bu forumda kendisini bu kadar güzel ifade edebilen birinin varlığını gördüğüm için mutluyum şu an. yazarken bütün duygularınızı net olarak yansıtıyorsunuz, lütfen dert ettiklerinizi buraya, ya da bir deftere ne bileyim hiç olmadı bilgisayara bir yere yazın. bence kendinizi iyi hissetmenize, azıcık da olsa ferahlamanıza yarayabilir. Sevgiler.

Yine haftanın ikinci günü oluverdi... Zaman çabuk mu akıyor bazen ne? Günleri dolu dolu ve fakat boş geçiriyorum hissi ile uğraşıyorum, çaktırmıyorum. Bugün hava bozuk olmasaydı, benim kuzuyu kapıp sabah yürüyüşüne çıkacaktım. Hava böyle olunca battaniyelere bürünüp sevdiğim diziyi izleyerek cips kıtırdatma isteği geliyor, eh haliyle Pepee izleyerek havuç kemiriyoruz çocuk ile anca. :/ Büyüyüverse de bi boyama kitapları maceralarına başlasak, boyama defteri hazırlasam günlük, bebem de boyasa filan... Kalem-kağıttan anlayacak çağa geliverse, nasıl hevesliyim nasıl... Duvarları da boyasın hatta, sıfır sorun, bahaneyle duvarlara da girişirim. ^_^ Annemleri aradım "Napıyoğnuz, geziyonuz mu, eğleniyonuz mu?" diye yine Telefon sapığı gibi bir şey oldum başlarına şu ara, saat 9 buçuk fiks bi arayıp ağız yokluyorum gün aşırı. Bahçedelermiş, enginar zamanıymış, babam kendi küçük organik dünyasına vakit ayıracakmış bugün. "Eee biz de gelelim, toprak çamur oynarız." dedim, üşürmüş çocuk, dışarı çıkmasınmış bugün. Tabi ya, üşümelere karşı ayrı bir zaafı olan annemden başka nasıl bir cevap bekliyordum acaba? Eh, haberleşiriz dedik kapattık. Uyudu benimki yine... Şu son günlerde gündüz uykusunda zorlamıyor eskisi kadar . Alışmışım uyku savaşlarına, boşta kalınca ne yapacağımı şaştım. Dünün temizlik yorgunluğu da var sanki kaslarımda, o kadar abartmasam olacakmış. :/ Çizim mi yapsam diyorum, bölünecek diye başlayasım gelmiyor ama böyle de olmaz ki, bölüne bölüne de olsa yapmam lazım. Yok, oturdum kaldım. Kuru pasta mı yapsam bir iki kavanoz daha? Ne yapsam? Bir şeyler mi boyasam? Albüme fotoğraf ayarlama işini mi tamamlasam, telefonumun zil sesini mi değiştirsem, kendime bakım mı yapsam ne yapsam? ... Yokuspokus

Ne guclu bi kaleminiz, ne hos bi anlatiminiz var cok begendimm

Güncel: Topiği günce haline getirdim, ilerleyen sayfalarda ilaveleri okuyabilirsiniz Merhaba hanımlar, nasılsınız? İyisiniz umarım. İyi olun, huzurlu olun hep. Ben şu ara biraz melankolik, biraz bıkkın-karamsar, biraz sinirli, ters falan filanım; depresyonda değilim bu arada, depresyona birkaç kez girdim-çıktım biliyorum yani oraların havasını, böyle olmam. Cinnetimsi bir şeye yakınım desem, o da değil. Kabul edip-edememe, "Kabul ettim ya böyleyiz-böyleyim" deyip, diyememe, bir dönüşüm evresinde gibiyim. Bilindik öfkeli hallerimden farklı bir sinir gibi, hüzünlü bir şey... Tarif edemiyorum, belki yorumlarla netleşir. İçimde tutuyorum tabi bu negatif enerji yumağını, anlatmıyorum-anlatamıyorum-şöyle oturup bi isyan modumu açıp ağlayıp ağlayıp sonra "Tamamdır, şimdi yeni doluma geçebiliriz" demedim ne zamandır da, belki de bu yüzden henüz tam rahatlayamadım. Bire bir tanıyanlar, çevrem, karamsar-hüzünlü-duygusal biri olduğuma ihtimal vermezler, öyle bir maskem var sosyal yaşantım içinde, pek çoğunuz gibi. Polyanna'nın kayıp ikizi gibiyimdir konuşurken, yüzümde tebessüm eksik olmaz. Şöyle otursam, karşıma alsam, ben anlatırken uyuyakalmayacak birini , sabahlara kadar anlatsam da anlatsam öyle. Gerçi ne anlatırım, onu da bilmiyorum. Yazım dağınık olacak muhtemelen, kusuruma bakmayın olur mu? Yazmaya ihtiyacım var. Uyarayım baştan , çok vurmayın he duygusalım şu ara, fena duygusalım, abartabilirim... Düşünüyorum da, "Yazma Gangsta" diyor bir yanım da. Yine sessiz sessiz sindir geç, ne bileyim pcnin bir köşesine yine yaz at geç, suya anlat ya da git balkonda havaya anlat gel filan diyorum filan ama hava da soğuk, üşürüm, kendime de kıyamıyorum, birilerinin okuduğunu, dinlediğini hissetmek de istiyorum. Geçen hafta sonu sergiye kaçtım arkadaşlarla; hem çok iyi geldi nefes gibi, gözüm gönlüm açıldı, hayran hayran daldım gittim, hem de tokat gibi "Sen daha yolun çok başındasın kızım" cümlesini çarptı yüzüme resim konusunda. Hocamın dediğine göre, ortalamanın üzerinde bir kabiliyetteymişim bu eğitimsizliğe göre ve hatta nerelerdeymişim bunca zamandır, kendisi "Eski çizimlerinle bile çok rahat sergi açar, iyi tanıtımla ses de getirirsin" demişti ve daha pek çok iltifat... Ben de bi sevindimdi bi sevindimdi, hem utandım hem sevindim öyle iltifatlar alınca, kaçtım da bir noktadan sonra. Ne diyordum, öyle iltifatlar etti filan ama, yok, herhalde gazlamak için söyledi diyorum çünkü gezdiğim o son sergi cidden böcek gibi ezilmiş hissi verdi bana. İnsan biraz hırsa gelir değil mi şu durumda? Yok, hırsın "H"si yok damarımda, hala daha yayıla yayıla ilerliyorum, sanki ömrümce istediğim şey bu değilmiş gibi, sanki ben benden çıkmışım, çok uzak kalmışım gibi... Bu yönden kendime sinirleniyorum, bi karışıyorum. Dün kurstan çıktım, apar topar eve geldim; tabak-bardak-küp-küre vb. çiziyoruz hala zaten, sıkıntılar bastı yine. 2 ödevi hatasız verdim, hoca direkt diğerine başla bunlar tamam dedi, zaten "Tamam" demese de "Uğraşamayacağım daha" modunda atacaktım köşeye. Neyse, bir yılgınlık vardı işte üzerimde dün, uykusuzluk-yorgunluk ve farkında olmadan ani kilo verme hali birleşti, vücut uyarı çekti gibi oldu, burnumdan aşağı dağıldı yara filan çıktı. Tipim kayık kaç gündür, bir de uykusuzluktan gözüm acışır filan... "Nalet olsun" dercesine girdim eve, çantayı koltuğun arkasına koydum, yığıldım direkt. Çizime enerji- kafa-beden-göz kalmıyor çocuklu ve ağırkanlı unutkan eşli hayatım içinde... Annemler bizdeydi, sağ olsunlar "Biz oğlanı alalım çıkalım, sen istediğin gibi dinlen" dediler. Eşim de çıktı, "Yalnız kal biraz evinde, özledin yalnız kalmayı biliyorum" dedi. Gittiler, oturdum, ayakta uyur gibi, sarhoş gibi... Vücudumu bıraktım ne zaman sonra, sızım sızım her yanım. Belki 30 dk öyle koltukta uyur uyanık oturdum, tvye bön bön bakarak. Sonra alışmış-kudurmuştan beterdir misali, mutfağa girdim ve "Fırsat bu fırsat, yarının işini kolaylayayım" diye yemek-çamaşır-orayı sil-burayı yerleştir vs vs... Oturmadım yine bir adam akıllı. Bu annemin huyuydu, çok kızardım ona "Kendini öldürüyorsun resmen ya bir otur kadın" diye... Aynı huy 30 yaşımdan sonra bende çıkmaya başladı. Ona da bir içlendim, hüzünlendim, bir yandan salon süpürürüm bir yandan efkarlı efkarlı düşünürüm öyle... Akşama doğru eşim geldi oturduk, dizi izledik , benim çizimleri aldı baktı filan eşim, ilgilenesi geldi. Kendince "Şurası şöyle gibi, burasını neden böyle yapmadın?" falan fıstık yorumlar... Güldüm öyle, sevimli geldi. Normalde laf sokardım, belki de dinlenmek iyi geldi ondan öyle sallamadım hatta katıldım "Şuraya da bir mutlu ağaççık çizeydim mesela değil mi?" filan diye... Öyle gırgır yaptık. Sonra şımardı, zaten yüzüm gülüverse coşar, sevincinden şaşırır bi bozar mutlaka, gırgırdan gıcıklaşmaya döndük öyle... Normal hallerimiz neyse. Annem oğlanı gezdirip kendi evine götürmüş, akşama da deliksiz adam akıllı uyumam için bir gece ben alayım dedi sağ olsun, suratımdan aldı o imdat çağrısını . Ancak oğlan "İlle de yatağım, ille de anam" diye tutturmuş, uyutamamışlar, yıkmış evi... Saat 22de gittik aldık geldik, onu uyuttum derken dinlenme şeysinin bi hükmü kalmadı gibi oldu... Kendimi çikolatalara vurdum gecenin 12sinde dertlendim. Sonra gece bölük pörçük uyu vs vs... Ağlayasım geldi, ağlayamadım da. Sabahın körü uyandık oğlanla... Salona geçtim, sabah çizgi filmini açtım, ben de mutfağa girip kahvaltı hazırlayacağım, o sıra adam tipini düzeltmekle, uykudan ayılmakla meşgul... Köşedeki resim çantam ilişti gözüme mutfağa giderken, düşmüş yere, yamulmuş filan. Kaldırdım bir baktım benim çizimler dışarıda, duralit inmiş kağıtların üstüne çizimler buruş buruş... Beynimden vurulmuşa döndüm. Adama da dedimdi akşam, "Ben çocuğu uyuturken , sen çantamı, baktığın çizimleri topla canım kırışır buruşur, kalem malem var mı ortalıkta bak, çocuk sabah bulup bi sakatlık çıkarmasın" diye. Benim laf şeyine dinlenmiş... . Ona bi azar kaydım sabah. "Ne var ya bak o kadar kırışmamış" diye aldı düzeltir gibi yapıyor, daha da sinir geldi. Sürekli bir kontrol haline mi olmalıyım? Dediğim yapılmış mı yapılmamış mı, nereye ne yetişmiş yetişmemiş... İttirmekten, her şeyi düşünmekten bıktım. Az önce çocuğu uyuttum, sessiz kaldım, öyle... Bir hüzünlü, karışık hallerim geldi. Anlatamıyorum galiba tam, anlatamadım. Sinirli, hüzünlü saçma bir şey oldum yine. Bu hayatı ben istedim, çocuklu, eşimle evli, yemekli börekli çörekli... Diğer yönümü de götürürüm dedim, giriştim yeniden... İttir kaktır, kalan vakit-enerji ile gözüm yana yana gece çizdiğim de oluyor... Olsun dedim, olsun da böyle oluversin varsın dedim, ağır aksak gitsin dedim. Pişkinliğe vurdum, annemin de kimi hallerine alttan alıverdim, nihayetinde kadın "Gözü kapalı emanet-güven" dendi mi benim için ilk sıradaki insan... Anne - kız didişmeler olur ya dedim... Dedim dedim de... Niçin bu kadar insan içinde tek başımaymışım gibi hissediyorum hala? Niçin söylediklerim tek seferde varmıyor yerine, niçin ciddiye alınmadığımı hissediyorum? Kurs zamanı benim kursa kaçta gittiğimin, gidip gidemememin, planım olup olmadığının bir önemi yok, bakıyorum davranışlara, öyle. Kadın bastı gitti 10 günlük geziye geçende ve ben kursun 2 gününü ekmek, bir gününe de yarım yamalak katılmak zorunda kaldım, eşimin iznini denk getirdik de ancak toparladık. İhtiyacı vardır dedim susturdum kendimi ki gezsin elbette ama bir şey olacağında, bir yere gidileceğinde vs, planından sapması gereken kişi benim bu ailede ve emrivakiye bağlanan. Sabah en geç 9a 10 kala evden çıkmam lazım, kapıda hazır beklerim onca işi halledip, annem gelir saat 10a varır, adam yayılır vs vs... El mahkum olunca işte. Bir şey diyemiyorum ancak üzülüyorum, o sözleri, söz verişleri geliyor aklıma... Onlarınki aksamaz, benimki esner, benim kağıt buruşmuş, çanta atılmış vs sorun yok, ama adamın arabası söz konusu olunca zemine tek kül düşse bir surat . "Gangsta resim yapıyor yav amaaan, nasıl olsa öyle de böyle de yapıyor." ... O kadar önemsiz bir şey. Kıçı kırık bir arabanın zemininin temiz kalması bile daha önemli. Tam anlatamıyorum valla ya, böyle şeyler işte... Karışık çok karışık... Ben bi sürünme haline gelene kadar ciddiye alınmam kendi ailem içinde, bu çoğu kez böyle olmuştur, bu düzene eşim de dahil şimdi evli-çocuklu hayatımda. Bakarlar sonra zombiye bağlamışım, bi atarlı giderli Gülistan olmuşum, "Hadi sen dinlen" derler. Yormayın bu kadar değil mi ama? Bu kadar tüketmeyin... Ben de bir düzende kalayım, hep beraber paslaşa paslaşa güzel götürelim. Ya da söz vermeyin, "Tamam kesin" demeyin, ben de bileyim, ona göre beklentiye girmeyeyim. Mesela sabah çizimlerimi o halde görmeyeyim, akşamdan "Toplarım ben canım, aklın kalmasın" denmesin de "Unuturum, sen yerleştir" desin, ben de kendim toplayayım söylene söylene ama sabah görmeyeyim öyle işte. Ya da herkes kendi planı içinde götürsün hayatını. Yok... Vicdanıma şey edeyim... Rahat duramam ki. Hani 10 gün gezi sırasında babamla kardeşimin yalnız başlarına evde Edi ile Büdü gibi kalmasına gönlüm razı gelsin, tınmayayım, ne yerlerse yesinler, çocuk sınava girecek rahat çalışır mı vs. Düşünmeyeyim... Yok, olmuyor. Gönlüm razı gelmiyor. Aslında ciddiye alınmadıkça, ben de kendimi ciddiye almıyorum sanki... Hırs yok, üzerime çöken ve içime batan "Olsa da olur olmasa da olur" havaları... Ara ara yoklayan "Genç ve başarılı sıfatını alamayacaksın, şansın varsa bir gün resim konusunda -Başarılı- olursun o kadar." " burukluğu çünkü gençlikten yiyorum, zaman akıyor. Bu kadar zor olmamalı değil mi? İki üç senecik daha böyle gidiverecek, yarım yamalak bile olsa devam ediyorum, üç seneden ne çıkar değil mi? Bir sene bile on sene gibi geçiyor aklımın içinde... Ağırlaştım. Şükredecek çok şeyim var diyorum bazen ama iyilikleri, güzellikleri göremeyecek kadar kör bir yere doğru gidiyorum sanki bu konu için. Vazgeçiş gibi. Öylesine yazdım. Tam rahatlayamadım da... Sabrımın sınırında gezmeye alışkınım oysa, hayatım boyunca sabır gerektiren şeylerin içine çekildim, aceleci yönümün törpülenmesi için sanki. Hayatımın kilometre taşları, hep ağır sabır testi olarak geçti ... Diş sıkıp kırdığım zamanlarım oldu, saçlarımın avucuma gele gele döküldüğü... Seneler alan "Geçecek" bekleyişlerim, gayretlerim oldu. Şimdi bir tükenişteyim gibi... Öyle... Ne diyeyim... Karışık karman çorman çorba bir şey... Okuyanlara teşekkür ederim, cidden yazarken ipin ucunu kaçırıyorum. Hakkınızı helal edin.

