Buraya değiştirebileceğim bi şeyler hakkında fikir almak için yazmayı o kadar isterdim ki... Ama maalesef elimde olmayan şeylerle sınanıyorum sürekli. Ailem ve dolaylı olarak ucu ailemden çıkan her türlü sıkıntı. Herkesin üniversite sınavını atlatıp tercih düşündüğü ya da mis gibi bi tatil yaptığı şu günlerde yine ve yine kafayı yemek üzereyim. Her şeyden önce baskıcı bir ailem var. Ama bu sadece onu giyme buraya gitme ya da evden çıkma şeklinde değil. Aklınıza gelebilecek her meselede kendi dedikleri oluyor. Üniversite tercihi yapacağımız gün gelsin hiç istemiyorum çünkü istediğim bölümü şehri vs yazmaları için yalvaracağım bir başka güne daha geçmek istemiyorum. Daha kötüsüyse göz ucuyla bile bakıp yumuşamayacaklar. Babamın kafasını şişiriyor olduğumu söyleyecek annem sadece. Babamsa şunu al başımdan elimden bir kaza çıkacak diyecek. Konuşmak çözüm değil, olmuyor. Bu şu an ki gündemimiz olduğu ve bir senedir bunun için uğraştığım için çok koyuyor tabii ki. Ama ne ilk ne tek ne de son. Kendim alışverişe çıktığımı bile hatırlamıyorum. Kıyafetlerimi annem alıp getiren bir insan. Şiddet düzenli olmasa da dönem dönem kendini gösteriyor sevgi yuvamızda . Güvenleri de saygıları da sıfır bana. Hal böyleyken benim onlara olmayan sevgim nefrete dönüştü. Olan saygımsa bitti kalmadı. Psikolojik olarak sıfırı gördüm ve tek kurtuluşum bu tercihler. İstanbuldan gitmek için şu can atışımı görse anlam veremez belkide çoğu insan. Ama bu çoğu kişi için dünyadaki en güzel şehirlerden biri olan İstanbulda geçen seneye kadar ne bir gün arkadaşlarımla toplanıp adalara gidebilmişliğim vardı ne de oturup bi çay içmişliğim bi yerde. Geçen seneye kadar diyorum çünkü geçen sene yalan söylemeyi öğrendim. Gezdim tozdum diken üstünde hep. Mezuniyette bile annemlerin yanında giydiğim elbiseyle onlar gittikten sonra giydiğim farklı oldu. Bu bir sene içinde kendimden kaç yaş büyük bir kişiyle tanıştım ve onunla geçirdim bütün zamanımı. Aileme olmayan güvenimi ona verdim ama sağlam bir kazık oldu sonucu. Sağlık olsun dedim ders derstir sonuçta ve görüşmeyi bıraktım. Ama ailem?Onlarla da biz birbirimize uygun değiliz deyip ayrılma şansımız olsa keşke. Çok ağır gelecek belki bir çok kişiye ama ölseler bi damla gözyaşı dökmem. Onlardan yaptıkları şeyler için nefret ediyorum evet ama asıl olay onların beni sevmemesi değil. Artık benimde kendimi sevmemem kötü olan. Sürekli yalan söyleyen ve kendine inancı olmayan sürekli birilerinin ona inanmasını bekleyen birine dönüştüm. En ufak ilgi gösterene kız erkek farketmez inanılmaz bağlanan biri oldum çıktım. Eğer üniversiteye de bu şekilde devam edersem ki belki de direkt okuma derler bilemiyorum ama iki türlü de ne yaparım bilmiyorum. Çok uzun yazdığımın farkındayım ama ilk oyunu bile istediği partiye vermemesi için azarlanan biri olarak ne kadar anlatsam bitmiyor. Olmuyor ya da ben olduramıyorum. Benim durumumda olan yoktur umarım ama varsa düşüncelerini beklerim. Başınızı ağrıttım kusura bakmayın...

kendını suclama kimse mukemmel degıl. içinde bulundugun durumlar senı yalan soyleyen hayata karamsar bakan bırı halıne getirmiş. o yuzden sen kendını bılıyorsan gerısını dusunmeyeceksin. yasın kac bu arada? sana diyeceğim aılenle ne sorunun olursa olsun kendınden cok buyuk olan kısılerle gorusup kendınde eksık oldugunu dusundugun ilgiye muhtaclıgı sakın belli etme. bunu anlayan herkes senı kullanmaya calışır. enınde sonunda birgün hersey yoluna gırdıgınde cok pişman olursun canım. herkesın sıkıntıları var belkı senın gercekten cok buyuk sıkıntıların vardır ama dedıgım gıbı aılenın verecegı zarar etrafındakılerın verecegı zararın yanında cok kucuk kalır. sabırlı ol inşallah tercıhlerınde bır sorun cıkmaz ıstedıgın yere gıdersın. diyelimkı ıstanbul tuttu o zamanda dogru yerlerde pembe yalanlarla guzel bır okul hayatı gecırırsın. kim bilir orda belkı de evlenecegın ınsan karsına cıkar hersey cok daha guzel olur. umutsuz olma yasın cok genc yeterkı ılerıde pısman olacagın hatalar yapma sabırlı ol H

Çok teşekkürler ama sabrım kalmadı maalesef. Üniversiteye gereksiz gözüyle bakıyorlar zaten ama olurda istanbula olur gerisine olmazda karar kılarlarsa hayatımda hiç bir şey değişemeyecek. Evlensem nasıl oluru bile düşündüm zamanında ama sonra kendine gel dedim. Çünkü evlenicem desem bile kendi istedikleri insanla evlendirirler. Onlardan habersiz başka şehir yazmayı düşünüyorum açıkçası çalışması evi vs. benim için dert değil artık. Sadece verecekleri tepkinin büyüklüğünü kestiremiyorum. Yaşımda 18 bu arada.

