kaçı yok mücadele zor, allah yardımcımız olsun...

sorunlarımızı paylaşaşlım neler yaşıyoruz kesin tedavisi varmı sizce? ben anlatayım. ben sosyal fobi olayımı liseden sonra geçirdiğim depresyon sonrasında öğrendim sınav sonrası ağır bir depresyona girmiştim bu sebeple gittiğim pskiyatri doktoru sayesinde çeşitli araştırmalar yaparken sosyal fobiminde olduğu kanısına vardım. sosyal fobim ta ilkokul yıllarına dayanıyo benim ilkokul ve ta lisene kadar tek bir arkadaşım bile yoktu içten içe kendime kızardım arkadailara kızardım okula mide krampları ile gider gelirdim bunu değiştirmek istiyodum ama ne arkadaişlardan bi yaklaşım vardı dışlamışlardı sessiz etiketi yapışmıştı bir defa üstüme ve bu durum beni inanılmaz üzüyodu. bazen ben aslında ben bildiğiniz gibi değilim bi konuşsanız hiç de öyle değilim demek gelirdi içimden ama diyemezdim arkadaşlarım benle ilgili hatıra defterime bile içine kapanık özgüvenden yoksun sessiz cesaretsiz gibi şeylerle tüm olan özgüvenimi bile kırmışlardı. her gün okula mide krampları ile gitmek ve bu durumu değiştiremememek bunun yanında okul derslerine çalışmak ailenizin ve çevrenizin beklentileri kaygı düzeyimi arttırıyordu her geçen gün. ilkokula sürecim daha bi içler acısı başlamıştı arkadaşlarımdan yaşça küçüktüm 5 yaşlarında felan okulun ne olduğunun bile farkında değildimbenden yaşça büyük 2 kızkardeşle aynı sırayı paylaştım birinci sınıfta itile kakıla. çok acımasızlardı ilkokul bitene kadar yalnızları oynadım bahçede tek başına otururdum arada oynamak isterdim zorlardım kendimi iyi bilmiyo diye dalhga geçerlerdi dışlanrdm geri çeklrdm gözlermde hafif kayma vardı onuda çok sorun etmiştim ocuklar çok acımasızdı gözlük takıyodum dörtgöz diye dalga geçerlerdi. ortaokul ve lise yıllarım ilkokuldan çok daha ağırdı artık herşeyin bilincine varmıştım ve durum dahada vahimdi. acımasız arkadaşilar yine her zamanki gibi baş belamdı lise 1. sınıf yine felaketim oldu 2 tane acımasız arkadaşn ortasına koydu sınıf hocam beni yerimi değiştrn dediğimde beni takmadı yediğim içtiğim kıyaftm herşeyimle dalga geçerlerdi seni istemiyorz halen buredasın derlerdi okul hayatım tam bir faciaydı sınıfta kalmadığıma şükrediyorum çünkü ders çalıştığım ve ders dinlediğim yoktu. lise bitince derin bir oh çektim ve ben artık kimseye kendimi ezdirmeyecem ve bu durumu değiştirecem diye söz verdim kendime liseden sonrası benim için hayatımın dönüm noktasıdır kişisel hgelişim kitaplarıyla başladım insanlara gülümsemeyi öğrendim rezil olmak pahasına konuşup üstüne gideceksin dedim kendime yıllar geçti halen üstüne gitmekteyim çok şeyi aştım artık istediğim zaman çok güzel konuşuyorum insanlar sevimli ve sempatik buluyo beni. halen acımasız olanlar ve çok uyanık olup derinlerde bi yerlerde utangaç çekingen bir geçmişim olduğunu görenler bunu yüzüme vuruyo ama artık eski etiketlenme dönemi çok nadir hiç yok gibi olduğu zaman kötü etkileniyorum eskiye döner gibi oluyorum ama pes etmek yok yıllar geçti yaşıtlarım evlendi meslek sahibi oldular ben ise halen çabalıyorum halen yerimde saydığımı düşünüyorum ama hiç bi zaman mücadelemden vazgeçmedim benim için pes etmek diye bir şey yok şu anhalen ilaç kullanıyorum yüksek kaygı düzeyim halen var heyecan halen var yeni durumlar eklendi sıkıntılarla panik atak oldum fobiler oluştu anksyte oluştu kendime çok artılar kattım bu süreçte ama sıkıntılarla yeni eksilerde oluştu haytımda birşeyler yoluna girmeye başladığında evlilik meslek vs gibi eminim bu sorunların hepsi birer birer yok olacak belki kaygı düzeyimve heyecanm kalacak sadece onun içinde şu an ilaç kullanıyorum citol diye ilaç kulanmaktayım panik anksyte durumlarına gerginliğime iyi gelmekte malesef heyecan ve kaygı düzeyime etkisi yok daha öncede piyadaki tüm ilaçları kullandım ve etki etmedi hiç biri tam umudu kesmişken bu ilaç yardımıma yetişti kısacası elde ettiğim artılarda daha önce ilacın hiç bir katkısı olmadı herşey öncelikle kendimiz de bitiyo arkadaşlar şifre şu :üstüne git çabala tedavi yollarını kullan benim durum böyle arkadaşlar sizler anlatın Allah hepimizin yardımcısı olsun çok zor bir rahatsızlık ilersi daha da zor olacak evlilik iş hayatı hepsi sorumluluk ama kaçmamız mümkün değil zorda olsa yaapcaz

