15-16 yaşlarında liseye başlarken tanıdım onu. Mahallemıze yenı tasınmışlardı. O benım dıkkatımı cekmezken ılk o görmüş benı. Ayağında kırmızı spor ayakkabıları, altında bısıkletıyle devamlı peşimdeydı, oda 18 indeydi. Benım yakın arkadaslarım onun okulundaydı ve aracımız olmuşlardı. Büyük aşklar nefretle başlar derler ya, aynen öyle. gördükce bıle cok kızardım aşkıma. Bi kez konusmak ıstemıs yanıma gelmişti, tersledım. Bir kaç ay sonra arkadaslıgımız başladı. Onun ılk sevgılısı bendım ilk aşkıda. Oda benım ıcın öyleydı..3 sene nasıl gectı hiç anlamadık. Öyle güzel anlaşırdık ki, sabahları benı okuluma bırakmadan gıtmez, çıkışlarda bende onu almaya gelırdım. Herkes özenle bakar, evlenıceksınız siz derdi.. Öyle güzel bi aşktı ki... Bir gün olsun küsmedık, bağırmadık. Hep o nazlanırdı, ben alttan alırdım. Aşıktım, gözüm görmezdı hiçbişey.. Lisenın bıtmesıne yakın aramız soğumuştu, daha nadir görüşür olmuştuk. Ortada bi sebep yoktu benım acımdan. Arkadaslarım onu başkasıyla görüyouz dedıklerınde sorardım hayır derdı. Bana yıne okulun bahcesınde sarmaş dolaşlar derlerdı ben yıne sorardım cevap yıne hayırdı.. Başka bı kızla cekılmiş fotoğraflarını gördüğüm yerde bıraktım onu. Yüreğimden cıkarıp oraya attım. Artık ınkar edemezdı, etmedıde. Öğrendım kızı araştırdım, butun erkeklerde yakın ilişkisi olan bırıymiş. En cok buna üzüldüm. Keşke daha düzgün biriyle aldatsaydın, en azından yanına yakışmış derdim dedım.. Ben az geldım sana, seni bunlar paklar.. Şimdi ne yapsamda kin tutamıyotum ona, nefret edemıyorum, küfür edemıyorum. Sevmıyorumda... Ama ömrüm boyunca unutamayacagım tek insan o, biliyorum. Bana cok acılar yaşattı, çok üzdü, çok ağlattı... Ah ettım, tuttu... Yine söyluyorum inşallah adımı anarsında ben sana dönüp bakmam bıle. Ikı ay sonra evlenıyorum, haberı var. hala yakın oturuyoruz. Ve onun hala bi umudu var...