Duygularınızı anliyorum ve az buçuk aynı şeyleri yaşamışız ama ben kendimi ailesine de eşime de ezdirmedim. Su an 5 senelik evliyim ve bunun 2 senesi ayrı ülkeler derken 3 senedir bir aradayız ve bu 3 senenin 1 senesi tam bir fiyaskosu. 10 senelik ilişkim bu adammiymis diye sorguladım. Sonra bi durdum nerde yanlış yaptığıma baktım. Yanlışım ailesinin laflarını cok takıyor olmamdı. Banane olacakti en başından beri. Iyi niyetimden ne derlerse okeydi ama bu kez kendi sınırlarımı ihlal ettim. Bunu fark ettiğimde herseyin altını üstüne getirdim ve bir kez daha canımı yakan acıtan olursa onlara günlerini gösterecektim. Nitekim de öyle oldu eşim zamanla tanıdığı ailesini yeniden tanimaya başladı. Onun sorunu hicbirsey yapmamasiydi. Ben benim arkamda duracak birini de istemiyordum ama benim hakkımda konusmayacaklardi. Simdi herkes sınırını biliyor. Ben iyi ve güçlü biriyim. Su anlık bir pişmanlığım yok iyiki mücadele etmişim çünkü esim gerçekten çok çok iyi biri. Hicbirimiz mükemmel değiliz ve öğrenmek için bir yoldan geçmeliyiz. Esinizi en iyi tanıyan sizsiniz. Ben şuna inanırım gerçekten seven insan değişiyor ya sizi üzmemek adına Sonra bir bütün olmayı öğreniyorsunuz. İlk zamanlar evlilik herkes için zor birbirinizi tanıyıp ortak noktada ilerlemeniz gerekiyor. Ben bir terapiste gitmedim. Esime hissettiklerimi anlattım ailesinin yaptıklarını katmadan. Nasil güzel bir yuva olacağımızı, hayallerimizi paylaştık ve başardık. Zaten terapist yolunu seçerek bir adım atmışsınız bir deneyin derim sonra değişmedi mi ha dersiniz Ben denedim bunda bu baki sen yoluna ben yoluma. Ama birseyler savaşmadan kazanılmıyor. Hele de bu 3. Şahıslar için bu saatten sonra kılımı kıpırdatmam. Herkes herkesin mutlu olduğuna katlanamıyor. Çoğu es ailesi gelinine karşı bir güç savaşına giriyor. Varsın girsinler ama benimkilerin geldikleri nokta kuzu gibiler.

Aboo hiç duzelecege benzemiyor. Babası ölürse ya sizi suçlu tutarsa

Esiniz degismeye bu evliligi kurtarmaya niyetliyse evet terapi cok ise yarar ama niyeti yoksa doktor ne yapsin. Size tavsiyem bir sans vermeniz sonra pisman olmamak adina. Bisey kaybetmezsiniz

Burda karar tamamen size ait, bu işin geleceği size bağlı. Soğudum vaktinde adam olsaymış deseniz de haklısınız, seviyorum şans vericem deseniz de siz bilirsiniz.

Terapistten çok fayda görenler var ancak kısa sürede bitmesin, hatalarını anladı ama unutacaktır muhtemelen bu yüzden yazmasını isteyin. Ayrıntılı bir şekilde yaptığı hangi davranışların artık yanlış olduğunu düşündüğünü vs. Yazsın veya anlatsın ses kaydı alın. Böylece ileride farklı davrandığında dinleyip okuyup hatırlar. Ama kendi yazısı sesi olmazsa yine sizin hatırlatmanız hiçbir işe yaramayacaktır. Ayrıca kalıcı bazı kararlar almasını isteyin ve kendi de ailesine yeni kararlarından bahsetsin. Bu kararları alırken sizin etkiniz olmadığını, sizden bağımsız olarak terapistle görüşmelerinin buna sebep oluğunu bildirsin. Böylece ileride mesafe koymakta zorlanmaz, gaza gelmişken mesafeyi ayarlasın. Ve neden olmasın? İnsanlar değişmez derler ama ben çok gördüm, değişiyoruz. Umarım sizin de hikayeniz güzel ilerler... P

Gönülden gelmedikten sonra, isterse en ünlü terapiste gidin, değişmiyor. Sonrasında pişman olmamak için yine de TEK BİR şans verip terapi alabilirsiniz. Terapiden sonraki 3-6 ay içinde anlarsınız, gerçekten değişip değişmediğini..

