Kızım 18 aylık oğlum 6 aylık bazen kafayı yiycem diye korkuyorum.. tek çocuk hiç zor değil di benim için ama iki bebekle bazen diyorum Bakırköy Ruh ve sinir hastalıkları hasanesi yatirsalar keşke beni biraz kafa dinlerim hiç olmazsa. günümüz şöyle geçiyor sabah kalk önce küçüğü emzir sonra büyüğe kahvaltı hazırla tabi ona kahvaltı hazırlarken küçük kucağımda başka türlü durmuyo neyse bi gün yumurta yapıyorum birgün menemen tarzi değişik değişik yapmaya çalışıyorum onu doyuruyorum küçük hala bana yapışık ben daha elimi yüzümü yıkamadım tuvalete gidemedim neyse kızımı doyurdum sıra geldi bez değiştirmeye önce küçüğün sonra büyüğün bezleri değişir 45 dk sürer ikisinin bez değişimi saat olur 12 sıra artık bana gelir oğlumu kucaktan indirme vakti geldi çünkü anne birazda kendiyle ilgilenmek zorunda tuvalet el yüz yıkamadan sonra karnımı doyuruyorum kızımın yemediği yumurta artıkları yanında zeytin peynir 5 dk ne yiyebilirsem kardır. sonunda saat oldu 1 beraber oyunlar oynanır tv de şarkı açarım dans ederiz kızımla oglumda gülücüklerle katılır bize günün en güzel saatleridir.. saat 4 olduğunda ikisininde uyku vakti gelir ve önce kızımı sonra oğlumu uyuttukatan sonra 3 çeşit yemek ve akşam çayın yanına kek pasta türü şeyler yapılır saat olur 6 ben hala bacaklarımı uzatıp elime kumandayı alıp uzanamadim temizlik hakgetire sadece haftasonalri yapılır eşimle beraber.. Her günüm hiç değişmeden bu şekilde biter yani oldukça zor anne olmak.. He birde gece 12 den sonra aciktan okuduğum üniversitenin sınavlarına çalışıyorum 3 e kadar G

Ben de 3 sene erteledim Çocuk fikrinden çok uzaktım Sonra olsun istedim ama öyle ölüp biterek değil ve aslında olmadığını öprebdim 2 sene uğraştıktan sonra oldu bebeğim Çok ağlak bir bebek, beni 10 yıl ileri attı görüntü olarak da psikolojik olarak da Ama onu çok seviyorum, sevgiden delireceğim İnsan kendi çocuğunu çok seviyormuş

Açıkçası bir kaç saat önce müsait olunca kadınlar kulübüne bir bakıyım da benim gibi dertli anneler varmıdır bir okuyayım, moral bulayım dedim de bu konu çıktı karşıma... 13 aylık bebeğim var. Ben de hamileyken pembe gözlüklerle bakıyormuşum... Az arkadaşım hayatın tümden değişecek demişti. Az bile demiş! Emekliyor, bugün yarın yürüyecek kızım. Yerde bulduğu herşeyi ağzına atıyor, Engel olamıyorum. Titiz olan ben, bu dönemde titizlikte zirve yaptım. Bu çok yorucu. Büyüsün diye dua ediyorum... Wc ye gitmek büyük başarı, yemek yapmak veya rahat rahat duş almak zafer. Bakması çok kolay bir bebek Hamd olsun. Bunu diğer anneleri okuyunca anlıyor ve şükrediyorum. Kimine göre ilk 2 yıl kimine göre ilk 3 yıl zor olurmuş. Sonra sonra tadını çıkarırmışım. O günleri sabırsızlıkla bekliyorum. Kardeşim benden 1 yıl önce bebek sahibi oldu. Dediğine göre kolay birşey yokmuş. Zor ve daha zor var abla dedi Akşamları eşim biraz yardımcı oluyor. Anacı kızım babada çok durmuyor. Ne yapacaksam hızlıca yapmam gerekiyor. Kendime hiççç zaman ayıramıyorum. Eğer bir yardımcınız yoksa zor hem de çok zor!

Zor bence. Anne olmayı isteyip istememe arasında gidip geliyorum hep. Çocukları seviyorum ama hiç bir çocukla kesintisiz 24 saat geçirmedim. Hep yanımda ağladığı zaman kucaklarına bıraktığım anneleri olan bebekleri sevdim. Yani bir kaç saat bile bir çocukla başbaşa kalmadım. Başıma geldiği zaman ne yaparım hiç bilmiyorum. Tırnaklarını kesmek banyosunu yaptırmak bebeğe zarar veririm diye bunlar bile ürkütüyor beni. Durum vahim yani

Zor Hem fiziksel hem duygusal olarak gercekten zorlayici bir dönem. dus alamama, tuvalete gidememe hikayeleri de gercektir. Tabi yalniz anne versiyonunu baz alarak konusuyorum. Bazi aileler kalabalik olur annenin dinlenebilmeye zamani olur. Yalniz bakan anneler icin de taranamamis saclar, uykusuzluktan, süt vermekten sürekli elinde sandvicle dolasma halleri, bel, omuz agrilari da beraberinde gelir. Ama zor olmasi kötü oldugu anlamina gelmiyor. Iki tane büyüttüm, cok zordu ama güzel olan ne kolay ki Yani meslek sahibi olmak da zor, bir iste calismak da yeri gelir zor Suraya ekleyelim kamu spotu: Cevrenizde, yakininizda anne olmus yalniz insanlar varsa gidip dus almalarina, ya da birkac saat uyumalarina yardim edelim. Bir insan evladi kolay yetismiyor.

Sırf tuvalete gidecek vakit bulamıyorum dedikleri için kendi içimde travma yaşadım. 32 yaş çocuk yok. merve consume obey

Hayatta kolay olan ne ki? Annelik kolay olacak.. Her işin zorluğu var. Çalışmak zor, insanlarla doğru iletişimi kurmak zor. Hadi hepsi için emek verir, karşılığını alırsın. Annelik çok zaman karşılıksız emektir. Beklentisizce verirsin. Evladın hayırlı olur, emeklerine değerse değme keyfine. Çektiğin tüm zorluklar geride kalır. Ama bir de hayırsız olursa vay haline, emeklerine yan. Otur ağla. Üstüne kendini paralamaya devam et. Yaşlansan bile kendinden önce onu düşün. En uslu bebekle bile annelik zordur bence. Çünkü artık kendinden önce gelen bir can var.

Amin hepimizin bebeğine

Aynen benimde bebeğim 51 günlük. Çok şükür biraz düzene girdik. Canımız sagolsun da hersey düzelir

Esas büyüdüklerinde çok daha zor. bebeklik zamanları çok güzel, o zamanlar zor da olsa çok hizlı gelip geciyor. 10 yasindan sonrası anne babalar icin daha fazla efor gerektiren zamanları.. eğer sizin yasiniz 30 üstüyse, bir an evvel bebeği duşunun derim... çünkü çocuğunuzun en zorlu donemlerinde en iyi ihtimalle 45 yaşlarinda olacaksiniz, o günler Allah enerji, güc, kuvvet versin diyeyim şimdiden samimi

Öncelikle uslubunuz çok tatlı. Bende 50 günlük bebek annesiyim. Tuvalete gidemiyorum duş a giremiyorum yemek bile yedirmiyor. Zor mu çokk zor. Ama o kadarda güzel hemde hersey den. Yeni yeni güimeye başladı bebeğim. Benim için paha biçilmez. Çok zor ama oda geçecek. Güzel günlerde gelecek inşallah

3 aylik melek annesi olarak surada yerimi alayim. annem bizimke yasiyor olmasina dagmen yaziyorum cok zor. Hormonlar var psikoloji var alistigin hayattan vazgecmek var. ben cocuk planlarken bilmiyor muydum bunlari biliyordum ama saniyordum ki bebek uykusu gelince uyuyacak, karni tok alti temiz gazi cikmis ne derdi olabilir ki? Atak haftalari var, koligi var kolik olmasa gaz sancisi donemi var. Ha sonsuza dek surmuyor ama var. Uyumuyor uyumadigi icin agliyor. Surekli kusuyor gunde 10 kez kiyafet degistigimi bilirim. Artik yeter dedigimde eksi eksi kokarak gezdigimi bilirim. eslerle araya bir mesafe giriyor mecburiyetten eger cok bagliysaniz esinize yalnizlik hissediyorsunuz. Bir de kis bebegi ise disari cikamamak durumu var ki bence her seyin sebebi biraz da bu. Evde kalmak yalnizlik cekmek ve depresyona girmek. Cok guzel bir duygu, o kadar guzel o kadar guzel ki anlatamam. Hamileyken zaten ozlem duymaya basliyorsun. Allah cocuklarimiza saglik versin, eksik etmesin annelik delilik. Cunku gamsiz bir insanken su an 1000x endise duyuyorum. Nefes aliyor mu diye 3 saat uyuyabilme sansi elde etmisken bile kalkip kontrol ediyorum. rahatina asiri duskun bir insanim bir yere ha deyince gidememek plan yapamamak eskisi kadar kitap okuyamamak zorluyor ki annem var belirttigim gibi. en sevdigim icki sarap mesela. Sevgililer gunu geliyor ve icemeyecek olmak beni icten ice uzuyor. Ama bebegim cok daha onemli. Sarabi sonra icerim. Bir de bunlarla bitmiyor. Bahsettigim endise hali var ya iste o bebek hasta oldugunda atesi coktiginda 1000 kat daha artiyor. Bazen alerjikoluyor hastaneden cikamiyorsun, hemen bronsit oluveriyorlar hastanrye yatiyorsun. Premature olabilir, hamilelik zor gecmis olabilir bunlarin hepsi etken. en guzel bebek en rahat bebek bile yoruyor cunku artik tek kisi degil 2 kisisin ve muhtac olan bir bebek var. dev bir sorumlulugun var. Bu korkutuyor insani. bir de annelerin o ulvi ve ilahi bir sevgi inanci beklentisi var dogumda. Bu her zaman boyle olmayabiliyor. Hormonlar aniden dususe geciyor cunku. Be hissedecegini ne yapacaginibilemiyorsun. Emzirme donemi var ki doguma odaklanmak yerine hamileler buna odaklanmali. Oyle cetrefilliymis ki ben ne var memeyi veriyorsun iciyor bebek diye bakiyordum o is oyle olmuyormus. Meme ucu yarasi mastit catlak derken allah dusmanima vermesin o aciyi. Cok fena. kilolarin kaliyor mesela, gobegin kaliyor napacagini bilmiyorsun, saclarin bir anda dokulmeye basliyor. Hemoroid olabiliyorsun kabizlik cekebiliyorsun gaz sikintin olabiliyor. Ama bu kadar anlattim ya Cok sacma belki ama yasamak gerekiyormus bebeginin yuzune bakip Allah a hep sukredip guzelligine aglayabiliyorsun. Her seye fazlasi ile degiyor. Bebegin gulusunu kelebek gorse omru uzar oyle soyleyeyim.

Dunyanin en guzel seyi ama zor. Taze anne olarak cevaplayayim. Destekcilerim olmasina ragmen cok zor is. Cocuk bakmak demek besle uyut yika temizle degil. Daha dogmadan o cocugun karakterini de gelistiriyoruz. Bu yuzden insanin kendinden hem bedenen hem psikolojik olarak ödün vermesi hiic kolay degil. Lohusaligin ne kadar zor oldugunu anlatmiyorum bile. Ama gunun sonunda bir gulusu dunyalara bedel. Milana22

Anne değilim. Olmak istiyorum. Bence çok çok çokkk zor.. Anneliğini hakkıyla yapan herkesten Allah razı olsun. Ve helal olsun.

5 aylik bebegim var. Ben de dusa giremiyorum diyenlere abartiyorlar canim derdim. Dusu birak tuvalete gidemiyorum. Evet bebek bakmak cok ozveri gerektiren, cok zor bir is. Aksini soyleyene inanmam. Benim bebegimin gece uykulari guzel bu arada. Ama ne kadar guzel olsa da beslenmek icin uyandiginda uyku bolunuyor en basitinden. Aylardir saglikli uykuya hasretim. Bi de gece aglayan bebegi olanlari dusunemiyorum. Bir de aylardir bel ve sirt agrisi cekiyorum. Fiziksel olarak da mental olarak da cok yoruldum. Ama dunyanin en guzel seyi ayni zamanda. Aylardir uykuya hasretim ama bunye bir sekilde alisti galiba. Eskiden olsa ayakta duramazdim ama simdi uykusuz da yasiyorum. Cunku yorucu taraflari bir yana sabaha karsi gozlerimden uyku akarken bana bakip kahkaha atiyor, agulayip bir seyler soylemeye calisiyor ya ne yorgunluk kaliyor ne bir sey. Tarifsiz bir sey gercekten. Dunyanin en buyuk deliligi annelik olsa gerek.

Ya tamam zor olabilir ama bazı anneler de anne olduktan sonra öyle zor ve korkunç bir kabusmuş gibi aktarıyolar ki Allah cezalarını vermiş gibi davranıyorlar ben de bu durumdan çok rahatsız oluyorum.

Bu olacak bebeğinizin durumu ile alakali kimi bebek gazlı olur ve gece asla uyumaz kimi bebek meme düşkünü olur meme ağzından çıkınca uyanır ağlar kimi bebek sakın olur uyur ki bu bebekler bence hiç çok nadir kimi bebek ayakta sallaninca uyumaz ve öyle bebeği uyutmak güçtür yani o uyuyunca uyuma gibi luksunuz olmuyor çamaşırları çok çıkar akşama yemek ütü gündüz uyuma ortadan kalkıyor ayaklanma dönemi olur her yer de olur kırar döker saçar bunlara sendrom da eklenir dönem dönem sebepsiz çığlıklar tuvalete gidemeyeck banyo yapmaniz en fazla 10 dk inecek yere kendini atmalar yemek yememe bide kabızlık vardı dimi bazen eşinden destek görmek istersin eğer goremeyince uyuz olursun yani buna bir sürü şey eklerdim ama sizi de soğutmak istemem ama o evlat güldüğün de yumos elleriyle size dokundugunda herşeyi o an unutuyorsunuz gibi bişey vaktin varken gez eğlen sabah a kadar mışıl mışıl uyu benim şuan tek isteğim o mesela bebeğim 11 aylık olucak neredeyse gece uykumuz yok gece en az 10 kere kalkar dogdugundan beri böyle 3 tane evladım var üzerine biri 5 diğeri 2 yaşına daha girmedi bide onlara yetiniyorum G

Cevap verdiğiniz için teşekkür ederim Allah razı olsun. İnşallah bu günler çabucak geçer 40 günlük, 3 aylık, 6 aylık olur ve ben de zaman ne çabuk geçti ya derim

Hic endise etme, cocuk besleniyor senin kaynaklarindan Öyle olsa benim kizim 4 kilo dogmazdi Serum yedim ilk üc ay hep, suyu bile cikariyordum Yarim bardak su dahi midemde durmuyordu Hareketsizlikten kaslarim erimisti, kalkip tuvalete bile gidemiyordum Bebekler birsey olmuyor ama icini farah tut G

Bence titiz ve özenli annelere zor çocuklar, rahat tiplere de uysal çocuklar denk geliyor. filmdelisi

Evet okumuştum bizim kaynaklarımızdan beslendiklerini fakat ana yüreği işte anayım ben ana herkes kendine gelsin biz çok istedik bu bebişi 2,5 yıl sonra Allah nasip etti :) o yüzden çok söylenemiyorum da :) dün heves edip 2-3 parça bir şey aldım yazık eşim oturdu ağladı Allahım bize bu günleri nasip ettin diye :)

Dunyada baska hicbir seye ve hic kimseye ona &onlara tahamul ettigin kadar etmiyorsun. Su anda oturdum daha sabahtan beri. Yotgunluktan ayaklarim ve sirtim sizliyor ama degiyor. Sevgileri herseye bedel.

