günaydın arkadaşlar hepiniz çok güzel bilgiler vermişsiniz benimde şöyle bir sorunum var orta okulda ve lise de hep heyecanlı ve çekingen bir yapıya sahiptim benim çevreme karşı bir çekingenliğim söz konusu değil ama eşim öğretmen olduğu için onların ortamına girdiğimde benimle konuşmak istediklerinde elim ayağıma dolaşıyor kendimi kasıyorum ister istemez onlar gayet rahat ve hoşgörülüler hatta evim okula yakın olduğu için tenefüsler de buyur gel diyolar ben de onlar gibi rahat olsam gidicem de ben de bu durumdan kurtulmak istiyorum... B

ben lise öğrencisiyim, bu konuyu okumak ne kadar iyi geldi anlatamam. aynı durum bendede var. önceden çok daha ağırdı şimdi yavaş yavaş çözmeye başladım. ama hala çok samimi olmadığım biriyle konuştuktan sonra acaba şu sözümü yanlış anladımı diye kendimi yiyip bitiriyorum :gitme: ve en önemlisi 2 gün önce en sevdiğm öğretmenlerden biri tarafından yanlış anlaşıldım. ben her zamanki gibi derste sessizdim. ve benim sessiz olmamla ilgili bana çok baskı yaptı. sen bizi kendine yakın görmüyomusun dedi. oysa en sevdiğim en değer verdiğim öğretmenlerimden biriydi. ama ben kendimle ilgili bu kadar çok adım attıkça biri böyle bişeyler söylüyo ve herşey boşa gidiyo. o kadar çok üzülüyorumki. :gitme: başka bi örnekte aynı gün 3-4 arkadaşım sınıfta oturuyodu ben tek başımaydım. kendimi o kadar zorlayıp bi adım atarak yanlrına gittim. kızlardan biri "aaa burçak geldi hayret" gibisinden bişey söyledi. bütün çabam boşa gitti. :gitme: eskiye göre daha iyiyim ama yinede çok üzülüyorum.. yanında rahat davranabildiğim sadece 1 arkadaşım ve ailem var eyvahedigeldismile F

burçak o adımları bende çok atmaya çalıştım arkadaşların arasına girmeye çalıştıkça aaa hayret sende mi geldin ya da ortaya bir laf atıp konuşmaya başladığımda aaa senin dilin varmıydı gibi tepkilerle karşılaştım sonra yanlız kaldığımda bir daha böyle derlerse şöyle cevap vereceğim dedim kendimi aşmaya çalıştım olmadı yapamadım arkadaşlar arasına girip günaydın dediğimde cevap vermek şöyle dursun dönüp bakmazlardı bile o kadar yanlız kaldım ki lise hayatım boyunca sadece tek bir tane arkadaşım vardı o da benim gibiydi de ondan yoksa o bile olmayacaktı herhalde nasıl yeneceğim burada yazılanları okuyunca tamam diyorum yapacağım sokağa çıktığım an cesaretim kırılıyor şimdi evliyim kızım var onu parka götürmek için evden çıkıyorum park kalabalık oluyor kesin gideceğim diyorum aşacağım kendimi sonra parka yaklaştıkça cesaretim yeniden kırılıyor gidip bakkaldan bir ekmek alıp içeri giriyorum kızımıda kendim gibi yapacağım diye içim içimi yiyor o da benim gibi çekingen olacak bunları düşündükçe hiç uyuyamıyorum dün karar verdim bugün bambaşka bir gün olacak diye ama aynı tas aynı hamam yine evde pinekliyoruz kızımla nefret ediyorum kendimden B

kızlar aynı problem bende de vardı ama o kadar cok yol katettım kı.. öncelikle kendınızı rahatlatmanız gerekıyor.. yanı şöyle ki; diceksiniz ki bnm diger insanlardan farkım ne? ndn onlar böyle ben neden istedgm gbı olamıyorum? yani bi nevi kendınızle yuzleseceksınız ve emın olun o kadar cok yol katedeceksınız kı.. ben yerı geldı kendımı kastım dger ınsanlara laf attım konusmaya calıstım yerı geldı utana sıkıla derdımı anlattım ama aştım, başarabıldım.. ndn sizde yapamıcaksınz diye dusunun ve kendınıze bı model edının bence ılk once.. bu model olmak istedgnz kişi olsun yani siz olun.. kendı kendınızı model edinin ve ıcınızde hıcbışı kalmasın şu fani dunyada yapmak ıstedgnz herseyı yapın.. bi duşunun sonucları en kotu ne olabılır? cvp: hiçbişi.. ee o zmn ne duruyosunz:) :) H hazal_diren lafa bakarım laf mı

mrb cnm.. bende senin gibiiyim ya hatta bi keresinde dügünde agladim, sirf digerleri gibi cikip oynayamadigim icin.. M

yerimsenibenarkadaşlar öncelikle merabalar. bende kendimi az çok sizin gibi hissediyorum ama asla psikiyatra falan gitmeye cesaretim olmadı bu hepimizin bildigi gibi özgüvenle alakalı bi durum. bence ilaç ilk akla gelen şey olmasın hala takıntılı oldugum anlar ama. bi ortama girdigimde bi köşede sessizce otururdum biri bana bişey sorcakda konuşmam gerekcek diye hecanlanırdım sesim titrerdi kendimi ifade edemezdim. ama elimden geldigince benden daha konuşkan kendini ifade edebilen ve benim bu durumumdan dolayı bana saygı göstercek kişilerle arkadaşlık ettim. ve ablamgil yada büyüklerim bulundugu ortamda bulundum onların konuşma tecrübesinden yararlanmaya çalıştım şimdi daha iyiyim. tabi dedigim gibi hala takıntılarım var ama bunada şükür. iş görüşmelerine gidemiyorum yada gidersem konuşamıyorum pek 2-3 cümle anca kurabiliyorum. farkındayımki ben bişeylerle meşgul oldukca bu durumu daha da atlatcam kendimi bu şekilde çözdüm. bilmiyorum şuan ifade edebildim mi ama şu varki arkadaşlar buraya kimsenin zoru olmadan yazabiliyosak bizdelerde gelişme var demektir. olumlu bakalım herşeye olumlu sonuç alalım demi

Allahim iyiki bu konuyu okudum. Cok iyi geldi sagolunn kizlar Y

haklısınız arkadaslar, dedikleriniz cok dogru, ben de biliyorum neyim eksik diyorum, hatta inanın o kadar cok artım var ki bircok insana göre, yine de uygulamaya gelince çok kolay olmuyor herşey, ama bence çevremizdeki insanların bize karşı olan tutumları tavırları da çok etkili bu noktada, zaten çok az olan özgüvenimiz bazen insanların bize karşı olan zedeleyici tavırlarıyla daha da azalıyor. Insanların hakkımizda neler düşündüğüne bir müddet sonra çok değer veriyoruz. sanki bizi değerli yapan başkalarıymış gibi, biz onlarla değerleniyormuşuz gibi, ben bunların hepsini düşünüyorum ama yine de rahat değilim(inş olacak.. olmalııııı Celine

bende de var bu durum, hiçbir zaman bir ortama girdigim zaman cok rahat davranamadım, kendime güvenen bir tip olamadım hiç, benim yapımla mı alakalı yoksa cevre etkisiyle mi ilgili bir durum onu da cozemedim, kendime güvenmemem için aslında gorunurde bir nedenim de yok, güzel bir kızım, insanlar taraffından sevilirim, iyi bir bölümde okuyorum, insanların varlıgıyla kendilerine olan guvenlerinin arttıgı bırcok seye sahibim, ama yine de cok girişken her ortamda kendini rahatca ifade edebilen birisi olamadım, neden boyleyim ben... bazı ınsanları goruyorum bir ortamda bir konu hakkında hiçbirsey bilmeseler de bildikleri kadarıyla yarım yamalak dusuncelerini ifade ediolar, bense en iyi bildigim seylerde bile dusuncelerimi bir ortamda paylasırken kasılıyorum, geriliyorum, nedennn S shekerkizcandy

