inşallah o gunlerı gormekde nasıp olur. aslında benım calısmam gecım derdınden cok sıgrta meselesı cunku gercekten çalışmazsam 15 yıl bosuna sıgırta ödenmış olacak Bir-Dost Herşey eksik

Benim de annem çalışıyordu özlem vardı tabi hele abim daha zor koşullarda büyüdü. Ben bakıcı Ve kreşle büyüdüm. şiödi yıllar geçti bu kadar rahat yaşam sürüyorsam seçme şansım varsa mecbur kalmıyorsam hep onun sayesinde. Çok şükür.

Ben varım annemi tabiki suçlamadım çünkü annem benimle çok ilgilenir kucağından indirmez sürekli öperdi ama galiba annem kendini suçladı... Kardeşimde bende biraz zorluklar çektik. Başka çocuklar olunca ne kadar sevselerde azarlama dışlama ayrımcılık oluyo malesef ama başka çocuk yoksa babaneyle geçirilen günler tatlı bi anı olarak kalıyo D damdan

Başkasının yorumuyla karıştırdım sanırım Bende 1987 liyim 14 aylık kızım var Kolik bi bebekti çok fenaydı ve ikinciyi düşünemiyorum bu yüzden missladybird Defne'm tek ayak

sizi üzdüysem gercekten özür dilerim sadece mecburıyet durumunuz oldugunu bılmıyordum. aslında kreş bakıcıya gore daha ıyı tabıkı sonucta bakıcıevdecocukla yanlız ama kreste ogretmenler en azından bırnırlerınden cekınıyorlar ustelık egıtımlı oldukları ıcınde bılınclı calısıyorlar. benım cocugunkendını ıfade edebılmesı gerek deyişimin aslında kreşi oyun alanıolarak görmemden kaynaklandı yanı benım bakıs açım yanlış aslında oğlum kreşte sosyallesecek arkadaslıgı paylasmayı ogrenecek gozuyle baktım hep aılem baktıgı ıcın. üzdüysem sızı kusura bakmayın

Ben duzenli calisan bir annenin cocugu degilim, ama annem genellikle babamin isyerinde olurdu biz de babaannede anneannede buyuduk. Gecen gun kizimla oynarken bana, anne senin annen de seninle boyle oynar miydi? Diye sordu, bir an dusundum, butun anilarimi destim, ama annemle oyun oynadığım bir tek ani bile hatirlamadim. Belki de o yuzdendir annemi cok severim ama asla o muthis anne kiz iliskisini kuramadim. Bir anne calissa da calismasa da, yorgun ya da hasta da olsa cocuguyla cocukca vakit geçireceği anlar yakalamali, gerisi bos.

Ben varım ama malesef komşu teyzelerin bakması ile büyüdüm. Keşke böyle dedem nenem olsa da baksaydı. Anneiz çalışırken insanlar haliyle kendi çocuklarını sizin yanınızda seviyor falan aklımdan gitmeyen şeyler var böyle. Mesela bende sırf Bu yüzden calışmıyorum. Ele bırakmamak adına. Ama anlattığıniz gibi dede ve nenesi olsa muhakkak bırakırçalışırım. Ben anneme hiç kızmadım. Aksine takdir ediyorum. 70 yaşına yakın suan ve babam evi bırakıp gitti. Annemin ekonomiközgürlüğü var ve hayatını çok rahat devam ettiriyor. Kimsenin yarın ne olacağı belli olmaz. İlla kötü birşey yaşanacak diye değil. Çocuğunuz büyüyecek ve giderleri artacak. Sizde anne olarak katkıda bulunacaksınız. En olmadı priminizi doldurun

Ama çalıştığı halde maaş kartını kocasına veren kadınlar da var Çalışanlar şöyle çalışmayanlar böyle demek yanlış Karakter çok önemli, kendine değer veren mutsuzsa rest çekebilen ev hanımları da var Ben çalışıyorum ama kategorilere ayrılmaya karşıyım.

Benim kızımda 14 aylık ama son saatler iyice sabırsızlanıyormuş Bir-Dost Herşey eksik

Ne guzel anlatmıssınız tesekkur ederım bende dusununce evet boyle olmalı dıyorum ama başka bır agızdan duyunca daha etkılı oluyor :) işi bırakmayı düşünmuyorumda acaba hatamı edıyorum dıye korkmustum ama gordugum kadarıyla bakıcı ve kendı kendıne kalan cocuklar dısında sorun yasanmamıs bakıcı hıc dusunmedım zaten ya anane ya ben dedım. cok sukurkı annemde lise babam unıversıte mezunu ınsanlar annem hıc calısmamıs ama benı cok teşvık ettı yanı demek ıstedıgım cocugu tv karsına oturtupda gunu bıtırmeye calısmıyolar hatta yenı konustum mandallarla renklerı ogrenmeye calısıyolarmıs :) fıkırlerıde güzel. yorumunuz bana ıyı geldı sagolun

Benim daha beter 8 de evde oluyoruz maalesef Bir-Dost Herşey eksik

Evet bunun icin elimden. geleni yapiyorum oglumu 6 da aliyorum annemden ve 10 a kadar sadece dikkatimi ona vermeye calisiyorum tv kesinlikle acmiyorum oynuyorum konusuyorum onunla kaloteli zaman gecirmek icin cabaliorum. kisaca

bakıcıyla buyudunuz yoksa buyukanne

ben ve kardeşim çalışan bir annenin çocuğuyuz. babaannem ve dedem büyüttü bizi. annem hala daha çalışıyor ve her zaman onunla gurur duydum. iş dönüşü bizimle ilgilenir, oynardı. öncelik her zaman bizeydi. babaannem ve dedem de aynı sizin anne ve babanız gibi bize severek baktılar. sevgiyi dibine kadar yaşattılar. ama asla şımarık çocuklar olmadık. annemin çalışması bizi sorumluluk sahibi yaptı. biraz aklımız erince annemin geleceği saatlerde kardeşimle beraber masayı hazırlardık, etrafı toparlardık. sıkıntı olmadı yani. içiniz rahat olsun

Keske cocuklarimi emanet edebilecegim. Buyukanne ve dedeleri olsaydi. Hic arkama bakmadan ise giderdim simdi bakicilara birakmak istemedigm icin iki kucuk cocuguma kendim bakiyorum ama calissaydim onlara daha verimli olurdum gibi geliyor. cunki calismak benim enerjim pilim bitmis gibi hissediyorum.

Çok zor, çalışan her anne bu ikilemi yaşıyordur muhakkak. Benimde annem çalışıyordu bende çalışan bir anneyim. Çalışıyorum çocuğumun her istediğini alıyorum, imkanlarım daha iyi diye bişey yok. Bir çocuğun istediği kıyafet, çikolata vb midir yoksa her zaman yanında olduğunu bildiği annesi midir acaba? Bunuda düşünmüyor değilim yani. Çalışan anne ile büyüyen çocuk annesinin yaptığı fedakarlığı fark ediyor ama çooook sonraları tabi. Okuldan gelince annesi sofra kuran arkadaşlarımı görünce üzülürdüm. Bizde kardeşimle tüp açmamız yasak olduğu için bir gün önceden annemin yaptığı yemeği soğuk yerdik. Sonra erken yaşta sorumluluk almayı öğrendik. İlk öğretim de herkes kendi ütüsünü yapmaya başladı. Böyleeee sürdü gitti süreç. Şimdi diyorum annem neler başarmış. Nasıl bizi evde bırakıp gitmiş. Hem kapıyı kapatır hem de başlardı dua okumaya. Allah bin kere razı olsun ondan hakkını ödeyemeyiz

Benim annem çalışıyordu ama babamla birlikte dükkanda benimde salıncağım vardı. Okula kadar öyleydik yani. Bende dükkanın içi ya da çevresindeydim. Böyle olunca bir sıkıntı olmadı. Oradan çıkıp okula gidiyordum zaten.

Ablam var o küçük annelik yaptı. Erkek kardeşim birinci sınıfa başladıgndan bi müddet snra kendi gidip gelmeye başlamıştı mesela. Kendi kendimize büyümüşüz aslından. Efkarlandım hatrlaynca

Ben calisan anne cocuguyum, oyle babane ve dedeylede buyumedim. Bakici geliyodu eve kimi iyi cikiyodu, kimi kotu. Ben kendi adima sıkıntılı buyudum. Kendi kendime idare etmeyi cok kucuk yaslarda ogrendim. Annemle aramda guclu bir bag yok ona karsi soğuğum. Ondada bana karsi asiri bi evlat sevgisi oldugunu dusunmuyorum.

bebeğin kaç aylık? C

evet evet bunu soylemeye calısıyorum bende benım evımde sınır yoktur mesela salon muş oturma odasıymış falan fılan her yere oturulaılır her yerde oyun oynanabılır bakıyorum anneme bız kucukken salon dıyıpde temızleyıp paklayıp sadece mısafır geldıgınde gırebıldıgımız odanın bıle kapısı sonuna kadar acık benım oğlum elınde boya kalemlerı gezıyor odada dıyorum bızım sucumuz neydı :) o torun dıyo cıkıyor ısın ıcınden :) N Nxnckdjck Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Al bendende okdar Benim yavrularımda anneanne dede, babaanne dede ikilisi ile büyüyor İlk zamanlar alışma sürecimiz zor olsada çok iyi geçinip iyi etkinlikler yapıyorlar evde

yeni nesil annelerde - anne adaylarinda calismanin neden travma oldugunu anlayamadim, anlayamiyorum. cocugunuz icin yapacaginiz en buyuk fedakarlik saci supurge etmek ve yillar sonra bunun diyetini - talepli talepsiz - beklemek olmamali. cocugunuza saglayacaginiz fayda guclu, dimdik bir anne modeli ona sunabilmek olmali. cok guclu bir anne ile buyudum; orduya dalsa, girdigi gibi cikabilecek bir anne ile... cocuguma da oyle bir anne olma niyazi ve temennisiyle kavustum. ezcumle, annemle gurur duydum; duydugum gururun bana hissedilmesi umuduyla anne oldum.

Sadece ben gıdersem kardesı olsundıye dusunme Allah uzun omurlerversın yarın onları ıyı yerlerde gormek desteklerını bırbırlerıne gormek helekı kocaman torun torba sofraları kurmak ıcın kardeslerıolmalı vallahı mumkunolsa 3 de ısterım bende yaşım el vermez heralde ucuncuye :) Bir-Dost Herşey eksik

Aynen öyle canım. Zaten ben o durumları senin durumunun daha iyi olduğunu göstermek için anlattım. İçin rahat etsin. Çok güzel bir ortamda büyüyor çocuğun şükret. Bakıcıdan ondan bundan iyidir. Tek sorun senin özlemen. O konuda Allah kolaylık versin.

Benim annemde çalıştı anneannem dedem baktılar banada hiç korkma hiç bir eksiklikle büyümedim. Artıları ne dersen anneannrmi dedemi çok seviyorum çok düşkünüm onlara çok eğlenceli geçerdi günlerim oyunlar oynardık gezer dolaşırdık dedemle çiçek dikerdik. İkiside emekli öğretmenler bana bir şeyler öğretirlerdi. Şimdi benim bebeğimede annem bakıyor. Evet oğlumdan ayrılık banada zor geliyor ama bizim için böyle olmak zorunda ben oğlum için çalışıyorum herşeyi daha güzel yapabilmek için. Kendini kötü hissetme ne olur evlatlarımız anneanne ve dedeleriyle güle oynaya büyüyücekler.

