kızlar bugun yine sıkıntım oldu ve farkettimki yalnızken ve yanımdaki insanlar bunalttıgında dısarıda oluyor.. Sizce neden olabilir?Dizlerimden yukarı uyusma baslıyor sonra sırtım ve basımdan cıkıyor ama o an kötü . push ;

Kizlar yabancilasma yasayan var mi L

amin inşallah iyi olduğumuz günler çok yakındadır Allahım yardımcımız olsun L

çok tşk ederim bende çok istiyorum gerçekten P

terapi almayı deneyebilirsin bir de. ilaçlar sonuç vermiyorsa terapi uzun ve meşakkatli bir yol olsa da ilaçlardan daha uzun vadede fayda sağlıyor diye biliyorum.

geçmiş olsun. bendede anksiyete bozukluğu var. citoles içiyorum. banada ritim düzenleyeci vermişti doktor ama içmedim çünkü çok çarpıntım yoktu. sadece atak olduğunda oluyordu. bağımlılık yapmaz. citoles hakkında doktorum bağımlılık yapmayan ve yavaş iyileştiren bir ilaç demişti. citolesi içersin aradan 2-3 saat geçtikten sonra ritim düzenleyicisini içersin sorun olmaz L

benimkide 10 mgdı ama ben ilk hafta 5 mg kullanırken bıraktım uykulardan kaçar olmuştıum çünkü ve göğsümdeki sıkıntı daha da artmıştı bırakınca daha ii oldum

Mrb. oncelikle ben asiri ilac kullaniminin "depresyon"donemindeyken kotu geldigini dusunuyorum. cunku yasamaniz gereken aciyi ya da uzuntuyu baskiliyo ve ileriye atiyo bunu deneyimledigim icin soyluyorum. bence doktora gitmeden once ne icin gidiyoruz onun bi farkina varmamiz gerek. anksiyete icin gittiginde aslinda hali hazirda yasadigin bi uzuntu aci vs varmiydi bunu bi dusun bence. ama onun disinda anksiyeteye ilacin bi nebze iyi geldigini dusunuyorum o da şoyle, fazla ilac kullanmadan. cunku ilac fazla oldugunda bizdeki etki de fazla oluyo yani anksiyeteyle savasma problemini kisa surede degil de uzun sureye yaymak bence en iyi olani. fazla ilac kullanimi insani birden mutlu ediyo ki bu da bence zaten normal olmayan bi durum birakirken zorlugunu biz cekiyoruz. ama tek bi ilac ya da abartisiz ilac kullanmak ve yavas yavas etkilerine sahit olmak daha iyi gibi. bendeki problem de ilaci kullandigim donem asiri ev bagimliligim oldugu donemdi ki hala da oyle. ilaci biraktiktan sonra kendimi yine ayni yerde bulunca yani ilac kullanirken sosyal ortamlardan uzak olunca, daha onceden zaten yapamadigim seyleri hala yapamamis ve sadece ilac icmis olunca bi etksiinin degil hatta zararinin oldugunu farkettim. sen de is yerinde zaten anksiyeteyle savas veriyosun ilaci kullanman orada rahat etmeni saglar ama bunun disinda baska seyler yapman gerekirdi mesela yeni arkadasliklar kurmak yeni hobiler edinmek gibi. bunlara dikkat ettinmi? bence de bu durumun aslinda psikologla beraber yurutulmesi gerek cunku deneyimlerimizi anlatip tavsiye aliyoruz ama bircok insan boyle bi imkani bulamiyo. ben bu ortamin onun icin iyi gelebilecegini dusunup bu foruma katildim. ve aslinda kendim gibi olanlarla sohbet etmek belki de psikologdan daha iyi gelecek. ama su sekilde. biz buraya her serferinde gelip yasadigimiz kotu tecrubeyi anlatiyoruz cunku katettigimiz yola odaklanmak yerine yoldaki tumsege takiliyoruz. aslinda burada herkes bu konuda basardiklarini anlatsa bize de moral olur ve bence psikolog yerine birbirimizden guc alabiliriz. ben psikolog ya da baska bi yol denemedim. bazen int. ten ogrendigim kadariyla yoga vs seyler denedim rahatlamak icin. ama atak gelince insana rahat haldeyken yaptigin seyleri dusunmek imkansiz gibi.

arkadaslar mutlu yıllaaaaaar. . push ; P

Canim gecmis olsun baslangicta benim de oyle basladi sonralari daha kotulesmeye basladim bende paxera kullaniyorum

merhaba arkadaşlar 2 gün önce ritim bozukluğumun psikolojik olduğu söylendi doktorum tarafından baş dönmelerim de olduğu için nörologa yönlendirildim citoles artı iki tane de baş dönmelerim için ilaç verdi bi de kardiyoloğum ritim düzenim için bi ialç verdi toplamda günde 4 ilaç içcem korkum tüm bunları aynı gün içinde kullanırsam zarar vermesi ve bağımlılık yapması benim gibi bi durumla karşılaşan arkadaşlar varsa düşüncelerini paylaşabilirler mi teşekkürler L Li-moon

bende 3 yıl önce anksiyete +panik atak sebebiyle paxeraya başlamıştım.40 mg dan 20 ye 10 a ve en son 6 ay boyunca ara ara 5 mg kullanmıştım. çok iyi bir ilaç. şuanda hamileyim ve paxera hamilelikte kullanılamadığından selectra 50 mg kullanıyorum. sizin adınıza sevindim ama. paxera anksiyete ve panik atağı hayatınızdan kısa sürede süpürüyor ve olumlu anlamda kişiliğinize çok güzel katkıları oluyor.

