Bende 5 yıllık ilişkimi bitirdiğimde burada konu açmıştım. Çok çektim ama sağ olsun buradaki yorumlar ilaç gibi geldi. Dinledim, okudum, uyguladım. Şu an geriye dönüp baktığımda "ıyyyyyyy neler yaşamışım ben" diyorum. Evet 6 yıl az değil ama zamanla göreceksiniz ne kadar bomboş olduğunu.

Çok sevindim sizin adınıza. İnşallah bana da nasip olur, kendimi tam anlamıyla toparladığım zaman. Dediğiniz gibi hayat durmuyor zaten, devam ediyor. Ben istesemde durmuyor. İnsan her daim mutlu olmayı bilmeli...

Teşekkür ederim. Size de geçmiş olsun. Evet 6 yıl az değil ama şimdi sıkıntı çekmek ilerde sıkıntı çekmekten daha iyidir sanırım.. kaldı ki daha huzurlu hissediyorum kendimi şu an. Z

Herşey geçer düzelir merak etme asıl kötü olan mutsuzluğa saplanıp kalmak. Böyle çok daha uyumlu birini bulup mutlu olma şansın var öyle düşün. Burda eskisinden ayrılıp mutlu olanlara sor iyiki bitmişte tanımışım eşimi/sevgilimi der.

Teşekkürler... Genelde herkes öyle diyor da işte zaman zaman hüzün basıyor. Ama yeni yeni kendimi tanıyor gibiyim sanki bunun da bir huzuru var içimde.

Sizin adınıza da çok sevindim o vasıfsız elemandan kurtulduğunuz için. :) Aynen öyle, o kadar çok yoruyordu ki beni sorunlarıyla bazen başımın ağrısının geçmediği günler oluyordu, şimdi ondan ayrılınca baş ağrısı falan kalmadı. :) Güzel dilekleriniz için çok teşekkür ederim, amin diyorum. Allah sizi, beni ve hak eden herkesi güzel, değer veren insanlarla karşılaştırsın inşallah.

Eşimi tanımadan önce 3 yıllık ilişkimi bitirmiştim hemde tam 29 yaşında herkes dedi ki 30 oluyorsun sen ne yapıyorsun? 30 yaşında bekar kadın mı olurmuş gibi hayatımda duymadığım cahil lafları hem yüzüme hemde arkamdan söylediler. Umurum olmadı. Ve eşimle tanıştığımda herkes hemen evlen diye baskı yaptı. 3 senede onla çıkıp direkt evlendim. Ne söz nede nişan. Direkt bastım nikahı. Sözün kısası sizi üzen, aile yapılarınızın birbirine uymadığı kişilerle vakit kaybetmeyin. Korkmayın. İnan'ın doğru kişi er yada geç karşınıza çıkıyor. Çevrenizdeki o güzel görünen ilişkilerin içerisinde kim bilir ne rezillikler oluyordur.

Bir kaç ay boş kalmamaya çalışın, arkadaşlarınızla vakit geçirin, sinemaya gidin, kurslara katilin. Atlatırsınız inşallah.

25 yaşında evliliğe geç kalmak nedir. bayatın tadını çıkarın. duygusal müzikler dinlemeyin eve kapanmayın. uzun süreli ve sorunlu bi ilişkiden sonra özgürlük hissi size iyi gelecek aslında

Ne kadar aklı başında bir kızsın, gerçekleri aslında çok net görebiliyorsun, ilişkini değerlemdirme yöntemini çok beğendim. Eşimle evlenmeden önce benim de uzun bir ilişkim olmuştu 3,5 senelik ve bitiren ben olmuştum. Evet çok zor bu adımı atmak ama hiç pişman olmadım, 6 ay sonra da eşimle tanıştım. Bazen olmayınca olmuyor, zorlamamak gerek. Bana geri dönmek de istemişti birkaç kez, benim gibi birisini bulamayacağını, bir başkasını beni sevdiği gibi sevemeyeceğini söylemişti ama benim içimde bişeyler bitmişti ne yazıkki. Bana güven vermiyordu artık, soğumuştum bir kere. Ayrıldığımda acaba yalnız mı kalacağım, bir daha mutlu olacak mıyım sorularını ben de sormuştum. Hepsi geçecek merak etme, zaman gerçekten de herşeyin ilacı. Şimdi eşimle çok mutluyum, 3 yıla yakındır evliyiz ve 17 aylık bir kızımız var.

