Evlilik zor başlarda baya zorluklar çektim benmde hatam vardı eşimin De. Ama şimdi yavaş yavaş oturdu çok şükür. Evlensem yine eşimle evlenirdim. Sorumluluk isteyen bi kurum öyle bekarken ki gibi her sinirlendiğinde çantanı alıp gidemiyorsun yeri geldi mi annene bile küsüyosun hatta eve gelmemezlik yapıyorsun ama eşe yapamıyorsun evliliğin yürümesini istiyorsan sabır işi biraz. Biraz da kumar işi, şansına.

Sizin için öyle olabilir.. Ben bebeğim uyanacak diye birşey yazmadım ayrıca aç kalacak diye endişeleniyorum çünkü benim bebeğim uyanmıyor ve bu bende stres yapıyor bazı geceleri sırf yemek saatini bekliyorum ben vermezsem sabaha kadar aç uyuyor diye uyumuyorum..

Bana da ailem sakın Türk erkeği alma saçmalıklarına eyvallah diyemezsin boğazını sıkarsın diyip durur

Pişman değilim ama yorgunum. Evliliğin büyük yükü bende. Eşimin çalışma saatleri korkunç. Daha düzgün bir işe sahip olmasını isterdim. Evlilikle ilgili tek sorunum yorgunluk. Ama pişman değilim eşim sorunsuz biri, sakin ve anlayışlı. O yüzden elimden gelenin fazlasını yapıp çocuğumuzu huzurlu büyütüyorum.

Yani bir şansınız daha olsa, bekar ve çocuksuz olarak devam etmeyi mi seçerdiniz? burcak86 hiçbişe

Sadece iş değil, aramızda çalışan maddi olarak eşine muhtaç olmayan bir çok kadın var ama onlarda şikayet ediyor. Bunun ismi kendine güven mi? Mücadele azmi mi? Tam koyamıyorum...

Evlendiğim için değil erken evlendiğim için pişmanım. Eş seçimini çok doğru yapmışım. Evlilikte en zorlandığım şey bitmek bilmeyen akraba beklentileri Çok şükür eşim bu konuda çok destek ama yapmamam gerektiğini bile bile bazen başına kakınca aramızda sıkıntı oluyor. Biraz daha olgun olmuş olsam şimdiye kadar yaşadığım sorunların çoğunu yaşamazdım diye düşünüyorum. Eşim elinden geleni yapıyorken onun üstüne çok gitmişim.

Sürekli dışarı çıkanla da geçmiyor. Sen onunla çıkmasan bile bu kez arkadaşlarıyla basıp gidiyor Mavili Mavili Mor Cicek Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Bekar hayatimi özlüyorum evlilik bana göre bir müessese değilmiş, ama iyiki evlenmişimde kızım olmuş

Benim annem üniversite mezunu bir kadındır, aşırı dominanttır. Halen evime karışmaya çalışır, kapıdan kovsam bacadan girer. Asla mücadeleden kaçmam ama annemi asla ikna edemiyorum, bazen küsse de biraz sussa derim. Bu yazdıklarım tüm erkek/kadınlar için değil ama çoğunluk... Erkekleri çalıştırmıyoruz, ailesinin evinde yatak toplamış, ev işi yapmamış birisi geliyor ve bu adamın kendi evinde bu işleri yapmasını istiyorsak 2 yılımız var, ev işlerine yardım etmesini sağlamalıyız. Benim eşim Karadenizli, haftanın 2 3 günü yemek yapar, ben salonu topluyorsam oda çocukların odasını toplar ama asla ben bunlarla uğraşırken maç izlemesine izin vermem. Eğer ona verdiğim işi yapmasın sorun çıkartırım.

Evlilik doğru ailesi olan doğru insanla çok çok güzel bişey 3 yıl bitti evliliğimde eşimdende ailesinde de çok memnunum. Tek eksiğimiz bebek Allahım onuda nasip eder inşallah

Bence sen dönme Türkiyeye yoksa biri seni ikna edecek evlenmeye:)Sen de o potansiyeli görüyorum. Ya da sen sikliktan falan vazgec dag bayir dolasip, extrem sporlar yap, degisik hobiler edin. Cünkü almanlarin ya da avrupalilari senin ilgi alanina girebilecek erkekleri böyle yasiyorlar. IT insanlari, mühendisler maalesef cogunlukla ilginc degiller. D

Erken evlendim o yüzden çok pişmanım.

Pişman değilim çok şükür Allah herkese mutluluk versin. Lakin eşimin ailesine sınır çizemememden kaynaklı yaşadğım bunalımdan şikayetçiyim. Bu da olur öyle evlilikte.

Pişman değilim Umarım hiç pişman olmam 3. yilimizin içindeyim.

Şimdi ki aklım olsa eşimle evlenmezdim oda benimle evlenmezdi Ama çocuk yapmak istesem yine eşimden yapardım

sonuçta parada olsa vakitte olsa en sonunda buna bağlanıyor. kaçınılmaz son gibi. evlilikte zaman geçtikçe erkek fabrika ayarlarını dönüp rahatına baksa dahi çekmediği dertleri çekmiş gibi tahammülü azalmış oluyor aslında kadına özel değilde herseye ilgisi azalıyor. kadınlarda da zaman geçtikçe eğer aradaki ilişki dinamiği monotonluğa gidiyorsa gereksiz bir yetersizlik hissi tükenme sinir stres ile kendini yıpratmaya doğru gidiyor. bunu büyük çoğunluk olarak genelliyorum. çünkü şikayetlerin temelinde bu var. tabi ki istisna kadılar erkekler var fakat bunlar azınlıkta kalıyor. hiçbir şey olmasa bazende ailelerdeki psikolojisi bozuk kişiler bozmaya uğraşıyor. tabi evlilik sağlam kurulduysa o bunu dedi şunu dediye takılmaz da. yine de bazı aileler evlilik düşmanı. kimi ailelerde evlilikleri bozulmasın diye destek verselerde bi yere kadar karı koca bağlarında anlayışlarında iş yoksa başka bahaneler ile kriz yaşıyorlar.

O birisi benim eşim işte

Çocuk için konuşuyorum zaten. 30 yaşını aşmış kişileriz herkes sorumluluğunun farkında şükür D dimplee-emreee Popüler

Çok seviyorum hemde çok bir o kadar da endişeliyim

Ay yazdıklarınızı nişanlı biri olarak okudum. Çocuk falan hep hayalimdi ama gerçekleri böyle okuyunca insanın aklında "acaba?" Oluyor..

Evliliğin ilk yılı çok kötüydü. Ailesi aramızı bozmak için herşeyi yaptı. Hatta bugün konuştuk ilk yıl şehir şehir gezmişiz, sorunlu dönemde başbaşa tatillere çıkmasaydık muhtemelen kafamızı dağıtamazdık. Sonra ailesini aradan çıkarınca gayet güzel bi evliliğimiz oldu. Hatta en son ne zaman tartıştık hatırlamıyorum 1 yıl olmuştur. yine olsa evlenir miydim dersen, evlenirdim ama annesinin ve kardeşlerinin ölmesini beklerdim

Bence çocuk evlilikten bile daha zor bir şey, millet nasıl cesaret ediyor aklım hayalim almıyor. Her dönem farklı dertleri var, kendi hayatından çok onun hayatını düşünmelisin, neredeyse bireysel bir yaşam bile kalmıyor. Bazen çocuktan pişman olmak adlı konuları okuyorum da gözüm korkuyor. Anne olan kimse kabul etmiyor sanki bunları. Yukarıda biri de çocuğunun uykusunu dert edeceksen de vicdanını sorgularım diyor. Bana göre çok zor, büyük sorumluluk valla

Evlilik zor degil, cok güzel cok huzurlu. Tek eksigimiz bebek. Bizim evliligimiz bi bebegi cok hak ediyor bence. Bu da bizim sınavımız. Rabbim herkeslere kıymet bilen, deger veren, vicdanlı, merhametlı, sadık es nasip etsin

Aynen bende geçen eski fotoğraflara baktım. kendime çok üzüldüm Cıvıl cıvıl, bakımlı, özgür halim neredeyse kalmamış. Bu beni çok etkiliyor. simdi eskiden yaptıklarının bir tanesini yapacak enerjim yok, içimden gelmiyor

bunu demeyen var mı acaba? mutluyken dünyada ki en mutlu kişileriz mutsuzken en mutsuz biziz.♀

Ben evlendigime asla pişman değilim Tabi bu durumun yasadgnz hatay, sectgnz eş ve maddi manevi durum ile alakası var.. Eşimden çok memnunum bir daha gelsem dünyaya yine aynı asla sever, aynı kişi ile evlenirim hem maddi hem manevi anlamda tatmin ediyor beNi.. para için diyenler olur belki 9 senenin sonunda evlendik, evlendigimizde hiçbirşeyi yoktu eşimin herşeyi çalışıp yaptık.. millet oraya buraya giderken bizhep birikim yaptık. Şükür şimdi sefasını sürüyoruz Velhasil Evlilik çok güzel bisey dengini bulduğun sürece

Ya lütfen sizinle özelden konuşabilir miyiz çok ihtiyacım var

Evet çok pişmanım. bizi aile olarak görmeyen sahiplenmeyen maddi manevi yanımda olmayan bir insanı neden çekiyorum ki? Çocuklar için boşanmıyordum ta ki bu seneye kadar kendimi kandırmışım düzenimi bozmak istemiyormuşum aslında çünkü çocuklar da farkında bazı şeylerin bu yıl kızımın sınav yılı sanırım 1 yıl daha katlanabilirim sonra ver elini özgürlük bi daha mı? tövbeee

Benim için çok şey değişmedi. Bekarken nasıl özgürsem hala aynıyım. Ev işleri de keza öyle. Bekarken annemle kardeşimle yardımlaşarak yapardık şimdi eşimle birlikte yapıyoruz. Ama çocuk farklı. Evlilik değil de çocuk hayatımı baştan sona değiştirdi. Anne olmak için acele etmişim diyorum

32 yaşındayım ve bekarım. Mutluyum evet ama insan hayatında bi yol arkadaşı istiyorBence evliliğin de zor yanları var bekarlığın da. Evleneceğin kişi doğru kişiyse her seyin daha güzel olacağını düşünüyorum. Dilerim herkes iyi insanlarla karşılaşsın

