ben de normalde cocuklari pek sevmem yani oyle vakit falan geciremem. ama en son turkiyeye gittigimde kardesimle cok vakit gecirdim, o da 5 yasinda. sonra geri donerken ucakta 11 saat araliksiz aglayip eve gelince de neredeyse depresyona girmistim. ama 1 haftada falan gecti ya simdi arada bir facetime yapiyoruz o kadar. bi dusun 1 hafta icinde falan bu his gecmezse bence de cocuk yapma vakti gelmis galiba

Çok yoğun bir iş hayatım var aslında, bu süreç işlerime de pek iyi gelmedi ama yine de yeğenimi abimleri istiyorum ya. Hani misafir gidince bi ohh dersin koltuğa uzanırsın falan, hiç olmadı bu sefer

Çok güzel, samimi bir duygu yaşıyorsunuz. Ben en son ilk evlendiğim sene yaşamıştım bu duyguyu. Şimdi şimdi çocuklar, ev, iş derken o samimi duyguları yaşayamıyoruz artık. Biri gelip gidince bi oh be diyesimiz geliyor maalesef. Keşke her şey eskisi gibi olsa..

Anne baba olma vaktiniz gelmiş Allah tatlı bir evlat nasip etsin size

Ne saçma bir histir ooo

Ne kadar hoş böyle bir kardeşlik bağı, yeğen sevgisi. Mutlaka alışacaksınız ama, herkes kendi hayatına dalıyor bir noktada.

Ben de sizin gibiyim, çok çok sevdiğim insanlar evimden gidince o ev, ev gibi gelmiyor bana bomboş geliyor her şey. Kalan olmaktan nefret ediyorum. Biraz drama queen olabiliriz 1-2 güne normale dönüyor her şey, buna verilecek pek bi tavsiye yok maalesef.

Bu mesajları görünce çok mutlu oldum Bizimki kocaman bir aile içindeki anlaşma, bağlı olma hali de değil aslında, hatta bu abim anne bir baba ayrı abim mesela. Küçük abim öz olmasına rağmen kanlı bıçaklıyız, önceki konumda bahsettiğim sorunlar yüzünden vs... Anne baba ayrılığıyla da büyümüş biri olarak büyük abim ve ailesi adeta bir şans benim için. Yorumlarınız için çok teşekkür ederim

Bende annemler bizdeyse ve gittiklerinde veya izne gittiğimiz ve geri döndüğümüz zaman böyle oluyordum ama geçiyor 1 hafta en fazla

İsterdim aslında ama arada 10 saat var, güneydoğuda bir il. Buraya bağlayan pek bir şey olmasa da alışkanlıklar.. hem oraya taşınsam eşimin memleketine 23 saat falan oluyor mesafe. . push ; Louder

Hamile olabilir misin. Anaclik hormonlar coşmuş sanki. İnsan her şeye alışır. Abartmayın. Louder

Hiç kafanız karışmasın. Benim 2 çocuğum var ama sevdiğim insanlara vedadan sonra birakç gün ev bana bi ıssız, bir soğuk geliyor.

Hayırlısı ne zamanda, doğru zamanda gelsin inşallah

Yanlış anlamayın ama bir şey soracağım bir aydan fazla nasıl kaldınız abinizin evinde? Ben çatlardım yani, abim de olsa başkasının evinde asla rahat edemem.

Öncelikle sıkıntı yoksa bebek yapmayı deneyin. Ayrıca çok uzun bir süre yatılı misafirlik olmuş, şunu unutmayın can ciğer kankide olsanız kardeş bile olsanız fazla samimiyetten maraz doğar derler. Kendi evinizde bir düzen kurun, oyalanacak şeyler bulun. Ya da abinize yakın oturun. Ama bu kadar uzun süre yatılı misafirlik bir yerden sonra zor

Ben eve yatılı misafir almıyorum bile.