büyürler mi sahi bazen bu günler hiç geçmeyecek gibi.. o kadar yorgunum ki hiç duramıyorum ben ayakta.. ama halen ayaktaym kendime bile şaşırıyorum

Son durumu yazmak istedim, ara ara yazmaya devam edeyim yine: Şu an hazırlanıyorum bir yandan, kursa yetişmek için. Baya uyuyup, güne sarhoş gibi uyandığım bir günü yaşamaktayım. Hala kahve içerek ayılmaya çalışıyorum. Sabah oğlanı da alıp çıkmış eşim, annemlere götürmüş kahvaltıyı orada yapmışlar, beni uyandırmak istememiş. Ben de Allah ne verdiyse uyumuşum... 11 buçuk gibi uyandım, kahvelere sarıldım, çantamı topladım vb. birazdan bi duşa girip kendime ayar çekip çıkacağım. Dedim madem geç kaldım, 10 dk daha kalıveririm nolcak, birkaç şey yazayım buralara. Depresyonun teğet geçtiği bir dönem yaşadım, girer gibi yapıp slalom çekip çıktım diyelim daha doğru olacak. "Bunu niçin yaşıyorum" "Ne derdim var?" sorularını çok sorduğum bir süreci ardımda bırakırken, derdimin ne olduğunu net anlamanın huzuru ile, yeniden kendimle tanıştım. Ergenliğimin bittiği hissine kapıldım, bir değişik emin olma hali ve özgürlük... Hafifim... Dünyaya karşı çok hafif ve anlamak için yeniden açığım. Kendini, ne istediğini unutmuş, kaybetmiş biri olduğumu fark etmem sanırım çocuğumla ortaya çıktı, doğumumla yani. Ona bakınca, onu yetiştirme hayallerini kurarken, anneme karşı hala daha aşamadığım bir öfke ile dolu olduğumu gördüm. Buraya, birbirinden farklı kelimelerle, farklı konularda olsun, yazdığım tek şeyin "Olduğum şeyi yaşamak ve kabul ettirmek" olduğunu fark ettim. Annemin, beni olduğum gibi kabulü, kabul etmese de benim o geç kaldığımı hissettiğim, derine bir yere itip vazgeçeceğim derken kendimi hasta ettiğim esas, gerçek Gangstayı yaşamak... Beni bu konuda duygusallaştıran şeyin, ergenliğimde yaşadığım ve annem de dahil başka birine önemsiz gelebilecek pek çok şeyin birleşimi olduğunu yakaladığımda, tek tek ayıklamaya başladım. Bu okul seçimimden, en özel sırların suistimaline kadar uzanan bir şeylerin yumağıydı. Bir manipülasyon içinde zannetme, bir illüzyon içinde hapis, bir anlamaya çalışma hali içinde kırgınlık... Şimdi, bir anne olarak anneme yarı yarıya hak verirken, kendisini evladı yerine koymadan düşündüğü için ona kırgın olduğumu anımsadım. Çok açmak istemiyorum, bir sırrımı teyzem ile paylaşmıştı. O sırrın içine kuzenim dahildi ve söz vermiştim ona. Annemden de söz almıştım. Annem güvendiğim anneyi o gün yıktıktan sonra, kendi kızını senelerce tanımaktan men edilmiş bir kadın oldu. İçimi net olarak ona hiç açmadım. Anladım ki beni tanımıyor annem. Bu bizim kopma, benim kendimi gizlerken tasmalanma halimin başlangıcıydı. Dün oturdum anlattım. "15 senedir senin neye itiraz edip neyi nasıl istediğini dinledim ve seni tanıyorum. Ancak sen 16 yaşından sonraki Gangstayı tanımıyorsun ve onun sana kendisini anlatmasına fırsat vermiyor, dinlemiyorsun. Bu kendi kızınla son tanışma fırsatın, onun sana son kendini açma girişimi, bu yüzden iyi dinle, işit, duy ve anla. Çünkü senin biçtiğin hayatı niçin yaşamak istemediğimi, seni kopyalamaktan neden şu an vazgeçtiğimi hiçbir zaman anlayamayacaksın" dedim. Konuştuk. Ağladı. Çok ağladı... Sarıldı, özür diledi. Fark ettik ki, zaten ben annemi olduğu gibi kabul etmişim. O beni olduğum gibi kabul etmese de bunu umursamamışım ve fakat onun, bunun farkındaymış gibi davranıp aslında farkında olmaması da beni öfkelendiren bir nokta imiş. Onu da aştık. Bunları psikologsuz yapmış olmam; 15 sene boyunca kendi kendimin doktoru olmayı da başarabilmemle alakalı. Tek başınalık hissim içinde, diplomasız bir psikolog yetiştirdim. Bu gerekiyordu belki de, kendimi bundan sonrasında tartmak, evladımı daha anlayarak yetiştirmek için. Anneme kızmıyorum, onu affettim. Çünkü onun da sebepleri vardı. İyi bir kalbi var, bu yüzden benim de kalbim iyi. Beni iyi biri olarak yetiştirdiği için ona minnettarım. Dün bu derinler niçin deşildi derseniz, saçlarımı maviye boyamadan önce, mavi saçlı kızına ters ters değil, gülümseyerek bakabilmesi için. Kendimi de onu da biliyorum çünkü. Dün akşam eşim saçlarımı boyadı. "Yakıştı ha" dedi sonra boyayı yıkayınca. Adamımı seviyorum. O düz bir adam ama seviyor, incitmemeye çalışıyor kendi üslubunca. Arabalara bakıyor, videolara diye sinirlenirdim. Arabayı değiştirmek için bakıyormuş, aile arabası alacakmış... Artık çocukluyuz diye... Kendimi bulup yaşamaya başlayınca, sanki herkesi buldum bir anda. Bilinçaltı tekniği diyordum ya, soruyordum bir konumda... Bunu kendi kendime yapabilmiş olduğum için, kendimle gurur duyuyorum. Çift terapisini bırakalı sanırım baya oluyor. Eşimi anlamadan önce, kendimi anlamam gerektiğini anladım. Ne istediğimi, neye öfkelendiğimi... Çünkü adam ne yapsa olmuyordu bir an geliyordu. Şimdi ne yapsa oluyor. Kurs derseniz, tam gaz. Haziran sonuna tüm öğrenciler sergimiz olacak, kurs içinde 10 resim çıkardım ve hocamdan aldığım iltifatlara ayrı seviniyorum. İş hayatıma affedersiniz ittiri çektim. Olmam gereken yer burası... Bu iş. Eminim. Öğrenciliğimi bitirince, öğrenci yetiştireceğim bu dalda. Kendi özel kursumu açabilirim, ya da kendi çizgi filmimi yapabilirim. Animasyon bölümü de okuyacağım. Evet, bunları yapacağım çünkü adımlarım gelmeye başladı, başlangıcı geçtim. Büyük paralara, koca binalar içinde yakamda yazılı bir unvanın prestijine ihiyacım yok. Huzur, benim için orada değil. Bir fırça ve bir tablonun önündeki sandalyede huzur. Kendi sergim için de kalan son 15 eseri tamamladım mı tamamdır... Yarı yarıyayım 15 eser var totalde. Bu konuda da babamsız yola çıktım. O gelirse gelecek. Dün ona "Haberin olsun Eylül sonuna sergi planım var, 15 eser kaldı çıkarılacak, onu bu yaz tamamlamayı düşünüyorum. Katılmak istersen diye söylüyorum, haberin olsun. Eylüle kadar kendince çalış. Ben tek açacağım, bana beraber açalım yetiştim dersen seni de dahil ederim" dedim çekildim. "Tamam, Eylül sonuydu değil mi? Tamam" dedi... Evet, beklemiyorum, isterse o yetişsin şimdi. Oğlum, annesinin gülen yüzüyle daha güleç bir çocuk haline geldi. Ay ay büyüdükçe, aklı arttıkça daha bir tatlandı. Her ne kadar sebzeleri seçse ve çorba içmemekte ısrar etse de, teklif var ısrar yok takılıyoruz. Nasıl olsa o sebzeleri çörek-krep olarak bir şekilde yedirebiliyorum iyi günündeyse. Uykuları daha rahat, defalarca uyanmalar bitti. Vs vs... Şükür diyorum. Hayatımın sabır dönemlerinden çıkıp, bir soluk için şükür dönemlerine girdiğimi hissediyorum. Şükür... Özgür hissediyorum, mutlu hissediyorum. Aylardır eşimin, kaliteli zaman geçirelim fikriyle yaptırmasını beklediğim çatıda atılı bisikleti, kendi kaliteli zamanım için ben alanı için almaya karar verince kalkıp yaptırmaya götürdüm. Şimdi kursuma bisikletle gidip geliyorum. Şu güzel havalarda, bu şehirde araç içinde yolculuk etmek aptallıkmış diyorum kendime, kendimi ne çok havasız yere hapsetmişim... Şimdi gözümü patenlere diktim. :)) Annemin kemiğini kırarsın diye korkup yasakladığı patenler... Harçlığımla güç bela biriktirip aldığım ve annemin hemen elimden alıp başka birine verdiği patenler... Onlara 31 yaşında sahip olacak ve elalem ne der çekinmesi yaşamadan bineceğim. 70 yaşında hissettiğim ruhum, şimdi 16... Bedenim hala paten için uygunken, neden olmasın? Gökyüzünü hissedebiliyorum. Tüm çiçeklerin kokusunu alıyorum. Yeniden istediğim gibi resim yapabiliyorum. Yeniden, istediğim, olduğum ben'im. Adım adım, hayalin gerçeğini yaşıyorum.