Evlilik ah bu evlilik Acaba pişman mıyım diye kendimi sorguluyorum bazen Bekar hayatımı, rahatlığımı, beğenilmeyi, paramın sadece bana kalmasını, bir gülümsemeyle flörtleştiğim günleri çok özlüyorum. Sanırım bu ölene kadar böyle olacak. Lakin asıl konuya geleyim. Çocukluk aşkımla evlendim ama senelerce beraber değildik biz, çok uzun süren başka bir ilişkim oldu. 22 yaşındayken çocukluk aşkımla beraber olmaya başladım, 26 yaşında evlendim. O ara tek hayalim onunla bir an önce evlenmek, gezmek, sevişmek, eğlenmekti. Hepsi oldu Peki pişman mıyım? diyorum, hayır değilim. Acele mi ettim? Evet acele ettim. Uzun bir ilişkiden çıkıp hemen şimdiki eşimle beraber oldum, hataydı. Biraz kafamı dinlemeliydim. Boşanır mıyım? Kendisi bana çok büyük bir hata yapmadıkça boşanmam çünkü eşimi çok seviyorum. Evlendikten sonra şu kişi daha uygun olurdu dedim mi? Evet dedim ama o da ailesiyle yaşadığımız sorunlar veya çok anneci olması gibi konulardan ötürü. Yoksa tip, maddiyat, maneviyat olarak tam benim istediğim kişi Evlilik ne kadar güzel olsa da sanırım herkes zaman zaman sorgular. Şu an 28 yaşındayım, bazen birilerinin bana ilgisi olduğunu hissediyorum ve kendimi çok garip hissediyorum. Hemen başımı eğiyorum, huysuz, sert biri oluyorum. Evliyim ya, yanlış anlaşılmaktan çok korkuyorum. Sanki eşim duyacak da bana kızacakmış gibi. Çok sosyal bir insandım, bir sürü erkek arkadaşım vardı, evlilik hepsini aldı götürdü. Ha bu arada eşim açık açık asla yasaklar koymadı, koymaz da. Yaşadığımız zaman aldatma ve aldatılmaya ne yazık ki çok müsait. Bazen kendimi kasmaktan boğuluyorum. Peki yine olsa yine evlenir miydim? Evet evlenirdim ama sanırım kendime biraz daha zaman verirdim.

Calcifer 'in yorumlarına katılıyorum. Çocukla ilgili yazdığı sebeplerden dolayı da anne olmak istemiyorum. Benim de korkum acaba bu kararımdan ileride pişman olur muyum.

Pişman olunmayan evlilik yoktur, hayalsiz evlilik vardır bu durumda. Çünkü hayal kurmadan, beklentiye girmeden yapılan bir evlilik düşünemiyorum. Hal böyle olunca illaki yolunda gitmeyen şeyler oluyor. Bir de evlilik hayatının nasıl geçeceğini tahmin edemiyorsunuz. Şuan 6 yıl geriye dönüp baktığımda simdiye kadar yaşayacağım şeyleri bilsem acaba kaç km arkama bakmadan kaçardim, ama arkamda bana masum ve sevgi dolu gözlerle bakan iki yavrum için geri dönerdim Sanırım evliliğin en güzel hediyesi ve pişman olunmayan tek yönü evlat. Kocayı silebilecek kivama çokça geliniyor ama evlat ne yapsa bunu düşünmek bile istemiyorsun. Benim. icin böyle

evlililten soğudum yemin ederim

Bebeğim uyanacak konusu bir dert değil tatlı yorgunluk hafif bir telaştır :)

Erken evlendim pişmanım. Bir kızım oldu iyi ki diyorum. Zaten boşandım kurtuldum anasının prensesinden. simdi hayatımı yeniden insa etmeye çalışıyorum geçte olsa zorda olsa. sanki kafesten çıkmış gibiyim ama huzurluyum. tekrar evlenir miyim? ASLA.

Erken evlendiğime ve iyice tanımadan gözüm acilmadan evlendiğime pişmanım. Eşim evle ilgili daha doğrusu dışardan karşılanacak maddi ihtiyaclaru vs karşılar. Kardeşimle ilgili sıkıntılar oldu koşturur Ama çok yoğun çalışıyor. İşi dolayısıyla ve fazla kendisini ifade etmemesinden dolayı onla evlenmek istemezdim galiba 4 sene de ciddi yaşlandımi hissediyorum. Benim yasitlarimla aramda hem enerjisel hemde fiziksel birçok fark var. En çokta bu canımı sıkıyor

Ben babamı hiç tanımadım. 2 yaşında boşanmışlar sonrada birdaha hiç beni görmeye gelmemiş. Annem dayanmak istediğini ama yapamadığını boşanmak zorunda kaldığını söyler onu asla suçlamam kimse bir adama katlanmak zorunda değil. Ayrıca psikolojimin bozuk olduğunu düşünmüyorum. Annemde hiç eksikliğini hissettirmedi sağolsun. Normal bir ergenlik geçirdim. Bence psikoloji bozukluğu herkeste olabilir tek bir nedene bağlı olduğunu düşünüp üzülmeyin. Kızınız her çocuk gibi büyüyecektir eminim ki

İlk evliliğim pişmanlıktı. 15 sene sürdü, 15 dakikama değmezdi. Şükürsüz, bencil, hırslı bir insandı. Bende 20 yaşında çok aklı başında bir tercih yapamadım. O zamanlar hayran olduğum adamla evlendim. Onun başarılarıyla gurur duyardım. Bana neyse. Adam en sonunda Türkiye'yle de yetinemedi. İsviçre'de yaşıyor. 2. eşimle 2 senedir evliyiz. Allah'a şükür kanatsız melek Bir de şimdi hamileyim etrafımda dönüyor. 4 senede yalnız yaşadığım dönemim var. Bekarlık hiç bana göre değil. Çok sıkıcı, belirsiz. Gez gez nereye kadar. Evde bir can, konuşabileceğin, gülebileceğin anlayabildiğin bir insan olması çok büyük konfor. Allah'tan 2. de daha iyi tercih yaptım Son düzenleyen: Moderatör: 3 Haziran 2021

İşte bende bunu söylüyorum zaten. Biraz empati yapalım. Ben dertliyim demiyorum, şimdiye kadar hiç derlenip şikayet etmedim ve çocuğum olduğu icin de asla pişman değilim ama çocuk büyütmek gerçekten çok zor. Eski bendemin eser yok şimdi. Oğlum çok şükür büyüdü sayılır ama o büyürken bende yıprandım. Geçen gün bir arkadaş anlatıyor çocuğunun senelerdir kolik olduğunu ve kendisinin antidepresana başladığını. O anlatırken sanki ben onun yaşadıklarını tekrar yaşıyordum. Allah herkesin yardımcısı olsun.

Ben herkesin hata yapabileceğini, hosgormek gerektiğini, kimsenin kötülük için değil de dusuncesizlikten yanlış yaptığını düşünen saftiriklerdenim. Bu yüzden taaaa evlenmeden önce başlayan saygısızlık, müdahale, sömürü gibi şeyleri alttan aldım. Ogretmemisler, yanlis yaptığının farkında değil, farkına varınca asla yapmaz diye düşünurdum. Asıl hiçbir şey bilmeyen benmişim. Bazı insanlar gerçekten kötüymüş. Allah korkusu, vicdan, empati, hak hukuk yoksa hiçbir şey iyi gitmez. Hemen çocuk da yapmadım ama uyanmam on sene aldı. Özetle, bir bozukluk fark ediyorsanız orada bitirin

ne yaptilar valla merak ettim T

Asla pişman olmadım, sorumlulukları var evet ama bin ömrüm olsa bin kere eşimle evlenirdim. Çok umulmadık şeyler dışında ben bunun seçimlerle ilgili olduğunu düşünüyorum. Evliliğin benim için tek zor yanı şu oldu; hayatımda ölümünden korktuğum biri daha oldu, bunun dışında onunla gelen her şeyi çok sevdim

Yine olsa yine evlenirim. Pisman degilim. Rabbim pisman etmesin. Evet cok zor bir surec yurutmek. Uyum cok onemli. Tahammul seviyeleri cok onemli. S

Tabi ki degil ama bekarlik kabuslarima giriyor diyince garipti dogrusu

Ne enerji ne cesaret kaldı... Filmlerde aşk, romontizm sahnesi görünce saçmaladı bunlar diyorum...

Evlilik, bu toplumda kadına en büyük eziyettir. İstisnalar elbet olsa dahi erkek olma rahatlığı başka bir şey. İstediğiniz kadar iş bölümü yapın, hayat müşterek olsun, her sorumluluğu paylaşın vs, donanımları bana kalırsa bir kadın kadar yeterli değil. Dolayısıyla sürekli bir şeyleri düşünmek, daha kestirme yolu hesap etmek gibi iki kişilik yaşamak zor. Bunları da geçin, illa bir ortamda erkeklerin daha üstün tutulduğuna denk geliyorsunuz. Aile olmaz nine olur, o olmaz bilmem ne akrabası olur, illa ki olur.

İlk basta guzel sonradan sorun oluyor falan yazildigi icin yazmak istedim. Ben tam tersini düşünüyorum ilk basta aileler daha cok mudahil olmaya calisiyor es yada siz denge kurmaya calisiyorsunuz birbirine evliliğe alisma sureci vs ilk basta daha zor ama sonradan hersey yoluna giriyor ve cok guzel. Dogru kisiyle evlendiyseniz evlilik cok guze bisey kendi hayatin cocuklarin. Ama daha gec bende evlenebilirdim ve daha gec cocuk yapardim cok gezdik ama daha cok gezebilirdik cocuk yokken. 23 yasimda evlendim esim 29 su anda 29 yasimdayim ikinciye hamileyim :)

Kesinlikle bu yoruma bayildim ❤❤

Akrabaları unutmuşum bir de onlar vardı doğru ya

1-2 yıl, ne yapsa sorun olmaz, herşey toz pembe. 2-4 yıl, ufak ufak sorunlar başlar ama alttan alınır, konuşulur ve çözüldüğü sanırlır. Kaybolan özgürlük hissi burada başlıyor 5-8 yıl en önemlisi, 5 yılda bir çiftlere sorulmalı tamam mı devam mı? Ne yapsa göze batar oluyor, pişmanlıklar keşkeler, hakaretler... havadan nem kapılıyor. Kim kimin peşinden koştu kavgaları, kimin daha çok emek harcadığı... tüm kirli çamaşırlar dökülüyor. 8-10 yıl hepsi unutuluyor, alışılıyor herkes kendi köşesinde diğerinin gitmesini bekliyor. Kimse adım atmıyor, kabaca bir evcilik oyununa dönüyor.

