Başınız sağolsun Yazdıklarınızı okuyunca benim de aklıma birşey geldi. 2 senedir babamla görüşmüyorum demiştim ya, o son kavgamızdan beri yani. Eşimle sevgiliydik o zamanlar. Babamla tartışmıştım ve üzerine eşim aramıştı. Açmadım. Mesaj attım konuşmak istemediğimi iyi olmadığımı söyledim. Nedenini sorunca babamla tartıştığımı babamın o gün benim için öldüğünü, ikinci bir ölümü olmayacağını yazmışım. Mesajlarda duruyor hala. Babam 2 sene sonra aynı gün öldü. Böyle bi laf ettiğimi hatırlayıp, eski mesajlara bakıp, buldum, aynı güne denk geliyor gerçekten de. Hayat ne garip. Size de sabırlar diliyorum, mekanları cennet olsun ikisinin de.

Hepimiz farklı yollardan sınanıyoruz işte elimiz de olmadan o yüzden hayatın tadını artık çıkarmaya bakın

Benim babam geçtiğimiz ocak kanserden vefat etti. Biz ölmeden önce son 2-2.5 yıldır görüşmüyorduk. Ölmeden önce telefonla aradım, bizi görmek istemedi. Sonra da vefat etti. Ben hiçbir şey hissetmedim. Herkes görmeye git dedi ama içimden zerresi gelmedi. Şu an bir pişmanlığım da yok açıkçası. Çünkü ben böyle bir insan değilim, bunu seçen kendisiydi. O yüzden birileri kalkıp bana babamla ilgili vicdan yaptırmaya kalksa ciddi derecede bozarım. Kendinizi suçlamayın. Sizin çocukluğunuz babanızın yalnızlığından daha masum. Yaşadıklarınızı siz seçmiyorsunuz ama onlar yaşattıkları şeyleri kendileri seçiyorlar. Yetişkin aklıyla bile isteye.

Canım konu sahibesi kendini hiç suçlama. O sana laf eden dangalaklara da hiç kulak asma. Üzülmeni istemem ama kendin de demişsin hiç iuyi bir insan değilmiş zaten adam gibi babalık da yapmamış. adam gibi babalık yapan insanlar evlatları, torunları, sevdikleri yanıbaşlarında hzuurla göçüp gidiyor. Baba olmayı beceremeyenler de bu şekilde ölüyor. Herkes ektiğini biçiyor, bu tip adamlar kendi eylemlerinin sonuçlarını yalıyor. Senin 1 mg suçun günahın yok sakın üzülme. Dilersen Kuran oku, sadaka dağıt ama kendini suçlama.

Yooo benim anne tarafida baba tarafı da B. K gibiler

Allah sabır versin ama bı söz vardır su testisi su yolunda.. hak yoluna gidenle bok yoluna giden bir olmazmış. Ölümü çok acı olmuş haketti demiyorum nolursunuz yanlış anlamayın beni ama bu yolu babanız seçmiş iş işten geçtikten sonra da kızım diye sarilsaydi bütün çocukluğunu unutacakmiydin. Daha fazla kendini suçlama sen babana değil baban sana geç kalmış

Özür dilerim sizleri de üzüyorum içimin karanlığını sizlere de yansıtıyorum ama paylaşmazsam boğuluyorum evet anneme evlilikleri boyunca psikolojik şiddet uyguladı hep. Bizler daha küçücükken fiziksel şiddet de vardı. Maddi anlamda da sömürdü annemi. Ne ararsanız vardı bu evlilikte. Evlilik denen bişey kalmayınca ortada hazmedemedi ayrılığı. Annem hep çocuklarım bir büyüsün diye beklerdi. Annem noktayı koyunca namusuna laf uzattı. Bıkmıştım annem hakkında atıp tutmasından annemi bana kötülemesinden. Unuttuğu şuydu onun, namusuna el uzattığı kadın onun için el kızı olabilirdi ama benim ANNEMDİ. Bütün suçlamalarını haketmeyen, çocukları için yaşamış, hayatı yaşayamadan bitmiş, gün yüzü görmemiş annem. Düşünüyorum da şimdi ömrüm boyunca yapayalnız, kendi başıma dünyaya getirmediğim çocuklar sorumluluğunda yaşamayı, ellerim çatlayana kadar, ayaklarım ağrıdan topallayana kadar çalışmayı, ben beceremezdim, yapamazdım. Annem bizim için debelenirken babam nerdeydi? Tabiki kendi aleminde, zevkinde, içkisinde, kumarında, karısında, kızında... Çok içim soğumuştu aslında. Ölse cenazesine bile gitmem diyordum. Kendimi kandırıyormuşum. Çünkü içim rahat olmadığı için hep huzursuz olduğum için affetmeye karar vermiştim. Ölümü yaktı beni yine de. Kendimi kandırıp durmuşum 2 senedir. Keşke daha önce affedebilseydim. Bu yük çok ağır.

Allah rahmet eylesin. Sizi varkende yokkende mutsuz etmiş. Emin olun hayırlısı böyleymiş. Rabbim onun için böyle düzenlemiş.

BabamI yüz yüze görmeyeli 15 sene geçti.. Ayda bir telefonla konuşuyoruz yalnızca.. ülkenin bir ucunda o bir ucunda ben yasıyorum. Yalnız.. Hep bir gün bana da böyle telefon gelecek düşüncesi hakim.. Bu hayatı o seçti yalnızlığı sorumsuzluğu o seçti.. eşim gitmemi söylüyor ama icimden gitmek gelmiyor boşluk hissim var içimde bir sızı var hep

Babalık nedir bilmiyorum bile çünkü bize hep "babadır ne yaparsa yapsın atadır" gibi bir düşünceyi empoze etti çocukluğumuzdan beri. Biliyorum bişeyler o kadar yanlış öğretildi ki bana, karşı çıkmayı hep yanlış saydım. Karşı çıksam dahi yaptıklarına, baş kaldırsam dahi, pişman oldum hep, suçlu hissettim. Çok saçmaydı gerçekten. Yaptığı yanlışa "yanlışsın" dediğiniz için bile suçlu hissettiriliyorsunuz düşünün. Herşeyin içinden kolayca sıyrılabilen, topu rahatça size atıp, haklıyken sizi haksız çıkarabilen bi insandı. L

Başiniz sagolsun başka bir sekilde de olsaydi ölümü hep o anda kalacaktiniz. Bazi seyler kader ben ailemle 1 sokak mesafede oturuyorum babam hastaydi. Esim tasinalim dediginde icimi korku sarardi ya babam hastalanirda yetisemezsem diye. Babacim hastanede ölmüs abim bize soyleyememis islemleri hallettikten sonra ogrendik. O saatlerde biz cay iciyoduk hic bisey yokmus gibi babacim 2 aya yakin hastanede kaldi bizden evinden uzakta beni evime goturun diye diye gitti. Inanin bana bazi seyler olmasi gerektigi gibi oluyor. Ben evimi tasimadim ama babam son nefesini verirken yaninda olamadim. Halbuki hep yanlarinda olacagima dair kendimi oyle bi inandirmistim ki. Siz babanizi yaniniza da alsaydiniz yine bisey olur babaniz yine ayni sekilde vefat ederdi. Burda ne yazsam size aciniz vicdan siziniz hafiflemicek. Ama ayni zamanlar da ayni aciyi yasamis biri olarak sizinle ayni seyleri yasiyorum. 3 ay oldu bizim de. 3 aydir surekli abimin telefonda aglama sesini duydugum an beynimin icinde dönüyor. Rabbim sabrinizi versin babanizin da günahlarini affetsin.

Ben şunu anladım genelleme yapmıyorum ama kendimde içinde dahil ederek konuşuyorum babalardan hepimizin cekmisligi oluyor genelde o anlarda o yıllarda kızıyoruz ah ediyoruz olmssaydi diyoruz ama bişey olsada en çok üzülen bizleriz ben on yıl önce babamdan nefret ederken ara ara alkol alırken şuan bağımlısıyım. Çünkü evlendim daha kötü bir kocaya rastladım. merhametsiz acımasız. O yüzden babacim gözümde melek. iyide oldu huylarını bıraktı. O yüzden siz babanızın bol bol hayrını verin mesela çokça dua okuyun ona. hayir yapın. Ben o kadar rahatlıyorum ki bunları yapınca. Anlamda ben kendimi böyle suçlu hissetmiştim gelememstim vefat zamanında. ilk beş ay basımı duvarlara vura vura ağlıyodum. gecmiyodu acısı. Sonra hep okudukça içim ferahladi. Onun hayrını verdikçe. basiniz saolsun. kendinizi suçlamayın ölüm haktir

Estafurullah canım dök içini. Ben çok etkilenmiştim okuduğumda o konunu o yüzden aklımda kalmış. İnan ne desem bilmiyorum. O kadar vicdanlısın ki babana karşı.

Ben başka sebeplerden ağır depresyon geçirdim 6 yıl önce ne kadar takmıyor olsam da bilinçaltında hep baba problemi çıktı ama tedaviden sonra çok daha iyiyim mutlaka yardım alın öldükten sonra bile size acı çektirmesine izin vermeyin kesinlikle şizofrendi bencede babanız benim babam en son av tüfeğiyle tavuk kedi köpek vurmaya kalkınca amcamlar zorla götürdüler orda bile benim birşeyim yok siz bu gerizekalıları tedavi edin demiş doktora şizofreni çok tuhaf bir hastalık herkes de aynı belirtiler olmuyormuş bazıları aşırı agresif bazıları babam gibi aşırı rahat ama hepsinin bir ortak özelliği var bağımlılık kiminde alkol kiminde kumar kiminde seks vs. ama birşeye kesin takıntılı oluyorlar babamın ailesi çok zengin herşeyi kumarda yedi en son kalan araziler ortak imzalı satışa çıktığı için amcamlar izin vermedi satamadı da bize bişeyler kaldı işte babam teknelerde şampanya patlatıp dansöz oynatırken biz evde aç televizyonsuz yaşıyorduk doğduğum günden ebri önceelri hafta da bir sonra ayda bir yazın hiç yok zaten kırkyılda bir eve uğrardı işte sonra iflas etti maliye filan peşine düştü de memleketine kaçtı ordan da bi daha gelmedi küçük kardeşim bir süre yazın yanına gidip kalıyordu ergenliğe girince anlaşamadılar oda bıraktı gitmeyi parası pulu vardı ben açken o beni hiç düşünmedi bana bir gün annenle barıştır sana paraları yağdırayım demişti :) o yüzden hiç vicdan azabı çekmeyin asla sizi sevmedi sevemezdi amcamın dediği bir la var hiç unutmam babanın bu dünyada sevdiği tek kişi kendisi malesef ki sizinkide öyleydi sanırım Kristialia Her dileyen alır, arayan bulur, kapı çalana

O akrabalar baban aramayın dese bile aramaları gerekirdi, iyi niyetli olsalardı. Ayrıca emin ol, bütün akrabalar babanı tanıyordur, sizin yaşadıklarınızı, babanın yaptıklarını. Amaçları sizi suçlamak. Onlara bu imkanı vermeyin. Vicdanınız rahat olsun.

Çok teşekkür ederim, sağolun umarım geçer. Bu yük çok ağır.

Ben o konuda çok şanslıyım baba tarafım amcalarım halalarım hep bizim tarafımızdaydı annemle görüşüp babamla görüşmüyorlardı bize hep destek oldular sağolsunlar hatta vefat etmeden önce yine de hastahanede ilan yanında olmamıza bin kere Allah razı olsun sizden dediler ben hiç baba desteği ilgisi artık ne vardıysa hiç birini yaşamadım gençken yaşadı gezdi tozdu yaşlandığında tek derdi annemle tekrar barışmaktı ki annem aynı havayı bile solumaz onunla son anına kadar bizle uğraştı siz barışmamızı istemiyorsunuz yoksa anneniz bana aşık bilmem ne oyy yy hangi birini anlatayım öldüğünde tek hissetiğim daha doğrusu herkesin hissettiği rahatlamaydı Allah affetsin genç öldü birde ama ilerde daha huysuzlanıcaktı Rabbim büyük bize acıdı diyorum

Basin sağolsun Babanın kendi tercihi imiş özgürlük ve yanlizlik bu açıdan bak çok da üzülme ama işte ne kadar kotude olsa baba iste insan üzülüyor ((

Yılan gibi dilleri var, önüne geleni sokuyorlar. Baba tarafıyla nerdeyse komple küsüz zaten. Cenazeye düğüne gitmem, o şeytan ölsün, sözüm var mezarına tükürmeye gidecem. Sizi aramama sebepleri de sizin gelmemeniz değil, babanızın hep böyle diyip ardından arama demesi. Sürekli böyle yaptığı için ciddiye almamışlar. Eee bunda da sizlik birsey yok ki. Suçlamak değil ama herkesin ne yaptığını, neye sebep olduğunu olduğu gibi görün. Gözünüzde iyiliğini abartıp kötülüğü yok saymayın. Anne baba akraba. Hepsini. O zaman zaten başkasının sizi suçlamasınin anlamı olmayacak, babanızın kendi eliyle yaptıklarını siz yapmışsınız siz sebep Olmuşsunuz gibi düşünemeyeceksiniz. Bakın babanızı bulan komşu bile sizi arayamamiș. Huyunu biliyor, sizi çağırıp eziyet etmesine gönlü el vermiyor. O an aklı başında davranan bir tek o varmış. O akreplerin laflarını haketmediniz, haketmediginizi biliyorsunuz. Babanızın babalik yapmaması, o hayatı seçmesi, o hayat üzere ölmesi sizin suçunuz değildi. Küçücük bir çocuktunuz, nasıl sizin suçunuz olabilir ki? Lütfen destek alin. Bir psikiyatrist, psikolog bulun. 4ay size ait olmayan yüklerle yaşadınız, daha fazla bunları taşımayın.

