Senin yaşama isteğin cevrene gore şekilleniyor, tabi ki böyle istek falan kalmaz...

Siz nie karaları bagladınız yaw =) =)

Benim içimde var mutluluk hormonu. Bugün 8.30da çıktım yoğun ve stresli iş yerinden, dilimin ucunda 'icime dolan tüm korkuları, denize bıraktım sahilden' şarkısı vardı. Asansörde kendime konser verdim, eve dönerken :) Bunca yıldır yaşıyorum, kendimi neyin mutlu edecegini, üzüldüğümde bana neyin iyi geleceğini, ne yaparsam mutsuz olacagimi çok iyi biliyorum. Kendimi tanıdığım için de kendimi mutlu etmem çok kolay. ufak şeylerden hoşlanan sevgiliyi mutlu etmek için cebine not koyarsın ya, ya da fanatik sevgiliye Galatasaray maç bileti alırsın, bilirsin bu onu çok mutlu eder. İste bunun gibi, nelerden hoslandigimi çok iyi bildiğim için kendi gönlümü eyliyorum. Mesela bisikletle çıkmak bana her zaman iyi gelir. Kendimi mutlu etmek için bisikletle çıkar, hiç değilse yirmi dakika uzaklıktaki parka gider kedi sevrim, kitap okurum... Enerji dolar içim. Ya da iş yerinden bikmaya başlamışken seyehat için bilet alırım. Böylece iş yeri benim vaktimi öldüren, yasamimdan çalan bir yer olmaktan cikar, güzel tatiller için beni finanse eden bir yer haline gelir. Yapmak kadar yapmamak da önemli Sırf insanlara ayıp olmasın diye yapmaktan mutluluk duymayacagim şeyleri yapmıyorum mesela... En basitinden işsizken bayramda seyranda akraba ziyareti olacakken... Biliyorum ki bu insanlar bana iş güç soracak. Sonra 'bosuna mi okudu' bakışıyla bakacaklar, 'kizim KPSS'ye girsene' falan gibi saçma öğütler verecekler. Ve ben gerilecegim. Bunu bildiğim ve gerilmek istemediğim için kimseyi görmedim mesela o dönem. Evlerine gitmedim, bize geldilerse de 'bir işim cikti' Ya da arkadaslarim beni gürültülü müzikli ve çok para harcayacagim bir yere davet etti. Gürültülü muzikten ve para harcamaktan hoslanmadigim için gitmiyorum :) İstemediğin şeyleri yapmamak insanı öyle güzel etkiliyor ki bence bütün mutsuzluklarin temel sebebi ayıp olmasın diye istemediğin şeyleri yapmasi. Ve son olarak olaylara pozitif bakış acisiyla bakmak. Başına birşey gelince 'olsun, en azından...' diye güzel tarafından bakmak.

Azcik sev deger ver kendini onemse... farki gör

Çizginin diğer tarafına geçmeye korku ve enerji düşüklüğünden dolayı geçemiyosun. Çocuğun olsa da ayrılıktan korkmamalısın. Yaşadığım şeyi söyliim. Geçen cumartesi sevgilim ailesinin evine götürdü beni. Herşey çok güzeldi sanki orda kız evlatları gibi hissettim. Çok tatlı insanlardı. Aa ne var bunda diceksin. Ben çocukluğumdan beri şiddetle büyüdüm. Her türlü pisliği gördüm şahit oldum. Her kendi evime gidişimde ağlayarak tekrar okuluma dönmek istedim. Zamanla annem, babam ve kardeşlerime yabancı oldum. Hala da birşey hissetmem. Eksikliğini sevgilimin ailesini görene kadar hissetmedim. Ama o sarıp sarmalanma hissi, güvenlik hissi, birilerinin seni dinlemesi, evin içindeki o tatlı hareketlilik bilmiyorum kötü oldum ben. Çocuğuna bunları yaşatma varsa

Şukrederek... ve antidepresanimla..

Çok mutlu oldum sizin adına nice yıllarınız bu mutluluğun artmasıyla daha da güzelleşir inşallah. Galiba dediğiniz gibi korkağım. Ailem tarafından yalnız bırakılınca etrafta tek eşimi gördüm ve ona sarıldım ama böyle değişeceği aklıma gelmezdi. Aile gerçekten tam bir şans değil mi? Ya negatifler hayatında ya pozitifler. Çocuğum yok ve gerçekten hergün çocuğum olmadığı için mutlulukla uyanıyorum. Onu böyle bir dünyada böyle bir aile içinde büyütmek istemezdim. Ki aslında en çok kendimden korkuyorum birgün kötü bir anne olur muyum diye. ÇOK teşekkürler cevabınız için. B

O kadar haklı bir cümle ki hiç bu açıdan düşünmemiştim. Bazen izimi kaybettirmek istediğim oluyor düşünün böyle saçma şeyler aklıma geliyor.