Çalışan ama en önemlisi belli bir olgunluğa erişmiş çocuksun bir kadının boşanması hiç sorun değil. Kısa sürede kendi düzenini kurup hayatına devam eder ama toplumun geneli maalesef öyle değil. Yazdığınız standartlara erişememiş kadın sayısı kadın toplumunun büyük çoğunluğunu oluşturmakta.

annem izin vermiyordu her yere gidemiyordum o yaşlarda. Eve giriş çıkış saatim belliydi

pişman değilim aksine iyikide evlendimm bekarken zorluk çektiğim kadar evlilikte rahat geçiniyorum çok şükür rabbime :) 24 yaşında evlendim tabiikii bazı zorluklar geçtii tabiikide zorlandıkk sorumluluklarımı aldım ve daha iyi olgunlaştığımı farkettim

Beni evlilik degilde asker esi olmak cok yordu. Daha 2yil oldu ama resmen yaslandigimi hiss ediyorum. Geri donme sansim olsaydi esimle sadece sevgili kalirdim hayatimi yasardim kendimi daha cok gelistirirdim

gerçekten görüyorum ama çok görüyorum hem de ruhum falan daralıyor babamı kaybedince daha da arttı belki o şekilde bir psikolojiktir. C Cilekliekler7 Hakediyorum her milimini bu dik gülüşün.. Anneler

yok aileyle aslında hiç alakası yok aslında ilişkilerim travmalarla dolu :) hani buraya yazıyorlar ya işte görüştük çok iyiydi ama sonra mesaj atmadı ya da şehir dışına gitti bilmem ne... o insanları tutup sarsmak falan istiyorum. bırak onu bıraaaak o seni sevmiyor falan diye.travma dediğim de bunlar yani, ya da çok güzel ilişkiyi bir noktaya getiriyorsun bakıyorsun yani evlensen olacak gibi değil adam; istemeye istemeye ayrılıyorsun ama yeni biriyle tanışınca sil baştan, tanış et, beraber geliş ilişki bir yerlere gelsin haydaa tekrar... bir yere gitmek istersin insan bulamazsın gidecek, her hafta sonu her aktivite kafa dengi birini bulma problemi... Bilemiyorum belki ben beni gezmeye, keşfetmeye motive eden biriyle evli olduğum için şanslıyım ama gerçekten kalkıp ya bugün ne yapalım dediğinde yanında hazır biri olması bile mükemmel bir şey.

Asla memnun olmayan gittiğimiz her yere bizimle gelmek isteyen ese dosta akrabaya sürekli bizi karalayan ağzına ne gelirse söyleyen birde bunu açık sözlüyüm diye marifet sayan kavgadan kaostan beslenen oğulları mutlu olsa rahatsız olan aldığın sattığın her şeye evinin temizliğine sürekli laf eden yani o kadar çok şey var ki inanın siz çok mu iyisiniz diyeceksiniz ama bizden bir saygısızlık görmediği halde bize böyle davranan birisi aklında kurar kurar iki gün arama karşına geçip cingan gibi basbas bağırır konu komşuya rezil eder kısaca böyle bir insan anlatmam için çok uzun yazmam lazım okunacak kadarıyla yazdım

10 yıllık evliyim. Ben evlilik insanıyım sanırım, seviyorum evlilik hayatını. Eşim sorumluluk sahibi, hatır gönül bilen, düşünceli bir insandır. Onun da etkisi var tabi bu düşüncemde. Ailesi ile ilgili ilk yıl biraz sorun yaşadık ama eşim onda da denge kurdu. Kök aile ile çekirdek aile arasında farkın idrakinde. Birbirini seven, geçinmeye gönlü olan, aile bağımlılığı olmayan iki insanın mutsuz olacağını düşünmüyorum ben.

Eşimle evlendiğime değil ama böyle bir aileye gelin geldiğime çok pişmanım ailesi yüzünü evlenmeden önce gösterseydi kesinlikle evlenmezdim ailesiyle değil eşinle evleniyorsun olayı hikaye onlarla ne sıkıntı yaşıyorsan evine de yansıyor maalesef

Biz de yaklaşık olarak 1 buçuk senelik evliyiz ve aynı problemden muzdaribim, yoruldum görümcelerin ve kv nin huzur bozmasından, ailesini nasıl aradan çıkardınız tamamen iletişimi mi kestiniz, lütfen bana bu konuda yol gösterin artık sağlıklı düşünemiyorum bile, birilerinin yol göstermesine çok ihtiyacım var

iki tarafında macera hevesi olmayacak ve rutinden sıkılmayacaklar. senin ailen üstün yok benimki üstün muhabbeti de bi yere götürmüyor. evin doğal sorumluluklarını paylaşıp yapacaklar. kimsenin üstüne yıkmayacaklar. eisvogel

Boşandım ama evlendirme asla pişman değilim. Hayatımda yaptığım hiç bir hatadan pişman değilim aslında, çünkü hatalar doğruları ögretir...

Böyle dan diye sorulunca bi kaldım tabi ama ne yazık ki evet. Benim harcım değilmiş evlilik. Ben kendimi gerçekten önemsiyorum ve başkası için fedakarlık yapmayı sevmiyorum. Planımı kimse için bozmak istemiyorum. Hayatımın tüm kontrolünü kendi elimde tutmak istiyorum. Evlilik bana göre değilmiş yani.

Boşanınca psikolojileri bozuk mu yetişiyor çocuklar? 3 yaşında kızı olan yeni boşanmış bir anne olarak bu söylem biraz üzdü beni

nişanlını çok iyi tanı ailesi mesela anneci midir, ailesini karıştırır mı ben o konuda şanslıyım şükür dün eşim izinli evdeydi, ben çocukları alıp eve geçicem neyse kayınvalidem yemek yapayım getireyim demiş ok dedim. Eşimi aramış demiş sonra eltimde yeğeni kendisinin evde hamile oda evde sıkılıyor onu alalım gelsin demiş. Eşimde her geldiğinde onu getirmek zorunda değilsin demiş getirmedi eltimi. Benim için sorun yoktu ama eşim mesela dan dan keser öteki türlü olsa ben istemesem mesela eşim ok deseydi benim için daha sıkıntı olurdu

Yani baba evde genelde dengeleyici rol üstleniyor dediğiniz gibi annenin patlayacak seviyeye geldiği anda biraz alıyor yükü ama bunu yapmayan birçok erkek de var Ben öğretmenim ve siddet aldatılma ortamında annenin psikolojisinin bozulduğu birçok öğrencim oldu ne yazık ki O yüzden ben asıl boşanamayan ebeveynlerle büyüyen çocuklar icin çok üzülüyorum

olmaz mi? evlilik cok cok zor, hadi esinle iyisin e bin tane akrabasi var. onlarla sorun yasadiginda otomatik esinle de problem yasiyorsun. tabi istisnalar vardir yine. hele evliligi oturtamadan cocuk yaptiysan yandin, cocuktan sonra aksamlari donulmez aksamin ufkundayim dinle dur say say bitmez...

Rica ederim canım Konu evlat olunca tabi... Hassasiyetinizi anlayabiliyorum

Daha geç evlenirdim. Eşimle evliliğe ayak uyduruna kadar çok fedakarlıklar yaptık ikinizinde aklı başında değildi bence ben daha 21 eşim 25ti bence eşimede sorsam daha geç evlenirdim der o yaşta çok büyük sorumluluk almışız bakiyorumda yani az bocalamamisiz ne gereksiz kavgalar etmişiz

artıları eksileri var işte, annesine bu tarz davranma hususunda kayınvalidem şimdiki eltimin ablasını almak istemiş gelin olarak, eşimde istememiş daha biz tanışmadan bile neyse benle evlenince destek olmadılar biz yaptık herşeyimizi diğerlerinede hem eşya altın alınması hemde düğünde takılan altınları bıraktılar, ev aldılar peşinat verdiler filan derken derken eşimde bundan ötürü böyle sanırım. ilk yıllarımız çok zordu 50 kuruşluk ekmeği bile planlı alıyordfuk. Bende ilk zamanlar taktım ama sonra kayınvalidemin art niyeti yok sadece ayrım yaptı yeğeni ve bir yabancı arasında dedim olabilir dedim. Eşime gelirsek dediiğim gibi bazen çok bencil vurdumduymaz davranıyor bende son zamanlarda diyorum işte çocuklar küçük babasız psikolojisi bozuk 2 erkek evlat yetiştirmek istemiyorum. Büyüdüklerinde bırakıcam seni diyorum Calcifer Ay Çiçekleri Arasında Gonca

Elbette evlilik zor bi kurum. Ama pişman mıyım? Asla yine olsa eşimle evlenirdim. Önemli olan herşeyin karşılıklı olması ve eşlerin birbirine karşılıklı anlayışı. Tek taraflıysa evet pişmanlığa dönüşür normaldir

Aİlesi olmayan biriyle evlenirdim ya da kız kardeşi sanırım kız kardeşinin olmaması daha iyi olurdu

Esim yanımda değil şimdi ki aklım olsa görevi bitince evlenirdim. Ailesi bu kadar kalabalık ve değişik olmasalardı pişman olmazdım en önemli konu ailesi oluyor bnce

Ben aile yanında değildim

Bence çok güzel tarif etmişsiniz

Maalesef ki haklısınız. O yüzden iş, güç sahibi olmadan ve işinde belli bir yere gelmeden evlenmek bence çok yanlış.

Ben de erken olduğunu düşünüyorum hem de fazlasıyla. Ama evine gittim görüştüm kız bildiğin 21 değil 30 yaş ağırlığında. KV ile mesafesini çok güzel ayarlamış. Teyzem etrafında dört dönüyor. Kız çok saygılı onlara onlar da ona. 3 eltiler iki elti ile muhabbeti yok tavrını almış bazı olaylardan dolayı muhatap bile olmuyor. 21 yaşında ben daha ip atlıyordum

Çok sevindim

Görgülü bir ailesi varsa, ailenizi insan gibi insanlarla dünür etmişseniz, eşiniz sizi hayal kırıklığına uğratmamışsa, yormamışsa eğer evlilik çok güzel sey.. Benim evliliğimden tek karım evladım. Onun dışında full zarar.. Bunu en iyi zamanlarimizi yaşadığım 9. Yıldan bildiriyorum. Bugüne gelene dek öyle yiprandim ki.. Artik huzurum mutluluğum yerinde bile olsa değeri yok gibi maalesef..

Evliliğimde hiç hesap vermedim. Temizlik ve yemek konusunda da eşim yardımcı olur. Ay böyle yazınca bildiğin bana rahat batıyormuş gibi geldi Ya ne bilim her şeyi benim düşünmem lazım. Kafam rahat değil. Çocuk gece öksürse acaba hasta mı olacak nasıl oldu düşüncesi gibi. Yani birilerinin sorumluluğunu almak bana zor geliyor. Yüksünmüyorum iyi bir anne olduğumu düşüyorum ama çok yorucu. Mesela bana bir şey olsa ona kim bakar ya da ona bir şey olsa ben ne yaparım gibi.

