Evet biraz öyleyim aslında ama normal şeyleri çok büyütüyorum birine merhaba bile desem pişmanlık duyuyorum rezil oldum diyorum kendi kendime. Teşekkür ederim önerilerinizi yapıp kontrol etmeye çalışacağım doktorada en kısa zamanda gideceğim umarım faydalı olur ve kurtulurum. . push ;

Aslında Asosyal değilim tabi evde biraz daha fazla zaman geçiriyorum. Uğraştığım çok şey var aslında benimki boşken olmuyo pek genelde bişeylerle uğraşırken oluyor mesela bi film izlerken bişeyi hatırlıyorum ve başlıyo yamyam düşünceler ya da resim çizerken ya da başka bişey sanırım o an uğraştığım işin bi kısmı beni rahatsız eden düşüncelerin başlamasına yol açıyor mesela örnek veriyim mesela izlediğim filmde kız arkadaşına bişey söylüyor ve bu benim düşüncelerimi tetikliyor ve o konuya benzeyen yaşadığım bir olayı düşünüp beynimde büyütüp kendimi suçlayamaya keşke demeye başlıyorum. Bütün önerileriniz ve cevaplarınız için teşekkürler.

Merhaba öncelikle bu benim ilk konum umarım yanlış yere açmamışımdır. Derdim belkide forumda okuduğum dertlerin binde biri bile olamaz ama benim hayatımı çekilmez kılıyor ve sonunda yazmaya karar verdim. Yaklaşık 1-2 yıldır olan bir takıntım var ama normal bir takıntı değil biraz farklı mesela durduk yere düşünceler beynimi kemiriyor ve saçma sapan şeyler düşünüyorum o gün içerisinde olan olayları mesela keşke ona onu söylemeseydim keşke onu yapmasaydım sadece o gün içerisinde olan olaylarda değil eski olaylarda aynı şekilde keşke öyle söylemeseydim keşke öyle yapmasaydım kötü bişey yaptığımdanda değil saçma sapan dert edilmiycek şeyleri lütfen yardım edin kurtulmak istiyorum artık böyle bi durumu yaşamış olan ya da bilgisi olan var mı? Buarada yaşım 17. şimdiden teşekkürler. greenstreet

Öncelikle sizede çok geçmiş olsun hala da yaşıyorum demişsiniz ama sanırım biraz kurtulmuşsunuz ya da ben yanlış anladım eğer kurtulduysanız nasıl kurtuldunuz antidepresan kullandınız mı beni biraz aydınlatırmısınız? Evet evet kesinlikle bendede aynı şeyler oluyo kafamda büyütüyorum herşeyi kesinlikle yaşadıklarımız aynı çünkü söylediklerinizin birebir aynılarını bende yaşıyorum. Sinirlerim çok yıprandı. Aaaa bunu bilmiyordum ücretsiz psikolog olayını ücretlide gidebilirim tabi ama normal fiyatlara ben sadece özel psikologlar var sanıyordum hani her seansda milyarlar alanlardan bahsediyorum. Çok teşekkür ederim hemen araştırıp en kısa zamanda gidiceğim inşallah.

