Olumlu düşünmeye başla önce. Bir kere çok kötü bir anneyim cümlesini sil at kafandan. . push ;

aynıyız canım benim kızımda 3 yaşında ama o direk oyunlara katılıyor. Daha önce yaşadığım şehirde arkadaşlıklar kurdum yani aslında ilk defa bu kadar sosyal hayattan kopmuş durumdayım. Tamam parklarda falan kadınlarla konuşuyoruz ama devamı gelmiyor yine görüşelim buluşalım olayı çok nadiren ilk defa geçen gün oldu yarın için ona gideceğim bakalım nasıl olacak

yaa canım ya senı cook ıyı anlıyorum senı; bende öleyım ya aslnda benımkısı bıras farklı, ınsanların ıkıyuzlulugunu gördukce uzaklastım uzaklastrca ıcıme kapandım lıse hayatımda. ılk okul hayatımda arkdslarım baska bı rgurpla tartstı ben tarafsız kalınca kötu ben oldum, ortaokuldada onlarla aynı snftaydım huzursuzdum. bı cevre kuramadım bırazda kendıme guven eksıklıgım var aslında.. bı sorunum var dıs görunusumle ılgılı sankı o benı butun ınsanalrdan uzaklastırıor sankı onu herkes anlıor göruor farknda ve benden sankı bu nedenle uzaklasıorlar.. neyse unv de hayatım deısck cok ııarkdslarım olcak dedım, unv ye gelmeden 20gun önce ablam kaybettım.. e halıyle unv ye depresıf basladım ıstanbulda okucaktım ıst herkesın korkulu ruyası, ıst u kazandgımı duyan herkes bana ıst u ÖCU dıe tanıttı ıster ıstemez onuda etkısı oldu. kımseye guvenme cok gezme bak basına ıs gelır ögutlerı+ablamı kaybetmenın verdgı sıkıntı benı asık suratlı bırı yaptı kmseye karısmadım sohbet etmedım kaldımbı basıma böle koca ıstanbulda 4. senem. canım sıkılsa HADI gel dolasalım dıebılceım 1 arkdsı ble yok, sdce snf arkdslıgı o kdr.. o bıle 1 kac tanecık. cok sıkılıorum bu durumdan kı ben cılgın delı dolu kafasın esenı yapan bırı, smdı bu halde 20sene calıstı komsu gun olaylarına grmedı babam rahatszdı hep hastane su bu ugrastı durdu, emeklı oldu babam agırlastı onla ılgılendo, babam vefaat ettı kendını cocuklarına ev ıslerıne adadı, komsu su bu yıne olmadı, bde benım annem benım gbı dogrucu davuttur hakszlıga yalana övunmelere gelemez, sogur o ınsandan hemen.. smdı gelınımız var abımın nısanlısı kız aslnda bıcır bıcır konuskan bsı kendı aılesınde bıze gelınce sus pus :) onu da kendımıze benzettık ((

bence bugunden sonra kır kabuklarını komşularınla görüş, dışarıya çık yeni arkadaşlar edin sohbet et gez gönlünce kızın içinde senin içinde çok iyi olacaktır, ben bazen eklemlerim ağrıdığı için dışarıya çıkamıyorum ve bu çok moralimi bozuyor bak sen ne güzel sağlıklısın da çok şükür bunun kıymetini bil.. sevgilerimle.. leavemealone her yerde

arkadaşlar hepinize sonsuz teşekkürler inanın öyle bir cesaret geliyor ki bu yazdıklarınızı okuyunca iyiki de yazmışım buraya sıkıntımı, rahatladım biraz bir iki adım atmaya başladım inşaallah gerisi gelecek günesce kızım uyuyunca uzun uzun yazacağım o kadar çok ihtiyacım var ki buna çok teşekkür ederim ilgine sağol F

yaaa takma kafana kır kabuklarını dışarıya çık yeni arkadaslar edin sohbet et gez gönlüne kızın içinde senin içinde çok iyi olacaktır ben bazen eklemlerim ağrıdığı için dışarıya çıkamıyorum ve bu çok moralimi bozuyor bak sen ne güzel sağlıklısın da çok şükür bunun kıymetini bil bence sağlıcakla...

