Evet haklısınız maliyetli. Annenizle aranızın bu saatten sonra düzeleceğini düşünmüyorum ama inşallah yardımla kendinizi daha iyi hissedersiniz.

Bence annelerimizin de psikolojisi bozuktu. Ortaokulda o kadar beynimi yedi ki beni tesettüre soktu. O zamanlar özendim kapandım çünkü zaten adam akıllı kıyafet giymiyordum bari tam kapanırım dedim. Rezil rezil bi kapalılık dönemi geçirdim çünkü çocuktum. Eşarp benim neyime. Kuzenlerim dalga geçer gibi bakıyorlardı çünkü tek kapalı bendim. Kadın gibi giyiniyordum o yaşta. Fotoğraflarım iğrenç. Oyun oynayamazdım çünkü başımdaki eşarptan utanırdım büyük kadın gibi davranmam gerektiğini düşünürdüm. Şimdi ise eşarptan soğumuş durumdayım ama bu saatten sonra açamam artık onca sevabım boşa gider.

Sagol icimizi actin

Kayınvalideye kocaman bir

O kadar iyi anlıyorum ki. Çok dayak yemedim yatılı da okumadım ama ilgisizlik aynı seviyede. Ben de kizim icin cocukluk anilari cok mutlu olsun diye çabalıyorum. Siz çok iyi bir annesinin.

Her şeyi annenize bağlamışsınız bence haksızlık ediyorsunuz annenize. Benim annem de bana temizlik yemek öğretmedi ama ben yapıyorum zor da gelmiyo yapıyla alakalı bunlar biraz. Annem benimle oynamazdı ama ben çocuklarla içgüdüsel olarak oynayabiliyorum. Hayattaki tüm başarısızlıkları annenize bağlamayın size daha iyi bir hayat sunabilmek için çalışmış çabalamış illaki hataları vardır hangimizin yok ki?

Sizin gibiyim kendimi iyileştiremedim ama çocuğumda aynı yaraların açılmaması için çok çaba sarf ediyorum. Benim annem çalışmıyordu, 5 kardeştik ama benden büyükler hep çok küçük yaşta sanayide, orda burda çalışmaya verildi. Annemin biz küçükken hayattan tek beklentisi tek hedefi bi evi olmasıydı. Bu uğurda evdeki her çocuk kendi payına düşen fedakarlığı yaptı. Benim okumak için evden ayrılmaktan başka seçeneğim yoktu. Babam 10 yaşında karşısına aldı ve "kızım eğer okumak istiyorsan seni yatılı okula vereceğiz bizim seni okutacak durumumuz yok. Eğer evden, bizden ayrılmak istemezsen kardeşlerin gibi çalışmak zorunda kalacaksın" demişti. Bende o yaşımda hayatımla ilgili çok önemli bir karar verdim ve o günden sonra hep yatılı okullarda okudum. Üniversite bitince de evlendim. Annemin evde hiç işi bitmezdi, bize ayıracak hiç vakti olmazdı. Ayrıca ona göre yaptığımız her yanlışta çok ciddi şekilde döverdi. Ama normal bi dövmek değil, benim bugün bile aklıma geldikçe nasıl kıydığına aklım ermiyor. Şimdi ben bazen oğluma kızdığım zaman onun gözlerinde kendi çocukluğumun çaresizliğini görüyorum ve hemen geri adım atıyorum. Kendi çocuğumla deli gibi oynuyoruz. Eşim çoğu zaman sen çocuktan daha çok oynuyorsun der. Parkta, evde nerde olursa olsun hiç utanmıyorum hem kendi oğlumla hem diğer çocuklarla oynuyorum. İlerde kendi çocuğumun en derin yarası olmaktansa varsın arkamdan deli desinler.

Bende annemi çok az hatırlıyorum ben dokuz yaşındayken öldü insanlar acılardı yazık öksüz hep arkadaşlarından eksik iki yıl sonra yatılı okul başladı bana acıtmasına diye annemin öldüğünü söylemedim yıllar geçti tıp fakültesini kazandım okurken evlendim Allah razı olsun kayınvalide görgülü bir kadındı aldı beni bağrına bastı kızlarına bile ezdirmedi ben hep dik durmak zorunda hissettim kendimi hep yalnızdım kimseye acılarımı anlatamadım anlatmadım korktum bu da beni hırçın yaptı o kadar hırçındım ki kaktüs çiçeği gibi ağlardım kimse görmeden Allah tan kv iyi Bi insan bende de çocuklarımda da emeği çoktur açık söylüyorum ben hayata çocuklarım doğduktan sonra başladım onlarla herşeyi sıfırladım bütün olumsuzlukları yalnızlıkları herşeyi unuttum herşeyi yeni baştan öğrendim bunun için dört çocuğum var kendimle barıştım annemi benden alan kaderle barıştım bana acıyanlar ile barıştım onlara kızıp içimde biriken küflenmiş kinleri attım şimdi herşeyden önce çocuklarım ailem var önce ruhunu temizle kendinle barış sonra elindekileri şükret hayata devam et geçmişi sıfırla geçmişle yaşama acılarına yüzleş ağla zorla acını yaşa silkelen kalk ayağa yaşamaya bak

Bu konuyu bn açmışım sanki

Şok içinde okudum nasıl anneler varmış. Ama iyi bir şey olmuş siz nasıl anne olunmaz onu çözmüşsünüz. Eşimin babası tamamen ilgisizmiş hala da öyle. Çocuğumuz doğdu adam hiç aramadı bile. Bayramda gittik zorla geldi de torununu gördü. Ama eşime bakıyorum bir de babasına birbirinin tam zıttı olmuşlar. Ben babalığı babamın bize babalık yapmamasından öğrendim diyor zaten Sizde de öyle olmuş, çocuklarınızla beraber eğlenceli günler dilerim :)

Bende senin gibiyim bin beter seninkinden eksigi yok fazlasi var. Bir de benim annem çalışmıyordu. Ev hanımı. Senelerce babanneme olan nefretini dinledik. Onda olusan o nefreti hırsı bizden çıkardı. Bana kalirsa babami da sevmiyordu ki yakin zamanda babam için "Bu ölse ben nasıl geçineceğimi düşünürüm "demisligi var Arada bir halam iyi oluyordu, bazen de sinsi oluyordu Bunla da yetinmedi bizi babamiza da düşman etti. Evlendim. Yemek yapmayi kendim öğrendim, temizligi de. Evlenmeden yaptigimiz isi begenmez burnunu sokar eleştirirdi. Yapmayinca da babama sikayet ederdi odaları dağınık evi dağıtmışlar bilmemne diye. Babam yillarca annemin cehaletini çekti Gusul abdesti almayi teyzem öğretti. Ped takmayi, jiletle epilasyon yapmayı kendim öğrendim. Agda yapmayi arkadasim öğretti. Yemek yapmayi internet öğretti. Giyime kusama süse cok merakım vardı, onlari kendim hallettim.. simdi. o konularda cok şükür iyiyim ama ne fayda ki? Sevgisiz ilgisiz büyüdüm Arkadaslarim anneleriyle arkadaş gibi dertlesirken, benim anneme biz delikanliysak sevgilimiz oldugunu söyleyelim. Gider babama yetistirir. Babami fitneler. Bilmiyorum bizden neden nefret ediyordu hala da öyle. Hala bende oyle cekmece ici bilmemne uğraşamam. Ne yalan söyleyim, yavaş yavas gozume geldikce yaparim. 2 kisiyiz. Evlendigimden beri tek isyan ettigim sey temizlik isleri. 10 tane kadin degistirmisimdir. Istemiyorum çünkü yapmak. Annem yüzünden depresif sinir hastasi insan oldum çıktım Evlendim benimle bir konusma tarzi var, sanki 7 kat yabanci komsusuyla konuşur gibi. Aramiyorum bile. Sarilmak heralde en son 20 sene önce falan olmuştur En zoruma giden de bisey oluyor, esime diyorum senin basında anne var benim yok senin sırtın yere gelmez. Onu da üzüyorum farkındayım, suan insanin annesine en ihtiyaci oldugu bir dönemdeyim, ve yine annem yok. Olmasin zaten. Bende coktan bitti o. Babam zaten alkolik terbiyesiz biri, ama sonralari anladim ki babam aslinda bizi biraz olsun onun elinden kurtarmis. Annem çapsız. Ergendik, iste kistler adet düzensizliği gibi seyler olunca, bizi kadin dogumcuya babam götürüyordu. Veli toplantisina babam geliyordu. Bizi alışverişe babam götürüyordu.. ic camasiri falan. Ciddiyim ya. Ama annem butun bu vurdumduymazligina ilgisizligine rağmen utanmadan diyordu ki "Ben sizin her istediğinizi yapiyorum ben uvey anne miyim" O da ne bilio musun canımız kofte cekince kofte yapmak. Makarna cekince makarna yapmak Annelik bu degil! Ben artik düşünmüyorum.. olur olmadık aklima geliyor unutmaya çalışıyorum unutmak zorundayim çünkü.

Asla değişmez asla lafa geldigimi benimkide ben anneyim der. Bosansak gitsek odleri kopar baslarina kalacaz diye.. malesef gercek bu. Kör degiller. Bilerek yapiyorlar. Bunu nolursun kabullen.. asla aptal da degiller. Islerine gelmiyor bizimle ilgilenmek Onun icin ben bağları kopardım arada kaynayan babam oldu, onunda cok hatası var.

Baban tepki göstermedi mi annene hiç? A Arya_Stark01

İşte en azından şimdi telafi etmeye çalışsa ya da hala ona ihtiyacım olduğunu fark etse keşke. İhtiyacım var desem gururlaniyor annelik damarı kabarıyor ama ben her zamanaçık söylemek istemiyorum ben de gurur yapıyorum. Çünkü ben o kadar şeye rağmen sana hala ihtiyaç duyuyor ve sevgi besliyorsam sen neden bu kadar kör olmayı seçiyorsun görmüyorsun hala. Ama değişmiyor işte ne yapalım.

Konuyu henüz okumadım, başlıga göre yazıyorum; anne olunca anneme öfkem daha da arttı ve ne yazıkki sanki her gecen gün onun gibi bi anneye dönüşüyorum Kınadıgım ne warsa başıma gelmeden ölmeyecegim sanırım

buna da cevap vereyim 3 kardesiz ve uzagiz cunku annem hepimizin arasina nefrwt tohumlari ekti... kardeslerim kardesim gibivdegol sanki... yakin arkadasim bile yok cunku kimseye guvenmemeyi ogretti... ve ben cocuklarim olunca annemin bir yalanci oldugunu anladim... hikayem uzun bosver... ama yaralarini cocugun saracak... bu geceden sonra kendinde ne varsa hata gordugun torpilulemeye basla goreceksin bak ise yarayacak...

Benim annem de hiç anne sevgisi görmemiş. Babası desen alkolikmiş. Anneannem desen çocuk parası almak için her sene doğurup ilgilenmeyen bir tipmiş. Almanya'da sevgisiz büyümüşler. 7 yaşında anne babası boşanınca anneannem çocukları yolluyor Türkiye'ye annesinin başına atıyor. İki üç senede bir gelirmiş izne. Annelik duygusu sıfır kadında. Annem anneannesini anne bellemiş ve ona çok bağlıymış. O da o kadar şeker bir kadındı ki. Yani anneannem nasıl çıkmış öyle bir kadından bilmem. Annem bize sevgisini çok gösterir. Sarılır öper koklar. Sevgi görememiş ama çok güzel gösteriyor bize.

Zaman ve güç bile yetmiyor telafisi olmuyor işte. Allah yardimciniz olsun sizin de.

