Sizin ve oğlunuzun adına çok üzüldüm inanın. İnşallah sizinde bir an önce geçsin gitsin. Benim de kardeşimle aramda 6 yaş var kıskançlığımı hep içimde yaşadım belli etmedim ve içimde hala yara olarak kaldı. Sizin oğlunuz tepkilerini belli eden bir çocuk ve böylece yardım alaraj sorunları çözmeniz daha kolay olacak inşallah

Açıkçası ben sizden çok çocuğu 1. Plana alirim o neler olduğunu anlamıyor bebek var annesi yorgun. Bunlarla basetmesi çok zor 2 ay sonra bebek hareketlendiginde oğlunuz ile bağı artacak. Biraz enerjisi düşer. Olabildiğince yardım almaya çalışın tek başınıza baş etmek çok zor. Esiniz yardımcı mi yoğun calisiyor mu? Oğlunuz ile başbasa zaman gecirmelisiniz hem size hem ona iyi gelecek Ve lütfen kendinize vurun ona dokunmayın o daha bebek çok zarar görür Oyun grubu iyi gelebilir seneye kreşe verirsiniz sosyalleşmek iyi gelir

bi de çocuk gelişim mezunlarını öğretmen yapıyorlar, sanki okulda bi şey öğrettiler de oraya yazmışsın

Seni o kadar iyi anlıyorum ki konu sahibi... Birazda ben anlatayım. İki oğlum var biri 6 yaşında diğeri 10 aylık buraya kadar her şey normal ama gel gör ki neler çektiğimizi bir Allah birde eşimle ben biliyoruz... Büyük oğlum o kadar çok kardeş istiyordu ki bizi sürekli darliyordu bizde isteyince ikinci oğlum oldu sürpriz filan değil yani. İşte sorunlar bundan sonra başladı büyük küçüğü aşırı derecede kiskanmaya başladı yani beni kıskanıyor bebekten. Davranislari hal ve hareketleri tamamen değişti çeşitli tikler yapmaya başladı gitmedigimiz Dr kalmadı geçen kış Dr larin verdiği ilaçlar hiç bir ise yaramadı en son nöbet geçirdi uykusunda bebeğim daha3 aylıktı ağlamaktan helak oldum herşeyden bıkmış bitmiş bir haldeydim hastaneden eve gelirken düşüp ayaklarimi kırdım öyle çok acım vardı ki ruhumda bedenimde... Bu süreci çok zor atlattık yaz tatili geçiyor bir şekilde ikisininde sağlığı iyi çok şükür şu anda Büyük oğlum bu sene 1. Sınıfa başladı kesinlikle ders yapmak istemiyor sürekli erteliyor kaçıyor tekrar bir şey olacak diye korkuyoruz üstüne çok gitmiyoruz ama kendimi o kadar sıkıyorum ki anlatamam hiç bir şeye tahammülüm kalmadı sanki çok yorgun ve bitkinim eşim en büyük destekcim ama ikimizde çok yıprandık karı koca olmayı özledik basbasa dışarı çıkmayı rahat yemek yiyebilmeyi büyük oğlum çok zorluyor bizi bebek zaten emekliyor her yeri karıştırıyor sürekli peşindeyim... Sağlık olsun diyoruz artık böyle böyle buyuyecekler inşallah. Size tavsiyeme gelince emzirirken de ilaç kullanılabiliyor psikiyatriste gidebilirsiniz ancak özel hastaneye gitmenizi tavsiye ederim. Allah yardimciniz olsun çocuk büyütmek çok zor...

Yaptığınızı asla tasvip etmiyorum konu sahibi ama peşpeşe iki çocuk gerçekten çok zor ki, benim çocuklarımın da iki yaş arası var. Sinirlerinizi sağlam tutmaya çalışın. Mümkünse iki yaş olanı bir kreşe verebilirsiniz alternatif bir çözüm yolu olarak. İnanin çabuk geçiyor, ben şu anda ergen psikolojisi ile uğraşıyorum.

