Neden peki güzelim?

senin hayatını yeterince mahvetmişler zaten. seni çok iyi anlıyorum çünkü benim de ailemin durumu iyi olmasına rağmen benden para isterler. seni düşünen kimse yok. ona yazık buna yazık ama sana yazık diyen yok!!! yedirme kimseye paranı, hadi annenin durumunu bilemiyorum da babanın zaten parası varmış kendini harcama daha fazla!!! nehirela

Özel olmayacaksa bi soru daha sormak istiyorum, istemiyorsan cvp verme oki? Ne mecburiyetin var "babanla"yaşamaya?neden Annenle yaşamıyorsun yada düşündün mü hiç onun yanına taşınmayı?

Onlar seni düşünmemişler. Tamam sen onları düşün ama en azından 1. sıraya koyma. Sen evlatlarısın, seni koruyup kollamaları, mutluluğunu, rahatını gözetmeleri gerekirdi. Belki konuyu tam anlamadım veya herşey burada yazan kadar değil. Ama annenle babanın bencilce davrandıklarını düşündüm. TurkuazM Hayat ve

Siz sanki biraz sert çıkmışsınız bu konuda, fakat detayları anlatırken annenize sık gidemediğinizi de söylemişsiniz, tabiki doğal olarak insanlar o konuda da problemli olabileceğinizi düşünmüş ona göre cevap yazmışlar. Bence ilk açtığınız konuyu tekrar düzenleyerek, parantez içinde bu durumu belirtseniz çok iyi olur çünkü şimdi birçok arkadaş size cevap yazmaya başlayacak ve hepsi de bu konuda fikir beyanı edebilecek. Siz de defalarca asıl konunun bu olmadığını söyleyeceksiniz belki de çok kızacaksınız... Meleknaz Herşeyin

Herhangi bir sebebi yok gidip geldiğim zaman babamın 5 karış suratını görmek beni yoruyor artık pitirtay

Merhaba nereden başlayacağımı bilemiyorum. Sürekli takip ettiğim bir bölüm burası ve bende sizlere yazıp akıl almak istedim. 24 Yaşındayım özel bir kuruluşta asistanım. Ortaokuldan sonra okulu bırakmak zorunda kaldım ve çalışmaya başladım. Sebebi ise anne babamın ayrılma kararlarıydı. Ben babamla yaşıyorum ama bu benim seçimin değildi. Babamın seçimiydi. Anneme sadece arada oturmaya gidebiliyorum. Bazende babamdan izin alabilirsem annemde kalıyorum. İnanın çok yoruluyorum akşama kadar çalışıyorum ve eve gidip çamaşır bulaşık yemek vs. derken artık beni yoruyor. Hayatımda biri var ciddi bir ilişkimiz var bir kaç aya kadar söz yapmayı planlıyoruz. Ailelerin bunlardan haberi var. Benim sorunuma gelince dediğim gibi babamla yaşıyorum ve eve katkıda bulunuyorum. Katkıda bulunurken kenara hiçbirşey atamıyorum bir birikim yapamıyorum geleceğim için. Yarın birgün evleneceğim ve elle tutulur birşeye sahip olamadım yıllardır çalışmama rağmen. Ve en zoru ve kötüsüde ne biliyormusunuz kimsenin bana sormaması yarın birgün evleneceksin kızım biraz birikim yap kendine dememesi. Anneme gelince geçinirken çok zorluk çekiyor elimden geldiğince onada yardımcı olmaya çalışıyorum. Ama şuan iyice zorlanmaya başladım ve artık kendimede birşeyler yapmak istiyorum. Benim için onun için evimiz için bencillikmi ediyorum bilmiyorum. Bazen oturup düşünüp acaba evliliği unutsam hayatımdaki insanı unutsam aileme destek olmaya devam mı etsem diye düşünüyorum. Babamın kendine ait bir dükkanı var ve ALLAHa şükür iyi gelir elde ediyor ama hala benim kazandığım 3 kuruşa kafayı takıyor. Sizce ne yapmalıyım geleceğimden vazgeçip hayatımı ailememi adamalıyım? Yoksa bu benimde hayatım diyip kendim için mi yaşamalıyım?

