Üzülmekten alınmaktan cok korkuyorum cünkü hemen alışıyorum benimsiyorum bu yüzden bosuna sevmemeliyim diyorum uzaklaşıyorum. Mantıklı bakıyorum hep. Mesela en son karsıma 35 yasında biri cıkmıstı ateisti içime sinmedi yoksa etkilenmiştim ondan mutlu oluyordum her gördüğümde xok güzel bir histi uzun zaman sonra fakat geçmişi de düşündürüyordu cok kadın olmustu hayatında ve zaten güvenim yok bir kez bile cıkmadım onla bulusmadım :/ korktum..

Gittim antidepresanım var iyiki var. Basta ne kadar karsı olsamda ilaca beni iyi yapan onu bırakmaya calısırken anladım. Ama korkularım gecmiyor o ayrı. Gerci gecireck biriyle karsılasmadm belkide bilmiyorum. Cocuklugmda da yalnız değildim ama..

Yaşın 19 sen daha küçüksün inan..

dost dost diye nicesine sarildim diye boşuna mi demiş veysel

35 yaşındaki adamdan uzak durmakla iyi etmişsin bence. yaşın daha 19 galiba çünki. ben de senden 2 yaş falan büyüğüm. aynı korkular bende de var ve şimdiye kadar kimseyle çıkmadım. arkadaşlarımın bazıları evlendiler bile. şöyle bir bakıyorum çoğunun ilişkisi var. ben kimseden hoşlanmadım bile. evlenmekden de tırsarım hep kendimi hiç evli gibi düşünemem. olgunlaşamamakdan ileri gelen bir sorun bu galiba. kendimize güvenmediğimiz için insanlara da güvenemiyoruz.

24 yasındayım. İnsanlar güvenilecek gibi değil..

Kardeş yönünden de şanssızım. O kadar bencil ki. Sadece kendini düşünüyor hırçın biri. Ve cokta gamsızdır. Böle olmamalı ne yapmalıyım

Bence ille de ilişki yaşayacağım kişi evleneceğim kişi olsun dememelisin, denemeli ve en doğru kişiyi öyle bulmaya çalışmalısin. Çünkü bu sekilde yaptiginda karşına ilk bişeyler hissettiğin kişi çıktığında hayatının aşkı zannedip evleniceksin ve sonucun hüsran olması büyük ihtimal.

Şu zamanda candan bir dost gibisi yok. Var sanırdım fakat cocukluktan beri dostum dediğim bu kişiyle bir yıldır anlaşamaz olduk. Önce ailesinin kibiri, vefasızlıgı, kendini begemmişliği ve en son annesinin bize iftira atmasıyla annelerimiz küstü. Kendisi de ailesini sevmiyor hiç ve ailesinden nefret ediyor. Bu süreçte hep destek oldum ona. Fakat o cok değişti öncelikle 40lı yaşlardaki evli patronu buna asıldı karsılık verdi sonra asık oldum adama dedi şuan ise onun pa rasıyla okuyor. Herzaman kızdım ona ama kendi hayatı sonunda karışmamaya karar verdim hatasını yine dile getirsemde. Ondan soğudum ve güvenim sarsıldı eskiden ona güvenim tam iken artık onu tanıyamaz olmustum. Bu arada kendisi baska bir kız arkadaşıyla yakınlastı cünkü o da kendi gibi yaptıklarına benim gibi tepki vermeyen biri. Birde ukalalıkları kendini övmesi artık tak etti. 2 haftadır aramıyorum o da aramıyor sormuyor. Koptuk anlasılan. Baska arkadaşlarımda var hani su sevgilisi ile tartışınca yazan tiplerden siz anlayın işte. Ne yapmalıyım bilmiyorum kendimi sorguluyorum arkadaslık yapmada ben mi sorunluyum diye. Kimseye güvenmiyorum bu yüzden temkinli yaklaşıyorum hep. Ama konusunca hemen samimi olan biriyim sıcakkanlıyımdır. Bu arada ikili ilişkide de erkeklere güvenim yok hep üzülürüm diye düşünmekten kendimi alamıyorum. Terapi aldım fayda etmedi. Biriyle olup ayrılmak istemiyorum zamanımı boşa harcayıp üzülmek istemiyorum ciddi bakıyorum biri cıksın evleneceğim kişi olsun. Gerci sevgili olacagım biri bile cıkmıyor. Çirkin de değilim bakımlıyım. Ama olmuyor işte. Arkadaslarım sözlü nişan lı en azından sevgilileri var. Ben korkularımı yenemiyorum. Nasıl yenerim bunu düşünmekle daralmakla geciyor günlerim. en son biriyle karsılasıp konusmak istemistim gerci mantıksız biriydi hemen panik atak geliyor sakin olamıyorum aklımdan seni üzecek bu adam tarzı seyler geciyor engel olamıyorum. Bu şekilde evlenemem diye de cok üzülüyorum. çünkü yalnızlık allaha mahsus. Madem bir dostum yok bari candan seven bir erkek olsun diyprum o da yok. Ot gibi yasıyorum cidden iş ev. Kursa filan da gidesim yok. Bıktım.