İlk çocuk detayını şimdi gördüm. Bazı ve belki de çoğu ilk çocuk için durum böyle. Sevgisiz ve kuralcı yetiştiriliyorlar. Sonrakiler daha fazla sevgi ve rahatlık görüyor.

Aynen ben de böyleyim depresif değilim ama depresyonda da değilim bende ilaç desteğine gerek olduğunu düşünmüyorum ama senin gibi ruhsuz duygusuz gibiyim öyle kimseye kalpten içten sevgi hissedemiyorum N

Hayat gailesi, yaşanan maddi-manevi zorluklardan farkedemeyip yaşadı bir nesil. Bizler daha bilinçliyiz. Benim annem de sakin bir kadındır, bizleri çok sevdiğini bilirim, elinden ne geldiyse hep yaptı bizim için ama nedense çok öptüğünü sarıldığını anımsamıyorum. Yapı olarak soguk değilse de çok sıcak, bıcır bıcır bir kadın değildir, biraz da ona bagliyorum ama galiba anneannem de öyleydi. Anneme geçen sordum anne sen beni küçükken çok öpüp, okşuyor muydun diye. Evet sevmez miyim diyor ama ben çok öyle olduğunu düşünmüyorum ki bunu sorguluyorum, babam da bize sıkıntılar yaşattı ama daha sevgisini, sıcaklığını gösterdiğini hissediyorum, daha çok öptüğünü ve bizleri sevdiğini söyledigini anımsıyorum. Mesela annem şimdi gelir, kızim der, özledim der ama ben de snnesina aşırı düşkün biri değilim, annem tabii çok seviyorum onları Allah korusun ama ben de biraz donuğum. Ama eşim ve oğlumu şapir şupur öper sarılırım, onlara karşı donuk değilim, galiba insan kendisine gösterileni yansıtıyor karşısındakine. Arkadaşlarımı da severim ama bir kişi haricinde öyle ölmem yani ama bir arkadaşımı gerçekten derinden seviyorum ve neye ihtiyacı olsa koşarım, o biriciğim de yurtdışında yaşıyor maalesef

Annem zaten fark etti bunu ama ben artık üniversiteye gidiyordum en garip sen büyüdün hiç ilgilenemedim dedi bir iki kez. Şuan üstüme düşüyor ama işte ben almadıgım şeyi yansıyamıyorum insan ilişkileri de aynı aileye de aynı içimde sevgi yok gibi farklı yaşayan belki anlar beni bilemiyorum. Terapi alıcam ilerleyen zamanda bakalım.

Benim annem de öyledir, sevgisini gösteremez. Canından çok sevdiğini bilirim ama.. Kazık kadar oldum hala beni benden çok düşünür fakat asla ne söyler bunu ne de sarılır öper vs.. Ben de temas sever bir insanım bilmiyorum belki de eksikliğinden kaynaklı Kardeşime daha bağlı annem. Onsuz adım atamaz, sarılır da öper de.. bizde de evlat ayrımı kavgası çok olur. Ben Anne olunca evladıma böyle yaklasmadim her fırsatta öperim sarılırım ve ne kadar çok sevdiğimi dile getiririm. Ama şimdi sizin konunuzu okuyunca fark ettim ki benim de kimseyle aman aman gönül bağım yok. Hep mesafeli ve soğuk biri olarak tanınıyorum

Konunun derinliği annelerden çocukluktan kaynaklı. İlaçda denenebilir Z zeytin8282 Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Başka bir psikolog bulun bence değiştirmek iyi olabilir

Su an tam hatirlamiyorum ama anlamadi. Seanslara tekrar baslama nedenim buydu. Bastira bastira, kendime unut diye diye duygulari unuttum hic bir duyguyu pikiyle yasayamiyorum, bunun uzerine calisalim dedim. Calismadik. Anlamadigini ya da basa cikabilecek potansiyelde olmadigini dusundum. Neseyi, kahkahayi, mutlulugu yasamak istiyorum ben de. Cok donuklastim.

