Çok huzurlu ve mutluyum.. inanamıyorum inanın.. bu siteyi tesadüfen.. sıkntılı günlerimde bulmuştum.. amacım.. tanımadığım insanlara derdimi anlatıp.. belkide rahatlamaktı.. rahatladımda inkar edemem.. gerçi hoş olmayan şeylerde yaşadım burada.. ama geride kaldı. Asıl söylemek istediğim.. bu bölümü gördüğüm an.. inanın doğru yerdeymişim diyebildim. Kazen bey henüz her yönden acemiyim.. yeni yerler keşfettikçe.. acaba.. bende bişeyler yapabilirmiyim diyorum. Allahın izniyle.. gezdikçe faydalı olabileceim.. yapabileceğim birşeyler bulacaağıma inanıyorum. Bu arada çevreyide tanımış oluyorum. Bilgisayarı kulanırken bile zorlanan ben.. yinede buradayım. Rahatsız etmedim inşallah. Yüreğiniz çok güzelmiş. çok sağolun.. ömrünüz uzun olsun

Hakan-Emre-Cengiz-Ersel-Onur Sökük'ün 1 adet kazağı, 1 çorabı, 1 kalemi, 2 silgisi, 1 kalemtraşı ve 2 defteri hazır, alınacak diğer eşyalarla birlikte Çorum'a ulaştırılacaktır. Saygılarımla diamondblade

ayyyy çok güzel yaaaa,, gerçekten yardıma ihtıyacı olana el uzatmak,,, allah razı olsun sızlerden... allah yardım için inleyen herkese yardım etsın.. yardım edecek gönülleri kıpırdatsın... kazen allah razı olsun sızlerden.. sagolun varolun... okurken çok duygulandım.. onları yaşayıp, yokken varolmayı düşünemıyorum bıle,, emınım duyguların en yücesıdır,,, allah sevdıklerınle saglıklı uzun bi ömür yaşamayı nasıp etsın... F ffcamdankalp

Duyarlı, hassas, adil kişilerin yönettiği bir siteye üye olmaktan ve burda bulunmaktan çok mutluyum. Takdir, tebrik ve teşekkürlerimi lütfen kabul edin. . push ; zxuxm@rxuxt Aktif

