Sen ya bir yengecsin ya da bir balık. Mutlaka su grubundan olmalısın. Bu kadar duygusal insanlar genelde su grubundan çıkıyor. Ben de maalesef yengeç insaniyım Birgün bir çocuğum olursa yengec olmaması için plan yapacağım. Sen duygusal bir kızsın. Yasadigin sey bana çok anormal gelmedi. Asıl anormallik bende. Oku da kendinin bana nispeten ne kadar normal olduğunu anla. Annemle babam alt sokakta oturuyor. Pencereden annemin evini ve sokağını görüyorum. Her gün olmasa bile 2 günde bir, birarada oliyoruz. Ordan kendi evime dönerken üzülüyorum. Yani 2 adımlık mesafede bile bir dram ortami yaratıyorum. Daha doğrusu annembabam üzülür mu diye üzülüyorum. Genelde onların yatma saatine kadar oturuyorum ki ben gidince hemen yatsınlar da üzülmeye zamam bulamasınlar Annem her zaman balkondan el sallar ben evden bi yere giderken. köşeyi dönene kadar ben de ona el sallarim. Çok defa düşme tehlikesi atlattım anneme bakacağım diye. Eşim dalga geçiyor. 40 günlük yola gider gibi anca trajedi yapıyormuşum. Hakli adam Ses etmiyorum. Ama ben de böyle olmaktam hic memnun değilim. Ruh hastasıyım iste baska açıklaması yok. Yani üzülme. Sen tek değilsin. Zamanla hafifler ama hicbir zaman tam olarak bitmez. Bu şekilde yaşamaya alışmak en iyisi. Anne baba evinden daha güzel bir ev yok. Baba evinin uykusu dünyadaki hiçbir yerde yok ❤ Baba evi meydan evi, diyen boşuna demiyor da işte insan evlenince baba evine sığmıyor artık Allah onları başımızdan eksik etmesin. Sağlık olsun da.. napalım insan insana kavuşur

Henüz yeni evlisiniz, insan mutlu olduğu yeri özler, demek ki ailenizde kıymet görmüş, mutlu bir çocukluk geçirmişsiniz, ne güzel. Herkesin ailesine sevgisi, duygusal bağları, duygularını yönetmesi aynı değil, bende çok düşkünümdür kök aileme. Ama bu ne eş olarak, ne de anne olarak sorumluluklarımı etkilemiyor. Zamanla kendi evini daha çok benimsiyorsun, az daha sabır.

Ben aslan burcuyum, yazdım ruh halimi

Annem diyor ki "torunlarım geldi çok sevindim. Gittiler bir o kadar daha sevindim" Sizin babanızın durumu

İlk evlendiğim zamanlar banada öyle oluyordu ama çocuk oldukdan sonra değişti

Ben de 17 yaşından beri ayrı yaşıyorum önce üniversite sonra iş sonra evlilik Ama ne biliyim aileme gidince tamam güzel ama evime dönünce daha güzel ya :) Kendi evinize ait düşünceniz nasıl? Benimseyemiyor musunuz?

Evet hem memleket özlemi hem aile özlemi şuan için ağır geliyor sanırım haklısıniz

Bende sizin gibi düşünürdüm, uniyi dışarda ve uzak bir sehirde okudum, ailemi neredeyse hiç aramazdım. Iyi olduklarını bilmem yetiyordu bana ve kaldıracağımı bildiğim için hiç düşünmeden eşimle evlenmeye karar verdim, ama öyle olmuyormuş. Uzak evlenmek çok başka.

Nasil duygusallaştım yorumları okuyunca. Evlenmemek için nur topu gibi bir sebebim daha oldu.

Bazı insanlar anne babasına çok düşkün hanfendi bunun bireyselliklr hiç ilgisi yok Zaten evlenince bireysellik ve özgürlük kısıtlanır Siz düşkün olmayabilirsiniz konu sahibi fazla düşkün demek ki hem onlar bugün var yarın yok hemen yakınınızdaki anne babanıza zorla gidiyorsanız bu normal değil Belki konu sahibininki de normal değil ama sizinki hiç değil! Boleyn Kizi

Aynı olay benim eşimde de var, ağlama kısmı hariç :) ailesine gittik mi kişiliği değişir, çocuk gibi olur, e çocukları zaten ve dönmek bilmez, hep bir ertelenir o dönüş zamanı, planladığımızdan çooook daha uzun kalırız. Neyse, ne mutlu ki yanlarında olmak istediğiniz, yanlarında çocuklaşabildiğiniz bir aileniz var, Allah uzun ömürler versin hepinize. M -Misk-

Karakter ve aile yapısıyla ilgili bence bu durum. Ben sizin gibi olmayı çok isterdim. Ama komik demeyin lütfen ona da üzülürüz:))

Herkes aynı değil elbet. Ablanızı bilemem, ama belki istediğiniz vakit görebildiğiniz için bu şekil düşünüyorsunuz.

ailesi tarafından fazlaca sevilip el üstende tutulmanın da etkisi cok. hala ufak kızlarıymışsınız gibi davranılmanın tadı o kadar güzel ki hiç büyümemek ve o evin beker sorumlulugu olmayan özgür kızı olmak. Ama bu kadar uzulmeye gerek yok eminim yakın zamanda evinize alışacaksınız. Benimde evim aileme o kadar yakın ki hala aynılarını yaşıyorum. Bi ev sokagın sonu, öteki başı bagırsam duyulur. Ama ailemin yanına gidip evde bıraktıgım pijamalarımı giyince ah keske burda uyuyabilsem bu gece diyorum. Kahvaltı da aksam cayında gece 3 de canım ne zaman isterse gidiyorum önümde pervane olan ailem odam kıyafetlerim misss huzurlu oluyorum. Ama eşim gelince rüyadan uyanıp sorumluluguma dönüyorüm. Güzel de evliligim var cok sükür eşimle birlikte evdeykende evimi cok seviyorum mesela. Ama evde yalnızsam kacıyorum resmen ana kucagına. Sizi çok iyi anlıyorum ama artık yeni bir eviniz ve mutlu yuvanın da tadı çok başka. Herseyin yeri ayrı güzel anne baba evininde, eş yanınında. Üzülüp aglamadan tadını çıkarın her iki yerde de mutlu olabildiginize. Ben mutluyum hem ailemin evinde okadar mutlu huzurlu hayatı veren aileme şükür edip hemde eşimle kendi evimde mutlu huzurlu olmaya. Coronoda iki adım öteye gidemedim 2 ay ne kadar üzülmuştüm. Üzülünce eşim kötü hissetmişti bu evde mutlu degil misin? Cok da belli etmeyin eşinize yanlis düşüncelere de sebebiyet vermeyin

Evlilik hayatından ziyade ailenizden uzak olmanız, istediğiniz her an yanlarında olamamanız bu denli etkiliyor olabilir mi sizi?

