kızlar ya bana psikolog bi arkadaş yardımcı olmak amacıyla özel msj atmış ama ben cvp veremiyorum 100 msj atmış olmanız gerekiyo diyo onu doldurana kadar konu biter başka çaresi yok mu bunun :44: Rengeyigi

izmirin_birtanesi

inş dediğin gibi olur yaa yoksa beni hayatta çok büyük zorluklar bekliyo.. ama dediğin mantıklı yani insan mecbur kalınca yavaş yavaş aşabilir bu durumu.. kendine güvenen insanlara hep hayranımdır.. buarada özgüvenle ilgili kitaplar varmış bi yerde okumuştum acaba işe yarar mı ki

elimde değilki kendimi çok ezik hissediyorum bazı zamanlarda geçende şahitlik yaptım konuşmadan önce elim ayağım uyuştu resmen ya yanlış bişey dersem hakim kızarsa azarlarsa beni aslında azarlamaz yanı ama bu düşünceden kendimi alamadım ki yalancı şahitlikte yapmadım Allahta yaptırmasın hepsi dogru şeylerdi düşün yani bende özgüven eksikliği yok özgüven sıfır bende hiç yok özgüven diye bişey

Hahaoho alemsiniz valla benim durumum diğer arkadaşlar kadar vahim değil; ama yine de var. Kendi işimi kendim hallediyorum, konuşuyorum espriler de yapıyorum; fakat bazen konuştuktan sonra kızarıyorum sanki pot kırmış gibi..

Ben de benzer durumdayım aslında sanırım benimki eski erkek arkadaşımdan kaynaklanıyor; çünkü yalnız bir şey yapamıyordum, ps, kopatın tekiydi. Ben de çevremde çok beğenliyorum, çokta sevenim var; ama ben çoğu zaman acaba saçmalıyor muyum? Beni sevmiyorlar filan diye düşünüyorum. Konuşmayı çok iyi becermeme rağmen her konuşmanın sonuna doğru sesim gittikçe kısılıyor ve konuşmamı bitirine kızarıyorum. Sevgilim çok destek oluyor bana sağolsun. Bu dönem stajım var ve öğretmenlik yapacağım ama bu durumda nasıl olacak bilmiyorum?! Bu yüzden çok kaygılıyım. Aslında bu ara ben de çok sulu göz oldum.. :2:

iş başa düşünce paşalar dağa düşermiş bayıldım bu söze genel olarak herkes zorluklarla karşılaşınca bu durumun düzeleceğini söylemiş ee bukadar kişi söylediyse vardır muhakkak bi doğruluğu :107: bende herşeyi zamana bırakmaya ve olduğum gibi değişmeye çalışmadan hayatıma devam etmeye karar verdim.. bi de kendimde bişey farkettim bu da hosuma gitti açıkçası ben kandırıldığımı hissediyorum yani bana aslında kimse yalan söyleyemiyo hislerim kuvvetli sanırım susuyorum o anda benim yalanlarını yediğimi düşünüyolar saf salak oldugumu düşünüyolar belki ama yemiyorum sırf boş insanlarla tartışmamak adına kalitemi bozmamak adına susuyorum ben.. insan belkide iyi yönlerini görmeye çalışmalı ben şu aralar yaşadıklarımdan dolayı belkide kimsenın hakkında parasında gözüm yok haramında gözüm yok kımseye boş boş hava atmakla uğraşmyorum bi arkadaşımın yaptıgı gibi asıl onlar kendilerini aşağılık hissetsinler ben böyle insanlar gördükçe ısrarla inatla değişmicem :92: :108:

:)) aslında öyle değil, bu durum genelde çok gözümüzde büyüttüğümüz insanlardan kaynaklanıyor olaylardan değil, beklemiyoruz ve her hareketine kırılmaya üzülmeye başlıyoruz insanların :) şu psikoloji eğitimimi bir tamamlayayım bekleyin

