Canim benim kendine cok yuklenme. Bak benim cocuklar uslu sinifa giriyorlar, koca da moderendir ev islerinin cogunu ustlenir. Buna ragmen 2 ayda bir bosuyorum kendisini. Ilk cocukta daha kisa surmustu bu durum. Ikinci bizi de cok sarsti. Ama bitecek, sen kendini ihmal etme bu surede. Ve kendine ayirdigin zamani asla cocuklarindan caliyormus gibi dusunme. Sen iyi hissedeceksin ki onlara bunu yansitacaksin. Bence vazgecme, tamam bu gezmen burnundan gelmis ama yine yap, bu sefer daha planli ol, seni aramasinlar diye de gozlerini korkut.

Sen hala ailene gidiyo musun? Dön evine boşver daha rahat edersin Ceyz sen de işe dön Ev hanımlığı çalışmaya alışana çok sıkıcı Ütüleri de parayla yaptır Biraz üstünden sorumluluk at

Donemsel bir durum olabilir buna ancak zamanla emin olabilirsiniz. Ayni sekilde kendisi de ayni sureci yasiyor olabilir. Ayni anda belirmesi sanssizlik olmus.. Donemsel olarak insan bazen herseyden sıkılabiliyor. Uyumaktan, yemek, icmek, gezmek vs vs. Bu her insanda mevcut bir durumdur. Bu sebeple evliliginizin geldigi suanki nokta sizi endiselendirmesin. Birbirinizle uzun seneler gecirmissiniz ne guzel.. Sorunlu beraberlik olsa onca zaman gecirmek ve esinize nefesim.. diyebilmeniz cok daha zor olurdu.. Gececek.. Ayni ruh halinde olamiyoruz bazen uzun bazen kisa surebiliyor. Evlilik guzel taraflari oldugu kadar boyle rutin, monoton taraflari da var. Bekar olsaniz emin olun yine sıkılacak cok seyiniz olurdu.. Yaz geldi birakin isi gucu bir tarafa. Akliniza ilk gelen yere dogru yol alin.. Zaman kaybetmeden..

Inan evim mis gibi degil, uyumuyorlarsa daginiktir dert etmem, genel olarak temiz olsun yeterli gelir ama rutin seyler bunaltiyor. Yemek ypmak, camasirlar vs. Moralim bozuksa her sey batiyor. Beni ne rahatlatir diye soruyor esim, net cevabim yok ama ne kizdiriyor dese bir suru sayarim. Beni anlasin diye gecen gun oglen ciktim aksam geldim. Bebegi anneme goturmus annem surekli beni aradi durmuyor diye, gezmek de burnumdan geldi.

Gercekten mi? Geciyor mu? Butun sorumluluklarimi terkedip okula gitmek, sonra da mis gibi babaocagina gelip annemin pisirdigi yemeklerden yemek, TV izleyip kitap okumak, dus alip uyumak isterdim... Keske evlenmeseydim

Hep bu tip konularda buluşuyoruz be Idrakyollariiltihabi... Kader arkadaşım benim :))

Ben sizin konularinizdan esinizle birbirinizi ne kadar sevdiginizi biliyorum yazdiklarinizdan. cocuktan ve evin butun yuku ustunuzde olmasindan dolayi bunalmissiniz ve cok haklisiniz. erkeklerin cogu zora sikintiya gelemiyor maalesef. bosanmayi gerektirecek bi sorununuz yok sadece biraz sabir cocuk buyuyunce yine eski halinize donersiniz insallab ama su durumdan cikmaniz icinde esinizin destegi sart.

Belki etkisi vardir. Biz kadinlar cok degerliyiz. Ben ya da tanik oldugum bir baska kadin, hayatindaki insandan o degeri gormuyorsa niye evlilik gibi zor bir isi devam ettirsin ki diye dusunuyorum, tahammulsuzluk o yuzden

Eylülde düşünüyorum kreşi ama bu sefer de yemek yer mi, uyum sağlar mı, tehlikeli durumları zerre umursamadığı için çok zarar görür mü diye kendimi yiyorum.

Çocuğu olan birçok kadın aynı bunalımı yaşıyor. geçici bir durum bence. kendinize vakit ayırabilirseniz ve cocuklarla ilgilenme konusunda eşiniz de sizin kadar faal olursa daha iyi olur. yalnız cocuklar büyüyünce geçer rahatlama olur anlayışına katılmıyorum. büyüdükçe sorunları sıkıntıları da artıyor değişiyor. Allah yardımcınız olsun.

Az daha vakti var, ilki emmedi icimde ukteydi. Bagisiklik yonunden asiri fark goruyorum. Bir de emmese de zor bir cocuk. Evde her kose bucakta parmak izi vardir onu gectim, baskasinin evine gitsek ilk 10 dk aglar kucagimdan inmez gerekirse sacima yapisir yine kimseye gitmez. Sonra da evde girilmedik oda, ellenmedik kesfedilmedik esya birakmaz. Yahu 17 aylik bebe, evin bir ucundaki tabureyi alip diger taraftaki balkona getiriyor veya dolaplarin ustunde yetisemediklerini o tbureyle almaya calisiyor, lambalari acip kapatiyor vs. Engel olunca halida ciglik cigliga tepiniyor

