bence bir şeyler hissetmiyorsanız bitirmelisiniz çünkü bu şekilde devam etmeniz sizin içinde aileniz içinde çok zor sonuçta herkes bir kere dünyaya geliyor kendinizi soğuduğunuz birine sadece hasta diye vicdan yapıp adamak istediğinizden emin misiniz sonradan pişman olup alıştıktan sonra bırakırsanız daha çok acı çeker hastalığı olması kötü bir durum Allah kimsenin başına vermesin ama bu sizin üstlenmeniz gereken bir sorumluluk değil tedavisi olsa belki daha olumlu bakabilirdim ama çok zor bir durum.

Düşüncenizin çizgisine yön vermek istemem ama ben olsam mutlu olamayacağım biriyle ömrümü bitiremezdim. Sonuçta bir kaç yıl değil ki bu koskoca bir ömür belki de. Ve hasta birine bakmak çok büyük bir sorumluluktur bu sorumluluklarla birlikte mutsuz bir yaşamda sizi bekleyecek. Vicdanınızın rahat olmaması bu durumda gayet normal ama bu sizin hayatınız başkasının değil. Ve siz kendi hayatınızda kendinizi mutlu etmek için yaşamalısınız başkaları için değil, benim düşüncem bu

siz kararınızı vermişsiniz bence ayrılmak istiyorsunuz ama rahatsızlığından dolayı vicdan azabı duyuyorsunuz.

psikologa gitmeyi düşünüyorum evet bizimde ne olcagımız belli degil belki onun ahını alıp daha agır hastalık yaşıcam.. tamamen geçebilir bişeymi bilmiyorum yoksa ömrümü onamı adamalıyım kafamda okadar çok şey dönüyoki

Çok zor bir durum, ne desem bilemedim.. Allah yar ve yardımcın olsun.

amin çok sagolun korkusu sıkıntısı gerçekten büyük tahmin edebiliyorum ama elimden bişey gelmiyo ne yapmalıyım nasıl davranmalıyım sizce

o kadar zor bir hastalık ki bunu yaşayan için bunu yaşayanın ailesi için bu bir aile hastalığıdır yakın çevreyi çok ama çok etkiler ömür boyu ilaç kullanmayı gerektirir kişi kendini iyi hisseder ama sonradan yine nükseder en zoru da bunu çevreye açıklayamamaktır kanser olsanız kanserim dersiniz ama bu hastalığı insanlara açıklamak çok zordur ALLAH yar ve yardımcısı olsun

Size iki yol vermiş, siz ikisinden birini seçeceksiniz ya çıkışa gideceksiniz ya da sonsuza kadar kalacaksınız çok üzgünüm.. İyice düşünüp taşının en doğru kararı kendiniz vereeceksiniz zaten..

durumum aynen böyle ama onu yarı yolda bırakmak çok yanlış geliyo istedigim destegi veremiyorum daha çok üzüyorum onu ama o ayrılmak istemiyo öyle çıkmazdayımki

Abim 37 yaşında ve sanırım 20 yaşından beri bu gibi sorunları var. Herkesin farklıdır mesela abimde asla saldırganlık aşırı sinir veya kendi yaşamışçasına haber değerlendirmek vs yok. Bu durumları yaşayan bilir üstte bir arkadaşımda yazmış bu durum kişinin etrafındaki tüm yakınlarını kapsar diye işte aynen öyle. Ailesi olarak biz durumunu biliyoruz elden fazla birsey gelmemesi çok zor. Dışarıdaki insanlara durumu anlatmak ayrı zor. Dopamin denen madde kötümserlik hormonu yani aslında hepimizde var ama bu hastalarda seratoninden fazla salgılanıyor ve kişi sürekli negatif düşüncelere giriyor. Hasta için çok ama çok zor bir durum. Maalesefki tamamen tedavi mümkün değil yalnızca ilaçlarla hafifliyor devamlı psikolog tedavisiyle hayat onlar için biraz daha yaşanılabilir kılınıyor. Sana gelince ne desem hiç bilemiyorum. Biz abimin evlenmesini hiç düşünemedik bile şu ana kadar mesela. Ha melek gibi bir insan hayatımda tanıdığım en dürüst insan ama evlilik bilemiyorum. Şu an için ne diyeceğimi bilemiyorum. Ama sevgi herseyin üstündedir eğer yanında olmayı uzun vadede istiyorsan ona destek ol. Ama bilemem dersen ilerde onun içinde çok daha zor olur çünkü inanamıyacağın şekilde bağlanıp çok acı çekebiliyorlar.

şizofren oldugu kesin degil henüz degil yani doktor düşünce bozuklugu demiş gerçi birilerini öldürme korkusuyla yaşıyo buda şizofrenle hemen hemen aynı bi durum geçermi bilmiyorum bu hastalıklar çok zor bende bazen sizin gibi düşünüyorum sonra vicdanım başka bişey söylüyo Allah kimsenin başına vermesin . push ;

çok sagol canım benim şuan öyle kötüyümki bugün iyice doldum karşısında aglamamak için zor tuttum kendimi inşallah iyileşir çok dua ediyorum hayatımı fedamı etmeliyim ona yoksa nasıl yaşıcam bu suçlulukla düşünemiyorum W