Yurt dışından yeni gelmiş biri olarak benim de küçük bir önerim var antibiyotik alın yanınıza! varsa sürekli kullandığınız bir ilacınız onu da biraz fazla alın. Birde ilk günler orada sizde rahatlatıcı etki bırakacak, anısı olan bir küçük eşyanızı alın. Bol şans

bundan 5 ay önce ABD'ye yerleştim. yanımda sevgilim de vardı o yüzden pek zorlanmadım. giderken bende de aynısı oldu hatta benim babam 68 yaşında ve ben gittim ilk ayın içinde babam rahatsızlandı. geri geldim 1 haftalığına. sonra çok zor oldu hep aklım babamda kaldı. bir de 10 saatlik fark vardı genelde türkiyede sabah olduğu zaman orada gece oluyordu babamla hep o ara konuşabiliyorduk. çok zorlandım tabi ki yani kendimi yalnız hissettim. türkiyedeki arkadaşlarımla konuşayım desem benim prime timeımda onlar müsait oluyordu, onlarınkinde ben boş oluyordum okuyordum hiç senkronize olamıyorduk. ben buraya geldiğimde ilk 2 gün sokakta kaldım. okulun içine almadılar, tuttuğumuz flat de okulun içinde olduğu için sevgilimle 2 gün boyunca bankta uyuduk. telefonlarımız kitlendi ailemize haber veremedik. hayatımın en kötü 2 gününü geçirdim ve bende ciddi travma oldu. aradığımda babama ulaşamazsam diye hep tedirgin oldum. zaman geçtikçe arkadaş edindik ama. başta hep sevgilimle ikimiz takılıyorduk sonradan çevremiz çok genişledi. babamla konuşamayınca ağlayan ben artık babamı 3 günde bir arar oldum çünkü aklıma gelmedi. :)) okul çok yoğundu, okuldan çıkınca genelde sosyal aktivitelere katıldık. neredeyse her hafta birinin house partysi oluyor hatta ben de verdim bu şekilde insanlarla tanıştım. bu dönem sevgilimle beraberdik çünkü ikimiz de exchange olarak gittik ama önümüzdeki dönem o aynı eyalette başka bir okula gidecek ben aynı devam edeceğim. daha farklı bir deneyim olacak artık tamamen kendi kendimi survive edeceğim yani. ama korkmuyorum çünkü insan ne olursa olsun alışıyor. ben giderken köpeğimi götürdüm. aşılarını vs yaptırıp tüm belgelerini tamamladım. uçak biletini de aldım. uyutup götürdük oğlumu da. çünkü burada kimseye bırakamazdım. nereye gidiyorsun abd de onu bilmiyorum ama alabildiğin her şeyi al. ben tamamen taşındığım için buradan ben gitmeden önce nakliye şirketiyle her şeyimi göndermiştim o yüzden kendi bagajıma ek bir valiz daha aldım bana yetti vakumlu hurç işine hiç girmedim. kalanları zaten babam gönderdi ama tabi o zaman kur böyle değildi. :)) bol şans yeni hayatında. aklına takılan bir şey olursa sorabilirsin. ❤

Herhangi bir iyi - kötü beklentim yok açıkçası, uzun vadeli planlar yapan bir insan da değilim. Bursum geri ödemesiz bırakma şansım var, o yüzden mutsuz olursam o zaman düşünürüm ne yapacağımı :)

Ne guzel iste :) insallah bende veletlerimin boyle basarilarini gorurum Tesekkur ederim, insallah cok guzel olur hayat bizim icin de

Cok tesekkur ederim, oncelikle size de basarilar. :) Ben kendime ait esyalari sirayla satiyorum buyuk esya goturmeyecegim. Doktoradan sonra baska bir ulkede post-doc yapma planim var o yuzden esya yuk etmek istemiyorum. Ama kendi esyalarimla sigamiyorum iste :)) Ekstra bavul fiyatlarina bakmadim ama dusunebilirim bir adet daha almayi zor durumda kalirsam. Benim kopegim 10 yasinda ve solunumu sorunlu o yuzden risk almak istemiyorum. Bir de ilk asamada hostelde kalip oradayken ev arayacagim, surunmesin yanimda. Dediginiz gibi insan her seye alisiyor. Umarim hep iyi durumlar olur hayatimizda