Benim niyetimde o yöndeydi. Dediğinizde haklısınız ben burayı kaçırıyorum. Huy kişilik bunlar 30dan sonra düzelmez. Hadi düzelir diyelim ama bu sefer ben onun eşi değil annesi rolünde neyin nasıl olması gerektiğini kendimce söyleyerek onu büyüterek geçirebilirim. Anne şefkati ile yaklaştığımı hissediyorum arada ona karşı. Bu yanlış bi ilişki olur dediğiniz gibi.

En büyük korkum o Adam yalandan hastaneyede gider yatar. Tekrar geldigimiz şehre dönersek eşimin kredi borcu ödediği bi evi var. Kendi üstüne. Onu satıp başka yerden ev almak istiyoruz. Karşı çıkıyor. Peşinat vermiş şimdiki parayla 4 katı fiyatını istiyor. Gelecekseniz borcunu ödeyin o evin ama sattirmam, bana yedirmezmiş. Ben giriyormuşum aklına ki eşim o evin yatırımlık olarak aldığını konumunu beğenmediğini sanayilere yakın bir yerden ev tutariz diye kendisi demişti. Yani ben borcunu ödeyeceğim evin ama ev benim olmayacak 5 sene sonra satmak istesek yine sattirmayacak. Mecbur ölmesini bekleyeceğiz ki niye ölmesini isteyim ne biçim zihniyet bu.

Buna karar vermek bize düşmez açıkçası o adamı en iyi tanıyan sizsiniz duüzelmeyecek demek de düzelir demek de doğru olmaz. Düzelmezse ne kaybedersiniz düzelirse ne kazanırsınız bence bunu düşünmelisiniz. Sizin tek sorununuz aile değil yanlız siz eşinizle de farklı bir insanmişsiniz

Ben değişen örneğini de değişmeyen örneğini de gördüm ondan çok zor bir karar emin olduğum tek şey lütfen barisirsaniz çocuk yapmayın bir iki sene

Çoğu kişi böyle düşünüyor. Sevgililikte olsa kestirip atabilecekken, evlilikte fevri karar almak istemiyorum. Ayrılmak için kimse evlenmez sonuçta. Hevesim kaçtı, soğudum da beni kazanmak için elinden geleni yapacakmış. Şans vermekle düzelir mi çok ikilemdeyim.

Ben olsam şans verirdim ama çocuk yapmazdım. Bizim evliliğimiz de 2 seneden sonra oturdu. Huyumuza suyumuza alıştık, hassasiyetlerimizi öğrendik falan... İlk zamanların sancılı geçmesi normal. Üstelik kendisi çabalamış, terapisti falan kendisi ayarlamış. Bir şansı hak ediyor bence. Ama soğudum artık, hevesim kalmadı, inancım da yok diyorsanız geç olmadan yolları ayırmak en doğrusu olur.

Sınır koymayı öğrenirse, ailesinden duygusal olarak bağımsızlaşırsa düzelebilir. Kaba saba vs biri olsa ya da daha farklı huyları olsa düzelmez derdim ama sorunu ailenin güdümünden çıkamamış bir insan izlenimi verdi. Ayrıca çözüm için adım atması büyük artı. Belki ailesine sınır koydukça sizin öfkenizde azalır. Bir süre beklemek ve gidişatı izlemek mantıklı geldi bana.