Hem de ne çalışan anneydi ve bana da ananem baktı. Çok yoğundu işi. Yılda iki kere onbeş gün yurtdışındaki fuarlara giderdi o zaman cep telefonu da yoktu on beş gün sesini bile duyamazdım. Ama merak etmeyin annemi hiç bir anneye hiç bir ev hanımına da değişmem. Belki benle sürekli ilgilenemedi büyüdüğümde çok şey kaçırdı. Ama bu kadar emeği benim için yaptığını hep bilirdim küçükken de. Akşam işten gelince güzel sofra kurardık beraber oturur sohbet ede ede yerdik. Arada bir sinema, pizzacı ve kitapçı yapardık. İstediğim bir kitabı alırdı. Baya ortaokula gidene kadar da her gece okurdu bana uyumadan bebekmişim gibi. Yani çalışsa d o kısıtlı zamanında çok verimli ilgilenirdi benimle. Kısacası sevgim de saygım da sonsuzdur. Emeklerini de iyi bilirim hatta daha da çok saygı duyarım hem yoğun çalıştı hem benle tam zamanlı ilgilendi hem de belki aklında endişeler kaldı ona rağmen ama daha da çok çabaladı. Bunlar onu gözümde daha da saygın hale getirdi. Korkmayın ileride o da kıymetinizi bilecek benim gibi. Çalışan anne çocuğu olmak çok kötü bir şey değil. Üstelik ananemle de öyle özel bir ilişkim vardı ki tatlı sert şımartırdı beni, çok özlerim hala.

Öyle aman aman bi maaşım yok öğretemnim ama mecbur bakıcıya verdik çocuğumuzu ki ilki de bakıcı da büyüdü

drama değil kız vallahi aklın kalmasada vicdanın sızlıyo ondan:) C

Bildim bileli annem çalışıyor. Ben de anneannem ve dedemle büyüdüm. İyi ki annem çalışmış da vizyon sahibi, sosyal bir kadın olmuş. İyi ki anneannem ve dedemle doya doya zaman geçirmişim, onları bütün torunlarından daha iyi tanımışım. Ve onlar için yeri her zaman başka olan torunları olmuşum. Annemi hiç suçlamadım. Bana daha iyi bir gelecek sağlamak için çalıştığını hep bildim. Endişelenmeyin, sizin çocuğunuz da suçlamayacak. Herkes kendi gerçeğini benimsiyor bir süre sonra.

Benım bebegımde kolıktı ılk 4 ay ne çektım bır ben bılırım yanı okadar zorduki aksam hava kararmaya başladıgı an kıyamet kopar ve gece yarısına kadar bıtmezdi. bazen o saati ayarlar ve uykuda olmasını sağlamaya çalışırdım. ikinciyi kesinlikle düşünüyorum ama 3 yıl sonra falan ınsallah yaş 35 olmadan olsun ıstıyorum hem doğum ızınlerı falanda var işimede gelir 5 yıllık süreçden gider bari :) Önceki

yok canım annem sigortalı calısmıyordu. ilk calıstıgında kadın yapmadı bakıcılık yapıyodu annem. sonrakı ısyerındede yapcaklardı babam yaptırmadı sankı kac sene calısıcaksın diye. oyle boyle dıye dıye son 10 yıldır aynı yerde calısıyodu. ssk sı yoktu yani.

Benim annem calisiyordu bize babaannem ve arada teyzem ve anannem bakardi amma biz annemizin isden gelmesine yarim saat kala pencereye dikilip hep annemizin uzakdan golgesinin gorunmesini beklerdik. bu cok guzel bir hissdi annemiz geliyor. Amma tabiki de iyi baktilar bize babaanne ve anaannelerimiz. amma hep bir burukluk oluyordu bilmiyorum niye. hayat bu bende mecbur kaldigimda calisicam cocugum icin onun icin annelerin de isi zor.

Önce sizi sonra da annenizi tebrik ederim.. Böyle şeyler duymak beni çok motive ediyor. SAbahtan beri kreş bakıyorum, bazı yazılanlar beni çok etkiledi, oturdum bilgisayar başında ağladım, daha yeni yeni kendime geliyorum, umarım benim kızım da sizin gibi mutlu bir çocuk olur...

Ben de ayni kaygilar icindeyim konu da acmistim. Cocugum 3 yasinda suan eylulde 3 bucuk olucak ve ya krese vericemm ya da 1 yil izin alicam. Henuz karar veremedim ama krese 4 yas oncesi gondermek istemiyorum ne yapicami da bilmiyorum

evet hepımız aynı durumdayız oğlum her sabah 6,30 da uyandıgı ıcın cuma gecesi 2 ye kadar o uyurken butun ıslerımı bıtırdım. sadece o uyumadan once 15 dakıkada evi süpürdümki geri kalan işlerimi sessizce yapabileyim hafta sonu temızlıkle ugrasmayayım dıye. ama o sucluluk duygusu oluyor ıste C

arkadaslar calısıyorum oğlum 2 yaşında annanesi ve dedesi bakıyor tek torun olduğu ıcın yere göğe koyamadan buyutuyorlar sağolsunlar. sevgileri yedirmeleri uykuları herşeyi dört dörtlük. eğitimi, eğitici oyuncakları akşama kadar onu yetiştirmek için ugrasıyorlar ve çokda güzel yetiştiriyorlar kuralları falan var yani öyle şımarta şımarta da değil. aksamlarıda alıp oglumu evıme gıdıyorum ama 10 gün izine çıktım işten ve oğlumla zaman gecırdım evde ve neler kaçırdığımda gözüme gözüme girdi tabiri caizse.10 gün sonra ayrılmak onu yenıdenbırakmak banada zor geldı oğlumada neyse onuda atlattık eskı düzene döndük. Ama ben simdi kendimi kötü hissediyorum aslında çalışamk zorunda değilim ama 15 yıllık ssk geçmişim var evde olursam da kesinlikle ödenmeyecek biliyorum eşimin maaşıylada geçiniriz ama kenara köşeye bisey atamayız acil bir masraf çıksa sıkıntıya gireriz. annesi çalışan ve o şekilde büyüyen arkladaslar varmı burda onlar ne hissettiler ileriki yaşamlarında annelerini suçladılarmı hayatlarında eksileri artıları ne oldu çalışan annelerden çok annesi çalışan ve öyle büyüyen bir arkadastan fikir istiyorum

O ayrı. Deiğim gibi istemezsen çalışmazsın. En doğal hakkın evladının yanında olmayı istemek. Ama ilerde beni suçlar mı diye bir endişe taşıma. Ortada bir suç yok.

uff ne cok dert ediyorsunuz ya. daha kadinlar hazmedemezken calismayi erkeklerin is hayatinda bizleri benimsememesi cok normal. o kadar yanlis bir konu acmissiniz ki. simdi annesi calismayan ama calismasini isteyen var mi diye bir konu acsaniz orayada hem olumlu hem olumsuz cevaplar gelecektir. cocuklar canimiz herseyimiz ancak zaten cocugun iki yasinda ve anane babanne dede anne baba daha dogrusu ev belirli bir yaştan sonra cocuga yetmiyor. cunku cocuklar artik sokakta yasitlariyla oynayamiyor ve 2-3 yasindan sonra sosyallesmesi ve gunumuz sartlarina uygun yetisebilmesi icin kres destegi sart. cevremde krese giden cocuklar o kadar fark ediliyor ki. krese verip pisman olan hic duymadim aksine keske erken verseydik diyorlar ve ikinci cocugu daha erken veriyorlar. sen bence cocugunu krese ver tabi iyi hir krese. gozun arkada kalmasin. cocuklar bulundukları ortama bizden daha kolay uyum sagliyor.

aslında evet başa dönmese bile cocuk anlayamıyor henuz kucuk oldugu ıcın ben ızın gunlerımdede annemi çagırdım hep alışkanlıgı bıtmesın dıye ama yınede ılk gun zorlandık hatta sabah uyandık ananeye gıttık 1 saat falan olmus uyanalı ben ıse gıtmeyeyım dıye yastıgı almıs gelmıs elimi tutmus eee eee dıyor hanı aslında eger onu uyutmak ıcın yatarsam gıtmıcem sanıyor bunları yaşamakda zor oluyor ama hersey geleceklerı ıcın.

Haklısınız gerçekten, benim annem ev hanımıydı, o kadar maddi sıkıntı yaşadık ki.. Ben büyüyünce çalışmaya başladı ben de evlendim hemen sonra zaten şimdi hala çalışıyor. Ev hanımı olmasına rağmen de oturup benimle oyun falan oynamazdı, bence bu işin çalışmakla ev hanımı olmakla alakası yok. SAdece çalışan kadının zamanı daha az olduğu için onun işi biraz daha zor. Ama şuan annem evde olmayı çok isterdi eminim, torunuyla hep oyunlar oynuyor vakit geçiriyor, her şey zamanında güzel. Keşke zamanında çalışsaydı...

Çalışan bir annenin çocuğuyum. Çalışan bir anneyim. Her iki durum da hayatımı olumsuz etkilemedi. Aksine kendi ayakları üzerinde duran, güçlü bir kadının kızı olmaktan onur duydum. Benim idolüm annem oldu.

En iyisini yapıyorsun. Sakın ilgiyi kesme

ayyyy inşallah benim kızımda böyle düşünür büyüyünce. çok içerliyorum

Vardır tabi bol yoluşmalı çok daha yaramazca şeyler oluyordur o evlerde Ama anne anne gibidir herhalde, ben kızımın oyun arkadaşıyım hep evde çocuk olmayınca ( :

Şu an küçük olduğu için belki sizin için oyun ve ilgi ön planda olan şeyler ama çocuk okul yaşına geldiğinde ve sonrasında bunları içselleştirerek büyüyor. İki yaşımı ben hatırlamıyorum, ama küçüklüğümü ve annemin çalışmasını düşündüğümde güçlü bir imaj geliyor aklıma, gerektiğinde herkese kafa tutabilecek ve bizi asla başkasına muhtaç etmeyecek bir kadın. Bence bir annenin çocuğuna bırakabileceği en önemli değerlerden birisi de hele de kız çocuğuysa elinin ekmek tutmasının ne anlama geldiğini öğretmesi. İyi ki de içten içe öğretmiş :) Yoksa yemek yapmak falan hepsi bir şekilde olur gider, bunun benim hamarat oluşumla filan Bi ilgisi yok.

benım bu sene verme durumumda oldu ama kucuk dıye vazgectım aslında dedesı sagolsun butun gun oynuyorlar su an havada guzellestıhergun parkta 2 saat koşturup oynuyor ama kreş ortamı farklı tabıkı seneye kendını tam ıfade edebılırse yarım gün vermeyı dusunuyorum ama 2. dönem falan verırım heralde Önceki

çalışan annenin kızıyım, oğlum da çalışan annenin oğlu)::):):) çok şükür annemi hiç suçlamadım, hep iligli bir anne oldu, oğlum da çalışamdan çok memnun. Önceki

İşçi bir anne ve babanın evladıyım. Ben ve kardeşim arasında 1.5 yaş var. annemizin 1 gün dahi evde durduğunu görmedik. Hep babaanne ve dede ile büyüdük. İkimizi de üniversite okuttular, hiçbir şeye muhtaç olmadık çok şükür.