Emin olum öyle yapıyorum ama bir ev süpürmem bile 1 saat alıyor çünkü gelip gidip süpürgeyi kapatıyor fişi çekiyor ya da elimden alıp kendi süpürmek istiyor I

size bir çok şey yazıp yazıp sildim.

ÖSYM falan mı sandınız kendinizi. ÖSYM bu hakkı verirken sizin ne haddinize!

Küçük 4 aylık ve emiyor bazen yarım saate bir bazen iki saate bir emiyor bir de biberon tutmuyor hanımefendi. Henüz bırakamıyorum o yüzden

Hem cocuk gelisimi okuyup hem de "tek cocuk olacak nasilsa sınırsız, şımarık, her istediğini elde eden bir cocuk yetiştireyim" demek cok mantikli bir yaklaşım olmuş. Ikinci cocuk olunca yetistirdigi cocuktan pişman olup siddet uygulamak super otesi.

Çok haklısınız ama malesef öyle bir durumumuz yok E Esila09

Sizin tercihlerinizin bedelini iki buçuk yaşında bir çocuğa ödetmek bana göre çok acımısızca, kusura bakmayın bana göre gerçekler bunlar. Oyun grubuna giden aktif olan bir çocuğu sırf kardeşi olduğu için yetişemem diye düşünüp eve kapatırsanız sonuçları bunlar olur, birde çok hareketli diyorsunuz çocuk bu robot değil tabiki hareketli olacak iki buçuk yaşında enerjisinin tavan olduğu, sendromlar yaşadığı, bağlanma duygusunun en üst olduğu yaş grubu çocuğun tam ilğiye ihtiyaç duyduğu zaman dilimi, yardım almalısınız evet ama çocuğa karşı bakış acısını da değiştirmeniz de lazım, yaramazlık yapacak çünkü kendiside şuan bebek, kardeşi olduğu için hemen büyümedi. Çocuk yetiştirmek var birde ilmik ilmik emekle, sabırla yetiştirmek var. Kardeşi olması çocuğunuzun oyun grubundan, sizin sevginizden mahrum kalması anlamına gelmez daha çok ayağa kalkıp o eksikliği kapatmanız lazım.

Biyerimden uydurmadim, sizin yazdıklarınizi soyledim. Siz tek oldugu icin oyle yetistirdiginizi söylediniz Zaten kizmadan yaptığı seyin yanlis oldugunu soylemek normal olan, bizler de agzini burnunu kirarak buyutmedik:) Ortasını bulamamissiniz siz.

Bunu söyleyende öğretmenlik okuyor asdfghjkl

çocuk gelişim okudu diye kendini çocuk uzmanı sanmasın diye sanırım sen de vasıfsız mezunlarından birisin

İki çocuk illaki öok daha zordur ve bir çok, sebepten bazne tahammülümüz bitiyor malesef. Ben de birçok sebepten ötürü ciddi sıkıntılı dönemlerden geçtim. Psikaytsitten önce bir kan tahlili yaptırın mutlaka.. Çünkü d vitamini, demir, magnezyum, b12 bunlardan yana bir eksikliğiniz varsa da gücünüz olma zve tahammülsüzleşirisiniz. Ve bunları takviye yaptığınızda çok, ciddi bir ferhalık, hissederisniz. Psikyatsist antideprasan yazmak ister ancak belki de gerek kalmayabilir. Emzirirken zaten antidepresan kullanılmıyor sanırım. Şifa olsun inşaallah. En kısa zamanda feraha çıkmanızı dilerim

Çok üzücü, muhtemelen daha önce özgür ve rahat bir hayatınız vardı ve bir anda her şeyi yitirdiniz bunu hissetmeniz çok normal kendinize yüklenmeyin. Eşiniz yardımcı olmuyor mu?

Peki cocuklari haftada 1 gun annenize birakabilir misiniz? Bir gunu dinlenip kendinize ayirsaniz, kafaniz ruhunuz dinlense biraz, olmaz mi? Benim komsum haftada bir 3 torununu topluyor evine. Cocuklari da o gun kendilerine ayiriyorlar, esleriyle yemege cikiyorlar falan. Komsum da o gun torun seviyor. Herkes mutlu.

Annem var ama o da haftada bir geliyor bir gün kalıyor ya da ben gidiyorum ama herkesin kendi hayatı ve ailesi var. Devamlı yanımda olalarını isteyemiyorum haliyle I

3 buçuk yaşında çocuğum var ve yakında ikizlerim olucak, size tavsiyem en azından 1 sene bakıcı almanız yanınıza. Ben yurtdışında yalnızım ve artık tahammülüm kalmamıştı, kızıma bağırmaya başlamıştım nerdeyse. Hem onun hem kendi psikolojim için bakıcı aldım yanıma, hem temizliğimi yapıyor kızım okuldan gelince de onunla ilgileniyor sadece. Çok rahatladım. Eğer imkanınız varsa veya bazı şeylerden kısabilecek durumdaysanız kesinlikle psikolojiniz için bakıcı tutun kendinize.

Mükemmel annecilik oyunu boyle patliyor iste bir yerde. Instagramdan annelik öğrenerek cocuk yetistirilebilcegini düşündüğünüz pespembe bir hayat değilmiş gercekler tabi di mi. Hayir dememismis, marifete bak. Aferin cok guzel yapmışsın.

Büyük çocuğunuzda, hayır demeden büyütme yolunu seçmiş olmanız büyük hata olmuş. Ama elbet dönüşü yok değil. Şu an ilgiye sevgiye en çok onun ihtiyacı var aslında. Her şeyin farkında olan o. Bebek olanın öz bakımını yaptıktan sonra büyük olana ayırın çoğu vaktinizi. Hatta küçük sorumluluklar yükleyin. Kardeşinin bezini ıslak mendilini hep o getirsin. Bebek ile ilgilendiğiniz vakitlere de dahil etmiş olun onu. Bazen sizden daha zorda olanları da düşünün. Anneniz bir gün geliyormuş, bir gün siz gidiyormussunuz. Annesi olmayan ya da gurbette olan nice kadın çocuğuna tek başına bakıyor. Zor ama tek değilsiniz. Bu bir dönem ve herkes bir şekilde geçiyor bu dönemlerden.

Size yardim edebilecek var mi etrafinizda? E Esila09

Şu an o noktadayız biri uyanıyor diğerini uyandırıyor ve en çok o zaman sinirlenip bağırıyorum. Aslında bu uyku konusunda düzene girsek ben de düzeleceğim sanırım. Öneriniz için teşekkür ederim I

Ah canim bu iki yas sendromunu bende oglum da çok agir yasadim cok bagiriyrdum bende ama pismanim tavsiyem sana kriz aninda baska odaya gec video izle muzik ac dua ac ne istersen cok zor simdi ikinci oglum oldu ondanda cok korkuyrum gene ayni seyleri yasarim diye inşallah sakin huzurlu gecer...

Kafasına göre atıyor işte sen o mezunusun sen bu mezunusun ama uzmanı değilsin. Neresinden uyduruyor çok merak ettim

oyun grubuna devam edin. size tavsiyem kardeşi oldu diye büyük çocuğun eski hayatını değiştirmemeniz. bol bol dışarıya çıkın. yani ne kadar zor olabilirki parka çıkmak. bence abartıyorsunuz bizde geçtik o yollardan. sabah parka çıkın çocuk atsın enerjisini dışarda. evde biraz sakinler C

Şimdi bu yorumunuzun konu sahibine nasıl bir katkısı oldu?

Hayır karıştırmıyorum. Ufacak bir şey söylediğinde bin beterini duyacağını bildiği için bir şey söylemeZ

Aslinda bir kaç seans destek alıp fikir alsanız rahatlayabilirsiniz oğlunuz da abilige alışmaya calisiyor kahvetelvesi

3 yaş sonrası daha rahat 1 sene daha dayanın..

İnan hepsi geçiyor. 2-3 yaşından sonra birçok şey çok daha kolay oluyor. Bu süreci iki kez atlatan biri olarak söylüyorum hepsi geçecek az daha sabır.

