Bu benimde kendim de aşamadığım bir konu.. Her gece yatarken onları düşünüp dualar ediyorum.

İtalya nispeten daha tutucu diye biliyorum ama yine akdeniz ülkesi ne kadar olabilir ki izmirde de rahatım o konuda :) ama insan bir kere oralara çapayı attı mı zaten önemli insanlarla tanıştı mı bence de gerisi çorap söküğü gibi gelir üstsüz oğlanlar hem de almanyanın soğuğunda amanın obiviyante Zamansızım... tek ayak

2 saat çok iyi bir rakam bence. Ben olsam cumadan gider pazar dönerdim. Olabildiğince gün içinde konuşursunuz. Sen bir boşluk yaşıyorsun sanki. yaz gelince düzelirsin kısmen. Havaların da çok etkisi var.

Kucukken cok feci anneciydim. 2 gun gormesem aglamaktan kahr olurdum. Sonra annemler hacca gitti. 40 gun ayri kaldik. yazlari yatili kuran kursuna gittim, orada da aglaya aglaya yalvarirdim hocaya aramak icin. IZin vermezdi. Acaba yangin mi cikti? Annem oldu mu diye uyuyamazdim. Boyle boyle alistim. Bir de universite icin uzaktaydim derken, hepsi gurbete hazirlikmis. Simdi de ozluyorum ama goruntulu falan konusuyoruz. Asil bulusunca ayrilmasi zor oluyor. Sen de simdi yeni ayrildigindan boylesin, yoksa ayri kaldikca ozlem artacagina azaliyor sanki.

ay ben de. annem eskiden gelir yemek falan yapardı ben sınava hazırlanırken artık onu da yapmıyor, sadece beni görmeye geliyorlar bir iki günlüğüne Allah'ım camdan arkalarından bakarken geçen gün ağlayacağım zor tutuyorum kendimi. sonra dedim kızım salak mısın hormonların mı tavan yaptı. alt tarafı banliyo hattıyla 45 50 dakika özlediğinde atla git yanlarına işin yok gücün yok. insanlar kazık kadar oldun diye evlerini barklarını sana bırakmış kendi ayakların üzerinde dur diye sen arkalarından ağlıyorsun. benim annem de durmak istemiyor çok. balkona çıkıyor deniz karşısında 4 tane kedisi var, kapımızın önüne doğdular, babamın domatesi biberi atölyesi var. onlar orada mutlu ama ben ne yaparım orada Aliağa'da fabrikalar falan var bize 20-25 dakika mesafede ama hayat yok. tüm arkadaşlarım burada kışın orası ölü, bizim ev koy üzerine kurulu küçük bir köy gibi bir yerde yazın bile ölü o derece. hem babam da istemiyor zaten "hayatın içinde ol" diyor. anlıyorum seni. sen başarılı ol onları gururlandır, özlemini de skype'la giderirsin, bilmiyorlarsa kullanmayı öğret mutlaka.

arkadas gani ganiydi de dost bulmak zordu, benim bir dostum vardı onu da 4 yıl once trafik kazasın da kaybettim. Yoksa arkadas cok yemege, eglenmeye gezmeye :)

Çok olmadı aslında. Ama hayat bu bazı mecburiyetlerimiz oluyor. Kalplerimiz bir olsun, hayatta olsunlar da o da yeter dimi

aynen öyle şükür şimdilik eşimle sıkıntım yok ama ailen farklı

evet, 13 yasımda ayrıldım aılemden... 17 yıldır da ayrıyım. hafızama o gün bazen gelıp gelıp gıdıyor, konuyu okuyunca tekrar geldı gozumun onune... tek hayalim kendı hayatımı kurdugumda onlarla tekrar bır arada olmak, hep oyle avutmustum kendımı ve oyle de oldu. Sizin olayınız bıraz daha farklı tabi, ama sonucunu dusunursenız, herseye deger bence. Özellikle amaç kendı hayatını kazanmaksa... Benım ogrendıgım tek sey ıse : ''ınsanoğlu neye alısmıyor ki''...

of bende evlendm,7 aydr ayrıyız ailemden yol çok uzun hergün 10 kez annemle konuşuyorum yanlızım buurda çok zor gurbette olmak

benimki baska sehirdi, ulke eminimki cok daha zordur.. insan bosanma gibi bsy yasayinca, kendisini asla birakmayan ailesine daha bi sariliyor.. kimse gercek degilmis diyorsun.. imkanin varsa gitme..

ben de iyice yalnızlaştım yalnız yaşadığım için kendimle olmak daha çok keyif veriyor ikimizin de iç açıcı değil desene : p teşekkür ederim canım, çok sağol senin neden suya düştü? M

Dünyaya yalnız geldik yalnız öleceğiz canım. Bir de bu açıdan bak özlersin sonra alışırsın.. Yanında olsalar da düşüneceksin felaket senaryolarını, hayatın gerçekleri, Ki sen daha önce evlenmiş bi insansın, Sadece şuan boşlukta gibisin. Umarım kısa sürede atlatırsın justim

vallaha ben söyledim ama beni dinlemiyor

ben de yalnız yaşadım, ama çok şanslıydım, gerçekten çok kafa dengi bir arkadaş grubum vardı yalnız olmayı da severdim, arkadaşlarımla olmayı da çok dengeli atlattım ben o dönemi ama şimdi düşününce bu gerçekten büyük şanstı çünkü çıkarcı olmayan, içten, samimi, çok düşünceli, neşeli insanlarla karşılaştım ben arkadaşlık anlamında hem de daha ilk senede, ilk ayda bir de o dönem hep part time işlerde çalıştım, o da iyi gelmişti

