Bence eve geçmeyi ertelemeyin, sonra "salak kafam benim pırıl pırıl evim dururken gidemedim" diye gülersiniz kendinize

Ben eski eşime kızdığımda yada onunla kavga ettiğimde en çok yine ona sarılıyordum. Öyle de toksik bi ilişkiydi işte. Ama artık eski gördüğünüz gibi. Nişanlıyken, sevgiliyken bir sürü git gel yaşamıştım. Biz de birlikte yaşıyorduk, birbirimizi çok iyi tanıyorduk vs vs ama sonu güzel bitmedi. Bence içinizde en ufak bir tereddüt, huzursuzluk varsa tekrar tekrar değerlendirin.

Fikir catismalari yasamaniz cok normal, onemli olan iyi niyet. Gerçekten kotu bir niyeti olmadan, karakteri oyle oldugu icin seni rahatsiz eden durumlar olusuyorsa hic kafana takma. Bak kadin seni düşünüp aramis sormus. Bu bile cok onemli. Ev meselesine gelince, zamanla alisacaksin. Cok kisi senin gibi hissetmistir. Belki mobilyalarin seklini falan degistirsen daha iyi hissettirir. Bahceye de sevdigin ciceklerden al. Cicek bakmiyorsan da bu sayede bir dene. Belki hosuna gider. Onlarin buyuyup cicek actigini gorursen daha kolay benimsersin belki.

Çok yoruldum darlandın ondan bunlar stress yapıyorsun boşa bence evlenince geçer hepsi

Son birsey daha soylenek geldi icinden: O evi yuva yapacak olan sizlersiniz, o gordugun dort duvarla esyalar degil. Sizsiz orasi sadece bir ev, icindeki yasanmisliklarla orasi yuva olacak. Kumes de olsa onemli olan nasil bir yer olmasindan cok, agzinizin tatli olmasi, birbirinize sayginizin daimi olmasi, bak o zaman nasil guzel yuva olur orasi, sadece o ev degil nereye tasinirsaniz tasinin huzurlu saygili mutlu oldukca gittiginiz her yer yuva olur size. Ilk zamanlar alisana kadar yadirgarsin, bu normal ama sonra herseye elin degdikce, icinde de guzel hatiralar biriktikce tum bu hissettiklerin gecer, rahat ol.

evlilik stresinden olduğunu düşünüyorum. eğer genel olarak sıkıntınız yoksa düğün geçtiğinde ve tamamen yerleştiğinizde vakit geçirerek bunu aşacağınızı düşünüyorum. bende yabancılamamıştım ama evi düğünden bir ay önce ev bulamadığımız için alelacele aldığımızdan çok hoşnut değildim. 3 sene oldu. şimdi sizin gibi bahçeli bir ev yaptırıyoruz, her şeyini de ben seçiyorum ama buradan çıkarkende içim bir buruk olur diye düşünüyorum.

Tövbe bismillah, mesajı yazarken bunu kasdetmemiştim!

ikisi de ankarada evet. benim babamin evi yani biz ciktiktan sonra kiraya verir ama ben hayir verme dersem de vermez. dugune kadar biraz daha kendimi gozlemleyeyim, hafta sonu bu fikri psikologumla da paylasirim. umarim gerek kalmaz ama hala surekli agliyor olursam baska secenek yok gibi. M meredithgrey 2013-2022'de vivelamour ve 2022'deki felidaee'yim. Üyelik

2 ev de Ankara'da mı? Ankara'da yaşadığınız ev kira mı, "ev sahibine boşaltıyoruz dedik" gibi bir durum var mı? Ev taraflardan birinin şahsi mülküyse ; bir süre daha evi kapatmayın. Ara ara büyük eve gider kalırsınız, alışırsanız orada yaşarsınız ; alışamazsanız ne yapabileceğinizi daha sonra düşünürsünüz. H Her sey gelip

Gunaydın sasyy, arkadasımda oldu. Evini hiç sevmedi hiç. Fakat o evine ilk geldiği zaman bir sebeple korkmus, onu evle bagdastırdı. Hep cıkmak istedi ve tasındı. Boyle bir sey yasamıs olabılır mısın? Ayrıca tasınırsın ne olacak kı, sevecegin bir ev bulursun üzülme, mutluluklar dilerim

Elinizde olduğunu söylemedim zaten ama durum bu. İnsan yeni eve geçtiğinde alışması zaman alır, soğuk gelir bu ayrı ama tepkiniz aşırı. Belki de sizin ilgi çekme yönteminizdir bu. Tabi bunu bilinçli olarak yaptığınızı söylemiyorum. Laale Aşikardır Zat-ı

Allah ömür verirse seneye hepimiz burdayız, öyle bi geçecek öyle bi konfor alanın olacak ki inanamayacaksın. Terazi söylemişti dersin. Güzel zamanların tadını çıkar, takılma öyle mekanmış falan. Siz nerdeyseniz yuva orası değil mi zaten boşver gerisini.

Alıştığımız bir durumdan, konumdan, alandan başka yere gideceğini bilmek insanın içinde bir takım tedirginlikler yaratır normal olarak. Çünkü kadın erkekten ziyade en başında insanız. Alışma sürecimiz var. Belki de evlilik yoluna girdiğiniz için böyle tedirginlikler yaşıyorsunuz.

yaaa evet bu da olabilir. yani bundan sonraki hayatimin nasil olacagi dusuncesi de boguyor beni. yukarida da yazdim ya hani hep robot gibi hissedecegim kendimi sanki. her sabah kahvalti, her aksam yemek bilmem ne. is hayati da baslayacak. yani bilmiyorum bundan kacis yok gibi ve ev bunu cok somutlastiriyor. yine de niye sinirimi evden cikariyorum cok anlamsiz kendi kendime teshis koymayip psikologumu bekleyecegim ama bunlarin hepsi cok dogru ve ihtimal dahilinde. insallah dugune kadar biraz hafifler durumum cunku cok cok yipratici. choccywhoccydoodah

Sasssy sessiz, sakin, kalabalıktan uzak ve bilmediğin, alismadigin mekanlarda böyle hissetmen çok normal. Ama bir kaç içinde degisiyor hepsi. Ben bu evime ilk tasindigim günlerde oturup ağlıyordum, burada beni öldürseler, birini kesseler kimse diymaz, dağ başı diye. Şuan tasinsam çok üzülürüm. Anneme giderim asla uyuyamam mesela. Senin de bu hissin geçer ama daha görmeye tahammülün yok biraz zorlanacaksin gibi

Ben de evime hiç alışamamıştım şu anda da alışamadım ama benim sebebim kayınvalidemlerle sürekli dekor açısından tartışmamızdı sürekli evime karışması beni soğuttu evden şu anda annemlere gidince o kadar rahat ediyorum ki sanki oturdugum ev benim evim değil misafir olarak gelmişim gidecek gibiyim annemlerin evinde kendi daha rahat hissediyorum inşallah çocuktan sonra düzelirim

evet bu da olabilir ben bir yerde sikilirsam hemen o ortami terk edebilme luksum vardi her zaman. yani bu ulkeyi sevmedin tamam hadi digerine gecebilirsin, ev yine ayni sekilde. cunku normal daireydi onu bosalt buna gec kolaydi. bu evi omurluk olmasi icin yaptirdik. belki de bu beni boguyor yani ama mesela babamin evi de ayni, omurluk yaptirmis hala oturuyoruz. yeni bir ev de degil gayet eskidi ama hala icinde cok huzurlu hissederim. bilmiyorum ya umarim sebep bunlardan biridir de alisinca hepsi gecer yoksa kendim cok uzuluyorum nisanlimi babami herkesi de cok uzuyorum.

