Sağlıkla kucağınıza almanızı dilerim...

Bana 1.5 seneden sonra fenalıklar gelmişti evde dura dura. Kendiniz için çalışın derim. İşe gitmek benim için sosyalleşmek ve dinlenmek demek resmen

Gelecek yil zaten krese gider. Az büyuyünce size o kadar ihtiyaç duymayacak. İşi kacirmayın derim ben. Ama bi aliştirma olarak işe baslamadan once gunluk az az ayrı kalip kizinizi aliştırsanız mı acaba, bor anda başlayınca ona da zor gelebilir. 2 yas sendromu da vardır

İhtiyacınız yoksa ve bu kadar istemiyorsanız gitmeyin bence Zaten gitseniz de verimli olmaz bu psikolojiyle

Bende çalışmayı çok istiyorum, iyi tekliflerde alıyorum ama aklım kızımdayken çalışamam. Çalıştığım yerde de kendimi rezil ederim. Videyosunu falan izlerim tüm gün o yüzden en aşağı 3 yaşı beklemeye karar verdim. Bir daha bu günler geri gelmeyecek. Hele ihtiyacım yoksa hiç gerek yok.

İhtiyacınız yoksa çalışmayın, o işi daha çok ihtiyacı olan biri alsın. Çocuk Kreşe başlayıp sosyallesince gidersiniz. Zaten kreşler 8,30-4 arası genelde. Sabah kahvaltı yapar eşini, bırakır, öğlen anneniz ya da bakıcı alır, bir iki saat sonra eve geçersiniz. Böylece çocuktan ayrılmış psikolojisine girmezsiniz, çünkü zaten o saatte kreşte olacağı için sizin serbest saatiniz olur. Çok bir şey kalmamış. İş yerinden ha 2 sene ayrı kalmışsınız ha 4-5 sene. Bence çok da fark etmez. O arada da kendinizin geliştirmek için sertifikalı programlara katilirsiniz. Pandemi sağolsun, artık her şeyin online kursu var. Bazen haftasonu eğitimlerine katilirsiniz eşiniz bakar falan. Böylece meslekten birkaç yıl geri kalmış ama o birkaç yılda işte uzaklaşmamis, tam tersi eğitimler alıp kendinizi geliştirmiş bir imaj sergilersiniz yeni işe girerken

Herkese merhaba pazartesi günü yeni işimin ilk günü... 2 yaşında bir kızım var sorunum şu ki kızımı bırakmak istemiyorum. Nedense 3 gündür bir suçluluk hissediyorum. 2 yıldır yanından hiç ayrılmadığım kızımı terk ediyormuş gibi hissediyorum. Kızımın emin ellerde olacağına eminim ama bu his neden bilmiyorum evraklarımı verdim SGK girişim bile yapıldı ancak gitmek hiç ama hiç istemiyorum. Durumumuz da iyi çok şükür aslında gitmesem gitmem ama ne yapmalıyım bilmiyorum. 29 yaşındayım ve 7 yıllık geçmiş bir iş hayatım var bir yandan kendi ayakları üstüne basan bir anne de olmak istiyorum ama karar veremiyorum. Verdiğim 2 yıl ara acaba beni zorlar mı ve kızımı biraz daha büyütmeli miyim? Türkiye şartlarına göre özel sağlık sigortam, hafta sonu tatillerim, bayram ikramiyelerim yılda bir bir maaş ikramiye gibi olanakları çok güzel bir iş. Buna benzer işi tekrar bulabilir miyim çünkü korkusu da içimi kemirmiyor degil...

Bende çalışan annelerin suçluluk psikolojisini anlamıyorum bende çalışıyorum ve yine çocuklarımız İçin çalışıyoruz maddi sıkıntı olmasa bile annenin çalışıp ayakları üzerinde durması çocuğu bir sıfır önde hayata başlatıyor bence

İhtiyacınız yoksa bence gitmeyin kendinizi hazır hissetmiyorsunuz da zaten dediğinize gore. Benim iki çocuğum var eşimle benim tercihim benim çocuklarımızı buyutmemiz şeklinde oldu. Bu şekilde idare ediyoruz çok şükür. Onlara imkan dahilinde gelecekte sağlıyoruz elimizden geldiğince. Bence çocukları anneleri buyutmeli en azından ihtiyaç yoksa biseyler için böyle olmalı..