"Sadece bir saniye için gözlerinizi kapatın ve bir odaya girdiğinizi ve orada bazı arkadaşlarınızı ve meslektaşlarınızı gördüğünüzü düşünün, birden yere doğru bakıyorsunuz ve üzerinizde hiçbir giysinin olmadığının farkına varıyorsunuz". Sosyal fobisi olan kişilerin bir toplumsal durumla karşılaştıklarında neler hissettiklerini bu senaryo çok iyi anlatmaktadır. "Büyük bir utanç duyarsınız, odadan kaçıp gitmek istersiniz, sanki ölecekmiş gibi olduğunuzu hissederseniz, hiç kimseyi yeniden görmek istemezseniz". SF bireyin başkaları tarafından yargılanabileceği kaygısını taşıdığı toplumsal ortamlarda mahcup ya da rezil olacağı konusunda belirgin ve sürekli korkusunun olduğu bir kaygı bozukluğudur. Kişiler başkalarıyla etkileşimde bulunmalarını gerektiren ya da bir eylemi başkalarının yanında yerine getirmeleri gereken durumlardan korkarlar ve bunlardan olabildiğince kaçınmaya çalışırlar. Başkalarının kendileriyle ilgili olarak anksiyeteli, zayıf, kaçık ya da aptal gibi yargılarda bulunacağını düşünürler. Ellerinin ya da seslerinin titrediğinin farkına varacaklarıyla ilgili kaygılarından ötürü toplum önünde konuşmaktan korkabilirler ya da düzgün bir biçimde konuşamıyor gibi görünmekten korktukları için başkalarıyla karşılıklı konuşurken aşırı kaygı duyabilirler. Diğer insanların ellerinin sallandığını görmesinden utanç duyacaklarından korktukları için başkalarının yanında yemekten, içmekten ya da yazı yazmaktan kaçınabilirler.

Selam kızlar benimde sosyalfobim var mı tam emin değilim ama bu konuda yardim almayı düşünüyorum. Benim hikayede ilkokuldan beri kilolu bir çocuktum kilolu olduğum için hep bir laf soylemeler sınıfta arkadaşlarım dışarıda komsular evde akrabalar ve bazende ailem küçük bir çocuk için ne kadar zor bir durummm.. Hep düşünürdüm ki zayıflar ne güzel geziyor egleniyor mutlu oluyor ben bir kosecikte oturur etrafı seyrederdim ne kadar aci ve çok adaletsiz.. Sırf kiloluyum diye sokağa cikmak istemezdim biri laf söyleyecek diye.. Neyse ilkokul yıllarını boyle atlatmistim lise döneminde bu tarz olayları pek yaşamadan ama ilkokuldan kalma içe donuklukle hic erkek arkadaşım sevgilim olamamıştı iletişim problemlerim vardı. Okuldan çıkıp eve geldiğimde dışarıdaki yeni yetme bebeler olur olmadık zamanlarda şişko derdi yüzüm kizarirdi birşey de diyemezdim oradan uzaklasirdim. Ne kadar acı.. Düşündükçe deli oluyorum insanların bu kadar acımasız olmalarına.. Lise bittikten snra zayıflamaya başladım ama hala içime kapanigimdir çok arkadaşım yok arkadaş ortamlarından çok bunaliyorum biran önce eve gelmek istiyorum yalniz olduğunda daha mutluyum sizce bu sorunlar asilabilirmi çocukluğu! dan beri gelen bu üzüntülerin içime kapanikliklarim yenilebilir mi

Aslinda bu rahatsızlığa sebep olan asil etken insanların tavrı. Nedense hemen insanları etiketliyoruz. "Ne kadar sessizsin, hic konuşmuyorsun..." Cevresinde hep bu lafları duyan bir insan konuşmak bir yana iyice icine kapanır. Tam aksine keske sohbet etmeye çalışsalar karşısındakine önemsemediğini hissettirseler ortada boyle bir sorun kalmaz..

