Annesi çalışmayan çocuklar daha az sorumluluk sahibi olur gibi bir genellemeye hiç katılmıyorum. Çalışmak ya da çalışmamak değil, aile tutumu belirler sorumluluk sahibi olup olmamayı. Açıkçası paraya ihtiyacım olmasa kapıyı çocuklarıma açan hep ben olmak isterdim. Oğlum okuldan çıktığında kendisi açıyor kapıyı anahtarıyla. Ben okul çıkışlarında sıcacık bir anne karşılaması ve güzel yemek kokularıyla büyüdüm. Keşke herkesin bu imkanı olsa.

Ben çalışıyorum kızım bir yaşına girecek ama daha yeni iş başı yaptım sayılır. Annem baktığı için kafam rahat, evden çıkmak bana çok iyi geldi havam değişti.

Anlamadigim sey su "gununuzun cogunu ofis icinde calisarak mi hayati yakalayacaksiniz?"

Yani su da bi gercek ben 10 aylıkken basladım. Benimde düzen oturmamıstı sgkklglk Pandemi girdi falan araya hersey karıstı.

Yasal izin 2 ay maalesef. Kamudayım. ücretsiz 2 sene izne ayrılacak maddi durumum yok.

Evet durumumuz iyi eşimle de çok şükür problemimiz yok. Ruhum

Annem ogluma 2 sene bakti, ben calisiyordum. 2 yasindan sonra da annemin bacagi kirilinca oglumu krese verdim. Cok da mutlu buyudu. Zaten belli bir yastan sonra arkadas ariyor cocuk; anne, anneanne, buyukler yetmiyor. Cocugun kendi yasitlariyla iletisim kurmasi, sosyallesmesi, ozguven sahibi olmasi, paylasmayi ogrenmesi, hayal gucunun gelismesi ve oyun kurabilmesi icin arkadasa ihtiyaci oluyor bir sure sonra. Hep anne ile buyuyen cocuklarda sosyallesmede zorluklar, paylasim eksikligi, ozguvensizlik gorulebiliyor. Bakici ile buyuyen ya da kreste buyuyen cocuklar mutsuz buyuyor diye bir genelleme dogru degil kanımca cunku kardeslerim ve ben de dahil etrafimda bir suru calisan anne ve onlarin cocuklarina baktigimda bizimkiler mutsuz degil. Kadinlarin evlilik ya da cocuk icin is hayatindan cekilmesini dogru bulmuyorum. Ben hem calistim, hem doktora yaptim hem de oglumu buyuttum. Insan isterse cocuk da yapabilir, kariyer de. Cocuk buna engel degil. Kadinin cocuk ve evlilik icin kendi geleceginden vazgecmesini, fedakarlik adi altinda kendini kurban etmesini, erkegin eline bakarak köle konumuna sokmasini, kendini degersizlestirmesini dogru bulmuyorum. Bu fedakarligi yapanlara kimse madalya vermiyor. Aksine degersizlesiyorsun. Ara vermeyi de dogru bulmuyorum. Ara verdikten yillar sonra is yasamina donmek kolay degil. Adapte olmak zor, ev hayatina alisan kadinin bir sure sonra is hayatiyla uyum saglamasi da zorlasabilir. Cocugun da bu duruma alismasi, bunu kabullenmesi zor olur.

Ben erken doğum riskinden dolayı aktaramadım O şartlar altında da 2 ayı dolunca başlamam bekleniyordu

Ben hazır olup olmadığım konusunda emin değilim açıkçası. Bir de özel sektör olduğu için tüm haklarımı kullandım ve Haziran ayında izinlerinin tamamı bitiyor.

Evet onunla düşünüyorum. Gerçi eşimle çok iyiyiz 10 senedir birlikteyiz ama her şey boşanmakta değil. O da işten çıkarılabilir her şey olabilir.

Öğretmen misiniz acaba merak ettim de.. Annesi evhanımı olan mı daha mutludur, annesi çalışan mı bilmem ama gözlemlerime göre anne çalışıyorsa çocuk daha sorumluluk sahibi oluyor..

İdarecimin isteği doğrultusunda işe dönmek zorunda kaldım. Esnek çalışıyor sayılırım ama Benin elimde olsa kalabildiğim kadar bebeğimle kalırdım. Ki ev hanımlığı bana görede değil. Zaten biz oğlumla çok sosyaldik o yüzden böyle bir kaygımda olmadı.

Durumunuz iyiyse eşinizle de problemleriniz yoksa biraz ara verebilirsiniz çalışmaya.

Çok kücük tabi ki.. Sivil Toplum Örgütü çalışanıyım. Universiteden mezun oldum, 1 ay sonra. işe başladım burda.. dediğim gibi 11 yıl oldu. Ne yazık ki ödeneksiz izne çıkma şansım da olmadi.. Calışma saatlerimiz iyidir ama. Yazda 08.00- 14.00, kışta 08.00-14.30., hafta sonu yok. Yaşadığım ülkede, bu kadar rahat çalışma saatleri olan sivil toplum örgütü yok.. Maaşım da eh işte.. parasında da değilim pek zaten.. Kisacası İşimi kaybetmek istemedim.. Kücük oğluma şimdi annem ve kaynanam benim evimde bakıyorlar. Annem sabah gelir ben işe giderim. Gün içinde kaynanam gelir, çocuğu gezdirirler, yemek yaparlar, çamaşır asarlar falan.. ben eve gelince de evlerine giderler.. Bir düzen kurdu onlar da ben de Allah razı olsun. Ikisi de çok destek bana.. Kayınvalideniz yatılı gelse bakamaz mı? Belki annenizle, onlar da birlikte idare ederler.. anneniz de ustunuzde madem.. zaten biraz daha büyüsün, kreşe verirsiniz.. kisa bir sure idare edebilseler, siz de işinize dönebilirsiniz..