çok tşk ederim sizede geçmiş olsun kalbim çok sert atıyo ve sesini duyuyordum doktorum ekodan sonra bu teşhisi koydu içmeye başladım 2 gün oldu inşallah iyi gelir Allah hepimize şifa versin

merhaba.. duygusal tepkiler nedeniyle çarpıntınız oluyorsa psikolojik bir durumdur. anksiyete bozukluğunu bunların en başında geliyor.. kitleniyorum dediğinize göre doktora görünmelisiniz. E

Canım öncelikle geçmiş olsun bu yaşadıklarını bende yasıyoröim bu ara ve korkuyorm açıkçası. Gece uyurken bi anda uyanıyorm kalbim çatpıyo ellerin buz kesiyo ve kötü düşünceler beyniöe üşüşüyo. İlaç kullanmıyorm şuan ama doktor paxera verdi kullanıcam sanırım. Allah yardmcmz olsn. sende ne zamandır var

Rabbim sifamizi versin cok kotu durum ya gercek miyiz diye soruyorm en guzel anlarim heba oluyo L

Anksiyete ve panik atak nobetimden sonra basladi bende

hepimize gecmis olsun arkadaslar... Sana katılıyorum hemde öyle böyle degil.. Anksiyete ve panikatak rahatsızlıgım var benimde ve bazen etrafımdaki insanlarla panikataktan ve yasadıklarımdan konusmaya baslayınca ay bende cok panik atagım demiyorlarmııııııı bogasım geliyor

bizim sıkıntılarımız başka onların başka baş dönmelerimiz başka sebebe dayanıyo onların ki başka ama her nedense herkesin sıkıntısı aynı sebepten oluyo cidden çok can sıkıcı bazen susmayı tercih ediyorum o zamanda durgunlaştın diyolar valla ne yapcağını şaşırıyo insan artık ilaçlarla ve dualarla üstesinden gelmeye çalışıyorum L

Cok tesekkur ederim cevabin ve tavsiyelerin icin☺evet tam da bugun anlatmanin rahatlattigini farkettim. bikac ay once ablamin evindeki bi misafirin futursuzca konusmasiyla bi atak gelmisti ilk etapta kalabalik oldugumuz icin ve kimsenin durumu anlamamasi icin baya bastirmaya calistim durumu ama aslinda o an tepkimi gostermememin daha sonra beni cok daha kotu etkiledigini farkettim. ve olayin ablamin evinde olmasi ve benim tedirgin ve panik halinde olmam gozden kacmadi ama ablam yine de benle bu konuda konusmayinca cok daha huzursuz hissettim. bugun ablamla bu konuyu konustugumda gercekten rahatladim. ki aslinda benim tedirginligim daha cok o atagi yasadigimda cevremdekilerin hakkimda ne dusunecegi konusunda oluyo ve ablamin hicbisey olmamis gibi davranmasi aslinda beni uzmustu. ilacin etkisi tam da o konuda iyi geliyo farkindayim. panik geldiginde cunku ates basmasi kizarma ve yuzumde basimda karincalanma vs oluyo ama ilac kullandigimda sadece kalbimde ya da gogus bolgemde ani bi isinma tarzi bisey oluyo ve tekrar normale donuyodu hemen. zaten ilac kullaniyo olsaydim muhtemelen daha umursamaz davranirdim en azindan sonrasinda takinti haline gelmiyo. aslinda bi antidepresan kullaniyorum su an ama 5 mg lik fazla etkili olmayan bi ilac ve stres kaynakli basagrisi icin. sinava hazirlandigim icin daha etkili ilaclar kullanamiyorum suan cunku fazla uyku yapiyo hatta bu bile yapiyo. ama ilerde tekrar baslamam iyi olacak. yalniz benim problemim daha cok su konuda oluyo. cok ani sinirleniyorum ki zaten bu durum genetik maalesef. annem disinda hepimiz oyleyiz. ve takintiliyim. yani benim icin hayatimin ilerde hicbiyerinde olmayacak insanlarin sozleri ya da davranislarini niye bu kadar agresif karsiliyorum. insanlarin asiri rahat konusmalarina tahammul edemiyorum. bundan ayri olarak da onceki msjda bahsettigim gibi kendime guvenme konusunda problemim. insanlarla iletisim kurmaktan neden bu kadar korkuyorum. aslinda zaten ilk gittigimde doktora konulan teshis sosyal fobiydi. yillar gectikce bu anksiyeteye cevirdi. zamanla cok daha buyuk problemlere yol acmaz umarim. Senin de o problemi konusarak halletmen aklimin bi kosesinde artik. cunku ben olsam ayni durumda muhtemelen ikisinin de yaninda olamayacagim gibi kendimi de depresyonun ortasinda bulurdum. ve bundan o arkadaslarimin da hic haberi olmazdi. daha cok kendimi zora sokmak icin yasiyorum heralde asiri hassas ve aglak biriyimdir zaten. insallah senin de tedavi surecin mutlulukla sonuclanir. tekrar tesekkurler.

Degilim bekarim. amin insallah P

mrblar bende sayfaya yeni üye oldum yoğun anksiyete geciriyorum aşırı derecede zayıfladım iştahım sıfır noktasında paxil remeron alıyorum geçmeyince dokturum xanax basladı dun basladım bu sabah heyecanla uyandım yine simdi biraz durdu gibi acaba atlatacakmıyım ve yıllardır panik ve anksşyete hastayıyım 2 sene iyi olmustum şimdi kpss var pazar günü hep sınav kaygısından öyle oldum sanırım sınava da giremiycem lütfen dua edin bana

aynen katılıyorum sıkıntımı anlatamaya çalışıyorum aynı bende de var diyolar ya işte o zaman hakketen herşeyin yetersiz kaldığını düşünüyorum çoğu zaman da susuyorum artık napıym

Kac ay kullandiniz sikayetleriniz neydi N

yabancılaşma bendede oluyor evet bu ansiyeteden mi oluyor acaba internette araştırdım bende bu yabancılaşma haline depersolizayon diyorlar sanırım.

arkadaslar 20 dakika önce atak gecirdim ben atak gecirirken beynim öyle hızlı calısıyorki, kim ne der acaba, ambulans gelir simdi rezil olcam, esim iste onu işinden alıkoyacagım, düşerken beni tutarlarmı acaba gibi düşünceler anlık geciyor aklımdan. Ya cok kötü bu durum heryerim uyusuyor o an, terliyorum, nefes alamıcam sanıyorum. Eve zor attım kendimi nefes egzersizi yapıp kopegime sarıldım suan daha iyiyim ama sersemlik var hala N

telkinleriniz ne yönde oldu bende bazen sıkıntılarıum olduğunda sadece beyninin oyunu diyip ötelemeye çalışıyorum kısmen yararlı oluyodu

