Aman boşver sen kendini sev umursama kimseyi. hangimiz sevgi gördukki? Belki %10... Sevgiyi bırak saygı göstersinler eziyet etmesinler yeterli bence. sende oda yok anladığım kadarıyla reglinmi yaklaştı ne bu duygusallık salla gitsin

En azından maddi olarak yanında olunmuş inan beterin beteri var. Ben aradığımda telefonu dahi açmazdı canının istediğini alan insanlara özenerek bakardım

Teşekkür ediyorum

Bir şey söylemek istiyorum. Yorumunuz beni çok rahatlattı. Bende sizin aileniz gibi bir aileyle büyüdüm ve anne olmaktan korkuyorum, daha doğrusu iyi bir anne olamamaktan. Ama bu yorum beni iyi hissettirdi. Demek ki bunlar aşılabilecek şeylermiş. Çocuğunuzla olan ilişkiniz çok güzel. Umarım çok iyi bir hayatınız olur ikinizin de.

çok zor bir durum

İnsan ailesini secemiyor malesef. Üniversite okuyor musun bilmiyorum ama okulunu bitir öncelikle ve paranı kazanmaya başladığında kendine yeni bir hayat kur. Kendi kendine yettiğin zaman ailenin de sana saygısı artacaktır. Ve kimseden sevgi bekleme önce sen kendini sev mutlubirkedi Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik İptali Anneler

Okb rahatsızlığın için destek mutlaka almalısın, gerek terapi gerek ilaç desteği. Ama güzel kardeşim şöyle diyim, öyle zor şartlar altında yaşayan kardeşlerimiz var ki. Ve inan çoğu insan anne babasından sevgi görmeden büyüyor. Çok hakısın, keşke sadece işe gitmeyi babalık, yemek yapmayı da annelik sanmasalar.. Biliyor musun ben de gram baba sevgisi görmeden büyüdüm. Şimdi evliyim, babamdan görmediğim sevgiyi belki de eşimden görüyorum.. Bir çocuğum olursa ben de ona göstereceğim sevmek, ilgi göstermek nasılmış.. Allaha dua et, namaz kıl mesela iç huzurun artar biliyo musun. Kimsenin kimseye yetmediği yerde Allah herkese yeter bunu sakın unutma

Bu ülkenin lanetidir sevgisiz çocuk büyütmek. Sorduğunda da biz de böyle büyüdük ne varmış derler. Çok şey var ama anlayamaz anne-babalar. Onlara normal geliyor çünkü. Zaten birine bir şey normal geliyorsa değiştiremezsin. Ne çok senin gibi çocuk var bilsen. Giydiriyor, önüne yemek koyuyor diye annelik-babalik yaptıgını sanırlar. Peki 19 yasindasin napıyorsun okuyor musun? Online diye evdesin belki de. Okuyorsan ki tabi ki oku şehirdisina gitmen senin için daha iyi gibi. Anne baba değilde kardeşlerin çok rahatsiz edici. He küfür edenin agzina yapıştırsan bi rahatlardin belki. İşte her sey anne baba da bitiyor. Bizim evde ergenlikte de dahi tek küfreden bulamazsin. Evde söylenmedi öyle öğretilmedi, anne baba mudahale etti çünkü. Üzüldüm durumuna ama evlilik kurtuluş değil bunun farkinda ol. Mesleğini eline al