Başımızda daima büyüklerimiz olmayacak. Bizleri bu dünyaya getirdiler ama kendi başımıza bir birey olarak ayakta kalmayı bilmeliyiz. Artık yaşınız 24, sizin de aile kurmaya hakkınız var. Ailenizi kurun, elinizden yardım imkanı geliyorsa ailenize destek olursunuz. Gelmiyorda "vay efendim niye evlendin, niye bize bakmıyorsun" diye sormaz mantıklı bir anne-baba. Onlar bizi iyi günler için buraya kadar getirdiler. Tabiki destek olacağız ama kendi yaşamımız da olacak. Babalar biraz çocuk ruhludur, hemen surat asarlar. Kendi babacğımdan bilirim, küçük bir çocuk gibi küser surat asar. Onu öyle kabul ederim ben de küçükmüş gibi, çocuğa anlatır gibi anlatırım, eğer ben haklıysam da bunu onun kalbini kırmadan anlatmalıyım. Siz babanızı karşınıza alıp. Babacığım ben artık aile kurma vaktim geldi, siz hep benim başucumda tabiki olamayacaksınız, o yüzden ne kadar erken ayaklarımın üzerinde durmaya başlarsam okadar güçlü olurum" şeklinde bir konuşma başlatıp onu küçük sözlerle ikna edebilirsiniz. Eğer anlayışlı ve mantıklı bir insansa "tabiki yavrum haklısın" diyecek size... Eğer değilse de iyi düşünün öyle karar alın, onlar bugün var yarın yok, siz de yarınınızı bilmiyorsunuz. Hayat geçip gidiyor.

Yardım istediğiniz insanlara daha sıcak davranırsanız daha sağlıklı bir iletişim olabilir Konunun başında babamın kararıydı demişsiniz arkadaşı tersleyerek micamız uyuşmuyor demişsiniz Sorunun ne olduğunu bilmeili ki daha iyi yorum yapabilsin insanlar Başlığa göre cevap verirsem; benim yanımda olanlara her daim destek olurum. ama köstek olmaya çalışanları aslında kendimden önce düşünmem... . push ;

annen ve baban yetişkin ve kendi ayakları üzerinde durabilecek insanlar. hiç kimse için kendi hayatından, mutluluğundan fedakarlık etme. karşındaki insanı düşün oda senin üzerinden hayaller kuruyor seninle aile olmak istiyor. kendi ailen için ondan ve hayallerinden vazgeçme kesinlikle. kazandığın paranında sadece bir kısmını ver babana tamamen vermemezlikte yapma. örneğin 1000 lira maaş alıyorsan 500ü babana kalanı kendine ayır ki geleceğin temellerini sağlam kurabilesin.

Bakın konu dışına çıkıyorsunuz şuan. Benim sorduğum konu çok farklı konu annem değil ne kadar farkındasınız bilmiyorum. Ama cevap vereceğim size elbette. Annem ile karakterlerimiz çok ters tamam çok iyiyiz fakat aynı ev içerisinde anlaşmamız mümkün değil

bence artık biraz kendi hayatına bakmalısınız onlar için kendini bu kadar hırpalamak yerine kendi geleceğini de düşünmelisin herkes her zaman önce aile der ama sen iyi olmadıktan sonra kimseye iyi gelemzsin en iyisi kendini de düşünmek bazen..

Evet malesef

24 yaşındasın, maddi özgürlüğün var ve sen hala ANNENE gitmek için"babandan"izin mi alıyorsun?bence "kendim için mi, babam için mi yaşamalıyım" diye açmalıymışsın konu başlığını.. kırdıysam kusura bakma ama"ANNE" söz konusu olduğunda hassaslaşıyorum.