Hedeflerine odaklanıp o hedeflerini gerçekleştirdiğini hayal et bence

arada bir donup yaptiklariniza da bakin, insani gaza getiriyor, atiyorum 2 kitaptan calismaniz lazim, 1. yi bitirdiniz, onu boyle goz onunde bir yere koydugunuzda, bunu yaptim digerini de yapabilirim hissiyati olusuyor.

Hiç bişey düşünmüyorum :)

Baskalarinin mutlulugunu kendininkinden ustun tutanlar onlarin sorunlarina oncelik verenler hicbir zaman huzur bulamazlar. Ben bu sinava calisicam benim icin daha onemli hcbir sey yok deyip kapiyi kapatmadiginiz surece o insanlar iceri sizacaklar. Ama huzursuzlugunuz kendinizden kaynakliysa ona onerecek bir seyim yok. Sanirim ana odaklanmak gecici de olsa insani kurtarabilir. O an sinava calosiyorsaniz sadece calismaya odaklanin. Sorunlarinizi dusunmeyi erteleyin.

Psikolojik olarak sıkıntılı bir dönem aslında. Destek almam için şuan şartlar uygun değil o yüzden kendi çabamla bir şeyler yapmam gerekiyor. Ama o huzursuzluk, kaygı olumsuz etkiliyor beni. Fakat çalışmayınca bu kez daha bir huzursuz oluyorum. Kısır döngü oluyor. Ben de hevesle yaparım umarım. therewillbeaday Alabora olmuş bir şeyin içinde bocalayıp

Sınava falan çalışmak o tempoya henüz girmedim ilk kez bende denicem ama sizin bahsettiğiniz gibi bir ara iki arkadaşım sürekli sıkıntısını anlatıyor ertesi gün tekrar arıyorlar gelişmeleri anlatıyorlar yeri geliyor ağlıyorlar sürekli fikir veriyorum onlara işe gidicem sabah gece bi yarılarına kadar onlarla dertleşiyoruz.. Aslında dertleşmek demeyelim ona dert dinlemek derde ortak olmak diyelim.. Bir zaman sonra baktım işe gitmeden yapmam gereken hazırlıkları da yapmamaya başlamışım dedim bu iş böyle olmaz neden kendimden ödün veriyorum? Hem sürekli dert sıkıntı dinleyip de ben hiç etkilenmiyorum diyen de farkında değildir diye düşünüyorum bunlar da beni negatif etkiliyor.. Sonuçta sevdiğimiz insanların sıkıntısı.. Sonra aradıklarında dedim mesela çalışmam lazım sonra da uyucam canım kusura bakma.. Telefonu da bıraktım artık eve gelince arkadaşlarıma da dedim haftasonu müsaitim haftasonu görüşelim iş çıkışı yorgun oluyorum derken baktım bir düzene girdik o neydi canım sürekli sürekli hem modum düşüyor hem de kendimden ödün veriyorum.. Gerek yok bunlara.. Bi de iki arkadaşın sıkıntılı zamanına denk geldi hepten bozuldu işler Ayrıca başka insanlara derdimizi anlatmalıyız bizde paylaşmalıyız diye düşünüyorum.. Sizde sınav stresinizden bahsedin birilerine rahatlayın azıcık.. Destek alın güzel arkadaşlarınızdan ailenizden.. Umarım herşey istediğiniz gibi olur sınavınızda başarılı olursunuz yani bir sınava çalışmak hele ki herşeyin çok zor olduğu bu dönemde çok gayret gerektiriyor istikrarlı son derece kararlı ilerlemeniz lazım ki başarıya ulaşın.. Herşeyin sarpa sardığını hissettiğiniz bir zaman yaslanın arkanıza gözlerinizi kapatıp hazırlandığınız sınavı başarı ile geçtiğinizi hayal edin.. Sonunda size getirdiği güzellikleri yaşayın.. Biraz mutlu olun.. herşeyin Sizin elinizde olduğunu gördükten Sonrada da herşeyi bir kenara atarak çalışmaya başlayın

