Eve tıkılıp kalmayın öyle daha çok bunalırsınız. Atın çocuk arabasına gezin dilediğiniz gibi.. girlinred

Herkese merhaba. 32 yasindayim, 11 aylik bir bebegim var. Baska kariyer planlamasi yapmak istedigim icin bebegim olunca isten ayrildim. Ailemden uzak yasiyorum. Hem kimseye guvenemeyecegimden hem de isi biraktim dusuncesiyle bebegime ben bakarim diye dusundum. Simdi bu dusunceme hayret ediyorum nasil hafife almisim bebek bakma isini. Basta annem ve tum ailem sagolsunlar cok destekciler aslinda. Annem dogumdan sonra neredeyse 50 gun yanimizda kaldi. Arada iki sefer 10 gun yine gitti geldi. Bebegim uyumayan bir bebekti gece gunduz uyku bizim icin bir merasimdi :) simdi tecrubelendik tabi, ah nasil tecrubesiz misim sonraki surecte 4-5 ay hep ben tek baktim bebegime ve bende iyice yalnizlik psikolojisi olustu. Aklimda keske aileme yakin olsaydim dusuncesi var surekli. Mesela komsumuzun torunu oldu, hem kizi annesine yerlesti. Ustune ustlik bakici hemsire falan tutmuslar. Benim bunu yapmamam imkansizliktan degil de toyluktan oldu sanirim. Bu zamana kadar her seyi kendi kendine basaran biri oldum. Ailem hep destekciydi ama bir suru zorlukla mucadele ettim. Gel gelelim bebegime tek basima bakmak beni cok yalniz hissettiriyor. Bir sure ailemin yanina gittik bebegimle, tabi kalabalik bir suru kucak cok iyi geldi bize. Simdi afalladik. Sabah aksam yuruyuse cikiyoruz sosyallesmek icin. Esim deseniz cok calisiyor eve genelde gec geliyor. 8-9-10 hatta bazen daha gec. Esimi anlatmak baska bir konu acmayi gerektirir. Biraz karisik yazdim ama tek basima olmak psikolojik olarak beni yordu. Bazen iste her seyin ustesinden geliyorsun halloldu diyorum derken dagiliveriyorum. Bebegim de insan istiyor yaninda. Ya da cevreme bakiyorum 3 aylik bebekleri var aksam yemeklerindeler. 11 aydir biz bunu bir kere yapmadik. Sonra diyorum annem burada degil olsaydi ona birakirdim. Boyle dusundugum icin cok da vicdan azabi duyuyorum. Biraz ic dokmek biraz da benzer tecrubeleri yasayanlar varsa dinlemek istedim.

Bende tek baktım halen bakıyorum daha bu yil okula vereceğim inşAllah, işten ayrılıp çocuk bakınca insan zor alışıyor, alışma süreci var, yalnız ve bunalmış hissetmen çok normal. Esine cok iş düşüyor, ne kadar çalışırsa çalışsın çocuk 11 aylık olmuş neden hiç yemeğe çıkmadınız, 4 aylık bebekle bodrum turuna gittim, özel günleri hep disarda gecirdik, yilbasinda çocuk kabul eden dolu bilindik restaurant var gittik vs. kısaca çocukla da yemeğe çıkın, gezin, denize, havuza gidin.. yavaş yavaş herşey düzene girer. Is hayatına geri dönünce daha bir rahatlarsınız,3 yaş sonrası çocuk daha rahat oluyor bence...

Benim annem 10 dakika mesafede ne bir gün cocugumu bırakabildim nede annem bana geldi. Cok depresyona girdiğim dönem oldu öyle böyle kızım 27 aylık oldu. 27 ayın sonunda bana dün ablam dediki biz seni çok yalnız bıraktık cok tek kaldın bu halde olman çok haklı dedi. Asla bana gelip gitmediler misafir olarak bile hep bir bahaneleri oldu. Esim memur çok çalışıyor ne gecesi belli ne gündüzü. Dolayısıyla tek baktım bebeğime. Hani bir gün şunu diyemedim ben cocugu yıkıyım babasida uyutur. Her şeyi tek başıma yapmak zorunda kalınca yani bir bebeğe hem anne hem baba olmaya çalışınca çok zor oluyor. Ebeveynlik bir kişiye kalmamalı nolursa olsun anne bazen dinlenmek isteyebilir yarım saat bile olsa bi sorumluluktan kaçmak isteyebilir ama yalnız başına kalınca insan depresyona giriyor işte. Valla cok iyi bilirim sabahtan akşama yatana kadar bebeğimi kucağımda ayakta dikilip ağlamasın diye mücadeleler verdiğimi. Büyüdümü buyudu ama ben çok hırpalandm. Heleki etrafla kıyaslama yapınca daha çok kendimi bitirdim. Onlar şöyle yapiyor biz neden yapmıyoruz diye diye kendimi helak ettim ama zamanla anlıyorsun bazı seyleri iste benim bebeğim oyle sakın bir bebek olmadığı için dışarı çıkıp gezemedm anneme bırakamadım cunku durmuyordu hal böyle oluncada aman aglar bırak miyim aman durmaz evde oturalım diye diye zaman geldi geçti işte

Hayırlı olsun bebeğin canım ilk önce şunu söylemek istiyorum başkalarını düşünme o şunu yapmış, bu bunu tutmuş.. Bende yalnız büyütüyorum bu anların kıymetini bil daha yürüyecek parka gidecek evleri dağıtacak pop daha güzel günler gelecek

Hayır Yürümeye başlayınca çok daha fena oldu. Laftan da anlamadı, bir yaş ve üç yaş arasındaki karantina da geçen iki sene atom bombası gibiydi evde. Komple saldım ben, aman tadımız kaçmasın Ali Rıza bey moduna girdim. 3.5 yaşında kreşe başladı. 4 yaşa iki ay falan vardı bu çocuk biraz sakinledi evet dedik. Şu an 4 yaş 3 aylık, hala inanılmaz hareketli, öyle oturup animasyon falan izlemez mesela. Geçen günde konu açtım, hareket birde çenesine vurdu, vir vir vir, hem kıpır kıpır hem vir vir vir çıldıracağuumm

Bebeğiniz ömürlü olsun öncelikle Yaşadığınız sıkıntının tek sebebi eşinizin iş saatleri ve size zaman ayıramaması. Kendimden biliyorum, eş desteği çok başkadır, yerini anneniz dolduramazdı emin olun. Ayrıca komşunuzun kızı doğum yapınca annesine yerleşmiş ya, hayatımda bundan daha saçma şey çok az duydum. O zaman neden evlenmiş, birinden çocuk yapıp anası evinde büyütseydi, evlilik masrafına ne gerek vardı? Aslında sizin de normalde bilmeniz lazım bunu ama, bebeğinizden dolayı yorgunsunuz ona veriyorum.

gerçekten yalnız olmadığını bilmeni istiyorum, önce bunu bil Dışardan bakınca çocuk büyütmek, bebek bakımı o kadar kolay gözüküyor ki maalesef içine girince anlıyorsun. Resmen benim hayatımı anlatmışsın bende doğum yaptığımda annem işinden ötürü sadece 15 gün kalabildi yanımda bebeğim 15 günlükken beri kendi başıma bakıyorum, kayınvalideme yakınım sadece evet belki bu + olabilir ama yerimde olanlar anlayacaktır sadece acil bişey olduğunda bırakabiliyorum o da bi kaç saat e yine buna da şükür. Ama insanın nazı her zaman kendi annesine geçer, mesela diyorum çok bunalıp yorulduğumda keşke şöyle kapıdan çıkıp annemlere gitsem çocukla ilgilenseler biraz olsa kafa dinlesem ama malesef uzaktalar bunu kayınvalideye yapamıyorsun dediğim şey buydu. Benimde oğlum 18 aylık ama gel gör bu 18 ay nasıl geçti büyümelerini beklemekten çaremiz yok, evet belki büyüdükçe de zor oluyor hele ki benim gibi zor bi çocuğunuz varsa psikolojiniz allak bullak oluyor. Ama gerçekten yalnız olmadığınızı, hissettiklerimizi aynısını benimde ve bir çok annenin de hissettiğini bilin.. Sabretmekten başka çaremiz yok sanırım sabredeceğiz

Bunalmışsınız belli.. bebek büyütmek tabiki kolay bir iş değil elinizde büyüyen bir fidan gibi ama bu fidanı yetiştirirken kendinizden de ödün vermemelisiniz.. eşiniz çalışıyorsa madem iş arkadaşlarınız komşunuz vardır arada. bir kahvaltıya gitmek avm de dolaşmak size de iyi gelecektir.. sadeve bebek için değil kendiniz içinde vakit ayırabilmelisiniz.. Bende hep ailemden uzaktaydım oğlum 8 yaşına geldi şimdi tekrar hamileyim.. bir dönem bunaldım benm hep evde mi kalcam diye hatta sürekli yerde otururdum çocukla ben koltuğa çıkamayacak mıyım diye. bile düşündüğüm zamanda oldu sonra baktım olmuyor.. babasının yanına giderdik hem gezip hem dolaşmaya nefes almaya arkadaşlarla buluşmalarımız başladı derken oldu gitti.. sadece kendinize de zaman ayırrmaya bakın

Konuyu görünce acaba benmi açtım konuyu dedim bi an.

Gel sarılalım

Tecrubesizmisim diyorsun ya heh iste hala oylesin ve inan kac cocugun olursa olsun her cocuk farkli oluyor.. biri daha sakin biri daha huysuz.. birinin yemesi zor birinin uykusu.. kisaca 2. Cocuk bile yapsan aaa ben bu isi biliyorum diyemiyorsun her durumda... Ilk bebegimde bende ona gore hareket ederdim cogu zaman, gezmemiz uyumamiz yemek yememiz vs. Tabiiki O uyumadan uyuyamiyorsun vs. Ama neden kac aydir bir kez yemege gidemediniz Mesela? Hic degilse bebeginle sen gidebilirsin yemegede gidersin kafeyede.. artik senle beraber yer icer.. bana esinle ilgili skntilarin var gibi geldi oyle mi? Yoksa 1 yas kucuk degil kesinlikle.. Hic sevmesemde ben hepsiyle birlikte markete gidiyorum.. yani kolay mi? Hayir ama imkansiz degil.. en ufak olana kac kez markette mamasini verdim. Ilk bebemde olsa inan alisverisimi ertelerdim ama simdi oyle degilim.. ne var duzeni bozulsa nolur, sutunu yarim saat gec icse ne olur? Tedbirli olmayi ogrendim birde.. o cok fark ediyor

Yazdıklarınızı ben mi yazdım diye okudum bukadar aynı olur herşey bebeğimizinle ayı bile aynı seni cok iyi anlıyorum bebeğimin gelişimi bİle kalabalık ortamda büyüyen bebeklere göre geriden geliyor onu farkediyorm bebegm insan görünce cok seviniyor parkta vs. Cocuk bıktı benden tüm gün başbsşa senin enazından komsun var onla görüş sık sık bende oda yok. Ben bide coviddi hastalıktı derken daha mesafeli durdum gelip gitme olmasın diye oyuzden bidahada o samimiyet kuramadık cok asosyalleştim onu farkediyorum. Haftasonu ne yapıyorsunuz eşiniz haftasonudamı çalışıyoe? Benimki genelde haftasonuda dinleneyim bari diyerek fazla program yapmıyor yapsakta zaten gene ben bakıyorum cıktimiz yerde daha cok yoruluyorum yemeğe falan gitmişssek.

benim annem dibimde olmasına rağmen hiç ilgilenmedi küslük çıkardı ben lohusayken. zaten herşeye küser hep pofpflanmak ister ee bende lohusa onu mu şımartacam. yani iki çocuk ve kendim baktım. yalnız değilsiniz. abartmayın.

Bence farkli bir Bakis acisina ihtiyaciniz var. bebekle herseyi yaparim deyin ve baslayin. Benim annem dogumdan sonra 6 gun kaldi gitti evine ozamandan bu yana kendim bakiyorum. Suan 9 aylik minigim. 40 I ciktigi gun aldim 1 hafta dag oteline gittim. Kis oldugu icin dag kar mis gibi hava bol yuruyus cok da iyi geldi bana. Annemlere kalsan minikmis gitmezmis. Kendime geldim. 6 aylikken aldim bebegimi 15 gunluk avrupa tatiline gittim. 7 sehir gezdik. Kakalarda yapti kabizda oldu kizdi sevindi guldu Zor oluyo mu evet alisyor mu evet 10 kat fazla yoruluyorsun ama bazen alip cikmak gerekiyor. Plan yapin ve deneyin. Simdi esimin yurtdisina gitmesi gerek 2 ayligina. Evde kapanmamak icin yardimci buldum. Hem ev islerine yardimci olucak hemde ben disariya giderken yanimda gelip minigimi oyalicak. Haftada 3 gun pilates, bazen tenis alisveris kuafor hepsine vakit yaratmaya calisiyorum. Gunde en az 2 saat bebege biri baksa bu depresyon haliniz gecer ya oyun ablasi bakin ya da yardimci alin. Kendinizi yipratmayin. Bebeginiz de hissediyordur yorgunlugunuzu onun icin bile kendinize bakmalisiniz

Komşuların pişirdiği yemeği nasıl yiyorsunuz hijyenik koşullar O an burnu kaşınır kasır elini yıkamaz Lavaboya düşen domatesi bilmem neyi alır öylece koyar tekrar kesme tahtasına? Aman Allahım ya yiyebiliyor musunuz gerçekten, ben bana geleni dairede yaşadığım zamanlar kediye köpeğe veriyodum yemem.

alerji belası bizde de vardı 4 ay katı diyet yaptım. şimdi geçti çok şükür. alerji yüzündendi ilk zamanlarki uykusuzluğu huysuzluğu bence de. bu arada ne zaman annem gitti o zaman anne olduğumu hissettim doğru. benimkisi boş bir düşünce işte takılmışım ah birlikte olsak diye. loğusalığım da iyi geçti aslında annem sağolsun hep destekti. Laale Aşikardır Zat-ı

Çok haklısınız, ben ne yaşıyorum yahu psikolojisi oluştu bende de. Eşim daha çok destek olsa böyle hissetmeyebilirdim. Kendimi aile gibi hissetmek istiyorum. Anne baba çocuk ama baba sürekli işle meşgul olunca anne ve çocuğuz. Eşim 5-10 dk oynasa bile bazen oh be diyorum. Bakıcıyı nasıl buldunuz bu arada? Ben de çevremde soruşturuyorum henüz bulamadık. Bir de maaşlar ne kadar sorması ayıp?:)

Sağlıkla doğsun bebişleriniz. Tabii yurtdışında olmak daha da zor ben nazlanıyorım işte insanlar boşa yardımcı almıyormuş ben de öğrenmiş oldum

Bence siz depresyona girmissiniz ve mantikli dusunemiyorsunuz. Dünyanın en tembel insani olabilirim. Ev isi vs her sey asiri zor gelir hicbiseye vakit bulamam normalde, bebekten once de. Ailemden uzak bir sehirdeyim. 3 aylik bebegim var. Annem sadece 1 hafta kaldi, sezaryen oldugum halde. Biraz daha kalsa bebek açısından rahatlar miydim bilmiyorum, ama evde esimle basbasa kalmamak da beni ayrica yipratiyor acikcasi, gitsin de istiyordum bir yandan yani. O gunden beri bebegime kendi kendime bakiyorum. Gerekirse evi b. k goturuyo, bir ise elimi vurmuyorum, ara sira esimle yapiyoruz falan ama bi sekilde halloluyor. Bebegim de masallah, gaz kolik kabızlık allah ne verdiyse butun problemlerle ugrastiriyo bizi sagolsun. Ama ona ragmen dogumdan beri nereleri gezmedim, neler yapmadim ki. Evi ve baska tum isleri ikinci plana attim, once kendime, sonra da cocuguma odaklandim. Evet once kendime. Cunku once ben iyi olmaliyim. Her firsatta ciktim, gezdim, kisitlanmamaya sartlandirdim kendimi. 2 kere sehir disi seyahatimiz oldu, iki kez memlekete gittik, her gun yuruyus yaptik, haftada 2-3 kez denize gidiyoruz. 3 ayda oldu bunlar. Yani bu kadar birilerine muhtac hissetmeyin kendinizi, nasil ayaga kalkabilirsiniz ki boyle? Ayrica cocugu oldu diye anasına yerlesen, anasini kendi evine yerlestiren tipler hep midemi bulandirmistir. Sonra gelip kocamla cocuktan sonra evlilgiimiz bitti falan diye konu aciyorlar burda. Ya sabir ya. Kocayla evliligi bir yana, cocuk oldu diye kendi hayatini bitiriyor kadinlar. Sonra vay efendim neden boyle oldu

bence anneniz yanınızda fazla uzun kalmış o yüzden bocalıyorsunuz, ilk etapda ne kadar çok bebekle baş başa kalırsanız o kadar çabuk adapte oluyorsunuz yanınızda yardıma birileri gelince alışma süreci uzuyor benim yanımda hiç kimse yoktu ilk 3 gün eşim vardı kızım neredeyse 7 yaşında sayılır üstelik ağır+ ameliyatlı bir doğumdu tek başıma baktım 2 kere de ev taşıdım tek başıma. 3 ay yanında annesi kalan arkadaşım annesi giderken ağladı nasıl bakıcam ben nasıl yapıcam diye... alt değiştirirken bile bocalıyordu çünkü hep annesi yardım etti herşeyine eşiniz size yardımcı olmalı anneniz değil. ikiniz birlikte büyütmelisiniz ev işleri de ortakdır. eşinize sorumluluk vermelisiniz eşimde geç geliyor bu babalık yapmasına engel değil eve gelir yemeğini yer biraz bebekle oyalanır siz duşa girer dinlenirsiniz haftasonları da komple eşiniz ilgilenir eşiniz kuruyan çamaşırları toplayıp ütü yapabilir bulaşıkları yerine yerleştirebilir bunları siz olmasanızda yapacaktı? size güvenmesin herşeyi üstünüze almayın

Annenizin yanınızda elli gün gün kalması bile uzun geldi bana. Komşunun annesinin evine yerleşmesi de ekstra bir durum yoksa normal değil. Örneğiniz onlar olmasın. Sizin asıl sıkıntınız eşiniz bence. Ondan gerekli desteği göremeyince annem olsa da onunla tamamladım diyorsunuz.

