" biraz dinlediğimde o kadar kücük şeylere gülüp eğleniyolar ki cidden anlam da veremiyorum. ben öyle şeyleri anlatıcak değerde görmüyorum." demişsin canım ama ufak şeyler inan insanı mutlu ediyor. mesela ben o kadar kötü espriler yaparım ki hatta bazen kendim yapar kendim gülerim. esprilerimle, kendimle dalga geçerim. bence önce kendini sevmelisin. inan sonra her şey gözüne güzel geliyor. insanların arasına karış. mutlu olduğunu düşün. rahat ol en önemlisi bu hiç kasma. L

her söylediğin şeyi düşünme bırak. zararı sana dokunur. ya düşün dünyaya bir daha mı geleceksin. her söylediğini kafana takarak nereye kadar gidebilirsin ki. gülmek üzülmekten daha kolaydır inan bana. kendini bir yola sokmuşsun. ben böyleyim demişsin ama hayır değilsin iste bambaşka biri olursun. L

işe tebessümle başlayabilirsin. etrafına gülücük saç.. ben mesela gülmediğim zaman çok sert duruyorum ama güldüğüm zaman yüzümde ki o sertlik gidiyor. L

demekki belirli bir arkadaş kapasiten var. herkesin çok çok yakın arkadaşı olacak diye bir kural yok ki. kimse yakın arkadaşım olamayacak nasılsa deyip herkesin güldüğü şeyleri küçümsemeyede gerek yok. önemli olan kendin dahil kimseden çok büyük beklentiler içinde olmaman. beklentilerini küçük tut. ön yargılarını yıkmaya çalış. kimse uzaktan göründüğü kadar mutlu olmadığı gibi, birbiri ile mutlu bir şekilde konuşan herkes de birbiri ile çok samimi olmayabilir. ayrıca asık suratlıların hepside soğuk değildir. güçlü iletişimin yolu küçük olumlu mesajlarda gizlidir. sabahları bir günaydın, keyifli bir sohbetin anahtarı olabilir. L

konunun ilk mesajını okurken sanki kendimi okuyormuş gibi oldum. o kadar aynıyız ki! ben de liseden sonra insanlarla iletişimi bozdum. ilkokulda herkesten üstün, popüler bir havam vardı ama liseye gelinceee puff diye sönüverdim :) ne yaşadım da bu hale geldim diye hala kendime sorarım. inan bana hiç arkadaşım yok. sürekli sohbet edebildiği, aynı dilden konuşabildiği 1 kişi bile mutlu eder insanı. bunu en iyi sen ve ben biliriz. başarıdan bahseden arkadaşlara katılıyorum. bir ara kursa gitmiştim, orada ister istemez ortak noktaların olduğu kişilere rastlıyorsun. ben sınıfın ortalamasının biraz üstünde ilerliyordum. ders aralarında yanıma gelip "ya nasıl yapıyorsun, ben uğraşıyorum uğraşıyorum olmuyor" dediklerinde nasıl kabarıyordum, nasıl konuşuyordum görsen.. ama bunu kurs süresince devam eden bir şey gibi düşünme. istediğinde neler yapabileceğini gösteren yaşam detayları olarak düşün ve kendine her zaman güven. gülmek yerine belli belirsiz tebessüm et mesela. yeni biriyle tanıştığında akıcı şekilde "memnun oldum" de ve tebessüm et. gülmeye, konuşmaya değmeyecek şeylere başkalarının ne kadar abartılı tepkiler verdiklerine ben de dikkat ettim. emin ol onlarda da problem yok, sende de. çünkü her insan eşsizdir ve bu yüzden hepimiz birbirimizden farklıyız. mesela cem yılmaz'a katıla katıla gülüyor insanlar. ben tüm şov boyunca çok az kıkırdıyorum :) yine de onlarla en azından iletişim kurabilmek istiyorsan gülmeyi de öğrenmelisin. hiç komik gelmiyorsa saçma diye gülüver sen de :) maksat muhabbet olsun, iç içe olalım, kaynaşalım. bana özelden de yazabilirsin, yalnız olmadığını bil L

beni anlamana o kadar sevindim ki... dediklerine eksiksiz katılıyorum zaten. hani hiç arkadaşım yok değil. çok yakınım diyebilceğim insanlar var ama dediğm gibi liseden ve artık aynı ortamda bulunamıyoruz sürekli. ve gerçekten onlardan başkasına bu denli yakın davranamıyorum elime değil. mesela liseden bi arkadaşımla paylaştım bu durumu o da başkalarının yanında konuşamadığını belirtti. onun artısı ama yüzünün sevimli olması:)benim değil, gülmüyorsam karşımdakini dövücek gibi bakarım malesef:) hani demişsin ya iyi olduğun yönlerini ortaya çıkar diye. ben hep çok başarılıydım ama üniye geçtikten sonra bu durumda düşme yaşadım. eskiye göre şahsen farkedebliyorum bunu. o yüzden özgüvenimde çok çok düştü. çünkü bu tarz eksikliklerim olduğunu düşünmeye başlamıştım, ve bu sorunlar içinde boğulmaya başladım. sen şimdi neler yapıyosun, bu durumu kabulllenmişsin ve problem olarak görmüyorsun sanki, nasıl başardın alwaysnforever

benim de tam tersi oldu biliyo musun. ünide istediğim yer değildi ben hayata küstüm, ne okulu ne de içindekileri görmek istiyodum. derslerim düşmeye başladı. ve ben çok başarılı bi öğrenciyken şu kpss sürecinde kendimden şüphe eder oldum... bu ben değilim. ahh kimseyi takmasam, umrumda olmasa inan neler yaparım. derslere de kendini verebilen bi tip değilim:/artık bir başka bahara o da iş hayatına kaldı zaten:) D DatluCadu 5 dakkaya hazırım tek ayak