NARKOZ: ASRIN SALGINI DEPRESYON YALANI Hep söylüyorum! Günümüzde mevcut psikiyatri global sektörün Truva atına dönüşmüştür! Sağlıklı beslenme, kitlesel bilinçlenme gibi gelişmeler sonucu fiziksel sağlık alanında fazla hastalık üretemeyen, şimdilik şeker, kalp, tansiyon ve obeezite ile beslenen kapitalist vampir gözünü psikiyatriye dikmiş durumdadır. Çünkü bu alanda nesnel gerçekliklere gerek yoktur; felsefi kanaatlerinizi hastalık olarak pazarlamak son derece mümkündür. Bunun yolu da çok kolaydır: Telkin ve propaganda! "Şunlar şunlar varsa hastasınız" demek kitlelerin önemli bir bölümünde, "Aaaa onlar bende de var, ben demek ki hastayım" demeleri, derken en tabii ruh halleri üzerinde yatıp kalkmaları, bunlarla ilgili sürekli zihinsel doldur boşaltlar yapmaları hasta olduklarına inanmaları için fazlasıyla mümkündür. Nitekim de böyle oldu! Dünyada global bir sağlık sistemi var. Bu sistem kendi sektörünü dünyanın en karlı sektörlerinin başında tutma işlevi görüyor. "Para bu kadar belirleyici mi" dememek gerekir. Bu sizin için veya benim için öyle olmayabilir. Ancak kapitalizmin en temel sloganı daha fazla insanlık değildir; daha fazla kardır! Bu günlerde daha güçlü bir sesle tekrar yinelenen, "Dünyada depresyon salgını var" feryadı tam bir kara propagandadır. Yine aynı senaryo sahnede. Kitleler belki zor ancak doğal olan ruh hallerinden ötürü hasta olduklarına telkin ve propaganda yöntemiyle inandırılmaya çalışılıyor. Böyle yapılarak herkesin kaygılanması , "Muhtemelen benim yaşadığım da depresyon, çünkü bu kadar yaygınmış baksana" demeleri, bu düşünce sonunda tıpış tıpış kliniklere doğru koşmaları hedefleniyor. Yeter ki oraya kadar ulaşsın insanlar. Oraya gidip de önce hastalık teşhisi, ardından kutu kutu aynı ilaçtan almayan kaç kişi var sanıyorsunuz! Bu mesajla hedefledikleri ikinci nokta devlet kurumlarını daha fazla kaynak ayırmaya hazırlamak, bunun alt yapısını sağlamaktır! Böylece, devletlerin ilgili birimleri bu "asrın salgını" karşısında vicdani muhasebe yapacak, haliyle halklarını düşünerek şeker tabletiyle aynı etkiyi gösterdiği bilmem kaç kere ortaya konan bu "sihirli ilaca" tüyü bitmemiş yetimin haklarından daha fazla rakam ayıracak! Bu lobinin diğer çok önemli bir hedefi de dünyadaki mevcut global statükoyu muhafazadır! Onlar her ruhsal sıkıntıya hastalık diyerek, "Ne düşünce biçiminde, ne hayatı yaşama felsefende, ne de içinde bulunduğun koşullarda sorun var. Tek sorun var, o da beyninde. İçindeki maddesi azalmış, serotonini düşmüş" demeye çalışmaktadırlar aslında. Yani sorgulama, öde ücretini, sonra da iç ve uyuş sadece! Çünkü sorgularsa gerçek çözümü falan bulabilir insanoğlu! O yüzden korkuya fobi derler, hatta asla bilimsel olmayan, tam bir kandırmaca olan hipnoza bile önem verirler; ancak gerçek yaklaşımlara bir türlü yer vermezler. Amaç şu: Bir şeylerle uğraş, ama bu asla kesin çözüm veren şeyler olmasın! Yoksa sektör ne yapar sonra! Yine bu günlerde, "Gerçek depresyon vakalarının en fazla yüzde yirmisi kliniklere gidiyor" denilerek kitlelere, "Kliniğe gitmedik diye kendinizi sağlıklı zannetmeyin. Siz aslında durumundan habersiz olan cahil hastalarsınız. Ama biz, siz kliniğe gelmeseniz bile durumunuzun ne olduğunu oturduğumuz yerden biliyoruz" mesajı veriliyor. Böylece pastayı büyütmek için korku umacılığı yapıyor. Esas söylemesi gereken şeyi, yani, "Demek kliniklere gitmeyen yüzde 80'lik daha büyük kesime hiç de bir şey olmuyor, bak ne güzel yaşayıp gidiyorlar" gerçeğini ise demiyor. Çünkü öyle bir hırsla gözünü o bakir yüzde seksene dikmiş ki bunu göremiyor bile. NEDEN SIK SIK BUNLARI YAZIYORUM. TAKINTILI BİRİ MİYİM YOKSA Gerçeklere kayıtsız kalamadığım, göz göre göre yapılan bu sömürüye eyvallah diyemediğim için yazıyorum. "Kötü komşu ev sahibi yapar" derler ya hani, kötü işleyen bu sömürü sistemi de aynı şekilde beni yazar yaptı! Bu sektörün çivisinin çıktığını görüyorum; çünkü yıllardır bizzat içinde çalışıyorum. Mutfakta olup biteni aşçı ve garsondan daha iyi kim bilebilir! Mutfağın içini bilmek için prof. olmak değil, aşçı olmak gerekir. Önce teşhis konuluyor kişilere, sonra önümüze geliyor bu vakalar. Haliyle gerçeği tüm çıplaklığıyla görme şansımız çok fazla. DEHB denilenlerin en fazla yüzde beşinin gerçek manada DEHB olduğuna, depresyon denilenlerde bu oranın yüzde ikiyi bile geçmediğine binlerce kere şahit oluyorum. On gün önce kocasından boşanmış kadının sekiz - on günlük doğal yas sürecine bile kronik depresyon denilebiliyor, iş o boyuta varmış durumda! Sonra da ya, "Bana ne, salla başı al maaşı" deme durumu ile, "Bari millet öğrensin, kendi tedbirlerini kendileri alsınlar, bu işin kendi içinden düzeleceği yok" deme tercihi arasında tercihe zorlanıyorum. Beni buna zorlayan şey sadece inancımın yüklediği mesuliyet duygusu ve doğuştan verilen, henüz bozulmadığını düşündüğüm vicdanım! Kimse belki de kendimi hedef haline getirecek bu yazılarım için bana para falan ödemiyor yani. Zaten hayatta en az zaafım olan şeydir, para! Çünkü onun her şeyi satın alacak gücünün olmadığını yıllar önce fark ettim! BELKİ DE BU, BU KONULARDAKİ SON YAZIM Çünkü ısrar; bir yerden sonra özün yani içeriğin önüne geçebiliyor, sözlenilenlerin önemini azaltabiliyor. Kişiler bu durumda içeriğin taşıdığı mesajla değil, söyleyen kişinin niyetiyle vs. uğraşmaya başlayabiliyorlar. Bilirim, günümüz insanı biraz tuhaftır. Kendisi için uğraşana değil, aleyhine çalışana meyillidir egoları! O sebeple kendisini seveni pek sevemez, gözü yine de çekip giden de, kendisinden kaçanda kalır daha çok! Onun için dedim zaten, esasında asrın sorunu Stockholm sendorumu diye! Evet, yeni, yine vicdanımı sızlatan bir tespitim olmadığı sürece bu konulardaki son yazım bu muhtemelen! Bu arada mühim bir hatırlatma yapmalıyım: İnsanlara depresyon hastası değilsiniz derken sadece bir suistimal olduğundan dolayı değil; aslında var olan ve adına depresyon denilen bir zorlu ruhsal süreçten kurtulmanın yolunun evvela kendimizi hasta kabul etmemek olduğunu bildiğim için de bunu söylüyorum. Yani, "Depresyon hastalık değildir, bu durumda siz de hasta değilsiniz" demekle, "Yardım almayın boş verin, çekin derdinizi" demiyorum ben; sizin durumunuzun düzelmesi için de bunun böyle algılanması gerektiğini söylemeye çalışıyorum. Çünkü hastayım dediğinizde iyileşme olasılığınızı değil; süreci besleme ve uzatma olasılığınızı artırıyorsunuz ancak! Benim hasta değilsiniz telkinim aslında iyileşmeniz için de gerekli olan temel terapötik bir yaklaşım! Velhasıl gerek özünde hastalık olmadığı için gerekse bu zorlu insani süreçten kurtulabilmeniz için en doğru psikolojik ve felsefi zemin kendinizi hasta kabul etmemek, böylece beyninizi ruhsal dünyanızın üzerine kilitlememektir. Bu kilit açık olursa ilaç alsanız da almasanız da vakti geldiğinde kurtulur gidersiniz. Depresyondan kim ölmüş! Dediğim gibi, depresyon vs. denilen bir süreçten kurtulmanın en doğru ilk adımı kendinizi hasta olarak görmek değil; sağlıklı ancak zor bir dönemden geçen bir kişi olarak algılamaktır. Bu ilk adımı doğru atarsanız gerideki adımlar kısa da olsa uzun da olsa hedefinize varırsınız! Psikolog İzzet Güllü

