Bazen kendini beğenmediğini düşünüyorum fakat kendini beğenmeyen bir insan kendini değiştirmeye çalışır. Yeni kıyafet alır tarzını değiştirir, ama bu onu yapmak istemiyor devamlı "gerek yok" cevabını veriyor. Mesela hiç fotoğrafı yok asla çekinmek istemiyor. Whatsapp'ında karanlıkta dışarıda çekindiği yıllar öncesinden kalma bir fotoğraf var. Aradan 10 sene geçmiş değiştirsene diyorum. Yok ben bunu seviyorum diyor.. Çok gereksiz bir detay gibi gelebilir bu size ama. Fotoğrafa bakınca çekilen kişi bir garip diyebileceğiniz cinsten bir resim. Ondan değiştirmesini ve okul çevresinde bu durumun garip karşılanmamasını istiyorum. Bu tarz küçük şeyler maalesef insanlarda önyargıya sebebiyet veriyor.

Tanıdık olma ve kişisel olarak kardeşimin rencide olma ihtimaline karşı bu tarz bilgiler veremiyorum. Özellikle sormanızın sebebi nedir?

Psikiyatrik bir sorunu olabilir. Bu söylediğimi bir hakaret gibi algılamayın. Bazı önemli hastalıklar ilk olarak bu şekilde belirti vermeye başlıyor. Ne yapın ne edin, ruhsal destek almaya ikna edin. Belki bu durum sadece kişilik özelliğidir, belki uzun sürdüğü için adını koyamadığı bir depresyondan muzdariptir. Ama arka planda şizofreni, sanrısal bozukluk gibi daha vahim durumlar da yatıyor olabilir.

Sosyallik veya asosyallik insanın eğitim/iş hayatını etkilemiyorsa yani para kazanmasını ayakları üzerinde durmasını engellemiyorsa çok sorun olduğunu düşünmüyorum. Her insanın ilk önce temel ihtiyaçlarını karşılayabilecek özgüvene sahip olması gerekiyor. Benim kardeşimle ilgili öncelikle endişem bu. bossa nova Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Dahada güzel olsun inşallah herşeyçok sevindim hem kardeşiniz adına hem sizin adınıza

Rica ederim

Durum bence cok ciddi, suan hafif olsa bile sonuclari daha ilerde kotu olacak. Asosyal insanlarin bile 1 2 arkadasi ve gorustugu kisilwr vardir. Sizin kardesiniz senede bir kez gorusuyormus, ayrica sizinle ve ailesiylede mesafeliymis. Kesinlikle psikolojik bir takim sorunlari vardir, kendisi farkina varmiyor olabilir. Ben 15 yil once depresyon gecirmistim, kendi kendime atlattigimi dusundum hep. Ozaman insanlardan uzaklastim, hic samimi dostluk kurmadim ve kimselerle arkadas olmadim. Gecen sene hersey patlak verdi, uyuyan depresyonum hortladi. Psikolog seanslari ile 15yildir ne oldugumu gordum.

Şimdi okudum bunu. İyi gelmiş gibi ama umarım gönlünüzce olur

Yaşı kaç? İçine kapanıklığı iş veya eğitim hayatını etkiliyor mu onun da

çok teşekkürler güzel dilekleriniz için

Benim gibi bende yalnız mutluyum tek fark psikiyatrinin önerisiyle ailemle daha çok vakit geçiriyorum artık. Yapacak bir şey var bilemiyorum belki arkadaşlarıyla kötü şeyler yaşadığı için artık istemiyordur bende öyleyim bu yıl ilk kez üniversiteye gideceğim pek arkadaş edinmeye hevesim yok

bence durum sandığınızdan da ciddi. bir insanın hem de en deli yaşlarında bu denli yalnız olması arka planda ciddi rahatsızlıkların olmasından kaynaklanıyordur belki de. yukarıda da önermişler, ne yapıp edip bir psikolog/psikiyatrist ile görüşün, görüştürün