Öğretmenlik okuyorsa bu ego ile asla öğretmen olmamalı.. Ego mesleği değil öğretmenlik..

Çocuk iki yaşında, muhtemelen iki yaş sendromu da geçiriyor. Ondan abilik bekleyemezsiniz. Yardım da yok diyorsunuz işiniz çok zor. Bağırmanız çocuğa bi anlam ifade etmiyor. İkisini de dışarı çıkarırken ikiz arabası gibi birşey alıp çıkarabilirsiniz. Ama şu an kış da geliyor parka gidilmez oyun grubuna gitseniz anne katılımlı olur diğer bebek ne olacak hem hastalıklara açık hale gelirsiniz. Valla bu gidiş şunu gösteriyor büyüğe durması gereken zamanlarda telefon tablet verip diğeriyle ilgilenirken rahat bırakmasını sağlayacaksınız gibi. Alan uzmanısınız ekran da kötü diyeceksiniz. Ama bağırıp kolunu sıkmanızdan iyidir gene bence. Kolaylıklar dilerim işiniz gerçekten zor

Araları kaç yaş olursa olsun zor benim de ili oğlum var araları 5 yaş bazen başımı alıp uzaklara kaçasım geliyor . push ; I

Benim küçük kızım doğduğunda büyük 2 yaşındaydı. Evet zor, bazen uzun bir süre sessizlik sakinlik aranıyor, bir yarım saat dünya dursun her şey sabit kalsın istiyor insan. Kızım istemediği halde yatağında uyumaya çalışırken elini tutup, bebeği de kucağımda emziriyordum artık. Gece ilk ağlayan diğerini uyandırıyordu. Birini sustur tekrar uyut diğeri başlıyordu. Hep böyle mi devam edecek düzelmeyecek mi diye karamsarlığa kapılınıyor ama tünelin ucu aydınlık sevgili I ikicocukveben. Şimdi 13-15 yaşlarındalar. Büyük 5 yaşında okul öncesine başlayınca diğerini de yarım gün kreşe verdik. Ben üstelik yurt dışında yalnızdım. Anne kardeş kayınvalide... yardıma çağırabileceğim kimse yok. Ama 2,5 yaşında hem sosyalleşsin hem de dil öğrensin diye kreşe verdim. Düzen tertip takıntısı yapmayın sakın. Mutfak banyo temiz toplu kalsın yeter. Benim kız da her yeri kurcalar, oynadığı oynamadığı bütün oyuncakları dökerdi ortaya. Büyük bir sepet koyun odasına ve basket atma yarışı yapın. Hem eğleniyor hem de bir yere toplanıyor oyuncaklar. Bu yaş grubu dolap sevmiyor, yani o an görmek istiyor oyuncaklarını giysilerini. Süpürgeyi kurcalıyorsa verin eline, önce sen sonra ben süpürelim deyin. Bırakın yapsın denesin. Dışarı çıkarken bebek arabasıyla değil ana kucağı kanguru denen şeylere koyun bebeği. Böylece elleriniz boş kalır ve bir de bebek arabayı kontrol etmek zorunda kalmazsınız. Eminim herkes biliyordur ama ben yine de hatırlatayım çocukla konuşurken hep onun göz hizasına gelin. Bana da yeni anne olmuş cahil zamanlarımda kızımın kreş öğretmeni söylemişti. Kızdığınız veya önemli bir şey söyleyeceğiniz zaman yukarıdan aşağı çocuğa bakarak konuşmayın eğilin ve göz göze gelin demişti kadın.

