Çok teşekkür ederim, çok iyi geldi yazdıkların.. Birkaç sene gittim psikiyatriste. Aynı süreçleri yaşamaktan korkuyorum sanırım. Hayatımda sorunlar var elbet, herkes kadar yaşıyorum ben de. Ama hep kendimde hata arıyorum. Tek isteğim kendime özgüvenimi kazanabilmek. Eğer destek almak buna yardımcı olacaksa gitmeliyim.

Yok Koç burcuyum. Ben de depresyonda olduğumu düşünüyorum ama küçük yaşımdan beri bu sorunla mücadele ediyorum. Yendim sanıyorum ama gün geliyor bakıyorum ki hiçbir yere gitmemiş, daha da güçlü bir şekilde kollarına alıyor beni. Hayatımın sonuna kadar böyle mi olacak? Bir sonraki depresyonum ne zaman gelecek diye korku içinde mi yaşayacağım hep? Güzel zamanlarımın da tadını çıkaramayacak mıyım? Korku ile, pişmanlıklarla yaşamak çok yorucu.. . push ;

Psikolojik destek de bir çözüm

Haklısınız. Destek almam gerektiğine bir türlü karar veremiyorum. 5 sene terapi gördüm ve kendim bıraktım sonunda. Yeniden aynı süreçleri yaşamaktan korkuyorum belki de. Hayır kendin halledebilirsin deyip duruyorum kendime ama nereye kadar?

Kendine sakın hakaret etme. Sen kötülük yapan biri değilsin ki sadece kendine daha çok iyilik yapman gerekecek :)) Depresyondasin ve psikiyatrik destek şart.

Seni sevgi ve ilgi iyileştirir bence. Sevgilinle aranda ne gibi sorunlar var? Annen seninle ilgili mi? İnsanlar ne yapıp üzüyor seni?

Bu haldeolmana asil sebep ne ise onu gozden gecirmen, ya cozmen ya da kabullenmen lazim. Haber okuma dinleme iyi gelmez. Psikolojik destek al mutlaka. Yasamdan kopma anlarini bilirim yasadim atlattim ya da atlatiyorum hala. Inaniyorsan dua oku, en sakin terapi seklidir. Kendini zorla sosyallesmeye calis. Spora git. Evli ve cocuklu musun bilmiyorum ya da yasin kac. Kedi al evine yalnizsan ozellikle. Ne olursa olsun once kendini sev sonra sevmeye deger kisileri ve diger her seyi gormeye baslarsin. Bir anda olmayacak ama toparlarsin kendini. Hayati cok ciddiye almadan yasamak lazim bazen. Hicbir sey dusunmeden sahile inmek, sokaktakilsri izlemek. Kendini disari cikmaya zorla mutlaka. Odaya tikili kalmak depresyon halini besleyecek. Temiz hava girsin evine hep. Havalandirmasi iyi yapilmis odada uyu. Gunduz uyuma ki gece uykun derin ve iyi olsun. Sende negatif etki uyandiran kimseyle gorusme dert dinleme. Gectim oralardan inan bana hayat sonrasinda daha aydinlik oluyor. Once bir dibe cokuyorsun, sonra cikmaya baslattikca dagittiklarini gorup toplamaya basliyorsun. Umarim guzel mesajlarinla karsilasiriz yakin zamanda. Her gece piril piril bir gunese cikiyor inadina. Sen de cikarsin. Pek cogumuz yasamisizdir bu anlari. Yalniz degilsin!!!