Peki 3.5 yaşındaki benim danayı versem olur mu Doğduğu günden beri zor bir bebekti sürekli ağlayan hasta olan yani nefes aldırmazdı şimdi 3.5 yaşında hala farklı şekillerde canımı okuyo offf bilmiyorum içimi dökesim varmış

Linç edilecek bir durum yok Bu durum birazda çocuğa göre değişiyor kimi koy yattığı yerde büyür, kimi hep kucak ister Zor zamanları da oluyor tabi ama hepsi geçiyor dönem dönem

kolonya ile yaşıyorum sürekli burnumda kolonya dökülmüş peçete var. sabahtan beri yarım bardak suyu zor içtim zorla simit yedim ama öğlen yiyebileceğimi sanmıyorum kusmuyorum biliyorum ki kusarsam hastalanır yataklara düşerim gerçekten mide bulantısı beni çok zorluyor. bende de aynı korkular var benim yüzümden bir şey olur diye aklım çıkıyor

Merhaba 7 aylık bir oğlum var çok şükür iyiki de var evet evlat büyütmek kolay değil zor yanları yeri geliyor uykusuz da kalıyorsun aç da ama evladına karşı bi sevgi beslediğin için bunlar sana bi hiçmiş gibi geliyor mesela eskisi gibi yalnız kalamıyorsun eşinle geç saatlere kadar uyuyamıyorsun eskisi gibi olmuyor hiçbir şey ama hayat onlarla güzel her güzel şeyin bi zorluğu var mesela uyuttuktan sonra çok özlüyosun anne baba demeye çalışması sana sevgiyle bakması bazen kızsanda yorulsanda seni karşılıksız seven senin duygularını anlayabilen çok muhteşem bi varlık oğlum olmadan derdim ki aman anneme kaynama bırakır gezerim şimdi ise 5 dakika bile gözümden ayırmak istemiyorum bu duyguyu Rabbim isteyen herkese tattırsın canım bi evladın olduğun da onu kucağına alıp kokusunu içine çektiğinde tek düşüncen tek mutluluğun evladın olucak bu dünyada ki en güzel şey anne olmak Rabbimizin bizlere verdiği en güzel hediye onlar öpüyorum güzel kalbinden..

Olur herhalde. Kakanin bile nasil mutlu ettigini anlayamazsiiniizzzz

Çocuğunu tv tablet başına koyar, yediğine ictigine pek dikkat etmezsen, hastalandığında iyileşir ya deyip kendini harap etmezsen.. Oyun oynamak zaten şöyle dursun, arada bir parka çıkarıp uzaktan izlersen cokkk kolayy.. Amaaa, kahvaltısında organik yumurtasını yedireyim, avakadosunu vereyim, sonra etkinlik yapalım, öğlen uykusundan önce bir parka çıkarayım temiz hava alsın, gelince yemeğini yedirip uykuya yatırayım. Kalktıktan sonra meyvesini, tatlısını en sağlıklısından ne yapsam.. Sonra bir arkadaş görsün çocuk deyip bir oyun grubuna götürürsen, he bu arada, sağlıklı yemeklerini, çocuğun hijyenini sağlayacak kadar temizlik de yapmak lazım.. Eve gelip akşam yemeği saatinden sonra aile oyunu yaparsanız anne baba çocuk, sonrasında, banyo yapıp, kitap okuyup uyutursan... Ha bir de sen bütün bunları yaparken o yine de ekstra huysuz çıkarsa... Gece kalkması, sebepsiz bağırması, ağlaması da eklenirse... Bütün bunlara aman hasta olmasinda canı sağolsun dersin bir de. Anlattıklarım da eksik var, fazla yok. Anne olmak kolay, annelik yapmak zor.. Umarım anlatabilmisimdir

Bilmiyorum neden boyle. Benim aklıma bile gelmez öğle uykusu uyuyamamaktan yakınmak o kadar çok seyden feragat ediyorsun ki. Hala tuvaletin kapısında aglayan ya da yatan bir cocuugum var. Yapısık ikiziz. Kimi anneler abartıldıgını düşünüyor ama var yani böyle çok ilgi bekleyen bebeler.

Bu çocuktan çocuğa da değişiyor insandan insana ne kadar sabırlı olduğuna bağlı bi anın bir anını tutmuyor sabah sorsaydiniz dünyanın enn güzel şeyi derdim ama yatmadan önce beni deli ettiği için en zor şeyi diycem ama güzeliği zorluğunu geçiyor yada ben çok arsizim ikinciyi çok istiyoruz tabi hayırlısı nepertes

Oğlum 13 aylık. Ilk bebeğimi kaybettiğim icin onu cok istemiştim kucağıma alınca tum acılarım dinecek kesintisiz mutluluk beno bulacak diye de dusunuyordum. Oyle de oldu. Çok güzel bir duyguydu ona kavuşmak. Ama oğlum zor bir bebekti. Ilk aylar surekli ağlardı. Günde 20 saat memede geçirdiğini hatırlıyorum. Sadece emerken susardı. Meğer yavruma muhtemelen doğumda bulasan bir virüs varmis. Idrar yollarını yakıyormuş. Ayrıca inek sutu ürünlerine alerjisi olduğunu da fark ettik. Daha 2 aylıkken 10 gün hastanede yattık. Yenidoğan hemşireleri damar yolu açacak yer bulamazlardi artik... hic hayalimde olmayan seyler yaşadım. Onun sağlığıyla ilgili cok sinandim. O 24 saat ağlarken de evdeydim çalışmıyordum. Sonraki aylarda da ücretsiz izne ciktim ama evdeki mesai cok daha ağırdı benim icin. Eğer annemin ve kvalidemin desteği olmasaydı ne yapardım bilmiyorum. Tabii benim yaşadıklarım, ozellikle oğlumun hastalığı biraz ekstrem bir durum. Çok sukur büyüdükçe uykuları düzene girdi. Alerjik beslenme uyguladık rahatladi. Şu anda gayet keyifli bir cocuk. O büyüdükçe anne olmanın keyfini daha iyi yasamaya basladim. Artık paylaşımlarımız oluyor. Bana bağlandı, diğer aile bireylerini tanidi. Her gun baska bir gelişim gösteriyor ve ona emek verem biri olarak bu inanılmaz heyecan verici bir sey Benim icin. Yani anne oldum Her sey aniden tozpembe ful sevgi yüklendim diye bsy yok bana gore. Aklının ucundan bile geçmeyecek durumlar oluşabilir o durumlarda sana destek olacak kimler var, maddi gücün nasil. Bunlar önemli seylee. Bebeğini ozellikle ilk yılında eşinin disinda sana destek olacak bir büyük varsa Her sey daha kolay olur. . push ;

Coook zor.

47günlük anneyim gerçekten zor bende tahmin edemezdim bu denli zor olduğunu ama alışıyorsun va bu uzun bir süreç 3 4 yaşına geldiğinde tadından yenmeyecektir fakat em önemli şey eş ve aile desteği bilginiz olsun

bence çok zor.. büyük sorumluluk.. büyük emek.. artık 2. planda attığın Bi kendin var.. yani büyük emek olduğu için büyük bir sevgi var.. o yüzden kardeşinin grip olması çok yıpratmaz seni ama evladının olması çok yıpratır.. ruhen ve bedenen yorucu ama ruhu ve bedeni besleyen çok güzel Bi duygu.. dileyen herkese rabbim nasip etsin..

Bebeğine göre değişmiyor olay. Zor ve daha zor olabiliyor büyüdkçe fiziken rahatlama gelse de zihin yorgunluğu baki... Maddiyat iyiyse bir nebze daha rahat olur her şey.

Arkadaslar, bu hanimefendiye gazli bir bebek lütfen, acil

altdaaannn uste asagıdaaaan yukarı stadyum dolusu kalabalık coskusuyla helal olsun sana helal olsun bana da hep cocuk uyuyorken yat uyu derlerdı de cocuk zaten 1 saate kalmayacak uyanacak o bır saat ıcınde nasıl uyuyup uyanayım barı uyanana kadar su ıslerı yapayım dıye evde tavaf edıyordum heryerı

İncinecek bisey yok canısı Bebekten bebege değisiyor Benimki 5.5 aylık Bende 3.5 senede anne oldum Emmemesi dısında masallah cok uysal bi bebek. Bi tek emmedi ne yapsam. Yni böyle olcagını bilsem 9 cocuk dogururum diyorum Sabah 10 da kalkan bi bebek İlaki zorlukları var, ben hep en kötüsünü düsündüm nedense. Uyuyamıcam, hic bisey yapamıcam ama kabulum dedim. Takıyorm kanguruya heryere gidiyoruz. Yavrum gık demiyor Yani hercocuk bir değil, korkatanlara inanma. Allah tez zamanda gönlündekini versin insallah

Kişiye göre değişir Yakın arkadaşımın iki yaramaz çocuğu var ve eşinden ayrıldı. daha bir defa bile çocukları hakkında söylendiğini duymadım. Yaptıkları her yaramazlığı gayet sevimli buluyor. kızın genel olarak karakteri böyle, kafaya bir şey takmaz Şimdi sırada ben varım Tek çocuğum var. bana inanılmaz zor geldi, çocuk büyütmek için resmen çöktüm. Ayrıca tahammülsüz biriyim Yani velhasıl kelam sabırlı, hoşgörülü, large biriyseniz sizin için keyifli olabilir.

Bakin şimdi taze taze geliyor. Yarim saat once; +anneeeeeaaaahhh telefon. - Hadi gel puzzle yapalım, boşver telefonu +hayırrrrr telefooonnnnnn - aaaa acaba trenlerle mi oynasak? +hayirrrrrrrr telefon - mesela ben bir penguen annesi olsam, logolardan kocaman bir hayvanat bahçesi yapsak? - hayirrrrrrrrrr + Peki al telefonu Ben kendim oynarım, sen de telefonla oyna. -haaayirr sen oynama. +peki ben ne yapayım? - hayır yapmaaaaeeeee +ama bir şey yapmak istiyorum. ... ... . Yarim saat hayır diyaloğundan sonra, Sonuç, telefonu bana verdi, beni yanindan kovdu, legolardan hayvanat bahcesi yapiyor. Bastan yap işte, ne var kendini paralayacak? Yok.. önce bir annemin canına okuyayım

Şuan lohusa depresyonu geçirmekte olan 10 günlük ilk bebeğini dünyaya getirmiş bir anne olarak yazıyorum. Çok zor... Sinir sistemini tahrip ediyor. Sürekli ağlıyor ve sen nedenini anlamıyorsun. Besliyorsun ama doymuyor. Gazını çıkarmak için 1 saat uğraşıyorsun. Altını değiştiriyorsun ama o yine ağlıyor. Kucağa alıştırma diyorlar ama kucağa almazsan durmuyor. Tuvalete gitmek için bile dua ediyorsun. Gece sürekli uyanıyor ve uykusuzluktan başına ağrılar giriyor. Ben neden böyleyim niye hayatım değişti deyip saatlerce ağlıyorsun. Etrafında sana öğüt veren insanlara inanmıyor hatta onlardan nefret ediyorsun. Bu annen baban eşin olsa bile... Bu günler geçecek diyorlar ama sana geçmiyor... Ya bu çocuk niye büyümüyor bu hep böyle mi kalacak deyip ağlıyorsun. Ama tüm bunlara rağmen onun bir gülüşü canıma can katıyor. Yine de iyi ki doğurmuşum. İnşallah bu zor günler birkaç ay sonra bitecek. Tek tesellim bu. İnşallah bebekli hayatın zevkini de çıkaracağım. Şuan bana o günler asla gelmeyecek gibi olsa da inşallah gelecek. T turkkadini

2 cocugum var aralari cok az. Zor gercekten zor ama cok guzel. Bir de calisana daha zor sosyallesmeye alismis bir insan oendini eve kapatiyor

Benim bebegim de izin verirse ben de birkaç kelam etmeye calisicam... Yokuspokus

Zor ama dünyanın en güzel şwyi diyebılırım (2) yas annesı

17 yaşında ilk kızımı doğurdum ben yaptıysam sende yaparsın 1,2,3, derken gerçekten çok yoruldum ararlari 5er yaş bide gurbette tek başımayım sadece eşim ama bi gülüşleri dünyaya bedel haritacikiz 💜 KIZIM 💙 OĞLUM Anneler

ben şurada anneleri bekleyeyim çünkü bana da basit gibi geliyor

Ben okul önlerinden geçerken çocuk sesinden bunalırdım Eşimle evimiz hep sessizdi, 5 sene mutlu Mesut yaşadık Çocuklu arkadaşlarımla ailelerle görüşmekten sıkılırdım çünkü ya çocuk konuşulurdu ya da çocuğa yapma etme demekten dolayı hiçbirsey konuşulmadı. Bebeğim 8 aylık ve kendime 8 ayda ayırdığım bir saatim bile olamadı. Tim gün onunla ilgileniyorum ama sevgisi hiçbşrseye değişmez

Bebekten bebeğe göre zorluk derecesi değişiyor. Mesela bir tanıdığın bebeği maşallah akşam 8 de yatar gecede 2 kere kalkıp emip uyur. Ama benim bebeğim sağol sun gece 4 veya 5 de ağlayarak uyanır mamasını yer gazını çıkarır ama sonra kucakta evi gezmek ister. Hele bir kalkma ambulans sireni gibi bağırıp apartmanı ayağa kaldırır 8 gibi zorla uyur bende garibim uyudu diye sevinirim. Tam dalarım ki bizim ki yine uyanır. Yarım saat uyumustur sadece. Sonra yine kucak faslı. Öğlen iyice sızar bir kaç saat uyur sonra yine kucak. Nolur dua edin düzene girsin hiç halim kalmadı. 8.5 aylık oldu hala böyle. Çok dra gittik sağlık sorunu yok çok şükür. Bu arada bebek isteyen ve hamilelere duam Allah önce sağlıklı sonra uykuyu seven bir bebek versin.