evet tam bundan maalesef beni en az 3 tur bahcede kosturmadan durmuyor her karsilastigimizda. bir de kendisini severken hep dayak yiyorum nisanlima sarilsam onu da dovuyor

O zaman sizinkisi biraz heyecandan yaşamaya başlayınca alışırsınız

Orada anılar biriktikçe orayı da seveceksiniz Kötü düşünmeyin Güzel anılar biriktirmeniz dileğiyle

İlk başta eve kaynayan yoktur ya bence. Sizin tabii biraz duygu yoğunluğunuz fazla olmuş ama bence herkes ilk taşındığında bunu hissediyordur. Biz eve bakarken ne boş, ne soğuk gelmişti. Zamanla hem anıları biriktirdikçe hem de ev denen 4 duvarı huzurlu bi yuvaya dönüştürdükçe alışıyor, seviyor insan. Yine kendinize bazı planlar yapın. Şurası okuma köşemiz olur burada şunu yaparız burada bunu yaparız gibi. Gerçekleştirdikçe hevesiniz de artar bence. Hayırlı olsun

Evlilik stresi bence bu. Yoksa insan kendi seçtiği kendi döşediği evden bu kadar rahatsız olmaz.

Babamın evi tek cepheli. Batıya bakıyor. Ama orası da aslında bir sokak. Ferah bir ev. Ama güneş alma süresi çok çok kısıtlı. Içi yeni ama apartman eski. Dedeciğim eliyle yapmış. Asansör bile yok. Doğal gaz bile geçen sene geldi. Klima ile ısınıyordu. Odam minnacıktı bekarken. Ev zaten 85 metrekare. Her yeri küçük. Ama sevgili louder... Dünyanın en güzel evi orası. Inanir misin? Evlendim üst sokağa yerleştim. Camdan annemin evini görüyordum. Ve 5 senem o camda geçti. Fırsat bulduğum anda anneme gidiyordum. Şu an o kiradan çıktım. Kendi evime geldim. Anneme 10 dakika mesafedeyim. Annemin evini gören cam yok artık. Ama babamın evinin sokağına girince içime huzur doluyor. Köpeğini kedisini bile taniyorum oranın. Ordaki mutluluk, aidiyet ve güven hissini hiçbir yerde bulamadım. Iyi bir evlilik yaptım. Mutluyum ama babamın evi bambaşka. Gözümün ucunda bir damla gibi duruyor. Biri baba evi derse ağlarım öyle ki seviyorum orayı. Senin de benzer şeyleri hissetmene sevindim. Insan kendisi gibi birini görünce çok seviniyor

Bana evden ziyade evlenecek olmanın verdiği sıkıntı gibi geldi. Biz de eşimle aynı evde yaşadık senelerce, ama düğün zamanları sanki göğsümde öküz oturuyordu. Her detayla heyecanla kendim ilgilendim. İğneden ipliğe kendi zevkime göre yaptım ama işte o dönem korkularla kaygılarla doluydum. Düğünden sonra annemleri yolcularken ağlama krizine girdim, kendimi 17'sinde görücü usulü evlendirilmiş körpe gelin gibi hissediyordum. Halbuki zaten 10 küsür senedir aileden uzak eşimle yaşıyordum falan.. Bi iki haftaya normale döndüm zaten.

Sadece kısa bir süre devam eden alışamama hali oluyor, huzuru ve huzurlu ortamı zor elde eden insanlar için köklü değişiklikler korkutucu olabiliyor özellikle. Böyle bir durum yaşadın mı bilmiyorum ama bununla ilgili olabilir, ya da direkt değişimden hoşlanmayan birisindir. Evliliğin güzel gittikçe evine de ısınacağını düşünüyor ve umuyorum

Şu an anılarınız yok boş duvarlar. Güzel düşünün. Kahkahalarınızla, kavgalarınızla yuva olacak. Bence pek çoğumuz bir yere ilk taşınacağımızda aynı kaygıları yaşar. Belki konfor alanınızı terketmek, belki de nikahla beraber acaba aşk bizi terkeder mi düşünceniz vardır derinlerde... Evlilik kararı verdiniz epey vakittir de ev için çabalıyorsunuz mutlu bir evlilik diliyorum.

etrafinda pek ev yok, bir tane var sadece onunla da aramizdan yol gidiyor, milletvekili ve ailesi yasiyor. belki site icinde olmamasi rahatsiz etmis olabilir cunku hep sitede oturdum bu zamana kadar. guvenlik yok mesela iste guvenlik niyetine aksaray malaklisi var sehre uzaklik konusunda soylenirsem eger cidden simariklik olur cunku kendim sectim. bundan sikayet edemem. aslinda fiziksel bir seyden mi rahatsiz oluyorum onu da bilmiyorum. sadece huzursuzum. sanki alisamayacakmisim gibi, boyle nisanlimla evin icinde hep mutsuz bombos oturacakmisiz gibi geliyor. simdi babamin evinde bahcedeyim mesela gayet huzurluyum ama ayni sekilde o evde dusunuyorum kendimi yani eminim aglardim. Z zxshermine

Normal bence hissettiklerin, alıştığın mekanları değiştirmek zor. Evler yaşadıkça anlam kazanır, şu an oturduğum eve taşındığımda aynı şeyleri hissettim ki bu evi meydana çıkarmak için yıllarca çalıştım, kentsel dönüşümle yıkılıp yeniden yapıldı, mis gibi butik bir site oldu ama taşındığım ilk aylar bana çok zor geldi, yok dedim sevemedim ama sonra yerleşip içinde yaşamaya başlayınca, anılar birikince sevdim, şimdi çok hoşuma gidiyor

Alisirsin yaaa.. zamanla insanlar nelere alismiyor? Yeni seylere alismaya zaman lazim sadece.. mutlu gunlerin oldukca seversin, dogal ortamin orasi olacak sonucta.. ben cok bagliyim esyalarima evime hayatimda ne varsa ona.. bazen degisiklik iyi gelsede eskiyi birakmam uzun surebiliyor.

