ben de öyle düşündüm bakıcı bulmak da çok zor. 1 aydır arıyoruz. siz hangi şehirdesiniz? istanbul'da bulmak çok zor S Spizella

Lohusalık geçmemiş sanırım yaş farkı önemli değil dert değil iki yaşına gelince bakıcı bulunur mis gibi bakan kadınlar var bir sürü çalışan anneler var Allah nasip etmiş çok şükür ikinci çocuk şart diye hiç düşünmedim kardeş şart diye çocuk yapmadım kendim istediğim için doğurdum kardeş olacak da çok iyi anlasacakda bir birine faydası olacak da ohoo zaten annelik mantık işi değil yani duygu gönul işi Türkiye ne halde çocuk yapmak çok mantıksız düşününce isim içinden cikilmiuor

Öncelikle 2. çocuk düşünmediğiniz için bebeğinizi yalnız bırakmanın acısı gibi gereksiz bir drama hiç gerek yok. Kardeşi olsa çok iyi anlaşacaklarının, hayat boyu birbirlerine yoldaş olacaklarının garantisi var mı? İşe başladığınızda kreş yerine ilk etapta bakıcı düşünmenizi öneririm. Çocuğunuz tek bakılamayacak kadar ufak değil. Artık bebek bakımını da öğrenmişsinizdir diye düşünüyorum. Kendi evinize dönüp kocanızla çocuğunuzla yaşayın bence artık.

İlk çocuğumu çok istemiştim dogduunda da asiri zorlanmışımdır acaba bu kadar erken dogurmasa miydim falan dedim kendi kendime 4 aylıkken çalışmaya başladım aileler yanımızda değildi benim ailem acil bir durum olduğunda gelip gitti ama çoğunlukla yalnızdım Kızım gündüz uyumuyordu bir ara 10 dk uyuyup uyaniyordu hatta bir gün hasta oldum rapor aldim ama cocuk uyumuyor ki dinleneyim ağladığımı hatırlıyorum yarım saat olsun uyu nolur diye Simdi kızım 5 bucuk yasinda yani o geçmez sandığım günler geçti İkinci cocugum doğalı 15 gün oluyor bazen ben de sizin gibi hissediyorum çünkü digeri büyüdüğü için her şeyi rahat rahat yapıyordum ama şimdi baş döndüm ama şu anda daha sakinim cunku biliyorum büyüyecek o günler de geçecek Bence ikinci çocukta bir kabullenme oluyor veya tecrübe mi artık neyse Bu arada cocuk bakmanın neyi zor diyenler tek başına cocuk bakmak gerçekten zor her bebek emip emip uyumuyor

Tek kaldım deyip çocukla aile evine gitmek nedir ya? Orası sizin eviniz.

1 sene boyunca hiçbir şey düşünmeden ovulasyon takibiyle planlı gebe kalıp bebek olduktan sonra mı hesapladınız bebekle yaş farkınızı? Yalnız olduğunuz, ailelerden uzak olduğunuz, eşinizin şehirdışında çalıştığı en baştan belliymiş. Kedi büyütmek değil ki bu, mamasını yesin iki koşsun sonra saatlerce uyusun. Bile bile lades olmuş. Allah sağlıklı ömür versin. +Belki lohusa depresyonunuz devam ediyordur. Isterseniz bir uzmanla görüşün.

Baba neden bukadsr yogun calisiyor? Yani tmm cocugun gelecegi icin vs ama biyerden sonra geleceginden once, o cocugun babasiyla buyumesi daha saglikli. Siz yorulursunuz o alir, o yorulur siz alirsiniz dhaa cabuk alisirsiniz bebege. Onun disinda dogumdan sonra olmus bitmis yas farki nasil geldi akliniza?Neden yani?

Eşinizin ailesi ile hem mesafeli olup hem de size kızına koştuğu gibi koşmasını bekleyemezsiniz, ayrıca hamilelik bir hastalık değil acil bir durum olmadığı taktirde yanlız geçirilebilen bir dönemdir..

