Sizi kendime çok benzettim, aynı sorunlar bende de var malesef ve bana ruh hastası olduğumu söyleyen 3 kişi oldu. Sinirlendiğimde bende karşımdakinin canını yakmak için çok ağır şeyler söylerim ve günlerce öfkemi kusarım. Çokta kin tutarım ama bu kendimize zarar veriyor malesef. Terazi burcumusunuz?

Heh bence de benim dışımda herkes ruh hastası. Ben insan sevmiyorsam bir sebebi vardır illa ki :))

Birde kitap yazmayı düşündünüz mü? Yazar olmalısınız bence

Hatırlıyorum yorumunuzu. Oğluma karşı öfkeli ya da sert değilim. Lakin babası ile mesafeli ilişkimiz onu etkiliyor olabilir. Evde uzun süredir soğukluk mevcut.

bence siz narsist bir insansınız ve ancak çocuğunuzun sizi zorlayan durumu sizin kibrinizi kırabiliyor. Eşinize çok üzüldüm 3 günlük dünya sizin gibi birisi ile imtihan halinde.

Canık aynı şeyler bendede var. İşin ehline rukye yaptır bende aşık musallat cin çıktı ve anlattığın kadarıyla sendede olabilir A

Ya cok hossun :) leoparli tayt giy gır gır yap o anlar zaten Ya bisey demeden yanasmayi denesen? Git sarıl öpüver. Yada duvar köşesine sıkıstır

yarı yarıya beni anlatmışsın.. bende çok dokunmaktan, sarılmaktan hoşlanmam.. yani bazı çocuklar vardır anne-babalarına sarılırlar, heh işte ben onlardan değilim ama senden farkım eşim çok istisnadır.. aslında biraz zorlarsak karakterimiz ve kemikleşmiş davranışlarımızda değişiklik yapabileceğimize inanıyorum.. mesela ben, bendeki bu sorunu farkedip benzer durum çocuklar arasında alışkanlık olmasın diye her akşam aile kucaklaşması yapmaya başladık :) bayağı bayağı yatmadan önce edilen dua gibi birbirimize sarılıyoruz, öpüyoruz, birbirimizi gıdıklayarak yataklara yatıyoruz :) sonra hemen her olayda karşı tarafa özür-teşekkür-sevgi sözcüklerini söylemeye zorlayabilirsin kendini.. aslında çok zor değil, ama sen "bu benim kişiliğim, nasıl olsa yapamam" diye kendini bırakıyorsun, bırakma.. kavga esnasında karşı tarafın canını yakmak zorunda değilsin.. biliyorum bu seni iyi hissettiriyor, ama bazen susmak karşı tarafa çok daha ağır bir küfür idrak.. sessizliğinle cezalandır karşı tarafı, hakaret etmek senden götürüyor çünkü inan bana eşin bu bug'ını çok pis kullanıyor adım gibi eminim.. çok uzun yazmışım ya, dede korkut a bağlamadan gideyim, ama yine eklerim aklıma gelenleri.. senden başka bir tane daha yok, kendi kendinin kıymetini bil idrağım..

Kocasıyla sevişen insanin kocasina sarılıp öpmekle bı sorunu olucagini düşünmüyorum. Geçmişte üzmüş kırmış ve listeden onu da silmissin. Ben de fiziken yakın değilim kimseye çünkü ailemle ilgili güvensizliklerim var. Ama henüz sevgilim güvenimi çok şükür sarsmadigi için sevgi doluyum ona. Çocuğunun babası ve yuvanizin bireyi. Boşanmayi istemiyorsan o sevgiyi ona vermelisin. Vücudun buz tutmus ona ama her yara iyileşir. Senin o ettiğin laflar çok ağır, şuan aileme guvenmeme sebebim o lafları duymuş olmam. S

Evlilikte bencil olmayacaksiniz. Hep bana hep bana denmez. Taviz vermemek onur gurur meselesi yapmak olmaz. Insan hatali oldugunda ozur dilemesinide bilmelidir. Biraz sencil olmayi deneyin. Inanin cok farkli olacaktir.

Hassas bir insanım zaten. Çok çabuk kırılıyorum, çok çabuk gözlerim dolar ama ışık hızıyla ortamı terk ettiğimden kimsenin haberi olmuyor tabi.

Idrakyollariiltihabi kendinizi çok güzel ifade eden akıllı bir kadınsınız peki çocukluğunuzdan beri böylemiydiniz acaba sonradan mı oldunuz atıyorum sevdiğiniz bir insanı uzun süre görmeyip gördüğünüzde özleyip sarılma ihtiyacı hissetmez misiniz? bir arkadaş yazmış yukarda dokunmatiğim :) diye hoşuma gitti o söz bende öyleyimdir benim kardeşim de hiç mi hiç sevmez mesela ama sevdiğini değer verdiğini hareketlerinden bakışlarından bana kıyamamasından herşeyinden anlarım :) sakin bir kızdır da ben çok sinirliyimdir mesela eğer çocukluğunuzda da böyleydiyseniz huy meselesi biraz da

Dünkü konundan sonra merak edip konularına baktım ve benzer o kadar çok şeye tanık oldum ki kendimle ilgili. Kirildigim anda öfke saçıp bağırıp çağırıp beddua edip hakaret edip hakliyken haksız durumuna düşmeyi eşimle çok fazla yaşıyorum istiyorum ki ben söylemeden beni anlasın kırmasin ama bu olmayınca cirkeflesiyorum ve belli bı sure sonra bunlara duyarlı olan eşim tepki vermemeye başladı ve senden soguyorum diyor haklı olarak ben olsam da benden sogurum ben neyi idrak ettim biliyormusun annem babam tarafından baskılanmış babam sinirlenince bağırıp çağıran öfke kontrolü olmayan hep haklı olan taraf ve babama özellikle evlendikten sonra bu tavırlarına tahammül edemiyorum ve kendime hep soruyorum bu kadar babana kizarken neden sinirlenince ona benziyorsun diye cevabı yok sinirlenince hakim olayım kendime istiyorum yok yok yok olmuyor susmak en güzel cevap sus günlerce diyorum yapamıyorum yaa nedenini bulursan banada yardımcı ol idrak?senin konunda kendi sıkıntımı anlattım kusura bakma sanki senin durumunda annen baban arasındaki diyologa bağlı olduğunu düşündüm sende bı düşün istersen Önceki

Bana göre hayatı sevmiyorsunuz çünkü sadece kusurları görüyorsunuz çok haklısınız insanlar birşey bilmiyor yalancı bencil vs vs Bildiklerinizi zaten biliyorsunuz. Siz kendinizi sevin hayatta güzel şeyler olduğunu göreceksiniz. Kalbiniz ısınırsa elleriniz üşümez, çünkü hep sımsıkı tutan biri olur.

Ay ben de ☺

Yok ben başka hayatlarla çok ilgilenen bir insan değilim. İnsanlar göre şekillendirmem ilişkimi. Sorun benim sevgimi ve ilişkimi başkalarına değil, sevdiklerime kanıtlamıyor oluşum zaten. Daha çok aile içi bir durum.

Ben de ilk teklifim de hadi oynasalim demistim ayy bi gülme geldi aklima gelince Ama iste ilk teklifler zor oluyo sonda sırın yırtıliyo gel bak bir sey yapmıcam seklin de evriliyosun

Ruh hastası mısınız bilemem ama bizden ne bekliyorsunuz. Size gerekli yardımı yapabilecek seçenekleri zaten önermeyin diyerek baştan eylemisiniz. Anneliginizi bilmediğim için sorgulayamam lakin ben olsam sizinle evli kalmazdım asla. Bu arada oğlunuzu çok sevdiğinize eminim ve yine eminim ki ona sizin gibi bir kadını örnek olarak bırakmak istemezsiniz. Araştırmalar gösteriyor ki hiç istemese bile ve hatta farkında olmasa bile size benzeyen bir eş bulacak. Ha tabi duygusal anlamda da büyük ihtimal yine sizi örnek alacak. O yüzden şimdiye kadar iae yaramadıysa bile ısrarla psikolojik destek almaya devam etmeniz.

İşte sorun burda bence... Bende öyleyim her işi ben yaparım biri söylese de söylemese de.. Evdeki erkek işlerini bile bekarken yaparım ki hala öyle... Herşeyde mantık ararım, mantıklı açıklaması olması gerek herşeyin... İnsanların yerine düşünüp konuştuğum bile oluyor... Dışımda öyle bir kabuğum var ki sert, öfkeli dik başlı herşeyi en iyi ben bilirim edası... Ama çok derinlerimiz bu değil sanki... Oluruna bırakmayı becerebilsek yönetmekten vazgeçebilsek belkide mutlu olacağız..?

Bence sen insan sevmiyorsun. Aynısını eşim için de söylerim ben. O da insan sevmiyor :) sevgisini gösterebildiği tek kişi benim çocuklarımız haricinde. Ailesiyle bayramdan bayrama öpüşür sarılırlar. Kayınvalidem çocukları için canını verir mesela ama çocukken hiç öpüp sevmemiş. Eşim hep dile getirir bunu kayınvalidem de o zamanlar öyleydi, bebekken çok öptük siz hatırlamıyorsunuz der :) Belki bunun da etkisi vardır bilemiyorum. Ama mesela dışarı çıkarız garsonla konuşur sert sert, alışverişe çıkarız kasiyerle sert konuşur. Asla kırıcı, kaba değil ama bana göre nazik de değil. bisque

Ayyy cok sevesim geldi yerim sizi yaa:) kimileri vardır ısrarla kötü huylarini kabullenmez kendini savunur kendini heeep hakli görür. Ne guzel ki kötü yanlarnizida görüp öz elestiri yapabiliyorsunuz bu gercekten harika bisey. Ruh hastası konumuna gelince keske herkes sizin gibi bi hasta olsa takılacak hicbir durum yok esler arasında uyumsuzluk karakter zıtlığı olabiliyor huylarinizin dusuncelerinizin uyusmamasi sizin hasta oldugunuzu gostermez. Ve yetiskinlerle araya bi mesafe koymaniz hatta en yakininiz dahi olsa anneniz esinizle araniza bi sınır koymanz en iyisi bence fazla yakınlık iyi degil bu kim olursa olsun.

Sarilip öpme vs sevmiyorum bende sorunlumuyum acaba. Bitek kucuk ogluma sarilip opmekten hoslaniyorum. Hele büyük gelir sarilir öp diye tutturur istemiyorum ne yapiym.

Ahshsh ama şimdi siz niye eski sevgilinize olan öfkenizi bana yönelttiniz ki :) ben kendimi anlatmayı pek sevmem aslında. Burası sanal dünya, daha rahat yazıyoruz. Bu yüzdendir ki acaba hakkımda yanlış düşünülür mü diye tartmadan, olduğu gibi özgürce anlatabildiğim bir alan. Gerçek hayatta pek sakin sessiz bir tipim. Kendimi de anlatmam, kendini anlatanı da dinlemem. O yüzden benzemiyorum bence o pis kaka sevgiliye :) Idrakyollariiltihabi

Konuyu okuyunca ilk aklıma gelen : ebeveynlerle olan ilişki... Ebeveynlerden biri çok katı ve mükemmelliyetçi olabilir diye düşünüyorum. Biraz kendimi de gördüm diyebilirim, çok sevdiğim adamlara bile hep mesafeli durdum sevdiğimi söyleyemem, kırıldığımı "sana kırgınım" diye ifade ettiğimde bile karşı taraf inanmaz ve ciddiye alınmam ama bendeki babamın otoriterliği, sert duruşu, duygusal tepkilere olan katılığıdır. Kendim tek yaşamaya başlayınca biraz olsun aştım ama insanız ve alışkanlıklar kolay değişmiyor. Buraya yazdıklarını eşinle paylaşamaz mısın? Bence insan eşine şeffaf olmalı

Her insan bir değil ki ayrıca engelli çocuğu olan anneler daha merhametli oluyor düşünsene çocuğun hasta olduğu zaman dünyanın en iyi annesine dönüşmüyor musun E Esila09

Aynıyım bu hususta. Evimde çok az eşya var kalabalık yoruyor beni. Aynı şekilde düzen seviyorum, ev her daim toplu ve düzenli. Sıcaktan nefret ederim zaten yaz aylarında iyice hayattan bezmiş oluyorum. Kış ayları favorim :) Esasında zarar gören ben oluyorum zaten. Oradan bakınca vah vah yazık eşine ne kadar çok çekiyor diye düşünüyor insanlar ki bu çok normal. Ancak davranışlarım yüzünden sevgisizlikle sınanan ben oluyorum. İstememe rağmen sevgi gösteremiyorum. Ki sarılmak, güzel sözler duymak ihtiyacım elbette. Göstermediğim gibi, bir süre sonra göremiyorum da haliyle. Idrakyollariiltihabi

salmak iyidir arada, ama salarken kendini yıpratmamaya dikkat et.. çünkü karşıdakinin canını acıtmak için kendini yıpratıyorsun biliyorum, inan ki değmez.. susup bir köşeye çekilip düşünmek sana çok daha iyi gelecek, kendimden biliyorum çok benziyoruz.. çünkü emin ol küfür de etsen, hakaret de etsen tam olarak istediğin düzeyde yakamıyorsun canını, bu seni daha da hırslandırıyor.. ama en azından bir süre sessiz kaldığın zaman karşıdaki de neler olduğunu- ne düşündüğünü kestiremiyor.. işte ben o anı seviyorum :)

Şu an zamanım olmadığından tüm yorumları okuyamadım Anlatma şeklinize bayıldım bu arada Benzer yanlarımız çok. Salın kendinizi biraz amannn boşver moduna geçin Ben ölümlü dünya diye düşünüp aştım bazı şeyleri. Öfke kısmını özellikle. An'ın tadını çıkarmak iyi geliyor

Yemin ediyorum duygulansam gözlerimi ovalarım' ay rimelim gözüme battı' diye. Mazallah gözyaşlarım görünürse ruhumu çırılçıplak herkes görecek ve savunmasız kalacağım diye ödüm kopar.

Anlattığınız şeylerden dolayı, kendime benzettim sizi. Ben hırçınım biraz. Ben de sizin gibi, o an canım yanmışsa, karsimdakinin daha cok canı yansın istiyorum ve o noktada dilimin kemigi yok resmen. Ben de oğluma sevgimi gosterirken hic acimam. Ama yapım biraz agresif oldugu icin olsa gerek, tüm huysuzluklarını diger anneler gibi sabırla karsilayamiyorum. Hele de isten yorgun gelmişsen cok moralim bozuluyor ve depresif bir hal aliyorum.. son zamanlarda bu konuda cok yol katetmiş durumdayim cok şükür. Ama cok hareketli ve huysuz bir oglum var ve sakin çocukları gördüm mü sanki elimde olmadan annelerini kıskanıyor gibiyim.. hayvanlara ve cocuklara ve bir de esime sevgimi gösterebiliyorum. onun haricinde hic kimseye sevgimi gösteremiyorum. Oysa anne babam ve kardeşlerimi de canimdan cok seviyorum. Neden boyle oldugumun analizini yaptim, sebebini biliyorum. Ama yine de kendimi degistiremiyorum. Yani hırçın yapımı ve agresif tavırlarımı.. insanları kırıyorum bazen bile isteye, bazen de gercekten istemeyerek.. Ben kendimden biraz sikayetciyim sonuc olarak.. Sadece bir ic döküştü.. okuyunca biraz kendimi gördüğüm için yani... Konuyu takip edip, kendime de birseyler bulacağım umarım..

Valla elimde nikotin borusu ile, mutfak masasında oturmuş yığılan bulaşığa bakıyorum. Akşam ne yemek yapsam diye düşünüyorum. Şu an hayatım bundan ibaret.

Ruh hastası filan değilsiniz de, bence eşiniz bir nebze haklı olabilir kinci haliniz sinirli haliniz nasıl yansıyorsa demek ki. O başka bir şekilde daha ağır bir dille ifade etmiş ama psikolojik desteğe ihtiyacınız olduğu kesin. Siz değişirseniz dünya değişir.

bu kadar olmasada sizi anlayabiliyorum Ben eşim sayesinde biraz yumuşadım Bu dünyada bir tek eşime sarıldım, öpebildim, seni seviyorum dedim, ilgi gösterdim. Anneme çok düşkünüm, eşimle tanıştıktan sonra anneme yaklaşabiliyorum Benim en büyük ilacım, kavga anında onun beni çözmesi ve anlaması oldu. Yani aynı sizin gibi yıktım söyledim can acıttım asla özür dilemedim, ve sustum öyle bir suskunlukki öldü zannedersiniz. Amaa sinirim geçtimi kedi gibi oldum, o zmn anladı, sarıldı, tüm acısıyla bana böyle dedin hiç mi sevmiyosun artık beni dedi, kavga sebebini anlatmam bile, kırıldığını anlattı, o geldikçe ben anladım, şimdi daha rahatım en azından adım atabiliyorum, oda bana kızmıyor bekliyor, bu konuda tek ilaç onun sizi anlaması ve aslında sevginize güvenmesi

İşte bu hususta ikiye ayrılıyor hakkımdaki fikirler. Bazıları narsist, kibirli derken bazıları da aslında kendini sevmiyorsun diyor. Ben neyim anlamadım ki :) T

birinin yardıma ihtiyacı olduğunda onu sevip sevmediğine göre o yardımı yapıp yapmadığına karar veriyorsan haklı bir düşünce olabilir.

Ruh eşim

Belki de güçlü olma takıntısı yüzünden bu kadar katı bir insan oldum bilemiyorum ki. Elbette kaybettiğim insanlar oldu, fazlasıyla acı da çektim ama acıların kadını da değilim. Herkes kadar acı çektim, herkes kadar yıprandım. Daha fazlası değil. Daha doğrusu hiçbir zaman acı ile beslenen bir tip olmadım. Örttüm üstünü de örtememişsem demek ki.