Oh bitmiş. Daha iyisi çıkacak elbette karşına. Afferin uzatmamissin

Sana küçük de olsa moral verdiysem ne mutlu bana düşüncelerini çok iyi anlıyorum, ilk ayrıldığımda çok üzülmüştüm ve en çok da ona harcadığım yıllara üzülmüştüm oysa o zamanlar bilmiyordum ki o boşa gittiğini sandığım yıllarım bana eşimin kıymetini bilmemi sağlayacak. Ben aslında gerçekten sahiplenilmemişim, sevilmemişim bunu eşimi tanıyınca anladım.24 yaşımdaydım ben de ayrıldığımda o zamanlar o yaşlar çokmuş gibi geliyor, evlenen nişanlanan arkadaşlarını görünce, sanki sen bulamıycakmışsın gibi, geç kalmışsın gibi... ama öyle değil inanki daha yolun başındasın, zaten 19 yaşında tanışmışsın onunla, seninki biraz da alışkanlık olmuş bu yüzden hep ertelemişsin, daha önce bitmişti içinde ama cesareti şimdi buldun bence... ama itiraf et o maili okurken, mutlu da oldun, seni üzmesinin intikamını aldın onu reddederek ayrıldığım zaman bir yazı görmüştüm; Geçmişe bakarsan boynun tutulur bu çok hoşuma gitmişti ve arkama bile bakmamıştım.. sen güçlü ve aklı başında bir kızsın, inanıyorum ki çabuk toparlayacak ve doğru kişiyi bulacaksın. Bütün güzellikler seninle olsun, güzel dileklerin için de teşekkürler

Teşekkür ederim, tek istediğim olumlu ruh halimi korumak aslında.

Mutlu edemiyceksen ne demeye konuştun 6 yıldır. Kendine güvenmeyen, yada ayrılmak için bahane arayan erkek tipi bence bu. Emin olun böylesi çok daha iyi olmuş. Böyle bir insan gerçekten mutlu edemez. Evlilik için şüpheye düşük kez çünkü. Bir yandan da bu süreç sizin için tabi ki kolay olmayacak. Şimdi rahatım deseniz de uzunca bir zaman her türlü hissi yaşayacaksınız.. Sonrasında geçecek. Arkanıza dönüp bakmayın ben hakedecek birini göremedim..

25, hayat yeni basliyor. keyfine bak...

Teşekkür ederim güzel yorumunuz için. Aslında bu kişi hayatımı ve hayat enerjimi sömürmese oldukça enerjik bir insanım. :) Dediklerinizde haklısınız. Olanları mecazen bir tartıya koyup düşündüğümde kimin haklı, kimin haksız olduğunu daha iyi anlıyorum ve maalesef onunla mutlu olamayacağımı hissediyorum. Bugün bana bu yaptıklarının sebebinin korkaklık olduğunu, bana içini dökmek istediğini, aslında tüm istediğinin ben olduğumu, gerginlik ve korkunun onu bu hale getirdiğini, beni ne kadar üzüp kırdığının farkında olduğunu, bana karşı güçlü durmaya çalışırken sorunlar karşısında bana istemsizce böyle davrandığını falan filan anlatan bir mail atmış. Ama kanmadım tabii ki, dönmedim de. Dönmeyi de düşünmüyorum açıkçası. Bir ömrün yanında giden birkaç yıl nedir diye düşündüm, bu da bana ders oldu...

açıkçası çok fazla mücadele etmedi, zaten son zamanlarda o da ayrılığı ağzına fazlasıyla sakız yapmaya başlamıştı. Çocuk oyuncağı sanıyordu ayrılmayı. Çocuk oyuncağı sanıyordu derken, blöf olarak kullanıyordu kendisine. Şu anda da büyük ihtimalle benim blöf yaptığımı sanıyor. Gerçekten dank edince mücadele eder belki, ya da etmez bilmiyorum. Ama son konuşmamızda resmen karşımda bambaşka bir insan vardı. Tamamen değişmiş gibiydi. Ama içim rahat ben sonuna kadar gittim, olmadı... dengesizlikleri beni korkuttu gerçekten. Tek dileğim Allah'tan hayırlısını nasip etmesi bana ve hak eden herkese.