Nasıl anlamaz. Bunun psikolojide bi yeri vardır. Yada yaşla alakalı bilemiyorum. Ağlamak isteyip ağlayamıyorum. Önceden her gece ağlayacak bişey bulan ben. Her konuda öyleyim. Alışırız umarım gebito

Evet hemen bağ kuramayanlar da oluyormuş bunu yaşamaktan korkuyorum biraz. İnşallah olmaz. Ama terapiye gidicem mutlaka maddi olarak biraz rahatladıgımda

Evet herşeyin farkındayım onları suçlamıyorum isteyerek yapmadılar biliyorum anlıyorum ama bunu anlasam da bu hissizliği atlatamıyorum. Terapiye gidicem mutlaka ama maddi olarak biraz elim rahatladıgında mutlaka gidicem N

Sevgiyi gözümüzde fazla idealleştirmiş olabilir misiniz? Siz de kendinizce seviyorsunuz işte. Gerisi edebiyata giriyor gibi. Kendinize yüklenmeyin

20 yil once 3-5 ay kullanmistim. 5 sene once 6 ay kadar 5htp ve johns wort kullandim. Simdi de 2 haftadir 5htp kullaniyorum. gebito

hayvanlarla aranız nasıl? onlara derin bir yumuşaklık hissediyor musunuz

İnşallah korkuyorum ya bebeğime de sevgi duyamazsam diye inşallah öyle bişey olmaz ona sevgimi tam veririm N

gidebiliyorsanız terapiye gitmenizi öneririm. özellikle evlenmeden önce. "ben asla öyle bir anne/baba olmayacağım" desek de aslında ebeveynlerimizin gölgesindeyiz. beynimizin amigdala bölgesi hicbir seyi unutmaz, bizi ve hayatımızı bir noktada sekillendirir

Antidepresanlık bir durum bence değil bu. Ayrıca depresyon varsa ayrı. Bilmiyorum konu sahibi, bu durum belki sizde de vardır. Benim sevgisiz, ruhsuz bir duruşum var. Dışarı vuramıyorum hislerimi ama bazen de hissiz oluyorum. Birinin kötü durumda olmasına duygusal değil de mantıksal olarak yaklaşıyorum. 30lu yaşlarıma doğru meselelere duygusal da yaklaşmaya başladım ama depresif ruh haline büründüğüm için olabilir bu durum. Birinin hasta olduğunun haberi gelir, başkaları üzülürken ben sadece hastalık sürecine odaklanıyorum. Üzgün hissetmiyorum. Acı çektiğini gözümle görürsem etkilenebilirim. Ben de kendimi çözmeye çalışıyorum. Benim bu huyumun düzeleceğini pek sanmıyorum. Psikoloğa gitsem sadece anlamama yardımcı olur sanırım.

Çocuguna hissedersin. Hatta yaralarını bile sarabilirsin. Bende anneme küçükken hep sarılmak isterdim. Saçlarını okşamak isterdim. Hiç oralı bile olmazdı. Onunda mesakkati çoktu ama aynı senin yasadıgın gibi bende de yara açtı. Şimdi sarılsam hiç bişey hissetmem. Kabullenmek için okadar uğraşmışım ki. Hissizleştim artık

Antidepresan kullandınız mı?