Merhaba ; Aynı dert bende de var malesef, üniversitede sunum yapmaya çekindiğim için dersten nerdeyse kalıyordum da hoca acımış ve şartlı geçirmişti, eve birileri geldiği zaman odama saklanırdım, alışveriş bile yapamazdım, ama evlendikten sonra yavaş yavaş azaldı, şöyle ki mesela eşimin çevresi dolayısıyla çok misafir almam gerekiyor ve evlendiğimde mutfağa dair hiiç bir şey bilmiyordum, zar zor bir şeyler hazırlayıp alıyordum misafirlerimi, o da mecbur kalırsam, onun dışında çok uzun bir süre çekindiğim ve kendime güvenmediğim için misafir kabul etmedim ve oturup ağlardım gelmesinler istemiyorum falan diye, sonra tabi eşimle aramızda sıkıntı oldu bu konu baya, baktım olmuyo ağlaya ağlaya almaya başladım, bir de gelip yok işte tüllerin ütüsüz yok işte bunu güzel yapmamışsın falan diyebiliyorlar, önceleri oturup ağlardım yapamadım edemedim diye, onlarla görüşmek istemezdim, çünkü ezilip büzülüyorum ve onlar da lafları bir bir koyup gidiyorlardı, ama bi yerde mecburum, bir de yaşadığım yerde fazla türk yok, mecburen hepsiyle irtibat halindesin sürekli, bi yerden sonra dayanamadım, amaan dedim hiç takmamaya başladım, yapıyorum mesela bunu beğenmedik diyolar öyle mi falan diyorum geçiyorum, böylece daha çok kendime güvenim gelmeye başladı, biraz lafı fazla uzattım ama demek istediğim zorunluluk olduğu zaman aşılıyor, şimdi çalışmam gerekiyor, normalde en basit sunumları bile yapmayan ben -hatta tez sunumumu bile yapmadım, hoca kızınca da sunum yapılacağını bilmiyodum falan diye geçiştirmiştim - çıkıp müdürlerin karşısında elim titreye titreye ingilizce sunum yaptım, öncesinde okuduğum duaları saymıyorum bile demem o ki bir yerlerde mutlaka zorunluluklarla karşılaşacaksın o zaman kaçamıycaksın ve böyle böyle aşabilirsin, ben yardım da aldım çekinme giriş korkarak da olsa yap falan diyorlar hiçbiri bi işe yaramadı çünkü kendi kendime girişemedim, eğer başarabiliyorsan bir şekilde yapar çıkarım diye giriş bi şeylere ama eğer yapamıycaksan bu hep böyle sürmiycek üzülme izmirin_birtanesi

haydeeee li liii liiiii yar yazmış ya bayıldım boş ver beee elamle ne derseee dessin! hadeee! arkadaşım çok çevren olmuş kuaörken kendin söylüyorsun. işini iyi yapyordun ki geliyorlrdı sana. demek ki yeteneklisin, iyisin hoşsun insanlar seninle mutlu, seviyorlar. bunlar kendine güvenmen için gerekçedir bence izmirin_birtanesi

Belirttiğim gibi benim durumum o kadar vahim değil.. Sunumlar vs her şeyi yapıyorum ama çoğu zaman çok düşünüyorum acaba yanlış bişi der miyim diye vs.. Sen neler yaptın mesela özgüvenini kazanmak için? Paylaşırsan belki bize de yardımı olur izmirin_birtanesi

çok ama çok mantıklı :)

Bence yapabileceğin tek şey bir gün erkenden çıkıp o gün bir sürü iş halletmek ve farklı insanlarla konuşmak. Eğer çok çekiniyorsan evin çevresinde değil de başka yerlere git mesela.. Ya da topluluklara katıl örn.: kitap okumayı seviyorsan kitap kubübüne.. Orda da kitap hakkında konuşabilirsin; çünkü emin olduğun bir şey olacaktır o yüzden tereddütlü olmayacaksındır.. Şu an bu geldi aklıma :S

ne zaman istersen konuşabiliriz canım. daha yeni üye olduğum için mesaj gönderemiyorum sanırım ama buluruz bir yolunu bence. :)