Olmaz mi ya kopuyorum bi an ortamdan bana sorsa saatler gecmis ama bi dk bile surmemis.. Bu sabah uyandim niye alarm kurdum ise mi gidicem kacta gidicem derken noluyo ya dedim ne sacmaliyorum. Tam bitti derken ne oluyor bana kizlar

belki 1 aya gerek bile kalmaz. çalışmaya başla :) inşallah sende kurtulursun bu illetten. L Li-moon

tesekkürler. Ben bu rahatsızlıkla uzun yıllardır ugrasıyorum 2 sene hic yasamadım sonra tekrar basladı evet beynimin oyunu evet ne carpıntım oluyor, ne tansiyonum düsüyor ne yükseliyor ne ölüyorum ama cok kötü oluyor ataklar daha önceleri vücudum titremeye baslıyordu simdi o kalmadı ama bazen oluyor iste birde ilac kullanıyorum kullanmasam ne olcak merak konusu... N

merhaba. ekim ayında basladı bende kaygılar korkular.2 kez atak geçirdim o günden bu güne. benim atak sorunum yok ama sürekli korktuğum şeyleri düşünüyorum. bunun için ne yapıyordunuz B beyaz_

Nefesiniz de kesiliyor mu P

Xanax al gir sinava. En azindan stres yaptigina degsin. Pisman olursun girmezsen. Allah yardimcin olsun

anksiyete demek kaygı bozukluğudur. hiçbirşey yokken yada bir durumun tetiklemesiyle aniden yaşanan bir ataktır. çoğu kişi kalp krizi geçirdiğini sanarak acillere koşar. ben kalbim ve midemle ilgili gittim doktora. haftasonu yataktan kalkmama isteğini anlamadım yada eve kapanmayı. anksiyete değilde depresyon gibi geldi. onun dışında korkular anksiyeteyi tetikler, titremeler anksiyetede olan birşey. bende tansiyon düşmesi dediğim baş dönmelerim, durduk yerde kalp çarpıntılarım, kalbimin sıkışması, yüzümün dudaklarımın bembeyaz olması, midemde boşluklar bulanmalar, titremeler vs. çok belirtim vardı. her atakta öleceğimi düşünürdüm. o derece ağır geçirirdim atakları. P

