Sence aynı şeyler aynı tuhaflıklar deryasının içinde bulunmam, üzgünüm gerçekten ne kadar dayanırım orasını bilmiyorum biz kimseden çok zor birşey istemiyoruz çok normal, herkes gibi sıradan insanlar gibi tek birşey istiyoruz o da anlaşılmak, çok zor değil sende benimle aynısın biliyorum.

Çok çok teşekkür ediyorum gerçekten keşke bunu kaç km uzaktaki insan belki metafizik olarak hissediyor da yanımda benimle birlikte yaşayan insan nasıl hissetmiyor bende bunu anlamıyorum. Diyorum ya insanlar çok kötü belki gececek birgün herşey iyi veya kötü olacak, ben yine böyle mahsun kalmak istemiyorum güçlü olmak istiyorum inşallah hersyd güzel olur hepimiz için.

Kendını tuketecegıne boşan

Ben de dogustan guclu degilim tabi ki, yasaya yasaya gucleniyor insan. O yuzden 39 yasin tecrubesinden bildiriyorum, kimse icin degmez

M Mevsim hep bahar Baharım noldu?Seni en iyi ben anlarım. Bu akşam aynı duygularii hissetiricek seyler yaşadım. Ve şu kapıyı vurup çıkmak istedim. Neden hala yapamiorum ben de bilmiorum. Tek bildiğim artık çok bunaldigim. Dayanicak gücümün kalmadığı

Çok üzgünüm çok, hayatta meğer ne kadar önemliymiş yanıbaşında omuzuna başını koymak istediği insanın kim olduğu. Anne lafına insan geliyor ama iş işten haylice geçiyor, çektikleri yaşadığınız zorluklar ise kalbinde hep bir mızrak, boğaz düğüm düğüm ne bir adım yol alabiliyorum ne. de ardımda bırakıp ilerleyebiliyorum, geçmişi unutamayanlardanım bunu misli ile biliyorum hiç istemezdim. bu yapıda bir insan olmayı, keşke böyle yetistirilmeseydim, keşke birazcık dik kafalı vurdum duymaz su çağ varya hani işte bu yeni düzenin içinde bende karaya boyansa idim.

Bir insan sevmediğini yüzüne karşı değilde davranışları ve sözleri ile belli eder değil mi

Çok iyisiniz herşey o güzel yüreğiniz gibi olsun inşallah.

Çok üzüldüm. Size değil sizi hayal kırıklığına uğratanlara yazıklar olsun.

Kısa ve net. Gerizekalı olduğumuz için.

Siz bu hayatta henüz çocuk yaştayken, yaşanabilecek en kötü şeyi yaşayıp, bir yetişkinin bile üstünden kalkamayacağı zorlukları aşmaya çalışmışsınız. Belki içinizden güçlü bir şekilde aştığınızı düşündüğünüz bu zorlukları, hayatınızı bağlandığınız, tüm ilginizi, sevginizi, güveninizi verdiğiniz eşiniz sayesinde bastırdınız. Eşiniz ise sizin güven duygunuzu, özgüveninizi yerle bir etmiş. Değersizlik hissi ve özgüven kaybı nedeni ile, aslında yapmanız gerekeni bildiğiniz halde uygulayamamışsınız. Her şey yolunda giderken bile yeni doğum yapmış bir annenin her anlamda yardıma ihtiyacı varken, siz yapayalnız bırakılmışsınız. Ben bu durumun evlilik öncesi birbirini tanımakla veya eşinizin sizi sevip sevmemesi ile ilgili olduğunu değil de; eşinizin yapısı ile ilgili olduğunu düşünüyorum. Anneniz daha önceden eşinizin karakterini farketmiş sanırım. Siz ağzınızla kuş bile tutsanız tek isteğiniz olan ilgi, alaka, huzuru sizi anlamayan eşinizde bulamazsınız. Maalesef ki sevgi, ilgi, fedakarlıkla ve talep etmekle olmuyor. Eşiniz sizi mutlu etmek istese sizin hiç bir şey yapmanıza gerek kalmaksızın bunu yapardı zaten. Bu nedenle kendinizi de üzmeyin. Özgüveninizi tekrar toplamaya çalışın. Gerekirse profesyonel yardım alın. Size ne iyi geliyorsa şu an ona odaklanın. Bir süre anneniz, bebeğiniz ve siz başbaşa kalabilirsiniz. Böylece kendinizi hem zihinsel hem de fiziksel anlamda daha iyi dinlersiniz. Bebeğiniz size güç verecektir. Bebeğinizin ihtiyaç duyduğu en önemli şey mutlu bir anne. Siz mutsuzken bebeğinizi mutlu edemezsiniz. Eşiniz asla değişmeyecek, bunu kabullenip ona göre yolunuzu çizmelisiniz. O halde kendinizi değiştirmekten başka çareniz yok. Kişisel gelişim kitapları ve meditasyonlar da değişiminize katkı sunacaktır. Umarım kendiniz ve bebeğiniz için en güzel yolu bulursunuz.