Canımm yazdıklarında bir şey olmamasına rağmen nedense beni çok duygulandırdı. Eşin ve bebeğinle upuzuuuun mutlu bir ömür diliyorum

bende artık aştım ama aynen senin gibi çok aktif insanların yanında duruluyorum sendede olabilir yani sekerkiz Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

merhaba, asiri kaygi yani anksiyete bozuklugu var bende maalesef, turikeyeden dondukten sonra kafayi goguslerime taktim sl gogsum saga gore daha buyuk ve ben bunu kanser belirtisi olarak gordum asiri derecede kafaya taktim. yok olecem kurtulusum yok filan, doktora gidene kadar her gun agliyordum kanserim diye doktora gittim hem rontgen hem ultrasonda bakti cok sukur bisi cikmadi, simdi ise sabah bi haber okudum yumurtalik kanserinden olen bi bayan ve kanser belirtisi olarakta karin sisligi ve kabizlikmis. bu haberi okuduktan sonra hemen kendimi kadinin yeine koydum bende de kabizlik var karin sisligi var bende oyle olacam diye. Allahim hep kotu dusunuyorum kotu seyler olacak diye. sorunumu kimseye acamiyorum ailem burda deil esim oglum var ve sagliklilar sukur ama ben hep kendimde kotu bisi olacak gibi dusunuyorum. bu arada oglumdan sonra gobek kaldi 4 senedir boyle son gunlerdede kabizlik sikayetim var. bu haberi okuduktan sonra hemen kendime ayni seyi dusunuyorum. gercekten sIKILDIM ben bu durumdan bu bitince bakalim neyi kafaya takacam, gecen sene turkiyedeyken doktora gittim bana esmax 10mg hap verdi onu ictigimdede salak gibi oluyordum o yuzden cok kullanmadan biraktim hapi hemen. kaygi durumunda mantikli dusunemiyorum, herkes ayni sey olacak deil tam iyi sey dusunuyorumki bisi olmaz gibi, hemen aklima ya olursa erken teshis onemli gibi seyler geliyor. onceden esimi ve oglumu dusunurdum ailemi baslarina kotu bisi gelirse diye simdi kafayi kendime taktim, kolay kolay kurtulamiyorum bu kaygi durumundan. sizlerdede boyle dusunceler oluyormu nasil bas ediyorsunuz?

ya bende de var bu durum... ne zmandır yoktu şmdi yeniden başladı. Dışarı çktığmda eve dönmek istiyorum hmen, kendime güvenmiyorum falan... ki herkes çok güzel olduğumu söyler. Ona rağmen kendime güvenim yok benim... napıcam blmiyorum. Tatilden tekrar şehire dönünce daha da fazlalaştı bu sosyal fobi durumum. Ne yapıcam nasl atlatıcam blmiyorum. Nişanlımın yanında biraz daha iyi oluyorum ama genelde hep böyleyim toplum içinde... nasıl düzelir acaba ya? not: antidepresanı kendimi bildim bileli kullanıyorum. Bir süre kesmiştim o hiç iyi gelmedi, şimdi yeniden başladım... ama çok etkisi yok. sekerkiz Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

kızlar bende sizin gibiydim, üni bitince boşluğa düştüm iyice, sonra canıma tak etti psikiyatriste gitmeye karar verdim ve iyiki gitmişim. ilaç tedavisiyle o kadar rahatlıyorsunuz ki ben şimdiye kadar yaşamamışım dedim daha ilk haftadan. ve daha önce gitmediğime, harap ettiğim üni yıllarıma üzüldüm. sakın elalem ne der yanlış anlar şu olur bu olur diye düşünmeyin iyi bir doktora gidin en yakın zamanda. şimdi evliyim çocuk bekliyorum. ilaç kullanamadığım için eski halime dönebilirim diye çok korkuyordum ama Allah a şükür ilaçların faydası olmuş olacak ki çok bir değişiklik olmadı. ama doğumdan sonra yine gideceğim doktora, ve ilaçlarıma devam edeceğim. bana doktor ilk 6ay kullan sonra bakalım durumuna demişti ama 3 5 ay sonra yine eski halime döndüğüm için bide genetik diye tahmin ediyorum ömür boyu kullanmalısın dedi, ama o şekilde yaşamaktansa inanın kullanılır. demem o ki, içinize dahada fazla kapanmadan bir an önce bir doktora gidin.

