En zoru ilk çocuklar sanki ya. Benim de ikinci çok rahat, ablasi kiskanclik yapmasa, opecegim kucaklayacagim diyip aglatmasa evde bebek oldugunu unutacagim

Bende aynı düşüncelerde iken plansız hamile kaldım. . İlk başta alışamadım çok zor geldi vs ama su an yanımda uyuyor Aman Allahım. . Ondan sonra eşimle bambaşka bir ilişkimiz oldu. Artık tam anlamıyla bir aile olduk.. hayatımda yaptığım en güzel şey. . Belki olmasaydı deliksiz uyurdum şimdi ama uyandığımda o minicik elleri yüzümde olmazdı. . Olmasaydı belki kahvemi sıcak içerdim ama bana bakıp gülümsemezdi.. ya anlatamam.. kalbim 2 3 katına çıktı birden.. onu çok çok çok seviyorum. . Karşılıksız sevmenin ne demek olduğunu asla bilemezdim o olmasaydı... en önemlisi de o olmasaydı ben asla anne olamazdim. ... diyeceğim tek şey sen bilirsin.. ben yapmasaymisim çok şey kacirirmisim. .

Evet var ben :) 2 yillik evliyken ben 10 yil sonrayi birakin asla cocuk yapmiycam diyordum o derece katiydim. Bu durum 8 sene devam etti. 8 sene sonunda okul da bitince neden olmasin dedim. 1 aylik oglum var suan. Iyi ki var :) Bence hazir olmamanizla alakali bir durum bu. Isteyeceksiniz bir gun :) B bayandipali edirneeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeee tek ayak

Deli gibi çocuk istiyorum yaşım 32 ama evleneceğim insanı seçemiyorum. Evleneyim ilk işim çocuk yapmak inş inş

Bende 1 senelik evli biri olarak hep başından beri bebek istedik ama olmadı. Evliligimin ilk senesi hep hüzun keder ağlayarak geçti. Maalesef bebeğimin olmuyordu ve ben deli gibi bebek istiyordum eşimde keza oyle.. en sonunda bunalıma girdim. Ama su An zerre istemiyorum bebek fikri artık bana çok uzak. Zahmetli ve meşakkatli. Bencil düşünüyorum sanırım artık.. illa bebek olacak diye bişi yok olmasada olur.. bir evlilikte illa bebek olacak diye bişi yok

27 yaşındayım eşimde 30 Sizin?

hep söylerim bir gün çocuk düşünüyorsan bugün yap diye. hiç düşünmüyorsan da asla yapma. ama bunu da açık yüreklilikle ve net bir şekilde eşine söyle. ama bir gün muhakkak olur kafan varsa da kesinlikle geçirme. yıllar geçtikçe daha zorlaşıyor. ille olacak diye de bir kaide yok tabi ki. umarım anlatabilmişimdir. WOMAN

Biz eşimle sabahlara kadar gezer eğlenirdik ne yattığımız saat belliydi ne kaldığımız saat Sonra kızım doğdu ne annem vardı me kayınvalidem bir de aksi gibi eşim Yen'i bir işe başladı işi çok yoğun olmaya başladı. Tek başıma baktım büyüttüm. Yaptıgım en iyi şey. He bazen aklıma geliyor eski günler Emzirdiğim için öyle eski günlere dair kaçamaklar da yapamadım Hayal kuruyorum eşimle eskiden yaptığımız şeylerden bahsediyorum Büyüsün söyle yapalım büyüsün böyle yapalım diye. Kızım büyümeden ikinci geliyor şimdi bizim hayaller başka bahara kaldı ama yine de üzülmüyorum çünkü biliyorum bi kaç sene kendimden ödün versem de sonra yavaş yavaş eski hayatıma dönebileceğim, tabi eğer hala istiyorsam o hayatı. Ve bu sefer iki de evladım olmuş olacak. Bence böylesi en güzeliydi iyi ki varlar..

Bende katılmıyorum çocuklar büyüsün eskisi gibi oluruz sözüne.. Kesinlikle aynı sen olmaycaksın bir kere yaşın başını alıp gidecek. Maddiyat belki sorun olacak çocukların istediğini almak için. Bencede hayat çocuktan öncede ve çocuktan sonra diye ikiye ayrılıyor..

