Mantıklı :)

Kesin kararlı isen suan biraz daha sabretmen gerekiyor. Dava tarihleri ertelendi. Corona seyrinden sonra hareket etmen daha mantıklı. Şuan bir hengameye girmen mantıksız olur.

Zaten şu anda davalar 15 hazirana kadar gördüğüm bildiğim kadarıyla, isteseniz de boşanamazsınız. Mecburen beklemniz gerekiyor. En iyisi gözünüzü kulağınızı kapatıp bu karışıklığın son bulmasını beklemek.

Yıllardır bu şekilde yürütmüşsünüz birkaç ay daha yürütebilirsiniz bence. Şu aşamada dünya tepetaklak olmuşken bu cengaverliğe gerek yok.

Bence su günler geçtiğinde boşanmanız daha doğru olur pedagog desteği almanız çok iyi olur kesinlikle. Umarım mutlu olursunuz bundan sonra çünkü belliki çok yıpranmışsınız. Ben bir önceki konunuza göz attım az önce zaten olmazmış bu esle malesef. Hayırlısı olsun sizin için en doğru olan inşallah. Ama hislerinizden eminseniz muhakkak destek alın çocuk icin eşiniz olay çıkarır mı çok fazla yani onunda olgun olması lazım ki çocuk bu dönemi sıkıntısız atlatsın

Orta yol bulmak için çok konuştuk. Kararlar aldık. Baştan başladık. Ancak artık konuşarak çözülecek birşey kalmadı. Sadece o kabullenemiyor bittiğini hepsi bu. Beni kaybetmek istemediği için, çocuğunu kaybetmek istemediği için gittikçe daha da hırçınlaşıyor. Psikolojik olarak sürekli baskı, hakaret, şiddet görüyorum. Hatta şiddet artık fiziksel şiddete dönüşmeye başladı. Bir kere tecavüze uğradım. Bir kere tokat attı. Dün gece yine tecavüze kalkıştı. Korkudan nefesim kesiliyor o böyle yaptığında. Artık bu evliliğin kurtarılacak bir yeri kalmadı bence.

Zordur muhakkak ama, surada mobilya alicam, alsam mi almazsam da parami cebimde mi biraksam diyorum, onumuzdeki aylar o kadar belirsiz ki. Bosanmayi ertelemek zorundasiniz.

İş yerinden ek iş/fazla mesai isteme imkanınız var mı? Yoksa minik bir TV/cep telefonuyla kendinizi izole edin veya internet videolarından spora başlayın. Ekmek tarifleri, filmlerle ev ahalisinden kendinizi kopartın, çocukla bol bol aktivite yapın. Az temas, bol iş, rahat kafa Okullar sonbaharda açılır, hemen boşanma dilekçesini verirsiniz.

Haklısınız, davalar ertelenmiş durumda. Ama dava açana kadar ayrı yaşamak da bir çözüm. Sadece oğluma bakacak kimse yok The_WitcH Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Merhaba çok değerli kadın savaşçılar, 36 yaşında, 7 yıllık evliliği zoraki yürütmeye çalışan bir savaşçıyım ben de. 4 yaşında bir oğlum var. Aslında evliliğim yaklaşık 2 yıl önce bence bitti. Ama bunu ne eşime itiraf edebiliyorum ne de eşim hissetse bile kabullenmek istemiyor. Sevmiyorum eşimi, hatta onunla beraber yaşamaya katlanamıyorum bile. Tabi beni bu noktaya getiren onlarca travma, yüzlerce sebep var ama sayarak tekrar hatırlamak istemiyorum. Evliliğimi birçok kere bitirme kararı aldım ancak her defasında oğlum için vazgeçtim. Çocuklarını alıp yeni bir hayata başlayabilen o güçlü kadınları gördükçe kendi acizliğime inanamıyorum. Oğlum evine, anne-babasına çok düşkün ve çok duygusal bir çocuk. Eşim her ne kadar berbat bir eş olsa da bir o kadar mükemmel bir baba. Oğlumun her türlü ihtiyacına koşar, onunla oynar, duygusal bağları çok kuvvetli. Ancak buraya kadar. Ben artık, sadece oğlum evinde anne-babasıyla birlikte büyüsün diye yürüttüğüm evliliğimin altında eziliyorum. Psikolojik işkence görüyorum. Katlanamıyorum. Çalışıyorum. Corona döneminde de tam zamanlı çalışmaya devam etmek zorundayım. Eşim evden çalışıyor ve oğluma o bakıyor bu dönemde. Annem bel fıtığından geçirdiği ağır bir ameliyattan sonra hala toparlanamadı. Babam 66 yaşında ve kronik hipertansiyon hastası. 2 aydır onları göremiyorum bile corona yüzünden. Oğlum kreşe gidiyordu ancak okullar kapalı. Kısacası boşanmak istiyorum ama bu dönemde oğlumu kime bırakıp işe gideceğim, ya da nereye taşınıp gideceğim bilemiyorum. Bakıcı aradım ama doğal olarak bu dönemde kimse kimsenin evine girip çıkmak istemiyor. Kayınvalidem bakardı eskiden ama ona da oğlunu boşayacağım oğluma bakar mısın diyemeyeceğime göre... Elim kolum bağlı. İşe gireli daha 1 yıl olmadı, yıllık iznim yok. Annemlerin evine taşınsam onlar çocuğa bakabilecek durumda değiller. Malum benim ufaklık da fazlasıyla hareketli. Şu korona bitsin, okullar açılsın sabredeyim, ondan sonra ayrılayım diyorum... Ama o zaman ne zaman gelecek onu da kestiremiyorum. Bi akıl verin lütfen, beni corona değil bu çaresizlik öldürecek.

Can güvenliğiniz tehlikede değilse biraz sabredin. Taşınmak vs risk şu süreçtez

O zaman sabır biraz daha si günler geçsin kararınızı tekrar gözden geçirirsiniz. Bu süreçte de kurtarabilir mısınız düşünün birlikte çözüm üretmeye çalışın evliliğiniz icin bence.

E bu kadar ayrılmak istemiyorsa adam orta yol bulmaya yanaşmaz mi.. Yoksa sizde herşey bitti daha konuşacak bişey yok mu.

Şimdi de bosanamazsınız ki zaten bu neyin kararsızlıgı?

Biraz daha sabredin yakinda biter gider karantina. O zaman bosanirsiniz.

Çok üzüldüm. Şiddet, tecavüz demeseydiniz evlilik terapisti diyecektim son bir kez. Ama hayırlısiyla kurtulun inşallah en kısa zamanda.

Benim korkum da o yönde

Çok korkunç şeyler bunlar. Şiddet varmış dahası tecavüz. Biraz sabredin bu vakitte gücünüzü toplayın. Ama bu adam boşanma aşamasında daha da çirkinleşir gibime geliyor :/

Aslında eşime bir kere ağzımdan kaçırdım seni artık sevmiyorum diye, kendini kesecekti, sinir krizi geçirdi. İntihar eder ya da bana veya çocuğa zarar verir diye seviyormuşum gibi davranıyorum. Korkuyorum tepkilerinden. Sıkıntılı bir süreç olacağını tahmin ediyorum. Pedagog desteği zaten ufak ufak almaya başlamıştım çocuğuma, okulda şiddet eğilimi filan vardı biraz. O pedagogla devam edebiliriz, sıkıntı olmaz. Evi terketmek istemiyorum, oğlum evine çok düşkün, bir anda hem babadan uzaklaşma hem evden taşında çocuğa ağır gelir. Eşime gitmesini söyleyeceğim.