Teşekkürler okuycam mutlaka

Benimde benzer hatta daha kötü bi hayatim oldu. Ailenle samimiyet kurmak için, canciğer olmak icin kendini zorlama akışına bırak. Çocuğun olduktan sonra onun karşılıksız sevgisiyle içinin sevgiyle dolduğunu hissedeceksin

Hayvanları seviyorum kedi köpek vs ama beslemedim kalben derin bi bağ kurar mıyım bilmiyorum

Zaten affettim onu anlıyorum yazmıştım suçlamıyorum onu o da benim gibi sevgi görmemiş babamda öyle ve ev geçim derdi köy bahçe işleri vs hersey fazla gelmiş olabilir ve gençliğin verdiği cahillik de var. Onları suçlamıyorum ama içimde böyle kocaman bir boşluk var duygusuzum kimseye candan sevgi hissetmiyorum aileme bile temas sevmiyorum anneme sarılamıyorum öpemiyorum sarılırım asla yapamıyorum değil ama böyle sanki yabancıya gibi çekinir gibi işte Z zeytin8282 Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Annenizin kendi annesi ile ilişkisi nasıl? Yada nasıldı? Keyfinbilir

keşke olsa ama bunun her zaman garantisi yok, doğum sonrası depresyon vs bebeğine bir şey hissetmeyen tonlarca anne var ama toplum tarafından yargilanmamak için yardım bile alamıyorlar çünkü toplum sürekli herkese anneliğin derin bir sevgi ve fedakarlık ile insanım icini doldurduğunu söylüyor, birdenbire hemen oluyor diyor; herkes böyle söyleyince bunu hissedemeyen insanlar çok ciddi sorunlar yaşıyorlar.

İnsallah o sevgiyi hissederim. Ben aileme adım atarsam o sıcaklık daha kolay oluşur diye düşünüyorum. Çocuklugumun aksine onlar üzerime düşüyor sevgilerini hissediyorum biliyorum ama içimde kocaman bi boşluk var duygusuzluk belki yavaş yavaş olur diye düşündüm N

Hayır idealleştirme değil. kendimce seviyorum evet ama içimde duygusuz hissizim. Edebiyat yaptığımı düşünmüyorum açıkçası N

tekrar tekrar okudum bu cumlenizi icimde hissederek. Peki biz bu duygusuzlugumuza, sosyal olarak bag kuramamamiza ve bu kirilganligimiza nasil cozum bulacagiz? Cozum bulan var mi? Ben tekrar terapiye baslayacagim. Beni arayan hic arkadasim yok. Yeni innsanlar ile tanisip arkadas olamiyorum. Eski arkadaslarima ben yazarsam cevap veriyorlar. Onlar da sorsam beni cok seviyorlar ama bir mesaj atmak icin dahi aylarca akillarina gelmiyorum. . push ; N

"Annenin Duygusal Yokluğu" ve "Köpek Gibi Büyütülmüş Çocuk" adlı kitapları okumanızı öneririm.

nefret ediyorum bu hissizlesmekten. Bastira bastira duygulari yasayamaz oldum. Odun gibiyim. Psikologa da soyledim ama anlamadi beni.

Annemin daha kötüydü bence anneannem gerçekten sevgisiz huysuz bencil biriydi biraz anlattıgı oldu bazen onun daha kötü bnce anne kız ilişkisi N

