Hiç de güzel kafamı yoramam. Kapatırım kapılarımı. Hepsi dışarıda kalır.

gerçek anlamda, kimseden beklentili olmayı bıraktım, ayrıca hayatımda az insan var, önceliğim annem- babam ve kendi ailem... düşündüğüm tek şey, çocuğumun geleceği ve onun huzurlu ortamda yaşaması...

Ne kadar az insan o kadar cok huzur felsefesı. Herkese karsı mesafelıyım. Insanları cok cabuk sılebılırım ve arkama donup bakmam aslan burcunun ozellıgı galıba telefon rehberım de 50 kısı yok sosyal medya cok az kullanırım. Zaten ılk tanıstıgım gordugum ınsanlar canımı sıkamaz. Genelde pozıtıf dusunurum az konusurum cok oturmaları sevmem. Canımı sıkacak ve uzayacagım konuları acmam. Hamılelıgın etkısı ılede ıyıce sevgı yumagı oldum esımınde bunda etkısı buyuk negatıf ınsanlrla gorusmeyıp beynımı doldurmam.

sinirlendiğiniz konu iki gün ya da iki ay veya iki yıl sonra sizin için bir şey ifade etmicekse sinirlenmeyin. bu açıdan bakın

Hadi ya çok mu sinirli cevaplar yaziyorum? Oysa en korktugum sey kalp kirmak

Kimseyi takmıyorum. Çekişmeli, kavgalı gürültülü ilişkiler sevmem. Geçinemeyeceğim insanları hayatımdan çıkarırım. Hayatımdaki insanlarla da birbirimize karşı sesimiz bile yükselmez. Sevgili saygılı ilişkiler kurabileceğim insanları hayatımda bulunduruyorum. Aynı zamanda hayatta beni ne mutlu edecekse o yöne çekerim kürekleri. Sevdiğim iş, sevdiğim şehir, sevdiğim insanlar, sevdiğim hobiler, geziler, vs vs... Bu yüzden de güzel bir hayatım var. Huzurluyum.

Sinirime hakim olasım varsa hakim oluyorum, yoksa bırakıyorum çıksın aksın ki birikip yanlış yerde patlamasın. Bir insanı umursamam için, o insana belli bir saygı ve sevgimin olması gerekiyor, yoksa denk gele bir insan herhangi bir sözü ile beni sinirlendiremez. Bazı davranışlara sinir olurum, ki her iyi-bilinçli insanın tepki göstereceği şeylerdir bunlar , uyarırım, sert müdahil olurum, şikayet ederim. Gözümü kapatıp geçemeyeceğim şeyler bu tarz şeylerdir, yoksa şu kişi bana şunu demiş, yok şöyle konuşmuş hakkımda çok da fifi. Öfke kontrolümü nasıl sağlıyorum, nasıl takmıyorum, spor yapıyorum iyi geliyor, bir şeye çok sinirliysem sıcak duş alırım, kafamı suyun altına sokarım iyi gelir. Gezeler yürüyüşe çıkar müzik dinlerim, pc oyunu açar küfrede küfrede adam vururum, şahsa özel bol hakaretli hicv şiirleri yazarım ki bu sırada zaten kafiyeli hakaretleri okurken sinirim geçmiş, gülüyor olurum, kendi yazdığıma gülerim. Eşime sinirliysem ki bir anda sinirimi aşırı yükseltebilen nadir kişilerdendir, sinirimi tabak çanak sandalye vazolardan çıkarır ora bura fırlatır parçalardım eskiden.

