Canım bence sen psikolojik destek alsan çok iyi gelir. Ama ilk gittiğin psikolog çok saçma bişey söylemiş babanda bulduğun neyi bulamıyosun ne demek yahu ne kadar saçma.. eşinle konuş tabi önce yalnız hissediyorum kötü hissediyorum vs sana ilgisi muhabbeti artarsa belki o ruh halinden çıkarsın sende.

Bende evleneli 2 buçuk sene oldu. Çok uzak değil 1 saatlik ilçeye taşındım ama bende aynı şeyleri hissediyorum. Tuhaf bir his sanki bırakıp geliyormuşum gibi hissediyorum onları üzüyormuşum gibime geliyor. Evlendiğim yerde çok tenha bi yer ilçe ama köy gibi kimse yok yarısından fazlası yaşlı. Çıkıp dolaşacak kafa dağıtacak yer bile yok.

iyi ki de anlamıyoruz. ne bu böyle anaokulu çocuğu gibi. gerçi o yaştaki çocuklar kadar bile olamamışsınız. onlar daha bağımsız. kendiniz daha çocuk gibisiniz. kendi çocuğunuzu nasıl kendine güvenen, özgür bir birey olarak yetiştireceksin bilemiyorum yani. ayrı geçirmek dediğiniz de 3, 5 saatlik yol. bağımlı kişilik bozukluğu diyorlar sizin gibilere. ölünce ne yapacaksiniz?

Ya zaten normalde de çok düşünen biriyim özellikle insanları. Kırdım mı bişey mi dedim vs. Diye. Zorluyor insanı baya. Şöyle kafamın bomboş rahat olduğunu hiç bilmem

babamla paylaşımım fazla.. Laale Aşikardır Zat-ı

Baban baban, eşin eşin. Bu düşünceyi doğru bulmuyorum. Psikoloğunun eşinde babanı aramanı anlamaya çalışması çok saçma bana göre. Hastalıklı ruh halidir bence bu. Senin babanla paylaşımın farklıdır, eşinle farklıdır. Eşinin yanında hala yalnızlık hissettiğin için ailenden kopamıyorsun. Ama Allah gecinden versin aileni kaybettiğinde çok zorlanırsın. İnsan yalnızlığıyla mutlu olmayı da başarmalı, yalnızlığıyla başetmeyi de başarmalı.

Doğrudur. Eşinle, evladınla mutlu olmaya çalışırsan senin için daha iyi olur. Çünkü bağımlı hayat inan bana daha zor.

Ben de aileme 2 saat uzaklıktayim. Yanlarından her dönüşümde hala içim burkulur. Ama panik atak seviyesi biraz fazla. Bence psikologa gitmeye devam edin. F Feelingharmony

Aynı durumdaki biri olarak seni o kadar iyi anlıyorum ki. Hiçbir güzel anında yanında olamamalari, sevincini hüznünü paylaşamamak üzülmesinler uzaktalar diye dertlesememek ve en önemlisi kendini koca şehirde bi yani buruk yalnız hissetmek. Mutlu bi evliliğim var çok şükür ama bunun yeri apayrı doldurulamıyor malesef. Bu yüzden kimse ozguvensiz de olmuyor çocuk da. Bu bambaşka bi his

Hemen okuycam. cok teşekkür ederim bitanesin S

Sizinki resmen bağımlılık olmuş.

kızlar merhabalar.29 yaşında 6 senelik evli 2 yaşında çocuğu olan çalışan bi bayanım. memleketimde çalışmıyorum 3-4 saatlik uzaktayım. ama istediğim zaman çok şükür gidebiliyorum. bu çalıştığım 3. farklı il. şimdi bana güleceksiniz ama benim bir sorunum var. ya ben memleketimi annemi babamı çok özlüyorum kendi aileme adapte olamıyorum ve o kadar kızıyorum ki kendime. bakın ben cidden hatamın farkındayım çok yanlış yapıyorum. hatta psikoloğa bile gittim ama yok çözüm bulamıyorum. kafamdan çıkmıyor. memleketten dönünce istemsiz panik atak geçiriyorum farkında olmadan üzülyorum. ailemle de günde 1-2 sefer konuşuruz. psikolog dedi ki eşinde babanda bulduğun neyi bulamıyorsun.. ya ben bu bunalımdan nasıl kurtulucam ya.

ben de deniz kenarında büyüdüm şuan bozkırdayım zorluyor o da laale abla.

