Çok normal ve seni anlıyorum. Ben de farklı bir türünü yaşıyorum. Her an kötü bir şey olacakmış, bir felaket yasyacakmisim gibi huzursuz ve gerginim. Ben de biliyorum düşüncelerimin yersiz olduğunu ama önüne gecemiyorum:) yalnız değilsin. Gerek olduginu dusunuyor ve farkındaysan yardım al. Ben de bebecigimin 6 ayını doldurmasini bekliyorum:) geçici bu duygular. Hep hormonal... Üzülme lütfen... ben de uzulmeyeyim tabi yapabilirsem. sonanda

Birebir aynı duyguları yaşıyorum sizinle biri hastaneye sonuç gösterecek olsa yüreğim ağzımda bekliyorum kendim desen korkudan dr gidemiyorum. Sanırım destek almak gerekiyor çünkü ben kendi kendime aşamıyorum

Yardım almadan olmayacak zaten farkındayım. Doktor arayışına girdim şimdi.

Büyük şeyler yaşadıktan sonra beyin bu tarz şeyleri tehlike olarak algılıyor ve sanırım benzer şeyler oldugunda da hemen uyarı veriyor sanki tehlike yine var olmuş gibi bence. Yıllardır anksiyete tedavisi olan ve çok fazla araştırma yapmış biri olarak düşünüyorum bunu. Size tavsiyem vakit geçirmeden once bir terapi tedavisi almanız. Olmazsa ilaç tedavisi ama. vakit geçirmeyin geri dönmesi daha zor olabiliyor çünkü.

demekki o kadar da güçlü değilmişsin. G

Yaşadığınız şeyler çok zor umarım her şey gönlünüzce olur. Yaşadıklarınız sizde hastane ile ilgili bir travmaya sebep olmuş olabilir bu travma bilinçaltınıza işlediği için günlük hayatta bile siz fark etmesenizde fobilerinizi, kaygılarınızı tetikleyebilir ve seviyesini arttırabilir. Yani buradan bir şey söylemek çok zor inanınki o yüzden en sağlıklı cevabı bir uzmana görünerek alabilirsiniz. İhmal etmeyin bilinçaltınızda yer eden travmalar, yaşanan olayların benzerleri ile karşılaşmanız halinde beynin önlem alma güdüsü yüzünden bir süre sonra panik atak ortaya çıkabilir

Yaşadıklarınız kolay şeyler değil. Bence de bir uzmana görünün, hafif bir sakinleştiriciden zarar gelmez diye düşünüyorum. İmkan varsa 3-4 gün huzurlu bir yerde tatile çıkmak da çok iyi gelecektir.

Bilmiyorum ki normal mi değil mi? Bana normalmiş gibi gelmiyor, anormal tepkiler veriyomuşum gibi.

Önce bedava hizmet alabileceğin yerleri dene bence. Üniversitede tek hoca yoktur zaten. Eğer üniversiteden komple ümidi kesersen özele geçmek daha iyi. En azından para verirken napayım devlette kimse yoktu mecburum dersin yani ben hep öyle yapıyorum. KudrAlobar Ayak

farkında olmanızda sizin adınıza güzel gibigibiyim

Kıyamıyom ki

Canım benim biliyorum senin de yaşadıklarını. Bir şekilde hayat akıp gidiyor da olan bize oluyor sanırım. . push ; KudrAlobar Ayak

Izzet gullu yu bir arastirmani tavsiye ederim Kitap video vs Guclu olmak zorunda degilsin guclu gorunmek zorunda da degilsin Duygularina izin ver Aciysa aci stresse stres Ustesinden gelecegim deyip inkar ettikce o duygulari beslersin. Sanirim anksiyete ataklar halinde gelen birsey Bana da ani bunalma yere goge sigamama hali geliyordu aniden Ustune durdukca artiyor Umursamamak ve gelip gecici oldugunu bilmek gerej

Öyle olacak gibi. Psikiyatrik ilaçlara karşı değilim zaten. Daha önce de kullandım. Sanırım artık ilaçsız atlatabileceğim bir durum olmadığını idrak ettim.

Ablanız ve size çok geçmiş olsun. Babanızın mekanı cennet olsun. Bir yakınımda sizinle benzer şeyleri yaşadı suan destek alıyor daha iyi. Umarım sizde hemen toparlanırsınız

Yanımda olna arkadaşlarım var. Haklarını ödeyemem, her derdimi dinler, koşturur yardım ederler ama yetmiyor sanırım. Profesyonel destek almam şart gibi.

