Acil yardım almalısın.. korktuğun şeyleri düşünerek onları kendine çekiyorsun.. olmasını istemiyorsun ama surekli dusunerek etkisi altina giriyorsun.. psikolojide buna ters çaba deniyor.. düşünme!

Bacim, neden bilmiyorum. Bazen banada oluyor. Bazen aklima korkunc senaryolar geliyor. Sonra kendimi telkin ediyorum. Belkide cogu insanda oluyordur bu durum. Bilemiyorumm Elisya

Elimde değil arabaya biniyoruz şimdi kaza yaparsak ben ölmezsem ama o ölürse ne yaparım diye düşünüyorum

Kodlamayin kendinizi bu sekilde. cekiyorsunuz dusuncelerinizi yapmayin

Buna bende çok inanıyorum. Ki aklıma durduk yerde gelen her şey başıma gelmiştir. Belki de malum mu oluyo. Her neyse ama insan gerçekten üstüne çekiyo.. o yüzden kafada kurmak yerine iyi düşünmek iyiyi çağırmak lazım..

Oğlum 5 yaşında ve bende o duyguları ara ara yaşıyorum. Hemen kovalıyorum aklımdan kötü düşünceleri.. dua ediyorum bol bol.. annelik böyle bi şey galiba.. insan canından çok sevince deli gibi korkuyo da bi yandan böyle. Rabbim evlatlarımızı bizlere bağışlasın.. düşmanıma dahi evlat acısı yaşatmasın..

Bu herkeste olur ama üzerine sık sık düşündükçe artar tabii ki.. kendini şartla, böyle düşünceler aklına gelince hemen kov zihninden farklı şeylere odaklan.. bi şey olmaz inşaallah bol bol et.. 4 aylıkmış sen de daha lohusa bunalımından çıkamışsındır, ileride alışırsın.. annelerimize sorsak onlar da bile eminim oluyordur böyle düşünceler, önemli olan bu düşüncelerle hayatı kendine zehir etme.. aklına geldikçe Allah'ım sana emanet de ve düşünme başka bi şey..

Çok sık yaşıyorum. 4 aylık bi evladım var sürekli gözümün önüne onu kaybettiğim geliyor.. Bazen durduk yere ağlıyorum.. Uyurken videolarını izliyorum sanki bir daha onu göremeyecekmişim gibi geliyor.. Sonra diyorum acaba gerçek mi olacak bana malum oluyor bir de buna ağlıyorum.. Neden böyle+nasıl düzelir? Dışarı çıkıyorum ya araba çarparsa ya bebek arabasından onu kaçırırlarsa.. Okul çağı gelince nasıl bırakırım bilemiyorum.. Yalnız hemencik psikoloğa git demeyin seans ücretlerinden habarınız var mı zalimler :)

Yalnız değilmişim ben de bu aralar çok sık benzer düşüncelerle kendimi yiyiyorum, Son günlerde ki takıntım deprem gece yatağa yatınca uyumak ne mümkün, benim Bebeğim de henüz 3 aylık ve Doğum sonrası ilk ay çok sıkıntılı günler yaşadık bunların yarattığı travmadan olduğu kanaatindeyim. Dana ya girer gibi toplanıp terapiye mi gitsek

Ben de çok inanırım ve korkarım.. o sebeple sonucundan hoslanmayacagim düşüncelere yogunlasmamaya çalışırım.. Gerçekten iyiyi düşünmek, iyiyi çağırmak gerek..

Bu durumunuz asla normal degil. Kendinizi evladinizdan baska bir ise yogunlastirin lutfen. Sanirim fazla odaklanmaktan oluyor. Cocukta eminim bu ilginizden cok bunalmistir.

Bu biraz da annelik güdüsü dediğim gibi fakat her an yoğun bi şekilde bunları düşünmek hiç normal değil. Bi destek alın olmazsa çünkü böyle yaşanmaz.. ızdırap resmen işkence ediyosunuz kendinize..