İnanın böyle konuşmak hiç işe yaramaz. Kendi ailemi biliyorum çünkü I

Zor bur durum malesef, gidip 1 2 hafta kalabileceğin akraban, arkadaşın yok mu. Biraz kıymetini anlar söylemesede. Suan hazir evlatlıktan reddettim demişken, tavir koymanın tam zamanı, islerede elini sürme. Ufak tefek şeyler yap sadece.

İnşallah atanırsın annen mevzusunda da evden ayrılma imkanin olmadigi için çok düşünmeden yoluna bakmaya çalış. Söyleyip yüz göz olacağına kardeşlerini izle, onlar ne yapiyorsa öyle yap sen de. Ben annemin beni aslında hic anne gibi sevmedigini 25 yaşında anladim su an 29 yasindayim hala zaman zaman patlama yaşayıp beni hic umursamadığıni görüp içleniyorum. Sanirim zamanla kabullenecegiz biz de

Ben hep derim zaten; şu başı yere eğince ilk aile eziyor insanı.. İnşallah atanırsın.

20 yaşındayım. Henüz çalışmıyorum. Atanmayı bekliyorum

Bu karşılaşılan bir durum. öyle hissediyorsanız gerçekten ya ayrımcılığa uğruyorsunuzdur ya da diğer kardeşler çetin cevizdir söz geçiremiyordur anneniz B

Boşver herkes bir gün yaptığından pişman olur sen merak etme

Kac yaşındasın kuzum, bir işin mesleğin var mı

Hani bir laf var ya "Bir insanı 40 yıl sırtında taşı 1 gün indir, bu beni 40 yıldır taşıyor demez de, bir gün indirdi der" Sizinki de o hesap. Mesleğinizi elinize alın, kendi paranızı kazanın, kendi evinize çıkın düzeninizi kurun. Böyle olunca kimse ağzını açıp bir şey diyemiyor. Daha çok gençsiniz zamanla hepsi olur ama kendinizi de bu kadar ezdirmeyin. Bırakın ne derlerse desinler. Belli ki işleri yapınca da değeriniz bilinmiyor.

Sizde bencilce yaşamayı öğreniceksiniz. yaş 30 olunca insan artık kendi için yaşıyor. Siz 20nizde başlayın. annem derki evladın birini ezerler hayırsız olanını el üstünde tutarlar diye. doğru söylüyor. hayata bir kere geliyorsunuz ve en güzel yaşınızdasınız o yüzden güçlü olun üzmeyin kendinizi. Allah karşınıza iyi insanlar çıkarsın. :)

Çok sergiledim inan ki ama annem her seferinde sanki travma geçirir kimi kendi kendine bağırmalar çağırmalar küfürler... Bağırarak üste çıkmaya çalıştı her daim.. yazıklar olsun diyerek yemedim yedirdim diyerek. Hep bunu yaptı

Kendimi gördüm biraz... Ben de kardeşlerim olmasına rağmen çoğu işi yaparım. Sorun bence sürekli yaptığımız için sanki bizim görevimizmiş gibi davranmaları... Bırakın yapmayın oturun kardeşleriniz gibi bende bazen sinirlenince işi bırakıp odama gidiyorum kapıyı da kilitliyorum oh mis.. Degisken0

20 yasındasın Durumunu bu sekilde anlatabilecek kadar kapasitelisin. Atanma bekliyorsun, ümidin var. Bir gün bitecek. İşe gireceksin, o zaman hersey daha da yoluna girecek. Her anne baba evladını sever klişesini şiddetle reddeden biri olarak sana durumu kabullenmeyi öneriyorum. Annen bu malesef. Yaptıklarına üzülme

7 sene sabrettikten sonra patlarsan böyle olur. İlk başta bir tavır sergilemek lazım. gecmis ve yapılan iyilikler çabuk unutulur.

Anneler genelde nazı en çok kime geçiyorsa, en çok ona yükleniyorlar. Bunu lütfen sevmemek diye algılamayın. İş yapmak istemiyorsan da birazdan yaparım diyip, geçiştireceksin. Eminim kardeşlerin öyle yapıyordur.

Umarım dediğiniz gibi olur. Her şey yoluna girer.

Teşekkürler. İnşallah

Bu tarz durumlarda yükselip patlamak senin aleyhine olur her zaman. Uyanık olmak lazımm midem çok bulanıyor. Ya da ablacım bana yardım eder misin diye olaya girmek lazım

Ben hayatım boyunca net olarak bu hissi yaşadım Evde 4 erkek tek kızım Sen kızsın ses çıkarma Sen kızsın hizmet et Sen kızsın dışarı çıkma Sen kızsın canın bir şey çekerse ayıp Sen kızsın böyle giyinme Evlenirken annem kardeşlerine bu kız bunun düğününe gelmeyin abisininkine gelirsiniz dedi Çocuğumun doğum gününe gelmez yeğenleriminkini kaçırmaz vs Ama ailede en başarılı en düzgün en ahlaklı bendim hiç yanlışım olmadı Sevilmeyince sevilmiyorsun olmuyor

Kadınların bir çocuğu erkek diğeri kızsa hemen kızı öldüresiye mahvediyorlar Ne saçma birşey. Allah akıl fikir versin.

