Okuyan herkeze sonsuz teşekkürlerimi iletmek istiyorum. Hiç üşenmeyip, aman banane demeyip zamanınızdan vaktinizden harcadınız bu kadar cevap beklememiştim, cok mutlu oldum gercekten.. Okulum ve ağrılarım nedenıyle aktıf bulunamıyorum o yuzdn gec cevap yazdım. Hepinizin dediklerini uygulamaya calısıyorum gececeğini umarak beklıyorum çoookk teşekkür ederim N

Sizde cok sağolun okuduğunz için. Evet pskiyatriyede gittim. Dediklerinizi bende yapamıyorum eğer yapabılseydım gercekten ıyı olabılırdı benım ıcın bundan emınım ama sartlar el vermıyor. Ufak kardeslerım var annem tek basına onlarla uğrasamayacağı ıcın benıde cok sıkıyor. Ve aon zamanlarda annemde depresyonda oda ilaçlar kullanıyor antidepresanlar faln sureklı uyuyo..

canım sakın içindeki o pis vesveselere kapılıp böyle hiç bir zaman telafi edemeyeceğin hatalar yapma.. Okadar öğreneceğin şey var ki Hepimiz her geçen gün 80 yaşındakiler bile yeni bir şeyler öğrenip tecrübe ediyoruz Emin ol ve Allah'a güven bunların hepsi geçicek inşallah.. Sadece bi evre.. Hepimizin yaşadığı ve geçtiği bi evredesin şuan. benimde oyaşlarda problemlerim vardı kendimle ilgili senin gibi Ama şimdi Allah'a şükür hiç biri kalmadı Zaman geçtikçe hepsi kayboluyo yavaş yavaş Yani ömrün boyunca böyle olacaksın diye bişey yok. sakın böyle düşünme ve o içinde ki pis seside dinleme Sabırlı ol canm sadece bunu söylüyorum sana görüceksin zaten ondan sonra neler olduğunu Ve hep ama hep dua et Allah'a sığın o yardım etmezse hiçbir şeyi başaramayız çünkü

nevbbahar@hotmail hesabım canım ekleyebilirsin beni. bu aralar uygunum görüşebiliriz vaktin olduğunda araştırmalara göre insanların dörtte biri depresif bir dönem geçiriyormuş hayatlarında bir ya da birden fazla.. yine de, her kötü şeyin bir sonu vardır. belki şu an farkedemiyorsun ama bu sıkıntılı dönemin bile yeniden dirilmen için bir fırsat olabilir. elinde bulunan tüm kötü koşulları inanılmaz biçimde iyiye dönüştürebilirsin. ancak sanırım henüz bunun farkında değilsin. dibe vurmak kötüdür.. ama yeniden dirilmek için, dibe vurmak gereklidir bunu farkedebildiğin gün, nasıl da büyük bir şansa tutulduğunu keşfedip yeniden doğacağına inanıyorum. kendi duygularını ve hislerini kontrol edebileceğin günü görebilmen ümidiyle...