konuşmak isityorum ya yok mu başka bu durumda olan? R rumus Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Öncelikle çok geçmiş olsun inşallah iyileşirsiniz sizde, şimdi bu cevapları okuyunca iyiki açmışım bu konuyu diyorum biraz rahatladım ve bilinçlendim özellikle bütün ablalarımın önerilerini dikkate alıcağım. :) Evet ailem aşırı derecede baskıcı, kuralcı mükemmeliyetçi yorum yapan diğer ablalarında böyleymiş bildiğim kadarıyla ve sizinde buda bence bu takıntının ve ya hastalığın biz çok küçükken yavaş yavaş başladığını düşündüm şuan. Geçmesini okadar çok istiyorum ki diğer arkadaşlarım gibi düşünmek istiyorum beynimin bana acı çektirmesini düşüncelerin beynimi yemesini istemiyorum artık eminim hepimiz öyleyiz kim isterki düşüncelerden bunalmayı sinirlerini yıpratmayı. Abla psikologda nasıl bir tedavi uygulandı biraz tedirginimde beni ve diğerlerini aydınlatırsan çok sevinirim. Ailem beni toplumda susturmaya çalışmadı ama sürekli korkarak büyüdüm ya annem kızarsa ya babam kızarsa diye bu yanlış anlaşılmasın ailem bana şiddet falan uygulamıyor ama küçüklüğümden beri yapma etme ayıp lafları ilerde belkide geri dönüşü olmayan sonuçlar yaratıyor bizlerde belki ailem böyle olmasaydı daha iyi geçiricektim gençlik yıllarımı herkes istediğini düşünmedne yaparken ben annem neder babam neder öğrenirlerse ne yaparım gibi düşüncelerden doyasıya yaşayamadım bazı şeyleri şimdi sizlerin yazdıklarını okuyunca farkına varıyorum aslında birden ortaya çıkmadıgını küçüklüğümden itibaren bilinçaltımda bi korku bi baskı olduğunu. Mesela şuan öyle değilim ama ilk ve ortaokulda annem okulda arkadaşlarımın yanındada beni kısıtlardı ve sürekli eziliyordum ve dalga geçiliyordum sesimi dahi çıkartamıyordum çünkü karşılık verince daha çok rezil oluyordum yıllarca sessiz sakin durdum mezun olana kadar hep kıyıda köşede oturan kendi halindeki sessiz kız oldum sonra son sınıfımda açıldım ve arkadaşımla beraber dilediğimi yaptım kendimi özgür hissettim mutlu oldum sonra annem öğrendi ve tekrar baskı tekrar kuralcı kendimi korumak için başkaları şunu yapıyor bende yapmak istiyorum dediğim zaman sen başkası değilsin sen sensin vb denıldı elalem ne der triplerine girildi. Bu cevaplar beni güçlendirdi tedavi olmak istiyorum çok uzun yazdım kusura bakmayın bi nevi içimi döktüm bu konuda konuşcak kişim olmadığı için belkide umarım sizi sıkmamışımdır konuma cevap verdiğiniz için teşekkür ederim.

sevindim canım eskisi kadar takmamana :) ve teşekkür ederim ben de atlattım sayılır sorunlarımı :) ilaç konusu için de şunu söylemek istiyorum doktorum bana 6 ay tedavi 6 ay kontrol amaçlı kullanmamı söylemişti. ben 6 ayı biraz geçtikten sonra bırakmak istedim çünkü kendimi iyi hissediyordum. ama doktor 1 yıla tamamlamamı yoksa depresyonun tekrarlayabileceğini söyledi. bunu da bir bilgi olarak yazmış olayım

bazen oluyor mesela durduk yere birinin ölümünü düşünüp ağlıyorum saatlerce bu gibi zamanlarda hemen en yakın dostunu ara ama samimi olan biri olsun ciddi olursa daha cok canın sıkılır saatlerce konuş espriler yapın ya da buluşun kendini küçük bir dondurmayla mutlu et mesela

Fazla düşünceli ve alıngan bir yapın var sanırım ondan kaynaklandığını düşünüyorum. Çok fazla takıntı halindeyse ki öyle sanırım uzman destek almaya çalış. Aslında sen kendin de konunun üstüne giderek üstesinden gelirsin. Aklına keşke ile başlayan bir şey geldiğinde hemen yapacak bir şey bul ya da daha güçlü davranarak aman bir düşünceden ibaret geldi geçti de geç.

