Yok o kadar da değil kendi başıma şehir içinde her yere gidip geliyorum bi devlet dairesinde işimi hallediyorum hatta oradaki diğer insanlara bile ben yardımcı oluyorum. Ama çok girişken fıldır fıldır biri de değilim. Zorlandığım durumlar benim de olur illa ki. Ama hallediliyor yani hiçbir şey bilmeyen bile dediğiniz gibi sora sora yapıyor işini. Kaybolduğum da oldu hatta benim ama çıkardım yolumu bir şekilde. Akrabanızın oğlu ne yaptı merak ettim, çalışıyor mu kendisi? E

Bu arada akrabalarımızın ve onların arkadaşlarının çocukları da genelde aynı kafada. Ama iki kuzenim var onlar o kafada değiller. Zaten sadece onlarla takılıyorum onların çevresinden. Kuzenim oldukça salaş ve maskülen giyindiği için giyim konusunda sorun yaşamıyor, ama görseniz o da aykırı bi tip. Kısa saçlı piercingli dövmeli falan. Teyzem de onu bunaltıyor. Ama bu kuzenim de çok ortamcıdır mesela, gece hayatını falan çok sever. O yüzden o da fazla sorun yaşadı. Henüz tam çözebilmiş değil ama geç saatlerde (11 gibi saatler, çok da aşırı geç değil) eve girmeye alıştırmış teyzemi. Tabii alkollü mekanlara gittiğini söylemiyor. Yoksa telefonunu ve kartını alırlar elinden. J janemarple

Bulunduğun şehirde iş imkanın yok mu? Part time olarak çalışabilirsin. Kyk almıyorsan kyk kredisi alıp harcayabilirsin. En azından ufak tefek maddi kazancın olur. Akşamları gitmek istediğin yerlere bir iki kez anneni götür, ortamı görsün. Hatta arkadaşlarınla tanıştır-konuştur güvenmelerini sağla. Kıyafet konusunda bir şey diyemiyorum yaşadığın yeri bilmediğim için, bir genç kızın bir kadının normal sıradan bir kıyafetine bile laf edilen bir toplum olduk. Sana dair bu konuda endişeleri pek sıradışı gelmedi bana. Mezuniyetine daha var, bunun şimdiden kavgasını yapmaya gerek yok.

emin ol daha katı kurallarla büyüdüm ben 14 yaşından sonra ailemin evinde hiç kalmadım bile... buna rağmen. ha ama ben de kuzenin gibi zaten makülen giyinmeyi severdim. hiç öyle kızsal heveslerim yoktu. orası ayrı şimdi şıkır şıkır giyiyorum. bunları da avrupada bir ülkeden yazıyorum şu anda. sen sporunu yap kendine bak işine gücüne odalan daha çooook giyinirsin merak etme tamam gençsin heveslisin anlıyorum çıkmak istersin tabii ki ama zaten paran yok ki 2 sene sonra paran olsun cebinde git istediğin yerde kal istediğini giy yani 22 ile 24 öyle korkunç bir kayıp değil bunları yapmak için. yeter ki sen bir hayat kur kendine ha yaşın 30 olur hala aile evinde olursun kendine ait bir hayatın olmaz. bak o zaman başka şeyler konuşuruz.

Yanlış düşünüyorsun. Gayet de işe girdiğin anda kendi başına kiraya çıkabilecek maddiyata erişirsin. İntiharlık bir durumun yok, yaşadıklarını küçümsemek anlamında söylemiyorum. Ama yüzmüşsün kuyruğuna gelmişsin, bir seneye hayatını kurarsın.

O zaman baban sana iş bulsun asgari ucrer 11.500 oldu izin verirler. Ona da yok derlerse kpss çalış git. pesinden ev taşımazlar heralde.

Evet maalesef öyle.. Evde durasım hiç yok zaten.

Yok zaten benim dediğim saatler de 10-11 arası. Gece hayatı hevesim pek yok. Ama yaz günü kız arkadaşlarla oturup sohbet etmek güzel oluyor yani. Dövme konusuna gelince, yaptıracağım dövme minimal bir şey olur, öyle kendimi resim defterine çevirecek kadar fazla dövmeyi zaten sevmiyorum ben. Giyim konusunda da bulunduğum ortama aykırı kaçacak şeyler en başta beni rahatsız eder zaten. Birkaç yıldır böyle yavaş yavaş alıştırarak çok da fazla açılmadan bayağı yol kat ettim. Eskiden çok daha katılardı.

