Ayni seyi evlendigim sene yasadim, ilk iki sene yüzüme tokat gibi carpti gercekler. Simdiki hayatima alistim, kücüklügümü geride biraktim. Olmayanlar olmadigiyla kaldi, cocuklarima yasatmamak icin elimden geleni yapiyorum. Ama o gercekler ama bir gün ama yarin insanin yüzüne carpiyor. Ayni seyleri yasadim, bir zaman sonra geciyor emin olun. Eskisi kadar acitmiyor.

Soruları çok beğendim. Çok teşekkür ederim. Mutlaka oturup cevapları yazıp, çözümlemeye çalışırım. Kısa yoldan cevabı ise onca yükü taşımasına, güçlü, kırılmaz rolü yapmasına gerek olmadığını söylerdim ama kendimi biliyorsam "söylemesi kolay tabii" diye cevap alırdım. Filmi de izlerim mutlaka. Çok ilgimi çeken bir bakış açısı bu, çok teşekkür ederim.

Bende bu konuda çok şey yaşadım fakat bende anlatamayanlardanım sizi anlıyorum ama bir şekilde dökemiyorum içimi anlatamıyorum kelin ilacı olsa başına sürer hesabı.. siz kaybetmissiniz babanızı başınız sağolsun

Ben varım. Ama bu ülkede çocukluk anılarını iyileştirecek kadar iyi bir psikolog-psikiyatr -ya da hangi meslek dalı ise- varsa da, ki sanmıyorum, maddi anlamda yetemeyeceğim için gitmedim :) Sizde o imkan varsa en azından deneyin. Çok popüler olanlarının yerli-yabancı anlattığı taktikleri-uygulamaları-olumlamaları yaptım-işe yaramıyor. Birinin önerisi şöyle idi; Hatırlayabildiğin en küçük yaşına git ve onu gözünün önüne getir, karşına al ve gözlerini içine bakarak ve/veya sarılarak ondan özür dile, tüm samimiyetinle. Duygu boşalmaların olacak, hazır ol hatta olabildiğince güçlü ondan özür dile. Çünkü o çocuğu bu hale istemeden de olsa getiren sensin. Şimdi yazarken farkettim ki bu bile kişinin kendisini suçlamasına yönelik. Yani psikoloji bile bu takıntılarımızı destekler nitelikte. Sanki akıllı olsaydın da kendini suçlamasaydın der gibi Geleneksel anne-baba yöntemi gibi. Siz deneyin belki işe yarar sizde.

Malesef... O diziyi bende izleyecegim. Benim travmalarim var tekrar ediyor belkide. Bir de cok guzel bir kitap vardi onu ariyorum. Bulursam sizinle de paylasicam

Merhaba, Vaktinizi ayırıp, bu kadar içten bir cevap verdiğiniz için çok teşekkür ederim. İnsanları başına gerçekten çok değişik, zor şeyler gelebiliyor. Bir şekilde mücadele etmeyi de öğreniyoruz. Benim için terapinin kesinlikle gerekli olduğuna karar verdim. Şaşırtıcı bir şekilde, buraya yazmama neden olan 2 günlük spa tatili bir dönüm noktası oldu. Farkındalığımı artırdı. Sonrasında da buraya yazıp, böyle güzel bir destek görmek çok yardımcı oldu bana. 2 gündür farklı bir insan gibi hissediyorum. Saçma geliyor ama gerçekten sanki beynimde bir yerde bir şalterin konumu değişti gibi. Hayatınıza sahip çıkıp, kendinizi ileriye götürmenize çok sevindim. Ben de bu konuda çok iyi performans gösterdiğime inanıyorum. Bir şekilde mutsuz olsam, endişelensem de hiç beni geride tutmalarına izin vermedim bu hislerin. Bundan sonra bu hisleri beni itecek şekilde kullanmak istiyorum. Yurtdışında olduğum için terapist seçimi biraz sıkıntılı olacak ama bakalım. Bir şekilde bulacağım. Tekrardan çok teşekkürler. :)

Bu çok saçma bir bakış açısıymış. Psikolog mu dedi bunu?Bu işleri iyice sapa sardırır ve gerçek değil. O çocuk nasıl suçlu olabilir?Psikologta empati de yokmuş. Uzmanlığı bırak... R Rosalind

Maşallah size, Allah daha mutlu etsin inşallah, çok sevindim bunu okuduğuma.

Annem babamla ilgili üzüntülerimi biliyor, bilmemesi mümkün değil zaten ama ne yapsın. Annem ömrünü gerçek anlamda bize adadı. Yemedi yedirdi, giymedi giydirdi olayı tam olarak doğru ve hayatının tek amacı bizi ayaklarımızın üstünde duran, mutlu bireyler olarak görmek. Şimdi anneme oturup, ben şöyle şöyle üzgünüm desem ona çok büyük haksızlık etmiş olurum. Hem de çok kalbi kırılır. Tek mutluluk kaynağı bizim mutluluğumuz çünkü. Arkadaşlarım şimdi eminim yargılamaz, ben de yadırgamam ama işte bunu insan çok geç fark ediyor. Yani o zamanlar böyle bir olgunlukta değildim ne yazık ki. Bir de mesela herkes yatılı gidiyordu, düşünün ki kız çocuğunuz var, alkolik babanın olduğu eve gönderir misiniz? Yani babam asla sapık olduğundan değil ama kim ne bilecek? Böyle düşünceler sarıyor insanın aklını. Buraya iyi ki yazmışım. Terapiye başlamaya karar verdim. Yazdıkça fark ettim ki ihtiyacım var. Çok teşekkür ederim.