Kusura bakmayın ama sizin düşüncenizi sadece bencillik olarak görüyorum sonuçta eşiniz bebek istiyor ve bu konular evlenmeden önce konuşulmalıydı değil mi şimdi olmasa 1 -2 seneye isteyecek yani. Herkes uyumayı tv izlemeyi seviyor çocuk yapanlar gezip tozmuyor muydu yapmadan önce ama herzaman bu halinizde olmayacaksınız ki. Eşiniz artık tamam istiyorum dediğinde ne yapacaksınız ben özgürlüğümden vazgeçemem bana ayak bağı olmasın mı diyeceksiniz bu ben istemiyorum denip kestirip atılacak birşey değil ki. . push ; kayra12 Güven ruh gibidir gittimi bi daha geri

Merhaba, Ben de sizin gibiyim,32 yaşındayım 1,5 yıllık evliyim ve çocuk sevmiyorum. Eşimde aman aman delisi değil ama yaşımız geçiyor ve ilerde belki pişman olabiliriz diyerek yapmaya karar verdik, ama benim içimde 1 gram istek yoktu.. Hamile kaldım planlı olarak, ve hiç sevinmedim. Anlık şok yaşadım, herkes sevinince ben de sevindim ama yalnız kaldığımda pişman olduğumu anladım. Doktora gidip gelmeye başladık, ekranda gördüğümde anlık heyecanlanıyordum ama yok yine istemiyordum, ne yaparsam yapayım bu duruma bir türlü alışamadım. Eşime de dar ettim dünyayı bir süre Baktım 9 ay böyle geçmez çünkü bunalıma girmiştim, psikoloğa gittim, o da yardımcı olamadı, çünkü ne yaparsam yapayım ısınamıyordum bu duruma. 8 haftalık olduğunda artık yavaş yavaş bebek arabası falan bakmaya başlamıştım, normal hayatıma adapte olmaya çalışıyordum. Ne kadar mutsuz olsam da alışmaya çalışıyordum, biraz gelişme kaydetmiştim az da olsa. Sonraki haftalarda doktora gittiğimizde bebeğin kalp atışları duyulmadı, en sonunda da durdu kalbi. DNA bozukluğu vs. olduğu zaman vücut bebeği büyütmüyormuş. Kürtaj olmak zorunda kaldım. Bu durumda bile nötrdüm. Kendimde bu cesareti tekrar bulabilir miyim bilmiyorum, benim için zor bir süreçti. Yaşadığım tecrübeyi size aktarmak istedim, isteyen herkesin olur umarım, yine de herşeyin hayırlısı diyorum :)

Aceleye gerek yok 30 yaşımda çok isteyerek tüp Bebekle anne oldum Ama bir süre kısıtlanılmışlık duygusu sardı Hatta bir ara baktım eşim de kısıtlandı zira ben evde çocuk bakıyorum diye o da normalde yapılan birçok şeyden fedakarlık etti Çocuk Kocaman oldu ama biz sadece bu surede bir gece onsuz uyuduk o gece de ne yapacağımızı şaşırdık ya neyse Çocuklu hayatımız eskisinden elbet farklı ama pişman değilim Yalnız ikinciyi yapmaya cesaret edenlere de şaşkınım H Hayat ne garip

1-2 yıl daha bekle demiş neden şimdiden stres yaptın ki? illaki fikrin değişir.

Peki sırf eşi istiyor diye hazir olmadan çocuk sahibi olmak zorunda kalmak eşinin bencilligini gostermez mi? Ben katilmiyorum.. Çocuğu yapacak olan ikinizsiniz, bakacak olan da bu yuzden ikinizinde ortak karari olmali. Eşiniz ne guzel bir iki sene bekleyelim demiş anlayişla karşilamiş siz de bu sure içerisinde bence artik tamam bende istiyorum diyeceksiniz

Evli değilim ama ben de çocuk fikrine karşı böyleyim. Deli gibi severim tüm bebekleri çocukları ama bebeğin fedakarlık demek olduğunun da çok fena farkındayım. Kaybedeceğim şeyler bazen daha ağır basıyor

Ben de boyleyim. Aslında önceden böyle hissetmezdim ama sonra 1-2 sene içinde cevremde birçok kişi çocuk yapınca ve biz onlarla takilmak zorunda kalinca gördüm ki cocuk bircok seyi öldürüyor. Kari-koca iliskisinden çıkıp anne-baba rolune daha cok giriliyor. Hep bebekten konusuyorlar, tum ilgileri bebegin ustunde oluyor. Uyku saatiydi yemek saatiydi derken disari cikmayi bir sure sonra tercih etmemeye basliyorlar. Bunlari gördükten sonra cocuk yapmaktan korkmaya başladım biz henüz yeni evliyiz su anda planimizda yok ama sanki hic bu hislerim gecmezmis gibi. D damdan

Oyuncu ilker kızmaz ve eşi aslı kızmaz var biliyor musun? İnstagramdan takip ediyorum bende. İnanılmaz tatlış bir aile ve çok gezen çok özgür tipler. Kızları sanırım 6-7 aylık oldu şimdi yine dünya turundalar ve çok güzel fotoğraflar anılar biriktiriyorlar. Yani demem o ki; istersen onunlada eski hayatına devam edersin. Sadece biraz ara vermek gerekebilir bebek toparlanana kadar. Ama buna hazır olmak lazım. Beklemekte haklısın. .

