Bugünde kendi acılarımı, kırgınlıklarımı bir tarafa bırakıp, şatafatlı kıyafetlerimi giyerek çıkacağım sahneye... He birde hayatın yüzüme bıraktığı çizgileri kapatacak makyajımı yapacağım.. Ve yine birilerini mutlu etme ve güldürme görevine başlayayım... Üstümdeki kıyafetlere ve yüzümdeki makyajımı bir tarafa bırakıp, sadece gözlerime bakmayı deneyin lütfen... İnsan zoraki gülerken, gözleri de güler mi dersiniz? Palyaçoları hep neşeli mi sanıyorsunuz yoksa? Keşke olabilseler... Ama gözden kaçırılan bir nokta var... o da, onlarında bir yürek taşıdığıdır.. Sevdayı ve hasreti de yaşayabilecekleridir... Bu yürek Herkeste olduğu gibi palyaçolarıda yorar ve ağlatır... Ama ne yazık ki palyaçoyu böyle gören yoktur... Onlara ağlamayı yakıştıramadıklarından mı yoksa kendi egolarından mı bilinmez ama ağlayan bir palyaçoyu kimse istemez... İstifa mı veriyorum... Bende ağlayan bir palyaçoyum... Bana ağır geldi palyaçoluk oyunu ben birazda polyannacılık oynamaya gidiyorum...