dugunume cok az bir zaman kaldi ama ben gercekten hic mutlu degilim. yani cok yorgunum zaten o ayri bir sey ama gecen haftaya kadar gayet mutluydum egleniyordum ama su an mutsuzum. evlilikten dolayi da degil yani zaten nisanlimla birlikte yasiyoruz oyle bir tedirginligim de yok. ama neden oldugunu bilmiyorum. nisanlimi da seviyorum onunla alakali bir sey de yok. ev tamamen bitti iste birkac gelecek esya bir de bizim kisisel esyalarimiz kaldi yerlesecek. ama ben bu evi hic sevmedim yani anlatamiyorum sanki icinde mutlu olmayacakmisim gibi geliyor. boyle soguk bir havasi var anlatamiyorum. dun nisanlimin ailesi, benim babam falan evi gormeye gittik. babamlar cok sevindiler iste her yer cok guzel olmus diye baya keyiflendiler ama ben anlamadigim bir sekilde cok huzursuz oldum. icime bir sikinti geldi, karnima agri girdi yani ruhum daraldi. hemen ciktim evden. nisanlim yanima geldi onu gorunce de daha kotu oldum cok agladim. hemen gittik zaten sonra. evde de aglamaya devam ettim hep. bugun oglen de arkadaslarim gormek istediler evi. onlari goturduk yine ayni sey oldu ama bu sefer nisanlim yanimdaydi surekli yanimda durdu, beni guldurmeye calisti sakalar falan yapti bu sefer aglamadim ama yine ayni sekilde hissettim. arabaya binince derin nefes aldim yani. nisanlim yokken zaten eve hic gitmiyorum o zaman daha huzursuz hissediyorum. boyle anlatamiyorum sanki o evde mutlu olmayacakmisim gibi geliyor. yatak odasina bakiyorum mesela ben burada uyuyamam diyorum, bahceye bakiyorum burada nasil vakit gecirecegim diyorum. sanki cok yalniz kalacakmisim gibi geliyor. kendimi sakinlestirmeye calisiyorum yaptigin cok ayip, sana hic yakismiyor cocuk gibi davraniyorsun, sen su an simariklik yapiyorsun falan diyorum ama degismiyor bu durum. haftasonu zaten psikologumla gorusecegiz ama daha once boyle bir sey yasayan oldu mu, bu surecte bunu normal gormeli miyim bilmiyorum. cok uzuluyorum nisanlimi da cok uzuyorum acikcasi.

Türkiye de nişanlınızın veya sizin şehir içinde kurulu bir bekar evi varsa, bir süre daha orada yaşayabilirsiniz. Maddi imkanlarınız buna uygunsa, diğer evi de haftasonu evi gibi kullanabilirsiniz. Sonrasında orada yaşamaya karar verirseniz tamamen büyük eve taşınırsınız.

Bölge olarak neresi Ankara'yı seviyor musunuz S sassyassyy Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Yani bana çok derin anlamlar taşıyan bir şey gibi gelmedi bu konu. Şu an o eve yabancısınız. Orda yaşamadınız ve bu sebeple endişeleriniz var. Olabilir. Bende de çok olur bu. Yani illaki daha ciddi bir sorun var da siz onu eve aktarıp ağlamıyorsunuz. Alışmadığımız şeyler en başta böyle gelebilir. Ben de bu evi binbir hevesle aldım. Yerlesmeden önce bu evde yaşama hayali kuruyordum. Ama taşınmadan hemen önce, vakit yaklaştıkça içime oturdu bu ev. Bana dert oldu. Ama ben huyumu bildiğim için yadirgamadım. Ben su grubu insanıyım, alışkanlık değiştirmek benim icin çok zor bi şey. 5 sene önce havlum nerde asılıyorsa halen daha orda asılıyor. Onun bile yerine degistiremiyorum. Eşimle küçük bir arabamız vardı. 2018 de arabayi büyütelim daha güzel bi şey alalım dedi. Az ağlamadım ne gerek var buna biniyoruz işte diye. Evet daha güzeli daha konforlusu aldık amenna da işte ben öncekine alışmışım ya bana dünyanın en güzel arabası da getirilse ben kendi arabami isterim. Sözün özü. Bazi insanlar heveslidir. Uçuş uçuş yaşar hayatı. Yeni eve yeni arabaya bayılırlar. Bazıları da alışkanlıklarından kopamaz. Zor gelir. Ağlayıp zırlar. Dışardan bakınca şımarıklık gibi gelebilir. Ama değil. Benim de mizacım bu. Görüyorum ki sizinki de öyle. Alışacaksınız. Ben bu eve alışacağım ve siz de o eve alışacaksınız. Sadece biraz zaman verin kendinize. Siz de su grubu burcu musunuz bilmiyorum ama kendinizi öğrenin. Size dünyanın en güzel evi de verilse siz ağlayacaksınız Dünyanın en güzel evine sahip olduğunuz için değil, bir alışkanlığı terk etmek zorunda kaldığınız için.

Evi, ilk gördüğünüzde, yerleştirirken böyle hissetmediyseniz zamanla düzelir diye düşünüyorum. Başta bu tarz duygulara bir çoğumuz kapılmışızdır hepsi geçiyor gidiyor.. Önemli olan, Evliliğinizde huzurlu ve mutlu olmanız işte o zaman her yer Cennet olur.

Ah sassy insan nerelere alismiyor ki. Kimbilir kac ev degistureceksiniz daha. Her degistiginde insan once alisamiyor, sonra da benimsiyor. Evlilik stresidir muhtemelen yasadigin. Aslinda nerede yasadigin onemli degil, 4 duvar sonucta, kimlerle nasil yasadigin onemli. Agziniz tatli olsun, gerisi bos. Cok mutlu olmani dilerim.

yaa umarim bende de boyle olur. biz ev icin baya tartistik aslinda yani nisanlim ev islerini cok geciktirdi, ustalari getirmedi falan ama sonucta gecti gitti. simdi bakinca onlar hic aklima gelmiyor ama niye boyleyim bilmiyorum. benim de duzelir umarim

Alışamazsanız söyleyin ben çoluk çocuk gelir yaşarım ev boşa gitmesin Ben bekar evimde yeni eşyalarla evlendiğim halde benzer durum yaşamıştım. Hissettikleriniz normal. Psikoloğunuz doğru sebebi bulup çıkaracaktır zaten. Ona göre önleminizi alırsınız. Mutluluklar dilerim.

Benim de öyle olmuştu. Kaç yüz metre kare evin her noktasında ama istisnasız her noktasız hem emeğim var bayıla bayıla yaptık eşimle. Ama yine de içim ısınmıyordu. Hani insanda bi heyecan bi olur ya o heyecan bende yoktu. Nitekim evlendiğimde de düzelmedi. Nereden baksan 1 yıl çırpındım. Resmen çırpındım. Buz gibiydi. Sonra işler değişti nasıl olduğunu anlamadan.

bu da olabilir tabi ki. onun icin haftasonunu bekliyorum bakalim yine ne durumdayim diye nisanlimin ailesiyle ilgili sorunlar yani cozuldu desem cozulecek gibi degil simdilik bir sorun yok ama karsimdaki de yetiskin, bazi huylari oturmus bir insan. yine ters bir hareket yapmayacaginin garantisi yok kayinvalidemin. simdilik iyiyiz yani daha dogrusu ben hic iletisime gecmiyorum kendisiyle. evlenince de boyle kalirim diye dusunuyorum. dun o da cok uzuldu mesela, bugun birkac kez aradi kizim nasil oldun vs diye.