Çocuk yapmayı denemeye bile başlayınca sabırsızlıkla çift çizgi görmeyi bekleyeceksin... Her kadının ruhunda bir anne yatar. Bir bebek tabikide dizi izleme ne engel olacak derin uykuların olmayacak mesela. O daha uyanmadan sen hissedip uyanacaksin. Hastalanmasin diye türlü türlü çözümler bulacaksın. Senin ve eşinin bir parçası olacak düşünsene ne kadar guzel. Bu arada bende senin gibi düşünüyordum yaklaşık iki senedir anne olmak istiyorum. Ama olmuyor ışte. Bir düşügum var hala özlüyorum onu.

ben 22 eşim 25 E

Bir yaşına kadar çok zor aşısı ateşi ishali kusmasi uykusuzluk yorgunluk hastalığı hele ek gıdaya geçiş dönemi tam bi işkence yememesi ortalık batıyor ne hali kalıyo ne elbise heryer kirli yetisemiyon helede çalışan bayansan ve esin destekci değilse ama bi gülüşü bi bakışı ilk adımları emeklemesi yemek yaparken arkandan gelip bacağına yapismasi kanepenin arkasindan çıkıp cik demesi hapsurmandan bile kahkaha atıp güldürmesi ilk kelimeleri helede ane demesi tepkilerine karşılık vermesi düştüğünde saba deli gibi sarilmasi emzirirken parmağını ağzına burnuna katmaya çalışmasi uyandığında besikten yüzüne bakip gözünü açmani beklemesi ve gulumsemesi... bir yaşında kızım var ilk yedi ay çok zor geçti istahsiz kolik bi bebekti hatta bebek yaptığım için çok pişman olmuştum ama tepki vermeye başladıkca çok sevdim bir saat ayrı kalsam özlüyorum sürekli aklımda bide evliligim kızım doğduktan sonra daha iyi oldu eşimle tartismalarimiz azaldı öncesi aramız kötüydü... evlat başka bişey ya bir hafta önce kızımın ayağı kırıldı onun canı bir acidiysa benim bin acıdı senden bile once geliyo evlat

Bu arada gorumcem 40 yasinda yaptı cocugu cok da mutlu iyi ki beklemisim simdi hazir hissediyorum icimde hicbirsey kalmadi dedi. zevkle bakiyor çocuğuna.

Bize de aynısı oldu şimdi o sorup duranlar kapıyı çalmiyor bile. Kendi öz annem dahil çocuk hasta bikaç gündür hafif, kendi basimizin çaresine bakıyoruz. Allah isteyene versin dedikleri bu. Tabi bizde istedik ama çevre çok çok çok önemli faktör. Onemsizlestirmek aldirmamak lazim

Ben de senin gibiydim. Cocuk olduktan sonra esimle aramizdaki ask ve ihtiras azaldi mi? Tabiki de. Gezme tozma sosyal etkinlik? Bircok denemeden sonra cin iskencesi cekmektense evde yaslanmak daha cazip hale gelmeye basladi. Arada bir cocuguna bakip destek olacak aile bireyleri olsa hayat cok guzel olabilirdi. Ama bizde o imkan yoktu. Basbasa atildigimiz sayisiz maceralarin sonu oldu cocuk. Yani eski hayatimdan eser kakmadi evet ama 2. yi yaptim desem inanir misin? Annelik delilik bence. Ben de o delilerden biriyim. Insan bile bile kendine bunu niye yapar? Bunun cevabini ben kendime bile veremiyorum. Hayirlisi olsun hakkinda arkadaşım.

Ilk çocukta acemilik oluyor o yüzden zor geliyor. Birazda bebekle alakalı zorluğu, ilk bebeğim kolikmis ben bilmiyordum. Cok zorlanmıştım. Ikinci biraz daha rahat buyuttum. Varlığı yokluğu belli değildi. Sakin bir bebekti. En rahat 3 uncu cunki bütün tecrübelerimi sonuna kadar kullandım. Konu sahibinin eşi çok yardımcı anladığım kadarıyla bence hazır hissettiği zamanda ertelemeden yapmak en iyi karar olur.