Ben de doktora icin 5 yil once Amerika'ya tasindim. Tasinacagim yaz inanilmaz melankolik olmustum. Ucaga bindim, cok mutsuzdum. Saniyordum ki ben uzaktayken Istanbul'u toplayip kaldiracaklar, geri dondugumde hicbir sey bulamayacagim. Sevdigim yerleri, insanlari falan hep kaybedecegim. Kedimi anneme biraktim, esyalarimi kutulayip kaldirdim falan. Valla daha yolda, Atlantik'in yarisina geldigimizde bir hafifledim! Hafifleyis o hafifleyis... Galiba kaldim burada. :) Adapte olmak cok kolay oldu. Sadece ufak tefek yemek islerinde zorlandim. Sevdigim ekmegi, yogurdu, peyniri bulmak gibi, ama onlari da ilk birkac ay icinde cozdum. Ilk basta en cok canimi sikan sey ev bulma sureciydi galiba. Gelmeden once ev gezmek icin randevulari siraya dizin, vakit kaybetmeyin. Ah kafam, ben yapmadim ve ilk evime yerlesmem uc hafta surdu!

Çok teşekkürler :)

Çok iyi bir fikirmiş, çok teşekkür ederim :)

Merhaba, üzüldüm böyle hissetmenize Ailenizden ilk defa mı ayrılmıştınız? Ben 18 yaşından beri ayrı bir şehirde yaşıyorum 7 sene oldu, her gün mesajlaşırım ailemle ama telefonla haftada 1-2 görüşürüm. Birbirimizden ayrı olmaya alışığız ama benim tek endişem uçakla kısa mesafede gidilecek bir ülke olmaması. Elim üzerlerinde olamaz yani yaşlandıkça. Avrupa olsa belki böyle hissetmezdim.

Cok tesekkur ederim. Benim bir 4 - 5 sene doktora egitimim var sonra post-doktora calismalari icin baska bir ulkeye gitmeyi dusunuyorum. Donersem bile uzun bir sure donmeyecegim. O yuzden vakumlu hurclar iyi olur mu dusunuyorum en azindan %75 yer azaliyor. Insallah hepimiz iyi insanlarla karsilasiriz hep :)

Ben 2 cocuklu olarak hemen ertesi gunu alismak zorundaydim ve evet alistim da ama sosyallesmek cok zor oldu. Sanirim ogrenci olarak gitmenin en iyi yonu bu olur sizin icin. Aile kismi ise cok farkli ya. Biz ucakla 3-4 saat mesafedeyiz mesela, ama ailemiz kafalarinda cok buyutuyor daha cok. Hic gelmediler bize mesela, bu kur farkiyla artik gelemezler de zaten. Bilemiyirum ya ben biraz aile iliskileri de karsilikli deyip kiriliyorum acikcasi. Bir kez siz gitseniz bir kez onllar gelse mesela asilabilir problemler de.

Mentor olayı ne kadar güzelmiş. Benim üniversitemde öyle bir hizmet yok malesef Benimle beraber gidecek bir grup Türk bursiyer var onlarla iletişim halindeyim. Bilgiler için çok teşekkür ederim. Umarım ben de bir an önce alışabilirim. Alys