Canım benim kendini çok güzel ifade etmişsin tebrik ederim. Duyguların çok masum çok sevimlisin. Yaşın itibari ile duyguların çok normal bunslrın hepsi bi geçiş dönemi. Sana uzun uzun yazsakta illa ki zerresine kadar yaşayarak öğreneceksin. Yazılacak bir çok cümle var ama ne yazsam eksik kalır. Bir kaç noktaya özellikle dokunmak istiyorum. Evin en küçüğü erkek olduğundan ziyade gerçekten ebatından sevilir herhalde :)) Benim de 2 tane oğlum var ikisi de sevgisi elbette kıyası mümkün olmaz ama küçük afacan olduğu için mi yoksa gerçekten ebattan mı daha çok ilgileniyorum belki daha çok öpüyorumdur bile. Farkında bile değildim anneler o kör noktayı göremezler bazen. Ve evin büyüğü olmak.. Bu nokta da çile çeken genelde büyükler oluyor hele peş peşe kardeşler geldiği zaman :) Sevgili anneciğin senin sevginden o kadar emin ki senin onu kırmaman onu ferahlatıyor sorun görmüyor aranızda kuvvetli bağ kurduğunuzu düşündüğü için özel bi sevgi gösterme çabası aklına gelmiyordur emin ol. Ve onun yoğun temposunu hayal edebiliyorum çünkü yasıyorum gerçekten geniş düşünecek ince düşünecek zaman alan kalmıyor. Sana artık büyüdün gözü ile baktığı için anlayamıyordur hassasiyetini. Ne güzel duygulara sahipsin eğer su cümleleri yazmışsan o sevgiyi alabilmişsin demektir insan tatmadıgı sevginin lezzetini bilmez aramaz. Bak sen o lezzeti istiyorsun geri. Annen biraz ihmal etmiş olabilir, bağırıyor da olabilir o kadar üzücü ki bu durum anneler sabahtan akşama kadar bağırsalarda akşamdan sabahla için için pişmanlık yaşarlar. Ama bu kısır döngü hep yaşanır ve en çokta nazı geçilen kişiye... Sen çok değerlisin sadece aile biraz kalabalık en önemli destek alacağın zamanlarda yalnız hissettirilmişsin. Üniversiteyi kazandığın zaman bambaşka bir hayatın olur belki başka şehirler denersin. Yolun basındasın kocaman mis bir hayat var. Sen kendini sev yeter. Kendini ve aileni olduğu gibi kabullen dokunarak değiştirebileceğin her şey içinde çabala. Farklı alanlara yönel kendini bul kendinle ilgilen. Pandemi süreci de ruhuna yansımıştır illa ki.. Çok mutlu günlerin olsun

Allah razı olsun teşekkür ediyorum Umarım evladınız olur ve çok güzel ilgilenirsiniz.. Sevgi gösterirsiniz mutlu olursunuz inşAllah

Anne babanın erkek evlada düşkünlüğü yuzunden bunlar canın hep yaslandiklari zaman görürler oğullarını ozaman senin kıymetini anlarlar ama ne çare. Benim ailemde öyle annem babam kardeerimden sevgi görmedim. Hepsini sildim. Annem simdi o çok güvendiği oğullarından azar işitiyor. Yeri geliyor kadını ağlatıyorlar. Oysaki zamanında benden kötüsü yoktu. Annem beni ten rengim yüzünden aşağılardi ben esmerdim benden esmer gelini var şimdi torunu desen oda esmer kardeşlerim beni asagilardi evlense iki aya geri gelir iş bilemezdim genç kızken yemek yapardim dalga geçerdi erkek kardeşim o yüzden yemek yapmazdım evde. Ev işi görürdüm sadece. Ben geç evlendim kardeşimin ağır hakaretlerine maruz kaldım. En son söylediği laflar bu böylemi kalacak annem babam ölünce o zaman ne olacak sokaktaki ite aciyacagim buna acimayacagim. Şimdi kendisi yurt dışında sürünüyor orda. Uçak parası bulupta gelemedi bile diğer kardeşim kendisi yüksekten uçar zaten hickimseyi beğenmez kiyafetimi begenmezdi bizi begenmezdi işe girer işi beğenmez şimdi işten çıkarıldı 35 yaşında evlenmiyorda kim ne yapsın onu şimdi kızlarda onu beğenmiyor ilahi adalet iste. Allah'a bin şükür evlendim evladimda oldu onlara kalmadım çok güzel yemekte yapıyorum evladımida tek başına büyütüyorum şimdi hicbiriyle konuşmuyorum herkesin yaptığı kötülük kendine kalsın Allah görüyor onun için üzülme eden bulur

teşekkür ediyorum sanırım artık alıştım..

Ah be güzelim hangimiz sevgiyle büyüdük ki... bende sevgisiz büyüyenlerdenim.. evet zor yaşım 37... anamla görüşmüyorum ilk kez ciddi anlamda kavga ettik bir aydır küsüz.. ama boğazımda demir den bir yumruk var... gece eşim uyuyunca kalkıp salona geliyor ağlıyorum saatlerce... Keşke diyorum hatasını kabul etse, beni evladı gibi görse, gelse küçüklüğümden beri gösterdemdiği sevgiyi şefkati gösterse ya bir kerecik... sarılsa bana saçımı okşasa tamm kızım geçti ben varım dese... Ama yok... bazılarında analık vasfi gerçekten yokk... yaratılışları bu.. Ben kimseden görmediğim şevkati eşimden görüyorum bu aralar üzgünlüğümün farkında konuyu bilmesede... akşamları çikolata alıp geliyor en sevdiğimden... saçımı okşuyor... ama bunları annemin yapmasını çok isterdim... Gönlümü almasını... Neyse güzelim konu sensin... sana tavsiyem sakın ailenle aran iyi değil diye evden kurtulmak için yanlış bir yola sapma, yanlış insanları dahil etme hayatına... okulu bitir mesleğini icra et... sonra olmadı ayrı eve çıkarsın... boyuna gelince Bunu hiç takma zaten önemli olan sağlıklı olmak.. anneni boşver sen..