Valla çocuklar biraz büyüdükden sonra, akılları bir şeylere ermeye başladığında iyiki çalışmışsın anne diyorlar. Çünkü çalışan annenin çocuğuna sunduğu imkanla, ev hanımı olup tek maaşlı ailelerin sunduğu imkan aynı olmuyor. Sevginide daha çok vermeye çalışıyorsun. Çünkü çalışan anne çocuğuna karşı kendini suçlu hissettiği için ilgisini ve sevgisini daha çok gösteriyor. Bence hem kendin, hem çocuğun için çalımalısın.

mutlaka cesaret etmelısın tbı hayatındakı dıger hersey yolundaysa. bende cokıstıyorum ama ınan daha oğlumdan kalan uykusuzluklarım var gecelerce yatakda dönüpde uyuyamayan ben sandalyeye yaslanıp uyuyabılme kabiliyeti kazandım hamlamadan yapmak lazım galıba :):) Bir-Dost Herşey eksik

ben de çalışan bir anneyim kredi çekip ev aldık yani mecburum. keşke sizin gibi mecbur olmasaydım kesinlikle çalışmazdım her sabah gözümün içine bakıyor kızım bırakma der gibi N Nxnckdjck Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

aslında iki farklı durum var 1 yabancıların bakması 2. anane babaneyle sevgıyle buyumesi. sen cok haklısın buruk olmakta. ama bzizim cocuklarımız sevgıyle boguluyor şu an. her ıstedıgı yapılıyor park gezme yeme ıcme sevgı sevkat oyun. o yüzden biz şanslıyız biraz. benim annemde bakıcılık yapıyodu ben dogurana kadar baktıgı her cocuga sevgıyle baktı. cok sevdı sevıldı. şans bırazda

Ben, bir kaç kuzenim ve en yakın arkadaşım. Hepimizin annesi çalışıyordu ve bize ananeler yada babaneler baktı. Kendimdende onlardanda biliyorum ki bunun için hiç ailemizi suçlamadık, hiçte kötü hissetmedik. Çünkü evlatta anne sevgisi zamanla kazanılan bişey değil. Hep var yani zaten öyle yada böyle, bütün gün belki bütün hafta ananede bile kalsak haftasonu bile anneyi görmek her çocuk için mutluluktur. Ve şuan hepimiz birer yetişkiniz 21-24 yaş aralığındayız. Hiç birimizin geçmişe dair şikayetleri yok. Gülerek konuşup anlattığımız anane-babane anılarımız var sadece. Bide her ne olursa olsun, küçüklüğümüzden bu yana çalışan anne ve babaya sahip olduğumuz için etrafımızdaki bir çok insana göre iyi yaşamakta bizi olumlu etkiledi. Bununda hepimiz farkındayız. Daha ben annesi çalıştığı için şikayet eden mutsuz olan birini duymadım, varsa beri gelsin:) Ne manaaağğ:))))))))))

amin inşallah. Allah hepımıze sağlıklı ömürler versın annem babamın eksıklıgını gostermesın ama onlar olmasa bırakamazdım heralde yınede Allah mecbur etmesın dıyorum tabiiki. genel durum sanırım okul zamanları olmus calısan anne cocuklarında okul kapısından alamayışı yada okul dönüşlerinde evde olmayışı falan işte tam o seneye kadar sıkarsam dişimi okul sürecinde sıgortalılık gunumu doldurdugum ıcın evde olabılırım bende dıye dusunuyorum C

Bende çalışan anne kızıyım. iliskimizde bir kopukluk yok asla buna inanmıyorum ama 22 yaşında annem emekli olduğunda evde onunla vakit gecirmenin ne demek olduğunu, bu durumun bende nasıl bi eksiklik olusturdugunu anladım.. Biz abimle kendi kendimize büyüdük bakan yoktu. Eve geldigimde sıcak yeni pismis bi yemek bulamadığın sana kapıyı acan gulen bir yüz goremediginde annem yanimda olsa diyorsun.. Suan emekli maaşıyla rahat annem ama keske cocukkende olsaydi yanimda Bir-Dost Herşey eksik

Çok güzel konu olmuş ben de çalışan bir anneyim, annem çalışmadığı için nasıl olur ileride çokta bilemiyorum. Etrafımda annesi çalışmış bir arkadaşım var oğluna sen bak başkasına baktırma der durur. Arkadaşıma babaannesi bakmış ama hep anne eksikliği çekmiş. Benim oğluma da annem -babam-kardeşlerim bakıyor, kalabalık bir evde büyüyor yani, inşallah eksiklik yaşamaz diye dua ediyorum hep. E

Ben varım. Annem çalıştı ben 3 yaşından sonra onun işyerindeki kreşe gittim 6 yaşına kadar. Sonra okula başladım halam baktı. Yazları babaannem teyzem halamlar vs. gezdim. Bazen annem yanımda değil diye üzülürdüm ama sonuç itibariyle çalıştığının bilincindeydim. Şimdi diyorum iyi ki çalışmış. Şu anda annem ve babam emekli durumları iyi onlar için endişelenmiyorum. Benim de kızım var 14 aylık. 27 aylıkken ben de onu anaokuluna bırakıp işe dönmek zorundayım. Tabi düşününce afakanlar basıyor ama hayat... En azından gurbete gitmiyoruz akşam evdeyiz. Bir de biz ona ne kadar yetebiliriz ki. Arkadaşları ile sabahtan akşama oynaması daha eğlencelidir.

Aslında bayağı benziyomuşuz 3-4 yıl sonra unuturum o zorlu süreci de sırf kardeşsiz kalmasın diye bi cesaret ederim belki diyorum ( : C

Ben de çalışan anneyle büyüdüm. Dayımın eşi bakmıştı 7 yaşıma kadar. Eksiklik yaşamadım, aksine bana çok şey kattığını düşünüyorum. Sizin oğlunuzun anneannesi ve dedesi gibiydi diyebilirim. Bence doğru yapıyorsunuz. Çalışmaya devam edin.

Ilk onuldan onceki senemi yani 5 yada 6 yasinda yanliz kaldin vallahi sasirdim H

ohoooo hazır annen bakıyo neyin draması bu. biz bakıcı kreş planları içinde olalım... Önceki

Ben çalışan anneyle büyüdüm. Yılın belli zamanları babannem ve dedemle kalıyordum. Bu nedenle onlara aşırı düşkünüm. Annemin sürekli işte olması beraber geçirdiğimiz vakitlerin kısıtlı olması bizim ilişkimizi çok olumsuz etkiledi. Aramızda diğer anne kızlar gibi bir samimiyet yok. Uzağım ona karşı birşeyimi anlatmam paylaşmam. Yeni yeni yakın davranmaya çalışıyorum çünkü vicdan yapıyorum. Bir-Dost Herşey eksik

Aynı durumdayım Konuyu ben açsam bu kadar olurdu yani Pazartesi iş başı yapacağım, hem kızım hem benim için çok zor olacak.. İnsan kendini çok sorguluyor, çocuk olunca öncelikler değişebiliyor. Tek tek okuyayım yorumları, bi daha konu açıp sormayayım milletin zamanını çalmayayım

Calisan bir annem oldugu, annemin isini soranlara gururla meslegini soyledigim icin her zaman mutlu oldum ve annemle gurur duydum. Kadin mutlaka calismali. Trilyoner olsa da...

ahh ahh o ılk gunler zor gecıyor ama Allah kolaylıgınıda verıyolar benımkı cumartesı sabah kalktı anane dede dıyor gıdıcez sanıyor hemen bir oyun hamuru operasyonuyla gıtmeyecegımızı anlatmıs oldum :)

ben şöyle düşünüyorum bi de memnun olmayan her iki şekilde de memnun olmucak zaten çalışsak ' vay efendim sen niye çalıştın beni bıraktın' çalışmasak onu isticek bunu isticek kurslar yaz okulları isticek maddi imkan olmayınca bunları yapamayınca da memnun olmucaklar. biz anneler çok duygusalız kendimizi üzücek şey aramaya bayılıyoruz.

anneniz iyi ki çalışıyor yoksa para istiyeceğinden baya korkmuşssunuz annem ev hanımı 1 kere bile bana para verin demedi yüzde doksan da böyledir yüz de on istisna arkadaş tarışma konusu bile açmamış hemen ev hanımlarını kötülemişsiniz

Ogrenmek istedigim. calisan annelerin cocuklari ne hissederdi ama siz konuyu cok. yanlis anlamissiniz konumda calisamalimiyim doye bir soru yok sadece buyudugunde nelerle karsilasabilirum diye ogrwnmeye calistim. Ayrica cocugumuda 4 yasina kadar calissamda calismasamda krese vermeyi dusunmuyorum yakin zamanda oyle bir ikilemde kaldim ama kendini ifade edeneyen ve heleki tam. olarak konusmayan cocgun krese vedilmeyecegi kanaatine vardim. mecbur olmadikca tabi

Ben aslında 9 aydır çalışıyorum da 1 haftalık izin yaptım Ondan tekrar iş başı bugün, belirtmeyi unutmuşum Ama büyüdükçe daha zor oluyor ayrılması, anlıyor kuzucuk çünkü Şimdi 14 ayı bitti. 5,5 aylıkken işe geri dönmüştüm CuteMom Dünya vazgeçenleri değil, azmedenleri

Beni de annem okula giderken anneannemlere falan birakiyordu bi sure bakicim da olmustu. Uzuluyordum annem gittigi zaman. Onun gelisini beklemek cok stresliydi. Geldigini uzaktan gorsem pencereden seviniyordum eve gidecegiz birlikte diye. Rahat edemiyordum cunku sanki evimden baska biryerde. Yasim buyudugnde ise kardesimin sorumlulugu bana dustu, annem calistigi icin. Evde yemek sofra hazirlama isleri falan. Sorumluluk almayi erken yasta ogrendim. Ama sanki biraz daha ogrenmeseymisim, daha gec edinseymisim de olurmus bunlari diyorum simdi. Annemle babamla hirgur kavga ederdim cogunlukla, belki de kucuklukten gelen birseydi, beni birakip birakip gittikleri icin...

bakıcı zor ama guven veren bırı kı bırakabılmıssınız buyuk konusmak ıstemıyorum ama bakıcıya bırakamazdım heralde ki zaten oyle coook buyuk maaslar da almıyorum acıkcası bakıcıya ödeyebılecekj kadar degıl en azından bakıcı yerıne kendım bakardım ama işinizi statünüzüde bılemem tabııkı :) C

Kim ne derse desin artik hersey parayla oluyor turkiyede, iyi egitim parayla iyi saglik hizmeti parayla, kendiniz demissiniz esimin maasiyla geciniriz ama birikim yapamayiz diye, cocugunuz hic olmazsa dede ve babanneyle sevgi ile buyutuluyor bir yabancinin elinde buyumuyor yani bence cok sansli bir cocugunuz var. Onun gelecegini dusunun belki bir kardes yapacaksiniz ileride siz calismazsaniz ikinci cocuk da olmaz bu anlattiginiz sekilde. Ikinci cocuk olmasa bile oglunuzun gelecegi egitimi universitesi bunlarin hepsine para gerekecek. Emin olun ileride universiteye gittiginde bunu daha iyi anlayacaksiniz. Hayat sartlari onu gerektiriyor ha oteki turlu bir secim yaparsanizda onun sonuclariyla yasarsiniz bence cocugunuz sizi yargilamaz sonucta ne karara alirsaniz alin onun iyiligini dusundugunuz icin aliyorsunuz. Bana kalirsada suanda bu tereddutu cocugunuzun ilerideki hislerinden cok suanki yasadiginiz hislerin yuzunde yasiyorsunuz. Emeklilikde cok onemli ayrica ileride kimseye muhtac olmamak icin yaslilik doneminizde cocuklarinizla mutlu mesut yasamak icinde onemli. Burdaki konularin bircogu kv, kp anne baba bakimiyla alakali. Gecenlerde bir hanim surekli babasiyla alakali konular aciyordu, kendi evliydi ailesine kit kanaat geciniyordu kis gunu babasinin dogru duzgun evi yoktu falan.. Yani bunlar hep yokluktan parasizliktan ileri geliyor, hem kendinizi hem cocugunuzu dusunun ve isi birakmayin, ilerde az da olsa bir emekli maasiniz olsun elinizde, ne gencliginizde cocugunuzu birseyden eksik mahrum birakmak zorunda kalmayin nede yasliliginizda onlara yuk muhtac olmayin. kisacasi isi birakmayin C

aynen vallahi bende öyle oldum :)

benım maaşım aslında daha cok extra seylerde yada bırıkım amaclı kullanılıyor evin geçimini gıyımdı cocugun gıderlerı doktor masraflarımız falan esım karsılıyor. az bısey kredımız var onları ben oduyorum zaten bıtmek uzere oda aslında geçimde sorun olmaz ama dedıgım gıbı extra bısey oldugunda sıkıntıya düşeriz hafta sonu gezmelerımız azalır belkı tatil çıtamız bıraz düşer ve bırıkım şansımız olmaz ama eşim geçimimizi karsılayabılır cok sukur

