Benim tarafımdan da baktığınız için teşekkür ederim. Zaten bunu sormuştum, bir çocuk almışım da eziyet ediyormuşum gibi kendimi savunmak zorunda kaldım sayenizde. philosophy biraz aklın varsa

Benim evlat edinmekle hiçbir problemim yok. Ama sizin konunuz için aynısını söylemeyeceğim. Kendi çocuğunuza arkadaşlık etmesi için evlat edinilmez. Daha çocuğu sevip sevmeyeceğinizden emin değilsiniz yapmayın lütfen.

Zor bir durum kendim için konuşacak olursam 1 çocuk 1 sorumluluk 2 çocuk kat kat fazlası sanırım evlatlık alma gücünü kendimde bulamazdım. Koruyucu ailelik ile ilgilendbilirsiniz. Genelde çocuklar anlaşırsa kalıcı hale gelebildiğini okumuştum

Kendi çocuğumu düşünerek böyle birşey yapmak istedim tabiki, ama bunu yaparken de diğer çocuğun da belki hayatına dokunmak düşüncesi cazip geldi. Zaten bir çocuğum varken ve tekrar olması için bir engel yokken evlat edindiğim bir çocuğun iyi kötü bütün herşeyini kendi çocuğum gibi kabullenebilir miyim, o kadar olgun muyum, eleştirilere göğüs gerebilir miyim, bunlar da benim sorgulamam gereken şeyler, farkındayım. D deryaderya

Fikir güzel tebrik ederim ama öz kardeş dusunseniz daha iyi bence ve yine bir çocuğa koruyucu ailelik yapabilir siniz

Sanırım yanlış anlattım ben, çocuğuma bakması için değil, ona model olması için bir çocuk alsam nasıl olur dedim, ve evlatlıktan ziyade koruyucu aile gibi, yaşı büyük ve bizim onun gerçek ailesi olmadığımızı anlayabilecek bir çocuk, özellikle de ailesini kaybetmiş ve savaş mağduru, sadece evimiz kalabalık olsun, hem bizm için hem de karşı taraf için kazanç olur gibi düşündüm, yoksa elbette kendi çocuğum gibi olmayacak, bir nevi himaye etmek gibi.

Kendi çocuğum gibi davranırım da kendi çocuğum gibi sevebilir miyim orası muamma. A AklinYolu1

Sana bir örnek vereyim. Kızım 3,5 yaşında. Abisi de var ama yaşça kendisinden bayağı büyük. Bazen yeğenlerim, bazen komşunun işi oluyor çocuğunu bırakmak istiyor. Beraber oynarlar diye kabul ediyorum. Ama 2 çocukla uğraşması gerçekten yorucu oluyor. En basitinden aynı oyuncakla aynı anda ikisi de oynamak istiyor, anlaşmamazlık çıkabiliyor, ayırım yapmak istemiyor insan, sırayla oynayın diyor ama karşı taraf çocuğunuza vurunca kızmasanızda rahatsız olabiliyorsun, kafası yorulabiliyor, gönderince insan oh be diyor, rahatlamış hissediyor kendini. Evlatlık alınca ya evladınla iyi geçinemezse, sevgini O çocuğa geçiremezsen daha büyük sorumluluk olur bana göre. Tamam karnı doyar ama ruhu aç olur, sizin çocuğunuza imrenebilir, kıskanabilir. Evlatlık almak değil de koruyucu aile almak daha mantıklı bana göre. Gerçi bana sorsan 2. çocuğu düşünsen daha iyi derim, ama sen bilirsin tabii. philosophy biraz aklın varsa

Bence kardesi siz yapin. evlatlik almakta elbete guzel fikir ama bebeklikten itibaren sizde olmadigi icin size uyum saglarmi, cocugunuzu sever kardes gibi gorurmu bilemiyorum.

bu düşünce hoş değil işte. adı üstünde evlatlık.. bir evlat ha sen doğurmuşsun ha başkası. mirasından tut vs kadar sahip olacak bir birey alıyorsun evine. senin çocuğuna rol model olsun veya baksın diye evlat alınmaz. daha çok bakıcıya para vermektense evime yatılı genç alırım gibi bir şey olmuş. çok kutsal bir düşünceyi karşılık bekleyerek kirletmişsiniz benim görüşüme göre..

bir çocuğu evlat edinmek sizi sadece hamilelik sürecinden kurtaracak, unutmayın. bir başka çocuğu bağrınıza basabilecek kadar insani değerleri yüksek birisiniz, ne güzel :) siz kabulleniyorsunuz ama çocuk bu duruma adapte olabilir mi? yani evlat edineceğiniz çocuk. bebekken alabilirsiniz ama ileride bir sorun çıkmayacağının garantisi var mı?

Biraz da kader kısmet, ben çok plan yapmıyorum açıkçası, çocuk doğurmiyim ama kalabalık ailem olsun istiyorum :))

koruyucu aileliği araştırın öncelikle. ben tedavi ile hamile kaldım. o dönem eğer olmazsa çocuğumuz diye araştırmıştık. en azından çocuğu tanıma fırsatınız olur ve belli başlı bir sorumluluğu tam olarak yklemezsiniz omuzlarınıza. bir arkadaş zamanında beslemeler olurdu demiş, sizin isteğiniz buna yakın. yemeğini suyunu vereyim, okutup büyüteyim o da rol model olsun diyorsunuz ki bu EVLAT EDİNMEK değil. siz ki bir evlat sahibiniz buradaki bir çok kişi de öyle o nedenledir ki insanlar önce alacağınız çocuğun psikolojisini düşünüyor. çok bir şey söylemeye gerek yok internete yazın koruyucu ailelik diye araştırın ve öncelikle bu şekilde kapınızı açın, hem kendinizi hem çocuğu deneme şansınız olur. çocukla anlaşabilirseniz severseniz ve yukarıda dediğim gibi onu evlat edinmek isterseniz de kalıcı olarak alırsınız.