Üç çocuk olanın işi bitmez ay birde o çamaşır yıkamalar, çorap adeti, insanı ürkütüyor üç çocuk deli cesareti bence, kadının oturup tek tek sohbet edecek ne hali ne enerjisi kalır hangi biriyle özel ilgilensin aklı sıra anneler sanır ki kardeşler birbiriyle dertleşir dertleri de bu şekilde çözülmüş olur en azından benim annem öyleydi yırtık çoraplarla çok okula gittik annem çalıştığından hiç özel ilgilenmedi onun hayatı para kazanmak iş hayatındaki konular, acaip bir ilgisizlik mevcuttu, diyeceğim ilgilenmiyeceğiniz çocuğu dünyaya getirmeyin, ve mutsuzluğuna sebep olmayın

Teşekkür ederim Allah çocuklarınızı size bağışlasın ablacım:) C

Size sarılmak istedim, seviliyorsunuz özellikle anneniz tarafından ancak sevgiyi giymeyip giydirmek yemeyip yedirmek zanneden bir nesilin evladisiniz. Onun ailesinden de gördüğü bu demek ki. Boyunuzla ilgili endokrin doktoruna götürmesi de bu yüzden. Düşünün umurunda olmayabilir yada klasik Allah'ın takdiri deyip geçistirirdi. Aslinda sizi umursuyor ama gösteremiyor. Biz millet olarak sevgimizi sözlerle davranışlarla gosteremeyiz nedense. Klasik türk film sahnesi vardır ya baba gider gece uykusunda öper sever işte çoğunluk öyle. Sizi anlıyorum sevgiyi hissetmek lazım ama kendinizi çok da yipratmayin onları olduğu gibi kabullenip içinizde en azından biraz daha huzur bulun.

Aslında bence aileniz sizi seviyor, yalnız eski geleneksel, annemizin babamızın dönemindeki ana babalar gibi davranıyorlar, sevgi gösteremiyorlar ama ellerinden geleni yapmaya çalışıyorlar. Şu konuda uyarmak isterim sizi sadece sakin, ailen sevgisiz diye başkalarında biseyler aramayın, özellikle bazı uyanık erkekler böyle kızları kollarlar, kendilerini çok iyi gösterip, içlerindeki şeytani gizlerler. Siz yine de ailenize güvenin. Doğru yoldan şaşmayın, evliliği kurtuluş olarak görüp olmadık insanlara bel bağlamayın. Bir de ergenlik doneminde böyle şeyler hep oluyor, bunlar da geçiyor er ya da geç. O yüzden aile her zaman sığındığın liman olmalı. Çok fazla beklenti içine girmeden siz belki de zaman zaman sevginizi hissettirebilirsiniz. Ben aileme mektup bile yazıyordum:) hatta bir gün kocaman bir kartona, şunları şunları yaptığınızda ben çok üzülüyorum diye liste yapıp yatak odalarına aSmistim ☺. Onlar da kendi ailelerinden gordugu gibi anne baba olmayı biliyorlar sadece. Inşallah en yakın zamanda her şey dilediginizce olur

merhaba. biliyorum söylemesi gerçekten çok basit ama lütfen kendini sevgisiz ya da değersiz hissetme çünkü ailenin bu şekilde olması kesinlikle senin suçun değil. onlar da öyle yetişmiş, bilemiyorlar çocuklarının ihtiyaçlarını işte. kendini değerli hissetmek için başka insanlara bağlı olmak zorunda olduğunu düşünme lütfen. kendi kendini sevmeyi öğrenmek hakkında youtube'da çeşitli videolar, google'da makaleler var. onları izleyebilir, okuyabilirsin. faydası olacağını düşünüyorum çünkü aynı şekilde benim de zor bir çocukluğum oldu. seni anlıyorum ve yanındayım