İlk yazdiginiz ile tamamen çelişen bir açıklama konuyu guncelleyin bence. Tam yorum yapip yardiracaktim ki bunu gördüm

Aslında evde günü birlik temizlikçi gelse bile rahat olamayan bi insanım ama malesef en az 2 sene bakıcı gerekiyor yoksa kafayı yerim ben :/ succulentaski

Cok zor hepimiz ayni surecten gectik ama o büyüyor bunlar en güzel zamanlari bir daha 1 yasinda 2 yasinda olmayacak. doya doya vakit gecirin ben diyurm ne ara büyüdün doya doya sarılıp öpüyorum egleniyorm ergen yeğenlerim var yanına gelmiyorlar daha elimize büyüdü yegenler. simdi oo cok uzaklar bize. bol bol gezin uyumayan cocuk zordur ama olacak hepsi gececek. Bir tane kadin ingt yazmisti çeyreğiniz varsa her ay bir tane satin yine cocugnuzla vskit gecirin o yaşlar bir daha gelmeyecek parayi düşünmeyin.. ards edinmeye calisjn ben parka surekli gittigim zamanlarda 2 ardsim oldu bebeklinick Bu karanlığın sebebi

Sorunluydu sanırım senin bakıcı Yanlış mı hatirliyorum. U

Siz teklif edin benimki inanin cok sevindi. Hergun farkli bir ev temizlemesi sigortasiz calismasi cok zor demisti. Hatta ben 1 yilligina kadar konustum siz ise baslayinca da guvenirseniz hep calisirim dedi. Asgari ucret kadar kazanmiyorlar hergun yeni ev yol derdi ben teklif ederseniz olumlu donus alicaginiza inaniyorum

Benim kız da aşırı hareketliydi. 42 günlük videosu var kalkmaya çalışırken o derece. Ben bir yaşına kadar oturduğumu bilmem. Bugün sitenin bahçesindeyken komşum geldi 10 aylık bebeğiyle. Arabasındaydı, seveyim mi dedim al al dedi. Aldım kucağıma, oturtturdum, oynadım falan. Sonra o çok enteresan birşey anlatmaya başladı işle ilgili, daldım dinliyorum bende heyecanla. 10 dakika falan geçti, ulan dedim bir dakika bu oturuyor. Yavrum öylece oturuyor. Baktım uyudu mu diye yoo oturuyor etirafa bakıyor kucağımda. Bir yandan anneyi dinliyorum bir yandan dedim hiç kıpırdamayayım bakalım ne olacak. Yarım saat, 10 aylık bebek yarım saat kucağımda oturdu, parkta oynayan çocuklara baktı öylece ben şok Sonra kaldırdım bakıyorum çocuğa bu çocukta bir rahatsızlık mı var acaba diye, beynim 1 dakika oturduğu için çığlık atan bebeğe alışık çünkü. Elini ayağını tutuyorum o da tutuyor, ayağa dikiyorum basıyor, adını söylüyorum gülüyor falan. Maşallah dedim Allah nazardan saklasın dedim bence sen al bunu git valla nazarım değecek dedim

Ornek verdiğiniz komsu kizinin bebegi olduktan sonra annesine yerlesmesi size normal mi geliyor ki? Cok sacma. Kendinizi salmayin, karalar baglamayin hemen. Oncelikle esinize sorumluluklar vermeye baslayin, gec gelmesi ve cok calismasi bahane değil. Sizi anliyorum, ben de iki kucuk bebeyle cok savastim ki esim ustune dusenden fazlasini yaptığı halde. Devir degisti, eskilerin yaptiklarini biz yapamiyoruz nedense, kendim de dahil. Hem bisuru bebeye bakar, hem baga bahceye çalışmaya giderlermis ya. Camasirlar elde Bulasik elde Her yuk kendinde olan nenelerimiz zamani... Aslinda suan hayatimizi kolaylaştırıran o kadar sey olmasina ragmen yine de yapamiyoruz

Üzülme lütfen. Yalnız sen değilsin bu şekilde olan. Benim de doğumda annemle eşim vardı tek. Annem 2 ay kaldı gitti. Şimdi oğlum 3 yaşına girecek ve annemin 2 ay kalmasının dışında her şeyini bek tek basima yaptım. Benim de eşim sabah 9 akşam 11 arası calisiyor. Bizim de durum aynı:) çocuk bakmak kolay gibi görünüyor ama belli bir yaşa kadar mecburen kendini bir süre çocuğa göre ayarlıyorsun. Cevredekilerle kıyas yapma. Onlar her akşam cocuklarla yemekte ama nasıl yemekte? Bazıları var çocukları her yere saldirsa da umursamıyor. Ben şahsen oğlum çok hareketli olduğu ve bir yere gittimizde başımıza gelecekleri bildiğim için kendim tercih etmiyorum. Ara sıra gidiyoruz bir yerlere tabi ama eve döndüğümüzde dinlenmek yerine daha da yorulmuş oluyoruz:)))))))) Ara sıra eşimle evde akşam biseyler hazırlıyoruz zaman geçirelim diye. O gün çocuğun uyumayacagi tutuyor, bizimle oturuyor yani analık zor Allah kolaylık, güç versin

Aynen öyle araştırmaya başlıyorum

Ben de tek büyüttüm oğlumu. Annem 16 günlükken evine dönmüştü. Oyle yalnızdım ki birsz da kendi hatam aman babasına ağlama sesi gitmesin diye ayrı bir odada bebeğimle vakit geçiriyordum. Babayi kıskanıyordum o film izliyo, yürüyüşe çıkıyor, kahve çay iciyor, istedigi kadar banyoda kalabiliyor ben bunları yapamıyorum diye. Her ay bir sonraki aya umut bağlıyordum bir ay sonra daha kolay olacak diye fakat başkalarından bunu teyit etmeleri için onların bu konudaki düşüncelerini sorduğumda büyüdükçe zorlaşıyor demeleri beni benden alıyordu. Buyudukce zorlasmiyor hayır, kolaylasiyor. Simdi de zorlukları var ama bunlar düzelebilecek şeyler, yeme içme arasının açılması bir kere çok rahatlattı. Kolayliklar dilerim

Ahhh ahh okurken kendimi gördüm. Öyle zor öyle zor bir süreç kii. Yalnızlıktan depresyona giriyorsun zaten bir de lohusa depresyon u var bir de bebek durmuyor ağlıyor. Hiçbir şey hayal ettiğin gibi olmadı. Kucağında bebeğin dans edecektin ev ebebek kokusu olacaktı fonda Şevval sam nar tanem şarkısı sen eşin işten gelince duş almışsın saçlarıni taramışsın mis gibi kokuyosun. Sonuç bebek sussun diye zıplayan saç baş dağınık bir kadın fonda ağlama sesi koku olarak ta mayhoş b. k kokusu. Başkalarıyla kıyaslama hayatım bitti düşüncesi. Bunalma, beni anlamıyorsunuz iç kavgaları. Aradan 11 ay geçmiş aklına geliyor hakkaten niye yürüyüşe gitmedik yemek yemeye gitmedik o an niye aklıma gelmedi diyosun çünkü geçen 11 ayı unutmaya başlamışsın yorgunluktan uykusuzluktan gitmediğini değil de aklına gelmediği için gitmediğini zannediyorsun. Geçiyor bacım geçiyor. Yolun sonunda ışık var. Yolun sonunda bebeğinin resimlerine bakıp ayyy benim böyle tatlı bir şeyim varmış niye şikayet ediyomusum keşke daha çok tadını cikarsaydim diyosun. Ağlamaktan helak olan ben şimdi oğlumun resimlerine bakarak yaaa ne kadar tatliymisss canım bebek çekti diyorum

Konu sahibi zaten pek çok kişi iş dolayısıyla ya da Farklı nedenlerle ailesinden uzakta. Durumunuzu hiç komşuyla kıyaslamayın isteseniz sizde tutarsınız birilerini. İlk çocukta biraz daha mükemmeliyetçi olmaya çalışılıyor oğlumda öyleydim her şey saatliydi. Şimdi kızımda daha bir rahatım aman ne olacak meyve saati de 1 saat geciksin ama biz gezelim modumdayım o saatte de anne sütü alsın ne olacak ki e büyüyor işte kızım neredeyse abisi okuldan getirmese hasta olmayacaktı o kadar üzerine titrememe rağmen abi çok hassas. Annemi ikinci bebeğim 3 günlük iken kaybettim. Oğlumda da 3 aylıkken teşhisi konulmuştu zaten. Ben o yüzden hep tektim ve çocuklarıma tek başıma baktım ikisinde de 2 yıl ücretsiz izne ayrıldım. Hala ücretsizdeyim ve yardımcım hiç olmadı. Bunalmıyor muyum evet annemi çok özlüyorum sadece sesinin duysam sıkılınca o bile yetecek sanki.. O yüzden bence çok sıkılınca arayın annenizi sesini duyun görüntülü konuşun o bile nimet. Yeterince sosyalsiniz okuduğum kadarıyla. Sizde eksik parça eş desteği Birkaç gün yardımcı abla ile kendinize zaman ayırırsanız o yetecek gibi size. Hatta oğlum okula başlayınca yardımcı bir abla kızım için bende tutucam.

Yeniyor tabii yenmez mi? Hem nimet taş mı olurmuş?