Anliyorum ben sizi. Savastaki cocuklari secmek istemeniz aslinda " br tasla iki kus" olrak bakilabilir. Sizde oyle dusunuysunz. O yavruyada sicak bi ev vermek istiyosunz, ozellikle bu yuzden savas magduru diyosunz. Ve tabi yine kizinizada faydasi var. Bir tasla iki kus. Planinizsa sadece kizinizi dusunmek varsa " savastaki cocuklar" cumlesini belirtmezdiniz bence. Benim korkularim sizden yana. Sorumluluk articak. Yakinimda down syndromlu bi cocuklu aile var. Down syndrom cocuklarin ogrenmesi daha fazla zaman aliyor. Yasitlarindan geriden geliyor. O ailenin ardindan bi kizlari daha oldu, yani down syndromlu kizlari abla oldu. Hemen ardindan dogan kizlari ona yetisti ve ardindan ablasina destek oldu ogrenimde. Pek yakindan tanimiyorum tabi. Uzaktan gozlenimlerimle bunu gordum. O yuzden bence size en guzel secenek yeni bi hamilelik ve yeni bi cocuk. philosophy biraz aklın varsa

Çocuk sorumluluğu da zor. . Tabii sizin bileceğiniz iş. . MissCherryBlossom

Aslında down sendromlu çocukların eğitimi çok zor ve çok vakit ayrılması gereken bir durumdur. Bütün enerjinizi kızınıza verseniz daha iyi olmazmi?Zaten okulda ve yakın çevrenizde arkadaşlık edebileceği birileri olacak..

Şuan küçük bir bebek bakımını kaldırabileceğimi düşünmüyorum, belki ilerde düşünebilirim.

Kendiniz neden çocuk düşünmüyorsunuz S shot Hüseyin Şevki Topuz Fan

Tanidigim Ingiliz, ayni sizin durumda fakat oz olan bi abla bi kiz kardes var. Bu abla da annesinin babasinin ona kardesi icin haddinden daha fazla sorumluluk yukledigini ve cok sevmesine ragmen duygusal olarak cok fazla yiprandigindan bahseder durur. Hayatinin buyuk bolumu bosa gitmis. O yuzden oz de olsalar kardeslik bagi da bi yere kadar. Anneler babalar cekmek zorunda evet ama kardesler degil.

Kusura bakma ama okurken sanki çocuğu icin evcil hayvan edinenler varya sonra olmayınca sokaga birakan oyle bir sey istiyormusun gibi geldi. Bana oyle hissettirdin normalde cok guzel fikir ama nedense pek senin icin isinamadim bu fikrine. Buda benim fikrim.

Şöyle söyleyeyim, stajyerken sınıfımda kaynaştırma öğrencisi vardı. Çocuğu çok seviyordum ama bir yerden sonra tahammül edemiyordum diğer çocuklarla birleşince. Ki ben yetişkin bir insanım, ona kıyıp bağıramıyorum diye tuvalete gidip sessizce ağladığımı bilirim. Küçücük bir çocuktan bunca çaba istemek normal değil ama size şöyle bir fikir verebilirim; üniversite okurken bulunduğum şehirde bazı üniversite öğrencileri down sendromlu çocuklarla düşük ücretler karşılığı ilgileniyorlardı. Sinemaya götürmek, spor yapmak, gezmek dolaşmak gibi bir şey. Güvenemiyorsanız onları takip edip uzaktan izleyebilirsiniz. Ya da böyle bir öğrenciyi belli bir ücret karşılığı evinize çağırıp gözünüzün önünde ilgilenmesini sağlayabilirsiniz.

Konunun basinda " kizima abla" demistiniz. Kiziniz 4 yasindaysa ablayida 7 8 yasinda almaniz taraftari degilim. Cunku dedigm gibi agac yasken egilir fasli zorlasiyor. Eger 1 en fazla 2 yas buyukse olabilir. Peki esiniz ne diyor bi konuda? philosophy biraz aklın varsa

Kuzenleri var mı kızınızın görüşüyor mu onlarla? Kardeşiniz varsa çocuklarıyla beraber ara sıra yatıya çağırabilirsiniz mesela. philosophy biraz aklın varsa

Bu cok cok hassas bir konu sizi kirmak istemem ama bana da ikinci bir cocuk degil, cocugunuza oyun arkadasi istiyorsunuz gibi geldi, bu beklentiyle evlat edinirseniz hayal kirikligi yasama ihtimaliniz oldukca yuksek, cunku ikiz kardeşler bile o idealize edilen oyun arkadasligini cogu zaman gerceklestiremiyorlar. Bu arada evlat edinme fikrine asla karsi degilim, hatta benim de maddi olarak 2 cocuga bakma gucum olursa mutlaka gerceklestirecegim bir sey. Ama bu oyle bir istek ki ne baskalarinin ne dusunecegi, ne bana saglayacagi fayda umrumda degil, sadece yeniden anne olmak, dunyadaki milyonlarca kimsesiz cocuktan birinin kimsesi olabilmek, bu kez bebegimi bedenimde degil kalbimde buyutmek istiyorum. O yuzden evlat edindigim cocuk mevcut cocugumla mukemmel bir kardeslik iliskisi kurmasa da bu beni etkilemez, en fazla derim ki: cocukken biz de kardeslerimle birbirimizi yiyorduk...