Öncelikle hayırlı olsun. Ben yurtdışına taşınalı iki ay oldu. Daha önce de başka bir ülkede yüksek lisans yapmıştım. Seninle hep aynı kaygıları yaşadım: ya aileme bir şey olursa, yetişemezsem, ya da burada evlenirsem çocuklarımın kardeşlerim ve yeğenlerimle hiç alakası olmayacak diye kendi kendimi yemiştim. Geldikten sonra bu düşünceler biraz daha yerini başka bir ülkede yaşamanın telaşına bırakıyor. Annen-baban daha çok genç. Hem yanına gelebilirler hem de en kötü doktoradan sonra dönersiniz. Okula gittiğin için alışması daha kolay olur. Hele ev arkadaşın olacaksa çok kısa sürede çevren olur. Okulların aktiviteleri de iyi oluyor genellikle. Nerede ne alınır gibi şeylere de gitmeden bak çok yabancılık çekiyorsun sonra. Ben iş nedeniyle geldiğim için ortam olarak biraz daha zorlandım. Hep bir yanlızlık duygusu oluyor maalesef ya da ben de hala yeniyim.

Ayy ne guzel gidiyosunuz :) Basarilar dilerim, keske benim de kacip gitme sansim olsa

Gitme süresi yaklaştıkça oldukça rahat olduğum halde, hafif gerginlik durumu başladı. Ailemden ayrı bir şehirde yaşıyorum ama yine de aynı ülke sınırlarında yaşayıp, istediğimde gidebilmenin rahatlığı vardı. Şimdi aramıza transatlantik bir uçuş mesafesi girecek. Normalde bu kadar ileriyi planlayan bir insan değilim ama beni en çok endişelendiren, anne ve babam yaşlandıkça(şu an gençler 50li yaşların başında ikisi de), bana ihtiyaçları olursa yetişemeyecek oluşum. Bunu hisseden oldu mu, zamanla geçiyor mu? En çok burnumun direğini sızlatan durum da kız kardeşimden ayrılıyor olmak. Beraber yaşıyoruz ve herhalde son birkaç senedir ayrı zaman geçirmedik. Böyle diğer yarımı bırakıyor gibiyim. Bunu hissedeceğimi hiç düşünmemiştim. Aynı zamanda ilk aşamada nerede kalacağımı bilemediğimden , köpeğime de kardeşim bakacak. Çok iyi bakar eminim ama işte... Bu ama' yı köpek sahipleri çok iyi anlar. Yeni bir hayata başlama konusunda hevesliyim. Doktora eğitimim için gidiyorum zaten. İlk 6 ayın zor geçeceğinin de farkındayım. Kendim için ev arkadaşı bulmak harici konularda pek endişelenmiyorum. Ama işte geride bıraktıklarım, özellikle ailemden bu kadar uzak olmak beni düşündürüyor. Son bir haftadır bu gerçeklerle yüzleştim gibi. Sanırım birinin bana 'Zamanla alışacaksın, durum normalleşecek' demesine ihtiyacım var. Aileme de hiç yansıtamıyorum onları üzmemek için, herkes benim adıma çok mutlu çünkü. Son olarak; özellikle ABD' de yaşayanlar yanına mutlaka al dediğiniz bir şey var mı? Vakumlu hurçla eşya götürmek ne derece mantıklı deneyen oldu mu? Hiçbir zaman az eşya ile tatile bile çıkmayan ben, şu an sığamıyorum :)

En çok korktuğum olayı yazmışsınız. Ben kampüs dışında kalmak istiyorum çünkü hatırı sayılır bir kira yardımı yapılıyor. Bir yandan da ev bulmak beni endişelendiriyor. Sürekli ilanlara bakıyorum ama hepsi bir süre sonra tutuluyor. Son hafta gideceğim ilk 3 güne randevuları dizmek mantıklı olacak sanırım. Hostelde kalacağım çünkü ev tutana kadar--hiç yurtta bile kalmadım ben, kendi evimde önce yalnız yaşadım sonra da kız kardeşimle yaşadım. Nasıl olacak bilmiyorum.

