eğer yıllık izin kullanma mümkünse 2 -3 hafta eşinden ayrı bir tatil yap. hem kendini dinlersin hem daha tarafsız olarak ölçer tartarsın. meşhur liste olayı var ya mesela onu da yapabilirsin. artıları eksileri karşılaştırabilirsin. N

beni anladığın için teşekkür ederim ve konuyu açan arkadaştan özür diliyorum kendimle meşgul ettiğim için sizleri. konuyu açan arkadaş için net bir yorumum vardı zaten:çocuk yoksa, katlanamıyorsan mutlaka ayrıl. çocuk olunca ayrılığı düşünmek bile zor. peki nemesis, 1 şans verip düzelmesi için evlilik danışmanına gitmek te mi çözüm olmaz bizim için? nasıl bir şans vermeliyim bu evliliğe daha, mutlu olabilmek için neler yapmalıyım? herşeyi sineye çekip, eşimin parası, öğrencilerimin meşguliyeti, çocuklarımın sevgisi yetmezmi mutlu bir hayat sürmek için... acaba? kendim buna cvp veremediğim için sizlere soruyorum( medet işte. medet ya rasul allah diyorum ve kullarından fikir bekliyorum. . push ; ATTRAENTE ACTA EST

sorum aynen başlıktaki gibi, eşinden evliliğinden, yaşadığı ilden, eşinin gelecek planlarından soğuyan hatta gelecek planları hiç uymayan, içki, kumar, aldatma, şiddet olmadan soğuduğu için boşananlar yad a boşanmayı düşünenler, düşünüp de vazgeçenler var mı arkadaşlar? bu tarz boşanmaların sonrası pişmanlık mı?

Arkadaşım sizi ayıran şey aldatma, şiddet vs olmayacak ama gelecek ile ilgili planlar olabilir. Siz kendinizi eşinizin kurduğu gelecek hayalinin içine oturtamıyorsunuz. Eşiniz iyi biri anlattıklarınıza göre. Ama iki iyi kişinin evlenmesi ile iyi evlilik olacak diye birşey maalesef yok. Erkekler kadınların tüm gelecek planlarını kendilerine göre ayarlamalarını bekliyorlar. Ve çoğu evlilikte gerçekten kadınların bu fedakarlıkları sayesinde yürüyor. Siz geleceğinizi eşinizin belirlemesine ne kadar izin verebileceksiniz. Belki bir süre göz yumabileceksiniz. Ama nereye kadar... Belki sevginiz çok güçlüdür. Tüm bunları aşarsınız. Belki eşiniz sizin gelecek planlarınıza dahil olmayı kabul eder. İnşallah hakkınızda hayırlısı olur... Ben de az önce duruşma tebligatını aldım. Ama bizde gelecek planı dahi yoktu. Bana emeklilikte yerleşeceğimiz yeri bile söylemedi. Kafasında bir yer olduğu halde... İnşallah kafanı netleştirebilir ve kendin için, evliliğin için en doğru kararı verirsin. Hep dedikleri gibi en kötü karar bile kararsızlıktan iyidir. girlinred

Biz memur olduğumuz için tayinimiz buraya çıktı, ve 5,6 sene burada gibiyiz... Merkezde büyüdüm ama şuan ilçede yaşıyorum ama bana bu dokunmuyor. Çünkü daha küçük ve koşulları daha kötü ilçede de çalıştım. Kaloriferli ev bile yoktu. Soba yakardım hergün, heryerimi külleyerek.. Birde horlama meselesi, benim eşimde horluyor bazen ama horkes diye birşey var kullandın mı hiç.. Hem sen şükret haline bazılarının ağız kokusu, vücut kokusu dayanılmaz olur. Buna katlanmak dahada zor..

evliyim ama mutsuzum kulübüne daimi üye olan çok yakın bir arkadaşım da aynı senin durumundaydı. evlendikten sonraki ilk birbuçuk-iki yılı ayrılırsam hayatım nasıl olur, nelerle karşılaşırım gibi konuları düşünmekle geçirdim demişti. sonuç hala evli. kısacası anlık mutsuzlukların yanısıra boşandıktan sonra daha mutsuz olma ihitmalini de gözönünde bulundur derim. bu arada yaşın kaç? N

evet üzücü ve yıpratıcı hem eşim hem benim için. eşim h. sonu isyan etti karar ver artık yeterrrrrrrr dedi. ve ilk defa onu bu derece ciddi, bizi bu derece kopma noktasında gördüm. evi sahiplenmiyorsun dedi ki gerçekten de sahiplenemiyordum. temizlik düzen vs eşim bunlara çok önem verdikçe yapasım gelmiyordu onun canını acıtmak için, herşeyi ama herşeyiiiiii istediği gibi yaşayamasın diye. bazen de gerçekten çok dipte olup da gözümün önünü göremediğim dönemler çok oluyor. altın kafese koymakla iş bitmyior dedim. hep aynı şeyler aynı tartışmalar işte... ama h. sonu bi defa daha silkelendim. bir daha toparlan nerdeyim dedim. bir daha. sürekli iniş çıkışlardayım... CuteMom Dünya vazgeçenleri değil, azmedenleri

Bu arada boşanınca sanma ki hemen bitecek :) Devam sahneleri, git geller yaşayacaksın elbette bu yüzden ne istediğinden, nasıl bir hayat istediğinden gerçekten emin olmalısın.. bu hayatı bir kere yaşayacağız başka bir gün daha yok. sevgiler.

evvvet oldukça güzel yorumlar ve belkide bir çok arkadaşımızında iç döküşleri var satır aralarında... peki arkadaşım; diyelimki saydığımız sebeplerden ayrıldınız, ve sen çok istediğin şehrine döndün işini buldun kariyer planlarınıda gerçekleştirdin yaa sonra mutlu olacakmısın gerçekten... herşeyi olan sen bir sevgi bir yuva ihtiyacına girmeyecekmisin heleki ardında seni seven ve seninde sevdiğini tahmin ettiğim birini bırakmışken.. çok zorr hani kariyer elbetteki önemli ama sevdiğinin yanındayken belkide bir ihtimal kariyer planlarını gerçekleştirme şansın var ama boşandıktan sonra aynı sevgiyi, aynı sevgiliyi bulma şansın ne kadar belki daha iyileri karşıma çıkar diye düşünüyorsan o ayrı bir mesele ama çokk zor.. birşey anca kaybedilince değeri anlaşılır heleki bu kaybedilen bir sevgiyse bir sevgiliyse iste ozaman yanarsın marmara çırası gibi insanın kariyer hedefi gelecek planı elbette önemli aslolan sevgi, iyi bir eş ve mutlu bir yuva olmalı insanların yaşamdan beklentisinin doruk noktası bence aile yaşamı olmalı iş yaşamı değil çünkü maddi olarak sıkıntı yoksa kasmamalı kadın veya erkek şu anda 30 yaşın üstünde iyi bir işi evi arabası ve hayatı olan onlarca arkadaşım var ama hep bir tarafları eksik niye cünkü hayatlarında sevgi yok, sevgili yok, evlat yok kariyer yapacağım diye çokk kısmetler tepildi zamanında şimdi ruh buhranları içinde kariyerli bir şekilde hayatlarına devamm... bir arkadaşım vardı kıza halen süper bir hayranlık beslerim, ve onun başarısını takdir ederim onun yerinde olsam yapamazdım diyede düşünmeden edemem: ünversitede aşık oldu eşine okullar bitti herkes memleketine kız Antalya-oğlan Urfa sevgileri çok büyüktü ama aileler tamamen zıtt.. kız tarafı aşırı sosyetik erkek tarafı aşırı dindar, kız ailesinin tek çocuğu maddi hiç bir sıkıntısı yok.. erkek eh işte kıtı kıtına derler ya öyle.. ama oldu arkadaşım istenmeyen gelin olarak 6 yıldır urfada vede çekmediği fakirlik rezillik, alışamadığı bir çevre eşinin ailesi hepsi sevgisini bozmadı ve kızı var tam bir aşk çocuğu... sanırım son söz şu olmalı :MUTLU OLMAK İSTEYEN VE SEVEN İNSAN HER KOŞULDA BUNU BAŞARABİLİYOR... AMA MUTLU OLMAK İSTEMİYORSAN HERŞEY ZATEN SANA KARŞI...

