momo25 Anlıyroumn sizin derdinizide ama türkiyedede sosyalliği mutluluğu çok fazla yaşamıyoruz zaten

Bendede bir İsveç hayali başlamadı değil

Benimde başıma benzer bir olay geldi, komşum yaşça benden çok büyük annem yaşında, bana kızı ve arkadaşlarıyla tanıştıracağını söyleyip duruyordu , bir kere cuma günü akşam işte kızlar toplanacaklar her hafta, sende gelmek ister misin beraber gidelim dedi, benimde o akşam başka bir işim vardı yetişirsem olur gibi bişeyler söyledim, tamam dedi yetişirsin gelirsin. Bende yetişmeye çalıştım, söylediği saat geldiğinde bekledim, ben çıkıyorum vs gibi bişeyler yazar diye, hiçbir şey yazmadı 10-15 dk sonra ben yazdım evdeyim diye, kadın hiçbir şey yazmadı. Gittim kusura bakma vs diyebilir, ama hiçbir şey yazmadı ya. Sonradan gördüğünde bile sanki o konu hiç olmamış, beni hiç çağırmamış gibi davrandı

ayy cok uzakmışız keşke yakın olsaydık gercekten dost olurduk aynı şeyleri yaşıyorum hep bir dönme istediğim var devamlı nasıl gecicek bılmıyorum Ben şuan dil kursuna gidiyorum ama herkes kapalı kutu ve ınsan ayrımı gibi algılanmasın arap genelde ve ark canlısı değiller keşke olsa biri inan nereli olduguna bakmıyorum cok girişken biriyim ama yok.. bir kaç sohbet yarıda kesiliyor devamı yok. 2 üni okudum TR de mesleğim var, dili halledebilirsem ki gercekten cok zor bir dil işe girmeyi düşünüyorum ama işte dil çok zor meslek yapabilmek için en az 2 sene yeterlı tam anlamıyla konuşalım lanet almancayı

Bence arkadaslık dostluk her yasta gerekli.. insan ailesine bile anlatamadığı sorunları bazen arkadası ile paylaşıo.. istediğinizde haklısınız.. sizin gibi düşünüp yalnızlık hisseden vardır bence çevrenize daha dikkatle bakın inşallah bulursunuz

Çok iyi anlıyorum seni. Benim hem yaşadığım yer soğuk hem de insanları. Bir süreden sonra bende asosyal oldum çıktım onlar gibi. İlk zamanlar çok arkadaş arıyordum şimdi olmasa da olur kafasındayım.

Hangi ülke? Yani Batı Avrupaysa insanlar daha mesafeli, öyle bizdeki gibi gezelim tozalım panpalık yapalım 2 lafın belini kıralım pek yok. Ben de bir kez işyerimdeki kıza işten sonra akalım panpa demiştim programım var diyip 2 hafta sonraya randevu verebilirim demişti Türkiyedeki sosyal hayatı beklemeyin, hele ki İstanbul gerçekten bir tane. Ahbaplık etmeyi seven biriyseniz Avrupa pek içaçıcı değil, eşinize de hiç katılmıyoum kendi daha içedönük bir insan olduğu için ihtiyaç duymuyor olabilir ama sizin ihtiyaç duymanız gayet normal. Maalesef çözümüm yok, ben 20lerinde öğrenciyken geldim yaşla da alakası yok o zaman da aynı şekildeydi.

ben de sizinle ayni durumdayim, ama korona ile birlikte de sanki herkes boyle gibi, eski arkadasliklari devam ettirmenin bir yolu bulunuyor, ama yeni arkadasliklar kurmak cok zor. hele de baska bir ulkede. Ben de aynen, cocuklarin arkadaslarinin anneleri ile konusuyorum, komsularla konusuyorum, is arkadaslarim var vs vs ama lise-universite yillarindaki gibi arkadasliklarim yok, bulamam da sanirim. Yani ben kendim bile oyle bir arkadas olamam ki, bir suru sorumluluk, bir suru hedef ve calisma icerisindeyim, buldugum bosluklarda da kiminle zaman uyusturabilirsem onunla gorusuyorum. yine de tavsiye olarka, duzenli gittiginiz yerler olsun diyebilirim. Bir spor salonuna yazilin mesela, hep ayni saatlerde gidin, belki bu sekilde bazi arkadasliklar edinirsiniz. Yine sizi ruhen cok doyurmaz ama rutinde gorustugunuz kisiler onun en azindan.

Gurbet ne zor yazması, okuması, yaşaması... herşey soğuk kalpler bile bende henüz alışamadım yaşıtım kimse yok. Konuşulan konulara yabancıyım samimiyetsiz davranış gördüğüm zaman uzaklaşıyorum. Herkes yüzüne gülüp arkandan konuşuyor. O kadar çok bunaldım ki tek yaşantım ev işleri oldu artık dışarı bile çıkmak istemiyorum Allah yardımcımız olsun

9 senedir. Burda ailesi olanlar evet, kendi aralarında çok takılıyorlar. Birde Almanya'ya insanlar çok önceden gelmeye başladıkları için genelde aileleri burda benim yaş grubumun. Yabancı kalıyorum aralarında. Birde burda doğup büyüyenlerle iletim kurmakta biraz daha zorlanıyorum, Türk'te olsak kültürel bir fark oluyor yetiştiğimiz ortamlar farklı olduğu için. Sizde mi yurtdışındasınız? Aslında hiç yabancı değil diğer yorumları okuyunca benim gibi olanları gördüm Merkur Retrosu

Bunları okuyunca sanki ben Avrupa'nın dışında yaşıyormuşum gibi hissettim kendimi. Bende çocuklarıma doğum günü partisi yaptım mesela, ama hiç öyle bişey belirtmedim hatta ebeveynlerinin etrafta olması daha iyi en azından o kadar çocuğa göz kulak olmak zorunda kalmıyorum. Bizde mesela doğum günü partisine gittiğimizde öyleydi, bana soruyorlar kalmak istermisin diye ama ben çoğu zaman cocuk seslerinden rahatsız olduğum genelde kalmazdım ama kalan ebeveynler var tabiki, oturup diğer ebeveynlerle sohbet eder kahve içerler falan. Benim kreşe giden oğlanın arkadaşlarının anneleri hep gelin bir gün kahve içerdim derler mesela acıkcası davet beklemeden arayıp gidiyorum tabi onlarda geliyor bu durumda. İş arkadaşlarımla da nerdeyse kanka gibiyiz gerçi okadar çok yakın olmayı tavsiye etmiyorum ama durumlar haliyle öyle gelişti.

