Benzer bi hayatta bende var. daha beteri gerci. kucuk yasta anne baba terk anane dede ile buyuduk. kendi basima buyudum daha dogrusu. isimi elime aldim evlendim kardesimi evlendirdim. hayat malesef bizim ginileri birkac 0 geriden baslatyor ama yilmak pes etmek yok. once inanacagiz arkadasim rabbim kimsenin ahini kimsede birakmiyor. ana baba iste degistremiyoruz. ilk onceligin ekonomik ozgurlugun olsun calis calis calis.. Bikere dusersek diye bir durum yok bizde dusmek yok tokezlesekte kendimize tutunup kalkicaz.. kolay degil ama inan bana Allah yardim ediyor.. sjmdi arkama donup bakiyorum da hey gidi hey..

Gözlerim dolmadı desem yalan olur anne her şeydir. Kızlarınız çok şanslı.

O kadar güzel ifade etmişsin ki kendini.. guclene guclene ve kendi yolunu cizdikce hem kendine sonra kardeşlerine derman olacaksın. Bu fazlaca azim, çalışmak demek. basarqcagina inaniyorum

Mutlaka üniversite oku. Meslegin olsun. Kardeslerini de okumaya teşvik et.

güçlü duruşunuz ve kardeşlerinizi düşündüğünüz için sizi takdir ettim. zor bir durum ama çözülmeyecek şeyler değil, hemen her ailede anne ya da baba figüründen biri sorunludur. bu ülkemizin hatta dünyanın gerçeği. daha genceciksiniz ama belli ki yorulmuş, yıpranmışsınız ve o evde kaldığınız sürece de bu devam edecek ama çözüm evi ardına bakmadan terk etmek değil çünkü aklınız geride kalacak. kendinize ve kardeşlerinize daha iyi bir hayat sunmak istiyorsanız, öncelikle ekonomik özgürlüğünüz olmalı. bu üniversiteye gitmek ya da iş bularak olabilir. böylece ayrı eve çıkar, gerekirse büyük olan kardeşinizi de yanınıza alırsınız. anne ile babanızın boşanma durumu da olabilir ama anladığım kadarıyla baba baskın ve anne pasif bir konumda ve her iki taraf da boşanmayı düşünmüyor. dolayısıyla arada ezilen, mutsuz olan sadece sizsiniz.

Öncelikle şunu söylemek istiyorum yalnız değilsiniz. Çoğumuzun benzer acıları var. Size gelecekten sesleniyorum gibi düşünebilirsiniz lütfen ama lütfen ruh sağlığınıza dikkat edin. Ben de çok tuhaf bir anneyle büyüdüm. Anne değil sanki düşman gibi davranırdı bana çoğu zaman ki hala samimi olsam düşman gibi davranmaya devam eder. İnsan içinde aşağılamalar psikolojik şiddetler offf offf anlatsam roman olur. Daha çocukluğumda aşağılamaya başladı beni şişkosun çirkinsin vs vs. Sonuç ne biliyo musunuz 28 yaşındayım anksiyete ile boğuşuyorum. Evlendim artık haftada 1 yüzünü görüyorum ama her gördüğümde anksiyete atağı geçiriyorum. Sadece bana değil kardeşime de yaptı aynılarını o da küçücük yaşında panik bozukluğu ile mücadele ediyor. İnanın herkesin annesi, ailesi mükemmel değil hatta bizimkilerden beterleri de var. Ve inanın bizim yapabileceğimiz tek şey kendimizi bir şekilde bu cendereden kurtarmak kurtarana kadar sağlığımızı korumak. Sağlık elden gidince geri gelmesi çok zor çok meşakkatli o yüzden güzel günler için çabalayın gerisini de takmamaya çalışın.