o idealizm aşkı bende de var bak küçücüktüm o zaman karar verdim mesleğime mesela hiç de fikrim değişmedi pişman da olmadım sonra sonra böyle hayallerim gelişti derken şu italya fırsatının ucundan yakaladım bırakamıyorum şu an bir gidip görmekte fayda var ya o kadar, dayanamayacak kadar kötü olursa zaten geri dönerim sen de akademisyendin değil mi? hangi ülkeye gitmiştin obiviyante Zamansızım... tek ayak

hahah var canım var yakın dostlarım birkaç tane zaten onların yanında kendimi çok güçlü hissediyorum

esim yabanci ve 5 senedir yurtdisinda yasiyorum.. ilk seneler ailesiz cok ama cok zor gecti.. simdi ise oyle bir alistim ki buraya Turkiyeye geldigim zaman evime geri donsem diyorum arada ozlem krizlerim olmuyor degil ama herkes yerinde saglikli mutlu olsun da Allah baska turlu ayrilik vermesin diye avutuyorum kendimi.. simdi de minik bi arkadas edindim, kucucuk bi oglumuz var duzenini kurunca dogdugun yer degil doydugun yer evin oluyor.

Ben de aileden 9 yaşında ayrıldım 17 senedir ayrıyım. Alışılıyor, şuan aklıma bile gelmiyorlar. Demem o ki unutmazsın tabi ki ama alışırsın. İnsan neye alışmıyor ki.

Hahah bizimki de öyle sınıfta bizle birlikte ağlıyor falan. Derse bizden önce gelip toplanmamızı beklerdi sınıfa :) Çok tatlı kadın ya :)

Justhold..., Çok şanslısın Roma'ya eğitim için gideceksin. Bu sırada tüm avrupayı gezersin. Zaten Roma başlı başına tarih ve aşk şehri... Eşinden ayrıldın çok yıprandın buradan okuyoruz, bence sana çok iyi gelecek. Hem sen gittikten sonra ailende turist vizesiyle yanına gelirler, gezdirirsin onları. Ne kadarlık bir süre için gitmeyi düşünüyorsun?

ya bir de bir daha çocuk gibi o eve dönmeyeceğiz farkında mısın bu da çok üzüyor beni sonuçta ya iş için ya evlenip başka yerde yaşayacağım uzak olmak istemiyorum ama yakın da olamıyorum M

Uzun zaman boyunca yalnız yasadım universite bitti bir bakmısım artık yalnız yasamaya alısmısım. Ama o evreleri atlatana kadar kabuslar gordum,1 yıl boyunca anxiety yasamaya basladım ki bu yanlarındayken son bulup tekrar ayrı kaldıgım zaman yasadıgım bir fobim di. Ama zamanla aşılıyor, hatta artık yalnızlıktan keyif alan biri olmaktan da bunalmaya basladım. Kalabalık ortam, asırı cok ve gereksiz muhabbetler beni ortamdan soguturken bu gidisatımın hicte ic acıcı oldugu soylenemez. Ailemle "ozellikle babamla" gun de 4-5 kere konusmazsam icim rahat etmez ama aynı ev de 1 haftadan fazlada kalamıyorum. Anlayacagın canım arkadasım zamanla asarsın hem de oyle bir asarsın ki :) Bu arada Hakkın da hayırlısı olsun, benim bu yıl yurt dısı hayallerim suya düstü.

İçim sıkım sıkım sıkılıyor, uyuyamadım, uyuyamıyorum Aileme tekrar çok bağlandım, sanki tekrar bir çocuğun ayrılma anksiyetesini yaşıyorum. Yaptığım bütün bilişsel çarpıtmaları ve düşünceleri listeleyebilirim, farkındayım. Ama şu anlık üzüntüme engel olamıyorum. 1 hafta boyunca yanlarındaydım. Şimdi yine yalnızım. Hele seneye yurt dışına gideceğim, hep heveslenmiştim bu konuda ama onları çok özlüyorum. Annemi, babamı, kardeşimi. Ya ben yokken başlarına bir iş gelirse, ya bir daha göremezsem diye düşünüyorum Düşündükçe sıkışıyorum şu anki gibi bir ağlamak hali geliyor Ailemden 2 saat uzakta yaşıyorum, hiç bundan daha uzak kalmadık birbirimize. Bazen her şeyi bırakıp dizlerinin dibinde olasım geliyor ama onların da istediği bu değil benden. Onlar da benim başarımı görmek istiyorlar. Of, bilemiyorum ya. Siz bu kaygılarla baş başa ailenizden çok uzakta yaşamak zorunda kaldınız mı? Nasıl aştınız?

kırmızı kurdeleni de takıyor musun? bir de lohusa şerbeti yapalım sana şimdiden atlat bitsin, gitsin işte doğunca çekmezsin bir de seni orda kıtır kıtır keserler de tam moda gireyim Kutudakalansonuykuhapi shakespeare

Evet, oyle bır fırsatsa zaten kacırılmamalı, her zaman bu fırsatlar cıkmıyor karşımıza. ben yurtdısında degılım, ama esım arada ''yerleşsek mi?'' diye soylenıyor, ımkanı ve işi müsait bu duruma... Ben 17 yıldır 4 farklı ılde duzen kurdugumdan, artık lımıtımı doldurdugumu ve yorulduğumu düşünüyorum, duzenımı tekrar bozar gıdersem, iş güç derken bebek düşüncem bırkac yıl daha ertelenecek, o yuzden ''otur oturdugun yerde'' dıyorum eşime:) Genc yasta gidilmesi taraftarıyım, onceden fırsatım olsa gıderdım, eşim bikaç yıl yasamıs...