Senin 36 yaş halinim. Çocuk yapmayacağız kararımız bu konuda net. Çift olarak birgün olur diyorsanız kaçış yok, alıştırmaya çalış kendinç şimdiden. bezaaa

Bende ayni dusuncedeydim aslinda. Bunu dusunmek icin 20 yasinda olmamda etkendi. Fakat sunu soyleyebilirim. Bizim evde de bebekten sonra bir seyler degisti. Mesela kahkaha sayisi artti. Gunde 6-7 saat uyumaya basladik. Yemek saatlerimiz duzene girdi. Birbirimize duydugumuz ask kadar degerli baska bir duygu daha varmis. Onu ogrendik. Kosulsuz nasil sevilirmis, yargilamadan, her sartta onu gorduk. Sabir tasindan hallice bir duygu sistemimiz olustu. Sinirden aglarken sinirlendiren bir insana :) boyle bakmayi ogrendik. Zorluklar elbette var. Ama eve kapanmak, esimle aramdaki bagin bozulmasi, cinselligin bitmesi gibi "bazi" insanlatin yasadigi, genelleme yapilamayacak konularla kendinizi korkutmayin. Hazir olmaniz cok onemli. Cocugu kendiniz icin dogurucaksiniz. Nasilsa ailelere birakiriz gezeriz demek bana yanlis gelihor. Yanimizdaykende pek ala gezip tozabiliyoruz. Ama su da bir gercek. Herkes anne olmak zorunda degil, bu dunyada bambaska bir gorevinizde olabilir. İyi dusunun. Hakkinizda en hayirlisi olur insallah.

Demekki tek bu hisleri yaşayan ben değilmişim. benim eşimde çok çocuk istiyor ama bu hissiyat içinde bende yapamıyorum. yaş kaç bu arada

Merhaba, yazdiklarim umarim size fikir olur. 30 yasindayim, esim de 30. Muhendisim, gece gunduz calistigim bir isim vardi. Bebegim bir surprizle hic hazir olmadigimi hissettigim bir anda hayatimiza girdi, simdi 6 aylik. Esimin destegi olmasa cildirabilirdim, aile buyuklerimiz baska sehirlerde, ben isten ayrildim tek basima buyutuyorum. Es cok onemli, bazen yoruluyorum ama esim isten geldiginde bir saat hadi kafani dinle ben bakarim diyor, ben o bir saatte kitap okuyorum, dizi izliyorum desarj oluyorum. Haftasonlari beraber temizlik yapiyoruz, geziyoruz, cocuk uyudugunda beraber dizi izliyoruz. Bizim askimiz tutkumuz azalmadi, aksine arttigini, daha da baglandigimizi soyleyebilirim. Beraber bebegimize bakip ya bu bizim evladimiz inanabiliyor musun diye agladigimiz cok oldu. Es destegi cok onemli, gece bazen uyandirmiyor esim, sagdigim sutlerden veriyor, deliksiz bir uyku beni kendime getiriyor. Ben esimin bu kadar yardimci olacagini tahmin edemezdim, her gun iyi ki dogurmusum diyorum. Ben hic bir zaman hazir olamazdim bebek fikrine, cilginlar gibi yurtdisi seyahati yaptigim, surekli gezdigim bir hayatim vardi. Bir an bile pisman olmadim. Ne bebis aglarken, ne uykusuzluktan ben aglarken bir an bile pisman olmadan 6 ayi geride biraktim. Yuzume bakip gulmesi, kalabalikta benim kucagima gelmek istemesi bile yetiyor. Simdiki aklim olsa cok daha genc evlenir cok daha erken anne olurdum.

Ozgurlugun kisitlanmasi cocuga göre degisir bence. Biz evdeki bicirik yuzunden daha sosyal olduk, surekli etkinlik gezilecek yer vs arastiriyoruz. Duraganliktan asiri rahatsiz oluyor.5 aylik kardesi var insallah onu da o sekilde buyutecegim, neseli hayat dolu olmalari onceligim. C

Günaydınlar. 2 yıllık evliyim ufak tefek sorunlar dışında çok güzel bir evliliğim var. Eşim ev işlerinde vs yardımcıdır asla beni yormaz. Beraber işten döner beraber evi toplar beraber otururuz. Çok kuvvetli bir bağımız var. Sürekli sarmaş dolaş ilgililiyiz. 2 kişilik hayatımız bizi çok mutlu ediyor. Beraber boş boş oturmayı bile çok seviyoruz. Her ortamda eğleniyoruz. Kafamıza esiyor dışarı çıkıp sabaha karşı geliyoruz. Özgürlük benim için herşey. Eşim de bana ayak uyduruyor. Sanırım artık çocuk istiyor. Hevesleniyor. Fakat ben özgürlüğümü kısıtlayacak, eşimle aramdakı bağ kopacak, dizilerim yarım kalacak, uykularım keza öyle.. diye çok kokuyorum. Bebekleri çok seviyorum. Ama kendimi anne olarak kabullenemiyorum. Eşim sıkma zorlama kendini 1-2 yıl daha bekleriz diyor fakat sanki 10 yıl sonra da böyle hissedeceğim gibi. Sorumluluk beni boğuyor. Pişman olmaktan, iyi bir anne olamamaktan deli gibi korkuyorum. Benim gibi hissedip sonra iyi ki anne olmuşum diyen var mı?

