Bi arkadaşımın rahatsızlıkları azalıp rahat nefes almıştı takıntılarını bırakmıştı vs. Ama o psikolog değil psikiyatriste gitmiş ve onun verdiği ilacı kullanmıştı. Ama bırakınca aynı eski haline döndü. Bn de benzer bir rahatsızlıktan ilaç kullandım geçti sonra ilacı kafama göre bırakıp krizlere Girdim. Şimdi eski hastalıklı Halime geri döndüm. İlaç bağımlısı olma fikri daha kötüydü. Artık ilaçla tedavi olmadığına inanıyorum ve iyileşebileceğime olan inancım kalmadı. Ben hayatı idare etmeyi denemeye ve bunlarla yaşamaya alışmaya başladım. İnanın çok çok yoruluyorum, kendimi soyutluyorum ama eşim ve ailem beni böyle kabullendi ve hep rahatlatmaya çalışıp destek oluyorlar. TeslaninOsilatoru Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Tedavinizi kafanıza göre yarıda kesip olumlu bir sonuç almanız mümkün değil zaten. Konu sahibi size gelince; en yakınımda annem var. Bundan yaklaşık 15 sene önce tavan yapmıştı. Artık krizler bayılmaya kadar varıyordu. Tedavisini oldu yaklaşık 3 sene kadar. Doktor kontrolünde ilaç kullandı, yine doktor kontrolünde bıraktı, aynı zamanda terapilerine devam etti. Yıllardır dünyanın en rahat kadını.

Kolay gelsin o zaman. Agresifliğiniz konusunda da yardım alın ama sakın ha ilaç kullanmayın. İlaçlar tü kaka. Şeker hastası, kalp hastası olursanız da kullanmayın ama olur mu. Bi işe yaramıyorlar zaten.

Bununla yaşamak sanki hayatı hep kıyısından yaşamak gibi sizin takıntınız nedir yani özel değilse

Seker hastalarinin da kafaya takmayarak, meditasyon yaparak, dogada gezerek falan iyilesmeye calistiklarini hayal ettim bi an

O zaman çok yoruyor işte. Bazen parka gittiğimizde bir anda beynimde bir ses sarı karolara basarsan merdivenden düşecek kızın diyor. O bildiğiniz ani dehşet ve korku hissi geliyor arkadan. Sonra saçmalama, ne alaka deyip geçiyorum. Ama işte o geçebilme yetisini bana psikolog öğretti. Aslında tam olarak kurtulamıyorsun, sadece umursamamayı öğrenebiliyorsun. Birde yapmayıp birşey olmadığını görmekte etkili oluyor. Hatta inadına yapmıyorum ben. Sayılara ve renklere takıntılıyım genelde. Geçen sabah yeşil zeytin yerken kızım öksürdü. 3 tane daha yemezsem hasta olacak dedim. Sonra ya salak mısın dedim kendime Yemedim. Henüz olmadı :)

Haklısınız. Ben kendimi eksik ifade ettim. İlaç çok faydalı. Kullanabilen insanlar için çok işe yaradığına da inanıyorum. Ama ben kullanamıyorum. Fiziksel ağır hastalıklarım var. Birçok şeye dolayısıyla İlaçlara alerjim var. Organlarda bazı sorunlar var. Her ilacı içemiyorum. Mesela 1 yıl önce Hastalıklarımdan biri olan sle için doktora gittiğimde sormuştum psikolojik destek için ilaç alabilir miyim diye. Doktor izin vermedi. Ama istersem terapiye gitmemi söyledi. İlaç kullanman çok zor dedi. daha önceden gittiğim alerji doktoru da izin vermedi. Zaten onlar izin versede ben almazdım insan kendi vücudunu çok iyi tanıyor deli gibi reaksiyon verirdi. Konuşmalı terapi aslında faydası olur. Yine fiziksel hastalıklarımdan pek dışarı çıkamıyorum eğer başarabilirsen Online terapi veren hastaneler varmış. Ona başvurmayı düşündüğüm oldu. Yani daha çok yaşadığım fiziksel sorunlar yüzünden üzerimdeki baskıyı azaltmak için. Ablam yıllar önceden bana buldu Ankara'da online terapi veren bir klinik olduğunu söyledi. Ama ben pek yanaşmadım. Hiç terapi falan gitmedim. Ne anlatacağım yabancı birine. Bana göre değil.