Merhaba kızlar.. Benim sorunum derdim ney bende bilmiyorum ama yasadıklarımı sıze anlatmak ıstıyorum cunku anlatabılceğim başka kimse yok olsa bile boş boş dinliyolar sacma sapan seyler öneriyorlar. :44: Nerden başlasam bilmiyorum. İki sene önce şiddetli baş ağrılarım göz altlarımın morarması nedenleriyle başladım doktor doktor gezmeye saydım 27 hastanye gitmişim doktor sayısını ve kullandığım ilaç sayısını hafızamda tutamadım. Migren dediler, beyinde kist var dediler, sinizüt dediler, beyin sarkması dediler, tertrmiz hiçbir şey yok dediler ve psikolojik dediler şizofren başlangıcı dediler kişilik çatışması dediler. Dedilerde dediler, anlayacağınız demedik sey bırakmadılarrr. Bu teşhislerin her birine kutu kutu ilaç verdiler yeri geldi şişe şişe serum, kaçar tane ağrı kesici iğne hatta yerı geldi dikkat çekmeye calışıyo dercesine dalga gecıp eve yolladı doktorlar Artık dodktorlardan ümidimi kesınce. Böyle netten sitelerden baktım. Burdada birçok şey okudum ve inanmaycaksınız belkı ama birçok farklı şeyi bende yasıyorum. Size kendımce teşhis koyduğum seylerden bahsedeyım biraz. Mesela sosyal fobim var çünkü insanları gözümde büyütüyorum arkadaş ortamına giremiyorum konuşamıyorum heycanlanıyorum herkez bana bakıyormus gıbı gelıyor ya bakkala gidip birşey soruyorum yok ama getiririm dediğinde bile tüm gün o anı düşünüyorum beni önemsedi benım için bişey yapıcak sonra o bakkalcıyı öyle büyütüyorum ki gözümde anlatamam kimseyle konusamıyorum. Kitap kurduyum diyebilirim konuşmam kötü denmeyecek kadar iyi ama yinede bir ortamda konusamayack kadr yetersız hıssedyrm kendımı engel olamıyorum buna ama ilaç kullanmak ıstemıyorum artık mide mahvoldu. Sonra depresyon belirtileri Hiç birşeyden zevk alamıyorum hersey okadar boş gelıyor kı anlatamam çok tembellestım susadığımda gidip su içmem bile. 17 yasındayım yasıtlarım cıvıl cıvıl hareketlılerken ben ölü gibiyim hayattan bıkmış yaşlanmıs gıbıyım bazen 80 yasında teyzelerı amcaları göruyorum benden daha hareketlıler. Bnde öyle olmak ıstoyorum ama ilaçsızzz. İnsanlardan nefret ediyorum söyleıkler hersey okadar sacma aptalca gelıyor tarıfı ımkansız kendınce salak salak espiriler yapıyorlar nebılım küçücük dünyalarını büyütüyorlar hep dedikodu yapıyorlar hepsine küfredesim gelıyor . Ne kadar salak olduklarını suratlarına vurasım geıyor ama kımseyı uzemıyorum. Kafama çok takıyorum bazen yaşlı veya yoksul ınsanları görünce günlerce cıkmıyo aklımdan yemek yıyemıyorum durup durup ağlıyorum hepsıne yardım etmek evıme almak ıstıyorum ama yapamıyorum bu cağresızlık öldürüyo benı bunları dusundukce basım ağrıyo göz altlarım morarıyo. Kendı kendıme konusuyorum hemde fazlasıyaa. Özelliklede iç sesımle çünkü bana en yakıın olan o. Saçma sapan fikirler falan engel olamıyorum kendıme bir günüm bir günümü tutmuyor. Hatta ne günü dakıkam dakıkamı tutmuyor. En yakı oarak 1-2 kız arkadasım bırde erkek arkadasım var. Durduk yere kin duyuyorum onlara özellıkle erkek arkadasımın uzerıne cok gıdıyorum. Tartısmak ıcın yalanlar soyluyorum o yalanlara ben o kadar cok ınanıyorum sonra ayrılalım diye ısrar edıyorum olumsuz cevap aldığımda ayrılmıyor dıye sorun cıkartıyorum onu bıle bıktırıyorum kendımden yavas yavas. Hİç bırakmadı benı aılem bılıyovecok sevıyorlar erkek arkadasımı maddi olanakları olmadığı ıcın okuyamadı calısıyo efendı aklı basında bırı. 2 kere tüm antidepresanlarımı içip hastanede yattım. Üçüncüyü içmemek için kendımı zor tutuyorum ama kendıme çok zor engel oluyorum. Bunlar ilaç kullanmadan geçmez mi illa o iğrenç hapları içmek zorundamıyım öğrenciyim bu baş ağrılarıma saçma sapan davranıslarıma son vermek kendımı sadece derslerıme vermek ıstıyorum Yada bu olanların çocukluğumla mı ılgısı var. Bunu yenenler yok değil beyinin oyunu diyorlar ama ben yapamayacak kadar güçsüzüm sanırım.. Lütfen yaşım nedenıyle ilgi çekmeye çalıştığımı düşünmeyın çünkü kesınlekle öyle bir niyetım yok. Doktorlardan ümidimi kesınce böyle birseye basvurdum. Sadece paylaşmak yardım almak istedim. Eleştirilmek istemıyorum normal haytmda yeterınce tepkı alıyorum zaten. Lütfen Rica ediyorum. Şimdiden teşekkür ederim. :79:

İlk başta okuduğunn için çok teşekkür ederiim. Sende cok guzel yazmıssın. Önceden sosyal fobım yoktu gitgide kapandım bende içime ve buna engel olamıyorumm..! Ailemle aram iyi değil gibi aslında buna bende karar veremıyorum. Ayrıca annem sağolsun hafta a bır gun dısarı cıkabılıyorum oda erkek arkadasımn yanında oluyrm onunla 3 senedir beraberz bana her ne kadar hissettirmemeye calışsada oda cok bunaldı bu durumdan. Çok istedim yazın calışmayı veya kurslara gıtmeyı maddı sorunumuz kesınlıkle yok o konuda rahatım ama 4 ufak kardesımın olması elımı ayağımı bağlıyor ve bu durum gıttıkce kardeslerıme karsı nefrete donusuyor konus konus bıtmez anlayacağın. Yinede cok teskkr ederm hersey ıcın..