Okuyorum annem falanda yaşınla alakalı diyordu ama bu forumda gördüğüm kadarıyla yaşla bi alakası yok benden yaşça büyük ablalarda aynı durumları yaşamışlar ve ya yaşıyorlar. Sadece boş kalınca değil aslında birşeyle uğraşırkende oluyo kendimi sürekli suçluyorum baskı altında hissediyorum nese umarım atlatırım yorumunuz için teşekkürler

Ben 27 yaşındayım ve kendimi bildim bileli yaşıyorum bunları. Oyüzden dedim yaşın daha küçükken çaresine bak. Çünkü zamanla geçmiyor zamanla insan düşüncelerini değiştiremiyorum kendi kendine. Bi zaman sonra içinden çıkılmaz hale geliyor. Hayatı kendine zindan etme. sana bi kaç tavsiye daha verebilirim. Düşüncelerini insan kendisi yönetebiliyor aslında. önce buna inan. mesela bişey takıldıgında aklına onu o an düşünme daha iyi şeyler düşün. o olayla yüzyüze geldiğinde düşün sadece onu. Sana iyi gelen insanlarla görüş, kendini iyi hissetirecek, kafanı dağıtacak şeyler yap. Belki diceksin bana diyosun kendin neden yapmıyosun. Ben bunları yeni anlıyorum çünkü. bunca yılın tecrübesi diyelim :) . push ;

Haklısınız aslında siz nasıl kurtuldunuz peki?

Öncelikle çok geçmiş olsun berbat bi durum inşallah atlatırız hepimiz. :) Evet bu konuda tedavi görenler lütfen yazsın bizde bilgilenmiş oluruz hem hemde tedirginliğimiz geçer belki bu hastalıktan kaynaklıdır bilmiyorum ama psikologa gitmeye bile korkuyorum çekiniyorum.

rica ederim canım. ne kadar psikoloğa gidip ilaç da kullansan olay yine sende bitiyor. senin de kendini telkin etmen lazım. ben de bi çok kez psikiyastrise gittim çekinecek hiçbir şey yok. ilaç da kullandım ki hala kullanıyorum çok yararını gördüm ama bir zararını da görmedim. tabi ilaca doktor karar verir ama sen de umutuzluğa kapılma halledilmeyecek şeyler değil bunlar

suanda durumum daha iyi.. uzerimde baski yok ailemden cok uzaktayim iki tane cocugum, cok mutlu bi evliligim, harika bir esim var.. onlar icin surekli guclu olmaliyim diyerek kendimi cok motive ediyorum.. suan cok gencsin yasin ilerledikce degisik arkadas ortamlarina es dolayisiyla farkli bir aileye girdigin zaman her yasadigin olayda dahada gucleniyorsun.. ama yinede bi uzman yardimi almam gerekiyor..

Evet ilaçlar geçici olarak rahatlatsa bile bi nevi bağımlılık etkisi yapıyormuş diye duydum ilacı bıraktığınız zaman ilaca başlamadan önceki halinizden daha da kötü oluyormuşsunuz ve hayatınız boyunca antidepresanlara mahkum oluyormuşsunuz. Bende bi tek anneme abime ve 2 yakın arkadaşıma söyledim arkadaşlarım pek takmadılar hmm diyip geçtiler anlattığıma bin pişman oldum belkide bu konuda bilgileri olmadığından ya da kendileri yaşamadıkları içinde olabilir. Evet dua'nın etkisine kesinlikle inanıyorum zaten küçüklüğümden beri hiç aksatmadan hergece uyumadan önce dua okurum buaralar bu takıntı içinde şifa istiyorum Allah'dan. Bişey merak ettim yaşınız kaç çünkü bana annem geçer zamanla diyo o yüzden merak ettim benden büyük olduğunuz ve hala devam ettiği için bide uyumadan önce sizdede şöyle durumlar oluyormu mesela ocağın altını tekrar tekrar kontrol etmek kapının kilitli olup olmadığını kontrol etmek gibi. En kısa zamanda psikoloğa gitmeye çalışıcağım hatta randevu bulabilirsem pazartesi günü bile gidebilirim hem okullar tatil olmadı bu hafta içinde herhangi bi gün gider gitmez ilk izlenimlerimi sizinle paylaşıcağım tedavimden bahsediceğim ve zaman zaman mutlaka yazıcağım gelişmeleri hem belki vesile olurum ve bizim gibi bu takıntıları yaşayıp psikologa gitmeye çekinenlerde vardır forumda ve bişekilde kurtulurlar özellikle sizi bilgilendirmek istiyorum çünkü yaşadığım için çekilmez bişey olduğunu biliyorum ve sizinde kurtulmanızı istiyorum.