Normalde 9-6, patronla konuşup 8-5 yapabilir miyiz diyeceğim hatta belki 4 ü bile zorlayabilirim.

Çok doğru söylüyorsunuz giden yıllar geri gelmiyor. Bu gün mesela kızım hiç bir yere tutunmadan 5 sn. Ayakta durdu. Buna şahit olmak bile o kadar güzeldi ki kelimelerle anlatamam.

Çok çabuk büyüyorlar ve tadını cikarin.. hep bunu duyuyoruz değil mi? Ama ben 11 aylık bir bebeği olan ve doğduğundan beri evden dışarı sayılı çıkmış bir insan olarak şunu söylemek istiyorum kendi adima. Eğer beni strese sokmayan, aşırı yormayan, mesai saatleri belli ve düzenli, ve severek yapiyorum dediğim bir isim olsaydı ve bebegimi gozum arkada kalmadan birakabildigim biri, kesinlikle ama kesinlikle çalışmak isterdim. 7 24 evde bebekle olmak tadını çıkarabildigim değil, tam tersi kendimi unuttugum kendime zerre vakit ayiramadigim tukenmisligin sınırlarında gezdigim bir zaman dilimi. Bir anne ne kadar mutlu ne kadar motivasyonluysa bebeği de o kadar mutlu oluyor.

11 aylıkken evin her yerine kamera koyarak bakıcıya emanet ettim çocuğu. Zaten annem de yok kv yaşlı herkes bakıcı ile idare ediyor. Ev hanımı olmak gerçekten hiç benlik değil bu hafta mecburen izin aldım ve gerçekten ev işi çok nankor 5 dk oturmuyorum, çocuk da hep ilgi bekliyor küçük olduğu için. Siz de bakıcı bulup 1/2 haftada cocugun düzenini öğretin ve isinize dönün bence

Aslında evet, mutluluk da ailenin davranışlarına bağlı. Bütün çalışmayan anneler, çocuklarına sonsuz sevgi ve ilgi sunuyor diyemeyiz. Çok teşekkür ederim. Bütün çocukların bahtı açık olsun.

Bebeğiniz bir daha agulamayacak, emeklemeyecek, bebek sesleri çıkarmayacak ilk adımlarını atmayacak. Onun en tatlı zamanlarını ihtiyaç durumunuz yoksa kaçırmayın bence. Ne kadar zor da olsalar bir daha küçük kalmayacaklar o yüzden bol bol evladınızla vakit geçirin öpün koklayın.

Anladım inşallah sizin ve bebeğiniz için en güzeli olur.

bu hem kişiye hem ev durumuna hem çocuğun durumuna göre değişen birşey açıkcası ben anne ve çocuk hazırsa kadın çalışmaya dönebilir ma bebeğini ilk 2 sene kendisi büyütmek isterse buna da saygı duyulması gerekir diyenlerdenim. en azından kendini ifade edene kadar siz ilgilenip 2 yaşına geldiğinde bakıcı veya kreş durumları düşünülse acaba daha mı iyi olur bilemedim en iyisi siz bilirsiniz

Cocugun anneye en yakın olması gereken ilk cocukluk yıllarında annenın saatlerce cocugundan uzak olması cocuk açısından guzel degıldır.

Ben de daha universite yillarindan çaliştim. Hep yoğun iş hayatinin içinde oldum. Ama benim de çocuğum olursa en az 3 sene çalişmayi dusunmuyorum. Gidip patrona hizmet edecegime çocuğuma hizmet ederim. Guzel şeyler pişiririm, oynarim, ogretirim. Dunyayi anlamaya çalişinca yaninda en yakininda ben olurum. Çok uzulerek soyluyorum ki çoğu kadin çalişmayip çocuğuna bakmayi kendisine yediremiyor. Maddi zorluk da yoksa çocuğunuza bakin. Çocuğunuz kreşe gidince siz de iş hayatiniza donersiniz. Maaşdan çok daha onemli çocuğunuzun bu yillari inanin

Birkaç sene ara verseniz tekrar iş bulmanız aşırı zor mu olur? Sonuçta 3 yaşından sonra kreş mreş çok rahatça çalışırsınız. Sabah erkenden kreşe bırakırsınız, öğleden sonra ya aileden biri alır ya da parayla alması için biriyle anlasirsiniz. Çocuğun zaten çileli yılı ilk yaş, sonra sevimlilik geliyor. Paytak paytak yürümesi, yanlış yanlış konuşması falan. O güzel günlerini kaçırmayın, imkanınız varsa

Çocuğun düzeninin oturması önemli bir kriter işte

Merhaba, Başlığa cevap veriyorum Annenizin bakma imkanı varsa EVET Buna benzer konu açmıştım, işe döndüm. Ben de kendimden örnek vereceğim. Ev işi, çocuk bakma işi bana çok fazla zor gelmiştir. Her evlat annesinin canı, kanıdır. Şimdi taşlayan olmasın Ramazan'ın ilk gününden. İşe gidip geldiğimde deşarj oldum. iyi geldi. annem bakıyor Allah razı olsun. Ama annemin bakma imkanı olmasaydı, ufacık bebeği bakıcıya bırakıp ise başlamazdim şahsen. İki yıl ücretsiz izin hakkım var. Bakıcıya bırakıp başlayani da hiç yadırgamam. Sonuçta anne iyi olup evladına daha verimli bakmak için çabalıyor. Sizin ve bebeğinizin hakkında hayırlısı olsun

Aslında şöyle bebek bakıcı ile kalacak ama annemler arada kontrol edebilir. Gerçi az önce anneme söyledim hiç desteklemedi Haziran' da işe başlarsan biz nasıl yazlığa gidicez. Dedi.:) benim annem genç gezmeyi çok seven biri mesela gündüz bir işim olsa yanında seve seve durur 2-3 saat ama 4. Saat olsun diyelim arar hemen ben dışarı çıkıyorum bebeği anneannenle bıraktım der. O yüzden tam zamanlı bir bebeğe bakamaz.

