Öncelikle kendinizi hiç bir şey için suçlu hissetmeyin eşimin ailesi beni zaten hiç istemedi demişsiniz ama 5 kez istemeye gelmişler ben bir istemede altın yüzünden tartışıp kızınızı istemiyoruz diyip çekip giden aileler duydum. Ailenize karşı gelerek evlenmişsiniz bakıyorumda ailenin karşı çıktığı olayları yapınca genelde mutsuzluk oluyo ama senin yerinde olsaydım bende aynı şeyi yapardım sonuçta senin hayatın evlenmeseydin ömrün boyunca içinde kalacaktı. Olan olmuş eskileri unutmaya çalışın anladığım kadarıyla eşiniz iyi bi insan sadece iletişim problemi yaşıyosunuz açıkca konuşmayı deneseniz veya siz bazen alttan alsanız 2 baskın karakterden birisi alttan almalı yoksa zor birbirinizi çok sevdiğiniz belli o kadar olayın üstüne ayrılamıyorsunuz çocuğunuzda var çıkın çocuğunuz gezdirin birlikte hareket edin. En önemlisi lütfen ama lütfen işinizi asla bırakmayın her ne iş yaparsanız yapın dikkat ediyorum çalışmayan bayanlar daha çok bunalıma giriyor kafasına herşeyi takıyor bazen ben izindeyken boş kalıyorum her zaman olan bi olaya kafama çok takabiliyorum gerçekten iş insana farklı bir özgüven ve terapi sağlıyo. M

size kusura bakma ama ferahlık yaramıyor siz bence darlıkta daha uyumlusunuz... film gibi hikayen çok etkilendim... artık durulun sakinleşin bu kadar kendinizi düşünemezsiniz artık çocuğunuz var. Busra

Canım sen o kadar iyi yürekli bir insansın ki Allah da senin gönlüne göre versin her şeyi. Kızını kreşe başlat demişsin, kızım kreşe başladı Ocak ayında. K. valide ve k. peder bizde kalmıyor artık. Onlarla bir arada yaşamak zordu ama şükür atlattık bu dönemi de. Dediklerimi yapmaya çalışacağım. Çok teşekkür ederim sana.

amin canım inşallah herşeyin hayırlısı

Aramızdaki asıl sorunun iletişim bozukluğu olduğunu aslında ben de eşim de biliyor. Çocuğun yanında kavgaya başladığında odadan alıp çıkıyorum. Sakinleşince eşimle konusuyorum. Bak kızımız büyüyor yapma böyle çocuk etkileniyor diyorum. Tamam söz diyor, ama davranışa gelince bunu yapmıyor Precious ruhum, ömrüm, herşeyim. . tek ayak

şaşkınlıkla okudum yazdıklarınızı gercekten cok zor gunler gecırmıssınız ama ne mutlukı guclu yapınızla ustesınden gelmıssınız takdır ettım yasadıklarınız ıns bırdaha tekrarlanmaz ve unutursunuz. esınızle kızınızla mutlu bır hayat dılıyorum. E

Evet şu an çok iyi tanınmış bir şirkette çalışıyor. Terapi ile ilgili bir ön yargım var yaşanılanlardan sonra. Çünkü aklımda kalan o hastanedeki görüntüler ve ilaç verip uyutmaları. Hastanede kaldığım süreçte bir tek doktor alıp da beni karşısına konuşmadı. Sadece gözlemleyeceğiz diye alttılar en ağır vakaların koğuşuna.

Amin canım teşekkür ederim. Yaşadıklarımın tekrarlanmayacağını biliyorum, çünkü artık bir kızım var. Onun için güçlü olmak zorundayım. Tek gayem artık yaşanılanlar unutulsun ve başkalarına karşı evcilik oyununu oynamadan biz de 3 kişilik mutlu bir aile olalım.

nasıl ben anlamadım ya saf mıyım

Bazen insan sevgisine sahip çıkmamalı... Herseyi sevgi kurtarmiyo görüyoruz... Allah yardımcınız olsun umarım ailenize iyiisnizdir... E

karbeyaz bence sen eşinin sana dışarı çıktığınızda uyguladığı kıskançlığı, sen de ona yapmalısın. sende durup duruken onu kıskanıyormuş gibi yap. hatta yakın arkadaşın komşun varsa ondan yardım iste. eşinle hep beraber ken bunu uygula onun suçu olmadan kıskanılacak duruma düşmenin ne demek olduğunu anlasın bence. kendi yaptığına pişman olmalı. bir de dışarda beraberken aşağılık psikolojisine kapılıp sen beni yanına yakıştırmıyosun zaten modundan çıkması lazım. aslında bunların hepsini bir psikaytra anlatsan eşinle konuşarak halledebilir bunları arkadaşım. direk gitmek istemezse senin gitmen gerektiğini yardıma ihtiyacın olduğunu söyle. bu durumda seni yalnız bırakmaz ve senin yanında olur. ve doktorla gitmeden önce herşeyi doktorla daha önceden konuşursan gittiğinizde eşinizle sizinle ilgili konuşmak bahanesiyle eşine dolaylı olarak yardımcı olmaya çalışır bence. İnşallah yuvanda huzura erersin.9 yıldır sabredip boşanmadığın, çabaladığın için çok cesursun ve bütün güzellikleri hakediyorsun. Allah bu sabrının mükafatını verecektir diye düşünüyorum. GazozGofret Moonlight Sonata... tek ayak

Aynen dediğiniz gibi, benim dediğim yanlış, onunkiler doğru... En büyük tartışmalarımız aile reisliği konuşunda çıkıyor. Beni sanki evin reisi gibi davrandığımı ve bu evin erkeğim benim dediğim olacak diyor. Hiç bir şekilde birbirimizi dinleme huyumuz yok en başta.

beyazbengovile katılıyorum. sadece konuşma aranızdaki sorunları konuşarak nasıl halledebilirsiniz, birbirinize saygı, empati gibi konuları uzmandan öğreniyorsunuz uygulayanlarda cokda ise yarıyo papillonne minikkuşum

Yazımda da belirttim. Meslekten istifa ettiğim dönem maddi anlamda çok sıkıntı çektiğimiz bir dönem oldu. Artık ömrüm boyunca öğretmenlik yapamayacağım için her gece ağlıyordum. Herkes üstüme geliyordu. Elinle mesleğini devlete verdin, millet atanmak için neler yapıyor sen gidip istifa ediyorsun diyorlardı. Yaşadıklarımdan en çok çıkarttığım ders bu oldu bana. Büyük konuşmayayım asla işimi bırakmam. İşe başladıktan sonra evde kızım ve okulda öğrencilerimle bu badireleri atmaya çalıştım. Sınıfın kapısından girerken her şeyi dışarıda bırakıp en iyi şekilde mesleğimi icra etmeye adadım kendimi. Allah'a çok şükür benden yana oldu bu konuda yardım etti ve mesleğinde çok başarılı bir öğretmen oldum.

konunun basindan alevilikle girdiniz okudumda ne alaka dedim. tamamen aile ici anlasmazlik cahillik vs baska baska sebepler ayrica sizi alevileri kötülüyerek büyüten ailenizi ve bu sekilde evlatlarini yetistiren tum anne babalari Allah bildigi gibi yapsin ki yapiyor zaten.. nefret ediyorum ayrimcilik yapan insanlardan ve bunu cocuklarina asilayan insanlardan..