hayatımdaki tek eksiklik kendi ayaklarım üzerinde duramayışım şuan ancak şükürki durumumuz kötü değil.. Türkiye koşullarında memur maaşı.. ama şimdiki erkekler genelde kendilerine baktıracak kadın arıyor.. erkek anneleri utanmasa ee kızınız oğlumuza bakabilecekmi diyecek neredeyse :) eskiden bu tersi olurdu :)) ve türünün son örneklerini bizim nesil kaptı greenstreet

evet yazın baya araştırmıştım obsesif kompulsif bozukluğu sanırım çünkü çoğu belirtileri tutuyor kesinlikle çok rahatsız ediyor hergün oluyor ara ara bitkisel hap kullanıyorum bitki çayı falan içiyorum geçiyo ama tekrar oluyo psikolog konusuna gelirsek 2 defa hastanelerdeki psikiyatrislere randevu aldım ama 2sindede cesaret edip gidemedim çünkü antidepresan verdikleri için ileride zararları olabileceğini ilaca bağımlı kalabileceğimi düşündüm. Normal psikolog'a yani konuşarak terapi veren psikologlarda çok pahalıymış sanırım öyle duymuştum oyüzden gitmedim daha önce ama artık daha yoğunlaştı ve beni sinir ediyor kendime salak neden öyle dedin gibi hakaretler ediyorum bazen içimden dediğim şey merhaba bile olsa sanırım sinirlerim yıprandı öneriniz için teşekkürler artık ne olursa olsun gideceğim psikoloğa cevap verdiğiniz için teşekkürler.

Kesinlikle haklısınız aslında kötü bi olay olduğundan değil saçma sapan şeyleri mesela geçen gün bi arkadaşımla karşılaştım ve üniversite sınavın nasıl geçti tarzı sorular sordum eve gelince keşke sormasaydım neden sordum diyorum tabi pişmanlık duyduğum şeylerde daha da çok yiyo beynimi düşünceler. Baskıcı ve korumacı bi aileye sahibim sanırım ondan da kaynaklanıyor. Sinirlerim çok yıprandı umarım geçer bu takıntılar cevabınız için teşekkürler dediğiniz gibi yapıp beynimden atmaya çalışıcağım. reddmars

Bence biraz yasinizla alakali su an tam ergen donemlerinizi yaşıyorsunuz. Bir problem oldugunu sanmıyorum karakterle de alakali olabilir mukemmeliyetci olabilirsiniz hani öyle demeseydim vs gbi dusunceleriniz varya. Bir de okuyor musunuz evde misiniz gunleriniz nasil geçiyor insan çok boşta kalincada sürekli düşünür bu tip şeyleri

Merhaba, pisikolog ilkönce seni tanımaya çalışıyor.. neden bu durumdasın tahlil etmeye çalışıyor, daha sonra sana bi takım kişisel gelişim kitapları önerecek. O kitaplar genelde yabancı pisikologların yada yazarların kitapları.. bizim toplum yapımıza pek uygun değil ancak içerisindeki hikayelerin sadece olumlu olanlarını almaya çalış.. Sana tavsiyem biran önce mesleğini eline al.. Hyatta en önemli ve güzel olan bişeyi yaşıyorum şuan.. Beni olduğum gibi kabul edip seven bir eşim var.. Ben genelde böle bişi yaptığımda üzgünken derdimi anlatırım ona o da takma orada bırak diye motive eder :) Her ne kadar eşimde olsa boşver desede o an rahatlayıp sonra takmaya devam ediyorum ama senle şimdi konuşurken şunu farkettim ne yaparsam yapıyım beni olduğum gibi kabul eden insanlar varmış şöyle düşününce.. bazen eve kapanr günlerce kimseyi aramam ama birileri arar.. sana özetle diyeceğim daha gençsin, yaşadığın şeyin farkındasın ve bence sen atlatırsın canım..