Ne sen sor ne ben söyleyeyim... Tabiki deee evlenmezdim, prensesler gibiydim ben baba evinde eşim idare eder ailesini hiç sevmiyorum çünkü bana demediklerini yapmadıklarını bırakmadılar, herşeyden soğuttular, bazı arkadaşların dediği gibi akrabalar da bir yandan, bir daha evlenirmiydin sorusuna gelirsek Asla! Okurdum karışanlarıda aldırış etmezdim anlaşamadık birlikte oturuyorduk en sonun da tansiyon bile çıktı bende ayrı eve çıktık 3 sene olucak hala konuşmuyorlar bizle 1 lira bile yardım etmediler yurt dışını bıraktı yüklü miktar da bi para geldi millete yapıyor kendi çocuklarına 1 lirasını nasip etmedi daha yazsam yazarım o kadar çok şey varki herşey yazılmıyor Allaha havale hepsi.

Eşimle anlaşamadım ayrıldım ama kendimin evlilik insanı olduğunu anladım. Kendime ait bir ev, kendi sorumluluğumda bir hayat çok hoşuma gitti. Herkesin evliliğinin ilk zamanları zor geçiyormuş. Gereksiz yüksek doz tartışmalar, kıskançlık krizleri birbirine alışma süreci. Bu süreci sağlıklı atlatırsan eğer bence güzel bir evlilik olur. Bizim gibi içine şiddet, hakaret hor görme girince anlatılamıyor. Atlatılsa dahi eski yaşanmışlıklar unutulup sindirilmiyor. Ama doğru insanla yapılmış bir evlilik çok güzeldir bence.

Boyle yazinca çok komik olmuş yalniz. Ruyada insan nasil bekar oldugunu goruyor ben ruyalarimda evli miyim bekar miyim hic dusunmemiştim. Bekarken aile hayatiniz sorunlar ve travmalarla doluysa o ayri ama bekar olmadigima sukrediyorum demekte sanki bekarlik hastaligi diye bisey varmiş gibi oluyor.

İşte evlilik insani olmamak başka, cocuk insani olmamak başka. Okudugum çogu kişi "evlilik bana gore degil" diyip genel olarak cocukla ilgili olan sorunlardan sikayet edip sonra cocuktan pisman degilim demişler. Bu da boyle birsey demek ki. Cunku cocuk olmadigi zaman evlilikte sorumluluk yok gibi birsey. Ortak yasadigimiz evi birlikte toparlayip yemek yapmayi da sorumluluktan saymiyorum.

Valla hem yara bandı hem yara gibi birşey Evlilik ve getirdiği sorumluluklar zor gerçekten. Bekarken kendin kazan sadece kendin ye.. Sadece kendin için yaşa.. Nereye istersen orada takıl, geceleri istediğin gibi yat, bebeğim acıkacak diye dert yok, acaba bebeğimi hakkını vererek büyütecek miyim endişesi, kayın ailelere saygılı ol onlar da eşinin annesi, babası akrabası, her ne kadar eşin sana destek olsa da evle alakalı herşeyi sen düşüneceksin bazen zihnin yorgun, bedenin yorulmuş falan ve daha birçok şey.. Ama eşim ve kızım onlar olmasalar da düşünüyorum o halde yokum..

Oo evet çok erken olmuş. Lise aşkı falan mı? Yoksa görücü mü? B

Hiç üzülmeyin. Bu sizinle kızınızın arasındaki iletişime bağlı. Anne babası boşanan çok insan gördüm. Birçoğu da güçlü ve ayakları üstünde duran insanlar. Eğer babası babalık yapıyorsa, kızının hep yanında olacaksa hiç sorun değil. Aksi durum tabii biraz daha zor ama ben öyle bir durumda olsam çocuğu küçük yaştan itibaren pedagoga götürürdüm ve öyle bir yol çizerdim. Hiçbir şey çözümsüz değil.

Çok haklısınız bence. Annelik toplulumuzda çok önemli yerlere konuyor. Hatta her kadın anne olmayı isteyip istememeyi derinden sorgulamak zorunda kalıyor, çünkü genel olarak kadın doğurmalı algısı var ülkemizde

E yapacak bir şey yok.

Rutinden sıkılmayacak kısmı güzel olmamış. Evlilik biz unumuzu eledim eleğimizi astık demek değil. Çiftler birbirini sıkmadan birbirlerine özgür olabilecekleri alanlar bırakmalı, kimisi müzik dinler, kimisinin hobisi vardır... Bir kadın veya erkeğin arkadaşlarıyla buluşması sohbet etmesi ayıp bir şey değil.

Tabii ki öyle. Lütfen kendinizi kötü hissetmeyin. 21. yy dayız ve evlenmek kadar boşanmakta normal.

Tabıkı. Benımde oyle. Ilk cocugumla 2. cocugumdakı BEN in ve farkların farkındayım. Yine aynı sabrı kesınlıkle gosterıyorum ama yorgunluk olarak fark var... Ee ozamanlar 24 idim sımdı 35 kolay olurmu Gercekten kolay değil... Sadece bır yemek yedirirken ki çabam bıle valla bır memurun hakedişi olsa yeridir yani AMİN AMİN G

erkeğin evlilikte bir işin ucundan tutması çok güzel birşey. benimde annem erkek kardeşimi parazit gibi yetiştiriyor. evde ayak kokuyor çözüm bulacağına ben alıştım diyor. bir yatak toplatmadı önüne yemeğini koydu. onu yücelttikçe beni aşağıladı. bu haliyle bile annemi psikolojik olarak yoruyor. birde bundan normal evlilik yaşamasını bekleyecek. bu yanlış büyütmesini kdv si ile geri öder kardeşim biliyorum. beni ne kadar doğru yetiştirdi bilemem ama kardeşimden bişey olmayacağını kendi söylüyor bi yandan.

Evlilik yürütülmesi oldukça çaba isteyen zor bir süreç bence. Genelde insanlar böyle sıkıntıları varsa bile gerçek hayatta dile getirmiyorlar. Dürüst olmanızı bekleyerek evlenenlere sormak istiyorum. Evlendiğinize pişman mısınız? Eğer öyleyse neden? Çocuk olmasa boşanırdım diyen, daha bekleseydim çok daha iyi olurdu, erken evlendim ya da daha uygun bir eş seçmek isterdim gibi dertleri olan var mı?

onlar kendini hatirlatir hic endisen olmasin

Çok şükür pişman değilim eşimle çok nadir sorun yaşıyoruz allah bozmasın ama, evlilik zor gerçekten insan kendi kan bağıyla yeri geliyor anlaşamıyor, seçtiğiniz kişiyle alakalı bir durum doğru insan olmak yetmiyor doğru insanı da bulmak önemli

evet bekarlar daha fit fresh duruyor. evli olanlrda bi bezginlik çoğunda, doğru tespit

Nasıl bir Kraliçesin sen ya. Buyur tacın

Taze evli olarak ben pişmanım daha geç evlenebilirdim. Öğrenci evinde sevgiliyle yaşamaya benzemiyor çok zor bi ton sorumluluk var. Sürekli ortak adımlar atılıyor bireysellik kısıtlanıyor. Kayınvalide görümce bir şey dese batıyor ve bir ömür o insanlara katlanmak zorundasın kötü bir şey deseler bile. Bunlar bana zor geldi yani kısaca ne kadar geç o kadar iyi.

Evlendiğime hiç pişman olmadım iyi ki evlenmişim.. Otuz yaşımda evlendim ve iyiki de erken evlenmemişim diyorum, çalışıp kendi paramı kazanıp yediğim bekar hayatımı da yaşadım.. Eşim tam zamanın da çıktı karşıma. İki yıldır da evliyim.. Bence bu evlilik kurumuyla ilgili değil kendinize uygun biriyle evlenip evlenmemenizle ilgili..

evlilikten de çocuktan da pişman değilim şükürler olsun hatta bazen bekar olduğum rüyalar görüp kalktığımda ben evliyim deyip şükrediyorum.

Bende, zaman zaman erken evlendigimi düşünüp keşke biraz daha hayatımı yaşasaydım düşüncesi olsa da esimle evlendigim için pişman değilim sevip sevilmek hayatı paylaşmak güzel

Hay ağzınızı öpeyim ne doğru dediniz

Yalnız olmadığımı görmek iyi geldi

Ciddi kavgalar yaşamış olsakta eşimi seviyorum aslında. pişmanmısın desen içten söyleyemem bunu ancak yarım ağızla.. Sevmeseydım bugune kadar ne cocugum ıcın katlanırdım ne kendım ıcın. Insan sevmese gercekleri bırak buyuk olayları bırak kılı tuyu bahane eder yıne ayrılır... Ama sevgı olunca en buyuk seyleri bıle bazen sindirebılıyorsun bu benım 2. evlılığım ve uygun bır eş konusu desek ben eş secme konusunda malesef sınıfta kaldım.

Karakteri oturmuş, merhametli ve adil bir insanla evlenirsen evlilik güzel birsey. Bu arada en büyük sorunlardan biri beklentilerin yüksek olması diğeride ileride değişir fikri oluyor, maalesef kimse değişmiyor ve kimseden mükemmel olmasını beklememek lazım, belki konumu okuyunca bana en son akıl verecek kişi sensin diyebilirsin Bazı şeyler de kader benim yıllarca beni incitmeyen, kimseye beni ezdirmeyen eşim bir sağlık problemi yüzünden dünyamı başıma yıktı gitti.. işin özü yarın ne yaşayacağımızı bilmiyoruz, bugünün ve yanımızdakilerin kıymetini bilmek lazım. Allah hepimizi ve evlatlarımızı iyi insanlarla karşılaştırsın

Çocuk olmasa boşanırdim Geç evlendim o yüzden de evlenmek zorunda hissettimtoplum normları gereği Evlenememis kadın olmak eksik kadın olmak sayılıyor mu ülkemizde Şimdi çocuksuz bekar bir kadın olsam daha mutlu olurdum ama o zaman da evlenmiş olmak isteyecektim

Ben aşık olduğum, derin dostluk kurduğum, keyifli zaman geçirdiğim ve kafa dengi bir adamla 30 yaşımda evlendim. 2 çocuğum, güzel bir evim var ama pişman mıyım? Galiba pişmanım Yapım gereği çok sorumluluk alan ve her detayın üzerinde duran biri olarak evlilik beni ziyadesiyle yordu. Bunun altyapısında da kontrol düşkünlüğüm var. Her şeyin yolunda gittiğinden bizzat emin olmam lazım. Tabi eski şaşaalı, özgür, para ezen, istediği saatte gezen, arabası ve cüzdanıyla mükemmel bir takım olan kadın çooook gerilerde kaldı. Fiziksel, ruhsal olarak çöktüm resmen. Huzurlu muyum evet ama sorumluluk yüklenmediğim, kafama göre takıldığım günleri gerçekten çok özlüyorum. Evlilik hiç bana uygun değilmiş.