Evet çok güzel bir şey bence de. Koşulsuz sevildiğin belki de tek yer anne baba evi. Ancak orada da tam olamıyor insan. Eş evde seni beklerken baba huzurunda eşi ozlerken hiçbir şey tam olamıyor...

Amin, cümlemizinki inşallah. Offf 4 senede ömrümü yedi bitirdi. Ben neysem oğlan tam zıttı yahu Babası kılıklı diyorum sürekli, kedi gibi sevilsin, okşansın, müdahale edilmesin, benimle yaşasın üstümde boynumda vs. Ve gerçekten bana aşık, bu çok yorucu. Kaşımı kaldırsam neye sinirlendim sorar, saçımı toplasam gelir düzetir, kıyafetim yamulsa toparlar, tüm ilgisi bende ve hiç istemediğim bir durum. Gelecekteki gelin şimdiden sövse bana yeridir Bir de küçüğü var o terazi, ondan yırttım en azından. Herkese mavi boncuk cinsinden, bana düşkün olsa da onu seven herkese aynı sıcaklığı gösteriyor. Allah sizlere kolaylık versin gerçekten böyle duygusal ya da aşırı duyarlı yaşamak çok zor, en ağır depresyonum iyi bir restoranda kızkıza yemeğe bakar, kendimi hiç sıkamam

Ben ailemden ayrı şehirdeyim ama aramızda 2 saatlik bir yol var. Ben şöyle düşünüyorum; yaşlılık zamanlarında yakın bir ev tutar ve onlara öyle yardımcı oluruz. Eşimin ailesi içinde geçerli bu. Ben aileme istediğim zaman gidiyorum ve kalıyorum. Eşimin ailesi uzak. O da aynı şekilde. İstediği zaman gider kalır. Şuna katılıyorum ama ; çalışılan iş vs. tabii ki çok etkiliyor. Ona bir şey diyemem. girlinred

Çocuk olunca zaten anca kendi evin paklıyor Babama gidiyorum ilk 2 günden sonra adamın da kafası götürmüyor heralde o gelelim diye elli defa soran adam baba gidiyoruz diyince hadi yolunuz açık olsun güle güle diyor :)

Ya babanızın bekar kızı durumuna nasıl dönüyorsunuz Allah aşkına bana da diyin bende dönüyüm 6 ay oldu döneli baba evine hala kocam gelip alıcak gibi misafir gibi hissediyorum

Hahaah evet erkek kardeşimin cocuklarindan bilyorum 2 canavarla eve gelince babam 3. gunxen sonra kaçacak delik arıyordu

20 yıldır ayrıyım. Ne zaman gitsem babamın küçük kızı olurum. "İnsan babası ölünce büyür." demişler. Aslında güzel bir şey değil mi bu?

Zaten aynı şehirde olsanız bu kadar özlemezsiniz sık sık görüşme fırsatınız olacağı için :) ailenizin olduğu şehire taşınma şansınız yok mu? Yoksa mecbur alışacaksınız..

Ama hayat böyle. O yüzden ne yapıyoruz? İçinde bulunduğumuz anın/ yerin yanında bulunduğumuz insanların tadını çıkarıp, döneceğimiz yerler için de heyecan duyuyoruz. Böylesi daha kolay.

Bende tıpkı böyleydim. Hatta bir kere annemlerden geldigimde oturdum hüngür hüngür ağladım eşimede regl sancısı demiştim simdi geldi gecti 10 yıllık evliyim. Evimden baska bir yerde uzun duramıyorum evimi eşimi özlüyorum tabi cocuk oluncada cok değişiyor bu durum eşinizle probleminiz yoksa üzerine gitmeyin geçici durumlar

Sonuç olarak kaç yaşında olursak olalım hep baba evinin yeri bambaşka olacak. Kuzenim 15 yıldır evli 1000 km uzakta yaşıyor ilk yıllarda geldiğinde ağlayarak dönüyordu. şimdi gayet alıştı evim çocuklarım eşim var diyor ayrı bir hayatı olduğunu kabullendi bir kaç yılın sonunda. Aileden uzak olmak onların özlemi de eklenince zor gelir tabi size. ama düşünün sizin gibi binlerce insan var hatta yurt dışına gelin gidenler var 2 - 3 yılda bir ailesini görenler var. Siz yine şanslısınız. Zamanla alışırsınız çocuğunuz da olursa bu kadar zor olmaz.

Baba evinden giderken aglaman çok normal Bunu anormal karsilayanlara bakma Uzak yerdesin Ama zamanla azalacak merak etme Çoluk çocuk karmaşasına girince daha da azalacak Ben de yeni evliyken kurban bayraminda ilk gün eşimin köyüne giderken ağlamıştım İlk bayram gün benim başka köyde ne işim var annemle babamı yalnız bıraktım vs diye

5 yillik evliyim ve ayni duygulara hala kapiliyorum sanki bekarim ve ozgur takiliyor gibi olurum ustelik iki kizim var bunlar kimin yaa modunda saka bir yana sorumluluk baska bisey cocugun var mi bilmiyorum ama cocuklar olunca her zaman hatirlatiyorlar evli oldugunu ve bir evinin oldugunu

Ben de bir gariplik var sanırım bu dediğiniz tersi yönde olur bende. anneme babama eşimsiz gittiysem o zaman eşimi evimi özlerim belki bundan dolayı ağlayabilirim. koronadan dolayı ilk zamanlar hamileyim diye annem çağırdı aynı şehirdeyiz o zaman bile gitmedim. İnsanın birincil olarak sahiplendiği aile ile alakası olabilir mi acaba? ben aile olarak eşimi sanırım daha çok sahiplendim.

bence uzak olduğunuz için normal bu kadar üzülüp sıdalanmanız evliliğe alışamamak değil ki bu ailenize doyamamanız onları kaybetme korkunuz ağır basıyor ailem şuan memlekette bense onların evinde onlarsızım onlar yok içim buruk öyle özledim ki burnumda tütüyorlar hele annem

Çok ilginçsiniz.

Neden utanasınki arkadaşım ben de on üç yıllık evliyim hala ağlarım üzülürüm bu aile ile olan kuvvetli bağdan kaynaklı.. Bu da bence güzel bir şey..