Sizin sinirlenmenizin size faydası yok ve sinirlenerek kimseyi duzeltemezsiniz. Bu sinirle sağlık sorunları yaşamaya başladığınız zaman anlayacaksınız ki olan size olur kimsenin umurunda olmaz ve saglik kadar değerli bişey yok. Ben de çok sinirlenirdim ama zamanla bu sinir stresse vücudunuz tepki vermeye baslar. Bunları yaşamadan önce ben de söylenenlere kulak asmiyordum. Son zamanlarda kol bacak uyuşması, kalp sıkışması yasadim ve oldukça korktum. Artık gerçekten düşünmüyorum kafaya takmıyorum kimseyi, eşime, evliliğime, kendime odaklanıyorum mutluyum. Stress altından çıktığımda ve sadece kendimle ilgilendiğim de şikayetlerin geçti. Artık cidden oturup kimseyi düşünmeyeceğim. Sizin sagliginiz gittiğinde sebeb olanlar vah vahhh bile demeyecek

Zamanla olgunlaşıyorsun bende eskıden öyleydim. Sinir krizlerimin haddi hesabı yoktur

Hayatımda yeri olmayan insanlara önem vermediğim için hiç umursamam. İş yerindeki bilmemkim hanım, bakkal bilmemne amca, trafikteki şu adam, üniversitedeki bu hocam ya da o çocuk vs böyle dış kapının mandalı insanlara çabalasam da bozulmaz umursayamıyorum ve bireysel üstüme alınmıyorum beni tanımadıkları için. Ailem hiç sinirimi bozmaz şanslıyım, arkadaşlarım zaten sinir bozmak ne kelime bozuk moralimi düzeltip beni güldürmeyi sağlayan insanlar. Zaten kendimiz seçiyoruz. Kime neden ve nasıl bozuluyor ki siniriniz :)Bi de ben aslında kolay sinirlenen biriydim.

sinirlendiğiniz kisinin yanından ayrilin ya da bir şeylerle meşgul olun

Ben de tamamen umursamaz olmayı beceremedim. Ama yaş ilerledikçe gerçekten bi boşvermişlik oluyo. İyi ki zaman geçiyo yoksa hayat çok zor.

Allah iyiliğini versin çok hoşuma gitti

Bu durumunuzun yorumlarınıza bile bariz bir şekilde yansıdığını söylesem?

Şimdi bu insanların kim olduklarına göre değişir. Gerektiğinde hadlerini bildirerek, gerektiğinde doğru söyleme ihtimalleri olduğunu bilip, kulağıma küpe ederek, gerektiğinde he deyip geçip, sonra aynen bildiğimi okumaya devam ederek, gerektiğinde "üff sanane be salak" tribine ve gerektiğinde de "ben var anlamıyor, ben dilinizi bilmemek" rolüne bürünerek dile kolay 35 yılı devirdim. Bütün tahtalarım yerinde mi bilmiyorum ama en azından kendi kendime konuşma aşamasına geçmedim. Kısaca; insanına göre muamele ve içe atmamak işe yarıyor.

Sinirlenmiyorum hiç tatlı canımı üzemem... Keskin sirke küpüne zarar...

Yas ilerledikce takmamayi ogrendim. Bakiyorum soruna cevap vermezsem mi uzulurum verirsem mi? Bazeb icim icimi uiyor vermezsemö. Mümkün oldugunca sakin lafımı soyluyorum. ö yok versem de sallamıyacak biriyse onunla konusmuyorum muhatap olarak almıyorum. Bu arada klavye problemli yanlış karakter basıypr ondan sacma saoan yazmış olabiliriö. Hayat inssanlara uzulcek kadar uzun değil. Boşver gitsin. ö.

kavga ya da tartışma içine gırmeyı sevmem, iç huzurumu bozmamamak için. haksızlık olduğu vakıt ve ben sustuğum zaman kendı kendımı yerım, ancak soylediğim vakıt rahatlarım. değişiyor duruma göre.. mesafelıyım ben çokça.6 yıl oldu servis arkadaşım halan daha hanım der ve samımıyet yoktur bende aynı şekil bey derim.. benden çok sonra gelenler abi amca takıldı mesela. isimler havada uçuştu. bır duvarım var herkese karşı. o yüzden rahatım.