Benim annem de çalışan bir kadındı, 3-4 yıl önce bırakmak zorunda kaldı. Her zaman gurur duyarım güçlü duruşuyla, sadece pazar tatili olmasına rağmen evinin derli toplu oluşuyla, bizleri bir gün olsun hadi bugün de böyle olsun diyip yemeğimizi geçiştirmemesiyle... Allah ondan bin kere razı olsun, şu an elimde beni kimseye muhtaç etmeyecek mesleğim varsa, çalışmama rağmen evimin yemeğini yapacak gücü bulup bu kadar güçlü durabiliyorsam annem sayesindedir. İyi ki çalışmış iyi ki bana da böyle olmayı öğretmiş :)

Özetlersek genel durumda bır rahatsızlık yok gıbı aslında oğlumdada bır rahatsızlık sezmıyorum ama benımkı gelecek kaygısından oldu bıraz sanırım. iş bası yaptıgınız ılk gunler zor gecıyor ben ılk hafta kesınlıkle ayrılmaya karar vermıstım iş yerimlede konustum sagolsunlar kolaylık sagladılar aksamları 1 saat erken cıkıyorum ve artık cumartesı gunlerı calısmıyorum bunların sayesınde annemın çalışmalısın çocugu merak etme gül gibi bakarız tek torunumuz demeleriyle devam ettim. ama ilk hafta zor geçeçek ılk ısten eve dönüş ıkıncı ucuncu sabah bırakıs zorlayacak mutlaka. . push ; C

Ondan şimdide bu kadar cevvalsin maşallah ( : İnsan 7 sinde neyse 70 inde de odur diye boşa dememişler

Annem çalışıyordu pişmanlık yaşadık mı hatırlamıyorum Çalışan anne olmakta evhanımı anne olmakta zor gerçekten Benim babam erken vefat etti annem çalışmasaydı biz ortada kalacaktık Oyüzden keşke çalışmasaydı diyemiyorum Buna siz karar vereceksiniz iki durumunda eksileri artılarını tartıp kendinize rota çizeceksiniz Kolay gelsin . push ; F

ben anaanne dede yanında büyüdüm zor yanları olsa da haklarını ödeyemem özellikle anannemin annemi özlediysem de çok büyük eksiklikler falan olmadı aramızda soğukluk falan yok

aslında 10 yıl daha ödenmesı gerekıyor ama Allah kısmet ederse 5 yılı tamalayıp bırakmak kalan 5 yılıda emeklılık yasımı beklerken seneden 2,3 defa odeyerek bıtırebılırım dıye dusunuyorum. yanı ılk okula basladıgında çalışmam artık tamamen okuluyla cocugumla ılgılenırım dıye dusunuyorum

ben 9 yıldır çalışıyorum. anlamadan dınlemeden yorum yapmayın. Benım annem de 30 yaşına kadar çalışmış benı dogurmus dışardan odeyerek emekli oldu. Bende benım ıcın ısten ayrılan her sabah benı şarkılarla uyandıran unıversıte mezunu, dısarıdan odeyıp emeklı olan bır annem oldugu ıcın cok mutluyum Misir_Prensesi

Annem calısması. ben calısıyorum oglum 6 yasında oldu 1 yasından berı calısıyorum. Iyı fena aglaya zırlaya karşılıklı olarak bu günlere kadar geldik. Keşke çalışmasam ve çalışmasaydım diyorum elbette ancak çalıştığım için maddi olarak istediği herşeye sahip oldu, manevi olarakta bi sıkıntısı olduğunu düşünmüyorum zaten okula gidiyordu gündüz evde olduğu ve uyanık bensiz geçirdiği saat 2 veya 3 saat idi şuandada ilkokula gidiyor yine aynı durum. Ama benim ona olan özlemim bitmedi malesef pişmanım keşke şartlar başka türlü olsaydı maddi olarak daha tatmin edici bir hayat yaşadığımızı ön görseydim çalışmazdım. Ben çalışmasaydım eşimin maaşıyla çalışırdık kenara para atamazdık, isteği okula gidemez, evlencem derse büyüdüğünde durup düşünürdük. Çalışmayı düşünüyorum bundan sonrada oğlumun yurt dışında okumasını istiyorum o zamana bende emekli olurum herhalde Önceki

Bu kişi benim. Annem çalıştığı için kardeşimle bize hep farklı kişiler baktı küçüklüğümde. Mesela beş yaşına kadar bir akrabamız baktı. Ondan sonra mahallemizden farklı farklı kadınlar baktı parayla. Anaokulu falan da derken.. Genelleme yapmayı istemem fakat kendi hislerimi ve yaşadıklarımı anlatayım. Bir kere annesi çalışan çocuklarda hep gözlemlediğim gibi çok özgüvensiz ve çekinik oluyorsun. Annesi ev hanımı olan, her gün saçlarını özenle ören, gün boyunca çocuğuna bakan kadınların çocukları canavar gibiyken biz hep pısırık eziktik. Çünkü sırtını yaslayacağın güvendiğin biri olmuyor arkanda, aslında seni hiç istemeyen fakat para için bakan o kadınların somurtkanlığı, soğukluğu hala gelir aklıma. Seni seven koruyan kollayan kişi gün boyu işte çalışırken, seni sevmeyen aranızda bir bağ olmayan yedi kat yabancı birinin elinde büyüyorsun ve sürekli bir güvensizlik, ilgisizlik, sevgisizlik ortamından dolayı bu kişiliğine de yansıyor. Güvensiz, korkak, utangaç biri oluyorsun. Ama bunun için anneme asla kızmadım. Kızmam gerekiyor muydu acaba? Onu da bilmiyorum. Annem sonuçta bizim daha rahat yaşayabilmemiz için çalışmak zorundaydı diyerek saygı duyuyorum, hiç suçlamıyorum. Fakat çalışmasaydı bizi o büyütseydi çalışmasıyla ailemize kattığı destekten daha büyük bir destek de olabilirdi. Çocukluğumun hep buruk geçtiğini anımsıyorum.

Aman ne gezmesi disimi fircalasam. banyo. yapsam seviniyorum vallahi 6 dan 10 a kadar oglumdan baska bisey yok. bana yemegi bile 10 da yapipda esime hazirladigim olur yanii eger onceki gunden yoksa

anladım sizin için değişen bir şey olmamış anneniz hem torun sevgisi tadıyor hem para kazanıyor C

Çalışan anneyle büyüdüm Annem ogretmen. Hic bir zararını görmedim. Hatta okul hayatım boyunca yararı oldu. Annem mesleği gereği beni çok düzenli calistirirdi. Teyzemde sosyal hizmetlerde calisiyordu. Kuzenim de tek cocuk olarak büyüdü yani. Su anda mimar ben de ogretmenim ve büyük ihtimalle akademisyenlige geçeceğim. Çalışan anneye sahip olmanin forsu başka oluyor ;-) Cocugunuzu birakmak zor gelir muhakkak ama emin olun o dedesi ve anneannesiyle çok mutlu. Biz oyleydik kuzenimle ;-)

annem çalışmıyordu ama keşke çalışsaydı şu an emekli olurdu kendi parası olurdu bu yaşta bbamın eline bakmazdı beim de aklım onda kalmazdı. çocuk bi yaştan sonra istesek de evde durmayacak zaten ve o yaştan sonra da tecrubesizlikten iş bulamayacağız. bir kadın çalışmalı.

Ay icimi ferahlattin vallahi Allah razi olsun C

Çok insan vardır akrabasından uzak olup çocuğa baktıracak kimse bulamayan. Ne güzel işte en azından bakıcı bakmıyor yada kreşe gitmiyor. Çocuğunla ilgilenen annen ve baban var. Çalışarak hem çocuğunu daha imkanlarla büyütürsün. Düşünsene çocuğunun istediği bir şeyi alamadığını, emin ol daha çok üzülürsün. Merak etme yarın bir gün çocuğun büyüyünce seninle gurur duyar zaten.

Hayat şartları zor, tek maaşla ev geçindirmek zor. İş hayatını bırakınca geri dönmesi, iş bulması daha zor. Çocuğunuzdan uzak olmak hepsinden zor. O yüzden bence bunun tek bir doğrusu yok. Herkes şartları, istekleri doğrultusunda kendisine en uygununu bulmak zorunda. Ben maaşlı çalışan bir anneyle büyümedim ama tarlalarımız, çiftliğimiz vardı. Annemin boş zamanı çok azdı. Sürekli yanımdaydı ama buna rağmen anneme doyamadığımı hissederdim. Akşam olsa da eve gitsek, annem dinlense, şöyle doya doya göz göze gelsek diye beklerdim. Sonra genç yaşta annemi kaybettim. Daha çok zaman geçirebilseydik keşkeleriyle kalakaldım. Şimdi bir kızım var ve elbette yaşadıklarım beni şekillendirdi. Sevdiğim işimi bırakıp çok daha az maaşla evden çalışabileceğim bir iş buldum. Bu duruma bayılmıyorum ama kızımın yanında olmak daha önemli. Evden çalışabileceğim bir iş bulamasam, çalışmayı birkaç sene tamamen bırakırdım. Çocuğumu bırakabileceğim bir babaanne, anneanne ya da dede yok. Bakıcıya bırakmak da istemiyorum, birincisi insanlara güvenmiyorum, ikincisi referansları sağlam bir bakıcı bulsam bile çocuğumun yabancı biriyle değil, benimle zaman geçirmesini, ilk yıllar yanımda büyümesini istiyorum. Kreş yaşı gelince yeni bir durum değerlendirmesi yapacağım. Ama elbette doğrusu budur demiyorum. Benim şartlarım bunu gerektirdi. Mesaili çalışmak, çocuğunuzu bırakmak zorunda olabilirsiniz. Bunu keyfinizden değil, kendiniz ve çocuğunuzun geleceği için yapıyorsunuz. Çok sevildiğini hisseden, bilen, ebeveynleriyle güzel zamanlar geçiren bir çocuğun, anne, babası çalışıyor diye büyük travmalar yaşayacağını hiç sanmıyorum.

Çalışmak istemiyorsan çalışmazsın. Ama kendini bu şekilde şartlandırma. Çalışan anneler fedakarlık yapıyor diye kim suçlayacak. Çalışmayanların çocukları çok iyi çalışanların ki sorunlu takıntılı suçluyor gibi bi durum yok. Öksüz yetimler napsın o zaman. Anne çocuk ilişkisinin çalışıp çalışmamayla alakası yok

çalışın bence.

evet bende okuduğum kadarıyla burdaki arkadasları sanırım buyukanne ve buyukbabayla buyuyen cocuklar genellıkle mutluyduk dıyorlar onların yerı ayrı dıyorlar. bakıcı ve komşuların buyuttugu cocuklarda bıraz eksıklıkler oluyor galıba genellersek. C

bızdede yeni yenı basladı geçen sabah montunu gıydırırken ananeye gıdıcez dıyorum bana yarım yarım konusmasıyla anne evee evee diyo. tükçesi evde kalmak ıstıyormus gerçekden çok üzüldüm ve o an ıtıbarıyla yenıden başladım dusunmeye anneyim83 Baş 69, guncel66.5, ilk hedef 65, son hedef