İşte bebekten bebeğe çok değişiyor ya. Eşekten düşenin halini eşekten düşen ağlıyor. Bazı bebek hakikaten daha uslu oluyor

2 cocugumu da yalniz buyuttum. Annem veya kayinvalidem 2 saat bakmis degiller. Yalniz olmanin kotu yani evet yoruluyorsun fiziksel olarak, hem de cok. Ama karisanin gorusenin olmuyor. Kafana gore takiliyorsun. Yasina gelmis artik her gun disari cikar, evde suyla falan oynasin. Oyle boyle buyuyor ve bu zorluklar unutuluyor emin ol Önceki

Aha o da ben. Allahtan kocam vardı

Anneniz?

havalar güzel esinize ihtiyaciniz yok bebişinizi koyun bebek arabasina gunluk yuruyus yapim emin olun iyi gelecektir M ManzaramDeniz

Bu oyun ablalarini nerden bulabilir ki insan Netteki ilanlar bana çok tedirginlik veriyor İki üç saatliğine gelen biri çocuğuma neler yapmaz diyorum Biyere bı kuruma bağlı da değil hani Sapik mi eve birini alıp benim evimde alem mi yapacak nolacak Kamera var diyelim okey ama ne biliyim ya kacirsa mesela olsun kamera var aşamasını geçmiş oluyoruz bu durumda

Neden yalniz olasiniz kendi kurallarinizla kendi dogrularinizla buyutuyorsunuz. cok sanslisiniz kendiniz buyutuyosunuz karisaniniz yok. ya tepenizde devamli sunu spyle yap bunu boyle yap diye konusan olsaydi. bence keyfini cikartin. keyif almaya bakin

Benim de buna ihtiyacım var kesinlikle. Süper olmuş sizin için. Bir abla geliyor aslında yardıma ama tüm günleri dolu haftada bir harici gelemiyor . push ;

Bu yoruma sonuna kadar katılıyorum, yalnız büyütmek daha keyifli illa zorlukları var... ben hem yalnız hemde çalışan biriyim, bakıcılarla çok savaş verdik çok ağladık eşimle :'( ama şükür okul yaşına geldi artık... 15 gün aile yanına gidince bile huyu suyu değişiyor çocuğun etrafdan sürekli iltifatlar sevgileri aldığı için bir şımarık hallere bürünüyor çocuk, sürekli yanlarında olsak diye düşünüyorum da... iyiki yalnız büyütmüşüz :) J

bende oyun ablası önerecektim. kafanız dağılır. kitap okur, kahve içersiniz o bile iyi gelir :)

Bizim ufaklık bizi pert ediyordu görseniz, anca yetti o kadar gün eşim konusunda tespitiniz doğru malesef. Daha detay verip eşimi linç ettirmek istemiyorum J

İnanın şimdi öyleyiz. Tesadüfen birini görüp laflarsam inanın modum yükseliyor. Karşı apartmandaki teyzeyle arada balkondan konuşuyoruz. Biraz yaşlılar gibi oldum, onlar da konuşacak yer ararlar ya

Bunalmışsın canım ama bir çoğumuz yalnız baktık çocuklara. Şimdi senin ki çok küçük elbette çok fazla sıkıntı oluyor, tuvalete gitmek banyo yapmak bile. Ama büyüdükçe daha da kolaylaşacak. Zamanla sende rahatlayacaksın. Ayrıca bu şekilde tek bakmanın çok büyük bir avantajı var, tamamen istediğin gibi yetiştiriyorsun çocuğunu. Ben de riskli gebelikte iş bırakıp sonra çocuğunu kendi büyüten annelerdenim, senin kuralların senin yöntemlerin oluyor ve çocuk gerçekten daha disiplinli büyüyor. 3 yaşında kreşe verir başlarsan tekrardan işe. Bu yaşlar bir daha gelmeyecek, hiç bu kadar küçük olmayacak, keyfini çıkarmaya çalış annesi

Belki de ondan. Annem gittiğinde epey ağlamıştım annem gidene kadar süt annesi ya da abla gibiydim. Sonradan anne oldum. Benim yaşadığım sıkıntılar eş desteğinin olmamasından kaynaklı sanıyorum. Bu konuya girersem çıkamam

Sarılalım

basiniz sagolsun siz de çok zorluklar atlatmışsınız. Benim bebeğimi anlatmışsınız. 5 ay kucağımda uyudu. Geceleri oturarak uyuyordum o kucağımda yatıyordu sonra kolda yatmaya terfi ettik. Saatlerce yürüyerek uyutmaya çalışırdım zoraki bişeyler yerdim. Öyle böyle bıgünlere geldik. Bir bebek kolay yetişmiyor dediğiniz gibi. Allah tüm yavrularımıza sağlık sıhhat şans mutluluk versn

Büyüürrr hatta tüm bu zorlukları unutup ikinci olsa mı diye düşünürsünüz :) olur öyle taze annelik zamanlarında. İnsan gözünün önünde olan çözüme bile yanaşmıyor. Kara bir delikte boşluğa kulaç atmak gibi yalnız annelik. İlerleyemiyorsun, olduğun yerde kalıp kendine acıyorsun. Ama geçecek. En azından şimdiki gibi olmayacak hiçbir şey. Şekil değiştirecek. Muhtemelen "bunlar iyi günlerin" diyen densizler de vardır hayatınızda. Kulak asmayın. Anneliğin en zor dönemi, kendini henüz ifade edemeyen bir çocuğa sahip olduğun dönemdir. Evet sonraki yıllarda da sorunlar oluyor lakin karşında konuşan, derdini anlatan bir insan evladı oluyor. Şu anki dönem, koşulsuz bakım ve yapışıklık gerektiren bir dönem ve en zoru da bu. Ben de o zamanlar geçmeyecek sanıyordum ama geçiyor. Birinci sınıf anası oldum, ikinci sınıfa geçti. Her şey geçiyor. Bir de hayata böyle bakmamak lazım. Şu dönem bitsin de rahatlarım diye bir şey yok. Her dönem başka bir zorluk oluyor. Zorluğun içinde, gözün önünde olan çözüme yönelip olduğu kadar demek lazım.

Benzer tecrübeyi yaşdım, hala yaşıyorum iki çocukla

Annem bakmiyo hiç bana bakmamış küçükken J

Size lohusalikta yetersiz hissettirdiler mi? Ben de ilk başta sizin gibiydim annem 24 gün kaldı yanımda odadan cikincs bebegim kusarsa bogulursa diye korkuyordum zamanla aştım nereye kadar yaninizda birileri duracak ki anne cocuk bagi olusması icin birlikte vakit gecirmeniz bas başa kalmanız lazıBenim bebegim alerjik gazlı kolik bir bebekte su an 21 aylik hala daha cok huysuz yeri geldi kuri ekmek yedim yeri geldi cocuga yemek yapamayacak haldeydim makarna yedirdim yeri geldi saclarim bitlenecek hale geldi esim yogun calisiyor yardimci olamiyordu ama bir sekilde geciyor eger cocukla yasamayi basetmeyi simdi ogrenemezseniz ilerleyen surecte daha zor olacak

Sizi çok iyi anlıyorum, benim annem vefat etti ben de tek başıma bakmaya çalıştım ama açıkçası psikolojim kaldirmadi, yarim gün yardımcı tuttum

Akrabalarima güvenirim. Komşum da eğer gerçekten tanımış isem hasta iken rica ederim. Onun dışında kimseye bırakmıyorum genel olarak benimle çocuklarim. Misal olarak dedim zeynones

Katılıyorum, hem annem gelse nereye kadar gelecek yani. Bizim kendi çarkımızı çevirmemiz lazım.

Teklif ettim tabi ama yıllardır gittiği kişiler hep biri çıkacak elbet. En kötü oyun ablası olayı da aklıma yattı. Haftada 2-3 saat bile kendime ayırsam onlar oynarken bana yeter.

Evli olan bir kadının "tek başıma" diyerek cümle kurması çok üzücü. Eşinizin çalışma saatleri, işi ne bileyim gerekçeleri neyse artık ama bu kadar yalnız hissetmeniz kötü.

Deme öyle arkadaşım. Allahım muhtaç etmesin inşallah. İnsan zorda kalınca bir tabak çorba şerbet gibi geliyor.

Aaaa hatırlayamadım ama size katı diyet yaptırmayan doktor önermişim sanırım. Ben çektim siz çekmeyin diye Biz tamamen açtık diyeti. Bebişte kuruyemiş alerjisi var yalnız ben yiyince bir şey olmuyor. Sanırım bu alerji meselesi insanı yıpratıyor ya. Emzirme meselesi çok zordu benim için. Hala da uğraşıyorum iş yerinde iki kez sağ eve taşı. Yıldım ya gerçekten.

Yardım gelsin de nereden gelirse gelsin moduna girdim ben de, ama şart imkanınız varsa olsun bi destek olan. Kolay değil, ama bu sefer neyle karşılaşacağınızı da biliyorsunuz. İlk başta bir daha bebek mi tövbe modundaydım, şimdi süreci daha iyi yönetirim gibi geliyor ileris için hevesleniyorum. Tabi bakıcı şart düşüncesiyle

Başınız sağolsun, nur içinde uyusun. Evet eşim evde yok.. ve psikolojik olarak beni çok yıpratıyor. Yardımcı abla arıyorum henüz bulamadım.

Merhaba, Benimde 4 aylık ikiz bebeklerim var. Üstelik kız kardeşimle 13 gün arayla doğum yaptık ve ailemden kimse yanımda olamadı. Doğumda eşim ve ailesi yanımdaydı. Bebekleriminn biri 28 gun kuvozde kaldı. 15 günü de emzirmeye gittim. Tek yanımda olan eşimdi. Zormu derseniz evet zor. Ama bebeklerim ile birlikte bende büyüyorum. Hergun başka birşey keşfediyorum. Ve onların yüzündeki gülümseme herseye değer. Tek fark eşim çok destek oluyor. Mesela 2 bebekle gezmelere de gidiyoruz. Sosyal hayatımız da var. Ailenizden uzak olmanız sanırım sizi sarsmiş. Fakat kendinize bir düzen kurabilirsiniz. Hem tek çocukla dışarı çıkmak vs daha kolaydır diye düşünüyorum. Insanin desteği olmayınca ne kadar zor olduğunu çok iyi bilirim. Ama inanın yalnız da başarabilirsiniz. Kolaylıklar diliyorum.

Hayatınızda hiç dışarda yemek yemediniz sanırım?