Benim yaşım 39 Bizimki de tüp bebek Ben de bebeğim olduğunun hiç tadını cıkartamadım Günler geçiyor Bazı kişiler diyor ya uyku öncesi banyo, masaj, kitap okuma Faslı falan çok özeniyorum ama biz alt açarken bile kıyamet kopuyor ne masajı

Çok çok özür dileyerek bir şey sormak istiyorum, ama lütfen linç etmeyin beni Gerçekten çok masumca anlamaya calısıyorum Ben de bebek için uğraşıyorum 8-9 aydır. Etrafımda hiç küçük bebek nasıl büyür yakından sahit olmadım görmedim yani sevdim en fazla bir kaç saat o kadar. Bebeğim oldugunu hayal ettiğimde ise her şey bana güllük gülistanlık geliyor. Bir tek uykusuzluk zor olacaktır diye düşünüyorum, o da ilk aylar ve bebiş uyudukça ben de uyurum diye düşünüyorum. Çalışan bir insanım, yıllardır en uzun tatilim balayındaydı, 10 senedir aralıksız çalışıyorum ve şunu düşünüyorum, evde bebekle olmak ne kadar zor olabilir? Yani günün sonunda evdesin işte, bebişle beraber günler mis gibi geçer gibi geliyor. Sonra burada banyo bile yapamayan tuvalete zor giden yeni anneleri okuyorum ben mi bihaberim olaydan diyorum. Bütün arkadaş çevrem çocuklu ve herkes bana bugünlerini cok arıcaksın, derdin mi yok çocuk istiyorsun olabildiğince geciktir tarzı konuşuyorlar ve bunu da anlayamıyorum. Tabiri cok yerinde olmayacak ama bekara boşanmak gibi kolay mı geliyor uzaktan? Bunu gerçekten tüm iyi niyetimle soruyorum, gerçekten bu kadar zor mu, ben mi cok polyannacı yaklaşıyorum olaylara yoksa hormonel olarak mı daha tahammülsüz ve hassas oluyor kadınlar. Önemli not: Yeni anneler, bebiş büyütmüşler, tüm anneler hatta, hepinizi öperim. Yaşayan bilir yaşadığını, ben tüm iyi niyetimle bunu yaşamadığım için anlamaya çalışıyorum. Niyetim kimseyi incitmek değil. Ve dilerim buraya, başına gelince görürsüncü bir tayfa gelmez.. olabildidğince hassas yazmaya çalıştım. Siz de hassas bir şekilde anlamaya calısırsanız sevinirim

İlk haftadan itibaren yalnızdım ben. Gerçekten zor günlerdi. Sevgisi olmasa katlanılmaz. Kolik bebek, kanayan göğüsler, enfeksiyon kapan dikişler ve acemilik... Patidostu Çok pati az insan çok

Hamilelik döneminde ben de cok cektim Hastanede yatip serum yerdim hep Ilk uc ay su bile icemedim, yedi ay kustum Annelik kimileri icin hamilelik sürecinde baya bir ter dökmek oluyor

Yani şöyle düşünün bunu bi meslek olarak düşünürseniz mesainiz hiç bitmiyor, hafta sonu yok, izin yok, maaş yok. Tek motivasyon sevginiz. Ayrıca diğer mesleklerden daha zor çünkü insan yetiştiriyosunuz. Psikolojisi karakteri geşeleceği her şey sizin elinizde. İlk aylar ilk yıllar daha zor. Gittikçe kolaylaşan ama hiç bitmeyen bi sorumluluk. Zira 30 yaşına da gelsek annelerimiz bizim sorunlarımızı bizden daha çok dert ediyor. Ama duyduğunuz sevgi bu işi kolaylaştırıyor. Başka bi iş olsa katlanamayacağınız şeylere katlanıyorsunuz.

Eminim ki herkesin annelik tecrubesi kendine ozeldir, genellestiremez ama basligi gorur gormez cevabim benim icin evet oldu cunku annelik geri donusu olmayan ve omur boyu surecek bir baglilik sozlesmesi. Ve bir demosu da yok yani deneyip diyemiyorsunuz ben bir deneyim bakalim yapabilecek miyim? O yuzden benim alacagim bir sorumluluk degil bu. Önceki

Kızım 2.5 yaşında. İlk zamanlar çok uykusuz kaldım reflü oldu çok kustu vs. Ben çok mutluydum gözlerimin içinde kalpler vardı 4-5 ay civarı gece uykuları teröre dönüştü, gündüz uykuları hak getire duruma geldi. Çocuğun fıtratı oluyormuş gerçekten. Öyle inat ki herşeye uzun süre ağlayabiliyor vs. Bence annelik aşırı zormuş. Anne olmak dünyanın en değişik, en güzel duygusu. Bir canı baştan yetiştirmek çok çok zor

çok kötü durumdayım inanır mısın dünya kokuyor dedikleri buymuş. buzdolabını temizlememe rağmen kokuyor asla kapak açamıyorum. bir eve misafirliğe gideceksem arayıp evi havalandırın diyorum mesela dün yarım poğaça 2 kase yoğurt ve akşam yarım kase çorba içebildim ki ben ayıp olacak ama hayvan gibi yemek yer kilo alamazdım şuan dediğiniz gibi su bile ağzımda büyüyor. korkuyorum da çocuk beslenemiyor ya bir şey olursa diye ceviz yemem gerekiyor ama neredeeee

Evet zor. Aslında fiziksel yorgunluktan ziyade insanın içini kemiren bir annelik vicdanı var ki en zoru o. Aman bunu yedi beslendi mi, soğuk mu esti, az daha mı oynasaydımla insan yorgunluktan bitap düşüyor.

Annelik dünyanın en güzel ve bi okadarda zor şeyi bence. Bebek eğer gazlı filan olursa imanın gevriyir valla sonrada kucağa alişan ve diş telaşı başlayan miz miz çocuk devam ederken bi bakmışın 8 9 aylık olmuş iki altta iki uste fare dişli bi bebek. Hadi düzen girdik derken tosulama dikilme isleri ha düştü düşecek peşinde koştur. Sonrası yaşını doldurdu yürümeye başlayacak aman az kaldı kurtulursun derken oda oalcak eri geci Sonra evin içinde ayaklı bir dağıtma makinası düzen yok Evde sen topla doker hadi buda geçer diyelim anaokulu alıştı alışmadı oda bi şekilde olacak sonrası okul aman kendini kurtarsın çabası iyi bi meslek iyi bir iş sonrası bide yuva kursun hayırlısı ile vakti gelince tam oh bitti evlendi rahata kavuştum dersin hayda al sana bide torun çıkar.. Bitmeyen bi meslek annelik ne emeklilik var ne tatil yok yani yok. Ama iyiki olmuşum anne darısı başına olsun inşallah N nscckts Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik İptali tek ayak

cok zor coooooooooook ama deger

Anne olmak.. Bir kac yıl once ben de tam senin su an dusundugun durumdaydim. Anne olmak istiyordum ama bir yandan da asiri korkuyordum. Sonucta bu dogduktan sonra pisman olursan geri verilebilecek bir canlı degil. Ustelik cevredeki anne olan kadınlar da malum. Insanin gozunu nasil da korkutuyorlar. Simdi anneyim ve bir an bile pismanlik duydugumu hatirlamiyorum cok sukur. Tabiki zor taraflari cok ama zaten bunlarla basa cikabildigimiz için "anne"yiz. Evet, ozellikle bebegin ilk aylarinda, annelige iyice alısana kadar sıkıntılar olabiliyor. Ama sonucta bunu hepimiz az cok yasayip atlatiyoruz. Size anneligi o kadar zor gosteren cevrenizdeki kadinlara bir sorun, evlatlarindan bir dakika bile olsa vazgecebilirler mi? Nedense kadinlar birbirinin gozunu korkutmaya bayiliyor. Bu arada eger anlayisli iyi bir ese sahipseniz butun zorluklar yari yariya azalir. Bu arada sizin araciliginizla yeni anne olacaklara da tavsiyem olsun. Imkaniniz varsa mutlaka bir sling, kanguru edinin. Bebek dogduktan sonra asla kendinizi eve hapsetmeyin. Atın bebeyi kanguruya, dogru disari.. Bebek usur, hasta olur falan filan hepsi hikaye. Evet dus almak zor, o yuzden dusa bebeyle birlikte girin. Alin kucaginiza, girin mis gibi suyun altina. Bebek kolik mi oldu? Bilin ki bu sonsuza kadar suren bir sey degil, bir kac aya gececek. Cok mu gaz sancısı oluyor, biraz arastirirsaniz bir suru rahatlatici masaja ulasirsiniz. Emmiyor mu, birakin emmesin, dunyanin sonu degil. Bir de esiniz disindaki kisileri olabildigince etrafinizdan uzak tutarsaniz, inanin her sey oldukca kolaylasir. Zaten bebekle anne birbirine alıstıktan sonra diger butun zorluklar onemini kaybediyor. Bebek buyudukce isin zorlasir, bunlar iyi gunlerin diyenler de cok. Hic de oyle degil. Aksine buyudukce her sey daha da kolaylasiyor, guzellesiyor. Bir kere anne dedi mi dunyadaki butun cicekler sizin için açıyor. Anne olmak için illa dogurmaya da gerek yok. Sizin buyuttugunuz, emek verdiginiz bir bebegin zaten annesisiniz.❤❤

Bebeğe bağlı... Benim oğlum çok gazlı. İlk ay zaten fosur fosur uyuyorlar gözünü 5 dk açık tutamıyor daha emerken dalıyor. Gazdan uyanmadigi sürece bişeyler yapabiliyordum. Zamanla günlük uyku miktarı azalıyor, hele bir de tek bakıyorsan sana bağımlı oluyor küçük bir koala. O zaman da nasıl oyalayacagim derdi başlıyor. Benimkini oyun halısına koyuyorum 20 dk sonra miziklaniyor sıkılıyor. Kanguruya takip yarım saat 1 saat ev işi yapıyorum her gün 1 oda sil süpür sadece şu an yaptığım ona da yeni başladım önceleri esimdeydi. Sabahları kanguruya takip bulaşık makinesi boşalt yerleştir derken baya oyalaniyor. Öğlenleri sarıp sarmalayip 1 saat kanguruda dışarıda duruyoruz hem hava alıyor hem de biraz kestiriyor. Kendinize bir düzen kurabilirseniz zor değil. O uyuyunca ben de uzanıyorum. Ama geceleri saat başı uyanıyor. Gündüz gören ay ne şanslısın diyor bir de geceleri kalsalar yanında. Zor olan kısım bence her gün nasıl oyalayacagini şaşırmak. Önceden babasında da duruyordu dinleniyordum şimdi 5 aylık iyice bana düştü. Okuduğum bir yerde bebeklerin monoton hayatı çok sevdikleri yazılıydı ben de ona göre bir sistem kurdum mesela 8de uyanıyor 9da mutfak işi gibi Herseyi saatli yapıyorum neredeyse. Zor olan bebek değil, bebek doğunca çevredeki Herseyi ben bilirim modda takılıp fikir verenler. Yok ben 5 çocuk büyüttüm yok benimki bebekken böyle değildi... Her bebek farklıdır her anne farklıdır her anne bebek ilişkisi de kendisine özgüdür. Siz zaten zamanla bebeğin neye ihtiyacı var yavaşça anlayacaksınız. O zaman kulaklarınızı tıkayıp kendi bildiğinizi yaparsanız çok mutlu ve huzurlu olabilirsiniz. Dilerim yakında mutlu haberlerinizi alırız

Bir de durduk yere bebegin biberona alismasi var. Gunduz evde birakip cikmak zorunda kaldigimda biberonla besleniyor ama evdeysem hem sutumun azalmasini istemedigim hem de biberona fazla alismamasi icin ben de emziriyorum. Bebis de memede olmayi seviyor ve meme istiyor zaten. Uykum bolunmesin diye niye mahrum edeyim onu da.

Amin, hepimizin evladina. Tesekkur ederim.

Bence bebekten bebeğe değişir. Benim bebegim aşırı denebilcek kadar huysuz mesela. Hatta goturdugum doktorlar bile çok zor bi bebek diyor. Bebegim 13 aylik ve ben 13 ay boyunca ne yedigimden bi şey anlıyorum ne uyuduğumdan. Tuvalete bile gitmek olay. Ama bazı arkadaşlarımın bebekleri çok sakin. Onlar o kadar zorlanmiyolar. Ama cocuk büyütmek her halükarda zor hastalığı huysuzluğu her şeyden önce büyük sorumluluk Devrim

Ah ah yukarıda da yazdım bizde aynı durumdayız. 8.5 aylık oldu benim de oğlum. Sabahtan akşama kucakta. Aynı şekilde bende kendimi yaşlanmış hissediyorum. Ama sağlık olsun. Umarım düzelir işe daha rahat gidersiniz:)

Evet tum hayatin degisiyor. Yeri geliyor onun okulu icin evini degistiriyorsun. Tum duzenin ona gore oluyor. Tatile gidiyorsun cantasi, mamasi, bebek arabasi, iviri ziviri... koca bir araba yuk tasiyorsun. Tattil mi yapiyorsun yorgunluk mu belli degil. Bir yere gidiyorsun mesela tutturuyor kucagina al diye. Kucakta cocuk, elinde bebek arabasi, sirtinda canta, arabada onun esyalari, mamasi, meyvesi... omur boyu yuk tasiyorsun. Ilkokula basliyor onunla ilkokulu yeniden okuyorsun. Orta okula basliyor onunla ön ergenlik yasiyorsun. Lisede ayri bir dert. Herseye hayir demeye basliyor, ergenlik apayri bir dert. Derlerdi inanmazdim ama gercekten ergenlik en zor donem. Belki en rahat donemim oglumun 2-5 yas arasi donemdi. Yine de onun da kendine gore zorluklari vardi. Her asamasi zor ya.

Doğum, hamilelik çok kolay bana göre de. Ama cocuklarim çok zordu, kolik alerjik huysuz uykusuz bebeklerdi. Hala da öyleler, büyüdükçe de sıkıntılar farklılaşıyor. Şöyle söylim ilk çocuktan sonra tövbe etmiştim çocuğa ki eşim annem hep destekti. Sonra bile isteye 2. yi yaptım 7 yaş var aralarında bi doğdu ki bu da aynı abi 2 yaşına girdi bi tık rahatladım yeni yeni uyumaya başladım. Bence çok zor ama ben biraz pimpirikli mukemmeliyetciyim, bebeklerin de zor bebekti. kolay büyüktenler de var tabi. Isın özü eğer insanlar bile isteye 2. yi hatta 3. yu yapıyosa zordan daha çok güzeldir Allah isteyen herkese nasip etsin, çok yıprandım yaşlandım ama iyi ki varlar. Öyle bi an geliyo ki tüm zorluklar sıfırlanıyor.

Bence de sizin anlattıgınız gibi. Kimisinin bebekliği zor kimisinin çocukluğu kimisinin ergenliği. Kimi şanssız annelere hepsi zor olabilir kimi ballı annelere de hepsi kolay olabilir. Kader kısmet

Annelik bana göre fiziksel olarak zor değil ama ruhen gerçekten zor. Sağlam psikoloji lazım, nasıl bir çocuk olacak tamamen süpriz, genetik faktörler vs. Onu güzel eğitmek, hayatı öğretmek, topluma faydalı bir birey olarak yetiştirmek, bunlar ve çok daha fazlası sizin ve eşinizin omuzunda olacak. Fiziksel yorgunluk dinlenirsin geçer ama ruhsal yorgunluk için ilk baş da yazdığım gibi sağlam psikoloji lazım. Tabi her anneye göre çocuk yetiştirmenin zorluğu farklıdır, kimi fiziksel olarak zor der kimi ruhsal. Kimi ne var ya annelik de der kimi ah ah çok zormuş der. Dünyaya yön verecek çocukları yetiştiriyoruz. Bunun ağırlığı altın da eziliyorum ben.

benımde ılk sıralar hayalım avuc ıcını kokladıgım uyurken yanına sokuldugum uykulu uslu tatlı mıs kokulu bebektı bır dogum yaptım dogumum zaten olaylı sag yumurtalıgım komple alındı nadır gorulen yumurtalık kıstı tam 38 cm dogum yaptım cocuk dogdu kolık okadar cok aglıyor kı gobek fıtıgı oldu 25 gun gobegınden kan geldı ustune bebek reflusu oldu tum bunları yasarken bırde amipli dızanterı oldu ılk 4 ay aynı anda bunları yasarken ben mastit oldum ve o sekılde tek basıma ev tasıdım sonra ek gıda sonra diş sonra yurume derken bırde bunca yorgunlugumun ustune acelemız varmıs gıbı benım kız 10 aylıktı yurumeye basladı 1 yasında hem kosuyor hem bıdı bıdı konusuyordu suan 4 yasında ama ne sen sooorrr ne ben soyleyeyım 40 yıl yaslandım sanırım tek esım yardımcı kımseden yardımda beklemedım ıstemedım aslında bunlar sorun degıl sonucta buyuyor o gaz bıtıyor o diş cıkıyor kendı kendıne tuvalete gıdıyor suan kendı basına yıkanıyor ama bunla bıtmıyor kı annelık aman baskasına zarar verır mı aman yan gozle bakar mı aman ahlak yoksunu olur mu aman kotu arkadası olur mu ınsallah ıyı doktora ıyı ogretmene denk gelır ya kötu esı olursa oyle cok buhranları var kı cocugunu buyutuyorsun bu endıselerle gul gıbı kız dıpcık gıbı delıkanlı oluyor bır allahın belası kızın hayır dedı dıye yuzune kezzap atıyor kacırıyor ölduruyor sarhos surucu gelıp carpıyor falan tum bu endıselerle korkularla cocugunu en ıyı sekılde buyutmeye en saglıklı oyuncaga en saglıklı gıdaya en dogal kıyafetlere basvurmaya kafam kadar kalın cocuk gelısımı kıtapları okumaya devam edıyorsun... 60 yasına gelıyorsun bıtmıyor bu sefer torunlar baslıyor coook zor cok en kolayı bebeklıgıymıs hatta en kolayı anne karnındayken

Zor canim yaa. Ben gunlerdir cok az uykuylayim. Oglum azi dislerini cikariyor, sanirsin ki dogum yapiyor. Geceleri boyle bir aglama, bagirma yok. Her donem boyle degil tabi ama hastalandiklatonda cok yipraniyorsun. Kendine az zamanin oluyor. Dunya tatlilari ama o ayri. Hem zorlar hem eksin olmasinlar. Eve kosarak geliyorum, onlari opmek icin sabirsizlaniyorum. Y Yengec

Ne koltuk, ne bebek arabası hiç biyerde durmuyor. Azcık kalabalık olsun kıyamet kopuyor. Örümceği var azcık onu sevdi ama çok durmuyor. Bende yürüse diyorum ama bana da yürüyünce daha zor diyorlar. Ama böyle hem taşımaktan kolum hem bacağım ağrıyor. Boyun fıtığı oldum. Yürüyünce de belki zordur ama hiç olmazsa peşinde koşmaktan tek bacağım ağrır, kollarım rahat eder

Bebeğimde gaz sorunu hiç olmadı ama tuvalet sorunu vardı. Onu versek...