@Nihal Shibuya teşekkür ederim Nihalcim. O son nokta bı gün gelio çok haklısın. Gelene kadar insanı alabildiğine tuketiomus

Bunu yıllardır bilmiyor muydun? Çocuk yapana kadar niye bekledin? . push ; M Mevsim hep

Çocuğu o da istedi mi?

Çok teşekkür ederim Nihalim

Ben de merve gibi ikinize de yazmak istedim. Sizi hangi karar, hangi eyleminiz mutlu edecekse onu yapin. Bir yavru yetistirirken oncelikle kendi mutlulugunuzu dusunmek zorundasiniz

Kendisine evden çıkmasını eşyalarını alıp toplamasını ve davayı açmasını söyledim. Kendisi bana benim onun gözünü korkutmaya çalıştığımı,"bana korku mu veriyorsun sen, açarım da bosanirim da," dedi. Ama ben ciddiyim gerçekten çünkü ben herşeyin farkındayım davayı sen aç ya da birlikte gidip açalım dedigim zaman hicbisey söylemiyor ama bana bu söylediği kelimeler, cümleler yetiyor. Ben 8 sene mi bir hiç uğruna verdim, herkesi özellikle annemi beni yetimligimi hissettirmeyen annemi karşıma aldım o kadar pişmanım ki birde bu insana hediye gibi çocuk yaptım

İrade ve gurur, ne kadar canınız yansada bu iki özelliğiniz ağır basmalı.

Önce kendinizi sevin, kendinize vermediğiniz değeri başkalarının gözünde aramayın. Kendinizi tiksiniyorum kendimden diyecek kadar sevmezseniz kimseden o sevgiyi şefkati görmezsiniz. Önce özşefkat.. Hatta özşefkatle ilgili kitapları okumanızı öneririm. M Mevsim hep

Siz her kadının evliliğin doğası gereği eşinden bekleyeceği şeyleri talep ediyorsunuz ve karşı tarafa bu duyguları fazlasıyla vermişsiniz. Her ilişkinin, evliliğin dinamikleri farklı ama siz zaten en temel şeyleri bekliyorsunuz ve eşinizin bu temel duyguları size hissettirmemesi, sizi anlamaması, duymaması sizi bu hale getirmiş. Kendinizi kesinlikle suçlamayın. Tabii ki eşinize sevginizi belli edip, aynı şekilde ondan da bu karşılığı beklemelisiniz. Ona karşı hissizleşmek için kendinizi zorlamayın. Sizin mutlaka bir uzmandan destek almanız gerek.

İnanıyorum sana, sen benden daha güçlüsün bende senin bu dediğin güç yok, sanki ölmek gibi bişey onsuz yaşama düşüncesi bu halime kızmıyorum değil çok kızıyorum ama üzüluyorum belki bu kadar olağan davranmasına. Benimki bambaşka aptalca bir boyut bunu biliyorum. Belki de en çok acaba" beni sevmiyor mu? " Düşüncesi beni harap ediyor çok güçsüzüm lanet olsun bana niye böyleyim niye bilmiyorum . push ; M Mevsim hep

Eger imkan varsa mutlaka psikiyatra gidin. Depresyonda gibi bir haliniz var. Depresyon dipsiz bir kuyu gibidir. Tek basiniza ordan cikmaniz mumkun degil. Kendiniz icin bir sey yapmaya burdan baslayabilirsiniz. Devaminda cok daha saglikli düşünüp, saglikli kararlar alacaginizdan ve gücleneceginizden hic suphem yok. Tecrubeyle sabit...

İnşallah gerçekten geçsin gitsin bu günler diliyorum. Çok bunaldım, çok teşekkür ederim.

Depresyon degilse bile illaki vardir altinda yatan bir sebep. Bu sebebi bulmana yardimci olur, yol gosterir. Bir ilac yazar bögrünüzdeki o taştan kurtulmanizi saglar. Etrafiniza daha seffaf bakmaniza vesile olur. O yasli gozlerin arkasindan neyi ne kadar duzgun gorebilirsiniz ki. Once kendiniz icin, sonra cocugunuz icin bunu yapmalisiniz. Bu bir bagimliliksa inanin onun bile caresi var.

siz cok guclusunuz bence, dogru karari da vereceksiniz eminim ki, acele etmenize gerek yok, ben cok tez canliyimdir, bakmayin mesajda oyle yazdigima, dogrusu sizin yaptiginiz aslinda, sindirrerek karar vermek, zaten lohusasiniz, kendinizi daha da fazla zora sokacak bir karar icin acele etmemeniz en dogrusu.

