dün tartıştık evden çıktım. bırakın peşimden gelmeyi, nereye gittin diye telefon bile etmedi... sinirimden çatladım. ben arayıp kızıp kapattım. geri dönmedi ve bu defalarca tekrarlandı. annem arama kendini geri çek diyor. bekle o arasın diyor ama bekle bekle adamın sabrının sınırı yok o da bekliyor. asla aramıyor. bense onsuz olamıyorum bağımlı gibiyim peşinden koşuyorum. o nazlı bebek ben evin erkeği peşinden koşanıyım. napıcam bennnn

Eşin senin senin ona ne kadar bağlı olduğunu ve onu bırakımayacağını anlamış bence ondan aramıyor. Dediğim gibi ayrılık acısını kesin hissettirmen lazım yani seni kaybedebileceğini ona hissettir. M

çoğu kadın aynı şekilde bir başlık açıyor ne oluyor bu adamlara evlenince anlamıyorum bende aynı durumdayım sizinle doğum günlerini önemsiyorsa süprizinizi yapın azıcık değişiklik olur ikinize de hem belki anlar monoton renksiz bir hayatı olduğunu benim özel günlere de karşı yolun başındayken hizaya sokun bir şekilde eşinizi dolu dolu yaşayın hayatı

bilgisayarın olduğu bir evde muhabbeti unut. ben özellikle bağlatmadım eve evlenmeden böylemiydi yoksa sonradan mı oldu bu genişleme. ilk zamanlar çok kavgalar oluyor bende 10 aylık evliyim. bizde birbirimizi çok yedik anlatsam neler varda... seninkide bi başkaymış arkadaşım ya erkekler çok sosyal herşeyi bilen kadınları sevmiyor. olay bu.

aynı benin hayatımı yaşiyorsun arkadaşım bende 1 haziranda evlendım 3 senedır sırılsıklam aşıktık sonunda dünyalar bizim oldu evlendık ilk 3 ay muhteşemdı sonradan hamile kaldım ve düşük yaşadım maalesef biraz psikolojim bozuldu bebeği çok isityordum çünkü çok destek oldu o sıralar atlattım o günleri ama sonradan birden değişti umrunda olmuyorum benimle ilgilenmiyor günde 15 kez arayan eşim bir kere bile aramıyor hastalandıgımda nasıl oldun diye sormuyor butun hafta pazar gününü beklıyorum birlikte bişeyler yaparız diye o pazar gününü bilgisayarda oyun oynamakla geçiriyor gece seksi gecelıklerle beklıyorum aklını başından alırım diye uykum var diyor başka kadın varmı dedim yemin ettı öyle bişey yok diye hatta kızdı şuphelendiğim için sadece işlerim iyi degil o yüzden içimden bişey gelmıyor diyor ama 5-6 aydır duzelmıyor yardım edin ne yapıyım onu çok seviyorum ama beni eskisi gibi sevmıyor galiba S

ilk çıktığımız zaman kendini övüp duruyordu sporcuyum çok güzel yemek yaparım şöyleyim böyleyim. şuan hepsinin saçmalık olduğunu görüyorum. zorla yürüyüşe çıkarıyorum. sporcu kaslı erkekleri beğendiğimi biliyor ama zerre çaba yok. nişanlılıkta evin eşyalarını almak için ev almak için hep ben planlar yaptım uğraştım. sanki rolleri değişmiş gibiydik. şimdi bana sen ne yaptınki diyebiliyor ve hep kendini haklı görüyor.. küstüğümüzde barışmak için bi çaba sarfetmiyor. tek başına saatlerce takılabilir yani o kadar.

kendi işindemi çalşıyor. işinin vermiş olduğu stres sıkıntıdan olabilir bence bunu konuşmaya yardımcı olmaya arkadaş gibi çözüm bulmaya çalışın onu bu şekilde konuşarak rahatlatırsanız iyi olur diye düşünüyorum kanımca

Canım bak erkeklerin üstüne ne kadar çok varırsan o kadar çok kendilerini kasarlar. Eşine bence biraz ayrılık havası tattır. Sen de onu arama bak bakalım ne yapacak. Ama eşin senin ayrılabileceğini kesin hissetmesi lazım seni kaybetme duygusunu o na ciddi hissettir. o zaman onun seni ne kadar önemsediğini görürsün. Erkeklerde her zaman eşimi kaybedebilirim duygusu ile yaşamalı bence. Yoksa çok umursamaz oluyorlar. Seni seviyorsa zaten kaybetmemek için elinden geleni yapacaktır.

Merhaba kadınlar kulübü, 8 ayını doldurmakta olan bi evliliğim var. Sürekli bir tartışma halindeyiz. Ben yapım gereği gelişmeye değişime açık bir insanım. üniversite yıllarım dopdolu geçti. spor müzik manevi gelişim vs... ama şuan hepsi hayatımdan çıkmış durumda. kocam umursamaz insanın teki. kendi kendini geliştirme hedefi olmadığı gibi benim yaptığım iyi şeyleride görmüyor taktir etmiyor. sadece bu konuda değil her konuda rahat. evin ekonomisini ben yönlendiriyorum çünkü o bi hesap yapmayı bile beceremiyor. aramızda tartışmalar sık sık çıkıyor ve ben konuşalım demesem o saatlerce tv bilgisayar karşısında zaman geçirebilir. sorunumuzu halledelim yok yatağa küs girmeyelim gibi prensipler sadece bende var onun umrunda değil. ve çoğu kere konuşalım dediğimde ya istemiyorum der yada yüzüme bile bakmadan suçlayıcı bi şekilde konuşur. hayatında severek yaptığı tek bişey var asla ihmal etmez o da eve gelince muhabbet kuşlarıyla ilgilenmek. ne negatif nede pozitif yani.. etkisiz eleman. onun bu rahatlığı vurdumduymazlığı bende öfke krizleri yapıyor. ona ilişkinin sorumluluğunu kazandırabilirmiyim? yoksa umutsuz vaka mıı böyle bir durumu yaşayan varmı bide yarın doğum günü çok güzel bir sürpriz hazırlamıştım. dün yine tartıştık kutlayıp kutlamama konusunda kararsızım Z