Teşekkür ederim. Bu işime yarayabilir araştıracağım. :44:

İnşallah hepimizn. =) Seninde arkadaşım cok sağol =) . push ;

Ben sana Reiki uyumlanması almanı öneriyorum internetten biraz araştır istersen. Reiki nedir? Ne işe yarar bir bak sonra bulunduğun şehirde uyumlanmayı kimden alabilirsin onu öğren. Meditasyon yapmalısın

cnmm yazdıklarnı okudum senın yasında bı genç kızın bunları yaşaması normal ve suan gecısdönemi içerısındesın herkes bu dönemı aynı gecırecek dıye bı kaıde yok sende bu şekılde geçiriyorsun şöyle düşün senın gıbı olan bı cok kız vardır yanı tek deılsın ve bunların ustune gıt arkadas ortamınada gır gıren kızlar senden dahamı cesaretlı dahamı fazlalar hayır büyütecek bırsey yok emınım bu dönemını atlatttıgında kendıne guleceksın ılerıde o kadar cok ortamda bulunacaksın kı bunlar sana vız gelecek onun ıcın kendını cesaretlendırmeyı bıl sende bır bıreysın bıraz ustunden bu duyguları atıp canlandıgında buna alısacaksın ve gunden gune bıtecek dene hıcbısey kaybetmezsın

Merhaba Oktyamze, ergenlik dönemindesin ve anladığım kadarıyle ailenin en büyük evladısın, 4 kardeşin sorumluluğunu üstlenmek, evde üstüne düşen vazifeleri yerine getirmek ve haftada 1 gün dışarı çıkabilmek için harcadığın çaba seni yormuş, çevrende anı yaşayan, genç kızlıklarının tadını çıkaran arkadaşlarınla kendini kıyaslıyor, onlara uyum sağlayamamaktan, onlar gibi sosyal olamamaktan korkuyorsun buda üstünde bir baskı oluşturuyor. Ailen küçük olduğu için önceliği kardeşlerine verdiğinden önemsenmediğini, hep 2. plana itildiğini düşünüyor, bu yüzden kardeşlerine öfke duyuyor, seni önemseyenleriyse sanki sana dünyayı bağışlamışlarcasına gözünde yüceltiyorsun, yaşadıklarının seni olgunlaştırdığını, yaşıtlarının düşüncelerinin çocukça olduğunu düşündüğünden onlarla ortak noktan yokmuş hissine kapılıyor, arkadaşlarınla aynı ortamda olmaktan kaçınıyorsun, arkadaşların yaptıkları aktivitelerden bahsettiklerinde sanada ne yaptığını sorarlarsa onlara evdeydim demekten korktuğun için arkadaş edinmeye çekiniyorsun, buraya kadar yazdıklarımda hatalı, yanlış bir yer varsa düzeltebilirsin yaşadığın sağlık sorunları tümüyle psikolojik, gittiğin psikolog ve psikiyatristlere Oktyamze'nin iç dünyasını, hissettiklerini anlattın mı? Zira evet belki ilaç tedavisi olman gerekir ama en önemlisi yaşadığın öfke, hayal kırıklıkları vb. duyguları paylaşman deşarj olman gerekiyor, seni dinleyen ve sana yol gösterici tavsiyelerde bulunan birine kendini anlatıp tavsiye almaya ihtiyacın var, büyük çocuk olmak, kardeşlerin sorumluluğuna ortak olmak hele hele ergenlik dönemindeyken sorumluluk yüklenmek zordur, kardeşlerin olduğu için kurslara gidemiyormuşsun, o yüzden sana şu aktiviteye katıl vs. diyemiyeceğim ama senin gibi çok kitap okuyan bir kızın kalemide kuvvetlidir, bence kendine bir günlük edin, o günlüğe yaşadığın duygusal dalgalanmaları, yer yer öfkelerini, kırgınlıklarını, hayattan beklentilerini, hayallerini, gelecekte yapmak istediklerini, Oktyamze'nin nasıl bir kız olduğunu yaz, hergün fırsat buldukça kendini kaleme al, şiire yatkınlığın varsa yaşadıklarını şiirlerle dile getir, yazmak çok rahatlatır insanı, yazdıkça hafifleyeceksin, çok gençsin ve her ergenlik çağındaki genç gibi sende ilgi alaka istiyorsun, bu yüzden aman çocuğum aradığın o ilgiyi dışarda arama, insanlar artık çok kötü, sen baştan ilgileniyor, seni anlıyor sanırsın fakat o kişi seninle menfaati için birliktedir ve sen bunu anlayamazsın, biriyle dertleşmek istiyorsan burada KK'da yaz veya ailende kendine yakın hissettiğin birine anlat herşeyini. Şimdilerde yaşadığın tüm olumsuzlukları ileride arkanda bırakacaksın, belli bir yaşa eriştiğinde yaptığın yanlışlar yüzünden pişman olmamak adına hayatınla ilgili ani kararlar alma, okumak ve bir meslek sahibi olmak tek düşüncen olmalı, ayakları yere basan, mesleğini ve maddi özgürlüğünü eline almış bir kız olmak için var gücünle çalış, mesleğin ve bir işin olursa büyük olmasada küçük adımlarla hayattan beklentilerini, isteklerini kendin karşılayabilirsin ve bu senin özgüvenli olmanı sağlar, hayatını yazılara dök, müzik dinle, resme kabiliyetin varsa resim yap, okulundan, derslerinden arta kalan zamanlarda evde yapabileceğin hobiler edin kendine, edineceğin hobileri meraklı olduğun el sanatlarına göre belirleyebilirsin, ailen müsade ediyorsa samimi olduğun arkadaşlarını eve davet et, sosyalleşmekten korkma, arkadaş çevreni genişletmeye çalış, birden bir sürü yaşıtının olduğu grupların içine girmeye çekiniyorsan birkaç kişilik arkadaş gurubuyla görüşmeye başla, zamanla o birkaç kişi sana bir sürü arkadaş kazandırır ve en önemlisi kendini sev, bu dünyada önemli biri olduğunu hep hatırla

