Ayy ne kadar güzel açıklamışsınız peki bişey sormak istiyorum antidepresan kullanmak özelde veya kamuda çalışma konusunda sıkıntı oluşturur mu bu konuda bilginiz var mı

Aynen öyle banada aynı laflar söyleniyor. Girisken ol, korkma vs. çok basit bir şeymiş gibi. Sorun zaten bunları yapamamamız. Bide şunu merak ediyorum. Siz normal dostluk kurabiliyormusunuz uzun süreli? Mesela bir şehirde üni okuyordunuz ve arkadaşlar edindiniz diyelim. Sonra üniver. Bitince tekrar şehirinize gelince o kişilerle iletişiminizi devam ettirebiliyormusunuz? Onlarınmı sizi aramasını bekliyorsunuz yoksa sizmi öncelikli davranıyorsunuz? Yakın arkadaşliklariniz, dostluklariniz varmı?Bende o konudada bir problem var. Yakınlık kurduğum, birbirimize kanka dedigimiz vs kisilerle aynı ortamdan uzaklasınca ben hep onların aramasını bekliyorum. Onlar aramazsa bende aramaya çekiniyorum çoğunlukla. Ve çoğunluğuyla iletışimim kesiliyor. Çünkü telefonla çok aramayı konuşmayıda çekiniyirum. Arkadaşlıgım bitebiliyor istisnalar olmakla birlikte genellikle bu şekilde oluyor. Hele bir kisiyi aradıysam ve bana hiç dönmediyse tamamen bir daha o kisiyke iletisime gecmeyesim geliyor. Yani bakıyorum karşıki tarafta bir vefalılik varmı arıyormu vs. Aramayınca bende aramıyorum. Sizce buda sosyal fobiyle alakalı bir sorunmu? Siz nasılsınız bu konuda. Kurduğumuz arkadaşliklar kesinlikle suni, çıkar arkadaşlığı değil ama neden o insanlarla işimiz bitince birbirimizi arayıp iletisime devam ettirmiyoruz acaba bunu hep sormusumdur

O dediğiniz antidepresanlardan fayda gören çok ama tabi ki tek başına %100 fayda sağlamıyor, terapiyle desteklenirse faydası maksimuma çıkıyormuş. Sadece terapiyle de aşan olabiliyo ama işte terapist bulmak da büyük bir şans, deneme yanılma ile doğru olanı bulmak gerek, iyi doktoru bulmak gibi bu da. Her terapist iyi çıkmıyor. Ben ad başladığımda terapiye de başladım ancak hiç uyuşmadık psikologla yeni mezundu kendisi, seanslarda hep ben konuşuyodum, 50 dk'lık seansta paso ben anlatıyodum kendisi hıı, hımm, ya bende de böyleydi, bende de şöyleydi diye kendinden örnek veriyodu, terapi gibi değil de dedikodu yapıyomuşuz gibiydi, fayda göremedim sonlandırdım. Bulunduğum Şehirde kısıtlı imkan var, online terapiden de fayda gören çok var, online araştıracağım, batıda bi yerde iyi bi terapist bulup ilk görüşmeyi yüz yüze yaptıktan sonra online olarak da devam edilebiliyo, öyle bir terapist bulsam çok iyi olcak. P

Psikoterapi almistim ama hicbirseye yaramadi. Gezegen X

Sosyal fobi yaygın anksiyete bozukluğu altında yer alan bir anksiyete türü imiş. Tedavisinde antidepresanlar ve terapi öneriliyor. Bende de var aynısı, son 1 senedir dehşet arttı. Söylediklerinizin aynısı bende de olmakla birlikte, odamdan dışardaki kalabalığa veya dış ortama çıkamama, insanlardan kaçma saklanma gibi durumlar da mevcut. Bunlar sizde de var mı? Ben de insanları kırmaktan korkuyorum, çok yumuşakbaşlıyım, herkese evet diyip kendimi geri plana itip insanları memnun etmeye çalışıyorum. Hayır dersem insanları kaybetme korkusu yaşayıp çevremde kimse kalmayacak diye korkuyorum. İnsanlardan korkar hale geldim sanırım durumum ciddi. Topluluk içinde geriliyorum. Böyle değildim ne tetikledi bilmiyorum. Psikiyatristten randevu alacağım, artık anksiyolitik antidepresan zanaks manaks ne varsa dayasın gitsin bana ya, bıktım bu hallerden. Olacaksam da bağımlısı olayım, böyle yaşamak zulümken ne yan etkisi ne de bağımlılık düşünülecek en son şeyi yani. Sosyal fobi için %70-80 çözüm olduğu söyleniyo tabi uygun ilacı bulmak kaydıyla. Ne çekiyoruz ya, dünya biz hassas kalpler için cehennem. Çok düşünmek bizi öldürecek.

Kesinlikle katılıyorum. Bilgi, performans olarak hiçbir eksiğimiz yok bu insanlardan. Ama bu sosyal fobi kişinin gerekli performansı göstermesine engel olan bir durum. Bunu biz beynimizde psikolojil olarak yapıyoruz. Dediğiniz gibi kendinden taviz vermeyen, egoist, öfkeli insanlar daha saygı görüyor dinleniyor sanki. Biz o kadar hassas, duyarlı ve kimseyi aman kırmayalım incitmeyelim, yanlış anlamasınlar modunda insanlar olduğumuz halde yinede silik olusumuzdan sosyal fobik olusumuzdan, değer görmeyen, çevre edinemeyen, rahat olamayan, kaygılı, korkan olan biz oluyoruz gene. Bende asla telefonla görüşemem insanların yanında, hemen hızlıca başka bir yere kaçarım yada tekefonu açamam. Insanların konuşacaklarıma güleceklerini zannederim. Kalabalık bir topluma tek başına sonradan girmek benim için ölüm gibi birşeydir. Üniversitede hocanın beni seçmesi ve bana soru sormak istemesi sınıfta herkezin içinde yine benim için çok korkulu bir olaydı. Dışardan soğuk olmak, selam bile vermeyen biri olmak, çok ciddi olmak, odun gibi duyarsız ilgisiz biri olmak, toplumu insanları çok sevmeyen biri olmak gibi sıfatlarla düşünülüyordum. Halbuki ince, hassas, duygusal biriydim. Ben bizde biraz genetik olduğunuda düşünüyorum çünkü annem be babamda çok hakkını savunabilen, beter, dışarı dönük, tarzda insanlar deilmiş gençken. Zamanla kendilerini biraz aşabilmişler. Ama yinede benim kadar sosyal fobik değiller. Herzaman özgüvenlı, dışa dönük, toplumda rahat olabilen insanlara özenmişimdir. Ben topluma girmeye, konuşmaya utanırken çevremdekiler okadar rahatlarki, esprililer, komikler, yadırganmaktan korkmuyorlar. Arkadaşlarım hoşlandıkları karşı cinse çok rahat adım atabiliyor, iletişime geçebiliyor, ilk adımı onlar atıyor hatta. Bir arkadaşım hoandığım insana evlenme teklifi bile ederim gözük karadür der hep. Bense inanın hoşlandığım ve bana adım atmaya çalışan insana bile geri dönüş yapamadım. Duygymu ifade edemedim. Suratına bile bakmaya utanırdım. Oysa bu ne ciddi, soğuk kız diye düşunmüştür elbette. Bunlari yasamaktaki suçuk ne? Böyle olmak beni depresyona sokuyor. Buarada saygın bir mesleğim var. Ama gerekli performansı gòsteremiyorum gibi hissediyirum. Iş, çalışma arkadaşlarımdan çekiniyorum. Isyerinde sanki istenmiyormusum, başarısızmışım gibi duygulara takıntılara takılıyorum.

Tam tersi antidepresanla ben; eskiden olduğum neşeli, kıvrak zekalı, mizah dolu, esprili, zehir dolu kafama ulaştım. Eskiden buydum ben. Son 6 yılım bambaşka bir nefretlik karaktere dönmüştü. Eğer bu, karakterimin değişmesi ve başka bir insana dönüşmemse iyi ki değişmişim; antidepresan tedavim eskiden olduğum, kayıplara karışmış, aramaktan bitap düştüğüm "ben"e ulaşmama yardımcı oldu. Antidepresan güzellemesi değil bu ancak kör kuyulardan çıkarken uzattığınız ele karşıdan uzanan el ya da size tutulan merdiven gibi düşünebilirsiniz bunu, böyle bi metaforla açıklayabilirim. O kör kuyuda tek başınasınızdır, kendiniz de ordan bir şekilde belki çıkabilirsiniz, tırmanırsınız, kazarsınız ancak çok yorulursunuz, kendinizin yapabileceği yere kadar gelir belki de geri kayar düşersiniz. Bu sefer umudunuz her çırpınışta iyice dibini görür. İlaç o umudu ve o çabayı belli bir süre diri tutmayı sağlayan şey aslında. Psikoterapi tabi ki de ilaç tedavisini desteklemeli, ancak bunu önerecek olan psikiyatrist olmalı. İlaca gerek var ya da ilaç gerekmiyo sadece psikoterapi diyecek olan bu işin kompedanları olmalı, biz değil. Ben asla ön yargılı olmadım, gerekirse kullanırım dedim cünkü bu bir beyin biyokimyası. İnsanlar bunun üzerine yıllarını emeklerini verip uzman oluyorlar. Bize zarar verecek bir tedaviyi hiçbir hekim yapmaz zaten. İlaç gerekiyosa direnmekte fayda yok. Bu ilaçlar bağımlılık yapmıyor, mekanizmaları beynimizde bizim hayata olan enerjimizi, ilgimizi, neşemizi düzenleyen birtakım nörotransmitter dediğimiz ulakçı maddeler üzerine. Stres, kaygı, travmalar gibi olumsuz yaşam faktörleri bu maddeleri beynimizde azaltıyor. Depresyon, anksiyete, panik atak, okb gibi disorderların çıkış mekanizması bu maddelerdeki azalmalara bağlı. Bakın bunlar kimyasal süreçler. Kansere yakalanan insanın çareyi medikal tıpta araması, koşa koşa uzman doktora gitmesi ile aynı. Kanser hastasına amaan nolcak ya moralini yüksek tut gojiberi meyvesi tüket geçer yaaaa kendini motive et iyileşirsin sakinleştir kendini mi diyoruz? Cevabımız bellidir: Hayır. Ruhumuz hastalandığında da medikal müdahele gerekiyorsa üstelik bunu doktor öneriyorsa karşı cıkmak bence ortaçağda yapılan, hekimliğe karşı çıkan ve cadı avını başlatan zihniyetle aynı şey bana göre. O zaman tüm hastalıkları dua edelim iyileştirelim, hastaneler kapansın, doktorluk yasaklansın. Bir gastroenterologun önerdiği belki de antidepresanların yan etkilerinden daha fazla yan etkisi olan ilaçları sağlığımız için avuç avuç yutarken antidepresanların bu kadar ÖCÜ'leştirilmesi en başta bilime ayıp. Yan etki elbette olacak, dile kolay yıllardır aynı seviyede takılan bu maddeleri yukarı çekmek için mikron düzeydeki reseptörlere bağlanarak müdahele ediyo bu ilaçlar. Bu da küçük bir bedeli bence. Bendeki yan etkiler 2 hafta sürdü, doktorum bilgilendirdi, kestirmedi, devam et dedi. Dayandım. 6 ay sabredeceksin, sakın sabırsız olma, sebat et, beni dinle, 7 aydan sonra bana teşekkür edeceksin dedi. Çıkan yan etkiler hafifti zaten hemen geçti. Bekledim, vazgeçmedim. Terapi de önerdi, tek başına ilaç yetersiz kalır dedi. Tabi uygun ilacı bulmak da biraz çaba gerektiriyor ama doğrusunu bulduğunuzda en şanslı sizsiniz. Almaya başladım. Ancak terapistimden memnun değilim, enerjim tutmadı. Her ikisi de istediğimiz gibi çıkmayabilir her ikisi istediğiniz gibi de çıkabilir. Bu tamamen şans ve deneme yanılma. İyi doktoru bulmak için çabalamak gerekiyo bizim ülkede. Mesela halen daha anlatamadığım şeyler var terapistime ve bu kötü bir şey. Yakın zamanda bırakıp başka bir uzman arayışına gireceğim. Bende de sosyal fobi vardı şuan bu konuda daha iyiyim. Ama halen daha insan içinde telefon konuşması yapmaktan kaçınırım, mesela bunu terapiyle aşmam gerek, ilaç+ terapi bu noktada önemli. 2 senedir ölü gibiydim. Beynimi sanki birisi dondurmuş, dolaba gömmüş gibiydi. Ön camlar sürekli buğu halinde, net değil. Silecekler çalıştı, görüntü netleşti. Güneş çıktı, beynim donduğu yerden çözülmeye başladı. Aylardır bitiremediğim yarım bıraktığım işleri tamamladım. Yeniden doğdum diyebilirim. Şimdi tek sorun kaldı. Daha iyi bir terapist bulmak. Yani psikolog. İlaca devam. Hülasa, demem o ki, endişelenmeyin, belki hafif bir anksiyolitik, hafif bir sakinleştirici önerecek size doktorunuz. Karakteriniz değişmicek emin olun. İlaca karşı cıktığınız süreçte stresinizin ve fobinizin size verdiği zarar ilacın yan etkisinden çok daha büyük emin olun. Gününüz güneşle dolsun, umarım tüm güzellikler sizi bulur. Yalnız olmadığınızı da bilin :) tedaviye direnmeyin, inan hayat bunu reddetmek için cok anlamlı bir şey değil.

antidepresanlar sosyal fobi gibi durumlarda da kullanılabiliyor, ilaçların çok çeşidi olduğu ve sosyal fobinin bazen başka rahatsızlıklardan kaynaklanabilirliği olduğu için. tabii yine de kişinin terapiyle desteklemesi şart.

Bide şunu unutmuşum benim toplumda konuşurken sesim kısılır bazen çekingenlikten. Evde esprili güleryüzlü bir kızımdır. Tanıdigım alıştığım insanların yanında mutlu rahatımdır. Ama bu aralar genel bir depresyon icindeyim sanki. Bunları düşunmekten moralim bozuk. İşimde olmasa tamamen evde bunalım gecirebilirdim. Umarım kurtuluruz bu hastalıktan. Gelişmeleri haberdar edelim birbirimize.. Sormak istediginiz birsey varsa özeldende yazabilirsiniz

Benim aldığım antidepresan konsantrasyon üzerine etkili, dikkat eksikliği ve hiperaktivite bozukluğunda çok sık reçetelendiriliyor. Dopamin üzerine çalışıyo, serotonin değil. Fluoksetinler falan onlar serotonin üzerine. Benim hayattan kopmama neden olan bir diğer durum da buydu konsantre olamama ve işlerimi tamamlayamama hali. Bu da bi depresif mod sebebiydi. Doktora gittiğim ilk muayenemde hiçbir şey yapasım gelmiyor, uzun bir süredir keyfim yok, keyif almıyorum, işlerimi tamamlayamıyorum diye anlatmıştım kendimi. Major depresyon tanısı koydu ve etken maddesi bupropion olan bir antidepresan yazdı, sigara bırakmada çok yaygın kullanılıyor, duymuşsunuzdur belki. Kullandığımın 2. ayından itibaren beynim açılmaya başladı. Okuduğum şey 10-15 kere tekrar etmeden beynime girmezken, artık bir kere okumam yetiyordu hemen özümsüyordum işte bu eski bendim. Eski hazır cevap halim kaybolmuştu, demiştim ya beynim donmuştu diye. Biri bişey söylüyor tak anında cevap, baktım kalakalmıyorum artık. İşte benim dopaminim azalmış meğersem. Bu hafızamı bilişsel kapasitemi bile etkilemiş. Antidepresan etkisi de var ilacın, bu da kademeli olarak ortaya çıkmaya başladı. 10 birim düşündüğüm şey şuan 1 birimde. Her antidepresanın etki ettiği madde farklı. Konsantrasyonun azalmasını ilacın yan etkisinde belki gözlemlersiniz ama yan etkileri geçici. Uzun vadede bi gidin bakalım bence etkilenmicek hatta artıracak. Şöyle midem bulandı yok şöyle uykusuzluk yaptı yok huzursuz oldum falan milleti korkutuyorlar.. Ee olcak zaten hazırlıklı ol. Uzun vadede konsantrasyona bile olumlu etkisi vardır zaten. Vücut bi alışsın önce sabitlesin ilacı bünyede. Size şöyle örnek veriyim, sürekli okumamı ve araştırma yapmamı gerektiricek bi mesleğim var. Son 3 yılım eve geldiğimde gelir gelmez yemek bile yemeden sere serpe yatıp ertesi güne kadar uyumayla bomboş geçiyordu. Hiçbi işimi halledemiyorum, kayıp yıllardı geçen. Klasik depresyon işte. Şuan işimde yorulsam da akşam geldiğimde o günkü task'ları bitirebiliyorum. Hayat enerjisi= dopamin veya serotonin her neyse. Travmalar bunları azaltıyorsa biz inadına yükselteceğiz :)

Rvet faydasini gorursun P

Cok güzel ve detayli bir sekilde anlatmissiniz. Verdiginiz Emek icin tesekürler.

Bi doktora gidin de hele, o söyler antidepresan ihtiyacınız mı var, ne yapılır ne edilir. Ayrıca "Bir ilaç atarım, hop mucizevi bir şekilde her şey hallolur" diye de düşünmeyin, yok öyle bi sihir.

Psikoterapi herkesten alınmıyor yalnız, gerçekten iyi eğitimli bir terapist lazım. Bu yüzden bir cok terapi başarısız oluyor

Yıllardır kullanıyorum çok şükür karakterim değişmedi

Sosyal fobiyle depresyonun ne gibi bir benzerliği var? Psikoloğa yada psikiyatriste yönelmelisiniz bu konu icin, onlar sizi en iyi şekilde bilgilendireceklerdir. Tanıdığım sosyal fobisi olan insanlar genelde ilac tedavisinden çok terapilerle yeniyorlar bu rahatsızlığı ama yinede en iyi kararı doktorunuz verecektir.

Mesela ben bir şehire staj yapmaya gitmistim. Orda güzel arkadaşlıklar kurdum kısa bir sürede. Genellikle hep hemcinslerimdi. Karşi cinsle çok iletisim kuramazdım cunku. Derken stajımı tamanladım yaşadığım şehre gittiğimde o kisilerin beni aramasını, hal hatır sormasını, mesleğe başladınmı, nasıl gidiyor vs demelerini bekledim. Ama inanın okadar tanıştığım, beraber yiyip içtigimiz, sürekli bulustugumuz, evlerimize gelip gittigimiz, birbirimize hediyeler aldigimiz insanlardan çogu aramadı beni. Bir tanesiyle iletisimim devam ediyor sadece onuda kendim aramistim kendim pesinden kosmustum. Insanlarmi vefasız yoksa problem bendemi sizce. Yoksa o insanlar benim negatifligimi sosyal fobikligimin farkındaydıdamı beni tekrar arayip sormak istemediler. Ama beni sevmeselerdi ozamanlardan benimle takılmazlardı. Çunku birbirimize hicbir menfaatimiz yoktu. Iste bu tarz şeyleride çok kafama takıyorum.

Terapi almayı denedin mi hiç? RagnarLodbrok Ölürken

Evet böyle insanlar daha başarılı, bu insanlardan bilgi, fikir, zeka olarak hiçbir eksiğimiz yok aslında onlar bunu daha fazla görülebilir kılıyorlar daha fazla dikkat çekebiliyorlar bu vasıtayla haliye daha fazla el üstünde tutunuyorlar. Mesela bilmem hiç fark ettiniz mi? Arıza çıkaran, uyumsuz, dediği dedik olan, hakkı için ortalığı yıkan yırtık tipler daha çok önemseniyo toplumda, daha çok dinleniyor. Tabi ki de uslüp çok önemli, saygı çerçevesinde yırtık olmak bi adım öne geçiriyo. O saygısızlık yapanlar da ayıplanıyo, ediliyo ama en çok da onların işi görülüyo. Kötü örneği savunmak gibi anlaşılmasın ama saygı, saygı, saygı diye tutturdukları şey toplumun insanları sindirme ve pıstırma yöntemi bence. İnsanlar bizi sessiz sakin görüp saygıyı aşıyor biz gık demiyoruz ama biz kendimize yapılan bu saygısızlığı dile getirince, bu huyumuza alışmadıkları ve bizden beklemedikleri için "aksi, huysuz, asi ve yine ironiktir ki "saygısız" oluyoruz. Benim başıma çok geldi. Toplumdan dışlanma ve hor görülme pahasına bile olsa, saygısızlığa itiraz edip ses çıkardığında kafana tokmakla vuruluyo, bizim gibi daha geride kalıp sesini çıkaramayan insanlara daha ağır iniyo o tokmaklar. Niye çünkü saygılıyız, bize saygısızlık yapılabilir ama biz yapamayız. Ne olursa olsun kendimiz olmalıyız. Bu sosyal fobinin altında yatan bilinçaltı sanırım; toplumdan dışlanma, kabul görmeme, sevilmeme, istenmeme, kimse beni sevmezse yalnız kalırım gibi bi düşünce. İnsanların istediği gibi olmazsam, onların isteklerini yapmazsam reddedilirim diye düşünüyoruz. Ama kendimizi kaybediyoruz farkında değiliz. Tüketiyo bizi bu. Biraz önce acil çözüm ve eylem planı gerek. Artık SOS verip bi an önce kendimize dönmeliyiz. İlaç terapi kitap ne gerekiyosa. Biraz çaba göstermeliyiz yoksa biz mutsuzuz diye hayat bize durup da yol vermeyecek. O yolu biz açmalıyız.

Sorun zaten başkası olduğunda koşa koşa gidip kendimiz olduğunda adım bile atmamamız halbuki en önce ben diyebilsek, işte bunun için çözüm bulmak gerek, ilaçsa ilaç, terapiyse terapi, çünkü biz mutsuzuz diye hayat bize durup yol vermiyo, çözümü bizim bulmamız lazım. Ben ilk fırsatta psikiyatriden randevu alcam çünkü kaygı ve bu fobik durumlarım üst seviyede atlatamıyorum, insan kendi kendine bi yere kadar gidebiliyo, bazen dışardan objektif üçüncü göze ihtiyaç duyuyo.

