Ben eşimle konuşabildiğimizi sanıyordum sanırım buna üzüldüm biraz. Asla hiçbir şey konuşmadan, dan dan dediğini yapması hoşuma gitmedi. Bir defasında bu konu konuşulurken ben denizaşırıyol'u mu takarım sanki görüşmek istesem demişti mesela ama sonra çevirdi o lafı. Demek ki fikri oymuş aslında.

Bu aklıma gelmemişti, çok doğru böyle olabilir. D

Evet belki bu da olabilir. Ben zaten görüşmeleri konusunda sizinle aynı düşünüyorum, annesi sonuçta. Bana diğer şeyler adını koyamadığı şekilde garip geldi. Evladım için seni aramadı diye onlarca kez söylemesi, yok efendim onlara sarıldı bırakmadı filan nispet gibi yani. Benim de içim hiç soğumamış herhalde belki de takılacak bir şey değil konu ama çok takıldım, üzüldüm M

Eşin annesine başta tepki vermiş senin tarafını tutmuş. Ama annesi sonuçta ölene kadar küs kalmasını da bekleyemezdin. Seni görüşmeye de zorlamamış kendisi gidip görüşmüş. Etle tırnak işte bir şekilde barışıcaklardı. Sadece eşini aynı şeylerin bir daha yaşanmaması konusunda ciddi bir şekilde uyarabilirsin. Bunun için kendini üzme zaten eşin annesinin yanlış bir tavrında senin tarafını tutuyor

Nispet olduğunu düşünmüyorum, sizin tedirgin olduğunuzu düşünüp rahatlatmak amacıyla söylüyor bence. Bir de tekrar götürmek istediğinde sorun çıkarmayın diye...

Merhabalar, iyi bayramlar öncelikle. Dünden beridir kafamı kurcalayan sorulara kendim bir cevap bulamadım bir de sizlere danışmak istedim. Özetle ben kv ile görüşmüyorum, eşim de görüşmüyordu. Bana lohusayken bir sürü iftiralar atıp, gerçekten onur kırıcı sözler söyledi. Milletten, deyim yerindeyse dıdısının dıdısı diyeceğimiz yakınlıktaki eş dost akrabadan bile benimle ilgili kurduğu şeyleri dinledim. Sütüm stresten gitti, ben perişan, bebek aç... çok kötü bir süreçti. Eşim de o zamandan bu zamana destek olmuştu. Gel zaman git zaman bu sefer de insanlara görüşmediğimizi söylemeyip sadece bebeği göremediğini, göstermediğimi, gel kapıdan bak git dediğimi filan iddia etmiş. Ben artık Allah'a havale ettim yani zaten pandemi sürecinde küçük bir bebekle evde kalakalmışım, işe ara vermişim bir sürü şeye canım sıkkın bir de ona takamam kafayı dedim. Arefe günü eşim bana ben yarın annemlere gideyim, bebeği görsün gönlü olsun dedi. Bu benim için ilk şok çünkü asla böyle bir sinyal vermemişti ve asla böyle yapalım mı edelim mi diye sormak yok. Yüzümden anlamıştır diye düşünüyorum duygularımı. Döndüğünden beridir de seni hiç aramadı deyip duruyor. İkinci şok da bu benim için. Bunun beni üzeceğini tahmin edemez mi yani neden böyle söylüyor? Şimdi de oturmuş telefonla konferans görüşme yapıyorlar kahkahalar sokakta çınlıyor. Yani benim konu ile ilgili bilmediğim ne var ne yoksa bana anlatıp, bazı yerlerde benden bile fazla tepki veren kendisiydi. Yani sanki üstüme basıp geçmiş gibi geliyor bana. İkisinin daha önceki dargınlıklarında hiç böyle hissetmezdim çünkü ben asla dahil değildim konulara. Ama bunca hakaret, iftira, laf, söz... ben dayak yememişim diye üzülen bir kadın neticede gönlüm asla yumuşamıyor ona karşı. Ne dersiniz? Ben çıkamadım içinden.

Ben de sizin gibi düşünüyorum sadece eşimin tutarsız davranışları benim canımı sıkan aslında ve konuşmadan bir kere bile konuyu açmadan bildiğini okuması. Ben zaten zorluk, kavga çıkaracak biri değilim çünkü.

Siz kendi açınızdan haklısınız. Ama hiç bir çocuk kolay kolay annesinden vazgeçmez. Bence karışmayın. Herşey size patlar. D

Üzerinden zaman geçince içiniz soğumuştur diye düşünmüştür. Bir şey deseniz " bu kadar uzatmaya gerek yok" diyecektir. Annesidir bırakın görüşsün. İş sizi görüştürmeye gelince net tavrınzı koyun