mesela? tut elimi italyaya uçurayım seni de

aman yok, ne var gayet normal dusunmen, ben bile şimdiden olmamıs bebegın lohusa sendromunu dusunuyorsam Kolay mı ulkeyı terkediyorsun Dil fena değil, benım ıhtıyacım olan tek şey biraz cesaret :)

Vallahi kadın o kadar sene hoca gibi değil anne gibi oldu bize. Üniversite hayatımdan en çok özleyeceğim kişilerden birisidir :)

ne güzel ya geri de gelmiş, hangi ülkede kalmış acaba, eminim çok güzel bir deneyim olmuştur bu arada gecenin bu vakti şu çatlakla ilgilendiniz sağolun valla çok kötüydüm, gülümsüyorum şimdi :) yalnız olmadığını bilmek daha güçlü hissettiriyor insana.. Kutudakalansonuykuhapi shakespeare

Tarlım yurtdışına gidip gelmiş akademisyen arkadaşlarım var, senin türkiyede kadronun olduğu yerde kaldığın yılın 2 katı kadar zorunlu hizmetin oluyor. Bunu bitirmeden başka yere geçme şansın yok... ama eminimki yurtdışında ki şartlar çok farklıdır, bende doktorayı bitirmeden önce birsüre gitmeyi düşünüyordum ama en fazla 3ay... yalnızlığı göZe alamadığım için cesaret edemedim açıkçası... kendini devamlı yenilemek ve yetiştirmek zorundasın... bunlar benim bildiğim artıları ve eksileri, karar senin

Bu şekilde daha mutluyum canım ben de :) Bu arada İtalyanca öğreniyorsun sanırım? Ben de Üni'de 4 sene İtalyanca dersi aldım. Bu dönem mezun oldum ve y. lisans için güz dönemini bekliyorum.

la ve new york okulların da ozel makyaj efecktleri egitimi icin girdecektim malesef saglık sorunum var, zaten o bir bahane =) Türkiye'den basvuru az oldugu icin 6 aylık egitime bir yıl daha beklemek zorunda kalıyorum. ayrıca yalnızlık guzel "senfoni" bu saatte iyi gider:)

cannım zordur herzaman boyledır bende annemlere gıdınce gelmek ıstemıyorum gelınce çok ozluyorum cok alısyorum yanlarında olmaya ama hayat işte ya evlenınce yada ıs ıcın ayrı kalmak zorunda kalıyoruz zor gercekten..

olmadı bir daha baştan çek bir daha baştan istediğin kadar dağıtabilirsin benim için sorun değil ben çok sevdim seni, mune için bilemem tabi

Tabi, dilimizin döndüğünce anlatalım efenim... Bir kere farklı milletten türlü türlü insanla tanışıyorsun. Ben Goettingen' de kalmıştım. O şehrin neredeyse tamamı kampüs. Her şey öğrenciler için düzenlenmişti. Yurtta kalmıştım, tek kişilik bir odam vardı. Mutfak ve tuvalet ortak kullanılıyordu. Mutfak vesilesiyle birçok kişiyle tanışmıştım. Alanının en iyileriyle çalıştığım için bu süreç bana akademik olarak ciddi anlamda katkı sağlamıştı. Giyim kuşam, kozmetik aksesuar vs... Alman sahafları bile gezdim düşün... Bit pazarları ve daha nereler... Yalnız ben tutucu bir tip olduğum için öğrencilerin sosyal aktivitelerine pek katılmıyordum. Aktiviteden kasıt içkili partiler, üstsüz bir sürü delikanlıyla minili kızların voleybol turnuvaları falan işte... Ama katılan arkadaşlar vardı. Birisi 3 ayda Alman bir sevgili bile yapmıştı yani... Ara sıra şehir merkezindeki kiliseye gidiyordum. Oturup papazları izliyordum falan. Hoşuma gidiyordu yani. Papazlardan birisi ne dediğimi anlamayacak kadar yaşlı olmasaydı neredeyse arkadaş bile olacaktık o kadar yani. Ben genel toplum kurallarına uygun yaşayan bir tipim, o yüzden toplum baskısı ile yaşamadım, açıkçası bundan memnunum ama yurt dışındayken aslında böyle bir baskının olduğunu fark etmiştim ne yalan söyleyim. Orada kimse kimsenin umurunda bile değil. Bu hem kendini iyi hissetmeni sağlıyor hemde kendini belli oranda değersiz hissediyorsun. Tuhaf bir duygu ama bu duyguyla ciddi anlamda ilaç tedavisi görmeme neden olan sivilcelerim bir anda yüzümden toz olmuşlardı. Ben memnundum halimden. Ama İtalya' yı bilemem tabi...

Ev hissin kaybolacak bir süre sonra. Ailen hep orda, esin hep yanibasinda olacak fakat evim nerde bilmiyorum diyeceksin. Ya da bana öyle oldu. 21 yasinda Viyana ́ya geldim üniversite icin, tek basima. Ilk iki sene hep Istanbulú özledim. Sonrasinda hic bi yere ait olamamaya basliyor insan. Tuhaf bir duygu. Bence fazla kurcalama. Düsünmemeye calis. tulipa ΛŁŁ -SТΛЯ başlangıç 66; güncel 62; hedef

yüksek lisans için tulipacım anlattıklarına üzüldüm ama ilginç olanı ablan gelince nasıl sevgi bağlarınız alt üst oldu ki aksine güçlenmesi gerekmez miydi?