Bir ise baslarken olumsuzu dusunmem yapacagim derim ve cogu zaman yaparim inandigimda yapabilecegime daha cok inaniyorum. Sinav ise günde her dersten en az 50 soru olmak üzere soru cozmeye baslarim ve her gün bunu arttirarak kendimle yarışırım ara verdiğimde bu kadar eziyeti neden cekiyorumun analizini yapip kagida aktaririm ki bu benim istegimi arttirir daha çok hırs yaparim. Cunku bu işe baslamadann once yapamadigim zaman hangi olumsuzluklarin hayatimda olacagi yine belgelidir ve ben o duruma dusmemek icin elimden gelenin cok fazlasini yaparim. Burada çekeceğim zahmetin suresi belli ama sinavi kazanamazsam cekecek eziyetimin belli bir suresi yoktur. Boyle dusunmenizi tavsiye ederim. Bol kitap okumak beni kaygidan uzaklastirir sizde mutluluk veren kisisel gelisim tarzi kitaplar okuyabilirsiniz. Size yeni pencereler ve hayatlar acar. Sıkıntıda olan arkadasinizi da tabiki dinleyin sinavlar gecer calismanhayati gecer dostluklar onemlidir. Onun icin kaygilanmak yerine birlikte gülün her ne yasiyorsa bitecek bu dunyada sonu gelmeyenn birsey yok.

Sınavın sonucunda başaracağına inancın olmazsa motive etmek zor olur. O yüzden önce gerçekten inanman gerekiyor. Sonra uyku düzenini sağlamalısın gün içinde yapılacakları programlayıp devam edersen daha sağlıklı olur. Bence gün içinde spor meditasyon yoga vs kendini iyi hissetmeni sağlıyor bunları da deneyebilirsiniz

Böyle uzun uzun yazdığınız için teşekkür ederim öncelikle :) Diğer arkadaşlarla zaten mümkün mertebe iletişimi kendi isteğime göre planlıyorum olumsuz etkilenmemek için. Ama bu arkadaş zor bir süreçte kendisi. Anlatabileceği kimse yok. Bu durumda bırakamam onu değer verdiğim biri. Zaten yapabildiğim tek şey dinlemek. Başka insanlara ben anlatamıyorum ama. Nedenini gerçekten bilemiyorum ama kendi sıkıntımı paylaştığım anda o an daha uzun bir süre geçmeden pişman olup kötü hissediyorum. Birde şu sınav sorununu anlatabileceğim kişiler yok etrafımda. İki kişi belki vardır, anlatsam iki cevap alacağım biliyorum. Ya klişe bir iki cümle söylüyorlar ki bu beni motive etmiyor sadece sözde kalıyor denedim ya da sınava çalışmanın gereksiz olduğu gibi saçma sapan şeyler söyleyip azıcık olan moralimi de sıfırlıyorlar. Yani çevremde beni gerçekten bu konuyu anlattığımda destekleyecek, bana iyi gelecek biri yok. Hani insan bazen bunalır, yorulur, anlaşılmak ister, birine anlatmak ister ve destek görmek ister ya ben onu yapamıyorum işte. Öyle biri yok çünkü. Yine kendi kendimi motive etmem gerekiyor ve bu kısım çok zorluyor beni. Sizin de sınavınızda-işinizde başarılar dilerim o zaman :) Alys

Düzenli çalışınca o inanç geliyor ama düzenli çalışma devam etmeyince ümitsizlik artıyor bende. Uyku ve spor konusunda düzenli olmam şart gibi..

Darısı başıma olsun ya. Çok ihtiyacım var o iyi sonuca.. Tebrik ederim sizi.

Kimse olmasa bile biz kendi kendimize yeteriz güzel dilekleriniz için teşekkür ederim..

Huzursuzluk ve kaygı hem sınavdan hem başka şeylerden kaynaklı. Ama o başka şeylerin çözümü de kısa zaman içinde olabilecek türden değil. O huzursuzluk varken çalışma işini düzgün yapamıyorum ama çalışmayınca da bu kez çalışamamanın verdiği huzursuzluk da bonus olarak ekleniyor, kısır döngüye giriyorum. Ben de başlarken inanç yok neredeyse. Daha çok kaygı mevcut. Ama düzeni sağladığım anlarda içimdeki o inanç artıyor. Şu dönem hiçbir şeyi düzgün yapamadığım için inanç yerine yapamayacağım, nasıl yetişecek gibi kaygılar daha üst seviyede. Analiz yapıp bunu kağıda aktarmak çok güzel bir fikirmiş, bunu deneyeceğim. Teşekkür ederim. K kalliope82

Yaşadığınız yer yürüyüş yapmaya Müsait ise günün sakın zamanlarında yürüyüş yapmanızı öneririm daha iyi hissettirecektir

Maalesef yakın çevremde hazırlanan kimse yok, tanımıyorum. Bulunduğum ortam pek huzurlu değil, ben de zaten huzursuzum. Çevremdeki arkadaşlara vs oturup bu sıkıntımı anlatsam en iyi ihtimalle bir iki cümle söyleyip geçerler. Ya da moralimi daha da bozacak şeyler duyacağım. Anlayacak bir kişi yok. Şuan o kadar bunalmış hissediyorum ki. Çevremde bu sınav olayını geçtim normal anlatmak, fikir almak, ilerlemek, üreten birileriyle iki çift laf edebilmek istiyorum ama pek mümkün değil. Bu kez ben de dibe çekiliyorum. Mutsuzluğu öğrendiğim için tersini yapamıyorum. Bu sınav benim için birçok anlamda önemli. Hem manevi anlamda önemli hem maddi anlamda. Borcumu ödeyebilmem için, çalışabilmem için önemli. Çevremi değiştirebilmem için de önemli. Huzursuzluğumun tek nedeni sınav değil başka şeyler de var. Ama o şeyler için çözümüm yok şuanda. Madem böyle bari iyi hissetmesem bile çalışmaya odaklanayım diyorum ama yapamıyorum. Yani şuan motive olmamı kendi kendime başarmam gerek. Zorlandığımda hem şuanki psikolojimle hem bu düzenli çalışma istikrarını sağlamak konusunda nasıl güçlü olabilirim? therewillbeaday Alabora olmuş bir şeyin içinde bocalayıp

adim adim yaparsam o isi oluyor, atiyorum sinav icin bir kitap bitiricem, dersemm ki bu kitabi bitirmem lazim, yok bende ise yaramiyor, ama sey diyorum, bu haftasonu su bolumu bitiricem, o zaman iste o isi yapiyorum. Basarilabilri bir hedef olmus oluyor, cok boyle plan yapmama gerek olmuyor, ve o haftasonu o isi yapip bitirdigim icin de tatmin duygusu olusuyor. bir de calisirken muhakkak molalar veririm ve tamamen calistigim is disinda bir seyle 10-15 dakika oyalanirim, o da iyi geliyor, dinlendiriyor.

Böyle kendimle alakalı bir sorunu paylaştığım vakit nedenini bilmiyorum ama anlattığım için huzursuz hissediyorum. Dediğiniz gibi alışmadığım için zor geliyor. Gerçi bu sınavı ve şuanki durumumu paylaşsam bile destek alabileceğim pek kişi yok, yani sözde destek olunur ama motive olacağım derken kötü yönde de etkileyecektir söyleyecekleri sözler vs. Konuda bahsettiğım yakın arkadaşa bir iki cümle ile bahsetmeye çalıştım baktım o da klasik cevaplar veriyor ben de artık anlatmamaya karar verdim. Mutsuzum demekten çekiniyorum, yani sanki durduk yere şikayet eden, elindekilerin değerini bilmeyen gibi bir düşünceye kapılıyorum. Şurada paylaşırken bile başta garip hissettim biraz. Huzursuzum gerçekten. Bazı huzursuzluklarımın nedeni var bazıları ise artık kronikleşmiş gibi. Ama o nedenler de hemen çözülebilecek türden değil. Çalışmayınca zaten o huzursuzluklarım iki katına çıkıyor.. İlk başta zor olması normal değil mi? Zorlanınca sanki hep zor gelecekmiş gibi ve olmayacakmış gibi hissediyorum. Sadece birilerinin "mutsuzluktan ölsem de çalışmaya devam ederim" gibi bir şeyler demesine ihtiyacım vardı sanırım. Yorum için teşekkür ederim.

önemli bir sınava 2. kez girdim bu sene, sınav sonucunu alınca eğer kazanamamışsam yaşayacağım üzüntüyü ve pişmanlığı bildiğim için o duyguyu yaşamamak için çalışmıştım. Sınav sonucunda hayatım da önemli değişiklikler olacaktı bunları düşündüm.. Bir de online deneme sınavında arkadaşlarımı görünce gaza geldim sonuç ne oldu? sınavı ummadığım kadar yüksek puanla kazandım

Yakın zamanda teslim etmem gereken bir tezim var. 1 yıldır yazıyorum ama az zamanı kaldı ve ben kendimi resmen yedim bu tez için. Son zamanlarda daha motiveyim ve daha çok verim alıyorum haliyle. Beni motive eden şey ise vaktimin daralmas ve bunu yazmaktan başka seçeneğimin olmaması. Ama artık rüyama filan giriyor illallah seviyesindeyim. ha bir de ben çok dua ettim Allahım lütfen bu işibana sevdir çünkü kendimi biliyorum sevmeden hiçbir şeyyapamam. Hakaten de sevmeye başladım önceden günde bir saat ayıramazdım şimdi 6-7 saat rahat ayırıyorum.