Fikrimizi sordunuz, fikrimi/zi söylüyorum/söylüyoruz. Kaldı ki "ablası olsa oynamaycak mıydı" diye sordunuz, ben de "hayır oynamayabilirdi" dedim. Bunda bir beis görmüyorum ama rahatsız oluyorsanız bundan sonra yazmam, sorun değil. Savaştan kaçmış, 10 yaşında Suriyeli bir çocuğu himayenize aldığınızı düşünelim. Bu çocuk evini bırakmış. Anne babasını savaşta kaybetmiş. Bilmediği bir ülkede, belki yarım yamalak bildiği bir dille yaşıyor. Siz evinize alıyorsunuz. Evde küçük yaşta downlu bir kız çocuğu var. Bu çocuğa rol model olması gerekiyor. Peki aldığınız çocuğun psikolojisi düzgün mü olacak sizce? Kaldı ki downlu bir çocuktan çekinebilir. Küçük çocuk bunlar, nasıl yaklaşması gerektiğini bilmez, yaklaşmak istemeyebilir. 10 yaşlarında, yabancı eve gelen bir çocuktan bahsediyoruz. Belki karakteri sizin birlikte yaşamak isteyeceğiniz bir yapıda değil. Belki çok zor bir çocuk, size bakım anlamında çok yük getirecek. Her şey düşündüğünüz gibi gelişmeyebilir. Zor durumdan kurtacağınız bir çocuk psikolojik olarak yaralı olacaktır, tanımadığı bir çocuğa ablalık yapmaya uygun olmayabilir.

Yeni bir hamilelik ve çocuk şuan düşünmüyorum açıkçası. MissCherryBlossom

Evlatlık alınmaz evlat edinilir. Meyve alınmıyor, insan hayatı kurtarılıyor. Ve bu çok onurlu bir davranış. Bu, bizimki gibi bir ülkede yasayanlar için her türlü eleştiriye göğüs germek, yeni bir hayata yelken açmak, daha çok olgunlaşmak demek. Down sendromu gibi çok sabır isteyen bir genetik farklılıkla mücadele ediyorsunuz, eminim çok güçlü bir annesiniz, pek çok şeyle başa cıkabilirsiniz; fakat şunu da içten içe sorgulamalısınız, kendi çocuğumu mu kurtarmaya çalışıyorum, o çocuğu mu?

Çok güzel bir fikir ama madem bebek olarak evlat edineceksiniz neden kendiniz dogurmuyorsunuz? Gerçi ben yinede bir aileye ihtiyacı kimsesiz bir bebeği evlatlık almanızı tercih ederdim. hiçte çılgınlık değil..

Normalde evlatlık alan aileler kendi çocuğu olmayan kişilerdir, çok küçük bir bebek alırlar ve kendi çocukları gibi büyütmezler, kendi çocukları olduğuna inanırlar. Ve ağır basan duygu kendi evlat hasretlerini dindirmektir, atıyorum 10 yaşında ailesini savaşta kaybetmiş, çok büyük acılar çekmiş Suriyeli bir çocuğu kim evlatlık alır? Ya da hangi niyetlerle alır, ya da öyle bir çocuğun başına neler gelebilir? Ben bu durumda nasıl yazık edebilirim o çocuğa bilemedim, ama öyle şeyler yazmışsınız ki gerçekten korkunç bir fikirmiş hissine kapıldım, iyi bir fikir olmayabilir belki ama besleme almak veya bir köpek almak gibi bakmamıştım olaya.

Bence yapmamalısınız. Çünkü siz evlat özlemiyle hareket etmiyorsunuz. Çocuğunuz için oyun arkadaşı istiyorsunuz ve kendi evladım gibi olacağını sanmıyorum diyorsunuz. İmkanlar sağlamak, maddi olarak yanında olmak asla yeterli olmaz bir çocuk için. Mağdur bir insana el uzatmak, kapı açmak elbette çok güzel fakat bunu ona hissettirmemek lazım. Siz ona ihtiyacı olan sevgiyi veremedikçe o da kendini fazlalık gibi hissedecek ve mahsun kalacaktır diye düşünüyorum.

kendi çocuğunuz gibi davranamayacaksanız almayın ben derim.. diğer çocuk için büyük yıkım olur, bir nevi evlat ayrımcılığı olmaz mı sizce de?

Canım sağol tavsiyelerin için, vazgeçtim zaten. anlık bir düşünceydi o yüzden sordum nasıl olur diye. İkinci çocukta kader kısmet bilmiyorum, ama şuan öyle bir düşüncem yok.