Bence psikolojik yardım alıp en azından yetersizlik hissinden kurtulabilirsiniz. Böyle bir hisle tek başınıza mücadele etmek zorunda değilsiniz.

Ne dimek bu daha fragman.

Anahtar cumle ilk cumlen:) Kafasi yerinde olmayan mutlu olmayan insan mutlu ve dogru cocuk yetistiremez.. ozellikle es yuzunden yuzun gulmuyorsa mumkun degil.

Yahu hep kadınlar mı suçlu? Hırsızın hiç mi suçu yok? Kadınların çocuğunu düşündüğü kadar kocalar da düşünse sıkıntı kalmayacak demek istedim ben. Sabah sabah veya akşam akşam saçma bir sebep yüzünden tartışma çıkar, sonra da kadını çocuklarla evde bırakıp kapıyı çek çık. Git kafanı dağıt, evde kalıp bir yere çıkamayan kadın da ne yaparsa yapsın ki geneli çocuklarına sarıyor. Ayrıca sürekli psikolojik şiddete maruz kalan bir kadın normal düşünemez ki!! Herkes öyle zannedip sineye çekmeye devam eder. Çünkü böyle yetiştiriliyoruz. Eşimin annesi birisinin boşandığını duydu. " Kızım sana söylüyorum gelinim sen işit" misali bana söylüyor - kadın dediğin alttan alacak. Her şeyi sorun etmeyecek. Gerekirse çekecek. Biz de çektik zamanında. Şimdiki kızlar da hiçbir şeyi çekmiyorlar. Hemen boşanıyorlar. " Erkeğin çektirmesi normal ama onu çekmeyen kadın anormal. Ulkemizdeki kadınların bir çoğu bu mantıkta kız ve erkek çocuk yetiştiriyorlar. Sizin dediginiz gibi o kadar marjinal olamadık.

Anlatamazsın çünkü bizim ülkemizde kadınlar ve erkekler neden çocuk dünyaya getirilmeli konusunda bilgi sahibi değiller. Çevre baskısı, kaynana baskısı, yaşlandığında bakıcı, evliliği kurtarıcı, bir oğlum olsun sevdası... Kısacası Allah rızası ve vatana millete hayırlı bir birey yetiştirme harici her şey için çocuk dünyaya getiriliyor. Amaç kendi küçük egosunu tatmin etmek olduğu için yedirdi, icirdi, giydirdi olayını çocuk yetiştirmek zannediyorlar. Bir de yazmışsın ya " zaman makinesi olsa da annemi beni doğurması için vaz gecirseydim " diye. Annen seni dünyaya tek başına getirmedi, bunu babanla beraber yaptı. Ama kabak annenin başına patladı. Söyle bir durum var ki erkekler mutlu evlatlar yetişsin istiyorlarsa önce annelerini mutlu etmelidirler. Kocası veya diş etkenler tarafından mutsuz edilen kadınlar psikolojik olarak evlatlarına düzgün annelik yapamıyorlar. Sürekli eleştirilen, hakaret işiten, değer görmeyen bir kadın sence nasıl bir çocuk yetiştirebilir?

Son iki paragrafı okudum 3 yaşında çocuk sahibi olupta annelikle ilgili fikir sahibi olmak için çok erken. Daha bunun okulu var yaş krizleri var ergenliği var kız erkek arkadaş mevzusu var var da var. Ara ara anneye kızılır ara ara hak verilir olur öyle

Çok haklısın canım. Ben de aynılarını yaşadım hatta daha beterini. Evlenene kadar annemi suçladım. Ama evlenince benim gibi dışa dönük ve pozitif bir insanı negatif birine dönüştürdü eşim. Kimseden etkilenmeyen ve hiçbir şeyi takmayan ben kaygı bozukluğu yaşıyorum. En kötüsü de babasının kızım yüzünden beni sürekli eleştirmesi benim kızıma karşı soğukluk hissetmeme sebep oldu. Çok şükür ki farkına varıp tedavi oldum. Tedavi olmama konusunda da annen ve benim annem gibiler hatalı.

Umarim olur arkadasim. bende sana mutlu huzurlu bir hayat dilerim

O yaştaki kız çocukları genelde öyle. Şu an arkadaşı yok, çevresinde bu oyunları oynayabileceği sadece siz varsınız o yüzden öyle. Okulla birlikte değişir muhtemelen.

oglum 28 aylik o da surekli pelus oyuncaklarını konusturmamizi ister ve çok eğlenir. demek ki kızınız da bu oyunu cok seviyor. biz oğluma oyuncak doktor seti aldık. onunla pelus oyuncaklarını muayene ediyoruz mesela. sonra ziplamiyi çok seviyor kucağıma yastık koyuyorum koltuktan kucağıma atlıyor saatlerce oynasak sikilmiyor. oyun hamurlarina kalıplarla şekil veriyoruz. legolarla kuleler inşaa ediyoruz bozmayı çok seviyor:) yapboz oynuyoruz. saklambaç, kovalamaca oynuyoruz evin içinde. parmak boyasi yapıyoruz. oyuncak mutfak seti, sebzeleri var bana yemek yapiyor cay yapıyor. kitap okuyoruz, arabalarıyla otoparkcilik oynuyoruz. babasiyla tamircilik oynar mesela. bazen ben de tikaniyorum ama oldugu kadar diyorum. onemli olan temas halinde olmak, sevildigini hissettirmek bence.

Kısmen benim anneme benziyor. Büyük temizlik konusunda özellikle sıkıntı yaşıyorum. Özgüvenimi de çürütüyor annem. Ben çok okuyarak çok araştırarak kurtuluyorum. Netten sürekli temizlik videoları araştırırım okurum. Naif bir eş nasıl olunur araştırırım. Etrafımda idol olabilecek bir kaç teyze var onlara bakıyorum neyi nasıl yapıyorlar diye. En temel kurtuluş noktam annem neyi yapıyorsa onu yapmıyorum hemen kendimi dizginliyorum. Babamla anlaşamazdı sertti olabildiğince tam tersi bir kadın olmaya çalışıyorum.

Ben de küçük yaşta evlendirilmiş, k. valide tarafından ezilmiş, sindirilmiş anne mağduruyum.. aramızda az yaş farkı var annemle ama evlenene kadar berbat bi ilişkimiz oldu... o ezildikçe hırsını benden çıkardı. bi gün içinden gelip sarıldığını, seni seviyorum dediğini hatırlamam.. yediğim dayaklar, aşağılanmalar... içine kapanık, soğuk, sevgisini belli edemeyen biri yaptı beni... ama ben kızıma hergün defalarca seni çok seviyorum, sen benim herşeyimsin diyorum, her fırsatta öpüp kokluyorum,10 yaşında olmasına rağmen dertleşiyorum... annemden görmediğim ne varsa yapmaya çalışıyorum

Konuyu ben açmışım gibi... Benim annem ev hanımıydı ayrıca. Çalışıyordu vakti yoktu diye bahanem bile yok elimde. Çok üzülüyorum böyle konulara çünkü ne hissettiğinizi anlıyorum. Şu hayatta en çok üzülüp dile getirdiğim şey annemle olan ilişkim sanırım. En kötüsü de çocukken anneni suçlamıyorsun. Bende bir sorun var diye düşünüyorsun hep. Büyüdüğünde anlıyorsun. Ay dertlendim.

Kendimi iyileştiremedim, sadece kabul ettim olduğu gibi her şeyi. Böylece geçmişi suçlayıp kaytarmak yerine değişim için çabalayacak gücüm oldu. Çocukla oyun oynama konusunda geçmişi suçlamanıza gerek yok. Ben çocuk gelişimciyim ve oyun oynamayı hiç sevmiyorum. Sıkılıyorum, tıkanıyorum. Bir sınıfa oyun kurup onları yönlendirmek kolay ancak bir çocukla birebir saatlerce oyun oynamak oldukça sıkıcı. Ben kendi adıma zevk almıyorum ve bunu artık sorgulamıyorum da. Sevmek ve zevk almak zorunda değilim bu da benim yapım. Başka türlü vakit geçirme yolları buldum ben. Mesela bulaşık yıkarken önüne köpüklü bir leğen veriyorum arada laf atıyorum içine arabaları atıyor eğleniyor. Birlikte zaman geçirmiş oluyoruz. Sabah yatakları toplarken kaybolup bulma oyunu oynuyoruz. O yatak odasının çeşitli yerlerine saklanıyor, yorganın altına giriyor ben onu buluyorum vs. Günlük rutin işleri yaparken bile birlikte zaman geçirilebilir. Eğlenilebilir. Bazen bir kalemi yuvarlarken bile eğlenir çocuklar. İlla bir sürü materyal ya da "hadi o halde oyun kuralım ve oynayalım" plancılığına gerek yok ki. Bunun dışında annemle ve ailemle ilgili hiç hoş hatıralarım yok. Evet bunlar benim kişiliğimi ve hayatımı çok etkiledi hala etkiliyor. Ancak ben artık bunların arkasına sığınmıyorum. Değişmeye çalışıyorum kendim için. İşler konusunda bence siz de biraz tembel olabilirsiniz ya da iş yapmaktan hoşlanmıyor olabilirsiniz. Öğretmemiş olabilir anneniz ama şu an öğrenmemeniz için bir engel yok. İsterseniz gayet öğrenir yaparsınız. Yerimizde saydığımız zamanlar için başkalarını suçlamaktan vazgeçip kendimizi olduğumuz gibi kabul ettiğimiz vakit iyileşme gerçekleşecek.

Hayatta en çok korktuğum şey çocuğumun annesiz kalmasıdır ve annesiz çocuklar beni en çok yaralayan konudur. Annem varken annesiz hissettiğim çok oldu. Tabiki ölüm ile kıyaslanamaz ama o kadarı bile etkiledi demek istiyorum. Sizi tebrik ederim ben de elimden geleni kızım için yapmaya çalışıyorum.

Çok teşekkür ederim. Bu zamana kadar ne olduysa oldu kızım için mutlu bir hayat yaşamalıyım diye düşünüp elimden geleni yapmaya calisiyorum

Bayramlarda bile annemi opmem. bir tane bile guzel animiz yok. kizlarim icin iyi anneyim diyemem ama herseye onlarida katarim mesela kapi silme isi ustunu ben altini onlar siler balkon yikarim supurge bende hortum onlarda gibi. buyuk kizim 8 olacak kucuk 3 yasinda. ucumuz kek yapariz. banyo sonrasi ben buyuk kizimin oda kardesinin sacini tarar. alisveris sonrasi en hafif poset kucuk kardese az agir olan ablaya digerleri anne oldugum icin bana duser aklima bunlar geldi.39 yasindayim hic sevilmedim seni anliyorum

Benim annemde çalışan bir kadındı ve ben de hiç ev işi yapmadan atandım. Bu konuda size şöyle bir öneri sunabilirim; instagramda böyle bir sürü sayfa var. Onlardan yardım alabilirsiniz. Cidden pratik öneriler oluyor. Oyun konusunda ise kendinizi kasmayın hiç. Siz elinizden geleni yapın. Çocuk zaten bir süre sonra arkadaşlarıyla oyun geliştirir merak etmeyin. Annenizle de eğer istiyorsanız araya mesafe koyun.