21yaşımda evlendim 16 yıldır aynı şeyleri bende yaşıyorum ama ayrılık koyuyor bir tek işte... memleketimize ben evlendim... şimdilik senede en az iki kere gidiyorum aileme... evliliğe alışama ma durumu değil sizinkisi bence... herkeste oluyor bu

Biraz fazla dramatik geldiniz bana aşırı duygusalsınız galiba. Hayat arkadaşı her şeyden önde gelir bana göre evlendikten sonra sürekli bu duygularla yaşamak size zarar verebilir. Belki eşinize yansıtmıyosunuzdur ama bir süre sonra elinizde olmadan yansıtabilir evliliğinizde de sorun yaşayabilirsiniz. Çok mutlu ve sevgi dolu bir ailede büyüdüm onlar benim canım ama hiç böyle olmadan hayatımda bende mi gariplik var anlamıyorum bu konuları okuyunca:)

Haha evet ya. Desene burçlara suç atma sen manyaksın

Hiç alakası yok. Zaten buraya ben anneme gitsem evimi özlüyorum yazanlar aileleriyle aynı şehirdeler. Yani annesi her an elinin altında zaten, o gün mecburen gitmiştir bir iş için ya da uzun zamandır gitmediği için, o yüzden öyle düşübmüştür. Ama başka şehirde yaşayıp büyüklerin hele de yaşlılarsa yaşantısına tanık olamamak, bir market alışverişini yapamamak falan çok zor. Ben çalışıyorum, çocuğum okula gidiyor, atlayıp gideyim ayda bir olamıyor... yoksa gençken göbeğimiz kesilmemiş olsa bu tercihi zaten baştan yapmazdık. Seridina Guru Anneler

1 hafta memlekette dursam evim gözümde tütüyor nasıl özlüyorum. Sanırım çok eş bebek gül bebek bi bekarlık hayatı yaşadınız benim aklıma öyle geldi. Ama çözüm için ne yapabilirsiniz bilmiyorum.

Biz de bayrami 2ye bölüp 2 gün 2 gün yaptık. Giderken ben de istemsiz oyalandim. Ne kadar eşimin annesini çok sevsem de kendi annen gibi hissedemiyorsun

Evlenince birdaha hicbsy eskisi gibi olmuyor.

Genelde, baba evi zindan evi, koca evi meydan evi derler. Düşünüyorum neden, bazı bolgelerde kız 2 ci sınıf evlattır, yedigi ictiği ziyan görülür, okutulmaz, nasıl olsa eziyet görecek, burada alıssınmantıgıyla öyle ezilir ki evlenince cennete düşmüş gibi hisseder. Ne yasarsa yasasın, yine de babamın evinden iyiyim diye teselli eder kendini. Ve bu da ailesinin işine gelir, coluk cocuguyla kapılarına gelme tehlikesi!! bertaraf olmustur. Bence o sözün sebebı bu=/ Önceki

Kesinlikle öyle. Yani eşle, kurduğunuz aileyle alakası yok. Bazı şeyleri bazı insanlar kaldıramıyor sanirim. Mesela arkadaşlarım anneleriyle iş çıkışı kahve diye story arıyor ben kahroluyorum sanki. Ben yapamayacağım diye. Burada sanirim biri yazmıştı, uzağa gelin giden hayati boyunca başkalarını kıskanır diye. Çok haklıymış. Umarım bebek olunca bu kadar derin hissetmem, ama şimdiden bile bebeğim annemi çok göremeyecek diye dertleniyorum. Ay gerçekten zor valla böyle olmak. Inşallah hepimizin gönlüne göre olur

Kuzum bi kavga cikar heyrcan olur aklin esinde kalir aile yanina gitsende

Bence bir şehre falan da bağlanmış olma düşüncesi size böyle hissettiriyor olabilir 30 yaşındayım 7 kere şehir değiştirdim üniversiteden beri. Gittiğim her yere de aşağı yukarı aynı şeyleri hissettim oraya aitmişim gibi. En azından bir süreliğine orası benim daimi ikametimmiş gibi. Ayrıldığımda geride bıraktığım yerlere üzülmek yerine yeni şehir ve yeni arkadaşlar yeni ortam diye düşündüm. Aksi aklıma gelmedi açıkçası. Ama bunun biraz kişilik özelliği de olduğunu düşünüyorum. Yurtta kalırken sizin gibi her haftasonu ya da tatilde ailesine giden tatil dönüşü ağlayarak dönen arkadaşlarım da vardı çoğu kendi memleketine ailesinin yanına döndü yerleşti. Ben doyduğum yer memleketimdir mantığındayım. :) Ama eşinz üzülüyor olabilir sizin üzgün dönmenize

Öğrenciyken de ailemden 700 km uzakta yaşıyordum. Ama her tatilde gideceğim tek yer orasiydi. Okul bittiğinde de tekrar yerlesecegim yer orasiydi. Bunu bilerek uzakta 4 sene yaşadım. Şimdi ise durum çok farklı. Ailenizden uzakta değilseniz size anlamsız gelebilir bilemem

Ne güzel yazmışsınız evli olmadığım halde ağlayasım geldi.

Ben 2 gün evimden ayrı kalınca evimi özlüyorum evimdeki rahatlığı hiçbir yerde bulamıyorum.. Kız çocuğu misafirdir derler buna alışmalısınız bebeğiniz olduktan sonra kendi evinize daha çok adapte olursunuz

Amin burçlardan pek anlamam ama koç burcuymusum dediğiniz gibi bu duruma alışmaktan başka yolu yok... Şuan için taşınma imkanı da yok malesef Nurov Less is more Anneler

Bu bence tamamen ailelerin çocuklarını kendilerine bağımlı yetiştirmesi ile alakalı bir durum. Aileden ayrı olmak zaten olması gereken bir durum. Belli bir süre sonra hala ailenin dizinin dibinde olmak, küçük çocuk gibi muamele görmek istemek çok ilginç. Büyümenin neresi kötü? Sorumluluk almanın neresi kötü? Madem aileye böyle bir düşkünlük var-ki olabilir-o zaman neden evleniliyor? Ben her insanın evlilik eşiğinin farklı olduğunu düşünüyorum. Yani kimisi 40 yaşında evliliğe hazır olur kimisi 20 sinde. Acaba biz toplum olarak bunu mu atlıyoruz? Yani 25 yaşından sonra herkes ben evlenmeliyim diye düşünüyor ama bakalım da kişilik buna uygun mu? Bir de konu sahibi sana şunu soracağım; çevrende bekar arkadaşın, bekar kardeşin falan çok mu? Çünkü genelde çevresinde bekar kişi sayısı fazla olan kişiler biraz evliliğe zor adapte oluyor gibi Mesela benim yakın arkadaşlarımın birçoğu evli ve kimse bekarlığa özenmiyor çünkü herkes benzer yaşantılar sürüyor. Realist yaklaşmanızı tavsiye ederim. 28 yaşındaymışsınız ve çok güzel bir mesleğiniz var. E sizi seven eşiniz de var. Zaten bir süre sonra aileniz yaşlanacak ve siz onlarla yapmak istediğiniz birçok aktiviteyi yapamayacaksınız. E gezip tozmak için arkadaş arayacaksınız ama yaşıtlarınızın birçoğu evli olacak. Paylaşım azalacak ve en önemlisi Allah korusun hastalık vb bir durumda eşiniz yanınızda olacak. Allah korusun ailenizden birine bir şey olunca eşiniz size hep destek olacak. Babaannem rahatsızlandı. Babama destek olan kardeşleri değil annemdi. Rahmetli anneannemin hastalığı boyunca babam gecenin üçünde annemi hastanede yalnız bırakmadı. Annem bekar olsa, o hastane ortamında asla psikolojisini sağlam tutamazdı. Böyle düşünüp, rahatlayın. Not: Bir balık burcu konuştu

Siz yansıtmadığınızı zannediyorsunuz. Aynısını eşimde yaşıyorum, diyorum ya:) Komik yani, ailenin hali komik, yaşanılan komik ama hissettirilen çok kötü. Telefonla konuşurken bile nasıl hasretle konuştuğunuzu, giderken gözlerinizin parladığını eşiniz çok açık görüyordur, emin olun. İnsana kendini sorgulatıyor bu durum ve bir süre sonra 'silah dayamadık ya' mevzusuna dönüyor. Sizin üzgünlüğünüz bana hiçbir şey kazandırmaz ya da kaybettirmez, farklı bir bakış açısı sunuyorum ve kendinizi duruma adapte etmeniz için yazıyorum ben. İmalı 'inşallah'ınızı da şahsi olarak yaşamam ama eşinizle oluşacak sıkıntılar için 'inşallah' yaşamazsınız diyorum

1 bucuk yıllık evliyim. Öğretmenim. 28 yaşındayim. Gerekli mantık ve olgunluğa sahip olduğumu düşünüyorum. Ancak ne zaman ailemin bulunduğu şehre gitsem 2 günde eski hayatıma sanki geri dönmüş gibi hissedip tekrar babamın bekar kızı olduğumu düşünüyorum. Ve sanki üniversiteden baba evine dönmüş gibi bir his oluyor içimde. Dolayısıyla vedalar eve geri dönüşler sıkıntı oluyor. Gitmek istemiyorum hiç bir zaman kendi evime. Eşimle aramızda hiçbir sorun yok. İlgi alaka yönünden de öyle hatta bazen ilgiden bunalirim onunlayken. Kavga bile ettiğimiz yok aylardır. Şimdi yine bayram dolayısıyla gittiğimiz memleketimden ağlaya ağlaya geri döndüm ailem de uzuldu tabi. Kendimi tutamadım onları da üzdum diye bide onun için ağladım. Koskoca kadın utanmıyor musun çocuk gibi diye kendime söyleyip duruyorum ancak ben hala ailemden ayrı sehirde başka bir evde yaşamaya adapte olamadım arkadaşlar. Her gidis geliş drama haline geldi evlendiğimxen beri. İşin icinden çıkamıyorum fikirlerinize sunuyorum teşekkürler

Bende evimi özlerim.. Ailemin yeri apayrı ama evim benim herşeyim.. Sen Özlem çektiğin için olabilir bu duygu hali.. üni hayatı falan şimdi evlilik duygu yoğunluğu yaşayan biriysende tamam.. normaldir yani

Bende zor alıştım cok ev tasıdım şimdiki ev içime sinen oldu ondan cok ozlıyorum evimi b belkı onunla alakalıdır ilk zamanlar eşim işe ben annemlere 1.5 saat yol baktım olmıcak gittikce ozlüyorum dedim cok gitmiyim eşimde bozulmatya başladı bazende kaldığım oldu gitme aralıklarını uzattım gıruntulü konustum falan bi yerden sonra alıştım şimdi eşim iş için bi yerlere gitse tek basıma da kalıyorum. Şu dünyada herseye alışılıyormuş ben onu gordum... M

Çok ilginç geliyor bana bu dram. Kendinizi sorgulayın neden bu kadar yoğun hissediyosunuz acaba? Ben kendi evimi özlüyorum aileme gittiğimde bile. Kendi düzenimi, eşimi vs.

Aidiyet tasarımını insanlar kendileri kurarlar. Siz öyle kurmuşsunuz, benim mesela doğup büyüdüğüm vs gibi ne bağlandığım bir şehir ne de aynı şekilde aile ilişkimiz var. Kötü, anımsanmazlık değil mesele. Çok başka bir şeyden bahsediyorum, gerçekten koca bir kadınsınız ve ailenizden ayrılırken ağlıyorsanız sıkıntı vardır. Ben anormal olabilirim, duygusuz da olabilirim. Ama sizinki de normal değil. Onlar hep aileniz ve oradalar, siz bir seçim yapıp evlendiniz ya da iş için de gidebilirdiniz veyahut istediğiniz için de. Onlar sizin aileniz, koşulsuz olarak hep oradalar ve olacaklar. Daima sorgusuz gidebileceğiniz bir yer orası ama artık herkes kendi yolunda kanat çırpmalı.

Yalnız değilmişim bu biraz teselli oldu sagolun. Zamanla ben de en azından azalır diye düşünüyorum. Ama veda işte her daim vedalar zor... Azalsa da dediğiniz gibi tam anlamıyla geçmeyecek

Herkes yerinde sağ olsun üzmeyin kendinizi. Gidince görebileceğiniz arayınca konuşabileceğiniz bir aileniz var. Kendi eviniz işiniz gücünüz aileniz var. Evinizde huzurunuz mu yok?

Getirdim, getirdim. O da benim hayatımı burnumdan getiriyor. 'Oğlum sıkıştım koltukta biraz yana kay' dediğimde çığlık çığlığa ağlıyor. Böyle anaya, böyle oğul düştü... Keza annem de yengeçtir ama onu da bir nebze kendime benzettim.

Bence farklı şehirlerde olduğunuz için böyle hissediyorsunuz. Bir de evliliğinizin ilk senesinde böyle hissetmeniz normal. Ben ilk sene annemlere gittiğinde hala orada yaşıyormuşum gibi geliyordu kendi evim yabancı gibiydi Sonraları arafta gibi hissettim ne tam baba evimde ne de kendi evimde.. Sanırım bu ruhsal olarak geçiş süreciydi Neyse sonra tamamen kendi evime ait hissettim kendimi, annemlere gitsem bile eve gelince daha rahat hissediyordum. Değişen hiç bir şey yoktu aslında baba evi yine aynı sıcaklıkta baba eviydi ama zamanla yaşadığın yere alışıyorsun.

Ağlama krizine girdim şu yazıya. Eşim uyanıp neden ağladığımı sorarsa ne diyeceğimi bilemiyorum. Daha önce de buna benzer bi sebeple ağlarken yakalanıp "izlediğim filmin sonuna ağlıyorum" diye atlatmıştım. Çünkü her ne kadar trajedi manyağı olduğumu bilse de zirveye oynadığımın farkında değil. Ruh hastası bir manyakla evli olduğunu bilmese de olur bence

2 saat yolu ben günübirlik bile giderim ama yolumuz arabayla altı saat. Kiçük kızım 2 yaşInda, büyüğü okula gidiyor. Yaşlanınca bakarız da yaşlanmanın belli bir yaşı yok ki harekete geçelim... yani bu bağımlılık falan geçelim bunları, nispeten rahat olanlar zorda olanları anlamıyor. üniversitede anlaşıyor zaten dışarıda yaşayanların çoğu. Gençlen düşünülemiyor bazı şeyler.

15 yıllık evliyim. Öğretmenim. Bebeğim var. Eşimin ve benim memleketimden farklı bir ilde çalışıyoruz. Benim anne ve babam yaklaşık 12-13 yıldır senenin 10 ayın yanımızda geçiriyorlar. Eşim kendisi teklif etti. Evimiz çok katlı. Onlar alt katta, biz üst katta. Bize bir zararları yok. Aksine yemek, temizlik, çocuk konusunda iyi oluyor. Her yaz 1 ay benim memleketime gidiyoruz. Annemler de geliyor. Annemeler sürekli yanımda yani Ama her yaz memlekete dönüşte saatlerce ağlıyorum. Anlatamayacağım bir duygu. Ben çalıştığım şehre ait değilim. Resmen nefret ediyorum oradan. Oradaki evimi de sevmiyorum. Üstelik memleketteki evimiz küçük, çok eski. Ama ben o evde mutluyum. Resmen evin, şehrin havasını içime çekince her hücremde hissediyorum. Tayin isteyip gelelim bburaya desem istediğim o değil. İstediğim çalışma ve evlilik hayatından önce yaşadığım hayat. O zaman ne kadar güzelmiş herşey diyorum. Evde bir tabak, bir barak yıllar öncesi sahneleri hatırlatıyor bana. Anneannem vardı o zaman. Haftada iki kere bize gelirdi, onun evinden bizim eve toplu taşıma kullanmak gerekiyordu. Aynı saatte aynı otobüse binerdi. Yazın öğle ezanı 13.10 gibi okunurken gelirdi. Memleketimde olup her yaz o saatte o otobüsü görünce burnumun direği sızlıyor. 15 yıldır geçmedi. Geçmeyecek de Clarkkent Bir kedi annesi... Anneler

Ben üniversitede ilken çok gitmeyi istemezdim ailemin yanına. Ama evlenince ilk fırsatta gitmeyi istiyorum. Bir de sürekli gurbette olunca zor oluyor tabi. Ama öyle dönüşte ağlama filan olmuyor tabi. Bir de sizin de çocuk olunca değişir durumlar. Ona odaklanacaksın. Öyle düşün ve rahatla derim D dgdln

3 yıl oldu benimde, hala aynı şeyleri hissediyorum Ayrılırken ağlamamak için zor tutuyorum kendimi ) Arkadaşın dediği gibi belki çocuk olunca değişiriz .

Ben soğuk yapılı bi insanım normalde. Duygularımı belli etmem icimde yasarim. Dediklerinizi birebir fazlasıyla yaşıyorum. Haziran başı gittim yaklaşık 45 gün kaldım. Eşimi seviyorum ama ailemden ayrılıp gelmek o kadar zor geldi ki. Üstelik babam getirdi beni zaten otobüsle gönderemem diyip. Onlar gidince sanki dünyada tek başına yapayalnız kaldım. Bu bayram göremedim, bayram olduğunu bile inanın hissetmiyorum. Belki şuan hamilelikten dolayı daha içli yasiyorum ama 1 hafta 10 gün oldu anlamsız anlamsız ağlıyorum. Küçük bebek gibi anneme muhtacim sanki. Ay zor valla bunun eşi sevip sevmemekle, aile olamamakla alakası yok. Uzaktan evlenmek, aileye uzak olmak bazı insanlar için çok zor. Ben hala kaldıramıyorum. Ömrüm hasretle geçecek diyip kendimi yıpratıyorum sürekli. Inşallah atlatırız bu durumu yaşayanlar olarak. Valla şunları yazarken bile ağlamaya başladım düşünün.

Sizin durumunuz da benzermis bana. Umarım siz de en kısa sürede rahatlarsiniz

Vallahi öyle koskoca kadın niye agliyosunuz. Çalışıyorsunuz ailenizin yanına istediğinizde özlediğinizde gidin. Çok fazla abartı geliyo üstelik ailenizin üzülmesi çok üzücü. Ben ailemin yanına da gitsem uzun uzun kalamiyorum kendi evimi duzenimi özlüyorum. Ben de her iki tarafla ayrı şehirlerde yaşıyoruz asla birinden ayrılırken ağlamadım tabi bu mizaç ama uzulsem de belli etmemeye çalışırım. 4 yıllık evliyim küçük bi oğlum var eşim sık sık yurtdışına uzun sürelerde gidiyo ilk defa 5 ay önce onu uğurlarken gözlerim doldu ve eşim ilk defa bunu fark etti. Her zaman kimden ayrılırsam ayrilayim son bakışlar daima mutlu gülümseyen bi yüz olmalı. Arkamı döndüğüm an gözlerimi tutamadigim çok oldu ama asla katsimdakilere yabsitmam. Heleki ailem benim çok mutlu olduğumu bilmeli ki onlar da huzurlu olsun

Çok erken büyüdüm 15 yaşımda Ve zaten eksik bi yanın varken başka şehirde yaşamak çok daha zor oluyor...

Kesinlikle haklısınız. Eşimle gayet iyiyiz muhabbetimiz geçirdiğimiz zaman her şey yerli yerinde. Tabiii ona yansitmiyorum bu içimde kopan fırtınayi çünkü yersiz yere üzerine alınmasıni istemem... Onunla alakası dahi olmayan tamamen kendi içimde halledemedihim bir sorun... Sizi çok iyi anlıyorum. Kalma süresi ne kadar uzarsa ayrılık da bir o kadar zor oluyor bende ağlıyorum daha yeni bu sabah ayrıldım ailemden... Uzaklık gerçekten zor. İnsan yanında yakininda istiyor ana şefkatiyle baba huzurunu. Dilerim bebeğiniz dünyaya gelince bu yönden rahata erersiniz

Çok üzüldüm. Hayat harika, muhteşem, adil değil. Keşke olsaydı. Ama tüm zorluklarına rağmen yine de güzel.

nasıl uzun süre evinizden ayrı kalabiliyorsunuz ya ben 3 aydır evliyim aileme çok düşkünüm hele annemi bebeğim gibi görüyorum ama kendi evime öyle alıştım benimsedim ki sanki bırakıp gidersem yangın olacak evi pislik götürecekmiş gibi aklım evde kalıyor bende annemlere geldiğimde kendimi bekar gibi hissediyorum ama eşimi ve evimi özlüyorum 1 günden fazla kalmak istemiyorum

8 yıllık evliyim ben de böyleyim. Artık ağlamıyorum ama ilk zamanlar apartmanımızın köşesini dönünce başlardı gözyaşlarım akmaya, ya da şehrin tam çıkışında... hala böyle kalbimde küçük bir nokta sızlar ailemden ayrılırken, memleketimde mi evlenseydim acaba diye düşünüp üzülürüm. Ahhh derdimi deştiniz gece gece. Geçiyor elbette ama işte bazen bir küçük nokta...

Kendi evinizi özlemiyor musunuz? Ben üç gün evimden ayrı kalsam yatağımı, banyomu, koltuğumu hepsini özlüyorum. Evime geldiğim an rahat bir nefes alıyorum. Biz de bayram tatilinden, memleketlerden yeni döndük. Şu an valizleri bile boşaltmadım, koltukta ayaklarımı uzattım yatıyorum mesela. Bunun değeri paha biçilemez.

Ay biz yengeçlerin bu hali ne olacak böyle resmen beni anlatmışsın Aynı şekilde çocuğumun yengeç balık vs olmasını asla istemiyorum bi eve bi pesimist yeter:)

Bana genel olarak anlamsız geliyor bu durum. Kayın ailem sizin gibi. Yahu hep beraber aynı şehirde yaşıyoruz, bayramları memleketlerinde geçiriyorlar, giderken ağlaşma seromonisi. Komik değil mi, bana mı öyle geliyor? Üniversiteyi de dışarıda okumuşsunuz, halbuki alışmanız lazımdı. İnsanlar birey olarak yetişmeli ve öyle görmeli kendilerini. 'Döneceğim yer orası' diyerek, kendinizi zaten bir çembere dahil etmişsiniz hep, farkında olmadan. Evet aile her şeydir ama bağlılık iyidir, bağımlılık değil.

Geçen gün oturuyorduk birden kardeşimin doğumdan 3 ay sonra ancak geleceği geldi aklıma. Başladım ağlamaya. Ama nasıl ağlıyorum. eşim diyo sancin mi var ben cevap veremedim. Hastahaneye gidelim diyo ısrarla. Ben en son yok mideme kramp girdi dedim de devam ettim ıçli içli ağlamaya. sizin yazdıklarınızı o kadar iyi anlıyorum ki. Keşke diyorum bende üzülmesem, bu kadar içime oturmasa, düşünmesem. Ama insanı elinde değil. Gerçekten bizim gibi insanlar için hayat çok zor.

Eşimin işi dolayısıyla tayin isteyemiyorum ne yazıkki... Tabiki zamanla azaliyor ancak aklımın Bi kosesi devamlı orada oluyor

Valla başka değil. Ablam evli olduğu dönemde bayağı uzaktı, hiç duygusallaştığımızı bilmem. Keza geçen sene yine başka şehre taşındı, gene aynıyız. Diyorum ya 5 km ötede ailem var, aylarca görmüyorum. Eminim şehir dışındaki insanlar bizden daha çok görüşüyordur, korona öncesinde de ayda bir akşam iki saat yemeğe giderdim zaten. Hepimizin ayrı hayatları var, yetiyor yani. Erkek ya da kadının böyle aile düşkünü olmasını ise gerçekten abes buluyorum, evlenmeyeydin kardeş o zaman diyorum. Gerçekten komik çünkü, hem ağlarım hem giderim dediklerinden. Hayatlarını birleştirdikleri insana da kötü hissettiriyorlar.

Ailemin evi ile benim evim arası 5 km, 10 dk mesafe. Gidince bana afakan basıyor, duramıyorum. 6 senedir evliyim, daha 1 kere bile eşim ile akşam yemeyi hariç gitmedim kendim. Korona sebebiyle 4 aydır görüşmüyoruz zaten, yarın artık kocamın zoruyla gideceğiz bayramlaşmaya, suratımdan düşen bin parça Gayet severim halbuki ama öyle bir bağımlılığım yok.

Acaba o şehri mi seviyorsunuz? Oraya tayin isteyip gitme imkanınız yok mu? Kendi evinize gidince bu duygular birkaç güne geçiyorsa normal uzun sürüyorsa sıkıntı var demektir.

Yok yav ne manyağı sanırım birazcıkta yapısal

Kendi annenizle, babanızla bayramlaşmaya kocanızın zoruyla mu gideceksiniz? Ve suratsızca.. ? Ben çok uzaktayım ailemden ve bir gün konuşmasam içim rahat etmez.

Allah evladınızı bagislasin. Size çok bağlı, daima sizi düşünen bir evlat sahibi olmuşsunuz. Onun zaten kendinden başka kimseye bir zararı olmaz Duygusal olacak illaki anlamaya çalışın bence. Çünkü değişmeyecek

yaprakk07 Aktif

Bunun adının bağımlilik veya bir çember içerisine girmek olduğunu sanmıyorum. İnsan mutlu anılarının çocukluğunun geçtiği yeri hep özler ve ister. Tabi çocukluğu kötü geçmiş hatırlamak istemeyen insanlar da olabilir ben kendimnden yola çıkıyorum. Etrafında dostlarının bulunmasını ister. Bu insanın doğasında vardır. Maslow hiyerarşisinde güvenlik basamağına denk gelir. Yani bilimsel olarak kabul görmüş bir özelliğimizdir bu. Üniversite dönemi yaş 18 ergenlik heyecan macera arayışı malum biliyorsunuz. Zaten işte bu dönemde bağımsız bir birey oluyoruz. Ancak yetiskinlik döneminde bu durum farklı boyutlara geçiyor. İşin içine duygusal faktörler giriyor az da olsa. En temel icguduyle doğup büyüdüğün yerde olmak varken niye yabancı bir şehir yabancı insanlar diyorsun. Tabi iş ve evlilik dolayısıyla cevabı geliyor hemen. Bu da bir stres yaratıyor içinde sürekli bir tarafın 650 km uzakta iken bir tarafın eşinin ve işinin yanında kalıyor.

Evet özgürlük hissi de es geçilemez tabii henüz bebeğim yok. Dediğiniz gibi belki bebek olursa tam anlamıyla bu durumu atlatabilirim

Başka şehre alışmak zor. Ben de ailemi özlemekten yorulmuştum. Eşimle tayin isteyip memleketimize geldik çok şükür

Şimdi annemlerdeyim. Dün geldim kahvaltımızı yaptık, annemle çıktık dolaştık kahvemizi içtik. Geldik mangal yaptık tatlılar yendi, espri kahkaha gırla. Şimdi kayınaileme gitmek için yola çıkacağız eşimle. Bizimkilere 1 gün onlara da 1 gün. Adaletli olmak zorundayız ya. Eşimle sorunum da yok ha. Aileme bağımlı da değilim. Niye o zaman 1 dakika daha uzatmak için yavaş hareket ediyorum. Ne diye evlendim de onlarla geçirebileceğim zamanı azaltmışım diye kendi kendime söylenmeden edemiyorum. Biliyorum bir süreden sonra artık herkes kendi yoluna koyulmalı ama bilmiyorum işte.

Ne zaman anne oldun o zaman alışırsın babanın kızı da değilde kocanın eşi yavrunun anası olmaya.. Karmaşık süreçler ve şefkatle büyümüşsün sanırım.. O yüzden aileye eğilim yüksek.. Çok normal yaşadığın şey, büyümek bazen sancılıdır tatlım, emin ol hepimiz ucundan kulağından yaşadık o sancıları..

