Benimkiler de işte aynen sizin gibi söylüyor

Ben sizi anladım. Bende her şeye karar verme yetkisini kendinde gören baskıcı bir aile de büyüdüm. Arkadaşların dediği gibi evet üstüne gitmek lazım belki ama bir süre sonra insan gerçekten yoruluyor. Her şeye karışmaları her şeye olumsuz yorumları artık pes ettiriyor yapmam en azından kimseyle uğraşmam moduna sokuyor insanı. Hem de insanda moral kalmıyor, mod düşüyor. Yapsanda bazı şeyleri zevk vermiyor

Çok küçüksün birey olacak yaşta değilsin bence. kanuna göre filan orayı karıştırmayalım. Ailen sana çocuk gibi davransın ne güzel işte... İnsanlar senden bı yetişkin gibi herşeyi bekleyecekler ve hatta bazen bir hicmissin gibi davranacaklar... O zaman ailem diyeceksin.. ben bitek ailemin yanında çocuk olabilmisim ah... diyeceksin duygu45

bu arada karışmalarına izin verirseniz karışırlar ben üniversite ikinci sınıfın yazında gidip çalıştım hem de ne çalışma, sabahın köründen gece yarısına kadar ha yol paramı da evde anne babamdan alarak çünkü arkadaşlarım başka şehirdendi, yaz tatilinde evde annemle oturacağıma girip çalıştım hem de gazetede bulduğum ilan ile görüşmeye gittim ve işe başladım, hiç ben çalışabilir miyim demedim ki kimseye keza başka şehire taşınmaya karar verdiğimde de bavulumu toplayıp taşındım bakın bu süreçlerde ekonomik bağımsızlığım yoktu, evde yaşayan ailesinin göz bebeği, tek çocuk prensestim yani dışarıdan bakan öyle sanabilirdi ama hayır bulunduğum yere tırnaklarımla kazıyarak geldim lisedeyken anneme ay şuraya gideceğim ne giysem der onun dediği dışından giyerdim, ona da derdim "senin doğrunla hareket edersem ilerleyemem" diye bana "her işinizi kendiniz yapabileceğinizi" "hissettirmeniz gerekiyor" gibi geliyor yani ağzınızı açtığınız her konuda cidden bri bilginiz, fikriniz söylenene cevaben evet ama diyecek bir görüşünüz olmalı yahut o an için yoksa bile araştırmalı ve bunu paylaşmalısınız dediğin olabilir ama aklıma yatmadı ben bir araştırayım demek dahi bir adım ilerletir sizi

sence neden yani 10 yaşındaki oğluma bakmıyorum ben ama babası bakıyor oğlum da ona isyan ediyor "yeterrrrrr, kontrol etme beni" diye yaşı 10 siz neden şimdiye kadar bu isyanı dile getirmediniz bizim ailede kötü polis benim yani oğlumun hoşuna gitmeyecek şeyleri ben yapar ben söylerim, baba cicidir ama yine de o müdahaleci ve çocuk bunun farkında siz neden şimdiye kadar markette sence başıma ne gelebilir diye cırlamadınız yani başka şehirde üniversite okuyan birisine bu tavır garip ama neden böyle davranılıyor, bunun sebebini bilen de sizsiniz

benim babam değil ama annem hep böyleydi, tedaviyle 10 yıllık bir çabadan sonra doğmuşum. sanırım bu yüzden çok çok üstüme düşer, evlendim hala öyle. hemşireyken staja gittiğimde bile eve gelir hevesle anlatırdım, "ay sen iğne vuramazsın ki ya" diyerek hevesimi kırardı. büyüdüğümü, bir şeyler yapabildiğimi görmezdi. en basit iki yemek olan pilav makarnayı bile babamdan öğrendim, aman sen yapma, aman elleme diye diye hiçbir şey yaptırmak istemezdi, sonra çalışmaya başladım iki sene çalıştım onda da gerçekten çalışabildiğimi çok idrak edemedi hala çocuk zannediyordu beni, evlendim "yemek yapmayı bilmezsin ki" dedi. hatta evime geldiğinde eşyalarımı koyduğum yerlere bile müdahale etmeye çalışıyor, yaptığım çoğu şeyi tam net olarak beğenmiyor. ve emin ol hiç susan, alttan alan biri değilim bağırır çağırırım ama gözündeki çocuk imajını çok silemedim. annem bana böyle yaptığı için anneannem ve teyzemlerde öyle gördü hep. anneler bunun özgüvensiz birey yetiştirmek olduğunu anlayamıyor malesef ki. ama her söylediklerinde tepki verir, ve yapabildiğini gösterirsen en azından bu huylarını törpüleyebilirsin. ben çok uğraştım, bu kadar törpüleyebildim. hala daha annem her şeyime yardımcı olmaya çalışır, adıma kararlar verir ancak kavga ederek çözeriz. sert bir dille karışmaması gerektiğini, artık çocuk olmadığımı söylerim inatla. ilk defa geçen bu imajdan dolayı yemek yapacağımı düşünmeyen anneanneme "lilay çok güzel yemekler yapıyor değişik değişik, bizim gibi tek sulu yemek yapıp geçmiyor" dedi.. şaşırdım demek ki az buçuk işe yarıyor