İlk yorumunuza katılıyorum çünkü hassas dönemde olan bir anneyi yetersiz hissettirebiliyor. Koşullar çok değişken. Benim de annem destek oldu ara ara ama hep yalnızdım hallettim aslında. Sadece bi duygusallık çöküyor arada dün olduğu gibi işte. Hayırlısıyla benim bebeğim de büyür inşallah. Böyle çok tatlı gerçi

2. Çocuğum 6 aylık henüz yaşadığım şehirde ailelerden kimse yok, doğumdan beri iki çocukla evde bir şekilde üstesinden gelmeye çalışıyorum. Öncelikle yalnız olmadığınızı bu durumu yaşayan binlerce hemcinsinizin olduğunu düşünün, bu bana nedense moral oluyor sdfssf yaşadığınız sitede komşu filan yok mu en azından yalnız olmazsınız çocuğunuz sosyalleşir. Ben baktım yalnız olmayacak öyle yaptım, şimdi komşularım sağolsun hiç yalnız bırakmazlar yemek yapamam birer kap yapar kapıma getirirler, büyüğü bahçeye yolla bizim cocuklarla oynasın sen de biraz kafanı dinle derler, hem bana iyi geliyor ses soluk yalnız olmuyorum hem de oğlumun arkadaş çevresi genişliyor sosyalleşiyor. Eşiniz yoğun çalışıyor olsa da pazar günleri yahut tatil olan bir günü illa ki vardır, o gün çıkın dışarıya değişiklik olur size de çocuğunuza da. Çocukla birlikte aktiviteler yapmak sizi korkutmasın, bu aktiviteleri sık yaptıkça çocuk da siz de bu duruma alışıyorsunuz. Çocuk aslinda hiçbir şeye engel değil, bunu engel gibi gören bizleriz. 1 aydır iki çocukla Türkiye'nin gezmedigim yeri kalmadı, zorlandık bazen krizlere girdik, tatil senin neyine deyip az kızmadım kendime, ama iki gündür evimdeyim ve fırsat buldukça fotoğraflara bakıyorum iyi ki diyorum gitmişiz bazen cesaret etmek gerekiyor. O işin başına geçtikten sonra da geriye mis gibi hatıralar kalıyor

Rica ederim 2 yasa kadar bayağı zorlandım ben, benim oğlum aglak bir çocuk belki sizinki o kadar sürmez. Simdiki aklım olsa hafta sonları en azından bir gün bir iki saatliğine babaya bırakıp kendi başıma yürüyüş yapardim AVM bir yerlerde oyalanip dönerdim. Bu bir haftaya yeterdi : )

Valla çocuk başlı başına bir sınav. Hep daha zorlaşıyor. Geçen sene doğum yaptım. Annem "yaşlıyım" dedi. Bir gün bile kalmadı yanımızda. İlk 3 ay gazıydı, reflüsüydü, uykusuzluğuydu delicesine yoruldum. Tam 7 aylık oldu biraz nefes alıcam dedim, istenmeyen 2. Gebeliğim oldu. Ben kendimi ne psikolojik, ne bedenen hazır hissetmediğin için aldırmayı düşündüm eşim "Bebeğin yaşam hakkını alamazsın" diye çok vicdan yaptırdı. Hem hamilelik, hem küçük bebek ayrı ayrı zorluyor. 3 ay önce ailecek korona geçirdik. O da ayrı sefillik. Yani kısacası çocuk büyütüp akıl sağlığını korumak ciddi başarı.

çok haklısınız ben de hem bugünlerin kıymetini bilmeye çalışırken ara ara çöküşler yaşıyorum işte. J

Şu an istanbulda ortalama 7-8 alıyorlar. Bir tık fazla veriyorum. Çünkü çok bunaldım. Ve çok iyi birini buldum kaçırmak istemedim. Ben bir firma aracılığıyla buldum. Ama bakıcıburadayı tavsiye ederim oradan bayağı bir şey çıkıyor hem de firmalara göre daha hesaplı. Ben de çok yalnızım diye eşime defalarca ağladım işe başlamadan önce. Ama ağlamam bir gün etki ediyordu ertesi gün biraz erken çıkıyor sonra devam aynen. Zaten pandemi falan. Kimse gidip gelmiyor. Bebek kolikti bir de hatırlamak bile istemiyorum.

Sizin aile niye kardeşinizi tercih etti Bı hafta size bı hafta ona gitseydi

1 hafta kalacağını bilip ona göre kendini sartlamak ne yaşayacağını bilerek çocuk yapmak iyi bir şey. Ben mesela böyle bir şey yaşayacağımi ve beni herkesin ilk haftadan bir basima bırakacağını bilemedim

İki cocuk annesi olarak tek cocuk bakmak aslinda okadar kolayki tecrübesizlikten zorlaniyorsun ama 11 aylik artik biseylerin oturmus olmasi lazim. Hicbir aksam yemegine gitmemis olmanizda cok garip neden gitmiyorsunuz durmuyor demeyin kimsenin cocugu durmuyor benim iki erkek ikiside zor cocuklar inatla hicbiseyden geri kalmiyorum geziyorum oyle boyle alisti cocuklar simdi evde durmak istemiyorlar. Onun disinda maddi olarak rahatsaniz yardimci alin haftada 3 gun gelsin cocuk alisinca birakin disari cikin kendinize vakit ayirin spora falan gidin bi sekilde yola girer

Amin insallah hepimize cok dusunmek ve pimpirikli anne olmak da daha zor. Mesela saat basi uyanan cocuk 3 saattir neden uyanmadi diye ben uykumu acip basinda bekledim

Bizim site gorevlilerinden birinin esi, daha oncede temizlige gelmisti. Eli temiz iyi huylu bir hanima benziyor. Simdilik tecrube edemedim ama ay sonuna baslicak. Bebegimi emanet etmicem hala ben bakiyor olucam ama ev isleri yemek alisveris bi yere giderken bebegi tutma yanimda gitme gelme bebisin yemegi filan bunlar olucak gorevleri. Sabah 9 aksam 6 asgari ucret bu da konustugumuz detaylar bunlar

size ve uzun uzun kendi tecrübesini anlatıp moral veren tüm annelere çok teşekkür ederim

Ben her iki tarafa da yakın olduğum halde iki çocugumu büyütürken her türlü zorlugu tek başıma çektim. İkisi pes peşe oldu ve aşırı zor cocuklar onlara yetmeye çalışırken ömrümden ömür gitti. Simdi çalışıyorum ve yine tek başıma mücadele ediyorum tek fark eşim daha çok destekçi artik ama aile büyüklerinden yine hayır yok. Bir haftalık kurban bayramında evdeydi çocuklar anneme en azından birine bir kaç gün bakabilirmisin dediğimde cevabi babaları baksin kocanı rahatlığa alıştırma oldu. Evden çalışıyorum ve o bir hafta nasıl geçti ben bilirim biri 2.5 biri 4.5 yaşında inanilmaz zorlandım eşim elinden geleni yapmaya çalıştı ama bir yere kadar yetti çocuklara. Keşke bende uzakta olsaydım diyorum en azından lafta biz şöyle yardım ettik böyle yardım ettik diyemezlerdi. Anneme sorsaniz oğlumun üzerinde onun benden daha çok emeği var çünkü insanın sinirini zipatlatmaktan başka bir işe yaramıyor ayni yerde yaşamak. Acil isim gibi işlerim olduğunda bir kaç kez bıraktım cocuklari ondada şeker çikolata cips telefon zararlı ne varsa dayiyordu ellerine. Çocuklar acikirsa diye onlara özel olarak hazırladığı tek şey makarna halbuki yemek konusunda çeşit çeşit yemekler hazırlamayı seven biri. Herşey insana hayat tecrübesi olarak geri dönüyor benim şu hayatta öğrendiğim tek şey insan tek başına olduğunu kabul etmeli kendinden başka kimseden güç almamalı. Anne baba bile olsa bir yere kadar senin için varlar herkes önce kendi canını düşünüyor. Sizde işin iyi tarafından bakın çocuğunuzu kendi kurallarinizla kendi dogrularinizla kimsenin minnetini çekmeden büyütuyorsunuz.

Canım içini rahatlatıcaksa kendi hikayemden bahsedeyim, ailemden uzakta bi ülkede yaşıyorum direkt uçuş bile yok aktarmalı. 3 buçuk yaşında ki kızıma kendim yalnız baktım eşim pilot bazen eve 3 gün gelmediği oluyor yatılı uçuşlarında. Çok zor günlerdi ama dayanıyosun bi şekilde. Şimdi yeniden hamileyim ve ikiz bu sefer, yardımcı tuttum kendime çünkü yalnız 3 çocuğa bakamayacağıma eminim

Ona daha yakın oldukları için. Ben uzak kalıyorum ona göre.

Annem yan dairede oturuyor inanın kızım 40 günlükken yazlığa gitti 4 ay kaldı. Geldi sadece günde yarım saat sevdi gitti. Zaten ben işten ayrılmıştım. Ne uykusuz geceleri tek başıma geçirdim, ne kadar ağladım. Şimdi 15 aylık çok şükür her şey yoluna girdi. Bu arada çevremde annesi ile yakın oturup bakmayan çok insanda var. Siz kendi kurallarınız ile doğrularınız ile bebeğinizi büyüttünüz öyle düşünün. Yanınızda birleri olduğunda çok karışacaklardı. Hep eskiden yapılan şeyleri yapmak isteyeceklerdi. Tek olmanın iy yanları da çok.

