Defalarca kez denedim inanın. Ya ağlamaya başlar ya duygu sömürüsü yapar bir şekilde haklı çıkar ve "allahım ne kötü bir evladım ben annemi üzdüm"moduna geçmemi sağlar. Bu hep böyle oldu

Bence psikolojik desteği anneniz almalı. Bu tavırların kökeninde mutlaka bazı travmalar olmalı.. Siz psikolojik destek alarak belki onu affetmeyi öğrenebilirsiniz ancak.. Annenizin yaptıkları o yaşta bir çocuk için çok travmatik olabilir.. Ancak affederseniz huzura erersiniz..

Birlikte iyi hissetmek adlı kitabı okumalısın..

Gorusmeyın

Merhaba hanımlar, öncelikle benim konum çok drmatize aman aman kötü bir konu değil bu yüzden "amaaan bu mu yani insanlar neler yaşıyor" diyecekler okumasa da olur. Benim sıkıntım annem. Çok baskın karakterli, baskıcı, dediğim dedik bir kadın. Çocukluğumda bana psikolojik şiddetin alasını yaşatmıştır. Asla hata kabul etmeyen empati yapmayan bir yapıya sahip. Mesela ortaokulda çantamda teoman posteri bulup "başıma O mu olacaksın bu elin adamının resmini neden taşıyorsun"diye bas bas bağırabilen, yine ortaokulda sokakta erkek sınıf arkadaşım selam verdi diye 3 gün azarlayan, erkek arkadaşım olduğunu öğrendiğinde yaşım 15ti beni bekaret testine götürmeye kalkan bir kadın. Koca kadın oldum evlendim ama hala bazen yaptığı şeyler aklıma geliyor ve boğazım düğümleniyor. Evet çok daha kötü evladına bakmayan anneler var farkındayım. Ama bir çocuk sevgiye de ihtiyaç duyuyor merhamet istiyor. Ben babamı çook küçük yaşta kaybettim ama hiç baba özlemi çekmiyorum hayatta olduğu halde anne özlemi çekiyorum. Memlekete baya uzaktayız eşimle. Tatillerde gittğimizde 3 gün iyi 4. gün başlıyor ya o kadar yol gelmişim istiyorum ki gözüme baksın hayır eleştiriyor iğneliyor alınıyor illaki bişey buluyor. Evimdeyken gün aşırı arayıp ne pişireceğimi soruyor ve tarif vermeye başlıyor. "Kocanla iyi geçin bak" diye direktif veriyor "biz iyiyiz anne" dediğimde "yapıyorsundur sen bişeyler" diyor mesela. Bunlar artık en hafifleri siz düşünün. Evet onu seviyorum anne hakkı denen şeyin farkındayım. Ama ondan nefret etmekten korkuyorum. Bunun için psikolojik destek almalı mıyım yoksa bu çok şımarık bi hareket mi olur bilmiyorum.

Sen kendini bırak annenin desteğe ihtiyacı var Hemde acil olarak

Denemeden bilemezsiniz. En kötü alacağınız cevap bu olur. Onu yargılamadan, yaptıklarının sizi korumaya çalışmak olduğunu anladığınızı vurgulayarak konuşursanız kendisini savunmak zorunda kalmaz. Nasıl sevilmek istediğinizi tarif edin, şefkatine ihtiyacınız olduğunu söyleyin belki anlar sizi. O Oydar Yer

Evet onu anlamaya çalışıyorum empati yapıyorum zaten şimdiye kadar hala onu sevmemin sebebi bu ama bir yere kadar biyerden sonra bazı şeyleri hazmedemiyorum. S sahraikebir

Hissettiklerini annene söyle

Doğurmakla anne olunmuyor. Siz şanslısınız bence, durumdan olumsuz etkilenmemişsiniz ki hala nefret etmemişsiniz. Maalesef ki anneniz nefret edilebilecek bir kadın. Evlatlar sadece sevgi ve şefkate ihtiyaç duyar, gerisi hikaye...

Söylediğimde "ben iyi annelik yapamamışım sen çocuk doğur anne ol da bir de seni görelim" diyecebilecek biri o. O Oydar Yer

Yüksek ihtimalle o da kendi annesinden böyle gördü. Annelik nasıl yapılıyor bilmiyor. Babasız çocuk büyütmüş, milli meselemiz "elalem ne der " baskısıyla sözde sizin namusunuzu korumaya çalışmış. Anlamaya çalışınca daha kolay kabulleniyor insan yaşadıklarını.