sevgili kraliçem çok önemli noktalara temas etmişsin çok da güzel ifade etmişsin... kendi adıma bazen çok büyük tepkiler verebiliyorum karşımdaki insanlara ama benim tahammülsüzlüğüm insanlardan ziyade değişen toplum anlayışına... hani nesil çatışması derler ya bunu yaşamak için ille de ihtiyarlamak gerekmiyormuş onu öğrendim... beni ailem yetiştirirken aman kızım hanım ol ağır ol oturaklı ol, saygılı ol diye tembihlerdi hep... şimdi aileler aman sessiz kalma, hakkını ara, kendini ezdirme sakın gibi tembihlerle bana göre son derece fevri bir nesil yetiştiriyorlar... eğer çok karamsar bir gözle bakmıyorsam toplumda bir takım ahlak kuralları çok değişti, aileye bağları çok zayıfladı, bu forumda bir arkadaşımız geçenlerde eşinin dayısı için dıdısının dıdısı gibi bir tabir kullandı çok canım acıdı okuyunca, acaba bu düşünceye sahip insanlar kendi dayıları için de mi böyle düşünürler, değilse neden eşlerinin ailelerine hiç değilse saygı duymayı deneyemezler ki... nedense aile ve inanç kavramlarının ne yazık ki toplumumuzda zayıfladığı kanısındayım dolayısıyla da egoist insanlardan bir toplum olup çıkma yolunda ilerliyoruz kusura bakma ben de çok dolmuşum da yazını okuyunca dayanamayıp içimi döküverdim DingiltereKralicesi

Hiç sıkılmadım okurken öncelikle bunu belirteyim Hacercim. Uzun ama güzel yazmışsın. Nadirdir bu kadar uzun yazıyı okuduğum. Ailelerin çocuklarına parayla veremeyecekleri, alamayacakları şeyler vardır. Sevgi gibi, emek gibi. Bunun sende fazlasıyla farkındasın. Benim kaynımda senelerdir yurtdışında. senede 3-5 gelir en fazla 1 hafta kalır gider. 2 çocuk anneleriyle burada tek başlarına. Anne büyütüyor onları. Hep bir stres, bir asabilik çocuklarda. Anneleri aldıkça alıyor, aldıkça alıyor, ama hiç bitmiyor eksikleri. Eltimde keza öyle. Bu ay bir halı aldı diyelim, ertesi ay onu değiştiriyor başka halı alıyor diğerini kaldırıyor. Bu hep böyle. Sürekli hayatında bir yenileme çabası Sakinleştirici alıyor birde. Kaç defa üstüme vazife olmasa da konuştum, yapmayın böyle bu çocukların babaya ihtiyacı var, 3 kuruş az kazansın ama çocuklarının yanında olsun. Alışmışlar tabi bol bol harcamaya, Türkiyedeki şartlar onları kasıyor. Ha sorsan herşey çocuklar için deniyor ama gel görki o çocuklar kaç senedir babasız büyüyorlar ve daha da devam edecek böyle. Hiçbir güç bir annenin yada babanın çocuğuna duyduğu sevgiyi satın alamaz, bunu unutuyorlar işte. Geçen zamanda geri gelmiyor maalesef. DingiltereKralicesi

oyyy kıyamam sanaa gelem mi orayaa

Sağol kuzum, haklısın Bu durumda olan nice aileler var Keşke musibetler başımıza gelmeden nasihatlardan ders alabilsek Ama sanırım hayat da böyle bir şey Gxuxlsxuxm

haklısın butterflys, benim de anlatmak istediğim böyle bir şey işte insan kendine ait bir şey söz konusu olduğunda korumacı, saygılı oluyor ama karşısındakine ait bir şey olunca aynı özeni göstermiyor kimseye kendisine yakın bir değe vermiyor, hep değersiz görüyor bu durum beni çok ama çok üzüyor kuzum Bu konida

uzun zamandır foruma girmiyordum.. tezdi finallerdi derken bitti... ben de yeni mezun oldum.. seni o kadar iyi anlıyorum ki hatta bugün ben de buna benzer bir konu açacaktım baktım ki bazı kısımları hariç beni anlatmış hacer.. benim babam hep yanımdydı ama tek çocuktum yalnız bir çocuktum çalışan annenin çocuğu idim. hiç bir zaman kızmadım niye çalıştı diye aksine daha iyi bir hayat yaşadım.. durumumuz hep iyi idi ama ekonomik kriz işleri bozdu şuan o kadar kötü ki... iş yok evdeyim.. yüksek lisans yapmak istiyorum para yok... yani eğitim hayatım bitti bi iş bulup çalışmaktan başka çarem yok... ama iş de yok.. senin de dediğin gibi bir sürü arkadaşım çevrem olması gerekirken kimsem yok.. kimseyle arkadaşlık kuramıyorum ya da dostum diyebileceğim kimse yok... sadece erkek arkadaşım var 5 senedir... ondan başka kimsem yok.. o da mezun olur omaz iş buldu kendi memleketinde... aramızda sadece 2 saatlik mesafe var ama yine de ayrı şehirerdeyiz hiçbişey eskisi gibi olmayacak... yani sorunlarımız farklı olsada aslında aynılar.. kalabalığın içinde yalnız hissediyorum kendimi hep.. allah dermansız dert vermesin.. ne hastalıklar va şükür halime diyorum ama yine de hep ağlamaklıyım mutsuzum huzursuzum... seni çok iyi anlıyorum canım... biraz alakasız oldu ama birçok cümlende kendimi gördüğüm için yazma gereği hissettim.. DingiltereKralicesi

