Biraz yipranmissin duyguların için normal olabilir eşinle konus bu durumu akşamları bir saat kendine ayır.

Oyun oynamak gelmiyorsa içinizden kendinizi buna zorlamayın. Çocuklar bu mecburiyeti anlıyor ve onlarda keyif alın. Oyun oynamiyorsaniz günlük rutininize çocuğunuzu ekleyin. Çamaşırları birlikte makineye atmak, Bulaşık makinesini boşaltmak gibi. Bunları yaparken bir taraftan da konuşun. Oyun içinde günde 1 saat parka gotürebilirsiniz. carmilla35

Sen anneliği değil yalnız kalmayı sevmedin güzel mathilda.

Oğlum 1.5 yaşında neredeyse doğduğundan beri kendime ayıracak zamanım yok, ev işleri, yemek derken bazen tükeniyorum. bana da destek olan yok eşim iş yorgunluğu bahanesiyle fazla destek olamıyor arada k. v geliyor ama beni rahatlatıcı bir etkisi yok insanı tüketen yalnızlık sende fazlaca yalnızsın. bazı günler herşeyi yerli yerinde yapıyorum bazen mecbur saliyorum yemek konusunda bizde çok problemliyiz o yüzden severek yediği şeyleri yapıyorum sadece. hava iyi olduğunda alıp parka cikiyorum ikimizede iyi geliyor. konusma, oyun konusunda da elimden Geleni yapmaya çalışıyorum ama bazen yorgun oluyorum yada sıkılıyorum yani aslında herkesin yaşadığı şeyleri yaşıyorsun bu seni kötü anne yapmaz bence. ha bı de benim çevremdekiler bu çocuk sadece seninle duruyor vs diyor çocuk o kadar benimle iç içe ki başka seçeneği kalmıyor aslında. ben sabırla devam ediyorum, sağlığına şükrediyorum. cok hareketli bir bebek günü kazasız belasız atlatinca bile kendimi başarılı görüyorum. seninde iyi yaptığın şeyler var kendini suçlama bu senin motivasyonunu düşürür

Benimkilerde yanimda degildi ama ayda bir gelirlerdi onlara uyguladigim tarife de buydu. Bugunler gececek kendine haksizlik etme, baska islerini kıs yapma, sadece cocuguna odaklan o zaman rahatlarsin. M -mathilda- Aktif

1 yasinda kizim var. Ben de kizimi cok seviyorum. Ama ben de anneligi sevemedim. Hep bana gore olmadigini biliyordum zaten ama, ne diyim yaptik bi hata kotu bir anne miyim, bence degilim ya. Gunumuzde annelik kavraminin da suyu cikti sosyal medya sagolsun. Onlara kalirsa cocuguna influencerlarin tanittigi organik X tarhanasından ilk corbasini yapmayan anne kotu annedir mesela. Oooo cocuk seker mi yedi, sen cani bir annesin. Ne demek cocugunla butun gun aktivite yapmazsin, neee cocuk ekrana mi bakiyor, cocugu devlet elinden almali. simdikilerjn tü kaka dedigi her seyi de yapiyorum. Napalim yani. Saglikli bi kafada kalabilmem lazim. Cocuguma iyi bir anne olabilmek icin bazi seylerden eksiltip kendime vakit ayirmam lazim. Uzme kendini ya. Ben de kendimi anne gibi hissetmiyorum. Ustelik cevremde yardimci olabilecek bana nefes aldirabilecek bir kisi bile yok. Neyse ki esim cok sabirli ve yardimci bana. Ev islerinin ucundan tutuyor, cocugun yukunu benden aliyor. Yuvarlanip gidiyoruz. Bence cocugum buyudukce daha da birlikte eglenceli bir anne kiz olucaz bendeki bu kafayla. Ona da iyi gelicem benim bu anaçligi, asiri sorumlulugu ve olgunlugu reddeden ruh halim Inaniyorum. Ben de boyle anneyim iste. Anneligi sevmeyen anne

Ablanız ne kadar şanslı benim yardım feryatlarımı kimse duymuyor ne halde olduğumu eşim dahil kimse görmüyor. Mesela eşime biraz şikayetlensem ne yapayım işim bu annesin mecbur yapacaksın diyor sadece benim çocuğum değiş senin de çocuğun diyor annemi çağırıyorum yardım et diye ben yaşlıyım Hastayım uğraşamam diyor kayınvalideyi çağırıyorum çocukla ilgilenme dışında herşeyi yapıyor gerçekten çok bunaldım. Ama en son yazdıklarınız bana ümit verdi inşallah geçmesini büyük bir sabırsızlıkla bekliyorum dua edin bana lütfen

Merhaba bende de durum buydu çocuğum kreşe başlayana kadar bir dk yanımdan ayıramadım çünkü bakacak kimse yoktu. Çocuk bakmak bence çok sıkıcı bişey aslında. Yardım edenin yoksa yıpranmak çok normal. Oyun oynamayı sevmiyorsan çocuğu haftada 3 gün falan oyun grubuna kalan günler çocuk parkına götür. Evde sürekli senle oynamayı bekler ve şu an kendi başına uğraşacak yaşta değil. Havalar iyileşti artık koy bi leğen suyu banyoya ya da balkona oyuncaklarını suda yıkayıp oynar mesela. Titiz biriysen biraz sal çünkü çocuk kendi oyalanırken sen koşup iş yapıyorsan hiç dinlenmemiş olursun. Biraz olduğu gibi kalsın demelisin. Genelde her şehrin anne grupları oluyor. Eğer çok küçük bir yerde oturmuyorsan senin olduğun yerde de vardır ben ankarada onlardan birine katılmıştım çocuklu haftalık buluşmalarımız oluyordu. Oyun yeri olan cafelere gidiyor topluca buluşuyorduk çocuklar oynuyor biz de huzurla bi kahve içiyorduk. Bütün gün çocukla evde oturuyorsanız delirmemeniz işten bile değil S Spizella

Canım benim seni o kadar iyi anlıyorum ki ama bu bir süreç geçicek bu günler emin ol. Bak bende kızıma hamileyken boşandım tek başıma büyüttüm çalıştığım yere götürmek zorunda bile kaldım çünkü bakıcak kimse yoktu ve para kazanmak zorundaydım. İşyerlerinde döner sandayelerde uyuttuğumu bilirim. İnan herşey o kadar zordu ki ama her düştüğümde ona sarıldım o minicik bedeniyle sanki benden daha güçlüydü ve bana hep güç verdi. Şimdi kocaman genç kız olucak 11 yaşında çok şükür zor günler bitti gitti. Benimkide çok iştahsızdı bi görsen tabak kaşık görünce kaçardı. Artık oturup ağlardım. Sana şunu söyleyebilirim biraz rahat bırak koy yemeğini önüne kendi yemeye çalışsın yediği kadar yedim abur cubur verme yada belli aralıklarla ver. Yakınında bi akraban ailen yada eşinin ailesi falan yokmu bırak babaanneye halaya anneanneye bir iki saat çık dolaş biraz kuaföre falan git hava al gel iyi gelecektir. Ama unutma bugünler geçicek sabır. Ve hep şunu düşün çocuğun ilerde seni nasıl hatırlicak sürekli mutsuz bağıran üzgün bi anne mi yoksa ne olursa olsun güçlü sevgi dolu bi anne olarak mı hatırlicak bunu düşün. Allah yardımcın olsun

Zaman zamsn her annenin yaşadığı sorunlar bunlar. Ben gün içinde enerjim bittinge böyle neşeli şarkılar falan acıyorum kendime geliyorum birazda olsa. Kesinlikle kendinizi sorgulamayın. Eşiniz işten gelince yarım saat ilgilense sizde bir kahve icseniz kendinizle biraz nefes alsanız belki iyi gelir. Ben öyle yapıyorum eşim eve gelince yarım saat 1 saat ilgilenir ben kendimle kalırım ve o kadar dinlenmiş hissediyorum ki o kısa sürede. Bazı işleri eşinize paslayin. Ben hep kızımın gece uykusu gelmesine yakın babasına veririm mesela öyle öyle gece uykusunu babasıyla uyumaya alıştı. Yani destek şart.

