Çok teşekkür ederim. Bir an önce geçse gitse...

Tüm güzellikler sizinle olsun

terapilerinizi aksatmayalım lütfen. ilaçlarınızı da düzenli kullanın. böyle devam ederse zarar vermezsiniz. geçmiş olsun çok

Çok geçmiş olsun. Az önce yine panik atakla ilgili bir konu açtım bende. İnan seni çok iyi anlıyorum. Ben 2014 den beri panik atak hastasıyım. Bir dönem ilaç kullandım fakat uzun süreli değildi. Acillere gidip geliyordum. Aklımdan olur olmaz şeyler geçiyordu ve intihar, birine zarar verme düşüncesi panik atak/anksiyeteden muzdarip herkeste oluyor, yalnız değilsin. Ben o dönemden sonra iyileştim, bu kendi kendime oldu. Ara sıra atak geçirsemde geldiği gibi gidiyordu zorluyordu ama en azından genel tabloya bakınca çok iyiydim. Son iki ayda beni yıllar sonra yine yakaladı. Kendimi çaresiz hissettirdi, inan hala psikolojik olarak çok iyi değilim. Ama bu durumun geçici, çünkü şuan ağır atak dönemindesin ve bunu herkes bir zaman yaşıyor. Ben psikolog yada psikiyatr değilim ancak günlük tutabilirsin, keyif aldığın ve seni mutlu eden şeyleri düşün. Hayattaki amacını kaybetmiş hissedebilirsin ama bir zamanlar seni hayatta tutan şey neydi, ne istiyordun bunları tekrar ederek yaz. Çocukluk ve ergenlik dönemimde aile içinde sağlık konusunda bende travmalar yaşadım ve anlıyorum ki şuan onların geri dönüşünü yaşıyorum. Son iki ayda derslerimle ilgilenemeyecek kadar takıntılı düşüncelere girdim. Geçmeyecek dediğimiz herşey geçici. Terapi almak sana çok iyi gelecek, belki çok iyi olacaksın belki boğulacaksın. Çok iyi hissederken çöküş yaşayacaksın. Bunlar kötü ama çok kötü şeyler değil. Bunun bilincinde olursan başarılı olursun. Çünkü her zaman iyi hissedemeyiz ve kötü hissetmekten de korkmamalıyız

Çok teşekkür ederim. Atak sırasında veya kendimi kötü hissettiğimde mutlaka yazmak isterim sizlere. Bana iyi geliyorsunuz.

Merhaba kayiplariniz için çok üzüldüm. Üst üste yaşadığınız onca şey kolay değil. Tedavilere devam edin düzenli şekilde. İşe başlama gücünü kendinizde bulamıyor olabilirsiniz bu normal. Ama inanın insanoğlu çok güçlü. Bakın ülkece ne badireler atlatiyoruz yine de bir yerden tutunup hayata devam ediyoruz. Etmeliyiz çünkü. Başka çaremiz yok. O nedenle işe başlamak için zorlayın kendinizi derim ben başarabilirsiniz. Ayrıca okuduğum kadarıyla hiçbir canlıya zarar verecek biri gibi durmuyorsunuz söylemek istedim sevgiler

Hayatımin çok zorlu bir donemindeyim, her şeyi, hayatin anlamini sorguluyorum. Oğlum var 4 yaşında, dogdugundan beri ona bir şey olacak korkum var, artık çok korkunç bir hal almaya başladı. Enkazdan çıkan çocukların yerine onun goruntusunu filan koyuyorum kafamda, sonra da kendime kiziyorum cagiriyorum, benim yüzumden olacak bir şey olursa diye. Geçen akşam carpinti ve nefes alamama sebebiyle acile gittim, kalp krizi gecirmiyordum neyse ki. Bugun de kardiyolojiye gittim, 24 saatlik ritim holter takildi. Cihaz takili su an. Bsy cikmazsa psikiyatra gideceğim. Surecin basindayim, inşallah kalbimde bir şey yoktur ona da korkuyorum simdi. Ben çok pozitif bir insandim hep, nasil boyle oldu bilmiyorum ki... iyi gelismeler yazmak isterim buraya da. Sizin için de en iyisini diliyorum

Çok geçmiş olsun panik atağı en üst seviyelerde yaşadım iş aşk ve sosyal hayatimi inanılmaz derecede zorluyor, üstelik insanlarin anlamaması da ayrı zorlastiriyor. Takıntılı düşünceler, korku çaresizlik çok iyi bilirim. O anlarda beni anlayan birisi ile konuşmak bana iyi geliyor. Eğer size de iyi geleceğini düşünürseniz Instagram'da ecemaniaa yazabilirsiniz elimden geldiğince size yardımcı olmaya calisirim E Ebrar

Geçmiş olsun, ilaç etkisini göstermesi için en az 15 gün geçmesi lazım. yani 15 gün sonra anca etkisini görüyorsun. kullanmaya devam et, mutlaka azalacak bahsettiğin ataklar. üst üste gelmiş herşey hayatında, umarım kısa sürede atlatırsın.

Umarım, bunu o kadar çok istiyorum ki. Hatta burayı da bu takıntılar geçene kadar darlayabilirim. Yapmam değil mi, korkuyorum vs. diye. Burası bana iyi geliyor. Umarım buraya iyileştiğimi, hayatımın harika olduğunu yazdığım günler de gelecek.

Arı diliniz ve iyi dilekleriniz için teşekkür ederim. Hiçbir duygu durumunun sonsuza kadar kalmayacağını bilmek en büyük ilaç sanırım. Geçecek... İnanıyorum...

4 yıl oldu ilk başlarda bende panik atak vardı psikolog nipnoz ve nefes terpisi ile çözdü şu sıralar tekrarladı açıkcası tekrar bir kaç seans gideceğim görünmeye. İlaç kullandım zeyıf biriyim zaten ağır geliyor. İşte bende bazen bunaldıgım için korkuyordum ama psikologla çözebilirsin emin ol

MissCherryBlossom cherrycigim açtığım konuda teyzeli ablalı kurslara gitmemi tavsiye etmiştin, tavsiyeni dinledim zumbaya gidiyorumsürecime gerçekten etki etti. Serotonin seviyesini arttırıyor spor. Sadece bil istedim, birinin hayatına dokundun

Merhaba, burayı biraz günlük gibi kullandığımın farkındayım. Ama beni rahatlatıyor bir nebze de olsa. Bugün uzun zaman sonra ilk kez atak geçirmedim. Geçirir miyim diye korkmuyor değilim ama bütün gün dışarda olmamın da etkisi olabilir. Eve girmek istemiyorum nedense. Normalde evi insanın en büyük sığınağı, dinlenmek için bir an önce gitmek istediği yerdir. Ama kafamı dışarda daha çok mesgul edebildiğim için sanırım eve girmek istemiyorum. Umarım bugünkü gibi iyi gider her şey. Bir an önce hiç atak yaşamamaya başlarım. rubygirls

Size ne teşhis konuldu? O korku geldiğinde neler hissediyorsunuz fizyolojik olarak?

Çok teşekkür ederim birbirimizi iyileştirebiliriz

Kesinlikle yaşadım hemde daha beterlerini. Olmayan şeyler bile gördüm. Detaya girmek istemem. Ben bunu namaz ve düzenli kuran okumak ve Kur'ani gerçek alimlerin çevirileri ve yorumlarını okuyarak astım. Hayata bir amaç arıyorsun aslında ölüm varsa neden bütün bunlar diyorsun. İmtihan çünkü hepimiz bir sınav için geldik asıl görevimiz Allah'a layıkıyla kul olmak. O yüzden bu neden şu neden deme bir şey oluyorsa bu hayatında ki başka bir şeyi değiştirmek içindir herşeyin Allah'tan olduğuna ve yine ondan olacağına tevekkül et ibadet et o kalbindeki kica boşluk kapansin N

Teşekkür ederim. Çok sağ olun. İşe başlama tarihim 1 Mart, önümde biraz daha zamanım var, o sürede daha iyi olurum diye teselli ediyorum kendimi. Ben İstanbul'da yaşıyorum ama depremden sonra zaten bu intihar korkusu, birilerine zarar verme korkusu ile beraber ataklarım çoğaldı. Dünyada neler oluyor, 2022 Mayıs ayından itibaren hayatımda neler oluyor, sürekli bir travma düşünceleri beni bu hale getirdi. Kimseye zarar veremem ben. Çocukken annem balkonu yıkarken karıncalara zarar vermesin diye ağlayan bir çocuktum. Düşünün, o çocuktan bu korkuları çeken biri haline geldim.

Size de hatırlatmak kesinlikle istemiyorum bu durumu. Tekrar nüksetmesini hiç istemem. Nasıl bir bela olduğunu maalesef bu günlerde deneyimliyorum. Ancak başkalarının da bu durumu yaşadığını bilmek, özellikle de kurtulduklarını bilmek beni rahatlatıyor. Bu sabah 6 buçukta uyandım, dün de aşırı yorgundum oysaki öğlene kadar uyurum diye düşünüyordum. Ama uyumak ne mümkün. Bir çarpıntı, intihar eder miyim düşünceleri başladı. Tam 1 saat. 7 de zaten ilaç alıyordum, aldim, dideral içtim bir tane de. Şimdi daha sakin ve iyiyim. Ama sin 3 4 gündür gün içinde tekrarlıyor maalesef. Bir gün bile tekrarlamasa içimde o kadar büyük bir umut ışığı yanacak ki. Tekrar hayata dönecek miyim? Çalışıp verimli başarılı olacak mıyım? Bunlara çok hasret kaldım. Beynimi artık kontrol edebilmek istiyorum.

İşe başlayınca bir anda iyi olmuyorsun tabi ki defalarca ağlamışımdır gizlice.. Zamanla geçiyor sadece ve kafanı meşgul ettikçe.

Öncelikle geçecek bunu bil aynı düşünceleri yaşadım anneme zarar veriri miyim kendime diye aslında senin bunu düşünmen demek zaten yapmayacagin anlamına geliyor ben bunları izzet güllü hocam sayesinde astım YouTube aç dinle derim herseyin farkındayız ama zor bi Süreç geçeceğini bilmek ve herseyin biz insanlar için olduğunu unutmamak lazım. İnsan hep aynı psikoloji de olmaz kimi zaman üzülür bunalır korkar biz korkularimizdan korkuyoruz yani ben öyleydim şimdi yine ara ara atak geçiriyorum ama hafif seyrediyor Rabbım yardımcın olsun ama yalnız değilsin benim gibi aynı durumu yasayanlar muhakkak var unutma

Merhaba canım şimdi nasılsın iyi misin? Ben 2019 da babamı kaybettim öyle bende de zarar verme korkusu vardı sevdiklerime kendime sonrasında intihar eder miyim düşüncesi kafama yapıştı kaç yıl oldu hala ara ara yokluyor beni. Şimdi de yine aynı düşünceyi yaşayıp korkuyorum bu illet neden geçmek bilmiyor anlamıyorum artık. Beynimin bu düşünceye alısmıs olması lazım diyorum ama yok, bi stresli an yaşasam biriyle tartıssam hemen ya intihar edersem düşüncesi geliyor deli olucam artık ilaçlar da bi yere kadar. Umarım sen düzelmissindir Önceki

Yok hayır, 2 ay önce ilk atağımı geçirdim. İlacı 4 gündür kullaniyorum.

İlk başta kapalı alan tetikliyordu benim de anksiyetemi ama sonrasında farklı şekillerde gelmeye başladı çünkü ben nefessiz kalmaktan korkmamaya başladım. Yendim onu. Korktuğun ne varsa o şekilde geliyor zaten. N

Amin, hepimizle olsun K Konus

Tekrar o mutlu, umutlu, hayatı seven, birileriyle bir şeyler paylaşmak için can atan halinize döndünüz mü?

Geçsin, bir an önce geçsin. Böyle yaşamak çok zor. Sizinle konuşmak, bunu yaşamış birileriyle konuşmak rahatlatır beni...