aaa evet yok L lillyleon yok kendini telkin et benim babam da maalesef iyi bir eş ve baba olamadı ölürse ne hissederim diye düşünüyorum bazen bilmiyorum tabiki çok çok üzülürüm ama vicdan azabı sanmıyorum

Ediyorum, hissediyordur, duyuyordur değil mi? M

Çok travmalar atlatmış biri olarak travma demeyelim de çok kırmıştı. Ailesine karşı yaptığım bazı açıklamaları saygısızlık olarak nitelendirip "defol git" gibi bi laf etmişti. Gittim bende. O dönem psikolojik olarak o da kötü durumdaydı. İşleri kötü gidiyordu maddi sıkıntıdaydı. Bende biraz bunalttım onu aile konularıyla kabul ediyorum. Dış kapı mandalları için boşuna huzurumuzu kaçırmışım bu da benim hatamdı. Şuan iş değiştirmiş herşey yoluna giriyor onun adına da. Tabiki düzeldiğinden emin olmadan kesin bi adım atmayacağım. Şuan bende onu ikilemde bırakıyorum emin olun:) kaybetme korkusu sarmış durumda beyefendiyi. Süründürüyorum merak etmeyin:) Kırgınlıklarım olduğu kadar güzel günlerimiz de oldu. Bana çok iyiliği dokundu bu yüzden gemileri yakamıyor insan bir anda o yüzden zamana bıraktım. Umarım hayırlısı olur bundan sonrası için

Benim babam da sorsan çok seviyordu bir tokatını bile yemedik küfür duymadık ağzından çok neşeli bir insandı zaten ama öyle zamanlar yaşadım ki evde yanımızda olsaydı da hergün dövseydi dayak yemeyi bile babadan ilgi görmek olarak görüyordum babalık arayıp sormakla olmuyor seviyorum demekle de olmuyor maddi açıdan yardım ediyormuydu size benim babam ben 15 yaşındayken tamamen bıraktı bizi başka bir şehir de yaşıyordu o yaşımdan beri çalışıyorum hem çalıştık hem okuduk 3 kardeş annem merdiven sildi danteller ördü o şekilde yaşadık televizyonumuz yoktu en ufak kardeşimiz daha 7 yaşındaydı çocuk komşuların evinde tv izliyordu istediğim hiç birşeyi alıp giyemedim ergenlikte ama sorsan çok seviyordu bizi babam siyasi bilimler mezunu 3 yabancı dil bilen çok bilgili zeki bir adamdı karşısına alıp konuştuğunda ona hakveriyorduk anlaşılmaz bir şekilde manipüle ediyordu insanı en son ölmeden 2 yıl önce şizofreni teşhisi konuldu kendisine ondan sonra yumuşama oldu bizde ama yine de yaşattıkları içimizden gitmiyor öleli de 3 yıl oldu e ufak aklıma gelmiyor zaten hiç yoktu ki o yüzden yokluğu beni etkilemiyor

Başınız sağolsun. Tüm acılar geçici. Kendinizi suçlamayın, önunüze bakın. Elinizden geleni yapmışsıniz. Vicdan yapacak bir durum kalmamış inanin. Babanız hakkında bir şey yazamadım hassas dönemde belki yanlış anlaşılır diye. Umarim bir an önce geçer üzüntünüz

Parcalandım. Satırlarının her bir harfini kelimesini icime akıtıyorum su an. Oluk oluk akıyor. Bugün beni büyüten, yetistiren büyükbabamı kaybettim sabah kendisini sonsuzluga ugurladık. Okurken yüregimdeki ates her yere sıcradı. Bugünde 4 yıl önce vefat eden babannemin ölüm yıl dönümü. Ve aynı gün içinde büyükbabamı kaybettik. Koca bir tesadüf mü dersin, kader mi dersin cok zamansız yakaladı bu veda beni. Herseyi sürpriz yapardı bana. Sürpriz yapmayı cok severdi keske vedasını sürpriz yapmasaydı. Bunu da sürpriz yaparak gitti. Gidisi bile sürprizle oldu. Sabırlar dilerim.

Başın sağ olsun. Allahım rahmet eylesin. Büyük sabırlar versin inşallah.

Umarım sizin için en güzeli olur herşey

Lilly sen baban hakkında yazdıkça üzülüyorum ama eski konularını az çok hatırladıkça pek de vicdan yapamıyorum. Annene eziyet edip iftira falan atmıştı sanırım.

Sizde mi babanızı kaybettiniz? Elimden geldiğince hayır yapıyorum, dua ediyorum. Ama bazen öyle bi umutsuzluğa kapılıyorum ki. Bitti diyorum artık giden gitti kaybettin. Birdaha babana sarılamayacaksın, öpemeyeceksin, koklayamayacaksın, kavuşamayacaksın. İşte öyle zamanlarda kalbim çok acıyor. Rüyalarıma bile gelmiyor. Anılarda, resimlerde kalmış olduğu düşüncesi insanı mahvediyor. Çok özlüyorum T turkkadini

Çok teşekkür ederim bende size mutlu, sağlıklı, uzun bir ömür diliyorum sevdiklerinizle beraber eş konusunda çok haklısınız. Bende eşimle evlenirken sadece bu adamdan çok iyi baba olur diye düşünüp sevmiştim onu. Kaşına, gözüne değil de bana olan sevgisine, düşkünlüğüne vurulmuştum. Anneme de söylerim hep. Kendime eş değil de hayallerimdeki gibi bi baba seçtim aslında. Elinden geldiğince doldurdu o baba boşluğumu, tabi tamamen kapanması, yerinin doldurulması imkansız ama hayatımızın çocuk olduğumuz dönemi mahrumiyetle geçti madem, umarım bundan sonrası geçmişi aratmaz. Her halükarda bitecek bu ömür. Bizde arkamızda birilerini bırakıp yok olup gideceğiz sonunda. Bundan sonramız güzel olsun inşallah. Hayatına dokunduğumuz insanların hayatını güzelleştirelim, güzel hatırlanalım, kimsenin kapanmayan yarası olmayalım dilerim..

O an neler yaşadığını, ne hissettiğini düşündükçe kafayı yiyorum zaten telefonu hep yanında olurdu. Kötüleyince hemen ambulansı arardı. Babamı bulduklarında televizyon ve ışıklar kapalıymış akşam 22:30 da bulunmasına rağmen. 2-3 gün cansız durmuş evde. Ben heralde uyurken vefat etti nefessiz kaldı falan diye düşünmüştüm ama günler sonra öğrendim ki babam otururken vefat etmiş. Televizyonu hep açık olurdu. Acaba can havliyle uykudan mı uyandı da yardım istemeye fırsatı kalmadı. Bir eli de alnındaymış hatta bulunduğunda. Sanki böyle başı ağrımış gibi. Ah babam ah bebeklinick Bu karanlığın sebebi

Üzülmeyin nolur hiç birşey sizin suçunuz değil elinizden geleni yinede yapmışsınız.. ben babamı 4 yaşında kaybettim onunla ilgili hatırladığım tek şey cenazesi ve inanın sizin yerinizde bile olmayı dilerdim en azından tanıdınız iyi kötü anılarınız oldu hem hepimiz bir gün aynı yerde buluşmayacakmıyız

Malesef nasıl yaşarsanız öyle ölüyormuşsunuz demek ki gerçekten de. Ölümü çok acı. En çok buna üzülüyorum. 2-3 gün o evde cansız beklemiş. Cesedi kokmuş, çürümeye başlamış olay sonrası eve girdim bi kaç kez. Geride bıraktıkları. O buzdolabından çıkan domates, salatalık, biber... yarım peynir, zeytin. Bi kenarda duran tabağı, bardağı, yarım bıraktığı yemeği... bunları aklıma hayalime bile getirmekten korkardım ben, düşüncesinden bile kaçardım. Sonunda bu gerçekle yüz yüze kalmak o kadar acı ki. İçim çok acıyor. Yaşananların tatsızlığına, yaşayamadıklarımıza. Mezarına gittiğimde herşey çok farklı olabilirdi diyorum. Mükemmel bi baba kız olurduk babam izin verseydi ki ben bütün yaşananlara rağmen babamı çok severdim, babama düşkündüm. Bütün çocukluğumu heba etmiş olmasına rağmen. Kimbilir bütün bunlar olmasa, ne kadar da güzel olurdu herşey. L

Çok televizyondan bahsetmişim ya ama o kadar uzun süre yoktu ki en çok canımın yandığı konuların başında gelir televizyon şimdi evimde tv yok :) sevmiyorum tv izlemeyi tam bir yürüyen travma vakasıyım :) L

Nefret ediyorum bu tarz insanlardan. Kız zaten üzgün, sürekli kendini suçluyor. Bi de üstüne utanmadan günah keçisi ilan ediliyor. Bırak acısını yaşasın ama yok. O sesleri benimsemeyin. Aklınıza her geldiğinde kendinizi savunun ve cevap verin.

Ölüm saati yazıyor mu peki otopsiye göre belirlenir ya? Ay okudukça gozyaslarima hakim olamıyorum Belki densizlik olarak degerlendirenler olacaktır teselli vermek yerine napıyor diye ama o sizin babanız, vereceğim hiç bir teselli... ki dünyaları bagislasam acınızi dindirmez L

Başınız sağolsun Sizin de mi babanızla ilişkiniz kopuktu? Çok acı hemde çok. L

Çok haklısınız. Ne yaparsak yapalım mutlu ayrılmayacağız. Bizim de acımız birilerini saracak, biz de birilerini bırakacağız arkamızda. Ölüm kaçınılmaz son kimseyi pas geçmeyecek herkese uğrayacak birgün. Herşeyin hayırlısı.. Dert üstüne dert var işte. İnsan tek dert kendinde sanıyor. Sonra bi bakıyorsunuz başkasında da var aynı yara. Belki daha derin bi yara. Siz hiç tanıyamamışsınız mesela babanızı. Böyle şeyler duyunca kendi derdimden utanıyorum. Umuyorum gün gelecek kavuşacağız sevdiklerimize, kapanacak yaralarımız. L

Sevindim valla ne yalan söyleyeyim. Böyle bir babanın ardından harika bir eş olur umarım sana.

Yorumlarınızı okuyunca ne görüyorum biliyor musunuz? İki tane lilly. Birinin elinde bir sopa var, diğeri savunmasız bir köşeye sinmiş. Elinde sopa olan lilly, savunmasız olana sürekli vuruyor. "senden nefret ediyorum " diyor. Savunmasız lilly hem kendini korumaya çalışıyor hem ağlıyor. Onun dayak yemesine daha ne kadar izin vereceksiniz?

İyi olmanıza çok sevindim Umarım birgün bende böyle diyebilirim. Bir konuşmaya başlasam zaten, birilerine anlatsam, herşeyimin altından baba sorunum çıkacak biliyorum. Dün erkek kardeşim diyor ki "abla seninle babam arasında anlamlandıramadığım derin bi bağ vardı. Sen küçükken amcamlar harçlık verirdi sen gidip markete kendine bişeyler almak yerine götürür babama verirdin, al baba senin paran yok derdin" diyor. Bu anıyı çok iyi hatırlıyorum. Yurtdışında yaşayan amcam vardı. Bi kaç defa yaşandı bu. Her izne gelişinde "babamın parası yok ondan alayım babama vereyim" diye havalara uçardım amcam bize geldiğinde. Çok seviyordum babamı. Babamda beni çok seviyordu küçükken. Büyüdükten sonra da sevmeye devam etti tabi ama babalık yapmayı bırakarak sevdi. Ben aşırı duygusalımdır :) tam bir sulugözüm. Gözyaşım hep gözümün ucunda durur, anında pıt. evliyim. Aslında bu süreçte eşim de beni çok yaraladı. Babam öldükten 1 ay sonra çok kötü bi tartışma yaşadık ve ben evi terkettim. 2 ay ayrı kaldık. O en zor süreçleri tek başıma atlattım yanımda olmadı. Şimdi yanımda olmak için kırk takla atıyor ama bu sefer de ben onun desteğine ihtiyaç duymuyorum artık. Evime de dönmedim zaten. Annemlerin yanındayım hala. Araftayım başımda bir de o dert var. Kötü olan da bu ya. Sanırım yalnızlığı sevmeye başladım. Bazen o yokken daha mutlu olduğumu hissediyorum, ne garip, oysa ondan güç almam gerekirdi, onun umudum olması gerekirdi. Yalnızlık merhemim oldu anlayacağınız. Yalnızlık bana derman oldu dert olması gerekeceğine. Çocuğum yok. İnanın şu yaşıma kadar asla çocuk sahibi olmayı da istemedim. Hiç istemiyorum korkuyorum çocuk sahibi olmaktan. Yaşadıklarım sindirdi beni çocuk konusunda. Ben babama annelik yapmıştım uzun zaman boyunca. Malesef böyleydi. Asla büyümeyen bi çocuğu avuttum durdum yıllarca. Çok yükler bindirdi omuzuma. Belki de bu yüzden annelik korkunç bişey gibi geliyor. Hayırlısı olsun diyorum yine de... Gerçekten bir gün "ölmesi onun için en hayırlı olanıydı" der miyim birgün? Kardeşlerim böyle söyleyebiliyor ama ya ben... Kalbim çok acıyor yaşadığım süre boyunca bu acıya katlanmak zorunda kalmaktan korkuyorum. Hatta bazen keşke ben ölseydim de o yaşasaydı diyebilecek hale gelebiliyorum. Çok tuhaf bi psikolojideyim. Hiçbişey yapmasaydı, şurda otursaydı, hiç konuşmasaydı, yeter ki yaşasaydı, canı sağ olsaydı diye düşünüyorum sürekli... İnsanlar da anlamıyor. Yeri geliyor "hayatta babası ölen bir sen değilsin" gibi yorumlar yapabiliyorlar. İnsanlar mı çok acımasız yoksa ben mi acımı gerçekten olması gerekenden çok daha derin, sağlıksız bi şekilde yaşıyorum bilmiyorum..