bende şuan lise okuyorum ve bi kaç sene öncesine kadar böyleydim insnlar ne der ne düşnr yanlış anlaşılır mıyım acaba diye düşünmekten kendimi alamazdım beynimi kemirirdi bu düşünceler hiç bi konu hakkında söz sahibi olamaz fikrimi sunamaz hep içimde tartışırdım bi gün düşündüm onların benden farkı ne hatta bi çoğuna göre üstünüm blki ya da kendimle övünmem gereken özellklerim var neden başkalarının düşünceleriyle kendmi mahvediyim ki şimdi en azından düşüncelerimi az da olsa söleyebiliyorum bu biraz da aileden kaynaklı bir durum ama dha rahatım şmdi arkadaş ortamlarında ve olmadı gereken de bu siz kendinize değer vermezseniz önemsemezsiniz karşınızdakinden de bunları yapmasını bklemek saçma olur önce kendinizle barışk bi insn olucaksnz opuyorumnanaktan eylulhazan asırlardır

Canım bence yavaş yavaş bunun üstesinden gelebilirsin. Ben sana bir örnek vermek istiyorum. Bende de çekingenlik değil ama benzer bi sorun vardı. ıyi niyetimden olsa gerek çevremdeki insanlara kendimi kullandırtıyodum. Mesela benden ne rica etseler tamam diyodum. Hayır diyemiyodum. Bu ve bunun gibi başka nedenlerden dolayı psikoloğa gittim ve tavsiye aldım. Hayır demeyi öğrenecektim. Ertesi gün bi tanıdığım aradı ve o gün kardeşine ders çalıştırmamı istedi. Ben tabi alışganlıktan tamam olur dedim ve telefonu kapattım. Kapattıktan sonra dank etti, ben niye tamam dedim ki? Canım ders çalıştırmak istiyoru mu, hayır. Hemen gücümü topladım, geri aradım, benim bu akşama işim vardı iptal edemem, o yüzden çalıştıramıcam dedim. Ve bunu yaptıktan sonra kendimi güçlü hissettim, o kadar güzel bi duygu ki! Bu bi başlangıçtı benim için, şimdi insanlara hayır demeye gayret ediyorum ve bundan keyif almaya başladım çunku kendimi kullandırtmıyorum, güç bende artık :))) Yani canım sen de bu şekilde ufak ufak çekindenliğini yenmeye çalışabilirsin. Söylemek istediğin birşeyi söyleyemiyormusun. Bir kere gücünü topla ve söyle. Sonra hissedilen o duyguyu bir yaşa. Keşke karşıma bir fırsat çıksa da kendimi göstersem diye sabırsızlanmaya başlayacaksın. Bol şans dilerim :) D