Bu nasil bir es sectigine bagli. Dusuncelerine saygisi varsa, seni sadece hizmetci olarak gormuyorsa o evlilik guzeldir. Ama kendini hep ikinci hatra snuncu sirada hissediyorsan, ailesine seni ezdiriyorsa, sadece kendi ihtiyaclarinda seni goruyorsa o evlilik mutsuzluk getirir. filmdelisi

Hahhahha çorba detayında koptum. Siz şu an çalışıyor musunuz peki?

Mesela nasıl sorumluklar? Çocuktan artmıştır tabii ama normalde ne gibi zorluğu olabilir? Temizlik, yemek, hesap vermek gibi mi?

Ay calcifer adını görünce duygulandım. Yürüyen şato.. Bir kez daha büyüdüğümü fark ettim. Evlenmesem mi ben ya.

Merhaba herkes biseyler yazmış, çoğu pişman değilim demiş, ben pişman miyim bilmiyorum yeni evli sayılırız, bazı şeyleri zaman gösterecek, ben bu toplumun evlilere ve gelinlere bakış açısından çok rahatsızım, yeni evlisiniz ve eş ailesi hep biseyler bekliyor, eş kişisi çoğu zaman arada kalıyor, eşten önce akrabalarını memnun etmek zorundasın, bizim memlekette var bu kv, gelin, görümce, elti vb sorunlar, toplum olarak yetiştirilme biçimimiz berbat, kadınlar anneliği tanrıça olmak kadar yücelestiriyor, siz hiç Amerika veya başka bir ülke de sütümü helal etmem klişesini duydunuz mu Anneler, anneliği cennet sebebi görmek yerine gençlere baskı yapabileceği söz geçirecegi bir mekanizma olarak görüyorlar ve kullanıyorlar, tek umudum yeni neslin bu saçma düşünceleri bertaraf etmesidir, bu yazdıklarımı toplumdaki düşünce tarzına bakarak yazdım, genç kızlara önerim ayaklarınız üzerinde durmadan acele evlenmeyin, evlilik hiçbirşeyin tek başına çözümü değildir...

Onu ben de çözemiyorum. Belki kendine güvensizlik, belki sosyal normlar... Mesela geçenlerde bir üye konu açmıştı. Kadın öğretmendi ve eşi onu aldatmasına rağmen her yazılana kılıf buldu. Neden yani?

Bence yine de kestirip atmamalısın

Asla pişman değilim hayatımın en huzurlu donemlerini yaşiyorum eşim sagolsun

Evlilikte eslerin, es ailelerinin denk olmasi gerektigini dusunuyordum. Ekonomik acidan olsun, hayat tarzi, kultur egitim seviyesi acisindan olsun. Denk degildik ben yasayabilecegimiz sorunlari soyledikce o beni ikna etti. Velhasil o sorunları yasiyoruz daha dogrusu ben yasiyorum cunku esimi cok fazla rahatsiz etmiyor. Dezavantajli olan ben oldum bu evlilikte. Seviyor muyum evet seviyorum ama amasi var. Hayati paylastigin insanla hayata ayni pencereden bakabilmek cok onemliymis. Aileler cok onemliymis. Evlilik iki kisi arasinda olmuyormus. Hamileyim ilerde tayin durumu var es ailesinin oldugu ile olma ihtimali var, ben calisiyorum ve cocuguma ilerde onlarin bakmasini asla istemiyorum mesela. Cocugum es ailesinin tarafina benzesin istemiyorum. Evlenirken sadece es secmiyormusuz. Bebegiminiz ailesini de seciyoruz ve bu cok onemliymis simdiki aklim olsa buna cok dikkat ederdim gerekirse sevdigim adamla evlenmezdim.

Aynen ben de evlilik insani degilmisim esim bile diyor sen iki arti bir evde tek yasayan calisan gezen tozan bi kadin olmaliymissin cok hakli

Evlilik doğru insanı bulursan zor değil bence. Çevremde gördüğüm örnekler hep bu yönde. İyice düşünülmeli evlenmeden. Aman zamanla düzelir diye düşünüyor çoğu insan ama düzelmiyor. İnsan bir şeylere doymadan evlenmemeli. Küçük yaşta evlilik çok büyük risk. İstekler, beklentiler, beğeniler değişiyor. Ben pişman değilim, yine olsa yine eşimi seçerdim. Çok uzun bir flört dönemi yaşamadık üstelik, ilişkimizin birinci senesinde evliydik. Bu insanla bir ömür geçirebilirimi düşündüm öyle evlendim. Kendi adıma bu evlilikte mutsuz olduğumu düşünürsem boşanırım. Hayat mutsuz bir evliliği her ne sebeple olursa olsun yürütmek için çok kısa

boşanmış ailelerin çocuklarına ben de çok üzülüyorum aslında ama mantıklı düşünecek olursak babalar çok da aktif rol oynamıyor çocukların hayatında. Bence kadın için daha zor tek başına uğraşmak. Valla ben babamı çok çok severdim, kaybettik babamı ve tek çocuğum 9 ay oldu. Ama aslında büyümeme ne kadar katkı sağladı, pek değil. Baba sadece dengeleyici bir rol üstleniyor genelde, anne çok bunaldığında bir kaçış noktası tabi ki destek ama o kadar. siz de biraz fazla efor sarf ederek bence o açığı kaparsınız. Çünkü bence asıl yük annenin omuzuna biniyor çocuktan ziyade. Siz güçlü durursanız hiç bir sıkıntı olacağını düşünmüyorum, boşanmış bir sürü aile var çevrede hepsinin çocuğunun psikolojisi bozuk olsa ohooo

Evlilik çok matah bi şey değil de evlenmeden de olmuyor. Mesela tatile gideceksin sosyalleşeceksin diyelim kankaların birer birer evlenince kalıyorsun dımdızlak. Herkes eşiyle ailesiyle yapıyor aktivitelerini belli bir yaştan sonra. Hayatta yalnız kalmamak için doğru insanı bulduğunda evlenmek diyorum ben

Ne şanslı kızınız öğretmen bir annesi var. İleride her genç kız gibi büyüyecektir. Çok mutlu olun analı kızlı inşallah

Ahhhhh nerede o günler

Bende pişman değilim insallah hiçte pişman olmam seviyorum seviliyorum maddi manevi problem de yok çok şükür yine gelsem yine eşimle evlenirdim

aynı ben burcun nedir

1. Erken evlenmezdim 2. Kendimle aynı yaşta bir eş seçerdim 3. Ailesi olmayan biriyle evlenirdim 4. Kıskançlık zaten başlı başına esaret 5. Sanırım hiç evlenmezdim ya Ev işi, sürekli ne yemek yapcam derdi, zaten kocam inanılmaz yemek seçen dışarıdan yemek yemekten nefret eden biri ve bu durum insanı aşırı yoruyor. Tembel oluyorlar erkekler hep kanepede otur film izle asla evcil biriyle ömür geçmiyormuş çok iyi anladım.

evlendiğime pişman değilim hiç olmadım, ama eş ve ailesi açısından şanslı olanlardanım akrabalarınında bize bir zararı yok gelmez gitmezler ayda yıldı bir görüşürüz, yeniden evlenme şanşım olsa yine eşimi seçerdim.

Sende öyle olabilir ama 4 sene boyunca sürekli uyanan çocuk annesi olarak diyorum, her gece defalarca sıçrayarak kalkıyorum. Birazda uyku problemi olan çocukların annelerinin pencerelerinden bakın bence. Uzaktan kolay ve tatlı bir yorgunluk gibi görülebilir ama bazen annede ağır hasarlarda bırakabiliyor...

Çok büyük bir aşkla evlendim, hala çok seviyorum eşimi bunu belirteyim önce. Erken evlendiğimi düşünüyorum, bazen bekar olsam hayat daha kolay olurdu diye düşünüyorum, ailesiyle sorun yaşadığımda evli olduğuma pişman oluyorum yani aslında duygularıma değil de o an içinde bulunduğum ruh haline bağlı olarak değişiyor duygularım

sizi üzdüysem özür dilerim tabiki saygım sonsuz ama oğullarım babalarına düşkün boşanırsam onları babasız üzgün mutsuz babasız büyütmek anlamında söyledim aslında Seridina Guru Anneler

pişman değilim memnunum diyenler çoktu en başta, tabi sonraki yorumları bilemiyorum, çoğu zorluğa rağmen pişman değilim yazmıştı okuduklarımda, bu çok önemli değil aslında önemli olan evliliği neler ve kimler zorlaştırıyor? Ben en çok buna dikkat çekmek istemiştim T

Baba suan ilgili her hafta alıyor o yüzden pedagog desteği almadık ama olası bir durumda alacağız tabiki :) Benim de anne babası ayrı çok arkadaşım ve öğrencim var hayata sımsıkı sarılmış durumdalar arkadaşlarım benden çok daha güçlüler ben iyi bir ailede yetiştim isterdim ki kızım da öyle büyüsün ama siddet ortamında büyüyeceğine böyle büyümesi çok daha sağlıklı olacak

24 yaşında evlendim, daha erken evlensem olurmuş diyorum. eşim de 30 yaşındaydı keşke daha erken olsaydı der.

Sevdiğin ve daha da önemlisi anlaşabildiğin biriyle evliysen pişman olmazsın. Erken evlenme... Evlenince de gezer tozarsın ama bekarken de bunların tadına bak. Evlenmeden önce eşin olacak kişiyle her şeyi konuş. Evlilik bir bakıma hayat ortaklığıdır. Bu ortaklığı resmiyete dökmeden önce bütün anlaşmaları yap. Ben mesela yaptım. Hergün yemek yapmam, evim dağınık olabilir, ev hanımı olamam çalışan bir kadınım buna engel olmamalısın, ilk 2 sene çocuk yapmam vs gibi herşeyi konuştum. Herşeyi konuşursam karşımdaki insanı kaybederim korkusu yaşama sakın. Yanlış bir evlilik yaparsan ilerde kaybettiğin kendin olursun. Evlilik hakkında sayılacak o kadar çok şey var ki...