Çorum ili, Bayat ilçesi, Yenişıhlar köyü... Her ne kadar gitmeden önce köy hakkında bilgi toplamaya çalışsak da yine de bir meraktı bizim için.. Nereye gidiyoruz... Nasıl bir yer.. İnsanlar.. Çocuklar.. Hepsi bir muamma.. Sanki yol bir türlü bitmiyor gibiydi, yağan yağmur da cabası.. Çocukları görmenin heyecanı da vardı içimizde. Hatta öyle bir heyecan ki eksi derecelerdeki hava bile üşütmüyordu sanki insanı.. Giderken izlediğimiz, arada bir arabayı durdurup fotoğraf karelerine sıkıştırmaya çalıştığımız müthiş manzara ise yolculuğun en zevkli yanıydı.. Yolda "şakasını' yapıyorduk, yapıyorduk da yaptığımızın aslında "bu kadar gerçek' olduğunu bilmeden.. - Köyde su yokmuş.. - Hadi canım.. - Banyo, tuvalet hak getire.. - Atma! - Ne atması yaa.. Çeşmeden gidip su taşıyacaksın. Onu da geç yollar öyle kötüymüş ki inşallah çamura saplanıp kalmayız.. - Aaa dağ başımı canım orası.. - Dağ başı tabe Evet bir dağ köyüydü Yenişıhlar.. Akşam 17:00 civarı köyün bağlı olduğu ilçe olan Bayat'taydık.. İlçede köyün muhtarı ile buluşup köye doğru yola çıktık.. Akşam karanlığında gittiğimiz yol sanırım bir insanın ömrü boyunca gereksinim duyacağı tüm adrenalini karşılayacak oranda yeterlidir. Köy ilçeye o kadar uzaktı ki meraktan sorduk muhtara "neden bu kadar uzağa kurulmuş köy?' diye.. O da bildiği kadarıyla anlattı bize.. - Taa Osmanlı'dan önce.. Birilerinden kaçmış buralara yerleşmiş bizim atalar.. - Hakkı amca sizin atalar saklanmak konusunda epeyce bir ustaymış.. Sizi burada sittin sene bulamazlar. - Artık kaçtığımız yok da işte mecbur yaşayıp gidiyoruz.. Gel zaman git zaman dedelerimiz de bizler de buralarda kalmışız.. - Peki ne ile geçiniyorsunuz burada? Gelir kaynağınız nedir? - Havalar güzelleşince Ankara'ya gider bizim gençler. Orada inşaatlarda çalışırlar. Malum köy dağ köyü. Tarım imkansız, hayvancılık yok. Tek geçim kaynağı bu süreli göçlerdir.. Mecburen ailelerinden ayrı.. İyi havalarda çalışır kış bastırdığı zaman geri dönerler.. Muhtarın bu sözleri ve geçtiğimiz yollar köy hakkında daha net fikir sahibi olmamıza yardımcı olmuştu.. Doğru bir tercihti bu köy. İnsanların durumu için her ne kadar içimiz acısa da yapılan yardımı doğru yere ulaştırıyor olmanın da mutluluğunu yaşıyorduk bir taraftan.. Muhtar kendi evinde ağırladı bizi.. Sofra kuruldu, kendi imkanları dahilinde ne varsa konuldu sofraya.. Bir telaş vardı ev halkında, bir "memnun etme' çabası.. Kar yağan köyde evin içinde cayır cayır yanan kömür sobası ne kadar ısıtıyorsa sonunda dayanamayıp "donduk' dediğimiz bedenimizi, sofrayı kuran kızın yüzündeki tebessüm, tebessümüyle birlikte gülen gözleri o kadar ısıttı içimizi.. Köylülerden biri öğretmeni iftarda yemeğe davet etmiş.. Oturup onu bekledik.. Kısa bir süre sonra geldi öğretmen.. Kendisi gibi öğretmen olan bir arkadaşıyla birlikte.. Köy öğretmeni Engin ve arkadaşı öğretmen Ali.. "İdealist olmalı insan' diye başladı söze Engin.. "İdealist bir öğretmen olmazsan burada yaşaman, buraya alışman çok zor..' Haklıydı da.. Henüz o ana kadar gördüklerimiz bile Engin'in haklı olduğu konusunda tam olarak yeterliydi. "Zeki çocuklar var mı sınıfta? Hani şöyle koparıp gidecek, sonuna kadar okuyacak çocuklar..' diye sorduk.. "Var' dedi.. Teker teker anlattı öğrencilerini. Yardım toplama aşamasında her birinin ismini o kadar çok görmüştük ki sanki tanıyor gibiydik çocukları.. Sanki tanıdığımız insanlardan bahsediyor gibiydi.. Çayımızı da içtikten sonra "dinlenin' dedi muhtar.. Ne mümkün ki böyle birşey.. Yanlış yol tercihinden dolayı yaklaşık 7-8 saat sürmüş bir yolculuk ve yine de yorgun olmamak.. Hemen işe koyulma telaşı.. İşte bu vardı üzerimizde. Muhtar ve öğretmenlerle birlikte gecenin karanlığında okula doğru yola çıktık. Kaymaktan zor yürüdüğümüz çamurlu yokuşları geçip nihayet okula ulaştık.. T. C. Milli Eğitim Bakanlığı Yenişıhlar Birleştirilmiş Sınıflı İlköğretim Okulu.. Bir okul düşünün şimdi.. Önce okulun bahçesinden başlayın.. Çocukların basketbol "oynamaya çalıştıkları" bir basket potası düşünün mesela... Tek öğretmenden oluşan bir okul. Yalnızca bir kişi hem öğretmen, hem müdür, hem hademe.. kısaca okulun herşeyi.. Kolu kırık, biraz itecek olsan yıkılıp düşecek bir kapı.. Ya pencereler..? Çocuklar üşüyorlar diye öğretmen Engin'in kartonlarla kapatmaya çalıştığı kırık camlar.. İçerisi biraz güzel görünsün diye kendi aldığı mavi boya ile öğretmenin boyadığı derme çatma çerçeveler.. Pek de usta değilmiş hani Engin boya işinde.. Çerçeveleri boyarken camları da boyamış biraz :) Sorumluluk sahibi bir insanın edasıyla anlatıyor Engin.. "Bu tarafta 1. sınıf ve 2. sınıf öğrencileri oturuyor.. Ortada 3. ve 4. sınıflar.. Diğer cam kenarında ise 5. sınıf.. Soba ortada yandığından cam kenarlarında oturanlar üşüyorlar.. Birkaç kez "öğretmenim üşüyoruz' dediler ne yapabilirim diye düşündüm.. Karton yapıştırdım kırık camlara. Pek faydası olmasa da hiç