ben ilaç kullanıyorum, kışları kendimi çok depresyonik hissediyorum, ilaca başlıyorum, sonrasında bir müddet 6-7 ay veya bir sene kadar ilaç kullanıyorum, sonrasında kendimi iyi hissediyorum ve ilaca ihtiyacım kalmadığını düşünerek doktora danışmadan ilacı bırakıyorum. tabi birde bırakırken çok sıkıntı yaşıyorum, fizyolojik olarak., baş dönmesi vs gibi. bu süreç 5 senedir böyle gidiyor. şu an gene ilaç kullanmaktayım. kendimi iyi hissediyorum. ben bu sf denen illeti, yani bendeki çekingenlik durumunun sf ile ilgili olduğunu 2009 da felan öğrendim, öğrendikten sonra benim için daha da kötü oldu. şöyleki bunun bir psikolojik sorun olduğunu bilmesem belkide şimdiye dek çoktan kendi kendine atlatmıştım ama şu an öyle değilim sürekli bende bir psikolojik rahatsızlık olduğunu ve normal olmadığımı düşünüyorum. Özgüven eksikliği yaşıyorum. konuşurken hep başkalarının düşüncelerine göre doğru olduğunu düşündüğüm şekilde konuşuyorum, gerçek duygu ve düşüncelerim neler diye düşünerek bir konuya cevap vermiyorum. toplum içerisinde birisi nasılsın dese bile o anki mimiklerime, cevap verme şeklime odaklanıyorum, çünkü bu sırada başkaları beni izlemekte ya hani, gerçekten sorulan sorunun cevabını nasıl olduğumu düşünerek cevaplamıyorum yani.. bu gibi... Kesin tedavisi var mıdır bilmiyorum... peki ya siz konuyu açmışsınız ancak bir şey yazmamışsınız, siz neler yaşıyorsunuz?

arkadaşlar aramızda ağır sosyal fobi durumları yaşayan varmı merak ediyorum benim kardeşimdede s. f var erkek benim bir defa kaydını dondurdu ikinci defa başladı 2. sınıfa kadar devam 2. sınıfta okul terk üniv. yani kıyafet almakda alışveriş yapmakta bile zorlanıyo konuşurken nefesi kesilip her iki kelimede bir gülüyo utançtan sizdede böyle durumlar varmjı sekerkiz Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

ben de ilaç kullandım kullandığın sürece çok iyi oluyorsun. Bıraktıktan sonra da bi süre iyi gidiyor ama sonra tekrar başa dönüyorsun. bu ilaçlar çok zararlı. bir yeri düzeltirken, başka bir yeri bozuyorlar. ben ömür boyu kullanmayı göze alamam gibi... zeyneprana_ Bulutsuz bir gökyüzüdür güzelliğin❤ tek ayak

ben de dışa dönük gibi görünüyorum ama içten hiç öyle değilim herşeyi zorla yapıyor gibiyim anlamadım var mı yok mu bende sf? ben özellikle havalı veya çok canayakın çok konuşkan tiplerin yanında durgunlaşıyorum C

buluşma güzel fikirde herbirimiz bi yerdeyiz zor biraz sekerkiz Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

evlenmişsiniz meslek edinmişsiniz bunlar bir s. f li için çok önemli durumlar çok sevndm adınıza. diğer türlü sorunlar ı tahmin etmek zor değil zaten mücadele hep olacak öyle düşünüyorum buda bir imtiham rabbim debizi bunla imtihan ediyo ama çok gelişme göstermişsiniz sosyal anlamdada ama bi yerden sonra insan tıkanıyo mücadelede bi yere kadar destek lazım başka yollar arayışlar lazım tedavi aşma yollarını gözden geçirmek lazım farklı yollar denemek çok zor evlisiniz daha bi zor sorumluluk eş çocuk eş dost çevre sorumluluk kat kat Allah yardımcınız olsun bizede o sorumlulukdan nasip etsin zorlayalım bizde :)kaçış yok sonuçta

aslında böyle bi rahatsızlıgım yok ama benımde lıse hayatım senınkı gıbı gectı benımde gozumde ufak bı kayma vardı gectı ama dedgım gıbı lıseyı hıc unutamıyorum helede son sınıfım