Altına imzamı atarım. Babanın feryat figan ettiğine de inanmıyorum. Ölmeden önce pişman olup eziyet ettiği evladını çağıran anne babalar genelde akrabalar aracılığıyla haber uçuruyorlar. Diyelim ki baba feryat etti, bu akrabalara açıkça kızımı arayın mesajı vermektir, hiçbirşey yapmamışlar. Konu sahibi iki gün önce gitse konu sahibini üzmek istemem ama baba büyük ihtimalle yine ağır laflar söyleyecekti.

Ah inanilir mi hic haberi ilk aldigimda esimi aradim sonra oturdum kendime abin sana oldu demedi sen oyle anladin belki durumu agirlasti diye yengemi aradim dogru mu diye. Halbuki 3 gun once doktor her seye hazirlikli ol demisti. Annemin yanina gidene kadar inanamadim. Ne zaman annemin sesini duydum o zaman ikna oldum. 3 aydir aklima o an gelip durur. Ben hep babam hastaneden cikicak diye bekledim. Tras olmayi severdi saci sakali uzamistie hastaneden gelince hemen tras ederim banyo yaptiririm derdim. Sonra acaba o kadar enerjisi olur mu diye dusunurdum. Uzun sure banyo yapamadi diye uzulurdum. Sacilari uzamisti oldugunde sakalini bantlar yapismiyo diye kesmislwe yogun bakimsa son banyosunu gasilhanede gorevliler yaptirdi. Memleketimize goturucektik soz vermistik. Sozumuzu cenazesini memelekete goturerek tutmus olduk. Soz verirken hic aklimiza bu gelmemisti. Her sey cok yarim kaldi. Ne zaman kaybedersek kaybedelim hersey hep yarim kaliyo

Çok teşekkür ediyorum, sağolun Gerçekten çok zor zamanlardı. İmtihan deniliyorsa buna deniliyordur. Annemin uzaklarda olması, babamın ölümü, evliliğimdeki sorunlar. Babamın acısına bile yanamadım hemen arkasından borçları, icra dosyaları, miras davaları çıktı bir de. Bütün bunlarla tek başıma mücadele ettim. Avukat, adliye gezdim durdum günlerce. Sandığım kadar güçsüz bi insan değilmişim demek ki. Zaten hep öyle oldu. Bazen babamın bize yaşattıklarını düşünüp şuan bidaha yaşasam kaldıramam heralde derdim. Ki o zor zamanları yaşadığımda daha çocuktum. Çocuk lily nasıl dayandıysa, yetişkin lily de öyle dayandı babasından arda kalanlara. Yaşıyor olsa canı sağolsun derdim. Zaten öyle ya, hep canı sağolsun der geçerdim. Şimdi rahat uyusun diyorum, hakkım son damlasına kadar helal olsun.

Başınız sagolsun tabi ki geçecek kendinizi suclamayin dua edin babanız için şu an yapılabilecek tek şey onun adına sadaka vermek ve dua etmek kalbinizi ferah tutmaya çalışın ve şu an yastasiniz bunları hissetmeniz normal ama hayatta neler geçmiyor ki bu da geçer

Yüreğinize sağlık diyebiliyorum sadece o kadar güzel anlatmışsınız ki. Hissettiklerimi o kadar iyi anlamışsınız ki. İşte tam da bu dedirttiniz Gerçekten çok kızgındım babama. Düşünün kardeşlerim onu görmeye gittiğinde "haketmiyor, keşke gitmeseler, ben asla gitmem, ancak cenazesinde görürüm artık onu" diyordum ne kadar rahat bunları söyleyebiliyordum nasıl bi kızgınlıktı, nasıl bi öfkeydi. Şuan neden bin pişmanım. Neden gözümde melek oldu.. Babam öldükten sonra kardeşlerimle çok konuştum. Bir de babamın en çok iletişim halinde olduğu bi kaç akrabayla. Erkek kardeşimi son görüşünde "lily geldi mi, buralarda bi yerlerde mi saklanıyor" demiş. Erkek kardeşim gelmedi baba demiş. Kardeşim yanından ayrılırken babamın evine yakın mezarlık var anayolun yanında. Babam eşimin nereye geleceğini, kardeşimi nerden alacağını sormuş. Erkek kardeşim de mezarlığın orda buluşacaklarını söylemiş. Babam "bende geliyim, belki lily de gelir eşinin yanında, kızımı son bir kez görürüm orda" demiş. Erkek kardeşim babam öldükten sonra anlattı bunu bana. Kahrolmuştum. Gerçekten de mezarlıkta gördüm babamı son kez bi kaç ay sonra da kız kardeşim yanına gitmişti mesela. Ona da sormuş lily nerde gelecek mi diye. Gelmedi baba gelmeyecek ben yalnız geldim demiş. ". Gelmiştir o, seni gönderdi nabız yokluyor, kızmayacağım söyle de gelsin" demiş. Kız kardeşim gelmediğim konusunda ısrarlı davranınca dışarı çıkmış babam. Mahallede bi tur attı diyor yola baktı balkona çıktı etrafı kolaçan etti diyor. Gelmediğimden emin olunca sitem edercesine "gelmesin zaten, gözüme görünmesin, sakın gelmesin" demiş. Onun dışında teyzelerimden birini çok severdi. Onunla sürekli konuşurdu. Ölmeden bir hafta önce konuşmuşlar. Teyzem yemin ediyor senin hakkında hiç kötü konuşmuyordu sadece çok ağlıyordu diyor. Suçlamıyormuş beni. "Kızım bana dayanamaz arasam çağırsam gelir o da aynı benim gibi yakar yıkar ama içinde birşey yok" diyormuş. Şimdi gelin de siz ağlamayın, kahrolmayın, kendimizi suçlamayın. vicdan azabı çekmez miydiniz, dayanabilir miydiniz, suçlu hissetmez miydiniz? Çok haklısınız. Ondan önce ölen ben olsaydım şuan yaşadıklarım var ya, belki bin beterini babam yaşayacaktı. Ben dayandım, dayanıyorum çünkü kendimi ne kadar suçlarsam suçlayayım evlat olmanın, çocuk olmanın masumluğuna sığınıyorum. Babam kadar suçlu değilim en azından, bunu biliyorum. Yine de aşamıyorum. Keşke dediğinizi yapabilsem. Kendimle, geçmişimle barışabilsem.. Aslında yapmam gerekeni o kadar güzel ifade ettiniz ki fakat çok zor geliyor.. Çok düşündüm. Gitseydim ne olurdu. "Ne olursa olsun babam, asla cevap vermeyeceğim, ne yaparsa yapsın kalbini kırmayacağım" düşüncesine erişebilmiş olsaydım babamı tamam sensin diyerek idare edecek, çok az kalmış olan zamanımızı olabildiğince olumlu geçirmiş olacak, şu vicdan azabını tatmayacaktım. Fakat biliyorum ki o düşünceye erişebilmiş de değildim. "Gideceğim babama ama en kötü ne olabilir, özledim, özlemimi bir gidereyim, eğer kötü birşey olursa ona göre davranırım, tekrar mesafe koyarım, görüşmem" gibi bi kafa yapısındaydım sanırım. Bazen o kadar üzülüyorum ki annem de kahroluyor. Yapma lily gitseydin, görseydin, daha kötü şeyler olacaktı. Belki kavgalı ayrılacaktınız. O an kafandan hiç çıkmayacaktı. Sessiz kaldın, tepkisiz kaldın, sessizlik içinde bitti gitti herşey aslında en iyisi oldu diyor. Ben ise, babama yalnızlığı yetmezmiş gibi bir de ben mi yalnız bıraktım, gider ayak bir de ben mi ona evlat hasreti çektirdim diye kıvranıyorum. Aslında o kadar derin düşünüyorum ki. Babamın çok fena bi çocukluğu olmuş. Babamdan beter bi baba, ilgisiz, sevgisiz bi anne elinde büyümüş. Babasını 17, annesini 25 yaşlarında kaybetmiş. Bu yüzden yeri geliyor onla empati yapıp bir kez daha kahrediyorum. Sonra ona kızıyorum. Görmediği babalığı bize gösteremez miydi? Keşke iyi bi baba olsaydı. Evlatlarına tutunsaydı. Ben kimbilir annesinden bile daha çok sevmişimdir onu. Peki babasızlığı hakedecek ne yaptım? Soydan gelen birşey mi ki bu ebeveyn olamama beceriksizliği bu babamın seçimi değil miydi? Yoksa görmediğini, öğrenmediğini kendi de uygulayamadı mı? Kızmamalı mıyım ona? "Bu yaşanmamışlık ama bir gün acaba her şey güzel olur muydu düşüncesi tüketiyor bence sizi." Evet tam da bu.. Babamın ölümüyle bir gün herşeyin güzel olma ihtimali de son buldu. Sanırım en çok bu canımı acıtıyor...

Baskalarin ne dediginin hicbir önemi yok. Asıl babaniz size adim atmak zorundaydi, bagi yakip yikan o cünkü. Yegeni bos konusmasin. Kimin ne cektigini nerden biliyor da konusuyor. Zaten kim ne yaparsa yapsin öldükten sonra herkes bir aklama pesinde. Kimsenin sizin vicdaninizla oynamaya hakki yok. Evet sizde gidebilirdiniz, ama asıl onun gelmesi gerekirdi. Anne olmak, baba olmak herseyi aklamiyor. Heleki senelerce cocugumuzun kalbini kirdiysak. Allah sabir versin size. Caninizin yanmasi normal, cünkü ölümüyle onun düzelip size babalik yapma ihtimali bitti. Bunun acisini da yasiyorsunuz.

Acını derinden hissettim cünkü ayni seyleri yasadim.. bir insanin babasini kybetmesi çok acı birseymis.. ah canım babam çok özlüyorum onu.. Keske babam yasasaydi doya doya sarilabilseydim ona tarif edilemez bir aci

Allah kalanlara sabirlar versin insallah

Yalnız olmadığımı bilmek bana güç verdi. Teşekkür ederim. Bi yerlerde yaşadıklarımı yaşayan, beni anlayan birileri varmış demek ki diyorum. Sanırım beni babama bağlayan tek şey uzak, mesafeli olmasına rağmen yine de bize olan düşkünlüğüydü yani öyle davranmasıydı diyeyim. Mesela son 2 senedir benle küstü fakat öncesinde her gün arardı. Yanımda olmasa da bi telefonuyla varlığını hissettirirdi. Bıkardım hatta bazı zaman. O yüzden diyorum ki bazen, keşke sevmeseydi bizi. Yanına gittiğimde o sevgisini hissetmeseydim. Bi yabancı gibi olsaydı bize de, babam zaten bizi sevmiyordu diyip kendimi rahatlatabilseydim. Gerçekten seviyordu evlatlarını fakat dediğim gibi yanında olmasınlar, özgürlüklerini kısıtlamasınlar, ayak bağı olmasınlar. Uzak olsunlar, var olduklarını bileyim yeter. Uzaktan sahip çıkayım onlara, ayda yılda bir göreyim yeter gibi bi düşünce içindeydi hep. Annenizle barışmak istemesi, sonra siz barıştırmak istemiyorsunuz diye sizi suçlaması tamamen aynı yaşadığım şeyler. Erkek kardeşim de böyle söylüyor. Onun için en hayırlısı oldu ilerde daha da huysuzlanacaktı diyor. Bu ölüme isyan eden bir ben oldum sanırım. Oysa ne kadar da çok güveniyordum kendime. Ne kadar da kolay ölsün zerre üzüntü duymam diyebiliyordum. Ne kadar zavallıymışım. Çok güzel kandırmışım kendimi. Vicdan yüküm ağır, keşke hafifletebilsem, yapamıyorum. Bir kaç saat kendimi rahatlatıp sonra yine aynı negatif düşüncelere gömülüyorum saatlerce.. Vicdanım öfkeme galip geliyor.. L

İçine dogmus demekki. Mektup yazdigin gün babanla vedalasmissin içinde. Belki yanına gitsen yine kalbini kıracak, tartışarak ayrılacaktın.

Şöyle düşünün o sizi siz onu aslında affetmişsiniz. O kardeşlerinize sizi sormuş, siz içinizde bazı sorunları çözüp bir mektup yazmışsınız. Her şey fiziksel şekilde sarılmak konuşmak vs değil. Siz uzaktan vedalaşmışsınız. Evet görüşememişsiniz ancak ikiniz de aslında birbiriniz hakkında olumsuz düşüncelerinizden arınmışsınız. Ben annemi 5 sene önce tam da bugün kaybettim, ona söyleyemediğim yüzlerce şey, dileyemediğim özürler, yaşayamadığımız sevinçler kaldı geriye. Bunlar için çok üzüldüm ama hayatım bunların pişmanlığı ile geçemezdi. Hem o benim annem olduğu için bana karşı tabiki affedici ve ne yaparsam yapayım beni seviyor olduğu düşüncesine sığınarak bir nevi huzura erdim. Biraz kendinizi teskin etmelisiniz, çünkü yas tutmanın da evreleri var, belli bir aşamadan sonra iyileşme dönemine geçiyor olmanız gerekir. Sürekli kendinizi suçlayarak hiçbir şey de değişmez. Yaşananların böyle olması gerekiyormuş şeklinde düşünerek biraz daha kaderci yaklaşmak belki işe yarayabilir..