Kuşum her zaman yanındayız, bunda da yanındayız. Ne gerekiyorsa yapacağız, ilaçsa ilaç moral motivasyonsa moral motivasyon. Sen neleri atlattın, bunu da gerekli desteği alaracak atlatacaksın, atlatacağız. Yalnız değilsin, hiçbir şeyi yalnız atlatmana da gerek yok KudrAlobar Ayak

Canım benim biliyorum senin de yaşadıklarını. Bir şekilde hayat akıp gidiyor da olan bize oluyor sanırım.

Her şey aslında çok yeni.. 2 yıl olmuş daha. Benim geçen seneye kadar hatta daha geçen ay mutsuzluklarim oluyordu aniden bastıran ve sebepsiz.. Su perisi86 Başlangıç 86.6guncel 77.8 ilkhedef 70 tek ayak

Ne yasadıgınızı az cok anlayabiliyorum, benim de babam kanser hastası. Sağlıkla ilgili bende sizin gbi düşünmeye baslıyorum dönem dönem sonra diyorum ki anksiyeti bu dikkat et =) neyse ilactan ziyade terapi yolunu deneyin siz, anlatın rahatlayın ne güzel olur. Benim de ihtiyacım var su aralar buna vakit ayırıp gitmek istiyorum. Siz İzmirdesiniz sanırım. Keske birilerini tanısam da önersem size.

Öncelikle Allah rahmet eylesin babanızın yeri cennet olsun inşallah. Her şey üst üste geldiği için bu şekilde bir kaygı bozukluğu yaşamanız çok doğal, bence de destek almalısınız, çünkü bu şekilde kendinize de zarar verirsiniz, hatta vücudunuz tepki vermeye başlamış bile. Allah korusun kanser denen illet de hepimizin vücudunda var ve böyle stres sıkıntı anlarını bekliyor ve tetikleniyor. Aşırı yorgunluk hali kemik ağrısı filan ihmal edilecek şeyler değil. En azından sizi tüm bu yaşadıklarınızın travmasını bir nebze olsun hafifletecek ve anksiyetenizin tetiklenmesini engelleyecek hafif bir doz ilaç desteği ve terapi ile rahatlayabileceğinizi düşünüyorum. Ve en önemlisi siz de insansınız, süper bir kahraman olmanızı beklemiyor hiç kimse belki de herkese destek verebilmek için kendinizi bu kadar sıkmak yerine salmanız ve ağlamaksa ağlamak birkaç gün dağılmaksa dağılmak gerekiyordur.

Canım bende sürekli kendimi dinliyordum hastalansam en kötü hastaliga yakalandin düşüncesi oluyordu beynimde hastaneye gidene kadar vücudum kasiliyordu özellikle sırt kaslarım Iki aydir psikiyatrise gidiyorum ankisiyete bozukluğu teshisi dedi dr başlangıç dedi ilaclarim ıyi geldi kiloda aldirmadi simdide ilacımı keserse diye endişe ediyorum stresim azaldı Her şeyi kafama takmıyorum Rabbim herkese şifa versin

Biliyorum kuşum. Dün akşam diyordum ya ne çektiniz beni diye. En büyük destekçilerimsiniz. Geçen gün pisiş hasta olduğunda bile acayip panik yaptım.

Cok agir seyler yasamissiniz. Gecmis olsun. Allah beterindem saklasin. Anksiyete midir bilmem ama belki pasiflora biraz sizi sakinlestirir boyle durumlarda. Bitkisel bir ilac.

evet anksiyete nöbetleri geçiriyorsunuz aynı durum annemde var psikolog takipli ve sürekli ilaç kullanıyor sizde fazla ilerlemeden doktora gidin bence.

O kadar ust uste uzucu olaylar yasamıssınız ki normal bu hissettikleriniz. Haber beklerken kasıldıgınız ıcın de sonrasında gevsemeyle birlikte kemik agrısı yasıyorsunuz. Bence gıdın psikologa rahatlarsınız. Babanız ıcın basınız sagolsun, hastalıklar ıcın de Rabbım sifa versin

