demekki asıl sorun babadaymış SIFIR MOD %100

Anlamadım ki konu sahibi habire banlanıyor...

Çok doğru şeyler söylenmiş burda

Canım ya gerçekten zor şeyler yasamissin böyle hissetmen normal. ama tabi tam olarak istemeden çocuk yapmayın. cocuk büyütmek kolay iş değil. ama birgün çocuk sahibi olmalısınız eksikliği hissedilir. sonucta siz böyle şeyler gormussunuz mutlu bir ailede mutlu çocuklar da yetistirebilirsiniz. evlat güzel şey. birgun yaslandiginizda da gezmek tozmaktan çok evlat, torun aranır. kendinizi keske yavaş yavaş bu psikolojiye hazirlasaniz derinderin huzurlubirhayatistiyorum. Anneler

bilemem ki o sizin tahammül gücünüze bağlı sabırlı biriyseniz bazı zorluklara göğüs gerebılecegınızı dusunuyorsanız bebek fıkrıne sıcak bakabılırsınız. ama benım fıkrımı sorarsanız ben bebegımı kalabalık bir aile içinde büyütmek istemezdım dede ve buyukanne faktörü bebegı buyurken gelişim aşamasında karakterini etkıleyecektır mesela siz bir konuda disiplin verırken aıle buyuklerı buna karsı cıkacak karısacak deyım yerndeyse kı genelde hep böyle olur bebegınızı sımartacaklar bu yuzden çatısmalar yasayabılırsınız... umarım en dogru kararı verırsınız.

bunu okudukça yegenimi düşündüm.. o nasıl olacak... baba sevgisinden uzak büyüyor.. annesi göstermiyor bebegi... bi kere gördü yabanci bildi.. sora tam alıştıydı babasina..:) abim kızından ayrılmak bile istemedi saatlerce onunla vakit geçirmek istedi. kızı babasini çok sevdi hemde nasıl.. 8 aylık şu an.. baba sevgisini dayisindan dedesinden tadiyor. ama sevgi degildir belki baba sevgisi başkadir.. abime kızıyordum boşanacakken niye çocuk yaptın diye.. evlendiğin ilk aylarda hamile kaldi yengem. evliliği boyunca hiç anlaşamadilar bebek 8 aylıkken boşandilar. bekara boşanmak kolay derler doğru.. çocuk yokken boşanmak kolay bacim.. ama çocuk varken çok zor. bence sorunlu evlilikte çocuk yapmasinlar... eşimle arada sorun olsada çok şükür mutluyuz.. çocuğu da eşimle ben istedik mutlu evlilkte çocukla taçlandirmak istedik... çocuksuz ağaç meyvesiz bir ağaca benzer.. WOLFROG Ekşiden aynı tadı