Arkadaşının olmamasını, komşularınla samimi ilişkiler kurmamanı, akrabalarla görüşmemeni anlayabilirim ama kızını parka götürmemen, onunla dışarıda vakit geçirmemen onun karakter oluşumu ve geleceği için hiç iyi değil. Kendinde yazmışsın zaten diğer çocuklarla oynamıyor, eğlenmiyor diye.3 yaş çocukların psikolojik gelişimi için çok önemli bence. Anne baba ve çevresini gözlemleyip davranışlarında onları taklit ediyorlar çünkü. Benim de kızım doğmadan önce çok sosyal hayatım yoktu. Misafirden ve gezmeğe gitmekten hoşlanmıyordum. Bizim mahallede çocuklar hergün oyun oynarlar, annelerde uygun biryerde oturur hem muhabbet ederler, hem çocuklarına gözkulak olurlar. Annem "sende git yanlarına, nadire de oynasın" derdi. Olmaz derdim. Kızım 4 yaşında. Ben kızım için fedakarlık yaptım. Ama karşılığında da 2 yıldır komşularımla kaynaştım. Hem insanların sizi istemeyeceğini nereden çıkarıyorsunuz ki?Demekki sizde öyle düşünüyorsunuz. Kimseyi beğenmiyorsunuz belkide. Bunun bir sebebi olmalı bence. Ben kötü anneyim diye diye oturmaktansa, en kısa zamanda bir psikologdan yardım alın bence...

sanırım büyük şehirlerdeki en büyük sorun bu hemen kaynaşamıyorlar insanlar güven yok kimsede bende iki yıl ankarada kaldım son altı aya kadar komşularım selam vermiyorlardı ben de kendimi ders çalışmaya verdim ve en sonunda memurluğu kazandım aslında lise terktim dışarıdan liseyi bitirdim kpss'ye girdim ve klavye çalıştım yalnızlık insana herşeyi yaptırıyor kendimi sıkmamaya çalıştım yani depresyona girmemek için kendimi bu uğraşlara verdim şimdi ise antalya kaşı kazandım artık memurum bence kendini başka şeylere ver zaten zamanın nasıl geçtiğini anlamıyorsun inan bana arkadaşım onlar ile görüşmek için olmasa bile kızını parka indir mutlaka yanına bir iki kişi gelir ve seninle sohbet etmeye çalışır mutlaka olur yani kendini sıkma insan biraz da kendi doktoru olmalı bence takı yap ne bilim kızın ile birlikte faaliyetlerde bulun mesela orada aile yaşam merkezleri var oralarda da çok rahat arkadaş olunur heralde kendini üzme mutlu olmaya çalış sen en iyisi en zekisi en güzelisin bunu hergün kendine aynaya bakarak söyle umarım mutlu olursun arkadaşım öpüldünüz zemuszemuszemuszemus G

Bende biraz sanki konu sabihi arkadaşım sizin gibiyim.. Fakat ben istenmeyeceğm gibi düşünmüyorumda herkesle iletişim kuramıyorum.. Bende öyle çok parklarda vs büyütmedim çocuğumu.. Pek çıkmazdım.. Hep evde vakit geçiridimm oğlumla akşam eşim alıp gezdirirdi bizi.. Ama eşim sürekli derdi işte hani bir komşun olsun sana arkadaş olur diye ben pek kimsenin içine girip komşuluk etmek istemiyordum ne bilim evde böyle sakin rahatım gibi düşünüyordum taa kii karşı dairedeki bayan çıkıpda onun yerine başka biri gelene kadar.. Komşu çok önemli önceki bayan daha yaşıtımdı fakat gidip gelmiyorduk bu abla yaşça benden büyük.. Ve benim aksime daha girişken birisi.. Ona takılıp parklara pazarlara gidiyorum baya baya açıldım.. Kızar bana evde oturuyorsun diye hadi şuraya gidelim hadi buraya gidelim misafiri gelir mutlaka çağırır beni.. Ben de yavaş yavaş çağırmaya başladım artık.. gidip geliyoruz birbirimize yani insanların karşısındaki insanlarda önemlii Tamam siz farkındasınız kişiliğinizin ama sizi anlayan size böyle yardımcı olacak insanlarla iletişim kurmak güzel bişi.. Şimdi evde durmak istemiyorum.. Bugün nereye gitsem diye düşünüyorum.. ınşallah sizde yenersiniz.. Çocuk etkileniyor kesinnikle oğlum toprağa dokunmuyordu elim kirleniyor diye Şimdi o evde durmak istemiyor.. analı oğullu geziyoruz.. P

canım bu basedebılecegın ve asabılecegın bır sorun madem ınsanlarla gorusmek ıstıyorsun git gir aralarına en azından bır adımm at basarabılırsın bence tatlım bak dusuncelerını cok guzel ıfade etmıssın