Geçtiğimiz üç dört yılda beni üzen, yıpratan çok fazla şey yaşadım. Organ nakilli bir ablam var, onunla bir kanser macerası atlattık ilk olarak. Sonra eşim işten ayrıldı daha doğrusu ayrılmak zorunda kaldı, dört ay sürdü bu süreç. O bitti derken babamın akciğer kanseri olduğunu öğrendik. Teşhis için koşturmalar, hastaneler, tahliller mr'lar, tomografiler, biyopsiler, başka şehire gitmeler, üstüste ameliyatlar derken kurtaramadık babacığımızı. Bu süreçte elde ne var ne yoksa yedik tabi ama o kısım önemli değil. Helal olsun hepsi, yine çalışır yine kazanırız. Ancak bu süreçleri atlattıktan sonra, özellikle son bir senedir hastane ve hastalık konusunda aşırı kaygı başladı bende. Bikaç hafta önce ablam mide kanaması geçirdiğini zannetti, acile gideceğiz ama haber verdiği andan itibaren ben kendimden geçtim. Belli etmemeye çalışsam da araba kullanacak durumda bile değildim. Allahtan hafta sonuydu da eşim kullandı arabayı. Ondan bi süre sonra annemin astım bronşiti atak yaptı, birkaç gün sonraya randevu aldık doktorundan. O doktora gidene kadar yediğimden içtiğimden, izlediğimden okuduğumdan hiç bir şey anlamadım. Sürekli bir huzursuzluk, sürekli bir kaygı hali. Bugün ablam rutin kontrolleri için hastanede. Bir şey çıkmayacak biliyorum, her şey yolunda ama kendime hakim olamıyorum. Ondan haber gelene kadar saçma sapan bir ruh halinde olacağım. Sonrasında da bir şey çıkmayınca ya da rutin tedaviye falan başlayınca o rahatlamayla birlikte aşırı bir yorgunluk hali ve kemik ağrısı geliyor. Vücudum tepki veriyor artık sanırım. Bir süredir farkındayım ve kendi içimde çözmeye çalıştım. Kendime telkinler veriyorum, meditasyon yapıyorum falan ama pek işe yaramıyor. Artık psikiyatri yolunun göründüğünü biliyorum. Bunu neden yazdığımı da bilmiyorum. Belki bir tavsiye veren, azıcık rahatlatan birileri olur.

KudrAlobar canım senin ilk kez konu açtığını görüyorum. yaşadıklarından sonra travma sonrası stres bozukluğu ya da anksiyete yaşıyorsun bence, ki çok normal. Bence de bir psikoloğa görün, doğru teşhisi o koyacaktır zaten. Hayat çok ilginç ya, geldi mi üst üste geliyor her şey, benimde son 3 yıldır aile sorunları, sağlık sorunları, boşanma, iş sorunları ve derken şimdi gene benim ve ailemin sağlık sorunları, üstüne babamın evde beni fazlalık görmeye başlaması ve daha yeni düzen kurmuşken tekrar tek başıma düzen kurmak için sıfırdan başlamam... Sınavdan geçiyoruz ama maalesef kalıcı etkiler bırakıyor bizde... G greengirll

O kadar normal ki böyle olması herşey üst üste gelmiş çünkü Ben 15 yıl önce 2 yıl içinde yakın ailemden 4 kişiyi kaybettim hepsinin de haberlerini abuk saatlerde telefonda aldım. O zamanlar normal zamanda çalan telefonları bile açarken vücudum titremeye başlıyor bacaklarım boşalıyordu. 1,5 yıl psikoterapi aldım ama hala abuk saatlerde çalan telefonlarda fenalaşıyorum açamıyorum telefonları, kendimi kontrol etmeye çalışsam da vücudum tepki veriyor . Aşamadım bu durumu malesef umarım sen aşabilirsin yardım alman en doğrusu.

Aynı şey bende de var bi hastane hastalık söz konusu olunca atak atak üstüne geliyor vesveseler havada uçuşuyor...

Hmm. Mutlaka destek alın o halde. Babanıza Allah rahmet eylesin.

Yok zaten onu denedim. Olumlama olmasa da meditasyon yapıyorum zaten o taraf yönelttim ama ı ıh. Kendi kendime aşabileceğim bişey olmadığına kanaat getirdim. Doktor yolu görünüyor. Bulurum işallak iyi birini.