Öncelikle yazın için seni tebrik etmeliyim bi çoğumuzu yansıtmışsın bu yazıda... Fakat biz insanlar bazen elimizde olanla yetinmeyip hep daha fazlasını isteriz ve elimizde olanı kaybedince anlarız ne kadar değerli olduğunu... Aslında babalarımız hiç bir zaman evlatlarının böyle düşünmesini istemez onlar farkında olamıyorlar evlatlarının onlara özlem duyduğunun, ilk önce bu sorunun farkına varmalılar, çünkü kimse keyfiye gidip yurtdışlarında ailesinden uzakta yaşamıyordur... Şuda varki bir çoğumuzda diyordurki keşke babam yaşasaydı ama uzakta olsaydı sesini duysaydım yeterdi bana, işte bende bunlardan biriyim... Ailen seni çok güzel yetiştirmiş dürüst olan insan muhakkak bir gün kazanır hiç merak etme bunların örneklerini yaşadıkça göreceksin. Anne babanın varlığını hissetmen sana farkında olmasanda büyük güç veriyordur, çünkü onlar evlerimizin direkleri, birisi giderse evin bir tarafı çökerki, Allah kimselerin başına vermesin... Aslında sen bu eksikliklere rağmen bir çoğumuzun olmak istediği gibi birisin her yönünle, lütfen bu tarafınında farkına var, ve hayatı en güzel nasıl yaşarım diye düşünmeye bak, çünkü o imkan var sende... Ailenin sana yapmadıklarını belkide yapamadıklarını sen evladına yapmayı hedefle bu güzel bir başlangıç olabilir belki opuyorumnanaktan Yazdıklarımı yanlış yada saçma bulabilirsin, ama olsun ben içimdekileri bi nebze olsun yazdımya o bana yeter... DingiltereKralicesi

İnsanların bu derece iki yüzlü olduuğunu bilmezdm ben... ama insanlar o kadar kötü ve acımasız ki... güven namına birşey kalmadı bende... allahım beni ve sevdiklerimi korusun... insanları anlamak tanımak imkansız... artık kimseye güvenmiyorum:gitme:mafoldumben DingiltereKralicesi

ben de eşim de çalışıyoruz daha bır senelık evliyim ama çocugum olursa işten ayrılmayı dusunuyorum en azından o ılkokula baslayana kadar anne babanın yvanın sıcaklıgı bı cocuk ıcın herseyden onemlı bunun farkındayım :1hug: yaşadıkların ıcın cok uzuldum gercekten ama bak bu sana cok guzel bı nasıhat olmus ılerde cocuklarına davranısını belırlıycek kendı ebeveynlerının dustugu hatalara düşmiyceksin... bardagın dolu tarafını gormekte de fayda var senın cocukların manevı degerlerı bılerek buyuycek diymikaydirigubbakcemile5 DingiltereKralicesi

Ben de senin gibi büyüdüm.. Babamla hep uzaktık.. Yani aynı çatı altında olsak da uzaktık.. Neredeyse üniversite hayatıma kadar hiçbir şey paylaşamadık babamla.. Seni bu yüzden çok iyi anlıyorum.. Bir keresinde, babamla girdiğimiz bir tartışmada babam;"her şeyin var, her istediğini almaya çalışıyoruz, daha ne bu nazın" demişti.. Onun gözünde çocuk yetiştirmek, eksiklerini almak ve para vermek demekmiş.. Ben ileride çocuğum olduğu zaman ona böyle yaklaşmayacağımı biliyorum artık.. O yüzden çok güzel bir yazı olmuş bu.. Burada pek çok anne adayı var.. Bunları görmesi, bilmesi gereken anne adayları.. Bir de dostluk konusuna değinmişsin.. Herkese güvenilmiyor ne yazık ki.. Benim de çevremde arkadaşlarım var elbette.. Bir şeyler paylaştığım insanlar var.. Ama dostluk bu değildir.. Dostluk kavramı çok özeldir.. Bu yaşıma kadar sadece 1 tane dost olduğuna inandığım biri oldu.. Onun dışında benim de erkek arkadaşım en büyük dostumdur.. Ama daha fazlası yok.. Yani güvenle sırtımı dayayabileceğim, omzunda ağlayabileceğim kimse yok.. Bunn eksikliğini zaman zaman ben de duyumsuyorum.. Ama hayat bana şunu öğretti, her türlü zorluğun üstesinden tek başına gelebilmeyi.. O yüzden açıkçası insanlarla çok da içli dışlı olmamaya özen gösteriyorum.. En azından yara almamak için.. DingiltereKralicesi