Bu yazdıklarınızın hepsi o kadar çok tanıdık geliyor ki bana... Malesef çok acımasız bir rahatsızlık bizimkisi... Ben de çok sıkıntılı bir ilkokul ortaokul ve lise dönemi geçirdim... Bana da hep sessiz etiketi yapıştırıldı. Okul hayatım boyunca gayet başarılıydım. Öyle utanacağım sıkılacağım bir durum da yoktu. Arkadaşım çoktu ama iletşim problemi çok yaşadım... Liseyi bitrdikten sonra sınıf öğretenliği bölümünü kazandım. Sırf kendi ayaklarım üzerinde durabilmek için ailemden uzakta bir yerde üniversite okumayı tercih ettim ve Diyarbakır'dan Ankara'ya gittim. üniversitede yurtta kaldım ve çok iyi arkadaşlara denk geldim çok şükür. Kendimi çok zorladım ve üniversite 3. ve 4. sınıflarda üniversitenin düzenlediği bütün sosyal etknliklere katılmaya çalıştım. Gitar kursuna gittim. Her türlü seminere katıldım. Sınıf öğretmeni olduğum için kendimi çok zorlayarak arkadaşlarıma sunumlar yapmaya çalıştım. Çok başarılı sunumlar yaptığım söylenemez ama en azından kendimi zorluyordum ve emin olun korkularınızın üzerine üzerine gittikçe daha iyi oluyorsunuz. Üniversite son sınıfa kadar hiç erkek arkadaşım olmamıştı. Bırakın erkek arkadaşı erkeklerin gözlerinin içine bakıp konuşmak benim için çok imkansızdı... üniversite son sınıfta bir tesadüf sonucu internette biriyle tanıştım. Bizim için internet ortamında iletişim kurmak daha kolaydır bilirsiniz. şu anda buraya yazdıklarımı yanıma geldiğiniz zaman konuşarak asla anlatamam mesela. Neyse internette tanıştığm bu insana aşık oldum. Sonra dışarda buluşmaya başladık. İlk buluşmalarımızda hiç konuşmuyorduk. Sadece birbirimizin gözlrinin içine bakıyorduk. gerçi ben o konuda da çok başarılı değildim. Erkek arkadaşım bütün bu hallerime sabırla katlandı. Onu sıktığımı düşnüyordum ama çok bağlamıştım. ben kısa boyluyum çok güzel olduğum söylenemez. Erkek arkadaşım çok uzun boylu yakışıklı kızların peşinden koştuğu iyi huylu mükemmel bir insandı. onun yanında kısacık boyumla çok komik duruyordum. her yönden çok farklıydık. Ailelerimiz farklıydı kültürlerimiz farklıydı boylarımız farklıydı, o lise mezunuydu ben öğretmen olmuştum. Tamamen zıt iki kutup gibiydik. çok mücadele ettik çok üzüldük, ailesiyle tanışmak benim için anlatılamaz bir işkenceydi. Kendimi çok ezik hissediyordum. Ama 5 yıllık birliktelikten sonra onunla nişanlandım. Şu anda evliyim ve ilk çocuğumuza hamileyim. çok şanslıyım çok iyi bir eşim var. Ama ben hala iyileşmedim bu sosyal fobiyle mücadele etmek beni çok yoruyor. Dün gece oturup saatlerce ağladım böyle olduğum için. Hayatımda hayal edemediğim çok şeyi başardım. Ama başarmak yetmiyor insana... eşimle oturup güzel bir sohbet edemiyorum hala. Cinsel hayatım istediğim gibi değil... Çok sessizim. Konuşamıyrum... Eşimin ailesiyle çok sıkı fıkı olamıyorum. eve çakılıp kalınca da insanlar yabani muamelesi yapıyor sana. Çıktığın zaman da herkes seni izliyormuş gibi geliyor diken üstünde duruyorsun. Öğretmen oldum. öğrencilerle aramda bi sıkıntı yok. Ama veli toplantılarında inanılmaz sıkıntı çekiyorum. Toplantıları yapmak benim için bir işkence... İYİLEŞMEK İSTİYORUM... HERKES GİBİ OLMAK İSTİYORUM... ilhan irem'in şarkısını çok dinliyorum bu aralar... HAYKIRMAK İSTİYORUUM... KONUŞAMIYORUM KONUŞAMIYORUM KONUŞAMIYORUM...