Merhaba bende de durum buydu çocuğum kreşe başlayana kadar bir dk yanımdan ayıramadım çünkü bakacak kimse yoktu

Sizin şikayet ettiğiniz şeyler benim hevesim. Ailemin yanındayım. Hiç zorlanmıyorum o yüzden çocuk bakmakta. Ama kendimi anne gibi de hissetmiyorum. Herkes ulaşamadığına vurgun heralde:)

Haklısınız. Asker eşiniz var. Maddi durumu kötü değildir. Lutfen bir yardımcı bayan bulun. Haftanın belli günleri gelsin. Sizde hava alın... psikolojiniz daha da bozulmasın.

Emziriyorum, 2 yaşına gelmesini bekliyorum tedavi için çok umutluyum 2 yaş için inşallah herşey eskisinden güzel olur

selam mathilda sana kocaman sarılıyorum...

Gerekiyorsa rol yapın güler yüz rolu. Benim annem küçükken dedem felç oldu diye sürekli mutsuzdu. Ben de çocuk halimle suçu bende sanırdım. Şu an sevdiğim biri mutsuz olsa acaba bir şey mi yaptım diyorum sonra saçmalama diye kendimi telkin ediyorum. Rica ederim rol de olsa o çocuğa gülümseyin. 3 çeşit yemesin 1 çeşit yesin ama güler yüzlü annesi olsun çok önemli.

Ama onun canı yansa sizin ki daha çok yanmazmi veya Allah korusun bir an gözden kaybolsa delirecek gibi olmazmisiniz ben çocuğumla parklara gider kayakyan kayar hatta taklalar bile açarım 1 kere olsun gülsün diye vicdanın rahat uyumak istiyorsan bebeğin bakımından önce duygusal boşluğunu tamamlanan lazım

Bu benim. İlk çocugumda sıkılmasına fırsat vermedim. Okadar mutluydum ki ona bakmak bile içimi cıvıl cıvıl yapıyordu. Ama 2. Tükenmiş hissediyorum. Eşimin istegiyle oldu belki ondan bilmiyorum. Çok seviyorum ikisinin sevgisde eşit ama oyun moyun geçmiş benden artık

Yemek konusunda zorlamayın zaten. Ac duracak hali yok. Siz verin isterse yer istemezse yemez. Onun dışında her şeye yetişmeye çalışıp, yorulmuş yıpranmış olabilirsiniz. Kendinize zaman ayıracak, arkadaşlarınızla sosyalleşecek zamanınız oluyor mu? Çocuk bakımında destek olan var mı? Genelde biz kadınlar tüm sorumluluğu alıp kendimizi hırpalıyoruz.

Cok tatlisin yaaa sevmissin bence anneligi ama kendine özgü bi sekilde

Büyüdükçe geçiyor merak etmeyin. Benim oğlan 5.5 yaşında. Dün anne yanıma oturur musun seninle konuşmamız gereken bir şey var diyor dedim kreşte bir şeyler oldu onu anlatacak galiba. Küçüklük maceralarını anlatsana bana diyor Ben antidepresandan sonra düzeldim. Keşke daha önce başlasaydım çocuğumun küçüklüğünden hiç bir şey anlamadım depresyon yüzünden

Kocanız heralde hiç yardımcı olmuyor size, anneliğin geri dönüşü yok adapte olmaya çalışın, şikayette değil şükürde kalın, o kadar anne olmak için sürekli tedavi gören hergün iğne olan kadınlar var, bahsetmediğiniz için söylüyorum heralde engelli bir bebeğiniz yok buna çok şükür edin, bir gün bebeğiniz büyüyecek ve kendi ihtiyaçlarını görecek.

Depresyon ya da geç lohusalık gibi bir şey olmuş sizde, yalnız bakmak gerçekten çok zor siz bunu başarmışsınız hem de çok iyi annelik yapmışsınız. Herkesin enerjisi tükenebilir, kendimizi iyi hissetmeyebiliriz insanız. Sizin sadece destek birine ihtiyacınız var, siz iyi bir annesiniz bu yüzden kendinize yükleniyorsunuz. Kötü olsaydınız bunu kendinize dert etmezdiniz zaten. M -mathilda- Aktif

Öncelikle sakin olun. Dönem dönem bu düsünceler herkeste olabilir. Sizdeki asil Problem esiniz yok ondan dolayi banyoyu bile rahat yapamiyorsun ama bu bebegin sucu degil. Yaniniza yardimci getiremezmisin yada annen kardesin ablan bilemiyorum. Bunalmissin bu durum bebegide etkiler. Büyük oglum otizmli ve bende cok aglama krizlerine girdim rahatladim sonra ayaga kalktim dedimki aynada kendime sen salaksin insanlar nelerle ugrasirken sen napiyorsun ya dedim. Destek aldim cok iyi geldi ama tek bildigim sey oglumun sucunun olmamasi yapamadigim tükendigim zaman bile ona sarildim rahatladim. Allah yardimciniz olsun E Erindel

bir süre ailenizin yanına gidin, kesinlikle iyi gelir. Mekan değişikliği iyi gelir. En azından duş alabilirsiniz çocuğu biraz tutarlar. Sen iyi hissedersen çocuğa da faydan olur, önemli olan sensin şu an. Hamileyken çektiğiniz sıkıntılar geçti, doğumun ilk zamanlarında başka sıkıntılar oldu geçti, şimdi bu yemek sıkıntısı var ama o da geçecek. Şöyle düşünün aç kaldı diye bu çocuk ölmeyecek, aç olsa zaten yer. Demek ki o kadar onun midesi. Olduğu kadar yesin. O kadar çeşit yapmaya gerek yok, yemiyorsa onu da yemez. Yaz meyvelerinden deneyin, meyve, ayran, yoğurt yani ne giderse ok. Gitmezse yemezse de ok. İsterse yer. Parka çocukların olduğu yerlere götürün, annelerle konuşursunuz size de iyi gelir. Çocuklar biraz oynar siz hava alırsınız.

Kesinlikle katiliyorum, bende yasadim bu durumlari cok zor gercekten. yenGEnC

Şimdiki aklım olsa önce kendi pürüzlerimi törpüler sonra anne olurdum, psikologla kendimi tanırdım. Ama olmadı, kendimi çocukla tanıdım. Psikolog yardımı almadım, ısrarla almıyorum, almak gerekir, bunu değerlendirin. Maddi durumunuz yetiyorsa ev işlerine destek alın. Aileniz varsa çocuk bakımına destek alın. Kendini doyurmayan anne çocuğunu doyuramıyor. Ben de anne olmamalıymışım, ama oldum artık. Bundan sonrasını iyileştirmek yetişkin olarak bizim görevimiz, zorunluluğumuz. Bu arada atlamışım, babanın eşit şekilde veya adaletli şekilde çocuk bakımında var olması elbette şart, anneye alan açmak zorunda. Günde bir öğünden, olmuyorsa izin günündeki yemeklerinden o sorumlu olsun mesela.