hacerim anlatmak istediklerini çok iyi anladım.. bende 18 imden sonra koptum babamdan.. ve ozmandan bu zaman kadar geçen süredeki kayıplarımın yerini asla hiçbirşey dolduramaz.. liseden sonra babamın etrafa ve çevreye karşı koruyucu tavrı beni sosyal çevremden çok uzklaştırdı tabiki babamdanda.. ünv dönemimde bile hep babamın koruyucu baskısını bir güvensizlik olarak düşündüm ve hiç arkadaşım kalmadı.. çünki ben onların yanında her istediğimde bulunamadım onlara ayak uyduramadım bir süre sonra çok yalnız kaldım birde içimdeki güvensizlikler ve iç karmaşamla savaştım.. evlenene kadar bu böyle devam etti.. kafamda anlamlandıramadığım cevabını bulamadıgım sorular büyüdü de büyüdü.. evet dediğin gibi bizimde babamın kontrolcü yaklaşımı bize daha iyi bir hayat verme çabasındayken bizden uzak kaldıgı zamanlarda onun otoritesinden dışarı çıkmamamız dı belki ama şimdi o derin boşluklar hala dolmuyor.. inanılmaz bir çevrem var çok iyi dostlarım ve arkadaşlarım var ama geçişten kalan çok büyük kayıplarım da var.. şimdilik sahip olduklarımla yetinip bunlara şükredip geçmişin üzerinde durmamaya çalışsamda her olumsuzlukta bende babamdan kopuk geçen zamanımdaki eksiklerimle bağdaştırmışımdır hayatımdaki olumsuzlukları.. bende ailelerin çocuklarına herzaman vakit ayırmaları gerektiğini savunanlardanım senin gibi.. bunu evde uygulamaya çalışıyorum.. çocuklarımı sık sık babalarının yanına götürüyorum birgünde görmeleri gereken zamandan daha fazlası babalarıyla vakit geçirsinler diye.. iş saatinde bile hiçbirşey yapmasalarda sadece izleyerek bile çok şey öğreneceklerini biliyorum.. hacerim her ne kadar sana zaman zaman yaşadığın olumsuzlukları geçmişteki kayıplarınla bağdaştrma demeyi yürekten istesemde diyemiyorum.. çünki bende aynıyım.. ama ben kendimi şöyle avutuyorum.. belki şartlar daha farklı olabilirdi, ama ozamanda başka sorunlarla boğuşuyor olabilirdik.. herzaman sahip olduklarımızla şükretmemiz gerekiyor. ve yaşadıklarımızın bize kazandırdığı olumlu şeyleride düşünmemiz gerekiyor.. sen de farkında değilsin ama inanaılmaz güçlenmişsin.. yaşına rağmen yaşanmışlıkların sana farkında olmadan büyük tecrübeler kazandırmış.. aslında en önemli şeyi ;hayatın sorunlarla boğuşarak sürekli kusurları görüp insanlarını yargılayarak geçirilmeyecek kadar önemli olduğunu ve istedikten sonra nasıl pozitif olunabilceğini öğrenmişsin.. hayat felsefende yalnış birşeyler olduğunu sanmıyorum.. eksik kalan yanlarımızın nerelerde ağır bastığını hayatımıza ne güzellikler kattığını sende zamanla benim gibi yaşayarak öğrenceksin... umarım bahtında kendin kadar güzel olur... opuyorumnanaktan DingiltereKralicesi

üçümüz birlikte sarılalım olmaz mı kuzum kıyamam ben sana ya hacer naptn bıze hempımız dostluga acmısız meger

Pff katiliyorum buna, maneviyat maddiyattan bir adim onde bana gore, babacigimda paso calisti kucukken o kadar imrenirdim ki parkta anne babalariyla birlikte eglenen cocuklara kapimizin onunde park vardi ama sevmezdi babam parka goturmeyi evden uzak, gozden irak piknik alanlarina gotururdu gelmisim 25 yasima koskoca 25 yil icinde 1 kere salincakta salladigini bir kere bizimle parka geldigini hatirliyorum... Tamam hep anlayisli oldu bana, bize karsi istedigimizden fazla paralar harcliklar verdi, istegimizden daha kaliteli markali giyecekler alindi, paraya hep doydum ama manevi acligimi anne babacigimdan yana cok hissettim...