Baharım, ayrılmış gibisiniz zaten cocukla senle ilgilenmiyor öyle mi inan çok üzüldüm. Bazılarının tek-kişilik hayatları oluyor çoğaldıkça kabullenemiyorlar Bencilce sorumsuz oluyorlar Annene gelmiyor mu ihtiyaçlarınızı almaya yada bebeğe bakmaya sevmeye Çok zor geldimi üst-üste geliyor bazen Konuşmayı denedin mi çocuk öncesi de boylemiydi Ne çok soru sordum başını ağrıttım Inşallah refaha bir an önce cikarsin canım...

Çok iyisiniz gerçekten beni dünden beri sizler ruhumu oksadiniz çok çok teşekkür ediyorum Allah kalbiniz gibi insanları yanibasinizda yaşlandırsın inşallah

Bu kadar saplantılı sevgi olamaz, kendimi düşünüyorum da ne gerek var böyle anlamsız sevgi kaliplarinda kendimi eritip, yok etmeye. Bir zamanlar gözümün içine bakan insan şimdi yüzüme düzgün bakmıyor.

ne demek acmamak? insanin esine karsi sorumsuz olusunu anlayabiliyorum ama kucuk bebegi olan adamin telefonu acmamasina geri donmemesine akil erdiremiyorum, yerinizde olsam herhalde sabah aksam taciz ederdim, gicik oldum acayip. cok cok guzel bir insansiniz, mesajlarinizdan bunu hissediyorum, umarim devami sizin icin guzel gider.

O zaman hersey sizin elinizde

Ekonomik özgürlüğünüz ve size destek olacak bir aileniz yoksa şartlardan dolayıdır.

Benim sorunum kendimde ki hisleri yok edememek, bende bir kenara atıp devam etmek ben kendimi kaldiramiyorum ki kaç sene olmuş halen beni bırakıp gider yada sevmediğine dair rüyalar görüyorum saçma sapan, hep bir kaybetme korkusu hep bir sevilmezsem naparim tedirginliği ben böyle olmayı asla istemedim asla.

Bende geçen hafta dinlemiştim ama unuttum nerede idi bana da yazarsanız bakayım. C ceycey0406 . push ; M Mevsim hep

Umarım mervem tek istediğim şey onun karşısında güçlü olmak kendimi bu kadar aciz bir erkeğin karşısında hissetmek istemiyorum, susmak herseyin onun istediği gibi olsun hiç istemiyorum hiç.

Çok teşekkür ediyorum dilerim hayat bahçesinde size çok güzel güllerini sunmuş olur. Ancak eğer şu yaşadığım durumu yaşıyorsanız ve henüz evli değilken benden size bana verilen tavsiyelerin aynısını söylemek düşüyor, inanın yıllar geçsede değişmiyor bu insanlar kopamasaniz bile bir eğreti ilişki sarmalının içine düşüyorsunuz. Lütfen eğer henüz sevgili iseniz yollarınız daha fazla birleşmeden "iyi ve kötü" ayırın, ben dinlemedim insanları kör gözlerim ile hislerime yenik düştüm siz bunu yapmayın ve yolunuza devam edin. İnanın daha fazla üzülürsünüz, deneyimli biri olarak söylüyorum.

O kadar haklısınız ki..

İnanın bende bunları istiyorum, bende dik durmak bende güçlü olmak istiyorum ama olmuyor niye olmuyor bilmiyorum. M Mevsim hep

