Ben hem cazgirdim ve bi o kdr konuskandim. Kucukken yurt disina goc ettigimizde bi cekingenlik vardi haliyle. Dili bilmiyosun, ortam yabanci. Sinifta sorunun cevabini bilsem bile soylemezdim parmagimi kaldirmazdim. Annem sonra beni " ogretmen eger konusmazsa sapsik onu uzak okullara aticaz dedi, o zmn bende seni almaya gelmem tek basina kalirsin" dedikten sonra ben bi kendime geldim. O gun bu gundur cok konusuyorum. Etrafimda genistir. Cabuk konu acabilirim. Muhabbetim saatler sure bilir. Bence asabilmek icin ilk kural " digerlerinden ustunum ben" demektir. Ilk adimi attiktan sonra insan alisiyor. Ardindanda " ben ustunumu" biraz koreltip hos muhabbet etmey odaklanirsan sohbetin yeme yaninda yat kivami olur.

Merhaba bunları anlatacağım kimse yada beni anlayacak kimsenin olmadığını düşündügum için ve varsa tavsiyelerinizi almak için yazıyorum. Kendimi pasif ozguvensiz bir insan olarak görüyorum birisiyle oturup doğru düzgün birşey konuşamam göz teması kuramam. Toplum içinde birisi birşey sorsa doğru düzgün cevap veremem kendimi rezil ederim. Bir tartismaya dahi giremem hemen ağlarım. Bir haksızlık karşısında kendimi savunamam daha sonra kendi kendimi yerim. Evime birisi gelsin veya ben gideyim nasılsın iyimisin bile diyemem. Kimseyle oyle uzun sohbetler edemem. Ornegin tanıdık biriyle yolda karşılaştım onunla konuşmamak için ya yolumu değiştirir yada görmemezlikten gelirim. Kimseye guvenim yok eski arkadaslarimla gorusmeye devam etsem arkadasligimiz devam edecek fakat kimseyle gidip gelmek bile istemiyorum. Yalnizligi istiyorum Ailem olsun yeter diyorum. Evliyim cocugum var ileride onun okul toplantılarında düşünüyorum kendimi belkide öğretmeni onun hakkında olumsuz birşey diyecek ve ben kendimi savunamadigim gibi onuda savunamayacagim. İnanin bazen ölmek istiyorum artık son noktadaymisim gibime geliyor böyle bir insan geleceğe nasıl bı birey yetistirebilir. Tam bir yabaniyim evet öyleyim ve o kadar ozeniyorum ki cıvıl cıvıl neşeli toplumda kendini belli eden pozitif insanlara. Belkide önceden yaşadığım olumsuzluklar beni böyle yaptı ama ben artık değişmek istiyorum halimden hiç memnun değilim..

Sizde kaygı bozukluğu var. Mutlaka bir psikiyatriste gidin.

Doktorum çekingen olduğumu anladı, hastanede çalışıyordum ve yemekhanede yemek dahi yiyemiyordum, ilaç tedavisi uyguladı, 1 ay sonra şipşak geçti. Belki kullandığım ilaçlar yaradı belki de ben sosyal fobik olduğumun farkına vardım ve rahatsızlığım üzerine gittim bilemiyorum. Ama 1 ayda atlattım.

sosyal fobi icin nasıl bir tedavi gördünüz,?

Doktora gidin ve durumunuzu anlatın, Emin'im geçecektir. Visenyaa

Evet yorumlarınızdan çıkardım. Ben de daha önce benzer sıkıntılarla tedavi gördüm. Haklısınız genelde psikiyatri ilaç veriyor ve çoğu zaman terapiye ihtiyaç yok diyor. Ama bana göre mutlaka terapiyle desteklenmeli. Ayrıca bunu klinik psikolog yapmalı.

Yorumlarımdan mı anladınız? Psikiyatrist ilaç veriyor sadece H

Evlenmeden önce bir dönem gittim yine gitmeyi düşünüyorum..