Kesinlikle pişman değilim ama evliliğimin ilk alışma süreçleri çok zordu benim için. Gerçek hayatta da yakınlarıma evliliğin hiç kolay olmadığını herkesle o yola girilmeyeceğini söyleyen biriyim. Bekarken de asla evlilik yapmak istemeyen biriydim ama eşim bütün fikirlerimle oynadı. Ben çalışıp kendi parasını yiyen babasından bile para almayan bir kızdım annem evde ev işi yaptırmaz kıyamazdı yediğim önümde yemediğim arkamdaydı evlenince bütün işler üzerime kalınca ve artık hayatımın bu şekilde geçeceğini anlayınca o süreci atlatamadım. Yemekte eşimin önüne çorbayı koyup yatak odasına gidip gizlice ağlayıp geliyordum zoruma gidiyordu başkasına hizmet bünye alışık değildi. çorabını yere koysa kavga çıkarıyordum Ama çok şükür ki doğru insanı bulmuşum o alışma sürecini birlikte atlattık. Ben 25 yaşında evlendim ve eşimle daha önce tanışmış olsaydım daha önce evlilik yapabilirdim diyorum. Karşılıklı anlayış, sadakat, ilgi, sevgi hatta ev işlerinde yardımcı olması en önemlisi doğru insanı bulman çok önemli. Eğer ki bulursan evlilik gerçekten çok güzel. Önceki

Kendine ayırdığın zaman azalıyor. Hele çocuk varsa kendi hayatınız diye bir şey kalmıyor zaten. Ben de eşimden çok memnunum, her şeye yardım eder, anlayışlıdır. Ama geriye dönsem ömür boyu sevgili kalırdım sanırım. Ben de evlilik insanı değilmişim. En çok da ailesi problem. Evlenince her şeye karışma hakkı görüyorlar kendilerinde. Bu yaşıma kadar kendi ailemi bile karıştırmamışken daha yeni tanıdığım bu insanların hayatıma müdahale etme çabası boğuyor insanı.

O zaten burdaki herkesin hayali. Annesi uzakta yaşasın mümkünse başka bir ülkede, kızkardeşi olmasın

Yasim kucukken cok dusunmuyordum da 28 oldum arada bana benzeyen cocugum olsaydi diye dusunuyorum BEN BİLE bu neyin egosuysa artik bana benzese ne olacak sanki ama içgudusel ureme şeyi herhalde sacma sapan, halbuki cocuk bakacak, sorumluluk alacak yapida degilim suan. Bu icguduyu veya algiyi susturmak herkesin yapabilecegi birsey degil. Ben istemiyor olsaydim ama eşim cocuk istiyor olsaydi muhtemelen ben de suan elimde cocukla birlikte dertleniyor olabilirdim.

Eşiniz ne iyi biriymiş maşallah. Çok şanslısınız.

Tam tersi birçok insan pişman olduğundan bahsediyor

Evlendigime pişman değilim ama gerçekten 30 ki yaşlarda evlenmek isterdim. cok acele etmişim. Çocuğum var.2. evliliğimi yaptım. İlk evliliğim cahillik denilebilir. heyecan, aşk, heves çok büyük etkenler oldu.3 sene sürdü.1. seneden sonra çok pişman oldum ama hamileydim. cok zorluk çektim ama ayrıldım çok şükür. İkinci evliliğim çok büyük destekcim. maddi manevi yanımda. cocugumuz olmadı ben çok istiyorum bakalım kısmet.11 yıldır evliyiz. esimle onun çok konuşması, herşeye konuşması dışında zorluk yasamiyorum. Ama evlilik gerçekten çok zor. mesela bugün gercekten keyifsizim yemek yapmak, mutfağı toplamak, yatağı toplamak bile istemiyorum. ama kızım yemek yemeli diye kendimi zorluyorum. mutfagi bıraksam eşim rahatsız olur diye mecburen yapıyorum. Yarın sabahtan akşama kadar kendime vakit ayrışan dinlensem yine kızımı, eşimi dusunucem. Dışarıdan yemek yemek istiyorum eşim midesinden dolayı asla istemez. Anneme gidiyorum 3-4 gün kalıyorum biraz dinlenirim diye eve bı dönüyorum odaları toparlamak o bu derken dinlenmem heba oluyor. Eşimi çok seviyorum. esimde sevgisini gösterir, benimle ilgilenir. ama sorumluluk ikimiz içinde çok ağır. Yani kendi istediğimi her aklıma estiğinde yapamıyorum. bu bazen bunaltabiliyor. Akraba vs. Gibi şeylere girmiyorum benim eşimin ailesiyle aram yıllardır çok açık.

Tam dediginiz gibi düşünüyordum ayrıldım. Cidden uzun yillar evlilere acıdım. Ama iste evlilik o değilmiş onuda çok sonra anladim.

18Yasımda

çocuk yaşta, işimi gücümü oturtmadan yada okumadan evlenmedim. ama evlilik bambaşka bir şeymiş bekar insanlara dışarıdan bakınca daha net anlıyorum. zor olduğunu biliyordum. sorumluluklar insanı yoruyor eskiden tek tabanca kafama ne eserse yapıyordum artık iki kişilik düşünüyorum. Yapmak zorunda mıydım evlenmeli miydim illa ki onu düşünüyorum bende, eşimden razıyım onda sıkıntı yok sadece bekarlığın özgürlüğü daha başkaydı. Yukarıda bir kişi daha yazmış bende evlenmek zorunda olsam yine eşimle evlenirdim.

Şimdiki aklım olsa asla evlenmezdim sadece eşimle değil kimseyle evlenmezdim. Eski fotolara bakıyorum resmen hayat enerjim bitmiş ruh gibi yaşıyorum

1 yıllık evliyim. Eşimi çok seviyorum ama evlendigimizden beri, kız kardeşi ve annesi farklı şehirlerde olmamıza rağmen rahat yok. Bu durumda sizinde huzurunuz kalmıyor zaten

Sizin için böyle olmuş bence. Genel bir tablo değil yani. Boşanmaların büyük kısmı ilk 5 yılda oluyor. Benim evliliğimde de ilk yıl kötüydü mesela

Git köşede ağla Ya aslında kişiye göre değişir. Kuzenimin eşi 21 yaşında kız evlilik için dünyaya gelmiş. ben onun kadar olamam mesela. Dört dörtlük benim gözümde. Bir de bana bak 30 yaşında evlendim hala ağlıyorum sorumluluk ağır diye

Ben 25 te evlendim, ekonomik ve psikolojik özgürlüğe kavuştum. Üniversiteyi kazanınca evlenebilseydim keşke, şuan en az on ülke görmüş olurdum, harika olurdu

Aşıksan, paran varsa, sağlığın yerindeyse evlilik muhteşem bir şey. 11 yıllık evliyim, bence evliliğin büyük bir kısmı cinsellik Cinsellikten kastım : aradaki tutku, bakışlardaki kıvılcım, evde yanından geçerken atılan çapkın bakış, popoya bir şaplak gece olmasını sabırsızlıkla beklemek, gece olana kadar günü kurlarla geçirmek... Aşk güzel şey

Çocuk olmasa boşanırdım kesın. Yenı evlilere il tavsiyem en az 1 yıl çocuk yapmayın ben 29 yaşındayım yaşım gecıyor dıye çocuk yaptım hemen sankı ne varsa yaşımda çok abartmışım

Tabiki haklısınız, ben aslında ilk 5 yılın kritik olduğunu söylemek istedim

Asla pişman değilim. Eşimi de tanımasaydım evlenmezdim zaten. Maddiyat dışında başka sıkıntımız yok. Beni tamamlıyor daha ne olsun

Geçmişe dönsem yine eşimle evlenirdim yinede oğlumu doğurmak işterdim. Başlarda çok zorlandım yalan yok ama alışıyor insan. Benim eşimin anne babası yok akraba sıkıntım yok eşimde uyumlu biridir. Eşim yardımcı olduğu halde Zaman zaman sorumluluklardan yorulup sıkıldığım olmuyor değil. Sanırım baba evinde rahat olanlar daha çok sıkılıyor sorumluluklardan

İşte ben de tam olarak bundan calcim Ben genel olarak zaten herşeyi büyüten dert eden bu sebeple bütün vücudu sedef kaplı biriyim Evlat da bambaşka bir sorumluluk ve ben yapamam gibi. Rabbim isteyen herkese hayırlısı ile nasip etsin. Beni de kararımdan pişman ettirmesin inşallah.

Konuyla çok alakasız olacak belki ama merakımı maruz görün İlk evladınız ilk evliliginizden miydi? İkinci evliliğinize uyumu nasıl oldu yeni boşandım ama bu soruların cevabını merak ediyorum

Pişman değilim. Fakat eşim uyumlu anlayışlı merhametli biri. Ailesi hayatımıza burnunu sokmuyor alt ay aramasam ne biçim gelin demezler ikimiz de çalışıyoruz ekonomik problemimiz yok. Evliliğinden pişman olanlara da sabır ve güzellik diliyorum. Zira istenmeyen bir evliliği sürdürmek ölümden beter olmalı. Hergün seninle beraber eve giren bir ayaklı dert

Kaç yaşında evlendiniz? Mavili Mavili Mor Cicek Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Benım bebegımınde uyku problemı olduğunu ve saatlerdir onu uyutmaya calıstıgımı suanda bıle ayagımda salladıgımı bılıyormusunuz acaba.. Annelık cıddı sabır işidir. Dogru yorulursun edersın ama eğer buna dert dersen ben senın vicdanını sorgularım kusura bakma... yeri geliyor hepımız bıseylerden şikayetci oluyoruz isyana bile yonelecek duruma gelır gıbı oluyoruz gerı dıyoruzkı Rabbım affet sana bın sukur. Cunku gercekten yorucu iş. benim yerı gelıyor su camdan kendımı atasım gelıyor.. Ev ıslerı maddı sorunlar su bu derken hepsını gectım kucucuk henuz konusamayan derdını sıkıntısını dile getıremeyen bir sabi var koynumuzda. Sıkıntısını anlayabılmek kolay degıl evet ama dert hiç değil. Oyle dusunuyorsan zaten doğurmayacaksın.. Ki biz bayanla zaten konuyu cozduk. O dert derken bebeğının uyanmamasından bahsetmek ıstemıs. Bır yazım yanlışı yapmış arkadaş. Yanlış anladık sonrada kusura bakma dedık zaten.

Bazıları cidden öyle ama. 21 yaş? Evlilik? Ben e harfini duyunca uzardım.

