Konu sahibi de sıkışmış sanki. Hamilelikte iyice artirinca dozu acaba bilerek mi yapıyor diyor. Belki tedavi için götürdü ilaçları içmiyor. İnsan işin içinde olunca beyni duruyor gibi olur. Bir öyle bir böyle yani vicdanıyla kendi arasında bocalayip duruyor sanki. Gerçi tam da emin olamayinca sağlıklı bir yorum da yapamayız ki.

Öncelikle güzel yazınız için teşekür ederim çocuklarım anneme kırgınlar bayramda dahi gitmiyorlar beni onların yanında hep bagırır azarlar hiç bişey yoken kavka çıkarır benim kırıla kırıla artık hislerim kalmadı en son gelirken oglum çok kızdı bana senin kendine olan saygındamı yok cevap vermiyorsun öylece bakıyorum aglamamak için kendimi sıkıyorum yegenleriyle yavrumlu kuzumlu konuşur yanımızda bak diyor oglum bilerek yapıyor en son g... den çıkma dedi bana 25 yaşındaki oglumun yanında çok utandım işte ozaman bana çok kızdı yavrum ben artık vazgeçtim işi düşerse kendi arar ben iletişimi kesdim mesafe koydum inşallah sizin gibi takmamayıda başarabilirim çok çok teşekür ederim ❤

Benim annemde kanatsız melek değil ama sizin yazdığınız kadar arıza değil Esasen annem babam yaşarken normal bir kadındı. Hatta babamın ona eziyetler sebebiyle acıma bile duyulabilirdi. Ne zaman ki babam vefat etti tam bir baş belası oldu. Bana karşı bitmek bilmez bir kini oldu. Sanki babamın ölümünden ben suçluyum gibi. Geçen tartıştığımızda "Baban senin nikahına gelmeyecekti. Ben ısrar ettim diye geldi" dedi. Doğru olabilir çünkü babam son senelerde sağlık sorunları yaşıyordu ama annem bunu bana karşı bir koz gibi kullanıyor. Yine aynı şekilde başka bir tartışmamızda " Babana evlatlığı yaşarken yapsaydın" dedi. Yani şu an kendini savunmayacak bir insanla beni vurması benim canımı yakıyor. Bende çözümü minimum bir şekilde görüşmekte buldum. Şu an aynı şehirde yaşıyoruz, belki eşimle şehir değiştiririz. Benden başka 2 kardeşim daha var. Onlarla bir sorunu yok. Kardeşlerim sahip çıksın, başını beklesin. 67 yaşındaki kadın kendini düşünmüyorsa ben ne yapabilirim. Teşekkür ederim. İnşAllah bundan sonra daha huzurlu, mutlu günler yaşayabiliriz

Bu süreçte görüşmeyin ihtiyaçlarını eşiniz ya da bir akrabanız gidersin onlar kontrol etsin. Kedilere 'sağlıklı' bir şekilde bakamıyorsa, kötü durumdalarsa lütfen belediyeyi arayın, isimsiz ihbarda bulunun onlar da can yazık onlara da... 25 kedi için evinin baya bir büyük olması lazım diye düşünüyorum

Hanımefendi neyi yaşamamı bekliyorsunuz? Ben 42 yaşındayım, dünkü çocuk muyum da karakterimden farklı bir tepki vereyim. Hayatım en başta kendi ailem olmak üzere mücadele ile geçti. Ben hayata ayaklarımdan çivilenmiş bir biçimde bağlıyım. Çiviledim ki düştüğümde kalkayım diye. Çiviledim ki düştüğümde "Anne" dahi demeden kendi başıma kalkayım diye. Bu hayatta en önemli şey benim. Bu dünya ben varsam dönüyor. Benim olmadığım yerde dönen dünyadan da bana ne? Siz koşullarınızı anlattınız, bende zaman ayırıp yorum yazdım. Madem alınacaksınız fikir istemeyin. Anneniz tıbben hasta bir kadın, çözümü de siz değilsiniz.

Böyle bir anneye sahip olduğunuz için gerçekten çok üzüldüm ama yaşadıklarınız size müthiş bir olgunluk ve farkındalık yaratmış. Gerçekten helal olsun

Uzun uğraşlar sonucu hamile kalmışsınız, bı da bebeği ne kadar istediğinizi gösteriyor. Bu kadar istediğiniz bebeği, annenizin kaprisi uğruna riske atmaya değer mi? Annenizin bir derdi yok bu belli, tamamen sizi yıpratmak için yapıyor. Bunu kendinizede bebeğinize de yapmayın. Ve terapiye gittim, çekmeyen anlamaz demeyin, psikologlar insanların derdini anlamak için eğitim alıyorlar, çilekeş olmalarına gerek yok. Uyum sağlayamamışsınız belli. Kendi başınıza bu sorunla başa çıkamıyorsunuz, yardım alın muhakkak. Ve uzmanın size önerdiği şeyleri yapın.

Ben sizin linçleneceğiniz bir durum göremedim ortada. Söz konusu evlatsa gerisi teferruattır.

ben sadece konu sahibi için yazmadım toksik anneleri de kastetmedim. bilerek yapmayan psikolojik ya da fiziksel rahatsız anneler ölene dek sahip çıkılmalı desteklenmeli. nasıl ki engelli psikolojik sorunlu evladımızı sokağa atmıyorsak annede atılmaz. bir kere dünyaya geliyoruz diye kaç anne hayat boyu ayağına bağ olan sorunlu çocuğunu atıyor?anne olunca ne değişiyor bu durum?uzaktan konuşması kolaydır. annesine vasi olsaydı zorla hastaneye de yatırılırdı tedavi de olurdu. bilmiyoruz tam ne yaşadığını.2 yorumla ben karar vermem hiçbirşeye.

