teşekkür ederim canım bende aynen böyle düşünüyorum :a015: . önümüzdeki bir iki ayda atlatırım diye umut ediyorum. şu an bir boşluk var içimde ama geçecek inanıyorum.

doğru söylüyorsun tatlım. kalbinde bitirmeden hiç kolay değil. peki bir insan kendini hiçe sayan hiç önemsemeyen, hatta hayatında arabasına ve teknesine senden daha çok vakit ayıran, ilgilenen, senin onurunu gururunu varolan duygularını ayaklarının altında çiğneyen bir adamı nasıl sevebilirki. sevse bile içindeki birikmiş öfke, kızgınlık, hayal kırıklığı, aşşağılanmışlıkla nasıl eskisi gibi olabilirki. sevgimi yaşarım ama kendi içimde derinde hiç dışarı çıkartmadan, kendime bile göstermeden. çünkü daha fazla ayaklar altında eziceğim bir gururum kalmamış. son yaşadığımız olay değil aslında bizim evliliğimizi bitiren. biriken damlalar. okadar birikmiş okadar boğazım düğüm olmuşki yutamadım, yutamıyorum. bu kadar değersiz yaşamayı, aşşağılanmayı, hakareti artık unutamıyorum, sineye çekip hiçbirşey olamış gibi devam edemiyorum. acımıyormu çok acıyor içim kızlar, :çok üzgünüm: hele de yaşadığımız güzel anlar aklıma gelince, oğlum aklıma gelince canım çok yanıyor. ama daha fazla devam edemiycem. o da edemiyecek bunu biliyorum. olmuyor. kanıyor. kanıdıkça yaralar iyileşmezki. kendimi anlatmaya çalışmaktan, beklemekten, değişecek, herşey daha güzel olacak diye ummmaktan çok yoruldum, tükendim. o da kendini bu kadar haklı görüyorken bitti işte. böylece o da geri dönmez. bunun onun gözlerinde de gördüm ben. o son gün. hele de benden evin anahtarını istemedi kapıda o an, o anı varya hala tarif edemiyorum. aşşağılanmak değilde ne. :çok üzgünüm: şu an çok duygusalım içimi döküyorum sanırım. yazmaya, anlatmaya doyamam. zaten yazmayı da severim ben. kimse görmeden ağlıyorum. bütün gün tutuyorum, helede oğlum gözyaşı görsün istemiyorum artık. ayağa tekrar kalkarım, sadece zamana ve yanlız kalmamaya ihtiyacım var benim. :1no2: Halikarnas

daha önce de yazmıştım. eşim ailemi hiç sevmiyor. ben her zaman annemlere tek gidiyorum. sanki sevgiliymişsiz ve ya 2 arkadaşmışız gibi her tatilde ayrılıyoruz herkes ailesine gidiyor sonra dönüyoruz. tabi ben eşimin ailesinde de kalıyorum. sonra annemlere gidiyorum. ben onun için sırf onu kırmamak için giderken o beni umursamıyor bile. beni arabaya bindiriyor. sonra hemen tlfna sarılıp arkadaşlarıyla buluşuyor geziyor. benden ayrılmak onun için hiç önemli değil. artık çoğu şeye katlanamıyorm okudukça aklıma geliyor. bende bu evliliği bitirmek istiyorum ama çevremden çekiniyorum. insanlar ne der ne gözle bakar onun korkusu var içimde. allah sonumu hayır etsin. ponus hayatıma fön

o kadar iyi anlatmışsın ki asla büyük konuşmamak gerekiyormuş bende bunu çok fazlasıyla gördüm evlilik çok farklı insan yaşamayınc anlayamıyor bunu yaparım şunu yaparım demek çok kolay geliyor ama her zaman derim ateş sadece düştüğü yeri yakar yaşamadan kimse anlayamaz E EstetikEditor ne mutlu TÜRKÜM

benim için evli kalmak daha zordu.. bunun kararını ancak siz verebilirsiniz yaşadıklarınızdan edindiğiniz tecrübelerle

canım benim senin yaşadığın acıyı en derinden hissediyorum... kalbinde bitirmeden sadece beynin de bitirerek ayrılmak çok acı veren ayrılıktır... sana destek olacağına inandığım AİLE DANIŞMA MERKEZLERİ ne başvurmanı psikolojik destek almanı tavsiye ediyorum... bu bölüme açtığım topikten tamamen Ücretsiz hizmet veren merkezler hakkında detaylı bilgi edinebilirsin... http://www.kadinlarkulubu.com/aile-evlilik-cocuklar/269522-aile-danisma-merkezleri.html linkini ekledim...