İdrak, affetmeye çalış; affet, bırak ve düşünme. Bunu kendin için yap, çünkü bu hengamenin içinde en çok yükü sen taşıyorsun böyle olduğu sürece. Bu kadar öfkeyi taşımak insanı bitirir. Adresleri bir bir tespit et, yüzleş ve "Seni de anlıyorum" diyerek bırak. Kırgınlık şekil değiştiren bir duygudur, öfke ve hırçınlık olarak çok güzel kamufle olur. Şu dünyada en çok neye kırıldığını, hangi olayların hafızana kazındığını, geçmişi şöyle bi düşün, bana benziyorsan ayrıntı ayrıntı hatırlarsın ki seni kendime çok benzetiyorum; şu kendini tarifin bile birkaç sene önceki ben. Kırgınlığı tespit et, sar ve kabullen; öfkeyi tespit et, yüzleş ve bırak. Basit yazıyorum çünkü inan ki bu kadar basit. Psikolog-psikiyatr bir yere kadar seni götürür ama doğru adresi bir tek sen biliyorsun.

O zaman yazın Ben hala yüzüne söyleyemem ama msj benim kurtarıcım oluyor, biz ayrı şehirlerde yasıyoruz msjlaşmak tuhaf olmuyor Profesyonel destek le belki biraz cesaretlenebilirsiniz Hadi be barı bir cümlesini seçin söyleyin Bunları hissettiğinizi biliyorum yani öyledir dimi

kocanı seviyormusun? çeneni tutmak onu yaralamaktan daha mı zor? üstelik sonunda sende zarardasın. kazandığın hiçbir şey olmadan hemde.

Reddedilmek benim için yıkım olur zaten :) hiç reddedilmedim ama inanılmaz hırslanırdım muhtemelen. Belki dediğin gibidir, reddedilme korkusudur. Çünkü, nadiren adım attığımda aynı adımı görmezsem çok sinirleniyorum. Idrakyollariiltihabi

Aldım elbette, yıllarca hem de. Geçici olarak çözüm olsa da kökten bir değişim söz konusu olamadı. Idrakyollariiltihabi

Öldüğünü düşün bir sabah evden çıkıyor her zamanki gibi Ve akşam ölüm haberi geliyor Ve senin son yaptığın ise ona beddua etmek hiç satılmamış olmak o seni sevmesine rağmen ona bir kez şefkat göstermemek üç günlük ölümlü dünya da sebepsiz günlerini zehir ettiğini düşün Ve artık bitti sen üzüntüden saçını yol üstünü başını yırt artık o evden içeri giremeyecek ve senin pişman olduklarını telafi etme sansin olmayacak Sana kırgın senim bir gün sevgini görmeden hep bağırma kavga gürültüyle toprağa gittiğini hayal et Boğazında birşey duyumlenirse bunu hayal ettiğinde kendine gelme sansin var demektir Ölümü hatırla ben öfke krizine girdiğimde bunu yapıyorum ve gerçekten durduruyor Çünkü ölümden ötesi yok kalan bilmem kaç gününü bu şekilde mi gecireceksin? Hemde kötü bir adamda degilmis resmen dert yanmış annene işin vebal olayına hiç girmiyorum Bile

Aslında yazım tarzınızda insana geçen birşeyler var. Tatlı bir kadın olduğunuzu düşünüyorum. O yüzden ruh hastası felan değilsiniz de korkuyor musunuz acaba? Sevmekten, kaybetmekten, arkasındaki acıdan? Böyle davranarak kendinizi korumaya mı çalışıyorsunuz acaba! Geçmişinizde sevdiğiniz ve kaybettiğiniz biri var mı? Eğer tüm bunlar yoksa ve bu ketumluğunuz varsa biraz! sıkıntı Yazık adama yaw Aslında farkındasınızda tavırlarınızın. Düzeltebilirsiniz bence ve hayatınızı çooookkk güzel yapabilirsiniz. Göstermezseniz sevginizi ne bilsin çevrenizdekiler, eşiniz! Müneccim b... yedi bunlar canım Güçlü insanlar özür diler, sevgisini gösterebilir, ister... Bence sizde güçlü bir kadınsınız..

Anladım. Genel sebep mükemmeliyetçilik + hassaslık gibi. Genelde sert tepkiler; irade sorgulanması, duygu yoğunlukları, korkular sonucu çıkıyor. Ama eşinizde de bir baskınlık hali var ve bu sizi iyice tetikliyor, güç savaşı var belli ki. Hassas noktadan vurma eğilimi var demişsiniz mesela bu gardınızı iyice yükseltmeye sebep oluyordur. Benim daha üst versiyonum gibi geldiniz ama dengeyi bulmak lazım.. Bir şekilde güzel bir anda gardları düşürüp konuşulması gerekiyor bu konuların. Ben bazen çok düşündüğüm çözüm aradığım kendimi kastığım ama değiştirmeyi beceremediğim konularda bir bakıyorum çok yorulmuşum sıkılmışım ve pes ediyor daha kolay değişmeye başlıyorum, aman ya diyorum yeter sal gitsin.. Uzun da sürse zor da olsa oluyor arada. Profesyonel destek çözüm olmuyorsa artık ya bu gidişle ciddi bir durum yaşayacaksınız öyle ya da bir noktada kendinize verdiğiniz değişmeliyim telkinleri sonuç verecektir sanırım, dilerim :)

Bu yazdıklarınızı diyebilsem sorun kalmaz ki zaten. Adam erir gider :) acaba öldüm mü diye kontrol eder kendini. Ve hatta içime bir şey mi kaçtı diye felak nas okuyup üfler :)

Kusuruma bakmayın o halde. Teşekkür ederim iyi temennileriniz için de.

Teşekkür ederim güzel düşünceleriniz için. Annem 4 yılda hiç müdahil olmadı evliliğime, müsaade etmem de. Bu sefer istemesem de şahit oldu kavgaya. Sonrası malum :)

:) ne mutlu istanbulameftun Relax :) tek ayak

Doğru söylüyorsunuz lakin oğluma bakacak gönüllü bir insan evladı yok maalesef. Bir şekilde bakmaya ikna olsalar bile, onlara göre saçmalık olan terapi için asla bakmazlar. Nooption memento mori memento

Iki seans gittik. İlk seanstan sonra kapıdan çıkar çıkmaz kavga etmeye başladık. İkincide "çocuk durmuyor çabuk gelin" baskısından dolayı yine kavga ettik ve aynı sebepten bir daha gidemedik.

Sizi harlayan o işte. Belki öyle davranmasa siz çoktan bunu yenmistiniz. Benim sağlam bir cenem vardır insanın üzerine iyi giderim. Can acıtacak lafları bulur yapıştırırım. Pis bir şey. Bu yüzden kavga etmekten kacinirim insanlarla. Eşinizle oturup bunu konuştunuz mu başbaşa?

teşhislerin yönünde tedavi almadın mı peki

Hahaha güzeldi Anlattıkların aslında herkeste parça parça olan şeyler. Baya toplama bilgisayar gibisin :) Ama burda seni şahsen tanımayan insanlara hatanı veya diğer türlü bütün duygularını çok rahat dile getirebiliyorsun, hatta baya eğlenceli ve akıcı dille. Mesela bende biraz delidolu çok konuşan çok gülen neşeli ama dışardan soğuk ve istemediğimde kimseyle enerjisel etkileşim bile kurdurmayan biriyim, eşim tatlı dilli ama asla özür dilemeyen ve hatta özür dilemesini gerektirecek bir durum içine girmediğini düşünen biri. O benim bu halimi kabullendi mecburen, bende özür yerine bir iki sıradışı kıvranışını gördüğümde yapmak istiyor ama yapamıyor durumundan dolayı onu Neden mecburen, denedik birbirimiz üzerinde değişimleri ama olmuyor. Olmuyorsa kabullenelim dedik. Ne bileyim, en baştan beri böyleysen bi orta yol bulunması lazımdı bu zamana kadar.

Anladım. Aslında sorun burada. Damariniza basildikca siz daha çok üzerine gidiyorsunuz. Arada duvarlar oluşuyor. İletişim duvarları kaldırır. Her kavga duvara bir tuğla daha ekler. Kavgalar da çözümsüz bitiyordur büyük ihtimalle. Kavgadan bunalinca kenara cekiliyorsunuz sorun da halı altına supuruluyor. Sonra birden ortaya çıkıyor. Oldu mu sana kısır döngü. Sorunlar sakince konuşulup çözülmeli. Cozulmedikce ofkenizi sinirinizi besleyecek. Özür dilememeniz normal kavga karşılıklı edilir çünkü. Siz kırıcı sözü karşıdaki sizi tahrik ettiği için diyorsunuz belki. E iki kişi hataliysa özrü de gereksiz buluyorsunuz içten içe. Eşiniz sizden özür diler mi? Karşıdaki özür dilemezse ben de dilemem mesela.

Ay bu yorumunuza koptum sabah sabah :)

sen ne kadar ruh hastası isen bende o kadar ruh hastasıyım bırak Kibariye'nin annesine dönüşmeyi ben Kinkong'a dönüşüyorum. Sadece yapınız soguk. Sizde kendinizde temelden bir değişim yapın eşinize karşı daha sevecen daha ılımlı olmanı tavsiye ederim tek sıkıntı bu görünüyor.

Evet sanki :) . push ; Incredible incredible Guru Anneler

Teşekkür ederim. Yalnız çikolata ve çiçek gönderirsem adam muhtemelen beni doktora götürür iyi miyim diye.

Ben de aynı sizin gibiyimdir. Karakter mi bilmiyorum ama aynı evin içinde gidip anneme sarılsam, annem şaşırır vayy sen bize sarılır mıydın diye. Eski sevgilime karşı da oyleydim, hiç opmez sarilmazdim. Hatta bazen elimi bile tutmuyorsun dediği olurdu. Şimdi ayrıldık bitti, doya doya sarılıp opemeden gitti elimden diye, içimde kaldı resmen. Özür dileme olayına gelince ben de hiç beceremem. Karşındaki insanı üzdüm diye oturur hüngür hüngür ağlarim ama gidip de diyemem ağzımdan çıkmaz o sözler. Keşke bana bakıp, içimi görse anlasa karşıdaki derim. Kalbim her zaman çok kırılgan olmasına rağmen, hep ben çok güçlü biriyim diye gözükmeye çalıştım. Hatta yakın bir erkek arkadaşım, bır kere gözümden yaş geldiğini görünce ' vayy sen ağlar mıydın ya' demişti. Ne zaman ağlayacak olsam hep kimsenin goremeyecegi yerlere giderim, uzuldugum bir olay olsa aglamamak için karşımdakine öfke kusarım. Karşıya dediğim şeyler aslında beni daha çok yaralar, bir de oturur dediklerime üzülür ağlarım. Ben neden böyleyim yıllardır çözemedim, ama sorsan dışardan hiçbir şeye uzulmeyen, taş kalpli, kimseyi sevmeyen biriyim. Aslında içimde ne fırtınalar kopuyor, ne kadar çok seviyorum kimse bilmiyor. Gosteremiyorum, düzeltmeyi denedim olmadı. Dışarıya güçlü görünme çabası icerisindeyim galiba, bir olay karşısında yıkılsam bile tepki vermem, sadece karsiya ofke kusarim. Kendimle baş başa kalınca salya sümük ağlarım kalbim kırıldı diye. Oysa olay anında karşındakine desene ben sana kırıldım diye, öfke kusup sonra kendi kendime, hep kırıldım hem de onu kırdım diye ağlamaya ne gerek var. Ama yok böyleyim işte. Size pek yardımcı olmadı, resmen kendimi anlattım ama kusura bakmayın. Çok dert yandığım bir durum kendi açımdan.. Düzeltmeyi denedim ama pek duzeltemedim ben, umarım siz başarırsiniz.

Bu evrilmeyi tabi ki eşiniz de yaşadı. Belki onun geldiği nokta sizi daha da uzaklaştırmıştır. Tamam, ilişki bazında olumsuz yönde değişen bir kadın var ama adam stabil mi yoksa o da uç noktaya mı gitti, bunu da irdelemek gerek. Siz zorsunuz tahmin edebiliyorum, hayatınız da zor çocuğumdan biliyorum ama eşinizin kolay olduğu iddia etmiyorsunuz ki. Bir de onun hakkında eleştirel bakın bakalım ilişkinize.

Biraz daha gerçekçi düşün :) Başka şehir yok. Ama evinde değişiklik yapabilirsin. Bana evdeki fazlalıklar yük olur mesela. Az az az en az eşya kullanmaya ve bulundurmaya çalışırım. Çocukların dağınıkları rahatsız etmez ama evin düzenli olması beni sakinleştirir. Bu durum çekmecelerin içi için bile geçerli maalesef. O yüzden az eşya zaten... Bir de serinlik beni sakinleştirir. Evde yazın daimi klima yada cam açıktır. Biraz sıcaklık bile çok yoruyor ve geriyor. Ortam değişikliklerinden ne sana iyi gelir? Merhametini biraz kendine kullanmayı denedin mi? Yık artık şu duvarını, bunun acısı senden çıkıyor diyip, eşine sarılmayı? Yada yanına gidip sokulmayı? Kendin için?

Eşinizle birlikte gardları düşürüp adım atmalısınız, ikiniz de zorlamalı ve bir restleşme anı olduğunda ikinizde birbirinizin çabaladığınızı bilmeli, o anı çok uzatmamalısınız. Daha önce eşiniz bu konularda çabalamış belli ki bence hazır hissettiğiniz anda bu durumu açıkça konuşun onunla. Hatta arka planda nasıl adım atmanız gerektiğine dair ufak bir psikolog desteği alabilirsiniz diye düşünüyorum.

İkinci paragrafın başında bir aydınlanma yaşadım :) ve hatta neden bunu hiç düşünmedim diye hayıflandım. Zira dediğiniz gibi ilkokul yıllarında özellikle uyumsuz bir öğrenciydim. Uyumsuzluktan kastım, çevreye yahut arkadaşlara zarar veren cinsten değil. Neredeyse asosyaldim ve evet dışlanırdım. Birçok savunma mekanizması geliştirdim bu yüzden. Ezildim diyemem ama yalnız kaldım. Belki bu travmatik bir duruma dönüşmüş ve aidiyet hissine zarar vermiştir. Elbette çocuklukta yaşananların kişiliği etkilediğini düşünüyorum ancak bu durumun böyle kalıcı bir hasara sebep olacağına ihtimal vermedim hiç. Teşekkür ederim dikkate alıp okuduğunuz ve özellikle bu hususa değindiğiniz için.

Çocuk elbette tüm sabrı ve tahammülü tüketiyor. Am dünyada zor çocuğa sahip olan tek kadın ben değilim. Engelli çocuğu oln anneler ne yapsın. Onlardan daha mı zor sanki yaşadıklarımız.

Beni bu tutuyor şahsen. Birine ya da bir şeye muhtaç olmak, kendi başına bir şeyi halledememek ya da yardım talep etmek... Beni ezip geçsinler daha iyi.

Öl demek oğlumla tek yaşayım demek ne kadar ağır ve kırıcı cümleler 25yıllık evlilik hayatımda kullanmadım siz daha evliliğini in başındasınız belki gizli despresyondasınız ama sanırım duygusal olarak iyi değilsiniz eşinize acıdım bu şekilde devam etmeyin eşinizin size karşı Sevgisi biter

Yardım isterken çok zorlanıyorum ki genelde istemem zaten. Minnetten kastım bu aslında. Benim için kıstas, mecburiyettir. Hiç kimseden mecbur olmadığı bir şey isteyemiyorum. Mecbur olduğunu yapmadığında da aşırı sinirleniyorum. Sarılmak, sevgi göstermek beni muhtaç yapmaz evet ama sanırım içten içe "sevgi beklediğim için sevgi gösteriyorum" hissi oluşuyor. Emin olmamakla birlikte bu da beni engelliyor olabilir.

bir süre savaşmamayı denesen:) en azından kendin için duygularını tartmak için. ben senin bu hallerinin çocukluktan geldiğine inanıyorum yetiştirilme tarzın, baskı vs. bir şey olmalı. temel güdünün sana acınmasını istemediğin olduğu kanısındayım.

Sizi çok tebrik ediyorum. Çok güzel anlattınız. Maalesef bir çok birey hayatın mutlak gerçeğini anlayamıyor ve ufak tefek detaylara takılıp hayatını hem kendine hem de sevdiğine yaşanmaz kılıyor. Tekrar bravo diyorum güzel yorumunuza...

Bence degilsiniz. Soyle ki, mesela ben hayattan cok kaziklar yemeden once daha mutlu, daha iyimser bir kizdim. Daha sonra nemrut, soguk, mesafeli biri oldum... yani sizin de hayatinizda sizi cok uzen derinden degistiren bir sey oldu mu diye merak ettim. Ben sevdigim erkegi kaybettikten sonra dunya yansa umursamaz moda dustum, nasil diyeyim ruhum hayatta kalmak icin adeta bir zirh ordu kendine. Sizinki de belki hayata, olumsuz olaylara karsi bir zirhtir.

Belki de kendinizi yazarak daha iyi ifade edersiniz -ki mükemmele yakın ifade etmişsiniz konu açarken- Eşinize minik notlar yazabilirsiniz. Gün içinde mesaj yollayabilirsiniz. Hatta ciceks... sitesinden ileri tarihli bir çikolata ve not ile heyecan katabilirsiniz :)

Bitti zaten, bitmediyse de bitmek üzere. Bittabi tek taraflı değil hiçbir hata ama eşimden bağımsız benim biraz törpülenmem gerekiyor.