Kıyamam ya ' Yaz yaz sen hep yaz bosver ':))

valla benimde aynı şekilde canım sıkkın tesadüfen bu şarkıyı buldum. ağla ağla içim çıktı. kadının sesi çok etkileyici. belki sana da iyi gelir:) Yokuspokus

İşler çoktu... İşler bitmiyordu ve bu kadın aylak aylak oturmak istiyordu... Sabahın 8inde demlediğim çayı içmeye çalışıyorum; kendime yeni çay demlesem biliyorum elimde patlayacak. Sabah da içemedim. Sırtımı döndüm mutfak tezgahına ki üzerindeki o devasa karışıklığı görmeyeyim; mutfak masasında bir yandan bunları yazıyor, bir yandan nihayet sigaramı ve acı ötesi çayımı içebiliyorum . 1 saatten az bir sürede bitirdiğim son çizimden de sıfır hata geçtiğim için, biriken ödevleri tamamlamada 3 resim sonra kursun akışına yetişmiş olacağım. İnatla, tüm tembelliğime rağmen pes etmiyorum, ilginçtir ki. Tüm yatak, yastık, çarşaf vb. elime ne geçtiyse makineye tıktım, yastıklara giriştim ağzına burnuna daldım hepsinin, balkona havalansın diye salladım... Ortalığı süpürülüp silmeye hazır topladım; oğlan uyanınca süpürge işine gireceğim. Yemek ayarlı, belki oğlan için ekstradan bir öğünlük kemik sulu sebze çorbası çıkarırım. Saat 11:30, tamamdır ya; bi mutfak elden geçecek, ama şu an dinlenmeyi seçiyorum. Tipim baya kurtardı kendini, burnumun altındaki yorgunluk yaraları geçiyor , cumartesiyi 2 buçuk saatlik uyku ile geçirince artık eşim gece vardiyasını aldı. Bir uyumuşum, bir uyumuşum ki maşallah diyeyim. Sanırım bir 15 ay oldu böyle uyumayalı, normalde çocuğun sesine saniyesinde uyanan ben, nasıl derin devrilmişim, deliksiz uyudum ya 8-9 saat. Benim o totosunda pirelerin kol gezdiği adam, gece nöbet beklemiş kendinden önce uyanmayayım, bölünmeyeyim diye, duygulandım. Böyle yapmıyor mu arada, ne kadar gıcık da gitsem, bi sevesim geliyor. Neyse işte, bugün de o 8 saat deliksiz uykunun acısını çıkarayım evi ince ayar elden geçireyim dedim. Neden? Çünkü canıma kastım var. ... Ve fakat yine de adama bir gıcık gitmiyorum değil. Dediğim gibi hani uyuttu filan, bi sevesim geldi bi sevgi pıtırcığı olacaktım ama bozuyor adam, o güzelliği mutlaka bir "Düz adam Sami abi"lik yaparak götürüyor. Dün önceki gecenin güzel uykusu ve günü hoş geçirmenin etkisi ile olsa gerek huzuru hissettik maaile. Adam da bi sevinçlere geldi benim enerjim ile. Akşam, oğlanın uyku saatine yakın canım hamurişi çekti, "Ay ay ben de yerim yaparsan, çayı da demleyek" moduna girdik. Saat 10dan sonra tanalar gibin bol hamurişli bir kahvaltıya giriştik ki hiç pişman değilim. Canım çekmiş, hazır fırsatı da var, ne yapayım? Ben dakikasında silip süpürürken, benimki yayıl yayıl yer zaten kırk saatte. Ben yatayım dedim artık, hazır oğlan sorunsuz uyumuş, ben de ne kadar erken uyursam onla beraber o kadar iyi. Geldi sonra "Gece lambasını kapatmayacak mısın?" dedim. Birazdan kapatırım, seni izleyeceğim dedi. Vays adam romantizm yaşayacak, "Vay be ilk sevgili olduğumuz zamanı hatırlıyor musun?"lardan girecek filan diye düşünürken, bana mimar ve mühendisler odasının bilmem neyi projelendirme için yeni bilmem ne çıktığı vırt zırt... Oradan da araba konusu... Artık dedim "Sussan da uyusam."... :/ Bilerek mi yapıyor ki? Bana bakınca aklına neden proje ve arabalar geliyor yani tövbest, gıcık etti işte öyle, gece gece. Hayır adamı da uyarmasam "Bak arabaydı, yok motoruydu, yok bilmem ne projesi tasarımı idi vs bana anlatma artık, bay geliyor, inan terlikle gelişine dalacağım bir gün" diye... Terlik mi çekiyor canı nedir yani? ... Aklıma getirdim yine bir gıcık oldum. Öğlen yemeğinde bunun tribini bi atayım ben ufaktan, ya da oturtup zorla my little pony izleteyim. Ne bu ya? Yok en iyisi gece inip arabanın boyası üzerine anahtarla yeni sanat eserimi çalışayım. Hatırladım sinirlendim ya, yazmayaydım keşke asabım bozuldu iki dakika demedi ya. Saat olmuş 12:00... Daha mutfak toplanacak... Otur yavrum, otur Gangstacım aferin.

Hepsini okudum sayılmaz ama ruhun aç kalmış biraz huzur biraz ruh doygunluğu çözülcek gibi sorunlarını dediklerimi umarım anlamışsındır.

Fark edemedim Mune affedersin, dert olarak alınca, direkt gidip o bölüme açıyorum. Bir iki kez daha yaptım aynını fark edemiyorum sanırım. Sonradan "Ne yazmışım" diye bakınca günlük gibi dert dökme olduğunu görüyorum ben de, dikkat etmeye çalışacağım. Yokuspokus

Konu günlük tadında, böyle konular ilişkiler duygular bölümüne açılmalı lütfen.

Evinizde bir çalışma odası yapın Orası dinlenme ve çalışma olsun İşi olan işini orda çözer hemde kendinize ait bir oda olur Kendiniz için birşey yapın

ben o kadar büyümesini hayal etmiyorum şu an :/ sadece aklı ersin kendi koşup oynasın bizde eşimle çayımızı yudumlaym gece uyusun istiyorum bittim tükendim

Bugün evden nasıl çıktım, hangi ara duşa girdim, kahvaltı yaptım, bir yandan buralara bir göz attım, ne giydim ne sürdüm belli değil Saçlarımın yarısını arabanın açık camında kuruttum, umarım sinüzit neyim olmam, nitekim bazen şansımı çok zorluyorum. Gözüme far-kalem çektim, bir parlatıcı ağzıma denk gele, rimeli arabada sürdüm, böylesi durumlarda insan yolların ne kadar bozuk olduğunu daha iyi anlıyor. Belediyemiz yine şahane bir çalışma çıkarmış, "İçimdeki karanlık kuyular ve köstebek yuvalarını severim" adlı eserini, her ayrıntısına kadar fark ettim meterlerce. Benimki de inadına mı yapıyor belli değil, her çukura mı girer insan, amortisör kalite kontrol sürüşü gibi... :/ Neyse; bugün ne biçim uyandım güne bilmiyorum; oğlan gece çok zorladı. Arada böyle eski huyuna dönüyor, bi isyanım geliyor "Çocum ne zaman bitecek şu hallerimiz?" diye. Gece 3 kere uyandı, üçüncüde artık benimkine pasladım "Al gari, accık da ben uyuyayım" diye. Sabahına çizim çalışmam lazım, kurs var, gözler lazım malumunuz. Sağ olsun aldı zaten, mecbur alacak gerçi, uyutmam yani o saatten sonra geri yatsaydı, rahat vermezdim. Öyle uyudun-uyumadınlı bir gece geçirdik yine. Akşamdan az parlatmıştık zaten, uykusuzlukla birleşince iyice yamulduk sabaha kadar. Yaşlanmışız azizim... Sabah annem de anca geldi Hayır biz ayaktayız, niye gelmiyorsun annem? O da evde oyalanır. Çocuğu yedir, giydir, çaydı bilmem neydi, orayı ayarla, orası karışmış, burayı hallet; kahvaltıya 10 buçuğa doğru oturdum, annem de o sıra geldi. Kafadan 1 buçuk saat geç kalarak başladım güne. :) "Adama git ben otobüsle giderim" diyorum, o da tutturdu "Senle çıkacağım" diye. Ben gerildikçe gerildim "İşe geç kaldın naapıyorsun, ne bekliyorsun beni?" diyorum; adam söylemiyor da, meğer sabahtan izin almış, işi ayarlamış dünden. Bugün 1'den sonra gidecekmiş. "Seni Allah bildiği gibi yapsın adam!" dedim, dişlerim birbirine geçti stresten. Boğasoldum adamı sabah sabah. Niye bana söylenmiyor arkadaşım böyle şeyler? Niye yani? Kendisi raad ötesi raad takılıyordu zaten, belliydi bi şey olduğu ama yani bana söyle işte, ben telaşa kapıldım boşu boşuna. Ardından işte çıktık evden, kursa baya bi güzel geç kaldım. Bizimkiler araya girmişler; artık çantayı filan sınıfa bırakıp yanlarına gittim kafeye. Öyle muhabbet hoş beş, döndük geri... Bu hafta bir çizim çıkardım, ondan da geçtim. O kadar tembel bir hafta geçirdim ki kendime şaşıyorum. Evde oturup Esra Erolların gözüne vurdum. Bi işte renkli deneme çıkardım, boyaları denediğim, bir de ödev çizim. Sıkıntı gelmişti ödevlerden ki bugün hocamız "Renklere geçiyoruz" diyerek müjdeyi verdi. Yok yani az daha devam etsek kurstan kaçmam an meselesiydi, benim belli bir kara kalem kotam var senelik, olmuyor fazlası, kusmalar geliyor. Doktorun bu haftaki ödevi için şimdiden bile baya malzeme birikti Zaten biri yukarıda, diğerlerini de yazardım ama yazmayayım. Bu akşam ne yapsam? Haftalık bir "Bu akşam nerelere aksak?" durumu yaşıyorum ya, içim mi sıkılıyor ne oluyor. Geçen hafta ne yaptık? Akşam kahvesine çıktık dışarı evet. Zaten oğlan, saat 21:30 oldu mu "Anamı getirin bana!" kıvamına erişiyor. Önceden bu kadar aramazdı beni, sabahtan da sallamıyor, geziyorsa zaten hiç oralı değil yanında annesi mi varmış teyzesi mi anneannesi mi. :) Ama işte uyku saatine yakın, "Annem nerede?" arayışı başlıyor. Çocukluğun bir evresi sanırım. Hal böyle olunca işte bizim akşam gezmeleri yalan, yarım yamalak. Şimdi kardeşim, babam bizdeler. Annem nerede derseniz, nerede olabilir? Elbette bir başka gezmede. Gezmelere doymuyor kadın, geziyor, geziyor ve ardından yine geziyor... Çay demledim oyh, yarına kadar vazo ve çiçek çizimini bitireyim bari, bizimkiler buradayken yoksa oğlan rahat vermeyecek. Başım da zonkluyor, ne biçim bir haldeyim, ne biçim bir gün... O değil de akşama ne yapsam? Canım sıkılıyor benim yaa

Tek umudum ; büyüyecekler kendi hayatlarını kuracaklar evlenecekler o zaman çoookkk çoookkk rahat nefesler alacağım amaaa kıymeti olacak mı? Hayatım elimin arasından kayır gidiyor resmen. Bilemiyorumm

Az ara verdim ama yine buradayım, yazasım var Çizimin 3ünden de geçtim, ağlayasım geldi sevinçten. Biraz da havaya girdim tabi, onun havalanması ile vazo-şişe ödevini de yapayım dedim kurstan dönünce ve mahvettim. Olmadı. Neden? Çünkü çok havaya girdim "Gözüm kapalı çizerim ne ki bu?" dedim ve üzerine benimkiyle iddialaştım, yarım saat demez bak şimdi diye... Şişe şişe olmadı, şişe çizmeyi haddinden fazla hafife alan birinin yüzüne tokat oldu, kağıtlar kalemler "Yavaş olm" diye haykırdı Resmi nasıl yok ettim kimselere göstermeden bir ben bir Allah biliyor. Eşim geldi soruyor "Nerede çizim?" ... "Ne çizimi?" filan... Öff çok hıyar bir haldi neyse, daha fazla anlatıp kendimi rezil etmeyeyim. Bugün bir coşmalar geldi, kendimi engelleyemedim. Pastane camekanındaki magnoliaları aratmayacak türden bir süsleme ile tatlıya kadar akşam yemeği için abarttım. Niçin? Çünkü kilo verdim ya, hemen bunu bol tatlılar, kızartmalar ile kutlayarak geri almalıyım. Annemleri de çağırdım akşam yemeğine. Madem bu kadar coştum, boşa gitmesin, bu sanatsal dışa vurumu hepimiz yiyelim. Yok, annemler gelemeyecekmiş bugün çok yorulmuşlar , kardeşim geldi sadece. Zaten hemen fotoğraf, "İnsta filan paylaşma gözünü sevem" dedim. "Paylaşmam abla, annemlere göstereceğim ne kaçırdınız bakın diye" dedi. "Ha tamam çek o zaman, bi de beyle çek" dedim. Tabi ayırdım, gelsinler yesinler yarın, ya da akşam göndersem mi dönerken kardeşim? Neyse... Oğlan da çift kale maç yaptı bugün portakallarla, ohh... Sildim artık çıktığı kadar... Bu eve tazyikli su ile girmeleri lazım artık böyle olmuyor. :/ Terapi için hala sıradayız, merak ediyorum da nasıl bir doktordur, benimki ne yapacak, ne diyecek, kendini anlatabilecek mi? Belgesel izler gibi izleyeceğim o anı, çok heyecanlıyım. :)) Bu akşam dizi de var, izleyebilirsem şahane olacak. Artık bu kadar tatlısını eksik koymamışım kandırmak daha kolay, oğlanı komple kitlerim adama, dokunulmadan izlerim diye düşünüyorum. İdare ediyorum be... Depresyona yakın bir yerlerdeyim, giremiyorum, girecek vakit bırakmamaya çalışıyorum. İyi hissediyorum. Şükür. Tavsiye ederim, resim çizin, süslü tatlı yapın, portakal lekelerini sevin.

Gang, çok ciddiyim bir çok kadında özellikle 30 lu yaşlarda oluyor bu duygu durum karmaşaları... Bende de olmuştu, şimdi geriye dönüp baktığımda boşa üzülmüşüm diyorum. Az kaldı geçecek çok yorgunsun, bebe büyüyünce anlayacaksın hep yorgunluktan...

Daha iyi, daha güçlü, daha umutlu gördüm seni içindeki umut yazına yansımış resmen canım hayırlısı inşaALLAH.

Kıyamam yaaa öncelikle bişeyleri bahane et kıra döke bağıra çağıra bi ağla çok dolmuşsun. Bence sorumluluklu hayatı sevmemişsin tıpkı bi çoğumuz gibi. Yalnız değilsin biliyor musun benimde evde söylediğim şeyler bir kere de algılanmıyor çocuklarda da babalarında da algı problemi var sanki. Ama yine sanşlısın ki kimse çocukları bir gün bile alıp bana nefes aldırmıyorlar. Amannnnn GANSTA boşver be çok şey bekleme hayattan da insanlarda da.