o durumu yaşadığını hissettiğin an sakın sürdürme olmuşa ölmüşe çare yok deyip rahatlat kendini. bu düşünceler sni çok yıpratır. olan oldu benim içinde tecrübe oldu de geç.

36 yaşımdayım ve bu problem bende hala var maalesef.. bunun sebebi baskıcı babamdan kaynaklandığını söylemişti pisikiyatristim.. bndeki problem babamın ser baskın karakter, annemin biraz pasif kalmasından kaynaklanmakta olduğunuda söylemişti.. ailen aşırı disiplin konusunda baskıcıysa, örneğin toplum içerisinde sen konuşurken baban veya annen gözünün içine bakıp sus işareti veriyorsa, veya toplum içinde aile büyüklerin tarafından rencide edilmişsen, okul hayatında gülünç duruma düşme korkusu yaşadıysan ki bunda yine aile hatası vardır.. taktir edilmemişsen vs.. sebeplerdir.. eğer bu veya buna benzerse bu sorunun konuşarak çözersin.. yada benim gibi konuşup yine çözemezsin.. ben kendi çözümümü hala bulamadım.. tek yaptığım toplum içinde az konuşmaya yada konuşulan konu beni açmazsa konuyu değiştirmeye çalışmakla.. yada hiç konuşmamakla kendimce çözümler arıyorum.. bu gün bile misafirime neden böyle saçma konuştum diye kafama takıldı ve umarım konuştuklarımı unutmuştur diyorum halen :) ben kendimle barışmaya çalışıyorum.. ve amaan beni kabul eden böyle etsin.. en ötü ihtimalle yalnız kalırım arkadaşsız deyip geçiyorum :)) yani habire kendimi avutuyorum

Öncelikle psikolog'un yaklaşımlarını anlattığınız için çok teşekkür ederim çok tedirgin ve çekingendim şimdi daha iyiyim. :) Çok teşekkür ederim inşallah atlatabilirim ve de iyi bir mesleğim olur. Böyle hissetmeniz çok güzel sevmek sevilmek daha da güzel. Mutluluğunuz daim olsun inşallah. Bana destek olduğunuz umutlandırdığınız için çok teşekkür ederim tekrardan. M

Canim obsesif olabilirsin bu dusunceler seni bu kadar rahatsiz ediyorsa psikologa git icin de rahatlamis olur:)

sosyal yaşantın olamadığı için sürekli geçmişi düşünüyor olabilirsin. geçmişe takılı kalıyor olabilirsin. insan boş durunca düşüncelere dalar. bana öyle gibi geldi. bence kendine bir uğraş bul. kafana takmamaya çalış.

Teşekkür ederim. Evet daha iyiyim sınavlarım bittiği zamanda doktor'a gideceğim inşallah. :) Bende sizin atlatmanıza çok sevindim inşallah tekrar yoğunlaşmaz. :) Benim tamamen geçmedi ama baya iyiyim eskiye göre bu konudaki yorumlarından etkisi büyük bence. :) Mesela aklıma bısı takıldıgı zaman 1 saat düşünüp delirme derecesine gelmiyorum artık aman boşver diyip düşünceleri unutabiliyorum. :) İnanılmaz rahatladım. :) Aaa bunu söylediğiniz için teşekkür ederim ben ilaçların süresi hakkında hiçbir fikir sahibi değildim hatta ilaç bitince bırakılıyo sanıyodum. Teşekkür ederim. :) Evet bende ilaçları bırakınca tekrarlıyo oyuzden ömür boyu ilaç kullanılması gerekiyo diye duymuştum ama demekki 1 yıl yeterliymiş. :) Kendinize çok çok iyi bakın. Öptüm. :) . push ; greenstreet