Türk aile yapısı böyle evde cocuk varsa onlara psikolojik baskı yapıyorlar sanki cocukları stres topu olsunlar diye yapmışlar Ekonomik özgürlüğünüzü bi an önce alın atanın gidin kurtulursunuz

Helal olsun annenize, gittiği ülkede konuşacağı bir dil bilmeyi geçtim okuma yazması olmadan gitmiş güzel güzel gezmiş. Helal olsun gerçekten :))

Atanır mıyım bilmiyorum ama kpss aklımda, lise kpss de düşünmüştüm hatta üniversite bitene kadar. G

Bilmiyorum da aileniz sizi bu kadar çok üzüyorsa intiharı düşünmek yerine KPSS'ye asılın, iyi bir memuriyete yerleşin, hayatınızı kurun.

Abisinin gözetiminde çalışıyor. Ama yavaş yavaş gözü açılmaya başladı. En azından Senin adına da sevindim. Kendini gelistirebildigin kadar geliştir. Kendin için bu çok önemli. Bak benim okuma yazması olmayan anne annem tek başına şehir şehir gezdi hacca umreye gitti.

Merhaba. Biliyorum bu durumu yaşayan tek insan ben değilim ama artık yaşım büyüdükçe nefes almakta zorlanmaya başladım. İçimi dökmek istedim. Çünkü biriktirdikçe daha kötü oluyorum ve karşımda beni anlayabilecek insanlar yok. Annem sürekli bana psikolojik baskı yapıyor. Babam desen ondan bin beter. 22 yaşına gireceğim neredeyse, bu yaşımda hala sırf ekonomik olarak onlara muhtacım diye hayatımdaki her türlü konuda söz sahibi olunabilmesinden bıktım artık. Yaz günü gündüz hava sıcak diye akşam dışarı çıkmak isterim, çok fazla gezen biri olmadığım halde akşam en geç 9da evde olmak zorundayım. Hatta 7 diyorlardı ben zor çıkardım dokuza. Daha mezun olmama 1 sene var, şimdiden annem mezuniyet elbisemin çok açık olmaması için uyarıyor. Çok kısa olmayacakmış, dikkat çekmeyecekmiş. Anne mezuniyette herkes şık ve genelde kısa giyinir zaten, ben dikkat çekmem o kadar insanın arasında diyorum ama anlayan yok. Her şeye bi bahanesi var. Instagramdan mezuniyet fotoğrafı atan bir tanıdığımın elbisesini gösterdim "bak bu kızın elbisesinin de önü açık, onun annesi neden senin gibi davranmıyor?" Dedim. Ona da kılıf buldu neymiş annesi onunla ilgileniyormuş bile, o vücut yapısına o elbise gitmezmiş. İlgilense zaten en başta bunu söylermiş. Tanıdıklarım yaz günü şort etekler, şortlar, croplar, çiçekli mini elbiseler giyip şıkır şıkır gezerken ben dizimin 6 7 cm üstü etekte bile sorun yaşıyorum. Babam "eteğin de çok uzunmuş" diye laf sokuyor. Bizim ölçütümüzün başkaları olmadığını söylüyor. Ben de mutlu ve özgür olmak istiyorum. Çok mu şey istiyorum? Ben de diğer yaşıtlarım gibi arada akşam arkadaşlarımla çıkabilmek, beğendiğim bir kıyafet olursa "bunu bana giydirmezler" kaygısı olmadan alabilmek istiyorum. İçim gidiyor başka insanların yaşamlarına. Ben de onlar gibi 1 kez geliyorum bu hayata, benim de yaşadığımı hissetmeye hakkım yok mu? Ufak bir dövme yaptırmak istiyorum o bile sorun oluyor. Kendi vücuduma yapacağım bir şey için bile izin almak zorundayım. Çünkü onlara muhtacım. Şimdi o kadar birikimim olmadığı için öyle bir derdim yok ama para biriktirip kız arkadaşlarla tatile gitmek de yasak. Hatta 1 gece evlerinde kalmak da. Aile çevremizde veya akrabalarımızda da bu durumu paylaşabileceğim, destek alabileceğim hiç kimse yok çünkü onlar da aynı kafadalar. Hatta en iyisi yine benimkiler. Diğerleri daha beter. Kıyafet konusunu açınca aklıma geldi, biz orta 1deyken yani yaşım 11ken dizinden 10-12 cm yukarıda okul eteği giyen bir kız vardı sınıfta, sormuştum "baban böyle giyinmene bir şey demiyor mu?" Diye, kız da "yoo niye desin ki?" Demişti. Şaşırmıştım hatta içimden ne tuhaf ve ilgisiz babalar var diye geçirmiştim. Çünkü o zaman her ailenin öyle olduğunu ve öyle olması gerektiğini düşünüyordum. Hadi bunların hepsini geçtim psikiyatriye gittiğimde bile kadının odasına dalıp ilacı değiştirttiler ya, rezillik resmen. Sonra daha da gitmedim o kadına. Ergenken bi erkek kafalayıp evlenmek ve evden ayrılıp bu esaretten kurtulmak istiyordum. Maalesef olmadı o. Sonra zaten beni evlendirecekleri adamın da onların kafasında biri olacağını idrak edince o hayalden de vazgeçtim. İşim olsun paramı kazanayım kendi ayaklarımın üzerinde durup istediğim gibi yaşayayım istedim. Ülkenin ekonomik durumu, işsizlik ve muhtemelen kendi başıma kiraya çıkabilecek maddiyata da tahminen 30 yaşımda falan gelebileceğimi düşünüp ondan da vazgeçtim. Şimdi ise tek düşündüğüm intihar. Çünkü böyle bir yaşam, yaşam değil. Nefes almak sadece. Hiçbir zevki, eğlencesi yok. Hiçliğin huzuruna kavuşmak daha cazip geliyor. Ama ona da cesaret edemiyorum. Hem sonrasında ne olacağını bilmediğim için hem de hala bu hayatta yaşamak ve yapmak istediğim şeyler olduğu için. Gerçekten çok daraldım. Belki de ben abartıyorum bilmiyorum, tek bildiğim dünyadaki hiçbir değerin, fikrin, düşüncenin, kafa yapısının bir insanın tek bir damla göz yaşından daha değerli olmadığı.

