akademisyenim. O doktorasını verdiği gün eşitliğiniz bitti, artık alt-üst ilişkiniz var. Öğretim görevlisi doktor kadrosu gelinceye kadar şu an yaptığı işleri yapar, kadrosu gelince o işler de size kalacak. Maalesef üniversitede bu işler böyle yürür, bizim kürsüde de böyle. Aksaklık hocaların yapması gereken işleri yapmamayı hak görmesinden başlıyor, bunu da sizin itirazlarınız şikayetleriniz çözmeyecek. Acı ama gerçek bu.

Kurulu düzenin çarklarında dönmeye mahkum gibiyiz. En ufak bir itirazında sus otur sen asistansın biz de böyleydik sen de çekeceksin naraları.. Hiç mi haksızlığa karşı duramayacağız, hep ağzımıza bir şeyler geri tıkılıyor. Kendileri de uğramışlar ancak şimdi aynılarını onlar yapıyor.

Yanıtınız için çok teşekkürler. Kendisiyle konuşmayı düşünüyorum. Bende de biraz pasif kalma olabiliyor, o an tepki veremeyip daha doğrusu normal cevap verip şok olup olay soğuduktan sonra ya da olaydan 1-2 dakika sonrasında şunu şunu da söyleseydim diyorum, bu özelliğimi hiç aşamadım, yenemedim. 4 senedir klinikte bifiil çalışıyorum hemen hemen her şeyi de öğrendim diyebilirim artık kendi işlerime bakmam lazım ya alta asistan gelecek ki gelmiyor kadro verilmiyor ya da ben bunları çözemeden gideceğim. Ben de şuanda önce diğer asistanla konuşup eğer işler çözülmezse diğer hocayla konuşma yönünde hemfikirim. Çözüleceği konusunda pek umudum yok ancak elimde geleni yapacağım.

Anlat anlat bitmez biliyorum. Ama anlatırken hem yoruluyor hem deşarj oluyor insan. Bana bölüm başkanı lisedeki kızının biyoloji dönem ödevini yaptırdı ya. Benim de vaktim yok bölümün işlerinden başımı kaldıramıyorum, buldum internetten birilerini verdim 50tl yazdırdım ödevi sonra kendim de biraz derledim topladım verdim hocaya bir de bir netten tablo bulmuştum renkli bunu da isterse ekler demiştim. Bir baktım onu da benim alt kidemimde olan genç asistana vermiş bir gün çocuk deli gibi uğraşıyor, arada bana soruyor bu ne şu ne diye. Hoca acil demiş buna, kan ter içinde kaldı bitirdi yazık; diyor ki niye hoca istedi bunu? ben de deyiverdim mi "o İlayda'nın dönem ödeviydi" diye çocuğun suratını görecektiniz. Yazık çok eziyet ediyorlardı ona. Bir gün hoca bizim hepimizi odasına çağırdı, sandalye kalmadı oturacak bu çocuk da oturuyordu hoca "utanmıyormusun oturmaya kıdemlin ayakta iken kalk ordan" bana da otur diyor Ben "estağfurrullah" dedim Hoca "ne estağfurrulahı sen onun kıdemlisisin kalkacak ayağa" diyor herkesin içinde. Ya birlikte yemek yiyoruz dirsek dirseğe çalışıyoruz. Bu döngünün kırılması lazım ama zor çünkü kidemlinin üstünde de kidemli var o da stresli ve ne sinir kalıyor ne bir şey artık bozuluyor insan ve en üste de çıksanız bölüm başkanı da olsanız "ben buraya ne zorluklarla geldim bir başkası benim konumuma öyle kaymak gibi gelmesin" duygusu oluyor çünkü insan yaşadıklarını hazmedemiyor. Ya ben bölümde affedersiniz a. zıma s. çılmış stajyer geliyor saçma sapan bir istekte bulunuyor. Git diyorum "ne yaparsan yap beni bugün rahatsız etme çok işim var" Bozuluyor, bozuldu diye içimden bir de "oh olsun" diyorum. Benim babam vefat etti mezarına gittim baktım arkasındaki mezarda "Dr x y" diye birisini gömmüşler. Al dedim sonunda olacağımız bu başka ne olacak? Mezar taşıma doçent mi yazacaklar profesör mü yazacaklar benim? Babam düz bir lise mezunuydu o da çalıştı ama hiç kimseye üçkağıt yapmadı, kimsenin ayağını kaydırmadı. Hak yemedi. İş yaparken kimsenin kalbini kırmadı. İnsandı. Ben ölünce onun tırnağı olabilir miyim ki? dedim, Mezarıma Dr yazsalar ne olacak prof yazsalar ne olacak. Ben en nihayet "burada geleceğimi görmüyorum" diye istifa ettim. Tabi çok eleştiri aldım çevremden ama sindi kendi hayallerimi yaşıyorum. Küçük bir sahil ilçesine taşındım, . Köy gibi bir yer burası. Burada kendim bağımsız olarak çeviri işleri yapıyorum, çoğunlukla tıbbi çeviriler yapıyorum, yine üniversitedeki başka bölümlerin hocaların veri analizlerini yapıyorum, makalelerini yayına hazırlama işlerini, sunumlarını vb hazırlıyorum. Burada haytapa bağlı bir hayvan derneğimiz var, bir sürü de kedi var, köpek var. Açıktan veterinerlik teknisyenliği bile okumayı düşündüm hayvanlara yardım etmek için. Siz de veterinerlik fakültesinde olduğunuz için hastalarınız da hayvanlardır. Eh onlarla olmak hocaların yanında olmaktan iyidir bence :) bir iyi yanı o. Sizin baktığınız hayvanlar iyileşiyorlar gidiyorlar bari bir cana faydanız oluyor. Bizim o da olmuyordu. Biz araştırma yapacağız verilerimiz yanlış, yöntemimiz yanlış... Söylüyorum, hoca benim önüme de A4 sayfası koyuyor (bunu herkese yapardı bir A4 anısı var herkesin) "buraya 3 tane olumlu cümle yaz mesela bugün hava güzel gibi. sen çok negatifsin" diyor bana. Yahu bilimsel bir çalışma yapmaya çalışıyoruz burada her türlü imkanımız var, emek ve zaman harcıyoruz canımız çıkıyor, bari doğru yapalım da doğru olsun, hayır yeter ki yayın çıksın, ismi yazılsın. Zaten bilim dışında her şey yapıyorduk hocanın evini boyamak, arabasını tamire götürmek ve köpeğini gezdirmek dahil. Peki sizin yayın ve makale yapmanıza izin veriyorlar mı? En doğal hakkımız olmasına rağmen bizim hocalar izin vermiyordu illa kendileri yayinlayacak. Herşeyi biz yapıyorduk ama lütfedip, 4. 5. yazar olarak yazıyorlardı ismimiz eğer canları isterse. Arkadaşın tez makalesinde bile hoca ilk isim olarak kendini yazdırdı ya daha ne söyleyim. Size izin veriyorlarsa toplayın verilerinizi geçirin etik kuruldan ben veri analizlerini ve makaleyi hazırlarım size İngilizce olarak, gönderirsiniz bir kaç yayınınız olur. Bari siz tutunun, siz başarın, sizin gibi insanlığını yitirmemiş insanlar olsun akademik camiada, yoksa başka türlü döngü kırılmaz.

Evet yükü çok çok fazla. Hangisinin işini hangi ara yapacağım diye söyleniyodu o lafı söyledikten sonra. Sonra siniri geçti normal konuşmaya başladı ben bişey demedim ona çok fazla hak veriyorum. En başından beri kürsüde o var, ben gelmeden önce 1.5 sene tekmiş neler çekmiş.. Bu açıdan anlamaya çalışıyorum ama artık sıra sende, tek olup çekmeye mahkumsun anlayışı sezdiriliyor gibi.