Ben evlatlik alma olayina karsiyim, tabi bu benim fikrim. bir cocuk daha istiyorsan kizinin buyugu olmasa da olur. dedigin sebeplerden dolayi hemen dusunmeyebilirsin ama sonra dusunsen cocugunun bir kardesi olur. kuzen falan yok mu ya da yasiti bir komsu cocugu onlarla da vakit gecirebilir

Tabiki hiç ilgi gösyermeyebilir, istemeyebilir, bunlar benim açımdan risk, şuan hiçbirşeye karar vermedim zaten bir anlık bir düşünce ve fikir almak istedim. S shot Hüseyin Şevki Topuz Fan

En güzel harekat bkendi bebeğinizi yapmak olur.2 kardeş birazda büyür birbirlerini tamamlar birbirlerinden çok şey öğrenebilirler asude_bahar

Bir ablanın kardeşine yaptığından daha fazla bir beklentim yok, hatta evde normal yaşantısını sürdürmesi bile bir model olmasıdır. philosophy biraz aklın varsa

Bence şahane bir fikir Benimde hayalimdir en azından koruyucu aile olmak Ne yüce gönüllüsünüz mutlu oldum yazını okuyunca

Ben de bazen evlenmeden evlatlik almayi dusunuyorum ama cekiniyorum ya beni sevmezse, ya ona iyi bi hayat veremezsem diye. Cocuguna bakmasi/yardim etmesi icin evlatlik almani tavsiye etmem. Gelecek cocugun da ihtiyaclari olacak ve onun gorevi senin down sendromlu cocuguna bakmak degil. -ki oz kardesler bile bikiyor birbirinden. Nefret edecek duruma gelebiliyorlar. Isteklerin/korkularin yersiz degil ama kendimizi dusunurken karsimizdakini de dusunmek gerek. Ozellikle karsimizdaki bir cocuksa.

Siz onları anneleriyle yatıya çağırın ara sıra, siz de gidin. Evcil hayvan almayı hiç düşündünüz mü? Köpekler çok güzel arkadaşlık yapıyor. Ortağım köpeğini ofise getiriyor, ofiste köpek olması o kadar fark ediyor ki... hayvanın varlığı çok rahatlatıcı. Bir de atları tavsiye ediyorum eve sokmayın tabi de:) at çiftliğine gidebilirsiniz. Ben yurtdışındayım, burdaki bir çiftlikte 1 gün özel çocuklara ayrılıyor gelip atlarla vakit geçiriyorlar. Atlar epilepsiden tutun otizme kadar pekçok hastalığın terapisinde kullanılıyor. Atlar da çok sıcakkanlı hayvanlar. Bütün bunları neden yazdım insanlar iyidir tabi ama hayvanları da yabana atmayın. Aklınızda bulunsun diye söyleyeyim dedim.

Diğer çocuğu kendi çocuğunuzla olması için istiyorsunuz. Diğer çocuğu asla kendi çocuğunuz gibi görmeyeceksiniz. Eskiler böyle, evde tutulan ama evlat görülmeyen kimsesiz çocuklara besleme derlermiş. Yukarda birisi barınaktan kedi köpek alır gibi yazmışsınız demiş katılıyorum. Aldığınız çocuğa ilgi sevgi veremiceksiniz gibi, çünkü amacınız o çocuğa ailelik değil kendi çocuğunuza yardım olması. O çocuk kendini sürekli dışarda hissedecek. Siz sürekli kardeşinle oyna ilgilen dedikçe kendinin bir kıymeti olmadığını orda sizin çocuğunuz için bulunduğunu anlicak. Almayın bence çocuğa yazık olur.

Koruyucu aile olma fikri de evlatlık alma fikri de şahane fikirler. Kararınıza son derece saygı duyuyorum. Ama beklenti içindeyseniz bu sizi yıkabilir. Bu riski alamayacak durumdaysanız koruyucu aile olmak daha mantıklı gibi.

Sizin abla anlayisiniz, ailesini kaybetmis, psikolojisi yara almis bi cocugun, abla olarak verebilecegine esdeger olmayabilir. Bizim derdimiz bu durumda cocugun o eve gelis misyonunu tamamlayamamasindan oturu baski altina alinmamasi. Kizima hic ilgi gostermeyebilir bu durumda bile basimin ustunde yeri var diyebiliyo musunuz bence once ona cevap vermeniz gwrek

Bence bütün ilgini çocuğuna ver ve en iyi şekilde eğitip hayatını kolaylaştırmaya çalış ilerisi için evlatlıkta alma çocukta yapma benim fikrim . push ; M MerveOkanAsk Sevişerek Aşktan Ölünür ☆ tek ayak

Evlatlık değil de işe eleman alacak gibi bir hava var mesajınızda. Kızınız için en iyisini istediğiniz ve bu amaçla hareket ettiğiniz mutlak, ama bahsettiğiniz diğer taraf da bir çocuk. Siz çocuğunuzla ilgilensin, örnek olsun diye başka çocuk almak istiyorsunuz en yalın ifadesiyle. Bence evlatlık işine girmeyin. Zira o çocuğun sizin kızınıza örnek olmaktan öte duygusal ihtiyaçları olacak. Ayrıca o çocuk beklediğiniz gibi çıkmazsa ne yapacaksınız ki?

İşte işiniz daha daha zor. Neden mi? Şimdi annesini, ailesini kaybetmiş yada savas mağduru bir cocugun psokolojisi kimbilir nasıldr.. Onum belki kızından daha çok ilgiyi sevgiye ihtiyacı, sefkate ihtiyacı olacaktır. Buni basarabilecekmisniz? Eğer kendinize güveniyorsanız, o çocuğu sevgiyle ilgiyle şefkatle buyutebilirim diyorsaniz eyvallah.