benim de dostum yok:kedi::gitme: DingiltereKralicesi

Elticim haklısın... Eskiden hep düşünürdüm acaba babasız olmak mı daha kötü, yoksa babanın olup da yanında olamaması mı diye. Şimdi diyorum ki babam sağ olsun da, varsın yanımda olmasın. deniz_güneş, yorumun beni o kadar mutlu etti ki anlatamam. Çok teşekkür ederim a. s. Arora, haklısın. Her şeyimiz o kadar maddiyat olmuş ki, çocuk yetiştirmenin maddiyat ile olacağını düşünür hale gelmişiz. Anne adayları, anneler, babalar, kolay değil ebeveyn olmak... Allah yardımcımız olsun

amanın ne kadar benzermiş hayatımız sanki beni anlatmışsın. tek fark benim babam yurtdışında değildi. paragözlükden değil ama emekli olduktan sonra istanbulda tutunabilmek birikim yapabilmek için geceli gündüzlü çalışıyordu allah rahmet eylesin o çalıştı didindi ama o yemek ona nasip olmadı malesef. :gitme: DingiltereKralicesi

öncelikle şunu belirteyimki yazınızı okurken hiç sıkılmadım.. okadar güzel okadar özenli ve yalın anlatmışsınızki.. Biran kendi hayatımda yaşadıklarım gözümün önünden geçti.. Bende farklı bir şekilde baba sevgisi baba şevkati özlemindeyim.. yazınızı okurken başka alemlere daldım gittim okadar güzel ifade etmişsinizki kendinizi.. Evet gerçekten herbir sözünüze katılıyorum.. Bir çocuğa maddiyattan önce maneviyat aşılanması gerekiyor.. Sevgisiz büyüyen çocuklar sevgisiz büyüyen toplum demektir.. Daha çok şey yazmak isterdim fakat kelimelere sığdıramıyorum içimdeki fırtınaları... DingiltereKralicesi

offf hacerim yaa... yok valla artıkın herkese şüpheyle bakıorummmnolck bilmem bole:sinifsinif:

canim benim yazini okuyunca cok duygulandim bende ayni seyleri yasadigim icin seni cok iyi anliyorum bende annemi kucuk yasta kaybettim babam bizi turkiyeye babaannemin yanina gonderdi babam evlendi ve bizi babaannem buyuttu baba sevgisini bende hic yasamadim hep yalnizdim hem annesizlik hem babasizlik bu sekilde buyudum ta evleninceye kadar evlendim ve sonrada esimi kaybettim trafik kazasinda bir kizim var malesef kizimida elimden aldilar hep yalnizdim halada yalnizim sindi sozlendim sozlumde turkiyede allahim yardim et bizlere DingiltereKralicesi

ne güzell dökmüşsün içini. zincirleme olaylar bunlar işte.. bi çocuk göremediği yaşayamadığı şeylerin eksikliği ile büyüyo... zamanla anlıyoki o eksiklikler ne kadar derin yaralara.. çatlaklara, çukurlara dönüşmüş.. ve başka başka yerlerden çıkıyo bunların acısı.. kendinden parçalar kopuyo.. çokgüzell anlatmışsın.. yaşından çok olgun ve çok zekisin yazdıklarından belli.. DingiltereKralicesi

Amin aminn bal damlıyor ağzından akşam akşam maşallah :Saruboceq: opuyorumnanaktan Efla bize bağışla

saol cnm Allah hep herkese hakkında hayırlısını versin opuyorumnanaktan DingiltereKralicesi

naapsın adamcaaz senin gibi bi kızı oldugu için gece gündüz kahrından içiyo sevilcek kız mısın allasen :umursamaz: DingiltereKralicesi

Haklısınız, bu devirde ekmek aslanın ağzında.. Nerede iş varsa oraya gidilmesi gerekiyor çoğu zaman.. Ama ben her zaman şunu söylemişimdir.. Ne kadar vakit geçirdiğin değil, nasıl vakit geçirdiğin önemlidir.. Yani çocuklarımızla kaliteli zaman geçirmesini öğrenmemiz gerekiyor.. Bütün gün birlikte olup da hiç bir şey paylaşmamak da doğru bir yetiştirme yöntemi değil.. 10 dakika bile olsa, o 10 dakikayı sadece çocuğunuza ayırmalısınız, ne cep telefonu, ne televizyon, ne bilgisayar.. Aranıza hiç bir şey sokmadan 10 dakika bile olsa sadece çocuğunuzla vakit geçirmelisiniz.. Onu sorgulamadan, yargılamadan dinlemelisiniz o süre zarfında.. ınanın çocuklar bu şekilde çok daha sağlıklı bireyler olarak büyüyorlar.. su35 bir varmış bir

