Canım benzer bir konum vardı kapatıldı hatta kötü ornek diye. gerci herkesin yaşadığı farklı benimki de farklıydı ama insanın içinden zor çıkar bu tarz şeyler. Eğer hiçbirşey degismediyse şiddetle yaşanmaz bitirmekten baska çare yok ama gerçekten esin degistiyse yaptiginin yanlis olduğuna inaniyorsa, sen de buna inanirsan devam et derim. J Janet Jak Esim Durme, durme

İleriye bak, geçmişe takılma elbet hesap günü gelecek.

Bütün karekter yoksunlari da nasil oluyorsa Özünde iyi!

Sen atılan tokatın iç savaşını veriyorsun 1 buçuk yıldır. Ben de yediğim kazığın.. Öyle kolay olmuyor bu hislerle devam etmek. Boşasak daha kolaydı hayat.. Ama kime? Sadece kendime.. Sadece kendimi düşünerek yaşayan biri de olmadığım için en başta.. Ben kolay olanı seçemedim. Kolay olan diyorum, doğru olan neydi onu da tam bilemiyorum gerçi.. Allah aldığımız kararları içimize sindirsin de hiç değilse yaşamımız biraz kolaylaşsın ne diyeyim..

Ya sev ya terket / Ya unut ya vazgeç.

OdunHatun diğer konularınızı okumadım sadece başlıklarına baktım ; aile terapistine gitmeyi teklif etseniz, eşiniz kabul eder mi?

Gururunu incitmiş, Hemde ailesinin yanında, ikinci tokata asla izin verme devamı gelir P Prometteur Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Çok zor bir durum Yerinde olsam boşanırdım sanırım Bu olaydan sonra ne yaptınız, eşinizin bir çabası oldu mu en azından gönül almak için hoş bunun telafisi yok da hata yaptığını anladı mı en azından

sevgili konu sahibi, hayatta ogrenmenizi temenni etmem ama yuze inen tokattan daha agir siddette silleler vardir ruha inen. onun yaninda esinizin ailesinin yaninda vurmus olmasinin hicbir ehemniyeti kalmaz. dayanamayacaginiz bir sey olsaydi zaten bosanirdiniz. demek ki yoksayip, devam edebildiniz. o vakit hic sorgulamayin.

Olayların üstünden 1,5 sene geçti. İnanın çok düşündüm boşanmayı, küçük bir davranışını bekledim bana uymadığında çekip gidicektim. Olmadı, o olaydan sonra özür diledi. Hatta hiç yapmadığı şeyi yapıp, ailesini aradı ve içindekileri kustu. Annesine babasına ilk defa karşı çıktı. Özründen sonra ailesine tek başına bile gitmedi, tek tük gittiğinde bile en fazla 20 dk durup kalkıyor.. Görümcemle 1,5 senedir küsler, eşim evliliğimizi bu halde olmasından en büyük etken o diyip rest çekti o en son kavgadan/ tokattan sonra. Küslükten kinden nefretten yana değilim, beynim sadece bunları sana yapanları affetme diyip duruyor. Görümcenle bırak küs kalsınlar, barışırlarsa ondan ayrıl ailesinin yanına kalır, yaşadıklarınla kalırsın diyor. Sürekli git geller yaşıyorum... cidden her bir yorumunuz için tekrar teşekkür ederim kızlar. D DesifreUye Sonsuza Kadar Pasif! tek ayak

Madem vazgeçemeyecek kadar seviyorsun unutmaya çalışmaktan başka çaren yok. Destek falan alsan? Yada eşinle birlikte gitsen.

Yapmayın Allah aşkına özünde iyi olan, vicdanı olan adamlar şiddet yanlısı olmazlar aksine karıncayı dahi incitmekten korkarlar. Eşinizden ayrılmak istememenizi özünde iyi biri diyerek güzelleştirmeye çalışmayın. Kütük tersten okuyunca yine kütük.

Aynen bu sözü söylemişti, hatırladım, yorumunuzu okuduğumda yemin ederim birşey saplandı içime. Aynı günleri yaşamış gibi oldum birsen tuhaf oldum. Bi an olsun unutmuşum o söylenen sözleri.. eski konularıma el atamıyorum elim gitmiyor, aynı anıları yaşıyor gibi oluyorum. Bakamıyorum..