değilse rüzgarı engelliyor.." İçimiz buruk bir şekilde dinledik Engin'i.. Bir taraftan sınıfı gezdik.. Duvara yapıştırdıkları bir kağıt çekti dikkatimizi. Çiçek Tablosu.. Gülümseyerek dinledik hikayesini.. Engin'den önceki öğretmen böyle bir uygulama yapmış.. Yıl içinde kim hikaye kitabı okursa her okuduğu kitap için bir çiçek alıyormuş.. Yıl sonunda kimin aldığı çiçek sayısı daha fazlaysa ona birşey hediye ediyormuş öğretmen.. Eski öğretmen bir walkman almış en çok kitap okuyan öğrenciye.. "Hoşuma gitti anlattıkları ben de yaptım' dedi Engin.. "Yıl sonunda en fazla kim çiçek alırsa ben de ona bir hediye alacağım..' Vakit geçiyordu.. Hemen işe koyulduk. Onlarca yardım kolisi vardı.. Hepsini teker teker açtık önce. Yanımızda getirdiğimiz boş kolilerin üstüne her bir öğrencinin ismini yazdık.. Toplam 35 adet boş koli. Arada bir verdiğimiz sigara molaları dışında hiç durmadık belki de. Defterler paylaştırıldı önce tüm çocuklara.. Her birine defter, kalem, silgi.. Cetvelinden tutun pergeline kadar aklınıza gelebilecek tüm kırtasiye malzemesi çocuklar arasında paylaştırılıp kolilerine konuldu.. Tümüne yeni birer kot pantolon, diş macunundan diş fırçasına şampuanından sabununa temizlik malzemeleri.. Hepsi paylaştırıldı.. Yardım kolileri kendi aralarında sınıflandırıldı.. Kitaplar, eşortmanlar, kazaklar, yazlık kıyafetler, pantolonlar, oyuncaklar, yiyecekler... Aklınıza ne gelirse.. Ertesi gün için tüm hazırlıklar yapıldı. Yarın her bir öğrenci teker teker içeriye alınacak, kıyafetler denenecek, olanlar kendi adına açılan koliye konulacaktı.. Çocuk aklıdır dedik, yersiz kıskanır üzülürler, birbirlerine verilenleri görmesinler.. Ertesi gün bizi oldukça yorucu bir gün bekliyordu ve bu yorucu maratona hazırdık biz. İlk kez görecektik çocukları. Bunun heyecanı bile yeterdi. Gece 01:00 gibi artık yorulduğumuzu anladık ve sabah yedide kalkmak üzere kalacağımız yere gittik.. 2 Kasım Salı Saat 08:00 Okuldaydık.. Yardım kolilerinin bulunduğu odanın hemen karşısındaydı çocuklar.. Kırık olduğundan dolayı doğru düzgün kapanmayan sınıf kapısındaki aralıktan bizi kesiyorlardı :) Biz de onları.. Öğretmen Engin'den izin istedik ve sırayla çocukları yanımıza çağırdık.. Onlar ders işlerken biz tek tek aldığımız çocuklara kıyafetleri birer birer denedik.. O ilk karşılaşma anını inanın kelimelerle anlatmak oldukça imkansız. Sadece hissedebilirsiniz. Fakir ama tok gözlü çocuklar düşünün. Ayaklarında lastik ayakkabılar, yırtık önlükleri, yırtık çorapları, keçe gibi olmuş saçlar, utanmaktan eğilmiş başlar ama tüm bunların içinde parlayarak bakan, içi gülen bir çift göz.. Aynı model fakat farklı renklerde olan bir sürü kaban vardı.. Her birine teker teker sorduk "hangi rengi seviyorsun?' diye.. Genelde kırmızıydı kızların tercihi. Kimisi utandı hiçbirşey söylemedi. Biz seçtik onların yerine. İlk giydirdiğimiz kıyafeti öylesine çok beğeniyorlardı ki, biz bir ikincisini denemeye çalıştığımızda o ilk verdiğimizi geri alacağız sanıyor "hayır bu bana büyük geldi' ya da "yok bu bence bana küçük' gibi mazeretler öne sürüyorlardı üstlerine tam gelen kıyafetlere. Öyle zor inandırdık ki bunların tümünün kendilerinin olacağına, bir öncekini geri almayacağımıza.. Sibel.. Sınıfın en güzel kızlarından.. O güzel saçlarına taksın diye uzattığımız toka kutusunun içinden ne de zor aldı beğendiği tokayı.. Ellerini ovuşturuyor, bir türlü kutuya uzatamıyordu minik parmaklarını.. Öylesine çok beğendi ki yeni önlüğünü, çiçekli kot pantolonunu, hele beyaz bluzunu.. Teker teker giydirdik hepsini, teker teker denedik.. Ayakkabısı, önlüğü, pantolonu.. Aklınıza ne gelirse.. Berna.. Seçilmiş kızlarımızdan biriydi Berna.. Boy / kilo çizelgesinde öylesine dikkat çekiciydi ki ölçüleri sanki 4-5 yaşında bir çocuk gibi.. Birinci sınıfa gidiyordu Berna.. O gün biraz hastaymış. Sabah okula gitmek istememiş. "Gitme' demiş ailesi.. Bu sefer de "yardım için okula gelecekler, eğer gitmezsem bana hiçbirşey vermezler' diye ağlamış.. Ağlaya ağlaya gelmiş okula. Aldıklarımızı denerken öylesine yorgundu ki surat ifadesi.. Kendisi için birşeyler getirdiğimize emin olduktan sonra gitti evine. Onun eşya kolilerini alması için ailesini çağırmadık.. Akşam kendimiz, kendi ellerimizle verelim istedik.. Evine gittiğimizde, kendisi için alınanları gördüğünde surat ifadesi, o masum sevinci izlenmeye değer güzellikteydi.. Ãerife.. Sınıfın "bilmiş', çilli güzeli.. Bilmiş bir kız evet.. Kıyafet denerken bizi öylesine çok güldürdü ki.. Ona da diğer çocuklara sorduğumuz klasik sorumuzu sorduk.. "Hangi rengi seversin?' Önce bir cevap vermek istemedi. "Yeşil olur mu?' diye öneri getirdi öğretmen Ali.. Elleri belinde, hışımla o tarafa döndü Şerife.. - İğrenç...! Öylesine çok gülmüştük ki.. Hatta o ana kadar ki havayı bir anda silip götürdü Şerife. Çocukların içinde fikrini söyleyebilme cesaretini gösteren ilk öğrenciydi o :) Hem