Ben 97 yılında eşimle tanıştım 4 yıl üniversite. 2 yıl mezun olduktan sonra flört dönemi oldu. 23 yaşımda evlendim. Ben 32, eşim 35 yaşında. Birbirimizi gerçekten çok seviyoruz o da ben de adımız gibi biliyoruz. Bu yaşta bunca şeyi yaşamak çok zoruma gidiyor ve tek endişem kızımın ve evliliğimin geleceği.

Amaaaa amaaaa nasil olur ya? ((((( Ben bu hikayenin en yakin sahidiyim ((((((((((((((((( yerle bir ettin beni burda su an. ((((((

Buradan evlenecek eş adaylarına tek tavsiyem aile rızası olmadan kimse ile evlenmemeleri. Benim keşkelerim hiç bitmiyor. Bir çok hata yaptım ve bu hatalar sürekli karşıma çıkıyor. Özellikle aile çevresinde. Çok teşekkür ederim dualarınız için.

canım öncelikle geç miş olsun çok şey yaşamışsınız benim size tavsiyem bir aile psikologuna gitmeniz o aranızdaki iletişimsizliği halledecektir

ilk önce şunu söylemek isterim paragrafın uzunlugunu gördüğümde çıkım sayfadan okumadan. ama dedi bu arkadaşı konusturan ne sıkıntısı var. böylelikle okudum sabırla değil, ağlayarak. çok üzüldüğmü belirtmek istiyorum. evli değilim ve atanmayı bekleyen bir öğretmenim. çok yıpranmıssınız bunun sebebi siz değil aileleriniz ilk önce. onlar itmiş sizi bu duruma. birbirinizi ne kadar sevdiğiniz ortada. bence ilk önce bi aile terapistini gidin öneri değil bu kesinlikle yapmanız gereken şey. eminim eşinizde bu süreç içinde sizin gibi çok üzüldü ve yıprandı. yeri geldi erkeklik gururu diye size belli edemedi. ikimizde baskın tipleriz demişsiniz. bence eşiniz baskınlıgını indirgeyemiyorsa siz azaltın. bunları ayrılmak istemediğiniz için söylüyorum yoksa bu evlilik çocuguuzu derinden etkileyecek. eşinize şevkatle yaklaşın. unutmayın erkeklerde çocuk gibidir sevgi ilgi ve alaka ister. yeri geldiğindede ona erkek oldugunu hissettirmenizi ister. zor bişeyler söylemek zor. bian önce aile dostlarınız olsun. sosyalleşin. kavga ediyoruz her dışarı çıktıgımızda demişsiniz. çıkın dışarı baktınız eşiniz kavgaya meylediyo kapatın konuyu. ogünün keyfini yaşayın. yaşatın. bekara karı boşamak kolaydır derler. ama benim fikrim bu evlilik sizin elinizde, siz yapacaksınız ne yapacaksanız. çünkü erkekler bir uğraşır iki uğraşır 3. de pes eder. siz pes etmezseniz inş. hallolacaktır. allah yardımcınız olsun gerçekten okumak bile zordu. büyük bir sınavdı sizinkisi. allaha yönelin ve allaha sarılın. O her derde caresini en güzel verendir, en merhametli olandır unutmayın. bu gece sizin için dua edicem... sevgilerle mlkctk

Eşim öyle bir insan ki bir dakikası bir dakikasına uymuyor. Mesela bir gün kalkıyor sabah beni hayatımın en büyük aşkısın diyor, sonra bir bakıyorsunuz ağza alınmayacak küfürler ediyor sürekli geçmişi hatırlatıp piskopatsın diyor. Bu durumu asla düzeltemiyorum. Kafasında böyle bir izlenim bırakmışım demek ki yaşanılanlardan.

okuyup okumama arasında çok bocaladım. ama okudum iyi ki okumuşum inanın o kadar üzüldüm ki. bir nevi benim annemle babam gibisiniz. ama her şeyden kötüsü ne biliyo musunuz? mutsuz bir evliliğin çocugu olmak. hayatta en çok canımı acıtan şey buydu benim. geceleri bunu sayıklardım. mutsuz bir ev mutsuz bir evlilik. annem de mutsuz babamda.. şimdi eğer böyle devam ederse ne kadar uzaklaştırmaya da çalışssanız kızınız etkilenecek. ben sırf bu yüzden evlenmekten deli gibi korkuyorum. bence eşinizi karşınıza alıp konusmanız gerek acilen sakin sakin. ama 'ben' dilini kullanarak. ileride çocugunuzu nasıl etkileyeceğinden söz ederek. yada evlilik terapistine falan gidin. yaşım size tavsiye vermek için çok küçük (18) ama bildiğim bişey var mutsuz bir evliliğin çocugu olmak çok çok acı. umarım kızınız bu üzüntüyü yaşamaz.

Hayatımda bildiğim tek gerçek şu ki beni annem babamdan bile daha çok seviyor eşim. Ben aileme karşı onun için mücadele verirken o da kendi ailesine karşı mücadele verdi. Evin en büyük oğlu ve tek erkek. Bir şekilde o kabul ettirdi ailesine ama ben kabul ettiremedim benim aileme bu evliliği Yaptığı ve yapmakta olduğu fedarkarlıkları asla inkar edemem. Yuvamızın geleceği için her şeyi fazlasıyla yapıyor. Ama konu sadece ikimiz olunca karakterler, huylar suçlanıyor aramızda sürekli.

Baştan sona kadar okudum meslektaşım. Okurken umutlandığım bir anda umutlarım tekrardan söndü. İyiydik, kötü olduk, seviyorduk nefret eder olduk, iyi geçiniyorduk, hakaret eder olduk. Peki nedir kavgaların sebebi?Hakaretlerin?Uyuşamadığınız nokta nedir?Nedir sizi zaman zaman sona getiren. Bir çok defa düzen kurdunuz sonra yine her şey kötüleşti. Tahammülünüzü zorlayan ya da eşinizin tahammülünü zorlayan bir şeyler yok mu?Sebepsiz mi bunca kavga?Aradaki kültür farkı mı?Hani öyle desem çoktan aşılmıştır. Öyle şeyler yaşamısınızki o kültür sorunu bile hiç olmuştur gözünüzde. . Şimdi nasılsınız?Ruh durumunuzu kastediyorum. Belki bahsetmişsinizdir ben bu mesajı ilk mesajınıza istinaden yazıyorum.

Geçen yaz kızımla ikiz kardeşimin yanına gittim. 10 gün kaldık orada. Eşim günde 100 kez arar. Okulda bile tenefüslerde arar dersin nasıl geçti diye sorar. İkiz kardeşimin yanından döndüğümde bir daha asla beni yalnız bırakma demişti. Biliyorum çok seviyor beni, Hep derler ya insanlara en büyük kötülük yine sevdiklerinden gelirmiş diye öyle işte bizimkisi de.