Buradaki birçok yoruma katılmakla beraber önce kendini sevmenin önemli olduğunun tekrar altını çiziyorum. Sen bu evrende teksin, tek olman da seni özel kılar. Yakınların bunu ister farkında olsun isterlerse olmasınlar ama sen farkında olmalısın. Evdeki dünya çok mu boğucu kitaplara sarıl, müziğe, dansa sarıl ya da resim yapmaya ver kendini veya hikaye yaz orada kendi dünyanı yarat. Çok küçüksün daha hayallerin olmalı, hedeflerin olmalı ve o hayallere giden yol için çabalamalısın. Sevilmediğini mi düşünüyorsun sen sev insanları, sevilmeyenleri, açları, muhtaçları kucakla. Git gönüllü yardım kuruluşlarına katıl aşevlerinde, çocuk kurumlarında, hasta yaşlı evlerinde gönüllü olarak görev al. Faydalı olmanın mutluluğunu yaşa. Kendini geliştir küçüğüm. Hayat çok uzun değil heleki anlamak ve herşeyi öğrenmek için oldukça kısa. Kendini bu duygulara kaptırıp yıllarını heba etme. Kendini anla, evreni anla, varlık sebebini anla, çevreni kaplayan yaratılmış muhteşemlikleri gör ve anla. Dışarda muhteşem şeyler de var. Hepsi sevgiyle yaratıldı ama acı da yaşamın bir parçası. Düşeceksin ama kalkmasını da bilmek zorundasın. Çünkü yaratılmış her canlı yaşama sıkıca tutunmak ister. Sende tutunmalısın, tutunacaksın, tutun!

Kafanızı dağıtabileceğiniz bir hobi var mı? O

Canım benim kendini çok güzel ifade etmişsin tebrik ederim. Duyguların çok masum çok sevimlisin. Yaşın itibari ile duyguların çok normal bunslrın hepsi bi geçiş dönemi. Sana uzun uzun nasihatler etsekte her şeyi yaşayarak öğreneceksin. Yazılacak bir çok cümle var ama ne yazsam her şey eksik kalır bir kaç cümlene özellikle dokunmak istiyorum. Evin en küçüğü erkek olduğundan ziyade küçük olduğu işin sevilir. Daha sevimlidir ondan herhalde. Benim de 2 tane oğlum var ikisi de sevgisi elbette aynı ama küçük afacan olduğu için mi küçük olduğu için mi bilmiyorum daha çok ilgileniyorum belki daha çok öpüyorumdur bile. Farkında bile değildim bunun oğlum söylemese aklımın ucuna bile gelmezdi bazen anneler o kör noktayı göremezler. Ve evin büyüğü olmak.. Bu nokta da çile çeken genelde büyükler oluyor hele peş peşe kardeşler geldiği zaman. Sevgili anneciğin senin sevginden o kadar emin ki senin onu kırmaman onu ferahlatıyor sorun görmüyor aranızda kuvvetli bağ kurduğunuzu düşündüğü için özel bi sevgi gösterme çabası aklına gelmiyordur emin ol. Ne güzel duygulara sahipsin eğer su cümleleri yazmışsan o sevgiyi alabilmişsin demektir insan tatmadıgı sevginin lezzetini bilmez aramaz. Bak sen o lezzeti istiyorsun geri. Anneciğim biraz ihmal etmiş olabilir emin ol bağırıyor da olabilir o kadar üzücü ki bu durum anneler sabahtan akşama kadar bağırsalarda akşamdan sabahla için için pişmanlık yaşarlar. Sen çok değerlisin sadece aile biraz kalabalık. Üniversiteyi kazandığın zaman bambaşka bir hayatın olur belki başka şehirler denersin. Yolun basındasın kocaman mis bir hayat var. Sen kendini sev yeter. Kendini olduğu gibi kabullen. Farklı alanlara yönel kendini bul kendinle ilgilen. Pandemi süreci de ruhuna yansımıştır illa ki.. Çok mutlu günlerin olsun inFlamess

Durup dururken kimse boyle hissetmez. Yapmayin, yapmak istemediginiz hicbir seyi yapmayin. Bir seyi yapmaya basladiktan sonra o sanki sizin gorevinizmis gibi olur. Herkeste ayni sorunlar var eminim. Hayat boyle maalesef surekli insanlarla mucadele ediyoruz. Yuzlesseniz mutlaka sevdiklerini soyleyeceklerdir fakat keske sadece soylemekle olsa. Bilincsiz olmaktan oluyor hep. Zaten oyle hissetmeseydiniz suan okb olmazdiniz. Artik sadece iyilesmek icin caba sarfedin ve kimseden bir sey beklemeyin. Beklentiye girdikce uzuluyor insan. Bizim oyle insanlar icin yapacak bir seyimiz yok. Kimseye zorla bir sey yaptiramiyoruz. P