Canım benim insanın en iyi doktoru kendisidir, biz senin yaşadıklarını tam anlayamayız elbette ama bence çoğu insanın zaman zaman böyle hissetmesi normal. Kimse mental olarak mükemmel değil. Belki de geçici bi dönemdir. Yaşın 17 - 19 arasında mı?

kesinlikle katılıyorum sana. mesela canım kimseye anlatamıyorum sıkıntımı diyorsunya Allah ile konus dualarında, namazlarında. inan rahatlıcaksın. istersen ağla doya doya. ama dök sonunda içini. bende 20 yaşıma giricem, 16-17lerde coğumuz bu tip içe kapanmalar yasıyoruz ve depresif havaya bürünüyoruz ister istemez. kendimizde kusur arayıp onları manasız derecede büyütüyoruz, kendimizi eksik hissedip insanlardan cekiniyoruz... bunu yapmaktan vazgecmemiz lazım öncelikle. kendi artılarını düşün, eksileri görme. ve bu tür sıkıntılarda insanlar için var nihayetinde, anormal bişey olarak görme bu durumunu sürekli pozitif ol. sen insanlara ne kadar gülümseyerek ve içten yaklaşırsan cevren ve hayatda sana o kadar kucağını acar... kendine bi uğraş edinebilirsin mesela? halkevleri var ücretsiz enstrüman kursları alablirsin, diksiyon kursları olabilir, yada dil öğrenebilirsin oralardan. hem sana artı bir özellik katar, hem cevren genişler, hemde unutursun sıkıntılarını zaman içinde.. bu psikolojiyi yeneceksin ve arkana baktığında, özellikle bu yazdıklarını okuyunca kendi kendine güleceksin minikcadı demişti dersin :)) Bu durumunu değiştirmek tamamen senin elinde. ve bu psikolojiyi yenme olasılığın, yenme isteğinle doğru orantılı olacaktır unutma... konusmak istediğinde ben, ve biz burdayız tatlım yalnız hissetme kendini

Canım, insanlar içinde konuşmaktan çekiniyorsan bunun üstüne gitmelisin.. Henüz iş hayatın yok anladığım kadarıyla, çalışmaya başladığın zaman psikolojin daha iyi olacak göreceksin. Çalışırken insanlarla diologların gelişecek, kendine güvenin gelecek, bir de kendi paranı kazanarak ayaklarının üstünde duracaksın.. Henüz çalışmayı düşünmüyorsan, sosyal kurslara gidebilirsin. Yemek, resim, gitar gibi... Korkuyu aşmanın en güzel yolu, üstüne gitmektir.. İnsanın en iyi ilacı kendisidir.. Savaşmalısın, oturup düşün kendin için neler yapabilirsin.. Savaşarak aşabilirsin, ama buarada psikolog yardımı da gerekebilir sana. Gerçi gitmediğim doktor kalmadı demişsin ama.. Sen yine de psikolojik destek al ve bir taraftan da kendi kendine savaş.. Biliyorum, böyle konuşmak kolay bizlere.. Seni anlayabiliyorum, eminim çok zordur.. Ama üstesinden gelebilirsin.. Buarada da bol bol dua et canım..