Kendinizi hırpalamayın lütfen... Bir cümleniz çok dikkatimi çektiği için özellikle gelip yazmak istedim. "Sevgiye aç kalmam babasız büyümemden mi?" demişsiniz. Ben de henüz bebekken babamı kaybettim. İlgi ve sevgi konusunda ablam, annem ve tüm akrabalarım babasızlığı hissetmeyeyim diye hep üzerime titredi hayat boyu. O yüzden "baba ve sevgi" anlamında bağlantılı bir sorunumun olduğunu sanmıyordum. 6 7 sene önce de çok sevdiğim bir yakınımın vefatına aşırı üzüldüğüm için bir dönem psikoloğa gitmiştim. Seanslardan birinde kendimle ilgili "insanlar hep beni sevsin istiyorum, herhangi biri bile beni sevmese o kişi benim için önemsiz bile olsa üzülüyorum veya biri sebepsiz yere bana kötü davranınca çok içerliyorum" tarzı bilgiler vermiştim. Çok daha detaylı soru cevap şeklinde bir seanstı ama kabaca özetlemem gerekirse bu özelliğimin altında yatan sebep; hayatım boyunca hiç baba sevgisi tadmadan büyümüş olmam ve ailemin bunu hissetmeyeyim diye üzerime fazla düşmesiymiş... Bu konunun da üzerine yoğunlaşmıştık o dönem ve ben psikoloğumdan çok fayda gördüm. Hala herkesin beni sevmesini isterim ama en azından artık birinin bana kötü davranması veya beni sevmemesi beni üzmüyor. Siz de bir yardım alsanız, belki zamanla bu sorunlarınızın üstesinden gelebilirsin.

Çok teşekkür ederim inşallah destek alıp kendime gelirim, kendimi bu kadar köhne hiç hissetmek istemezdim ama öyleyim çok sağolun.

Bir insan sevmediğini yüzüne karşı değilde davranışları ve sözleri ile belli eder değil mi? Siz ona onu sevdiginizi, özlediğinizi söyleyip o susuyorsa veya yanınızda iken siz sarılırken o tepkisiz kalıyorsa ya da siz hep söyleyip temas halinde iseniz, küçük düşürücü laflar ediyorsa sevmiyordur kesin değil mi? Yoksa kendi gönlümü yumusatmayayım M Mevsim hep

astrolojiye pek inanmam ama bu aralar aşkla evlilikle ilgili ciddi kararlar alınmamalıymış. sakince beklenmeliymiş. ne menfi ne de olumlu hiç bir adım atılmamalıymış.

Bunun için tedavi olmaya ne dersin? Kesinlikle ihtiyacın olduğunu düşünüyorum.

Çünkü kendinizi sevmiyor değer vermiyorsunuz. Aynı bir zamanlar ben gibi.. İnsan ne arıyorsa kendinde bulmalı. Sevgiyi şefkati önce kendine vermeli. Sevilmek için her şeyini ortaya koymamalı. Sizin sevmediğiniz, sizin sözünüzle tiksindiğiniz birini kime sevdirebilirsiniz? Kendinizi sevin O kadar değerlisiniz ki. Sizin için sizden değerli kimse yok.

Ikinize de yazmak istedim ben. Yapılması gerekenin zaten farkındasınız. Umarım bunun için yeterli gücü toplarsınız. Şu an zor bir dönemdesiniz. En hayırlısı, en güzeli sizlerin olsun.

herkesten vazgecilir, vazgecmiyorsunuz demek ki hala umut goruyorsunuz. ya da hala denemeye deger bir seyler buluyorsunuz onda. duygularinizi icinize atmayin, bol bol konusun, bizimle de konusun, ama esinizle de konusun. Illa tepki verecektir, verdigi tepki belki hosunuza gitmeyecektir, ama eninde sonunda sizin karar vermenize yardimci olacaktir.

Baba kaybını siz çocuk sayılacak yaşta yaşamışsınız ben lohusa iken.. 40 yaşına dayandım hala eksikliğini bir çocuk gibi hissediyorum. Onu kaybettikten sonra eşimin davranışları bile değişti sanki sahipsiz kalmışım gibi... ben artık değer beklemiyorum kimseden gerçekten öyle bir beklentim kalmadı. Kendime değer veriyorum ben de karşımdakini mutlu etme isteğim kalmadı ben mutlu olayım çocuklarım mutlu olsun yeter.. beni bu hale onlar getirdi

Canımsın, çok teşekkür ederim. Evimden ayrıldım çocuğum kolik diye annemin yanındayım, gündüzleri hiç sorunum yok bebeğimle ilgili ama akşam 5 ten gece 3,4 e dek atakları var, zaten psikolojim berbat durumda 47 günlük bebeğim ve doğumdan 1 ay öncesi eve yatış yaptım, herşeye rağmen inanın iyi dayaniyorum halimi görseniz üzülürsünüz ama hiç olmazsa beni anlayan, beni düşünen bir eşim olsun istiyorum o kadar zor bişey değil istediğim ama onun zerresi bile yok. Zaten somut olarak yanımda değil bari manen olsa nolur sanki ama yok.

Sevmekte bir yere kadar ya. Ben ki aşırı duygusal, karşısındakine deli gibi bağlanan biriyim. Ama benim bile bir sınırım var. Bilmiyorum ne yaşadınız, karşınızdaki sizi ne kadar üzdü. Ama bellki baya üzmüş. Değer görmediğiniz yerde durup şu kısacık hayatı başkalarının ego malzemesi yapmaya gerek yok bence.

