Evet yardim almam gerektigini düsünüyorum. Ama 2 kücük bebegim var ve onlari birakip böyle bir zaman ayirma imkanim yok maalesef.

Amin insallah.

Ani bir kayıp olmuş, biraz travma sonrası stres bozukluğuna benziyor. Ani ruh değişimleri, detaylı düşünememe, ağlama krizleri sonrasında üzüntü hissetmeme gibi. Bende abimden sonra yaşamıştım ama sonra çok ağırlaşmıştı bende. Kendinizi gözlemleyin. Ama bu süreçte kendinizi suçlamayın. Beyniniz bu acı ve yeni durumla ne yapacağını bilmiyor. Belli bir süre sonra yerini depresyona bırakabilir. O zaman destek alabilirsiniz.

Ben de senin gibiyim. Doktor, beynin acıyla başedemeyeceğini anlayınca o anıyı siliyor, unutuyorsun demişti. Üzülme böyle olduğı için, vücudun yaşama devam edebilmek için kendini koruyor.

Başınız sağ olsun. Bir çeşit acıdan kaçma/yok sayma/baş etme biçimi bu. Eğer hislerinizi bastırır, doğru biçimde yaşayıp geçemezseniz; bu bir yerden patlar. Dilerseniz bir psikolog ile görüşün, bu süreçte duygularınızı yaşamada/yüzleşmede ve toparlanmanızda size yardımcı olsun.

basınız sağolsun. rabbim nur içinde yatırsın. .. delirmiyosun canım. acı cekerken acıya dayanıklılıgı artırmak ıcın beyın yapar bunu. acıdan öluyormus sankı de bı koruma programı acmıs gibi.. detayları unutturmaya calısır.. gececek elbet. ölm herkese var. hayata devam ediliyor gülünüyor. herkes mı hayırsız evlat. bunca ana babalar ölürken beraberınde gıden evlat mı vardı... ne kadar acı cekılmelı? bı suresı mı var? yok. kendını yıpratma. zamanla hersey daha netlesıyo. allah oyle bı sıstem vermıs kı hıc bı acı bakı değil. her gun yavas yavas acı azalır. bıtmez ama azalır.. allah sabır versın. _Phantom-Opera_ Her şey kızım için... tek ayak cezası Anneler

Basiniz sagolsun. Babaniz nur icinde yatsin. Mekani cennet olsun.

Ben de böyleyim. İlk zamanlar hiçbir şey hissetmem. Üzülürüm ama büyük tepki vermem. Ne zaman ki insanlar duruma alışıp kayıpları kabullenince benim kafama dank eder. Başlarım ağlayıp sızlanmaya.

Siz gerçekten çok zor şeyler yaşamışsınız. Çok üzüldüm. Yemek yiyememe olayı bende çok farklı oldu mesela, aşırı yemek yemeye doymamaya başladım. Özellikle gece yemek yeme durumu başladı. Her gece karnım tok bile olsa acıkıyorum. Ben hala sadece çok büyük öfke duyuyorum. Depresyon geçirmiştim zaten yıllar önce ve daha onu bile atlatamadım sanırım hiç tedavi de olmadım. Tedavi olmam gerek sanırım artık

Iciniz rahatsa kendi kendinizi uzmeyin dedigim gibi daha cok uzuleceginiz zamanlar gelecek keskelerde hic bitmez bu hayatta herseyin daha iyisi olabilirdi diye dusunuruz bu arada basiniz sagolsun Rabbim kaybi olan herkese sabir versin

Cok haklisiniz. Aglamak kahrolmak sevgimin ispati gibi hissediyorum. Babalarimizin mekani cennet olsun. İnsallah yeniden kavusuruz onlara Loreth

İlk önce başınız sağolsun. Ama emin olun acısı geçecek çünkü insan da geçmeyen hiç bi his yok. Allah sabrınızı arttırsın. Ama mutlaka bi destek alın bence ben uzun seneler boyunca almıştım Gerçekten faydası oluyor ihmal etmeyin

Annemin vefatı çok ani oldu benim de. Bebeğim de daha 40 günlüktü. Hiç acı hissetmedim neredeyse hiçbir şey hissetmedim resmen. Bomboş bakıyordum herkes antidepresan kullandım zannetmiş öyleydim. Hala da kabullenebilmiş değilim 1 seneyi geçti. Annemi defnedip eve dönerken yolda annemi arayıp, eve gidiyorum ben diye haber vermek geldi içimden. İlk aylar kızımla uğraşırken anlamadım hiç. Ama başıma ne gelirse iyi veya kötü sürekli kendimi eksik hissediyorum şu an aşırı derecede yalnız hissediyorum. Sanki sadece annem değil herkes bütün ailem sevdiklerim gitmiş gibi. Aylarca gördüğüm rüyalarda bile sürekli anneme kızdım, öfke duydum sanki kendi seçimiymiş gibi. Şu an sadece özlem duyuyorum. Hala acı hissetmiyorum. Ama saçma ruh hallerine giriyorum bazen aniden öfke patlamaları yaşıyorum bazen çok sakin oluyorum. Yine de o günden beri, yani annemi kaybettiğim günden beri kendimi hiç tamamen mutlu hissetmedim. Sanırım hiç hissedemeyeceğim. Sizin de başınız sağolsun sanırım bizim bu hislerimiz de bir baş etme biçimi.