Ne okuyor? Hangi ülkeye gidecek? U

Merhaba, Nasıl bir yol izleyeceğimizi artık bilmediğimiz için bu durumu daha önce çevresinde veya kişisel olarak yaşamış biri olabilir diye buraya yazmak istedim. Erkek kardeşim 21 yaşında. Bu sene üniversite 3. sınıfa geçiyor olacak. Kardeşim çok uzun zamandır çevresi ile iletişim kurmuyor ve görüşmüyor. Evde ailecek birlikte yaşıyoruz ama odasından çıkmıyor. Lisede de devamlı bilgisayar başındaydı fakat 1-2 tane de olsa arkadaşı vardı. Senede bir kere bile olsa dışarı çıkardı onlarla. Fakat hiç kimse ile yakın arkadaşlık kuramadı ve şuan hiç arkadaşı yok.. Üniversiteye geçince açılır diye düşündük fakat pandemiden dolayı 1,5 senedir de evde. Okula gidiyor olsa da kendini çevreye karşı çok kapatıyor ve kimseyle görüşmek istemiyor. Nedenini sorduğumda "sosyal olmanın gerek olmadığını" "tek başına da mutlu olduğunu" söylüyor. Ailecek bizimle de iletişimi çok yok. Ben ilgilenmeye çalışıyorum arada dışarı çıkıyoruz. Geçen sene birlikte tatile gittik. Fakat sosyallik noktasında çok inatçı ve bir türlü bu durumu aşamıyoruz. İleriki hayatı ile ilgili çok endişeleniyorum çünkü bu şekilde devam ederse mezun olduğunda iş bulması çok zor. İş hayatında iletişim çok önemli.. Allah korusun bize bir şey olduğunda tek başına ne yapar hiç bilmiyorum.. Dünyayı tanısın sosyalleşsin diye 1 seneliğine yurtdışına gönderiyoruz, kendisi de gitmeyi çok istiyordu. Ama çok endişeliyim bir taraftan oraya gidince arkadaş edinebilecek mi orada da kendini etrafa kapayacak mı dönmek ister mi diye çok korkuyorum. Yaşıtlarına göre de giyiniş ve kendi kişisel temizliğine dikkat eden biri değil. Ben bu şekilde mutluyum diyerek kendine çeki düzen vermiyor. Ben de ilk üniversiteye başladığımda içime kapanıktm ama hayatımın her döneminde arkadaşlarım vardı. Kalabalık ortamlara girmeye sesli konuşmaya çekinirdim, bunu aşmak için de çok çabaladım. Devamlı kurslara, kültür sanat etkinliklerin gittim. En son yurtdışında ailemden uzak olduğumda bu durumu aştım. Kardeşime de farklı bir ülkede yaşamanın faydalı olacağını düşünüyorum fakat ilk başta onun kendi kabuğunu kırmaya yönelik istekli olması gerekiyor. Ama bu bunu istemiyor.. Kardeşime nasıl yardımcı olabilirim, ne yapmamız gerekiyor deneyimleyen varsa görüşlerini paylaşabilirse sevinirim.

Psikoloğa gitmesini ben de istiyorum. Bu konuyu ona nasıl açmam gerektiği konusu bilmiyorum. Arkadaş edinmek istememesinin altında psikolojik mutlaka bir sebebi var. Bu kendine güveninin az olması da olabilir veya saydığınız şekilde şizofreni gibi ağır sebeplerden de kaynaklı olabilir. Fakat şizofreni gibi hastalıkların saldırganlaşma halüsinasyon, hareketlerde dengesizlik gibi gözle görülür açık belirtileri bulunuyor. Kardeşimin şuanki durumunun ben tamamen özgüven eksikliğinden kaynaklandığını düşünüyorum. Ama kesinlikle psikoloğa/psikiyatra gidip destek almalı. Zamanında ben de gitmiştim ve depresyona bağlı ilaç tedavisi gördüm. Bu yüzden psikiyatra gitmenin kötü veya yanlış anlaşılabilir bir durum olduğunu düşünmüyorum. İnsanlar dönemsel olarak sosyal veya fiziksel olarak travmalar sonucu destek almaya ihtiyaç duyabiliyorlar bu çok normal bir durum. Yorumunuz için teşekkür ederim.

