Ben kendime güvenimi hiçbir zaman kazanamadım. Bağımlı kişilik olarak büyümüşüm iki tane benden buyuk kardeşim var. Küçükken onların peşine takılırdım her yerde. Başkalariyla mutlu olamazdım. Hep geçimsiz hallerdeydim. Mahallede herkese en çok bağıran çocuk bendim, benden 3yaş büyük kardeşim çok aktifti oyunları o bulurdu herkese sözü geçerdi. Biz mahalleden taşınınca ben hep eski mahalleye gitmeye devam ettim ama kardeşim gitmedi. Ben de çok sonra bıraktım gitmeyi. İlkokuldayken 1tane yakin arkadaşım vardı hep çoğunluktan dışlanmış hissettim. Çoğunlukla insanların uğraştığı bi çocuktum üniversiteye kadar çok çektim. Şişmandim hep dalgaya alındı bu üniversitede biraz zayıfladigim için rahatım artık mevzusu geçtiğinde bozulmuyorum. Sadece bazen sinirleniyorum ama dert etmiyorum. Hemen dikkati dağılabilen biriyim, tahammülsüzüm sinirlenirim, benden vazgeçemeyecek yani çok seven biri varsa onunla kavga etmekten hiç çekinmem ama diğer tüm insanları kaybetmekten korkarım hep çok kibar ve dikkatli olmaya çalışırım ve bu beni yorduğunda içime kapanır insanlardan kaçarim çok mutsuz olurum. Aklıma hep geçmişteki zayıflıklarım gelir. Kardeşlerim küçükken beni dışlıyorlar gibiydi, Her durumda bir olup bana yüklenirlerdi Hala öyleler ama daha az. Onlar benden daha başarılıydılar. Üniversite sinavinda çok iyi bir bölüm kazandım ve herkes şok oldu. Hakkimda kötü konuşanlara kendimi kanıtladım. Artık eskisi gibi kötü gözle bakmıyorlar. Ben insanlar arasına karışıp eğlenceli muhabbetler etmek istiyorum ama bu zamana kadar hep travmalarla dolu kırılmışım hatalar yapmışım içimde hep bir hırs var çok iyi niyetliyim kimseye kötülük yapamam ama insanları beni öyle algılamiyorlar gibi hep üstüme geliyorlar. her şey güzel giderken bir anda bir laf sokuyorlar, sinirleniyorum ne diyeceğimi bilemiyorum, tepkimden ne kadar bozulduğumu anlayacak diye. Çoğu durumda susuyorum ya da şakaya vuruyorum alttan alıyorum bu da beni mutsuz ediyo yalnız kaldığımda her gece bunlar aklıma geliyor ve ölmek istiyorum. Ben insanlarla doğru şekilde anlaşmak nasıl olur artık bilmiyorum. Annem de küçükken beni hep eleştirdi ağlamamı kabul etmezdi herkes ağlardi ben ağlamazdim yanlış bi şeydi, zayıflıktı. Kızınca alnımı kırıştırırdim yapma öyle diyip kızardı, yüzümü asardim kızardı öyle şiişirme yüzünü derdi oyun oynardım öyle oyunlar oynama derdi. Belki de bu yüzden hiçbir zaman kendimi yeterli hissedemedim. Girişken kendine güvenen biri olmak istedim hep kendime güveniyorum diyip bir süre hayatımı düzene koydum. Sonra insanların lafları beni yine kırdı, eski zayıflıklarımı hatırlayıp yenildim. Şimdi birsürü arkadaşım var ama onlarla rahat konuşamiyorum herkes bir şekilde birbiriyle konuşuyor, ben korkuyorum. beni yanlış anlayıp bozulursa benden uzaklaşırsa aramız bozulur ya da ben böyle olduğum zamanlardaki gibi yine saçmalayip aptal durumuna düşersem diye korkuyorum zaten hep sevdiğim arkadaşlarımı seven başka birileri de oldu ve dışlandım ya da dışlamaya çalıştılar gibi ben bunu fark edince duygularım hemen yüzüme yansır anlarlar rahatsız olup uzaklaştigimi böyle olunca hayata kuserim Yani anlayacağınız ben şimdi toplulukta ister akraba ister yabancı ortam olsun konuştuğumda sesim duyulmuyor ezik hissediyorum kaçıyorum sevgilimle de aram bozuk hep tartışma yaratıyorum belki de hırsımı ondan çıkarıyorum böyle zamanlarda hiçbir ortamda mutlu olamam beni seven insanlar olsa bile kötü hissederim niye seviyorlar ki derim başkaları dışlarken bunlar neden seviyor. tedavi olmam gerek galiba ancak devlet hastanesinde beni bu kadar dinleyecek ortam yokmuş özel psikoloğa gidip çocukluğumdan günümüze problemlerimi halletmek gerekli gibi görünüyor ama çok pahalı gidemem parami kazanana kadar ne yapacağım fikriniz var mi ya da aynı şeyleri yaşayan arkadaşlar varsa çözüm bulabildiniz mi lütfen paylaşın misiniz?

Suan tedaviye basladm. Dra danismdn ilac kullnma derim

Merhaba, bazi psikologlar bahsettiginiz gibi durumlarda ucretlerini daha dusuk tutmayi tercih edebiliyorlar. Internet sitelerinden arastirarak ya da telefon yoluyla bilgi alarak belki bir sonuca ulasabilirsiniz. Gecmis olsun!

Merhaba canm bende suan cok kotu durumdaym dogum yaptm cok agr bi depresyona grdm yemek yiyemez yuruyemez hale gedlim seninle dertlesmek isterim

Çok geçmiş olsun. Herhangi bir yardım aldınız mı? L

L lacrimas

Ben psikologla görüşmek istiyorum ancak mevcut koşullarda sadece 1 kere gidebilirim o da beni iyeştirmez muayene ücretleri çok yüksek malum. Bu kendime güvensizligim her zaman önüme engel. Dogru bi şey söyleyeceğim zaman bile on kere düşünüyorum. Karsidakinin tepkisi ne olur ya gerilirsem cevap veremezsem diye konuşsam dert oluyor sussam ayrı dert oluyor en azından bu hallerime care olabilecek uyku yapmayan hatta enerji verici bir ilaç varsa onunla idare etmek istiyorum birkaç yıl çünkü bunları düşüne düşüne sindirim sistemim bozuluyor enerjim düşüyor yemek yiyemiyorum bütün kaslarım ağrıyor sizin ilacınızın adı ne?

Bugun ilaca basladm canm bilmiyorm ise yariyacak mi sen ne durumdasn peki