Benim şuan yaşadıklarımı özet geçmişsiniz, tek istediğim biran önce sizin gibi sadece kendimi ve bebeğimi düşünmek, kimseyi pohpohlamadan ettiği değer kadar karşılığını vermek hayatımın en zor dönemlerinde birindeyim çok yeni anneyim ve herşeye tek cevabım gözlerimden akan yaş. Bende yoruldum çok yoruldum. Teşekkür ederim

Çok teşekkür ederim bu kadar iyi anlatılmazdı şuan yaşadıklarım, eşimden zaten uzağım çocuğum doğalı 46 gün bir evimizden 6 gün sonra anneme geçtim çünkü aşırı derecede kolik bir bebek ilk anneliği tecrübe etmem ve bu kadar ağrılı sancılı olması beni evimden ayrı kıldı eşimle aldığımız karar ile. Zaten ben ondan ayrıyım, soyut somut herşeyinden uzakken tek istediğim şey beni de düşünüp, değer verdiğini önemsediğinı belirten bir cümle veya bir sarilma bebeği görmeye gelince ama hiçbiri yok. Niye kendimi bu kadar hırpalıyorum ki bilmiyorum, nolurdu bende önemsemesem asla değer, sevgi verip gostermesem. Ben umursamak ya da sevmek istemiyorum ama ne yaparsam yapayım onun bana sevgisizligini düşünüp üzülüyorum. Çok sağolun

Öncelikle bebeğiniz hayırlı olsun, sağlıkla büyütmenizi temenni ediyorum. Tam olarak sorununuz ne? Lohusa depresyonu olabilirmi acaba?

İyi bir psikoloji değil, iğrenç bir psikoloji bile bile devam etmek kendini tüketmek bende onlardanım işte kesinlikle anlattığınız gibi ama ben bu durumu inanın sevmiyorum, bende hiçe saymak, umursamamak sevgi vs hicbisey istemiyorum ama kendimi cikaramiyorum. Dışarıdan içeriden herkese akıl verip ama kendine gelince bu kafayı bir türlü bulamayan biriyim, siz çok haklısınız çok değişimin daha kötü olacağını düşünüp bile bile devam etmek acı çekmekten başka çare yokmuscasina. Evlenmişsiniz, hiçbir zaman terk edilmemiş aldatilmamissiniz vs ama gördüğüm rüyalar bile benden ayrılması beni sevmemesi üzerine görüp rüyalardan ağlayarak uyanıyorum bilmiyorum niye böyle. Şuan zaten zor bir donemdeyim, lohusayim ama üstüne birde hicbisey gorememek iyice beni tüketiyor. Sizinde bebeğiniz şimdiden dilerim herşeyin en güzelini yaşar annesinin güzel kollarında.

Rabbim tez zamanda icinize ferahlik versin insallah. Bunu cok icten diliyorum sizin icin. Iyi geceler

Haklısınız tek istediğim çocuğuma iyi bir anne olup güzel bir hayat sunmak. çok teşekkür ederim gerçekten

M Mevsim hep bahar Belki bir yerden başlamak lazım? Önce biraz uzaklaşmalısınız. Gidin ailelerinizin yanına 15-20 gün kalacağım diyin. Ondan sonrasında kafanızı toplayacaksınız.

Böyle böyle başlıyor Baharcım. Ben boşanma arefesinde, sonraki 1 sene kafamda kaç kere yaşadıklarımızı gözden geçirdim bilmiyorum. Hep nerde koptuk onu bulmaya çalıştım. Bu adam beni güldürmek için türlü şebeklikler yapardı nasıl bu hale geldik aklım almıyordu. Ben hastaneye gideceğim, operasyon geçirecektim tenezzül edip benle gelmedi. Narkozdan çıkmışım, kanamam var. Yalnız başımayım. Hemşire halime acıdı. Bir müddet daha gözlemle. Belki bebeğiniz olmasını kaldıramadı ama olmuyorsa da kendine daha fazla eziyet etme. Bebeğinizi tek başına sen yapmadın. Eşinde sorumluluk alamıyorsa size zarar vermesin. Hiç bir şey yapmıyorsa seni psikolojik olarak yıpratıyor.