Bi cocugu evlatlik almak tamda ayni sorumlulugu ve yuku getirir. Kiziniz yanliz kalmaz evet ama ikinci cocuk demek ikinci sorumluluk demek. Tek fark dogurmus yada dogurmamis olmaniz. Buda pek bi anlam ifade etmiyor ayni sorumluluk geliyorsa beraberinde.

Merhaba arkadaşlar, direk konuya giriyorum;benim dört yaşında down sendromlu bir kızım var. Açıkçası başka çocuk düşünmüyorum, hem kızımın bebekliğinde yaşadığım psikolojik süreç hem de çocuk büyütmenin zorlukları, aslında kalabalık bir ailem olsun düşüncesi hoşuma gitsede beni engelliyor, belki çok ilerde diyorum ama o zamanda hem yaşım ilerleyecek hem de Kızım bayağı büyümüş olacak cesaret edermiyim bilmiyorum. Ama bir yandan da kızımın yalnız büyüyor olması beni üzüyor, keşke diyorum bir ablası olsaydı çünkü kardeşten ziyade bir ablaya ihtiyacı var, onunla oyun oynayabilecek ve birşeyler öğretebilecek. Ve takip ettiğim yabancı aileler de çok yaygın, özellikle downlu çocuğu olan aileler bir tane de evlatlık alıp ikisini birlikte büyütüyor. Aslında bir ara onu da düşündüm, eğer bahçeli bir evde yaşasaydım ve eğitimleri açısından kendime güvenseydim downlu bir bebeği evlatlık edinmek isterdim. ama bikere toplumun bakış açısı böyle bir şeye hazır değil ve çevrem neredeyse çılgınlık olduğunu düşünecektir ama birsürü savaşta ailesini kaybetmiş kimsesiz çocuk var ülkemizde, onlardan birini evlatlık alsak, hem belki o çocuğun hayatı daha güzel olur hem de Kızım yalnız büyümek zorunda kalmaz, sizce nasıl fikir?

Yaşın kaç bilmiyorum ama insanın kendi çocuğu olabilecekken bence evlatlık edinmesi yanlış. Nekadar aynı olur deselerde kesinlikle iki çocuk aynı olmaz, olamaz. 40 yaşındayım dondurulmuş embriyolarımdan 2. çocuğu yapıcaz Allah kısmet ederse tabi. Dead Cell

Çok mantıklı bir fikir böyle kocaman sevgi dolu bir yüreğiniz olduğu için sizi tebrik ediyorum keşke böyle düşnebilenler daha çok olsa.. Ama evlat edineceğiniz çocuğu çok iyi seçmeniz gerek. Uyumsuz olabilir, kıskanç olabilir, sorumsuz olabilir, bencil olabilir.. vs. vs. Ince eleyip sık dokuyun ve öz çocuğunuzla arasında 2-3 yaş anca olsun derim. Birlikte büyüyerek birbirlerine daha çok adapte olsunlar.. Zor bir süreç ama güzel fikir, üzerinde düşünün

Yani bide ne gerek var ki, birsürü kimsesiz çocuk var, illa doğurmak mı gerek diye düşünüyorum açıkçası.

Yorum yapan arkadaşlar benim açımdan değilde, alınacak çocuk açısından olabilecek olumsuzluklardan bahsetmiş, bi kere herkesin downlu bir kardeşi olabilir, evlenir çocuğu olabilir ya da kendi başına birşey gelebilir bunlar hayatta çok normal şeyler. Ben sanki bir çocuğu alıp downlu bir çocuğun kardeşi yaparak ona altından kalkamayacağı bir yük yüklüyormuşum gibi algılanmış, bu açıdan düşünmemiştim, sonuçta belli bir yaşta çocuğu alıp, belli bir yaşa kadar himaye etmeyi düşündüm, onu okutmayı özgür olabileceği imkanlar sunmayı düşündüm, evet belki kendi çocuğum kadar sevemem, belki de severim bilmiyorum ki. Ama istediği zaman kendi ayakları üzerinde duracak, eğer gönül bağı kurabilirsek arar sorar, ailesi gibi görür, kimsesiz bir çocuğun kimseleri olur, geniş bir aileyiz biz. ama çocuğumun sorumluluğunu başka bir çocuğa yüklemek gibi bir niyetim yok benim.

Yok o yüzden değil, erken bir vakitte düşünmüyorum, kızım büyüyünce belki. Bu süreçte de Kızım yalnız kalmasın diye böyle bir fikir geldi aklıma. MissCherryBlossom

Ben sizin yanlış anlaşıldığınızı düşünüyorum. Özellikle büyük çocuk evlat edinmek istemeniz çok hoş. Genellikle herkes bebekken evlatlık edinir ve büyük çocukları kimse görmez. Sizin anlattığını durumda iki çocuk birbirine destek olacak. Evlat edindiğiniz hayatı boyunca sahip olamayacağı eğitim vs. imkanlarına sahip olacak. Kendisini seven koruyucu bir anne edinecek. Kendi kızınız da sosyal olarak çok gelişecek. İki çocuğu birden topluma kazandırmak çok güzel.

Neden, kardeşi olsaydı onunla ilgilenip oynamayacak mıydı?

Evet, zaten evlatlık gibi değil de koruyucu ailelik gibi olabilir, prosedürü de çok bilmiyorum bu konuda ama, dediğiniz gibi riskli birşey.

Kiziniz kac yasinda? " agac yasken egilir" denilicek caglarindaysa ikinci cocuk olabilir. philosophy biraz aklın varsa

@Mune konuyu kapatabilir misiniz

Universite ogrencileri oyun ablaligi yapiyodu, nette ilanlarini gormustum, bi de onu dusunun bence

Belki çok iyi niyetli bir düşünce ama sanki sırf kızınız için evlatlık alınacak gibi hissettim. Şimdi melek kızınız ilgiye çok çok fazla ihtiyacı var. kiziniz belki o çocukla heran oynamak isteyecek o çocuk heran oynama istemeyecek, belki kızınız her dediği olsun isteyecek bu sefer diğer cocugun psokolojisi bozulacak bu gibi sebeplerden. Belki kizinzla anlasamayacak yada kavga edecek sizde o cocuga istemeden de olsa bağırıp sinirleneceksiniz. Normal bi hayatta olsaydı evlatlık çok güzel bi fikir ama sizin için çokta sağlıklı bi karar değil evlatlık olacak çocuk açısından

Basta cok cok imrendim ve gulumsedim okurken yazinizi. Ama sanirim siz o ikinci cocugu sorunsuz ve problemsiz dusunuyosunz aklinizda. Oysaki 1 down syndromlu cocugunuzun zorlgunu siz bilirsiniz. Bitane daha istemek mantikli olmaz gibi. Siz o ikinci cocugu kendi kiziniza faydali olarak gruyosunz. Dogrudur. Ama peki sizin durumunuz? Kaldiramazsin. Onun yerine cocugunuzu aktivitelere yazdirin. Her gun alin kiznizi goturun getirin. Sonra aksam eve gelin. Sonra sabah yine gidin. Cok cok fedakar bi annesiniz burdan bakinca. Usenmeden yaparsiniz bunu. Ama yani sonucta o faydali cocuklarin ortamini evlat edinmedende yaparsiniz. Aksam eve gelirsiniz yine kizinizla. Bir cocugun bakim sorumlulugu sadece... Eger ikinci cocuk istiyosanizda " savastaki cocuklara sicak bi ev vermek istiyorum" dusuncesiyle alin alicaksaniz. Sirf kizniza iyi gelicek diye degil. Cunku iyi geliceginden emin degilsiniz.

Oysa ben ne kdr cabuk ikinci cocuk, o kdr faydali kiziniza diyrum... Sizinde planiniz zaten kiziniza faydali olmak. Siz galiba tekrar bi down syndromlu cocuktan korkuyosunz. Ama genlerle yada baska bseyler alakasi yok down syndromun. Genetik degil. Anne babayla alakasi yok. Sadece embryo olusumunun basinda kromozonlarin yanlis eslesmesi sonucu olusan bi sorun. Arastirin ve grun derim. Tekrarlamasi kucuk bi olasi Allahin izniyle. philosophy biraz aklın varsa

Şu yazdığınız mesaj sorduğum sorunun cevabı ama ilk mesajınız benim bu isteğimi sorgulamanız şeklindeydi, evet tekrar söylüyorum zaten artılarını, eksiklerini görebilmek için fikir istedim. philosophy biraz aklın varsa

Neden bu kadar sevgiye ilgiye ihtiyacı olan çocuk varken evlat edinmenin koruyucu aile olmanın nesi yanlış neden olmasın

Evet sevmeyebilir, istemeyebilir, zaten bu yüzden fikrinizi sordum, benim açımdan ne gibi sakıncaları olabilir diye, illaki evlatlık alıcam diye diretmiyorum ben, ve sizin de beni ikna etmek zorundasınız ve evlatlık almamı engelleyerek bir çocuğun hayatını kurtaracakmışsınız gibi yaklaşmanıza gerek yok bence. philosophy biraz aklın varsa

Bakın fikrimde çocuktan bahsettim ama sizin taraftan da baktım. Savaş mağduru çocuğun psikolojisi iyi olmayacaktır başa çıkabilecek misiniz yazdım. Siz zaten Down sendromlu bir çocuğa annelik yapıyorsunuz, çok enerji, emek sarf ettiren bir iş. Eee, evde 2. bir çocuk olacak onun bakımı, ihtiyaçları da olacak. Nasıl başa çıkacaksınız? Çok yorulursunuz. Bir de üstüne savaş mağduru olacak o çocuk neşeli mutlu mutlu şekilde oynamasını beklemeyin zaten. 2. çocuğun psikolojisinin düzelmesi için ilgi, sevgi vermeniz gerekiyor kendi kızınızın zamanından kısacak mısınız? 2. çocuğu bir zaman sonra yük olarak görmeye başlarsınız bu tabloda. Benim fikrim, üniversiteli bir oyun ablası bulun haftada birkaç gün geldin. Evde başka bir çocuğun yaşaması kadar olmaz tabi ama yardımı olur.