Canım sen şu yazdıklarınla bile çok güzel ifade etmişsin yaşadıklarını... Beni tarif etmiş gibisin hatta... Sıkma canını demicem çünkü sıkııyo insan ister istemez... Bende sen gibiyim canım benim hatta çok küçüklükten başladı bu yaşadıkların şuan 24 yaşındayım ama halen daha bazı şeyler aynı kendimi durduramıyorum. Yalanlarıma kendim inanıyorum kendimi kandırıyorum bazen... ve bunun sonucu ne oldu bende biliyormusun? PANİK ATAK Evet bu hastalığa yakalanmış durumdaym Rabbim kimseye yaşatmasın. temelden gelen sorunlar maalsef yine seni yakıyo... Bu yüzden kendine çok iyi bak, erkek arkadşınında fazla üstüne gitme.. seni seviyorsa her sevgi sözcüklerinin anını çıkar... K

Çok uzun olduğu için okumazsanız anlarım ama okursanız da çok sevınırım çünkü gerçekten yardımınıza fikirlerinize ihtiyacım var..

En başta geçmiş olsun :/ bunları yaşamanın altında ailevi yaşadığın bir sorun mu var :/ Neden böyle oldu diye kendine sordun mu? Hani sosyal fobim var demişsin öncesindede mi böyleydin bende senin gibyim git gide içime kapandım falan sürekli birşyleri sorun yapmak istiyordum kendime sanki annem ve babamdan dolayı :) Ama geçiyor yavaş yavaş.. :) Yaşadıklarını çok güzel anlatmışsın yaşlarımız yakın sayılır bende daha yeni 19uma girdim sürekli gelecek kaygısı yaşadığımdan sıkıntılı dönemler geçirdim :) Bugünlerin ve sıkıntıların en iyi ilacı ne bir arkadaş ne bir dost tavsiyesi ne bir psikolog bence, ailen sadece.. SANA EN İYİ İLAÇ AİLEN erkek arkadaşında varmış o da senin için çok önemli birşeydir çünkü insan sevdiğinin yanında daha mutlu güvende olur. Lütfen bunları yenmeye çalış en azından bi tiyatro kursuna gidebilirsin yada ne bileyim saç rengini giyim tarzını değiştirmeyi dene :) Yazları bi işte çalışmayı deneyebilirsin iş ortamı insana bazı şeyleri unutmasında ve insan ilişkilerinin kuvvetlenmesinde büyük rol oynuyor :) Topluluk halinde yaşıyoruz lütfen kendine konuşamıyorum yapamıyorum deme :) Bunların üzerine git :) Yardıma muhtaç olan insanları görünce yaşadıklarına tanık olunca inan bende senin gibi üzülüyorum hatta televizyonda hiç tanımadığım insanlar içni ağladığım çok olmuştur, dilenci görüp 5 6 gün kafaya takıp o kişiye yardım etmeliyim diye kendimi yiyip bitirdiğim zamanlar.. Olağan ve doğal şeyler, kendi iç sesinle konuşmakta bana göre psikoljk olarak normal bi durum :) Doktor doktor gezmene sebep olacak birşey yok lütfen bunu aklından çıkarma :))) :))) Metruk Sahil Yağmur'un

inş. geçici bi durumdur canım.. bnde de benzer özellikler oluşuyor bazen... ama kendi kendimi toparlıyabiliyorum... bunuda yapmasam senden hiç bi farkımm olmazdı heralde... rabbim şifa versin inş. merak ettiğim tek şey inançlımmısın yani dünyaya niye geldim nereye gidecem gibi şeyleride çok düşünürmüsün Behamer tontin

allah yardımcın olsun ne demek inşallah hayatında herşey git gide düzelir ve sende bu sıkıntılarından kurtulursun :) Yolun açık olsun :)

İlk başta okuduğunuz için teşekkür ederm Olabılır neden olmasın..

Haklısnız içimde tutacağıma buraya yazmak ıstedım. Evet yaşım 17. Teşekkür ederim.

canım ben de senin gibi bir dönem geçirmiştim tabi bu kadar kötü değildi. yoğun çabalarımla atlattım en sonunda. sana birkaç şey sormak istiyorum ama burada uygun olmayabilir. eğer istersen msnde konuşabiliriz, benim özel msj atma hakkım yok henüz burada