Sanırım çok stresli bir dönemdesin. Birde acaba Üniversite de seni ezmeye mi çalıştılar psikolojin etkilenmiş gibi bu tarz birşeyden

Baskın, sesi çıkan bir karakterim, kendimi ezdirecek birisi değilim. Ama derslerde çok zorlandım, okulun son 2 ayı bir cafede çalıştım, okuldan çıkıp direkt oraya gidiyordum, sıfır boş vaktim vardı. Ondan sonra çok hassaslaştım, yoruldum. Yurtta da 3 kişilik odada kalıyorum, 2 kişi iyiyiz ama birisi sorun çıkarıyordu, odada evim gibi rahat olamıyordum o kız yüzünden. Yani bunlar doldu da şimdi mi çıkıyor bilemiyorum ki.

Evet canım kesinlikle şimdi çıkıyor o sorunlar. Mümkün olduğunca enerjini atmaya bak. Çok uygun fiyatlı spor salonları oluyor. En güzeli canın çıkana kadar spor yap. Bu bir dönem. Geçecek sıkma canını

Evet haklısınız, biraz rahatlamaya ihtiyacımız var sanırım. Sırf bunaldım diye tüm yıl babamlara hadi tatile hadi tatile diye darladım. Tatile de gittik, iyi geleceğini düşündüm. O an iyiydi tabi ama, bir şey düzelmedi. Sevdiğimiz şeyleri daha çok yapmalıyız bence. Mesela çok kitap okurdum normalde ama üniye başlayınca o yoğunlukta kaynadı, şimdide okumuyorum çok yazdan beri 3-4 tane okudum planım daha fazlaydı. Spordan hoşlanıyorsan spor, resim, dans... Belki de kendimize vakit ayırmalıyız? Tabi bunları diyorum ama çok bir şey yapacağımı da sanmıyorum

Bilemiyorum durum bu kadar ciddi mi.. Kendimi frenlemeye ve biraz rahatlamaya çalışacağım, enerjimi başka şeylere aktarmaya çalışıcam olmazsa destek alabilirim evet teşekkürler

Lise zamanımda cıvıl cıvıl sürekli gulen pozitif bir insandim. Üniversitede çok değiştim ailem bile söylüyor sana ne oldu diye. Benim eğitim hayatımda yaşadığım olumsuzluklar, eğitimin ağırlığı, yaşadığım stres, hocalar tarafından asagilanmam hepsi bu hale getirdi. Açıkçası üniversiteye çok farklı hayallerle gitmiştim ama çok farklı zorlu süreçler yaşadım. Ve insanlara karşı tahammulsuz olmaya, her şeye bağırmaya kızmaya başladım. Mezun oldum bitti okul ama hala lisedeki pozitif halime dönemedim. Şimdi de iş güç derdi beni bunaltiyor. Bence büyüdükçe dertlerimiz, sorumluluklarimiz artıyor ve bu da tabiki insanları değiştiriyor. Cozumu varmıdır bilemem, olsa kendime çözüm bulurdum. Ama duzeliriz umarım.

Başarıriz umarım:)

Aynen böylelikle daha çok rahatlarız, gün içinde gerile gerile böyle parlıyor demek ki. Azıcık kafa dinleyip, mutlu olmak lazım

Aynen kitap okumayi falan universiteye başlayınca çok azalttim. Tatile gittim geldim tatilde her şey çok güzeldi ama o anlık bir şeydi. Dönünce yine aynı ben. Mutlu edecek şeyler yapıyorum, yapmaya çalışıyorum ama içimde değişik bir ofke var. Belki de dövüş sporlarına falan yazilmaliyim, bunu bile düşünür oldum:) İçimdeki enerjiyi atmak için boks yapmayı bile düşünmüyor değilim. Ama dediğiniz gibi sevdiğimiz şeyleri daha çok yapmamız lazım.

