Ben hep oldurmaya çalışan pozitif biri olduğum için meslek olarak da doktor olmayı seçtim zaten, karakterim bu. Sevmem olumsuzluğu hep yapıcı olmaya çalışırım. Problemleri elimden geldiğince çözüme ulaştırırım, çabalarım, huyum bu. İlişkimde de böyleyim, çıkış yolu bulamadığımdan burdayım sizlerden fikir alayım diye. Eminin vardır aynı şeyleri yaşayan annelerimiz, akıl akıldan üstündür

Elinizden geleni yapmışsınız geriye ufak çaplı bir kriz yaşamanız kalmış. Patlatın bi kriz şöyleee içinizden geleni haykıra haykıra söyleyin üstünede bir daha çocuğa eline bile sürmeni istemiyorum diyin ayrı odalara geçip oğlunuzla takılın tavrınızı koruyun. Ozaman belki hop o benimde çocuğun noluyor falan der. C

İnanmıyorum bide çalışıyorsun. Bu tamamen haksızlık. Adam hiç keyfinden ödün vermiyo. Sorun baba bebek ilişkisi değil bence. Madem çocuk sana düşkün. Kalksın bi işin ucundan tutsun. Sende bebekle ilgilen. Benim oğlumda bana çol düşkün ama eşim işten gelirkem seveceği bişeler alır. Haftasonu gezdirir. Hiç vazgeçmez kendini sevdirmeye çalışmaktan. Çalıştıgım zamanda oldu. Benden çok o bakardı vslla I isiklararasindaa Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Maalesef bag olusmamis gibi gorunuyor oglunjz adina cok uzuldum. Esinizin karakteri icin Allah sizin yardimciniz olsun. Terapiste gitmelisiniz mutlaka kesinlikle yaptigi dogru boyle baba olmaz. Icinde hissettigi o duyguyu cocukta hissediyor oyuzden zaten babaya uzak davraniyor milyon tane belgesel kitap var bi zahmet acip baksin vebali cok buyuk dini kismina girmiyorum hic ama o bebek Allahin emaneti. Netflix bebekler belgeseline bakin orda iki erkehin tasiyici anneden sahip olduklark cocuklarina bakimlarindan sonra yapilan hormon testleri beyin emarlari vs bir kadinin hamileyken salgiladigi duzeyde ve degisen beyin yapisiyla birebir ayni seviyede cikiyor bu bilimsel bir calismadir. Belgeselde diyor ki babalar ne kadar cok bakimini yaparsa o kadar cok bag olusuyor ve o hormonlar salgilaniyor. Mutlaka bebegin bakimina katilmasi gerekiyir

çok tanıdık geldi... çocuğunuz büyüdüğünde ki çok değil, babasını itmeye devam edecek. sürekli onu dürtecek... ozaman kafasına dank etmeye başlayacak. 6 yaş civarı da iyice hissettirecek. babasına kalk iş yap diyecek... ona karşı çok sinirli olacak... sadece onu kullanacağı zaman iyi davranacak... o hatasını emin olun ozaman anlayacak... bizde aynı sizinki gibi oldu... iş buyurun... net, sinirli olmayan tavırla... iş buyurun... olmazsa biz gibi olursunuz

Icimden gelmiyor çok ağır bir cümle. Neden gelmiyor diye sorduğunuzda ne cevap veriyor? Sizde çalışıyormuşsunuz buna rağmen size yardımcı olmaması kabullenilmez bjr şey. Bence siz şöyle bir tepki koyun benim de Icimden yemek yapmak, temizlik yapmak, ütü yapmak gelmiyor. Oğlumu çok özlüyorum onunla oynamak istiyorum. Ya yardımcı tutalım ya da ev işlerini sen yap diyin. Vaktinizi de çocuğunuza harcayın. Bence çocukla ilgilenmesi için zorlamayın. İçinden gelmiyorsa zorlamak bana iyi fikir gibi gelmiyor. Ama sizin tavrınız bana çok yumuşak geldi. Ben çocuklar icin kariyerime ara verdim. 2 senedir evdeyim o halde eşim çocukla ilgilenmese hele ki Icimden gelmiyor gibi bir cümle duysam tepkim çok sert olur. Herkesin çocuğuna karşı sorumluluklarını yerine getirmesi lazım. Baba olarak eşinizin de günde en az 1 saat kendini vererek oğlunuzla oynaması lazım. Eğer laftan anlayan bir insansa çocuklar baba ilişkisinin nasıl olması gerektiğini anlatan kaliteli yayınlar okutabilir veya izletebilirsiniz.

Acaba bu babalık duygusu sonradan da gelebilir mi? Sevgi olarak kesinlikle var ama gösterme olarak sorun yaşıyoruz

Sorumluluk vermemissiniz. Baba olmayi ogretmemissiniz. Onun da alisacagi, öğreneceği varsa da olmamış. Sonradan oldurmak daha zor. Acikcasi kizmayin ama dupeduz sacmalik, yenidogan bebek, 3 ayın altindaki bir bebek annesini kokusundan taniyor evet ama oyle kisi taniyip kucak ayirt etmiyor. Ne demek babasini itti? Siz de diyorsunuz zor bir bebekti diye, muhtemlen agliyordu huysuzdu, sizin kucagjnizda da oyleydi ama babasina gidince babayi jtti oldu, baba kaçtı bu zorluktan siz de uzeirne gitmediniz. Tahmin edeyim geceleri uykusuz kalirken baba bey rahat uyumak icin oda falan degistirmis yatak ayirmistir belki de. Basbaya adam kacmis, siz de kabullenmissiniz, butun işi size yıkmış. Bi cinnet geçirmeniz lazim Adam yolunu bulmuş siz de cocuk istemiyor diyip kabul ediyorsunuz bu durumu olur mu oyle sey ya

Aile terapistden yardim alin. Ama sahsen adamin suratinin ortasina öyle bir patlardim ki neye ugradigini sasirirdi. Böyle seylere hic gelemiyorum.. ama dedigim gibi disardan destek alin. bebek bu. Ilk aylar anneden ayri bir varlik oldugunun farkinda bile degil. Esiniz resmen cocuga küsmüs. Yetiskin gibi davranmaya denesin.

