Hayir olsun demiyorum. Sanki biri olmayinca yarim gibi hissediyorum aslinda ben yalnizken de guclu hissetmek istiyorum kendimi sanki gucum yok gibi. Ne yapabilirim bu konuda onu arastiriyorum. Kimseye bagli kalmak isteniyorum

Boşluk yaşamanız çok normal. Bir süre kimseyi almayın hayatiniza. Duygusal olarak çok daha fazla yipranirsiniz. Değmez. Biraz kendinizi dinleyin, kendinizle ilgilenin, toparlanın. Yoksa birileri bunu fırsat bilip sizi kullanmaya çalışır, farkında olmazsınız

Hıcbısey. Herkes ayrılık sonrası bosluk yasar, yasıyor ama hayatına devam ediyor. Biraz dinlenmem kendimi dinlemem lazım dıyıp, tek basına keyıf yapacaksın hepsi o. Napılır ki, zincire vuramazsın kendıne. Kafa da bitiyor yani bu.

Aynen o sahsa da bunu demistim bak yara bandi olursun lutfen bana iliski deme dedim bana acikdiginda... sonra karsi koyamadim duygularim sürükledi beni.. o boslugu nasil dolduracagimi bilmiyorum. Psikolog yardimci olur mu

Ayrıldım, çok kötü bir insandı zaten önceki konumda anlatmıştım ve tavsiyeleriniz uyarılarınız beni silkeleyip kendime getirdi. Bağımlı gibi olmuştum ama o gözümdeki perde nihayet indi... Neyse asıl mesele büyük bir boşluktayım şuan. Zaten eşimden ayrıldıktan sonra tanışmamdan kaynaklanıyor öyle yanlış birine denk geldim depresyon döneminde. Ben hatadan hataya atlamak istemiyorum. Böyle dönemde yeni birileriyle tanışmak doğru mu acaba diye düşünüyorum yoksa insan bir kendine mi gelmeli? Kendimi yarım hissediyorum illa konuştuğum biri olacak... epey zayıfladım o kadar iştahsızım ki... boğazımda düğüm var sanki ve yediğim geçmiyor. Hiçbir şey zevk vermiyor öyle boş geliyor ki... Müdürümü aradım ve full çalışmak istediğimi söyledim. Evde durdukça depresyona gireceğim bşr melankoli başlıyor... bu nasıl geçer, normal mi? Hiçbir şey yapasım yok bunalıyorum resmen... evde spor yapardım enerji sıfır o da yok...

Herşey beyinde başlayıp bitiyor. Evet bir ayrılık süreci yaşadınız. Alıştığınız yaşam düzeni, alıştığınız insan, belki yaşadığınız ev bir anda değişti. Beyin eski alışkanlıklarını bir anda değiştiremiyor. Bu farkında olmadığımız süreç. Bir de bilincinde olduğumuz, işin duygusal yönü var. Bir zamanlar sevdiğin insandan vazgeçmek, yaşananların ağırlığı, yara almışmışlar vesaire. Ayrılık da bir nevi kayıp ve yas süreci aşamalarını yaşayarak atlatacaksınız. Kendinizi suçlayacaksınız zaman zaman, benim başıma gelmemeliydi diyeceksiniz vb... ve yas süreci için kesinlikle tek ilaç zaman. Kendinizi çok kötü hissediyorsanız psikoloğa gidin tabi iyi gelecektir. Ancak zamanla atlatacaksınız. Bir anda yeni hayatınıza uyum sağlamanız mümkün değil. Ama bu süreçte bir başka duygusal ilişki hayatınızı zorlaştırmaktan, süreci sağlıklı atlatmanızı engellemekten başka bir işe yaramayacaktır. Ben de ayrılık yaşamış bir insan olarak konuşuyorum. İnanın zamanı geldiğinde öyle bir toparlıyorsunuz ki boşuna üzülmüşüm diyorsunuz.

İlla hayatımda bırı olsun dıyosun yani, nadasa bırak ruhunu dinlen. Tek basınaligin az tadını cikar. Elin arızalaryla kendını tam hissetmen, tekligin huzuruna erememen ne uzucu.

Klasik erkek davranislari Psikolog elbette yardimci olur. Ama bunu sizde kendi icinizdede yenebilirsiniz Bir sure kendiniizi dinleyin suan duygusal davranıyorsunuz

O boşlukta gelen yara bandı değil yeni bir yara olur. İlla hemen birini bulmak zorunda değilsin ve bu süreçte kendini geliştirmen senin ileride de daha güçlü biri olmanı sağlar. İlla hayatında biri olacak diye bir şey yok. Bi kafanı dinle kendine gel.

Suan bir iliskiye baslarsaniz bu size sadece bir yara bandi olur Ve o bosluk dahada büyür Bir süre kendinize dönün