KAR_BEYAZ.. Yanlış anlamayın ama siz okyanuskızı rumuzlu kişi olabilirmisiniz?

arkadaşım Önce babana acil şifalar dilerim. eşinin kıskançlığından bahsetmişsin. ben bununda konuşarak halledilebileceği kanısındayım. eşinle aranızdaki cinsel münasebetin uyumluluğunu bu konuda kullanabilirsin bence. iş bittikten sonra sohbet ediyoruz birbirimizi dinliyoruz demişsinn, bu senin için bulunmaz fırsat bence. direk değilde endirekt yollardan eşine kıskançlık konusunda muzdarip olduğunu, aslına öyle davranmassa herşeyin daha güzel olacağını, güzel güzel vakitler geçirebileceğinizi, bunun çocuğunuzun gelişimi açısından da gerekli olduğunu, hatta biraz da abartarak durumu işte bayan bir komşunuzun eşinin kıskançlık yüzünden hayatı ona zindan ettiğini onunda bu duruma dayanamıyarak boşanmak istediğini kaç senelik evliliklerinin kıskançlık yüzünden biteceğini uygun bir dille alttan alttan anlat derim ben. bir de eşin sürekli eski konuları açarak seni psikopat olmakla suçluyormuş. bunuda konuşmalısın. eskiden ikimizde büyük hatalar yaptık ama artık olgun insanlarız, geçmişte yaptıklarımızı dile getirmekle ne senin ne de eşinin mutlu olacağını söyle. bazı şeyler unutulmaz ama dillendirilmesi bile can yakar. bende biliyorum ne hatalar yaptığımı ama senin bunu sürekli yüzüme vurman beni psikopat olmakla suçlaman beni çok üzüyor de. birbirimizle ilgili beğenmediğimiz şeyleri söylersek, karşıklı düzeltmek için çabalarız de. mesela benim eşimin de bir huyu var. benimle ilgili beğenmediği bir huyu ya da kızdığı bir şey varsa asla direk söylemez. sarhoş olduktan sonra dili çözülür ve anlatmaya başlar, bazen gaza gelir kavga eder. ben onun bu huyunu bildiğim için sarhoşken konuşturur neye kızdığını öğrenirim. ondan sonra da kızdıklarını yapmamaya çalışırım. bende tam tersiydim beğenmediğmi bir şey varsa direk söylerdim yüzüne düzeltsin diye. ama artık öğrendim direk söylemiyorum. en mutlu olduğumuz birbirimize açıldığımız seninki gibi o anlarda anlatırım dedimi, isteğimi, inan ki geri teptiği hiç olmadı desem abartmış olmam. işinizi bitirdikten sonra gelecekten, hayallarden, konular aç kızınızın büyüdüğünden senelerin ne çabuk geçtiğinden bahset eşine. aslında bizim yerimizde başka çift olsa dayanamazdı ayrılırlardı de. hala evli olduğunuz, en kötü günlerde ona yardımcı olduğun ve sahip çıktığı için aslında ne kadar şanslı olduğundan bahset. ama bunun yanında senin de ne kadar özverili olduğunu anlat. isteklerini bir günde değil zamana yayarak işlemeye başla. yapabiliyorsan başbaşa vakit geçirin, kzını kayınvalidene bırak hazır tatilken şu internette ucuz olan fırsatlardan bir otelde yer ayırt bir gün orada başbaşa vakit geçirin. birde kadınların en büyük hatası budur diye düşünüyorum çocukları olduktan sonra kendilerini salmaları ve eşlerini ikinci plana atmaları. sen öyle yapma unutmaki o çocuğu o adam sayesinde yaptın?erkeklerin çocuk ruhlu olduğunu düşünüyorum ben nasıl kalplerine giden yol midene geçer diye bir laf varsa, doyuma ulaşmış bir sexten sonra da eşine kabul ettiremeyeceğin bir şey yok diye de düşünüyorum ben.

İnanilmaz film gibi bir hayatin olmus yasini merak ediyorum. Oncelikle keske evlenmekte acele etmeseydin, tadini cikara cikara flort etseydin. Bizde derlerki ana baba razi olmazsa evlilige mutlaka mutsuzluktir sonu. İllaki razi olacaklar. Madem olmadilar sonuna kadarflort etseydin. Heleki iside yok, ailenin durumu ortada bile bile lades olmus. Derler ya kadinlar iliskide erkelerden daha cesurdur diye. Sen cok cesurmussun arkadasim. Sadece kendini yipratmissin, heran toparlayabilirdin hep duygularina yenilmissin. Yasananlari silip normal ciftler gibi hayat surulurmu bilemiyorum ama belki daimi evlilik terapistine giderseniz destek alirsaniz neden olmasin. Biran once birseyler yapin ama bu yipranmalarin acisi ozellikle yaslilikta cikacaktir senden. Cok verici olma mesala, yipratma artik kendini.

belki ilk defa kadınlar kulübünde bu kadar uzun yazı okuyorum bitanem ağlattı beni hayat maceran o kadar derinden üzdü ki gözyaşlarıma engel olamadım çok dokundu bana aşkında çırpınışlarında ailende... çıkmaz sokak gibi gördüm seni mübarek ramazan ayında diliyorum rabbim yar ve yardımcın olsun

CANIM arkadaşım sen neler yaşamışsın öyle ya... öncelikle bir daha böyle şeyler yaşamamanı temmeni ederk başlıyorum cümlelerime. eşinle asıl probleminizi aslında anlamış değilim. yani bana hakaret ediyor aşağılıyor falan demişsin. bunlar durup duruken mi oluyor. yani eşin seni süreki aşağılıyor mu küçük mü görüyor. yoksa kavga esnasında savunmaya geçerek sana kötü şeyler mi söylüyor?eşinin işsizliği ve babanın seninle konuşmaması sizi bu duruma getirmiş başlarda bence. sonra sen durumu atlatamamış hastaneye falan yatmışsın. üzülme herkes böyle durumlardan geçebiliyor. mesela ben daha basit nedenlerden inanki daha basit şeylerin üstedinden gelemeyip intihara kalkışmıştım evliliğimin ilk dönemlerinde. ama şimdi öyle çocukluk geliyor ki yaptığım. neyse eşin bu sefer iş bulup gelirinizde iyileşmiş ama bu sefer de birbirinizi görmez olmuşsınız. buda sorun olmuş aranızda. şahsen orda sana hak vermekle birlikte biraz daha yapıcı olabileceğini düşünüyorum. yani eşin bile bile evine geç gelecek değil ya. sen kendin diyorsun işi erken bitse patronu bırakmıyor diye. senin orada yapacağın eşine kızmaktan kavga çıkarmaktan ziyade eşine"canım senin bu çalışma saatlerinin evliliğimizi yıpratmasından korkuyorum, bence biraz dişimizi sıkıp birikim yapalım ve sen o işten ayrıl başka bir işe geç yada patronuna durumu anlat "diyebilirdin. olaylara bazen kavgacı yaklaşmak çözüm getiremiyor. neyse eşin iş değiştirmiş zaten. ama sen olayları unutamamışsın. keşke o zaman bir pskiyatrdan yardım alsaydın. sonra hamile kalmışım dedin. kayınvaliden çocuğunu bakıyormuş. artık çocuğun 3.5 yaşına gelmiş. bence artık eğer maddi olayları da düzelttiyseniz sen çocuğunu kreşe ver. kayınvalidenle oturmakta seni mutsuz ediyor belli ki. siz kavga etmeseniz bile eşinle k. valide kavga ediyormuş. artık yalnız kalıp önünüze bakmalısınız, ikinizde yardım alıp çocuğunuzu düşünmeniz lazım. bak eşin çocuğunuzla çok ilgiliymiş. dışarı çıkarır diyorsunuz. sen niye çıkmıyorsun sana da birlikte birşeyler yapmak iyi gelir. bu kadar kendini kapatma, hep en kötüsünü düşünme, pozitif olmaya çalış, evlisin, güzel bir işin, seni herşeye rağman seven senden ne olursa olsun vazgeçmeyen bir eşin var. ee artık çocukta var. boşanmaktan ziyade evliliğini kurtarmak için önce sen çabalamalısın öncelikle kendin ve çocuğunu babasız büyütmemek için. emek vermşsin 9 yıldır bundan sonra emeklerinin karşılığını almalısın. dediğim gibi eğer maddi konuları düzelttiyseniz eşinle konuşmaya başlamılısın. çocuğu kreşe vermekten bahset. hiç bir konuda kavgacı moduna girme. evliliğimizi daha iyi hale getirmek için çabalamıyız de. en basiti dışarı çıktığımızda sürekli kavga ediyoruz bunun nedenini merak ediyorum de. beraber dışarı çıkmak çocuğumuzla güzel vakit geçirmek istiyorum de. beraber pikniğe gidin, denize gidin eve tıkılıp kalmayalım de. olayın cinsel boyutları nasıl bilmiyorum. daha da fazla şeyler yazmak istiyorum sana ama merak ettiklerim var cevaplarsan sana yardımcı olmaya çalışırım. 1-eşinle dışarıda neler yzüzünden kavga edersiniz genellikle(niye şuraya baktın mı?, niye bunu giydin mi? yani eşin ne yüzünden kavga çıkarıyorda sen artık çıkmak istemiyorsun? 2-benimde ailem eşimle kaçarak evlendiğim için tepkili ve konuşmuyor gibiyiz yani ama ben bu durumu kabullendim. konuşacak derdimi anlatacak bir kişi bile yok çevremde. ne akraba ne de arkadaşım. ama aştım 3,5 senede ben bunu. sen daha mı samimi olmak istiyorsun ailen gelsin gitsin mi istiyorsun? baban gelmiyorsa bile annen gelebilir arada. konuyu dile getirirsen belki baban izin verir gelmesine annenin ne dersin? 3-evliliğinde cinsellik ne boyutta herşey normal mi yoksa bu durumlardan dolayı sen mesafe koyuyormusun ister istemez eşine karşı. çünkü erkekler cinselliği eşiyle doyarak yaşayamıyorsa bunun acısını kavga ederek çıkarabilir. olayın bu boyutunu da düşün derim ben. o kadar uzun yazdım ki arkadaşım ama hala yazacaklarım var inanki. sen yalnız kaldığın için bunalımdasın izin verirsen burdaki arkadaşlarla sana elimizden geldiğince yardımcı olabiliriz. ATTRAENTE ACTA EST