Ayrılın, bunlar ailecek hasta. Çocuğunuz olursa onun da psikolojik problemli olma olasılığı çok yüksek. Koşa koşa kaçın bu manyaklardan canınızı kurtarın bence

Şimdi ne durumdasınız? Terapi süreciniz nasıldı? Çok geç kalınmış demişti doktorumuz bana. Adam herşeyi yapıyor, sonra gelip düzeltmeyi bekliyor. Keşke siz terapiste gidelim dediğinizde gelseydiniz bu kadar zorlaşmazdı demişti. Sağlıklı ilişkiler sağlıklı insanlar arasında olur. Eşinizle terapiye devam etmem daha mantıklı olur 12 adet sorun üzerinde konusmamiz lazım demişti. Şimdi kendisi gidiyor ben ailemin yanındayım. Keşke bunları bilseydim. Denmemesi gereken herşeyi demişim hiç bilmiyordum bunları diyor ama zamanında yapsaydı kiymeti olurdu.

Doğru bir noktaya parmak bastınız. 3 kişilik ilişki yaşatan, daha büyümemiş bi küçük çocuk var sanki karşımda. Ailesinden koparan kötü kadın gibi hissettiriyor beni. Halbuki niyetim iki kişilik çekirdek aile olmaktı. Hayatın yüklerini beraber omuzlamaktı. Bu olmayınca beni ailesi değil eşim hayal kırıklığına uğrattı. Şuan çok pişman ve ben sana nasıl bunları yaptım diye ağlıyor. İçimden ne teselli etmek geliyor ne oh iyi oldu demek geliyor. Hatasını görmesi sevinç verici birşey ama bu kadar. Gerisi yok.

Eveet çok güzel ozetlemissiniz. Değiştirmeye kalktigin an mutsuz olursun mutsuz edersin. KIR PAPATYASII

Heh bunu yazmak istemedim. Çünkü insanları etkilemek istemiyorum. Ben de bu fikirdeyim zaten. Ben değişiyor muyum. Hayır. O yüzden kimse değişmez. Sadece kişi kendinin farkında ise kendini törpüler.. Çok basit bir örnek vereyim. Mesela ben dağınık bir insanım. Yıllardır annem der. Ama hiç bir zaman düzenli insan olamadım. Çok da basit birşey değil mi.. Nasıl düzenli bir insan dağınık olamıyorsa bu da aynısı işte.. Can çıkar huy çıkmaz.

