vallahi şimdi benim annem kız kardeşimle bolca vakit geçiriyor ben evleneli 10 yıl olmuş bu yüzden de tabii bununla ilgisi var kız kardeşim de çok vakit geçirdiği için ben evlendiğim için mesafemiz uzak olmasa da birazcık dış kapının kapının dışında kalıyorsun diyebilirim yani

anne değilim, olmayı düşünmüyorum ama gözlemlediğime göre anneler kız çocuklarını rakip gibi görerek daha sert davranıyorlar, erkek çocuklarına ise tam tersi aşırı şımartıyorlar. kendi yakın çevrem de dahil bunun farklı bir versiyonunu hiç görmedim maalesef.

Kardeşiniz ile aranız iyiyse kardeşinizde zaten durumu farkeder. Bizde öyle olmuştu ablam annemin neden sana böyle davrandığını anlamıyorum artık cok abarttı diyerek oda farkındaydı bariz bi ayrım yapıldığının. Sorsan yapmadığını söyler ama hareketler öyledir suan için değil ama öncesinde cok yaşadım. Kimisi erkek cocuk diye ayırır kimisi ilk cocuk kimisi son cocuk kimisi diğerinde daha övüncek yanları olduğu için kimisi geliri için vs onu çözmek çok zor ama ayrım yapan yapıyor. Yapmayan annelerde babalarda var tabiki onlar cocuklarına sadece evlat gözüyle baktıkları için yapmıyorlar bence en doğru olan haliyle.

Anneden babadan kalan miras tüm çocuklarına eşit bir şekilde dağıtılması gerekir bir çocuk için bir çocuğun hataları için bir çocuk çalışmadığı için onu kayırıp her şeyi ona bırakırlarsa diğer çocuklara da haksızlık etmiş oluyorlar

halen daha şaşkınlıkla okuyorum başlığı. ben hiç erkek kardeşimle aramda sevgi farklılığı görmedim. görenler neye göre farklılık olduğunu söylüyor, aydınlatırsanız sevinirim

Bizim ailedede ablam hep altın cocuktu. Hep örnek gösterilen. Ve bu ayirim uzun süre devam etti. bu ablama ama genc yasta büyük sorumluluklar da yükledi. Yani pozitif ayrimcilik bir yere kadar. Ben cocuklarimin kahvalti tabaklarinda bile herseyi esit sayida koyarim. Ama ikisini ayni sekilde sevmiyorum, cünkü ikisi cok farkli karakterde. O yüzden ikisini olduklari gibi seviyorum diyebilirim

Ben kendi annemde hic gormedim bir defa bile yengemde gordum ama kizina bir sey yapmayip oglunu şah kaldiran Gerci benim yengem fitne fesat onda sasirmadim

Evlat ayrımı yapan aileler ihtiyacı olana değil daha çok sevdiklerine yardım yapar...

Bu anneden anneye değişir Bazı anneler ne yazık ki yapar

Evebeynleri tarafından kabul ve takdir görmenin öneminin altının çizilmediği, bundan mahrum kalan insanların yaşadığı sorunların konuşulmadığı yer kalmadı artık. Tekrar etmeyeyim o yüzden, ama evet zordur. İnsan hata hep kendisinde gibi hisseder bi yerden sonra, kendine güveni kırılır, kendini saymakta ve saydırmakta problem yaşar. Hele iki kardeşten biri bütün övgüyü alırken digeri sönük kalıyorsa iki kat zordur. Ama dedim ya robotlar degil insanlar tarafında büyütülüyoruz, o yüzden davranışlarında hata payı olmasına çok da şaşırmamak lazım bi noktaya kadar. Onları düzeltmeye de çabalamanın faydası yok. Hem yaş ve konum itibariyle davranışları kalıplaşmış artık hem de ülkede çocuklarından bi seyler ögrenebilecegini düsünen evebeyn yok zaten dogru durust. Bizde daha çok yumurtadan çıktın da kabuğunu begenmiyosun durumuna düşersiniz en iyi ihtimalle. O yüzden onların eksik bıraktıgı noktalarda siz kendi kendinizi büyütmeye bakın.

Orta-doğu için oldukça trajik cevapları olabilecek bir soru sordunuz. Bu coğrafyada anneler erkek evlatperesttir ve erkek evlat daima 1 numaradır. Asıl ayrımı erkek kardeşi olan kadınlara sormak lazımdır. Benim erkek kardeşim yok. Olsaydı annem ayrım yapar mıydı diye kendime soruyorum ve kalbim itiraz etse de beynim yapardi diyor. Iki hemcins arasındaki ayrım ise genelde küçük yaşlarda olur ve gecicidir. Can yakmaz. Ufak olan ezilmesin diye tutulur ama büyüdükçe bu ayrım silinir. Iz de bırakmaz anneler bu konuda haklıdır çünkü. Allah erkek evlat sahibi her anneye adalet duygusu ve Allah korkusu nasip etsin.

