Başlarda kötü hissediyorsun ama zamanla o his azalıyor. Bende ayrılmaya ilk karar verdiğimde kötü olmuştum. Bana yaşattığı şeyleri sürekli düşünüyor ben bu adamla niye evlendim niye anlamadım diye kendimi suçluyordum. Sonunda kabullendim. Olacak olan oldu ama önemli olan yanlış olan şeyi anlayıp artık orada kalmamaktı diye cevap veriyorum kendime. Karşımdaki yıldız bir oyuncudan daha oyuncu olduğu için anlamadım diyorum. Yas getiren bir süreç. Ağlamak geliyorsa içinden ağla. İlk başta çok içime attım sonra o kadar patlamalar yaşadım ki. Keşke kendimi güçlü olmak için bu kadar sıkmasaydım. Bazı evlilikler yürümez. Kurtulup yolumuza bakmalıyız.

Teşekkür ederim E Eftelyapp21 Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Bir yuvayı dağıtmak kolay bir şey değildir. Çocuğunuz için bu yolu seçtiğinizi düşünüyorum. Hayli yorucu ve yıpratıcı bir süreç ama ölüme bile alışıyor insan zamanla bu duruma da alışacaksınız. İnsanız asla güçlü olmak zorunda değilsiniz, içinizden geldiği gibi davranın üzüntünüzü yaşayın ancak bu şekilde silkelenip ayağa kalkabilirsiniz. Yolunuz açık olsun, yeni hayatınızda kolaylıklar dilerim

Kararlı durman lazım. Belirsizlik insanı alıştığı düzene yönlendirir. Buna izin vermemelisin. Özellikle eşin geldiğinde laflarına yalvarmalarına karşı duvar olmalısın. Öncelikle çalışmıyorsan iş bul. Bu belirsizlik hissini azaltır önünü görürsün Kararlılığını arttırır.

Hanımlar 3 yıllık evliliğimi bitirme kararı aldım saplantılı anne ogul, abi kızkardeş sorunundan dolayı. Evlilik süresince isitmedigim hakaret küfür görmediğim terbiyesizlik kalmadı onları da geçtim eşimin gelirine ortak olduklarını düşünmeleri eşimin her ay maaşını alir almaz ihtiyaçları olmadığı halde stabil bir şekilde para göndermesi ve can alıcı noktam olan kızımı kuklaları sanmalari üzerine gerçekten artık son raddeye geldigimi anladım. Önceden eşimin hep iyi noktalarına odaklanirdim su huyu iyi bu özelliği güzel sırf annesi ailesi için boşanmak olmaz diye düşünürdüm oysa ki ne kadar da haksızlık yapmalarına ve de eşiminin manipülasyonlarina maruz bırakmışım kendimi. Aydınlanmami geldi yoksa aklim başıma mi geldi bilmiyorum ama artık sadece kötüluklerini görüyorum ve çok soğudum su an annemin evindeyim hayat beni nerelere götürür bilemiyorum ama kızım bana güç veriyor yakın zamanda yanıma da gelir yalvarır ağlar eskisi gibi doncegimi düşünüyor şu anda biliyorum geldiğinde evde bile bulunmak istemiyorum çocuğu görüp gitsin istiyorum. Bu süreci yaşayan var mı nasıl daha kolay hale getirdiniz psikolojik olarak nasıl yonettiniz Motive edebileceğiniz fikirlerinize ya da örneklerinize ihtiyacım var içimi dökmüş bulundum biraz kötü de hissetmiyorum kendimi ama iyi de geldi sizlerle paylaşmak

Teşekkür ederim S