Zordur içten gelerek ağlamak... Gözyaşı dökmek değil bahsettiğim elbette. Ama damlalarınızı dışarı değil de içeri akıtmak da denilebilir. . Gülerken bile ağladığınız anlar oldu mu hiç?Dengesizce davranıp mutlu olduğunuz için bile göz yaşı döktüğünüz oldu mu? . . Sıkılıverirsiniz bir şeye zaman ve mekan ayırımı göz etmeden... Hiçbir şey istemezsiniz o anda, kendiniz dışında ne bir ses, ne bir yüz, ne de bir dokunuş. . . Duymak istediğiniz sessizlik, görmek istediğiniz ise sadece boşluk... En ufak bir ışık dahi rahatsız eder sizi. Çünkü aslında gördüğünüz ışık karanlığın maskesidir! . . Yakarırsınız içinizi acıtırcasına ağlamak istediğinizi. . . Ama ağlayamazsınız. . Göz yaşlarınızla verdiğin bu mücadele de hiç bu kadar aciz kalabileceğinize olanak veremezsiniz. . . Ama eğilirsiniz hiç olmadık zamanda, yalvarırsınız çığlıklarınızla,''Sana ihtiyacım var ne olur gelll! . .'' diye. . Kızarsınız... Ağlamak bu kadar zor olabilir mi? . . İnsan ağlamayı bu denli arzu edebilir mi? . . Yolu gözlenen bir sevgili misali paralar yüreğinizi, gelmediği her an için. . zorlar sınırlarınızı. . . Hani geleceğini veya gelmeyeceğini bilseniz, belki... ama amaçsızca bekleyiş veya terk ediş. . . İşte bu en kötüsü. . . Bilmez gözyaşı bedende kaldığınız müddetçe sahibine zarar verdiğini. Bazen akmak istemediğini, sizi bırakmak istemediğini o kadar belli eder ki bize, yanağınızı okşarcasına süzülüverir yavaşça. . O da üzülür aslında kimi zaman. . . Gitmek.. Bir an önce akmak istediğini gösterir size, bir nehir misali akar elinizde olmadan.. Kaybedecek hiçbir şeyi kalmamıştır. Çünkü, damlalarından başka. . . Duygularımızın iniş ve çıkışıyla beslendiği;gözlerde buğuya, rahatlatıcı bir sele ya da hıçkırıklara dönüşür... Yüreğinize gömdüğünüz yıldızları, yürek yordamıyla gözlere sunmak. . Göz ile yürek ekseninde yaşanan savaşta, ellerine çiçek tutuşturan, damlalarını yangınlarına veren çaresizliğin dökülmesidir. . Gözlerden. . ! alıntı