Dediğin herşeyi vaktinde ben de hissettim. Hem de herşeyi. Depresyondasın sanırım.. Bana da herkes şükret derdi en ufak şeyde mutlu olup şükrederdim ama olumsuzluklar kraliçesi olmaktan da kurtulamazdım içimde taşan bi hüzün vardı. Profesyonel yardım almanı öneririm. Öyle büyük bir sıkıntın yok gibi gelebilir sana vardır ama sende sorun yoktur. Ben diyim sende beyninde kafa yapında sorun. İnsanlar neler yaşıyor hala gülüyor. Çok da sallamamak lazım insan bunu kısa sürede tek başına yapamaz. Zor bu süreçten çıkmak. Sorunum yok ki deme böyle depresif olman normal değil. Anlattıkça anlatasın gelecek en ufak şeyleri düşün öyle git hazırlık yap dök içini canını sıkan herşeyi.. Geçmişte olan artık olmayan hislerini bile.

Sizin ruh halinizi ben okurken daraldim, siz yaşarken daralmişsiniz cok gelmedi bana.. Ciddi bir psikolojik yardim almaniz şart, ama antidepresan ilaclar yerine terapi alin mumkunse.. Allah dermansiz dert vermesin, bunlar gelir gecer.. Allah yardimciniz olsun

destek almalısın. inan o kadar fayda ediyor ki..

Borc benim adima ama aslinda ailemin kira borcu, ev sahibi evden ciksinlar haczi cekecegim diyor. Ben de evden cikmalarini bekliyorum iste. Kendi borcum olmayan parayi niye odeyeyim yazik degil mi O yuzden cikamiyorum simdilik elim kolum bagli kaldim. Sagol yorumun icin, atlatmis olmana cok sevindim. Insallah ben de kurtulacagim yakin zamanda.

Tamam, yarın itibariyle doktor arayışına başlıyorum söz! Tekrar teşekkür ederim :)

Elbet cikarsin. Cikacaksin da! Sorunu gormek cozmek istemek en onemli adim iste. Ilk basta gunduz saatlerinde bir is arayisina gir, isin bu sekilde seni zorluyorsa. Surekli gulebilecegin bir seylsr izle, salak komediler bile olur, aklini dagitacak ne iyi gelecekse yap. Kendine liste yap sevdigin seylerin listesi. Kendini aynada seyret kendine karsi baskasina konusur gibi konusup cesaret ver ayakta olmaya. Sacina basina yapiyorsan makyajina zaman ayirmaya zorla kendini. Aynada kendini gordugunde hep gulumse. Onceleri zorla sahte olur sonra icinden gelmeye baslar. Kedi al mutlaka :) kumunu koy yemegini ver zaten cok bakim istemez. Her gun zorla kendini, de ki 15 dk yuruyecegim. Ya da parkta oturacagim. Ve yap mutlaka. Evini derlemeye toplamaya calis. Eve geldiginde icin acilsin. Ama oldurme kendini temizlikle. Daginigi topla. Her gun 10 dk ayir sadecd. Kendine notlar guzel sozler yaz evin heryerine renkli kalemlerle. Umut verici seyler olsun. Ben kimseye soyleyemeden paylasamadan 2 cocuklu halimle ciktim, ya da dedim ya az kaldi birazdan cikacagim modundayim :) Kendi hayatimla ilgili detay vermek istemem ama sadece sunu soyleyeyim belli yaslarda bizi beklenmedik sekilde vuran acilarimiz travmalarimiz cikiyor ortaya. Kendin bile yok canim ne alakasi var ben onun ustunu ortup unutmustum diyorsun ama aslinda gecmisimizin o yarali yerleri kabuk altindan hala kaniyormuscasina onumuze geliyor. Kimse mor sumbullu bahcede buyumuyor aslinda, herkesin hayatinda cok sey oluyor. Sadece bazilarimiz donem donem baska seylerin de tetiklemesiyle daha zayif dusuyoruz. Gecmis gozumuzun onune geldiginde gomuluyoruz, belki baskalari sadece kucuk bir bas sallama hareketiyle uzaklasabilirken... Uzun oldu ama ben yaptiysam sen haydi haydi yaparsin. Emin ol.