Merhabalar öncelikle. Hep okuyan tarafken bir cesaretle gecenin bir saati içimi dökmek çok değişik geliyor. Ama olsun. Hiçbirimizin kolay bir hayatı olmadı ama daha çekilebilir bir hale getirmek için eminim çabaladık ama şu geldiğim, kendimi kaybettim, panik atak sahibi olduğum, merhametten yoksunmaya başladığım şu raddede çaresizim. Ve hiç tanımadığım sizlerin bile geçecek demesine muhtacım. Ailenin en büyük kızıyım 19 yaşındayım bende 3 yaş ve 17 yaş küçük 2 kız kardeşim daha var. Annem anneliği içselleştirmiş bir kadın değil, babamla görücü usulü sırf evlenmek için evlenmişler, bunu geçen sene fark ettim. Çocukluğumda anneme dair tek anım yok, bana sarıldığı, sevdiği. Zaten sevdiğide yokmuş. Günlüğünü tesadüf eseri bulmuştum. 19 yaşında anne olmuş zor bir durum hep hak verdim, belkide kendine kızgındı bizden çıkarttı acısını dedim. Babamla evlilikleride zormuş. Yalanlar üstüne kurulmuş. Çok kızıyorum anneanneme kızına kapıyı hep kapatmış evlat çok ayırırlar kendileri. Gel zaman git zaman babam hayatımın prensiydi çok severdim beraber çok vakit geçirirdik ve annemin duygu yoksunluğunu hissetmezdim. Üst katımızda amcamlar otururdu ve yengem çocuklarını sanki düşmanıymışcasına döverdi. O seslerden çok korkardım. O kavgaların ertesi gün kuzenimle sarılıp hep hayaller kurardık. Şiddet çevremiz genişti fiziksel görmedik ama psikolojik şiddetin alasını gördük, görüyoruz. Bilmiyorum belki uzun gelecek ama yazdıklarım okuyun olur mu? Lütfen. Sonra ilkokula gidiyordum bir çocuk vardı benden hoşlanmış el kadar bebeyiz ne aşkı meşki işte arkadaşı beni sürekli taciz etmeye laflarıyla ve rezil etmeye başladı altta kalmazdım kendimi korumaya çalışırdım bir gün yine eve geldi ve o zaman Facebook vardı oradan yazdım. Sorgulamayın 9 yaşında bir çocuğum ve korkuyorum. Aileme söyleyeceğimi bir daha arkadaşımla beni rahatsız etmemesini söyledim, annem bunu gördü. Kızım neyin var anlat bana demedi gitti babama söyledi. O geceyi hiç unutmuyorum, ben babamı o gün içimde öldürdüm. Dinlemedi, sormadı yüzüme tükürüp sen kötü kadın mısın, ne işin var erkeklerde birde mesaj yazıyorsun diye bir ton laf etmişti. Annem sadece tamam yeter demekle yetindi. Hep bunu yapar önce yaygara kopartır babam devreye girince tamam yeter der ama ağzının ucuyla. Kız çocuğuyum ben elbiseler, al benili kıyafetler hoşuma gider çünkü çocuğum ben. Erkeklere hoş gözükmek istediğimizi düşünür üstümüze yakışan bir gömleği çok görür o ne isterse öyle giyinip yaşamamızı isterdi. Bugün bile küçük kız kardeşime erkek takımı almış resmen. Güldük ama bunları yazarken ağlıyorum. O geceden sonra o sosyal, başarılı kız gitti yerine hep kenarda köşede kendini sorgulayan içine kapanan bir kız geldi. Seneler böyle geçti. Sağlık sorunları ile boğuşuyordum. Doktor benle alakalı olmadığını yüzlerinede söylese sürekli beni suçluyorlardı. Bir gün annem "... kör olursun dedi" çılgına döndüm o kadar canım yandı ki anlatamam. Dünyam başıma yıkıldı. Hep arkadaşlarımın anne kız ilişkilerine özenerek büyüdüm. Yedi kat el bana daha yakındı, sarılır öper güzel sözler söylerdi. Annem sürekli şikayet ederdi. Ki biz ben ilkokuldan liseye kadar annem ve babam çalıştığı için onlar olmadan kardeşimle kendi kendimize büyüdük. Ben o küçücük sırtımda kocaman çantayla okul yolunda yasaklı madde kullanan adamlar görür içimde hatim indirirdim. Babamsa evde uyurdu. Neden? Uyanamıyormuş. Böyle böyle geçti zaman ortaokulda annemle birbirimizi yerdik onunla hiç derdimi paylaşamazdım o kadar kötü haldeydim ki kafamın içinde beni aşağılayan sesler duymaya başlamıştım. Korkuyordum ama güçlü durmaya çalışıyordum. Dinime sarılıyordum ama tutunduğum her dal elime kalıyordu. Arkadaşlarıma özenip belki benide seven olur diye erkek arkadaş yapardım ya aldatılırdım, ya da hastalıklı tiplere denk gelirdim. Hayatım zindan olmuştu. Daha 15 yaşındaydım. Ergendim işte. İntahar etmeye kalkıştım sonra korktum vazgeçtim. Ruh halimi az çok anlamışsınızdır. Sonra artık eskisi kadar onların sevgisiz, ilgisiz, sürekli kavga ve huzursuzluğun aşağılamanın olduğu evde ses etmez oldum. Vazgeçtim çünkü. Bunu anladılar, ama artık çok geçti. O sabahlara kadar oturup babamın iş, siyaset, hayat hakkında konuştuğu kızı yüzüne bile bakmıyordu bunu o yapmıştı. Ben bir erkek çocuğundan çok daha fazlasıydım, konu güç kuvvetse benim diğer kız kardeşimi erkekler eliyle yere seremezdi öyle kuvvetliydi. Bütün bunlar yetmezmiş gibi bir çocuk daha yapın demişler. Annem sırf kaynanası ve babam istiyor diye hamile kaldı. Durdum ve düşündüm kendi kararını bile veremeyen bir kadın mı beni güçlü bir kadın olarak hayata hazırlayacaktı? Defalarca kez tacize uğradım sözlü olarak daha 14 yaşındayken ve sonrasında da. Çocuk aklıyla hep sustum çünkü bana kendimi savunmak ayıp gibi gösterilmişti. Narsistti babam, annemse ezildikçe ezilmiş bir kadın ama bu hep böyleymiş. Küçük kız kardeşimin ağlamasına tahammüleri yok. Bebek o daha 2 yaşında ama o kadar güzel akıllı ki herkes keşke benimde olsa diyor ama onlar hiç kıymetini bilmiyor. Anne ve baba olmanın istediği her şeyi almak sanıyorlar çünkü kardeşime ancak o zaman ilgi veriyorlar. O küçük ama farkında ve benden ayrılmıyor. Diğer kardeşimde tahammülsüz. Kendimi kapana kısılmış gibi hissediyorum. 19 yaşındayım ve bu kapandan nasıl kurtulacağımı bilmiyorum, kardeşlerimi geride bırakmak istemiyorum. Rest çekip gitmek istiyorum ama ya beraber ya da hiç diyoruz. Küçük kardeşimi bırakmam asla. Boynum bükülüyor, dik durmak bir yana artık cinnet geçirecek derecedeyim. Ben ne yapabilirim, ne yapmalıyım, nasıl davranmalıyım rica ederim bir nasihat verin.

