Anlicanida zannetmiyorum arkadasim biz bile bu yasimizda degisemiyoruz kolay kolay esin iyiymis yine babanin söylediklerinden rahatsız olduğunu dile getirse daha çok uzulursun

Sadece onu olduğu gibi kabulleneceksiniz Çok zor hayatlar geçiren insanlar her zaman duygu yüklü olmuyor Rahmetli annemde tıpkı babanız gibiydi, sözünü tutardı ama çok agresifti, illa kendi dediği Ona gönül koymayın ancak eşiniz buna çok tahammüllü olamayabilir, diyaloglarını olabildiğince az tutun

El olsa görmezden gelirsinizde iste baba nihayetinde öyle kabulleneceksiniz artik degistiremezsiniz he deyin yine bildiginizi yapin ikinizinde gönlü olsun

İnAnın burda yazarken bıle utanıyorum babam o benım. Ondan baska kımsem yokkk. Kendı hayatının derdınde. Mesafeli olmak cok zor ama hergun gormesem duramazdım artık haftada ıkı kere goruyorum onda bıle hep bır gergınlık. Bırsey alsak yok alamazsınız yok yapamazsınız yok ben bılırım. Kelebegin

Merhaba arkadaslar... Ülkenin siyasi sartlarında ordan oraya savrulmuş, katledilmiş bır gençliğin dönemını yasayan babamı hep anlamaya calıştım.. Öfkesini, hayal kırıklıklarını, sorumsuz ve bıryere ait olamayısını.. Ama cok calışkan ve cabalayan bırı oluşunuda takdır ettım.. Cok sevıyorum onu.. Annemle yurekten ılgılenıp çok lüks bır yasamı annemı hastalığında onun saglıgı için bitirmiş, herseyını ortaya koymuştur. Hep mınnettar oldum insanlığınada vıcdanınada hayran oldum. Yaptıkları için hep borclu hıssettım burslu okudum bunu istemesede yuksek lisansım dahıl tum egıtım hayatımı yuk etmedım ona ve hep calıştım.. Buraya kadar ıyı hoşta; herseyi bilmesinden sürekli sınırlı olmasından hep bır negatıf havasından yoruldum. Cok yoruldum. Esım dahi kendi dogrularını soylemıyor fevri cıkışları sert ithamları için. Hiçbir sebep yok cok sevıyor sayıyor el ustunde tutuyoruz. Esımın ailesı babama cok duskun. Cocuklugumdan berı boyle; sözünü tutmayan hep sınırli hep agrasif.. ona cok duskunum ama bu anlamsız gergınlığı benı yordu. Hıcbırsey konuşulmuyor. Sen bılmezsın ben bılırım ben yaparım o oyle olmaz. Bır ınsan herseyı bılırmı cok yıpranıyorum arkadaslar.. farkedıyorumki esımde kırılıyor ama o kırılmasın dıye neden bıle demıyor. Kırgınım ona.. İçimde sakladıgım bu dusuncelerı bır sızınle paylasabılırdım ATTRAENTE ACTA EST

Zaten el yapsa adı ustunde el deyıp gecılır. Insanın canı olunca uzuluyor. Ben yüzü düşse kahrolurum susucaz napalım anlar blki bırgun Kelebegin

Degışmıyor insanlar.. Ama cevresını bu kadar kırıyor ve ben her daım konusurum kırıldıgım noktaları. Bu kadar herkesı ezmesı asagılaması karsısındakını yıpratıyor. Esıme ne yaparsa yapsın onu cok seven bır oğul oldu ona. İçinde hıc kötu nıyet yok kızıyorum bazen ama bırsey dedıgınde susuyorum cunku uzulmesını ıstemıyorum dıyor az önce.. Hep bızden beklıyor

Tıpkı benim babam gibi Sırf bu yönünden dolayı, özel günler dışında gitmiyorum evlerine. Annem geliyor bana. Eşim asla gönül koymuyor ama kendime yapılmasını istemediğim muameleyi, eşime de yaşatmak istemediğimden mesafeliyim. Canları sağolsun demekten başka bir şey gelmiyor elden.