Merhaba canım, Bende içine kapanık, kalabalık bir ortamda utanıp, sıkılan biriydim. Bir gün bir şeyin farkına vardım. Fazlasıyla mükemmelliyetciydim ve insanlara olduğundan fazla değer veriyor, kendimi küçümsüyordum. Neden beni küçümsesinlerdi ki?Buna ne hakları vardı?Başarılı olduğum konularda kendimi aşırıya kaçmadan pohpohlamaya başladım. farkettim ki yaptığım güzel işleri pek çok kişi başaramıyor. Başardıkca kendime güvenim arttı. Çevremde konuşması, oturup kalkmasıyla dikkat çeken biri haline geldim zamanla. Kimseye hak ettiğinden fazla değer vermeyin. Kendinizi, yaptığınız işleri sevin. Ben o kadar vahim durumdaydım ki kalabalık bir ortamda gülümseyemiyordum bile. Sonunda çözdüm... Hoşlanmadığım insanlar varsa o ortamda başka şeyle ilgileniyor o hoşlanmadığım muhabbetlerin geçmesini bekliyor hatta onlara fırsat bırakmadan ben birşeyler anlatıp konuyu istediğim yöne çekebiliyordum. Hiç kimse mükemmel değildir. Bunu unutmayın. Karşınızda ne kadar özgüvenli diye gıpta ettiğiniz şahıs belki de ruh hastasıdır. Sizi korkutan şeyleri gözünüzde küçümsemeyi öğrenin. Unutmayın beyin neyi düşünürse dünya sizin için öyledir. Bu dünyaya bir kere gelicez ve dünya sadece sizin baktığınız gibidir. İyi duygularla bakarsanız hayat güzelleşir. Ne ilaç ne tedavi sadecekendinizi sevin ve bulunduğunuz ortamı azıcık kendinizden aşağı çekmeyi öğrenin gözünüzde büyütmeyin göreceksiniz hayata bakışınız değişecek buyrunnnnnnnnn C

emin ol ki, bu çocukluktan gelme bir durumdur. annelerimiz bizi misafirliğe götürdüğünde hep sessiz olmak, biryeri dağıtmamak, annemizin kucağından ayrılmamak, dışarı çıkıp kendi özgüvenimizi sağlayamamak... bunların hepsi çekingenliğin nedenidir. ben de böyleydim. aile yapısından olsa gerek.. ortaokul ve lise döneminde bende bu en üst seviyedeydi, hiç bir gruba kendimi dahil edemiyordum sanki istenmeyen biri olarak kurgular kuruyordum. bir tartışma ortamına girince sanki dilim tutulur, karşı fikir veren birine karşı kendi fikirlerimi savunamazdım. yolda yürürken ayaklarım birbirine dolanır sanki herkes beni izliyor diye utana sıkıla yürürdüm. şuan üniversitedeyim, bu huyumu üzerimden attım.. üniversiteyle ilgisi olmayabilir belki ama, büyüdüğümü gördükçe kendimi tanımaya başladım. herkes nasıl konuşuyor, onların benden ne fazlası olabilir ki, herkes 9 aylık diye kendi kendime iç savaş başlattım. en sonunda farkettim ki ben aslında kendimi kastığım için böyle oluyormuş. "herşey seninle başlar" ben bu kitabı okuyunca kendimi buldum. insana özgüven, başarma duygusu, gaz alıp hedefe doğru koşmayı ve biz istersek herşeyi başarabileceğimizi aşılıyor. ilaç felan kullanmana gerek yok, bunlar senin için ilerki yaşlarında sorun doğurabilir. bu düşünce kısmen herkeste olmuştur. ama biz iç düşüncelerimizle bunu daha çok büyütüyor olabiliriz. unutma hiç kimse kimseden üstün değildir, sen istersen herşeyi aşarabilirsin. kimseden yola çıkma, kendinden yola çık göreceksin başardığını.. her insan tek başına bir dünyadır. senin dünyandada sadece sen olmalısın, bir başkasının dünyasını kendine uyarlamamalısın. sen istersen herşey rayına oturur. ve son olarak yeniden; Herşey Seninle Başlar... a. s lavinya85

canım seni anlıyorum. Bu senin yapınla ilgili bir durum. Bende çok çekingendim. Yıllarla aştım bunu. Ama çok yıprandım bu arada tabi. Gerek işyerinde gerekse eşimin ailesi tarafında. Ama senin bu kadar yıllar bekleme gerek yok bence. Bunun adı sosyal fobi. Bir psikiyatra git. Antidepresan kullanarak bunu aşabilirsin. ılaçtan korkma. Ben çok faydasını gördüm,. Ginede sen bilirsin tabi ama ilaç kullanmak böyle sıkıntılı olmaktan daha iyidir bence. Kendine özgüveninin arttığını görücüksin zaman içinde. Sağlıcakla kal canım. opuyorumnanaktan

