Kuranı Kerimde insanları affedin deniyor ve akrabalık bağlarını sürdürün deniyor. Biraz kuran okuyup bu konulardaki ayetleri ona göre kararını ver bence canım.

seni çok iyi anlıyorum canım çünkü benimde anne babam ayrı ve bende babamla görüşmüyorum ve içimde ki o boşluk bana çok acı veriyor... annenle dayını çiğnemiş olmazsın merak etme bence babanı affet ve gitmeden babanı ara

kader arkadaşı sayılırız benim de babam beni 2 yaşımdan beri görmüyor 21 yaşındayım, 19 yıl oldu.. ve tek merak ettiğim şey neden kendini affettirmeye çalışmıyor? yıllardır içimde kinle, nefretle yaşadım, yaşıyorum ama artık bu bana ağır geliyor, sırf hafiflemek için onu affetmeyi düşünmüştüm ki affetmemin annemin canını yakacağını bilmeme rağmen! ama en ufak bir çaba, bir özür yok iz yok nerde, napıyo bilmiyorum ama asıl merak ettiğim neden görmeye gelmiyor, neden affettirmeye çalışmıyor kendini ya gece yatağına yattığında hiç mi aklına gelmez insanın benim bile aklıma geliyor, kendime kızıyorum ya çık karşıma be adam, savur gerekçelerini beni kazanmak için çabala çırpınışlarını göster teyzemler, O çok havalıydı, hep mankenlerle içli dışlıydı, şimdi maddi durumu yoksa o yüzden karşına çıkmaya utanıyodur, diyorlar havası batsın! bi fotoğrafına ulaşmıştım, 2007 deki hali, ayakkabıları yırtıktı.. babaya bak kızına baba sevgisi veremediği için utanan değil, ayakkabıları yırtık olarak kızının karşısına çıkmaya utanan baba işte öyle baba.. CuteMom Dünya vazgeçenleri değil, azmedenleri

Babanın kız evlat üzerinde etkisini sanmam ki hiçbir kelime tam tarif etsin. Aynen annenin erkek evlat üzerindeki etkisi gibi. Yaşamadığın için bilememişsin içindeki boşluğu. Farkedememişsin. Farkında olduktan sonra, öncekinden kolay gelmez. İçindeki negatif duygu birikintilerini tepkisizliğini sanırım biraz da olsa anlayabiliyorum. Senelerce her defasında anlamsız davranışlar ile yakınlaşmak isteyen öz babamı reddetmedim. Habire belki dedim, belki bu yapaylığı samimileşir dedim. Dileğimi bekledim belki de. Gururundan bağımsız, aklın fikrin aslında neyi nasıl istiyorsa öyle davran. mlkctk

Ağlattınız beni. Çünkü benim de bir kızım var. Çünkü benim kızımın da onunla ilgilenmeyen bir babası var. Biliyorum yıllar sonra benim kızımın da buna benzer şeyler yaşayacağını. Belki bu kadar uzun yıllar sürmeyecek ama haftalarca babası görmedi mesela. Sesini de duymadı. Kızım da sormuyor. 4 yaşında. Tepki mi gösteriyor dedik ama yok değil. Çünkü onunla ilgili bir konu olduğunda sıradan biriymiş gibi bahsediyor. Öfkeli değil. Ben şu anda onu hiçbirşekilde yönlendirmiyorum. İleride de yönlendirmeyeceğim. İlişkilerine karar verecek kişi o. Ve ilişkilerini yönlendirecek kişi de babası çünkü. İlk ayrıldığımızda baban seni çok seviyor demiştim ama bir arkadaşım psikologlarının söylediği birşeyi hatırlattı bana. Baban seni çok seviyor gibi laflar etme demiş doktor ona. Hiç karışma. Engelleme de. Adına da konuşma. Seviyor sevmiyor diye. Babasıyla geçirdiği vakitlerin hesabını sorma. Siz kendi kararınızı kendiniz verin. Babanızla ne şekilde devam edeceğinize bundan sonra. Annenize ve dayınıza vicdan borcunuz var diye etkilenmeyin sözlerinden. Ne yapmak istiyorsanız onu yapın. Hakediyor mu haketmiyor mu kendiniz karar verin. Yani ne yapmak istiyorsanız onu yapın. Sizi ne, nasıl mutlu edecekse onu yapın. Nihil

Ne kadar zor bir durum neden insanlar kendi canından kanından olan bir yavruya bu duyguları yaşatır... Çok üzüldüm nasıl davranmak istiyorsanız öyle davranın, öyle zor bir ikilem ki bir yandan o baba olamamış ama sen evlat ol demek geliyor içimden diğer tarafımda bağıra çağıra ağla edilebilecek bütün hakaretleri et diyor.. Allah size hayırlı bir eş nasip etsin yuvanızı sımsıkı sarıp sarmalayacak..

agladımm benımde dogumdan sonra hemen bırakılmıs gıdılmıs dunyalar tatlısı bır oglum var CuteMom Dünya vazgeçenleri değil, azmedenleri

Kuranı Kerim'de insanları affedin deniyor. Akrabalık bağlarını sürdürün deniyor. Biraz kuran okuyup ona göre kararını ver bence.