Ya zaten bu tarz zihinsel durumların en iyi ilacı gerçekten beyni çalıştırmak, başka yöne çekmek. Dünden beri kafam yine kendi kendine konuşmaya başladı. Yaşadığım sıkıntıları kafamda tekrarlamak. İşte olumsuz olan herşey tekrar başa götürüyor. Burada anlatıp beynimi o zamana götürmüş olmam bile yetiyor. Ne güzel beynim var anında o zamana gidebiliyor Sabah evdeki çiçeklerime bakim yaptım. Tohum ekmiştim sebze felan onlarla ilgilendim derken toparladım. Sanırım olay şu, beyin bir şekilde seni üzen yoran neyse oraya çekiyor. Sende o esnada ya ona eşlik ediyorsun yada yönünü değiştirmeye çalışyorsun. Böyle düşündüğümden pratik yollar buluyorum işte.

Gerçekten birine zarar vermem ya da kendimi öldürmem değil mi? Psikoloğuma da psikiyatra da defalarca soruyorum bunu. Çıldıracak gibi hissediyorum. Hastaneye yatıracaklar beni en sonunda diye de korkuyorum. Her şeyden korkuyorum. Ama kurtulmak yaşamak istiyorum.

Bı ara bende benzer şeyler yaşadım ama bana psikolog ilaç filan fayda etmedi uyuyamıyordum günü 2-3 saat uykuyla tamamlıyordum. 170 boyundayım 63 kilodan 49 kiloya düşmüştüm. Yemek yiyemiyordum kusuyordum. Hiç birşey tad vermiyordu. Psikologlar ilaçlar vs. Bu böyle aylar sürdü. İntihar etmeyi bile dusundum. Sonra YouTube da Mehmet yıldız diye bı adam vardı dini şeyler anlatıyordu tesadüfen hep o çıkıyordu karşıma bı gün açtım dinledim bana iyi geldiğini hissettim bı kaç kez daha dinledim. Sonra dua ederek uyumaya başladım. Sonra kendimi dinin içinde buldum. Hiç bilmediğim dinimi araştırdım öğrendim öğrendikçe mutlu oldum derken çok şükür atlattim. İçimde yillardir affedemedimlerimi affettim. Kus olduğum insanlarla barıştım. Sürekli her cuma bir hayir kurumuna bağış yaptım, ölüm korkumu yendim ve bir sürü şey kendimi kuş gibi hafiflemiş hissediyorum. Ben bu şekilde başa çıktım. Umarım sende bı şekilde bu olumsuz durumden kurtulursun. İyi geliyorsa mutlaka psikolojik tedaviye devam et. Ama şunu hiç unutma her zaman kurtulus yolu senin beyninin içinde. Bu dünyadaki amaçlarını yaşama sebebini her şeyi gözden geçir. Seni rahatlatan huzurlu hisseden şeylerin peşinden koş boş kalmamaya çalış. İnşallah ufakta olsa bı faydam doknur sana çünkü seni çok iyi anlıyorum

Buradan haberleşelim, konuşup birbirimize destek olalım. Ben ilk atağımı 2 ay önce geçirdim. Aynı sizinki gibi nefes alamama ile acile gittim. EKG çektiler, hiçbir şey çıkmadı. Ataklar boyut değiştirdiğinde tedaviye başladım. İhmal etmeyip hemen bugün yarın gidin psikiyatra derim. Belki bir kerelik olmuştur ama yine de önleminizi alın. Çok geçmiş olsun. Umarım bu kadarla kalır. Buraya her zaman yazabilirsiniz. Ben de gelişmeleri yazacağım.

Diğerlerini bilmiyorum ama intihar etme ve birine zarar verme korkusu zaman zaman bende de oluyordu. Kötü şeyler üst üste gelmişti. Yalnız kalmıştım ve kardeşim hiç destek olmamıştı. Aynı odada kalırken onu öldürcem diye korkmuştum. Ya da artık işin içinden çıkamayınca intihar etmeyi düşünüyordum. Ama bunlar sadece istemsizce düşündüğüm şeylerdi. Bı kere sinir krizi mi başka bişey mi bilmiyorum bişey oldu. bulasik yıkarken Elimdeki bardağı tezgaha çarptım. elim kesildi. Gözüme gelmedi allahtan ama o an o bardak değil de elimdeki silah da olabilirdi yani kesinlikle bı korkum yoktu, öncesi sonrası bişey düşünme yoktu. Onu yapan da ben değildim sanki. Sonra elimden ameliyat oldum 7-8 dikiş atıldı şu an elimi tam kullanamıyorum ve kocaman bı iz kaldı. Kötü düşüncelerin gelince o ortamdan uzaklaşmaya çalış. Tedavini aksatma. İşte çalışman iyi gelecektir. Ben şahsen evde olunca daha kötü oluyorum. İşteyken aklım dağılıyor.

Nasılsınız nasıl oldunuz arkadaşım? Ben de aynı düşüncelerle bi kaygı atağı yaşamıştım. Evet, bildiğiniz gibi, geçiyor, elbet geçecek. Doktor takibiyle gitgide azalıyor ve geçiyor merak etmeyin. Hepimizin fenalık hisleri, kötü şeyler yaparım düşüncesi, tedavi ve zaman ile geçecek bitecek. İyileşiyoruz. accessdenied

Ay bende de oluyordu. Neydi bunun adı, nevrozlu bir şeydi. Ben bunun üstesinden korkumu anlayarak geldim. Korkuyorum, çünkü yapmayı isteniyorum. Yaşamayı seviyorum. Sadece farkında değilim. İntihar vakaları bambaşka bir şey. Bunu isteyen korkmaz. Sen böyle bir şeye meyilli değilsin canım. Öyle ya da böyle hayatını güzelleştireceksin. Doktorunu dinle ve iyi bir terapiste git. İyi bir terapistten kastım pahalı terapistler değil. Sana iyi gelen vir terapiste git. Pskiyatristini ve terapistini iyi dinle. Başlarda zor gelir. Ama bunu çalışkan öğrenci olmak gibi düşün. Sonrası gelir zaten. M

Listeme aldım. Önceden çok kitap okuyan biriydim ama anksiyeteden dolayı odaklanamıyorum. Ama okuyacağım. Tavsiyeniz için teşekkür ederim.

