ay arkadaşlar çıldırcam aynı durum bizde de var 26 yaşındayım ama hala eğer iş okul gibi önemli birşey yoksa hava kararmadan evde olmam gerekiyor şaka gibi. kışın zaten 6 da kararıyor bunalıma girdim artık düşünmeyeyim diyorum ama düşünmeden edemiyorum halim nolcak diye. bugün mesela arkadaşlrla buluşcaktık saat 6 da e o saatte buluşunca 10 da ancak ayrılabilirim yanlarından onun için yalan attım gtmedim bahanelerimden bıktıklarını hissedyorum artık annem merak eder diyemem ki bu yaşta rezillik onların hiçbirinde yok çünkü bu sorun hatta benden 5 yaş küçüklerde var aralarında. annem onları öyle bi kötü gözle görüyoki gece geziyolar diye gitmeyi teklif etmem imkansz hale geliyo bugn dedim artık işe girince iş yemeklerine gidemeyecek miyim ne olcak bu işin sonu diye yok dedi o zamn gidersin arkadaşlarını tanırız onlar bırakır eve arabanda olur rahatça gelirsin eve dedi hiç inanmıyorum biliyo musunuz kesin o zmnda böyle davranıp yavaş yavaş intihara sürüklüycek beni ( tamam ben de gece meraklısı degilim ama napayım hep gece çağırıyo arkadaşlar. gerçekten bu durumu düşünmeden edemez oldum öz güvenimi kısıtlıyo bu şekilde her şey zor görünüyo gözüme. burda paylaşıp biraz rahatlamk istedim. . push ;

selam bende bu sorunlardan çok şikayetciyim haklısın bencede yapılmamalı eğer benim yazımı okursan 3. sayfaya geldi yazdığım yardımcı olan olabilirse çok sevinirim... Amor-a

ayyyyni benim annem! cnm bende seninle ayni yastayim... yalniz degilsin... gecen hatta ekmek kutumu unuttugumu bahane ederek beni takip bile etti

annenız sızı kaybetmekdende korkuyo.. kusak farkı olması zaman farkı olması anne ıcın vız gelır.. haklıyımdır hep der.. ama artık annenızle konusun ve genc bı bayan oldugunuzu sızın onjcelıkle bı ınsan oldugunuzu hatırlatın.. P

merhabalar ben yeni üye oldum. Ve benimde sizler gbi sorunum var. Önce anlatayım sonra bana yardımcı olun lütfen. Ben annemle pek anlaştığım söylenemez. Ve bu durumdan şikayetciyim. Bir yere gtmek istesem nereye? neden? niçin? durmadan soru yağmurlarına tutar. biri olmasa bile kimle buluşmaya? yani bu sorular beni çok yıpratıo. artık ne dışarı çıkmak isteğim var nede izin alma. belki üniversiteyi kazanır braz rahatlarım dedim o da olmadı. kazandım kazanmasına ama peşimden geldi ben ne zaman ayaklarımın üzerinde durabilcem acaba?o kadar yoruldum ki 20 yaşındayım ama 30 olsam aynısını yapabileceğini söyledi. hayatımda hiç akrabama bile tek gidemedim. bir yere gtmek istesem bende gelcem deyip bıktırdı iyice. kuzenimde kalmak istedim onada kavga dövüş. ve brazda şiddet var tabi arada bir naptığını bilemiyor. ben dışarı çıkarsam kötü kız olcakmşm ne işim varmış. okula gderim arar durur nerdesin sanki bilmio arkadaşlarımın yanında mahçup düşmektende bıktım artık arıo ve bağrıo telefonda durduk yere onlarda duyuyor tabi. evde birşey döksem, kırsam dövmeye kalkacak şekilde kızıo. artık ben yoruldum arkadaşlar.4 duvar arasında kalmaktan kendimi ifade edememekten. siz olsanız napardınız? 3

Ailenizin böyle bir baskı kurması zor birşey. Sinir krizleri geciriyor demişsiniz Krisleri dikkate alıp önemsiyormusunuz?Annenizi zan altında bırakmak istemem ama bence kullanıyor olabılır.