Hem o kadar umrumda değil hem de o kadar zoruma gidiyor ki benim gibi evladı zor bulur. Allah pişman ettirsin o lafı dediğine inşallah başka hiçbir şey demek istemiyorum

Merhabalar. Şu an konuya nerden başlayacağımı bile bilmiyorum. O kadar kötüyüm ki ağlayarak yazıyorum. Kelime hatası yaparsam kusura bakmayın lütfen. Ben şu yaşıma kadar her zaman evin temizliğini üstlendim diğer kardeşlerim ola ola. Yaparken iyiydi bir off desem kötü oldum. Bugün yine aynı şey yaşandı. Sabah daha yeni kalkmış elimi yüzümü yıkamışken diğer kardeşim uyanmasına rağmen elinde telefon boş boş oturmasına rağmen bana iş buyurdu. Demeyin ki ne var bunda. Asıl beni delen edrn kısım bu. Evde her zaman her şey bana söyleniyor o kadar bunaldım ki anlatacak kimsem yok. Ben haricinde diğer kardeşlerim olmasına rağmen gık demeden her işi yapıyorum. 7 senedir aynı evde oturuyoz bir Allah'ın kulunun kalkıp da ortalığı temizlediğini tuvaleti banyoyu yikadigini görmedim. Bugün de sabah uyanır uyanmaz iş buyurulunca sinirlendim. Bende artık bilerek geç kalkacağım her şeyi ben yapıyorum yeter dedim. Tabi bunu diyen ben miyim bir bağırış çağırış ben senden iş buyurmam bundan sonra falan.. ya ben yapmasam zaten evi bok götürecek. Ordan kardeşim karıştı. Yok bu yapıyormuş her işi yaptigi da sadece sabah kahvaltıdan sonra bulaşıkları makineye koymak. O kadar bunaldım o kadar psikolojim bozuldu ki zaten birbirimize laf söylemeye başladik. Ordan annem de daha yüksek frekansla bağırmaya başladı alakasız bir şekilde susun susun diye. Zaten ben ne desem annem beni karalamaya çalışır. Artık susmadim gerçekten susamadim çünkü dayanamıyorum bu ayrimciligina. Sonra size yazıklar olsun her işi ben yaparım sen yapma demeye başladı. Daha sonra da evlatlıktan reddediyorum dedi. O kadar zoruma gitti ki anlatamam gerçekten. Bir şeyi bu zamana kadar sesim çıkmadan yapınca iyiydi ama bir ses çıkardım diye kötü oldum. Hayatımda boyunca ne laf getirdim ne söz getirdim ne pis işlerde isim oldu ne de 40 kişiyle adım çıktı. Bunları yapan kuzenlerim hap kullanan kuzenlerimin bile anneleri onları el üstünde tutarken annemin bana böyle demesi inanılmaz zoruma gitti. Her fırsatta beni kötüler, bir kez olsun ağzından benim için iyi bir şey çıktığını görmedim bir kez olsun yaaa. Diğer kardeşlerime sesi çıkmazken hep bana kötü konuştu. Hiç unutmuyorum 9. Sınıfta hastalıktan kırılırken, hasta yatağımda yatarken bile "iyileşsen de hemen temizlik yapsan" dediği... O kadar imreniyorum ki diğer insanlara. Anneleri kızlarını öpünce sarılınca başını okşayinca öyle imreniyorum ki. Hayatım boyunca hiç sevgi hissedemedim zaten. Annem sevseydi durup dururken o cümleyi kullanmazdı. Zaten bu zamana kadar ne beni destekledi ne arkamda durdu. Kendimi o kadar yalnız o kadar kimsesiz hissediyorum ki. Aklıma bu zaman ki olan bütün her şeyleri geliyor. Ben hiç sevilmemişim resmen. Zamaninda ettiği hakaretler küfürler... Sen kırk tane yuva yıkarsın gibi çirkin söylemler. Gerçekten zoruma giden daha yüzlerce şey. Ama anneme göre her zaman o haklı her zaman o doğru söylüyor. Bir kez olsun ben kırıldım mı diye hiç düşünmedi ki. Daha neler var yazacağım ama ağlamaktan yazamıyorum. Babamdan bahsetmiyorum bile çünkü o var olmasına rağmen koca bir yokluk. Çok uzun oldu farkındayım. Eee biz napalım diyenler olur belki ama şu an o kadar kimsesiz hissediyorum ki kendimi anlatacak hiç kimsem yok. Resmen kimseler içinde kimsesizmişim ben

Anne ben senin evladın değil miyim ya? Niye hiç acımıyorsun bana desene. Üvey falan mıyım şüpheleniyorum Bu nasıl birşey ya Hasta yatan insana iyileşsen de temizlik yap demek falan Sindrella masalı gibi İnşş bir an önce o evden kurtulursun Evlatlıktan red etmiş aman çok büyük birşey Evlat değil hizmetçi doğuruyorlar sanki bunlarda

Teşekkür ederim inşallah

O zaman çalışıp cabalayip ekonomik yönden güçlü bir hale geleceksin. annene muhtaç olmayacaksın. hem paran olursa çok kıymetli olursun.