Çok çok çok iğrenç bir durum sırf gözlerine bakabilmek için saçma saçma dik dik bakıyorum insanların gözüme bu da çok iğrenç oluyor millet psikopat yada kafayı yemiş biri olarak görüyor eminim ama bakmasàm da ezik duracağım diye korkuyorum. Çok kötü bir duygu. Önerecek psikolog varmı yaaa lütfen tulipa ΛŁŁ -SТΛЯ başlangıç 66; güncel 62; hedef

Dediğiniz gibi baskı gördüm. Tavsiyrleriniz için teşekkürler deneyeceğim..

Benim kendime güvenim yok, cesaret yok, özgüven zaten sıfır.. Bazi insanların yanında kendimi daha net ifade ediyorum ama bazen öyle bı topluma giriyorum ki ağzımı bıçak açmaz ve dikkat cekmemeye çalışırım ki kimse konuşmasın bişey demesin diye. Tavsiyelerin için teşekkürler deneyeceğim. . push ; M

Ben de goz temasi kuramam kimseyle. Kendimi tuhaf hissediyorum birinin gozlerine bakarak konusunca. Goz temasi kurmaya calisirken ya ne diyecegimi sasiririm ya da onun soylediklerine odaklanamam. Cok sacma degil mi off

İnanın cok çekindiğim bir ortamda kimseyle göz teması kurmuyorum ki benimle konuşmasın diye. Böyle olduğunda ise toplumda herkesin dedi çıkıyor ben bir köşede.. kendi kendime yapıyorum anlayacağınız..

Psikolog daha ağır vakalardaki bakıyor, psikiyatriste.

İleride çocuğunuz açısından çok önemli olacaktır. Psikolog'a görünün. Ayna karşısına geçin konuşun kendi kendinize cümleler kurun, kitaplar okuyun. Ama psikolog'u sakın aksatmayın ve bırakmayın. Tedavi süreciniz bitinceye kadar devam edin. Emin olun kolay yeneceksinizdir.

Cnm bende de aynı sorunlar var özellikle göz teması kuramiyorum çok özgüvensizm ve yakında evleneceğim eşime bile göz teması kuramam diye çok korkuyorum terapi ye gideceğim ilk kez yarın. Sen terapi ye gittiğinde faydasını gördün mü

Ben kendi gözlerime bile bakamıyorum

Benim kendime güvenim yok, cesaret yok, özgüven zaten sıfır.. Bazi insanların yanında kendimi daha net ifade ediyorum ama bazen öyle bı topluma giriyorum ki ağzımı bıçak açmaz ve dikkat cekmemeye çalışırım ki kimse konuşmasın bişey demesin diye. Tavsiyelerin için teşekkürler deneyeceğim.

Sosyal fobi... Bunacok benziyor anlattiklarin. bi oku belirtisi.. Teşhisi.. tedavisi.. okumani tavsiye ederim

Bende iş hayatında attım. Anladım ki kimseden çekinecek birşey yok. Örneğin bilmediğim bir şeyi bilmediğimi söylüyorum, ben söyleyince diğer bilmeyenlerde dökülüyor:) aa megersem aslında herkes ayniymis

Off bir zamanlar ben resmen... Öz güven eksikliği, eziklik hissi pöfff... Cidden çok kötü!!! Bn nasıl sıyrıldım bubruh halinden ; öncelikle kendimi sevdim, sis göz altlarimi, basenlerimi kısaca bedenimi (36bedendim ama sevmiyorsan 90 gibi hissedersin) ismimi sevdim, ben guzeldim ve bunun farkında değildim, konuşurken sacmaliyordum evet uzuuuuun entelektüel genel kültür sohbetleri edemiyorum ama çok sempatik sacmaliyordum, eglenceliymiism, sevimliymisim.. sonra spora başladım arkadaşlar edindim, ozguven denilen sorunsaldan eser yok şuan hamileyim 70 kilo oldum ama iç camasirlarimla eşimin yanında olmaktan en önemlisi aynaya bakmaktan utanmiyorim hatta daha seksi gorundugumu düşünüyorum, kısaca özet geçtim bende silik bir dönem yaşadım ama kimse kimseden üstün değil, sadece kendinin farkında al psikolog da bir yerde gerekli ama ben önce kişinin kendinde bittiğini düşünüyorum, aklıma geldi bak beni başkaları giydirirdi ya ay ne sunepeymisim bu bir dönem ve bunu atlatmak elinizde, sevgiyle bak herşeye kendine . push ; Guzelseylerolsun88