Çocuk yapma vakti gelmiş

Durun yahu zaten ortalık karışık evliliğimden çok memnunum ancak bedensel ve ruhsal olarak hazır değilim açıkçası. Eşim de çok istiyor ama benim çok yoğun bir iş hayatım var, evden çalışıyor da olsam.. sigarayı bırak, kilo ver, çalışamamayı göze al, birikimi ayarla derken çocuk fikri dağ gibi gözümde. Cidden bu duyguları hissediyor olmam çocuk vakti geldiğinden mi yoksa yeğenimin bıdıklığından mı kafam karıştı şimdi

Bu her olayı aşırı duygusallaştırıp uçlarda yaşama hali mahvediyor beni. İşin kötüsü yeğenim de böyle dün "biraz eğlendim ama senle daha çok eğleniyordum" diyor. Dört yaşında suçluluk hissedecek kadar drama queen halası gibi

Bi de o mesele var. Kızımın olmasını istiyorum çok, inşallah öyle olur Korkuyorum erkek çocuktan, böyle hikayeleri çok duyduğum için

Asla etrafıma çocuk yap diyen bir tip değilim ama umarım bir sorun yoktur bu konuda çocuk yapma zamanınız gelmiş sanki :)

Bence de

Öncelikle böyle bağlarınız olduğu için şükredin. Benim abimde yurt dışında. Her gittiklerinde aynı böyle olurdum. Sonra çoluk çocuğa karışınca geçti

Evet çookk büyük bi dönüşüm oluyor. Eskiye dair sen, eşin, eski hayatın bi günde yok olup gidiyor. Pek kolay değil. Ki benim gibi hayatı laylaylom, kafasına göre yaşayıp hiçbi şeyi dert tasa edinmeyeler, halinden gayet memnun olanlar için çok ağır

Herkesin geçmiş bayramını kutluyorum öncelikle. 1 aydan fazla süredir eşimle beraber abimde kalıyorduk, şehir dışında. Abim evli ve bir çocuğu var çocuğu deyince bile kalbim sızlıyor. Bayram tatili için beraber arabayla döndük bizim eve, 10 güne yakın da bizde kaldık. Yeğenim birer avuç yanağa sahip 4 yaşında bir kız çocuğu, hayatımda gördüğüm en bicirik canlı ve ben ona inanılmaz alıştım. Abime, abimin eşine (benim 12 senelik arkadaşım zaten, abimle de benim aracılığımla tanıştı) de öyle. Dün sabah yeğenimin ağlamalarıyla beraber gittiler, akşam aradım "senle istediğim zaman konuşabilirim ama sarılamıyorum" diye telefonda ağladı bu sefer. Çoooook mutsuzum. Ben de eşim de inanılmaz boşlukta hissediyoruz. Ev değil de sanki izbe bir depo falan gibi geliyor ev. Hiç evde durmak istemiyorum. Bildiğiniz depresif bir moda girdim, kolum kalkmıyor resmen. Onunla arayıp konuşmak da istemiyorum aklı dağılmış, unutmuştur, ararsam hatırlayıp ağlar diye. Verecek tavsiye falan da yok biliyorum, ne diyebilirsiniz ki. Sadece içimi dökmek ve hissettiğim yalnızlığı biraz hafifletmek istedim

Doğurgan dönemlerin takip edilme vakti gelmiş diye yorumladım

Ben de sevdigim ortamdan uzaklasınca cok üzülürüm, misafirlige gitmek ya da misafirlige gelinmesi önce beni mutsuz eder ve gerer ama alısınca 'heepp berabeer yasayalımmm kocaman aile olalım ' moduna giriyorum. Bir süre sonra gecince alısıyor insan eski düzenine, daha yeni gitmisler. Cocuk sahibi olmak istiyorsan en kısa zamanda olur umarım ama normalde öyle bir planın yoksa anlık duygulara kapılma bence

Ah o hissi çok iyi bilirim. Kaç sene aynı şeyleri yaşadım. Birkaç güne geçiyor, herkes düzenine alıştıktan sonra. Allah iyilik sağlık versin, güzel günlerde tekrar buluşun inşallah.

Aynı aynıı benim yeğenim de böyle. Veda zamanı gelince çıkarıp bilekliğini, kolyesini veriyor "buna baktıkça aklına ben geleyim" diyor, zorla ağlatıyor insanı minicik çocuk

Çok yakın biri olmadığı sürece ne kendimde yatılı misafiri severim ne de birine yatılı gidip rahat edebilirim.. tüm gece tavanı izlemekten uyuyamam

Tabi ki sırf bu konu için karış diyemem sana ama kendini hazır hissettiğinde durum böyle olacak. Kardeşlik çok güzel bir his. Ben abimle hergün konuşurum. Artık buraya da yerleşecekler. Belki zamanla sizde yaklaşırsınız. Aynı yerde yaşarsınız, neden olmasın? Seni çok iyi anlıyorum. zamanla alışacaksın tekrar gelecekler. En azından görüntülü konuşma da artık çok basit. Umarım kader sizi de birleştirir.