Eşimde de var hatta raporu var bu konuda raporda kısmen geçebilir ibaresi var. Düzeli dr a gidin ihmal etmeyin bildiğim kadarıyla tamamen gecebilen bir hastalık değil

Dua ediyorum vesvese bu diyorum. Düşünce ve duygularımız doğru olacak diye bişey yok diyorum. Öyle işte kendi kendimi pışpışliyorum anlayacağınız. Dışardan istediğiniz yardımı alın ama kendinize kendiniz yardım etmek istemediği sürece geçmiyor Jawlensky

Okb denen illetten muzdarip olan var mı daha da önemlisi yenen? Bir süredir bu dertle uğraşıyorum psikiyatr ve psikolog ile birlikte yol almaya çalışıyorum. Kafamdan atamadığım bir düşünce var düşünceden de öte bir kabus hayatımı çok kötü etkiliyor gece olmasından korkar hale geldim. Nasıl bu duruma geldim bilmiyorum. Psikologum yazmamı istedi yazdım yazdıkça aklıma çocucuklugumla ilgili rahatsız edici şeyler geldi aklıma hepsini yazdım. Psikolog kaygı seviyeni en üst düzeye çıkarıcaz bu süreçte rahatsız olabilirsin dedi ne gerekiyorsa yapalım dedim merak ettiğim şey bu durumu atlatan ya da bu süreçte olanlar var mı varsa siz nasıl yol alıyorsunuz şimdiden teşekkürler

Kesinlikle sizin icinde bulundugunuz gruptan bahsetmedim. Cok cok gecmis olsun. Umarim en yakin zamanda size uyan bir tedavi bulabilirsiniz. Benim kastettigim insanlar bile isteye, sirf duygu ve dusunce bozukluklarini hastaliktan saymadiklari icin tedaviyi reddeden ve etrafindaki insanlari da caydiranlar. Depresyondayken cok dinledim cik dolas, takma kafaya, vs. diyenleri. Depresyon oyle bir hastalik degil. Major depresyon kalp hastaligi kadar olumcul olabilir. Depresyondaki insana doktora gitme, gez dolas demenin kalp hastasina ayni seyi demekten hicbir farki yok. Bu kisiler siz degilsiniz tabi, sizin durumunuz baska. Lupus insanin her seyini kisitliyor. Cok gecmis olsun tekrar.

Cok gecmiş olsun sıze de tedavı nasıl ve fiyatı nedir. Benimki uykudayken sevdiklerime zarar verme korkusu tam olarak bu yuzden uyumaktan korkar hale geldim hıc duymadım benimki gibi bir takıntı genelde simetri temizlik sayma vs. gibi şeyler duydum Shusui

Evet okb olabilir yapmayınca korku sarıyor vücudu malesef ben benim yakinima anlatamıyorum bari siz gidin. Doktorlar psikolojik haplarla tamamen bitirmesede azaltıyor. Erken tedavide bitebiliyor. O yakinik için araştırmıştım en önemlisi hastanın tedavi istemesi. Ve kabullenmesi

Ben temizlik konusunda tedavi gördüm. Psikoloğa gitmedim hiç, psikiyatriste gidiyordum. İlaç tedavisinin yanında kendime nasıl söz geçireceğimi de anlatıyordu. Doktorun sözünden hiç çıkmadım. İzlenecek yol her takıntı için farklıdır sanırım. Tedavinizi aksatmayın. "İlaç bir işe yaramıyor, tedavi faydalı değil" diye düşünmeyin. Mutlaka göreceksiniz faydasını. Bende ufak tefek şeyler kalsa da %95 aştım diyebilirim. %5'lik kısım da insanlara "ben normalim siz pissiniz" demek istediğim konular. İyileşmek isteyin, iyileşeceğinize inanın ve doktorunuzun, psikoloğunuzun önerilerini dinleyin; gerisi çok kolay çözülecek.

Kendi çabamla büyük oranda azalttım diyebilirim. Tabi hala var ama eskiye nazaran çok çok çok azalmış durumda. Kendimi korkularıma teslim etmedim. Ocağa bakıp bakmadığımı düşünürken arkama bakmadım gidip zor da olsa uyudum mesela. Yine temizlim konusunda da baya takıntılıydım, kendi evimde kapı kollarına dokunamazdım o da bitti. Birinin evine gitmek işkence gibiydi onu da atlattım. Şimdi en bir vesvesede inadına üstüne gidiyorum korkumun, ilerlemesine izin vermeden kesip atıyorum orada.