Kardeşlerin annen sana saygısız diye yüz buluyorlar. Benim kızımla yaşıtsın. Kardeşi yanında yok. Babasının yeni evliliğinden var. Benim büyük kızıma kardeşleri böyle davransa ben onlara haddini bildiririm. Yani iş annede. Annenizle konuşun değişmiyorsa siz kardeşlerinize net olun tepki verin. kendinizi ezdirmeyin. gerekirse iletişimi kesin cevap vermeyin kendilerine. Herkes yerini bilsin siz ablasınız. saygılı olacaklar. Allah mesut etsin Purpplee Süper women Anneler

Keşke mümkün olsa ailem biraz geri kafalı.. Şehir dışında okumama izin vermedikleri için yaşadığım şehirde okuyabiliyorum askitotomsu Yiğit Aras_SMA

Babam çocukken hep şunu söylerdi :"Ben sizi seviyorum aslında ama belli etmiyorum" güya simarirmisiz zihniyet bu belki çoğunda. Saygi kavramları farklı ve kendi ailelerinden de böyle görmüşler üzme kendini sen değerlisin fakat aile bilinçsiz M missingandmygirl

Çok beklentiliydim bende. Baba yani sonuçta. sevmeyince sevmiyor canim. Beklentiyi kestimde iyi olduğumu hissettim. Eşimden bile pek bisey beklemiyorum. Bazen hala aglarim geceleri o sevgisizligi yenemedigimi düşünürüm. Kendi kendime sarilirim geçer. Ben de artik zamani geldi. Ben yaparım ben kendimi dusunurum ben kendimi severim ben kendimi gelistiririm. Bende ağır depresyondan yataklara düşmüştüm babam korktu heralde kızım dedi bi kere o zaman ayağa kalkmistim bi lafına. Şimdi konusmuyoruz yeni hamile olduğumu ogrendim gelirler demia anneme. Giderim sonuçta gitsem ne gitmesem ne. Benj sevse ne sevmese ne.

Bende ailem tarafından hiç sevilmedim. Babam bır kez olsun başımızı okşamadı. Hep agır konustu. şimdi bizden evlatlık beklıyor