Bir arkadaşım vardı aynen böyle. insanların yüzüne bakmaya bile çekinirdi. yavaş yavaş yaklaştım. özünde ne kadar iyi kalpli, ne kadar zeki, ne kadar güzel olduğunu göstermeye çalıştım. az biraz başarılı da oldum sanırım ki bir iki sene sonra o kız gitti yerine bambaşka, ışıl ışıl bi kız geldi. düşünce yapısını biraz değiştirmek lazım. Etrafındaki insanların senden çok üstün bir tarafı yok. en az herkes kadar güzel, en az herkes kadar zekisin. seni eleştirenlerin, yargılayanların, olmaz ya sana gülenlerin büyük bir çoğunluğu aslında seni anlamadığından ya da seni eleştirebilecek kadar tanımadıklarından o şekilde davranıyor. eksiklerin varsa da herkesinkinden fazla değil. bunları kapatmak için de önünde bir sürü zaman var. bunun farkındasın. çoğu insan değil. ellerin, gözlerin, saçların ne kadar güzel farketmedin mi hiç? gerçekten istedikten sonra yapamayacağın şeylerin sayısı aslında çok az. burada özgüveninin eksik olduğunu farkedip, bunu düzeltmeye çalışıyor olman bile aslında ne kadar olumlu ne kadar çözüm üretici bir insan olduğunun kanıtı bence. herkes sorunla karşılaşabilir, bunlar karşısında umutsuzluğa da kapılabilir, ama sen bunları düzeltmeye çalışanlardansın. başka bir sen yok. ve inan bana, dünyanın en özgüvenli hatunu bile gelse seni ona değişmeyecek insanlar var çevrende.

canım neden çekiniyosun ne düşünüyosan karşıdakine söyle iyi de olsa kötü de olsa ve etrafındaki insanlar senin o an nasıl bi duygu da olduğunu önemsiyorlarmı sen niye onları o kadar önemsiyorsun

aşkoşlarımm canlarımm neden insanları kendinizden daha fazla önemsiyor sunuz? ya ALLAH ALLAH kimse hata yapmıyor mu? neden çekiniyorsunuz bildiğiniz emn olduğunuz her şeyde konusun korkmayınn bu yanlışta olabilir gayet normall.. insanın en iyi dr kendidir.. bu zamana kadar tek bir şey yapmadım demiş arkadaşımm. geç kalmış sayılmazsın atıyorumm yarınn bankada vs işin var yada hrhangi bir şey kendi başına gitt ve halletmeden gelmee halletmk için 50 kişiye sorman hatta bağırman çağırman gerekirse yapp dünya sonu değill elbet. benimde elbet kendime güvenmediğim konular meseleler var ama önemli olan üstüne gitmek ve bi kere yaptımmmı gelir gerisi. yarından itibaren başlayınn istiyorr ve buraya yazmanızı çok istiyorumm :d hayatta her şeyi kafana takmıcaksın bazı şeyler de olmuyorsa da zorlamıcaksın artık hayat felsefem bu haydeee lil liililiii lii yar

aynen cnm :13: izmirin_birtanesi

Ah canım çok haklısın. nasıl kiskaniyorum bazen özgürce konuşan cesareti bol ınsanlari. Çekingenlik yuzunden hiç bir sey yapamıyorum..

aynen demek herkesin kendine güveni tam ne güzel öyle insanlara hep hayranımdır izmirin_birtanesi

Aklınızda kurup düşündüğünüz herşeyi söyleyiverin dert oluyor kafamızda büyüyor sonra ben böyle aştım.

tşk ederim yardımcı oldugun için paylaşıcam tabiki

benim de benzer. ama aile falan filan ondan kaynaklanmıyo. Allah a çok şükür hiçbir sorunum yok. aslında özgüveni de olan bi insanım ama buna rağmen çekingen davranıyorum insanlara karşı. yüksek sesle konuşmuyorum mesela. bunu yenmek istiyorum. s