Yaşadıklarımdan dolayı kendi penceremden bakınca kötü bir hayatınız olmamış gibi gözüküyor. Ama tabi ki size "bu da dert mi" demeyeceğim. İnsan psikolojisi farklı farklı tepkiler veriyor. Bizi hiç kaygılandırmayan bir başkasını kaygılandırabiliyor. Ben de tüm yaşanılan hengamede şans eseri hayatta kalmış bir vatandaşım. En son annem bana 9 aylık hamile iken babam merdivenlerden atmış. Nasıl bir domuzsam hayattayım ayol:/ Anamın içtiği avuş avuç ilaçlara, kalıp kalıp yediği buzlara rağmen üstelik. Yalnız mosmor doğmuşum. O kadar da olsundu zaten. Maddi-manevi yaşadığım her zorluk sağlamlık olarak döndü bana. İnanılmaz bir otokontrol gelişti. Yine de içimdeki burukluk hep olacak. Eşimin kızlarımızla ilişkisine bir taraftan hayran olup bir taraftan kendim için hep üzüleceğim. Çocuklarım muza burun kıvırdığında "ya sabır" çekeceğim. İyi okullarda okuyanlara hep imreneceğim. Saymakla bitmez ki... Ey Allah'ım bizim suçumuz neydi sahi?

Farkındalığın için tebrik etmek istedim öncelikle. Ben de bu konular üzerine kendi kendime düşünen birisiyim, o yüzden çok iyi anlayabiliyorum seni. EDIT: Terapi bazı insanlarda işe yarıyor bazılarında yaramıyor. Ben kendi başıma düşünürken daha rahat ilerlediğimi gördüm o yüzden terapiye bir süre sonra ara verdim, kendim araştırıyorum internetten, kitaplardan ve en önemlisi kendimden. Ama tabi terapi çok işine yarayabilir benim gibi olmayabilir herkes sonuçta. Bence bir dene gör, kararını ver.

Özendiğiniz gibi bir ailede büyüdüm. Ama ben de kendimi sevilmeye layık bulmuyorum kimi zaman. Ben de olduğum ortamlara aniden yabancılaşıyorum. Kendimi bir yere ait hissedemiyorum. Kendimce çözümünü bulamadım, sebebini de. Bana en iyi gelen, beni çok iyi anlayan bir kızkardeşim ve kardeş gibi dostlarım olması. İçini dökebileceğin, yargılanmadığın bir dostluk, hayatı yaşamana yardımcı oluyor. Etrafında mutlaka vardır içini açabileceğin bir arkadaşın. Sana iyi gelecektir. Sevilmeye çok layıksın, kafandan atması zor biliyorum ama kimseye zararı olmayan, hatta yararlı olmaya çalışan bir insan olduğundan şüphem yok. Sadece böyle biri olmak bile sevilmeye layık olduğunu gösterir.

Bende bazen çok takıyorum kafama çocukluğumu. Biz çocukken durumumuz çok kötüydü. Babam alkolik değildi ama hastaydı. Hayatı boyunca hiç çalışamadı. Hastalığı yüzünden anneme çok eziyetler etti. Okul hayatım boyunca bana destek olmadılar. Evde destek olamadıkları gibi maddi imkansızlık nedeniyle ne bir kurs ne bir dershane hiç birine gidemedim. Yinede kendi çabamla üniversiteyi bitirdim. Evlendim. Çocuklarım oldu. Şimdi kızımın okul konusunda üzerine deli gibi titriyorum.100 değilde 98 alsa ona belli etmesemde daha fazla nasıl destek olabilirim diye kendi kendimi yiyorum. Çünki benim ailem arkamda olsaydı ben çok iyi şeyler başarabilirdim. Benim ailem bana destek olmadığı için istediğim herşey içimde kaldı. Sizi çok iyi anlıyorum.

Anlaşılmak insanın her şeyden çok ihtiyaç duyduğu şey aslında. Burada tepki alırım belki, derdin mi var sanıyorsun diye kızanlar olur, kendini mi övüyorsun diye endişelenmiştim yazarken ama olumlu destek görmek çok iyi geldi. Böyle sıkıntıları yaşayan çok insan olması da çok acı ne yazık ki. Evet, benim durumum ikinci kısma daha uygun ama biraz da babamın vefatından sonra tetiklendi birçok anı içimde. Ama hayatımın da elde ettiklerimin de çocukken sahip olduklarımın da kıymetini biliyorum. Çok çabaladım, çok uğraştım, bunların her zaman yetmediğini de gördüm. O yüzden hep hayatta işimi sağlam tuttukça, işlerim yolunda gitti diye düşünüyorum ve mutlu oluyorum. Annem bile diyor, çok emek verdim ama düze çıktım diye. Gerçekten vazgeçmeden kendimize inanıp, var güçle çalışınca bir şeyler oluyor ama bugün ama yarın, başarıya inanmak çok önemli. Umarım senin de bütün sıkıntıların biter, huzura kavuşursun.