çekingenlik veya sosyal fobi olabilir -yıllardır böyleyse-. iyi bir psikiyatristle görüştürseniz, her hafta gidip iyi bir psikologla görüşse belki faydası olur

benim kardeşimde böyle aşırı soğuk kimseyle pek iletişime geçmiyor

O istemediği sürece sizin istediğiniz gibi birisi olması çok zor. En azından önce bulunduğu yerde sosyalleşse yurt dışına gitmesi daha kolay olurdu

Durum tanidik geldi Evin ev kucugu erkek kardesim hep odasinda ve annemlerle oturmaya cikmazdi. Son 1 sene icinde degisti. Arkadaslari ile gorusmeye basladi artik. Ne olduda degisti bilmiyorum. Abisi ise tam tersiydi. Arkadas cevresi cok, sosyaldi. Ama son 10 senede bska biri oldu cikti. Asosyal, kimse ile gorusmuyor. Senede 2 anca goruyorum Oda ben gidersem evine. O yuzden illa bir ruhsal sorun oldugunu dusunmuyorum.

2 hafta önce yurtdışına gitti. Şuan her gün bizi arayıp telefonda 1 saat konuşuyor. Normalde aynı evdeyken haftada 1 saat konuşmazdık. İyi şeyler oluyor sanırım

Taşınabilir benim için sorun değil

17 sine girecek evden çıkmak eğitim hayatını etkiliyor arkadaşları var ama

arrow123 Bu konu bdv'de olsaydi daha cok tavsiye alabilirdiniz. Isterseniz bdv'ye tasinsin. Mune ema1 Hayat, sen plan yaparken başına

Kendini beğenmiyor veya dışlanmış olabilir Giyim tarzını değiştir kardeşinin onu sosyalleşebilceği mesala futbol, yüzme, gitar gibi kurslara yazdır. Spora mutlaka tekvando gibi ne bilim iyi olur. Spor kıyafetne kadar çeki düzen ver sen hoşuna gitcekdir. Parfümüydü dedorantiydı rollon uydu herşeyiyle ilgilen. Sonra dışarı sal ama cebine parasında koyun mutlaka özgüvenli yerine gelicek tir. Okul hayatında arkadaş edinemiyor olması başka yerde edinemiceği anlamına gelmez, o yüzden farklı etkinliklere katılmalı. Oda eminim istiyordur en güzel çağlaru o yüzden destek çıkmalısınız çaktırmadan alışverişe götür veya alabilirsin, parfümünü felan seç bak ne kadar güzel felan diye, etkinliklere yazdır deki yazdırdım mutlaka gitmelisin felan e de canın sıkılıyordur az oyalanırsın de mesela, yurtdışına gitse bence 1 sene bişey değişmez ilk başta aynaya baktığında kendine güvenmeli sonra sosyalleşmek bir kaç ortam sonrası bak eve sokamasınnız. Cebinin dolu olmasında çok önemli kendine güveni açısından, neden mesala arkadaşları bişeyler yer içerken oda yapmak ister yada onlar ısmarladımı oda ısmarlamak ister.

Haklı sosyal olmaya gerekyok . push ; Arrietty_

Teyzemin 2 oğlunda da aynı durum var. Biri şizofren olduğundan dolayı kendini soyutlarken diğeri sağlıklı bir birey olmasına rağmen dışarı çıkıp insanlarla görüşmüyor. Kardeşim de ailede ne gördü ise onu uyguluyor ve bunu normal mi görüyor acaba? Ailemin de bu noktada çok suçu var. Hiç zorlamıyorlar onu bebeklinick Bu karanlığın sebebi

Kimisi eve girmez, kimi hiç çıkmaz off Daha deminden beri oğluma yazıyorum gel artık diye hangisi daha iyi bilemedim. kafasina göre birileri yoktur belkide Ama sosyal medya, oyun, film bagimliligi Varsada kötü Yurt disi iyi fikirmis