Öfke kontrolü sorununuz geçmişten aile hayatınızdan geliyor olmalı.. Duygularınızı yetişkinlere karşı bastırmanız da keza bu sebepten.. Annenizin babanızla ilişkisi çok normal değildi gibi anlaşılıyor durumunuzdan.. Şu ilk adımlara bir odaklanın zaten kendiniz bulmuşsunuz sorunu

Yani hemen hemen böyleydim ama aynı evde yaşayınca durum farklılaşıyor tabi. Sevgililik döneminde beğenilme kaygısı ile daha yumuşatılmış bir model sundum eşime. Şimdi Dilber Ay gibi şalvar çekiştirip sigara yakıyorum. Çok seksi gerçekten.

aaa ben yazsam bu kadar olur. "Ve tahammül edemediğim en büyük şeylerden biri de pratik zekalı olamamak, çoklu düşünememek." şu cümleniz var ya benim hayatım bu yüzden son bulacak erken yaşta bu yüzden öleceğim. Leb demeden leblebeyi anlarım eşim ise leblebi derim ne leblebesi çoruma mı geldik der. O kadar farklı yerlerimizden anlıyoruz lafları

Hatırlaman iyi çünkü tespiti kolay yaparsın, kolay karşılaştırırsın, çabuk fark eder aşarsın her şey nettir. Bunu bana kendi doktorum söyledi. :) Sana ilkokul 2deki nöbetçi öğrenci hikayemi anlatayım: Sınıfımızın narin kızlarından biri nöbetçi ve öğretmenden aldığı direktifle teneffüste herkesi dışarı çıkarması lazım. O kızın o gün hangi önlük yakasını kullandığına kadar hatırlıyorum. Kavga ettik, sınıfta kalmak istiyorum, zorla kolumdan çekip çıkamaya çalışıyor. Çıkaramadı kene gibi yapıştım sıraya, o da suratıma tahta silgisini fırlattı ki ne kadar can yakıcı. Yatırdım yere dövdüm kızı. Öğretmene ağlayarak şikayet etti, sınıftan çıkmadığımı ve üzerine bir de onu dövdüğümü. Öğretmen beni de dinledi tabi, kendimi hasta gibi hissettiğimi, dışarı çıkmak istemediğimi, sessizce oturma amacında olduğumu, orada olduğumun fark bile edilmeyeceğini ve ilk fiziksel şiddeti onun başlattığını, öfkelendigimi... Öğretmenim beni haksız buldu çünkü ben ağlamıyordum, o kız ağlıyordu. Nöbetçi öğrenci olarak onun her şartta görevini yapması gerektiğini vurgulayarak bana ondan özür diletti ve ceza verdi. 2 sene geçti, 4. sınıftayız. Ben nöbetçi öğrenciyim. Sınıfımızdan bir başka kız dışarı çıkmak istemiyor ve üstelik ortalık da karıştırıyor. Bu kızı da çok iyi hatırlarım, o surat ifadesini, beni sinirlendirmek için yaptığı nanikleri :) Dışarı çıkmıyor bir türlü, benim vaktinde yaptığım gibi o da yapıştı sırasına. Ben de tüm sırayla birlikte sınıftan dışarı çıkarıp kapıyı suratına kapattım. Koridora kadar koca sırayı üzerinde benimle aynı kilodaki bir çocukla nasıl ittim hayret, buna deli kuvveti deniyor galiba, o öfkenin şiddetiyle kuvvetle ittim. Kız ağladı kapıyı da suratına kapatınca. Öğretmen geldi şikayet... Ben nasıl olsa öfkeli çocuk, ağlamayan çocuk ya... Öğretmenimiz de sanırım ağlayan öğrenciye dayanamıyordu adamın öyle bir zaafı vardı herhalde diyorum. Beni çekti ve "Sırayı koridora kadar itmissin arkadaşın çok korkmuş Gangsta, nöbetçi öğrenci olman sana her hakkı tanımaz" demişti. Ve ben de ona, bana 2. sınıfta dediklerini hatırlatarak, "Haklı olmak için ağlamam mi gerekiyor ha?" demiştim. Öğretmenimin yüzünün kıpkırmızı olduğunu, kendi hatasını fark edip mahçup gülümsediğini ve benden özür dilediğini ilave edeyim. Öğretmenim aklımda böyle biri olarak kaldı, o iki kızı daha sonra defalarca gördüm ve ikisinden de hala hazzetmem, kolaycı, ağlayarak işini gören yakınlarını böyle sömüren tipler olduğunu düşünürüm. Çünkü bu olaylar bana bu önyargıyı kilitledi. Tek olay insanları tanımaya yetmez ama, bak tek sefer konuştun diye senin geveze olduğunu düşündüler, senin de onlar hakkında düşündüğün şeyler gibi. Sen geveze misin? Hayır. Onlar da ergenliğin cahilliginde işte... O ana gidip o oda içinde onları tahlil edebilirsin, hepsinin bir gerekçesi olduğunu görürsün.

İşte eşim vazgeçti çabalamaktan ve adım atmaktan. Yoruldu bu hususta. Zaten mizacı öyle çok yumuşak değil. O da zaman zaman sert ve kırıcıdır benim gibi. O yüzden ilacım eşim olamıyor :) Idrakyollariiltihabi

Ama vur dedik öldürdünüz Ben böyleyim her halimle seni seviyorum da anlaşalım

Ben kişisel sorunlarımızın alt yapısında çocukluk yaşantılarının ve bizi büyüten ebeveyn tutumlarının çok etkili olduğunu düşünüyorum. PDR yüksek lisans eğitiminde öğrendiklerim de bu düşüncemi destekliyor. Annenize ilişkin yazdıklarınız ve yoğun öfke duygusu içinde olmanız bende geçmişe yönelik bir zhinsel temizlik yapmanızın iyi olacağını düşündürdü. Aile dizimi benim de yeni duyduğum ve araştırdığım bir konu. Grup halinde uygulanıyor, rol dağılımı ve canlandırma yapılıyor. Geçmişte sizi olumsuz etkileyen durumlarla yüzleşiyorsunuz. Eşiyle ciddi sorunlar yaşayan bir arkadaşım bu çalışmadan kişisel olarak çok fayda gördüğünü söyledi, benim de dikkatimi çeken bu oldu. Arkadaşım daha sakin ve iletişim becerileri güçlendi. Evliliğinizdeki sorunlar akşamdan sabaha çözülmez elbette profesyonel yardım ve aile terapisi lazım. Bununla birlikte önce kişisel sorunlarınıza yoğunlaşmanız daha doğru olur diye düşünüyorum. Sevgiyle kalın.

Aslında bir kere kendinizi rahat bıraksanız bir adım atsanız devamı gelecek bence. Siz kendinizi tuttukça sizin için çok yorucu oluyordur eminim

Ya ama bu kadar olmaz ki. Eşim tlc kanalından nefret ediyor. Her seferinde "yine buldun kendin gibi garip garip şeyler" deyip kapatmak istiyor ki ben neredeyse bütün programlarını zevkle izliyorum. Ağır yaşamları bile. Zaten bu kanal dışında bir şey izlemeye tahammülüm yok. Dizi izleme özürlüyüm. Denedim ama iki bölümden fazla izleyemedim hiçbir diziyi. Dekorasyon işleri bana göre değil. Bilmiyorum dediğiniz gibi üşengeçlikten mi, işime yaramayan ve bir amacı olmayan her şey gereksizdir düşüncesinden mi. Bir de çok çabuk sıkılıyorum her şeyden. Devamlılık sağlayamıyorum hiçbir hususta. Elbette çevre baskısı ile değişmek istemiyorum. Lakin kimsenin sevilme hakkını da elinden almak istemiyorum. Ben dahil, herkes sevgiyi hissetmek ister en nihayetinde.

ne güzel ifade etmişsin bende sizdenim kızlar

Kaybetme korkusundan ziyade, terk edilme korkusu var belki. Hani bir ayrılık olacaksa ben bitirmeliyim düşüncesi olabilir. Kesin konuşmuyorum emin değilim çünkü. Lakin hayatımın büyük kısmı "siz kovmuyorsunuz ben istifa ediyorum" atağıyla devam ediyor. Yokuspokus

Aşkolsun o kadar da kırptım halbuki :)

Ben sizde kendimi gördüm herşeyimi kendi içimde halletmeye çalışırım. Bir zaman sonra daha fazla kırılmamak için duvarlar ördüğümü fark ettim. Duvarlarıma sert çarpan eşim daha da hırçınlaştı. Bir birimize ağır konuşmaya başladık. Dışarıdan aman alttan al, yapıcı ol lafları duysamda alttan almama sebebimin aslında eşimin bana nasıl davranacağını bilmemesinden kaynaklanıyor. Bu da beni hırçınlaştırıyor. Bir kerede o alttan alsın beni kazanmak için araştırsın sorsun hoşlandığım birşeyler yapsın yok. Art niyetli yapmıyor eyvallah ama iyi niyetli de bir adımı yok. Bir insan hem haklıyken bağırsın hem suçluyken bağırsın yok öyle bir dünya. Ailesinde ki herkes mükemmel mi neden onlara sonsuz sabırlı. Adamına göre muamele yapmasın bir zahmet artık biz aile olduk.

Uzman değilim ama annenizle ilişkinizdeki bir sorundan kaynaklanıyor olabilir mi?

Enistem boyle. Ve bence narsist bir insan o. Cok uzer elestirileriyle cok da sever. Tabi ayni diyemeyiz o mesela sıcaktır sevdiklerine hem de çok eleştirel. Bir oyle bir boyle yani. Ayrilmak istemez hic ama. Önceki

Ben de yetişkinlerle mıç mıç olmaktan hiç hazzetmem. Tatlı bir çocuk mu gördüm uzaktan bir göz kirparim o kadar. Başkasına dokunmaktan hoşlanmam. Anneme babama kardeşlerime sarildigim sayılırdır. Kolay kolay özür dilemem gamsizimdir. Burnum yere düşse almam sanırım. Savunma hali kızınca can yakma isteği sivri dil. Pihhuu hepsi var. Ama eşimle ilişkim öyle değildir. Eski iliskilerimde insanları çok gözlemledim. Ne bileyim hatalarimi gördüm düşündüm. Beni asıl değiştiren eşim oldu sanırım. Burcum aslan bizim biraz hayran olmamız lazım içten içe gelen bir kibir var çünkü. Hayranlık yoksa içten içe ezerim. Bilinçli değil tabi ki sadece yeni yeni farkına varıyorum. Eşim tanıdığım en sağduyulu insan. Onunla kavga etmek çok zor. Neden çünkü o kadar mantıklı konuşur ki öylece kalakalirsin. İnce ruhlu davranır. Damarima basmaz. Öyle kavga etmeyiz sinirliyse kabuğuna çekilir düşünür ilismez. Öyle öyle kırmamak için fevri harekette bulunmadım. Zaten karşında sakin ve mantıklı konuşan biri varsa direkt sakinlesiyorsun kavga etme isteğin de kaçıyor. Bu ruh hali karşıdaki insanla çok ilintili. Bir de tepki vermeden önce biraz düşünmek. Gerçekten bu bana ne kazandıracak? Bu fikir bir sürü saçmalıktan korudu beni. Dusunmedigim zaman hep keşke diyorum çünkü. Bir de üşenme. Aynen üşenme. Bazen öfkelenmeye üşeniyorum of şimdi buna kim trip atacak? Gibi. Özeleştiri yapmaya baslamissiniz bu çok önemli bir adım. Ben de öyle öyle kendimi esime açtım. Kendinizi kapattikca mutsuz oluyorsunuz sevginizi soyleyemedikce daha çok ofkeleniyorsunuz. Öfke de en çok sahibine zarar veriyor ne yazık ki. Umarım ic huzurunuzu bulursunuz. Çok uzun oldu ya tüh

SMS de sorun yoktu eskiden. Zaten yazmak hep kurtardı beni. Yazmasam benim koca benimle evlenmezdi muhtemelen. Ancak durum gittikçe kötüleştiği için artık yazarak da söylemiyorum hislerimi. filmdelisi

Anladım. Ne diyelim umarım bir çıkış noktası bulursunuz.

Siz de mi hayatı zehir ediyorsunuz eşinize yoksa :)

Konuyu yok sayıp, ufak ufak kaymasını bekleyecektim ama seni görünce kayıtsız kalamadım :) Oğlum bana benzemesin diye ben de çok çaba sarf ediyorum. Hayatımda seni seviyorum cümlesini kullandığım nadir görülmüştür. Lakin oğluma her gün söylüyorum. Anası gibi tepkisiz kalsa da söylemeye devam ediyorum. Eşim zeki bir adamdır, zaaflarımı kullanmayı çok iyi bilir. İlk zamanlar taktik geliştirirdim, işe yarardı. Ama artık yoruldum bundan. Saldım gitti o yüzden. Nasıl bir salmak ise, b. k da çıkabilir uyarısına ihtiyaç duyuyorum şimdilerde :)

Idrakyollariiltihabi inanmıyorum eğer bunu bir erkek yazmış olsa kesin benim koca kişisi derdim a dan z ye ayni... tek fark çocuğuna da sevgisini göstermez... Sen benim eşimin kadın halisin ben çok yoruldum ayrılma kararı aldım ancak adam boşanmak istemiyor eninde sonunda ayrilacagim kesin.. Eğer gerçekten esini seviyorsan mutlaka psikoloğa gitmelisin karşı taraf tek taraflı cabalamaktan yoruluyor ve tukeniyor... Sonra pes ediyor.. insan sevildigini bilmekten cok hissetmek ister.

Bilmiyorum ki nooption. Muhtaç olma konusunda takıntılıyım evet. Minnet duygusuna sahip olmak istemiyorum asla. Babam göstermezdi ama annem sevgisini gösterirdi.

Muhtemelen ailemin yaklaşımının büyük etkisi oldu. Lakin ben sevgi görmekten ziyade, eleştiri ve kendi kalıplarına zorla sığdırma baskısından bu hale gelmiş olabilirim. En önemlisi de elaleme verdikleri söz hakkından dolayı. Elaleme göre şekil aldık ve onlara karşı beni asla savunmazlardı vs. Dediğin gibi bu yaralar derin, kendime karşı bile konuşamıyorum bu yaşımda. Eşim yumuşak karından vurmaya meyilli bir tip. Ben de öyleyim de onun yapması beni daha ketum hale getiriyor. Dolayısıyla ben ona kendimi açamıyorum. Sonrasında mutlaka karşıma çıkıyor bir şekilde. S Sismaniye

Ben de çok minnoş bir insanken 2 senede çirkef oldum bence ikimizinde sebebi ÇOCUK tahammulumuzu sabrımızı bitirdiler zor çocukların böyle bir etkisi var malesef ins onlar büyüdükçe biz de sakinlesiriz

Bence günümüz teknolojisi ile alakalı nasıl diyeceksiniz sosyal medya televizyonlar vs de etkili eşiyle yapmacık 2 fotoğraf aşkım seni seviyorumlar ay bugün de burdayım ay bu gün bunu yedik şakır şakır fotoğraflar herkese duygularını millete gösterme çabası bu adam benim yoksa cısss.. tv de ise şaha şahalı evlilik teklifleri hep zengin hayatları gösterilip onlara özendirildiğimiz için bu tip kişileri gördüğümüzde bu kadın o adamı sevmiyor elini tuttuğunu görmedim 1 kere fotoğraf atmamış ay kocasına aşkım dememiş karım beni beğenmiyor mu kocam beni sevmiyor mu düşüncesi alıyo neden gösterişe alışkınız ya bu 1.. ikincisi bende kısmen senin gibiyim bu kadar değilim fevri hareketler konusunda. Bende çabuk kızıyordum sinirleniyordum saman alevi yanıp sönen ama İnan faydası olmuyor olayı önce inceleyip sonradan taşı gediğe oturtunca daha eğlenceliymiş meğer ama bunu kendini frenleyerek düşünerek yapıp aşman gerekir

Baktım baktım "ben böyleyim" kısmını seçebildim :)) ama haklısınız yazmak daha kolay deneyeceğim bunu. Idrakyollariiltihabi

Öfke kontrolü konusunda sorunlu olduğumu yakın bir arkadaşım daha söyledi. Bağırıp çağırmam, bir şeyler fırlatmam ama özellikle can yakan cümleler seçiyor olmam da öfkenin dışa vurumu.

Evet dikkat çekmeye çalışıyorum. Henüz ergenliği atlatamadım, sivilce sıkarken konu açayım dedim mazur görün. Patoloji tespit edemedi demedim, bir ilerleme kaydedemedim dedim. Bir üstte yazdıklarım sizin için de geçerli. Size özel cevabımı ve o yazdığımı da okuyabilirsiniz.

Aynı beni anlatmışsınız harfi harfine aynıyız. Ben bunun sebebini biliyorum cocuklukla alakalı hiç güzel bir çocukluk geçirmedim hep baskı hep baskı oldu üzerimde. Annem hep babamdan şiddet görüyordu hala gitmiyor gözümun önünden. Oyuzden ben böyleyim genelde çocukluğu ıyi geçmeyen bireyler büyüyünce böyle oluyor.

Yorucu, ve evet zor kadınsın. Eşine açık olmak konusunda rahat değilsin, Yardım çokça aldın, bu konuda almak istemiyorsun yada işe yarayacağına umudun yok. Geriye kendin çözmen kalıyor. Aşamadığın şey benliğin mi? Gurur mu? Yapmacık mı geliyor mesela tv izlerken eşinin kucağına başını koymak? Yada içinden mi gelmiyor?

ama senin dediğin yardım istemek. sevgi göstermek değil ki.

Son zamanlarda Sevgimden pek emin değilim. Sevgim bittiği için mi, sürekli savaş halinde olduğumuz için mi emin değilim bilmiyorum. Bu yüzden ani karar vermekten kaçınıyorum... filmdelisi

Iyiki kısa yazmıssınız yoksa nasıl okuyacaktım

ben Akrep olduğunu düşünüyorum

Anne konusu çok karışık. Severim kendisini ama öfkem de var birçok konuda. Bitmek bilmiyor o öfke.

Unutamıyorum :) he gereksiz onca bilgiyi depolayan beynim yol bulma konusunda adeta bir eblehe dönüştürüyor beni. O da ayrı bir mevzu. Kendi evimi bile tarif edemem inanılmaz sorunluyum bu konuda. Yer yön kavramım yok, hasar görmüş. Böyle saçma sapan mevzuları silmeyen zihnim keşke bu konuda birazcık çalışsa.

