S Spizella

Takvimimi de mi görmedin aşk olsun :) 23 haftalık

Gercektende öyle saniyelik hayat yasiyoruz 2 dk icinde arkadssimizi kaybettik bir hafta önce cok kisa bir süre ama ne olacagimiz belli degil. soylediklerinizi dusunup telkin ediyorum kendimi ama dogum bambaska olay gibi geliyor cidden zamaninda evde nasil ustesinden gelmis bu kadinlar :)

Kiz sen hamile misin ben anlamadim ya . push ; H E

Bu dediklerin çok normal hemen hemen hepimiz düşünüyoruz bunları cann senin psikolojinin kotu olduğu anlamına gelmez bence doguma aglayarak girdim ben ya masada kalırsam vb... bir sürü şey geçiyordu aklımdan yani bu bence çok normal

Ben de eğitimciyim, evet verilenin geri dönüşünü görmek güzel ama ben elimde olsa bu saçma sistemin çarkına girmesindense evde evde eğitim vermek isterdim. En çok mutsuz olmasından korkuyorum, geçen hafta 1.81cm idi, henüz 7 haftalık ama ilerisi düşündürüyor beni, 7. ay, 7. yaş, 17. yaş.. Mutlu olsun, içinde yaşadığımız sistem onu yormasın germesin falan filan... Sırf bu yüzden ülke değiştirmeyi düşünüyorduk aslında, bu ufaklık sürpriz yaptı. Ben de babamı kaybettim ve bu bende sanırım biraz ters bir etki oluşturdu. Bazı şeyleri önleyemeyeceğimi öğrendim. Ölenler olacak, hasta olanlar olacak.. Yapabileceğim tek şey onu veya bizi hasta etmemek, öldürmemek için elimden geleni yapmak. Duygusal boşlukta olduğum doğrudur, yani öğrenmeden önce de bir şey hissetmiyordum, şimdi de boşluk var. Elbette biraz şaşkınlık ve dehşet var :) Eşim benden çok çok daha hazır duygusal olarak, isim seçelim falan diyor, ben "ne gerek var yahu" tadındayım. Zamanla olacak sanırım/umarım.

Basiniz sagolsun. herkeste fakli hisler uyandiriyor ne yazik ki kayiplar bende asiri tedirgin korumaci kaybetme korkusuyla yaklasir oldum.. gelecek endisesi hepimizin icinde var belki ama artik bende bunjn icin uzulmeyi biraktim.. esim sayili uni. birinden mezun oldu 91 puanla neredeyse acikta kalacakti ve hep diyorum cocugun senin kadar iyi olmayabilir ama sirf bu yuzden de gelecekte ne olacagini bilmedigimiz icin cocuk sahibi olmamak mantikli gelmiyo. bebisinize en guzel destegi egitimi zaten verirsiniz gerisi gercekte donemin sartlarina kaliyor umarim bizim kadar sanssiz olmazlar. bir seyler farklilasir

6 yıllık evlıyım. Şuana kadar hiiç çocuk düşünmedim. Bu korkularımdan ve bazı engellerden dolayı. Ama artık eşim çocuk ıstedıgını bellı etmeye başladı. Hatta 3 4 ay daha düşün sonra gereken neyse yapalım dedi Sanırım artık kaçınılmaz sona geldık. Allahım evlat ısteyen herkese ıstedıgı vakıt sağlıklı sıhhatlı evlatlar nasıp etsın. Korkularımızla yüzyüze getirmesin inşallah.

Basardiniz ama dimi:))) fazla korkack bir sey yok zeysmother Eylülün

Ben sanırım hala durumu içselleştirmiş değilim. Yani evet vücudumda abik gubik etkilerini hissediyorum ama duygusal olarak boşluk ve dehşet içindeyim. Tek fark sizin gibi doğumdan değil, sonrasında olacaklardan, olabileceklerden.. Ufacık, kımıl kımıl bir canlıyı verip "bunu insan yap" diyorlar ve bu çok zor. Tek tedirginliğim mutlu bir birey yetiştirebilir miyim/miyiz? Başarı, statü, toplumsal normlar vs umrumda değil. Sorunları önlemek adına üzerime düşen her şeyi yapmaya çalışmak dışında doğum, ölüm gibi üzerinde etkim olamayacak şeylerden korkmuyorum açıkçası, değiştiremeyeceğim şeyleri kabul etmekte iyiyimdir.

