İçimden atamadığımı açıkça yazdım zaten tavsiyeye ihtiyaç duyduğum için bu konuyu açtım. Aşığım ama ondan beklentim yok, sevgilisi olan birinden ne bekleyebilirim? Ben içimdekilerden kurtulmak için ona yazdım. Ayrıca dip not olarak belirttim herşeyi detaylandırmadım ana hatlarıyla yazdım. . push ;

Yaşam tarzlarımız uygun değil, o barlarda takılacak birisi ben ise tam tersi biriyim. Ama benim yanımda sanki bambaşka biri... ben sessizliği seviyorum gürültülü kafeleri sevmem diyordu. Fakat barlardan da geri kalmıyordu. Kendi içinde çelişen değişik bir karakterdi. Neden onu unutamadığımı büyük ihtimalle karşıma başka biri çıkarsa anlayacağım. Nedense karşıma düzgün biri de çıkmıyor, kimse beni tanımaya uğraşmıyor, olduğum gibi sevmiyor.

İlk görüşte aşka inanır mısınız? diye klişe bir soru sorulduğunda çoğu kişi 'hayır' der. O kişilerden biri bendim. Hayatımın 19 yaşına kadar olan bölümünü genelde dost kazıklarıyla ve büyümeye çalışmakla geçirdim. Kazıklardan arınınca insan kendi kendine diyor ki 'Herhalde hayatta daha büyük bir kazık yiyemem. Bundan sonra saf olmayacağım, gözümü açık tutacağım ve kimseye kanmayacağım.' Aşık olunca işler değişti tabi... Üniversitenin ilk günü onu gördüğüm zaman gıcık olduğumu itiraf edebilirim fakat gözümü ondan asla alamadım ve hala da almıyorum. Uzun süre uzaktan baktım sadece, kendime bile itiraf edemediğim duygular vardı. Ne yaşayıp yaşamadığımı ne hissedip hissetmediğimi bile bilmiyordum. Aynı sınıfta olunca bir şekilde arkadaş ortamında göz göze geliyorsunuz ve tanışıyorsunuz. Zaten bizi yakan o bakışmalar değil midir? Beraber ders çalıştık, yalnız ve sessiz kaldık, eve beraber döndük, otobüste birlikte uyuduk, yağmur altında yürüdük, beraber ıslandık, birbirimizi koruduk. Ne kardeş olduk ne sevgili hep arkadaş kaldık. Hep ilgisi var sandım fakat hep başkası oldu, ayrıldı, tekrar sevgilisi oldu. Bu kısır döndü hep devam etti. Hiç itiraf edemedim onu sevdiğimi çünkü hiç boş kalmadı. Ama benimle çok güzel duygu oyunu oynadı diyebilirim. Sevgilileri başka yönden tatmin ediyorsa duygu yönünden de ben tatmin ediyordum. Kendimi ona hiç yakıştırmadım, hiç layık görmedim. Fiziksel olarak da görmedim, düşüncelerimle de görmedim. O bana ilgi gösteren ilk kişiydi. Çok güzel bakıyordu. Nasıl hissettiğini bilmiyordum açıkçası kendi düşünceme göre o ilgiyi aldım. Seviyor ama söyleyemiyor sandım. Üniversite bitti biz mezun olduk.(Temmuz 2017de mezun olduk.) Nisan 2018de dayanamadım mesaj attım. Ona birinci sınıfta aşık olduğumu ve içimden atabilmek için bunu söylemem gerektiğini söyledim. Bana çok garip bir cevap verdi. 'Ama sonradan çok iyi dost olduk. Ben yanına geleceğim zaten.' dedi ve 3 hafta sonra geldi. Yanına giderken heyecandan öleceğim sandım... ta ki onun sözlerinin beni öldüreceğini öğrenene kadar. Kendisi o zamanlar işe girmişti ve kız arkadaşına düğün yapabilmek için biriktirdiği paralardan ve mükemmel ilişkisinden bahsetti. Bende ona istediği gibi davrandım, dostu gibi. Ayrıca bana idealist kişiliğimin takdir edilir bir yanı olduğunu fakat kendini fazla işine kaptırma birini sev, evlen hayata karış gibi bir cümle kurdu. Nasip, kısmet diyip geçtim. Sonra gitti. Bu ukalalığına çok sinirlendim. Unutmaya karar verdim diyemeyeceğim. Çünkü 5 yıl boyunca bunu sürekli denedim ve asla unutamadım. Sanırım bu süreç kendiliğinden gerçekleşiyor ve kalp kendini buna hazır hissettiği zaman o duyguları silmeye başlıyor. Bu süreçte 2 kişiyle konuştum. Arkadaşça başladı ve flört dönemine gitti. Fakat olmadı. Onlar da aniden konuşmayı kesti. Başkalarıyla konuşurken bile aklımda o vardı. Onun bıraktığı hüzün ve duygu bulutu etrafımdaydı. O varken kimseye bakmadım kimseyi hayatıma sokmadım. Neden o bunu yaptı? Kendime defalarca sordum, cevap alamadım. Sosyal medyayı çok nadir kullanan biridir. Bugün tesadüfen instagrama girdiğimde bir arkadaşımın hikayesinde onu gördüm. Kalbim hop etti resmen. İş hayatı biraz yormuş, biraz kilo aldırmış ama içimde bitmeyen bir heyecan sardı beni... Hikayem bu genel taslaktan çok daha fazla aslında ama ancak bu kadarını ifade etmeye gücüm yetti. Ne yapabilirim bu saplantılı aşktan nasıl kurtulabilirim? umutluanne83 Baslangic 98, guncel 83.☺hedef 80 Anneler

Bakın çok güzel şeyler yapmışsınız. Maşallah ona sözüm yok. Ben sizin zihninizi boş yere meşgul edişini bahsediyorum. En başta size yazık. Her anında onu düşünmek nedir bilirim. Üniversite sınavına hazırlanırken dershaneye para vermeden burslu gittim. Herkes benden derece bekliyordu. Ama ben hiç çalışmadım. Çok şükür yine de iyi bir puan aldım ve iyi bir yer kazandım. Ama bu sonraki zamanlarda bana pişmanlıktan başka bir şeye yaramadı. Edebiyat testi çözerken, dostoyevski'den bir şey söz edilirken her an her saniye her zaman aklımda o vardı. Sonra dedim ben ne yapıyorum. Hayatım böyle geçemez. En değerli benim bu hayatta. Gerçekten bunu fark edince kendime olan özgüvenim arttı. Zekamin guzelligimin farkına vardım. İkisini de yeri geldiği zaman kullanılmasını öğrendim. Şu anda çok mutluyum. Kendi kendime yetebilmeyi, kendimi sevmeyi, bana değer verenleri sevmeyi, ailemi arkadaşlarımı sevmeyi öğrendim. Çok şükür diyorum. Allah o şeyleri düşmanıma yasatmasin. Size de kolay gelsin. Dediklerimi bir düşünün yine siz.

Söylediğiniz cümleler çok değerli, düşüncelerinizi ve davranışlarınızı takdir ediyorum. Kendime çok az itiraf ettiğim bir şey yaşadım cümlelerinizde... Kendine değer vermek. Ben kendime değer vermiyorum ki, başkaları bana değer versin.

Asla asla demeyin. Çünkü ben bir beklenti olarak açılmadım, içimden atmak istiyorum o yüzden söyledim dedim. Hans Landa https://youtu.be/9_Dc3-j5KBg tek ayak

Beş yıl boyunca onun da sizi sevdiğini fakat açılamadığını nasıl düşündünüz yahu? sürekli sevgilileri olmuş hiç boş kalmamış diyorsunuz. Peki o sevgilileriyle otururken siz de arkadaş ayağına onunla takılmışsınız ben bu tarz insanları hiç anlamıyorum galiba biriyle ciddi bir yola girersem hiç yakın kız arkadaşı olmamasına dikkat edeceğim. Bir de biyolojik açıdan bir aşkın 5 yıl sürmesi imkansız maximum 3 yıldır ki o da dediğim gibi en fazla. Hayatınıza biri girmemiş sosyal hayatınız nasıl bilmiyorum ama sizinle ilgilenecek sizin de az çok beğendiğiniz başka biri olsaydı böyle olmazdı. Platonik aşk gerçekten ömür törpüsü bir durum en son lisede yaşadım büyük konuşmak gibi olmasın ama şu yaşımda biraz garip geliyor yani eski sevgiliyi unutamamak falan olabilir ama hiç sevgili olmadığım bana özel bir şeyler yapmamış seni seviyorum dememiş insana karşı ne kadar derin bir şeyler hissedebilirim bilmiyorum. Başkalarının hayatında yancı olmayın kendi hayatınızda başrol olun kendinize ait bir hikayeniz olsun. o gözünüzde büyüttüğünüz adamı eski sevgililerinden dinleyin bakalım gerçekte nasıl bir adammış? Arkadaşlığı belki çok iyidir zamanında yakın bir arkadaşımla sevgili olmuştuk arkadaşken çok iyi anlaşırdık herkes bizi yakıştırırdı çok eğlenirdik ama sevgili olduktan sonra resmen birbirimizden sıkıldık keşke arkadaş kalsaydık dedik. Hayalperest bir yapınız var biraz daha gerçekçi düşüncelere sahip olmayı denerseniz zamanla takıntınızdan kurtulursunuz. Bir de lütfen sevgilisi olan beylere karşı bir şey hissediyorsanız arkadaşlığınızı devam ettirmeyin o kızlara da ayıp oluyor çünkü kendimden biliyorum. Amor-a

