Yaşadığınız şey çok ağır. Rabbim yardımcınız olsun. Ama eşiniz de kendi açısından haklı. Size destek olma adına evlat acısını bastırmış. İnsan fıtratı ister istemez kazalarda birini suçluyor. Yanlış anlaşılmasın, babanız suçlu demiyorum. Ama eşiniz de zor günler geçirdi muhakkak.

Anlaşılan siz de bir kayıp yasamışsınız.. Dediklerinizde çok haklısınız. Psikolağa gitmem gerekiyor. Denemiştik, psikiyatriste gitmiştik ama tedaviyi tamamlamış değiliz

Kardeşim, çocuğun vefatı beni müteessir etti. Fakat kazaya rıza, kadere teslim İslamiyet'in bir şiarıdır. Cenab-ı Hak sizlere sabr-ı cemil versin. Merhumu da size zahire-i ahiret ve şefaatçi yapsın. Size ve sizin gibi müttaki mü'minlere büyük bir müjde ve hakiki bir teselli gösterecek beş noktayı beyan ederiz: Birinci Nokta: Kur'an-ı Hakim'de sırrı ve meali şudur ki: Mü'minlerin kable'l-büluğ vefat eden evlatları; cennette ebedi, sevimli, cennete layık bir surette daimi çocuk kalacaklarını ve cennete giden peder ve validelerinin kucaklarında ebedi medar-ı sürurları olacaklarını ve çocuk sevmek ve evlat okşamak gibi en latif bir zevki, ebeveynine temine medar olacaklarını ve her bir lezzetli şeyin cennette bulunduğunu "Cennet, tenasül yeri olmadığından evlat muhabbeti ve okşaması olmadığı"nı diyenlerin hükümleri hakikat olmadığını hem dünyada on senelik kısa bir zamanda teellümatla karışık evlat sevmesine ve okşamasına bedel safi, elemsiz, milyonlar sene ebedi evlat sevmesini ve okşamasını kazanmak, ehl-i imanın en büyük bir medar-ı saadeti olduğunu şu ayet-i kerime cümlesiyle işaret ediyor ve müjde veriyor. İkinci Nokta: Bir zaman bir zat, bir zindanda bulunuyor. Sevimli bir çocuğu yanına gönderilmiş. O biçare mahpus hem kendi elemini çekiyor hem veledinin istirahatini temin edemediği için onun zahmetiyle müteellim oluyordu. Sonra merhametkar hakim ona bir adam gönderir, der ki: "Şu çocuk çendan senin evladındır fakat benim raiyetim ve milletimdir. Onu ben alacağım, güzel bir sarayda beslettireceğim." O adam ağlar, sızlar "Benim medar-ı tesellim olan evladımı vermeyeceğim." der. Ona arkadaşları der ki: "Senin teessüratın manasızdır. Eğer sen çocuğa acıyorsan çocuk şu mülevves, ufunetli, sıkıntılı zindana bedel; ferahlı, saadetli bir saraya gidecek. Eğer sen nefsin için müteessir oluyorsan, menfaatini arıyorsan; çocuk burada kalsa muvakkaten şüpheli bir menfaatinle beraber, çocuğun meşakkatlerinden çok sıkıntı ve elem çekmek var. Eğer oraya gitse sana bin menfaati var. Çünkü padişahın merhametini celbe sebep olur, sana şefaatçi hükmüne geçer. Padişah, onu seninle görüştürmek arzu edecek. Elbette görüşmek için onu zindana göndermeyecek, belki seni zindandan çıkarıp o saraya celbedecek, çocukla görüştürecek. Şu şartla ki padişaha emniyetin ve itaatin varsa..." İşte şu temsil gibi aziz kardeşim, senin gibi mü'minlerin evladı vefat ettikleri vakit şöyle düşünmeli: Şu veled masumdur, onun Halık'ı dahi Rahim ve Kerim'dir. Benim nakıs terbiye ve şefkatime bedel, gayet kamil olan inayet ve rahmetine aldı. Dünyanın elemli, musibetli, meşakkatli zindanından çıkarıp cennetü'l-firdevsine gönderdi. O çocuğa ne mutlu! Şu dünyada kalsaydı kim bilir ne şekle girerdi? Onun için ben ona acımıyorum, bahtiyar biliyorum. Kaldı kendi nefsime ait menfaati için kendime dahi acımıyorum, elim müteessir olmuyorum. Çünkü dünyada kalsaydı on senelik, muvakkat, elemle karışık bir evlat muhabbeti temin edecekti. Eğer salih olsaydı, dünya işinde muktedir olsaydı belki bana yardım edecekti. Fakat vefatıyla, ebedi cennette on milyon sene bana evlat muhabbetine medar ve saadet-i ebediyeye vesile bir şefaatçi hükmüne geçer. Elbette ve elbette meşkuk, muaccel bir menfaati kaybeden, muhakkak ve müeccel bin menfaati kazanan; elim teessürat göstermez, meyusane feryat etmez. İsterdeniz devamını da okuyun. Eşiniz de okusun Risale i Nur külliyatı çocuk taziyenamesi

Bazen yaşadığımız büyük acılar hayattaki son sabrımızı taşırıyor ve o taşları bir daha yerine oturtamiyoruz. Ne karar verirsen ver umarım bundan sonra çok mutlu olursun demek için geldim.

Belki de konu sahibi, kocasını gördükçe, vefat eden çocuğunu hatırlıyor. Ve kavgalar bu yüzden çıkıyor.

Okurken o içinizse ki ateşi hissettim. Cidden de üzüldüm. Çok ağır bir durum yaşamışsınız. Bence de hormonlardan ve psikolojik durumdan olabilir. Lütfen, kendiniz için gidin ve iyi bir psikolog ile görüşün.

Öncelikle evlat acınız için çok çok üzüldüm içimde hisettim tarifsiz duygu.. Eşiniz ile bu travmatik kazadan önce nasıldınız? Bende bi ihtimal babanızı sorumlu tuttuğunu, evlat acısiyla duyguları ile bas edemeyip başka türlü bi insana dönüştüğünü düşünüyorum. Cok büyük bi kayıp ne tavsiye vereceğimi şaşırdım inanın. Allah hayırlı kapılar açsın kalbine ferahlık versin eşinizin

Birzaman çok ugrastım tedaviye basladık ilaç kullandık. Pandemiye kadar devam ettik sonra bıraktık. Eşim asla gitmez sorun bende değil sende der cıkar. Umudum da yok duzelteceğine

cocuk kaybi cok buyuk bir travma ve genelde evli ciftler cocuk kaybi sonrasi bosanma yasayabiliyorlar. esin de sen de depresyonda olabilirsiniz, eger ilac tedavisi denemediyseniz dusunun bence.

Sağolun.. haklısınız eşim abimle bundan konuşmaz. Bebeğim çok küçüktü o zaman öyle birsey yapmıştım. Hilene Sonradan

cok derin acilar basiniz saolsunuzmek istemem ama esiniz babanizi sucluyor olabilir mi kazadan dolayi

Esiniz kazadan dolayi babanizi sucluyor icine atmis sonradan ortaya cikmis. İlk basta size destek olup kendini bastirmis olabilir ama sonucta onun da evladi. Kaza nasil oldu bilmiyorum umarim babanizin hatasi yoktur ama hatasi olmasa bile insan ister istemez bu aciyla saldiracak yer arayabilir.

O tedavi oldu, yeniden evlendi arada konuşuyoruz. Artık daha iyi. Böyle birsey yasayınca hiç bi şey eskisi gibi olmuyor. Memlekete gitmek istemiyorum. Önceden arada babam gelirdi artık o da gelmiyor. Artık böyle.. kabullenmekten baska care yok. Bosansamda kendim cocuklarımla yasarım

Kararı vermişsiniz ama bir sorum olcak iyiye gitmeyen bir dönemde hamile kalmaya çalışmak niye? Tamam da şu anda durmak niye. Zaten karar verilmiş. Anlaşmalı boşanan bitsin. Yeterince zarar görmüş hırpalanmışsınız. Kayıplerınız için üzgünüm. Allah rahmet eylesin. Bence siz kendinizden daha fazla kaybetmeyin ve kimseyi dinlemeyin. Diniycek zaman değil adım atıcak zaman. Çocuk için evlilik sürdürmek en hatalı hareket olur. Eğitimcisiniz bir kerede ebeveyn eş olarak değil iş kimliğinizi tartın ve karar verin. Bitircekseniz bir kalemde bitirin. Hayır devam ise geçmişi tamamen silin.