Bunlar hep geçecek insanoğlunda ölümü gösterip hastalığa razı etmek vardır başıma bir şey gelince ben bunu yapıp anda kalmaya çalışırım iyi gelir. Sizin yerinizde olmak için bekleyenler var biliyor musunuz mesela ben 3. kere bebeğimi kaybettim şu an halen diş gebelikle bogusuyorum ama geçecek... Evladınız ve siz sağlıklısınız kendinize zaman verin çok bunalınca alın parka çıkarın başka anneleri görün gözlemleyin Ben sizin derdiniz için çok sevindim inanın masallah dedim rabbim evlat bağışlamış annesi çalışmak zorunda değil çocuğunu kendi büyütüyor ne güzel

Meselenin özü bu işte. Bekar anne gibisiniz, tüm sorumluluklar sizde. Ablam ev hanimi, çocuğu da dünyanın en uslu - söz dinleyen çocuğu. Geçen eşi bir sakatlık yaşadı birkac hafta rapor aldı, evdeydi. Eşinin sorumluluklari da ablama kaldı. Kızın nevri döndü. En basiti eşi sessiz evde rahat uyusun diye cumartesi pazar erkenden çocuğu alir alışverişe, parka, annesine falan çıkarmış. Şimdi çıkamadı. Ortalığı toplarmis, şimdi toplayamadi, uyku gününü bölüşürlermis, şimdi ona kaldı. Faturası, dış işleri, market alışverişi hep ablamda. Zaten kocasını severdi, 'ben onsuz ne yaparım, o olmasa hayat ne zor' moduna geldi adam birkaç hafta off olunca. İste siz kızın üç haftada delirdigi şeyi hep yaşıyorsunuz. Her gün Kabus gibi. Haftada bir gün bile deliksiz uyuyamıyorsunuz, çocukla her an siz ilgileniyorsunuz, evde gozkulak olan birisi var rahatlığıyla kestiremiyorsunuz, banyoyu tek yaptırıyorsunuz, çocuğu tek kurutuyorsunuz, ipislak banyoyu temizlemek sizde, bebeğe ve eve yemek hazırlamak sizde, döke saça yiyen çocuğun pisliğini temizlemek sizde, devamlı dağınık evi temizlemek, bebek var diye süpürüp durmak sizde, belki market alışverişi - faturalar da sizde. Es hiç yardimci olmuyor. Resmen annenin ve babanın beraber yapıp yine de zorlandığı şeyi tek başınıza yapıyorsunuz. Bekar anne gibisiniz ama en azından bekar anne haftada bir gündüz çocukları babaya veriyor, biraz büyüyünce haftasonu baba yatılı aliyor. Bekar anne yine dinleniyor:) sizde o da yok Bence alisamadigin - sevmediğin annelik değil. Tek ebeveyn olmak. Bunu kimse sevmez

Bence çok tatlı bir annesiniz. Sadece yalnız ve biraz yorgunsunuz. Bugünler de geçecek.

Siz çocuğunuzu değil, anneliğin getirdiği sorumlulukların yorgunluğunu sevmiyorsunuz Her anne kadar yorgunsunuz. Her insan kadar sorumluluklardan nefret ediyorsunuz Üstelik bu sorumluluk bir ev işi bile degil! Bir çocuğu adam etmeye, tek başınıza var gücünüzle uğraşıyorsunuz. Büyüyüp sadece arkadaşlarıyla oyun oynamak istemeye başladığı zamanlarda muhtemelen çok duygulanacaksiniz. Allah o günleri görmeyi de nasip etsin

Size yardımcı olacak kimse yok mu? Yardım ve desteğe ihtiyacınız var.. Bebekli annelerle arkadaş olun sosyallesin Bebeğinizi alın kitabınızı kahvenizi alın çıkın dışarı O hem dışarıda uyur hem siz hava alırsınız rutin yapın bunu biraz daha büyüsün kreşe verirsiniz kendinize zaman ayırırsınız. Bu yargılanacak bir şey değil, kimsenin de haddine değil. Sizi anlıyorum

Ben de kendimi hiç anne olarak düşünemiyorum. Yemek yedirmek, uyutmak, peşinde koşmak, sorumluluğunu almak Kendimi küçük bir bebeğin elinden tutup parkta gezerken düşünemiyorum mesela Ama yine de bebek istiyorum Belki de bu düşüncelerimden dolayı vücudum kabul etmiyor. Duygularım karışık. Size bir tavsiyede bulunamam Ben sağlıklı bir dönemden geçmiyorum. Ama düşüncelerinizin çocuğunuza zarar vermemesi için bir danışman desteği almanızı önerebilirim.

Kızımın 1-2 yaş aralığında aynen böyle hissetmiştim. İnsana yardım eden birinin olmaması çok zor. Ben de hem iş, hem çocuk hem de ev işlerini idare etmek zorundaydım. Yemek konusunda da çok zor bir çocuktu. Dediğiniz gibi çeşit çeşit yemek yapar saatlerce yedirmek için uğraşırdım. Eşim hiç destek olmadı. Sürekli çocuğa kızdığı için çocuk da onu istemiyordu. Onun da bahanesi oldu bu durum çocuk ben varken yemiyor deyip bizi yalnız bırakıp salonda yiyordu yemeğini. Duş almak bakım yapmak hayal olmuştu. Eskiden her gün duş alan ben, 3-4 günde bir ancak duş alabiliyordum. Bu benim için kabus gibiydi. Hem psikolojik hem bedenen çok yıpranmışsınız. Size tavsiyem ev işlerine çocuğun bakımına yardımcı olabilecek birini bulun. Günde 3-4 saat gelse akşam yemeğinizi yapıp biraz çocukla ilgilense size çok iyi gelecektir. kahvetelvesi

Küçükken aileniz sizinle oyun oynar, eğlenir miydi?

Herkes çocuk sahibi olmak zorunda değil! Madem evladınız var o zaman hemen psikolojik tedavi görün ama acilen. Sadece sevmek yetmez bunu göstermeniz de lazım.

En azindan bi yarım günü bakıcı bulsan baya rahatlarsin. . push ; H

Yalnızlık sizi yıpratan çocuğunuz değil. Bir kere kafanızda bunun ayrımını yapmalısınız. Nefes alamayan herkes nefessiz kalır doğal olarak. Çocuk 7-24 devam eden bir sorumluluk kendinize nefes alacak zamanlar bulamazsınız bu hissettikleriniz kaçınılmaz. Destek alın, yardım isteyin. Sorun anneliği seçememek değil, yardımsız annelik yapmakta aşırı zorlanmak.

En güzel şekilde bakmaya çalışıyorum kendimi o kadar zorluyorum ki bir görseniz... ama benim içimde o anaçlık domestik ev kadını yokmuş bunu maaşesef çok geç anladım. Yani çocukla gülüp eğlenmekte ne var içimden gelmiyor işte gelmiyor Allah kahretsin suratsız bir aptal gibi duruyorum sonra da kendime çok mızıyorum ağlıyorum sabahlara kadar.

Çok üzgünüm... oğlumu tırnağına dünyayı değişecek kadar çok seviyorum. Ama benden anne olmadı olamadı arkadaşlar lütfen yargılamayın beni çünkü ben zaten kendimi hergün en ağır mahkemelerde yargılayıp asıyorum. Vicdanım beni öldürecek. Ben çocuk yaparken başıma neler geleceğini hiç bilmiyormuşum hangi kafayla hamile kaldım hiçbir fikrim yok. Bana çok zor geliyor çocuk yetiştirmek özellikle oyun oynamak onunla konuşmak çok zor geliyor. Bebeğim doğduğundan beri uyku konusunda hiç sorun çıkarmadı çok şükür ama yemek konusunda yemin ediyorum yaşlandım. Aşırı iştahsız sürekli çeşit çeşit yemekler yapıyorum ki daha önce neredeyse hiç yemek yapmazdım asla yemiyor çok zorluyor beni bu durum. Şuan 1 buçuk yaşında kendimi çok tükenmiş hissediyorum herşeyi kendimi sürükleyerek itekleyerek yapıyorum hiç sevmedim ben bu anneliğin sorumluluğunu kendime hiç zaman kalmamasını bazı günleri aç geçirmeyi duş alamamayı vs vs ama en çok onunla oynamak konuşmak beni yoruyor benim gibi olan var mı çocuğum gözümün içine bakıyor benle gül oyna eğlenelim diye suratım asık kendimi zorlayarak oynamaya çalışıyorum ama yapamıyorum olmuyor bilmiyorum bende mi bir sorun var hayatımda hiçbir zaman eğlenceli güler yüzlü bi tip olmadım ki hep melankpliktşm hata yaptım galiba yavrucuğumun ne suçu var... bana bişeyler söyleyin nolur sizler nasıl motive oluyorsunuz anneliğe. Benimle benzer şeyler yaşayan var mı?