1) O şeyi çok istemem gerekiyor. 2) Cidden o işi başarmanın benim için çok önemli olması gerekiyor. Hani başka şansım yokçasina, çaresizmiscesine.. Bunun dışında kendimi çok sıkacak bir tip değilim ne yazik ki.. Sorumluluk sahibiyim falan ama iç huzurum önde gelir..

O teste hazirlanan baska kisiler taniyormusunuz? Bana hep yardimci olmustur kendimde motivasyon bulamadigimda. Okul/uni arkadaslarimdan pozitif sekilde etkileniyordum onlarin cok motive bir sekilde ve azimli calistigini görünce.

O şeyi istiyorum. İstemekten ziyade 2. madde de dediğiniz gibi çok önemli. Maddi anlamda da manevi anlamda da gerçekten ihtiyacım var bu işe. Huzursuzluk, iç sıkıntım gibi olan şeylerde kendi iç sesimi kısıp yapmam gereken tek şeye odaklaklanmalıyım aslında.. therewillbeaday Alabora olmuş bir şeyin içinde bocalayıp

İyi geceler hanımlar. Anlatmak istediklerimi şuan kafamda tam toparlayamadım aslında o yüzden biraz karışık olabilir cümlelerim. Son zamanlarda daha bir huzursuz ve kaygılı hissediyorum. Önemli bir sınavım var. Yoğun bir şekilde çalışmam gerekir ama ben yap mıyorum. O düzeni henüz oluşturamadım. Uyku düzenim bile yeni yeni düzeldi diyebilirim. Özellikle akşam saatlerinde içimdeki sıkıntı sanki daha da artıyor gibi. Konuşup paylaşan bir yapıda değilim pek fazla o yüzden çevreme pek anlatmıyorum. Son günlerde çok yakın bir arkadaşım zorlu bir süreçten geçiyor, onun anlattıklarını dinliyorum. Bu olumsuzluklar beni az da olsa etkiliyor olabilir ama benim için değerli olduğundan onun yanında olmak istiyorum bu dönem. Ama kendi sıkıntımı, içimdeki ruh halimi anlatamıyorum ona da. Buraya bile karışık yazdım. Konuyu açma nedenime gelirsem hem birazcık da olsa bir şeyler anlatmak hem de fikirler almak istedim. Bu içimdeki huzursuzluğa rağmen, olumsuz düşüncelere rağmen odak noktam sınav olmalı ve çalışmalıyım. Bunu paylaşabileceğim kimse yok çevremde en azından şuan için paylaşamıyorum. Siz böyle dönemlerden geçenler yani yalnız hissettiğiniz, başarısız hissettiğiniz, ümitsizlik ile ümit arasında gidip geldiğiniz ve başarmanız gereken bir iş için çalışmak zorunda olduğunuzda kendinizi nasıl motive ediyorsunuz?

Bir ömür mutlu olursunuz umarım. Bu yazdıklarınızı tekrar tekrar okuyacağım daha sonrasında da. Teşekkür ederim.. Anksiyete bende de şuan var ama bunların ve diğerlerinin çözümü şuan elimde değil galiba yani bilmiyorum sağlıklı bir cevap veremiyorum. Bu süreci atlatabilirsem zaten ben de sonrasında destek alacağım. Ama şimdi hepsini bir kenara bırakıp sınava yoğunlaşmam gerek fakat yap mıyorum. Bu kez kendime öfkem artıyor. Yaşayan birilerinden bunları duymak daha farklıydı. Tekrardan teşekkür ederim.