Psikolojik problemlerine evde çözüm bulunamıyorsa, insanlara saldırıyorsa, parasına sahip çıkamıyorsa yatırtın bir kliniğe, orada baksınlar. Siz de isterseniz gider görürsünüz, zaten sizden başka kimsesi de yok sanırım. Hem can sağlığından emin olursunuz bu şekilde. Onun dışında, bence de görüşmeyin annenizle. İletişimi kesmek size iyi gelecektir. Bugüne kadar yanlış davranmışsınız, çocuğunuz için değiştirin bu durumu.

Bunca zaman elinizden geleni yapmışsınız hatta ev alıp oturtmuşsunuz maddi durumu da iyi diyorsunuz. Hic vicdan yapacak bir şey yok. iletisimi en aza indirin bir sure. size laf saymasina etkilemesine izin vermeyin. Karninizdaki bebeginiz icin bunu yapmaniz şart. Ayrica linçlenecek bir durumuz yok. kac cocuk annesine ev alip oturtuyor? siz evlatlik vazifenizi elinizden geldiğince yapmişsınız. Simdi kendinizi ve bebeginizi dusunme zamanı. duruguzel

Onceliginiz bebeginiz olmali annenizi yok sayin cunku sizi hic anlamiyor ve haketmiyor uzulecek bisey yok bebek dogduktan sonra kisitli bir sekilde iletisim kurarsiniz yeterli

Narsist olabilirmi annen biryerede dinledim narsist annelerden uzak durmak gerekiyor zor ama manüpüle ederek kötü hissetirebiliyorlamış pisikoloğunuza danışın derim.

Teşekkür ederim güzel sözleriniz için ❤ bizimkisi kötü komşu insanı ev sahibi eder hesabı oldu. Anneliği, çocuk olmayı, sağlıklı aile yapısını çok çok sorgulamak zorunda kaldım eskiden beri. Psikolojiyle çok ilgilendim, en çok da kendimi tekrardan inşa edebilmek için. böyle annelerin en büyük zararı; kendi benlik algınızı bozmaları. Küçüklükten beri hep bir onaylanma ihtiyacı, yetememe, sevgi arayışı oluyor alttan alta. 30-40 yaşına gelseniz de, hala arıyorsunuz. geçen eltim kendi çocukları için, pırlanta gibiler, eşleri çok şanslı diyor. Bana o kadar garip geliyor ki bir annenin çocuklarına böyle kıymet vermesi. Şaşırıyorum. ben bütün ergenliğimde kendimi çirkin ördek yavrusu gibi hissettim. Çünkü annemin daha 7-8 yaşlarından beri söylediği şey; "sen aslında çirkinsin ama millet gözlerin güzel diye seni güzel sanıyor" oldu. Sonra etrafımda devamlı güzel olduğuma dair dönüşler almaya başladıkça en başta ben şaşırdım :) ama 45 kiloluk bana annem 46-48 bedenlik kıyafetler almaya devam etti. konu sahibi de haddinden fazla etkileniyor. Kendini açıyor annesine. Halbuki açtıkça, yaralanmaya devam edecek. Hiç görüşmese bile, onun yaptıklarını düşünerek kendi kendine üzülecek. halbuki bu konuyu, bir defteri kapatır gibi kapatmalı. Kafasında bitirmeli. Gerçek hayatta tamamen hayatından atmalı, iletişimi sıfıra indirmeli gibi şeyler pek de olamıyor. Ama kafada bittiği anda, bir de artık ayrı evlerdeysen, senden fayda dokunuyor ama ondan zarar gelemiyor. Bir anne riskli gebelik geçiren ve hatta tüp bebek tedavisiyle bu noktaya gelen kızına böyle şeyler yapamaz. Nokta. Yapıyorsa, onun psikolojisinde, karakterinde sorun var. Onu da insan kendi istemedikçe kimse düzeltemez. umarım sizin anneniz, bunlardan çok uzak ve şefkat dolu bir annedir. Ben de hep güzellikler diliyorum size

Sanirim ben sizi hatirladim Bir konu acmistiniz, ozamanlar bende annemle cok kotuydum sonrasinda bende konu acmistim Bende psikologa gittim onun faydasi oldu ama buraninda cok faydasi oldu bana Inanin suan annemle olan iliskim daha iyi Ortalik karistimi biseler ters gittimi hemen mesafe koyuyorum. O sirada onun kotu oldugunu bilsem dahi ustune dusmuyorum. Insana psikolojik siddet yapiyolar Öncelikle hamileligine odaklan elini tam olarak annenin uzerinden cek demiyorum ama kurallarini koy. Evde kedi varsa gitme, ben hamileyil gelemem de. Kisa ve oz aciklama yap detaya girme Mumkunse anneni psikologa gonder Allah yardimcin olsun cok zor

Taviz tavizi doğurur. Annenizle aranıza sınır koyun. Evet, hasta ve evet, yaşlı. Ama şu an bunun vicdanını taşıyacak güçte değilsiniz. Önceliğiniz bebeğinizi sağlıkla kucağınıza almak. Daha fazla size zarar vermesine izin vermeyin. Annenizle baş edebilecek güce kavuştuğunuz zamana erteleyin her şeyi. Bırakın o da kendiyle yüzleşsin, kimbilir belki durulur. Zor bir durum ama önceliğiniz bu değil, önceliğiniz bebeğiniz...