17 yasima kadar asker trasiyla gezdim. nedeni okulda bitlenme diye soyledi. lisede cok zorlandim hic sevgilim olmadi. erkek fatma artist derlerdi. acikcasi ondan hep nefret etmistim ama artik aciyorum. birgun ben ona madem sevmeyecektin neden dogurdun dedigimde bana ne dedi biliyormusun ozel bolgesinde kasinti oldugunu ve doktora gittigini doktorunda dogurursan gecer dedigi icin beni dogurdugunu. yani ben onun kukusunu iyilestirmek icin dogmustum antibiyotik gibi biseyim. sen ne hissederdin bunu duyunca

Nasrettin hoca gibi "ikiniz de haklisiniz"

Çok teşekkür ederim.

Ayni be ya. Benim annemle iliskim daha siddetliydi. Simdi kizim 18 aylik dusunuyorum. Annemin bana yaptiklarini ben asla kizima yapamam.

Allah evlatlarınızdan güldürsün. Keşke böyleleri anne baba olmasa. Olmasalar da küçücük yüreklerde yaralar açamasalar.

Evet travma fakat annem bir psikologa gitmiyor. Daha dogrusu bizim baskimiz ile gitti fakat hiçbirini güya begenmedi. Babam fark ediyor fakat annem o kadar hirçin davraniyor ki, insanin özür dileyesi dahi gelmiyor. Yani adamda otomatik olarak kendini koruma mekanizmasi basliyor. Ha ona ragmen babam daha çok deneyebilirdi annemin yaralarini sarmaya. Yani adamda kusursuz harika bir es degil, kesinlikle. Ancak ikiside kisir döngü içinde ve birbirinin tepkilerini güçlendiriyorlar. Olan evlatlara oluyor iste. Sebebler bulunabilir, sosyolojik, psikolojik açidan açiklamalar bulunabilir. Ancak çekilen acilarin, ömür boyu özgüvensizlik gibi seyler çözülmez artik.

Evet yazdiklarinizı biliyorum tahminimce o hesapları da takip ediyorum. Çok çok fazla kitap okudum okumaya da devam ediyorum. Uyduruk yazarlardan değil isabelle fillizoat alice miller gibi bilgilı yazarlardan söz ediyorum. Zaten zinciri kirdigima inanıyorum kesinlikle annem gibi bir anne degilim ve bundan çok mutluyum ama olanları sindirmek affetmek çok ayrı bir boyut. Şimdilik bu şekilde idare ediyorum belki bir gün affedip unutmayı da basaririm.

Kardesin filan var mi mesela? Bende icimde tutamam cogu seyi.. genelde ona anlatirim gerekirse omzunda aglarim. Yengemlede aram iyidir onada anlatirim. Yabancilara anlatmam ama.. bu kendi kendini terapidir bi yerde. Dediginde cok dogru.. kotu insan iyi bi insan yetistiremiyor genelde, ama., alimden zalim, zalimden alim dogar demisler. Biz caba gosterelimde Allahin dedigi olur

2 3 kere kızıma çok kızdım farklı zamanlarda. Tükenmiştim. Ama transta gibiydim sanki o ben ben de annemdim. Kişi çocukluğunda yaşadığı olumsuz duygulardan kurtulmak için çocuğuna kendine davranildigi gibi kötü davranır, sonra da bak ona birsey olmadi çok da kötü değilmiş yaşadığım olay bana da olmaz diye dusunerek atlatmaya hafifletmeye calisirmis. Bir nevi kendi çocuğu uzerinden travmasini görmezden gelmeye çalışmak. Sanırım farkında olmadan benim yaptığım da buydu çünkü dovmedim ama sarsmistim. Onun vicdan azabi asla ama asla geçmeyecek. Onun dışında sevdiğimi fazlaca gösteririm o da bilir anlar. Sırf annem çalışıp olumsuz bir anne olduğu için ona benzemeyeyim diye ben isimden ayrıldım. Garip gelecek belki ama kendimi çok yoracak birşey yapmam ya da çok uykusuz kalmam ki enerjimı sabrımı tüketip kızıma sabırsız davranmamayim kötü ilgilenmeyeyim diye. Kendi sınırlarımı biliyorum çünkü. O uyuyunca ev toplamam keyfime bakarım ya da aksam ben de uyurum kendimi toparlarim. Uykusuz yorgun olursam onun ağlama krizlerine tolerans gösteremem yeterince ilgilenmem diye. Kendimi mutlu etmeye calisirim ona da yansıtacak diye. Şimdi sizin yazdıklarınızı okuyumcu tekrar içim acıdı. O 3 kere kötü davrandığım zaman için. Önüm disinda ben de sesimi çok yukseltmem duvarı cizdi diye kızmam vs. Siz bir şekilde affetmissiniz umarım ben de yapabilirim

Çocuklarımı yetiştirirken anneme bemzememek için çok uğraşıyorum. Ne kadar beceriyorum bilmiyorum. Sarıldığımızı beni öptüğünü hiç hatırlamıyorum sevgimi göstermekte zorlanıyorum bu sebeple sevecen biri olamadım. Annemin yapısı böyle değişmiyor hala soğuk biri. Eşim bir gün annen bana oğlum diye hitap etmedi hiç dedi. Bana hiç kızım demedi ki sana oğlum desin dedim. Sarılırken bile uzaktan uzağa dokunmaya korkar gibi...

Marjinallik haksızlığa uğrayan kadının anında tepki koyması ve hakkını savunması. Çocuğuna şiddet uygulaması değil. Nasıl bu yorumu çıkardınız anlamadım. Ayrıca bu konudaki hırsız kocalar oluyor. Kadın tek başına evlenmiş, çocuk yapmış gibi bütün toplum kadınlara yükleniyor ya " niye böyle bir adamla evlendin, niye onu baba yaptın, niye boşanmadın..." Bu olaylar da erkekler dış kapının dış mandalı mı oluyor?

Evet sizin iliskinizi bir iki konuda okumuştum hatırlıyorum. Sizin çocukluğunuz da zor geçmiş. İyileşme olsa da olmasa da denemek zorundayım tabi çocuğum için. Yaşadıklarimi yaşamasın diye.

Bir süre aldım ama devam etmek gerekiyor ve maliyetli bir durum. Calismaya başlayınca inşallah devam edecegim

ben varim, senin annen calisiyormus benimki evdeydi bir de. tek derdi elalem. ne der, halanlar bana sunu yapti, babanen bunu dedi vs vs vs... herseyi yanlis anlar herseyi kendi kafasina gore kurgular... birkere bile bana sarildigini bilmem hatirlamam... elalem alisveriste gorsun derdinde hep... herseyi gizler bak millet soyle der boyle der diye diye diye buyuduk. makyaj yapmayi sevmem ama her genc kizin bir donemi vardir suse puse sardigi benim. olmadi cunku annem suslenen herkesi elestirirdi... omru hayatimda dugunum dahil 5 kere falan oje surmusumdur mesela yani senin gibi bilmem hala da bilmem giyinmeyi... ama bir kizim bir de oglum var Allahim bagislasin... ben annemden degil onlardan ogrendim anne olmayi. elbet hatalarim okuyor olacakta ama bol bol sariliyorum. mesela ben hic yatakta ziplamadim. ziplamayi birak o yatak duzeltildikten sonra uzerinde yatamazdik bile simdi umrumda degil kizim da oglum da dilediklerini yaparlar ama sonra da duzeltirler. aynen senin gibi ev isi temizlik yemek bilmeden evlendim ben cunku annem mutfagina almaz kimseyi, kimseyi de begenmez. 8 sene olacak ogrendim iste... bazen hala annemi umursadigimi farkesiyorum sonra evlatlarima sariliyorum onlar o eksigi kapatiyorlar... annem benle hic oynamadi parka bile goturdugunu hatirlamam ama ben gidiyorum gezdiriyorum... annemin bana kattigi en guzel sey herseyi tek basima halledebilmek oldu... okyanusta yuzmeyi ogrendim onun sayesinde... cani sagolsun Allahim kimseye muhtac etmesin kimseyi...

Kardeşim var 3 yaş küçük benden ve o da bir anne. bizi bile birbirimize uzak büyüttü öyle dert anlatma gibi şeyler yok mesafwliyiz. O da benimlee aynı şeyleri yaşadı aslında ama küçük diye daha çok ilgilenildi. Onun da yarası var ama paylasamiyoruz

Feslegen Kokulu Nane Durmak, yıkılmaktan önceki son adımdır. Anneler

Benim annem calismazdi ama evde is vardir, yeri gelir konu komsuye daha cok deger veriridi, ortada yri geldi dislanarak büyüdüm. Elimden geleni yapiyorum, benden cikanin en iyisini yapiyorum su an. Arada bocaliyorum, kiza kizdigim zamanlar pesinden hemen hata yaptigimi haksiz oldugumu ama onu cok sevdigimi söylüyorum. Yani annemi asil cocougum olunca tanidim, ne kadar bana karsi kayitsiz oldugumu, mal oldugumu gördüm. Kcaya verdi ve bittim sanki, böyleymis megersem yillarca fedakar cefakar annelik kategorisinde tutuyordu kendini foyasi simdi cikti ortaya. Yemeyip yediren olabilirsin ama sevgi de baska birseydir. anneannemin yaninda beni bir hafta birakmistin dag basinda, bir sekilde yanina gelmistim cocuk halimle tek basina otobüse bindirmislerdi beni teyzemin yanindaydi iceri aglayarak gülmüslerdi bana ne var gibisine, cocuk aglamasi mi sacmaydi bir hafta yalnizdim ben nasil beni biraktin da kendin cocugunu düsünmeden teyzemlerle takiliyorsun. Beni alsan ne olurdu. Zaten ezik bir cocuktum. Kafam cok karisik yaptigi seyler de cok, ama yapmadiklari artik gözüme batiyor. Bir yanimi eksiltmis cünkü. Neyse ne bilmiyorum aramdaki bag cok ciliz. Iki cocuk annesiyim onlarin yanindan ayrilmiyorum. Arkalarinda hep anneri var, asla yalniz hissetmiyorlar biliyorum.

İnsanın hayatındaki en önemli kişiler anne ve baba. Onlar tarafından onaylanmayinca yeterli gorulmeyince hayat boyu kendinde o güveni gucu bulamıyor malesef.

Kızımmm kızımmm hayatımın anlamı yeri çok başka herşeyi onunla tekrar yaşıyorum yaşamak istediklerimi özendiklerimi kızım kuzum adını söylerken bile içim titriyor

Beni de ise giderken bir akrabamıza bırakırdı bazen akşam yemek yedim mi ozledim mi bana kötü mu davrandilar hiç sormazdi alırdı beni eve giderdik iki yabancı gibi.

Öncelikle çok olgunsunuz bence, anlatım şeklinizden belli. Ben dün bile bir aile dostumuzun yaşı bana yakın olan, yani çok da küçük olmayan kızı, kızımla oynarken "biz anne baba olarak çocuğumuzla böyle oynayamıyoruz, hep bir kaygımız var, yemeğini yesin, altını alayım, uyutayım, ortalığı toplayayım, yemek yapayım, işime yetişeyim" dedim. Bekarken komşumuzun kızıyla da ben aynı şekilde oynardım. Yani üzerimizde belli bir sorumluluk olduğundan zaten, çocuğumuzla rahat bir kafayla ilgilenemiyoruz, ilgilendiğimiz de her zaman yetersiz geliyor bize. Çocukluğunuz için üzgünüm. Ama bence, sırf bu kaygıları taşımanız bile sizin çok iyi bir anne olduğunuzu gösteriyor. İnstagramda oyun-etkinlik sayfaları var, mbsactivity - piapolya vb. Bir sürü. Birini takip etseniz diğerleri keşfete düşüyor zaten, illa ki bulursunuz, fikir olur. Hem zaten okula da başlıyormuş, ki bence çok doğru. Kreş, lüks değil zorunluluk. Çocuğun yaşıtlarıyla oynamaya, paylaşmaya, paylaşamamaya, ufaktan ters düşmeye de ihtiyacı var. Birbirleriyle, bizlerle oynadıklarından daha güzel oynuyorlar. Oyun ihtiyacının çoğunluğunu karşılar oradan, geri kalan kısmını da siz takviye edersiniz eminim.