limonkız söylediklerinden bana uyan kısımlar var sanırım ortak bi kaderi paylasıyoruz :) fazla kader falan diyip melankolikte olmak istemiyorum elbette daha yolun basındayız her ne kadar cıkmazda hissedersem bunu söylerim kendime 16 yasındayz ve simdi okula sıkı sıkı sarılırsak bu baskılar biticek üniversite bittiğindede genç olucaz o zamanda hayat bizim elimizde olucak ve daha donanımlı bireyler olucaz ayaklarımız daha yere basıcak.. şimdi böyle yaparak gerçekten özgüvensizleştiriyorlar ama hayal kur btanemya ben öyle yaparm güzel günleri düşünür tatlı bi hırsla çalışırım kazanıcam ve kendime kendim olan bi hayat kurucam derim.. ben şöyle bi yanls düsünceyede kapılmstm sırf annemden kacmak için 18imde önüme gelen biriyle formalite bile olsa evlilk yapmayı koymustum kafama ama gerçek yada sahte beni sınırlandırıcak herşeyi erteleyebildiğim kadar ertelemeliyim diye düşünüyorum :) sende olumlu bakarak biraz olsn özgüvenini moralini toparla :) bakarsn beraber gideriz yurtdısına :))) Orkide82

senin durumun epey kötüymüş üzüldüm ablacım. bende 18 yaşındayım. küçüklüğümden beri bana da hep baskı yaptı annem. ilkokulda servisi beceremem diye iyi okula göndermedi. kısa vadeli de olsa gelecegimi etkiledi. lisede bir kere olsun arkadaslarıma gitmeme, dışarı çıkmama izin vermedi. hala da vermiyor. okuldan eve ister inan ister inanma 5 dakika geç kalayım arıyor. dersaneye gittiğime inanmıyor sen sokaklarda geziyosun biliyorum diyor. vs. vs seneye üniversiteye gidicem. kesinlikle şehir dışı olmaz, otur oturdugun yerde okuma o zaman diyor. bende nasıl aşıcam bu durumu blmiyorum. E

Yok öyle geçmişimde yanlış bir durum olmadı. Hatta çevremde herkes beni mesafeli ciddi olgun kız diye tanımlardı ta lise yıllarımdan beri. diğer kardeşlerim küçük bi yerde yaşıyorlar, dolayısıyla isteseler de sosyal bir hayatları yok.. Hatta arkadaşları bile hiç yok diyebilirim. ema1 Hayat, sen plan yaparken başına

malesef koruma güdüsüyle hayata dayanıksız özgüvensiz bireyler yetiştiriyorlar. bence anne baba olmadan önce insanlara bir psikolojik test uygulanmalı ve ona göre izin verilmeli. herkes anne baba olmasın bence topluma ezik insanlar yetiştirmek marifet değil. benim annem çok evhamlı telde bütün gün arar gündüz sorun yok bizim olay gecede. hava karardıktan sonra okul yüzünden değilse dışarda kalmam rahatsız ediyor onu ama okul içinse sesi çıkmıyor bunu anlayamıyorum. master bitmek üzere biran evvel iş hayatına atılmk istiyorum sırf bu yüzden diyor ya o zaman karışmam diye merak ediyorum karışacak mı bakalım. büyük ihtimal bişey değişmeyecek ama ben değişecek diye düşünmek istiyorum yoksa ölesim geliyo ( bugün arkadaşlarımla buluşamadım işte mutsuz mutsuz evde pinekledim hoşuna gitti mi acaba cilek. yagmuru

allah sana sabır versin ilk önce.. tebrik ederim aynı zaman da böyle bir aileye rağmen hakim olmuşsun bunlar bence senin hayattaki başarını çekemiyorlar sorunlular mı ne? neyse bu biraz ağır oldu anne baba sonuçta yaşadığımız dünya da malum biraz haklı birazda abartmışlar durumu.. sen bu zaman dek idare etmişsin bundan sonrada idare etmeye çalış evlenince kurtulursun inşallah

Bende aynı durumdayım akşamları dışarı çıkamıyorum. Arkadaşlarımın çoğu okuyup calıstıkları için akşam bulusuyorlar. Ama ben.. Gidemiyorum. Neden? bu yaşıma geldim (22) hala izin alıyorum. İzin de vermiyorlar ki. Kpss ye hazırlanıyoruz erkek arkadaşımla . Onunla dersane cıkısı biraz hava almak istiyoruz motive olalım falan diye ama izin yok tabiki. Bugün onlarla konuscam Peki ama nasıl? Bana yardım eder misiniz? erkek arkadasımda bunaldı artık. konuya nasıl girmeli?

yaşın 25 olduğuna göre bence annen çok abartıyor bu kadar baskı kişide kişilik de oturmasına izin vermez sonradan evlenip gideceksin o vakit erkek baskısı artık bence fazlada annenin her dediğini dinle ama sen ve kararlarını uygulamaya koy yani artık 16 değilsin ki herşeyi dengelemek gerekiyor bunuda becereceğini sanıyorum artık yani!!

aynen bende senin gibi düşündüm bazen rahatlıktan dolayı napacağını şaşırabiliyorsun ama yinede madem belli bir yaştasın kendi kararlarını vermeni tavsiye ederim bazen alıp gtmek istiyorsun ama o da olmuyor en iyisi tayin istemek sanırsam ama o sana kalmış bir durum yinede herkese Allah yardım etsin o kadar zor ki hele baskının üstünde birde mutsuz bir aile varsa... C

defalarca konuştum. her insanın kendi doğrusu vardır herkesin kendi değer yargıları vardır önemli olan bunu değiştirmeye çalışmaktan ziyade saygı duymayı bilmek. işte sorun orda hala kabul edemio ve değiştirmeye çalışıolar. sonra da ayılıyo bayılıyo sağlık sorunu krizler yaşıyo :) gizzem

Canım evdeki kardeşlerine de mi aynı durum uygulanıyor?Ya da neden sadece sana yaplan bir baskı bu? Herhangi bir yanlış vs. bir durum mu oldu?Enteresankaydirigubbakcemile2 P

Hepimiz toplumun çeşit çeşit baskısı ile karşı karşıyayız. Forumda benden çok daha ciddi sorunları olan insanlar var, biliyorum. Ama her insanın kendi sıkıntısı ona ağır gelir ya, ben de sizlere yazmak istedim. cevap verecek olan herkese şimdiden teşekkürler... Konumuz aile baskısı ve anne kız çatışması... Özele indirgersek, 7 senedir ayrı bir şehirde yaşıyorum. buna rağmen aile baskısının omzumdan eksilmediği bi tek günüm geçmedi. Lisedeyken sosyal ve çok başarılı bir öğrenciydim. Telefon çalsa hemen kim aradı diye azar yerdim. Kız arkadaşlarım haftada bir toplanırlardı bir arkadaş evinde, abim kapıya bırakır kapıdan alırdı ama buna rağmen binbir göz yaşıyla izin alırdım ben annemden. okulda tiyatro çalışması olurdu, dünyanın azarını yerdim neden tiyatroya girdin diye... Çok fazla kitap okuyan biriydim, ve okul birincisiydim Buna rağmen okul dışı kitaplarıma söylenirdi annem. ki ailemde hemen herkes üniversite mezunu... bu böyle senelerce gitti ben de üniversiteyi bir çıkış kapısı olarak gördüm. yüksek bi puanla çok iyi bi bölüm kazandım. ama herşey aynı tas aynı hamam kaldı. öyle aklı havada biri de değilim inanın, ama haftasonu bile ben sürekli yurtta otururdum dışarı çıkış iznim olmazdı. bakkala bile gitsem annem telefonla yurdu arar hiç bi şekilde çıkmasına izin vermiyorum derdi. aradan böyle 7 sene geçti.. o arada sinirlerim iyice yıprandı okulum biraz uzadı falan.. şimdi stajyerim ama herşey hala aynı... akşam 8den snra dışarı çıkan kızlar kötüymüş. normal aile kızı o saatte evinde otururmuş. o saatte dışarda gezen kız normal aile kızı değil, sokak kızıymış.. bu yaşımda hala eve gitiğimde telefonumu kapatmak zorunda kalıyorum çünkü arkadaşlarım ya da iş için birileri aradığında hemen kim aradı diye gelip kulak kabartıyorlar.. bütün bir hayatım bu yüzden kısıtlandı.. çevreme bu yüzden hep mahçup oldum.. insanlara annem baskı yapıyor diyemediğm için de hep bi şekilde bahaneler uydurdum durdum. yaşım 25. okumuş olduğum bölüm de epey ağır. yani stajyer hakimsiniz.. bi seneye hakim ya da savcı çıkacaksınız ve anneniz hala 8den sonra dışarı çıktığınızda size laf ediyor. sonra babanıza abinize ablanıza falan bunu söylüyor olay oluyor evde.. nasıl çözeceğim ben bunu? defalarca konuştum.. senin zamanınla bizimki bir değil; bütün arkadaşlarım gece dışarda benimle.. benim yaşıma gelmiş bi insanın eve gece 11-12 gibi dönmesi büyük şehirde gayet normal.. gittiğim yer de belli, çevrendeki insanlar da. inanın beş dakika telefonumu açamasam duymasam ya da müsait olmasam defalarca üst üste arar... 10-15 dakika içine telefonumda abartmıyorum taam 28 cevapsız arama görüyorum.. yani o an açamamış olabilirim, wcdeyimdir, yoldayımdır duymam.. ama kadın delirir o anda tansiyonu şekeri sinir krizleri başlar yani sinir krizleriyle bizi kontrol altında tutmaya çalışır.. ailenin geri kalanı da öyle.. akrabalarımda hiç öyle bi baskı yok. bi tek bizde nasıl aşacağım ben bunu? bıktım usandım artık S shekerkizcandy