Ev hanimlarini niye kotuliyim bende suan evdeyim? Aksine yok calisan guclu kadindir digerleri ezik vs genellemeside en sinir olduğum şeydir. Ezik, pasif olmak yada guclu olmak karakterle alakali birseydir. Ben suan calismiyorum diye ezik olup 3 ay sonra işe girdigim diye asiri ozgur, mukkemmel guclu kadin mi olucam? Ha bir cocugum olsaydi kisa bir ara vermek disinda isi birakmazdim oda onun gelecegi için. Anneme para vermektende korktugum yok. Sadece benim dahi verecegim paraya ihtiyaci olmadigi icin onun adina mutluyum gozum arkada degil. Ama verdigim ornekteki gibi kadinlar var pasif elinde 5 kurusu yok koca desen dogru durust para vermiyor. Ne cocuguna bir faydasi oluyor ne kendine aksine birde cocuklarina muhtaç duruma geliyor. Herseyi onkardan bekliyor. Bunlarida gordu bu gozler. O yuzden ben annemle gurur duyarim tabiki

emekliğini nasıl düşündünüz annenizin yani sigortalı çalışmıyor muydu Y

beni babannem büyüttü. nur içinde yatsın annemi aratmadı bana. çok sevgi solu bir kadındı. benim acaip isteklerimi bile hep hoş karşılardı. hiç unutmuyorum gecenin bi yarısı annemleri uyandırıp beni babanneme bırakın diye ağlaaya ağlaya sonunda kendimi babanneme bıraktırmıştım. sonra gece tekrar uyanıp babanne bana patlıcan yemeği yap demiştim de üşenmedi sabahın 3ünde bana patlıcan yemeği yapmıştı ben de yemiştim:) öyle nazımı çekerdi. abimi de beni de çok severdi. sanki kendi yavrusu gibi. gel gelelim annemi çok özlerdim. annem nerde diye hep sorardım ağlardım bazen annem gelsin ille diye. daha okula başlamadan annemi iş numarasından arayıp sitem ediyordum. bana dişini sık biraz akşama gelicem derdi avutmaya çalışırdı. ben ağlaya ağlaya telefonu kapatırdım. tabi akşam gelirdi. ama onu şuan daha iyi anlayabiliyorum yorgun argın benle oynayacak vakit geçirecek hali kalmazdı. babam da zaten oyun filan oynamazdı bizle. babanne sevgisiyle dolduruyorduk tabi bu boşluğun yerini. annem ben 9 yaşımdayken emekli oldu. ama o zaman da zaten kocaman olmuştum. çocuk annesini en çok küçükken istiyor bence. tabi şartlar mecburiyete sürüklüyor yeterince ilgilenemiyorsun çocuğunla çalışıyorsan. ama size asla çalışmayın oturun çocuğunuza bakın demem. çünkü bi kadın olarak çalışma hayatında sosyal hayatta varolmanız çalışmadığı için maddi özgürlüğü olmayan, ezilen tüm hemcinslerimize örnek olmalı. evinize tıkılıp çocuk bakıp yemek yapan bir anneden başka hiçbirşey olamamış bi insan olmanızı hiç istemem.

Ben de çalışan anneyim ve psikolojisi çok berbat bir şey. Şöyle ki bu pazar saat 6:50 de gözümü açtım. 7:10 da kalktım ayağa ki yemek vs işlerimi halledip kızımın zamanından çalmayayım diye. O bana "anne parka gidelim" deyince "işim var" dememek için. Yeri geliyor banyo bile yapamıyorum. Yine de sağlık olsun her şey olur kesinlikle. Misir_Prensesi

Eger ayrilirsam isten asla odenmez biliyorum ancak esimin maasiyla geciniriz oylece yazik olur 15 yilima C

Artık devir değişti maalesef çocukları annesi değil de anneannesi yada babaannesi yetiştiriyor. Çalisan kadin cocugunu degil torununu buyutuyor.

Merhaba canim Annem ogretmen, ben 25 agustosta dogdum ve annem 15 eylulde ise baslamis dusun, 32 yil oncesi dogum izni falan yokmus o zamanlar, mecburen gitmis memuriyeti birakamayacagi icin Bana bir yil anneannem bakmis, sonraki yil bakicim varmis,4 yasindan itibaren de babaannem bakmis 10 yasina kadar Sonrasinda evde yalniz kaldim Hic mutsuz olmadim hic olumsuz etkilenmedim Annem benim herseyim, ne yaptiysa benim icin yapti, buyudum okudum sayesinde Allah razi olsun basimdan eksik etmesin

ayrıca adam gıbı oku dısarıdan odesın dıyorum. bellı anne egıtımı almadıgın saygısız bır ınsan olmandan Bir-Dost Herşey eksik

Benim annem de çalışıyordu. Ben çok memnundum durumdan. Her ortamda daha güçlü bir duruş kazandiriyor bence. Öyle ilgisizlik Sevgisizlik vb hiç hissetmedim. Annem çalışan kadın olduğu için gurur bile duyardim.

Benim de annem çalışıyordu. Biz iki kardeşiz, hiç "Annem çalışıyor ve bizimle ilgilenmiyor" moduna girdiğimizi hatırlamam. Üstelik küçük yaşlarda kendimizi idare etmeyi, iş halletmeyi öğrendik. 10 yaşında evin market alışverişine gittiğimi hatırlarım mesela Bi' de azar işitirdik yanlış alırsak Neyse, eğitimli, çalışan, güçlü bir annenin kızı olarak annemle gurur duyuyorum

Yoo yoo yanlış anlamayın sadece sizden değil o kadar çok kişiden duyuyorum ki bu sözleri, inanın benim de ters zamanıma denk gelmiş o kadar sert mizaçlı biri değilim aslında... Benim annem ev hanımıydı hep çalışsın isterdim, yıllarca çalışmadı maalesef şimdi çalışmak zorunda, eğer zamanında çalışmış olsaydı daha rahat bir hayatımız olurdu diye düşünüyorum. Siz annenizden çok memnun olduğunuzu yazmışsınız, ne kadar güzel... Gözünüz arkada kalmasın, ben bile inanın kreşe vereceğim ama daha iyi olacağını düşünüyorum. Sorumluluk alır, arkadaşları olur, özgüveni yüksek olur diyerek kendimi telkin ediyorum. Anneanneler gözü gibi bakıyorlar torunlarına, sevgi dolu ortamda büyüyor sizin bebeğiniz de... Bence bir kadının çalışması çok büyük şans... Dünyanın binbir türlü hali var...

peki ilerde kreş düşünüyormusun ananeyle enerjisini atamıcak bu cocuklar ben 2,5 yaşında öğleden sonra mesela 1-6 arası kreşe vermeyi düşünüyorum hem sosyalleşir hem bişeyler öğrenir. tabi su anki fikrim belki değişir sonra. şu an kızım 13 aylık Neysesakinim... Erdenay Ata... Cennet seninle

ayrılsanız dısardan ssk prımı odesenız. Bence bır cocuk anne ıle byumelı. Ilerde sorun eder sıze karşı soğuk olur. Tanıdıgım butun cocuklar ılerde sorun ettı.

Canim merhaba bende 25 yaşindayim, Benim annem babamda çalişandi. Beni yan komşumuz buyutmuş. Annem ve babam ikisi ayni fabrikada çalisirdi o zaman annem 1 hafta gece babam 1 hafta gündüz giderdi, Sonra vardiyalari değisir tam tersi olurdu. Yani senin çocuğun gene şansli ki annen ve baban bakiyor. Ben hep komşuda buyudum. 45 yaşinda ikiside emekli olmuştu. Annem babam beni buyutmedi diye şukur ne psikljim bozuldu ne de çevreye zararli birisi oldum bazilari bu şekilde dusunuyor. Ayrica benimde 3 aylik kizim var 3 ay sonra onu birakip bende işime geri donmek zorunda kalicam. Bizim 1 sene sonra ev kredisi bitiyor. O zaman işten ayrilip topiğimle daha çok ilgilenebilicem. Ama uzulme sonuçta 15 senelik ssk geçmisin var. Ona iyi bir gelecek sunmak için calişmaktasin kendini suçlu hissetme. Hayat sartlari bunu gerektiriyor ne kadar uzucu olsa da

Benim dusuncem su yonde. bir anne mutsuzsa kimseyi mutlu edemez. mutlu olmasi icin calismak istiyorsa calismali. Sirf fedakar olacagim diye calismazsa o zaman icinde hep bir mutsuzluk olur. eksik yasanti olur. cocuguna gerekli mutluluguda veremez. Benim annem hemsireligi kazanmis ki o zamanlar hemen devlete girebiliyormus. babam la kucuk yasta evlenmis. hala icinde uhtedir. hemsireleri goruce imrenir.. keske annem meslegini yapsaydi diyorum. onu mutlu gormek beni iki kat mutlu ederdi canim annem benim.. ölürüm onun yoluna ben..

annem ben lisedeyken çalışmaya başladı. en büyük benim 4 kardeştik biz kendi kendimize baktık. zaten annem evde olsada sevgısını gosteren bı anne degıldı. o yuzden eksıklıgını hıssetmedım. hatta calısınca ıstedıklerımızı alabıldıgı ıcın mutluyduk. sadece en kucuk kardeşim ilkokula yenı baslamıstı ve evde kımse olmadıgı ıcın uzuluyordu. ve benn su an 13 aylık kızım var 6 aylıkken işe başaldım. annem ve babam bakıyo. 10 yıllık bi bekleyişen sonra geldi kızım. ilk torun. resmen gozbebeklerı cok sevıyorlar kızımda onları cok sevıyor ve mutlu. ama gel gelelım beım ıcımdekı vıcdan azabı susmuyor. 9 bucuk 6 calısıyorum. haftasonu evdeyım. eve gıdınce sadece kızımla ılgılenıyorum. o uyuyana kadar. gozum 2 dk tv ye takılda vıcdan azabı cekıyorum hemen kendımı kotu anne gıbı hıssedıyorum. aslıdna hersey cok yolunda kızım mutlu ama ıllakı annesını ıstıyordur. ve bu gercegı bılmek benım ıcımı kemırıyo. tabıkı cok sanslıyım aslında bakıcıda değil. cok özlüyorum kızımı işteyken. evde olmakta zor 10 yıldır calısıyorum bı anda eve kapanıncada zor oluyor. oyle yanı duygularım karısık işim cok rahat kızımda emın ellerde ve mutlu. içimdeki kurtu da atarsam benden mutlusu olmayacak. lütfen bu konu aktif kalsın çalışan anneler dertleşelim.

Bende anneanne dedeyle buyudum Annemin gelisini bekledigim saat suan evimde tam 17.00 a ayarlanmis sekilde duruyor Cok sevilerek buyudum ama hic simarik bi cocuk olmadim Dede anneanne teyze dayi kuzenlerle kalabalik komik bazen tartismalarin oldugu tipik bir karadeniz ailesiyle buyudum İki evim varmis gibi hissettim her zaman Annem memurdu 7 yasina gelene kadar calisti sonra dedemle anneannemin benimle ilgilenecek gucu kalmadi istifa etti Disardan ssk odeyerek emekli oldu Annemin calismasinin bana tek artisi aile buyuklerinden uzak buyumemek birde 1 adet daire Gecen gun annemin yan komsusu cocugunu pazar aksamindan esiyle babaanneye yollamis cocuk dönüp dönüp anneye bakmis anne camda el salliyo Annem iceri girmis cok aglamis Kardesim soyledi bana Ben kisa bir donem haftaici yatili olarak halamda kalmisim annem sadece haftasonu gorebilmis o donemi hatirladi sanirim Meger annecimin yureginde ne izler kalmis Hicbirinden haberim yoktu Simdi annem 60 ben 34 kizim 10 yasinda kendi kizima kendim baktim disardan oduyorum primlerimi Anneannemle dedemi kaybetmenin acisi cok farkli oldu benim icin Aklima geldikce icim aciyor İmkan yoksa yapacak bisey yok ama varsa biraz sartlari zorlayip okul cagina kadar anne bakmasi taraftariyim

benim eşimin annesi çalışıyormuş haliyle babaanne ve dedeyle büyümüş.. şöyle diyebilirimki kişiden kişiye değişen bi durum arkadaşım var calışıyo öğlen aralarında koşa koşa yanına gider akşam işten çıkar cıkmaz oyalanmadan çocuğunun yanına koşar her işiyle ilgilenir ama kv demden ne doğru dürüst bi kahvaltı ne de yemek görmüş eşim bi düzen yokmuş annesi işten eve gelince gezmeye gidermiş akraba ziyareti bilmem ne sürekli çocukluğundan yakınır bigün çocuğumuz olursa benim de çalışmama karşı maddi anlamdada bi rahatlık yok valla cok savurgan bi insan olduğu için doğru dürüst maddi gücü de yok... demem o ki kişiden kişiye değişebilecek bi durum... eşim annesine hiç düşkün değildir.. babaannesini daha çok sever C

kim kolay dediki sıpayı akşam aldığımda gülüşü beni bitiriyor anlıyor ya... daha 6 aylık M meredithgrey 2013-2022'de vivelamour ve 2022'deki felidaee'yim. Üyelik