Kimsesiz bir çocuğu evlat edinmek, yuva olmak, ona dayanak olmak kesinlikle dünyadaki en güzel şey, bir çocuğa karşılıksız kalbinin kapılarını açabilmek... Ben şöyle düşünüyorum, birşey gerçekten olacaksa ya da olması gerekliyse içimdeki o hisse karşı koyamıyorum. Allah nasib edeceği bir şeyin önce isteğini veriyor kalbe belki de.. İkinci bir çocuk her zaman ilginin bölünmesi demek, ilk bebeğimiz bol bol boş vakitli anne olarak bizden 7/24 ilgi görebiliyoken, ikinci bebeğimiz bir diğer ilgi bekleyen kardeş sayesinde, onun bebekken gördüğü ilginin de yarısını görebiliyor çoğu zaman.. Kardeşliğin kanunu bu :) Benim de İki evladım var, bir tane yavruya da koruyucu aile olmayı çok istiyorum, ikinci evladım doğduğundan beri rüyalarıma bile giriyor yuvadan alacağım yavru da, ama üç çocuğa yetebilir miyim, üçü arasında acaba ayrımcılık yapar mıyım, olası bir tartışmaları esnasında tarafgir olur muyum? Bu konularda kendime tam güvenemiyorum açıkçası. O yüzden Allah izin verirse, kendi çocuklarımın biraz daha büyümesini beklemeye karar verdim. Siz isterseniz sosyal hizmetler ile bir görüşün, sizin aile yapınıza, çocuğunuzun yaşına ve de özel durumuna göre, sizin için uygun olacak yavruyu söyleyebilirler belki ve Eğer imkan verirlerse de ; alacağınız kardeş ile öncesinde kızınızı yuvada görüştürüp kaynaştırın, hem sizin de kanınız kaynar tanıyıp sevdikçe... evinizi açmak istersiniz ona.. onlar sevgiye çok muhtaç, belki o umutla parlayan gözleri, size gülümseyen masum suratları görünce tüm endişelerinizin yersiz olduğuna karar verip, işte bu yavru benim yavrum diyeceksiniz, kim bilebilir? Hangi karara varırsanız da, Hakkınızda en hayırlısı olsun inşallah..

Sakın söylediklerimi yanlış anlamayın. Kızınızı çok sevdiğiniz belli, bu çok güzel bir şey. Ama sanki evlat edinecek çocuğu direkt bir görev için istiyormuşsunuz gibi geldi bana belki yanlış anlamış olabilirim. Evlat edindiğiniz çocuk problemli olabilir, ilgili bir çocuk olmayabilir hatta kızınızı sevmeyebilir. Her çocuk kendine özeldir. Bu yüzden belli gayelerle çocuk evlat edinilmesi bence sağlıklı değil. Çocuk sahibi olmak çok zor bir karar, iyi düşünün. Sağlık ve mutluluk dilerim kızınız ve size.

siz kızınıza karsı cok hassassınız ama kızınızdan daha buyuk bir cocuk evlat edinirseniz zaten belli bir yasa gelmis olacak ve bazı degerleri gelismis olacak ya yeni cocuk kızınıza sizin kadar hassas yaklasmazsa? o zaman belki sorun yasayabilirsiniz cok iyi dusunmeniz lazım

Eşimle konuşacak kadar kafamda netleştirdiğim bir konu değil, bugün aklıma geldi ve fikir almak istedim sadece, eşim çok sıcak bakmaz, onun yerine doğuralım der. B Blue

Beklentiyle yaklastiginiz surece olmaz o is. Kardesi olsaydi onla oynayacakti. Ama kimse ona oynamak konusunda mecburiyet getirmeyecekti. Varligi icin bedel odemek zorunda birakilmayacakti. 2 gun oynamak istemese 3. Gun noluyo demeye baslayacaksiniz once icinizden sonra disinizdan. Savas magduru cocuga yardim tabii ki edin. Koruyun himaye edin. Ama karsiliksiz yapamiyosaniz yapmayin cunku sizin beklentlnlze cevap veremezse o evde varliginin anlami yok size gore

O zmn bence konunuzu tartismaya cok acik hale getirdiniz " down syndromlu kizima bi destek kardes" diye. Onun yrine konuyu "cocuk dogurmakmi dogurmamakmi? " olsaydi daha az tepki alirdiniz. Ayrica bence dusunceniz cok guzel. Dogru. O kdr cocuk varken, onlara bi sick ev verebilirken.. cok guzel dusunuyosunuz. Ama buyumus bi cocuk sorun olabilir. Bebekten bi cocuk alsaniz galiba en guzeli. philosophy biraz aklın varsa

Genelde bu tür hayatın sillesini yemiş insanlar daha kadirşinas olur diye düşünüyorum, olmayadabilir tabi.

Teşekkür ederim öncelikle, çevremde kan bağım olmasada gönül bağım olan insanlar olsun istiyorum, nedense bunu doğurarak yapmak çok uzak ihtimal gibi görünüyor, mantıklı bir sebebi yok. bilmiyorum. Bende hissiyata olayın mantığından daha çok güveniyorum. bu bir istek dediğim gibi, ama bu benim dengeyi sağlayabileceğim, çok iyi annelik yapabileceğim anlamına gelmiyor. philosophy biraz aklın varsa

Belki oynamayacaktı. Her kardeş iyi mi geçiniyor? Kaldı ki alacağınız çocuk kızınızı sevmeyebilir. Downlu olduğu için değil, sadece sevmeyebilir. O durumda "bu oynamıyor" diye götürüp değiştirme imkanınız olmayacak. Evlatlık alacağınız çocuğa, kızınızla oynamayı görev olarak veriyorsunuz.