Tam da bana göre bir başlık. Arkadaşlar bana da bir fikir verin ailemin yanındayım çalışıorum ama bu hepiminizin aşina olduğu kendi kararlarını alamama sorunuyla karşı karşıyayım. Ailemle aynı yerde kalıyorum memleketimdeyim gayet rahat bir okulda çalışıyorum ama bu şekilde kesinlikle içime kapanıyorum. Birey olamıyorum. Tayin istemeyi düşünüyorum karar veremiyorum. Bir yandan rahat aile yanı, iş ortamı rahat aama özgür olmadığın kendi kararlarını alamadığın bir ortam. Diğer yandan bilinmezlerle dolu bir macera olacak olan başka şehire tayin isteme siz ne yapardınız? 3

annneeeciiim ben de bzizimkileri baskıcı bilirdim. seninkilerin yanında Amerikalı kaldı bizimkiler. bu ne ya hayatta bir tek zevkli an yaşamadan oku, çalış, öl. . push ; ebrutolga

aynen canim bende yurtdisina gitmek hatta yerlesmek istiyorum benim ailem de cok baskicidir her konuda ama ozellikle dini konularda su an zor durumdayim hatta. bende 16yim ayni yastayiz yani su en sinir oldugum sey giyimime karisilmasi ama biraz buyuyunce onada el koyucam tek sorunum bu degil tabi yanlis anlasilmasin bende annemin hic degismiceni dusunuyoruz bazen muttfagi toplamaadigm icin hatta her zaman kiziyo hakaret ediyo onceden tansiyonum dusene kadaar doverdi on yaslarinda falanken simdi hakaret eddiyor embesil demisti en son ben kufurleri annemden ogrendm artik onun icin icimden bisey yapmak gelmiyor bbi an once gitmek istiyorum bu evdenn herkesmayri alem M

birde ben bana baskı yapılıyor derdim allah yardımcın olsun ne diyeyim Gxuxlsxuxm

evet, iyice bir konusmak lazim,, M

ama hiç birşey için geç değildir :) eminim simdi sende istediğini dile getirip mücadele et :) sizden kurtulmak ister hale geldim oysa ailemsiniz bana suçu atmak kolay acaba sizde hiçmi suç yok benim böyle kötü hissetmemde payınız yokmu acaba gibi cok kırmadan ama onlarıda düşünmeye iticek birşeyler söyle her yolu denemek lazımdır :) umarım işte yarar 3