Arkadaşlar merhaba, benim 4aylık bir oğlum var. 32 yaşındayım ve eşim de 39 yaşında. Ailem farklı bir şehirde. İstanbul'da eşimin ailesi var ama aramız çok sıkı fıkı değil onlarla. Aileler arasında kültür farkı var ve ben aslında iki ailenin de kültüründen bir şeyler barındırıyorum. Eşimin kızkardeşinin de bir oğlu var ve kayınvalidem 2buçuk yıldır ona bakıyor. Ama ben hamileyken bile arayıp sormadı aynı şehirde olmamıza. Eşim de hamileliğimin son 6 ayında hep çalıştı, evde kalmadı. Yani hamileliğimi tek başıma geçirdim. Zordu, çok yalnızlık hissettim. Kimse yoktu yanımda bana destek olan. Eşimin bazı sağlık problemleri de oldu ve 3 4 ameliyat geçirdi, hala da bitmiş değil tedavisi. Ben de bebeğimi alıp ailemin yanına geldim annemin isteğiyle de. Benim ailemde hep iletişim kopukluğu, kavga gürültü vardı. Babam kesinlikle iletişim kurulamayan, sorumsuz, ailesini ve çocuklarını kesinlikle düşünmeyen, tanıyanların asla saygı duymayacağı biri. Ben memurum ve İstanbul'a tayinim çıktığında koşarak gittim. Eşimle o zaman sevgiliydik, o da orda yaşadığı için sonsuz bir güvenle gittim ve çok güzel zamanlar geçirdim. 4 yıldır evliyiz, hep yurtiçi yurtdışı gezdik, keyifliydi. Benim çocuk sahibi olma düşüncem hiç yoktu ama 2020'de plansız şekilde hamile kaldığımı öğrendim. Ancak hamileliğimi bilmeden röntgen çektirip ilaç kullanmıştım ve çok fazla doktora gidip fikir danışarak kürtaj yaptırdım. Sonrasında derin bir boşluk ve çocuk sahibi olma isteği oluştu bende. Eşim de kürtajdan sonra çocuk istemeye başlamıştı. Yaklaşık 1 yıl denedik. Ovülasyon testleriyle ve her ay adet dönemim geldiğinde ağlayarak geçirdiğim 1 yıl. Neyse bu kadar bekledikten sonra bebek sahibi oldum.. Oldum ama şimdi içimde çok derin bi üzüntü var. Bebek bakmanın zorluğunu ve kimsenin gerçekten yanımda olmadığını, destek olmadığını gördüm. Eşim işleri ve sağlık sorunları nedeniyle 10 kere görmemiştir oğlunu. İstanbul'dayken sadece 2 gece yanımızda kaldı. Biliyorum çok istiyor görmeyi, yanımızda olmayı ama engeller çıktı işte. Ben 2 yıllığına ücretsiz izne ayrıldım ve eşim de oğlumuzun iyi şartlarda yaşamasını istediği için daha çok çalışmaya başladı. Zaten her şeyi içine atan ve bana sorunlarını yansıtmamayı seçen biri. Şimdi daha çok bunaltıyor kendini ve bu duruma çok üzülüyorum. Benim sürekli görüştüğüm arkadaşlarım yok, bir çevrem yok. Birkaç yakın arkadaşım vardı ama onların da yanlışlarını görüp hayatımdan çıkardım. İşyerinden, okuldan, ordan burdan yüzeysel arkadaşlık yapıp instagramda birbirimizden haberdar olduğumuz insanlar var ama tabii ki bu yetmiyor. Bu zamana kadar eşimle birbirimize yettik, işten geldik, birlikte zaman geçirdik, mutluyduk da. Ancak şimdi çocuğumuz oldu ve İstanbul'a döndüğümde zaman geçireceğim kimsem yok, ben zaten alıştım ama çocuğumun yalnız kalmasından çok korkuyorum. Ben hep 3 çocuk hayali kurardım ama tabi bu çocuk yokken hiçbir şey bilmedendi. 2 yıl sonra işe başlayınca çocuğumu nereye bırakacağımı hadi kreşe verdim diyelim hasta olunca vs. ne yapacağımı düşünüyorum şimdiden. Babaannesinin ilgilenmeyeceğini biliyorum çünkü. Bırakın 3. yü 2. çocuk bile düşünmüyorum, düşünemiyorum. Bir de yaş konusu var. Ben 32 yaşındayım, eşim 39. Oğlum üniversiteye giderken eşim 60 yaşında olacak. Bu şimdiden canımı acıtıyor. 2. çocukla arasında daha da fazla yaş farkı olacak olursa. Zaten bir başka çocuğa enerjim kalır mı onu da hiç sanmıyorum. Çok isteyerek çocuk sahibi oldum evet ama bunları hiç düşünmemiştim, şuan onun pişmanlığı ve acısı var içimde. Oğlumu çok seviyorum tabii ki o benim canım ama bu onu bu acımasız dünyaya getirmiş olmanın üzüntüsü var içimde. Bir de dediğim gibi 2. çocuk düşünmediğimizden onu yalnız bırakacak olmanın acısı. Kafasına göre yaşayan ve özgürlüğüne çok düşkün biriydim ve bebekten sonra hayatım bitmiş gibi hissediyorum. Artık hayatımın sonuna kadar düşüneceğim, nasıl ne yapıyor başına bi şey gelir mi diye kaygılanacağım biri var. Sürekli şuan bebeğim olmasa napardım diye düşünüyorum. Kendimi o kadar yalnız ve bunalmış hissediyorum ki benzer şeyler yaşayan kişilerle konuşmaya çok ihtiyacım var