de "iğrenç!' diyerek fikrini oldukça net ifade etti :) Bir de Nurgül vardı.. Annesi Nurgül henüz bebekken bırakıp kaçmış, terketmiş köyü. Babası başka bir kadınla evlenmiş. Babaannesi bakmış Nurgül'e.. Kısa bir süre önce babaannesini de kaybetmiş Nurgül. O yaşına kadar yaşadığı yorgunluğun izleri vardı sanki suratında. Onu da bir anda özel kızımız ilan ettik. En güzel bebek Nurgül'ün oldu.. Onun da eşyalarını akşam evine kendimiz götürdük.. Her biri öylesine sevimliydi ki.. Her birinin kıyafetlerini tek tek denemek, tek tek üstlerine uygun bir şeyler bulma çabası.. Yine akşam olmuştu.. Paketleri hazır olan çocuklar ailelerini çağırdılar, sevinçle götürdüler kolilerini. Paketleri almaya gelen anneler, babalar hepsinin yüzünde bir burukluk ama aynı zamanda hoş bir gülümseme vardı. Epeyce yorulmuştuk o gün. Akşam yemeğimizi yedikten sonra öğretmen Engin'in evine Fenerbahçe &#8211; Shalke maçını izlemeye gittik :) "Lojman' adını verdikleri iki odalı bir ev. Odanın birisi "oda' tabirinden oldukça uzak aslında. Odunluk desek daha doğru. Kışın yakacağı odunları dizmiş Engin. Görüntü kirliliğini yok etmek için diğer odayla arasına bir çarşaf germiş.. Oturduğu odada iki çekyat, bir sandalye, bir soba ve bir televizyon vardı.. Bir de Digitürk :) "Ãimdi havalar o kadar kötü değil. Cuma günleri yola çıkıp Ankara'ya ailemin yanına gidiyorum. Ama kar yağmaya başladı mı bu imkansız olur. Tek eğlencem maç izlemek, o da olmasa burada kafayı yerim sanırım...' diye anlattı Engin. Engin ve Ali Fenerbahçeliydi.. Biz ise maalesef Almanya doğumlu :) Mecburen Shalke'yi tuttuk.. Gece onikiye kadar maçı izledik. Muhtar amca da bizi eve götüreceği için mecburen bizimle oturmak zorunda kaldı. Arada "sen git amca biz geliriz' diye ısrar etsek de sonunda ısrarımıza dayanamayan muhtar "beni bana bırakın!' diye bizi biraz tersleyince biz de susup oturduk :))) Sabah sekizde yine okuldaydık.. Eti'nin gönderdiği yiyecekler ve bir kolinin içinde biriktirdiğimiz oyuncaklar vardı dağıtılacak.. Oyuncakların çoğunu özellikle kolilere koymadık. Ufak tefek oyuncakları her birine dağıttık sınıfta.. Bazı göze çarpan büyük oyuncakları ise soru sorup bilenlere verdik.. Akıllıydı çocuklar. Sorulan sorulara anında parmaklar kalkıyordu. Yalnızca bir soruda biraz duraksadılar.. Öğretmen Ali sordu "Türkiye'nin tek kadın başbakanı kimdir..?' Çocuklar kendi aralarında mırıldandılar.. "Çilli bir kadındı yaaaa neydi bunun adı" O da epeyce güldüğümüz bir andı.. Her birine içecekler, çikolatalar, oyuncaklar, bisküviler dağıttık.. Tüm kız öğrencilere çeşit çeşit tokalar.. Bilmiş kızımız Ãerife ve sıra arkadaşı Pınar.. Saçlarını güzel yapmasını istediler Jas'dan.. O da yanlarına oturup teker teker ördü ikisinin de saçını. Birbirlerinin saçlarına bakıp "ayy ne güzel oldu' diye diye bir hal oldular. Her birinden teker teker bahsetmek istiyor insan ama bu mümkün değil.. Ayrılmak öylesine güç geldi ki.. Ne onlar ne de biz bir türlü bırakıp gitmek istemedik birbirimizi. Defalarca öpüşmeler, defalarca mahsun gözlerle söylenen "tekrar gelin ne olur..' sözleri.. Hayatımız boyunca asla unutamayacağımız anları yaşadık Yenişıhlar'da.. Asla unutulmayacak anlar.. Zar zor içimiz buruk bir şekilde çıktık yola. Giysi ve kırtasiye malzemelerinde epeyce bir artan olmuştu. Öğretmen Ali bir köyden daha bahsetti. İskilip'e bağlı Aşağışıhlar Köyü.. Orada bir öğretmen arkadaşları vardı. Kalan paketleri onun öğrencilerine götürecektik. Önce Bayat'a gittik. Okulun kırık camları, çerçeveleri ve kapısı için bir marangozla görüştük. Uzun süren bir görüşmeden sonra sonunda fiyatta anlaştık. Bu iş de tamam dedikten sonra yardımları diğer köydeki çocuklara götürmek üzere yola çıktık. Çıktık ama burada bir önceki kadar şanslı değildik. Çorum'a giderken köylülerin "40 düğüm' ismini verdikleri "tehlike yolunu' bile sağ salim geçtik de maalesef bu köye gidemedik. Yaklaşık 2 saatlik bir yoldan sonra önümüze öyle bir çamurlu yokuş geldi ki arabayı kontrol edemediğimizden araba zaten kendi kendine kayıyordu aşağıya doğru. Hadi inmek neyse de dedik çıkarken ne yapacağız.. Hevesimiz kırılmış bir şekilde zar zor geri dönüyorduk ki köyden bir arabayla karşılaştık.. Adamlar yardımcı oldular ve yardım kolilerini arabalarına aldılar. Tekrar köye ineceklermiş, biz yardımları öğretmene iletiriz dediler.. Öğretmen ile telefonda görüştük ve konu hakkında bilgilendirdik.. İçimiz rahat bir şekilde dönüş yoluna koyulduk... Buz gibi bir hava, aklımızda çocuklar, o masum gülümsemeleri, yaşadığımız o güzen anlar, bulundukları durum, minik yüreklerindeki coşkun heyecan.. Bu "ilk'ti dedik içimizden.. Sonra bunları düşündük ve şuna karar verdik.. "Asla son olmayacak..!' Not: 2 Araç bu kampanya için 1400 x 2 = 2800 km yol kat etmiştir. Buna ek olarak 15 gün içinde okulun tüm cam çerçeve ve kapıları değişecektir. Siparişi verilmiş teslim süresi 15 gündür.