evet ne kadar da çoğuz ama birbirimizden haberimiz yok, dışarı çıktığımız zaman sanki herkes normal, bi biz tuhaf hissediyormuşuz gibi. Ben burada ki ve bu sf ile ilgili konuları okudukça böyle sorunlar yaşayan pek çok insan var, bir ben değilim ya diyorum. Ancak sanal alem dışına çıkınca kendimi gene yalnız hissediyorum. arkadaşlar bu sorunu bence birbirimizle konuşa konuşa yaşadığımız sıkıntıları o an hissettiğimiz duyguları ve zorda olsa olumlamalar yaparak birbirimize verdiğimiz tavsiyelerle aşarız. insan kendi başına istemediği bir şey gelince rezil oldum, ne kadar yetersizim diye düşünebiliyor, ancak başka birisinin aynı durumdan dolayı kendisini yıprattığını görünce bunun o kadarda abartılacak bir yanı olmadığını düşünüyor. bu nedenle birbirimizin kaygılarından ders çıkarabilir ve birbirimizi rahatlatabiliriz. yazalım, konuşalım, paylaşalım, rahatlayalım :) ben bir dönem netten tanıştığım bir sf grubu ile buluşmalara katılmıştım, ama grupta çoğunluk erkeklerdi. tek tük bayan katılır o da bir daha ki buluşmada olmazdı veya denk gelmezdik. ben endişemi kaygımı samimiyetle paylaşabileceğim bayan arkadaşlarım olsun istiyorum, benim gibi düşünen varsa bir buluşma dahi düzenleyebiliriz...

sosyal fobi toplumda hiç yok gibi geliyo bize ama bakın ne kadar çıktık yalnız olduğumuzu zannediyoruz oysa çok var ama hep yan yana değiliz G

heyecanlanıyomusunuz heyecan sırasında titreme yaşıyomusunuz ikram yaparken servis çay felan elleriniz titriyomu bedensel tepkileriniz ne durumda?birebir iletişimde nasılsınız ben birebir iletişimde çok kasılıyorum normalde iyiyim öğretmnm aynı zamanda derste ve sınıfta çok iyiyim hatta çok aktifim öğretmen olarak ama birebir iletişimde heyecan kaygı ortaya çıkıo. telefon konuşmaları bnm için çok zor aramızda yaşı ilerlemiş ve halen evlenmmeiş olan varmı bayan olarak bizim için daha zor olsa gerek sosyal fobi size neleri kaybettirdi?

Arkadaşlar aslında üye değildim ama forumu sürekli takip ediyordum ama yazdiklarinizi okuduğumda belki yardimim olur diye yazmak istedim MUSTAFA ULUSOY "AYNALAR KORİDORUNDA AŞK" bu kitabi okumalisiniz hem de çok konsantre bir şekilde nasibi olanlar çok faydalanacaktir Rabbim yar ve YARDIMCINIZ olsun sekerkiz Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

aynen öyle oluyor. Çoğu zaman da ne kadar ağırbaşlı bir kız diye iltifatlar alıyorum ama bunu söylemeleri bile benim hiç hoşuma gitmiyor. çünkü böyle olmak istemiyorum.

bir topluma girdigimde sanki herkes bana bakiyormus gibi kendini kasiyorum rahat konusup rahat oturup kalkamiyorum Sanki herkes beni begenmek zorunda herkese guzel ve akilli rahat gorunmek zorundaymisim gibi strese sokuyorum kendimi bir topluma girince ozellikle esimin aile akrabalari tarafina yeni gelinim diye ama kendi ailem ve esimin yanin kendimi oldukca rahat iyi ve guzel hissediyorum

Korkuların üzerine üzerine gitmekten başa çaremiz yok. Kendimizle inatlaşmalıyız. Yapmanın imkansız olduğunu düşündüğümüz şeyleri inadına yapmalıyız. Ben şimdiye kadar böyle yaparak evlenmeyi ve meslek edinmeyi başardım.