Psikoloji kitapları okuyabilirsiniz, Tülay Kök veya Beyhan Budak videoları seyredebilirsiniz, meditasyon yapabilirsiniz, günlük tutabilirsiniz. Günlüğü yazdıktan sonra sayfalarını yırtıp atabilirsiniz ben ergenliğimde öyle yapardım okumasınlar diye. O

yaşınız kaç? yada çalışıyormsunuz

hah işte aynen öyle. Sorun ben neden yemek yapamıyorum neden araba süremiyorum değil. Arabayı örnek verdim arkadaşlarımın aileleri onları kontrol etmiyor diye. Yemek yapmayı da zaten biliyorum. Asıl sorun, neden benim hiçbir şey yapamayacağım ya da yardım almadan bir işi halledemeyeceğim düşünülüyor? Sınav kağıdımı hocaya kendi başıma gönderemeyeceğim neden düşünülüyor? Neden markete giderken kapıdan içeri girene kadar balkondan bakılıyor bana? Böyle düşünmelerine ve yapmalarına nasıl engel olabilirim? Z

Bilmiyorum ama gerçekten o kadar kolay değil bu yaşananlar. Beni ancak benim gibi olan anlar. KudrAlobar Ayak

Benim esimin ailesi boyle. Surekli izleme, karisma, mudahale etme. Onlar gelince gergin ve sinirli oluyorum. Bizim hayatimizi kendi hayatlarinin devami saniyorlar. Insana bi ozel alan birakmiyorlar. Telefonla kimle ne konustuguna kadar soruluyor. Gercekten cok rahatsiz edici. Ama degismiyorlar da. Soyle istersen tartis, küsüyorlar barisinca gene ayni, gram ilerleme olmamis. Hayatindan cikaramazsin ama uzaklasman lazim. . push ; N nahide

Yaşınız kaç S

İzin vermezler çalışmama piperr

Böyle aileler çocuklarını bir birey olarak görmüyor. Hiçbir zaman kendileri fikirle bile olsa destek olmazsa hiçbir şeyi başaramayacağını düşünüyorlar. Böyle insanlarla yaşamak çok zor olsa gerek. Ben dayanamam bu kadar bunaltılmaya gelemem. Yaşını bilmiyorum ama evden uzaklaşıp özgür olman için ya çalışmalısın ya da ailene tepki göstermelisin. Gerekirse bir şey yapmak istediğinde kapını kilitlersin.

Ya bence çok saçma bahaneler ardına saklanıyorsunuz ya bazen benim annemde der bunları Ben bazı insanların bazı şeyleri fazla içselleştirdiğini düşünüyorum Bağımsız olmak istiyorsanız kendi paranızı kazanın Yemek yapmamı büyüttü yapasım kaçtı yazmışsınız benim kaçmaz yaptığım yemeği yicem sonuçta kendim için yapıyorum. yanı herkesin dediğine moral bozup bahane edip sonra ben neden böyleyim demek normal gelmiyor. Ben sizin ailenize özel olduğunu düşünmüyorum şu anlattığınız şeyin.

Biraz başına buyruk olmak gerekiyor sanırım. Gerektiği yerde ailende olsa hayır yapabilirim, hayır ben bunu istiyorum diyebilmek. Zamanla biraz geri çekiliyorlar. Ben yapamadım ama kardeşim aynı böyle yaparak durdurdu kendine yapılan müdahaleleri. Nasılsa kendi bildiğini yapacak diye kimse bir şey demiyor artık

Haklısınız, çok da güzel yazmışsınız teşekkürler. Herkes güzel yazmış gerçi teşekkürler hepinize.