Merhaba arkadaşlar.. Okuyup yazanlara teşekkür ederek başlamak istiyorum. Öncelikle ben bekar bir insanım ve ailemle yaşıyorum yaşım 19. Uzun süredir tahammül seviyem hiç kalmadı o yüzden bunları kimseye anlatamadığım için buraya yazıp derdimi dökmek istedim. Belki benim gibi insanlar vardır.. Desteğe gerçekten ihtiyacım var. Her halime çok şükür Allahım ama bazen kaldıramıyorum. Biz dört kardeşiz ve en büyükleri benim. Diğerleri benden küçük biri liseye gidiyor, diğeri orta son, sonuncu da ortaokula başladı bu sene. Annem çok yoruluyor ve bu yüzden çoğu zaman hatta hemen hemen her gün bulaşık toplama işi bende oluyor. Kardeşlerim sadece masayı toplarsa topluyor ha bir de dağıtmaya gelince dağıtırlar ve pek faydaları olmaz. Benden 3 yaş küçük kardeşim zoraki elini bulaşığa değer. Hep ben de anlayacağınız. Bu durumdan yakındım neden hep yapıyorum falan diye bazen sinirlenirim bağırırım ve bundan dolayı bazen yapmam. Evde anneme karşı en anlayışlı insanım diyebilirim. Bunlar dışında söylemek istediğim o kadar çok şey var ki kimseyi bunaltmamak için özet geçeceğim kısaca. Küçüklüğümden beri sevgisiz bir ortamda büyüdüm. Küçüklüğümde hatırladığım şeylerden birisi annem çocuk doğurdukça ben hep yenge, dayı, hala, anneanne gibi yerlerde kalırdım. Mecburiyetten. Daha sonrasında benimle çok ilgilenildiğini bile hatırlamıyorum. Küçükken hep anne ve babama karşı "Mutluluk parayla satın alınamaz" diye karşı gelirdim ağlardım.. Çünkü sevgi hissedemezdim. Mutluluk nedir bilmiyordum o yaşlarımda. Babam sadece maddi olarak yanımızdadır. Dedemden sevgi görmediği için bize de sevgi gösteremez. Kısaca maddiyat olarak yanımızda. Annemde her anne gibi yemek, çamaşır, ütü.. Bunları yaptığı için bizimle ilgilendiğini düşünüyor ama öyle değil işte. Annem bir gün olsun karşısına alıp benimle sohbet etmiş bir insan değildir. Babamda aynı şekilde bir kez bile sarılmadım. Ya da bir kez olsun oturup ailecek sohbet ettiğimiz olmamıştır. Hep diyorum kendime ileride anne olursam çocuklarımla hep ilgileneceğim diye. Çünkü ailem tarafından sevgisiz büyümüş olmam bana çok ders verdi. Annelik sadece yemek yapmak değil babalık da sadece para vermek değil bana göre.. O kadar çok isterdim ki benimle ilgilenilmesini. Ha annem yemek konusunda her zaman aç kalır ama bizi mutlaka doyurur ve bize kıyafet alır kendine kıyafet vs. çok az alır hatta hiç almaz... Annem kendine fazla bir şey almıyor yani. Hep bize alır ama benim istediğim bu değildi hiç bir zaman.. İlgi, şefkat göstermek çok zor bir şey olmamalı Çocuklarının arasında annem en çok erkek kardeşimle ilgilenir. Onu sever, onunla oynar.. Tek erkek kardeşim var ve en küçüğü. Bizim aileyi az çok anlamış olmalısınız ki erkek çocuğa düşkünlük çok fazla. Babam ve annem en çok ve hep erkek olanla ilgilenirler.. Hiç bir zaman benimle öyle ilgilenen annem ve babam olmadı. Babam harçlık verdiyse tamamdır. Annem de karnımızı doyurduysa, çamaşırlarımızı yıkayıp ütülediyse tamamdır... Evlatlarının arasında en anlayışlı olanı benimdir. Evin temizliğinde her zaman yardımcı olurum. Ama kardeşlerim asla yardımcı olmaz. Hep bi oflarlar. Bir gün olsun sevgi hissedemedim.. Annem babama çok düşkün biridir. Fakat babam evde o gün yok diyelim bizimle çok nadir gezmiştir annem. Genellikle babam olmadığı zaman covid öncesinden bahsediyorum o gün arkadaşlarına gider. Bizimle oturup çok vakit geçirmez. Sorun ben miyim diye düşünüyorum.. Kendi arkadaşlarımla oturup sohbet edebilen biriyim ama genellikle annem başkalarıyla muhabbet etmeyi seviyor. Bizimle değil. Kısaca sevgi hissedemedim hiç bir zaman. Ailem çok baskıcı bir insandır ve küçüklüğümden beri annem çoğu zaman bağıran biriydi.. Bu yüzden özgüvensiz büyüdüm ben. Hala öyleyim.. Özgüvenli bir insan değilimdir.. Annem her zaman başkalarıyla kıyasladı beni. Boyum kısadır ve çocukluğumda boyumla dalga geçerdi. Boyumla bir derdi varmış gibi beni endokrine götürürdü.. Kısa olmak benim suçum muydu? HAYIR GENETİKTİ BUNU BİR TÜRLÜ ANLAYAMADI ANNEM! Başkalarıyla kıyaslandığım ve küçümsendiğim için özgüvensiz büyüdüm. Annem gerçekten kalbimi hep kırdı... Tamam bende bazen bağırıyorum kırıyorum ama ben ilgisiz büyüyen bir çocuk oldum çok yıprandım melankolik büyüdüm resmen mutsuzdum.. Annem küçümseyici laflar kullandıkça kardeşlerimde öyle şeyler öğrendi. Ve kardeşlerim bana abla gibi değilim de sanki 5 yaşında çocukmuşum gibi davranıyorlar. Abla demiyorlar benimle hep dalga geçiyorlar. Küfür ve argo kelimeler kullanıyorlar. Her şeyime karışıyorlar. Erkek arkadaşım var ve telefonla konuştuğum zaman erkek arkadaşıma saygısızca davranıyorlar.. Çok üzülüyorum ve utanıyorum!!! Benden 3 yaş küçük olan çok aksi ve bana erkek arkadaşım var diye çok ağır kelimeler kullanıyor ors... gibi. Çok zoruma gidiyor... 3 kardeşim de beni sevmiyor. Bazen onları uyarıyorum, iyilikleri için konuşuyorum ama bana verdikleri karşılık "Kes, sanane" gibi kelimeler oluyor.. Kardeşlerime oturup sırlarımı anlatmak isterdim ama 3 yaş küçük olana anlattığım zaman hemen gidiyor anneme yetiştiriyor bu yüzden asla ona derdimi anlatamam... Çok garip bir insan her şeyi anneme yetiştiren, çocuk, saçma sapan davranan bir kardeş.. Anlayacağınız evde hep eziliyorum.. Annem ses çıkarmıyor babam desen bağırır kızar ama sonuç yine aynı yine benimle dalga geçiliyor yine küçümseniyorum yine kardeşlerim tarafından hakaretlere maruz kalıyorum... Annemde ailesi tarafından yarası olan bir insan tamam belki bu yüzden ilgi gösteremiyor ama ya babam? Hiç bir zaman maddi olarak bizden para sakınmadı ama sevgisiz bir babaydı. İlgi göstermedi.. Mutsuz ve sevgisiz bir ortamda büyüdüm.. Bugün annem iki bulaşık topluyorsun dedi küçümseyerek. Bende ders çalışmak yerine bulaşık topluyorum dedim bir gün toplamıyım da mutfağın halini gör dedim. Bugün toplamadan gidicem dedim. Öyle de yaptım. Sonra mutfağı toplamış gelmiş bana "Mutfağı topladım" dedi ve güldü alay eder gibi... Keşke anlasa ne kadar üzüldüğümü, sevgisiz büyüdüğümü keşke hissetse.. Annem bir kere karşısına alıp beni konuştu o da psikiyatriye gittiğim gün elimde antidepresanla eve geldiğim gündü.. Nedenlerini sordu. İlk defa. Antidepresan kullanma nedenim okb hastasıyım. Belki aranızda benim gibi sevgisiz büyümüş insanlar vardır ama bu sitede büyük çoğunluk annelerden oluşuyor. Demek istediğim şu ki lütfen çocuklarınızla sohbet edin, ilgilenin, onları sevginizden mahrum bırakmayın.. Yoksa benim gibi sevgisiz hissedip çocukluk dönemlerinde özgüvensiz olurlar ve içine kapanık olurlar. Her zaman ilgili olun ve asla küçümsemeyin.. Ben içine kapanık biriyim ve bunun sorumlusu ben değilim.. Ben de böyle olmak istemezdim ama sevgi hissetmemiş bir çocuktum. Artık tahammül edemiyorum aileme.. Bu kafayla nasıl devam edeceğim onu da bilmiyorum çok mutsuzum.. Siz bu durumda olsanız napardınız? Yazım hatalarım varsa şimdiden kusura bakmayın.. Bir de bazı yerleri tekrarlamış olabilirim okb rahatsızlığımdan ötürü çok tekrarlama yapıyorum.

