yazmışsınız ya keşke sihirli değnek değse aşkla dolsam vs işte o sihirli değnek iletişim. bunu sadece gerçek bir iletişim için çaba harcayarak yapabilirsiniz siz ve eşiniz bence madem tekrar deniyorsunuz, bol bol iletişim kurun / cevap bekleyin

Perşembe akşamı "yarın akşam eve gelmem" demişti. Ben de cuma çocukları okuldan alıp annemlere gittim, gelip eşya toplamaya kalkışırsa karşılaşmak istemedim. Gün içinde mesaj attı nerdesiniz diye ben de annemde olduğumuzu yazdım Cumartesi gün içinde aradı, açmadım. Mesaj attı mesajlarına cevap verdim. Çıkışta nereye geleyim diye yazdı cevap vermedim. Cevap vermeyince "çıkışta eşyalarımı alırım" diye yazdı. Yine o karabasan çöktü üstüme. Nefesim kesildi. Benim boyum 1,60. Sanki gökyüzünden 1,60 lık yer yok oluyor da gökyüzü üstüme düşüyor gibi hissediyorum. İşten çıkma saatinde mesaj attım; eğer aşıksan ve beni tekrar aşık edeceğine inanıyorsan gel bir süre daha deneyelim diye. Geldi bir daha deneyeceğiz. Olacağı yok gibi de, ikimizde görelim emin olalım. Akşam çocukların yanında yattım. Yanında yatmadım diye yine surat mahkeme duvarı gibi. Sabah servisi kaçırmış eve geri döndü. Kahvaltı hazırladım yemedi. Masaya dayadı başını düyası yıkılmış gibi hareketsiz durdu bir süre. Sonra da 2. servis saatine 40 dakika varken daha çıktı.

Sizde acıma duygusu olmuş. Sevmiyorsunuz eşinizi. Cinsellik sorunları da var galiba. Artisini eksisini düşünerek boşanmaya karar verin. perdono pero no olvido forgive but don't forget Anneler

Bu konuda suçlu bir taraf yok bence ya. Ikinizin de hatasi bastan yanlis tercih yapmış olmak. Adam somurtkan asosyal vs olabilir, onun da mizaci budur. Bastan evlenmemeliydiniz. Ya da en basta bu huylarini farkettiginizde bu konu uzerine konusmaliydiniz. Susarak birbirinizi oldugunuz gibi kabul ettiginiz bir evlilik kurmussunuz, su an sorun ettiginiz seyler yillarca sizin iliskinizin tabiatina göre bir sorun değilmiş. Ve hatta adam sizi aslinda seviyormus. Evet boyle sevmek cok sacma ama boyle sevilmeyi kabul etmiyorsaniz dedigim gibi en bastan sesinizi cikaracaktiniz. Her seye herkese yazik olmus bu ilişkide.