3 yastan sonra artık dönüp arkalarina bakiyorlar annem babam geliyor mu diye ama öncesinde fırlayıp gidiyorlar o yüzden bana yürürsen rahatlarsin demeleri mesela çok saçma gelmisti koşmaktan perişan oluyilordum Kitaplık dolap üstlerine ara ara yine tirmaniyorlar da 2 yaştaki gibi değil

Hayır demedim demiyorum pek hayır demedim diyorum. Dolabı dağıtıp kıyafetleri dağıtması benim için çoook büyük problem olmadı mesela yapma oğlum dedim oyun oynayarak topladık ama şu anda biraz daha iş yükü yüklediği ve küçük ağlarken ve ya emerken onu toplamak benim için sorun olduğu için sinirlenmeye başladım. Yaptığım normal değil tutarsız davranıyorum ve bunu da bildiğim için psikiyatri çözüm olur mu, hafif ilaçlar kullanarak duygularımı kontrol altına alabilir miyim diye soruyorum sadece

Size bir fikrim olacak ama maddi anlamda bütçenizi bilmiyorum kardeşim hep dışarıda ve başka türlü çıkamaz eğer temin ederseniz çok rahatlarsıniz oda 3 yaş ve 8 ay ile zor basetti neler neler geldi geçti 2 ay daha sabredin bebek kendini sevdirdiginde oğlunuza arkadaş olacak E Esila09

Eşin evin temizliğine karısıyor mu? Benimki kaynanadan beter. Bağırır çağırır çocugu bahane etme der. Pis pasaklı. Duymadıgım hakaret kalmaz. Sabrımın sınırındayım I

uzmanım ve ya her şeyin en iyisini ben biliyorum mu yazdım ne bu sinir? Bir şeyleri yanlış yaptığımı bildiğim için sorun çözmeye çalışıyorum sadece egonuzu başka bir yerde tatmin edin isterseniz

Tehlike kavramını ne zaman öğreniyorlar çünkü kitaplık dolap üstlerinden almaktan yolda koşma demekten parkta gözümden kaybolmasın diye peşinde koşturmaktan yoruldum I

Konu sahibi değilim ama size yazmak istedim. Emin olun hepsi geçecek küçüğü biraz daha büyüsün çok daha iyi olacak herşey ideal yaş aralığı ne olmalı bilmiyorum ama bence her yaş aralığında avantaj/dezavantaj var. Benimkilerin arasında 3.5 yaş var. Büyüğü 5.5. küçüğü 2 yaşında. Ben şuan önceye göre baya rahatladım diyebilirim. Darısı size insallah. iki çocuklu hayat cidden zor özellikle ilk senesi. Allah can sagligi versin hepsine

2 yas zaten sendromlu bir yaş bir de enerji tavan oluyor cocuklarda 3 yaşından sonra bence biraz daha düzene oturuyor sizin de oturur bir düzene böyle hissetmeniz çok normal. Cocugu doguruyorsun ama hamilelik devam ediyor gibi yapışık geziyor. Bir de tehlike kavramı olmadığı için elinden kaçıp kaçıp gidiyor surekli koşmak istiyor falan. Kızımın doğduğu ilk gün Allah'im ben neden acele ettim böyle demistim ki neden benim çocuğum yok diye ağlıyordum İnsan afalliyor Benim de bir kızım var 5 yaşında tam rahata alistim şimdi kardeşi olacak muhtemelen ben de zorlanacagim hatta muhtemelen değil zorlanacagim ama yapacak bir şey yok şu anda

İnşallah toparlarım. İnşallah siz de toparlarsınız. Onların mutluluğu için önce bizim mutlu olmamız lazım sanırım

diğeri de bebek daha. kolay olması hiç mümkün değil ki. kendinizi tutmaktan, destek almaktan ve sabretmekten başka hiçbir çareniz yok. siz kendinizi kontrol etmekte zorlanıyorsunuz ama 2 yaşındaki kendisini hiç kontrol edemez. sakin kafayla düşünürseniz yaptığı hiç bir şeyin yaramazlık ya da size karşı olmadığını anlarsınız. çocuğunuza bağırmaktan vazgeçin, hele hele kolunu sıkmak vs asla kabul edilebilir değil. aileden destek alamıyorsanız, maddi yetersizlikten kadın tutamıyorsanız; bu durumda büyük çocuğunuzun yapabileceği bir şey var mı? şartlarımız ne olursa olsun bu durumda hep en haklı çocuklar. allah yardımcınız olsun. annelik sabır demek.