Bir dokun bin ah işit şeklinde uzunca bir yorum olacak ama bence teselli olur. Anneye yerleşmek, hemşire tutmak vs çok uç örnekler bence. Onları düşünüp kendinizi dibe çekmeyin. 10 aylık bebeğim var. Herkesin görene kadar abartıyorsun dediği ama gerçekten aşırı hareketli bir bebek. O sebeple kısa dönem tecrübelerimi aktarabilirim. Annelerimiz, diğer büyükler anlatıyorlar işte hem çocuğa baktık hem şu işleri yapardık hem kayınvalidenin işine koşar hem soba yakar vs.. şükredin halinize modunda cümleler. Siz de duymuşsunuzdur. Kendime gelince çok zor bir gebelik süreci geçirdim. Kendi evimden midem bulandı 6 ay boyunca ekmek dahil hiç bir şey yiyemedim sadece serum, sonrasında da basit karbonhidrat arada bi domates, et yedim. Annemde kayınvalidemde kaldım ara ara başka türlü olmadı. 8. ayda aniden preklempsi başladı hazırlıksızca doğuma alındım. Haliyle sezaryen oldu. Bir kaç gün annem-kayınvalidem dönüşümlü kaldılar. Sonrasında gerek yok dedim. Doğum sonrasında bile tansiyonum 20lerde dolaşıyordu ilaçlara rağmen. 1 hafta görümcem bizimle kaldı o da gündüzleri evden çalışıyordu iletişimi yoktu yani. Gelen giden yemek getirdi ama genel bir çocuk bakımına yardım istemedim. Çünkü biz doğurduk biz bakacağız. Çalışma hayatına başlayınca da şartlara göre belki bir sene bakarlar sonrası kreş dedim hep. Bitti mi bitmedi. Aniden şiddetli ağrılarım oldu. Kaç kez acile gittim, dahiliyeye gittim bulamadılar. Bir gün ağrıdan bilincimi dahi kaybettim. En son hatırladığım eşime çok ağrım var ne olur yetiş bebek var koş dedim eşim işten çıkıp gelmiş. Orada safra kesesi ağrısınn olduğunu buldular. Ameliyat günü gelene kadar o ağrılara ve açlıkla boğuştum yeri geldi gece üçte bebeği eşime bıraktım acile gittim. Kızım bir anda yoğun bakıma alındı bunca şeyin ardından. 9 gün hiç kimseyi almadılar kızım ve ben kaldık. Sonra ameliyat oldum sezaryenden 3 ay geçmişken karnım delik deşik. Bir gün hastane, 1 gün annem, 1 gün kayınvalidem kaldı yine gittiler. Kendi sağlık sorunları oldu onların da. Eşim de işe gidiyor tabi mecbur. Ve çok yoğun bir dönemi idi. O dikişlerimle emzirdim, kucağıma aldım gaz çıkardım, gezdirdim. İlk 4-5 ay çok zor idi anlayacağınız. Sonra yavaş yavaş azaldı. Tepkileri arttı, hava ısındı, gezdirdim. Şimdi de aşırı hareketli bi bebek ama tek başımıza bakmak bu kadar imkansız değil. Ev uçar, halı kirlenir, bulaşık birikir, vaktinde yemek yiyemeyiz vs... Yapacak hiç bir şey yok. Hala gece uykusu çok düzensiz. Sürekli beslenmek istiyor. Diş sorunları, ara ara gelen hastalıklar vs... Uykusuz kalıyoruz yoruluyoruz yapacak hiç bir şey yok. Annemlerde kayınvalidemler de çok yakın. Çok çok yorulunca gidiyorum evet bu büyük bir nimet. Ama öyle haftanın her günü falan değil. Kırk yılda bir. Ama elimizdeki imkanlara göre beklentilerimiz olmalı. Mesela imkanlarınız doğrultusunda temizlik vs için yardım alabilirsiniz. Görüştüğünüz komşu, arkadaş varsa psikolojik olarak sizi çok rahatlatır. Size ve tüm annelere özellikle yalnız büyütmek zorunda kalanlara kolaylık diliyorum.

Günaydın. aralarinda 22 ay var cocuklarimin, biri 11 aylik. Ve ben 11 ay once sadece bir kez cafeye gidebildim. Asiri bunaldim. Ailemle yasiyorum. Esim goreve gittti iki seneligine. Ailenize yerlesmeyi asla ama asla dusunmeyin derim. Kendiniz basarirsiniz.

Bebek küçükken böyle hissetmek çok normal. Benim kızım neredeyse 2 yaşına geldi bende kendim büyütüyorum bebeğimi. Havalar güzel bol bol dışarı çıkın onunla. Özellikle başka annelerle tanışmak insana iyi geliyor. Çok uzun zaman hiç bebeğimi bırakıp dışarı çıkmadım veya mesela onun uyku saatlerinde dışarıda olmadım. Tabii bu durum benim kendi tercihim düzeninin bozulmaması adına. Ama onun dışında sürekli dışardayızdır. Biraz daha büyüdüğünde eminim daha çok rahat edersiniz. Onun gelişimine tanık oldukça; konuştuğunu, yürüdüğünü, oynadığını gördükçe birlikte geçirdiğiniz vakitler daha eğlenceli oluyor.

Ben de çok uğraştım 2-3 aydır gündüz uykularımız yeni uzadı. Siz neler yaptınız varsa tavsiyeleriniz mutlu olurum. serentyy Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik İptali Anneler

Merhaba böyle konulara kayıtsız kalamıyorum çünkü çok zorluklar yaşadım tek bakmaktan ötürü. İnanın yalnız değilsiniz birçok kişi tek bakıyor. Size tavsiyem kimseyle kıyas etmeyin bu sizi çok üzer. 3 çocuğum var üçüde beni çok zorladı hep kucak isteyen geceleri saat başı uyanan uykusuzluktan bitap durumlar yaşadım. Kendime hep bitkisel hayattayım varım ama yoğum diyordum hepsi geçiyor büyüdükçe bağımsızlaşıyorlar. Bebek varken insan en çok evinde rahat ediyor fakat ağlasada dışarıya yemeğe vs çıkın onu da alıştırın kendinizde bu duruma alışın. çünkü rutin çok sıkar ve sizi bunaltır. Eskiden Tek bebekle gezmek zor gelirdi şimdi üçünü alıp çıkıyorum. yorucu oluyor o bir gerçek ama bu da bir ihtiyaç.

İnşallah çok teşekkürler. Hepimizin bebişleri sağlıkla büyüsün.

Bebiş daha yürümüyordur yada yeni başlamıştır. Koyun pusete gezrbildiğiniz kadar gezin. Yürümeyi öğrenip pusete binmeyi istemeyince asıl o zaman hiçbirşeye yetişilmiyor. kreşe gidince gğndüz rahatsınoz da ama çalışmaya başlarsanız gündüz iş, akşam çocuk haftasonu çocuk. rahat bir akşam yemeği daha yılşarca hayal. kreşten ziyade oyun ablası tavsiye ederim. alışırsa ve siz güvenirseniz her haftasonu 2,3 saat. siz de çıkarsınız eşinizle. N nscckts Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik İptali tek ayak

Cok zor gunler atlatmissiniz, gelmis gecmis olsun. Temizlik icin yardim aliyorum, evi salmis durumdayim. Benimki sosyallesememekten kaynakli sanirim. Arada arkadaslarla gorusmek cok iyi geliyor gercekten ama buyuk sehir surekli olmasi zor oluyor. Aslinda en buyuk arkadasim bebegim artik. Ya aslinda ben baya iyi goturuyordum da bize temizlige gelen abla iyi goturuyorsun da herkese seni anlatiyorum, su sunu tuttu bu bunu tuttu diye anlattikca icten ice ben napiyorum kafasina girfim sanirim. Zaten de hassas olunca.

Ben de sizin gibiyim, tek fark komşularımla aramın iyi olması. Çocuğu komşuya bırakıp bir yere gitmekten bahsetmiyorum ama haftada 3-4 kez görüşüyoruz, hiç değilse bir iki sohbet ediyoruz, onların çocukları oynarken bizim kız onları izliyor, iki agu bugu yapacak insan olunca ben de bir çay içebiliyorum mesela.

Şikayetçi de olabilirsin en doğal hakkin

Doğumda bile kimsesiz olan ben napim

Aslında birçok insan tek başına bebek bakma olayını "ne varki ya bizde tek bakıyoruz " diyorlar ama ben mesela her iki aileye de 15_20 saat uzaklıkta bir mesafede yaşıyorum. Ve senede bir defa ancak gidebiliyoruz. Bende eşimde memuruz. iki çocuğumuda bakıcı ile büyüttüm. Çok karın olduğu bir bölgede yaşıyoruz. Mesela kışın hasta olsak çocuklar mahvoluuor bizimle beraber. Ha diyince koşup gelebilecek biri yok. Rn basiti esinle başbaşa alışverişe gitmen bile lüks. biz nereye çocuklar oraya. bebeklen bilmezlerdi ama şimdi babaanne anaanne dede diyorlar. Özlüyorlar gitmek istiyorlar. ha diyince gidilmiyor. Mesela haftaya tasinacagim kısmetse. iki çocukla tek yapacağız yine eşimle herşeyi. haliyle yine zorlanacagiz. büyük kızım anaokuluna gidiyor. küçügum bakıcı da. bazen bakıcı hasta olur gelmez, bazen büyük kızım hasta olur okula gitmez.. E mecbur rapor alıyorum zar zor. ailelerden biri bile olsa destek oluyor insana. bu şekilde çok yıprandım şahsım adima. benim için tek büyütme kavramı budur. yoksa bana diyorlar bazen, her iki aileye 5/10 dk mesafede oturuyor ama bende tek bakıyorum diyor. o iş öyle değil işte. taşınma, hasta olman yada acil durumda koşup gelecek birilerinin olması muazzam.. bu açıdan hiç anlaşılmıyor iş ben ve benim durumumu yaşayan herkes

Arkadaşına çocuk bırakan kadının konusu geldi aklıma:) Bende arada beni idare edecek bir komşu arkadaş istiyorum. Akrabalarim yakın olsa zorla yardım isterim. İki gündür rahatsızim yakın olsaydım deyip duruyorum. Yinede tek çocuk olduğu için daha kolay emin olun çıkın gezin eşiniz yoksa çocuğunuzla gezin. Park oyun alanlarına gidin sosyalleşir sıkılmazsiniz diye düşünüyorum

Belki de şartlara göre taş olsa yeniliyordur evet haklısın

Üçüncü bebem doğdu doğdukları günden hep kendim bakdim hiç yardım eden olmadı bana hep yalnız hep evde.