Yahu tam melek yasları vakit gecirip de sanki kucagina alacak sarilacak en guzel zamanlar. Sizi baya manipüle etmis esiniz ona hak veriyorsunuz mazeretine ikna olmussunuz. Siz mesela vakit geciremiyor musunuz ee o neden geciremiyor. Eşinizin yasça büyük olmasinın etkisi de var sizi kucük bilgisiz olarak mi gorüyor kullanilacak yonetilecek biri. Yapmayin bakalım yemek temizlik

Söyleyince yapıyorsa birşeyleri çekinmeyin söyleyin. O çalışıyorsa sizde çalışıyorsunuz. Bebeğin yemeğini o yedirsin mesela

Evet bu biraz daha olabilir bir şey kısa vadede umut getiren bir çözüm gibi duruyor P

Bebek sizin kucaginizdayken de aglamistir. Gazi oluyor, huzursuz oluyor annrdeyken bile agliyor. Babaya bebekle ilgili ne kadar sorumluluk verirseniz bebege olan ilgisi o kadar artiyor. Soyle dusunun bebegin 1. aydaki ihtiyaci ile 11. aydaki ihtiyaci ayni degil. Eger ilk aylarda sorumluluk vermeye baslarsaniz bebegin degisen ihtiyacına uyum saglar. Esiniz su an cocugun ihtiyaclarini bilemiyor. Kendinize bir bahane yaratin, 1 saat disari cikin, cocukla ilgilensin. Yemek yaparken cocugu babaya verin. Kuafore gidin, yine cocugu birakin. Boyle boyle alisacaktir

İçimden gelmiyor demesi çok kırıcı değil mi Oğlunuz adına çok üzüldüm. Size yardımcı olmasını geçtim, bebegin babasına, onun ilgisine sevgisine ihtiyacı var. Benim küçük oğlum sekiz aylık, babası akşam işten gelsin neler yapıyor neler. Ne nazlar niyazlar ve sizin oğlunuz 11 aylık çok daha fazla hisseder. Ama içimden gelmiyor demesi çok kötü yanı ne denir bilemiyorum.

Yanlış yorumlamışsınız, dediğiniz senaryo yaşanmadı. Bebeğim benim kucağımda sakinken teyzesine veya anneannesine gittiğinde de ağladı, babasına gittiğinde nefesi kesilene kadar ağladı. Anneyseniz eğer bebeğinizi o halde göreceğinize içgüdüleriniz hareket eder çeker alırsınız dayanamayıp. Ben de her anne gibi bana ihtiyacı var deyip kucağıma aldım. Baba bütün gün işte olduğu için sürece dahil olamadı, bebek de onu kabul etmeyince süreç başlamış oldu. Kesinlikle yatak da oda da ayrılmadı. Hala aynı odada yatıyoruz. Baba genel olarak dışardan seveyim üstüme bulaşmasın tavrında zaten bundan bahsediyorum. Zor dönemde bakması zor evet ama şu an hiçbir zorluğu yok zaten yaşına gelmiş çocuk. Hala oturup oyun oynamayı bile beceremiyor ne yazık ki

Babasıyla büyümemiş olmasının etkisi olabilir kesinlikle. Aslında konuşma olarak değil de mesela kayınvalideniz ve eşiniz çocuklayken "hadi oğlum sen yemeğini yedir, ben şu işimi halledeyim" dese gibi durumlar yaratılsa diye düşündüm ben.

11 aydır denemediğim yöntem kalmadı, kesinlikle 1 gün iyiyse ertesi gün eskiye dönüyor. İçinden gelmiyormuş öyle söylüyor. Biraz büyüdüğünde daha faklı vakit geçirecekler eminim ama şu süreçte beni çok yalnız bırakıyor.

Gerekirse zora koşun diyorsunuz. Yarından itibaren uygulayacağım çok teşekkür ederim fikirleriniz için

Aynen öyle, en azından baba evime dönerim yediğim içtiğim önüme gelir bebeğim mis gibi bakılır öyle değil mi

Yapamam deyip çekiliyor kenara. İlaçlarını verir misin diyorum veremem ben dökerim diyor. Kesinlikle dökme saçma işlerine de burun kıvıran biri değilimdir kirlensin önemli değil derim bebeğim kendi yer içer düşünün mutfağın halini. Her bir şey söylediğimde artık çekinir oldum çünkü öf öf demesinden bıktım

Sizide bahanelerine inandırmış, 3 ay 6 ay atak dönemleri sadece anneyi istiyor falan diye. Çocuğun babası anne kadar ilgili ve muhattap olsa babayıda ister bebek bu, ikinci cocugu yapmayın tek tavsiyem bu degişmez bence

Sizi cok naif gordum ne demek icimden gelmiyor ne demek yapamam ne demeye varsin ozaman ben hem cocugu tek basima bakip hem calisip hem ev isi yapicaksam sen ne icin bu evdesin diyemiyomusunuz? Babasinin uzakliginin cocukta nasil bir etki birakacagini dusunun ve biraz sert olun kendine ceki duzen vermezse basi seylerin degisecegini anlamasi lazim herseye kosan heten bir kadin var oda rahata vermis sarsilmasi lazim

Mantıken bebeklerin en güçsüz, savunmasız oldukları an başlar. Ağzı var, dili yok. Bir derdi olsa anlatamıyor. Herşeyiyle sizin bakımınıza muhtaç. Benim dediğim bu 2. Plana atılma duygusunu da göz ardı etmeyin. Uzman desteği alacaksanız bunu da sorun. Çünkü başlarda da yardım etmese diyeceğim eşinizin mizacı bu. Ama çocukla negatif yöne değişmiş. I

Bebeğimiz ilk doğduğunda uykusuz kaldığım için eşime işten geldiğinde veya haftasonu al biraz da sen bak demek yerine, ben yatak odasını toparlayıp geliyorum der sonra bir miktar uyurdum öyle böyle sürekli bir bahane ile yada direk eline tutuşturdum. İtiraz etse tek başıma yapmadım sende babasının ilgileneceksin diye direttim. Sonuç oğlum bir buçuk yaşında kapı çaldığında babası geldi diye benden önce koşuyor. Kısacası aslında bütün babalar aynı bence onlar sorumluluk almıyor siz vereceksiniz. Bir de eşinize bebekle oynayabileceği oyunlar söyleyin onları oynasın. Bebekten oyuna karşılık gelince belki bir bağ kurulur. .

