kesinlikle, özellikle böyle misafir kabul etme, davete icabet, haberli gitme vb. konular bizim ailede çok mühimdir, genelde reddedilmez. Bir de ben kişiliğim itibariyle de çok sıradan şeyleri kendi kendime psikolojik şiddet haline getirip kendimi suçlu hissedebilirim. Küçükken babamın kaşlarının duruşundan mutlu mu mutsuz mu olduğunu çıkarıp sonra da durumdan kendimi sorumlu tutardım şimdi de bu tip şeylere hayır demek ortamda bir mutsuzluk oluşturduğum hissini veriyor bana..

arkadaşım cumartesi pazar çalıştığı için cuma günü çağırıyor, diğer günler ona uygun değil. eşim biraz nazlı bi tiptir, 2 saatte işe gidip 2 saatte dönüyor, şimdi oraya gidip yorgunluktan mutsuz mutsuz oturursa diye zorlamak istemiyorum açıkçası..

Dediği gibi siz yalniz buluşun. illa ki eşli buluşma olacak değil ya, bir gün fırsat yaratıp çift olarak da buluşur kaynasirsiniz

İşte bu moda ulaşmak istiyorum. Resmen kendimi bildim bileli böyle bencil olmayı beceremiyorum. Başkasının kırılıp üzülmemesi için kendimi hunharca yorabilirim, şimdi de eşimi zorluyorum..

ailem çok sevgi doludur ama beklentileri de yüksektir gerçekten. tavsiyeler için çok teşekkür ederim, kitabı inceleyeceğim.

peki niye böyle triplere giriyorum ben? utangaç veya çekingen biri değilim ama 'ay kız bişey düşünmüş, kırdım onu'diye dertleniyorum. yorgun argın adamı sürükleye sürükleye götürmekten çok rahatsız olmuyorum. yengeç burcusunuz galiba anlarsınız bu garip hisleri..

kuzuyu ürkütmeden yaklaşmaya çalışıyorum şu an, direkt sormuyorum çok yorgun geliyor, zaten yeni başladığı bir iş, bu ikinci haftası. ilk hafta eve gelip uyuyakaldı hep..

Sıkıntının farkında olmanız ve çözüm aramanız çok güzel. Muhtemelen bebeklik ve erken çocukluk dönemindeki yaşantılarınızla bağlantılı bu durum. Onaylanma, kabul görme ihtiyacınız ebeveynleriniz tarafından yeterince karşılanmamış olabilir, aileniz mükemmeliyetçi ve başkalarını çok önemseyen yetişkinler olabilir. Geriye dönüp biraz düşünün. Bu konuda farkındalığınızı arttırmak isteseniz şu kitaba bir göz atın. Eklentiler IMG_0465. jpg 71,8 KB · Görüntüleme: 26

Selam hanımlar, Eşim bu aralar her gün 4 saat araba kullanıyor ve çok yorgun geliyor eve. Yurt dışında yaşıyoruz ve burda da yavaştan sosyal çevre edinmeye başladık sonunda. Yabancı bir arkadaşım bu Cuma için bizi evine davet etti, amaç eşlerimizin tanışması. Ben de davetinin beni çok mutlu ettiğini ama eşimin aşırı yorgun geldiğini cumartesi yapıp yapamayacağımızı sordum lakin o haftasonu çalışıyordu, unutmuşum. O zaman sen yalnız gel ikimiz takılırız gündüz, eşli olarak da daha sonra görüşürüz dedi. Buraya kadar her şey son derece doğal, normal hatta okuması sıkıcı fakat ben kendimi acayip suçlu hissediyorum bu tip şeylerde. Biri böyle düşünceli bi teklifle gelince ona hayır demek beni psikolojikman çok yoruyor, acayip mahcup hissediyorum. Ona hayır demek yerine neredeyse sürükleye sürükleye yorgun adamı götürmeye çalışcam Abartılı bir his mi bu yoksa sizde alttan alta suçlu hissediyor musunuz böyle şeylerde?

ooof of ben de kendi kendime söylene söylene gider kediyi alır, pamuk gibi bakar, sonra da söylene söylene gidip bırakırdım herhalde.. şöyle söyleyim ilk mesajında pozitif emojiler havada uçuşurken ikincisinde sessiz sakin bir mesaj yazması bile bana böyle hissettirmiş olabilir hemen kırıldı herhalde diye düşündüm.. çok teşekkür ederim güzel dilekleriniz için, tam alıştım derken 1-2 aya başka bi yere taşınacağım. size de burcunuzla kolaylıklar diliyorum.

pofff haklısınız, arkadaşımla rol değiştiren ben olsaydım ve cumartesi çalışıyorum, 2 saatte yemek hazırlayamam başka gün yaparız deseydim kesin o zaman da mahcubiyetten ölürdüm..

Bence küçüklüğümüzden beri çevremizden gördüğümüz insan ilişkilerinden kaynaklanıyor bu mahcubiyetimiz. Sizde de öyle olur muydu bilmiyorum ama çocukluğum boyunca ailemde aman ayıp olmasın, laf olmasın, kimse kırılmasın diye insanların kendinden tavizler verdiğini gördüm. Biz jenerasyon olarak annelerimize göre biraz daha bireyseliz ancak hayır demek hala garip geliyor bence. Belki sizde de böyle olabilir.

Hayatta suçlu hissetmem Ne mecburiyetim var Öncelik kendim ve kendi ailem

Eşiniz cumartesi çalışmıyor ise gidebilirsiniz aslında. Siz gunduzden gidin eşiniz direkt oraya gelsin. Eşinizin yapısı nasıldır, tamam der mi bikmem kendi adımıza soyleyeyim biz giderdik bu durumda.

Hayır. Kocamin ve benim rahatim herseyden önemli. Adama yazik degilmi

Sorunuzun cevabı başlıkta, evet gereksiz yere mahcubiyet duyuyorsunuz. Böyle durumlarda niye bu psikolojiye giriyorsunuz? Niye 'hayır' demek sizi rahatsız ediyor? Bunun üzerinde düşünmeniz lazım.

evet zaten esas onu dert edindim şu an. bana iyi niyetle yaklaşan birine hayır demekten çok fazla çekince duyuyorum ve bu çekince sebebiyle önceliklerimi yanlış koyduğumu hissediyorum.

Eşinizle konuştunuz mu? Belki gelirim diyecektir. 4 saat araba kullanmak o kadar da yorucu değildir canım. Hayır demende de mahcup olacak bir durum yok, hayır demenin bir sebebi var sonuçta.

Evet maalesef yengec burcuyum. Genelde ben de beni zora da soksa tamam derim. Mesela tee karşı yakadan birisi tatile gidecek, kedisini bana bırakmak istiyor. Tamam, kabul ediyorum ama 'ay nasıl yapsak, işten de geç çıkıyorum, ay valizim zart zurt' desinler, hemen enayi gibi 'iyi bari ben gelip alayim' diyorum, yol boyu da kendime kızıyorum. Sonucta onun kedisi, neden kendimi yorayim? Birşeyim istendiginde de kolay kolay yok diyemem... Alıştım artık ben böyle yazmaya :) ama sizin komsunuza mahcup olacak, ya da eşinizi sürükleyecek birşey yok ki. İkiniz de buluşmayı istiyorsunuz ve eşsiz buluşacaksiniz. Tamam demişsiniz ama bu sizin de işinize gelen bir cevap olmus. Umarım keyifli zaman gecirirsiniz de gurbet ellerde güzel bir arkadaşınız olur . push ;