kadinin kendinde bitiyor is hamileyken kendine bakmayan kendini salan kadinlar surekli hamileligi bahane ediyordu bende boyle olursam diye korktum ama hala eskisi gibi kendime bakiyorum hicbir farkim yok kimi kadin bebek. oldu hayatim bitti kendime vakit ayiramiyorum diyor kimisi bebegi kucaginda sporunu yapiyor bebegiyle geziyor alisveris yapiyor bazi kadinlar icin bunlar nefes alip vermek kadar zaruri kimiside usendigi icin bahaneler ariyor tabiki zorluklari olucak ama bu zorluklarin altindan kalkmak da yine kisinin elinde yani bebekle hayat bitmiyor onunla birlikte paylasmaya basliyorsunuz herseyi

Bebeginizi kucaginiza aldiginizda bu soruyu size sormayi cok isterdim... eski hayatinizmi? Bebeginizmi? Inanki anne olan hic kimse bebegini dunyaya degismez.. bende evlendikten uc yil sonra cocuk yaptim... bebegim olduktan sonra ilk lafimiz ne kadar bos bi hayatimiz varmış dedik.. ki okadar gezip tozmamiza rağmen G

Sizinle ayni gibiyiz, eaimle bagimiz cok gucluydu. Cocuk fikrini baya bir erteledik ama artik milletin cenesini kapatamaz olduk. Gerci benim esim de pek istemiyordu, ben zaten hic istemiyordum. Yakin aralikli 2 tane dogurdum. Pisman miyim, evet. Gecmise donme sansim olsa dogurur muydum, asla! Butun hayatim degisti cunku, ise eskisi kadar agirlik veremiyorum. Esimle adam gibi vakit geciremiyorum, kendime zaman hic ayiramiyorum. Bence bizim gibi ciftler cocuk yapmamali

İyi ki sizin düşüncenizde olan bir insan ile evlenmemişim :) Eşi bile dert edinmiyorken siz ne kadar baskıcı çıktınız böyle :)

Ben hamile kalmadan önce hiç böyle düşünmedim. Tam tersine hamile kaldıktan sonra böyle sizin gibi bir çok korkum oldu. Nasıl olacak, ben iyi anne olur muyum, eşimle eskisi gibi istediğimiz zaman istediğimiz şeyi yapabilir miyiz diye düşündüm durdum. Amaaaa ne zaman yavrumu kucağıma aldım, ne zaman onun miss kokusunu içime çektim hepsi geçti. Heee bu dediklerimin hepsi oldu. Uykum yarım kaldı, hatta bazen iki gün boyunca hiç uyumadığım oldu , hatta uykusuzluktan boş boş kendimi salladığım bile oldu :) İstediğimiz zaman istediğimiz şeyleri yapamadık ama olsun dedim, yavrum bana bir kez gülsün yeter dedim. Yani demem o ki bu korkular geçici, evet ilk zamanlar zor olacak ama bir süre sonra alışıp bebeğinize sımsıkı sarılacaksınız. Hiç korkmayın demiyorum ama hepsi geçecek inşallah diyorum. Hele yürümeye başlayıp konuşmaya da başlayınca daha da mutlu olacaksınız. Onun bir kere anne demesini duymak için can atacaksınız.

Bebek bence evlilikte bir milat ve geri dönüşü yok. Çocuklar büyüyünce eskiye döneriz diyenler, o eski sizden eser kalacak mı acaba? Çocuk büyüdükçe derdi de büyüyor. Şu an için ne eşim ne ben çocuk düşünüyoruz. Bana kalsa çocuksuz yaşayabilirim. Ama eşim elbet bir gün olacak diyor. Benim onu diyecek kadar bile bir isteğim yok şu an.. Olursa da adet yerini bulsun diye olur. 28ime az kaldı, aklımdan madem çocuk olacak çok geçe kalmasın diye de geçiyor bazen.. Öyle arafta kalmış gibi hissediyorum kendimi.. Gerçi çocuk yapmaya gelene kadar başka sorunlar da var çocuk yapmaya engel teşkil eden.. Hayırlısı demekten başka bir şey gelmiyor aklıma..

bende ozgurlugume cok duskunum ama Allahtan bana her daım destek aılem var, 31 yasında anne oldum ama ben 30 da evlendım amaç artık çocuk yapmaktı hemende yaptık İlk bır evet zor oluyor gazı -uyku duzenı-beslenmesı vs ama yasına bır gırsın hersey bır anda değişiyor -sizin en ıyı arkadasınız oluyor adeta ve eşiniz bazen aklınıza bile gelmiyor... Egerki eşiniz size destek olan bir erkek ise anne olmak sizi zorlamaz ama kendinizi her anlamda hazır hissetmeniz önemli o nedenle yaşınız gençmiş ben sizin yerinizde olsam bir doktor kontrolunden geçer sağlıkla alakalı sorun teşkil eden bir durum var mı yok mu öğrenirdim eğerki herşey yerinde ise bekelrdim 30 a kadar ama çocuk konusunda sıkıntılı bir durum varsa çalışmalara başlardım ve eminimki iyi bir anne olursunuz.