Hepsini okuyamadım çünkü acelem vardı. Hayatlarımız, yaşlarımız farklı seninle ama hissettiklerimiz aynı. Bugün ağlamaktan gözlerim şişti. Sana yardımcı olamam çünkü kendime de yardım edemiyorum. Ne yapıcağımı inan ben de bilmiyorum

Ben burayı arada böyle günlükümsü olarak kafama estiğince kullanayım ya iyi oldu böyle. Hazır duygusala bağlamışım. Annemler geldi ikindi gibi, bugün de aldılar oğlanı. Yüzüm iyi değilim diyor zaten. Hayır evin içinde bayılıversem... Korku da geldi biraz düşündüm, yazdığımı okudum da. Benim koyvermem lazım ya, biraz koyvermeliyim. Yarın yeni bir gün başlıyor diyeyim kendime, tembelliğin gözüne vuralım oglanla, şöyle birkaç ay dinleneyim. Yetişen yetiştiği kadar oluversin, çizimim az daha kalıversin... Adam da işten geldi, hiç pas vermiyorsun diye sataşmaya başladı zaten. Ne yazdığımı merak ediyor ilginçtir ki, bir ilgi filan.. O kadar kötü mü görünüyorum acaba? :/ Tipim baya baya kaydı ya... Ağzım yüzüm şeytan çarpığına döndü. Acıdılar herhalde halime. Kendi kendime mi konuşuyorum ben? Vallahi çok bunalmışım ben ya şu hale bak.

Daha 2 dk önce gayet iyiyken, şimdi deli efkarlandım durduk yere görüyor musun? Öğretmenlikten istifa ettiğim zaman geldi aklıma; müdürümüz o kadar dil dökmüştü senin gibilere ihtiyacımız var diye; ben hıyar ne yaptım? "Ben bu ağır sorumluluğa dayanamıyorum, vebal alırım diye korkuyorum" dedim istifa ettim ya la... Ah keşkee... Salak kafam. Şimdi dön dönebilirsen, kaaç sene oldu, geçmiş olsun Gangsta. Neyse... La efkarlandım bildiğin anaa, bi bardak daha çay alayım kendime, bi sigara yakayım bari Son iki gündür benim kuzu, eziyetin dozunu arttırdı; herhalde son azılar mı geliyor ne oluyor, bir huzursuz, bir atarlı giderli... Tam sokak çocuğu da oldu başıma ne yapacağım bilmiyorum. Sabah körü uyanıyor ve dış kapının önüne varıp "Aşşh aşhh" diyor. "Aç" yani... Babasını işe yollarken zaten bin bir türlü şebeklikle anca kandırıyoruz. Sonra yine aklına geliyor, kapının önüne çöküp ağıt yakıyor yav "Aşşh aaaşşhhh" ... Anneannesinin genlerinden ötürü hep, biliyorum. Tabi ailemize bir gezenti daha gerekti eksikti çünkü, az daha delirmeliydi Gangsta, az delirmişti. Peşinde döne döne bir muz yedi sabah, yine tükürüp duruyor... Kesin diş, şu diş işi ne zaman bitecek acep? :/ Annemlere götürdüm artık, gezeceklermiş yine, çok şaşırdım "Oğlumla gezeriz biz sen git evinde otur asosyal asosyal. Babasının kızı işte!" diye arada babamla bana da giydirdi, oh, kahvaltıdan önce laf yemek gibisi var mı? Bağımlılık yapıyor azizim, duramıyorum anne lafı yemeden, eksik hissediyorum. Zorla oturttu kahvaltı yaptırttı "Zayıfladın iyice, kemiğin çıktı" diyerek. 30 küsur yaşındaki kadına da yapılmaz bu yani, neyse... Ne zamandır hazır anne kahvaltısına oturmuyordum, bulmuşken ben de istemem yan cebime koy çekmiştim zaten, fazla nazlanmadan geçtim masaya, orada oğlan da yedi bari kalabalık içinde. Bu çocuk insan istiyor yav, kalabalık seviyor, öyle de alıştırmadım ama demek içinden geliyor çocuğun. Artık gezsin dursunlar bugün de, inan gezdirecek mecalim kalmadı, gece bilmem kaç kere uyandı, dikildi. Sabahın köründe zaten beynime bir şey değiyor hissiyle uyandım, burnumdan salmış parmağını içeri yine. Resim ödevini yarıladım, sıcak renkler kısmı bitti; soğuk renkleri de halledersem bugün, birkaç gün rahatım. "Renkleri nasıl kullandığınızı görmek istiyorum" dedi ve sadece sıcak ya da sadece soğuk renkler kullanarak yapılmış suluboya bir resim istedi kendisi. Ben de tek resim içinde ikisini de vereyim dedim, sola soğuk renklerle işlenmiş bir parça, sağa sıcak renklerle işlenmiş bir parça olacak şekilde tek resimde birleştireceğim ikisini. Sevdim de böyle renkler kısıtlanınca; insanı düşünmeye "Şurayı şöyle boyasam, buradaki bunla karışır mı?" hesabına itiyor. Belki ilerleyen zamanlarda birkaç tane böyle tablo çıkarabilirim, eğlenceli. Terapi için daha şu 4d şeysini yazmadım; doktor randevusu yarına ve hiç yazasım da yok. Canım istemiyor zorla mı? Anlatırım sorarsa, yazma havamda değilim. Bi sıkılgan hava da var üzerimde zaten; bugün kendimi dışarılara, alış-verişlere mi atsam acaba? Komple evin içini değiştiresim var, bir şeyler değiştirmek istiyorum sıkıldım yav. Bu sıkıntı çok rutinde kaldım diye geldi yine biliyorum. Yine her şey kendince bir düzene, aynılığa oturdu. Bu bilindik, tekrarlı şeyler beni öldürüyor, 4 senedir evin içinde hiçbir eşyanın yeri zerre oynamadı ya , salonda koltuklar aynı yerlerinde, mutfak tezgahım üzerinde ne varsa onların da yeri hap aynı. Şu buzdolabını bile yerinden çıkarıp salona geçirsem bi rahatlayacağım gibi hissediyorum. Valla bak o derece bi sıkıntı geldi. Eski yarım tabloya mı devam etsem? Uzaylı gadın öylece kaldı yarım yamalak. En son tenini mor-mavi boyamış geçmiştim, gözleri neydi onun pembe miydi? Tabloyu unuttum ya bildiğin. Kendi gidişatımdan saptım gibi hissettim şimdi düşününce; iyi hoş çizgileri, yönleri vırtları zırtları öğreneyim, alışayım diye kara kalem yapıyorum kaç aydır ama artık kusmalar geldi. Renklere geçtik şimdi işte, suluboya çalışmaya geri döndüm. Akriliğe gelene kadar sıkıntıdan ruhumu teslim etmesem bari :/ Hala aynı eksiklik, yetersizlik hissini yaşıyorum. Fark ettim ki 20 yıl resim üzerine okuyup eğitim görsem bu his geçmeyecek; bu benim yapımla alakalı bir şey. Hocayla da bunun üzerine konuştuk geçen, "O his olmazsa, sanatçı olmaz zaten" demişti, o his üretme-gelişme için olmak zorundaymış, böylece sanatkar olunurmuş zaten falan filan. Ama saçma değil mi? Bildiğin eziyet ama bu, insanın kendi kendine eziyet etmesi... Huzur bulamayacak mıyım ben bu konuda hiç? Ona da biraz canım sıkıldı, "İşte bu" dediğim tek resmim olmayacak mı yani? Bunu istiyorum ben "İşte tamam" demek ve rahatlamak... Yok yok... Gerçekten hastalıklı bir şey bu. İş hayatındayken kendimi oyalarmışım meğer, boşa çıkmak mıdır bu, ne biçim bir şeydir çözemedim. Ama geri dönmeyi de istemiyorum bakarsan. Ne bileyim; kendi mekanımı açıp işletmek fikri bile daha cazip geliyor, ne bileyim bi atölye, hobi kafe tarzı bir şeyler... İstemiyorum ya bir binadan çıkıp bir başka binaya gidip gün bitirmek, saha işi de istemiyorum orada burada... Kendime ait bir yer olsun istiyorum, imkan da var ha ama girişim yok, atılım yok. Saçma bir bekleyiş ya neyi beklediğimden haberim de yok. Bir evin içine sıkıştım ve burada kaldım, bir iki debelleniyorum ama gün geçtikçe alışıyorum gibi hissediyorum. Kaç gün kendimi oyaladım bir bakayım hemen, konuyu ne zaman açmışım: Tam bir ay önce. Sinir gülmesi geldi şu an Allahbenikahretmesinadslaşdjkadfb Aylık hallerim geliyor işte, şaşırmadım. Yine bir ay geçmiş ve ben yine aynılıktan bunaldığım aynı yerdeyim. Bu döngüden çıkmam lazım artık.

Konuya ilave de edeyim hazır fırsatım varken. Tek tek yazınca ayrı bi sıkıntı geliyor bu konu için, aynı şeyleri farklı cümlelerle tekrar ediyorum gibi zaten. Çok istediğim bir şeye bu kadar yakın olup, aynı zamanda beklemek zorunda olmak bir çeşit işkence benim için, bu kadar içinde olup uzak, yetersiz, eksik hissetme hali inanılmaz ağır geliyor. Ne kadar derdim varsa, canımı yakan ne yaşadımsa-geçirdimse şimdiye kadar, hepsi bunun altında birleşip gırtlağıma çöküyor sanki. Size de belki başka konularda oluyordur. Bazen an geliyor, kafanız yanlışlıkla mutfak dolabının kapağına çarpsa, oturup ağlıyorsunuz kimsenin görmediği bilmediği bir an. Acısına değil de, ayrı bir gücenme hissi oluyor ya, onunla birlikte ağlanıyor işte. Öyle bir hal. İşin berbat tarafı oturup ağlayamıyorum şu ara, öyle bir yere gittim, uyuştum gibi. Küçük çocuklu yoran hayat geçici diyorum... Sorun bundan ibaret olsa, "Amma abarttın be bi çocuklu sen misin?" diye kendime azarı kayacağım geçeceğim mahalle teyzeleri tadında. Öyle bir şey değil işte... Çocuklaşıyorum, yetişkin kalamıyorum bu dert içinde. Kalemim düşse ağlayasım geliyor, kağıdım buruşunca ben de buruşuyorum, kalbim ayrı bir yerinden, ama tanıdık bir şekilde inciniyor. Taa ne zaman konusunu açtım, tam anlatamadım bile; konu ilerlemesi gereken yönden saptı-saptırıldı, alaya alındı. İnanın sorun değil, kendimi çok alaya aldım bu konuda ki öyle geçtim üzerinden. Gerçekten canının yandığı bir şeyi ya hiç konuşmazsın o yoktur, onun adı sessizliktir. Ya da alaya alarak basitleştirirsin içinde ve kalkan yaparsın, öyle geçmeye çalışırsın. Yaklaşık 6-7 sene o konu sessiz konuydu... Hastalanana kadar. Sessizlik böyle yapıyor beni maalesef. Ve ben kendi hastalığını da alaya almış bir insanım, o kadar çok alaya aldım, o kadar çok güçlü kaldım, yok ettim ki, kendi ailem unuttu o günleri. Kullanmadım... "Hastayım ben, bana ona göre davranın" demedim. Ama nedense herkes "Benim işlerim var, bana ona göre davran" modunda... Benim, anneme, babama o günleri hatırlatmam mı gerekiyor diyorum bazen, bazen "Bu kadar güçlü kalmaya çalışmasaydım da onlar mı toplasalardı ardımı önümü" diyorum, bazen "Bana söz verirken iki kere düşünün!" çıkışıyla alayına reste mi bağlasaydım diyorum. Üstü kapalı yazıyorum biraz, odaklanamıyorum da açıkçası; pc başına gelip-gidip yazıyorum. Üzülüyorum yav, bildiğiniz üzüm üzüm üzülüyorum. Değişebilseydim hastalanmazdım ki yine de değişiyorum, çoğu yönden sınır bildiğim sınırlarımı aştım, kendimi düzene koydum, sorgulamayı da severim ki zaten şu dünyada derdim kendimle... Evladım mutlu olsun, hayatımda olanların hayatlarından götürmeyeyim... Bu yüzden de kendime kızıyorum ya böyle sinirli hüzünlü hallere girince. Derdini... diyesim geliyor. Kendime de üzülüyorum ama bir yandan... "Yazık değil mi bana da? Neden yine vazgeçiyorum?" diye bi acıma haline giriyorum. Öyle.

AH AH bende aynıyım nefes almaya vakit yok sanki.