Belki de biraz siz Dr kavga etmeyi ogrenmelisiniz bu kadar yükselecek ne var vb. diyerek susturmayı denediniz mi? L

Kendinize ve eşinize zaman verseydiniz keşke. Cocugum yok ama tarifi mumkun olmayan buyuk bir aciysa bu 6 ay çok erken, keşke biraz baş başa kalsaydiniz konuşsaydiniz, içinizi birlikte sogutsaydiniz en azindan. 2. Cocugu da acele şekilde yapmissiniz. Böyle henüz soğumamiş acının, öfkenin, kavganin olduğu zamanlarda devamlı nasıl yapilabiliyor anlamiyorum ben. Basiniz sag olsun. Ayrilmaniz hayriniza olir gibi gorunuyor.

Öyle belki de.. O zamanlar bana kötü daVranıyordu güvende hissetmedim her an patlamaya hazır bomba gibiydi. Biraz uzaklaşmak istedim. Ayrı yasamayı deneme işine gelirsek Eşim zaten o kadar medeni biri olsa Biraz saygılı olsa bu hale gelmezdik. Bunlara asla müsade etmez birde çocugu bırak git çocugu götüremezsin der K

Ben de bu acıdan bakmaya calıştım ama insan yıpranıyor sürekli aynı şeyleri yasamaktan. Eşim zor bi insan hemen savunmaya saldırıya gecer cok sinirlidir bunlar beni yordu

İnsanlar değişir, eşiniz de değişmiş. Bunu acınız sebep olmuş olabilir de olmayabilir de. Yani bunu yaşadık ondan oldu diye eşinizi aklamayin kafanızda lütfen. Üstelik 2. cocigunuz olacakmış yani ayıp eşinizin bu kadar yaptığı. Bence başka yeni bir konu açın ve eşinizin son değişikliklerini yazın. Daha objektif yorum yapabiliriz. Acınız elbette geçmemiştir tanedir ama bence aile ilişkileriniz bundan bağımsız.

İlk zamanlar zaten kendimde değildim Ve ona çok ihtiyacım vardı yeni bi hayat kurma gücüm de yoktu ama sonrasında defalarca kriz yasadık. O zaman Yapmalıydım ama olmadı

Öncelikle evladınız için çok üzüldüm basınız sağolsun, ne desek sizi bu konuda teselli edemeyiz malesef Eşinize gelecek olursak da acısını çok mu bastırdı? Siz görmezden mi geldiniz eşinizi, onun acısını? Netice de o da evladını kaybetmiş. Bir de ben abim geldi aldı, babam aldı, arkadaşım barıştırdı gibi durumları yanlış buluyorum. Yetişkin insanlarız, aileleri böyle tartışmalara dahil etmeyi doğru bulmuyorum. Çünkü sonra eşler barışıyor aileler kötü oluyor arada.

ah canim benim cok zor ❤

Basiniz sagolsun Allah sabır versin çok zor birsey yasamissiniz travma çok normal eşiniz oncesinde de böyle değilse güzelce konuşun anlaşmaya çalışın küçük bebekle 2 çocukla tek başına mücadele çok zor kendinizi de bir sorgulayın bazen insan kendini göremez karşı tarafı tahrik eder bi ölçün tartin eşiniz gerçekten çok geçimsiz bosanirsiniz Allah yardımcınız olsun

Içten içe babanıza karşı öfkeli mi acaba kazayı yapan babanız olduğu için A

başınız sağlosun çok üzüldüm bence eşinizin tedaviye ihtiyacı var bana sanki oğlunun ölümünden dolayı ailenize kızgın olan acısı öfkesi sonradan ortaya çıkan bir adammış gibi geldi C Cotton

Evlat acisi başka çok baska hicbir aciya benzemiyor bambaşka. Insan kimi suçlayacagini sasiriyor aslinda en çok da kendini sucluyor. Kimi eşine daha çok baglaniyor kimi de daha çok uzaklaşiyor. Allah kimseye yaşatmasin... Yasayan herkese de sabir versin.