4 sene önce taşındığım kasabada sadece yabancılar yaşıyordu bir çoğu da çocuklu aileler ve emekliler. Taşındığım gün çevrinmedeki komşular çiçek ve hediye getirdiler mahallemize hosgeldiniz diye, daha sonra her ay birimizin evinde buluşup kahve günü yaptık. Hepside çok sevecen sıcak insanlar. Kırsal kesimdeki insanlar daha sıcak bana göre, gerçi büyük şehirde yasarkende komşularım çok iyiydi sanırım ben bu konuda şanslıyım

Mesajlarinizi okurken icim acidi. Yalnizlik gercekten zor, ben bunu ingiltere'de okudugum zaman idrak etmistim. Avrupa'da dogup buyumeme ragmen bu yalnizligi ben de hissettim zaman zaman. Ailem burda olmasina ragmen. Ayni frekansi yakalayabilecegin dost bulmak o kadar zor ki.. Kiz kiza muhabbette bile sinerji cok onemli. Dilerim iyilerle karsilasir, size iyi gelen arkadasliklar kurarsiniz

Tamam baya biseyler yapiyormussun zaten sen, bir cok Kadin senin kadar vakit ayirmiyor ya da ayiramiyir kendine emin ol. Aksama kadar tv ev.. ya da tum Hafta calisiyor ve evine temizlige cocuklarina ancak vakit ayiriyor. Bence bu gunlerin tadini cikar cunku 2 gun calisacaksan daha yogub olacaksin ister istemez. Bana sorarsan anneler icin ideal calisma gun sayisi zaten 2. Ben oyle cok iyi dostluk edinelecegine inanmiyorum artik, hele belki yastan sonra. Benim Orta liseden 1 tane arkadasim var mesela.. aradan ceyrek asir gecti, onla gorusurum hala. Yakin degiliz ama herseyimi bile tek kisidir. Haricinde herkese merhaba merhaba. Birde soyle bir huyum var benim.. birinin dedikodumu yaptigini duyayim, merhaba bile demem o kisiye.. ozellikle banada baskalarini anlatiyorsa.. gormezden gelirim. Belki yargisiz infaz gibi gozukebilir ama laf pesine dusmeyi sevmem. Yuzume karsi cesareti yoksa arkamdan konusur ancak. Ates olmayan yerden duman cikmaz derler sonucta. Bu yuzden insanlarada guvenim yok denecek kadar az.

benim de kursta bir turk sinif arkadasim olmustu, hoca bizi tanistirdi ; aa ikiniz de turksunuz, sanslisiniz kaynasin vs minvalinde birseyler soyledi.. sonra o turk kiz cikista yanima gelip ; " kusura bakma, ben turklerle iletisim kurmuyorum, Turkce konusup bu ogrendigim dili geriletmek istemiyorum " diyerek hayir sanki ben cok merakliymisim gibi.. bir keresinde de, yine turk bir kadin iste bizim grubumuz var, katilmak ister misin? diye sordu, ben de " olur, katilirim tabii" dedim.. sonra bir daha haber cikmadi.. fakat benim kulagima geldi ki ; onlar falanca bir yere bagli kisilermis, benim onlardan olmadigimi anlamislar, o yuzden aralarina almak istememisler... yurt disinda, turklerin birbiri arkasindan cok dedikodu, kavga vs dondugu, o yuzden kurduklari guzel bir ortam varsa iclerine yabanci birini almak istemediklerini duydum.. ne kadar dogru bilemem ama insan dislanma sebebim ne, neden acaba diye de dusunup uzuluyor haliyle.. size de belki bu tarz kisiler denk dusmustur.. umarim en guzel ortamlar buluruz bizler de..

Evet sanırım bu sebepten öyleler. Ben de bu durumdan gayet keyif alıyordum aslında. Üniversitede de çok değerli ve kalıcı arkadaşlıklar kurabildim, yine türklerle alman arkadaşlarımı her ne kadar sevsem de, soğuk ve mesafeli oldukları için çok samimi olamıyorduk. Mesela yemek ısmarlamak istiyordum kabul etmiyorlardı. Herkesin parası kendineymiş. Orada doğup büyümüş olsam da bazi şeylere bi türlü alışamadım. Burada da alışamadığım şeyler var tabii, mesela arkadaşlarımın buluşmalarımıza geç kalmaları Size üniversitede ilk olarak türklerle yakınlık kurmanızı tavsiye ederim

konuya aa yurtdışındasınız euro kazanıyorsunuz siz de dert mi olur cular gelmedi mi acaba daha?

Yani, beklentilerimi düşürdüğüm için çok bir mutsuzluk söz konusu olmuyor. Ben çok sosyal bir insandım. Şimdi yaşadığım yer oldukça kuzey ve soğuk. Aktivite olayı sıfır. Evcilleştim alışıyor insan.

evet herkes öyle diyor ama ne kadar sosyalleşilir ki bilmiyorum gercekten Ben de Almanya Frankfurttayım umarım yakınızdır

Bence avrupada insanlari icten bitiren sey bu... ama yaa ulkemizdede 2 samimi Ol tezegini cikariyolar zaten. Yani ortasi yok bence. Buarada esin almanyada mi buyumus kultur farkiniz olmasi normal. Kendisi zaten tum gun iste.. kendisi icin birsey yapiyor.. sen tum gun evdeysen bunalman normal. Yapacak pek birsey yok bence

Yakında dönüyorum kız işleri hallettim havanın ısınmasını bekliyorum taşınmak için sandriyon Nirvana Anneler

Ahh ben bunları eşime anlatsam, yıllardır diyorum buradaki herkes asosyal diye, yok efendim onlar klüplerde sosyalleşiyormuş..

Kaç yıldır yurtdışındasınız? Anlattıklarınız bana çok yabancı geldi. Genelde oradaki türkler kendi aralarında çok takılırlar ve kendilerini yalnız hissetmezler.

Eşim benim de arkadaşım, ama kızkıza takılmayıda çok özledim, benim de etrafımda komşu vs var görüştüğüm kişiler ama çok nadiren görüşüyoruz. Samimi muhabbetli ortamları çok özledim. Bende artık soguklaştım, üzülüyorum ama insanlarla samimi nasıl olunuyordu unuttum, şahsi hislerimi düşüncelerimi paylaşmıyorum pek kimseyle, sadece yüzeysel gündelik konuşmalar. Ama derim muhabbetleri çok özledim

Almanya, Hollanda gibi ulkeler sonradan bu ulkelere gelenler icin alisilmasi baya zor ulkeler saniyorum. Ozellikle de sosyal bir insansaniz daha zor galiba. Ben Hollanda'ya 13 14 yaslarinda geldim ama karakter olarakta cok sosyal bir insan degilim. Su an calistigim isyerinde nadiren de olsa yemege ve gezmeye gidilir bazen. Bana sormasinlar diye icimden geciririm. Beni reddetmekten kurtarsinlar diye :))) Bu tur seyler bana gore degil. O kadar ki Turklerin ve yabancilarin minimum oldugu bir yere tasindik 6 yil once cunku malesef nerde cokluk orda... demisler. Iyi ki tasindik. Bu acidan galiba yasadigim ulkeyle tam anlamiyla uyumluyum ama sosyal bir insan icin bu tur ulkeler cekilmez olur bence. Hayat aksam saat 6 da biter buralarda. Sokakta adam bulamazsin. Fakat sizin adiniza uzuldum. Yakininizda ki kutuphanede dil kurslari veriliyordur. Ben kutuphane gorevlisiyim mesela, son zamanlarda o kadar cok turk katildi ki kurslara. Sizin boyle bir imkaniniz yok mu?

Evet burada yetişmiş Türklerle iletişim bende kurmakta zorlanıyorum. Yabancı derken mesela nereli oluyor arkadaşlarınız? Çok şanslısınız. sandriyon Nirvana Anneler

Hollanda'ya gezi amacıyla gittim, eşimde bende insanların çok daha fazla gülümsediğini, daha sıcak olduklarını düşündük. Almanyanında kuzey ve güneyi çok farklı diyorlar, gitmedim ama Güney taraflarında insanlar daha nazik ve sıcakkanlıymış.

Ama cocuklari goturdugun bale yuzme vs seni sosyallestirmez.. en fazla kreste okulda gordugun anneler gibi olur. Bir aktivitenin icinde bulunmak lazim.. kaldi ki bence birseylerle mesgul olmak cok cok guzel. Yani arkadas edinmesende kendin icin birseyler yaprsin. Mesela benim hep hayalim dikis ogrenmektir. Bi kac ders almistim ama o zaman nisanliydim vs. Sonra evlilik vs girdi araya devam etmedim... ama vaktin olsa naparsin desen, kesinlikle dikis kursuna giderim. Almancan var mi? Cocuklarin krese okula gidiyor mu? Mesela gonullu isleri vardir, dernekler huzur evleri vs. Ben yaslilarla vs. Ilgilenmeyide cok severim. Onlarla konusmak vs. Iyi geliyor insana. Hic birsey yapamasan gir bi ise calis derim, amac vakit doldurmak degil Mi? Hem ordada arkadasliklar edinebilirsin. C

Geneli isvecli ama İspanyol, İngiliz, Alman, Sırbistanlı hatta Lübnanlı arkadaşımda var

sizin yaşadığınız yerdekiler bir garipmiş bunu tüm dünyaya genelleyemeyiz herkes kalpsiz ikiyüzlü olacak diye bir şey yok.

Şahsen ben mala döndüğüm düşünüyorum. En son geçen yaz kız muhabbetine katıldım onda da çok sıkıcıydımŞu noktadan sonra önüme muhabbet koysalar bile çeviremeyecek hale gelmişim yeminle

Memleketteyim kafa dengi yasitin olmadıktan sonra heryer gurbet gibi

Senin entep yemeklerini tadan kapinda siraya girerdi kesin zaten

Eşiniz çocuğunuz vs? Evet muhtemelen meşgale olmadığı için oluyor o İnsanlar öyle ailesiyle çok sıkı görüşüyor mu? Yani çalışmıyorsa ve yakın oturuyorsa olabilir de yurtdışında da pek sık görüştüklerini sanmıyorum.

Ne yazicam bilmiyorum ama uzuldum durumunuza Sizin durumunuzda olan dayimin kizi var Turkiyeden Hollandaya gelin geldi. 6 yildir orada yasiyo ama hic arkadas edinemedi Biz 3 saatlik mesafedeyiz ve gercegini soylemek gerekirsede benimde kafam kuzenimld tutmuyor yoksa sik sik giderdim. Kiz resmen sikintidan 50kilo aldi Tek iyi olan yonu esi cok iyi birisi Uzuldum durumunuza

defne-28 konuya bi bak Istersen Gurbette olupda Turkiye hasreti cekmek ve biturlu buraya adapte olamamakda bi sorun. Gecen bahsediyodum ya

Hannover defne-28

Benim gittiğim klüp de aynı, 1 yıldan sonra bana ilk kez merhaba dediler O noktadan sonra sosyal hayattan beklentimi sıfıra indirdim

MissCherryBlossom Kuzey Almanyadayım. Bu kadar Türk'ün yaşadığı bir ülkede yalnız kalmak bana çok dokunuyor. Yıllarım güzel bir ortamım olur ümidiyle beklemekle geçti. Türkiye'deki sosyal hayatı çok özlüyorum. Yıllar içinde benimde muhabbet yeteneğim öldü sanki, konuşmak gereksiz gelmeye başladı. Bunu şimdi niye anlatayım, karşımdakinin ilgisini çekmez ki diye düşünüyorum sürekli. Bu yüzden yakınlık gösterip, samimiyet kuramıyorum.

Ben de Almanyadayım, doktoradayken NRWde yaşadım inanın tüm bölgeler aynı ve insanlar eşit derecede sıkıcı Sizinle bir alakası yok, siz de ben de normal insanlarız burda hayat acaip sadece.

Yalnızlığa alışmak uzun dönemde daha ciddi sorunlara yol açarsa diye endişeleniyorum, bize iyi gelen insanlara ihtiyacımız var. Somut olarak bir şey yapmasalar bile, manevi olarak hayatta bana güç veriyor sevdiğim insanlar

Teşekkürler tavsiyeler için. Evet sanırım birazda yabancılarla ilişki kurmayı denemem gerekiyor. Böyle gönüllü işler bana çok iyi gelir aslında.

Çocuk olduktan sonra biraz sosyalleşiyor insan ister istemez, okuldaki anneler vs. Ama tabi arkadaş olma konusunda çözüm olmuyor, o annelerle arkadaş olamadım. Almanya siz?

Cherry sen hala almanyadamısın bi ara turkiyeye dondum artık evden çalışıyorum Amerikaya demiştin sanki yanlışmı hatırladım?

Evet haklısınız, zaten o kadar soğuk bir insana dönüştüm ki. Bu arada o diğer Türk kız çok genç 16 yaşlarındadır muhtemelen. Yani konuşabilirim tabi ama arkadaş olmayız sanırım

Aslinda turkiyeden gelenler icin oyledir diye dusunuyorum

bu yorumla da isveç hayallerim başladı

Çok şanslısınız, evet kişiylede alakası var, aslında kafa olarak uyuşabilceğimi düşündüğüm insanlara karşı adımlar atıyorum, eve çağırıyorum veya şunu yapalım bunu yapalım diyorum. Genellikle fikirler, teklifler benden gidiyor, çok yoruldum artık böyle olmasından, karşı taraf hep daha az istekli geliyor gözüme. Eşim çok hevesli değil ama bana hiç köstek olmuyor, yani güzel bir çevrem olsa bende çocuklarımı eşime bırakıp yurtdışı tatiline gidebilirim mesela, yalnızlıktan şikayetimi pek anlamasada, yapmak istediğim bir şeyler olunca yardımcı olmaya çalışıyor. Eski oturduğum mahallede bu yüzden kimseyle arkadaş olmak istemedim, Türkler aynı dediğiniz gibiydiler.

abd'de istemediğin kadar çok arkadaş bulabilirsin aslında, o kadar çeşitli etnik köken ve karakter var ki seç beğen al. insanlar önyargısız ve sıcakkanlı bir çoğu.. sizin şanssızlığınız biraz avrupa olmuş, bana göre avrupa'ya her insan uyum sağlayamaz gerçekten halkın dili bizden çok daha farklı. yine de klüplere gezilere katılsanız nasıl olur?

Sizde çocuklarınızla aktiviteler yapın Bulunduğunuz yerde sosyal olanaklar nasıl bilmiyorum ama illa ki vardır oyalanacak bir şeyler

Hakkaten ne tuhaf ya. İnsanın ruhu çürür insansizliktan. Türkiye ye dönme şansınız yok mu? Böyle ömür geçer mi?

Bende bu yaştan sonra dostluk kurmanın zor olduğunu görüyorum, her şeyimi anlattığım hiç kimse yok. Mesela üniversiteye başlayacağım bir arkadaşımla bu sevincimi paylaşmak, bunu beraber kutlamak isterdim. Eşim çocuklarım var çok şükür, ama kalabalık aile ortamından geldiğim için bana biz çok yalnızmışız gibi geliyor. Sizin gibi arkadan konuşma olayı benimde çok rahatsız olduğum bir durum, bu yüzden burda görüştüğüm bi arkadaş grubuyla ciddi mesafe koydum arama, tabi bende konuşmuştum vaktinde. Önce az az başlayan durum giderek büyüdü. Bunu farkedip yanlış olduğunu söylediğimde hayır biz bişey konuşmuyoruz ki vs gibi geri dönüş aldım. Bana göre aşırı samimiyetsiz hareketler, bir problem varsa konuşulabilceğini düşünüyorum.

Doğrudur Ama o artık azaldı, ülkeye bağlı bir şey değil. Konu sahibi bir iş bulup çalışsa illa ki kafa dengi biri çıkar karşısına

Dediğim kişi çocuğun 3 yaşındaki kardeşinide bırakıp gitti, kendisi zaten Türk. Evdeki diğer çocuklar 7 yaşındaydı 3 yaşındaki çocuğu bırakıp gitmesine çok şaşırdım, sorması gerekirdi oda katılabilir mi diye? Çocuğu eğlendirmek istiyorsa kendiside kalabilirdi çünkü teklif ettim. Ama haklısınız doğum günleri dediğiniz gibi oluyor. Lisanımı ilerlettim aslında, iş okul başvuruları yaptım oralardan dönüş bekliyorum. Biraz sosyalleşmiş olurum ama arkadaş edinebilir miyim bilemiyorum. Hadi bea White &

Polonyali bir arkadasimda sizin durumunuzdaydi. Iki sene önce ülkesine dönüs yapti.

Bir an eşim mi diye sorguladım desem? Birde Arya Starkı görünce evet gerçekten buradaki Türkler öyle, yeniliğe hiç açık değil, birkaç tanıştığım kişiye teklif etmiştim çeşitli aktiviteler ama bir bahaneyle istemiyorlar yani Türklerin hepsini aynı kefeye koyamam ama genel olarak benim annemin mahalledeki komşularıyla ilişkilerine benzetiyorum buradaki Türklerin tarzını. Tabi en son 20 yaşımda Türkiyedeydim, şuan nasıl hiç bilemiyorum, fakat sevdiğim 1-2 arkadaşım ve kuzenlerim var bunlarda yeterdi gibi geliyor. Sizde mi Avrupadasınız? B Black

Bu İsveç aynı İsveç mi ben gitmiştim İsveçe, o kadar sıkıcıydı ki Almanya yanında NY kalır Can sıkıntısından içim çekildi konferans için 3 gün zor durdum

Gerçekten çoook şanslısınız, iki kere taşındım ben Almanya'da. İsveçe mi taşınsam bide

Ailes yurtdışında yaşayanlar hariç evet çoğu kişi bu durumda.

Eğlence mekanlarında daha kolay arkadaş edinilir diye düşünüyorum

Yok 9 senedir burdayım, çalışmıyorum, üniversiteye başlayacağım yakında, ama olurken aynı zamanda okuduğum bölümle ilgili stajyer olarak çalışacağım. Öyle mi diyorsunuz, bana insanların çoğu ailesiyle sıksık görüşüyor gibi geliyor. Evet içli dışlı ilişkilerde dozaj ayarlanmayınca, bı sefer daha zor sıkıntılı bir hale geliyor. Çalışmadığım ve ailemde olmadığı için böyle bir boşluk hissediyorum sanırım.

9 senedir burayım, evet dil kursuna gittim. Tanıştığım kişiler oldu ama iletişimi devam ettirecek şekilde değil. Birde dil öğrenme sürecim pandemiye denk geldi online olarak devam ettim sonradan

ayy 1 yılda insan akraba olur ya sürekli göre göre çok enteresan geldi ben hiç yapamazmışım yorumlarda onu anladım sokak ortasında benimle arkadaş olmak isteyen 1 kişi bile yok mu diye bağırırdım kesin

hemşeri hemşeriyi gurbete... diye bir laf var ya hani :)

Hepsi Türk mü?

Yok ya, yetişkin muhabbeti özlüyorsun. Ben cocuklarim küçükken oturup agladigimi biliyorum, 2 yetiskin sohbetine hasretim diye.

Umarım, inşallah en kısa zamanda.. Kurstaki kız çok komikmiş, hahaha Dışlamaları çok üzücü olmuş, ne saçma çocuksu hareketler. Öyle bir dışlanma yaşamadım hiç ama buradaki Türklerden tuhaf davranışlar gördüm

Çok güzelmiş. Almanya'yla mı ilgili bilmiyorum ama cuma günleri yüzmeye gidiyorum, 8 kadınız ve hocalar var. İnanın aramızda hiç diyalog yok o kadar tuhaf ki. Kursa gitmek aynı zamanda sosyalleşmektir ama çok komik, kimse kimsenin adını bile bilmiyor. Hallo deyip yüzmeye başlıyoruz..

En buyuk deger ailedir zaten sende ona sahipsin o yuzden sanslisin. Oyle dusun. Evet muhtemelen kalabaliktan geldigin icin.. ama dusun simdi geri gitsen o ortama simdiki duzenini arayacaksin. Geri donemiyorsak eskiye suandan mutlu olmayi ogrenmemiz gerekiyor. Bence biraz oluruna birak, herkes biraz yalnizdir bana gore. Bakma herkes cok samimi Gozukebilir ama oyle olmuyor. Istesende sen gormezden gelirdin o dedikoducularla samimi olabilirdin... ama istememissin aradigin o degil cunku

Tabi çok var aslında, pandemi engel oldu birazda. . push ; K Konus

Yok ben ve bir Türk daha var. Onlada tek kelime konuşmadık

Keşke bende yurtdışında olaydımda yalnız olaydım geçinmek aç kalma korkusu daha zor siz nasıl gittiniz ben seneye üniversiteyi bitiriyorum bana yardımcı olabilecek var mı

Almanya insanı robotlaştırıyor, burda sadece iş var, hayat çalışmaktan ibaret.

+1 yalnızlığa alışacağız malesef. Sevdiklerimizden uzak olmak hiç güzel değil

Yurtdısı cogu insan icin boyle maalesef

Çünkü onlarda doğum günü kutlaması böyle. Dikkat ettiniz mi bu çocuk doğumgünü için davetiyeler falan oluyor. 6 bilemedin en fazla 8 tane vardır içinde. Doğumgünü çocuğu dahil en fazla 6-7 çocuk çağırırlar ve anne babalar kendileri girmezler içeriye. Biz sorarız yardım edilecek bir şey var mı diye, onlar çocuğu kapıdan bırakır alırlar. Saat mesela 14:00 - 17:00 arası yazarsınız, tam 2'de getirir tam 5'te alırlar çocukları. Davetli çocuğun diyelim kardeşi olsun, onu da partiye bırakamazsınız. Belki başka gelen olur diye biz her şeyi bol alır bol pişiririz. Onlar sayılı alır. Bu bizim kültürümüze ters. Gelen herkes misafirdir ve buyur ederiz. Pastanede temalı süslü pasta yaptırılan doğum gününe hiç denk gelmedim. Anneler kendisi yapar, bir çikolatalı bir de sade kek yapar üstünü süsler, biraz pop corn biraz da bu yumuşak şekerlemeden koyar bu kadar. Bazen meyve de koyarlar. Şimdi az çocuk istemelerinin nedeni, çocuklarla mutlaka bir aktivite planlarlar ve bir ebeveyn sadece bu kadar çocukla ilgilenir. Ben hepsinin eline otobüs bileti verip tırmanma parkuruna götürmüştüm mesela. Bize ters bir şey daha, doğum günü olan çocuğun annesine sorarlar ne alalım diye. Bana ilk sorulduğunda çok utanmıştım, afallayıp yok ne hediyesi çocuklar eğlensin yeter demiştim. Ama onların kültürü böyle. Atıyorum 10-15 ya da frank üzeri hediye almak görgüsüzlüktür. Eğer çocuğun istediği oyuncak atıyorum 70-80 ise birleşir tek hediye alırlar. Yine doğumgünü çocuğu gelen herkese bir hediye hazırlar. Genelde küçük bir pakete kimi şekerleme çikolata koyar, kimi de herkese aynı oyuncaktan koyar. Çocukların dünyasında bile her şey bize göre ters işliyor. İyi yönleriyse; gelen çocuk sayısı kesin ve az olduğu için daha kolay planlayıp daha az yorulursunuz. Saat 5'te biteceği belli olduğu için o akşama plan yapabilirsiniz. Çocuklar süslemeleri toplamaya bile yardım ederler. Kağıt bardak tabak kullanıldığı için maksimum 1 saat içinde eviniz derli toplu olur. Ek olarak; evinize davet etmeyin. Dışarıda buluşmak isterler. Bir kutlama ya da özel bir davet vermiyorlarsa kimsenin evlerine gelmesini ya da kendileri birinin evine gitmek istemezler. Aklıma gelmişken lisanınızı ilerlettiyseniz gönüllü olarak yardım derneklerine de katılabilirsiniz. Oralarda daha alçakgönüllü ve samimi kişiler olabilir.

Evet çok Türk var ama cogusuyla kaynaşamıyorum , kafa dengi olanlarda var gibi ama herkes çok yogun, evime veya dışarda bir şeyler yapmaya çağırdığımda genelde insanların başka planı oluyor

Mutlu musunuz peki? piraye

Yurtdışında farklı fikirlere kültürlere açık olmalısınız. Çat kapı evlere gidilmediği gibi hadi bir kahve içelim demezler. Şu gün şu saatte şurada buluşalım derler ve hemen takvimlerine yazarlar. Ben arkadaşlarımla çocuk oyun grubunda tanışmıştım. Çocukları bırakıp alırken merhaba günaydın muhabbeti oluyor zaten. Biz diğerlerinden daha geç başladık oyun grubuna, diğer anneler birbirini zaten tanıyordu. Ben çocuğu bırakıp herkese hoşçakalın deyip gidiyordum. Kreş nehir kenarında olduğu için yürüyüş yapıyordum. Bir gün yine kapıda muhabbet uzadı "biz X cafeye gidip kahvaltı sohbet ediyoruz, bize katılmak ister misin" dediler. Tabi neden olmasın dedim ve şimdi o gruptakiler en yakın arkadaşlarım. Pandemiye kadar 5 kadın her anneler günü haftasında perşembe-pazar bir başka ülkeye giderdik. Çocuklar büyüdü okula başladı ama bizim haftanın 2 günü kahvaltı rutinimiz devam etti. İki arkadaşım, çocukları daha oyun grubundayken ikinci çocuklarını doğurmuştu, ona rağmen bebeklerini alıp soğuk kar demeden geldiler hep. Bu arada arkadaşın arkadaşı, kardeşi, kuzeni derken bayağı bir çevrem olmuştu. Biraz da siz girişken olmalısınız. Mesela ben lisanımı ilerletmek için dikiş kursuna yazılmıştım. İsviçre ve Almanya için yazabilirim, her ilçenin kasabanın günlük haftalık gazeteleri olur. Şimdi dijital de var. Açın ilanlara, kurslara bakın. Bana dikiş kurs günleri uygun olduğu için onu seçmiştim, başka kursa denk gelseydim ona yazılırdım. Kurs dediysem çok küçük rakamlar ödeniyor. Oradan da arkadaşlarım oldu ama taşındığımız için eskisi gibi görüşemiyoruz. Eşiniz size destek olmuyorsa köstek de olmasın. İlgilenebileceğiniz bir kurs başlangıç olabilir sizin için. Eş de önemli bir faktör. Benimki hiç bana karışmadığı gibi eşli toplanmalarımızda da seve seve gelirdi. Biz her ay bir akşam kadın kadına yemeğe giderdik. Eşlerimiz de evde çocuklara bakardı. Bir kitap seçer bir ay onu okur, akşam yemekte de o kitapla ilgili konuşurduk. Başta da dediğim gibi, bir sonraki yemek hangi gün olsun diye sorunca herkes telefon takvimlerini açar gün seçerdi. Hakikaten neredeyse her güne her saate yazacak bir şeyleri oluyor. O gün ben müsait değilim evde tek başına sessizlik günüm derse biri şaşırmayın. Hafta sonu zaten görüşülmez herkesin aile günü. Özel hayat siz anlatırsanız dinlerler ama kimse kimseye sormaz. Yine inanç, siyasi görüş falan bunlarla genelde kimse ilgilenmez. Benim eşim kabul etmez, eşim istemez falan hiç bilmezler. Daha önceden yapılmış planları yoksa, eşi de evde çocuklar için müsaitse o an nereye isterse oraya giderler. Bu arada 12 sene önce ilk gittiğimde evin yanındaki çocuk parkında Türk annelerle tanışmıştım. Allahım sanki polis sorgusundayım. Senin kocan kim, şunları bunları tanıyor musun, biz şurada oturanlarla kavgalıyız küsüz, sorar ederlerse siz de konuşmayın onlarla, size ne kadar çocuk parası veriliyor, sen kızlarını bu parka salma gavurların çocukları ellerler hep... ben de saf ilk kibar nazik zamanlarım hepsine cevap vermeye çalışıyorum. Şimdi muhattap bile olmuyorum böyleleriyle.

Ben de kuzey almanyadayim hamburgta. Siz neresindesiniz? MissCherryBlossom

Illaki arkadassiz olmaz

konu sahibi buraya konu aç burda muhabbet edelim, belki burdan arkadaş edinirsin. yüzyüze olmasa da.

Konuyu bölmüş gibi olacağım özür dileyerek ama Hollanda bu konularda nasıldır bileniniz var mı acaba? Gitme planlarım var da.

Çocuklarımla çok aktiviteler yapıyorum, zaten çok boş durmuyorum, eğer diğer yorumlarda yazmıştım. Ama samimi kızkıza sohbet etmeyi çok özledim. Böyle şeylerin bedava terapi olduğunu düşünüyorum, yorulduğumuz zaman bize hayat motivasyonu veriyor aslında

Sırf bu sebepten geri dönüş yapamam sanırım, evet bir problem ama çözümü var. Bilsem dönünce mutlu olacağız pişman olmayacağız hiç düşünmem. Ama bir sürü etkeni hesaba katmak zorundayız böyle bir karar için

Ben evlendım eşim AB vatandaşı, beyin göçüyüz deneyelim dedik geldik. İnan aç kalsaydım da olsaydım bende derdim ama buraya gelince her şey tokat gibi çarpıyor bu kafayla sakın gelme.. ayrıca iş bularak gelebilirsin eğer ing vb biliyorsan lınkedinden iş ilanlarına bakablrsn

Ay onlar lütfen sussun her şey para sanki...

praline bir de tavsiyem sizin gibi gocmenlerle gorusun, turklerle de degil, Almanlarla da degil, sizin gibi olan cok kisi var emin olun. Herkes asosyallikten sikayetci bu sekilde. bir de ulkeye yeni gelmis kisilere dil koclugu yapabilirsiniz. Bu da sizi tatmin edebilir. Bu tarz gonullu islere bakinin.

Dil kurslarına gittim, pandemiden dolayı dil öğrenme sürecini online sürdürdüm. İstanbulda doğup büyüdüm ve Ankara'da üni okudum. Hayatım hep büyük şehirlerde geçti, dediğiniz gibi özellikle kışın 6 dan sonra çok sakin oluyor her taraf, bu durum ilk geldiğim zamanlar daha çok rahatsız ediyordu beni ama artık alıştım, benimde tercihlerim bu yönde olmaya başladı. Kütüphaneler var, çocuklarla gidiyorum, ama sosyal ilişki açısından hiç faydası olmadı oranın. Aslında buralarda birçok kişinin sorunu yalnızlık ama kimsede adım atmak istemiyor sanırım.

Evet çoook acayip, ömrümüz böyle mi geçecek bizim

İnşallah öyle olur:)

Yani dedikodu cok yapiyoruz toplumca yalan yok.. bizim insanimiz her yerde ayni. Biraz samimi Olsan kiskanclik basliyor, olmayan seyden bi laf cikarmaya bakiyolar. Sen simdi yillardir almanyadaymissin, eskiyi filan ozluyor olabilirsin.. ama inan seni eski hayatina koysalar bugunune donmek istersin. Vakit gecirmek icin evet 1-2 arkadas olsa iyi ama bunun icin aktivite lazim.. ya gunlere katilacaksin ya spora kursa filan gideceksin.. vs vs vs. Evde oturdugun yerden arkadas edinilmez. Isin dogrusu arkadaslarin olsa bile eskisi gibi olamiyor calisiyorsan ya da kucuk cocuklarin varken. Herkes bir hayat telasinda.

