2 yıldan fazla depresyon, anksiyete ve panik bozuklukla uğraştım. Ki ben bayağı kötüydüm. Örneğin geçen yıl bu zamanlar cama bakıp "atlasam mi?" diye düşünmek, "bundan kaç tane içersem kesin ölürüm acaba?" diye doz hesabı yapmak benim için rutin hale gelmişti. Şu an büyük oranda iyileştim. Düzenli olarak psikiyatri randevularıma gittim. İlaç + terapi şeklinde ilerledik psikiyatristimle. Hala ilaca devam ediyorum. Terapide benim dönem dönem ihtiyaçlarıma göre farklı uygulamalar yaptık. Düşünce inceleme tablosu ve başka çeşitli çizelgeler gibi. Bunlar sayesinde alternatif düşünce üretmek bende otomatik hale geldi ve hayat boyu işime yarayacak bir kazanım oldu bu. Bunun dışında beni en çok iyileştiren şeylerden biri öz şefkat oldu. Kendime sarıldıkça iyileştim, iyileştikçe sarıldım. Doktorum bir gün "Senin senden başka kimin var ki?" demişti. Basit bir cümle ama benim mottolarımdan biri oldu. Ne zaman kendime sert davranacak, kendimi yaralayacak olsam, kendime ihtiyacım olan desteği vermeyi reddetsem bu cümle kulaklarımda çınlar. Çünkü içimizdeki küçük çocuk elini uzatmış tutmamızı bekliyor, bize ihtiyacı var. Bir de örgü örmeye başladım o dönem. Bana o kadar iyi geldi ki. Bir şey ürettiğinizi görmek depresyonun yaşattığı o pasifleşme duygusuna çok iyi geliyor. Bir de hiçbir şey yapmak istemediğimizde zorlayıp istemesek de keyif almasak da bir şey yapmak kilit nokta bence. Zor bir şey, bir sorumluluk değil bundan kastım. Açıp film izlemek, kitap okumak, örgü örmek, yürüyüş yapmak gibi normalde sevdiğimiz bizi mental olarak çok yormayan şeylerden bahsediyorum. Çünkü o eylemsizlik insanı iyice dibe çekiyor. Şimdilik aklıma gelenler bu kadar, sormak istediğiniz bir şey olursa seve seve yardımcı olurum Öz şefkat için aşağıdaki videoya bakabilirsiniz fikir edinmek açısından

Geçmiş olsun ben hayattan koptum resmen yabancılaşmada yaşıyorum, herşey çok zor geliyor hayatın uzunluğu beni çok korkutuyor ne yapıcam ben hep böylemi kalıcam yaşamak istemiyorum, ne bir amacım var ne hayalim bomboş yaşıyorum ve çok bunalıyorum

Ben de oldu çok çok ciddi boyuta gelmişti. D vitamini ve magnezyum çok, iyi geldi. Sanki başka biri gelmişti yerime. Hayata umutsuz bakarken, birden çözüm, üretebilne biri olmuştum. Sıkıntı uaratan sorumlarım hala vardı ama ben daha güçlü hissediyordum. D vitamini eksikşiği ciddi depresyona sebep oluyor. Magnezyum malat isw beyin fonksiyonlarını dÜzenliyor. Önce bunları denedim.. İşe yaramasaydı antideprasana başlayacaktım. Bu arada depresyonun en iyi İlacı bir hobi. Her ne olursa. Belki bu fikir size şu aşamada hiç çekici gelmeyebilir. Hiçbir şeye hevesim, gücüm vs yok diyebilirsiniz ama çok ama çok ciddi bir şekilde iyileştiriyor. Şifalar diliyorum

Eray mi sebep oluyor depresyona girmenize acaba? E erayim

Çok güzel bir farkındalık videosu teşekkürler

O benim oğlum yaşama sebebim E erayim

Evet terapide alıyorum uzun zamandır ama etkisini göremiyorum malesef, kendimden o kadar bıktım ki yaşamak imkansız hale geliyor artık.

Aynı durumu yaşıyoruz o halde sen yine ili hafta sürdürebilmişsin ben hiç devamını getiremedim çünkü ne motivasyon ne istek ne de bunun için enerjim var. Ve bu gelecek kaygısı beni de mahvediyor. . push ; bebeklinick Bu karanlığın sebebi

Başka kişilerde görüşlerini bildirirse sevinirim T

Çalışabiliyor musun?

Bende aynı durumdayım 3 senedir majör depresyon ile uğraşıyorum ve hiçbir ilerleme kaydedemiyorum. İş gücü kaybı ve işlev kaybı yaşıyorum. Çalışamıyorum. Ailemle de evde sorunlar yaşıyorum ileri boyutta gelecek kaygım var E erayim

37 yaşındayım ama moral olmayınca tadı yok hayatın C

Psikologa da gidiyor musunuz? İlacin yaninda terapi alsaniz çok faydasi olur.

Hayır çalışma fikri bile depresyon sebebi benim için, kaç kez denedim en fazla iki hafta çalışıp kendim çıkıyorum işten C

Arkadaşlar yaklaşık 7 aydır depresyondayım, geçtiğimiz ekim ayından beri ilaç kullanıyorum ama tam olarak fayda etmiyor, benim sorunum bu hayatın sonsuz gelmesi, sanki biri beni dünyaya bıraktı haydi zorla yaşa diyor, kendimi beceriksiz işe yaramaz ezik gibi görüyorum, herşeye en zor tarafından bakıyorum, benim gibi bir insan bu koca ömrü nasıl tamamlar diye düşünüyorum, daha öncede çok depresyon geçirdim ama bu en ağırı, en ufak şeye bile karar veremiyorum ve hayattan zevk almıyorum, bu benim kişilik yapım hassas bir kişiliğim var ama yaşamak imkansız gibi geliyor, aranızda böyle olupta düzelen varmı çünkü artık kendimden nefret ediyorum, her gün doğumunda yine sabah oldu bu hayat ne zaman bitecek diye tırnak etlerimi yiyip kanatıyorum, çok çaresiz ve umutsuzum artık

Terapileriniz nasil geciyor? Oturup konusuyor musunuz yalnizca Kirmizi Oda dizisi gibi? E erayim

Ben Türkiye'den uzaktan online terapi alıyorum Almanya'da olduğum için burada zor bulunuyor Türk terapistler ve çok pahalılar C