Evet, yardımcı birini tutalım diye konuşuyoruz fakat ona da bütçe ayıramıyoruz bir türlü. Ben 8 ay çalışmadım, eşimin de maaşı ancak evi döndürmeye yetiyor. Dolayısıyla orada da tıkanıyoruz. Kendi fedakarlık yapıp bana yardımcı olsa bu konular tamamen kapanacak ama işte, gelin görün ki bunu algılayamıyor zeynones

Evet, kesinlikle bir uzmanla görüşmem şart

Mesele bebek falan değil mesele eşinizin karakteri. Hadi bebeği benimseyemedi sürekli ağlamasından bıktı etti diyelim. Ev işlerini ve yemeği yapabilir değil mi en azından? Bunu neden yapmıyor? Bu hayatın yükünü neden tamamen siz yukleniyorsunuz? Onun baba ve erkek olarak vasfı ne oluyor o zaman? Ulan bu kadının canı çıkıyor zaten dur şu ev işini de ben yapayım demek zor bir şey değil. Ama eşiniz tembel bencil ve rahatına düşkün biri gibi geldi bana.

Annelik rahimde babalık kalpte. Babalarda babalık içgüdüsü olmadığı için bizdeki gibi, kalpten severek babalık yapabiliyorlar. Ne kadar vakit geçirirse o kadar bağlanıyorlar. Ben bebeğimin özel bir anını kaçıracağım diye ödüm patlıyor çalışırken, aynısını bir babanın da hissetmesi gerektiğini düşünüyorum haksız mıyım? Bunlar bir daha yaşanmayacak şeyler çünkü P

. push ;

Ah o patlatma isteğim hiç gitmiyor yatakta falan itiveresim geliyor özellikle ben uykusuzluk çekerken o mışıl mışıl uyurken Terapi kesinlikle aklımda olan bir seçenek Barta kulesi Çok cahilsin, keşke ölsen Anneler

merhabalar, birebir aynı olmasa da eşimle benzer sorunları yaşadım ve yaşamaktayım malesef. yedi aylık bir kızım var benim de. sadece ev düzeni ve bebekten sonraki kopukluklar dışında da sorunlarımız var ve bu nedenle aile danışmanlığı alıyordum dönem dönem. doğumdan sonra anca geçen hafta görüşebildim danışmanla. ve söyledikleri beni aydırdı, bebeğin her şeyine dört dörtlük yetebilmemiz, ağlamasından bile hangi derdi olduğunu çözebilmemiz, babada ağlarken bizde şak diye susması, yüzümüze bir bakış atar atmaz gülücükler saçması zaten içgüdüsel bir hissiyata sahip olmadıklarından dolayı eşlerimizdeki yetersizlik hissini körüklüyormuş ve bu yüzden daha da evin dışına kaçmalarına veya bu yetersizlik hislerini öfkeye inada vs. dönüştürerek dışavurmalarına neden olabiliyormuş. ben öğretmenim, eşim esnaf mesela, taaa buradan gelen bir aşağılık hissi de bu yetersizlik hissiyle çarpışıyor olabilirmiş. bilmiyorum ben açık görüşlü biriyim, bir konuda eksik veya hatalı olursam bunu dile getirmekten ve düzeltmekten hatta bunun için yardım talep etmekten de gocunmam. erkeksel bir şey de olabilir bu durumlar. yani danışmanımın söyledikleri doğru ve gerçek olsa da bana anlamsız geldi. belki size de bir ışık tutar diye paylaşmak istedim.

Esinizin yetiskin bir erkek ve bir baba oldugunu gerekirse cinnet gecirerek, sizden ve oglundan mahrum birakarak ogretmelisiniz. 'Icimden gelmiyor' diye bir cumle kurmaya hakki olmadigini bilmeli. Calisiyorsunuz, ev isi sizde, cocuk sizde... Esiniz beyler evde kose yastigi islevi mi goruyor?

Ah bekara koca boşamak çok kolay keşke kestirip atmak bir çözüm olsaydı, insan sinirlenince ilk bunları yapmak istiyor ama olur mu tabi ki olmaz. Çocuktan önce böyle biri değildi kesinlikle bana yardımcı olurdu elinden geldiğince, yemek yapamadığımda yemeği yapardı, evimiz büyük temizliğe yardım ederdi. Şu an çöp atmak bile sorun haline geldi P

Bosanın demedim farkettiyseniz ama bu bence yenilir yutulur degil bir rest cekip tepki gosterilecek bir durum. Kendinizin değil çocugunuzun hakkini savunmalisiniz. Gerçi yalanlarina inanmişsınız. Esim icimden gelmiyor bakmakndese bilemiyorum gozum doner herhalde. Sanki eve yeni oyun aldiniz da sevmedi. Cidden rezalet

Bu süreçte ben de çok kendimi öne atıp parçalandım sanırım benim de hatam oldu, kendini sürece dahil edemedi bir türlü sonrasında da ipler sarpa sardı belki de öyle de düşünmek gerek. Biraz büyüdükçe baba oğul aktivitesi fazlalaşır diye umudediyorum

Valla bu videoyu izlettikten sonra da hala ilgisizliğine ve tepkisizliğine devam ediyorsa daha da düzelmez bence. Baba olmadığım halde oturup ben bile ağladım o hayal ettiğim çocuğa Oscarcollerde Ben gurbette değilim. Gurbet benim içimde Anneler

Ayy Allah korusun isteyene versin, oğlumu çok seviyorum ama ilişkimizin böyle olacağını bilsem çocuk yapmayabilirdim

Evet böyle bir çabası yok. Hala babalığı kabul etmiş değil ve ben resmen tavayla kafasına vurup sen babasın kendine gel diyorum. Bana bir şey olsa vay halimize

Bizim dezavantajımız anneanne ve babaannenin yakınımızda olması. Eşim onlara çok güveniyor, en ufak şeyde annemleri çağır diyor sıyrılıyor işin içinden. Ortadan kaybolmam mümkün olmuyor banyonun kapısında bekliyorlar oğlumla çıkayım diye Yok, kolaya alışınca işler hep böyle ilerliyor bana kalırsa

Yoo herhangi bir çekincem yok, rumuz kullanmama gerek yok :)

Konuştuk, tartışma ve kavgaya dönüyor kesinlikle kendini haklı görüyor ve konuyu kapatıyor. Sinirlenmeden sakince konuşmak mümkün olmuyor çünkü ben çok doluyum ona karşı. Bebeğimize olan ilgisizliğini ailelerimiz de fark etti ve işin böyle yayılması beni çok strese sokuyor. Bebek doğduktan sonra evliliğin aynı kalması mümkün değil çünkü bebek tüm zamanımı kaplıyor eşim de yardımcı olmadığı için. Kesinlikle ona ayırdığım vakit neredeyse kalmadı, çünkü işten geliyor oğlumla vakit geçiriyor onu uyutuyor ev işlerine koşuyorum. Bazen duşumu bile iş yerinde alıyorum siz düşünün halimi