Bir an önce atın kendinizi o evden dışarı. Süreci uzattıkça zorlanacaksınız. Kızınızı da kreşe başlatma imkanı varsa o da kreşe başlasa aslında evden beraber çıkmak işleri kolaylaştırabilir. Arkanızdan ağlayabilir. Zor olacaktır. Ama geçecek. Ben 7 aylık bıraktım çocuğumu. Gebeliğimin başında çıkmıştım izne pandemi dolayısıyla. Nerdeyse 1.5 sene çalışmadım. 2 aydır işteyim. Hala alıştığımı söyleyemeyeceğim ama ilk günlere göre çok iyiyim. Bir de bağımsız bir hayatım olabildiğini farketmek iyi geldi ne yalan söyleyeyim. İmkanlar iyimiş sakın bırakmayın. İşe dört elle sarılın.

Benim bebe daha karnımda 3 yaş gibi ben de kreşe verip işe başlayacağım. 3 yaştan önce erken gibi geliyor bana

Çalışma saatlerim sabah 07:00 akşam 16:30 tabi servis imkanı da var -EarthLing- ben Can nedir şimdi bildim... Anneler

Bende kizim 2.5 yasindayken ise dondum. Ilk basta ayrilma psikolojisi beni cok geriyordu. Hele kizimi krese birakirken aglamasi.. mahvoluyordum. Ama sonradan bir alistim ki.. Oh be dedim dunya varmis. surekli cocukla olmak insani yipratiyormus. ise gidince dinlendigimi fark ettim. bir de ustune para almam... kizim da krese alisti, simdi bayila bayila gidiyor. bir de cok arkadas canlisi oldu. cok kolay arkadas ediniyor artik, cekingen degil, disa donuk bir cocuk. faydasini gordum diyebilirim.. Ilk baslar zor, sonradan guzellesiyor.

Annelik işte

Ben bu konunun gereksiz dramaya döndüğünü hissediyorum.2 yasina kadar büyütmüşsünüz ki bu çok büyük bir nimet. Bakacak kisi ile de ilgili sorun yok gibi görünüyor, ben oğlumu 7 aylik bıraktım hicte vicdan yapmadim, sanırım ben kötü anneyim valla çalışsanız bile gene çocuğu siz büyütüyorsunuz siz ilgileniyorsunuz zaten. Sanki çocuğu sokağa atıyor gibi düşünmeye gerek yok bence. Anne olmak hayattaki tek statümüz değil

Yavru ile kim ilginecek . push ; P -pelin Aktif

Kesinlikle çalışmalısınız bencede

Calisma saatleriniz nasil? Benim de oglum 2.5 yasinda. Pandemide hep beraberdik evde. Gecen sene evden calistim, yine beraberdik. Bu sene evden cikmak bana cok iyi geldi. Oglum da alisti. Ama benim calisma saatlerim asiri uzun degil, bazen yarim gun, o gunler bile eve erken gelesim yok cok uzun calisma saatlerim olsa cok ozlerdim sanirim.

Çok normal bu duygular çok anlaşılır. İşin şartları iyiyse gidin bence ama, alışırsınız. Haftasonları da boşmuş zaten.

Çocuğunuz 5 yaşındayken de çalışmaya başlasanız aynı duyguları yaşayacaksınız. Doğal bir süreç bu, bence bu adımı atmışken geri dönmeyin. İşiniz hayırlı olsun.

Eşinizle ne yaptınız, boşanma karari vermiştiniz, siz ölümden dönerken hastaneye gelmediği için?

Bu duygular çok normal. Alisirsiniz.

16:30 gayet iyi bence. Aksam beraber vakit gecirebilirsiniz.

2 yaş da gayet iyi işe başlamak için. Ben 1 yaşındayken bakıcıya vermiştim. ustelik 2 yıl kizima kendim baktım eşim geçici görevde olduğu için. ve cumartesileri de bazen çalışıp bazen çalışmıyordum. yada yanımda goturuyordum. buna rağmen aramızdaki bag daha güçlü oldu, kızım da kendine güvenen, özgüveni yerinde bir çocuk oldu. Babanne ve baba ilgilenecekse çalışmanız yararınıza olacaktır, aksi halde zaten bahaneler bitmiyor. yenGEnC

Babaannemiz çalışıyor şuan için işe gitmiyor ama bir müddet o ilgilenecek eşim avukat kendi ofisi var bende bakarım diyor... şimdilik durum böyle

Kızım 10 aylıkken başladım çalışmaya. Okula gittiğimde sadece kendim izlesem iyi, teneffüslerde diğer öğretmen arkadaşlara da kızım videolarını izletiyordum. Ay şimdi düşününce kızları darlıyormuşum yazık onlar da ses etmiyorlardı