Biricik ben senin eski konunu da okumuştum

Eşimle evliliğimizin başından beri karakterlerimizin farklılığından, onun ilgisizliğinden dolayı sorunlarımız vardı. Bunlar benim yıllarca kendimi yanlız hissetmeme sebep oldu. Yine de uyumlu insanlar olmamızdan uzun yıllardır evliliği büyük kavgalar gürültüler olmadan yürüttük. İki evladımız var. Bir noktada farkettim ki ben mutlu olacağımız günü beklerken gençliğim gitmiş. Bizim sorunumuz hayattan beklentilerimizin farklı olması. birimiz gülmeyi severken birimizin somurtmayı sevmesi. birimiz sosyalken birimizin yalnızlık sevmesi... Ben hep düzeltmeye çabalarken karşı tarafın hiç bir amacı gayesi çabası olmaması... Benim yalnızlıktan içim çığlık çığlığa iken eşim hiç görmemiş duymamış çabalarımı görmezden gelmiş. Bu üzüntülerle de yıllar geçmiş. Ha düzelir ha düzelecek, boşanmaya sebep yok, dövmüyor, sövmüyor, düzenim bozulmasın, çocukların düzeni bozulmasın derken benden gitmiş hep gidenler. Sonra ne yapıyorsun sen dedim kendime. Gerçekten böyle mi geçecek ömrün? Şimdi orta yaşlarda idare ediyorsun yaşlanınca, işin içine yaşlılık tahammülsüzlükleri girince nasıl dayanacaksınız birbirinize? Sonra, bir gün, her zamanki sessiz kavgalarımızdan biri oldu . Ama bu defaki sessiz kavga, haksız olduğu halde günlerce konuşmaması benim sabrımı taşırdı. Günlerce bekledim adım atmadı. Psikologla konuştum, mutsuz olduğun yerde durma dedi. İlk defa ailemle konuştum, boşanacağım dedim. Korktuğum olmadı, arkamda durdular. Ailemle konuştuktan sonra eşimle konuştum ve olan oldu. Şok oldu. Ağladı, çok ağladı. Çok seviyormuş. Bir gecede 10 yaş yaşlandım onun üzüntüsünü görünce, vücudumda yaralar çıktı. Dayanamadım tamam vazgeçtim dedim. 4 ay geçti bu olayın üzerinden. Şimdi aşk gösterileri yapıyor. Bir ara çiçek ve hediyeye boğdu-sanki beklentim oymuş gibi. Eğer yatakta reddedilirse yine büyük üzüntü gösterileri bütün gece uyumamalar uyutmamalar... Boğuluyorum. Ama ben de vücuduma dokunmasına dayanamıyorum. Ürperiyorum resmen. Maalesef istemiyorum. Ne yapacağımı bilmiyorum. Sihirli bir değnek olsa ben tekrar ona karşı aşkla dolsam. Hiç birimizin düzenini bozmasam. Ama olmuyor. Olan bana oluyor. Tekrar psikologla görüştüm, "yazık, karar verip adım atman gerek" diyor. 4 aydır o ne yaptı, neden elinden geleni yapıp seni tekrar kazanmadı diyor. Bir adım atmam lazım yoksa ömrümün kalanını böyle sevgisiz üzgün fedakarlık yapmış ama mutsuz geçireceğim. Rahat mı batıyor bana, psikoljik sorunlarım var da huzursuzluk mutsuzluk mu arıyorum. Bilmiyorum. İstediğim, boşanalım ama kimse üzülmesin. Ağladığını üzüldüğünü görmeye dayanamıyorum. Pişman olursam da kendi kararım yüzünden olayım. Ama şu kendisi için bişey yapmak istemiş ama yapamamış moddan kurtulayım.

Kendi yaşadıklarım geldi aklıma, çok üzüldüm. Böyle insanlar boşandıktan sonra da ne yazık ki devam edebilir miyiz acaba düşüncesinde oluyorlar. Çift terapisi vb yöntemlerin süreci uzattığına şahit oldum ben, kendimde ve çevremdeki bazı çiftlerde. Çift terapisi vb etkili olması için kişinin öncelikle mevcut şartların değişmesi gerektiğini kabullenmesi ve kendisinde de bazı şeylerin değişmesi için çaba göstermesi gerekliliğini göze alması gerekir. Salt çoğunluk erkekler, sihirli dokunuş bekliyor. Ya da kendisinin çok iyi bir eş olduğunun değişmesi gerekenin kadın olduğunu düşünerek yol aldığı için aynı tas aynı hamam devam ediyor. Eşinizi seviyor eğitim, kültürel, ufuk, yaşam biçimi vb yönlerini beğeniyor yaşayış biçimine saygı duyuyorsanız, kendiside sorunların farkındaysa değişime açıksa çift terapisi alabilirsiniz. Fakat saygı, sevgi, arzu kalmadıysa, çift terapisinden fayda görmeniz çok zor olacaktır. Boşandıktan sonrasıda çok zor, özellikle çocuklu. Ama şu bir gerçek ki hayatınızdan sevmediğiniz, sadece yükünü taşıdığınız kişiyi çıkardığınızda çok iyi hissedeceksiniz. Bir rahatlama geliyor. Eskisi gibi gereksiz şeylere sinirlenirken bulmuyorsunuz kendinizi. Vicdan azabı, merhamet, üzülme hisleri çok normal bende çok mücadele ettim bu duygularla, halende bazen vicdan azabı çekiyorum. Fakat bir ömrü sadece alkol, şiddet, aldatması olmadığı için bir insanla geçiremezdim. Bu kötü alışkanlıklar zaten bir insanda olmaması gereken şeyler, ekstrem bir nitelik değil yani. Evliliğinizde yıllar geçmiş ve bir düzelme yok. Bir karar vermeniz gerekir. Midenizin almadığı bir adamla, aynı yatağı paylaşmaya devam ederek kendinize eziyet etmeyin. Zamanla öz saygınızı yitirirsiniz. Umarım her şey çok iyi olur. Ama her zaman çok iyi olmayacak, hayat çünkü öyle bir yer değil. Allah yardımcınız olsun.