İmkanım olsa kesinlikle evladıma ben bakardım. Şu an doğum iznindeyim, Haziran başında işe geri dönüCem. 2 aylık bebeği nasıl bırakıp başlıcam diye kara kahırlardayım.

Mesai saatleriniz nasıl olacak peki?

Çocuk çok küçük. Normal şartlarda aman işini bırakma derim ama bebek daha kimseye bırakma kendin bak bence.

Öncesi ve sonrası haklarımı, sonraya aktardım yine bile tam 4 ay olmuyor. 3 buçuk civarı.

Yasal iznim 2 aylıkken bitti valla Devletin benden beklediği işe başlama sürem 2 aylıkken Ha 3 aydan önce düzen oluşmuyor ona ben de katılıyorum

Açılııın En anaç olmayan üye geldi sanırım Önden belirteyim çalışma saatim her gün öğlene kadar Öğretmenim Ben çocuğum 3 aylıkken işe başladım Hiç pişman değilim Çocuğun bi düzeni olsaydı belki daha da erken başlayabilirdim Niye pişman değilim anlatayım Sürekli evde ve çocukla ilgilenirken diğer insanları bilemem ama benim bazen tahammül sınırım epey düşüyor Yarım gün işe gidince hem arkadaşlarımla sosyalleşiyorum hem çocuk dışında ni şeylere odaklanıyorum kafam dağılıyor Eve dönünce taptaze bi insan olarak tüm gün evde olduğum zamandan daha kaliteli vakit geçiriyoruz bence. Sürekli çocuk temelli düşünceler içinde olmak bana iyi gelmiyordu O sebeple 3 aylıkken işe başladım ve hiç pişman değilim İş dönüşü birbirini özleyip yumuşmanın da ayrı tadı var

Maddiyat durumu aslında şöyle. Eşimde ben de aileden varlıklıyız. Eşim iyi bir şirkette iyi şartlarda çalışıyor. İlerde ne olur elbette bilemiyorum. Ama tabi ki para da çocuğun geleceği için çok önemli. Dediğiniz gibi gençler hiç bir şeyden geri kalmak istemiyor ve ülkenin hali de ortada

Benim gözlemlediğim anneyle büyüyen çocuklar çok daha mutlu okul hayatında. İş hayatından çekilmek değil de ihtiyaç yoksa ara vermek en mantıklısı.

Ne güzel bu şekilde çalışma imkanınızın olması. Maalesef ben tipik bir beyaz yakalı olarak saatlerimiz sabit

Yerinizde olsam durumda elverisliymis kreş yaşına kadar evde kendim bakardım. Sonra çocuğum kreşe ben işe başlardım.

Anne olmak çocuğu doğurmak değil, büyütmektir. Bakıcıya vereceğiniz paranın en az 3 katını kazanamayaksanız küçücük çocuğu bırakmayın kimsenin eline. Bakıcıya bütün maaşı sayıp işe gelen insanlar tanıdım, o nedenle söylüyorum. Çocuk bakmak zor geliyorsa anne olmak niye? Bunu size söylemiyorum yanlış anlamayın. Ben çocuklarımı büyütebilmek için yarı iş, yarı evden çalisabilecegim bir iş yapıyorum. Okula bırak işe git, okuldan al eve gel günde 6 defa minibüs değiştiriyorum. Eve döndüğümde pestilim çıkıyor ama hepsine değiyor. Çocuklar anneleriyle büyümeli.

Yani benim mükemmel bir kariyerim yA da çok yüksek maaşım yok açıkçası. Dediğiniz gibi evde sıkıldım deyip işe dönmek ne kadar doğru bebeğim için bilemiyorum

Ben doğumdan önce "10. Günde ayaklanırım, işe dönerim" diyordum. Kızım doğdu. Bakıcı kucağına alınca kıskandım. Bakıcıyı sepetledim Bir yere giderken eşime bırakıyorum ama inanılmaz huzursuz oluyorum. Eşim çok beceremiyor. Altını değiştiremiyor, kusuyor. Bebek altına yapsa kaka içinde kalıyor. Koşa koşa geliyorum. Anneme bırakabilirdim ama annemde yaşlı, 67 yaşında. Kendine mecali yok Aslında bende çalışmak zorundayım. Ülkenin ekonomik durumu belli. Sürekli cepten yiyemem ama bu gidişle kızım konuşmaya başlayana kadar bırakamam gibi.

Aslında tekrar iş bulmam çok zor olmaz. Dediğiniz gibi ilk yaşından sonra çok sevimli oluyorlar.