Benim universiteden arkadasım da uzun yıllardır yurtdısında okumak icin gitti is buldu kaldı derken biriyle tanıstı evlendi cocukları olunca kız calısamadı her hafta beni arar dertleşiriz o da Turklerden sikayetci aralarına almamıslar kızı neler yaptı davetlerine gitti evine cagırdı yemekler yaptı bir iki gorusmusler sonra kızı hep birden aramayı kesmisler Turk Turku dıslıyo yani gurbette bile Insanlar korkunc!

Açıkcası ben de buradaki sistemden daha çok memnunum, özellikle bir çok işimi online halledebiliyor olmam. Ben üniversitede karşınıza anlaşabileceğiniz insanların çıkacağına çok eminim.

Yok gelmediler buradakiler genelde hak verenler oldu :)

Orada mı doğup büyüdünüz? Çalışıyor musunuz yoksa okul falan mı? Sosyal hayatın aktif olabileceği kurslar vs varsa onlara katılın Türklerin yoğunluklu olarak gittiği kuralar vardır belki onlara katılım sağlayın İlla ki arkadaş bulursunuz. Yani Türkiye'de de öyle insanlar artık hep bireysel yaşıyor. Şu an istanbulda kaç kişi komşusuyla yakın ilişkiler kuruyordur. Ya da kim kaç kere ailesiyle görüşüyordur sürekli. Öyle içli dışlı ilişkilerin olmaması bana göre daha iyi Çünkü zaten çalışan insanlar iseniz vakit olmuyor ki çoğu şeye.

Canım yurt dışında yasamanla ya da yaşınla alakalı değil. suanda herkes seninki gibi. oyle bir çağda yaşıyoruz ki ilişkiler sanal malum hastalık var. ortalik kötü insanlar kötü. kimseye güven yokki eskidenki gibi. bu konuda kendini irdelemene gerek yok. hatta belkide böyle olması iyidir.

Zaten sürekli görüşülmez, özellikle çalışınca elbette zor. Ama mesela çocuğun canı sıkıldı veya o gün canın yemek pişirmek istemiyor annene gidebilmek. Bir şey canını sıktı bir arkadaşını çağırıp dertleşebilmek. Bunlardan bahsediyorum. Olupta yoğunluktan görüşememek bir tercih. Ama olmaması yalnızlık oluyor. E

Ayni seyleri ben de yasadim hala yasiyorum ama alistim dert etmiyorum. Istisnalar haric burda dogmus büyümüs Türklerle ben arkadaslik etmek istemem zaten, cok farkli dünyalariz. Cok samimi oldugum 4 arkadasim var, dördü de baska ülkelerden geliyor. Hergün görüsmeyiz yine de iki haftada bir kez diyebilirim, belki de sık görüsmedigimiz icin iliskilerimiz seviyeli, sorun yasamadik bu zamana kadar. Diyecegim o ki tek olmaya alismaya calisin, ben alistim biri bir seyler yapalim mi deyince zor geliyor artik. Kafama göre cikiyorum, magaza geziyorum, kahve iciyorm tabletimden bir seyler okuyorum. Bir dergi kitap alip eve dönüyorum.

Ilk zamanlar bende sizin gibi üzülürdüm Arkadaş im yok diye.. Zamanla Alıştım sanırım bende kimse ile çok fazla samimi olamıyorum benim en iyi arkadaşım eşim.. Her yere birlikte gideriz.. zaten tek güvenebileceğim insan da eşim... Komşular var ama öyle çok sık gidip gelmiyoruz.. Ben alıştım bu hayata.. Sizde kurslara vs katılabilirsiniz orda yeni insanlar tanırsınız... Hemde değişiklik olur sizin için..

Ben istiyorum dönmek, tabi içimde endişelerle birlikte, böyle bir kararı verirken çok fazla etkeni düşünmek zorunda kalıyoruz. Sadece sosyalleşme bakarak dönme kararı veremez ki.. ama eşim hiç istemiyor zaten, o memnun burda yaşamaktan. Bende alıştım sevdiğim yönleri var, fakat artık insansızlıktan ölcem Çocuğumun doğum günü oldu birkaç anneyi de çağırdım, otururuz diye düşündüm çocuklar oynarken, gelen olmadı. Bir tanesi iki çocuğunu bırakıp kaçar gibi gitti adeta, hatta o sırada işim vardı biraz yardıma ihtiyacım olduğunu belli ettim, çocuklara dikkat eder misin şunu yaparken diye, 5 dk durup markete alışverişe gitmem lazım deyip kaçtı . push ; B Black

Açıkçası üzüldüm ve şaşırdım. Aslında görülecek gezilecek o kadar güzel yerler varki, iyi bir rehbere denk gelmemişsin sanırım. Bi dahaki sefere geldiğinde haber ver güzelce ev sahipliği yapayım

Yabancılarla arkadaşlık kurmayı deneyin bence. Benim sadece bir Türk arkadaşım var diğerleri hepsi yabancı. Hepsiyle gayet samimiyim, sıcacık dürüst insanlar. Yurdışındaki Türklerle iletişim kurmakta zorlanıyorum, aynısını burada uzun zaman yaşamış bir cok kişiden duyuyorum. Ama yabancılarla hiç bir sorun yaşamıyorum.

Geldim hemen bakıyorum defne-28

Yüzme kursunda Türkiye'de de böyle. Kimsenin adını bile bilmiyordum. Bence etkileşimli kurslara gidin. Türklerle ilgili bir dernek, kültür merkezi vs vardır illa. Etkinliklere katılıp sosyalleşirsiniz. Arkadaşlık da kurarsınız. 30 yaş da arkadaşlık için büyük bir yaş değil. Bence bunun yaşı bile olmaz hatta yaş ilerledikçe insanın daha çok ihtiyacı oluyor.

Eşim yoğun çalışıyor, boş zamanlarında bize vakit ayırıyor. Yoğun çalışan insnalar sanırım ancak ailesine vakit ayırabiliyor, çünkü o benim kadar ihtiyaç duymuyor benim zamanım yok diyor. Çocuklarım var iki tane.

Siz konuşmayı deneseniz mesela. Belki karşınızdaki de sizin soguk biri olduğunuzu ve konuşmak istemediğinizi düşünüyor olabilir.

Kovidin banada çok etkisi oldu, çok geniş bir çevre istemiyorum, bir tane arkadan konuşmayan samimi dostum olsun yeter.

Çoğu Türkler halen 1960'da takili kaldilar. Hali ile Türkiyedeki biri ile tabiki anlaşmak daha zor çünkü Türkiyede zaman durmadi :) Yakinda üniye başlayacaksin zaten, ardindan iş, gerisi çorap söküğü gibi gelir zaten. Evet bende avrupada yaşiyorum.

