Bence insan biraz tecrübesizlikten korkular yasiyabiliyor. Birde söyle söyliyim: Her insana ayni derecede yalnizlik iyi gelmiyor. Benim ailem yakinimda olmasa bende heralde evde cocuklarla kafayi yerdim bir süre sonra. Insan iki cift laf edecek insan ariyor. Ama sizin ki gerekenden fazla. Aslinda herseye yetebildiginizi kafaniz anliyor, ama hissiyatiniz öyle degil. Bunun nedenini bulmaniz lazim ilk önce

Bunu kendi başına kalmadan annen veya diğer yakınlarını çağırmayı bırakmadan başaramazsın. İlk zamanlar zor oluyo bebekle ev işi yapmak ama sonra rutine dönüşüyor.

Annenizi her gun iş yaptirmak, bebege baktirmak icin çağırıyorsanız cok buyuk haksizlik ediyorsunuz. Nihayetinde bebek yapmaya siz karar verdiniz. Sonuçlarını anneniz çekmemeli. Tabii ki ara ara çağırın, o da davetsiz gelir belki. Ama her gün her gün olur mu? Kışın ortasinda bir de.

Annesi de kiyamadığı icin geliyordur diyeceğim de nerden tutsam elimde kalıyor konu.

Ben de ilk erken evlenmis, 20lerin basinda, her seyin altindan kolay kalkamiyor, annesi de o yuzden kiyamiyor sandim. Konu sahibi 30 yasinda.

Kızlar 6 aylık bir bebeğim var çok şükür bebeğim ev temizliği yemek hatta günlük makyaj vs. Herseye yetebiliyorum aslında. Ama illa her gün annemi çağırıyorum farkındayım söylemese de evlerimiz uzak ve her gün gelmekten rahatsız oluyor yoruluyor. Ayrıca annemde olsa herkesin kendi evi düzeni var. Ama yok illa her gün annem annem değilse bir başka yakınımı çağırıyorum. Eve bir ekmek alsam annemle paylaşıyorum tamamen kendi alışkanlıgım olarak. Sanki evli değil de hala aynı evde yaşayan küçük kız gibi hissediyorum kendimi. Böylece bende kendimi hala küçük çocuk gibi görüp başka şeylere sarıyorum özgüvenim azalıyor. Yani yaptığım yemekten tutun nevresim degistirdigime kadar söylüyorum saçma bir alışkanlık haline geldi bende. Yanlış anlamayın tabiki annem ama yok yani ben istiyorum ki kendi halimde olayım annemle haftada 1 görürsem de olur yani bağımlı olmayayim kendimi çekip cevirebileyim. Artık böyle olmak istiyorum ama bana fikir verin yani ben kendimi hala küçük çocuk gibi hissediyorum ben artık evli çocuklu kadın olmanın sorumluluğunu alıp bu şekilde davranmak istiyorum

Yaşayan anlar panpa

Kayınvalidem yok, annem yeni rahmetli oldu ki öncesinde yatalaktı. Bu şehirde yakınım eş dışında bi kayınpederim var. Biri 3.5, diğeri 11 aylık iki evladım var. Yani oluyor, olmak zorunda benim için. Bugün mesela ufaklığa baba baktı, Büyüğümle tiyatrodaydık. Kendinize inanın ve olumsuzlukların da olabileceği bi olasılık dünyasına göre şekil alın. Yormayın kadıncağızı, kıyamıyordur size.

e farkındasınız ıste? yaptıklarınızı yapmayıverın o zaman sorun cozulur cocuk dogurdugunuza gore kendınızı cocuk olarak gormuyorsunuzdur sadece ınsanlara bagımlısınız bırazda cıkın dısarıda dolasın hava alın

Kusura bakmayın ben çok kızıyorum böyle insanlara. Annenize yakınlarınıza mı güvendiniz arada insanlık hali bunalır çağırırsın ama böyle sürekli sürekli saçmalık

Ay yazık değil mi kadına ya, bi salın gözünüzü seveyim. Annenizin sizden başka hayatı olmasın mı istiyorsunuz? Bu yetişkin olamamak falan değil tamamen bencillik.

yavaş yavaş görüşmelerinizi azaltabilirsiniz, eğer başta siz kendi kendime yetemiyorum düşüncesini hayatınızdan çıkarırsanız her şey hallolur. anneniz size hayır demek istemediği için geliyordur, yol da uzakmış zaten bir kaç gün çağırmayın, eksikliğini hissederseniz telefonla görüşürsünüz ama artık kendi kendinize kalma zamanınız gelmiş, bebeğiniz de çok küçük değil. sizin tam tersi durumunuzu yaşıyorum ben de annemle. annem her gün benimle görüşmek istiyor.. evde canı sıkılıyor, her gün gel, gelmiyor musun, gelmeyecek misin diye beni arıyor. tek çocuk olduğum için üstüme düşüyor. her seferinde de her gün her gün gelemeyeceğimi anlatıyorum. gerçekten karşı taraf için yıpratıcı olabiliyor.. anneniz de sürekli çağırdığınız için kendini zorunlu hissediyordur, ona da bunu yaşatmayın bence

Bence konu sahibinin annesi de memnun olabilir, sonuçta kızına hayır diyemiyor mu? Anne zaten kızını bağımlı yetiştirmiştir. Benim çevremde de var böyle hem şikayet eder hem kızı kendinden habersiz adım atsın istemez.

