Birbirinize uygun değilseniz evlendikten bir ay sonra kafanızı taşlara vurursunuz ya o zaman vuracaksınız ya şimdi uzuleceksınız psikiyatrist size ne yapsın öğrencileriniz varsa o ilaçlarla nasıl onlara verimli olacaksınız kavuşunca bitecek bir heves uğruna hayatı kendınıze zindan etmeyin

Her ayrılıkta ilaç mı kullanacaksınız? Bunu tecrübe kabul edip hayatınıza devam edin. Zor değil.

Çekilen her acı sıra dışı bir durum değil ki tedavi gerektirsin. Kendinize biraz zaman verin. İnsan kavga dövüş ayrıldığı insanların arkasından bile acı çekebiliyor. Ve yine insan ah dayanamam, ölürüm diye düşündüğü ne acılara katlanıp, atlatıyor. Biraz zamana ihtiyacınız var bence. Acının da doğal olduğunu ve geçeceğini düşünün. Ama baktınız çıkmazda hissediyorsunuz, o zaman elbette bir psikologla görüşün. Hemen psikiyatris, ilaç filan diye şartlamayın kendinizi. O yönlendirmeyi de gerekirse psikolog yapar zaten.

Bu yaşanması gereken bir yas süreci. Yaşayıp bitirdikten sonra arınacaksınız bu depresif hallerden. Ama bu süreçte psikiyatrik tedavi ek olarak terapi tabiki büyük yarar sağlar. Kısacası psikolojik destek almanız taraftarıyım. Ve lütfen o kişiyle iletişiminizi kesin unutmanın en önemli kuralı bu. Yoksa aynı yerde takılıp kalırsınız.

Kısa bir hafta sonu tatili yaptım ama olmuyor olmuyor... I

Bence gerek Yok ilaca falan Aşk acısı çekiyorsunuz Biraz zamanla herşey yoluna girecek Ama destek alabilirsiniz, ilaç kullanmadan Hem çekin biraz böyle dayanın, aynı acıyla karşılaştığınızda yabancısı olmayacaksınız Atlatması kolay olacak

Teşekkür ederim alacağım

Psikolog yeterli gelmez diye düşünüyorum Psikiyatriye gidip en ağır sakinleştiricileri kullanmak istiyorum

Sakinleştiriciye neden ihtiyaç duyuyorsun ki? Onların da bir Sürü yan etkisi var. E Esvedgul Bir bilen değil cok

İlişkimiz sizin anlatıığınız gibiydi bir dargın bir barışık. Sonra hani şu hayatta kabullenmem dediğiniz hatalar çizgiler vardır ya ilişkide, onlardan birini yaptı. O son damla oldu, dedim bundan sonra ne kadar canın yansa da başka seçeneğin kalmadı. Son umut kırıntısı da bitince daha kolay oldu kabullenmek, alışmak. Zaman geçtikçe baktım bitiyor içimde gerçekten, zihnim daha net ondan geriye bir şey kalmadı. Klasik ama zaman ilaç oldu bir nevi. Tüm iletişimi koparmak şart bu aşamada. Önceden hep beddua ederdim şahsına, sonra bir gün yaa herkes mutlu olsun oda mutlu olsun demeye başlayınca tamamen bittiğini fark ettim. Deneyimledim, hislerimi iyi tahlil ettim, kendime yöneldim. Amaçlarımı hayallerimi gözden geçirdim. Şuan nişanlıyım ayrıca çok sevdiğim bir adam var hayatımda. İyi ki de bitmiş de nişanlımı tanımışım diye az dua etmiyorum :)

Psikiyatri değil de psikoloğa gidebilirsin.

Yaşadığın şehirden bir süre uzaklaşmak, tatil falan da iyi gelecektir.

İnsan doğası böyle işte hemen acı verici duygulardan kurtulmak ve kaçmak istiyoruz. Ancak kaçmak çözüm değil. Acı çekmekten bu kadar korkmayın, bu bir süreç ve yaşanması gerekiyor. Şuan üzgün olduğunuzu ve bunun çok normal olduğumu kabul edin öncelikle. İnsan böyle böyle dayanıklılık kazanıyor. Ben olsam ilaç kullanmazdım fakat bir psikologla görüşebilirsiniz.

Geçmiş ilişkimde bende ayrılık acınısı çok zor atlatmıştım. Yıl sürmüştü yani. O zamanlar kendi kendime atlatmak istedim hep, ama şuan geçen zamanın için üzülüyorum. Yardım almak daha doğru olabilir.

Merhaba kızlar Birçoğunuzun yaşının benden büyük olduğunu düşünerek ilk sizden yorum almak istedim. Bir barışık bir ayrı olduğum sevgilim vardı. Evlenmeye karar verdikten birkaç hafta sonra ayrıldık. Sorun şu ki atlatamıyorum Ne o beni silebiliyor ne ben onu Birbirimize çok zara verdik çok kırdık birbirimizi Birbirimize uygun değiliz ama kalbime söz geçiremiyorum Etrafımda beni mutlu etmeye çalışan ailem, akrabalarım, arkadaşlarım, öğrencilerim... Yetmiyor yetmiyor... Çok sakin ve neşeli bir insandım ama artık kendimi tanıyamıyorum Dunyayı verseler mutlu olamam gibime geliyor Çok mutsuzum atlatamıyorum Psikiyatriye gitsem geçer mi? Ya ilaçlar da etki etmezse Kendim nasıl atlatabilirim Lutfen yardım edin bana S skyrose

Ben de sevgilimden ayrılalı bir buçuk ay falan oluyor. Biraz azaldı ben de acisi. İlk zamanlae cok agliyordum. Zamanla geçer diye umut ediyorum. Çok dusunmemeye çalışıyorum film falan izliyorum kitap okuyorum sürekli aklımı meşgul etmeye çalışıyorum. Yine görsem onu yine başa dönerim gibi geliyor ondan resimlerini her şeyini kaldırdım bakmıyorum bile. Seni anlıyorum ama inşallah zamanla geçecek bizim de. Zaman herşeyin ilacı diyorlar ben de ona güveniyorum defne-28