Okurken duygulandim keske herkes sizin kadar duyarli ilgili olsa. Bilmedigimiz görmedigimiz haberimizin olmadigi ne aileler ne çocuklar ne insanlar vardir acaba? Rabbim bu soğuk günlerde hic kimseyi evsiz aşsız birakmasin insallah.

29 Mayıs 2007 bugün 4 Nisan 2021 üzerinden 14 sene geçmiş : ) Ahtapot Anne konuda yazmış olmam lazım eniştem müsteşardı onun yanında çalışanlardan birinin oğlu o köyde öğretmendi.

Ne kadar iyisiniz hepinize çok teşekkür. Bende üstüme düşeni yapmak isterim. Gözlerimm doldu okurken. Kendimi o çocukların yerine koydum biran (

Ne kadar iyi yürekli insanlarsınız.. Çok duygulandım yaşadıklarınızı okurken... Bu son olmayacak demişsiniz... Bi dahakine bende varım güçüm yettiğince.. Lillyum çok

Şerife Akkül Mariye Akkül Filaz Akkül 1er süeter Şeyma Akkül Duyku Sökük 1er elbise 1er pantalon birer kazak birer bere eldiven Ramazan Torun Musa Akkül birer kazak bere eldiven Che taaaa o zamandan beri bizi yalnız bırakmadın teşekkürler...