Çalışan anne çocuğuydum bende. Kendi açımdan konuşacak olursam; iyi ki de çalışmış, evet çok özlüyordum, izin günlerini iple çekiyordum annemin. Fotoğraflarını öpüp öpüp ağlardım gündüzleri. Arkadaşlarımın anneleri sokakta oynarken yemek yedirmek ya da uyutmak için çağırdığında ve ya zorla alıp götürdüğünde, kabak gibi yalnız kalırdım sokakta, arkalarından baka kalırdım ve anlam veremezdim eve gitmemek için salya sümük ağlamalarına. " Ne güzel işte, anneleri evde. Benimde annem evde olsaydı da, beni çağırsaydı "hadi kızım yemek yaptım gel" diye, koşa koşa gitmez miydim hiç " derdim içimden. Yani duygusal bir çocuksanız özellikle, duyulan özlem tek eksi yanı diyebilirim. Artılarıysa kendi işimizi kendimiz görmeyi, hanım evladı olmamayı öğrendik. Evde tehlikeli yaramazlıklar yapmadık hiç, çünki sonuçlarıyla biz uğraşacaktık herkesten önce. Dağıttığımızı toplardık. Kardeşimle sokakta da bir birimize göz kulak olmayı öğrendik. Tanımadığımız insanlarla konuşmayacak kadar korkak, evde tek başımıza kalabilecek kadar cesurduk. Arkandan seni sürekli kollayan biri olmadığını bildiğin için, kendini korumayı, temkinli olmayı daha erken yaşta öğreniyorsun. Zırlak, ağlak, mızmız bir çocuk olmuyorsun her şeyden önce. Daha erken olgunlaşıyorsun, çünki yaşıtlarının aksine mantığını daha çok çalıştırmak zorundasın ve vücudunu da, çünki her şey önüne gelmiyor. Hatırlıyorum ilk okula başladığımız gün neredeyse tüm sınıf annesine sarılıp " anneee beni bırakma annee" diye cırlak cırlak ağlarken, ben gülüyordum sadece, hepsi benimle yaşıt o çocuklar bana bebek gibi görünmüşlerdi çünki. Maddi olarak tabi ki daha rahatsınız, daha güzel oyuncaklara, giysilere sahipsiniz arkadaşlarınızın pek çoğundan. Bu da bir çocuk için büyük bir artı. Anneniz daha sosyal, daha güzel giyiniyor, daha aktif, daha bakımlı, daha karizmatik, daha özgür, ve maalesef geceleri daha yorgun :) Ama bir de annenizden bir şey istediğinizde " babana sorayım " yerine " maaşımı alayımda bir düşünürüz" demesi yok mu, işte o büyük bir sevinç veriyordu:) Anneler açısından baktığımdaysa; evet ev hanımlarına oranla daha yorgun, yoğun olursunuz. Ama çocukla çok zaman geçirmek değil, kaliteli zaman geçirmek önemli. Annemin hafta sonu tatildi ve o kadar planlı, pratikti ki evi mis gibi yapar, üzerine de bizim canımız ne istiyorsa onu yapar, bizi hiç ihmal etmezdi. Ve her işi de elinde yapıyordu düşünün. Şimdi diyorum ki, annem kendini bu kadar yıpratmasaymış, bu kadar fedakar olnmasaymış, daha mı iyi olurdu acaba... Onun tırnağı olamayacak kişiler daha rahat ediyor. Annemin ise kıymeti neredeyse kimse tarafından bilinmedi, bilinmedi. İnşaallah bundan sonra rahat eder canım annem. Hiç suçlamadım asla. Bir şeyleri başaramadıysak, yapamadıysak bu bizim suçumuz, anneciğimin değil.

Benim annem kendimi bildim bileli hep calisiyordu. Simdi evliyim hala calisiyor. Iyi ki calismis. Anneme saygi duyuyorum ve gurur duyuyorum. Bende tek cocuklariyim ne yaptilarsa benim icin yaptilar sagolsunlar. Ozellikle omru ev hanimligiyla gecmis kös kös oturup cocuklar buyuyuncede cocuklarindan para bekleyip onlarin destegine ihtiyac duyan kadinlardan degil aksine kendisi bana destekci ve kendisi ayakta durabilen bir kadin.

Bende hep ilerde kızım ne düşünecek acaba diye içimden geçiriyordum Konu açmak aklıma gelmemişti Hele şu 10 gün izindeyim Pazartesi iş başı yapınca ikimizi de zorlayacak diyordum Çalışmayı çok seviyorum bırakmayı hiç düşünmem diyordum, itiraf edeyim anne olduktan acaba dediğim zamanlar oldu Bugün de o acaba dediğim günlerden biriydi, bu konu iyi geldi

Hiç de bişey olmaz. Tek fark büyük annesi ile dedesini de ilerde sizin kadar çok sevecek olması. Beni anneannem büyüttü. Hatta annemle babam onlardan çok uzakta oturduğu için hafta içi bile anneannemle kalıyodum. Çok küçükken anneanneme anne diyomuşum. Annem beni alıp evimize götürüceği zamanlarda falan "Verme beni gönderme anne" diye de ağlıyomuşum. Bu çok ileri boyutta bir bağlılık takdir edersiniz ki. Hele anneyi tanımamak bilmemek.. Ama buna rağmen biraz büyüyünce aklım erince annemle haftasonlarımız daha güzel geçmeye başladı birsürü güzel şeyler yaptık. Hafta içi de uzun uzun telefonda konuşurduk. Akşam eve geldiğinde ben herşeyimi anlatırdım anneme o da beni hep dinlerdi. Sorular sorardı sohbet ederdik. Saçma sapan okul olaylarımı, arkadaş hikayelerimi bile çok ilgili dinlerdi :) Annemi sonsuz seviyorum ve şimdi bile azıcık bi yerlere gitse gözüm görmese özlüyorum. Eksikliğini Allah göstermesin. Yani hiçbir sıkıntı olmayacak merak etme canım vicdanını rahat tut lütfen. Sen onun için çalışıyorsun. Bunu büyüdüğümüzde anlıyoruz Ama şu bi gerçek, benim 2 tane annem var. İkisinin de sevgisi bir ayıramam :) C

Ben kreşe gidenleri de merak ediyorum, kızımı yakın zamanda kreşe vermeyi düşünüyorum. Umarım mutlu çocuklarımız olur her daim... C

ayy süper deşarj oluyorum olumlu yorum okudukça

Benn. İyi ki çalışmış, hayatı daha iyi öğrenmiş. Biz de onunla beraber hayatın zorluklarını gördük. Kendimizi hazırladık. Çok da bağımlı veya duygusal olmadığım için hiiçç sorun olmadı. Sonuçta hayat böyle, elin ekmek tutuyorsa eskilerin tabiriyle güçlüsün. Önceki

Çalışan bir annenin kızı olarak büyüdüm. Bana da anneannem ve dedem baktı. Ben bu konuda hiç rahatsızlık duymadım açıkçası, aksine hep annemle gurur duydum. İlkokulda falan "benim annem çalışıyor" demeyi resmen hava atmak için kullanıyordum. Hep kendime onu örnek aldım, bağımsızlığı, her sabah yaptığı bakımı, makyajı, hayatı yaşarken ki planlı tavırları. Bende onun gibiyim şimdi, bağımsız, özgüvenli, her sabah fönünü çekip, makyajını yapıp kendine bakan bir kadın, evine eşine, çocuklarına zaman ayıran, evi her daim temiz, ocağında her daim yemeği olan bir kadın oldum. Belki de, kendime örnek aldığım kişi annem olduğu için "bence bir kadın kesinlikle çalışmalı"... Bu fikir bende oldukça sabit diyebilirim. Benimde şuan 18 aylık bir kızım var, anneannesi ve babaannesi dönüşümlü bakıyor.

Tek çocugum var 30 yaşındayım A

Benim annem ben 5 yasindayken emekli oldu. 5 sene az bir zaman dilimi esasinda, ben cok yasamadim annemin yoklugunu ama abim icin cok daha zordu. Bize bir sure ananem, sonra halam, sonra da annemin bir ark bakti; bakan insanlar cok onemli, Allah'a sukur bize bakanlarin hepsi iyi insanlardi. Hep annemle yatarmisim ve ben annemin yanimdan kalkip ise gittigi sabahlari su yasimda bile cok net hatirliyorum, belki anneme doyamadigim icin mi nedir 9-10 yasina kadar hep annemle yatmak isterdim. Gel gelelim annem iyi ki calismis cunku bizim ihtiyacimiz vardi maddi olarak. Annem emekli oldu, cesitli yatirimlar yapti, o sayede abim de ben de hic bir seye ozenmeden ve icimizde ukte kalmadan buyuduk. Her zaman da derim 'annem iyi ki calismis, cabalamis'.

anladıgım kadarıyla anne çalıştıgı için kreş arıyorsun. benimde kızım dogdugunda annem calısıyordu. küçük kardeşim okuyor. işi bırakırsam nasıl okucak dedi. ben şimdi kızkardeşime para yolluyorum (500 tl kadar)annem işten çıktı kızıma bakıyo. öyle bi imkanın olurmu bilmiyorum ama annnenlerin paraya ihtiyacı varsa sen kreşe vereceğin parayı annene ver annende torununa baksın. tabi başka şeyler varmı bilmem benim durumuma benzediği için sadece bi öneri

bu arada eşime güvenip işi bırakamıyorum ben. eğer eşim bırak ben size bakarım dese değil 15 yıl 20 yılıma bile acımam. ben çok özlüyorum çünkü evladımı dayanaıyorum sizin eşiniz ne diyor bu duruma. sadece kendi maaşıyla geçinmenizi ve her zorluğu göze alıyor mu? buna

Evet anliyorum. Babaannem derdincocuklar anneleri geldikden sonra deliye donuyor yaramazlik yapiyorlar benim yanimdayken sakinler. shimariyorduk anne geldimi)))

Sacmaligin daniskasi benim annem ve benim cevremdeki yasitlarimin hepsini n annesi calisiyordu beni ananem buyuttu diger arkadaslarimi da ananne babanne buyuttu. Hic de oyle annemden falan sogumadim insanlarini icini kararrtmayin lutfen buyuk ihtimalle siz calismayan hayta calismak zor gelen kadinlardan birisiniz kusura bakmayin bu konuda edepli adapli olamayacagim. Kadin sadece para kazanmak icin calismaz. Konu sahibi ne diyor hem 15 yillik sgk am var onu yakmak istemiyorum sadece bu da degil calisan ureten kadinlar olmak lazim yattigi yerden buyuyen tek sey karpuz. Dedigim gibi annem calisiyordu ve suan o emekli miss gibi geciniyor kimseciklere muhtac degil istedigini alir istedigini yapar omru boyunca kimseye muhtac olmayan ayaklari yere sapasaglam basan dimdik duran bir kadin oldu bende boyle bir kadinin cocugu oldugum icin cok mutluyum. missladybird Defne'm tek ayak

Konunun hepsini okuyamadım ama okuduklarım arasında olumlu yorumlar beni çok mutlu etti. Ben de kızım 1,5 yaşında işe başlamak zorundayım artık ve mecburen bırakıp gideceğim. İnşaAllah benim kızım da ileride benimle gurur duyar ve beni anlar. İnanın bir annenin çocuğunu bırakıp işe gitmesi çoook zor...