Resim yapmayı bırak yazar ol bence kalemin çok güçlü:))

Ne güzel yazmışsın canım çekti

anlatmaya calıstıgınız seyı o kadar ıyı anlıyorum kı aynı haller ıcerısındeyım bende ve cozumumde yok tam olarak vazgecıs gıbı ama degıl gıbı de kabullenıs var ama ıcımde duruma bangır bangır ısyan eden bı tarafta ne oyleım ne boyle yanı mutlu olmam gereken o kadar sebep var bunu bılıyorum ama mutsuzluk getıren sebepler tek gecıyor huzur veren gulumselemelerı en cokta olmak ıstedıgım yerde degılım gıbı kısısel olarak ben buraya aıt degılım gıbı sayenızde dokuldum bende burda :) depresyondan daha zor gelır bana bu durum hep ve sankı atlatmak daha uzun surer gıbı allah yardımcınız olsun kendınıze yenı kucuk hedefler belırleyebılırsınız ama kucuk olsun kı ulasmanız daha cabuk olur ve ulastıgınız her hedef motıvasyonunuzu artırır ve toparlamanıza yerdım eder umarım ve kendınıze baska hobılerde bulun mesela sadece resım uzerıne bu kadar yogunlasmayın farkında olmadan belkı takııntı hlını almaya baslamıstır umarım en yakın zamanda toparlarsınız

Teşekkür ederim. Bu benim eskiden beridir doktorum, kendisi çift terapisi vermiyor, psikiyatrist. İlaçlı tedavi kısmında işin. Belli bir samimiyetimiz olduğu için bir nevi kıyak geçti bize diyebilirim ve fakat iyi iki doktor daha tanıyorum burada, biri psikolog, çift terapisi verebilir mi sorabilirim. Teşekkür ederim. En azından şehri özelden yazıyorum, gelip gelmeme fikrini tartarsın.

Karışık duygular. bu aralar bende böyleyim kendimi buldum. İkinci bebeğime hamileyim. İlk bebeğimde doğuma kadar çalıştım. Dogumdan sonra evdeydim. Şimdi hamileyim evdeyim. Yabancı dil kursuna gittim onu bile tamamlayamadığı. Bir bunalim içindeyim sanki. Yalnizim gibi geliyor. Kimse anlamıyor beni. Sosyal değilim olamıyorum yalnız hissediyorum birşeyler yapıp taktir görmek ben burdayım demek istiyorum

Owww seve seve okudum :) Bu sevimli dr adını özelden yazarsan sevinirim. Keşke gitme imkanımın olduğu bir şehirde olsa. Veya online terapi falan bile olur. Sende çok faydalı olmuş çünkü hissettim. Bu arada daha iyi olmana çok sevindim..

Makineyi ilaçsız çalıştırmışım Gittikçe eşime dönüşüyorum galiba. :/ Psikolog vakti gelmiş. Yokuspokus

Eve geldim evet, kahvemi aldım, oturdum. Daha suratımı bile silmedim, makyajlı makyajlı takılıyorum pc karşısında. İçli bir müzik de açtım, sigaramı yakıyorum. Dedik, doktor şimdi bize okutmaz (Ki zaten benimkini okumaya ve yorumlamaya kalksa kafadan 2 saat gidecek), ne olur ne olmaz; vermeden birbirimizin mektubunu okuyalım. Merak değil mi işte... Okuduk, eşim de, ben de bir ağlama kıvamına geldik. Neler yaşamışız, ne çok şeyi birlikte atlatmışız-atlatmış gibi yapmışız; birimizin unuttuğunu öbürümüz tamamlamış, resmen sözleşmiş gibi yazılmış mektup içerikleri. İkimiz de anlamaya çalışmış, birbirimize hak vermiş, bazı noktalarda kendimizi suçlamışız. Tabi bazı yerlerde de giydir babam giydir :) ... Neyse; doktorumuzun yanına geçtik, aldı mektupları; "Bunları hastane dışında, bölünmeyeceğim bir ortamda okuyarak not alacağım" dedi. Dedim "Alın tabi, komple evliliğimiz orada..." Biraz daha konuşuldu, bilişsel davranışçı terapi ile götüreceğim bir miktar gibi bir şeyler dedi, açıkladı. Bizden bir dahaki buluşmaya madde madde birbirimiz üzerindeki etkileşimleri, "Durum, duygu, düşünce, davranış" olarak yazmamızı istedi. İşte X bana kaşını kaldırdı/Of dedi/ Yüzünü astı, bu bende öfke uyandırdı/bu beni mutsuz etti vb., Üzerime alındım çünkü şöyle şöyle düşündüm ve devamında şöyle davrandım" gibi gibi... Bunları yazacakmışız ve bu kez sayfa sınırı var Adam ne bilsin hakket 10 küsur sayfa ile geleceğimi ashadbahddlkf... Hiçbir hızlı okuma dersinin kar etmeyeceğini... Bir yandan depresyon üzerine bir şeyler çıkarıyormuş bilgisayarda, dedim ben bayılırım böyle şeyler okumaya X Bey, dedi "Çalışmalarımı tamamlayayım, sana da okuman için veririm. Ama çok bilme, sonra işimi daha zorlaştırırsın" ... "Est. hiç yapar mıyım?" dedim. Hayatta zorlamam, hiç tarzım değil. Her ne ise, biraz eşimi şikayet ettim, yazıcıdan çıkardı götürdü adam mektubunu ya... Doktorum da dedi "Bir dahakine elinizle yazın olur mu?" diye. Yazıya bakacak belki adam, karakter irdeleyecek, çıkarımlar yapacak, hiiç, benim efendi comic sansta yazmış geçmiş. Koynumda troll besliyorum gibi hissettiriyor bazen. Bu arada yazım üzerinden karakter olarak bir saydı ki içimden "X Bey saat 5ten sonra falcı olarak çalışsa ne para kaldırır" diye geçmedi değil. Bu kadar ciddiye almazdım, meğer onun da bir bilimsel şeysi varmış. Kalemi ne kadar bastırdığımdan, yazımın düzenine kadar çıkarımlarda bulundu. Haftaya bakalım ne olacak; mektupları okumuş olacak... Neler diyecek, neler yapacak? Dünden beri yeni boyalarımı test ediyorum, bi resim çıkardım kelebekli kadın; renkler filan cümbüş oldu. Tabloya işleyeceğim ileride bir gün, kompozisyon olarak sevdim. Yarım halini meraktan kıvranan kardeşime yolladım "Buna dün başladın ve bitti? Oha" dedi. Dedim "Ablanı tanımıyor musun seni küçük?" asdlkajf... Demedim yav, utandım. İltifat ediyor kendince o da, sever beni gazlamayı. ^_^ Oğlanı doktora giderken annemlere bıraktım. Özlüyorum çocuğu ya... Bebeklikten çıkmaya başladı iyice, ayrı bir tatlandı sıpa. İki gündür bir çişliyiz bir çişliyiz, bu çocuğu ne zaman yıkasam, çamaşır işi ne zaman "Oh bitti sepettekiler" kıvamına gelse, oğlum açığı kapatıyor hemen. Çişler çıkarmış üstüne gece, onu bir değiş, sabah kaşla göz arası yine çişler "Tişşş" diyor bir de gösteriyor. Zaten ne zaman banyoya girsem, klozete yönelsem "Tiiişşşş" diye dibimde bitiyor, her şeyimiz "Tişşş" analı oğullu tişler içindeyiz. Anne, baba, teyze, dede, mama vb. hariç kelimeleri söyler oldu ufaktan; konuşunca nasıl hissedeceğim acaba, şimdiden bile bu kadar gülüyorsam tipine. :) Yağmur yağıyor diye bir iki kere gösterdik, "Yaayo" diyor şimdi. Üstüne ufacık bir su damlası gelse "Yaayo" , musluklarımızdan "Yaayo" hep. Bu arada bana da abla diyor Kardeşimi acayip taklit ediyor ya sıpa. "Ablaaa" diyor ya o, "Abbbaaa" diyor bana gelmiş, "Anneyim ben oğlum, anne" diyorum "Abbaa" ... Gimme gimme gimme diye başlayasım geliyor. İyiyiz, şükür. İyiyim, daha sakin, daha uyumlu gibiyim. Mangal teklifleri ile gelen adam, elinde tiyatro biletleriyle geldi. Bu sevgililiğimize dönebiliriz, içindeki doblo dayıyı zincirlemeyi başaracak demek oluyor. Ha gayret adamım, bak bi senden alsam o enerjiyi ben neler yapacağım neler. Olacak ya, olacak... Eskisi gibi olacağız ya da yepyeni bir şey. Bu arada kaldığımız, ben, sen, biz olmaktan çıktığımız saçma dönem kapanacak...

Yollara düştük, mektuplar bugün verilecekmiş daha vakit var sanıyordum eksik kaldı Bakalım ne olacak, benimki neler döktü merak içindeyim heyecan yaptım ya la :))

Tembelliğin dibini sıyırıyorum bugün... Oğlanı annemlere götürdüm saat iki civarı, konsantre Halil Sezai gibi, ne saçını tarattı, ne isyanı bitti çocuğun tövbest. "Sen de işerini bitir, yetiş gezelim hep beraber" dediler, dedim "Yetişirsem söylerim" ... Çamaşırları hallettim komple, yine çekmeceleri düzenle, yine makineleri doldur boşalt, gün bitti işte. Çok ağır yaptım bir de ya, yayıla yayıla. Şimdi de oturdum pc önüne, kulaklıkla bangır bangır müzik, sigara, çay, kah buralarda gezinmece, kah facelere bakınmaca, kah videolar vs... Kafamın bu boşluğa ihtiyacı vardı. Dışarılara da çıkasım var, evde tek oturasım da var, bilemedim. Aynada yüzümü inceledim biraz; kaşlara bir el attırmanın vakti gelmiş Burnumun altındaki yaralardan çok az kırmızı iz kalmış, geçer gibi, geçmez gibi... Amaan, tek iz bu mu sanki, bi pudralık işi var Yemek neyim var, ora bura toplu, lavaboları dün ilaçladım, ne kaldı ne var? Çizim şeysi... Canım istemiyor. Tabloma dönsem mi diyorum, yarım kaldıydı son başladığım kursa gidince; bilemedim. Aslında şu an oturduğum yerden kalkıp boyaları masayı hazırlasam yaparım, gerisi gelir biliyorum ama işte o başlama şeysi tam şey değil. Değişik bir kafa yorgunluğu var. Öyle morallerim sızlıyor tarzında değil, kafamın içi bi dolmuş gibi bir şey. Aynı şarkıyı şu an 5. ye dinlediğim için de olabilir şimdi bilemedim. Yok yok ondan değil... Sıkıntı var ondan, bir şey yapmıyorum şu an, onun "Oturma kalk!" dürtmesi geldi ve tembellik ile düşününce onun kafa yorgunluğu... Herhalde o. Tablolar için vernik midir, koruyucu sprey midir sorup almam lazım, geçen alacaktım araya bir şey kaynadı unuttum. Bi dönüp bakmadım da ne durumdalar, döküldü mü, zedelendi mi vs. ... Yarım kalan tabloya devam edeyim ben, kendime saat koyayım 20 dk içinde kalkayım buradan. Kara kalem şişelerden, üçgen prizmalardan, kürelerden öğğ geldi. Adam ne yapıyordur acep, öğle yemeğinde bir şeyler anlatıyordu ama yarım yamalak dinledim. Zaten kafam olmuş kazan. Bu akşam bir yerlere mi kaçsak? ... Sıkıldım sanırım ben. Olmuyor işte, benden bir yere kadar ev hanımı oluyor, dahası olmuyor. Aha sıkıldım, gecelere akmalarım geldi. :/ 20 dk. 20 dk sonra tablo başına Gangsta. Küççük bebeli gadınsın, öyle her sıkıldığında gecelere akamazsın. Denas14

Ay sıkıntılara kaldım, geleyim buraya yazayım dedim Yok ben dengesizim hakket. Neden gülüyorum derseniz, kendi tipime gülüyorum. Bugün bi kendi kendine kudurmacalar geldi sebepsiz. Buraya gelip gidip kah okuyup kah yorum yazıyorum, kah kalkıyorum çamaşır seriyorum, kah makineye tekrar çamaşır dolduruyorum, kah yine gelip buraya dadanıyorum, sonra olmuyor bulaşık makinesini yerleştirip tekrar doldurup çalıştırıyorum, oradan balkonları yıkıyorum şu yağmurlu günde, o da yetmiyor balkondaki çiçeklerin saksılarına takıyorum onları boyamaya kurdele takmaya girişiyorum, oradan hop yine bura, sonra yemeğe kalk, sonra evi süpür, yatakları ora bura at, ora bura kudur da kudur... Ben bu hallerimi biliyorum, iç sıkıntısından oluyor. Böyle bi darallar gelince ne yapmak lazım ki? Havalardan mı böyle hissediyorum acep? Yok... Benim bu şehirden gitmelerim gelmiş. Uzaklara gezmelerim gelmiş... Uslu uslu evinde işinde otur, takıl işte... Hayır, araya şöyle bi en az 500 km koymadan rahatlayamam. Evi komple limon sarısına mı boyasam napsam Ya da sahile inip ateş yakıp, gelen polislere mukavemetten kendimi mi tutuklatsam

okudum anladim haklisin baby arada kendine daha cok vakit ayirmaya calis operim

Odama kapanıp dokunulmadan çizeyim olayı olmuyor, defalarca bölünürüm. Çantamı alıp bildiğim-sakin bir kafede çizim yapıyorum arada ki o da her zaman mümkün olan bir şey değil. Yokuspokus

Canım konunu okurken kendimi buldum bazı satırlarında.. sana belki yorumum ile çok yardımcı olamam ama bir kaç birşey yazmak geldi içimden.. Çocuk cok büyük bir sorumluluk biliyorsun değil mi? 19 aydır kendime gelemedim halen gelemiyorum şu uykusuzluk yok mu beni bitiriyor tüketiyor! .. 41 kiloya düştüm ne sacımı taramak geliyor ne makyaj yapmak ruh gibi işe geliyorum hiç dinlenme ve uyuma şansım yok Çalışan bir anneyim ev iş cocuk koşturuyorum.. birde gece sık uyanmalarımız var yemin ederim bıktım gece kaç kere saçlarımı yoldum kafama vurdum! yüzümü çizdim uymadıgı için beşşiğini öyle bir sallamışım ki kırılmıştı. Bana biz cocugu alalım da sende dinlen! diyen hiç kimse olmadı biliyormsun? hiç dinlenme sansım yok eşim ile hiç başbaşa kalamadım oglumu biryere bırakma şansım hiç olmadı şu an uykusuzluktan başım agrıyor.. eşim ile aramız bozuluyor gece birbirimize giriyoruz oglan uymayınca ama dayanıyorum biliyorum gececek.. Bence sen cocuklu bir hayatın agırlıgını yaşıyorsun birazda o nedenle böyle hissediyorsn herşey batıyor, herşey sorun herşey sıkıntı beklentiler yüksek.. birde bu uykusuzluk hiç birşeye benzemiyor insanlıktan cıkıyorsun kendi tepkilerine bile şok oluyorsun Bazı şeylerin çok abartı ve gereksiz öteki konunuda biliyorum ama geçecek :/ biliyorum bende bitiş noktasındayım oglumun gülüşü ile ayakta durabilyorum sadece..