Evet pişmanım. Eşimin evlenmeden önce ben buyum dediği halde beni sevdiğine kendimi inandırıp onu değiştirmeye çalıştım hep. Peki değişti mi? Hayır. Olan bana oldu yoruldum yıprandım. Normal insanların evliliğin tadını çıkardığı ilk süreçte ben boşanmaya kafa yoruyorum. Erken evlendim 21 yaşında keşke ondan vazgeçip daha iyi biriyle evlenseydim. O kadar da iyi insanlar çıkmıştı ondan ayrıldığım süreçte ama ben aşığım ya aynı hatada ısrar ettim. Allah'ım gözümü açmaya çalışmış sevdiği kuluymuşum da ben bile bile lades demişim

gerçekten öyle bende deliyim az deli cesareti var kendi kendimin başını yaktım bireysel yaşam yok banyoda 5 dk fazla vakit geçireyim hemen beni arıyolar evde çikolatama dondurmama ortak oluyolar en çok buna gıcık oluyorum çünkü onlara da alıyorum hemen yiyolar sonra ben yerken ağızlarının suyu akıyo bazen işe giderken alıyorum rahatça yiyeyim diye

Pişman değilim. Kafa yapıma çok iyi uyan bir insan, ailesi de çok iyi insanlar çok şükür. Ben de kafa yapıma uyan biri asla bulamayacağımi düşünüyordum, sans. Bireyselliğimiz kısıtlanmadi. Ama daha 1 buçuk yil oldu ve çocuk yok. Pişman olmamak için erkendir belki

Yani kendimi camdan atacak duruma geliyorum ama dert gormuyorum demek... Bu nasil dert gormemek. Aslinda basbaya pismanlikta oluyordur dertte goruluyordur ama bunu soyleyebilmek kolay birsey değil bizim toplumda anneye annlige yuklenen şeyleri biliyorsunuz ki o baskinin cogunu kadinlar yine kadinlara yapiyor boyle. Ayrica cocuk yani pişman olup dert gorsen ne olacak vazgecme şansin yok artik yapmissin bi sekilde dert gormuyorum diye kabullenmek sorun cocukta olsa da sorun degil gibi gormek işleri kolaylastiriyor olabilir. Bazen sevimli bir bebek yapasim geliyor benim de ama keşke dogar doğmaz en azindan temel sorumluluklarini kendi alsa. Ozmaan hemen yapardim.

İliskilerde herkes üzmüş veya üzülmüştür. Biriyle goruşsem mesaj atmasa travma gecirmezdim. Hatta ben bikac kere aldatilmiştim bile ama travma filan olmadi Flort etmek, yeni biriyle tanişmak cok guzeldi bence, ben severdim. Etrafimda mutlaka gezecek, tozacak, flort edecek erkekler olurdu hiç oyle bir yokluga düşmemiştim evlenmeden once. İlişkilerimi belli bir noktaya getirip sonrada evliliğe taşimak zorunda hissetmiyordum kendimi belki o yuzden...

28 yaşında evlendim. Eşim yemek yapmaktan keyif alan, hayatı paylaşmayı tercih eden, ataerkil kafada olmayan, çağdaş, esprili, çalışkan ve dürüst biri. Ben evliliği sevdim. Ortak zevklerimiz var. Evlilik şans işi denir ama pek de öyle değil açıkçası. Mutlu olmak ve değer görmek istiyorsan feminist birini bulmak gerek.

İlk paragrafı okurken "aa konuya ne ara yorum yazdım ben" dedim bir an.

nasil hislerime tercuman oldun anlatamam...

Ben biraz kaderciyim ya. Evliliğimde yaşadığım sıkıntıların başka birisiyle evlensem laciverti çıkacaktı karşıma diye düşünüyorum. Mr. Nobody misali.

6 yılı aşkın evliyim bir an bile pişman olmadım, pişman mıyım diye düşünmedim. Ama önceki evliliğimde daha ertesi gün evlendiğime pişmandım. Evlendiğiniz insanla alakalı bir durum.

Ben zaten su forumda gercekten sunu anlayamıyorum.. Ve bu tarz yorumları cok goruyorum. Uzaktan davulun sesi hoş gelır dıyorsunuz ya. Bırtek sıze söylemiyorum bunu bu tarz dusunen herkese söyluyorum. Dert tasa sıkıntı stres bırtek sızde degıl arkadaslar. Herkes kotu seyler yasayabılıyor. Yanı onun ıcın kımsenjn ne yasadıgını bılıp etmeden yorumlar yapmayın. oncs bır sorun oğrenın gerekirse sonra yargılayın.

Evlilik ibadettir, allah rizası icin birine katlandigin icin.. iyi yolda birbirinize mukayyet olacaginiz icin.. Ikinci evliligini gecen hafta yapmis biri olarak, evlilik deliliktir Ne diye tekrar başımı yaktim, utu yok camasir yok temizlik yoktu ne guzel... ne diye ayni hatayi tekrar yaptin dedim kendime gecen gun Evlilik zor ama sevdigin kisiyle guzel yine de.. ciktigin bu uzun yolculukta iyi bir hayat arkadasi, yol arkadasi allahin bir lutfu.. Kiymet bilenlere denk gelelim insallah.

ben kimseye herhangi bir şeyi dayatmıyorum zaten bu benim fikrim, benim evliliğim evlilikten pişman mısınız demişler ben de kesinlikle değil bence mükemmel bir şey dedim asıl zor olan bana göre bekar kalmak dedim. herkes öyle olmak zorunda tabi ki değil.

Çok sevindim sizin adınıza M i r a b e

Pişman değilim ama evlilik insanı da değilim. Fazla sorumluluk alıyorum kontrolcüyüm ve bu da beni yoruyor

Evlilik bana gore degil, pişmanim diyenler cocuktan pisman degilim demişler. Benim bir arkadasim da evlilik bana gore degil ama oglumu seviyorum demisti. Elbette insan cocugunu sever ama evliliklerdeki pişmanlik, yipranma ve buyuk sorumluluklarin başinda cocuk yapmak geliyor aslinda, herkes için oyle olmasa da. 7 senedir cocuk yapamadim korkudan, kendimize 5 sene daha verdik. Bu yorumlari okudukca soguyorum. 35ten sonra bunlari çekebilecek miyim acaba...

Tekrar evlenir misin derseniz evlenmem çünkü evlilik insanı değilim ben. Ama evlenmek mecbur derseniz evet eşimle evlenirdim. Çünkü beni bu dünyada çekebilecek tek kişi o Eşimle çok iyiyiz seviyorum seviliyorum çok şükür bir evladım da var ama o sorumluluklar bana göre değil. Evliliğin ağırlığı altında ezildiğimi hissediyorum

Bu çok yanliş bir genelleme. Eşim genelde gulumseyen, guler yuzlu biri oldugu için evli oldugunu duyunca şasiran bir adam olmuş. Evli olunca bezgin olunuyormuş o yuzden şasirdigini soylemis adam. Bunu eşim anlatinca asil ben sasirmistim.

Koskoca adamin ne sorumluluğunu alabilirsiniz ki? Yine sorumluluk ve kontrolculuk cocugunuz uzerinde yogunlasiyordur muhtemelen. Evlilikten ziyade cogunluk cocuk insani degil bence her ne kadar sevseler de.

Bdv beni zaten evlilikten soğutmuştu, bu konudaki yorumları okuyunca iyice soğudum. İyi bir evliliği olan kadınlar bile evlenmezdim, biraz daha geç evlenirdim vs diyorsa... gözüm korktu valla

Kızlar okuduklarınızdan yola çıkarak hepinizin genel olarak tecrübe edip öğüt verdiği bir ortak noktası var. Oda erken evlenmemek, doya doya gençliği yaşayıp okuyup veya çalışıp kendini geliştirip bol bol gezip tatlı tatlı flörtleşip öyle evlenmek 20li yaşların başı düşününce gerçekten erken geliyor bir evin bir adamın sorumluluğunu almak için. Ama işte bazı şeyler yaşanıyor tecrübe oluyor. Önemli olan bundan sonraki süreçte mutlu olabilmek. İnşallah hepiniz bir şekilde çok mutlu olursunuz..

Bence kızın akıl hocası iyi ben 21 yaşında deli gibi geziyordum.

Bu eşle ve sizinle alakalı. Bir kere benim için sınır 29-30 ve bu yaştan önce kimse evlenmemeli. İkincisi de beklentiler. Ben eşime en başta her şeyi açık açık söyledim. Ben değişmem dedim ve değişmedim de. Ailesi de böyle kabul etti. Ben aşık olduğum ve beni yormayacak bir adamla evlendim. Fakat evlenirken gözüm kör değildi. Evlenmeden evimi falan almıştım ben. Doktorami bitirmiştim. Yapmak istediğim her şeyi yaptığım için bir şey kalmadı içimde. Çocuk konusuna gelince. Çocuk çok zor fakat bu demek degil ki çocuk bakmak eğlenceli değil. Onun konuşması, gülüşü, yorumları... çok sevimli oluyorlar. Ek olarak şunu söyleyeyim ; artık boşanma oldukça normal. Tabii bu demek değil ki en ufacık bir şey de boşanın ama eskisi gibi pranga değil evlilik. Çocuk olunca tabii ki farkli ama çocuk yoksa daha rahat. O yüzden evlenmek istiyorsanız evlenin ama kendinizi mecbur hissetmeyin hiçbir şeye.

Evlendiğin kişide Allah korkusu, vicdan, merhamet, mahcubiyet varsa, kriz çözücü ise, çekirdek ailenin idrakındaysa hiç bir şey zor gelmez evlilikte.

Oysaki bazı erkekler evde paşa olacağını düşünerek evleniyor. Sonrası büyük şok tabii. Canlarım ya

Ben, bekarken evlilik kesinlikle bana göre değil derdim, gerçektende değilmiş. Uzun süreli ilişkilerim olmasına rağmen, baştan pazarlık yapardım evlilik düşünmüyorum diye. Birtek eşimle evlilik olayına sıcak baktım, şimdiki aklım olsa onunla da uzun süreli, gerekirse ömürlük ilişki yaşar ama evlenmezdim. Bir tek çocuklarım olduğu için mutluyum.

evlilik evet doğası gereği zor Çünkü bir insana uyum şaplamak zaman zaman da onun sana uyum sağlanması gerekiyor. Arada doğal bir uyum yoksa çok zorluklar çıkabiliyor. Ama yanında bir destek olması da bir o kadar güzel Evlilik pişmanlıktır diyenler yanlış evlilik yapmışlardır. Bir de insanın kendini tanıdığı, hayattan ne beklediğini bildiği bir yaşta evlenmesi gerektiğini düşünüyorum. Bir de evlenmeden önce baştan herkes dürüst ve açık olmalı. Kimin ne istediği önceden bilinmeli.