Evlilik saygıyı gerektirir. Sevgiyi sadece saygı ayakta tutabilir. Bir eşin diğerine saygısı yoksa bitmişse kalmamışsa sevgiyle ne kadar yaklaşırsa yaklaşsın içi boş değilmidir. Şu anki siz gibi. Özürleri ne kabul ettirir ki. Bir buçuk sene oldu diyorsunuz. Bir buçuk sene uzun bir zaman. Hala aynı kırılmışlık kalbinizde. Eminim hiç eskimedi hiç düzelmedi. Peki ya değdi mi bu bir buçuk sene bu kadar çürümenize? Gitgide hücrelerinizi saran bir katran gibi çürüyorsunuz. Sonunda sizden geriye kalan birşey olmayınca ardınıza baktığınızda keşke diyecek misiniz? Keşke o gün orda o kanserleşen hücreyi kesseydim tüm vücuduma bulaşmasaydı. Kendinizden geriye ne kaldı bir buçuk senede? Ölçüp biçip baktığınızda artısı fazla geliyorsa, yaşamaya değer diyorsanız bu adamla hayat; devam edersiniz. Ama eksiler çoğalmışsa, içinizden irin akıyorsa ileriyi şu bir buçuk sene gibi görüyorsanız şimdi; kesip atmaktan başka tedavi yolu yok. Hayatınız değerli, siz değerlisiniz. Her insan her canlı değerli. Bu yüzden tutun yaranızı acıtabildiği kadar acıtsın bugün ama bir karar verin. Ya bu yarayla yaşayacaksınız ya bu yaradan kurtulacaksınız.

Eski tüm konularini biliyorum. Bu evlilik en başından hasarliydi hep. Senin o kına mevzusunu abartman kinlenmen, ailesinin yangına körükle gitmesi bunlarda etkili ama en başta esin kötü bir koca. Ailesi gazlasa da esin adam olsa seni dövmezdi. Ki kadina siddi normal gormesi gorumceni de dovmesinden belliydi. Adam yapı olarak vuran kıran kaba bir adam. Ailesini ve kinlendigin konuları atsan kenara bu sorunu cozemezsin. Boşuna o adam için savaşıyorsun boşuna Gün gelir yine doldurulur yine sinirlenir yine döver. Yapısı bu karakteri bu. Emeğini yada savaşımı hak etmiyor. Ayrılmalisin En basinda o ailesinin yanındaki dayakta ayrilmaliydin ama hırsına yenik dustum ailesine karşı zafer gibi geldi devam etmen ama kaybettin aslında. Ama gec değil hala bosanabilirsn. Böyle için kin dolu ve mutsuz bir yaşamı devam ettirmek yerin bosanmalisin

O konunuzu okumuştum. Daha nickinizi görünce aklıma geliyor direkt beni bile sinirlendiriyor. Nasıl affettiniz hayret...

Sen de eşine ailenin yanında çaaat diye at tokadı sonra da kardeşin varsa aynı çığlığı atsın sonra da boşan bak en güzeli

Eşinizi sevdiginizi söylediginiz kadar kendinizi seviyor musunuz? Bu soruya vereceginiz yanıt hayır ise kendiniz için yaşayın bundan sonra. Eş, aile, iş, sevgi vb bahanelerin arkasına sıgınarak kendinizden vazgecercesine fedakarlıklarda bulunmayın. Yanıtınız evet ise o zaman harekete gecmeniz gerek. Böyle aglayarak savaş verilmez. Bunun bir kazanını olmalı, o da onurdan, sizin iyiliginizden yana olmalı.

Sevginiz gururunuzdan üstün olsaydı üstünden bir buçuk sene geçmesine rağmen hala ağlıyor olmazdınız affederdiniz çoktan. Boşanmaktan korkuyorsunuz. Bunu kendinize itiraf etmeye zorlandığınız için de sevginin arkasına sığınıyorsunuz. Sığınmayın. Sizin yediğiniz tokat için sevinç çığlığı atan insanları kendinize güldürmeyin daha fazla.

Peki o olaydan sonra nasıl davrandı sana? Konuştunuz mu pişman mı?

Seni çok iyi anlayabiliyorum, bende şu dönemler kendimle savaşıyorum. Benim eşim de asla fiziksel şiddet, vurma yok ama psikolojik şiddet uyguluyor. Hakaret edebilir, kıracağını düşünmeden deveye koysan taşıyamayacağı sözler sarf edebilir. Çok ağır konuşur. Kendini haklı görür. Haklı olduğum halde. Şimdi bende iç savaş halindeyim. Asla o sözleri hak etmedim, bana Nasıl öyle konuşabilir, neden o lafları yutuyorum, diyorum. Çocuğunu da al çek git diyorum kendime. Unutamıyorum, libidosu yüksek bir kadınım ama yaklaşamıyorum artık eşime. Sözleri geliyor aklıma.