babamla ben de çok sorunlar yaşadım çok sinirli bir adamdır mesela çok streslidir belki sıradan insanların yaşadığından çok daha gergin dönemlerimiz olmuştur ama sevmekten vazgeçemiyorum ben sonuçta biliyorum o da seviyor beni şöyle bir 6-7 yaşına kadar prensesiydim orası doğru ama sonrasında birbirimizi çok yedik ve şimdi pişmanım. şimdiki aklım olsa daha çok huyuna gider daha çok zaman geçirirdim :) ama senin mutlu olmana sevindim, kim nasıl mutluysa öyle yaşasın tabii ^.^

orası neresi öyle 20bin lira tutuyor ya yok daha neler ben 300e çok diyordum 20bin nedir :O ya en kötü giderim baktım dayanamıyorum bırakır gelirim. atla deve mi sanki zorlayacak değilim, gelir türkiyede okurum yüksek lisansımı

evet tatlım orada gördüm yazmadan da geçemedim

gel ajkım dertleşelim

ilk zamanlar cok zor geliyo dogal olarak.. sen yanlarinda degilken hep bsy olacakmis gibi geliyor.. ama gittigin yerde duzenini kuup Allah'in izniyle faydali isler yapinca daha bi oturuyor her sey ve eski huzun gidip rutine bagliyor insan.. yine ozluyorsun ama melodram tadinda degil.. Allah'a emanet ediyorsun.. eger aileye fazlaca duskunluk varsa o burukluk sureci daha uzun oluyo tabi.. yine de imkanin varsa planlarin onlarn yaninda olmaya gore yap derim..

büle yaptım ya şaka bir yana geyikten ban yiyeceğiz şimdi. eğer bir imkanın varsa mutlaka kullan. muhakkak çok zor olacak ama alışırsın illa ki sonra buralar zor gelir sana. benim ablam neredeyse 15 yıldır uzak bizden işte ancak ayda bir hafta sonu geliyor ama geldiğinde kafası bizim gürültümüzü kaldırmıyor resmen.

Çocukluk değil ama artık o evin kızı değil bir nevi misafiri gibi oluyorsun kendi adıma:) 1 aylığına da gitsem eski yatağım, eski dolabım yok. Eşyalarım bavulda vs..

sen ne kadar uzaktasın canım?

bende sna sıkıca sarılırım uzulme sende herşey ıyı olur ınşallah hem 6 ay cabık gecer inşallah sag salım gıder gelırsın

yüksek lisans için tulipacım anlattıklarına üzüldüm ama ilginç olanı ablan gelince nasıl sevgi bağlarınız alt üst oldu ki aksine güçlenmesi gerekmez miydi? Ablam bencil dominant bir kadın. Beni dşünmez hiç. Varsa yoksa kendi ve çocukları. Bana merhamet duymaz. Benim gelirimden mümkün olduğu kadar yararlanmak ister yararlanır ama bana saygı duymaz. Çocuklarına da saygı duydurmaz. Onları çok saygısız yetiştirdi aynı kendi gibi. Önceki

sen nereye NeverOne

Bi de italyan koca ariyosun, basina dert alma kir dizini otur ailenin dibinde

just neden yurtdışına gidiyorsun?Arada çok sayfaları okuyamadım. Ne güzel ailenle sıcak bağlar var. Benim de sadece annem babamken ben şehirdışındayken böyleydim aynen.. Sonra babam öldü, ablam boşandı çocuklarıyla geldi derken tüm sevgi bağları altüst oldu...

teşekkür ederim! onlar böyle görmekten mutlular zaten beni kendi ayaklarım üzerinde durmamdan hele böyle şeyleri hedeflemiş olmam babamın gözleri parıl parıl parlıyor mesela "çok güzel kızım" diyor hep bu planlara yapabildiğin kadarını yap, git tabii diyor mühim olan onların da mutlu oldukları yerde yaşaması değil mi zaten kendi yanımda götürüp mutsuz etmektense orada kalsınlar değil mi

Aşamadım

ay utandım öbür topicte mi gördün canım ben de diyorum dün gece gece nereden çıktı bu zırlama hali

Aşamadım eşimi ikna ettim yakına tayin istedik, tabi çıkarsa.. bekar olsam hiç ayrılmam yanlarından benim hayatım ailemle sevdiklerimle güzel, onlardan ayrılıp yurt dışına gitmezdim ben olsam.

başın sağolsun bu arada, Allah rahmet eylesin

sen bugün adet oldun ya onun vermiş olduğu duygusallık bu bi kaç güne geçer

Yooo deşebilirsin problem değil benim için :)

bende 4 sene üni hayatı yaşadım.. ilk başlarda zordu tabi ama insan zamanla alışıyor.

ben kaldım canım hala da ayrıyım alıştın mı dıye sorarsan alışamadım yanlarından gelırken çok ağlıyorum cocuk gıbı annemın etegıne tutunasım gelıyor ama yetıskın olmam gerekıyor ya yapamıyorum 4 yıl ızmırde okudum gerı geldım 2 yıl aılemle yasadım atandım 5 yıldır ayrıyım alışamıyorsun bunları hep hıssedıyosun ama ısıne bakmak zorundasın başarmak zorundasın elınden gelenı yaparak onları gururlandırmalısın bırıcık kızımız nelerı basarmıs desınler goguslerı kabarsın senın de dedıgın gıbı onların da beklentısı bu yonde sen benden daha ıyı bılırsın kendını gerceklestıren ınsan her durumla baseden yalnızlıkta da yasayabılen kalabalıkta da kendıne yer edınebılen elıt ınsandır herkesın kendı ıcınde bır yolculugu ve nırvanası var ona ulaşmak hedefıyle çık yoluna Allah yolunu acık etsın...