zor bir hayatınız olmuş. sorunların sebeplerini anlayamıyorum. insan bu kadar sevdiği birine nasıl küfür eder aklım almıyor, kınamıyorum Allah korusun kimsenin başına vermesin. boşanmayı düşünmüyorum demişsiniz sanırım çocuğunuz için, ama devamlı anne baba kavgasına şahit olması da pek sağlıklı bir büyüme ortamı olmasa gerek. en önemlisi şu, herhalde eşiniz de siz de bu kavga ortamından beslenmiyorsunuz, sizi seviyorsa bir takım fedakarlıklar yapması gerektiğini hatta beraber yapmanız gerektiğini söyleyin. eminim çok konuşmalarınız geçti bu şekilde ama psikolog bana en iyi çözüm gibi gelen. bunu teklif edin. ikinizin de geçinmeye gönlü var, evliliğinizi güzelleştirmeye gönlü var madem herşeyi yapın. en ilginç olansa eşinizin tamam bidaha yapmıcam deyip aynı şeyi yapması. bu öyle bir huy ki, herşey güzel olacak deyip konuyu kapattığınızda içinizde umutlar düzelecek diye, sonra güm yine aynı davranışlar. herkes verdiği sözü tutacak. şuan bi ilişkim var bu konuya o kadar hassasiyet gösteriyorum ki gözlemliyorum en ufak bir şeyde bakalım sözünün dışına çıkacak mı diye. belki sizin flört döneminizde de oldu bazı sinyaller ama aşkınızdan farkedemediniz. umarım herşey güzelleşir iyileşir normalleşir. aranızdaki aşk evliliğini canlandırsın yavrunuzla mutlu olun. Coldplay

çok etkilendim okuduklarımdan... film gibi bir hayatınız olmuş.. ama tam olarak neden anlaşamıyosunuz eşinizle?kavgalarınızın sebebi ney?sizin siyah dediğinize eşiniz beyaz mı diyor?dünya görüşü farklılığınız mı var?yoksa birbirini bu denli sevem bunca olayı yaşamış aşmış bir çift neden anlaşamaz?ikinizden birisi alttan almalı diye düşünüyorum... sakince konuşulmalı... alttan alan maalesef hep kadınlar oluyo... ama ya bu deveyi güdüceksin yada bu diyardan gidiceksin... eşininn suyuna gitmetken başka çaren yok

Hikayeniz üzücü bir o kadar cesaret dolu. Ama cesur olan taraf sizsiniz. Sevgiyi aşıp bağımlılığa dönüşmüş ilişkiniz ve bence bu insanlar için en içinden çıkılmaz durum, evlilik terapisi iyi fikir, ön yargılarınızı bir kenara koyun. Ailelerin evliliği istememesi sorunları başlatmış ama bence birebir sorunlarınız da var, önce onları aşmalısınız. Aile rızası ile olmayan evliliklerde bir takım sorunlar yaşanıyor ama artık sorun zamanı da aşılmış, yıllar olmuş. Aranızdaki problemleri çözüp, ailelere de eşit mesafede durmakta fayda var. Çok mücadele etmiş, çok emek vermişsiniz. Yıkımlar olsa da bence sonuç başarılı aranızda aşılmayacak uçurumlar olduğunu sanmıyorum. Erkekler bizim gibi değiller, stres kaldırma kapasiteleri düşük, fevri oluyorlar ama bu fevriliğin ilişkilere neler yaptığını anlamasını sağlamak güzel sonuçlar verebiliyor. Eşinizin takdir edilecek yanları da var, benim de hayatımda alevilikle başlayan bir hikaye oldu, direndim, savaştım 10 yıl ama o benden vazgeçti, beceremedi en sonunda kendi ailesinin töresine uygun birini bulup, aldattı beni. Eşiniz en azından sizden vazgeçmemiş ve bence bu önemli. Bunca yıllık emeğin heba olmasına izin vermeyin, öğretmensiniz iletişim kurmakta bilgili olduğunuzu düşünüyorum, eşinize de ulaşabileceğinize inanıyorum. Vazgeçmeyin, Allah yardımcınız olsun Nil KK

