İşte tam da bu yüzden uzak dur. Doğacak çocuğuna odaklan. Aile benim için çok önrmlidir. Ben düşkünümdür aileme ve düşün sana bu tavsiyeyi veriyorum. Çünkü bana annem babam sorunlu kardeşim için tavır alsalar uzak dururum tavrım şimdikinden çok farklı olur

Zaten hamile olduğumu duyar duymaz bunu yaptı Daha önce düşüklerim olduğunu ve stres yaşamamam gerektiğini bile bile bu hareketler yapması ayrı canımı sıkıyor...

Ben de psikoloğa gidiyorum bu ve kayınbiraderimle ilgili yaşadığımız sorunlardan ötürü... Siz kardeşinizle başa çıkabildiniz mi?

Yaşım genç değil pisekar abla, sadece gereksiz naifim yoksa 34 yaşında kadınım. Ekstradan bir kavga çıkarmama gerek yok, olan kavga ilişkimizi bitirmek için yeterliydi benim için artık son damla oldu zaten... Görüşmeyi düşünmüyorum. Ailem de kendi bilir bu saatten sonra istemezlerse onlar da görüşmesinler benimle, napayım. Sadece çok üzülüyorum böyle olduğu için.

malesef benzer şeyler bizim ailede de yaşanıyor.

Selam kızlar. Benim derdim erkek kardeşim. Aile parasıyla yaşamaya alışmış, kendi başına kalsa iki yumurta kırmayı beceremeyip aç kalan, sürekli annemlere kredi çektirip borç takan, uyuşturucu bağımlısı 33 yaşında bir adam. En son babamın bana bıraktığı dükkanı mağazaya çevirmek istediği için birbirimize girdik. Babam hayatta ve dükkanı da ben kendi işim için ofis olarak kullanıyorum ve babama ufak bir kira ödüyorum. Daha fazlasını babam kendisi kabul etmiyor bu arada. İşim sürekli dükkanda bulunmamı gerektiren bir iş değil ve kardeşimin dükkanı da benimkinin alt katında. İş ortağımla birlikte dükkana gittiğimiz bir sabah masamda arkadaşıyla birlikte otururken bulduk kendisini. Dükkandan çıkmamı istedi, tartıştık şimdi konuşmuyoruz. O kadar bunaldım ki bencilliğinden. Beni sürekli çevreme rezil etmesinden. Altı senedir çıktığı bir kız var. Ne zaman sorun yaşasalar kız beni arıyor. Dilimde tüy bitti "sizin problemlerinizi ben çözemem, kendi aranızda çözemediğiniz şeyler için beni arama" demekten. Hala arıyor. Kıza da hor davranıyor tabii ki. Kendi annesine, ablasına saygı duymayan adamdan ne beklenir? Ben artık başa çıkamıyorum, hamileyim ve beni çok strese sokuyor. Daha önce yaşadıklarımızı yazsam burası orhun yazıtları kadar olur herhalde. Tavır aldığımda da annem güceniyor, beni yalnız bir başıma bırakıyorsun diyor. O kadar bunaldım ki içimi dökmek istedim. Okuduğunuz için teşekkür ederim.

İnanın Arnavutköy taraflarında kargir binalı yer bile baktım, ben parasını ödemeye razıyım oraya gidip başımızdan çekileceğini bilsem onu bile yaparım. Ama orada da devam edecek, yine iş kurmaya çalışıp batıracak, ben burada yapamıyorum diyip annemlere tebelleş olacak emeklerim boşa gidecek diye korkuyorum. Uygun bir yer bulsam gerçekten bunu bile yapabilirim.

Kesinlikle. Zaten olan oldu bile, aynı senaryoyu yaşıyoruz... Ben ağlasam da patlasam da oğluşunun canı sıkılmasın. Bir ara ortak bir işimiz vardı kardeşimle. Sinir hastası olduğum için ortaklıktan çıkmak istedim. "Sen ayrılırsan o batar, tek başına yapamaz" diye haftalarca peşimde koştular. Benim akıl sağlığım kimsenin umrunda değil yani.