Çok canımı yaktılar öyle bir günde. Hatırlayınca bile kötü oluyorum. Dilerim yanlarına kalmaz kendileri bin beter olurlar

Babam hiç pişman olmadı aslında biliyor musunuz Pişmanlık değil de, duygu sömürüsüyle pişman etmekti hep onun isteği. Mağdur hep oydu, kurban hep oydu. Birileri suçluydu, masum hep oydu. Hatta aklıma bir anı geldi. Bir kaç sene öncesiydi. Babamla yine kavga etmiştik. Birdaha aramayacağım seni, çık git hayatımdan dedim. Saydı, sövdü bana. 1 hafta sonra hastanede yoğun bakımda olduğu haberini aldım yine birisinden. Kendi aramamış, arkadaşı aramak istemiş gurur yapmış aratmamış. Yine de aramış adam. Baban sürekli senden bahsediyordu, çok üzüldü, hastalandı gelsen iyi olur dedi. Tabiki gittim yoğun bakım kapısında bekledim. Tir tir titriyorum korkudan, ağlıyorum. Bir ara dışarı çıkardılar sanırım tahlil gibi birşey için. Kapıdan çıkarken sedyede oturuşunu, beni görünce yaşadığı şaşkınlığı, ilk başta soğuk bir tavır takınıp yanına yaklaşınca gözlerinin doluşunu hatırlıyorum. Ne kadar korkmuştum onu kaybetmekten. Yanına gidip sarıldım. Orda olacağımı, bir yere gitmeyeceğimi, onu bekleyeceğimi söyledim. Yoğun bakıma girmemiz yasaktı ama dışarda benim, içerde babamın yalvarış, yakarışları, ısrarları sonucu beni içeri aldılar. İyiydi durumu. Sadece vücudu su toplamış. Tabi hastalıkları bedenini ele geçirmeye yeni yeni başlamıştı. Sarıldım babama, teselli ettim. Bir gün sonra babamı normal odaya aldılar. Geceyi ben burdan çıkmak istiyorum diye hastaneyi inleterek geçirdi tabi. Bir kaç gün boyunca evine gittim geldim. Sonra sıkıldı babam. 1 hafta ortadan kayboldu. Ulaşamadım. 1 hafta sonra beni aradı. Arkadaşlarıyla şehir dışına gitmiş. İçmeye, gezmeye, eğlenmeye gittiler muhtemelen. Sonra her Allah'ın günü aramaya başladı. Kızım nasılsın diye sormak için aramıyordu ama. Annenle bizi barıştır demek için, kullanmak için beni arıyordu. El verdim, kolu kaptırdım resmen. Bunaldım. Kadın için bittin istemiyor desem de anlamıyor. Konuştur bizi diyor. İstediğini yapmayınca beni suçluyor. Yordu beni. Mesafe koydum. 3 aradı 1 ini açtım, mesajlarına cevap vermedim derken, öyle mesafe girdi araya yine koptuk. Babam bir gün olsun "kızım, yavrum, nasılsın, var mı bir ihtiyacın, evleniyormuşsun baban yanında bunu bil" deseydi herşeyi ama herşeyi unutabilirdim. Bütün bunların farkında olduğum halde hala neden üzüldüğümü, neden vicdan azabı çektiğimi sorarsanız bilmiyorum. Sanırım doğru/yanlış, haklı/haksız, iyi/kötü, suçlu/masum algısını tamamen kaybettim. Ruhum yaralı, beynim hasta. Nasıl iyileşeceğim konusunda en ufak bi fikrim yok. Psikolojik destek bile bana yarar sağlamaz gibi geliyor artık. Ben içimin karanlığında yaşayıp gideceğim sanırım ve bu çok korkunç. Geride bırakacaklarım olmasa bu kafayı taşımaya hiç meraklı değilim aslında biliyor musunuz? O kadar kaybetmiş hissediyorum. Hayata, yaşama hevesim, isteğim o denli yok artık.

Canım en son yurtdışına annemlerin yanına gideceğimden bahsetmiştim size. Ortak bi kaç arkadaşa söylemiştim. Eşim onlardan duymuş. Duyar duymaz benimle iletişime geçti. Gidemem, onu bekliyorum diye düşünüyordu heralde. Günlerce aradı, özür diledi. Kimini açtım konuştum, kimine cevap vermedim. Bi kaç kere eve geldi yüz yüze konuştuk. İlk görüşmemizde tartıştık. Sonrakilerde yelkenleri suya indirmiş vaziyetteydi. Kırgın olduğu sebepleri, neden aramadığını vs anlattı. Ben her halükarda gideceğimi, kafamı toplamam gerektiğini, ayrı olduğumuz süre içinde düşünüp ondan sonra karar vereceğimi söyledim. Tamam bekleyeceğim dedi. Kendi evime dönmedim yani. Gideceğim gün geldi bana çiçek, hediyeler vs. almış. Havalimanına bıraktı beni. Öylece ayrıldık. Şimdi konuşuyoruz sürekli seviyorum, senden vazgeçemem, boşanmak istemiyorum diyor. Beni en zor zamanlarımda yalnız bıraktığı için hala kızgınım ona ama bi taraftan da hatasını anladığı konusunda hergün daha fazla tatmin ediyor beni. Yine de burda bi kaç ay kalıp döneceğim. O süre içinde durumu değerlendireceğim ondan sonrasına bakacağız ama umut var gibi:)

Ne demek bazen dost acı söyler lafını yanlış anlayanlarımız oluyor evet acı söyler de yapıcı olur aynı zaman da haftasonları sosyal medya kullanmıyorum o yüzden geç gördüm kusura bakmayın ben baya bir soğukkanlıyım ama arkadaşlarım he aşırı duygusal heyecanlı tiplerdir Allah dağına göre kar veriyor işte birbirimizi dengeliyoruz benim öküzlüğüm onlara iyi geliyor bazen ben aşırı duyarsız olduğumda onlar beni dürtüklüyor filan ama günün sonunda birbirimizi hala seviyor oluyoruz sizi sürekli zaten üzgün olduğunuzu bile bile üzücü konuşanları ve eleştirenleri lütfen hayatınızdan çıkarın veya uzaklaşın toksik insana alerjim var benim ne zaman isterseniz burdayız konuşmak dertleşmek için kanlı canlı yanyana olmak gerekmiyor ki illa artık Önceki

Yeğenleri ve birkaç kişi sizi bekledi demiş. Kızının yolunu gözleyen baba bunları yapmaz. O ailede doğmayı siz secmediniz, o babayı siz secmediniz. Kimse size bu konuda vicdan yaptıramaz, izin vermeyin. Babanız çok iyiydi ve siz onu yalnız bırakmış evlat değilsiniz, babanızin karakterini, seçimlerini biliyorsunuz. O kendi seçtiği hayatta devam etti. Buna rağmen yaşlanınca ben bakarım diye düşünmüşsünüz. Bu bile büyük bir şey. Ayrıca kimin ne zaman vefat edeceğini bilemezsiniz. Kendinizi suçladığınız konularda %100 siz suçlu değilsiniz. Sadece siz suçlu değilsiniz. Kötü arkadaşları niye kendilerini suclamiyor? Bu adam bu hale geldiyse bizim suçumuz da var demiyorlar? Yeğenleri sizi suçluyor sanki onlar çok iyi akraba oldular, ailenizin durumunu çok iyi biliyorlar da suç size mi kaldı? Kimsenin size yüklemeye çalıştığı yükü taşımak zorunda değilsiniz. Bu babanızin secimiydi. Yapabileceğiniz hiçbir şey yoktu. Kendinizi korumaktan başka. Çok açık birsey yazacam, eğer babanızin alkolik arkadaşları siz evdeyken eve gelip size saldirsaydi ne olacaktı? Babanız sizi koruyacak miydi? Yada bunu dusunebilecek kadar size değer vermiş miydi? Ben hayırlı evlat değilim demeden önce babam hayırlı baba miydi diye düşünün. Evet vefat etmiş, Allah rahmet etsin. İyisiyle kötüsüyle yaşadı ve bitirdi. Lütfen siz hayatınıza dönün ve kendi hayatınıza sahip çıkın.

Yalnız değilmişim demek ki Tek fark babam bize çok düşkün, çok sever gibi davranırdı. Yani mesela yanına gitsem çok sevinir hatta duygulanır ağlar ama iki gün sonra sıkılırdı. Yani aslında babam sadece sevilmek istiyordu. Evlatları onu sevsin, nefret etmesin, kin gütmesin ama yanında da olmasınlar. Uzak olsunlar. Ayda yılda bir görse yeterdi ona. 26 yaşındayım inanın 26 sene bu şekilde geçti. Arkamda babam var hissini bende hiç yaşamadım. Aksine hep onun arkasını toplayan oldum. Beni o kadar yordu, yıprattı ki. Bazen keşke bizi sevmeseydi diyorum. Bi yabancı gibi olsaydı. Gördüğünde ağladığını, saçlarımı öpüp kokladığını, beni yanında istemediğini ama zorda kalsam benim için canını verebileceğini bilmeseydim. Belki yok sayabilirdim o zaman. Babam beni hep arafta bıraktı. Bu yüzden çok yoruldum. O kadar haklısınız ki. Yarım kaldık. Sonuçlandıramadım ilişkimizi ve takıldım kaldım bi yerde. Nasıl nokta koyacağım bu işe bilmiyorum. Kafamda dönüp duruyor bütün olanlar psikolojik destek aldığım da oldu geçmişte fakat sanırım o kadar umutsuz vakayım ki gelemedim üstesinden. Ruhum ağır yaralı.

Ben eşimden nefret etmiştim o an. İlk iş ağlayarak yakasına yapıştım. Feryat ediyordum hayır, yalan söylüyorsun, ben yarın babama gidecektim, şaka yapıyorsun, böyle şaka olur mu diye kızıp durdum ağlayarak Sonra çıktık hemen yola koyulduk yolda tabi ben hala ölmemiştir, yine yoğun bakımdadır, şimdi gideceğim ve babama sarılacağım diyerek telkin ediyorum kendimi sürekli ah babam.. sarılamadım.. birdaha hiç sarılamadım asla yüzünü göstermediler. Dokunmama dahi izin vermediler. Alel acele toprağa koydular cenaze günü. Toprağına sarıldım, mezar taşını öpebildim sadece. Bu acı hiç geçmeyecek mi, dayanılmıyor, içim çok acıyor kafamda birsürü soru işareti. Nasıl öldü, ne hissetti, uyanık mıydı, uykuda mıydı, telefonla ambulans çağıracak fırsatı mı olmadı... Telefonu o gün evden çıktı mı onu dahi bilmiyorum. Sanırım polisler aldı götürdü. Ah babacım. İçimi bu sefer çok fena yaktı dediğiniz gibi yarım kaldık. Bizim de bir parçamız o toprağa gömüldü onlarla birlikte

Buluşacağız inanın hesaplaşacağız da yarım kalmadı hiç bir şey.. ölümün her türlüsü zor işte kimi tanıdığına kimi hiç tanıyamadığına.. ne yaparsak yapalım mutlu ayrılamayacağız buradan o yüzden bırakın kendinizi suçlamayı çünkü insanı en çok kendisi yoruyor ne yaparsak yapalım ucundan kıyısından bir hata bulucaz kendimiz de yine

Sizin yazdiginizi gorunce eski konularina baktim. Konu sahibini hatirladim. Gercekten cok zor surecler yasamis ustune esi ile olan sorunlari tuzu biberi olmus. Allah yardimcisi olsun.

Evet içime doğuyordu kesinlikle. Son 1 hafta 10 gündür özellikle, saçma sapan anlarda, örneğin mutfak toplarken, ya babam ölürse gibi düşünceler beynime üşüşüyor, nerden çıktı bu durup dururken diye o düşünceleri kafamdan atmaya çalışıyordum sürekli. Babam ölmez, helalleşmeye elbet vaktimiz olur diye telkin ediyordum kendimi. Mektupta genel olarak hep kötü bi şekilde bahsetmiştim ondan. Yani asla yüzüne söyleyemeyeceğim şeyleri mektuba yazmıştım. Tüm öfkemi mektuba döktüm. Şimdi iyiki öyle yapmışım, iyiki yüzüne söylememişim diyorum. L

Cenazelerde bazi akraba denen akrepler hep böyle tozu dumana katarlar. Zaten çok üzgün birine neden bu yapılır hıc anlamıyorum. Hepsini engelleyin ve kendinizi suçlamayın artık.

Buluşacağız değil mi? Herşey böyle yarım kalmayacak. Sizin de başınız sağolsun çok çok üzüldüm... Sanırım insan elinde olmayan ne varsa onu istiyor. Bende bazen keşke hiç tanımasaydım diyorum, hiç anım olmasaydı onunla, hatırlamasaydım, ben küçükken ölseydi keşke demişimdir defalarca. Ama sizi de çok iyi anlıyorum daha babanızı tanıyamadan kaybetmişsiniz. Bu da çok büyük ukte bırakır insanın içinde. Ölüm ne acı, ne şekilde olursa olsun çok acı ve hep erken...