Tabi ki arş. gör. dr olduğu için kıdemi olması gerekiyor ancak bizim bu zamana kadar böyle bir muhabbetimiz olmadı. Dr olduktan sonra böyle olunca demek ki işin içine ünvan ve kıdemle ilgili birtakım egolar girebiliyor ve insanlar dönüşebiliyor. Bunun en güzel örneği. Bu arada kendisi uzun süre kalmayacak kürsüde, gitmeyi düşünüyor, nişanlısı başka bir şehirde dr yaptığı için onun yanına gidecek, yavaş yavaş da kürsüden ve klinikten uzaklaşmaya da başladı bu sebeple. Dr. öğr üyesi kadrosunu alamadan da gidebilir yani her halükarda işler bana kalacak gibi gözüküyor. Sanırım o zamanlar geldiğinde bakırköye bi başvuruda bulunabilirim gibi. Bakalım hayırlısı.

teşekkür ederim meslek çok güzel evet ama maalesef zorlaştıran insanlar olmasa :)

Ben de birçok kez istifanın kıyısından döndüm, yapma etme eyleme o kadar emek harcadın başladığın işi yarım bırakma mizansenlerine maruz kalıyorum bunu dile getirdiğimde. Bir de ben bu kadroya hakkımla geldim, ÖYP programıyla, merkezi atamayla ales yds ve agno notumla tercih yaptım ve kazandım, hiç bilmediğim bir şehire batıdan göç ettim, kendi ayaklarımın üstünde duruyorum, burayı tercih etmeden önce cok düşündüm gitsem mi gitmesem mi diye çünkü akademisyenliğin ne kadar zor olabileceğini ben de lisanstayken asistan ablalarımdan hep dinledim, gördüm, zorluklarına şahit oldum. Gitme kararını sancılarla aldım. Ancak hiçbir şey sağlığımızdan önemli değil. Ben de gecen sene yoğun stresten dolayı tiroit problemi geçirdim, henüz doktor teşhisi olmasa da depresyon belirtileri yaşıyorum sanırım. Mizacım değişti. Kitap delisi insandım, kitaplarımın yanından bile geçemiyorum. İlgi duyduğum aktiviteler yitik, gidik. Pamuk şekeri yumuşaklığındayken, sinir katsayısı everestlerde gezen, her şeye tahammülsüz bir insana dönüştüm. Bu şekilde ben doçent olsam kime ne yazar, akıl sağlığı bozukken yayın ve çalışma nasıl yapılır. Benim de sonum antidepresanlar gibi duruyor çünkü bu sorunlar çözülecek gibi durmuyor. Ben bu arada veteriner hekimiyim ve klinik bilimlerdeyim. Burdan istifa edersem doktoram yarıda kalır, başladığım işi bitiremem belki biçoğu insanın gözünde "Şuna bak dayanamadı, gitti, başaramadı" ezikliğini görürürüm ama benim ruh halim kaldıracak gibi değil, herkesin her şeyi aynı oranda kaldırabilme imkanı da yok. Burdan istifa edersem, özel klinik açabilirim çünkü yeterli klinik bilgisine sahibim. Ancak bi yerde konfor alanlarımızı kırmaya da cesaret edemiyoruz. Burda ayın 15inde maaşın düzenli yatıyor neticede kamudasın, geçim derdin, kirayı ödedim ödeyemedim derdin olmuyor. Serbest piyasa riskli ve rakibin çok, işini iyi yaparsan 2-3 senede kazancı çok oluyor ama onun da yıpranması fazla. Avantaj ve dezavantajları iyi tartıp adım atabilmeyi çok istiyorum. Belli bi yaştan sonra özel sektöre adapte olabilmek de zorlaşıyor. Serbest piyasada kendi işin oluyor, patron da sen oluyosun, kendin için çalışıyosun sadece, kazancın da kendine batsan da kendine. Burda şimdiye kadar harcadığım emeğe ben milyarlar kazanmıştım ama o zaman da klinik tecrübem azdı. Hayırlısı bakalım, her şeyden önce bu sorunlarla başa cıkabilmek için ne gerekiyosa adım atmaya hazırım. Yazılanlar ve gelen destek yorumları beni buna sevk etti. Yanıtınız için çok çok teşekkür ederim. Çok iyi moral oldu bana.

Çok güzel yazmışsınız cok tesekkür ederim. Kol kırılınca yen içinde kalıyor maalesef, herkes kendi çektiğini biliyor ve gerçekten ya bunlar napıyor ki işte maaşlarını da alıyorlar bir de hala bıdı bıdı ediyorlar algısı da var toplumda ve yakın çevrede. Başlarken cok fazla hayalim ve isteğim vardı. Kendi mesleğimi yapabileceğim ve bunu bir de bilimsel olarak destekleyip yeni şeyler üreteceğim için. Ancak geldiğimin 1. senesinde burasının ne kadar kötü ve çilekeş bir yer olduğunu deneyimlemeye başladım. 4 senedir burdayım ancak doğru düzgün bir yayınım bile yok. Bunda belki benim de eksikliklerim ve tembelliklerim var ancak mesleğimizle ilgili kongrelere bile götürülmüyoruz. Kürsüde sahiplenilmeyen garip gureba kesim asistanlar. Hocalar o kadar saçma uygulamalar yapıyor ki bizden de bunun arkasında durmamızı istiyorlar. Bir hoca bir hastaya yanlış bir uygulama yaptı ve hayvan 5 gün sonra öldü, bu adam doçent olana kadar yüksekokulda durup kliniğin k'sini uygulamamış bir insan sonra torpille hop gelip kürsüye alınmış ve prof olmuş, iki cümleyi bir araya getiremeyen, kaba saba, görgüsüz bir insanın teki biz de bunlara hocam hocam diyip koltuklarını kabartıyoruz ne yazık. Ben de normalleştirilmesine anlam veremiyorum. Buna da daha ne kadar dayanırım bilmiyorum. Belli bir süre daha bekleyip bu sorunlar çözülmezse ve daha da üstüme gelmeye başlarsa eğer o zaman burasını bitirebilirim gibi duruyor.

Sabredin bitecektir bende gecirdim oyle bi dönem. Bitirdim tezimi savunmam basarili gecti şükür. Ama uzun bi sure akademik hayat istemiyorum gercekten sinirleri bozuluyo insanin aglama krizleri geliyodu. Yani bitecek hocaniz blöf yapiyo sinirlarinizi zorlamanizi istiyo tipki benim hocam.

İlk mesajınızda veteriner hekim olduğunuzu anladım çünkü burada bir arkadaşım var veteriner hekim, doktora yapıyor şu an başına gelenleri anlattı ve ona da çok şaşırmıştım. Türkiye' de genelde doktora çok uzun sürüyor, sizin 1-1.5 senede tezi toparlayıp bitirme şansınız var mı? 4 sene hatrı sayılır bir süre, onun için emeklerinizi boşa çıkarmak istememenizi anlıyorum. Ama insanları boşverin bana da neler diyorlar, üniversitenin ismi bile imza niteliği taşıyor, nankörlük yapıyorsun vs. Özellikle ailem, annem de babam da doktora yapmış insanlar ve onların gözünde doktora yapmadığım sürece eğitimimi tamamlamamış olacağım. Neyseki evlendim ve eşim her kararıma destek oluyor o sebeple şu an adımlarımı daha rahat atıyorum. Hastaya yanlış uygulama yapan hocanızın başına bir şey geldi mi? Hiç sanmıyorum gerçi ama... Gerçekten bazı insanların yatacak yeri yok. G

Acik konusun diger asistanla nobet yapalim. diyin, en guzelini hocanin yanindayim klinik size emanet diyip mesaj atin, engelleniyorsunuz

Önce onla konuşma taraftarıyım. Zaten öncesinde de kürsüdeki bu yoğunluğun bu şekilde gitmeyeceğini, asistan gelmesinin gerekli olduğunu kendi aramızda bahsediyorduk. Ancak işler ne ara bu hale geldi anlayamadım. Onla konuşmadan hocaya gidersem şikayet etmiş gibi olacağım o yüzden öncelikle hedefim primer muhattabıyla çözebilmek sorunu.