Içinizdeki ses ne diyorsa doğrudur. Ona kulak verin. Yalnız ben yazınızı okurken çok duygulandım 4 yaşında oğlum var ve çok yaramaz bazen ona kızıyorum ama yaramaz olduğu için değil kendine zarar vermesinden korkuyorum. Sabrımızı takdir ederim. Inşallah bende daha sabırlı olucam.

Evlat edinmek değil zaten, prosedürü çok bilmiyorum, koruyucu ailelik sanırım daha uygun istediğim şeye. accessdenied

Şuan sadece kendi çocuğunuzu düşünerek hayal ediyorsunuz bunu.. bu evlatlık alacağınız minik yavru için haksızlık olmayacak mı? Hem o miniğim psikojisi hemde sizin yavrunuzun durumu işleri daha da zorlastirmayacakmi?ikisi ile başa çıkmak düşündüğünüz kadar kolay olmayacak.. bütün bunları düşündünüz mü?

Çok acılar çekmiş çocukları evlat alan insanlar var hanımefendi, Afrikalı çocukları, Aidsli çocukları, otizmli çocukları, uyuşturucu bağımlısı zenci annenin çocuğunu... ama o insanları siz anlayamazsınız çünkü sizin hayatta başka bir derdiniz var zaten:kızınız. Cidden insan sevgisi duyup evlatlık alan insanlar da var. Sizin yazım biçiminiz hala eve sevilecek kedi köpek alma kafasında. İnsanlar eve oynamak için köpek alsın = evlatlık almak kafasındasınız. Savaş mağduru birine maddi olanak sunmak güzel ama duygusal bir şey sunmak istemiyorsunuz ki. O çocuk da adı üstünde çocuk sevgiye ilgiye ihtiyacı var ama tek mesajda da, evet ben o çocuğa da annelik yaparım, evladımdan ayırmam vb bir şey dememişsiniz, diyemezsiniz de çünkü öyle bir düşünceniz zaten yok. Çocuğu kendinize "evlat" etme amacınız yok, maddiyat sunma amacınız var buna da besleme etmek deniyor zaten. Savaş mağduru bir çocuğun problemleri olacak onlarla başa çıkabilecek misiniz? Sizin için de sandığınız kadar kolay olmayabilir.

Teşekkür ederim

Hay allah razı olsun, benim açımdan değerlendirmişsiniz olayı, sanki benim açımdan çok kolaymış gibi, evime hizmetçi alıyormuşum gibi yaklaşmış çoğu kişi. Evet riskli bir durum bence de, istediğim gibi çocuğumla uyum sağlayabilecek, sevebilecek bir çocuk denk gelmeyebilir. philosophy biraz aklın varsa

Evet işler beklediğim gibi gitmeyebilir, ama küçük bir bebeği alıp bizi ailesi olarak bilmesi değil zaten düşündüğüm, savaş mağduru olabilir, ailesini kaybetmiş, herşeyi anlayabilecek yaşta bir çocuğu alıp sanırım koruyucu aile olmak daha mantıklı, alıp okula göndermek, imkanlar sağlamak, ama bu süreçte de evde bir oyun arkadaşı kazanmak, bilmiyorum mantıklı olur mu.

Bence gayet guzel bir fikir. Elalem hep konusur hep konusur, sen kusurlu olsan kusurlu der, mukemmel olsan sahtekar der, der de der yani. Bence etrafinizin ne diyecegini bosverin, kendinize ve aile yasantiniza odaklanin. Eger evlatlik konusunda cok net degilseniz koruyucu aile de olabilirsiniz. Arastirmanizi tavsiye ederim. Ankara'da cok fazla koruyucu aile var ve hepsi cok mutlular. :) bir tanesinin koruyucu aile olduktan bir ay sonra yetkili uzmaniyla konusmasina sahit olmustum. Adamin gozlerinin ici parliyordu resmen, oglum oglum diye dort donuyordu, cocuk da baba baba diye :) kimsesiz bir cocuga sahip cikmak kadar guzel bir sey yoktur diye dusunuyorum.. Ek: Ama tabii bunlari karsidaki cocugu da dusunerek hesaplamalisiniz, onun annesi ve babasi olabilecek misiniz? Yoksa siz oyun ablasi-abisi mi istiyorsunuz? Sonucta yardima muhtac bi cocuk, hakkina da girmemek lazim..

Devlet korumasina birakilan yasi buyuk cocuklarin buyuk cogunlugu zaten sorunlu ailelerden gelen bir cogu hakli olarak psikolojik sorunlari olan cocuklar. Bir cocugu o dunyadan alip, kendi cocugunuzun sorumluluguna ortak olmasini beklemek bana cok makul bir fikir gelmedi. Siz bile anne olarak zorlanmissiniz bazi durumlari kaldirmakta. Ki bu da insani bir sey. Simdi kucuk ve hayati yara dolu ilgiye muhtac cocugun sizin derdinizin bi kismina ortak olmasini beklemek bile o yuzden. Oysa bu tur cocuklar kendilerinin odak noktasi oldugu ailelere bile adapte olmakta zorlaniyor. Sanirim duygusal bakiyosunuz o yuzden makul dusunemiyosunuz. Ben evladinizin kardesi olmasi fikrine katiliyorum, ama imkan varsa oz kardesi olsun. Hayat boyu birbirilerine destek olurlar. Yasinin daha kucuk olacak olmasinin bi zorlugu yok belli yastan sonra yine ablalik abilik yapar ona bi sekilde The