Birkaç ay öncesine kadar bebek bebek derken şuan bendede aynı durum başladı. Birkaç ay önce açtığım konular, mesajlar Vs. Hep bebek üzerineydi. Son zamanlarda çocuklu aileleri gözlemliyorum, arkadaşların çocukları var birçok yönden değişiyor insanın hayatı. Çocuk üzerine şekilleniyor çok seviyorum çocukları ama sanırım en az 3-5 sene daha kafada bitti çocuk konusu.

Aynı eski ben ve eşimle yaşantımı anlatmışsınız. Ben 27 yaşında evlendim. 30umda yani 6 ay önce anne oldum. Eşimin oldum olası gece hayatı vardı ben de severdim. Evlenince her haftasonu bar vs takılırdık. 2 yıllık evliyken anne olma düşüncesi yoktu ama sonra yavaş yavaş istedim. Artık tat vermemeye başladı gece çıkmak vs. Bebek fikrine sıcak bakmaya başladık ve çocuk sahibi olduk. Hatta biz evlenirken şart koştuk birbirimize Bebek kesinlikle istenmeyecek anca o şartla evleniriz diye He şöyle bi durum var 2 anne de yakın bize ve yine ara sıra gece çıkıyoruz onlara bırakıp. Veya alışveriş vs yapmaya gidiyoruz. Bu şansımız var. Ama sana tavsiyem sen istemeden yapma. Anca tam istediğinde olsun yoksa bunalırsın. Ben hiç kimseyi takmadım ve kendi isteğimle oldu.

Bi sürü şey söylerim anne değilsen anlamazsın ama şunu söyleyim bütün yarım kalmışlıklara zorluklara uykusuzluğa karşı hergün "iyi ki " diyorsun. . push ;

Sosyal hayatınız bitecek diye birşey yok. Yaptığınız şeyler farklılaşıyor veya azalıyor, değişiklik ister istemez oluyor ama çocuklu aile olarakta hayatınızı yaşamaya devam edebilirsiniz. Oğlum 2 yaşında, ikinci de iki üç aya bizimle olacak. Yılda bir kaç kere tatile de gidiyoruz, haftasonları yakın şehirlere gezmeye de. Hamilelikte yapmadım tabi de eşimle dalış yapıyoruz mesela :) çoçuğumuz da bizimle geliyor... ayarlıyoruz bir şekilde.. bisiklet için çocuk koltuğu aldık, eskisi gibi kullanabiliyoruz... Arkadaşlarımızla artık evde buluşmayı tercih ediyoruz, çocuğu akşam uyutup sabahlara kadar muhabbet sohbet ediyoruz. Ertesi gün tabiki biraz uykusuz kalıyoruz ama eşimle dönüşümlü hallediyoruz onu da... Yine de istemeden adım atmayın, 1-2 seneye fikriniz değişmezse o zaman dert edersiniz :)

Ayni korkular bendede var rahatıma özgürlüğüme düşkünüm 23 yaşındayım yurt dışındayım burada pek sosyal hayat yok var da bize yok herşey sınırlı öyle yada böyle yasıyoruz sonucta etraftan cocuk baskısı başta eşim! En son ilaç içmemeye karar verdim içimden gelmedi korunmak, bekliyorum sadece. İçimde o kıpırtıyı hissediyorum cocuk demek hayatın sonu demek degil evet büyük fedakarlık bizim yaptığımız hayatımızdan minicik bi hayata ödün vermiş olacağız belki ama o sizin olacak sizden gelen en güzel varlık olacak sevginizin askınızın tatlı hali olacak yaşayacaklarımı bile bile istiyorum artık. Yeter ki saglıklı olsun. Hazır hissediyor muyum net olarak hayir bnce hiçbir anne tam olarak hazır olamaz cocuk konusuna zorlu bi süreçtir doğal olarak. Ama esiniz ve bebeğiniz sağ salım yanınızda olunca iyi ki varlar diyeceksinizdir. Sevgiyle kalın iyi düşünün iyi olsun... P

Kendiniz hazir hissetmeden asla cocuk yapmayin. Oyle olunca bakmakta zor olur.

