Bakın siz de öfkeli olmakta haklısınız. Öfkeyi tıtamayabilirsiniz, zaten tutmak da çok sağlıklı değil. Biraz bekleyin özür dilersiniz. Boşanma işini tekrar gündeme getirin.

Amin teşekkür ederim MissCherryBlossom

Haksızlık etmeyin kendinize lütfen. Anne eksiği hissetmişsiniz ve düzelmesini Ümit etmişsiniz. Yanında olmasaydınız da, ben destekçisi olmadım o yüzden boşanamadı derdiniz.

Annem babamın yanındayken bizi aramaz ki babam izin vermez. Babamdan korkusuna aramaz annem hep böyle oldu bugüne kadar

Çok kararlıydı. Ya da ben inanmaya muhtaçtım bilmiyorum... V

kızkardeşine sahip çıktığın için sana çok teşekkür ederim

Birçok hayal kırıklığı yaşattılar bana ama sanki bu en ağırıydı... Eşimin suradına bakamıyorum, sanki ben hata yapmışım gibi Y

Sadece para ama onu da anneme vermez. ben de hiç anlamıyorum P

Annenizin siz dayak yerken ses çıkarmaması kabul edilemez ama maalesef ailemizi biz seçemiyoruz. Bırakın boşanmayacaksa boşanmasın o da onun hayatı. Siz inandığınız için de hayal kırıklığına uğramayın. İnsanlar bir şeylere inanmak ister sizin de o an inanmanız çok normal. Yine mesafe koyarsınız kendinizi bu kadar üzüp yıpratmayın. TurkContes

Zamanında çok teklif ettim. Kesinlikle terapiyi reddediyor. Psikolog ve psikiyatristleri güvenilmez insanlar olarak görüyor. Bu saatten sonra zaten hiçbir şekilde destek olmayacağım kendisine

Üzülmeyin herkesin anne sevgisine ihtiyacı var, yaştan bağımsız olarak.

Sonuçta el değil, annesine kim olsa inanır bir evlat olarak... Peki diyelim boşanmadılar, görüşmeniz yine de mümkün değil mi? Kendinizi kötü hisseder misiniz?

Annen seni çoktan gözden çıkartmış sen hala anne sayıklıyorsun ileride daha iyi anlayacaksın acılar yaşadıklarımızla olgunlaştırıyor belki küçük bir testti annen bakalım kızım benden bana rağmen vazgeçmişmi gördü ve sen hep aynısın kızsanda küssende sana 1 alosu yeter annenin unutursun geçmişi keşke hiç mesajlar yazmasaydın üzülme artık deymez yazık sana bunca eziyeti layık görenler için 1 tek damla akıtma lütfen artık Allah yar ve yardımcın olsun canım amin

Malesef öyleymiş... Kelebegin

seni hatırlamaz mıyızz :) küçük kardeşine sahip çıkan asistan kızsın senn sen bir şans vermişsin o tepmiş bir daha aynı hatayı yapmazsın zaten üzme kendini herkes seçimlerinin sonuçlarını yaşıyor o da sizden mahrum kaldı işte

Ben gorusmem valla, kedi kopek yavrusunu koruyor. Ben muhtacken bana sahip cikmayan simdi de annem olmasin. Uzulmeyin, insanliginiza, hala merhamet tasiyabildiginize sevinin. Kendi yuvanizda sonsuz mutlu olun insallah.

Bence annen yeniden böyle bi işe kalkışacak gibi hissediyorum sen yanında ol olma ama umarım boşanır ve sizi kazanmak için elinden geleni yapar. Gerçi senin için hayırlısı seni kazanmasımı yoksa hayatından uzak durması mı bilemiyorum. Gerçekten çok zor..

Şükret ki böyle bi kocan var kardesinede sahip cikiyo belki ufak tefek sorunlarda oluyodur icini bilemem ama kardeşi disarda oldugu halde ablasini gormeye gelen çocuğu bile eve sığdıramayanlar var rabbim iste bi taraftan alırken bi taraftan veriyo üzülme çünkü sen anneliğin ne demek oldugunu bilerek yetiştireceksin evladini bütün eksikligini onda tamamlayacaksin sen şanssız olabilirsin ama evladin çok sansli olacak

Eşim de sizin gibi düşünüyor. Sen elinden geleni yaptın, yapmasaydın pişman olurdun diyor. Tek dileğim bir daha böyle bir durumda kalmamak. Bu hayal kırıklığı çok daha büyük oldu

Malesef inanmak istedim görüştüm, inanın pişmanım aptallığım için barbie

Cok garip bir durum. Hayatınızda bu insanlari cikarin.

