25e kadar çok suratsızdım. Sonra değiştim. Değişmek istersen bu mümkün. Geçenlerde yeni tanıştığım biri "niye bu kadar gülüyosun" dedi. İlla bi patavatsız denk gelir çünkü Ben afallamışken yanımdaki arkadaşım "o hep öyle güleçtir ya" dedi güldü. On yıl önceki suratsızlığımı yendiğimi anladım. Totalde gayet iğrenç ve sevgisiz bir on yıldı ama gülümsemeyi öğrenince herşeyi daha kolay atlatır oluyorsun. İnadına gülümseyeceksin.

Döngüyü kırmak zor ama imkansız değil, karakter şemalarınızı bir psikologa cıkartıp o semaları yeniden oluşturacaksınız örneğin sizin kendini değersiz hissetme şemanız yüksek, bi de kendinizi kurban/feda etme şemanız. Bunların hepsi 0-12 yas arası şekilleniyor. Orda öğrendiğiniz deger yargıları ve kendinize bakışınız degismezse döngü kırılmaz

Ağlamak derken ağlanmadim sadece biraz sitem ettim. Bende bir şeyleri elde etmek için hep cabaladim. Hicbir şey armut pis agzima düş olmadı. Kendime acimadim da bu aralar yasadiklarim üst üste geldi ve agir geldi. Skyline10 Üye Anneler

Beydan budak ın hayatın pornosu videosunu izlemenizi tavsiye ederim. Bende herkesin hayatının yolunda benimkinin berbat Oldugunu dusunurdum. Hala kısmen oyle dusunuyorum o vıdeo bana cok guzel bırsey ogrettı. Cevremizde gordugumuz hayatların cogu gercek degıl. Hepimiz acılar besliyoruz içimizde.

Su yazdiklarini cogumuz yasadi. Kimsenin hayati dort dortluk degil.. Dort kardesiz biz. Hepimiz tek odada ranzalarda yattik. Odamiz olmadi. Annem disari cikartmadigi icin birbirimize arkadas olarak buyuduk. Hicbir zaman tirmanmadan birseylerin sahibi olunmuyor. Istisnalar vardir tabi ama onlar da kolayca bir yere geldiklerinden ilk vukuatta tecrubesizlikten bocalayip ters takla olabiliyor. Gecmisi sorun edersen oradan cikamazsin. Ben de terk edildim. Aldatildim. Bosandim. Hicbirimiz ilk sevgilisiyle evlenmedi. Hos evlilik de bir basari degil. Eger herseyi sorun edersek isin icinden cikamayiz. Herkesin hayatinda basarisizliklar var. Ancak bunlara uzulmek yerine sana kattigi tecrubelere bakmalisin. Dusmeden nasil yurumeyi ogrenemediysek sepetimizdeki curukleri ayiklayarak boyle boyle iliski tecrubeleriyle saglikli iliskiler kurmayi ogrendik. Hastaliklarin bagisiklik sistemini guclendirmesi gibi, eski iliskilerimizden edindigimiz tecrubelerimizle daha temeli saglam iliski kurmayi ogrendik. Hayata baska bir pencereden bakmayi ogrenmelisin yoksa ayni dunya kimine gore cehennem iken kimine cennet olmasi gibi bakis acinla ilgili oldugunu goreceksin herseyin.