Küçük bir şehirde büyümüş ve şimdi büyük bir şehirde yaşayan biri olarak söyleyebilirim ki büyük şehrin insanlar arasında iletişimi kopardığı kesin. Büyük şehirde hayatın koşuşturması içerisinde kimse kimseye vakit ayırmıyor. Komşuluk ilişkileri sıfır herkes kendi derdinde. Küçük şehirde çok sorun olmadığından heralde komşuluk ilişkileri çok iyidir. bir de büyük şehirde insanlarda birbirlerine karşı güvensizlik oluşmuş. Komşunuzun size özel bir husumeti olmadığına eminim bu durum sizi geri çekmesin iletişim kurmaya devam edin. Tek siz yaşamıyorsunuz ev hanımı iseniz bunun dezavantajını yaşıyorsunuz. Tek başınıza değil de eşinizle beraber eşinizin iş çevresindeki arkadaşlarıyla görüşebilir bir sosyal çevre yaratabilirsiniz kendinize. Benim arkadaşım çok rahat çok sosyal bir insandı evlendi. Evlenip gittiği yerde kafasına uyan komşusu olmadığı için aynı sorunu yaşıyor. Kafanızda büyütüp karamsarlığa kapılmayın derim. M

merhabalar tekrardaaann :))) daha öncekı yorumumu gördum tesadufen, unutumöusum yazdıgımı :)) ben pskytr a gttım anlattım böle böle dıe, unutkanlıkta vardı ayrıca.. bana ılac verdı, 1aydr kullanıorum afedersnız ama dunya.. ahıret.. cook sakınım masallah, karsımdakının tavrına göre karsılık verıorm, sacına göre tarak.. göre.. cook cook afedersnız ama benzetmeler bunlar. cok da mutluyum allahım daım etsın.. hıc tanımadgm ınsanlarla konustum tanıstım festıvalımızde kı ben tanımadmgm ortamda yuruyemem bıle rht rht :)) xoxzgrkz

bencede aşılamayacak bir sorun değil öncelikle herkesle anlaşacaksın diye birşey yok anlaşabileceğin bir arkadaşın olsun yeter çocuğun için bu asosyalliği aşmalısın sende anne ve babanın düştüğü hataya düşme çocuğunun yaşına göre sorumluluklar ver ve kötü bile yapsa sen daha iyisini yapabilirsin diye motive et evde çocuğunla sürekli konuş eşinle dışarı çıkın alışveriş merkezlerine gidin hanımlar lokaline gidin bu tür yerlerde insanın sosyalleşmesini sağlar çevre edinirsiniz hiçkimsenin kimseden üstünlüğü yok canım

Merhabalar ben 26 yaşındayım 3 yaşında kızım var ben kendimi bildim bileli içime kapanık sessiz kimseyle iletişim kuramayan biriyim sonradan öğrendim ki bunun adı sosyal fobiymiş kimse beni istemiyor gibi geliyor kimseyle arkadaşlık kuramıyorum evden çıkamıyorum akrabalarımla görüşmüyorum tek bir tane bile komşum yok evimizin önü park bayanlar çıkıp sohbet ediyorlar çocuklarda ne güzel kendi aralarında oynuyorlar kızım ve ben ise camdan bakmakla yetiniyoruz o cıvıl cıvıl insanlara kendimi aşmaya çok çalıştım kızım için parka götürmeye çalıştım önce bir iki defa gittik olacak dedim aşacağım bu sorunu ama yapamadım sanıyorum ki gitsem yanlarına otursam beni istmeyecekler o kadar kötü bir duygu ki bu bırakın eşime aileme anlatmayı kendime bile itiraf edemiyorum kimi zaman yok diyorum iyiyim zamanla düzelirim ama olmuyor olmuyor sadece kendimi kandırıyorum sadece ağlayabiliyorum etrafımda kimse yokken ağlamanında ne kızıma ne bana hiç bir faydası olmuyor ben artık kendimi hiç düşünmüyorum kızım benim gibi olmasın istiyorum ara sıra kendimi zorlayıp onu biryerlere götürünce aynı benim gibi bir kenardan oyun oynayanları izliyor gülüp oynamıyor koşup zıplamıyor kızımıda kendim gibi yaptım keşke evlenip çocuk sahibi olmasaydım kızımın en büyük şanssızlığı benim gibi bir anneye sahip olmak benim yaşadığım sıkıntıları yaşayacak benim gibi olacak günleri ağlamakla geçecek nasıl aşacağım bilmiyorum kızım için çırpınıyorum çabalıyorum olmuyor N nazmik