bende bilirim ne zor şartlar altında çocuk okutmayı. dişimden tırnağımdan artırarak okuttum çocuklarımı. şükürler olsun ikiside ünv. biri üçe diğeri dördüncü sınıfa gecti. hala bitmedi mücadelem. yani ne olduğunu tüm zorlukları birebir yaşayanlardanım. çocuğuma para gönderemedim diye, o orda acsa bende ac yattım. ahhh keşke imkanım olsada bende yardım edebilsem. ama bu isteğimi çocuklarım kendini kurtarır kurtarmaz yapacam. çok zor çünkü çok zor. kazen size ne kadar teşekkür etsem azdır. vallahi bizzat şahsıma yardım yapmış gibi sevindim. allah, binkere razı olsun sizden

1- bu site üzerinden her ne sebeple olursa olsun maddi bir para sirkülasyonu olmadı olmayacak, 2- bannerları katkı için değil lütfen ilginizi çekerse tıklayın. reklam verenlerin de haklarını korumalıyız diye düşünüyorum. Reklam içeriği ilgi alanızda ise sorun yok.

konuyu düşünmektekten kendimi alamadım bir sorun var size bu siteni bir üyesi olarak ne yapabilirim konumu açayım reklama kaç tez tıklarım bizi bilgilendirirseniz sevinirim bunların sayesinde 10 çocuğa belki daha fazlasına seve seve bu konuda herşeyi yaparım GUZELIM

Nostalji olarak yayınladım. Sonrasında okulun tüm kapı cam ve çerçeveleri takıldı teslim edildi. Biz sözümüzü tuttuk, emeği geçen herkese teşekkür ederiz. Fotoğrafları bulduğumda yayınlayacağım.

slm ellerine saglık çok güzel düşünmüşsün allah böyle zor koşullarda egtim görenlerede yardım etsin daraltmasın

yüreğinize, emeğinize sağlık, bencede son olmasın, böyle kim bilir kaç yavrucak var ülkemizde zor şartlarda okumaya çalışan, ve buna benzemeyen dertlerle uğraşan. umarım yeni projelerde ufacıkta olsa bir katkımız olur... ilona psikolocik

Kazen Bey öncelikle sizi ve ekibinizi tebrik etmek istiyorum. Nostaljinizi duygu yoğunluğu içerisinde okudum daha çok öykü gibi geldi bana dvm etmesini ve bitmemesini istediğim... Çocuklarımızın gözlerindeki mahzun sevinç yüzlerine yansımış.2. resimdeki kızımızın başını mahzun ve masum bir şekilde öne eğmiş olduğunu gördükten sonra o kdr burkuldu ki içim. Her türlü imkan elindeyken halinden hala şikayetçi olanlara acıdım, acıdım, acıdım... Sanki böyle insanlar eskide kaldı, böyleleri de var mı cnm bu devirde dedirtiyor bazılarına hatta çoğuna Ama var işte, malesef ki var... Bunu görmeyen, ya da göremeyen hatta görmek istemeyen o kdr çok insanımız var ki. Bu dünya da sadece kendileri varmış gibi düşünen, bugünü atlattık tamam;ileride bzmde ne olacağımız belli değil deyip de elindekileri yastık altı yapanaz da olsa, çok çok ufakta olsa yardımlarını esirgeyen mahlukları hiç bir şekilde çekinmeden protesto ediyorum. İnsanları duyarlılığa, at gözlüklerini çıkarmaya davet ediyorum... İçim o kdr dolu ki ve yazacak o kdr çok şey var ki... Sadece şunu bilin Lösemili çocuklara olan kampanya da oradaydım yorgunluktan belimde olan ağrı sebebiyle hafif topallıyorum ve dün gece iğneyi yedimkafamçokkarıştı Elimden geldiği kdr yardım etmeye çalıştım ne kdr yardımcı olabildim bilmiyorum. Evt hastayım fakat önmli olan bu değil. Bzm hastalığımız geçici çok şükür, ya çocuklarımızın o hali, onlara sen-ben-o yardım elini uzatmazsa;onların hayat hastalığı nasıl geçecek, kim yardım edecek? Eğer ki bir kampanya düşünürseniz ki düşüneceğinizi umuyorum bunu duyurmanızı istiyorum. Belki bir logo halinde daha görünür olmasını sağlayabilirsiniz. Nacizane bi tavsiye daha iyisi de olabilir bilemiyorum. Ama elimden geldiği kdr yardımcı olmak istiyorum. Yardımcı olunmasını sağlamak istiyorum. Çünkü en azından böylece kendimi bir nebze olsun iyi hissedebiliyorum Ayrıca kitabınızdan bahsetmişsiniz merak ettim.. Ayıptır söylemesi biraz kitap kurduyum da İsmini verirseniz temin etmek isterim. HERKESE DUYARLILIK DOLU GÜNLER DİLİYORUM SEVGİLER...

