Ben seni o kadar iyi anlıyorum ki... Bende yurtdışında 4 kişilik ailemle hiç akrabamızın olmadığı bir ortamda büyüdüm, şimdi Allahın takdiri, babamın memleketine evlendim, babamın akrabaları mı dersin, eşimin akrabaları mı dersin... İllalah geldi inan.. Ben sana tavsiye verecek konumda deilim ne desem bilmiorum, kelin ilacı olsa başına süsrermiş... Ama yorulduğunu eşine anlatmaya çalış, oda sana yardım etsin temizlik yaparken, ver eline paspası yerleri silsin falan:) böyle böyle belki anlar empati kurar seninle... Bu erkekler neden böyleeeee yaaaa... Ben de en çok geçen seneki doğumgünümde sinir olmuştum. Bütün akrabalarını topamış bana sürpriz yapıcam diye:) Bütün gece hizmet ettim, kendi pastamın mumunu yakıp onu bile ben getirdim gülermisin ağlarmısın.. sonra da yaranılmaz oluyoruz... ortak evli mutlu

merhaba KK hanımları, ben 25 yaşındayım ve iki yıllık evliyim. Evlenmeden önce çekirdek aile denen o harika yapıda yetiştim. evlendiğim günden beride kaynanamın alt katında yaşiyorum zorluklarını anlata anlata bitiremem. çunkü eşim 7 kardeş ve haftada en az 2 kere ailecek toplanılıyor kahvaltı yemek vs. yeniyor. ne gıbı bır toplanma olursa olsun bnım evımde oluyor. toplanınca aile bireylerinin hepsi 27 kişi oluyoruz çocuklarla beraber sevgi yumağı şeklinde çaylarımızı yudumluyoruz.. bende bu arada bu ıkı yıllık evlılık hayatımda esımle maksımum evımde 10 kere basbasa yemek yıyebılmısımdır. kahvaltı ise haftada maksimum iki gun edebılıyoruz calısan ınsanlarız sonuçta. ama buna dahı musade edılmıyor. kahvaltıyı hazırla gelıyoruz dıyorlar bende eşim için katlanıyordum bu terhaneye. ama artık katlanmıyorum ; neden mi çünkü fark ettımkı bu durumdan bn harıç kımse etkılenmıyor herkez yıyor ıcıyor ve evıne gıdıyor. bense evdeki tek izin gunumu temizlik yaparak harcıyorum ve bunun karsılıgında alkış almıyorum kafalarda tasınmıyorum. eşimden bir guzel cumle duyamaz oldum. yavas yavas kendıme olan guvenımı yıtırmeye başladım. ve bu durum artık benı çok yıprattı. eşimle dün oldukça hararetli bir tartışma yaşadım. ben ona bız bırbırımıze vakıt ayıramıyoruz başa başa bıseyler yapamıyoruz diyorum. hep ailecek toplanıyoruz kurtul şu sürü psıkolojısınden dıyorum. o bana ; sen hiç demiyosun ablama gıdelım dıye dıyor. kısacası bnı bnden alıyor artık bu ıkı beynın bırbırı arasındakı mesafesi.. lütfen kusura bakmayın suan cok gergınım devrık cumlelerim olmustur. anlatamamısımdır derdımı. ınanınkı kımseyle paylasamıyorum en ufak sıkıntımı cunku evlendıgım yer bnm cok yabancı oldugum bır yer ve arkadas ortamım olusamıyor. guvenemem kımseye derdımı paylasacak kadar. burada yazıp çizeyım dedim. hepinize mutlu mutlu gunler.

inanki aynı seyi bnde yaşadım trajı komık ama yasayan için çok acı aklına mılyon tane sey gelıyo suprızler yemek bır cıcek aaa bıde bır bakıyosun surusune bereket ınsan toplulugu. yazık bıze vallahı... ben esımle nasıl konusursam konusayım anlatamıyorum derdımı abıt bır kafa yapısı var dısına cıkamıyorum. ama bu durum benı çok zorluyor artık. sabah 8 de çıkıyorum evden aksam 9 9 buçuk gıbı gelıyorum yemekle ugras falan derken dınlenmeye fırsat bulamıyorken ınsanlarla ugrasmak cok zor. ve bu halını gorup en azından manevı destekte bulunan bır koca da olmayıca ınsan delırıcekmıs gıbı oluyor.:18: