Ben de çok uuzn yıllar yalnız yaşayan bir kadınım. Kendi ayaklarımın üzerinde durabilen. Ailemin yanına gidince ben de uyumsuz oluyorum. Mudahele etmelerine tahammül edemiyorum. Bir de çok yalnız bırakıldım geçmişte bir çok konuda. Belki de bana karışma hakları yok diye düşünüp geçmişin öfkesini çıkarıyorum bilmiyorum.

Manipüle diyecektim

Olabilir ama bundan kurtulmak gerekli.. Yarın güzel bir gün geçirmeye çalışın

O evden ciktigin an vijdan azabi çekeceksin keske guzel günler gecirseydim ailemle diye. Su an ailenin yanindasin kiymetini bil.

Yanlış anlamayın da yazdiklarinizdan tatlı, işyerinde kimseyi kirmayan, kötü söz söylemeyen hatta onlar bir şey dese bile cevap vermeyen biri gibi duruyorsunuz. Hatta öyle bir şeyler dediğinize de hatırlıyor gibiyim-emin değilim- eğer durum buysa en çok değer vermeniz gereken yılda bir kere gördüğünüz ailenize bu tavır neden ben de anlamadım. Böyle tavırlar sergileyenler var tabii ama 14-20 arası 32 değil.

Merhaba arkadaslar. Ben iki bucuk senedir yurtdisinda calisiyorum. Ailemi tam bir senedir gormemistim. 32 yasindayim. Aslinda aramiz cok iyidir, iyi anlasiriz. Cok da ozlemisim. Annem de babam da tatli insanlar. En son bir sene once gormustum kendilerini ve korona sebebiyle ucagim birkac kere iptal oldu, ancak gelebildim, iznimi kullanacagim. Bir ay burda kalacagim. Ama nedense bazen kucucuk seylerden dolayi sinirlerim bozuluyor ve normalde boyle bir insan olmadigim halde ruh hastasi gibi davraniyorum. Pazar gunu geldim ve korona onlemi olarak o gunden beri evdeyim. Regl donemim. Herhalde bu yuzden de biraz sinirlerim bozuk. Daha ucuncu gun dolmadan hem annemle hem babamla kavga ettim. Yani bana yaptiklari pek bir sey de yok ama. Sonrasinda da cok uzuluyorum. Acaba aranizda bu sekilde bir sey yasayan var mi? Sevdigi ozledigi ailesiyle icine seytan gitmis gibi, bir anda ergenlige donmus gibi sebepsiz kavga cikaran? Neden bunu yapiyoruz? Not: gereksiz detaylarla konuyu uzatmisim duzenleyip kisaltmak istedim.

Tepkilerinizden önce kendinizi düşünmeye sevk edin. Ofkenizi kontrol altina alin. Bende ailemden uzakta yurtdışında yaşıyorum o kadar cok ozlem oluyor ki laf carptirmalarinin bile tadını cikartiyorum. Allah korusun insaniz bugun variz yarin yokuz. Insan her an birbirini kaybetme korkusuyla yanyana yürüyor. Ailem icin her zaman küçüğüm bu onlar icin değişmeyecek sonucta aramizdaki iliski belli hele de uzun zaman görmüyorlarsa uzerimdeki haklarini hunharca kullanabilirler düşüncesindeyim. Sizde bu kisa zamaninizi iyi degerlendirin bence.

Uzakta yaşıyorsunuz uzun zaman olmuş görüşmeyeli sizin kendinize gore yaşantınız var onlarında öyle.. Kuşak çatışması normaldir. Tadını çıkarmaya bak fazlada ciddiye alma☺

Aşırı beklenti hayalkırıklığı yaratıp tatmini düşürür çünkü. Uzun zamandır bu tatili planlayıp gerçekleştiremediğin için hep Türkiye'ye gelince mükemmel zaman geçireceğini, bütün sorunlarını geride bırakacağını, ruh halinin süper olacağını filan düşünüyordun. Öyle olmaması canını sıkıyor ister istemez.

Ayrı yaşamaya alışınca anne baba evi de olsa işler eskisi gibi olmuyor çoğu zaman. Sen de onlar da kondurmak istemeseniz de hepinizin düzeni rutini değişmiş oluyor. Tabiki sevgisizlikten değil alışkanlıklar yüzünden. Hani boşuna dememiş ünlü bir Türk büyüğümüz, alışmak sevmekten daha zor geliyor diye. Sebebi bilinmeyen gerginlikler bu yüzden olabilir

Genelde aileme karsi da kibar ve dusunceli olmaya calisirim ama bir sey demeseler bile elestiriyorlar gibi geliyor beni sanki. Su an artik bunu yapmiyorlar annem ozellikle cok degisti ama bende bir elestirilme fobisi oldu gibi ne deseler altinda bir ima bir kizginlik atiyorum geriliyorum... Zaten agresif bir sekilde degil de huysuz pasif agresif bir hale burunuyorum mesela sebepsiz surat asmak gibi. Sanki ne zaman kizacaklar diye icimden siniyor gibi hissediyorum. Kendimi kontrol edemiyorum bu sekilde mal mal hareketler yaparken mantigim devreden cikiyor mesela sofrada sebepsiz aglamaya basliyorum. Buraya gelmeden kendime yuz kere "cocuk gibi davranmayacaksin. Ortada sebep yoksa surat asmayacaksin. Ilgi cekmek icin kapris yapmak yok. Ne derdin varsa kendi icinde analiz edecek sakinlesene kadar uzak duracaksin." Dedim ama yapmadim.

Yani izne gelmişsiniz bütün gün yatmanızda sorun yok bence, tatildesiniz sonuçta, siz kilo verme sürecinde olduğunuz için belki makarna yemek istemeniz batmıştır hani kilo vermek için verdiğiniz emek boşa gitmesin diye düşünüyorlardır klasik anne baba aslında sizin iyiliğiniz için böyle yapıyorlar, bende tek yaşıyordum pandemi olunca eve döndüm alışmak zor gerçekten aile evine

Cok guzel tespitler. Ben de relaks olmaya karar verdim. Aslinda onlar beni elestirmeyince ben Surat asip imalarla laf sokmayinca gayet gulup egleniyoruz.

Sacmaliyorsun kendine gel bence.

Çok üzüldüm anne babanız için. icim parlandi

Ben de şehir dışındayım. Onlar gelince normalim ama kendi evime gidince sinirim bozuluyor. Geri döneceğimi bildiğim içindir belki de diyorum.

Ayrı yaşamaya alıştığın için bence böyle oluyor. Benzer durumu yaşamıştım. Uzakta iken özlersin bir araya gelince de çatışma olur. İki tarafta tahammül sınırını biraz yükseltir ve kabullenirse orta yol bulunuyor bir şekilde.

Ben aynı böyleyim. Benimki şeker gibi insanlar değil. Özellikle önceden değillerdi. Ben de yasanmışlıklar yüzünden onlara sevgi dolu olamıyorum. Sonuç aynı siz...

Ben öyleyim. Ama hatayı kendimde değil, 32 yaşında koca kadın olduğumu unutup hala akıl vermeye ya da hayatıma, bir durumuma müdahale etmeye çalışan insanlarda görüyorum. Aileler zaten genelde böyledir.

Bende yaşıyorum bunu maalesef. Hatta depresyona girmiştim onlarlayken. Bende bilmiyorum neden.

Bazı aileler gibi çocuklarını istismar etmiyolardır enazından. Tv karşısına geçip iletişim kurmayan, sürekli manüpile eden, ilgisiz aileniz yoksa dert etmeyin.

Her zamanki mükemmeliyetci ailen işte. Ben anneme tam beş bin kere onun hayalindeki çocuk olmadığımı bildiğimi, böyle bir cabamin da asla olmadığını, Allah'ın bana verdiği bir canı tamamen kendi istediğim gibi yaşayacağımı, çocuk sahibi olmanın piyango olduğunu ve onun şansına ben çıktığım için onun adına üzgün olduğumu söyleye söyleye ikna ettim. Şimdi birkaç yıldır 'amaaan ne halin varsa gör' modunda... Ama ona bunları söylerken ben de onun hayalimdeki anne olmadığını, zaten böyle bir cabasi olmadığını, bana da piyangodan onun çıktığını kendime hatırlattım durdum, ve nihayet birkaç yıldır 'amaaan o da böyle biri' modundayim. Bence iliskimiz level atladı, beklentileri düşürüp gerçeklerle yuzlesince :)) Sen de kendini ikna etmeye bak derim ben, ailenin mükemmeliyetci olduğuna. 'amaaaan onlar da öyle insanlar işte' demeye çalış. Ne onlar senin idealindeki anne baba olmak zorundalar ne de sen onların istediği gibi her günü uretkenlikle geçen, irade sahibi, olgun, manken gibi kiz olmak zorundasın. Uçurtma Avcısı kitabında şey diyordu ; "çocuklar, boyama kitabı değildir. Onları en sevdiğin renklere boyayamazsın" Yani yapacak bir şey yok, sen busun. Bence olduğun halinle de gayet iyisin. Onların istediği çocuk değilsen bu onların basetmesi gereken, kendi problemleri :) hiç üstüne alınma bile... İyi tatiller sana şimdiden. Zamanla hallerine alışırsın. Aile evi zorlu bir süreç, alışmak da zaman alıyor. Boşuna 'ev ev üstüne olmaz' dememiş büyüklerimiz:) bir süre sonra sen de alışırsın tekrardan bu evde yaşamaya