Ben yerinizde olsam anneme destek olup onu psikolojik terapi alması için cesaretlendirirdim. Annenizin davranışları normal bir insan davranışı değil çünkü. Son zamanda o da farkına varmış ama cesareti yetmemiş. Normal-anormal arasındaki farkı anlayacak psikolojide değil.

V violetto anneniz aradığında gitmeseydiniz tüm yaşadıklarınıza rağmen belki vicdan azabınız olacaktı. Siz evlat olarak ona vazifesinizi yapmışsınız. Ama anneniz yapmamış anne olamamış insan olamamış hiç tanımadığımız bir çocuk şiddet gördüğünde kendimize hakim olamıyoruz. Affedip affetmemekle şunu söylemek isterim. Affetmek hak vermek demek değildir. İçimizde tuttuğumuz herşey ağırlığıyla öfkeye dönüşür. Affetmek aslında kendinizi serbest bırakmaktır. Yapabilirseniz eğer... Ben yapamazdım

Ben yerinizde olsam asla bulusup görüşmezdim. Sozde babayla hala evli olan aozde anneyle de gorusmezdim cok sinirlendim ya ne bicim insan bunlar

Çok teşekkür ederim inşallah

Anladım, o zaman tabi ki çok kötü güzel bir başlangıç yapmak ve sonra böyle olması... Biraz sakinleşin bakalım, mesajlar için özür dilersiniz sonra, büyüklük de sizde kalır. Allah yardımcınız olsun. Ama herkesin dediği gibi, en azından güzel bir yuvanız varmış. Allah'a havale edin, kendinizi hiç üzmeyin. Bugünlerin yarını da var...

Cok garip bir durum. Hayatınızda bu insanlari cikarin. Xeroderma_pig Mükemmellik mii? Tükenmişlik mi? tek ayak

Bunlar nasıl ana baba ya canım benim senin yerinde olsam bende aynısını yapardım biliyomusun, nasıl boşanmaya karar vermiş neden vazgeçmiş. Belki yeniden cesaret edebilir...

Böyle bi esin olduğu için şükret rabbim ayirmasin yuzunu evladinla guldursun

Zaten babamın yanında olduğu sürece babam görüşmemize izin vermez. Bir daha böyle bir şey yaparsa inanacağımı düşünmüyorum V

Evet ama kendimi tutamadım çok kötü mesajlar attım. Onun vicdan azabını da çekiyorum keşke hiç konuşmasaydım V

Hemen inanma, boşansın barışırsınız diyecektim ama aklıma gelen başınıza gelmiş. Umarım kısa zamanda atlatırsınız. Ne desek boş şimdi...

Yapacak birşey yok ozaman. Kaldığınız yerden devam. Ama üzülmeyin kim olsa yerinizde aynı şeyi yapardı.

Annene bile guvenmiyeceksin iste hayatta... Ne bu yani sizi mi kandirmis? Sozde babanizda ne varmis bu kadar ilgi cekici merak ettim.

Genç yaşta ve sizi şiddet uygulanırken sen çıkarmayan, boşanmayan annenin belli bir yaştan sonra boşanmasını beklemek garip olurdu.. İnanmak istedin, istedin ama olması yapacak birşey yok. Eskiden bende çok isterdim boşanmasını. Şimdi bir önemi yok artık boşanıp boşanmamalarının. Sarılıp ağlayabilmişsiniz, geçmişe sünger çekebilmişiz, hasret gidermişsiniz. Ama neden boşanmadığı için görüşmeyi kesiyosunuz ki onu anlamadım. Babanızla görüşmeyin ama annenizle görüşmeye devam edemezmisiniz?

ağlattın yawf bir daha kendi duygularını önce düşünüp hareket et. bir ders daha öğretmiş oldu annen maalesef.

Annenizi de çok sert yargılamayın. İnsan uzun süre istismara uğrayınca kendisi de istismara meyilli olabiliyor, istismarcısına mecbur/bağlı/bapımlı hissedebiliyor... Stockholm sendromunun bir değişiği işte.

Çok zor bi durum. bi insan için en zor sınavlardan biri ailesiyle sınanması. hele annen baban hayattayken onların sevgisinden mahrum kalmak insanda tamiri zor travmalar bırakıyor. ama kin tutmak insanı daha çok yoruyor. kendimden biliyorum. allah yardımcın olsun kardeşim.

annenle konuşmaya dewam et bnce tmm sewme ama bu içindeki nefretle yaşanmaz sadece sana zarar werir. anne kız gbi olma nasılsn iyi misn bu kadar.. öteye geçme. yoksa çok yıpranırsın bu içndeki nefretle..