klinik psikolog kim cnm bardaktakisu Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Hem küçüklük hem ergenlik dönemi..

Galiba çekingen bir yapınız var. Ailenizin sizi dışa dönük yetiştirememesi, 'aman çocuğumuza zarar gelmesin' korkusu ile dozajı kaçırıp içe kapanık büyütmesinden kaynaklanıyor diye düşünüyorum. Mesela şöyle yapın, tek başınıza çıkın alışveriş yapın. Oradaki mağaza görevlileri ile falan diyalog kurmaya başlayın. Diyalog kurdukça açılırsınız diye düşünüyorum. Herkes etten-kemikten. İnsanız hepimiz, neden çekineceksiniz ki? Göz teması için de inadına insanların gözlerine bakın konuşurken. Özgüven jest-mimiklerinizden de belli olsa da en çok göz teması ile belli oluyor. Aynanın karşısına geçin boş zamanınızda gözünüzün içine bakarak kendinizle konuşun. Gülmeyin ama bu çok geliştiriyor.

İnsanları gözünüzde büyütmeyin. Gerçekten kolay yenilebilecek bir durum. Ben de lisede öyleydim, sonra dedim "onlar kim yahu?" Üniversiteden sonra cazgır olmaya karar verdim, düşüncelerimi kendime saklamamaya başladım, inadına insanların gözüne gözüne bakmaya başladım, biriyle konuşmak istiyorsam, ünlü-ünsüz farketmez gittim konuştum. Zamanla anladım ki boşuna kısıtlamışım kendimi, büyütülecek bişey yokmuş. Hala yarı tanıdıklarla yolda karşılaşıp ultra samimiyetsiz gereksiz muhabbetler yapmayı sevmiyorum ama sebebi sıkılmam.

Guven iyidir ukalalik olmadigi surece.. once kafanda bitirceksin.. bende insanlarla samimi degilim hepmesafeliyin.. ama konusurken ictenim samimiyim.. zor bise deil inanki.. kimj cok seviyo bunu kimide boyle olmaniza ozeniyo.. bazen hatta bazi durumlarda ilgi odagi bile oluyosunuz.. sakincasi yok bana gore.. dikkat cekmek kotu degil goze batmak olmadigi surece..

Aynısı bende de var. Ve göz teması kuramiyorum kimseyle kendimle bile

Ben de sizinle ayni durumdayim. Sosyal fobim var. Asiri cekingenim, en ufak biseye cabucak sinirlenip karsilik veremedigim icinde aglarim genelde :/ Hayattan, herkesten nefret eder hale geldim. Yasamak istemiyorum cok zor geliyor her sey. Psikiyatriste gidecegim insaAllah. Duzelmek cok istiyorum, normal insanlar gibi olmak istiyorum, mutlu olmak istiyorum

Devamlı olmasada arada oluyor. Dediğiniz gibi o tarz insanlarla pek samimiyetim olmasada kendimi o ortamda daha rahat hissediyorum.

Bende düşünüyorum klinik psikolog hatta bir tane denedim ama faydasını göremedim S smyrna32 İçimdeki akvaryumda insan taşıyorum tek ayak

Çok teşekkürler.