Elimden geleni yapıyorum çok teşekkür ederim. E

Yaşadıklarına çok üzüldüm. Daha çok gençsin ve unutma sen o çocuğun annesi değil ablasısın. Belki sana acımasızca gelecek ama önce kendini düşünmelisin. Sen güçlü olur, yere sağlam basarsan kardeşlerine de yardım edebilirsin. Büyük olmanın hem tüm zorluğunu yaşıyorsun, hem de sorumluluğunu alıyorsun. Bence bu çok da kötü birşey değil. Ama bu sorumluluğu almak demek kendini feda etmek olmasın. Annemizi, babamızı içinde doğacağımız aileyi maalesef seçemiyoruz. Bu seçemediğimiz olgular, olaylar için kendini yıpratman sana sadece zaman kaybettirir. Sen zaten olayı çözmüşsün artık neyi nasıl düzeletirime kafa yorma çünkü seni aşan şeyler ve düzeltemezsin. Sen kendi hayatını yoluna koymaya bak. Bir an önce kendi hayatına odaklan. Biliyorum kolay değil. Hayata 1-0 yenik başlıyormuşsun gibi de hissedebilirsin, haklısın. Ama yenik başlamak kazanamayacağın anlamına gelmez. Ailesi tarafından kabul görüp sevilerek büyüyen bir çocuk kadar şanslı değilsin. Durumunu ve şartları kabul etmek çok önemli. Ondna sonta yoluna bakmalısın. Okumalısın iş sahibi olmalısın sana kaybettirdikleri güvenini sen yeniden kazanmalısın.