Çok küçük yaştan beri yalnızım aslında. Yine de anne diye koştuğum için aptallığıma üzülüyorum en çok Y

Çok çok üzüldüm... Kardeşine ve kocana sarıl. Kendine tutun. Annene de hakaret etme. Pişman olacağın laflar etme. Sadece sitem et. Çok haklısın.

Haklı olabilirsiniz çünkü ben annemi sevmekten çok zor vazgeçtim. Hastalıklı bir şekilde bana hiç destek olmamasına rağmen ona tapardım. Hep yanında olmak isterdim, bunu biliyordu bazen bıkıyordu bu huyumdan. Keşke bana bunu yapmasaydı GelenKutusu Mutlu ve 2 çocuklu bir bekar... Üyelik

geçmiş olsun(siz güçlü birisiniz. üzülmeyin, çok zor bir durum

Kırgın çiçeklerdeki kız var aynı onun gibisiniz. Allah yardımcınız olsun

Amin inşallah çok teşekkür ederim

Çok teşekkür ederim. Benim eşim bu hayattaki tüm sıkıntılarımın devası, en büyük şansım. Küçük yaştan beri hayatımda ve her zorluğu beraber yendik bugüne kadar. O olmasaydı bu kadar güçlü kalamazdım V

Anneniz o anki psikolojisiyle kendi inanmadığı zor bir durumu sizin desteğinizle hem kendi inanmış hemde sizi inandırmış. Şayet sizinle görüştükten sonra anneniz sizinle kalıp kocasının yanına dönmeseydi inanın şu anda boşanmış olurlardı. Burada ki hata sizinle görüştükten sonra kocasının yanına tekrardan dönmüş olması. Bir yuva kolay yıkılmıyor hele ki 25 yıllık bir yuva kocasının eline bakan ezik aciz bir kadın için asla kolay değil. Empati kurun ve kendinizi anneniz yerine koyun böyle bir durum da siz ne yapardınız? Şöyle ki kocanız size çok kötü davransa baba evine dönermiydiniz? Elbette ki dönmezdiniz. Şimdi siz savunma olarak "ben çalışır kendi kendime bakardım" dersiniz. Lakin anneniz sizin gibi baskın ve gözü kara bir karakter değil. Biraz anlayışlı olun. Annenizle görüşmeseniz de ondan nefret etmeyin annenizi o 3 haftada yaşadığınız gibi sevgiyle özlemle hatırlayın. Geçmişte size yaşattıklarını unutup annenize nasış sarıldıysanız annenizin son yaptığını da unutun. Hani göbeğinizin deliği var ya? İşte o göbek deliği annenizin sizinle olan en belirgin ve silemeyeceğiniz koparıp atamayacağınız tek bağ. Allah korusun annenize bişey olsa inanın en çok sizin yüreğiniz sızlar. Bu sebepten annenizi iyi hatırlayın ve affetmek büyüklüktür ve Allah affetmeyi bilen kullarını çok sever. Ölümlü dünya da işleri bu kadar çıkmaz hale getirmeyin. Anneniz mutluysa bırakın nerde istiyorsa orada mutlu olsun ve bir gün yine kapınıza geldiğinde yine evinizi kucağınızı açın. Annenizin size yaptıkları ile annenizi cezalandırmak yerine insanlığınızla annenizi mahçup edin derim. Saygılarımla.