Diyorum demez miyim, olay kavgaya varıyor ve çözüme ulaşmıyor. Birkaç gün dikkat ediyor sonra yine aynı. Kişi kendi istemedikten sonra sizin zorunuzla en fazla birkaç gün ilerliyor işte sonrası olmuyor ne yazık ki. Koskoca kliniği idare ediyorum ama evdeki kocama sözüm geçmiyor . push ; zeynones

benim eşimin benzeri büyük kızımızda eşimiz anne baba eltim kaynım vs kalabalıktık her sıkıştığında ya annesine ya eltime vermeye çalışırdı gerçi benimki oyun vs oynardı yalan değil küçük kızımda kimse yoktu mecbur alıştı eline verin çocuğu benim bir markete gitmem lazım diyin uydurun bişey hiç beklemeden çıkın öyle öyle mecbur alışacak

Bir süre sadece emiyor olması da bana bağladı, uyurken de emiyordu çünkü. Şimdi ayrı kalma süremiz de uzadı yani bensiz vakit çok rahat geçirebilirler, kendi istemediği için yapamıyorum deyip sıyrılıyor resmen.

Benim babam torunlarını ayağında da sallıyor, onlarla oturup oyunlar da oynuyor, sırtında da gezdiriyor, gazlarını da çıkarıyor, yemek de yediriyor. Siz zorlanırken ben nasıl arkamı dönüp giderim diyor. Bence eşimin bu umursamazlığı eşine verdiği değerle alakalı. Bebekten sonra aramıza ciddi bir soğukluk girdi, bunu bilmeden bebekten çıkarıyor olabilir mi?

Sağolsun kayınvalidem zamanında çöp bile attırmamış eşime, şimdi ev işine yardımcı olmak ona külfet geliyor. Erkeklerin genelinde var bu, içinden gelmeden yapmak istemiyor ben söyleyince hepten ters tepiyor yapacağı varsa bile yapmıyor. İnatçıdır da biraz, bebekten önce dert değildi bu durum ama artık benim de işime gelmiyor

Eşiniz sadece konuşuyormuş sanırım icraatte sıfırmış. Baştan da belliymiş baya manipüle etmiş sizi aslında ordan anlamalıymışsınız. Yap deyince yapıyorsa yorgunum veya işim var diyerek bebeğinizi kucağına verip ayrılın ortamdan. Öyle öyle alışırlar.

Ev işleri ile kendiniz yormayın. Haftada 1 yardımcı birisi ile görüşün. Çalışıyorsunuz. En azından bu yükünüz gider eviniz ciddi anlamda bi düzene girer. Baba çocuk ilişkisi ile ise çok ciddi bir sorun çıkarın. Kafasının basması gerekiyor. Haftasonu tatilse size de tatil? Oluyor mu? Olmuyor. Birlikte vakit geçirmeyi bir şekilde öğrenmek zorunda. Herkesin çocuğu var diye çocuk isterse olacağı bu.

Allah korusun sana bir şey olsa bebeğin hali duman o zaman desene. Bebeğin bakımını üstlenmek bir tek annenin işi miymiş? Çok sinir oluyorum böyle erkeklere ya. Terapiye falan mı gitseniz acaba? Neredeyse 1 yaşına gircek demişsin o bebek artık dışarıya tepki falan vermeye başlamıştır. İlk aylarda tamam hep uyuyolar da sizinki geçmiştir artık o dönemleri. Gayet iletişim kurabilir aslında bebeğiyle. Ama böyle bir çabası yok gibi.

Evet arkadaşlarının çocuklarını çok severdi ben onları gördükçe kendi çocuğumuza neler yapar dedim ama çok büyük hayal kırıklığı...

Sakin olun beni gaza getirin diye açmadım bu konuyu ne tavsiye edersiniz diye açtım Bir şeylerin ters gittiğinin farkındayım zaten durumu çözmeye çalışıyorum. Siz neler yaptınız ne önerirsiniz diye soruyorum farkındaysanız, konu beni yargılayın hadi başlığı değil

en başta bebeğin sürekli ağlaması ve eşinizin kucağında hiç durmuyor olması onda da şok etkisi yaratmış olabilir bebek 2-3 aylık olsa anlayış da gösterilir fakat neredeyse 1 yaşına gelmiş. ve şu an tam da vakit geçirebileceği zamanı bence hatta sadece ev içinde değil, eşinize bırakıp arkadaşlarınızla dışarı çıkın siz evin içindeyken ne de olsa 5 dakikaya dayanamaz, gelir alır diye düşünüp ilgilenmiyor da olabilir . push ; S

Cinnet geçirmenize gerek yok boşanma kararı almanız için zira adam tam boşamalık. Yaşım geldi çocuk olması lazım diye size rol kesmiş ikna edene kadar. Şimdi de gerçek yüzünü görüyorsunuz. Oğlunuz 11 aylık değil, 11 yaşına dahi gelse değişmeyecek babasının tavrı. Akşama kadar iş de çalışın, eve gelin evde çalışın. Yetmesin çocuğu tek başınıza büyütün. Niye koca diye yanımda taşıyayımki bu adamı ben?

evet cocuk ayaklandikca daha cok ilgilenebilir. ama siz de adama verin, of pof derse de o zaman baska bir is yaptirin. mesela siz cocukla ilgilenin o sofrayi toplasin, belki o zaman cocukla ilgilenmek daha mantikli gelebilir adama :) . push ;

Kimse kendi ihtiyaçlarını bir kenara atıp bu kadar fazla fedakarlığın altına girmekten hoşnut değildir bence. Gün içinde it gibi çalışıp akşam eve geldiğimde bir fincan sıcak çay içmek lüks, tuvalete girmek bile lüks. Böyle olmamalı, olmamalıydı. Bir taraf çok yapıp diğer taraf umursamayınca hatayı iki tarafta da aramak gerek haklısınız

Özellikle babaanne ve halalar ile durumu açıkça paylaştım keza onlar da bunun oldukça farkında. Kendisiyle de yakın zamanda konuştular benim haberim yokmuş gibi, diyorum ya onun gözünde o haklı olduğu için çevrenden gelen fikirleri göz ardı ediyor gibi duruyor. Herkes ondan anne gibi davranmasını istiyor zannediyor halbuki baba olsa yetecek zaten. Kafasındaki baba imajını bilemiyorum, kendisi baba ile büyümemiş çünkü. Bahane uydurmak istemiyorum onun adına ama kesinlikle elini taşın altına koyma vakti geldi geçti bile

Çocuktan önce size yardım edip, şu an etmiyorsa kendini 2. Plana atıldığını hissediyordur. Benim kankamın eşi böyle oldu. Çocuktan sonra içine kapandı. İkisi de ayrı dünyalarda yaşıyor. Bu babasız büyüme meselesine katılmıyorum ben. Benimde kayınvalidem ve kayınpederim eşim 3 yaşındayken boşanmış. Eşim babasından görmediği tüm sevgiyi kızında yaşıyor. Arkadaşları şehir dışına çağırıyor, gitmiyor. İş teklifi geliyor, gitmiyor. Bana nasıl ki doğumdan sonra "annelik" duygusu geldi. Ona da "babalık" duygusu geldi.

