Canım öncelikle daha çok yeni evlisin anlaşılan sıkıntılar stresler sizi baya yıpratmış. Senin bana göre eşinle beraber güzel bir tatile ihtiyacınız var herşeyden ve herkesten uzak 4-5 gün bile eşinle sorunlardan sıkıntılardan uzak bir tatil. Belki o zaman sorunlarınızı daha net bir şekilde görüp halledebilirsiniz. Sizin birbirinize vakit ayırmaya ihtiyacınız var.

Sosyal hayat güzel bir şeydir ancak ilişkileri kurtarma aracı asla olamaz Eşin zaten 11 de eve geliyorsa o saatte takati kalmamış oluyordur. Birlikte geçirdiğiniz zamanları kaliteli geçirmeye bakın önemli olan bu. Arkadaş gezmeleri, spor yapmak, kurslar falan değil işin özü birbirinizi yakalamanız. Gün içinde diyalog kurmaya çalışın, telefon, watss up vss, küçük planlar yapın, birlikte sohbet ederek içilen bir akşam kahvesi bile insana sonsuz keyif verir. Kavga etmemeye, öfkenizi kontrol altına almaya gayret edin, baktınız ortalık geriliyor bir adım geri atın, öfkelenerek değil, işin sonunda sarılarak gülüşmeye gayret edin. Hayat çok yoğun, çalışmak zaten stres topu haline getiriyor insanı o yüzden kısıtlı zamanları değerlendirmek lazım. Bir tek Pazar günü olan bir insan üşenir dışarıda vakit geçirmeye, tüm hafta bunalmıştır, yorulmuştur evini özler. Tabi ki hep evde tıkılıp kalmayın ama önce birbirinize ulaşmaya çalışın, anlaşma sağlamadıkça dışarıda olup kafa dağıtmak da çözüm getirmez çünkü sorun olduğu yerde duruyordur. Bir de tabi çok yeni evlisiniz, ilk zamanlar sancılı geçiyor, bu dönemi atlatırken kavga etmemeye gayret edin E

Mutlu evlilikler, her istediğini alabildiğin bir hayat bunlar çok emekle oluyor. Sanırım he evlenen senin hissettiklerini bir dönem yaşıyor, kendine de çok haksızlık etme. Ana baba yanından her sorumluluğu sana bakan bir hayata geçiş çok zor, bir de maddi problemler olunca hepten daralıyor insan. Öfke kontrolünü ben çok uzun yıllar sonra öğrendim, ateşten bir gömlek öfke en çok sana zarar veriyor. Eşinde zamanla anlayacak bir şeyleri. Şöyle düşün ki oda seninle aynı şeyleri yaşıyor, mücadele ediyor. Birlikte yaşamak zor sanat, zamanla sabırla öğreniliyor. Biliyorum insanın elinde değil, öfkeyle çok ağır tecrubelerim oldu benim, bunu özellikle doktorunla paylaş. Öfkenin üzerine gidin, sonrası daha kolay olacaktır Bright crystal Balık

