Ben annenizin sizi sevmediğini düşünmedim, ruhsal sorunları olduğunu ve bunu asamadigini düşündüm. Aşması için de psikolog değil, psikiyatrist gerek. Eğer sizi sevmeseydi eş ailesine kin beslemezdi. Sırf kızlarına kötü muamele yapıldı diye böyle tepki veriyor. Doğru, yanlış demiyorum. Kadın kendince hatalı gorduklerini affetmiyor. Kendi çocuğuna aylarca küs kalan kadın, çocuğuna kötü davranan insanları affeder mi? Tamam siz affettiniz geçti gitti, hafiflediniz. Ama o içinden atamıyor, saldirganlasiyor. Eş ailesi ne düşünür diye düşünmeyin. Onlar da çok hırlı olsalardi sizi uzmezlerdi, kendilerine bakacaklar önce. Annenizden sizi vurmaya kalkarlarsa "siz sebep oldunuz" der gecersiniz

Gorusmuyoruz, cocuklari kapidan birakiyorum, 3 saat sonra geri aliyorum. Cocuklar anneannede olmayi seviyor, annemde onlara cok duskun, aralarina sogukluk girsin istemiyorum. Artik haftada 1 goturecegim. Baktim durum ayni, hic goturmeyecegim bakalim kendi nekadar arayacak. Aynen kendi mutluluguma odaklanmam lazim ama zor iste