Bende öyleydim özgüven siz yetisdim 16 17 yaşında annem elini kesersin diye bıçak vermezdi bir salata yaptırmazdi. Yemeğe hic yanaşmaz dim bu yüzden yemek kursuna gittim kursta öğrendiğimiz yemeğim yapayım dedim kardeş sağ olsun hemen dalga geçti bir daha yapmadım sorsan mutfağa girmiyor yemekten Kaçıyor oldum. Yetiştirme tarzı yapılan isle dalga gecme işte ne zaman üniye gittim ozaman biraz özgüven geldi ama yemek bilmedgim için ozamanlar evde bir pilav yapamazdim. Sürekli kahvaltı yapardım hep dışardan yerdim. Ne zaman evlendim ayrı evim oldu cocuguma tek başına baktım büyütüyorum yemekleri yapıyorum ozaman bir birey oldum kendimi ispatladim. Ayrı eve cikmadan evlenmeden bu iş olmaz. Ancak ise gitsen disarda birey olsanda eve gelince yine çocuk olursun. Bu iş boyle bizim ulkemizde

39 yaşına da gelseniz onlar herşeyi sizden daha iyi biliyor olacak, öyle davranacaklar. Araba varken öğrenmeye çalışın, benim babamda yoktu ben kendim kursa gittim ehliyetimi aldim, daha onceden beri hep soylemistim hepsi olumsuz seyler soyledi yok "kaza olur, sıkıştırırlar" gibi. Simdi kullaniyorum cok profosyonel olmasamda. Kac kisiden rica ettim kimse ogretmedi, ogreten kisi zaten sinirli sinirli ogretmeye calisiyodu. Eger boyle bi durumun varsa calisinca kendin halledersin hepsini acele etme. Zaten araba basli basina bi kulfet. Araba kullanmasanda araba kullanmayi bilmen senin icin iyi olur. Gezegen X

Evlenene kadar yaptığım her yemekte, temizlikte oturur, ağlardım. Annem hiç bir şeyi beğenmezdi bende inadına yapardım. Bugün onun sayesinde yemek yapıp, evimi çevirebiliyorum. Keşke benim babam da deseydi gel sana araba kullanmasını öğreteyim diye ama kendim öğrendim. Çalıştım, kursa gittim, araba aldım. Eğer hayatta bir şey yapmak, bir yere gelmek istiyorsan koluna altın bileziğini takıp çalışmalısın. Annen, baban, eşin de olsa sana tek faydan kendin.

Başta yazdığın soruya cevabım, benim ailem. Kötü hissettiriyor. Hayata henüz atılabilmiş değilim ki eşek kadar kız olduğum halde. Ayrı eve çıkmak tek hayalim.

Valla araba var, öğretmek isteyen baba var gerisi size kalmış.

Ettim daha önce bu isyanı ama isyan=ergenlik bizim ailede. Ergen demek de çocuk demek. Ben mi beceremedim acaba?

Yaşım 19, çalışmıyorum okuyorum D damdan

Babanız niye çalıştırıyor? Ehliyet almak istiyorsanız bir kursa gideceksiniz. Anne babanızın buna karşı çıkacağını sanmıyorum. Yine kendiniz istemediğiniz için alınmıyor o ehliyet.

Çalışmanıza neden izin vermiyorlar? Hayatı nasıl öğreneceksiniz peki? Ailenin yaptığı yanlış, bende çok şımarık büyütüldüm ama vakti gelince onlar istemeseler bile onların himayesinden kendim kurtuldum. Tabi kolay olmadı, ailenin hastalıklı doğan ilk çocuğu olduğum için hep bir baskı, bırak sen yapma biz yapalım düşüncesi vardı üzerimde. Bunun için "çok çaba harcadım" ama sonunda kurtuldum. Maalesef sende o çabayı göremiyorum.

Ama bu düşünce hiç normal değil Çocuğusunuz tabiki bakacak. Diğerlerinden farkınız yine onların eseri. Zor bir ailede büyümek" kitabını tavsiye ederim. Anne babamızın bize zarar vermesi için illa dövmesi sokağa atması gerekmiyor. Bir şeyleri farketmenize yardımcı olabilir kitap

Konu sahibi araba kullanmayı çalıştırmaktan bahs etmiş. işe gitmekten değil. forevermorrenk Mustafa Kemal Atatürk Anneler

Ne yapmalıyım sizce, yemek olayı için değil genel olarak. KudrAlobar Ayak

Çalışmak derken araba çalışmaktan bahsediyorum. Keşke iş olsa.. Babam bana araba öğretecekti biraz çalıştık ama sonra nedense istemedim

Bu kadar ilgi üstünüzde olunca hata yapmaktan mı korkuyorsunuz acaba? Biraz elinizi taşın altına koymalısınız. Çaba sarfedin. -Olivia- _Olivia_ Üyelik

+1 katılıyorum Aklima geldi yazinizi okurken Yas 17 o zamanlar :) odamin kapısına post-itlere kapiyi calmadan girmeyin yazip yapistirirdim gercekten insan kişisel alanını kendi olusturup etrafına da hatirlatirsa alisiyorlar bi sekilde

Bilmem ki, öğreneyim mi dersiniz? Şu an evde yok kendisi ama gelince söyleyeyim.