Inanki buradaki konualari okuyupta iste bu ben dedigim birtek sen varsın :) oncelikle sunu dicem sana sakin dayanma bu hayata birkez gelicez bir sen daha gelmiyecek bu dunyaya evet evlatlarin var ama sadece seni degil onunda evladi, sakin babasiz kalirlar uzuntusunu cekme babalari ölmuyor sadece artik ayni evde olmicaklar hazir ailede yanindayken bosan cok zor bir surec ama kus gibi hafifliceksin buarada bende bosandim bir kizim var kendime yeni bir duzen kurdum fakat benim ailem yanimda gibi gozukup yanimda durmadilar surekli benim sabah aksam konusmalar yaptilar 1 ay sonra artik ozellik annemin yaptiklarina dayanamayip bosandigim adama geri dondum ve tekrar denedik fakat yine olmadı bende senin gibi yeniden bir mutsuzlugun icin attim kendimi allahtan yeniden nikah kiymadimda yeniden gonderiyorum hayatimdan, sunu unutma bosanma asamasinda agliyorlar ama bir insan neyse odur degismez sakin donme dusunceden hepsi ayni sadece renkleri farklı, bunlara katlandigin icin sana kimse tesekkur etmiyecek unutma bunu

Akşam gene yatakta reddedilince bütün gece uyumadı, oflayıp poflamaktan uyutmadı. Tamam boşanalım ben yarın eve gelmem dedi. Akşama gelecek mi bilmiyorum. 2019'da da açmışım aynı konuyu. N e acı aynı tas aynı hamam. Psikolog yazık ömründen 4 ay gitti dedi. 2019 a dönersek 4 yıl gitmiş. En iyi hesapla bu İnsanlar kanser oluyor 4 ay ömrü kaldığını öğreniyor.

Evlilik Kader mutluluk tercihtir diye bir kitap var mutlaka okuyun. Okumadan boşanmayın.

ne yapmalıyım

Haklı olarak evlilik hayatından, eşten beklentilerimiz var/dı. Herşey zamanında güzel. Zamanında yapmalı herkes. Bi taraf içten içe sessizce ağlarken, diğer taraf bunu görmüyorsa kimse kusura bakmasın. Boşanmaya karar vermiştim, aile önerisiyle terapi aldık. Bi kaç ay sonra herşey yine eskisi gibiydi. Elimde koca bir sıfır. Ve sonunda dava açtım, hala devam ediyor. Evdeki düzeni kaybetme korkusu kimininki. Yoksa bizim gül yüzümüze hasret değiller. Hep söylediğim bişey vardır. "İçten gelecek" içten gelmedikten sonra, yapmacık yapmacık çiçek çikolata hediye almış neyime

Nedense ben sizi o kadar da haklı bulamadım. Sebebi şu: yaptıklarına yıllardır ciddi tepkiler vermemişsiniz sevgisizliği ilgisizliği problem edip düzelteceksin kendini aksi taktirde ben yokum dememişsiniz üstelik 2 çocuk yapmışsınız sizin normaliniz bu olmuş ki. Şimdi de yıllardır zaten normal olan bir şeyden ötürü yılların kini var içinizde. Psikolojide bunun karşılığı vardır muhakkak ama bence karşı tarafın davranışını kendiniz yönlendirirsiniz bu da 45 yaşından sonra 2 çocuktan sonra olmaz. Bosuna değişmesini beklemeyin adamdan. Zaten kabullendiğiniz bir eşten sonradan ayrılmaya çalışmak çocuklarınıza haksızlık bence. Ben ikinci çocuğun olsam madem ayrılacaktın beni neden yaptın zaten babam baştan böyleymiş sen de kabul etmişsin derdim. Adam sonradan değişmiş olsa yorumum farklı olurdu

Yine de boşanmamak için çaba göstermesini takdir ettim, Burda dövüldüğü, sövüldüğü, aldatıldığı, kovulduğu halde ' yuvamı yıkmak istemiyorumcu kadınlar' var. Onlara hemen istenmediğin yerde durma diyorum ama siz Çift terapisi alın derim ben. Öncelikle. Sonuçta boşanınca da süper bi hayat beklemiyor sizi.

Şartlarım iyi. Ondan fazla kazanıyorum. maddi bağımlılığım yok manevi olarak da acaba bu olaya ne tepki verecek diye manevi yük oluyor. Misal çocuklara yanlış tepkiler veriyor. Evlenirken eğitim anlamında aramızda fark vardı. Evlendik değil farkı kapatmak için adım atmak, benim hala eğitim peşinde koşmamdan bile etkilenmedi. Fark arttıkça arttı. Ben hala kendimi geliştirmenin peşindeyim. O artık dinlenmek istiyormuş.