biraz uzun yazacağım bu konuda dertlesmek istiyorum sizinle bayanlar... ben sorunlu bir ailede doğup büyüdüm. annemle babam cok severek evlenmiş aşk evlılıgı yapmıslar 1 sene sonra ben doğmusum ben buyurken annem yasadıgı sorunlar nedenıyle benımle ılgılenmez sevgı gostermezdı dusunun kucagına alıp sevdıgı bır sahneyi bile hatırlamıyorum ne acı... çocukluğum eve gelen sessiz telefonlar anneme gelen tehtid mektupları annemin sürekli ağlamalarıyla sinir krizi geçirmeleriyle geçti. babam aldatıyordu. babam oldukça yakısıklı muhıtınde sevılen bır adamdı ama zaafı vardı bır kadın aklını celmıs o kadın annemı hep tehtid edıyordu kocan benım olacak dıye... babam haftanın 3 gunu eve gelmezdı onda kalırdı annem sabrındanmıdır cok sevdıgındenmıdır nedir terketmeyı hıc dusunmedı şimdi yasasaydı ne yapıyor olurduk cok merak edıyorum göçtü gitti bu dunyadan kahrından. sonra o ıkıncı kadın bayram etmıstır sanırım ama allah büyük ya onada nasip olmadı tam evlenceklerken babam vazgectı nedenini kımse bılmıyor sonra babam onune cıkan ılk kısıyle 1 sene sonra evlendı üvey anne elinde tam 10 yıl eziyetler cektım dayak yemedım belkı ama ıstenmıyordum pskolojik baskı cok yaptı dolaplarımı karıstırmalar benı ailede herkese kötülemeler iftiralar, cocuk baktırdı bana sabah bır bırakırdı aksama kadar gelmezdı bende genctım gezmek tozmak ısterdım ama cocuk baktım 4 yasına gelene kadar usanmıstım hergun aglıyordum bakıyordum da cocugun ne sucu vardı ama cocuklardan nefret ettım. okuldan aldırdı benı evde kölesi yaptırdı babamda kölesi oldu zaten sonra ben tabi dısardan lıseyı bıtırdım anneannemın yardımıyla universıte kazandım okudum ancak oyle rahata erdım onlardan kurtuldum 1 senede fazladan uzattım onlarla aynı evde yasamak ıstemıyordum. meslegımı elıme aldım karsıma esım cıktı ve evlendık yasadıklarımın mukafatı ödülüm o benım... çok mutluyum ama gelelim asıl soruna anne olmak istemyorum cevre baskısından usandım artık ananem vebal yukluyor cocugunu gormeden ölürsem içinde kalır dıyor. yapmayın diyorum içimde annelik güdüsü yok cocuk sevmıyorum. kazara hamıle kalacagım dıye ödüm kopuyor önlemleri çifter çifter alıyorum. eşimde cocuk fikrine uzak ben senınle sevgılı gıbı yasıyorum cocuk olunca monoton evlılık hayatına girmiş olacagız diyor. gören hep bıze sankı universiteli iki sevgılı gıbısınız der evlılık moduna girmek istemedik fırsat oldukça yurtdısına cıkıyoruz, gezıyoruz eglenıyoruz cocuk bana sorumluklarımı hatırlatacak o buyurken yuzume baktıgında yaşlandıgımı hatırlatacak. arkadaslarımın cocuklarına dahi tahammul edemıyorum evıme gelıyorlar dagıtıyorlar mesela bakınız burda dagıtılması degıl sorun... sorun bırkaç saatlıgıne bıle sankı baskı altına giriyorum ıkı sohbet ettırmıyorlar anneleriyle heryer heryere giriyor ben bunlara hazır değilim kendım için okadar acı cektımkı okadar usandımki... geçmişten bugune yaşadığım herşey benden annelik duygusunu almıs götürmüş işte halbuki cocukken ne cok severdım evcılık oynamayı bebeklerımle oynamayı... sunu anladım evlılıgınızle esınızle ılgılı en ufak suphelerınız acabalarınız varsa cocuk sahıbı olmayı cok defa dusunun buyukler fırtına cıkarırken olan cocuklara oluyor. cocuklar cımenlerın arasında ezılen papatyalar gıbıler... yasıtlarım birer birer anne olurken benımle dalga gecmeye basladılar 40ında anne olursun artık dıye alınmıyordum zerre eksıklık duymuyordum cunku ben buyum hayat benım yattıgım saat kalktıgım sat keyiflerim hepsi benım emrımde cocuk benı baglamamalı diye cevap verıyorum ama pek kabul gormuyordu ben bu sırada acaba bende mi sorun var dıye psıkolog yardımı aldım terapi önerdi cocukluk travmalarına bağlı stres bozuklugu dedi. ilaç önerdi istemedim annelik güdülerimi ilaç mı yerıne getirecekti. işte bir yaşanmışlık örneği sizlere belki yıllar sonra cok pişman olurum belkide iyi ki anne olmadım derim ama suçlu ben değilim suçlu annem suçlu babam... okuyan herkese çok teşekkürler...

size bu konu hakkında danışmak istedim ben eşimle çok ama çok mutluyum fakat eşimin ailesiyle yaşamak zorundayım şuan tabi bu durumdan rahatsızım ama anne olmak istiyorum bunun için biraz daha mı düşünsem acaba

Oluyorlar efendim, israrla oluyorlar. Burada kac tane hamileyim ve bosanmak uzereyim konusu aciliyor. 10 tanesinden 9'unun evlilikleri basindan beri boyleymis. Kimi itiraf edebiliyor "evlilikleri belki duzelir diye" yaptigini. Ama cogusu hepte kaza... Cocuk olunca da "cocugum icin diye bosanmayip kavgalarla siddetle huzursuzlukla o cocugun hayatini mahvediyorlar. Cocuklar bunu gercekten haketmiyor. O masum varliklar huzurlu mutlu ailelerin ortasina dogmali.