Kaybın için çok üzgünüm. Umarım doğacak bebeğinle hakettiğin mutlu hayatı yaşarsın. Diğer konular için yorum yapmaya gerek yok zaten kendin yapmışsın.

Allah sabır versin başınız sağolsun. İnşallah hayat size çok güzel kapılar açar bundan sonra, bebeğinizi de sağlıkla kucağınıza alır mutlu bir şekilde yaşarsınız inşallah. Yaşadıklarınız çok zor keşke terapi almaya başlasanız. Bence hem sizin hem eşinizin atlatamadıgınız bu travma ile ilgili yardıma ihtiyacınız var K

Yasadiginiz acının tarifi yok. Bir Melek annesisiniz artık, Allah yavrulariniza uzun ömür versin. Böyle büyük acılar kimi çiftleri dağıtır kimilerini daha çok kenetler,. Sizde ilki olmuş. Su anda sadece çocuklarınıza odaklanın. Dogumdan sonra ne yapacağıniza karar verirsiniz. Su andabir karar vermenin hafifligi olsun üstünüzde. Naparsa yapsin umursamayın, sizi aşağı cekmesine izin vermeyin

Aynı şeyi hamile kalınca bende kendime çok kez dedim. Ama olacağı varmış hem istiyorum. Sağlıcakla doğar inş. P

Bazen böyle ağır ve büyük travmalar böyle sorunlar açıbiliyor. Psikolog araştırsanız ve eşinizin gitmesi için konuşsanız. Ayrılın demek kolay ama yazık ortada küçük bir bebek var ve hamilesiniz. He baktınız olmuyor adam doktora gitsede özü sözü bu o zaman boşanın.