Herkesin ayrı bir hikayesi var gerçekten. Babanızı bir koz olarak kullanıyor belli ki. Ama sözler yaralıyor işte insanı, unutulmuyor. Hele ki bahsi geçen kişi ölmüşse, artık yapılacak bir şey de yok, yalnızca incitiyor. bazen yer değiştiriyoruz işte kocaman insanlarla. Biz yetişkin, onlar çocuk oluyor. hani bir evlilikte kadınlar kolay ayrılmaz derler ya. Çocuk da annesine kolay kolay küsmez. Ama anneliği sınırsız hakların tanındığı bir mecra sanıyorlar maalesef. eşinizle mutluluklar tekrar.

evet çok zor ama o anne terketmediyse çocuğunu bırakıp başkasıyla evlenmediyse sırf rahatsız diye ne hali varsa görsün denmemeli. elinde olan bir şey değil ki aynı kalp şeker hastalığı gibi psikolojik hasta. ilaç kullanması lazım hayat boyu terapi lazım en önemlisi de elini üzerinden çekmeyecek kişiler lazım kadına. bebek doğana kadar uzak dursa yeter konu sahibi. amannn ne çekeceksin hayatını yaşasaydın diyenlere asla katılmıyorum. anne bu yahuu anne.

annenin çocuğa düşman olması mı? Çocuğunu satan anneler var!

Evlat damat peygamber sabri var sizde. bence siz ona beni idare et diyeceginize onu bir kliniğe yatırın doguma ve hatta cocugun 40 i cikana kadar. Size de yazık cocugunuza da. rakip görüyorsa cocuga bir zarar verirse aklıma takılıyor. suan önemli olan onun hastalığının düzelmesinden çok size etkisinin kontrol altina alinmasi. duzeltmezlerse de sakinlestiremezler mi bir klinikte? eylulcmre

Allah'ım yar ve yardımcıniz olsun. annen ruhsal olarak hasta gibi görünüyor. Senin öncelik vermen gereken bir çekirdek ailen bebeğin var lütfen hersyeden önce buna öncelik ver.25 kediyle kafayı sıyırma noktasında sanırım normal insan bunu yapmaz. ben babamla çok uğraştım annemden sonra 11 sene hemde çok yıprandım ama şunu unutmaki allah herkese herşeyi nasip etmiyor sen ne kadar ugrasirsan uğraş bazı şeyleri degistirmeezsin sen istersinki iyi yaşasın temiz huzurlu sağlıklı güzel ilişkiler içinde rahat bir hayat sürsün kalan ömründe ama onun hayattaki nasibi o şekilde yaşamaktır sen kendini parcalasanda degistirmezsin o yaştaki kadını. merhameti iyiliği güzelliği temizliği herkese nasip etmiyor mevlam bunu kabullen kendini hirpalayip parçalama telde iki konuş geç kafanada takma. Yoksa senin evini aileni huzurunuda bozar bu tipler

anne bilerek yapmıyor beyninde olan sorun yüzünden böyle. bebek doğana kadar bir bakıcı bir çare düşünün ve asla annenizi bırakmayın. aynı durumda siz de olabilirdiniz. allah yardımcınız olsun

Allah yardımcınız olsun. Çok zor. Ama öncelik kendi evladiniz artık. Bencil olduğunuzu düşünmeyin. Tamam hasta ama bu kadarı fazla. Bir müddet gorusmeseniz kendini idare edemeyecek durumda mi?

Bi annenin cocuguyla surekli zitlasmasi, moralini bozmasi, manipule etmesini psikolog varsa aciklarsa daha iyi olur. T

Karnınız da bir can taşıyorsunuz artık. Önceliğiniz o ve onun annesi olarak siz olmalısınız. Anneniz de huysuzluğunun ve çirkefliğinin bedelini yalnızlık ile ödesin bence. Zaten siz bu kadar fedakarlık yaptığınız için iyice azıttı büyük ihtimal.

