Yoo aslinda ben de takarim bazen cogu seyi Baktim kimse ben kadar takmiyo;oldugu kadar diyorum artik

Yalniz ne kadar cok irdeliyorsunuz arkadasinizla iliskinizi. Oldugu kadar, imkan dahilinde siz ve o gorusmek istediginiz kadar gorusun. Fazlasi olmuyorsa olmuyordur. Takilcak bi konu degil

Haklısınız en doğru yorum buydu sanırım

ayni durumu 2 arkadadim var 2 siyle yasiyorum suan biri 6 yasindan orta sona kadar sira arkadasimdi digeri lise.. lisede yatili kaliyoduk sadece biz ikimizdik kimseyle samimi olmadik. ama gel zaman git zaman araya mesafe girdi sogukluk girdi. facede eklememistik birbirimizi lise olanla. gecen instagram actim ekledim bekledim kabul etsin die sonra geri cektim hemen ardindan istek atmis. konusmadik ama durumlara begeni atiyo. bilmiyorum aslinda o kadar ozledim ki onu ama yazamiyorum. cok uzuluyorum bu duruma... diger ortaokuldan olan bi degisik olmus zaten. sanki tek derdi giyinip suslenip kendini cok havalarda gostermek. nisana cagirdim gelmedi. dugune cagirmadim bende sildim hayatimdan facemde ekli ama cikartmaya cesaret edemiyorum cok kirginim ona

Bu sekilde de devam edin. Ben de aynisini yapiyorum. Sevginizin azalmasi daha iyi bence, cunki sizi kiskanmasi hic iyi bir şey degil.

Merhabalar, büyük bir dert değil belki ama ne zamandır zihnimi kurcalayan bir konu var. Sizlere danışmak istedim. Benim ta ilkokul yıllarından beri bir arkadaşım var, kardeş gibi büyüdük; beraber yedik-içtik birbirimizde kaldık aileler birbirini tanır, her şeyimi - her şeyimizi bilirler. Tabii o zamanlar çocuktuk, insan büyüyünce hiçbirşey aynı kalmadığı gibi ilişkiler de aynı kalmıyor. Her arkadaşlıklarda olduğu gibi ara ara bozuşurduk, ama asla önemli sebeplerden dolayı değildi. Bir keresinde annem annesiyle konuşurken, annesi anneme X, R'yi çok kıskanıyor, tamam arkadaşlar ama evde bütün gün onu anlatıyor, bende neden R'de olan şeyler yok? Ben neden R gibi bir hayat yaşamıyorum? Vs gbi... Annesine bunları anlattığı dönemler lise dönemlerimizdi gerçi, şimdi çok eskide kaldı sonuçta. Böyle anlatıyorum ama bağlayacağım; şuanda ikimiz de koskoca kadınlarız sonuçta, geçmişteki dönemlerde hissettiği şeyleri şuan hala hissettiğine ihtimal bile vermek istemiyorum. Üniversite yıllarında bir ara saçma bir sebepten bozuşmuştuk, sonra bi 6-7 sene hiç konuşmadık görüşmedik, sosyal medyada bile birbirimizde ekli değildik. Yıllar sonra aynı muhitte olduğumuzdan dolayı bir restoranda karşılaştık, aradan kaç yıl geçti sonuçta ben evlenmiştim; nasılsın dedi tebrik etti beni vs.. öyle sohbet açıldı. Orada yan yana masalardaydık sohbet ettik, kalkarken görüşelim yeniden dedik numaralarımızı aldık instagramdan ekleştik bitti. Ogün bugündür üç senedir bu arkadaşımla yeniden görüşüyoruz. Ama hiçbir zaman eskisi gibi olamadık sanki, evet yıllar süren bir dostluk herşey çocukluktaki gibi saf masum da kalmıyor o evlendi ayrıldı ben hala evliyim vs; tamam onlar önemli değil de, asıl önemli olan çocuklukta onu kardeş gibi görürdüm; şimdi göremiyorum mesela. Güvenemiyorum, herşeyimi anlatamıyorum. Anlatsam da biliyorum ki beni birilerine anlatır, eskiden de anlatıyordu çünkü diğer arkadaşları benim herşeyimi biliyordu çünkü. Bu arkadaşımın aynı zamanda liseden kalan çok samimi bir arkadaşı daha var, biz onunla bir türlü anlaşamadık, sevemedik de birbirimizi. Bunu o da biliyor. Bizi bir araya getirmiyor zaten hiç. Görüşmediğimiz zamanlarda onlar hiç kopmadı yalnız, hep birbirleriyle görüştüler. Zaten arkadaş değil kardeşim diyorlar birbirlerine, neyse. Şuan ailesiyle başka bir şehirde, ara ara birkaç ayda bir geliyor öyle görüşüyoruz, ama geldiğinde ilk beni arıyor mesela görüşelim diye, geçen geldiği ilk gün görüştük daha yeni geldim gece dedi. Beni aramış hemen. Telefonla da sık sık arıyor konuşuyoruz halimi hatrımı soruyor, sitem ediyor hatta bana hiç aramıyorsun diye. Size sormak istediğim şey; hem bana yakın görünüyor, hem çok uzak. Hem artık eskisi gibi sevmiyormuş gibi görünüyor, hem de seviyor gibi. Anlayamıyorum. Sosyal medyada bahsettiğim kankasına 'güzellik', 'seni yerim' 'çok seviyorum ' 'canım kardeşim' vs. Yazabiliyor, ama bana asla öyle değil. Bazen fotoğraflarımı bile beğenmiyor. Acaba ben de ona karşı eskisi gibi değilim, bu mu soğukluk yaratıyor aramızda? Ama çocukluk gibi olamayız ki zaten, çocukken her anımız birlikteydi. Bunu ona sormayı kendime de yediremiyorum, aradığında ya da görüşmek istediğinde sıcak davranmaya çalışıyorum ama neden eskisi gibi olamadığımızı çok merak ediyorum. Konuyu ona açmalı mıyım? Sizce o uzun süre görüşmediğimiz dönem araya cidden soğukluk mu girdi?