Benimde 3 kizim var biri nerdeyse 6 diyeri 4 en kucugu 1,5 yasinda. Hafta ici en kucuk kizim haftanin 3 gunu krese gidiyor cunku asiri enerji dolu ve evde bu enerjisini atamiyor. Bu sekilde bende haftanin 3 gunu ruhen dinlenebiliyorum ve sabirli oliyorum cocuklarima karsi. Diyer 2 buyukte zaten okula gidiyor hafta icleri T

Instagramdan annelik öğrendiği kanısına nereden vardınız?

Merhaba foruma yeni üye oldum ama uzun zamandır okuyordum. Kendi adıma büyük problemim var. İki yaşında oğlum ve dört aylık bebeğim var. Sıkıntım şu ki kendimi hiç mutlu hissetmiyorum. Uyksuzluğun ve yorgunluğun etkiaiyle Büyük ihtimalle depresyondayım. Kendime ayıracak 5 dakikam yok. Oğlum çok hareketli ve sınırları olmayan bir çocuk. İkinci bir çocuk düşünmediğim için hayır demeden onun isteklerini ön planda tutacak şekilde yetiştirmeye çalıştım ama ikinci bebeğim sürpriz yapınca durumlar değişti. Her yeri döker karıştırır, iki dakika yerinde oturmaz. Dışarı çıktığımızda hiç durmaz devamlı koşar dayak yemiş gibi eve döneriz. Bunlar normal diyeceksiniz biliyorum ama bebeğim olduktan sonra bende Oğluma karşı tahammülsüzlük başladı. Kendimde çocuk gelişimi okumuş birisi olmama ne yapıp ne yapmamam gerektiğini bilmeme rağmen tammül edemiyorum ona tepki olarak aşırı bağırıyorum geçen gün asla yapmam dememe rağmen yapma artık oğlum deyip kolunu sıktım. Yavrucum da bu durumdan etkileniyor tabii ki. Çözüm olar ak devlet hastanedinden psikiyatriden kendim için randevu aldım ama şu anda emziriyorum sizce bu çözüm olur mu, ilaç içebilir miyim? İlaç içmeden çözüm bulabilir miyim? Oğlumun daha bebek olduğunu biliyorum ama yinede kendime engel olamıyorum karşımdaki kocaman adammış gibi davranıyorum. Tahammül seviyemi nasıl arttırabilirim? Cevapları gece çocuklarım uyuyunca okuyacağım. Şimdiden teşekkür ederim

Ay ne çirkin bir yorum ya siz annenin yanında mıydınız doğururken büyütürken? Beraber mi bakıyordunuz instagrama? Ne çok biliyorsunuz herşeyi ya. Bayılıyorsunuz bilip bilmeden insan yaftalamaya. Bitseniz keşke.

Ben doğurduğumda büyük oğlan 5 yasındaydı ama bide bana sorun. Seni o kadar iyi anlıyorum ki. İki tane eşkıya var ve yardım edecek kimse yok. Çoktan kafayı sıyırdım. Sen bari psikolojik destek vs toparla kendini.

Sizde öğretmenlik okuyorsunuz ama çokta ciddiye almamak lazım malum bir şey öğrenmemişsiniz sonuçta.

Çocuğum doğdu 1. haftadan itibaren uyumayan bir çocuktu ve ben onu bir saniye bike kucaktan bırakmadan büyüttüm. O mutlu olsun diye kırıp döktüklerini sorun etmedim böyle yapma annecim kırma annecim dedim ve kızmadım. Onunda evi keşfetmesi gerekiyor dedim diye şımarık çocuk mu yetiştirmiş oluyorum? Çocuğum hep sosyal bir çocuktu ve hala öyle ama ben yetemiyorum diyorum

Çok güzel yazmışsınız çünkü bazen kendimi çok kötü hissettiğimde sevmek içimden gelmiyor ve kendimi daha da kötü hissediyorum. Ben de travma yaratmaktan korktuğum için çözüm arayışındayım M ManzaramDeniz