benım babam hep yanımdaydı hacer.. yanımda olduğu halde biz senelerce iki yabacı gibiydik.. ben üniversiteyi bitiripte babamın gözünde '' adam oldum '' konumuna gelene kadar.. akım başıma anca o zaman devşirmiş onun tabiriyle.. şimdi bakıyorum onunla olan ilişkime bazen uzaktan, pamuk ipliğine bağlı.., çok sevıyorum onu o ayrı, canımı feda.. ama.. ama.. o mesafeyiiç aşamadım ben.. hep sınırı kalın hatlarla çizdim ve aşamadım onu. belki bu benim hatam, ben bir adım atsam daha da güzel olucak herşey.. ama nasıl alışıyorsa öyle gidiyor. şimdi kızkardeşimi görsen nasıl içlki dışlılar.. kıskanıyorum hata dönem dönem.. allah uzun ömür, can sağlığı versin ama bu durum yakında olupta çook uzak olunabileceğine örnek olduğu için anlattım sana.. gurbaa prenses KK'nın Haylaz

yazını okudum ve çok beğendim canım allah seni ailenle bi ömür mutlu mesut yaşatsın... umarım sevdiğin insanda bu hikayede çok güzel bi yer alır... a. s. DingiltereKralicesi

Ben güvendiririm seni özgem Gel 3ü birarada yapalım :roflol:

hacercim yazını okudum sana katılıyorum haklısın ama madalyonun birde diğer yüzünden bakmak lazım her evlat senin gibi düşünmeyebilir aileler ne kadar kendileride yetiştirmiş olsa huylarımız ebebeynlerimize ne kadar benziyor sırf şartları düzenlemek için bir seçim yapmak zorunda kalmış babacığın ki ben biliyorum hastalandığında sınavlarına rağmen hastaneleri gezdi seninle sonuçta sadece sen değil oda hasret çekti ki seninki baba onunki eş ve çocuklar bende babamı çok küçük yaşta kaybetmiş olmama rağmen hep şunu düşünmüşümdür keşke hayatta olsaydı uzakta olsa gelme ve onu görebilme şansım olurdu ne varki bu düşüncem buradan baktığımda böyle sonuçta herkes kendi yaşadığını biliyor sevgiler . push ; DingiltereKralicesi

nesi varmis babanin pamuk gibim adamzemuszemus ya benim babam gibi olsaydi, kac yasina gelmisim hala korkuyomdelikafadulden kücüken yedigim dayaklardan olmaliki mafoldumben, kafam aradi gidii geliiii,:gitme: donumun rengini bile karistiriyom arada:kedi: bikeresinde daha ufacik bebistim:ecrin_bebek:, babam bi bagirdi bana altima cis baptim:kedi::gitme: hic unutmam:a015: DingiltereKralicesi

kız ben seni yerim de daha fazla geyiğe devam etmeyelim uyarı da almayalım, yeşilim ablacığıma da iş çıkarmayalım :kedi: KanCicegi Güçlüyüm! Çünki;Umudum

beni de alın aranıza emii:gitme: arzuco Biri Beni Durdursun

yaa tam yatar ayak insana böyle duygusal laflar söylenmez kiii ben de seni seviyorum canım ahh hemen hemen hemenn ver adresini sarılalım sıkı sıkıı opuyorumnanaktan

sahracım teşekkürler, yazdıkların ile yalnız olmadığını hissediyor ve bir nebze de olsa rahatlıyorum. mandm, o kadar haklısın ki yazdıklarında. ben daha şimdiden iyi ki diyorum. her şeyin bir orta yolu var muhakkak, ama gençken insan o orta yolları düşünemiyor ya da düşünmek istemiyor. hep benim istediğim olsun diyor. iyi ki böyle olmuş... aydasu

kreliçem beim karşıma çıkan 3 sene önce çıktı zatii ama kelek çıktııı allah senin karşına öle bi adam çıkarsın tek temennim budur ama ne diyim benim babam eşşiz bi insan herkesi babam gibi bilirdim ben önce den ama şimdi babam bi başka diyorum yok be onu gibisi yok bu dünyada allah başaka dert vermesin bundan sonraopuyorumnanaktan DingiltereKralicesi

teşekkür ederim esra a. s. aydasu

arkadaşım senin yazdıklarına gelince, inan baba sevgisinden bi süre yoksun büyüsende bi sora yanında olmuş, evet belki o geçen süreyi kimse telafi edemez... ama inan hiç olmamasından daha iyi be arkadaşım:teselli: D'arbanwille geliyorlar