Merhabalar , Sirf icimi dökebileyim diye bi hesap actim. Cok uzun olabilir ama gercekten icimi dokmem gerek, evde teror estiriyorum bu halim yuzunden. Hollandada yasiyorum, yazilim hatalarim cok olabilir affola. 31 yasinda, iki cocuklu anneyim, 6 senedir evliyim. Ben kendimi bildim bile annemle anlasamiyorum. Basimi oksadigini, sevgi sozcukleri kullandigini hatirlamam. Ara sira dövdugu oldu, fazla fiziksel siddet gormedim. Ama piskolojik siddet vardi. Bunu kendim cocuk sahibi oldugumdan beri daha cok anliyorum. Annem kucuk yasta evlenmis (16), 18 yasinda Hollandaya gelmis ve ben dogmusum. Kendide daha cocuk oldugu icin benle pek bag kuramamis bence. Dilini bilmedigi bi ulkede birde. Kendide köyde cocuklugunda sevgi gormemis pek, hep calismis baglarda tarlalarda. Cok kalabalik bi ailede buyumus, ha var ha yok gibi. Benim annemle herzaman sorunum olmustur. Annem asiri sinirli ve asiri alingan biri. Bizim evde her daim kavga gurultu vardi. Annem babama hergun, ama gercekten hergun kizardi bagirirdi. Biz 3 kardesiz. Hepimizin kapisini sabahin korunde acardi, bizde duyalim diye, odasina yatan babama laflar soylerdi . Babamdan hic birzaman kotu soz duymadim anneme karsi. Onca kotu laflara karsi bir kez olsun sesini cikarmadi. Banada ömrunde 1 kez el kaldirmisligi oldu, oda annemin gaziyla. Annem her lafa ve herseye küsen biri, bana karsi. Senede 365 gun varsa, bizim annemle belki 100 gun iletisimde olurduk. Ayni evde, 3 ay benimle konusmazdi ben ondan özur dilemedigim surece. Ergenlik donemimi anlatiyorum bu ara. Kendimi hakli gordugum konularda bile susmaliydim, ozur dilemeliydim ondan, birde NEDEN onun hakli ve benim haksiz oldugumu anlatmaliydim yoksa ozurum kabul olmuyordu . Cok fevriyim, ama ben annemden asla arkadaslik ve yakinlik gormedim. Ergenlik donemimde hic yanimda olmadi. Sorunum oldugunda annemle asla paylasmazdim, cunku konusulmuyordu. Hep agresif hep ters. Eve gelmek istemiyordum cunku evde hep kavga hep gurultu vardi, en cokta babama ve bana yukleniyordu. Kolumu kestigim oldu, icimdeki aciyi hafifletmek icin. Bunu gordugunde iki tokat atti aklini basina al diye. 15 yasindaydim.. Sinir krizi gecirdigimde oturdu izledi. Kendimi cok degersiz hissettim. Iletisim kurmayi ogrenmedi, ogretmedi. Evde yumurta uzerinde yuruyordum . Her an kavga cikacak, her an alinacak ve yine haftalarca konusmayacak benimle. Konusmadigi zamanlar asiri gergin oluyordu ev. Evlendikten sonra ben asla baba ocagini ozlemedim. Dusunmek bile istemiyorum orda yatip kalkmami bu saatten sonra. Anneme karsi cok sogudum. Bu yasimda bile, iki cocugumla oraya her gittigimde, icimde tuhaf bi hisle gidiyorum. Aceba sinirlerimiz yine bozulacakmi diye. Annemin konusma tarzi zaten benim sinirlenmeme sebep. Kendi fikirlerimi kolay kolay soylemem, bunun dogru oldugunu bildigim halde ustelemem cunku alinir, küser, aglar, haftalarca konusmaz. Neyse en son konuma geleyim. Bugun 3 hafta oldu 1 tek kelime konusmuyoruz. Bu ara aramizdaki mesafe arabayla 15dk. Haftada 2-3 gun cocuklari (3 saatligine) gotururum. Kucuk oglumun yas gunu var, yas gunune gelmeyecekmis. Nedenini sordum. Esimin ailesiyle bi araya gelmek istemiyormus. Evet, esimin ailesi bana zamaninda kotu davrandi, ama artik iyiyiz. Eskide kaldi onlar, ne alaka? dedim. Annem: Benim annem vefat etti, ozaman korona var diye bassagligina gelmedi, simdi dogum gunu kutlayinca korona yokmu? Ben: Dogum gunu parkta olacak, ne alaka? Annen icin bassagligina gelmediysa ara sor ozaman niye gelmedin diye. Annem: Senin hatirin icin zaten yuz goz oluyoz onlarla Ben: ben hatirim icin derken? Her hafta gelin bulusalimmi diyorum? (arkadaslar, senede 2 kez cocuklarin dogum gunu icin bi araya geliniyor, oda iki aile birden, yani 30-35 kisi felan oluyoz) Annem: Ben sana kutlamami diyorum, ayri kutla diyorum diye bagirdi Sonra olanlar oldu, ben parmagimi kaldirdim bagirmaya basladim, dön kendine bir bak dedim, annen öldü, kenara koy artik, sen bu cocuklarin anneannesinin, ben esimin ailesine ne diyecegim? dedim. Beni arada koymaya hakkin yok dedim. Bu cocuklarin hicbir dogumgunune gelmeyin ozaman dedim. Oda yeter artik dedi elinde ne vardi hatirlamiyorum duvara firlatti agladi felan. Bende hic soylemedigim, icime attigim seyi soyledim: ben senin ikinci adimini simdi cok iyi biliyorum, kuseceksin ve benden ozur bekleyeceksin, yoksa 3 ay konusmayacaksin diye bagirdim. Ama hic oyle bagirmamistim, aglaya aglaya. Kardesim zor tuttu beni okadar sinirliydim. Kucuk oglumda bizi izledi. Onuda aldim ciktim o evden. 40 dakikalik bisiklet mesafesinden geldim, 10 dk tartistim, geri o piskolojiyle cocugu aldim 40 dk geri bisikletle aglaya aglaya döndum. Ve o gun bugundur ne bir kelime, ne bisey. ben cocuklari haftada 1-2 gun birakiyorum, yuz yuze bakmiyoruz, adimimi atmiyorum iceri, oda benle konusmuyor. Icimden konusmak gelmiyor, ama bi yandan herzamanki gibi vicdan yapiyorum simdi. Herzaman hatayi kendimde ariyorum. Annedir gunahtir diyorum. Kendimi su an lanetlenmis gibi hissediyorum onunla konusmuyorum diye. Ama onu ben yetistirmedimki? O beni yetistirdi, yanimda olmadi, herzaman piskolojik baski. Babam desen benle 0 iletisimi var, ama yinede babami daha cok seviyorum. Bana asla kotu davranisi olmadi, konusmasak bile ona daha yakin hissediyorum kendimi. Bu arada, o gunden bu gune erkek kardesimde benimle konusmadi. Sormadi bile abla eve vardinmi nasilsin simdi diye. Ki herseye sahit olmustu. 24 yasinda kendisi. Daha anlatmak istedigim okadar cok sey varki.. Cok uzun oldu kusura bakmayin, nezamandir yapmak istedigim sey baskalarindan bu konuda fikir almak :) Kucuklugumden beri baska annelerin kizlariyla olan bagina imrenmisimdir. Bu yuzden ben kendim kiz cocugum olmasindan korkmusumdur.. 2 oglum var su an ve annem gibi olmaktan korkuyorum. Cok tahammulsuzum esime karsi. Konusmayacagim annemle. 31 senedir ayni hikaye, hep o ozur bekliyor, kendimi hakli gordugum zamanlar bile. Ne yapmaliyim? Kendimi hic iyi hissetmiyorum, ama gidip konusmakta istemiyorum.