Çok çok üzüldüm adınıza ama çocuklarımın babalarıyla olan ilişkisini kıskanmak hayattaki en büyük dileklerimden herhalde. :) Ne güzel, demek ki doğru seçimler yapmışsınız. Hayatım, çocukluğum da dahil, kesinlikle kötü geçmedi. Yani alkolik babayı saymazsak. Ne kötü söz duyarak büyüdüm, ne kısıtlandım ne de temel ihtiyaçlarım için maddi sıkıntı çektim. Hepsi annem sayesinde. Ben de bu hayatı iyi değerlendirip, gayet iyi başarılar elde ettim. Aslında derdim de tam bu noktada. "E hani böyle hayat güzel olacaktı?" hissi geliyor şimdi şimdi. Oturup ağlamıyorum ama belki de bir dönem ağlamalıymışım. Yakın arkadaşlarımın hiçbiri bu durumları bilmez. Bütün gençliğim bir şekilde yalanlarla geçti. Kendimde derinlerde bu durumun komplekse neden olduğunu düşünüyorum. Buraya yazınca fark ettim ki beni paklayacak olan terapi. O muza kıvrılan burunları da yerim. :) Mutluluğunuz daim olur umarım.

Benzer şeyler yaşamış ve hala hayatı yoluna girmemiş bir insan olarak ve seni çok çok iyi anlayarak yazıyorum öncelikle bunu bilmeni isterim. Bu cocukluktaki problemler ilerleyen zamanlarda ya bardağın çok dolmuş taşmıştır taşıyacak gücün mecalin kalmamıştır ondan su yüzüne çıkar ya da hayatında her şeyi yoluna koymuşsundur artık düşünmeye geçmişin muhasebesini yapmaya zamanın ihtiyacın vardır o yüzden ortaya çıkar. Bende malesef ilk seçenekten ortaya döküldü yaşananlar ama sende ikinci seçeneği görüyorum. Nolur güzel günlerinin kıymetini bil geçmiş yaşandı bitti düşünmek üzülmek geleceğini de etkiler. Aynı döngüde dönüp durma.

Çok teşekkür ederim. İnanın buradan aldığım desteğin bu kadar iyi geleceğini tahmin etmemiştim. Gerçekten içten bir şekilde iç dökünce karşı tarafa ulaşıyor demek ki. Çok daha iyi hissediyorum şimdiden. :)

Zor şeyler yaşamışsınız sizde ama ne mutlu size yuvanızı kurmuşsunuz ve çocuklarınıza iyi bir annesiniz. Hayatınız hep dilediğiniz gibi olsun :)

Değersizlik hissi üzerine EMDR terapisi alabilirsiniz terapist gerekli gördüğü takdirde. sizi degersiz hissettiren cocukluk anılarıniza karşı duyarsızlasabilirsiniz. gozlerinizin önüne görüntüler geliyor ve siz onları anlatıyorsunuz. böylece içinizi daha rahat dokebilirsiniz terapiste karşı. ancak uzun ve maliyetli bir süreç olabilir. kisa da sürebilir tabi durumunuza gore

Haklısın.. Ceylinceylinbjk

Yorumunuzdan sonra bir süre yazmaya ara vermek istedim, şaşırdım da çünkü biraz. Demek bu için ısınması ve bir şekilde tanımadan da olsa birini gerçekten anlamak mümkün. Bu kaydırak olayı biraz daha derin aslında... Babamla mutlu mutlu hatırladığım belki 10 hatıramdan biri. Su parkına gitmiştik bir kere, abim birkaç kez gitmişti, ben küçüktüm ilk defa götürmüşlerdi, sonuncusu da oldu gerçi. Böyle bir kaydıraktan babam önden gitti ben oturup kaldım korkup, nasıl becerdim bilmiyorum. Babam beni almak için yukarı tırmanmıştı borunun içinden. Bugün o da aklıma geldi. Çok üzüldüm. İyi bir insan olması zor yapıyor işi aslında. Alkolik olmak da bir rahatsızlık ve onun o rahatsızlığı ailesiyle mutlu bir yaşam sürme şansını ondan aldı, benim de babamla anılarımın olmasını. Aslında böyle kendimi küçük ya da eksik hissedecek bir şey yokmuş ama çocukken bunu anlayamıyor insan. Çok teşekkür ederim vakit ayırıp yazdığınız için. Babamı özlediğimi düşünmemiştim ama o da varmış gözüm dolduğuna göre.

Sizi kirmak istemem ama kurban psikolojisinden cikmazsaniz her daim mutsuz olursunuz her daim. Babam sarhos degildi fakat sosyal olarak cok kisitli buyudum. 32 yasindayim, ilk defa gecen hafta benim sipalarla trampolinde hopladim zipladim :) Hic cindy barbie vs olmadi bnde, annem evde asla oyuncak oynatmazdi mesela. Simdi kizimin bebekleriyle oynuyorum. Gecmis gecmiste kaldi. Bitti gitti artik. Sizin durumunuza Echart Tole, pain body diyor. Aciyla beslenmekten vazgecmedikce sucuklu yumurta yesenizde aglarsiniz. Sukredin sIkintiyi gecmiste yasamissiniz. Inanin yaslandikca sIkintilari goguslemwk maddi manevi daha zor.

Evet aslında tarifim yanlış oldu haklisiniz. Tam olarak böyle evet. Kabullendim ve yoluma baktım. Yoksa hayat enerjisi kalmıyor insanın.

Benim de içim "düzenli akşam yemeği"mi görünce burkuldu. İnsan çocukken ne kadar basit şeylere heves ediyor. Çok içim acıdı gerçekten. Bu kimisine dert edinmek, kendini kurban olarak görmek geliyor ama değil işte yaşayan biliyor. Benim için en azından tam anlamıyla o zamanda özenilen şeyleri elde edince o kırıklığın gitmediğini fark etmek. Bugün mesela bu konu aklıma bile gelmedi ama alakasız yerde, ufak bir şey hatırlatıyor insana. Umarım siz de huzur bulursunuz bir şekilde.