Annem ve kedilerimle yaşıyorum şükür. Hiçbir şeye odaklanamıyorum o durumda. Psikoloğum panik atak anlarım için form verdi, onu doldurabiliyorum en azından. Yine geçmiyor tabii ama biraz biraz azalıyor sanki.

Bugün psikolog seansım vardı. Günden güne sanki iyileşiyorum. Ama şu anda da kafamda sanki bir donukluk var. Beynim ağırlaşmış gibi garip bir his. Son 2 gündür başka mesguliyetlerim vardı. Kafam doluydu, ağır bir anksiyete yaşamadım. Umarım tedavim yolunda gider ve hemen toparlanırım.

İnanmıyorum aaaaaaaaaaaaaa gerçekten mi

merak etme tatlım kimse aa deliriyorum diye delirmiyor bunu bana doktor söylemişti, beynin oyun ediyor geçen annem geç vakitte aradı ona bişey oldu diye hayatımda hiç yaşamadığım paniği yaşadım kalp çarpındım 1 saat geçmedi ilacını düzenli al 1 ay sonra kuş gibi rahatlayacaksın emin ol depresyon öyle birşeyki seni an an ruh halini değiştirir bi olur deliriyorum sanırsın bi olur çok mutlu olursun düzeleceksin inan

bu kitaba ek olara iyi hissetmek isimli kitabı öneriyorum. ikisi birbirinin devamı gibi düşünebilirsiniz. üçüncü kitap ise mod terapisi. bilişsel terapi ile ilerleyelim diyen sizin psikologdu değil mi? tedaviyi de destekleyecektir bu kitaplar

Birebir aynısı yaşadım. Geçiyor canım. burcubahar0635 what u get is what u

Dönüyorsun canım, dönmek istiyorsun. Duygularınu anlamaya çalış. Zihninle değil kalbinle..

Merhaba, evet gerçekten öyle bir mutlu, bir mutsuz. İlaçlarını kullanalı 1 haftadan biraz fazla oluyor. İse de başladım. Daha iyi hissediyorum. zbzbzbzb

Haklısınız. Pozitiflik her zaman kazanır. Kendimi zorlamadan, mutlu güzel şeyler düşünmeye yapmaya çalışacağım.

Tekrar öyle oluyorsunuz merak etmeyin. Hatta eskisinden de iyi

Bir şeylerle uğraşırken, bir işe yaradığım zaman kendimi daha iyi hissediyorum. O rahatsız edici düşünceler beynimden geçiyor mu tabiki geçiyor ama üstünde durup anksiyete krizi geçirmiyorum. Psikiyatrımla konuştukça hepimizin insan olduğunu ve benzer şeyler yaşayabileceğimizi, kendimizi hoş görmemiz şefkat duymamız gerektiğini öğrenmeye başlıyorum. Lustral de sanırım iyi geldi, daha kontrol edilebilir hissediyorum kendimi. Ama sabah çarpıntılarım bir türlü geçmedi. Her sabah tam 6 buçukta çarpıntı ile uyanıyorum. Gün içinde de öyle böyleyim, idare ediyorum.

1 Mart işe başlama tarihim. 17 gün ilacı kullanıyor olacağım o tarihte. Atakları biraz azaltmış olsa, sabahları en azından sağ salim işe gidebilsem o da yeterli bana.

Bende senın gıbıyım. Üst üste gelen felaketler. Bılmıorum clara Dünyaya tatmaya geldik, doymaya değil. 🌷 Anneler

Yaşadığın kayiplar icin cok üzgünüm.. Baş etmek zorunda kaldığın şeyler hic kolay değil, iyileşmek bir süreçtir ve zaman alabilir, lütfen hissettiklerin yüzünden kendine fazla yüklenme.. Şunu unutma, hiçbir duygu durumu sonsuza kadar aynı kalmaz, kalamaz.. Bu duygularının geçeceğinden, değişip dönüşeceğinden emin ol. Sevgiler..

bi süre sonra daha iyi olacaksın emin ol doktorunu dinle depresyon zamanında beyindeki sinyaller doğru yere gitmiyor tam bi karmaşa halindeler:) bu ilaç doğru yere gitmesini sağlayacak O okaliptus06

K Konus

Merhaba, bütün bunlar geçti mi peki? Herhangi bir tedavi oldunuz mu? Gerçekten korkuyorum kontrolümü kaybedeceğim diye. Anksiyete anında beynimde uyuşma hissediyorum. Garip ve kötü bir his.

Defalarca psikiyatrım da söyledi. Bunları başkalarından da ısrarla duymak istiyorum. Ne illet bir hastalıkmış.

Şöyle ki kullandığım ilaçlar çok ağırdı isim vermeden 100 mg diyeyim hergün.. O ilaçlara rağmen günde 2 kez geçirdiğim oluyordu. Uykuya aşırı düşkün biriydim. İşimi çok sever ama sabahları uyku sevdasından geç kalan biriydim o kadar diyeyim. Bu sıkıntılı dönemde kalbim çarpıntı yapmadığı gün yoktu. Geceleri uykuya daldıysam çarpıntıdan uyanırdım. Evet özetle geçecek. Geçeceğine inanmakla başlıyordu. 2. Sene tamam diyordum bitecek. Aşırı inanıyordum uğraşıyordum. Evden markete bile aylarca çıkmadığımı biliyorum. Hepsi geçti. Yürüdüm koştum kick boks yaptım yüzdüm ve yendim. Şimdi hem 2 çocuğumla uğraşıyorum hem çalışıyorum. Hayat ne getirirse getirsin ayakta kalacak gücümüz sebebimiz mutlaka vardır. Yeter ki bakmayı bil.. bu ve bunun gibi düşüncelerle başardım. Şuan da 7-8 aydır süre gelen asla ağlayamama durumum var. İçim kan ağlar geberirim hatta hasta bile oluyorum ama ağlayamıyorum. Depremden dolayı ciğer felan kalmadı ama hep içim içime ağladı. Asla göz yaşım gelmiyor.. Aşırı sulu göz biriyim üstelik. O yüzden olası bi birikme patlaklık vermemem için ilaç kullanıyorum tekrar. 1 hafta içinde bırakmış olacağım. Onun dışında hiç problemim kalmadı. Kendinizin çok güçlü olduğunuza önce kendiniz inandırın. Gerisi gelecek. sonradanprenses Ne olduysa sonradan