Buraya yazmamın sebebi sadece içimi dökmek. Sorunlarımın çaresi yok. Hikayemi anlatacak olursam 2017 yılında bayramda babamın evine gitmiştim. Yurtdışından gelen ablam çocukları şehir dışındaki bahçemize gidecektik ve babam ağır bir kaza yaptı O kazada 3 yaşındaki oğlumu ve annemi kaybettim. Kazayı hiç hatırlamıyorum ama sonrasında acı dolu karanlık günleri unutmuyorum tabi. Eşim işinden dolayı gelmemişti. Kaza sonrası hep yanımdaydı, abimin evinde tüm aile bu durumla başetmeye çalışıyorduk. Sonra yasadığım yere döndük ama ben dönmeden evimizi taşıdı eşim ve abisi. Ben tabiki çok çok kötüydüm uyudum uyandım oğlum yoktu. Tarifsiz bi acı... Ara sıra kendime zarar vermeye de kalktım. Bu şehirde yapamayacagımızı anladık tayin istedik. Başka bi şehre gittik. Ben de öğretmenim ve yrni bi okulda çalışmaya başladım. Henüz 6 ay geçmişti ki beklenmedik bi şekilde hamile kaldığımı öğrendim. Bu haber iyi geldi. Tekrar oğlum oldu. Hamilelik bol bol ağlayarak arada eşimle tartışmalarla geçti. Eşim sonradan öfkeli davranmaya başladı. Sanırım vermiş olduğu özveri içine dokundu ya da acısını çok bastırdı. Çocuk doğdu abim babam geldi iyiydi sonra eşimle çok kavga etmeye başladık. Aile terapisi filan da denedik. Pek de faydasını göremedik. Kavgalarda hep ayrılmayı gündeme getirdi ben de tamam diyordum ama ayrılmıyordu da. Böyle çığırından çıktığı bi gece abime haber verdim ben ayrılıcam beni götür dedim. Abim geldi aldı beni ve eşime mesaj attım. Ben bi süreliğine abime gidiyorum dusunmeye ihtiyacım var diye. Çok çok uzatamıycagım için temel olayları yazıyorum sadece. Bunda abim bizi barıştırdı getirdi beni eve. Sonra bu sık sık oldu hep kavga gurultu. Bi kaç kere hırpaladığı ittiği de oldu. Bi kere de gelsin abin götürsün seni diyip gece gece evden kovdu. Abim de gelip aldı beni. Neyse sonra bi arkadaşımız aracı oldu o zmn babam getirmişti beni geri. Ama ben artık bıkmıştım baktım hiç bi suçunu kabul etmiyor bu adamı istemiyorum dedim. Bu sefer eve geldi babamla tartıştı arkadaşımın eşi araya girmiş -ki o da artık eşimle münasebeti kesti çünkü herkesi yakıp yıktı.-Başkaları girdi araya çocuğun için daha çok küçük diye barıştırdılar. Sonra bi süre iyi gitti ama ailemden kimseyle görüşmedi sonrasında. Böyle sorun oldukça bu sefer benim aklıma ayrılma fikri girdi. Bi kaç kez ayrılmak istedim bu sefer de güzelce ikna etti. Hersey iyi gidiyor artık ayrılma olmaz dedim. Yeniden benim de yaşım geçmeden çocuk düşündük. Ve oldu da. Ama hamileyken yine kavga ettik. Ailemi suçlar sert konuşur kırıcıdır. Gamileyken beni ağlattı ve o sinirle -sonradan sözünü geri alsa da- kimden bu çocuk gibi saçma sapan bi laf etti. Ve benİm karnımda çocukla artık hiç bir isteğim sevgim kalmamış bunu anladım. Soğuk davranıyorum çünkü çok soğudum. Bi türlü konuşamayız. Sert bi üslubu vardır. O da kazadan iki yıl önce kendi annesini kaybetti babasıyla ablasıyla küstü ben hep barıştırmaya çalıştım. Ama şimdi o benim babama beni bırakmaya almaya gelince arka sokaga gel ordan alayım diyor. Ayaküstü selam bile vermiyor. Ben de ailesiyle selamı sabahı kesicem yapayalnız kalsın. Doğumumumda da tek başıma olucam. Bana dediği doğuma ailem gelsin ama ben giderim. Bende böyle bi ortamda olmaktansa yalnız başıma doğurmayı tercih ederim. Bunlara artık çok öfkeleniyorum. Biliyorum ki yaşadığımız acı bizi bu hale getirdi. Darmadağın olduk. Zaten huysuz geçimsiz olan eşim daha da huysuz oldu. Yapacağım şey ise bebeğim doğunca ayrılıcam. Şimdi çok çaresizim ama bi gün bu huysuz adamdan kurtulacağım. Sevgi filan kalmadı. O sevgi gösteriyor ama benim içimden hiiç gelmiyor. Kontrolsüz öfkesi birden alevlenmesi ne olduğunu anlamadan tartışma çıkması ve kavga çıkınca yasadığım şok anları bitirdi. Ben de ters soğuk hırçın biri oldum içimde müthiş bi kin var. Elbet hatalarım olmuştur ama tahammülüm kalmadı... Ve her defasında neden önceden ayrılmadım diye pişman oluyorum. Hep aynı hatayı yaptım. Keşke bitirseydim baştan. Yaşadığım acı zaten büyükken başka başka binbir türlü zorlukla başetmeye çalıştım ve çok yoruldum. Hayattan bezmiş bi haldeyim. Yaşama hevesim hayata tutunma isteğim yok denecek kadar az.

Tam olarak öyle. Ama sonradan o hale geldi. İlk zamanlar babama hastanede ilgilenmiş hepimizin durumu ağırdı özellikle babamın. Sonraçocugumu katletti dedi bu beni öyle cok üzdü ki

Bu arada başınız sağ olsun. Hem küçük çocuğunuz için çok üzüldüm acınızı kalbimde hissettim bir anne olarak. Ve tabi anneciğinizin de mekanı cennet olsun.