Kpss ye çalışırken annem ve babam boşandı. Zaten anksiyete işe savaşıyordum, üstüne tuzu biberi oldu. Özel hayatım zaten çok ama çok kötü gidiyordu. Maddi anlamda çökmüştük, annem iş arıyordu, markete uzun süre uğramadık. Ama her gün sabahlara kadar ders çalıştım. Kurtulmamın başka çaresi yoktu. Ağlayınca kendime kızıyordum, sırası mı şimdi diye. Gözlerim şişecek, başım ağrıyacak, ders sürem kısalacak. Özetle anahtar kelime şuydu benim için;"" ölsen de son dakikaya kadar çalışıp hayatını ve anneni kurtaracaksın. Kazandıktan sonra üzülüp ağlarsın. Ama sınav günü kazanamasan bile keşke demeyeceksin, ben elimden geleni yaptım diyeceksin."" Gerçekten sınavdan sonraki gün psikiyatriye gittim, o gün sadece ağladım konuşamadım, ertesi hafta gittiğimde ilaç yazdı, uzun süre kullandım. Ama şimdi öğretmenim, maaşım var, anneme doğuyu gezdirdim, annemin evini yaptırdım, eşyalarını değiştirdim, üstüne bir de babam geldi ona da bakıyorum. Her yaz tatile gidiyoruz, eşim işten çıkarıldı benim maaşımla idare ediyoruz. Yani iyi ki aç karnına, sıfır psikolojiyle sabahlara kadar çalışmışım. Üzüntümü ertelemeyince ne yaşananlar değişecekti ne de ben bu aşamada olmayacaktım. Bazı şeyleri erteleyebilmek önemli. Zaten çalışmaya başlayın, konuları bitirip tekrara başlayın, çok daha iyi hissedeceksiniz emin olun. Dediğim gibi sınavdan sonra sıkıntılarınızı düşünüp, beyninizde çevirirsiniz. Kazanamayacak olsanızda keşke çalışsaydım demeyin, elimden geleni yaptım içim rahat diyin.

Evet ben de adım adım yapmaya çalışıyorum. Ama adımları ya büyük koyuyorum ya da bir kaç gün sonra aksattığımda tamamen pes ediyorum. Bazen yapabileceğime dair umudum oluyor ama çoğu zaman ümitsizlik hakim. İnşallah yeniden başlayıp yapabilirim. Son zamanlarda o kadar bunaldım ki. Şuraya yazmak, paylaşabilmek birilerinden fikir almak iyi oldu. Çalışırken düşüncelerimi, olumsuzlukları askıya alma işini nasıl çözebilirim. Yani o huzursuzluğa rağmen o işi aksatmamayı?

Bı konuyu hedef haline getirdiysem ama bunu yapmak henüz istemiyosam kendime bikac günlük kafa izni veriyorum. Bu süreçte o projemle ilgili elimi hicbisiye surmuyorum. Tüm gün uyuyup dostlarımla görüşüp tembelligimi dibine kadar yaşıyorum. Psikolojik olarak sikintidaysam beni drama iticek her türlü eylemden uzak duruyorum komedi dizisine falan yoneliyorum sonra da zaten boş yapmaktan sıkılan biri olarak belirledigim vakitte hevesle işime gücüme geri dönüyorum.

Sabah erken kalk yürüyüş yap müzik dinle kafanı dağıt sonra dersini çalış arta kalan zamanda yine dinlersin arkadaşını ama olumsuz konuşmalar düşünceler kafanı çok meşgul eder. O arkadaşında senin önemli bir süreçte olduğunu bilip etkilememesi gerekir arkadaşlık bir tarafın hayatını etkileceğini bile bile ilgi beklemek değildir. Gün geliyor o arkadaş yaptıklarını görmezden geliyor kimse için kendini yakma bence kısaca

Daha önceden zor dönemlerinde o arkadaşı yalnız bırakmıştım. Şimdi daha zor bir dönemde ve hem değer verdiğim biri yine yalnız bırakırsam kötü olur. Dinlemek dışında elimden bir şey gelmiyor maalesef. Ben ama anlatamıyorum içimdekileri kimseye. Anlatmak istiyorum ama anlatabileceğim biri de yok. Çok bunaldım şu dönem. Bunların yanında sınav stresi üste çıkardı o bunalma hissini. Çalışırken düşüncelerimi, olumsuzlukları askıya alma işini nasıl çözeceğim, bunu yapamıyorum pek. therewillbeaday Alabora olmuş bir şeyin içinde bocalayıp

Öncelikle içinizdekileri paylaşma alışkanlığı edinmeniz faydanıza olur, sizin de bir insan olarak anlaşılmaya destek olunmasına ihtiyacınız var. Şimdi öyle bir imkanım yok demişsiniz ama bu konuda kendinizi zorlamanız iyi olur, alışırsınız zamanla paylaşmaya. Mutsuzsam ve o an için önemli bir sorumluluğum varsa mutsuz mutsuz o sorumluluğu yerine getirmeye devam ederim. Yani mutsuzluktan ölsem de çalışmaya devam ederim sizin durumunuzda. Bu ilk başta çok zordur, sonra o kadar zor gelmez sonra da hedefinize ulaştığınız için kendinizle gurur duyarsınız.