Çok normal değil mi bu tepkileri vermesi vücudunun. Öyle dandik bi soğuk yeriz burnunuz şırıl şırıl akar. Bu kadar yaşadığın stres sonrası bu tür tepkiler vücudun hakkı bence. Çok geçmiş olsun sana ailene bu arda. Yardım almanda fayda var daha rahat atlatman için, zaten kararın da bu yönde. Tekrar geçmiş olsun. KudrAlobar Ayak

Yok ben ilaca karşı değilim. Dediğim gibi daha önce de doktor kontrolünde kullandım, bıraktım bir sıkıntı yaşamadım. Yeni bir şey değil bu yaşadıklarım. Babamı 2018'de kaybettim, neredeyse iki sene olacak. O günden beri genel anlamda bir çok şey yolunda hayatımda. Ölüm acısı tabi ki var ama yas sürecini atlattım. Buna rağmen toparlayamıyorum. Normalde iyiyim ama bir hastane ya da hastalık söz konusu olunca kontrol edemiyorum. KudrAlobar Ayak

Eğer rahatlayacaksan hemen şimdi bir posta fırça atabilirsin KudrAlobar Ayak

Çok mantıklı ben üniversite kasayım. Olmadı bi hocaya muayenehanesine gidip 300-500 verir üniversiteye kapağı atarım bir şekilde. O da olmadı özel.

Terapi yapam bir psikiyatrist arıyorum açıkçası. Terapiyi yapsın, ihtiyacım varsa ilacı da dayasın sorun değil. 12-13 yıl önce depresyon sebebiyle gitmiştim o doktorum en az bir saat bazen daha uzun terapi yapardı. Ama üniversite hastanesiydi, araya birilerini sokup gitmiştim ve o doktor şu an yaşadığım şehirde değil. Şimdi nerden başlayacağımı inan ki bilmiyorum. Özele mi gitsem üniversitede mi şansımı denesem kararsızım.,

Başın sağolsun. Evet bu anlattıkların anksiyete belirtileri ve tedavi olmazsan ilerleyen bir hastalık bu. Panikatak krizine kadar varabiliyor. Ben olumlamayla vs düzeleceğini düşünmüyorum çok ağır şeyler yaşamışsın. Kafan o kadar doludur ki olumlamanı takmıyordur bile. Git güzelce yazdır ilacını.

Babana Allahtan rahmet dilerim. Ablan için de acil şifalar dilerim. Babacığını kaybetmiş olma durumunla hala başa çıkmaya çalıştığını biliyorum. Çok şeyler yaşayıp, geçirmişsin. Etkilenmen, kaygılı olman normal canım. Destek alman seni rahatlacaktır. Anksiyete mi değil mi bilemem ama, evhamını anlayabiliyorum. Dilerim problemin çözüme kavuşur ve rahatlarsın. Seninle empati kurabiliyorum. Sevdiklerinle daha çok vakit geçirmeye çalış. Mümkün olduğunca kötü çağrışmalar yapma içinde AbsolutPromise perfectly

herşey üstüste gelmiş kim olsa bir şekilde artık tepki verir zaten. anksiyete mi bilmiyorum ama yardım almanız size iyi gelir. belki biraz konuşmaya ihtiyacınız vardır.

e canım benım su yasadıklarını ben yasasam degıl panık atak sızofren bıle olurdum az stres mı? kolay seyler degıl, olur mu olur bence doktora danıs derım arada yorumunu gordum ben guclu kadın oldugunu dusunuyorum boyle agır hastalık durumlarını yasayan veya en yakınında tanık olan kısıler herkes kaldıramaz zor durumlar zor anlar ve bızde ınsanız tamamen duygudan hıslerden olusuyoruz allahım sıfa versın tum hastalara tez zamanda... baban ıcınde allah rahmet eylesın

Anksiyete evet. Ben de böyle bir süreçten geçtim ve ben de debaşladı bu iğrenç şey. Tam iyiy oldum dedim tedaviler vs. Babam iflas etti ve intihar girişimlerinde bulundu. Yine çok kötü oldum. 1 senedir de mücadelem sürüyor. Milana22

Ne beklediğine göre değişir. İyi bir psikiyatr yan etkisi az en iyi ilacı yazandır benim gözümde. Psikolog arıyorsan iyi birini işalla bulursun. KudrAlobar Ayak

İşte onların hepsini yapıyorum da altından kalkamıyorum malesef. KudrAlobar Ayak

Kolay değil yaşadıkların.. Benzerlerini 4 sene önce yaşadım. Özellikle baba kaybı Kaygılarının sebeplerini biliyorsun. Bulabiliyorsan öncelikle iyi bir psikolog bulup içini dökmelisin, gerekirse çaresizce ağla icinj boşalt.. Buna ihtiyzcin var. Sonra iyi bir psikiyatri ile devam edersin.. Belli bir yaştan sonra maalesef ki bir çok şeye şahit olacağız.. Arada psikolog desteği almak lazım.. KudrAlobar Ayak

Normal biliyorum ama düzelmem gerekiyor artık. Hadi hep birlikte beni düzeltelim.