Konuya nasil giris yapacagim bilemiyorum, yazip yazip sildim. Sorun, evliligim.7 yildir ayni yastiga bas koydugum,16 yildir nefesim olan adamdan ilk defa boyle sogudugumu hissediyorum. Kendi kendime sebebini sorguladigimda bir suru seye baglayabilirim; yaklasik 1-1bucuk yildir surtusmelerimiz oldugu icin ikinci bebek. Bana resmen yapisik kimseye gitmez, her ne kadar pisman olmasam da onun icin isten istifa ettim gecici ev hanimi oldum. Tek basima yada esimle cok az plan yapabiliyorum. Bazen bu duzenden bunaliyorum, agresif, tahammulsuzum. Esim zaten ani parlamalarima, agir laflarima karsilik vermeye;alttan almamaya, beni anlamamaya, uzerimdeki yuklere yardim etmemeye basladi. Sevgi dolu asik halleri yine var ama kirinti seklinde, bunalimda miyim neyim, kavga cikariyorum hersey gozume batiyor cunku. Konusmaya calisiyor anlatiyor anlatiyor,3. bir kisi olsam ona hak veririm. Bilmiyorum benim sorunum ne? Belki de evliligin genel durumundan sikildim. Evlilik ev hanimiysan yemek yap, temizlik yap, devasa camasir yiginini yika utule, hoslasmadiginiz es ailesini agirla, sen git, hizmet et, cocugunu dort dortluk yetistirmeye calis, psikolojisi icin kisiligi icin en dogru neyse en cok sen dusun. Calisiyorsan ev islerinin yemeginin yarisini veya yarisindan fazlasini yap, diger maddeleri yine sen yap. Iste, yolda zaten yorul ama eve guler yuzle enerjik gel. Bu duzen niye boyle? Ben niye evlendimi sorguluyorum sanirim. Bunlari cocuklarim icin seve seve yapiyorum ama beni anlamayan birine yapmak icimden gelmiyor. Kalbime dokunup beni eski halime dondurmeye calismayip, onun yerine yangina korukle gelen birini istemiyorum.

Eşinizin size karsı anlayışsız oldupu noktalar var demek ki... Öncelikle Konuşun onunla sorunu bulun

2 yaş öncesinde önerdiğim için kızacaklar çıkabilir belki ama.. memeden mi kesseniz küçüğü? Memeye düşkün çocuk gerçekten çok yıpratıcı:/ bende de var bir meme tiryakisi yavrucak da

Bence iyi yapmışsın, böyle yapınca değer bilmeye başlıyolar. Ben bu bayram tatil çok kısa, yollara harcayacağım parayla da bebeğe eşya alırım gelemicem, üstelik yoruluyorum dedim beklemeyin beni dedim :) Eskiden olsa ben de diyemezdim. İlk evlendiğim seneki bayrama taaa diyarbakırdan izmire gelmiştim 3 günlüğüne. Ama Bundan sonra böyle Kurban bayramında bekliyoruz falan diyorlar da onda da kendi son çocuksuz tatil planımız var

Şimdi yorumunu okudum, aynı şeyi yazacaktım ki bildirim geldi :) Gerçekten tükendiğimi hissediyorum artık gangsta. Millet çocuğuna üç öğün yedirir ben dişlerini minicik araladığı için ve bir dakika yerinde duramadığu için 7-8 kez yemek derdi ile uğraşıyorum. Bırakayım aç kalsın diyorum bu sefer de mama mama diye tutturuyor. Yemek getiriyorum yine aynı kısır döngü. Günümün yarısı yemek yedirmekle, yarısı da uyutmaya çalışmakla geçiyor. Kocadan ziyade hayattan soğudum ben. Hayır yani bir çocuk neden bir dakika sabit durmaz yerinde neden ya. İleride "bu çocuk çok farklı üstün bir çocuk. Unicorn hatta. Evrilecek zamanla" demezlerse bileklerimi dikine kesmeyi planlıyorum. Bu kadar çilenin bir karşılığı, en azından iyi bir sebebi olmalı çünkü.

O zaman doya doya hasret giderin Benim kızım evde deyakamdan düşmez.. zaten bi yere gidemem ama bayram için gittiğim yerlerde fazla kalamadan geri çıkmak zorunda kaldım. Eşin desteği-anlayışı gerçekten çok önemli. Dün bayramlaşmaya gittiğimiz bir teyze; torununun gelinini ne kadar zorladığından, kadının zaman zaman ağladığından ve ona destek çıkması gerektiğinden bahsedince benim eşim "gel kızım annenin yakasından" diye çekiştirir oldu günde bikaç saat dışarda takılıyorlar bensiz Sizin de etrafınızda olan birilerine söyleseniz de azıcık eşinizi bu yönde güdülese mi acaba?

ne güzel anlatmışsınız blog falan yazsanız ya siz anlatımınız çok kuvvetli ve eğlenceli

Ne cok benzer hayat. Hislerimin tercumani oldun, opuyorum

Canım sütten kesince biraz daha rahatlayacaksin. Bir de ablasıyla ortak sevebileceği faaliyetler bulabiliyor musunuz? Belki ikisi güzel oyun kurarsa biraz olsun sana da nefes alacak fırsat kalır. Mesele evlilik veya eşin değil, belli ki yorulmuşsun. Muhtemelen eşin de tek maaşla 4 kişilik bir aileyi geçindirmeye çalışmanın gerginliğini yaşıyordur. İkiniz için de zorlu bir süreç olduğu kesin. Ben en güzel şekilde atlatacaginiza inanıyorum. Çoğu gitmis azı kalmış. Sadece biraz daha sabır :)

Kısacası bunalmissin bana da geldi öyle bı hava bı zaman değişmeye ihtiyaç hissediyor insan biseyler değişmeli diyor yani Esimde değişme olmadı ben biseyler değiştirmeye çalıştım o anın bunalımı gidince tekrar o düzene devam etsen de koymuyor artık Ne kadar renk gelebilir ki evliliğe hele ki çocuklar varken insan neler yapabilir bilmiyorum benim en fazla yaptığım eşimle çocuklarla birlikte bı parka gitmek bı yerde dolaşmak Çocuklar asla benden ayrılmıyor yapisigiz dediğin gibi Herşey monoton bu monoton Luk bı sure bunaltiyor Kızıyorsun ağlıyorsun ama sonra yine yerine oturup devam ediyorsun bende öyle oldu Allah yardımcınız olsun

Kızımdan biliyorum anneye yapışık çocuk anneyi çok geriyor. Ben de yaşadım aynı durumları ve 3 yaş civarı rahatlayabildim. Eşimle yan yana yürürken onun kucağından bana gelmek için kendini paralardı. Evde yalnızken bile koltukta yapışık otururduk :) Hemen fevri kararlar almayın. Bu sürecin geçmesini bekleyin ama eşinizle bu durumu paylaşın.

