hiç farkında değil. ona göre bütün erkekler böyle. hatta kendisini mükemmel eş sanıyor.

Madem evlendiğin günden itibaren bu kadar olumsuzluk vardı ne diye çocuk hatta çocuklar yapıyorsunuz ki

bende kendimle çelişiyorum bazen. boşanmayı istiyorum ama çocuklarımı görünce helede eve ne zaman gideceğiz dediklerinde içim sızlıyor.

Ailene gitmek ile en doğru kararı almışsın. Devamlı dışardan müdahale ile, her zaman kendinden fekarlık ederek ve ödün vererek bu evliliği ne kadar yürütecektin? Sonuçta çalışan bir bayansın, buna rağmen elinden gelenin en iyisini yapmaya çalışıyorsun/çalışmışsın.. Çalışan insanların hayatları, ev hanımlarına nazaran daha zor . Birde bütün bunların üstüne şiddet gördüğünü söylüyorsun! Daha ne olsun arkadaşım? Boşanmak senin en doğal hakkın. Bunda acabaladığın nokta nedir? Kim ister her gün hır gür ile geçen yılları? Bu durumdan çocukların etkilenmiyor mu zannediyorsun? Elbetteki babalarını isteyecekler, çünkü çocuklarının babası o adam! Fakat onun sana bu şekilde davranmasını gerektirecek bir durum değil bu, bir bahane değil yani! Saygı sevgi görebilmek için, saygı sevgi vermek gerekir önce, anlaşıldığı kadarı ile eşinin sana ne saygısı var, ne senin anne oluşuna saygısı var, ne de karısı olarak sayıyor! Bize buradan akıl vermek kolay, her zaman bunu söylerim. Fakat görünen köy de klavuz istemez! Karar senin, hayat senin hayatın... O çocuklara bunları yaşatada bilirsin veya farklı şekilde bir hayatta sunabilirsin. Bu senin elinde. Hakkında hayırlısının olmasını dilerim. U umutlardunyasi

Anlatıklarınız benim kuzenimin durumuna çok benziyor. Ama onun tek çocuğu var. Ona ne kadar üzülüyorsam, size de o kadar üzüldüm şu an. Kuzenimin eşi de öyleydi, evlenmeden önce melek gibiydi, herkes çok sevdi, çok hızlı evlilik kararı almışlardı. Bir kaç ay geçtikten sonra erkeğin asıl yüzü çıktı ortaya. 10 sene dile kolay, anneliğin bu fedakarlık duygusunu belki anlayamıyorum çocuğum olmadığı için ama eşim bana sizin eşinizin size davrandığı gibi davransaydı, durmazdım sanıyorum. Çocuklar için elbette zor, başa gelmedikçe de bilinmez derler buna da katılıyorum, fakat çocuklar belli ki küçükler, yaşları olgunlaştıkça onlar da eğriyi doğruyu anlayacaklardır. Biraz sıkıntı çekeceksiniz çocuklar alışana kadar ama sonra kafanız ömürlük rahatlayacak. Ki bir arkadaş daha söylemiş yorumunda çocuklarınız büyüyünce evden ayrılınca o hayatı çekmek zorunda olacak sizsiniz, çocuklarınız için kendinizi feda etmenize gerek yok, çocuklar ileride anlayana kadar sadece biraz sabretmeli ve orta yol bulmalısınız o kadar. A

canım şunu sor kendine sen eşini istiyormusun eğer istemiyorsan sakın ayrıl. UNutma çocukların bir gün büyüyecek ve sen onunla tek başına aynı evde durabiecekmisin? Çocukların ne güzel babalarını görüyor onlar babalarını istiyorsa onlara babalarını ver yani sen kendini feda etme. Bende eşimden ayrılma düşüncem var zamana bıraktım benim düşüncemde ayrılırsak eşim yurtdışına döner o çocuğu cocuk onu rahat göremeyecek korkusu var ama sende oda yok madem istediği her an babalarını görebiliyorlar neden üzgünsün hayatına bak. mutlu olmanı dilerim laurana kocişim olmadan asla tek ayak

ben 10 yıllık evli 2 çocuklu çalışan bayanım. evlendiğim günden itibaren eşimin evlendiğim beni seven insan olmadığını anladım ama kabullenemedim. ailesi herşeyi ben ise evinin hizmetçisi çocuklarının bakıcısıyım. ailesi çok kıskanç. ilk zamanlarda evimize gitmemize bile sinirleniyorlardı. ayrıca gelin onlara hizmet etmeliymiş. kaynanam kendisi eşinin ailesine toplam bir yada iki defa gitmiş ama benim hergün gidip hizmet etmemi istedi. ben bu sürece iki yıl katlandım. tavrımı koyunca eşimi kışkırtmaya başladı. eşim zaman zaman şiddete başvurdu.. ailesi evlenirken maddi manevi hiç destekte bulunmadı biz evlendiğimiz andan itibaren hep borçla harçla idare ederek geçinmeye çalışıyoruz. annesi ve kız kardeşleri bu haldeyken kendi kıyafet, kozmetik... vs ihtiyaçlarını, harçlıklarını eşimden gizli şekilde alıyorlar. eşim benim banka kartımı kavga ederek alıyor hesap sorduğumda kavga çıkarıyor. ev işlerinde yardımcıolmuyor en küçük yardımınıda günlerce başıma kakıyor. çocukların bakımında da yardımcı olmuyor. ailesiyle son yıllarda görüşmemeye başladım. görüşmediğim için bana soğuk davranıyor. ama dışarda çok iyi bir eş mükemmel bir baba. sabrım taştı dayanacak gücüm kalmadı. dırdır sevmezken son bir iki aydır dırdır etmeye başladım. ama etmemek mümkün değildi. geceleri sürekli ağlayan uyumayan bir bebek sabah güzellik uykusundan ancak işe gitmeden bir saat önce , uyanıp çayını kahvesini keyfince içen bir eş, ilgi isteyen bir çocuk, iş hayatı, ev işi... üstüne şiddet. artık bitti deyip evden çıktım. iki aydır ayrı yaşıyorum. ben ailemin yanında oailesiyle. çocuklar babalarını istedikleri zaman görüyorlar. o yaptıklarını kabullenmiyor. boşanmayıda kabul etmiyor. ne düşüneceğimi bilmiyorum. çocuklarıma böyle bir baba seçtiğim için pişman ve mutsuzum. ama onlar babalarını istiyor... SizBiz Maşaallah

anlattığın kadarıyla evliliğin için 10 yılda yeterince fedekarlık yapmışsın sabırlı davranmışsın ama eşinde hiçbbir çaba gayret yok üstüne birde şiddet var. hayatını şartlarını en iyi sen biliyorsun canım ama eşinin düzeleceğine dair umudun yoksa ayrıl çocuklarla çok zor biliyorum ama bu şekilde evliliği sürdürmekte çok zor. Allah hakkınızda hayırlısını versin S

ah canım yaa çok üzüldüm... keşke bu tip durumlar için yapılacak net birşeyler olsa... kendini harap edip suçlama... çocukların annelerinin şiddet gördüğü, sinir krizlerine girdiği bir ortamda büyümesi mi daha hayırlı yoksa babalarından biraz uzak ama daha sakin bir ortamda yaşamasımı? sen annesin daha iyi bilirsin. sence hangisi çocuklarının psikolojisi için daha iyi? M

Pekı esın hatalarının farkındamı ozur dıledımı pek pısman gıbı gelmedı bana kaybetme korkusu yok galıba bu adamın curiouss

cnmm herşeyden önce hertürlü delilleri topla aslada acıma ona o senin gençliğine nasıl acımadıysa süründür resmen alabileceğinin daha fazlasını iste ama asla ne laf dalaşına nede başka türlü dalaşa girme girsenizde delil olabilecek dinlemeye al ya da ne biliim birileri varsa sus şahit olsunlar ama asla ona prim verme hiç kullanabileceği koz vermemeye çalış eline istediğini alınca içindekileri birbir kusarsın o senin gençliğine acımadı sende onun cebine acıma

o kadar çok böyle sorunlar okuyorum ki artık evlilikten de soğudum. evlenmeden önce bu insanı iyi tanımadınız mı? ailesine olan düşkünlüğünü o zamanlar size de gösteriyor muydu? ben şuna çok inanmıyorum. evlenene kadar mükemmel insan, ama evlendikten sonra bambaşka biri, ilgisiz sevgisiz. kişi, flört nişanlılık vs dönemlerinde mutlaka sinyaller veriyor. ama işte hep seviyorum o da beni seviyor diye evleniyorlar, küçük sorunlar görmezden geliniyor, sonra da böyle yıkılan yuvalar bir bir artıyor. oratada iki çocuk var, hemen boşanmayı düşünmeyin. ama şiddet uygulamış bunun arkası gelecektir. size değer vermeyen bir insanla sırf çocuklar babalarını evde istiyorlar diye bir hayat sürmek yazık günah değil mi size.. o çocuklar sağlıklı mı olacak sanki evde anneye değer vermeyen bir babayla? sekerparee akışa bıraktım.. tek ayak

erkekler erkeklikte asıp keserler ama eşlerininde maaşlarına kadar gurursuz olurlar...

üzücü bir durum, zor bir süreç.. ayrı kaldığınız 2 ay boyunca neler hissettiğiniz önemli, ayrı kalmak size huzur, mutluluk verdiyse yada yükünüzün ağırlığı sizi kötü etkilediyse çözümü ona göre bulun.. karar sizin kararınız, siz mutlu huzurlu oldukça çocuklarınız mutlu huzurlu olur.. ailenizin desteğide elbettekii çok önemlii.. inşallah herşey gönlünüzce güzel olur kararınız ne olursa olsun.. sekerparee akışa bıraktım.. tek ayak

kendimle çeliştim. hem ortada iki çocuk var hemen boşanmayı düşünmeyin diyorum hem de o çocuklar böyle bir ortamda sağlıklı olurlar mı diyorum. ama bir yuvayı yıkmak hiç kolay değil. içim sızlıyor duyunca. o yüzden iki seçeneği de düşündüm. SouvveniR ❤+❤ = ❤❤ Anneler