Ben haklı demiyorum ki mesajları yanlış yorumluyorsunuz C

Eşiniz babalığı hazmedememiş. Benimde 11 aylık kızım var. Eşim kızımı eğlendirmek için binbir türlü şaklabanlık yapar, dans eder, şarkı söyler. Ben doğumdan sonra kazara tekrardan hamile kaldım. Haliyle hareket alanım kısıtlandı. Eşim işinden ayrıldı bana yardımcı olmak için. Ama biz hayatımız bu dönemini çocuklarımıza ayırdık. Geçici olacağını biliyoruz. Çocuk büyütmek dünyanın en zor işi. Bence eşinizi dahil etmeye çalışmak yerine kendi yükünüzü hafifletmeye çalışın. Yatılı bakıcı tutabilirsiniz.

Hem de nasıl Çok üzülüyorum, oğlum babasını çok seviyor gözleri parlıyor onu görünce evet kucağına alıyor biraz seviyor ama maksimum 5-10 dakika sonrası yok

O hep bu değildi, çocuktan bahsederken gözlerinin içi parlardı ki oğluma olan sevgisinden yana hiçbir sorun yok hala ona bakarken içi titrer bişey olacak diye aklı çıkar benden daha korumacı davranır. Konu ona olan sevgisini ve ilgisini gösteremiyor oluşu

Merhaba, oncelikle bir sey nasil baslarsa oyle gider. Bazen aldigimiz egitimlerin, yaptigimiz basarili islerin arkasinda ufaliyoruz. Terzi kendi sokugunu dikemezmis ya, aynen oyle. Esimle kizimizi dogdugundan beri evhamli olmama ragmen beraber baktik, her seyiyle ilgilendi. Ona firsatlar verdim. Emzirirken bebekle anne arasinda muthis bir bag oluyor, bu yuzden bebek sizden baskasinda rahat hissetmiyor. 3 aylikti kizim emmeyi birakti, neler yaptim emsin diye ama olmadi. Tamamen mamaya gectim. Esimle bastan beri baktik, nobetleserek. O cok uzun vardiyeli calismasina ragmen buyuk bir askla bakti kizimiza. Bunu gorev edindik. Kv cok yakin, bir sey oldugunda en basta annemle annen yardim eder vs gibi konular gecince ben serit cektim. Bu bizim cocugumuz, omur boyu biz ilgilenecegiz. Ne kadar erken sorumluluk almaya calisirsak bebegimizde bize adapte olur, diyerekten bir temel attik daha kizim 5, 6 gunluktu. Su an 17 aylik. Belli yeme icme, uyuma rituelleri var. Esimde bunlari gayet tabi biliyor. Geldi mi cocukla ilgilenirken ben islerimi hallediyorum, yemek vs hazirliyorum once kizimi yediriyorum, sonra biz yiyoruz. Cocukla oynamak, illa aktivitelere bogulmak degil bence. Cocuklar sevgi istiyorlar. Ne oyuncak ne de baska bir sey. Sadece saf sevgi. Ve bunu cok iyi hissediyorlar. Bu esinizin icinde yoksa ne yazik ki yazdiginiz gibi her seyi yapmaniza ragmen adamda tik yok. Sizde habire motora baglamis gibi sunu yapar misin eder misin dedikten sonra yapmasi da bir mana ifade etmiyor. Yapilmasi gereken belli. Ciddi bir konusma yapip cocukla alakali is bolumu yapin. Biz esimle ne kadar yorgun olursak olalim bir araya gelince ben giydirip altini aliyorum, esim yediriyor, oyuncaklariyla oynarken ona eslik ediyor vs. Oyle aktivitelere bogulmuyoruz ama kizim sevgiyi cok hissediyor. Kim gorse diyor cok sevildiginden midir nedir, kendi de cok cok sevgi dolu. Herkese cabuk isinan, iliman bir karakteri var. Bence bunda anne babanin rolu buyuk. Stresli, mutsuz, asiri yorulmus yipranmis bir anneden cocuk negatif enerji aliyor. Mutsuz, hircin oluyor. Tam tersi. Mutlu, problemlerini cozebilen, yorulsa bile esiyle bu paylasimi yaptigi icin yuku daha hafif olan annelerinde cocuklari daha mutlu, atilgan, asiri sosyal ve sevecen oluyorlar. Uzun oldu kusura bakmayin, birde sanirim doktorsunuz, ya da dis hekimi. Klinigim var deyince oyle anladim. Esinizinde sizin kadar yorucu bir isi var mi? Ne alaninda calisiyor? Önceki

Eşinizle ilişkinizi bu hale getiren oğlunuz değil öncelikle bunun farkına varmalısınız. Muhtemel çocuk düşünmüyor, erken diyordunuz, eşiniz de sizi ikna edene kadar bildiğin rol yaptı. Malum yaşı da epey varmış, çevre, ailesi vs çocuk çocuk demiş, oda size ikna etmiş. Olan bu gibi gözüküyor. Adam hep buymus ve maalesef oğlunuz büyüyünce de değişmeyecek tavırları.

İlgilenmiyorum uzun süredir zaten, yetecek kadar iş yapıp oğlumun yanına çıkıyorum ya da yemeği annelerde yiyip eve gidiyoruz onunla vakit geçirmiyorum gibi gibi. Bazı şeyleri söylemekten yoruldum, hareketlerimle belli etmeye çalışıyorum ama bu da aramıza iyice duvar ördü.