yedirip giydirip temizlik yapınca annelik görevi bitmiş sayıyor böyleleri. bir çocuğun en çok sevgiye ilgiye ihtiyacı var. keşke ev pis ve dağınık olsa soğan ekmek yesek mükemmel yemekler yapmasalar ama gözlerimizin içine bakıp sarılsalar, konuşsalar öpselerdi. hadi birincisine ilgi sevgi gösteremedin 2-3-4 ne? tek çocuğum var annem 2.'yi doğur ikisini de umursamazsın rahatlarsın diyor. ben de bundan korkuyorum zaten. annem gibi bir anne olmaktan. kızıma her sarılışımda öpüşümde güzel sözler söylediğimde biryerlere götürdüğümde, 2 tane olsa yapamazdım bunları ben diyorum. kucağımda bebekle kızımı kurslarda bekleyemem, yardım edenim de yok. sırf kızıma değil kendime de vakit ayırmak istiyorum, rahatça gezebilelim istiyorum, tutturmuşlar 2 çocuk şart diye. bekarken youtube'da gurbetçi aileyi izlerdim annem gibi değil bu kadın gibi anne olmalıyım dedim kendime. hayatımda ilk kez ilgili bir annenin günlük hayatını gördüm, olması gereken bu dedim. boşluk hissi, zehirli anne babalar..., köpek gibi büyütülmüş çocuk... böyle kitaplar bizi anlatıyor. okuyun, güzel bir işiniz olsun, ailenizden uzağa gidin. bir de erkekler konusunda dikkatli olun, sevgiye alışkın olmayan sonra da sevgisizliği kendine çekiyor.

Bende oyleydim. Psikolojik destek aldim. Youtibede beyhan budagi çok izledim. Kendimi evde korumaya aldim. 20mimde de evlendim simdi okuyorum. Ama şöyle diyim evliligi kurtulus olarak görme bende gormedim. Hatta cok düşündüm. Cok mutluyum çok şükür ama kendimle ilgilenmeyip umudumi evlilige baglasaydim belki de mutsuz olurdum. Kendimi sevdim ben ilk.