25? Ben 30 yaşında eşimle tanıştım 33 yaşında evlendim 35 yaşında oğluma hamile kaldım. Ben ölüyim o zaman gayet yolun başındasın.

Çok teşekkür ederim güzel dilekleriniz için, amin. Allah hak eden herkese güzel şeyler yaşatsın her daim. Evet aslında çok erken tanışmıştım, annemle babam çok üzülüyordu benim için daha kimseyi adam gibi tanımadan etmeden seni hak etmeyen bu adamla mı evleneceksin diyorlardı hep... Yıllar yılı inat yaptım, onları dinlemedim hep onlar yanlış tanıyor benim gibi tanımıyorlar diyip durdum ama neticesinde onların sözüne geldim. Dediğiniz gibi sanki bir uyuşturucu gibi bağımlılık olmuştu, onu bırakırsam beni ondan başka kimse sevmez gibi geliyordu. Ama onu ardımda bıraktım bırakalı bu düşüncemden eser kalmadı. Sizin de dediğiniz gibi çok önceden bitmiş aslında o içimde, yeni yeni anladım. Ve evet o maili okumak içimin yağlarını eritti aslında ama ona geri dönmek istemedim. :) Tam da o dediğinizi yaşıyorum şu an; yaşım çok gibi geliyor, evlenenleri gördükçe umutsuz ve mutsuz hissediyorum zaman zaman ama biliyorumki hepsi geçecek... Umarım tam anlamıyla toparlandığım zaman gerçekten beni hak eden biriyle mutlu olma şansını yakalarım. Bu arada ben de çevirmenim, meslektaşmışız. :) Tekrar teşekkür ederim. :)

Merhabalar, benim 6 yıllık ilişkim vardı. Çeşitli sancılı süreçlerin ardından ilişkiyi 3 gün önce kendi isteğimle bitirdim. Zaten Nişanım olacakken iptal olmuştu falan, burada konuyu ayrıntılıca açmıştım; https://www.kadinlarkulubu.com/forum/threads/nisanim-son-anda-iptal-oldu.1069735/ Fakat ben bütün bunlara rağmen gene de ilişkime devam ettim. Tekrar nişan yapma umudumuz vardı, tekrar hayaller kuruyordum onunla birlikte. Ama son zamanlarda beni sorunların ortasında hissettiriyordu, o yanındayım dese bile sanki sorunların ortasında ben yalnızdım... Ve son konuşmasında "Benimle gerçekten mutlu olabilecek misin, ben sana yetecek miyim bilmiyorum, zaten sen şöylesin böylesin" gibi türlü suçlamalar ve laflarda bulundu. 1 hafta önce çok mutlu olacağız şöyle böyle derken 2 gün önce gelip türlü suçlamalarda bulundu, ve neticesinde beni bu ilişkiyi bitirmek zorunda bıraktı. Her türlü mecradan onu engelledim şu anda ne düşünüyor ne yapıyor bilmiyorum ama çeşitli korkuların ve öfkenin etkisiyle bu hale geldiğini düşünüyorum, bu kadar dengesizliğin başka türlü açıklaması olamaz çünkü. Zaten son zamanlarda sırf yalnız kalma korkusundan ilişkiye devam ediyordum ama sonra fark ettim ki ben zaten sorunların içinde yalnızdım, karşımda beni anlayan bir adam yoktu, gittikçe içimde kendisini bitirdi... ona uzun uzun sesli mesajlar bırakarak devam ettim. Sorum, üstümde garip bir rahatlık, mutluluk ve huzur var ama zaman zaman içimi tekrar yalnız kalma korkusu sarıyor. Eğer böyle bir dönemden geçenler varsa ya da tavsiye verecek olanlar varsa, olumlu ruh halimi korumak için ne yapabilirim? Bir de yaşım 25 ve kendimi acaba evlilik için geç mi kaldım diye düşünüyorum bazen, kendime olan özgüvenimi kazanmak için ne yapabilirim? Öyle çok mutsuz, üzgün ya da dayanamayacak durumda değilim sadece olumlu ruh halimi korumak istiyorum. Çünkü şu aşamada biraz yalnız kalmanın ilerde mutsuz bir evlilik yapmaktan çok daha iyi olduğunun farkındayım. Bu yüzden tavsiyelerinizi ihtiyacım var. Teşekkür ederim şimdiden.