Bekar 3 yil ayri yasadim. Ilk 2 yil kendi evime bu ev kimin evi idareten burda duruyorum gibi gelirdi. Uyaninca ben neredeyim olurdu. 3 sene babami kaybettik. Babama aşık bir kızdım. Ve 31 yaşındaydım kaybettiğinde. O ev bana. o kadar yabancı oldu ki. Bu sefer kendi evim gerçek evimmiş gibi geldi. Ailemin yanında idareten duruyor gibi his. 1 yıllık evliyim ve evlenince şehir degistirdim. Eşyalar farklı, ev farklı. Eşim e bakıyorum bazan bu adam. ne arıyor evde diyorum şu anda hiçbir evi kendi evim gibi hissetmiyorum.. Umarim kendime gelirim bir an önce evsizlik zor

Benim özellikle babam bana 15 16 yaşlarımdan itibaren evle ilgili sorunlara veya sorumluluklara katılmama izin verdi. Özgürlügumu kısıtlamadi. Zaten çok gezip tozan bir çocuk değildim genelde okulla derslerle ilgiliydim. Ancak sosyal hayatım da fena sayılmazdi. Babam da buna her zaman saygı duydu. Çocukluk çağım ise sanırım tek kız çocuk olduğum için babam tarafından fazlaca sevilerek büyütüldum. Ancak şımarıklık ile karıştırmayın. Her dediğim tabiki alınmadı yapılmadı. Uysal ve utangaç bir çocuktum. Zaten az şey isterdim o da kısmen yapılırdı ailemin sözüne değer verir her konuda onların fikrini alırdim. Hala da öyleyim aslında. Onlar da gerekli yönlendirmeyi yapıp gene son kararı bana bırakırlardi. Kabaca bu kadarını söyleyebilirim

İşte o duyguyu kendim kontrol edebilsem size de söylerdim inanın kendiliğinden oluyor maalesef

6 senelik evliyim hala anneme gidince bekarlik odami gorunce içim sızlıyo. sabah kalkip ise gitmeyi eve gelip annemin hazirladigi yemekleri yemeyi ozluyorum. izin gunlerimde uyudugum oglen uykularini ozluyorum hic bitmiyor yani ozlem

Yazınızdan çıkardığım sonuç gerekli mantık ve olgunluğa sahip olamadığınız yönünde . push ; Chelzy İkiz oğlan

Ben de gurbetteyim öğretmenim ve her gidişte aynı şekilde hüzünle dönerim ve sürekli aileme gitme hissi yaşıyorum. Bebeğimiz oldu ondan sonra bu his biraz azaldı. Ama özlem devam ediyor. Yani kaçış yok 15 sene geçse de dönüşüm oraya olacak diye düşünüyorum.

Uzun süre derken en Fazla kaldığım eşimden ayrı 10 gün oldu. Ayrica tBiki benim de bir yanım eşimle oluyor onu unutup evimi unutup umarsızca aile evinde kalmıyorum. Aklım ve kalbim her daim 2 ye bölünmüş Durumda oluyor.

Ben bağımlılık derken eşimi kastetmiştim aslında. Ailesi 12 saat uzaklıkta ve hiç öyle çok çok özlediğini görmedim ama tabii ki durumlar şartlar değişiyor. Siz annesiniz ve işiniz de ha deyince çekip gitmeye müsait bir iş değil anladığım kadarıyla. O yüzden tabii ki her durum kendine has değerlendirilmeli. Ben sizin yerinizde olsam nasıl düşünürdüm o konuda da ahkam kesmek doğru değil tabii ki. Hayat şartları herkesin farklı.

Vvalla balık burcuyum.. Şuan mecburi. ailemin yannda kalmam lazım. Ama aklm fikrim evimde Evet burada da rahatm ama kendi evim gibisi yok.. Evime gidemediğim için çok üzülüyorum mesela.. eşmle falan sıkıntımız yok çok şükür.. Kaynvalidem üst katımda karantinada diye gidemiyorum

Bir kere şu düşünceyi atın kafanızdan. "koskoca kadın utanmıyor musun çocuk gibi" ağlayın, üzülün, mutlu olun... Bastırdığımız her duygu başka bir yerde daha büyük patlamalarla gelir. Bü yüzden acı tatlı her duyguyu yaşayın. Sanırım evliliğe tam hazır hissetmeden başlamış olabilirsiniz. 3 yıldır evliyim bende öyle hissediyordum. Hüngür hüngür ağlardım. Son bir yıldır atlattım. Hayatta her şeyin olabilirliğine alışmak en iyisi sanırım. Özlemin de gurbetinde... G

Benim gibi başka psikopat var mıdır diyordum ki mesajınızı okudum, ben de sizin gibiyim maalesef 5 sene ailemden bayağı uzakta okudum ama yok yahu değişmiyor bazı şeyler ki ben de ailemle karşı karşıya oturuyorum neredeyse. Bu arada ben bir de aslan burcuyum yani yükselenim falan da su grubu değil, aslan burcu olup da benim gibi bir çocuğunuz olabilir.

Normal degil mi bu kendinizi en keyifli hissettiginiz yer ailenizin evi. Sadece bunun 2 gun bunalimini surdurup kendinize eziyet etmeyin herkes sevdigi yerden giderken aglar W white

20 yıldır evliyim ve ailemle farklı şehirlerdeyiz. Her seferinde ayrılırken ağlarım. Çok kafaya takmayın. Azalacak ama geçmeyecek. Alışacaksınız..

33 yaşında 8 yıllık evliyim. Iki tane oğlum var ama memleketimden dönerken hala ağlayarak dönüyorum. Ilk bir hafta asla alışamıyorum evime hep aklim orda olsaydım soyle olurdu boyle olurdu kafamda hep bunlar dönüyor. Memleketim uzak ha deyince gidemiyorum her istediğimde. Halbuki eşimle gayet iyiyiz onu cok seviyorum evliliğimde bi sıkıntim yok allaha sukur ama Iste bilmiyorum niye böyle oluyor. Seni çok iyi anlıyorum ama herkes yerinde sağ olsun mutlu olsun Allahım saglik versin deyip kendimi teselli etmeye çalışıyorum iste.. . push ; L

İlk evlendiğimde birkaç ay benimde zorlu geçmişti ama sonra alıştım kendi düzenin daha konforlu geliyor evimi özlüyorum hemen

Bu his gayet normal. Temmuzda 1 ay bebeklerimle memleketimde evimdeydim. Evimdeydim diyorum bakin cunku orasi hala benim evim. Bende de bekarmisim da yaz tatilindeymisim hissi olusuyor. Aile baglarinizla alakali bisey. Bende cok duskunumdur. Esim gelip aldiginda eve donus yolunda bir. muddet hep sessiz kalirim, atamam o hissi uzerimden. T tivoli26 Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Güzel bir çocukluk geçirmişsiniz ne mutlu O günleri özlüyorsunuz L

Kesinlikle eşime hiçbir şekilde yansitmadim. Yansıtmayi da düşünmüyorum evliligimizde bu konu hiç konusulmadi bile. Kendim halletmeye çalışıyorum. Size komik geliyorsa gülün inşallah böyle bir durum yasamazsiniz