Bulunduğum şehirde kimsem yok çocuğumu 14 aylıkken kreşe başlattım. Ben de işe gidiyorum hatta bu akşam 20.00 a kadar işteyim. Oluyor yani bir şekilde. Tek çocuk olayına gelirsek ben bile isteye tek çocukta kalıyorum. Çünkü maddi manevi bir çocuğa bakabilirim ancak. Hem de bence kardeş hiç güzel bişey değil

baktım da bu da her konuya atlıyo.

Bence siz hala lohusa sendromundasınız perdono pero no olvido forgive but don't forget Anneler

siz sanırım bebek geldikten sonrasına dair iyi bir araştırma yapmamışsınız. bebek doğunca artık hayatınızın sonuna kadar gönül bağınızın olduğu bir varlık hayatınıza girmiş oluyor. doğal olarak o belli bir yaşa gelene kadar çıkayım, istediğim gibi gezeyim, özgür takılayım olmuyor. siz bu ayrıntıların tam bilincinde olmadan çocuk yapmışsınız gibi. aileler yanınızda olsa bile, bazı bebekler var, anneden başkasına gitmiyor, sadece anneyle uyuyor, anneyi istiyor hep, öyle bir bebek de olabilirdi sizin ki. bu farkındalıklarınız oluşmuş olsaymış keşke. psikolojik olarak daha çok hazır olurdunuz bu duruma.

Siz 2 ay önce mi 4 ay önce mi doğum yaptınız anlayamadım? 32 mi 36 mı yaşınız? Bir önceki konunuzda yaşım 36, 2 ay önce doğum yaptim evde bebekle zaman geçiremiyorum yazmışsıniz bebek/çocuk büyütürken konusuna?

Hanımefendi başak burcu musunuz? Merak ettim cidden

Yaşıyan anlıyor diyorsun da memursun mis gibi 2 yıl izinlisin. Bunları düşünecek çokk zamanın var daha önünde. Ben özel sektörde yazılımcıyım gecem gündüzüm yok bebeği minicikken bıraktım. Arkadaşının olmaması da senin seçiminmiş demekki sosyal ve ya sıcak kanlı biri değilsin. Bunun başka şehirde olmanla alakası yok. Atıyorum istanbul yerine trabzona gitseydin de oradada arkadaşın olmayacaktı. Hem istanbulda bakıcı ya da istediğin kreşi bulma imkanın diğer şehirlere göre daha fazla. Hep olumsuzundan bakma olumlu tarafından bakmaya çalış. Yaşamadığın birşey için de büyük konuşma. Bir de burada çalışan anne olanlar çokk ben dahil. Çalışan anne olmak kolay diyen bir allahın kulu yoktur. o yüzden memursun şükret diyorum. İstediğin zaman izin ve ya rapor alabilirsin.