Zor. Yani eğer hakkıyla yapacaksan zor. Aklın sürekli onda oluyor. Kızım ufakken banyoya wc ye bile zor giriyordum abartı değil yani. Dışarı yemek için çıkmak istemiyordum çünkü kesinlikle durmuyordu yediğimden de bir şey anlamıyordum. Uykusuzluk zaten oluyor söylemeye bile gerek yok. Ama onunla geçirdiğin güzel zamanları baksa hiç kimseyle de geçirmiyorsun o da var. Buyudukce sirinlikleri artıyor aklınız kaybediyorsun maydanozsuyu My little sunshine🌞 Anneler

amin, kediyle köpekle karsilastirma ama asla, yani sonradan sasirma diye diyorum Baya bir fark var Tabi bebekten bebege degisen seyler bunlar Sansima böyle bir dönemden gectim Benim avmlerde ya da herhangi bir yerde cektigim zorluklari anlatmam destan olurdu Yani sadece bu yüzden disari cikmaktan vazgecerdim bagir cagir yaka paca ciktigimi bilirim Saclarima kadar yoldu oglusum Büyüme ataklari falan kiminde cok daha agir olabiliyor, karakter farki da var Benim oglan dünyaya hükmedecek gücte bir cocuk Bu yaz köye götürdüm istisnasiz herkes sasiriyor, böyle birsey görmedik diyorlar bagirirken damarlari cikiyor, asla tutulmuyor Kendine güveni tam Ama artik bu dönemleri atlattim dünyanin en tatli beybisi oldu, unuttum gitti bak Üc yas miladimiz bizim Esimden dayak yedigimi düsündürecek morluklarim oluyordu yüzümde Ya dudagim patliyordu ya da bir yerim morariyordu Uykuda bile kafa atiyor, yanlislikla acitacagini düsünmeden firlattigi oyuncaklar yüzüme isabet ediyor ama cok tatli bir görse asiiigm asik . push ; miyaww 🇹🇷 Üyelik

Benim bebeğim 2 aylık ve her dakika bakmak yoruyor baya. Diyolar ya wc ye gidemiyorum ben onlardanım ama size inşallah kolaylıklar olur Etrafa kulak asmayın Bakması kolay ya da zor siz evlat şsteğinizden vazgeçmeyin Hayırlısıyla

banada o kadar angarya bir is geliyorki 2. cocugu dusunemiyorum bile

En zor meslek, annelik bence. Çocuk büyütmek ve yetiştirmek çok farklı. Ama, birbiriyle bağlantılı. Çocuğun ilk öğretmeni annesi olmakla birlikte, bizlerde, çocuklarımızla beraber büyüyor ve öğreniyoruz bir çok şeyi. Sevgi dediğimiz şey, yüreğimizde olmasaydı. O zorluklara, sabır gösterilmesi gereken zamanlara hiçbirimiz tahammül edemezdik. Annelik çok güzel ve yaşanılası bir şey bana göre. Allah isteyen herkese nasip etsin. Şunu eklemeden geçemeyeceğim. Hani hep deriz ya. Allah hayırlı evlat versin diye. Bu elbette önemli. Ama, ben şu yaşım ve gördüklerimden sonra, doğacak olan her bebeğe, Allah hayırlı anne, baba versin onlara diye dua ediyorum artık.

Çok zor ama güzel. Hepsi geçici zorlukların ama ilk zamanlar gerçekten çok zor oluyor. Tabi sevgi herşeyin önüne geçiyor. Sadece kendime çok fazla zaman ayıramıyorum zaten haftaiçi çalışıyorum çok göremiyorum diye vicdan yapıyorum Milana22

Sizin bebeğiniz de hala aynı mı? Benim ki aynı. Evet delice bir aşkla seviyorum sevgisi olmasa zaten çekilmez. Ama inş biran önce düzene gireriz. İşe başlıcaktınız başladınız mı? ilkbahar_15 Takvimlerden haberin var mı?Geçiyor

Ben yaptim. 2 kere filan.

Tabii ki cok zordur ben sadece etrafımı baza alarak konuştum. Yoksa ben nereden bileyim :) Tanıdığım işe gitmeden sağardı mesela bakıcı verirdi. K

Nasil yani, bebegi mi dovuyormus? inanamiyorum, boyle insanlar anne olamasa keske. Yazik yavrum, 3 aylik bebek nasil beslenmez, acliktan aglamaktan helak olur. Chelzy İkiz oğlan

16 yaşımdan bu yana hep çalıştım. Annelik şimdiye kadar üstlendiğim en zor "görev" diyebilirim. Çalışmakla veya hayatda herhangi başka birsey ile karşılamak yalnis olur. Mesele de ilk sene uykusuz kalmak veya ortalığın dağılması da değil. Iki tane insanın bütün sorumluluğu sizde. Küçük kalpleri, hayata bakışları, ruhlarının temizliği hepsi ilk size emanet. Düşünün o çocukların gözü parlıyor dünyaya gelince. Ve o ışığı tutabilmeye gayret ediyorum. Annelik sırf yemek yapmak altını almak olarak görsek basit olur. Ama öyle değil. Kocaman dünyada yeni küçük dünyalar yaratıyorsunuz. Allah hepimize kolaylıklar versin. Birde eklemek isterim: Ben çocukken kendimi çok yalnız hissettim ve dayak da yedim. Çocuklarım doğunca önce nasıl güzel bir anne çocuk ilişki kurulur diye çok düşündüm. Bir taraftan aldığım yaralari da sarmaya uğraşıyorum, çünkü korkularım çok. Annelik zor sanat. Bende daha öğrencisiyim

Bebegim 1 aylik o uyudukça bende uyuyorum evin butun isi kaliyor. Esim gelince cocugu aliyor ilgileniyor ama biryere kadar emziriyorum sonucta hep babasi bakamaz. Eger cevrenizde destek olacak insanlar varsa ne guzel ama kimseniz yoksa cok zor cunku insan bazen dediginiz gibi tuvalete gidemiyor...

Çok geçmiş olsun. Allah evladınızla sağlık, size kolaylık versin.

Saldim çayıra mevlam kayira diyene zor gelmeyebilir. U

anneden anneye değişiyor.. kimi anneleri görüyorum saldım çayıra mevlam kayıra hesabı öyle olunca da strese girecekleri yipranacaklari birşey olmuyor çünkü çocuklar kendi kendilerine büyüyorlar.. bazı anneler ise her anını dk hesaplayarak büyütür. sevgisini ilgisini eğitimini sosyal psikolojik duygusal her duygusunu hislerini düşünerek.. anne olmak kendi adıma konuşursam zor hemde "ne var yahu minicik bebek hep sevicem biraz uykusuz kalıcam ve büyüyecek" dememe rağmen hiçte öyle olmadı.. mesela hep uykusuz kaldım ama o tatlı uykusuzluklardan değil hastaneler hastalıklar kuvozler gazlar :) simdi 2 buçuk yaşında ve herşeyini düşünmek zorundayım okulu eğitimi saygısı, sevgisi oyunu hayata bakışı her anını. insan yetiştirmek zor.. bu hafta tatil yapayım annelikten diyemezsiniz mesela ömür boyu sorumluluğunuz var.. güzel yönleri yok mu? tabiki var iyi ki derim hep iyi ki evladım benimle.. özetlersem anne olmak merhamet, üzüntü sevinç endişe korku herşey demek.. evlat demekse ömür boyu şükür...

Rabbim dileyen herkese nasip etsin hiç bir şey kolay değilki bu hayatta heleki günümüzde her nimetin bir külfeti oluyor elbette evlat bir sorumluluk elbette ama anne olunca o dugu size ilahi bir güçle geliyor zaten her bebek çoçuk ayrıdır farklıdır belki evladınız uykuyu sever kolay bebekliği olur zorlqnmıycaksınız diyemem dersem yalan olur qma emin olun çok güzel bir duygu bir bebeği büyüşünü izlemek şahitlik etmek doğur yada doğrma yani buna değer kesinlikle U

Ya siz çevrenizdekilere ne bakıyorsunuz? Çocuklarını öyle bir anlatıyorlar ki sanki keşke doğurmasaydım der gibi. Boşverin onları. Zor elbette zor olmaz mı bin insan yetiştiriyorsunuz sonuçta, kolay olması beklenebilir mi? Ha bazı çocuklar daha da zor belki ama annelik paha biçilmez bir şey. 17 senedir aralıksız çalışıyorum, bebeğim 1 yaşında, yoruluyorum hatta şu an işteyim ve çok uykum var ama her şeye razıyım, eve gittiğimde yavrumu koklamanın, kucaklamanın maddi-manevi bir karşılığı yok dünyada. İnşallah Allah tüm isteyen kadınlara bu duyguyu yaşatır.

Evet, bana da utopik geliyor bu ver babaya biberonu durumu. Bebek aglayarak uyaninca mutlaka uyaniyorum. Ee uyanmisken niye biberonla besleyeyim? Sirf adami da isin icine katicam diye hepimize eziyet etmenin anlami yok. Baska sekillerde yardim ediyor esim, ama bu gece biberon olayini hic yapamadik.

anneme güvenim sonsuz eşime de öyle. Allah başımdan eksik etmesin. Allah hayırlı sağlıklı evlatlar nasip etsin. şuan beni çok zorluyor mesela sabahtan beri 2 kase yoğurtla duruyorum midem çok kötü durumda doğurunca onu mıncıklayarak intikam almayı planlıyorum R Rosalind

Anne değilim ama Emin'im ki çok zor bir sorumluluktur. Yemek içmek giyinmek maddi imkanlar vs hersey oba göre ayarlanıyor ve onun sorumluluları ve öncelikleri hayatınızda ilk sırada yer alıyır. Emin'im çok zor ve büyük bir sorumluluk. Bu yüzden bu sorumluluğu taşıyamayacak olan Kişiler anne baba olmamalı.

Koltuğa falan koyunca da ağlıyor dimi otururken? Emekleme cabası var mi Bizimkinde var ama yatmayı sevmediği için daha az az geri gidiyor Bizimki insan da sevmiyor eve bir yabancı gelsin misafir falan ortalığı yıkıyor Benim de tek umudum yürümeye başladığı zamanlar düzelmesi ama bazı insanlar senin kızının huyu bu hayat boyu mızmız olacak diyorlar

Bizimkinin banyosu 2 daj sürüyor Kiri ıslanıp çıkıyor kan ter içinde kalıyoruz Bir sürü şampuan losyon banyo oyuncakları almıştım hamile iken Şimdi kendime saydırıyorum içimden

valla ilk 40 gün aşırı zor mememden kan akar, memem tıkanır, aşırı hassas el değmez, bebeğim uyumaz, gaz sancısı iğrenç bi şey bir dk durmaz, çaresizsin elinden bir şey gelmez kim ne derse yaparsın ama olmaz hiç özlemiyorum ilk 40 günü ( ilk 23 gün annem yanımda olmasına rağmen) ama gün geçtikçe güzelleşiyor su an 2 yasında sureklı beraber bır seyler yapıyoruz cok guzel :)

Bebekten önce başrol oyuncususun, bebekten sonra yardımcı oyuncu. Ayrıca iş hayatında mesai saatin var, akşam ve haftasonu eve gelip kendine vakit ayırabiliyorsun, bebekle 7/24 mesai. Bir de emeklerin çoğu boşa gidiyor, uğraşıp yemek yaparsın yemez, evi toplarsın, dağıtır, yapma dersin yapar, yapalım dersin gider, sana kitap okuyayım dersin elinden kitabı alır atar. Tabi bütün bunların ödülü o karşılıksız sevgi. S

Evet en azından yük taşımadan peşinde koşulur Canları sağolsun zaman geçiyor bir şekilde Bize de ağlayan bebekler nasip oldu Ama allah sağlık versin

Çocuğuna/Bebeğine göre fark eder. Aslında her bebek doğunca aynı; istediği şeyler bellidir ve bunu ağlayarak size duyurur: 1)Altımı temizle 2)Karnım aç 3)Oda sıcaklığı/üstümdekiler fazla-az; üşüdüm-sıcakladım 4)Beni kucağına al, sev beni hep 5)Gazım var, çok gazım var yardım et ben hareket edemiyorum 6)Dünyayı bilmiyorum ve sen harici her şey yabancı, bana doğru algılamam için sabır ve sevgi göster 7)Kendimi iyi hissetmiyorum, hasta gibiyim bak bi bana Bu tarz şeyler, ağlamaları çözmek annenin nasıl bir çocukluk geçirdiğine, ilk-ikinci çocuk tecrübesine, karakterine vs göre değişir. Ama şöyle bir ilave yapayım: Her zaman bu kadar belirgin de olmaz. Ben daha kolay olacağını düşünürdüm; kolik bir bebek "Buyur al kolay mıymış?" diye anneciği olarak beni seçti. :) Delire delire büyüdük. Bir yandan da annelik = Bitmeyen endişe demek. Çok ilginç, o da çok uzun bir hikaye.

Allah razı olsun sizin bebeğiniz de hayırlı olsun

Bebegim 2.5 aylık. ilk 40 gün çok zordu. Hem ruhen hem bedenen çok yıprandım. Annem yanimda olmasına rağmen.40 gün bitince her şey düzene girdi. Benim ruh halim düzeldi. Bebegin uykusu düzene girdi. Asiri gazlı bir bebekti. Gazi azaldı. Su an çok keyifli geçiyor. Masallah diyeyim.. Harika bir şey..