Eski konularımı bilenler vardır belki çünkü uzun zamandır KK' da yazıyorum ailevi sorunlarımı. Fiziksel ve psikolojik şiddet gördüğüm için ailemle uzun süredir konuşmuyorum, küçük bir kız kardeşim var o da benimle kalıyor. Ben evliyim, çalışıyorum. Bundan 3 hafta önce tanımadığım bir numaradan telefon aldım, açtığımda arayan annemdi. İçim buz gibiydi nasıl hissettiğimi anlatamam size. Yine de dinlemek istedim, hemen kapatamadım telefonu. Neden bilmiyorum bunu yapmak istedim. Annem beni hiç korumadı, babam dövüp yüzüm kanlar içinde kaldığında, beni aç susuz karanlığa kilitlediğinde, soğukta dışarıda bıraktığında hiç korumadı, babama hiç yapma demedi hep onun yanındaydı. Beni dövdüğünde babam elin acıdı mı diye babama soran bir insandı annem benimle ilgilenmek yerine. Oldukça iyi bir maaşı olduğu halde babam tüm parasına el koyup, harçlık verirdi anneme, gık çıkarmazdı. Neyse sonuç olarak böyle bir anneydi işte. Telefon beni çok şaşırttı ama çünkü annem 'violetto, ben babandan boşanıyorum, seni ve kardeşini görmek istiyorum' dedi. Çok çok şaşırdım çünkü anneme hep yalvarırdım boşansın diye hiç boşanmayı aklına getirmezdi. Ne diyeceğimi bilemedim ben seni sonra ararım diye telefonu kapattım. Eşimle konuştum, eşim yüzyüze gelip konuşmamızı tavsiye etti ama kararı sana bıraktı. Neden yaptım bilmiyorum, anneme inanmak mı isterdim bilmiyorum. Ben belli bir yaşa kadar beni hiç korumasa da anneme tapardım, onu sevmekten çok zor vazgeçtim. Annemi aradım, görüşmek istediğimi söyledim. Ertesi gün hemen buluştuk, uzun uzun konuştuk. Annem ağladı, ben ağladım. Oldukça kararlıydı boşanmakta. Kardeşimin ve benim dahil olduğumuz yepyeni bir hayat kurmak istediğini, babama artık katlanamadığını anlattı. Ben ne yaptım biliyor musunuz? İnandım anneme. Sarıldım kocaman. Başımı göğsüne gömdüm, ağladım. Elimden geleni yaparım anne, ben sana seneler önce söz vermiştim babamdan boşanırsan hep yanındayım diye dedim. İnanmak istedim. 3 hafta o kadar güzel geçti ki, anne-kız olmak ne demekmiş bir daha anladım. 23 yaşına geldim hala anne sevgisine muhtaçmışım meğer diye düşündüm. Ne oldu dersiniz? Bu sabah işe giderken annem aradı beni. 'Ben şu an şirketteyim , eve döndüm dün gece. Geç olduğu için haber vermek istemedim sana, şimdi haber vereyim ama bana sakın kızma. Üzülme kızım' dedi annem. Yolda kaldım. Yürüyemedim, oturamadım. Dünyam durmuş gibi hissettim. Sonrası sinir krizi... Anneme yarım gün boyunca hakaret içeren mesajlar yağdırdım, sinirimi alamadım. Hayal kırıklığım geçmiyor. İşte göz yaşlarımı içime akıttım ama eve geldiğimden beri hüngür hüngür ağlıyorum. Ben ne büyük bir aptalım. Nasıl inandım sana anne? Neden sevgine bu kadar muhtaçmışım ki bir telefonunla sana kucak açtım? Neden beni kandırdın anne sadece sana inanmak istemiştim. Yeni bir hayatımız olsun istemiştim. İçimizin acısı geçmiyor. Gözyaşlarım durmuyor. Neden diye isyan etmekten kendimi alamıyorum Allah affetsin beni. Dayanamıyorum bu hayal kırıklığına... lou

Evet. Seni resmen kandırmış. O kadar eziyeti çektikten sonra ben olsam hiç buluşmazdım. Seni de anlıyorum. Bundan sonrasına bak ve bir daha o kadınla konuşma. Seni doğurması "annen" olduğunu göstermez. Kocan var kardeşin var onlara sarıl mutluluğu onlarda yaşa.

Hayır babamın yanında olduğu sürece görüşmem zaten annem de arayamaz beni, babam izin vermez. Annem de onun yanındayken sözünden çıkmaz

+1 Samsonn

Baban değişti bana söz verdi diyor. Ben kendimi bildim bileli aynı şeyleri diyor yani bir şekilde babam kandırmış yine. Cesaret etse bile yanında beni bulamaz bu sefer

Herhangi bir sey icin ozur dilemeniz gerektigini dusunmuyorum. Siz kabul etmeseniz de, yalnizca babaniz degil anneniz de size eziyet etmis. Buradaki iyi niyetli uyeler kimsenin kocasina bayilip, cocuklarini umursamayacagini tahayyul edemiyorlar. Halbuki boyle cok anne var. Illa hasta olmalari gerekmiyor. En azindan 1 kere sizi korusa idi denebilirdi ki onun da ruh sagligi yerinde degil. Ama hic korumamis. Yani zihniyeti boyle belli ki. Uzak durun, ozur dilemeyin. Bana kalirsa affetmeyin de ileride. Cocugu kanlar icindeyken odaya kilitlenmesine, ac susuz birakilmasina engel olmayan bir insanin hic kimseye olumlu bir etkisi de olamaz, olumlu bir yonu de olamaz.

Anneniz cocuklarim mi esim mi seciminde secimine esinden yana kullanmis. Allahtan basiniza babaniz tarafindan taciz ve tecavuz olaylari gelmemis. Anneniz buyuk ihtimalle ona da goz yumardi