Katılmıyorum mekanların insanların ruh hallerini çok fazla etkilediğine inanıyorum aynı şeyi yaşadım ve taşınınca tamamen attım üzerimden o ruh halini

Ailenizle alakalı geçmişten gelen olumsuzluklar varsa zamanla dahada kötü hissettiriyor. Ki öyle olduğunu tahmin ediyorum. Yoksa huzurlu bir ev olsa aksine keyif verirdi evde olmak. Geçici oldugunu düşünerek kendinizi telkin edin. Öğrenci oldugunuzu yazmışsınız. Maddi olanaklarınızı sağlayınca taşınır kendi düzeninizi kurarsınız.

Ev sizi bu kadar sıkıyorsa taşınsanız? Ailenizden ayrılma imkanınız yok mu? A ayynill Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Çok haklı bir cümle. İç huzur nasıl bulunur peki? AbsolutPromise perfectly

Bence en iyisi bir iş bulup çalışmaya başlamanız. A

kişiye göre değişebilir ama genelde ruh haliyle ilgili sıkıntılar çok iyi tanımlanamıyor. insan çevresindeki insanlara, mekana, dış dünyaya bağlayabiliyor sorunları. eğer sorun içindeyse mekan değiştirmek işe yaramaz çok örneğini gördüm taşınan, iş değiştiren, şehir değiştiren. ama sorun çözülmedi. bazı kişiler hiçbir yere ait olamıyor.

Her akşam 1 saat tempolu yürüyüşe çık gel. Sonrasında duşunu al mis gibi uyu. Otur otur yapıyorsan düşüncelerin boğması çok normal.

yardım al kitap oku birşey yap çözümünü bul. yoksa bu durum geçmiyor kendiliğinden bir ömür böyle yaşarsın sonra. E

Maalesef. Öğrenciyim henüz. A

Evden değil o Desmond ailenizden. Anne babanızla ne yaşadınız bilmiyorum ama belli ki bir takım problemler var ve o problemler sizi anne babanızdan soğutmuş, onlarla evi bütünleştirdiğiniz için ev üstünüze üstünüze geliyor

Tranva mı yaşadınız ne oldu da ev sizi sıkıyor? Neden böylesin sebebleri neler onlardan bahset özel değil ise? moonna

Bence en temizinden evde kal kafa rahat oh hayat var A ayynill Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Bu aralar ruh halimin sağlıklı seyretmediğinin farkındayım. Farkında olmaktan ziyade biliyorum. Evde olmak zaten kasvetli, uzun yıllardan beri. Annem en çok da babam yüzünden ama bu aralar daha bir farklı. Kapısından adım attığımda anlatamayacağım kadar soğuk bir huzursuzluk sarıyor. Sağımı- solumu. Beynimden çıkarmaya çalıştığım ne varsa tüm gerçekliğiyle karşıma dikiliyor, üstesinden gelemiyorum. Obsesyonlar bitmek bilmiyor. Sürekli endişe halindeyim. Hep o gün bitsin istiyorum. Bittiğinde hep yeni bir gün başlıyor ve ben yine bitmesini istiyorum. Yarınlar güzel olacak diye düşündüğüm için belki. Güzel olmuyor hiçbir şey, yarınlar güzellik getirmiyor. Bu evde tüm bu düşüncelerle boğuşmaktan sıkıldım. Gözlediğim kadarıyla evin dışında daha iyiyim. Daha olumlu bir insanım. Vee yaşadığım huzursuzluğu bir evin duvarlarına yoracak kadar, kafayı kurtarmış oluşum...

nereye gidersen git kendini de götüreceksin. insan iç huzurunu bulamadığı sürece her yer dar gelir.