Annem 11 yaşımdayken gitti. 1 sene öncesine kadar ilgili değildi malesef. Çok sorun yaşadık sürekli uzaklaştı benden, en son ciddi bir sağlık sorunum olmasına rağmen beni aylarca arayıp sormayınca çıkarmıştım hayatımdan. Sonra Türkiye'ye gelmek istedi, geldi, ben de affetmeye karar verdim. Çok sık olmasa da konuşuyoruz artık. Sevgilimle anlaşamadığımız yönler var ama sanırım en büyük sorun yine benim. İlişkimizin başlarında ona karşı bir hata yaptım, birşeyleri sakladım ve ayrıldık. Sonra çok istedim kendimi affettireceğim dedim ve bana, bize inandığını söyleyip geri döndü yeniden başladık. Ufak tefek ikimizin de hataları oluyor ama sanırım benim ayrılmamıza sebep olan hatamı o hala affedemedi. Ve onu kapatmak için sürekli bende yanlış arıyor, ben de sürekli yaptığım şeyleri düzeltmekle uğraşıyorum. Aslında genel olarak çok iyiyiz, benim için çok fedakarlıklar yapıyor. İlgisini sevgisini hep belli ediyor, beni mutlu etmeye çabalıyor sürekli. Ama o temel sorunu aşamadığımız için ilerleyemiyoruz bir türlü. Uzaklaşıyoruz birbirimizden sanırım. Kendime güvensizliğimi bazen ona da yansıtıyorum ve boğuyorum, bu konuda haklı. Bunu yapmamam gerek diyorum ama engel olamıyorum başka şekilde yine yapıyorum. Kısır döngü içindeyiz gibi. Bilmiyorum.. İnsanlar yalan söylüyor. En yakınlarım, sevdiklerim hep benden uzaklaşıyor. Halam yıllarca bana sen hiçbir şeyi beceremiyorsun annen sana bir şey öğretmemiş deyip durdu. Kendime güvenimi kaybetmemde en büyük sebep o belki. Babamla da yıllar içinde uzaklaştık, çok yanımda değildi, çok umursamadı. Aylarca ben bu evde mutlu değilim dememe rağmen beni görmezlikten geldi. Ayrı eve çıkmaya karar verdiğimde de evlatlıktan reddetti beni. Benimle gurur duysun isterken hayatından sildi. Şuan aklıma gelen en önemlileri bunlar. Bilmiyorum bu kadar insan benimle ilgili sorun yaşıyorsa, bana yanlış olduğumu söylüyorsa demek ki gerçekten ben yanlışım.

Kesinlikle ihmal etme :)

Ciddi sorunlarin var, ama bu dunyada er yada gec herkes bir gun geriye donup 'bunu dert mi edinmisim ben yaa cidden' diyoruz gecmisimize bakipta.. Allah yardimcin olsun, umarim icinde yeniden umutlar yeserir, yeniden hayaller kurar, yeniden gulmeye kendini sevmeye baslarsin. Sonuc olarak hersey kendi elinde ama, kendini hayatin en karanlik kosesinede kendin koyarsin, mutlu olmayida kendin yaparsin.

lütfen yap. seni senden çok kimse düşünmez. bunu unutma

Herşey için şükrediyorum zaten. Başımı sokabildiğim evim için, kazanabildiğim param için, elim ayağım tuttuğu için, beni seven birileri olduğu için.. Ama bir türlü kendime hayatımdaki herhangi bir şeyi hakettiğime inandıramıyorum kendimi. Sorunum bu aslında. Hiçbir şeyi haketmiyorum gibi hissediyorum. Keşke dediğiniz gibi kolay olsaydı yaşamak istemiyorum demek. Aslında yaşamı çok seviyorum. Kitaplar okumak, kediyi köpeği beslemek, birilerine yardım etmek. Gülmek, gezmek, öğrenmek.. Ama hiçbirini yapmaya mecal bulamıyorum kendimde. Ne yaparsam yapayım, nereye gidersem gideyim kendimden kurtulamıyorum ve bundan çok yoruldum.. Teşekkür ederim yorumunuz için.

