Merhabalar, Maddi durumunuz yeterli ise uzman desteği yanında birde aile dizimine gidin mutlaka. Bu sürekli depresif hal belki size ait olmayabilir, uzak atalarınızdan birinin aşamadığı bir sorunu morfogenetik alandan sahiplenmiş olabilirsiniz. yumussweat Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Evliyim bir oğlum var, Almanya'da yaşıyorum Stephanie

Olumsuz dusunceler insani hayattan bezdirir Okb yi bir arastirin asilmayacak vir rahatsizlik degil E erayim

Evet bugün psikolog ile görüştüm artık devam edeceğim düzenli, öncelikle kendime şevkat göstermekle başlamayı öğretecek daha sonra özgüven üzerinde çalışacağız

Bekar mısınız yada evli çocuk falan var mı yalnız mı yasıyorsunuz E erayim

Sonuçta buda depresyon geçer diye düşünüyorum, daha önce ilaçlar işe yarardı ama sanırım artık onlarda yaramıyor E erayim

Özgüven eksikliği var sizde. Çevreniz veya eşiniz tarafından eziliyor musunuz? Her hareketiniz onlar için bir başarısızlık mı? Ya da en küçük bir hareketinizde bile bana ne derler diye düşünüyor musunuz? Hal böyleyse eğer, ciddi bir özgüven kaybı var çevrenizden kaynaklı. Size böyle dendikçe, çevre size kötü kötü baktıkça insanın içinde kendini yetersiz görmesi ve sevmemesi başlıyor. Tıpkı sizin gibi nefret ediyor kendinden. Ben arkadaşım, annem ve psikoterapi sayesinde daha kendime geldim. Ha beni depresyona sokan etkenlerden de olabildiğince uzak kaldım hatta hayatımdan çıkardım. Size tavsiyem önce bir psikolog ile işe başlamanız olacaktır. E erayim

hln09 Şeytanın

Arkadaş edinebilseniz iyi olur. Ben de sizin gibiydim tıpkı. İçimde yaşayamıyorum bir çok şeyi. İlla ki anlatmam gerekiyor birilerine öyle rahatlıyorum ve kendime geliyorum. Destekçi bir çevreye sahip olmak nimet yerine geçiyor gerçekten. E erayim

Kendinnizden nefret etme sebebiniz depresyon mu kuzum bir seyler tetikliyordur, bu durumu onu ortadan kaldirmaya calissak? E erayim

Evlenip Almanya'ya geldim burayı sevmiyorum ama 10 yaşında oğlum var bırakıp gidemiyorum, zaten senelerdir depresyon hastasıyım bıktım artık yaşamaktan, kendim olarak yaşamak istemiyorum, misal en basit yemek yapmak bile düşüncesi midemi bulandırıyor, hiç sorumluluk alamıyorum diğer insanlar gibi değilim armut piş ağzıma düş modundayım, bu şekilde nasıl yaşayayım koca bir ömrü, düşündükçe iyice kötü oluyorum, umarım ilaçlar işe yarar sabrediyorum ama nereye kadar bilmiyorum Stephanie

Arkadaşlar biliyorum bıktınız benden ama bu depresyon geçmiyor, bu hayat çok uzun geliyor gözümde büyüyor, birde kendimide sevmiyorum çok dayanıksız biriyim, herşey zor geliyor kaçıyorum, kendimi tanıyamıyorum ben kimim diye soruyorum, birşey yapınca bunu benmi yaptım diyorum, ama bu hayat uzun yaşamak istemiyorum takıntısı hiç gitmiyor sanırım öğrenilmiş çaresizlik içine düştüm, gün doğduğu sürece bu depresyon hep devam edecek sanıyorum, acaba bu durum geçicimi?geçen sene temmuzdan beri bu haldeyim, ilaç kullanıyorum 4 aydır ama etkisi yok acaba 6 ay kadar beklememmi gerek tam etkisini, ama bu düşünce hayat boyunca böyle kalır diye çok korkuyorum çünkü iyice yerleşti artıkya hayatım boyunca böyle düşünürsem?düşünmek bile istemiyorum, sabah olunca işte yine sabah oldu ve hep olacak diyorum, normal birşey olduğunu kabullenemiyorum ve birşeyler yapmaya çalışıyorum ama çok zorlanıyorum, çok saçma bir düşünce biliyorum ama beynime bunu kabul ettiremiyorum, birde çok unutkan oldum bu depresyon yüzünden konsantre de olamıyorum 2 saat sürüyor basit bir iş, acaba tükenme noktası bumu ne yapacağımı bilmiyorum yataktan zar zor çıkıyorum

Benim ablam cok agir depresyon gecirdi k. validesi yuzunden seneler sonra birden ortaya cikti ama zamanla duzeldi boyle kalmaz merak etmeyin elbet biter ama siz kendinizi bu sekilde dusunmemeye calisin olumlu yonlerinize odaklanin ne munasebet ise yaramazim vs alginiz bozulmus belki boyle olmaniza sebep baska insanlardi ama siz sucu kendinize yuklediniz olamaz mi? E erayim