En güzeli aslında, keşke ben de böyle olabilsem.

Zaten 6-7 sene çok çok uzun bir zaman dilimi Bu süreyi hiç ara vermeden tamamladığımız arkadaşlarla o bağı daha da kuvvetlendiriyoruz Benim de diğer yorumda bahsettiğim ortaokul arkadaşımla aramıza hep uzun seneler girdi. Ben de hiç bir zaman eskisi gibi olamadığımı hissediyorum çoğu zaman görüşmek bile istemiyorum. Gerçi onun negatif tavırları da bunda etkili oldu. Sizinde bu şekilde olması normal aslında. Zaman aşımına uğramış. Canınızı sıkmayın görüşün konuşun yine ama karşıdakinin verdiğinden daha fazlasını verip fazla fedakarlık da yapmayın hayalkırıklığına uğramamak adına.

Valla ne diyim, evet uzun oldu. Oysa anlatabileceğim en iyi şekilde durumu açıklamaya çalıştım ama, başaramamışım herhalde. Gerçi yorum yapan, anlayan arkadaşlar da olmuş, sizin için yeterince açıklayıcı değildi herhalde. ☺

Anlattınız ve üzerinde durduğunuz şeylerden umursamaz ve düşüncesiz bir insan olmadığınız çok belli, ama size bir tek şunu söylemek istiyorum arkadaşlıklar da bazen tükenebilir bu çok doğaldır. Üzerinde fazla durmayın bazı şeyler sebepsiz öyledir çünkü öyle olması gerekiyordur, eğer bu şekilde görüşmekten memnun değilseniz isterseniz görüşmeyi azaltıp kesin isterseniz sebebini sorun isterseniz de aynı şekilde devam edin ama sonuç olarak içinizde rahatsızlık hissi kalmasın, bu durum sizi aşırı üzmese bile belki rahatsızlık verir hoş değil kendinizi hayatı biraz serbest bırakın :

araya zaman girmiş. insan yaşadıklarıyla değişiyor muhakkak. belli ki farklılaşmışsınız birbirinizin gözünde yıllar içinde. çok zorlamayın ve beklemeyin derim. imkan olursa görüşürsünüz.