Aslında bıraktığınız da yada birakmadiginizda ne gibi sorunlarla karşılaşacağınız bilincindesiniz. oncelikle bu çok güzel. aslinda gönlümden geçen şu ki mücadele edin ve bırakmayın. elbet o tezi bit şekilde vereceksiniz gibi.. ama kar ve zarar olarak düşünün taşının.. ruh sağlığınızın bukadar etkilenmesine çok üzüldüm. ne diyebilirim ki Allah yardımcınız olsun ve size bol sabır versin. hepsi geçecek ve bu günler sizin olgunlaşma adımınız olacak inşallah. sizin bölümümüzden alanınızda uzman olmuş kişilerle istişare edip öyle karar vermenizi öneririm. birde 6 ay gibi bir zaman belirleyin acele etmeyin. baktiniz olmuyor veteriner hekimliği önemli olduğu şehirlerde güzel bir klinik açıp kendi işinizin patronu olun. hakkinizda neyin hayırlı olup olmadığını gerçekten bilemeyiz. hic üzülmeyin canınızı sıkmayın inanın geçecek bu günler. G

Akademik olayları bilmiyorum. Bu durum özel şirkette yaşansaydı, önce asistan olan arkadaşınızla konuşun bu durumdan rahatsız olduğunuzu ve tepkisine bakın derim. Daha sonra ilk yöneticinizle görüşün. Direk dekana gitmeyin. Alacağınız tepkilere göre konuşmaya yön verirsiniz. Öncelikle kimseyi şikayet etmeyin, mutsuzluklarınızı anlatıp çözümü onlara sorun derim.

Yanıtınız için çok teşekkürler. Artık bana hayal olmaktan çıktı işkenceye dönüştü. Sevdiğim bir alanda, ilerde şunu yapacağım idealiyle başladığım bu meslekten soğuyorum. Neşesiz, tahammülsüz, somurtkan bir karaktere dönüşüyorum. Toplu bir şekilde ses çıkarıp hak aramadan bu akademideki sorunlar çözülecek gibi değil, birçoğu da bana dokunmayan yılan bin yaşasın mantığında olduğu için sen çırpınıp durduğunla kalıyorsun. Bu zamana kadar hep kararlı hep ufak tefek sorunlarda ayakta durup yola devam edebilme cesaretinde ve gücünde oldum ama herkesin dayandığı bir noktası var benim de o noktam çok yakın. Artık kaldıramayabilirim sanırım. BAkalım hayat ne gösterir, belki yarın yeniden bir güneş doğar. Teşekkür ederim desteğiniz için, siz de sevgiyle kalın.

Mobing böyle olmaz. Mobinge uğramış biri olarak, mobing öyle bişey ki Allah yaşatmasın... Sizin yaşadığınız kıdemler arası insan ezikleme. Ben ilk ameliyatımda asistan doktorlara neler ediyorlardı. Onlarla sürekli göz göze geliyorduk. Neden tıp alanında bu kadar fazla bunu da anlamış değilim. Tezinizi bitirene kadar sabır edecek gücünüz var mı? Varsa lütfen sabır edin. A Aylakkadin Bahar, bir insanla gelebilir insana Üyelik İptali tek ayak

Sana söyleyebileceğim tek şey yılma olur. Dayan sabret. Çok zor ama sabret

Yaşam şartları hayallerimizi törpülüyor hep. Sünger bobdaki squidword de bir mezarın başında ağlardı çocuklarım izlerken denk gelirdim anlam veremezdim. Sonradan bir yerde okudum hayallerinin mezarıymış orası. Çizgi film sonuçta ama yine hayatın içinden. Kızımı psikiyatriste götürecektim araştırma yaptım tus 1. si bir doktor varmış ona götüreyim dedim. Gerçekten de gözleri parlak parlak bakan, güler yüzlü, konuştuğumda ne demek istediğimi hemen anlayan genç başarılı bir doktor vardı karşımda. Kızımla ilgilendi, beraber resim çizdiler. Kızım da çok sevdi doktor abisini. Muayene sonu normal bir süreç olduğunu söyleyerek bizi bir daha görüşmeye çağırmadı doktor. O yüzden bir daha görüşmedik. 2 yıl sonra oğlumu götürmek istedim. Baktım hemen aynı doktor duruyor mu diye. Yine o doktora randevu aldık aynı yerdeymiş, çok sevinmiştim. Ama girer girmez bir terslik olduğunu anladım. Sevecen doktorumuz gitmiş yerine göz teması bile kurmayan, birkaç kere dediklerimizi tekrar ettiren, muayene süresi bitmesi için dakika sayan bir doktor gelmiş sanki, çökmüş, saçları dökülmüş, gözlerindeki o parlak ışık gitmiş. Ben oğlumu başka doktora da götürürüm sorun değil ama o doktorun haline çok üzüldüm. Ne ümitlerle ne hayallerle zor bir bölümde bu kadar başarılı olup daha sonrasında sistemle, sistemin getirdikleriyle, astlarla üstlerle, hastalarla, belki de zaman zaman dengesiz insanlarla uğraşa uğraşa bu hale gelmişti. Siz başkalarının sizi yıpratmasına izin vermeyin lütfen...

Ben sizi çok iyi anlıyorum çünkü ben de üniversitede araştırma görevlisi iken mobbing yüzünden istifa ettim. Ama siz etmeyin. Elbette bölüm başkanı ile konuşun. Mümkün olduğunca Ben dili ile konuşun, yapıcı olmak için geldiğinizin mesajını verin tavır ve konuşmalarınız ile. Asla başkalarını suçlar şekilde konuşmayın. Bunları zaten siz benim kadar iyi bilirsiniz. Belki bir şeyler değişir ama belki de değişmez değişmezse evet maalesef akedemi böyle. İnsanlar zaten çok sömürüldüklerinden ve çok çile çektiklerinden kendinden sonra gelen kidemsizlere de çektirmek istiyorlar. Ya ben yaşadım bunu bizim bölüme staj için gelenlerle ben ilgileniyordum ve biz o kadar çile çekerken stajyerlerin bu saf salak ve rahat hallerine gıcık oluyordum, ve ben de o bölümde staj yaparken stajerlere kötü davranıldığına sahit olmuştum. Birgün bir baktım ben de stajyere b. k gibi davranıyorum. Kızın kalbini kırdım sonra dedim "ne oluyor? Ben de onlara benzedim". Bizim bölümde mobbing had safhada idi. Sürekli diken üstünde stresli bir haldeydik. sabah 8.30da işbaşında olmamız gerekiyordu bazen bölüm başkanı sabah 7.30da toplantı yapardı. Geç kalana ne biçim laf sayardı. Hakaretler havada uçuşurdu. Bölüm başkanı odasına çağırı diğer asistanı kötülerdi sonra yanından çıkıp o kişiye yine hiçbir şey olmamış gibi gülümserdiniz. Ay bir arkadaşımız evlenmeye nişanlanmaya kalktı ev kredisi çekecek önüne A4 kağuıdı koydu bölüm başkanı yaz bakalım nişanlanmakla ve ev kredisi çekmekle ne kadar yanlış yaptığını düşün yaz kendi kendine oku" dedi. Niye evlenirse o kişi 7 724 bölüm başkanının hizmetinde olmayacak diye. Bizim o asistanın evine dünürler geldi çocuğu gece 2'ye kadar çalıştırdılar proje yetişecek diye evine göndermediler düşünün ailecek damadın ailesine gidiliyor önceden planlanmış yemek için ve damat yok buna rağmen evlenmeyi başardı sonra bir sunumda bilgisayarın ekranında evlilik fotosu var kazara bir ekrana yansıdı bu bölüm başkanı "ne o biz senin karını görmek zorunda mıyız?" dedi herkesin içinde, başka bölümden hocalar ve öğrenciler de vardı sunumda. Yazsam bitmez ya o kadar çok şey var ki. Doktora yapan araştırma görevlisine evini boyattı ya hoca. Yani bizde ilaveten böyle şeyler de vardı. Kidemliler de birbirilerinin kuyusunu kazmaya çalışıyor bize "tarafını seç" diyorlardı oysa biz sadece bilim yapmak istiyoruz ama ne mümkün yalan yanlış datalarla makale çıkartıldığına şahit oldum ya ben daha ne söyleyim. Yaz yaz bitmez ki bu ya. Benim de damarımın basıldığıbirkonu. Konunuzu görünce tutamadım kendimi. Ben bildiğiniz istifa ettim.

Akademisyen olunca konu da makale tadında oluyor sanırım, Okuyan biri özet geçsin pls.

Valla haklısınız ben de istifa etmeden bitirebilirsem eğer veririm herhalde. Konum da o kadar dandik ve içime sinmeyen bir şey oldu ki, bi sıkıntı çıksa benim hoca ne yaparsan yap diyecek modda, öyle bir tıynette çünkü. Allah yardımcımız olsun. Akademi çok zor. Keşke kpss ye girip atansaydım diyorum. Ama emek de harcadım, emeklerini silme, sonunu getir de diyorum. İki ucu şeyli değnek valla.

Akademide Prof doça doç argöre o da öğrenciye sayar :)) öğrenci olarak çok gözlemledik zamanında maalesef. Hocanızı en iyi siz tanırsınız uygun bir zamanında ifade etmeniz gerekir yoksa hiç bir değişiklik olmayacak.

"Birçok şeyi kaldıramıyorum ve bu biraz da benim ses çıkaramamamdan içime atmamdan kaynaklanıyor" Teşhisiniz doğru. Çözüm de bu cümlede saklı. Ses çıkarmanızla belli bir yol alacağinızı düşünüyorum. İlk etapta yukarıya çıkan o kişiyle konuşmanızı tavsiye ederim, haksızlık olduğunu güzel bir dille konuşun. Adaletin olmadığı yerde haksızlıklar görülür şu an içinde bulunduğunuz rahatsızlık bunun göstergesi. Hakkınızı her bir şekilde arayın.

Ben de araştırma görevlisiyim. Biz asistanlar arasında sorun yaşamasak da hocalar ile yaşıyoruz malesef insan yerine, meslektaş yerine konmuyoruz. Neyse ben aklıma gelen her yere şikayet ettim kıyametleri kopardım bir allahın kulu sesimi duymadı. Bilmiyorum ne yapacağız.

Bence ilk önce arkadaşınızla konusup sıkıntılarınızı anlatın, dağ dağa küsmüş dağın haberi olmamıs mevzusuna dönmesin sonra suçlu siz olursunuz

Okuyup vakit ayırıp uzunca yanıt yazdığınız için çok teşekkür ederim. Bu düzenin içinden çıkan, aynı yollardan geçen insanların yorumları çok daha kıymetli oluyor. Ben de uzak ve yakın çevremden insanların asistanlığında neler neler yapmış olduklarını hep duydum, birkaçına şahit de oldum, sorunlarını dinledim. Lisanstayken asistanlık yaparken istifa eden bir arş gör hocamız vardı. O da akademi çok zor, tutunabilmek için sağlam sinir yapınızın olması gerek demişti bize. Asistana çocuğunu okuldan aldıran, haftasonu gezmeye götüren, çocuklarının ödevini yaptıran, kedisini köpeğini yıkatan hocalar ve daha neler neler belki de duymadığımız yaptırılan nice angaryalar da vardır muhakkak. Bizdeki hocalar da asistanken "biz neler neler yaptık sizin çektiğiniz hiçbir şey" diyor, hocalar bunları asistanken kapıda bekletirmiş bir imza için, saatlerce beklermiş asistanken, ben gel dediğimde geleceksin orda otur bekle dermiş, evliyken çocukları varken gecelere kadar çalıştırmışlar aynı şekilde, hepsi çekmiş, belki nispeten bizden daha zor geçmiştir ama yine de bize bu döngünün kırılmadan devam etmesi gerçeğini hazmedemiyorum. Neden peki, niye bu döngü böyle devam edip gidiyor? Neden asistan çekmek zorunda? Mobber olmak iyi bir şey mi, arkandan bolca sövgü ve beddua alıyorsun işte yapma çoluğundan çocuğundan çıkıyor ilerde işte ne gerek var. Keza kürsüdeki bahsettiğim o diğer asistan da bu bir üst cümlede biz çok çektik diyen hocanın öğrencisi, şuan doçent o hoca, diğer asistana da ben gelmeden önce tekken neler yapmış, küfürler, hakaretler, köpek gibi kapımda bekleyeceksin demiş, yüzüne usb fırlatmış başkalarının yanındayken, kürsü siyasi olarak sıkıntılıymış onun zamanında, ona da tarafını seç demişler, üstelik ordaki asistan demiş. Neyseki bana kendisi de sıkıntı çektiğinden asla kötü davranmadı arada bu şekilde çıkışları oldu hep düzelttik yüz yüze gelip konuştuk ancak bu seferkinde kıdemden dolayı ben artık hasta bakmıyorum havası oluştu gibime geldi. O benden daha çok stres altında ona da eminim. Çünkü o erkek asistan ve hocalar bu yüzden ona daha fazla yükleniyorlar. Bana çok iş verilmiyor. Vermek mi istemiyorlar yoksa hep diğer asistana alıştıkları için o alışkanlıkları devam mı ediyor bilemiyorum. Yazı işleri halen daha onda, kürsüdeki en kıdemli hocanın yazı işleri, savunmaları, makaleleleri hep onda. Beni asla çağırmadı yanına, hep ona alışıldığı için. Bu anlamda rahatım ancak iş bölümü olmayışı ve birçok işin onun üzerine yüklenmesi onu da geriyor. Ben kendisine önerdim iş bölümü yapalım yazıları bölüşelim sonuçta ben de asistanım diye. Tamam dedi ancak bunun en son kararının hocalardan geçmesi gerektiği için ve onlar da pek yanaşmadığı için bu konunun üzerinde durmadılar. Eski tas eski hamam devam ediyor. Ben klinik, yoklamalar, malzeme eksikleri, kendi hocamın işleri ile ilgileniyorum şuan. Yazı yazmıyorum, envanter takibi bende değil mesela, üst yazılar, kurul kararları hepsi onda. Geldiğimden beri bölüşülmesine yönelik adım atılmadı ben tavsiye ettim ama hocalar yanaşmadı. Kürsüde bi sıkıntı olduğunda hep diğer asistan çağırılıyor. Bilmiyorum belki de cinsiyetçilik de yapıyorlar. Kafamın basmayacağını düşünüyorlar herhalde. Ama hastaları gönderebiliyorum allaha şükür zekam da var. Hastalar da iyileşiyor. Bu da beni şuanda tatmin eden şey. Makale yayın olarak doğru düzgün hiçbir şey yapılmıyor. O kadar vaka geliyor bi sunum bi bildiri yok. Kongrelere bizi götürmüyorlar. Kürsüde genel olarak asistanı sahiplenme yok. Bi projem bikaç tane de derlemem var o kadar. 4 yılım doldu meslek içi kongrelerde sunumum yok, böyle bir rezalet burası. Daha da anlatsam bitmez. Neler var daha.

Şimdi anladığım kadarı iel doktor musunuz? MD yani? Tıpta asistanlıkta bu yaşadıklarınız az bile. Acayip bir stres ve kıdemli muhabetti olur ve sürekli siz onun da işini yapar ve bir de en ufak şeyde hocaya şikayet edilirsiniz. Şimdi eğer doktor değil sadece akademisyenseniz arkadaşınız artık postdoc olmuş ve dolayısı ile yine sizin konumunuz ondan farklı. Ancak bu onunla konuşarak halledebileceğiniz bir şey. Mobbing derken sizi izole etme, sürekli işle bıktırma değil bu. Siz zaten iki kişisiniz ve diğer kişi tek başına 4 yıl bunu çekmiş sonanda

Aynen ben mobbing yaşadım. İyice araştırın yani. Mobbing böyle değil. Tabi ki bu davranış normal değil ama sizi sistemli olarak izole edip, iş veriminizi azaltacak şekilde psikolojik şiddettir. Klasik tanımını yapmadım ama sizin sadece iş hayatınız değil, çevrenizdeki herkesin iş hayatı size yakın iseler etkilenir. M Minel_ask Previously

Biliyorsunuz, sizin kadar olmasa da o da baskı altında. Yani stresten dolayı öyle ters konuşmuştur diye düşünüyorum.

Ayni ayni Bende hocamin istedigi konuda calistim. Üstelik ne hocamin ne benim bilgim yoktu. Bana kafasına gore analiz methodu soyluyodu olmayinca da beni sucluyodu. Gercekten psikolojisini zorluyo insanin böyle insanlar. Ama sabredin hepsi gececek biraz sabir. Dediginiz gibi verdiginiz bi emek var o yüzden birakmayin..