Benzer durumdayım benim oğlum 7,5 aylık eylülde 13 aylık olduğunda başlasam mi diye düşünüyordum ben de hatta konum da var. Ben de çalışsam bakıcı bakacak. Durumlarımız benzer. Konunuzu ben de takipçi olacağım

Cocuk oldu diye iş hayatindan tamamen çekilmek bir daha hiç calişmamak gibi algilaniyor galiba. Bazi meslekler ara vermeye musait olmayabiliyor veya calişmaya mecbur olan kadinlar olabiliyor bir şey diyemem ama varlikli veya işini ayarlayabilecek insanlar bazen ara verse iyi olur cocuk için. O kadar da aa hayatin mahvolur, biter kolelik diye şey yapmamak lazim. Konu sahibi de aileden varlikliymiş zaten. Kendisi de isterse neden olmasin. Benim bahsettigim şey ara vermek mesela.

Yanıtınız için çok teşekkür ederim. Beni de en çok korkutan zamanın hızlı geçmesi zaten.

Aynen ben de ara vermekten bahsediyorum. Elbette çocuk var diye ömür boyu evde oturmak da saçma. Ama ilk yıllar anneyle geçerse tadından yenmez :)

Bakıcı kısmı dışında bırakmazdım işimi ama bu kadar küçük bi bebeği bakıcıya bırakmak üstelik maddi olarak zorlanmamda diyorsunuz konuşup derdini anlatana kadar bırakmazdım sanırım bu şartlarda

Çok şükür. Çocuk biraz büyüyünce tekrar çalışmak isteyebilirsiniz daha güzel bir iş kapısı açılır hiç belli olmaz.

İş başvurularımı yaptım kabul edilirse eylülde yani kızım 1 yaşında iken işe başlamış olacağım. Maddi ihtiyaç bir yana manevi olarak buna çok ihtiyacım var. Evde bu kadar kalmak beni çok zorladı. İleriye atmak bir yana geriye götürüyor. Benim annemlerde kayınvalidemlerde bakımında destek olacaklarını söylediler. Sizinkiler bakmayız demişler en azından açıkça söylemişler. Bakıcı ile devam edersiniz. Anneniz de arada kontrol eder. 12 sene çalıştınız emekli olmak gibi bir niyetiniz varsa devam edin elbette. Olsa da hoş olmasa da hoş derseniz 2-3 yaşında kreşe verirsiniz sonrasında devam edersiniz.

forumda denk geldim konuya, bende hamileyim şuanda ve gelecek ne getirir bilmiyorum ama ilk 1-2 yıl en azından kendim ilgilenmek istiyorum. belki sonradan, yavaş yavaş dönüş olur ve kreş dönemiyle full time geçebilirim, bilemiyorum :)

Beni anladığınız için çok teşekkür ederim. Tabi ki konuyu herkes kendi düşünce tarzına göre yorumluyor. Benim sorunum özelinde dediğiniz gibi benim işim ara vermeye müsait. Aşırı kurumsal bir firmada çalışmıyorum ve ayrılırsam benzer şartlarda iş bulabilirim. Maddi olarak da herhangi bir sorunum yok çok şükür. Sanırım işe dönmeyeceğim.

Durumumuz benzer aktif 15 yıl çalışma hayatı bebegim bir yaşına gelince ise donmem gerekecek ama istiyor muyum hayır.. cunku bakan biri yok bakici bulacağım gözüm arkada kalacak sonuçta... üstelik geceler zaten zor uyumayan bebisle.. birde ise gitmek daha zor gelecek... evet evde bunaliyorum dahasi hiçbir iş yapamıyorum sipam durmuyor günler boşa geçiyor ama onun bugünleri bir daha geri gelmeyecek tadını çıkarmak lazim

Önümüzdeki ay ücretli doğum iznim bitiyo ve ise donucem. Bebegim 5 buçuk aylık olucak. Ayda sadece 10 gün 7 buçuk saati aşmayan mesai yapicam. Kalan 20 gün boş olucam. Sut izinli çalışma şekli bu. Simdiden stres bastı. Bebegime bakmaya bayılıyorum, ev hanımı olmaktan nefret ettim. Bi yanım işi özledi, bı yanımin bebeğimi birakasi yok. Oyle bı durumdayım ben de. Calisan, bebeği küçükken ise dönen anneler yazın lütfen. Bizleri de rahatlatın.

Kızım 1 yaşında işten ayrıldım. pisman değilim

Borcunuz mu var ki? Hofff

Evet 1 yaşından sonra hem sevimli hem de yorucu oluyor. Ben kızımın 4-12 ayları arası evden çalıştım. İşe dönüp dönmemek sizin kararınız. 1 yaşında ofise döndüğümde bakıcıyla çok problem yaşadım. Eşim işten ayrılamamı istedi kabul etmedim. Sonrasında kv baktı 6 ay kadar. İşe dönmenin benim için artısı gerçekten kendimi rahatlamış, deşarj olmuş hissettim. Evet ilk ayrılıklar çok zor oldu manevi anlamda. Evden dönem dönem çalıştım şu an 2 aydır da evdeyim inanın ofisi özledim. Evde kaldığım süre boyunca hayatımda sadece çocuğum var. Sabah kalk yemesi, oyunu hep aynı döngü. E malum ataktı, gazdı, 2 yaş sendromu bitmiyor. İnsanım, yoruluyorum. Ofiste havam değişiyor bebek dışı başka şeylerle ilgilenince inanın eve daha enerjik geliyorum, kızımla daha keyifli ilgileniyorum. 20. Ayında kreşe başlayacak. Evde sıkılan bir kızım var kreş onun için de çok iyi olacak. Çok uzun yazdım. Atladığım konular da oldu. Ez cümle ile bana ev hanımlığı ağır geldi. Çünkü çalıştığım zaman ev işlerinde yardım eden bir eşim var. Klasik türk erkeği ev hanımın yükünün ne kadar ağır olduğunu anlamıyor.