evet belki de yardım almam gerekli. bazen kabullencek gibi oluyorum ama ya ilerde pişman olursam neden kabullendim, neden kendimi zorlamışım o şehre o hayata dersem? diye kendimi yiyorum. çok zor bir durum. yazarken bile tüylerim diken diken oluyor. eşimden önceki hayatıma dair olan birçok şeyden vazgeçmeyi, bir çok hayalimi çabamı yarıda bırakmayı yediremiyorum ve bu vazgeçmeler benim olurumla olmadığı için 2 kat daha kabullenemiyorum. N

güzel şey herkese göre değişir. eşime güzel gelenler benim için öncelikli güzel gelmiyor. bana tel alıyo kendi benden daha mutlu, maddiyat önemli, güçlü hissediyor eşim kendini. ama ben zaten çalışıyordum ok önemli ama sosyal hayat, işimdeki tatminim, rahatlığım benim için çok daha önemli. ve burda işimden ve çevremden hiç mutlu değilim. zaten meslek değiştirmek istiyordum, burda daha fazla istiyorum ama değiştirip dönsem ankaraya eşim nasıl gelecek, burda iş kurmaya çabalıyor... ben kendi ayaklarım üzerinde durabilmek için çok çabaladım. ailemin desteği olmadı. çoğu şeyi kendi başıma hallettim rabbimin izniyle tabi. ama birgün biri geldi. huyu iyi boylu poslu, ilgili beni seviyor die kapıldım gittim. ama sürekli sorguluyordum durumlarımızı, gerçekten iyi birine bile bile zarar vermez... ama şimdi beni memleketine zorla getirdi, başta bu durum yoktu. bol para kazanıp ilerde burdan çıkabilirz diyor. ama ben kariyerimde ilerlemeyi düşünüyorum, onları bu ilde yapamam. sen sınavına çalış kazan bakarız diyor eşim. bilemeyiz ne olcak, yarın ne getirecek diyor. ama bu düşünce beni çok yoruyor artık. kendi burda iş kuruyor, özel iş yeri açma aşamasında ve ben bunları istemiyorum. ha deyince gidilmez ki. tayinle gidilir belki ama özel sektörde çavra vs lazım. çok ütopğik düşünüyor gibi geliyor bana. ısrarla yapıyor. iyi olacağını düşünüyorum bana güven diyor ama onun için iyi olacak gelecek beni boğuyor. bakış açılarımız çok farklı. benim bunca yıl uğraştığım sınav iş vs eşim için çok da anlamlı değil gibi. ben kadın olsam sen gibi davranmazdım diyor. teslim olmayı biliridm diyor. hatta çok para kazanırsa çalışmamı bile anlamlı bulmuyor. çok yoruldum. bir daha anlatmııcamm bu sitede çok anlattım die düşünüyordum yine özele indim. okuyanlara teşekkür ederim.. N

buna karar vermek o kadar kolay olsaydı milyonlarcası boşanırdı. cesaret edipte boşananlara hayranım zaten. bende senin aradığın mutluluğu bulamadığını ama boşanmaya da cesaret edemediğin için hala devam ettirdiğini düşünüyorum. boşandıktan sonra mutlu olurmusun onu sen daha iyi bilirsin. çünkü herkezin hayata bakış açısı farklıdır. sen ailenle vakit geçirerek mutlu olduğunu düşünürsün bir başkası rahat rahat gezip tozduğu için mutlu olur. bu dünyaya bir kere geliyoruz aslında bizi mutsuz eden herşeyi hayatımızdan çıkarmayı bilebilsek keşke S

senin konularını biliyorum canım ve inan sana üzülüyorum anladığım kadarıyla eşin kötü biri değil ve seni seviyor ama sen yaşadığın yere alışamadığın için mutsuz ve huzursuzsun bu adamla eğer istediğin yerde yaşasan büyük ihtimalle çok mutlu olurdun. bu nedenle sana boşan yada boşanma diyemem her insanın tahammül sınırı da farklıdır şartları imkanları farklıdır ama bir müddet ailenin yanına git kal gezmeye gider gibi ve kafanı dinle kendini bir ölç tart bakalım eşin olmadan mutlu musun onsuz yaşayabilir misin böyle daha kolay karar verebilirsin Allah hakkında hayırlısını versin canım

çok haklısınız... N

cnm seni çok iyi anlıyorum öncelikle eşin için şartlar uygun ve iş potansieli kariyer vb.. şartları iyi olabilir ama evlilik 2 kişiyse ve bireylerin özgürlüğü mutluluğu söz konusuysa her iki tarafta fedakarlık etmeli çaba göstermeli bence çünkü öbür türlü hep tek taraf fedakarlık etmiş oluyo ve buda çok yıpratıcı olur mutsuzluğa sebep olur.. bu fedakarlık yapanda genelde %80 kadın olur ama unutulmaması gereken şey YUVAYI DİŞ KUŞ DEĞİL 2 KUŞ YAPAR? YANİ? kusura bakma üstüme vazife olmadan belki söylüyorum ama eşin sadece kendine uygun şartlar altında güvenli olabileceği yerde memleketinde iş kurup kendi kariyer iş gelecek planlarını yapmaya çalışıyor. seni bu anlamda düşündüğünü sanmıyorum zaten orda düzen oturtturacak büyük ihtimalle ozaman göreceksin ki o bakarızlar.. yalan olmuş çocuk doğur yine ama kendinden hayatından karşındaki insanın hakettiği kadar fedakarlık et.. seni anlıyorum çok zor... ALLAH YARDIMCIN OLSUN.. K

al eşini karşına beni dinle ilk ve son kez konuşacağım de bak ben mutsuzum de içindeki herşeyi anlat onu ve ailesini suçlar şekilde değilde hep ben de neler istediğini sakın bir dille suçlar biçimde değil "tabi o kendini savunur aileme şunu yapmadın falan der beni sen ilgilendiriyorsun ailen mevzu değil ne yapmayı düşünüyorsun gelecekle ilgili sen kendi planlarını anlat aile terapistine gidelim aramızdaki sorunları çözemediğim sürece sende bende mutsuz oluyoruz sende bende genciz böyle ömür geçmez seni seviyorum " de can alıcı soruyu sor beni seviyormusun de eğer aldığın cevaplar seni tatmin etmiyorsa... girlinred

ben de onu diyorum... keşke ikimşz tek olsaydık ben bu kadar zorlanmazdım inanki, hem zorla getirdi, hem ailesi hem çevresi ahbapları burda, bi yerden geçiyoruz okuduğum ilkokul, bi yerden geçi, riyoruz okuduğum orta okul,,, vs şurda ne çok dondurma yedim beee falan deyip duruyor. ister istemez sinirime dokunuyor. insan eşinin geçmişiyle çocukluğuğla neşe dolmadlı onla paylaşmalı anlattrmalı ama bana zoraki dayattığı için bu hayatı bütün arkadaşlarından çevresinden ailesinde, yaşanmışlıkların iğreti geliyor bana. bu da beni çok yıpratıyor. şunu eşime de söylüyorum tayinle gelmiş olsak mecburen gelmiş olsak gideceğimiz tarih belli olsa buraya gelmeyi sen bana bu kadar dayatmamış olsaydın ve bura senin memletin değil de gerçekten iş için brda bulunmuş olsak ben bu kadar zorlanmazdım. içten içe kendimi kötü hissediyorum. oooooooofffffffff allahım yardım ettt... dediğim gibi nişanlıyken falan yoktu bu şehre gelme meselesi, son dak golüyle geldim. yediremiyorummmm... şehir güzel olsa benm çıkarım adına birşeyler bulabilsem alışmak kolay olurdu. hepsi ofsayttttttt