Evet kolları sıvamanın zamanı geldi çoktan, çok teşekkürler değerli yorumunuz için

Öyle olduğunu düşünmüyorum, kendisi küçük çocuk eylemeyi pek beceremiyor yaştan çok karakter olarak diyelim. Bahsettiğim arkadaşlarının çocukları da 3-4 yaşlarında zaten onlarla oyun kurabiliyor ama kesinlikle doğru söylüyorsunuz vakit geçirebilir

Hiç üşenmedi banyoları uvdu gece gece ama bebeği uyutmak zor geldi inanır mısınız

Ben şu yardımcı olmuyor bakış açısına sahip olduğunuz sürece hiç bi şeyin değişmeyeceğini düşünüyorum. Emzirmek hariç bebek, ev her konuda ortaksınız ama aslında siz de böyle düşünmüyorsunuz ki yardım istiyorsunuz. Benim de 16 aylık bi bebeğim var kocamın işten gelip tvye oturduğunu hayal bile edemiyorum

Doğurduğum çocuğu babası içimden gelmiyor deyip sevmeyecek? O adamdan soğur ve boşardım. Ne demek çocuğunu sevmemek içinden gelmemek? Sevse içinden gelirdi demek ki sevmiyo. Öyle insanı da ben sevmem.

İşi zora sokarsam hepten ters tepebilecek sivri bir karakter eşim, emrivaki yapıp çıkıp kapıyı gidemiyorum

Çok kolay bir yolu var. Alacaksınız karşınıza, herşeyle ben ilgileneceksem senin ne işin var bu evde diyeceksiniz? Bana yardımın olmayacaksa kapıyı biliyorsun diyeceksiniz. Firdevs Yoreoglu Sen Bihter Ziyagilsin aptallık etme! Anneler

bu konuyu ciddi bir şekilde konuştunuz mu? Acaba o da evliliğiniz çocuktan sonra değiştiğini düşünüyor ve bu sebeple çocuğunuza karşı uzak kalıyor olabilir mi?

Merhaba, Eşimle birbirimizi severek evlendik, o 34 ben 26 yaşındaydık. Eşimin yakın arkadaşları çocuk sahibiydi, hep "ben 40 yaşında mı baba olacağım" şeklinde sitemlerde bulunurdu. Yakın arkadaşlarının çocuklarıyla nasıl oyunlar oynadığını onlara nasıl hediyeler aldığını gördükçe çok iyi bir baba olacağının hayallerini kurardım. Evlendikten 8 ay sonra hamile kaldım ve çok şükür sağlıkla oğlumuzu kucağımıza aldık. İlk 3 ay oğlum çok zor bir bebekti, bana aşırı düşkündü ve kesinlikle benden başkasını kabul etmiyordu. Özellikle babasını reddediyor, onun kucağına geçtiğinde deli gibi ağlıyordu. 3. Aydan sonra meme reddi başladı, daha hırçın ve daha zor bir döneme girdik, babasıyla iyice uzaklaştı. 6 aylık olana kadar benden başka kimsede durmuyor kimseyi kabul etmiyordu. Bu süreçte ben bitmiştim, tükenmiştim, ne kadar yıprandığımı siz anneler çok iyi anlarsınız. Bu süre içindeki en büyük problemimiz eşimin hiçbir şekilde bebekli hayata dahil olamaması. Bebeğimizin de onu itmesi ile kendini hepten geriye attı. Bebeğin altını veya üstünü değiştirmiyor, onunla oynamıyor, ben söylersem rica minnet kucağına alıyor veya ilgileniyormuş gibi yapıyor, seviyor ama sevgisini fiziksel olarak dile getirmiyor. Bebeğim şu an 11 aylık, neredeyse yaşına girecek fakat bu durum halen değişmedi. İşten eve geliyor, eline telefonu alıyor, tv açıyor, bebekle yine ilgilenmiyor. Haftasonları benim tatilim gözüyle bakıyor, yine ilgilenmiyor. Ben söylersem öfleyerek pöfleyerek bir şeyler yapıyor ama ilgisiz olduğu o kadar belli ki çocuk da anlıyor, onunla oynamak istemiyor. Bu konudaki rahatsızlığımı dile getirince abarttığımı söylüyor, tartışıyoruz ve geriliyoruz. Bu süreçten nasıl çıkacağız, ne yapacağız hiç bilemiyorum. Ben de çalışıyorum, kliniğim var ve tüm gün hastalarla uğraşıyorum, eve geldiğimde kolumu kaldırmayı bırakın konuşacak halim kalmıyor fakat ev işi, çocuk, bir sonraki günün klinik işleri yine bende. Ne eve ne bebeğe yardımcı oluyor, kırk yılda bir yaptığı bir şeyi öne sürüyor biraz yardımcı olsan dediğimde de. Hiç böyle biri değildi, nasıl böyle olduk ve nasıl yoluna sokacağız, yoluna sokabilecek miyiz hiç bilemiyorum. Sizler bu süreçleri nasıl yönettiniz?

Ay nasıl içinden gelmiyormuş, o nasıl laf öyle ya Madem ilgilenmeyeceksin ne diye çocuk çocuk diye tutturursun. İnşallah bu durum çocuk büyüyünce de devam etmez.

Evet, benden anne olmamı bekliyorsun ben senin gibi olamam diyor. Olay bu değil ki tabi ki anne olamaz ama baba figürü de olmadan büyür mü çocuk? Büyüdükçe paylaşımları artar diye umuyorum, şu an küçük olduğu için de vakit geçirmeyi beceremiyor gibi

Yaş farkınız göze batacak aralikta malesef. 26 yasinda birine 30 ustü olmaz. Orta yas moduna girmis bile esiniz. Bebek o yahu ne demek itti diye ilgilenmemek. Resti cekin sizle ilgilenmese neyse de bebeğinize yaptığı kotülüğü affetmeyin.. kendi bostan korkulugu mu. Sanki eve oyuncak aldiniz hevesi mi kacmiş beyefendinin. Ev işi de yaptirın niye herseyi siz üstlendinizki. Ilk aylar aglarken verseydiniz eşinize bir şekilde susturmayi oğrenirdi. His eşiniz tam bir... neyse sinir oldum. Bebekli anneye kolaylik saglamayan erkeklere asirı sinir oluyorum. Resmen vicdansizlik. Dusunsenize eşiniz bebeknis ev işi helak oluyor siz hazır yemegi yiyip hazır kiyafeti giyip manda gibi uzanip telefonla ugrasıyorsunuz. Bunu yapan insan değil benim gozumde eşine de çocuguna da zerre değer vermiyordur yollayin evden gitsin madem varliğı yok ortada zaten fiziki gorüntüsü de kalksın

Mecbur birakin. Bebegim yeni dogdugunda babasina verip uyumaya giderdim. Eger yenidgan doneminde baba ilgilenseydi, onada alisirdi. Sadece sizi istemesinin sebebi size guvenmeseydi. Zaten cocuklar ilk 4 ay sadece agliyor. Cocugu babaya birakin ve disarida isim var diye cikin. Boyle boyle alisacaktir

