Merhaba, Kamuda çalışıyorum. Çalıştığım yerde az kişi var. Bir amirim, altında benden 10 yıl kıdemli bir memur, onun altında ben ve benim altımda 20 civarında personel. Amirimiz kurumda huysuzluğu, kabalığı, bağırıp çağırması ile bilinen biri. Ben buraya tayin olmadan evvel bütün yükü yerine geldiğim kişi taşıyormuş. Geldiğimden beri de ben taşıyorum (9 aydır buradayım). Çoğu zaman akşam 8'i bulan mesai saatleri, hafta sonu çıkan ve çıkartılan işler, gece vakti çıkan işler... Hepsine ben koşmak durumunda kaldım. Çünkü diğer arkadaşım amirle anlaşamıyor bahenesiyle hiçbir işin ucundan tutmuyor. Benden önce de durum böyleymiş. Bugün şöyle bir olay yaşandı: haftaya bir kurumla görüşülmeye gidilmesi gerekiyor. Bu arkadaş geçen hafta kendi ismini bir de konuşulacak konulardan birinde uzman bir arkadaşınkini bildirmişti. Ben de o gün kendisine bu konulara bizim hakim olmadığımızı, uzman arkadaşın da tek bir madde hariç gündemin geri kalanına dair bir fikri olmadığını, görüşmeye gitmeden evvel ilgili kurumdan bilgi notu isteyebileceğimizi söyledim. Kendisi bunun gereksiz olduğunu, bir şey sorarlarsa bu konuda siz ne yaptınız diyerek topu onlara atabileceğimizi söyledi. Peki, sonuçta sen görüşeceksin dedim ve konu kapandı. Şimdi bugün bana gelmiş diyor ki asıl görüşmeyi uzman arkadaş yapacak ben onun üzerindeyim onun yancısı gibi gitmem sen git dedi. Peki tamam giderim dedim Gitmeden evvel not talep edersin zaten sen daha iyi biliyorsun bu konuları dedi Burada patladım. "Yahu vaktinde söylesene! Araya hafta sonu girecek pat diye nasıl not göndersinler! Diğer kurumlar bizim gibi acil servis modunda çalışmıyor ki" dedim. Uğraşmak istemediğin işi son dakika bana yıkıyorsun, aylardır böyle daha önce de başka işleri bir şekilde bana yıktın falan filan diye de söylendim. Bana yıktın dediğim şey de şu: Amir problemli, bu arkadaş onun pisliği ile uğraşmamak için sürekli o geldiğinde kapısını kapatarak, tuvalete giderek vs vs kaçıyor. Amir de bana sarıyor. Ama ne sarmak... Pazar sabahı 7'de aramaktan tutun da 15 dakika içinde 7-8 kere aramaya kadar. Örneğin, bir kez pazar günü bizden bir iş istedi, bu arkadaş çocuğumuz olacağını öğrendik kutlayacağız hiç o modda değilim dedi. İş bana kaldı. Yada eşiyle doktora gider akşam 4'te 5'te gelir. Neymiş üstünü değişmiş, duş almış, yemek yemiş ondan sonra gelmiş. Benim serzenişim üzerine çok kırıldım, seni müttefikim olarak görüyordum, ama tek başına müttefiklik olmuyor, ne yaparsan yap dedi. Son olarak, bir diğer rahatsız olduğum konu şu: mesela ben bir kursa gitmek istiyorum. Bunun için de öğle aralarına özel hoca ayarlayacağım. Kendisine söyledim. Çünkü amirimiz öğle aralarımızı da çaldığı için ben olmazsam ona yapışabilir. Hocayı buraya çağır beraber ders alalım dedi. Her konuda böyle ya kendi yapacağı aktiviteye aaaa mesleki gelişim gelmezsen olmaz diye beni çekiyor, ya da benimkine dahil olmak istiyor. Ben de üst üste hayır deyince kendimi kötü hissediyorum. Halbuki ben o kursu şahsi olarak kendi başıma almak istiyorum. İş ortamımız çok küçük, mecbur yakın çalışıyoruz, huzursuzluk hiç hoşuma gitmiyor. Zaten tatsızlıktan, huzursuzluktan korkan biriyim. Nasıl davranacağımı şaşırdım. Tavsiyelerinizi bekliyorum.

Bu nasil bir kamu kurumuymuş aşırı merak ettim ya bunlar nasil zor koşullar ayrica arkadaşınıza neden bu kadar müsamaha gösteriyorsunuz? Onun gideceği yere gitmeyin mesela nolur

Bnm yapımda sizin gibi aman huzursuzluk çıkmasin sorun olmasın diye diye herşeye evet dedim sonunda da çok ezildim ama artık bn yapamam edemem deyip kaçıyorum çünkü işleri bana yaptırip çay kahve ile zaman geçiren tayfa var ve bn ona rağmen hala mesai yaparim isim yoğundur

socialscientist merhaba mesajınız kapalı sanırım bana mesaj atabilir misiniz?

Onun işi benim işim diye bir şey yok. Konu ayrımımız yok. Herkes her işe bakıyor. O başta kredi kasmak için kıdemini kullandı, görüşmeye kendi gitmek istedi. Şimdi sıkışınca topu bana atıyor. O iş yapılmazsa ne olur: birileri bizi şikayet eder, amir ihaleyi bana yıkar vs vs. En önemlisi de sonuçta iş yapalım diye maaş alıyoruz. O iş yapılmazsa kalan devletin işi. Şahsi işimiz değil ki

Bence bu konudaki herkes suçlu. Öncelikle amiriniz kaytardığını bildiği halde diğer çalışana göz yumuyor buna bir dur demelisiniz. Size son dakika işi kitlenmesine tamam dediğiniz için hatalısınız. Diğer kişi yolunu bulmuş zaten baktı baş edemiyor bu düzenle ve yoğunlukla ona buna iş kitliyor. Fakat bence bu bir tür mobbing eğer işinizi paylaştığınız kişi gereken sorumluluğu almayıp sizin üstünüze aşırı iş kalıyorsa bir yönetici buna susmamalı. Sonunda olan size olur tüm bunları oturup konuşmanız gerekir siz böyle tamam dedikçe daha bunlar iyi günleriniz.

Merhaba socialscientist size mesaj atılamadığı için mesaj atar mısınız demiştim fakat müsait olamadınız sanırım yine de size teşekkür ederim meslekle ilgili yazdıklarınız bana ilham oldu sadece İngilizcenizi nasıl geliştirdiğinizi ve birkaç soru soracaktım yine de teşekkür ederim

Kursu var mı gideyim şaka bir yana haklısınız ama nasıl?

İçim daraldı benim çalıştığım birimde 40 kişi vardır ama böyle yüzgöz olmayın çokta taviz vermeyin derim sonuçta kamudasınız madalya takmayacaklar size kendi işinizi yapın gerisine karışmayın yoksa size kitlerler sürekli.

Merhaba sizinkine cok benzer bir durumu bende yasadim, hala da yaşıyorum. Malesef kamuda bazi calisanlar islerini fazlasiyla yaparken bazilari ben bilmiyorum anlamıyorum diyerek isi diğer kisiye yıkıyor. Bende sizin konumunuzdayim sürekli üzerine en zor işler yıkılan kişiyim, size tavsiyem sizi kullanmaya çalışan kisi ile araniza set cekmeniz. Ters olun gerekirse, is disinda arkadas olmayin. Samimi olmayin. Tavirli oldugunuzu hissettirin yoksa bu düzen böyle devam edecek. Benim konuma da bakarsaniz her yolu denedim guzellikle konustum olmadi, sinirlendim olmadi ne yapsam olmadı. En son çözümü muhatap olmamakta buldum, suan arkadaslik iliskimiz bitti sadece iş gereği konusuyoruz ama bana eskisi gibi is buyuramiyor. Size son dk verdigi isi kabul etmeseydiniz keske, sizin iyi niyetle yaptiginiz her sey ayağınıza dolanıyor is hayatinda malesef bende bunu aci bir sekilde tecrübe etmis oldum