Bence depresyon değil bu, başka birşey bir insanın bir insana bu denli saçma sapan bağlanmasına anlam veremedigim halde icinden kendimi kurtaramamak, bende karşı taraf gibi hissiz olmak istiyorum, bende değerin d sine bile yoksun bırakmak istiyorum ama yapmıyorum niye yapmıyorum bilmiyorum aptalım çok aptal

Beklentini sıfırla, gününü doldurmaya bak, yavaş yavaş güçlen, yavaş yavaş kop. Farkına varsın kopuşun, üşengeçlikten g. tünü kaldırmaz zaten, ama giden temelli gittiğinde anlayacak. O zaman çok geç olacak, kesinlikle geri dönüşü olmayacak. Ona yaşat bunları.

Surada tanıdığım o kadar kalbi, ruhu güzel insanlar var ki aahh nolur herkes iyi olsa sizin gibi sizler gibi. Çok çok teşekkür ediyorum inşallah ben bu söylediğinizi senelerdir hep kendime söylüyorum ona da söylüyorum bak böyle olacak birgün göreceksin diye umarım herşey bitmeden güzel olur herşey.

Merhaba. Yazdıklarınızın hepsini okudum. Bende sizin bir tık altınızdayım.. Bende aynı duygular içinde boğuşuyorum. Tek fark ben henz evli değilim.. Benden ilgisini esirgeyen insandan bir türlü vazgeçemiyorum.. Ayrılalım diyorum 2 gün iyi oluyor, sonra yine aynı mod.. Ve ben bu değersizlik hissi ile baş edemiyorum.. Bir de bana evlenme teklifi etti bu kişi.. Yoluma bakmam gerekiyor ama bir türlü yapamıyorum.. Allah sizinde yardımcınız olsun, inşallah bebeğiniz ile beraber musmutlu bir hayatınız olur..

Spesifik bir olay yazmadığınız için genel bir yorum yapacağım. Çok güçlü insanlar tabiri caizse dikenli bir yolda acıya rağmen yürüyerek hayatta kalan insanlar bana göre. Kimi insan sadece güçlü olur. Kimiside bir yanı güçlüyken diğer görünmeyen yanı hassas yanı oluyor. Yaşanan bir olaya karşı herkesin tepkisi bir değil. Biri çok rahat üstesinden gelir diğerinin travması olur. Bahsettiğiniz çaresizlik, sevgi ve şevkat ihtiyacı babanızın erken kaybı olabilir belki küçükken karşılanmayan veya koşullu karşılanmasıyla bozulan dengeden dolayı olabilir. Bu denli hayatınızı derinden etkiliyorsa o sorun her neyse bence iyi bir psikoterapist bir psikatristle üstesinden gelirsin ya da hafifletirsin. Bu kadar hayatını mahvetmez. Söylemeden geçemeyeceğim, haddinden fazla birilerime değer vermek, sevmek, vazgeçilemez hissettirmek ilişkilerde kaybeden olmayı garanti eden bir durum. Maalesef onların bu duruma güvenip bilerek veya bilmeyerek bize zarar veren tavırlar sergilemesinde dolaylı itici güç oluyoruz. Önce ben demeyi öğrenmek gerek. Bu sorunu yaşayan insanlar önce kendine" ben kendimi ne kadar seviyorum, kendime ne kadar şevkat gösteriyorum, benim ihtiyacım olan şey ne" diye ne kadar soruyor acaba? Genellikle sormuyor karşıdan talep ediyor/ bekliyor. Maalesef böyle dikiş tutmuyor.

Baharcim canım okudum çok üzüldüm rabbim sabir versin bir çıkar yol göstersin güç versin Bebeğin bir yandan yaşadıkların bir yandan üst-üste gelmiş olabilir biraz uzaklas evinden annenin yanina git kafanı dinle yada yalnız kalacağın bir yere hem kendini toplarsın hem düşüncelerin netleştir Kafan dağılmış olur hanı dertte senle gelir o ayrı ama ortam değiştirmekte iyi gelir sana

Cok teşekkür ederim kadın gibi kadın senin gibi güçlü kadınların iradesi bizlerde de olmalı biliyorum, sanmayın ki bunu istemiyorum istiyorum hemde çok tek istediğim kafamı yerden kaldırıp birşeylere basbas bağırmak sonuç ne olursa olsun.

Bazı insanlar "farkında olmadan" acılardan beslenmeyi sever. Değişik bir psikolojik durumdur bu, mutsuz olduğunu, devam ederse daha da mutsuz olacağını bilir ama devam eder. Çünkü değişimi daha ürkütücü bulur, mutsuzda olsam düzenim var ve alışık olduğum düzen der. Sanırım öyle birşey sizinkiside.