Canım çok zor inan çok zor bir durum anlıyorum seni. Özellikle yalnızken çok daha zor eşin elinden geldiğince destek olsun sana Annen yada kayınvaliden yok mu. Bak kendini eve hapsetme bebeğini al dışarı parka çıkın, avm ye git gez yada annenlere yada eşine birak bir iki saat uzaklaş kuaföre, spora git kendine vakit böyle ayorabilirsin. Birde evlat sevgisi sevgisi insana zorluğunu ujutturuyor o bu su hepsi hallolur ama sevgisi varya uykusunda bile özlüyorum, evet sunyanjn en zor şeyi anne olmadan insan anlayaamz sozunu bile neden söylediklerini anlıyorum insanların ama sevgisi inanılmaz hergun büyüyor bende ve eşimde de. sevgisine odaklan çok sev onu gerisi hallolur inan bana

Esas sorun bu sanki. Sizin anneliginizde bir sorun yok hatta belli ki elinizden gelenin fazlasını yapıyorsunuz. Ama işte destek şart. Çok zor bu şekilde tek başına ilgilenmek. Eşinizle konuşun bu konuyu yorulduğunuzu anlatın. İş saatlerini degistiremiyorsa evde olduğu zamanlarda çocukla tamamen o ilgilensin. Siz çıkın kendi kendizle vakit geçirin arkadaşlarınızla kahve için. Haftada 2 saat bile olsa yapın yani rutin hale getirin. Yok eğer bunu bile yapmıyorsa saatlik oyun ablası vs bulup bu tür bı destek alabilirsiniz belki.

Ben bazen zorlanıyorum. O zamanlarda ev dağınıkken çok yorgunkrn. Ama benim eşim bana çok destekçi. Ev işi yapmasa da çocuğumuzla çok güzel oynuyor ilgileniyor. Eşim çok rahatlatıyor. Benimde enerjim kalıyor. Kendimi de sabah kalkar kalkmaz odayı toplayıp üzerimi değişerek motive ediyorum. Pijama ile asla dolaşmıyorum. Bu insanın modunu kesinlikle düşürüyor

ahhh çok üzgünüm incitmek istememiştim ben bir tüp bebek annesiyim ve hamileyken depreme yakalandım. hayat çok garip bir güldürüyor bir ağlatıyor. büyük zorluklarla bebişim oldu ama 12 gündür neler hissettiğimi bir ben bilirim, kimseye de anlatamam, siz çok cesursunuz -nemesis- Half

arkadasim keske elimden birsey gelse. Sadece gececek bunu bil yeter. Cocuk buyutmek, yetistirmek evet cok zahmetli. Ama Allahin da en guzel nimeti. Ben kendimi cok sorguladim. Cok anaç bir insanken nasil yetemeyen bir anne oldum diye kendime etmedigimi birakmadim. Cok da vicdan azabi cektim yetemiyorum diye. Ama suan iki oglum var gayet de iyi gidiyoruz. Bu bir surec sadece, bunu o surec bitince anlayacaksin. Kayinvalidemin bi sozu var cok dogru soylemis. Cocuk biraz buyuyene kadar onun annesi ol, ev hanimi olma istersen hic bi is yapma sadece on bak derdi. Suan cok iyi anliyorum onu. Ama yinede cok zorlanacaksan destek alacak birini bul olur mu?

Oyun oynamak gelmiyorsa içinizden kendinizi buna zorlamayın

Gözlerimden yaşlar boşaldı yazdığınızı okuyunca sizi seviyorum

Bu arada yemek yemezse yemesin Çocuğum 1 yaşında 7 kiloydu. Hiçbir şey olmuyor. Ne yiyorsa onu ver, kendini yemiyor diye heba etmeye gerek yok Şimdi 4,5 yaşında 14 kilo hala zayıf bi çocuk ama dün işkembe çorbası isterimmmm diye bağıra bağıra gezdiği için çocuğu çorbacıya götürdük mesela. A

Kesinlikle cok aciklayici, annelik zor degil bu tur sorumluklarin hepsinin 1 kiside toplaniyor olmasi zor.

Yaşamadım sizin hissettiklerinizi. 2 sene üst üste doğum yaptım. Çocuklarımın arasında 13 ay var. Hiç bir çocuk kendi istemiyor dünyaya gelmeyi. Biz onların dünyaya gelmesini tercih ediyoruz. O yüzden off deme hakkına sahip değiliz. Kocanız ilgilenir ilgilenmez. Onun vicdanına kalmış bir şey. Sizde bir an önce psikolojinizi kendiniz düzeltebiliyorsanız kendiniz, kendiniz düzeltemiyorsanız profesyonel bir destekle düzeltmenin yoluna bakın. O çocuk size muhtaç. Şikayet değil, çözüm odaklı olun.

Bende sizdenim aynı şekilde. Sizi çok iyi anlıyorum. Eşiniz yokken gündüzleri dışarı çıkarın. Gezdirin. Onunda enerjisi yerine gelir sizinse havanız dağılır. Eşim yokken ben o şekilde motive ediyorum kendimi

3 yaşında kızım var. Esim de çok yardımcı ama bittik yani.10. yil yaşlandık. cocugun huyundan mi suyundan mı. bilmiyorum ama o kadar zor bi bebekti ki. simdi de daha zor bir çocuk. resmen inatlaşmak tersini yapmak ve agalamk için doğmuş. ne kitaplar ne uzmanlar her yolu denedik. suc bizdedir dedik. Tercih sunduk. müdahale etmedik aynalama yaptık sarıldık. yok dikkatini dağıttık yok. ne annelik ne babalık bize göre değilmiş. her akşam hayatı sorguluyoruz.5 yas diyorlar ama benim umudum yok.

Benim Allah bagişlarsa 5 yegenim var. Ablam 3 sene sonra hiç beklemedigi ay hamile kaldi. Biz bebege çok baglanir sanarken o bebekden uzaklaşti. Halbuki çok goz yaşi dokmuştu ona kavuşmak için. Bir keresinde uyutamiyordu çocuğu aglayarak odada yalniz birakip bahçede kulaklarini tutarak aglamaya başlamişti. Annem diger ablam ve ben emzirmek disinda tüm bakimini ustlendik. Ablami eşi, babam gezmelerw çikardi. Toparlansin diye. Gerçekten o psikoloji zor. Ablam çok çok iyi bir anne. Siz de oylesiniz. Sadece yipranmak çok normal. Yardim alin. Ablamin o çocuğu şimdi 10 yaşinda ve ablam onun kokusuyla nefes aliyor. Yani geçiyor zaman gerek, yardim ve destek gerek. Asla kendinizi kinamayin.

İşlere yetisememe kendinize zaman ayıramamak vs bu konularda yorgunluk bıkkınlık olmasını anlarım her annede oluyordur eminim bazı çocuklar yemek yeme alışkanlığını da kazanana kadar anneyi çok zorluyor etraftan şahit oldum gerçekten çok yorucu bir süreç. Ama siz çocuğunuzla konuşmanin sizi çok yordugunu söylemişsiniz neden acaba, yeni yeni konuşmayı öğreniyor en güzel zamanlari bu şekilde düşünün bu günler geçecek tadını çıkarmaliyim diye kendinizi motive edin. Belki diğer işler sizi çok yoruyor ve enerjiniz kalmıyordur P

Sizi cok iyi anliyorum. Ben de zaman zaman bu duyguya kapildim. Benim oglum da yemek konusunda beni cok yipratti. En cok zorlandigim donemi ek gidaya gectikten sonraydi. Ama inanin zamanla her sey duzeliyor. Simdi 4 yasinda. Ben bir senedir antidepresan kullaniyorum ama oglumla sohbet etmeye bayiliyorum. Artik paylasimlarimiz o kadar guzel ki. Donup donup anne seni cok seviyorum demesi, bana surekli cesitli isimler takmasi, komik komik laflari... inanin su anda oglunuzun yasi en zor yaslardan biri. Bir bucuk yasinda ben kafayi yiyordum. Ama hepsi geciyor. Isterseniz siz de psikolojik yardim alin cok zorlaniyorsaniz.