Aslında çekingenliğin her insan için farklı sebepleri var. Mesela benim ortama ayak uyduramaışımın sebebi bilgimin ve tecrübemin yetersiz oluşıydu. Bi konu açıldığında hiçbir şey bilmemek ya da bunlar ne konuşuyor modu içinde olmak inanın iğrenç bir durum. Hayatımda doğru dürüst bir şey yapmadım iletişimle alakalı. Ders çalışmaktan başka bi şey yapmazdım. Sonra kendime zaman ayırmıyor oluşumun hayatıma olumsuz etkilerini gördüm. Siz siz olun önce bunun sebeplerini ingirgeyin inanın kendiniz de halledebilrsiniz. İhtiyacınız olan tek şey zaman. Kişişel gelişim kitaplarından bu konuda yardım alabilrsiniz ama bunun aslında ne kadar anlamsız olduğunu anlayacaksınız. . push ; BALveBADEM Sabrediyorum Sana Ey

bende bu dertten çok muzdariptim. eve misafir gelicekte ben odaya nasıl giricem diye ödüm kopardı. aman kim ne dicek yaptığım hareket yanlışmı diye düşünmekten yılmıştım. okulda desen bildiğin sus pus. daha sonra tedavi oldum. bi doktor yardımı şart. sosyal fobi malesef. tabi seninde çaba göstermen gerek tedavinin yanında ben çok büyük oranda atlattım çok şükür nolmale döndüm diyebilirim. bence psikolojik yardım almakta fayda var çünkü bu durum insanı çok rahatsız ediyo ve kişi kendi gibi olamıyo tamamen farklı biri gibi gözüküyo H

sosyal fobi olabilir aynı sorun bendede var hatta ileri boyutta

Eğer faydam olduysa çok sevinirim kaydirigubbakcemile5 Bunları çok içimden gelerek yazdım. Kafamızda bir insanın nasıl olması gerektiğiyle ilgili kalıplar varsa kendimizi kasmaya başlıyoruz. Bu bize dayatılan davranış şekilleri oluyor. Bir toplumda yaşıyoruz elbette kurallara göre hareket etmek gerekiyor. Her insanın kendine has bir özelliği mutlaka var. Sıradan olmayan insanlar eğer ailesi tarafından baskıyla, sevgisiz, pohpohlanmadan büyütüldüyse o sıradışılığını saklamak için sıkıntıya girebiliyor. Ben içine kapanık insanların çok gözlemci, fazla mükemmelliyetci ve çok özel insanlar olduklarını düşünüyorum. Yıllarca hep geri planda kaldım ama çok gözlemciydim. İnsanları çok iyi tanıdım bu sayede. Çok samimi söylüyorum karşıma kim geçse bana sadece 2 cümle kursun ben o kimse hakkında nasıl biri olduğuna dair fikir sahibi oluyorum ve bugüne kadar hiç kimse hakkında yanılmadım. Bu size birşeyler katıyor emin olun. Ayrıca bir ortamda fazla rahat olan insanlar evet o ortamda dinlenir söz sahibi olur ama en fazla dedikodusu yapılan insanlardır. Kendinizde olan başka insanların sahip olmadığı şeyleri şöyle bir düşünün. Mutlaka siz çok özelsiniz ve zaman kaybediyorsunuz. Çok konuşan çok yanılır diye bir söz vardır az ve öz konuşanı herkes daha fazla sever emin olun. Doğru özü sözü bir olun yeter. Bir de bu dünya hayatının bir gün yok olacağını herkesin kendi derdine düşeceği o günü düşünün. Siz akıllarına bile gelmeyeceksiniz. Zaman geçtikçe bir önceki gün insanlar için anlamsızlaşır. Bulunduğunuz o anı en kaliteli ve kendinizi küçümsemeden geçirmeye bakın. Saatler geriye işliyor unutmayın herşeyin sonu gelecek ve o rahatlığıyla kıskandığınız insanların yaptıkları geçmişte kalacak. Kısacası şu andan itibaren geçmişte yaşananları unutun yepyeni bir sayfa açın. İnsanlar sizin özgüveninizi gördüklerinde şaşırsınlar. Şunu da söylemek isterim bizi eğlendiren komedi filmlerinin kahramanları hep hata yapan, toplumda dışlanan tipler olmuştur. Bu çok özel bir durum olmasa bu tip insanların filmleri yapılmazdı eylulhazan asırlardır