Sözleşmeli çalışan mısınız? 7/24 ulaşılabilen bir kamu personeli bilmiyorum. Hafta sonlarını sizden çalamazlar o günler sizin dinlenme günleriniz akşam 5 ten sonra da çok acil olmazsa iş yapmamalısınız. İnsan çok yıpranır böyle hayat geçmez hiç özel alanınız kalmamış sizde diğerleri gibi davranın kendinizi bu kadar yıpratmayın.

Burdan bakınca müttefik görünmüyorsunuz. Sizi ne gördüğünü söylemeyeceğim ama tahmin ediyosunuzdur zaten. Bi kapı kapatmayla, tuvalete kaçmayla amirle muhatap olunmaktan muaf olunuyorsa siz de yapın. Madem bu işler böyle yürüyor. Kendinizi bunca zaman kullandırmışsınız şu andan sonra kullandırmayın derim.

Sözleşmeli değilim. Çok fazla kişinin yaptığı bir iş değil. İfşa olmamak için detay vermedim. Benim mesleğimde 5ten sonra iş yapmam demek gibi bir seçenek yok.

Çok özür dilerim lafım size değil. Öğretmenliğin çok kolay meslek olduğunu söylerler. Biz derse 2 dakika geç girsek kırk tane soru soruyor idare ya da direk uyarı gönderiyor. Adam sakin sakin işini bitirip yemeğini yeyip duşunu alıp geliyor işe. Bu kadar rahat memurluk hangi kurumda var çok merak ediyorum.

Bu nasıl bir kurum ya? Haftalık çalışma saatleri belli değil mi? Amir ne hakla bağırıp çağırıyor Maaşı ondan almıyorsunuz X bey benle konuşurken ses tonunuza dikkat edin deyin. Diğer kişilere de mesafeli davranın Kavga etmeyin, işinizi yapın ama mesafenizi de koruyun.

Meslekle ilgili bu yazdığım tatsız şeyler size nasıl ilham oldu anlam veremedim

Öncelikle geçmişe yönelik yorumlarınıza da baktığımda hangi kurum ve pozisyonda çalıştığınızı anladım fakat bu yazdıklarınız her kurumda olan şeyler biraz da yapısal kişinin kendisiyle alakalı bence herkes karşısındaki kişiye iş kitleyemez ben de bunu yapamıyorum. Eksik kalan aksayan yerlerde kendimi sorumlu gibi hissediyorum. Fakat benimle aynı pozisyonda çalışan kişilerin üstelik o birimin asli unsuru olan kişiler benim kadar umursamıyor veya bir anda işten çıkarken "ya şunu yapabilir misin? Şu işim var." Deniyor ben de sizin gibi bailarda bunu kabul ediyordum fakat daha sonra bunu kabul etmemeye hatta kendi işlerimi ya yapar mısın demeye ya da her girdiğim ortamda şöyle yoğunum böyle yoğunun demeye başladım . Bu durumda önce gelen iş sayısı azaldı. Devamında da yakınlığımı oldukça azalttım aynı ortama oldukça az girdim telefonla konuşuyor ya da ya işim var diyordum. Tabi sizin durumunuzu tam olarak bilemeyiz. Ben bu şekilde biraz da olsa aştım.