Bazen bunda ne var temizlik herkes yapar deniyor ama değil iste. O farklı bir görgü ve bilgi. daha güzel kaliteli yaşamak için lazım. Yaşamayan anlamıyor. Ben de hep netten bakarım yettiği kadar.

Ben normal psikoterapi icin gidiyorum. Az sonra "ama o bir anne, sen yinede evlatlik görevini yap" diyenler gelecek. Kalbindeki o boslugu anlamayacaklar. 30 yildir "sen yapamazsin, edemezsin" denildikten sonra, evde, evlilikte, cocukta, hepsinin yapmanin zorlugunu anlamazlar. O kadar cok sey var ki..

Çok teşekkür ederim onerileriniz için. Çoğunluğunu yapıyorum sanırım zamane çocuklarının algıları daha açık 5 er 10 ar dk sürüyor. Pinterest ı didik didik ettim birşeyler yapmaya çalışıyorum.

Kınamak değil bu. Donusmemek için çok çabaladım. Hatta dalga geçerdi annem annelikle ilgili kitap okurken. Bence anne olunca istisnasız herkesin okuması gerekn kitaplar var. Başka nasıl yapabiliriz ki ya bilen birinden görürsün ya da bilen birinden okursun.

Anneniz öyle görmüş öyle öğrenmiş gerçekten vakti yokmuş. Belki başka şartlar altında olsa daha ılımlı olabilirdi şimdi elinden geleni yapıyorsa ne mutlu. Ben annemi yanıma gel diye cagirmiyorum artık çünkü hayır derse çok üzülüyorum ben çağırmamis olayım yeterki o gelemem demesin. Y

Yalnız değilmişim anılar konusunda benim farkın sevgili ev hanımı annem çok yorgun olduğu için çocukluk yaşlarında profesyonel ev hanımı olabilmek çok iyiyim bu konuda.. benim hem annem hem babam psikopati çok dayak yedim çok şey yaşadım öyleki evlenince beni dövmeyen bir eşe denk geldim ve bu hastalıkmış beni dövmesi için elimden geleni yaptım zamanla insan olmayı konuşarak sorunların çözüldüğünü eşim öğretti bana.. oyun oynamayı felan bilmem ama her koşulu sağlarım hiç parka gitmedim ama her gün parka götürürüm evde sıkılmasınlar çocukluktan beri en güzel eğitim kurumlarına götürdüm saatlerce kapıda bekledim gözlerimi üzerlerinden ayırmadım.. her sabah koşarak bana sarılırlar yatarken öperler.. elimden geleni yapıyorum yinede geçmişe olan öfkemden mi annemle benzememe çabası mı bilmem yetersizlik hissi geçmiyor..

Gerekirse yarım saat oynayin ama oyun oynarken onunla oynamaktan mutlu olduğunuzu çocuğunuza hissettirin.. 3 çocuk annesi olarak yazıyorum bunu

Öyle düsünme, bazen onlar gibi davrama sebbimiz zaten bu davranisi bilmemizden kaynaklaniyor. Elimizde olmuyor cogu zaman tedavi olmamiz gerekiyor. Kolay degil. annem bana cok surat yapardi bende de o huy var. elimden geldigi kadar kendimi toparlamaya calisiyorum. Ona benzemeyecegim deyin ve inanin

O kadınlardan biri de benim galiba. Ama ben affetme yolunu sectim ara ara aklıma gelse de annemde biz küçükkenki hallerinden pek eser kalmadı. Tabi koca koca kadınları dövecek değil yine arada çıkışsa da kızımı yani torununu çok seviyor. O onu severken benim içim eriyor resmen. Zamanında beni niye böyle sevmedin desem de sevebildiğini görünce içim ısınıyor. Bu da benim yaralarımı hafifletiyor. Zor bir çocukluk geçirdim. Çiftçi bir ailenin kızıydım. İlkokulda tarlada çalışmaya başladım. Yazın her sabah erkender gider akşam güneş batarken eve gelirdik. Aklım erdikçe bazen bunlar bizi kendilerine işçi olalım diye yaptılar heralde derdim. Babama kızardım elindeki imkanları değerlendirip memur ya da en kötüsü işçi olmadığı için. Bizi her gün o ağır işleri yaptırdıkları için. Tarladan gel ev işi azıcık yatsak annem gardiyan gibi bagırırdı. Miskinler kalkın işleri sayarda sayardı şu yapılcak bu yapılcak. Evde hayvanlarımız da vardı. Onların bakımına da yardım ederdik. Küçük yaşta yemek de pişirdik her işi yaptık. Annemin bırak bana sarıldıgını basımı okşadıgını da bilmem. Çocukluğuma ait en güzel anım bir akşam babam çoraplardan top yapmıştı. Kardeşimle babamla oynadıgımız o çoraptan top oyunu çok eğlenmiştik. Ama annem görünce tabi hemen bağırmaya başlamıştı biz de oynamayı bırakmıstık galiba. Babam daha vicdanlı idı annem bize ne zaman bağırsa çocuklara bağırma derdi ama işte kendisi de bi başımı okşamadı. Hep mesafeliydi. Ve tabi annemin basında değildi tabi. bir bardak kırdım diye annemden dayak yediğimi biliyorum. Ya da dişimi çekmesinden korktugum için beni koşturdugunu yakalayınca da okkalı bir tokat attıgını 5 parmağının izi kalmıstı suratımda. Evet işi çoktu babamla anlasamıyorlardı hep tartısırlardı ama hiç anlaşma yolunu seçmiyordu ki. Neyse işte daha bir sürü detay. Ne kadar affetme yolunu da secsem kalbimde o yara tamamen silinmeyecek biliyorum ama annem gibi olmaktan kızımda korkmuyorum aslında. Çok duygusal bir çocuktum. Aslında çok neşeli bıcır bıcır maskot gibi bir çocuktum ama gitgide içe kapandım. İlk okulda 1. Sınıf öğretmenimiz aşırı sekilde dövüyordu sıra dayağı atardı hep. Korkudan onu bile söyleyememiştim kimseye. Bana kızarlar diye. konuyu kaçırdım galiba. Kızıma karsı bilinçliyim. İleride bir çocugum olursa annem gibi olmayacağım dedim hep kendime. Ama eşe nasıl davranılır bu konuda o kadar sıkıntıya düşüyorumki. Annem çemkirmekten başka birşey yapmadıgı için bi bakıyorum ben de hep negatif yolu seçiyorum iletişimimizde. Kendimi frenlemeye çalısa çalısa öğrenmeye çalısıyorum o senin düşmanın değil hayat arkadasın falan derken baya yol kateddim. Ev düzeni konusunda çok pratik ve eli hızlıyımdır ama pek hevesli oldugum söylenemez açıkcası. yılların yorgunluğu var küçücükkenden başlayan.

Canım seni çok iyi anlıyorum annemi 7 yaşında kaybettim ama desen ki hatıran var mı?Var popomda dağlama izi, aklımda cok ağladığım da kendi başını ye demesi ve beni burnumu karıştırdım diye havaya kaldırıp yere bırakması ve öldüğü gün ambulansın arkasından inş ölmüştür demem yıllarca vicdan azabı çektim bu cümleme ama kvyle sorunlarını babamla sorunlarını benden çıkarıyordu üstelik bir kardeşim daha vardı onu koynunda uyutuyordu Allah rahmet etsin ben hakkımı helal ettim ama izleri yüreğimde üstüne bırakıp gitti diye kaldı aklımda

Anne oyun arkadaşı değildir. Günün yarım saati birlikte belki oynayabilirler, bunun dışında kendine oyun kurmayı ve yalnız başına yetebilmeyi öğrenmeli. Birlikte dans edebilir, mutfakta vakit geçirebilir, zeka gelişim aktiviteleri yapabilirsiniz. Is yaparken, ya da dinlenirken ondan kahve isteyebilir, yemek isteyebilirsiniz. Siz mutfakta yemek yaparken bile o odasında kahvesini hazırlayıp size getirebilir. Sembolik oyundan kastınız buysa, işte bu kadar yeter. Örneğin karton kutuyu belki bir uzaklığa koyup içine top basketi oynayabilirsiniz. Ancak bir iki denemeden sonra o kendi kendine oynamalı. Arada gidip oyuna dahil olup tekrar kendinize donebilirsiniz. Sevgiyi veriyorsunuz, onu can kulağıyla dinliyorsunuz, yolunu aydınlatmak için gozlemliyor ve yonlendirebiliyorsaniz yetersiz değilsiniz.

Bende benzer şeyler yaşadım. Herşey ve herkes benden önemliydi. Üstüne dayak da yerdim. Bana "dogumda ölseydin, ben kurulduktan sonra umrumda olmazdı" gibi cümleler de kurdu . Uzun uzun yazabilirim bende. yedigim dayaklar ve beni asağlaması zamanında derin izler bıraktı bende. Bunu bazen kendi çocuklarımla olurken fark ediyorum. Bugünler de annemle aram iyi sayılsada, içimde yinede bu kırgınlık var. Cünkü mahvettikler öz güveni ve sevgiyi tek başıma yeniden kurmam gerekti. Oda haliyle zaman ve güç ister.

Çocuğum yok, inşallah rabbim nasip eder. Annemle 18 yaşından beri görüşmüyorum. 26 yaşına girdim. İnsan büyüdükçe daha çok istiyor annesi olmasını galiba. Benim annemde bana sevgi göstermedi. Sarıldığını öptüğünü hatırlamıyorum. Parka götürdüğünü oyun oynadığımızı hatırlamıyorum. Ama beni her canı istediğinde dövdüğünü çok iyi hatırlıyorum. Saçlarım dökülüp evi kirletmesin diye, taramayla toplamayla uğraşmasın diye saçlarımı erkek çocuğundan hallice kestirip günlerce beni ağlatmasını çok iyi hatırlıyorum. Alışveriş yaparken öncelik hep kendi olurdu, doğru düzgün kıyafetim bile olmazdı.

Çocuklukla ilgili biçok şey, insanın içine ukte kalıyor. Benim annem pasif bi kadındı, onun o sessizliği beni çok çekingen kılıyodu. Mesela ben çok başarılı bi öğrenciydim ilkokulda, ama annemin 1 kere bile beni okula götürdüğünü yada veli toplantıma katıldığını hatırlamıyorum. Benimle kızları aynı sınıfta okuyan bi aile dostumuz vardı, her sabah okula o götürürdü beni. Camda her sabah onları beklerdim, nolur beni almayı unutmasınlar diye korkardım bide. Anneli günler olurdu mesela, pastalar börekler yapılır toplanırdı. Benim yine annem yanımda olmazdı. Babam işten izin alırdı hep, veli toplantısı tören karne günü gibi şeyler için.. İyi bi ailem vardı ama bazı eksiklikler çok iz bırakıyor. Bi konu açmıştım bende annem doğumda yanımda olmadı diye, o gün bile yanımda olamayışı beni o okul günlerimdeki içerlemelerime götürdü.. Ailem oyuncak almayı gereksiz bulurdu, çok yakın bi çocukluk arkadaşımın oyuncaklarına çok özenirdim :) Şimdi benim de bir evladım var, ikincisi yolda inşallah. Ona yaptığım hiçbir harcama gözüme batmıyor, yeni bi şey aldığımızda verdiği tepkiyi görünce ben de çocuk gibi oluyorum. Ne çok oyuncak alıp doyumsuz bi çocuk olsun, ne de hiç almayarak başkalarına özenmesin eksik hissetmesin diye çabalıyoruz eşimle. Şimdiden biçok ev işinde de oyuna dönüştürerek eşlik ediyor bana.. Hep anne olunca anlarsın derler. Anne olunca en çok nasıl anne olunmaması gerektiğini anlıyor insan :) Dilerim çocuklarımızın içinde böyle izler bırakmayız.. Dopdolu sevgi dolu, dönüp hatırladıklarında anne ve babalarını hep başuclarında gördükleri çocukluk anıları olur.