Sağolun.. oğlumuzı kaybetmeden önce de nadiren kavga oldu ama normal bi hayatımız vardı her evlilikte olduğu kadar belki.. aramızda sevgi vardı şimdi yılgın iki insan.. özellikle de ben öyleyim...

Aynı yollardan geçen biri olarak söylüyorum, içinizde yaşayamadığınız yası öfkeyi birbirinizden çıkarıyorsunuz. Öncelikle sen başla terapiye, evliliği değil kendini kurtar. Sonra o sendeki değişimle kendini de kurtarmak isteyecek. Sadece şunu düşünüyorum, eşinizin ailenize olan öfkesi çocuğu onlarla birlikteyken kaybetmiş olmasından geliyor olabilir. Dillendirmek hatta belki farkına bile varmayabilir, bilmiyorum ama öyle hissettim. Lütfen destek alın, sizin duygularınız karnınızdaki çocuğu şekillendiriyor.

Bir süredir iyiye gidiyordu ben de artık böyle devam eder sandım. Oğlumun tek çocuk olmasını istemiyordum ve yaşım 37 çocuk kararına böyle varmıştım. Ama sonrasında tartışmalar gerginlikler oldu. O süreçte anlaşmalı boşanmayı önerdim ama kabul etmedi ve hamileyken çekişmeli boşanmak bana zor geldi. çocuğumun doğmasını bekleyeceğim. Şayet boşanmazsam da geçmişi silin öneriniz çok doğru.. tesekkürler

Destek almanıza rağmen bişey değişmemiş aslında. İnşallah bir gün tamamen kurtulursunuz... Kaybettiğiniz kızınız içinde çok üzgünüm Rabbim sabırlar versin size gerideki evlatlarınıza hayırlı sağlıklı uzun ömürler versin inşallah...

Başınız sağolsun, şimdiki çocuklarınıza tutunun zaten öyle de yapıyormuşsunuz. İnsanız tabi herkes hata yapar bana ideal gelmeyen birkaç davranışınız var. Yetiskin bir kadının birilerine beni al gel demesini, ilişkisine ailesini bu kadar karıştırmasını doğru bulmuyorum. O zaman eşle ailenin arası açılıyor. Kendi aranızda halledemiyorsaniz bir zaman yalnız kalıp siniriniz geçinceye kadar beklemeli sonrasında bir karar almalısınız. Boşanmadan önce ayrı yaşayıp duruma bir bakabilirsiniz

Babanız psikoljik destek aldi mi? Kaç yaşında onun için de nasıl zordur hem torun hem es gitmiş.. üzüntünün yanında vicdan azabı zaten bitmiyordur

Bence eşi duygularinin farkinda dillendirmek istemiyor. Konu sahibine de için için öfkesi artiyor ve öfkesini böyle cikariyor. Konu sahibinin ailesiyle eşinin hiç yuzyuze gelmek istememesinin bu oldugunu dusunuyorum.

Erkekler sürekli neşeli kendisini mutlu eden kadinlari istiyorlar ya evlenirken iyi günde kötü günde lafını hiç anlamiyorlar. Ben de insanım zor zamanlarım olabilir o zaman konsamatrisle evlenseydiben de yaşadım etrafımda da duydum erkekler tranvatik şeylerden sonra soğuyorlar bir süre sonra da haliyle kendinden sogutiyorlar Nasıl mutlu olacağınızı düşünüyorsanız öyle yapın ben olsam zor günümde yanımda olmayan biriyle iyi günümde beraber olmazdim

Başınız sağolsun. Evlat kaybı tarifi mümkün olmayan bir acıdır üstelik annenizi de kaybetmişsiniz. Evliliginiz çok yıpranmış. Ben karı koca iliskiňiz için bu noktada yorum yapmak istemem çünkü olay çok acı.