Hepimiz yaşadık bu duyguları kendinizi yargılamayın. Şöyle düşünün bu bir süreç ve geçecek. Benim şimdi 12 yaşında kızım var bana arkadaş. Kendimde 33 yaşındayım. Şu an onunla her yere gidebiliyorum birlikte çok eğleniyoruz. İnşallah sizde bi gün öyle olcaksınız.

Maalesef ne annem var ne kardeşim tamamen yalnızım

Bunlar hep geçecek insanoğlunda ölümü gösterip hastalığa razı etmek vardır başıma bir şey gelince ben bunu yapıp anda kalmaya çalışırım iyi gelir

Herkeste farklı oluyor ama hepsi geçici özünde anneyiz, ben ilk gebeligim de çok hevesliydim herşeyi özenerek hazırladım dört gözle bebeğimi bekliyordum doğdu ve ben hiç birşey hissetmedim hala da vicdan yaparım emzirmeyi bile reddetmişim hatırlamıyorum oraları bebeğimi görmek istemedim bile ama çok kısa sürdü çok şükür belki de çok acı çektim ondandır. ikinci bebeğimi benden çok eşim istedi gebelikte herhangi bir şeye ozenmedim ama bebeğim doğar doğmaz alıp ciğerime basasim geldi kucağımdan hiç indirmek istemedim çok fazla sarılıp öptüm. Çevrem bile fark etmiş ikinci çocugu hemen benimsedin diye. Bu bizi kötü anne yapmaz ruh halimiz değişiyor ikisini de canımdan çok severim ama hala üzülüp vicdan yaptığım olur

Kocam asker çok geç saatte gelip çok erken gidiyor bazen de göreve gidiyor günlerce gelmiyor. Benim çocukla yalnız kalmakla ilgili bir sorunum var zaten eşim varken herşey bi şekilde hallolur duygusu geliyor kendimi iyi hissediyorum içimden oynamak da geliyor yemek yapmak da ama yalnızken çok zorlanıyorum sessizlik beni çok etkiliyor

Bence 2 yaşı bekleme Dr a git, emzirmeyi etkilemeyen ilaçlar var onlardan verir, eğer bırakması gerekiyorsa da biraktirirsin 1.5 yasa kadar emmesi bile çok güzel ama bu yaştan sonra mutlu annesi olması anne sütünden daha önemli bence

Kendi çocukluğunuzu düşünün, geçmişe gidin. Muhtemelen annenizle aranızda bu tarz bir iletişim olmadığı için şuan çocupunuza bu duygıyu veremiyorsunuz. Kendinizi suçlamayın. Bu farkındalıkta olmanız bile çok güzel. Evlatlarımız ile kendimizi onarıp büyüyoruz. Onlar bize verilmiş bir fırsat. Bende çok çocuk seven biri değildim. Kendi çocuklarıma karşı bu duygumu yenmek için sürekli çaba harcadım. Bir sürü kitap, eğitim... aldım. Bir miktar ilerleme kaydettim ama eşimle gene de farklıyız. Çocuklar onunla 5 dakika oynasın deli gibi eğlenir benimle aynı şekilde değil. Elimden geleni yapmaya çalışıyorum ama onun kadar olamıyorum. Sonuçta evlatlarımızın başındayız çok şükür, elimizden geldiğince çabalıyoruz. O nedenle kendimizi hırpalamak yerine anı yaşamaya bakalım.

Merhaba, kızım 4.5 yaşında biz de tayinciyiz. Dolayısıyla aynı yollaran geçtik. Seni çok iyi anlıyorum. Biraz kendi yaşadıklarımdan bahsedeyim belki biraz işine yarar. Benim eşim yardımcı olur ama o da işi gereği uzun saatler yok. Bir gece evde bir gece işte gibi bir şey. Kızım iştahsız değil ama çok yemek seçer. Başlarda çok uğraştım ama saldım. Makarna pilav mı seviyor. Yesin. Her gün makarna pişirdim. Sabah gözünü anne makarna yicem diye açardı. yesin dedim. Uğraştıkça gördüm ki ikimizde mutsuz oluyoruz. Salata severdi ona yüklendim. Onunda zamanla sadece ekşi suyuna ekmek banmayı sever hale geldi. Ona da tamam dedim. Simit sever bende her gün öğleden sonra attım bebek arabasına bir simit aldım hem gezdik hem yedi. Arada kuşlara simit attık. Bu heves oldu onda kuşları beslemek derdine ikinci simidi almaya başladık. Sonra sandviç yaptım sadece domates salatalık peynir koydum. Kuşlar simit yedi kızım sandviç yedi yeşil alanlarda. Ben de park sevmem. İnanılmaz sıkılıyorum. Ama ona dayandım işte. Orda yoruluyordu gelirken marketten bir çikolata alıp yiyerek geliyordu. Akşama yine pilav makarna. Geçen eylülde kreşe başladı. Bana dedi ki anne okulda en sevdiğim yemek bezelye Haftada bir gün pizza alıyorum ya da yapıyorum bayılıyor. Evde yine yemek seçer. Şimdi büyüdüğü için akşam yemeğinde yemezsen sen bilirsin ama başka yemek yok. Acıkırsan yine bunu vereceğim diyorum. Aç yattığı günlerde oldu. Hala gayet iyi ve sağlıklı. Yukarda birisi 4.5 yaş 14 kilo demiş. Benimki 16 kilo. Olsun sağlıklıysa çok takılma kiloya. Ben de oyun oynamayı sevmiyorum. Ama ben her şeyi oyun yapıyordum. Eline bez verip kim daha önce bitirecek bakalım deyip bırakıyordum onu. Ben süpürürken o silerdi sağı solu. Çamaşırları ben ayırırım o makineye atardı. Asarken bana sepetten verirdi. Kendi çoraplarını kendi asardı. Oyun gibi geliyor onlara eğleniyorlar. Banyoya beraber girerdik. Önüne kovayla su koyuyordum biraz şampuanla köpürtüp oyuncak atıyorum. Ben biraz arkasında yıkanırken o oynardı. Görmezdi bile beni. Sonra onu yıkayıp çıkardım. Saklambaç oynamayı öğrettim. O saklanıyor bende acaba nerdeee diye dolanırken her girdiğim odayı toplayıp çıkıyorum üç tura bölünce çok güzel ev toplanıyor. Benim kurtarıcım yürüyüşler oldu. Ben cesaret edemedim ama genç bir kız çağırabilirsin haftada iki gün. Sadece oyun oynatması için. Ya da oyun grupları oluyor. Ücretli ama çocuk için eğlenceli ve yararlı. Sosyalleşir böylece. Sosyal medyada bulabilirsin. Eşimle kahve içmeye giderdik ağlardı canıma yetti yalnızlık. Zaten oturduğumuz en fazla iki saat. Yarısı etrafı keşfetmekle geçiyor. Yanımda mutlaka sevdiği şeyler olur oyuncak kurabiye vs. Biraz onlarla sonra en son telefondan sevdiği şarkıları veya çizgi filmleri açardım. Ben artık bunlar için vicdan azabı çekmeyi bıraktım. Ben mutluyum kızım daha mutlu. Gelişimi çok güzel. Yemeğe çıkardık stres olup gelirdim. Bıraktım o hallerimi. Yemezsen yeme deyip biraz ekrana izin veriyorum. Biz sohbet edip yemeğimizi yiyoruz. Şimdi kuzum cacık seviyormuş. Ona cacık söylüyoruz varsa patates kızartması. Bize bakanlar belki kötü ebeveyn olduğumuzu düşünüyordur ama ayda yılda bir çıkıyoruz zaten. Eşimle bizimde nefes almaya hakkımız olduğunu düşünüyorum. Evli olduğumuzu unuttuk ilk bir yıl. İsteyen istediğini düşünebilir. Bu düzen hala böyle devam ediyor. Hala bebek arabası kullanıyorum uzun yürüyüşlerde. Hala simitsiz gezmeyiz. Az da olsa akşamları normal yemeklere başladı. Çocuk odaklı düşünme bence. Kendi keyif aldığın şeylere çocuğu katmaya çalış. Çiçek böcek inceleyin taş çomak toplayın yapraklara bakın toplayın. Hayvanları sevin inceleyin. Kafadan iki saat geçiyor zaten bunlarla. Herkes demiş, ben de diyorum. Geçecek