Ayyy aynısıyım yemin ediyorum ikizimi bulmuş gibiyim. Dediklerinizin aynısı, dışardan soğuk, ilgisiz, umursamaz, selam sabah vermez diye yaftalanıyorum. Hayır böyle değilim aslında sosyal fobiğim kimseye anlatamıyorum ki. Lisede üst seviyedeydi bu durumlar, üniversitede başka bi şehirde okumanın verdiği etkiyle baya bi toparladım durumu, girişken oldum, aştım biçok şeyi, sonra iş hayatı, son 5-6 senedir iyiydim şimdi yine geldi aynı fobik durumlar. 1-2 senedir kapana kısılmış gibiyim, özgüvenim yerlerde. Topluluk içinde telefonla konuşmaktan imtina ederim, topluluk içine, bi ortamda insanlar toplanmışsa ve oraya ben ilk giriş yapacaksam aşırı gerilirim, insanlar yaptığım davranışı eleştirecekler sürekli düzgün hatasız davranmalıyım. Araç kullanırken aracı park ettikten sonra hemen araçtan inemiyorum, geriliyorum fobim geliyo. İnsanlar bana bakıyo diye. Hayır yani işim gereği bir sürü insanla ve hocayla muhatap oluyorum, iş ortamımda aşırı gerginim. Ancak biliyorum ki mesleğimde işimde yetkinim yine engel olamıyorum özgüvensizlik sarıyor bedenimi. Hiçbir zaman istediğim girişkenlikte olamadım. Yeni bi yer, tanımadığım bir insan mı aranacak saatlerce kıvranırım ya hata yaparsam diye erteler de ertelerim sonra o iş son dakkaya kalır ve ben gümlerim al yine kendin ettin kendin buldun diye kendimi suçlarım. Mesela bayramda bayram kutlaması yapılacak telefonla, inanılmaz gerilirim. Bu kişiler birinci dereceden çok yakınlarım olmasına rağmen nasıl bir fobi şekilleniyo karnıma sancılar giriyor. İkili ilişkilerimde ilk başta size dedikleri gibi ben de aynı şekilde soğuk bulunuyorum sonra kaynaştıkça sıcak, samimi, canayakın oluyorum ki normalde zaten öyleyim ama bu fobi duvar ördürüyor, yeni insanlarla hiç ilk gidip tanışan ben olmadım hep insanlar bana geldi. Bu özel ilişkilerimde de böyle oldu ama bıktım artık. Girişken olmak istiyorum. Kendi çabam artık yetmiyo. Psikiyatriste gideceğim, mevcut antidepresanım kaygıya ve fobilere etkimiyo, terapiye de başlıcam başka türlü bu hayat yaşancak gibi değil hep bi kendini kısıtlama hep bi geri çekme. Hayattan geri kalıyoruz ama hayat çok kısa ve tek atımlık kurşun gibi tek bir şans yaşamak için başka bir hayat verilmicek. Yolda tanıdık gördüğümde beni görmese konuşmak zorunda kalmasam diye dua ediyorum. Bizi bizden başka kimse anlamaz. Sizi en iyi bu durumu yaşayan kişi anlar. Beni de öyle. Aynı şeyleri yaşıyoruz. Birbirimizi biz anlarız. Yalnız olmadığınızı bilin. Hatta ne zaman isterseniz özelden yazışabiliriz dertleşebiliriz çözüm üretebiliriz bu konuda, çünkü insanlar anlamıyo cidden çok anlayışsız bir toplum ve zamanda yaşıyoruz. Empati yok kimsede. Yaşadıklarımız asla yadırganacak şeyler değil. Toplumun yarısı bu halde fakat göstermiyo kimse. Ben en kısa sürede psikiyatriste gideceğim, bulunduğum şehir iyi terapist konusunda kıt biraz, online bakacağım. Siz psikiyatriste gittiniz mi ya da gitmeyi düşünüyo musunuz? İstiyosanız özelden konuşabiliriz :)

Çok haklısınız

Antidepresan karakteri değiştirmez öyle sihirli değnek gibi bir şey değil. 34 aydır antidepresan kullanıyorum sadece bu sürede 4 ay falan kullanmadım, üç antidepresan değiştim karakterim falan değişmedi. Yalnızca çeşitli nörotransmitter maddelerin sinapslarda kalma süresine etki ediyor, sizin de duygu durumunuz biraz daha rahatlıyor, terapiden daha çok verim alabiliyorsunuz. Yok öyle bambaşka bir insana dönüşmek.

Merhaba size özel den yazdım bakabilir misiniz

Merhaba arkadaslar, bende yillardir sosyal fobi var ve yakinda is hayatina atilacagim icin antidepresan alip tedavi olmak istiyorum. Benim en büyük korkum Karakterimin degismesi ve baska bir insana dönüsmek. Antidepresan kullananlar lütfen beni bu konuda bilgilendirebilirler mi? Ilaci kullandikaran sonra sosyal fobiden tamamen kurtuldunuz mu?

İşte benim de az önceki gönderimde anlattığım durumun benzerini yaşadım. Ben onlardan bekledim, ama aramadılar sormadılar. Belki de benden beklediler ama ben de aramak istemedim zaten arayan bi insan değildim ben. Ben de öyle düşündüm acaba onlar benim bu durumumun farkındaydılar da istemediler mi diye. Çünkü dominant karakterdiler, ben biraz ezik kalabiliyodum kendi fikrimi beyan edemiyodum, itiraz edemiyodum. Belki de istemediler beni ama okuldayken öğrencilikte gırgır geyiktik, öyle bi sinyal almamıştım hiç. Bi de üçlü gruptuk, üçüncü kişi bize son sınıfta eklenmişti, benle ayşe 5. sınıfa kadar ikiliydik sonra o kız geldi üçlü olduk fatma dominanttı, atarlı giderli bi de ağzına geleni dan diye söylerdi. Sonra ayşeyle fatma samimi oldular, ben biraz dışlarında kaldım gibi, birlikte gidip geliyorlardı okula, sonra ben erasmusa gittim onlar ikili takılmaya başladı. En son mezuniyette de zaten böyle çok belli etmeseler de soğuk gibiydiler yapmacıktan iyiymiş gibi davrandılar bana. Ben de anladım zaten. Benim de içimden gelmedi aramak etmek ne yalan söyliyim.

Hayır niye olsun, e-devlet kaydınıza kim niye baksın, ben özelde gitmiştim psikiyatriste ondan dolayı edevlette kaydım oluşmadı, ancak yakın zamanda devletten randevu alıp yeniden gitmeyi düşünüyorum çünkü kullandığım antidepresan beni majör depresyon halinden çıkardı fakat anksiyeteme kaygılarıma ve sosyal fobime etkisi olmadı, umarım yine bana uyacak bir ilaç reçete eder hekim. Memur olurken güvenlik soruşturması geçirirsiniz bunun içinde enabız bilgileri yoktur. Eskisi gibi de artık didik didik taranmıyo soruşturmalarda. Bi de ayrıca bakılsa nolacak anksiyetesiz insan mı kaldı memlekette, el birliğiyle deliriyoruz bunu tedavi etmek icin ilaç kullanıyosak da kullanıyoruz sağlık için bu onlar kendilerine baksın önce kendilerini atsınlar, hastanede mi yattık, ağır ilaçlar mı kullandık yooo . Kimse kanser hastasına ya da ameliyat geçirmiş ameliyatta narkotik ağrı kesici almış birisine aaa sen narkotik ağrı kesici almışsın asla memur olamazsın demiyo di mi? Saçma çünkü. Doktor kontrolünde, hekim gözetiminde hepsi. Kafamıza göre gidip avuç avuç antidepresan çakmıyoruz ki Endişelenmeyin, öyle bi sıkıntı olmaz. Ha sırf bu yüzden memurluğu engelleyecek birisi varsa da yatacak yeri yok ki engellenmez merak etmeyin.