Gel deneyelim deyip ayrı yatmak olmaz, biliyorum zor ama böyle bir yere varamazsınız ancak daha fazla yipranirsiniz iki tarafı da çaresiz bırakırsınız. Bence eşinizi seviyorsunuz biraz sadece canlandırmaya ihtiyacınız var gibi hissettim. yukarda bir arkadaşın dediği gibi iletişim kurarak yapabilirsiniz. cocukalri annenize bıraksanız biraz vakit geçirseniz. uzun zamandır beraber yapmadığınız şeyleri yapmayı deneseniz. iki taraf da sessiz sessiz beklenti içinde kırılmaya devam. ediyor. onceki sayfadaki yorumunuzu binaen bu mesaji yazmistim ama içinde çok büyük bir kırgınlık var diğer yazılarınızı okuduktan sonra anladim.. kızgınlık öfke geçiyorda kırgınlık hic geçmiyor hep seninle. o yuzden birsey diyemiycem.. Allah kolaylık versin

psikoloğa eşniz gitse iyi olacak.

Biraz sevgililik zamani gibi tatile ciksaniz farkli yerlere degisik ortamlara cocuklari birakacak kisiler varsa.1 gece bile bir yere gidebilirsiniz. uzun süre küs kalmayi ben gerceklerden kacan insanlara yoruyorum yüzleşme sıfır bu insanlarda. Evde cocuk varsa onuda bahane edip kusmeyi bahane ile bakmiyordur cocuklara. bu aslinda yalniz kalmak icin bahanesi olabilir.

Soğuyan tekrar ısınır mı? Bilemiyorum. Madem öyle zırıl zırıl ağlayacak kadar duygusalmış nasıl günlerce küs kalabilmiş? Manipülasyon demiş üstteki arkadaş. Ben de öyle düşünüyorum.

Sizi manipule ediyor. Kanmayin artik. Denk degilmissiniz zaten. Konunun basinda bosanmayin diyecektim, ayrintilari okudukca kendinize yazik etmeyin diyorum. Baska hayatlar da mümkün M mutlumuyum ki

Bence bi çift terapisi deneyin birlikte bir tatile falan çıkın sizin de keşke düzelse diye bir düşünceniz var çünkü, yine olmuyor ise ayrılın böylesi ikiniz içinde çok yıpratıcı. Serenad_

ağlayarak manipüle ediyor seni. çok benziyoruz :) benim eşim de boşanacağıma ölürüm daha iyi diyerek baskılıyor beni. boşanamıyoruz. dövmüyor, sövmüyor, evine bakıyor kısmı zaten toplumun zihnimize oturttuğu geçerli bir sebep. eğer yapabilirsen buradan mutlaka yaz. merakla takip ediyor olacağım.

Çok kırmış sizi ya. Yaptıklarıyla değil yapmadıklarıyla... Sizi çok iyi anlıyorum. Ama bence eşiniz bu hayat akışında sorun görmüyor. Siz aksiyon almadıkça da emin olun boşanmaz yemeyin o eve gelip eşyaları toplıycam laflarını. Birgün düzelir mi veya SİZE düzelir mi? Denemeye ve beklemeye değer mi? İnanın bu soruların cevabını kimse veremez ve bilemez ama cevap vermeye en yakın adayda sizsiniz.

adamın değiştiği falan yok bence, çabalasa da siz daha çok çabalayıp yılmışsınız zamanında, her şeyin bi vakti var, eşiniz vakti geçmiş şeyleri yapmaya çalışıyor ve size bunların itici gelmesi de çok normal.

İzel'in bı sarkısı vardı se n mutlu olasın diye ben acılar mı cekeyım dıye o gelfı aklıma . push ; A annelerin enn yalan dünyaaa Anneler

"Eğer yatakta reddedilirse yine büyük üzüntü gösterileri bütün gece uyumamalar uyutmamalar... Boğuluyorum. Ama ben de vücuduma dokunmasına dayanamıyorum. Ürperiyorum resmen. Maalesef istemiyorum." Bu kısım dikkatimi çekti. Ben sevmedigim, hoslanmadigim biriyle beraber olamam, bana dokunmasini istemem. Sizinde esinize karsi sevginiz bitmis olabilir mi?