Başlı başına Roma bile çok güzel... Baharda ılık nemli loş sokaklarında gezmek, güneşli havalarda kahveni eline alıp İspanyol Merdivenlerinde arkadaşlarınla muhabbet etmek... Akşamın bir vaktinde sıkılınca gezmek için aşk çeşmesine inmek ve bu mutluluğu tabletin/görüntülü telefonun vs ile skype ile ailenle paylaşmak :) Çok darlandığında, hadi bir floransa yapalım diyip kaçamak bir tatil yapmak ve kendini floransanın muhteşem gün batışına bırakmak... Yaza doğru şımarık çocuklar gibi koccamannn italyan dondurması yerken fotoğraf çekilmek... Yepyeni tatlar, şaraplar, arkadaşlıklar... Bu liste böyle uzar gider... Tabiki birde işin akademik kısmı var... Sempozyumlar, konfersanslar, yemekler, başka ile hatta başka ülkelere gitmeler... Süper süper süper... Hem illa ki ara tatilin olur, biraz tuzlu olur ama ailenin yanına gelirsin...

böyle değildim önceden. bu yurtdışı meselesi ne zaman bu kadar yaklaştı o zaman çıktı bu yeni zamazingolarım işte. elbet üstesinden gelinir de kabullenemiyorum aynen ben de öyleyim ya telefonum hep sessizde olurdu artık hep seslide her gün kardeşime ille yazıyorum whatsappten bir şey varsa duyayım diye durumuna falan bakıyorum -.- artık nasıl konuştuysam telefonda annem "hayırdır bir yere mi gidiyorsun niye böyle konuşuyorsun" dedi :) bazen çocukluğuma dönsem de yine gidip aralarına yatsam istiyorum

herkes her zman her şeye alışıyor sende alışırsın can sağolsun yeterki, cannları sağ olsun ailemin başak bir şey düşünmem arada kmlerde olsa yaşadıklarını bilmek mutluluk vermeli bence sende şükret ve ne için ayrılacaksan okulmu işmi önüne bakmalısın hayatını kazanmalısın..

derdimi bastırdığını düşünmedim canım yanlış anlama sadece benimki daha keyfi geldi :)) 300 liradan aşağı uçak bileti yok sorma daha gitmeden tasası sardı çok büyük bir fırsat farkındayım, hatta mümkün olursa akademisyen olmak istiyorum orada gözüm arkada kalıyor tabii ama ben de alışırım herhalde zamanla alışır mıyım dersin yabancı bir yere? :) sen de mi yurtdışındasın yoksa

kendi köklerini kurmaya başlayınca o hengamede unutursun bence yani aileni değil ama bu düşünceleri umarım en kısa zamanda bir bebeğin olur

canım benden geçti üniversiteyi ayrı bir şehirde okumak için ayrıldım önce sonra birleştik :))) sonra da evlilik sebebiyle ayrıldım yıllardır evliyim, çocuklarım var evliliğimde de Allah'a şükür mutluyum annemle aramızda mesafe var sor bana alıştım mı? hayır hala annem gelip gittiğinde veya ben gidip de döneceğimde aynı duyguları yaşıyorum bu tamamen ailelerimizin bizlere ne yaşattığıyla, bizleri nasıl yaşattığıyla ilgili bizleri mutlu ettikleri, değer verdikleri için alışmak da, aşmak da zor... evet, bir daha çocuk gibi o eve dönemiyoruz ama, biz hep onların küçük çocukları olarak kalıyoruz sakınmaya, kollamaya, merak etmeye devam ediyorlar ama şu var, eğer sen de benim gibi mutlu olduğun bir sevgili veya eş bulursan, o zaman etkisi daha kısa süreli oluyor

bana hiç böyle şeyler olmadı. tüm sayfaları şaşkınlık içinde okudum. kız kardeşim de bende kaçarcasına üniversiteye gittik. ben okul bitince hemen evlendim kardeşim dönmek zorunda olduğu için döndü. çünkü neye harcandığını bilmediğimiz milyarlarca lira borcu olan, asla derdimizi sormayan, kara kışta bile doğalgazı açtırmayan, arkamızdan dolaşıp manyak gibi ışıkları kapatan bir babamız vardı. annemle 7/24 kavgaları, aşırı baskıcılığı-çocukken dayak da vardı tabi- herşeyiyle bizi bunalttılar. şimdi evliyim ve 2 yıldır hayatımı yaşadığımı hissediyorum. keşke daha önceden evlenseydim. özet: piremsesler gibi değildim babaevinde

inan ki ailenin yerini kmse tutmuyo, tabi ki eşim seviyorum ama anne baba çok ayrı bunu evlennce çok iyi anlarsn, bana diyolardı bu evdeki kavgayı ararsın offf hadi ordan diyodum gerçekten arıyo insan M

ama olmaz evi birazcık uzun süreli yatılı misafirlerle doldurup, her işime karıstırman gerek, yoksa konsantre sorunu yasarım, yalnız ben son cumleyi cok sevımlı bir sezeryan olarak algıladım, sonradan cesaret cumlen oldugunu anladım neyse ben konunu dagıtmayım fazla

Aminn tesekkur ediyorum

burada italyan gezgini biri var sanırım! bu kadar çok şeyi bildiğine göre :) ağzınınsularıakansmiley oldum şu anda özellikle dondurma kısmında doğru diyorsun ya ben şunlara bir öğreteyim skypetır, viberdir de bunları yaşamazsam içimde kalır öyle de güzel anlattın ki

Kötü olan uzakta ya da yakında olmak değil bence. Artık o evden çıktığını ve bir daha ne için dönersen dön eskisi gibi olmayacağını bilmek.