canım benim öncelikle geçmiş olsun, bende aşağı yukarı bazı benzer sorunlar yaşadım, şunu bilmelisin ki sana ve ailene saygısı olmayan bir insanla evli kalmaktansa boşanman daha hayırlıdır. bu benim şahsi düşüncem tabi.. kadınlar herşeye katlanıyor ama bir yere kadar, bence sen bu evlilik için elinden geleni fazla fazla yapmışsın, bence bundan sonra kendi hayatına bak. huzursuz bir evliliğin olacağına boşan daha iyi

zor bir soru gerçekten. ama boşanmak zor bence. yani sonrasını yaşayan arkadaşlarım var oldukça sıkıntılı bir durum.

annelerimizin bir damla gözyaşına hayatımızdaki diğer insanlar değermi bilmiyorum... esinizin yapması gerekende sizinle elele verip annenizin tedavi olmasını sağlamak ona destek olmaktı ama yaptıkları gösteriyorki sağlıklı düsünemiyor bence doğru bir karar almışsınız bundan sonraki hayatınızda mutluluklar dilerim a. s.

Canım hayatını bür düzene koy, eşinin eziyetleri olmadan daha huzurlu olduğunu anla o zaman geçer bence. Dünyaya eziyet çekmeye gelmedi hiç kimse, kangren olan yerimizi kesip atmazsak bütün vücudumuza yayılır. Umarım nedemek istediğimi doğru anlatabilmişimdir. Allah dayanma gücü versin. Halikarnas

Canım senin durumunda olsaydım evli kalmak daha zor olurdu ama şu var ki benim çocuğum yok. Çocuk etkenini katınca ne düşünürdüm bilemiyorum. Halikarnas

aklımdan hiç çıkmayan bir hadisle başlamak istiyorum "kınadığınız başınıza gelmeden can vermeyeceksiniz" canım maalesef hepimiz kınadık kınıyoruz başımıza geldi gelmeye devam ediyor... bu yüzden çok korkarım artık ve hep acizane tavsiyem derim... kimse kişinin neler çektiğini şartlarını tam olarak bilemez ve hiç birşey dışardan göründüğü gibi değildir... şimdi senin durumun içinde değerlendirme yapacak olursam... ilk başta anneni kovmasına inanılmaz üzüldüm, içim acıdı... anneler ne kadar günahkar insanlar da olsalar onlara kol kanat germeli sahip çıkmalıyız... hele hele yanınıza sığınmış anne asla kovulmaz... kimseyi ilgilendirmez içtiği içki... evinizde içiyor bile olsa yine kovulmaz... geçer bir köşede içer sessizce yatar uyur... verilecek bir hesap varsa bu Allah adır... kul kuldan bu anlamda hesap soramaz... üstelik yüce dinimiz de karının annesi öz anneden daha üstünken... umarım annen şimdi yanındadır... canım ne olur anneni asla bırakma... koca bulunur ama anne hakkı ödenmez... ahiretini yakma... bu dünyada üzülürsün ama ahirette ödülü çok büyük... eşinin sana yaptıklarına katlanmana gelince gönül isterdi ki, böyle yapmalarını aşkını bitirseydi ve kapının önüne koysaydın... ama olmayınca olmuyor işte... tıp bile bu tip bağımlılıkları kabul etmişken ahkam kesmek bana yakışmaz... hayatın içinden bölümün de kişisel gelişim alt bölüm de bir topiğim var "aşk; mutluluk ve ya mecnun" okursan ne demek istediğimi anlarsın... boşanmak mı zor evli kalmak mı zor bunun cevabını en iyi sen verebilirsin... benim sana diyebileceğim ise tabiki bir şekilde kendini kurtarman yani boşanman en hayırlısı. Allah yar ve yardımcın olsun. SEMA