Deneyimlerinizi paylaştığınız için çok teşekkür ederim. Siz de evlatlarınızı sağlıkla büyütün.

Madem durumunuz elverisli.. Kizinizla kalin, zaten 12 yil calismissiniz.. Bir anda buyuyorlar, Sevmek isteseniz de zaman gecmis oluyor.. Doyamiyorsunuz.. Hem annenin bakmasi farklidir, bunun disindaki herhangi bir kisinin cocuga bakmasi farklidir.. Ben Anneligi tercih ederdim.

Ben de annesi çalışmayanlar daha mutlu oluyor önermenize katılamayacağım. Dediğim gibi benimki 2010dan beri devam eden öğretmenlik hayatımdaki gözlemlerime dayalı tespitler.. oğlunuz ne güzel sorumluluk sahibi bir çocuk ki ev anahtarını kendisine verebiliyorsunuz.. yolu şansı açık olsun

Ne iş yapıyorsunuz? Mesleğiniz nedir? Ve oradan alacağınız paraya kesin ihtiyacınız var mı? Bence şöyle olabilir Patronla konuşun ve 6 ay daha ücretsiz izin vermeniz mümkün mü deyin O zamana 1,5 yaşına gelmiş olacak zaten Belki verir o kadar daha izin Vermezse de kolay bulunabilecek bir iş ise ve şartları, maaşı çok çok dolgun değilse size kalmış ama ben olsam çalışırdım galiba Çünkü 2 sene sonra kreşe başlayacak İş arayınca hemen bulacak mısınız? Bulsanız şartları Nasıl olacak? L

Ben ev ev üstüne olmaz diyenlerdenim. Ayrıca maddi anlamda ihtiyacım yokken kimsenin sırf ben sosyalleşeyim diye düzenini bozacağını sanmıyorum. Sibelim84

Aşkısı -80 bindeyiz. Eşim özelde çalışıyor. Maaşları hiç düzenli değil. 1-10 arası yatması gereken maaş asla o aralıkta yatmıyor. ek bir gelirimiz de yok. Bu sefer kredi kartlarına giriyoruz. Maaşlar geldiğinde kartlara yatıyor, bu kısırdöngü böyle gidiyor. Benim maaşım garanti 15'inde yattığı için tüm kira fatura bana kayıtlı. kira fatura araba kredisi zart zırt derken ayda 6 bin kesin gidiyor. maaşı bırakıp çocuk büyütmem asla mümkün değil

Benimde 4,5 aylik kizim var ve kendimi boslukta hissetmeye basladim bile ne kadar bebek bakmak keyifli gelsede evde insan kendini cok pasif hissediyo yani ben oyle hissediyorum o yuzden ise donmeni isterim ben sahsen

İşimden, hayatımdan, sosyal yaşantımdan kısaca hiçbir şeyden anne olduktan sonra vazgeçmedim. Vazgeçsem ben olmadım. Kendimi hiçbir iş üretmeden evde oturan biri olarak görmem imkansız. Mesai saatlerimi azaltıp kesinlikle çalışırdım. 24 saat çocukla olmak iyi annelik değil. Evde sıkılmış, bunalmış, dokunsan patlayacak bir anne olacağıma çalışan, kendi ayakları üzerinde durmanın güvenini yaşayan, evde olduğu her anın kıymetini bilip ailesiyle kaliteli zaman geçiren anne olmayı tercih ederim.

Verin bakicıya kimseye minnet etmeyin. Calisan annesi olsun daha iyi. 1 yastan sonra oyuncu oluyorlar zaten, sizsiz de vakit gecirir. 3 yasindan sonra krese gider sizle durmaz. 2 yil icin işi bikmayin derim ben. Hep evdeyken daha verimsiz oluyor bizde cocukla ilgilenme. Sabit ev isi yapip cocuk bakmak zor hep

Ben iki sene büyüttükten sonra başladım. Normalde öyle çok da evcimen biri değilimdir, çalışmayı severim ama böylesi daha çok içime sindi. İmkanım olsa bir sene daha uzatırdım bile.

Bakıcı işi çok zor ya. İşe devam edersen umarım çok iyi birini bulursun. Ama insan yine de evham yapıyor.

Calisan bir anneyim. Dogum yaptiktan sonra isimi birakmadim. Iyiki birakmamisim. Dunyanin bin bir turlu hali var.

Ben her iki oglumu da 3 aylikken annemin kucağına bırakıp, işe başladım. Başkası bakacak olsaydı, napardım bilmiyorum. Belki işe geri dönemezdim zira çok kücük 3 aylık bebek.. Ben de 11 senedir çalışıyorum. Çalışmayı hem seviyorum, hem de çalışman gerek diyebilirim.. Annenizle konuşsanız hiç oluru yok mu? Bakıcıya bırakcaksanız da çalışma saatlerinizi duzenlerseniz hallolur bence..

Annem tam zamanlı bakamaz. Yeğenime de bakamadı yani yapısı gereği çok tez canlı ve sürekli sıkılan biri sürekli olarak imkansız. Ancak maç. 1 ay bakar. Kayınvalidem de farklı şehirde yaşıyor. 3 ay da epey küçükmüş gerçekten :) S Seul098 Az insan,

İki aylıkken mi bırakacaksınız yasal süreyi kullandırmıyorlar mı?