Keşke koşullarınızı oturtmadan 2. Çocuğu yapmasaydınız. Babası işten geldikten sonra bebekle ilgilense siz o zamanlarda sadece oğlunuza ilgi verseniz onu daha az etkiler bence. Destek alabileceğiniz bir aile büyüğü var mı? Yukarıda konuşmuşsunuz bakıcıya gücünüz olmadığını ama haftada bir oyun ablası ayarlasanız En azından kafanızı bosaltırsınız. Alys

Kreş için seneye üç yaşında yarım gün düşünüyorum. Şu an benden uzakta olmasına cesaret edemiyorum sanırım I

Aynı süreci yaşadım geçen sene üstelik eşimde iş gereği bebek doğar doğmaz ilk 5 ay bulunamadı yanımda. Zor atlattım. Buyuk kızım o zaman 3.5 yaşındaydı. Yaramaz değildi ama çok duygusaldi kıskançlık durumları çok yaşadım. Bebek doğana kadar hergun kızımla gezerken bianda eve kapandik çünkü bebeğim dışarda hiç durmuyordu. Ne mi oldu Her durum gibi o süreçte geçti. Şimdi büyük kiizm 5 diğeri 2 yaşında girecek. Daha rahatız. Beraber gezebiliyoruz birlikte oynuyorlar falan Herşey düzene oturdu Z zsnn

Malum ekonomiden dolayı eşim çok çalışmaya başladı bu da yoruyor beni. Gelince çocuklarla ilgileniyor oyun oynuyor ama oğlum çok anneci benimle uyuyamak istiyor gece anne diye çok ağlıyor. İlgilense de benim için yeterli olamıyor malesef I

Tam olarak nerenizden böyle bir çıkarım yaptınız Allah aşkına Çocuk uzmanıyım dememiş ki bayan çocuk gelişimi okudum, okuduğum kadarıyla bildiklerim var diyor haliyle. Benim okuduğum bölümün çocuk gelişimiyle uzaktan yakından alakası yok ama sizin bu konuyla ilgili bir kuyruk acınız var çok belli Çokta sevdiğim bir söz var okumak cahilliği alır eşşeklik baki kalır diye. Bazen nasılda tam uyuyor.

2 yaşında bir oğlum var benim de. Haliniz gercekten çok zor. Kangurunuz varsa küçüğü ona önünüze takıp büyüğü arabaya koyup günde en az 2 saati dışarda geçirmeye çalışın. Büyük ne kadar enerji atarsa o kadar sakinler. Gun icinde buyuk uyudugu zaman küçüğün de uyku saatini ayni zamana ayarlayip mutlaka kendinize zaman ayırın. Bir kahve icmek, birkac sayfa kitap okumak veya telefonla oynamak bile sizi motive eder. Büyüğün ilgisine göre yeni oyuncaklar secin kendi kendine de oynanabileceği. En azindan benim icin 5dk bile kendi kendine oyalanmasi luks, size daha büyük fırsat olur. Elinizde yoksa benim oğlum cırt cırtli kitaplarla cok oyalaniyor. küçüğün uyku saatlerinde de kesinlikle buyukle zaman gecirin. Ikisi icinde uyku saati ayarlamasini yaparsaniz kendinize ve büyük çocuğa daha cok zaman kalır. Sabah rn gec 7de ikisinin de uyanmasini saglayin. Buyuk tek ogle uykusu uyuyordur muhakkak en gec 4de uyanacak sekilde ayarlayin. Gece erken uyumalari biraz kafa dinlemenizi sağlar. Cok uzun oldu ama allah kolaylık ve sabır versin Mutluluk810 ́♥ Kün Fe Yekün ♥ ́ ♥ Şükürler Olsun ♥ Anneler

20 aylık benim de bir oğlum var anlattıklarınızın aynısını yaşıyorum. çalışıyorum ben artı olarak size gece 2 3 kez uyanıyor işe mal gibi gidiyorum sabah. süprizle karşılaşmamak için hem hap hemde prezervatif kullanıyoruz nasıl size sürpriz olabiliyor onu anlamıyorum

Çocuk gelişimci olduğunuzu yazmışsınız. Çocuğa hayır dememeyi hangi derste öğrendiniz?