. push ; Magrat

Merhaba, aranızda serotonin hormonu ölçümü yaptıran oldu mu?

dogrudur ama bakış açınızı değiştirmezseniz üzgünüm ama içinden çıkılmicak boyutlara ulaşır. bu gibi duygular karaktere yer eder bir sure sonra normaliniz mutsuz, umutsuz bir kadin profili olur. inanın geride bırakmak sandığınız kadar zor değil bunlar hayatın normal akışı maalesef o yüzden güçlü olmalisınız

Merhaba çok çok çok geçmiş olsun Birebir hepsini yaşadım gerçekten baş etmesi inanılmaz güç bi süreç Aynı korkuları yaşayıp delirdiğimi düşündüm Geceleri kendimi odaya kilitleyip evdekilere zarar vermeyeyim diye bi sürü şeyler düşünüyordum en zoru da bu düşünceler içinde boğuşmak Ağır anksiyete panik atak ve depresyona girmiştim aynı anda Yaşayan ölüden farksızdım İnanın sizi çok ama çok iyi anlıyorum Doğru tedaviyi bulana kadar süreç yıpratıcı olabiliyor sanki hep öyle kalacakmışsınız gibi geliyor ama inanın geçiyor Eskiye nazaran çok ama çok iyiyim arada sırada ataklarım geliyor buna da şükür diyorum Yaşadıklarınız ağır ve üst üste gelmiş Aslında var olan hastalığı sizde gün yüzüne çıkarmış Benim 7 yaşlarından itibaren var olan ama bastırılmış bu hastalığım 31 yaşında hortladı Geçiyor sadece buna inanın Allah şifa versin Babanıza da Allah rahmet etsin mekanı cennet olsun Başınız sağ olsun Z

İyileşiceksiniz, ilaçlarınızı düzenli kullanın, iş olayını es geçmeyin meşguliyet iyi gelecektir. Sağlıkla kalın N

İlaçların etki göstermesi minimum bir ay sürer tam etki üç dört ay arasında belli olur. Lütfen kesinlikle ama kesinlikle kafanıza göre bırakmayın daha kötü olursunuz Z

Kesinlikle. Şu an daha çok inanıyorum buna.

Tek mi yaşıyorsunuz bilmiyorum ama ailenizle yaşıyosanız tek kalmamaya özen gösterin. Tv odaklanamazsanız bile izlemeye calısın. Biliyorum buna rağmen düşünceler geçmiyo TheQueeninthenorth

İlaç zaten hemen etki etmiyor. Bir kaç güne rahatlar vücudunuz ve zihniniz. Kendi kendinize evham yapmayın panik atak hastasıyım kimseyi öldürmezler Allah'ın CC izniyle. Sakin kalmaya çalışın. Hepimizin başına geliyor olaylar güçlü olmaya çalışın

Endişe etmeyin gerçekten intihar edenler ya da baskasına zarar verenler bu korkuya kapılmazlar. Bunu yapmıycak olanlar en büyük korkuyu yaşayanlardır

Ne kadar süredir ilaç kullanıyorsunuz? Sizin de kendime bir şey yapar mıyım vs. gibi korkularınız ataklarınızı tetikliyor muydu. Şu an en çok bundan tetikleniyor ve etkileniyorum ben çünkü.

İlaçlarınız etki edecek fakat 2-3 haftanız var biraz daha sabredin.

Sabah çarpıntılarım anksiyete halim geçmiş olsa çok daha rahat başlayacağım. Ama bu beni korkutuyor. Merkur Retrosu

ben yaklaşık 1 senedir kullanıyorum. ben hiçbir zaman kendime birşey yapmayı düşünmedim. ama çok saçma sapan ataklarım korkularım vardı zaptedemediğim. işten çıkarılırım korkum, sonra insanlarla konuşmaya korkardım. garip bir sosyal anksiyetem var çok zor birşey anlıyorum sizi.

İlk İlacı kullandıktan sonramı atak geçirdiniz? Belki tüm ilaçları doktorunuza danışıp belli bir süre bırakıp kendinizi gözlemleseniz daha iyi olacaksınızdır.

Bu sabah sanki daha iyi gibiyim. Düşünceler aklımda dönüyor ama çok içselleştirmiyorum. Tabii tekrar atağa çevirecek diye de endişem yok değil. Ben yaşamak istiyorum. Bundan sonraki günlerimi, yaşamımın nasıl olacağını, filmin devamını merak ediyorum. Annemi, sevgilimi, kedilerimi, arkadaşlarımı çok seviyorum. Herkes yapabiliyorsa sanırım ben de yapabilirim. Terapime ve ilacıma devam edeceğim. Buraya da sık sık yazacağım. Umarım kurtulurum. Hayatı tekrar sevmek istiyorum. Burası da benim için bir nevi yeniden doğuşumu aşama aşama paylaştığım sayfam olacak.

Ataklar sırasında kendime zarar vermekten, birilerine sevdiklerime zarar vermekten korkarken iş yerinde de bunları yaşarsam ve işlerime de odaklanamazsam, rezil olursam, kontrolümü kaybedersem hissi oluyor. O da korkutuyor... T twiner Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Depresyonun en yoğun zamanında annemden babamdan eşimden kardeşimden defalarca duyduğum sorunun cevabını her seferinde yüzlerce kere sordum. Sizi anlıyorum. Geçicek hiç merak etmeyin. Geçicek mi? Diye sorardım. Gözümde yaşla yazıyorum bunları. Her seferinde geçicek derlerdi ama ben yine de sorardım. Psikiyatrik hastalıklar çooook zor.