Ben kamuda çalışıyorum ücretsiz izin almıştım birazda rapor aldm oğlum 20aylıktı başladığımda oğluma annem baktı 33 aylıkkende kreşe başlamıştı. İşe başladığımda çayımı bile nasıl zevkle içmiştimBence çalışmalısın bakıcı ayarlarsın arada annen bakıcıyı kontrol eder. Şimdi ekonomide kötü Hersey pahalı hayat pahalı. Duygusal davranmayın bence ne güzel 1 yasa kadar bakmışsınız daha küçük bırakıp başlamak zorunda olanlarda oluyor buna şükür. Sağlık olsjn çalışalım zaten onlar için çalışıyoruz daha güzel bir hayatları olur sizde kendinizi daha iyi hissedersiniz.

Ben müşteri hizmetleri uzmanıyım. Müşteri iletişimi ve şikayet yönetimi konusunda ciddi tecrübem var. Son şirketimde 5 yıldır çalışıyorum. Patron ücretsiz izin vermez diye düşünüyorum çünkü şu an benim yerime bakan kişiyede sorumluluğu var benim maddi olarak çalışmaya ihtiyacım yok açıkçası ama zaten sorun şu ben hiç bir zaman maddiyat için çalışmadım. Yani evlenmeden önce de hiç ihtiyacım yoktu evlendikten sonra da. Ben hep kendim için çalıştım şu an o yüzden boşluktayım.

Sahsen cocuklarimin yaninda kalmayi sectim. Simdi krese gidiyor ikiside. Part time calisiyorum ve yatirimlar yapmaya calisiyorum. Zamam o kadar hizli geciyor ki ve ben kücük olduklari zaman bakiciya birakmak istemedim. Simdi en azindan dertlerini anlatabilirler birsey olursa. Sadece sunu ekleyim: evde oldugunuz zaman yine de kendiniz icin ve kendinizi gelistirmek adina birseyler yapin. Rutin de rahmettir, ama insan kendini gelistirmeye devam etmeli.

Yasal süre 4 ay degil mi?2 ayda nasıl gel geri diyorlar ya giggles Shady's back. Anneler

Kendi adima kizimi 2.5 sene evde buyuttum. sonra part-time sayilabilecek sekilde ise geri dondum (gunde 12 saat, haftada 3 gun). Hemsire oldugum icin bu tarz calisma imkanim var. Simdi Allah nasip ederse, ikinciye hazirlanirken, yine is saatlerimi cok azalttim. Hic calismamak bana gore degil. Cok bunaliyorum. Sadece esimden para beklemekte beni geriyor. Az da olsa elime birsey gecsin istiyorum. O yuzden dogumdan sonra haftada ortalama 16 saat calisacak sekilde isimi ayarladim. Onu da en az 2.5 yasina kadar evde buyutmek istiyorum kismet olursa. sonra yine daha cok calismaya baslarim diye dusunuyorum.

Ben cocuk oldu diye kadinin kendini iş yasamindan uretimden cekmesini, eve kapatmasini, koca eline bakar hale gelmesini anlamiyorum. Hersey bir tarafa yarina kimin sağ cikacagi belli degilken. Ikincisi cocuk anne bagimlisi olmuyor, daha ozguvenli oluyor, bu ilkokula baslarken bile farkediliyor. Anneyle buyuyen cocugun okula alisma donemi daha uzun surebiliyor. Cocuga elimizden geldigi kadariyla iyi bir gelecek saglayabilmek icin, ona ornek olmak icin, ama herseyden onemlisi kendimiz icin calismaliyiz bence. Anne kendini kurtarirsa cocugu da kurtarir. Iş hayati sadece para kazanmak olarak dusunulmemeli, sosyallesmek, kadinin kendini yetistirmesi, cevre edinmesi, kendine daha ozenli olmasi... demek. Evde iken insan bazen tum gun pijamayla bile gezebiliyor, kendini saliyor cogu zaman. Ev isi, bitmek bilmeyen bir kısır döngü icinde karın tokluguna hizmetci moduna giriyor. Ve bu odevin gorevin haline geliyor. Bazen deger bile gormuyorsun. O kısır döngü icinde ruh sagligi bile bozulabiliyor insanin. Kendini gelistiremiyorsun bir kere. Tum gun camasir, utu, yemek... herkesi doyuruyorsun da kendi ruhunu doyuramiyorsun. Yazilacak sıralanacak cok sey var da... neyse ozetle: kadin calismali derim hep. Kadin kendini eve kapatmamali.

Kendini kurban etmek, Köle durumuna düşmek, Değersizleşmek... Doğurduğu çocuğa birkaç yıl baktığı için kimse bu durumlara düşmez. Düşen varsa kendisine köle muamelesi yapan eşini hemen boşamalı, çevresini de sorgulamalı yani. Artı isteyerek doğurduğu çocuğu büyütmek neden kendini kurban etmek olsun. Bence dünyanın en eşsiz duygusu. Bu arada ben de çalışıyorum, çalışmak zorundayım ama çocuğu için çalışmayan annelere saygım sonsuz

Düzgün bir işiniz varken çalışın bence, ara verince insanın eli soğuyor tekrar başlamak güç oluyor. 25 yıl çalışıp 1,5 yıl ara verdim yeniden işe döndüğümde dünya değişmiş gibiydi ve eski işimin ancak yarı olanağına sahip bir iş bulabildim. Ben evde oturamadığım için işe döndüm, sıkıldım, normalde sigorta günlerim doldu o açıdan bir sorunum yok ama sizler yaşça gençsiniz sigortanız, emeklilik şartlarının sağlanması önemli, özellikle memleketin şu halinde hiç bir şey garanti değil o yüzden çalışın bence