Herşeyden önce çocuk kendini değersiz hissediyor. Sığındığımız bir tek annelerimiz var bunu yapmamak için elinden geleni yap yetişkin de olsan bazen bu duygu insanı rahatsız ediyor bizimkiler de yaşlı zaten

Aynen söylediklerinizi kesinlikle katılıyorum düşüncelerimin tam üstüne basmışsınız

Yapmayanı görmedim.

Çevremde yapmayan görmedim. Bilinçli olarak yapmıyor ama çoğu. Hatta bazıları farkında bile olmuyor. Ama içgüdüsel olarak onu daha çok koruyup seviyorlar.

Aynen kesinlikle ayrım yapmayan anne babalar çocuklarını herhangi bir koşul üzerinden Sevgi göstermiyorlar hata hatadır o da yapsa hata sen de yapsan hata doğru da doğrudur yani o yüzden doğruları takdir edilmeyen hataları bir çocuğun söylenip diğerinin hiçbir hatası söylenmeyen düzeltilmeye çalışılmayan durumlarda aile içi dengesizlikler kardeşler arası çatışmalar başlıyor

Yaşlı kadınlar çok net yapıyor Ben de yaşlanınca yapcak mıyım bilmiyorum korkuyorum İnş yapmam Çocuğun kalbi çok kırılıyor

yaparlar, hem de imanına kadar o ayrımı hissederek büyürsün.

Kız evlada mı destek tam. tersi ev arazi herşey erkek evlada veriliyor.

daha çok sevdiklerini sanmıyorum,

Ayrım demiyim de bazı çocuklarının bazı hareketlerini tolere edebilirken bazı çocuklarına daha tahammulsuzler. Sorunlu olan çocuklarına kiyamama eğilimi daha fazladır. Yoksa bı zarar gelse her çocuğuna aynı uzulurler diye dusunuyorum

Kesinlikle yapıyorlar.. Kendi annemden biliyorum. Erkek kardeşime çok daha farklı davrandı hep. Ben de iki çocuk annesiyim. Benimkiler küçük. Şu an hiç ayrım yok duygularimda. Fakat büyüyünce ne olur bilemiyorum.

Aaaa sanki bir yerlerden bu hikayeyi hatırlıyorum O meşhur laf hangi parmağını kessem acımaz lafı Hepsi acır ama hiç bir parmak diğerine denk değil bende bunu diyorum

Hayatım boyunca buna maruz kaldım. Çok üzgünüm. Üstelik kız erkek ayrımı da değildi. Sadece bana karşı yapılmış derin bir psikolojik ve fiziksel şiddet. Tabağa koyulan yemeğin miktarını bile azaltır mı ya bir anne? Azaltıyordu. Bana asla 2. tabağı yer misin diye sormazdı. Diğer kardeşlerim beğenmez veya yemezse ver bir tabak daha vereyim derdi. Çocuk aklı ona bile sevinirdim. Yaramazlık yapılır dayağı sadece ben yerdim ama böyle terlikli klasik Türk annesi değil. Birdiğiniz odunla hortumla döverdi dişlerini sıka sıka. :) Sanırım 12 yaşındaydım bir ara emniyetin önüne kadar yürüdüm onu şikayet edecektim sonra bebek kardeşim aklıma geldi geri dönmüştüm. Nerde izledim allah bilir. Ve daha nice sarsıcı anılar. Keşke farklı bir annenin çocuğu olsaydım. Saçımı bir defa olsun okşayan, kokusunu bildiğim bir kadına anne deseydim keşke.

Yapıyorlar tabi.

Konya mı?

Hani seni dünyaya getirir sana öğretmediği şeyleri senin kendiliğinden yapmanı bekler kendiliğinden bu G

Biz iki kız kardeşiz fakat anemmin adaletsiz davranışı yüzünden kardeşimle sorun yaşadık ve aramız bozuldu. bende bunu gerçekten merak ediyorum. bunun nedeni evladının birini daha çok değerli ve ya gözden cikartamiyorken diğerini gözden çıkarabilmek ve kardeşler arasındaki sorunlarda sebep olmasinin nedeni sevgisinin azlığından mi diye merak ediyorum

Annemin yaptığını görmedim ayni sekilde babamında ama yapan yok mu cok bariz ben kendı genis ailemde de görmedim ayrim ama belki icten vardir