İlk Ales puanım hala geçerli. O puanla y. lisans için başvurucam. Umarım kabul edilirim :) İtalyanca evet çok zevkli. Ama bana asıl sevdiren hocam oldu. Emanuela'm çok tatlı kadındı, düzgün de Türkçe bilmezdi :)

Ailemden 1600 km uzakta okuyordum. Tekerlek her döndüğünde otobüsümün kaza yapması için, ölmem için dua ederdim. O derece manyaktım.

Aynen... Adamlar kırk yılda bir güneş gördükleri için her fırsatta soyunuyorlardı. Abartısız söylüyorum benim hırkayla gezdiğim bir gün kadının birisi güneşlenmek için bahçeye çıkmıştı. O zaman anladım neden ısrarla tatile gittiklerini...

Kim ailesini özlemez ki özellikle ayrı kalıp kısa bir tatilde alışıyorsun dönünce insan arıyor valla

aaa, detayı atlamışım, bir yurdışı gördüm sanki orda : ) çok sevindim adına : )

Canım herşey bir yana ben şu açıdan bakmanı tavsiye ediyorum. Yurtdışına çıkacakmışsın ve yalnız gideceksin sanırsam, bu senin için çok güzel bir tecrübe olacak. Elbet hasretlik çekmek zordur ama ailene bu süreci atlatınca daha sıkı sarılacaksın ve ayakları üzerinde sağlam basan bir evlat olacaksın. Ki şu an da öyledir eminim ama yalnız başına bir şeyler başarmanın sonucu daha bir farklı olacak ki bu yurtdışı yani ne güzel bir deneyim

bız hep ana kuzusuyuz cnm senın ıdealın neyse onu gerceklestırır tabıkı ozleyeceksın ama guclu kadınlarız bız

dondurmasinin unlu oldugunu bilmiyordum bak ama ben de tatlilarina bayiliyorum! :) gerci internette viagrali dondurma gormustum italyadaymis Bu arada iyi ki acmisim bu konuyu hepiniz cok guzel seyler yazdiniz, tesekkur ederim bana cok buyuk moral oldu :) Bir de su yazdiklarindan sonra heyecanim geri geldi

dil biliyorsan git derim senin de iş müsaitse hele, zaten gaddarlaştım alıştım diyorsun oh mis dokunmaz, gez toz kendime çok yüklenmişim onu fark ettim. iyi olacağım, üzülmeyeceğim diye sonuçta 24 yıldır yaşadığım yeri, ailemi, sevdiklerimi bırakmak var tabi üzüleceğim! ağustos en geç eylül biliyorum şimdi manyak mısın daha çok var diyeceksin şurda 2 saatlik yolda özlüyorum ondan panikledim

biz önceden bile bu kadar yakın değildik ailemle beni öyle bir sarıp sarmaladılar ki boşandıktan sonra beraber ağladığımız da oldu hep destek oldular ve onların kıymetini daha iyi anladım hatta pişman oldum keşke daha önce anlasaydım bunu diye çünkü herkes gitse de onlar kalıyormuş...

yok yok benimkiler öyle değildi, 7-8 kişilik bir gruptuk çekirdek kadro mesela evimden memnun değildim, değiştirmem gerekti, her sabah okula bir giderdim, herkesin elinde gazete bana ev arıyor yani dawson's greek gibi düşün ama bu dediğim... ııııııııııııııııı... ıııııııııııııııııııııı...22 sene öncesi offfffffff çok olmuş yaw

2004' te hayatı boyunca hiçbir arkadaşının dahi evinde kalmamış bir insan olarak Bursa' dan Ankara' ya gittim okumak için. Gidiş o gidiş anasını satayım, sonra yaz dönemleri yurt dışı stajları, yüksek lisans bilmem ne derken okul bitti. Gözümü bir açtım Konya' dayım. Şimdiki aklım olsaydı anamın dizinin dibinden ayrılmazdım. İnsan kendi işini kendi görmeye, yalnız yaşamaya o kadar alışıyor ki bir süre sonra kendi yaşam alanında başka birisinin olmasından rahatsızlık duymaya başlıyor. Ne biliyim Just. İdealist bir tip olarak benim bazı keşkelerim var.

Just bu kadar üzme kendini birde benim hayatımı görsen eşimle mutluyum ama artık aile hasretim yakıyor içimi çoookkk uzakdayım ailemden he demeye gidilmiyor 20 bin lira türk parası tutuyor sadece ben ve 3 çoçuğun bilet parası birde burda kira internet su elektrik çart çurtu derken bütçe aşıyor kendini o yüzden gidemiyorum heryıl inan bugün geçmiş geri gelcek seçim yap deseler ya ailen ya eşin asla eşimi seçmezdim ailemden daha değerli değilmiş zamanla dayanılmaz çekilmez oluyor gurbet eşimle iyiyiz mutluyuz üzerime titrer ama annemin babamın yerini dolduramıyor yok olmuyor çok iyi düşün yurtdışı cazip görünsede yıllar sonra insan anlıyor yorgun stresli sinirli bi insan olup çıkıyorsun buda benim tecrübem memleketim anam babam kardeşlerim gibisi yok valla

Selam dertleşmek isteyen yeni üye zannedilen eski üye. Kaldım. Genelde kardeşimin bir yerlerden düştüğünü, kanlar içinde kaldıgını görerek uyandığım kabuslarla veya her telefon çalışında "acaba hangisine birşey oldu" sorusuyla kalbimin çarpmasıyla, hele hele ben duymazken üst üste iki-üç kere aradılarsa geri aramaya korkacak kadar büyük fobilerle barışık yaşamayı öğrendim. Bunun bedeli olarak dönme dolaba binemiyorum gerçi artık, merdiven çıkamıyorum falan ama olsun. Adrenalinle yaşamaya alışıp ölümü bile içselleştirince, mezarlıkta korkmadan uyuyacak kadar kaybedenler kulübü kafasına ulaşmak gerekiyor, yani tek yol kişisel devrim her zamanki gibi.