Malesef bende boyle bir ortamda buyudum hatta daha beter yanliz degilsin bende 20 yasindayim sadece sunu demek isterim evliligi bir kurtulus olarak gorme lutfen okuluna onem ver eger elinde imkan varsa...

Sen resmen beni anlatmışssın. Anne, baban kardeşlerinle olan ilişkin resmen ben! O kadar iyi anlıyorum ki seni. Belki benim bir tık daha trajik; ben, kardeşlerim ve annem çok şiddet gördük babamdan. Çocukken okulda çok zorbalık görürdüm, özgüvenim hiç yoktu. Hayatını bir cümle ile anlat deseler Sevgisiz ve yalnız büyüdüm derim.. Ben şuan 28 yaşındayım bekarım, erkek arkadaşımda hiç olmadı, olmasını da istemem bu saattten sonra çünkü evlilik fikri bana sıcak gelmiyor. Özgürlüğüme düşkünüm, bu yüzden hep yurtdışında okudum, gezdim tozdum heryerden arkadaş edindim, aileden uzak olmak o kadar iyi geldiki! hani bu yaşlarda hep evlilik düşünürler ya benm düşüncem 'uzaklara kaçıp gitmek' inan terapi gibi geliyor. Ailen sana sevgi ilgi göstermediyse onlardan uzak dur, uzak dur ki kendi psikolojini altüst etme. Uzak dediğim elini ayağını çek konuşma demiyorum, mesela 19 yaşındasın üniversite okuyor musun bilmiyorum ama şehir dışına imkanın varsa yurtdışı burslarını, gönüllü projelerini veya erasmusu dene.. Ben bu şekilde birçok yer gördüm ve terapi oldu. Özgüvenim gelişti artık sadece kendimi seviyorum. Sevgiye ihtiyacım yok, yanlız da yaşanılır, sadece pes etme kendi dünyanı kendin kur. Kimseye ihtiyaç duyma, bırak seni sevmediyseler sevmesinler, sen kendini sev

Teşekkür ediyorum ema1 Hayat, sen plan yaparken başına

Psikolojik destek almalısınız mutlaka. Böyle büyüyen birçok kişi var malesef. Ülkece sevgi kıtlığı var sanki. Özellikle eski nesilde sevmeyi bilen pek yok

sevgi hissetmemek çok kötü chix

Sevilmedim diye düşünmeyin, bu yanlış bir algı. İllaki sevmişlerdir ama teknik yanlış. Sevmeyen anne çocuğunu endokrine götürmez boyu kısa diye. Ne olmuştur, tek tek bakalım: Evin en küçükleri muhtaç olduğu için ilgi onlara kayar, diğer çocuklar bunu yanlış anlayıp haklı olarak kıskanır. Onun kayirildigini düşünür, hele de erkekse. En büyük çocuk başarılı ama mutsuzdur çünkü ebeveynin deneme yanilma tahtasidir. Mükemmel olması beklenmis, fazla yük yüklenmiştir. Çocuk bunu kaldıramaz tabii ki. Çocuklarin bakımı annedeyse baba ilgisizse anne yorulur, gerilir, cocuklardan hıncını çıkarır. Nefes almak için komşuya gider. Çünkü zaten çocuklardan yorulup dinlenmek için çocukla sohbet etmek cazip bir fikir değil. Baba da ailesinden gördüğü kadar babalık yapmis. Kızının iyi olmasını ister ama ilgilenmeyecek kadar pasif bir kişi olabilir. Onlar ailelerinden gormedikleri sevgiye sahip olmadıkları için size de veremiyorlar. Olmayan bir şeyi istemeyin. Kendi kendinizi sarın, sevin.

canım benim. uyarını dikkate alacağım çok haklısın her kelimende. ama bir de şu var sevgi dili diye bir şey var sizlerin sevgi dilleri farklı olduğu için sevgiyi hissedemiyorsunuz aile içinde. hani annelerin çoğu çocuklarım doysun temel ihtiyaçlarını karşılayım sevgimi böyle hissettirim der, ama çocuğun sevgi dili bu hizmetler değildir de sizin ki gibi kaliteli zaman geçirmekle ancak sevildiğini hissetmektir. beş sevgi dili adlı kitaptan öğrendim ve çok hoşuma gitti tüm anlaşmazlıklar hep dillerin farklılığından kaynaklandığının farkına vardım. umarım dillerinizi öğrenirsiniz annele babanla kardeşinle huzurlu bir hayat diliyorum

gerçekten çok kötü bir his teşekkür ediyorum D