Maddi sıkıntı yaşamayacaksanız bakıcı ya bırakmayın bence en azından kreş tarzı bi yere bırakacak kadar olsun Anneniz baştan söylemiş zaten bakmak istemiyor olması için bişi söylenemez

O zaman ben de bir ortaokul matematik öğretmeni olarak işin "mutfağında"olarak o çocukların bir üst eğitim seviyesindeki gözlemlerimi paylaşayım. Genelde annesi organizasyon yapanlar ya da sınıf annesi olanlar vs. İlkokulda pek bir mutlu olabilirler, annelerinin devamlı okula gelip gitmeleri onları çok sevindirebilir. Ama sorumluluk sahibi öğrenciler, bir görev verdin mi gözün arkada kalmadan güvenebileceğin öğrenciler genelde annesi çalışan çocuklar oluyor. Velisi devamlı peşinde olan öğrenciler hala bazı şeyleri anneden bekliyor. Konuyu bile annesinin çalıştırmasını bekliyorlar. Anne de bir yere kadar yetiyor ve çocuk tıkanıyor. Tabi bu benim gözlemlerime dayalı genelleme sadece istisnaları elbette var..

Evet işte insan kendini çok pasif hissediyor. Bir de bütün arkadaşlarım çalışıyor gündüz görüşebileceğim pek kimsem de yok o da bunaltıyor beni. therealsinner Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Bende p. tesi başlayacağım oğlum 6 aylık büyük oğlum da 6 aylıkken başlamıştım hatt 24 saatlik nöbetler tutuyordum 9 aydan sonra bu sefer nöbet olmayacak yarım gün 9 aya kadar açıkçası ben durum varsa 2 yıl annenin bakması taraftarıyım sonrasında durumu olsa da çalışmalı ben çalışan annesi olan çocukların bu durumdan gayet memnun olduğunu düşünüyorum

Anahtar cümle çocuk anneyle büyümeli söylediklerinize imzamı atarım çalısan anne çocuğu olarak söylüyorum

Çok güzel yazmışsınız

Merhaba arkadaşlar. Kızım 10 aylık ve şu an doğum iznindeyim. İznim Haziranda, kızım 1 yaşında olunca bitecek. İşe dönüp dönmeme kısmında çok kararsızım. Maddi olarak durumumuz iyi ve kira ödemiyoruz ancak ben 12 yıl çalıştım ve evde kızımla ilgilenmeyi çok sevsemde ev hanımı olmaya hiç alışamadım. Bazen hayatım boşa gidiyor gibi hissediyorum. Ayrıca annemlerle aynı binadayız ama onlardan bebek bakımı konusunda hiç bir destek almıyorum ve çalışırsam da bakamayacaklarını açıkça bildirdiler. Bu durumda bakıcıya bırakacağım. Bu arada patronum evden çalışmaya Asla izin vermiyor, başlarsam ofiste olacağım. Sadece mesai saatimi değiştirmesi için konuşacağım kabul etme ihtimali var. Siz olsanız ne yapardınız ya da çalışan anneler bu süreci nasıl yönettiniz?

Ben 10 aylıkken yarım gün basladım Yarım gün bile zorladı Erken krese verdik falan. İmkan varsa kres yasına kadar kalırdım yanında benn olsam, calısmayı seven biri olarak söylüyorm zorluyor. Bakıcıya, büyüklere cok güven olmuyor bırakıveriyorlar. Kres iyi güzel ama ilk sene cok hastalık geciriyor nerdeyse 1 hafta gittiyse 1 hafta evde. İmkanı olan otursun baksın valla

Başka bir konuda da yazmiştim. Annem calisiyordu hala calisiyor ama arkadaslarimin hepsi olmasa da cogunun annesi ev hanimiydi, özeniyordum kucukken acikcasi. Ama benim annem calismak zorundaydi, o zamanlar için calismasi keyiften degildi iyi ki çalışmış sagolsun. 29 yaşimdayim, annemle sohbet ederken hala keşke biraz yaninda durup seni ben buyutebilseydim demişti. Herkesin kendi fikri tabi, buyuyunce değil ama kucukken anneye ihtiyac oluyor ya da benim yakin arkadaslarimin annesi devamli etraflarinda olduğundan ben eksik hissetmişimdir bilmiyorum. Cocugum yok ama imkan varsa anne biraz buyutmeli. Ayrica calismayinca eve kapanmak maddi durum yoksa oluyor. Maddiyat varsa calişmamak eve kapanmak değil. Calismiyorken de eve yardimci vs alinabilir. Benim tanidiklarim var bebegine kendi bakan ev işleri icin yardimci alan, sporuna, gezmesine giden kadinlar.

"Çocuk anneyle büyümeli" dedim diye bi linç yemediğim kaldı. Sanki çocuğu amcaoğlu büyütmeli dedim Anneler ne kadar uzaklaşmış çocuk büyütme fikrinden. Ben eski nesillerde kaldım herhalde :)

Ben boyle dusunmuyorum. Dusuncenize saygi duyarim ama ben sizinle ayni fikirde degilim. Olayi cok da dramatize etmenin bir anlami yok bence. Calisan bir anneyim. Tek basima hem annelik hem de babalik yapan bir anneyim. Oglum da mutsuz buyumedi. Ben calisiyorum diye o anne sevgisinden mahrum buyumedi. Onemli olan cocukla kaliteli vakit gecirmek, gecirilen zaman degil. Anne mutluysa cocuk da mutlu, bu da bir gercek. Ha isten ayrilinca kadinin degerinin ne olduguna gelince, bu konuda tartismaya girmek istemem ama, gorduklerim izlenimlerim, kadinlarimiza bakis acisi da ortada. Istisna elbette vardir ama cogunlugu boyle. Dunyanin da binbir turlu hali var, kimse de baki degil sonucta. Kimsenin is garantisi sonsuza kadar hep olacak diye birsey de yok. Ucakta bile bir sorun oldugunda maske once anneye verilir, sonra da cocuga. Cunku anne kendini kurtarirsa cocugu da kurtarir.