çok merak ettim hangi il de yaşıyorsun bu kadar kötü durumdasın.. Bence eşine olan duyguların körelmiş biraz çünkü eşinin tarafından bakınca o da bir gelecek kurmaya çabalıyor iş kuracak diyorsun tabi ki çevresi neredeyse orada iş kurmak ister eğer eşini seviyorsan bence destek ol eşine eğer şehir değiştirmeyi düşünmüyorsa sen de boşanmak istemiyorsan hayatınızı zindan etmeyin birbirinize yaşadığın şehre alışmaya çalış benim ablam boşandı yurtdışına gitti evlenip yaşadığı yeri bahane etti alışamıyorum ülkemi istiyorum sizi özlüyorum vs. ama soruyorum abla eşini çok sevseydin boşanırmıydın diye boşanmaz kalırdım sabrederdim dedi... N

Şiddet, aldatma, hakaret... çoğaltalım içki, kumar vs... yok! zaten bunlar evliliği yürütmeye yeterli görülüyor iyi de bunlar zaten olmazsa olmazları ben de şiddet uygulamıyorum, içmiyorum!! Bunu bir ayrıcalık gibi sunmak olmaz. Evliliğin temeli, iki temel insanın ben + sen'i birleştirerek arta kalan zamanlarında bizi oluşturabilmesidir. herkesin kendi zevkleri ve uyumları vardır, "biz" kavramında ise ortak noktalar kesişir. Aynı diziyi izlemek dedin ya bu çok hassas bir nokta biliyor musun ben seni çok iyi anlıyorum arkadaşım, akşam olup 2 kahve alıp, tv karşısında heyecanla izleyip tartışmadan kavga etmeden o dizinin kritiğini yapmak ne keyiftir :) Ya da bir akşam aklına esip deniz kenarında ayaklarını sallandırmak suya.. Ama bi dakka yanındaki sevmiyor mu? Olmadı.. o zaman otur evde yemek yap! Yok böyle bir hayat... Sana bu konuda sayfalarca yorum yazabilirim ancak şimdi çıkmam lazım.. Ancak 2 çocuğa rağmen boşandım ben. Reddettim böyle bir hayatı ve şimdi çok mutluyum. Ben de, oda, çocuklarda en azından kimse kimseyi bunaltamıyor artık :)

Taşımaz mıyım :) N

kötü durumda olmam sanıırm artık psikolojim iyice bozuldu, çok zor geçti herşey benim için, gelme sürecimden tut geldikten sonraki günlerim... eşim buraya iş kurmak için gelmedi burdaki firması hem daha çok para veriyordu hem de her akşam evine gelebilecekti. diğer türlü ankarada iyi para veren firmalar ş. dışına gönderiyorlardı ayda bi haft a 10 gün. benim gelişim son dak golü oldu, çok zordu çok. şimdiyes e, iş kurup buraya yerleşecek alttan alttan!!!! eşim çok ısrar etti. saçma saçma bahaneler de sundu. ankarada kimsemiz yok herkes orda dedi ki burda olanlar onun kendi çevreis ve ailesi. ankarada benm çok fazla akrabam var, yakın derecede. ama onları saymadı. anneme ihityacımız olur dedi. ki söylediklerinden en iğretisi de buydu benim için. ben tek başıma kurdum bekar evimi. 1 erkekten dahi yardım istemedim. parayı verdikten sonra herkese işini yaptırabiliyorsun. ben kimseden birşey istemedim bugüne kadar. anneme ihtiyacımız olur diyor adam bana. böyle bu gibi birçok sebeple burası için ısrar etti. artık en son ve herkese söyeleidği sebep nerdeyim benim bi haft a 10 gün ş. dışında olmama nasıl razı oluyor dedi bana da böyle çıkıştı. kızılayda gezmek benle olmandan önemli dedi. ama sorun sadece ankadaran gitmek değildi artık. eşim ankarya gelirken annesi istememiş, ama annesine söylediği şu olmuş eşimin nerdeyime kıyamam o gelmesin ben giderim, e şimdi niye kıyıyorsun o zaman? bunlar beni kemirdi. düğün sürecinde annesinin beklentileri ve bu beklentiler yüzünden eşimle olan kavgalarımız. hepsi ama hepsi beni hem eşimden hem memleketinden hem ailesinden çoook soğuttu. hayatımı sahiplenemiyorum burda. eşim yüzünden diyorum onun yüzünden böyleyim. ona öfkem geçmiyor.. o çevresiyle arkadaşlarıyla doğup büyüdüğü yerle ailesiyle istediği hatunla istediği işle her şekilde istediği şeylerle iç içeyken ben büyük bi kabullenememişlik ve atlatamadğım travmalarla boğuşuyourm. anlamaıyor anlayamıyor beni. bazen yeter diyor isyan ediyor, bazen ben isyan ediyorum ama benim bir tek eşim var burda benim için, ona karşı da içimde büyük bir öfke var, çoğu zaman bastrmaya çalışsam da bu beni hasta edecek ve böyle tek bi insana bağımlı şekilde yaşamak hiç bi zaman yapmadığım bir şeydi. eşim dışında mutlu olabilecğeim hiç bi şey yokkkkkkkkkkkkkk!!!!! dün psikolga gittim, bi bayanın tavsiye ettiği birine, çünkü artık kafayı yemek üzereyim. kadın dinledi. birkaç travma atlatmışsın bu süreçte ama atlatamamışsın tedavi edilmeden üstüne başka şeyler yaşamışsın dedi. devam edicem o bayana ama artık bazen saniye dayanacak gücüm yok diyorum içimdekilere ama bir defa daha dayanıyorum... ablanı anlayabiliyorum aslında özlemden ziyade o adam için bunca fedakarlığa dayanamadı ablan, değmez dedi. bunu ben de çoğu defa hissediyorum ama eşimin iyi tarafları geliyor aklıma bu ikilemse berbat bir duygu peki ablan boşandığına hiç pişman oldu mu? ne yapıyor şimdi? . push ; E