Saat; 11.35 ve yemekler hazır, çocuk bir 10 dk önce uyudu, boşa çıktım. 12 sayfa mektup yazdım, hala da yazıyorum... Doktorun ödevi... Geçtiğimiz hafta içi doktora gittik tekrar, kontrol için "Haftalık bir göreyim seni, hem de şu Prof işini netleştiririz" demişti. Prof. un cep numarasına kadar aldık ancak aramadık ayıp olmasın diye; sekreteri ile tekrar görüştük. Kadın da "Ayrı ayrı alacak sizi bir süre, çift terapisi vermiyor kendisi. Notlar tutacak ve ardından notlarıyla beraber X Hanıma yönlendirecek, aile terapistimiz X Hanım" filan demiş eşime. Bana sordu "Ne yapalım sence?" diye ki doktorum haklı çıktı, kestirip attım "Ne bu, elden ele mi oynuyoruz? Tek doktor devam ederim edersem, onla konuş bunla konuş, ne yapacaklar sanki farklı olarak? Vazgeçtim, istemiyorum bu doktoru, çok zaman çalacak" dedim. Zaten aralığın sonuna ancak tarih verebilmiş, biz eşimle birlikte çalışana kadar sene olacak, ne anladım bu işten? Neyse, bu hali ve kararımı kendi doktorum ile paylaştım ve hak verdi. "Vakit ve nakit kaybettirmeye yönelik şeyler gibi hissediliyor, hoşlanmadım." dedi ve bizi kendisi almaya karar verdi. Doktorumu bu yüzden seviyorum işte, adam net, adam sonuç odaklı ve paraya tok biri. Doktor gibi doktorsun yav helal olsun hocam sana. ^_^ Neyse; "Hazır buradayken, size aile terapisi nedir-ne değildir, amacımız ne olacak, nasıl bir metot izleyeceğiz vb. bahsedeyim." dedi. Bilgimize bilgi kattı sağ olsun, KKdaki yorumlarımda bile daha faydalı olabilirim şu an Neyse, öyle bir bilgi aktarımı, kişisel soru-cevaplardan sonra ilk ödevimiz geldi. Daha doğrusu süreci hızlandırmak adına, evliliğimiz içinde kim neden şikayetçidir, kimin hangi huyları bize nasıl hissettirir, şu an nasıl hissediyoruz, somut örnekler vere vere o olay anındaki düşüncelerimiz-hislerimiz, bu ilişki içinde ne kadar değiştiğimizi düşünüyoruz, ne yönde değiştik, ne olduk bizce vs vs tüm bunları ele alan bir mektup yazmamızı istedi, birbirimizin mektubunu okumamız yasak, tarihleyip, zarflayıp vereceğiz doktora. Odasından çıkarken "X Bey, sayfa sınırı var mı?" diye sordum "Yok Gangstacım, istediğin kadar yazabilirsin" dedi. Eşim atladı; "Hocam hazır olun geliyor 20 sayfa assfdklanf" diye ve doktorum "Y Bey, boşuna almadık hızlı okuma derslerini, işimiz bu, okuruz" dedi ve son gülen iyi güldü. O ara hacıladığım çakmağı da pastahaneciye geri götürdük; adamın babası oradaydı, kallavi rezillik... Adamlar bana güldü "Sorun değil" diyerek. Dayanamadım ben de güldüm ne yapayım "Farkında olmadan çakmağınızı yürütmüşüm, kusuruma bakmayın" diye geri getirince. O ara eşimin çakmağı indirdim cebe, kendi çakmağım kim bilir nerede... Kaybetmişim canım zippomu. Kim çöktüyse, çakmaktan anlıyor belli ki Neyse, şimdi 12 sayfa oldu mektup, daha devamı gelecek. Hee, eşimle bir de bunun tartışmasını yaşadık: Mektubu nerede-nasıl yazacağımız-yazmamız gerektiğinin. Tanıyorum adamımı ya; dedim "Y bak pcde yazıp geçme! Kalem-kağıt kullan duygun geçsin, tamam mı?" dedim. "Ya naalaka, bilgisayardan yazınca geçmiyor mu duygu? Yanlış yazsam üzerini çizmekle, silmekle mi uğraşacağım? Rahat rahat yazarım işte pcde." dedi kendisi de. Ben de dedim "Orhan Veli, sevgilisinden gelen mektubu okurken, onun hangi satırda ağladığını, yazısının büyümesinden anlarmış, artık sen duyguların için font, punto seçer durursun!" dedim. Beni anladı... "Anladım" dedi ancak bilgisayarda yazmaya başladı-devam ediyor. Üstelik evin içinde attığım her adıma "Bunu da yazacağım" filan diyor. "Yaz" dedim. "Yaz. Anca bu günü yazarsın. Merak etme, ben ikimiz için 4 sene önceden başladım yazmaya" dedim. "Tabi canım boşuna mı tutuldu çetelem, yaz balım, yaz kuşum" diyor. 2-3 güne kadar doktora gittiğimizde de böyle eğlenebilecek mi bakalım. Neyse; durum bu. Evin içinde birbirimizden kaçıra göçüre mektup yazıyoruz günlerdir. Rüşvet de aldım kendisinden, yeni boya takımı almış getirmiş dün bana. Yemezler efendim, yemezler... O boyalar daha anlayışla yazmamı sağlamayacak. Tabi boyaları aldım, denedim sevinçle orası ayrı. Daha yazarım; terapi düşünüp gidemeyenler için de yöntem olarak, bilgi olarak öğrendiğim kadarıyla paylaşırım kızlar. Denediklerimizi, sonuç alıp-almadıklarımızı, ödevlerimizi filan aktarırım artık. Gerçi çok da umutlu değilim kendini değiştireceğine dair eşimin, şimdiden bile işin gırgırında ancak en azından birbirimize katlanabildiğimiz bir seviyede kalabilecek ruh halini korumayı öğreniriz diyorum. :/ Kimin evliliği mükemmel ki, değil mi?

Saçlar gitti... Deli pişman olurum bi hüzün çöker diyordum ama zannettiğim gibi olmadı. Kafamdaki ağırlıktan, vaktimden çalan bir şeyden kurtuldum diye düşündüğümden sanırım. Yakıştı da, bu halimi sevdim; özlemişim kısa saçlı günlerimi. :) Rengini de koyulttum, artık sarışın sayılmam; yine de kendime kıyak geçtim, mavi simli saç ipi eklettim bir tutam "Daha o kadar ölmedik" der gibi. Ufak şeylerden mutlu olabildiğim bu yönümü seviyorum. Otomatik tazele tuşu gibi kullanıyorum arada bu huyumu, iyi oluyor. Akşamdan yemekler ayarlı, bulaşık-çamaşır işi yok... Kuzum uyur... Çizimi de salladım... Tembelliğin gözüne vuruyorum, insanın biraz morali bozuk olmaya görsün, her şeyi kendine hak bilir bir havaya giriyor. "Moralim bozuk, bana ne, tembelim bir süre" dedim kendimi de ikna ettim, boşa aldım. Uyuyabilsem çocukla beraber gün içinde, daha bi mis olacağım da yok, uyuyamıyorum. :/ Şu duygusal, melankolik hallerimden bir kurtulsam tamamen... Eşime de üzülüyorum ya, kıyamıyorum adama. Öyle gamsız takılıyor ama, benim az yüzüm gülünce ne yapacağını şaşırıyor. O kadar gözümün içine bakıyor. Bu sabah kahvaltıda "Şundan da ye, yemedin bir şey doğru düzgün" diyordu ki adamın ağzına tıktım lafı "Annem misin?" diye. "Tamam bitanem, bir şey demedim say. Sen bilirsin. Sadece seni böyle görünce dayanamıyorum" dedi sesi içine kaçtı adamın. Bu kadar fevri olmama alışık değil, bu kadar asık suratlı görmeye alışık değil beni evin içinde... Benim adıma endişeleniyor biliyorum, ama benim nelere sinir olduğumu da biliyor. Bile bile neden yapıyor? Neden takmıyor? O resimlere gözüm gibi baktığımı bildiği halde, söylediğim halde neden toplamadı mesela? Sözle sevmek, davranışla sevmek, ilgi farkı, sevgi dilimizin farkı gibi... Biz baya baya farklıyız birbirimizden her yönümüzle, bazen takılır aklıma bu. Aramızda belli bir sevgi, şefkat olmasaydı götüremezdik sanırım bu kadar zıtlığı bir arada. Aynı çatı altında annemle bile anlaşamazdık ki... Değişime itilmek istemiyorum artık, bir başka sorun da bu sanırım bana dair. Yani bakıyorum, herkes kendi hayatı, algısı içinde aynı tas aynı hamam götürürken, ben kaç şekle giriyorum bir gün içinde bile hayret ediyorum kendime. Artık sabit kalmak istiyorum ben de... Yoruluyorum. Bunu da açsam çok sürecek, belki ilerledikçe anlatırım. Öyle işte, konuyu ilk açtığım ana nazaran çok daha iyiyim , kendimi bir şekilde tahlil ve teselli edebiliyorum şükür ki. Belki tüm o vakti zamanında yaşananlar, bugün içindi diyor ve bugünkü "Kendime" bakıyorum. Vallahi bugünkü Gangstayı, 10 sene önceki Gangsta'ya bin kere tercih ederim. Bugünkü kafa halimi, algılama yönümü, kendimi keşifte geldiğim noktayı seviyorum. Bazı zamanlar ağırlaşmalarımı da seviyorum; çünkü ağırlık taşımada ne kadar iyi olduğumu hatırlatıyor... ) Eskilerden bi şarkı açıp dinleyeyim bari; daha iyi gelecek şimdi ^_^

ahahahahha şurda kahkaha attım ya çok tatlısınız ❤❤

Tamamen tarzım dışı ama yine de teşekkürler :) Konuyu ilk açtığım ana nazaran sıkkın değilim o kadar, senin de geçer umarım. Yokuspokus

Düşünüyorum... Belimdeki saçları kulak hizamda kestirip kestirmemeyi şu an. İstemiyorum gibi, ama bir bakıma mecburum da gibi... Yıkaması-taraması bile zaman kaybı gibi geliyor şu yoğunluğun arasında. İlginçtir ki buraya vakit ayırabiliyorum :) ... Terapi odam yaptığımı fark ediyorum bu siteyi; o kadar bıkmışım ki duygusal gel gitlerden, dengede kalmaya çalışmaktan ve insanları buna dahil etmekten... Buraya dökmek iyi geliyor. İnsan istemiyorum bir süre, kendimi bile istemiyorum. Bu kadar aciz kaldığımı görmeye katlanamıyorum, gücüme gidiyor. Bazen korkuyorum... Çocuğum için doğru bir anne olmaktan sapacağım bir an gelecek sabrım tükeniverecek diye. Çok zorluyorsun be oğlum bazen. :/ Şekilden şekle girdim, beni bana yeniden öğrettin kuzum... Hamile kaldığımı öğrendiğim andan itibaren "Evlat" güncesi tutayım demiştim ve sonra güzel, tatlı, mutlu ailemizi, uyumlu anne babayı yazmaya başlamıştım... Belki bir 30 35 sayfa sonra gördüğüm rüyaları, kabusları yazmışım, ana haber bültenlerinde gördüğüm kıyılmış çocukları... "Seni nasıl koruyacağım" diye kara kara düşündüğümü... Sayfalarca yazmışım... Sanki dünya denilen yerden bihabermişim gibi... Doğumdan sonra "Ben yapamıyorum, yetemiyorum" yılgınlıklarım... Babanla kavgalarım... Uyumaman, susmadan ağlaman... Bunlarla dolmuş o günce... Annem gibi anne olamıyorum... O benim türlü eziyetlerimi çekmiş ya, bir öf dememiş-demedi şaka gibi. Ben kaç öf ile gün bitirdim düşünüyorum da, üzülüyorum bazen. Buna da üzülüyorum... Elimden geleni ardıma koymuyorum. Ancak kendimden tamamen vazgeçemiyorum. Annem vazgeçmiş vaktinde, ben hala tutunuyorum bir yanımdan "Dönüşme tamamen" der gibi. Kendini nerede görmeyi hayal edersen senin olsun, inan gezgin heykeltıraşlardan biri olmayı istesen bile önüne durmayacağım. Annemin bana yaptığını, sana yapmayacağım. Ömrüm yeter görürsem; babamla yapamadığımı belki senle yaparım oğlum... Elinin ilk kalem tutacağı yaşını sabır içinde sabırsızlıkla bekliyorum.