Merhaba arkadaşlar. İçimin sıkıntısını kimseye anlatıp rahatlayamıyorum. Bura da yazıp biraz olsun rahatlamak istedim. Annesi ve babası ayrı olarak büyüyen şanssız çocuklardan biriyim ben ( Şuan 27 yaşımdayım... Babamı en son 9 yaşımdayken gördüm ve ona ait hiçbirşeyi yüzü dahil hatırlamıyordum. Ta ki 2 gün öncesine kadar. Babam beni hiç aramadı sormadı yıllar yılı.. Terkedip gitmiş bizi ben küçükken.. Dayım baktı büyüttü okuttu beni...2 gün öncesi babaannemin cenazesi için Almanya dan Türkiye ye geldi babam. Geliceni öğrendiğimizden beri herkes üzerimde bir baskı kurmaya başladı. Özellikle annem. Kızım bak şöyle olur böyle olur ben sana barış demem barışma demem ama ama ama... Farkına varmadan psikolojik baskıya maruz bıraktılar beni.. Bunun yanında geldiğinde mutlaka görüş bir kez olsun konuş en azından içini dök diyenlerde vardı tabi... Babamı göresiye kadar ona karşı içimde hiçbir duygu yoktu. Yıllarca içimde beslediğim kin ve nefret bile zamanla silindi içimden. Nötr oldu duygularım son 3-4 senedir. Nihayet babam geldi. İlk gün cenaze evinde kapıda gördüm onu girerken. Hiç hatırlamama rağmen ilk görüşte o olduğunu anladım. Eve girdik kuzenimle ve arkamızdan bi aile büyüğümüzle birlikte babam girdi içeri. Yanıma kadar geldiler ve bu kızın dediler... Herkes aladı bir ben ağlamadım. Bana sarıldı yanaklarımdan öptü ne kolumu kaldırdım ne de tek bir laf ettim. Koltuğun bi başında ben diğer başında o etrafımızda bikaç kişi oturduk dakikalarca. Dönüp bakmadım tek laf etmedim. Taş oldum adeta. Kuzenim taş gibi duruyorsun seni takdir ettim dedi. Herkes ağladı nasıl durdun bukadar tepkisiz dedi. O an içimde hiçbir kıpırdanma olmadı. Dün akşam babaannemin okuması yapıldı. Orda bi oluruna getirip beni yanlız yakaladı ve konuşmak istediğini söyledi. Yaptığı hatalardan pişman olduğunu söyledi. Hatalı olduğu kabul ettiğini ve vijdanının rahatlaması için onu affetmemi istedi. Sonra beni dinledi. İçimdeki bir kısım şeyleri fikirlerimi onunla ilgili düşüncelerimi anlattım ona. Ne desen haklısın dedi kızmıyorum sana dedi ve en son seni affetmem dedim. Konuşma orda sonlandı. Hala beni kazanmak için çok da bir çabası olmadığını gördüm. Onca yol sonra nolursa olsun sen kabul etmesen bile ben sana babalık görevimi yapmaya çalışıcam yine de demesini beklerdim. Sadece haklısın dedi ve geçti. Bugün perşembe, Pazar günü Alman yaya dönecek. Gitmeden bi adımda daha bulunur mu diyorum ama hiç sanmıyorum. Onu yüzyüze görmek iyi mi geldi bana kötü mü onu da bilmiyorum. Dün geceden beri uyusam da uyansamda hep aklımda ve gözümün önünde. Yıllardır baba özlemi çekmenin asıl acısını yüzyüze geldiğimde anladım. Sahiden içimde çok büyük bi boşluk varmışy meğer. Çok özlemişim çok istemişim her çocuk gibi bi babam olmasını. Hiçbişey konuşmadan saatlerce sarılmak istedem ona kızgın da olsam kırgın da olsam. Ama yılların verdiği eziklikle grurum elvermiyor. Benim için onca sıkıntıyı çeken dayım ve annemi de çiğnemek istemiyorum açıkcası. İşte durum bu kısaca.. Allah kimseyi böyle sorunlarla karşı karşıya bırakmasın çok zor çünkü ( E EBRU 72

yok canım affetmem zaten.. allah senin de yardımcın olsun C