Iyi bir yer aramaya basladim bile. Odeyecek maddi durumum yok ama simdi yardim almazsam calisamayacak duruma bile gelebilirim. Sgk nin bir miktarini bile olsa karsiladigi bir doktor bulabilirsem cok iyi olacak. ILac kullanmak ben de istemiyorum zaten, uzun sure kullandim 15 yasimdan 20 yasima kadar. Bir yardimi dokunduklarini sanmiyorum Cok tesekkur ederim yorumunuz icin.

önce kendini tanı ve kendine karşı dürüst ol. kendine ne istediğini sor bir gün bu bittiğinde zaten bunları düşünmüyor olacaksın. adının ne olduğu, ne yaptığın, ne yapmadığın, bunların hepsini yok et. sadece kendine ihtiyacın var. derin uykuda olan sen değilsin. bıraktığın şey. videolardan biraz nefes teknikleri öğren. bir süre sonra yogaya başla. bir şeyler değiştikten sonra tekrar konuşuruz. sevgiler..

Sırf şunun için bile şükret, yiyecek ekmeğin var. Psikoloğa git. Yaşamak istemiyorum demek ne kolay.

Uygun bir yer bulur bulmaz gidecegim, tesekkur ederim.

Çok sağol.. Çoğunlukla kendim atlattım ben de bu depresyonlarımı. Ama artık tek başıma atlatamayacağım noktadayım sanırım. Dediğin gibi canım sıkkın oluyor hastayım diyorum işe bile gitmiyorum bazen. Daha 2 hafta olmamış olsa rapor alalı, yarın bile gitmeyeceğim belki. Artık yardım almamın zamanı geldi. Çıkamıyorum ben işin içinden.. Sana da çok geçmiş olsun :)

bu ben. ben yazmışım gibi okudum. Çoğu insanın 'dünya böyle bi yer' dediği şeyler ben kabullenmiyorum. oturup üzülüyorum. yengeç burcu musun diye sorasım geldi.. depresyonda gibisin. değiştirmen gerekiyo bazı düşüncelerini. sen yapmazsan, adım atmazsan kimse yapmaz bunu unutma.

Ben de bu ara biraz senin gibiyim, hiçbir şey yapmak istemiyorum ve hiçbir şey yapmıyorum da.. iş aramam lazım aramıyorum, ders çalışmam lazım çalışmıyorum, biraz kitap okuyayım diyorum yok.. üstüme ölü toprağı atılmış gibi.. çok mutsuz değilim ama hafiften depresyona giriyorum gibi.. daha önce iki kez depresyona girdim ikisinden de kendim kurtuldum, ne yaparak, hiçbir şey yapmayarak.. gripmiş gibi geçmesini bekledim.. tavsiye ediyor muyum, başarabilirsen evet, eğer günlük hayatını çok fazla etkilemiyorsa kendin yenebilirsin depresyonu.. bunu bir psikiyatristten dinledim, depresyon tedavi edilmeden de geçebilen bi hastalık.. ama biraz uzun sürüyor.. ama bu hastalık yapman gereken işlerini vs çok fazla etkiliyorsa, ve en önemlisi intihar düşüncen varsa kesinlikle psikiyatriste gitmelisin.. nasıl bir virüs vücudumuzu hasta ediyor, bazı düşünceler de beynimize girip ruhumuzu hasta ediyor.. o düşüncelerden kurtulmanın birçok yolu var:) geçmiş olsun..

hataların yada sorunların nedir bilmiyorum ama bana göre sen şu anda olmayı yapamıyorsun odaklanamıyorsun. herkesin algısı aynı şeyde farklıdır. kimi hayatı hassas yaşar kimi gamsız. bence bazı şeylerin farkındasın. önce kendine görevler var günde 3 görev vermekle başla zamanla arttır. kendini sıkmadan. beyini neye alıştırırsan öyle gider uykuya alıştırırsan hep uyursun. kendini biraz zorla. zamanları kısıtla. toksin atıcı öncelikle diyet yapmanı öneririm. sonra bağırsaklara yönelik bir diyet. bağırsaklar 2. beyindir bu duygusal durumumuzu etkiler orda herhangi bir sorun olduğunda. çok düşünceye daldığında burnunun sol kanadını kapa sağ kanattan nefes al bu seni bu ana odaklanmanı sağlayacak basit bir nefes egzersizidir kendini çok sorgulama en önemli nokta bu.

Evet almam gerekiyor sanırım. Senelerce terapi gördüm tekrar geri dönmek istemiyorum o noktaya ama başka çözüm yok

Çok teşekkür ederim, uzun uzun yazmışsın, bunları yaşayan başkalarının da olduğunu bilmek güç veriyor biraz da olsa. 5 sene psikolojik destek gördüm. Defalarca bu duruma düşüp çıkmasını bildim. Hayatımda ölümler gördüm. Kayıplar yaşadım. Annem tarafından çocuk yaşta terkedildim. Babam tarafından umursanmadım. Halamın baskılarıyla ve hakaretleriyle büyümeye çalıştım. Kendime güvenimi çok uzun zaman önce kaybettim. Yaşadığım her acıdan bir şekilde sağ çıkmayı başardım. Ama sağ çıkmak bilmiyorum yetiyor mu? Yaşım 24, evli değilim. Kedim vardı ama ailemin evinde kaldı. İstiyorum kedim ya da köpeğim olsun ama daha kendime bakamazken başka bir canlıya nasıl bakarım bilmiyorum. Ondan da korkuyorum beceremezsem diye.. Ağlaya ağlaya dua ediyorum defalarca. Çok rahatlatıyor ama sonra yine eski halime dönüyorum. Ufak bir hata da yapsam en başa yine kendimden nefret etmeye dönüyorum. Bu döngüyü nasıl kırabilirim bilmiyorum.. Uyku düzenim bir türlü oturmuyor çünkü gündüz ve gece vardiyalı çalışıyorum. Başka bir iş bulmam gerek, artık bu işim de çok yıpratmaya başladı beni. Ama maaşımda haciz var ailemin yüzünden ve işten çıksam tazminatıma el koyacaklar. O yüzden çıkamıyorum. Sorunlardan çok boğuldum sanırım. Bölük pörçük yazdım kusura bakma anlaşılmaz olduysa. Toplayamıyorum cümlelerimi bir türlü:) Güzel dileklerin için çok sağol. İnşallah dediğin gibi artık geri dönmemek üzere çıkarım aydınlığa

Bir seyi unuttum. Bir daha gelmeyecek deme, gectiginde duzeldiginde seni yine ara ara yoklayacak, tekrar coreklenmek isteyecek o duygu hali. Ama sen onu artik taniyor olacaksin ve uzaklastirmayi ogreneceksin daha obur mahalledeyken...

Tek aklı başında olanımız, benim üstüme en çok titreyen dedemdi belki de. Ama onun da alkolü yüzünden senelerce çok çektik, üzüldük. Ama yine de hep sevdi beni. Kılıma zarar gelse en çok o üzülürdü bilirim. En büyük pişmanlıklarımdan biri de hayattayken daha çabuk affetmemiş olmam onu, kızgınlığımın sevgimin önüne geçmesine izin vermem. Keşke yanında olabilseydim. Kendimi affetmiyorum bu konuda. Kırmızı çizgiden ziyade, kendisine karşı yapılmış herhangi bir hatayı asla affetmeyen bir yapısı var malesef. Benimle paylaştığı kadarıyla, belki benim hatamdan çok daha küçük sebeplerle insanları silmiş hayatından. Birşeyleri saklamakla hata ettim bunu biliyorum ama, bu kadar uzun süre affedilemeyecek bir şey yaptığımı düşünmüyorum. Annem konusunda bile onu affettiğim için şaşkınlıkla bakıyor bana, ben olsam asla affetmezdim konuşmazdım diyor. Ben böyle affedebildiğim için hayranlık duyduğunu söylüyor bana, ama kendisi değişmiyor bir türlü. Senin gibi olmak isterdim diyor çoğu konuda, ama gerçekten öyle olmaya yanaşmıyor. İkimizde de sorun var bence. Birlikte yaşlanmak istiyoruz ama tek yaptığımız birbirimizi her geçen gün daha çok yıpratmak. Bir türlü neyin doğru olduğuna karar veremiyorum o yüzden..