canım ortaokul lise yıllarında bende öyleydim çok çekingendim, arkadaşlıklar kuramıyordum, hiç arkadaşım yoktu yani, hep yanlız kalıyordum, sınıfta yanıma kimse oturmazdı, sonra benle dalga geçecekler diye korkardım, dalga geçilecek bir tarafımda yok ta başkalarının ne dediği önemliydi benim için sonra kendimi derslere vermeye başladım, arkadaşım yoktu ama ailem vardı, yanlız değilim dedim. ve ders çalıştıkça kendime olan güvenim arttı, iyi notlar almaya başladım, bazı arkadaşlarımın bana imrenerek baktığını farkettim sonuç yine sessizim, ama eskisi gibi çekingen değilim, kendime güveniyorum, ortamlarda çok konuşamasam bile sorun yaşamıyorum, kendimi sorgulamıyorum niye ben böyleyim demiyorum, bu yapı meselesi, hatta birçok tanıdım hanımhanımcık, çok sessiz felan diyormuş arkamdan annem diyor:)) iş hayatına atılmama rağmen etrafımda bişeyler paylaşabildiğim çok arkadaş yok, hatta hiç yok bile diyebilirim, ailemle paylaşıyorum yani bunu sorun etmemeye başladım sende sorun etme herkes bir değildir, yanlız değilsin yani yerimseniben Vildan

ben iyiki bu başlığı okudum bende çekingenim kendi kendimi yemekten bıktım artık rahat bi insan olmayı o kadar isterdim ki... sizlere sormak istiyorum ne yapçam ne dicem diye düşünürken kalabalık bi ortamda saçmaladığınız yada çok basit söylenen bişeyi anlamadığınız oluyomu? bunu merak ettim inş bundan kurtuluruz evde yırtıcı aslan gibiyim dışarda kedi herkes benim için ne diyor diye düşünmekten yoruldum...

Canımm bak bunu yazabilmek bile aslında o çekingenliği üzerinden atabileciğin gücün var olduğuna işaret eder. Geç aynanın karşısına yüzleş kendinle. Elim ayağım sağlam çok şükür sağlığımda yerinde o zman neden diğer insanlar gibi olmayayaım neden çekineyim ki de. Onlar çekinmiyor ben neden çekineyim de. Tarzın varsa değişikliğe git, yoks bir tarz yarat. Etrafta dikkat çekmeye çalış. Yeni yeni arkadaşlar edin mesela. Onlarla vakit geçir. Biz KK olarak bu pazar buluşuyoruz. Gelin arkadaş olalım. vereliniortak