"Neden o bunu yaptı? Kendime defalarca sordum, cevap alamadım." demişsiniz ya, sizi sevmemiş işte, cevap bu. Arkadaş olarak sevmiş, sizinle zaman geçirmeyi sevmiş, size değer vermiş ama sizi bir sevgiliyi sever gibi sevmemiş. Biz seviyoruz diye sevdiğimiz de bizi o şekilde sevmek zorunda değil ki. Çocuğa bir sitem halindesiniz ama ne suçu var aslında, bir düşünün... Kalkıp yanınıza gelmesi sizi incitmeden, net bir şekilde, yolunuza devam etmenizi ifade etmek içinmiş. Yapabileceğiniz ve yapmanız gereken tek şey de bu zaten. Kendi kendinize başaramıyorsanız, destek alın ama içinizde büyütmeye devam etmeyin bu duyguyu, sağlıklı bir durum değil çünkü.

Aslında geriye dönüp baktığımda kaybettiğim şey zaman gibi gözüküyor ama o zaman dilimini sadece ona adamadım. Çalıştım, okudum, izledim, öğrendim ve şuan yüksek lisansımı yapıyorum.

Bu aşk değil, saplantı ayrıca aşkımdan ölsem de sevgilisi olan birine açılmam hatta onu sevdiğime utanırım. Bence siz de artık önünüze bakın hem çocukta demiş sev, evlen diye kibarca demiş beni unut diye.

Ne pis adammış sevdiğinizi söyledikten sonra sizinle dost olmuş resmen ilginizi kullanmış

Çok zor değil böyle düşünmek. Kendinizin kıymetini bilince emin olun kendinizi yine uzmeye kiyamayacaksiniz. Bence siz kendiniz bunu halledebilirsiniz. Kendiniz farkına varın, gücünüzü görün ve gücünüze güç katin.

Evet biraz hayalperest ve çocuksu bir yapım var. Fakat ben onunla tanıştığımda sevgilisi yoktu. Sevgilisi olan birini bende sevmeyi istemedim, inanın kendime hiç yakıştırdığım bir şey değildir. Aslında ilk sevgilisiyle gördüğüm an direk kafamda bitirdim ama sonra ondan ayrılınca tekrar içimde bir umut oldu. Şunu da belirteyim ben onu o kadar seviyordum ki mutluluğuna ve ilişkisine zarar verecek hiçbir davranışta bulunmadım. Hayatıma birinin girmemesi de açıkçası onun yüzünden diyebilirim çünkü hep bana yaklaşmaya çalışan erkeklerin önünü laflarıyla, bakışlarıyla kesti. Üniversite ortamı olduğu için haliyle kalabalık bir gruptuk ve başkaları tarafından da aramızdaki elektrik anlaşılıyordu. Şöyle bir durum da var biz zaten sevgili olarak anlaşamazdık. Ben onun ilişkilerine asla zarar vermedim, her zaman haddimi ve mesafemi bildim. Şimdi burada kimse kimsenin karakterini bilmediği için daha acımasız yorumlar yapabiliyor.

Ben kendime değer vermiyorum ki baskasi niye bana deger versin demissiniz, kendinizi ona layık bulmamissınız. Yapmaniz gereken belli, neden boyle duşundugunuzu bulup, kendinizde eksik ya da yanlıs gördüklerinizi gidermeniz gerekiyor. Konunuz baska biriyle evlenecek bir erkek degil yukaridaki yazilanlar olmalı siz de biliyorsunuz.