Sanırım dis hekimisiniz. Hasta bakarken cerrahideki asistanların yaptığı gibi nobetlese yapacaginizi sıra ona geldiğinde hastaya gitmeyeceğinizi söyleyin. O tezini sizden önce bitirmiş olabilir ama kadrosu yükselen kadar yani arş gör olarak kaldığı sürece üzerine düşeni yapmak zorunda. Tabi siz de tez çalışması için hasta bakmaktan uzaklasamaz yükü ona kaydiramazsiniz. Yani özetle hakkınızı arayin sırayla ya da nobetlese hasta bakın geri kalan az ya da cok zamanda herkes kendi tezine ya da makalesine vs baksın.

Dekanımız pasif, iş yapamaz, pısırığın teki, bizim kürsüdeki hocalar onu döver o derece. Ben de edemiyorum zor tutuyorum kendimi ama işte tezle tehdit etme, tezini bitirtmem uslu ol minvalindeki tehditler insanı prangalı köle haline getiriyor.

Çok zor dışı milleti içi beni yakıyor valla. Sabredebilir miyim de daha ne kadar daha sabredebilirim ya da bilmiyorum. Şimdi 4 seneme bakıyorum da bu aşamaya kadar iyi kafayı yemeden dayanabilmişim ama yemeye başlamam da an meselesi.

Iste o yananlardanım onun için sabret diyorum. G

maalesef biraz uzun oldu ama ancak anlatabildim. Keşke makale yazabilseydim ama onu bile öğretmiyorlar

Öncelikle akademisyenlik gerçekten çok yıpratıcı bir süreç çünkü malesef prof olmuş doç. olmuslar ama insanlıkları kendi donemlerindeki yaşadıklarından dolayı bitmiş. sistem çok yanlış bikere. ciddi haksızlıkların olduğu ortam oluyorken üstüne üstlük tıp alanındaki akademisyenligi düşünemiyorum. normal bir akademisyenin yaşadığı zorluğun 4 katı zor olduğunu düşünüyorum. Allah yardımcınız olsun. insallah ruh sağlığınızı kaybetmeden hayırlısıyla bu zorlukları aşarsınız. bana kalırsa ustlerle konuşmaktan ziyade diğer asistan arkadaşınızla konuşmalısınız ve bu durumu kendisine anlatmalı ve bir çözüm yolu sunmasını isteyin. bu arkadaşınız sonucta bu süreçte sizi çok incitmemis. son olayda ise artık basireti bağlanmış. kendisi ile iş bölümü yapmayı teklif edin ve yaşadığınız sürecin haksızlık olduğunu anlatın. sizi fircaladiginda keşke güçsüz durmasaydiniz. lutfen dışa açık olun ve anlamasalar dahi kendinizi, bulunduğunuz durumu izah edin. şunuda belirtmek isterim ki arkadaşınız sadece kendine çalışıyor ama siz resmen kliniği ayakta tutuyor topluma çalışıyorsunuz. sizin zahmetiniz daha kutsal. siz resmen pratik kazanıyorsunuz, sakın boşu boşuna orada durdugunuzu düşünmeyin. arkaasiniz yemek tariflerini ezberleyip teknik çalışırken siz işin mutfagina girip yemek yapıyorsunuz. isinizi sevmeye calisin. ilerde çok değerli bir akademisyen olduğunuzda sizde üstler gibi davranmayın. birde tavsiyem baktınız asistan arkadaşınızla uzlaşamazsanız ustlerle görüşmeyi ozamn düşünün derim

Bizde de veri çalarak yayın çıkaranlar var ve bu insanlara nasıl ses çıkartılmıyor aklım almıyor. Benim hocam derleme proje yapalım diyor zaten şuan mevcut olanlar da onun beni itelemesiyle çıkan şeyler. Ben de istiyorum ancak gün o kadar yoğun geçiyor ve öyle yoruluyoruz ki yayın için makale için derman kalmıyor cidden eve gidince pertim çıkıyor hiçbir şeye bakamıyorum tezi nasıl yazacağım o da meçhul. Hoca derleme verdi 15 günde yarısına geldim, diğer yarısı kaldı 1 aydır yazamıyorum ölü toprağı gibi bir şey var üstümde. Nasıl başarılıyor, doçentlik falan nasıl alınıyor ben gerçekten o aşamaya bileğinin hakkıyla ve o zorlukları çekerek gelmiş insanlara büyük hayranlık duyuyorum ve önlerinde eğiliyorum. Akademi bitmek bilmeyen bir mesai. Ben de insanın hak hukuk ve vicdan değerlerini kaybettikten sonra aldığı ünvanların afaki şeyler olduğu kanaatindeyim. Bence insan olarak kalabilmek, insanların ayağını kaydırmamak, dürüst ve adil bir insan olabilmek her şeyden daha da önemli. Biz ve sizler gibi doğru kalabilmiş insanlar işte tüm bu bezdirilerden dolayı bu yolda kayıp gidiyor. Biz aslında birkaç kere hocaların birisine bir vaka sunumu götürdük her şeyiyle a'dan z'ye tüm verilerini, tartışma sonucunu falan her şeyini derledik düzenledik de götürdük, çok da orjinal bir şeydi, hoca aldı eline şöyle bi evirdi çevirdi yarım ağız hımm bu biraz olgunlaşsın dursun şu köşede bi 20 gün sonra bakarız buna, şuan gerek yok yeaa gibisinden bir şey söyledi. Bizim de o zamandan sonra isteğimiz şevkimiz kaçtı hiçbir şey yapmadık çünkü birisi destek olacak ki biz yol yordam öğrenip adım atabilelim, hiç oralı olmadı. Ancak kendisi kongreler için dışarıya çıkıp gizli gizli bir sürü vaka toplayıp sundu, sunuyor da. Benim kendi hocam da şunu çevir getir seni de yazacağım dediği şeylere yazmadı, emek hırsızları hepsi. Benim de şevkim, isteğim kaçtı ancak biliyorum ki bana lazım olan baktığım hasta sayısı değil doçentlik için gerekli olan yayın, makale, sunu, poster. Yani kısacası burası kokuşmuş, ölmüş bitmiş bir yer. Dr unvanımı alabilirsem bu süreçte yılmadan, gidip dışardan kendim yayınlarımı vs yapıp başvurabilirim diye düşünüyorum. İstifa edip ben de böyle ülkenin baska bir şehrine taşınıp orda yeni bir düzen kurmayı istiyorum, suan hayatımda kimse de yok, olamıyor da onda da bi garabet var, herkesi kırıp dökmeye başladım, iletişimi tak diye kesiyorum psikolojim alt üst oldu ancak buna izin vermemem gerektiğinin de farkındayım, izole olmamalıyım. Velhasıl cok yazasım var da boğmak da istemiyorum. Öneriniz için çok teşekkür ederim çok incesiniz cidden bu dediğinizi yapmaya çalışacağım eğer bu süreçte bir şeyler çıkarabilirsem sizle iletişime geçerim:) bu yoldan geçmiş birisi olarak yaşadıklarınızı paylaşmanız bile beni biraz olsun rahatlatmaya yetti, konuyu ilk açtığımdaki ruh halim biraz daha ılımanlaşmış durumda. Ben de bu vakte kadar harcamış olduğum emekleri silip atmak istemiyorum yüzdüm yüzdüm kuyruğuna geldim belki çok az daha sabretmem gerekiyor ama bu süreçte psikolojim kaldırmazsa istifa edip dışardan da bitirebilirim diye düşünüyorum yani maaş almadan bifiil arş gör olmadan. Bakalım hayat ne gösterecek.

yüksek lisans yaparken ben de gördüm gerçekten, bir ayrımcılık oluyor.

Bu tür durumlarda iş bolumbaskaninda bitiyor aslinda. Oyle baskanlar var ki cok iyi idare ediyor. Hocalara bile uzerlerine dusenleri yaptiran var. Bazilari da bu sekilde vurun abaliya yapiyor. Benim de akademide 4. yilim. Mobingin alasini gördüm bir ara. Sizinki pek mobing degil. Gorev dagilimindaki adaletsizlik. Bölüm baskani ile konusup nobet olayini soyleyin. En azindan haftada 3 gun ben 2 gun o klinikte olsun diyin. 2 gun hocanizla calisabilirsiniz. Dr oldu diye bunu yapmaya hakki yok. Aras. gor. dr olan cok arkadasim var ama hala angarya isleri de yapiyorlar. Alanlar farkli tabi ama olsun.