Sorunuz; anne çocuğuna düşman olur mu? El cevap: evet, olur. anneniz toksik bir karakter. Bunu kabul etmeniz gerekiyor. Ondan beklentiyi sıfıra indirmeniz ve onu olduğu gibi kabullenmeniz gerekiyor. bence biraz da hormonlar yüzünden, anne olmanın verdiği empatik duygular sebebiyle fazla duygusal bakıyorsunuz duruma. üç kardeşiz, benim annem en çok benimle uğraştı, en çok beni üzdü. Tek kız bendim çünkü ve kıskandı. Tabi ben bunu anlayana kadar, kaç kez tren çarpmışa döndüm. Evliliğimin, hamileliğimin, bebeğimin ilk yılları annemden her döndüğümde ama her döndüğümde ağlayarak geçti. bir anne neden yapar ki bunu çocuğuna? Başka anneler torununa doyamazken, neden benim annem bu çocukla hayatını mahvettin der? Benim de oğlum var. Ergenlikte, kırk dereden su getirmeye çalışıyorum onun İçin, gönlü İçin, sağlığı ve geleceği için, bir güzel gülümsemesi ve ona güzel anılar bırakmak için. öncelikle bilin ki, annelik böyle bir şey. oğlum ben bunları yaptığım için bana bir şey borçlu değil. Allah onu bana nasip etti, emanet etti. Doğurmayı bildiysem, en iyi şekilde bakmaya da çalışacağım. siz de annenize bir şey borçlu değilsiniz. Şu ana kadar çok güzel şeyler yapmışsınız onun İçin. Kadir kıymet bilmiyorsa, bu onun sorunu, sizin değil. onu terk etmek zorunda değilsiniz. Yalnızca hiçbir şey beklemeyin ondan. Yaptığınızı Allah rızası ve onun iyiliği için yapın ama karşılığında bir iyilik, güzel söz, ya da takdir beklemeyin. takdir beklemediğiniz gibi, kötü sözleri de işlemesin size. Böyle insanlarla baş etmenin en iyi yolu, onları önemsememektir. kavga kıyametle, bağıra çağıra "ben seni önemsemiyorum" demek değil. Bu hala çok fazla önemsemek. Kafanızda bitireceksiniz ve annenizin düzgün bir psikolojisi olmadığını, bu yüzden ondan sağlıklı tepkiler gelmeyeceğini bileceksiniz. bir de açık yaralarınızı çok göstermeyeceksiniz böyle insanlara. Özellikle oraları hedef alırlar. Şeytani bir şey değil bu. Ya da sizinle ilgili bir şey değil. Karakterleri bu, başka türlü davranamıyor. Tamamen kendisiyle ilgili çözülememiş sorunlarını size yansıtıyor. ben de sizin gibi çok şey feda ettim annem için. O kıymetini bilmiyor ama Allah biliyor, ben biliyorum. O bana yeter. Onun eksikliğini kapatarak çok kişiye yardım ettim. Onlar bunu görmese de benim için bir şey değiştirmez. dediğim gibi çok üzdü beni. Evim de uzaktı ona. Ona rağmen hep travmatik konuşmalar yaptık. Evden de kovdu kaç defa, evini temizlediğim, ona ameliyatlıyken baktığım İçin. şimdi üst katında oturuyorum. Her Türlü sorunuyla ilgileniyorum. Ama bana bir zararı dokunamıyor. Yeri geliyor market alışverişini yapıyorum, yeri geliyor bağıra çağıra kızıyorum. Ama kapımı kapattığım anda o kavga aklımdan çıkıyor. çünkü kafamda bitirmişim ben onun bana anne olmadığını. Kızdıramıyor. Bir iyiliğini veya onayını da beklemiyorum. kişiselleştirmiyorum yaptığı şeyleri. Hatta tamamen ona havale ediyorum. Umrumda değil. Ben yaptığıma bakarım. sinir hastalığım var, erken yaşımda çok çektiğim için onun yerini doldurmaya çalışıp kendimden sonsuz ödün verdiğim için. Ömrüm boyunca ilaç kullanacağım. geçen eşim kızının şifası İçin dua et diyor. Bir dua çıkamıyor ağzından. Antidepresanlar kullandığım İçin çok kilo aldım, daha iki gün önce bana şişko diyor. Sinir hapı kullanıyorum diyorum, yok sen boş yere tüp bebek tedavilerine gittin, hep ondan diyor. Ama kılım kıpırdamıyor. O kadar umrumda değil ki sözleri. Eskiden olsa, bir torba ağlardım, için dışına çıkana kadar. yeri geliyor, öyle sert çıkıyorum ki, dışarıdan biri ne kötü evlat der. Ama bilmiyorlar ki bazen yalnızca bu işe yarıyor. Yani onların ne dediği, düşündüğü de önemli değil. bir kalkan geliştirip, kendi savunma sisteminizi geliştirmeniz lazım. Siz onun psikolojisini düzeltemezsiniz. Siz onun annesi değilsiniz, doktoru hiç değilsiniz. O böyle bir insan, öylece kabullenin. siz kendi evladınızla kurduğunuz sağlıklı ilişkiye bakın ve bunun tadını çıkarın. Çünkü o geçmiş yaraları kendi çocuğunuzla aranızdaki şefkat, sevgi çok güzel iyileştiriyor. ben oğlumu çok sevdim, çok öptüm, çok kokladım, devamlı sevdiğimi söyledim. Çünkü bunlar benim annemle yapamadığım şeylerdi. Tadını çıkardım. hakeza, eşim yetim büyümüş, babasını hiç görmemiş. O da oğlumda babalığın güzelliğini tattı. yani herkesin ayrı bir hikayesi var. Mağdur değilsiniz. Kırk yaşında kendinize, çocuğunuza sahip çakabilecek kapasitede bir insansınız. Anneniz bunu sorgulatmasın size. derdinizi anlatmayın. Onun dertlerini de kafaya takmayın. Elinizden geleni yapın, gerisini hiç sallamayın.

Psikoloğa ilk birkaç gidişte sorununuzu çözemezsiniz zaten. Devam edin, bu bir süreç. Zamanla suyun yüzüne çıkacaksınız. Bunun dışında farkındalığınız yüksek aslında. Annenizin bu tutumunun psikolojik sorunlardan ileri geldiğinin farkındasınız. İlişkinizde rollerin değiştiğinin farkındasınız. Olgunlaşmamış Ebeveynlerin Yetişkin Çocukları diye bir kitap var şiddetle tavsiye ederim. Bebeğinizi sağlıkla kucağınıza alın, güle güle büyütün.

Anneniz kafayı sıyırmış bu belli zaten Allah yardımcınız olsun Anne, atsan atamazsın ki...