Evet ayni seneryolar ve daha da kötülerini yasadim. Anason kokusuyla büyüdüm, uyudugum odada sigara dumani, gözlerimi yakardi duman. Calismazdi da, maddi acidan kötüydük üzerine varlikli sayilirdik ama o varligi sömüren amcam vardi babam ickiden basini kaldirip cocuklarimin rizki bu diyemedi. Hakkimiz yendi ve babam alkolik diye aile icind ikinci sinif muamele gördüm. Kan bagim oldugu yakin akrabalarim tarafindan dislandim. On elinde on marifet güzel mi güzel sessiz bir cocuktum. Ama genc yasimda sürekli mide agrisi cektim, ilerleyen yaslarda da kaygi bozuklugum oldu, panik atak hastasi oldum. Kaldiramiyordum omuzlarimdaki yükü. Simdi kendi cabamla hepsinden kurtuldum. Kendi yuvami kurdum, esim babamin tam tersi. Tam birbirine zit iki insan hatta. Beni ve cocuklarini el üstünde tutan, icki sigara asla agzina sürmeyen, elinde ekmek evine gelen. bensiz program dahi yapmayan bir insan. O kücüklügüm bende hastalik olarak kaldi. Abimden de siddet görürdüm, asla sevilmeyen bir insandim. atabildim mi bunu icimden bilmiyorum. Dünya güzeliyim esime göre, yetekliyim, öyleyim böyleyim de iste o kücüklügümü hatirlamak dahi istemiyorum.

Merhaba, size biraz kendimden bahsetmek istedim. Dunyada var olabilecek en iyi aileye sahibim. Sanirim butun sansimi dogarken aileme sahip olarak bitirmisim. Tamamen sanssizligimdan, yanlis zamanda yanlis yerde olmamdan dolayi alikoyulma, darp, taciz ve tecavuz girisimi yasadim. Merak ederseniz olayi gerceklestiren nispeten iyi sayilabilecek bir ceza aldi. Neyse sonuc olarak beni bulduklarinda bir sure yogun bakimda yattim. Herkes fiziksel olarak iyilesmeme o kadar takilmisti ki psikoloji kismi siraya geldiginde ben tamamen bitik haldeydim. Enkaza donmustum. Okula devam edemiyordum, sokaga cikamiyordum. Insanlarin yuzune bakamiyordum, kimsenin sesine tahammul edemiyordum. Olmek istiyordum ve intihar ettim. Sonrasinda dunyanin en iyi terapisti ile yolum kesisti. Terapinin ilk 3 ayi sadece sustum ve agladim. Aramizda guven olusmasi gerekiyordu ve cok kuvvetli bir bagimiz oldu. Sonraki 3 sene boyunca cok yogun bir terapi gordum. Bu surecte dedim ki yasananlar benim secimim degildi ama bundan sonra yasanacak olan her sey benim secimim. Ben kendime en iyisini borcluyum. Derslerime sarildim ben de. Liseyi dereceyle bitirdim. Cok iyi bir universite kazandim, master yaptim. Su an yurtdisinda doktora yapiyorum. En onemlisi cok guldum, cok gezdim, asik oldum, birkac dil ogrendim, kendimi bir spor bir muzik aleti konusunda uzmanlastirdim. Hayatimdan calinan her anin yerini baska bir seyle doldurdum. Yasadiklarim aklima geldiginde, keske boyle olmasaydi dedigimde ne yaptim? Benimle benzer seyler yasamis kadin ve cocuklara destek veren derneklerde gonullu olarak calismaya basladim. Inanin bana bundan daha iyi gelen bir sey daha yok. Insanlarin gozlerindeki ben de iyilesebilecek miyim isiltisini gormekten guzeli yok. Ayni zamanda yasadiklarimi anlatmaktan cekinmedim, cunku ben suclu degilim, yasananlarin hicbiri benim sucum degil. Sizin de degildi. Size yasatilanlar sizin seciminiz degildi. Ancak bu zamandan sonra yaptiginiz her sey sizin seciminiz. O yuzden bu konudaki farkindaliginiz varken terapi cok mantikli bir yaklasim olur. Benim de anksiyete bozuklugum devam ediyor, kendimi kotu hissettigimde ya da su anki gibi hayatimda koklu degisiklikler oldugunda terapi gormeye devam ediyorum. Cok uzun yazdim ama inaniyorum ki guclu bir genc kadinsiniz ve her seyin ustesinden gelebilirsiniz. Sevgiler.

Merhaba insta da fferidecan adlı hesaba bir goz atın. This is us adlı dizinin incelemesini muhakkak okuyun. Hatta dilerseniz diziye bakın. Birde terapiste gidin yinede eger hoslanmazsaniz farkli bir yol ararsiniz. Ama bence icinizi bosaltmalisiniz. Ben anksiyetem icin psikiyatriye gittim. İlaçlar yazdı. Sonra biraz konuştuk. Annem ve kardesimde size geliyor dedim. Kardesimi soyleyince tanidi. Simdi daha iyi anladim seni dedi. Kardesim otizmli. 5 yasina kadar hic konusmadi, annem cogu zaman onla ilgilenir ben yalniz oynardim. Bana dunyanin oyuncagini aldilar haklarini yiyemem. Ama cok yalniz kaldim. Psikoloğun bana dediği tokat gibi carpti 3 gun kendime gelemedim, agladim. Yuzlesemedigim birseydi cunku. "Kardeşin varmış ama kardeşsiz büyümüşsün" dedi.. bu aralar hic iyi degilim terapi almayi dusunuyorum

Hem de çorap söküğü gibi gelir

Inşallah sorunlarınızı çözer ve mutlu olursunuz..