Uykusuzlugu Su an bebek emzirirken yazıyorum 4te uyandı etrafı seyrediyor amaçsız

cok endiselisiniz, lohusa depresyonu olabilir mi acaba? daha yeni bebeginiz var, ikinciye ucuncuye kafayi takiyorsunuz.. ayri yasamak zor bir sey, gerekirse siz calisin, esiniz de gelsin, cocuga iyi bir bakici bulun. aileler yardim etmiyor diye uzulmeyin, bazen hangisi hayirli belli olmaz, aileler gelip problem de olabilir.

Arkadaşınız sizle mi yaşıttı? Kadın 52 yaşında mı doğurmuş? B Bihterinpekisi Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Evet belkide evlatlikti bilemiyorum

Tek basina cocuk bakma olayini bu kadar büyütmeyin bi kere. Bisuru kadin ailesinden uzakta, kimisinin ailesi bile yok. Benim annem 1 gece kalir dönerim diyordu, sezaryen olunca 6 gun kaldi gitti. O gunden beri kendi kendime baktim cocuguma. Esiniz konusunda da da cok muğlak konuşmuşsunuz. Sanki gelemeyecek durumda degil de gelmeye imkani var ama gelmiyor gibi anladim. Neden esiniz gelmiyor, işi ne?

ben sizi anlıyorum, ilk zamanlar ben de çok zorlanmıştım üstelik eşim saat 7 de evde oluyordu buna rağmen zordu. yarım gün yardımcı bir abla tuttuk, yemeği ev işlerini o halletti arada çocuğu alıyordu ben uyuyordum, banyo vs işlerimi hallediyordum. size de her gün birkaç saat gelip size yardım edecek birini tavsiye ederim. şu an çocuğum 2 buçuk yaşında şu an yardımcı ablamız çocuğa bakıyor, yavaş yavaş kendim işe dönünce tam gün bakıcıya vermiş oldum

Kreş yerine bi bakıcı ayarlarsanız daha kolay olur kreşte hasta olacak izin vs sıkıntınız olacak ben olsam 4 yaşa kadar bakıcı tutar sonra kreşe verirdim

Öyle bir başlık atmışsınız ki boşanmış bir kadın sandım sizi. Hamilelikte eşiniz neden işten çıkıp sizin başınızda dursun? Doğum öncesi iznine çıkıyor sanki adam. Kadınlar dahi hamileyken çalışıyorken eşiniz neden işi bıraksın. Nasıl bir mantık nasıl bir prenseslik bu?

Belli ki çalışmıyorsunuz Çalışan kadının o şehirde bir kardeşi annesi yoksa ne kadar zor çocuk büyütmek bilginiz fikriniz var mı? Bakıcı var diyelim Bakıcı hasta oldu notere gitcem dedi doktora gitcem dedi izin aldı ee ama anne işe gidecek nasıl? Ne yapcak çocuğu? En basitinden bu bile büyük sorun oluyor Herkesin hayatı ne kadar pembe Neyse konu sahibi kendine güven bakıcı kreş araştır Zor durumlarda kayınvalide varmış iyi kötü babaanne mecbur kalınca bırakırsın mecbur olmamaya dikkat edeceksin kolaylıklar diliyorum

Dram dram... biraz içim bayıldı açıkcası herkes çocuk büyütüyor sen eşinle birlikte yaptın bu çocuğu neden bir başkasından yardım bekliyorsun ki? Bu çocuk bir anda gelmedi ya kapınıza bile isteye yapmışsınız işte neden bunları o zaman düşünmediniz? Çocuk bakmak bu kadar büyütülecek bir olay değil kendi evinize dönün ve eşinizle beraber bakın çocuğunuza evet para gerekli ama bu çocuğun babası ile büyümesi daha önemli bir konu. Bu kadarda dram yaratmayın lütfen.