Bence başka bir şehire taşınıp o ortamdan uzaklasmaniz lazım. Anneniz duygusal davranıyor ama sanırım kardeşiniz yetiştirme tarzından dolayı bu halde. Bu yüzden sizi manipüle etmesine izin vermeyin. Hamilesiniz, önce bebeğinizi ve çekirdek ailenizi düşününün. Eminim ki kardeşiniz için elinizden gelen çabayı gostermissinizdir daha önce.

ben de katiliyorum. zaten anne babaniz iyice yaslaninca siz bakmak zorunda kalacaksiniz. o yuzden bence simdiden kendinizi cekip en azindan o zamana kadar rahatiniza bakin.

Öyle oldu biliyor musunuz? Ben kardeşime yeterince maddi-manevi destek vermiyor oldum bir zaman sonra. Kusurlarını yüksek sesle söylediğim için paşa evlatlarına toz konduruyor oldum ve aylarca konuşmadılar benimle... Hatta babam hastalandı o süreçte, hastaneye yatırıldı. Ziyaretçi olmama bile izin vermedi, telefonlarımı açmadı... Sırf bana vicdan azabı çektirmek için. Zehir zehir ağlamaktan tükendiğim bir gün birden bire kendime gelip silkelendim. Hiçbiri benim suçum değil ama doğduğumdan beri bu evin günah keçisi benim, neden hala yalvarıyorum ki? Çantamı toplayıp eşimle birlikte uzun bir tatile çıktık. Bir ay kadar hiçbirini aramadım. Eşimin ofisinde kendime bir masa ayarladım, orada çalışmaya başladım çoğunlukla. Dükkandan da soğudum o süreçte, biraz da o yüzden böyle rahatlıkla gelip çöktü işte kardeşim.

Ben akıl sağlığım için mesafe koydum. Şimdi psikologa gidiyorum dedim ne gerek var ki ne sorunun var diyor bana O kadar sorunları yok sayıyor. Ama anne de olsa onun da bir insan olarak hata yapabileceğini kabullendim, belki de onun da kendini iyi hissetmesi için o sahte dünyaya ihtiyacı var.

Aslında tam olarak böyle değil... yumuşak olan tarafa yükleniyorlar kızlar daha anne babaya düşkün, merhametli olunca kıza yüklenmek daha kolay geliyor. Abimle ilişkimi asgari düzeyde tutunca annemle aramz daha iyi oldu. Artık arada kalmıyor çünkü bi ara yok annem daha rahat umarım sizin içinde daha güzel günler gelir.

Hahah ona gelene kadar daha aşırı kıymetli paşa evladı bir amcam var, o bölüm sonu canavarı olarak karşıma çıkıp çökecek zaten her şeyin üstüne... Bırakayım da birbirlerini yesinler, ben de maldan mülkten geçtim huzuru seçtim derim artık ne yapayım? Babam arıyor her gün tırım tırım, gel dükkanına otur işini yap diye. Vicdan azabı onu da yokluyor arada herhalde. En azından ben otur dedim demek mi istiyor nedir... Diğer taraftan kardeşime de keskin bir cevap vermiyor, sıçarım bacağına düzgün davran ablana demiyor yani.

Böyle konularda en çok annelere kızıyorum sorunlu çocuklarına hep bir pozitif ayrımcılık yapıyorlar çünkü. O evladiysa siz de evladısınız sizin de psikolojinizi düşünmeli. Kim ne derse desin kardeşinizle muhataplığınızı en aza indirin kendinizi koruyun lütfen.

bakin yasiniz genc herhalde. hala oyle olabilir gibi diyorsunuz. kesinlikle siz bakacaksiniz. ne guzel evlisiniz, anladigim kadariyla esinizle yuz goz olmamislar. simdi esinizi bahane edin ve iletisimi minimuma indirin. abinizle bilerek bir kavga cikarip tamamen gorusmeyi kesin. bakin bir evladiniz olacak. yasadiginiz her stres, her tartisma, her duygu somurusu esinizden ve bebeginizin zamanindan emeginden parasindan calinmis anlar olacak.

Zaten azıcık kötü söz söyleyip objektif davransaydı ipin ucu bu kadar kaçmazdı. Arkasında anneniz var diye bu kadar rahat kardeşiniz. Yarın öbür gün hastalanacaklar iyice yaşlanacaklar biz gideceğiz siz birbirinize destek olun diye duygu sömürüsü yapacaklar. Veya siz ailenizin yükünü çekerken erkek kardeşiniz elini taşın altına koymayacak bile ama anneniz hep onun adını anacak. Çok gördüm böyle senaryo maalesef.