Emin olun bunu redderseniz evde kendinizi sadece çocuk bakan biri olarak görmeye başlayacaksınız. inamilmaz derecede özgüven kaybı oluyor. bence başlayın.2 yıl zaten siz bakmissiniz... ben 4 yıl aradan sonra başladım. çalışmak nimetmis

Neyin suçluluğu? Daha ne kadar evde duracaksınız? 12 sene emek vermişsiniz yazık değil mi

Bende iki yaşa kadar büyütmüş olmanız çok iyi. Bir noktada işe dönüş yapmak istiyorsanız bence doğru zamandır. Araya yıllar girdikçe işinizden de uzaklaşacaksınız.

Konunun uzmanı değil ama gelişim psikolojisi dersinde bile 2 yıl çok iyi bir süre güvenli bağlanma için.. yavaş yavaş sosyalleşme ihtiyacı olacak yetmeyeceksiniz ona. Ayrıca kızınız 5 yaşındayken işe başlasanız o zaman da benzer hisleriniz olur

Çalışma saatlerim sabah 07:00 akşam 16:30 tabi servis imkanı da var.

Kızınızı biraz da babası büyütemez mi? Bu terk ediyor gibi hissetmeyi sadece anneler hissetmese keşke. Bu yüzden üst yönetimde kadın sayısı hep daha düşük oluyor 12 yıl bu sonuçta kaç senelik emek...

ben oğlum 6 aylıkken çalışmaya başladım. hem maddi hem manevi olarak çalışmaya ihtiyacım vardı, hem de öğretmen olduğum için nispeten saatlerim daha iyiydi. evde oturmak bana göre değildi. ilk zamanlar deli gibi bir pişmanlık ve özlem yaşasam da sonra alıştım. oğlum da hiç ayrılık kaygısı yaşamadı çünkü başından beri anne gidiyor sonra geliyor hep bunu gördü. kreşe başlarken de çok rahat ettim. 2.5 yaşına kadar da emzirdim sadece 3-5 yaşına kadar çocuğuna kendisi bakan annelerin çocuklarıyla sıkı bir bağları olmak zorunda değil yani. çok daha erken de çalışmaya başlayabilirdiniz ve bu felaket olacak anlamına gelmezdi.

Bakacak birileri vardı öyleyse? . push ; E

Evet bu ihtimali bende düşünerek eğer başladığım yerde işler iyiye gitmezse istifa eder ve yüksek lisans yapabilirim diye düşünüyorum.

Çok teşekkür ederim hande_buse Guru Anneler

Durumunuz iyi ise gitmeyin o halde.. Zaten 12 sene calismissiniz. Ayrica cekinceleriniz de var. Mental olarak huzursuz ama calisan bir anne yerine, saglikli ama calismayan bir anne cocuk icin daha makbul olacaktir bence.

Gtmenizi tavsiye ederim alışırsınz, kızınızın eğitimi için gidin, iş bulmak çok zor hemde imkanları Güzel mis işiniz S Suayla Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

BAŞTA BU HİS OLUYIR AMA SONRA GEÇİYOR BANA İNANIN... KESİNLİKLE GİDİN. SİİZN DE COCUĞUNUZDAN AYRI BİR HAYATINIZ BENLİĞİNİZ VAR. BUNU LÜTFEN UNUTMAYIN. İLERİDE GİTMEDİM DİYE ÇOK PİŞMAN OLURSUNUZ. İŞİN SİZE NASIL İYİ GELDİĞİNE SİZ BİLE ŞAŞIRACAKSINIZ...

Evet bu his oluyor ise geri dönerken. Oglum 27 aylıktı ise geri dondugumde is yerinde aglar dururdum Simdi kızım icin ucretsiz izindeyim nasil tekrar baslarim diye dusunuyorum bende. Sartlariniz gayet iyi iken baslayin bana kalirsa zamanla alisiliyor. Hatta zamanla kendinizi daha iyi hissedeceksiniz.

Alışırsınız. 2 sene dile kolay, sürekli beraber geçmiş. Böyle hissetmeniz normal. Bir süre sonra o düzene de alışacaksınız. Baktınız hiç olmuyor, madem ihtiyacınız da yok ayrılırsınız. Ama çalışmak, eğer iş çok stresli değilse annenin de arada nefes alması için gerekli bence.

İhtiyacınız yoksa belli bir yaşına kadar bekleseydiniz keşke bence daha iyi olur 3-4 yaş mesela