Idrakyollariiltihabi Idrakyollariiltihabi

Ben çok dokunmatik biriyim. Annem hiç öyle değildir. Yani her insan sevdiğini yansıtacak diye birşey olamaz bence. Bazısı belli eder, bazısı etmez. Belli eden taraf genelde kadınlardır aslında. Ancak Bu konularda aşırı izole ediyorsanız kendinizi, Muhtemelen çocuklukta yaşadıklarınızla alakalıdır. Ben en çok şeyi merak ettim ama. Oğlunuzu bir doktora gösterecektiniz. O konuyu hallettiniz mi? Siz kapatsanız da Kamu davasına döndü olay.

Güldüm bu yoruma epey :) çok naif bir sitem olmuş. Özümde iyi bir insanım ama valla bak :)

Hayalimdi eskiden. Yirmili yaşların ortalarında çok ilgiliydim edebiyata. Birkaç öyküm yayınlandı da edebiyat dergilerinde. Yazarlarla tanıştım vs. Sonra evlendim ve klozetteki sarı lekenin nasıl çıkacağını düşünmeye başladım. Çok uzak geliyor şimdi o hayallerim. Bazen hayret ediyorum düşününce, o ben miydim diye:)

Denedim ama sonra geyik yapmaya başlıyorum kendimi kurtarmak adına. O daha fena oluyor. Mesela hadi bu sefer sevişmek istediğini sen söyle diye kendimi hazırlıyorum. O kadar kasılıyorum ki ağzımdan "benimle cenabet olmaya da var mısın" gibi bir şey çıkıyor. Sonra hoş geldin Mahmut abi.

Ayrıca ben de kkdaki yorumlarını çok beğeniyorum :) gizli hayranların çoğaldı

Zor kadınsın idrak Ama geç değil bunları yapabilirsin Eşin senin en yakının Ondan çocuk bile yaptın, uzak durmana neden olan nedir? Ufaktan başla, sen sarılsan, sen öpsen acaba karşılığında olumsuz tepki ile mi karşılaşmaktan korkuyorsun? Çocuklar ve hayvanlara sevgiyle yaklaşınca geri çevrilmeyeceğini bildiğinden rahatsındır belki. Kendini zorlasan da eşine biraz daha özen göstermelisin. Kim sürekli eleştirilmek ister ki? Sen bence bunu biraz düşün Düzelmeyecek bir şey yok, hadi sevgi kelebeği gibi gezme etrafta ama eşin bu ya senin sevgine ilgine ihtiyacı olan biri. En azından gardını ona karşı indirmelisin biraz. samyeli34

Ahshsh o güç nerede saklanıyorsa çıkıversin artık ortaya. Çok teşekkür ederim gangsta, senin yazdıkların iyi geliyor bana. 2011 yılından beri bu forumdayım, açtığım konu sayısı bellidir. Olabildiğince kendimden bahsetmedim şu son birkaç aya kadar. Yine de dikkat çekme çabasında olduğumu düşündürmüş yazdıklarım. Normal şartlarda takılmam böyle şeylere, algıyı yönetemem en nihayetinde. Lakin bu ara fazlaca gergin olduğumdan mıdır nedir gerildim yok yere :)

Savunma mekanizması diyorum İnsan hayatta hiç ummadıklarından bile kazık yiye yiye öyle oluyor maalesef

Ben de size benzerim diyebilirim. Fakat benim dueum da eşim hariç kimseye sevgimi pek gösteremeyişim. Bilemıyorum sebebinş. Annem içten içe kücüklüğğmden beri sinir olur bana. Bu ne biçim kız cocugu derdi hatırlarım. Yöyle olmadığını bilsem de yalakalık gibi geliyor amiyane tabirle. Değil tabiki sevgi bellie tmrk sarılmak öpmek yalakalık olur mu olmaz. Ama yapamıyorum. Anneme de hiç sarılmam. Ama sorsan bütğn organlarımk alabilir yanı sorun değil:) fakat bu büyük bir sorun Çünkü herkes sevildiğini hissetmek ister. İnsanlar bi sğre sonra uzaklaşıyor.

Üzgünüm ama rahatsızlığınızın adı narsizim tedavisi çok zor olan ama imkansız değil lütfen tedavi olun en önemlisi kendi kusurlarınızla meşgul olun ve daha da önemlisi hoşgörü kazanın çünkü ben de bi narsistle evliyim. Ve inanın çok zor . push ; S Spizella

yalnız son söylenecek lafı hemen çabuk çabuk ağzından çıkaranlara bende sinir oluyorum. bu konuda kendine hakim olmayı öğrenmek gerek. zira sen öfkeni kusup deşarj olurken karşındaki ne kadar değersiz ve gözden çıkarılabilir olduğunu depoluyor.

Birde benim annem sever öperdi ilgiliydi ama baba konusunda sorunluyum ben ona bağlıyorum. Birde oğlunuz bu halinizden etkilenmiş olabilir, bence profesyonel destek şart. Beni yıllar içinde en çok rahatlatan şey gerçekten severek arastırarak okuyarak sevgiyi yaşamaya çalışmak oldu. Hayatta her yerde sevgiyi görebilmek oldu.

Oğlum, eşimin ve benim değişmemizde en büyük etken zaten. İlişkimizin değişmesinde de. Bunu kabul ediyorum lakin bu değişmeyecek bir durum olduğu için üzerinde durmadım. En nihayetinde büyüyüp daha sakin bir çocuk olana dek bu kaos sürecek. Daha az zararla atlatmaya çalışıyoruz sadece. Oğlumu koruma konusunda en az sizin kadar tetikteyim ben de. Eşime karşı böyleysem, oğluma nasılım siz hayal edin :)

Eşiniz değil de sanki ben konuşmuşum.%90 a yakın aynı şikayetlerim. İnsanı yanındakinin-eşi olda bile- sürekli herşeyi biliyor olması aşırı yoruyor. Bazdn diyorum gerçekten mükemmel mi oturuyorum gözlemleyip eksikliklerini bulup mükemmel değilsin diyorum. Eşinize yapmayın bunu. Keşke benim eşim de yapmasa. K Kestane

aaaa soktayim resmen kız sen yoksa benim es misin allahım esin resmen ben olmus geri çektim kendimi bosanacagim vs adam bana diyor ki sen değiştin ben hep böyleydim... ben de diyorum ki artık tahammülüm kalmadı pes ettim..

İnanın bu eleştirileri kendime yöneltiyorum fazlasıyla. Eminim ki dediğiniz gibi ben biraz adım atsam o eskisi gibi merhametli, sevgi dolu olacak. Ancak biz öyle bir noktadayız ki artık, kimse geri adım atmak istemiyor ve bunu karşı tarafın haklılığını kabul ederek yenilmekten ibaret görüyor. Karı-koca ilişkisinden ziyade, rekabet ilişkisi var aramızda.

Uzun olsun daha iyi. Okumaya ilgili sıkıntım yok okurum yardımı olsun yeter ki :) Maalesef bizde durum aynı değil. Eşim de sinirli, çabuk parlayan bir insan. Bana göre daha naif ve sabırlı ama asla sizin eşiniz gibi kavgadan kaçacak bir insan değil. Dik bir insan o da. Idrakyollariiltihabi

İlahi ya :)) Hangi duyguyu baskın ve çok şiddetli yaşıyorsan, o duyguyla kaydedilen anılar en çok hatırlanan oluyor. Bilirsin, hafıza duyguyla tutulur, utanma ve öfke duygusu ile tuttugum anılarım benim de fazladır, heyecan sevinç duyguları ile daha az. En kuvvetli duygular da zaten utanç, korku, öfkedir İdrak, yani bunlarla hatıra kaydı olması tuhaf degil, gayet olağan. Duygu ve olayı biliyorsun, ayıklayarak affetme-kucaklama kısmı da sende. Tüm hepsi, seni sen yapan şeyler. Bir eksik, bir fazla olsa şimdiki senden farklı biri olurdun ve farklı bir sen, şimdiki senden aslında iyi mi olurdu kötü mü olurdu kısmı da sadece tahminden ibaret. Belki daha mutlu hisseden biri olurdun ama farkındalık olarak düşük olurdun. Bunları düşünmek de aman aman şeyler değil, çünkü şu anda yaşadığın hayatı, seni değiştirmiyor, daha katlanılır kılmıyor. Elinde seni şimdiki sen yapan bir geçmiş var ve bu değişmeyeceğine göre, kabullenilip kucak açılacak... Yalnız ben de beş dakikada "Güç içinde, hepsi içinde" diyen senseilere bağladım ha. Denizin ruhlarını çağırıyorum, ey mavi ejderha filan diye devam edecekmisim gibi her an.

Kendinizi çok güzel ifade ediyorsunuz. bazen yorumlarınıza rastladığımda beğeniyordum. Bu konuyu okumadan önce çocuğunuzla alakalı konuyu okumuştum çoğu kişi otizm mi derken ben çocuğunuzun normal sizin sorunlarınız olduğunu düşündüm.. kusura bakmayın. oraya yorum yazacaktım ama içimden de gelmedi ezbere konuşmak. elestirmek. siz öz eleştiri yapmaya başlamışsınız ınsallah kendiniz ve ailenizle ilgili sorunlarınızın üstesinden gelirsiniz.

Birkaç şey duydum bu hususta ama çok fazla bilgim yok. Bilginiz varsa kısacık özet geçer misiniz.

esimde de biraz var bu problem, en son soylenecek sozu ilk basta soyler. Ben konusarak ikna etmeye calisiyorum. Ne gerek var boyle soylemene, daha kizmadan soylesen de ben anlardim diyorum. Kizdiginiz anda kendinize birkac saniye zaman vererek dusunebilirsiniz. Bu sefer oyle soylemeyeyim, hemen tepki vermeyeyim gibi. T

Bunların hepsi çok zekadan. Zihniniz müthiş çalışıyor ve takılacak nokta arıyor. Yazınızın bir kısmında kendimi gördüm. Bazen herkesin içinde ağlayan insanlara imrenirim. Ben ağlayamam. Keşke rahatça ağlayabilsem. Kaybetme korkusu içten içe yaşıyor olabilir mısınız? Ya da sevdiğinizi gösterdiğiniz zaman incinme korkusu olabilir mi? Belki bu soruları cevapladınız. Yorumların hepsini okuyamadım.

seni eşime çok ama çok benzeetim, ailesinde ne gördyüse şuan evliliğnde de aynı, yazdıkalrını aynen yazmayacağım her kelimesi aynı, bi bayanın bu karakterde bi erkeğe katlanması çok daha zor, ama eminm ki bi tedavisi vardır madem siz de rahatszsınız

Bir arkadaşım vardı babasını kaybetti soğuk bi kızdı yaratılış öyleydi sevgisini hoc göstermezdi gem sesi yüksek savunma halinde konuşurdu Öyle şeker bir babası vardı ki hep benim de babam böyle olsa derdim Ama babasına hep bağırırdı şikayet ederdi onu al bu ne böyle o ise hep alırdı yapardı severdi Bir gün yine böyle ona hakaretler bağırırken adam bir anda yere düşüyor Beyin kanaması ölüyor Üzerinden on sene geçti hala kız kendine gelemedi pişmanlık vicdan azabı üzüntü Vicdan rahatlığından daha rahat yastık yoktur vicdanın rahat mi?

Çok teşekkür ederim. Birçok arkadaş benzer yaklaşımda bulundu. Zannediyorum evdeki gergin ortam sirayet ediyor oğluma. Ben kavga etmeyip bağırmayınca anlamaz sanıyordum, anlıyormuş.

Bende de aynı sebepten vardi. Kavga normaldi bende. O ise hic ailesinde yasamamis. tulipa ΛŁŁ -SТΛЯ başlangıç 66; güncel 62; hedef

Benim eşiminde mizacı çok yumuşak değil aslında, damarı tuttumu öldüm ama galiba o damarı hiç tutturmadım, hala kredimiz var. o zmn tavsiyem siz halinizi kabullenin aslında onu sevdiğinizi anlatın, asla yardım istemekten çekinmeyin desem? o zmnda sırt çevirirmi, o zmnda sert mi kalır

Ben de öyle düşünüyorum. Temas olayını hiç sevmem, kişisel alanımın taciz edilmesine tahammül edemem. Genelde her konuya mantıkla yaklaşır, hayvanlar ve çocuklar dışında bir durumla alakalı duygularım devreye girmez. Bir şey söylediysem o yapılana kadar beyin yerim, ama ben zaten onu söylüyorsam yapılmalı. Gereksiz olsa niye söyleyeyim değil mi? Ve bir şey sorulmadıkça fikir beyanından hiç hoşlanmam hele eşim de benim gibi olunca kavga kıyamet gırla bizim evde. Geçen gece balkondan görünen en az 10 km ötede ki tabelanın nereye ait olduğu konusunda tartıştık, o derece psikopatız. Haritalar açıldı, navigasyondan sokak sokak ilerledik falan o derece ruh hastası yani, çünkü o yanlış olamaz. Ama bana göre hep yanlış. Ona göre de ben hep onu suçlarmışım, hata kabul etmezmişim. Ve tahammül edemediğim en büyük şeylerden biri de pratik zekalı olamamak, çoklu düşünememek. O sebeple bizler, sürekli direktif veriyoruz o sebeple mutsuzuz ona rağmen her şey eksik kalıyor, ne yapalım yani, teşekkür edileceğine bir ton şey düşünüp hayata geçirdiğimiz için bir de laf işitiyoruz. Sizden farkım sıcakkanlı ve girişken bir insanım ama tek bir laf ya da en küçücük bakışa içimde biriktirdiğim tüm nefreti kusar, siler atarım. Eşinize ettiğiniz bedduaların aynılarını çokça etmişliğim var. İşte o kadar kırılıyoruz ki ama bunu dile getirmeye utandığımızda karşıdakine bizce en kötü gelen cümlelerle aynı şekilde incinmesini umut ederek zehir saçıyoruz.

Çift terapisi aldınız mı? Onermeyin demiştiniz ama ikiniz beraber gittiniz mi uzmana? Nooption memento mori memento

Şu an çalışmıyorum iki ay sonra maddi olarak rahatlayacağım, çalışma hayatına döneceğim için. Asla tekrar ilaç kullanmam ama iyi bir terapist araştırabilirim. Idrakyollariiltihabi

anlatımına bayıldım arkadasım sende benım gibi mükemmelliyetçi bir yapın var ve o etrafındakileri biraz yoruyor, benım koca hiç böyle itiraf etmedi ama benımkının elinede bir mikrofon verseler neler anlatır kim bilir

Ne veriyorsanız elbet bir gün onu alırsınız. Yapmayın, gösteremediğiniz o sevginizi verin eşinize geç olmadan. Bu değişmek değil, sevdiğinize yapacağınız jesttir. Aşk beslenmeden nasıl devam edebilir? Bu çiçeğe su vermeden yaşanmasını beklemek gibi bir şey. Erkek kadın ayırmıyorum, insanız, sevilme, övülme, beğenilme gibi arzularımız yaradılıştan var ve biliyor olmak yetmez, ara ara görmek isteriz. Ama onu mutlu görmek için çabalamayı bırakıp saldıysanız bir şey diyemem. Belki de aşık değilsiniz.

Yakındır benim kocanın da pes etmesi. Muhtemelen pes edince de "lan ben aşıkmışım niye böyle yaptım ki" diye pişman olurum. Çünkü niye olmayayım.

Annenle aranda sorun olduğunu düşünmüyorum ama annene benzediğini düşünüyorum nedense. Hakkaten neden acaba

Oğlak :) Idrakyollariiltihabi

Ben de bir zamanlar bu kadar olmasa da böyleydim eski eşime. Sonra onu mumla aratacak adamlar cıktı karşıma. Keske dememek icin eşine karşı yumuşamali burnunu indirmelisin. Neden böyle oldun sence. Ben sebeplerimi biliyordum. . push ; lightpinklady Bslngc:74.7 Gncl:63.2 Hedef:62

Kendimizde sebebini bulmakta zorlandığımız, farkına vardığımız ama nasıl düzeleceğini bilmediğimiz olumsuz özelliklerimiz genelde çocukluk ve ilk gençlik yıllarındaki travmalarımızdan kaynaklı. Ama şöyle düşünün; şu an için bu durumu düzeltemiyor olsanız da, en azından bu davranışlarınızın farkındasınız. Ve bu da gerçekten çok büyük bir adım. Zamanla tamamen geçmese de, siz bir yerlerden düzeltmeye başlarsınız. Zor da olsa bir süreliğine, belki daha sonra bu davranış tarzına alışırsınız. Hayatınızda başarılar diliyorum, mutlu olun hep.

Kendini eleştiren insanın bir şeyleri kurtaracağına dair inancım var, ama tam değil. Çünkü zaman akıyor, akıyor...

Yanlış anlamayın lütfen ama gerçekten ben bu şekilde kendimi motive edemiyorum. Bende işe yaramıyor böyle düşünmek. Zira iki sevdiğim insanı peş peşe kaybettim. İkisi de gençti. Evet bir süre kendimi düzeltmem için etkili oldu bu durum ama asla devamı gelemedi. Hani ben ibret alamıyorum. İbret alma kısımlarım da bozuk.

başkası için demem ama bunu söylediğiniz insan eşiniz, bir kez deneseniz, burda sizi hiç tanmadan sizi anlayan, iki türlüsünü de yaşamış taş kesmiş ama kedi gibi yumuşak olabilen biri yazıyor. Sadece bir kez ben böyleyim sen benim bu yönlerimi tamamlıyor beni yumuşatıyor, bana iyi geliyorsun seni tüm sertliğime rağmen seviyorum en kızdığım anlarda bile seviyorum deseniz. Idrakyollariiltihabi

Maalesef öyle oluyor. Bir müddet sonra da aynı sevgisizlikle yanıt veriyor işte. S

'Aile dizimi' konusunu araştırır mısınız?