Sosyal fobinin kuyruğudur depresyon, peşine gelir, çünkü hiçbir şey yapamayıp rezil olma, yanlış bir şey yaparım korkusuyla toplumdan ve kendimizden geri kalıyoruz haliyle isteğimiz de uçuveriyor, olduğumuz yere tünüyoruz, kanatlarımız kırılıyor. İlk fırsatta randevu alacağım ben yazsın bana serotonin arttırıcı bir ad. Valla çekilir gibi değil. Ya bi de insanların ahkam kesmeleri yok mu. Size de geliyodur eminim aynıları. Mesela: Sosyal ol, insan içine karış, aktivitelere katıl. Ahahah benim aklıma gelmiyo zaten bi sen akıllıydın di mi Sorun zaten onu yapamamak, yapamadığım bir şeyi nasıl çözüm olarak sunabiliyosun, tam bir paradoks üreticisi. Müzik dinle iyi gelir hee doğru. Beethoven depresyona iyi geliyomuş. Çık gez yürüyüş yap hadi ya bu da benim aklıma gelmiyodu ne ilginç. Kitap oku kitap başka dünyalara dalıyon aklını başka şeye ver, valla Einstein bile bu kadar zeki değildi tebrikler mükemmel bi çözüm önerisi. Kaygıdan, anksiyeteden, kafada dönen düşüncelerden boşalıyo mu ki beyin de kafanı ona veresin? Bunun eş değeri adam çok afedersiniz basur olmuş, git tuvaletini yap rahatlarsın diyo çözüm olarak. Kişi kanser olmuş, mizik dinli yiii geçer imin ol giçir. Konu ruh sağlığı olunca nedense beden sağlığı kadar önemsenmiyor. Hep afaki hep saçma sapan öneriler. Doktorlar zate 15 sene boşuna uzmanlaşıyorlar boşuna psikiyatri diye bir bilim dalı geliştirilmiş. Madem müzikle geçiyo kapatalım müzik dinletisi bilim dalı açalım yerine ahahahah Bizi serotonin geri alım inhibitörleri paklar, hep birlikte randevulara gitmemiz lazım

Bende öyleyim. Aman kimseyi kırmiyim aman kimse yanlış anlamasın modundaydım hep. Küçüklüğümden beri herkez çok çekingensin derdi. Bunun basit bir utangaçlık olduğu zannedilirdi. Halbuki bu bir sosyal fobiydi. Üniversite hayatı lise hayatı benim için işkence gibiydi bu hastalıktan dolayı. Insanlardan kaçardım, gerilirdim. Tenefüs olsun istemezdim. Ne fırsatlar kaçırdım bu fobiden dolayı anlatamam. Artik rahat bir insan olmak istiyorum. Insanları düşünmek istemiyorum. Çok ince ve hassas insan olmak istemiyorum artık. Kendime ve aileme zarar veriyorum psikolojikmen

İlaç kullandığın sürece kendini daha rahat hissedebilirsin ama bıraktığın an eski haline dönersin, kalıcı düzelmek istiyorsan kendini değiştir. Terapi al, duygularını yönetmeyi öğren.

Aynı durum bendede var. Dediklerinizin birebir aynısını yaşıyorum. Buarada sosyal fobide tedavi olarak selektif serotonun reuptake inhibörleri denen depresyon ilaçları kullanılıyor. Serotonin mutluluk hormonu seviyesini arttiriyor. Mesela selektra diye bir ilaç varmış. Çok araştırdım. Bir cok insanda içe dönüklükten dışa dönüklüğe pozitif sonuçlar vermiş. Toplumda rahat olmaya başlamışlar. Psikiyatrist eşliğinde kullanılır tabi. Ben o ilaçtan kullanmak istiyorum. Tek korktuğum bazı insanlarda kilo aldırma yan etkisi yapmış. Ben bide kilo sorunlarıyla uğraşmak istemediğimden biraz korkuyorum ve özel sektörde çalışıyorum. Ailem bana kullanma ilerde bilgilerine işler iş hayatında evlilik hayatında falan sorun yaşarsin diyor. Ama bu hastalıklada yaşayamam. Böyle ömür geçmez. Hayatımın en güzel yaşları bu fobiyle gecmesini istemiyorum. İnsanlar ne der diye yaşamak istemiyorum. Dışardan fobi sesbebiyke suratsız, soğuk durmak istemiyorum. Çevreme bakıyorum. Herkez rahat, geniş, duyarsız, özgüvenli. Kendim gibi kimseyi göremiyorum. Kimse empati yapamıyor. Acaba bu kız çekingenmi, ürkekmi diye düsünemiyor ailemden başka. Dışa dönük insanlar daha tatlı, cana yakın, sempatik, iyi insan olarak algılanıyor. Bazen bakıyorum çevremde bir insan bir ortana giriyor iki günde alısıyor. Kanka oluyor, onlardan biri gibi, rahat. Benimse bir ortama alışmam uzun zaman alır. Hiç alışamadigim ortamlarda olur. Ben psikoloğa gitmek istiyorum. Ama acaba ilacsız terapiyle işe yararmı. Daha önce hiç gitmedim psikoloğa. Siz hangi antidepresanı kullandınız ve fayda görmediniz? Psikoloğa gittinizmi? Online psikiyatrist sistemi varmı, faydası olurmu