Çalıştığınız semt bile çok etkiliyor. Ben bekarken yaşadığım ilin başka bir semtinde çalışıyordum ve oradan da, o evden de nefret ediyordum. Şimdi hem iş değiştirdim hem de semt. Dünya varmış dedim. Sizin yazdıklarınızı okuyunca aklıma geldi. Önceki

Çok şükür evimde huzur güven sessizlik eğlence her şey mevcut ama insan illa tam olsun ister ya hani hep fazlasını ister. Benimki de böyle bir durum

Elbette insan üzülür, burukluk olur içinde anlarım ama koca kadının çocuk gibi ağlamasını normal bulmuyorum bana göre abartı bir tavır. Bunun bence aileye bağlı olmakla değil bağımlı olmakla ilgisi var. Aileme çok düşkünüm, kuzenler, teyzeler, dayılar çok kalabalık ve birbirine yakın oturan ailem var üstelik, bana fotoğraf attıklarında keşke ben de orda olsaydım diye içimden geçiyor ama farkındayım ki benim evim ayrı, yaşantım başka şehirde. Evlilikle ilgisi yok belli bir yaştan sonra insanlar artık birey olmalı. Kendi hayatı olduğunu kabullenmeli. Böyle yapmanız eşinizle de aranızda sıkıntı yaratır, bu tarz konuları çok okuyorum burda ve içimden hep keşke evlenmeseydiniz düşüncesi geçiyor. Evlilik yaşının gelmesiyle evliliğe hazır olmak aynı şey değiller. Bence henüz evliliğe hazır olmadan evlenmişsiniz.

Demek ki anne baban cok iyi veya baba evinde cok rahat etmissin. Ben kendi evimi ozlerim aileme gitsem bile. Cunku cok mukemmel davranmadilar bekarken sag olsunlar...

Farklı şehirde olmak üzüyor sizi bence evliliğinizin bir suçu yok :)

Benim için ana ve baba en azından şuan için hersey ve herkesin önünde geliyor. Duygusal bir ailede büyüdüm. Bu yüzden sevgim de çok cok fazla. Zaten hep duygularımı coşkun yasayan biriyim. İşte bu bazen sorun yaratıyor ne yazikki

Ben 2 yaşındayken ölmüş babam.. Öyle kolay büyümek istemiyorum. 29 yaşında bir çocuğum.

Farklı şehirde yaşadığınız için böylesiniz. Üniversite içinde ailemden ayrı bir şehirde yaşamıştım ama evlenip ayrı şehirde olmak benide etkilemişti. Daha sonra ailemin olduğu şehire tekrar geri dönüş yaptık ve ben artık ait olduğum yerde gibi hissetmeye başladım.. Her istediğinde ulaşabilmek önemli benim için..

Sanırım yapı ve fıtrat meselesi bu gibi durumlar. Başka arkadaşlarım da var onlarla da konuşurum fazla etkilenmezler onlar da. Ben de zamanla daha kolay olacağını düşünmek istiyorum... Teşekkürler Musmutluuu Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Evet gördüm. sizin yorumunuz da beni çok üzdü ama yalnız olmadığımı bilmek de güzel bi yandan. Demek benim gibiler az da değilmiş. . Allah bizi ıslah etsin. Kendimize zarar vermekten başka bi şey değil yaptığımız.

Bu bende de var. Aileme 2 saat uzaklıktayım ama oraya gidince kendi evimi özlüyorum. Kalayım kalayım da, benim düzenim değişiyor; çocuğun düzeni değişiyor. İnsanın kendi evi gibi yok gerçekten.

Sizinki komik zaten hatta baya komik. Aynı sehirde olup ufak bir ayrilikta salya sümük ağlamak. Ama bu kızın anlattığı farkli bir durum. Siz misal mecbur bayramda gideceğim yüzümden düşen bin parca ama ailemi seviyorum demissiniz. Biri bana seni seviyorum ama bayramda geleceğim için yüzümden düşen bin parca dese beni sevmiyor derim. Ya da yakınsınız zaten o yüzden bu duyguları anlayamiyorsunuz. Koca kadında ağlar 50 yaşında da 30 unda da çünkü o da bir diğer ailen. Evlenince hadi bakalım ya Allah bismillah deyip diğer yasanmisliklari ve onlara olan bağlılığı silmiyorsun ki silemezsin zaten. Uzak kisiler de bunu yasar bu baska sehirde tek basinalik olsun, ailesiyle cok iyi anlasmasi olsun bir çok neden var. He yakın olup gitmesem de aylarca gormesemde fark etmez diyen insanlarda var her hafta görmek isteyende Uzak olup birde cok seviyorsan aileni bunu daha güçlü yasarsin cok önemli değillerse zaten cokta koymaz. Ama bunlar evlilik akdine engel hisler asla değil. Herkesin sevgi adı altında hisleri, tavırları ve gösterdikleri aynı olamaz.

Çocuktan sonra daha çok alışıyorsun eve onun uykusu düzeni vs. Düşünecek çok vaktinde kalmıyor zaten

bende çok zor alışmıştım ama alıştım şu an 11 senelik evliyim. 27 yaşında evlenmiştim bende çok ağladım. şimdi kendi evimden başka erde duramıyorum.

Bu tamamen insanin tabiati ile alakalı. Ablama bakıyorum Gayet relax. Sizin gibi. Bi de kendime bakıyorum. 7 sene tek başıma başka şehirde okudum yaşadım. Ama hep onlar üzülecek diye üzüldüm. Ben içinde bulunduğum hastalıklı ruh halimi yengeç olmama bağlıyorum. Burçlarla pek ilgilenmesem de yengeç burcunun hastalıklı ruh halimi taşıdığımı farkındayım. Keske sizin gibi olabilseydim. O kadar özendim ki Dikkat edin mutlaka. Dünyaya bir yengeç getirmeyin. Benim su hayatta kendimde başka kimseye zararım yoktur. Ama yihe de kendim gibi biriyle evlenmeki stemezdim Çünkü beni anlamak zor. Beni ancak benim gibi olanlar anlar.

Aylardır kavga bile etmiyorum demişsiniz bana bu çok ilginç geldi. Ben evlilikte hiç kavga eğmemeyi tartışmamalıyız pek normal bulmuyorum. İki farklı insan aynı eve girdiğinde illa ki çatışmalarolur sizde olmuyorsa hiç paylaşımınız yok mu? Ben çok özlüyorsam gider bir süre kalır eşimi özleyince de eve geri dönerdim.

Canim belliki hayirli bir evlatsin seni güzel yetiştirmiş ailen merak ediyorum sana davrandılar benimde evlatlarim var ögrenebilecegim herşeye açigim

Burada evlilikle alakalı değil, ailenizden ayrı olmayla sıkıntınız var. Onların hala küçük kızı olmaya özlem duyuyorsunuz. Ve evet, koca kadın niye ağlıyor yahu? O kadar ağlayacaksanız gitmeyin ya da bir süre daha kalın en azından.

Yalnız değilsin bacım ben hala aglarım gurbet zor