Sana ve bebegine göre degisir. Herkesin deneyimi kendine özgüdür. Öncelikle bunu bilin ve çevreden çok etkilenmeyin. Hamilelik süreci çeşitli zorluklarla geliyor, sadece bebek degil. Mis gibi atlatan da var dediğim gibi asla bilemezsin. Canından bezdiren bulantilar, 9 ay bitmeyen mide problemleri, yorgunluk, uykusuzluk... bebek olunca da uyumazsa zor. Yatırınca 2-3 saat uyuyan bebekler var ama benim 3.5 aylık bebeğim gunduz asla 30 dk dan fazla uyumaz o da kucakta. Bırakınca hemen uyanır. En zorlu süreç de emzirmek benim deneyimime göre. Tekrarlayan mastitler, sütüm yetti mi vs. Dus imkanı ancak babası eve gelince bebege bakarken. Yemek yemek de iste olduğu kadar. Sosyal bir insan iseniz eve kapanmak gerekiyor bir dönem, kışın hastalık dönemi vs. , Bebeği uyutup temizlik yemek yapıp kahve içen annelere selam olsun, hayranım size... Bakım da yeterli değil onun yaşına göre güvenliği, gelişimi, eğitimi büyük sorumluluk. Çocuğumun bir kardeşi olsun cok isterim ama şu an hic dusunemiyorum. Ama Bebeği bir yaşındayken hemen ikinciyi isteyen arkadaşım da var eşim hem fiziksel hem de duygusal çok yardımcı ve ddestek bu arada.

Anne değilim ama çevremdeki anneleri, onların çocuklarını, kaygılarını, kendi hayatlarında vazgeçtikleri şeyleri görünce diyorum ki dünyadaki en zor iş bence. Ben ancak çok çok zengin olur, maddi hiçbir kaygım olmazsa yaparım şahsen. Ee öyle bir dönemde gelmeyeceğine göre hiç çocuk yapmayacağım demektir

Bebek kolay, mesele buyudugunde başlıyor, Ömür boyu devam edecek bir sorumluluk, hastalığı, egitimi, dogal afeti, sapığı, katili dusunmekten çıldırtan, maddi - manevi buyuk fedakarlik isteyen bir şey çocuk sahibi olmak. Bir tane yaptim, bidaha asla.

sey de sormuyor mu neden kursun kalem? bızde bırde bu vardı mesela anne bu ne masa gun ıcınde 800998 tekrardan sonra anne bu ne masa neden masa?

Bana zor gelmiyorum. Eşim benden yemek, temizlik vs vs beklemiyor. Evim temizdir. Mesela bı kaç gün önce gıda dışı ev alışverişi yaptık koca torba kapının önündeydi bugün canım istedi yerleştirdim aldığım günde yerleştirirdim canım istemedi. Kendimi germiyorum, bı ara gercldim kendimi ek gıda yiyordu aaa şimdi yemiyor vs diye kastım. Ama en nihayetinde oda bı insan canı istedi mi güzel güzel yiyor. Sonra dedim canı istemiyorsa napim zorlamı vereyim. Bunu günlük hayatıma da yaydım. Dün erken uyumak istedim ev daginikti bıraktım uyudum bugün topladım. Fakat eşi eve karışan üyeler ve istekleri olan eşler var evi temiz tut, yemek yap, misafir karşıla... Benim böyle zorluklarım yok. Yemeğe misafir çağırdığımda eşim bebekle ilgileniyor. T turkkadini

2 üniversite bitirdim. 5 yıl aralıksız çalıştım. Ne kadar zor olabilir dedim doğumdan önce. Gördüm ebemin hörekesini şöyle bir şey var, bende aynı durumdaydım seninle ve buna hazır olmanın yolu yok. Başına gelecek, atlatacaksın o kadar. Bana en iyi gelen şey, uykusuzluk yorgunluk ve bitmişlik arasında kızıma sarılıp bir daha hiç bu kadar küçük olmayacak deyip öpmek oldu. Birde yardım iste, çekinme. Anneler neler yaşayacağını biliyor. Çevredeki annelerden destek istersen zevkle ederler. Hiçbir şey evlat kadar güzel değil

3,5 yaştan bildiriyorum, geçiyor arkadaşım Yaşarken geçmeyecek gibi oluyor ama geçince de öyle bir güzel geçiyor ki.. Sabret anne geçer diyorum bende malesef, ömür geciyor, iki yaş sendromumu geçmeyecek...

43 günlük bir anneyim hayatımda üstlendiğim en zor şey o kadar söylüyorum ama en güzel şey oda ayrı bir durum N nscckts Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik İptali tek ayak

Benim etrafta gözlemlediğim kadarıyla zor olan anne olmak değil. Cocukla hep sizin ilgilenmeniz başka kimsenin size destek olmaması. Mesela sütünüzü sağsanız gece bebek ağladığında eşiniz uyanıp çocuğa verse, ev islerinde yardim etse o kadar zor gelmeyecektir. Bir de rahat olmak gerekiyor bazı anneleri görüyorum cocuk daha 1-2 yaslarinda sürekli yapma etme dokunma kırma cıss pis bu şekilde paranoyakca yetistiriyor sonra da sürekli şikayet ediyor. Daha bebek ne anlayacak deniyor ama bebeği kendine bağımlı hale getiriyor anne olmayınca hemen ağlamaya başlıyor. Rahat olanlar da cocuğu sıkmıyor bebek kendi kendine çıngırağıyla oynayıp gülüyor Bebek sıcakkanlı olmadığı baskasında ağladığı halde sevsinler diye verebiliyor bu da yanlış gibi gibi. Shusui

gercekten annelık yapana zor soyle soyleyeyım... kımı anneler var cocuk allaha emanet... resmen kendı kendıne buyuyor, bır yemek verıyor bırde yıkama alt temızleme tamam, onun dısında cocuga bırsey ekmek, eklemek, yetıstırmek, bılınclendırmek, kultur asılamak, saygı, sevgı, duzen benımsetmek, dısıplın saglamak, sagdugu, merhamet asılamak bır yana dursun evde bebek mı var evcıl hayvan mı bellı olmuyor kımı annelerde var cocukları buyuyup anne baba destegıyle buyuk adam, ıyı ınsan, ıyı es, parmakla gosterılen bırey oluyor sız anne olmayı nınnı soyleyerek emzırerek tatlıs tatlıs uyutmak sanmayın... o bebek cok zor sartlarda buyuyor... tum sinir sıstemınız zorlanıyor, cocuk formuna gelınce bam telınıze basıyor, ozellıkle tum sabrınızı zorluyor... ergenlıkte yetıskınlıkte... o cocuk okuyor buyuyor ıse gırıyor, evlenıp coluk cocuga karısıyor bırde cocuklarının cocuklarını buyutuyorsun... yanı annelık bır omur boyu mesaısı sıgortası maası olmadan hem zıhnen hem bedenen ölumune yoruldugunuz ve calıstıgınız bır mevzu :) ha bu korkutucu gelmesın verdıgınız emege ektıgınıze bakınca gurur duymak o sevgıyı yasamak yetıstırdıgınız cocugun sevılen ınsan basarılı bırey ıyı bır es ve ebeveyn olması onu gormek o haz tum dunyaya bedel baska bır hedıyeye gerek yok dunyanın en buyuk odulu bu arada ben dogurmakla ana olunmaz dıyenlerdenım ne doguranlar gorduk tuvalete doguran cope atan sevgılısıyle yakaladı dıye parcalayıp olduren oyle analarda var... cocugu ıyı yetıstırmek ıcın once bızım ıyı yetısmemız yetıstırebılecek kapasıteye gelmemız gerek onun dısında da hanı cocuk bekleyenler bunun ıcın tedavı goren arkadaslarım ıcın allahım ısteyen ve ıyı anne baba olacak kısılere gonlunden gecenın en ıyısını nasıp etsın ve hayırlısını dılesın

Aynı düşüncelerde anne oldum Burada herkesi kınardım Bir bebek kocaman insanların hayatına nasıl müdahale eder derdim Çok dramatize edildiğini söylerdim bu çocuk bebek konusunun Kuzenim balkona dahi çıkamıyorum derdi Bir arkadaşım 3 gündür banyo yapamadım derdi İnsanların canını çok tatlı ve olayları çok abartıklarını düşünürdüm Evet ben de anne oldum 8 ay oldu Ve ilk 3 ay sadece bir odada yaşam sürdüm Bahçeli evimiz var bahçeye bile çıkamıyordum bahçeyi birak balkona bile cunku meme ağzından çıktığı an yaygarayı basan bir bebeğim vardı. bir hafta duş alamadığım. Oldu Cunku bebek uyusa da sen o kadar yorgun oluyorsun ki devrilip yatıyorsun Duş falan umurunda olmuyor açıkçası. ve bebeğim 8 aydır ağlıyor hiç susmuyor Sanki sırtında bıçak var dakika yatmıyor ve oturmayı da sevmiyor Her anı ağlamaklı banyosu, üst değişimi, yemek yemesi vs 8 aydır kucağımızda evi geziyoruz artık bedenen de ruhen de tükendim ama Bebeğime aşığım sevgisi hiçbir şeye benzemiyor

Tek sorun uyku da değil ki. Ben hiç uykusuz kalmadım sanırım. Kaldıysam da 2 3 gece falandır. Bizde biri uyumayacaksa kocam olur, hala öyle. Çocuğum zor bir çocuk da değildi, gazlı da değildi. Ben kendi hevesimle 2 sene boyunca sling kanguru yapışık gezdim. Uyusa da bırakmıyordum psikopat gibi, öyle olunca yatmayı sevmiyor diyemem, seviyor da diyemem. Yatırmıyordum çünkü bilmiyorum. Uyku eğitimi verdim, e her dişte bozuldu. Yemek de yaptım, temizlik de. Çünkü çocuk hep kucaktaydı yani. Biraz benim eşekliğimdi bunlar da. Ama mız mız da olsa yapacaklarım bunlar da, mızmızlanmasına fırsatı olmadı. Kolay mı, asla değil. Ben de çok yoruldum tabi ki. 2 yaşında okula başladı, keyfim daha da yerine geldi. Zorluğu azaldı. 3 yaşında şimdi, evdeyiz. Okula da gitmiyor. Ama güzel büyümüş, laftan anlıyor yardım ediyor falan. Kalmamış zorluğu.

bende sizin gibiydim gordugum en son cocuk 25 yasinda şuan banada ortalikta dolanir minciklariz cimciklariz gibi geliyordu cunku baskalarinin cocuklarini hep 1 saat sevip cikmisimdir sonra bizimki doğdu kolik ☺ 4 5 ay kucagimda sadece sallayarak gecti gunlerim. yemek yerken emzirdim gunu sadece cocuk kucagimda ekmek arasi peynir yiyerek gecirdigim zamanlar oldu esim gelene kadar. duş falan hayal tabi sonra kolik bitti 3 4 ay bi rahat gecti yaz aylarida geldi bunaldikca disari ciktik falan tekrar kis geldiginde kizim yurumeye baslamisti yuruyo artik rahatlariz dedik tuvalete bile pesimden gelmeye basladi yine ☺ gaziydi dis cikarmasiydi konusmasiydi yurumesiydi atesiydi derken 2 yaş sendromuyla tanistik ☺ sinirden gozumun segirdigi dudaklarimin isirmaktan acidigi dislerimin sikmaktan agridigi bazen de dayanamayip kizdigim bir donemden geciyorum. bunlarin yaninda cocukla 10 dk ayni ortamda durduktan sonra hic cocuk buyutmemis gibi ay bu cocuk niye boyle rahatsizmi bir sorunumu varcilara dert anlatmak var velhasil kelam hep soyledim yine soyluyorum annelik rezillik guzel olan şey evlat bunlari yazarken geldi annneeem bebegim dedi gecti bak yine butun sinirim ben gideyimde bir 10 dk daha 100ml sendrom dozu alayim ☺ ha birde lohusalik ve kaynana anne donemi var ona girmeyeyim

Ay hepimiz ayni seyleri hissediyoruz resmen kendimi kac kiside okudum 4aya girdik iyiki dogurmusum onu cok cok cok seviyorum ama bir insan yetistirmek tabiki de cok zor ona kattiklarimi uykusuz yorgun günlerimin karşılığını büyüdüğüm de bana vericek inşallah o güzel karakteri ile tek amacım onu Allaha karsi hayırlı bir kul kendime vatanina milletine hayırlı bir evlat olarak yetiştirmek. Annelik çok güzel bir sey

Esas o endişe kısmı bitiriyor insanı işte. Her yönden düşünmek, önde düşünmek zorunda hissetmek. Aslında başka bir konuda, başka bir düşünce yönümü paylaşmıştım; buraya da kopyalayayım: Ben bunu bir başka açıdan daha düşünüyorum; bilgi beraberinde ağır bir sorumluluğu getiriyor. Çok klasik "Cahillik mutluluktur" olayı var ya aslında biraz o. Eski zamanların annelerine bakalım kuşak kuşak; bildikleri nelerdi? Dünyaya dair ne kadar neyi biliyorlardı-görüyorlardı? Çocuk gelişimi üzerine kaç farklı yöntem tanıyorlardı? Ya da atıyorum bir emzik varken, ikinci üçüncü dördüncü çeşit ve markası var mıydı? Yarar- zarar kısmına ne kadar hakimdiler? Ya da bilgi bu kadar kişinin fikri altında parçalara bölünmüş müydü, yoksa daha mı tekti? Şimdi bir de bu bindi annelerin üzerine. Aslında bildiğimiz kadar kontrolde çırpınırken gebertiyoruz kendi kendimizi. Bu da sevginin bencil kısmı zaten; o akışa bırakıvermeyi milyon çeşit içinde "Hangisinin akışında olmalı?" kısmını düşünürken kolay kolay başaramaz olduk ve bu da kendimizden çalmamızı daha çoğaltan bi etken oldu. Aslında bizim zamanımız en kendini süpürge etmeye meyilli halde. Ne vardı misal; şekerli su; hiçbir itiraz yoktu; dayadılar geçtiler cokur cokur içtik. Şimdi? Zararı biliniyor şekerin ve her bir yerden sağlıkla besleme için şekeri tutmaya çalışan anneler var, çocuğunu bunca reklam-sosyal medya- kıyas arasında en sağlıklı halde tutmaya çabalarken o şekeri yememesi için çocuğunun taklalara gelenleri var. Ben çocuğuma ilk çikolata-şekerini belki geçtiğimiz bir iki ay önce verdim ve o yerken yarı yarıya bir suçluluk duygusu ile canımı salladım, annemin böyle bir derdinin olmadığından eminim. :) Şunu fark ettim ki biraz "Cahil" dediğimiz tarafa geçivermek gerekiyor. Biraz görmeyivermek, bilmeyivermek, amaaan demek gerekiyor. Aslında bu konu benim de kendimi törpülemeye çalıştığım tarafı hızlandıran ve bunda daha kararlı hale getiren bir konu oldu. Bu kısmı da genel anlatıyorum; Aynı eziyetli annelikten geçtiğim, kendime "Olmasa mıydı, çocuğum olmasa daha mı iyiydi, benden olmuyor galiba, hem kendimi hem çocuğumu yaktım... Eski günlerimi özledim" kısmında baya eşelendiğim için biliyorum bu anne modelini: "Tüm bilgilerin eşliğinde, mükemmel anne olma yolunda yorgun düşmüş, kendini daha neresinden feda edeceğini şaşmış-feda ettikçe bencilleşmiş, çocuğu için aklındaki doğruyu uygulama çabasında gerilmiş ve derin öfkelere gark olmuş-artık her şeyi işkenceye dönüşmüş, tahammülü tükenmiş, hep bir sorumluluğum var artık bittim ben diyerek belki %30 gitmesi gereken ve bu oranı da yavaş yavaş geri kazanılacak özgürlüğünün, kafasında %95ini yiyen, hayatını artık hep çocuğuna göre yaşamak zorunda olacağını düşünen, oysa çocuğunun da annesine göre rotalar çizeceği kısmını atlayan" Kendimi iyice sıkıp çocuğumla o kısır döngüye girdiğimizi fark ettikten sonra yavaş yavaş değişme yoluna girdim. Hala arada gel-gitli hissederim ama o da durulacak, annem etkisi diyorum o. Çünkü beynimi her bir araya geldiğimizde güzel yıkar -bakamadın, öyle hasta olacak, öyle yapılmaz, şunu yedirmen lazımdı, bugün şununu yemedi, tamam yemeyiversin canım çocuk bu yemediği zaman olur ama yarın yedirmeye çalışalım, okula başlayınca ayy nasıl delirirsin kim bilir, şimdi gözünün önünde iyi günleri, bunun daha zoru var, ayrılacaksınız- falan fistan diyerekten. Bunlar sürekli telaffuz edile edile sıkıldım "Kendileri büyüdükçe, dertleri de büyüyor" lafı aynı zamanda annemin en favorilerinden biridir. Ama şunu atlar: Kendileri büyüdükçe, dertleri de büyüyor, akılları da büyüyor, kendilerini savunma mekanızmaları da gelişiyor, hayatta kalmayı öğreniyorlar. Kendi şartlarında artık dala tutunmayı öğrenmiş birinin altında durup ayaklarından destek olmaya gerek kalmayacağını, sadece bizim "Anne" olarak eskiden beridir bu koruma kollama sürekli çözme çabasında olmaya alışıp kendimizi çoğu kez gereksiz sıkacağımızı, çocuğun 6 yaşında-18 yaşındaki dertlerinin aynı oranda onun çözme kapasitesi dahilinde olduğunu kimse söylemiyor ama :) Biz kendimizi, içinde bulunduğumuz kültür sebebiyle belki, aşırı hırpalamaya çok müsaitiz. Doğumdan sonra delirmelerde gezerken, buradan sevdiğim bir üye "Yahu saldım çayıra Mevla'm kayıra tamaaam bu kadaar" demişti. O an sadece bunu duymam gerekiyordu. Sadece bunu. En uçtakinin , öteki en ucunu düşünmeye ihtiyacım vardı . Bazen sadece bu gerekiyor, bazen sadece "Armut dibine düşer yeaa" gerekiyor, bazen "Boynuz kulağı geçer, amaan kendi halletsin" demek gerekiyor. Biz de ne dertlerden geçtik de hallettik, annelerimiz ne kadar doğruydular? Çocuklarımızdan çok, bilgimizin ağırlığını taşımaya çalışıyoruz esas. Benim zamanımıza dair gözlemim daha çok bu yönde. ... Bu açıdan bir bakış atmakta da fayda var bence.