Size kucak kucak sarılmak istiyorum. Psikolojik sorunları olan anne babalar çocuklarını yetiştirirken maalesef ciddi hatalar yapıyorlar. Evet Dünyayı suçlamak da klasik, hatta ben herkesi suçlayanlardan çok şüphelenirim, tahminlerimde hiç yanılmadım. Ve babanızın davranışları sizin suçunuz değil. Çocukken size yapılanlar sizin suçunuz değil. Siz özünde masum bir yavrusunuz. Babadan karşılık gelmeyeceğini bile bile halen ilgi istemek de normal. Anne baba ilgisi en temel isteklerden sonuçta değil mi? Her mesajınızda gitmeme kararının doğruluğu ortaya çıkıyor aslında. Gitseydiniz yine kötü bir anıyla dönerdiniz. Laf salatası yapanları bir tarafa alalım. Bakın mutlu olmayı hakediyorsunuz, sevgiyi de hakediyorsunuz. Rica ediyorum destek alın. Susan Forwardın meşhur Zor Bir Ailede Büyümek kitabı vardır, sizin yaşadıklarınızı anlatır yol haritası gösterir. Bir karıştırın, adım adım ilerleyin. Kendinize zaman verin.

Otopsi raporu henüz tamamlanmadı. Elime geçmedi henüz. En çok o raporu bekliyorum zaten. 2-3 gün önce ölmüş olduğunu otopsi yapan doktor söylemiş amcamlara. Başka bilgi vermemiş. İlk bulan komşu ve polisler zaten. O vaziyette bulduklarını komşu söyledi bana

Ah bu babalar ah başınız sağolsun Allah rahmet eylesin sabırlar versin

"Başka bir sekilde de olsaydi ölümü hep o anda kalacaktiniz." Sizde yaşadınız aynı şoku değil mi? Duyduğunuz haberi o an duymamış varsaymaya çalışmak, inananamamak, hayır, yalan diyerek inkar etmek, ne kadar inkar ederseniz edin bu gerçeği değiştiremeyeceğinizi düşündüğünüz andaki o çaresizlik hissi Hatırladıkça kötü oluyorum. Daha önce de söylemiştim. Babamın o evden ceset torbası içinde çıkarıldığını gördüm, kefen içinde mezara koyuluşunu gördüm ama hiçbiri o aldığım haber kadar o "baban vefat etmiş" cümlesi kadar yakmadı beni Sizin de başınız sağolsun mekanı cennet olsun babacığınızın. Çok acı çok. Görüyorum ki herkes benzer şeyler yaşıyor. Herkesin içinde bişeyler ukte kalıyor. Herkes bi şekilde o yarım kalmışlık hissini yaşıyor. Haklısınız bazen düşünüyorum niye daha önce gitmedim diye. En azından babamın halini görüp evime getirirdim evimde bakardım diyorum hep. Ama babamın huyunu biliyorum. Gelmezdi. Hastanede bile bir gün yatıramazdık. Bağırır çağırır hemşirelerle kavga eder eve gitmek isterdi. Doktorlar bir çok kez seni hastaneye yatıralım demiş yatmamış kaçmış hastaneden. Evinde olmayı isterdi o. Daha önce de dediğim gibi yalnızlığından, özgürlüğünden ödün vermezdi çok hasta dahi olsa. Yatağa bağlı olsa kimbilir ne kadar üzülürdü, canı yanardı. Ben babam derdim bakardım gocunmazdım ama o çok kötü hissederdi biliyorum. Birilerine muhtaç olarak yaşamak istemezdi özgürlüğü kısıtlansın istemezdi. Zaten sağlıklıyken bile "Allah bi anda alsın canımı, çektirmesin" diye dua ederdi hep, dediği gibi de oldu. Belki yanıma götürsem bi kavga gürültü çıkacaktı evine dönecekti yine dediğiniz gibi aynı şekilde ölecekti. Bu daha çok içime otururdu, belki de herşey olması gerektiği gibi oldu Sanırım haklısınız. Bu ölüm nasıl gelirse gelsin vicdan yapacaktım ben. Belki bu şekilde değil başka şekilde. Vicdanımın rahat olması için babamla ilişkimizin hiç kopmamış olması, çoluğunun çocuğunun içinde vefat etmiş olması gerekirdi. Fakat olmadı hayat işte. Sizin için de çok üzüldüm gerçekten Allah size de sabır versin. Beynimiz içinde dönen 'o an' var ya, umarım zamanla bu kadar acıtmamaya başlar. L

Baba olarak hiçbir sorumluluğunu yerine getirmemiş ki, size ve annenize bir hayrı dokunmamış. Baba olmak bu değil ki. Yani normal bir baba olsa evine bakan, babalık yapan ama bir konudan küsseniz ve barışmadan vefat etse, o zaman suçlu olurdunuz. Neden şimdiye kadar barışmadınız, insan babasına haklı bile olsa alttan alır derdim ama kusura bakmayın sizin babanızın iyi bir tarafı yok. Allah rahmet eylesin. Siz bol bol dua edin. Mümkünse psikolojik destek alın yada yakınınızdaki biri ile paylaşın. İyi gelir.

Bi de şu var. Kızım kızım diye beklemiş ağlamış falan. Eğer ki bu olay gerçekse niye kimse size ulaşmamış, niye baban seni bekliyor dememișler? Bu olayın gerçek olması için vefatından önce babanızın yanına gitmiş olmaları gerekir, siz buna inanıyor musunuz? Babanız başkaları yanında bunu söyleyebilecek biri mi? Ben size söyleyim, o an o durumun etkisiyle olayları dramatize etmisler, olmayan şeyleri uydurmuş olabilirler. Kızını aramayip elalem de beni iyi bilsin diye haber göndermek farklı. Sizle ilgili birsey sormuştur ki yazmışsınız. Onlar da babanız feryat figan ağlamış gibi size aktarmislardir. Sanki çok umurlarında olay gerçek mi, siz ne hale gelirsiniz. Aylardır belki olmayan olayların suclulugunu yaşıyorsunuz. Yaşadığınız durumla pek aynı değil ama Size şunu anlatayım. Bizim lanet, başımızda kara bela gibi çökmüş, yaşadığımız sorunların %70 ine tek başına sebep olan bir babaanne var. Şeytandan beterdir. Allah düşman başına vermesin. Yıllar yıllar önce önce küstük artık konuşmuyoruz. Sorsan etrafındakilere diyor ki torunlarım torunlarım. Biliyoruz ki yalan, eline fırsat geçse bir bardak su vermez. Şimdi bu şeytan ölse, cenazesine gitmem ama biri de çıkıp sizi çok severdi dese inanır miyim? Kendimi zerre suçlu hissetmem. Hatta biri biz ergenken demişti, içi bizi yakar dışı sizi demiş geçmiştik. Elaleme, akrabaya göre ne var, sanki onlar hesap mercii. Yalandan işte yaşlı kadın ama, yaşlı adam ama diyip vicdan yaptıracaklar. Madem yaşlı al sen bak o zaman. Yok ama hiçbiri evine sokmuyor o şeytanı. Cenazeden cenazeye gelip dedikodu yapan, siz kötü durumlar yaşarken gözlerini kulaklarını kapatan insanlar bunlar. Hangi biri babanıza dedi ki evladına, karına yapma bunları? Hiçbiri. Kimin lafını ciddiye alacağınıza kendiniz karar verin. Her sinek viziltisini dinlemek zorunda değilsiniz

Yaralarını deştiysem özür dilerim. Sadece sarılmak istedim sana. Teselli vermekte beceriksizim.

Aşırı duygusalsınız sadece çevremde sizin gibi arkadaşlarım çok var biraz önce öğle yemeğinde onlardan biriyle birlikteydim geçmişten mevzular açıldı yanımızda ki başka bir arkadaşa gucci sayesinde bu kadar güçlendım yırtık biri oldum dedi o kadar hoşuma gitti ki biz onunla tanıştığımızda boşanma aşamasındaydı çok sorunlu bir boşanmaydı ve arkadaşım aşırı duygusal sessiz biri her anında yanında oldum mahkemeye bile gittim onunla savaşmayı öğrendi en sonunda hala duygusal ama gerektiğinde pençelerini çıkarıyor artık :) sizi olduğunuz gibi seven destekleyen insanları yanınızda tutun diğerlerine yol verin gitsin yalnızlık iyidir ama destek veren güçlü bir dost çok iyi geliyor insana ve bu acı sonsuza kadar kalmayacak şuan vicdan azabı var bunun olmasını sağlayan da babanız benim babam bunu yapmadı çünkü en az onun kadar gaddar olduğumu biliyordu bana işlemeyeceğini kendi iyiliğiniz için öldükten sonra bile sizi manipüle etmesine izin vermeyin lütfen en yakın zaman da bir uzmandan yardım alın ilaç tedavisi ilk başta beni de korkuttu ama çok iyi hissettim yine olsa yine kullanırım acı çekmeye hiç gerek yok

Babam yaşarken aynı duygulara sahiptim. Sizi o kadar iyi anlıyorum ki. Benim babamla evimin arası 10 dakikaydı yürüyerek. Gidemedim Ayaklarım götürmedi beni oraya. İçimden gelmedi bir türlü. O sızıyı çok iyi biliyorum. Yaşarken acaba şuan nasıl ne yapıyor diye düşünürdüm. Yediğim lokma zehir olurdu o da yiyor mu aç mı tok mu diye düşünmekten. Şimdi toprak oldu. Bi taraftan sanki yüklerimden kurtuldum, yeniden doğdum, hafifledim artık gibi ama bi taraftan da yaşasaydı da hergün yemeğini yapsaydım, baksaydım, besleseydim düşüncesi insanı kahrediyor. Çıkmaz sokak gibi birşey. Yukarı tükürsen sakal, aşağı tükürsen bıyık. Bu insanlar başta hiç baba olmamalıymış aslında. Ben defalarca kez keşke hiç dünya gelmeseydim demişimdir yürekten bunu dilemişimdir. Yaşadıklarım benim suçum değildi ama hesap bile soramadım babama. Hesap yine bana kaldı... Kristialia Her dileyen alır, arayan bulur, kapı çalana

Belkide sen onu affettigin an can verebildi. Çünkü bazı anne babalar çocukların ahi olunca üstünde can çekişir can veremez. Allah senin içine bı ferahlık vermiş. Onu kalbinde affettmissin. Oda ruhunu teslim etmiş. Başın sağolsun. Ne kadar alkolik olsada inşallah müslüman dir. Biliyorsan kuran oku onun için. İhtiyaç sahiplerine hayır bağışta bulun baban için.

Öldükten sonra kıymete bindi babam onlar için. Yaşarken yüzüne bakmıyorlardı. Cenaze günü de beni günah keçisi ilan ettiler. Vicdanlarını böyle rahatlattılar. Hiçbiriyle görüşmüyorum zaten. Ayda yılda bir böyle düğünde cenazede gördüğüm insanlar işte. Hepsinden iyice nefret ettim o günden sonra zaten. O kadar suçlanmaya nasıl dayandım şuan bile şaşırıyorum hala zaten. Kendi vicdan yüküm o kadar ağırken, bir de insanların yükledikleri, Allah sabrını vermiş demek ki.. Şuan olsa kaldıramazdım. L

Mektuba çok kötü şeyler de yazmıştım Başlangıcında sürekli babamı suçladığım fakat ona hakkımı helal etmekle bitirdiğim bir mektuptu. İkinci defa okumadım bile ertesi gün yırtıp çöpe attım. Babam öldükten sonra çöpten mektup parçalarını çıkardım. Elime aldığım ilk kağıt parçasında "yapayalnız öl" yazıyordu inanın böyle bişey yazdığımı hatırlamıyorum bile. Sanırım o anın öfkesinden dilimden ne dökülürse yazmışım. İyiki bunları babamın yüzüne söylemedim Sizin de başınız sağolsun. Baba acısı böyleyse anne acısını tahmin bile edemiyorum. Dediğinize sığınmak lazım aslında. O benim babamdı ne olursa olsun affedecektim sevmekten vazgeçmeyecektim. O da beni aynı şekilde. Sadece kendime kızgın olduğum kadar babama da kırgınım aslında. Ölmeden önce beni bir kez olsun arayabilirdi. Gururundan ödün vermedi dolaylı yollardan ulaşmaya çalıştı arkadaşı vs aracılığıyla, elin adamlarıyla muhattap ediyor beni diye düşündüm, bu da beni daha çok sinirlendirdi. Kendi bir adım atmadı aksine sosyal medyada ben ölürsem kimse mezarıma gelmesin tarzı sitem dolu paylaşımlar yapmış bu beni daha çok yaraladı. Fakat netice olarak hiçbirinin önemi yok artık haklısınız. Sürekli bunları düşümüp durmanın da bana bir faydası yok... Bugün tam 4 ay oldu. Kabullenme evresine bile geçebilmiş değilim tam olarak sanırım. Umarım bundan sonra ki süreç bundan öncesi kadar eziyetli geçmez. İyi olmak istiyorum, tek temennim bu

Annenizin ve sizin sağlıklı uzun bir ömrünüz olsun dilerim eğer hayatta ise Sizi çok ama çok iyi anlıyorum ben de sanki kendi hislerimi yazmışsınız.. sabırlar diliyorum umarım bundan sonra sizin için daha iyi olur her şey.. biz de o baba yoksunluğunun yerine hep eşlerimizi koyuyoruz farkında olmadan, bunun sebebi babalarımız.. malesef..