Sizin kendinizi ifade etme biçiminizi çok seviyorum.

Çok teşekkür ederim önerileriniz için. Evet bunu sıkça düşünüyorum. Her ne kadar oğluma davranışımda bir gerginlik, sertlik olmasa da evdeki soğukluk onu etkiliyor olabilir. En nihayetinde kavga etmeseler de birbirlerine neredeyse yabancı iki ebeveyn ile yaşıyor çocuk. Bu telkin mevzusunu zamanında araştırmış ve denemiştim. Lakin her konuda olduğu gibi istikrar sağlayamadım. bendeuyeolcam

İşte bulsam ne çare. Atamıyorum o adımı. Kaskatı kesiliyorum, geriliyorum fazlasıyla. Hatta yapamadığım için kendime kızarken, "böyle olmasının sebebi eşim. O şöyle yapmasaydı sorun olmazdı. Kavga çıkmazdı" diyerek bahaneler buluyorum kendime.

Yok, o genelde bana zehir ediyor. Ama benim tavrım, hayat duruşum sizinki gibi. Eşim bizden beteri. Bence ruh hastası olan o

Yok değilsiniz. Siz ruh hastasıysanız, ben de öyleyim çünkü.

Anladım. Çocuk olunca insanın eli kolu bağlanıyor tabi. Ama keşke bitirebilseniz. Nezle bile kaç gün sürüyor da öyle geçiyor. Aranızda kronik bir sorun var. Bir iki seansla çözülmez zaten.

Nedense benim aklıma da annenle ilişkin nasıl diye geldi... Annemi severim, o da beni sever. Bugün olduğum kişi olmam da emeği çok fazla. Aynı şekilde olmak istemediğim kişi olmamda da emeği çok fazla. Annem asla sarılarak, öperek, dokunarak sevmedi. Uzaktan sevdi sanırım, buna da emin değilim çünkü sevgisini göstermedi. Ona göre ihtiyaçlarımızı karşılamak yeterliydi. Ona sarılıp öpmek istesek, beni sarılıp öpeceginize odanızı toplayın da bana iyilik olsun falan derdi. Bayramdan bayrama çocuklarını öpen bir anne hayal et... Bu suyun dibi bende çok karanlık. 31 yaşında, insanın hala canı yanar mı, yanıyor. Onun yaptığının aksine çocuklarıma çok sık söylüyorum sevdiğimi. Sürekli sarılıyorum. Özlüyorum. Ve canımın acısı artıyor çünkü bunu yapmadan, uAk durmaya çalışmak bunu planlamak falan çok zor. Demekki içinde yokmuş annemin. Yada sevmemiş. Her neyse. Zor beğenen, duygularını ifade etmeyi zayıflık zanneden, kırgınlıklarını karşıdaki insani aşağılayarak geçiştirmeye çalışan, duygularım hakkında konuşmaktan nefret eden falan biriyim. Eşim, aslında ailesi ile benzer süreçlerden geçmiş, ama doğru olanın bu olmadığına karar vermiş, olabildiğine açık yurekli, sevmekten utanmayan, zayıflıklarını normalleştiren, kendini kapatmaktan ziyade açarak çözen, kavga uzatmayan, susmayı bilen biri.. Şimdi iki benzer süreçten böylesine iki farklı sonuç... benim terapim bu anlamda o oldu. Karşımda benzer süreçten geçip sonucu farklı olan, Hayatını yaşarken yüklerinden kurtulmuş, kendini de cevresini de mutlu etmesini bilen bir adam var. Zaman zaman Ben özümün kötü olduğunu da düşünüyorum... çünkü bazı seyler onda çok doğal ve akışkan iken bende o kadar yapay ki. Sanırım kelin ilacı oldu :) bilmiyorum basıl değişirsin. Bilmiyorum sebebi annen yada her neyse nasıl üstesinden gelirsin. Sadece tek başına olmuyor. İşin kötüsü yardım da isteyemezsin, dilin varmaz gibi geliyor :) Benim de öyle de... Tek atımlık kursunun var. Eşinden yana kullan. Açık açık konuş. Hatalarının altında ezilerek değil. Yaranı sarmaya yardım etsin. Kaşımaya, kanatmaya, üstüne bşr şeyler dökmeye ihtiyacın yok. Yanında olabilecek biriyse, dürüstlüğünü takdir edip seni anlayabilecek biriyse tabi...

Aslında bazen içimden geliyor hatta özeniyorum pıtırcık çiftlere :) gururun dozu biraz fazla bende. Eşimin beni kırmasını ya da söylediği kötü sözleri unutup yaklaşırsam gurursuzluk yapmış, kendimi yok saymış gibi hissediyorum. Affetme özelliğim pek yok. He affetmiyorum da sürekli bunları düşünüp hayatı zindan mı ediyorum, hayır. Çoğunlukla unutuyor ve yok sayıyorum. Önemsemiyorum kötü olayları. Ancak o anlarda hissettiğimi unutamıyorum.

Neredesin sen yahu gözüm seni aradı :) Maalesef her detayı hatırlıyorum. Mimikleri bile. Bak mesela hiç unutmadığım bir anı var. 7-8 yaşlarındaydım. Teyzem ve büyük kuzenim de birbirleriyle yaşıt iki genç kadın. Ben onlara takılıyorum, bir şeyler anlatıyorum gülüp eğleniyorlar. Bu çocuk dahi falan diyorlar. Ben tabi abarttıkça abartıyorum, çenem düşüyor. Onlar ise sadece gülüp eğleniyorlar. Kötü bir şey yaptığımı düşünmüyorum haliyle. Sonra ne olduysa bir cümleme takılıyor kompleks abidesi ergen bozması kuzen. Tersliyor beni "of çok boş konuşuyorsun yeter" diyerek. Kaskatı kesiliyorum. 8 yaşında normal bir çocuk en fazla küser, ne bileyim ağlar ya da. Ben intikam yemini ediyorum içten içe:) sen kim köpek bana boş konuşuyorsun diyeceksin beyni basenine kaçmış ergen bozması diye kuduruyorum içten içe. Sonra anneme de şikayet ediyorlar kızın çok saçmalıyor diye. Ulan zaten kırk yılda bir konuşmuşum. Normalde kendi dünyamda yaşar giderim kimseyle alakam olmaz. O da elimde patladı iyi mi. Annem milletin gazı ile bir de dövdü mü beni. 8 yaşındaydım ve ben yıllarca o iki kişi ile tek kelime konuşmadım. Adı kin, nefret her ne ise konuşmadım. Kendi kendime "ben çocuğum ve saçmalama hakkım olabilir. Onlar yetişkin ve benden daha saçma davrandılar" diye düşünürdüm. Bak aradan 23 yıl geçmiş hala odanın neresinde durduklarını, hangi yüz ifadesi ile konuştuklarını bile hatırlarım. Durum vahim gangsta.

Yorumların hepsini okumadım ama okuduklarıma katılıyorum. Çok güzel yazıyorsunuz uzun olsa da sıkmıyor hoş bir gülümseme bırakıyorsunuz yüzümde :) Ne güzel hatalarınızı ya da sorununuzu biliyorsunuz. O geçmişten gelen öfke bütün ilişkilerinize etki etmiş olabilir. Tabi karakter meselesi de var işin içinde, hepimiz nirvanada değiliz. Kendi başınıza değiştirmek istemeniz de çok olumlu ama bence bu kadar yol katetmiş ve eşinizle de yüzleşmişken kesinlikle psikoloğa gitmelisiniz. Önceden gitmişsiniz ama kendi içinize ilk defa bu kadar yaklaşmışken, daha doğru ifade edersiniz kendinizi ve verimli olur görüşmeniz. tulipa ΛŁŁ -SТΛЯ başlangıç 66; güncel 62; hedef

çocuklar bizim yansımamız... çok doğru bir yoldasınız lütfen pes etmeyin... eşinizden değişim konusunda destek isteyin hatta... bağlanma sıkıntısı yaşıyorsunuz. kaçıngan bağlanma stilinesahipsiniz hatta... bunun için adem güneş çocukluk sırrı- tugba akbey inan - çocuklar anneleri büyütür- harwil hendrix hak ettiğiniz aşkı yaşayın- naomi aldort çocuğunuzla birlikte büyümek sema maraşlı- muhabbet olsun bülent gardiyanoğlu kadın olmayı hatırlamak kitaplarını başlangıç olarak okumanızı öneririm. kendinizle yüzleşmek zorlayıcı bir süreç olsa da değişim size huzuru getirecekse buna değerdiye düşünüyorum...

Bence aileden gelen bir durum olabilir, örneğin özür dilendiğini görmediyseniz, hep ben haklıyım diye biri varsa etrafta siz de zorlanabilirsiniz bu konuda, mükemmeliyetçi, inatçı olabilirsiniz. Bir de aslında derinde çok hassassınız, kendinizi yetişkinlerden koruyor, kaybetme, haksızlığa uğrama korkusu yaşıyor ve saf olana daha rahat sevginizi gösteriyor olabilirsiniz. Ama bu şekilde hayat da zehir oluyor biraz, aklıma önerebileceğim bir şey gelmiyor ama umarım bir çare bulursunuz, özellikle bu kadar kırıcı konuşmak bir noktada çok soğutur karşıdakini ve pes eder. Ben bir şeyleri hep "böyle yapmamalıyım, hafifletmeliyim" diye kendi kendime düşüne düşüne ağırdan ağırdan azaltabiliyorum bazen.

Benim de size benzer eski bir sevgilim oldu ve ayrıldım. Beni gercekten cok severdi bundan adım gibi emindim ama sürekli bir şikayet, yaptığım hiçbir seyi begenmemeler, eleştiriler... Mesela bi gün kurabiye yapmıştım gidip onun icin özel kurabiye kalıbı arayıp almıştım, tüm gün uğraşmıştım ve bana ne dedi biliyor musunuz? Neden kurabiyeye elimle şekil vermemisim neden kalip kullanıp kolaya kacmisim? Ben tüm gün onun icin bu lafları duymak için uğraşmamıştım tek istediğim onu mutlu etmekti. Yani sürekli eleştiriyorsaniz ve hiçbir şey beğenmiyorsaniz bu karşı taraf için çok kırıcı gercekten. Ki o kişi de memnuniyetsiz olduğunu asla kabu etmezdi. Ayrılırken ona aynen şunları demiştim " ben mükemmel olamam, mükemmel olmak da istemiyorum ben sadece kendim olmak istiyorum ama bu sana asla yeterli olamayacak..." O kadar korkunc bir durum ki bu yani eşinizin neler hissettiğini anlayabiliyorum insanı içten bitiriyor, ne yapsan eksik olacağını biliyorsun bir süre sonra da içinden hiçbir şey yapasın gelmiyor hele siz sevginizi de göstermiyormuşsunuz. Peki o adam neden sizinle aynı evde mutsuz olsun ki? Eşinizin çağrısına kulak verin ve yeniden destek almaya başlayın. Önceden psikojik tedaviden fayda gormedim diyorsanız başka bir psikoloğa gidin ama lütfen gidin zira karakteriniz çok zor ve karşıdaki insanları çok üzüyor. Son olarak bence sürekli eleştirme ve memnuniyetsiz olmak dışında sizin sevgi algınız da yanlış olabilir. Kimisi kıskançlığı sevgi zanneder mesela ya da bağırış cağırış bazı insanlar için normaldir çünkü bunlar çocukluğumuzda n gelir. Belki de siz sevgiyi zayıflık olarak görüyorsunuz, ancak sevmenin güçsüzlük olmadığını anlamanız lazım yoksa hic mutlu olamazsınız hayat boyu ve kimseyi mutlu edemezsiniz. Ki bu da yine ancak terapi yoluyla düzeltilebilir

Satılmamış - sarilmamis demek istedim t9 azizliği . push ; Calamityy

ilişkiler karşılıklı özveri ve çıkar olmadan devam etmez ama. yani seni kendisini sevmediğini düşünse de ancak annen baban sever karşılıksız beklentisiz. sevgi göstermek sarılmak bir öpücük kondurmak seni muhtaç yapmaz. ve minnet etmemek ile minnet duymak farklı şeylerdir esasen.

Öfkenizin ana kaynağını bulmanız lazım. İçinizdeki öfke öyle bir hal almış ki tüm hayatınızı etkiliyor. küçüklüğünüzde bir yetişkine gösterdiğiniz sevgiden dolayı aldığınız bir tepki içinize kapanmanıza neden olmuş olabilir mi? Ya da sevginizi gösterip de karşılık bulamadığınız? Psikolog önermeyin demişsiniz, etki görmedim demişsiniz ama bence kendinize uygun birini bulamamışsınız. İyi bir psikoterapist bulsanız aslında çok fayda sağlarsınız. Bence bir düşünün.

Bir keresinde yatakta yanaşmaya çalışmış, bacağımı üstüne atmıştım. Nasıl kastıysam kendimi, bacağım balyoz etkisi oluşturdu. Seksle sonuçlanması beklenen bu ekstra cilveli hareket, eşimin kramp giren bacağını normale döndürme çabası ile sonlandı. Dur dur krem getireyim diye dolanıyordum evde.

Teşekkür ederim evet bundan korkuyorum zaman zaman. Pişman olmaktan, vicdan azabı çekmekten. İnşallah daha naif bir insan olmayı başarabilirim.

Niye çok güçlü olmaya çalışıyorsun ki? Herşeyi kontrol etmeye? Çok zor değil mi hayat böyle? Diyorsun ya acı ile beslenmedim. Zaten öyle olsan ağlar sızlardın insanlar seni teselli ederdi. Ama sen tam tersine belki acılarınla bile restleşip üste çıktın. Acını da yaşa, sevgini de yaşa, öfkeni de yaşa ama dozunda beaa. Hep aykırı gidersen olmaz Bırak azcık rahatla gitsin yaa...

Öyle mi oluyomuş Idrakyollariiltihabi

Insanlari oldugu gibi kabul et. Hatalarinin nedenleri vardir. eger bunlari kabul edemiyorsan sevmiyorsundur. boyleyse gorusmeyi kes onlar icin de hayirlisi bu olur. Ruh hastasi degilsin canini acitmak icin boyle soylemis esin. Ha bu arada telefonda tartismak asiri yipratici. bu konuyu yuzyuze konusalim deyip kapatmak daha iyi, Yanlis anlasilmalarin onunu keser..

Valla milletin hayatını merak etmedim. Onun yerine açarım tlc kanalını, ev dönüşümlerini izler, bana kattıklarına bakarım. Dekorasyon meraklısı bir tip olduğumdan değil, aksine üşenirim bile. Ama bakış açısı genişletmek ve altı üstü 4 duvarı nasıl farklı hale getirebileceğini öğrenmek, zeka ürünü geliyor bana. Bulmaca gibi bir şey. 1 metrekarelik alanın nasıl türlü türlü değerlendirileceğini görmek, milyonlarca insan hakkında konuşmaktan daha fazla perspektif oluşturuyor. Eşime de bu çok saçma geliyor, duygusuzlukta itham ediyor beni. Aman ruh hastasıysak öyleyiz, karakter bu. Yapacak bir şey yok. Ayrıca değişmeyi istemek gerek, ben asla istemiyorum. Bence siz de istemiyor ama çevre baskısıyla kendinizde yanlış bir şey bulup onu değiştirsem mi diye akıl bocalamasındasınız. Gelmeyin bu oyuna derim.

Ahshsh yok yahu ben hiç şımarık bir çocuk olmadım. Öyle ki ikinci derece yanıkla kendi başıma hastaneye gittim 6 yaşındayken. Hep kendi işimi kendim yaptım ve hatta kendi işim olmayan işleri de ben yaptım. Babam göstermezdi ama annem sevgisini gösterirdi. Baba da klasik Türk babası işte.

İlk telkin cümlesi; unuttum :) Bellek dolmuş, format atıp yeni bilgiler için yer açmak lazım.

Üslubunuz Yokuspokus 'u hatırlattı bana nedense. Psikologa gittim yıllarca gibi bişey yazmışsınız, onlar çözemediyse biz Nasıl çözelim ki? Ne diyelim umarım sizin için her şey yoluna girer.

