Evet tam olarak başlıkta yazdığım gibi. Henüz 24 yaşındayım ve kendimi oldukça güçsüz, tükenmiş hissediyorum. Geçen yıl üniversiteden mezun oldum. Mezuniyetimden yaklaşık 6 ay sonra yasal stajıma başladım ve bu Aralık ayında bitecek. Bir dönem aktif bir şekilde staj yaptıktan sonra çalıştığım ofisten ayrıldım. Şu an Aralık'ta yapılacak bir sınava hazırlandığım için aktif bir şekilde staj yapmıyorum. Bir yandan stajımın bitmesine az kaldığı için özellikle iş hayatı ile ilgili kaygılarım ve korkularım artmaya başladı. İçinde bulunacağım sektörün durumu, benim şu anki durumum içimi çok karartıyor. Öncelikle ciddi bir özgüven düşüklüğü yaşıyorum. Kendime güvenim, beklentilerim her şey kayboldu. Özellikle staj yaparken yaşadığım birkaç durumun beni etkilediğini düşünüyorum, işimle ilgili bir ortamda herkesin içinde ciddi bir şekilde bocaladım ve o zamandan bu yana kendimi çok beceriksiz hissediyorum. Ek olarak çalışacağım sektör sürekli birilerinin bağlantılarını gerektiren, aksi durumda sömürülmenin kolay ve iş bulmanın zor olduğu bir alan. Bu durumu düşünmekten önümdeki sınava da odaklanamıyorum. Çalışmaya dair isteğim kalmıyor. Sadece iş hayatım değil, hem sosyal hem özel hayatım da iç açıcı sayılmaz. Kendimi aileme yük gibi hissediyorum ama şu anki ekonomik şartlarda kendim ayrı bir düzen kurayım diyemiyorum. Dolayısıyla ailemle yaşıyorum, ailevi huzursuzluklarımız da oluyor. Ayrıca sosyalleşebileceğim bir ortamım yok, olsa da öyle ortamlarda bulunmaya isteğim kalmadı. Buradaki arkadaşlarımla çok çok nadir görüşüyoruz. Yakın diyebileceğim arkadaşım da üniversitedendi, farklı şehirlerdeyiz şu an. Haliyle çıkıp içten bir sohbet edelim kafa dağıtalım diyebileceğim kimseler kalmadı etrafımda. Özel hayatımla ilgili olarak, daha önce bana karşı ilgisini fark ettiğim bir iki kişi olsa da ben kimseye karşı bir şey hissetmedim. Şu an ise görüştüğüm biri var, öğrenci olduğu için okuduğu şehre gitti. Gitmeden önce 2 kez oturup görüşebildik, yüz yüze iken sohbet muhabbet güzel gidiyordu da şu an araya mesafe girdiği için beni rahatsız eden bir iletişimsizlik var. Bu da beni bunaltıyor. Uzun lafın kısası ben hiçbir yere tutunamayacakmışım da her şey elimde kalacakmış gibi, elime yüzüme bulaştıracakmışım gibi hissediyorum. Bazen şımarıklık mı ediyorum acaba diyorum. Çünkü çok şükür öyle felaket dermansız dert değil bunlar, ama ne bileyim içim baya daralıyor. Bunlar aklımda dönüp dolaştıkça olur olmadık yerlerde gözlerim doluyor, gerginlikten evdekilere çatıyorum falan. Daha çok kendi kendimi yıpratıyorum, profesyonel desteğe ihtiyacım olduğunu hissediyorum ama çalışmadığım için karşılayabilecek durumum yok. Bu yaşta nasıl kafa bu demeyin lütfen, paylaşabileceğim kimse olmadığı için buraya yazmak istedim. Nasıl kendime gelebilirim ben

Birkaç arkadaş birleşip ofis açın ve dilerim ki adaletli bir hukukcu olursunuz düzeninizi kurarsiniz bu yaşlarda bu süreçlerde bu kaygılar çok normal birkaç hedef koyun ve kesinlikle ek iş yapın sınavda olsa hem maddi gelir olur hem hobi hem özgüveniniz tazelenir SEO içerikli yazı vs iyi yaparsanız güzel paralar var araştırın derim

İyi akşamlar hukukçu olduğunuzu düşündüm eğer öyleyse aralık ayındaki sınavda başarılar :) bu ihtimal üzerine yazıyorum ki sınavın ilk basamağından sonra evde beklemeyin bence zira uzun ve yıpratıcı bir süreç, bir sıfırdan iyidir diyerek bir yerden başlamalı

Herkesin bir kısmeti var diyerek umut buluyorum daha yolun başındasın. Hepimiz aynı durumdayız özel sektör sıkıntıları maalesef

İçinizi ferahlatacaksa eğer her nasip kendi vaktine esirdir ve doğru zamanda gerçekleşecektir. Şu an bunalıyorsanız, zorlanıyorsanız öyle gerektiği içindir. Bu sürecin de size öğreteceği, katacağı bir şeyler mutlaka vardır. Sektörünüzdeki gelecek durumunuz için işiniz için endişelenmeniz hiçbir şeyi değiştirmeyecek. Siz elinizden geleni yapın. Herkesin bir mucizesi vardır. Karamsarlığa düşmeyin yeise kapılmayın. Bardağın boş tarafını gördüğümüz zamanlar yaşıyoruz hepimiz. Siz de şu an bardağın boş tarafıyla göz gözesiniz. Umarım güzelliklerle dolar

İyi akşamlar evet doğru düşünmüşsünüz hukukçuyum, teşekkür ederim Sınav hazırlığında fire verdim bu ara sınava güvenemiyorum zaten o yüzden ben de sınavdan sonra evde beklemek istemiyorum. Ama işte özgüvenim de baya düştü, bu enerjiyle ne yapacağım nasıl yapacağım bilemiyorum yani gözüm baya korkuyor. Daha da yazarsanız dikkatle

yeni türkiye yüzyılı...

Gerçekten de öyle öğrendiğimizle kaldık Fakültedeyken seviyordum bölümümü ama kısa bir süre de olsa uygulamaya girince inanılmaz demoralize oldum. Çeşitli sebeplerden kendime olan güvenimi kaybettim, üstüne eklenen belirsizlikler de cabası. Nasıl bir düzen kuracağım, nasıl tutunacağım bilmiyorum

Aynı hisler aynı olaylar... yaş 27. Stajım çoktan bitti üstüne 4 sene geçti ve hiçbir yerde dikiş tutturamadım. Stajdan sonra 1 sene çalıştım sonra dedim ofis açayım giderler gelirimi aştı. Hakimliğe çalıştım varımı yoğumu son enerjimi koydum son şansım bir şeyleri denemek için. Bir de üstüne nişan yaptım onun sıkıntıları. Yalnız değilsin demeye geldim. Bize hukuk öğretip bu coğrafyaya attılar Allah hepimizin yardımcısı olsun