Bir cocuk hiç cocuk iki cocuk çok cocuk diye boşuna demiyorlar Mutlaka zordur Cocuk büyük sorumluluk Iste kardeşi olsun dedik bakalim neler olacak

Torna tesviye değil, çocuk gelişimi mezunu hanımefendi. Uzmanim demiyor zaten, az çok çocuk psikolojisinden anlıyorum demek istiyor. Siz niye bu kadar celallendiniz ki?

Hayır ettiği sitemin konuyla alakası bile yok

2 yaş sendromu ile başbaşa olan bir anneyim bende geçiyor demi. Konu sahibi tek çare size destek verecek birileri olmalı yarım saat bile olsa kendinize vakit ayirmalisiniz. Benimde destek olacak yakınımda kimse yok çok zor geçiyor ama tek çocuk olduğu için dikkat dagitabiliyorum. Allah yardımcınız olsun çok sinirlenince herşeyin geçeceğini ve onun daha bebek olduğunu kendinize hatırlatın.

Bu süprizlerin ceremesini çocuklar çekiyor. Yazık daha 2 yaşında, yaptıģınız hiçbir şeye anlam veremiyordur.. Madem bir Süpriz yapmışsınız ya büyüklerden bir destek alın. Ya da kendinizi frenleyin, çocuğunuzu azarlayıp hırpalamayın.

Kesinlikle o durumdayız daha öncesinde pek tablet televizyon izlemdiği için şuan vazgeçilmesi oldular. Televizyon açıldığında dünya mutlusu oluyor kapandığında çığlık kıyamet. Günde 1.5 max 2 saat izliyor ama bıraksam bütün gün çizgi film izleyecek S Spizella

oğlanı kreşe ver annende ev işlerine yardım etsin bir süre sen de bebek uyudukça dinlen. Kızımı 11 aylık başlattım ben çalışıyorum mecburdum ama senin durumun da olsam da verirdim. Benim çocukların arası 7 yaş ama ilk bir yıl ben de zorlandım sonra alıştım. Kreşte hem enerjisini atar hem yaşıtlarıyla oynar hem sen dinlenir daha pozitif karşılarsın.

Tek tavsiyem ev işi gerçekten asgari düzeyde yapın demek olur. Ev işi asla bitmiyor, özellikle kurcalamayı seven küçük çocuklarla ev asla düzene girmiyor. Bari koyverin gitsin, çocuklarla rahat rahat ilgilenin. Yoksa çocuklarda yara açıyoruz, kendimizde yara açıyoruz.

Oncelikle kendinize cok yuklenmeyin. Duygulariniz normal. Ikinci cocugunuzun uykusunu ayarlamaya calisin. O ne kadar duzgun uyursa, siz de o kadar rahat edersiniz. Iki yasindaki de ayni sekilde tabii. sabir cekin. Gercekten. Derin nefes alin. Yapmak istediginiz seyin tam tersini yapin. Tam tahammulunuz bitmeye baslarken gidin cocugunuza (2 yasinda olan) sarilin mesela. Bende de 4 yas ve 5 aylik var. hepimiz ayni duygulari yasiyoruz. Ama bunlar gecici zamanlar. Gecici bir sorun yuzunden, kalici travmalar yasatmamaya calisin. Ya sabir diyerek sevginize sarilin. Icinizden gelmese de sevmek icin zorlayin kendinizi. Bir kac aya kadar rahatlayacaksiniz. Kucuk olan ayaklaninca birlikte oynayacaklar. Siz de o zaman bu gunlerin tadini cikaracaksiniz

Bende de 5 yas ve 3 aylik versiyonu var. Yardim edecek kmse yok esim cok cok fazla calisiyo. Mumkun mertebe la havle cekiyorum. Ustelik kucuk oglum ne pusette ne yattigi yerde durmuyo. Surekli kucak istiyo. Ben de muhtemelen depresyona dogru ilerliyorum en son evden keyfi olarak dogumdan once cikmistim o kadar bitik haldeyim. Ama gececek biliyorum. Bildigim icin sabrediyorum. Mumkunse yardimci alin. Yoksa da sabredeceksiniz