Kendi kendinize boş bir kağıda ilk aklınıza gelen şeyi yazıp oradan onu çağrıştıran şeyleri yazmayı deneyin. Örneğin, -X durumu, -niye X durumu benim için önemli? -çünkü Y olmuştu zamanında. - peki neden beni bu kadar etkiledi? -Zden ötürü vs. vs. Bir başlangıç olur en azından.

O çocuk biz büyüsek de içimizde öylece yaşamaya devam ediyor. Büyük halimizle ne yaşarsak yaşayalım onu anlayıp işin içine koymaz, konuşmasına, kendini, duygularını ifade etmesine izin vermezsek en güzel olaylarda bile bölünmeye devam edeceğiz. Konuşmanız lazım onunla. Yargılamadan dinlemeniz. Bu akşam bir çocuk kapınızı çalıp çocukluğunuzu size kendi yaşamış gibi anlatsaydı ona ne derdiniz?Nasıl davranırdınız?Neyi öğrenmesini, fark etmesini sağlardınız?İhtiyacı olan neyi isterdi sizden?Öyle yaklaşın kendinize de. Bir çok psikoloji kitabı size bu farkındalığı kazandırabilir. Zaman ve emek harcamaya değer. Ve aslında çok da zevklidir o çocuğu keşfetmek... Bu konuyu işleyen Bruce Willis'in İçimdeki Çocuk filmini de mutlaka izlemenizi tavsiye ederim.

Hazır hissettiğimde kendim için yapacağım ilk şey olacak

Babasıyla sorun yaşamayan kız çocuğu var mı ben de bilmiyorum inanın. Hangi arkadaşımla konuşsam babasıyla ilgili sorunları var çocukluktan kalan ve atamıyorlar içlerinden. Bende de vardı onlar kadar olmasa da babamın aşırı korumacı hatta bazen baskıya dönüşen tavrı mesela hayattan korkmama neden oldu yıllarca, 20 yaşından sonra anca atabildim üzerimden izlerini. Nerdeyse her kızın babasıyla bir sorunu var, olmayan çok çok az. Baba ile kız çocuğunun ilişkisi çocukluk yaşantılarındaki en önemli şeylerden birisi. Şu erkeklerde de annelik hissi gibi bi' babalık hissi olsaydı keşke. Çoğu baba, baba olmayı sadece para kazanmak zannediyor günümüzde bile. Sevgili konu sahibi arkadaşım, yazdıklarınla kendini çok güzel ifade etmişsin. Yaşadığın hisleri anlayabiliyorum, psikiyatriste gitmelisin. Konuşamam zannediyorsun ancak onlar senin kendini açmanı sağlayacak yolları da bilirler. Emin ol işe yarar. Bu yüklerle yaşamına devam etme. İmkanın da varken zaman geçirmeden git.

Çok teşekkür ederim. Belki komik gelir ama bunu okuyunca bile ağlayasım geldi. Kendimi kimseye anlatmadığım için, herhalde kimseyle tam anlamıyla yakınlık hissedemiyorum. Aslında çok iyi arkadaşlarım var ama onlarla yıllardır tanışıyoruz ve şimdi durup dururken itiraf edemiyorum bu acıları. Çünkü yıllarca hiçbir şey yokmuş gibi yaptım. Yalancı gibi bakarlar gibime geliyor. Kendi kendime çok kafa yordum bu durumlara, o yüzden farkındayım biraz ama tam çözemiyorum işte. Terapiden kaçınmamın nedeni de onu son çare olarak görmem. Gidip de oradan da bir çare bulamazsam iyice umutsuzluğa kapılırım diye korkuyorum. Yazınca saçma geldi şimdi ama böyle işte.

Ben terapiye gitsem ben de anlatamam. Bu konuda aynıyım. Çocukluğum da kötü geçti. Yani kötünün iyisi diyeyim. Bir taciz vs durumu da olabilirdi deyip kendimi avutuyorum. Ben geçmişi unutarak çözümü buldum. Sonuçta olmuş bitmiş. Maneviyata yonelmem bana çok iyi geldi. Böylece herşeyde bir sebep sonuç aramıyorum. Benim çocukluğum da çok yoksun geçti. Hem maddi hem de manevi olarak. Baba vardı ama yoktu. Anne ise tam despot, sert. Bir kere annemin sarıldığını hatirlamam mesela. Bir şekilde aştım. Ama çocukluğumda yapamadığım şeyleri şimdi yaparken de ağlama krizleri gelmiyor. Bu sebepten aşamadığınizi düşünüyor ve terapi almanızı öneriyorum. Aynı burada anlattiginiz şekilde anlatacaksınız. Konuşmak zor geliyorsa kağıda yazıp verin.