Teşekkür ederim güzel mesajınız için. Sizin de başınız sağ olsun. Kaybınızın üzerinden ne kadar zaman geçti? Ben de ilk birkaç ay öyleydim. Hiçbir yaptığımdan zevk almıyordum. Yaşıyormuş gibi yapıyordum. Sonrasında bu ilerledi ve iki ay önce ilk panik atağımı geçirdim. Hızla daha kötü duruma, obsesyon hallerine dönüştü. Canhıraş hem psikiyatra gittim, hem de psikolog seanslarına başladım. Daha çok yeni. Bugün ilaç tedavimde 4. günümdü. Bilemiyorum nasıl ilerleyecek. Ama artık gerçekten yaşamak istiyorum. Eskisi gibi mutlu olmak, ağız tadıyla yaşamak... Dertleşmek tabiki çok isterim. İyi gelir inanıyorum ki. rubygirls

Merhaba bana yazar mısınız bende çok kötüyüm ve intihar etmekten korkuyorum yardıma ihtiyacım var birbirimizin yaralarını

arkadaşlar ben de burun estetiğinden sonra bu psikolojiye girdim konusup yardımlasalım mı

Takıntı olması normal daha fazla olursa bu takıntılar doktorunuza söyleyin mutlaka. Bende de bazı takıntılar var ama onlarla yaşamayı öğrendim. İlaç kullanırken daha hafif hissediyorum sizde devam edin marta kadar etki edecektir

Sağlık herşeyin başında gelir bende tedavi görüyorum şuan kendime zarar verme korkum olduğu için tedavilerinize dikkat edin ani ilaç bırakmayın sakın

Merhaba. Öncelikle yaşadığınız şeyleri çoğu kişi yaşıyor. Anlatıyolar ya da anlatmıyolar. Çağımızın hastalığı bu malesef. Beyin kontrol ediyim derken daha da büyük bi bataklığa sürükleniyo ve deliricek gibi oluyosun. Sizi anlayabiliyorum. Şu dönemde ilk mudahelenin psikiyatrik olması iyi olmuş. İlaçların etki göstermesi en aşağı 2 ay. Ben de aynı süreçten geçtim, takıntı değildi ama depresyondu. Sabır isteyen bi süreç size şuan ne desem de fayda etmez. Ama bilişsel davranışcı terapi baya etkili bi uygulama terapi almaya devam etmenizi tavsiye ederim. Biraz zaman biraz çapa. Kendinizi salmayın yeter ki. Uğraşıcak bişeyiniz olsun. İşe başlayınca mecbur daha güçlü olursunuz öyle düşünün

Psikiyatrik ilaçlar 2 haftadan önce etki göstermiyor, sakin kalmaya çalışın aşacaksınız bunları. Zaten bilinçli bir insansınız yazdıklarınıza bakılınca. Ben yıllar önce babamı ve kısa süre içinde ablamı kaybettim. Yas tutuyorsunuz ve bu dönem yaşadıklarınız çok doğal. İnanın bana geçiyor zaman içinde.. Sadece biraz sabır.

Bu belirtiler zaten panik atağın semptomu ilaçlarinizi duzgun kullanin kafaniz ise guce dalsin mesgul olsun cok kisa zamanda toparlarsiniz N

Her zaman yanınızdayım ne zaman isterseniz soru sorabilirsiniz muhabbet edebiliriz

Merhaba, başınız sağ olsun öncelikle. "Hayatı yeniden keşfedin" kitabını okumanızı öneririm. Şema terapi hakkında bir kendine yardım kitabı. Pek çok psikolog da terapi alma imkanı olmayan kişilere bu kitabı öneriyor. Hem güncel sorunlarınızın altında yatan nedenleri anlamış olursunuz hem de nasıl çözeceğinizi öğrenirsiniz.

Ben bu birilerine zarar verecek duygusunu yüksek doz paxe.. ile atlattım. Ama bi süre kullandığın etkisini göstermesi için sabretmek lazım. 4 gün ne ki

Peki panik atak hastalarında bu şekilde zarar verir miyim, kendime de bir şey yapar mıyım korkusu olur mu? Bu takıntılıca değil mi? Mesela insanlarla sohbet etmek beni o an için çok rahatlatıyor. Olabildiğince yalnız kalmamaya çalışıyorum. Demin işe başlama tarihimi de 1 Mart'a erteledim. İlacımı 12 sinde kullanmaya başladım. 1 Mart'a kadar etki eder mi dersiniz?

Ben de hemen hergün bir şeylerle uğraşıyorum. Günü geçiriyorum aslına bakarsanız.

Evetttt, burası ve cogu üye iyi ki varrrr

merak etmeyin işe giriyor olmanız bile kafanızın dağılmasına yardımcı olucaktır. sabırlı olun, bende anksiyete hastasıyım, benim de ataklarım vardı, ilaca başladım şu an çok iyiyim. zaman çok hızlı geçiyor sabırla ilaçlarını kullanıp sakin kalmaya ve kafanızı dağıtmaya çalışın.

Nevroz nasıl bir durum? Ölüm korkusu, intihar korkusu, birilerine zarar verme korkusu vs. mi oluyor? Çok geçmiş olsun bu arada. N naz70

O kadar bensin ki ah canım benim açtığım konulara bak aynı şeyleri yaşadım neler çektim neler yaşadım her yere yazdım araştırdım onay almaya çalıştım ama tek çarem yine kendim oldum. I istugul

Öncelikle başınız sağolsun mekanı cennet olsun. Bende annemi kaybettiğimden beri benzer durumdayım size yaptıklarımız hislerimi anlatayım belki çözüm olmaz ama dert ortağı olmuş oluruz. O dönemden bugüne hayatımı anlatmam gerekirse böyle annemin oldugu dönem benim için güneşli ışıl ışıl bir günken o günden sonraki hayatım kapalı bir hava gibi. Her günüm sanki kapalı kasvetli bir havaya uyanmışım gibi oluyor. Hayattan zevk alınmıyor pek çok şey eksik kalıyor. Öncelikle psikiyatri önermem öncelik iyi bir psikolog olmalı ve terapi ile özellikle hipnoz yapan bir doktora gidin. Konuşmak ağlamak içini dökmek geçmişle yüzleşmek çok iyi geliyor. Ama tabi hayat enerjinizi getirmiyor. Ama ölüme bakış açınızı özlem ve pişmanlık gibi duyguları aşmanızı sağlıyor. Sonrasında ben genelde ailemin evinde kalamıyorum anılar sebebiyle ve psikolojik taktiğim şu oluyor kötü hissettiğimde sanki vefaat etmemiş o evdeymiş ben baika şehirdeymişim gibi kendimi kandırıyorum. Bu biraz beni unutlandırıyor açıkcası. Hayat neşesi kolay kolay gelmiyor o eksik yan hep baki kalıyor malesef hiçbirşey tamamlamıyor ama hayatı yaşamak lazım nasıl onlar yaşadıysa çünkü size çok düşkünmüş anladıgım kadarıyla kızının eminim hayatınu yaşamasını isterdi . push ;

Merhaba bu tür ilaçlar 2 ayda anca etki ediyor. Düzenli bir şekilde devam edin. Ve çalışın ortam değişikliği size iyi gelecektir. Düzenli kontrollerinize de devam edin. Çok geçmiş olsun.

Tekrar merhaba, bugün yine bir atak yaşadım, çok rahatsız edici bir intihar korkusu şeklinde. Sonra annemle dışarı çıktık gezdik, ettik. Şimdi iyiyim, atağım bitti. Pazartesi günü için de psikolog randevum var.

Merhaba, Üst üste yaşadığım travmalarımı öncelikle anlatmak istiyorum. Geçen yılın Ocak ayında işten çıkarıldım. Nisan 31 de babam vefat etti. 20 dakika önce konuştuğum adamı benim yatağımda yatmış ve sesi bile çıkmadan ölmüş vaziyette buldum. Kalp krizi. Babamdan 22 gün önce de 5 yıldır evlat gibi baktığım köpeğim vefat etmişti. Yaklaşık 1 yıldır evdeyim. Bir erkek arkadaşım var. Sağ olsun iyi biri. Aramızda hiç problem yok. Zaten onunla tanıştıktan sonra işten çıkarılma, babamın ölümü vs. gerçekleşti. Hep yanımda olmaya çalıştı. Destek verdi bana. Babam vefat ettikten sonra biraz kendime gelebilmem için tatillere götürdü. Kafam dağılsın diye sırf. Ancak o ölümden sonra ben çok fazla ölümden sonra ne oluyor, madem öleceğiz neden bu çaba vs. gibi düşünceleri aklımdan atamadım. Yaptığım hiçbir şeyin anlamı yoktu. Ayaklarım beni bir yerlere götürüyordu ama içim ölmüştü, keyif almıyordum. Böyle 7 ay geçti. İş görüşmelerine gittim, kendimi olabildiğince zorladım, ayağa kalk diye telkin ettim. Dışarıya da çıktım, eğlenmeye de çalıştım. Ama o beyin mutsuzluğu gitmedi gitmedi gitmedi. Bu arada 6 aydır pro... 20 mg diye bir ilaç kullanıyordum doktorumun tavsiyesiyle. O ilacı daha önce üniversite zamanımda çok endişeli olduğum için kullanmıştım, işe de yaramıştı, çok iyiydim. Ama bu sefer asla yaramadı. Babacığım sağlığında çok endişeli, aşırı evhamlı, takıntılı bir adamdı. Bize bir şey olacağına dair çok ciddi takıntıları vardı. Mesela ocağı defalarca kontrol etmek, uyuduğumuzda iyi olup olmadığımızı öğrenmek için bizi uyandırıp ses vermemizi istemek gibi gibi. Bu çocukluğumdan beri böyleydi. Bu ruh haliyle 2 ay önce ilk kez panik atak geçirdim. Hayatımda ilk kez nefes alamayıp kalp krizi geçirdiğimi düşündüm ve soluğu acilde aldım. EKG çekildi vs. tabii hiçbir şey çıkmadı. Zaten 20 dakika nefes alamayan biri ölür düşüncesiyle, bunun panik atak olduğunu ilk atağımda anladım. Sonrasında beni bu ataklar sinemada, metrobüste de ele geçirmeye çalıştı ancak ben panik atak olduğunu bildiğimden izin vermedim. Bir şekilde savuşturdum. Sonrasında bana nefes alamama vs. gibi şeylerle değil takıntılı düşüncelerle gelmeye başladı. Anneme kedilerime zarar verir miyim düşüncesi ile çarpıntı ve aşırı bir korku yaşıyordum. İntihar eder miyim? Kendimi öldürür müyüm düşüncesiyle de korku yaşıyordum. Yapmayacağımı biliyorum ama o atak sırasında gel de bana anlat bunları. Şizofreni başlangıcı mıyım diye korkuyordum ve vücudum zangır zangır titriyordu. Bu arada bütün bu ataklar gün boyu bile devam ediyor bazen. Karşı koyması aşırı zor. Online psikolog randevusu aldım. Bir seans konuştuk 45 dakika. Bana bilişsel davranış terapisi uygulayacağını söyledi ama 2. seanstan önce psikiyatra da görünmemi istedi. İyi bir psikiyatr buldum, gittim. Beni çok iyi dinledi. Belki 1,5 saat. Lustr... 50 mg yazdı. Çarpıntılarım için Didera... yazdı. İlacımı kullanmaya başlayalı 4 gün oldu. Ataklarımda hiçbir değişiklik yok. Çok kötüyüm. Ben bu hastalığımdan önce gittiğim bir iş görüşmemden dün olumlu sonuç aldım. Pazartesi başlamamı istiyorlar. Ama inanın her şeyden korkan, saçma sapan takıntılı düşüncelerimden atak geçiren biri olarak elim kolum bağlı ne yapacağımı bilmiyorum. Allahım yardım et diyorum sadece. Çok korkuyorum bundan kurtulamamaktan. Lütfen bunu bir şekilde aşmış kişiler yardım etsin bana. Bir şeyler desin.

Şu anda da mesela kafam bulanıyor biraz biraz. Günün 3 4 saati idare eder olmak, diğer zamanlar atak halinde geçirmek çok zor.