Anne-baba ne kadar önemli. Çocuk sadece maddi ihtiyaçlarını karşılayabileceğiniz bir varlık değil, onunda ruhu var. Sevgiye, ilgiye ihtiyacı var. Sadece doyurarak anne-baba olunmaz. Ah bunu bir anlayabilse bizim toplumumuz. Ben de aileme kızgınım. Bazı konularda çok özgüvensizim. Babama kırgınım, kızgınım.22 yaşındayım, bugün hala parkta babalarıyla oynayan çocuklar görünce kıskanırım. Bazen ailemi seçebilmeyi isterdim diye düşünüyorum bazen de ya hiç ailen olmasaydı diye düşünüyorum.

Ben de yeni anneyim. 42 günlük anne. Anneme sadece "güvenli bağlanma " konusunda kızgınım. Zamanında güvenli bağlanma yaşayamadığım için ilişkilerimde sorunlar yaşıyorum

Ben rahatla arkadaşlarımla takılamazdım çünkü annem çalışıyor evde iş yapıyorum çok küçükkenden başladım her seyi yapmaya, eve arkadaşlarımı annem yokken getirirdim çünkü kızardı. Bende hatırlamam beni sevsin güzel söz söylesin kızınca döver, küfreder vs. şimdi ise bana diyor sen hiç sarılıp öpmüyosun, içimden gelmiyor çünkü sen zamanla kendin soğutmuşun beni. Bu arada çocukla aktivite için benimde içimden gelmiyor yanı sıkılıyorum biraz bişeyler yapıp bırakıyorum gerçi daha 13 aylık, o içinden gelmekle alakalı benim kuzenımde ailesinde birşey görmedi ama çocuklarına aktivite yaptırıyor

Bizde 8 kardesiz beni ablalarim oyalardi annem sadece dogurup besleyip onlara vermis gibiydi ben annemle oynadigimi bilmem hatta annemi hatirlamam bile hep ablalarimla yaptiklarim aklima gelir hep bunun buruklugunu yasadim icimde birgun olsun Anneme gidip sarilamadm canim annem diyemedim kucukken gormedigim sevgiyi buyuyunce ona veremedim o yuzden elinizden geldgnce cocugunuza sevginizi hissettirin

Var olan annenin duygusal yokluğu içimi çok acıtan bir kitaptır okudum. Köpek gibi büyütülmüş çocuk diye bir kitap var o da çok acı. Olgunlaşmamış ebeveynlerin çocuklarını da yarısına kadar okudum bitireceğim. 3. Kitabı bilmiyordum mutlaka bakacağım çok teşekkür ederim.

Annenizle ilişkiniz konusunda yorum yapmayacağım, oyun kısmına geçeyim direkt. Yapmak istemediğiniz ya da beceremediğiniz şeyleri yapmayın çocuğunuzla. Sembolik oyundan keyif almıyorsanız, sıkılıyorsanız ve beceremiyorsanız zorlamayın, sembolik oyun oynamayın. Okula başlayacakmış zaten, kendi yaşıtlarıyla oynar o oyunları. Siz ikinizin de zevk alacağı şeyler yapın birlikte. Oyun hamurlarıyla oynamak olabilir, zeka oyunları olabilir, puzzle olabilir hatta müzik açıp dans etmek bile olur. Yeterki birlikte zaman geçirin ve bu zamanda ikiniz de eğlenin. Çocuklar sıkıldığınızı anlar ve zamanla uzaklaşırlar. Bu yüzden ikinizin de zevk alması, eğlenmesi önemli.

Senin görevin diyenler gelecek sonra annen sana nankörsun diyecek her tartışmada en acısı da sana verilmeyen herşey kardeşlerine verilmiş olacak ve sen daha da kinleneceksin herkese Ay çok için dolu bu konuda ağladım istemsizce

Herkeste başkasının acısına katlanacak güç vardır derler.

Onunla daha çok ilgilenirdi ve beni de aynı yaştaki kuzenimle hep oynatirlardi uzak büyüdük malesef aynı evin icinde Y

Sağolsun bana da nasıl onun gibi anne olunmaz onu öğretti. Kuzularıma yaşatmamaya çalışacağım. Gözümün göresi konuşasım yok Önceki

bende kızgınım annem o kadar öz güvenimi yerle bir etmiş ki etkisi hala var. N

işte herkesi olduğu gibi kabul etmek bu yüzden onemli. anneniz eminim kabul edemedikleriyle o kadar doludur ki. Kendisi de farkında değildir bunun. Allah size de, annenize de, evladiniza da uzun ömür versin. Daha dun erkek kardeşim, abla bana anne makarnası yap diyince tutuldum kaldım. Hayat boyu boyle sürüp gidecek iste..

Çok teşekkür ederim. Ah keşke o da görse kabuk etse ama gormuyor hatasını kabul etmek onu da çok yaralayacak biliyorum zor geliyor. Beni hiç olduğum gibi kabul etmedi kızım da böyle demedi sen nasıl istersen demedi. Hala da öyle. Daha cook şey var anlatsam uzun olur ama ben annemi yine de kaybetmekten çok korkuyorum. En büyük korkum da kızımın annesiz kalması. Internette annesi ölen bir gencin annemin öldüğünü teyzemden bir tabak daha patates kızartması istemeye utandigimda anladım gibi birşey dediğini okumuştum hiç aklımdan çıkmaz. Allah kimseye anne dediğinde karşılıksız kalmayi vermesin.

Maalesef çogu kadın senin annen gibi. Unutup hayatına devam etmek yerine hatırlayıp acı çekmeyi ve çektirmeyi seçiyor. Kayın aile ile yaşaması onda travmaya sebep olmuş ve git gide ilerlemiş. Babanın hatası ise annen travma yaşarken fark etti ama görmezden geldi veya daha kötüsü hiç fark etmedi.

O kadar basit olsaydı keşke. Samimiyetle söylüyorum yaşamayan bilmez. Evet mizac da çok etkili ama çocukken desteklenen ilgilenen çocukların hayatta her alanda mutlu ve başarılı olmaları daha olası ve kolay.

Hayır dinden çıkmak değil bunca zaman kapalı ve açınca görünmüş olacak ve kapattığım günler boşa gidecek

Bu tartismayi yasadim biliyormusun? Anneme anlatmaya çalistim asil benim istegimin sefkat oldugu. Bir bana sarilmasi "sen harikasin" demesi. Hatta onu bile degil "Oldugun gibi yeterlisin" demesi bile benim için yetecekti. Yok, anlatamadim. Yine kendisi magdur rollerine girdi. Yemeyip yedirdi diye, genç yasta anne olmasina ragmen herseyi yapti diye, kv'de ve es magduru diye.. Ben nankörmüsüm, onca seyleri görmüyorum. E peki ben ne yapayim sen genç yasta anne oldugun için? Burda benim suçum ne? Her genç yasta anne olan çoçuguna psikolojik siddetmi uyguluyor? Müthis bir ego var, asla yanlis oldugunu kabul etmez. Yanlislarini saydigin anda o kadar bagiri, çagirir ki. O kadar seni nankör evlat ilan eder ki. Bide senden özür ister, onu kirdin diye. Yillarca benim kirlmam sorun degil tabiki, onun bahanesi var, es ve kv'de magduru. Ergenligimde hep zaman makinesi olsada benim dogmadan önceki yila gidebilseydim diyordum. Annemi vazgeçirmek için. Annem çünkü iyi bir dost, kardeslerine iyi bir kardes fakat iyi bir anne degil iste. Baze kadinlar cidden anne olmak için yaratilmamis. Ve çeremesini biz çoçuklar ömrümüz boyunca çekecegiz.

Ben de cok benzer seyler yasadim. Annem kucukken banyoya kitlerdi isigi da kapatirdi saatlerce aglardim orada umrunda olmazdi. Gebersen de kurtulsam bunu bile beceremiyorsun derdi. Bunlar hep ilkokul zamanimdam hatirladiklarim sonrasi da vsr tabi. Yapamazsin deyip hic is ogretmedi sonra da milletin yaninda ben cok iyi anneyim Nilsu ya hic bi4 sey yaptirmiyorum dedi yasim buyudukce de mletin yaninda beceriksiz dedi. Konu sahibi bence sen cok iui annesin. Ben şimdi 26 uasindayim.22 yasinda dogu ya atandim ogretmen olarqk. Ev tuttuk ama ne temizlik ne yemek biliuorum. Camasrilari bile katlamayi bilmiyordumm. Bir gun guvendigim bir arkadasi cagirdim gosterdim dolabimi. Ama o kadar daginikti ki dogru duzgun katlayamadigjm. icin. Sagolsyn anlatti gosterdi hiç de ayiplamadi. Hic cekinme bu konularda elinden geleni yap buradaki bayanlar bile o kadar yardimci olur ki. Diger derin yaralarina bir sey diyemicem. zira insanin aklindan cikmiyor sadece unutmus gibi yapip devam ediyoruz

Bu tip konularda ne kadar çok mağdur çocuk/yetişkin olduğunu görüp her defasında karışık duygular içerisine giriyorum. İç dünyamda bir yerlerde gizlenen, çocukluğuma dair üç-beş olumsuz anım canlanıyor. Onlara 'siz o kadar da kötü değilsiniz şu okuduklarımdan sonra' diyorum. Sonra bunu düşünüp, teselli bulduğum için vicdanen rahatsız oluyorum hatta utanıyorum. Sonra anne-babamın kendi çocukluk yaşantılarını, sıkıntılarını, komplekslerini düşünüp onlar için üzülüyorum. En son en azından ben oğluma bunları yaşatmadım, öğrencilerime yaşatmamak için azami gayret sarfettim diye tekrar olumlu duygular hissediyorum. Çocukluktan yaralı olan herkesin yaralarını sarmasını temenni etmekten başka bir şey gelmiyor elimden.

Hepsini takip ediyorum zaten aramiz anne kız gibi değil ama görmeyi daha da azaltamiyorum benim hala ona ihtiyacım var. Anne diyebilmenin hissi bile bazen yetiyor. Birbirimize dokunmadan yaşayıp gidiyoruz. Bazen bazı şeyleri yuzune vurmak istiyorum ama yine de kıyamıyorum.

N nscckts Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik İptali tek ayak

Benim annemin ise bildiğim kadarı ile evliligi ile ilgili ciddi dertleri yoktu. Çalışıyordu evet ama kendi istediği için. Çocuklukta yokluk görmüş tabi ayrıca yatılı okumuş vs. O da hasretti annesine. Koyde okul yoktu. Anneannem çok iyi biriydi 8 çocuğu vardı köyde yaşıyorlardı. Onun anneme davranişi ile annemin bana davranışı bir değil. Cok yogun çalışıyordu ev işleri tam yapılacak ev düzgün olacak bize fiziki olarak düzgün bakılacak bunlar sartti. İlgilenecek zamanı yoktu ayırmıyorDu. En çok üzüldüğüm de yıllar sonra bile iyiki çalışmışım kendi paramı kazanmışım der. Dese ki calismaktan cok memnundum ama sizi ihmal ettim ya da sizin icin zordu yine anlayacagim. Ben o calisirken o kadar sikinti cektim yalniz kaldim gormuyor. Kaldıki babam parasını annemden hiç esirgemeyin her istediğini aldı bir gün para maaş konusu yapmadı. Beni de kardeşimi de isteyerek dogurmuş ama zor gelmiş işte ince ayrıntılar.