Yaşınızı belirtmemissiniz. Bağımsızlık kendi paranizi kazandığınızda gelir. Anne baba tutucu olabilir kilitleyin mutfağın kapısını istediğiniz yemekleri yapın. Siz milletin lafıyla çocuklar gibi küsüp yapmaktan vazgeciyorsunuz anladığım kadarıyla. Yaşınızı bilmeden de doğru bı öneri veremeyiz

Bizim ülkede genel sorun bunlar. senin yerine kıyafetini seçerler. okuduğum okulu. mesleğini. eşini seçerler. sende hic akil yok bir tek onlarda var sanırlar. senin bir birey olduğunu düşünmeden herşeye müdahale ederler. bir de iyilik yaptıklarını sanırlar. ilerde onlar ölünce yapayalnız napar ne eder demezler. Önce saygılı bir şekilde kişisel alanını belirle. ısrarcı ol. hemen pes etme. mutfakta istediğin gibi yemek yapacağını yangın çıkarmayp malzeme israf etmeyeceğini güzelce anlat. alışsınlar yeni sana. sonrası için oku iş sahibi ol. ayrı eve çık. hayatına müdahale ettirme. inan hep yaşadık bu aşırı korumacı tavirlari

E tamam öğretmek istiyorsa öğrenin siz de. Sorun ne? Stevya ✨ Üyelik

Hayır kursa önce o öğrettikten sonra gidecekmişim. Bunu söylemiştim daha önce.

Aşırı kontrolcü ailesi olan var mı? Nasıl hissettiniz, kişiliğinize ne gibi etkileri oldu? Benim ailem hala beni çocuk gibi görüyor. Ama o 100 yaşına da gelsen sen hala onların gözünde çocuksun masalı gibi değil. Ciddi ciddi çocuk gibi. Burada yazamayacağım sözlerle sevme şekilleri var. Ayrıca aileler evlatlarını hep çocuk gibi görür diye bir şey yok, Batı toplumlarında durum hiç de öyle değil. Onlar çocuklarını sevmiyor mu şimdi? Yanlışsam söyleyin, düzelteyim. Çocukluğumdan beri kendimi hiç diğerleri gibi hissetmedim. Zaten değilim de. Bunun sebebi ne bilmiyorum ama hep içine kapanık ve utangaç, korkak bir çocuktum. Diğerleri gibi fırlama değildim. O yüzden bir ortamda anlatabileceğim pek çocukluk yaramazlığım da yok. Ailemi de üzerdi bu durum. Ben zorbalığa uğradığımda bana kızarlardı kendimi savunamadığım için. Hatta bazen babam sinirlenince benden utandığını söylerdi. Benim okulumda öğretmendi, arkadaşlarının yanında benden utandığını söylerdi. Sinirle söylerdi babam, ama ben de kendimden utanırdım. Haklıydı adam, hem sağ olsun senelerce böyle bir çocuğa baktı. Hala da bakıyor. Keşke diğerleri gibi olsaydım ben de. Ya da bu durumda olmamı meşru kılacak bir hastalığım falan olsaydı. Böyle böyle bitti işte. Ailemle iyiyiz şimdi, kavga gürültü yok. Ev sakin ve huzurlu. Ama ben hala çocuk gibiyim işte. Öyle görülüyorum. Ben mi komplekse kapılıyorum bilmem ama hala diğerleri gibi hissedemiyorum kendimi. Basit bir işimi bile yapabilmek için "Yardıma ihtiyacım yok, ben hallederim" diyorum 150 kez. Sonrasında sorun çıkmıyor ama kafama göre hiç iş yapamıyorum. İyi niyetle yapıyorlar, haklarını ödeyemem ama ben birey olmak istiyorum artık. Tek başına bir birey olmak. Sadece kendime ait bir hayat istiyorum. Çok mu kötü bir şey istiyorum? Yaşıtlarımın kendi arabası var, çalışıyorlar işe gidiyorlar. Benim daha ehliyetim bile yok. Gerçi babam beni çalıştırmayı birkaç kez teklif etti ama ben kabul etmedim, hem yaz sıcağıydı hem de ben istemedim sanırım. Artık ailemsiz bir şeyler yapmak istiyorum sanırım. Bahane arıyorum sonra da kendi kendime. Zaten kafam bu aralar doluydu, bugün de yemek yapacaktım ama onu bile büyüttüler sağ olsunlar. Dayanamadım yapmadım. Şimdi de annem ısrar edince karnım ağrıyor yemekle uğraşamam dedim. Hevesim kaçtı. Çok geriliyorum onların yanında bazen, eskiden daha fenaydı. Ama onlarlayken sesim bile değişiyor. Çok garip bir durum gerçekten, sanki iki tane ben var gibi. Yalnızken veya arkadaşlarımın yanındaki ben farklı, ailemleyken ben farklı. Niye böyleyim ben? Kendimden o kadar çok utanıyorum ki.. Bu satırları yazarken bile gözümden yaşlar düşüyor istemsizce. Nasıl düzelirim, ne yapabilirim? Ailenle konuş demeyin,1500 kez konuşuldu denendi. Bir şekilde teoride sorun çözüldü ama pratikte tık yok. Psikiyatrist demeyin param yok. Anca aileme söylemem gerekir ki hiç istemiyorum. Devlete de daha önce gittim aynı odada 3 psikiyatrist var aynı anda birden fazla hasta alıyorlar hastalar arasında sadece bir perde var. Sıfır verim. O korona riskini almaya değmez. Zaten hastane de uzak. Üniversiteler açılana kadar hayatta kalabileceğim basit önerileriniz var mı? Bu arada başlık saçma gelebilir ama başka bir şey bulamadım. Bir keresinde kuzenim "sen salatalık bile doğrayamazsın ya da 10 saatte doğrarsın annen hep bize her şey onun önüne hazır gelecek imajı verdi" demişti çok yaralanmıştım. O aklıma geldi herhalde. Yanlış bir şey yazdıysam kusura bakmayın.