eşimin bir arkadaşı var gerçekten bana inanılmaz itici geliyor. adam evleneli 6 ay oldu. karısının ailesine bir kere dahi gitmedi. ama adamın ailesine 2 haftada bir gidilir 4 gün kalınr. ikisinini ailesi de şehir dışında. karısı zaten kendini dürekli adama yamamaya çalışan bir tip. kadın kendi istedi evlenmeyi bu adamla, yıllarca telde konuştular kız ısrar etti. adam da sonunda kabul etti. ve adam şimdi hala gitmeid kv kb sının yanına. el öpmaye dahi çok çıkarcı çok paracı menfaatçi bi tip. ama eşimin üstüne çok düşer bu adam ya da çocuk diyeyim genç yani. ama bana inanılmaz itici geliyorrrrrrrrrrrrrr. ve eşim bazen saçmalayarak onu örnek veriyor. sürekli ailesine gidip kalıyolarmöış, kzıın ailesine hiç gitmemiş, şöyle böyle. sürekli kzıı eziyor bu çocuk. sürekli ama kız hayatından memnun. belki de artık çocuk da memnundur kendini bu kadar memenun eden herşeyine hee diyen bi eşi olduğu için. ama çocuk tam bir öküzzzzzzzz..!!!!!!!!!!! veee eşimin en iyi arkadaşlarından biri. memur ama oaraya çok önem verir. gösterişçidir. eşim ban onun ökzülüklerini anlata anlata benionadan ve karısından çoooooook soğuttu. ben onun karısı gibi olamam ve eşimin de o çocuk gibi olmasına katlanamam!!!!!!!!!! eşimle kanka gibiler. gündüz mutlaka görüşürler, telleşirler. bu durum inanın beni çoooook boğuor. bazen ya o ya ben diyesim bile geliyor. ve bu çocuk eşimden arabamızı istemiş bu 23 nisan tatilinde 4 günlüğüne. benim memlekete gidecektik. konuştuk bunu eşimel. ama çocuk arabayı isteyince eşim direk söylemedi. aradı dün çocuk eşim de bakalım bi konuşalım da dedi buna. ama ben konu ne bilmiyorum. eşim de sonra söylerim dedi bana. konu arabamız mış. yaaaaaa desene eşimin memleketine gidicez diye!!!! eşim bugün beni aradı sordu gidicez mi arkadaşım arabayı isityor diye. asla asla o çocuğa araba falan vermek istemiyorum. aslaaaaaaaaaa. ama bunu nasıl eşimin beynine kazırım bilmiyorum. arabamızı isteme cesareti bile olmasın o adamın. ama eşime bu adamla ilgili bi iki kötü bişey söylediğimde beni kafesine almaya çalışıyorsun diyor eşim. çok saçma bi düşüncesi var. ben arkadaşını kötüleyince arkaşıyla görüşmesini istemiyormuşum... bu da eşime baskıymış. o çocuğun eşimden arabamızdan madiiyatımızdan uzak durmasını nasıl sağlarım?

öncelikle seni başka konularından da hatırlıyorum.. sana evliliğin ile ilgili güzel 10 şey yaz desem bulabilir misin? yani merak ettiğim şu biz sadece olumsuz taraflarını mı biliyoruz evliliğinin yoksa sahiden öylemi.. bana sorarsan sen baştan beri yanlış karar verdiğni düşünüyorsun ve evliliğini hiç benimseyemedim.. eğer eşine karşı da hislerin kalmadıysa ki bence kalmamış ayrıl, evine yaşadğın şehre geri dön ilk boşanan sen olmayacaksın hem eşinin hem de kendinin en güzel yıllarını yanlış bir kararda ısrar ederek tüketme.. N

canım eşinden ayrı bir süre ailenin yanına yada izin verirse akraba arkadaş herneyse birkaç hafta ayrı kalmayı denesen nasıl olur?bu arada mutlu olacakmısın olmayacakmısın?eşini özleyecekmisin?gittiğin yerde eşin olmdadan ne kadar kalabiliyorsun, onsuz ne kadar mutlusun? bunları bir denesen nasıl olur kendini de tartmış olursun ve ona göre karar vermen daha kolay olabilir sovr86

senin evliliğinde ben seni alışamamış veyahut suçlu bulmuyorum, tabi anlattıkların kadarıyla biliyoruz, bence esas sorunlu eşin çünkü kafasına göre plan yapıp bu planlara uymaya mecburmuşsun gibi davranıyor, bence evliliğe hazır olmayan kişi eşinmiş, 2 kişinin sorumluluğunu kaldıramıyor seni bu kadar mutsuz etmeye hakkı yok . push ; B Began Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik İptali tek ayak

ben o uyumayı da yaşayamadım aylarca, uyumaya çalışsam da horlama sesinden uyuyp kalktım ya da eşim hiç gelmedi yatağa. bu da beni çok yordu soğuttu. en sevdiğim en çpok hayalinii kurduğum şeydi sabah gülückle uyanmak sarılmak şakalaşmak, akşam uyumadan önce muhabbet edip dalabilmek, sabah mis gibi uyanabilmek. uykum hassas eşim horluyo hala çözüm bulamadık. bir de eşin zorla mı getirdi seni, evlenmeden önce biliyor muydun orda yaşıyacağını? benmki son dak golü oldu. bu golden dolayı güvenemiyorum. kızgınlıklaırm ve hayal kırıklıklarımla başedemiyorum sanırım...

teşekkür ederim, e hadi bir de yorum isteyeyim o halde:)

canım msjına cevap yazdım ama mesaj kutun doluymuş ben eşimi çok sevdiğim için alışmam kolay oldu tabi burada tanıdığımız kimsemiz yoktu geldiğimizde birbirimize kenetlendik yani eşimle huzurum devam ettiği sürece hakkari şırnak tunceli gezebilirim :) ama yeri geliyor keşke bi akrabamız olsa dediğimiz zamanlar da geliyor tabi eşin senin fikirlerini önemsemeyerek haksızlık yapmış sana ama eşini seviyorsan alışmaya bak derim hangi ildesin bilmiyorum ama ben batmandayım ve kocaeliden geldim kendi memleketimle kıyaslayamam bile burayı ama çok kötü bi yer değil N

hepinize çok teşekkür ederim. burda yaşamak istemiyorum die çıkışlar yaptığımda tamam yaşama diyor eşim artık... ne istiyorsan yap yoruldum artık diyor. bu kadar basit olmamalı... ben de götür tekrar evimi kur orda diyorum... benden bişey beklem diyor öyle kalıyor konu. ama sonra yakınlaşan kendi oluyor bana. hepinzi de doğru söylüyorsunuz. bir kaç hafta ayrı kalmak... kalabilririm sanırım ama ben bu insanla çok mutlu olurdum bu kadar iş ve para planı yapıp beni saf dışı etmeseydi. işte buna üzülüyorum. arkadaşlar zaten eğer gidersem ayrılmayı göze alarak yapamıyorum diyeceğim... olmuyor... çok zor geçti herşey benim için. eski konulaırmı bilenler de var. biraz da hassas ve özgür bir yapım var ve böyle alışmışım. eşimin kararlarını uygulamak çok zor geliyor. çnkü onun planları bütün düzenimi bozmam, gelecek planalrımı bi kenara koymamla olacak şeyler maalesef. bi psikologa gitmiştik. bizi birlkte aldı kadın odasına ve saatlerce tartıştık karşısında. ve sonrasında kadın bana diyor ki eşinin yerinde başka bi erkek olsaydı ehhh yeter beaaa der ve çıkardı diyor. adam seni seviyor diyor. sınavlara çalışmııcaksın bu durumda diyor, eşine tabi ol diyor, o şehri kabullen ömür boyu kalırım demiyorki eşin diyor ve horlaması varsa da ayrı yatıyoruz die paralama eşini diyor, eşin buna çözüm bulana kadar ayrı yatın bunda bişey yok diyor, ben yurtdışına eşi için çıkıp da bi sene evden dışarı adımını atmayan bayanlar biliyorum diyor ve psikolog beni iyice hafakanlara soktu ve bunların %90 ını eşimn yanında söyledi eşim maddi konularda ksıtlamaz beni. sanırım ben de maddi konuya asla düşkün olmadığım içindir. düşkün olsam gözü korkardı ve sorun ederdi eminim. örneğin sabah arabayı almadım ve eşimi de beklemedim evden tek çıktım. otobüle geldim işe. bura küçük bi yer otobüsleri falan sevmiyorum eşim biliyor. kavga gürültü bağrışma vs çok oluyor yazınsa aşırı sıcak.. öğlen eşim aradı arabanın anahtarını yeni gördüğm nie almadın dedi? sana bıraktım işlerin oluyor dedim. benden önemli senin için bu araba mevzuu al arabayı dedi. bişey demedim. akşamdan kavgalıydık. kızlar kavgalarda adım atan eşim oluyor. ama asla şundan kavga ettik de böyle yaparız die konuşulmuyor. sonrasında soğuk soğuk konuşmalar ve sonrasında normale dönülüyor gibi oluyo. ama benm kafam hep yorgun.. adım atacak gücüm olmadığını ya da kendi içimde derin mevzularla boğuştuğumu biliyor. sanırım bundan dolayı adım atıyor. bazen de kariyerim için gerekli olan sınavları geçeyim eşim gidemeyiz burda işimi oturttum derse o zman rest çekerim diyorum ama hergün kendi bunalımımdan, pişmanlığımdan, üzüntümden ders de çalışamıyorummmmmmmmm((((((( en az 4 5 sene kalacakmış burda. sen sınavı kazansan da 1 sene içinde olmııcak mı işin diyor. bu bana uymuyor diyor.. M