Bu kadar ağır şey üst üste gelince kaygılarınızın artması normal. Bu süreci atlatmak bazen uzun sürebiliyor. O yüzden ilaçsız destek alın ve olumlama yapın. Her şeyi olumlu açıdan düşünmeye çalışın.

Yerinde duramama, kalp carpintisi, mide bulantisi, içsel sıkıntı varsa evet bu anksiyetedir geçmiş olsun. Çok zor bende anksiyete hastasiyim bu illetle yasamak gerçekten çok zor yasamayan bilmez kimse de yaşamasına zaten.

Çok fazla şey üst üste gelmiş normal hissettikleriniz. Geçmiş olsun :/

Anksiyete başlangıcı olabilir tabi kısa süreli kaygı bozukluğuda ama farkındaysanız olumlu/olumsuz haberi alana kadar normal hayatınızı aksatıyorsunuz bu sebeple başlangıç olabilir. Benimde var kaygı bozukluğum. Kaç senedir olan bir şey. Sizin yaşadığınız sürecin birebir aynısını yaşadım sayılır ve hissettiklerinizi çok iyi anlayabiliyorum. Sürekli tedirgin korku hali bir acı çekme durumu oluyor. Sağlıklı düşünme yetisini kaybediyor insan. Önerim hafifte olsa bir tedavi çünkü bu durum ilerledikçe hayatınızım her alanında bu şekilde düşünmeye başlıyorsunuz ve bu da çok zorlaştırıyor. Yaptığınız hiç bir şey zevk alamaz hale geliyorsunuz. Allah yardım etsin.

Ah o güçlü olma halini bir aşabilsem. Kendimi bırakırsam bir daha toparlayamam gibi geliyor. KudrAlobar Ayak

Ayni durumdayim. Sizin kadar agir seyler yasamadim ama bende de anksiyete ve kaygi bozuklugu var evlendikten iki yil sonra basladi bende. Benim bu hale gelmemin en buyuk etkeni ulke degistirmem oldu. Turkiyeye yerlestikten sonra asiri bir yanlizlik hissi olustu bosluga dustum uzun bir sure depresyona girdim bu surec icerisinde cok yiprattim kendimi ve bunun sonucunda hastalik korkusu sardi beni. Bulundugum ulke gulluk gulistanlik bir ulkeydi deyim yerindeyse toz pembe bir hayatim vardi hic bir kaygim yoktu ama Turkiyeye geldigimde cevremde ve medyada daima olumsuz seylere rastladim bunyem kaldirmadi bu kadar olumsuzlugu bununda cok etkisi oldu. Bekarken saglik uzerinde zerre kadar durmazken su an en buyuk korkum benim veya sevdiklerimin basina bir hastalik gelecek olmasi. Sizi cok iyi anliyorum. Cok zor bir durum insan psikolojik olarak dibe vuruyor. Sanirim bunun tek caresi dediginiz gibi bir psikiyatri bolumune gorunmek. Profesyonel yardim almak en mantiklisi.

Geçmişler olsun hem ailene hem de sana. Babacığına da Allahım rahmet eylesin, nur içinde yatırsın inşallah.

Sanırım kendime çok sorumluluk yüklüyorum. Ben babamı kaybettim ama annem 55 yıllık hayat arkadaşını kaybetti, ona destek olmalıyım. Ben ablam için endişeleniyorum ama o kendi yaşıyor bu süreci onun durumu daha zor destek olmalıyım. Eşim işini kaybetti onu rahatlatmalıyım, destek olmalıyım. Sürekli destek olan pozisyonda olunca bünye kaldırmıyor heralde bir yerden sonra.

İyi geldi valla, iyi ki yazmışım. En geç önümüzdeki haftaya bir doktor bulursam gideyim hemen. Kendimi toparlamam gerek.

Hep güçlü bir kadın olarak tanımlarım kendimi. Aman o da dert mi, biz bunu da atlatırız neler gördük be, hastalıkmış vururuz totosuna gider, maddi sıkıntıymış aşarız falan. Ama artık bedensel tepki vermeye başlayınca korktum açıkçası. Çok geciktirmeden bir doktor bulayım kendime.

bende de anneme, eşime ablalarıma ve abime bir şey olacak korkusu var. ne yaparım diye düşünüp ağlıyorum durduk yere.. bende 27 yıllık hayatım da 9 yaşımda babam olmak üzere dayım, dedem, anneannem, babaannem ve son olarak kp kaybettim.. KudrAlobar Ayak