mesela eşim artık balkondan değil perde arkasından bakıyor en azından zira çocuk haklı bir iki yıla hiç bakamayacak muhtemelen

He he deyip bıldıgınızı yapın ben boyle yaptım.

Araba konusunda babanizla. calismayin reddetmenizi de anladim. sanki o ogretirse öğrenirim onsuz yapamam gibi bir algi var ve siz bunu zaten istemiyorsunuz. Ama diger konularda da çözüm olarak uzmana gitmeniz gerekir diye düşündüm ama siz onu onermeyin bunu soylemeyin denedim demissiniz eee ne diyelim ki? Psikiyatiste gidin o süreçte de youtubedan özgüvenle ilgili videolar izleyebilirsiniz ama ayni ev icinde bunca zamanda cozemediginiz sorunun çözülebileceğini zannetmiyorum lily86

Mesela çalışmak istediğini söyleyebilirsin, artık bir briey olduğunu hatırlatabilirsin. Onlar seni ısrarla görmezden gelmeye çalışıyorsa sende ısrarla onların gözüne sokmalısın bir birey olduğunu. Böyle böyle alışacaklar, düzelecekler.

daha cocuksun be tatlım bende 35 falan sandım yaa prensesligin keyifne varrr

Aynı durumları ben de yaşadım ama bunun üstüne gitmek of moralim bozuldu of yapasım kaçtı durumları bana normal gelmiyor çünkü çaba göremiyorum

Hem ehliyetinin olmamasından yakınıyorsun hem de baban araba sürmeyi öğretmek istediğinde havanın sıcak olmasını bahane ediyorsun Bence asıl sorun ailen değil. Amacım yargılamak değil sadece dışarıdan bakan bir göz olarak söylüyorum bunu.