Öyle oldu galiba bastırdığı acısı sonradan kontrolsüz bi öfkeye yol açtı. Böyle bi durumda kendimize hayrımız yokken destek vermek cok zor.. ben de yapamadım galiba.. eşim sonradan babama düşman oldu. Ama o benim babam ve o da cok acı çekti.. ve bizim aramızda sorun olur diye evime gelmez oldular. Yani eşim yüzünden daha da yanlızlaştım. Gelsinler ben giderim diyor ama hangi baba böyle kızının evine gelir?

Başiniz sag olsun. Çok üzüldüm iki kaybiniza da Eşiniz ailenizi suçluyor olabilir mi onlarin yanina gittiginizde olmus. Siz ailenizle gorusmek istiyorsunuz diye kendi sucladigi için belki içten içe size de öfkeleniyordur. Böyle kayiplarda hiçbir sey eskisi gibi olmuyor. Evlilikte yara aliyor bu durumdan. Kabullenmek çok zor oluyor. Erkekler daha çok duygularini bastiriyor bizim gibi disari atamiyor bu da disariya öfke olarak yansiyor.

Doktorumuz 6 ay sonra tekrar çocuk düşünebilirsiniz demişti hatta böyle kayıplarda tekrar çocuk sahibi olmak iyi bile oluyormuş. Evet acele etmişiz ama o acı içinde bana bi kurtuluş yolu gibi gelmişti. Bian once kaybettigim ogluma benzeyen bir oglum olsun istedim, ve oldu da. Gercekten abisine cok benziyor ama sadece gorunusu. Cunku kucuk oglum da hayli zor bir cocuk, abisinden cok farkli. Bu da bizi yordu. Evet hazir degilmisim. Hayatımız inişli çıkışlıydı tabi ki iyi zamanlar da oluyordu ama travmanın etkisiyle ikimiz de çok yorgun ve tahammülsüz bi hale geldik.. Saglikli dusunemedik. öyle hayırlısı olur umarım

Kavgalar neyden çıkıyor hamileyken aglatti dediniz mesele neydi belki siz agladiniz duygusala bağlayıp. Eşiniz ailenize niye bu kadar bilendi? Yani olayları anlatmamışsınız. Bu arada geçmiş olsun

Merhaba öncelikle başınız sağolsun yaşadığınız acının tarifi yok üzerine söyleyecek bir cümlem de yok Normalde böyle bir adamdan 2. Çocuk yapılır mı diye cevap verilir ama normal diyebileceğimiz bir hayat hikayenizde yok umarım bundan sonra çocuklarınızla cok mutlu bir hayatınız olur Eş kişilerini bu kadar takmamak gerektiğini düşünenlerdenim öncelik kendim olmalıyım her zaman Sizde öyle olun kendinizi mutlu edecek yolu seçin siz mutlu olursanız çocuklarınız zaten mutlu olur Çocuklar için boşanmadık diyenleri bu nedenle hiç anlamam asıl çocuklar için boşanmak gerekir Ben çekerim diyelim çocuklarım niye o mutsuzluğu çeksin Ya da anne babanın birbirini sevmediği sert gergin bir ortamda neden büyüsünler umarım çocuklarınız ve sizin için bundan sonrası güzelliklerle geçsin

Bizimde bir yakınımızın genç kızı trafik kazasında öldü. Karı-koca birbirlerini suçladılar. "Sen yolladın, sen izin verdin" gibilerinden. O trajediyi atlatamadılar, boşandılar. Begüm Şen var, sosyeteden. Onunda delikanlı oğlu öldü 17 yaşlarında Atv kazasından. Ama kocasıyla daha birbirlerine tutundular. Kalan diğer oğulları için güçlü durdular. Tabii çok zor bir süreç. Allah düşmanıma evlat acısı yaşatmasın. Rabbim kayıplarınızın mekanını cennet eylesin. Size de sabır versin

ben nedense böyle büyük acıları beraber yaşayan insanların sonrasında bir arada kalamayacağını düşünüyorum belki yanlış ama birbirini gördükçe hep aklına gelir ben olsam ilk anda ayrılırdım sanırım ama normal insanlar birbirine dayanıp destek oluyor

Eşiniz de siz de büyük travma yaşamışsınız, destek alın, Allah sabır versin inşallah