Evin dekorasyonu, eşya seçimleri vs'si kime ait? Evi hoşlanmadığın biriyle özdeşleştiriyor olabilir misin?

evde hicbir problem yok sadece biraz sessiz bir yerde ama zaten orayi da ben sectim. her detay benim istedigim gibi oldu yani. hatta kendimiz rahat edelim diye her seyi ailelerimizin evinde alistigimiz sekilde yaptirdik diyebilirim. ama anlamiyorum yani su an dusundugumde mesela o evin bahcesinde olmayi hic istemem. iyi hissetmem iste. S sassyassyy Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Sevdiğiniz şeylere bağlanma gibi durumlarınız var mı? Ben de genelde böyle olurum. Ben hayatım da değişiklik yapan ve yapmayı seven bir insan değilim ama oldu ki bir şeyleri değiştirmek gerekiyor acayip bir psikolojiye girerim. Orası bana korkutucu gelir kendimi orada hayal edemem. Ama orada yaşamaya başladıkça bir şekilde severim ve alışırım. Lise de sınıf değişikliği yapmıştı yöneticiler ben o kadar çok ağlamıştım ki arkadaşlarımdan ayrılıyorum hiç tanımadığım insanlarla bir arada ne yapacağım diye kendimi yiyip bitirmiştim. Sonra sınıfa adapte olma aşamasında tanıştığım bir arkadaşım sayesinde o kadar güzel günlerim oldu ki ağladığım kendimi perişan ettiğim için kendime kızmıştım. Siz de bu tarz bir şeyler oluyor olabilir. Değişiklik yapmak sizi korkutuyor büyük ihtimalle.

Iki defa ev degistirdim her ikisindede ayni durumu yasadim. hersey istedigim gibiydi ama evde mutlu olamam diyordum. cunku icinde anilarimiz yasanmisliklarimzi yoktu. ilk zamanlar soguk gelir size sonra bi bakmissiniz yuvaniz olmus. her ev insana mutsuz hissettirir ama icine girip yasayinca sicacik bir yuva olur. bi bakmissiniz eviniz en mutlu huzurlu hissettiginiz yer olmus.

Siz bu yaşınıza kadar şehir şehir gezmemiş, yurtdışında yaşamamış, baba evinden hiç çıkmamış biri olsanız eve alışamayacağım korkusu yaşamanız normal derdim ama problem direkt evle ilgili değil bence. O evin nikahlı bir kadın olarak oturacağınız ev olması, beraber yaşamakla nikahlı yaşamanın arasında farklar olacağını biliyor olmanız sizi huzursuz ediyor bana kalırsa. Şimdiye kadar nişanlınızla her şey resmiyete dökülene kadar 2 kişilik bir hayatınız vardı, düğünden sonra sizin aileniz eşinizin ailesi, geniş bir ailenin evli sorumluluk sahibi çocukları olmak korkutuyor olabilir.

e evet cok cilgin bi hayatim vardi saglik problemlerim disinda, evlilikle beraber sekteye ugradi. hazirliklar, aile ziyaretleri vs derken eskisi gibi degilim. evlenince eskiye donemeyecegimi dusunuyorum. ama sebep buysa acisini niye evden cikariyorum bilemedim. G gunces

Evin arazisi şahsi mülkünüzdü. Üzerine ev yaptırmış, her köşesini siz planlamıştınız diye hatırlıyorum. Tam olarak sizi rahatsız eden nedir eve dair? Şehre çok mu uzak, civardaki evler ve ev sakinleri mi tedirgin edici mesela?

Cunku sevgililik bildiginiz ve alistiginiz bir durum ama evlilik bilmediginiz ve tecrube etmediginiz icin korkutmasi cok normal. Bazilari dogustan evlilik meraklisidir hic bu korkulari yasamaz bazilari da korkar. Durumunuz anormal degil cogumuzun evlenirken yasadigi korkular.

nisanlimla ankarada yasadigimiz evi dagittik sayilir, yani esyalari alip yeni eve goturecegiz bu kadar. koltuk tv hicbir sey kalmadi. ama kendisi dedi yani bu kadar huzursuz hissedeceksen bir sure oraya gecmeyelim diye. boyle yaparsam daha da sogur muyum, gercekten simariklik olur mu bilmiyorum. istemiyorum da yani oyle olmasini en bastan tatsizlik yasamak istemiyorum. MadammS Guru Anneler

yok ya ilgi cekmek icin cabaya ihtiyacim yok da bilmiyorum dedigim gibi hafta sonu daha iyi anlarim herhalde. sagolun fikriniz icin.

yani simdi bazen babamda bazen kendi evimde kaliyorum alistigim icin ikisi de bana cok rahat geliyor yeni evim de guzel ama iste soguk yani sevemedim. iki kisi icin cok buyuk bir ev o yuzden boyle biraz gozumu korkuttu. calisicam ama daha vakti var yani kendi ofisimi acmam lazim ona da vaktim yok herhalde bu sene sonuna kadar tatil yaparim yeni yilda baslarim calismaya. sonanda

Bana birazcık şımarıklık yapıyorsunuz gibi geldi. Sevdiğiniz kişiyle evleniyorsunuz, evi yaptirmissiniz somut bir aksilik yok ama ağlıyorsunuz, çok ağlıyorsunuz?

Yeni eviniz daha önce mutsuz olduğunuz bir yeri mi anımsattı acaba bilinçaltınızda ya da başka stres yaptığınız durumlar var ve yansıtma mı yapıyorsunuz bilinçsizce Aklıma bunlar ve evlilik stresi dışında bir şey gelmedi

İlk evlendiğimde ben de bir süre yabancılık çekmiştim kendi evimde. Hatta evde duramayıp sürekli annemlere gidiyorum diye annem endişelenmişti. Sonra geçti gittiii... Ama bu kadar yoğun huzursuzluk hissini, ağlamayı falan anlayamadım. Ev yani sonuçta, dört duvar. Çok ciddi bir problemi yoksa ki yoktur senin evinde, bu derece huzursuzluk mantıklı değil sanki.

Şu an yaşadığınız evde yaşasaydınız

Boleyn Kizi şimdi bir anlatsam sabaha kadar ağlarım, susacağım o yüzden. hatta geyiğe vurma çabalarım olacak :) lütfen gömmeyin ama burcunuzu çok merak ettim

bugun nisanlim da arkadaslarima surekli masallah de, dedin mi, hadi hadi cok durdunuz cikin falan diye takildi sonra da askim sakaya vurdum ama hepsine masallah dedirttim ben onlemimi alayim diyor bence de tanismalilar hem bu hem de gecen gunku dugun muhabbeti

o ev evlendiğinizde oturmak için yapıldı ya evliliğin simgesi gibi olmuş kafanda bence. evlilik kurumuyla ilgili sıkıntın olabilir bunun nişanlınla ailesi ile ilgili olduğunu sanmıyorum. evlenince mutsuz olacağını düşünüyor olabilirsin bu yüzden de ev seni mutsuz edecekmiş gibi hissediyorsun.

Ben de eşim evden çıkıp gitsin istemiyorum. Çünkü bu evde Napicam ben. Bu evde ne yapılır nasil zaman gecer diye panikliyorum Benim sizden tek farkım şu, ben arabamızı satarken de ağladım. Bi önceki arabada da ağladım. Babamın evi hala göz pınarımda bir damladır. 30 senem geçmiş orda. Baktığınız zaman evin hiçbir özelliği yok. Küçük bir ev. Asansörü bile yok ama bence dünyanın en güzel evi orası Ben her değişiklikte zorlanıp ağlarım. Siz de ciddi bir eşik atlıyorsunuz. Durumunuz ev değiştirmek ya da araba değiştirmek değil evlenmek. Vaktiyle eşim beni aradı. 3 temmuz ile 20 temmuz boş düğün salonunda. Bu iki tarihten birini sec dedi. Hiç düşünmedim. 20 temmuz dedim. Maksat ordaki 2 haftayı kazanmak. Çünkü korkularim var. Panik içindeyim. Dünyanın en iyi insaniyla evliyim. Ama 20 temmuz tarihi kesinlesince ağladım Biz böyleyiz yani sevgili sassy. Bazılarına göre ruh hastasi, bazilarina göre yengec burcu duygusallığı, çoğunluğa göre ise şımarıklık. Hiç-bir zaman ucus ucus mutlu olamayan, ağlamaya her zaman sebebi olabilen bi insanım işte. Sizde de var bana benzeyen ayaklar işte. Huyunuz bu. Psikologluk bir vaka yok ama içiniz rahat etsin mutlaka sorun

Psikologun daha dogru bir yonlendirme yapacaktir tabi ki ama sanki baska problemlerin ustunu kapatip evi kafanda günah kecisi ilan etmissin. Yani seni mutsuz edecegini dusundugun baska seyler var, bunlar o eve tasindiginda baslayacak ve sen bu son nokta oldugu icin o eve isinamiyorsun. Yazdiklarindan nisanlinin ailesiyle ilgili bazi sorunlar yasadigini hatirliyorum. Bunlar tamamen cozuldu mu? Ya da çözülemeyecek ama senin kulak arkasi etmen ya da gormezden gelmen gereken seyler mi birikti? Tek sorun o evin icine sinmemesi mi yoksa o evin son durak olmasi mi?

yaaa ben de boyle olurum umarimmm ben de cok istiyorum yani evde mutlu olmayi ama hic umudum yok gibi bilmiyorum bi tedirginim iste. beni cok rahatlattiniz Arrietty_

Ilk evlendigimde ben bir sene cektim bu durumu mahvoldum ozellikle geceleri sonradan alistim ama zorlaniyor insan tabi

olabilir aslinda bunlarin hepsi ama iste niye mantikli dusunemiyorum onu bilmiyorum. evden biraz cekindim cunku cidden buyuk oldu, bahcesi falan cok genis oldu yani biz sadece iki kisiyiz. belki en basta daha kucuk bir evde oturup ailemiz genisledikce tasinsak daha iyi mi olurdu diye dusunuyorum. cunku mesela nisanlim evde olmazsa ben gunduz vakti bile evde korkarim gibi geliyor

Bence evlenince babanızdan ayrı kalacağınizin üzüntüsü... bir de eve her gün oğlumun evi diye gelen bir kayinvalideniz olacaksa evden soğumuş olmanız normal. yani bence evin fiziki durumu nasıl olursa olsun siz yine bu şekilde hissederdiniz...

Evlilikle beraber yasaminizda pek çok şeyin degisecegini hissediyorsunuz ve bu değisim sizi urkutuyor gibi. Yoksa konumu dahil her şeyin sizin sectiginiz, dizdiginiz evden bu kadar sogumaniz pek olasi değil. Gecici olduğunu düşünüyorum, pek çok kisinin yazdigi gibi içinde yasanmisliklariniz arttikca isinacaksiniz

Kesinlikle bu bence. Birlikte yaşıyor da olsanız evliliğin adı ev yerleşik yaşam bunlar korkutuyor.

Evet oldu. 15 yıllık evliyken taşındık bu eve. Nedense içine sinmedi, çok fazla seçenek yoktu olanlar arasında da en düzgünü bu evdi. Evi temizlerken ağlaya ağlaya temizledim, ben bu evi istemiyorum diye söylendim. Kışın ben bu evde üşüyorum, ısınamıyorum diye ağladım. Havalar ısınmaya başlayınca bahçede çok böcek var, karınca var siye ağladım. . Eve taşındıktan sonra yaklaşık 7-8 ay sonra sanki ağladığım herşey bir anda silindi kafamdan. Şimdi hiç ellemesinler beni evinde mutluyum diyorum. Kendime okuma bölümü yaptım, mutfağın şeklini kafama göre değiştiriyorum, en sevdiğim de üst kat balkonundan denize karşı güneşin doğuşunu izlemek. Düşünüyorum da ne kadar huysuz ve çekilmezmişim

ya evlenince hayatimda ne degisecek falan diyordum rahattim da yani ama baya degisecek herhalde. mesela arkadaslarimiz cok rahat girip cikiyordu eve ama sanki artik gelmeyecekler ya da iste oyle aksam oturmasina gelecekler gibi. simdi oyle birbirimizle pek alakamiz yok ikimiz de bos bos geziyoruz nisanlimla, sabah kahvalti yapmayiz aksam yemek yemeyiz bir rutinimiz yok. ama sanki evlenince olacakmis gibi geliyor boyle yani ne bileyim o evin icinde sanki ben robot gibi hep ayni seyleri yapacagim. nisanlima soruyorum sen boyle hissetmiyor musun diye yoo ne alaka diyor bi de nisanlimin zeka dolu yorumu eve nazar degdi

Yani evde bir sorun olduğunu düşünmüyorum Genel olarak mekan değişikliği sizde böyle bir etki yaratıyor mu Daha önce taşındınız mı aynı hisleri yaşadınız mı Ya da evi beğenmeyerek mi tuttunuz Dip toplamla hepsi psikolojik elbette İyi tarafından bakmaya çalışın şimdiden hayırlı olsun evliliğinizde evinizde

Bence yorgunsun, düğüne falan da az kaldı ya, onun telaşı, koşturması falan derken olabilir böyle hissetmen Çok arkadaşımdan benzer şeyler duydum. Hatta en yakın arkadaşım ağlıyordu, şu an 1 2 aylık evli, alıştı o da zamanla.

yaa tesekkurler yalniz olmadigimi bilmek iyi geldi. aslinda ben esyalara veya ortama pek anlam yuklemem hatta bunu hayatimda ilk kez yasiyorum. okul hayatim boyunca her yaz baska bir ulkede, okul varken de her yil baska bir yurt odasindaydim. hic boyle bir durumla karsilasmadim. arabami cok sik degistiririm hic etkilenmem. ama bu hem yeni bir ortam hem de evliligin bana yapacagini dusundugum baski olabilir. bunlari kendime tek tek anlatiyorum ama eve gidince yine beni bir aglama tutuyor. bu salonda oturulmaz, bu bahcede vakit gecmez diye dusunuyorum hep. sebebini veya ne yapmam gerektigini artik psikologumla gorusurum . push ;

Şu an çok duygusalsınız. Dediğim gibi birlikte yaşamakla evli olmak çok başka şeyler, o imzaya çok fazla anlam yüklüyoruz, onun huzursuzluğu vardır. Daha yeni gelin sendromu var bunun. Evim tertemiz olsun, çok güzel çeşit çeşit yemekler yapayım diye kendinizi darlayıp zorlayıp sonra da bıktım diye oturup ağlayabilirsiniz. Ev şimdilik size büyük evet. Bu durumun da en basit çözümü şu an gereksiz olan kısımların kapılarını kapatıp yokmuşlar gibi düşünmek. Bu size daha iyi hissettirebilir. İlk zamanlar evde yalnız kalmayın, eşiniz çıkınca siz de çıkın, yavaş yavaş alışırsınız.

bahcede kopegimiz var daha dogrusu nisanlimin ailesinin evindeki kopegi bizle kalacak ama hic kucuk ve sevimli degil boyu benden de uzun bi aksaray malaklisi beni o bahcede her yakaladiginda kovaliyor bir de tavuklar ve keciler var kayinpederimin bana hediyesi ama onlar gidecek umarim dediginiz gibi olur ya cunku cok hevesle yaptim bu evdeki her seyi. boyle mutsuz olmak istemiyorum. kendimi duzeltmeye calisiyorum bak ne guzel esyalarim var, nisanlimla burada soyle yapariz boyle yapariz diyorum ama eve gidince butun olumlamalarim ucup gidiyor

Nişanlınızla ve ilişkinizle ilgili önceki konularınızı hatırlıyorum da belki de evlilik konusunda emin değilsinizdir, o sebeple ev size iyi gelmiyordur. Açıkçası son konunuzdan sonra artık barışmazsınız diye düşünmüştüm ben.

Yavrum kuzum, düğün stresinden bunlar hep Bir de köpek seni sevmiyorsa, kayinpederine iade et başka köpek alın en kocamanından ama kendin büyüt Yani seni hayal ettim kendi evinin bahçesinde köpek tarafından kovalandigini, ciks olmadı yani Keçi ve tavuk ne alaka? Onu da çözemedim Dışarıdan müdahaleler yüzünden içine sinmiyor olabilir, yoksa hevesle yaptığın ev neden aglayasin? Daha kahve içeceğiz evinin bahçesinde, güzel şeyleri düşün, o bahçedeki arkadaş sohbetlerini, sevgilinle yan yana oturup dolunayı izleyeceğiniz, evde kocaman partiler vereceğiniz anları düşün, stres olma gözünü seviyim, sen stres oldukça ben korkuyorum

o eve gidince konfor alanınızdan çıkacağınızı, yepyeni bi hayata ve sorumluluğa başlayacağınızı biliyorsunuz ve bir yandan da evlilik yükü binmiş gibi omuzlarınıza, o yüzden o ev geriyor sizi, çünkü şu an alıştığınız evde alıştığınız düzendesiniz ama kafanızda o ev şu an belirsiz, gelecek kaygısı hissettim ben.. yani o ev de "evli " adı altında nasıl olacağınızı ne yaşayacağınızı, bilmiyorsunuz belirsizlik sizi hırpalıyor.. çünkü aynı evde yaşamakta evlilik daha farklı sorumluluklar barındırır sizin tüm korkularınız ev hazır olunca su yüzüne çıkmış, belki de hepsi önyargınızdır, kaygılarınızdan ibarettir üzülmeyin tadını çıkarın, insan alışamam dediği her şeye alışıyor, ben de istemediğim bi yere taşınmıştım şimdi de benimsedim mesela.. insanın evi nerdeyse huzuru orda oluyor, geçiyor gidiyor, ben ilk evlendiğimde 1 sene soy adıma alışamadım çok saçma ama kabullenemedim evlendiğimi Kızlık soy adımı yakıştırmazdım uyumsuz oluyor ismime diye, ısrarla kendi soy adımı kullandım, halbuki severek evlendik eşimin soy adını beğenirim ama işte psikoloji çok derin bişey, bilinçaltı çok fil hafızalı üzülmeyin daha fazla "hepsi geçecek " mutluluklar

Üzdün

Ben sadece mutluluklar dilemeye geldim.

kopek nisanlimin buyuttugu kopek aslinda o kendisi icin getirdi, sana alisinca bir sey olmaz birkac tane yavru daha getiririz falan diyor ama o kopek gelen butun yavrulari yiyecekmis gibi geliyor bana keciler tavuklar o evin videosunu atmistim ya kosede duruyorlar kayinpederime hediye gelmis o da bi kismini bize hediye etmek istemis geri gondeririz zaten keci cam agaclarini yedi bile onlari cok takmiyorum gulup geciyordum aslinda ama simdi evin bahcesinde bile duramiyorum o bahceden cikip arabaya binene kadar huzursuzum. ne bileyim orada mesela nisanlimla kendimi hayal edemiyorum, sanki babam bize hic yemege gelmeyecek, arkadaslarimizla bundan sonra parti yapmayacagiz da bir araya gelip oturup dagilacagiz, bundan sonra hayatim robot gibi olacak, bu bahcede hic mutlu olmayacagim, bu yatak odasindaki dolaplar tabut gibi uzerime gelecek iste eve girince pes pese aklima gelenler bunlar

Evlilik mi korkutuyor içten içe

Biraz takıntılı mısın acaba, nişanlınla sorun yoksa seviyorsan neden alışmam diye düşünüyorsun garip bir durum

Ben yaşarım o evde sıkıntı yok, Şaka bir yana da yeni bir düzen yeni ev insana korkutucu gelebiliyor. Ben aylarca alışamadım evime çevreme ki hala çevreye alışamadım ama evimi sevdim seviyorum.

Aylarca ger bahane ile ağladım zırladım, eve alıştım. Bir yaz akşamı bahçede oturuyorduk eşim burası çok sessiz canım sıkılıyor dedi. Ne yapayım hayatım canın sıkılmasın diye sokaktan insan mı toplayayım, dansöz mü getireyim, konser mi verdirteyim dedim

Evlilik stresi bu canım. Ben de esimle beraber yaşıyor olmama rağmen nikahımın kıyılacağı sabah cok ağlamıştım hatta iptal etmeyi bile düşünmüştüm ki eşimi biliyorsun çokta seviyorum ama bu hisler normal, duygusallık yasıyorsun, başındaki kara bela da malum. O yüzden herkeste olan seyler, sen o eve girince aslında bunlarla yüzleşiyorsun ama herşey cokzel olcak, evde yalnız kaldığını düşündüğün an ara votkamla kapındayım

Onlarca sehir, ulke degistirdim. Gecen kaba bir hesap yaptim omrumun 4 yilindan fazlasi yurtdisinda otellerde gecmis. Baba evinden İstanbul'a gelisi saymazsak evlendikten sonra 2. Evimize tasinmamiz haricinde hicbirinde de sorun yasamamistim. Evi kendim sectim. Tasinirken istemsizce agliyordum. Hamilelik hormonlarina bagladim. Halbuki 2 iken 3 kisi oldugumuz evdi burasi. Derken İc Anadolu'ya kisa sureli bir gorevlendirmem oldu. 6 ay diye yola ciktik, projenin ilk etabi bitti. Ya İstanbul'a, ya baska bir sehire gitmem gerekiyordu. İstanbul'a gelirsem bu evde olacagim diye oldugum yerde kalmayi teklif ettim. Tam olarak 18 ay kaldim ve o surecte bir kez olsun eve gelmedim. Aksine donecek olma fikri bile salya sumuk aglamama sebep oluyordu. Derken 3 etap sonrasi gorev yeri degisikligi farz oldu, Haziran'da dondum. Kafamda buyuttugum ne varsa hayal urunu oldugunu gordum. Her an tasinirim diye bu eve perde diktirmemistim. Su an perdeleri seciyorum bir yandan da onca zamanimi evhamli gecirdigime, akan gozyaslarima uzuluyorum. Konunuzu okuyunca aklima yillar evvel herkesin guldugu bir sahnede hungur sakir agladigim geldi. Baba evinden henuz cikmis, ogrenci evime gecmistim. Tam olarak o zaman yasadigim hissiyata goturdunuz beni. Kendinize zaman taniyin. Korktugunuz seylerle karsilasmayinca, zamanla degisecek hissiyatiniz. Mutluluklar.