Ne kadar oldu? Böyle yaralayıcı bir olayı unutmak zaman alır. Kendinize zaman verin. Hiçbir şey sonsuza kadar sürmez, bir süre sonra illa ki unutursunuz. Şimdilik elinizden geldiğince düşünmemeye çalışın. Farklı kendi kendini telkin etme metotları var onları deneyebilirsiniz.

öncelikle eşine olan tahammülünü bitirmekle başla. ardından psikolojik destek alabilirsin

Arkadaşım; önceki konularına göz gezdirdim, ve görümceni istemeye gelme olayında, kavga edip de, aileler gelince "sktrsn gitsin babası da gelip almadı zaten" demiş ya ondan sonrasını okumadım. Orta da bir evlilik kalmamış; olmayan şeyi sürdürmeye çabalama. Bende iç savaştayım demiştim önce ki mesajlarım da ama durumlarımız aynı değil, Bnm eşim ağır konuşur ama asla küfür etmez, şiddet yok. Bi an önce ya aile terapistine yada mahkemeye giderdim ben olsam.

Neden bunları yaşadınız bilmiyorum ama; geçmişe takılıp kalmamak bana çok şey öğretti ve kazandırdı. Çektim elimi geçmişten. Böyle çok daha mutluyum tavsiye ederim.

Peki eşin pişman oldu mu yaptığından? Özür dileme falan?

bazı hataların izi kalıyor malesef eşiniz ne kadar özür dilese de sizi kırmış bir kere kırık bardaktan nasıl hayır gelmezse kırılmış kalpten de hayır gelmiyor vereceğiniz sevgi bile eksiktir artık... Allah yardımcınız olsun...

Bizim de her kavga sebebimiz aileler. Eşim çok düşkün ailesine. Söylemeye kabul etmeye bile korkuyorum ama sanki; bizi Bi aile gibi göremedi hala. Asla annesine laf söyletmez ben doğruyu söylüyor olsam bile. Senin eşin yine özür dilemiş, ailesine içindekileri kusmuş. Benim eşim hala bana hak vermiyor. Hak ettin o lafları asla doğru bile olsa aileme yorum yapma diyor. Ama kendi benim ailemi rahatlıkla eleştirip, aşağılar gibi konuşabilir. Ve ben asla bunları kaldirabilecek bir insan değildim. Bekarken Dayım babama şakayla karışık laf soktu diye dayımı evden kovmuş insanım. Ama şimdi...

yapmayın insan birkez dünyaya gelir ve hayat bunları tolere edecek kadar uzun değil

Ne yazık ki böyle yazınca sizin aşkla ya da çaresizlikle körelmiş gözünüzün görmediğini biz objektifçe görüp eşinizin merhametli veya iyi biri olmadığını söyleyebiliyoruz. Lütfen bunu da dikkate alın olur mu.

Benim kavgam kimseyle. Yaşatılanlarla bir iç savaştayım. Kendimle savaşıyorum.. Ömür boyunca iz kalacak yaralarım var, yaşatılanlardan ötürü. Bir yanım önüne bak diyor, diğer yanım ise geçmişe sürüklüyor beni. Aslında kimse bana, eşimin yaşattığı acıyı yaşatamaz. Anca eşim beni acıtır/acıtabilir. Attığı tokadın acısı hala içimde, hala yaşıyorum hala duyuyorum ailesinin yanında attığı tokadın sesini. Ailesinin tokat atmasını izleyişini, görümcemin zafer çığlığını. Ne kadar isterdimki zamanı geri almayı, yaşamamayı bütün bunları. Bütün bunlara rağmen bu adamı seviyor oluşumda cabası. İçimde ki bu savaş, beni yitiriyor, göçertiyor.. Sevgimin, gururumdan üstün oluşunun seyrindeyim. Normalinde çok iyi bir insan, vicdanlı bir insan oluşunun bilincindeyim 10 seneye dayanan tecrübeyle.. Aile sevgisine yenik düşmüş bir eş, bu vicdanı suistimal eden bir aile. Bu olayın üstünden bir bucuk sene geçmesine rağmen hala aklına geldiğinde ağlayan bir de ben. Yaram içerde, çok derinde.. Dipnot: Eleştirilere açığım, eleştirin veya destek çıkın diye açtım konuyu. Ama lütfen saygı çerçevesi içinde. Teşekkür ederim, şimdiden.