3o yaşındayım 1 yıl olcak evleneli. anlık mutsuzluk mu benim bişeylerin altından psikolojik olarak kalkamamam mı bilemiyorum. bu şehirde bu iş yeirmde mutlu değilim ve ne zman biteceği belli değil. nasıl geçecek nasıl altından kalkıcam ne zman çocuk isteyeceğim bilemiyorum. çocukları çok severim ama çok enerjisiz güçsüz ve mutsuz hissediyorum. eşimse tam bi plan yapmıyor yapmayı konuşmayı sevmiyor yanaşmıyor, kendini özgür ve baskısız hissetmek istiyor, oysa aynı istekler bende de var. burdan ne zaman gidceğimizi bilmek istiyoruım. burda yaşamak sitemiyorum dedikçe eşim daha bi bağlanıyor buraya. alttan alttan yaptırmam gerekli ona bazı şeyleri ama bu en doğal hakkım değil mi? bu evlilik ikimizin ve eşimin iyi olacağını düşünüyorum dediği şeyleri yaşamak zorundayım. buraya gelmek fikrine az buçuk da olsa katılabilseydim belki burda olmak beni bu derece tedirgin etmeyecekti. güzel bir yer olsaydı da aynı şekilde. burda birçokşeye tahammül etmem lazım. dediğim gibi en kötüsü de eşime direk söyleyince kabul etmemesi ben de bunu yediremiyorum. burda olmayı istememem suçmuş gibi davranıyor... bu evlilik ikimizin değil mi? neden sürekli stretejik davranmak ya da katlanmak zorundayım. bu hislere dayanamıyorum... direk kötü biri değil eşim. ama çok farklıyız... E ebediz

ben mutlu göründüğümde ya da olmaya çalıştığımda eşim kendini dünyanın en mutlu insanı sanıyor, renkli bi kişiliğim var esasında ama bu evlilikteki beklenmedik zorunluluklar beni ciddi manada zorluyor. sonra bi kaç gün ben kendim gibi olmaya çalışıyorum bunalımımdan çıkıyorum eşim çok mutlu oluyor, çok farklılıklarımıza rağmen birbirimize uyum sağlamaya çalışıyoruz o günlerde ama bir kaç gün sonra enerjim bitiyor, sorgulamalrım, öfkem, isteksizliklerimle başedemiyorum ve evimzi ve dünyam yine bir cehenneme dönüyor. ve bu gelgitler çok yaşandığından artık iyi günlerimizde de artık şunu düşünür olduk ne zman kötü olcaz bi daha. kaç gün kaç saat sürecek bu iyiliğimiz? dediğin gibi 2 farklı insanın da birbirine katacağı çok şeyler var ama benim yaşadığım farklılık hayatımı tarzımı büyüüüük oranda değiştirmeye zorladığı için beni, farklılıklarımızın pozitivitesiyle ilgilenemiyorum

ben çok zor ve yalnız olarak boğuştum hayatla tırnakalrımla biryerlere geldim. bu kadar zorluk çekmişken buralara gelmişken devam edicem dedim mesleki olarak ama çok yalnızdım. eşimle tanıştık o benim lehrime geldi. benim hayatım devam edicekti hayallerimin gerçekleşme umudu vardı hala. ama artık çok düşük bir umut ve asla yaşamayı düşünmediğim bir doğu ilinde yaşıyorum ve burdan gidip gitmeyeceğimiz bile bellli değil. olmuyor. ben de çoğu defa ben enayimiyim. burda işler çok yoğum, işyerimi sevmyiorum. eşime bakıyorum istediğ şehir, isteidği iş, istediği hatun, ailesini isteidğinde görüyor, istediği çevre, istediği alıştığı kültür, herkes tanıdığı kendini güvende ve huzurlu hissediyor burda. bense sudan çıkmış balığa döndüm. ben de ayrılsam amddi olarak kaldırırım ama manevi oalrak dayanamam ya da çok zorlanırım gibi. sadece 1.5 yıl öncesine dönsem... o zmanki yalnızlığım katlanılabilirdi ama şu an tekrar ankaraya tek dönmeyi gözüm kesmiyor. eski ben değilim eski umutlarım kaybolmuş... ama bu hayatı aynı bu şeklide de devam ettiremiyorum... çok zor arkadaşım çok zorrrr... sorgulayarak yaşamak, mutlu olabilecekken olamamak çok zor... CuteMom Dünya vazgeçenleri değil, azmedenleri

ben çok genç evlendim ve buyüzden ilk seneler ciddi sorunlar yaşadım ve keşke biraz daha bekleseydim dedim. ama şimdi bakıyorumda iyiki genç yaşta evlenmişim. biz evlendiğimizde daha ikimizinde karekteri tam oturmamışdı. beraber büyüdük ve karşılıklı çok fedarlarlıklarda bulunduk. önceliğimiz hep evliliğimizdi ve buyüzden karekterlerimizi bu yönde geliştirdik. şimdi bakıyorumda eğer daha ileri yaşlarda evlenseydim karekterim oturmuş olacaktı ve önceliğim ilk başta ortak evlilik hayatımız değilde kendi hayatım olacaktı. çünkü karekteri oturduktan sonra anlıyorum ve görüyorumki insan kendinden ödün vermek istemiyor. maaselef sen kendi bireysel mutluğunu ve kariyer hedeflerini ön planda tutuyorsun, kocan 2. sırada yer alıyor. mutlu bir evlilik istiyorsan ilk sıraya eşini koyman gerekiyor. hadi diyelim kariyer hedeflerin için boşandın, kariyer yaptın, ya sonra? kusura bakma ama ben seni anlıyamıyorum. adam seni seviyor, iyi bir hayat yaşamanız için çırpınıyor sen ise kariyer kariyer diye tutturmuş gidiyorsun. senin çalışamaman sadece seni mutsuz eder ama kocanın işsiz kalması ikinizi ciddi mutsuz eder ve huzursuzluk asıl ozaman başlar. mutlu bir evlilik için erkek kariyer ve maddi anlamda kadından daha güçlü olmalı, tersi olursa kadın erkeği ezmeye başlar, ezmese bile erkek kendisi ezilir. eğer gerçekten istersen taşındığın yerdede iyi bir iş bulabilirsin. ben eşim için şehir değil ülke değiştirdim. 1-2 sene zorluk çektim ama sonra çok iyi bir işe girdim ve yükseldim. istemek başarmanın yarısıdır. sende iste yeterki.