Herkes hemen kendileri çok harika hayatlar yaşıyor gibi saldırmaya başlamış. Çalışırken çocuk bakmak gerçekten zor, bir de tek başına olduğunuz, yalniz hissettiğiniz bir yer ve zamanda. Sizinle aynı durumdayim. Gerçekten de çocuk kreşe bile gitse hastalandığında eşimle bugün evde kim kalacak telaşına düşüyoruz. Ama halledilmeyecek şeyler değil. Şimdiden gözünüz korkmasın. Ben kızım küçükken günlük bir bakıcı tuttum, 2 yaşına kadar öyle hallettik. Sonra okula başladı zaten. Sizin de maddi durumunuz elveriyorsa bakıcı tutmanızı öneririm. Annem beni büyütürken aldığı maaşın tümünü doğrudan krese veriyormus ama ne o pişman, ne de ben mutsuz bir cocuktum. Elbette çocuğun yakınlarının yanında olması daha iyi ama iyi bir bakıcı bulursanız çocuğun gelişimi açısından daha iyi bile olabilir. Bu arada bebeğiniz daha çok küçük. Biraz büyüdükçe, hele ki iki yaşını geçtikten ve konuşmaya başladıktan sonra her şey çok daha kolay olacak. Ben ikinci çocuk hiç düşünmüyordum ama kızım iki yaşında olunca içimde yine bir bebek arzusu uyandı ve tüp bebek tedavisine başladım. Neyse, o ayrı hikaye... Demek istediğim zamana bırakın, canınız ne zaman ne isterse öyle yapın. Yaşiniz da bence hiç büyük değil. Ben yurtdışında yaşıyorum ve burada 30 yaşından önce doğum yapanlara şaşırıyor insanlar. Zaten biz yaslanıp, çocuklar büyüyene kadar bu çok daha normallesecek. Umarım oglunuzu sevgi, mutluluk ve refah içinde buyutursunuz.

ben izmirdeyim bizim komşular buldu ablayı. bence siz de muhtara falan söyleyebilirsiniz, ya da çevresinin geniş olduğunu düşündüğünüz arkadaşlarınıza. ben doğurmadan araştırmaya başlamıştım mesela, çünkü yalnız ve tecrübesiz olduğum malumdu.. sizin yine anneniz varmış benim annem de yok maalesef. Kayınvalidem de görümcemle ilgilenir onun çocuğuna bakar benimkine bakmayacağını hamileyken biliyordum.

babamdan 17 yaş küçüktü. ama 56 yaşında kaybettik.

Yani o bahsettiğiniz çok büyük yaş farkı. Eşim aslında şuan 38 ve ben 32yim dediğim gibi. Çalışan anne olmak zormuş. Yaşayan anlıyor demek ki sadece. AbsolutPromise perfectly

Teşekkür ederim anlayıp düzgünce cevap verdiğiniz için. Burada insanlar biri bir şey yazsa da saldırsam linçlesem derdinde zaten. Bir şekilde hayatımızı düzene sokacağız evet. Çocuk doğduktan sonra çok farklı bakılıyormuş dünyaya. Burda olumsuz yorum yazanlar da çevrelerinden destek görmemişlerdir eminim. Yoksa kendini kötü hisseden birine daha da yüklenmek gibi insanlık dışı bir şey yapmazlardı. Tekrar teşekkür ediyorum size.

Lohusa depresyonu yaşadığınız net.