Çok detaylıca düşünmemeye çalış yinede. İnsan anne babasından ne yaparsa yapsın vazgeçemez gecemiyor tek yapabileceğin şey dua etmek onun için

Öncelikle baş sağlığı diliyorum. İnsan çok kızdığı birini kaybettiğinde sanırım sadece güzel anıları ve onunla yaşayamadıklarını düşünüyor. Babanızdır kan bağı olduğu için zaten doğal olarak da seviyorsunuzdur. Ama kendinizi bu kadar kahredecek düzeyde bir ilgi, sevgi görmemişsiniz kendisinden. Sanırım son 2 yıldır görüşmediğiniz için kendinizi suçluyorsunuz ancak bu ilişkiyi bu hale getirenin o olduğunu şu an görmek istemiyorsunuz. Ölüm var ise herkes için var. Babanız değil de aniden vefat eden Allah göstermesin siz de olabilirdiniz. Bu süre içinde kendisi de sizle arayı düzeltmeye çalışmamış. Onun böyle bir kaygısı ya olmamış ya da yeterince olmamış. Siz de geçmişinizle barışıp olumlu olumsuz tüm olanları olduğu yerde bırakmayı deneyin bence. Sanıyorsunuz ki o gün babanıza gitseydiniz babanız evde hayatta olsaydı her şey güllük gülistanlık olacaktı. Aslında başka tür bir hayal kırıklığı yaşayacaktınız belki de. Neden böyle şeyler söylüyorsun diyecekler bana şimdi çünkü eşimin babası aynı bu profilde biri. Muhtemelen bir gün onun vefat haberini de böyle alacak eşim ve o da benzer şeyler düşünecek. Çünkü babasıyla baba-evlat ilişkisi yaşayamadığı bir ömür var. Bu yaşanmamışlık ama bir gün acaba her şey güzel olur muydu düşüncesi tüketiyor bence sizi.

ah bu babalar. benimde annem babam ayrı babam ülkenin bi ucunda bazen ararım açmaz bazen arar güzel konuşur bazen sarhoştur küfür eder. seni anlıyorum çünkü geçen hafta açmadım bile telefonu çünkü yine sarhoştu büyük ihtimal artık yoruldum Allah korusun vefat etse senin gibi hissedeceğim eminim. ama insan bazen gerçekten yılıyor. yaşattığı güzel şeylerin beş katı travmaları da var sağolsun. senlik bir durum yok aslında önce kendini affet, sonrada onu. birde şöyle bişey var hiçbir kadın annesini çok üzen babayı kolay kolay affedemiyor

Kızlar merhaba. Size yine içimi dökmeye geldim zira kapkaranlık içim yine bu aralar. Konu 4 ay önce kaybettiğim babam. Daha önce konu açmıştım babamı kaybetmemle ilgili. Hissettiğim ne varsa yazacağım buraya. Belki yazacağınız bir şey içime su serper, çok ihtiyacım var buna. Babam aslında hep var ama yok gibiydi hayatımda. Annemin zaten hayatını zehir etti. Annem tek başına büyüttü çoluğunu çocuğunu. Maddi manevi hep annemin üzerine yüktük biz. Babamın hiç bir sorumluluğu olmadı üzerimizde. Annem işte güçte çalışılıp didinirken, evlatları için dişini tırnağına takarken, babam için adı var olan ama yanında olmayan, hiç bi sorumluluğumuzu üstlenmediği, sadece ona babalık duygusunu tattırmış olan evlatlarıydık biz. Son 6-7 senedir yalnız yaşıyordu. Annemle tamamen ayrılmışlardı. Zaten hep kopuk bi ilişkileri vardı. Aile kavramı nedir tatmadım ben. Anneme haksız yere attığı bir kaç iftira, sinirimi bozan bi kaç hareketini, yanlış davranışlarını gördükten sonra babamla olan iletişimimi kopardım. Son 2 senedir görüşmüyordum. Ondan önce emin olun bi evlat olarak üzerime düşeni yaptım. Fakat son 2 sene iplerin koptuğu noktaydı benim için. Geçmişim babamla ilgili travmalarla dolu. Şimdi tek tek her birini anlatmak uzun olur ama anlayın diye söylüyorum. Bu yüzden çok kinliydim ona karşı. Hastaydı. Bir çok hastalığı vardı. Buna rağmen akıl almaz şekilde sigara ve alkol içiyordu. Hayatını ele geçirmişti alkol zaten. Birgün eşimle tartıştık. Ben ağlayıp zırladım ve herzamanki gibi ruh halimle alakalı babamı suçladım kendi kendime çünkü o hep kafamın içindeydi. Nerde, ne yapıyor, ne yiyor, ne içiyor, iyi mi, mutlu mu... Ona bir mektup yazdım. Ertesi gün yırtıp çöpe attım. O mektupla birlikte içimdeki kin, öfke, nefret yok oldu sanki. Anladım, affedersem hafifleyecektim. Bir kaç gün öncesinde zaten hastalığının kötüye gittiğini durumunun ağırlaştığını öğrenmiştim. Babamı görmeye karar verdim. Ama bunu yalnız yapacak cesaretim yoktu. Gidersem herşeyin daha kötü olmasından o kapıdan kovulmaktan korktum. Ki bu daha önce bi kaç kez yaşandı. Babamı kırmaktan, beni kırmasından yine paramparça etmesinden korktum çünkü ceviz kabuğu kırar gibi insan kalbi kırardı inanın. Çok çabuk pişman olurdu ama ben paramparça olmuşluğumla kalırdım. Neyse, bir kaç gün sonra eşimle düzeldik. Yeni evliyiz zaten. Eşime "yarın babama gidelim" demeye hazırlandığım akşam, eşim benden önce davrandı. Bir telefon geldi, yatak odasında konuştu, sonra yanıma geldi. Elinden geldiğince beni bu konuşmaya hazırlamaya çalışarak, benim ne olup bittiğini kesinlikle anlamadığım bir an bana "baban vefat etmiş" dedi. Şu üç keline beni yaktı kavurdu kızlar. Hiç beklemiyordum. "Babamı özledim, babamı göreceğim" dediğim vakit tabiki böyle acı bir haber beklemiyordum. Bu haksızlık değil mi? Ben o an'da kaldım biliyor musunuz? Şuan o anı hatırlarken bile gözyaşlarıma engel olamıyorum. Sanki aynı şoku, aynı acıyı tekrar sil baştan yaşıyorum. Çıkamadım o an'dan ben, çıkamıyorum. Niye böyle oluyor? Babamın gittiğini kabulleniyorum da şu üç kelimeyi niye kabul edemiyorum? İçim acıyor. Sessizce yok olup gitti.. Vedalaşamadım. Babam 2 gün o evde cansız halde durmuş. Hani ona mektup yazdığım akşam var ya, o akşam ölmüş işte babam. Bir insanın 2 gün boyunca öldüğünün farkına varılmayacak kadar yalnız olması... Ama bu hayatı o seçmişti. Çocuklarına tercih ettiği o pislik arkadaşları, çevresi nerdeydi? Benim ne suçum vardı? Ömrü boyunca yalnız ve özgür olmayı babam seçti. Fakat öldükten sonra "seni çok bekledi, gelmedin" diye beni suçladı yeğeni ve bi kaç kişi daha. Geçecek mi bu? Yürüdüğüm yollarda bile aklıma geliyor babam da buralardan geçmiştir diyorum. Hergün sosyal medya hesaplarına bakıyorum resimlerine, videolarına. Beni yine vicdanımla baş başa bıraktı. Zaten hep vicdanıma oynardı. 2 senedir evet yanına gitmedim ama o da bir kez olsun aramadı kızım gel demedi Dolaylı yollardan bana ulaşmaya çalıştı . Böyle bi sonu tahmin etmeliydim ama babam yanımda ölür diye düşünmüştüm ben hep. Elime kalır ben bakarım ne olursa olsun asla şikayet etmem o benim babam derdim. Durumu daha kötüye gitmeden, yatalak olmadan, elime bakmadan, ansızın kalp krizinden kaybettim babamı. Sessizce yok olup gitti... Kötüyüm...

Tedavinin faydası olur değil mi gerçekten? Benim de dönem dönem psikoloğa gittiğim oldu. Bırakınca yine en başa sardım. Umutsuz vaka olduğumdan korkuyorum. Bir gün iyiyim, bir gün kötü. İnternette bile bunu aratınca bipolar gibi bişeyler çıktı karşıma. Gerçekten kendimi en iyi tanımlayabileceğim cümle bu. Dün çok kötüydüm mesela. Bütün gün gözyaşım gözümün ucundaydı. Annem de farketti dayanamadım ağladım yine babamdan bahsettim. Bugün çok daha iyiyim. Olayları kabullenmiş hissettiğim günlerden biri bugün. Bu değişken ruh hali o kadar yoruyor ki. İnternetten bakınca manik depresif, bipolar gibi hastalıklar çıkıyor bu durumu tarif eden. İş bulup çalışmaya başladıktan sonra başlayacağım sanırım tedaviye. Umarım iyi gelir. Babamda hepsi vardı. Alkol, kumar, seks bağımlılığı, hepsi. Kumar oynadığını öldükten sonra öğrendim, onu bizden saklamış. Hatta borçlanmış tefeceye falan bulaşmış bi dünya işler. Zengin birisi değildi emekli maaşı vardı sadece. 3000 lira gibi bir rakamdı ayda. 1000 lirasını çektiği kredi borcuna veriyormuş 2000 lirayla geçinmek zorundaydı. Evi kendisinindi kira değildi. 2000 lira da tabiki yetmezdi. Sigarayı az içse yetebilirdi ama günde 3 paket sigara, gün aşırı alkol, pislik çevresine kurduğu meze sofraları severdi. Babası çok varlıklı bir insanmış geçmişte. Babamlar maddi açıdan rahat büyümüş. Babası aynı babam gibi biriymiş tek fark o maddiyatla babalık yapmış evlatlarına sadece. Oysa babamın beni maddi olarak sömürdüğü dönemler oldu üniversitede öğrenciydim henüz. Babam kendi babasına hep tepkiliydi annesinin çektiklerinden dolayı. Bir gün demiştim ki ona "sen kendi babandan daha beter bi baba oldun bize". Ah, şunu bilip şunu söylüyorum, bu dünyada bir insanın en değerli varlığı evlat sahibi değilse kendisi, evlatları varsa evlatları olmalı kendinden önce. Annem de hep dediğinizi söyler biliyor musunuz? "Sevmedi sizi lily, o kendinden başka kimseyi sevmiyordu" der. Sizi kocaman kucaklıyorum. Bana güç verdiniz. Ortak acıları paylaşmışız. Yaralarımın izi ruhumda kalacak silinmeyecek biliyorum, buna razıyım, tek isteğim o yaraların kanamayı bırakması, kabuk bağlaması, sürekli canımı yakmaması artık. L

Başınız sağolsun. Kendinizi suçlayacak bir gıdım kabahat bulamıyorum. Sonuçta son iki yılda ağır hastaydı diyorsunuz, babanızın yakınındaki akrabalar da durumu farketmiştir. Niye içlerinden biri bu iki yılda sizi arayıp da "baban pişman olmuş kızım gel seni özlüyor" demedi? Zaten siz de babanızın size zarar vermesinden kalbinizi parçalamasından korkup gitmemişsiniz. Size tahminimi söyleyeyim. Kendileri de çok yakından takip etmedikleri ve iki gün evde beklediği için vicdan azabı duyuyor. Bunu unutmak için suçlayacak kolay bir hedef gerekir o da siz olmuşsunuz. Çok klasik bir tepki. Bu suçlamaları vefattan önce de yapabilirlerdi niye özellikle sonrasında yapıyorlar? Sonuçta onlarla iletişiminiz devam ediyordu değil mi? Babalar gurur yapabiliyor onlarda bu durum da yok, telefon açmaları çok kolaydı. Hani akrabasını ziyaret etmeyip etmeyip vefat edince ortalara düşüp herkesi suçlayan tipler vardır ya sizin akrabaları biraz da ona benzertiyorum. Vefat konusunda da evladına merhametli davranan anne baba tabi ki ölüm döşeğinde bir aksilik olmazsa yavrusunu yanında görür. Bunca emeğin doğal karşılığıdır.