Ben de aynen anlattığınız gibiyim. Başınız sağolsun abinize çok üzüldüm. Annemi çok ani kaybettim ben de 1 seneyi geçti hala anlattığınız gibiyim. Saçma sapan öfke patlamaları yaşıyorum. Tedavi gördünüz mü, nasıl bir tedavi uygulandı?

Sevgimi gönderiyorum size. Benim de çok keşkem var. Sevdiğini kaybedip de keşkesi olmayan insan yoktur herhalde. Paylaşamadığımız her an bir keşke çünkü. İşte bunlara bazı şeylere şükrederek dayanacağız. Şükürler olsun onlar bizim babalarımızdı. Bizi korudular, sevdiler, arkalarında güzel hatıralar bıraktılar. Anneniz yanınızda, en çok da buna şükredin. İnsanın en büyük tesellisi yanındaki sevdikleri. Shusui

Yardım almayı düşündünüz mü? Gülmek eğlenmek normal çünkü ağlasan da kendini hirpalasan da geri gelmeyecek... Sadece maneviyatın yüksek ise vicdanini rahatlatmak adına ona hediyeler iletebilirsiniz rüyalarında görmek adına her gece ona dualar gönderebilirsiniz ki bu işe yarıyor bazen rüyalarda görmek en güzel terapi oluyor gercekten. M Mutlak Butlan İnanmak istemiyorum, bilmek istiyorum.- Carl

Yaşadığınız şokla duygu karmaşası yaşamış olabilirsiniz

Allah rahmet eylesin mekanı cennet olsun inşallah. Herkes farklı yaşar acısını siz başta çok üzülüp ağladığınız için beyin bir savunma mekanizması olarak acıyı yok sayma ve unutturmaya çalışıyordur. Tabi ayrı bir eviniz ve aileniz olması ve iki çocukla uğraşmanın telaşı ile acınızo yaşayacak vakit de bulamamış olabilirsiniz. Ama aynı evde yaşayıp da o her akşam eve gelen kişinin artık bir daha hiç gelemeyeceğini anlasaydınız çok farklı olurdu. Anneniz mesela asıl o en derinden hisseder babanızın yokluğunu. Allah yardımcım olsun durumun hayırsız evlat olmakla yada sevmemekle ilgili olduğunu düşünmüyorum. Siz hayatın akışına kaptırmışsınız kendinizi ve bu yanlış birşey değil hayat devam ediyor. B

Ben de annemi bu sözlerle teselli etmeye calisiyorum. Ama onun acisi ilk günkü gibi taptaze

Bazen bazi insanlar yasanan buyuk uzuntulere farkli tepki verebilirler herkes aciyi ayni sekilde yasayacak diye birsey yok belkide kabul edemiyodursunuz unuttugunuza gore yoklugunu hissettiginizde daha cok uzuleceksiniz ben bunun hayirsizlik yada vefasizlik oldugunu dusunmuyorum bazilarida varki varliginda yapmadiklari kalmiyor kor olunce badem gozlu oluyor N N0one Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Tam olarak bu tanimladiklarinizi yasiyorum ben de..

Mart ayında annemi kanserden kaybettim. Cenazede çok ağladım. Cenaze bitti eve geldim ağlamadım. Normal hayatıma devam ettim. Farkettim ki ben yasımı annem yaşarken tutarmışım ölünce bir rahatlama geldi. Bilmiyorum belki çok acı çekmediği için belki o süreç bittiği için bilmiyorum. İlk aylarda kabul etmek biraz zor oluyor. Ama şimdi acısı içime oturuyor. Yokluğunu hissediyorum özlüyorum bazı geceler rüyada görmek istiyorum.

Bizim orda bi laf vardır. Oğulsuz durdum da öğünsüz duramadım... Acılar var ama hayat da devam ediyor. İçinizde bastırıp dert sahibi olmayın da acınızı da yaşayın ama gülüp eğlenmek de haram değil. Hayırsız olsanız çok başka şeyler anlatmanız gerekirdi.. Geberdi gitti dğnya bi pislikten temizlendi falan demiyorsunuz sonuçta.. Allah rahmet eylesin...

