Terapiye gidin. Aslinda en guzeli yeni birini bulun. Herkes guvenilmez olsaydi hic bi evlilik yurumezdi. Yuzunu guldurecek birine ihtiyacin var ve umarim hemen onu bulursun

Ebru yaşardan mutluluklar dileriz şarkısını armağan ediyorum

Bence sorun tam da bu bakış açısı işte. Nasıl bu kadar emin olabiliyoruz? Herkes gidebilir, giden siz de olabilirdiniz başkasına aşık olabilirdiniz, sevginiz bitebilirdi vs.. Siz "asla ayrılmam, bırakmam" diye bir garanti verebilir misiniz birine? Gönül ister ki tabiki ömürlük olsun ancak biz başkasına kendimizle ilgili bile bunun garantisini veremezken bunu başkalarından beklememiz hiç gerçekçi değil. Hiçbir şey yoksa bile ölüm var. Biraz böyle geniş bi açıdan bakmaya çalışırsanız daha hızlı toparlanırsınız. Terapilerinize de devam edin bence, uzun vadede değişimi farkedeceksiniz. Hayalperest5 Hayalperestim, bulutlardayım, uçuyorum tek ayak

Şimdi olmadı diye üzülüyorsun ama ilerde bu kadar üzüldüğün için üzüleceksin. Demek ki Allah sana daha iyisini verecek... Sabır sabır..

destek almanızı tavsiye edebilirim. bunun dışında hoşlandığınız şeyleri yapın. bi süre erkek, ilişki falan düşünmeyin. bi şekilde çıkar karşınıza

7 ay bence uzun bir süre degil böyle bir olay için. sonucta hiç ummadiginiz birşey olmuş. ama zamanla unutacaksiniz yeterli yanlış kararlar almayın biraz daha sabir in vino veritas in aqua

7 ay çok da erken değil aslında. En azından toparlamaya başlamanız gerekiyordu. Terapiyi neden bıraktınız? Bırakmamanız daha iyi olurdu. C caninfistigi

Arastirilmis bu konu flort edenlerin 8 ay. Evlililerin en az 18 ayda geciyormus ayrilik acisi. Minikkuala bekleme

7 ay bana hiç erken gelmedi17 yaşımda 2.5 senelik ilk aşkım olduğunu sandığım kişiden ayrılınca bile 2 ay ağladım, okulu dersi saldım, arkadaşlardan koptum 2 ay sonra geçti gitti. Tabiki herkesin vereceği tepki farklıdır ama 30 yaş için 7 ay çok uzun geldi bana. Başka bir psikologla mı görüşseniz?

Bir buçuk yıllık eski sevgilimin, ailesi istedi diye, teyze kizi ile evlenip beni terk edişinin üzerinden 7 ay geçti ama ben hala toparlanamadim. Aslında kurtuldum, iyi oldu diyorum ama yaşım 30 ve hala kendime bir hayat kurmamış olmak da cok agirima gidiyor. Bunun yaninda, insanlara olan güvenim iyice yok oldu özellikle de erkeklere. Yüzüm gülmüyor, hiçbir seyden birsey anlamıyorum, insanları sevmiyorum. Hiçbir zaman kimseyle evlenemicem, artık kimseyi sevemicem gibi geliyor. Herkes düşmanımmış gibi, herkes kötülüğümü istiyormuş gibi geliyor. Bir ay terapiye gittim, daha kötü hissettiğim için bıraktım. Eski sevgilimi cok seviyordum ve bana bağlılığından dolayı ona çok güveniyordum, benden ayrılabileceği aklımın ucundan geçmezdi bu yüzden de hala inanamıyorum ve toparlanamadim bir türlü. Hayata pamuk ipligiyle bağlı gibiyim, öyle ki anca nefes alip yaşıyorum. gelecek hakkında hic bir hayalim, umudum, beklentim yok... Kalmadı. 7 ay cok mu erken, o yuzden mi böyleyim? Ne yapmalıyım tavsiyesi olan var mı?

Herkesin atlatma zamani baskadir kimi bir ayda unutur kimi 10 yilda yani bu kisiye gore degisir. Siz kendinizi sevin önce ve kendinize deger verin. İste o zaman cabuk gecer bu gunler.

Bir de sizden ayrılıp teyze kızı ile evlenen biri için çok da yas tutmayın bence.

Bir insanı hayatınızın merkezine koyarsanız o gittiğinde hayatla bağınız kopar nefes alamaz hale gelirsiniz. Bu size ders olsun. Gerçi geç kalınmış bir ders ama zararın neresinden dönülse kardır. 7 ay bence uzun bir süre. Ama siz ben değilsiniz. Ne zaman toparlanırsınız bilemeyiz. Ama fazla uzatmamaya çalışın. Terapi daha kötü etmez. Doktorunuzdan memnun kalmadıysanız başka biriyle görüşün. Ama mutlaka yardım alın tek başınıza aşamıyorsanız.