Bu arkadaşınız görüşülecek konu için kendi adını bildiriyor sonra zurnanın zırt dediği yerde ben gidemem sen gider misin diyor. Yok hayır gidemem. Cunku kuruma geçen hafta adı bildirilen ve bu işe bizzat talip olan kendisi. Bu bir... Ikincisi kursu alacağınızı sadece siz bilseniz yeter. Paylaşılacak arkadaşlar dostlar iş arkadaşları vardir. Bu arkadaş o katagoriye girmiyor malesef... Ve üç ne kadar naif bir yapıya sahip olduğunu biliyorum Guzel arkadasim.. Hayır demeyi gerektiğinde sert olmayı ihmal etmememiz gerekiyor. Yoksa insanlar bizi çok rahat üzebilir...

Amiriniz hafta sonunun size özel olduğunu bilmiyor mu? Arada telefonlarını açmasanız. Sorunca pazar olduğunu işiniz olduğunu telefonun sessiz olduğunu söyleseniz Ben her an aranacağım diye huzursuz olurdum dinlenemezdim bile o hafta sonu

Hayır demeyi öğrenmelisiniz

Ne oldu konu nasıl sonuçlandı merak ettim?

Ay bu nedir okurken daraldım. Herkes amiyane tabirle binmeye alçak eşşek ariyor. Bilemiyorum ben olsam en basitinden o toplantıya gitmezdim. Benim x işlerim, şu programım, bu yogunlugum var deme şansınız varsa bu kişinin üzerinden iş almayın derim. Alışmış ne rahat, amirle muhattap olmuyor, yaparım dediği işi yapmıyor, işe de gelmesin bari zaten göstermelik geliyor. Çok sinir bozucu. Sınırlarınızı çizin, özel hayatınız olduğunu bilsinler.

Bizim iş telefonların kapatılıp sessize alınabildiği işlerden değil maalesef. Kuruma girerken de 7/24 ulaşılabilir olmayı kabul ediyoruz bir nevi. Yine de diğer arkadaş telefonları açmayabiliyor mesela, ben sorumluluk hissettiğim için yapamıyorum.

Yalnız sorun bu arkadaş değil de amiriniz, bunun farkında mısınız? Sanki amir tüm bu hareketleri yapabilir ama yaparken birlikte ezilmelisiniz gibi olmuş yazınız. Adam kendince bir yol geliştirmiş. Sonuçta kimse haftasonu çalışmak zorunda değil, parasını almayacağı mesaiye de kalmak zorunda değil. Şu bu arkadaşla konuşup amire ayar verin bence ki sizi de rahatsız edemesin iş adabı bilmez herif.

Hayır demeyi öğrenmezseniz bu daha iyi günleriniz demektir. Bu hayat sizin hayatınız ve hiç bi işten önemli değil.

Özelden kadronuzu yazar mısınız? Bende kamudayım yeri geliyor nöbet vs oluyor ama normal zamanda 5 ten sonra iş bitmiştir arayan olsada açmam, açarsam da benden işbekleyemezler, ayrıca birileri ben anlamam bahanesi ile gününü gün ederken siz niye bu kadar kasıyorsunuz ki? Devletin işi her türlü hallolur kendinize bu kadar yazık etmeyin.

Çok zor değil aslında. Yapmak istemediğiniz birşeye sırf başkaları mutlu olsun diye evet demeyeceksiniz. Bu en yakınınız eşiniz anneniz bile olsa Bu videoları sırasıyla izleyin çok faydasını göreceksiniz

Peki yapmazsaniz nolur, sonucta onun işi

Mavisaclikadin bu konu sahibiydi sanırım inşallah yanlış etiket yapmamışimdir. Kendisinin de işleri üstüne yükleyen oturup kahve içen bir arkadaşı vardı. Konu öyle benziyor ki etiketledim fikir verirsiniz diye.

Gitmezsem, yapmazsam devletin işi kalcak diye düşünüyorum hep. Bir de o daha kıdemli olduğu için amirim gibi davranıyor. Yapmak zorunda hissediyorum.

Evet doğru hatirladiniz, teşekkür ederim bende yazdım önerilerimi