çok teşekkürler yorumun için... adam gibi bir aile büyüğü olsa işler bu hale gelmezdi belki... canımı yakıyorlar.. bir de şu var artık şu saatten sonra annem inadından düğüne gelmese benim bir kabahatim yok gibi sanki.. ya da kendimi rahatlatıyorum bilemiyorum

Sen yetişkin bir kızsın. Babanın "sizi" terketmesi diye bir durum sözkonusu değil. Zaten evden uzak, başka şehirde kendi hayatını kurmuşsun. Babanın yaşadıklarını, kendine yapılmış gibi algılamaman gerekir. Annenle babanın arasındakiler ise, tamamen onların ilişkileri ile alakalı. İnsanlar anne baba oldular diye ilişkiden, hayattan beklentileri bitmiyor. Kadın erkek ilişkilerinde doğru yanlış veya haklı haksız her zaman belli olmuyor. Baban da annen de kendilerince haklı olabilirler. Ben olsam taraf olmaktan kaçınırdım. Sözüne itibar edilen bir aile büyüğünüz varsa, annenle ve babanla konuşup, seni düşünüyorlarsa düğünde tatsızlık çıkarmamalarını söylesin. Son çare olarak, en özel günümü kendi çekişmeleriniz için mahvederseniz, ikinizin de yüzüne bakmam gibi bir blöf atabilirsin belki :)

bence tam tersi, sen annenle babanı uyaracaksın. millet içine giriyoruz, evleniyorum düğünüm var, ve ben bunları düşünmek zorunda değilim diyeceksin. beni elaleme küçük düşürmeye hakkınız yok diyeceksin. aranızdaki sorun iyi kötü bir sonuca bağlanır ama ben bu arada üzülmek istemiyorum diyeceksn. annen bence çok haksız, konuda. aldatıldığını düşünğyorsa ayrılsın ama daha babanla uğraşmasın.

arkadaşlar merhaba zor durumdayım. annem babamın kendisine ihanet ettiğini düşünüyor. elimizde hiçbir delil yok. bu sebeple ayrıldılar. bir kadın aldatıldığını bilir ya öyle işte.. çevreden eşiniz şu kişiyle birlikte dendi. gören yok.. blen yok.. babam yeminler etti... annem inanmadı.. ne yalan söyleyim yemin dillere ikiz olmuş artık, ben de inanmadım.. ama babamı bırakamadım. annemin maddi geliri yok. onu aldım çalıştığım şehre getirdim. zar zor meslek sahibi oldum. kpssyi kazandım. uzman yardımcısıyım. evleneceğim. babamın bana ve aileme karşı hataları olmuştur ama beni okuttu elinden geldiğince destek oldu. maddi konularda çok baskısı olmuştur mesela. özel sektörde çalışmama izin vermemişti, hayatıma çok kesin müdaheleler yapmıştı. ama o zamanlar annem de beni harcamıştı kocası için. o günleri unutamıyorum hiç. her neyse annem aldatıldığından emin ve babam tarafından çok suçlandı psikolojisi bozuk olmakla.. annemin ruh hali asıl o suçlamalardan sonra bozuldu. ama ben onu o evden ayırmakla ona elimden geldiğince bakmakla üstüme düşeni yaptığımı düşünüyorum. o ise babamdan intikam alma ya da ona ceza verme yolu oalarak beni kullanmak istiyor. artık annemin beni evladı olarak gördüğünü düşünmüyorum. babamı düğünde istemiyor, babam ben o düğünde olacağım istemiyorsa o gelmesin diyor. tek çocuğum bu arada... iki ayrı düğün yapacak gücümüz yok... gümüşhane de tek bir düğün olacak. nişanlım ve ailesi biri annen ise diğeri baban diyor.. ve annem psikolojik bir desteğe kesinlikle yanaşmıyor. sonuç olarak arkadaşlar ben babam öldüğünde keşke demek istemiyorum... bir tarafı seçmek istemiyorum... düğünümden sonra kimse bana küssün istemiyorum.. nişanlıma mahcup olmak istemiyorum.. ben sorun istemiyorum.. sizden sormak istediğim şudur; dinen ahlaken babama yüz çevirmemekle doğru olanı mı yapıyorum. babam açık açık bizi terk etse siler geçerim... güçlü kızımdır, unutabilirim. ama o şu an yalan söylüyor bile olsa bundan emin olamam hiçbir zaman.. diyorum ya gözümle görmedim.. annemin beni zorlaması doğru değil gibi geiliyor ve içimden gelmeyerek onun isteklerini yapmak şahsiyetime hakaret gibi geliyor.. bir tartışmamızda seni hizaya getiremedim demişti... unutamıyorum... anlayamıyorum.. Meleknaz Herşeyin

demediğim şey kalmadı... zaten sorun da annemin bağırarak çok kesin tepkiler vererek beni sindirmesi. intihara teşebbüs etti.. aşırı tepkileri ve genellemeleri var.. akla psikolog geliyor ama elbette kabul etmiyor..