Liseye giderken 2 samimi olduğum arkadaşım vardı. Bayağı makara, gırgırdık beraber. Yapılarımız çok benzemesede insanlardı. Ben onların yanında rahattım. espriler yapardım, normal ben kimliğimi yaşardım. Ilk önce ben birisiyle samimi olmustum üçuncusunu ilk etapta dieri çok sevmesede sonra ikisi beraber daha samimi olmuslardı. Ben sınıf birincisiydim lisede. Azimli, başarılı, ciddi, sakin bir öğrenciydim. Hocalar genelde bana hep saygılıydı. Normalde benle takılmayan insanlar sınav zamanı kopya için bana yanaşırdı. Bu iki samimi arkadaşımdan biriside benden bayağı kopya çekiyordu, tembel, derslerle alakasız bir kızdı. Sürekli makara gırgırdık. Beraber üzülür güler. Her anımız beraberdi. Zamanla o iki arkadaşımdan birisi beni sürekli eleştirmeye başladı. Esprili bir şekilde hep alttan laf sokardı. Ben o dediği şeyleri kafama takardım. Beni kıskanan bir kızdı eminim buna. Zamanla onun o alaycı laf sokan esprili halleri benide etkilemisti. Sosyal fobimin gelişmesinde o kızında etkisi olduğunu düşünüyorum. Sonradan son yıl ben biranda açıköğretime geçtim. Kimseye haber vermeden. Bu üç senedir her anımın beraber geçtiği kisiler bir kere bile beni aramamışlardı. Sen naptın, nerdesin, niye bıraktın diye. Belkide benimle menfaat gereği takılmıştı o dersleri başarısiz olan bilenem. Ama cidden okul zamanı eğlenirdik. O aman sinemaya gidelim nolur şuraya buraya gidelim aynı sırada oturalım diye bana yalvaran tipler yollarımız ayrıldığında bir kere bile aramamışlardı mesela. Zamanla hepsini unuttum zaten toksiklesen, kıskanan bir arkadaşlık istemiyordum artık. Sonra üniversiteyi okudum yeni, daha kaliteli insanlarla tanıştım. Iyi düzgün arkadaşlıklarda kurdum. Bundan sonra istediğim o kaliteli iyi insanlarla kurdugum arkadasliklarin devam etmesi. Çünkü birbirimize emek veriyoruz. Güluyoruz yiyip içiyoruz. Bu iliskilerin yollarimiz ayrildigindada devam etmesini istiyorum. Yanliz kalmak istemiyorum. Yine aradada olsa aramak hal hatır sormak, sorulmak istiyorum o kisilerle

Bende kullanmak istiyorum. Ama kilo aldırma yan etkisi yapmasından korkuyorum. Ben çok çekingen, yumuşak, kimseye hayır diyemeyen, kalo kıramayan bir insanım. Kendime zarar veriyorum bu huylarımla. Bu ilacı kullandiktan sonra insanlara rahat biri olurmuyum acaba R

Evet işin ehli biri olmalı. Gönül isterki ilaçsız atlatabiliyim. Ama açıkcası çok inanamıyorum kendime. Online terapide mantıklı geldi bana siz deyince.

İlaç içmiş ve psikoterapi almış biri olarak psikoterapinin size daha uygun olduğunu düşünüyorum. Tabi bi süreliğine az dozda ilaç takviyesi de olabilir.

antidepressant alinca karakteriniz degismez. bagimlilik yapmaz. en kotu yan etkiler bulanti, basagrisi ve cinsel yan etkileri genelde.

Korkma sakin oluyosun stres sıkıntıların azalıyor bas edıyosun bunlarla özgüvenin gelıyo karakterın degısmıyo P

Peki baska bir ilaç kullandinızmı sosyal fobi için? Ben ilaç kullanmak istiyorum. Ve kilo aldirirmi . push ;

Karakterin değişmez Bir psikiyatriste gitmeye ne dersin? Kafana göre tedaviye başlayıp bırakmamalısın.