Son zamanlarda çok kötü günler geçirdik diye konuya girecektim aslında ama şu dünyada yaşananları, insanların yaşadığı şartları görünce bunu söylemey dilim varmıyor. ''Biz kendimizce psikolojik olarak özellikle çok zor bi dönemden geçiyoruz eşimle'' diye başlayabilirim. 14 aylık evliyiz. Bunun 6 aydan sonrası belkide, sürekli gerginlikler ve tartışmalarla geçti. Başkalarına kıyasla iyi olsada kendimize göre maddi sıkıntılar yaşadık, yettiremedik daha doğrusu öyle borcumuz harcımız yok ama gelir düşük olunca yettiremedik, stesler gerginlikler, eşimin ailesine ait olan bi eve taşındık kiradan kurtulduk, şimdide eşim dükkanını değiştirdi. Yine bol yaşayamıyoruz ama kira olmaması bizi baya kurtardı. Bu sırada bi hamilelik yaşadım, isteyerek. Gelişmedi ve 1 hafta önce düşükle sonuçlandı. Gel gelelim biz eşimle epey koptuk. Eşim beni sever, çok düşkündür, çok kıskançtır sevgiyle alakalı bi sıkıntımız yok ilgidede bi eksiklik yok ama çok öfkeli ve asabi. Bi tartışmaya başladık mı sinir krizine kadar gidiyor sonumuz. Tokat vs yok ama bibirimizi hırpladığımızda oluyor son zamanlarda Ben onu tırmalıyorum o beni itiyor, kumandaları fırlatıyorum vs... elimde olmadan. Sonra ikmizde çok üzülüyoruz, neden bu hale geldik diyoruz. Birbirimizden soğuyoruz bu şekilde uzaklaşıyoruz diyoruz... İkimizde bunun farkındayız ama buna bi çözüm bulamıyoruz Eşimin iş saatleri çok fazla. Sabah 8 de birlikte çıkıyorz o 11den önce gelmiyor, kendi dükkanımız. Birtek pazar evde. Arabamızda yok 10 dan 11 den sonra hava almaya çıkalım... Evlendiğimizden beri eşli görüşmelerimiz sayılıdır arkadaşlarımızla, çünkü fırsat yok. Birliktede vakit geçiremiyoruz. Ben akşamları evde yalnız bunalıyorum, iştede yalnızım yine sıkılıyorum. Ben bunu öne sürdüm, işten eve evden işe hiçbir sosyal hayatımız yok buda bizi bunaltıyor dedim. En azından beni bunaltan sebeplerden biri. Ben iş çıkışı bi kursa yazılayım, sende spora gitmek istiyodun spora git değişiklik olsun kafamız dağılsın diye bi öneride bulundum. '' Benim spora gitmeye vaktim yok, seninde akşam 9-10 da dışarda ne işin var'' dedi. Çözüm istiyor oda ama herşeye olmaz. Biz birbirimiz mutlu edecek insanlar değilmişiz, birbirimizi tanımadan evlenmişiz dedim en son, çok zoruna gitti. Onu yapalım yok, bunu yapalım yok, şuraya gidelim arabamız yok, ben yanlış seçim yapmışım demek istemiyorum bu çok acı olur. Ama bana bunu düşündürüyor zamanla. Velhasıl kelam, açıkçası biz niye bu duruma geldik, niye bukadar çok kavga ediyoruz, niye sinirlerimiz bu derece yıprandı bilmiyorum, anlamıyorum. Yıprandığımız normal olmadığımız bi gerçek, öyle şiddteli tartışıyoruz ki evliliğimi sogulamaya başlıyorum. Ben zaten obsesifim düşünün ondan sonra neler kuruyorum. Daha 1 yıllık evliyiz, bu şekilde devam edemeyiz edersek evliliğimizin ömrünün çok uzun olacağını sanmıyorum çünkü soğuyoruz birbirimizden. Sinirlerim çok yıprandı, hiçbirşeye tahammülüm kalmadı diyor. Bende öyleyim Sizce bizi bu raddeye getiren nedir ve biz bu buhrandan nasıl kurtulabiliriz. ATTRAENTE ACTA EST

Tatili geçtim, avmye gidelim diyorum isteksiz, kafeye gidelim diyorum araba yok hep bi bahane. Bende ısrar edemiyorum sinirleniyorum çünkü. ATTRAENTE ACTA EST

Canım biraz zaman ver kendine Daha yeni düşük yapmissin o da haliyle yıpratmıştir seni, üzüntünü bilinçaltına atıp sinirini esinden çıkarıyor olabilirsin farkında olmadan Erkekler zaten bizim kadar hassas değiller, cogu zamanda anlayışli olamıyorlar malesef Elle tutulur ciddi bi sorununuz yok anladığım kadarıyla, zamanla hersey daha rayına oturur, birbirinize daha uyum sağlarsınız Birbirimize uymuyoruz yanlış secim yapmışim demek icin daha erken Bizim de esimle ilk yıllarımız zor gecti ama zamanla düzene girdik, birbirimizin huyuna suyuna uyum sağladık Kendini bos yere yıpratma, bence zamanla cok daha iyi olacaksınız

Gün içinde çok fazla konuşur msjlaşırız. Arkadaşlarım şaşırırlar bile eşimle bukadar msjlaşmamıza. Ama o öfke kontrolünü ikimizde sağlayamıyoruz ne yazık ki, kendi adıma söylemem gerekirse sinirlerim gerçekten harap biçimde. Çünkü eşim olmadık şeylere çok takılır, ayakkabının topuğu, pantolonun rengi, dolmuştan inip aramamak gibi çok küçük örnekler bunlar. Ki bende zaten her daim gergin, o asabi bi şeikilde böyle saçma bi sebepten çıkışınca al sana tartışma. Birde dediğim gibi ben obsesifim, bu doktorun koyduğu bir tanı kendim koymadım. Çok takıntılıyım yani. Bazen eşime olan evliliğime olan inancımı kaybediyorum. Eşimin beni kandırdığını düşünüyorum. Sevgiliyken nişanlıyken gezmeyi severim, evlenince şöyle güzel vakit geçiricezböyle yaşicaz derdi. Ama şimdi, Beraber vakit geçiremiyoruz, nereye gidelim ne yapalım desem hep bir bahane, maddi olarakta istediğimi alamıyorum istediğim yere digemiyorum, bide bu gerginlikler olunca niye evlendim ki ben diyorum Bu sefer iyice soğuyorum eşimden. Ama bunların benim takıntım olaileceğini göz önünde bulundurmaya çalışıyorum sonra. Of çok kötü b durumdayım ya Böyle giderse evliliğimiz bitecek çünkü hayat ikimiz içinde çok anlamsız hale geldi şuan