Şimdi birinden bahsedeceğim umarım burada değildir de okumaz. Bir tanıdığım annesiyle yıllarca savaştı. Kadın psikolojik problemlerin yanında birde alkolik. Hamile kaldığında aynı sizin durum gibi zıvanadan çıktı kadın. En son evde saldırmış kıza. 4-5 aylık hamileyken boğazından sıkıp duvara yapıştırmış kızı. Şimdi buraya kadar durum sizde ki gibi aşırı taviz, aşırı duygusallık, o benim annem durumları. Bundan sonrası bizim duymadığımız şeyler normalde. Kız annesi boğazını sıkarken kadına tekme atıp düşürüyor. Koşarak kapıya çıkıp karşı komşuya gidiyor. Karşı komşu kızı eve alıp polis çağırıyor. Zaten polis geldiğinde kapıyı yumrukluyormuş annesi. Hastaneye gidip darp raporu aldı, kadını akıl hastanesine yatırttı ve mahkeme yoluyla kendini vasi atadı. 3-4 yıl oldu kadın hala akıl hastanesinde. Evet toplum olarak anneye çok önem veriyoruz ama böyle anneye değil. 25 kediyle yaşamak bile başlı başlına bir sebep. Çevredeki insanları hiç umursamayın yatırtın bu kadını hastaneye. O çocuğun tırnağında bir sorun olsa ömür boyu kahrolursunuz. Ben de anneyim. Tamamen benden bağımsız kızımın beyaz lekesi var vücudunda, ona bile şu zaman üzülmüştüm o zaman mı oldu acaba düşünüyorum. Doğumdan sonra daha net anlayacaksınız, hiçbir şey ama hiçbir şey evladınızdan değerli değil.

Evlat olan sensin. Dediğin gibi artık rollerin doğru yere oturma zamanı gelmiş. Anne olacaksın ama kendi annenin annesi değil evladının. Benim arkadaşımın annesi de aşırı sorunluydu. Senelerdir konuşmuyorlar kız çok huzurlu şimdi. Elinden geleni yapmış olmamış. Aynı şey senin için de geçerli. Bitirmen gerekiyor. Bir şeye ihtiyacı veya bakım ihtiyacı olursa personel tutabilirsin. Karpuzlu araba

Sizin yorumlarınıza denk geliyorum bazen öyle güzel yazıyorsunuzki içim rahatlıyor bazen benim annemde böyle ama ben takmamayı başaramıyorum çünkü dışarıya melek gibi anlatsan kimse inanmaz e bunu bilerek yapıyor sinir hastası eti beni çocuklarımın yanında eşimin yanında rezil ediyor artık onlarında saygısı kalmadı benden nefret ediyor bunu anladım 44 yaşındayım bir gün demedim anne neden böyle yapıyorsun korkuyorum çünkü bagırtısı kulagımda hala hiç gitmez şehir degiştirdik sırf bu yüzden insan annesinden kaçarmı dayanamıyorum artık rabbim yardımcımız olsun çekmeyen bilmez

İletişimi kesin eşinizde engellesin. Doğuma kadar idare etse ne olacak doğumdan sonra çocuğunuzu emdireceksiniz hadi sütünüz kesilirse stresten dolayı. B

Tedavi işe yaramıyor çünkü durumu ilerlemiş. Ben yerinizde olsam keser atarım. Siz mi dünyanın yükünü çekeceksiniz? Zaten yapacağınızı yapmışsınız. Evladınızdan olursanız onun yükünü taşıyabilecek misiniz? Bu stres ve üzüntünüz onu da direkt etkiliyor, bilin istedim.

Hayir, kesinlikle yanliş. Bu düşünce tarzindan dolayi, jenerasyonlardir insanlar psikolojik ve fiziksel sorun yaşiyorlar. Biri hasta diye, bana zarar verme hakkini vermez. Öncelik daima benim. Ilk o kişi kendinden ödün vermeli. Bu konuda kadin tedavisini yapmiyor, hap içmiyor. Gerekirse yatiş olmali. Evet insan evlat olarak görevini yapar, anne baba hasta ise çareye bakar, gerek bakici, gerek doktor, gerek yakinda oturmak,.. ama bu sinirsiz tahamül şeklinde değildir. Türk kültüründe öyle bir algi var. Sirf biri hasta yada yaşli diye, o kişinin tüm kaprisleri çekilmeli, herşeyine tahamül edilmeli. Hiçte öyle bisey yok. Herkes gibi bizde 1 defa bu dünyaya geliyoruz. Hiç kimse için hayati ertelemeyi değmez. Ne demek anne için 35 yaşina kadar evlenmemek, onun hakaretlerine maruz kalmak? Değermi şimdi? Bence değil. Konu sahibide şimdi çok yipranmiş duygular ile anneliğe başlayacak. Eşide artik sabri tükenir. Hiçte değer değil.

Bir de konu sahibi, annenizin içinde muhtemelen büyümemiş, şımarık bir çocuk var. Ve sizin doğacak çocuğunuzu, kendinden ilgiyi azaltacağı İçin içten içe kıskanıyor olabilir. O yüzden böyle hareketler yapıyor olabilir. Buna en güzel cevabınız, çocuğunuza çok ilgi göstermek, çok sevmek olur. Boşuna annenize sözlerle cevap vermeye çalışmayın.

Çok haklısınız dememeliydi her dediğine eyvallah. Zorla tedavi ettirmeliydi eğer bilerek bilinçli yapıyorsa psikiyatri bir durumu yoksa o zaman işte elini çekmeliydi anneden mesafe koyup hayatına bakmalıydı. Çözüm hiç üretilmemiş ki bu soruna. Sadece üzülünmüş yıpranılmış zaman boşa hayat boşa harcanmış