Canım senin takıntılı birine obsesif olabilirsin demen dogru olmamis ama neyse :) bi bakima evet haklisin da ama tabi bu takintilarin ne siklikta ve ne sekilde oldugu da onemli. Yine de bi psikolojik danismana basvurmanda fayda var. ama zaman zaman herkesin yasayabilecegi seyler bunlar. Ben de senin yaslarinda takardim boyle seyleri ama bu obsesif oldugum anlamina da gelmez.

Çok haklısınız ve teşekkür ederim. İlaçlarla ilgili şöyle bişey duymuştum ilaçlara bağımlı hale gelinebiliyormuş ömür boyu bırakıldığı zaman sorunlar tekrarlanıyormuş oyüzden biraz korkuyorum ama ilaç kullanmadan geçmeside neredeyse imkansızmış diye okumuştum. Bu konumdaki yorumları okudukça umutlandım ve artık eskisi kadar sinirlerimi bozucak kadar takmıyorum uff takma diyorum en kısa zamanda destek almayı düşünüyorum. Ve inşallah sizde atlatırsınız. :) greenstreet

Aklima birsey takildigi zaman saatlerce uyuyamiyorum hatta bazen sabaha kadar. Cok baskici ve mukemmelliyetci bi ailede buyudum ergenligim berbatti hic hata kabul etmezdi bizimkiler cok azarlarlardi. Bu yasa geldim hala hata yapma korkusu var bende halbuki okudum, is sahibi oldum, evlendim ehliyetim var uzun yol araba kullanirim soforlugum iyidir ama babam yanima oturdumu tamam elim ayagima dolanir.. artik evliyim cocuklarim var ailemden km uzaktayim ama gecmiyor icimdeki herseyi mukemmel yapmaliyim duygusu.. arkadas cevremide cok etkiliyor kimse birseyin farkinda degil ama ben kendimi yiyip bitiriyorum keske sunu demeseydim keske bunu yapmasaydim gibi

Umarım bende birazda olsa atlatırım rahatlarım. Yorumlarınız ve destekleriniz için teşekkürler şuan araştırıyorum en kısa sürede doktora gideceğim. :)

Aynı şeyleri bende yaşıyorum. Hatta düşününce kendime o kadr kızıyorum ki sinirimden ağlıyorum niye kendimi rezil etmişim ki diye. Halbuki daha sabah ne yediğini bile hatırlamayan insanların doğal olarak benim saçmalıklarımı da çoktan unutmuş olacklarını düşünemiyorum. Mantık çıkıyo devreden bu biraz anksiyete bozukluğuyla alakalı. Çünkü sürekli kendini kontrol etme isteği duyuyosn, her hareketinde bi endişe meydana geliyo. Daha laf ağzından çıkarken bile sonunu düşünüyosun ve kekeliyosun o endişen yüzünden. Çünkü sadece konuşmuyosun öncesini sonrasını da düşünüyosn o an. Seni çok iyi anlıyorum gerçekten bu benim de hayatımı zehir etmiş durumda herkes çok mantıklıymış da bi tek ben saçmalıyomuşum gibi geliyo. Öyle değil aslında bi çok konuda güvenirler fikrimi alırlar falan. Ama bunu kendime kabul ettiremiyorum kendi kendime eziyet ediyorum resmen