Evet evden çalışıyorum, eşim işten çıkmıştı şehir dışındayken çalışmadı, dinlendi o sürede. Zaruri değildi aslında ama itici bir sebep de vardı, küçük abimle sorunlardan ötürü uzaklaşmak için gittik ama erken döneriz derken çok güzel zaman geçirince beraber, abimlerin de ısrarıyla bayrama beraberce döndük

Birkaç gün içinde alışırsınız mutlaka, çok alışınca olabiliyor öyle şeyler. Çok yoğun çalıştığınızı yazmışsınız, bir aydan fazla nasıl başka bir ilde kalabildiniz ben onu merak ettim. Konuyla ilgisi yok aslında ama cidden eşiniz de kalmış, evden falan mı çalışıyorsunuz?

Son cümleye istinaden ne güzel işte ne güzel fırsat

Uzun süre birileriyle beraber olduktan sonra sonunda 2 kişilik hayata dönmek bana iyi geliyor hep. Curcuna seven biri değilim belki ondan. Acaba evde ilgilendiginiz şeyler mi yok hani birileriyle ilgilenmek bu yuzden iyi gelmiştir.

Ne kadar güzel bir akrabalık ilişkisi Bence bu kadar güzel ilişkileriniz olduğu için sevinin. Fırsat bulunca yine program yaparsınız. Telefon var, görüntülü konuşma var, ohooo yeter ki gönüller bir olsun

Curcuna sevmediğim için, misafir gidince oh çekenlerdenim Kardeş, yeğen falan farklı tabii, illa ki özlenir, alışkanlık olmuş bi de şimdi, bi kaç güne normale dönersiniz.

Bende genellikle bu öneriyi sunmam ama

Bendede tam tersi biri varken off cok yoruldum cabuk gitselerde dinlensem diyorum. sonra gidince derin pismanlik uzuntu yasiyorum. merak etmeyin bi kac gune gecer.

Ben de bayramdan yeni geldjm. Donusu cok zor oluyor. Insan her seye alisiyor ama. Zamanla alisirsin. Hayat mesgalesi filan derken

Ev 6+1 falan çok büyük bir evdi. Abim eşi ve yeğenim sabah 7'de gidip akşam 7'de geliyorlardı. Ben de yemek vs yapıp onlara destek oldum, abim ve eşi beni işlerim için motive ettiler, hafta sonları gezdik, beraber zaman geçirdik eğlendik falan.. hep evde olsalardı sanırım ben de yapamazdım, çok yakın olsak da. Eşi zaten çok çok yakın arkadaşım, onlar evlenmeden önce beraber kalmışlığı olan insanlarız vs. Sonuç olarak güzel geçti, 1 hafta sonra döneriz diye anlaşarak gitmiştik ama iki taraf da istemedi :)

Hayır, değilim. Yorumunuz için teşekkürler

Bende öyleyim misafirlere hemen alışıyorum daha sonra gittiklerinde ev bomboş geliyor küçükkende böyle halamlar gidip geldiğinde ardından bir hafta ağlardım. Çok güzel bir bağ bu. Çok kişi görümcesini eltisini yeğenini istemiyor neler okuyoruz buralarda. Zamanla alışır yeğeninizde sizde

Ayy ben de. fenalık geçiriyorum sinirden

Benim cv

Valla okurken kıskandım sizi ne güzel bir aile bağınız varmış

Neden 1 ay onlarda kaldınız Zaruri bir durum muydu keyfi miydi

Evde birşeylere ver kendini. çok boş kalmamaya çalış bir iki güne geçer normale dönersin

Louder gaza gelme bakım annede olunca yeğen çok seviliyor Ben üniversitedeyken doğdu yeğenim zırt pırt öğrenci harçlığımla il değiştirir sever gelirdim. Şimdi oğlan yatılı anneannede kalsa diye takla atıyorum

İki günden fazla ne başkasının evinde kalabilirim en yakınım bile olsa, ne de evimde kalınmasını isterim. Bu düşünceme rağmen aranızdaki bağa birbirinize duyduğunuz sevgiye özleme hayran kaldım Çoğumuz bu hislerden çok uzaklaştık. Küçükken kuzenlerimle birbirimizde böyle uzun süre kalırdık ayrılınca aynı böyle üzülür, özlerdik birbirimizi. Bizler o hisleri kaybettik umarım siz kaybetmezsiniz

Biyolojik saat işlemeye başlamış belli :)