Olur olur hiç üzülme bende aşk acısını bir kenara bırakıp gezip tozdum bütün yaz sonra kocamı plajda buldum hiiiç hayatını durdurma nasibinse o kişi illaki düzelir olur ama sen hayatını yaşa. Hayatta tek acı bu değil emin ol.

Merhaba sizi kendi konumda görmüştüm. Bana çok enerjik bir insan olarak gelmiştiniz. Size şimdi bir kaç söyleyeceğim. Uzun bir ilişki olmuş hem de baya uzun. Karşı cinsin yaptığı seven bir insanın yapacağı davranışlar değil inanın bana. Seven insan incitmez gerçekten incitmez. Sizin davranışlarınıza bakın karşı tarafın davranışlarına ve bunu bir teraziye koyun. İleriyi düşünün bu adamla mutlu olabilecek misiniz? Kafanızda hiç bir soru işareti kalmayacaksa devam edin derim ama küçük bir soru işareti var ise eğer...

25 yaşındasınız daha çok gençsiniz sakın ama sakın dönmeyi düşünmeyin sakın!! önceki konunuzu okudum da o kv ile hayat zor siz ayrılırken mücadele etmedi mi sevgiliniz?

Allah korusun, tabii ki ölmeyin. Eşiniz ve oğlunuzla daha nice mutlu günleriniz olsun inşallah. :) Geç kalmışlık hissi şu yüzden oluyor, benim yaşımda mutlu ve huzurlu ilişkisi olan hatta nişanlananları görünce içim burkuluyor ama şu da bi gerçek ki zaten ilişkime sırf bu yalnız kalma korkusu yüzünden devam ediyordum... Kaliteli bir yalnızlığın kötü bir ilişkiden çok daha iyi olduğunun ben de farkındayım. Genel olarak iyiyim ama arada bu boşluk hissi yoruyor sadece.

Amin, teşekkür ederim. Dediklerinizi yapmaya çalışacağım. Zaten şu anda sürekli aklımda "Şu anda yalnız kalmak ilerde çok daha fazla sıkıntı çekmekten iyidir" düşüncesini sık sık kendime hatırlatmaya çalışıyorum. Umarım daha kolay bi şekilde atlatırım bu süreci.

Hıhhh şöyle... Benim de böyle bir durumum olmuştu tabi bu kadar uzun bir ilişki değildi. Ben o kadar enerjik bir insandım ki ne zaman bu insanı hayatıma soktum enerjim her şeyim düştü.. arkadaşlarım beni tanıyamaz oldu. Her gece ağlıyordum. Çünkü beni hep üzüyordu ne yapıp ne edip kendini hep haklı çıkartıyordu ben özür diliyordum. İnan'ın bana bu ve bu gibi insanlar ne bizim gibi insanlarla mutlu olur ne de başka bir İnsanlarla. Çünkü bunlar vampir. Ciddi söylüyorum sizi vampir. Enerji emen insanlar. İleride baktığınızda diyeceksiniz ki ohh be ne iyi yapmışım. Karşınıza gerçekten size değer veren sizi her türlü seven insan çıkınca diyeceksiniz ki iyi ki... benim şuan karşıma çıkmadı ama şuan emin olun yalnızlık o vasıfsız elemandan daha güzel daha kafam rahat daha mutlu :)) sizi seven sizin kalbinizi hak edecek insanlar çıksın