Güzelim üzülme bende ayniyim... yasim 27... ailem ayni senin gibi laflar ediyor... cok zor ama ailede sözü gecen annese imkansiz basi seyler... elleri bile kalkiyor bazen düsünsene. Onlara sormadan bi yere gidemesin, gittigsen alisveris olsa bile arkadasinda her saat basi ararlar nezaman geliyorsun falan filan, eve arkadas getiremiyorum bile cünkü annem yakamda yanimizdan ayirlmaz, parayi bile onlara sorarak almam lazim, kendi ayni kendi hesabim yok. Elbise alisveris yaparim annem karsi cikar, ben alirim bu evdeki elbisleri siz bilmyorsunuz der. Arabayla tek basina bi yere gidemem isden baska bi yere. Telefon geldinde cepime hemen sorar kim o, avizdesini ac, beynine zarar geliyor kulagina turma falan filan hepsi yalan, merakindan tabiki.. CÜzdanimi, cantami karistirir... Odamin kapisi kapali kalamaz hele hele kitlenemez... Daha ne sayayimki okadar varki... ve ben simdi onlarin istedikleri biriyle evlenecem... Nekadar pasiv bir insanim onu anliyorum tek... sen benim gibi olma bak negüzel avukat olucakmisisn, herseyi ögren billki ailene muhtac kalma, kendi ayaklarinin üstünde durmasini ögren canim benden nacizane bi nasihat. yesildiyar Babasının

canım sen 16 yaşındasın daha o yaşlarda çoğu arkadaşım benzer durumdaydı sonra nerdeyse hepsi normale döndü bi kaçı hariç bunlardan biride biziz ( istisna yani bu yaşa kadar devam etmesi belki de ben mücadele etmeyi beceremedim siz şimdiden taleplerinizi dile getirirseniz eminim başarılı olursunuz. M

bunun sonu iyi gözükmüyor. olan yine sana olacak. ağırlığını koy benim hayatıma karışma artık de. sağlık sorununu bahane ederse bu senin yaptığın ilerde bana olacakların çok azı dersin. bak benm ailemdede var annesinden çeken ve hala unutamıyor içi yaralı seneler geçmiş olmasına rağmen. herşey düzeldi annesi yaptıklarının farkında ve özür dilio ama iş işten geçti hep kalbinde taşıyor o yarayı:1no2: sen kurtar kendini yazık etme. Asla evliliği bunun için düşünme daha kötü sonuçlar doğurabilir. can kurtaran olarak asla görme. Anneni al karşına ve resti çek. niye bu kadar düşüncesizler anlamıyorum yazık değil mi senin hayatını kafeslemeye :umursamaz:

sinirleri yapratan bir konu bende bu konuda muzdaribim.. ve ailem giderek nefretimi kazanıyor..

biliyormusunuz aynı sorunlar benzer şekilde bende de var üstüne üslük benim panik atağım var ve evden dışarı çıkamaz hale geldim..30 yaşındayım.. kendime bi hayat kuramadım.. üniv mezunuyum ama anneme iyice bağımlı oldum kaldım.. benim yaşadığım sıkıntıları hep görüyorlar ama kendi tansiyonunu vs seni hep kullanıyor bana karşı.. sanki benim sağlık sorunlarım yokmuş gibi.. yine şevkat gösteriyor ama esas ihtiyacım olan şeyi göstermiyor yani saygıyı.. bende bir süre ona karşı aynı duygu sömürüsünü yaptım ama olmuyor.. insan çok üzülüyor.. kocan olsa boşarsın, arkadaşın olsa bitirirsin, babasını bile silebilir insan çok dayanmazsa.. ama anne çok zor.. ben tek çocuğum bide.. benimde sınavım buymuş.. herşeyi benim iyiliğim için yaptığını söylüyor ama direkt olarak kötülük yapsa bu kadar zarar veremezdi bana... sürekli engellendim.. yeteneklerim köreldi hep.. evden çıkamıyorum şimdi.. beni resmen sakatladı.. güya durumuma çok üzülüyor ama bu hale gelmemdeki rolünü asla kabul etmiyor.. devamlı konuşuyor.. devamlı masal okuyor.. ama iletişim adına ortada bi bok yok.. babam desen karısının ağzının içine bakan bi tip.. görünüşte iyi ve fedakar ama esas ihtiyacım olan şeyi veremedi.. ama o annemden daha mert çıktı.. geçenlerde dedi bana "kızım evleniyormusun ne yapıyorsun, git hayatını kur "dedi.. ama psikolojim bu kadar bozukken elimden ne gelir bilmiyorum.. kendimi çok yalnız ve çaresiz hissediyorum.. biliyorumki kimse bana bişey diyemez.. bunu ancak ben çözücem allahımın yardımıyla.."senin iyiliğin için" kisvesi biri nsana kötülüğe eşit zarar veriyor.. ben çok yorgunum...