Merhabalar, 8 yıldır tanıdığım, 1 yıl sevgililik döneminden sonra eşimle 10 aydır evliyiz. Eşimle birbirimizi çok iyi tanıdığımızı düşünüyordum ama öyle olmadı. Kendi ayakları üzerinde duran biri imajı veriyordu, babasının sözünden çıkmıyor. Ailesiyle ve kendisiyle alakalı arkadaşlık dönemimizde bana yalan söylediğini evlendikten sonra öğrendim. Sadece bana değil arkadaş grubundaki herkese aynı yalanları söyledi. Kendisini hep olduğundan daha farklı, tıpkı aynı düşünüyormuşuz gibi, çok anlayışlı düşünceli birisiymiş gibi yansıttı. Tam bi hayal kırıklığına uğradım evliliğimiz boyunca. Düğünden önce 4 yıldır çalıştığım güzel bi işim vardı. O başka bi ile gitmişti o yüzden sevgililik döneminde pek görüşemedik. Araya pandemide girdi. Görüşemiyoruz evlenelim mantığına girdik. Düğünü onsuz kendim yaptım. Ailesiyle çok sorunlar yaşadık cimrilikleri yüzünden ama neyseki eşimle birbirimizi seviyoruz ve ailesinden uzakta olacağız diye çok üstünde durmadım. Ailesi bin km öteden evlilik hayatımıza karıştı. Eşyaları ailesiyle beraber seçmek istemediğim ve zamanım olmadığı için, eşimin bekar evine gitmeyi kabul ettim. 1 yıl eşyalı evde oturur ben işe girince kimseyi karıştırmadan hallederiz diye düşündüm. Kısaca sorunumuz, ailesine karşı beni ezdirmesiydi. Oğullarını çok eziyorlar, herkesin içinde benim oğlum beceriksiz biseyden anlamaz hep ben koşarım gibi konuşuyorlar. Aynı tutumu bana yapmaya çalıştılar ben araya mesafe koydum kavga etmek istedikleri belli çünkü üstüme yürüdüler konuşmanın dozunu kaçırıp. Bende ondan sonra ağzımı açmadım. Resmi oldum. Arkalarından kötü söz söylemedim eşime ama onlar sürekli kotulediler beni. Maddi yönden eşimden faydalaniyorlardi. Ben gelince faydalanamadilar. Harcamalarimiza herseyimize karıştılar. Kocamda hep bizim düşündüğümüz şeyleri bizi ilgilendiren şeyleri onlara anlatıp onay istedi. Küçük çocuk gibi. Ayrıntılarina girmedigim çok sıkıntılı sürecin sonunda ayrılmaya karar verdim. Eşim en ufak kavgada bana kapıyı gösteriyordu. 2 3 gün konuşmuyordu. İyice kendinden soğuttu. Ayrılık kararindan önce sorunları konuşmaya çözüm bulmaya çalışmadım. Öylece bıraktım. Tripli değil ama kırgın bi tonda konuştum. Yüzüm hiç gülmedi. Sürekli hastalandım. Halsizlik, yalnızlık beni baya bunalıma sürükledi. Ben günden güne erirken eşim aramızda sorun kalmadığını düşünmüş. Ayrıldığımı söylediğimde ama son zamanlarda iyiydik diye tepki verdi. Ayrilmamak için yalvardı. Ağladı. Herşeyi yaparım dedi. Terapisti o zaman ayarladı. Doktor, ailesiyle arasında sağlıksız bi ilişki olduğundan bahsetti. Evliliğin bu olmadığını söyledi. Tek olarak eşimle gorusmelere devam etmeyi sonrasında çift olarak görüşmeyi teklif etti. Kabul ettim. Bu süreçte eşim herşeyin farkına vardığını, çok utandığını, hak etmediğim davranışlarda bulunduğunu kabul etti. Düzeltmeye çalışacağını söyledi. Güvenimi geri kazanacakmış. Hep benim cabaladigimin farkina varmış. Ailesinin yaptıklarını yeni yeni fark etmiş ve kendi kararlarini hep kendisi verecekmiş. Ama ben çok soğudum. Ona bu şansı vermeli miyim bilmiyorum. İyi günlerimizde boyleysek kötü günlerde ne olacak bilmiyorum. Herşeyi yaptı diyelim ben yine aynı şekilde durursam, bu sefer sadece vicdanını temizlemiş olacak ben herşeyi yaptım vicdanım rahat diyecek ki benim şuan hiç bi pişmanlığım eyvallahım yok. O kadar ofkeliyim ki yatışır mı bilmiyorum. Ayrıca ben eşimden çok o aileyi görmek istemiyorum. Eşimi affetmek demek onun ailesiyle ömrümü huzursuzlukla geçireceğiz demek. Ailesine karşı beni ezdirmeyecegini söyledi ama nereye kadar dayanabilir? Ne derece degisebilir? Tüm bu sorunları terapistle aşabilir miyiz? Bu terapistler gerçekten işe yarıyor mu deneyen var mı?

Ben asla ailelerin sorun olabileceğini düşünmüyorum. Bir sorun varsa estetir. Onun için ben soğursam isinamam. Ama eşiniz ailesi ile sizi hiç gorusturmezse belki olabilir

Umarım hatasini görmüştür. Lütfen emin olmadan asla çocuk düşünmeyin

Savaşacağım adam 30 yıldır kalp hastasıyım diye ağlayarak her istediğini yaptıran, çocuğunu hep manipüle eden adam. Kalp krizi geçirmiş mesela. Ama hastaneye gitmemis kendi kendine iyileşmiş. Hiç anjıyo olmamış mesela. Ayakları kolları kesilecekmiş hatta bi ara sigara içmemiş düzelmiş ve eşim bunu gözündeki korkuyla anlatıyor. Kalbi var ona bişey olursa vicdan azabı çekerim diye ses edemiyor. Adamın 2 evi 2 arabası var. Beni evlatlıktan reddeder parasız kalırım diyede korkuyor. Bana hatta eşim ses etme o öldükten sonra hepsi bize kalacak demişti ki bunu şimdi hatırlıyorum. Bizim altinlarimizi olduğu gibi babasına verip bana benim param babamın babamin parası benim diyen birisi. Yani sizin kocanız gibi iyi niyetli değil bence. Bu söylediklerimi unutmuşum bile. Bide benim adımı mal mülk peşinde koşana çıkarttılar. Altınları istediğimde. Niyeti bozuk gibi benim eşimin sanki. İyi niyetli değil gibi.

Ama şahsi fikrim değişeceğini zannetmiyorum... Sorun çok büyük çünkü.. Küçük sorun olsa terapi işe yarar. Büyük soeunlarda çok çok zamana ihtiyaç var diye düşünüyorum. Ayni evin içinde nasıl olur bilemem.

Eşinizin ailesi ile olan sorunlarınızın nedeni sadece ve sadece eşiniz. Üçüncü kişileri suçlamak kadınlar için daha kolay olduğundan mı eşlerin suçlu olduğunu kabullenmek istemediklerinden mi. Bilemedim. Hep başkaları suçlu. Hayır, tek suçlu evlendiğini idrak edemeyen, sınır çizemeyen eş. Terapi sihirli bir değnek değil bence. Eninde sonunda sevmediğiniz huyları açığa çıkar sanki. Zor bir karar. Umarım her şey gönlünüzce olur. MissCherryBlossom

Kesinlikle değişmiyorlar ve ailesi ile sıkıntı yaşadığın İçin aileme gidemiyorum onlar gelemiyor diye seni suçlayacak senin ailene laf atacak aynısını yaşıyorum yine de karar senin inşallah düzelir

Can cikar huy cikmaz derler. Burda en büyük problem esinizin kendini bastan olmadigi biri gibi göstermesi. Aslinda ailesinden kaynaklanan birsey, ama ben simdi de mi oynuyor yine düsündüm. Bir süre yine bir role bürünüp geri devam etse? Bence hemem barismayin. Önce terapi alip ondan sonra karar verin. Ama sahsen heralde bu kadar kendini farkli tanitan adamla devam etmezdim

Hikayeni okurken sanki beni anlatıyorsun zannettim. Birebir aynı şeyleri yaşamışız. Biz de terapiste başvurduk sonuç hüsran. Hiç birşey değişmedi.

Evlilik cok baska gercekten istedigin kadar iyi tanidigini düsün evlenince farkli yüzlerini görüyorsun kimi iyi kimi kötü. Bence deneyin terapiyi, madem biseyleri farkinda. Ailesindende uzak durun görüşmek zorunda degilsiniz ben eş ailesiyle bayramdan bayrama görüsüyorum sürekli aramizi bozuyorlardi.

Kesinlikle haklısınız. Beni ben olduğum için sevmeliydi kabul etmeliydi. Değiştiririm diye evlenmemeliydi. Ben onu tanıdığım haliyle değiştirmek istemezdim mesela.

Bunu kendisine sordum. Yok yapmam diyor ama ne kadar güvenilir orası tartışılır. Onun lafıyla hareket etmek istemiyorum. Sizin yaşadıklarınızı kesin bizde yaşarız diye düşünüyorum. Birde çocuk olursa, zaten ayrılmayız kafasıyla onların dolduruşuyla daha rahat hırsını çıkartır. Dolduruşa bu kadar kolay gelmelerini anlamıyorum cidden.

Doğru söylüyorsunuz. Karakter niyet çok önemli. Bakalım şansla olacak mı herşey. Dediğiniz gibi bişey kaybetmem. İçim rahat çünkü.