Çok zor günler atlatmışsınız... Yeni gelen günlerin size umut, mutluluk getirmesini dilerim... Yazınızı okuduğumda aklıma alyazmalım sahnesinde asyanın sorduğu sevgi neydi sorusu geldi?... Çok seviyorum diyorsunuz, ama mutsuzsunuz... tartışıyorsunuz... eşiniz, kızınızın yanında küfür ediyor... bilemiyorum çok zor... Sizi üzmek değil niyetim... Filmde Asya'nın da dediği gibi sevgi bence emektir... Fedakarlıktır.. Ama tek fedakarlık yapan da sizsiniz... eşinizde hiç fedakarlık görmedim size hastalıklı bir şekilde bağımlı olmasının dışında... siz yoluna sokmuşsunuz eşinizin hayatını... siz neleri feda etmişsiniz... ailenizi, mesleğinizi, sağlığınızı... herşeyinizi... Bu hayat sizin... ve bir kere yaşıyor insan... Ve en kötüsü hala da mutsuzsunuz malesef... Ne denilebilir ki... . push ;

okuduklarıma inanamadım ya bu gerçek olamaz dedim durdum... size şöyle yapsaydınız böyle yapsaydınız gibi bir lüksüm yok... sadece iyi dileklerimi sunuyorum size ve kızınıza... Umarım bu yaşadıklarınızı unutursunuz yaralarınız sarılır kızınızla birlikte çok mutlu bir hayat geçirirsiniz... çok güçlü birisiniz yaşadıklarınız çok büyük. Allah yar ve yardımcınız olsun güç kuvvet versin size kızınız için... O

Eşimle 6 yıl flört geçmişimiz oldu. Bu dönemde gördüm ki bizden hiç bir farklılıkları yok. Hala da yok. Bu konu ikimiz arasında asla sorun olmadı. CakmaLaraCroft Evimin

ciddi bir yaşanmışlık hemde yolun en başındayken, resmen içime dokundu. Bunca yaşanılanı ardınızda bırakabilmeniz, sizin kaderiniz değil, sizin seçiminiz ve sizin gücünüz, sonuçta aranızda bağ da büyük bir güç cidden. Eşinle durumu kurtarmanın en iyi yolu iletişim ve açık olmak, konuş onunla karşına al, gözlerine bak, onu sevdiğini söyle ve yaşamak -duymak istemedikleri duyduğunda incindiğini, tek isteğinin onunla mutlu olmak istediğini söyle ama açık ol, inat -gurur gibi gereksiz duygulara bulaşmadan.. bazen evliliklerde taşlar yerinden oynar, bu taşları yerine koymaya çalışmaz isek, zamanla aşınıp bizden çok uzaklara düşer. zamanı iyi kullanın ve bundan sonrası için için sadece mutlu olmaya çalışın..

Soruların cevabını buldum (( yeni konu açtım tüm bunların sebebini yazdım orada.

Hayat sartlari insani olmayacak sekilde davranmaya itebiliyor. Esinin is sorunlari, aile sorunlarida iliskinizi etkllemistir. suan isi var mi Oncelikle kendini toparlamalisin, haklisin gecmis asla pesimizi birakmaz ama gecmise takilip kalmak ani yasamamizi engelliyor. Bu noktadada en iyisi terapi almak. Kizin icin endiselenmemelisin cunku onu hersekilde hayata guzel hazirlayacak tecrube var sende ve sen bir ogretmensin, ogretensin

Eşinizle aranızda tasvir ettiğiniz o duygu sevgi veya aşk değil, Bağımlılık.. Seven insanlar birbirlerine sızın yasadıklarınızı yaşatmazlar. Madem ayrılamıyorsunuz, o zaman ortak kurallar belırleyın, Birbirinizin sınırlarını aşmamaya çalışın. Herşeyden önce kendinize bir çevre edinin, eşinizle ortak bir çeveniz olsun, Bence sureklı bırbırınızle kalmanızdan kaynaklı olmus bırcok sey..

Bu macera mı değil mi bilmiyorum ama çok yıprandım inanın. emel825

"Mazi kalbimde yara" hesabı sizin de geçmişte yaşanan sorunlarınız sizi bir hayli yormuş.. Ve eşin de sen de hala etkisinden kurtulamamışsınız.. Eşinin mükemmel bir baba olduğunu söylemişsin ama bence çocuğunun yanında tartıştığına göre o kadar da mükemmel görünmüyor.. İstanbul gibi bir yerdesiniz madem, evlilik terapistine gitseniz eşinle?

Anliyorum ama ben dr kastetmedim zaten. Psikolog diyorum. Konusma terapilerine katilsan. İlac milac yok sadece konusarak tedavi . push ; emel825

hikayenizin en basinda anlattiginiz esinizle tanismaniz, evlilik karari, ve aileden kaynaklanan sorunlari birebir ben de yasadim. benim esimin hem benim dinimden olmayisi hem de Yunan olmasi cok buyuk sorunlar yasatti. kimse birbirimizi sevdigimize inanmadi. en buyuk eksisi de dinini birak Yunan olmasiydi. evlilik oncesi 1 yil babamla konusmadik ayni evde oldugumuz halde. babamin soyledigi laf "evleneceksen biz yokuz. git kendi basina evlen" oldu. esim cok ugrasti ve yanima en son gelisinde "ben de tek basima evlenirim"diyerek evden ayrildim. ve evlendik. nikahimin 2. gunu babam bizi eve cagirdi, yasayan oluden farksizdi. ben kesin bizi ayirmaya calisacak derken anneme"sofrayi kurun cocuklar actir belki"dedi. O an neler hissettigimi anlatamam. 4 yillik evliyim ve 2 yasinda bir kizim var. ne ailemden ne de esimin ailesinden evliligimizle alakali tekbir sorun yasamadik. esim de bir "es"ve "baba" olarak uzerine dusen herseyi yapti. size soylemek istedigim. sorunlarinizin asil kaynagi aileleriniz olmus. bu sizi ve esinizi haddinden fazla yipratmis. bunlar olmasaydi eminim esinizle olan iliskileriniz cok farkli olacakti. simdi gecmisi unutmaya calisin ve esinizle de tum yasadiklarinizi, sorunlarinizi oturup konusmaya calisin. eminim ustesinden geleceksizniz. sizin sadece buna ihtiyaciniz var. insallah hersey istediginiz gibi olur!!!

gerçekten çok üzüldüm arkadaşım sana maalesef bu duguları birtek kadınlar yaşıyor. evlilikte yıpranan hep bizler oluyoruz. çok zor ayakta kalmışsın ama bak allahın iyi kuluymuşsun ki seni hayata bağlayan bir kızın olmuş ama bundan sonra artık sadece kızını kendini ve eşini düşün mutluluğunuz huzurunuz için sadece düşün ve yıpranmamana özen göster. birbirinizi seven insanlarsınız zor olmayacaktır eminim yeterki gülümse ve hayatını sev. eşini aksatma ilgi alakanı onada göster ki oda sizler için çabalasın.