internette bilinç altı temizleme videoları var, onlardan yardım alabilirsin... ayrıca psikologlar, içinizde yaşadığınız bu duyguları, yaşatanlarla konuşup, onlarla yüzleşmeyi, eğer konuşamam diyorsanızda, mektup yazıp duygularınızı anlatmanızı öneriyorlar.. sizi sıkan yaşadığınız hisleri kendinizde saklıyor olmanız... bu yüzleşmeden sonrada, geçmişteki herşeyi affedip bir sünger çekmek geçmişe... ayrıca annenizin tutumu, en az babanız kadar zarar vermiş size... benim tavsiyem annenle açıkça bu konuları konuşman, babanada; ya mektup yaz, yada mezarı başına git, onunla konuş... inan bana çok rahatlamış olacaksın... ayrıca şöyle düşünebilirsin, hepimiz insanız ve kusurluyuz... onların yaptığı bu hataların, sende bukadar yara açacağını düşünememişler... hepimiz bilerek yada bilmeyerek hatalar yapıyoruz, belkide zararda veriyoruz... ayrıca anne ve babalarımızın çocukluğunda hangi yaraları aldığını biliyormuyuz... acaba babanın derdi neydide içiyordu? annenin sana derslerde baskı yapmasının sebebi, sana iyilik içindi mutlaka... anne ve babalar çocuklarına istemeden zarar verirler... onları affet, affet, affet... inançlı bir insansan, bizi Yaratanda öyle ister...

Evet işte bu daha mantıklı önce yaşadıklarımı kendime itiraf edebilsem bir şekilde gerisi gelir belkide.

Terapiye gidip, buraya yazdıklarınızı psikoloğa okutabilirsiniz. Başlangıç olur.

Tavsiyeniz için teşekkür ederim yapacağım :)

Evet katılıyorum, insanları suçlamak çözüm değil. Herkesin kendi yaşadıklarından ötürü gelen problemleri var, bir şekilde aşmaya çalıştıkları.

Meraba kitabın adı öfke dansı. İcerisinde yer aliyor bahsettigim bölüm..

Var canım olmaz mi. hepimiz geçtik o yollardan çocukluk ergenlik çağı benimde atlatamadigim şeyler var. aşağılık psikolojisi herseyim tam ama mutlu olamama. ailenin bi çocuğun dünyasını nasil etkilemis oldugunu yasayanlar olarak kendi cocuklarimiza iyi bir gelecek vermeliyiz

Rica ederim. Faydası olur inşaAllah. Evet, siz de farkındasınız ki kısa yoldan cevap pek etkili olmuyor. O çocuk çok geveze ve özümüzün üzerine o kadar çok maskeler takılmış ki sesini duymak için her maskeyi çıkarmak gerek ve bu uzun ama dediğim gibi çok zevkli bir süreç. Kolay gelsin. :)

Üzüldüm ya :'( Ne diyeceğimi bilemedim oluyor keşke olmasa. Benim de öğrencim var böyle babası hep geç gelirmiş içmek için, eşi evde iç her gece merak etmek sağlığı yerinde mi diye düşünmek zor demiş. Evde içiyor. Çok da iyi bi insan. O ayrı o ayrı demek demiştim o gün. Yazdıklarına yazacak pek bişey bulamadım. Etkilendim :/

Yok, neden kırılayım? Duymadığım bir şeydi okudum şimdi biraz ve benim durumuma uymadığını düşünüyorum. Burada duygu yoğunluğumu paylaşmak için yazdığımdan ve saçma anlarda duygulandığımdan bahsettiğim için farklı gözüktü belki. Aslında keşke biraz daha kurban psikolojisi yaşasaydım önceden diyorum. Çünkü ben tam tersi kendimi hep başrolde gördüm hayatımda, olumsuzlukların, eksikliklerin de beni geride tutmasına izin vermedim. Hayatta böyle böyle kurban olmayı aklıma bile getirmeden koşa koşa yaşadım. Şu anda yaşadığım durum ise, bütün bu koşuşturmanın içinden düzlüğe çıkınca içimdeki kırıklıkları fark etmek. Herkes çok farklı sıkıntılar, eksiklikler yaşıyor, sizin çocuğunuzla eksik kalanları yaşayabilmenize çok sevindim. İşte ben de bir taraftan kendime yaşayamadıklarımı yaşama fırsatı yaratıyorum bir taraftan da olayın yaşanacak şeyler değil de duygularla ilgili olduğunu fark ediyorum. J

Biz iki dönemi de yaşadık. Dışarda içip içip gelmenin de başka başka dertleri oluyor. Hangisi daha iyi bilmiyorum. Babamın küçükken bir huyu da benim doğumgünümü kutladığımız 2-3 sefer eve sarhoş bir şekilde erken gelmesiydi. Her seferinde benim doğumgünü fotoğraflarımda yüzüm ağlamaktan şişmiş, herkesin yüzünde gergin bir gülümseme, babamın da ağız kulaklarda... Kızının doğumgününü kutluyor. Ah ah. Tek tavsiyem eğer öğrenciniz size açılırsa, durumun çok yaygın olduğunu, birçok insanın anne babasının içtiğini ve bunun bir bağımlılık olduğunu söylemeniz. Çocukken sarhoş ebeveyn görmek çok korkutucu. Mesela sigara bağımlılığından kimse utanmıyor çünkü karakteri değiştirmiyor. Yani bunu insan algılayamıyor küçükken. Ben bir tek benim babam böyle sanıyordum.