Çok mu uzak neresi? Tahin Helva

Bende sizin gibiyim. Aileme 6 saat uzaklıktayım. Çok şükür sorunsuz bir evliliğim, kızım ve çok güzel bir işim var. Ama ben her ailemin yanına gittiğimde döneceğim günü düşünüp inanılmaz kederleniyorum. Dönünce aşırı mutsuz oluyorum. Hatta kendime neden memleketimden biriyle evlenmedin diye çok kızıyorum. İş çıkışı annesine yemeğe, kahveye giden birini gördüğümde o kadar kıskanıyorum ki. Bağımlı diyenler olacaktır. Bu durum bağımlılık mı bilmiyorum ama kısa hayatımı ailemden ayrı geçiriyor olmak beni her düşündüğümde çok üzüyor. Evet benim kendi ailemde var ama annem, babam kardeşlerim, onları geri plana atamıyorum. Siz yine iyi psikoloğa gitmişsiniz. Ben gidemedim. İçimdeki bu duygu geçer mi bilmiyorum. Tek bildiğim bu şekilde yaşamak çok zor ve bunu herkesin anlaması da imkansız.

benim ailemde öyleydi ama benim hislerim daha çok onlardan uzaklaşmak isteğiydi. onlar beni öyle daralttıkça ben daha çok yöneliyordum dışarıya ve garip ki dışarda kendimi güvende hissetmiyordum. seni anlıyorum

Eğer eşin soğuk ve sessiz biriyse aileni ozlemen çok normal ben tam 2 sene gurbetteydim ve 2 sene hergun hıçkıra hıçkıra ağladım halbuki 2 saatlik mesafe vardı aramızda ailemle şimdi şükürler olsun kendi memleketimize tayin çıktı rabbim. isteyen herkese nasip etsin

Bence psikologun psikiyatristin tecrbesizine denk gelmişsin. Tekrar yardım almaktan çekinme lütfen

cheryblossommm arkadaşım inşallah eşinle aran iyidir, eski konularını bilmiyorum. Sadece insan yanındaki ile mutluysa bu kadar problem etmez aile uzaklığını.

Çok konuşmamak değil hiç konuşmamak, iletişim kurmamak, sizi yok saymak eşinizin yaptıkları. Siz çocuğunuzla iki kişilik bir hayat yaşıyorsunuz maalesef. Yalnız olduğunuz içinde aile özlemi çekiyorsunuz bu kadar. Asıl sorunu kaçırmayın diye yazıyorum bunları.

Özellikle de aile bir araya geldigi zaman yalniz hissediyorum kendimi. kardeşlerim annemlerle hep bi aradalar bi ben uzaktayım. Devamli gorusuyolar. biz mecbur senede en fazla 2 kere. Eşimin ailesi burda. Ama kaynanam zor biri. öyle candan bi insan olamadı bana karşı. Çok arıyorum annemi babami. Ne tanıdığım bi kimse var ne de arkadaşım var burda. Bazen kendimi çok yalnız hissediyorum. 1 bucuk senedir evliyim. Hamileyim şimdi. Bebeğim tesellim oldu.

Evimde huzurluyum ama aileme gidip 2 gün kalıp evime döneceğim zaman içim buruk oluyor ağlayasım geliyor. Sanırım aileye olan sevgi saygıdan kaynaklanan bir bağlılık bu hissettiğimiz. Ama panik atak kadar oluyorsanız duygularınızı dizginlemeniz lazım. Altta yatan sebebi öğrenin.

kız ben de memleket delisiyim ya

sanırım onlar için sağlıklı olmalarını dileyip elimizden geleni yapmanın vicdan rahatlığıyla biraz iyileşebiliriz, ben elimden her geldiğinde ziyaret ediyorum. her gün arıyorum. ama sonra diyorum anasından babasından ayrı uzak olan bir sen değilsin. alışmak zorundasın. . push ; cheryblossommm

Yok ben ailem de ailem diye ağlamadm alıştığım yerin sevdiklerimden ayrıydı kocam sessiz bı adam biseyler paylaşacağım kimse kalmamıştı resmen depresyona girmiştim bu duygu çok farklı. Anne babaya aşırı düşkün biri de değilimdir ama tabiki seviyorum Allah uzun sağlıklı ömür versin

Ben eşimin işi nedeniyle bırak şehri ülke ülke geziyorum. Çocuklarım, ben, eşim sağlıklıysak mutluysak nerede yaşadığımın hiç önemi yok. Doğduğun değil doyduğun yer memleketindir felsefesini benimsiyorum. Siz de benim gibi olun düşünün diyemem, psikoloğun çözemediğine de ahkam kesmek istemem. Sadece farklı bakış açısı sunmak istedim. Umarım yakın zamanda kurtulursunuz bu psikolojiden.

bi takım problemler yaşadık ama seviyorum eşimi. sanırım çok konuşmuyor bu yüzden yalnız hissediyorum

Ben olumsuz düşünmedim. Ben de annemlerin yanından ayrılınca her tatilde buruk hissederim. Sonuçta ilişkinize yansıtmıyorsanız normal değil mi? Demek ki aileniz sizi her yönden mutlu ediyor. Şanslısınız. Ailenin yanında insan daha az sorumlu hissediyordur, daha değer veriliyorsunuzdur bunlar kötü değil ki. Normali dengeli olmasıydı ama demek ki yalnız hissediyorsunuz. Taş yerinde ağırdır diye bir laf var. İnsan tanıdığı çevrede, daha önceki yakınlarla daha bir mutlu, değerli oluyor. cheryblossommm

Eskiden ailemde uzakta ne güzel çekirdek ailemle mutluydum derdim. Şimdi ise tam tersi. Keşke ailemle aynı şehirde olsaydık, üzüntülü olduğum dönemlerimde annemin kucagına atsaydım kendimi.

altta yatan sebep en çok beni kendilerine bağımlı büyütmeleri. yalnız başıma başka bir odada yalnız bile oturamazdım ben. çok kızardım özgür büyütmediniz beni diye. arkadaşlarımla çıkıp bi kafede oturmam olay olurdu takip ederdi babam. sonra atandım pat diye bir şehirde yalnız ev tuttular günlerce zorlandım ağladım. sonra panik atak çıktı bende. iyileşmiştim bu ara tekrar hortladı. ailemi kaybetme korkusu yaşıyorum hep.