O gunduz icin gecerli, gece icin degil maalesef

Arkadaşın kızı 26 aylık, geçen ben İyiki doğdun istiyorum diye ağlamaya başladı. Annesi doğum gününe var diyor ama nasıl ağlama. İyi ki doğdun, iyi ki doğdun, kendini yerlere ata ata. Sorna başka bir arkadaş geldi, onun kızda 4 yaşında. Niye ağlıyor dedi, anlattık, o pasta istiyor dedi. Gerçekten pasta istiyormuş sizinkinin kankası işte

Şöyleki bu soru anneye ve bebeğe göre değişir tabiki. Benim için çok zordu. Doğum sezaryen sonrası iyileşme bebek büyütme dönemim hepsi zordu. Ama bir tanıdıgım mesela rahatına çok düşkündür. Tek yakındıgı oğle uykusuna artık yatamamasıydı. Kader mi şans mı yoksa dağına göre kar olayımı ne derseniz deyin.

Çocuktan çocuğa değişir bir bebeğim sürekli ağlar iki dk ayrılamazdık dedim o kadar hayalini kurduğum şey bu mu bi bebek gece gündüz demeden sürekli aglar mı ilk 6 ay bize zehir oldu Diğeri ise ağlamanın ne olduğunu bilmeyen çok uslu bi bebekti onun gibi olsa on cocuk buyuturum o kadar diyeyim size Bence yaş ilerledikçe tahammülde azalıyor cevremde gözlemlediğim öyle en azından o yüzden bence ertelemeyin Yokuspokus

Basliga istinaden yaziyorum. Anne olmak zor. Evet zor. Onun icin demisler cennet annelerin ayaginin altinda diye. Annemi de anne olunca anladim bu arada. Anneligin her asamasi zor. Sadece bebek buyutup uykusuz kalmak, yapisik ikiz gibi olmak degil ki olay... Su an benim sıpam 14 yasinda. Evet uykusuz kalmiyorum, gaz da cikarmiyorum ama hersey bu degil ki. Ergenlik daha bir zormus. Simdi sana ne desek bos. Insan kendi yasayinca anliyor. Ben de annemi anne olunca anladim. Simdi oglum keske hep bebek kalsaydi diyorum. Yani konu sahibi dogurmak mesele degil, buyutmek mesele. Her yaşın kendine gore sorunlari var. Ve anneligin de kitabi yok malesef. Cocuklarimizin canlari sagolsun ama buyudukce dertleri de buyuyor. Ama bu kadar sevilecek bir sey olmasalar bu cefa da cekilmezdi. Evlat tatli. Allah yokluklarini gostermesin.

Bizim oğlanın da ilginç bir espri anlayışı olduğuna inanmaya başladım; alıntı yapayım bir konuda yazmıştım: (Yaş 3-3 buçuk arası) Oğlum beni nasıl seviyor: -Annesiinin lokuumu, annesiinin balıı, anneeğsiinin yavruşuu -Anneeğsiinin kaakaağsıı Resim yapıyoruz: -Aa güneş mi çizdin kuşusu? -Evet bak. -Ne güzel olmuş o öyle, bu çizgiler nedir? -Güneşin ışığığ. -Aaa ne hoş. Demek parıl parıl parlıyor. Bu nedir, güneşin göbeği mi varmış? -Poposu o. -Oğlum güneşin poposu olur mu hiç? -Olur. Kakasını yapamaz yoksa. Güneş kakasını yapıyor. Bak. ... -Hadi resim çizelim X, ne çizelim, düşünelim. -Buldum, kaka çizelim. -Kaka mı çizmemi istiyorsun? -Evet kaka çiz. Ben de boyayayım onu. -Tamam -Bu bir ka-ka. -Üzerine sinek de yapalım du. -Sinekler kakaya mı konmuş? -Evet, heeh. Bunlar da kaka sineği. Sonu gelmek bilmeyen sabır testi sorular: -Anne bunun adı ne? -Kurşun kalem. -Anne bu neydi? -Kurşun kalem. -Anne bunun adı nedir? -Sence nedir? -Kurşun kalem. -Anne bu ne? -Otobüs? -Hayır, bu bir kurşun kalem.

Basliga istinaden yazıyorum, anne olmak zor değil. Asıl zor olan bebek/çocuk olmak. Herkesin anne baba olmasa keşke

Çocuğa göre değişir. Ama güllük gülistanlık falan değil hiç bir koşulda bence.. Yorucu ve sabır gerektiren bir mesele. Önceki

Gözünüzü korkutmak istemem ama evet zor, hata çok zor. Zor, yorucu, bazen yıpratıcı ve sinir bozucu. Her dönemleri ayrı zor. Büyüdükçe dertleri büyüyor lafınıda büyüttükçe anliyorum, gerçekmiş. Çok seviliyorlar o ayrı konu. Allah hepsine iyilik, sağlık uzun ömürler versin ama anne olmak zor. Sorumluluğu çok, gecesi gündüzü yok, vardiyası yok, haftasonu, tatili yok. Gün boyu sürekli aklımin bir köşesinde çocuklar, gözüm hep saatde, okuldan çıkmalarına şukadar kaldı diye birşekilde geçiyor günlerimiz. Annelik çok emek istiyor.

Bizde yılda üç kez dogum gününü kutluyoruz kızımın O da hep iyi ki dogdun iyi ki dogdun der

Bizimki de memede uyumak istiyor Gece 7-8 kere kalkar memeye saldırır

Aynen bir tek çocuğun çocuğuna bakmak konusunda katılmıyorum size torun bakmak zorunda değiliz isteyen bakar şahsen ben bakmam oğlumun eşine de daha evlenmeden bana güvenip çocuk yapmayın da derim ama diğer söylediklerinize harfiyen katılıyorum onu iyi bir insan iyi bir eş olarak yetiştirmeyi başarabileceğine inanan insanların çocuk yapması gerekir

2 aylıkken Yenidogan uyumluydu bizim. Kalca ult. normal cıkınca drmız kullanabilirsiniz dedi. Ondokuzdokuzondokuz Çekirdek ailem Kocam ve Oğlum :) Anneler

Anneye, babaya ve bebeğe göre değişir bu cevap. Zor. Uykusuzluk bana kalırsa en kolay kısmı :) En çok zorlandığım şu sıralar sabır. Ki sabırlı biriyim aslında. Ama yıldım. 6 aydır 2 yaş sendromundan çıkmayan evlat beni bitirdi. +Oğlum tamam ağlama, Mavi mi olacak yeşil mi? (3 dakika kendini yırtarak haaayıııır ağlamasinin ardindan) -Hayır yeşil. Sabah kahvaltısı: +Oğlum ne yapalım bugün seninle? -Kirpi?!!? +Peki, kirpiyi biraz anlatır mısın nasıl bir şey? -Kirpi. +Kirpi dikenli bir hayvan oğlum, kahvaltı ile alakası Ne? -Hayır kirpi +peki kirpi neyden yapılıyor biraz yardımcı olur musun? -Hayır. kirpi. Kirpi Kirpiiieeeeaaaaahhhhhh 20. Dakika da krep olduğunu anladım.. Konuşabiliyor, ama hayır ile iletişim kurmayı tercih ediyor. Ağlamaya başlayınca en az 30 dakika susmuyor. Göz hizasina inip, sarılıp, anlatıp, sakinleştirmeye çalışma kısmını hic yemiyor. Psikoloji bilimi çaresiz. Terrible two demişler. Sabret anne geçer demisler de geçmiyor.

gecen bir oyun oynamaya basladik mesanem patlayacak cocuk beni birakmiyor niye atesim varmis yatmam lazim miş ben onu atesi varken yatiriyormusum

Yazildi mi bilmiyorum ama hep saglikli bebek ve cocuklardan bahsedilmis. Hayat iste. Siz saglikli dunyaya getirdiginizi zannedip 2.5 yasinda taniyi alinca koskoca dunya size dar gelir. Kendiniz icin degil bir cani sosyal hayata nasil ilistiririm diye maymunu oynarsiniz. Kan kusar ama kizilcik serbeti ictim deyip kimseye anlatmaz, kendi derdinize kendiniz derman olmaya calisirsiniz. Taniyla ilgili onunuze cikan her bilgi kirintisini okur uygulamaya calisirsiniz. Bir bakarsiniz uzman gecinenlerin bir kismi sizin kadar bilmiyor bir kismi da cok iyi biliyor sadece bir kac sene daha fazla sizi maddi olarak somurmek icin tedaviyi yavastan aliyor. Ama siz biliyorsunuz ki sizin zamanla savasiniz var. Her gecen gunun telafisi yok. Neyi dogru yaparsaniz sizden sonra cocugunuzun daha saglam yere basabilecegini bildiginizden kendinizi hep zorlarsiniz. Eksik yaptiginiz bir sey var mi diye. Karanlikta el yordamiyla ilerlemektir yaptiginiz. Ne sormustunuz, annelik mi, kolay mi? Bu sizin sartlariniza bagli. Asil size bagli. Tek basima tanili cocuguma bakiyorum. Gelecegi benim yaptigim veya yapmadiklarim ile sekillenecek. Annelik mi?Sadece sorumluluk. Aksi halde vebal. Kafanizdaki klise fotograflari silin derim. Cici bici giydirip, gezdirmeler. Bunlar pastanin kremasi. Bir de keki var. Ama su hayatta geriye bir tek evlat kaliyor.

Rahatina düskün olanlarin önceligi rahati olduklari icin bebekleri nedense uslu oluyor Var öyle tanidigim, ona göre kizi istemiyor benim gördügüm de kizi isteyemiyor. Bana gelince benden istiyor cünkü. Tam tersi kizim birsey isterse bana söyler baskasina degil

Söyle soyleyeyim 4.5 aylık anneyim ve bebegim doğduğundan beri tek basima yalniz bakiyorum onunla elimden geldigince ilgilenmeyeçalışıyorum bende bebegim olmadığı zaman sizin gibi düşünüyordum ben birde calismiyorum o yuzsen kolay gibi geliyorduama cok benim oglum uykudan yana bir sorun yasamadim doğduğundan beri gaz sancisida cok sukur cekmedik ama onu anlamak cok zor herseyi ile ben ilgileniyorum ve evde sadece benimle oldugu icin banacok duskun oluyor ve bu cok zorluyor gercekten beni ama onun disinda bebek dunyanin hayatin en guzel varligi ilk zamanlar ne olduğunu anlamiyorsun cunku uyuyoremiyor altini değiştiriyorsun ama seni tanidikca sana guldukce zorlugu unutuyorsun autumnn Guru Anneler

Zorsa cocuk dogurmayacak misiniz? Allahaskina bazisi igne vurulur hissetmez bazisi bayilir. Herkesin tepkisi baskadir her olaya. P putixa

hıc bırsey olmaz rahat olun hamılelıgımde 14 kılo verdım cunku 7 ay hergun kustum en buyuk beslenmem serumdu oyle dıyeyım zaten 8 bucuk aylıktı dogum yaptım kızım 3 bucuk kılo 52 cm dogdu suan 4 yasında 20 kg 110 cm hem beden hem zıhın gelısımı ust sevıyede bende cok korkuyordum cocugum gelısmez hatta hasta olur dıye ama doktorum merak etme sendekı depolardan beslenıyor cocuga bırsey olmaz sadece sen halsız dusersın dedı. reklam bıle ızleyemıyordum bırı yanımda yemek ısmı bıle soylese kusuyordum o derece... bır ılac vermıstı bayılacak kadar kusmadıgın surece alma cok nadır al dıye ayaga kalkamayacak hale gelırdım kusmaktan o zaman onu alırdım hıc o reflu ıcın verdıklerı ılac surup asla etkı etmedı en ıyı gelen sey leblebı ve maden suyu oldu tek yıyebıldıklerım onlardı zaten

Bu süreç için biraz okuma yaptım, konu da açmıştım hatta çocuk bölümüne, bu pipili sorular gelmeye başladığında; biyolojik adları ile ayrıntısız bilgilendirmeyi öneriyorlar. Anlat anlat bitmez ya bizimki de neler ediyor, eşime beni, bana eşimi şikayet filan eder bol bol işine gelmeyen bi şey olursa, babayla birlik olmazsak parmağında döndürür "Ama anne olur dedi" "Ama baba tamam dedi" filan. Sabırdan sınanmak ayrı da, işte komik de oluyorlar ya da bize komik geliyorlar sevdiğimizden bilmiyorum artık. Ben bazen dayanamayıp gülüyorum, resmen otoritedeki delikleri bir bir saptayan bir dedektör gibi.