M Mevsim hep bahar therealsinner canlarım ikiniz içinde çok üzülüyorum. Sizleri anlıyorum. Ben de ilk evliliğimde senelerce orta sahada top çevirdim. Ha düzeldik, ha düzeleceğiz derken bir baktım 15 senenin sonunda sıfıra sıfır elde var sıfır. Baharcım kendine bu kadar yüklenme. Duygular bir günde yeşermiyor, bir günde bitsin. Sen şu an muhasebe yapıyorsun. Bir yerden sonra eğer ki bardak taşarsa zaten kendin o kararı vereceksin. Ben nasıl bitirdim biliyor musun. Psikiyatriste gidiyorduk eski eşimle. İkimize de tanı koydu, anti depresan yazdı. Ben ilaçlarımo içiyordum, eşim içmiyordu. Psikiyatrist dedi ki "birbirinize dokunun, temas edin" Eşim bana dedi ki "Benim içim seni almıyor" Ertesi gün ben avukata başvurdum. Gözüm ne beraber geçirdiğimiz 15 seneyi gördü, ne başka bir şeyi. Dedim "Daha kendimi ne kadar küçük düşürebilirim ki." Boşandıktan sonra zamanla toparladım. Düşündüğüm gibi de olmadı. Onsuz nefes alamam dediğim insan benim için sokaktaki bir yabancı oldu. İkinizde biliyorsunuz kendime yeni bir hayat kurdum. Hakkınızda hayırlısını dilerim. Bir kadın içindeki potansiyeli, gücü başına musibetlet gelmedikçe bilmiyor. İçinizi ferah tutun. Yavrularınız size o gücü verecektir

Kadın olduğumuz için daha duygusal düşünüyoruz bence. M Mevsim hep bahar, alakasız olacak ama insanın gözü önünden bazı şeyler hiç kaybolmuyor. 19 yaşındayken birine aşık olmuştum. Görmemeye dayanamadığım için o zamanlar kendimce imada bulunmuştum. Hayatındaki kişinin, "bi de ne kötü demi sen çok istedin ama benim eşim oldu" demesiyle birden 29 yaşına girmiştim. Velsahıl zaman geçiyo, bazı şeyler insanın içinde duruyor ama kendini güvende hissettiren, seven, sevindiren şeyler de oluyor hayatında. Şükür ki geçiyor. Biraz kendini dinlemekten vazgeç bakalım. Zaman çok çabuk geçiyor. Teselli veremiyor olabilirim ama geçici olduğun bil canım.

Hakli olduğunuza o kadar eminim ki. Hep bir yerin insanı olma, hep sevilme ama benim derdim örnek arkadaşlarım beni sevsin, bulunduğum ortamda sevileyim değil gerçekten önemli olan insanların sevmesi bu annem olur, eşim olur. Ama eş kişisine gelince kendimi asalak gibi hissediyorum bu kafada biri olmadığım halde yoksunlugumu bir bu insanda hissediyorum. Hiç istemediğim bir haldeyim, o kadar duygularını bastırarak büyüdüm ki bu durum beni kendimden utandırıyor nefret ediyorum bu halimden ama tutamıyorum da.

M Mevsim hep bahar annem ve kızımla yaşamak istiyorum desem inanır mısın Baharim. Cok üzgünüm. Halim kalmadı artık

Çok haklısınız, kesinlikle iyi bir psikolog ile görüşmem lazım. Çok teşekkür ederim hayatımda yüzünü bile hiç görmediğim sizin bu kadar beni düşünüp, kaale alıp bu kadar yazmasi çok teşekkür ederim

Çok üzgünüm şuan gerçekten zaten günlerdir üzgünüm ama dün ve bugün ben daha yeni lohusayim 47 gün olmuş doğum yapalı ben ne sözde ne de fiziken birşey görmediğimi diyince bana fizigimle vurdu, zaten benim suçum günahım olmadığı halde sadcee ondan sevgi beklediğimi söylediğimde de benden sevgi ilgi bekleme dedi, burada utandım yazmaya belki ama şuan açık açık soruyorum ben evet kg aldım hamilelikte ve evimde değilim doğum yapmış yapalı, bugün biraz önce telefonla konuştum ben hatalarını söyleyince benim sevgiye, ilgiye layık olmadığımi söyledi, ben fizikende benden 1 senedir ayrılsın diyince yani ilişki manasında diyince onuda kilo ver dedi tüp gibisin dedi ve çok üzgünüm bunu buraya yazdığım için nolur bana kızmayın ama ben zaten yeni doğum yaptım, niye bana bu lafları dedi? Bana zaten küçücük bir kelime ile. bile sevildigimi hissettirmeyen insan bu lafı ile de değil mi gerçekten sevmiyor kendisi. Şuan burwya bunları yazarken bile çok kötüyüm, keşke hiç sevmeseydim, keşke bütün senelerim gozlerimden akan yaşlar, emeklerim onun için harcanmasaydi çok pişmanım o kadar pişmanım ki Allah canımı alsaydi bu lafları duymasaydim M Mevsim hep

Ekonomik özgürlüğüm var, ailem de destek, beni şartlar değil kendi kendimi cikaramiyorum.