Ben de biraz ilgilendim bakımıyla bu süreçte ama 4 yaş bakımı kolay nispeten, bizim küçük hanım büyümüş de küçülmüş olduğu için zevkli de oluyor. Bildiğin muhabbet edip dedikodu falan yapıyoruz hanımefendiyle. Çocuk için hiç gaza da gelemiyorum ya. Çok hazırlanmam gerek, çoook farklı boyutlarda. Bilmiyorum hiç nasıl yapacağım, asla hazır olamam gibi geliyor Khomyuk

Annemler bize gelmisti, iste gittiler ugurladık. Ben annem ile babamın yastıgını koklayıp sarılarak uyumusum SKDJFKFÖFIFK

Genelde söz dinleyen bir çocuk olması çok dikkatimi çekti mesela. Aşırı zor bir çocuktu, annesi aylarca uykusuz yaşadı ama bu söz dinleme olayı daha doğrusu tehlikeye karşı tedbir hali çok etkiledi beni. Yemek yaparken yanımdaydı bir gün mesela, tahta kaşıkların olduğu yerde renkli silikon maşalar falan oluyor ya onlardan vardı. Onu istedi. "Bi de şu turuncuya bakıcam hala" dedi, çıkardım yerinden, ocak çakmağıydı, daha ben söylemeden "aa o beni yakar onu istemiyorum" dedi döndü gitti. Ben ilk defa bu kadar uzun zaman geçirdim onunla ve endişeliydim böyle durumlarda tutturursa falan diye. Hiç öyle olmadı neyse ki. Elsa ve pjmaskeliler olmak üzere çocuk dünyasına ilişkin epey kültür de kastım bu arada Khomyuk

Bence bundan dolayi. Benim de 4 yaşında bıcır bıcır kiz yeğenim var, değil on gün bir ay da beraber yaşasak bu hisleri beslemem yani. Bence biyolojik saat çalışmaya baslamiş:)

Vayy be. insanlar gerçekten de çeşit çeşit. Ben evde yatılı misafir olduğu zaman cinnet geçirip herkesi kovmamak için kendimi zor tutuyorum. millet bir de gittiler diye oturup ağlıyormuş.

İş hayati evet yoğunluk katar insana ama ilgilenmekten kasti o değildi hani mecburi olmayan evde zevkle ilgilenilen başka şeyler olsa yani. Nebileyim hayatimda kimsede 1 ay kalmadim, kimse de bizde kalmadi. Benim uzun misafirligin 1haftadir. Sonrası sıkıyor artik kendi halime kalmak istiyorum.

Ah kuzunun üzülmesini çok iyi anlıyorum. Bende azonce oğlumu teselli ediyordum tekrar gideceğiz diye.. Annemlerden donduk bugün, çok üzüldü anaannemi bırakmak istemiyorum diye Ama yapacak bişey yok bir şekilde alışacak kuzucuklar. Bu birkaç gün çok fazla arama olmazsa biraz daha kolay gecebilir yegeniniz için. Hiç aramayın demiyorum tabi ama arama çok olursa alışması zor olabilir.

Acaba yakınlarına taşınsanız mı? Hem güzel bir frekans yakalamışsınız sizinde çocuğunuz olsa onlarla beraber olursunuz daha iyi olur

Benim de aynı yaşta yeğenim var. 2 saat gördüm kaç gündür sayıklıyorum adını. Fotoğraflarına bakıyorum sürekli. Normalde çocuk düşkünlüğüm yok. O bir başka işte.. sizin kadar uzun süre beraber kalsam ayni olurdum

Gerçekten istiyorum anne olmak ama ah cesaret edebilsem. Devasa bir proje gibi geliyor bana ve asla planlı değilim, daha aşamaları bile belirlememişim gibi, saçma sapan bir panik hali. Fobi mi oluştu nedir anlamıyorum kendimi de. Bu sıralar da yaptığım her muhabbet buraya geliyor bir de. Sürekli gündemde

Çok istiyorum ama çok korkuyorum bebekten. Hayatımın yok olup gideceğini hissediyorum, daha doğrusu dönüşeceğini, o dönüşümü de istiyorum pekala ama yönetememekten korkuyorum, hem iş hem çocuk derken tükenirim gibi geliyor

Bugün azıcık daha iyiyim ama kreşi instada video foto paylaşınca fenalaşıyorum P

Kız çocuk farkı o Bizimki uuuuu eli de yansa yine yapar yine yapar Louder