Benim için o kadar zor ki ama kızıyorum kendime neden zor sana acı çektiriyorlarsa devam etmeye çalışmak. Çok kızıyorum inanın ama bir yararı yok bir faaliyet yok. Ne oldu ben bunlara bağımlı mı oldum bilmiyorum.

Beni ayakta tutan şey, benim duygularımı, bilincimi kişiliğimi görmeyen ve bana zarar veren tiplerden arkama bakmadan kaçtım nolursa olsun. Sonra herşey kendiliğinden geldi. Gelecek kariyer planları, hobiler, çevre vs oldu şimdi mutluyum.

Ah ah bu mecburiyet :') B

Gerçekten birkaç yıldır o kadar çok yıprandım ki... İnsan bir anda bırakmamalı yaşamayı ama geleceği düşündüğümde bir hiç için yaşayacağım aklıma geliyor. Aile yönünde şanslı değilim kendi saygınlıkları için beni satacak bir ailem var. Eşim ise bazen, yaptığım hoş şeyleri unutan daha sonra konusu açılınca ben bana öyle davranılmasını seviyorum diyen bir insan. Ben zaten sana öyle davranıyorum diyorum hatırlamıyormuş duymuyormuş falan filan. Evliliğimizin son aylarında ise geleneksel bir aile kurmak istediğini fark edip egemenlik kurma delisi oldu. Bir şey dedi ve canım sıkıldığından onu mu uyardım, kabul etmiyor benim ondan özür dilememi bekliyor çünkü kavga etmeye bayılıyormuşum. Kavga çıkartacak şeyler arıyormuşum. O hiç can sıkan birşey değilmiş. Napmalıyım? Aranızda çok tecrübeli insanlar var bana ne nasihat verebilirsiniz?

Al benden de o kadar S sunsea

Kendisi ölümle hayat arasındaki çizgim ama aynı zamanda da onu sürmek için yaşamak istiyorum.

Yok ki B

Seni suçlamıyorum. Sen eşin dediğin gereksize yalnız kalmama korkusuyla bağlanmışsın. Onu terkedersen yalnız kalacağını, ayakta durmayacağını düşünüyosun. Çünkü özgüvenin kırıldı. Kimse seni teşvik etmedi, yaparsın demedi anca bazılarının iğrenç davranış deneylerinin deneme tahtası oldun. Herşey elinde. Ömrünün sonuna kadar bir gereksizin kötü davranışları için deneme tahtası olmak ister misin? . push ; B

Aile sadece kara delik başka bişey değil bence. Eş dediğinse aslında kendisine özgüveni olmayan ondan kopama diye enerjini düşüren bi mahlukat. Senin sorunun insanları memnun etmeye çalışmak. Onlar da istediklerini yaptırmak için bunu kullanıyo. Sen bu döngüyü bitirmelisin tulipa ΛŁŁ -SТΛЯ başlangıç 66; güncel 62; hedef

İstemiyorum cidden hayatımın geri kalanına baktığımda ya ben naptım onca yıllarıma demek istemiyorum. Bazen birşeyler güzelleşecek gibi oluyor fakat bundan daha kötü bozuluyor herşey. Ben konuşmak istiyorum kendimi açıklamak istiyorum kendimi açıklayan kadar denemek istiyorum tüm kelimeleri ama ne ailem ne eşim bunu çok gördü bana. Hiç onların standartlarında olamadım ya kötü kız oldum ya da kötü eş. Bazen düşünüyorum ben hatalıysam bu kadar hatalı olabilir miyim?Bakın yaptığım hatalar cidden var ama bu kadar hatalı olmak?

Kendime yaptığım en büyük kötülük kendimi sevmemek ama gerçekten bunu yapacağım yılsam bile. Bu kadar geç başlamak bile kötüydü kendini sevmeye başlamaya. Silinen kaçan kişi ben olmak istemiyorum.

Yaşamiyoruz ki, surunuyoruz))) A Annelerin en

Umursama B