Koskoca kadınsınız, ana babadan daha ne sözü bekliyorsunuz ki?8-10 yaşında böyle olunur anca. Ben oğluma ne söz verdiysem tutarım. Çünkü kendi ebeveynlerimden öyle gördüm.

Ben dikkat ediyorum önem veriyorum bu konuya Ancak maalesef ailem aynı hassasiyeti göstermiyor. Bu durumdan aşırı rahatsız ve muzdaribim Anneme diyorum babama söyle çocuğa yalan söylemesin diyorum eeh sen de o ne anlar diyor. Ne anlar dediği de çocuğum Onların yüzünden yalanı ve sözünde durmamayı öğrenecek Çocukken bize de yapıldı maalesef

Yasiniz kac?

Onlar sana uymuyorsa veya sözlerinde durmuyorlarsa onları niye bekliyosunki? 22 yaşındasın yıllardır aileni taniyorsun sonuçta onlar gezdirmiyor ise sen tek çık.

yazıldığı gibi 22 yaşındaysanız artık kimsenin elinizi tutup dışarı çıkarmasını beklemeyin

Diğer konuları bilmiyorum belki çok dolmuş olabilirsiniz ama yazıyı 8 yaşındaki kızım yazmış sandım. Bende hasta olup parka götürmeyince oda böyle tepki veriyor. Kocaman insansınız çıkın dışarı kapıyı kitleyen yoksa.

Anneniz hastayken ne bekliyorsunuz? Sizi gezdirmesini mi? Hareketleriniz bana çocuksu geldi. Yapamama ihtimalimden dolayı ben pek söz vermem. Söz verip yapmamak benim için yalana denk.

22 yaşında çalışıp okuyup kendim tatile gidiyordum. Çocuk yapacak yaşa gelmişsiniz neredeyse bakıldığında bence artık "ben" deme zamanınız gelmiş.. Kendi hayatınızı kurun aileyi boşverin artık yetişkin bireysiniz

22 yaşında annenizle mi gezmek istiyorsunuz? Arkadaşınız yok mu? 20 yaşında evliydim ben. Babam bana ya da herhangi birine verdiği sözü tutardı. Onun için "söz namustu" Benim çocuklarım daha ufak. İlerde ama ne söz verirsem tutarım. Tutamayacağım sözlerde vermem. huzurunmeraklisi 'Şişko değilim ben, pofuduğum.' -Buz Devri Anneler

nesiller arası fark cok, ben söz vermem verirsem tutar mıyım verdiğim 10 sözün 8 ini tutarım, tutamadığım sözün açıklamasını yapar daha iyisi için zaman isterim ki oğlum 7 yaşında. ama eski zamanın anneleri, tek başına yaşamışlıkları güçleri bizim gibi değiller. toplumsal baskıları cok farklı mental olarak yorgun ve unutkan olmaları bana normal geliyor (10 yaşında iken boşanmış bi ailenin kızıyım)

Evet çocukken bunun çok sıkıntısı yaşadım. Babamın verdiği ama tutmadığı sözleri yazsam burda. in Bağdat'a yol olur. Terapi almalık konu bu

Annem babam ayrı babamla bazen görüşüyorum sadece laf almak için çağırıyor beni bazen neyse konuya gelecek olursam annem küçüklüğümden beri çalışıyor babam da aynı şekilde ama ne doğru düzgün tatile gitmişliğim var ne de dışarı çıkıp gezmişliğim küçükken parka bile dayım götürürdü annemden hala bi şey istesem o şeyi unutur 2 hafta sonra alır anca söz verir tutmaz sürekli neyse dün yarın bi yerlere çıkarız diye söz verdi ben de inanmışım yine salak gibi gripti biraz iyi olursam çıkarız dedi ben anladım zaten yarın iyi olmayacağını sabah beni uyandırmamış bile uyandığımda geç olmuştu çok hastayım falan dedi bi şey demedim konuşmuyorum kendisiyle sen ne biçim evlatsın bana bakmıyosun vs diye söyleniyor ama artık iyice soğudum ondan ne anneden hayır var ne babadan beraber bir şey bile yapmıyosun

Ben de bekar bir anneyim. İmkanlarım dahilinde söz verdiğim her şeyi yaparım. Tatil dedim götürdüm 1 yıl ödeyeceğim ama olsun sözümü tuttum şükürler olsun. Ama 2,5 yaşındaki kızım çok park istiyor halim kalmıyor götüremiyorum. Kreşe gidiyor. Kreşin kendi parkı var öğretmenleri indiriyor mutlaka. Ben de onu düşünüp rahatlatıyorum kendimi. Ama seneye biraz daha büyür gideriz parka inş. Oplum 10 yaşında ne dediysem yapıyorum yani

22 yaşında görünüyorsunuz. Arkadaşlarınız, kendi çevreniz yok mu hiç? Onlarla gidin tatile? Biraz aileye bağımlı yaşıyor gibisiniz.