Canim evlenmistir ozmn. bosver hic gormezden gel. zamanla yeni kisiler cikar unutursun inslaalh ne diyelim

Gücümü toplamam gerek artık kendimi silkmem gerekiyor. İnsanın ilacı kendisindedir. Hayatta çoğu şeyi başardım bunu da başarabilirim.

Asla, asla demeyin diyorsunuz da her insanın kırmızı çizgileri olmalı diyorum ayrıca hala buraya konu açtığınıza göre atamamışsınız içinizden çünkü bu aşk değil saplantı.

Platonik asik olmussunuz. Bu ergen kizlarin bts murat boz aski gibi bisey. Artik ergenlikten ciktiniz reel hayata donun. Karsiniza biri ciksa da aklinizda biri varken gormezsiniz. Oncelikle onun geecek bi karsiligi olmadigini fark edin. Onunla ilgili hayal kurmayi birakin mesela. Loreth

Tamam ben zaten siz yazmadınız demiyorum ama bunca gerçeği biliyorsunuz hala sizi sevmeyen birini düşünüyorsunuz hem de ilişkisi var bilmem ne. Cidden bu size iyi geliyor mu? Ayrıca bu zihniyetinizi değiştirmezseniz önünüze gelecek olan kısmetleri kaçırırsınız.

Kesinlikle adam kendine değer vermiyor sizin kadar eğer onun içinde de biraz sevgi olsa size gelirdi zaten bakın o hayatını yaşıyor siz hala onu düşünüyorsunuz belki onun aklına bile gelmiyorsunuz. Bence artık onun hakkında düşünseniz bile sizi sevmediğini ve istemediğini hatırlatın kendinize ve böylece soğumaya çalışın eminim ki başarılı olucaksınız.

Platonik aşk gerçek aşk değildir. İçinde takıntı ve saplantı barındırır. Bir insanın kendisine yapacağı en büyük kötülük. Zaman en kıymetli şey ve siz onu bir hiç uğruna harcamissiniz. Sizi sevmiyor. Sevmeyecek. Kabul edin bunu. Beyninizde bitirin. En değerli şeyinizi zamanınızı bir hiç uğruna harcamayin. Olmadı psikologa vs gidin. Hayat böyle geçmez.

Bence sizin söylediğiniz şeyden çocuk sizin üniversite başlarında ona karşı bir şey hissettiğinizi ve sonra geçtiğini anlamış, öyle anlamış gibi yapmış ya da. Böyle şeyler olabiliyor, siz 5 sene açılmayınca ve sonra açılınca ihtimal verememiş de olabilir bir an. Benim başımdan şöyle bir şey geçmişti. Üniversitede çok yakın bir dostum -liseden, ki liseyi yatılı okuduğumuz için birlikte büyüdük diyebilirim- "Ben sana açıldım ama sen duymazdan geldin." demişti, ben de anlamamıştım. Meğer çocuk bana aylar önce açılmış, ben seni severim, gibi bir şey demiş bir yerde; ben de canım ya ben de seni çok seviyorum deyip geçmişim. Yanlış anlamayın, anlasaydı karşılık verirdi demiyorum. Aksine o kadar ihtimali yokmuş ki geçmiş gitmiş bir şeye yormuş. Ya da yine ihtimal hiç olmadığı için sizi rencide etmemek adına kendince öyle davranmış. Bilemiyorum. Ama her koşulda olacak iş değil. Zaten bir insanın 5 sene boyunca birinin kendisinden hoşlandığını anlamamak mümkün değil. Bence hoşuna gitmiş ilginiz, onu sürdürmek isterken gerçekten arkadaş olmuşsunuz. Belki arkadaşlık boyunca da yine sizin ona ilgi göstermeniz hoşuna gitmiştir. Ben size değer vermediğini düşünmüyorum, ama arkadaşça vermiştir, o kadar. Karışık bir karakter demişsiniz, değil. Öncelikle şunu görmelisiniz, bir insanın karakterini bize sözleri değil davranışları gösterir. Yani diyorsunuz ya işte aslında sessizliği seven biri ama oralarda takılıyor. Oralarda takılıyor mu, bitti. Adamın hayatı bu. Biz kadınlar sözlere gereğinden fazla değer veriyoruz. Ayrıca, biz diyeceğim, yine kendimden bildiğim için, birine kendimizi adamayı hayatımızı onun etrafında kurmayı biraz marifet sanıyoruz. Ne büyük aşk, ne büyük tutku, falan. Aşk acı çektiren bir şey olmak zorunda değil. Elbette bunu hayat öğretiyor. Yakın zamanda, hiç birlikte olma ihtimalimiz olmayan birine aşık oldum, çok zor oldu ama yürüdüm gittim. İhtimal yoktu çünkü, güzelim vakitlerimi heba etmemeliyim, bunu hak etmiyorum dedim. Kilit nokta burada, kendini daha çok sevmekte. Bence yara bandı aramayın, kendinize odaklanın. Duygularınıza odaklanın. Bunla ilgili kitaplar okuyun gerekirse. Neden o insanı sevdiniz, eksik hangi yanınızı kapattı, bu size ne hissettirdi, aşk filtresinden çıkıp baktığınızda bu insan nasıl biri, bunları düşünün. Kendinizde eksik gördüğünüz yanlarla uğraşın. Mesela kendinize değer vermediğinizi söylemişsiniz sanırım, yanlış anlamadıysam, kendinize değer vermeye başlayın. Bunun için neler yapabilirsiniz, nasıl biri olsanız kendinizi daha çok seversiniz, neden bu halinizi sevmiyorsunuz, bunlara odaklanın. Çok uzattım kusura bakmayın, ama sizi anlıyorum ve yazmak istedim. Çözüm dışarıda, yeni birinde değil kendinizde. O insana aşık olmanız bile, onla değil sizle ilgili. O bir figüran sadece. Kendinize dönün. Buradan çıkmanın yolu bu.

