Arkadaşlar Merhaba, çıkmaz da olduğum ve böyle bir konuyu herkesle konuşamadığım için buraya yazmaya karar verdim. 24 yaşımdayken ilk evliliğimi yaptım. Hayatımda oldukça sorunlu bir dönemdi iyice düşünüp taşınmadan evlendim. İlk eşim evliliğimizin birinci haftası bana fiziksel ve psikolojik şiddet uygulamaya başladı. Sebepler yoktu bahaneler vardı. Ailemde bu evliliğe tamamen karşı olduğundan bir anda çantamı alıp gidemedim. Çok büyük konuşurdum Allah başıma verdi. Kendi ayakları üzerinde durabilen bir kadın olmama rağmen ayrılamadım. Pek çok şeyin sonunda 2 yıl sonra boşanmayı başardım. İlk eşim benden 11 yaş büyüktü, hayata bakışımız, aile yapılarımız, eğitim seviyemiz hiç uyuşmuyordu ve biz evlendikten sonra işsiz kaldı ve bir daha da çalışmadı. Bu büyük kabusu atlattık sonra maalesef yakın zamanda ikinci eşimle tanıştım. (9 ay sonra). Görünüşte hiçbir pürüz yoktu ve rüya gibi bir flört aşaması yaşadık. Ailesi vs şahane insanlar. Sonra evlilik teklifi ve yine pek düşünmeden bir EVET geldi. Şuanda 2 yılı biraz geçti evleneni ve yaklaşık 4 yıldır birlikteyiz. Evlendikten sonra bazı şeylerin benim görmek isteyip de gördüğüm ve bana anlatılan şekilde olmadığını fark ettim. Bu hayal kırıklıkları ve olanlardan sonra AŞK bitti. Eşimi hala çok seviyorum insan olarak, arkadaşım olarak. Ama bir erkeğe duyulan o aşk, hayranlık vs kalmadı. Eşimin alkol problemi olduğunu gördüm daha önce birlikte çok alkol aldık ama sonra o evine ben evime. Aynı çatı altına girdikten sonra alkol alınca karakterinin değiştiğini ve agresifleştiğini gördüm. Evde kırılmadık şey bırakmadı, kendimi korkudan odalara kapadım, kapıları kırdı, komşular bağarış çağırıştan polis çağardı. Birkaç kere beni darp ettim. Ama böyle dövmek gibi değil, itti kalktı vs. Bunun yanında babası ile çalıştığını sanırken babasının yanında çalışmadığını babasının buna harçlık gibi para verdiğini gördüm ve kendimi kandırılmış gibi hissettim. Sürekli evde oturması da çok can sıkıcı oldu. Ne bir arkadaşımı ne ailemi davet edebildim ne o ev benim ben de o evin kadınıymışım gibi hissedebildim. Türkçe bilmediğinden ve pek girişken olmadığından bir tane arkadaşı yok ve birbirimizin dışında hayatlar kuramadık. Hayat benim için iş-ev-tv-uyu oldu. Üstüne rahatına çok düşkün olduğundan benim horlamamı bahane ederek benimle odasını ayırdı salonu kendine oda yaptı. Ben de üst katta kendim uyumaya, uyumadan önce okumaya vs başladım. Alkol yüzünden evliliğimiz bitme aşamasına geldiğinden alkol aldığı zamanlarda (Ayda 1-2 gün) kendi ailesinde kalmaya başladı. Alkol yüzünden bir kere birlikte eğlenemedik. Ne bir arkadaşımın düğününe gitmeye, ne bir yılbaşı ne de bir keyif yapmaya cesaret edemedim ki ben alkol almayı gerçekten seven bir insanım onu da elimden aldı. Bütün bunlar beni yıpratıp aşk gidince her şeyi gözüme batmaya başladı. 3 yıl boyunca bir kere bile hissetmediğim kültürel farklarımız beni bunalıma itti. Ayrıca aşırı gamsız oluşu, bütün gün tv izlemekten başka bir şey yapmaması benim gibi kültürel anlamda aşırı iştahlı biri için çok can sıkıcı olmaya başladı. En basit haberlerden bile konuşamamız, benim yaptığım hiçbir şeyi anlamaması, ilgilenmemesi en basitinden SOHBET edememiz beni derin bir yalnızlığa itti ve neden bu evliliğe devam ediyorum ki diye düşünmeye başladım. Önce ailemi bir kere daha hayal kırıklığına uğratmak istemediğim için hep içime attım ama o konuyu geri de bıraktım. Hayat bu ve ben eğer mutsuzsam onlar için buna devam etmeyeceğim. Eşimi dediğim gibi çok seviyorum insan olarak. O da beni seviyor eminim. Aşık olduğunu söylüyor ama ben sanmıyorum. Kimsesi olmadığından ben onun için her konuda güvenli bir liman olduğumdan belki de bazı gerçekleri göremiyor. Evin neredeyse tüm geçimi her şeyin takibi, alışverişi, tüm sorumluluklar ben de. Türkçe bilmemesi, çalışmaması, her şey sanki onu benim çocuğum haline getirdi. Ve burada her şeyi çok samimi olarak yazmak istiyorum ki gerçekten bana fikir verebilesiniz. Cinsel açıdan hiçbir isteğim kalmadı, doktora gittim hormon testleri yaptırdım her şey normal, doktor psikolojik dedi. Cinsellik bana arada sırada yapılması gereken bir iş gibi gelmeye başladı ve kesinlikle zevk almadığım gibi bir an evvel bitmesini istedim. Ayda bir iki kere cinsel ilişkiye girmeye başladık. En son olarak da işim gereği görüştüğüm birisinden etkilendiğimi fark ettim ki ben hayatımda bir ilişkim varken asla kafamı çevirip kimseye bile bakmamıştım. Ama kendimi sürekli bu şahsı düşünürken bulmaya başladım Onu incitmek istemiyorum gerçekten çok iyi bir insan ve elinden geleni yapıyor düzeltmek için ama bazı şeyler düzeltilemez. Bu durumda ne yapmam gerektiğini bilmiyorum. Onunla 10-20 yıl daha düşünemiyorum, onunla çocuk yapmayı asla ve asla düşünemiyorum çünkü kendi 14 yaşında çocuk gibi ve ben bir çocuğun tüm sorumluluğunu tek başıma asla ve asla üstlenmeyeceğim. Onunla sohbet edemiyoruz hep aynı aptal saçma şeyleri konuşuyor ve ben onu dinlemek bile istemiyorum. Akşam eve gelip yemek yaptıktan sonra bulaşık günlük işler vs 2-3 saat tv izliyoruz ve ben biran evvel yukarı odama çıkmak istiyorum. Bir tek pazar günleri dışarıya çıkıyoruz zaten küçük bir yerde yaşıyoruz sosyal hayatımız birlikte sıfır. O hayatımda olmasa yapabileceğim şeylere özlem duyuyorum hep, kaçırdığım fırsatları, özlediğim arkadaşları. Kendimi onunla yapa yalnız hissederken yalnızlığın verdiği özgürlüğü de yaşayamıyorum. Onun ilk evliliği ve kesinlikle boşanmak istemiyor daha dün akşam konuştuk. Çok üzülüyor tamam şöyle yapıcam böyle yapıcam diyor ama ben onunla paylaşamadığım her şeye çok sinirleniyorum. Bu tamamen onun suçu da değil. Sanırım aşk gidince gerçekler su yüzüne çıktı. Bir de bir kedimiz var ona ona da bakamaz onu da alacağım ayrılırsak ve o şuandaki evimizde yaşamaya devam edecek. Onu o evde yapayalnız düşününce yüreğim paramparça oluyor ama kendimi de bu şekilde 5 yıl daha düşününce de paramparça oluyorum. Onsuz bir hayatı düşününce bu vidan azabını işin içine katmazsak kuş gibi hafifliyorum ve çok mutlu oluyorum. Keşke bir yerde çalışsa etrafında insanlar olsa başka birine aşık olsa ve üzülmeden o beni bıraksa diye dua ediyorum ve sanırım bunu yapıyorsam ona karşı hiç bir aşkım kalmamış. Ne yapmam gerekiyor. Düşüncelerinizi benimle paylaşır mısınız?