Bizde de aynı ya hep alttan almak benden bekleniyor. annem de biraz kinci bir yapıda bu nedenle bir gün aramayayim yada geç açayım telefonu hemen trip atıyor.. demiyor yani bu kızın belki işi vardır müsait değildir hiç demiyor. bir gün iş görüşmesine giderken aradı beni bende o esnada işle ilgili görüşmem var yanlışlıkla açıp kapatmıştım telefonu. o sıra farkında bile değilim. isim bitti evime geldim. tlfon kayıtlarına bakarekn gördüm annem aramış aradım hemen. bana dediği şey telefon öyle kapatılmaz böyle kapatılır deyip telefonu yüzüme kapattı. Yani sanki biz ana kız değiliz de iki yarış ci gibi kim kime laf sokarsa gibi tabi ben böyle hissetmiyordum böyle de davranıyorum ama kendisi bu şekilde davrandığı da beni ne kadar yaralıyor farkında değil.

Kızım ve oğlum arasında 4 buçuk yaş var. Kızım büyük. Oğlum küçük olduğu için daha sevimli geliyor. Ama merhamet ve şefkatte fark yok. Feminist sayılacak kadar olmamakla birlikte kızlarını oğullarına ezdiren anneler akrabalarda hep görür ve iğrenirdim. O nedenle böyle bişey yapacağımı sanmıyorum. Kızım nasıl masa topluyorsa oğlum da toplayacak. İş bölümü yada izinler konusunda da ayrım yapmam. İdeolojime ters. Fakat farkettiğim ve bir arkadaşımla konuştuğum bir konu var. O da "aynen öyle hissediyorum " deyince emin oldum. Biz kızlar yaratılış gereği ayrıntıcı, biraz daha içten pazarlıklı olabiliyoruz. Erkekler ise hep tek düze. Kız sinsice cimciriyor oğlan çat diye vuruyor yüzüne mesela. O arkadaşın çocukları daha büyük. Şuan bu söylediklerimi başka başka konularda yaşıyorlarmış. Yani kısacası kendi cinsimizi bildiğimizden erkek çocukları daha masum gelebiliyor Fakat gezme izni, harcama, iş bölümü gibi konularda ayrım yapılması bırakın anneliği insanlığa sığmaz

evlat ayırırlar mı bilemiyorum ama ben kardeşimin sünnet olmasını çok kıskanmıştım bende sünnet olacağım sünnet yatağına ben yatacağım diye az ağlamamışım hala anlatırlar

Evet aslında anneme sorduğumda insan sen tabii ona daha çok yapıyorsun tabii hep o kızını koruyorsun kardeşim de der ki hep ablamı koruyorsun hep ablama toz kondurmuyorsun bu şekilde hep muhabbetler dönerdi bizim aramızda annem de derdi ki sen de benim canımsın o da benim canım ben ikinizi de birbirinizden ayırmıyorum ikiniz de aynısınız sözde bu şekilde söylerdi ama davranışlara geldiğinde mesela ben babama benzediğim için huylarımı da babama benzetirdi ve aynı babası aynı babası deyip dururdu ama babamla da benim şöyle bir ortak özelliğim var babam kinci yapıda bir insan değil ya da hani ne olursa olsun evlattır sevilir diye bakan bir adam hani benim hatalarımdan dolayı ya da yanlışlarımdan dolayı ya da huyu ona benzediğimden ya da benzemediğimden dolayı bizi ayırmaz ikimizi de aynı derecede sever bu yüzden ben babama karşı daha yakın hissediyorum ama annem öyle değil annem kız kardeşimin kendisine benzetir ve kendisine benzettiği için de kardeşimin onun gibi aynı düşüncede o kendisi gibi olduğunu düşündüğü için aynı zamanda biraz daha kız kardeşim hırçındır hırçındır fevridir o fevriliği onu daha cesaretli kılar annemin gözünde bu nedenle de kendisine benzettiği için biraz güç kontrolcü bir yapısı olduğu için kardeşimin bu nedenle onu daha çok ayrı tutar işini hiç anlamadım tarafı da hep haksız çıkarsın yani ben ne yaparsam yapayım hep haksız çıkarım hiçbir zaman kızım sen de bu konuda haklısın demezler bir onlarla ilgili bir sıkıntı olduğunda anne bak böyle yapma böyle yaptığın zaman beni yaralıyorsun canımı sıkıyorsun üzülüyorum dediğimde de o sorunları benim üstüme atar sen böylesin de o yüzden ben böyle bir sorun oluyor sen böyle yapıyorsun da o yüzden böyle oluyor gibi hiçbir eleştiri kabul etmezler bu nedenle de çocuk olarak kendini acaba ben hata mı yapıyorum doğru mu yapıyorum diye sorgulamaya başlarsın ama bir bakarsın ki aslında hata yapan sen değilsindir hata yapan ebeveynindir G