8 cocuklu bir ailede buyudum 6tanede yegenim var onlarin buyume sekillerinde gozlemledim. Cocuk yetistirmek zor ama hic bisey kolay degil ki birazda cocugun huyuna suyuna Annenin sabrina tavrinada bagli

Şu konulara bebekliler değil de şöyle 8-10 yaş civarı çocukları olan anneler yazsa ya? azıcık umut olun ya ilerisi için

Merhaba; o hoşuma gitti ki bu yazdığınız "keşke ben de anne olmadan önce böyle birşey yapsaydım" dedim. Anne olup olmamaya karar vermek için değil; beni neyin beklediğini bilmek, ruhen hazırlanmak için. Ben de herşey güllük gülistanlık olacak sanıyordum, şok oldum. Öncelikle lohusalık başlı başına zor bir süreç, bebeğin ilk zamanlarında çok kaygılı, endişeli, duygusal ve alıngan oluyor birçok kadın. Ama o süreç çok uzun sürmüyor Allahtan. Benim anneliğim çok zor oldu, mesela çocuğum ciddi anlamda iştahsız bir çocuk ve benim dışımda kimse yemek yediremiyor, bu nedenle iş hayatına geri dönemedim, dışarı çıkınca onun yemek saatlerinde dönmek zorundayım. Bazen "bir çocuğun yemek problemi yoksa annelik çok kolaydır" diye düşünürüm :) ama tabi ki çocuk büyütmek onu beslemekten ibaret değil. Zor mu evet zor; beslemesi, uyutması, etkinlik bulup eğlendirmesi, gelişimine katkı sağlayacak aktivitelere götürmesi vs. Bunlar bir şekilde annelik gücüyle hallediliyor ama asıl zor olan geleceğini düşünmek, ona birşey olursa diye aniden gelen endişeleri savmak, bana birşey olursa ona kim bakar, onun hali ne olur diye saçma sapan senaryolar kurmak falan :) yani anneliğin emek kısmından ziyade duygu durumu zor. Çok zor bir annelik yaşadım ama size tüm samimiyetimle şunu söyleyeyim "herşeye değer". Hayat yepyeni bir anlam kazanıyor, hele konuşmaya başladıktan sonra size duygularını düşüncelerini aktarınca, onu gözünden dünyaya bakınca yeniden keşfediyorsunuz birçok şeyi, detayları keşfediyorsunuz, yeniden heyecanlanmayı, şaşırmayı öğreniyorsunuz. Tüm zorluğuna karşın hayat hiç olmadığı kadar cazip ve anlamlı oluyor. Bakın, annelikte benim gibi çok zorlanan biri diyor bunları :) inanın tüm zorluğuna rağmen çok anlamlı ve eğlenceli birşey annelik. Üstelik çok kolay çocuklar var, yemek ve uyku problemleri olmayan, sakin, uyumlu çocuklar, inşallah çocuğunuz öyle bir cocuk olur ve derin bir ohh çekip " ne güzel bişeymiş annelik" deyip şükredersiniz -EarthLing- ben Can nedir şimdi bildim... Anneler

Benim ki emmiyor. Kalkma sebebi ayakta dolaşmak. Prematüre bebek benim ki küvezde kalmıştı. Eve geldiği günden beri böyle. Ben hiç böyle hayal etmemiştim. Tüp bebek ile hamile kaldım ben. Birde yaşım 37. O yüzden mi bilmiyorum. Şöyle giyinip bebek arabasına koyup gezemedim gönlümce. Belki büyüdükçe düzelirler. Nasip artık

Bakış açınıza ve biraz da çocuğunuza bağlı. Mesela rahat bir bebek olursa siz de relx olursanız hayalinizdeji durumu yaşarsınız. Ama kolik bir bebek cidden normalin 20 katı zorudur. Ne yaosanız susmaz elinşz ayağınız dolaşır. mavimli

Bebekten bebeğe göre zorluk derecesi değişiyor. Mesela bir tanıdığın bebeği maşallah akşam 8 de yatar gecede 2 kere kalkıp emip uyur. Ama benim bebeğim sağol sun gece 4 veya 5 de ağlayar original Guru Anneler

Anneye göre ve cocuga göre değişir. Ikiz annesi olarak 1 tek cocugun cok kolay oldugunu düşünüyorum. Yardımcınız yoksa nefes alamayacaksanız çok zor. Iyi yetistirmek, eğitim vermek, okuluyla ilgilenmek, korumal, kollamak, meslek sahibi etmeye çalışmak tüm bunlar çok zor diye düşünüyorum. Bu dünyaya çocuk getirmek de bence delilik ve büyük cesaret ama bunu anlamak için o çocuğu doğurmak gerekiyor. Gözümüz arkada kalmadan büyütelim en önemlisi. Bir de özel çocuk anneleri var aslinda en zoru onlarınki.

Şimdi Allah var banyoyu çok seviyor. O zaman çok rahat ama alt değiştirme çok zor B

Allah ömür ve izin verirse benim destekçilerim var. insanla bir tutulmaz evet ama bir kedim var onun da saatlerce miyavlamasına gece bizim üstümüze atlamasına falan alışığız. yeri geliyor poposuna vuruyorum çok yavaş vursam da sonrasında pişmanlık duyuyorum. ablam yeğenimi bizimle avm ye yolladı çocuğun elinde ağlayacaktım öyle terbiyesiz arsız bir çocukta değil ama tutturdu avm ye geri dönüp oyuncaklara binelim diye dakikalarca ağladı arabada, bir de tatlı ki teyze du du du du beni dinle diyo :))) ama insan o anda çıldırabiliyor. umarım uysal sağlıklık hayırlı evlatlarımız olur.

Evet o kadar basitki 2. bebeği yapmak için hala kirk kere düşünüyorum aynı basitligi yaşamak için:))

Yorumunuzda bir sozunuze cevap verecegim, o sut sagmak isi oyle olmuyor, Yani gunduz sutu sagdin hadi gece kocan kalkti sutu verdi ama vucut sut yapmaya devam ediyor eger gece emzirmezsen acidan ve atesten hastanelik olursun, yani isterse koca tum gece ayakta nobet tutsun, yaninda iki bakıcı nobet tutsun emziren anne mutlaka gece uyanip emzirmek zorunda bunun bir caresi yok Ben iki saatte bir emzirmezsem gece acidan kivranarak uyanip yatak carsaf degistiriyordum heryere sut aktigi için

berlin8982 baksana konu benim için açılmış sanki konu Sahibi arkadaşım Bu konuya uzun uzun yazacağım şuanda bebeğim izin vermiyor

Ben de böyle istiyorum . push ;

Konu sahibi ben de sizin tam zıddınızım. Çevremde bebek için baskı var ama ben sadece olumsuzlukları görüyorum. Asla öyle tatlış hayaller kuramıyorum. Sürekli erteliyorum bu fikri. Ertelerken de acaba yanlış mı yapıyorum ya ileride problem çıkarsa diye de kendime zulmetmekten hiç geri kalmıyorum. Biraz orta yolda buluşmalıyız sanırım.

2 yaşında bebek annesi olarak söylüyorum ki tamamen bebeğe bağlı bir olay. Bebek ya sakin oluyir yada hırçın. Kimi bebek var dışarıda pusette uyuyor kimi de benimki gibi 2 buçuk saat sallamayla. Ha ben daha benimki gibi görmedim de orası ayrı. Beni görenler kibarliklarindan değişmişsin diyorlar çökmüşsün diyemiyor lar da. Ama sonra annnniii deyişi tamam bitiriyor herşeyi. Çocuk için tanımım şu: çocuk geri dönüşü olmayan bir yoldur. . Kendinizi hazır hissetmedikce yapmayın

Oglum sahane bir bebekti sadece ilk 3 ay kolikti ve hic uyumadim ama bana zor gelmiyordu, 30 yasindaydim gayet dayanbiliyordum uykusuzluga, o zamanlar annelik muhtesem diyordum 8 sene sonra kizimi dogurdum, kolay bir bebekti, kolik yasamadik hic, sakindi, heryere canta gibi tasiyordum, ama iki yasina geldiginde kabusum basladi, oglum ergenlige girdi kizim terrible two'ya, ben de annelik ne zor birseymis moduna gectim, son bir senedir hayatim kabus gibi, kizim koala gibi yapisik bana, tuvalete bile beraber gidiyoruz, dus alabilmek icin yalvariyorum resmen kizima izin versin bana diye, su anda hava 2 derece saganak yagmur var ve kendisi sokakta scooter a biniyor uzerinde tshirtle, düşünün halimi, sadece uzaktan izleyebiliyorum mudahale etmek mumkun degil kendisine Yani annelik degisik bir durum, bebek kolaysa anne olmak sahane ama zorlarsa anne olmak cok zor ve yorucu

Anne olmak annelik yapmak evladlarina bakmak zor degil severek gonullu karsiliksiz yaptigin harika bir durum asil huzursuz mutsuz evlerde annelik yapmak zor. L

26 aydan selamlar bir an oğlumu okuyorum zannettim.. şuan tam da böyle ekstra bir durum daha eklendi.. yemicem, icmicem, uyumicam, kalkmicam, yatmicam, susmicam her şeye tepkili dün gece 2 yas sendromunu araştırırken bir makaleye rast geldim bir çocukta tam oğlum gibiymiş ailesi ne derse yapmicam etmicem.. aile"aa oğlum bak jandarma"dediginde "jandarmicaaam" diye ağlamış bazen bu dönem 20 yaşına kadar sürecekmiş gibi geliyor

2 gun once bana sunu dedı anne ben eskıden kucuktum (sankı felegın cemberınden 40 kez gecmıs gıbı) senın karnında yasardım dogdum mır mır memenden sut ıcmeye basladım hep aglardım oyuncakları ısırırdım bılmıyordum bebektım cunku karnında yasardım ben karnından cıktım bu karın mevzusu ısrarla tekrarlanıyor sorunun nerden gelecegı bellı oldu karnına nasıl sıgdım nerden koydunuz benı karnına? hah o joker hakkı olmayan ölümcül soru geldı babanla ben bırbırımızı cok sevdık bırbırımızı cok optuk cok opunce senın sevgın ıcımde buyudu sevgı ısıgı oldun karnımda buyudun cıkmak ıstedıgını bellı ettın cok hareket ettın sonra da resımlerı gosterdım bak doktor amcanda senı boyle karnımdan cıkardı dedım ınsallah ıyı dogru demısımdır bırde gecen sene ozel bolge nedır mevzusunu anlatırken pipi kuş gıbı ornekler vermıstım kaynımlaar falan aılecek cumhur cemaat hep bırlıkte otururken bızımkı patlattı masada sofra duzenındeyız cocuklar soyle otursun yetıskınler boyle falan... erkek kuzenıne dedı kı centılmen ola dılı donmuyor kenkil ol lutfen benım kusum var senın pipin oncelık benım dedı

Bir kac gün sonra 5 ayını dolduracak bir bebeğim var. Çocuklari çok seven ve kuzenlerini büyüten biriydim. Ama bebeğim kucağıma gelince anladım ki annelik başkasının çocuğunu uzaktan sevmeye benzemiyor. Ve eminim ki şu anki ihtiyaçları en kolay karşılanan şeyler. Giderek artacak bunlar. Ama annelik öyle bir şey ki daha güçlü hissediyorsun. Hatta ben ilk zamanlar sanki dünyada doğuran tek kadınmışım gibi mükemmel hissediyordum. Bugün başım niye bu kadar çok ağrıyor diye düşünürken farkettim ki kaç gecedir uyuyamıyorum. Gündüz uykumuz zaten çok az. Bebeğim uyumayınca bende uyuyamıyorum. Ama iki saat once kucağımdayken elini yanağıma uzattı dokunmak istedi yanağını yanağıma değdirmeye çalıştı. İşte o zaman diyorsun ki annelik zor ama hayattaki en güzel şey. zeysmother Eylülün

Evet o yüzden zaten 3 senedir karar aşamasındayım bebek için :) Maddi manevi kendimi en uygun hissettiğimde ve şartlar en iyi olduğu zamanda gelir inşallah

Cocugmu iyi ve duzgun yetistirmeye calisiyorum ama dogdugundan beri cok zorlaniyorum 5 yillik is hayatimi biraktim meslegimde zordu bana gore. Hep diyorum calismak cocuk bakmanin yaninda hicbisey degil :) ama istedikten sonra yapin cocugu oyle tahammulu daha kolay istemeden calismaktan bikmadan yapmayin. İki yildir evdeyim yazdan sonra ise donucem cok sıkıldim artik evde olmaktan cocuk bakmaktan. Bunaltici ya cocuk bakmak tum yuk anneni uzerinde bir yere gidiceksin uyku saati yemegi dusuncesi bitmiyo. Birakiyosun annaneye sen yokken inat edip yemek yemiyo mesela :) boyle boyle seyler iste

Konuya cevabım H

Ben bunu kaydedeyim de darlandıkça okuyayım

Yeğenim zor bir çocuktu hala zor bir ergen. Çocuk psikoloğu olan annesi yani yengem kafayı yemek üzereydi. Kendi annesi ve annem dönüşümlü gelirlerdi yetmezdi ablam ya da ben de giderdik çünkü ancak battaniye ile sallayınca 5-10 dk uyurdu. Ne meme emmek isterdi ne mama ne ek gıda. Hala yemek aklına gelmez.. yengem nasıl atlattı o günleri hala sinirden gülerek anlatırız. Sonra kendi kuzum oldu kedi gibi besle temizle uyut. Gezmelere de gittik kanguruda pusette işe de gittim. Herhalde yeğenimde acemiydik hepimiz dedik sonra bir kardeşi oldu tam tersi ablasının. Yengem tek baktı ve hep mutluydu geç yaşta olmasına rağmen. Yani tamamen bebekle alakalı bir durum. Kınayacak bir durum değil yani nasıl duşa girecek zaman olmaz vb diye. Bazı bebekler öyle bazıları değil. Ama şu bir gerçek anne ne kadar dinlenmeye vakit bulursa daha çok tahammül edebiliyor. Sizin anneniz ablanız ya da kv yardım edecek mi yoksa sadece siz mi olacak? Ev işlerine yemeğe yardım edecek biri olursa o bile yeter. Ben 18 gün önce 2. Bebeğimi doğurdum annem ve ablam olmasına rağmen 1 hafta yardımcımız geldi. Evin düzenini ve büyük kızımın rutinlerini en iyi o biliyor diye. Ablam ve annem ben ve bebekle ilgilendi yardımcı abla da kızım ve ev işleri ile..

Evet. Devamını alıntı yapayım: -Kedi ne demek istedi? -Ben anladım, karnı acıkmış, onu söylüyor. -Kaç yaşındayım ben? -Ben neredeyim? -Beni neden çağırmadınız? -Ben senin karnında mıydım? Sen de benim karnımda mıydın? -Ben erkek miyim? -Baba da mı erkek? -Sen çişini nasıl yapıyorsun? -Anne senin de mi pipin var? -Anneannenin pipisi var mı? -Yıldız neden yukarıda? -Nasıl düşmüyor? -Güneş yere nasıl düşmüyor? -Bulutlar nasıl çarpışıyor? -Bulutlar dikkat etmiyor mu? Bitmeyen sorular... Bazen aynı soruyu tekrar edip ben ne tepki veriyorum diye incelemeler, bazen "Nedensiz nedenler" Bazen neyi nasıl anlatacağımı şaştığım oluyor.

bebeğe göre değişir. annenin sabrına, sabatine göre değişir. TheQueeninthenorth

Canim tabiki esin yardim edecek, benimki bez degistirip, banyolari yaptirir mesela isten gelince beni dinlendirir Fakat bebek bakiminin mesai saati yok Gerci tek tek yazmam yersiz burada türlü türlü bebek bakimi konulari vardir Bu senin karakterine de bagli aslinda Bir arkadasim üc aylikken odasini ayirdi gece beslemedi Odada aglarmis annesi kalkip gitmezmis Kendi agziyla söyledi, dövdügünü de Simdi o da anne ve ona göre cok kolay ben de anneyim ama bana göre cok zor Toplam üc sene emzirdim ikisini, meme yaralari, boyun agrilari, uykusuzluk, yorgunluktan perisen hal alan yüzüm, vucudum Dökülen saclarim, sacimda cikan yaralar, hic gecmeyen agrilar Ne oldu uzun bir sürecti ama cok grurlu bir halde bu ilk dönemden basariyla mezun ettim kendimi Ikisinden de o kadar memnunum ki, cok iyi cocuklar oldu Oglumdan cok cektim mesela, konu acmisligim var, zaman zaman aglamisligim basa cikamamisligim var Simdi masallahi var, üc yasindan sonra öyle güzel yoluna girdi ki hersey Ama kolay degil, neyse yasa ve gör. Zor olmasi kötü oldugu anlamina gelmiyor ama Asla sikayet etmiyorum cok memnunum

Ben emzirmek icin kalktigimda esim de uyanirdi, yat uyu sen dinlen bari ki gunduz ben uyurum azicik sen bakarsin derdim, yani emzirme yetisi sadece bende, hicbir anlami yok adamin gece kalkmasina, sadece hastalik ates vs olursa esim yardim ederdi bana, onun disinda cok sacma gece ikimizin de ayni anda uyanik olmasi

Aslında anne olmak zor değil, anne olduktan sonra hem duygusal hem fiziksel destek görmemek zor. Onun dışında çokta güzel bir şey Allah nasip etsin size de.