Bunu izletin belki şok etkisi yapar ve ona çocugun onu sevdigini ona ihtiyacı oldugunu anlatın ufak ufak aradaki bagı güçlendirmeye çalışın eşiniz tek başına beceremiyorsa oturup beraber çocukla oynayın zamanla yalnız kalmaya da alışırlar bide gergin bir şekilde degil sakince anlatın sakin konuşun

Sizi çok iyi anlıyorum. Evlilik, çocuktan öncesi ve sonrası diye kesinlikle ayrılıyor yorgunluğunuzu hissedebiliyorum benimde ikizlerim var sizin bebeğinizle aynı yaşıt sayılırlar. bu tempo, eşimle rahat bir sohbet edememek beni bile bir anne olarak çok üzüyor, çocuklarımı çok seviyorum ama özgür günlerimi de özlemiyor değilim resmen film sahnesi gibi gözüm dalıyor uzaklara bazen. Anneanne ve babaanneyle bu durumu kısmen paylaşıp onlardan da yardım isteseniz, eşinize çocukla alakalı direktifler verseler? Meyve yedirmek, giydirmek gibi? Yardımı biraz kesseler eşiniz varken? Benim eşim sizinkinin tam aksine "ben bi süre kucaklayamam, bez değiştiremem" diyordu. Yalnız baktık bebeklere iş başa düşünce benden daha iyi bakmayı kavradı. Annelerden biri gelince çocuklardan kaçıyor hatta

ben olsam cok kasmam, o zaman ev islerini yaptiririm. siz calisan kadinsiniz, onemli olan kendi sagliginizi ve mutlulugunuzu dusunmeniz. madem ev isini seviyor onu yapsin, mesela sofradan kalktiniz, esiniz masayi toplasin, tezgahi silsin, cay yapsin, siz de gidip bebege banyo yaptirin ya da uyutun. burada soylenenlere bakmayin bag kurma meselesi cok abartiliyor. kucucuk bebegin en cok ihtiyaci karni doysun, rahat uyusun, ve rutinini korusun. biraz daha buyudukce adam da ilgilenmeyi ogrenir, siz de is verirsiniz. mesela beraber markete giderler, araba yikamaya giderler. o da bir sure sonra cocuk tepki verdikce ya da sizin davranislarinizi gorunce ogrenir. bence asil problem is yukunun siz de olmasi. bizim kulturumuzde kadin erkek esit olmasi zor ama en azindan siz cirpinirken ona da biraz is verin. duruguzel

En çok da buna üzülüyorum. Çevremde çocuğuyla ilgilenmek için iş değiştirmiş babalar var, biraz daha eve erken gelmek için evini ofise yakın taşımış babalar var. Böyle gördükçe çok daha fazla kuruyorum kafamda ve ondan çok soğuyorum

O pozları da yalanmış eşinizin bence. Nasıl oynamış ya korkulur. İşiniz zor. İkinci çocuk için de başlarsa kanmayın derim

Böyle adama başka çocuk yapmayın. Yardım edecek insan şimdi de eder oynar çocukla ileride de çok farklı olmaz.

o zaman inşallah sakince oldurmanın bir yolunu bulursunuz. ama zamanla diye diye 1 yaşında olmuş çocuk zamanla gelişip gelişmeyeceği de belirsiz şahsen ben olsam çoktan cinnet geçirmiştim sanırım Pamukannesi83

Oh görmek istediğim cevaplar bunlar işte Çok teşekkür ederim beni anladığınız için

Belki sonra ilgilenecek ama cocugun da bu zamanlari geri gelmeyecek Ayrıca gaz sancisi olunca bebek kimsede durmuyor zaten eşiniz bahane bulmuş Cunku uzaktan sevmekle cocuk sahibi olmak aynı degil

Kesinlikle çok bencilce davranıyor ve işin kötüsü yaptığının bencillik olduğunu dahi düşünmüyor

11 aylık en tatlı zamanları yahu. Benim eşim çıldırıyor çocukları için. Bazen öğle paydosunda gider özledim der sever. İnsalalh değişir. yazik yavrum ya az ilgilense etse.. R Rosalind

Bazen cidden @Ferhans a hak veriyorum.. bu gibi durumlarda cocuk sadece annenin gibi dolayisiyla anneye butun yuk. Ne saniyordu babaligi ajeba o kucucuk bebek agzi var dili yok, iyi babalik sadece hediye almak oyun oynamak mi? Cok yanlis anlamis o zaman.. elde gordugun seylerden ibaret degildir cocuk.. iyi babaysa sorumluluk alsin..

Evet sanırım işin ucunda kendimize bir yardımcı bulup evin yükünü azaltmak olacak ama benim derdim eşimin bize yardımcı olmasını sağlamak

Cinnet geçirdim, sonu boşanma kararına gitti. Sakinleşince farklı çözümler bulmaya çalıştım. Kestirip atmak olmaz ama benim de bir sabrım var kesinlikle

İşte başkasının çocuğunu 10 dakika sevip sonra anasına babasına atıyor ama kendi çocuğu olunca herşeyi zor geldi. Baktı günün 24 saati böyle. Biraz kendini seviyor bence eşiniz. Yani zora gelemedi. Baba oğul ilişkilerine özeniyorsa gerekeni yapmalı. Çocuk sadece babası olduğu için sevmez. Arasındaki duygusal bağ, hatırladığı anılar, geçirdiği vakitler iki insanı birbirine bağlar.

Onu hep söylüyor zaten, ben de bunun asla mümkün olmayacağını net ve sert bir şekilde dile getiriyorum. Bir de ikinci çocuğun sorumluluğunu yüklenirsem huniyle gezerim artık

Duruyor duruyor inanın bırakın kendi kendine de oynuyor ağzı var dili yok çocuğun, kendi içinden gelmediği için öfkeleniyorum benim bir şeyler yapmama gerek kalmaması gerekmiyor mu bu durumun babalar evlatlarıyla nasıl ilgilenmek istemez

Büyüdükçe geçirdikleri süre, paylaşımları artar diye umuyorum. Şu an küçük olduğu için ilgilenemiyor diye düşünmeye çalışıyorum sonuçta babası ne kadar uzak durabilir diyorum ama çok yorucu bir süreçten geçiyorum ben de katlanamıyorum artık bu umursamaz tavırlara.

bir arkadaşımın eşi de böyle. çocuk şu an kreşe gidiyor tabi ama arkadaşım hep bebekliğinden beri tek kendi baktı bir kere bile babaya emanet edemiyor çünkü adam telefona bakmaktan çocuğu unutuyor. kadın dışarı çıkmak istese götürüp annesine bırakıyor. çok zor gerçekten. ama ben olsam bırakır çıkardım ve net bir dille bugün sen bakacaksın derdim. ne demek yapamam.. 11 aylık bir bebeğin bakılmayacak zorluğu yok ki. özellikle bakamayacağını düşündüğü için bu durumda gözü hep bebekte olacaktır. bakabileceğini görünce de belki bir özgüven gelir. başka yol düşünemedim.