O zaman eşinizle adamakıllı konuşun. Başbaşa tatile gidin kafa dinleyin diyeceğim ama küçüğünüz var. Yine de annenize falan bırakabilirseniz bi kaçamak yapın bence. Çünkü dinlenmeye ihtiyacınız var sizin. Ya da günlük 2 3 saatliğine bakıcı tutabilirsiniz. Siz de o sırada kafa dinlersiniz. Hafta içi gelir 2 3 saat durur. Hafta sonu da 4 5 saat bakar siz de eşinizle vakit geçirirsiniz. Olmaz mı? Puxhu Sen önce kendine

Bence hemen işe geri dönün, kazancınızın büyük kısmını temizlikçi, bakıcı veya kreşe de verseniz buna değer çünkü mutlu anne mutlu çocuk ve eş demek.

Anlıyorum seni.. Kendini biraz dinle ceyz.. Kendıne zaman ayırmanın yollarını bul.. Bebek uyudugu zaman olabılır.. Dinlendır kendını.. Esinle konusarak anlasamıyorsan hislerini bir kagıda yaz bu sana da cok ıyı gelir..

Seni evde olmak calismamak bunaltmis. Bende boyleydim gecen yil. Calismaya uretmeye alisik insanlar evde kalinca depresyona giriyor resmen. Eteafindaki herkes gozune batar oluyor. Olmadik yerden biseyler cikarmaya basliyorsun ve her seyi sorguluyorsun. O yuzden bebegin bakici veya kres yasina geldiyse ya da bakabilecek birileri varsa bir an once ise basla bak her sey duzene girecek tekrar. Tecrubeyle sabit.

Canim dinlenmek icin 2-3 saat kres dusunsen. Ben de yorumlarina denk geliyorum ve yardim alirsan iyi gelecegini dusunuyorum.

Teşekkür ederim iltifatın için; inşallah olacak katbekat daha da iyi olacak hem senin gibi bir annesi varken başında, eminim.

Çok Bunalmışsınız. Şu an çalışmıyorsanız ondan olabilir mi?

Yakın zamanda ablam da aynı sıkıntıları yaşadı.. İkinci çocuktan sonra bu süreç yaşanıyor galiba.. Onlar biraz ayrı kaldılar Vs.. Ama asla ayrı kalmakla çözülecek bir durum değil.. Dedim getir çocukları bana, gidin bir günde olsa baş başa zaman geçirin.. Çocuklara ile gittiler deriz Vs vs.. Cidden zaman geçirince düzeliyor herşey.. Maalesef kadının fıtratı bu.. Erkekler bizim kadr olamıyorlar.. Yapan muhakkak var ama eşlerimiz de kötü insanlar değiller.. Boşuna Cennet anaların ayakları altındadır denmemiş.. Sabredin, yalnız kalmak için fırsat oluşturun.. Çocuklar uyuduktan sonra birine bırakıp otele gidebilirsiniz.. Öncesinden sabah işimiz var, çalışacağız Vs vs de diyebilirsiniz.. Tabi bir yakınınız var mı, çocukların yaşları kaç bilemiyorum

Ahahah super annelik degil hedefim. Mutlu bebekleri olan bir anne olayim bana ueter... tesekkur ederim ama :)

İşlerin hiçbir zaman fazlasını yüklenmeyin. Zorda kaldığınızda eşinizden yardım istemekten çekinmeyin. Olur öyle bunalımlar. Sevgiye tutunun. Sevgi verip alma odaklı olun. Esinizin desteğini her zaman isteyin

Calisan birinin eve kapanmasi zor. Ben de ayni durumdayim...

hafta da bir gün istıfa edıyorum en hanımlığından kahvaltı akşam yemeği dısarda yıyorum evi toplamıyorum gönlümce geziyorum canım ısterse uyuyorum kitap okuyorum aynı unıversite yıllarımda ki gibi ama bunlar bile çocuk yanımda yapılıyor. diğer günler hiç farkım yok normal ev hanımlarından ama seçimi kendim yaptım pişman olmamaya çalışarak mutlu olmayı deniyorum daima

Pisman degilim ben de... sadece anlayis bekliyorum. Ve birazcikta ovgu... cocuklarim yanimda olmadan biyere gitmemeye calisiyorum zaten o hic sikinti degil. Ama birilerinin ben soylemeden iki bebekle helal olsun demesine ihtiyacim var bu aralar.