Sana yemin ederim bir an kendim yazdim sandim. Yasimiz, yasadigimiz yer cok yakin, annelerimizin yaklasimi, kardeslerimiz bile ayni yasta. Benime 2 cocugum var. Daha gecenlerde konu actim. 18gun boyunca gorusmedik Bende ayni senin gibi vicdan yaptim En son kardeslerimle annemi psikologa gondermek icin maddi destek cikmayi teklif ettim Annem 2yildir antideprasan aliyo ve psikologa gitmesini ev doktoru herseferinde soyluyo gitmiyo. Param yok diyo En son bende cok buyuk kavga ettim. Psikologdan rdvu aldim seanslari sirasiyla biz oducez kardeslerimle. Eskisi gibi cok gitmiyorum Ama ariyorum hergun. Seni cok iyi anliyorum Annenizide psikologa goturseniz

Annenizin piskolojisi bozuk malesef. Hic terapi aldi mi? Isterseniz onu bi terapistle tanistirin ve mutlu yasamayi mutlu etmeyi baski kurmamanin be kadar guzel birsey oldugunu annenize ogretsin. Ya da cok sikildim gorusmicem diosaniz da gorusmeyin.

Simdi uzun uzun yazamayacagim ama annemden ben de hiç sevgi görmedim. Hayatim boyunca ne bir kere bana sarıldı ne de öptü. Evlat ayrımcılığı da var. 14 gün karantina da kaldik ben oglum ve eşim. Hic aramadi bile bizi, öldük mü kaldik mi diye. İçimde derin bir boşluk, ara ara kanayan bir yara benim annem. Bunu size yazma sebebim yalnız değilsiniz, herkesin annesi sevgi ve şefkat dolu bir melek degil.

Herkesin aile ilişkileri aynı değil. Sizin doğrunuz ne ise onu yapın. Kendinizi nasıl iyi hissedecekseniz öyle yapın.

Oyyy oy.. ne diyeyim şimdi.. artık patladın degilmi.. dayanamadın haklı olarak. ne vardı sanki senin ve torunu için narsizm gömleğini kenara atsa. üzüldüm gözlerim doldu okurken.

Bence görüşmeyi, boşuna zorlamayın bu kadından anne olmaz

O kadar kötü aranız hala niye her hafta ikişer üçer gün,3 saat görüşüyorsun ki? Ben yegenimle aynı şehirdeyim, gerçekten çoook severim, hiç durmadan oyunlar oynarız 6 haftada bir anca görüyorum, ailem desen korona yuzunden uzun zaman oldu görmeyeli ama normal zamanlarda ayda bir onlar gelirdi, ayda bir biz giderdik Bunca dipdibe olmak neden ki? Özür falan dinlemeyin. Anne de olsa toksiklerden uzaklaşmak lazım, bu saatten sonra otuz yıldır kuramadiginiz bağin kurulacak halı de yok. En iyisi kendi mutluluğunuza, evlatlarınıza odaklanin

Çok fazla düşünceli olmak da insanı yıpratıyor bence bu konu hakkında artık çok düşünmeyin. gelir konuşursa konuşsun yoksa paşa keyfi bilir. bende hiç ana baba sevgisi görmedim her gün kavga dolu bir evde büyüdüm şimdi başka bir şehirde gelinim millet başka şehre gittim diye üzülür ben seviniyorum çünkü çok huzurluyum. şimdi gidince kıymetli oldum her gün aranıyorum ama bu seferde ben istemiyorum kısa kesip kapatıyorum. sizde çok muhatap olmayın daha kıymetli olursunuz. isterse yıllarca konuşmasın haklıyken özür dilemek niye? Umarım iyi bir kız annesi olurum. sevgi görmemişken içimdeki sevgiyi büyütüp vermem lazım

