şurda bahsedilen irade delilerinden biri de benim. 1 senedir evde spor yapıyorum dambıllarla, direnç bantlarıyla hem de 3,5 yaşında sürekli ilgi bekleyen bana yapışık bi çocukla. Kitap kurdu sayılmasam da düzenli okumaya çalışıyorum. Kendimi övmeye gelmişim gibi oldu ama bunları söyleyeyim ki motivasyonumu anlatayım. Öncelikle sonuç almak beni motive ediyor. Amacım kaslı bi görüntüye ulaşmak ve hayalimdeki görüntüye ulaştıkça sporun dozunu artırıyorum. sizin amacınız zayıflamaksa kilo verdikçe motive olup daha çok spor yapıp, sağlıklı besleneceksiniz. Günü verimli geçirmek kadar güzel bi duygu yok. Hemen yarın spora başlayın sonrasında salgılanan endorfin ve serotoninle güzel bi kahve için ve her gün tekrar edin. Bir süre sonra bu duygunun bağımlısı olacaksınız bir de giydiğin pijama bile üstünde daha güzel durunca işte o zaman iyi ki diyeceksiniz. Bu zamanlar çok değerli aslında, 2-3 sene sonra ne kadar boş vaktim varmış da değerini bilmemişim diye pişman olmamak için elinizi çabuk tutun Ayrıca sporun duygudurumunuz üzerinde inanılmaz pozitif etkisi olacak, çok kısa süre sonra daha mutlu biri olduğunuzu göreceksiniz

Benim de yok sayılır, zaten mevzu balkon da değil aslında. Mevzu karantinada herşey gün gün kötüye giderken bir nefeslik mola yapabilmek. Kitap okumaya ara vereli uzun zaman oldu, çok okumadığım kitabım da var bunu değerlendireceğim teşekkür ederim.

Valla tahammül edemiyoruz sadece iyiymişiz gibi rol yapıyoruz yoksa öbür türlü kafalar going to go

Korona ilk başladığından beri evdeyim. Hiçbir yere gitmedim, sadece ev ve işyeri arasında mekik dokudum. Ama çevrem maşallah korona falan dinlemeden hep gezdiler, hala da geziyorlar.. Bunun sonucu ile birlikte depresyona girdim. Artık hiçbirşey yapasım gelmiyor. Bu yasaklara herkes uysaydı şu anda belki de hepimiz özgürce geziyor olacaktık..

Maske önemli şekerim Maske, mesafe, hijyen. Ben de işe gidiyorum estikçe, gel demiyorlar ama gidiyorum Kadıköy sahil havası alıyorum tabii dönerken de toplu taşımadan virüs kaptım mı diye üçbuçuk atıyorum akajsjsjs M meredithgrey 2013-2022'de vivelamour ve 2022'deki felidaee'yim. Üyelik

Ben de bahar insanıyım, başka bir üye yazmış meğer ne güzelmiş hayatımız ne zenginmişiz diye aynı o hesap. Bostancı sahilde çimlere yayılmayı özledim.

Aynı durumdayız. Ben de anksiyete teşhisi almıştım 3 yıl önce, tedavi olmuştum geçmişti fakat pandeminin getirmiş olduğu psikolojik yükten dolayı bazı dönemler hafif-orta dereceli ataklar geliyor... Pandemi öncesi ayda 1 yurtdışına gittiğim bir iş hayatım vardı. Haftaçi iş çıkışları bir şeyler yapılırdı, haftasonları kesin bir yerlere kaçılırdı vs. 1 yıldır hiç bir sosyal hayatım yok. Tamamen evden çalışıyorum. Haftaiçi zaten full çalışmayla geçiyor, mesai vs derken iş bittiğinde sokağa çıkma yasağı başlamış oluyor. Haftasonu zaten yasak. Maalesef aile evindeyim. En ufak bir yere giderken bile "hesap verme" durumu olmaya başladı ki bu duruma lanet ediyorum. Allah başımızdan eksik etmesin ama babam neredeyse her şeye karışıyor ama çok boğucu. Yemek yaparken bile bak biberi öye kesme böyle kes. Soğanı şöyle doğrama böyle doğra. Tamam anladık diyorsun ertesi gün yine aynısı. Daha soğanı kesmeye başlamadan söylüyor bu sefer. 1 senedir böyle her hareketinizi "iyi niyetiyle düzeltmeye çalışan" biriyle yaşadığınızı hayal edin bir de. Anksiyete sebebiyle de tahammülüm hiç yok. Benim durumum tam tımarhane. En azından eşiyle, sevgilisiyle ya da arkadaşlarıyla bir evde bu dönemi geçirebilenler çok şanslı. her şeyin bir an önce eskiye dönmesini tüm kalbimle diliyorum.

Vallahi kazın ayağı öyle olmuyor işte. Ben de çok evcimen bir insanım, Yengeç burcuyum zaten bana dünyalar bir yana evim diğer yana ama dört duvar bir yerden sonra üstüne geliyor insanın. S

E sen yine iyiymissin psikolojik olarak. Virusu gectim ben İstanbulda yasasam tirlatmistim simdiye. Kalmazdim virusun ellerine tertemiz delirirdim eskiden sadece alisverise gelirdim, Kabatastan Nisantasi, ordan İstinye, o kadar. Baska yerine gitsem geri donecek mecalim kalmaz

Şimdi insanlara da çok kızamıyorum kuzum, empatiden ölücem. Haftaiçi işveren kovid movid demeden balık istifi gibi herkesi işe çağırıyor, o metrolar metrobüsler Hindistan kalabalığında. İnsanlar bunaldı, biz balkon derdine düşüyoruz ya çoğu aile küçücük evlerde kalabalık şekilde yaşıyor. İnsanlar çok bunaldı, üstelik turist denize giriyor yanında giren adama 10.000 ceza yazılıyor artık millet delirdi kimseye kızamıyorum da.

Ben okbliyim evden dışarı kafamı uzatsam virüs kaptım diye kafamı yıkardım. Terapi aldım yarım kaldı okb azaldı ama şu dönemde geçmesi çok zor bi de bunun üzerine deprem atlatıp ev taşıdık. 2,5 yaşında çocuğum var. Alerji hastası ameliyat olmaması için onu iyi korumamız gerek. Bi okbli olarak bu durum beni daha da tetiklese de komik dizi izleyerek bunu bi nebze atlatıyorum. Polip var rahmimde eşimle yakınlaşamıyoruz 30 günün 20 günü kanamam var. Ameliyat lazım ama virüs var çocuk var. Ama yine de şükür. Ha bi de memurluk için kasıyorum.

Bir yıldır calişamayan, evine ekmek götüremeyen insanları düşündüğünüzde motive olabileceğinizi düşünüyorum. Ne güzel işiniz var ikinizin de ve evden çalışıyorsunuz. Bence bunları düşünün ve halinize şükredin. Yerinizde olmak isteyen milyonlarca insan var. Ayrica hepimiz sizinle aynı durumdayız aynı ülkede yasıyoruz yapabilecegimiz bisey yok sabredip bu kahrolası virüs un bitmesini bekleyeceğiz.

Televizyonlardan takip edebiliyorum Türkiye'deki 'tam kapanma' olayını ama anlamadım, kimi görsem sokakta orda burda, kişiden kişiye değişiyor mu yasaklar anlamadım ki 24 saat mi yasak şimdi çıkmak? D

Geçen sene Mart ayında evlenip şehir ve iş değiştirdim. Sonra pandemi yasakları başladı ve eve kapandım. Aynı zamanda okullar kapandığı için eşimin çocukları ile beraber 24 saat aynı ortamdaydık. Evet beraber yaşayacaktık ama okul ders iş derken arada tatil yaparız hepimiz enerjimizi boşaltırız sorun olmaz diye düşünüyordum. Ama çocuklara okul yok ben işe evden devam ediyorum. Bu arada eşimin işinde sorunlar çıktı derken benim evliliğimin cicim ayları nasıl geçti anlatmayayım. Evim geniş allahtan herkesin odası var da en azından özel alanımı azda olsa koruyorum. Süreç uzadıkça psikolojim bozulmaya başladı bu arada bebek sahibi olmak istiyorum onunla ilgili başka bir konu açtım zaten ayrı bir dert o bir arkadaşın dediği gibi balkona maydonoz domates tere filan ektim. Mutlu ediyor mu beni hayır ama oyalıyor. Kitap aldım bir sürü okuyorum. Üçüncü battaniyeme başladım örüyorum. YouTube videoları izliyorum. Kilo aldım eski giysilerimin hiç biri olmuyor. Kilo vermeye çalışsam daha da mutsuz olacağım çünkü pasta börek yapmak oyalıyor beni. Bir sene geçti ikinci sene aynı şekilde geçerse psikolojimi ne kadar korurum bilmiyorum. Anti depresan da çözüm değil. Yoruldum bunaldım bezdim yaşam sevincim bitti

Çok haklısınız... Bir de utanmadan asansörde sigara içiyorlar. En çok bu şekilde virüsü yayabileceklerini bilmeden mi acaba. Ve ben doktora on aylık kızımı götürürken o asansöre binmek durumunda kalıyorum. Ben maskeliyim ama bebek? D

Zaten en güzeli terapi bizim durumda ama ben ilaca iş stresimden ötürü 2019 Ocak'ta başlamıştım, pandemi başlayınca da bırakmadım almayı.

hergün işe gidip geliyorum Mecburen toplu taşıma kullanıyorum. Sosyal Hayat 0 Kimseyi görmedim 1 senedir akraba, arkadaş vs Kendi annemin yanında bile maskeli durdum. Bıktık bunaldık ama yapacak bir şey yok. Yasaklara uyacağız. Tüm dünya aynı durumda sadece ben değil. Herkes bunaldı da dolu tarafından bakın evinizdesiniz markette hastanede ya da eczanede çalışmıyorsunuz. Toplu taşıma kullanmıyorsunuz. Pandemi bu herkese değecek eninde sonunda O kadar korkmayın. Kimi evde geçirecek, kimi ağır atlatacak, kimi ölecek vs vs Siz bünyenizi güçlü tutmaya çalışın çok aşırı da düşünmeyin.

Tabiki var 3 yaşında. 1 senedir de eski hayatımız gibi parklarda bahçelerde geçiyor çocuklarla iç içe. Hiç kısıtlamadım. Avm oyun alanlarına da giriyoruz. Korona üşütme grip vs hiç olmadık. Bağışıklık sistemimize çok dikkat ediyorum vitaminler bitkisel takviyeler yeme içme adına. Bu tabiki kişisel tercih. Ben sadece çocukların hu psikolojiye girmelerine çok üzülüyorum

Ücretli meditasyon uygulaması indirdim. ise yaradı ve youtube da bir psikologa ücretli üyelik aldım. memnunum.

Psikolojik kısmı çok zor gerçekten. Sağlık çalışanıyım. Aman kimseye birşey bulaştırmayayımda vebal almayım korkusu ayrı sevdiklerimi özlemem ayrı. Şöyle bir kaç gün bile eve kapanmaya çok ihtiyacım var herkesin derdi farklı işte eminim tamamen eve kapanmakta çok zordur. Ama iş yükünün artması evde ilgi bekleyen bir çocuğunun olması sorumluluklar çok daha zor. Ben diğerleri gibi şükret demeyeceğim tabii. Sadece herkesin birbirine göre avantaj ve dezavantajları var maalesef bu bir süreç ve geçecek.

Aynı ben. Gerçekten hiçbir şeye motive olamıyorum, kendime yaptığım planlar maksimum bir iki güne başa sarıyor. Halbuki ben bahar insanıyım, gerçekten evde yapamıyorum. Herkes aynı durumda değil, gerçekten evde mutlu olan insanlar var ama ben de yapamıyorum, daraldım ki ne daraldım..

Cocugunuz var mı? İnip karismasinlar demek baya komik olmuş da. Sokağımız baya küçük ve 15-20 çocuk var. Kızımı da sevdikleri için koşup sarılmak, ellerindeki şeyleri ikram etmek istiyorlar. Kaldi ki kızımı eve hapsetmiyorum elbette çıkıp geziyoruz. Ama sabahtan akşama kadar da sokakta oynamasını bir cips paketine 20 elin girip cikmasini da şu dönemde tasvip etmiyorum.

Çok geçmiş olsun evet sizinkisi oldukça ilerlemiş ve nerdeyse fobiye dönüşmüş. Aldığınız ilaç zehirlediyse alternatif bir ilaç vermedi mi doktor? Flukosetin etken maddesi ise mesela bir çok farklı ilaç var farklı dozlarda . M meredithgrey 2013-2022'de vivelamour ve 2022'deki felidaee'yim. Üyelik

Şöyle diyim, bu dönem de psikiyatrilere verdiğim parayı açık havada parklarda gezerken polis memurlarına verseydim çoktan İyileşmiştim :) benim Anksiyete depresyon artık üst seviyede... allah yardımcımız olsun.

Bir şey söyleyeyim mi? Balkonum yok. Doktora gitmedim anksiyete konusunda ama bir şeyler var hissediyorum ve o dönemlerde kitap okuyorum kendimi kaybedene kadar, dünyayı unutup kitaba dalınca geçiyor uzun bir süreliğine, tavsiye ederim

Hala bir sürü konu açılıyor. Nasıl yasakları delerim nasıl çakallık yaparım diye. Bırakın bitsin de hep beraber rahat edelim. Size gelince çapa yöntemi kullanabilirsiniz. Sevdiğiniz şeylerle sevmediklerinizi birleştirin. Mesela bulaşık hiç sevmem ama güzel müzikle dansla yapiyorum iyi geliyor.

2020 Eylülünden beri çıkmamıştık. Üstelik yabancı, bilmediğimiz bi şehirdeyiz. O kadar bunalmıştık ki anlatamam. Tıpkı sizin gibi hissediyorduk. Nisan ortası eşim geldi ve hem işlerimizi halledelim hem de biraz değişiklik olsun diye tedbirimizi alıp İstanbul'a gittik, gitmez olaydık. Korona olduk ailece. Annemi dün hastneye yatırdılar, çok şükür durumu iyi ama insan çok üzülüyor. Bu 2 haftada üzüldüğüm kadar çok az üzüldüm ömrümde emin olun. Keşke evde sıkılsaydım da, böyle olmasaydı diyorum. Demem o ki, olsun sıkılın bunalın, inanın bu süreci geçirmekten çok daha hafif sıkıntılar bunlar. 1 martta her yeri hurraaa diye açmanın bedeli bunlar maalesef. İnsanlar da sıkıldı bunaldı, ben esas 17 mayıs ve sonrasını düşünüyorum. Allah yardımcımız olsun.

Kim dedi tahammul edebiliyoruz diye Psikiyatriye gitsem bir deli gomlegine bir hastaneye bakar isim. Biktim virusunden de yasagindan da. hep soyluyorum herkes itiraz ediyor hatta burda, insan sadece virusten ölmez, psikolojik problemlerden de ölür. Muhtemelen ben ikinci grupta olacagim Bu arada hic evde oturmadim bu donemde. Calismadigim zamanda da yasaklardan muaftim cunku esime yardima gidiyordum. Simdi ise girdim yine muafim fabrikaya gitgel yaptigimdan. Ama sokaga cikiyor olmak yetmiyor. Yetemiyor. El kol bagli, sadece calisiyoruz. Kendin icin en son ne yaptin? Maske aldim ben, ordan pay bic

Benim çok büyük bir balkonum çiçeklerim var. Is içinde evden çalışıyorum. Maddi durum olarak ta çok iyi denilir seviyedeyim. Ama eşim covid yoğun bakım servisinde doktor. Yemin ederim aylardır kan kusuyorum. Ne zaman virüs ona bulaşır diye ciddi kafayı yedim. Eve 15 günde bir geliyor test yaptırıp ama mutant virüs testte de belli olmuyormuş diye hep çok korkuyor. Nasıl bir izdirap anlamıyorum. Çok zor hepimiz için çok zor. Herkese sabırlar dilerim.

Tohtorla beraber paxera 30 mg.'a geçtim, daha iyiyim. İçimde konuşan geveze felaket tellalı sesi susturmaya çalışıyorum sıklıkla. Su dokuya sardım. Zorla örgü başladım, inatla bitirmeyi düşünüyorum. Bi de yillardir beni anladigini sanan gocam, şimdi daha iyi anladi. Biz bu şerdeki hayrı pek fevkalade gördük ailecek; nihayet birbirimizi gercekten anlamak. Nefes egzersizleri, youtube'da en az 30 dakika olan eglenceli spor videolari, tv'de depdegisik programlar bulursam izlemek, yeni filmler keşfederek film listemi guncellemek, yaptiklarim arasinda. Ama hepsi bitiyor bir yerde, kesmiyor Mandalaya hevesleniyorum, ama ondan da sıkılırım, benden önce kızım saldırır elimden alır vs. :) Takı isine dönmeyi düşünüyorum, misinam ve boncuklar... Sadece kızıma yaparım, genisletip kazanca dönüştürmekte hevesim yok. Mutlu günler dilerim W

Keşke bir sitede oturuyor olsaydınız, rahatça çıkar gezerdiniz. Çünkü genelgede söylenenin aksine bizim sitede öyle tam kapnma falan yok! Maşallah çocuklar bisikletleriyle, scooterlarıyla sokağa atılmış, parklarda çığlık çığlığa sesler, yaşlısı genci tüm gün yürüyüşte... Biz de balkondan bakıyoruz. Şimdi "açık havada gezmenin ne sakıncası var" diyenler olacak; biz covid'i yüksek ihtimalle binanın asansöründe kaptık, çünkü market fırın dışında hiçbir yere gitmemiştik. Bu binalardan sokağa çıkmak için asansör kullanan insanların çoğu maskesiz kullanıyor asansörü... Ne diyeyim, hepimiz ayrı dertliyiz bu kapanmadan...

Haklısınız, söylenecek çok şey var ama ucu banlanmaya çıkar malesef. En başından beri süreç çok yanlış yönetildi, yönetiliyor ve kurunun yanında yaş da yanıyor. Ne diyelim; sabrın sonu selametmiş. . push ; M meredithgrey 2013-2022'de vivelamour ve 2022'deki felidaee'yim. Üyelik

Herkese merhabalar, sağlıklı günler. Konumun özeti başlıkta saklı aslında, kaygı bozukluğu ve orta düzey anksiyete teşhisim var; üç senedir anti depresan kullanıyorum ve faydasını çok görüyorum inkar edemem. Kaygı düzeyim oldukça azaldı ancak süreç çok uzadı bildiğiniz gibi ve nasıl yönetildiğine bakarsak daha uzun süre bitmeyecek gibi. Evden çalışıyoruz karı koca, ben kendi isteğime bağlı olarak ofise de gidiyorum haftada 1-2 gün. Evimiz 3+1 apartman dairesi, sitede değiliz Maltepe sahile yakın ama oldukça kozmopolit bir mahalledeyim ve çok bunaldım. Kendimi evde sanki tabuta girmiş gibi hissediyorum. Kasım'da tam kapanma gelene dek iyiydi, hafta sonları aracımıza atlayıp kalabalıktan uzak yerlerde yürüyüş yapardık ya da sandalyelerimizi alır piknik. Ama çok boğuluyorum artık! Benim mesaim 17:30 gibi bitiyor eşimin 18:00. Yasaklar gelmeden önce koştur koştur da olsa bir saatlik serbest zamanımız vardı yürüyüp hava almak için ama o da yok şimdi. Tabi ki hastalanmadığım, ailemden birini kaybetmediğim için şanslıyım ve şükrediyorum ama bunaldım, delirmemek için balkonu düzenledim arada çıkıp hava alayım diye. Zaten en çok da basiretsiz şekilde yönetilen sürecin faturasını ödemekten ve kendi kendimi oyalamaya çalışmaktan yoruldum. Aman hap kadar balkonuma şükredeyim aman iyi ki işe gitmiyoruz, aman ya evim daha küçük olsaydı e tamam da bunaldım ben onu napıcaz? Tabii asla tam olarak motive olup diyet miyet yapamadığımı, saldığımı da söylemeliyim. Zunmbaya başladım devamı gelmedi, step tahtam ağlıyor, heves edip yazlık şortlar aldım öyle kalkar bu gidişle onlar geriye. Özetle: motive olamıyorum. Siz bu sürece nasıl tahammül edebiliyorsunuz, kendinizi nasıl motive ediyor, delirmediyseniz nasıl başarıyorsunuz?

Övün kendinizi zira hak ediyorsunuz, hem de küçük çocukla. Ben de dün yazlıkları çıkartrım tiril tiril hepsi kısacık şortlar, gömlekler. Ama giyip beğenmicem dolap bekleyecek biliyorum. Bana da anlatın ne olur bu motive vw enerjinin kaynağını. Matım, dambılım, step tahtam herşeyim var, yeni bir ben olmak istiyorum çok gecikmeden hadi bana da bir el atalım nolur

birdaha doktora gitmedim beni 20 dakika dinleyip ilac yazıp yolladı terapi almak istiyorum ilac icmek istemiyorum 20 dakikaya okadar para verip zehirlenmek hoş degil

Spor kesinlikle enerji de yükseltiyor. Spor ve duş sonrası hem ferah hem enerjik oluyor insan. Bana daha iyi hissettiriyor. Ben de 4,5 yaş bebemle her gün 40 dl leslie, 20 dk da pilates yapıyorum. Epey görüntü fark etti. Farkettikçe daha mutlu oldum emeğime değsin diye yememeye başladım.

Kitap okuyorum. Almanca öğrenmeye çalışıyorum. Fenalıklardayım ben de. Evde bir şey lazım olsa da ben çıkıp alsam diye bekliyorum. Sağlam alışveriş yapmışız ama, bitiremedik henüz.

Geçen Marttan beri evdeyim ilk başlarda haftada 10 günde bir market bahanesiyle çıkıyordum hem yürüyüş oluyordu hem hava almis oluyordum. Hazirandan beri çıkmıyorum koca yazi evde geçirdim. Idari izinliyim kronik hastalık sebebiyle ama sanki evden çalışan personel gibi hic bos durdugumu bilmem, hadi zaten evdeyim üstüne bilgisayar basinda kanepeye kitlendim. Bugun acayip sirt ve bel ağrısı yaşıyorum, zaten kemiklerimde hassasiyet ve deformasyon var, boyun fıtığı teshisi de aldim pandemi öncesi, hala fizik tedavi olacağım! Bir ara kilo vermiştim bu aralar biraz almışım, is stresi bende de kaygi sorununa yol açtı "ya her an ise cagrilirsam" korkusu yaşıyorum, bu çevrede kimse maske takmaz, uyarsam da takan yok! Nasil. motive oluyorum Aslinda hic bir sey yapamıyorum son dönemlerde Halbuki kafam rahat olsaydi neler neler yapardım da stres yukum fazla Bir ara online bir iki seans psikolog gorusmesi yaptim, bana "sizde klinik derecede anksiyete yok" dediler iki kisiyle görüştüm ayri zamanlarda birer saat. Bana virüs sebebiyle yasadigim korku ve kayginin normal olduğunu, bunun hastalik derecesinde olmadığını söylediler. Ben en kolayindan youtubeda eglenceli, kafa dagitacak seyler izleyerek kendimi sakinlestirmede buldum careyi. Arada denk gelirse online egitimlere katılıyorum. Kucuk bir balkonum var ama hic cikmiyorum desem yeridir, çünkü yikamam lazim fayans derzleri kötü oldugu icin komsu asagi akan sudan sikayetci . Bir de komşularım hep karantinaya girince balkona bile cikmadim kendimi korumak adina. Kisaca 2+1 evde (1 oda bos 1+1 seklinde kullaniyorum)+banyo+mutfak arasi mekik dokuyorum. Ben korona kapmadigima şükredip kendimi motive etmeye ve sabretmeye çalışıyorum ama artik sosyallik ariyorum yalan yok :/

Elbette ama şu dönemde bütün servet balkonlar oldu resmen. Ben, pandeminin ilk üç ayında geceleri ağlıyordum sevdiklerim ölecek diye. Sonra sıkıntıdan dolap içlerini düzenlerken okumadığım birçok kitabımın olduğunu farkettim o gün bugündür hata kaza vaka sayılarını duyarsam üstüne 20 sayfa kitap okumam gerekiyor

Toprakla ugrasmanizi tavsiye ederim. Yasaklar başlamadan birkac büyük küçük kasa toprak ve tohum aldım. O kasalara ektim balkonuma koydum o kadar iyi geldi ki. Evde de bir suru çiçeğim var onlarla uğraşıyorum. Toprak bana iyi geliyor.

Hepimiz aynı durumdayız valla Ben kovid ciktiginda hamileydim Hamilelikten beri evdeyim Hastane ev harici cikmadim evden Sonra uzaktan egitim yine ev Ama şükrediyorum yinede. Enazindan çalışmak zorunda olan sabah akşam çalışan işçiler var Esnafin hali batık Hamileyken ölenler var Birsuru daha beter durum var Artık yaz geldi kimse evde durmak istemiyor Ama vicdanen rahatım ben elimden geleni yapıyorum. İnşallah ulkece kurtuluruz bir an önce.

Karsi komsunuz covid oldugunu bile bile ne isi var asansorde Clarkkent Bir kedi annesi... Anneler

Kesinlikle şükrediyorum elbette ama insanız bahar geldi, serçeler cıvıl cıvıl insan çıkmak istiyor doğası gereği. Bahar uyanıştır hem doğa hem de insaoğlu için ama en güzel günleri sırf kötü idare ve sorumsuz insanlar yüzünden evde geçiriyoruz.

Bugün elbise dolabımı açıp gezmelik baharlık elbiselerime baktım, ağlayasım geldi. Erkenden kalkıp süslenip işe gitmeyi özledim. Eve çakırkeyif bir halde gecenin 2'sinde gelmeyi özledim. Saatlerce arkadaşlarımızla sohbet edip gülüşmeyi özledim. Yatılı misafir ağırlamayı özledim. Eşim de çok sıkıldı ben de. Ama işsiz olanları, esnafları, canının derdine düşenleri, sevdiklerini kaybedenleri, dışarda fabrikalarda çalışmak zorunda olanları, kurye elemanlarını, hele de sağlık çalışanlarını düşündükçe bu özlemlerim şımarıkça geliyor =( umarım en az zararla atlatırız ve neydi o günler diye anlattığımız anılar olarak kalır bu günler.

Gerçekten çok zorlanıyorum. Psikolojim bitti. 15 dk önce eski eşimin yaptıklarını hatırlatıp şakır şakır ağladım. 5 dk sonra İnstagram reels videosuna gülerken yerlere yattım. Bütün dengem bozuldu. Alanımla ilgili kitaplar okuyabilirim ama 5 dk konsantre olamıyorum. Artık ev işi bile yapmak istemiyorum. Lanet olsun bu nasıl bir dönem. Yorulduk usandık artık. Ekşi sözlükte yeni biriyle tanışma ve flörtleşmenin imkansız olmasından bahsediliyordu. Her iki cins de sosyalleşememekten, flört edememekten muzdarip. Çok da haklılar. Bütün hayatımız marketten getir, yıka, pişir, yedir, topla, temizle modunda. Evde oturmaktan gergedana döndük. Allahım sen bizi bu beladan kurtar.

Kesinlikle! Sitede parklar kullanıma kapatıldı, aileler isyan ediyor, çocukları nerede zaman geçirecek, enerjisini atacakmış? Park kapandıysa biz de çimlerde oynarız dediler, çocuklar alt alta üst üste yuvarlanıyorlar, maskesiz. İnşallah o masum çocuklara hiçbirşey olmaz da bu yasak neden konuldu anlamayan, her şeyi kendine hak görenlerin tamamı tanışır bu virüsle ve yasağın ne için konulduğunu, bu virüsün şakası olmadığını görürler. Kendilerine aşırı güveniyorlar, dünya onlardan ibaretmiş gibi...

Tam kapanmaymış ben 1 seneden fazladır tam kapanmışım zaten. Hiç de evcil biri değilim. Bayılırım gezmeye, kendimi sokaklara atmaya. Ama sorumluluk duygum izin vermedi. Bu milletteki rahatlığın çeyreği bende olaydı iyiydi ama yok. Ya onlar gibi yasak masak sallamayacağım, gelsin vicdan azapları, covid Ya da böyle devam edeceğim. Vicdanım rahat sıkılıp çatlamaya.. Ikincisini seçiyorum işte..

Ramazanı ailemin yanında köyde geçiriyorum şu an, burada zaten virüs başladığından beri gelmeler gitmeler epey azalmıştı tedbirlere genel olarak uyuluyor, yaşlımız çok biraz da o yüzden. Evimin olduğu mahallem de sokağa çıkma yasağında sessiz bomboş oluyor insanlar uyuyor sokağa çıkma yasağına, ev oturmaları yapılıyorsa bilmem tabi. O yüzden yasaklara uyulmadığını okuyunca hem şaşırıyorum hem de üzülüyorum. Demek ki metropol şehirlerde nüfus fazla olunca yasakları sallamayanların sayısı da ona göre fazla oluyor, üzücü gerçekten. Aşı da yokmuş şu an, böyle tedbirsiz olursak ne zaman bitecek ki bu virüs? Geçenlerde bir haber okudum israilde maske takma zorunluluğu kalkmış ne kadar özendim, insanlar ne kadar hızlı aşılanırsa ve tedbirlere ne kadar çok uyulursa virüsün hızı o kadar azalır. Ülke ekonomik olarak o kadar hızlı toparlanır, yoksa böyle sürüncemede yıllar mı geçecek? Viveciğim açıkçası sana iyi gelecek şeyler söylemek isterdim ama benim de içimden gelmiyor şu sıralar. Bari içimi dökeyim dedim. Şükür elhamdülillah sağlıklıyım ailem sağlıklı bunların kıymetini biliyorum, sağlığımız için dışarı çıkma hürriyetinin kısıtlanmasına da katlanmak zorundayız ama bazen insan yoruluyor evet.

Dağınıklık değil de derdi bitmiyor. Benim de kedilerim oldu, kedi dert tasa bırakmıyor eğlenceli bir hayvan. Bizimki stres oldukça bizi de strese sokuyor. Yani eşimde bende online dersleri çakıştırmamaya çalıştık. Boş dört günüm var. O boş üç günüm mesela anlatılmaz. Sabah kalk kahvaltı hazırla. Bizimki kağnı hızında yer, hadi oğlum diye diye bir saat masada duruyorum bir sinir geliyor. Sonrası sırayla sıkılan çocuk eğleme. Artık oyuncaklarından da sıkıldı. Sürekli tepemde. Üstümde. Ben zaten hayvan konuşturmak, sürekli aynı kurgu oyunları oynamaktan yıldım. On gün boyunca dinozoruna aynı kelimeleri söyletiyorum. Gerçekten kediyle alakası yok Asla laf anlamıyor. "Yavrucum oradan atlama" "ama neden?" "Komşuya ses gidiyor, ayrıca kalorifer yakım çarpabilirsin". "Çarparsam nolur." "Muhtemelen kanar canın acır şu virüste hastaneye gitmemiz gerekir." "Ama ben atlamak istiyorum." Bı muhabbeti yemek yemek, oyun oynamak gibi binlerce kombinasyonda yaşandığını hayal edin. Sabır fln bitti bizde. Şu an mesela 1 saattir balkon masasında bir avuç makarnasını yerken yazıyorum. Yemiyor çünkü

Komşu edinin. Bu süreçte iyi oluyor V

Valla ben de artık tahammül edemiyorum 1 yildir eve kapanmistim nisanda ise başladım daha 1 ay ise gitmeden kapanma geldi. Oysa ofis hayatını bile özlemişim giyinip süslenip işe gitmek psikolojime çok iyi gelmisti. is arkadaşlarımı filan severim onlarla gorusmustum. Su an evden çalışıyorum bakici da gelemiyor temizlikçi de sadece cocuga odaklandim her şey yarım yamalak... Bu ara tek motivasyonum bayram tatili için pansiyon ev bakıyorum 2 haftalik bir yer illaki bulacağım. Su an hayattaki tek mutlulugum tatil planlamam NedirYani Kalbindeki Endişeleri

Valahi ben kaçıp annemlerin yanına geldim burada bahçeli evimiz var. Tek yaşıyorum ve balkonum bile yok evim 1+1 idi. Şimdi annemlerleyim yasaklar kalkana kadar gitmeyeceğim P Pearlgirl Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Hanimlar bunaltmak istemem ayni durumdayim ama uzun zaman daha devam edecek gibi. kendinizi yazin gezip kizin sadece calisacak olmaya alistirsaniz iyi edersiniz duzelecek diye beklemeyin, zor... Ben iş cikisi bi avm ye gidip kendime bi seyler alabilmeyi bile ozledim ya hu. ne buyuk lüx müş meğer saat 22.00 ye kadar açık avmyaw kuaföre gidip saçımı kestiremedim ben gecende saat 19.00 oluverdi kuafore trafikte yetisene kadarbiz baya lüx yasiyormusuz eskiden simdi önümüzü goremiyiz aç mi kalcaz ileride napcaz diye. ben gectim bodruma tatile gitmeyi valla kiskanmiyorum ben acik havada bi kahvemi icebileyim yetecek bana

ben de evden çalışıyorum, evden çalıştığıma şükrediyorum ekipten korona haberleri geldikçe ama iyice bunaldık. kasım ayında ev değiştirdik, önceki ev çok küçüktü bu 3+1 valla şükrediyorum iyi ki o küçük evde kalmadık yoksa ailece birbirimizi bıçaklardık herhalde. şu anki evimizde 2 balkon var, ben genelde küçük balkona çıkıyorum daha çok seviyorum onu. evin önü park. millet hastalık demeden kapanmada demeden cirit atıyor parkta. çoluk, çocuk, gençler hepsi dışarıda. ben en azından biraz yeşillik, biraz ağaç havası soluyorum iyi geliyor. çalışırken mola vereceğim zaman küçük balkona çıkıyorum, kahvemi falan orada içiyorum iyi geliyor. ama bıktım yani artık. ben artık toplumsal tedbire inanmıyorum. varsa bireysel tedbir diye bir şey var. zaten açılacak her yer. açılınca ben de çıkıp gezeceğim ama planım öyle kalabalığa girmek falan değil. kendi tedbirini almaktan aciz olana kapanma da kar etmiyor. bir şekilde delen deliyor yani insanın içinde var mı ona bakmak lazım. ben geçen yaz tatil de yaptım, bu yaz da yapacağım ama öyle tv'lerde gördüğünüz gibi umursamazca falan değil. kalabalığa girmeden, sakince. mesela geçen yaz marmarisin sakin bölgesine gittim, çok fazla rus vardı ve maske mesafe sallamıyorlardı. onlardan daima uzak durdum mesela. plajda zaten insanlar çok dip dibe değildi. bi toplu taşımada yakın mesafe vardı onda da rahatsızsam iniyordum gerekirse veya taksi kullanıyordum. maske, dezenfektan, temizlik bunları asla ihmal etmedim. pansiyonda kaldım öyle otel gibi bir sürü ortak kullanım alanı olan bir çözüm tercih etmedim. pansiyon da gayet temizdi, orada da kendim hijyenle alakalı içimin rahat edeceği şeyler yaptım. yani insan gerçekten çok tedbirli şekilde de gezebilir. oteller de illa ki kendi prestijleri açısından dikkat ediyorlardır. ama sürekli geziyorlar diye şikayet ettiğimiz insan grubuna baktığımda maskeler hep çenelerde görüyorum. sarmaş dolaş olduklarını görüyorum. bu sene gideceğim tatilde de sakin yerleri tercih edip yine kendi halimde dinleneceğim. aslında villa tatilini çok isterim ama çok masraflı. aklı başında insan gayet güzel tedbirlerle hayatını devam ettirebilir ben böyle düşünüyorum. millete bakıyorum ev gezmesinden çıkmıyorlar. tabii ki böyle yazdığıma bakmayın ben bütün yasaklara, her şeye hepsine uydum, uymaya da devam ediyorum. evimin önü park mis gibi ama bir kez çıkıp oturmadım yasak saatlerinde, nasıl olsa ev dibimde diyerek. sorumluluk sahibi olmakla alakalı böyle şeyler. hayat da devam etmek zorunda bir şekilde. çok dikkat ederek en azından psikolojim daha da bozulmadan bir şeyleri yaşamak istiyorum.

Ben biraz daha rahatim Cunku 1 senedir salgina inanmayan hes kodu kontrol edilmeyen maske takilmayan temaslilar bildirilmeyen hasta hasta calisan temasilar pozitif cikan bir kurumda calisiyorum. Sabah 8 30 aksam 17 30 is yerindeyim. Yilbasindan beri daha rahatim isim hafif ve esnafin halini gordukce asla telafisi olmayan yaralar acildigini goruyorum cogu esnaf harac sakasi yapmaya basladi 1 lokanta ust yonetici ile anlasip acti oteki kapadi polisler kiraathaneye cay ocagi ruhsati aldirip oyun oynadi ust yoneticiler mekan actirip keyif yapti. Aklimi yitirmemek icin reddetme psikolojisine girdim sanirim. Gecen yil tatil yapmistim ama bazi saglik problemlerime yetmedi ve en yogun zamanda 40 gun hastahaneye gittim. 10 gun esim bakti felcli gibiydim. Sert sekilde hala uygulayabildigim sey girdigim marketlerden hizla cikmak ellerimi iyi yikamak ve asla vucuduma dokunmamak. Birde esim haricinde kimseye sarilmamak. Kopegim var ailem cok yakin cok uzun zaman dirensemde ara ara market eczane firin fikriyle ciktim. Kopegimi cogunlukla ben cikariyorum. Evde kalabilseydim boyle deli deli dusunmezdim. Keske kalabilseydim. Ama bir sure sonra bu fikirlere kapiliverdim iste saglikli oldugunu savunmuyorum. Misafir kardesim annem ve 1 arkadasimiz geliyor. Sitedeyim bahcem rahat. Ailemin yakin olmasi en buyuk avantajim. Avmye mecbur kaldikca gittim piknik alanlarina sıksık gittim ama hapis hayatim cok izin vermiyordu. Artik gerekirse haftaici izin alip giderim yok olmuyor aklimi yitiricem. Avminin onunde 3 tane agacin altinda soguk hamgurger yiyenlere ozendim gecen gun.

Valla sizin yerinizde olsam mutluluktan ölürdüm benimde teşhisim kaygi bozukluğu doktor antidepresan verdi ama zehirlendigim için devam etmedim. Ben asla evden çıkmak istemiyorum bir kaç zorunlu şeyler dışında çıkmadım doktorumda sen kendini kandırıyorsun beynini kandıramıyorsun dedi. Valla ben evdr bir sey yapmadan otursam dışarı cıkmasam mutluyum. Ama eşim çalışıyor keske sizin durumunuzda olsam hic umrumda olmazdı valla öyle evde bir köşede otururdum yeter ki insanlarla temasım olmasın.

Gerçekten şanslıyım bol ağaçlıklı, sadece bahçeli müstakil evlerin bulunduğu çok sakin bir semtte yaşıyorum. Bulunduğum mahallede toplam sokakta dolanan insan sayısı saat başına 10 filandır. Peki ne yapıyorsun çılgınca yürüyüş mü yapıyorsun, toprağı mı ekiyorsun çim mi biçiyorsun dersen hayır bunların hiçbirini yapmıyorum. Pandemi döneminin bana kazandırdığı tek alışkanlık oturup Müge Anlı izlemek. Müge Anlı wins vallahi bebeğim benim hergün ekran karşısında o çemkirdikçe benim için ferahlıyor. Seyirci enteresan olaylar karşısında cık cık tüü tarzı efektler yaptıkça sanki altın gününe katılıp sosyalleşmişim gibi hissediyorum. Arkası yarın olayları resmen yeni güne başlamak için bende bir heves, bir yaşama sevinci uyandırıyor. Bunca yıl gündüz kuşağı programlarını küçümsemekle çok hata etmişim. Gerçekten günü evde geçiren insanlar için tam bir terapi niteliği varmış.

Hepimiz ayni durumdayiz bende sikintidan agliyorum. ozellikle millet otelerde fink fink gezerken biz sitenin bahcesine bile inemiyoruz. benim uzuntum iceride olmamis degil biz icerdeyken baskalarinin ozgurce gezmesi

Ben intihar etmeyi düşünüyorum artık.

Hamileydim sürecin başında. Çalışabilir raporu aldığım gün hastalık ilan edildi idari izne ayrıldım. O gün bugündür doğurtmak ve bebeğin kontrolleri hariç neredeyse hiç dışarı çıkmadım. Buna rağmen eşim çalıştığı için virüsü getirdi kovid oldum. Küçücük bebek, eşim bir odada hasta yatıyor ben bir odada çok fena oldu. Bu arada ne kimseye gidiyor ne kimseyi kabul ediyorum diye küsen, adımı deliye çıkaran.. ne ararsanız. O kadar bunaldım ki anlatamam. Eski fotoğraflarımı karıştırıyorum bunaldıkça, oğlum da büyüdü tabi artık bu süreçte onunla oynuyorum vs derken geçiyor günler. Ama kesinlikle profesyonel bir yardım almak istiyorum.

Tutunamayanlar

Valla şuan türk milletine yapılan haksızlığı gördükçe dışarı çıkıp artık maske falan takmıyorum kurallara da uymuyorum diye bağırasım geliyor. Onun dışında normalde de evci bir insan olduğumdan dolayı şuan ruh sagligim gayet yerinde. Evde yapacak çok şey buluyorum. Diğer yandan da kendimi strese sokmadan dikkat ederek ama hayatıma da devam edip bir şeyleri de ertelemeden yaşamaya çalışıyorum. Tabi bunu küçük bir şehirde yaşamama borçluyum. İstanbul'da yaşasaydım burnumu camdan çıkarmaya bile korkardım muhtemelen.

Kimsede tahamül kalmadı.. İçimizden de birşey gelmiyor. . push ; clara Dünyaya tatmaya geldik, doymaya değil. 🌷 Anneler

Bugün kardeşim pozitif çıktı bende de kas ağrıları var muhtemelen pozitifim evimiz çok küçük 5 kişiyiz arkadaşlarıma bakıyorum tatildeler defalarca şehir değiştirdiler gezdiler kıskanmıyorum 1 yıldır evde oturup kapmış olmak çok koyuyor. Karşı komşumuz da covidmiş asansörden kaptığımızı düşünüyorum sağlık durumum elverirse bu kapanmada ders çalışıp spor yapıcam

Keşke derdim bu olsa... Evde kalabilmeyi isterdim valla... Biz çalışıuoruz ne uzaktan ne dönüşümlü, tam mesai... Evde sıkılınmaz zaten, bisürü iş oluyot ben hsonu hiç oturmaya bike vakit bulamam... ev işi olmasa mutlaka ilgilenecek bişilerim oluyor.. Ama ben sunu anladım insanlar evde bu kadar depresyına girdiğine göre demekki sürekli dısardalarmış, ben oyle değildim zaten. o yüzden pek bişi değişmedi... çıksam nereye cıkıcaktım ki zaten M meredithgrey 2013-2022'de vivelamour ve 2022'deki felidaee'yim. Üyelik

Peki Çocuğunuz bu şekilde mahrum kaldığında biteceğine inanıyor musunuz? Onun psikolojisi daha önemli değil mi şuan için. Yani daha çok yazmak istiyorum ama siyasete girecek kesin. Yapmayın bunu ona. Orda çocuklar oynuyorsa sizde inin. İlla karışmasın içlerine uzakta durun bisiklet sürsün çimlerde oynasın.

Yıkılmadım ama ayakta da değilim hemşire

Küçük bir çocukla karı koca evden çalışıyoruz. Çocuğu oyalamak zaten sabrımızı sömürüyor. Oturup bir dakika kendim kalsam oh diyeceğim. Çocuk enerjisini atamıyor huysulanıp ağlıyor hırçınlaşıyor. İdare etmekten dilimiz damağımı kurudu. Çok zor. Ben şu süreçte çocuksuz evli olmayı tercih ederdim sanırım. Sabah işim yoksa geç kalkar mis gibi kahvaltımı yapardım. Sonra leslie yapar kitap okurdum. Bol bol dizi izler mutfakta zaman geçirirdim. Dinlenirdim sanırım. sizin durumunuza özendim yani ben de

Şahane bir program ama çalışıyorum 8'de başlıyor mesaim de. Kalkış 07:30 tabii insan isterse vakit de yaratır benimkisi biraz bahane oluyor farkındayım. Bu arada dört kedim var dördüncü karantina hediyesi oldu; markete giderken hasta bulduk, iyileşmesi, kısırlaştırılması derken eve kuruldu. Daha 7 aylık civarında ve sanırım beni annesi sanıyor Ördek ailesi gibiyiz her yere birlikte gidiyoruz Tabii bir çocuk enerjisi ve sorumluluğu değil ama dağınıklığı aynı diyim siz anlayın.

Kapının önünde çocuklar oynuyor kızım sokağa çıkma yasağı var diye onlara bağırıyor. Söyleyeceğim bu kadar. Uyana eziyet oldu sadece.

7 yaşımdan beri okul hayatım çalışma hayatım oldu hic 1 yıl evde kalmadım. Ta ki geçen yıl marta kadar. Sıkıntıdan ağladığım çok oldu.. Boyle Ne olacak dediğim de. Eşim ve ben evden çalışıyoruz.. Gerçi şu an izindeyim de.. Zor gerçekten. Ha gezen yine gezdi tatiline gitti. Biz birçok yönden kısıtlandik. Sağlık olsun ama apartmanlara tıkılıp kalmak çok zor. Güzel günlere olan inançla yaşayıp gidiyoruz işte. Günler birbirinin kopyası zten

Ben de işten gelince izliyorum ve yazın olmayınca kötü oluyor :)

Çevremdekileri motive edip spora başlatıyorum ama bir iki defa yapıp bırakıyorlar. Bence işin püf noktası motive olmak değil, disiplin. Özellikle ilk ay canın da istemese, modun da düşük olsa o matı serip spora başlıcaksın. Zaten işin en zor kısmı bu sonrası geliyor Benim düzenimi de anlatayım size. Uzun zaman önce spora başladım fakat hep yapıp bıraktım. spor salonlarına stüdyolara gittim ve birçok hocayla çalıştım ayrıca şu an spor bilimleri de okuyorum yani tüm hareketlere aşinayım fakat videoyla spor yapınca daha iyi motive oluyorum. O programı ezbere de bilsem karşımda benimle yapan biri olunca daha iyi oluyor. YouTubeda ve instagramda takip ettiğim hocalar var onların derslerini yapıyorum ve bence kişi çok önemli. Çünkü bazen öyle saçma hareket geçişlerine denk geliyorum ki insanı spordan soğuturlar. Yaparım derseniz güvendiğim hocaları size mesaj olarak atarım. akıllı saate bütçe ayırabilirsiniz kesinlikle öneririm. yaktığın kaloriyi görmek ve gün içinde hareket etmeye yönlendirmesi iyi oluyor. Benim günlük 500 kalori, 40 dakika antrenman hedefim var mesela, bazen onu tutturamayınca gece 12 olmadan tekrar hareket ediyorum, en kötü ip atlıyormuş gibi zıplıyorum evin içinde vee en önemli konu beslenme. Hayatımız bu kadar sıkıcıyken diyet yapın demicem, ben de yapmıyorum ama hep dengeli besleniyorum. Mesela eşimle ayda 3 kez şarap gecesi yaparız, cipsler, çikolatalar, çerezler yenir fakat o gün mutlaka öncesinde bi antrenman yaparım, genellikle pilates. Ertesi gün ya yulaflı bi kahvaltı ya da sadece 2 yumurta yiyip, sıkı bi kardiyo yaparım. Bi örnek daha vermek istiyorum, bugün yemekte nohut ve bulgur pilavı vardı, yanına koca bi salata yapıp pilavı az tutarak baya yedim dolu dolu yani midemi daha çok salatayla ve nohutla doldurdum. Canım isterse hiç bir şeyden kısmıyorum. Akşam baklava sipariş edildi, 2 küçük attım ağzıma ama yarın 50 dakika kardiyo yapıcam. İlk zamanlar başlamak çok zor gelirdi şimdi spor yapmadığım günleri boşa geçmiş sayıyorum ve şunu farketttim ki ruhuma da ilaç gibi geliyor. Her sabah kalkıp karnıma, kalçama bakıyorum ve hedefime yaklaştıkça mest oluyorum. Siz de kilo verip, sıkılaştıkça bırakamıcaksınız zaten, o disiplini sağlayınca feci bağımlılık yapıyor Çok uzatmışım kusura bakmayın, spor denince bana bir şeyler oluyor :)