Bende sizin gibi düşünüyorum. Kendisini olmadığı birisi gibi tanıtmak, ailesiyle olan sağlıksız ilişkisi kadar büyük problem. Bana yalan mı söylüyor doğru mu söylüyor gibi ikilemde bırakacak sürekli bu durum. Çok fazla sözünden döndü. Birlikte aldığımız kararları, ailesi farklı düşünüyor diye bozdu hep. Karakter meseleside büyük problem aslında. Not defteriyle terapiye gitmesi, kişisel gelişim kitapları alması ve ailemle yüz yüze konuşup karıştırmayacağım demesi beni biraz yumuşatıyor. Onun dışında dediğinizde haklısınız. A Anna

Şimdi şunu diyeceğim. Hani adam başta kendini farklı tanitmasa tamam.. Düşündüren taraf bu. Ama şans verirdim. Çünkü terapi kendi istemiş. Suçlama yoluna gitmemiş. Ben olsam şans verirdim. Ama bu süreçte çocuk yapmazdım. Tamam ben artık eminim sorun yaşamam diyene kadar... Ama ailesi ile nasıl bir denge kuracak orası da ayrı bir muamma S Seymahn Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Çocuk olana kadar belki rol kesecek. Artık ayrılamaz benden diye emin olunca şimdi davrandığı gibi davranacak korkusu var bende. Kuruntu mu yapıyorum bilmiyorum ama bende bi insanın bi insan için pek değişeceğini sanmıyorum. Ben değişmem mesela. Hatalı yönlerimi törpülerim ama tamamen olmadığım gibi davranamam.

Terapist tecrübem olmadı lakin siz bu adamı bırakin bence.. Terapist kocaniza bir kimlik, bir kişilik yahut bir benlik kazandırmayacak. Ailesini yahut damarlarındaki kani değiştirmeyecek.. Bugun olması bile gelecekte yine tekrar edecek aynı sorunlar. Bu kez zaten dolu oldugunuz için daha katlanılmaz daha sancılı bir süreç başlayacak sizin için. Zamanında son verseydim diyerek karşı taraf hatalı olduğu halde kendinize de kabahat bulacaksınız. Ağrısız, sancısız, suya sabuna dokunmadan ayrılın derim.

Evet bende o yüzden çok bocalıyorum. Hayat arkadaşı olarak evlendim. İyi bi arkadaştı çünkü. Çok farklı karakterlermişiz. Birbirimize hayatı zindan ediyoruz böyle resmen. Benden babasının annesini ezdiğinde ses çıkartmadan oturduğu gibi bi tavır bekliyor. Bu benim kişiliğime aykırı. Kimseye kendimi ezdirmedim. Bu zamana kadar kendime ben baktım. Ailem üniversiteden itibaren tüm kararlarima saygı duydu. Desteklediler. Bana çok güvenirler. O ise yanlışı yanlışla savunacak kadar cahil birisiymiş. Ailesinin yaptıklarını savunmak adına Sokrates savunması yapıyordu bana. Ortak payda da doktor vasıtasıyla buluşabilir miyiz bilmiyorum.

Takipteyim

Hayır birde borcunu odeyeceksiniz ev sadece kocanizin olacak yani sizin bir hakkınız olmayacak ne akıllı bir aile maşallah Nooption memento mori memento

eşinizin kendi kararlarımı kendim alacağım demesi bana komik geldi. kaç yaşında evli barklı adamın zaten öyle yapıyor olması gerekirdi. bana daha çok ailesininin güdümünden çıkıp sizin güdümünüze girecek havası verdi bu lafı.

Kesinlikle 2 çocuğum var ve onları bahane edip ayrılmıyor ama evli de değiliz şu an siz çocuk yapmayın devam edecekseniz de bir süre

Şimdi şunu diyeceğim. Hani adam başta kendini farklı tanitmasa tamam.. Düşündüren taraf bu. Ama şans verirdim. Çünkü terapi kendi istemiş. Suçlama yoluna gitmemiş. Ben olsam şans verirdim. Ama bu süreçte çocuk yapmazdım. Tamam ben artık eminim sorun yaşamam diyene kadar... Ama ailesi ile nasıl bir denge kuracak orası da ayrı bir muamma