Benım esım de evlenmeden 1 yıl önce sosyal fobı oldugunu ögrendı ve ıntıhar etmek ıstıyordu. durumu cok kötuydu benden de ayrılmıstı. yanı dusunun durumu agırdı. kımseyle konusmuyordu ailesıyle bıle odasına kapanıyordu. öncesınde de ben bıraz gariplıkler sezmıstım onunla tanıstıgımda yuzu kızarıyor konusmakta zorlanıyor. utangac bır halı vardı cekıngendı. ılaclarını duzenlı kullandı ve cok ıyı bır ıs buldu deger ve saygı gördu arkadasları samımı davrandılar ısyerınde. vee sonuc daha önce foto cekılmeyen dugunlerde oynamayn esım bıraz fazla acıldı sankı :) benden daha cok fotografı selfıesı var ve kapı gıcırtısına oynuyor saka değil. umarım benım astalıgımda gecer bende de panik atak var ılacı bırakma asamasındayım. inşallah hepımız kurtuluruz bu psıkolojık rahatsızlıklardan. A

Ah ah... Çok sıkıntılı bi hastalık su sosyal fobi. Ben kendimde gördüklerimi söyleyeyim. Bi kere dışarda falan kesinlikle aklımda herkes bana bakıyor ne çirkin kızmış diye içinden geçiriyor diye düşünürüm. Hic arkadaşım yok kimseyle uzun muhabbet edemem ya yanlış kelimeleri seçersem diye e boyle olunca da karşındaki seni yanlış anlıyor bu kiz bizi beğenmiyor o yüzden konuşmuyor diyorlar. Ama içimde yaşadığım olay bambaşka. Sınıfta zaten hep en arkadayım hic sesim soluğum çıkmaz öğlen araları başkalarının yaninda yemek yiyemedigim için yemek yemem. Sınıfta pineklerim. Asla kalabalık ortamlara girmem kacabildigim yere kadar kaçmaya calisirim. Bu yüzden ailemdende ukala, yabani, kibirli laflarını isitirim. Dışarda vitrinde birşey begensem asla iceri giremem çünkü girersem basımda dikilip ne istersiniz diye soran çalışanlar olur. Toplum içinde sürekli halsizimdur ve asık suratliyimdir diken ustundeymisim gibi hissederim. Daha neler neler gerçekten çok zor Allah dusmanimin başına vermesin. Tedavi konusunda benim umudum yok...