Ben anladım Bölüm başkanına değil, direk dekana söyleyin bence. Umursamamaya kalkmasın. Diğer asistanla araları iyi olabilir bence. Ben haksızlığa tahammül edemezdim.

Yaa ne kadar güzel bi mesleğiniz var söylemeden geçemicem

Yanıtınız için çok teşekkürler, gerçekten yorumları okudukça biraz daha rahatladım. Maalesef akademisyenlik çok yıpratıyor, herkes yıprandığı için de hoca olunca yine aynısını yapmaya devam ediyor bu düzen bu şekilde kurulmuş. Ben böyle olmayacağım dedikçe dönüşmeye başladığını, karakterinden tavizler verdiğini görüyorsun. Daha önce hiç bu şekilde sorun yaşamadığımız için artık son zamanlarda bu durumlar batmaya başladı, bir de bu son olay bende iyice yeter artık saçı başı dağıtcam modu yarattı. Normalde birbirimizi idare edip, onun işi olduğunda ben hep idare edip, uyum sağlayan tarafta oldum. O da benim işim olduğunda anlayışlıydı, gidemezsin, nerdesin gel hasta bak gibi çıkışlarda asla bulunmadı çünkü bunu yapanlar da var. Sorun şu sanırım ki dr ünvanını aldığı için biraz değişmeye başladı ve bunun da ilk örneğini bu olayda görmüş olduk. Ast-üst ilişkisine başlayabilirim havasına girdi. Bu zamana kadar öyle değilken şimdi bu şekilde değişmesi garip.

1.5 senede bitme şansı evet var, hoca bir an önce yap bitir taraftarında olan bir hoca ancak işte dengesizlikleri çok, saçma sapan bir insan karakter olarak, benim çalışmama başlayıp verileri almam şuanda 8 ay gibi bir süre, o süreçte yazmaya da başlarsam eğer 1.5 seneden önce de bitebilir. Bizimkiler de beni buraya gelmem konusunda teşvik ettiler, buraya gelmeden önce özel sektörde çalışıyordum yok hayatının sonuna kadar özel sektörde çalışamazsın özelin geleceği yok, akademide yükselirsin, iş garantin var atılma yok bıdı bıdı, sanki bırakıp gitsem onların emeklerini de boşa çıkarmış gibi olacağım diye hissediyorum ama neticede benim hayatım onlar ne çektiğimi bilmiyorlar detay vermiyorum. Hocaya hiçbir şey olmadı, onlara hiçbir şey olmuyor, genelde hastaları biz gönderdiğimiz için sorumluluğun çoğu bizde böyle nadir zamanlarda gelip nöbetlerine arada katılıyorlar saolsunlar. O ölen hastanın sahibi çok müşkül durumda olan maddi zorluk çeken bir insandı, bir ineği vardı ailesini geçindiren ve o geçim kaynağını kaybetmişti yanlış uygulamayla ben çok üzülmüştüm. Hocaya itiraz da edemedik, git bunu yap diyip kestirip atınca elin mahkum kalıyosun. Tartışamıyosun da cünkü yeterli bilgileri yok, sen biraz detaylı bir şeyler anlatmaya başlayınca yok yeaaa olur mu o hastalık olmaz saçmalama moduna geçiyorlar. Delirmemek için kendimizi zor tutuyoruz.

Böyle giderse kendi tezinle vs ilgilenemeyeceğin için hoca olman çok geç olacak. Bende akademisyenim yaptığım angaryalardan doktorama zaman ayıramıyorum ama ben bizim kürsüde tek asistanım o yüzden yapabileceğim bir sey yok. Bence bölüm başkanı ile konuşup derdinizi anlatmalısınız yoksa psikolojiniz bozulacak belli ki.

Oncelikle sizi cok iyi anladigimi belirtmek istiyorum ve ilk tavsiyem= Lutfen kimseyi duymayin. Sizin gectiginiz yollardan gecmeyen herkes size sabret diyecek. Bu ister istemez kendinize baski yapmanizi saglayacak. Kimseyi duymayin, en onemlisi bu. Ben Turkiye'deyken arastirma gorevlisiydim hem de en iyi universitelerden birinde. Cok zorluk cektim. Doktora icin yurtdisina ciktim ve sonuc: Akademik hayat dunyanin her yerinde ayni! Burada da ilk sene cok ciddi bir mobbing yasadim. Beraber calistigim post doc bir narsistti ve bana gaslighting yapiyordu. Tukendim, panik atak gecirdim 2 hafta evde kaldim raporlu. Sonrasinda calisma alanimi ve enstitumu degistirdim. Su an psikolojik baski gormuyorum ama operasyonel anlamda sorunlar yasiyorum. Teknisyenlerin yapmasi gereken isleri yapmam beklendigi icin kendi islerime vakit ayiramiyorum bazen. Bunu konustum hocamla bir kismini duzenledik ama sonra yine bozulmaya baslandi cunku yeterli isgucu yok. Doktora ogrencisi olunca teknisyen alip para vermek yerine burslu para vermedigi ogrencilerle yola devam etmek istiyorlar. Bu bahsettigim olay dunya siralamasinda ilk 20'de olan bir universitede gerceklesiyor, varin siz dusunun. Sonuc olarak ben akademiden nefret ettim, sogudum. Alanimi seviyorum ve bir is teklifi aldim, doktorayi birakma karar asamasindayim. Herkesin sorun yasamasi benim bunu normallestirecegim anlamina hic gelmiyor. Bu ogrenilmis caresizligi hic anlamiyorum. Size birakin ya da birakmayin diyemem ama lutfen kendiniz icin en dogru karari verin. En dogru karar, en mutlu oldugunuz karar. Gun sonunda hicbir statu veya unvan sizinle eve gelmiyor, herkes gibi kendinizle kaliyorsunuz.

İş yükü konu sahibindeymiş. Diğer arkadaşın işleri de konu sahibine yüklenmiş. Mobbing olduğunu düşünüyor. Ne yapayım diyor?

Elimden ne geliyorsa fazlasıyla yapmaya çalışacağım. İnsanın o gözündeki ışığın sönmesi ve şevkini yitirmesi kadar kötü bir şey yok şu hayatta. Hepimiz insan evladıyız, hepimiz birer anne baba evladı, anlayamıyorum bu sömürü, mobbing, yıldırma ve baskı politikalarının sebebini. İnsanın insana yaptığı zulmün haddi hesabı yok artık. Psikolojik zulüm fizikselinden bile daha ağır cidden. Umarım gözlerimden daha fazla ışık gitmeden bu durumu bir sona kavuşturacağım. Kendime belli bir süre verip düşünüp eğer işler tahminimden de daha ağırlaşmaya başlarsa o zaman konfor alanımdan çıkmalıyım diyeceğim.

Evet çok haklısınız, psikolojim bozulma yoluna girmiş durumda zaten psikiyatrik destek almayı da düşünüyorum. Çünkü bazı şeylerin içinden ne kadar çırpınsanız da çıkmaya kendiniz tek başına muktedir olamıyorsunuz, tıkanıyorsunuz. Ya sorunlar çözülecek ve akademide kalacağım, ya sorunlar çözülmeyecek ancak antidepresanlarla devam edeceğim ya da istifa edip konfor alanımdan çıkıp bambaşka bir hayata yelken açacağım biraz risk alacağım. Tez aşamasındayım ve deneysel çalışmam başlayacak, nasıl yapacağım kara kara düşünüyorum. Hoca arkamda değil, her şeyi bana salmış durumda. Bir sorun çıksa sen yaparsın ya da sen istedin bu çalışmayı sen düzelt modunda. ANgaryaların haddi hesabı yok. Bir de klinik sorunları. Bana bakırköy gözüküyor gibi. Bölüm başkanına da daha once ufak tefek sorunlarımızı dile getirdiğimiz halde tamam halledeceğim diyip pek umursamadı ama bu tarz bir sömürüye belki duyarsız kalmaz umuduyla söyleyedebilirim bilemiyorum tam olarak.