Bizimkiler biraz uç şeylerdi zamanla şahit oldukça kendi isteğiyle kopardı tüm bağını, ufak tefek laf çarpmalar vs ise idare edin ipleri koparmayın derim. Eğer büyük sorunlar yaşıyorsanız aile terapistini öneririm. Tarafsız birinden gerçekleri duymak kendisine getirecektir k a h v

Bu yaz 5. sene bitiyor evliliğimizde. ilk 2 yıldan sonra 2 bebek sığdırdık 5 seneye Benim için çok zordu. ilk zamanlar maddi olarak çok zorlandık. Tabi bağımsızlık savaşları oluyor ister istemez yani bekar hayatından daha özgürüm ama sorumluluklar artmıştı zorlamıştı her anlamda. Eşim anlayılşı sevecen beni çok sevip evlenmek için çok çabalamıştı. Ama sanırım ben evlilik insanı değilim. Deniz kenarında 3+1 evimi bekar yalnız hayatımı çok özlüyorum. Geceden içip sabah işe geç kalacağımı haber verip hadi zaten geç kaldım, denize karşı bi kahve sigara yapıp öyle gideyim işe dediğim umursamaz günlerimm :)) Ben o günlerimi çok arıyorum şimdi. Uykusuz, yorgun, çocukların ve evin herşeyini organize edip düşünmek zorunda olmak. Ayrıca işin stresi vs. Daha geçen akşam çocuk yapma pişmanlığı filan diye ekşide konu okuyordum tövbe dedim. Eşimin çalışma saatleri çok kötü ve ayak başı çalışıyor o yüzden de eve geldimi yorgunum der bişey yapmaz isyan edince de ne yap dedinde yapmadım der. ben nerdeyse herşeyle tek başıma mücadele ediyorum. 2,5 VE 1 yaşlarındaki,2 oğlumu sabah kreşe al bırak işe yetiş akşam al eve gel arabadan iner büyük oğlum kaçışır sitenin için elinde çantalar kucağında ufağı onu kovala eve çıkar :/ hergün çantalarını hazırla, her akşam yeni yemekler yap, meyvelerini hazırla ilaç aşılaını takip et kirlilerini takip et.. büyük oğlum çok hareketli kırıp döker 2 defa tv kırdı, bardak çanak artık rutin oldu bizde Bazen çok bunalıp bağırıp çağırıp azarladığım hatta tokat bile attığım zamanlar oldu büyük oğluma Asla kendimi affedemedim çocuğumu öpmeye kıyamazken ona vurabildiğime çok üzgünüm. daha ev işlerini saymıyorum bile eşim çamaşır serer unutmazsa tabi, ev süpürür balkon vs yıkar bu kadar. Maddi olarak mutfak deterjan, çocukların bez maması bendeydi ama artık tükenince mamayı bari babasına aldırdım Eşim cimrilik derecesine gelecek nerdeyse aşırı tutumlu parasını hesap eder. Ama ben öyle değilim anlaşamıyorum. özetle ben pişmanım kızlar :S dilerim evlenecek herkes çok iyi evlilikler yapar

Evlendigime pişman değilim. İlk sene eşimin işlerinin bozulmasi ve ailesiyle sorunlar yaşadim ama birlikte gecirdik o zor gunleri hallettik. Sevince, gecinmek isteyince o sorunlar illa ki cozuluyor simdi evliligimizde 7. Yila girecegiz. Bekar hayatinda da sorunlar yasayabiliyor insan o kadar. Bitmek bilmeyen eş ailesi, akrabasi sorunu varsa suç %100 eştedir. Evlilik kendi başina o kadar altindan kalkilmaz birsey degil. İki sevgili ayni evde nasilsa oyle işte.

Evlilik zor birşey, hem de çok zor; iyi yanları da var zor yanları da var. Artılarını eksilerini tartınca pişman değilim evlendiğime ama eşimi sevmesem, aşık olmasam boşanırdım dediğim anlar çok oldu. Eşimin doğru insan olduğuna inanıyorum, neticede pişman değilim ama zor gerçekten zor.

10 yıldır ilişkimiz beraber ediyor bunun 2 yılı da evlilikle sürüyor. Ben evlendiğim için hiç pişman değilim aksine çok mutluyum. Çocuğumuz yok ama bence evlilik çocuk için devam edecek kadar basit bir şey değil. Eşim bana her zaman her konuda yardımcı olur. Yemek, bulaşık, temizlik, alışveriş vb. şeylerde elinden geldiğince yapar. Görevde olduğu zamanlar tek başıma halletmeye çalışırım. Benim için evlilik zor değil ayrı kalışlarımız daha zor. Yine dünyaya gelsem yine eşimle evlenirdim

Ama dıkkat edersenız yazımınız oyle anlasılıyor yınede kusura bakmayın. Ben bu tur konularda bıraz hassasımda

Şimdi bizde anlatınca gülüyoruz. Evlendiğimde semt değişikliği ve bir kaç anlaşmazlık nedeni ile yöneticilik yaptığım işten ayrıldım. Ama evde durmak benim için ölüm gibiydi 1 yıl evde kaldım çalıştığım firma sürekli geri çağırdığı için arıyorlardı. Baktım evde duramıyorum yolu dert etmedim ve hemen işe döndüm. 1,5 yıldır da çalışıyorum.

Ben gayet memnunum. Biz iki yildir evliyiz, esimin ailesi uzakta yasiyor benim ailemde cok kucuk, kimse bize karismiyor cok öyle beklentide yok. Belkide bu durum yuzunden polemik yasamiyoruz bilmiyorum. Ortaligi karistiracak cok faktör yok yani. Ilerde cocuk olursa iliskimiz nasil etkilenir diye endiselyim, bdv deki konular beni baya korkuttu. Daha yeniyiz bakalim ilerde nasil olacak. Hayat...

Kendim de dahil olduğum üzere çevremde de gördüğüm kadarıyla evlilikteki en büyük sorunların sebepleri 3. Kişiler maalesef. Her ne kadar aileyle evlenilmiyor en fazla aileyle görüşmezsin denilse de o işler öyle olmuyor. Onun dışında doğru insanı bulduğunuzda, sevdiğiniz insanla bir hayatı paylaşmak bambaşka bir duygu

Normalde hep gülümseyerek görürler beni. Son zamanlarda gülüşlerimin gözlerime asla ulaşmadığını duyuyorum çevremden. Bunun için öyle çok sebep var ki çoğu eşim kaynaklı. Asla evlenmezdim asla asla asla..

ailesi nasil peki niye bukadar bezdirdi sizi? S

Hayır pişman değilim, aksine hayatta yaptığım en güzel şeylerden biri Aşk evliliği yaptık, ama daha çok iki sağlam dostuz aslında, bir yıldır bir iki ufak tartışmamız oldu, onda bile birbirimizi kırmamak için sessizce yarım saat kendi köşemize çekildik bekledik ve sonra herkes sakince anlattı problemini. Bilmiyorum doğru insanla yapılan evlilik rüya gibi, her gün şükrediyorum kayınvalidemler de dünya iyisi, görümcem de öyle kazancımız iyi, ikimizin de ayrı ayrı arabaları var, evimiz var bilmiyorum tüm şartlar kolay olduğu için belki de, ben sevdim evliliği

Bunu bende yapıyorum çok işe yarıyor

Namusuma laf ettiler, doğmamış çocuğuma beddua ettiler.. iftiralar yalanlar ne ararsan var

Howl'un kalbi

Ben kaldıramayacağımı düşünüp hiç girmiyorum o toplara.

Ben 22 yaşımda evlendim çalışıyorum da severek de evlendim ancak sorunlarımız var ve üstesinden gelinmeyecek kadar büyük. Boşanacağım şimdi 26 yaşındayım çok korkuyorum nasıl olacak bundan sonra diye ama boşanacak biri olarak söylüyorum evlilik çok güzel birşey eğer ki doğru insanlaysa hayatı paylaşmak çocuk sahibi olmak çok güzel bişey. Ben anne olmak istedim ama sorunlardan dolayı denemedik zaten boşandıktan sonra da imkanı yok gibi gözüküyor umarım her evlenen mutlu olur yinede güzel bişey

Çok teşekkür ederim yazınız icin :) Ben öğretmenim ve birçok anne babası ayrı öğrencim oldu anne baba ayrı olmayanla kıyaslandığında birçoğu da daha düzgündü Bilinçli bir anneyim ailem de öyle çok şükür baba da ilgileniyor suan icin çok sorun yaşayacağımızı düşünmüyorum ben de ama öyle birden okuyunca üzüldüm

Kafa yapisi uymuyorsa evlilik cidden bi zulum oluyor sevgi bile bi yere kadar sonrasi elzem

Eşimle aşık olup evlenmemiş rağmen, çok dedim keşke evlenmeseydim diye.

Ben pisman değilim keske daha önce evlenseydik diye konuşuyoruz hatta):) Gecenlerde dedi ki "bu kadar tatlis olacağını bilsem seninle evlenmeden hemen cocuk yapardim "dedi de içtiğim çayı puskurttum. Bu arada kızımız tam bir cadidir :)

Kafam çok karışık bildiğin gibi değil

Ben de hiç pişman değilim yine olsa yine eşimle evlenirim. Onu çok seviyorum, onun da beni çok sevdiğini değer verdiğini biliyorum. Hiç bir zaman beni sıkmadı, darlatmadı. Hatta keşke daha önce lisede tanışsaydık o zaman daha erken evlenirdik der bana. Doğru insanı buldun mu huzuru da buluyorsun. İnşallah sende ve isteyen herkes de bulur. Evet evlilikte sorumluluk var her iki taraf için de geçerli. Ama anlayış, sadakat ve güven oldu mu her şey çözülüyor. Mesela eşimin bir olaya nasıl tepki vereceğini bilirim o da benim. Şimdi bir oğlumuz olacak inşallah babasına çeker. Ileride evlendiği kız da benim gibi düşünür onun için

31 yasimda evlendim ve Almanyaya geldim. Esim türk degil. Türkiyede bulamadigim huzuru burda buldum. Ben zaten türk erkekleriyle evlenmem diyordum. Halam yillar sonra beni ziyarete geldiginde sen iyiki türk biriyle evlenmemissin, yapamazdin dedi. Kültür ve din farki benim icin hic sorun olmadi. Esimin ailesi ile altli, üstlü oturuyoruz ve 14 yildir evliyim.

İkizler yükselen başak