Camilerin kursları falan oluyor diye biliyorum. O kurslara gitseniz hem dini olara gelisirsiniz hem oraya gelen insanlarla da iletisim kurarsiniz

Yüzme kursu bireysel olabilir. Tavsiyem yemek kursu, dil kursu, dans kursu,.. insanlar ile iletişimde olman gerektiren kurslara katil. Sanki Türkiyede herkes çok birbirine bağli, mutluymuş gibi algin var. Önce bu algiyi yik. Çesitli bilim adamlara göre evrensel olarak yanlizlik en büyük sorun olarak görülüyor. Çoğu yerde 30'undan sonra arkadaşlik kurmak zor oluyor. Herkes bireysel yaşiyor, yemeğimiz için bile kapi dişi çikmiyoruz, değil ki yeni arkadaşliklar kurulsun Ve ne yazikki Türklerin yoğun olduğu bölgeler çoğu zaman en geri bölgelerdir. Orada yaşayan Türkler genelikle daha cahil, hiç yeniliklere açik olmayanlar. Ille niye Türk olsun ki? Sevdiğin şeyler, hobilerin nelerdir? Kitap seviyorsan, kitap külübüne yazil. Çoğu yerde beraber yürüyüş yapan gruplar var. Diştan avrupalilar sosyal değil gibi görünüyor ama aslinda sosyaller, sadece sınırina göre. En azindan hayatina karişmiyorlar, evine geldiklerinde kusursuz hizmet istemezler,.. Yani sanki bizde herşey 4 4lükmü? Değil. Hem Türk hem avrupa kültürün karişimini bul kendince. Özlem duymanin yerine, gerçekten adapte olmzya çaliş. Zira özlem duyduğun şey gerçek bile olmayabilir.

Çok şükür o kadar büyük bir problem yaşamadım, evet sıkılıyorum ama çocuklar beni meşgul ediyor, onları çeşitli kurslara götürüyorum, kütüphaneye, ormana, yüzmeye filan gidiyoruz. Ama dertleşmek, sohbet etmek, eğlenmek istiyorum bende

hayır beni tr'ye bağlayan kimse olmadığı için pek gitmiyorum, ailem de burada. ama türkiye'ye sık giden tanıdıklarım var burada uzaklık kesinlikle problem oluyor onlar için

Daha önce çocuklarım küçük diye gidemedim bu tarz kurslara, çocuklar büyüyüp ikiside kreşe gidince şansıma pandemi başladı. Online olarak yaptığım şeyler var, spor yapıyorum, haftada bir yüzmeye gidiyorum, birde Almancamı iyi bir seviyeye getirdim yine pandemide online olarak. Ama hiç biri sosyal olarak bana bir şey katmadı. Şimdi dual eğitim şekliyle üniversiteye başlayacağım başvurumu vs yaptım, inşallah olursa beraberinde haftada iki gün stajyer olarak çalışacağım. İnşallah iyi kalpli kafa dengi insanlarla tanışabilirim. Birde şunu söyleyim hiç kimse yok değil görüştüğüm konuştuğum insnalar var ama arkadaş gibi değilim, bir şey paylaşıyormuşum gibi hissetmiyorum.

benim de uzun yillar yasadigim sehirdi Hannover, evet soguk ve yalniz gurbet nedir iyi bilirim, bana özelden yazar misin 2 ablam yasiyor Hannover tarafinda olmazsa sizi tanistiririm :)

Selam hanımlar, ben uzun yıllardır yurtdışında yaşıyorum. Aslında Türk nüfusunun fazla olduğu bir yer ama ben çok yalnızım. Ailem ve eşimin ailesi Türkiyedeler. Akraba olarakta kimsemiz yok. İki çocuğum var. Çocuklarımın okulundan annelerle veya komşularla tanışıyorum ama kimseyle arkadaş olamıyorum. Oldukça yüzeysel konuşmalar ve çoğu zaman sıkılıyorum. Üniversite zamanlarımda arkadaş çevrem genişti, hayatımın hiçbir döneminde arkadaşsız kalmadım. Yaşla mı alakalı bilemiyorum, 30 yaşındayım, yakınlık kuramıyorum insanlarla. İçten davranamıyorum, sürekli bir duvar hissediyorum insanlarla aramda. Sevdiğim anlaşabileceğimi düşündüğüm kişilerde var ama herkes çok yoğun. Görüşme talebinde bulunduggmda reddedilmekten yoruldum. Koca kadın oldum arkadaş olmak için peşlerinden mi koşmam gerekiyor? Ben mutlu olduğumda onu paylaşabilceğim veya üzgünken arayıp rahatça geliyorum diyebileceğim bir arkadaşım olsun istiyorum. Çok mı çocuksu bir istek bu? Yani o tip arkadaşlıklar gençken mi oluyordu sadece? Yetişkin insanlar sadece sorumluluklarla mı uğraşır? Bu arada eşim benim gibi düşünmüyor, yoğun çalışıyor ve benim kadar hevesli değil insanlarla görüşmeye. Ben şikayet ettiğimde pek anlamıyor hislerimi, ona göre benim istediğim gibi bir arkadaşlık lisede üniversitede olurmuş.

9 senedir beklentiyle yaşıyorum, kafa dengi bir arkadaşım olur diye. Yalnızda çekilmiyor ki. Kadınlığımı bile unutuyorum, şöyle kızlı ortamları nasıl özledim, ama öyle bir ortama girsem hiç konuşamam bile öyle de paslandım

kuzey Amerika da birebir aynı düşünceler içindeyim. Kovidin çok etkisi oldu benim bu kadar muhabbetsiz birine dönüşmemde. Önceleri arkadaş edinmeye çslışır, insanları davet eder, arar sorardım, şimdi be gerek var modundayım.

ben simdi zaten Türkiyedeyim.. Allah herkesin gönlüne göre versin ne diyeyim... M

Yemin ediyorum benim yaşadıklarımın aynısı tek farkımız cocugum yok gercekten bende yurtdısındayım tam olarak bunları yaşıyorum eşime anlatınca da aynı bu sekılde tepkıler alıyorum sizi cok iyi anlıyorum en iyi ben anlarım Türkiye'de birine bile anlatsam ne güzel avrupadasın diyorlar ama hersey para değil.. yalnızlık ne demek dibine kadar yaşıyoruz... hangi ülkedesiniz belki yakınızdır arkadaş oluruz