Evlenmeden once gittim herhangi bir kist sorunum yoktu duzenli reglde oluyorum ama esim alkol sigara sagliksiz beslenme :)))) banada b12 demir ve folikasit verdi aile hekimim once vitaminlere ayar cekeyim biraz:)

Çünkü doğal bir şey Bütün memeliler doğuruyor. Kocaman filler bile Doktor aslında gerekmedikçe müdahale etmiyor vajinal doğumda. Doğumu sen kendin yapıyosun :) Yanındakiler yardımcı oluyor. Ben de biraz korkuyordum sonra bir doğum simülasyonu izledim bir doktorun youtube kanalında Şimdi yapabileceğimi düşünüyorum:)

Vaaaayyyyyy Allah sağlık sihhatle kucagina almayi nasip etsin Allah kurtarsin Kız mı cinsiyet

Cok tesekkur ediyorum yazdiklariniz icin kesinlikle boyle yapmayi deneyecegim

Herkese merhaba 27 yasinda 1 yillik evliyim. esimde 32 yasinda. atamam olmadigu icin ucretli ögretmenlik yapiyorum ve seneye ozel bir kurumda baslayacagim bu arada hazir yogunda degilken bebek istiyoruz da benim psikolojim sanirim iyi degil. daha neyle karsilasacagiz cocugumuz hemen olacak mi bilmiyoruz tabii ki bir yandan bu yuzden hemen olsun istiyor bir yandan dogumdan asiri korkuyorum. ne yalan soyleyeyim sanki dogumda bana ya da cocuga bir sey olacak hissi hep var. özel egitim ogretmenligi yaptim lutfen ozel yakinlari cocuklari olanlar beni yanlis anlamasin serebralpalsiliydi cocuklarimin hepsi ve hikayelerini dinledikce daha cok etkilendim misal birtanesi dogum basladigi halde doktoru eve yolluyor ve cocuk oksijensiz kaliyor konusamasada muthis bir zekasi vardi. kafa sallayarak ders isledik evet mi hayir mi. soyleddigim her seyi anliyordu cocugum bunun gibi bir suru hikaye. annelerin o fedakarliklari o zorluklara gogus gerebilmeleri zaman zaman isyan etmeleri bile takdire şayandi. hicbirne engelli gozuyle bakmadim ama uzuldum hep annelerin yerine koydum kendimi Siz cocuk beklediginizde sizide boyle olumsuz dusunceler aldi mi? Nasil olacak nasil yapacagim? Ya cocuguma bir sey olursa? Ayni duygulari esime karsida yasiyorum hemen hemen sarildigimda dua ederim ya olmasa ne yaparim derim. biran basina bir sey geldigini dusunurum. sebep bu mu bilmiyorum ama bunu yenmeyi, evladimin olmasinida cok istiyorum

Engelli bireylerle çalışınca farkındalığınız daha çok oluyor ister istemez. Üstelik onlar daha çocukmuş.. Ben de zaman zaman çevremde engelli olarak doğmuş bir bebek görünce aslında doğumun ne kadar bıçak sırtı bir olay olduğunu anlıyorum. Oğlumun doğumunu düşünüp "ya şöyle olsaydı ya geç kalınsaydı" gibi negatif hislere kapılıyorum.. Endişeleriniz normal içlerinde bulunmuşsunuz çünkü. Zaten bunu cahil biri düşünemez. Farkındalığı olanlar endişe eder.. Ama hayatın bize ne getireceğini kimse bilemez. Karamsarlıkla da yaşanmaz. Hamile kalmadan önce sonra çoğu kadın yaşar bunu.. Akışına bırakmak lazım bazı şeyleri..

Evet canim sürekli bunu düşünerek yasiyamiyorsun aklıma gelince kovuyorum bu düşünceleri iki hamileliğimde de aynıydım üçüncüye hamile olayım yine gelir bu korkular ama bunun için bebek fikrinden vazgecmezdim

Ne yazik ki cok zor sartlar altinda devam ediyoruz. Allah sizinde yardimciniz olsun. gebe okuluna ne zaman gidilmeli sizce?

Merhaba, tabiki korkuyorum. Sağlıklı bir bebek dünyaya getirebilecek miyim, gelse bile sağlıklı şekilde büyütebilecek miyim, kendim ya da eşim ölürse ne olur? Gibi düşüncelerim var. ama olumlu bir insanımdır her şeyin yolunda gideceğine dair umut taşıyorum. Elinden geldiğince tedbirli olup gerisini evrenin akışına bırakmak zorundayız. İşinden dolayı etkilenmen çok normal. Başımıza da böyle şeyler gelme ihtimali var tabiki. Ama bazı şeyleri öngöremezsin. Kontrol de edemezsin. Annem 52 yaşında engelli oldu hem de sapasağlamken. Her gün evden adımını bile atmadan ev kazası geçirip başına bişey gelebilir. Bütün kötü olasılıkları haddinden fazla düşünürsek anksiyeteye davet çıkarırız. Sen tedbirini alıp gerisini hayata bırakacaksın, başka yolu yok...

Sağol arkadaşım evet kız :)

Olacağın onune gecemeyiz, iyi düşünelim iyi olsun Allah hepimize sağ salim ve hayirli sağlıklı evlatlar nasip etsin bizimle birlikte... Umarim en kisa zamanda hayaline kavursursun Biz bekleyenlerde Canım cok yanıyor geceden beri ara ara ağlıyorum birazdan yine doktor a gidecegim, tsh im icin Bu arada cocuk icin doktora gidip bütün muaynelerini ol. Eşin de olsun.

Hamileyken herkes aynı duyguları hisseder. iyi bir doktor bulup, sık sık dua edip kalanları Allaha bırakmaktan başka çok da yapacak bir şey yok.

Zaten o sanciya cekene kadar diyorlar gerisi biranda oluyormus :)