sen batıda değil misin sen NeverOne

sen orlarda teksin bir de ya umarım çıkar tayininiz yurtdışına dediğim gibi yapamazsam geri dönerim napayım. yapamadım da geri döndüm de demek istemiyorum ama şehir, ilçe olarak yani aynı evde yaşasak da ben -şimdi burada küçümsüyorum gibi algılanmasın- öğretmenliğe falan atanırsam olur ancak iyi bir iş imkanı ama onu da ben istemiyorum ya ne hayallerle yola çıktım ve bunların arasında yoktu öğretmenlik :/ ailem de seviniyor böyle başarılarımı gördükçe. duygular ve mantık çarpışması işte

yüksek lisansı için mi gidiyorsun? tebrik ederim öncelikle. herkesin eline geçmeyen bir fırsat. ben de 5 yıldır ailemden uzağım ama alıştım. insan özlüyor tabii ama zamana, kadere karşı duramıyorsun. hep çocuk kalma şansımız yok. öyle olsa bile bir zaman sonra sen de kendi hayatın olsun isterdin. şimdi ailenden uzaklara gideceğini bildiğin için böyle duygusalsın. yine de unutma mesafeler uzadıkça kalpler yakınlaşır. belki hayatımızdaki diğer insanlar için böyle değildir. ama aile için durum böyle.

Şuan yalnızım.

Just cığım bende 5 senedir aileme ve eşime 3 saatlik mesafede yalnız yaşıyorum. Biara ev arkadaşım oldu, biara kardeşim yanıma okumaya geldi gitti. Bende doktorayı bitirene kadar hep gel git yaptım. Arada ailemle özellikle çok anlaşamadığımız noktalar olsada, alışamıyorum onlarsız olmaya... Yalnızlığa aşıştın diyenleri anlayamıyırum, çünkü bende alışamıyorum... dırf buyüzden arada ne kadar mesafe olursa olsun, yprulsamda en kötü 2. Haftada bir git gel yapıyorum. Akademisyen biri olarak ta, bunu iyi düşünüp taşınmanı tavsiye ederim. Bu işe bir girdinmi, geriye dönüşün olmuyor ne yazıkki, çok büyük artıları var ama atanamama gibi çok büyük eksileri de var...

Üff hemde ne dondurmalar... Pizzalar, çeşitli makarnalar... Arkadaşlarla turla gitmiştik biz. 1 hafta kalabildik sadece Venedik, Roma, Floransa, Vatikan, Pisa falan gezebildik ancak. Yalnız, İtalya ya eğitim için 1 yıllığına giden arkadaşlarım da oldu. Gerçi döndükten sonra oranın rahatlığı, sosyalliği vs gibi etkenlerden buraya alışmakta epey zorlandılar da neyse Ha bir de biraz maddiyat lazım, yani Türkiye gibi değil tabiki. Özellikle partiler, eğleneceler... Sen bir git, özellikle akademik gittiğin için öğrenci kartın vs falan da olur, nere var nere yok gezersin... Fransa dır, İspanya dır, Almanya dır, Hollanda dır, Baltık ülkeleridir... Ahh ahh... Özledim o günleri

Ya ne heycan kaçması ben bile düşündükçe heycanlandım, heycanlandıkça yazdım resmen Hayat çok kısa, hiçbirşey için üzülmeye değmez. Değerlerimizin farkına varıp şükretmek lazım. Güzel günler seni bekliyor

Alışmalısın çaren yok. Bende 22 yaşıma kadar annemden babamdan hiç ayrılmadım. Evlensem de aynı şehir de olurum diyordum ayrılamam onlardan. Ama Gelgelelim evlendim Avustralya Sidney e geldim. Türkiye sınırlarını Bırak Dünya'nın öbür ucuna geldim. 2 aydır burdayım. Eşim Yanımda. Onu çok seviyorum. Çok şükür huzurumuz yerinde. Ama anne baba özleniyor tabi. Ama ne yapacaksın kardeşim. Mecbur yuva kuruyoruz. Ayrılıp gidiyoruz.

biz yalnız bırakmayız X xDerinMavix

:) beni de gülümsettin :) Hala sıksık cıkar y. dışına o bile farklı bır deneyım oluyor, geldiği yer ise Avusturya idi, orda yasamak ıstıyor yıne, ''demek benı almaya gelmissin'' diyorum ben de Y. dısına tek basına gidip, duzen kurmak her yiğidin harcı degıldır, hissettiğin duyguda cok haklısın :) Ne zaman yolculuk?

Valla hayır demem.

vallaha ben de dayanamıyorum orada hadi kedilerle oyna komik kedili video çek derken 2 gün sonra sıkılıyom ben. onlar alışmış biri sebze meyve olmadı musluk anten peşinde biri kedileriyle ya da tabletiyle oynuyo ben sıkılıyom annem de sıkılıyo artık burada. arada bir geliyor geziyoruz tozuyoruz gidiyo sonra canı sıkılınca tekrar geliyo. ama daimi istemiyor kalmayı ee anlat bakem başka dert var mı

Biz normalde Almanya'da yaşıyorduk o zamanlar. Ailem, dedemler, amcamlar, halamlar hepimiz bir aradaydık. Küçük yaşta bazı psikolojik sorunlarım oldu. Zaten oradayken de ailemden kopuk sürekli dedemlerle, halamlarla bir aradaydım. Dedemler Türkiye'ye dönerken de onlarla birlikte geldim. Yani daha oradayken ailemi aile olarak görmüyordum.

Kucucuk bir ilcede yasiyoruz.. Orta sonda ben fen lisesine gitcem diye tutturdum(13 yasindaydim).. Olmaz olmaz dedilerde dediler dedem anneannem annem teyzem.. Yok dedim gidecem.. Orta sonda(7. sinifta) sinava girdim kazandim.. 14 yasimda 8. sinifi lise bir olarak bizimkilerden 1 saat uzakta basladim.. Nasil agliyorum ama anne sende geeelll diye.. Calisiyor o da gelemez tabi arada haftasonlari geliyordu 2 gun 2 saat gibi geciyordu ben yine surat sismis gozler portlemis agla agla icim kopuyordu... 1 yilda alistimm yeni cevre yeni arkadasliklar basinin caresine kendin bakabilmen vs vs vs o ozgurluge alisiyorsun kendine guvenin geliyor.. 5 yil gecti lise bitti uni kazandim bu sefer yeni bir sehre 2 bucuk saat uzak.. Universite egitimimin de 5. yilindayim.. Toplam olucak 10 sene.. Okadar alistim ki kendim yasamaya evime kendim alisveris yapmaya annemlere geldigimde mutfakta benden baska daha iki kadinin olmasi beni gicik ediyor.. Okadar alistim ki kendi duzenime uni bitince evlenmesem bile yinede annemlerin yanina geri donmem yada yanima alip gel anne beraber yasayalim demem.. O bana gelsin misafirim olsun ben ona gideyim misafiri olayim eyvallah ama baska turlu ben istemiyorum.. O aglak kiz cocugundan eser kalmadi yani ozetle alisirsinn...

derdini okudum gayet ciddi bir şeyler yazıcaktım taki arkadaşın yorumunu okuyana kadar hahha gitti ciddi yorum demek sebeb buymuş

ben iyiyim sen nassın NeverOne

İnşallah Allah herkese nasip etsin

ya ben artık kızkardeşim gibigörüyorum onu mesela 3 hafta italyaya gitti görüşemedik dönüşte görünce hemen sarıldı ay canıım benim kız özledim diyor X xDerinMavix

Evet... Ben Almanya' ya gitmiştim. Harika bir tecrübeydi. Üniversite hayatı ailemden ayrılmama neden oldu bir yerde ama yurt dışı tecrübesi paha biçilemez ne yalan söyleyim. Hayatımın kalanını yurt dışında geçirmek istemezdim ama senin yerinde olsam giderdim mutlaka.

kıyamam ya seneye ben de böyle olacağım işte indi bindi nereden baksan 4-5 saat bir de çok pahalı romadan türkiyeye çok fazla sefer olmadığı için en azından yanında eşin var arkadaşım, ona sarıl sımsıkı sen de M

şöyle yapacaksın

anladım canım olsun 2 senede gecer sımdı ıletısım cok kolay tango felan goruntulu konusursun bılıyorum zor ama meslegın ıcın gıdıcan sanırım hem ailende cok ıster egıtım ısın meslegın için gıdican sonra gerı gelcan inşallah zor ama zaman cabuk gecer canım -adre- nosce te ipsum... Anneler

her seferinde aynı duyguları yaşadım, alışamadım, aşamadım ama dayandım gerçekten seni çoooook iyi anlıyorum

sıkılacak vakit istiyorum ya şu italya işi olsun işi falan bırakıcam NeverOne

tatlım yeter ki ben bir gidiyim gerisi kolay, zaten 6 aylık egitim topu topuna ama gel gör ki k

Ya just aradım aradım bir türlü bulamadım bir gelisme ilişkin hakkında ne oldu var mı bir şey? magic girl simdi diyet zamani tek ayak

nerede ki ablan?

İstanbul'da vallaha tek başına yaşıyor, öyle de güzel bir hayatı var ki. yalnız ben de tek yaşıyorum hala gözüm başkasında ne doyumsuzum Allahım ya

Anne babam bosandı, annemle goruşturmedıler, babam tekrar evlendı kısa surede, ben de baska ıle okumak ıcın gıttım, bıraz yurt, bıraz akraba evi... Benim içim travmadır o gün, herseyden cok kardesımden bagırıs, cağırış aglayarak ayrılmak gozumun onunde... Ardından hemen üniversite, yine baska bir il, annem ve kardesımle artık gorusuyordum, bu sefer babamla hıc gorusemedım... Okul bitti, son dönüş istanbulda yenı bır yasam kurdum ve her ıkısıyle de gorusmeye basladım, kardesımı bır sure yanıma aldım... Dediğim gibi benim hayalimde her ne kadar o gün tekrar aynı evde yasamak olsa da, insanın kendı duzenı olunca, arada zıyaretıne gelınmesı bıle yetıyor... Bazen oyle oluyor ki tatıle gıttıgmde bıle bır an once evıme donmek ıstıyorum : ) Şuan neler yasayacagınızı kestıremedıgınızden bu kadar duygusal yaklasmanız cok normal dıye dusunuyorum : ) ya da ben gaddarlastım, o da bır ıhtımal tabi : )

Samimi arkadaşlar edinmeye çalış sakın içine kapanma, ben de okurken epey afallamıştım başlarda ama edindiğim arkadaşım sayesinde arkadaşım ailemi aratmadı, bazen abla bazen kardeş özellikle de kuralcı bir anne oldu başıma ve farklı şehirlere atanmamıza rağmen hala ilişiği koparmadık