Ben hanımefendiyi o kadar iyi anladım ki. Büyük ihtimalle gurbette. Hiç kimsesi yok kocası ve çocuğu dışında. Gün içinde tek eğlencesi kocasının eve gelmesi. Hiç bilmediği bir yerde. Çok çok zor her şeye tek başına koşmak.

Bence yorgunsunuz ki bu çok normal Ama büyüdükçe işler kolaylasacak ben de ilk cocukta afalladim ama sonra onu günlük hayatıma dahil edince daha da kolaylaştı her sey markete onla gittim yemegi onla yaptim çamaşırı onla katladim sonra zaman geçip gidiyor zaten İştahsız demişsiniz benim kızım her seyi yerken bir gün hasta oldu bir ara sadece sutle beslendi inek sütü bebe bisküvisi pekmez içerdi sonra ben ona yumurta sarisi falan ekledim Arada meyve yerdi sonra sadece şehriye çorbası yemeye başladı simdi daha iyi durumda. Doktora götürdüm defalarca hiçbir sorun yok çeşit çeşit yemek yaptım yemedi sonra bıraktım ben bırakınca o düzelmeye basladi Her şey geçecek merak etmeyin S Spizella

Birde bu konuya çok hakim değilim fakat okuduğum kadarıyla zeka gelişiminde özgüven gelişiminde baba ile oyun oynamak çok büyük etken olduğu söyleniyor. Oğlum babası ile oynarken daha farklı. Ben suçlanıyorum ben oyun oynamayı mı beceremiyorum diye. Çünkü babasından daha çabuk öğreniyor daha çok odaklanıyor. Bir süre eşinizle beraber oyunlar oynayın

Doktora gidin kan tahlili yaptırın belki vücudunuz da güç yok. Çok yalnız kalıp hep sorumluluk sizde oldu ise onunda etkisi vardır. Ama olumlu bakacağıniz çok şey var sağlıklı bir çocuğunuz var bir süre sonra daha rahat edeceksiniz.

Annelik delilik ki zaten. Cocugumu dunyaya degismem, sevgimin miktarini kelimelere dokemem ama bende sevmiyorum anneligin sorumlulugunu. 2 gundur bogaz agrisindan ölüyorum sesim cikmiyor atesten titreye titreye yasamaya calisiyorum ama gozumun icine bakiyor gece masalini okuyayim diye. Ee bunun nesini seveyim ben. Insanim bugunde baban okusun diyorum yuzu dusuyor ama ben seni ozlemistim diyor. Ee gidip okuyorum. Bogazim yirtiliyor okurken. Bunun sevilesi bi yani yok ki. Sonsuz sorumluluk. Hep bir dusunme hali. Hep gayret. Anneligi sevmekle cocugunu sevmek ayni sey degil bence. Hep diyorum imkaniniz varsa baba olun.

Bakın ben hamilelikte bebeğimin sağlık sıkıntisindan çok çektim her gün ağladım ultrasona gidip. millet gibi kilo boy soramadım sürekli kalp akciğer ve diğer organlarda türlü rahatsızlık neyse doğdu erken doğum 2 ay kuvez 1 gün yüzünü görmedim eve getirdim milyon tane bölüm sürekli hastanede yatış. Kocam asker görevde bir gider 7 8 ay gelmez gurbette tek başıma.. Sonra büyüdü tam herşey iyi olacak derken bambaşka birşey öğrendim disleksi şuan özel eğitim alıyoruz iştah 0 çokta zayıf ve herkesn ay bu çocuk niye bu kadar zayıf söylemleri ve kuvvetsiz bende mahvoldum 20 yaşında anne olan biri için o kadar üzücü ki ama herşeye rağmen bir kokusu bir gülüşü bir mutluluğu bir sarılşi bana dünyaya bedel. O benim canım kanım evladım ama en başta Allah'ın emaneti ona herşeyden iyi bakmak zorundayım gerekirse kendimi bir süre sadece ona adamaliym. Lütfen sizde kendinize gelin ve çocuğunuza en güzel şekilde bakmaya çalışın

Benimki de memeye cok duskundu. Istahsizligi ondan. Ustelemeyin. Simdiki aklim olsa yemek konusunda daha rahat olurdum. Memeden sonra yemeye basladi. Hala secici ama en azindan yiyor.

Annelik dünyanın en güzel ama en yorucu işi mesaisi maaşı yok. Süreç yıpratıyor hem anneyi hem ilişkiyi, duygusal olarak ilk yıl ve yıllar sonra aynı olmuyoruz. Neye yorum yapsam şaşırdım, iki çocukla 6 yıl nasıl idare ettim ben bile bilmiyorum. Tek bildiğim onları uyurken o masum halleriyle görüp sarılıp öpmek dünyalara bedel. Hayatımdaki herkesi silip atarım çocuklarım kalsın yeterli dehşet bir bağlılık oluyor. Akıllı bilmiş bilmiş konuşunca tüm yılgınlıkları unutacaksınız. Ha eklemeyi unutmuşum yemek konusunda her çocuk cidden bir değil küçük (5) yaşında önüne koymadan daha açım diye gezer ama bir tane meyve tatmışlığı yoktur asla yemez büyük (6) yaşında 3gün aç bırak çok mutlu. Survivor a gitmek en büyük hayali yemek yemediklerini duyduğundan beri. Kreşte öğretmeni de yemiyor dedi sizlik bir durum yok hocam üstelemeyin dedim. Yemiyor çocuk yemek yemeyi sevmiyorum ve yemek yerken çok sıkılıyorum keşke yemek olmasa diyor. İki çocuğumun ortak özelliği yok inatlıkları hariç. Sayın gitsin herkes kendi çocuğu için mükemmel annedir.

Muhtemelen bilinçaltınız 'çocuk yokken ne güzel istediğim zaman istediğimi yerdim, gerekirse dışardan söylerdim, gezmeye çıkardım, kendime bakardım, canım isterse tüm gün uyurdum, şimdi banyoya bile kaçak göçek girebiliyorum, nerden girdim ben bu işe' diyor ve haksız değil. Dediğim gibi, bu sorumluluk tek bir kişinin sırtlanacağı bir sorumluluk değil. Nerede yaşıyorsunuz bilmiyorum ama bebeğinizle ufak ufak sosyalleşme denemeleri yapabilirsiniz belki. Kocanız çalışıyorsa yapacak bir şey yok, kendinizi eve kapatmanız bu hislerinizi körüklemekten başka bir işe yaramayacak. Bir de davulun sesi uzaktan hoş geliyor belki ama, ben maalesef çok çalışan ve evde çok az zaman geçiren bir ailenin evladı olarak neredeyse kendi kendime büyüdüm. Tüm gün çocukla dip dipe aynı aktiviteyi yaparak zaman geçirmek, size bağımlı bir birey yetiştirmek demek. Günde yarım saat oynayın, yarım saat bir şeyler okuyun veya sohbet edin, geri kalan zamanda yine çevresinde olun ama bırakın kendi başına oyuncaklarıyla oynasın, resim yapsın, yerlerde yuvarlansın, balkona oturtun saksıdaki toprakla oynasın, hadi çiçek ek deyince yarım saat o toprakla cebelleşiyor zaten. Yani çocuğu balkonda bırakın gidin demiyorum asla yanlış anlaşılmasın, siz de bu sırada balkonda bir keyif kahvesi içip birşeyler okuyun mesela. Sizin kendinize zaman ayırdığınızı görmek, kitap okuduğunuza şahit olmak onun gelişimi için o kadar kıymetli ki.. Yıllardır eline bir sayfa değmemiş insanlar, 9-10 yaşlarındaki çocukları azarlıyorlar 'hiç okumuyor' diyerek. Oysa siz ona bunu uygulamalı olarak gösterdiğinizde, yarın öbür gün aynı şeyi kendi de yapacak.