O pislikleri asla samimi bulmuyorum inanın düşene bir tekme de onlar attı. Orda millete şov yaptılar cenaze günü. Babam hakkında "gebersin, bıktırdı bizi, beter olsun" gibi laf söz ettiklerini duymuştum etraftan. Bunu diyen insanlar cenaze günü bana sitem ediyor. Adiler dediğim gibi hepsi şovdu belki babamı ayda yılda bir arayıp soruyorlardı. Onu en çok seven bendim, o gün içi yanan da sadece bendim herkes hayatına devam etti bakın ben takıldım kaldım bir adım ilerleyemiyorum. Ah, bazen diyorum ki senin neyine idi o güç, gurur gösterisi? babam yaşarken kardeşlerime kızıyordum görüşüyorlar diye. Değmez, haketmiyor diyordum. İçten içe kendini yiyip bitiren ben söylüyordu bunları... Eşimle her tartışmamızda benim seninle değil derdim, sorunum, benim aklım fikrim babamda derdim. Görüşelim gidelim öyleyse yanına derdi, hayır, asla derdim. Ölünce madem bu kadar canım yanacaktı niye herşeyi unutmuş gibi davranmadım, rol yapabilirdim, kırgınlığımı bir kenara bırakıp babamı doya doya öpüp koklayabilirdim. Kafamda bitiremediğim babamı millete bitirmişim, yok sayıyormuşum diye yutturdum. Aslında sadece kendimi kandırmışım. 2 senedir oynuyormuşum meğer Yemin ederim ölünce canımın bu kadar yanacağını bilsem bir dakika yanından ayrılmazdım, beni kırsa da, üzse de cevap vermez, herşeyin oluruna bakardım. Ben ölürse cenazesine bile gitmem diyerek, büyüklenerek, atıp tutarak, güçlü, gururlu görünmeye çalışarak en çok kendimi kandırmışım. Benim harcım aslında ne olursa olsun babandır, varlığı olmasa gölgesi yeter demekmiş. Ben bu kadar güçsüz, acizmişim meğer. Babamla küsünce "ben babayım" derdi hep. Evet o babaymış, bende yeri ayrıymış, ne yaparsa yapsın "o benim babam" demem gerekliydi demek ki. O zaman bu kadar canım yanmazdı belki de. Bana empoze ettiği o düşünceleri kabul edebilseydim, şuan babama olan evlatlık görevini tamamlamış olmanın huzuruyla yaşayıp gidecektim. Niye bu kadar nefret ettim ondan? Onu mu kendimi mi cezalandırdım? O toprak oldu gitti. Ben nasıl yaşayacağım bundan sonra peki? Psikolojik destek almayı çok istiyorum, fakat bi taraftan artık iyileşebileceğim düşüncesini içim hiç kabul etmiyor. O treni kaçırdım gibi sanki. İyi olmamın tek şartı babamla küs, kırgın ayrılmamaktı, şansımı kaybettim sanki Kardeşlerim toparladı, hayata döndüler. Annem zaten çocuklarımın babası, çocuklarım üzülüyor diye üzülürüm ancak diyordu. Ben ise günden güne geriye gidiyorum. Babamın whatsapp hesabı silinmiş diye oturduk hüngür hüngür ağladım dün. Belirli bir süre aktif olmayınca otomatik siliniyormuş hesap. Hergün son görülmesine bakardım. Sanki şaka yaptı, bir gün bi yerlerde yakalayacaktım onu kıskıvrak. O listede ismini artık görmemek bile en başa sardı beni. Gerçekten iyi değilim Bu arada gerçekten çok teşekkür ederim. Hiç tanımadığınız bir insana iyi olması için dil döküyorsunuz. Ne güzel bir kalbiniz var. O kara günden beri, kimseye anlatamadıklarımı burda anlattım, içimi sizlere döktüm. Hep iyi geldiniz bana. Sizin nezdinizde herkese teşekkür ediyorum iyiki varsınız

İnanın cenaze günü başıma üşüştüler. Ben acıdan uyuşmuş bi haldeydim cevap dahi veremedim. Şuan bazen niye cevap vermedim diye öfkeden kudurduğum oluyor. Konuşmaya mecalim yoktu cenaze günü. Bomboştum. Donuktum. Bi biri geldi yanıma bir diğeri. Babamın akrabalarıydı. "Gelmedin, niye gelmedin, seni çok bekledi, gelseydin ne olurdu, senin yüzünden çok ağladı" vs. Sadece tekrarlayarak "Gitmedim, beni çok bekledi, gitmedim" diyerek ağladığımı hatırlıyorum. Yani bana yapılan suçlamaları kabul edip, aynı sözleri tekrarlayıp, ağlıyordum sürekli. Hiç kendimde değildim. Eşim geldi bi ara ağızlarının payını verdi beni biraz uzaklaştırdı falan. Çok kötüydü gerçekten.. insanlar o kadar acımasız ki. Dediğiniz gibi kimse kimsenin ne yaşadığını bilmez oysa.

Bence hissediyordur. En çok ihtiyacı olan şey artık dua sen gorevini yerine getir daha huzurlu olursun. Baban içinde en makul olan duadır Allah günahlarını affetsin inşallah canım uzulme

Lilly canım senin eş olacak kişi naptı? Adım falan attı mı sana? Sesi çıkmıyor mu hiç? Sen böyle yazınca sorayım dedim.

Şimdi okudum gelişmeyi bu adama bence hemen yelkenleri sıya indirmeyin sizi çok üzmüştü evden kovmuştu hatırlıyorum. Çok yalnız kaldınız şimdi yine ikilemde bırakıyor orada belki bir hayat kuracaktınız. Gerçekten düzeldiğine emin olmadan gelmeyin lütfen

Adam sapasağlam dipdiri iken yaptığı zulüm kimsenin umru olmamış, kimse sizin halinize acımamış da, Azrailin orağı gözüne görününce kızım kızım diye ağlayan adama içleri yanmış. İnsanlar ne kadar da ikiyüzlü. Kızım kızım diye ağlayan adam, annenin adını neden anmamış? Anan insan evladı değil miymiş, ona yaptığı zulüm reva mıymış?

Babamın öyle bir huyu vardı aslında. Yani aşırı duygusaldı. Ruh haline göre yeri gelir "çocuklarım beni bi kenara attı, karım beni bıraktı, yapayalnız kaldım" imajı verir yeri gelir bizim hakkımızda en ufak kötü birşey konuşmazdı, konuşturmazdı. O timsahların babamı çok sevdiğini sanmıyorum. Yeğenleriyle sık görüşürdü ama hala, amca olacak şahsiyetlerle sık sık küserdi. En çok yeğen beni suçladı zaten. Babamla çok sık görüşen de oydu. Halam olacak embesil "evi ne halde gördünüz mü, niye bi gelip temizlemedin, burda babam yaşıyor demedin" gibi laflar etti. Oysa ben o evi defalarca kez temizlemiştim. Babamın komşusu vardı babamı içerde cansız halde bulan da o zaten. Asla beni suçlamadı. "Huyunu biliyordum çok aksiydi bende seni arayamadım yeni evlisin el kapısındasın bu adam sen gelsen ne tepki verecek bilmiyordum birşey yapamadım dedi. " Ki her kızımı özledim diyişinde amca arayayım gelsin dermiş. Babam yok istemiyorum kendi isteğiyle gelmeyecekse hiç gelmesin aramam diyormuş. Bu dünyadan göçüp gidecek olsam en çok annemle, kardeşlerimle, sevdiklerimle geçirmek isterim son anlarımı. Çünkü ben gittikten sonra ne yaşayacaklarını bilirim. Onları bu acıya hazırlarım. Bu anlamda da babama çok kırgınım. Anne baba acısı ne demek çok iyi bilen biri olarak ne yaşayacağım zerre umurunda olmadı. Yaşarken beni üzmekle kalmayıp, ölürken de mahvetti bu vicdan azabıyla baş başa bıraktı. Sizi de o kadar iyi anlıyorum ki. Benim akrabalarım da malesef babaanneniz gibilerle dolu. Hepsinden nefret ediyorum. Hayat niye böyle? En yakınlarımız bile nasıl bu kadar acımasız olabiliyor? Ben neler yaşadım oysa o küçücük çocuk yüreğimle henüz. Şuan o çocuğu bulsam sarılır, ağlarım. Çok yazık. Bazen kendime çok acıyorum fakat en yakınım olacak insanlar tarafından bu denli acımasızca yargılanmak, hiçe sayılmak çok yaralıyor insanı. Dediğim gibi bu anlamda babama da sanırım kırgınım, ne yaşayacağımı önemsemedi ya da benim için ne kadar önemli olduğunu bilmiyordu, farkında değildi. Onu saçlasam mı yoksa onun için üzülsem mi, kendime mi kızsam, kendime mi üzülsem bilmiyorum.

Başınız sagolsun. Yasadiklariniza benzer bir durum yaşıyorum, esim babasini kaybettiğinde keşke yatalak olsaydi da ben baksaydim demisti, bu sözden 3 ay sonra benim babam beynine atan pihti sebebi ile felc oldu, esime demistim ki o kadar zor ki bu hali ile kabul etmek, keşke olseydi kendi kendini bu şekilde ele muhtac olduğunu gormektense. Sizin babaniz ile benim babamin benzer yönleri var, yalniz babam annemi aldattığı kadin ile evlendi 17 sene önce ve babam felcli kaldığı 2 sene icinde bizimle görüşmesine neredeyse musade etmedi. O kadar iyi anlıyorum ki sizi, kendinizi suclamalarinizi, babam adina af dilemedigim 1 namazim bile yok, tam 2 sene oldu 2 gün önce, gozyaslarimin akıslarini anlatamam size. Keşke babam da ansizin gitseydi, dev gibi adam ele muhtaç oldu, kendi hayatında hükmü kalmadi... keske ansizin gitseydi

Sizlik bir durum yok kendinizi suçlamayın. Babanız kendi seçimlerinin sonucunu yaşamış. Başınız sağolsun.

Ben psikoloğa gittim ama bana pek fayda etmemişti en son düğünüme 1 ay kala filan ayrılmaya karar verdiğimiz için ağır depresyon geçirmiştim annem zorla götürdü doktora psikiyatriye yönlendirdiler bir süre ilaç tedavisi gördüm 3 yıldır ilaç kullanmıyorum şuan çok daha iyiyim o arada baba sorunlarımda çözüldü neye niyet neye kısmet işte siz birde aşırı duygusal yapıdasınız ben sert düz bir insanım Kova burcuyumda :) evlimisiniz bilmiyorum ama kuzenimin babası vefat ettiğinde şaşırdığım bi şekilde sağlam durmuştu aşırı yıkılır diye düşümüştüm bana kızım sayesinde ayaktayım anne olunca çok daha güçlü oluyorsun demişti ben evliyim ama çocuğum yok ama eşimden güç alıyorum Allah bir taraftan alırken bir taraftan veriyor merak etmeyin ölüm unutuluyor unutmasak hatırlayarak yaşamak çok daha zor olurdu. Keşke böyle insanlar baba olmasa bizimde bu dünyadaki sınavımız buymuş emin olun bir süre geçince öldüğü için rahatladığınızı göreceksiniz

En derinlerimde hissettim acınızı, dua edin babanız için elden gelen bu sadece

Enerjiniz ordan buraya sardı beni inanın :) Gerçekten çok farklı bi enerjiniz var. Sizinle konuştuğumdan beri, şu bir iki gündür, yazdıklarınızı kafamda tekrar ettiğimi, kendi kendimi teskin ettiğimi farkettim. Bugün yine babamın ölüm haberini aldığım o anı hatırladım mesela. Sonra siz geldiniz aklıma. "Sen ölümsüz müsün ki" diye sordum kendi kendime. İlk defa o anı kafamda düşünüp durmadım, ağlamadım. Duydun, kapandı, gitti dedim. Oldu bitti. Yaşanacaktı yaşandı. Babanla olan hesabın kapandı. Gerçekten çok teşekkür ederim. Burayı bu yüzden çok seviyorum. Çevremde sizin gibi insanlar çok az. Olsa da diyorum ya "tek babası ölen sen değilsin, kendine gel" gibi acımasızca konuşup geçiyorlar. Öyle olunca daha çok eziliyorum, insanlar beni anlamıyor düşüncesine kapılıyorum. Siz beni çok iyi anladınız ve canı gönülden söylüyorum bana güç verdiniz. Ayağa kalkmam için elinizi uzattınız. Ben bunu yürekten hissettim. Çok teşekkür ederim. Dilerim yüreğiniz kadar güzel bi hayat yaşarsınız

Aynı durumları yaşamışız bizde tek fark alkol yerine kumar olması benim babam vefat etmeden önce 10 gün kadar hastahanede yattı son 1 haftası komadaydı 3 kardeşiz hiç haketmediği halde son evlatlık vazifemizi yaptık yanında olduk ama öldüğünde 3 kardeş hiç birimizden tek damla yaş akmadı kendimizi tuttuğumuzdan değil hiç bişey hissetmiyorduk herkes anne baba olamıyor sakın kendinizi suçlamayın ben de babamı çokta affettim bir derdim yoktu onla ama sevgi yoktu içimde nefrette yoktu duvar gibiydik elinizde geleni yaptığınıza eminim sakın kendinizi üzmeyin dua edin ona bol bol rahatlayacaksınız zaten başka yapılacak bişey de yok

Öncelikle başınız sağ olsun. Sizi en iyi anlayacak insanlardan biriyim. annemi 13 yaşındayken kaybettim. Ondan sonrasında babamla hiç yıldızımız barışmadı. Ben eğitimime devam etmek istiyordum, o ise sürekli çevredekileri örnek göstererek evlenmem için benimle kavga ediyordu, en son dayanamayıp kendi isteğimle yetiştirme yurduna gittim. Görüşmeye ara ara devam ettik ama işte hiç arkamda bir baba varmış gibi hissedemedim. Sonra evlendim eşim kanser oldu, çok ihtiyaç duydum desteğine ama o arkasını dönüp gitti, eşimi kaybettiğimde başın sağ olsun bile demedi. Ben hep uzaktan sorup durdum iyi mi nasıl diye. Bir gün öğrendim ki hapse düşmüş yine koşup gittim yanına, benden çok ciddi maddi talepleri oldu, karşılayamadım gücüm yoktu yine koptuk. Şimdi en son görüşümün üstünden yedi koca sene geçti, burnumda tütüyor, çok özlüyorum, gidip görsem belki kovar beni bilmiyorum ama çok korkuyorum birgün kötü bir haber alırım diye, sürekli aklıma geliyor. Size şu aşamada ne desem bilmiyorum, çünkü sizin yaşadığınız şeyi yaşamak benim için kaçınılmaz son gibi geliyor bazen. Ama metanetli olun hayat ne getirse onu yaşıyoruz. Bizim de çoğu insanın olduğu gibi normal bir aile hayatımız olmayacakmış demek ki bu da bunun bir sonucu, akrabaları kafanıza takmayın yalnız.