Depresyon gibi görünüyor. Terapi şart. Psikoloğa görünün. Bu haliniz normal değil.

Bir uzmanla dertleşmenizi öneririm

bende yıllar önce terapi gördüm sonra kendi isteğimle bıraktım. o kadar yorucuydu ki. bi kaç önce tekrar randevu aldım psikologtan. çok korkuyodum önceki gibi olacak diye. olmadı çok şükür. biraz daha iyiyim. belki bu sefer biraz daha güçlenmiş çıkarsın bu durumun içinden?

Okurken çarpıntı başladı :/ çok kasvetlisin ve depresyondasin. . acil terapiye ihtiyacın var.. hayatı bu kadar zehir etme kendine.. uzman yardımı almazsan, ucu karanlık yerlere gider.. bir daha ışık mışık bulamazsın. .

Gerçekten mi? Bir iki kez denedim ben de ama yapamadım. Hep aynı psikiyatriste gittiğim içindir belki. İyi bir doktor bulayım ben kendime en iyisi. İnşallah daha iyi olabilirim ben de. Çok teşekkür ederim

Bir de yataga yattiginda kas gevsetme yontemini dene. Ayak parmaklarindan baslayarak kas butun vucudunu arada 1sn bekle dizlerini kas sonra gobegini bitun vucudunu kastiginda 3 sn kadar bekle, ve birden butununu serbest birak. Uyku oncesi. Birden fazla yapabilirsin istersen.

Aşık olmayı denedin mi :) karnında uçuşan kelebekler sana çok iyi gelecek..

Bence yeterince çaba göstermiyorsun. eğer o dişçi randevuna gitsen, acıktığında kalkıp yemeğini yesen vs. işte o zaman sana evet çaba gösteriyorsun ama beceremiyorsun derdik. sorunun ne bilemiyorum ama herşey senin elinde unutma.

Bende bu ara herşeye bi anlam bulup alınıyorum. Ama biliyorum ki kasti değil, sorun bende. Üstüne üstüne gidiyorum olayın içimde yer etmesine izin vermiyorum. Geri dursam kafamdaki o ses beni kuracak kuracak içime kapanıcam biliyorum o yüzden dinlemiyorum. Sende öyle yap. Ama senin kadar bıkkınlık Yok bende, destek almalısın.

Çok iyi anladığımı düşündüğüm belki de hiç anlamadığım bir üye daha. Hayatım yanlışlardan ibaret. Ama her gün yeni bir şey öğreniyorum, her gün biraz daha güçlendiğimi hissediyorum. Ve son günlerde şunu çok düşünür oldum öyle şeyler atlattım ki son düzlükte pes edemem, belki çok yakında mutlu olabileceğim? Bunu bilemeyiz ama sırf bu umut için bile yaşamaya değmez mi? Bence değer.