Bende ailemden başka bi şehirdeyim ama bazen bana da öyle oluyor sonra gidip gönüllerini almaya çalışıyorum ama nafile kırıp döküyorum. Anne babalarımız yaşlandı bu dünyadan göçüp gidecekler bence son 10 veya 20 yılımızı iyi değerlendirmek lazım... En azından ben böyle düşünüyorum.

Büyüdüğünü kabul etmiyorlar, buna izin de vermiyorlar. Farklı bir ülkede yaşaman büyük şans.

Ben de acaba ozlemeyeyim/ beni ozlemesinler diye mi beraber gecirdigimiz vakti zehir ediyorum diye dusunmedim degil

Az once gidip gonullerini aldim. Daha da huysuzluk yapmicam artik. Beni surekli elestiriyorlar begenmiyorlar gibi geliyor bana ama muhtelemen benim kendi kuruntum.

ben de yurtdisinda yasiyorum. esim ve ben iki kisilik bir dunyamiz var. cok secerek arkadas oluruz. cok insanla gorusmeyiz. dedikodudan, bos laftan, el ne der havasindan oldukca uzaktayiz..tr ye gittigimiz zaman o cok sevdigim insanlarin bos konusmasi, dedikodu, arkadan konusma, millet ne der kaygisi.. o evine sunu almis bu mobilya degistirmis.. o kadar bos o kadar manasiz geliyor ki. yurtdisinda yasayan cok baska bir dunyada yasiyor donunce adapte olmak zor. ama cok sukur kimseyle oyle kavga vs etmedim. tam tersi benim kv biraz aranir beni gorunce.. ben sallamam pek.. bence sizin kavga etmeniz kendi fitratiniz olabilir. sabriniz azdir. ya da bardak tasmistir artik. kendinize sahip cikin bir ay icin geldim sabret diye telkinde bulunun.

Hep öyledir ki... Öğrenci evinde anne baba özlenir eve gelince tartışma çıkmaz mı, ben gayet normal buluyorum. Yaptığınız hatanın farkındasınız da daha güzel vakit geçirirsiniz bundan sonrası için :) E

Biraz güldüreyim sizi. Aileyle yaşamak bedava gözüküyor ama bedelini mental sağlığınız ile ödüyorsunuz Böyle birşey okumuştum sosyal medyada tabi bu işin şakası. Ailenizde de hata var sizde de öyle. Onlar büyüdüğünüzü kabullenememiş siz onların yaşlandıklarını. Ama yinede büyüklük sizde kalsın alttan alın. Ölümlü dünya Allah korusun herkesin ailesini. Daha nazik konusmaya calısın kırıldığınızı söyleyin. Günlerinizi beraber keyifle geçirmeye çalışın. Eski fotoğraflara, videolara bakın. Olur arada böyle şeyler.

Evlendim ve annemi, babamı istemeden kırdığım hergün için ayrı pişmanım... keşke onlarla kavga etmek yerine her saniyesini verimli geçirebilseydim...

Kesinlikle eleştirdiklerinde rahatsız olduğunuzu kırıldığınızı dile getirin evladına kıyamazlar susarlar. Sizde surat asmak zorunda kalmazsınız. İyi eğlenceler bol kahkalar

Sebebini söylemek zor. Nacizane önerim onlarla keyifli ve verimli vakit gecirmeye calışın. Ana babaların hakkı ödenmez 32 yasında da olsanız siz onların hep küçük çocuğusunuz alınganlık etmeyin sarın sarılın geri döndüğünüzde içiniz rahat olsun. Fazla gergin hissettim sizi gevseyin ve anne babanıza sebepsiz bir öpücük verin :)