stresten... B

Selam canım ve tüm arkadaşlarım... Ben anksiyete bozukluğu, panik atak, depresyon teşhisi aldım. Önce seğirmeler, bulantı, kabız, ishal, aşırı ve yersiz panik, durduk yerde kalp çarpıntısı, huzursuzluk gibi gibi belirtilerim vardı. Devamlı hastaydım. Kalbime, beynime, kanıma ve daha bir sürü yerime baktırırken epey zaman kaybettim. Hepsi temizdi tabi. En sonunda bir gün iş yerinde atak geçirdim. Aklımı yitirdiğimi sandım öyle korkunç bir his. Nihayet psikiyatriye gittim böylelikle ve herşey nihayet açıklanmış oldu. Fakat yaşadığım ızdırabı, o günleri anlatacak kelime yok. Resmen ölsem de kurtulsam diyordum ki asla böyle düşünceler geçmezdi kafamdan. Neyse daha da iç karartmayayım. Sonra antidepresanlı günler... Başta daha kötü oldum fakat yaklaşık 1-1,5 ay sonra çok şükür yavaş yavaş iyileşmeye başladım. Geçenlerde iyileştim deyip doz azalttım ama tekrar belirtiler başlattı demek daha ilacı bırakmam için erken. Bebek düşünmesem ilacı bırakmaya da kalkışmam aslında. Kısaca psikiyatr işini ertelemeyin ve antidepresan kullanmaktan korkmayın. Bir yardımcı olmadan bunu atlatmak çok zor. C

geçmiş olsun canım. işin tuhaf tarafı bak o dediğin şeylerin hiçbiri olmuyor. ne güzel evine gelebilmişsin, köpeğine sarılıp sakinleşebilmişsin. beynimizin bu oyunu oynadığını bilip atak anını kurtaracak şeylerle uğraşmak atağı hafifletmesede süresini kısaltıyo. geçti gitti bak. gülümse şimdi. bu atağı da yendim de kendi kendine. P

şu 1 yıldır dahada fazlalaştı korkularım kaygılarım

Slm arkadaslar. yeni uyeyim ilk kez yaziyorum. ben de bu konuda sıkıntı cekiyorum. burada sohbet etmenin ailem cevremdeki insanlar ya da arkadaslarimdan daha faydali olacagi kanisina vardim kendimce. cunku bu aniden gelen telas hallerini takintilari panik bozukluklarini aileme anlattigimda sacmalamam ya da takinti yapmamam tarzinda olumsuz elestiriler disinda bu konuda cesaretlendirici bisey goremiyorum. ya da vazi arkadaslarima benim bu problemimden cok uzak olduklari icin bu konulari acamiyorum bazilarinaysa bu konuda bahsetmekten artik onlari bunalttigimi dusunmekten konusmak istemiyorum ki aslinda konustugumda beni yureklendirseler de ben bikac gunluk gaza gelme disinda kendimce bisey yapamiyorum. cok uzun yazdim k. bakmayin ama benim aslinda sormak istedigim basliklarin heosini incelemem mumkun degil cunku cok fazla baslik var bu da demek oluyo ki aslinda bi noktada yalniz degiliz bu da garip bi rahatlamayla bi uzuntu verdi hafiften suan. neyse sorum su. ben de bu konuda zaman zaman ilac kullandim ama ilaci hep kendim kestim ve ilacin beni duzeltmeyecegi dusuncesine vardim en azindan tek basina. yani ilaci kullanirken yaninda aktif bi hayat olmayinca ilaci kestigimizde aylar sonra yine kendimi ozellikle sinava hazirlanma surecinde cabalarken panik bozuklugumun fazlasiyla geri dondugunu farkettim. ve panik bozuklugumun cesaretsizligimden sessizligimden biseylere zamaninda fazlasiyla sabir gosterip su an artik vucudumda titremelere varan tukenmis panik haline donustugunu farkettim. cekingen kisilik yapisina sahiptim hep ama boyle insanlarin hepsi benim gibi sorun yasamiyodur eminim. ben kendimde sunlari kabul ettim. evet ben cekingen bi insanim ama bunun devaminda anksiyete sorunu yasamam kacinilmaz son olmamali ve buna aslinda korkularin sebep oldugunu dusunmeye basladim. asiri korumaci buyutuldum hala da oyleyim. uni mezunuyum ama hala ailem tarafindan fazlasiyla korunuyorum ozellikle bu hallerimi anlattigimda cesaretlendirici tavsiyeler yerine korumaciliklarini sergiliyolar mesela disari cikmak istedigimde ben de geliyim seninle tarzinda. bi turlu soruya gelemedigimin de farkindayim :) yani benim gibi dusunup de bunlarin korkudan ve hala tam anlamiyla ozgur olmadigimdan kaynaklandigini dusunup kendini cesaretini artirici seylerle tedavi etmeye calisan ya da o konuda ugrasan varmi ve ne asamada ya da bunun icin istisare yapmak isteyen varmi? Diyerek affiniza siginarak soruyorum

bende ilaç kullanmayı sevmiyorum ama artık çok yoruldum çareyi ilaçta buldum bi ay sonra gel dedi doktorum görüşelim ona göre hareket edelim dedi Nalet Kaynana çok cahilsin keşke

arkadaşlar bende yabancılaşma hissi yok kalbimde çok fena sıkışma hiisi vardı psikolojik dendi ve nörologla görüştüm mr falan derken sorunun psikolojik olduğu anlaşıldı ve citoles verildi 3 gündür kullanıyorum bi yan etkisini henüz görmedim bakalım artık sonumuz cümlemizin hayrola inşallah . push ; P

Kızlar selam bende bir şey başlıyor ama tanıyı henüz koyamıyorum. Yaklaşık bir yıldır psikolojik olarak çevresel faktörlerden dolayı çok gerginim. Önce gözlerim seyirmeye sonra odaklama yapmamaya başladı. Ardından nisan ayında vertigom çıktı. Arka arkaya 2 kez atak geçirdim ve çok uzun sürdü. Ancak şuanki diziness sanırım çünkü hafif baş dönmelerim hiç geçmiyor. Stres arttıkça artan bir sersemlik hali adapte olmama tepki verememe var. Buna ek olarak bir şeyler kontrolden çıkmaya başladı. Yabancılaşma, kafamdan atamadığım düşünceler, panik ve korkular. Tabi bunlar durduk yere olmuyor. Derken 1 haftadır kalbim öyle güçlü atıyor ki önce karnımın sonrada bedenemin hareket ettiğini fark ettim. Uzanıyorken bile kütkütküt atıyor hissesiyorum ve duyuyorum geçen gün nabzım 120 ye çıktı doktora gittik mitral kapakçığında kaçak var dedi gönderdi ancak bu kalp atışı olayı sizlerden anladığım kadarıyla psikolojik kafayı yemek üzere olduğumu filan düşünüyorum stresten ve mutsuzluktan. Nabzımı şuan için normale döndürebiliyorum ya da kalp atışlarımı her zaman duymuyorum ama gittikçe ilerleyen bir durum içindeyim. Başında mıyım bilmiyorum ama stres durumları geçicek gibi durmuyor. Bu kalp olayını çözen ya da atlayan oldu mu? B

