Esinizle konusun bu sekilde devam etmek istemediginizi cocuga olan tutununun saglikli olmadigini soyleyin nerde gorulmus cocugun babayla yattigi cok enteresan eleştirileri kabul etmeyin bu sekilde her istedigi yapilan bir cocuk sağlıklı yetisemez gitsin tedavimi oluyor terapimi aliyor ne yapiyorsa yapsin normal degil. Ayrica cok istedim cok agladim demissiniz ya her zaman herseyin hayirlisini istemek lazim. Tabiki cocugunuz olmasaydi degil ama bir seyi kesin olsun olsun diye istedigimiz zaman hep bir sorun oluyor allah biliyor yani iyisi guzeli dogrusu nasildir diye

Çocuktan sonra yaşanılan birçok şey normal. Ama ayar verilmesi gereken şeyler olabilir. Eşiniz neden çocuğunuzla yatıyor. Beraber başbaşa vakit geçirebilirsiniz, bit şekilde bunlara alışmak lazım.

Bizim de yeni oldu bebeğimiz. Bizim de doğal olarak şu an her şeyimiz o oldu. Sizin eşiniz gibi eşim bazı şeylerine şunu şöyle yap bunu böyle yap diyecek oluyor, ki ben zaten çok pimpirikli bi insanım bebek konusunda " kaynanam! sus biliyorum ben" diyorum gülüyoruz geçiyo. Karıştırmıyorum şimdiden. Nasılsa annesinden iyi bilemez 2 yıl olmuş sizin. Biraz normale dönmesi gerekirdi bence eşinizin artık. Bence konuşun mutlaka Olumlu oy 0 Olumsuz oy S sparkly

Merhaba arkadaşlar. İki yaşında bir çocuğum var. senelerce beklenen tedaviler, iğneler, düşükler neticesinde dua ede ede beklediğimiz bebeğimize 3 tüp bebek denemesinde kucağımıza aldık. Çocuğumuz olmadan önce örnek sayılacak bir evliliğe sahiptim. Anlayışlı ev işlerine yardım eden sürekli sevgisini belli eden beni her halimle seven, yatağa ondan yarım saat geç gelsem darılan, kavga bile etsek aynı odada olduğumuz bir evlilikti. Çocuğumuz olmuyorken beni bebeği gibi severdi eşim. Hamileliğimde de bir dediğim iki olmadı çalışan bir insanım her şeyi birlikte yapardık. Fakat bebeğimiz oldu ve bir kaç ay sonra pandemi girdi eşim de yavaş yavaş değişti. Çocuğuna çok düşkün bir dediğini iki etmez ama hayatımız sadece bebek oldu. Düşkün olması üstüne titremesi çok güzel fakat günden güne her şeye karışmaya başladı. Yemek yedi mi, altını aldın mı, yerde yattı bakmadın, aksırsa dikkat etmiyorsun ondan oluyor, geç uyuşa ses ettin uykusu dağıldı? Çocuğumuz da aşırı rahatına düşkün ve çok hareketli. Eskiden her hafta bir yere giderken şimdi çocuk istemiyor diye iki senedir iki kere zor yemek yemişizdir dışarıda. Çalıştığım zaman anneme bırakıyor çocuğumuzu ama bir yere çay içmeye kahve içmeye bırakalım yarım saat desem. Dünyaya küsüyor ben dünyanın en kötü annesi oluyorum. Çocuğu anneme bırakıp bir kaç saat nefes alalım dedim diye. Ki normal çocuklar gibi duran bir çocuk olsa onunla üçümüz ailece gitmek isterim ama on daklka sandalyede oturmuyor. Sürekli böyle? Nerdeyse bir yıldır çocuğumuzla ikisi yatıyor ben de çocuk odasında yatıyorum. İlk zamanlar ben erken işe gittiğim için hoşuma gidiyordu ama artık beni hiç aramıyor. Yani anlayacağınız evliliğimiz sadece anne ve babalığa evrildi. Bunları söylerken çocuğumu çok seviyorum ve sanki onun yüzünden mi oldu diye düşündüğüm için kendimi suçlu hissediyorum. Ama artık çok yıprandım tahammülüm kalmadı sanki ben annesi değil onun bakıcısı gibiyim. Söz hakkım yokmuş gibi hissettiriyor. Sadece iş, ev işi ve annelik arasında sıkışmış gibi hissediyorum. Çok zoruma gidiyor eskiden aldığı hediyelerin notlarını çıkarıp okuyorum bu adam benim kocamsa şimdi ki adam kim diyorum i. Çok istedim evladım olsun, çok ağladım rabbim çok şükür sağlıklı sıhhatli bir evlat verdi. Bu hislerim için kendimi suçluyorum. Çocuğum oldu nankörlük mü yapıyorum diyorum. Açıkçası ne yapacağımı hiç bilmiyorum.