vallahı manzara burdan guzelde bakalım ıkı cocuk bır evde nasıl olur. bıde ona konu acmak lazım çocukların yaşları yakın olan anneler neler yaşıyorsunuz dıye baya cevher vardır heralde

ben henüz anne değilim. o yüzden şuan yavrunuzun penceresinden bi manzara göstermiş gibi oldum. ama annesi çalışan, büyümüş, kendisi de çalışan evli bi kadın olarak size şunu söyleyebilrim annemi çoook ama çook seviyorum iyiki de çalışmış, emekli olmuş, güçlü bi kadın olmuş. bizim evin tüm mali konularını annem halleder babamın maaş kartı dahi annemde durur:) o yüzden ben de annem gibi sağlam duruşlu bi kadın oldum. ezilmiş bi anne modeli olsaydı karşımda çok daha farklı bi insan olurdum. bi de çalışan annesi olunca insanın şöyle bi artısı oluyor; örneğin çalışmayan bir anne çocuğu için haddinden fazla şey yapıyor, gelişimine müsade etmiyor ama anne çalışınca sizin için herşeyi yapamıyor. örneğin bir anımı anlatayım. okula başladığım ilk gün öğretmen küçük boy çizgili deftere bir sayfa düz çizgi çekme ödevi vermişti. akşam gelince anneme söyledim. geçtik masanın başına. ben sol elime alıyorum o sağ elime almamı söylüyor. sola alıyorum yoruluyorum sağa alıyorum zaten beceremiyorum . annem de bıktı. yeter yapma bırak dedi. 2 satır çizebildim anca. ertesi gün okula gittim. öğretmen ödevleri kontrol etti. 45 kişilik sınıfta iki kişi ödev yapmamış biri de benim. bizi tahtaya çıkardı. ben direkt tek ayağımı kaldırdım. öğretmen bana indir ayağını utanın diye çıkardım sizi tahtaya dedi. tabi ben rezil oldum. annem de bana hiç bi zaman ödevlerimde aman aman yardımcı olmadı. ve ben 2 haftada okumayı öğrendim. sonrasında da hep başarılı bir öğrenci oldum. dünyanın en başarılı insanı olmasam da sorumluluklarımı almak zorunda olduğumu öğrendim. örneğin ikokula başladığımda banyomu kendim yapar dolabımı valizimi hep kendim düzenlerdim. ilkokul 4 te otobüse binip okula giderdim. iki yokuş çıkardım hergün sırtımda çantayla. kendi eksikliklerimi kendim görmeyi öğrendim. ailem maddi olarak hep destek oldu bana ama zorla itelemediler arkamdan. siz de özellikle kızınız varsa ona bu vasıfları kazandırın. üzülmeyin yanında olamadığınıza bi de bu pencereden bakın. özgüveni yüksek size benzeyen bir çocuk yetiştireceğiniz için sevinin:) ailem eminim benimle gurur duyuyordur. iyi bir üniversiteden mezun oldum mühendis oldum çalışıyorum, yüksek lisansıma devam ediyorum ailemi kurdum. para kazanıyorum. kimseye muhtaç değilim. ve ben de ailemle ve annemle gurur duyuyorum. sizin çocuğunuz da eminim çalışan bir annesi olduğu için onun için yapılan fedakarlıklar için sizinle gurur duyacaktır. yeter ki kıymet bilen bir çocuğunuz olsun.

yazınız ve anınız için öncelıkle cok tesekkurler ama ınsallah kısmet olursa zaten oglum okula basladıgında sıgorta pırımım dolmus olacak acıkcası o zamana kadarda gereklı bırıkımımı yapmıs olurum ve calısmaya devam etmem dıye dusunuyorum en azından okul cıkısında bahcede onu bekleyebılmek ıcın bıle olsa. ama dedıklerınızde dogrugercekten 2 yasında oğlum çok şukur çok sosyal bır cocuk annemın evıde kalabalık oldugundan belkıde herkezle ayrı bır ıletısımı var hepımızle oynamak ıstedıgı oyunlar farklı bunlarıda gorunce sevınıyorum cunku benımle olsa evde sadece anne aksamları baba arada sıtradada ev gezmesi ama sımdı baya sosyal bır ara yarım gun krese bıle vermeyı dusundum ama burdakı arkadaslarında destegıyle kendını tam olarak ıfade edemeden vermekden vazgectım.

1 haftalık iznim bitti Kuzucuk iyice anneci olmuştu ki Yine annenesine bırakıp geldim Bugün fenalardayım ama çaktırmıyorum C

o kadar küçük yaşı hatırlamıyorum elbette. ama o dönem düzenli bir işte değil de daha dönemlik işlerde çalışmış annem, tam etkisi ne oldu bilemem. ilkokul çağında ve lise çağında ise bazen ev hanımlığı yaptığı olsa da çoğu durumda vasıfsız işçi olduğu için uzun saatler evden ayrı kaldığı ya da vardiyeli çalıştığı oldu. Kardeşlerim vardı. Babam da esnaf olduğu için o da eve geç gelirdi :) Yani ilerleyen yaşlarda çok sıkıntısını çektim diyemem, ama dediğim gibi küçük yaşları zaten hatırlamıyorum. C

ayy okudukça fena oldum özledığını bılıyorum tabıkı ama kelımelere dokulmüş halını duymak huzunlendırdı benı. evde oturan bır kadın olmayı hiç istemıyorum ama konusmaya basladıkca dahada zorlayacak gıbı benımkıde C

hmmm hamaratım dıyorsun :) valla obende pek yok aslında yemek olayımız ananede bıtıyor bızım kahvaltı ogle yemegını orda yıyor aksam üzeri meyvesınıde orda yıyor eve geldıgımızde fazla zaman kaybetmemek ıcın de altı temız uykusunu almıs ve tok karınla karsılıyor benı sadece oyuna ve ılgıye odaklı oluyoruz. Önceki

Evet ama tüm gün değil Annem erken giderdi babam daha geç giderdi bazı günler arada bir kaç saat olurdu bazen arada gelirdi babam ya da boş günler de vardı Öyle gelişkin komşu ilişkisi vs de yoktu ayrıca Ilerleyen yıllarda okuldan gelirdim kapıyı açmaya gücüm yetmezse yan komşu açardı

Ah şu annelik.. Benim de 1.5 yaşında kızım var, şu an çalışmıyorum. Ama sen sakın üzülme vicdan azabı çekme. Evladın emin ellerde sen de onun geleceği için birilim için çalışıyorsun. Bebek de değil zaten ylında bir sene sonra anaokuluna gidecek. Kızım dışarı çıkarken bana el sallıyor:)) benimle olup olmaması umrunda değil:) ama ben bir iş için dışarı çıksam prtalığı yıkıyor, onu bıraktım diye vicdan azabından geberiyorum tabiri caizse.. Çocuğun disiplini ve sorumluluğu daha kolay öğrenir, çalışan annelerin çocuklarının hiçbir eksikliği olmaz çocuk zor dönem geçirmiyorsa emin ellerdeyse vs. Kendini üzme..

anladım ama ben hıc annanesine anne dedırtmedım su an bıle tam konusamasada ona annane bana anne der bılıyor annesı oldugumu bırde mesafe derdım yok annemle cok yakınız her aksam alıp her sabah bırakıyorum kar kış demeden vallahi. benden ayrı olmasın uykuyabenım sesımle dalsın dıye aksamlarıda ılgımın tamamı yatma saatıne kadar onda oluyor. ama boyle rahatlatıcı yorumlarda bana ıyı geldı C

kızımı 1 yaşında bırakıp işe başladım. hala vicdan azabı çekerim. ama bu konuyu okuyunca bi rahatlama geldi.

benim annem çalışan bir anneydi ve bu durum çocukluğumdan çok şey aldı götürdü, hep anne hasreti çektim ve şimdi annemle o anne- kız ilşikisini yakalayamıyorum, onu çok seviyorum ama hep bir şey eksik...

Siz yine şanslısınız annane dede bakıyo biz bakıcıya verdik onların geleceği için çalışıyoruz nihayetinde ihtiyacınız yoksa çalışmayın keşke benimkine de büyükler baksa

ben ve abim de babaanne ve halayla büyüdük abim daha çok babaannemi ve halamı sever ben annemi dünyalara değişmem herşeyimdir yani ne denir ki siz işten kalan vakti onunla dolu dolu geçirir sevginizi hissettirirseniz neden size öfke duysun ki neticede siz onun geleceği için çırpınıyorsunuz bi yerde

ah o ilk günler ben oturup bazen hafta sonları videoya alırım hala hafta ıcı seğredeyım aralarda dıye :) buna

evde calısmak benımde aklımda olan bırsey aslında ama ne yaparım nasıl yaparım onu hıc bılemıyorum. brde sımdı en azından eve geldıgımde ve hafta sonları hep oglumlayım ama o zaman her an az daha ıs yapayım dıyede dusunurum kendımı bılıyorum nasılsa yanımda dıye tv. falan acar oyalarım dıye de dusunuyorum aslında oyle olmasındansa bırkac saatımı sadece ona adaptelı gecırmek daha mantıklı gelıyor. bırde sıgorta odemesı var tabı onuda dısardan yatırmam zor olur bılıyorum. Allah hepımıze yardım etsın

boyle olmaması ıcın cok ugrasıyorum her hareketını takdır etmeye calısıyorum gıder gıtmez eve oyun hamurlarına sarılıyo anne amurr amuurr dıye dıye :) ustumuzu degıstırmeden 10-15 dk hamur oynuyoruz. inan butun ısımı o uyuyunca yapıyorum yemegımı bıle o uyuyunca yıoyorum nerdeyse yeterkı zamanımızdan çalmış olmayayım dıye

Dışardan ödemede kolay değil 500 veya 600 tl gibi bişi duymuştum. Peki ne kadar daha ödenmesi gerekiyor C

ahh bende çalışmayı hiç istemiyorum ama eşim mecbursun çalışmaya diyo. çok kötü oluyorum. ömrümü çocuğumdan ayrı çalışarak geçirmek saçma geliyorr Z zsnn

calısan annenın kızıyım annem estetısyen bende anne oldum ve işi bıraktım calısmak zorunda olanlara allah yardım etsın bı cocuk anneyle buyumelı buyukler ne kadar ıyı olursa olsun cocugun anneye ve onun egıtımıne ıhtıyacı var o guven baska bırsey

siz uzuluyorsunuz diye soylemistim. aslinda aksine tam olarakta konusamayan ve kendini ifade edemeyen cocuklari krese vermeliyizki konusmalari ve ifadeleri gelissin. benim kizim konusmadigi icin gel. pediatri uzmani tavsiyesiyle verdik ve acayip faydalaniyorum. neyse ben fikrimi söyledim. siz bilirsiniz.

ya haklısın aslında ama düşününce insan diyorkı 10 saat ayrıyım cocugumdan ve neler neler kacırıyorum buyumesını kacırıyorum. eve gıttıgımde annem anlatıyor bugun boyle yaptı şöyle güldü diye ah dıyorum bunları ılk goren ben olmalıyım aslında özlemek ağır basıyor sanırım C

Benim annem öğretmen. Hemde işini çok severek yapan bir öğretmen. İlk gak guk dediğimde veya ilk adımımı attığım sırada yanımda mıydı yoksa okulda mıydı bilemiyorum. Çünkü sevgisinin eksikliğini bugüne dek bir kere bile hissetmedim. Net düşüncem, annem çalışan ve aydın bir Türk kadını olduğu için kendisiyle gurur duyduğumdur. Kısacası, Kaliteli bir beyine ve yeteneğe sahip bir anne, Çocuğu ile kaliteli Zaman geçirebilir ve o derece iyi yetiştirebilir. Çalışarak çocuğunuza daha fazla değer katabilirsiniz.

Üç bana çok gelir Ben bi de yaşları yakın olup kendi kendine oynayan iki kardeşi çok seviyorum C

Yaşınız kaç Diğer çocuk büyüktü sanırım C

Var tabi ki olmaz mı? Bunun bu kadar memleket meselesi yapılmasını hiç bir zaman anlamadım. Babamın çalışması ne kadar normalse annemin çalışması da o kadar normaldi benim için. Ne sevgiden mahrum kaldım ne ilgiden. Hiç de uzulmedim, annem neden gidiyor demedim. Öyle sorunlu falan da değilim çok şükür. Annesi çalışmayan birçok çocuktan daha basariliydim, duzenliydim, tertipliydim. Beni hiçbir şekilde olumsuz etkilemedi. Aksine anneme babama bağımlı olmamayı öğrendim, tek başıma bir birey olduğumu daha çabuk idrak ettim.

ben oglum için ara verdim meslegime ana okulu ögretmeniydim bilmiyorum belki çok duygusalım D

işte bu konuda tek ıcımı rahatlatan annem ve babam bakıyor olması mütemadiyen her sabah aman torunum gelmiş nidalarıyla karsılıyorlar aksam alırken sabah erken gelin hee dıye tembıhlıyorlar. oyle komsu elınde yadabakıcıda olmaması tek ıcımı rahatlatan aslında bu.