Babam çok oynardı birçok acı yaşamış bir insan olmasına rağmen bizimle çocuk gibi eğlenirdi onun gibi olmayı çok isterdim bir ana sınıfı tatlılığı yok bende bir yargıç ciddiyeti var yapım böyle maaşesef ama kendimden nefret ediyorum oğlumu mahvedicem bu şekilde inanın elimden gelmiyor her gün yeminler ediyorum yarın çocuğumla gülüp eğlenicem diye ama yapamıyorum

Sizi o kadar iyi anlıyorum ki Benimde. 2 bucuk aylık bebeğim var Ben şanslılardanım aslında annem yanımda ve eşim hep destek oluyor o da benimle birlikte uykusuz kalıyor Annem 1 haftalığına sağlık sorunu için şehir dışına gitti eşim gece 1 e kadar çalıştı o hafta ve aşılarımız vardı kızım rahatsızlandı o hafta benim için işkenceydi O benim işkence dediğim 1 haftayı siz devamlı yaşıyorsunuz. Gerçekten çok zor. Mükemmel olmaya çalışmayın Anne olun yeter Kendinize vakit ayırmaya çalışın o uyuduğunda duş alıp kendinize hazırladığınız bir kahve bile size kendinizi iyi hissettirecektir. Bırakın ev işleri kalsın Bırakın etraf dağınık olsun Çocuğunuzla oyun oynarmışcasına kendinize bakım yapın o da annesinin kendine baktığını gördükçe siz mutlu oldukça o da mutlu olacaktır Süreç zor ama derin derin nefes alın nefesinizi birden verin iyi gelecektir Rabbim o gücü biz annelere vermiştir merak etmeyin geçecek kalıcı değil siz sadece AN da kalmayı deneyin AN ın verdiği duygulara odaklanın Sevgilerle samantha

Yorulmuşsunuz bence. Haklısınız tabii. Eşiniz işinden dolayı yoğunsa yardımcı hanım ayarlayın. Banyonuzu, bakımınızı yapınca daha mutlu olursunuz inşallah. Allahım yardımcınız olsun inşallah arkadaşım.

Zor zamanlar. Ailem yanima gelince kardesim evi temizlerdi, annem bebege bakarim sen dusa gir derdi. Keske bizim gibi anneleri anlayan bi topluluk olsa her yasadigimiz yerde ve o toplulukta herkes birbirine sarilip yardim etse

Merhaba, 2.5 yaşında bi oğlu olan anneyim ben de. Gurbetteyim eşim uzun saatler çalışıyor bazen işi gereği şehir dışında oluyor. Kolik, çok ağlayan ilk bir sene neredeyse uyumayan bir bebekti. Bunları "bak benimki daha zor" demek için yazmıyorum. Seni anlıyorum o kadar iyi anlıyorum ki. Eski rahat günlerini özlemeni özlediğin için hissettiğin suçluluk duygusunu, bazen kendi evladından çok yorulmanı, yorulduğun için hissettiğin yetersizlik hissini... hepsini anlıyorum. Sadece yorgunsun. Geriye dönüp bakınca oğlum 1.5 yaşındayken ben de farklı değildim. Oyundan henüz pek anlamadıkları bi yaştalar. Oyun oynamak konusu bazen yanlış anlaşılabiliyor. Önemli olan uzun saatler gün boyu yüksek modda takılmak değil. Gün içinde yarım saat bile kendinizi ona vererek oynasanız aslında duygusal ihtiyacını karşılamış olursunuz. Sonra gözündeki mutluluğu gördükçe kendiniz artırırsınız bu süreyi zaten. Yaşı büyüdükçe oyun oynamak da kolaylaşacak. Her yalnız anne bu yollardan geçiyor bence yalnız değilsin ama unutma düzelecek.

Kızımın 1-2 yaş aralığında aynen böyle hissetmiştim

yemek konusunda kızımda oğlunuz gibiydi hala öyle şimdi 5.5 yaşında şu beş senede anladım ki çocuğa ay yemek ye diye diretmek, ay yemek yemedi diye kendimi harap etmem o kadar saçmaymış ki. avuç içi kadar midesi olan bir canlı ne yese doyuyor zaten. biz anne olarak herşeyi yesin vitaminlensin bağışıklansın gelişsin bla bla istiyoruz ama inanın hiç gerek yok. bende isterdim önüne koydugum yemegi secmeden yesin ama olmuyor napayim? ne yiyorsa cevirip cevirip onu pisiriyorum arada biseyler denetiyorum yine severse ne ala sevmezse yapacak bir şey yok. boş boş hem kendimizi yoruyoruz hem çocuğu, birde iyi anne olamadim beceremedim vs diye kendimizi sucluyoruz halbuki alakası yok çocuğun fıtratı bu. yemek secenegi bile bir karakter şekli bence. son olarak cevremizde 3 5 herseyi yiyen cocuk gorunce bizimki yemiyor saniyoruz ama inanin çoğu boyle. sınıfında 20 tane cocuk var hangisinin velisiyle konussam yemek seciyor yemiyor, cocuklarin onceligi yemek yemek vs degil oyun. oynarken bunaliyorsaniz hava sicak koyun onume suyu oyuncagi kendi bir sure oyalanir sizde biraz kafa dinleyecek firsat bulursunuz. sudan biktimi oturun masaya yanina verin eline fircayi kagidi istedigi gibi boyasın. odanin birini ona tahsis edin duvarlarini bile boyayabilsin, çizebilsin. dışarı cikarin koyun onune kum kovası kepce kurek kaşık kazsın dursun aslinda sizle oynamak istemiyor oyun kurmak istiyor once bunu çözün. oyunu kurduktan sonra sizinle pek işi olmaz

ahhh çok üzgünüm incitmek istememiştim ben bir tüp bebek annesiyim ve hamileyken depreme yakalandım

Ben hiç sevmem oyun oynamayı. Yetişkin oyunlarını da sevmem. İki çocuğumla da oyun falan oynamadım. tabi benimkiler kreşe gitti gidiyor. Ben çalışıyorum. Ama ben anneliği çok sevdim. Yemek konusunda da ben ısrarcı değilim. Mesela kızım 3 gündür hiçbir şey yemiyor hasta. Yapıp teklif ediyorum. 3 gün aç kaldı diyebilirim. Bugün muz ve süt istedi benim için yeterli. ısrar etmemek gerekiyor zorla yemezler çünkü. Mesela et Türü diline bile değdirmiyor kabullendim. Çok kasma kendini bu seni de bebeği de yorar. Mesela oğlum 10 yaşında en yakın arkadaşım. Büyüdükçe keyifli oluyor.

sosyal ortamlara girseniz çok rahat edersiniz. Komsu vs yok mu o bile sosyallik katar. Ama zaten yaz mevsimi geldi bi çıktınız mı 2 saat yürüyüp gelin haatta depresyon için en iyi ilaç spor. hiç vicdan azabı cekmeyin cok iyi bir annesiniz. sizin sadece gün içinde birilerni görmeye ihtiyacınız var. yemek konusu da bi moktadan sonra salınıuo. inan toplumdaki cocukların yarısı makarna pilavla besleniyo baslarda düzelecek diye düşünün I