Kardeş değil söz konusu. Kardesiyle arasindaki bagi kopardiginda annesi kendini yalniz hissediyor. Bunu goz ardi etmeyelim. Bir tek kardesle gorusmeyecekse konu sahibi ne ala

Kardeşim kendine bakmaktan bile aciz olduğu için, bu kesin böyle olur gibi geliyor bana da. O yüzden de köprüleri yakıp yıkmak, ilişkilerin kökünü dinamitlemek istemiyorum bir yandan. Babam zaten hasta, hastalık süreçlerinde de annemi çok yıprattı şimdiden... Anne babalar çocuklarını koşulsuz karşılıksız sever denilir ya hep. Ben buna hiç inanmıyorum. Ben hep koşullu sevildim çünkü. Uslu olursam, başarılı olursam, kardeşime sahip çıkarsam seviliyordum. Sorun çıkarmadığım sürece yani Asıl çocuklar anne babalarını koşulsuz seviyor, bağlanıyor bence. Başka türlüsünü bilmediklerinden ve sevgiyi ebeveynlerinden öğrendikleri için belki.

Bazı benzer konular nedeniyle annemin de tavırlarının etkisinden psikoloğa gitmeye başladım Yapabiliyorsanız uzaklaşın. Uyuşturucu bağımlısı olduğunu bildiğim biriyle alt üst dükkanım olsun bile istemem ne yapacağı belli olmaz. Annenizin de duygu sömürülerine kulak asmayın. Onu bu hale getiren o olmuş.

Zor bir durum. Ama hamilesin ve sana da yazik. Ailenle konus. Durumu anlat. Ve baktin olmuyor. Muhattap olma. Kes kopar iliskini.

Hayir, elemiyor. Bircok ulke ve birkac tanesi avrupa ulkesi, diploma aramiyor. İnsan varligina deger veriliyor sadece. Ulkemde ayrimciliga ugruyorum denildiginde dahi sahip cikiliyor. Basiniza bela bir kardesiniz var. Allah kolaylik versin insallah. Oncelikle sıkıntılı biri olduğuna ikna edilmeli. Bende bir sorun var diyebilmeli. Baska turlu cok zor gorunuyor. Bağ evine gidince kendisine bakacak olsa, donmeyecek olsa yine bir caresi bulunurmus. Zararli biri olmaya basladiysa neden hukuk yoluyla uzaklastirilamiyor ya da basinizdan def etmek mi diyeyim?

Geçen yıl babamla çok büyük bir kavga ettik ben her şeyi açıkça anlattığım için ve birkaç ay hiç konuşmadık... Annemler de kardeşimi kayırıyorlar maalesef, erkek olduğu için...

Bunun bas sebebi anneniz babaniz. Onlar canak tutuyor davranislarina.. onlar bu tutumu sürdürdükce siz hic birsey yapamazsiniz. Annenizin acindirmalarina kanmayi birakin. Kendi ediyor, kendi buluyor yani. Sizin yerinizde olsam topuna bir süre mesafe koyarim. Cünkü sonunda pasalari sorunlu cocuk oldugu icin sizi onun ugruna gözlerini kirpmadan harcarlar

Evet bu beni de korkutuyor her an her dakika bu karakterde bir insanla dayısı da olsa aynı ortamda olmasını istemiyorum. Borellus80

Ben de bu gidişle erkek kardeşimle bağımı tamamen koparıp annemlere de dimdik bir tavır koymak zorunda kalacağım gibi geliyor...

Bu kadar değildi yalan söyleyemem ama annem çok zorladı beni... "beni üzüyosunuz o zaten laf dinlemez sen bari laf anla... beni öldüreceksiniz vs vs" dediğim gibi merhametli olana oynuyorlar malesef... en son abim eşime saygszlk yaptı bende eşimin yanında durunca mecburen herkes sustu... yıllardır boşuna çekmişim valla miss gibi temizlik... kafam rahat annem babamla aram çok daha iyi...

Konu sahibinin kardesiyle gorusmemesinde annesi niye yalniz hissediyor. Anneyle bagi kardeşe mi bagli. Eşim bir tek o ablasiyla gorusmuyor geri kalan kardeşleri ve annesiyle ilişkisi her zamanki gibi devam ediyor. Herkesin bagi ayridir yani oyle olmali.

Bu kadar konu sahibine yazsaydiniz en azindan yardimci olurdunuz. Tesekkurler

Belirli farklılıklar haricinde benim de erkek kardeşim bu şekilde. Hiçbir şekilde ne maddi ne manevi yardım etmiyorum. Ailem ağzımı ararsa cevabını veriyorum. Çünkü kıymet bilmek yok.