Emre Akkül kazak+2çorap+çamasır Eren Akkül kazak+2çorap+çamaşır fazlası gelmişti Elif değil mi? Bu ilk mailindi sonra doldurmuşsun koliyi : )

Çok güzel bir anlatım çocuklar adına ben burda sevindim kendim aklıma geldi okulumuza getirirlerdi bayramda giysi öğretmenim yollardı benide hem arkadaşlarımdan utanir hem sevinirdim çocuk sevindirmek çok güzel

evet ya ayyy nasıl duygulandım şimdi(( kemer altında önlük ve ayakkabı aldığım mağazalarda yardım olduğunu duyunca onlarda katkıda bulundular bize onlarda sağolsunlar N NILBERA SeVGi

belki aralarında liseye üniversiteye geçmiş olanlar vardır kazen :)

bir yerlerde dokunduğunuz güzel çocuklar var ve belki onlarda ileride birilerinin hayatına dokunup bir zincir oluşturacak. sevgi zinciri. ne kadar da güzel

yukarıda bir yerde yardım yapılan çocukların isimlerini listelemişiz. Silmiştik etik değil diye fakat kalmış bir mesajda bunun için üzgünüm. Her ne ise az önce bir araştırma yaptım, içlerinde veteriner olan, şu anda Fen edebiyat fakültesinde okuyanlar var... çok keyif aldım...

canım ya seni ve emeği geçen herkesi kutluyorum... inan okurken resmen ağladım... çünkü bende çocukluğumda eksik şeyler yaşadım... burnu delik ayakkabılarla okula gitmek gibi... anlatmak zor tabii o günleri... yaşayan anlar... ne güzel yapmışsınız... allah sizi kalbinize göre versin..

"Merhaba, Bundan tam 2 sene önce Toçev'den bir mail aldık, "Tüm illerdeki kadınlara ulaşıp bir organizasyon kuracağız gönüllüler arıyoruz "şeklinde. Hiç üşenmeden işlerimi bir kenera bırakıp, kalktım geldim sizinle toplantı yapmaya. O gün projeyi anlattınız bizim neler yapabileceğimiz sordunuz. Bende bunun önce sitede ön araştırmasını yapmam gerektiğini ifade ettim ve hemende bu araştırmayı yaptım sonuçları sizinle benim zorlamam ile paylaştım. Benim zorlamam diyorum zira sizden ne arayan oldu ne soran. Aradan bir süre geçti sanırım yoğunluktan dolayı kimse dönüş yapmadı diye düşünürken tekrar konuyu hatırlattım ve aradan 2 sene geçti hala sizden bir haber yok. İstemeye istemeye 2 sonuç çıkardım buradan - ya benim sitem sizin istediğiniz reklam potansiyeline sahip değil (oysa yanıldınız 1 Ocak 2007 itibari ile Türkiye'nin tekil ve çoğulda en çok ziyaretçiye ve üyeye sahip kadın sitesidir.) - ya da sizin konuşmalarınız sadece sözde icraata dönük değil. Ben bir kitap çıkardım ve geliri ile Çorum'da bi okulu baştan aşağı ana yapısı hariç yaptırdım. Sizin yaptıklarınızı da inceledim kendime döndüm ve kendimle gurur duydum. Demek ki basında yer almadan da sadece gönüllüler ile bu işler oluyormuş. Bu güne kadar bize dönüş yapmamanız ve alakasızlığınızdan dolayı teşekkür eder projelerinizde başarılar dileriz. Umarım çocuklarımıza da bu hassasiyetsizliği göstermiyorsunuzdur. Bu maile cevap döneceğinizi de sanmıyorum ya ben yazayım gene de. Aklıma gelmişken bu projeyi paylaştığım 12 bin kişiye de yalancı çıkmam sürekli ne oldu bu konu soruları da işin ayrı bir boyutu. Belki gelip bunu da izah etmek istersiniz. saygılarımla... " Yukarıdaki e-posta 22 Nisan 2007 tarihinden yollanmış olup hala geri dönüş yapılmamıştır. Konuyu merak edenleri bilgilendirmek istedim.

konu beğen yapılmış oradan gördüm konuyu : )

Babam Çorumlu bahsettiğiniz tarzda bir okul bizim köyümüzde de var. Hatta babam ilkokulu böyle bir okulda okumuş. Yani bizim köydeki o yıkık dökük okul taa babamdan beri var. Şu an kullanıma kapalı harabe gibi ama hala duruyor. Babam emekliliği gelmiş bir vergi müfettişi. Yani o yaptığınız yardımlar var ya canını dişine takıp çalışacak cidden adam olacak çocuklara gidiyor. Gerçekten ihtiyaç sahiplerine ulaşıyor. Çok duygulandım. Allah sizden razı olsun