Ben de benzer bir durum yaşadım ama doğru düzgün arkadaş bile sayılmazdık.. O nerde kız varsa onunla ilgilenen biriydi.. Ağzı da bozuk konuşmaları kötü biriydi.. Okulda öğrenci psikolojisinden midir aileden uzakta yalnız olmaktan mıdır bilmyorum belki siz de aileden ayrıydınız.. Senin anlattığın olayda o çocuk sana hiç olmazsa görüşücem gelicem demiş gelmiş ve konuşmuş.. Daha kötüler de var.. Ve bu konuda sen tek değilsin.. Ben şahsen uygun olmadığı ve aklımdan çıkartmak istediğim halde bu amaç işe yaramadı.. Sende de öyle olabilir.. Sen de kendini ona uygun görmüyormuşsun.. O yüzde olacak bişey olmadığından çıkaramıyorsundur.. Benim de karşıma kimse çıkmıyor doğru düzgün.. Hans Landa https://youtu.be/9_Dc3-j5KBg tek ayak

Sizin de belirttiğiniz üzere bu bir saplantı. Psikiyatri desteği almalısınız. Bu şekilde yolunuza devam etmeniz zor gibi görünüyor. Hiç umut vaat etmeyen birine bir 5 sene feda etmişsiniz bir 5 sene daha harcamayın hayatınızı kurun.

Sizi kırmak için demiyorum lütfen yanlış anlamayın ama ben açıkçası sizin aşık olduğunuzu düşünüyorum. Birkaç kere de yazdım zaten siz aşık değil, saplantısınız. Eğer burdan bakarsanız gerçekleri daha rahat kavrar ve önünüze bakarsınız.

Aşkta plan program taktik unutma hareketleri işe yaramaz.. Onun yerine geçebilecek biri olduğunda belki geçer.. Hans Landa https://youtu.be/9_Dc3-j5KBg tek ayak

Yok kırılmadım. Bende saplantılı aşk olduğunu düşünüyorum. Düşünce şeklimizle kendimizi kandırmak gerekiyor bazı durumları atlatabilmek için... Çok yakın bir arkadaşıma bugün onu gördüğümdeki merhametimi anlattım. İşte biraz kilo almış, saçları da dökülmüş ama hala çok yakışıklı diye söyledim. Arkadaşım da bana o hayatını o kadar hızlı yaşıyor ki içki içmekten kendini elletmekten saçları dökülmüştür dedi. Silkindim resmen... demek ki insanın kendine bunları hatırlatması gerekiyormuş.