Üzüldüm adiniza böyle bi anneyle yaşamak zor. yenGEnC

Ben babanizi da suclu buluyorum. Evde psikolojik siddete dur diyecek ve sizi koruyacak kisi oydu. Annenize gelince: tecrübe sabit küsmelere felan boyun egmeyeceksiniz, altdan almayacaksiniz. Herseyi oldugu gibi pat söyleyeceksiniz. Yoksa hicbirsey degismiyor. Eskiden cocuktunuz, birsey yapamazdiniz, ama simdi hem ayar verebilirsiniz,, hem kendinizu uzak tutabilirsiniz. Cocuklarinizi ama tek basina emanet etmenize sasirdim. Annenizin hayati da istedigi gibi gecmemis belli ki, ama bunun acisini sizden cikartmamaliydi. Psikolojik destek alsin. Artik türk terapistler de var

Bu ayardaki annemle 6 seneden fazladır görüşmüyorum. Hiç özür dilemedim. Ben de padişah yapılıyımdır yalan yok. Dürüst olmak gerekirse pişman da olmadım. Tabi ki özlüyorum, eksikliğini hissettiğim çok yer oldu ama görüşüyor olsak daha mutsuz olurdum biliyorum. O her an tetikte bekleme hissi, nasıl bir psikolojik şiddet uyguladığını seneler sonra anlamak, nasıl anne olamadığını anne olunca anlamak... Benimkinin beni hayatım boyunca bırakıp gitmekle tehdit ettiğini daha 2 sene önce anladım. E başarmış da. Onun için tek temennim uzak ve mutlu olması. O da kötü bir annenin çocuğu, ama üzgünüm bu çarkın bir noktada kırılması gerekiyordu. Kızım tanımıyor kendisini, uzakta ve mutlu olduğunu biliyor. Umarım öyledir. Bazen iletişimi kesmek en azından yeni yara açmaya engel olur.

Bir de şöyle bir durum var: Anneler şöyle fedakar, anneler şöyle davranır vb. yargılar var. O teori güzel de şöyle bir ön şart var, o kişinin ciddi bir probleminin olmaması lazım. Yoksa içte problem varsa gayet de yakınlarına yansıyor hatta daha çok yansıyor. Etrafına cehennem olan evde melek olmaz, olamaz. Bunu varsayan kişide de ciddi bir saflık var derim kusura bakılmasın. Nasıl uçaklarda annelere solunum cihazını önce kendinize sonra çocuğa takın derler, aynı mantık. Nasıl yavruma iyi bir anne oluruma odaklanın, sizin anneniz de ne yapıyorsa yapsın. Siz sağlığınızı koruyacaksınız ki yavrunuz güzel büyüsün.

Ben hep şunu söylerim: Bu yaşamda kötü olan ya da ciddi problemleri olan insanlar var. İşyerinde aman diyip uzak duruyoruz sokakta görünce yol değiştiriyoruz. Bu insanlar da anne baba kardeş. Çoğu kadının illa ki bir çocuğu oluyor zaten. Neden benim annem böyle derseniz size tek diyebileceğim şans. Evet bildiğiniz kura çekiyorsunuz, aileyi seçme şansı yok. Zaten en başından beridir böyleymiş. Gidip hatasını anlayacak da, bireysel terapiye gidecek de, öfke kontrolü için gerekirse uzun tedavi olacak da ancak toparlar. Yapar mı? Bence hayır. Mutlu olmanız için yapması lazım mı? Onun da cevabı bence net, hayır. Anneyi seçemezsiniz ancak mesafenizi ayarlayabilirsiniz. Size verdiği zararı en aza indirgeyebilirsiniz. Doğal felaket gibi düşünün, oturup fırtına ile tartışıyor musunuz? Oturup devamlı görüşmeye, çocukları ona bırakıp durmaya devam etmeyin. Partilere gelmesine falan da gerek yok. Zaten agresif diyorsunuz, eşinizin ailesi de gayet durumun farkındadır, siz üzülmeyin diye birşey söylemiyorlardır. Yani niye partiye gelmedi çok özledik falan demeyecek kimse. Artık bir evladınız var, onun en iyi ortamda yetişmesi lazım. Annenizin agresifliğine maruz kalmasına gerek var mı? İki gün sonra yavrunuza da psikolojik şiddet uygulamayacağına kim garanti verebilir? Yeni bir yuvanız var, artık annenize muhtaç değilsiniz. Madem mesafe hazır konulmuş, siz de ona adım atmayın.