bana göre aşk olmadan evlilik yürümez çevre baskısı ile evliliğinizi yürütmeye çalışırsınız kendinizden sürekli verirsiniz geriye baktığınızda asla mutlu olmayan, kaybolan yıllar, yapmak isteyip de yapamadığınız şeylerle bir siz kalmışınızdır... vicdanım el vermiyor diyosunuzda eşinize karşı eşinizin sizin için yaptığı hiç bir şey yok ki adam kendi yaşantısını kurmuş kendi hayatını yaşıyor o mutlu zaten, her şeyi omuzları üzerine almış bütün yükü taşıyan bir eşi var neden sizin omuzlarınızdan yükü hafifletmek adına bir şeyler yapmıyor. bana göre siz evli değil sadece aynı evi paylaşan bütün sorumluluk size ait olan bir evi paylaşıyorsunuz... hayat çok çabuk geçiyor kaybolan yıllarınız için üzüleceğinize bu evliliği bitirin hazır çocukta yokken... tsunlai

Maalesef ona dokununca hiçbir şey hissetmiyorum. Kendi yazdıklarımı okuyunca biraz duygusuz gibi geldi ama eşimle gerçekten çok güzel bir flört aşaması yaşadık belki o kadar güzel olduğu için ben o dönem ilerisini çok ölçüp tartamadım. Onunla çok mutluydum hiçbir şey düşünmüyordum, çok eğleniyorduk. Ama dediğim gibi sorunlar çıkınca o büyü bozuldu büyü bozulunca gördüklerimde beni ciddi bir yalnızlık ve bunalıma itti. Bu durum beni çok üzüyor. Aaa bu adamdan sıkıldım değil konu. Dün akşam dedim insan bir kelime Türkçe öğrenir 9 yıldır Türkiye'desin ben sana kalk Türkçe konuş demiyorum ama insan bir şey öğrenir sırf mutlu etmek adına, paylaşmak adına dedim. Ama o bunları anlayacak kafada biri değil. 17 yaşında yeni yetme birini düşünün dünyadan bir haber, işte benim eşim öyle. Ve çocuğunu sevme açısından çok iyi bir baba olacağını da düşünüyorum ama sadece sevmek işte. Kedimize yaptığı gibi. Onun dışında hiçbir şeyi duymak bilmek istemeyecek. Her şeyine ben koşturacağım her şeyde olduğu gibi ve ben kadın olmanın, eş olmanın dışında bir birey olduğumu ve bir birey olarak da yaşamaya hakkım olduğunu böyle bir adanmışlığa mecbur olmadığımı düşünüyorum. Aslında kabus gibi bir evlilik değil bizimkisi sürse 40 yıl sürer ama benim içimdeki kişiyi öldürüp yeni biri yaratmam ve her şeyden vazgeçmem lazım. Böyle bir vazgeçiş, adanmışlık içinde sebep göremediğim gibi 10 yıl sonra geriye bakıp KEŞKE demek istemiyorum. Yeni bir başlangıçtan korkuyorum evet çok zor geliyor. Arkadaşlarım çoğu burada değil, iş yerimden yaz sonuna kadar ayrılamam. Beni öyle çok güzel günler beklemeyecek biliyorum. Ama işte ben yalnızlığı çok seviyorum. Kuru kalabalık yerine yalnız kalıp kitap okumaya bayılıyorum. Ailemi üzeceğim için de çok korkuyorum. İlk boşanmamdan sonra onlara geri taşındım yalnız yaşama dediler. Ama her dışarı çıktığımda sen dul bir kadınsın diye yapıştırdılar. Kör cahil değiller ama orta direk klasik Türk ailesi. Ben babamın gözlerindeki o kederin, bana kırgınlığın ve kızgınlığın enim 2. düğünüm de gittiğini gördüm ancak. 10 yıl sonra çocuksuz ve yalnız bir kadın olarak pişman olmaktan da korkuyorum. İnsan sürekli devinim içinde en azından ben böyleyim. Ama en önemli nokta sanırım ona aşık olmadığım, aşk ne kadar şart hayatta peki? Kendime bunu da soruyorum. Çok da değil aslında hepsi geçiyor ama geriye dostluk, paylaşım, hayranlık kalmalı sanırım biraz biz de o da yok. Burada yazdıkça ve sizden cevap aldıkça çok rahatlıyorum. Şu vicdan azabından nasıl kurtulup bu işi yapacağım bilmiyorum

Teşekkürler. Baba evine dönmeyeceğim, çok şükür ki kendi ayaklarımın üzerinde durabilecek durumdayım. İlk evliliğimden sonra döndüm çünkü onlar daha çok genç olduğumu söyleyip izin vermediler, ben de hayatta bir kere sözlerini dinleyeyim bari dedim :) Ama bu sefer olmaz, hem şükür muhtaç değilim hem de 30 yıldır aynı komşular aynı ev onları da çok sıkar tekrar oraya gitmem. İşimden dolayı şuanda şehir değiştirme durumum yok, önümüzdeki sene Kasım'a kadar sözleşmem var. O tarihten sonra kız kardeşimin yanına İzmir'e taşınıp orada bir düzen kurmayı düşünüyorum. İlk evliliğimi bitirmek kolay olmuştu, kolay derken şiddet vardı, bir gün huzur yoktu. Yani karar vermem çok kolaydı. Tabii ki boşanma psikolojisi ve yeni bir düzen kurmak o zaman da zor olmuştu ama karar vermek hiç zor değildi. Vicdan azabı yoktu. Şimdi bu durumda ne yapacağımı bilemiyorum Çok yumuşak yüzlü biriyimdir, insanlar bana çok büyük kötülükler yapmadıktan sonra sırtımı dönüp, yürüyüp gidemiyorum. Kötü bir çocukluk ve ilk gençlik geçirdim. Hayatım 26 yaşına kadar hep pişmanlıklar, kaçırılan fırsatlar, harcanan yılllarla dolu. Şimdi bu evlilik de böyle olunca hayatımın geri kalanı da boşa harcanacak gibi geliyor

herşeyi düzelteceğim demek başkadır bunun için çaba göstermesi bir icraatta bulunması başka şeydir. sizin eşinizin söyledikleri sadece lafta kalmış, düzeltmiş olsaydı şuan siz buraya konu açmak yerine eşinizle gezip tozuyor olmanız gerekiyordu... bana göre bir kadında birşeyler bittiyse tekrardan aynı şeyleri yakalaması yaşaması çok zordur... yinede kendinizi iyi tanıyan sizsizin... B