Merhaba kızlar bendede anksiyete denen lanet illet var yazılanların hepsini okudum. Bende iki aydır selectra 25 mg kullanıyorum. Ben erken doğum ölü Doğum yaptım yani ve ondan sonra oldu ilaca başlamadan önce hergün acildeydim en kötü şekilde geçirdim şimdi daha iyiyim o zamana göre atak geçirmiyorum ama sürekli bi yerlerim ağrıyor ve kafamda durmadan kuruyorum şuan sol kolum ağrıyor ve parmaklarım uyuşuyor ve bunu hergün yaşıyorum lütfen yardım edin aynı durumda olan var mı . push ;

İnsaallah. Bebegine kavustuysan Allah ayırmasın, daha dogmadıysa hayırlısıyla kucagına al insaallah.

Delirecek gbi oluyomusun nefes alamama segirmeler V

Merhaba benim kalbim de bazen acyip carpinti oluyor. Agzimda atiyor sanki. Sinirlendigimde korktugumda uzuldugumde heyecanlandigimda. Sizce bu doktorluk bir durum mu. Kitleniyorum o an hicbisey yapamiyorum. L Li-moon

benim günde 3 ataktı. ama ben şanslıydım. çok erken öğrendim anksiyete olduğumu. tanıdık bir doktor beni muayene etti. bana midemde ve kalbimde hiçbirşey olmadığını, psikoloğa gitmem gerektiğini söyledi. hemen gittim, doktor ilaç deyince kullanmam dedim. nefret ederim ilaçtan. o zaman tek çare telkin dedi ve Allaha şükür kurtuldum. L

hayır canım yabancılaşma yaşamıyorum sadece sıkıntılarımdan dolayı ilaç önerdi doktorum yaklaşık bi ay sonra kontrolüm var bakalım ne dicek Allah hepimiz hakkında hayırlısını güzelini nasip etsin inşallah ama çeken bilir derler ya cidden kolay şeyler değil yaşadıklarımız

valla aklıma gelen herşeyi tekrarlıyordum, şuna benzer birşeydi. "bunlar beynimin oyunu, aslında birşeyim yok, sakinleş, biraz kafaya taktın ondan oldu, derin nefes al, üfle, sanki şimdi daha iyiyim, başka birşey düşüneyim, az temiz hava alayım, birazdan şöyle yapayım, bir su içeyim, iyiyim, hah geçti vb. vb. " şeklinde devam ediyorsun azala azala bitiyor. günde 3 atak geçiriyorsan 1 e iniyor. sonra 2 günde 1, sonra haftada 1, derken derken bitiyor. L

Arkadaşlar bu anksiyete nasıl birşey? Ben baş ağrısı ve dönmesi şikayeti ile doktora gittim. Hemen anksiyete dedi. Ağrı kesici ve antidepresan verdi. Sevdiklerimi kaybetme korkum var, pek kalabalık içine karışmayı sevmiyorum ama karışınca hoş sohbetimdir. Konferans falan verme durumlarinda kalabalik karsisina gecince titremeye basliyorum. Haftasonlari yataktan kalkmak zor geliyor. Kalkınca da evde kitap okuyorum. 2 gün eve kapatıyorum kendimi. Bu mudur anksiyete? Nalet Kaynana çok cahilsin keşke

Umarım yeni sene ataksız, korkusuz, sorgulamasız gecer hepimiz icin P

nefesim kesilmiyor ama derin nefes alma istegim oluyor o da panik yaptıgımdan sanırım Nalet Kaynana çok cahilsin keşke

Merhaba bende de aynı problem var 1 yıl önce bıraktım tedaviyi. efexor, prozac, paxil ilaçlarını 2 yıl boyunca kullandım. ilaçları alırken çok mutluydum yani sosyal ortamlarda çok rahattım fakat kendi içimde bazen bi titreme geliyordu bazen beynimde şimşek çakar gibi anlık gidip gelmeler oluyordu ve en kötüsü ilaca bağımlı olmuşum sanırım bir cuma günü ilacı işyerinde unutmuşum pek umursamadım ne olacak bir gün diye cumartesi günü de evdeyim ama pazar gününü zor ettim mide bulantısı baş dönmesi ayakta duramıyordum gözümü açamıyordum hemen babamla arabaya atlayıp müdürümü de arayıp iş yerini açtırdık ve ilacı içtim inanmazsınız 1 saat sonra kendime geldim. sonrasında ailem çok kızdı yeter artık ilaç içme diye tekrar doktora gittim olanları anlattım ilaç içmediğimde yataklara düştüğümü söyledim bağımlı olmuşsun artık yavaş yavaş azaltalım dedi azalta azalta bıraktım ama bırakma süreci çok zorlu geçti 15 20 gün hasta gibiydim halsiz ruh gibi.. sonrasında toparladım fakat şuan farkettimki eskisinden daha kötüyüm sosyal bir ortama girdiğimde panikliyorum hemen ne yapacağımı şaşırıyorum. bu bir eğitim yada seminer olsa bile kalabalığın olması bana yetiyor gün boyu baş ağrısı çekiyorum kalbim yerinde çıkacakmış gibi çarpıyor aşırı terleme cabası tekrar gitmek istiyorum fakat korkuyorum ilaçlardan acaba başka yöntemlerle çözebilen var mı bu durumu? H

hepinize merhaba kızlar benim sorunlarım biraz karışık nerden başlıyacagımıda bilmiyorum açıkçası banada yardımcı olursanız çok sevinirim. henüz tam olarak bir teşhiste konulmuş degil hastalıgım tam olarakta bende bilmiyorum gece uyku esnasında kalp çarpıntısıyla uyanıyorum ama hergün olmuyor durduk yere içime korku giriyor unutkanlık ta var unutkanlıgım 10 yıl önce dogumda oksijensiz kaldıgımdan dolayı oldu neyse hep kötü senaryolar yazarım kendi kendime 2 yıl önce doktor okb oldugumu söyledi halbuki alakası yok o hastalık ayrı daha çok takıntı ve temizlik takıntısıyla ilgili kendi görüşüm bu bana lustural verdi bu iacı 3 aya yakın kullandım bana yan etkileri çok oldu bıraktım sonrasında farklı bir doktora gittim prozac verdi oda bana yaramadı 2 ay kullandıktan sonra onuda bırakmak zorunda kaldım sonrasında kontrole gittigimde başka doktorla karşılaştım hadi bakalım dertlerimi onada anlatayım ya ne gülünç bir durumdaydım herneyse onada anlattım bana cmbalta verdi ozaten nasıl bir ilaçtı hiç anlamadım ha içmişim ha içmemişim gibi bişeydi 2 ay kullanııp bıraktım şuanki durumum gece çarpıntı içime korku girmesi ve bundan 3 yıl önce hamileyken beni soranlar kesin oksijen almaya gitmiştir derlerdi çünkü nefes alamıordum ordaki ebeleri deli etmiştim doktor belki bronşitsin ondan nefes alamıyorsun diyordu bana halbuki alakası yok biraz uzun oldu kızlar bu durumla karşılaşan varmı yada hastalıgımı çözen unutmadan gece uyku esnasında nefesim kesiliyor çırpınıyorum resmen neolur yardıncı olun

iyi olduğumuz günler çok yakındadır inşallah

doktor bana pa ilacı verdi ama ben kullanmadım. konunun ilk sayfalarında ne yaptığımı yazdım, okursun. P

evet. yıllar oldu. N

bende cipralex kullanıyorum psikiyatrist verdi.. Carpıntım icin de tansiyon ilacı verdi dahiliye uzmanı.. L

teşekür ederim evet xanax la daha iyiyim inş sınava da gircem A

citoles cipralex mi? Hangi doktora gittiniz acaba?Pskiyatr mı? L

H Huzurlukafa fenolftalein Selam kızlar. Geç gördüm biraz. İlaç konusunda katılıyorum. İyi olmak için tamamen ilaca güvenmemek gerek kesinlikle. Ben şu an sadece Paxera 20 mg alıyorum günde ve bu ilaç sayesinde çok yoğun atak geçirmeyerek, hastalığı anlayabiliyorum ve nelerin beni tetiklediğini, ne zaman iyiyim ne zaman etkileniyorum bunları gözlemleyerek çok iyi yol katedebiliyorum. Ama 20 mg ın üstüne çıkmamaya kesin kararlıyım. Aksi halde bırakırken büyük dert olacak çünkü. Ben geçen yaz başı hastalandım. Zaten ilk birkaç ay Allah ım bu da nesi, deliriyorum galiba diye düşünerek, aklıma mukayet olmaya çalışarak geçti. Son birkaç aydır da çok şükür baya bi çözdüm benim olayı. Ben neden sonuç ilişkisini kurunca ve yanımdakilere bunu anlatınca bana baya baya iyi geldiğini farkettim. Bana yanımdakilere benim böyle bir endişe bozukluğum var, eğer kendimi bir sebepten tetikte hissedersem ki bu sebep illa ki mantıklı olmak zorunda değil ben atak geçiriyorum arkadaşım, ablalarım, abilerim demek çok iyi geliyo ve atak matak gelmiyo söylediğim zaman. Ama ben saklamaya çalışıp, kastıkça kendimi gelmeyeceği varsa da geliyo meret. Benim tavsiyem şu Paxil, Paxera gibi bu konunun ehli bir ilaçtan düşük dozda yardım alarak, ilacın vermiş olduğu sakinlikle bir miktar zaman kazanın ve o arada antrenman yapın. Ben prof ada gittim. Panik atak ve anksiyete hakkında uzman, kitap filan yazmış bir adam. Çok iyi, hoş tamam da bildiğimizden çok farklı bişey söylemiynu kendimizin çağırdığımızı, panik atağın bizi öldürme gibi bir ihtimalinin olmadığı, bizim mükemmeliyetçiliğimizden ve evhamlılığımızdan böyle endişelene endişelene vücudun savunma mekanizması geliştirdiği gibi şeyler anlattı ve bu durumda bana artık acil servise gitmenin yasak olduğunu söyledi. Ama açıkçası epey bi yolu siz kendiniz katetmek zorunda kalıyorsunuz. Ellerinde sihirli bir değnek ve ya şu ilacı şu kadar kullan bu bitecek diyebilecekleri kesin bir tedavi yok. Kendi adıma ben çok ağır bir vakaydım. Yaz boyu korkunç ataklar geçirdim. Bir keresinde kaslarım o denli tersine kasıldı ki görseniz korkardınız. Başım geriye doğru kasılıp kalçam yukarı doğru gelerek tersine C olmuştum düşünün. Acile gittik tabii Yani bunu da şundan anlatıyorum böyle böyle çok olay oldu ölsem de kurtulsam dediğim hatta ama ben bu kadar iyiye gittiysem siz de gidebilirsiniz. İlaç sadece yardımcı ve öyle çok karıştırıp ilaç kokteyli almaya gerek yok. Ama tamamen ilaçsız da bu kadar iyileşir miydim emin değilim. Bir yıl kadar daha kullanıp duruma göre doktor kontrolünde bırakmak hedefim Z