Evet öyle ben ilk çocuk olarak ben de aynı şekilde bunu fazlasıyla hissettim ama bu sefer diğer çocuğu da tam serbest bıraktıkları için iki çocuk arasında ileride farklı kişilikler farklı ailede yetişmiş gibi oluyorlar ve birbirleriyle anlaşamıyorlar ve ne o seni anlıyor biliyor ne sen onu anlayabiliyorsun ama genelde bence yani bu sadece tahmini bir şey söylüyorum lk çocuklar daha çok dayanıklılar yani ikinci çocuğa göre çünkü ilk çocuklar gerçekten çok üzülüyorlar ezildikleri için de ailelerine karşı daha dayanıklı daha sabırlı olmayı öğreniyorlar

O ne demek ya neye rakip görüyor

Açıkçası yapılıyor ama aileler asla kabul etmiyor o yüzden umursayıp da söylemiyorum dahi ben

Verdiğiniz örnekler ayrım yapmak zaten

Benim annemde hic hissetmedim bunu ama kvdem yapiyor genelde

Birde ben annenim ben babanım ne olursa olsun sen alttan alcaksına döner en sonunda konu sen özür dileyeceksine döner. Ama annelikte babalıkta cocuğuna adil ve sevgi dolu davrandığında anlam kazanıyor benim için, siz üzülmeyin kendi kuracağınız yuvanızda annenizin yaptığını yapmazsınız çocuklarınıza daha hassas olursunuz.

Kayınvalidemde der ki mesela önce erkekler yesin yemek hazırladığımızda sonra bildiririz önce erkeklere çay koyun sonra bize bizim erkeklerimiz bizim erkeklerimiz der övünür erkek çocuklarının ve babanın her şeyi ayağına gider her şey önüne konulur kalkıp dolaptan bir su bile almazlar her şeyleri anneleri yapar hazırlar koyar önlerine ama kız yazık sürekli annesinin yardımcısı abilerine hizmetçi

o erkektir geç gelir, ev işi yapmaz, okumaz özel okula gider, iş yeri açılır, ev alınır, araba alınır kız evlada ise okuttuk biz. gerisi kocası alsın bizden bu kadar. okuttuk dediğide devlet okuluna yolladılar sadece bursları bile eşim ödedi. sizce ayrım var mı?

Ben hiç yaşamadım annem tarafından. Babam tarafından ise positif ayrımcılığı çok yaşadım halada devam ediyor. Evin tek kızı, her daim babamın göz bebeğidim. 40ıma geldim, boyumca çouklarım var hala değişmedi. Bazen bebekmişim gibi sever beni, kardeşlerim söylenir. Tabii kızın kıymetli diye sitem ederler. Benim iki kızım var hiç ayırmadım. Ama bazen küçüğüne karşı daha korumacı davrandığımı farkediyorum. Mesela büyüğüne 9 yaşında yapmasına izin verdiğim veya yapması için küçük bulmadığım şeylere şuan küçüğünde daha temkinli yaklaşiyorum. Gözüme küçük geliyor. Sonra kendi kendime saçmalama diyorum.

Valla ben yaşadım daha çok seviyorlar daha çok tolerans gösteriyorlar maalesef.

Evet. Hemcinste olsanız nolursa olsun çocuklar arasında sorunlar oluyor

onlarda bu şekilde büyümüş ve anne ve babadan gördüklerini öğrendiklerini size yansıtmışlardır eminim. konuşsalar bir geçmişi dökseler neler çıkar neler. bubları bilmek sizi rahatlatsın. anne baba olmak mükemmel olmak değil. öncelik kendi mutlulugunuz

Maalesef yapıyorlar, ablamdan sonra erkek hayal edilen ama kız doğan ben ve üçüncü doğan erkekkkk çocuktan sonra yaşadıklarımı Allah biliyor. Ayrım yaptıklarını asla kabul etmiyorlar ama, özellikle de annem. Mesela okula giderken diğer kardeşlerime harçlık verip sadece bana vermedikleri için haftasonları mecbur çalışıyordum. Kendi ayakları üzerimde durmayı öğrendikçe haksızlıkların boyutu da arttı. En son olaydan sonra annemle artık senelerdir konuşmuyorum. Erkek kardeşim evlenmek üzereyken hiç bir şekilde rızamı almadan, her yaz gittiğim memleketimizdeki evimizi sattı ve oğluna ev aldı. Tabii rızamı almadığı gibi payımı da vermedi. Ben nasılsa başımın çaresine bakarmışım yine, kardeşim kirada mı oturacakmış, yazları da memlekete gitmeyiverirmişim vs. Hakkımı helal etmiyorum, gerisi Allah'a kalmış artık.