Fırsatın bi' yere gittiği yok. Kaçış hazırlıklarına başla, reşitsin. İstedikleri yereşikayet etsinler, okumakiçin evden kaçmış bi insanakimse elini sürmez. Tercihlerinigizli yap, sonuç çıkana kadar damümkün olduğu kadar çok para biriktir. Yoktan yere ihtiyaçlar yaratıp para iste, telefonunu kır, dişçiye gidicem de, aklına ne gelirse, para topla. Yardım edebilecek bir akraban falan varsa, kuzen olur dayı olur, onlardan da iste. Okullar açılana kadar eve yakın bir yerlerde kendime yeni telefon alıcam onun için gibi bir bahaneyle çalışabilirsin hatta, ne alsan kardır. Okul günü gelene kadar çaktırma yalnız, tercih sonuçları açıklanınca da "göndermiyoruz" dediklerinde sadece "peki" de. Gideceğin yer belli olduğunda, kyk kredisine, yurduna falan başvuracaksın, ama onların çıkması birkaç ay alıyor. Onlar çıkana kadar kalacak bir öğrenci evi ayarlaman gerek bilgisayar başından, oraya gider gitmeziş bulana kadar seniidare edecek kadar para toplaman lazım bu yüzden. Öğrenci evinin ilk iki kirası ve lazım olacak harçlığı falan yani. Zamanı geldiğinde de çıkıp gideceksin sadece. Buraya başlık açarsın, fikir üretiriz falan. Tam teşekküllü kaçış planı yapabiliyomuşum meğersem.

Ailen seni baski altinda tutuyor tamam. bu sende ozguvensizlik ve yalana egilimli biri haline donusturmus. Ama herne olursa olsun sirf ozgur kalirim dusuncesiyle olmelerini dusunecek kadar nefret ettigine inanmiyorum inanmak istemiyorum... Senin donemlerinden bende gectim. bende istanbuldaydim ve puanim istanbuldaki unv rahat yetiyordu. ozellikle abim cok istiyordu. baska sehir soz konusu degildi.. tercihlerimi gizli yaptim ve ic anadoluda bi unv ye yerlestim. Once babami aldim karsima konustum. oyle bi konusma gectiki arada... o konusmadan sunu cikardim;babam beni cok yanlis taniyormus evet.. cunku aramizda hep bir korkunun vermis oldugu benim yalanlarim ve bana olan guven dusmesivile gozunun onunde tutmak. Sonra annemle konustum.. ve o gun bugundur tum iluskilerimuz degisti cok sukur.. benimvyanlis yapmayacagimi aklimin gayet basinda oldugunu biliyorlar.. ailemden farkli bir siyasi partiye oy verdigimi biliyorlar... cunku kabullendirdim kendimi. Onlardan nefret etmek yerine beni anlamalari icin caba verdim bagirarak cagirarak degil, kuserek odalara kapanarak degil... guzelce konustum. cok sukur istedigim meslekte istedigim sehirde okudum. ve o sehirde evlenip yuva kurdum.. suan ise tek derdim atanip anne olabilmek. Resit olman senin artik olgunlastigini gostermez. suan bile 21 yasimdaki halimi dusunup zaman zaman ne kadar safmisim ditebiliyorum. . inan bir yil bile insana cok sey katabiliyor. Bunalmissin... hersey ust uste gelmis.. belkide heryolu denedin bilmiyorum. ama denemediysen lutfen anneni karsina al konus.. anne boyle boyle.. ben sizi sevmek istiyorum diyin. ben sizin dusmaniniz degilim... istedigim sehirde okuyup ayaklarimin uzerinde durmak gerekirse okurken calismak istiyorum diyin.. anneniz sizi daha iyi anlayacaktir belkide. Yalan yalani sonrada yalan yanlis, yanlis hatalari, hatalarda en sonunda cikmaza surukler bizi... yapmayin... bu surec nasil olursa olsun kendi benliginizi, degerlerinizi asla kaybetmeyin... kendi sozlerinize dahi inanmayacaginuz gunler gelir sonra.. yasadim biliyirum. cok insan tanidim. coookkk cevrem oldu inanin. Ve sizin gibi aile baskisindan kurtulup ayri sehre yerlesip hayatlarini alt ust eden insanlar taniyorum. nereye giderseniz gidin aile sorunlarinizi duzeltmedikce asla mutlu olamazsaniz...