Korkularla derken yani o takıntıları yapmayinca olacak olan korkular mı? Takıntıniz vardır okb liyseniz sanırım ama siz sadece korku diyorsunuz

Yakin arkadaşım gidiyor psikiyatriste hap kullanıyor 2 yıldır şimdi iyi baya. Ben kullanmıyorum hapi atlatamadım.. korkular kaygılar... Hapsetti beni

kendini doktor zanneden bir yurdum insanı daha. ilacı kafaya göre bırakınca tedavi olunamayacağı gibi büyük bir sır bilgiyi paylaştığınız için Alkışlıyorum. kafana göre ilaç bırakıp sonuç alınmayacağını çocuklar bile bilir. Ben yıllarca kullandım tedavi gördüm ancak sonra ilaçların sadece beyinde çeşitli noktalarını baskıladığına bırakınca eskisi gibi olunacağına yani tedavi etmediğine inandım ve sürekli ilaç kullanmak bağımlı olmak düşüncesi benim paniğimi arttırdı birgün karar verdim sonuçlarını da biliyordum ama bıraktım bi süre ağlama krizleri vs geçirdim ataklar geçirdim. Kendimi motive etmeyi öğrendim. Beni bunaltacak insan ve ortamlardan uzak durdum. Telkinlerle bir süre sonra atak gelirken onu kontrol edip bastırdım. Psikolog bir arkadaşım bana meditasyon vs konularında yardımcı oldu. Mesela önceden MR a girince atak geçiren bir MR ı defalarca çıkıp kaç saatte çeken ben geçen gün ilk gelen atağı atlattım. Tabi bunda kafamı tamamen sokmamaları ve sürekli bnmle konuşmalarının da etkisi var. normal insanların yaparken hiç düşünmediği herşey bnm için engel. Neyi neden yaptığımı anlamıyorlar. Ama ailem eşim ve yakın çevremin desteğiyle iyiyim. Evet tam aşamadım ama bu sorunla yaşayabiliyorum çok zor ve yıpratıcı olsa da. KudrAlobar Ayak

Ne terapi ne yazmak ne okumak. Hiçbiri ile yenemedim. Bi ton para harcadım. Sonuç:ilaç kullanıyorum bırakmayıda asla düşünmüyorum. bu ilaçlar olmadan zaten kısacık olan hayatı kendime zindan edemem. nekadar yaşıcakdam takıntısız yaşamalıyım..

Evet var.. psikologunuz inanın en kısa ve en etkili yöntemden bahsediyor. Maruz bırakarak duyarsizlastirma. Korkulan duyguyla yuzlestirip zihne "artık korkmuyorum" mesajı verip o duygu, düşünce veya hissin etkisiz hale getirilmesi. Bende o yöntemle sağlığıma kavustugumu söyleyebilirim.

Çok bilmiş bir tavırla cevap verirseniz evet o durumda agresif olurum. Kaç yaşında insanız bu forumdaki herkes ilaç bırakınca tedavi olunamayacağını bilir ama ilaç tek tedavi değildir. O ilaçların diğerleriyle bir olmadığını herkes biliyor. bipolar, ileri OKB vs Gibi durumlar dışında hemen ilaçlara sarılmanın zararlarını çoğu doktor söyler. Bir süre sonra beyin kendisi serotonin üretmeyi bırakır ve İyi hissetmek için bağımlı hale gelir kullanan kişi. Ki ileride bunamaya varan birçok zararı var. Zaten paikologlar da bunun için var. Anksiyetemi ve paniğimi psikolog arkadaşım sayesinde yaşanabilir hale getirdim. O panik için kullanılan ilaçlar sadece kalp atışlarını yavaşlatıyor. Hızla atan kalbinizi hissetmiyorsunuz. Ama kafanın içindeki panik devam ediyor. Ki yıllardır bi çoğunu kullandım. Bir gün tecrübe ederseniz anlarsınız

Saat 03.18. cocuguma uyandım ama aksam kaynanamin dedigi laflar, tum izinli gunlerini orda gecirmrmizi beklemesi, aklıma takıldı uyuyamiyorum aynı dertten muzdaribim. Esime soylemem lazim annesinu görmesi icin ve rahatlamam icin ama yine kavga edicez Ben de gece uyanmamak istiyroum ve surekli dusunuyorum o gun yasadigim olumsuzluklari bana da ilac sart galiba

İse profil resmini degistirrek baslayabilirsin mesela.. gordukce ben bile geriliyorum

Benim korkum da aynı malesef sevdiklerime özellikle kızıma zarar verme korkusu D Dolunay2018 Nirvana Anneler

Rapor ne için alınıyor bu durumda? Nasıl takıntısı var özel değilse zor olmuyor mu hayat böyle. Benim de yakinimda var ve gerçekten zorlanıyoruz

Evet okb tedavisi olan bir hastalik. Kendinize eziyet etmeyin. Doktorun verdigi ilaci kullanin. Su tedaviyi reddeden insanlari anlamiyorum gercekten. Seker hastasi olsa insulini red mi edicek? Basi hastaliklar bi sure tedavi edilir ve gecer, bazi hastaliklar kroniktir ilaca devam etmek gerekir. Her organda oldugu gibi beyinde de boyle. Su duygu ve davranis bozuklugu stigmasi yuzunden ne kadar cok insan hayatini cehennem azabi gibi yasiyor...