Ay çok özendim size :) Başarı ve mutluluk dilemeye geldim :)

Merhaba, ben suan ABDde yasiyorum. Gelis amacim sizinki gibi doktora yapmakti, doktora gecen sene bitti, simdi de post-doktora yapiyorum. Benim en buyuk sansim esimin yanimda olmasiydi, ama yine de ailemi cok ozluyorum. Annemle babam oglum dogunca iki kere yanimiza geldiler toplamda bir seneye yakin kaldilar ama kiz kardesimle bes senedir bir birimizi goremedik. Sadece aile ozlemi nedeniyle zaman zaman keske Avrupada bir yere gitseydik diye dusunurum ama bunun disinda ben ABDde doktora yapmanin Avrupada doktora yapmaktan daha iyi oldugunu dusunuyorum. Bavullar o kadar cabuk doluyor ki, zaten en cok kiyafetlerinizi getirisiniz diye dusununce diger seylere pek yer kalmaz. Kullandiginiz ilaclariniz ozellikle antibiyotik varsa getirebilirsiniz, saglik sigortaniz okul baslayinca baslar, arada hastalanirsaniz ilaclariniz yaninizda olur. Lens, gozluk kullaniyorsaniz yedeklerini getirebilirsiniz. Ben gelmeden once Turkiyede disciye gitmistim, bir sorun varsa halledelim diye. Yiyecek icin bircok yerde Turk marketi oluyor, yada Halal Market denilen yerlerde de cok fazla Turk urunu satiliyor, zorluk cekmezsiniz. Ben doktoraya baslarken her yeni ogrenciye bir mentor veriyorlardi, bu mentor havaalanindan gelip karsiliyor, yemege goturuyor, okul hakinda, yasam hakkinda bilgiler veriyordu. Ev konusunda gittiginiz okulun ogrenci topluluklarindan bilgi/yardim alabilirsiniz, benim okulun Turk ogrenci birligi vardi belki sizinkinin de vardir. Ilk zamanlar Turkiyeyi ailenizi daha cok dusunursunuz ama sonra dersler, isler, doktora yeterlilik sinavlari derken gunlerin nasil gectigine sasirirsiniz. Kolayliklar ve basarilar diliyorum, yolunuz acik olsun.

Benim annemler gelir zaten 10 senelik vize mevcut herkeste, Disney World' e gideriz düzenli olarak birkaç senede bir :)

Alismasina alisirsin da, maddi /manevi beklentilerin karsilanir mi tartisilir.

Ilk defa yurtdisina yasamaya gittigimde 22 yasindaydim Acaip hevesliydim, kopegim disinda kimseyi ozlemem diyordum :) 2 sene yasadim sonra ailemi ve arkadaarimi ozledigim icin geri dondum Simdi 40 yasindayim, yine gidiyorum ve sizinle benzer endiseleri duyuyorum annemle babam icin Eger gencseniz cok dusunmeyin, gidin hayatinizi yasayin, ailenizde mutludur eminim abd'de doktora yapacaginiz icin, gurur duyuyorlardir sizinle :) Tadini cikarin

Yolunuz açik olsun hocam başarılar dilerim...

Çok teşekkür ederim bilgiler için. Sizin de daha yeniymiş. Başarılar dilerim size de :)

1 sene kaldım yurtdışında. Ilk 2 ay çok zorlandım ailemden uzak olmaya. Oraya hersekilde alışıyorsunuz zaten de aileden ayrı kalma üzüntüsü 1 ay sürebilir :) Başarılar

Ben annemle arkadaş gibi olduğum ve onu yalnız bırakacağım için çok duygusaldım. Vedaları hiç sevmem. Uçaktan iner inmez farklı bir heyecan farklı bir duygu başlıyor insanın içinde hani tek başına birşeyi başarmanın verdiği güçlü birşey, heyecan, hediye paketi gibi. Benim 6 ay sürmedi alışmam bir kaç gün içinde farklı bir düzenin içinde buldum kendimi koşturmaca, dersler vs, başlamak zor ilk adımı attıktan sonra gerisi geliyor. Dilerim şansınız yaver gider ve sizde güzel insanlarla karşılaşırsınız. Bavul konusunda oradada birşeyler almak isteyeceksiniz dönüşte yükünüz artmasın ben götürdüğüm çoğu şeyden pişman oldum çoğunu ellemedim ordan aldıklarımlada sığmadı bavuluma. çok zorlandım 4 kişi anca kapattık :)ve indiğimde kırılmıştı