Ergenden çıkma halimle yaptım. Emin olun başta zor, bir kere dan dun düşünmeden kendini ifade etmeye başladı mı yaa ben neden kendimi kısıtlamışım diye kendime kızmıştım. Neyden çekiniyorsan, inadına onu yaparak çözülemeyecek çekingenlik yok. 1-2 çekiniliyor sonrası normal gelmeye başlıyor her şey. Hatta ben şimdi aşırı direkt, hiç bi lafı kendine saklayamayan bir insan olmaktan çekiyorum artık:) Kesseler sıkıntım varsa içimde tutamam, ben sıkıntı çekeceğime başkası gerekirse kırılsın umursamıyorum. Yaşadığınız şey biraz aşırı ince düşünceli olmaktan da kaynaklanıyor. Ama emin olun kimse şu hayatta ince düşünceyi haketmiyor, hakeden de zaten kendini belli ediyor ister istemez öyle insanları kıramıyorsunuz. Onun dışında kırmaktan çekinmeyin, yüzleşmekten çekinmeyin, hakkınızı aramaktan çekinmeyin. Bu esnada ağlasanız da zamanla katılaşılıyor.

Canim psikoloğa gitmelisin, kendin ve çocuğun için bunu yapmalısın.

Burdan sosyal fobi gibi görünüyor sorununuz. Bilişsel-Davranışçı terapi alanında uzmanlaşmış bir psikoloğa gitmenizi tavsiye ederim. Eğer psikologunuz ilaçla desteklenmesi gerektiğini düşünürse zaten psikiyatriste de yönlendirir. Ama bu tip durumlarda tek başına ilaç tedavisi sorunu kökten çözmez, bunu unutmayın. Mutlaka uzun vadeli terapi odaklı gidin bu sorununuzun üzerine.

Ne mutlu size eşimde aynısını diyor kim kimden üstün kimden cekiniyorsun diye ama yapamıyorum maalesef..

cesaretli ol biraz kendini ifade etmeye çalış korkma kimse seni yemez. insanlara şaka yap çok konuş biraz mücadele etmen gerekecek ama mücadeleni vermezsen hayatın dışında kalırsın. -Selene Ya'aburnee. ♥ Üyelik

Bende de var aynısı canım malesef be şu aralar tavan yaptı küçük şeyleri çok büyütürüm Herşeyden Kaygı ve Endişe duyarım Hayatım zehir gibi oldu yani kısaca

Küçükken yada gençliğinizde, kendinizden yaşça büyük birileri tarafından, sen sus Sen konuşma Sen küçüksün Sen bilmezsin gibi muamele gördünüz mü. Acaba Onunla ilgili küçüklükten gelen bir güvensizlik sorunu olabilir mi

Psikiyatriye randevu aldım ama psikologami git diyenlerde oldu acaba hangisine gitmeliyim? M

Lise zamanında bende de vardı bu. Çekingenlik, kaygı, endişe... Sonra psikiyatristin yanında staj yaptım ve durumumu anladı, ilaç kullandım tedavi oldum falan derken ne anksiyete kaldı ne çekingenlik. Tedavi olmalısın, muhtemelen sosyal fobiksin sen de.

hayat kalitenizi etkileywn bi durumunuz war durdugunuz kabahat psikolojik destek alin acilen. ne demek nasilsin iymisin diye bile soramiyorum. bu noktada daha da oturmayin; gidin gorusun bi psikologla. C cranial

Çevrenizde çok kibirli kendini beğenmiş insanlar var mı? Geçmişteki insan ilişkileri bizi çok etkileyebiliyor ve özgüvenimizi düşürüyor. Cana yakın konuşkan kusur kapatan kişilerle beraber olmanızı tavsiye ederim. Onların yanında insan açılıyor.

Sanırım tam olarak o. Psikiyatriyemi gitmeliyim psikologami acaba?

Bir klinik psikoloğa gidin. Sıradan psikologlardan fazlasını bilirler. Asıl terapist onlardır. Eğer gerek görürlerse sizi psikiyatriste yönlendiriler zaten. Psikiyatristlerin çoğu terapist değildir. Ticari mantıkla terapini ben yapacağım derler. Ama umursamayın. Pek de faydalı olamazlar. Yine klinik psikolog seçimi yaparken de iyi araştırın.