Yanlış anlaşılacak bir şey yok canım başka birisi de değilim sadece durumumu anlattım.

sevgili arkadaşım ve meslektaşım, sizin yaşadıklarınızla ilgili derin bir empati duyuyorum. bunun bir çok sebebi var elbette. sanırım hayatta bir çok şey gördüm geçirdim, bununla ilgili olabilir. ben de sizinle aynı yaştayım ve öğretmenim. herkesin derdi kendine, benim de şu an çok büyük sıkıntılarım var. işte hayatta herkesin imtihanları farklı farklı oluyor. sizin yaşadıklarınız da roman gibi olmuş. sizinkine çooook benzer bir hikayeyi en yakın dostum yaşadı ve halen yaşamakta. benzerlik şu ki;onlar da yıllardır bir arada olan, 4 yaşlarında bir kızları olan, hep kavga eden ama bir türlü ayrılamayan bir evli çift. arkadaşım da mühendisti. ve akıl hastenesine yattı. çok derin travmalar geçirdi. bunca yıl onun yanında oldum ve ona bir kere bile boşan demedim. çünkü ben boşanmış bir insanım. çocuğum olmamasına rağmen boşanmamın ardından neler çektiğimi bir ben bilirim. herkes o kadar şanslı olmuyor. yanlış kişilerle karşılaşıp yanlış durumlara düşebiliyor, hatalar yapabiliyorsun. boşanmış kadın olmak da zor bir durum. devir çok kötü. sizin ayrılamama durumunuzu anlayabiliyorum. bazı insanlar için ayrılmak çok zordur. bunu en iyi yaşayan bilir. eşinizle ayrı kalmaya dayanamadığınıza göre, ikiniz de bu evliliği yürütmek istediğinize göre;bu böyle gidecek. belki ömrünüzün sonuna kadar, belki de en azından inceldiği yere kadar. bir gün kendinizde bir güç bulup ayrılmak istediğinize emin olana kadar. ne yapılabilir diye soruyorsanız, baskın karakterli iki kişi olduğuna göre bu evlilikte, bir kişinin alttan alması muhakkak ki şart. normalde ben de baskın karakterli bir kişiydim, ancak baskın karakterler ancak suskun ve çekinik karakterli bir insanla ilişki yürütebilir. tabi eğer öyle birini bulabilirse... peki bulamazsa ya da bulamamışsa ne yapacak?ya bu deveyi güdecek, ya bu diyardan gidecek. öyle değil mi?siz hayata sizi evladınızın bağlandığını söylemişsiniz. ne güzel işte. bir düşünün. nasıl da şanslısınız. ayrıca mesleğe geri dönme şansını da bulmuşsunuz. eşiniz de çok yardımcı olmuş bu hususta ve bir önemli nokta daha var;bunca kötü olaya rağmen hala yanyanasınız. ne kadar üzdüğü anlar da olsa sizi, eşiniz, bazı durumlarda sizin için oldukça fedakarlık da yapmış gördüğüm kadarıyla. bir çok erkek sıkıntıya gelemez ve eşini terk eder, yarı yolda bırakır. bardağın dolu taraflarını görerek hayata umutla sarılın artık. çocuğunuzla ve işinizle ilgilenin. mümkün olduğunca eşinizle konuşmayın. yani küsün demiyorum. ama kavgaların çoğu;iki insandan birinin konuşmasının bir yerinde saçmalamasıyla başlıyor. az muhabbet edin. eşinize sabırla yaklaşın. canınızı sıktığı anlarda odanıza çekilin bilgisayarda derdinizi buraya dökün, ya da internette araştırma yapın. sanki eşiniz idare edilebilecek bir tip olabilir gibi geldi. yani zor biri ama aşırı zor değil. bence bunu başaracağınıza inanın ve herşeyi oluruna bırakın. Allah her derdi olanın yardımcısı olsun. . push ; E

insallah su mubarek ayda mutluluguna huzuruna kavusursun. esınle cocugunla ayrı bır dunya kurarsın. E

Siz çok cesur bir kadın ve annesiniz. Aşkı uğruna herhalde kimse bu kadar çok kişiyi karşısına almazdı. Bunca yaşananlardan ve eşinize olan bağlılığınızdan sonra boşanmak, bunların hepsini boşuna geçirmiş olmak gibi olurdu herhalde. Ama hikayenizi okuduğumda gerçekten tekrar tekrar bir evlilikte anne ve babanın rızasının ne kadar önemli olduğunu bir kez daha anladım, zaten insan anne olunca daha iyi anlıyor, çünkü hangi anne veya baba evladının mutlu olmasına durduk yerden engel olmak ister ki? Ama keşkeleriniz olmasın sakın, her insan neticede kendi tercihleri doğrultusundaki hayatı yaşıyor. Rabbim her zaman yar ve yardımcın olsun. Umudunu hiç bir zaman yitirme. Hayat düşenede kalkanada devam ediyor. Bu mübarek günlerde dua etmekten başka kapımız yok tıklatacak.. bende sizin için dua edeceğim.

Bak canım aranızdaki tek sorun iletişim problemi. İkimizde baskın karakteriz demişsin, o sinirliyken sen alttan alacaksın, sen sinirliyken o alttan alacak. Başka çaresi yok. Ya da sinir anında onu yalnız bırak sen sinirliysen, odayı terket. En kötüsü de kızınızın yanında bunu yapması Lütfen bu konuda uyar onu. Geçmişi bir kenara bırakıp, gelecege yönelin. Sadece bugünü ve geçmişi düşünüp birbrinize sinir harbi yaşatmak, size zarardan başka bir şey getirmez.