Bizim de ilk 3 ay ayakta sallanarak geçti. Sadece koltukta yatıyordum çocuğu ayağıma koyuyordum. Başka türlü susturamamıştım J

Babaannem

İlk oğlumda kimsem yok eşim yoğun çalışıyor okadar bunaldım ki camda birileri varmı diye gözlerdim nerede çocuk varsa diyelim kapıya çıkmış hemen giderdim öyle birileriyle konuşayım diye parklara giderdim yürüyüşe giderdim kimsesiz çocuk büyütmek çok zor şimdi büyük oğlum var çok şükür o arkadaş oldu o büyüdü kardeşi büyüyor hiç anlamıyorum nasıl geçti çok şükür her zorluğun kolaylığı var eve kapanma çık gez yürüyüş ysp bir kahve bir kitap uyku saatine yakın çık arabada uyudun otur parkta ben bir termos çay alırım bir kitap hep çantamda olur bebeğim uslu durursa oturur okurum parkta kendimize nefes alacak alan bulmak zorundayiz

Bebeğinizi güle güle büyütün inşallah. İnanın her geçen gün işiniz daha kolaylaşacak.

Ben doğum dahil her şeyde yalnızdım. Annem öldüğü için ve yanımızda olacak kimsemiz olmadığı için hastaneye eşimle gittik doğurdum ertesi gün çıktık eve geldik ve hep yalnızdık. Kızım 1 yaşında iken kreşe verip işe dönecektim ki pandemi patladı. Evde hep ikimizdik. Bi kere eşim ben çocuk bir virüs kaptık ishal kusma salgını.. o gün mesela zorla hastaneye gittik çocuğa serumlar takılıyo ben bi yanda çok hastayım, bi tarafta eşim berbat halde. Şimdi dönüp bakınca ne zorluklar yaşamışız. Kızım 3.5 yaşında biz daha bi akşam çocuğu birine bırakalım da bi yemeğe sinemaya gidelim diyemedik çünkü bırakacak kimse yok. Geçen ay babam hastaneye yattı ben kızımla babasını bırakıp kaç gün refakate kaldım. İşte olmayınca olmuyor. Biz sağlıklı olalım da napalım her zorluk geçer. İnsan çok bunalıyor haklısın ama yine kısmi de olsa aile desteğin varmış. Ben şimdi düşünüyorum 1 günlük bebekle eve geldim, emzirme, yıkama, tırnak kesme bile. Her şey bana bakıyor. Nasıl yapmışım bilmiyorum. Ya doğumum zor geçseydi yataktan kalkamasaydım çocuğa kim bakacaktı. Yine de gurur duyuyorum ben bu işi başardığım için.

Eşiniz neden destek olmuyor? O da babası sonuçta emmi değil dayı degil succulentaski

Bu arada kızımı 3 yaşına 3 ay kala yarım gün kreşe yazdırmıştım ben, 1 de eve geliyor bende o gelene kadar işlerimi hallediyorum yada arkadaşlarımla kahvaltıya gidiyorum.

Benim de bebeğin 11 aylık ben de tek bakıyorum çocuğuma. Ailemden uzaktayım. Kimseden yardım istemedim hiç. Sadece bebek bakımı değil başka konularda da kimseden yardım istemedim. Her şeyi kendi başıma başaracağım çünkü. Allahım ne gereksiz bir huy. Sanki madalya takacaklar Size tavsiyem dışarı çıkmanız olacak. Evde durdukça daha çok bunalıyorum ben. Park bahçe avm geziyoruz biz. İyi geliyor bana da çocuğa da. Sağlıkla büyütün Babil'inizi

Harika yapmışsınız bırakın ana yüreği diyorlar ya hep kalksın da kendi barissin. barışmaya çalışan pohpohlayan öyle bı dönemde niye siz olasınız bebeklinick Bu karanlığın sebebi

Bu tür konularda ben şöyle yaptım böyle yaptım denilmesini pek doğru bulmuyorum ama tecrübelerinizi yazın dediğiniz için yazayım. Hamileliğin sonuna kadar çalıştım. Oğlum doğduğunda annem bir hafta kaldı söylenerek :) sonra kayınvalidemin yoğun ısrarına dayanamayıp ben 10 gün de orada kaldım. Oğlumla kendi evimizde yalnız kaldığımda 19 günlüktü. Ama ben özgür olmayı sevdiğim için, birilerinin bana müdahale ve minnet etmesindense zorluk çekmeyi tercih ettim. Bebek nasıl yıkanır onu bile bilmiyordum. YouTube sağolsun :) Bir şekilde düzeni oturttum. Benim eşim de çok geç gelirdi. Hafta içi hiç desteği olmazdı. O geldiğinde bebek uyumuş olurdu zaten. Yoruldum, bunaldım depresyona girdim ama yine de herhangi bir yardım talebinde bulunmadım. Bir gün artık kokmaya başladığım için oğlumu araba koltuğuna koyup banyoda yanıma almıştım. Beş dakika duş alıp çıkmaktı niyetim. O kadar bağırdı, o kadar ağladı ki köpüklü çıktım banyodan :) yine de iyi ki tek bakmışım diyorum. Yemek, temizlik, alışveriş de bendeydi doğal olarak. Ben planlı olarak düzen sağladım. Oturup kendine acıyınca hiçbir şey çözülmüyor çünkü. Ben sabah 7den oğlumun ilk uyku zamanına kadar ki 11de uyurdu. Ufak işleri yapardım onunla. Yatak toplamak, salonu toparlamak, kahvaltı yapmak gibi. Sonra onu uyutur kalan işleri yapardım. Yemek vs. O uyandığında yine onunla ilgilenir ki bir dk durmayan bir çocuktu. Kaç konu açtım buraya bilmiyorum. Sonraki uykusunda ben de onunla birlikte bir iki saat uyurdum ki dinç olayım. Kolay demiyorum ama olması gereken bu. Ben hep kendime bunu söyledim zorlandığımda. Bu benim çocuğum, dünyaya getirmeye ben karar verdim. Başkaları nasıl yapıyorsa ben de yaparım dedim. Ve tam manasıyla zerre destek almadım. Hani birkaç saatliğine bile almadım. Pek yardımsever bir çevrem de yoktu zaten :) Velhasıl geçti gitti o günler. Yoruldum evet ama bugün olsa yine aynı şekilde büyütmek isterim. Olur da ikinci çocuğum olursa ufak tefek insani yardımlar dışında yine bakım konusunda yardım istemem. Zira ne kadar çok ses olursa, o kadar strese giriyor anne. Kendinize güvenin, yaparsınız.

Bilmiyorum da bence bebeğe sadece ana babanın bakması daha iyi. Hiç kimsenin lafını çekmeden, yorum dinlemeden, eleştiri almadan daha kolay olur diye düşünüyorum. Allahım tüm yavrulara sağlık ve mutluluk versin inşallah.

19 yasinda anne oldum. Annem 7 aylik hamileyken vefat etti. Ablam esimle konusmadigi icin bebegimi gormeye bile gelmedi. Komsum refakatci oldu hastanede bir gece. Normal dogum yaptim cabuk toparlandim. Bebegim ilk 10 gin hep uyudu. Sutum vardi yetiyorduda. Ama 10 gun sonra gunduzleri hic uyumadi. Gazli bi bebekte degildi. Sadece kucagimda durmak gogsumde uyumak isterdi. Doktora goturdum karni doyuyo. Tensel aclik dedi. Kucaginda tut indirme dedi. Oylede yaptim. Temizlik is guc hic bisey yapamadim. Kimse yoktu esim 12 saat calisiyordu. Ilgili bi baba es de degildi. Surekli tartisiyorduk Dus dahi alamiyordum yaz gunnde. yemek hazirlayamiyordum ac acina emziriyodum. cunku hep aglayan omzumdan inmeyen bebekti. Besiginde kesinlikle uyumuyordu durmuyodu tam 4 ay surdu. Bi sekilde uykusuz hic disari cikmadan Tek basina idare ettim Yeri geldi isyan ettim agladim. Cok tukenmistim bebegime kizdigim zamanlar bile oldu. 4 aylik oldu rahatliyorum derken tam 9 aylik olana kadar arka arkaya dis cikartti. Gene uyumadi huysuzdu agliodu hep kucak istiyordu. 7 tane dis cikartti. Emeklemeye basladi biraz nefes aldim. Suan 13 aylik bazen her bebek gibi huysuz oluyo istahi kesiliyo. Agliyo ama cok sukur zor gunleri atlattik. Herkezin kendine zordur. ama bende cok fazla bunalip delircek gibi hissettim. Suan oglum gece kesintisiz uyuyo gunduzde 3 saat daha yatiyo. Umarim hep boyle devam eder. Yalbiz bakmak zordur sabir fedakarlik ister. En iyi ben anlarim. Allah yardimcisi olsun butun annelerin

Kim büyütmüş sizi J

Emzirmek çok güzel faydalı ama büyük fedakarlık gerektiriyor. Burada okumuştum rahatına düşkün anneler düzenini baştan kuruyor diye. Öyle valla. Ben yatırınca uyanıyor diye 5 ay gündüz kucağımda uyuttum Alerji zorluyor neden oldu, yine mi kan vs diye geride kaldı çok şükür. Neyse bunlar hep tecrübe işte

Ha o acidan birakacak kimsen yoksa baska caresi yok bunun.. mecburen beraber gidilecek

Bakıcıburadaya ilan veriyorsun bayağı referanslı düzgün kızlar çıkıyor. Bana güven verenler oldu. Ama tutmadım. Bakıcı ararken denk gelmişti Laale Aşikardır Zat-ı

Evet iste boyle boyle yeniden kendimiz olucaz

Tabi yazarken kisa yazmaya calistim. Surekli yuruyusteyiz bebegimle, arada ailecek ya da arkadaslarimla da yemege gidiyoruz. Kisa bi tatile de gittik ailem de geldi destek olmak icin. Esim de gec saatlere kadar gelmediginden daha cok sosyallik gerekiyor sanirim bizim icin yani birebir temas. Cok aglayan ya da hic uyumayan bir bebek varsa ilk gunlerde ozellikle ailenin gelip destek olmasi bence tuhaf degil. Ilk zamanlarda annemle ikimizin de perti cikiyordu tabi bu surekli olursa evet tuhaf. J

Bazen hassasiyetleri kenara atmak lazım. Ne güzel eve yardıma gelen biri varmış. Olumlu tarafından bakmak lazım. Çocuklarımızın en çok bize ihtiyacı var. Anne olduk diye kendi annemize taşınmak mesela hiç yetişkince bir hareket değil. Keza bir sağlık sorunu yoksa, ikiz değilse vs.. hemşire tutmak da saçma.