Öncelikle bu konuyu açarken biliyorum ki bahsedeceğim şeyler çok büyük dertler değil. İnsanlar benim sıkıntılarımdan çok büyük sıkıntılar yaşıyorlar. Bu nedenle aman canımm sen de dert mi bu Allah aşkına şeklindeki yorumlara katılıyorum... İnsan yaşadığını dert bilir. Çok şükür ki büyük bir dert, üzüntü yaşamadım bugüne kadar. Ancak son zamanlarda gerçekten içime dert olan bir şeyi paylaşıp, rahatlamak ve fikirlerinizi almak istiyorum. Nasıl yazacağımı düşünürken bile cümleleri kuramadım kafamda. Bu nedenle anlatım bozuklukları, kopukluklar olursa şimdiden özür diliyorum. Ben 22 yaşındayım. Üniversiteden yeni mezun oldum. Bilenler tanıyanlar biliyor beni... Anne-baba-2 abi ve bir küçük kızdan oluşan bir ailede büyüdüm. Küçük kız 2 oğlandan yıllar sonra doğduğu için hem daha bilinçli, hem de daha özenli büyütüldü. Ama yanında babası yoktu... Çünkü benim babam yıllarca yurtdışında çalıştı. Doğumumda bile yanımda yoktu. Senede birkaç gün gelirdi eve birkaç ay ara ile. Babam olduğunu bile anlayamazdım, misafir gibiydi. Senelerce böyle devam etti bu durum. Ne annem, ne de abilerim babamın yanımda olmayışını hissettirdi bana. 12 yaşına geldiğimde babam kısmen dönüş yaptı. O kadar büyük çatışmalar yaşadık ki... Ben babaya nasıl davranılır bilmiyordum, o kıza nasıl davranılır bilmiyordu. Bir şekilde dengeler kuruldu, mutlu mesut yaşamaya başladık. Ama bir yerde bir şeyler hep eksik oldu. Yıllarca babasız büyümenin eksik bıraktığı şeyler... Bunun için babamı hiç suçlamadım. Aslında kimseyi suçlamadım. Bize daha iyi bir yaşam sunmak için yapmıştı bunu biliyorum. Sadece hep şunu düşündüm. Neden parayı uzaklarda aradın baba? Değer miydi sensiz geçen onca yıla? Hangi miktarda para, birlikte geçiremediğimiz günleri satın alabilir? Bu duygularımı ne anneme, ne babama, ne abilerime, ne de başka birine anlattım. Biraz büyüdüğümde yavaş yavaş bu duygularımı dile getirdiğimde annem ağlayarak, üzülerek dinledi beni. Babam ise sözlerimi duymamış olmayı istediğini söyledi, beni haksız buldu. Peki bu durum hayatımda nelere yol açtı derseniz... Asıl problem burada oluşuyor zaten. Dediğim gibi 22 yaşındayım. Bana hep dürüst olmak, içi dışı bir olmak, insanlara karşı numara yapmamak, kalp kırmamak, doğrunun yanında olmak öğretildi. İyi ki de öğretildi. İlköğretimde okulun en bilinen, en sevilen, en başarılı öğrencisiydim. Bütün aileler beni tanır, tüm öğretmenler beni parmakla gösterirdi. Bu durum benim hep başarılı olmam gerektiği gibi bir imaj bıraktı herkesin gözünde. Liseye geldiğimde yavaş yavaş notlarım düşmeye başladığında, bu durum beni çok etkiledi. Çünkü benden hep başarı beklenirdi. 98 aldığımda neden 100 almadın diye karşılanırdım ben. Hala da öyle... Bu durum benim derslere yoğunlaşmama, insan ilişkilerimin zayıflamasına neden oldu. Zaten o kadar korunmacı, o kadar sıkı yetiştirildim ki, insan ilişkilerim, insanlara güvenim çok ama çok zayıftı. Bu durumu size daha iyi nasıl anlatırım diye düşünüyorum ama doğru kelimeleri bulamıyorum. Evden çıkmayan, arkadaşları olmayan, etkinliklere katılmayan bir kız olarak büyüdüm. Bu durum doğal olarak arkadaşlarımın da benden uzaklaşmasına neden oldu. Dostum dediğim 2-3 insan vardı. Yalnızca onlar ile bir şeyler yapmama izin verilir, yalnız onlar sorgulanmazdı. Ancak zaman geçtikçe, bizler büyüdükçe, aramıza başka şeyler girdikçe dostluklar da bozuldu. Çünkü artık dürüst değildi onlar bana karşı. Ben hep adım attım insanlara karşı, ama onlar beni değil, diğer tarafı seçti. Dolayısı ile bu durum bende kendime karşı bir güvensizliğe neden oldu. Ben kendime güvenmezken, ailem