Ne derdim var diye soracak olursanız. Elle tutulur dert Yok hamdolsun. Ama yine uyutmayan belirsiz bir şey var. Sebebini bilmediğim bi hüzün. Belkide hayatımdan memnun olamama daha doğrusu kendimden memnun olamama hali gibi. Daha çok şey başarmak isteyipte olduğu yerde duran bir insanım. Bakıyorumda çevremde çok fazla insan da Yok. Eskiden az olsun öz olsun diyen ben şimdi nerede hata yapıyorum acaba diye düşünür oldum. Ya çok mesafeliyim insanlara ya da sevilmiyorum. Bilemiyorum. Belkide sonradan pişman olmamak için kimseyle samimiyet kurmak istemiyorum, bir nevi koruma mekanizması gibi. Fakat insanoğlu sosyal bir varlık ve sosyal olmak insana gerçekten iyi geliyor. Galiba sevgide ve samimiyette ölçüyü tutturamıyorum. Sanki herkes benim arkamdan konuşuyormuş kimse beni sevmiyormuş gibi hissediyorum bu yüzden de soyutluyorum kendimi. Bir tek ben mi böyleyim

Sürekli olumlama cümleleri kur kendine aynada. Kendini sevenin rakibi olmaz, isteyen istediğini konuşsun der geçer. İş sende bitiyor yani.

Evet kimse seni sevmiyor herkesde arkandan konuşuyor. Ama bu sana has bir durum değil herkes için böyle. Artık devir böyle heralde. Çıkarı yoksa selam vermiyor

En çokta gözüme batan şu, biri geliyor bana x Kişisi hakkında konuşuyor ah sonra ne göreyim o şahısla x kişisi can ciğer olmuş. Samimi gelmiyor hiç bir şey. İçimden geldiği gibi davranmak daha doğru geliyor. Yapmacık hal ve hareketlerle insanlara kendimi sevdirmektense olduğum gibi davranırım diyorum ama gelin görün ki yine de mutsuzum... T

Bi kursa veya spora gıdebılırsın arada bende yasıyorum bu duyguları çevrem çok kalabalıkdı soğudum bıseyler yüzünden aslında burda bi sohbet grubu kurulabılır vakti gecırıp kafa dağıtmak

Kendime kesinlikle bi aktivite bulmam lazım zaten yoksa zamanla bunalım hali depresyona dönüşecek. Dediğinize katılıyorum güzel olabilir gerçekten T