Gerçekten anlaşılmıyor. Yeri geliyor, duygu sömürüsü yapıyorlar dışarıdan, annen değil mi, bir anneye bakamıyor musun, annelik hakkı vs. Vs. ya ben annelerin çocuklarının hayatlarını nasıl kolaylaştırdıklarını, güzelleştirdiklerini görüyorum etrafımda. Benimse hayatımı nasıl zorlaştırdığını, hiçbir zaman sevgi görmediğimi de. istekleri mi var? Bana uyanı yapıyorum, uymayanı yapmıyorum. Telefonu yüzüme mi kapatıyor? Hiç takmıyorum. çocukların saygısı kalmadı diyorsunuz. Size mi annenize mi anlamadım. Umarım size karşı değildir. Annenize ise çok umurunuzda olmasın. Bu da bir ikilem biliyorum. Benim oğlum da, sen bana saygılı ol diyorsun ama sen annene kızıyorsun diyordu. Her seferinde anlattım, oğlum ananen normal değil. Benim çocukluğum seninkinden çok farklı geçti. Bazen kızmadan durmuyor. Seninle bizim ilişkimiz farklı. ya da pratik örnekler veriyorum. Sen mesela para istediğinde ben soruyorum, veriyorum, bazen sen istemeden veriyorum ama ben küçükken ananenden istediğimde paraları yerlere atardı hınçla, biz yerden toplardık. Ya da biz seninle sarılıyoruz, seni seviyorum diyoruz ama ben hiç yapamadım bunları gibi.. Çocuğunu da bir miktar mesafeli tutmak gerekiyor çünkü böyle bir ilişkiden. Eğer kendi çocukların da çok yakın olursa, çocuklara da size davrandığı gibi davranmaya çalışabilir. şehir de değiştirilir, inanırım. Ben değiştirmiştim, kardeşim daha da artırarak ülke değiştirmişti liseden itibaren şehir dışında okudum, üniversiteden sonra hemen evlendim, kardeşim hemen yurt dışına gitti. Şimdi görüyorum ki, annemden kaçmaya çalışmışız bilinç altında. Bu kaç senelik şehir dışı okul hayatımda istisnasız bir kere aramamıştır nasılsın diye. En başta normal, sonra bir şeylerin farkına varınca üzücü, sonra her şeyin farkına varınca çok da tınn geliyor. anne olmayınca belli bir yalnızlık oluyor insanın hayatında, üzücü bu biraz. Üzüldüğü bir şey olunca insan gidip anlatabilmek istiyor, ya da o da çok üzülür deyip anlatmamak ama orada olduğunu bilebilmek.. Ama günün sonunda bize lazım olan; iki sağlam bacağımız. Kendi ayaklarımız üstünde durmak, ve kendi çocuklarımız İçin birer dağ olmak, inşallah. daha önce yazmıştım sanırım: Napolyon'a sen kral oluyorsun ama asilzade değilsin demişler. O da "asalet benden başlasın o zaman" demiş. Bunun gibi, annelik de bizden başlasın. annelerimiz gibi insanlar, korkulacakinsanlar değil. O çocukluğunuzdan kalma bir şey. Çocukken bağırmalarından korkardık, o yüzden içinize işlemiş. onlar üzülünecek insanlar. Hayatında sevgiyi tatmamış. Çocuğu koynuna girince, kucağına atlayınca içleri sevgi dolamamış, dünyanın en güzel duygusundan mahrum kalmış insanlar. o yüzden korkuyu, ondan onay ve sevgi beklemeyi, kızgınlığı hep geride bıraktım. Yalnızca üzülüyorum onun İçin. Ve hayatımda ve aklımda ben ona yer verdiğim kadar olacak artık.

Kim seni haksız görebilir ki. Allah yardımcın olsun. Sana hayır kapılar açsın. Annenin yatarak tedaviye ihtiyacı var sanki. Mümkün mü böyle bişey. Belki senin de kafan rahat eder biraz. Sağlıklı doğumlar dilerim

Anneyi bir bakım evine yatırıp şuan kaldığı evi kiraya verin. Kira parasıyla aylığını ödersiniz bakım evinin. Anneniz muhtemelen her ziyaretinizde oradan çıkmak istediğini söyleyecek vs. Ama inanın daha iyi olacak onun için. Bu tarz hastaların düzene, rutine ve etrafında insana ihtiyacı var. 25 kediyle tek başına yaşamak tercih ettiği birşey olabilir ama onun için doğru olan bu değil. Bakımevinde yemek saatleri uyku saatleri ilaç saatleri dışarı çıkıp hava alma saatleri belli olur. Hastabakıcılar zaten alışıktır bu hastaların huysuzluklarına daha rahat eder. O

Tabikide anneyi sil at deme taraftariyim Ben elimi asla cekmedim Annemin rahatsizliklarini ben ve diger kardeslermde biliyorlar mesela, ama ben adim atmasam iyilesmesi icin kimsenin umrunda olmayacak. Onun iyilesmesi icin cabaliyorum fakat benimde psikolojim onemli ben hergun annemin kotu yorumlarina maruz kaldikca enerjim dusuyor cocuklarima verimli olamiyorum buyuzden gerektigi zaman mesafe koyuyorum Konu sahibi arkadasimizada aynisini tavsiye ediyorum.

Keske ailemizi seçebilseydik... Seçebilseydik anam Heidi Klum bubam Ellon Musk

Kıyamam ya ben çok hissederek okudum yazdıklarınızı. Hiç şımartılma gibi bir hakkınız olmamış omzunuzdaki yük çok çok ağır olmuş ama mükafatınız yolda geliyor. Yasayamadiginiz anne çocuk ilişkinizi evladinizla yaşarsınız inşallah. Öyle içim sızladı ki size yakın olsak bu süreçte destek olmak dogumunuzda başınızda beklemek isterdim. Hiç vicdan yapmayın lütfen çünkü siz vazifenizi fazlasıyla yerine getirmiş siniz.