25 yasindayim su an. Daha once 20 ve 21 yaslarinda ABD'de staj yaptim yaz tatillerinde ama o zaman geri donecegimi bildigim icin hic etkilenmemistim. Simdi uzun ve belirsiz bir sure oldugu icin boyleyim sanirim. Ailem cok mutlu hatta babam akademisyen doktorasini yurtdisinda yapmak istemis annem cocukla cesaret edememis. O yuzden beni cok destekliyor ikisi de. Cok tesekkur ederim, sizin icin de her sey iyi olsun :)

Cok tesekkur ederim bilgiler icin. Doktoradan sonra baska bir ulkede post-doc yapmayi planliyorum o yuzden baska bir evcil hayvan alamam ne kadar istesem de. Ama ev bombos gelecek farkindayim

Cok tesekkur ederim, her sey gonlunuzce olsun sizin de :)

ABDyi bilemem ama 3.5 sene önce taşındım yurtdışına Başta biraz sızlandım, şikayet ettim Tabi hala bazen ailemi özlüyorum Ama artık alıştım

Öncelikle tebrik ederim :) yaşayacağınız yerin iklimine göre giysiler götürmenizi tavsiye ederim. Kişisel eşyalar dışında pek bişry lazım olmaz çoğu zaman. Türk hava yolları iki 23 kiloluk bir ufak 12 kilo bagaj bide çanta alıyor. En mantıklısı o. Türk yiyecekleri zaten hemen hemen her yerde Türk marketlerinde var. ÜNi tercihinize göre yine ev arkadaşı bulmak zor olmaz. Umarım iyi birine denk gelir yinede kendi kültürümüzden birini bulursanız yararınıza temizlik konuları falan daha az sorun olur. Bölüm arkadaşlarınız ve hocanızla hemen kaynaşmaya bakın Emin'im çok faydaları olur. Araba almak uzakta ev tutmazsanız şart değil. Toplu taşıma baya yaygın o konuda sıkıntı olmaz. Bazı kampüsler zaten her ihtiyacınızı karşılar. Aile ile alakalı bişey diyemeyeceğim. Zaten birgün ayrılacaktınız gibi düşünün. Doktora da uzun bir süreç tamamen kendinize ait bi hayatınız bi sisteminiz olacak. Bazen stresli bazen mutsuz. Ama bitirince muhtemelen en şanşlı insanlardan biri olacaksınız o yüzden çok naif olmamaya bakın. Detaylı bi soru olursa özelden de cevaplayabilirm. Bide köpek alabilirsiniz belki. Tabi maması bakımı falan birazdaha pahalı olabilir.

1 yıl oldu eşimle birlikte yurtdışına geleli Ortama çevreme herşeye hemen alıştım sevdikçe burayı Ama gel gelelim aile özlemi bunu tarif edemem hiç alışamadım bu konuda Her gece ya aileme birşey olursa ya ben yetişemeden başına birşey gelirse birdaha sarilamaz opemez goremessem bu korkuları her gün her gece yaşıyorum Günde annemle 3 babamla bir kez konuşuyorum Anneannem ve dedemi her hafta arıyorum çok korkuyorum başlarına birşey gelmesinden Bazen yapayalnız hissediyorum annemi babamı istiyorum küçük çocuk gibi ağlıyorum şu an yazarken de ağlıyorum çok özlüyorum onları bu özlem hiç dinmeyecek Çoğunlukla kendimi suçlu hissediyorum onları bıraktım uzağa geldim ailem 50li yaşlarda ama kaç sene daha yaşayacaklar ki anneannem dedem 70li yaşlarda kaç sene ömürleri var Onlarla dolu dolu doyasıya sağlıklı ve hayattayken geciremedigim her gün beni mahvediyor Manevi olarak çok zor belki herkes böyle değildir ben malesef manevi olarak çok zorluk çekiyorum