benzer durumlar sekerkiz Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Merhaba arkadaşlar... Bu dertten ben de muzdaribim. Öncelikle bunun bir sf olup olmadığından emin değilim. Kendimi bildim bileli çekingen bi yapım vardı. Ilkokulda bunun çok farkında değildim. Arkadaşlarım vardı dışlanmazdım da. Ne zamanki kendimi tanımaya başladım asıl o zaman fark ettim. Öğretmenlerim hep çekingen olduğumdan bahsedip dururlardı veli toplantısında. Ben kendimi tanıyıp bundan rahatsız olmaya başladım. Lisedeyken bi gün anneme bundan bahsettim, o da yok sen gayet iyisin hocalarınla nasıl da konuşuyorsun baksana demişti hocamla telefon konuşmama şahit olarak. Bu şekilde üstü kapandı. Aslında birçok arkadaşım vardı, 4 5 tane dostum dediğim çok yakın arkadaşım vardı. Zaten okul hayatım boyunca arkadaş edinme sıkıntısı çekmedim. Lisede okula gitmekten kaçınmazdım aksine çok severdim okulumu. Her yeni başlangıçta böyle olmayacağım yeni ortamda farklı tanıyacaklar beni desem de öyle olamadı ben aynı bendim. Lise bitti. Ee ben yine başladım aynı olmayacağım demeye. Üniversiteyi başka şehirde okuyacaktım. Yeni arkadaşlar edindim ve daha ilk gün gezerken sen pek konuşmuyorsun dedi birisi. İşte ilk günden kaybetmiştim. Ilk senem çok kötü idi. Okula gitmek istemiyordum. Yurtta kalıyordum sürekli uyuyordum, gezmiyordum. O yıl fazlasıyla bu konuya takmıştım internetten araştırıyordum sürekli ve sf konusunu okudum. Evet bazı belirtiler tutuyor idi ama sfliler dışarıda yemek bile yiyemiyor bir dükkana giremiyorlardı. Ben öyle değildim. Dışarıda arkadaşlarımla dans ettiğim bile olmuştur. Oynamaktan çekinmezdim. Popüler değildim belki ama birçok arkadaşım vardı. Bendeki olayın sadece basit bi çekingenlik olduğunu düşündüm. Zaten bu çekingenlik eğer hayatınızı sürdürmede bi engel oluşturmuyorsa çok da kötü bir şey değildi internetten okuduğum kadarı ile. Ama çok takıyordum bu durumu. Ne yapacağımı da bilmiyordum. Tek yapılacak üstüne gitmektiçbelki ama gidemiyordum mesela sınıfa neşeli giricem bugün diyordum herkese günaydın diyeceğim ama içimden gelmiyordu bu sefer sanki kendim olmayan bir şeye zorlanıyor hissediyordum. Ben böyle değilim ki diyordum. Ilk yıl doktora gitmeyi düşündüm. Internetten özel bi yer buldum, grup terapisi de yapıyordu. Ama o yeri araştırıp bulmadım gitmedim nedense. Hem maddi yönünü düşündüm hem de galiba cesaret edemedim. Bir de bazen öyle bi an geliyordu ki kendime güvenli hissediyordum çekinmiyordum işte öyle anlarda ya bende sf yok iyiyim diyordum. Belki de bi sebep budur. Hayatımı yaşamama engel değil ki sadece biraz çekingenim o da olabilir arkadaşlarımla gülüyorum eğleniyorum başka bi şehirde yalnız başıma kalıyorum diyordum. Bazen de farkında olmuyordum doğru olan buymuş gibi geliyordu. Ya da değişmez bi şey kişilik meselesi gibiydi bana göre. Üniversiteden mezun oldum. Üniversitede bu gelgitlerle yaşadım. Daha doğrusu yaşamışım şimdi daha iyi anlıyorum. Sorunları çözmek yerine hep halı altına itmişim. Benden ne çok şey alıp götürdüğünü yeni yeni anlıyorum. Üniversite son sınıfa kadar sevgilim olmamıştı. Çünkü hep karşı taraftan beklerdim. Benle ilgilenenler olmuştu ama bi şekilde mahvetmeyi başarmıştım. Arkadaşlarım hoş bi kız olduğumu söyler neden sevgilin yok diye sorarlardı. Ben de bilemezdim cevabı. Hep kötü şansıma ve dış etmenlere kızardım. Ama kendimi yalnızlaştıran benmişim ve bunu daha yeni fark etmem de daha acı değil mi? Bi keresinde aşık olmuştum. Onunla bi yemekte tanışma fırsatı yakaladım. Sonra beni sosyal medyada ekledi ve bana ilk mesajı atan da oydu. Ama ben çekingendim zaten bi de üstüne aşk eklenince bi selam bile veremiyordum. Ağlaya sızlaya bitirdim kendi içimde. Bunca şans fırsat önüme gelmişken bile becerememiştim bazı şeyleri. Ilk sevgilim üniversite son sınıfta oldu ama o kadar yanlış şeyler yaptım ki. Uzun sürmeyin bi ilişki oldu. Ne olabilirdi ki zaten normalde insanlarla iletişimim düzgün değildi sevgilimle nasıl olsundu? Ilk iş deneyimim de berbat sonuçlandı. Benle yollarını ayırırken patronum siz farklı bi insansınız işe istekli olmadığınızı görüyorum ya da bu enerjiyi almıyorum dedi. Kendi halinizde bi insansınız dedi. Bense işi iyi yaptığımı düşünüyordum. Ve o zaman anladım bu durum benden çok şey aldı almaya da devam edecek. Öğrencilikte bir şekilde idare edilebiliyor ama iş hayatında hiç de öyle olmayacağını anladım. Ben kendime bu kadar güvensizken bir iş görüşmesine bile gidebileceğimi sanmıyorum. Şimdiden kaygılanıyorum. Internet'ten yine araştırıyorum. Yeni bir şey gördüm. Çekingen kişilik bozukluğu diye. Sf ve çkb arasındaki farkı tam anlamış değilim. Ama bende çkb var sanırım. Çkbde kişiler yargılanmaktan korkarklar, kendi başlarına karar veremezler, mutluluğun ve başarının dış etmenlere bağlı kişinin çabası olmadan geleceğine ve bir gün her şeyin iyi olacağına inanırlar vs. Şimdi pişmanım eskiden bu olayı çözmedim diye ama yarın yine pişman olmamak için bugün çözemeliyim. Artık daha kararlıyım ama tek başıma yapamam. Yardım almayı düşünüyorum. Doktora gidicem. Dilerseniz buradan da paylaşırım. Benim hikayem böyle. Bu önsöz idi asıl hikayem yeni başlıyor. :)