Benim babam seninkinden çok daha katı ve geçimsiz biriydi, bu durum karşısında yapabileceğim iki şey vardı: 1) Yalnızca şikayet edip kavgalarla ömür geçirmek 2) Güzel bir yere atanıp kendi hayatımı kurmak Ben 2. yi yaptım. Mutluyum huzurluyum. Hatta bayramda ege tatiline bile çıkıyorum :) O zamanlar hayal gibi gelen tüm güzel şeyler şimdi gerçek oldu. Oku, atan, hayatını kurtar. Diyeceklerim bunlardan ibaret.

Bulunduğun Şehir büyük bir yer, iş imkanı çok fazla yok ama part time çalışmayı düşündüm. Ona da izin vermediler. Ben de borsaya yazılıma merak salıp gizlice evden döviz kazanma işlerine girdim. Mezuniyet kıyafeti konusunu ise kendi açıyor, arkadaş ortamlarıma güvense bile sıkıntı çıkarıyor. Hatta onların ailelerine laf atıyorlar kızlarını nasıl bu kadar başı boş bırakıyorlar diye.

İşte yapabilecegini biliyorduk. Hiç aklımıza acaba bile gelmedi o yüzden sana kendini geliştir diyorum. Annen baban "bizim kız halleder ya, ona bir şey olmaz, o kendini bilir uyarmamiza gerek yok." demediği sürece senin etek boyuna da karışırlar eve giriş saatine de. Ha sen de gece 1 de değil 11 de gelirsin eve verilen güveni zedelemezsin. Karşılıklı olmalı herşey.

Yap işte bunları atandığın yerde lojman çıkar belki rahat rahat kafa dinlersin olmadı maaşın garanti ev arkadaşı bulursun vs Evde durma düzelmez ailen benim ablam da evde boşandı geldi annem çok baskı yapıyor, bana yapamıyorlar ben atandım cünkü, gidicem de yakında zaten çalışmaya, aile de olsa maaşlı çocuğuna farklı muamele yapıyorlar hayat böyle

Kılık kıyafet için intihar edilmez. Hangi bölümü okuyorsun? Okulunu tamamla mesleğe basla devamı gelir. Yazları da garsonluk vs gibi bir ise başla çevre edin.

Ben yaz sicaginda hala ve hala surda 2 yil once cok gec saatlerde geliyosun gunduz 12de evden ciksan nolur dendigini hatirliyorum babaaaa taksimde kendini yakan adam gibi dolasmami mi istiyosuuun diyerek dalga gecmistim gulmustuk beraber ama eminim 12de cikip erken gelsem mutlu olurdu :) bi sure sonra hem sen alisiyosun hem de onlar, bir iki esnetince kurallari devami geliyor. Bak canim devir de cok korkunc ben ana babalari da anliyorum. Dedigim gibi tek caren maddi gucunu eline almak. Evinden kacma. Guclen.

İşte mesele sadece o değil çalışmama da izin vermiyorlar. Hele garsonluk gibi işlere mümkün değil izin vermezler.

Annem siteye ara sıra girip bakıyor, o yüzden çok aşırı detay yazmak istemiyorum. Bölümüm kötü değil aslında gayet iyi, hedefimde var bir şeyler. Uğraşıyorum. Ama sürekli sorun yaşamaktan da bıktım. Psikiyatristle aramdaki iletişime de karışılmasın en azından.