Kesinlikle ve başarabiliriz :)) Idrakyollariiltihabi

Merhaba hatunlar Oğlumla ilgili açtığım konular malumunuz. Bu kez konu oğlum değil. Oğlumun neden bu kadar hırçın olduğunu sorgularken, kendi değişik hallerimi düzeltmem gerektiği sonucuna vardım. Hoş, bunun için yıllardır uğraşıyorum ama belki sizin yardımınız olur. Baştan rica edeyim, "bak oğlunda sorun yokmuş senin yüzünden böyle olmuş" demeyin. Zira her daim anneliğini sorgulayan bir kişiye bunu demeniz anksiyete atağından başka bir işe yaramaz. Geçtiğimiz hafta hayatımın en kötü zamanlarından biriydi. Oğlumla şehir dışına çıktım çok zorlandım vs. Kısa yazmaya çalışacağım, okumaktan haz etmeyen insanlar için. Ben şehir dışındayken eşimle şiddetli bir tartışma yaşadık telefonda. 4 yıllık evliliğimde, evliliğimle ilgili hiçbir mevzu aileme yansımadı. Lakin bu sefer yansıdı istemesem de. Annem ilk kez böyle bir durumla karşılaştığı için şaşırdı ve korktu. Kendisi biraz da magazin sevdiğinden, size gelip konuşacağım diye tutturdu. Bittabi bu isteğinin asıl sebebi telefondaki tartışmada bahsi geçen boşanma mevzusuydu. Annem evime geldi ve adeta bir hakim edasıyla kanepedeki yerini alarak, tatlı sert kıvamında sorular sormaya başladı. Ben konunun benimle hiç alakası yokmuş gibi halı desenlerini incelerken, annemin hakimlikten evrilip psikolog mertebesine geçiş yaptığı anda halı deseni ile ilişkimi sonlandırdım. -sen idrak'in sana değer verip sevdiğini düşünüyor musun? Dedi eşime. Ay ben gülerim diyecektim ki eşim nefes almadan konuşmaya başladı. İyi ki dememişim ama birazcık gülmüş olabilirim. Benim çok sert bir insan olduğumu, asla şefkat göstermediğimi, her daim eleştirdiğimi, sürekli şikayet ettiğimi, asla memnun olmadığımı, aşırı kibirli olduğumu, kendim haricinde herkesin mükemmel olmasını istediğimi ve bu yüzden sürekli telkinde bulunduğumu söyledi. Kendim haricinde imiş çünkü ben kendimi mükemmel sandığım için hiçbir konuda çaba göstermiyor ve adım atmıyormuşum. Asla özür dilemediğimi de ekledi. Söylediği birçok şey doğru olduğundan, her zaman yaptığım gibi öfke ile savunmaya geçmedim bu sefer. Zihnimdeki "kaydet ve sonra uygun zamanda kullan" tuşunu da devre dışı bıraktım. Kindar olduğumu da söyledi çünkü. Ruh hastası olduğumu düşündüğünü de özür dileyerek ekledi. Şimdi diyeceksiniz ki, bunca suçlamaya sessiz mi kaldın. Tabi ki hayır. Sadece bu sefer kendimle yüzleşmekten kaçmak istemedim. Hanımlar, öncelikli problemim hislerimi hiçbir şekilde ifade edemiyor oluşum. Sevgimi gösteremem, üzgün olduğumu belirtmem ve bunu öfkeyle baskılarım. Özür dilemekte çok zorlanırım. Zor bela dilesem de pek samimiyetsiz bir hal alır. Gerçekten kırıldıysam "ben sana kırıldım" demek yerine inanılmaz can yakan cümleler söyler, bununla yetinmez günlerce öfke kusarım. Halbuki sadece kırıldım desem, eşim özür diler zaten. Oğlumun dışında hiç kimseye sevgimi göstermiyorum. Sebebini inanın ben de bilmiyorum. Bunun dışında özellikle son iki yılda inanılmaz çirkef bir insan oldum. Öyle ki bir kavgada eşime "öl inşallah da oğlumla mutlu olalım" dedim. Gerçekten bunu istemediğimi söylememe gerek yok sanırım. Ancak bu can yakma hissine engel olamıyorum. Özellikle kırıldığım anlarda. Sadece eşimin değil, herkesin ortak şikayetidir bu durum. "idrak bizi sevmez" halbuki seviyorum. Sadece dile getirmeyi, fiziki temas vs beceremiyorum işte. Eşime birkaç kez beddua da ettim. Kibariye'nin annesine dönüştüğüm o anlarda eşim fazlasıyla kırılmış haklı olarak. Evliliğim zaten sallantıda. Bunda benim boşanma lafını gerekli gereksiz kullanmamın da büyük etkisi var tabi. He eşimin hataları yok mu, fazlasıyla var. Lakin konu evliliğim değil, benim bu hallerim. Hatta daha özele girecek olursam, neredeyse hiç cinselliği başlatan taraf olmadım. İstek belirtmedim. Utangaç bir insan da değilim üstelik. Hiç durduk yere sarılmadım, sevgimi dile getirmedim. İlk öpen kişi hep eşim oldu. Durumu eşime karşı hislerime bağlayacak olan arkadaşlara önemle belirtmeliyim ki, canımı istese vereceğim kardeşime de hiç sarılmadım durduk yere. Aslında çok istedim ama yapmadım. Sadece çocuklara ve hayvanlara karşı sevgimi ve ilgimi gösterebiliyorum. Oğluma sık sık onu çok sevdiğimi söyler, öper sarılırım. Sürekli mıncıklarım. Peki benim yetişkinlerle alakalı sorunum nedir? Aslında anlatacak çok şey var ama siz sordukça cevaplarım. Psikolog, psikiyatr önermeyin. Yıllarca denedim bu yolları, pek etki etmedi. Belli ki bu durumu kendi başıma çözmeliyim. Sahi, ben gerçekten ruh hastası mıyım?

İlaç uzun soluklu bir çözüm olmaz zaten sizin için, sorunun asıl kaynağını keşfedip üzerinden gelmeniz lazım. Ama ne olur bu süreci daha kolay atlatmak için doktorun da önerisiyle ilaç kullanabilirsiniz. Orası ayrı. Ama o da tabii ki sizin bileceğiniz şey. Umarım kısa sürede adım atarsınız, çünkü hayat hem size hem de eşinize çok zor olmuş.

Ben sevgimi gösterebiliyorum ama oldukça yıkıcı ve öfke kontrol problemi olan biriyim. Sert ve kırıcı sözler söylerim sizin gibi kırıldığımda. Hatta çoğu olumsuz duygum öfke olarak yansır bu konularda ortağız. Şu an düğün stresim olduğu için canlı bomba gibi dolanıyorum ortalıkta ama birkaç yıl önce bazı şeyler denemiştim işe yaramıştı. Biri bu sorunlarım için okumalar yapmak ki içselleştirmeye başlarsanız inanılmaz faydası oluyor. Diğeri de mizahi ögelerle daha içli dışlı olmak oldu. Mizah gerçekten gerginliği azaltıyor. İzlemek okumak vs ama hayata daha stressiz ve yumuşak bakmaya yardımcı oluyor en azından bana faydası dokunmuştu.

Hakikaten vahim. Unut gitsin yahu :)

Tam konu açmaya gelmiştim ki bu başlığa rastladım. Karakterlerimiz ne kadar benziyor seninle. Ben sarılıp öpemeyişimi anneme bağlıyorum. Annem hiç sarılmaz öpmez çocukkenden beri. Ama deli gibi sevdiğini de biliyorum. Bazen eşime bakıyorum sarılıveresim geliyor ama hemen tutuyorum kendimi. Çünkü o kadar huysuz hareketleri oluyor ki, bir de ödül mü vereceğim sarılıp diyorum. Benim eşim de çok dik. Her an kavgaya hazır. Bir de haksızken bile küserdi neyse ki onu hallettik artık küsmüyor. Ben istiyorum ki eşim öpsün sarılsın hep. O yapabilen bir insan değil dolayısıyla ben de intikam alırcasına uzak duruyorum. Sorununa çözümüm yok. İnsan 7'sinde neyse 70'inde de odur diyorum. Böyle böyle gidecek hayatımız. Ben değişirsem kıymetim gider gibi geliyor saçma olsa da. Beni böyle tanımadı, değişirsem yalaka gibi görünürüm, ona muhtacım zanneder sanıyorum. Yapım bu yapacak bir şey yok. Ben katı o katı böyle diken üstü gidiyor işte evlilik. Ama sana bir şey diyeyim mi, bu katı duruşumuzun sebebi yine de kocalarımız. Okul yıllarımdaki sevgilim ağzımdan girer burnumdan çıkardı. İşte onu hep sarılır öperdim. Hiç diklenmezdim çünkü hep sen haklısın derdi. Bence bizim kocalar bizi idare etseler pamuk gibi kadınlar oluruz. Haketmeyene yapamıyoruz işte. Idrakyollariiltihabi

Mesela ben senin erkek halin olan es kişisi için şöyle dusunuyorum; çocukken çok simartilmis her istedigi yapılmış aynı zamanda aile ilskilerinde sevme sarılma, öpme, Özür dileme vs yok o bu durumları normal olarak kodlamis sanırım beynine... Cinsellik zaten sanki erkek olan bendim o kadın 30 gün yanına gitme gelmez o derece sanirsin padişah torunu. Peki senin çocukluk nasıldı? Idrakyollariiltihabi

Sakin ve düz yaşamak için sanırım başka bir şehirde mümkünse yalnız, yeniden başlamaya ihtiyacım var. Tabi bu, çok ütopik bir istek. Birine karşı hesapsız yaklaşımım da o kişinin bana çok ihtiyacı olduğu anda mümkün olabiliyor. Merhamet duygum, duvarı yıkıyor bir şekilde. . push ; E Esila09

Yani çocuğunuz yaramaz değilmiş, gergin, huzursuz ve mutsuzmuş. Çocuğunuz sizin küçülmüş haliniz. Henüz kendisini kontrol etmeyi bilmediği için davranışları aşırı. Siz yetişkin olduğunuz için, çocuğunuz benzeri davranışları baskılamaya çalışıyorsunuz. Eşinize beddua edecek kadar çıldırmanız -haklı sebepleriniz olsa bile- aile ortamındaki gerilim, mutsuz bireylerden yayılan kötü elektrik vs çocuğunuzun gidişatını olumsuz etkilemiş. Önceliğiniz çocuğunuzun ve sizin huzurlu olmak olmalı. Mutluluk peşinden gelir. Dr lar sadece destektir, çare yine kendinizde. Bugüne kadar her ne yaşadıysanız unutun ve kendinizi, eşinizi, ailenizi affedin her şey için. Çocuğunuza karşı olan olumlu ve güzel her davranışı, herkese uygulayın. Oğlunuzu öpünce peşinden eşinizi de öpün, içinizden gelmese de yapın, zamanla alışacaksınız. Oğlunuzla güldüğünüz, eğlendiğiniz aktiviteleri çoğaltın. Herkese sarılın, öfkenizi değil sevginizi çoğaltın. Kinci olabilirsiniz, affetmeyin ama unutun. Unutursanız hafiflersiniz. Size olumlu katkı sağlayacak şeylere odaklanın, olumsuzluklardan uzak durmaya çalışın. Yatarken, kalkarken, herhangi bir işle meşgul olurken kendinize olumlu telkinlerde bulunun. "Mutluyum, huzurluyum, sinirli değilim, gergin değilim, sarılmayı seviyorum, gülmeyi seviyorum vb" Zamanla bu sözleri beyniniz otomatik komut olarak algılayıp sizi bu hislere yönlendirecek. Ben test ettim, onayladım. Gerçekten etkili oluyor. Bir dönem sadece uyku hapıyla uyuyabilen bir insanken, bu olumlu telkin metoduyla başı yastığa daha değmeden uyuyan insana dönüştüm. Idrakyollariiltihabi

Bana göre seksi olan en büyük özellik zeka, hazır cevap Ha ama ayrıca beğenilmekten hoşlanırım ama beğendiklerini söyleyen insanların yanında kendimi yererim. Ya ben sana yazdığım bütün mesajları okuyunca bende baya psikopatım sanırım Ya amaaan salla gitsin, diyesim var. Ama madem yüzleşmeye başladın demek ki dönüşüme ihtiyacın olduğunu hissediyorsun. Acaba samimiyetsiz de gelse sana, yapmadığın bazı şeyleri yapmaya, söylemeye mi başlasan. Belki öyle öyle gerçekten rahatlayacaksın :/

Oğlumdan önce izlerdim kısa süren, her bölümde farklı hikayesi olan yabancı dizileri. Ancak 3 sezondan fazlasına yine tahammül edemezdim. Kendini tekrar etmeye başladığı anda soğuyorum diziden. Dr house ve sherlock en tahammül edilebilir dizilerdi ki onlarda bile devamlılık sağlayamadım. Evet doğum yapana kadar kendimce yöntemlerim vardı sevgimi göstermelik. Ancak oğlumdan sonra o kadar yıprandım ki ekstra çaba sarf edemiyorum belki de. İşin tuhafı oğlum da benim gibi. Asla çok sevgi gösteren, kendini sevdiren bir çocuk değil. Kısa öpücükler veriyor o da ısrar kıyamet.

Zeki insanların kaçırdığı noktalardan biri de diğer insanların da kendileri gibi zeki insanları çekici bulup sırf zeki oldukları için karşı tarafın sonsuza dek onlara katlanacağını sanmaktır. Oysa bazen merhamet arar insan, sonuçta her şeyi biliyor diye bir bilgisayara aşık olmuyoruz. Bazen sevdiğimizden mantıklı cümle yığınları duymak yerine sıcak bir kucaklama bekliyoruz. Mükemmelliyetçiliğin altında çokça eleştiren ebeveynler vardır ki illa sizi eleştirmiş olmaları gerekmiyor. Alışık olduğunuz şablonu devam ettiriyorsunuz. Okula erken başladığınız için sınıftaki diğer kişiler size hep çok salak görünmüştür muhtemelen; bir yandan da kas gelişimi sizden önde olduğu için siz yaşınızın gelişimde normal olmanıza rağmen hep küçük ve çelimsiz hissettirildiniz; belki dışlandınız, ortama uyum sağlayamadınız ve bu bir yaşam biçimine dönüşüverdi ve kendinizi bu aileye ait görmüyorsunuz belki. Bir ekip ruhu taşımaktansa iki düşman gibi ilerliyor işler. Cepheyi kazansanız da savaşı kaybediyorsunuz. J. Swift duysa kıskançlıktan tekrar öleceği mükemmel sarkastik cümleler uğruna karşınızdaki kişide tamir edilmesi çok zor yaralar açmak sosyal zekanın kabul edebileceği bir şey değil. Bu adam bir gün yılacak. Aşağılanıyor, eleştiriliyor, ne yapsa memnun edemiyor, dokunmak yok. Onu sevdiğinizi, onayladığınızu, arzu ettiğinizi belirtecek işaretler yok. Siz mutsuz, o mutsuz. Bazen kazanmak için kaybetmek gerek der eşim. Bu sizi daha az zeki yapmaz. Çocuğunuzun kazanmasına izin verdiğinizde küçük bir çocuğa yenilen aptal bir yetişkin olmuyorsunuz değil mi? Psikolog istemiyorum demişsiniz ama bence iyi bir tanesine denk gelmemişsiniz. Emdr'yi araştırmanızı öneririm. Geçmişimizdeki pislikleri farketmekle onları temizlemek farklı şeyler. Umarım her şey daha güzel olur.

Tamam bu cümle üzerinde çalışacağım söz :)

Geçenlerde eşime sevgililik dönemimizde yazdığım bir mektubu buldum ve inanın uzaylı görmüş gibi oldum. Ne orada söylediklerimin hiçbirini hissediyorum ne de ben artık o kadınım. Bununla yüzleşmem oldukça fazla zaman aldı ama ilk tepkim 'ben ne kadar salakmışım' oldu. Tabi ki bizim eşimle durumumuz çok farklı sizinkine göre, benim kocam bana göre gerçekten ruh hastası ama evlilik hele de çok zor bir çocukla baş etmeye çalışmak, insanı olduğundan fazlaca uzaklaştırıp başka noktalara götürüyormuş. Önceliklerim oldukça değişmiş ve ben anladım ki hayatım çocuklarımşa uğraşmak ve kendimi motive edecek gücü toplamak olarak ikiye ayrılırken, ona sadece yapılacakları, ihtiyaçları yerine getirmek rolünü vermişim. Siz de bir düşünün derim, benim kadar değişmiş olabilir misiniz, eşinizin isyanı bundan mıdır?

Ben de dizi izleyeyemem, biran önce bitmesi lazım ki başla bir şeye odaklanabileyim. Yabancı dizi çok izlerim ama hikayelerin bölümlük sona erdiği, sezona yayılmayan 40 dk da hatmedilen dizilerden. Sevilme meselesine gelince. Ben sevgimi göstermiyor olabilirim ama o gün eşime karşı iyi duygular içindeysem çok zahmetli de olsa sevdiği yemeği yaparım. Ya da söylediğim bir şeyi hemen yaptığında içten bir teşekkür eder ' hadi gene iyisin beynin yanmadı dırdırımdan' derim. Saçlarımı dalgalı yapmamı pek beğenir eşim, eğer öyle yapmışsam bilin ki onu sevindirmek içindir. Yani benim biçimim bu, benden dahası çıkmaz. Sizinki de farklı bir yöntemdir ama illa ki vardır. Eşiniz bunu görmek istemiyor olabilir, ya da arayıp bulmaktansa sunulmasını tercih ediyor olabilir. Keskin çizgileriniz olması geçen yıllarla onu yormuş olabilir aynı zamanda benimki gibi insanı çileden çıkaran bir oğlunuz da var. Hepsi birleşince sizin zorluğunuz ağır geldi muhtemelen.

Bu iletinizde temel 3 sorunu kendiniz söylemişsiniz. İlki, çocuğunuz hakkında sorumluluk ya da ebeveynlik paylaşımı. Burada tek yapabileceğiniz şey, ortak karar almaktır. Birbirinizin fikirlerine saygı duymak ve en önemlinin çocuğunuzun lehine olan her şeyde birleşmeyi teklif etmelisiniz. İkincisi eşinizin üslup sorunu. Bu erkeğe has bir şey değil, kaba saba insanlardan oldum olası hoşlanmam ben de ama bunu dile getirmekten başka çareniz yok. Çünkü 3 madde sizin sivri dilinizi tetikleyen şey, eşinizin davranış ve söylemleri ise; bunu konuşmaya mecbursunuz. O da değiştirmeye en azından dikkat etmeye mecbur. Ben tüm konuyu şöyle bir düşündüğümde sizde sevgi eksikliği falan görmedim aksine kendinize oldukça eleştirel yaklaşırken, eşinize daha seçici ve iyi tanımlama yaptığınızı gördüm. Bunun altında yatan şey nedir? Farketmeden bir empoze mi söz konusu yoksa kavgalarda söylenen sözler mi bilinçaltınızda kendinizi bu evliliğin celladı gibi görmenize mi sebep oluyor?