Bakın hala sizi kandırmanın peşinde. Hiç birinciye bakıyor muyum ki diye de düşünmüyor söylerken. Sizi çok kolay kandıracağını düşünüyor belli. Eşim bebeğimiz doğduktan sonra göğsünde uyutmaya başladı bildiğin kokusunu benim kokum kadar alarak büyüdü çocuğumuz. İki saat öyle yatsa gıkı çıkmazdı. Ee ilk günlerden alıştı. Ben de ne kadar duruyorsa onda da aynı oldu hep onun için. Ben kuzum 9 aylıkken bırakıp dershaneye gittim mesela. Hatta kız çocuğu için de olabilir 8-9 yaşına kadar hep babasına daha yakın oldu oyun vs oynarken onu tuttu falan. Neyse ki değişti artık Yani ne kdar ilk aylar zor geçse de ilk günlerden o sıcaklığı, ilgiyi alınca bebek anlıyor. Ha koliktir ağlar mesela o annede de babada da ağlar her türlü. Hani arkadaşının çocuğunu 15 günde bir 15 günde sevmesi ile aa iyi baba denmez.

Kendim yazdım sandım bukadar olur.. Benm azbucuk işe yarayan çözümlerim şöyle Kesinlikle aileler daha az gelmeli yada geldimi tüm sorumlulugu almamalılar Birde ufak ufak berabrr vakit gecırmelerini saglayın işte ben mutfagı toplucam sen oyalarmısın diyip ne yapması gerektiğini söyle onu yapsın işte şu oyuncakla oynat vs Gittikçe süreyi uzat yavas yavas alısırlar birbirlerine Zaten bebek büyüdükçe iletişim başladıkça düzelir diye düşünüyorum . push ; P

Zaman gectikce aralarindaki uçurum artacaktir. Erkeklere farkettirmeden is yaptirmak lazim, konusunca anlamiyorlar. Karisik oldu farkindayim. Hadi sen bulasiklari topla, ben camasirlari asayim. Cocukla ilgilen yemek yapayim. Bu odayi sen süpürür musun, ben iceriyi sileyim seklinde isleri kitleyeceksiniz. Sonra "ellerine saglik, tertemiz olmus, yoruldun demi kiyamam, sen olmasan cok yorulurdum" seklinde yikama yağlama kismi ve kapanış.

Yani ilgilenmesi gerek tabii ama büyük çoğunluk eşiniz gibi sorumlukugu sadece maddi ihtiyaç karsilama sanıyor

Bence kesinlikle bu yuzden, kendinizi çok öne atmıssınız eşinizin de kolayına gelmiş. Bebek bakımı zor, tek anneye yüklenmesi acımasızca. Zaten hamileliği, doğumu derken zor surecler yaşıyoruz. Biz ailelerden uzakta yaşıyorduk onun da etkisi büyüktü. Yardım edecek kimsemiz yoktu. Eşim tüm gece calısır uyuyamazdı, ben tüm gece evde tek basıma, aralıksız ağlayan bebekle sabaha kadar uyuyamazdım. Sabah eşim gorevden hic uyumamış olarak gelir, bende hic uyumamış olarak karsılardım. Sonuç olarak birinin fedakarlık yapması gerekiyordu o kişi genelde eşim oluyordu sabah çocuğu ona paslayıp öğlene kadar uyurdum. Sonra ben alırdım o uyurdu öyle öyle hallettik ama yıprandık mı evet hemde çok. Çocuğunuzun gün icinde baba dedigini, eve gelince cok heyecanlandıgını, babasının fotoğrafını görünce mutlu olduğunu falan pozitif biseyler soyleyin belki cocuk beni istemiyor dusuncesini atar kafasından. P

benimde içimden ev işi yapmak yemek yapmak sana bakmak gelmiyor gibisinden kendi yaptıklarının nasıl hissettirdiğini gösterecek bir tavır mı alsanız acaba?

Ay hayır öyle bir şey asla yapmaz ben bağırırım o bağırmaz öyle biri değil kesinlikle. Bebekle bağ kurmayı başaramadı derdim bundan benim. Tavsiyeleriniz için teşekkür ederim mutlaka deneyeceğim yarından itibaren

İyi madem esiniz bu kadar haklı bize neden dert yandinizki boyle devam edin madem

Oyun oynamak da bi zorluk. Siz cocugunuzla oyun oynamaktan keyif alan ebeveynlerden olabilirsiniz ama bircok kisi sevmez, mesela ben de hic sevmiyorum ama bir seyler ogretbilmek zaman gecirebilmek adina oynuyoruz. Esiniz de hoslanmiyor ve bu sorumluluktan da kaciyor. Tekrar söylüyorum, bebek babayi kabul etmedi diye bir sey olamaz. Hatta ananne veya teyzeyi de kabul etmedi diye bir sey ilamaz. Yenidoganken kime alistirirsan onlari benimser kabul eder. 5-6 aydan sonra kisi secmeye basliyorlar. Ondan once alismadigi kisileri istemiyorlar o aylardan sonra dogadostupanda

Siz çok sakin geldiniz bana, işler kötüye gitmesin diye zamanla birseylerin düzeleceğine inandırmaya çalışıyorsunuz kendinizi. Eşiniz sorumsuz, bencil bir insan. Çocukla ilk başlarda bağ kuramadı diyelim size yine yardımcı olabilirdi, işten gelince elinde telefonla 'dinlenirken " sizin ne yaşadığınız yorgunluğunuz umurunda değil. Sadece çocuk değil, ev işleri, yemek konusunda da aynı anladım kadarıyla. Üstelik sizde çalışıyorsunuz. Karşınızda bu kadar sakin ve anlayışlı davranmayı hakeden bir eş yok. Ayrıca çocuk büyüyüp hareketlendikce esinize daha zor gelecek ona ayak uydurmak. Öyle sakin sakin oyunlar oynamıyor çocuklar her zaman. Eşinizden ileriye dair de ukut yok üzgünüm.

İşi zora sokarsam hepten ters tepebilecek sivri bir karakter eşim, emrivaki yapıp çıkıp kapıyı gidemiyorum Barta kulesi Çok cahilsin, keşke ölsen Anneler