bu yorumunuzu gerçekten beğendim evlilik sadece aynı karaktere yada mümkün olduğunca ortak karaktere sahip olanların mutlu olacağı bi yer değil bana göre farklı karakterli insanlarda pekala mutlu olabilirler tabiri caizse ortak paydada birleşerek, sizin yazdıklarınız okuyunca o kadar çok kendi evliliğime benzeyen yönler varki. EŞİMLE evimiz ve oğlumuz dışında hiç bir ortak konumuz yok mesela hiç bir ortak sevdiğimiz şey yok ne film be dizi ne kitap nede başka bişi ama yine de mutlu biz yuvamız var çünkü birbirimizi olduğu gibi kabullendik bunu burda defalarca yazdım ama yine yazıyorum MUTLULUK DEĞİŞTİREMEDİĞİN ŞEYLERİ KABULLENMEKTEN GEÇER VE MUTLULUK; İÇİNDE BULUNDUĞUN DURUMU KABUL ETMENLE DOĞRU ORANTILIDIR

bu forumda ve hatta bu dünyada herşeyi mükemmel olan insan tanımıyorum ama sahip olduğuyla yetinip mutlu olan insanları çok gördüm, birisi de benim hani :) mutsuz olduğum artık dayanamıyorum dediğim anlarda sahip olduklarıma bakıp ne diyorsun lan sen! diye çıkışan bir iç sesim var ki hep güldürüyor en olmadık anlarda, ama düşündürüyor da, mutluluk denen şeyin karşındaki insana bağlı olmadığını biliyorum artık, zamanla seversin kelimesinin altında yatan da budur çünkü sevgi karşıdakinin hareketlerinden çok sizin onlardan ne anladığınızla ilgilidir, siz bazen öyle anlamak istersiniz ve herşey de düşündüğünüz gibi gelişir, pozitif düşün pozitif olsun felsefesinin temelinde de vardır bu, mutsuz olduğuna inandırınca kendini mutsuz olursun, sevmediğini düşünürsen tiksinmeye başlarsın bence eşimin horlaması bana o kadar sevimli geliyoki, oyuncak ayıcık gibi burnunu sıkıyorum silkeleniyo ağzını kapatıp uyuyor horlamadan, içimden kıskıs gülüyorum o haline ve iki günde bir oluyor bu dediğim, ben eşimi sevdim fakat evlenince daha çok seveceğimi düşünmemiştim, ama iyi yönlerini düşünürüm ben ilişkimizin, yoksa çok kavga ettik çok ağladım ve tek sebebi de oydu bana göre ama şimdi düşünüyorum da ben de suçluydum ne istediğimi bilmeden ona saldırdım ama o da yaralar almış bir insandı benim gibi onun da beklentileri vardı, tek işi beni mutlu etmek değildi ki, onun da hayalleri vardı, bir erkek kadınını mutlu etmek ister bence eşiniz de bunu yapmaya çalışıyor ama henüz siz mutluluğun tanımını bulamamış olabilirsiniz, içinizdeki çocuğa dönüp sormanın tam zamanı gibi, mutluluk gerçekten o kadar uzakta değil

Evet şiddet, hakaret ve aldatma olmadan da boşanılır! Bu tip boşanmalar çevre tarafından belanı mı arıyorsun diye yorumlansa da, aslında cevabı mutluluk aramaktır. Sevgi bitmişse, evinde huzurlu değilsen, sırf kötü huyu yok diye bir adamla yaşanmamalı. İnsanlar şunu anlamıyor ; adam melek olsa sevmeden olmuyor. Bizim toplumuzda kadınların çoğunun yaptığı şeydir bu, aman kötü huyu yok, evine de bakıyor ee erkekten daha ne istenir. Erkekten sevgi istenir, sevgisizlik bence en önemli boşanma sebebi...

cnm ben varım ama cesaretsizim herşey içki kumar karıkız değil.. ruhun doyuyomu.. mutlumusun.. huzurlumusn.. nasıl bitirecem ben bu hayatı bu adamla diye düşündürmüyomu.. güveniyomusun işte önemli olan bu.. herşey maddiyat ta değil maneviyat hayatta çok önemki malesef çok az kişi bunu bulabiliyo.. şans..

sizdemi... bende gelin gittiğim şehirde yapamıyorum olmuyor. ama bunu ne kadar iyi dille bile söylesem suçlu benim. Hep bişeylere katlanmak zorundayız. Eşimle farklıyız. kendimi bu kadar olumsuz şeyi kabul ettiğim için enayi gibi hissediyorum. Boşanmayı çok düşündüm ama altından ne maddi ne manevi kalkacak durumda değilim. artık herşeyi içime attım. sadece ağlıyorum N

bunu bende merak ediyorum, gerçi bizde dolu sorun var. birde bu boşanma sürecini ilk andan itibaren neler yaptığınızı anlatırsanız sevinirim. ben kendi ailemle aynı şehirdeyim ama eğer boşanmaya karar verirsem boşanma sürecinde orada olamak istemiyorum bu işi dahada zorlaştıracak, nasıl yapmalı bilemiyorum N

ahahaha kahve falı gibi oldu Hadi bi bakıver şaka bir yana insanoğlunun aklı enteresan calısıyor. Sırf soğuduğu icin ayrılan insan cok az gördüm. İnsan ayrıldığında he güzel seyleri özlüyor, ortada bir sebep de yoktu niye boşandım tüh falan diyor. Benim cok gecerli bir sebebim olmasına rağmen zaman zaman özlüyorum. Baba evine geri dönmek de cok zor. Ben hala annemin mutfağında bulaşık yerleştirmedim. Hicbir seye elimi süremiyorum.

7. beraber sofraya oturma:0 günlerdir beraber yemedik. 8. cinsellk:4 çok bencil, o da olduğu zaman. isteksiz biri. ben kaynaklı olduğunu sanmıyorum, yeterince beğendiğini biliyorum, özellikle fiziğimi ve temizliğimi. 9. en önemli konu:iki uçlu duygulanım bozukluğu hastalığından dolayı psikiyatrik ilaç kullanıyor. ancak bu zaman kadar herhangi bir sözlü ya da darp şeklinde bir şiddete maruz kalmadım. sadece 3 yaşındaki kızımızı3-5 kez ellerine ya da poposuna vurmak kaydıyla hırpaladı, uyumadığı için. 10. kazancımız:10 puan. bana nereye ne harcadın demez. eve 1 yardımcı+1 bakıcı alacağım. seneye de kendi arabamı ve yazlık alacağım. mutlu olacak mıyım, hayır. ama cefasını çekiyorsam sefasını da çekmeliyim kızlarımla öyle değil mi? işte boşanmanın kaçınılmaz olduğu mutsuz bir aile karesi Sorduğunuz soruyu şimdi değil de, birkaç yıl sonra cevaplayabilirim umarım sevgili soru soran arkadaş...