Evlilik bitirecek sebep göremedim. Kendi kişisel gelişiminize ağırlık verseniz çözülecek gibi. Kendinizi daha detaylı ifade edip yakınlarınızdan destek isteseniz, anne olmakla çocuğa yapışık yaşamak arasındaki farkı görseniz, çocuksuz yaptığınız aktivitelerde suçluluk duymayı bırakıp anın tadını çıkarabilseniz, bunları ÖĞRENMEK için çabalasanız rahatlarsınız. Evlilik terapisi alırken psikolog eski eşimle bana haftada 1 sadece ikimiz, başbaşa zaman geçirmemizi önermişti. 1-2 saat. Evimizin bulunduğu sitenin havuz başına kahvelerimizi alıp iniyorduk. Çok değişik gelmişti en başta. Çünkü çocuğumuz olmadan yaptığımız her şey eşittir vicdan azabı ve yaptığımızdan zevk alamamak demekti. Bugün geldiğim nokta ise şu: Artık bekar anneyim. Kendime zaman ayırabilmek ve dolayısıyla çocuklarıma faydalı olabilmek için biriktirebilmek şansı varken o parayı yatılı yardımcıya veriyorum. Ama ne oluyor? Her Cuma ve Cumartesi akşamı tek başıma veya arkadaşlarımla sinemaya gidebiliyorum. Büyük kızımı antrenmana götürünce orada beklemek yerine kitabımla Starbucks'a gidiyorum. 1,5 saat sonra alıyorum. Kendime kıyafet almak istediğimde askıların arasında yakalamacılık oynayan çocukları götürmek yerine tek gidiyorum. Ramazanda iş arkadaşlarımla rahatça dışarıda iftar programlarına katılabildim. Herşeyden önce öğrenmek gerekiyor ama. Kendinizle zaman geçirmeyi ve bundan dolayı vicdan azabı çekmemeyi. Çünkü siz mutlu olduğunuzda hem eşiniz, hem çocuklarınız mutlu olacaklar. Evliliğinize de heyecan ve renk gelecek.

Yazdıklarınızı nerdeyse her gün bende sorguluyorum.. . Neden ataerkil bi toplumda meydana geldim ki sanki? Onunda iki eli iki bacağı var neden herşeyi ben yapıyorum? Bu ve bunun gibi bi sürü şey.. Ama hiç bisey degismiyor

Hakikaten böyle yapınca kıymet biliniyormuş. Ben o konuyu açtıktan sonra geri çektim kendimi epey. Bu bayram gittiğimde oğluma pek ilgiliydi hepsi. Bol harçlıklar, bir ihtiyacın var mı diye sormalar, otur dinlen kızım cümleleri. İçim hiç rahat etmiyor sürekli kendimle savaşıyorum ama diğer türlü ben çok yıpranıyordum.

Siz esinizin sizi eski size döndermesini bekliyorsunuz bir yerde. Ama o eski size artik annelik de eklendi. Kücük bebekler cok zorlayabilir. Genel anlamda yorulmussunuz. Bana da bazen calismamak zor geliyor, cünkü akademisyen olarak calismalarimi özlüyorum. Evliliginiz bitmemeli, ama size acil bir tatil lazim galiba. C

Sorma ailemi anneannemde gördüğüm bayramlaştığım halde bir ton yol gittim baba evine gitmek gerekirmiş. Annem ısrar kıyamet kal bir hafta dedi de hayır döneceğim eşim izinli planlarımız var dedim. Bu bile benim açımdan büyük gelişme. Eskiden olsa kırmayayım deyip kalırdım. Bunu derken çok zorlandım ama başardım.

Heh o tükürme bizde de var. Mütemadiyen elimde bez ve süpürgeyle dolaşıyorum. İnsana anlatır gibi izah ediyorum. Yavrum diyorum, bak aç değilsen ağzını açma madem. Ağzına alıp geri neden tükürüyorsun babasına yandığımın evladı diyorum. Duvara konuşuyorum. Bem de bıraktım bir ara. Mütemadiyen ekmek kemiriyordu. Sonra tabi gelsin kabızlık. Uykusuz geceler. Geri başladım uğraşmaya. Esasında iştahsızlık ya da yemek sevmeme durumu değil bizdeki. Öyle olsa yeminle dünyanın en gaddar annesi olup akışına bırakırdım. Karnı aç, yemek istiyor ama yemek yiyecek kadar durmak istemiyor. Ya da ağzına kuş gagasından bir miktar büyük gıda girerse anında tükürüyor. Her seferinde milimetrik hesaplar yapmalıyım. Ekmeğin dışını yemez, kaşığın üçte birini ağzına alır. Takıntılı manyak kime çektiyse. Uyku, yemekten daha büyük bir çile. Saatler sürüyor uykuya dalması. Gece sürekli su içmeye kalktığı yetmiyormuş gibi, sırf uyumamak için uyku öncesi kırk kere su istiyor. Bir de kaşıma seansları var. Uykudan önce sırtımı kaşı, bacağımı kaşı, başımı kaşı. Geçen gece "nereni kaşıyayım artık iç organların kaldı geriye ulan" diye carladım da sağ elimi anca özgür bıraktı. Kendi haline bırakın diyenlerin burun deliklerinden aşağı öz hakiki zeytinyağı boşaltmak istiyorum. Seninki yine ağlıyormuş. Benim sıpayı ne halin varsa gör diyerek görmezden gelirsem gördüğü her eşyayı fırlatıyor. Evde sağlam eşya kalmadı bu yüzden. Bir noktaya kadar sabrediyorum ta ki TV ekranına bir şeyler fırlatmaya başlayana kadar. Nereye görmezden gelip umursamıyorum. Dana kadar oldu 3 yaşına girecek birkaç ay sonra hani büyüdükçe geçecekti. Valla bugün "Allahım tamam ölmeyeyim ama şöyle birkaç hafta bitkisel hayata sokup geri çıkarır mısın beni" diye dua ediyordum.

İşten ayrılıp yapışık çocuklu hayata geçişteki klasik bunalım bir buçuk sene en ağır şekilde yaşadım biliyorum (2 yaşta ufaktan düzene girdi diyorum eskiye nazaran ama hala arada bi delirtir kuzucuğum canı sağ olsun) ve bu süreçte iki kere boşanma lafını çıkardım ağzımdan. Geçecek sabır, bol bol kendinizi çocuklarla dışarılara atmanızı, alış-verişe vurmanızı, çocuğu doyuracak yemeği pişirip-mikrop kapmayacak kadar temizlik falan filan gerisini koyvermenizi, çocukları annelere emanet edip tatile neyim kaçmanızı tavsiye ederim. Sizinki cevap veriyormuş, benim adam iyice sessizleşti benim sataşılarım karşısında... Bu da bi çeşit.