Anladım. Bence kendini yıpratma daha fazla. Hayat bir tane. Bu kadar mutsuz olmak çok kötü. Yoluna bak.

Ptesi sabahı bunlar olduktan sonra akşam eve mutlu döndü. Yemek hazırlamama ve bulaşıklara yardım etti. Gece yatarken çocukların yanına yattım. Gece 12'ye doğru geldi yatağa çağırdı, gittim. Bütün gece uyumadı, uyutmadı. Kah öptü sevgi sözcükleri söyledi, kah karşılık alamıyor diye bozuldu ofuldayıp pofuldayıp uyutmadı sabaha kadar. Sonuç olarak isteksiz olmama rağmen sabah beraber olduk ve bu beni daha çok yaraladı. Salı akşamı işten geldiğinde yine işlere yardım etti. Konuşma sırasında sabah resmen beni zorladın dedim bozuldu yine. Daha saat sekizde ortadan kayboldu. Gittim baktım yatmış uyumuş. Ben de çocukların yanında yattım. sabaha karşı, gece mesaj attığını gördüm. Dayanamıyorum ayrılalım sevmiyorsun sen de üzülme diye. Yine aynı karabasan çöktü üzerime yerin dibine girdim. Kalktım gittim sokulup yanına yattım. Sarılmadı, tepki vermedi. Öyle yattık alarm çalana kadar. O öyle yapınca işte ben de yıllardır çektiklerimi hatırladım. Nasıl bişeyleri düzeltmek için çırpınıp karşılık bulamadığımı... 45 yaşında adam tekrar deneyelim dememden sadece cinselliğe odaklanması gerektiği sonucunu çıkarıyorsa, cinselliğe zorlamaktan başka elinden bişey gelmiyorsa, herkesin dediği başbaşa aktivite yapın fikirlerini bile akıl edemiyorsa hayırlısı neyse o olsun artık.

Sizin hikayenizde tek üzülen sizsiniz. Eşiniz evliliğiniz boyunca sizi görmemiş,4 aydır da bence numara yapıyor. Geceleri o eski aynı adam yani. Siz mutlu musunuz bilmiyorum ama herkes sonsuza kadar numara yapamaz. Eski haline döneceğini düşünüyorum.

Anlattığınız kadarıyla gözlemlerimi anlatayım Uzun süre eşinizin asosyalliği, kendini geliştirmemesi ve manevi olarak sizi görmemesinin eksikliğini hissetmişsiniz. Peki bunları önceden eşinize söylediniz mi? Bişeyi bilmeden kendini nasıl toparlayabilir. Ayrıca sizi sevdiğinizi hissetirmesi dışında diğerleri onun karakteridir. Eşim istiyor diye sosyal olamam veya okumak istemiyorsam okumam. Barışsanız bile bunlar düzelmeyecek onu bilmeniz lazım. Sevdiğini hissetirmesi ve küsmesi konusunda çift terapisi alabilirsiniz çünkü ayrılamıyorsunuz en azından birşeyleri düzeltmiş olursunuz. Ayrıca şurada sizi haksız buldum, tamam barışalım ama cinsellik olmaz diyorsunuz ama cinsellik olmadan birbirinize nasıl yakınlaşacaksınız? Sizde adım atmaya çalışın, birlikte olursanızda ertesi gün bunu kötü birşeymiş gibi eşinize söylenmeyin.

Rahat batmıyor. Sizi manipüle etmeye duygusal baskı kurmaya çalışıyor. İletişimle konuşarak çözülebilecek sorunlar karşı tarafın duvar olması, konuşmaması sebebiyle uzadıkça uzuyor. Hatta sessiz kalarak küserek sizi cezalandırmaya çalışıyor. Aynı durum nişanlımla benim aramda da vardı. Çok ufak problemleri büyüttükçe büyütüyordu konuşmuyordu kaçıyordu küsüyordu ben konuşmak isteyince öfke patlaması yaşıyordu. Ben de böyle bir insanla yapamadım, o yüzden sizi çok iyi anlıyorum. Zaten siz de tüm bunlardan sonra bıktınız yoruldunuz sevginiz kalmadı. Aynı aşamalardan ben de geçtim çünkü. Değişmiyorlar. Zaten yıllar geçmiş değişmediğini siz de gördünüz. Bu hayatta da kimse sizin huzurunuzdan psikolojik sağlığınızdan önemli değil o yüzden en azından kalan yıllarınızı ağız tadı ile geçirmek sizin hakkınız. Kendiniz için en doğru kararı vermeniz dileklerimle...