Cogumuzun hatasi cok sevdik mi dunyayi sevdigimizin etrafinda donduruyoruz. Sarip, sarmalayip, kendimizi unutup onun icin yasiyoruz. Ayni hatayi ben de yaptim. Kendimden once ve cok esimi dusundum. Onun mutlu olmasi icin kendimi parcaladim. Ama anladim ki bu buyuk bir hata. Esim ve ben onun iyiligi ve menfaati icin yasarken gordum ki ne ben ne de esim benim menfaatimi dusunmuyor. Biz onlari hayatimizin merkezine koyunca onlarin hicbir sey icin caba harcamasina gerek kalmiyor. Sonra sevgi dilenir hale geliyoruz. Ben kendime geldim artik herkesten cok kendimi seviyorum ve bunu esime hissettiriyorum. Kacan kovalanir arkadasim. Karsindaki seni kaybetmekten korkmali.

Şuan konuşmuyoruz ben adım attım sadece aramakla ama açmadı ve dönmedi kızımla başka bir evde ayrı olmamıza rağmen. Bilmiyorum sadece biran önce şu yaşadıklarım bitsin istiyorum. Çok teşekkür ederim

Burada bunu yazacağımı bilmezdim bir insan boğazına kadar değersizlik gördüğü halde niye vazgeçmez, vazgeçemez, niye içindeki sevgi zannettiği şeyi bitiremez. Yaşı kaç olursa olsun niye boşa kürek çeker, niye bu kadar kendini üzer ve umursamaz olmaya çalışamaz? Bunları ben niye yapamıyorum, niye hep üzülen, incinen, kırılan benim 32 yaşında olup kendini halen kırık bir kız çocuğu gibi hisseder ki. Hiçbir yere sığmıyor yüreğim, tek istediğim şey şu hayatta birazcık sevgi ve şefkat. Niye yapamadım bu zamana dek, niye vazgeçemedim, niye yoksun kaldım şu kapıyı vurup çıkma konusunda. Hayatta ne kadar akıllı olursa olayım kendime bu iyiliği neden yapamadım ki? Yetersizligim, sevgiye aç kalmam babasız büyümemden ötürü mü, niye illa o beni sevsin, değer versin istedim ki? Buraya akıldan ziyade yeni anne olmuş, lohusa bir kadın olarak yazıyorum bu yazdıklarım sendromdan ötürü değil zaten böyle idi herşey ama artık daha çok üzülüyorum. Keşke sözcüğünü sevmeyen insanlar neden keskelere düşüyor ki hayatta hep olgun oldum, akıllı bir çocukluk, genç kız ergenlikte bile buyumustum hangi lise 2 öğrencisi babasının ölüm evraklarıni yaptırır ki, hayatta herkese güçlü olup niye bir insana karşı zaafı olup eğilir ki. Tiksiniyorum kendimden, annemin laflarını dinlemedigim için en başından bu zamana kendimi bata çıka getirdigim için. Yazıklar olsun bana

bak arkadaşım sorunlar şurdan kaynaklanıyor. çocuk olmadan yetişkin olmak zorunda kalanların genel sorunudur bu.. mantıksal düşünüyormuş gibi davranıp aslında tüm kararları duygusal veriyorsun.. çok tanıdık şeyler yaşadım. ben de çocuk olmam gereken yaşta kardeşime anne, evlat olmam gereken yaşta anneme koca olmak durumunda kaldım.. kalmışım.. yaşarken anlamıyorsun.. yıllar sonra bir sebeple ortaya çıkınca psikolog çıkardı ve benim de hayata bakışım değişti. diyeceğim o ki acilen bir psikologla görüşmeye başla.. burda ne dersek diyelim seni düştüğün kuyudan geçmişinle yüzleştirmeden çıkarmak çok zor.. hiç vakit kaybetmeden psikolojik destek al.. önce kendin sonra çocuğun için..

Bende gideceğim umarım bu hallerim geçer gider yoksa inanın nefes alıp vermek bile acı veriyor çok teşekkür ederim M Mevsim hep

Özdeğer özsevgi özsefkat meditasyonları yapmanız gerek