Merhaba bence terapiye gitmeniz sizi cok rahatlatır Zor şeyler yaşamışsınız zorda olsa unutmaya çalışın ve hayallerinizi kendi kurduğunuz ailenizle gerceklestirebilirsiniz benimde geçmişe bağlı kalma sıkıntım vardı herkesi herseyi affettim kendi yaptığım hataları affettim geleceğe bakıyorum. mesela benim babam biraz soguktur sevgisini çok belli edemez hep içimde kaldı evlenince eşimi baba yerine koyduğum ve huzur buldugum zamanlar oldu bazı olayları çok fazla sorgulamamalıyız kabullenip hayatınıza bakın herkes dört dörtlük yaşamıyor maalesef umarım çok mutlu olursunuz...

Uzun uzun içimi dökmek için yazıyorum. Uyarımı koyayım baştan. :) Çoğunluğun derdine göre de derdim yok, ruh halim kötü biraz sadece. Benim derdim çocukluğumdaki acı ve eksikliklerimle ve bunu atlatamamla ilgili. Çok iyi ve ilgili bir anneyle ve alkolik bir babayla büyüdüm. Babam çok iyi bir insandı, bize karşı da hep çok kibardı. Anneme de hep çok saygılı davranmıştır ama alkolikti işte. Her akşam içki içiyordu, küçücük evimizdeki tek oturma odasında onun içki sofrasının yanında oturarak büyüdük. Çok utandım bu durumdan çocukken, hala içimde çokça yaraları var. Misafir gelemez, arkadaş asla çağırtmazsın, bütün özel günler sarhoş kavgasıyla geçer, içki borç da getiriyor tabii... En kötüsü de sanırım bu durum bende aşağılık kompleksine neden oldu. Kendimi sevilmeye değer göremedim. Hala da göremiyorum. Annemin bütün çocukluğumuz boyunca tek gayesi bizim okulda başarılı olup, iyi işlerle hayatımızı kurtarmamızdı. Neredeyse her konuda serbesttik ama okulda notlar iyi olacaktı. 90 alsam neden 100 değil, 100 alsam da öyle pek bir tebrik yok, "olması gereken durum"du. Ben de kendimi sadece okul notları sayesinde iyi hissediyordum küçükken. Çok iyi bir lise ve üniversite bitirdim. Okul bitti çok iyi bir işe girdim, kendi biriktirdiğim parayla istediğim ülkede yüksek lisans yapıp, dereceyle bitirdim. Şimdi de iyi ödeyen bir işim var. Hayatım böyle özetleyince harika gözüküyor, mutluyum da çoğunlukla ama o mükemmelliyetçilik, yüksek not takıntısı beni zedeledi sanırım. Hep daha çok çalışmam lazım ve yeterli kadar iyi yere gelemedim, daha hızlı ilerlemem gerekiyor gibi geliyor. Tatmin olup, huzur bulamıyorum hiçbir başarıyla. Hep bir sonraki kafama takılıyor. Okulda durumum iyi olduğu için genelde bize göre daha varlıklı, daha mutlu ailelerden gelen arkadaşlarım oldu hep. Marka takıntım, lüks heveslerim okuldayken de yoktu şimdi de yok. Sadece ev ve aile düzenlerini hep çok kıskandım arkadaşlarımın. Ailece gidilen ve babanın sarhoş olmadığı bir tatil, düzgün bir ev , kavgasız gürültüsüz kuruyemişli evde yılbaşı gibi isteklerim oldu hep. Şimdi de öyle bir zenginliğim olmasa da istediğim yılbaşı partisine, tatile gidebiliyorum, gidiyorum da ama içimdeki bu burukluğu atamıyorum. Bu konuyu buraya bana açtıran da bugün erkek arkadaşımla çok güzel bir spa otele gittik, haftasonu değişiklik olması için. Otelin havuz kısmında da şu kaydırakların epey güzellerinden vardı. Küçükken hep babamın bütün parasını alkole yatırması, saçma sapan borç yapması nedeniyle özenip özenip hiç yapamadığım tatiller geldi aklıma. Her seferinde hevesle kayarken, bir taraftan da içim burkuldu. Bu şekilde genelde şimdi para kazanıp elde ettiğim rahatlığın içinde, bazen kendimi çok yabancı buluyorum ortama. Çok klişe gelse de kulağa içimde kalbi kırık bir çocuk var gibi hissediyorum. Kafamda bütün bunlar olurken, her zaman dışarıdan bağımsız, güçlü, kendinden emin göründüm. Küçükken en büyük derdimden sanki benim suçummuş gibi utandığım için kimseye zayıf yanımı, derdimi göstermedim, şimdi de alışkanlık oldu. Babamın vefatından sonra (2 yıldan fazla oldu) bu alakasız yerlerde patlak vermeye başladı. Su kaydırağından kayarken ağlama hissinin gelmesi gibi. Ne yapayım ben hanımlar? Var mı benim gibi kendi kendine dert çıkaran, çocukluk anılarından kurtulamayan? Terapiye mi gitsem? Yüz yüzeyken böyle açık konuşamıyorum. Buraya bile böyle yazmak zor geliyor. Terapiye gitsem, sanki saçma sapan şeylerden bahsedip evime dönerim gibi geliyor. Belki burada bir çare bulurum diye, şansımı deneyeyim dedim. Okuduysanız çok teşekkürler.

zaten çocuğu olunca insanın, kendinde en başa dönüp, hayatı yeniden yaşıyorsun.. İnşallah çocuğunla birlikte, bilinç altını tekrardan yenilersin canım.. bilinç altının farkında olmak yeterli aslında, denizdeki dalgalar gibi düşün, her seferinde kıyıya vurur fakat tekrar geri gider... o olumsuz duygu geldiğinde, gideceğini bilmekte rahatlatmalı seni..