Valla ara ara düşünmeden edemediğim şeylerden birisi de bu oluyor son iki yıldır, "Hiç evlenmeseydim, işimde gücümde takılsaydım, sorumsuzca tv zaplasaydım yemeğim pişseydi kahvaltım hazır gelmeye devam etseydi, hep evlat kalsaydım, eş-anne olmasa mıydım acaba, bana göre değil miydi ki? Yapamıyor muyum ki?" ... Ne bileyim, sonu yok ki böyle düşünmenin... Çocuklar illa büyüyecek, akıllanacak hep böyle mi kalacaklar C CeYz, onlarla biz de farklı yerlerden kendimizi tanıyıp bir daha büyüyoruz. Ne kadar meşakkatli de olsa, aramızda kalsın bazen pişman olur gibi gibi küçücük bi his gelse de, yok ya, değişilir mi bu tecrübe hiçbir şeye? Ha kocamı boğasım geliyor o ayrı Ama bunlar da geçecek, geçiyor valla bak eskiden tuvalet kapısı kapalı işeyemezdim, sonra o tuvalet kapısı kapalı önünde ulumaya doğru evrildi, şimdi bekliyor çocuk kapı önünde... Yakında beklemeyi de bırakır gidişat oraya. Sonracığıma bundan aylaaar önce mümkün değil çocuğa ayakkabı giydiremezdim, koca kışı ayakkabısız geçirdik, kuzenimin düğününe gittik komple dağılmış halde, çocuk çığrınır kucağımda ayakları yalın, benim adam evde denk gele ne bulduysa giymiş hayattan kopmuş ayağında kar botları kumaş pantolon altı mı ne öyle bir iğrençlik, ben içimden "Ağlama, şimdi ağlama makyajın akacak onu düşün ağlama" diye kendimi motive etmeye çalışır... Daha neler ohhooo... Bacağımı kaldırırım çocuk bacağımla birlikte kalkar havaya, kollarım pehlivan kolu olmuş maymun gibi tepemde sallanır... Adama çocuk emanet ederim "Durmuyöö bu seni istiyöö" diye iki saniye sonra getirir, çocuk ağlar, adamın gözler kayar mütemadiyen uykulu relaks, geceler haram, sevişmeler haram, ne biçim zamanlardı ya... Hele o ilk bir buçuk sene vayy... Vay evimizin bi dili olsa da anlatıverse o duvarlar kaç takım tuzbuz oldu "Yeteğğğrr" diyerek yere fırlattığım. Çocuğa sinirimi belli etmeyeyim derken adamı şamar oğlanına döndürmem, adamın da bi tuhaflaşması bendeki sinir arttıkça ona da ayrı bir gamsızlığın yerleşmesi... Sonra baş başa özür dileyip ağlaşıp sarılmamız ve ertesi güne yine bi soğuk hallerimiz... Ohhoo... Şimdi şimdi ayarlarımız yerine geliyor yavaş yavaş... Hala bazı şeyleri oturtamadım zihnimde ama oluyor... Olmalı. Çocuk da düzene girdi o düzene girdikçe ben de girdim, ben rahatladıkça o da rahatladı. 6 ay öncekiyle şimdiki çocuğum-ben arasında dağlar kadar fark var, bundan bir altı ay sonra yine bir farklı olacak... Ha iki yaş sendromumuz geldi nur topu gibi ama ilk sene yaşadıklarım yanında çıtır çerez kalıyor diyebilirim. Geçiyor merak etme, geçmeseydi sokaklarda "Allahım sana geliyorummm" diye cıbıldanıp koşan çok anne görürdük Geçiyor.

yarın kahvaltıya misafirim gelecek ama uykum kaçtı ben burdayım evi de temizlemedim avm ye gittik kızımla gündüz babalar günü için gelen benim için gelsin mutlu karşılamam sohbetim için gelsin kat şefi gibi evimi denetlemesin kendi de mutlu olsun ben de

Ben baya astim o kasma islerini. Dibi gordum bir ara sanirim. Esim de o halimi gorunce sagolsun destektir her zaman, simdi sen iyi ol da nasil olursa oyle olsun diyor. Benim cocuklar zor cocuk da degiller halbuki ama bana zor geldi annelik sanirim

Zaten o deger görülmüş olsa bi nebze üzerindeki yüke tahammül edebilir kadınlar.. iş güç bir şekilde halledilir.. kadınların gönlünü almak gercekten cok kolay, bunu bile yapmaya tahammül edemeyen insanlara ömür adamak agır geliyor sadece..

Bunalimdasiniz qma haklisiniz gececek bu gunler. Biraz daha hosgörü, biliyorum onu siz hakediyorsunuz ama annelik gercekten cok zor. İs bulup yardimcı tutun. ... Buraz nefes alırsiniz..

Aynı durumdayız. Maalesef çocuğun gerginliğini eşe kükreyerek gidermeye çalışıyorum ben de. Anlaşılmak istiyoruz ama dürüst olmak gerekirse anlaşılsak da değişen bir şey olmayacak. Zira bu çocuklar zor. Eş ya da bir başkası anlasa ne değişecek. Yine de zor çocuklar. Bayramda ailemin yanına geldim ve bir daha asla oğlumla evden çıkmamaya yemin ettim. Delirmeden bu çocuklar büyüsün artık. Benim ramak kaldı delirmeme çünkü. Bilmiyorum ne önerebilirim ama zamanla düzelir, yoluna girer diye umuyorum. Derdiniz eşinizle değil bence. Gerginiz sadece...