♥♥ WOLFROG Ekşiden aynı tadı

çok teşekkür ederim güzel fikirlerin için canm

Çok zorluk çekip doğru yoldan şaşmamışsın.. okumuş meslek edinmişsin.. senin yerinde başkaları olsa çözümü kocada arardı. Çocuk sorumluluk demek ama dünyanın en güzel şeyi. Evlilik modundan kastın ne bilmiyorum ama bana göre öyle bi mod yok :) 2 günlük tatili haftasonuyla birleştirip yurtdışına giden tipleriz. Senin tek ihtiyacın zaman.. sevdiğin adamın çocuğunu taşımak ayrı bi duygu.. bikere daha anne olmalıyım, bi çocuğum daha olmalı bu adamdan diyorum bazen.. beni tanısan hiç öyle çoluk çocuk mevzularına girecek biride değildim:)) rosa_lina

Eğer ileride pişman olursanız bir evlat edinip okutur büyütürsünüz. İlla doğurmanız gerekmiyor ki zaten. Bence çevreyi hiç önemsemeyin. Onlar hep konuşur durur. Kimse anlamaz sizin ne yaşadığınızı. Eşinizle mutluysanız problem yok bence

rosa_lina

başlığa ithafen evet ; sorunlu evlilikleri olanlar, cahiller, ekonomik şartları elverişsizler, kötü kalpliler, kirli zihinliler, hasetliği, fesatlığı, kıskançlığı yaşam felsefesi edinmişler, iki satır bişey okuyup anlayacak hayatı değişecek diye tir tir titreyenler, egoistler, narsistler, ergenlikten çıkamamış küçük düşünceliler mümkünse üremesinler. amin.

Bende hamileyken bosanicam demistim sebebi ise esimin bebegime babasinin adini koymak istemesiydi evet buydu duygusalliktan mi hoonlardan mi bilemem baya sacmalamisim diyorum simdi.. burda bazen fevri davranabiliyoruz bi isim yüzünden bosanilir mi uzun zamandir buraya giremiyorum ogluma bakiyorum ve o beni cok olgunlastirdi esimle ufak tartismalarimiz bile bitti cünkü ben yaramaz bir cocuktum artik anneyim bunu itiraf etmek zordur ama bütün hersey benim yüzümdenmis..

Zor şeyler yaşamişsinz. Aslına bakarsanız herkesin geçmişinde bir kara delik var. zedelenmeden çıkmak ne mümkün. Bu duygu sizde sömürülmuş. Ve siz bunu engellenme olarak görüyorsunz. Belki bu düşüncenizi asarsanız sizden çok iyi bir anne olur. Tabi yanliş anlamayin anne olmak zorunluluğu kimsenin yok. istemiyorsanız istemiyorsunuzdur

bir önceki babanne ile ilgili konusuna bakın

Yerinde olsam kendi evime cikana kadar beklerdim. Evde buyukler varsa cocugu mutlaka sahiplenip kendi istedikleri gibi yetistiriyorlar.

Eger bir gun anne olursan eminim ki sen harika bir anne olacaksin. Zamani gelince evliliginizde ikinizde isteyeceksiniz. Sadece zamani var senin icin...

konuyu açmış ceza almış, bir yorum yapmış ceza almış nasıl bir kader bu başlık çok haklı, katılıyorum. N nebilimben

Niye engellendi ki konu sahibi? Neyse yorum yapayım senin hayatın senin kararın.

Evet arkadaslar babane konusu baya hararetli gecmisti gece 4 lere kadar kristinnn

çok teşekkur ederım guzel fıkırlerınız ıcın... evet tespıtlerını cok dogru bılemıyorum ılerıde belkı degısır dusuncelerim