Spora yazılıp gitmeye bile üşeniyorum inanabiliyor musunuz.. kimse bana dokunmasın modundayım. Sözde her sabah yürüyüş yapıp, bir sürü dizi film bitirip, kitaplar okuyacaktım. Arada dışarı çıkmak hariç, yatakta yatıp telefonlayım, garip bir haldeyim, bunaldım. Haklısınız biraz çeki düzen vermeye çalışacağım kendime, her sabah yürüyüşe çıksam bile güne iyi bir başlangıç olabilir E

Öfke patlamaları yaşanan. Ve bunu, buna neden olmayan kişilerden çıkarma.. konu önemli değil. Herkes bi olay yaşayabilir, sorun olaylara verilen tepkinin şiddeti., boyutu.. ruh sağlığınızı kaybetmeme adına destek almanızı önerebilirim.. Çok faydası olur, geride yatan olayları çözümlersiniz belki de farkında bile olunmayan.. P

Yorulduğum ve yıprandığım için diye düşünüyorum.. Sizin de Allah yardımcınız olsun inşallah P

Merhabalar canlarım, ablalarım. Bayramınız mübarek olsun öncelikle :) Bugün bayramlaşmadan dönerken arabayla 30-40 dk yol vardı ve düşünmeye başladım, ne kadar değiştiğimi... Bu 1-2 aydır beni yokluyordu ama çok üstünde durmuyordum. Konuma gelirsek, tahammülsüzleştim ama önceden böyle değildim. Herkes benim ne kadar nazik, sabırlı falan olduğumu söylerdi. Aileme çok saygılıyımdır her zaman. Erkek kardeşimi (15) çok severim ama fark ettim ki bu yaz ne olduysa bana sürekli bağırıyorum onlara. Çok basit şeylere ama. Mesela bugün, günlük süt almak için hani böyle villalar olur ya öyle bir yerde durduk. İşte afiş asmışlar, numara filan yazmışlar. Villanın bahçesinde de çocuklar vardı, annem onlara seslendi işte çocuklar büyükler evde mi filan gibisinden. Çocuklar duymadı. Ben de arabanın içinden anneme: Kocaman numara yazmışlar oraya arayın diye, sen bağırıyorsun. Arasanıza şu numarayı, Allahım yarabbim, sesimin gitmediğini düşünerek de Numarayı ara numarayı telefon diye bir şey var diye bağırdım. Sonra kardeşime sürekli bağırıyorum, gelip sarılıyor itiyorum üf git tamam diye. , çocuğun ufak bir yanlışında nasıl bağırıyorum ona. Geçen annem işte klasik şunu komşuya götür dedi. O da laf söyledi küçük bir tartışma yaşadılar, ama genelde olur annemde üstüne gitmez ergen diye. Ben öyle bir bağırdım ki, sen annemle nasıl böyle konuşursun falan filan, o da sinirlendi sus sen niye karışıyorsun dedi. Daha çok bağırdım, senin vasfın ne ki bana bağırıyorsun, sen kendini ne sanıyorsun bla bla... Mesela kardeşim camı açar hep arabada, babam daha arabayı park ederken ben kardeşime: Camı kapatsana hadi artık seni mi beklicez bir de filan diye çıkışıyorum. Gerçekten böyle değildim, artık her şey batıyor bana, hep bağırıyorum, tahammül seviyem 0. Okadar gülen, enerji dolu birisiyken niye böyle oldum sizce? Bu arada üniversiteye gidiyorum, yurtta kalıyorum normalde, acaba çok fazla evde olmak mı beni böyle yaptı? Bir de bölümüm aşırı zor, hocalar olsun ders olsun geçen 2 sene okadar çok yoruldum, yıprandım ve ağladım ki.. geçen sene yaz okuluna kalmıştım 2 senede 1 ay tatil yapmıştım sadece yani.. Bu sene iyiyim derslerimi de son finalde düzeltebildim ama tükendim sanki.. Ne diyorsunuz? Kedili0983 su yolunu

Ben de böyleyim ama benim gerekli sebeplerim var bir suru olay yaşadım seni de böyle yapan bir şeyler olmustur