yaşadıklarının gerçek bir kriz oldugunu sanmıyorum bu şekilde vicdan azabı yaratıp kontrolü elinde tutmaya çalışıyor sen tavrını koy ilk başta kötü olursun ama uzun vadede yararına olur

karşıma alıp defalarca konuşmadığımmı kalmadı.. sinir krizleri geçirmediğimmi...? neler neler.. yaşım 30.. yaşımın 100 katı kadar olay yaşadım annemle.. ama olmadı olmadı olmadı.. en son bana çok cesaret veren bi ablam oldu.. onu öyle bir kıskandı ki.. acillere kaldırıldı.. kadını aile birliğimizi bozmakla suçladı.. oo neler neler.. benim yapabileceğim hiç birşey kalmadı artık.. o kadar korkuyorum ki hayattan.. ölmekten bu kadar korkmuyorum yeminle..4 duvarımın arasında işte zaman öldürüyorum.. ne güzel hayallerim vardı.. ne güzel yapacaklarım vardı.. beni kaybetmekten korkuyor, yalnız kalmaktan korkuyor ama ben bunun bedelini ödeyemem.. bir defa şartlarımız eşit değil.. o anne ben çocuğum.. onun hayatının sorumluluğunu ben alamam.. oda bana yüklememeli.. ama nerde anlayan.. bunu söylemekle nankörlük yaptığığımı düşünüp suçluluk duyuyorum bazen ama bende insanım ve benimde duygularım var:Annemden nefret ediyorum.. kafasını kuma gömmesnden, korkmasından bıktım.. basit ve cahilce ayak oyunlarından bıktım.. tansiyonundan bıktım.. her bokundan bıktım.. kendimdende bıktım.. keşke daha mücadeleci ve cesur biri olabilseydim.. keşke kendime tutunabbilip kapıyı vurup sktirolup gidebilseydim.. eğer birgün bi çocuğum olursa anneme benzemekten çok korkuyorum.. ışte hep toplumun anne babayı kutsallaştıran mitleri yüzündne oldu bunlar.. oysa sadece onlarında birer insan olduklarını ve saçmalayabileceklerini görmedik.. kendimizi suçladık hep.. bundan sonra neler olur bilmiyorum.. inşallah hepimizin hayrına olur herşey...

bak sen 25 yaşndasın bn daha gencm ama aynı sorun bende de var. akşam dışarı çıkmayı bırak gündüz bile zarzor izin alırım. yazın akşamları mahallede bile oturmama izin vermezler. hep arkadaşlarım gider ben evde otururum. evde de hiçbir eğlence muhabbet yoktur. akrabalarımızla da görüşmezler ztn. kendinlerini soyutladılar herkesden beni de soyutlamaya çalışıyorlar. aynen senn dediğin gibi akşam dışarı çıkanlar kötü kızmış ben ne zmn sıkılıyorum gezmek istiorm bari sizinle gezelim desem ne işin var otur evinde. dışarı çıksan para harcarsın. bir de üniversite mezunu benim annemler cahil de sanmayın. bi abim var benim onun gezmesine fln karışmazlar malum erkek çocuğu. ama bana herşeye giydiğime fln. ki ben çok olgun ne yaptığını billen bi kızım. yne de bu halime karışırlar. kimseye yatıya yollamazlar. anne babasını tanıyorlar arkadaşlarımın yine de yollamazlar. hep soyutlamaya çalışırlar beni hiç düşünmezler kaç gündür evde sıkıldı mı bunaldı mı genç o die. çocukken ne lunaparka götürürlerdi ne de başka yere. hemde paraları olduğu halde. sinemaya gidelim desem boşuna para derlerdi. en kötüsü de bi keresinde en yakın arkimle sokakta gezmeye çıkmıştk.15 yaşında flndım. akşam ezanı okununca eve gelmem gerekiyordu. ezan okundu bizde 5 dk daha duralım dedik 5 dk geciktim diye aşağı indi mhallenin ortasında en yakın arkadaşım önünde beni tekme tookat dövmüştü. hayatımdaki en kötü anlardan biridir. arkadaşım koşarak uzaklaşmıştı ve bende çok utanmıitm çünkü aynı sitede oturuyorduk anne babalarımız da tanıyordu. çok kötüydü