Engelli raporu var eşimin okbden de oranı var eşimde kontrol hastalığı daha çok ocağı kontrol eder kapalı olduğu halde, kapıyı kilitler anahtarı oynatır kapıyı sallar gibi kendisi muhasebeci maalesef o daha çok etkiliyor çunkü orda herşeyi kontrol etmesi gerekiyor bazen bir kaç sefer

Çok yakın tanıdığımda var o da ilacla tedaviyi reddediyor. Zamanla artip bazen azalıyor. Bir tanıdığımda ilacla sonuc alamayip başka bir yonteme başvurmuştu o cok ileri duzeyde yapiliyormus ama KudrAlobar Ayak

Yardım almadığım için belki yanlış biliyorum. Takıntılarım elimde olmadan aklıma saldırıyor. onlarda korkmama sebep oluyor. Sürekli muslukLarı kontrol etmek gibi komik hale bile gelebiliyor. Benim durumum böyle. Hiçbişeyinde işe yarayacağını düşünmüyorum.

Okb nin tedavisi var ama tam gecmiyor galiba, ya da hayatının bir döneminde eğer üzüntü vs yasarsan hoop tekrarlıyor. Ben okbliydim seneler senesi hemde 15 yaşımdan 23 yaşıma kadar ilac kullandim. Yuzde 80 iyiyim artik ilac kullanmak istemiyorum çünkü bebek düşünüyorum en azindan suanda hayat kalitemi düşürecek, sosyal yaşantımı etkilicek takıntılarım yok. Birde fiziki rahatsızlıklarım var kronik. Abartmıyorum hergün ama hergün abartısız boynum kolum ayagim ağrıyor fibromiyalji diyorlar kesin tedavisi yok, sabahlari tutuk uyaniyorum bağıra çağıra kalkıyorum erkekler inanmiyorlar boyle seylere ama çekiyorum işte başkası yerimde olsa hergun hastanede acilde igneler ilaclar alirdi çözüm degilki.. boyle psikolojik problemlerin vucuda yansıması da kötü. Kendinize dikkat edin psikolojiniz bozuldugunda doktora gidin ama okb ama depresyon ama başka bisey vucuda yansıyor... ben alıştım ağrılara başkası alışmasın

O meslektaşımı alnından öpüyorum. Cok cok güzel ilerletiyor sizi gönlünüz rahat olsun. Maruz bırakılarak " rahatsız hissettirilerek" duyarsızlaşacaksınız o takıntılarınıza. Cok sevindim. Doğru yoldasınız

Geçmiş olsun umarım ilerlemez ve iyileşir eşiniz. Size zararı yoksa çok sıkıntı değil ama bazen karşıdaki kisilere de takıntı oluyor o cok zor . push ;

Değiştirmeyi düşünüyorum eyşan ile skyler White arasında kaldım

Ben yenemedim. Yardımda almıyorum. Bence bu durumun Hem genetik sebepleri oluyor hem de çevresel faktörler etkiliyor. malesef aklımın bir kısmı hep korkularımla dolu. mantıklı şeyler değil çoğu ama yine de atamıyorum Aklımdan. Etrafımdaki insanlar pek bilmez hayat herkese zor onlara pek yansıtmamaya çalışıyorum sıkıntılarımı. Halbuki dayanılacak gibi değil. Sizde biliyorsunuz zaten.

Var evet bende inanmazdim ama esim, yani o kadar zor surecler yasadikki 12 senelik evlilik hayatimizda ondada cocuklugundan beri var. bu durum gitmedigimiz özel devlet bir yer kalmadi ama sonunda birini bulduk bugun 22 gun oldu suan esim o eski haline gore cok cok iyi toplam 45 gunluk bir surec suan %70 iyi diyebilirim ama biraz fiyat yuksek diyebilirim sizin ne gibi takintilariniz var TeslaninOsilatoru Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik