Doktora gitmeniz icin vaktiniz olmali ve olmak zorunda... Hic bir is sagliginizdan önemli degil... Ruh halinizin bu sekilde olmasinin sebeblerinden biride tiroid rahatsizliginiz... Babanizla konusup bir süre sizin yerinize bir eleman almasini isteyin... smuwiLa

kendinden neden korkuyosun ve yapmam diyip yaptığın şeyler neler S

Rica ederim, ne demek. Hiç birşey bir insandan daha değerli olabilir mi? Keşke yardımım olabilse. İşinizin yoğun dikkat gerektiren bir iş olması açısından evet belki biraz dikkat eksikliği, pasiflik vb. durumlar nedeniyle ilaçlardan kaçınmış olabilirsiniz. İstediğiniz şeyleri yapamıyor olmak yerine küçük küçük olabilecek şekilde kendinize ait isteklerinizi yerine getirmeye çalışmayı deneyebilirsiniz. Örneğin her gün mutlaka kendiniz için sadece istediklerinizi düşünmek için ve onların gerçekleştiğini farzederek kendinize fazladan düzenli olarak bir on onbeş dakika ayırmayı alışkanlık haline getirebilirsiniz mesela. Hem mümkün olmaması beni bu hale sokuyor dediğiniz şeyler belki de sadece şu an için mümkün olmuyordur, ancak bu mümkün olmayacağı anlamına gelmez öyle değil mi? Evet, sizin de bu konuda bana katıldığınız gibi, galiba tüm bunlardan daha önemli ve en büyük mesele sanırım hayatı daha iyiye dönüştürmeyi isteyip istemiyor olmanızda gibi görünüyor. Bence eğer isterseniz en azından bu konuyu olması gerektiği hale getirebilir ve bunu yapmaya karar verebilirsiniz. Umuyorum ve inanıyorum ki başaracaksınızdır. Ve bir müddet sonra şu anki durumla aradaki farkı gördüğünüzde belki siz bile inanamayacaksınızdır. Hadi lütfen bunu ertelemeyin ve bence hemen şimdi bu konuda kendi kendinize söz verin ve ilk adımı atmış olun isterseniz. Olabilir mi? A

8 aydır kendimde degilim.. Annemin yokluguna mı alısayım? Aniden altına girdigim sorumluluklara mı alısayım? Hangisini terkedeyim? Hangisinden kacayım? smuwiLa

Evet, istanbuldayım..

Pencereden bakıyorum atla surdan kurtul acılardan diyorum, hersey bitsin diyorum.. Cünkü yasama istegim yok, bir gün kendime engel olamamaktan korkuyorum.. İcimdeki sesi bastıramamaktan korkuyorum.. smuwiLa

mutlu olmak için mutluluğun tanımını yapmak gerekir. ben o tanımı yaptıktan sonra daha iyi hissettim kendimi smuwiLa

Her gece rüyama giriyor, bazen aglayarak uyanıyorum, bazen cıglıklarla.. Üstüme alabilecegimden cok daha fazlası var, kacmıyorum ama sanırım tasıyamıyorum.. Beklentiler fazla olunca.. Acımı bile yasayamıyorum, doyasıya aglayamıyorum.. Bu evden, bu sehirden kacıp gidesim var. Bazen keske yalnız olsam diyorum gözlerimden kan akana kadar aglasam, kendimi bir odaya kapatsam hic cıkmasam kimse sormasın, aramasın beni istiyorum.. smuwiLa

istanbulda mısınız? smuwiLa

Suan cok mantıksızım, bu yüzden kendimi tanıyamıyorum zaten suan bir cocuktan farkım da yok.. İnan suan doktora gitmeye bile vaktim yok.. Babamın yanında calısıyorum, iki kez gittim doktora ve en az on kere aradı. Nerdesin? Ben dısardayım isyerinde kimse yok diye, dolayısıyla ben kostura kostura ise yol almak zorunda kaldım. Sabit olmayan tiroidim var bir tahlilde yüksek, bir tahlilde normal ve bunun icinde belirli zamanda doktora gidip kontrol ettirmem gerekiyor gidemiyorum tahlil yapmam, alıp doktora göstermem iki günümü alıyor cünkü, babam da da bekleyecek sabır yok malesef. A

Hayallerim yok ki artık.. Büyük sorumluluklarım, büyük acılarım var. Hayata karsı olan endiselerim var.. S

Onu da denedim alısveris yapmayı, zaten tek saldırdıgım sey o, sanki birsey degistirecekmis gibi fütursuzca harcadım ama olmadı.. . push ; A

Sag ol, Allah razı olsun. Hani gelince hersey üst üste gelir ya, bizimde öyle oldu. Annem vefat etti, babamın isleri bozuldu ve babam bunalıma girdi. Sag olsun bir arkadası var o toparladı. İsyerimizde güvendigimiz elemanlar kazık attı, babam annemin hastalandıgından cenaze gününe kadar ise gidemedi, gitse bile ilgilenemedi. Ne oldu, ne bitti isyeri bu noktaya nasıl geldi bilmiyoruz.. Simdi el birligiyle toparlamaya calısıyoruz iste. Yani sıkıntı cok olunca, mutlulukta olmuyor..

Annemin gidisiyle hayatım büyük ölcüde degisti. Bir baba ve iki kardesin sorumlulugu kaldı üzerime, hic kafa yormadıgım seylere kafa yormaya basladım bir kere, dik durmam lazımdı en büyük bendim, babamı üzmemem lazımdı ve bu yüzden acımı yalnız yasamaya calıstım gözlerden uzak.. Kendimi iyi hissetmeme fırsat tanımadı kimse, 4,5 ay evde kaldım. O an yalnızlık o kadar koyuyordu ki bana, bir yere gitmek istesen sorguya ceken teyzeler, sen evin annesisin, evde duracaksın dediler. Sadece 1 gün arkadasıma kafamı dagıtmak icin gittigimde kontrol etmek icin arayan, arkadasımda oldugumu söyledigimde '' gezme, cok geziyorsun evde otur kızım, diyen bir babam '' vardı. Hic onlarda sucu bulmadım. Kendime kızdım sürekli, gitmemen lazım, evde oturman lazım diye. Evde yemek yap, temizlik yap, pazara git, faturaları öde derken günlerim böyle gecmeye basladı. Simdi calısıyorum ve sorumluluk ikiye katlandı en büyük sıkıntım da belki de kendime vakit ayıramıyor olmam, gözüm bir telefonda, bir saatte. Hop oturup hop kalkıyorum e hal böyle olunca da yaptıgımdan birsey anlamıyor ve yapmak istemiyorum.. Benim tek ihtiyacım belkide acabalar olmadan, sorgusuz sualsiz kendime kalmam. Bir taraftan da böyle bir düsünceden ötürü kendimi suclu hissediyorum aileme karsı, düsünmemem ve istememem gereken birseymis gibi hissedip kendime kızıyorum..

Mutlu olmak icin insan ne yapmalı? Ben hic mutlu degilim de.. :85: Yıldız Tilbe; Dayan yüregim dayan, dayan yarına inan, gün gelir acılar ezberlenir, iyilesir zamanla yaran demis, iyilesir mi? Gecer mi bu günler? Yüzüme sabahın ilk ısıgı vurdugunda gülümseyebilir miyim yine? Simdi gördügüm, yüzümde gecmisin acı izleri, gözlerimdeki yorgunluk, burukluk, gözlerimde akmaya hazır bekleyen yas varken ben bir gün yine aynaya baktıgımda gülümseyebilir miyim? Hayaller kurar mıyım yine? Ben yine eski ben olabilir miyim? S

Benim mutlu olmak icin sebeplerim yok, varsa bile yetmiyor.. Hayatın benim icin ne ifade ettigini bilmiyorum.. Herseyden ama herseyden korkuyorum.. Kendimden bile.. Yapmam dedigim seyleri yapıyorum.. A

Bir psikolojik yardim almayi düsünüyor musunuz...:26: Belki bir süre de olsa yasadiginiz ortamdan uzakta olursunuz... smuwiLa

Bende benim konusmaya ihtiyacım oldugunu düsünüyorum sürekli anlatayım, anlatayım, anlatayım.. smuwiLa

bazen fiziken değişmek, geçici bi süre de olsa insana kendini farklı, yeni biriymiş gibi hissettiebiliyor. bi kuaför, biraz alışveriş, ama her zamanki tarzından biraz farklı olacak bunlar. belki bu süreci atlatmanı hızlandırabilir smuwiLa

Durumunuzu bilmeden yazdim kusuruma bakmayin... Konuyu genel olarak yazdiginiz icin böyle bir cevabim oldu... Sorumluklariniz varsa tabiki kacmayin ama üstüne alabileceginiz kadar yük almalisiniz... yani cevrenizden yardim almalisiniz.. Annenizin yokluguna alismaniz icin zamana ihtiyaciniz var...

Annemin hatıralarıyla dolu koca bir ev, bir is, bazen yalnız kalmak istiyorum olmuyor. Alıp basımı gitmek istiyorum sadece yürümek, düsünmek ama o da olmuyor.. A

Sizi mutsuz eden seyleri terk etmekle baslayin ise... Yolunuz acilir ve sizi mutlu eden seylere yönelirsiniz... smuwiLa

Öncelikle başınızsağolsun, Allah rahmet eylesin anneciğinize ve size de bir an evvel bu üzüntünüze rağmen hayatı olabildiğince hakkıyla sürdürebilme gücü versin. Aslında "acımı bile doyasıya yaşayamıyorum" derken bile zaten bu acıyı yaşıyor olduğunuzun farkındasınız değil mi? Mutlaka ki hiç kolay değil, bir de yazdığınız anlamda üstlendiğiniz şeyler eklenince kesinlikle çok zordur, olabildiğince sizi anlamaya çalışıyorum ve hak veriyorum. Lakin, bu üzüntünün ve hayatın üstesinden gelmeye çalışmak yerine, üzüntünüzü daha da arttırmak size hiç bir fayda sağlamayacaktır diye düşünüyorum. Daha genç bir insansınız, kısmet olursa önünüzde kocaman bir hayat var. Sevgili anneciğiniz hayattayken sizi bu denli üzgün görseydi neler hissederdi? Allah bilir ne çok üzülürdü öyle değil mi? Sizi emek emek büyüten insanın üzerinizdeki emekleri ve hakkı için en azından bu düşünceyle, biraz da olsa yüzünüzde tebessüm de olması gerektiğini unutmayın lütfen. Evet. lafla böyle söylemek kolay diyeceksinizdir belki ve bunu denemekle başlayabilirsiniz yine de. Bir şekilde ilk adımı atmak zorundasınız bu konuda. Şöyle düşünmek lazım. Bir olimpiyat şampiyonu bile herhangi bir müsabakada başarılı olabilmek için ilk adımı atmak zorundadır. O ilk adım olmadan hiçbirşey olamaz ve devam edemez sonuçta. Bir de hani ilacı reddetmişsiniz ya, uyuşuk olacak pozisyonunuz yok, sorumluluklarınızı yerine getirmeye çalıştığınız için bu şekilde düşünmüş olduğunuzu farzederek devam ediyorum bundan sonrasına, eğer öyleyse bu da bir yanılgı geliyor bana. Çünkü inanın böylesine mutsuz ve umutsuz bir halde olmak, sizin ilaç kullanmaktan ötürü bulunacağınızı sandığınız halinizden daha kötü bir durum değil mi? Zihniniz zaten boş değil ki, yüreğiniz de böylesine acırken bir de üstüne bunca sorumluluk eklenince, doğal olarak bunun üstesinden gelebilecek enerjiniz de olmayacaktır, birşeyleri düzeltebilmekten çok sizi biraz daha içinden çıkılması zor süreçlere doğru sürükleyecektir bu durum. Ki şu anda ihtiyacınız olan en son şey bile değil böyle bir sonuç. Hem bir denemekle ne kaybedersiniz ki? Şu anda günümüz yaşam koşullarında bir dolu etkenlerden dolayı hepimizin fiziksel veya ruhsal olarak zaten desteğe ihtiyacımız var, bunu kabul etsek de etmesek de bu bilimsel bir gerçek. Araştırma sonuçları bu yönde. Hal böyleyken, bunun üzerine bir de beklenmedik tramvalar, hayatın gücümüzü aştığını düşündüğümüz bir takım yükleri ve en önemlisi de sevdiklerimizi kaybetmek eklendiğinde, doğal olarak önerilen veya uygun görülen destek ve antidepresanlardan yardım almak kaçınılmaz oluyor ve bazı şeyleri biraz daha kolay atlatabilmemiz için önemli katkıları oluyor bunların. İsterseniz bir de böyle düşünerek bir hekime giderek bir başlangıç yapamaz mısınız? Belki düşündüğünüzden çok daha iyi neticeleri olabilir sizin açınızdan. Tabi ki acınızı unutmayacaksınız, bu o anlama gelmiyor. Ancak bu acıya rağmen güçlü olmak, hayatı olması gerektiği gibi sürdürmeyi başarabilmek açısından faydalı olabilir diye düşünüyorum. Hem böyle bir destek tedavisine başlarsanız belirli aralıklarla tetkikleriniz de beraberinde süreceği için tiroidle ilgili değerlerinizin de düzenli olarak takibe alınması bakımından iyi olacaktır. Bu sürecinizi bir an evvel kendi adınıza daha kolay atlatabileceğiniz ihtimali yüksek olan yollardan kaçınmayın derim ben naçisane. Belki başlangıçta hastane veya doktora gitmek için biraz daha uzunca zamana ihtiyacınız olsa bile, rutine girdiğinde işlerinizi de aksatmadan ve babanızın da çok endişelenmesine gerek kalmayacak kadar kısa sürelerde halledebilirsiniz sonrasındaki takip ve kontrollerinizi. Ve herşeyden önce, anneciğinizin acısını yaşamanızın, bütün bir ömrü mutsuz geçirmek demek olmadığını önce kendinizin kabul etmesi ve hayatı daha iyiye dönüştürmeyi gerçekten istiyor olmanız da çok ama çok önemli ve herşeyin anahtarı belki de burada. Eğer bunu gerçekten istemeyi başarırsanız ve gerçekten isterseniz işte o zaman inanın gerisi gelecektir. Allah hem sizin hem de hepimizin her konuda yardımcısı olsun ve haklarımızda hayırlı şeyler nasip etsin inşallah. Ne kadar faydası olur veya böyle bir şeyi ne kadar istersiniz bilemiyorum ama eğer bir şekilde konuşmak veya paylaşmak size iyi gelecekse bu anlamda eğer siz de isterseniz her zaman dinlemeye ve olabildiğince paylaşmaya ve olabilecek her türlü katkıda bulunmaya her zaman hazır olduğumu söyleyerek bitirmek istiyorum çünkü şu anda sizin için elimden gelen başkaca birşey yok ne yazık ki. Sevgi ve saygılarımla. smuwiLa

Sen de biliyorsun ki, bu dünya bir imtihan yeri, herkesin sınavı ayrı ayrı... yaradanım dayanma gücü versin, sabır versin... seninle aynı yerde yaşıyor olmayı ve seni kucaklayıp dert ortağın olmayı çok isterdim... Senin için dua edeceğim, Sen de bol bol dua et canım... smuwiLa

Cok tesekkür ederim, degerli vaktinizi ayırmanız yeter.. Psikiyatra cok gittim ve ne yazık ki bir randıman alamadım, ilacları kullanamıyorum elimde degil.. İkincisi de, isyerinde cok dikkatli olmam lazım en ufak bir hatayı bile affetmiyor bizim isimiz. Uyku hali olabilir, agırlasma olabilir bu yüzden kullanmadım.. Ve elbette eminim ki annem beni böyle görmek istemez ama elimde degil.. Bazen düsünüyorum diyorum ki ne yapsam iyi gelir bana? Dısarı cıkıp cılgınlar gibi eglenmek istiyorum, gezmek istiyorum hic birseyi düsünmeden, acabalar olmadan? Belki iyi gelir diyorum denemek lazım ama böyle birsey mümkün degil.. Farklı bir ortamım olsa belki kendimi bulacagım, tekrar eskisi gibi olacagım annemsiz olsa da, Belki de haklısınız, ben annemin yoklugunu bir ömür boyu mutsuzluga yoruyorum, hayatı daha iyiye dönüstürmeyi istemiyorum, isteyemiyorum.. Yani belkide yapmak istedigim seyleri yapamıyor olmam sıkıntı, bunun mümkün olmaması beni bu hale sokuyor belkide..

nedir ki altına girdiğiniz sorumluluklar lily86