Çok teşekkür ederim. Söylediklerini deneyeceğim. Uyku konusunda ama özellikle, kısırdöngüde gibiyim. Misal alarm kuruyorum sabah işten gelince, tamam bu sefer kesin kalkacağım şöyle yemek yapacağım şuraya gideceğim vs diyorum. Ama kalkma vakti gelince aldığım o kararların hepsi uçup gidiyor sanki. Uyuyayım ne olacak diyorum. Sonra daha büyük pişmanlık hissediyorum, daha çok kızıyorum kendime. Bir tek erkek arkadaşımla buluşacağımız zamanlarda vakitli kalkıp işlerimi halledebiliyorum. O ne halde olduğumu görmesin hissetmesin güzel vakit geçirelim diye. Umarım çıkabilirim bu kısırdöngüden.. Ampisilin

Okurken nerdeyse depresyona girecektim Allah yardım etsin

Hayat inişli çıkışlı hepimizin çok zorlandığı zamanlar oluyor. dibe vurmuş gibi hissettiğimiz köşeye sıkışmış gibi hissettiğimiz... ama mücadele etmeden olmuyor. psikolojik destek alın toparlanmanız daha kolay olur

depresyondasın bence hemen doktora git derim yazık işkence etme kendine nasılki grip olunca doktora gidiyorsak şu an senin ruhunun da doktora ihtiyacı var kendi kendine çözmek zor bunu...

Artık bu hayata ayak uyduramıyorum. Yaşamayı bir türlü beceremiyorum. Hayatım sanki tamamen hatalardan ve yanlışlardan ibaret. Ne kendime yardım edebiliyorum ne de başkasına. Sorunlar üstüme üstüme geliyor sanki bir türlü hiçbir şeyden kurtulamıyorum. Ne işime isteyerek gidiyorum, ne evime geldiğimde mutlu oluyorum. Çoğu zaman yataktan çıkmaya mecal bulamıyorum kendimde. Karnım aç bile olsa kalkıp yemek yapmaya üşeniyorum. Ne yapacaksam yapayım, nereye gideceksem gideyim hiçbir şey yatıp uyumaktan daha cezbedici gelmiyor. Yatıyorum kalkıyorum sigara içiyorum ağlıyorum geri yatıyorum. Dişçi randevum vardı bugün, onu bile iptal ettirdim biraz daha uyuyabilmek için. Ne sağlığım ne işim ne sevdiklerim, hiçbir şey yeterince önemli gelmiyor. Bir şeyler için çaba gösterdikçe daha çok elime yüzüme bulaştırıyorum. Çevremdekileri üzüyorum. Her şey için kendimi suçluyorum. Sürekli neden böyleyim diye sorguluyorum. Neden bir türlü yaşayamıyorum? Neden hatalar yapıp duruyorum? Neden kafamdaki sesleri susturamıyorum? Neden diğer insanlar gibi bir şeylerden memnun olamıyorum? Neden yetinemiyorum? Neden kötü düşüncelere kapılıp duruyorum? Neden sürekli kontrolümü kaybediyorum? Kötü bir insan olmalıyım ben. Aptal, tembel, düşüncesiz.. Kendime karşı ne özgüvenim var ne özsevgim, saygım. Birileri benim için güzel şeyler söylese bile inanmıyorum. Neden insanlar beni seviyor ki? Neden bana destek olmaya çalışıyorlar ki? Benim sevilecek, değer görecek neyim var ki? Her yanım pişmanlık, söküklerimi dikmeye çalışırken büsbütün yırtıp atıyorum herşeyi sanki. İyi birşeyler yapmayı becersem bile ardından öyle bir saçmalıyorum ki yaptığım hiçbir şeyin anlamı kalmıyor. Arkası yine pişmanlık. Herşey için böylesine üzülmekten de çok yoruldum. Çok hassasım. Çoğu insanın dünyanın düzeni böyle deyip geçtiği şeylerin hiçbirini kabul edemiyorum. Dünya canımı acıtıyor. İnsanlar canımı acıtıyor. İnsanın insana yaptıkları, insanın tüm canlılara yaptıkları, dünyaya yaptıkları, he rşey canımı acıtıyor. Nasıl böyle acımasız, böyle düşüncesiz, böyle yok eden bir canlı olabiliyoruz aklım almıyor. Nasıl oluyor da kötülüğü, çıkarları, parayı pulu, gücü, nasıl olur da her şeyi sevmenin önüne koyabiliyoruz anlamıyorum. Ben de görmezden gelebilmek istiyorum. Ben de dünya düzeni deyip kenara çekilebilmek istiyorum. Ama yapamıyorum. Milyarlarca insanın acısı kalbimde sanki, kendi acım tüm dünyanın acısı. Dünyanın acısı benim acım. Daha az hissetmek istiyorum.. Ben artık çok yoruldum. Ne kendime uyum sağlayabiliyorum, ne bu dünyaya. Yaşamayı beceremiyorum ben. Ama başka türlüsü için de cesaretim yok. Ya delirip gideceğim, ya da göçüp gideceğim bu dünyadan. Başka yol göremiyorum. Allahım başka bir yol göster bana ne olur.. Artık dayanamıyorum. M e g g Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Kendime dürüst olmak ne demek onu bile bilmiyorum ki.. İyi bir insan mıyım kötü bir insan mıyım bilmiyorum. Kendime sen değerlisin dediğimde mi doğruyu söylüyorum yoksa kızıp hatalarımı gördüğümde mi? Herkesi affediyorum şu hayatta ama bir türlü kendimi affedemiyorum. Dediğin gibi yapacağım, yapmaya çalışacağım daha doğrusu. Nefes teknikleri çok işe yarar sanırım, özellikle nefes alamadığım için uyuyamadığım sayısız gece olduğunu düşünürsem. Çok teşekkür ederim. Gelişme olduğu takdirde haberdar ederim :)