H Huzurlukafa selam cnm evet anlattıklarını ben de çok uzun bir süre yaşadım. Diğer insanların endişelenecek bişey olmadığını söylemesi işe yaramıyor malesef. Anksiyete bozukluğu bu. Ben ilaçsız başa çıkamadım maalesef. Geçen temmuzdan beri kullanıyorum ve şu an yüzde doksan iyiyim diyebilirim. Ufak tefek şeyler olduğunda da kendimce yöntemler buldum beni rahatlattığını hissettiğim. Örn, yaklaşık 2-3 ay önce uzun zamandır bir atak dönemi geçirmemiştim. Bir arkadaşım 8 aylık hamileydi ve bebeğini kaybetti.2-3 gün onun yanında kaldım, sonra eve dönüyorum ama düşünmeye başladım yine. Bir-iki gün içinde yine onun yanına dönmeliyim, ona destek olmalıyım diye. Sonra yolda yine başka bir yakın arkadaşım aradı 2-3 güne nişanım var yardımın gerek diye. Onu düşündüm neler yapabilirim, nasıl yardım edebilirim evim de çok uzak. Ama ikisiin de yanında olmalıyım. Aksi halde bu beni kötü bi arkadaş yapar diye. Neyse eve geldim ama nasıl kötü hissediorum kendimi anlatamam 2 gün yataktan çıkamadım. Tam bir atak değildi ama ilaç engelliyordu atağı hissediyordum. Bir de anlam da veremedim hiçbirşeyim yoktu nası bi anda böyle oldum diye düşünürken ampul yandı bende. Sonra ikisini de aradım ve dedim böyle böyle arkadaşlar. Tabi bunlar şok :)) Bana sen nası bi manyaksın dediler. Bu arada 20 küsur yıllık arkadaşlarım, kardeş gibiyizdir. Böyle düşünmeyeceklerini biliyorum ama elimde değil, anlarsın. Ama ben konuşunca göğsümden resmen bi yük kalktı ve iyileştim. Şimdi demem o ki sadede geleyim anksiyete atağı yaşamaya başlayacağın zaman anlıyorsun zaten. O arada neden endişelendiğini bulmaya çalış önce, sonra kimle ilgili neyle ilgili git bir bir anlat. Ben şöyle olabileceğini düşündüm gibisinden. Başkasına anlatma endişen kimle ilgiliyse ona git. Çoğunlukla yersiz olduğunu anlayacaksın ve bu seni zamanla iyileştirecek. Ama yanında düzenli bir ilaç kullanmanı da tavsiye ederim. İlacı düzeldim dedikten sonra bile 1 yıl daha kullanmaya devam etmen gerek. Yoksa tekrar başa dönersin H

Atlattin mi peki tamamen bu hastaligi Nalet Kaynana çok cahilsin keşke

hilal4242 evlimisin?Allah hepimize güzel günlerimizi görmeyi nasip etsin.

Hayat insanlara neler gosteriyor Benim daha once anksiyetem vardi ama yogun degildi sonra atak gecirdim bi ay boyunca araliklarla. Daha sonra derealizasyon yasamaya basladim ben nerdeyim kimim gercek miyiz vb suphelerim basladi herkes gulup eglenirken ben bu sorularla mesguldum, simdi azaldi biraz ama yine de var ustumde hala ozellikle sabah uyandigimda. Rabbim saglicakla kucaginiza almanizi nasip etsin bebisinizi insallah N

Ciplarrx 10 mg ilk 5 gün yarım kullandım ben siz? Nalet Kaynana çok cahilsin keşke

evey buna benzer şeyleri bende yaptım benim ataklarım daha çok hafta da 1 sayılabilicek orandaydı hatta geçen 1 ay hiç atak yaşamadım Allahım bu günleri görcekmiydim die tam sevinirken çarşamba günü sıkıştırdı kalbim baş dönmesiyle birlikte soluğu kardiyologda aldım Nalet Kaynana çok cahilsin keşke

İkiside farklı ilaçlar ama etkileri tam tamına aynı diye biliyorum. ben konyada yaşıyorum. devlet hastanesi doktoruna gittim evet pskiyatri. duru saygın günbahar adı. çok memnunum doktorumdan

Bende citol kullandim bir ay ama cok fayda etmedi doktorum paxera verdi sekiz gundur kullaniyorum karisik anksiyete ve depresif bozukluk varmis

bende de acayip uyku yapıyor. kalp atışlarımı da azalttı. Herkeste aynı etkiyi yaratmıyor demekki. Nalet Kaynana çok cahilsin keşke

bende 3 yıllık tedaviden sonra ilacı bıraktm. hamileliğimin 13. haftasında tekrarladı. şuanda bende ilaç kullanıyorum. ilaca rağmen atak geçirmesemde anksiyetem devam ediyor. ilaca başlayalı 3 hafta olcak. vücudum yeni yeni alışıyor. bu anksiyetenin de 2. aya geçeceğini umut ediyorum. P

Cevremizdekilerin inanmamasi insanin icini daha kotu yapiyor vallahi L

yıllar önce anksiyete olan ve iyileşen ben olarak size şunu söyleyeyim, hiç ilaç kullanmadım. hatta ilacın beni iyileştireceğini bile düşünmedim. doktorum bana atağın yaklaştığı veya geldiği anda hemen kendini telkine başla ve bitene kadar devam et dedi. haftalar yada aylar içinde azala azala bitti. şimdi o günleri hatırlayınca kendime ne eziyet çektirmişim diyorum.

eski erkek arkadaşım askerdeyken telefonla arayıp intihar edeceğini söylemişti, o korkuyla geceyi sabah ettim. hayatımda o zamana kadar hiç bu kadar korkmamıştım. o gün nefes alamayaya başladım. acile gittim nazal verdiler bişeyin yok dediler. eve geldi. ikinci gün kalp ritmim o kadar arttıki kalp krizi geçiriyorum sanıp yine acile gittim. ekg çekildi, yine herşey normal dediler.3. günü uyandım, yerimde duramıyorum, işe gitmem lazım korkudan dışarı çıkamıyorum, korkuyorum ama neye korktuğumu bilmiyorum, bir ölüm korkusu kapladı içimi. işe gittim bu seferde işte yerimde duramadım, dayanamayıp çapa acile attım kendimi. tüm tahlillerimi yaptırdım, emar tomografi kan idrar tahlilleri, hepsi temiz çıktı, doktor nörologa yönlendirdi, orada doktor teşhisi koydu, önce paxil kullandım, hiçbir işe yaramadı, daha da kötüleştim, doktor paxeraya geçti,1 ay sonra hayatım değişti,3 yıl boyunca azalta azalta kullandım,3 yılda blki 2 belkide 3 kere atak yokladı o kadar. bu süre zarfında aşık oldum nişanlanıp evlendim şimdi de 16 haftalık hamileyim. benim hikayem hilalcim.