Bazı kadınlar dünyaya anne olmak için gelmezler. Ben de öyle olduğumu düşünüyorum. Annelik iç güdülerim yok. Çocuk doğurmaya karşı herhangi bir sempatim, isteğim de yok. Dünya da zaten yeterince kötü... Yetimhaneler ağlayarak uyuyan yavrularla dolu... Ha severim, etrafımda bir çocuğun kılına zarar gelsin, yakarım orayı. O ayrı. Evleneceğim, eşim hiç değilse bir tane olsun diyor ama onun yerine bir tane daha kedi almayı yeğlerim ben. Yumurtalıklarımda sorum vardı, kistim falan. Umarım kısırımdır diye umuyorum :/

Çocuk büyük fedekarlık, hazır hissetmeden tavsiye etmem. Ben 1inciyi 22, 2 inci yi 27, 3 uncuyu 41 yaşında dogurdum. Kendimi 3 uncude hazır hissettim. Diger çocuklarla birlikte büyüdük. Tabi geç yaşta yapmaninda farklı zorlukları var. Yinede en rahat büyüttugum 3 uncu bebeğim.

evlendikten 6 ay sonra hamile kaldım. 9 ayda bebişin gelmesi 15 ay eşimle gezdik tozduk eğlendik falan. hamileliğimde iyiydi benim. tatile bile gittik. bebek oldu ben şok! bildiğin kocaman bir sorumlukmuş. gezmeyi bırak tuvalete girersem oh be diyordum. banyo yapmak tatil gibi zaten neyse oğlum 3,5 yaşında çok şükür diyorum, diyoruz. o yokken 15 ay ne boşmuş biz ne kadar anlamsız şeylerle uğraşmışız diyorum. Rabbim sağlıklı uzun ömür versin yavruma da diğer yavrulara da inş. annelik babalık bu işte.

Sevgili kız kardeşim, çok güzel giden ve çocuk istemediğimiz bir evliliğim vardı. Doğum kontrol hapı kullanırken geçirdiğim diyare nedeni ile ilacın etkisi azalmış ve hamile kaldım. Büyük bir şok oldu bizim için. 34 yaşında olduğumdan aldırmak yerine doğurmayı tercih ettik. Bazı zorluklarla geçen bir hamilelikten sonra 12 Haziran'da çocuğumuz aramıza katıldı. 10 günlük anneyim, pişmanım diyemem. Ama iyi ki yapmışım diyecek durumda da değilim. Sadece derin bir merhamet duyuyorum. Kokuma muhtaç, ben olmasam aç ve bu dünyada yapayalnız hissedecek 3 kiloluk bir minik var ellerimde. Büyük bir sorumluluk... Sezaryen yaralarım 3. Günde iyileşti, bebeğimi emzirme, ona bakma telaşesi derken, bir de sarılık çıktı. Eşim hala aynı adam, gözümün içine bakıyor, oğlumuzla ilgileniyor, ilaçlarımı unutmamı sağlıyor. Ama çocuk ne olursa olsun anneye bağlı. Sorumluluğun ve yükün %90'ı bende. Aileden yardım da almıyorum bebek bakımında. Sağolsunlar yemek filan getiriyorlar, evin işini yapan bir yardımcım var haftada 3 yarım gün gelen. Ama buna rağmen ikimiz de yorgunuz, çocuk 7-24 hayatımızı kaplıyor, ikimize ait dünyamızı yeniden kurmakta zorlanıyoruz. Sabahları bebeğimize bakarken kendimize onunla bağ kuracak bir şeyler buluyoruz. İşte gözü şöyle ağzı böyle, ne bileyim kocaman pırt sesi çıkartıyor gülüyoruz filan... Yabancı dizi var izlediğimiz, oğlan uyuyunca açıp dizdize izliyoruz, sonra yine peşinde koşmaca... Bilemiyorum bizi neler bekliyor. Yap ya da yapma diyemem. Ama ben yeni hayatıma uyum sağlamaya başladım sanırım, senin de öyle olur büyük ihtimal. sonundaoldu Nirvana Anneler

Ben de ikinci de zorlandim.. İlki varken o kadar çok gezdik ki. Gezis o gezis.

ben de öyleyim. severken güzel ama alışamıyorum bu fikre.. Hayırlısı ne diyeyim. Bu kadar insan bebek için yanıp tutuşurken istememek büyük nankörlük. aslında istememek değil hazır hissetmemek. Büyük sorumluluk. Benim eşim öyle her şeye yardım eden bir tip değil. Onun da etkisi var. görmek gezmek istediğim daha bir sürü yer var.. Uykusuz kalacak olmak, sürekli aklının birisinde kalması büyük sorumluluk ve cesaret. Yaş arttıkça bu daha da zor oluyor. Katlanmak zor çünkü. Hayırlısı olsun diliyorum hepimiz için.