Sürekli eleştirilen hakaret edilen yerde durmayacak o kadın o zaman. Mücadele edecek, kendini kurtaracak. Kurtaramıyorsa da bunun faturasını çocuğa kesmeyecek. Ama "garip analar" hep mağdur. Haa çocuk hayatını kuruyor, eli ekmek tutuyor, o zaman boşanmak akıllarına geliyor. Neden? Sırtına binmelik birini buldukları için. Üyenin nickini vermek istemiyorum ama daha geçen ay birebir bu konu vardı bdv'de.

Biraz uzun olacak sanırım. Isteyen son 2 paragrafi okuyabilir. Okumak fikir vermek isteyenler buyursun. Buraya kizimla oyun oynamak konusnda fikir almak icin konu acacaktim ama biraz derine inip içimi dökmek istedim. Özellikle çocuk gelisimci arkadaşlara bir sorum olacak yazimin sonunda. Ben 33 yasindayim. Annem çalışan bir kadındı ve çok yoğundu. Öyle ki erken doğmuşum ve 2 ay hastanede kalmışım annem çoktan başlamış ise. Bakıcı bakmış sonra kreşe gitmişim. Çok yorgun gelirdi çok konuşkan bir cocuktum. Günlük aktivitelerimi anlatirken başım agridi simdi isim var sonra derdi ama sonra bana hic sira hiç gelmezdi. Sarılırdım pek sarilmaya da gelmezdi. Ne güzel bir söz hatırlarım ne sarıldığını. Bıcır bıcır bir çocukken içime kapandım soğuk konuşmayan bir genç kıza ve kadına evrildim. Çünkü hiç öğrenmedim nasıl sevgi gosterilecegini. Bana hiç bir şey öğretmedi ne mutfak işi ne temizlik sen dur batirirsin şimdi ben yaparım diye diye hiç uğraşmak istemedi. Ama hep laf isitirdim başkalarının yanında gururumu çok kırardı. Zaten beceriksiz hiç ise yaramaz birsey bilmez sunepe vs. Kısacası işinin ve hayatin tüm yorgunluğunu benden çıkarırdı. İhtiyacım olan hiçbir anımda yanımda yoktu. Hic oynamadi benimle ilgilenmedi. Genc kizken nerede ne giyilir gibi basit seyleri bile ogretmedi. Dugune kotla giderdim herkes bana gulerdi. Makyaj yapinca maymuna benzemissin derdi. Kendince saka yapardi aslinda. Ne suslenmeyi ne bakimi yani kadinliga dair hicbirseyi bilmiyorum. Anne dediğim zaman yoktu orada o gün ne yaptığımı birseyden mi korktugumu neyi sevip sevmedigimi neye ihtiyacım olmadığını hiç bilmedi ve beni hiç gerçekten tanıyamadı. Hiç çaba göstermedi fiziksel ihtiyaclarim dışında. Türkiye aile yapısına bakacak olursak büyük çoğunlukla aynı kaderi paylaşıyorum aslında niyetim dramatize etmek değil ama hayatın başkalarına kolay gelen bazı anlarında çok sorun yaşıyorum bilmiyorum cunku. En çok da kendi kurduğum aileyi ve evi idare etmek konusunda. Onun disinda ornegin temizlik yapmayı bilmiyorum, derin temizlik kışlıkları yazlıkları kaldırma mutfak ya da gardırop düzeni gibi şeyleri hiç bilmem pratik olamam. Çok da zor gelir. Bunlar hayatın sonu değil biliyorum halime bin şükür ama zevksiz geçiyor işte zor geliyor ev işi vs. Hiç takdir görmemişim dolayısıyla amaan yapsam ne olacak diye düşünüyor beynim otomatik olarak. Annemin beni kendince sevdiğini biliyorum aslında hayat çocuk bakımı iş zor geldi sanırım ama affedemiyorum işte. Ona sarılıp öpmekten şefkat göstermekten nefret ediyorum. O ise benden kendi hiç öğretmedigi gostermedigi şeyleri bekliyor. Çok ama çok tepkiliyim ona. Hala anneme ihtiyacim var simdi arada gelsin kalsın istiyorum ama ona çok zor geliyor sıkıntılarımı duymazdan geliyor. Bu da beni daha da uzaklaştırıyor. En onemlisi ise simdi bir kızım var 3 yaşına girecek. Acısını cikarircasina sevgimi gösteriyorum hiç esirgemem zaman zaman abarttigim da olur. Ama hayal gücüm yok mesela anne birlikte oynayalım diyor ve ben yüzlerce kitap okumama nette arastirmama rağmen çabuk tıkanıyorum. Mesela sembolik oyunlara bayiliyor ama bebegi aliyoruz elime konusturuyorum 5 10 dk sürüyor. Zaten oyun oynamayı sevmiyorum belli etmemeye çalışıyorum ama beceremiyorum haliyle çocuğum da sıkılıyor. Çok ama çok sıkılıyor. Yetersizlik hissinden kurtulamıyorum. Onu yetiştirmek bildiğim herşeyi öğretmek hayatta mutlu kalabileceği seylerle donatmak istiyorum ama bilmediğim şeyi nasıl yapacağım. Temizlik bile ogrenmeli cocuk zulüm gelmemeli ona ki benim gibi yapmak zorunda kaldığında nefret etmesin. Bir anne çocugunu duyusal olarak da hayata hazırlamakla yükümlüdür annem bunu hiç yapamadı ben de ogrenemedim simdi igneyle kuyu kazmaya calisiyorum. Nereden nereye bağladın amma uzun yazdın diye kızmayın arkadaşlar içim çok dolu patlarcasina saçıldı etrafa kelimeler... İşin özeti benim gibi olup da kendilerini iyilestirebilenlerle dertlesmek istedim Ayrıca sembolik oyun, mis gibi oyun ve aktivite önerilerine açığım. Hergün akşam 3 saat parktayiz açık hava kotasını dolduruyoruz bu arada ve yarim gün de okula baslayacak. Okuduysaniz cok teşekkür ederim.

Ben de gittim kızım doğunca emdr terapi aldım ama o terapi kotu anilari daha iyi sekilleri ile değiştirmek uzerine. Mesela psikolog diyor ki bana sen 2 yaşındasın hayal et annenin sana nasıl davranmasını me yapmasını isterdin. Ne bileyim ben hiç iyi olanı görmedim ki ilgilenmesini oynamasını tamam ama nasıl mesela bilmiyorum yani canlandiramadim bile şimdi size uzay mekiği canlandir gözünde desem basit birşey hayal edersiniz ama bilen biri ya da hayal gucu geniş biri daha detaylı doğru hayal eder. O yüzden emdr terapi ile 2 yaşıma kadar gelebildim biraktim hayal edebileceğim birşey değil malesef. Şu anda calismadigim için gidemiyorum çok maliyetli çünkü. Evet ben de daha iyi anne olacağım o benim canım çünkü. Benim annem de elinden geleni yapsaydı en azından denedi derdim kızgınlığım azalirdi.

Yüzüne vurmayın çok anlayacağını sanmıyorum çünkü ama suya sabuna dokunmadan iyi ediyorsunuz Bir de ev işleri konusunda pes etmeyin ben öyle buldum çözümü

Çok üzüldüm.

Onun içindeki nefret zehir gibiymis. Kizlarinizla yaralarinizı sarıp cok mutlu olacağınız bir hayat diliyorum size.

Erken çocukluk uzmanıyım. Yazdıklarınızı kalbim acıyarak okudum. Size üç kitap tavsiye edeceğim. Faydalı olacağını düşünüyorum. Kızınıza gelince, yaşı gereği dikkat süresi zaten max 15-20 dk. Artık sosyalleşme zamanı geldiği için kreşe başlatma kararınız yerinde. Oyun-arkadaş ihtiyacını kreşte giderir. Keyif almadığınız oyunlar için kendinizi zorlamayın. Alternatif etkinliklere yönelin. Ev işleri için de dertlenmeyin. İnstagramda temizliksever diye bir sayfa var. Onu takip edebilirsiniz. Gerekirse ev işleri için düzenli yardımcı alın. Kendinize ev işleri-yemek düzeni için haftalık plan/liste yapın. Siz ve evladınız, fiziksel ve psikolojik olarak sağlıklı olun gerisi bir şekilde hallolur. Yavrunuzu sağlıkla ve sevgiyle büyütün. Eklentiler IMG_0600. JPG 100,9 KB · Görüntüleme: 38 IMG_0618. JPG 105,1 KB · Görüntüleme: 42 IMG_1421. jpg 73,2 KB · Görüntüleme: 44

Yazdıklarınızdan çıkardığım en önemli şey şu ki, bence siz çok iyi bir annesiniz. Çocuğuyla nasıl oyun oynayacağını, ne yapması gerektiğini bile araştıran bir annesiniz öncelikle bunun için takdir etmek istedim sizi. Anneme çok kızdığım zamanlar oldu, ilişkimiz çok kötüydü. Ama bir zaman sonra annemi anladım. Ve onu arkadaş olarak görmeye başladım. Çünkü kendisi hep iyi bir anne olamadığını, yetersiz olduğunu, elinden geleni yaptığını ama iyi bir anne olmadığını söyledi bana. Biz de anne-kızdan öte arkadaş olduk, kardeş olduk. Beni çok özgür yetiştirdi, ama biliyordum ki ne zaman ihtiyacım olsa annem yanımda olacak. Grip olduğumda bile onun sohbeti bende iyileştirici etki yapacak. Karşılıklı kabullendik yani birbirimizi. Ne o çok iyi anne oldu, ne ben çok iyi evlat oldum. Karşılıklı iyi iki arkadaş olduk, hayatı beraber sirtladik. Ben herkesin hayata bi gelis amacı olduğunu düşünüyorum. Bazı kadınlar dogustan anne olarak geliyorlar dünyaya. Kendi çocuğu olmayanları bile anne sefkatiyle kucakliyorlar. Benim annem aşık olmak için gelmişti dünyaya mesela, çok güzel bir ask yasadi. Çoğu insanin hayatında sahip olamayacağı bir aska sahip oldu. Acı ama güzel ve degerli bir ask. Ben simdi annemi kaybettim mesela, 1 yıl olacak 1 ay sonra. Belki annem yaşasaydı ben de ona kızacaktım, anne olduktan sonra. Ama su an herseyimi kaybetmiş gibi hissediyorum, çünkü herseydik birbirimiz için. Anne kız dışında herşey... Ben klasik "anne" figürünü kayinvalidemle yakaladım. O yuzden demem o ki, kabullenmek onemli. Karşımızdaki kişi için değil, kendimiz için. Kızınız için birşey demiyorum, çünkü siz zaten onun için dünyanın en iyi annesisiniz. Benim için annemin oldugu gibi...

Kocaya ve/veya ailesine kızıp çocuğa şiddet uygulamamak marjinallikse keşke herkes benim kadar marjinal olsa. Evime hırsız girerse eve giren hırsıza kızarım, hırsızı suça iten nedenler 2. plandadır benim için.