Allah allah. Neden insanların sizi istemeyeceğini, sizi sevmeyeceğini düşünüyorsunuz ki? Bilinçaltında bunun mutlaka bir sebebi vardır, belki siz de biliyorsunuzdur sebebini ama kendinize itiraf edemiyorsunuzdur. Ama bunu mutlaka halletmeniz lazım. Daha 26 yaşındasınız. Bu şekilde hayat yaşanır mı? Kendi başınıza halledemiyorsanız, kızınız için bir doktora gidin mutlaka.. Bunu yapmak zorundasınız..

Merhaba, öncelikle kendini bukadar güzel cümlelerle ifade edebilen bir insanın yalnız kalmış olmasına çok şaşırdım. Arkadaşlarında ifade ettiği gibi, özgüvenini geliştirmen lazım. Annelik insana kendisi için yapamayacağı şeyleri bile yaptırır, bak çok kötü bi anneyim diye kendini acımasızca eleştirmeye başladıysan, bunun akabinde onun için teoriden öteye, bu yanlışlığı pratiğe dökebilmende yakındır. Allah kadını bu hal üzere üstün kılmışsa, demekki yapılamayacak bişey değil. Etrafına bakındığında, özürlü çocuğu olup, onun birkez koşabilmesini, yürüyebilmesini, akledebilmesini vs vs. hayal eden ama yinede yılmayan nekadar güzel savaşçı anneler var. sen ise gayet sağlıklı bir çocuğu asosyal olmaya değil, onun kanatlarını desteklemekle yükümlüsün. sorumluluk bilincin var, ihtiyacın olan biraz cesaret canım. GÖZÜNÜN ÖNÜNE BıR TABLO GETıR ŞıMDı, FELÇLı VE YÜRÜYEMEYEN BıR ÇOCUĞUN OLSA NAPARDIN HıÇ DÜŞÜNDÜN MÜ? Hadi bi gayret silkin, yaşamak çok güzel, insanlarda öyle." insanlara karıl, onlarla bir ol "demiş ya mevlana. :) sevgiyle

kendimi fazlasıyla aşmaya çalışıyorum mesela üst komşuma gidip sizinle tanışmak istiyorum çocuklarımız kaynaşırlar dedim ben hep adım atıyorum ama gerisi gelmeyince beni istemiyorlar herhalde deyip bir daha görüşemiyorum annemin babamın sen ne becerirsin ne bilirsin sözleri, sürekli koruyucu tavırları aman oraya gitme bunu yapma düşünün beni orta okula gidene kadar hep annem giydirdi sen beceremezsin diye hala ara sıra ayakkabılarımı bile bağlamak ister sen eğilme belin ağrır der önceleri insan anlayamıyor hatta çok üstüne düşülmesi hoşuna gidiyor ama anne olunca annemin babamın bana ne kadar yanlış yaptığını daha iyi anladım eşimin ailesinin beni oğullarına başörtülüyüm diye yakıştıramamaları da cabası bu değersizlik duygusundan kurtulamıyorum hepinize çok teşekkür ediyorum en azından içimi döktüm rahatladım kimseye söyleyemediklerimi hep içime attıklarımı paylaşmak rahatlattı biraz hergün bir karar veriyorum yarın başaracağım diye bu kez daha bir kararlıyım yazdıklarınızdan sonra inşaallah yarın daha güzel bir gün olur

medınem sana özelden mesaj attım... okur musun lutfen... A