Daha erken nasıl baslıcaktın ya dogar dogmaz mı Yargı dagıtmaya sormuyırm 3 aydan önce baslamak fantazi geldi de

Maddiyata ve beklentiye bağlı bir durum. Tek maasla ben gecinemezdim ileriye dönük hedeflerim var. Cocugum 10 aylıkken başladım. Günü kurtarmalik bakılırsa çocuğuna geleceğine maddi yatırım hedefi yoksa insanin yada maddi durumu iyise iki yıl kendi bakabilir. Çocuk açısından bakınca ileride kimi çocuk annem yanımda olsaydı calismasaydi da diyebilir yada annem çalışsaydi ben daha iyi egitim alsaydim da diyebilir. Çocuğun illa manevi yada maddi beklenti içinde olup olmayacağı duruma şartlara göre degisir. Benim gözlemlediğim okullarda herşey maddiyat odakli maalesef. Ergenler sabah akşam marka ayakkabı yarışında en basitinden ya da okul gezilerine tüm öğrenciler katılma derdinde. Ve anne babası ekonomisi iyi olan öğrencilerim daha özgüvenli genel olarak. Hiçbir öğrenci etkinliğe katilmayayim köşede oturayim demiyor. Para maalesef artık araçtan amaca doğru hızlı yol aldi. Sıradan memurlar için tek maaş imkansiz. Artık benim gibiler için çalışmak ihtiyaç ötesi ihtiyaç. Ama karı koca birikimlerini yapmıştır ev araba vardir tek maasla idare edebiliyorsa iki yıl kendi baksa daha iyi olabilir.

Hayır öğretmen değilim. Ama oğlum 3. sınıfta kızımda anaokulunda. Çok fazla çocuk görüyorum doğal olarak. Mesela veli aktivitelerinde filan ne oğlumun ne de kızımın yanında olamıyorum. Organize edenler hep ev hanımları. Oğlum defalarca " neden onların annesi geliyor sen gelmiyorsun, izin al gel" dedi bana. İzin aldığım günler oldu ama her zaman olmuyor tabi. O anneler hep çocuklarının etrafında dönüp manevi ihtiyaçlarını karşılarken çalışan annelerin çocukları hep yalnız. Hele bir çocuk var ki annesini 3 senedir bir defa bile görmedik. Ama çocuğun psikolojisi bozuk, kendine iğne filan batırıyor sınıfta. Yani çalışmak zorunda olanlara elbette bir şey diyemiyorum, ben de çalışmak zorundayım. Ama zorunda olmasaydım kimseye "alın doğurduğum çocuğu siz büyütün" demezdim. Bir annenin bunu söylemesi bana inanılmaz saçma geliyor.

Anladım.. maddi anlamda ihtiyacınız yok ise, evinizin düzenini bozmayın tabi..

Öncelikle sağlıkla büyütün yavrunuzu. Ben kızımı 40 günlükken eşimle dönüşümlü bakarak işe başladım. Haftada 2 gün 15e kadar işteydim. 9 aylık olana kadar öyle devam ettik. Uykusu yemesi iyi bir bebekti. Bakıcıya da alıştı hemen. Ama zaten 9 aya kadar genelde uyuyor bebekler. En hareketli en tatlı zamanlarında ve pek çok ilkinde işteydim. İstanbul'da farklı yakada işe gidip gelmek için 6:30 da emzirip çıktım akşam 19:00 da eve geldim ve 20:00 gibi uyuyordu kızım. Yani o bir saat hep oyun oynadım ve zamanım bana kalıyordu. Ama içime sinmiyor bana yetmiyordu. Sonra 2 yaşında kızım otizm tanısı aldı kamudaki işimden istifa ettim doktorun acaba anne ile bağlanma problemi var mı sorusu üzerine. 1 yıl sonra doktor bağlanma ile ilgili sorun yok gayet iyi ilişkiniz dedi ve kızım da kreşe başladığı için özel sektöre girdim. Ama sık sık grip olması, otizm has özel durumlar vb işten izin almalar şu bu beni çok yordu. İşte kafam rahattı ve iş arkadaşlarımı çok seviyordum ama hep bir eksiklik oldu kızımı gün içinde görmemek. Sonra kızım 9 yaşına geldiğinde kredi vb borçlarımız bitmişti oğluma hamile kaldım. Eşime çalışmak istemediğimi söyledim o da senin kararın ihtiyaç yok eskisi kadar dedi. Sonra da pandemi oldu 2 sene evden çıkmadan bebeğimle ilgilendim. Kendimi kafa olarak çok yorsam da, ara ara işe dönmeyi düşünsem de, oğlum aşırı hareketli onun her anını gördüğüm için çok mutluyum. Bu karar sizde bitiyor kızımda şartlar çalışmamı gerektiriyordu ve ben çalışmama opsiyonumu düşünmedim bile. Oğlumda kızıma eksik kalma duygusu ya da her anını görme duyusu ağır bastı hamilelikte bıraktım.