Bende sizin gibiydim aynı. Çok yormuştu beni. Aynı haller. Sürekli arardı aramızın iyi olduğu zamanlar. Görüntülü falan arardı. Bazen sıkılırdım ne arayıp duruyor diye. Çok seviyorsa yanımda olurdu diye düşünürdüm. Geç cevap verirdim mesajlarına, aramalarına sonradan dönerdim. Son 2 sene öncesine kadar hep böyleydi. Sonra ipleri tamamen koparan olaylar yaşandı işte. Yine benim hatam, suçum değildi. Fakat suçluluk duygusu oldu bana kalan. Babam ben evladıma nasıl bi kötülük yaptım demedi. Onun hayatını mahvettim demedi. Helalleşmeye dahi layık görmedi beni. Başkalarının yanında ağladı, sızladı fakat beni arayıp kızım gel demedi. Benim kadar ağlamamıştır yine de. Bu hikayede yanan ben oldum. Dilim affettim diyor ama yürekten affedemediğim için mi bu haldeyim acaba, bilmiyorum.. Kırgınlığıma kırgınlık ekledi babam hep. Sanırım hala kırgınım.. Ölümüne bile kırgınım. Öldüğü için bile kızıyorum ona. Sırtımda kamburlarla dolaşıyorum. Ben bu yükü kaldıramazdım gayet açık ki, niye vedalaşmak için son bi şansım olmadı? Niye ben göremeden öldü diye bile sorguluyorum. Kafam hep bu düşüncelerle dolu. bebeklinick Bu karanlığın sebebi

O insanlar babanizin nasil bir insan oldugunu gayet biliyor. Madem adam o kadar pırlantaydi neden onlar yaninda degildi? Neden adami orda iki gün bulmadi kimse? Hepsi kendi vicdanin sesini bastirmak icin sizi kullaniyor. Buna izin vermeyin. Cenaze günü cevaplarini veremezdiniz, bundan sonra verirsiniz. Ama inanin ki size o gün laf edenler iki gün sonra birsey olmamis gibi hayatlarina devam edenler. Sizde böyle kendinizi sorgularsiniz. Onlar babanizi yinede sizden cok sevmiyor. Emin olun

Okuduğum bir kitapta çocukların ebeveynleri ne yaparsa yapsın affettiğini ve sevmekten kendilerini alıkoyamadıklarını, anne babaların da çocukların onu bir şekilde sevmeye saymaya devam edeceğini, affedeceğini bildiği için böyle rahat olduğunu okumuştum. Sizin durumunuz da buna benziyor. Mutlaka destek alın. Bizim burada yazdıklarımız size yeterli gelmez. Belki ilaç kullanmanız gerekecek. İhmal etmeyin.

Allah sabırlık versin başınız sağolsun. Babanızın mezarına gidip onu çok sevdiğinizi söyleyin anlatın konuşun olunca baş ucunda. Ölüler bizi duyarlar eminim iyi gelicektir.

Başınız sağolsun Kendinizi üzmeyin zaman her şeyin ilacı zamana bırakın

Lilly hanım eşinizle barıştınız mı yoksa yurt dışına çıktınız mı? G gunces

Ben anlayamıyorum bu baba tarafı hep mi 5 para etmez oluyor? bir kere de kendi oğlunda/kardeşinde/amcanda suçu ara. Bunların oğlu, akrabası hep şahanedir 4/4lüktür, elkızı hep kötüdür. Sanki baban çok şahane bir babaydı da sen yalnız bıraktın? Çok ahım şahım bir adamdı madem neden boşanıp kapı önüne kondu demezler mi? madem kzıım kızım diye ağlamış )ki burası yalan seni suçlu hissettirmek için) o zaman niye babalık yapmamış çekip gitmiş? Daha fazla yazmak istemiyorum. bence hepsini her yerden engelleyin, sakın görüşmeyin, topluca 5 para etmez tipler bunlar.

O kadar güzel bi kalbiniz var ki Çok teşekkür ederim herşey için kitap okumaya sarmıştım bu aralar zaten. Önerdiğiniz kitap çok yerinde oldu:) aile konulu kitap arayışındaydım:) hemen sipariş verip, en kısa sürece okuyacağım

Evet aynı yorumu eşim de yapmıştı Emin ol sen onu affettiğin an can verdi baban diyor çok garip gerçekten... Tabi bazen cezalandırıldığımı düşündüğüm de oluyor. Babama gitmedim, gideceğim dediğim vakit babamı kaybettim. Allah cezamı verdi sanki Her ne olursa olsun. Babamı affettim. Hakkımı helal ettim. Biliyorum o da beni seviyordu. O da beni affetti. Ben onun evladıydım... Gözümde günahsız bi melek gibi oldu bi anda.. Umarım bir gün babama kavuşabilirim.. Ben onu doya doya öpemedim, sarılamadım, sevemedim. Başka bi hayatta yeniden başlayalım istiyorum...

Canım o kadar haklısın ki. Babam sonunu düşünmediği için bu hale geldi zaten. Son bi kaç senedir annemi dilinden düşürmüyordu o da tamamen muhtaçlığından. Sağlıklıyken annem pek aklına gelmiyordu hayatına başka kadınlar girebiliyordu. Hastalanınca etrafında kimse kalmadı. Hayatı hatalarla doluydu maddi manevi o kadar zarara uğradı ki. Ömrünün bereketi yoktu derler ya aynen öyleydi. Emekli maaşı vardı onunla geçiniyordu fakat yetmiyormuş. O maaşın 3 kuruşunu yemek hiçbirimize nasip olmadı babam yaşarken. O pislik arkadaşlarına yedirdi çoluğunun çocuğunun rızkını. Şimdi maaş anneme, kız kardeşime bağlandı ama ben kendi adıma zerresine dokunmak istemiyorum. Çünkü bu anlamda da beni suçladılar o cenaze günü. Ele güne muhtaç bıraktınız sen evlat olarak ne yaptın baban aç yatarken dedi ablası. Beyinsiz kadın sanki kardeşine beş kuruşu geçmiş gibi. Babam aç değildi ki günde 3 paket sigaraya, gün aşırı alkol almaya kimin maddi olarak gücü yeter? Hele emekli maaşıyla? Ayağını yorganına göre uzatsaydı geçinemez miydi? Onun üç kuruşsuz olduğunu, aç olduğunu bilsem ben tok yatabilir miydim? Çalıştığının ne kadarını babana verdin baban doyurmadı mı senin karnını bu yaşına kadar dedi. Oysa ben üniversitede bursumdan arttırdıklarımla babama bi çok kez maddi destek sağlamıştım. Aramız bozulunca maddi olarak da sömürüldüğümü hissedince çekmiştim elimi artık üstünden. "Okudun, çalıştın da babanın boğazından beş kuruşunu geçirmedin nankör" oldum. Baba tarafım zaten korkunç insanlar. Nefret ediyorum hepsinden. Hiçbirini sevmiyorum.

Evet konusunu bende hatırlıyorum eşi zaten başlı başına travmalar yaşatmıştı konu sahibine Umarım verdiği kararlar sonra onu olumsuz etkilemez

Sıkı sıkı sarıldınız hissettim Çok teşekkür ederim, iyiki varsınız

Çok teşekkür ederim. Sizin de başınız sağolsun. Çok üzüldüm, daha çok küçükmüşsünüz. Anne acısı nasıldır düşünmek bile istemiyorum. Mekanı cennet olsun inşallah anneciğinizin. Size şu kadarını söyleyim. Durumdan duruma fark var. Mesela benim babam çocuklarını sevmeyen biri olsaydı bu kadar içim acımazdı. Yaşattığı kötü günler kadar, iyi günler de var. Düşkündü aslında bizlere yani ayağımıza taş değsin istemezdi. Bizim için ölebilirdi. Çok duygusaldı özellikle bana karşı. Uzun süre ayrılıktan sonra görüşünce ağlardı saçlarımdan öperdi. Onun o vurdumduymaz tarafını gördüğüm kadar pişman, perişan, Özlem dolu, hasret dolu tarafını da gördüm yeri geldi. Ne olursa olsun bizi seviyordu diyebiliyorum bu yüzden vicdanım çok rahatsız. Yanına gitseydim beni kovar mıydı çok büyük ihtimal hayır. Dayanamazdı bana. Belki sadece tartışırdık laf dalaşına girerdik git demezdi de beni sinir ederdi ben kalkıp giderdim. O zaman Şuan daha büyük bi üzüntü içinde olacaktım. Babamı son gördüğümde tesadüfen yanımda annem de vardı dışarda bi yerde karşılaştık. Anneme seslendi. Annem senelerdir görmüyordu görünce tanıyamadı bile. Başıma geleceklerden, orda bi rezillik çıkacağından korktum aldım annemi götürdüm. Babam arkamızdan bakakaldı. Durup yanında tek kelime konuşmadım baba nasılsın bile demedim. Ah baba.. Bunu yapmak zorunda bıraktın beni.. Dursaydım orda tartışmaya başlasaydık ki eminim böyle olacaktı, belki o son görüşmemiz "babama neler söyledim, babamı kırdım, üzdüm" olarak kalacaktı kafamda.. Bazen keşke bi yabancı gibi olsaydı diyorum, hiç tanımasaydım, ben onu tanımayamadan ölseydi diyorum bazen.. Ah bu babalar Eğer onu kaybettikten sonra benim gibi olacağınızı düşünüyorsanız mutlaka görüşün helalleşin derim. Bu bana çok söylendi hayır asla ancak cenazesine giderim onun diyordum. Çok pişmanım. Yaşadığım acıyı düşmanıma bile yaşatmasın Allah. gucci

Çok teşekkür ederim, sağolun. Sanki hiç geçmeyecekmiş gibi geliyor. Bir gün iyiyim, bir gün kötü. Çok yordu beni bu ruh hali. Keşke bir kez olsun karşıma alıp konuşabilseydim son kez. Hiç konuşamadım babamla. Hiç anlamadı beni, anlatamadım derdimi. Şimdi mezarında konuşuyorum. Cevap vermiyor. Saatlerce dinliyor beni fakat bu sessizlik çok can yakıyor

Başınız sağolsun sizin de. Sizin kadar güçlü durabilmeyi o kadar isterdim ki. "Sizin çocukluğunuz babanızın yalnızlığından daha masum" . Bu cümlenize kalbimi bıraktım Sanırım olan biteni en iyi özetleyen şey bu cümle.

Okurken yüreğim hopladi çok üzüldüm çok çok... Başınız sagolsun Evde ölü bulunmuş olması ayrıca sarstı beni Yardım istedi sesini duyuramadi garibim, ne yapmış olursa olsun insan üzülüyor bu şekilde ölmesine Oh olmuş diyemiyorum ben

5 yaşına kadar yanında büyüdüm. O zamanlar annemle sorunlarının farkında bile değildim. Benim için mükemmel bi babaydı. Gözlerim doldu yine Çok ilgiliydi bana karşı. Çok şımartırdı beni. Yapmayacağı şey yoktu benim için. Hiç kızmazdı bana. Ne istersem yapardı. Hergün işten eve gelirken ama her gün her Allah'ın günü mutlaka bi hediye getirirdi bana. Seni çok seviyorum prenses kızım derdi. Belki bu anılar, sonradan yaşattığı travmaları, kötü günleri silip süpürdü benim kalbimden. Bende hep o sevgisi, ilgisi kaldı. O 5 sene içime işledi benim, sonrasını gözüm görmedi

Bi gün benimde buraya böyle Bi başlık açma ihtimalim o kadar yüksek ki... Şuan yaşıyor, gitsem yüzüme bakmaz, gitmesem Bi gün ölünce bana da seni çok bekledi diyecekler. Ama ben onu özlemiyorum. Sadece arkamda babam var hissi nasıl bir şey onu hissetmek istiyorum. Bende bunu tadamadan ölüp gideceğim. Ama kendimi, her şey mümkün olduğunca iyi olsun diye yaptıklarımı, tamamen onun yüzünden yaşadığım zorluklara rağmen hep adım attığım zamanları biliyorum. Kendimi azlettim artık. Kabul ettim babamda benim çıkmaz sokaklarımdan biri. Sizde kabul edin. Yapabiliyorsanız affedin. Ben edemedim siz edin. İnançlı biriyseniz dua edin, onun şuan ihtiyacı vardır. Bi nebze rahatlarsınız hem. Yarım kalan ilişkiler ruhu çok yorar. Beyin biz farkında değilken bile yarım bıraktığımız her işi arka planda sürdürür. İçinizde bu yarım kalan baba kız ilişkinizi Bi şekilde sonuçlandırın. Eğer kendinizde o gücü bulamıyorsanız mutlaka psikolojik destek alın.

O kadar iyi tarif ettiniz ki. İçimde iki tane lily. Biri kendini savunmak için cebelleşiyor biri babasını. Biri lily sen masumsun diyor diğeri lily'i suçlayıp babasını savunuyor. O kadar yorgunum ki. Ciddi ciddi hastayım biliyorum. Dün çok kötüydüm mesela. Bugün daha iyiydim. Kaç zamandır kendimi en iyi tarif edebileceğim cümle "bir gün iyi bir gün kötü hissetmek." Bunu internette aratınca dahi bipolar bozukluk, manik depresif gibi hastalıklar çıkıyor direkt. Akıl sağlığımı farkında bile olmayarak yitiriyorum. Destek almaktan başka çözüm yolu yok gibi görünüyor çünkü gayet açık ki tek başıma üstesinden gelecek gibi değilim.