yalnız başıma uzun uzun kızılay da yürümeyi özledim baştan başa. ara sıra rüyalarıma bile giriyor. Ama yıllardır yapamadım avm lerde vakit odurerek ve başağrısıyla dönerek ve neden aldığımı bilmedığım alışveriş poşetlerini eve taşıyarak geçiyor hayat bazı günler güneş gormuyorum doğru dürüst markete bile arabayla gıder olduk sanki yaşamıyoruz artık okey oynamayı ozledım ya yurt arkadaşlarımla sabaha kadar. burda buluyorum işte o ortamı yüzde 20 de olsa akşamları. Çünkü gerçek hayatımda kasıyoruz kendımizi kibar olmak resmi olmak yalandan gülümsemek sevmediklerımizi evimizde ağırlamak istemediğimiz davetlere katılmak zorundayız

Bende cocugum oldugundan beri bu cikmazdayim ayni sorular ayni dusunceler bu kadar mi olur?acikcasi bende bunaldim kziimi sukur cik seviyorum ama kendimkze vakit ayiramayisimizbizi bu hale getiriyor ve yaninizda yardimci iki sohbet eden destekci cevreniz yoksa boyle bunaliyorsunuz ben o durumdayim:/

Bir zamanlarki kendimi gördüm sizde yıllar önce kendi kendime hep "Ne diye evlendin hadi evlendin niye çocuk yaptın"diye söylenir küçük çaplı sinir krizi geçirir hatta vücudumda benim böyle anlarda kabarcıklar cıkar;her tarafımı da kabarmış vaziyete getirip kaşınarak eşime çatardım "yardım etsene banaa, seni anne doğurdu da beni taş mı doğirdu" diye. O da sagolsun yangına körükle giderdi bir ton lafa geçerdi kırardı beni. Çok kez oldu bunlar boşanma düşünceleride bunlarla beraber hep aklima gelirdi. O anlarda kendimle böyle başa cikabildim. Bunları düşünmeseydim ve yapmasaydım sanırım catlardım pişman degilim. Sonra ne oldu oglum büyümeye başladı ve sakin bir ortamda kendiliginden oluşmaya başladı. Eski düşuncelerim tavırlarım yerini çok şükürlere iyikilere bıraktı. Ben sizi anlıyorum bu yaşadıklarınız bana çok normal geldi ve kendi hayatımdan yola çıkarak söyleyebilirim ki 2. çocugunuz biraz daha büyüyünce rahatlayacaksınız. Bu düşünceler uçup gidecek. Belki bir işe girseniz daha kolay gecirirsiniz bu süreci bana göre bilemedim.

Kelin ilaci olsa basina surer. Donem donem benzeri hislerle bogusuyorum. Benim durumum genelde benle alakali oluyor, esimle degil. Kendime baktigim, diyetime sarildigim, yogami sporumu aksatmadigimda daha bir halliceyim. Acilen ise donersem de iyi gelecegini dusunuyorum Canim sana ne iyi gelir bilmiyorum ama esin senin rakibin degil hayat arkadasin, onunla hislerini paylas iyi gekecektir. Bu ev isleri meselesini de cok buyutmeyin. Ev pis olsun azicik bisi olmuyor :)

Canım benim benim eşim de öyle beni anlayıp alttan alamaz. Hamileyim bak zararı oluyor desemde bana şu kendimi zor toparlayabildiğim dönemde anlayışlı yaklaşmıyor. Erkekler maalesef alttan alma yapısında yoksa kimin hatrı için olursa olsun yapamıyorlar. Düzelecek hepsi geçer ufaklık büyüyünce. Sen kendini çok doldurula getirme. Ayrıca hayatını bu kadar ölümsüz etkiliyorsa ufaklığı sütten kes. 1. 5 yaşında gayet büyümüş. Kimse madalya da vermeyecek ne zor durumdaydın ama emzirdin diye. Ben de kızımı yenilerde sütten kestim iki yaşına kadar dişimi sıktım ama şimdiki aklım olsa 1 yaşından sonra keserdim. Çok yıprandım. Gece uykusu resmen yoktu. Bir sürü anne sütü içmeyen benek bar onların yanında 1.5 yaş çok çok iyi Alys

biz diyelim o zaman:helal olsun süper anneeeee

Bence siz eşinizden değil genel olarak hayattan soğumuşsunuz. Yorulmuşsunuz. Kendinizi bu kadar yıpratmaya ne gerek var. Herşey dört dörtlük olmak zorunda değil hicbir şey sizden önemli değil. Eşinizle konuşun bu durumu ciddi olduğunuzu söyleyin. Çocuğunuz kaç yaşında bilmiyorum onlar okula gidiyorsa yalnız kaldığınızda gidin gezin. Kuafore gidin arkadaşlarınızla buluşun. Akışına bırakın hayatı. Şu yazdıklarınizdan bile kendinizi ne kadar yorduğunuzu anlıyorum. Yapmayın. Eşinizle başbaşa biseyler yapın. Zamanla düzelecektir umarım