"Merhaba Acil cevabınıza teşekkür ederim. Sizin de kelimeleriniz bizi mutlu etti.. Benim öyle firmam&yacute;n adı çıksın diye bir derdim olmadı inanın.. sadece merak ettim.. Ancak, Bodrumun bir köyünden yardım gitmesinin sitenizde ilanı uygun olursa, sadece GÜMÜŞLÜK KIRTASİYE-BODRUM asılabilirse olabilir.. seviniriz Saygılarımla Dogan Sahin" İnanılmaz kırtasiye malzemesi dolu koliler yollamıştı. Kendileri sadece bir ahbapları siteye üye imiş kim olduğunu hala bilmiyorum. kendisine çok teşekkür ederiz.

Ortim yardım eder de ben dururmuyum! Birdahaki yardım kampanyasında elimden geleni yapamak isterim. Çocukları sevindirmek kadar güzel bir şey olamaz. Harikasınız ya! Emeği geçen herkese teşekkürler ve sevgiler... Çiçekte tomurcuk tarlada başak Hepimizden daha yakın yaşamaya Sayrılı uykusuz ve yalınayak Koşarak oynayarak büyüyecekler Çocuklar düşe kalka oynaya güle Birgün gelip büyüyecek, yürüyecekler Petekteki balımız, gökteki yıldız Ve bizden daha yakın onlar güneşe Sevgili kardeş elele kitaplar ellerinde Şarkılar dillerinde büyüyecekler Köylerin yollarında kentlerin yollarında Birgün gelip büyüyecek, yürüyecekler

Çok güzel çocuklar, umut dolu, sıcacık yürekleriyle, örgülü saçlarıyla, nasılda bakıyorlar ışık ışık. Kazen emeğine yüreğine sağlık, seninle birlikte koşturan emek sarfeden herkese de teşekkürler. Senin çabalarına rağmen Toçev'in bu konuyu askıda bırakmasını da kınıyorum, böyle derneklere, kurum ve kuruluşlara bir katkım olsun diye elindekini paylaşan insanların kafalarında soru işareti bırakan ve senin gibi dernekleşmemiş sadece kişisel çabalarıyla birşeyler yapmaya çalışan gönüllülerinde takdir edilmesi gereken bir durum, böyle kuruluşlar hem yardım etmek isteyenlere ilgisiz kalıyorlar hemde halkın ilgi göstermediğini savunuyorlar, bu ne yaman çelişki:1closedeyes:

size diyecek bir söz bulamıyorum nedeni ise sizleri ancak ayakta alkışlaya bilriz gönlünüze ve emeklerinize sağlık diyorum yapılan yardımlar için allah razı olsun sizden siz ordaki küçük yavrularu sevindirdiniz allahta siz vesile olan kişileri sevindirsin diye bilrim ancak süpersinizz...: MAŞALLAH NAZAR DEĞMESİN SİZLER kıskanan siteler catlasın

Allah razı olsun sizden ve bir daha nasip etsin, bizimde bu güzelliklerde katkımız olursa ne mutlu, kk bunun için güzel ve özel, halis niyet herzaman uzun yaşar, Emez

emeği geçenlere başta kazene teşekkürü borç bilirim...

eeeeeeeee nerde kalmıştıkkkkk devammı...

Kazen seni ve bu yardımda emeği geçen herkesi kutluyorum. Allah size herşeyi gönlünüze göre versin. Keşke sizin gibi insanlardan çok olsa da, yardıma ihtiyacı oşan insanlar azalsa. Aslında yazını okurken aklıma geldi. Her ay belli organizasyonlar yapsak. İsteyen üyeler bir hesaba para gönderip ihtiyacı olan okullara göndersek ne güzel olur. Malum hayat şartları bizler bireysel olarak çok fazla şey yapamıyoruz ama birlik olursak bence çok güzel yardımlar toplayabiliriz. Tekrar tekrar tebrik ederim sizi. a. s. Nixe

Her birine içecekler, çikolatalar, oyuncaklar, bisküviler dağıttık.. Tüm kız öğrencilere çeşit çeşit tokalar.. Bilmiş kızımız Ãerife ve sıra arkadaşı Pınar.. Saçlarını güzel yapmasını istediler Jas&#8217;dan.. O da yanlarına oturup teker teker ördü ikisinin de saçını. Birbirlerinin saçlarına bakıp &#8220;ayy ne güzel oldu&#8221; diye diye bir hal oldular. Allah yolunuzu acık etsın sagol kazenna. s.

Yardım etmek güzel. Hele de çocuklara...

Sene 2015 aradan 8 sene geçmiş çocuklar kim bilir ne yapıyor?