Kendimi gördüm sanırım bu derece değil ama buna baya yakın şeyler yaşadım yaşıyorum hamileydim bende sizin gibi tüp bebekle ikizlerime hamile kalmıştım geçen yıl doktorum kalkmadan yatacaksın demişti kalktığım zaman kanamam başlıyordu o süreç çok zor geçti ben mi idare ettim o mu beni belli değildi. Sonrasında çocuklarım doğdu "hep ben mi kalacağım, Kv den de gelsin, benim işlerim var, sen biraz kendin bakmaya alış, bana kimse gelmedi kendim büyüttüm gibi söylemlerle kavga çıkartıp gitti görüşmüyorum konuşmuyorum niyetim de hiç yok kafam rahat. onun için bir süre görüşmeyin bebeğiniz doğana kadar en azından engellemek gerekiyorsa engelleyin her yerden hiç canınızı sıktığınıza değmez inanın yaşayan biri olarak diyorum. Bebeğinizi sağlıkla alın kucağınıza inşallah

Anneden düşman olur mu? Cevabı evet. Öncelikle şunu kabul etmek lazım, çok ağır psikolojik problemleri olan ya da çok kötü karakteri olan ya da ağır suç işlemiş pek çok insan var. Öyle ki bu insanları görünce yolumuzu değiştiriyoruz. Tamam da çoğu kadın anne, çoğu erkek de baba zaten. Zihinleri böyle hastayken çocuklarına normal davranmalarını nasıl bekleyebiliriz ki? Tedavi olması için kendisinin sorunu olduğunu kabul etmesi ve gerekli tedaviyi alması gerekiyor ki zor. Zaten gerek de yok anneniz 60 yaşını geçmiş, inanın bundan sonra da idare eder. Evde 25 kedisi var, o eve alışmamış biri sağlam girse hasta çıkar zaten torunla da pek ilgilenecek bir tip değil, ilgilense de göstermeyin. Burada asıl zarar görebilecek olan yavrunuz asla ama asla annenizin nazına tribine aldırmayın. Sizi arayıp durmasına rağmen yok beni idare et demesine hiç şaşırmadım, gayet klasik bir davranış. Genelde böyle tipler kendileri ile konuşan az sayıda kişiye de çok kötü davranırlar adeta stres topu gibi kullanırlar, içlerindekini kusup böğürüp haykırıp dururlar. Çocuğu olmanızın önemi yok, siz telefonu kapatsanız komşuya o da olmadı televizyona bağıracak. Kim olduğu önemli değil. Yani telefonda durarak iyilik yapılmıyor inanın, vicdan azabı duymanıza gerek yok. Kendine bakamadığı noktada klinik daha mantıklı bir çözüm şu anda elbette itiraz edecektir. Yavrunuzu kaybedersiniz o "banane ben mi öldürdüm bi git başımdan" der çok pişman olursunuz. Telefonu kapatın.

Sınır koyun o şekilde iletişim kurun üzülmemek için. Belki de psikolojisi bozuktur.

Doğum yapana kadar gorusmeyin. Ben olsam doğumdan sonrada gorusmem ama siz goruseceksiniz belli ki en azindan hamileligi saglikla geçirin.

Sadece başlığa cevap olur C

Bağınızı kopartın. Siz onu doğurmadınız, elinizden geleni yapmışsınız. Olmuyorsa olmuyordur.

Tansiyonunuza dikkat edin lütfen, siz cocuksunuz annenizin annesi değilsiniz. Sizin sorumluluğunuzda değil anneniz ancak yavrunuzun annesisiniz. Hem evlat kaybı yasadım hem erken prematür bebek annesiyim hem de annemle yıllardır görüşmüyorum. Yani halinizden anladığım için yazıyorum, lütfen sakin olun ve bebeğiniz için saklayın tüm enerjinizi.. Rabbim sağlıkla kucağınıza aldırsın, gönlünüze de ferahlık versin..

Annenizin rahatsızlığı nedir özel olmazsa? Tedavi görüyor demişsiniz, ilaç kullanmıyor mu veya ilaçlar fayda etmiyor mu? Bunların hiçbirini çekmek zorunda değilsiniz. Kötülük etmeyin sadece uzak durun. Bebeğinize zarar. Anne- evlat çatışması zincirine Allah korusun bebeğiniz de dahil olur sonra. Kendinizi bu girdaptan bir an önce kurtarın.

İnsanlar mana verdikleri şeyleri yaşamadan ölmezlermiş, bi gün anlarsınız saf mıyım değil miyim.

Saf mısınız? Annenizin hasta olduğu kesin ama sizde çok sağlıklı bir birey yetişmemişsiniz. 35 yaşına kadar o yalnız kalsın diye evlenmemek nedir? Evde 25 kedi nedir? Yatırın bir kliniğe. Neyin vicdanını yapıyorsunuz? Kendi kaçırdığınız hayatın muhasebesini yaptınız mı? Bari çocuğunuza karşı güçlü durun ve yetişkin gibi davranın.

Allah yardımcın olsun. doğduğunda bebekten uzak tut, asla yaklaşmasın annemdir bir kere görsün filan deme. Belli hasta kıskanır yere çarpar, boğmaya filan kalkar yapabilecek türden. Hiç hastaneye yatırmayı düşündünüzmü?