Arkadaşlıklarım da aynı sizin gibi, hep ben bekledim ve hemen hemen arayan taraf hiç ben olmadım, dostluklarım var, genelde hep karşı taraf konuşma başlatmıştır öyle devam etmişizdir. Yani benim böyle olduğumu bilen ve bana bu sebeplerden dolayı sitem etmeyen insanlar çevremde kaldı. Ancak yukarda konuştuğumuz gibi herkes bu durumumuzu anlamıyo, vefasız, nankör olarak görüyo, halbuki bu bir fobi, açıklayamıyoruz, vefasız, nankör, ilgisiz değiliz, bencil de değiliz. En çok insanları düşünenleriz fakat bunu ilgilenme olarak yansıtamıyoruz. İnsanları kırmamak için hep onların istediği gibi davranma en kötü özelliğimiz ama arkadaşlık ve dostluklarda da aramayıp sormayarak aslında ilgilenmiyoruz da ne büyük bir paradoks bu ya. Ya ben bi dönem o kadar kötüydüm ki, bi örnek veriyim teyzemlerle benim aram annemle olduğumdan çok iyidir, küçüklüğümüzden beri çok yakınız, bikaç sene önce teyzem aramıştı beni yılbaşıydı kutlamak falan için, gördüm ama açmadım, konuşmak istemedim, bir kere daha aradı cevapsız oldu, döncem dedim dönemedim de yoğunluk girdi, kaldı öyle, çok ayıp oldu kadına biliyorum ama beni kıskacına ele geçiren bu fobiyi gel de açıkla, teyze senle konuşmayı istemedim diyemedim kırılır diye. İlk defa böyle bişey yaşadım, psikolojim çok kötüydü antidepresana başlamamıştım o zamanlar henüz. Sonra yazın görüştük hiç açmadı konuyu, acaba ne dicek diye kendimi yedim bitirdim, kızcak mı, küscek mi diye. Böyle şeyler de var bilmiyorum size de oluyo mu. Konuşmak istemiyorum ve açmıyorum, çünkü istemiyorum, bunu açıklayamıyorum, adım vefasız, ilgisiz ve sorumsuza çıkıyor. Son 6-7 aydır biraz aşmaya çalıştım bu durumu ı ıh yok olmuyo tek başıma yapamıyorum. Daral geldi yav. kısmi düzelme var. İşin komik kısmı da aynısı bana yapılınca sizde de olduğu gibi karşı tarafı hemen silme isteğim, hemen bi nefret birikmesi geliyo nasıl geri dönmez bana, nasıl cevap vermez, ben kimim ki bana dönmemeyi düşünüyo diye öfkeleniyorum ooo bi öfke bi celal sormayın. Kinlenmenin everesti. E ama aynısını sen yapıyosun kızım niye sana yapılmasından hoşlanmadığın bişeyin aynısını karşı tarafa yapıyosun diyorum kendime di mi ama. Yok olmuyo. Psikiyatri tedavilik bir durum var kesinlikle. Benim de böyle iki tarafın da aramaması sonucu 7-8 yıldır görüşmediğim ve iletişimimin koptuğu üni arkadaşlıklarım var. Ünide 5 sene yediğimiz içtiğimiz ayrı gitmedi, her şeyi birlikte yaptık, her yere birlikte gittik, birlikte ders çalıştık. Gençtik iki tarafın da hataları oldu, geçti gitti. Hoş gördük. Ama sonra nolduysa mezun olduk bi dağıldık başka yerlere, bi dönem mezuniyetten sonra yine aynı şehirde bulunduk ama onlar da aramadı ben de aramadım. Benim toksik bi ilişkim vardı o zamanlar, arkadaşlarım onu tasvip etmiyodu, hala ayrılamıyo musun hala geri mi dönüyosun diye bana kızıyolardı sanki kendileri hayatta her şeyde mükemmel karar alıyolarmış gibi. O tavırları beni soğuttu onlardan. Anladım ki benle pek görüşmek istemediler. Böyle itici bikaç davranışları oldu. Üçlü bi gruptuk, üçüncü kişi sonradan eklenmişti bize, biraz dominant bi karakterdi. Koptuk öyle. Ben de aramadım onlar da. Öyle bitti. Ancak ünide tartışma yaşayıp aramın soğuk olduğu ev arkadaşımla sonradan da çok samimi olduk, iş hayatlarımızda farklı şehirlere gitmiş olsak dahi görüştük. Hiç belli olmuyo bu insan ilişkileri. Hala bile konuşuyoruz mesela o arkadaşımla.

Antidepresan kimi insanlar da mizaç değişikliği yapıyor antidepresana bağlı mani yada hipomani diye araştır

Sana nasıl faydalı olabilirim bilmiyorum.39 yasindayim sf yim.11 yaşından beri sosyal fobiyim. is bulamadı. psikiyatriye gittim.23 yaşında 1.5 yıl tedavi gördüm ve tekrar işten çıkarılınca bu sefer kamuya girdim. kamuda özele göre rahatım. isten atılma korkum yok. evlendim hatta çocuk yaptım. bosandim. ve bütün bu süreçte sf idim. sixin dediğini çekincelerim var. benim için ilaç çözüm değil ve psikiyatriye girmicem. yas geldi40 a

Çevremden gözetlediğim kadarıyla hem kendine güvenen, rahat, rahat iletişim kuran, dışa dönük insanların daha başarılı olduklarını görüyorum. Gerek meslek hayatında gerek sosyal hayatta gerek ilişki, evlilik hayatında. Dünya çekingen ve sosyal fobik bireyler için çok acımasız. Sosyal fobiyle birçok seyden geri kalıyormuşum gibi hissediyorum. Hiçkimse senin sosyal fobik olduğunu dışardan bilemez. Ne soğuk, ilgisiz bir kız diyorlar arkandan. Kurtulmak istiyorum bu durumdan artık

Son bir sorum daha olacakti sepulik. Bu ilaclar benim konsantrasyonumu bozarmi ders calisirken? . push ;

Sosyal fobi tek başına antidepresan kullandırmaz ki, sosyal fobi terapi ister. Ayrica antidepresan kullananlar da normal insanlardır, ağır ilaçlar olmadıkça sizi değiştirmez, korkularıniz yanlış bilgi içeriyor. Sosyal fobiniz var ise iyi bir terapiste başvurun

Teşekkür ederim bilginiz için benim endişelenme sebebim insanlara yardımcı olma odaklı bir alanda eğitim aldım hani kendisinin bile psikolojisi bozulmuş insanlara nasıl yardımcı olacak gibi bir durum oluşurmu diye kafama takıldı fakat kendimle ilgili problemlerim olsada insanların sıkıntıları olduğunda mantık çerçevesinde yönlendirebiliyorum. Terzi kendi söküğünü dikemez misali

Ben yeni ortamlara girerken yeni insanlarla tanışırken çok geriliyorum. Bende bide küçükken ve halen şöyle bir takıntı var. Bir ortama, topluluğa tek başına girmekten çekinirim. Mutlaka yanımda bir yakın arkadaşım olucak. Mesela iş yerinde yemekanede yemek yeniyir topluca. O ortama girmemeye çalışırım. Selam vermeye, konuşmaya utanırım. Bu olayı gözümde çok büyütürüm. Sanki saçms birşey söyliyicem, sesim titreyecek gibi hissederim. Herzaman çok yakın oldugum bir insanla anca takılabilirim. Yeni ve başka insanlardan gerilirim. Bircok insan dışardan soğuk ve ciddi, yanına kimseyi yaklasrirmayan, kalın duvarlar koyan biri gibi durdugumu söyler. Halbuki oyle biri degilim. Sicakkanlı, ilgili, konuskan birisiyim normalde. İnternette şey okumuştum. Bir sosyal fobiğin karşı cinsle iliski kurmakta çok zorlandigini, hayatına birini alamakta zorlanacaklarını okumustum. Sanki herseyi yaşıyor gibiyim. Sizde böylemisiniz

Keske oyle bir sey olsaydi, oyle bir ilaç