Anlatma şekliniz çok tatlış ama yalan söylemeyim hepsini okuyamadım. Çok hoşsunuz demeye geldim

Bayiliyorum sana! sen ne istedigini bilen cok guclu bir kadinsin cok cok mutlu ol ❤

Sizi ayakta alkışlıyorum

Gel yaz sen de, sanal günlük tutalım beraber ^_^ İyi geliyor kız, günlük sabah kahvesinde "Napıyonuz?" tadında anlatacağım komşu olmayınca yazıyom buralara

Yeni bir sıkılgan gün bitiminden merhabalar Yaklaşık bir yarım saat kadar önce, benim kuzuyu annemlere yolcu ettim ve yine bomboş kaldım. Çay demledim, içiyorum öyle, ter bastı. Bardak elimi yakarken, boğazımın yanmaması enterasan; öyle bilimsel bi şeysi vardı bunun da unuttum, ağız içi doku farkındandı sanırım, ne düşündüm be gereksiz, her neyse. Kulağımda 80ler-90lar arası müzikler... O zamanlar daha mı güzelmiş sanki melodiler? Klipleri de bir ayrı alem... Canımın sıkıldığı çok belli oluyor değil mi? :) Evin içinde ne varsa yerini değiştirme kararı aldım, bu pazar uygulayacağım hazır adam evdeyken; ne varsa bir odadan öbür odaya, öbüründen diğerine taşıtacağım. Da... Doktorun verdiği ödevi ileri sürerek muzurluk yapmazsa benimki tabi. Ya bu doktor beni yaktı, yaktı bu hafta... "Bay geldi bana rutinden, bir şey de yazasım yok, aynı şeyleri yazıp duruyoruz işte, sıkıldım" tarzında konuşunca, "Tamam rutini kıralım" dedi ve tuhaf bir ödev verdi: Cinsiyetleri değişeceğiz bir hafta boyunca. :/ Benim eşimi anlamam için, kendimi onun yerine koymamı istedi, eşimden de beni anlaması için, benim yerime geçmesini. Bir hafta boyunca birbirimizi şartlar el verdiğince taklit edecek ve olayları birbirimizin gözünden görmeye, düşünmeye, ayna gibi davranmaya çalışacağız. Dedim "Doktor beyciğim naapıyorsunuz siz? Alaya alır X, gözünüzü seveyim yaptırmayın, yok olmaz" filan ama "Hayır alaya almaz, ben şimdi onun sözünü alıyorum. X Bey alaya almayacaksınız Gangsta hanımı, tamam?" dedi. Ya benimki o an tamam dedi demesine de gözündeki parlamayı ben gördüm ya. Doktorun odasından çıktık arabanın oraya vardık, kapıda bekler. "Ne bekliyon?" dememe kalmadı ilk tribimi yedim adamdan "Kapımı açmiycan mı? Hıh!" .. Biliydim işte ben böyle olacağnı. Dünden beri bi havalarda. Ben de ne gıcık kadınmışım şimdi yani Çok uyuz oldum kendime Yalnız ben de eşimin yerine geçtiğim için sorun yok henüz. Bir iki trip denemesini "Affedersin, unutmuşum" ile geçiştirdim. Kendisi öyle yapıyordu ya Ayrıca hanımıma da bi pro üyelik ısmarladım tabiysi alksdnakjfb "Yerleri değiştik" diye üyeliğime çökmedi Allahtan, çünkü bilir ki iş yerini basar "Sen ne yapıyorsun balım burada? Kalkar mısın koltuğumdan, işimle ilgilenmeliyim müsait değilim şu an." diyebilirim. Ama tabi henüz sapıtmadık. Dün biraz uğraştı ama daha beterine kendimi hazırladığım için, sorun olmadı. Eğlenceli geçiyor bile denebilir ve adama hak verdim. Cidden hak verdim ki ben de bazı bazı adamı darlıyormuşum. O bana hak verir mi bakalım, "Unuttum, pardon" deyip duruyorum, seslendiğinde duymazdan geliyorum. Bakalım bakalım neler olacak... Ama konuşacağım "Yok ben anladım tamam gerek yok, bir hafta böyle uğraşamam. Seni taklitten de sıkıldım, her şeyi unutmaya çalışıyorum, olmuyor" filan diye, lafı da accık dokundurup. Hayır, çocuk bile gülüyor halimize ya, oyun sandı ki zaten biz de oyuna çevirdik, nesini ciddiye alacağım? Adam "Hallerim geldi aayh şiştim kız ayol" demeden önce buna bi son vermeliyiz. Düşündüm de... Benim doktor da az çakal değil. Eskiden lades oynardık, elimize bir şeyler tutuşturmaya çalışıp mızıkçılık yaparken böyle gülüp dururduk, bu birbirimizi taklit etme işinin evliliğimize ayrı bir yerden neşe katacağını kesin biliyordu. İkimizin karakteri de böyle şeyleri oyuna döndürmeye müsaitti, biliyordu ya. Neyse işte böyle terapi durumları. Aslında baya da yol aldık bir ay bile olmadan, benim sinir de geçti gibi; eşime de daha ayrı bir hava geldi, sanırım benim "Terapiye gidelim" dediğim o zamanki kararlılığım onu ürküttü, silkeledi. Şükür ya... İyiyiz. Ben de iyiyim. Kendi yapımdan kaynaklı bilindik sıkılganlıklarım, "Sanatım geldi, aaah geliyor şu an sanatım!" hallerim haricinde iyiyim. Bakıyorum, görüyorum... Ben eşime gerçekten haksızlık etmişim bazı konularda. Akşam gelince bi sarılayım, "İyi ki hayatımdasın, hayatımsın" deyip teşekkür edeyim. Resim işlerinden bahsedecek olursam; bugün kalem oynatmadım. Dün birkaç detayını daha verdim kurs ödevi olarak boyadığımın, baya bitti. Fena da bir şey çıkmadı. Öyle işte... Benim kuzu da annemlerde şimdi. Sabahtan beri mızık mızık beynimi yedi yav Bacak kadar şey bana atar gider yapıyor, bebeklikten çıktı baya, kafa tutuyor, itiraz ediyor bildiğin. Kaş çatmayı da öğrenmiş "Annaaa" diyor kaşları çatıyor, gülmemek için zor tutuyorum kendimi. Duyduğu her müziğe oynuyor sırıtarak akldsnajbf Arada annaaasını delirtse de, o da iyi ki var; iyi ki. ^_^ Baya yazdım, iyi alıştım he buraya yazmaya :) Bugünlük bu kadar olsun.

Gözlerim ağrıyor... Gözlerimin ağrısı mı başıma vuruyor, başımın ağrısı mı gözlerime bilmiyorum, göz ağrım baş ağrımı geçti şu an. Son renkli ödevi verdim cumartesi, geçtim; hoca el koyuyordu az daha güç bela aldım elinden. "Kendime de bir tane istiyorum, okula örnek olarak götüreceğim" dedi. "Kendin çiz hocam, bana da yazık. Tonla ödev veriyorsunuz zaten, oldu bi de hususi sizin için çizeyim yok yeaa" diyemedim... Diyemedimm... İnsan ilişkilerinde böyle denmiyor. Onun yerine "Tamam. Müsait olursam yapmaya çalışayım, çocukla da zor, söz de vermeyeyim" dedim geçiştirdim, elbette yapmayacağım. Vaktim, isteğim olsa yapardım ama... Belki 9-10 ay sonra yaparım belli de olmaz bana. :/ Öyle işte, yeni ödev var başımda şimdi. Beni daha da zorlayacak bir konu da seçtiğim için öteleyip duruyorum. 2-3 gün içinde biter başına otursam, ona güvenip "Yarın" diye sallıyorum ama gözüm çok ağrıyor... Çok... Telefonun, pcnin ekran parlaklığını düşürdüm, ara ara denk geldikçe dinlendirmeye çalışıyorum, uykumu da aldım sayılır, yani 6 saat uyudum, bu da bir şeydir. Pazartesi hava az iyi olunca kvlere gittik, oradan dağa taşa vurduk kendimizi, oralarda ayaz mı yedim ne yaptımsa, bi tuhafım. Pazar günü nasıl geçti zaten sorma, salonu hallaç pamuğu gibi attık. Tam gününü bulduk, evin içinde oynamadık yer kalmadı, salonu saat yönünün tersine oynattık, koltuklar, ünite her şeyin yeri değişti. O ara da çok yordum kendimi "Ben çekerim bırak" deyip o koltuklara asılmayaydım eyiydi, göz ağrıma eşlik eden hafif bir bel ağrım da mevcut. Aynı gece, yanı yılbaşı gecesi 10dan geriye sayamadan bayılmışım. Havai fişeklerin sesine zıpladım bi, sonra yine dalmış uyumuşum. Yalnız çok fişek attılar, abarttılar. Ona da az kızdım "Uyuyan var olm cıks cıks cıks" yapıp geri yatarken eşimin tipime güldüğünü hatırlıyorum. Uykum arasında bile bir şeylerden şikayet edebiliyorum. Pazartesi baya eğlendim ama... Annemler, kvler oğlanı da alıp yürüyüşe çıktılardı uyumayınca. Yolda uyuyakalmış kuzum, arabanın içinde... Onlar geldi hadi siz çıkın baş başa dediler, yoksa benimki yayılmış koltukta uyukluyor. :) Çıktık yürüyoruz da "Ciğer açalım ciğer" deyip koştu gitti adam önümden. Dedim "Kusura bakma hiç koşamam"... Gelir kolumdan çeker, sırtımdan ittirir. Uğraştı durdu benle yol boyu. Yok, adamda romantizm şeysi yok Bi kangal takıldı peşimize "Sen ne biçim kangalsın" dedik yadırgadık öyle bir kuyruk sallayıp yerlere yatar... Sahibini, evini korumak bi yana, neredeyse bizle gidecek sevgi arsızı sıpa, iki dakikada öpücük manyağı yaptı bizi. Aynı yolda kirpi dikeni bulduk, aldık. Sanırım o köpüşleri başından savmaya çalışırken bi atraksiyon yaşamış hayvancağız. Birbirimizle kah uğraştık koştuk, kah el ele yürüdük benim triplerimle beraber öyle Fotoğrafımı çekmeye çalışıyordu eşim, kaçtım; "Feyse koycam ehehe" diye. Öyle bir tipteyim ki, dağın başı nasılsa diye eşofman altı, üşümüşüm çorabın içine de almışım uçlarını, üstte palto, sıfır makyaj... Bakkala öyle çıkmam, onu çekecek koyacakmış. Elime taş aldım kovaladım en sonunda. "İmdat, saldırıyörler, imdat" diye kaçıyor asfalta oturdum karnıma ağrı girdi gülerken. Makyajsız Bülent Ersoy yakalayan paparazzi edasıyla canhıraş gelmiş, dibimde flash patlatıyor, sonra kaçıyor. Öyle işte... Annemler geldi az önce, oturuyoruz öyle. "Gözüm yüzüm şiş gibi mi?" diye soruyorum "Bi şeyin yok, uykusuzluktan öyle hissediyorsundur" dediler ama, sanki yine şiş ve mor gibi göz altlarım. Ağrımasaydı iyiydi de, ağrıyor. :/ Çizim bugün de kalacak sanırım, yapamayacağım böyle. Olmazsa sadece yerleştireyim, boyaya geçmeyeyim. Bilemedim...

Tabi ki eltimin 3 tane elde avuçta sığmayan, bildiğiniz ateş parçaları; 2 erkek bir kız evlatları var. Ben bile bakınca bunlar büyüyecek mi diyordum, şimdi 3 ü birbirinden akıllı okula giden gelen sessiz sakin çocuklar, inanın onlar bu duruma geldiyse sizinkiler haydi haydi gelir...