canım durumun çok zor ama böyle hem kendini hem çocuğunu yıpratıyosun çocuğum için babasız büyümesin diye katlanıyosun ama çocuğun bu duruma katlanabiliyomu onun psikolojiside bu durumda bozulmuştur emimin böyle bi evlilikte ne kadar katlanabilirsin merhamet duygusu olmayan allah korkusu olmayan biriyle ne kadar sürebilir bence ayrılma kararı aldıysan bu karardan vazgeçme kendine bi iş bul çalış kendi ayaklarının üstünde dur elinde mesleğinde var neler var ayrıldıktan sonra herkes başının çaresine bakıyo hayata tutunuyo sende tutunabilirsin kendini daha fazla yıpratma çocuğunda yıpranmasın ayrılıpta çocuğuna o eksikliği yaşatmayan insanlar var gene babasıyla görüşsün ama bu böyle olmaz olucak gibide değil

Şuan kendi şartlarım içinde bu soruya ben de cevap arıyorum:a015:

Ayaklarınızın üstünde durmaya çalışmaya başlamışşınız bile... Yapılacakları çoktan fazlasıyla yapmışsınız... katlanılmayacak şeyler yaşamızsınız. Çocuğunuz var ama onu bide küçücük dünyası var. Kendine örnek aldığı insanların sürekli gerginlik içinde olmaları onu derinden etkileyecektir. Saygı bir kere gitti mi bi daha gelmiyor ne yazıkki. Ben sizin yerinizde olsam gerçekten bi daha eşime geri dönmezdim.

boşanmakda zor, o evliliği yürütmeye çalışmakda...

canım teşekkür ederim yorumun için. ama şurada birşeyi söylemeliyim. o kötü biri değil. ben ona, bana karşı böyle olması için izin verdim. eğer ben izin vermeseydim, o bunların hiçbirini yapamazdı. eğer şimdi tümden kötü Allah korkusu olmayan, merhametsiz biri dersem, hem ona hem kendime haksızlık yapmış olurum. biz sevgimize aşkımıza birbirimize fazla alışmıştık. anlatabiliyormuyum. kötü olan bu alışmışlı, boşvermişlik, ilgisizlik, özensizlik, hayatla mücadele edeceğim derken, yanındakini önemsememe umursamama, nasıl olsa evliyiz, birde çocuk var e bu kadın beni seviyorda, zaten güçsüz şuan deyip kadın olduğumun eş olduğumun unutulmasıydı. bende bütün bunları yaşarken kendim olamadım, bambaşka biri oldum ben, tepkilerim benim dışımda gerçekleşti, mutsuz, tedirgin, yorgun, isteksiz, beklentili, hep birşeyleri anlatma çabasında biri oldum çıktım. çünkü evdeydim falanla filanlayladım yani. küçük bir kartopuydu aramızdaki sorunlar yuvarlana yuvarlana çığ oldu. altında kaldık. ama çocuğum o bambaşka biryerde. o da bende onun için ölürüz. asla kötü bir baba değil. mükemmel bir baba. başaramadığımız eş olmak bizim. birlikte olmak. olmayan bu yoksa anne ve baba olarak ne o bana ne ben ona birşey söyleyebilirim. onun yıpranmasına ne o izin verir ne ben. biz aile olmayı başaramadık ama oğlumun annesiyle babası olmayı başarmalıyız. sadece biraz zamana ihtiyacımız var. veya benim kendimi toparlamaya. ama bu sırada oğlumun önünde asla bedbaht ağlayan karamsar bir anne değilim. bunu nasıl yapabilirimki ona, o minicik kalbine. küçücük dünyasını nasıl karartabilirim. o benim içi herşeyden değerli, benden bile. her anne gibi onun için yapamıyacağım şey yok benim.

benim içinde evlilik birliği temelden sarsıldı. aslında uzun zamandır öncü depremlere dayanıyordum görmezlikten gelip unutuyordum ama bu 9 şiddetinde bir depremdi ve bizim binamızın temeli daha fazla dayanamadı Allah herkezin yardımcısı olsun. gevens

cnm ayrılman daha hayırlı bence. ne zamana kadar bu hakaretleri dinleyeceksin. bende eşimden hiç memnun değilim. ayrılmayı düşünüyorum. hergün ertesi günü bekliyorum. biliyorum bu evlilik bir ömür sürmeyecek ama uzatmama da bir anlam veremiyorum. hayırlısı artık A

Ateste yanmakmı, suda boğulmak mı gibi bir soru olmus seninkiside. bir yuvayıda binbir sancıyla kuruyosun. dagıtırkende binbir sancı yasanıyor... off offf herzaman her soruna soguk kanlı yaklaşmayı dene. duygularla bogusmaya salma kendini R

BOŞANMAK!!! Telafuzu bile çok zor aslında. ahkam kesmek, bol keseden atmak, ben şunu yapardım bunu yapardım demek çok kolay. inanırmısınız ben evlenmeden evvel o kadar çok şeye aaaa bu olursa kesin boşanırım derdimki. fakat evlilik öyle farklı bir kavramki kendin bile akıl sır veremiyorsun. birde bakmışsın yapmam katlanamam dediğin pek şeyi yapıyor katlanıyor vaziyette buluyorsun kendini. hele birde çocuk olmuşsa. Ben 5,5 yıllık evliyim. 2 gün evvel evimden ayrıldım. Bir arkadaşında arkadaşından dyduğu gibi "bardağı taşıran son damla" bence bütün olay aslında. evliliğim süresince hem fiziksel hem psikolojik şiddete maruz kaldım. çok hakaret çok küfür duydum. hepsi deldi geçti yüreğimi. her serefinde tamam dedim bu kez düzelecek herşey, bu sefer farklı olacak. ben mükemmelmiydim hayır asla. ama yaşadıklarımı da haketmedim. en azından ben buna inanıyorum. bardak doldu doldu doldu. en son yaşadığımız olayda benim tahammül ve tolerans haznem boşaldığı için bitti. ona göre o haklı ama. şiddet, küfür veya benzeri bir sebep değildi bu seferki. Annemi evden kovmasıydı. Annem şu veya bu sebepten ötürü eşinden ayrılmış zor durumda olduğu için yanımıza sığınmıştı. 2 aydır bizdeydi. Annem hataları olan bir insan en büyük hatası alkol problemi , ama Allah var benim evimde hiç içmezdi. Ama zararı kendine kendi hayatına oldu. Peki ben aaa sen yaptın sen çek sürünmü demeliydim. helede tek evladı benken. "istemem istemem" 2 ay kafamın etini yedi neredeyse hergün kavga gürültü. Ağzını bir kez açmadı çünkü yanımıza sığınmıştı. ama o bir gece içkili gelip eve tatlı tatlı annemi kovdu. hemde doğum günümde çok önemli değil belki ama sembolik bana göre. Bu sefer hazmededim bu sefer tolerans gösteremedim. yaklaşamadım. tamam hadi unutalım diyemedim. onu hep çok sevdim. bu sevginden ötürü hep unuttum boşverdim es geçtim. o da pek çok şeye tolerans göstermiştir mutlaka ama ben haketmedim. hangi kadın hangi insan şiddetin her türlüsünü hakederki. ama çalışıyor olsaydım böyle olmazdı. ağzını bile açmazdı biliyorum. oğlum olduktan sonra çalışamadım ve daha 3 yaşında. kursa gidiyorum. manikür pedikür kursuna bu işi yapıcam. ağda falan. zamn gerekliydi. annem 2 aydaha kalsın. sna birşey yapmıoki. tamam anlıyorum ve saygı gösteriyorum birlikte yaşamama isteğine ama nasıl git diyebilirim dedim. ama olmadı işte. gönderdi. hatta 17 gün sonra yani iki gün önce gel konuşalım. yapıcı olalım yıkıcı olmayalım dedim. zorla, çocuğum için yapmalıyım dedim. ama o zaten son vuruş için bunu bekliyormuş. neden biliyormusunuz 1 hafta evvel o bana geldiğinde ben tamam diyemediğim için. son golünü böyle attığını zannediyor bana. kendini rahatlatmak için beni ezmek için beklemiş. oysa ben o kadar zor almıştım ki o konuşma kararını bile tarif edemem. yapabilirmiyim bu seferde unutabilirmyim diye o kadar sordumki kendime. ama denemeliyim dedim 3 yaşındaki oğlum için dedim. ben ayrı anne babanın çocuğuyum oğluma bunları yaşatmıyim dedim. yaşadığım ezilmelere hakaretlere küfürlere, ilgisizliğe, hoşgörüsüzlüğe, boşverilmişliğe v. s. rağmen. o ise size baktım evimin ihtiyaçlarını karşıladım aç bırakmadımlarda hala. bumu herşey bumu. herşeyin sonunda sadece YAZIK diyebiliyorum kendi penceremden. Boşanmak mı evli kalmak mı daha zor. Her ikiside eşit derecede bana göre. ömrünüzün 5,5 yılını , seviyorum dediğiniz, büyük bir aşk duyduğunuz için pek çok şeyini görmezden geldiğiniz her türlü kötü yanını kabullenmediğiniz, aslında öyle böyle biri değilin arkasına sakladığınız adamı terk etmekte zor; bütün bunları yaşarken içinizde biriken öfke, aşşağlık duygusu, size yaşatılan her türlü eziklik, mağduriyet ve sıralanabilecek pek çok şey ile evli kalmakta zor. benim bardağım taştı ya sizikinki kızlar Allah herkezin yardımcısı olsun... sevgiler hepinize.

Canim evli kalmak eger durum boyle ise daha zor genelde ama cocuk varsa dayan dene sabret sineye cek derler fakat bu cok yanlis asil cocugu olan ve cocugunun sagligini dusunen bir annenin bosanmasi daha mantikli cunku nekadar kucukte olsa bir cocuk aile ici huzursuzlugu, siddeti herkezden daha cok sezer ve psikolojik kapanmasi zor yaralar acar annenden once sana olan davranislarini goz onunde tut eger kalirsan bu insanla 1 omur mutlulukla gecirebilecek misin? cocugunuz mutklu olacak mi, ona mutlulugunuzu mu yoksa pismanliginizi yansitacaksiniz? irem naz Canım

Hani derler ya bekara karı boşaması kolay gelirmiş diye; Bende her durumda hemen "boşansana ne duruyorsun!!!!" diyebilen insanlara bu sözü çok yakıştırıyorum. :1closedeyes: O evlilikte sadece siz boşanmıyorsunuz ve hayat boşanınca tamamen değişiyor. Şimdi burda en önemli konu ekonomik durum ki siz bunu çok iyi anlamışsınız zaten. Bizler yani kadınlar ekonomik özgürlüklerimiz olmadıkça bu durumu çok yaşarız Ben artık hiçbir erkeğe sonsuz güvenmiyorum onun için kendi başımın çaresine kendim bakmayı bilmeliyim diye düşünüyorum. İnanın çalışmak çoğu şeyi değiştirebiliyor. Hiçbir kadın için çalışmak zor değil yasakkelime Aksine çalışan insan daha dinç daha özgür daha yenilikçi oluyor ve kendini geliştirme ortamı buluyor. Siz Çok doğru söylemişsiniz boşan demek kolay ama siz çekeceksiniz sorumluluklar sizin üstünüze kalacak hemde bir evladınız varmış onun hayatını da düşünmek zorundasınız. Eşinizi sevdiğinizi söylemişsiniz benimde çok sevdiğim bana değer veren ve çok güzel günler geçirdiğim biri vardı ama sonradan öyle deiştiki tanıyamaz oldum ve o benim için ölmüştü yerine bi başkası gelmişti sanki ve bu yeni kişiliği sevmiyordum sanırım sizinde durumunuz böyle Diyelim ayrıldınız şuanda işiniz varmı evladınıza bakabilecek misiniz nerde kalmayı düşünüyorsunuz annenize bakabilecek misiniz? Ne kadar kötü olsada anne annedir sonuçta ama ailenizin anneniz tarafından yıkılması gibi bi durum olsaydı eğer o zaman annenize mesafeli davranmalısınız derdim fakat durum farklı yani olayı her yönüyle düşünmelisiniz kararınız kendi hayatınızı ve çocuğunuzun hayatını büyük ölçüde etkileyecektir. Hakkınızda hayırlısı olsun Allah yardımcınız olsun... :Saruboceq: Şeniz . push ;

