1 hafta doldu bu gün. Çok kavga eder olmuştuk kocamla. Bakalım yalnız yapabilecek miyiz düşüncesiye. 1 hafta ayrı kaldık. Duruma göre vereceğiz kararımızı. Onsuzluk hiç beklediğim gibi olmadı. Sanırım ben ayrılamıyacağım ondan. Yok yok kesinlikle ayrılamıyacağım. Halbuki ben istemiştim ayrılığı. O da böyle bir alternatif buldu. Bana kalsa açmıştım davayı. Dediki biz ayrılamayız. Hayır dedim ayrılırız. Deneyelim dedi sadece 1 hafta bakalım birbirimizsiz yapabilecek miyiz? Bu süre zarfında yüz yüze ve telefonla konuşmak yasak kararı da aldık. Birbirimizin sesini dahi duymadık. Sorunumuzdu büyük değilmiş. Salim kafayla düşününce görüyorum. Bazen insan olayların içindeyken göremiyor. Bizim sorunumuzda ailelerimizdi. İkimizin aileside her şeyimize karışıyordu. Bizimde sinirler geriliyordu haliyle. Sonucuda bağırmalar, kavgalar... Şimdi ardıma bakıyorumda bu boşanılacak bir mesele mi? Kesinlikle hayır! Aşılmayacak bir konu mu? Kesinlikle hayır! Hele onsuzluğu tattıktan sonra... Geceleri uyanıyorum yatak bomboş. Elimi atıyorum kocama sarılmak için yeri boş ve soğuk. Tek başına yemek yemekte zormuş. 1 haftadır doğru düzgün yemek yiyemedim. O kadar alışmışım ki ona, onsuz yemeklerin tadı yok. Nefesini arar oldum evde. Gülüşünü özlüyorum. Elini tutmak istiyorum. Yolda el ele olanları görünce kıskanır oldum. Boşanmak kolaymış onu anladım. Niye kolayı seçiyorum ki ben, kocamı bu kadar severken. Niye kolayı seçiyorum ki, o beni bu kadar çok severken... Ailelerimizi neden sorun yapmışız ki? Bu evliliği onlar mı yaşıyor? Evliliğe 3. kişileri karıştırınca olanlar ortada. Tatlılıkla onlarla konuşup halledebirmişiz. Yada karışmaya devam mı ediyorlar, bunu evimize sorun etmeyebilirmişiz. Şükür ki geç olmadı. Ya boşandıktan sonra görseydim bunları. Allah'ım şükürler olsun sana. Kocamı kaybetmedim. Bu gün buluşacağız. 1 hafta oldu onu görmeyeli. Sanırım atlayacağım boynuna göz yaşlarımla. Diyeceğim ki sorunları çözebiliriz. Birlikte aşamayacağımız şey yok. Seni seviyorum ve senle yaşlanmak istiyorum. HAKAİK MaRaL_