canım galıba bu yaradılışla ılgılı bır mesele... bayanlar... anac oluyorlar.. ev kadını yada calısan fark etmıyor.. işlerındekı annelık duygusu hem eşlerıne hem cocuklarına verıyorlar... banane desekte.. ılgı gastermesekte içimizdekı o his bızı turtuyor.. ve erkegı onemseyıp... hemen kosuyoruz... yanı yapamıyoruz... yaradılış... bırde kız cocukları yetıstırılırken bıle.. evının kadını cocuklarının anası... olarak yetıştırılıyoruz... ee o zamnda boyle dusunen erkeklerı onemsıyen varlıklar olup cıkıyoruz...

klava:bazen gercekten fazla önem verdgmızı dusunuyorum yanı hakettıgınden de fazlasını verdgımı dusunuyorum. Neden benım hakettıgım değerı o bana tırnak ucu kadar göstermezken ben ona butun elımı uzatıyorum bu haksızlık deıl mı bundan sonra bı karar aldım nekadar deger görurusem okadar karsılık verıcem kımsenın haketmedgı degerı kımseye veremem hele ben o degerı hakederken klava:klava:kötükedihüsokötükedihüso DUYGUCIKMAZI maskeli balo ve shte

benim de dikkatimi hep çeken bişey vardır kadınlar ilişki yaşarken bunu hayatının odak noktası yapıyolar herşey ilişkisine göre biçimleniyo, düzenleniyo erkekler de ise ilişki erkeğin yaşam tarzına ayak uydurmak zorunda kalıyo. istisnalar kaideyi bozmaz tabi ama cevremde hep böyle örnekler görüyorum. biz kadınlar kendimizi fazlasıyla yıpratıyoruz. bnce biraz bencil olmamız gerekiyo hadibakem oğlum bırakma

böyle hissettiğimde, ben ilgi alaka da aşırıya kaçınca onda bir rahratlama ve gevşeme sezersem hemen duruyorum ve o önemi kendime veriyorum. ancak böyle denge kuruluyor. çünkü: öğrendim ki ''ben kendime değer verdiim ölçüde ondan değer görüyorum''... F