Şuan bayıla bayıla 'seni çok seviyorum'. 'yerim seni' vs yazdığı diğer kankasının da herşeyini bana anlatıyor ki, hatta benimle barıştığı zaman bana görüşmeyeceğim artık onunla, onun içi kötü, senin gibi değil vs demişti. E o zaman beni de ona anlatıyordur diye düşünerek hiçbirşeyimi paylaşamıyorum onunla zaten.

Hiç çocukluk arkadaşım yok. En eskisi ortaokuldan. Ki onunla bile liseden en yakın arkadaşımla olduğum gibi olamıyorum Sanırım araya yıllar girince toparlanamıyor bazı şeyler. Annelerin birbirine çok kıskanıyor vS demesi ne kadar kotu olmus. Bu bile aranizdaki baglari ciddi sekilde zedelemistir Bence karşınızdaki size nasılsa o şekilde davranmak en güzeli. Soğukluk hissediyorsanız bu hisler genelde yanılgı değildir.

Evet belkide. Bebeğimle üç uykusuz gece geçirdikten sonra harfler gözümde uçuştu

Haklısınız o yuzden yukarda da belirttiğim gibi çocukken nasıl hep çocuk gibi kalmıyorsak, ilişkilerimiz de karakterimiz de öyle kalmıyor maalesef. Arkadaşlığımızı da zorluyoruz, yılların hatırı var nasılsa diye görüşüyoruz gibi geliyor bana artık. Çünkü şuanda asla çocukluk döneminde olduğumuz gibi değiliz, aslında biz artık büyüdük ve ortak noktamız olmadığını farkettik belki de.

Hayır şimdi arkadaşlığımı kessem, durduk yerde ortada hiçbir sebep yok. Ne bozuştuk, ne aramızda kötü birşey geçti. Şimdi Dengesiz gibi davranıp durduk yerde 'ben artık seninle görüşmek istemiyorum' diye söylemek de istemiyorum. Ama bu soğukluk durumumuzu ona da açamıyorum. En iyisi o nasıl davranırsa ona göre davranmak bundan sonra, arkadaşlığımızdan da çok şey beklememek herhalde.

Annelerin konuşma durumu çok eskidendi, nerdeyse ergenlikteydik. Bunu söyleyen onun annesiydi zaten benim anneme anlatmıştı. Ben çok üzülmüştüm bunu duyunca zaten. Neyse çok eskide kaldı onlar da, hislerimde ben de yanıldığımı düşünmüyorum. Soru sormayı vs de kendime de yakıştırmıyorum açıkçası... o yuzden o nasıl davranırsa öyle davranmaya çalışıyorum ben de.

Kesinlikle zaten siz direkt görüşmek istemiyorum diyemezsiniz he eyer gerçekten bu soğukluk sizi geriyorsa ve uzaklaşmak İstiyorsanız yavaş yavaş yapın mesela her aradığında açmayın her buluşmaya gitmeyin bahaneler bulun ama görüşmeye devam edecekseniz de çok bir şey beklemeyin akışına bırakın neden böyle diye düşünmeyin hiç belkide düzelecektir bile daha iyi olacaktır aranız kim bilir

en iyisini yapiyorsunuz. Agzinda laf durmayan biri. Arkadasinin dedi-kodusunu size yapiyorsa, sizin de ona yapiyordur.