Ay takıntıdan da siz bahsetmeyin ya bu ne şiddet bu celal, sanki sizin saplantılarınız yokmuş gibi

Olumlu oy 1 Olumsuz oy JES

Sabır geçiyor zamanla Bu durum tam tersi olur genelde İlgili eşten ilgili babaya sanki biraz kıskanıyor gibisiniz

Bir dönem panik atak tedavisi görüyordu çocuğumuz olmadan önce ilaç da kullandı o zaman aşırı derecede bana düşkündü hatta. Tedavisi de bitince biraz da böyle oldu bilmiyorum. Sakince konuşurken bana hak veriyor ama sonra ufacık bir şey de hemen tekrar başa dönüyoruz. Güzel bir anıdan konuşurken bile bir bakıyorum o zaman sen çocuğa iyi bakmamıştın hasta olmuştu ya dönüyor. Bir çocuğun üşütmesinddn ya da grip olmasından doğal ne olabilir ki bir yere giderken bile üç farklı kalınlıkta mont ile giderim herkes bana gülüyor. Rahat ol biraz diye. Ama hala eleştiriyor ve eleştirilmeye tahammül edemiyorum galiba artık.

Hep diyorum bizim toplumumuzda kadin doguruyor, sendroma erkekler giriyor

+1 Eleştirel tavrı, sanki sen annesi degilsin de iyiligini istemez veya düşünemezmişsin gibi her şeye kulp bulması çok çirkin. Kendini suçlu veya eksik hissetme lütfen.

Bu dünyada dengeli bir erkek bulamayacağız galiba. her noktadan aşırıya kaçıyorlar. Ben bir şeyin, bu şekilde takıntı derecesinde istendiğinde illaki sıkıntı çıktığını düşünüyorum. bu neyin hırsı bu kadar? Olmassa da olmayacaktı ne var bunda? Sonra kendi psikolojik dengenizi de bozuyorsunuz sonuç bu oluyor işte. hayatta hiçbir konuya böyle körü körüne, artısını, eksisini göremeyecek kadar takıntılı bir şekilde bağlanmayın. Ters tepiyor. Takdir edilecek birşey değil bence bu. dengesi şaşan her konu sorun yaratır. Burada kaç tane konu açıldı kocam aşırı şeflatli seks yapamıyoruz fazla şefkatten diye

sebebi siz soylemissiniz aslinda... destek almayi dusundunuz mu?

Yatak ayırmak başlı başına bir problem önce onu çözmelisiniz Tüm bunları eşinilze hiç sakince konuştunuz mu? Oda tecrübeli değil beklenen bahsettiğiniz adamın sizi anlaması ve üzülmesi olurdu Yada profesyonel destek size iyi gelebilir. Pandemi her eve birşeyler getirdi götürdü destek almak kadar normali yok

Eşim benden 10 yaş büyük bir kaç sene de tedavi sürecinde hiç olmayacak sanıyorduk çocuğumuz. Üstüne çocukluğu tramvalı ilgilisiz bir babası varmış sene de bir kere gelirmiş görmeye. Ondan dolayı mı bu kadar bağlandı bilmiyorum. Bunları söylerken vicdan azabı çekiyorum sanki çocuğumuzu sevmesini istemiyormuşum gibi olmasın. Ama hayat sadece çocuğumuzdan ibaret onun için şu an. Ve kendimiz için bir şey yapmak ise çocuğuna ihanet gibi algılıyor. Tamam çok sevsin ona da bir şey demiyorum ama sürekli beni suçluyor, anneliğimi eleştiriyor kendimi oğluma karşı hep eksik hissettiriyor.. Sen ilgilenemiyorsun sen bakmıyorsun bizim kadar etkinlik yapan insan var mı bilmiyorum. Yapacak şey bulamadım çocuğum 100 e kadar sayabiliyor rakamları 100 e kadar tanıyor harflerin hepsini biliyor ki bınun için çok erken ama ilgilenmesem nasıl olabilir yani. Çocuğun her istediğini yapmayı çocuğa iyilik olarak görüyor. İkimiz de eğitimli insanlarız eşim mühendis ben eğitimciyim ama her şeyi o biliyor ona sorsan. bir gün çok iyi oluyoruz üç gün kavga küslük. Ki artık çocuk da anlıyor ağladığımda üzüldüğümde farkına varıyor. Bu beni daha çok üzüyor

Erkekler çocuk olayına kadınlar kadar çabuk adapte olamıyor. Bizimde hayatımız çocukla beraber tepetaklak oldu. Bence burda önemli olan "Niyet" Benim eşim değişmek için çaba harcamıyor. Haliyle benim elimi kolumu bağlıyor. Sizin eşiniz ne durumda? Olumlu oy 0 Olumsuz oy P

Yok yanlış anlamıyorum. Ama tabii ki kavga da ederdik tartışırdık da ama her zaman dayanamadı bana. Küssek bile ayrı hiç yatmadık çok kızardı ayrı odada kalmak istesem ikna ederdi. Zaten eğer böyle olacağını bilseydim o zaman çocuk düşünmezdim.

Ne güzel genelde çocuk olduktan sonra erkekler çocuktan, evden sorumluluktan kaçar. Bu devirde böyle bir baba olmasına çok şaşırdım ve takdir ettim. Bana abes gelen tek yer yatakları ayırmanız oldu Olumlu oy 0 Olumsuz oy A

Gerçekten örnek bir evliliğiniz olsaydı çocuk sonrası bu kadar sarsılmazdınız bence. Hepimizin çocuk sonrası hayatı değişiyor ama sizinki çok uç örnekler. Yanlış anlamayın kırılmayın lütfen ama illa bu adam bir yerlerde bunun fragmanını size göstermiştir. Çocuk doğdu hurraaaaa bu adam bir anda bambaşka biri olmadı ya