Rica ederim canım.. Güzel dileklerin içinde teşekkür ederim :) ben genç yaşta kendimin farkında değildim ama sen kendinin farkındasın ki bu çok güzel bişey.. Hayatta şunu anladımki şu durumda olmamın tek sebebi özgür olmayışımmış.. o yüzzden mesleğini eline al diyorum.. çünkü o yaşlarda ailemden desteğim yoktu içime kapanıktım.. benim 2. evliliğim şuanda.. ilkte sürekli olarak hap diyeceğime şap derdim onun kabahatlerine sinirlenip pat cevaplar verip haklıyken haksız düşerdim.. çok şükürki 2. evliliğim korkularla başlasada kendine güveni olan ve karşısındakine değer verene düştüm.. sanırım Allah acıdı bana.. Ama kesinlikle herkes benim kadar olmaz bu konuda.. Sana hayatında başarı ve mutluluklar dilerim..

ahahahha çok güldüm vallaha çok eğlencelisin abla Hayırlısıyla zamanla düzelir inşallah. :)

Ben şimdiye kadar hiç ilaç kullanmadım ve kimseyle paylaşamadım bunları. psikologa da gitmedim hep çekindim. Ama kendi kendime iyi şeyler düşünmeye çalıştım hep. Bol bol dua okudum geceleri. Çünkü bize Allah'tan başka yardımcı yok bu hayatta onu anladım. Ben zaman zaman yaşıyorum bunları hala atlatmış değilim. Psikologa gitmeyi de düşünüyorum hala. Sana tavsiyem önce bol bol dua oku ve daha sonra psikologa git. İlaç kullanmanı kesinlikle tavsiye etmiyorum. Umarım atlatırsın. Hatta bu konuda gelişmeleri yazarsan sevinirim. bilgilenmiş oluruz.

öncelikle sen okuyor musun. ya da okuldan sonra kendini eve mi kapatıyorsun. sosyal yaşantın nasıl. her gün dışarı çıkıp yeni sosyal aktiviteler yapıyor musun. yoksa evde dört duvar arasında kendini mi dinliyorsun.

Aaa çok geçmiş olsun öncelikle ya berbat bişey sinirlerim çok yıprandı. Evet sanırım tedavi şart en kısa zamanda doktora gıdıceğim inşallah gittiğim zaman forumda paylaşırım sizde 3 seans gitmişsiniz ama biraz bizimle paylaşırmısınız psikolojik test falanmı yaptılar hayatımda hiç psikologa gitmedim ve biraz tedirginim açıkçası.

Bende gitmeyi düşünüyorum. İnşallah kurtulucaz ben inanıyorum. Allah yardımcımız olsun

evet şuan doktor araştırıyorum zaten kendi kendime atlatamıyorum 2 yıla yakındır var atlatabilirim sandım ama atlatamıyorum öneriler için teşekkürler.

Teşekkürler hemen izleyeceğim.

Söylediklerin bana çok tanıdık geldi çünkü anlattıklarının çogunu yıllardır bende yaşadım hala da yaşıyorum. Bişey olur kendini suçlarsın, hep kendini hatalı bulursun. Ufacık şeylere çok takılırsın kafanda büyütürsün. ama zaman geçince geriye dönüp baktıgında aslında boşuna kafa yormuşsun. sadece kendini yıpratmışsın. Eğer bunları anlatabileceğin biri yoksa hayatında bi psikoloğa gitmen. Tıp fakültelerinde ücretsz psikologlar var onlara gidebilirsin. Yaşın daha çok küçük daha kolay atlatabilirsin. Çünkü bi zaman sonra daha ağır gelmeye başlayacaktır bunlar. O yüzden bir an önce psikologa gitmelisin. reddmars

Ah hayır kesinlikle öyle düşünmem ben önerileri duydukça mutlu oluyorum ve umutlanıyorum cunku bu takıntılar yüzünden kendimi yaşlı hissetmeye başlamıştım resmen uzun süredir de bi atak yapmamıştım emin olun hepsini uygulayacağım çok çok çok teşekkür ederim. İyiki açmışım bu konuyu hiç aklımda yoktu aslında konuları okurken yine takıntılar beynimi yiyordu ve açıyım ya bi konu nolucakki dedim iyiki de açmışım. Artık takıntılarıma savaş açıyorum beni bilgilendirdiğiniz ve bana önerilerde bulunduğunuz için teşekkür ederim inşallah sizde kurtulursunuz bu illetten sizin içinde dua ediceğim ve psikolog deneyimlerimi paylaşıcağım hiç cesaretim yokken siz beni cesaretlendirdiniz lütfen sizde cesaretlenin psikologa danışın birlikte kurtulalım.