Tek başıma çalışırken çok zor olmuyordu eşimin ofisinde çalışabiliyordum ama şimdi bir ortağım var ve daha geniş bir ofise ihtiyacımız oldu... Tabii ki, anlatayım. En azından benim gördüğüm ve yaşadığım kadarını tabii ki, yoksa bu konunun uzmanı değilim kesinlikle. Bir kere evlat ayrımı ve cinsiyet ayrımı olan bir evde büyüdüm. Kardeşim çok hareketli, ben aksine çok sessiz sakin çocuktum. O ne kadar talepkarsa ben o kadar kanaatkardım. Aramızda 1 yaş var. Bu yüzden ailemin ilgisi, sevgisi, endişesi hep kardeşimin üzerindeydi. Dikkat bozukluğu ve hiperaktivite vardı kardeşimde. Düzgün tedavi edilmedi. Gak dese su, guk dese et verdiler. Her dediğini yaptılar. Hiç sorumluluk almadı hayatta. Saygısızlıklarını tolere ettiler. Sorumsuzluğunu delikanlılığına, tembelliğini zekasına yordular. Annem çok erken evlenip gebe kaldığı için kendi de çocuk gibiydi. O beni sakinleştireceğine ben onu sakinleştirirdim, hep söyler zaten kendime kız kardeş doğurmuşum diye... Öğlenleri masal okur saçını okşaya okşaya uyuturdum annemi daha okula başlamadan önce, 5-6 yaşlarımdayken. Babam pek ilgili değildi, sevgisinden şüphem yok ama gündüzleri dedemle birlikte çalışır, akşamları arkadaşlarıyla çıkardı. Çok işi yoktu öyle çocuk büyütmekle falan. Bizim de harçlığımızı dedem verir, parka babannem götürürdü yani aslında dedemle babannem bakımımızı üstlendi daha çok. Yani kısacası çocuk yapıyorsak takip etmek, sorumluluğunu almak, bakımını üstlenmek ve sorumluluk duygusunu vermek gerekiyor bence tabii çocuğum dünyaya gelmedi henüz, bilemiyorum.

Dukkani satip parasiyla yeni bir is yeri acmayi teklif edin babaniza. Sizin uzerinize olsun ama is yeri. Kardesinizle tum iliskinizi de kesin sevgilisinin numarasinida engelleyin.

Ben de ailemin bugüne kadar yapmadığını yapıp kendi çekirdek ailemi ön plana aldım hayatımda, onları bu delirtiyor zaten onlara sorsan amcalar dayılar halalar her bka karışsın, her şeyin içinde olsun P

Ben kardeşimle artık görüşmek istemiyorum zaten zorunlu aile toplantıları dışında. O kadar bıktım ki. Sorumsuz gelgeç hareketlerinden, çıkarcı it kopuk arkadaşlarından, kız arkadaşının bitmeyen vızıldamasından... Ama annemi ne yapacağım?

kolay gelsin stres bebek için iyi olmuyor siz dogum yaptığınız da ofisinizi boşaltacak muhtemelen hazırlıklı olun.

KANADA. PARDON?

Her üzerime gelmeye çalıştıklarında sert bir şekilde cevap verip çizgimi çektim. O yüzden pek denemiyorlar. Böyle sorumsuz birinin yetişmesinden kendileri sorumlu. Kendileri çeksin ben uğraşmam. Siz de vicdan yapmadan sert yapıp sert duracaksınız. Ama benim maddi bağımsızlığım var bir de. O da etken.

İliskinizi koparmaniz cok zor. Hem içiniz rahat etmez hem de aileniz söz konusu sonuçta. Burada herkes kopar ilişkini diyip durur. Gerçek hayatta yapamadiklari ne varsa sizden yapmanizi beklerler. Kulak asmayin. Kardeşiniz problemli olduğunu kabul etmiyor mu? Hayattaki amacinin ne olduğunu sorgulamadi mi hic? Sordugunuzda ne soyluyor? Tedavi olmayi belli ki dusunmemis. Bence onu yurt disina cikmaya ikna edin. Gitsin ne yapiyorsa yapsin orada. Hayat orada daha guzel sonucta iyi de kazanir. Kafasina gore takilir. Donmez bile belki rahati bulsa.