çocuk ölede bölede büyüyor çalışmayan anneninki büyüyorda çalışmayanınki büyümüyormu. ben çalışmayan annelerin çocuklarına üzülüyorum ama bir çok şeyden mahrumlar. benim annemde çalışmıyordu. çocukluk arkadaşımın annesi çalışıyordu istediği her şeyi alabilirdi. sevgi desen ikimizde ihmal edilmiyoduk onuda annesi ihmal etmezdi beni de annem ihmal etmezdi. ama her şeye sahipti ben ise karnım doyuyormu tamamdı. keşke annemde çalışsaydı derdim hep çocukken. şimdi arkadaşımın annesi emekli torunlarını özel kurslara yollar aktivetelere yazdırır. anneciğimde keşke benimde param olsaydı emekli olsaydım bende torunlarıma neler yapardım der hep. sevgi tek başına yetmiyor hayal kurmayalım yani parada lazım o yüzden çalışmak her zaman iyidir.

Allah kolaylık versın aslında ılk günler cok zor oluyor her an pes edıp ıstıfayı basıp gidecek kıvamda oluyorsun ılk 3 haftadan sonra daha

Evet dogru ama endiseleniyorum uzaklasirmiyiz diye asla anneme anne dedirtmedim onlara dede annane diyor ve biliyor buyukannewi oldugu ayrimi yapmasini sagladik cok sukur NeverOne

Bazı üyeler olayı baya dramatikleştirmiş. Benim annem de öğretmendi bizi anneannem büyüttü. Ama keşke o da büyütmeseydi yanlış yönlendirmeleri yüzünden şu an abimin değişik bir karakteri var. Bana göre daha zayıftır. Ben çok güçlüyüm her işimi kendim hallederim asla kimseye boyun eğmem. Çağdaş kendi ayakları üzerinde duran annem olduğu için de ayrı bir gururluyum. Öğrencileri aradıkça sordukça daha da bir gururlanıyorum. Ben şu an evlensem çalışmayacağım desem annem babam saçımı başımı yolar büyük ihtimalle. İlişkilerimizde süperdir. En yakın arkadaşımdır. Canım sıkılır kahve içmeye gideriz, alışverişe çıkarız, babamı almadan tatile gideriz, atlarız arabama kafamıza göre yani. Hem artık ben onun annesi gibi oldum şu anda bana danışmadan bir şey yapmaz

Kardeşimle aramda 5 yaş var. Annem iş başladığında kardeşim ana sınıfına gidiyordu, bende ilkokula. Maddi zorunluluklar nedeniyle çalışmaya başladığı için onu asla suçlamadık. Maalesef bize bakacak dedemiz, ninemiz de yoktu. Evde birbirimize baktık. Komşularımız hayran kalırdı bize. Küçücük yaşta olgunlaşmak durumunda kaldık ama ben bunu kötü olarak değerlendirmedim hiç bir zaman. Kardeşim yazı yazmayı öğrendiğinde bana mektup yazmış ''sen benim küçük annemsin, bana sen baktın'' diye. Biz kardeş kardeşe başbaşa büyüdüğümüz için sanırım annesi çalışsa bile dedesi, ninesi tarafından büyütülen çocukları hep daha şanslı görürüm. Annem çok şükür emekli oldu, benim evladım olursa o benim çocuğuma bakacak. Maalesef ki hayat gittikçe zorlaşıyor ve çalışma hayatımızı ardımızda bırakıp her istediğimizi yapamıyoruz. Bu nedenle kendinizi sakın suçlamayın derim. Annesi çalışan ve küçücük yaşta kardeşine, bakan onun beslenme çantasını hazırlayan, ödevlerini yaptıran biri olarak söylüyorum bunları. Ama gönül ister tabi çocuklarımızı kendimiz büyütelim, her anlarına ortaklık edelim

evet bende oyle hısettım sımdı sanırım bıraz tıkanıklıklar oluyor ama ılerıde anlayacagını bende umut ettım vallahı okuduklarımdan sonra. genel durum evde tek kalan cocuklar sorun olmus sanırım ama benım oyle bır durumumda olmayınca rahatladım vallahı

Burda bir ayrıma dikkat çekmek isterim Ev hanımı bütün gün çocuğuyla mı oynuyor hayır! Ev hanımı sabah kalktığı andan itibaren kahvaltı ev temizliği gelecekse misafir ikram hazırlığı gelmeyecekse çamaşır bulaşık ütü başka bir çocuk varsa onun ihtiyacı okullu ise götürüp getirmesi akşam yemeği vs vs belki 1 saat vakit geçirir kaliteli belki onu da geçirmez ama siz çalışıyorsunuz o bir saati sizde kaliteli nitelikli zaman olarak geçirirsiniz ki ilerde herşey onun için zaten Bu arada istisnai olarak tüm zamanını elinden geldiğince evladına ayıran da var yok mu ama geneli bu yönde diye bir genelleme yaptım polemik olmasın lütfen bende bir ev hanımıyım Sonuç olarak anne ve dede ile büyümek ona çok şey katar büyüklerimiz çoğu kez bizden daha sabırlı daha özverili en önemlisi tecrübeli olduğundan evladınız çok şanslı lütfen endişe etmeyin

Son paragrafta tanittigin kadunlardan bu forumda o kadar çok var ki. Dayak yiyen ama ekonomik ozgurlugu olmadigi icin bosanamayan ya da aldatilan ama maddiyat yuzunden katlanan. Ama nedense is calisma konusuna gelince hele ki anneysen hemen onlar iyi anne calisanlar kotu anne oluuor. Nefret ediyorum bundan Asil cocugunu o sartlara mahkum edip evde oturanlar sorgulanmali.

devlet işi bulmasa direkt istifa edecem . push ; C

evet hatta burda konumda vardı benım evden nasıl cıkıyorsunuz calısan anneler dıye ılk gunler bende cok zorlandım ama 10 aylık bıraktım calısmaya basladım 18 aylık oldugunda artık cok rahat el sallayarak gonderıyorduenı ama o 4 aylık süreçte aglasada benı giderken gormesını sagladım ona gıdecegımı soyledım anlattım hıc kaçarak çıkmadım evden o anneye guvenmemesıne neden oluyormus bir kaç ay sonra sıparıs vermeye baslıyorlar aksama oyuncak al çıkolata al dıye. :) C

ben bile anneme isteksizce bırakıyorum. yok yok bu dert bizi çürütür bence ne zormuş annelik

Kızım doğduğunda bir süre çalışmaya ara verdim. 3 yaşında kreşe verdim, ben de dersanede çok az ders yükü ile öğretmenliğe devam ettim. Kızımla geçirdiğim her saniye için şükür ediyorum. Çok güzel zamanlardı. O küçük suratı, hareketleri sabah keyiflerimiz, parka gitmelerimiz yıllar sonra hep aklımda. Ama ben anneliği çok seviyorum. Bazı anneler vardır hep evde ama çocuklara sinir olurlar hiç ilgilenmezler. İşini bırakma bence ama zaten yaptığın gibi her boş saniyeni çocuğunla geçir.

Banada ananneanne ve dedem bakti, arada babaanneme de giderdim... Taki anasinifuna baslayana kadar ondan sonrasindada okuldan sonra yine onlara giderdim, aksam annemler alirdi yada ben buyudukce kendim eve gitmeye basladim.. Asla kizmadim, neden evde yoklar demedim ki annemin gece nobetleride oluyordu... Bence bir kadin calismali, esine evine cocugunun maddi anlamda ihtiyaclarina destek olmali, kendi ayaklari ustunde durmali ve bu nedenle hep takdir ettim annemi... Sadece babam calissa idi bu kadar rahat bir cocukluk ve genclik gecirmezdim, yedigim onumde yemedigim arkamda her zaman maddi manevi destekleri oldu bana okurken evlenirken ev alirken ama tek maasla olmazdi annemin katkisi cok buyuktu.. Bende calisan anne olacagik cocuguma annemler bakacak ama asla isi birakmayo dusunmem hem zorunluluklar var hemde yarin ne olacagi belli olmaz... Yani iyiki annem calismis hic keskem olmadi sevgisini hep hissettim onemli olan gereken ilgiyi gostermek evde olmak sart degil...

Merhaba, benimde oğlum 15 aylık ve 4 aylık olduktan sonra şirketten erken çağırdıkları için işe başladım. il başlarda tedirgindim. eşim öğretmen olduğu için işe öğleden sonra gidiyor. oğlum en çok babasıyla ve teyzemle vakit geçiriyor. bana sürekli kapris yapardı eve girdiğimde kucağıma almaya çalışırdım gelmezdi. işi bırakmayı bile düşündüm. daha sonraları anladım ki oğlum bana kapris yapıyor çünkü eve götürünce kucağımdan aşağı inmiyor. 4. ayından itibaren farklı odada yatan oğlum 8 ayından sonra bizimle beraber yatmaya başladı ve uyurken bir eli sürekli saçımı boynumu omzumu tutar. ve ayrı kesinlikle yatamıyoruz. özlüyor beni. bende hafta sonları 2 gün sürekli oğluşumla vakit geçiriyorum. bu şekilde mutluyuz. fakat sabahları bazen çok mızmızlanıyor.

Darısı başıma inşallah İzin kullansam bi dert kullanmasam bi dert Hani 1 hafta beraber olunca sonra işe dönünce, tepe taklak mı oluyo acaba diyorum herşey..? CuteMom Dünya vazgeçenleri değil, azmedenleri

Annem çalışıyordu Tek tanıdık olmayan şehirde yaşıyorduk Ben ortaokula gidinceye kadar yarım gün çalıştı Öğretmendi Başka konuya da yazdım ilkokuldan önceki sene bir süre evde yalnız kaldım yine işlkokulda öğleci olduğumda da sabah evde kaldım kahvaltımı edip okuluma gittim Oğlum da 2 yaşından beri kreşe gidiyor ve ben bir gün bile pişman olmadım

Ben degil de esimin annesi calisan bi kadindi. Esim pek bahsetmez ama en belirgin tavri benim calismama karsi olmasidir mesela. Cocuklarla birlikte ol, kapiyi calinca sen ac yeter bana der hep...

Benimde annem çalışıyodu hep eksikligini hissettim düşününce çocukluguma dair ilkokul zamanlarımı falan içim burkulur hep. İlkokulda herkezi annesi bırakıp alırdı mesela çok özenirdm annem izinli olup geldignde mutlulktan uçardım camdan beni bekleyen anneme bakınca içim kıpır kıpır olurdu. İşe gitmeden uyanıp görebilmek için kendimi şartlardım sabah kalkıcam diye bırakmak istemezdim. İşe gitmedigi zamanlar kahvaltı hazırlarken çıkan sesleri duyunca bile mutlu olurdum. İçten içe hep bi kırıklıgım var malesefki

C cadi34cadi tebrik ederim canım harika bi konu açmışsın. Ve cevap yazan herkese teker teker teşekkür ederim. Bende çalışıyorum biri 13, biri 1.5 yaşında. Bunları okumak rahatlattı sanki. Şimdi sizlansalarda büyüyünce idrak edecekler demek ki diye umut oldu bana

eşim sen bilirsin ama her haftasonu gezmeyi sürekli alışveriş yapmayı ve tatili unut diyor yani zorunlu ihtiyaçlarımız olur ama ne sosyal hayat ne gezme ne kıyafete para kalır. güzel bi anaokuluna gondermek ıstesem gonderemem bile. ama eşim daha cok kazansa lüks sayılablcek ıhtıyaclarımızıda karsılayabılse calısmazdım ben.