kardeşim duygularımı başka bir bedende yaşıyosun sanki. bende konyaya dönme çabalarındaydım, çok çabaladım. çalıştım ama olmadı. yaşadığım yer doğu ili değil ama bana çok küçük geliyor. kültürleri çok farklı. ben büyükşehre alışmışım gıda bölümü okudum. ama burada böyle bi sektör yok. 4 yıllığa geçecektim eşim evlililik evlilik diye başımın etini yedi, hayallerim güm iyi bir iş buldum çalışmaya başladım. şehir farklılığı nedeniyle gene güm. eşimin ailesinin alt katında oturuyorum. kimsem yok. Maksadım kimseyi yargılamak küçümsemek değil ama tüm çevrem cahil insanlarla dolu. kendimi erişilmez çok yükseklerde biri görmüyorum ama çevremdeki çoğu insan okuma bile bilmiyor. depresyona girdim. 6- 7 ay öncesine kadar maddi gücüm olsa boşanırdım diye düşünüyorum. Ama artık bunu bile düşünecek ne gücüm ne halim var. eşimi seviyorum ama dayanamıyorum. abartıyormuyum bilmiyorum. ama yapamıyorum. hergün tartışma her gün ağlama... N

yok canım pişman olmadı biz ailece onun arkasında durduğumuz için daha mutlu hatta o da uzman psikologa danışmıştı o da kendini kaybetmeden bu evliliği bitir demişti o da onu dinledi bitirdi evliliğini benim gördüğüm kadarıyla sen de kendini kaybetmek üzeresin iyice düşün kararını ver derim sonucta biz ne dersek diyelim hayat senin kararlar senin umarım hayırlısı olur hakkında. Ben de bayıla bayıla gelmedim benim eşim özel harekat polisi evlenmeden önce yani resmi nikahımızdan önce normal polslik yapıp benim memleketim de kalacaktık güya ama sonradan özel harekatı tercih etti ve Batmana atandı ama ben hep arkasındayım eşim memleketine tayin istese bile yanında olurum çünkü onu çok seviyorum yuvamızdaki huzur eksik olmadığı sürece her yere giderim ha sevgim azalırsa aynı senin gibi olurum katlanamam. Ben de bekarken özgürlüğüme çok düşkündüm hatta çoğu akrabam evliliği yürütemeyeceğimi hatta doğuda asla yapamayacağımı düşünerek en fazla 1 yıl sonra boşanırsın dediler, aslında haklılardı ama dediğim gibi sevgi sevgi sevgi. Sen şimdi eşine karşı hislerini netleştir bence ona hissettiğin ne? Bir de konularında da okudum benim gibi bir çok kişi yaşadığın ili sormuş kimseye cevap vermemişsin Allah aşkına çok merak ettim nerede yaşadığını :) özelden bari yaz

ya çocuklar varsa? ben de çıkmazdayım şu anda. kızlarım eğer anne babamın nesi vardı?içkisi kumarı mı?seni dışarı göndermıyormuydu kıskanıyormuydu?ailene saygısızmıydı?kavgacı mıydı? seni kırıyor muydu?evde temizlik, yemek mi bekliyordu? neden ayrıldın? neden bizi babamsız bıraktın? kendi keyfini düşündün de bizi neden düşünmedin diye sorarlarsa ben ne diyeceğim diye 5 yıllık evliliğimin son 3 yılını ite kaka geçirdim. şimdi ilk kızım yalnız kalmasın diye yaptığım 2. kızım da 1 ay sonra dünyaya gelecek Allah nasip ederse. ha, bu arada 2. çocuğumu yaparken hiç tereddüt etmedim. boşanmış ta olsam evli de kalsam ilk kızım yalnız olmayacaktı çünkü. maddi anlamda rahat olmasam elbette 2. yi yapmazdım ama ayrılmış olsam eşimin iyi bir nafaka vereceğinden kuşkum yok. ha, çocuk yoksa ve mutsuzsam kesinlikle boşanırdım, kesinlikle. insan mutsuz olmak için evlenmez çünkü. bu kadar! kızımın doğacağı güne kadar süper bir eş olan kocam, kızımın doğumundan sonra benim taleplerimi önemsemez biri oldu. hemen 10 üzerinden puanlayayım: 1. dışarıda ve evde beraber vakit geçirme:0 kızı ve benim olduğumuz yerden kaçar. 2. kızıyla günde 20dk oynama:0 hiç vakit geçirmez, vaktini kumandasıyla geçirir. kızının sevgiye ilgiye ihtiyacı var mı bilmez. odun. haftada 1 gün 10 dk oynar,1 kez bakkala götürür. 3. kişisel temizliğine dikkat etme, sigara kokusu, diş fırçalama:3 4. sosyalleşme:0 beraber bir yere gitmeyiz, komşu bile gelmez. konuşmayı sevmez. 5. doktordur ama ağlasam bağırsam bakmaz bana:ihtiyacım olduğunda yanımda olma:0 6. kızının yemesi, içmesi, gezmesi, oyunu, gelişimi hakkında bilgisi:0 ilgilenmez. müsait olunca devam edeceğim

Ben olsam o psikoloğa dalardım O ne yahu biz adam etsinler hatalarını görsünler diye getiriyoruz herifleri. Bu iyice seni sorunlu göstermiş eşin de ohhh benim tavırlarım gayet normal moduna girmiştir. Ben ne kadınlar biliyorum bakış açısı hiç doğru değil bence. Ben de ne kadınlar biliyorum kocası istemiyor diye tek bir arkadaş bile edinmeyen kimseyle görüşmeyen, mesleği olan ama çalışmayan, eşi istemiyor diye ayrı eve çıkamayan kp kv ile yaşayan hizmetçi olan.. Eeee peki bu kadınlar böyle gerçekten mutlu mu? Yoksa aman huzurumuz kaçmasın da benim istediklerim olmasa da olur Aman boşanmayalım, evliliğim yürüsün de ben mutlu olmasam da olur diyen kadınlar mı? Herkesin hayalleri başka, hayattan aldığı tat başkadır. Kimi kadın gezmeyi sevmez mesela, evinde mutludur. Kimi de boğulur evde ara ara gezmek ister. Kimi ben eşimin bana bakmasından memnunum evimin hanımı olarak mutluyum der ben bilmem eşim bilir der oturur evinde. Kimi de çalışarak ürettiğini hisseder ve çalışmadan mutlu olamaz. O ne ilginç psikologmuş anlamadım. Eşine evlilikte iki kişinin adım adım birbirine gelerek gelecek planlaması gerektiğini anlatmalıydı.. İkinizin istediği olmasın madem uzlaşamıyorsunuz. Bambaşka bir yol seçin. En azından o kendi isteği için beni yok sayıyor düşüncesi olmaz.

yok bende sunu bı turlu anlamıyorum ben esımle baska bı sehıe gıderdım valla hatta gıtmek cok ısterdım keske olsa bızım mahalleden bırı boyle oldu cocuklar ıstanbulda luks semtlerden sayılacak bır yerde oturuyodu annesıde bızım mahallede hatat kıraları odemelerııcın kv aylık 700 tl para yolluyorum elıme 100 lıra sıkıstırıp parduse alamıyorum fılan dıyormus kız gelırken ben calsııcam demıs sonra bunalımdayım aılemı ozledım annem babam demeye baslamıs en sonundada aılesının oldugu yere donmus bursaya, tabıkı herkez kızı suclu buluyor anlam veremıyor kocasıda gıderse gıtsın zaten yaptıkları ve soyledıklerınden kendısını hayat arkadası olarak gormuyordum ıyı oldu aramayacagım dıyormus cocugun annesı uzuluyomus ama kız hakkında bını bın turlu yorumlar var nerdeyım hala aynı noktada olman cok uzucu.. N

yroum dıkkat cekıcı ama ben bana gore ıkı tane aynı ınsan evlenmemelı dıyorum bana bısey katlamalı bana bısey ogretmelı benden uzaga gıdınce ıkı gunlugune ıllakı olurya omurluk evlenıyoruz ınsallah kıldan tuyden aklına geleyım benım bır nesneye taktıgım lakabı o surdursun, onun mac ızlemesıne ben sahıtlık etmıs olayımkı dugme ıle ılık gıbı olalım bence bu dogru 2 kere evlılık yaptım ıkısını bırbırıyle kıyasladıgım zaman ılk esımle ne kadar aynı oldugumuzu udusunuyorum mesela bı yere gıdelım kısa bı dusunceden sonra aynı fıkrı ortaya atardık, halbukı sımdı esımle gunun 30 dakıkasını bu orasımı burasımı burada bu var surada su var gıbı mevzularla gecırebılırım benım tv ızleme alıskanlıgım dızı takıpe tme alıskanlıgım yok ama artık var begenmedıgım tadları sevmem yada hıc tatmam sımdı onunla hayatıma ne kadar yenı sey gırdıgınıb ır dusunuyorumda bence emınım bende ona cok sey kattım belkı benımkıler daha cok duygusal ve gozle gorunmucek seylerdır kım bılır evde ıkımızın sampuanı bıle ayrı :) belkı bır gun sokakta yururken bı kzıın sacları ucusur ıllakı benım sac kokumu bılır aklına hemen ben gelırım :) ama cok uzakta olmadan aksam eve geldıgınde gorecek yakınlıkta cok detay verebılırım ama kesınlıkle nazara ınanıyorum o yuzden bardagın bos tarafından bakmayı bırakıp dolu tarafından bakmayı denerdım, evlılık gıbı kutsal bır kurumun ıcınde sensın bensınlerle anca aradakı tum hosnut duygular yırıtılır, ben sanmıyorumkı sen bvu kadar mutsuzken nerdeyım, esın mutlu olabılsın N

evet tabi ki kariyer yetmiyor ama her evlenen de kariyerinden vazgeçmiyor evlilkle beraber devm etti birçok arkadaşım kariyerine ama benimki bu şehirde mümkün değil. kadro yok zaten. bu da beni çok bunaltıyor. eşim herşeyi gönlüne göre oluyorken ben neden bu evlilik için bunca sıkıntıya fedakarlığa katlanmak zorundayım dye kendimi yiyorum engel olamıyorum. tek sebep kariyer de değil tbai ki, buraya çok zorla gelmem, gelmezsem bitebilir gibiydi, ya da çok mutsuz edicekti beni eşim, ailesi yüzünden eşimin bana baskı yapması burda, eşimel olan farklılıklaırmız, bu şehre, yeni ortamıma, işime, evlilğe adaptasyon sürecim ve zorlanmam gibi bir çok neden sayabilirim. ama bırakıp gitmek de henüz içime sindirdiğim bir durum değil. anlayacağınzı arada kalıyorum ve çok güzçsüzüm... çocuk yapsam pişman olurmuyum diye düşünüyorum ama istiyorum da. o arkadaşın gerçekten hala mutlu mu? baya zorluklar çekmiş. insan evlenmeden önce dahah gözü kapalı oluyor sanıyor ki 1 insan bütün dünyasını doldurursa yetecek, bence öyle olmuyormuş, bir tek eşim yeterli değil mutlu olmam için, evdeki huzur önemli ama ben bütün enejimi burdaki çevreye, iş yeirne adaptasyon, şehri bazında yaşadığım zroluklara tüketince gün boyu akşama kadar, ister istemez ne enerji ne de moral kalıyor. eve de eşime olan öfkemle dönüyorum. ama gün boyu istediğim bana hitap eden bir yerde bulunsam ya da en azında katlanma oranım düşükmolan bir ortamda bulunsam akşam daha iiy olurum eşimle de dahah verimli bir hayat geçiririm. geçirirdim... ben eş in insana tamamen mutlululk verebileceğini düşünmüyorum artık. insanın kendi yaşadığıo bir dünyası her zman var. insan bu dünyasında eşi yokkne mutluysa eşiyle birlikteyken bu mutluluk 2 ye katlanıtr diye düşünüyorum o arkadaşın da çok zorluk çekmiş, çekiyordur belki de haal. bu mutszuluklar insanın sevgisini bastiriyor maalesef... içten içe teslim olunmuş bir mutsuzluğa döünşüyor sevgi, ama hala sevgi oluyor.. ama insan çoooook yıpranmış oluyor. bunlardan dolayı ben insanın biraz daha sağlam basarak evlilk yoluna girmesi taraftarıyım. seviyoruz o varsa herşey vari, önemli olan evdeki hzuzurm falan la olacak gibi değil. hayat bu değil. bütün hzurum akşam evde geçireceğim bir kaç saatle sınırlı olmamalı... N

12 sene oldu ben evleneli ilk beş sene, problemlere alışamayacağım, ben boşanacağım düşünceleri ile epey çatışmalı geçti buna iten sebepse, zaman zaman nükseden karakter uyuşmazlığı. ikinci beş sene ben bu adamı adam edecem çabaları ile geçti onu değiştiremeyeceğimi kabul edip evliliğe ayak uydurmam, olgunlaşmam, olanı kabullenmem de son iki sene zarfında gelişti. evlenmeden önce de düşünürdüm, aynı adam, 10 20 40 50 sene. olabilirliğin sınırları zorlanıyormuş gibi. evliliğin kendisi ilişkiyi yıpratıyor sanki. gelenek olmasa, yaşadığımız düzenin sistemin parçası olmasa evlenir miydik bilmiyorum. farklı filmlerden hoşlanıyoruz, o bilim kurgu izliyor ben seviş kurgu :) şaka :) psikolojik filmler izlemeyi seviyorum mizaha bakış açımız farklı, çoğu zaman aynı komediye gülemiyoruz. Acunda çıkan atalaya güldüğü zaman kafasına patlatasım geliyor. ortak hiçbir dizimiz yok. ben ekonomik olsun diye pazar alışverişi yaparım, o bir girişte reyonlardan pahalı pahalı alır Neymiş pazarı sevmiyomuş. Benim hergün pazara gidesim geliyo tabi. kitap okuyup yorumlamayı, üzerine konuşmayı herhangi haber izleyip tartışmayı isterim, severim, hiç sevmez. dışarda gezmeyi sever, ben sevmem. liste uzalıııır kısalmaz. birbirine ayak uydurmaya çalışmak, alışma sürecinde birbirine sabretmek, değiştirmeye çalışmaktansa olanı kabullenmeye çabalamak evliliği yaşanır kılıyor. aslında karşındaki değil evliliğin kendisi çok sıkıcı.

site sahiplerinden ricam konumu eşi ve eşinin ailesi ile ilgili bölüme taşıyabilir misiniz? istediğim yere açmamışım, dalgınlık işte..

Ben de sevmediğim bir işi yapıyorum , ben de çokta bayılmadığım bir yerde yaşıyorum ama bunlar beni üzmüyor. Eşimin beni sevmesi, onunla sarılarak uyumak herşeye değiyor. Bence böyle nedenlerden dolayı evliliğini yıkma. Çevremde çok insan tanıyorum 40ına merdiven dayayıp ev düzen kuramamış. Sahip olduklarını farket ve tadını çıkar

Hayata aynı acıdan bakamamak, bir tarafın fazlaca bencil olması, sadece kendi ısını kariyerini düşünmesi bile yeterli bir sebep ayrılık icin. Ben de 30 yasimi yeni bitirdim. Sizde de oldu mu bilmiyorum ama hayatımı cok sorguladım. Ben 30 yılı nasıl geçirdim hayat ne kadar cabuk geçiyor diye? Ve su karara vardım; hayatta "kızım " dahil kimse benden onemli degil. Önce ben varın benim hayatımın isimin öncelikleri var. Ve esime de simdiye kadar davrandığım özveriyi fedakarlığı bile değiştirdim kendime bakmaya kendimi fazlaca düşünmeye başladım. Diyeceğim su; hayata br daha gelmeyecez ve hayatta hic kimse icin isteklerimizi ertelemeye değmez. Mutsuz oldugunuza tam kanaat getiriyorsanız bir sekilde yolunuzu çizin. Ya esinizi yola getirin orta yol bulun ya da ayrılın.