Şimdi, oncelikle bu mobbing degil iş planlamasi ile ilgili bir darbogaz. Çozmek icin genelde akademik kurul ya da bolum kurulu toplantisinda gundeme getirebilirsiniz. Bu sayede hocalarin da durumdan haberi olacaktir. Yeni asistan gelmez ama belki planlama duzeltilir. Ikinci olarak "cicegi burnunda" dr. arkadasimizin "havasi" kimedir? Hala kadro unvani asistan olup, ogretim uyesi olarak atanmamis oldugunu unutmasa mi acaba? Saygilar ve kolayliklar Cledyana

Ogretim uyesiyim. Tip fakultesinde olmadigim icin oradaki isleyisi tam bilmiyorum. Belki bolum baskanin ya da dekanin kim vicdanli ise su yasadiklarini onunla konusabilirsin. Sorun cozulur mu dersen ben pek sanmiyorum. Yine de sansini dene derim.

Sakın tartışma ve şikayet moduna girmeyin. Hafif tatlı sert, öneride bulunur gibi konuşabilirsiniz. Hocalar hep kendini düşünür ve siz yine ikiniz yalnız kalacaksınız.

Yanıtınız için teşekkür ederim. MD değilim, veteriner hekimiyim ve klinik bilimler bölümündeyiz, hasta yoğunluğumuz da tıptakiyle yarışır seviyede, akademisyenim henüz ve tez aşamama geçtim ancak o diğer asistan da 4. yılındayken bu şekildeydi hep yukarda hep hocaların yanında biz hep aşağıdaydık, ben seminerimi ve yeterliliğimi güç bela halledebildim çünkü hocamın yanına gidemiyodum doğru düzgün. Post-doc olduğu doğru ama bizim aramızda hiç bu şekilde konum, ast-üst ilişkisi olmadığı için o da nasıl olsa sepulik var halletsin işleri mantığında şu anda, kınadığı ve benzemeyi istemediği insanlar gibi davranmaya başladı. Kıdem, 2 ayda karakteri mi değiştirdi ben anlamayadım? Ben de zaten şuan çekiyorum ama onun işlerini rahatça halledebilme hakkı varken beni niye amele gibi görüyorlar ben anlayamadım.

Ancak sizin yasadiginiz pek mobbing degil. Onu da belirtiyim. Mobbing sistemli bezdiri cunku.

Sizi anlıyorum.. akademisyenlik süresince yüzüp yüzüp kuyruğunda bırakan kimseleri duydum.. tip alanında değil yalnız. hocasinin zulmünden ruh sagligini kaybedip depresyon tedavisi alani da duydum. en yakın arkadaşım akademisyen ve yıllardır bu mobbing ve haksızlıklara maruz kalıp neredeyse göğsünde kitle çıktı ameliyat oldu ve kansermi diye çok korktuk. neler yaşadı hassas duygusal iyi kalpli bir insandı, büyük buyuk insanların küçülmesine anlam veremiyordu. cok yıkıldı bırakmadı. şuanda tezini başarıyla verdi ama öğretim görevlisi oldu ama bu seferde başka üniversiteye sürdüler diyebilirim. davayı kazandı hala universite yönetimi umursamıyor. akademisyenligin zorluğunu oradan biliyorum. hala cektiriyorlar yani. universite yönetimini dava etti diye örümcekli pis kıyıda köşede kalmış bir odayı verdiler. odasini mis gibi yaptı ama hala yılmadı başaracağım diyor yaş geldi 35. yar. doç. olmak için gayret ediyor. olurda. ama yaşadığı zorlukları düşününce kendisine kıyamıyorum. keske öğretmenlik onu tatmin etseydi diyroum ama etmezdi biliyorum. size şunu sormak istiyorum. siz bu akademisyenligi bırakırsanız ne olur? Yani tus sınavına girip uzmanliginiz varmı? Kusura bakmayın çok anlamıyorum. yani pratisyen hekim olarak mı devam edeceksiniz o kısmı tam bilmiyorum. bide 4 yıldır kliniktesiniz madem tez, sunum v. s vermek için kaç yıl gerekli? Sizin şuanda hakikaten teziniz üzerine gayret ediyor olmanız gerekirdi. bence burada sizin hocanizda çok hatalı. acaba diğer arkadaş unvanını alınca mi size geçecek bilemedim? Bıraktığınız da herşey daha güzel olucaksa sizin sağlığınız herşeyden önemli diyorum

Konum itibariyle hiçbir bilgim yok. Sadece bir örnek vereyim bir üniversite öğrencisi olarak. Bizim üniversitede akts düşük olduğu için okulumuz uzuyordu. bir arkadaşımla beraber geçen sene 1 ay boyunca rektör, rektör yardımcısı, dekan, dekan yardımcısı, öğrenci işleri başkanı vs sürekli ziyaret edip akts nin yükseltilmesi için çabaladık. Bu sene akts yükseltildi ve biz okul uzamadan mezun olabiliyoruz. Özetle demek istediğim biz 2 öğrenci bu değişikliği sağladık. Siz de pes etmeyin. Hocalarla vd yetkililerle görüşün, elinizden geleni yapın.

Evet görüşler hep bu yönde önce diğer asistanla konuşmam gerektiğine dair sanırım ben de o şekilde yapacağım. Ben de biraz daha çok yırtık olabilmeliyim ancak mizacım da çok uysal ve her şeye he diyebilen bir mizac, bunu yıllardır yenebilmek için verdiğim mücadelelerin haddi hesabı yok cunku en ufak bir haksızlıkta kafasına en cok vurulan bu tipler oluyor. Kendimle ilgili bu özelliği törpüleyip aşabilirsem daha iyi olabilir.

ben de uzun yazıları okumayı hiç sevmem ama bunu sonuna kadar okudum. İnanın özet geçilecek bir konu değil, konu sahibi yine özet geçmiş bence. Ah bu akademideki sorunlar, anlatılamaz yaşanır... G

Zor gerçekten. Ama yılmayın. Yüzüp yüzüp kuyruğuna gelmişiniz. Sonra yayınlarla mutlaka yükseltin kendinizi. Başaracağınıza inanıyorum. Bana istediğiniz zaman özelden yazabilirsiniz.

çok doğru hocalara bir şey olmuyor olan asistanlara oluyor, onlara davul zurna saz, bir kulağından giriyor diğerinden çıkıyor. Sınav mı var asistan düşünecek, her işlerini asistan halledecek. Üstüne bir de yorulacak, tez yazacak. Bizim aramızda da asla kötü olaylar olmadı, yaşanmadı, hep birbirimizi idare ettik, ancak şimdi böyle olması düşündürücü. Yine de konuşarak çözülmesi gereken durumlar.