Satamam çünkü hisseli tapu, ederinden çok ucuza gider ve babamların da hala oturduğu bir bina... Adam hayattayken miras kavgasına girmişiz gibi olur bi yandan o da ayıp kaçar. . push ;

Siz nasıl başa çıkıyorsunuz? Gerçekten tüm deneyimlere ihtiyacım var... S Spizella

Sizin mesaj kutunuza özel mesaj atmiyorum zaten, sizi alintilasam da konu sahibi okuyabiliyor. Yardimi dokunmuştur umarim.

Evet neden böyle? En iyi onların anlaması gerekirken bir de... Ben de annem artık bir rahat yüzü görsün istiyordum ama duygularımız çok karşılıklı değilmiş

Evet benim annem de en ufak sinirlenmemde "sen de evladımsın ama bazen cadılığın tutuyor" der ama kardeşime hiç kötü söz söylediğini, yorum yaptığını duymadım.

Evet evet, bir de böyle insanı çileden çıkaran bir yok sayma, görmezden gelme hali var benim annemde de. "Yıllardır çalışıyorsun, emekli oldun hala 30 küsur yaşındaki adamın evlenmesini dert ediyorsun" diyorum, "edeceğim tabii ki ben memnunum hayatımdan, sen kendi dertlerinle uğraş" diyor. Aklımı kaçırıcam

Aileniz de üzerinize gelmiyorsa ne güzel. Benimkiler bir de üzerime geliyor aram bozulunca çünkü elalem ne der & çok kıymetli evlatları üzülür.

Anneler küslük olsun istemez kardes arasi normal, eşimin annesi de başlarda eşimi yakaladikca bu konuyu açmis ben yanlarinda degilken ama esim duygu somurulerine gelecek bir insan degil sallamadigi için annesi de birakti artik.

Anneler hep kızlara yükleniyor. Bu boyutta değil çok şükür ama bencil bir abim var annem hep "aman kızım" dedi ben alttan almak durumunda kaldım. Bekarlığımı, nişanlilik sürecimi zehir etti bana... şimdi selam aleykümselam gitmem gelmem. Anneme "onun için kötü olacaksak ol anne"dedim artk kafam rahat... Annemde artk bu konuda karşmıyor çok şükür... silin gitsin kardeş diye kimsenin parazitliğini çekmek zorunda değilsiniz... hamileymişsiniz zaten çocuğunuz böyle birini tanımasın daha iyi

Tüm yollar mesafeyi açmaya çıkıyor... İnsan öyle de üzülüyor ama başı daha az ağrıyor kesinlikle

Kardeşi geçtim anne babandan da uzak durman en iyisi gibi geldi. Kıymetli oğulları ile mutlu mesut yaşasınlar. Sizde vicdan yapmayın. Elinizden geleni yapmışsınız ama onlara yetmemiş. Kendi yağınızla kavrulun. O dükkandan çıkın ve aile ile ilişkinizi bayramdan bayrama yapın

Pardon hangi avrupa ülkesi insan varligina deger veren? Ayrimcilik gerekcesi ne olacak?

tamamen gorusmeyi kesme, sadece iletisimi aza indir. tamamen kesersen daha cok dramaya baglarlar.

Artık önceliğinizi kendinize verin. Bebeğiniz olacakmiş kimse için kendinizi strese sokmayın.

Tam da hamileyken, anneme en çok ihtiyaç duyduğum zamanda bunun olması çok canımı sıktı... Hadi dükkanı evi geçtim, hepsi çalışıp yapılır, yaptık da çok şükür eşimle el ele verip. Ben aman üzülmesinler bu da düşük olursa diyip üçüncü ayıma kadar saklamışım, tam güzel haber vermeye hazırlanırken herkeste garip garip tavırlar... İlk hamileliğim olduğunda da haberini vermeye gittiğimde kardeşim yüzünden kavga etmiştik de haberimi yutup eve dönmüştüm kös kös. P

çocuğunuz olunca daha da zorlaşır. sorunlu biriyle aynı ortamda olmasını istemeyeceksiniz.

Hakkınızda hayırlısı olsun inşallah.