Çok teşekkür ederim abla bana yorumlarınla çok destek oldun. :) Ne mutlu size kendi ayaklarınızın üzerinde durabiliyorsunuz hemde anlayışlı bir eşiniz var belkide hayırlısı böyleymiş 1. evliliğiniz bitmese belkide 2. eşinizi hiç tanımaycakmışsınız. Bence bu takıntıda en önemli rol çevrenizdeki insanlara düşüyor sizi daha çok sıkan düşündüren değilde rahatlatan bi insana ihtiyaç duyuyor bence insan ki eşinizde anladığım kadarıyla bunu çok güzel bi şekilde size yansıtmış. Mutluluğunuz daim olsun tekrar çok teşekkürler kendinize iyi bakın. :)

Öneriniz için teşekkürler önerinizi uygulayacağım. Buarada sizinkide geçer umarım bendede oluyo sanırım benzeri hayal kuruyorum şu ölürse diye sonrada ağlıyorum ya da bazen durduk yere ağlamak istiyorum ve ağlıyorum.

Canim valla ben de oyleydim yattigim yerden dusunurdum neden sunu demedim bunu demedim diye uyku girmezdi gozume. ama sen ne kadar takiyorum dersen daha cok takarsin rahatla biraz Kadınlar Kulübü Mobil uygulaması kullanılarak gönderilmiştir.

Okuyorum sosyal yaşantım aslında iyi okulda falan baya sosyalim öyle sessiz bi kişiliğim yoktur çok konuşkanımdır tanımadığım kişilerin olduğu bi ortama bile hemen kolaylıkla uyum sağlarım ama genelde evdeyim yaptığım bazı sosyal aktivitelerim var bunlar için dışarı çıkıyorum desem yeridir arkadaşlarımla biyere gitmemde şöyle ya evlerimiz çok yakın olan bir arkadaşım olucak ya da kuzenim vb yoksa annem izin vermiyor bu konuda kaçkere konuştum ama değişmiyor. En yakın arkadaşımla bile bi haftasonu buluşup biyerlere gitmedim sadece bi kaç defa okuldan sonra biyerlere gitmiştik annem izin vermediği için haliyle genelde hep evdeyim.

Abla kesinlikle aynı şeyleri yaşıyorum bende ve benim ailemde aşırı baskıcı, korumacı ve mükemmelliyetçidir biyerde okumuştum baskıcı ailelerin çocuklarında bu tarz psikolojik hastalıklar daha yaygın görülür diye demekki doğruymuş. Aynen aynen bende öyleyim aklıma bişey takılıyor ve keşke keşke diye kendimi yiyip bitiriyorum yatakta sabaha kadar dönüp duruyorum ve uyuyamıyorum bazen çok şiddetli oluyor sinirden ağlıyorum. sanki 17 yaşında değilimde 47 yaşındayım gibi hissediyorum ruhen çok yoruldum.

Hmm anladım, Peki şuanda durumunuz nasıl hala devam ediyormu yoksa üstesinden geliyormusunuz?Aynen bende öyleyim asosyal değilim konuşkan ve girişkenim ama birine bişey dediğim zaman küçücük şeyleri büyütüp dert ediyorum sabaha kadar yatakda döne döne düşünmekden uyuyamıyorum. Ama biriyle konuştuğumda olan bişeyi böyle büyütmemde biraz asosyalliğe itiyor aslında daha az konuşmaya dikkat ediyorum artık buda kötü birşey ileride kendimi eve kapatıp yalnız kalmak istemiyorum.