Benim de iki arkadaşımın bebeği var. Biriyle aynı gün doğdu diğeriyle 1 hafta var aralarında. Onlar oturuyorlar etrafa bakıyorlar oyuncak oynuyor benimki de çocukların omzundan tutup ayaklanmaya çalışıyor koltuk kenarlarında sıralıyor kucakta zaten durmuyor kucağına alan kaç tur attı kendi etrafında diye şaşırıyorlar sonra duruldu mu bari zeynones

Biz eşimle dönüşümlü baktik bebeğe çünkü ikimiz de çalışıyorduk annem arada gelip gitti ama sürekli kalamadı tabii Bir gün çok hasta oldum rapor aldım rapor alsan ne olacak çocuk durmuyor ki o gün çok ağlamıştım keske yanımda biri olsa da yarım saat dinlensem diye ama büyüdü geçti gitti Sizinki de büyüyecek daha da düzene girecek her sey Komşunuz abartmış bence siz ona takilmayin S

Bence de kolaylaşıyor aslında. En önemlisi iletişim kurabiliyoruz artık. Banyomu bebişimi ana kucağına koyup yapıyordum, artık ondq sıkılıyor diye onu yıkarken kendim de yıkanıyorum olduğu kadar benzer sorunları yaşandığını görmek rahatlatıyor, teşekkürler

Shusui

Vallahi biz sahibinden den bulduk desem :) ilk zamanlar hep biz de yanındaydık somra ailecek tanıdık alıştık bir de sitemizden komşumuzmuş. sorup soruşturduk güvenilir insanlar çok iyi oldu. bebeksiz gezmeler çok iyi geliyor bünyeye yalan yok :) bebekle gezmenize sevindim ama mesela bizde yürümeyi öğrenince o bize değil biz ona uymuştuk mecbur o kısım zorluyor ama güzel haber o dönem de geçci :) sağlık olsun yeter ki

Kolonice bakmıyoruz arkadaşım biz de. Merak etme yani, alışırsınız. 50 gün kalmış kadın, iki bebekle 7 günde terkedildim ben mesela, ne yapsın daha insanlar? Biraz büyütüp düzeni sağlayınca ve babayı devreyi sokunca nefes alacaksınız. Lakin, bebek bakmak daha doğrusu tüm gün evde bebekle olmak, dışarıda çalışmaya benzemez. En ağır işlerden biridir, sanırım burada hayal kırıklığı yaşadınız ama dönünce rahatlayacaksınız.

Sizin şanssızlığınız eşinizin iş saatleri olmuş birazda. Akşam erken eve gelmiş olsa 11 aylık bebekle de yemeğe gidebilirsiniz. Azıcık daha sabredin, kreşe başlatıp rahatlar ve sosyalleşirsiniz.

Amin inşallah. Allahım razı olsun inşallah.

Ya onu hiç sorma. Sağolsun annem ani bebek ölümleri, yok kusar boğulur vs tarzı şeyleri kafama soktuğu için günlerce uyumadigimi. Gece bebek uyurken yatakta oturup izlediğimi biliyorum:) neyse iyi biraz uyuyayım dediğimde çocuk uyaniyordu. Zombi gibi geziyordum... evet, önlem almak iyi bir şey, ama anne kendisi iyi olmadığı zaman bebeğine nasıl iyi bakabilir? O yüzden akışına bırakmak bazen en iyisi oluyor. Allah çocukları güçlü yaratmış. Diğer konuya da gelirsek dışarı çıkma için bahane üretin. Ben öyle yapıyorum hala. Ekmek yok gidip ekmek alayım diye cikiyorum Eve en uzak markete gidiyorum. Çocukta çevreyi görüyor. Bazen parka denk geliyoruz biraz oynuyor. Dondurma aliyorum yiye yiye dolanıyoruz. Ekmek alıp eve dönüyoruz:) iyi geliyor. Hem böyle böyle çocukta dış ortama alışmış oluyor. Bir faaliyet yapmak istediğiniz zama daha kolay uyum sağlıyor o da

Cevap veren herkese Tesekkurler. Bebislerimizin cani sagolsun en onemlisi o. Ben yorulmaktan da sikayetci degilim arada bi hassaslik geliyor iste.

Evet inşallah 2. ler uslu olur

Doğumdan sonra ailesinden kimsesi gelmeyen yıkık ben neyse ağlamıyorum gözüme atak haftası kaçtı

Bircok anne yanlız bakıyor. 11 aylık olmuş bebeğiniz neredeyse yaşına girecek ama sizin bir kere bile yemeğe gitmemiş olmanız cok tuhaf. Ayrıca doğum yapınca annelerin gelip yerleşmesi saçma değil mi? Oğlumun kırkı çıkmadan 5 saat uzaklıktaki arkadaşımın düğününe gittim. 6 aylıktı denize götürdüğümüzde. O kadar da huysuz bir çocuktu ki anlatamam. Siz neden bu kadar evde kapalı kalıyorsunuz? Alın çocuğunuzu parka götürün, bir avm gezin, yemek yiyip bir kahve için. Yok mu hiç arkadaşınız falan onlarla takılın.

Ne güzrl olmuş komşularınızla bizde pek o olanak yok. Bi üst komşuyla ayda bir filan görüşüyoruz, bugün bebekleri görüştürdük belki daha sıklaşır artık. Komşu amnem yaşında öyle olunca daha resmiyiz ama kızıyla arkadaş olsak keşke diyorum. Hem engin tecrübelerimden de yararlanırlar onların da bebiş zorluyor baya. Eşim çok mızmız bir de. Sürekli iş iş iş. Haftasonları arada program yapıyoruz ama ruhen beslenemiyorum. Çok yorgunum da, işim çok stresşi de. Kendime ait bi gelirim var çok şükür ama işte tek işin bebek bakmak ona da söyleniyorsun da vs gibi saçmasapan şeyler söylüyor. Baya gerildi aramız. 2-3 hafta ailemin yanına gittim ayrı kaldık, şimdi daha iyi gibi ama ilerleyen günler ne gösterecek göreceğiz.

Diş sıkıntısı olmadığında çok şükür uyuyor. Gündüz de uyuması gereken süreyi uyuyor. Ben en çok uyku konusuna önem verdim 4. aydan sonra düzene sokmak için çok uğraştım çok şükür 10. Aydan sınra ekmeğini yemeye başladım. J

Bence sizin tek sıkıntınız eşiniz. O size destek olsa başka birini aramazsınız. Sonuçta anne de olsa onun da bir ailesi ve düzeni var. Ben olsam bozulsun istemezdim.

Kendimi gördüm bu yazıda ya ben de iş bilmezlikten tecrübesizlikten çok zorluk çektim. Eşim de ben de çalışıyoruz iyi para kazanıyoruz. Kirası ucuz diye küçük evde oturuyorduk. Çocuğun odası olmasın canım ne gerek var el kadar bebe dedik ilk hatam. İkincisi aileler uzak yanımda kimseyi istemedim gelseler de becerikli değillerdi. Bu ikinci. Üçüncüsü de bakıcıyı bırak eve temizlikçi bile almadım ben evdeyim çalışmıyorum masraf yapmayayım dedim. Allah beni bildiği gibi yapsın gerçekten. Kendimi o kadar imkanın içinde imkansız çaresiz bıraktığım için o zor günlerimi kolaylaştırmak yerine daha da zorlaştırdığım için kendime çok kızıyorum. Benim eşim de uzun saatler bazen de seyahatli çalışıyor o duyguyu çok iyi bilirim. Şimdi çalışmaya başladım. Bakıcı parasına açıyordum çok pahalı diye kreşe verecektim çocuğumu. Ucuz bakıcılar yetersiz pahalılara gönlüm el vermedi. Valla geçen gün isyan ettim. Gerekirse maaşımı vericem eve iyi bir bakıcı/yardımcı alacağım dedim. Buldum da. Aylardır bakıcı bulamayan ben gördüm ki kesenin ağzını açınca bulunuyormuş

22 aylık ikizlerime tek bakan ben BÖyle geziyorum yakınımda Kv annem de var ama düzen istiyorsanız yalnız bakmalısınız zaten bende bırakmıyorum bırakamıyorum durmuyorlar cunkü tek cocuk olsa alır çıkarım parka çarşıya onuda yapamıyorum korkmayın yalnız değilsiniz BBlair Guru Anneler

Ben de tek bakıyorum ve bakacağım. Annem sadece doğumda bir hafta kalıp gitti. Zaten olması gereken de buydu çünkü şartlarım ortada olduğu ve değişmeyeceği için kendime güvenerek yaptım. Siz de bakarsınız ama bebeğinizin uygulaması vs sizi çok yormuş. O bi düzene girsin çok daha rahat edersiniz. Benimkinin şükür bana bi zorluğu yok şu an için. Güle güle büyütün siz de ❤

Evet değiştirdik. Biraz pahalı ama profesyonel birini buldum şu an. Benden daha bilgili tecrübeli bana yol gösterebilecek biri oldu. umarım böyle gider