Kendi evinizde çocuğunuza bakabilirsiniz. Kimseye ihtiyacınız yok. Bebek bakmayi abartmaya gerek yok bu kadar.4 aylik bebek emzirirsiniz yada mama verirsiniz uyur, kaka yapar, emer yine uyur vs. Zaten 2 ay sonra ek gidaya başlarsınız. Kendi evinizde bakabilirsiniz. Evinize dönün, eşiniz de evinde olunca bu kadar düşünmenize gerek kalmaz.

Birçok üyelik alıp, farklı konular açmış sanırım. Kazen bey üyeliklerini birleştirmişti çünkü hatırlıyorum. Tutarsızlık ondan olabilir Bir de konu sahibi buyrun bana da beğenmedim atın ama, ısrarla konunuzu silip, kırpıyorsunuz, banlanacaksınız. Çünkü ilk açtığınızda böyle değildi konu. İnsanlar ilk haline yorum yaptılar, siz değiştirince konuyu, yorumlar da alakasız gibi görünmeye başladı.

Valla burda şu yanlizim nasıl bebek bakacağım konularını gördükçe kafayı duvarlara vurasım geliyor, binlerce yıldır kadınlar nasıl bakıyorsa öyle bakacaksınız, nesi zor şu bebek bakmanın cidden anlamiyorum

Basin sağolsun çok üzüldüm

Beni alıntılamanın "sana cevap veriyorum" anlamına geldiğini bilmeyecek kadar cahil olduğunu düşünmüyorum.

Yeni doğum yapmış kaygılı bir anneye fazla yüklenilmemiş mi? Lohusa depresyonu yaşıyorsunuz. Çok endişelisiniz. Her şey size kaygı veriyor şu an. Ama inanın geçecek. Su akar yolunu bulur. Ben 7 aylık bebeğimi bırakıp işe başladım. Sağolsun bir sıkıntı olunca anneler uzakta da olsa geldiler gittiler ama geçici dönemdi. Şimdi 18 aylık ve artık düzenimizi kurduk diye düşünüyorum. Siz 2 sene izinde olacaksınız çok rahat dönebilirsiniz işe dert etmeyin. Diğer konular için bir şey demiyorum şu an hepsi sizin kuruntunuz abartmanız. Gerçekten geçecek

Eşiniz gece de mi çalışıyor anlamadım? P pasakLI

Mune konuyu kapatabilir misiniz?

Her insanın yaşadığı duyguları yaşıyorsunuz şu an. Bebeğiniz biraz büyüyünce işler rayına girecek emin olun ve her zaman bu kadar yoğun kaygı yasamayacaksınız. Güzel havalarda bebeğinizi alıp dışarı çıkmanız size iyi gelecektir.

İnsan gerçekden çocuğu olmadan önce ne kadar zor olduğunu anlamıyor, olumsuz yönlerini göremiyor. Bende kendimi yalnız ve bunalmış hissediyorum. Benim şansım annemle aynı binada oturmamız yoksa çok zor olurdu. Allah yardımcınız olsun sizinde. Bi şekilde geçicek bu günler bu zorluklar. Kendinizi ve evliliğinize yıpratmamaya çalışın.

Evet yaş konusu mühim. Babam 80 ben 32 yaşındayım. Bütün hayatım yaşlı ve hasta bir figürle geçti. Benimle oyunlar oynardı küçükken ama gene de aramızda muazzam bir kuşak çatışması var. Şu an babam 60- 65 yaşında olsun çok isterdim. 45 inden sonra ne manayla çocuk yapıyolar anlamış değilim. özellikle başka çocukları varsa.

atladı yine

Emin olun hicbir anne bebek bakmak ne kadar kolaymis demiyor. Isterseniz 5 yil hazirlik yapin bebekli hayat yine de zor. Burada yazilanlara bakmayin siz. Burada herkes super anne, harika es cunku.

Saygınız göz kamaştırıcı. İstediğim her konuya yazarım. Sitenin sahibi misiniz de karışıyorsunuz? Bu sizi ilgilendirmez. Yorumumu görmek istemeyen göz ard et seçeneğini seçsin. Çırpınışlarınız komik. Gidin tedavi olun.