Ben de geçtiğimiz yıla kadar çalışıyordum ve maddi olarak bağımsızdım. Yine çalışıyorum ama geçen yıl dükkan ihtiyacım olunca babam kendisi teklif etti dükkanını kullanmamı. Birini kardeşime kullandırdıkları için eşitlik olsun diye düşündü, beklentiye girdiğimi varsaydı herhalde. Ben yine de kirasını verdim. Yani aslına bakarsanız maddi bağımsızlığımla alakalı bir sorun yok, mal sahibi-kiracı ilişkisi eklendi sadece ailemle arama.

başa çıkamıyorum. ben ne yaparsam yapayım babamın gözünde kardeşim kadar kıymetim yok, saygı da duyulmuyor. biraz uzak durmaya karar verdim. tek yapabileceğim bu

Sizde en azından taraflardan biri sakin durmuş, bizimkilerde bir olup tek olanı ezme de var... Evlendiğimden beri eskisi kadar yapamıyorlar ama bekarken çok daha kolaydı onlar için. Şimdi damatları da çok kıymetli mesela, o da arkalarından kötü konuşsun istemezler. Ben eşimle kötü olmadım bugüne kadar ama olsam, eşimi bile bana karşı savunacaklarından yüzde bir milyon eminim.

Ya da kiraya verip oradan gelen kirayla başka yerde tutar kafası da rahat olur

Dukkan sizin adiniza kayitliysa satin gitsin, sonucta ya satacaksiniz, ya dukkani ona birakacaksiniz Uzun zaman bu gerginlige dayanamazsiniz. Herkes kaostan beslenmez.

Tuhafmis gercekten. Eserleriyle övünmeliler. Bu hale kendi kendine gelmemiş ki bu adam...

Başa çıkılmıyor, ben bunu anladım...

Lafa gelince "biz senin için de neler yaptık"... Üniversite öğrenciliğimden beri çalışıyorum 15 yıldır, desteğim vardır ama maddi zararım yoktur, hiç olmadı. Ne okurken, ne iş ararken, ne evlenirken hiçbir şey istemedim. Yıllarca yalnız yaşadım, kendi yağımda kavrulup gittim. Sağlık sorunlarım olduğunda bile yük olmadım kendi kendime baktım. Hatta bu yüzden evliliğimin ilk yılı çok zor geçti. Yardım istemeyi bilmediğimden dolayı çok didiştik eşimle.

Anneniz babaniz size vicdan azabi yükleye yükleye o dükkani da kardesinize yedirecek buna hazirlikli olun. Kendi ailemde herseyini ogullari icin satip, hatta kizlarinin bileziklerini satip ogullarini bedelli askerlige, egitime gönderen anne baba gördüm. Sonunda o anne baba kimin eline kaldi? Tabi ki kizlarinin. Hic sasmaz. Anneniz babaniz cok hatali. Siz kendinizde sakin suc bulmayin. Sizi rahatsiz etmeye devam etse gercekten baska yerde calismaya devam edin. Ne sizin nede bebeginizin canindan daha kiymetli degil Hicbirsey

Annem hem yalnız hissediyor hem de bana psikolojik baskı yapıyor, vicdanıma oynuyor. Bende de gereksiz bir vicdan var... Kardeşim çocukken bile sırtıma yükmüş, terapiye başladıktan sonra anladım. Okuma yazmayı sökemiyor diye agresifleşirdi, bana kızarlardı sen de hiç yardım etmiyorsun diye. Beni kötülerlerdi hatta o kötü hissetmesin diye.

Maalesef sorumsuz erkekler dediğim şekilde yetişiyor, birinci ağızdan gördüğüm ve yaşadığım bu şekilde. Çocuğum kız mı erkek mi bilmiyorum henüz ama böyle davranmayacağım kesin JustDerya Take my advice, I don't

Amin, deliyle uğraşmak çok zor. Benim gibi olan herkese allah sabır versin. Eli ayağı tutuyor ama kendisi de dahil kimseye hayrı yok. Atsan atılmıyor satsan satılmıyor. Etrafındakilere ömür törpüsü. Ödüm patlıyor böyle çocuk yetiştiririm diye.

