Öyle bir arkadaşım vardı. Arayıp kendi derdini anlatır benimkini sormazdı. Kendi mutluluğunu paylaşır benimkini duymaktan hoşlanmazdı. Üniversitede yediğimiz içtiğimiz ayrı gitmezdi dostluğumuza kıyamadım katlandım. Sonra baktım olmuyor saldım. Alma verme dengesi tüm ilişkilerde çok önemli. Tartışmadık, küsmedik. Sadece sessiz sedasız bıraktım aramayı sormayı. Mesajlarımızı azalttım. Bir süre sonra o da bıraktı. Ve tahmin ettiğimden çok çok daha fazla rahatladım. Atın arkadaş alan ama vermeyen insanları, negatif yükleyenleri falan. Sana senden başka kimse lazım değil. Sal..

Bencillige tahammulunuz olmasin sizi siliklestiren her seyi uzaklastirin kendinizden. Gormezden gelinmek bir sevgi gosterisi degildir. A

Merhaba, Yakın arkadaşım sürekli kendinden bahsediyor, bencilce davranıyor. Konuşmalarımızın hep monolog şeklinde olduğunu fark ediyorum. Sohbet edemiyoruz düzgün bir şekilde. Yıllardır farkındayım ama tahammülsüzleştim sanırım artık. Bir de aklıma bir şey geldi. Deprem olduğunda deprem bölgesindeydim. O başka bir şehirde. O günün sabahı bana günaydın mesajı atmış, sonradan aklına gelip geçmiş olsun yazmış. Merak edip aramak falan yok. İnsanlardan bir beklentim yok aslında ama sevgisinden, samimiyetinden şüphe duymaya başladım sadece. Sözde çok seviyor ama zor gününde yanında değil. Ben mi abartıyorum sizce?

Siz ona yakın davranmışsınız ama o sizin yakın arkadaşınız değil. Herşeyi geçtim ama deprem mevzusunda bile insan arayıp bir şeye ihtiyacı olup olmadığını sormaz mı arkadasinin? İnsan artığı bunlar. İletişimi kesin.