Taşımazlar. Sen karakter olarak saf biri misin? Yani kendi işini halledemeyen, eli ayağına dolaşan, çabuk kanan ürkek biri misin? Biraz dişli olup tuttuğunu kopartan biri olman lazım. Bu sadece ailen için değil hayat şartları saflara acimiyor. Bir akrabamizin 25 yaşındaki ünv mezunu oğlu tek başına dolmuşa binerse kaybolur sanıyorlar. En son dedim okuma yazması yok mu dili yok mu sora sora öğrenir. Aman kızım bizim oğlan saftir halledemez derler. Çocuk da sessiz sakin konuşmayan bir tip.

Ayy hangi ülkedesiniz ve ne iş yapıyorsunuz merak ettimm :) Zor oluyor mu yurt dışında yaşam?

kusura bakmazsan 18i çoktaaaan geçmişsin değil mi? ama kendine yetecek durumda mısın değilsin yani hani bu "sırf onlara muhtacım diye" kısmı geçrekten kusura bakma ama öyle minik bir mesele değil... askılı kısa giymedin diye de korkma bir şey olmazsın. bunu oturduğum yerden söylemiyorum öyle... ben de giymedim o yaşlarda mesela şimdi giyiyorum. (ki ben senin yaşında çoktaan ekonomik olarak bağımsız olmuştum, 18'imden önce bile ekonomik olarak bağımsızdım buna rağmen aile yapımız o zamanlar kaldırmıyor diye giyemiyordum, şimdi değişti tabii) önünde kocamaaan bir hayat var, 2 sene daha giymedin diye hayatında büyük bir boşluk olmaz. ama iş sahibi olmak, ekonomik bağımsızlık kazanmak, kendi hayatına yönelik kararları vereiblmek, kendine bir hayat edinmek... bu yaşlarda kafana takman gereken şeyler bunlar. kılık kıyafet için eve 2 saat erken geldim diye filan intihar düşünülmez de onu havaların sıcalığına veriyorum, bunu bilecek kadar akıllısındır herhalde. Merkur Retrosu

İleride sevdiğin adam onların yaptığı bu kısıtlamaları yapsa kabul eder miydin

Senin ailen milim değişmez hiç boşuna kendini yorma sen mezuniyet filan anlatarak. Ben senin yerinde olsam yedi yirmi dört ders çalışır diplomayla beraber ilk KPSS ye girer en ücra yere bile olsa atanırım. Kendi paranı kazanıp kiranı ödeyince hiçbir şey diyemezler

Evet aile mudahaleci ihlalci bencil. Evet senin de 22 yasinda bir insan olarak bircok seyi yasama deneyimleme hakkin var. Ben su an 31 yasindayim. Daha da kati bir aileydi benimki, turbanli degildi annem ama upuzun etekler giyerdik ilkokulda, bjr anim var anlatsam gulmekten olursunuz, su an komik geliyor o zamanlar tambir trajediydi ama bu gunler de gececek ve sen bir mini etek giyemediginle kalmayacaksin, korundugunu hissedeceksin olgunlastiginda, emin ol. Intihar yerine kendi ayaklarinin ustunde durabilmeye bak, korunmak istemiyorum gorunmek istiyorum diyorsan mezun ol disini tirnagina tak maddi gucunu eline al. Buna ulasmanin yolu asla bir erkekten gecmiyor, hele ki zaafiyetlerini bilen anlayan bir erkekten asla gecmiyor. Evlenmek seni baska bir evin mutsuzu yapar su durumda.

Emin olun taşırlar. Ama maaşım olursa en azından daha çok rahatlarım E

İleride işin olunca istediğin gibi hayat yaşarsın. İntihar gibi düşünceler çok saçma.

Mezun olmana 1 yıl kalmış. Bir tarafını sıkıp gece gündüz kpss'ye çalışıp atanmak hedefinde yok da intihar mı var? Ozaman sen denkgele atanması imkansız bir bölüm mü okuyorsun acaba sırf evden uzaklaşmak için? Sadece kılık kıyafetten intihar mı edilir gerçekten tuhafsın. Hayatında çok sevdiğin bir adam olsa seni terketse kesin intihar falan mı edeceksin. Gece gündüz çalış atan gittiğin yerde zaten istediğin kadar gezip tozacak ve istediğini giyeceksin. Ailenin yanına geldiğin zamanlarda da onların istediği gibi giyinirsin böylece iki tarafta mutlu olur

İntihar edilmez evet tabii de gelecek kaygısı da yiyip bitiriyor beni. Aslında o olmasa çok daha rahat olurdum sanırım. Yoksa bölümün bitmesine 1 yıl kalmış.

Aman yok bu tarz evlilik uzak olsun zaten o eski düşüncemdi. İlkokulda ben de upuzun etekler giyerdim. Altına da kalın çorap. Üniversitede biraz yavaş yavaş alıştırdım. Yoksa çatalı göstermeyen v yaka tişört bile giyemiyordum ve akşam en geç 6-7 arası evde olmak zorundaydım. herseyinsanlaricin 🌌 Üyelik