ne yaşarsan yaşa, ne kadar olumsuzluk karşına çıkmış olursa olsun.. önüne bakmalısın, herşeyden herkesten önce kendin için yapmalısın.. özgüvenin olmalı ve dik durmalısın.. dediğin gibi, böyle yaşanmaz.. hiçbişeye, hiçkimseye anında güven olmaz zaten, olmamalı da.. ama güveneceğin kişilerde olucaktır illa ki..

Eee peki hep o "yaşanmışlık"larda mı yaşayacaksın?

Son cümleni çok beğendim teşekkür ederim. Aynen yaşanmışlıklarla alakalı.

Ben de öyle.. Ama güvenmeden olmuyor ki. Paranoyak oldum resmen

ben onlara da güvenemiyorum ki işte, arkadaşımın da olayını gördüm yukarda anlattığım gibi. bana en yakın erkek olan babamın da. biri bişey söylüyo ama inanasım gelmiyo, değişir diyorum hep. bu artık bi hastalık boyutunu aldı sanırım bende. ne yapsam bilmiyorum. psikologa gidecek vaktim de maddi durumum da yok olsa da dürüst olayım gitmek istemem. şuan başka önceliklerim var onları tamamlamaya çalışıyorum. quennbe

Kaybedilen güven duygusu tekrar kazanılır mı? Yaşadığım olaylardan dolayı insanlara güvenimi kaybettim. Güvenemiyorum. En ufak bir olayda şüpheye düşüyorum, olayları kafamda kuruyorum kuruyorum kesin şöyle oldu böyle oldu diye kendimi harap ediyorum üzülüyorum da. Olaydaki parçaları öyle bir birleştiriyorum ki bu kadar mantıklı konuşulmaz kesin böyle olmuştur dersiniz. Bazen haklı da çıkıyorum ama yanıldığım da oluyor. Güvenmek istiyorum insanlara olmuyor, kayıtsız şartsız güvendiğim sadece annem var düşünün artık. Paranoyak oldum. Nişanlımın bile ufacık bi' şeyini görsem şüpheleniyorum hemen kurcalamaya başlıyorum, kurcaladığım şeyi öğrenene kadar canım rahat etmiyor dediğim gibi kurup kurup üzülüyorum. Sonra bakıyorum bir sıkıntı yok öyle rahatlıyorum. Hayat böyle geçmez ki Güvenebilir miyim yeniden? Ne yapabilirim?