Bende de memleket sevdası yok galiba. Yaşadığım yeri çok çok seviyorum ama sıcak olan her yeri severim hatta deniz kıyısıysa bayılırım gibime geliyor.

evet bu olabilir, yalnız hissetmek ailenizi özlemenize neden olabilir. cheryblossommm

Zamanla alisacaksin inan bana 12 yillik evliyim yeni yeni alisiyorum bende zamanla geciyor. Cocugun kucuk zor zamanlar

ya anlamıyor valla psikolog. psikiyatrıde anlamadı :) o yüzden duaya sığındım. dünyada da ahirette de Rabbim iyilik versin ayırmasın diyorum. bu en hayırlısı demek ki diyorum. belki böyle daha iyi kıymetlerini biliyoruzdur cheryblossommm

Büyük konuşmak istemem de ben soğuk yer sevmiyorum. Üşümek, karda yürüyüş yapamamak, denize geç mevsimde girmek istemem.

Kesinlikle öyle. Kaç sene oldu, özellikle evlendikten sonra hissettim sanki bu burukluğu. Akşam mesela annemlere yemeğe gidicez demek bana o kadar lüks o kadar büyük birşey gibi geliyor ki. Herkes anlamıyor, anlatsan şükürsüz Allahtan başka ne istiyorsun diyorlar. Çok şükür sağ olsunlar ben huzurlu olayım uzaklık sorun değil diye kendimi teskin ediyorum ama yok o burukluğu içimden atamıyorum. U

kaç saat aranız? F Feelingharmony

Ben de ailemin yanında sıkıntıdan panik atak geçiriyorum. bir ilginçsiniz valla. gram memleket kavramı yok valla bende de.

Kesinlikle yoga meditasyon öneririm bana önerenlere gıcık olurdum ama yapınca ne demek istedikleirini anladım. Bi de bi kitap önericem sana ismi 'anda kalmak'

Bende bir yere karşı duygusal bir gelişim olmuyor. insana olur, hayvana olur benim özlemim. şehir değil, şehirde kiminle yaşadığım önemli benim için. şehir mekan özleyenleri anlayamıyorum.

Sorun sende değil eşinde..

Evliliğinizde mutlu olmadığınız için olabilir mi?

30 lu yaşlar da belki anne olmanın da etkisiyle kendi ailenle yaşantın daha çok aklına geliyor olabilir birde ben türkiyenin hatta dünyanın her yerinde yaşayabilirim sohbet etmeyi çok severim kimisi suskundur arkadaşlık kuramaz arkadaş edinmeye çalış yaşadığın yerde

bende aileme çok düşkünüm ama sizinde belittiğiniz gibi aileden kaynaklı bir şey. dünya da herkes doğdugu aile ye göre şekilleniyor. Ama çok fazla düşkünlükte normal değil ayrı olayı da ayrı kalmayıda öğrenmek gerekli.

Senin gibi hayatını başkalarını kıskanmak üzerine yaşayan birinin beni anlayacağını asla düşünmüyorum. Bağımlı kişilik bozukluğu diye bir bozukluk yok. Mabadindan uydurma. Gayet kendime guvenen, özgür bir insanım. Ailemi özlemek ve ailemle aynı şehirde yaşamayı dilemek beni güvensiz insan yapmaz. Ki yaklaşık 6 7 senedir, bunun 3 senesi bekar olarak yaşadığım süreç oluyor, ailemden ayrı yaşıyorum. Özgürlüğü, tek yaşamayı hepsini tattım. Ailemle aynı şehirde yaşamak, akşam yemeğe gidebilmek, sıkılınca annemle kahve içmeye gitmek istemek bir sorun değil. Asıl sorun aile ile asla bağ kuramamak.

Psikoloğun sorusuna ne cevap verdiniz peki?

2 sene hergün mü ağladın vayy arkadaş. bir yanda benim gibi dünya varmış, ailemin yanında yaşamıyormuşum diyen tayfa bir tarafta da siz. dünya ilginç bir yer. ailemin yanına zorunlu atasalar heralde istifa ederim. Amann linçleyen linçlesin. koskoca insanlarsınız. ne bu böyle ilkokul çocuğu gibi. kendinize gelin. hiç normal değil. yarın öldüklerinde ne yapacaksın. intihar falan edersiniz bu bağlılıkla. Aynı ülkenin içinde ne uzağı ayrıca. uzak mı kalmış. Son düzenleyen: Moderatör: 30 Kasım 2022