19 yasındasın ama aklın gayet basında öncelıkle tebrık ederım. Kardeslerıne sarılman ıcımı cız ettırdı. Söyleyecek cok sey yok, bazıalrımızın hayatları mucadeleyle baslıyor, senınkı de oyle olmus. Ins okuyorsundur, oku kardeslerıne sahıp cık. Okuyamazsan markette kasıyer bıle olsan calıs, sakın erken evleneyım kurtulayım dıye aklından bıle gecırme. Zamanı geldıgınde kendı ayaklarının uzerınde durdugunda sen de o bencıl ana babaya kapını kapatırsın. Hıc anadır babadır naparsa basım ustune geyıgıne gıremıcem kımse kusura bakmasın. Ben de anneyım, emek vermeden kımse emek beklemesın. Bana bır sarılmayı bıle cok goren ana babayı da aramam sormam valla. Maddı kısmına asla soylenecek bısey yok. Ama manevı anlamda doguruyosaan o sevgıyı vereceksın kardesım.

Haklısınız. Dediklerinizi dikkate alacağım. Teşekkürler.

Canım benim, iki genç kizim var benimde, seni kızım yerine koydum hissettiklerin için çok üzüldüm. Şehir dışında bir üniversiteyi kazan ancak böyle aile ortamından uzaklasabilirsin. Kurtuluşu başka bir erkekte ararsan hayatının hatasını yaparsin. Ne kadar olgun da olsan yaşın çok küçük ailenden daha fazla ezerler seni.

Üniversitesi okuyorum inşallah halledeceğim her şeyi bana umut oldu sözleriniz

Yasadıklarınızı yaşadım. Üstüne ben kardeslerim ve annemin ölesiye yedigi dayaklar. O adamın annemi aldatması bize silah çekmesi. Oniki yaşına bile gelmeden çalıştırılmamız. Halada o adam yüzünden odediğim borclar. son üc yılda istanbulda tek başıma çalışip o adama gönderdigim yuzbin lira para ve hala daha cok istiyor. Ve anlatamadığim unutamadigim bircok kötü anı. Küçükken ben burdan çıkmak zorundayım başka yolu yok diyordum ya ölücem ya kurtulucam. Kurtulmamin tek yolu okuyup calismakti. Iyi kotu bi yerlere geldim farkli bi sehirdeyim once ablamı getirttim simdi de kucuk kardeslerimi yanima almaya calisiyorum. Tek amacım onlari da kurtarmak. Cok zor biliyorum, cok uzun bir yol tek kurtulus okumak bir işe girmek. Kacarsaniz daha kotu insanlarim eline duşebilirsiniz, kardeslerinizi bir daha goremeyebilirsiniz. Lutfen okuyun yada meslek ediniceginiz bir ise girin. Terzilik, muhasebe, makyaj bilmiyorum hangisini yapabiliceksiniz. Ben hala kardeslerim icin savaşıyorum çunkü bana inanıyorlar sizde güclü olun once kendinizi sonra kardeşlerinizi kurtarin. inşallah senin icin herşey cok guzel olur

Biz annemi desteklerdik çalışan kadındı ama kocasını bırakamıyor herkesin yüzünede söyledim boşanamazsın ne demek diye. Tepkim belliydi. Sadece bizi yıprattılar ve bitirdiler. Dediğiniz gibi yapacağım işimi elime alacağım. Teşekkür ederim. E

Aynı düşünüyoruz. Okuyorum 1 senem kaldı sonra özgürüm :) ve teşekkürler.

Bu arada 30 yasindayim su an. lutfen ama lutfen oku calis parani kazan. ahlak durustluk saglamlik. bunlari yanindan hic ayirma.