Allah kolaylık versin kuzum, senin minik ben gibiymiş ha... Ben benim çocuktan azcık şikayetlenecek olsam annem "Nesi var çocuğun, sen yine dua et sen kadar değil!" diyordu ) Bak annemin aktarımıyla kendimi anlatayım sana; Annem çocuk manyağı bir kadındır, 8 sene çocuğu olmamış tedavi ile olmuşum aramış kadın yani. Ben olduktan sonra da çocuğa tövbe etmiş, 9 sene ikinci çocuğu yapmaya cesaret edememiş. Zibilyon kez atlattığım ölüm tehlikelerine çok değinmeyeyim, 1 buçuk yaşında tutup sallayarak içinde dikildiğim beşiğimi kırmışım. 3 yaşında mı ne kayboldum ki annem saniye gözünü ayıran kadın değil malını bildiğinden. Bir düğün evi mi cenaze evi mi kalabalıklı ziyaretli bir yerde, babam-eniştelerim büyük kuzenlerim yanından hepsini oynatıp kaçmışım ve beni kmlerce ötede buluyorlar bir butikte polisler kapıya gelmiş adamlar kayıp çocuk diye ayağa kalkmışlar. 2 yaşlarındaymışım sanırım, annemlerin elinden sıyrılıp koşarak direk bodoslama derin süs havuzuna atlamışım . Sonra gelsin ateşler, hastalıklar. Yolda arabaların önüne doğru koşarak ce-e yapmaya çalışmak hobimmiş, annem artık elimi acıtırdı sıkmaktan tutarken, kadın yürek kakkınlığından iyi ölmemiş. Birinde eli terlemiş sıkarken, aniden asılıp boşa çıkınca az daha arabanın altına kalıyordum, adam erken fark ediyor ve arabasının frenleri de şükür ki sağlammış. Sadece tuvalete girmek için arkadaşına 5 dk emanet ediyor annem beni ki binbir tembihle ve X teyzem ne zaman denk gelsek gülerek anlatır "Annene git yahu bacak kadar çocuğa da bakamayacaksak" dedim yolladım Gangsta, ay tövbe ettim gelene kadar diye. Kadın peşimden yetişememiş koşuşuma kıpkırmızı ter içinde kalmış ve annem gelir gelmez de "Al çocuğunu Z vallahi hak verdim sana kardeşim" filan demiş, böyle diyalogları anlatırlar. Büyük kuzenim anlatır, annenin gözünün içine baka baka avuç avuç toprak yerdin Gangsta, kadın anlatır izah ederdi, sen bir de gülerdin... Sonunda ne kadar çiçeği neyi varsa bize verdiydi diye. Balkondan aşağı atılan mutfak eşyalarını saymıyorum, iyi ki apartmanımızın önü bahçeymiş de adam neyim geçmez yerdeymiş, birinde eskinin demir havanları olur ya, onu bulmuş atmışım topuzunu aşağı.. Kadın balkonu kilitlemiş oysa, iç pencereye merdiven dayayıp atlamışım sanırım yaş 3. Annem der "Şükür birinin tepesine inmedi o, Allah korudu, kalpten giderdim"... Kim annemi vaktinde ayıpladıysa komşulardan ilk tanışıp, bir süre sonra hak vermeye başlamışlar, böyle çocuk görmedik diye. Gider balkon giderine işermişim Idrakyollariiltihabi... Ya da alaturka tuvaletteki taharet tasının içine. Annem hatta birinde sular kesilmiş, tuvalete bakmış tasın içinde su var yedek su da var, girmiş kadın ihtiyacını görmüş, tam totosunu temizleyecek, bi tuhaf koku suyu çarptıkça gitmez artar... Bi bakmış Gangstanın çiş. Çişim evin her yerinde her an, her tastan-kovadan çıkabilirmiş yani o sıralar sürpriz yumurta gibi. Daha anlatabilirim. Annem uyanık olsa da ona anlattırsam :)) Ama 9-10 yaşlarından itibaren şeker gibi çocuktum bak. Dile kolay ama rayına giriyor, her çocuğun var bir zamanı. Gerekirse bir şekilde destek al, annem tek başına atlattı o dönemleri gerçi delirmemiş kadın maşallah. Azıcık kafa kırık ama.

Tahammül sınırlarınız tukenmış kadınlar cok emektar gercekten bu düzen boyle yıpratıcı eşinizde gereken minneti hurmeti vermıyorsa siz bu yuzden bunaldınız ama bu da bır süreç tekrar iş hayatınıza başlayınca daha rahatlıyacaksınz bence gecıcı bır durum bıraz anlaşılmaya ve dinlenmeye ihtiyacınız var bır çoklarımız boyle evlılıgı bıtirecek bırsey yok

Baştan sona benim oğlumu anlattın :) kaç tehlike atlattık sayamadım bile. Ben bir ara acı hissinin olmadığını bile düşünmüştüm. Ayaklar mosmor dolaşıyor çocuk ki annen gibi bir dakika yanından ayrılamıyorum. Bir şekilde fırsatını bulup kendine, eve ya da başkalarına zarar vermeyi başarıyor. Annen delirmediyse ben de delirmem inşallah ya :) 9-10 dedin bağrımı yaktın. O kadar uzun sürmesin çünkü. He senin gibi farkındalığı yüksek, bilinçli bir insan evladı olacaksa kendimi tırmalar sabrederim birkaç yıl daha.

Evlilik çocukla beraber çok zorlaşıyor iki kişi neyse de çocukla cidden büyük bir imtihana dönüşüyor. Başbaşa geçirilen vakitler kısıtlı veya verimsiz geçiyor çocuğun uyuması kafa dinlemek için tek fırsat çünkü ev işi bir sürü uğraş vs hep stres kaynağı eş de rahatlatmıyorsa kaos. Hele çalışmaya alışkınsan ve ev yapıyorsan daha büyük bunalım. Ben de altı yıllık evliyim iki yaşında hareketli bir oğlum var. Öyle bana yapışmaz ama sürekli gözüm üzerinde olmalıdır. Hep bir yerlere girer çıkar. Oturmaz hep koşar. Çok bunaldım ben de işe de başladım her şey gözümde büyüyor ne olacak seneye merak ediyorum ben de. Allah yardımcımız olsun.