Merhaba arkadaşlar, Sizden ricam sabredip de sonuna kadar okumanız... Öncelikle buraya yazıp yazmama konusunda çok düşündüm.. Ama geçmiş benim eşimin peşini bırakmıyor ve hep mutluluğumuza engel oluyor... Eşimle ben üniversitede tanıştık. Bölümlerimiz ayrı ama sürekli kantinde, koridorda. vs bana bakıyor. Arkadaşlarıma soruyor çıktığı var mı, nişanlısı var mı diye. Neyse bir gün yanıma geldi &#8220;Ömrümün geri kalan kısmını sizinle geçirmek istiyorum.&#8221; dedi. Tabiki hayatında hiç bir erkek arkadaşı olmamış bir insan için bunlar ne kadar hoş sözler siz düşünün. Kabul ettim tabiki. Aradan 1 ay geçti şu an ki eşim babası ile görüşmeye gitti. Babası demiş ki &#8220;Bak oğlum şimdiden söyle ileride başımıza bela olur sen de üzülürsün o da bilsin en iyi demiş. Tabi çıktı geldi, moral bozuk. Bir yer de oturuyoruz. Bana alevilerle ilgili düşüncelerimi soruyor. Ben de söylüyorum ailemden gördüklerimi, bildikleri. O zaman 17 yaşındayım daha. Benim ailem bir o kadar moden, bir o kadar da tutucudur, tabularını asla yıkmaz. Yaşam tarzından ödün vermez kişiler. Biz küçüklüğümüzden beri aleviler şöyledir, böyle insanlardır denerek ve onlar düşmanmış gibi anlatılarak büyüdük. Tabi bunları söyleyince bizimkinde bet beniz attı. İtiraf etti alevi olduğunu. O an ayrıldım ondan ama ikimizde sevdiğimiz için bu ilişki üniversite boyunca 4 yıl devam etti. Sürekli ayrılıp birleşek,4 yılın sonunda ben öğretmen olarak atandım o atanamadı. Hatta sırf sevgimden, aşkımdan onun yaşadığı şehri yazdım ve atamam da Allah&#8217;ın takdiridir ki oraya çıktı. O atanamadığı için askere gitti. Ben görevimin başında. Askerliği Sivas&#8217;a çıktı ki her benim çalıştığım yer ile arası 2 saat. Her çarşı izninde çıktı geldi yanıma. Her fırsatta telefonla aradı. Bu arada ben şu anki k. Validem. k peder görümcelerimle görüşüyorum evlerine gidiyorum onlar bana geliyorlar v. s Benim için arada hiç bir kültür farkı yok. Hala da yok... Ama benim ailemin tavrını biliyorlar tabiki... Askerden dönünce eşimin ailesi beni istemeye geldi. Ben zannediyordum ki babam kovacak, ağızlarını açtırmayacak. Neyse babam ve annem çok güzel ağırladılar ama babam bıçak gibi kesitirp attı, onlarla dostluk olur evlilik olmaz diye. Bu yüzden evde çok kavgalar çıktı. Annem kadıncağız birşey diyemiyor sadece bana üzülüyor. Eşimin ailesi 5 kez beni istemeye geldiler her seferinde sonuç hüsran. Bu arada biz çok yıprandık. Herkes yıprandı. Bir gün 15 tatilde eve gittim. Babama ya beni gönül rızası ile verirsin ya da ben kendim gidip eveleneceğim dedim. Babam evlatlıktan reddderim seni, bütün sülaleye beni rezil mi edeceksin, zaten işi de yok dedi. Hiç unutmuyorum 14 şubat günü çıktım evden, annem yapma etme kızım diyor dinlemiyorum. Ailemle sevdiğim arasında tercih yapmak zorundaydım. Şubattan Hazirana kadar aileden bir tek annemle konuşuyorum o da babam avde yokken. Haziran dönemi geldi biz kararımızı verdik artık evleneceğiz, O dönem de ilçede çalışıyorum, tayinimi il merkezine aldırdık ve düğün günü alındı. K. Validen bana dediki &#8220;Bak kızım oğlum çalışmıyor, bir sürü eşya alınacak ve sadece senin maaşınla geçinebilecek misiniz?Bir de bizim burda adettir erkek tarafından ne gelirse bize, kız tarafından gelenler senin olur, kameradan da ilersiniz &#8220;dedi. O an anladım olacakları. Sanki benim tarafımdan kim gelecekse! Kimse de gelmedi tabi. Eşime bunu söylediğimde annesiyle kavga etti ve &#8220;Biz kukla gibi orda duracağız sen de ganimet mi toplayacaksın düğün müğün istemiyoruz.&#8221;dedi. K. peder aldı karşısına konuştu bizimle, oğlu çalışmıyor ya taksitlerin yarısını benim maaştan yarısını da ben veririm dedi. Tabi evlendikten 2 ay sonra öyle de bişey olmadı. Eşim 2 ay sonra zar zor vekil öğretmenliğe başladı. Aldığı para yol parasına bile yetmiyor. Borçlar dertler bitmiyor. Beni sahipsiz buldukça eziyorlar. Evliliğim de 1 sene böyle geçti. O yaz İkiz kardeşimin düğünü oldu gidemedim. O gün gökyüzüne bakıp saatlerce ağladığımı bilirim.1 ay sonra ablamın düğününe gidemedim yine ağladım. Eşim baktı ki olmuyor, geçinemiyoruz, Çünkü babası sürekli bir pc dükkanı açmaktan bahsediyor ama açmıyolar. İstanbul&#8217;a dayımın yanına gideceğim, iş bulacağım dedi. seni de eş durumundan getireceğim dedi. Eşim gitti ve iyi bir iş buldu. Bana 2&#8217;şer aylık 2 heyet raporu aldık ve eşyaları taşıdık geldik. İstanbul&#8217;a. Ne bir arkadaşım var ne görüştüğüm kimsem. Eşim sabah gidiyor, akşam geliyor, Kazandığı para çok çok iyi. Çocuk da yok daha orda burda savuruyoruz, biriktirmiyoruzBenim tayinim İstanbul&#8217;a çıktı. Çalışmaya başladım. Okuldan eve, evden okula. Eşim geç gelmeye başladı, Çalıştığı yerde iyi para kazanıyor ancak mesai saati yok, hafta sonu gece, akşam demeden çalıştırıyolar, hiç bir şey olmasa patronu sohbete tutuyor onu. Bu arada bizim iletişimimiz iyice koptu. Okula gitmek için sabah 7 de hazırlanırken o kapıdan içeri yeni girer olurdu. Annemi babamı herkesi o kadar çok özlüyordum ki duygusal boşluklara düşüyordum. Eşim geç geldiği için evi otel gibi kullandığı için sürekli kavgalar çıkıyordu aramızda. Ağza alınmayaccak küfürler her şey, o moralle okula gidip o moralle okuldan geliyordum. Artık boşanmamız kaçınılmazdı.(Evliliğimizn 3 yılı.) Bir gün dedim ki kendi kendime artık yeter. Okul çıkışında gittim noterden vekalet aldım. Eşim hala inanmıyor bana, vekaleti gösterdim. O anda yine büyük bir kavga. İkiz kardeşim benim dert ortağım onu arıyorum her şeyi anlatıyorum olayların en başından beri, herşeyden haberi var. Hemen babamı aramış demiş böyle böyle boşanıyorlar hemen İstanbul&#8217;a git. Babam &#8220; O adamdan boşanmadan, onun soyadını nufus cüzdanından sildirmeden gitmem yanına, ne zaman resmen boşanır o zaman destek çıkarım.