Çok teşekkür ederim. Bakmaya başladım. Umarım uyum yakaladığım birini bulurum. :) Roseaysea Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

O küçük kız büyüdü, çok zorluklardan geçti ve artık olan biteni unutmalısın. Yaşadıklarını yaşamamış olsamda seni çok iyi anlıyorum. Bu burukluk hep olucak bazen gözlerin dolacak elbet ama kendini alıştıracaksın. Bunlar normal şeyler senin gibi yaşayan her çocuk ta aynıdır bence. Sen herşeyin en güzelini hakediyorsun doya doya tadını çıkart kimseye birşeyleri açıklamak zorunda değilsin o anılar seninle gitmeli ve sen de artık yeni yılda yeni hayatına merhaba demelisin. Kendini sev atlatırsın.

Ben hep annemin insanlara anlatma, bilmesinler, yargılarlar, insanlar ne der şeklindeki yorumlarıyla büyüdüm. O yüzden hep bir kapalı kutuydum açıkçası. Fakat etrafıma bakınca insanların sadece anı güle oynaya geçirmek için konuştuğunu fark ettim ve aslında içlerini dökmeye ihtiyaçları olduğunu fark ettim. Ondan sonra da yakın arkadaşlarıma biraz çıtlattım, fark ettim ki hepsi bir anda açıldı ve bana anlatmaya başladılar. Gerçekten insanların ihtiyacı var. Şu an bu arkadaşlarımla ilişkilerimizin daha kuvvetli olduğuna inanıyorum.

Kaydırağı görünce hissettiklerinin yanında babanı da özlediğini düşündüm Kendini çok güzel ifade etmişsin, görmediğin bi insana için ısınır ya öyle oldu :) sevdim seni :) Umarım bu durum seni daha çok üzmeden aşabilirsin

Çözüm aslında unutmak değil, siz farkında olmasanız da bilinç altınızda yatıyor çünkü o. Asıl çözüm kabullenmek. Tabi ne yazık ki çok zaman alan ve zorlu bir süreç.

Annenize bahsettiniz mi bu durumda. Dertleşebilirsin o zamanlarda ne hissettiğini anlatabilirsin. O dönemdeki arkadaşlarından birine bahset mesela. Benim babam içerdi hep o yüzden sosyalleşemezdim vs anlat. Sana diyeyim arkadaşının hiç umurunda olmazdı. Düşünüyorum sen benim arkadaşım olsan babanın alkolik olması beni çok ilgilendirmezdi ya da sana bi etiket yapıştırmazdım. Çünkü o davranış babanın sorumluluğundan olan bir şey sen ise arkadaşımsındır ve seni bilirim tanırım. Bence iç dünyandaki bu biriktirdiğin düşüncelerin üstünden geçmelisin.

Ben de çocukluktaki kırgınlıklarından kurtulamayan hala bu travmaları atlatamayanlardanım. Ben de psikiyatriye gittim. Ilacla başladık memnun olmadım 1 ay sonunda bıraktım. Ben de kendi kendime düşünerek okuyarak bulmaya çalıştım. Eskiye nazaran yarı yarıya geride bıraktım diyebilirim. Sanırım en iyisi de yaziya dökebilmek. Ama bunu yapacak gücü kendimde bulamıyorum..

Not ettim yarın sakin kafayla bakayım diye. Terapiye karar verdim, en kısa sürede başlayacağım. Kardeşimizle olan ilişkiniz için üzgünüm. Çok zor bir durum olmalı. Çeşit çeşit zor durumlar var herkesin hayatında.

Çok iyi fikir evet. Eğer gidersem, yazdıklarımı okutmak, açılamamaya çare olabilir. Teşekkür ederim.

Bende küçükken hır gürün içinde büyümüş, babasının içki ötesini içmesi, şans oyunları oynayıp ölümüne borç yapmasının ceremesini çeken, mutlu bir yuvaya hasret kalmış, aradığı mutluluğuda hiç kimsede bulamamış birisiyim. :) Kendinden emin, özgüvenli tavrım enkaz yaşamama engel oldu fakat bendeki özgüvensizlik, mutlu yuvaya açlık içimde yaralar açtı tabiki. Bende bazen kendime böyle sorular bulurken buluyorum kendimi ama geçmişe takılmanın kimseye bi faydası yok maalesef. Güzel olanı beklemek, o geldiğindede onunla yaşamak en güzeli. Yalnız değilsin demeye geldim. :)

Okurken ağladım. Ben de sarhoş bir baba, bundan ötürü bunalıma girmiş, paramparça bir anneyle büyüdüm. O düzenli, akşam yemeği pişen, eve ayık gelip çocuğuyla ilgilenen babaların olduğu evlere imrenerek büyüdüm. Şimdi her şeyim var ama mutlu etmiyor. Babam çocukluğumu çaldı.. Geçmiyor arkadaşım, bugün ilkokul arkadaşlarım grup kurmuş, katıldım face de, resimleri görünce, o pırıl pırıl gülen yüzlerin içinde mutsuz, ezik kendimi görünce içim yeniden ezildi..

Konuşmaktan çekinmemeniz için bir başlangıç olur en azından Bir kez söyleyebilince herşey daha kolay.

Kesinlikle terapiye gidin. İnşallah iyi sıcak bir terapisi bulursanız zaten içinizdekileri güzelce dökersiniz. Ama muhakkak gidin atın içinizdekileri