şu anlattıklarınızın aynısının yaşıyorum ama benim 1 çocuğum var

Allah annelere kolaylık versin vallahi çok zor bir tanesi ile zorlanıyorum bütün gün çocukla uğraş 1 saat uyur yemek temizlik ne varsa sıkıştır araya uyanınca tekrar başla çocuk peşinde koşmaya yemek yesin diye Peşinde koş ne kafam ne bedenimin 2 buçuk yıldır dinlenmek nedir bilmiyor gecesi ayrı gündüzü ayrı uykusuzluk ayrı hem ekonomik zorluklar çocuğu 5 dk bile bırakıp oh diyebileceğim hiç kimsem yok eşim deseniz aynı model iş ev iş ev napsın oda bşy diyemiyorum artık kabullendim kadınlar hiç bir zaman rahat olamıyor evlenmeden önce de aynıydı ev hanımı gibiydim evlendim değişen pek bşy olmadı ve şu an 1 saattir ayağımda sallıyorum uyusun da ortalığı toparlayıp iki lokma bşy yiyeyim diye bende yorulanlar arasındayım ki yorulmadım diyende yoktur Eminim öyle işte kızlar hayat zor

Ufak olan cok zor bir bebek 1 bucuk yasinda, ablasi 5bucuk yasinda. Arkadaslarla bulusmamak icin hep bahane uyduruyorum icimden gelmiyor, kuafore gitmek icimden gelmiyor zorunlu seyler yuzunden ayda bir gidiyorum. Biz bir yere gitmemissek cevremde eve davetsiz gelen arladaslarim oluyor ama sakinlik durgunluk ariyorum resmen. Buraya yazdigimi kimseye anlatmak da istemiyorum, care esimde. Duzelirse onun sayesinde duzelir baskasina ozeli anlatinca elime ne gececek diyorum Puxhu Sen önce kendine

Ceyz ufaklık seni biraz sarstı sanırım. Gecıcı bir durum oldugunu düşünüyorum. Esın anlatmaya calısıyormus 3. Bir kişi olsa ona hak verirdi yazmıssın. Sende esını anlamaya calıs ve o ne anlatıyor onu dinle.. İkiniz üstesinden gelebilirsiniz. Hatta cocukları 2 3 gun anneanne yada babaanneye bırakıp esinle basbasa bi tatıle cıksan eminim suan ki bunalım halin azalacaktır

hep öyleydi aslında ama çalışınca farkedılmıyor. evet haklısın yıllarca okuyup çalışıp sonra basit hayat yaşamak çocuk bakmak perde kırlenmış halı yıkanmalı yemek yapılmalı işleri tuhaf geliyor bazen ben de bunalıyorum avrupadakıler gibi her sabah kucuk bir cafe de kahvaltı yapmak istiyorum kahvaltı hazırlamak ıstemıyorum ama rutin bu maalesef

Biz böyle oturalım İdrak, sabaha kadar dertleşelim iyi gelir. Tükendik bittik derken dahi insan devam edebiliyor değil mi? Yeme problem bizde, doğdu doğalı problem ama dilimi ısırayım eskisi kadar değil şükürler olsun... 3 gün "Şükür oh" desem, 4. gün başlardık. Çok iyi anlıyorum seni konusunu açtımdı buraya "Sürekli yemek pişiriyorum!" diye. Onu yemez öbürünü yap, bunu yemez şunu yap... İki gram faydalı bir şey girsin bünyesine diye. Aman salıvereyim aç bırakayım derim, mızır mızır mızır tepemde aç yani, açken veririm yok yemez, ağzına aldığını gider koltuk arkalarına, nerede kuytu köşe var tükürür... Sil babam sil, yeniden pişir, hazırla, yeniden tükürülsün, yeniden sil. Sonra adam akıllı bi yediririm denk gelir, aman ağlamasın o gün sakın ağlama krizine girmesin tuvalete bile koyun koyuna gireriz... Hani derler ya ilgilenmeyin bırakın çocuk kendi kendine mecburen sakinleşecek, öğrenecek sakin kalmayı... Söker mi benden çıkan çocuğa, yavru Gangstaya? Yok... Ağlar, öğürür, kusar, ağlamaya devam yedirdiğim iki lokma şey de gitti. Ot böcek, kedi köpek peşinde, parkta bahçede, yolda sokakta, tavanda tabanda nerelerde yedirmeye çalıştım... Sonunda bıklar geldi, gaddarlaştım bi ara, al dedim al git kuru ekmek kemir... Bıraktım öyle bir ara. Sonra sonra döndü ilginçtir ki, Allahın bir mucizesi olsa gerek. Umursamadıkça kolaylaştı yemesi. Hala daha arada zorlar ama ben de o ilk zamanlardaki gibi değilim, yersen al çocum, yemedin mi tamam acık iyice çocum, yersen aha burada çocum. Böyle olduk. Daha yüz bin yemek hikayesi yazabilirim yani, alnım kırıştıydı köyü yanmış aga gibi duvar diplerine çöküyordum artık..

Ben de tüp bebek sürecindeyim Tüm yorumları okudum ama sanirim bana da zor gelecek annelik Benndr rahatıma düşkünüm cünkü Kocami cok sevsem de eski günlerimi cok özlüyorum Okul yıllarımı, annemin hazırladıgı yemekleri Her haftasonu 3-4 makina camasir yıkamadığım zamanları özlüyorum Haftada bir kitap bitirirdim Arabama atlar istedğim yerde yemeğimi yer kahvemi içerdim Bunun için bile özenle hazırlanırdım Deniz kenarında saatlerce güneşlenir kitap okurdum Benim cocugum yok henüz ama suanda bile bu yorgunlukların tamamini yasıyorum Dün kv demlerden geldik 5 senedir hiçbir bayramda gitmedik Sevmediğim insanlara 2 gün katlanmak bile zor geldi 2 günlük seyehat için 3 bavul Tonla kirli camasır ve suanda hala bekleyen kahvaltı sofrası ile arkada yatak üzerinde oturup bu sitede takılıyorım Aksama da annemlere gideceğiz Hem bayram hem babalar günü için Hem de arkadasımın iki oğlunun bir sene önce hastanede kesilen pipileri için organize ettiği sünnet düğününe katılmak zorundayız Balkonda dün geceden asılmıs camasırlar da toplanacak ama ben hala burada pinekliyorum