Sanki ortak annelerin çocuğu gibi hissettim kendimi. Al benden de o kadar. Biraz daha büyüyünce dövüp sokağa atardı bide. Ağlaya ağlaya gider teyzemde kalırdım nasıl utanırdım ahhh ahhh... Ben de anne olunca bebeğime geçirdiğim her anda annemin yaptıkları geldi aklıma. Kafayı yiyordum az kalsın. Çok ağladım her gün. Sonra eşimle konuştum. Doğumundan bu güne kyannemin yaptıklarını tek tek anlattım. Bu zamana kadar anlatmamistim. Ve bana sarıldı. Ağladım. Sonra dedi ki. Evet anlıyorum, çok zor bir çocukluk gecirmissin. Ama hepsi geçti ve bitti. Şöyle düşün. Bunu kafanda basitlestir. Hayal et 5 yaşındaydım ve bisiklet istedin ama sana o bisiklet alınmadı. Üzüldün. Aradan yıllar geçti. Şimdi kalkıp sana alınmayan o bisiklet için yas tutup ağlar mısın? Bu kadar üzülür müsün? Biliyorum ağır bir yük. Karşında seçeneklerin var; annenle yuzles ve sana neden böyle davrandığını sor. Özür dilesin affet. Bu en sagliklisi yapamam dedim peki diğer seçenek; kendi içinde hesaplas ve affet. bu da olmaz. O zaman olayı hafiflet. Bisiklet istedin ve sahip olamadın. Kkucukken alamadigin bisikletin yasını tutma. Önce saçma geldi. Ama bunu bir hafta düşündüm inanın üzerinden yük kalktı. Artık öfkeli degilim. Artık vasitlestirdim resmen. Bu arada evladıma çok yumuşak davranmak onunla hep oynamak bir kaç saat bile olsa başkasına bırakmak istememek bende de var. Kötü anne olmak istemiyorum. En mükemmel anne olmak istiyorum. Sesimi bile toplasan 3 kez yükseltmek isimdir ona karşı. Bilmiyorum doğru mu yapıyorum. Ama o da şımarık değil ne bileyim aksi değil sanki yanlış yapmıyorum gibi geliyor. Hele ki çocuğuna vuran annelere tahammülüm asla yok. O size muhtaç o size emanet nolur vurmayın evladiniza.

Telafisi annenizin tarafından olamaz belki, ama siz kendiniz için telafi etmeye gayret edebilirsiniz. Hepimiz zamanında annemiz tarafından sevilip, oldugumuz gibi kabul edilmek. Belki bu his tamamen gitmiyir hic. Ama duyduğunuz yetersizlik duygusuda yaşadıklarımızın da bir parcasi. Cocukken de yetersiz hissediyorduk, çünkü düşünürdük ki sorun bizde. Halbuki siz olduğunuz gibi yeterliydiniz. Tipki bugün gibi. Kendi gösterdiğiniz çabaları da görmeyi öğrenmeniz, kendinizi takdir etmeniz. Mesela ben kendimi yerle bir etmekte usta sayılırım. Kafamdaki ses çünkü hep negatifdi. Bunu yavaş yavaş kendim değiştirdim. Danimarkali bir yazar cok iyi yazmıştı "Çocuklarımızla konuşma şeklimiz ilerde onların iç sesi oluyor diye". Ona göre çocuklarımla da iletişim kurmaya gayret ediyorum. Anneme gelince. Ben iyi bir evlat olduğumdan eminim. Bir ihiltiyaci olsa hep varım. Ama bazen yinede kendimi korumak adına dikkat ettiğim durumlar oluyor. Sağlığım acıdan buna mecburum. Ayrica kimsenin hayatıma negatif enerji taşımasına müsade etmiyorum artik. Bu kim olsa olsun

Ne a laka anlayamadım. Açılınca dinden mi çıkacaksınız?

yetersizlik hissini dogum yaptigim andan beridir hissediyorum, asla ona yetemeyecegimi düsünerek büyüttüm hep bir yanim eksik gibi, kizinla aramda asamadigim duygular vardi, cogunu yendim sanki simdi aramiz daha iyi daha dogrusu benim kalbim. gögsümden ayirmiyorum cok seviyorum. bes yasina geldi ama bir de bana sorun nasil geldi. sürekli kendini suclayan bir anneydim. anladim ki beni cok suclamislardi cocukken. aile iliskilerim hic iyi degil. kendimi sevilmeye degmez biri olarak sartlamisim, saolsunlar.. simdi seviyorum kizim da hissediyor. nasil dünya güzeli anlatamam, her zaman yanindayim, arkasindayim. tuhaf olan oglumda bunlari hissetmedim ama kizimda cok zorlandim cok anlatamam, icimde can cekistim. kizimin yeri ayridir sanki hep kirilacakmis gibi aramda daglar varmis hissi, yurt dusindayim psikologa gidemiyorum kendimi iyi ifade edemem diye. bir gün bunlari konusmak isterdim

Sondan baslarsam eger spontan olun. Oyun konusunda kendinizi kasmayin. Haliya birlikte oturun ali babanin ciftliginden baslayin, fis fis kayikci ile devam edin, kirmizi balik ile bitirin. Akilli bir kiziniz var, o size sorular sorarak yonlendirir. Evi cekip cevirmede forumda bununla ilgili konular var. Bir goz atin derim. Isin puf noktasi az ve kullanisli esya. Yoksa pembik gelin evinin dip kose temizligini bilmenin geregi yok. Kislik hazirlik yapmak onemli. Cocuklarin anilarinda da kaliyor. Yine forumda konular var bununla ilgili. Youtube bile yeter. Pratik, akilli kadinlarin evine bakin oturmaya gittiginizde;size fikir verecektir. Annenize gelirsem, onu Allaha havale edin. Artik siz musait degilsiniz, o sizi ve torununu beklesin. Sevgi hissetmiyorsaniz ona karsi, gostermeye cabalamayin. Bu kendinize haksizliktir. Derinsularda isimli uyenin tavsiye ettigi bir kitap vardi. Okudum, begendim. Tavsiye ederim. Az secilen yol ismi. Yabanci yazari. Olan oldu, gecen gecti. Artik anne ve yetiskin kadinsiniz. Kendi iyiliginiz icin olanlari gecmiste birakin. Zor biliyorum ama kendinize bunu borclusunuz.

Acikcasi babam olmasaydi çoçuklugum komple berbat olacakti. Babam en azindan sevkat gösteriyordu, benim ile sakalar yapiyordu, ergen bunalimimi anliyordu. Annemin hayati evet daima kolay degildi fakat kendisi abarttigi kadar zorda degildi. Baze seylerin iyilestirmenin yerine, annem negatif enerji saçmayi seçiyor. Annem ilk yillarinda kayin aile ile yasadi. Sonra oda bitti, kendi evi oldu. Istese babami çok iyi bir sekilde idare edebilirdi fakat yapmadi. Yillardir o geçmisin intikami pesinde ve hiç bitmiyor bu magduriyeti. Hem kendine, hem etrafa hayati zehir ediyor aslinda.

Çoğumuzun aynı yaraları var. Kurtulmanın yolu affetmek zor olsa da. Ben de bıcır bıcır konuşkan herkesle iletişime geçen özgüven tavan bir çocuktum. Ama anne baba tavırları sebebiyle dört beş yaşlarından sonra içime kapandim. Hep asgari yaşadım. Etliye sütlüye karismadim. Çocukken böyle içime kapanınca bu sefer psikologa götürdüler. Yine de o şartlarda yapabileceklerinin en iyisini yaptılar. Ben bile beş altı yaşlarimda artık derdimin sevgisizlik olduğunu cozmustum. İnanmayacaksiniz ama psikologla bile dalga geçtim. Hep alakasız cevaplar verdim. Benim tek istediğim candan bir sarılma ve seni seviyorum, iyi ki varsın ve benim için çok önemlisin sözünü duymakti anne ve babamdan. Evet maalesef bütün bunları ben de çocuklarım olunca idrak edebildim. En acısı da bu. Ama önümüze bakmak lazım. Oyun kısmında ortak sevdiğiniz şeyleri tercih edin. Zaten sevginizi hissediyorsa çocuğunuz oyun ikinci planda bence.

Canm yetersizlik duygusundan kurtulamıyorum yazmışsın ya çok üzüldüm inan ki. Ama sanki birisi seni doldurmuş gibi. Çünkü yeni doğduğunda olan şeyleri bile düşünüp dert etmişsin. Lütfen kendini bu kadar sıkma bırak gelişigüzel olsun sen de böyle bir anne ol. İlla herkes çok iyi temizlik yapıp, güzel oyun oynatacak çocuğuna diye birşey yok. Sen çocuğunu sev yeter o da ilerde kendi çocuğu olduğunda kendisi ve seni kıyasladığında annem beni çok sevmişti ben de yavrumu böyle sevmeliyim diyebilsin

3 yas icin uygun mu bilemem ama mesela havalar guzel çıkın dışarı bulutların sekillerinin neye benzediğini konuşun. değişik taşları, yaprakları toplayıp boyayip baskı yapın, boyayin. saçınız taramasina, şekil vermesine izin verin kuaforculuk oynayın. birlikte kurabiye yapın. tekerlemeler ogretin. o pıtı pıtı karamela sepetine oglum bayılıyor mesela. youtube dan araştırın çok güzel parmak oyunları var parmak oyunları oynayabilirsiniz. ev işlerine dahil edin mesela bulaşık makinesini boşaltırken size bardakları tabakları o versin. 'acaba ben neyim' adli bir oyun var yeni öğrendim biraz büyüyünce onu alicam keyifli bir oyuna benziyo yaşına uygunsa bi araştırın alın. evcilik, komsuculuk zaten oynuyorsunuzdur. en güzeli de bol bol kitap okuyun konuşun.

Dersimiz aynıymış ben de iyileşenlerin aksine verdiği zararları tığımda tamir etmeye çalışıyorum ve çocuk sahibi olmaktan çok korkuyorum

Bizim Türk annelerin çocuk beslemek ile çocuk yetiştirmeyi birbirine karıştırıyor. Şimdi bunları annene anlatsan sen nankör evlat olursun. Çünkü sana saçını süpürge etmiş, yememiş yedirmiş, giymemiş giydirmiş, sabahtan akşama kadar çalışmış...

Neden? Aslinda ortak skntilar daha cok yakinlastirmaliydi sizi

Cok tesekkur ederim. Kötü alışkanlığım nasıl olmadı ben de hayret ediyorum. Psikologa bir süre gittim ama maliyetli. Çalışmaya başlayınca tekrar gitmek istiyorum. Hayattaki kötü insanların özünde sevgisiz buyumuş bir çocuk yatiyor zaten. Annelerimiz için de geçerli bu.

Benim bi is arkadasim Vardi, annesiyle arasi yoktu.. bu is arkadasimin kiz kardesi bildigin basi bos o partiden bu partiye kosup alkol uyusturucu alip aksam biriyle ya da birileriyle yatip, sabah ise gece neler olup bittiginden habersiz bir sekilde yasayan biriydi. Is arkadasim ise tam tersi aile hayatini kurmus hatta cocuk fobisi olmasina rahmen bir sure sonra o durten anne olma istegine karsi koyamamis duzgun biri., soruyordum.. senin annen boyle anlatiyordu zaten kendisi ama sen cok ilgili iyi bir annesin, nasil yapiyorsun bunu? Demistim.. o da; cunku nasil bir snne olmamam gerektigini biliyorum annem sayesinde demisti Ha kiz kardesi savrulmus gitmis belki bi yerde ölür kalir bu kadin dimdik ayakta isi gucu ailesi huzuru var., anne ayni anne.. guclu olan ayakta kalir..