Çocukluk, lise dönemi arkadaşlıklarını hatta üni dönemini bile ben sağlıklı bulmuyorum görüşürsün edersin ama araya farklı hayatlar girince eskisi gibi dost olamazsın oluyorsan orada bir problem vardır zira karakter/anlayış sürekli değişen gelişmesi gereken şeyler ortak bir paydada bulusamadığınız biriyle ne denli samimi olabilirsiniz ki? Özellikle çocukluk dönemi için geçerli bu, ileride kimin nasıl bir karaktere bürüneceğini bilemiyoruz. Çocukken çok şirin tatlı bir arkadaşınız yeri geliyor kanlı bir terörist bile olabiliyor. Kimi psikopat oluyor kimi pisliğe bulanıyor vs vs bu yüzden "Yaa bizim çocukluğumuz birlikte geçti" cümlesinin benim için bir değeri yok. Önemli olan yetişkinlik döneminde bir şeyleri paylaşmak anlaşabilmek. Salın gitsin.

İyi yaptınız anlatmakla, teşekkür ederim. Demek ki bizim arkadaşlığımız da zaman aşımına uğradı, görüşmeyi tamamen kesmem ama bu şekilde eskisi gibi olmadan, samimiyet olmadan devam eder sanırım.

Zaman gectikce ve az gorustukce sevgi azaliyor malesef. Benim de cok sevdigim cocukluk arkadasim vardi. Ben universede okurken evlendi. Cok yakin olmamiza ragmen nişanlanacagini 1 gun onceden soylemisti bana ama ben buna ragmen gece 2-3e kadar nişan hazirligi icin yardim etmistim ona. Dugunden once seni de yanima getirecem, esimin yakinlarindan biri ile evlenir yanimda olursun diyordu. Dugununde hep yaninda oldum, her seyine koştum. Sonra noldu? Dugun bitti ve numarasini degisti))) Annesinden numarasini istediyimde telefon kullanmiyor, esi izin vermiyor, bizi de esinin telefonundan ariyor diyordu))) Neyse, 4-5 yil sonra numarami bulmus yazmisti bana, seni cok ozledim falan filan))) Hala whatsappimda ama sevgim sifir)))) Neden anlattim onu da bilmiyorum))) Ama bir tane cok sevdigim arkadasim var. 12 yildir arkadas, sirdaşiz))) İsin komik tarafi gercek hayatta hic bulusmadik))) 12 yil internette konustuk, dertlestik, en cok da ona guvenirim. Bir kere bile tartismadik)))

Çocukken var gibiydi bu durum evet, kıyafetlerimi isterdi geri vermezdi mesela; benim giydiğim şeylerin aynılarını giyerdi, kitaplarımı alırdı, kişisel eşyalarımı vs... ama çocuktuk sonuçta. Önemsemiyordum o zaman. Yalnız hala aynı hisleri hissediyorsa, bana karşı bu yuzden soğuksa üzülürüm tabiki. Ama madem öyle o zaman neden görüşüyor benimle? Bir sürü soru aklımda.

Ahh şu çocukluk arkadaşı ismi bile tüylerimi diken diken ediyor.

Hiç Eskisi gibi olamadık diye üzülüyorumdur belki? Sizin için Arkadaşlık ilişkileri takılacak bir konu olmayabilir ama benim gibi herşeyi takan biri için takılacak bir durum. NedirYani Kalbindeki Endişeleri

Anladım, bende herhangi kırgınlık vs durumu yok aslında. Benimkisi bir nevi sitem etmek istemek gibi, ama sonra kendine yakıştırmayıp edememek içine atmak. Sonra da böyle kafaya takmak

bak anlattiniz, baska eski bir arkadas geldi aklima. Evlenip baska sehire tasindiktan sonra neler neler duydum))) Esi beni bi akrabasiyla tanistirmak istemis, bu da o duzgun biri degil bir suru erkekle konusuyor filan demisti Benimle ilgilenen, beni ona soran erkeklere sevgilisi nişanlisi var falan diyormus, bir suru de gommus beni her kese))) O da kiyafetlerimi alirdi, makiyaj urunlerimi alirdi, borc para filan isterdi. Demem o ki o kiskanclik varsa bitmez. Hem sizin her seyinizi de anlatiyormus her kese. Bence boyle mesafeli olmaya devam edin.