Eşim pandemi boyunca kazanamadı ve pandeminin bittiği düşünülen 2022 başından beri aşırı yoğun çalışıyor yurtiçi, yurtdışı. Sonra sağlık sorunları çıktı ve 5. ameliyatını olacak haftaya. Yani uzaktan kendime bakınca abartılı geliyor bana da ama kimse kimsenin ne yaşadığını bilemez. Bana da başkası bunları anlatsa abartıyosun ne var sanki iyi durumdasın birçok insana göre derdim eminim. Teşekkürler yorumunuz için.

konuyla alakasız olacak ama memnun musunuz kreş olayından, daha doğrusu çocuğunuz memnun mu? benim de 19 aylık bi kızım var, annem bakıyor ama artık kreşe daha sıcak bakmaya başladım, normalde 2,5 yaşına kadar bekleyecektim ama şartlar beni itmeye başladı kreşe.. tereddütlerim korkularım var kreşle ilgilide...

Ben saldım artık gitsin. öyle diyorlarsa öyledir

Bir sabah uyanıyorlar ve leyleklerin kapıya bıraktığı bebeği buluyorlar gibi anlatmışsınız. Kimse zorluğunu inkar etmiyor. Hepimiz zor diyoruz. Ama kendi isteği ile hamile kalmış. Ovulasyon takip etmiş çabalamış.

Anneniz kac yasinda? Esra

Siz lohusalık bunalımındasınız ama endişeleriniz abartılı. Evet çocuk büyütmek zor ama bir şekilde büyütülüyor. Eşinizden neden ayrı olduğunuzu anlamadım, bebek 4 aylık olmuş artık dilinden anlıyorsunuzdur. Emin olun kendi evinizde tek başınıza bakabildiğinizi görünce kendinize güveniniz gelecek. Şimdi kalabalıktasınız ve yokluklarını düşündükçe ruhunuz daralıyor anlıyorum, ama artık evinize dönmeniz lazım. Çok dramatize etmeyin olayları, herkesin yaşadığı sıradan şeyler olarak düşünün. Bir de eşinizin yoğunluk sebebini anlamadım. Sosyal medya sanırım, ilginç dayatmalar yapıyor insana. Herkes gelirine göre bir hayat sürer, evet elbette elimizden geleni yapacağız çocuklarımız için. Ama örneğin ben ve eşim öğretmeniz, iki öğretmenin sunabileceği en üst konforu sunmaya çalışırım çocuklarıma. Ama sınıf farkları elbet olacak. Tutup da neden aylık yüz bin gelirli ailenin çocuğu gibi büyümüyor diye dertlenmem. Siz de neyle geçiniyorsanız odur. Çocuk babasını görmeden büyüyor neden, baba daha çok kazansın diye. Bunların bedeli daha büyük çıkar sonra.

Yaşadığınız hisler endiseler tedirginlik hepsi çok normal emin olun. Ayrıca lohusalik 40 günle de bitmiyor valla. Daha lohusa sayılırsınız ilk bebek ilk annelik deneyimi derken hayatınızın düzene oturması sizin o düzene alismaniz için biraz zaman verin kendine. Hiç bi şey eskisi gibi olmayacak o fütursuz gezmeler tozmalar eğlenmeler ama zaman geçtikçe bu yeni düzene de alışacaksınız seveceksiniz hoşunuza gidecek emin olun size tek tavsiyem süreci daha fazla uzatmadan evinize dönmeniz, eşiniz ister olsun ister olmasın isterse haftada 1 gün gelsin. Kendi kendinize kalıp kendi düzeniniz kurmazsanız daha zor alışırsınız diye düşünüyorum. Çocuk büyütürken desteği olan insanlar dünyanın en şanslı insanları olabilir bence biz de tek büyütüyoruz ve yakında çalışmaya başlayacağım şu anki duam Allah iyilerle karşılaştırsın Son olarak bu kaygı endişeli ruh hali günlük hayatınızı etkiliyorsa kesinlikle psikiyatri ile görüşün lohusa depresyonu illa ilk başlarda çıkacak diye bi şey yok daha sonradan da çıkabilir. Güzel anılar biriktirmeye çalışın elbet her şey yoluna girer

Şu süpriz hamileliği bir türlü anlamış değilim.