Beni de babaannem büyütmüş dogdugumdan beri. Annem ben 1 yaşındayken boşanıp ardından hemen yine evlenmiş. Bana maddi manevi bakmadı, komşu kızı gibi sadece 1 gün kalıp geldim evime hep. Onda da hiç ilgi göstermedi, şimdi benim bebekliğime benzeyen bir kızım var, onda tüm eksik yanlarımı kapatmaya çalışıyorum. Ben de anne olduktan sonra iyice annesinden soguyanlardanım. Hiç görüşmüyorum bile. Sizin en azından aynı evde kalmışlıgınız var, ama demek ki çocuk yetiştirmekten bir habermiş, güzel yanı ise aynı hataları sizin yapmayacak olmanız.

Şunları da eklemek isterim asfarovski Guru Anneler

Annem de benle hiç oynamadı ev hanımıydı tek cocuktum umrumda olmadi Hic ev isi yemek yaptirmadi evlenince ogrendim bunlar sorun degil bence sizde.. Annem beni hep optu hep sardı sevdi cok sevdigini hep bildim. Yani asil mesele sarilmayi sevmemesi bi insan evladina nasil sarilmaz muhtemelen içinden sevmis sizi.. Kendini de anneanneniz oyle sevmistir. Simdi yardim etmemesini cok gormeyin yas almış calisan kadinlar yıpranıyor hayati yogunmus siz kuvrzdeyken keyfi işe baslamamistir ki.

Yapılması gereken yazın okulları açmaktı kışın da online devam etmekti ama turizm daha önemli tabi. Böyle yapılsaydı vakalar bu kadar artmazdı.

Ben de sizin gibi nasıl sevilir bilmedim kızım doğana kadar ama nasıl sevilmez biliyordum ve onun tam tersini yaptım sonra da sevmeyi öğrendim kızımla. Saçım belime kadar uzundu tarayamiyorum diye kısacık erkek saci kestirdi bir de fotograf çektirdi. Hala bakamam. Yahu kadın tamam zor oluyor ama en azından omuz hizasında falan biraksaydin benimle gittiğim dugünde erkek mi kız mı bu diye dalga gecmezlerdi. Şimdi kızımın saçları belinde çok zor oluyor yıkamak taramak ama görevim işte ben onun annesiyim. 10 dk uzun tarasam ölmem.

Cok teşekkür ederim. Hepsini yapıyorum ama onun tek istediği konuştur anne... okul iyi gelecek inşallah bize. KudrAlobar Ayak

Peki ya benim neden duvarlar var kardeslerimle aramda seviyorum onlari kucuk kardesimin herseyiyle ilgilendim cogu zaman aradigimda mesgule atar teli vede asla geri donus yapmaz onemsemez. maddi manevi her turlu destegi veren ona annelik yapan beni onemsemez ne yapmam nasil davranmam gerektigini bende bilmiyorum.7 yasinda kizim var ona nasil davranmam gerektigini bilmiyorum. oyle basibos oyle ilgisiz buyudumki hersey ayip hersey gunahti temizlik yemek yapmayi annemden ogrenmedim. Annem cok daginik bir kadindir bende bu durum duzen takintisi olusturdu. beni sevip optugunude bilmem bende onu opemem utanirim. Cocugum beni opmeye utanmasin diye sik sik onu oper vede kendimi optururum.

Annen konusunda haklısın, sevgisizlik insanın hiç aşamayacağı boşluklar doğuruyor. Maalesef yaşadın ve bu böyle artık... kendi çocuğun ve ev düzenine gelecek olursak. Öncelikle bir plan defterin olmalı saat saat değil. Günlük işler, çocukla yapılacak aktiviteler ve yemek konusunda... YouTube da onlarca ev düzeni temizlik videosu var. Buna göre hergüne 1 iş ve hergüne yemek yapacak kadar liste doldur ki kafan rahat olsun. Hatta bu planı her ay yap. İnan çok fazla zaman tasarrufu yapacaksın. Çocuğunla da ilgili öncelikle bir defter edin ve ay ay gün gün becerilerini yaz ve becerilerinin yaşıtları ile uyumlu olup olmadığına bak internetten. Mesela kaba motor ya da küçük motor becerisi, konuşma becerisi vb vb. Bunlarla ilgili onlarca aktivite var evde yapılacak. En önemlisi de hergün evladını karşına al ve konuş seni çok seviyorum senin yanındayım... şimdi anlamayabilir ama ilerde hep güzel hatırlatacak bunları.. dediğim gibi internet lebiderya etkinlik konusunda şu ev düzenini oturt gerisi gelir

Şaka mı bu? Sırf vajinal kaşıntısı geçsin diye mi doğurmuş sizi? Çocuk için yanıp biten merhametli kadınlara hakaret gibi anneniz.

Benim annem ev hanimiydi, sevgisini de gosterirdi, ama sadece severdi, cocuk gibiydi, ne yatma saatime karisirdi, ne ders calismaya tesvik ederdi, ne yonlendirirdi. Hatta hic unutmam, 18 yasindaydim, ehliyetimi aldigim gun arabasinin anahtarini verdi, baska sehire gezmeye gitmeme izin verdi, eve gelip nasil 180 le gittigimi anlattigimda annemle babam kahkahalarla gülüyordu, ben de tabi, cok eglenceli bir aileydik ama resmen allaha emanet buyumusuz Simdi benim de 7 yasinda bir kizim var, annemin izin verdiği seylere asla izin vermem mesela denize göndermem tek basina ya da evde tek birakip gezmeye gitmem vs vs. Sanirim zaman degistikce annelik anlayisi da degisiyor, kizmamak, suclamamak sadece anlmaya calismak ve onlarin yaptigi hatalari yapmamaya calismak lazim

Cünkü o gücü asla kullanmak zorunda kalmadiklari için, yargilamak çok kolay. Haklisin. Artik varsin yargilasinlar diyorum artik. Toplum olarak bu konuyu konusmaliyiz. Anneleri kutsallastirmak hiçbir ise yaramiyor. Hem baze annelere bu ego yapma bahanesini veriyor. Hem yeni anneleri inanilmaz baski altinda aliyor, herseyi kusursuz yapmak için. Bizim annelerimizin nesili ise, ego yapan nesildi iste. Anne sorgulanmz. Anne ne derse haklidir. Anneyi kiramazsin. Hata annede bile olsa, yine anneye özür dilemelisin cünkü yediren, içeren o. Seni ona bagli degil, bagimli hale geteren o. Bir nesil böyle çok kötü bir sekilde büyüdü. Herkes ürüdü çünkü. Kimse "bende aslina annelik iç güdüsü yok, yapmicam çoçuk" demedi. Yada en azindan hazir oluncaya kadar çoçuk yapmamak yoktu.

Alkolikti bizimle ilgisi yoktu. yedigimiz yemekten bile rahatsiz olan bir adamdi. ortaokuldayken komsunun kizini bir oglanla gormus eve gelip elalemin kizi koca bulsun sen burda otur makarna ye demisti. Bazen esimle tartisiriz bosanmayi bile dusunurum ofkeden ama kizlarima nasil davrandigini gordugumde vazgecerim. ornegin dun aksam buyuk kizim firin makarna istedi evde buna baba makarnasi deriz. esimde acilde igne yaptirmisti 40 derece atesli yaparim kizim dedi kalkti yapti cocuklari doyurdu. benim babam asla yapmazdi. ebeveynlerim asiri bencil ve sevgisizlerdi. bir kere kucaklanmadim ben bir kere icten opulmedim. unutmaya calisiyorum

annem benı bana cok sıkayet ederdı anne olda goreyım anne olunca anlayacaksın dıye anne oldugumda ona kızdım anne olunca anladım evladın degerını cunku anne oldugumda annemın bana zamanında haksızlıklar yapmıs olduguna o zamankı kırgınlıklarımdakı haklılıgıma emın oldum anne olduktan sonra annemle mesafem arttı ozel zamanlarda gorusuruz cok sıkı fıkı degılım kendısını gorunce bazı kırgınlıklarım aklıma gelıyor cunku unutamıyorum sızde kırgınlıklar yasamıssınız bunu atlatmanın en guzel yolu cocugunuza daha sıkı sıkı sarılmak annelerımızın yaptıgı hataları yapmamaya calısmak...

Konu sahibinin yerine benzer hatta daha ağır sorunlari yasadiğım için ben cevap vereyim istedim, kardeşler arasındaki duygusal ilişkiyi de küçuk yaslarda anne belirliyor, benzer muamele görseniz de aranızdaki bağ anne tarafından sağlıkli olarak kurulmamış hatta bozulmuşsa asla iletişim kuramayabiliyorsunuz, biz kardrşimle annem tarafından düşman yetiştirildik mesela, şimdi ben iyilesmeye çalışiyorum, arastiriyorum, bazi şeylerin farkına vardım ve onunla iletişim kurmaya çalişiyorum ama olmuyor, bir yerde kopuyor, bana karşı hep öfke dolu, hep önyargılı çünkü doğdugundan beri benimle ilgili öğrendiği tek şey annemin benimle ilgili düşünce ve tavırlarından ibaret. Şöyle örnek vereyim, ben 8 kardrşim 5 yaşında, evde oynuyoruz ve annem bi hışımla onu kucağına alıp "oynama şu pisle" diyor ve gerçekten pisim.. çocuk aklimla annem haklı elim yüzüm kirli kardrşimi ve giysilerini kirletmemeliyim diyorum, kardeşim ise çocuk akliyla kimbilir neler ögreniyor bu ve benzeri binlerce davraniştan, ben 35 yaşimda anladim pis ya da beceriksiz ya da çirkin ya da hasta olmamın benim suçum olmadığini, kardeşim de belki bir gün anlar diye umudediyorum artık

Bana hersey ogretildi ama bende sevmiyorum temizlik:) yani bu ogretmekle ilgili degil. Cok uzuldum ilgisiz buyumene.. ilgisiz buyuyen cocuklarin genelde erken yasta kotu aliskanliklar bagimliliklar edindigini gordum.. sigara alkol sex uyusturucu gibi... cok sukur sen bunlardan olmamissin neyseki. Gecmisi istedigin kadar kafaya tak, inan duzelmez. Gecmise mazi derler.. sen gelecekle ilgili plan yap yasa.. herkes layikiyla anne olsa zaten basi bos cocuklar olmazdi. Gerekirse psikologa git. Tam asamasanda bununla yasamayi ogrenebilirsin en azindan

Benzer seyleri yasamisiz. Hele su günler cok doluyum bu konuda. Uzun uzun yazabilirim ama takatim kalmadi. Yanliz degilsin konu sahibi. Ben acikcasi psikologa gidiyorum. Ben daha iyi bir anne olacagim cünkü. Kisir döngü olmasina izin vermeyecegim. Bu konuyuda takip edecegim, tavsiyelere benimde ihtiyacim var.

Ah ne diyebilirim sizin hayatınız daha zor olmuş inşallah siz de iyileşirsiniz bir gün.

Konunuzu okudum. Yazıp yazmama konusunda tereddüt ettim. Sonra Instagram'da gezinirken bir gonderiye denk geldim. Ekran fotosu olarak ekleyecegim. Aslında her anne çocuğunu büyütürken kendi çocukluğunu büyütuyor. Travmalarimiz, yaralarımiz. ortaya çıkıyor. En basitinden uyumadigi için verdiğimiz tepki annemizin buze verdiği tepki oluyor. Bunu farketmek çok çok önemli. Zinciri bu şekilde kirabiliriz çünkü. İsterseniz birkaç hesap da önerebilirim.

Tamamen gercek.39 yasindayim iki dogum yaptim bir kere bile sacimi oksamadi