Ne kadar iyi geldi bana bu yazdıklarınız tahmin bile edemezsiniz. Gerçekten çok teşekkür ederim. İnanır mısınız, ben de bu kadar güçlü olduğumu ve olayları bu şekilde değerlendirebileceğimi bilmiyordum aslında. Sürekli kafamda "ya yalnız kalırsam, ya bir daha evlenemezsem, ya bir daha kimse beni beğenip sevmezse" gibi gibi bir dünya düşünce dolanıyordu. Sonra bi anda dedim ki kendime, elbette düzgün karakterli ve düzgün aileye sahip biriyle karşılaşırım neticede bir sürü insan evlenmek için düzgün kız arıyor diye diye kendimi telkin ettim. Bu demek değil ki hemen eş arayışlarına girdim, yanlış anlaşılmasın. Kendimi böyle telkin ede ede, şimdi yalnız kalsam bile ilerde daha mutlu olacağıma dair inancımı hep içime yerleştirdim ve sonunda gerçekten ayaklarım yere sağlam bastı, ona karşı güçlü durabildim. Ben bile şaşırdım bu halime. Yalnızlık korkusundan eser kalmadı bir anda daha doğrusu bu korkumu dizginleyecek ve gözüm bu korkumu dahi görmeyecek kadar soğudum ondan. Ve dediğiniz gibi bugün barışmak istediğini anlatan uzuun bir mail attı, yaptıklarının gerekçesi olarak korkaklığının arkasına sığınmış, güya içindeki korkular ona bunları yaptırmış vs vs... Ne yalan söyleyeyim bir an dağılır gibi oldum ama içim ona öyle bir buz kesmiş ki gözümden yaş bile akmadı, içimdeki buzlar öyle eriyivermedi eskiden olduğu gibi. Dönmedim, dönmeyi de düşünmüyorum. Size de eşiniz ve güzel kızınızla birlikte sağlıklı uzun bir ömür dilerim. Hep mutlu olun inşallah ve hep böyle insanlara umut vermeye devam edin.

Teşekkür ederim, evet ben sen mutsuzluğa saplanıp kalmaktansa şu anda biraz mutsuzluk ve yalnızlık çekmek daha iyidir diyerek bu kararı verdim. Umarım olumlu ruh halimi koruyabilirim.

Konunun basında yaşınızı 35 filan zannettim ama daha çok gençsiniz yalnız kalmazsınız merak etmeyin :) Hayatin çok çok başlarındayız daha :)

Eski konnunuza göz attim. Sizi hatirladim o zaman da konunuzu okumuştum. Kurtuluş naralari atın bence. Çok şanslisiniz. Daha yeni başliyorsunuz geç kalmadınız. Sizi hak etmeyen ve aynı dili konusmadigıniz kisilerle evlilik olmaz. Insallah mutlululuklar her daim.

Haklısınız. Çok canımı acıttı gerçekten, geçmiş konumda da anlattığım gibi beni gene sorunların içerisinde bırakmaya ve içimi daha da karartmaya devam etti, inandım güvendim düzelir sandım düzelmedi, eğer ayrılmamış olsaydım biliyorum ki o anın siniriyle öyle oldu, o anın öfkesiyle öyle oldu diye bunların arkasına sığınacaktı... ama ben fark ettim ki sürekli bunların arkasına sığınarak beni yıpratmaları hiç bitmiyordu ve bitmeyecekti. Beni önemsemesi benim için çok önemliyken birden bire içim ona karşı buz gibi oldu ve düşüncelerini, beni önemsiyor mu önemsemiyor mu diye düşünmemeye başladım çünkü kendi kendine içimde kendini öldürdü... Şimdi biraz yalnızlık çekmek ilerde mutsuz bir evlilik yapmaktan daha iyidir lafını hatırlatıyorum kendime hep. Güzel dilekleriniz için teşekkür ederim. Umarım hak eden herkes mutlu olur.

Evet kesinlikle kendine güvenmiyordu. Abuk subuk şeylerden korkmaya başlamıştı bir anda, ya da hep korkaktı da işler ciddiye binince daha çok ortaya çıktı bu yanı. Evet sanırım bir süre bu yüzden zorlanacağım. Ama ne olursa olsun onunla olduğum sürede yıprandığım kadar yıpranacağım zannetmiyorum. Umarım her şey iyi olur benim için ve hak eden herkes için...

Amin, çok teşekkür ederim. :) Visenyaa

Kurtulduğunuza dua etmeniz lazım. Sevinç çığlıkları atarak sokakta 2 tur dolaşsanız yeridir. Benim bildiğim et itibarlı misafirlere pişirilir. Fakirlere et pişirilir diye bir şeyi ilk defa sizden duydum, ne alakası var?