Evet yani anneniz pişman olmuş niye affedici olmuyorsunuz

Bebekken çocuk esirgeme kurumuna giden çocuklarda bir sendrom olurmuş. İsmini hatirlamadim şimdi. Bebek anneden kopunca sürekli aglarmis bir hafta. İkinci hafta farklı bir ağlama moduna girermis. Üçüncü haftanın sonunda artık annenin gelmeyeceğini anlayıp çaresizce durumu kabullenir ve donuklasirmis. Hayat boyu da o donuk ifade üzerine yapisirmis. Belki sizin duygusal ihtiyaçlarınizin görmezden gelinmesi de benzer bir iz bıraktı sizde. Ben de küçükken annemin benimle oynadığıni, sevdiğini hatırlamıyorum. Bize düşkündür ama sanki sahibimiz gibi davranir, yönetir, istediğini yapmazsak canımıza okur. Babamla oynadığımizi hatırlıyorum. Ama annemin dayaklarini hatırlıyorum. Hıncını alana kadar vurup gitmesini beklerdim. Annem asla vurmadım diyor gerçi. Hatta böyle böyle olmuştu deyince ağlıyor, inkar ediyor, kendini koltuğa atıyor, bir hafta hasta oluyordu. Ben o zamanlar hep rüyamda düştüğümu görürdüm. Sonra bir yerde okudum. Bu anne eksikliği demekmiş çocuk psikolojisinde. Bir de annem bana hep huyumun kötü olduğunu söyler, bu halimle beni kimsenin sevmeyecegini ima eder, hatta ona kötü davrandigim için kildigim namazların kabul olmayacağını söylerdi. Hiç unutmam, küçükken banyo yaptırırken saçımı tarardi, saçım acilmayinca ezici bir ses tonuyla huyum kötü olduğu için saçımın açılmadıgini söylerdi. O yaşta bunları kaldıramıyordum. Bir de insanlara benim çok stresli ve sinirli oldugumu söylüyormus. Çevremde sevilen biri olmama rağmen, bu yaşa kadar hep kendimi değersiz ve sevilmeyen biri gibi hissettim. Biri beni ovse kendimi kötülemeye başlardım. Biri beni sevse istemeden kactigimi fark ettim. İnsanların içinde hep köşede durmayı seçerdim. Çünkü yeni tanidigim kimse beni sevmez sanırdım. Halbuki hep en sevilen grup üyelerindenim. İşte böyle. Bunu fark edip aynılarını yapmamaya çalışmak lazım. Araştırmalara göre çocukken hangi yaşta nasıl muamele gorduyseniz, aynı yaşa gelen çocuğunuza öyle davranirmissiniz. O yüzden çok dikkatli olmak gerek. Eğer kaliteli bir eşle kaliteli bir hayat kurduysaniz sorun olmaz. Ama eğer eş problemliyse içinizden anneniz çıkıyor maalesef. Çünkü onlar da eşlerinden gerekli desteği goremeyip kendi annelerini yaşattılar çocuklarına.

Yasadiklarinizla yaşadıklarım bire bir örtüşüyor. Hatta adet oldugumda da annem bana bir ped verdi. Sonra nasıl kullanıldigini bilip bilmediğimi sordu. Hayir dedim. Gosterdi ve gitti. Sonrasinda hiç bu konuda konuşmadık. Benim annemle su anda da görüşüyor olma sebebim fiziksel olarak bize çocukken çok iyi bakması, eğitim almam için uğraşmasi ve artık evlat ayrımini çok daha az yapması. Benden küçük erkek kardeşimi o kadar çok sevdi ki bana bişey kalmadı sanırım. Hep babannemin adi olduğum için benden nefret ettiğini düşündüm. O kadar sevilmezdim ki tüm sulalede bununla ilgili konuşmaktan cekinmezdi. Sürekli kapanmam için baskı yaptı. Asla laftan anlamayan bir kadın. Tabi o beni kapattı, ben de içime kapandım. Depresyon gecirmisim ortaokuldayken, sonradan farkediyorum. Ellerimi kesmeye kadar gitti iş. Evde hep tarla kavgası, babamın sülalesinin lafı. Hatta ilk sinir krimizi bu yüzden geçirdim. Sonra devamı geldi. 30 li yaslara kadar bu durumun beni bu kadar etkilediğini farketmemistim. Meger ben herkese karşı mesafeli, duygularını bastırmış, agresif bir insan için olmusum. Kendimi çok çirkin hissettim hep. En güzel yillarim da öyle geldi geçti. Sonrasında eşimle tanıştım, çok sevdim evlendim. Cocuk konusunda hep sevebilir miyim diye geri durdum. Hatta hamile olduğumda ben nasıl anne olunur bilmiyorum diye çok ağladım. Kizim olacağını öğrendiğimde de hem çok sevindim hem içimi korkular sardı. Şimdi 2 aylık bebeğimle sana bu mesaji yazıyorum. Kendimi hep bağ kuramazsam üzülme dediğim halde, görür görmez çok sevdim kızımı. Ama asla ikinci çocuk düşüüyorum. Annem gibi olmaktan çok korkuyorum. Ben anksiyete ve depresyon tedavisi de gordum. belki o da iyi geldi bilmiyorum. Ama bir gün elimde param olursa iyi bir psikiyatriye gitmek istiyorum. Cunku biliyorum ki farkında olmadığım çok şey daha var içimde. Bu arada annem doğum yaptığında yanima 10 günlügune geldi ve yine sinir krizi geçirmeme sebep oldu. Ben çaresini bulamadım. Sadece cok yakin olmuyorum artık. Sana da tavsiyem bu yönde. Zamaninda öpüp sarilmadigi, hiç saçını oksamadigi kızı da büyüdüğünde bu kadar oluyor. İmkanin varsa tedavi görmekten cekinme. Keske ben daha erken gitseydim. Belki hayatım daha iyi olurdu