Ben de 35 yaşımın son aylarında doğum yaptım. Şu anda 1.5 yaşında. Şu ana kadar olan süreçte anne olmak çok güzel. Sadece anne olursan tabi. Ev işleri, tekrar göreve başlama, bakıcı bulma süreci, tüm gece aralıklarla uyanıp işyerinde zombi gibi dolaşma süreçleri insanı yıpratıyor. Üniversite sürecinde mimarlık bölümünden kaynaklı 1 hafta boyunca her gece 3 saat uykuyla dururdum. Bir gün çocuğum olursa uykusuzluk beni yıpratmaz alışığım derdim. Ancak 16-17 aydır devam eden uykusuzluk durumu benim birçok şeyi tekrar sorgulamama neden oluyor. Maddi olarak ayrılan bütçe ile gidilebilecek tatiller, evde biri kapıda beklemeden dışarı çıkmalar, makyaj ve kuaför için ayrılan güzel zamanlar ve daha genç görünen bir ben... Bu kadar geç evlenmeseydim de çocuk yapmaktan önce eşimle daha güzel geçirebilecek zamanlarımız olsaydı dilekleri Umarım konu sahibi çevresinden, işinden, eşinden yana şanslıdır. Yetememe, kendini beğenmeme gibi, olumsuz duygularla baş etmek zorunda kalmaz :)

Bir yasindayken tartakladigini biliyorum Üc aylikken odasini ayirmis tabi gece beslenmesi de kalkiyor ortadan agliyordu ama susuyordu diyor Ne diyebilirim ki

Anne olmak fiziksel bir şey değil. Fiziksel zorluklara bir süre sonra alışılıyor ve bebek bağımsızlığını kazandıkça kayboluyor. Annelik denen bir şey var ki ruha ve zihne yerleşiyor ve asla gitmiyor. Artık özgür olamıyor, olsan da özgür hissedemiyorsun zihninin bir köşesinde uyudu mu, yedi mi, mutlu mu diye sürekli dönen düşünceler... Gelişimi için verebileceğin her şeyi vermek istiyorsun, sürekli yaratıcı, nazik, sevgi dolu olmak durumundasın. Feci bir olay yaşasan içine ağlamak durumundasın ki aman bebeğim görmesin. Kendinde farkettiğin bazı sivri huyları törpülemek durumundasın ki senden bunları öğrenmesin vs... Bunlar anneliğin binde biri bile değildir...

Geciyo geciyo ki bebegim kolik ve sabaha kadar uyumazdik esimle bizim bile duzenimiz olmaya basladi sizinde olur hayirli olsun bebeginiz

Ahahha bebek uyudukca sende uyursun tabi

Annelik dışarıdan bakana zor asıl, gece sabahlamak, hastayken başında beklemek, tüm mızmız larına katlanmak, kolikse tüm gün kucağında gezdirmek yani anaya bebeği hiç zor gelmez. O anneye bir güler, annenin tüm yorgunluğu gider, içi erir.. samimi

Allah yardımcınız olsun. evladınıza sağlık versin

bebekten bebeğe değişen bir durum bu, kendi çocuklarımdan örnek verirsem daha iyi anlarsınız ilk çocuğum iki yıl boyunca gün ışıdığında anca uyurdu geceleri uyumak haramdı bize hele 40ını anlatmayayım emzirme derdi bi yana o dediğiniz tuvalete bile bebeğiyle giden annelerdendim ütüyü bile o kucağımdayken yapardım çünkü yerine koydum mu ağlamaya başlardı günün 20 saati paso emzirirdim böyle iki cümleyle anlatılacak kadar basit değildi yaşadığım bedensel ve zihinsel yorgunluğu anlatmaya kalksam destan yazarım ama üç yaşından sonra beni yoran tek şeyi gevezeliği oldu ama ikinci çocuğum koy anakucağına akşama kadar dursun hatta ilk ağlamasını 6aylıkken yaptı onun dışında hiç ağlamamıştı geceleri meme için bile ıkınmalarına uyanıyodum. yani "ne var çocuk bakmakta altını değiştir emzir uyut "denilen şeyi yaşadım nerdeyse ilk bi senesi çook rahat bi bebeklik sonraki üç yıl aşırı hiperaktif ve yorucu bi çocukluk yani birinin bebekliği çook zor çocukluğu rahat diğerinin bebekliği çoook rahat çocukluğu zor geçti hangisini tercih edersin dersen aman aman bebekliği iyi geçsin derim

İnsanın anası ağlıyor zor bir işte çalışıyordum bebekten önce, çok yoruluyordum. Ama en azından uykum gelince ben yoruldum deyip bana ait sıcak yatağıma gidip yayıla yayıla gece 11den sabah 7ye kadar uyuyabiliyormuşum. Bu çok büyük bir nimet. Dün gece 4te yattım örneğin 7 de kalktım. . Şu an ayağımda sallıyorum. Bir saattir böyleyiz bıraktığım an uyanıyor. Saat 2 hala kahvaltı edemedim. Günlerdir yıkanamıyorum. Günün küçük bir kesiti bu. Ama kesinlikle pişman değilim. Sağlığı keyfi yerinde olsun bana yetiyor. Hamileliğin, doğumun, bebek bakmanın tüm zahmetine rağmen bayılıyorum beyefendiye. İyi ki hayatımda. Bir de çocuk sahibi olmayı ne kadar ertelersen ertele buna hazır olman çok zor. O yüzden yaşın gençken yap gitsin işte

ama aşk olsun :) durun daha ilk anne olacağım Allah nasip ederse. ben ki daha küçük bebek kucağıma alamadım. ablam yeğenlerimi verdi gelip alıncaya kadar yerimden kalkamadım siz düşünün. nasıl olur diye çok düşünüyorum her şeyden önce aslında eşime güveniyorum sanırım, çok yardımcı olur diye umuyorum :)

Çocuktan çocuğa değişir. Oğlum doğduğunda mükemmel kolay bi çocuktu. Hiç uykusuzluk çekmedik biz mesela. Hamileyken kendimizi ennn zoruna hazırladık eşimle. Asla uyku yok bize gezme yok diye düşünmüştük. Bebe 5 günlükken dışarı çıkmaya başladık. Fink fink gezdi. Misafirliğe gittiğimizde uyurdu biz otururduk rahat rahat. Memeyi hemen emdi hiç sıkıntı çıkartmadı onda da. Ek gıdaya geçti herşeyi yedi. Dişi çıktı gram ağlamadı. Şimdi 20 aylık. Uykusu hala aynı çok şükür düşkün bi çocuk uykuya. Hatta biraz fazla uykucuyuz ailecek. Amaaaaaa küçükken olan akıllı uslu bebeden eser yok hiç bi yere gidemiyorum onunla şimdi. Arabada durmaz ayağa kalkacam der. Dolmuşa bindim bi kere alllahhh binmez olsaydım bırak beni ortada gezcem ben diye tutturdu. Misafirlikte geçen koltukları boyayacam diye ağladı restaurant işletiyoruz artık üzülüyorlar bana oturamıyorum diye. Ama benimki şu an sendrom yaşıyor onunda etkisi çok. Başbaşayken hala çok akıllı bi çocuk. Yaşıtlarıyla çok iyi anlaşır. Ama sıkmaya öpmeye mıncırmaya gelmiyor. Şimdi hamileyim bakalım bu nasıl olacak?

Oğlum kolay bir çocuk maşallah ağlamaz, huysuzluk yapmaz ama ondan önceki hayatımla kiyasladigimda, arada dağlar kadar fark var. Bir kere herseyi ama en küçük şeyi bile yaparken, çocuğunuzu içine katıp yapacaksınız. Kendinizden önce o gelecek Uyku muyku hep bebeğin kahvaltı saatine göre. Gece uyumasaniz bile sabah uyanacaksiniz hatta çoğunlukla uyumadan uyanacaksiniz. Kafaniza göre banyo yapamayacaksınız. Dinlenme falan hep çocuğunuzun o andaki ruh haline göre olacak. Siz, siz olmayacaksınız kısaca.

Rahat ol tatlim, ben şuan iki bebek buyutuyorm, aralarında 17 ay var. Ona rağmen herseyi proglamli yaptığın ve rahat olduğun, stres yapmadigin sürece sorun yok. Ve yanliz bakıyorum. Küçüğü kucaktan inmiyor, büyüğü küçüğünü yakaladimi dovuyor, suan benide kedi gibi tırmalıyor sakin oldugun sürece yapıyorsun. Tek cocukla hersey daha keyifli. Planlı olacaksin. Cekirge gibi olacaksın... luxunden ödün vereceksin. Banyo kısmı zor benim için, büyüğünü esimin teyzesi yikardi yada eşim bunuda annem ve yine eşim bebekleri yikama konusunda cesur degilim. Unutmayın annesiniz ve onlari bu yasama getiren sizlersiniz, o yüzden en sakin, en guzel şekilde bakmak büyütmek zorundasınız,. Söyle düşünün burda yazmaya bile firsat buluyorum Önceki

genel ıtıbarıyle tamamen kaygılandıgım tum konularda her kaygıma mantıklı bır cevap olmus o kadar dogru ve guzel yazmıssınız kı cok tesekkur ederım annelık aynı zamanda ogrenmektır benım kendımle en buyuk sınavım aslında sabır ve akısına bırakmak. sunu basardıgım gun belkıde hersey daha kolay ve guzel olacak belkıde bu kadar ınce ve cok dusunmek zarar bıle verebılır dedıgınız gıbı yasına geldıgınde kendısı zaten gerekenı dusunecektır 20 yıl sonranın mevzusunu ben sımdıden nıye dusunup dert edıyorum gercekten kendıme cok dogru

Oy kıyamam

O şekilde söyleyenlere bakma sen o tipler dogumu da abartıyor ama abartılacak hiç birseyi yok bebekten bebeğe değişir uykusuzluk ama anlattıkları gibi değil hiç bise Hele ki destekçin varsa ev işlerine yardım ediliyorsa herşey güzel oluyor

Aynı olmaz mı 8 bucuk aylık olduk Siz? İşe bir gün gidebildim Ben yokken yememiş içmemiş her zamankinden daha çok ağlamış gelen kadın çok üzüldü ben de eve geri döndüm Ama şimdi yine başlamam gerek ise Yarım gün gidiyorum birkaç gündür annem bakıyor Geçen hafta bir Bakıcı ile görüştük Kızım çok mızmızlandı kadın açık açık dedi ben bu bebeğe bakamam DİE 10 yıl yaşlandım bileklerim kollarım belim Saçlarım döküldü ve beyazlıyor Uykusuzum ama çok seviyorum evet Hala kucak istiyor kalk diyor gezdir diyor Gün içinde 10 dakika anca duruyordur

O zaman sana moral olsun bende senin gibiydim simdi biraz daha isler yoluna girmeye basladi ben alistim onun bi duzeni olmaya basladi 42 gunluk olduk tabi yine agliyo uyumuyo ama kendi icinde bi duzen olusuyo

işte bu yüzden anne değil baba olmak istedim . push ; M

e yardim edeniniz varsa neden olmasin ama öyle anlar oluyor ki hormonlardan sen ayrilamiyorsun basindan Sana kalmis gerisi, insanin yardima cok ihtiyaci oluyor zaten Bizim öyle bir imkanimiz yoktu, güvenemiyordum da kimseye malesef G

Evet gerçekten çok zor. Gerçekten anneysen evladına değer veriyorsan zor. Yaşı genç olan ve yeni evli herkes beklemeli en az iki sene evliliğin tadını çıkarmalı. Çünkü bebekten sonra hiçbir şey eskisi gibi olmaz olamaz da zaten. Hayatta artık kendinden fazla değer verdiğin bir varlık geliyor. Herşeyden önce o senin için. İlk bir sene hele sen kendin olmaktan çıkıyorsun karşında ağlayan ama niye ağladığını ifade edemeyen bor canlı var dusunsene. Uykusuzluk desen insanı encok yipratan sey. Zorluğuna çok zor ama hayatta bundan güzel de birşey olamaz orası ayri

Haftalar once bende bebek uyudukca uyurum diyodum o yalan arkadasim evde surekli sana yardim eden bi yardimci olmadikca bebek uyudukca uyunmuyor. Bebeginden bebegine degisir kimi bebek sakindir kimisi sorunlu kimisi hastadir huysuzluk yapar kimi kolik 42 gunluk bi bebegim var kolik teshisi koyuldu caresizlik nedir ogrendim ama bi arkadasimin bebegi inanilmaz sakin tek basina bakiyo bebegine biz atak zamanlarinda 3 kisi anca yetisiyoruz o yuzden dertsiz basina dert olarak dusunme yasa ve gor evlat farkli bisey rabbim isteyen herkese taddirsin insallah T turkkadini

Benim bebeklerimi görün, sen nasıl yaşıyorsun dersiniz İzlerken yoruluyor gelen misafirler, bir tenis maçı düşünün o maçtaki top benim çocuklar, oyuncular da onları yakalamaya çalışan ben ve eşim Zor demek hafif kalır, bu bir gerçek survivor çünkü

Zor mu? Zor ne kelime hem de aşırı zor. 32imde doğurdum. Türlü çeşit işte çalıştım ama en zor iş çocuk büyütmek. İlk ay sadece uykusuzluk değil her şey zorluyor. Meme ucu yarası, uykusuzluk, halsizlik, hormonal dengesizlikler, sürekli ağlayan bir benek, bebeğin hep anneye yapışık durmasından kaynaklı kol sırt bel ağrıları. Sonra büyüdükçe başlayan diş ağrısı, gaz ağrısı, bitmeyen sendromlar ve arak haftaları. Daha da büyüdükçe tutturma inatlaşma, sinirlenip sana yada kendine vurması, gece terörleri... Üç yaşında ve hala geceleri illa kalkıp su ister, yanıma gel yat der. Kesintisiz uyumayı unuttum. sadece tek bir gece deliksiz yatağımda uyusam mutlu pluyorum. Öyle zor.

Aynen benim de kendim geldim aklıma Patidostu Çok pati az insan çok

İki çocuk annesiyim. Çocuklarımın arasında ki doğum farkı 1 yıl bile değil. 25 mart 2017 de doğdu dipleri 13 mart 2018 de doğdu. Hiçbir yardımcı olanım yok. Dikişlerime aldırmadım tek başıma yıkadım evlatlarımı. Kimseden bir yudum su bile içmedim. Doğum yaptım geldim, millete çay servisi yaptı. İki çocuğumla dışarı çıkıp alışveriş yapıyorum. Nol nol resim çekiliyorum. Tuvalete de giriyorum banyoyada. Yemek de yapıyorum temizlikte. Tabi biraz seri olmakmlazım ki hareketli biriyimdir. Savaş boyalarını sür azcık sevgi azcıkta sabır. İnan hayat daha güzel oluyor. Bazen sinir krizleri geçirsemde babalarıyla parka gittiklerinde onları özlemekten merak etmekten ölüyorum. Ne ses oluyor ne soluk. Şimdi ikisi de uyudu ve oğluşumun pamuk kafasını öpmeyi kızımın burnunu öpmeyi özledim mesela

anne olmak..