Ben de arkadaşın sorusuyla gelmiştim, cevaplamışsınız. Bazen sebep o kadar derinlerde oluyorki egeninhamsisi

Diğerleri gibi bu da bende bulunan hatta dozajı kaçan bir özelliktir. Oğlum sizinki gibi oldukça zor bir çocuk, ne ağlaması biter ne inadı. Dediği yapılana kadar sinir krizi geçirir ve geçirtir doğal olarak. Hemen herkese hayıflanırım ama çocuğuma karşı en ufacık 'off, yapma, oğlum düzgün dur' gibi hiçbir hakaret içermeyen ama alt metninde duyulan rahatsızlığın fazlaca koktuğu cümlelerde bile ortamı terkederim. Anlıyorum, eşinizi burada hele de başkalarına şikayet etmek ya da size yanlış gelen şeyleri söylemek zordur ama kendiniz bir düşünün. Nasıl bir insandı ve nereye geldi. Daha öfkeli, sabırsız, monoton, çözümden çok sorun odaklı bir adama da dönüşmüş olabilir ya da daha önceden size ters gelen şeyler törpülemiş ama yine de sizden bir adım gelmeyince buna sinirleniyor olabilir. Ben yine de her şeyin temelinde çocuğunuz olduğunu düşünüyorum, merak edip okudum konunuzu ve sizinkinden bir iki doz daha aşağısını yaşıyoruö. Bu durum insanın hayat enerjisini emen bir şey. İnsan ne yemekten zevk alıyor ne gezmekten ne sohbetten. Çünkü hepsinde bir kaos var ve daha eylem başlamadan kafamızda sahneler canlanıyor. Bunu dizginlemek, tetiklememek adına diken üstünde yaşamaya benziyor bizim hayatlarımız. İçtiğimiz kahveden zevk alamazken, özellikle eş ilişkilerini karşılıklı sorumluluk paylaşımına döndürmek olağan bir durum bana göre.

O sizsiniz eminim. Peki şuan yazan kim

Oğlak burcuyum. Idrakyollariiltihabi

Ruh hastasi degilsin belki ama normal de degilsin. Bir sorunun var belli ki? Teshisi konulmamis bir sorun? ... Bazi karakter ozelliklerinin genetik oldugunu dusunuyorum... Son cumlem de burda dursun...

Eşim de hep bir gün yalnız kalacaksın der. Muhtemeldir ki çocukluk travmalarının eseriyiz ama değişmek lazım, en azından yaşayabilecek ölçüde. Idrakyollariiltihabi

Ya seni görünce tüm çocukluk anılarımı anlatasım geliyor :) senin yaşadığının neredeyse aynısını yaşadım. Ağlamıyorum diye hep haksız ben olurdum. Hala mızmızlanan, ağlayan hastalıktan yakınan kişilere tahammül edemiyorum. Hasta bile olsalar edemiyorum. Neyse ki oğlum hiç canı tatlı bir çocuk değil. Kaşı yarılsa gıkı çıkmıyor tıpkı anası :) Ben bir de şeyi unutmuyorum. Anlatacağım içimde kalmasın zaten uzun süredir sessizim. Bari burada yazayım. İlkokul üçüncü sınıftayım. Sınıf atladığım ve erken başladığım için Gandalf'ın kucağına sinmiş hobbit gibi dolaşıyorum sınıfta. Lakabım da sinek. Sinir oluyorum bu lakaba ama yapacak bir şey yok. Sınıftaki herkesten üç yaş küçüğüm. Bir gün yine sinek deyip duruyorlar bana. Minicik boyumla kafa tutuyorum ben de hepsine. Tam o anda öğretmen geldi sınıfa "idrak benimle gel biraz" diyerek. Neyse takım elbiseli tiplerin yanına götürdü öğretmen. Anlatıyor işte erken başladı sınavla geçti yaşı 6 diye. Deney faresi gibi hissediyorum kendimi, inanılmaz darlandım. Bir tanesi saçımı okşadı, sen ne küçük bir şeysin öyle diye. "evet küçüğüm, hatta sineğim. Küçük ya da sevimli olmak istemiyorum. Diğerleri gibi olmak istiyorum" diye carlamıştım. Bu tepkim sayesinde sınıf toplu olarak azar işitti öğretmenden. Bir daha da sinek lakabını duymadım. Bu da böyle bir anımdır. Sinekleri de hiç sevmem :) Yalnız ben iyi anıları tutmuyorum zihnimde. Hiçbirini hatırlamıyorum bile. Sadece kötü anılar canlanıyor tüm detaylarıyla.

Siz sorunun büyüğünü çözmüşsünüz sorunlarınızı tespit ederek. Cevaplarıda biliyorsunuz aslında eşinizden haksızken özür dilemek beddua etmemk sevginizi göstermek gibi. Çok kolay şeyler bunlar sadece gururunuzu bırakın evin içinde. Oğlunuza nasıl sevginizi korkmadan utanmadan gösteriyorsunuz eşinizede aynısını yapın yıllar sonra çoluk çocuk kalmıyor karı koca başbaşa kalıyorsun:) Ha birde ölümü hiç unutmayın gerçekten bir anda eşinizi yanınızda bulamayabilirsiniz ozaman yaşadığınız yaşamadığınız herşey göğsünüze öküz gibi oturur bir ömür.

Eşim rahat bir insandır. Yumurta kapıya sıkışmadan hiçbir şeyi ciddiye almaz. Lakin bu, kendi payına düşen sorumlulukları ile alakalı bir durum. Oğlumuz ile ilgili ise tam tersine obsesiflik boyutunda takıntılı ve kaygılı bir insan. Ben de oğlumla ilgili her detayı fazlaca düşündüğüm için, bu anlamda bir müdahaleye tahammül edemiyorum. En çok karşı karşıya geldiğimiz husus bu. Onun dışında eşimin üslubu biraz kabadır. Bazen saygısızlık boyutunda kabalaşır. Benim sivri dilimi meydana çıkaran bir tetikleyici bu da. Zaman zaman beni doğru olmayan bir şeye ikna etmeye uğraşır ki, o anlarda katil olma potansiyelim mevcut. Idrakyollariiltihabi

Mükemmel bir özeleştiri sizi tebrik ederim.. Bazı yerlerde kendimi gördüm bu da iyi geldi açıkcası. Nitekim bana da "ya duygularını karşındakine belli et ya da bileklerini kes" deseler seçeneğim malumdur.. Ben bunu çocukluğumda yaşadıklarıma ve biraz da soğukkanlı karakterime bağlıyorum. Bir çok insanın dövüneceği acıdan ağlayacağı durumları "tamam ya bu da geçer" diye tuhaf bir şekilde savuşturuyorum. Çoğu zaman içim tam tersini söyler... Mecburi kürtajımda bile eşime ve aileme üzüntümü belli etmemeye çalışırken içimden "sen ne yapıyorsun saçmalamasana" diyordum. Narkozun etkisinde anıra anıra ağlarken anlaşıldı durumumun vehameti.. Bunu çok hassas ve şeffaf birisi anlayamaz. Zira ben zaten zaman zaman baya eleştiri alıyorum. Bu da bana o kişiye karşı öfke olarak geri dönüyor.. Ve gerçekten merhamet duygumu çocuklara ve hayvanlara karşı göstererek enerjimi o yöne aktararak rahatlıyorum sanki.. Ben de son zamanlarda psikolojik tedavi için araştırmaya başladım. Çünkü artık sadece bana değil yanımdakilere de zarar vermeye başladı. Evde eşimle biraz yüksek tondan konuşsak oğlum bağırıp dikkat çekmeye çalışıyor. Çok uzun yazmışım kusura bakmayın. Ne kadar dertliysem artık. Nitekim yalnız değilsiniz. Sizi çok iyi anlıyorum. Çözümü bulursan yazıverin sevabına.. Idrakyollariiltihabi

Koç burcumusunuz?

Sakin ve düz yaşamak için neye ihtiyacın var? Hangi durumda birine karşı adım hesapsız adım atmak zor gelmez? bir şekilde bir yerden başlayacak olsan, yanında güvende hissettiğin kim olur?

kendimi okudum desem yalan olmaz. neler hissettiğinizi, değişememeyi, çevrenize karşı yıkıcı tutumların yaşattığı çaresizliği.. hepsini yaşıyorum. ben bir süredir değişmeye çalışıyorum ama olmuyor. belki de tek farkımız ben sebebini biliyorum.travmatik ve birçok yıkıcı hatıraya sahip bir çocukluk.

Tedavi olman gerekli. Bir rahatsızlık var ama ne olduğunu uzman bilir.

Ben akrep burcuyum ve benim özelliklerimi anlatmış arkadaş.. Komikliğide var.. Bu bile benimle aynı:)) Ruh hastasımıyım diye sormana kızıyorum. Ne hastası yahu! Herkes aynı olacak ve bir tornadan çıkmış gibi olacak diye bir kural mı var? Ben de sevgimi çok gösteremem ki. Anneme sarıldığımı hatırlama. Babamada.. Kaskatı bir tipim. Ama çokta sıcak görünümlü. Fakat eğilmeyen yönlerim çok fazla. Kırıldığım zamanlar kırgınlığı güç düşmesi olarak algıladığımdan sanırım, direk kızgınlıkla cevaplandırırım. Yani sen beni kıramasın ben zayıf değilim demenin başka bir biçimi. Buradan da anlaşılacağı üzere iç dünyamızda zayıf bi yerler var ve biz onu hep korumaya çalışıyoruz sanırsam.

Ben genelde kaybettikten sonra değişiyorum ve adım atıyorum. İnşallah bu sefer öyle olmaz.

Aynen dediğiniz gibi kısır döngüden ibaret ilişkimiz. O özür dilerdi. Hatta hep o dilerdi. Artık o da vazgeçti. Eşim tahrik etme konusunda çok başarılıdır. Sakince, ustalıkla çileden çıkarır insanı. Damarıma basar. Yumuşak karnıma vurur. Karşılığını da fazlasıyla alır. Ancak o biraz da kendince benim kibirimi yenme amacı ile tahrik ediyor. En nihayetinde sürekli savaşan iki insan olduk işte.

Idrakyollariiltihabi bizden konu ile ilgili yardim istemiştin ama bak çoğumuz ruh hastasıymışız Biz değil sen bize çözüm üretmeye başlayacaksın birazdan

Madem olumden ders almiyorsun, beni bu karakterle kimse cekmez diye dusun yalnizliktan korkarsin belki. Su yazdiklarinin 3te 1 i esimde var. bosanmak icin gun sayiyorum bazen. Illa ki iyi yonleriniz de cok, bu yuzden kestirip atamiyoruz, ama artik hayatimizin icine etmeyin lutfen.

Acikcasi bende cok asabiyim... bazen ayarim yok kendimi kontrol ede biliyorum. Ama damarima bi basildimi... meydanda birsey kalmiyor. Lütfen esinize olan sayginizda kusur etmeyin. Sevgi giderse dönerde saygi bi gittimi getirmesi cok zor... bence destek alin. Bu sorunlarla yanliz bas etmenize gerek yok, ki zor. Benim sinirli oldugumu ailemden gelen birsey oldugunu düsünüyorum. Babam asla konusmazdi sacma sapan seylere dayak atardi... eee ailede sorun hep böyle cözülüyorsa tabiki cocukta sorunlari ileride böyle cözmeye calisicak. Baska birsey bilmiyor cünkü. Siz en iyisi destek alin...

Yillarca psikolog psikiyatra gittiniz, onlar bir patoloji tespit edemedi ama esiniz etti siz de teyit icin buraya yazmaya mi karar verdiniz yani? Bahsettiginiz bir rahatsizliksa ve cevap ariyorsaniz adres hastane, doktor. Ilgi ve onay ariyorsunuz dikkat cekme pesindesiniz diyebiliyorum acikcasi su anki tavriniza. Ne diyebiliriz ki daha fazla?

Teşekkür ederim çok yardımcı oldunuz yorumunuzla. Hemen tövbe edip, dumanlar içinde beliren ak sakallıya kibrimi teslim ettim. Eşim de yazık ne yapsın belki cenneti kazanır bana sabrederek. Herkesin imtihanı farklı işte. İmtihan dünyası.

Evet anladım. Çok sevilincede rahatsız olursunuz. Zor durum. Çözülmesi gerekir. Yüksek ihtimal güvensizlik içeriyor. O da yukarı da anlattığınız öykünüzdeki örnek gibi eleştirilme ve olduğun gibi kabul görülememe durumunuzdan dolayı oluşturduğunuz savunma mekanizması. Aslında çocukluk ne kadar önemli.

Teşekkür ederim efem :) en azından hakkımda iyi bir şey duydum.

Bazıları söylemez de mesela onun sevdiği yemeği yapar. Sizi biliyorum. Oğlunuzla yemek yapamazsınız belki ama. Hani bunun gibi küçük ama sevindirici şeyler. Esasında sizi biliyorum ben. Oglunuzla ilgili konularınizi okudum. Sizin için gerçekten üzgünüm. Allah daima yanınızda olsun.

Ruh hastası falan degilsiniz yapıniz boyle bence sizin; insanlara karsi mesafelisiniz buna esiniz de dahil. Cocugunuz korunmaya muhtac sizden bir parca oldugu icin onu, el gibi goremiyorsunuz ama esiniz bu duruma fazlasiyla kirilmis bir degisiklik yapın fiziksel temas kurun esinizle. Makas alın, saciyla oynayın vs.

Bende sorun çocukta değil sizde diyenlerdenim. Dr a gidin de demiştim. Ruh hastası değilsiniz. Çok zeki ve duygusal birisisiniz. Hayatı sevmek kendini sevmekle başlar. Kendinizi sevebilir misiniz

Canım ben psikologum tam okuyamadım ama inan ki her ufak sorunu hastalık olarak değerlendirmemeliyiz. Aranızda sırunlar olmuş evet ama inan bu düzeltilmez değil. Ayrıca aranızdaki sorunlara annen dahi olsa müdahale ettirmemelisin. Ya bu sorunları kendiniz çözün ya da evlilik danışmanlığı yapan bir psikologtan eşinle birlikte yardım alın. Bir de dikkami çeken nokta çok istediğini söylediğin halde eşine karşı adım atmadığını yazmışsın. Biraz daha adım atmaktan sevdiğini aöylememekten daha sert ve katı durumunu yumuşatmayı önerebilirim. Eğer eşiniz çok katı değilse senin ben bu ilişkiye ve bebeğime şans vereceğim değişeceğim elimi taşın altına koyacağım aynı şekilde senden bunu farketmeni ve ikimiznde üstüne düşenleri yapmasını istiyorum dediğinde kayıtsız kalacağını sanmam. Sorunlarınızı çok sert bir üslüp kullanmadan çözün mutlaka yalnız kalıp konuşun. Onun dışında birlikte zaman geçirin bebeği çocuğu annene bırak yemeğe çıkın sinemaya gidin onun için hazırlan inan ki eşin çok katı değilse senin yaptıkların onuda yuöuşatacak o da krndinden bişeyler koyacaktır ortaya. Bir de sinirlendiğinde sözlerine hakim olamaıyorsan ortam değiştir ayaktaysan otur. Balkona çık nefes al nefes egzersizlerini öğren uygula elini yüzünü yıka su iç biraz sakinler 3 5 dk uzaklaş izin isteyip sonra tekrar yanına gel ve konuşmayı tekrar dene

Elbette çok değiştim. Eşimin şikayeti de bu zaten. Benimle sadece yapmam gerekenler ve maddi durumlar hakkında konuşuyorsun diyor. Sürekli sorumluluklarımı söyleyip, yapmadıklarımla alakalı kavga çıkarıyorsun diyor. Evet şimdi düşününce, bu anlamda çok değiştim. Hiçbir zaman tatlı su romantiği olmadım ama önceden beklentilerim, hedeflerim çok farklıydı. Belki de şimdi yaşadığım bu değişime eşimin de uyum sağlamasını istiyor ve buna zorluyorum, bilemiyorum.

Yapı olarak sizinle aynıyım neredeyse, aileme sevdiklerime karşı hep bir duvar örerim hepsini severim bir an olsun aklımdan çıkmazlar ama öyle arayıp sormam mesela değer verdiğimi hissettirmem, eşimle normal basit bir konuyu bile çirkefe bağlayarak tartisma havasında konuşurum sakinligim yoktur ve sürekli kabarıp duran bir öfkeye sahibimdir, bu durumun esimi ciddi anlamda yıprattığını gördüm ve ufak ufak kendimi frenlemeye başladım tam başarılı olmis değilim hatta daha kat edeceğim çok yolum var ama en azından deniyorum. Bunun kaynağını da çok iyi biliyorum, küçüklükten beri aile içi kavgalar gürültülerle büyüdüm değer görmek ve sevmek sevilmek hissetirilmedi bana hiç, sevgi sözcükleri havada uçuşmaz hep bağrış çağrış sesleri yankılanırdı evde. Tamamen ailemden kaynaklı olduğunu düşünüyorum geçmişe olan öfkem ve kinim beni bu hale getirdi, uzunca zaman karakterime yerleşmiş ruhuma işlemiş bir duygu bir davranış biçim var ve bunu üzerimden söküp atmam kolay olmuyor. Sizinkinin de öyle olduğunu düşünüyorum geçmişten gelen bir öfke olabilir. Bunu kendimiz yeneceğiz yoksa etrafımızdaki herkes bilhassa eşimiz yok olup gidecek yalnızlığa mahkum olacağız.

Aaa merhaba sevgili kendim. Ben de zaman zaman bir manyak oldugumu dusunmuyor degilim. Bizde de hep esim yapicidir, ben hep elestiren, sorgulayan, mukemmellik bekleyen ve yine ben uzuntumu ofkeyle ve canini yakacak seyler bulmakla belli eden. Ayni yav ayni. Bir tek cocuklarima belli ederim sevdigimi. Kibirli bulunurum hem esim tarafindan hem her ortamda o cok gururludur denir benim icin. Aslinda zayif gorunmekten korkmuyorum ama bir sekilde her duygumun sonu ofkeye cikiyor. Cozum onerim yok. Torpulenmek sart ama belki de hayatimizdaki insanlar pambıh gibi seker gibi tipler oldugundan simariklik mi yapabiliyoruz bilmiyorum ki iste. Benim aile gecmisim berbatti ama. Bunun etkisi var kabul ediyorum ama arkaasina siginiyormusum gibi de geliyor. Yani ben de kelim ve ilacim yok.