uzaktan boşan demek ahkam kesmek kolay.. en kolayından yorumumu yapayım bende.. ben olsam bir daha görüşmezdim. sadece babalık hakları için görüşürdüm çocuk için.. birdaha işim olmazdı onunla.. aç kalayım açıkta kalayım ama bana bu derece saygısını yitirmiş bir adamla olamam. devletten yardım isterim birşeyler yaparım ama şiddet hakaret anneme saygısızlık kabul edemem... 5,5 yıl ne ki.. millet 40 yıl sonra artık çekilmiyor deyip gidiyor. önümde ki uzun yılları hele ki daha 3 yaşında herşeyi daha rahat kabullendirebilicek oğlum varken gözümü karartır yeni bir hayata başlarım.. siz yaşadıklarınızı durumları daha iyi biliyorsunuz. mantığınız gücünüz neye yetiyorsa onu yapın.

sevgili hülyalı, yorumun için çok teşekkür ediyorum. seninde dediğin gibi durum çok farklı. benim evliliğim annem yüzünden bitmiyor . zaten uzun zamandır mutlu, huzurlu olmayı beceremeyen bir çift var. hep kavga gürültü, ha güzel günler yokmu tabiiki var ama kötü günler o kadar çoğalmış diğerilerini unutur hale gelmişiz. üstelik artık bir çocuk var ortada. onun önünde kavgalar bağırışmalar, hır gür. ne kadar bunu yapmayalım desekte başaramadık. insan sinirlenince gözü hiç birşey görmüyor. ben annemin evden gitmesini değil, o zor durumun da kovulmasını hazmedemdim, sindiremedim, dedim ya o kadar çok şeyi yutmuşumki boğazım düğüm düğüm olmuş bunu yutamadım. kaldıki annem çıkıp giderken bende çıkıp gitmemişim, yani evliliğimi yıkmamışım. neden çocuğum için demişim. fakat o 10 gün sonra bana bir adım attı diye benimde atmam unutmam yutmam gerekliymiş. yapamadım. ciğerim yandı anlıyormusunuz ciğerim. ben daha nasıl güvenebilecektimki. son olarak 20 günün sonunda ben bu durumu bir yere bağlıyalım yapıcı olalım yıkıcı olmayalım demişim. herşeye rağmen. ama o kısasa kısas sen bana bunu yaptın bende yaparım al işte. bitti deyip ağzına geleni saymış. üstelik planını projesini çizmiş beni eşyalarımı toplatacak duruma getirene kadar ağzına geleni söylemiş. İSTEMİYORUM SENİ demiş. ben ne yapsaydım. ayaklarına mı kapansaydım. zaten yeteri kadar çiğnetmişim aşşağılatmışım kendimi. daha ne yapsaydım. ben 15 yaşımdan beri çalışıyorum. şu 4 senedir çalışmıyorum hamileliğim ile beraber. ben yine ayaklarımın üstüne kalkarım. doğrulurum. olan ne ona bana olmaz, olmayacak, olan oğlumuza olacak. ha o ilk çocukmu bu durumu yaşıyan. hayır değil. bende ayrı anne babanın çocuğuyum. içimi en çok da o acıtıyor zaten. birde sevgim, aşkım. bunca yıl. bunca emek özveri sabır. benim hatalarım yokmudur mutlaka vardır. asla sütten çıkma ak kaşık değilim ama bunlarıda hakettiğime inanmıyorum be arkadaşım. inanmıyorum. sanırım benim doktora gidip içimi dökmem gerekiyor. burda böyle olmıcak arkadaşlar. yazmanın sonu yok valla. beynim patlıcak. düşün düşün düşün. herşeyi tekrar tekrar yaşa. yoruldum çok. N NisaNurum Canım Kızım Canım