Bizde aynen böyleydik çocuktan önce.. özgürlük herşey benim içinde ama eşimin o isteğini kıramadım hayaliydi adamın bana benzeyen kızının olması.. şimdi neredeyse 1,5 yaşında olacak.. 6aydan sonra emzirme olayımız bitti ve benim özgür yaşantım yine başladı. Haftaiçi beraberiz, zaten işten güçten pek plan yapılmıyor haftaiçi. Cuma günü annelerden birine bırakıyoruz biz hoop canımız ne isterse oraya.. ertesi gün kahvaltı yapıp kızımızı görmeye gidiyoruz. Bikaç saat vakit geçirip bu sefer diğer anneye götürüyoruz biz yine kafamıza göre takılmaca.. bizde anneler çok istekli ve yardımcılar. Evde kendi yardımcımızda var. O yüzden bekkide şanslıyım, bunalmadım.. kızımızı bırakıp japonyaya gittik mesela.. geçen kafamıza esti 3 günlüğüne parise gittik kızı anneme bırakıp... bizim kız annelere çok alışkın artık sıkıntı yaşamıyoruz.. bi kesime göre ben kötü anneyim :) çocuk yaptın mı 24 saatini ona adayacaksın, çocuğunu bırakmak en büyük günah, çocuksuz yapılan her aktivite bir suç bla bla :) bana görede onlar yanlış bağlılık ve bağımlılık olgularını ayırd edemiyorlar.. bukadar anneye bağımlı çocuk yetiştirmek, bukadar çocuğa bağımlı olmak psikolojik sıkıntı.. Ruhun özgürse korkma.. bir yolunu bulup o hayatıda yaşıyorsun. Bir yandanda çok güzel bir miniğe sahip olıyorsun her dakika gözünün önünde büyüyen.. biz böyle mutluyuz.. ben mutluyum en önemlisi.. mutluysam kızımı ve eşimide mutlu ediyorum.. ben mutsuzsam onları nekadar mutlu edebilirim ki?

Ne kadar olumlu faydalı bir yorum oldu bilseniz :) Teşekkür ediyorum size..

Hazır hissetmeden yapmayın sakın. Ben bile isteye tüp bebekle yaptım çok uğraştım yani ama kimsemiz yoktu eşimle birlikte buyuttuk evdeydi o dönem çocuk 3 aylık olunca yeni bir işe başladı ve inanılmaz yoğun çalışıyor ben bile sorguluyorum kendimi hazirmiydim diye. Ben 33 yaşında anne oldum bikac sene sonra duruma bakın değerlendirin hazırsanız yapın bence

Bizde senin gibiyiz. Bende çok korkuyordum ki hala korkuyorum 1 ay kaldığı halde. Hala bu fikre alışmış değilim. Hatta millet nasıl seviyor daha karnına düşünce onu bile anlamış değilim. 5 sene sonra isteyerk oldu bebek ama çokta gönüllü değildim. eşimin yaşı ilerliyor aramızda yaş farkı var diye. Aklım çıktı hamile olduğumu görünce. Valla bir doğurayım anlatırım nasıl bir duygu. Daha doğmadı ve şimdiden tek derdim koltukta kocama sarılaraj rahat rahat uzanamamk. Yada ne biliyim gezememek. Benim eşimde çok yardımcı. Ama bence senin eşinde benim eşimde çooookk güzel baba olur. Çünkü sevgi dolu bir ortamda sevgi dolu bir bebeğin olması güzel. Hem hayatta bir gayen oluyor. ben köpek almıştım daha önceler. Köpekle bir tutulmaz ama o bile eve neşe veriyor. köpek varken bile zor hayatını ona göre düzenliyorsun. Ki geziyorduk yine. Hatta daha çok geziyorduk onun için. Daha güzel anılar biriktiriyorduk. Bence anne baba olmak demek haftanın bir gününü kendine ayırıp çocuğuna haftanın bir günü bana zaman vermelisinki ben senin istediklerini haftanın 6 günü yapabiliyimi öğretmeliyiz. Ben böyle aileler gördüm. Çocuk odasında zaman geçiriyor. Anne baba salonda arkadaşlarıyla zaman geçiriyor. Ne biliyim çokta çocuğun diye bağımlı olmamak lazım Bağlı olmak lazım bence. Tabi daha doğurmadım yapabilicekmiyim bakalım. :)

Lütfen ama lütfen kendinizi hazır hissetmeden çocuk sahibi olmayın. Ben oldum. Pişman değilim ama daha iyi bir anneyi hakediyor oglum. Her anlamda maddi manevi hazır olmaya bakın. Lütfen.