&#8221;demiş. Eşim hala herşeyin bir şaka olduğunu sanıyor. Eşyalarını toplayıp gitmiyor. Polis çağıracağım, babamlar gelecek diyorum gitmiyor. Neyse dayısı girdi araya ona da bir avukat tuttular ve babası çıktı geldi. Zaten en başından beri istenmeyen gelinim eşimi bir şekilde ikna ettiler boşanmaya. Eşime başka bir ikamet göstermişler ama eşim hala bizim evmizde kalıyor. Duruşma günü 5 Nisan&#8217;a verildi. O gün bile düşünün evden sabah beraber çıkıyoruz. Gittik çıktık hakimin karşısına her şey tamam. Yanımda hiç kimsem yok, babam zaten gelmemiş, eşim beni takip ediyor, nasıl yapacak, koca İstanbul&#8217;da bir başına filan... Eşyalarımı alıp çıkacağım evden dedi. Tamam dedim. Gittik eve eşim ağlıyor da ağlıyor vazgeçelim, ben sensiz ne yaparım falan. Hiç dinlemedim. Eşyalarını aldı gitti. Ardından babam geldi, o kadar yabancı ki sanki benim evim lanetliymiş gibi hiç bir şey yemiyor içmiyor. Ölüyorum tabi ben kahrımdan. Daha kulların kapanmasına 2 ay var. Babama dedim ki baba sen git ben zaten okuldan eve evden okula burda durma dedim. İkna ettim gönderdim. Eşim bu arada sürekli arıyor, pişman olduğunu dile getiriyor, beni sevdiğini söylüyor, ki buna yürekten inanıyorum, asla aynı şeylerin olmayacağını vadediyor falan.2 ay sonunda biz barıştık. Yine benim ailem küs bana. Onun ailesi de ona. Eşim iş yerini değiştirdi. Daha az kazanıyor ama en azından geldiği gittiği saat belli. Adliyeye gittik biz vazgeçtik diyeceğiz. Hakim dedi ki bize &#8220;Dosyanız temyizde duracak, eşlerden birisi özellikle kadın gelip boşanacağım derse tek celsede biter &#8220;dedi. Barıştıktan 1 ay sonra aynı olaylar, aynı hakaretler herşey devam ediyor, hayat benim için işkence artık. Okula gitmek istemiyorum, ders anlatmak istemiyorum, her gün aşağılanan bir insan bunlara nasıl dayanır, sabaha kadar uyku yok okula bile gitmiyordum artık, Öğretmen olduğum halde. Kendi kendime diyorum ki sen ne için yaşıyorsun ki, amacın yok, sana değer veren yok.. Okuldan sürekli arıyorlar heyet raporu yollacağım diyorum kapatıyorum. 5. günün sonunda soruşturma açmışlar zaten mazeretsiz göreve gelmemekten. Bu da üstüne tuz biber ekti ve ağır bir ceza almak yerine mesleğini o kadar çok seven ben meslekten istifa ettim. O duygusal çöküşle ben 2 kez intihara teşebbüs ettim. İşe yaramazın tekiyim, hayatımı kendi ellerimle mahvettim diye. Birinde eşimle büyük bir kavganın sonunda ilaç içtim. Eşim hastaneye götürdü midemi yıkadılar. 2. de doğal gazı açtım uyumaya kalktım. Nasıl bir psikoloji siz düşünün.1. olay olduğundan beri eşim benden korkar oldu sürekli telle arayp nassıl olduğumu soruyor. Ben telefonları açmayınca çıkmış gelmiş eve, kapı kilitli tabi çilingir çağırmış kapıyı açmışlar ambulasla hastaneye götürmüş beni. Kendime geldiğimde eşim başımdaydı ve ağlayarak &#8220;Ben seni bugünler için mi sevdim?&#8221; dedi bana. Hastane beni Erenköy ruh ve sinir hastalıklarına sevk etti. Ben gitmeyeceğim diyorum eşim ısrar ediyor bak herşey çok güzel olacak diye. Orada yaşadığım 5 günü asla unutamam ben Doktorlara ters cevaplar verdim diye beni en problemli kişilerin koğuşuna koydular. Kakalarıyla oynayan insanlar, kendilerini hamile sanan genç kızlar, geceleri gelip senin boğazına sarılanlar. Ve asla seni bahçeye çıkarmıyorlar, eşim 5 gün boyunca hastanede sabahlamış. Günde 10 dk görüşme izni alıp beni görüyor gidiyor. Oradaki olayları anlatıyorum, sadece ilaç verip uyuttuklarını söylüyorum, burada kalırsam daha kötü olacağımı söylüyorum ağlıyor. En sonunda eşim babamı arıyor kızın gidiyor elden, tek istediği sensin, sen ne biçim babasın affet artık bizi diyor. Akıl hastanesinde olduğumu söylüyor. Babam yola çıkıyor, eşim zar zor dayısını filan araya koyarak beni hastaneden çıkarıyor. Ona o kadar kızıyorum ki beni oraya yatırdığı için. İkimiz için yaptım demekten başka bir şey çıkmıyor ağzından. Benim babamla, k. peder çıkıp geliyorlar, babam artık bizi affetti bunca olaydan sonra ama zaten meslekten istifa etmişim kızım gel bizimle kal aklını başına topla diyor. K. Peder, babam sanki yıllar sonra biz en değerli varlıklarıymışız gibi nasihatlerde bulunuyorlar. Babamla gitmiyorum, ikiz kardeşimin yanına gideceğimi söylüyorum, ikiz kardeşimin eşi benim eşime "Bak o da burda yıpranıyor ağlaması hiç durmuyor kardeşine üzülmekten bizim evliliğimiz de yıpranıyor." diyor. Bunu duyunca onların yanına değil ablamın yanına gidiyorum. 10 gün kalıyorum orada. Sonra dönüyorum İstanbul&#8217;a ve Allah&#8217;ın hikmetidir ki hamile olduğumu öğreniyorum. Kimsenin yapamadığını bebeğim yapıyor bana. Beni hayata bağlıyor. Gelecek kaygısına düşüyorum. Bir yandan artık mesleğe dönüşün olmadığını öğreniyorum 6. Yıllık hizmet süresi ile kimse geri dönüş yapamıyor. Bu zaman zarfında kızım doğuyor. Bu dönemde o kadar çok maddi sıkıntı çektik ki analatamam size. 6 ay evimize ne tavuğun ne etin girdiğini bilirim. Eşim benim günden güne yine kötüleştiğimi gördükçe mesleğe dönmem için elinden geleni yapıyor, Ankara&#8217;ya gidiyor, Personel Genel Müdürüyle görüşüyor, sendikalarla iletişim kuruyor v. s. Aralık 2010 da açıktan atama ile tekrar mesleğe dönüyorum ve tayinim Bingöl&#8217;e çıkıyor. Kızım 13 aylık. Allah yüzümüze bakıyor da 1 ay içinde eş durumuyla İstanbul&#8217;a geliyorum. İşe başlıyorum. Beni gelinden saymayan k. Valide kızıma bakıyor. Bizde kalıyorlar. Onların yüzünden her gün kavga her gün yine dövüş. Biz kavga etmesek k. Valide oğluyla kavga ediyor. Tabi çocuğun yanında. Kaç kez uyarıyorum çocuk etkileniyor diye yok dinleyen... Neyse arkadaşlar gelelim bu güne şu an 9 yıldır evliyim kızım 3.5 yaşında. Eşim de ben de baskın karakterler olduğumuz için ve geçmişte yaşadıklarımızdan dolayı sürekli kavga eder olduk. Evin içinde 2 yabancı gibiyiz. Her fırsatta bana geçmişi hatırlatıp piskopat diyor. Kızım yavaş yavaş büyüyor artık. Herşeyi anlamaya başladı. Eşim onun yanında benimle kavga etmekten küfür etmekten çekinmiyor. Çocuğu da alıp hemen uzaklaşıyorum odadan ve çocuğun yanında yapma diyorum ama yine de yapıyor. Bizim ilişikimiz hem çok seven hem de biribirinden o kadar nefret edenlerin ilişkisi. Ne benim ne de onun bir tane görüştüğü arkadaşı yok. Eşim zaten evden işe işten eve, ne kumarı var ne içkisi. Tatil demek insanlar için keyifse benim için evde hapis hayatı demek. Sabahalara kadar kitap okumak demek. Diyeceksiniz ki al çocuğunu eşinle çık dışarı.. Ben eşimi tanıdığımdan beri ne zaman dışarı çıksak kavga ederiz, günümüz mahvolur geri döneriz. Onun için artık alıştım mıdır nedir onunla mecbur kalmadıkça dışarı çıkmıyorum. Çocuk sıkılıyor haliyle işten gelince onu çıkarıyor. Bana sen de gel diyor, yorgunum diyip kestip atıyorum. Eşim çok iyi bir baba. Kızımızla arkadaş gibi ve onun dilinden konuşmayı biliyor. Kızım da babasına hayran, her gün yolunu gözlüyor ne zaman gelecek diye. Anlayacağınız mesleğe döndüğümden beri yine aynı aşağılamalar, kavgalar devam ediyor. O beni yıpratıyor, ben onu. Çok üzülüyorum, başkalarının evliliklerine imreniyorum nasıl böyle anlayışlılar diye. Ama bizimki olmuyor işte. Asla eşimden boşanmak gibi bir düşüncem yok artık, o da ben de biliyoruz ayrı yapamayacağımızı. Ama ne yaparım da herkes gibi normal bir evliliğe çeviririm bu ilişkiyi. Kızımın da bunlardan etkilenmesini istemiyorum. Sabırla okuyan herkese teşekkürler sadece mesleğimle ilgili yorum yapılmasını istemiyorum ben de herkes gibi insanım, öğretmen olduğum için kutsal bir varlık değil. Okulunda sevilen sayılan, özel dersler veren üniversitelere öğrenci gönderen bir insanım...