Zaten sorun da bu duygudan kaynaklanıyor. Başkaları benim için ne düşünüyor?Ben 35 yaşındayım senin yaşadığın bu şeyleri 10-15 yıl öncesine kadar yaşıyordum. Hep başkaları ne der, ne düşünür diye kendimi sorgulayıp durmakdan, kendimi çok kasmışımdır. Tevazu gösteremiycem bunu söylemek durumundayım çok akıllı bi kadın oldğumu biliyorm ve şu an eşimde dahil herkes bunun farkında. Oysa seneler önce aptalca çok davranışım oldu. Hatta o günün sonunda muhakeme yaptığımda "Pes bugünde aptalca davrandım ya da aptalca konuştum"dediğim çoook olmuştur. Ama şu an bana bunlar çok anlamsız geliyor. Yaşla beraber bir de hayat tecrubesi, insanlara gerektiğinden fazla değer verme durumundan vazgeçmemle birlikte vah yazık senelerime diyorum. Heyecandan dudağım titrediğinde ve karşımdaki beni ti'ye aldığında hiç bir şey olmamış gibi davranırdım. Sırf "ne kötü karakterli biri"ya da "hemende alınıyorsun"demesinler diye. Ne saçma. Bırakın sizin için ne düşünürse düşünsünler... Hayatta kimseyi 4x4'lük memnun edemezsiniz. Hayatınızı insanları memnun etmek için heba etmeyin. Bazı insanlar vardır sıradışı davrnışlar serglerler ama kendilerinden çok eminlerdir siz de onun yaptığını doğal karşılarsınız. Kendinize inanın, aşağılamayın. Aslında ilk etapta kendimizi aşağılayan, küçümseyen biz olmasak başkaları bunu böyle görmezler. O bunu der şu bunu mu düşünür duygusundan kurtulun lütfen. Siz özelsiniz bunu laf olsun diye söylemiyorum... sengözlerimebaksanab

doktor tavsiyesi olan var mı? iremsu_33

arkadaşlar yazıma gösterdiğiniz ilgiden dolayı hepinize tşk ederim teşekkür ederim. çok iyisiniz

çekingenlik özgüven eksikliğinden ben bunu şunları düşünerek yendim Ben karşımdaki kişinin beni görmek istediği gibi biri olmak zorunda değilim çünkü hiç kimse benim görmek istediğim gibi biri olmak için uğraşmıyor. herkes kendisi istediği için istediği kişi oluyor birde önemli olan kendimi afetmek bende insanım bende hata yapabilirim tüm insanlar gibi . push ;

merhaba bende de ayni sorun cekingenlik var. ozellikle de insanlarla konusmaktan cok utaniyorum. bunun en buyuk sebebi de sesimin cok ince olmasi. her kelime soyledigimde karsimdakini yuzunde bir alayli gulus gordukten sonra sonsuza kadar konusmamak geliyor icimden. acaba sesimi birazcik kalinlastirmak icin bir seyler yapabilir miyim? bildiginiz bir sey varsa lutfen soyleyin. ayrica benim bir de ortama uyum sorunum var. yani oyle mizikcilik yapan ya da sorun yaratan biri degilim ama insanlarin icinde hep kendimi yalniz hissediyorum. henuz yasim 16 ve bir suru ozguven yonunden sorunum var. liseye basladigimda sinifa alismam 6 ayimi aldi. 6 ay boyunca kimseyle dogru durust konusamadim. yil sonuna dogru yavas yavas alistim bazi yakin arkadaslarim da oldu ama bu alisma suresini nasil kisaltabilirim. biliyorum sorun bende. ben konusmayinca da digerleri de yavas yavad benden uzaklasiyor. simdi gene yeni bir ortama girdim 4 ay oldu ama hala bir arkadasim bile yok. bana bir seyler onerebilirmisiniz ne yapabilirim. dirim

ne kadar güzel yazmışsınız... gerçekten şimdi kendimi daha iyi hissetmeye başladım yazınızı bir deftere yazıp kendimi utangaçlığımdan çekingenliğimden dolayı kötü hissetmem bitene kadar aklıma geldikçe okuyacağım... çok teşekkürler tavsiyeleriniz için a. s.

Merhaba kizlar bende sizinle ayni kaderi paylasiyorum.. burda bir arkadasimizin önerdigi "hersey seninle baslar" adli kkitabi okudum cok güzel birsey.. Ben o siralar ehliyet sinavima hazirlaniyordum calisamiyordum falan ondan sonra bana sevk geldi tabi bu cekingenlikle alakali degil ama onu iceren konularda var icinde.. yani hersey bizimler basliyor.. Hayatinizi bi düzenle planla yasayan mutlaka yapicam dediginiz seyleri yapin basaramazsaniz üstüne gidin kacmayin insallahh hepimiz sosyal bir vatandas olucazguclubacismile