Birey olmak istiyorsun ama çalışma teklifini reddediyorsun. Sebep de havanın sıcak olması. Sence bizler sıcak havada işe gitmekten çok mu memnunuz? Problem ailende değil sende. Sen istiyorsun ailenin himayesi altında olmayı. Çünkü bu rahat.

yaşin daha 19 anlattigın klasik türk ailesi oyle uc bir durum yok. 30 yasindayim daha annemin evinde bağimsiz yemek yapmadım. sadece ona yardim ettim. Annem titizdir mutfagina kimse girsin istemez duzeni bozulur gibi hisseder. universitede yemek yapmayi ogrendim ailemden ayri sehirde okudum. Hala evine gideriz bana bulasik makinesini dizdirmez onun bir duzeni varmis ben onu tutturamiyormusum ben dizince duzeltmesi zor oluyormus. Valla isime bile geliyor zaten calisiyorum cocuk var kendi mutfağimı toplamak zor geliyor annem bana yemek yaptirmıyor mutfak toplattırmıyor diye uzulmuyorum. Araba kullanmaya gelince babam da bana ogretmeye calisti ama nerde bagirmaktan arabaya bir sey yapacagım diye panik olmaktan oteye gidemedi sadece beni de panik yaptirdı. universite 1 de universite okuduğum sehirde kursa yazildım sansliydim iyi bir ogretmene den geldim 10 gun calistirdi beni ve bu konuda yeteneklisin dedi ilk seferde gectim sınavi. Ne zaman kendi arabam oldu aktif araba kullanmaya o zaman başladım. Ayrıca hala annem arar kizim bugun yemek pisirebildin mi ac mı kaldınız der. niye ac kalalım anne sunlari sunları pisirdim derim. Hatta yemege cagirdigimda sasirir ben seni hic mutfaga sokmadım ne guzel yemek yapmayı ögrenmissin diye sasirir. Ailenizin yaptıgı dogru degil tabi ama onları degistiremezsiniz. kendi ayaklarınızin uzerinde durmak sizin elinizde.

çalışmak dediği araba sürme çalışması yani babasında araba var kullanmayı öğretecek

işte o "nedense"leri bulmak lazım yani ne bileyim, biz de 19 olduk da hiç evde yemek yapmak aklıma gelmedi 19 yaşımda uç bir siyasi oluşumun toplantılarına katılırdım, bol bol hatta delice okurdum falan 25 yaşıma kadar ailemle yaşadım, annem evde olduğunda hiç yemek yapmadım, ne gereği var ki yapan var zaten ben gece gündüz dışarıda yaşar, bağımsız hayatımı sürdürürdüm her gün bir kitap bitir, her gün film izle, değişik online tartışma programları var onlara katıl, örneğin herhangi bir tv programı izlenirken kaliteli bir yorum yap ki ailen de senin farkına varsın, "bizim kız büyümüş, görüşleri var" desinler yani konuşulan konularda kalite olursa, bilgi birikimine dayanırsa varlığın hissedilir

Genel olarak cidden üstüne gitmelisin bazı şeylerin araba sürmeyi öğrenmek istiyorsan ailene söyle hani şuan pandemi var ama Sen teklif et sen söyle Yemel yapmak istiyorsan da yap ama kendin için sen çabala buradan senin popişini kaldıramayız fazla üşengeçsin

Asyalı aile yapısı. Klasik. Türkiye'de insanlar böyle büyüyor, sadece size özel bir durum değil. İngilizceniz iyiyse "Devouring Mother" arketipi hakkında bir şeyler okuyabilirsiniz. Birçok şeyi açıklayacaktır bence. Yaşını başını almış insanların davranışlarını pek değiştiremezsiniz genelde. Bunu kabullenmeniz lazım. Ya ev içinde birey kabul edilme savaşı vereceksiniz, ya da okuyup çalışma hayatına atılınca ev ayıracaksınız. Başka çözümü yok.

Haklısınız, aslında hep haklıydınız. Dediğiniz gibi üstüne gitmek gerekiyor. Üstüne gitsek de ilerleme olacağının garantisi olmadığı için ve zaten yorgun olduğumuz için içimizden gelmiyor, söylendiği kadar kolay değil ama başka yolu da yok. Mecburuz. Dediğiniz gibi, çabalayacağız. Olmuyorsa bir daha deneyeceğiz. O yemeği yaparken gerilsek de darlansak da alışacağız bu hisse, yine de o yemeği yapacağız. Belki 1-2 sefer daha karışacaklar böyle, sonra "zaten bu kız yemek yapmayı biliyor" diyecekler veya gayet sıradan bir şeymiş gibi ertesi günün yemeğini sizin hazırlamanızı isteyecekler. Alın işte büyüdüğünüze dair 1 işaret! Şimdi gidip yemek yapacağım. Kendimi ispatlamak istiyorum. Kontrol edilmeden de hayatta kalabileceğimi onlara sadece ben gösterebilirim.

eğer ailenizin baskısından bunaldıysanız hem çalışın hem okuyun.. V Vander

Kesinlikle ısrarla sınırlarını belirlemek önemli,