hep bana güvendi, beni cesaretlendirdi, yüreklendirdi. İçimde bir ikilem yaşamaya başladım. Bazen kendime çok güvenir, bazense 0 güvenli biri oluverdim. Ama hiçbir zaman dürüstlükten şaşmamaya özen gösterdim. Belki kendimi kandırdım, belki gerçekten öyleydim... İlköğretim bitti, lise bitti, üniversite bitti... Benim durumumda bir insanın bir çok arkadaşı, dostu, çevresi olmalı değil mi? Etrafında güveneceği bir çok insan olmalı... Ama yok işte... Nedenlerini kendimce sıralamaya çalıştım. Elbette görüştüğüm insanlar var, arkadaşlarım var, ama gerçekten arkadaşım diyebileceğim, güvenle sırtımı yaslayabileceğim kimse yok. Erkek arkadaşımdan başka... Ailemden sonra hayatımdaki en büyük yer ona ait. Ama onun şimdilik bu hikayede yeri yok. Sevmediğim insanlar oldu, birbirimizden haz etmediğimiz insanlar... Her zaman onlara karşı saygılı olmaya çalıştım. Nefret ettiğim insanlara karşı bile içinde bir nebze sempati tutmaya çalıştım, kimsenin kötülüğünü istemedim. Ha bunları yazarken ben meleğim, safım, temizim demek istemiyorum. Elbette benim de eksilerim, kötülüklerim var. Bunun da farkındayım. Dürüstlüğe, iyiliğe hep inandım. Hep güvendim. Ama büyüdükçe gördüm ki, kötüler, kötü niyetliler, çevresi olanlar, taraf tutanlar, haksızlık yapanlar, kısaca kötüler kazanıyor her zaman. Bir yere gelmek için düzenden şaşmak gerekiyor. Diğer türlü, iyilikler ile bir yere geliniyor evet, ama çok geç ve çok zor oluyor. Bu durum beni kahrediyor. İyiliğe olan inancımı sarsıyor. Ben kötü olmak, maskeler takmak, çıkar için ilişkiler kurmak istemiyorum. Maskesiz, mümkün olduğunca iyi olmak, kazanacaklarımı böyle kazanmak istiyorum. Şu anda tatil dolayısı ile sürekli evdeyim ve zamanımın büyük kısmını evde internette geçiriyorum. Bu zamanın çoğu da KK'da geçiyor. Az önce bahsettiklerim burası için de geçerli. Beni sevmeyenler olacak, ki var da. Benim de sevmediğim insanlar var. Ama ben hep saygı duymaya, hep bir adım atmaya çalıştım herkese karşı. Burası sanal bir ortam biliyorum, ama karşımdaki kişilerin kanlı canlı insan olduğunu da biliyorum. İyiler olduğu gibi, kötüler olduğunu da biliyorum. Beni sevmeyenlerin, bana saygı duymasını istiyorum. En azından insan yerine koyup, dürüstçe eteğindeki taşları dökmesini, düşmanlıktan ziyade bir adım atmasını istiyorum. Bu cümlelerimden ne anlarsınız bilemiyorum. Çok ütopik düşündüğümü de söyleyebilirsiniz. Ama ben karşımdaki herkese gerçek hayatımda böyle davranıyorum. Buna ister inanın, ister inanmayın. Konuşmak istemediğim biri bile olsa, ufak bir not ile anlatıyorum ona içimdekileri. Ee konu nereden nereye geldi diyeceksiniz. Ben de karıştığının, uzadığının farkındayım. Ama içimdekileri, beni üzenleri, kıranları, içimde kalmasını istemediklerimi yazmak istedim. Sizden 2 ricam olacak. 1) Lütfen çocuklarınızın manevi ihtiyaçlarının, maddi ihtiyaçlarından daha önemli olduğunu unutmayın. Hiçbir mebla bir kucağı, öpücüğü satın alamaz. Maddi kazanç peşinde çocuklarınıza ayırmadığınız zamanın, gelecekte onları nasıl etkileyeceğinin bir örneğini sunmak istedim sizlere. 2)Lütfen, karşınızdakinin de bir insan olduğunu, onun sizin gördüğünüzden farklı düşünebileceğini, onun da en az sizin kadar saygıyı hakettiğini unutmayın. Bu sizin düşmanınız olsa bile... Ve lütfen geri adım atmak yerine, bir kere de ileri adım atmayı deneyin. Ne kaybedersiniz? Bu uzun ve saçma yazıyı okumaya vakit ayırdığınız için çok teşekkür ederim. Ben içimde olanları, belki çok büyük dert olmasa da anlatmak istedim. Anlattığım için de çok rahatladım. Tekrar teşekkürler a. s. Y Yasii_ çatlak patlak