Daha önce de annem beni çok üzmüştü ve konu açmıştım. İkinci tekrarı yapmak istemiyorum ama çok kötüyüm gerçekten. Dün psikologtaydım hatta bu yüzden ama hiç faydası olmadı. Çünkü yaşamayan anlamıyor böyle şeyleri. Beş yıl boyunca çok zor tüp bebek tedavileri ve düşükler yaşadım. Şu dünyada cehennemi yaşadım. Kırk yaşımda zorlukla altı aylık hamileyim şimdi. Durumumu herkes biliyor ve elinden geleni yapıyor. İşyerinde bile her türlü desteği veriyorlar. Annem hariç. Annem ailesinden geçme çok ciddi psikolojik hastalıkları olan biri. Ömür boyu o çocuk ben anne oldum. Özellikle yirmi yıl önce işe girdiğimden beri hiçbir şeyini eksik etmem, maddi durumu çok çok iyidir ama o parasını istediği kişiye verir istediği yere harcar, ben ona bakarım. Saldırgan olduğu için ben hariç hiç kimsesi yok, komşuları görünce yolunu değiştirir, kardeşleri, ailesi asla telefonlarını bile açmaz. Ömür boyu çok hoş tuttum, kaprislerine, krizlerine maksimum anlayışı gösterdim. Hatta onun için 35 yaşıma kadar evlenmedim. Ama bunu Allah rızası için yaptım çünkü onca yıl düşman olmasa ve kötülük yapmasa bile beni gerçekten sevdiğini hiç hissetmedim. Şimdi neden anlamıyorum, çocuğu rakip ya da tehlike mi görüyor, çıkarmadığı gerginlik kalmadı. Çok riskli bir gebelik geçiyorum, özellikle tansiyon çok büyük risk bebek için. Sürekli anneme yalvarıyorum bikaç ay, doğuma kadar beni idare et diye. Mecbur muyum diyor, bana hamileliğimde kimse acımadı diyor, sen kafayı yemişsin diyor, ben anneyim ben ne dersem o olur diyor, hamileliliğin umrunda değil ben 65 yaşındayım her koşulda sen beni çekeceksin mecbursun diyor, arıyor beni çok üzücü şeyler söylüyor, ya da eşimi arıyor sebepsiz hakaret ediyor, üstüme saldırtmaya çalışıyor. Evinde yaklaşık 25 kedisi var, doktor yasakladığı için evine gidemiyorum zaten. Artık iletişimimi çok çok azalttım ama ben uzak durdukça o daha da saldırıyor. Bikaç gün önce yine çok üzücü bi olay yaşattı bana, tüm telefonlarını engelledim, iletişimi tamamen kestim. Evlenmeden çalışırken aldığım evde oturuyor bugün dayımı aramış onu evden kovduğumu söylemiş. Hayal dünyasında yaşadığı için gerçekten inanıyor böyle şeylere. Bu arada 35 senedir psikolojik tedavi görüyor, sürekli doktora gidiyor ama artık ilaçlar, tedavi hiç işe yaramıyor. Haklı olduğumu biliyorum ama sonuçta yalnız başına yaşlı, hasta bi kadın. Bu duruma düştüğümüze çok çok çok üzülüyorum. Vicdanım beni yiyor. Resmen çocukla annem arasında kaldım. Kaç aydır üç dört kere acile gittim annem yüzünden, haftada bir ağlatıyor beni, sonra kendimi yiyorum çocuğa bişey mi oldu diye. Geçen haftalarda iki gün hiç hareket etmedi çocuk annemin bi telefonundan sonra kafayı yiyecektim. Defalarca yalvardım anneme yapma bunları, idare et beni bikaç ay diye. İnsan öz evladına bunları yapar mı? Ben hamile kalmadan önce de sıkıntılıydı ama bunların onda birini yapmazdı, çok riskli bir gebelik geçirdiğimi defalarca anlattım artık düşük yapayım diye bilerek böyle davrandığından şüpheleniyorum. Mutlaka beni haksız görüp linç etmeye kalkanlar olacaktır ama bunları yaşamayan anlamaz.

Allah yardımcınız olsun, hayırlı evlatla mükafatlandırsın inşallah. Elinizden geleni yapmışsınız, bebek doğduktan sonra yapmaya elinizden geldiğince devam edersiniz. Şu aşamada uzak durmaktan başka yol yok, hamileliğiniz süresince vicdanla değil akılla çözmeniz gereken bir mesele.

Haksızsınız. Karnınızdakine bunları yaşatmaya hakkınız yok. Madem annenizi silemeyip sürekli Acillerdesiniz o zaman evladınıza bir şey olması ihtimaline üzülmeyin. Üzülüyorsanız da görüşmeyin. Yok iyisini de istiyorum derseniz de ne diyelim? Kolay gelsin, Allah evladınıza sabır versin P

Annenizsek çözülmemiş sorunlarınız kemikleşmiş. Hala göbek bağı kopmamış. Artık bir bireydin ve anne olacaksın. Bırak anneni düşünmeyi ondan beklenti içine girmeyi. 40 yıldır annelik etmemis hala niye beklenti icindesin. Sen kendine odaklan çocuğuna kocana. Uzak dur. Keş su göbek bağını, böylece senin kendini kötü hissetmene sebep olamaz. Gerekirse yardım alın anneniz icin. Allah yardımcın olsun

Onlar da agır deli yalnız Heidi bosanınca Britney spears gibi bisey oldu kadın:) sandriyon Nirvana Anneler

Allah yardımcınız olsun

Iste sorun kendine deger vermemek ile basliyor. Gerçek bir çözüm aramanin yerine, konu sahibi kendini feda etmeyi tercih etti. Annesi onu ezdi, oda kendisini daha fazla ezdi. Gerçekten psikolojik rahatsizlikmi, arsizlikmi belli degil. Sadece konu sahibi annesinin her nazina, her hakaretine eyvallah dedigini biliyoruz. Bu anne hasta olsun, olmasin iyi bir tavir degildir, kimse için. Anne velev ki hasta ise, konu sahibide annesine sagliksiz bir sekilde bagimli.