İlk çocuktum ne annemden ne babamdan sevgi ilgi görmedim onları suçlamıyorum çünkü onlar da aileden sevgi görmemişler çok zorluk sıkıntı çekmiş sorunlar da yaşamış belki bilemediler şu an anlıyorum psikolojik olarak yetersizdi belki o yüzden suçlamıyorum onları sevgi göstermeyi bilmiyorlardı belki de. Köy yeri bahçe işi yemek vs öyle ortada büyüyen bi çocuktum güvenli bağ derler ya sanırım o bende hiç oluşmadı. Biraz daha aklım erdiğinde hep sus git kendi kendine oyna sen karışma vs böyle söylendi hatırlıyorum orta okul zamanı da aynı hiç sarılınmadım öpülmedim hiç hatırlamıyorum adet olduğumda bile annem sadece ped verip gitti ne olduğunu anlatmadı bile erkek arkadaşım oldugunda anlat dedi anlatınca hemen babama söyledi tabi kızdılar bi daha anneme hiç bişeyimi paylaşmadım Erkek kardeşime karşı daha ilgiliydi ve bana yapılmayan herşey ona yapılınca canımı yakıyordu. Mesela sınava giderken ona kalkar bi çorba pişirirdi benim için hiç öyle şeyler yapmazdı. Hiç yalnız bırakmadı birlikte giderdik sınava vs ama erkek kardeşime daha ilgiliyli bu tür şeyler çok dikkatimi çekerdi üzülürdüm sen çocuklarını ayırıyorsun diye çok kavga ettim. Bu yüzden oldugunu düşünüyorum kimseye karşı kalben bi sevgi bağ kuramıyorum hissedemiyorum o kadar duygusuzum ki. Annem babam kardeşim eşimi de seviyorum evet ama öyle canıma sokar gibi hissetmiyorum bişey olsa onlara üzülürüm evet ama o kadar yara olmuş ki içimde kalbimde sevgi kırıntısı bile yok gibi sanki. Hala bu konu ağlatır beni. Şimdi annem çok üstüme titriyo ilgileniyo bana herseyini anlat diyo ama olmuyor alışmadım ki herkesin kızı bıcır bıcır konuşuyor sen konuşmuyorsun anlatmıyorsun annesiyle geziyo diyo ama ben bunu hiç yaşamadım ki böyle şeyler alışmadım ki yabancı biri gibi sanki özlem duymuyorum mesela. Bende anneme sarılmak öpmek herşeyimi anlatıp sohbet etmek istiyorum ama yapamıyorum çekincem oluyo insanlara temas etmem mesela. Bunu nasıl aşabilirim ve şimdi çocuğum olacak ya ona da sevgi hissedemezsem diye korkuyorum öyle bişey olur mu? ve bu sevgisizlik duygusunu nasıl atlatırım ailemle ben de can ciğer olmak istiyorum deniyorum ama içten kalpten olmuyor