Aklinizda kurup düşündüğünüz herseyi SOYLEYIVERIN. su SOYLEYIVERIN lafina bayildim tereyagindan kil çeker gibi bi kolayliktaymis gibi algiladim birden. :)

Kitap okuyunca şöyle bir 1 hafta falan başın dik geziyosun sonra yine aynı

kendini sev canım inan kendine bu hayat bi kere yaşanıyor hak ettiğin değer bu mu . push ;

bence bu durum çoğu insanın hayatında yaşadığı ve yaşayabileceği bir dönem.. yaşadığı depresyon sonucu olabilir sıkıntılar stres üzüntü hepsi zamanla özgüven eksikliğine yol açıyor.. ama küçüklükten beri böyleyseniz kesinlikle bir problem vardır diye düşünüyorum ve uzaman yardımı olmadan kendi kendimize çözebileceğimiz bişey değil ne yazıkki... bende aynı şekildeyim konuşmadan önce düşünüyorum söyleyeceklerimi kuruyorum oysa insanlara baktığımda ilk aklına geleni doğru yada yanlış olsa bile söylüyorlar.. peki böyle olunca biz onları yadırgıyor muyuz.. bence hayır.. ya gülüp geçiyoruz yada fikrine katılmadığımızı düşünüyoruz.. ama kendimize gelince sanki yanlış bişey söylesek ayıplayacaklar kınayacaklar eleştirecekler diye düşünüyoruz.. aslında çoğu insanın bizim söylediklerimiz umrunda bile değil..2 sn sonra unutuyorlar.. diyelim ki kınadılar, ee ne olcak ölcek miyiz biyerimiz mi eksilecek.. tabiki hiç bişey olmayacak.. bunun en güzel çaresi kendinize karşınızdaki insanların düşünleriyle bakmayın.. yani kesin beni çirkin buluyor şuan benim aptal olduğumu düşünüyor gibi anlamsız şeyler geçirmeyin aklınızdan.. belkide aklından öyle şeyler geçmiyor ama biz bunu çoğu zaman böyle düşünüyoruz... karşınızdaki insanların düşüncelerine odaklanmayın rahat olun en önemlisi cümleleri daha önceden kurmayın düşünmeden konuşun.. yani bu patavatsızlık anlamında değil de şunu söylesem ayıp olur mu bunu söylesem kınanır mıyım diye düşünmeyin.. aklınızdan geçenleri söyleyin inanın kimse sizi yadırgamayacek.. ben böyle düşünüyorum.. benim gibi olan insanların özgüvensiz değil de fazla kırılgan ve düşünceli olduğunu düşünüyorum... izmirin_birtanesi

Bende bunun çok zararını çekiyorum. Benim ailemde fazlasıyla çocuklarının üzerine düşüyorlar. Babam hep dur sen yapamazsın ben yapayım diye yetiştirdi ve bunun acısını şimdi çekiyorum. Kendini sevmeyen, güvenmeyen, inanmayan biri oldum.

canım alay edecek insanlar kim çok mu üstünler takma öyle şeyleri kimsenin kimseden bi üstünlüğü yok başkalarını düşünerek yükselemezsin bu hayatta kimseyi takmadığın ve kendi doğrularını yaptığın zaman göreceksin ki o alay eder dediğin insanlar seni kıskançlıkla uzaktan izliyor olacak:)

Merhaba kızlar ne durumdasınız? Var mı bir gelişme?

bende önceden fazla toplum içinde konuşamıyordum ama 15 ile 16 yaşlarındayken şimdi iş hayatında da öyle olursam çok ezilirim o yüzden mecburen artık ne istiyorsam yapıyorum

söylediklerin çok güzel şeyler insanı okurken bile etkiliyo keşke gerçekten arkadaşım olabilseydın ne cok istedim senin gbi düşünceli insanların sorunlarıyla ilgilenen bi dostum olmasını G

Herkes sizin gibi böyle özgüven ya da baska psikolojik sorunu olana arkadaş olarak kucak açsa. . Tum psikolojik sorunlarin kaynagi sevgi ve şefkat eksikliğinden kaynaklaniyor.

ay pardon canım ya ben başkası sandım yalnız.. Yorgunluğuma ver.. Sanırım yok öyle biri kimse yazmadığına göre

bence uzman bir yardım alınması en güzeli olur. tabi türkiye şartlarında bu da çok zor. sağolsun ben ailemin desteği ile uzman yardımı aldım ve özgüvenimi kazandığımı düşünüyorum. B By

tşk ederim bunları bizimle paylaştığın için G

Demekki omur boyu haftada 1kitap okumak gerekiyor. Aslinda bu da iyi bisey :)

Aslında size şöyle bir şey söylebilirim.. Son sunumumu çok rahat yaptım; çünkü erkek arkadaşım beni çok rahatlatmıştı. Ona sorduğumda dışardan bakıldığında kendine güvenen, dimdik bir insan gördüğünü söyledi.. Ama ben bunu böyle hissedemiyorum. Ama kendimizi zorlamamız lazım. HAYAT BÖYLE GEÇER Mİ? İnsanlara dönüp baktığınızda ne kadar saçmalaladıklarını görebilirsiniz. Bir de şunu fark ettim.. Mesela bir şey üzerinde çok düşününce; yani bunu şöyle mi söylesem böyle mi derken çok heyecanlanıyorum ve kötü oluyorum. Ama aniden konuşmaya başlayınca olmuyor böyle bişi. Sizde de böyle mi? Aslında buna göre gözümüz kapalı hareket etmemiz mi gerekiyor acaba?

Bende ki özgüven eksikliğinin kaynağı şişmanlıktı açıkcasını istersen.. Bu konuda annemden tutda, arkadaşlarıma akrabalarıma kadar sürekli dalga geçerlerdi.. Yediklerimi sayar sonra bide üstünde konuşurlardı.. Hep dünyanın en gereksiz en çirkin insanı benim diye düşünürdüm.. Çok ağladığımı bilirim bu yüzden.. Kimseyle konuşamayan, sürekli dışlanan, sürekli hakkı yenen ve herkesin kendi özgüvenini yükseltmek için yüklendiği kişi olarak baya bir süre yaşadım.. Hatta ilk okulda öğretmenimiz her hafta hepimizi tartardı, sınıfın ortasında düşünebiliyormusun bunun o yaştaki bir çocukta yaratacağı güven kırıklığını.. Sonra zayıfladım.. 30 kilo verdim.. Zaten güzel bir kadındım, zayıflayınca hani derler ya yolda dönüp dönüp baktıkları birisi oldum.. O lafları edenleri görmen gerekiyordu.. Birden en mükemmel en paylaşılmayan en özel en akıllı ben oldum.. Örnek oldum.. Herkes kendine bir pay çıkarmaya çalıştı.. O zaman anladım ki insanlar için önemli olan kendileri.. Önce ben diyor herkes.. Birisi seninle dalga geçiyorsa bil ki kendi içini rahatlatıyordur.. Kendi eksiğini kapatmaya çalışıyordur.. Bunu anlayınca bendeki o tavır gitti.. Şimdi kolay kolay kimseden çekinmem yok.. Biliyorum ki o benim yerimde olsa belkide benim yaptığım kadarını bile yapamayacak.. O yüzden hiç dert etme.. Kimseyi de hiç bir şeyi de umursama.. Bak ben şimdi yine kilo aldım.. Şimdi bir tek kişi kiloyla ilgili espri yapmaya çalışsın, cevabını alıp oturuyor.. Velhasıl, şöyle düşün.. Sen her şeyi yapabilirsin.. Neden yapamayasın diğerleri yapıyorsa sende yaparsın.. Onların senden üstünlüğü ne yani? Tut ki olmadı, tut ki yapamadın.. En fazla 1 ay hatırlanır sonra unutulur.. Hem zaten her şeyi kusursuz yapmak zorunda değilsin.. İyi yaptığın pek çok şeyide seni eleştiren o insanlar yapamıyorlar..