Oy oyy kıyamam ben sana :teselli: Benim babam da daha balık tutmayı öğretecek yaş 22 oldu hala tık yok kaydirigubbakcemile3 . push ; su35 bir varmış bir

[ Su, canım o kadar iyi anlamışsın ki beni... Teşekkür ederim :1hug: bişey değil cnm:teselli: Annem hep yanımdaydı; ama hala bebeğime elbise dikeceğimiz günü bekliyorum ben mafoldumben senağlama bu söz beni bitirdi.. benmde var böyle hala beklediklerim.. acıtasyon gibi algılanmasın diye hiçkimseye hiçbirzaman dile getirmedimsenağlama ama şimdi yaşayamadıklarımı günün birinde yargılanmamak için çocuklarıma yaşatmamaya çalışıyorum.. umarım başarılı olabilirim:Saruboceq: duygusal boşluklarımız git gide derinleşmez umarım...

4.5 aylık bebesini bırakıp çalışmayı düşünen bir anne için bebeğinin ileriki yıllarda olabilecek psikolojisini gördüm..:sinifsinif: o anne bendim.. mafoldumben bana o kadar güzel anlattınki bazı şeyleri. ben anlattıklarının ve yaşadıklarının içinden bunu aldım. sana gelince hacercim.. denizin dediği gibi sitede farkın anlaşılıyor.. bencede devam:a. s.: ARKADASS kocasının

kız yok niye yasak ediyon beraber gidersiniz kaydirigubbakcemile allahım yüreğinin kıpırtısını soldurmasın opuyorumnanaktan sonrası düzelir aplam bu arada biliyonmu aynı yaştayızzzzemuszemus DingiltereKralicesi

aminn canım çok teşekkür ederim :Saruboceq: opuyorumnanaktan cimcime eses

demek kelek çıktı kaydirigubbakcemile3 amin canım amin, benim de karşıma çok şükür en az babam kadar iyi bir insan çıktı yurtdışı yasak ama lmaz: . push ; KanCicegi Güçlüyüm! Çünki;Umudum

Kıyamam hacerim ya... Bir çocuğun güven içinde büyüyebilmesi için akşam olduğunda babasını görmesi gerektiğini düşünüyorum... her ne olursa olsun.. bi çocuk babasız büyümüşse o çocuk eksiktir... hep te eksik kalacaktır... Arkadaş olayına gelince... o aslında tamamen yapı ve çevre olayı... ben de çok sosyal bi insan değilim... çok fazla insan seçerim... herkesi çok değerlenirirm ve hayatıma sokmam kolay kolay... çok fazla bağlantıda olmam kimseyle... bence bu tamamen yapı meselesi... çok tkma kafanı... bana kalırsa sen çok çok çok iyi bi insansın... allah biliyor ben seni 2 kere gördm... çok sevdm şekerim benimmmm.. opuyorumnanaktan DingiltereKralicesi

teşekkür ederim özgecim ben de seni çok seviyorum :asigim: funda haklısın canım, yeni üyelerden çıkıyor bu düşünceler hep

Yazını büyük bir dikkatle okudum ve hiç saçma bulmadım. Hatta bir an kendimi sorguladım. Çünkü benim eşimde 1 aydır bizden uzakta bugün işi bırak gel desem gelecek ama ben istemiyorum. Çünkü benim yaşadığım yerde işsizlik çok dolayısıyle işsiz ve stresli bir baba çocukların yanında olsa da manevi olarak bir şey veremiyor. Ne yazık ki bazen hayat şartları bunu gerektiriyor. Eşim yeni gittiği zaman oğlum babam niye gitti, burada çalışsaydı, motorcu olsaydı, yemekçi olsaydı ama gitmeseydi diyerek ağlamıştı. Bende burada güvenlik işinin olmadığını söylemiştim ama çokta üzülmüştüm. Söylediklerine tamamen katılıyorum canım. Ama mecburiyet işte. aysecikcik sağlıklıyım... yeter

Allah rahmet eylesin arzucum :1hug:

canım benim ne güzel dökmüşşün içindekileri...

neden saçma gelsin yazdıkların çok anlamlı gerçekten teşekkür ederim tavsiyelerin için opuyorumnanaktan

hacer... senı sevıyorum canım... baska bıse bulamıyorum dıyecek gercekten... mukemmel yazmıssın... kopuk kpouk yazabılrım kusuruma bakma... dost... nerde... bulursn bana da soyle emı... bılmıyorum ben de snın gıbı o kavramı bır turlu yakalayamadım zaman zaman kendımde aradım sucu vardır sanırım bır yerde hatam bılmıyorum ama dost... agır bı kelıme... dıger konuya gırmıyorum gıremıyorum bılemedıgım bı kavram uzaklık ama bende dıger arkadaslar gıbıyım galıba sever benı hemde cok ama yıne de bı mesafe vardır... bı yabancılık... yakınken uzak olmak yanı... amann ole ıste... dur cıkalım su huzunlu moddan anacım sen dost arıyordun demı ben de ızmırdeyım al kagıt kalem adres verecem sana gel kız dost olalım senınle zaten makkaj yaparken gordum senı pek biyendım :)) hadı gel dost olak :))) DingiltereKralicesi

Canımm Allah kaybettiğin herkese rahmet eylesin, sana da sabır versin inşallah bundan sonra yüzün güler :Saruboceq:

gurbaa gitmeden kendi topiğine bi uraa sonracıma kraliçem üzüldüm sei adına allahtan bi tek o yünden şanslıyım ben allahım herkee benim babam gibi birini nasip etsin diyorum be hayatımda ömrümde böle bi adam daha tanımadım tanımayacam gibimede geliyor ne diyim off offf baba seni çok seviyorum hemde çokkk bu düyada senden başkası yalan babaaaaaaaa DingiltereKralicesi