Araştır iyi bir doktor bul kafana birşey takıldı mı iki üç ayda bir git ilaçlarını kullan aynıysan ilaçları ya da doktorunu değiştir. Bak ben şu an daha iyiyim. Üzülme tedavi ol :)

Annen 11 yaşına gelene kadarki süreçte ne öğretecekmiş ki sana? Halayı eledik. Halan yüzünden mutsuz olmana göz yuman babayı da ele. Annene diyecek bi şey bulamıyorum. Sevgiline ne yalan söylediğine bağlı. Herkesin bi kırmızı çizgisi var belki de onda büyük hayal kırıklığı yaratacak güvenini zedeleyecek bi şey söyledin ve ondan affetmiyor. Konuya bağlı bu da yani sorunun kimde olduğunu anlayabilmek için.

Evet kesinlikle. Hayvanlar bence bu dünyanın ve biz insanların haketmediği kadar güzel canlılar. Köpekler özellikle. Biraz onlara bakıp bir şeyler öğrenebilsek keşke. Yazacağım. Teşekkür ederim

8 ay önceki beni tarif etmişsin vardiyalı çalışmak başlı başına bir depresyon sebebi bence. gece vardiyasındayken servis saatine kadar kalkmadığımı bilirim. iş yerinde kavga etmediğim kimse yoktu. çok borcum vardı çalışmak zorundaydım kendimi, evliliğimi kaybetmek üzereyken çıktım işten. banka tazminatıma el koydu bi arabam vardı satmak zorunda kaldım ama en azından borçtan ve vardiyalı çalışma stresinden kurtuldum. Borç senin adınaysa eninde sonunda sen ödemeyecek misin çık işten bence, varsın olan tazminatına olsun senden önemli mi gençsin başka iş bulur belki daha mutlu olursun. ALLAHA EMANET OL

Ne oldu sana?

Kesinlikle yaz. Kotu hissedersen de yaz. Sokak kopekleri yok benim yasadigim yerde. Yoksa elbet onlarin sana bir bakisi cok daha kiymetli. Besle besleyebildigin kadar. Kimse gormez cunku onlarin olumlerini bile... Sevgiye asil onlarin ihtiyaci var.