Bence evden bağımsız sebeplerin var. Eve malediyorsun. Kendin seçtiğin semtte, zevkine göre dayayıp döşediğin ev icin ağlaman bana bunu hissettiriyor. Aile sorunları çıkabilir altından dikkat et derim. Bilemiyorum eski konularını hatırlıyorum baban, eş adayının annesi/ailesi arada kaldığın durumlar olmuştu yanlış hatırlamıyorsam, içten içe atlatamamış olabilirsin diye düşünüyorum.

ankarada kira degil bizim

Valla evlendiğimizden beri bu 9. Evim Ahırdan bozma yerde de yaşadık lüks rezidansta da. Köyde de başkentte de. Evlerin pek önemi yok içinde huzur ve sevgi olduktan sonra. Senin de sorunun evin kendisi değil de atfettiğin anlamlar ve korkuların olduğunu düşündüm. Umarım çözersin bir an önce.

Eve alışmakta zorlanacaksan minik bir kedi - köpek almaya ne dersin? Alışma sürecinde sana da yol arkadasi olur hem eve neşe katar. Tabii yakında ülke değiştirme planınız falan varsa almayın ama... Bir de eve şu an isinmaman çok normal, yaşanmışlık yok bir şey yok. Ben ilk ogrenci evimden ev arkadaşımin alengirli hayatından kaçmak için tanımadığım iki kızın evine taşınmistim. Ev saçma sapan bir evdi. şöyle söyleyeyim arkadaşımın odasında gömme dolap vardı, açınca icinde küvet ve sohben vardı Gizli ebeveyn banyosu bir de kiler gibi bir oda ev sahibine aitti, ev sahibi zırt pirt gelir o odadan bir şeyler alırdı. İlk evimi ne hayallerle, duvarlarına stickerlar yapıştırarak, tuğlalardan kitaplık yaparak - çocukluk hayalimi gerçekleştirir gibi dizmistim ama bu evde milletin salonunu kendime oda yaptım, kendi yatağım + kızların iki çekyati, saçma sapan bir odam vardı. Hiç ısınamadım, üstelik iki kişinin kaç yıldır beraber yaşadığı evin salonuna yerleşmiş biriydim, evin bir sahibi gibi değil de odayı kiralayan kız gibiydim. Sonuç olarak o evde harika anılarım geçti, kızlardan biri en yakın arkadaşım oldu ve taşınırken tencereleri sarıp kolilerken çok ağladım:) Evin içine girip anılar yaşayınca o eve ait hissediyorsun. Senin de içine girdikten mutlu günler yaşadıktan sonra eve aidiyetin artacaktır.

aslinda pek oyle degilim yani cok fazla sehir, ulke degistirdim. evde cok yasamadim universiteye gecene kadar yurttaydim vs. ama simdi mesela babamin eviyle kiyasliyorum. kis bahcesinde cok keyifli vakit geciriyoruz, orasi bana cok huzurlu geliyor. kendi yeni evimdeki kis bahcesine bakiyorum hic oyle hissetmiyorum. heyecanlanmiyorum yani aa nisanlimla surada yatariz film izleriz demiyorum. icim bunaliyor of burada nasil vakit gececek diyorum. iste dun ben aglayinca kayinpederim beni rahatlatmaya calisti. bak ne guzel bahceniz var, burada hep birlikte mangal yapacagiz ailece yemekler yiyecegiz, sana suraya bir tas ocak yaptirayim benim kahvemi orada pisirirsin falan dedi. ben adama istemiyorum hicbir sey dedim. halbuki dusununce bana guzel gelmesi lazimdi diye dusunuyorum

Eviniz nerede birde kira mı kendi eviniz mi olucak S sassyassyy Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Bence sizin derdiniz bir yere kök salma korkusu Yani bir nevi özgürlüğün kısıtlanması gibi algılıyor olabilirsiniz bilinçaltınızda Yıllarca yurt dışında yaşadınız, oradan oraya savruldunuz, bir yerde kalmadınız, evler mekanlar değişti durdu, yurda geri döndünüz, evlilik tantanaları ve hooop yerleşik hayat Bence siz alıştığınız düzenden en son tamamen çıkacağınız nokta o ev olduğu için huzursuzsunuz Tempo bitti, iki imza atıp o eve gireceksiniz bu sizi tırmalıyor Kendinize hedefler koyarak yakın gelecekten başlayıp uzağa doğru duraklar belirleyerek rahatlayabilirsiniz İşte atıyorum nikahtan sonra şurada tatil yapıp-döndükten sonra bahçeye bir ısıtma ünitesi alıp iki de sandalye alıp-kışın şu işle şu hobiyle yada şu eğitimle uğraşırken haftasonları orada eşimle kahve içeceğiz-yazın maaşımın şu kadar artacağı şu özellikte bir işe geçiş yaparken evdeki bilmem nereyi değiştirip-babamla bir yurtdışı seyahati yapıp-eve kedi alacam vs... gibi... Hem tempolu hayatınıza devam edip hem evi yuvanız haline getirebilirsiniz Ben sizi anladığımı sanıyorum: bir işe başlarken-bir karar verirken-hayatımda köklü bir değişiklik yaparken bende huzursuz hissederim çok istediğim birşey olsa bile ve başlarım düşünmeye, u dönüşü yapabileceğim manevralar üretirim, biryerden kendime bir kaçış noktası bulurum ve ancak öyle o değişimi aşarım, genelde sıkıntı çıkmaz niyetimi gerçekleştiririm Şöyle düşünün bir ay sonra taşınabilirsiniz, bir yıl sonra boşanabilirsiniz, ilk uçakla alıp başınızı gidebilirsiniz, ellerinize kelepçe ayaklarınıza pranga vurulmuyor kaçış noktalarınız var Bilmem anlatabildim mi

Oturacağın ev böyle üstüne üstüne geliyor di mi.. evlendiğimde kiraya çıktık ve aynısı benim başıma gelmişti o evi hiçbir zaman sevmedim güneş görmüyordu sanki o eve girince mutlu olamıyordum bunalıyordum 8 sene oturdum ve o 8 senede hep hastanelerdeydim ev alıp çıktık rahatladım.. bu evimi çok seviyorum