Selamlar Güzel bir günden merhabalar... Güzel bir gün çünkü çok özlediğim "İşte anlıyoruz birbirimizin derinini" dediğim, gözünden o güzelliği, aynılığı-aynalığı aldığım bir arkadaşım ile buluştum bugün. Bir seneyi geçmiş görüşmeyeli, "Ne kadar oldu? Bir sene oldu mu?" dediğimde "Oldu ya :)" dedi... Dedim "Depresyonumsu bir keşifteydim ve kendimi dinlemek istedim" dedi "Anladım :) Neler duydun peki anlatsana" dedi... Kendisi, arkadaşım ve doğum zamanı ayrıca gittiğim psikologum olur Hepsi ayrı bir duygumu taşımada yardım etmişler sağ olsunlar) Bu arkadaşımın yeri de çok özel, benzer yerlerden geçtiğimizden belki de... O psikolog, ben hasta Dedim "Ergenliğimin bitişinin müjdesini sana vermeye geldim " "Biliyor musun benimki de yeni bitti gibi, çaktırma :)" dedi. Konuştuk, muhabbet, en azından ayda bir görüşelim buluşalım dedik. Nasıl olsa evime yakın sayılır, onun için de zaman ayırmam gerektiğini fark ettim. Biz hasta-doktor olarak tanışıp, iki arkadaş olmuş insanlarız... Normal çevrem, beni hasta eden şeyleri barındırıyordu belki de bilmiyorum; bazı arkadaşlarım boş geliyordu, bir yalnızlık hissine çok çabuk sürüklenirdim onlarla sohbetimde ve basit gezmeler harici onlarla olmayı vakit kaybı olarak görürdüm. Sadece iki dostum dediğim insan varsa, biri 50 küsur yaşında, biri 60 küsur ... Eh insan biraz da akran istiyor, çünkü yaşanmışlıklar paralelde olunca nasihat tarafına çok geçilmiyor, daha çok sohbet oluyor :))... Sohbete aç kalmıştım biraz şu ara. Eşimle de bir yere kadar, malum, kendisi düz adam Sami abi olduğundan Annemle süperiz deyip dilimi ısırmak istiyorum bu arada. Dün misafirleri vardı, gezmediği zamanlarda misafir ağırlar da. Dedim hadi tatlısını ben yapayım bi sürpriz olsun, güzellik olsun. Araştık "Akşama misafirim var, ani haberim oldu beni meşgul etme bi ton işim var" dedi. Dedim "Akşama böreğini yemeye geliriz biz de". Sonra girdim mutfağa... Çikolatalı pasta yaptım kocaman. Bir yandan resim yapıyorum tabi, oğlan uyurken Alice kızımın gözlerine başlayayım dedimdi, eh annem için bir şeyler de yapmak isteyince, bir yandan iki kirpik atıyorum, bir yandan kek karıyorum filan. Sonra dedim kendime "Pastaya çikolata yerine kahverengi akrilik boya dökmeden önce resim faslını şimdilik kapasan mı Gangsta?" Sonra kardeşimi aradım "Ablam, tatlı yaptım gel al, ben oğlanın başını beklerim"... Geldi, aramızda kalsın annem sevinçten ağladı biliyor musun dedi. Ulen bu ailenin tek bipoları ben değilim herhalde dedim Dramalardan dramalara, hüzünlerden sevinçlere oooh, hayat bize deli, bize esmelerde Çarşamba kurstaydım, orada başlamıştım zaten Alice kızıma. Hocam "Bunu bir tık ileri taşımaya çalışsan sınırlarını görmen için, tarzını bozmadan daha yumuşak bir gölgeleme yapmaya çalışsan? Daha resim değil, daha canlı bir şey yapabilir misin kendini denesen?" demişti. Orada astar atmaya başlamıştım. Annem için pasta yaptığım gün, bunu biraz başardım. Fırçayı serbest bırakma konusundaki korkumu aştığımı fark ettim daha doğrusu, çok çalışma, tekrar tekrar aynı yeri boyama-kara kalemle tekrar etme 30 sayfa, 40 sayfa... Meyvesini vermeye başladı. Söylemek isterim ki, çalışınca, kafaya koyunca yapılıyor, isteyen herkes de bunu yapabilir. İşte bugünlük resim konusunda biraz tembelim, belki de dün misafirli ortama uyum ile bölündüğümden azcık kafamı arkadaş ziyaretleri ile dağıtmak, kendi sosyal alanım içinde gezinmek istedim. Bisiklete 2 günlük bir ara verişteyim ya bacaklarım inanılmaz ağrıyor ve affedersiniz camız gibi yiyorum yaa... Kalori yaktıkça vücut "Hani benim kalorilerim?" sinyali çakıyor. Daha çok protein tercih etmeliyim biliyorum (Fitness zamanının kara bir tecrübesi olarak zayıflamaya çalışırken, yanlış beslenme ile ilk ayda 2 kilo almıştım sporla ) ama patates kızartmaları filan uçuşuyor gözümün önünde ya bildiğiniz. Oyh... İşte kızartmalara dadandım fena halde, ondan azcık dedim "Gangsta bi yavaş gel kuzum" , bisiklete bir tutam ara verdim. Yaşasın tabanvay İşte böyledir... Yazmak istedim. Bir yandan çayımı içiyor, bir yandan müziğimi dinliyorum. Boş durasım, tv izleyesim gelmedi. Oğluş da anneannede, ben evde tek, buralarda biraz gezinmece...

Uykusuzluğun verdiği yetkiye dayanarak bugün farklı bir terslik levelinde ve fakat azimliyim, sevindirik bir yönüm de mevcut. Annemler geldi yarım saat önce filan, sabahtan aradım bi terslendim "Nasıl gidiyor gezmeleriniz, eğleniyonuz mu, çoşuyonuz mu anam?" gibisinden. "Hı hım, geziyoruz annem" dedi kendisi. Biraz duygu sömürüsü yaptım napim? :/ "Uykusuzum biliyor musun?" diyerek... "Zaten bugün bi uğrayalım demiştik" dedi, 20 dk demedi geldiler sağ olsunlar. Sabah beri ağzıma lokma koymadım, daha doğrusu ne yediğimden anlamayıp alelacele ağzıma bir şeyler tıkmaktan bıktım sanırım, ondan yiyesim gelmiyor bir şey. Oğlana kahvaltı hazırla-adama kahvaltı hazırla , oğlana yedirme faslı, uğraşmaca... Birlikte yiyelim, mama sandalyesine oturalım denemeleri vol. 302742... Bugün de evin içinde gezerek yedi, ama umut vaat ediyor, kucakta yemek için diretmedi şükür. Sonrasında annemleri kapı önünde karşılama... Bu karşılama sırasında yine bir umut ayakkabıya ısındırma-giydirme denemeleri vol. 2386274... Ağlama krizsiz ayakkabıyı giydik ve fakat 1 dakikayı bulmadan çıkardık. Yine de büyük gelişme, oturup tepinip ağlamadı, mızıldadı ama adım attı. Adımlar attı Çocuğuma kedi geninin nereden karıştığını düşündüm ama yürümesine bakınca... Şöyle bir şey izledik kapı önünde resmen: Annem de "Cuma mubarek günde giydirdik bak" diyor bir yandan. Sinirimi aldılar anneanne-torun sabah sabah :) Birazdan eşim yemeğe gelecek, yemekler hazır , evi poh götürüyor tabi orası ayrı... Tembelliğe gelmiyor ev ya, bak kaç gün dayandı? 3 gün mü? Mutfak eşyalarımın yarısı salonda, yarısı yatak odasında; mutfak zemininde Görevimiz Tehlike'ye bağladım, lazerli odada yürür gibi, oyuncaklar ayağıma batmasın diye şekillere giriyorum. Tembellik madalyonunun öbür yüzü: İşlerin zorlaşması... Çizimi öyle boşladım ki... Yarına yetişmesi gereken 3 çizim var ve ben birincinin yarısında bile değilim. Üstelik başlangıçta öyle bir perspektif hatası yapmışım ki fark ettim ama silsem temelli silmem lazım.. Hocaya "Yapamadım, bu böyle olsa olur mu, idare eder yani değil mi şurasında şöyle bir şeyi var ama işte imkanlarım buna elverdi" filan mı desem yoksa silip yeniden mi başlasam kararsızım. Huzursuzum da konu bu olunca işte. Kaç gündür üzerimden adam akıllı atamadığım duygusallıktan biraz çıktım ya en azından buna da şükür. Resme bakıp hüzünlere gark olmadım... Yine de bu "Öff amaan" halimden hazzetmiyorum. Kendimi tam veremediğim için o yarım yamalaklık hissi artıyor ve işlerimi yarım götürmekten nefret ediyorum. Annemler birazdan oğlanı alıp çıkarlar gezmeye; arkadaşları ile muhabbetteyken "Oyun grubu" bulmuş güvenilir. Bizim eve de yürüme mesafesinde kreşimsi bir yermiş, şu an 5-6 çocuk - aile olarak katılım varmış orayı söylüyor bana. Aklıma yattı, ancak oraya da ayrıca tipimi düzeltip katılmaya çalışmak... Alelade parka çıkarken yüzüme iki su çarpıp-dişimi fırçalayıp, taranmamış saçımı toplayıvermek yetiyor ama buraya yetmeyecek... Ne düşündüm ya ufacık şeyi. Annemler oğlanla çıksınlar da az oturup ortalığı toplayarak efkarlanayım. Tabloluk çok malzeme birikti çoook... :/ Zorlama ev gadınlığına soyunan bir melankoliğin höylünüşleri tablosuna başlasam olacak.

Bugün doktorumu ziyarete gittik "Özlettin, nerelerdeydin?" dedi bir gülesim geldi ama gülmedim çünkü ciddi bir konu konuşmaya gitmiştim, kendimi bozmamam gerekiyordu Ya insan hastasının "Özledim" diye hastalanıp hastaneye gelmesini ister mi yav Yok, can bir doktor, çok seviyorum bu adamı, iyi ki rastlaşmışız. Arada bana gömüp eşimi kayırsa da seviyorum. ^_^ Neyse işte, bugün doktoruma bir görüneyim dedim, depresyonun kıyılarında tek kişilik hip hop dans performansı sergiler gibi hissediyordum kendimi, riske atmak istemedim. Ki doktorum da depresyona yakın bir durum sezdim ama antidepresan yazabileceğim bir seyirde değilsin dedi. "Biliyorum, canım sıkkın, moralim bozuk biraz, ondan. İdare ediyorum ama yine de siz de görün istedim. Hem biz de özledik, bahane ettik" dedim. Eşimle de lafladılar, oğlanı sordu, bir gün getir onu da, büyümüştür vs konuşuldu öyle... Sonra geldik zurnanın zırt dediği yere, dedim "X Bey, bizi yönlendirebileceğiniz sağlam bir aile terapisti var mı?" ..."Hmm... Ayrılık lafı mı geçti aranızda?" dedi. Dedim "Hayır. Sadece beni gittikçe uzaklaştıran bir uyumsuzluk, paylaşımsızlık var aramızda ve bunun önünü erken almak istiyorum çünkü biz baş edemiyoruz, eşim de ne yapması gerektiğini idrak edemiyor-ben de sinirden izah edemiyorum" dedim falan filan... 1 saate yakın, müsait zamanı da denk getirince konuştuk. Sağ olsun baya da övdü bizi, sonra da bana azcık gömdü "Diyeceğime alınma lütfen, sen fevri bir insansın, keskin-çabuk karar alabiliyor ve bu karardan dönmüyorsun. Bu yüzden terapi sürecinde, ki sizi yönlendireceğim doktora lütfen bir şans tanı diye söylüyorum- çabuk kestirip atma. Ben de takip edeceğim, sizi x Beye yönlendirip bırakmayacağım, biz bir aileyiz. Genç kız zamanlarını bilirim senin, baştan bir doktordan öte, bir abin gibi uyarmak istedim, tamam?" dedi. Tamam dedim ama... Yani ben o kadar fevri de değilim ki, sadece sinirlendiren insan var işte başımda... Biri annem, biri eşim... Sinirlendiriyorlar, çok da seviyorum ikisini ama işte... "Ama"sı var. Gıcık ediyorlar bazen beni. Öyle işte, bugün terapi kararı aldığımız bir gün oldu. Bu doktor için 2 buçuk saat yol gidip geleceğiz, değer umarım. Çok şeapmıyorum da, dün gece eşimle atıştık biraz. Daha doğrusu adamın üzerine toprak attım konuşurken artık ve öyle olunca, aramızdaki bu gerilimli şey her ne ise, bunu bir başımıza aşamayacağımızı, çünkü benim artık mantıklı davranmak yerine duygularıma-öfkeme kapıldığımı düşündüm. Çünkü adam bana ulaşamadı... Canım, birtanem, affedersin, hatalıyım, sonuna kadar haklısın, ne desen haklısın vs dedi.. Yok... Yok yani, haklısın demesi bile hakaret gibi geldi. Tartışma da neden çıktı derseniz, adam saati 1 buçuk etmiş, biz oğlanla uyumuşuz; o beyzade oturmuş dizi izler... İşte battı o bana. Ya uykum yetmedi demeyecek bana, sabah 7 buçuk dikilecek kolundan çekip 4-5 kere "Uyaaaaan" dedirtmeden, ya da adam akıllı yatıp uyuyacak işte. 10 dk demez dalar zaten. Bi de ben güç bela uyuyup, bit kadar sese ayağa dikilen biri olunca, bir batıyor onun bu halleri, bir batıyor... Neyse işte, bizim sürekli birikerek şu zamana kadar halı altına süpürdüğümüz bu aramızdaki uyumlu uyumsuzluk sorununu artık adam akıllı bir Prof. un önüne döküp "Hocam, bizden olur mu? Napak biz?" demenin vakti geldi. Hadi hayırlısı... Bu arada kara kalem-renklendirme şeysine geçiyorum bu hafta eğer şu evde çizdiklerimden de hatasız geçebildimse... Umarım geçerim, bi de ona bozulmam :/

Şehri genelden yazsan ona göre detaylar için seni rahatsız etsek :) . push ; Yokuspokus

Virginia wolf - kendine ait bir oda... Diyor ki bir kadının kendine ait bir odası olmalı, yoksa o işr bakayım bu işi kontrol edeyim derken asla içindeki sanatçıyı konuşturamaz. Başka şeyler de diyor tabi de senin problemin bu gibi sanki.

Yazını okurken kendimden birşeyler buldum, hah dedim işte beni anlatıyor bu kadın. Sonra okumaya devam edip hüzünlendim. Benim yaşadığım duyguyu yaşadığın için hüzünlendim, şimdi sana amaaaaan boşver ya takma gitsin demek isterdim. Önce kendime söylüyorum bakıyorum ki yaşadıklarımın yanında gerçektende anlamsız bir söz gereksiz. En azından annen var bide öyle düşün, benim annem eşimden beter. Dünyalar iğrenci bi esim var annem beni ona kul köle eder. Bendede böyle bisey var işte. Kendimi çok değersiz hissediyorum bazen çıkıyorum dışarı, yaprak uçsa oturup ağlamak istiyorum. Bence psikologunla görüş sana faydası olacaktır. Güzel mutlu eğlence dolu günler diliyorum senin için. Kalbini ferah tut

Cok uzun yazmısın gı hıc okuyamadım valla, bu kadar uzunz yazmıssan cok daralmıssın demekkı Allah ferahlık versın, ınsallah gecer herkesın hayatında bıkkın enerJısız ve patlamaya hazır bmba gıbu oldugu anlar vardır galıba havalardan bu ara ınsanların genelı bu halde sana tavsıyem amman dıyım kendınu tut kınseye patlama cunku bırıne patladıgında yasadıgın vıcdan azabı ve pısmanlık cok daha agır ve katlanması daha zor oluyor, o yuzden ıcınde tut sınırını arkadasım el ısı falan yap dantel olur orgu olur tahmın edemeyecegın kadar ıyı gelıyr