Amin Allah razi olsun. Yokuspokus

Şuan sizi çok iyi anlıyorum o taziye zamanında da ben deligi iş yapıyordum evde aslında kallunmedigimiz için bunlar kendimizi kandırıyoruz benim babam vefat edelide 8 ay oldu ama hala yer yer kabulmiyorum çok zor kabullenmek insan kabullenmeye başladıgın da çok büyük bir acı hissediyor bu sevmediginiz anlamına gelmiyor tabi Allah sizin be bizim de babalarımıza rahmetsin kalanlarımıza sabır versin

Cok sükür varliginda iyi evlat olmak icin elimden geleni yaptim. Sevgimi hissettirdim. Sarildim, öptüm, mutlu etmek icin elimden feleni yaptim. Ama tabi keskelerim de cok. Kabul edemiyorum gercekten ve dediginiz gibi gelmeyecegini hatirlatan seyler oldugunda yoklugunu hissettigim de acidan kahroluyorum zaman zaman.

3 ay önce babami kaybettim. O benim her seyimdi, yaslandigim dag, süper kahramanim.. koca kadin oldum ama onun kücük kiziydim ben. Hic beklemedigim anda gitti babam. 3 gün kadar yiyip icemedim, araliksiz agladim. Ama sonrasinda normal hayatima devam ettim. Kahkahalarla güldügüm bile oldu. Müzik de dinledim hatta dans ettim. Taziye ziyaretine gelenler cok sükür yüzün gülüyo dediler. Niye gülmesin ki diye düsündüm uzunca bi süre sonra babamin öldügünü hatirladim. Siz babam öldü diye gelmistiniz dimi diye güldüm. Bunlari yazarken agliyorum ama biliyorum kisa bir süre sonra normal hayatima dönücem. Ben babami gercekten sevmedim mi? Hayirsiz miyim? Yoksa onu unuttum mu? Belki de delirdim. Bilmiyorum.

Sizin mutlu olma çabanız hayatta kalma içgüdüsünün sonucu bana göre. Anne&baba acısını çok iyi bilirim. Öyle büyük bir acı, öyle büyük bir hiçlik ki, insan o hiçliğe teslim olsa, acıdan ölür herhalde. İnsanın bir yanı sanki sevgisinin ispatıymış gibi acıdan kahrolmak istiyor. Ufak bir tebessüm bile saygısızlıkmış gibi... Diğer taraftan insanız, delirmemek zorundayız, bunu sağlamak için de hayatımız normalmiş gibi yapmaya devam ediyoruz bazı şeyleri. Bilmem anlatabiliyor muyum? Ben 16 yaşında yaşadım anne&baba kaybını ve sizin yaptığınız şeyi yapamadım. İş nerelere vardı uzun hikaye ama tedavim çok uzun sürdü, onu söyleyeyim. O yüzden ağlayın, gülün, kahkaha atın, acıyla çığlık atın. Sadece kendinizi acıya teslim etmeyin. Ve Allah sabır versin. Nurlar içinde yatsın süper kahramanınız. Benim babam da en iyi oyun arkadaşımdı, en güzel oyuncak yapıcım, salıncakta en güzel sallayanım, en güzel masal anlatıcımdı. Hepsinin mekanı cennet olsun.

Amin Allah razi olsun. İnsallah tekrar kavusuruz

İnsanın en büyük özelliği alışmasıdır. Hiç bi acı ilk gün ki gibi kalmaz eğer kalsaydı hiç bi anne hiç bi kardeş evlat acıdan yaşayamazdı kayıplar karşısında. Babasını kaybetmiş biriisi olarak söylüyorum alışıyorsunuz.

Anneyi kaybetmekte kolay değil, sizin yaşadığınız da ağır. Bir psikolağa gitmekte fayda var. Ama şöyle bir şeyde var, her psikolog iyi gelemeyebilir, kendinize göre olanı bulmanız lazım. Beni toparlayan 5. 6. psikolog olmuştu. Tavsiyem yaşı büyük birine danışmanız. İnsanlar canım sıkkın diye bile giderken bizim gibi ölüm çaresizliğini yaşamış insanların gitmesi çok normal bence.

Acıyla herkes farklı bir şekilde baş eder, siz kendinizden bu fikri uzaklaştırarak baş ediyor olabilirsiniz. Yine de normalden yada beklediğinizden farklı bir ruh hali içindeyseniz, profesyonel yardim alın. Delirdiginiz için değil, baş etmek için bu haldesiniz.

Ben çok kısa zamanda ağırlaşmıştım. 2 ay gibi bir süre sonra yemek yiyemiyor, zaman kavramını oturtamıyordum. Ev arkadaşım haftasonu için gitmişti, sobanın önünde oturuyordum ben. Aradan 5-6 saat geçti, geri geldi, sen hala burada mısın demişti. 2 gün geçmiş aslında. O kadar ağırdı halim. Anksiyetenin eşlik ettiği ağır depresyon tanısı kondu. 1 yıl ağır ilaç tedavisi ve terapi, sonraki yıl sadece terapi aldım. Anksiyetem hafif oranda kaldı ve ufak tefek obsesyonum var. Terapi mutlaka alınmalı bence. Gerçekten destek oluyor.