yok valla canım ne yalan söyleyeyim hala aynı sayılır karakter meselesi bu birazda sanırım bilmıyorum annemle konusuyoruz bu konuyu bana sen alçak gönüllüsün kimseyi kırmak istemıyosun bu kötü bişey değildir dedi B

Merhaba, yazdıklarınızı okudum malesef bende de bu sorun var sizde bi gelişme oldu mu acaba?

Bilmiyorumki huy ışte aşmak lazım bunları ama olmuyor

bu ozguven eksıklıgı hayatta bır basarı elde etmeden gecmez bence... ne bılıyım bır sınaw kazanırsın yada işinde terfi olursun hayat ilerledıkce senı yogurdukca kendıne guwenın gelır dıye dusunuyorum oyle kişisel gelısım kıtaplarıyla olacak iş değil... ben de okul bıttıken sonra iş hayatında istediğimi bulamadım cok sımarık konusan bır tıptım ama son 2 yıldır içime kapandım... şimdi kendıme bır hedef koydum kpss yı kazanmalıyım kı kendıme gelebıleyım...

Özgüvenimizin zayıfladığı durumlarda yapabileceğimiz ilk iş, hiç kimsenin mükemmel olmadığını kabul etmektir. Belki, başka insanların sizin sahip olmadığınız becerileri vardır. Ancak, siz de büyük olasılıkla onların yapamadığı bazı şeyleri yapabiliyorsunuz. Özgüveni artırmanın iyi bir yolu, yaşamdaki başarılarımızı hatırlamaktır. Sahip olduğumuz tüm yeteneklerimizi, iyi kullandığımız becerilerimizi aklımıza getirelim ve güvenli davranarak kazançlı çıktığımız zamanları hatırlayalım. Eğer, siz de özgüveninizi kazanmak ve geliştirmek istiyorsanız, yeteneklerinizi önemseyin ve kabuğunuzdan çıkın. Daha rahat ve girişken davranmayı öğrenin. Fikirlerinizi daha sesli ifade edin. Sorumluluklar alın. İş yaşamınızda karar alma süreçlerinde ve uygulamalarda daha aktif olarak kendinizi gösterin. Enerjik olmak için bu tür insanları kendinize örnek alın. Cesaretli olun, hata yapmaktan korkmayın. Başarısızlıkların birer ders olduğunu ya da başarı yolunda küçük molalar olduğunu düşünün. Elde ettiğiniz her başarıyla özgüveninizin arttığını göreceksiniz. Kızlar yukarıda yazdıklarım alıntıdır. Özgüven sonradan da kazılanabileceği için yardımcı olacağını düşündüm. Sevgiler.

canım kendi kendimi tedavi etmeye çalışıyorum aynayı karşıma alıp özgüvenimi yükseltmek amacıyla övüyorum kendimi ama yeterli olmuyo kursa yazılmayı düşünüyorum ama kurs zamanı geçti bulunduğum yerde psikolog olsa giderdim ama yok işte başka bi ile gitsem tedavi amacıyla bi dünya para isterler eminim şuan bunu verecek durumumda yok iş arıyorum iş bulamıyorum çalışsam psikologa giderim burdan medet umuyorum bende belki bi akıl veren olur diye

küçüklüğümden beri bu sorunum var benim çevremdeki insanlar çok safsın diyolar bana çok üzülüyorum. mesela sevgilimle veya bi arkadasımla tartıştım o an benim için dünyanın sonu oluyo ölmek istiyorum hayat çok çekilmez geliyo. nefret ediyorum herşeyi kafama takıp büyütmekten çoçuk gibiyim aynı karanlıktan korkuyorum bi işimi kendim halletmeye çekiniyorum iğne asansör fobim var çok sorunluyum çooook :2: . push ;

Merhaba arkadaşlar; Ben bu konuyu doğru yerdemi konuşuyorum bilmiyorum ama kendimce koyduğum tanı benimde özgüven eksikliği sanırım. İlk olarak okul hayatımdan bahsetmek istiyorum. Ben 19 yaşındayım annemi ve babamı 6 sene arayla kaybettim. Buna rağmen başarılı bi öğrenciydim. Ama her sene başında dua ederdim Allahım nolur yeni bi öğretmen gelmesin gelceksede ilk ders tanışalım demesin diye. Çünkü çoğu öğretmen anne babanın mesleğini sorardı ki ben bi arkadaşımla yeni tanıştığımda direk söyleyemezdim bile sınıfın ortasında söylemek bir yana dursun.. Bu utanmak değildi sadece insanların beni öyle damgalamasnı istemiyodum bakıp acımasını istemiyodum. Çünkü birilernin böyle bişey duyunca ve senin bi eksikliğini gördüğünde annesi babası yokya ondan böyle oldu demesini kaldıramazdım. Bu yüzden insanlarla uzun süre konuşmadan görüşmeden kendimi yakın hissetmeden bunu söyleyemiyorum. Buda benim birileryle tanışmak istemememe sebep oluyo. Tanıştıktan sonra konuşurum çok çekinmem ama öyle bi konu açıldığında değiştiririm konuyu genelde. Bu yüzden arkadaşlarım varyok değil çok yakınlarda var ama yeni insanlara kapalıyım. ASıl konuya gelicek olursam benim erkek arkadaşım kıskanç ve çok muhafazakar bi yapıya sahip. Yani aslında bana gez dolaş felan der ama ben onu çok kıskandığım için ben dolaşırsam oda dolaşma hakkı bulur diye kendimde dolaşmıyorum:))Çünkü kıyafetime çok karışır ve ben yazın bile hırka giyiyorum huzursuzluk çıkmasın diye yazında hırkayla dolaşmak baya terletici o yüzden gezme isteğimde yok. Tamamen bi ev kuşuna dönüşmüş durumdayım yani biriyle bişeyler yapmayı seviyorum. Erkek arkadaşımda seviyo ama dışardakı açık giyinen bayanlar sinirimi bozuyo ve o dışardayken hep diken üstündeyim. aceba önünden biri geçermi diyedoğal olarak onuda birçok şeyden geri bırakıyorum ki oda aynı şekilde benmle huzurunun bozulmasını istemez ve istemediğim bişeyi çok zorda kalmadığı sürece yapmaz. Zaten birbirimize aile olmuş gibiyiz 6. seneniniçerisindeyiz birlikte büyüdük sayılır. Bi sorunum yok ona çok değer veriyorum ve anne babam olmadığı için kendime güvenemiyorum bunu onunla kapatıyorum. ama insan değer verdiği insanı üzmek istemiyo kimseden geri kalsın istemiyo. Bende arkadaşları gibi tatillere gitsin kafeleregitsin dolaşsın istiyorum. yada birlikte bişeyler yapalım konuşacak yada birilerine anlatıcak çok şeyimiz olsun istiyorum. Sizce bu sorunumdan nasıl kurtulabilirim?

Al bendende okadar konuşurken cok utanıyorum kesin yanlış bişey söylicem kesin saçmalıcam bana gülecekler gibime geliyo konuşmadan önce içimden bunu desem acaba saçmalamış olur muyum diye düşünüyorum uzun süre. Çok zor bişey bu yaa nasıl atlatılır bilmiyorum kendimi bildim bileli böyleyim :44:

kızlar ya benim durumumda olupta özgüvenini sonradan kazanan ya da kazanmak adına bişeyler yapan biri yok mu aranızda izmirin_birtanesi

Arkadaşlar bende fazla derecede kendine güvensizlik var bu sanırım annemın benim üzerime çok düşmesinden herşeyimi ailemin halletmesinden ve sorumluluk vermemelerinden kaynaklanıyor. Benım annemle babam ben 1 bucuk yaşından beri ayrılar ve babamla görüşmüyoruz nedenini soracaksınız büyük ihtimal nedeni kendisi istemiyor benimle görüşmeyi daha önce aradım seni arıcam dedi bidahada aramadı bunun üzerine bende aramadım.. Annem çok üstüme düştü bundan rahatsız değilim annemi cok seviyorum onun hakkını ödeyemem tabi sorun bu mu onuda bilemiyorum psikologa gitmeyi düşündüm ama yaşadığım yer küçük ve öyle deneyimli bi psikolog yok neyazıkki.. Kendimi bildim bileli insanlarla konusmaya fikrimi söylemeye bile çekinirim utanırım sanki beni aşağılayacakmışlar gibi gelir. kendimle barışık değilim aslında çevremde beğenilen bi kızım ama hep kendimi eleştiriyorum oram neden böyle buram çirkin vs:83: Herşeye ağlayabilirim örnek verecek olursam bi aksam dolmadan taş çıkmıştı annemde güldü ve ben bütün gece ağladım bu yüzden İnsanlar bana ne derse desin cvp veremiyorum kendimi asla savunamıyorum haklıda olsam haksız yerine koyduruyorum kendimi. sevgilimden bu huylarımdan dolayı üzülüyo o da ne derse desin ağlıyorum alınıyorum bunu istekli olarak yapmıyorum sonradan düşününce hata yaptığımı abarttığımı anlıyorum.. Artık kendime güvenmek istiyorum rahatça konuşabilmek savunduğum şeyin sonuna kadar arkasında kalabilmek ayakları yere sağlam basan bi kız olmak istiyorum. bunun için ne yapmam gerekiyo :26: Şimdiden zaman ayırıp yazımı okuduğunuz için teşekkür ederim izmirin_birtanesi

hımmm kitabı okusamda kısa sürede ne yazdıgını unutmaya başlarım zaten ah ah okumakla falan olcak iş değil sanırım

bende yeni üye sayılırım bende msj yollayamıyorum 100 msj yollamam gerekıyomuş en az G

bol bol mesaj yazalım o zaman önce :) . push ;

yaa benimde özgüven eksikliğim varr dershaneye gidip konuşmam gerekiyor mesela ilk defa gideceğim o dershaneye ter döke döke gittim. acaba bir şey sorduğumda bana gülerler mi birisi alay eder mi diye aklım çıkıyor ehliyet için 1-2 yere bakmam lazım utancımdan gidemiyorum. ilk defa tek başıma istanbula gideceğim. Şimdide buna taktım. "Acaba yanlış vapura mı binerim, ya oturacağım koltuğu bulamazsam başkasının yerine oturursam. ayy alay ederler benimle insanlar bana bakar." diye kuruyorum bu gidişle gidemeyeceğim vallahi...

bende düşünmek istemiyorum bi konu hakkında ama düşüncelerime engel olamıyorum ki bi konuşma yapacaksam ne olursa olsun farketmez günler öncesinden tasası tutmaya başlıyo beni bende pek olmuyo ya konuşurkende ben çekinerek konuşuyorum neyazıkki bi de bi topluma girdiğimde çok incelenen biriyim insanlar benimle ilgili çok rahat konusabiliyolar. bi örnek vereyim mesela amcamlar var dedemin erkek kardeşleri ayda yılda bi kere görüşürüz en son görüşmemizde direk yüzüme çok beyazsın kan testi yaptır dediler ama ben cok beyaz değilim buğday tenliyim gözlerine neden lens takıyosun dediler hayatımda hiç lens takmadım ve gözlerim kahverengi yanaklarımda gamzem var onu gösterip erken yaşta kırışmaya başladığımı söylediler ay cok sinir oldum ve sustum bişe diyemedim