Eşim her şeyi düzelteceğim, değiştireceğim kendimi deyip duruyor, ne yapacağımı şaşırdım ha düzeleceğine inanıyor muyum onun hareketlerinin davranışların bir nebze düzeleceğine eminim ama benim duygularımın düzeleceğini hiç sanmıyorum. Sizce ondan bu kadar soğumuşken, tahammül edemezken tekrardan eski halime dönebilir miyim? Dönemem değil mi? Bilmiyorum

Merhaba yazdıklarınızdan çok etkilendim çok zeki bir kadına benziyorsunuz. İzin verirseniz sizinle arkadaş olup derdimi paylaşmak istiyorum. Bana ulaşabilir misiniz? duruguzel

çok zor durumdasınız Allah yardımcınız olsun ne desem bilemedim aslında mutsuzsunuz ve yapacak çokta bişey yok 2. kez baba evine dönmek zor olacaktır ama bu halinizden daha iyidir heralde tsunlai

Merhaba, ben de farkındayım aşkın geçici olduğunu aşk peşinde değilim zaten ama aşk bitince geriye onun yerini alacak başka duygular olmadlı. Saygı gibi, taktir etmek gibi, sevmek gibi. Ben eşime hiç saygı duymuyorum, hiçbir taktir edilecek hayran olunacak yanı yok, karakterini de hiç sevmiyorum. Ha belli bir alışkanlık elbette ki var, düşmanım değil o da kendi çapında iyi bir insan. Eşimle uzun uzun konuştum tamam dedi ev baktım ev buldum bir iki tane bir tane daha pazar günü bakacağım. Ama şimdi de bu kadar acele etme bekle tekrar deneyelim değişeceğim hatalarımı biliyorum vs aynı şeylere başkadı. Bunları milyon kere dinledim. Öyle çocuk ki en ufak bir sıkıntıda hala 9 yıl önceki kız arkadaşını arayıp bulup onunla konuşmaya çalışıyor yani böyle bir adamla hiç bir şeyin düzeleceğini düşünmüyorum Sadece vicdanım bana acaba mı diyor. Ama benim ömründen geçen bir yılı daha ben istesem ne o ne benim ailem ne onun ailesi bana veremez. Evliliğimizin kurtulacağını hiç düşünmüyorum ama işte bitirmesi başlamasından çok daha zor

Konu 8 sene öncesine ait. Üye 5 ay önce aktif görünüyor ama görür mü acaba? Benim tahminim bu evliliğini de bitirmiş olması yönünde. Çok muhasebe yapmış kendi içinde.

Bazen hayat nerde nasıl durucamızı bılemeden ordan oraya sürekler bızı, farkına vardığımızdada bır sürü keşkeler, geçen zamanda yapamadıklarını özlemeler... Hiç bişey için geç değil tatlım, aşık olmadığın bı eşle bır ömür geçmez daha çok kendını yıpratırsın onunsa ruhu bıle duymaz çünkü zaten bı amaç yok çalışmıyo ayrı yatıyo canı ne zaman istese ailesıne gıdıp kalıyo, gıdıp ıçıyo eve gelip huzursuzluk çıkarıyo v. s kendi hayat bıçımını kurmuş kendince zaten aynı evde yaşayan iki arkadaştan fazla ne paylaşabılıyosunuz? yada hala eşine dokunurken için titrıyomu heyecanlanıyomusun? çocuğun olmadığı için şanslısın, sana karşı vurdum duymaz bırısı nasıl baba olur tahmın etmen lazım. İyi düşün ölç biç tart karar ver, kımse üzülmesin diye hayatını paylaşamadığın bırıyle olmaz. tsunlai

aşkı seviyorsunuz ve aşk bittiği için durmak istemiyorsunuz. diğer nedenlerde yan alan gibi geldi bana. ama o aşk kimle olursa olsun zaten bitecek. yani ayrılıp yeniden aşık olsanız da onunla da bitecek. yazdıklarınızdan geri dönüşü olmayan bir soğuma yaşadığınızı gördüm. başkasından bile hoşlanmışsınız. bende üzüldüm şimdiki eşinize.