Geçici bir süreç olabilir Ancak planlama yapmadan neden bebek sahibi oldunuz ki Kim bakacak, nasıl geçineceğiz bunları önceden düşünmeniz gerekmez miydi

Abi herkes yalnız bakıyor bebeğine, kimin bakıcı ordusu var, şarkıcı mısınız manken mi?

Okudukça okudukça bu kadar dram fazla geldi açıkçası. Benim de benzer şeyler yaşamışlığım var zaten. Yetiştirme yurdunda büyüyenler de evlenip çoluk çocuğa karışıyorlar, vay ninesi yok başımızda diye dertlenmiyorlar.. iki çocukla yurtdışına taşınanları, bundan 25 sene önce 18 yaşında evlenip köyünden İstanbula gelen kadınları tanıyorum. Yarına çıkmaya senediniz yokken çocuk üniye gidince kaç yaşında olacağınızı dert etmeyin bir zahmet. Size de kısmetler güneşli günler yazılmıştır elbet iyimser olun

Demem o ki insanoğlu bu dünyada ne istediğini gerçekten bilmiyor ve bu dünyada mutlu olmak pek mümkün değil. çocuk istediğinizi sanmışsınız ama doğunca da ona da alışıp yine mutsuz olmuşsunuz. ne diyeyim. dünya böyle bir yer. mutluluk ve memnuniyetin kişilik özelliği olduğunu düşünüyorum ben daha çok. belli ki benim gibi mutlu ve huzurlu olmayı pek beceremeyen bir yapınız var. bu arada bence yanınızda aileden birileri olsa yine memnun olmazdınız siz. ben öyle hissettim. bu sefer de başka şikayetler bulurdunuz. günümüzde maalesef çoğumuz yalnızız zaten. aşağı yukarı aynı durumlardayız. bu yalnızlığın ve zorluğun içine bir canlı daha getirdim diye üzülmekte bence sonuna kadar haklısınız kusura bakmayın. daha genç çocuk yapsaydınız da gençliğimizi yaşayamadık diyecektiniz. olumszuz bakana bahane çok. olumlu bakana da bahane çok. Son düzenleyen: Moderatör: 16 Kasım 2022

Çocuk isteyipte yaş konusunu hiç hesaba katmayanlar var. Bu konuda sizde buna değinmişsiniz. Bende hep bunu hesaplarım. O yüzden 45 yaşında falan olup 4.5 kez anne olan insanları anlayamıyorum. benim bir arkadasim vardı o zamanlar 18 yaşındaydım. Kizin annesi 70 yaşındaydı. Annemle birşey payalsamiyorum, beni anlamaz bazen duymaz yaşlı hastaliklari var diye dertlenirdi. Ama 60 yaş çok ileri bir yaş değil bence. benimde eşim 40 yaşında. ben 35. iki kızımız var. Biri 5 biri 2 yaşında Bende her iki aileden destek almadan çalışarak büyüttüm. bakicilarla.. Şimdi büyük kızım anaokulunda. buyudukce rahat oluyor. Küçük hala bakicida. Ama benim avantajim öğretmen olmam. çok hasta olduklarında rapor alıyorum. Çünkü her iki ailede farklı şehirde. Bir şekilde oluyor caninizi sıkmayın. ikinci çocuğunda istiyorsaniz yapın, kardeş çok güzel şey. evet ilk yıllar çok zor ama kızım kardeşiyle şuan çok iyi oynuyor. Kimseyi aramıyor. Tekken hep arkadaş diye sizlanirdi. İleride bu boyutlarda oluyor malesef. Bir şekilde buyuyecekler. Ve bu süreçlerden inanın bir çok anne geçiyor yanlız degilsiniz. Artık çok az bir kesim aile destekli büyütüyor