Merhaba herkese daha dün gece okulla ilgili konu açmıştım yine burdayım bu seferki sıkıntım hep var ve gittikçe büyüyor sanırım Eşimle çocuklar konusunda asla anlaşamıyoruz Misal ufacık bi sıkıntı yaşıyoruz eşim ters düşmemesi gerekirken o anda "nolcak ya" deyip kesip atıyor ya da çocukla konuşmak yerine öpüp sarılıyor, ödül vermiş gibi oluyor. Alakasız davranıyor. Herkes çocuk yetiştirme konusunda eğitimli değil ama eşim ciddi anlamda daha da zorluyor her şeyi, konuşmaya çalışınca da kabul etmiyor. Çocuklar da daha 4 yaşında Hep böyle yaparsa nolur halimiz bilmiyorum Şimdi öncelikle -Çocuğunuzun gündüz sizle yaşadığı irili ufaklı ne varsa anlatır mısıınız eşinize? -Çocuğunuzun hatalarında baba çocuğun önünde anne ile ters düşecek bişeyler söylüyor mu? Yani ne bileyim genel olarak eşlerinizde çocuk eğitimi gelişimi psikolojisi konusunda bu kadar yetersiz mi? Not:Eşim sigarayı bıraktı ilaçlı tedavi ile (4 ay önce) son 4 aydır daha hızlı sinirleniyor daha tahammülsüz oldu bazen keşke tekrar içse dediğim bile oluyor Çünkü 4ay önce aşırı rahat bi adamdı saatlerce ağlasa bıkmadan ayağında sallar uyutmaya çalışır konuşurdu sakinleştirirdi.

Düzeni bozmak istiyorlar sadece anlık bisi. Ama daha sonra cocuk yüz buluyor ve normal olan şeylerde, alıştığı şeylerde bıle mızmızlanmaya başlıyor. Mesela çocuğa uyku vakti geldi diyorsunuz, babası onun yanında 5 dk daha diyor Ve sonra cocuk yatmak istemediği icin mızmızlanmaya başlıyor. Orda al adamın kafasını duvara sürt o derece geliyorlar bana

Sonradan değiştiyse sigaradandır. Bakın babamdan bir fıske bile yemeden büyüdüm ben ama ben bile babam beni dövecek herhalde bu sinirle diye beklemiştim sigarayı bıraktığında. Çevresindeki herkes istisnasız çekilmez bi adam oldun geri başla demiştir. Babam sadece 4 ay nikotin eksikliğinden diş etlerinin ağrıdığını söylemişti.

Ben artik esim hiç karışmasın put gibi dursun istiyorum Çocuk eğitimini bana bırakmalı kesinlikle. Sadece uyuturken oyalama zamanı yardım etmeli. Eğitimine asla karismamali.

Benim babam aşırı hassas ve özenli. Eşim de ailesi de çocuk olayında rahatlar. Kendi kendine büyümüş hepsi. Ama şuan tabiki zamanın farklı olduğunun farkında yine de ben kadar özenli olamaz.

Eşime çocukla ilgili kötüleyici şekilde her gün anlatmam sanırım Çocuk sahibi olmadan önce de eğitimi, disiplini, kriz anları hakkında az çok ortak noktada olup olmadığımızı konuştuk Umarım konuştuğumuz gibi ilerler Ama bu ortak nokta sohbetini yapmadan çocum sahibi olmak istemezdim ben

valla annem kardeşim ben üçümüz bi ayrı takılırız baba başka bi dünyada gerekte görmüyorum bizimle takılmasına çünkü bizimle aynı dili paylaşamıyor bunun için adım bile atmıyor anneme de derin anlatma babaya bizimle alakalı bi şey diye eskiden şikayet ederdi ama bıraktı arada bi yapsa da ben uyarıyorum

Ah bu konu kalbimde yara

En çok dikkat ettiğimiz şeylerden biri çocuğa karşı farklı şeyler söylememek. Yani farklı düşünüyorsak bile bunu çocuğun yanında yapmamak için azami gayret sarfediyoruz. Mesela aralarında bir şey geçiyor ya da eşim sert çıkıyor oğlum üzülüyor ben mesela o kadar kızılacak bir şey olduğunu düşünmüyorsam asla oğlumun yanında eşime niye kızdın çocuğa abarttın vs demem. Oğluma baban şu sebeplerden haklı olabilir der onla konuşurum eşimle başka zaman konuşurum. Çocuklar yoksa bunu kullanmaya çok müsait. Ve biz her şeyi konuşuyoruz çocukla da birbirimize de. Yani kızsak hayır desek ağlasa bile mutlaka sakinleşince nedenlerimizi çocuğa anlatıyoruz. Anlamasa bile dinleyebildiği yaşa geldiğinden beri böyle. Son olarak babam sigarayı bıraktığında biz de keşke başlasa demiştik 4 ay kısa bir süre bunun için.

Aynen Erkekler rahat.

Ahh ne konuşmadık ki Pratik ile teori ne kadar ters düşebilirse o kadar ters düştük buaralar

Anlattıklarınız hemen hemen her evde olan problemler.. Eşim yoğun çalıştığı dönemler bizde de durum aynı oluyor. Yani kafası dolu ve tahammülsüz oluyor. Normal bugünün nasıl geçti muhabbeti bile yapamıyoruz. Ben öyle olduğunu anladığımda uzak duruyorum işin açıkçası, konuşmaya çalışmıyorum. Çünkü bu sefer ben kırılıyorum. Çocuk mevzusunda ise oğlum henüz 2.5 yaşında, ilk çocuğumuz. İkimizde aman aman öyle yeterli bilgiye sahip değiliz. Biraz geleneksel biraz profesyonel şekilde ilerlemeye çalışıyoruz. Olabildiğince psikolojisi olumsuz hiçbirşeyden etkilenmesin diye uğraşıyoruz. Ama elbette kendi aramızda çatışmaya giriyoruz, "sen şımartın, sen şöyle dedin, sen öğrettin, sen başından attın, sen izin verdin.. "vs diye söylemlerimiz oluyor birbirimize.. Herşey kitapta yazılan gibi olmuyor maalesef. Biraz da akışına bırakmak gerekiyor. Sigarayı da yeni bırakmış, biraz zaman tanıyın eşinize. İlla ki bu süreçte agresiflik oluyor biraz. Stresini size yansıtıyor.

Çocuğuma ilgili detayları eşime anlatmıyorum. Anlattığın şeyler komik gelen bazı şeyler olabilir sadece. Ayrıca ben pek rapor vermeyi sevmem. Bana rapor vermek gibi geliyor bu durum. A dan Z ye kadar anlatırsanız rapor vermek oluyor Çocuk icin eşimle tartışmalarımız oluyor Çünkü ben aşırı titizim cocuk konusunda Eşim de rahat Doğal olarak tartışma oluyor. Eşim oynatsın ara sıra gerçekten bana yeter Başka bir şey istemiyorum. Biz de her şey düzenlidir çocukta. Yemeği, uykusu, meyvesi... ama eşim bunu bile sorun ediyor bazen Ulan daha ne istiyorsun; uyku saatler Yemekleri Her şeyi düzenli... Ee bazılarına da rahat batıyor bu da bir gerçek. Ama düzen olmasaydı bu sefer de olmamasından dolayı isyan ederdi. Çocuk konusu kesinlikle anneye bırakılmalı yani ben öyle dusunuyorum. Biri hayır derken diğeri evet dememelı Evde cocuk konusunda benim sözüm geçtiği icin eşim bundan rahatsız oluyor mesela Çünkü o kuralları yıkmak istiyor. 5,5 yaşında kızım. Biz de abur cubur olmaz Hakaret tarzı sözler konuşulmaz onun yanında Mesela eşim entersan sekilde abur cubur vermek istiyor çocuğa. Çocuk ta ben izin vermediğim icin yemiyor Eşim de onun üzerine bu tarz ağırlığım olduğu için kıskanıyor Deli yaaa

Biz de sürekli konuşuruz eşim de son 4 aydır böyle, dediğiniz gibi hep konuşarak anlatmaya çalışıyoruz ya da dediğiniz gibi o an ters bi durum olsa bile çocuk bilenmesin diye önünde değil de sonrasında birbirimize anlatırdık ama şuaralar adam deli gibi İnanın öncesinde saatlerce çocuk ağlasa alır ayağında sallar dinler sakinleştirirdi ama şuan ağlamaya başladığı gibi "ee ne istiyorsun söyle ağlama" diye giriyor Sigara ile ilgili olsun inşallah yoksa büyüdüler deyip olgunlaşmalarını beklemesi bizi yıpratacak her geçen gün başka şeyler yaşayacağız çünkü. M

Esime cocuklarla ilgili her detayi anlatmiyorum. Cok komik, sira disi veya yeni bir gelisme varsa anlatirim ancak. Söyle birsey de var: Biz cocuklarimizi insanlara nasil anlatirsak, insanlar onlari öyle görmeye baslar. Esiniz sizinle ayni fikirde olmak zorunda degil, ama bir orta yolu bulmak lazim. Heleki cocuklarin önünde farkli davranmak iyi degildir disiplin konusunda.