Oyun oynamayı ben de sevmiyorum. Bu bir suç değil öncelikle. Sevdiğim oyun arıyorum. Siz de seveceğiniz bir şeyler ararsanız daha iyi hissedersiniz. Mesela ben oyun oynamak yerine park bahçe gezdiriyorum. Sulu çamurlu traş köpüklü şeyler yapıyorum. Oyuncakları balona koyup boyalı suyla dolduruyorum ve donduruyorum yada traş köpüğünde oyuncak saklayın yanına su koyun tıkar o. Bunlar hep uzun süre bana ellememesi demek. Dağılanları kirlenmeleri dert etmezseniz deneyin

Sen anneliği değil yalnız kalmayı sevmedin güzel mathilda.. bir oğlum var 5.5 yaşında bi kızım var 13.5 aylık onlardan başka hiçbir hayatım yok benimde eşim vardiyalı çalışan birisi ve çok yoğun ne fatura ne market sadece ev temizliğine çok destek ve büyük oğlumla ilgileniyor bebekle çok ilgilenemiyor kızım bensiz durmuyor ve ciddi uyku problemi var ne gece ne gündüz saatlerce uyutmaya calisiyorm yemegi geçiştirme şansım zaten yok oğlum var kahvaltisi ara öğünleri akşam yemeği bebek desen keza aynı üstüne il değişikliği hiçbir arkadaşim yok annem ve kv var onlarında hayrı yok.. ihtiyacımız olan şey nefes almak ama insan kimseyi de bakmıyor diye suçlayamıyor evlat bizim sorup da yapmadık tabi sadece keşke biraz özverili olsalardı, halden anlasalardı diyor insan yinede... kendine acımayı bırak olur mu öyle yaptıkça insan sarpa sarıyor yaşadım çunkü biliyorum.. merak etme büyüyünce arkadaş gibi oluyorlar büyük oğlum benim elim ayağım bu günlerde geçicek elbet bunun bilinciyle olursan daha iyi hissedersin kendini.. birçok kadın aynı durumda çalısmadan duramayan ben mesleğimi bırakmak zorunda kaldm kızımıda büyütüp öyle bakıcam önüme kolay büyümüyorlar yumussweat Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Benim de korkum bu. Bir heves atladım anneliğe ya yapamazsam diye daha hamilelikten kendi kendimi yiyorum. Sanırım alışana kadar ya da çocuk biraz büyüyene kadar doğal bir süreç. Sonuçta yıllardır tek başınalığa alışmışken bize muhtaç bir birey oluşuyor. Güzelliğnin yanında zorluğu da var. Zamanla her şey çözülür diyorum. Bir de etrafımda gördüğüm kadarıyla kendini unutan anneler daha mutsuz. Kendinize biraz vakit ayırıp mutlu olursanız bebeğiniz de mutlu olur

Eee kızım hergün bu forumda şöyle zor böyle zor. aşırı emin olmayan yapmasın diye uyarıp duruyor herkes. sen de gelmişsin 32 yaşına 20 lerinde falan değilsin ki. hergün de bir sürü konuda çekilen sıkıntılar, kafa karışıklıkları anlatılıp duruyor. şimde deme başıma gelecekleri bilmiyordum diye. Kendini tanıyamadın mı bu yaşa kadar. Yapacak birşey yok artık. geri mi göndereceksin. hayatın bu artık. bu tarz konulara moral vermeyi sevmiyorum valla. kendim de çocuk yapan kadınlara şaşıp kalıyorum çünkü insan böyle bir hayatı nasıl ister diye.

Ben çocuğunuza çok üzüldüm. Baba ilgilenmiyor annenin de konuşmak içinden gelmiyor. Çeşit çeşit yemek yapmak yerine onunla bol bol konuşmalısınız. Çocuk gelişimciler ve psikologlar bebeklikten itibaren çocuğunuzla sürekli konuşun diyorlar. Kendinizi zorlayın, otururken yatarken, gezerken çocuğunuzla konuşun. Gelişimi için çok önemli.

Sizi o kadar iyi anlıyorum ki Benimde

çok yıpranmışsınız. yok mu bir aile büyüğü bir kaç saat bıraksanız kendinize vakit ayırsanız. Eşiniz geldiğinde ona bırakıp yürüyüşe çıksanız kuaföre falan gitseniz. 2 yaşda oyun grupları falan olur oraya verirsiniz. ama şuan bir tık nefes almalısınız.

Çok haklısın

Herkes anneliği sevmek zorunda değil. Çocukla oyunlar oynayıp bir dediğini iki etmemek kölelik yapmakta gerekmiyor bence ilgilen güleryüzlü ol biraz oyun oyna yeter. Evet yapı meselesi belki bebeklik yıllarını sevmeyeceksin çocuğunun ama üzülme zaten büyüyorlar sonra daha güzel bir aile olursunuz birbirinizi anlarsınız vb. Önemli olan kötü davranmaman ve biraz destek olman yakında kendi kendine de oynar. Herkes çocuğunu sever Ama herkes anne olmayı sevmek zorunda değil. Bunun için de linç yememelisin. Çocuk sorumluluğunu geçmiş nesiller çok mu seviyordu sanki? Ömrümü yediniz, sırf masrafsınız laflarıyla büyüdü geçmiş nesil. Şimdiki nesil bile az yakınlarına ver nefes al diyor. Kimse bu sorumlulukla boğulmayı sevmiyor. Sen bunu geç fark etmiş olabilirsin artık durumu kabullenip iyi bir anne olmaya çalışacaksın. Bence oyunla da iyi anne olunmuyor. Ben annemin benle oynadığını hatırlamam ama gezdirirdi güler yüzlüydü. Bence çok da iyi bir anne

Canım demek geldi içimden canım...

Arkadasim oncelikle yalniz olmadigini bil. Cogu kisiyi tenzih ederek soyluyorum bunu ama zaman zaman senin gibi dusunen, hisseden cok anne var buna emin ol. Mukemmel olamaman cok normal insaniz hepimiz. Gucumuz sabrimiz tukeniyor istemsizce. Ama kendini birakman ve bu kadar caresiz hissetmen seni rahatlatmayacak tam tersi daha kotu olacaksin. Etrafinda seni anlayan birileri varsa yardim al. Eger yoksa bi dus al, kendine gel ve gozunu ac. Islerini de yoluna koymaya calis, cocugunla da bi duzen oturtmaya basla. Hersey yavas yavas olacak hic merak etme. Bunu sana soyleyen; tuvalete bile dogru duzgun gidemeyen, dus almayi nimet sayan, yemegi bile burnundan gelen bi anne. Hepsi gececek zamanla cok rahat olacaksin, sabret ve kendini birakma. Yalniz degilsin!!! Sevgiyle..

Çocuğunuz size yalnızken arkadaş bi kaç yıla daha rahat edeceksiniz çok seveceksiniz inşallah

Ben de aynıyım. Anneliğinizde sorun yok emin olabilirsiniz. Sadece yardim edeniniz yok size alan acan biri olsa ozler yine oynarsınız. Eşinizin isi yogunsa esinizi de ozlüyorsunuzdur bir yandan. Bebeğinizi islere dahil edin. Ben ne yaparsam yanıma aliuorum o da ugrasıp oyalanıyor. Yazin da sürekli balkonda su ile oynatmiştım o yaslarda. Komşu falan varsa cocuklu ortak bulusmalar yapın. Uykusunu ayarlayıp aksam erken yatirin böylelikle 4 saat alan size zaman kalır kafanizi dağıtacak seyler yaparsiniz Avara

Kocanınızı seviyor musunuz?

Ay çok uzun yazmışım umarım biraz yardımcı olur tüm bu yazılanlar, için ferahlar.