Ev yapılırken çok gerilmiş olmanızın bunda payı olabilir mi? Konularınıza denk gelmiştim. Ya da önceki eviniz çok küçüktü de bunun büyüklüğü mü ürkütüyor sizi? Gelinlikti, evdi, eşyaydı, her şeye karışan kaynanaydı derken soğumuş olabilirsiniz her şeyden? Birlikte yaşamakla evli olmak başka şeyler, bunun stresi insanı bir garip yapar. Bu kaçınılmazdır. Bir de hep hayalini kurduğunuz muhteşem olacağını düşündüğünüz şeyler içine girince çok da muhteşem gelmeyebilir insana, çünkü göre göre gözünüz alışmıştır. O kıpırtıyı hissedememek hayal kırıklığı yaratmış olabilir. Asıl olmaması gerekip de yaptığınız bir hata da olabilir. Belki istediğiniz böyle bir ev değildi ama alıştığınız şeylere oranlayarak yaptığınızdan şimdi yadırgıyorsunuz. Bu ihtimallerin hepsi mümkün, içlerinden doğru olanı siz belirleyeceksiniz. Psikoloğunuz sizi iyi tanır, doğru yorumu yapacaktır ama bence özel eşyalarınızı yerleştirince çok daha iyi hissedeceksiniz

S sassyassyy Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

evlenmemiş olsaydınız çok çılgın bir hayatınız mı olacaktı ki? sizin çalışmanız bildiğim kadarıyla zaten ihtiyaçtan değil istediğiniz, bu alanda kendinize yatırım yaptığınız için çalışıyorsunuz. kaldı ki nişanlınızla da yetişkin hayatınızını büyük bir kısmını zaten birlikte geçirmişsiniz. evlenince değişecek olan tek somut şey bu ev olduğu için sanırım, içinizdeki bu eve olan garez. S sassyassyy Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

hem bu var hem de yani aileleri bir kenara biraksak bile sanki eskisi gibi olamayacakmisim gibi geliyor. nasil desem daha bayik biri olacagim sanki dusunuyorum yani ise git, eve gel, ise gitmezsen evde takil vs bu sekil bir hayat geliyor aklima. kendime diyorum sacmalama sen istedigin gibi yasarsin ne olacak diye ama ikna olamiyorum M

elimde olarak bir sey yapiyor olsam zaten bu sekilde uzulmez, etrafimdakileri de uzmezdim bence.

Boleyn Kizi nasıl duygulandım mesajınıza. Büyüdüğüm anneanne evini düşününce incecik sızlıyor kalbim. Hani "home" diye bir kavram var ya, yuva. Bunu düşününce hala o ev gelir aklıma, 6 sene geçmesine rağmen

yaaa iste o gordugun terasta aglama krizlerine girdim dun halbuki en basta cok hevesliydim kahve iceriz diye galiba sizin kahveyi starbucksta icicez ahajahajah

yani ailelerimiz de fikir verdi ama genel olarak ic mimar arkadasimla beraber ben sectim her seyi. sehirden biraz uzakta ev aklima bir tek bu geliyor ama zaten yerini de ben sectim. Less-is-More Nirvana Anneler

İlk evi yerleştirdiğimizde bana da soğuk gelmişti. Zamanla anilar, eklemeler, yaşanmişlik olunca sicak geliyor.

kucuk bu evimiz yani simdi degilse ileride illaki degistirmek gerekecekti

Yengeç

Yasadiginiz evlilik stesi ile ilgili olabilir. Iyi dusunun iyi olsun. Simdiden mutluluklar dilerim. Hic aklinizdan geciremediginiz, hayal bile edemediginiz bir mutlulugunuz olsun.

yaşam şeklinizi değiştirmeniz gerekmiyor ki. sende öyle düşünme illa evliliğin bazı kuralları var öyle yaşanır diye birşey yok. bu sizin evliliğiniz olacak ve nasıl isterseniz öyle yaşarsınız. çocuk olana kadar diyede not düşeyim nişanlına söyle evin kapısına koca bir maşallah benden düğün hediyesi

Bence insanın yaşam alanı büsbütün değişirken böyle hissetmesi normal. Ben de hoplaya zıplaya gidiyorum ama kafamda hep acabalar var. Daha en az 6 ay yaşayacağım evi görmüşlüğüm yok düşünün. Ama her ne kadar bazen korkutucu gelse de, hayatta bir sonraki sayfaya geçebilmek için konfor alanından çıkmanın zorunlu olduğunu düşünüyorum. Tabii ki sizinki ağlama, panik atak krizlerine kadar vardıysa mutlaka destek alın. Umarım yeni evinizde ve evliliğinizde çok mutlu olursunuz.

Belkide yaşadığınız ev taşınacağınız evden daha konforlu ve ferah olduğu için böyle hissediyorsunuzdur. Ben de bu yüzden sıkıntı yaşardım genelde. Evlenmedim ama yaşadığım şehir küçük ve vasıfsızdı beni çok mutsuz ediyordu bu yüzden Antalya'ya okumaya gitmiştim dünyanın en mutlu huzurlu insanıydım lakin memleketimde ki evim çok güzel, ferah, bahçesiyle dekoruyla hiç çıkmak istemediğim evim tabi Antalya'da böyle bir ev mümkün değil O yüzden bi yerden fedakarlık etmek ve zamana bırakmak zorundasın sonra bi şekilde alışıyorsun. Çalışıyor musunuz peki işiniz bu düşünceye engel olabilir :)

Eşimle tanışmalılar.. İlk yıl kötüydü, yukarıda da yazmıştım. Eşimin buna yorumu: B k var da her şeyi kusursuz yaptık al işte böyle herkesin gözü kaldı. böyle işi.. Belki bu laftan sonra düzelmiş de olabilirim.

Daha önceki yerlere alışman/alışmaman hiç sorun değildi ki!! Heryer geçiciydi senin için.. bir sorun gördüğünde, birşey ucundan hoşuna gitmediğinde zihinin "amaaaan.. hepi topu x süre yaşayacağın yer çok kıllatma " diyor senin memnun olmayan yanını bastırıyordu. Ama bu yer farklı.. burası artık sürekli yaşayacağın evin. Belki mimar ile istişare içindeyken parça parça karar verirken bütünün nasıl gözükeceğini kafanda oturtamamıştın ama görünce çok hoşlanmadın.. belki mimarın bir bildiği vardır diye ona hareket alanı sağladın ama ev seni yansıtmayan bir havaya büründü.. belki de tek neden senin köksüz bir çiçek olmandır.

Ne zaman gitti o iç karartan his hatırlamıyorum bile. Sanki puf diye kayboldu kendiliğinden. Senin de öyle olacak inan. Evliliğine az kaldı, duygusalsın ki normal bunlar. Gülerek hatırlayacaksın bunları.

Dugun stresinden olabilir belki Simariklik demek istemiyorum, daha onceki konularinizi okudugum icin. Stressdendir

İstersen deli gibi içine sinen ev yaptır, istersen evliliği önceden prova et, beraber yaşa o stres oluyor cicim. Bende de oldu alışamama hali ama geçti zamanla. Bir de senin kayınvalidenle ve eş ailesinle de sıkıntıların oldu ya ağlamaların onların birikimidir. Psikoloğun en doğrusunu söyler tabii ama bence geçecek bu endişeli halin.

Bence şu an duygu karmaşası yaşıyorsunuz ama ben eminim evlenince bu üzüldüğünüz şeyler aklınıza bile gelmeyecek. Korkunç geliyor bile olabilir ama yaşarken alışacaksınız. Yeni bir hayat, yepyeni tamamen size ait bir ev ve büyük sorumluluklar sizi korkutmasın. İnşallah çok mutlu, huzurlu, keyifli ve sağlıklı bir birlikteliğiniz olur.