Dükkan satılamıyor arsa hisseli binada olduğu için çok ucuza gidiyor ve babam da buna yanaşmıyor tanımadığı birileri mülküne ortak olacak diye... Haklı da, bu hali ile gittiği yere kadar idare etmek en mantıklısı. Kardeşimle ilişkimi daha önce kesmişliğim var ama annem aşırı üzülüyor, kıyamıyorum duygusallaşıyorum. Kötü bir niyeti olmamasına rağmen beni çok zor duruma sokuyor. Hayırsız evlat, kardeş çok zor. İnsan çözümsüz kalıyor.

teşekkür ederim. cevabınız için... ders almak için sordum aslında. oğlum var. çevre paşa oğlan sendromuna sokuyolar çocuğu... eşime göndereceğim yazdığınızı. her dediğini her ağlamasında yapıyor

Dükkanım 120 metrekare ve emsalleri 10-12 bin civarına kiralanıyor, burayı kiraya versem babamla kirayı paylaşmam gerekir o paraya da bu kalitede bir yer tutmam imkansız ve bu dükkanın içini daha geçtiğimiz sonbaharda bir çok masrafa girerek kendi işime göre dekore ettim. Mutfağını bile ihtiyacıma göre yaptırdım. Ayrıca doğduğumdan beri yaşadığım mahallede ve tüm esnafı tanıyorum, kendimi güvende hissettiğim bir muhit... Sırf kardeşimin canı kaos istiyor diye bunlardan vazgeçmek de canımı sıkıyor. Kardeşim hiç kira vermeden bir altımda hemen hemen aynı özelliklerdeki dükkanı kullanıyor, buna da çökmek istiyor anlayacağınız hazır yapılı yer diye...

Bunu düşündüm, eşimin işi dolayısıyla şu an İstanbul'dan ayrılamıyoruz en azından 2-3 yıl daha. Çocuğumuz ele avuca gelene kadar daha burada kalıp, sonrasında daha rahat çocuk yetiştirebileceğimiz yakın bir şehre taşınmak istiyoruz biz de. Birikim yaparken bile hiç ev falan bakmıyoruz bu yüzden, burada ev sahibi bile olmak istemiyoruz.

Haklisiniz zor ama olabildigince uzak durmaya calisin o dukkandan cikmaniz en mantiklisi kardesinizle konussanizda iliskiniz sursede sevgilisiyle muhatab olmayin hic bir sekilde. Annenizide uzmeden uzak kalabildiginiz sekilde kendinizi uzak tutun.

Kardeşime sorsanız, tüm uyuşturucu bağımlıları gibi o çok iyi ama hayat berbat... Ciddi psikolojik sorunları var. Doktora gitmeye ikna edemiyorum çünkü kendisinin bir sorunu olduğunu asla kabul etmiyor. Daha önce iş kurması için, borçlarını kapatması için karşılık beklemeden 1-2 kez yardım ettim. Ama bu yardımlar da zamanla aynı annemlerinki gibi sanki mecburiyetten yapıyormuşuma döndü. Hayattaki tek amacı bir bağ evi yapıp orda tüm gün zıkkımlanmak ve mümkün mertebe az çalışmak üzerine kurulu. Eğitimini yarıda bıraktığı için herhangi bir konuda yeterliliği ya da yabancı dili de yok, bu da yurtdışı ihtimalini eliyor maalesef... yazarhanim35 Yazar

Benimkiler düşman kesiliyor bana kardeşimle samimiyeti kestiğimde. Annem her allahın günü arayıp barışın diye ağlıyor, babam beni felç edeceksiniz diye duygu sömürüsü yapıyor. Elalem kardeşler arası küslükten malzeme çıkartır diye akılları çıkıyor. Bir de işlerine gelmiyor tabii benim elimi ayağımı çekmem, maddi desteği kesmem. Aramız iyiyken ufak tefek şeyleri dert etmiyor, yardımcı oluyorum çünkü böylece onların başına daha az tebelleş oluyor...

Benim kardeşim yok tek cocugum ama eşimin kardeşleri var. Ablasinin biri asiri agresif ve saldirgan degisik bir tip mesela eşim kendisini alttan alirdi, boşaninca iyice zivanadam cikti kadin. Eşim bir kaç senedir ablasinin yuzunu bile gormuyor artik mecburi ortak bir yer denk gelmezse. Ben eşimden once gorusmeyi kesmistim zaten. Sacma sapan insanlari çekmek gerekmiyor kardeş diye. Kardeşine biraz sevgi duyan biri o hareketleri yapmaz zaten.

Ben görüşmüyorum. Onunla ilgili değil sıkıntım. Annemin hiçbir şey yokmuş gibi davranması nedeniyle her şeyin üstü kapatılıyor. Artık rüyalarımda annemle konuşup yüzleştiğimi görmeye başlayınca destek almanın zamanı geldi dedim.