30 yasindaymissiniz. Bence biran once basinizi caresine bakmayi ogrenmelisiniz P

6 aylık bebeğiniz var ve zorlanıyorsunuz çalışmıyorsanız duruma alışmaya çalışın çalışıyorsanız da bakıcı vs tutun Annene de yazık iyi dayanmış valla benimki olsa benden bu kadar derdi.

bir de şu var buna ne kadar alışırsanız dışarıya da o kadar bağımlı hale gelirsiniz haftada belirli günler belirleyin o günlerde davet edin zaman geçtikçe de azaltırsınız bu durum sizin için de çok sağlıklı değil

Annen çok memnun değilse neden geliyor diyeceğim ama seni kırmak istemiyor muhtemelen, bir gün anneni çağırma ve önceki günden plan yap, atıyorum ekstra bir iş çıkar kendine ya da dışarı çık hani fırsat olmasın, hiç denemedin mi

bence loğusalıkta psikolojik bir ihtiyaç olabilir sürekli anneyi görme.. ben de çocuğum olunca ilk aylar hep annemi düşünüyordum, bize nasıl bakıyordu, saatlerce kucakta sallıyormuydu benim gibi, sorunsuz emzirebilmiş miydi vs, tabi annem vefat ettğiği için bunları düşündükçe ağlıyordum ama zamanla azalıyor şu an öyle değilim bebeğim 1,5 yaşında

İlk 4 ay annemde kaldım bebekten sonra. Eve döndüğümde de yanımda hep birilerini istedim. Ki ben aşırı özgür biriyim. Lohusalık kaygı veriyor insana. Geçiyor merak etme:)

Çevreden izlenimim bebiş olduktan sonra bir çok kadın anneye düşüyor. Bu durum sadece size özgü değil. Ayrıca diğer konularda saptamalarınız iyi bişey kendinizi az çok fark ediyorsunuz ve bunların üzerine gide gide siz aşabilirsiniz.

Kahve içmek için yani ne biliyim böyle bir alışkanlık oldu bende çocuktan sonra G

konunuz bana çok tanıdık geldi birebir şahit oluyorum komşumuzun annesi her gün yollara düşüyor böyle hatta kızının bebeği daha doğmadı doğunca nasıl olur kimbilir yazık kadına evinde otursun yormayın kıramıyor demek ki sizi

Nasıl yani, hergun anneni yardım etmesi için mi çağırıyorsun yoksa oturmak, kahve içmek iicin falan mı? Her işimi yapiyorum demişsin ya ondan kafam karıştı, annen de gelmek istemediğini belli ediyormus işlerini yapabiliyorsan acil bir durum yoksa neden çağırıyorsun, ne yapıyorsunuz ki?

Ben ondan kendime ve evime yetemiyorum demek ki anca bebem :) Annem arabayla kayınvalidem yürüyerek beş-on dakika. Her gün niye çağırayım, ben de evden her gün çıkmak istemem şahsen. Çocuktan sonra bende annemi daha çok arar oldum. Bebeğimin bi hareketi oluyor onu paylaşıyorum vs... Ama her gün gelmesini beklemek cidden yetişkin olamamakla ilgili bir durum. Bu konuyla ilgili en çok fatih reşit civelekoğlunu tavsiye ederim. zeynones

Nasıl yetişkin olunur kitaplari okuyun ve videoları izleyin. Anneniz de size demiyor mu kızım neden nevresim değiştirdiğine kadar söylüyorsun diye? Hoş zaten söyleyecek olsa hergun size gelmezdi

Bence boşluktan oluyor bu durum. İlk doğum yaptığım zamanlar ben de böyleydim. Benim ailem farklı bir şehirde yaşadığı için çağırma durumum olmuyordu ama aynı şehirde olsak kesin ben de böyle olurdum. Bir gün bir farkındalık geldi. Dedim insanları ne kadar çok arıyorum, ne kadar çok gereksiz detay veriyorum. Sıkılıyolardır, kırmamak için falan da bişey demiyorlardır diye düşündüm. Kendime çeşitli meşgaleler çıkardım. Bahadır kitap okumamıştım, birkaç kitap okudum. Evimde yenilemek istediğim eşyalarım vardı, boya falan alıp onları boyadım. Kişisel bakım günleri ilan edip, o gün hiç iş yapmadan tepeden tırnağa bakım yaptım. Her gün bebekle yürüyüşe çıktım mutlaka. Yemekti, temizlikti falan bir şekilde doldu yani o boşluk. Siz de kendinize meşgaleler bulun. Yazık annenize de her gün her gün. Zaten bi başlarsanız devamı gelir.

Anneniz de sizi böyle kendine bağımlı yetiştirmiş belli ki. Var böyle insanlar, çocukları etrafından ayrılsın istemiyorlar. Beş dakikalık bir kahve için her gün gidilir mi? Ya da ne olursa olsun yani çok saçma. Kusura bakmayın benim etrafımda da var sizin gibi annesinden ayrılamayanlar, eşleri dahil herkes şikayetçi ama en ufak uyarıda ağlayarak anne gel beni al moduna girdiklerinden kimse ses çıkarmıyor artık.

Ben annemle anlaşamazdım bile bebeyle beraber işler değişti valla :)

Ama Esra hanfendicim ben çok özgür kadındım. Annem de hiç bağımlı falan yapmadı, ama doğumdan sonra berbat bir hale geldim. Aciz bir kadın gibiydim. Dileniyordum resmen En son annem bana geldi onun da psikolociyi çökerttim hxhshsh sonra düzeldim Konu sahibi birinin psikolociyi çökert