Bilmiyorum nasıl başlasam hic bilmiyorum. Bazen kendimi görünmez hissediyorum. Sanki yok olsam ailem disinda kimsenin umrunda olmaz. Kucuklukten beri etrafımda çok sevilen biri degilim. Sessiz, sakin, soğuk bazen agresif hele bu aralar daha fazla... Bu yapımla ilgili hep ailemi sucladim. Sakin ama herşeyi eleştiren bir baba, sinirli herşeye kızan bir anneyle büyüdüm. Eleştirildim, bagrildim, ezildim. 6 yasina kadar sokağa dahi salmadilar beni belki de boyle olmam da bunun etkisi büyük bilmiyorum. Sonuç, Özgüvensiz, asosyal, sosyal anksiyeteli işe yaramazin tekiyim. Ama degismek istiyorum. Mümkün mü bilmiyorum Kendime ait odam hic olmadı. Bisikletim dahi olmadi, abiminkisiyle idare ettim. Kıyafet desen bayramdan bayrama alınırdı. Tutucu değil ama baskıcı bir ailede büyüdüm. İlk cafeye bile üniversitede gittim. Hea derseniz ailenin durumu çok mu kotu hayır orta gelir duzeyindeyiz sukur hic yokluk görmedim ama varlık icinde yokluk gördüm. Anneme gore herşey para israfı nefret ediyorum bu huyundan ama değişmez. Bu yaşıma kadar hic başarılı bir insan olamadim. Okul hayatım da bile başarıyı tirmalayarak elde ettim simdi diceksiniz hepimiz öyle işte herkes öyle değil baskalari çalışmaz gecer not alır geçerdi ben genellikle özellikle sayısal derslerde hep hocaların insiyafitine kalirdim. Üniversiteyi desen zor bitirdim 7 senede bunda benim calismamam ve psikolojimin bozulmasını katkısı var. Psikolojimin bozulma sebebi bir travma atlattim, narsist bir bireyle mucadele ettim vs. Bazen acaba salak miyim diye düşünmüyor değilim. Belki şanssiz, belki de salak, belki tembelim bilmiyorum. Özel hayat desen o da kötü en son biriyle gorusuyordum olmadı. Benden ayrıldıktan hemen sonra tanıştığı kıza sanirim aşık oldu. Ben ara geçiş, mutluluğa giden yolda köprü görevi gördüm. Ondan önceki desen benden önceki sevgilisine döndü. Kısmet mi aciyorum artik bilmiyorum. Ama bu değersizlik hissi beni yıldırdı. Niye ben? Neden? Benim neyim eksik deyip duruyorum. Tabiki kimse kimseyi sevmek zorunda degil ama bu kadar degersizlik hissine layik olmadigimi dusunuyorum. Demek sevgiye layik degilim diyorum. Kendimi sucluyorum. Sanırım ben en çok sevilmek istiyorum. Özet geçmek gerekirse çok şanssiz bir insanım her konuda bu döngüyü nasıl kiricam hic bilmiyorum. Günah olmasa isyan edicem artik buna dur demek istiyorum ama gücüm de yok. Sanki çamur beni dibe çekiyor. Çok özeniyorum herkes tarafından sevilen, şanslı, istediklerini kolayca elde etmis insanlara onlar bu dünyanın keyfini cikariyorlar. Bense kendi hayatımın basrolu degil figuraniyim. Hea biz napalim bunları bize neden yazdın derseniz bu döngü bir gün kırılır mı merak ediyorum. Kirilicagina inanmak istiyorum. Kotu gecen gunlerden sonra yasanmis mutlu hikayeler dinlemek istiyorum. Ve ilk defa bir konuda olumsuz yorum istemiyorum.

Spoiler : Hiç kimse senin sandığın gibi, "koşulsuz sevilen, değer ve saygı gören" bireyler değil. Saygı kazanılır. Sevgi de, senin çabanla elde edilecek bir olgu değil. Birine kendini sevdirmek için çabalarsan, bir süre sonra kendine yabancılaşırsın. Muhtemelen 'hayır' demeyi bilmiyorsun. Saydıklarında elle tutulur bir şey yok. Gözünde büyüttüğün için dibe gömülüyorsun. Ben ablayım, benim kıyafetlerimi küçük kardeşim giydi. Yeri geldi ona alınan oyuncaklar, geçmişimde bana alınmamıştı. Bu kendimi değersiz görmem için travma mı yaratmalı? Bir sor kendine, sevgi istediğin insanların sahip oldukları sıfatlar ne? Kendini sev kendini. Değerini bil ruhunun. İnsan hayatta öyle şeylerle karşılaşıyor ki; kendi sırtını sıvazlayıp "aslanım be, bunu da atlattık. Helal." diyorsun. Anlıyorsun ki kendinden ötesi yok. Anlıyorsun ki insan sadece kendini kaybetmemek için çabalamalı. Ben bir gün bir sabaha uyandım, dedim ki "ben can nedir şimdi bildim" işte o sabah bana günler aydı.

Bende çevrem tarafından cok sevilen biri degilim. Hatta hic sevilmiyorum sanırım. Geçenlerde kardesimin dogum günüydü, bir tanıdık ama suan benim ailemle görüşmüyorlar yani, kardeşime doğumgünü mesajı atmis. Cok şaşırdı. Benim doğumgünü mü bile bilmez mesela. Bu basit bir örnek. Yetiştirilme tarzımız benziyor benim annem degil de babam cok eleştirici bağıran çağıran küfür eden sofrada bile bağıran baskıcı oraya gitme bunla konuşma görüşme gibi seyler yapan birisiydi. Benim üniversitede bile psikolojimi bozdu ve okulu bıraktım Yani üniversite terk im. Ama benim sevilmemee sebeplerim bu şekilde yetistigim icin insan düşmanı olmam agresif olmam kimseyle görüşememem bir de hep doğruları gerçekleri pat diye insanlara söylemem :) E onlar da kaldıramıyor gerçekleri duymaya napayım :) Herkese mavi boncuk dağıtan biri hiç olmadım. Ben uzmana da gittim ilac ta kullandım ama randıman alamadım cok.. umarım herşey senin gönlünce olur