Merhaba sevgili KK üyeleri, buraya üyeliğim yeni olmakla birlikte KK'de en cok takip ettiğim bölümlerden birisi BDV. Buraya yazacağım aklıma gelmezdi ancak beni çok bunaltan ve sıkan, saç baş yoldurma raddesine getirten durumlar mevcut. Ben de artık yazmayı ve paylaşmayı istedim. Konu, detayları fazla olduğu için uzun olabilir şimdiden gözlerinizden özür diliyorum ancak sonuna kadar okursanız gerçekten çok müteşekkir olacağım. Fikirlerinize, objektif görüşlerinize, böyle bir durumu yaşamış olanlar varsa deneyimlerine ve yönlendirmelerine, hatta ve hatta eleştirilerinize cok ihtiyacım var. Başlıktan da anlaşılacağı üzere ben bir üniversitede araştırma görevlisi olarak çalışmaktayım. Bölümümüz çok yoğun bir bölüm, akademide olanlar bilir kürsü işleri, hocaların kaprisleri, angarya işler bir de üstüne kendi tez işleriniz zaten zor olan bu mesleği iyice zorlaştırıyor. Bunların haricinde bizim bölümümüz kamu hizmeti veren bir bölüm. Hasta muayene ediyoruz, hasta bakıp tanı koyup hastaları gönderiyoruz ve yoğun da oluyor çoğunlukla klinikten kürsüye çıkamıyoruz bile. Bölümde iki asistanız. Diğer asistan benden 4 yıl daha kıdemli benim de 4. yılım kürsüde, yani yeni sayılmam. Aramızda diğer asistanla bu zamana kadar asla ast-üst ilişkisi olmadı, o beni asla ezmedi ben de hiçbir zaman ben yeni geldim şöyle yapiyim, kafama göre hasta bakiyim bakmiyim demedim görev bilincimde olarak hep özverili çalıştım kimseye bir saygısızlığım dahi olmadı. Birbirimizi idare ettik, o aşağıdayken de ben çıktım hocanın yanına ama benim çıkmam daha nadir oldu hep o gitti yukarıya. Kürsüde kıdemi fazla olduğu için hocalar hep o diğer asistana alışmış, tüm yazı işleri, ders ücreti hesaplamaları, hocaların kendi bireysel işleri dahi onda, tabi aynı zamanda hastaya da iniyor . Bu zamana kadar hiçbir sıkıntımız olmadı, kendisi 2 ay önce de doktorasını bitirdi Dr ünvanını aldı. Şuan arş. gör. dr. Son 1 aydır klinikte ben tek çalışıyorum. Çok yoğun oluyor hastalar ve tek başıma zorlanıyorum. Kürsü asistan talebinde bulunmasına rağmen dekanlık yönetimi vermemekte ısrar ediyor kürsüyü iki asistan kaldıramıyor. Bizim iş yükümüz çok ağır ve işler de yetişmiyor. Kürsüde iş bölümü de adil bir şekilde dağıtılmış değil hep üstünkörü kimse umursamıyor nasıl olsa asistanlar koşturuyor diye, diğer asistan yukarda kürsü işleri haricinde kendi hocasıyla yayın, makale tarzı işleri yapabiliyor. Hiçbir hoca da demiyor işleri bölüştürelim şu yazı olduğunda sen yap şu yazı olduğunda diğeri yapsın diye. Onlar da zaten kliniğe doğru düzgün gelmiyorlar bile, onların bakması gereken hastaları bile biz bakıp gönderiyoruz. Ancak bu son zamanlarda ben aşağıda hasta bakmaktan kendi işlerime, kendi işlerimi geçtim hocam beni çağırdığında onun yanına gidemiyorum, gidemeyince de niye gelmiyosun diye hoca bana kızıyor aşağıda can çekiştiğimi bilmemezliğe vuruyor. Bu da klasik bir yıldırma ve mobbing politikası. Klinik bana kalmış durumda. Benim de kendi işlerim var, teze başlayacağım, hocanın yanına gideceğim ama gidemiyorum. Diğer asistanın tuzu kuru hocanın da yanından ayrılmıyor, kürsü işleri adil dağıtılmadığı ve hiçbir hoca da bunu değiştirmek istemediği için böyle gelmiş böyle gidiyor. Ben yine yoklama, basit yazılar gibi şeyleri yapıyorum en fazlası da kliniği çekip ceviriyorum ama o kendi işi için hocanın yanında oturabiliyorsa ben neden klinikte tek kalıyorum? Nasıl olsa kürsü işleri bende, yazı yazıyorum vs düşüncesinde hoca kendi işi için çağırmış olsa bile yanında rahatça çalışabiliyor benim hocayla işim var mı yok mu nasıl olsa aşağıdayım hiç umrunda olmuyor, bana yanına gideceğini aşağıya kliniğe inemeyeceğini söylemiyor, haber vermiyor nasıl olsa ben hastaya ineceğim bunu biliyor. Ama benim hocam beni çağırdığında ben gitmek için o asistana haber vermem gerekiyor niye cunku sabahtan giriyor hocasının yanına akşama kadar çalışıyorlar. Ben klinikten çıksam aşağıda hastaya kimse bakamıcak cunku. Bugün de hasta gelmiş, aşağıdan vezneden bize mesaj atıyorlar biz de çok geciktirmeden iniyoruz ancak bugünkü hasta bilgisi mesajı geç gelmiş hasta da 30 dakkadır beklemiş burda bizim bir suçumuz da yok hasta yukarıya hocanın yanına çıkmış velhasıl uzatmayayım kürsü başkanı hoca, aşağıda hasta var gitsenize demiş diğer asistana. O inmiş sonra ben indim. Bana sinirlenerek " Sepulik hanım sen neden aşağıya hastaya inmiyosun" dedi ve ben şok oldum. Hoca ona kızmış o da bana kızıyor ki bu zamana kadar hiç böyle bir tavırda olmadı asla. Bana mesaj geç geldi diye ve kendisi de işini bırakıp aşağı indi diye fırçayı bana kaydı ki 1 aydır aşağıda ben çalışıp herkesi ben idare ediyorum. Ben de işimi bırakarak aşağı iniyorum. Bu arada yine hasta bakan bir diğer kürsünün de şuan 2 asistanı var ancak onlar kendi aralarında nöbet yapmışlar senelerdir o şekilde, onlarda da kıdemli olan daha eski olan var, hocalar bunu kabul etmiş vaziyette, yazı işleri vs her şey adil paylaşılmış, bir kişi bir hafta nöbetçiyse diğeri boş ve kürsüdeki işleri ve kendi işlerini hallediyor. Bizde herkes her şeye yetişmeye çalışıyor. Görev dağılımı yok, sınavlara 4 seferdir diğer asistan gitti ben hep klinikteydim. Ben de arş görevlisiyim ben de kürsüdeyim ben neden gidemiyorum mesela? Fazla uzadı ve fazla detay verdim konuyu hiçbir açık kapı bırakmadan anlatmak adına, sadede gelecek olursam sizce bu duruma yani klinikte sürekli aralıksız benim çalışıyor olup, diğer asistanın sırf kıdeminden dolayı ya da kürsü işlerinin tamamını o yapıyor diye her şeyin bana yüklenmesine susmalı mıyım, aşağıdan çıkamayıp, görev dağılımı yapılmadığı için adaletsiz ve haksız bir iş bölümünden dolayı bunlara katlanmalı mıyım? Bu durum haksızlık mı yoksa herkes asistanken bu şekilde çile çekiyor boşver geç demem gereken bir durum mu çünkü bu anlayış hocalarda hep var, biz çektik biz zorlandık siz de çekeceksiniz diye. Bu işin doğası böyle, zor ve çilekeş, ancak bu yapılan sömürme değil de ne? Bu haksızlıkları dile getirirken sen asistansın sus otur denmemesi için saygısızlık yapmamak adına bu ince çizgiyi nasıl ayarlamalıyım? Bölüm başkanı ile konuşmayı düşünüyorum ancak sert yapıda bir insan ben de pasif kalmaktan ve kendimi yeterince ifade edemeyip yanlış anlaşılmaktan çekiniyorum. Siz olsaydınız ne yapardınız? Nasıl bir yol izlerdiniz? Bu durum bana normal gelmiyor ancak kimse ses çıkarmayıp mobbingi normalleştirdiği ve "biz de çok ezildik" dediği için bizden de bu düzene uyum sağlamamız isteniyor, bu nasıl olsa ses etmiyor diyerek eşeğe vurulan semer misali, semer vuranımız çok oluyor. Sizden alacağım objektif yorumlara göre adım atacağım çünkü cidden artık cok bunalmaya başladım. İşime gitmek, mesleğimi yapmayı istemeyecek konuma geldim. Birçok şeyi kaldıramıyorum ve bu biraz da benim ses çıkaramamamdan içime atmamdan kaynaklanıyor bu da ayrı bir konu, özetle bu sorunları aşamazsam istifa etmeyi bile düşünüyorum. Kısacası yılmak üzereyim. İşin içinden çıkamıyorum. Şimdiden okuduğunuz için ve görüşleriniz için teşekkür ediyorum.

Merhaba, tıp fakültelerindeki bu anlamsız ezme olayını bir türlü aklım ermiyor. Belki camia dışındayım o yüzden. Ama dışarıdan bakınca ben çok çektim benden sonra gelenler çekmesin diye düşünmek gerekmez mi? Ben olsam öyle yapardım. Birçok asistan sizin durumunuzda bunu farklı yerlerde birçok kez okudum. Süreci değiştirecek birşeyler yapmak gerekiyor ama bu kadar yerde sorun yaşanırken düzeltilmesi gereken nedir onu da bilmiyorum. Ben de diğerleri gibi önce iş arkadaşlarınızla anlaşma yoluna girmenizi önerecektim. Baktınız ki olmuyor o zaman bildirirsiniz üstlerinize. Dişli olmak, aşırı değil ama kararlı adımlarla hep aynı şeyi beklemek istediğinden vazgeçmemek sizi sonuca ulaştırır diye düşünüyorum. Umarım hayallerinizi gerçekleştirirsiniz. Sevgiyle kalın