Ben yaptığı iyi şeylerde ya da bana karşı bir adım attığında eleştirel değilim yalnız. Ufacık bir jest yapsa dahi teşekkür ederim, asla eleştirmem. Ben daha çok yapmadığı şeylerle ilgili eleştiri sunuyorum. Ertelediği ya da. Hani eşim içinden gelerek benim için bir şey yapsa olumsuz tek kelam etmem. Sevincimi belli edemem sadece. esergry Nirvana Anneler

Esasında başkalarına mevcut durumu anlatırken eşime eleştirel yaklaşmıuor oluşum, eşime has bir durum değil. Kendim her daim eleştirirken, bir başkasının eleştirmesine asla müsaade etmem. Sevdiğim insanları koruma içgüdüm çok fazla. Babamla ilgili zamanında çok sıkıntı yaşadığım halde biri "babanın da şu huyu çok kötü" dese, hemen savunmaya geçer iyi yönlerini anlatırdım. Eşime karşı da öyleyim. Asla bir başkasının kötü yönlerini söylemesine izin vermem. Bilmelerini de istemem. Bu yüzden annem tartışmamıza tanık olunca şaşırıp gelmek istedi bana. Kendim ne kadar eleştirip yoruyorsam sevdiğim kişiyi, dışarıya karşı da bir o kadar korumacıyım.

Çok güzel bir adım atıp sorunlarınız olduğunu kabullenmişsiniz. Eğer kendinizle yüzleşip bu sorunların dibine inerseniz bunları atlatabilirsiniz diye düşünüyorum.

Olsun en azından bazı konularda yalnız olmadığımı fark etmiş oldum. Ben de düzelmeye çabalıyorum işte, inşallah başarırım.

Madem pratik zeka hayranisiniz, öyleyse kavga anlarında beddua ve hakaret yerine daha incitici başka sözler bulun. Kendi alaniniz ihlal edildiğinde çok sinirleniyorsunuz, hayat arkadaşınızın onur alanını ihlal ediyorsunuz. Ne olursa olsun, ne kadar katı olursanız olun dilinizin ayarı olmalı. Sevgi gosterememek karakter meselesi ama illaki başka yolu vardır. Sevdiği bir yemeği yapmak, gülümsemek, mesaj atmak gün içinde sevdiğini özlediğini söylemek.. Bilemiyorum elbet vardır bir yolu. Kendinizi iyi tanıyorsunuz, herkes tanımaz, yuzlesmez. Annenizin sorusu aile terapistinin ilk sorularından biri oluyor. Eşiniz belli ki çok yıpranmış. Ufak bir el uzatsaniz bu konuşmadan sonra o da adım atar yine yeniden. Evladinizla olan savasinizda tek kalmamış olursunuz.

Buarada ben diger konunuzda "cocugun 3. Ebeveyni annesiyle babasinin ilişkisidir" diye bir laf var, belki cocugunuzun davranislarinin kaynagi budur yazmistim. Demek ki onu da sizin evdeki ofkeli tutumlariniz etkiliyormus...

Bende de var benzer seyler. arkadaş olabiliriz:)

Yok yahu annem değişik bir insan. Benzemez kimse ona :) aksine o sevgisini çok rahat dile getirir, pek konuşkandır. Hatta çok konuşkandır arada sussa güzel olur mesela.

Evet çok sevilince de dediğiniz gibi rahatsız oluyor ve itiyorum. Eski erkek arkadaşım çok severdi beni, eski oldu anlayacağınız gibi :) Kiwi_Ce

Tanımadığım insanlar böyle bir ayrıma dahil değil ama hayatımdaki kişilerde, evet sevgime bakarım ve talep edilmesine ihtiyaç duymadan yaparım elimden geleni. Zaten talep etmek, belli etmekle alakalı sıkıntılarımız olduğu için kimseye o cümleleri kurdurmam ben. Idrakyollariiltihabi

Bu bize bağlı ama beceremiyoruz sanırım.. Herkeze yeten aklımız kendimize yetmiyor Yokuspokus

Bağıran bir insan değilim pek. Ses yükselmesine de tahammül edemiyorum. Eşim bazen keşke avazın çıktığı kadar bağırıp küfür etsen de böyle konuşmasan der. Durr ben bağırmayı deneyeyim bir de :)

Ama çok ayıp ya :) yumuşak karnımdan vuruyorsunuz, acıdı :) Idrakyollariiltihabi

Elbette vicdanım rahat değil ki konuyu açtım. Ancak diyorum ki, ben insanları düşünerek, kendimi düzeltemiyorum. Geçici bir düzelme sağlanıyor böyle yapınca. Ben ancak, kendimle ilgili sorunumun ne olduğunu anlarsam düzelebilirim.

Eşim de vazgeçti zaten. Asla boşanmaya kabul etmiyor bana rağmen ama o da eskisi gibi sevgisini göstermiyor. İlgilenmiyor vs. Bu sefer de ben hep böyleydim sen böyle bir insan değilsin niye değiştin diye kızıyorum.

idrak annen, baban çocukken sana sarılıp sevdiğini söylermiydi? ne tutuyor seni? aciz, muhtaç görüneceğin hissi mi?

Sonra yazılanları okudum ama kavga gürültüden kafamı toparlayıp yazamadım. Biraz da gergin olduğumdan kimseyi kırmak istemedim ve yazmadım o konuya. İki ay sonra götüreceğim oğlumu, konuya yazmıştım aslında bunu.

ofke kontrolu sorununuz olabilir mi? Cunku insan icinden karsisindakine bir suru laf sayar ama agzindan cikmadan evvel filtreleyerek soylemesi gerektigini bilir. Sevginizi gosteremiyorsaniz sizin cocuklugunuzda muhakkak bazi sorunlar olmus demektir, anne babanizi cocuklugunuzu, diger kardeslerinizle size davranislarini falan dusunun. Muhakkak bulursunuz bir seyler. Kendinizi ifade etmeyi ogrenin. Nasili bir nevi nefis terbiyesi yapmak. Cunku psikolog yolunu kapatmissiniz. Ofkenizi yenmeye calismaniz gerek. Kirilinca bu davranisin cok yanlis ve kirici demek, kendimizi sozlerle ifade etmek o kadar zor degil inanin. Sizin sectiginiz yikici-kirici ifade etme şekliyle hayatiniz kolaylasmaz, zorlasir. Ayrica sirf bizim annemiz, babamiz, eşimiz ya da cocugumuz olduklari icin kimseye kotu davranmaya hakkimiz yok. Onlar bizim tapulu malimiz degil. Hele ki yetiskin bireyler terk ederek uzaklasir, cocuklar ruhsal olarak bizden kopar uzaklasir. "Ben de boyleyim, ne yapayim" gibi dusunemeyiz.

Sanki roman yazıyormuşçasına farklı bi üslubunuz var yazıda hoşuma gitti. Ruh hastalığı değil de sanırım genetikten gelen kişilik olsrak bu sevgiyi belli edememe huyunuz olabilir. Kendinize neden belli edemiyorum edersem ne kazanırım etmezsem ne kaybedrim diye sorun ve o soruların cevaplarına göre kendinizi yönlendirin. Ki cevaplar olumlu olursa kazanacaklarınız eminim sevgiyi gösterince daha fazla olacağından sonçta sevgiyi gösterirseniz karşınızdski mutlu olur. Sevdiğiniz insanı mutlu etmek için bunu deneyebilirsiniz. Içinizddn gelmesini beklemeden sdece onun mutluluğunu görmek için mesela eşinizin yanına gidip öpebilirsnz. Tüm sorunlarınız hallolabilir. Öfkenizi içe atmayıp o an bağırın Ki birikmesin.. Ve uzatmamaya çalışın..

Ben de hic sevmem oyle sarilmayi opmeyi. Annemle babamla kardesimle sarilmam pek.. esimle olan iliskimizde de sarilan eden taraf olmam. Cinsel seylerde de of pof olurum sklrm yani.. bence yapi meselesi benim gibi olan insanlar var cunku.. sarilmayi sevgi sozcukleri etmeyi sevmeyen insanlar var.. Kizima karsi oyle degilim bi tek. Ha icten degil miyim.. bence fazlasiyla ictenim. Canim manim demem kimseye samimiyetsiz buluyorum mesela kadinlar hep birbrlerine der ya hic sevmem ne bilym pof.. Hatta sanirim insan sevmyorum. Biyerde birisi gelcek laf atcak sohbet etmek zorunda kalcam dye kacacak yer ararim. Sevmiyorum. Sosyal degilim.. Ruh hastasi degilsin olmaya da... senin su hastane isi ne oldu bu arada?

Birine yardım etmek benim için sevgi gösterisidir mesela. Dolayısıyla talep etmek de sevgi istemek. Fazla mı odunca?

Olabilir başkalarına karşı çözüm bulmakta sıkıntım yok zaten kendime hayrım yok :) içinde bulunduğumuz zamanda normal kalabilmek zaten imkansız. Bari daha mutlu olalım, derdim bu.

Ahanda eski sevgilim. O da bayilirdi kendini boyle saatlerce anlatsin tartissin. Bi turlu karar veremezdi psikopat mii fazla mi zekii hep bisey bisey hep o hep o. O oyle bi insan diil bi kere. Duygularini fazla belli edemez cunku cocukluk travmasi ( 33 yasinda kazik kadardi ) . Ben onu yapamam cunku ben oyleyim. Ben bunu diyemem cunku ben soyle bir insanim. Senelerce kendini bana yutturdu. Sonunda ne oldu. Ugrasmaktan yoruldum. simdi geriye donup baktigimda senelerce benim zayifligim yuzunden beni kullanmis bi adam goruyorum. Ve aslinda kendine atfettigi hicbisey degil şımarigin tekiymis.

Özenme pıtırcık Çiftlere :) herkes her kalıba giremiyor. Kendi yolunu bul... eşinin de kırgınlıkları var, e bir noktada evlisiniz, her yakınlaşmanızda onun da gururunu zorlayan bir nokta var... ne kadar daha devam edebilir ki? daha kendinizce gösterin sevdiğinizi. Ben öyle kırmızı iç çamaşırı hazırlanıp falan kendimi sunamam mesela. Başkasının hoşuna gidebilir ama bu bana garip hissettirir. Onun yerine kucağına yatarım. Yemek masasında otururken bazen arkasından boynuna sarılırım, öperim. Genelde hep kaçamak, uzun sürmeyecek anları tercih ediyorum bende. Çünkü uzun uzadıya ne yapacağımı şaşırıyorum :) bir de yapmacık kaçıyor, uymuyor bana. O ilk harekete geçiren an sanırım kıramadıgınız, gurur yaptığınız Arada izleyin eşinizi. Güzel yanlarını, birlikte mutlu olduğunuz anları düşünün. Belki yardımı olur.

Bence eşini kaybetmek istemiyorsan destek al bir doktordan derim belki o derine iner sebebini bulur çözüm olur Kapatmışsın gibi sanki duygulara kendini aslında kendine de yazık ediyorsun

Bir an acaba ben mi yazdım diye düşündüm :) şu hayatta seni çileden çıkaran şey ne diye sorsalar pratik düşünme ve konuşma yoksunluğu derim. Ağır konuşanlara zaten tahammülüm yok, buna bir de düşünce yavaşlığı eklenince elim ayağım titriyor sinirden. Boş konuşulmasından, gereksiz sorulardan nefret ediyorum. Genellikle insanların hayatlarıyla ilgili de meraksız bir insanım. Meraksız oluşumu da kibire bağlıyorlar.

Bundan sonra motivasyon kaynağı oğlunuz olsun mesela. Onun huzurlu bir yetişkin olması için temeli şimdiden atılmalı değil mi? Belki bu şekilde istikrarlı olursunuz.

m her zaman söylerim, kadının düşmanı yine kadındır. Biraz kibirli bir yapınız var. Bir an sizin sarfettiğiniz kelimeleri onun size sarfettiğini düşünün. Neler hissederdiniz? Bir an boşanıcam senden dediğini düşününüz? Biz kadınlar düşünmeden eşimize en ağır lafları ederiz ve sonrasında da ilgi bekleriz. Eşiniz size neden ilgi göstersin ki? Karşısında ona öl diyen, cehenneme git diyen ve boşanacağım senden diyen biri var? Siz olsanız birlikte yaşamaya devam eder miydiniz? Ha sizi aldattıysa, hakaretler yağdırdıysa veya onurunuzla oynadıysa gerekli tepkinizi o zaman verebilirsiniz. Ama en ufak bir tartışmada adamı yerin dibine sokarsanız bu doğru birşey olmaz. Etkiye tepki göstermede dengeli davranın derim. Ve her zaman önce kendinizi sorgulamanızı tavsiye ederim. Çünkü bir erkek sizinle evlenerek zaten sizi istediğini sevdiğini beğendiğini beyan etmiş oluyor. Aksi olsa bu yollara hiç bulaşmaz. Biraz öfkenize engel olun ve öfkenizin nedenini bulmaya çalışın...

Dikkat cekme ihtiyaci yalnizca ergenlere ozgu degildir herkesin belli bir noktada fark edilme ihtiyaci var ve bu bazen normalin uzerinde de olabilir. Altinda da gosterdikleri cabanin fark edilmemesi yahut takdir edilmemesi yatar - kadinlarin/ annelerin genel problemi. esinize bu acidan bir kapi acabilirsiniz belki. yahut daha somut bir sekilde kendinizi disavurabileceginiz is/hobi her neyse edinebilirsiniz. malum yasadiklari ne olursa olsun annelik/ ev hanimligi takdir gormuyor. fakat siz her seyi o kadar iyi biliyorsunuz ki bizim yapacagimiz bir yorumu arkaniza yaslanip dusunmeden savunmaya geciyorsunuz. Idrakyollariiltihabi

Aha narsist de oldum çok şükür :) Idrakyollariiltihabi

Ruh hastası insan "ben hasta mıyım" demez. Hastalığı daima reddeder. Ha ama evet sizde bir sorun olduğu kesin de. Bu bir hastalık değil. Sorunlu bir mizaç gibi görünüyor bana. Çocuğunuz da elbette mizacını anne babasından alacak. Sorunsuz olmasını beklemek hata olur Bencr yapılması gereken şey hatalarınızı biliyorsunuz madem. Üzerine gidin. Bi kerecik eşinize sarılın. Güzel bi sms atın bakalım. Yol almaya çalışın. Sitematik olarak kendinize hedefler koyun. Bu şekilde az çok bi düzelme olacaktı. Şunu da belirtmek isterim ki hepimiz bir parça anormal olabilirz. Mesele çoğunluğa uymak.

İlk yazdıklarınız dışında diğer mesajları okumadım, sizi de tanımıyorum tabi ki, ama bana bu sert mizacınız bir tür savunma mekanizması gibi geldi. Karşınızdaki insanlara onlara değer verdiğinizi hissettirmekten kaçınıyorsunuz sanki. Böylece daha kıymete bindiğinize dair bir algınız var olabilir. Bu tamamen yanlış bir düşünce değil aslında, ama sevgi ve şefkati de hakettiğini düşündüğünüz insanlara dozunda da olsa vermeniz gerekiyor. Gerçekten seviyorsanız bunu göstermekten korkmamalısınız bence. Bir de size yapılmasını istemeyeceğiniz davranışları göstermeyi, işitmek istemeyeceğiniz sözleri söylemeyi kesmelisiniz . Olumlu duygularınızı bastırırken olumsuz duygu düşüncelerinizi özgürce ifade etmeniz çevrenizdekileri incitir, boğar ve iter. Bunu aklınızda tuttuğunuzda davranışlarınızı kontrol altına almanız kolaylaşabilir. Ve tabi ki ilişkinizin çözümü duyduğunuz sevgiyi göstermekten korkmamak. Zaten gerçekten sevdiğiniz insanları psikolojik şiddetle baskı altında tutarak ezik bir duruma düşürmeyi siz de istemezsiniz sanıyorum. D Dertli

Ayni bu bize yazdiklariniz gibi esinizi karsiniza alip konussaniz. Kendi hatalarinizi soylemeniz isteyipte soyleyemediklerinizi belirtseniz aranizda hic sorun yasanmaz inanin.

Idrakyollariiltihabi iyi bir terapist bulup kendini affetme çalışması yaptirman bence... Ben 2 hafta önce tesadüfen bu sorunlarla çalışan bir güzel insanla karşılaştım, ilk sorduğu anlat bana ne oluyor dedi... ölüyorum kimse farkında değil demiştim anlattım anlattim adam kendini affetmek ister misin dedi evet dedim... geçmişime kendime, anneme, babama, bana istismar yapan insana vs acidan ağlarken terapi bitiminde nasılsın dediğinde mutluktan ağlarken buldum kendimi hayatımda yaptığım en iyi şey bu oldu geçmişi affetme.

ve bende aynısıyım.. :)))) H

Rahat yerlerim bozulmuşsa demek :) her daim tetikteyim. O rahatlık bir gelse keşke. Annem de söyler bunu. Bir ağlasan teselli Ederiz belki diye. Hatta doğum yaparken bağırdı bana "bari burda güçlü olmaya çalışma bağır deli misin nesin" diye. Bağırmadan doğum yapan tek ben değilimdir heralde. Bağırınca daha mı kolay çıkıyor bebe sanki.

Yazınızı okurken sanki kendimi gordum. Eşime hiç hakaretlerimi abartmıyorum ama herşeyi birebir yaşıyorum. Hatta bazen bebeğime de soğuk davranmaktan korkuyorum. Ailem bir kedim var onu hep kıskanır, kedin kadar sevilmiyoruz diye halbiki onlar için canımı veririm ama belli edemiyorum. Neyse çözümünü bilmiyorum ama sebebi universite için yurtdışına çıktım ve insanlardan çok darbe yedim, parasız kaldım, evsiz kaldım, çalışma konusunda kullanildim... vs ve bunlar benim içimdeki insani yönün bir kısmını öldürdü. Böyle olmayı sevmesemde olduğum kişi artık bu..