Öncelikle geçmiş olsun, yaşadığınız durumları dibine kadar belki daha beter yaşamış birisi olarak yazmak istedim. Öncelikle aklını yitirmekten korkan insan aklını yitirmez, bu söz bana psikiyatırımın bana dediği sözdü ve yaşadığım süreçte bana çok telkin edici olmuştu. İşe başlamanızı tavsiye ederim meşguliyet çok iyi gelecektir. İlaĉlarıniz ilk kullanimda sanki kötü geliomuş gibj hissedebilirsiniz ama gün geçtikçe faydasını görüceksiniz emin olun. Sevgiler Y yildizperisii Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Nefes egzersizleri yapın sıkça. Çünkü o anlar nefes yönetimini kontrol edemediğimiz anlar. Bir de inanç sisteminize bakın derim. Güvensizlik inancını güvendeyimle değiştirin.

Daha çok çevremdekileri kaybetme, ölmekten korkma, asasör gibi kapalı alanlarda ataklar otobüsle bile seyahat edemezdim. Biri ters konuşursa mesela ağlama. Hipnoz bunları aşmamı sağladı şuan tekrar hafif hafif korku durumum tetiklendi tekrar gideceğim ve doktorum asla kimyasal ilaç kullandırtmadı

Allah'ım bu tarz hastalık yaşayan herkesin yardımcısı olsun. İçimi bir nebze de olsa rahatlattınız.

Seni o kadar iyi anlıyorum ki.. Benimde hayatımın bi bölümünde her şey üst üste gelmişti. Bundan yedi sene önce boşanma aşamasına girmiştim ve onun stresini üzüntüsünü yaşarken dört ay sonra bi sabah aniden babamı kaybettim, kalp krizi. Ben böyle ağır bir şey yaşamadım hayatımda. O sıra yeni iş bulmuştum ve ailemin desteğiyle atlattım. Senin gibi düşüncelerdeydim bende hayatın anlamı yoktu artık gelecek planım yoktu sıfırdım. Üniversite sınavına girecektim ondan bile vazgeçmiştim ama ablam zor ikna etti. Ondan sonra yavaş yavaş kendimi toparladım çalışıp para biriktirip sınavıda kazanırsam şu şehre giderim diye planlar yaptım. Kendimi oyaladım ama en güzeli çalışmaktı sanırım evde oturmak insanı çıkmaza sokuyor. Bu süreçte sana tavsiyem işine sıkıca sarıl çünkü kafanın bir şeylerle meşgul olması o kadar iyi ki.. Malesef hayat devam ediyor hala içimde bi boşluk var keşkeler pişmanlıklar ama düşünmemeye çalışıyorum. Zaman en büyük ilaç. Bu süreçlerden geçmemiz gerekiyor ki ilerde daha iyi olalım. Başın sağolsun bu süreçte aile çok önemli yan yana olun şu an sizi en iyi anlayan yine sizlersiniz

Birine zarar vermez veya intihar etmezsin. Zarar verme obsesyonu var ilaç psikoterapi meşguliyetle zamanla geçicek korkma hepsini yaşamış bi insanım, aklına geldikçe başka odak noktası belirle

Şu an ağlamak istiyorum. Yanınızdayım kelimesini okuduktan sonra çok duygulandım. Ama ağlayamıyorum. Çok iyi ve sağ duyulu bir insansınız.

diyebileceğim tek şey şu olurdu yeni bir başlangıç yapın yeni iş yeni cevre, sizi mutsuzluğa umutsuzluğa iten ne varsa geride bırakın çünkü onlar bir yere gitmiyor siz düşündükçe yanınızdalar düşünmemek zor biliyorum ama oldular ve geride kaldılar ilaç fln değil çözüm tek çözüm sizde o da iradeniz siz bundan sonra yeni bir bakış açısıyla yeni bir başlangıç yapın zevk almaya bakın doğru hepimiz ölecez ama madem hepimiz ölecez öncesinde iyi yaşayalım o da güzel siz pozitif olun dünya güzel olsun

Dideral ve lustrali kullanmaya devam edin. 2 hafta icinde faydasini gorursunuz. Yeni bir isin sizin icin hayirli olacagini dusunuyorum. Kafaniz dagilir. Anlattiginiz sekilde yillarca yasadim ve sadece isyerinde bu duygu durumundan sıyrılıyordum.

Annem en büyük destekçim. Yeni bir işe başlayacağım. 1 hafta kadar bir süre kaldı. Ancak sabah carpintilarim çok korkutuyor beni. Nasıl sakinleşip ise gidecegim verimli olacağım bilmiyorum. Yük gibi geliyor. Bu arada başınız sağ olsun. sonradanprenses Ne olduysa sonradan

Sosyal fobi etkilemiş sanırım biraz. Şu an iyiyseniz çok sevindim.

İnanın yalnız değilsiniz. Buna benzer şeyler benim ve tanıdığım birkaç kişinin başıma geldi, her şey mi kötü gider teorisinin yaşayan haliyim. Evet her şey dört beş sene üst üste kötü gidebilir, gidiyor. Özellikle ekonomik sorunlarınız varsa, ölsem de kurtulsam diyorsunuz. Bazı şeyler çok ağır geliyor, neden diğer insanların yaşamı iyiyken benimki hep kötü gitmek zorunda diyorsun! Her şey mi ters gider diyorsun. Böyle kötü şeyler yaşayınca ben kendime öfkeleniyorum. İnançlı bir insan olduğumdan intihar etmeye yeltenmedim ama istedim. Sonrasında kendime fiziksel acı verecek şeyler yaptım. Kaç defe kolumu kestim ve etrafa kaza dedim. Yine benzer şeyler yaşayan kadın bir arkadaşım alkolik oldu ve çocuğu babaya verildi. Aynı şekilde ünv mezunu erkek bir arkadaş iş bulamadığından ben ev geçindiremeyeceğim diyip nişanı attı ve gemi işçisi olmak için başvurdu. Alınmayıp köyüne döndü. Anlatmaya çalıştığım bu tür olumsuz durumlarla herkes farklı şekilde başediyor. Siz doktora gitmişsiniz, duygu durum ilaçları sakin kalmanıza yardımcı olur. İlaçlara ve tedaviye güvenin. Ben de pek işe yaramıyor ama spirütel destek de alabilirsiniz. Günlük yaşamınıza düzen katar ve daha pozitif bakmanıza yardımcı olur.

Teşekkür ederim canım. Olacak inşallah.

Sabrediyorum. Bütün gücümle çalışıyorum buna.