Bende anlatmam asla anlatamam yani. Acizlikten falan değil ben kendim uğraşıp çözmeyi seviyorum söyle diyim birey olduğunda ona üzülmek için kendime zaman ayiririm yalniz kalirim düşünürüm ağlarım acımı yaşarım sonra anlatırsam anlatırım. Çünkü birine gitsem bana teselli verse o an anlayamiyorum.

Sonrasında hersey düzeldiğinde çekiniyorum çünkü kimse anlatmıyor bende öyle olmak istiyorum özel şeyler paylaşıyorum yeri geliyor sınırım sansürüm yok ki

Bende baskasinin derdini dinlerim ama kendi derdimi anlatmam. Heleki esimle bir durum varsa. Ben sir saklarim baskalari öyle degil. Akillandim o konuda

Ben de anlatmam sorunumu. 1 arkadaşım var beraber büyüdüğüm. Anca ona o da yüzyüzeysek. Bu da 1 2 sefer olmuştur. Çünkü halledebiliyorum sorunlarımı zaten. Telefonda konuşmayı sevmiyorum. Dert yanmayı sevmiyorum. Arkadaşlarınız nasıl olduğunuzu merak etmiyorsa sizi sevmiyor demek ki. Nasıl değişeceksiniz fikrim yok.

Aynen öyle. Eskiden bende insanlara güvendigimden anlatirdim, ama hep bana karsi kullanildi. Heleki birisi anlattigim en hassas noktalardan vurmaya calisti sonra. Onun icin ben artik esim ve kardeslerim haric kimseyle dertlesmiyorum.

Bı arkadaşım var. İyidir hoştur. Ama derdi olunca arar. Bebeğim küçük durmuyor aglio falan demezdim bı saat konuşmasını dinlerdim fikrimi sorarsa söylerdim vs. Sonra baktım bitek derdi olunca arıyor. Yada mesela benim yaşadığım benzer sorunları yaşıyor kaynana vs. Ben bunları anlatmam büyütmem. Ama o çok büyütür anlatır da anlatır. Akıl verince sinirlenir. Ben ailevi sorunlarımı paylaşmıyor um diye dünyada tek dertli kendi gibi davraniyor falan. Beni ücretsiz psikolog gibi kullanıyordu. Meseda koydum. Anlatmaya başlayınca olur öyle şeyler dedim. Sonra bikac kere son aramalarda o daha başlamadan bikac sıkıntımı soktum araya. Böylece çekti kendini. İyi oldu. Çünkü sıkıldım. Kendi dertlerimi kendim halletemeye çalışırım ben. İnsanların agzina laf vermeyi sevmem ben. Ama kendi derdi olunca arayan insanlar itici oluyor bana göre.

Valla inan alışmışım. Ciddi manada kimseye birşey anlatmıyorum.. Çok da hoş mu bu durum? İnan bence bu kadarı gereksiz.. Bence anlatmaya devam edin ne zararı var ki size? Neden rahatsızsınız?

Kimisi kendi içinde yaşar anlatmaz kimiside anlatarak rahatlar zaten sende çok sık anlatmazmışsın kendini sorunlu hissetme bence

Sanırım anlattıktan sonra rahatlayıp üzüntün geçiyor. O da doğal olarak sana olumlu yansıyıp sorunun çözülüyor ya da şöyle düşünüyor olabilirsin. Ben derdimi anlatmadan sorunum çözülmüyor o yüzden anlatıyorum gibi?

Kişilere göre mahremiyet anlayışı farklıdır. Sen anlatırsın ama başkası asla anlatmaz :/

En yakın arkadaşlarıma bile derdimi sıkıntımı hiç anlatmam. Mizacım bu çünkü istesem de yapamam. Arama konusuna gelirsek telefonla konuşmayı sevmem ve hiçbir arkadaşımı aramam. Sadece mesaj yoluyla iletişimde oluruz. Arkadaşlarınız da benim gibi olabilir, kişisel algılamayın bence

Benimde aynı oluyordu:) o yüzden anlatmıyorum artık. inanin gerek yok sanki. tabi paylaşmak güzel. ama ben aile içinde paylaşmanin önemine değer veriyorum artık. cok büyütülen sorunlar olmadığı sürece çözülür zaten. Anlatinca düzelmiyor. Ozeliniz sizde kalsin. Esinizle konusun. Paylasin. Dua edin. Ben maneviyata yöneldim ve böyle huzur buldum.

İste ben bakıyorum 3-5 gün hadi 10 gün çözülmüyor artık dünyanın sonu geldi deyip anlatıyorum sonra akşamına veya ertesi gün cozulu veriyor hersey. anlamadım ki nasıl bir şey bu.

Canım bu dünyada en güzel şey paylaşmak bence. Hem mutluluğunu hem sıkıntını.. Arkadaşınla paylaşman da dünyanın en doğal şeyi. Keşke bende yapabilsem bunu. Bende herkesi dinleyen herkesin sırrını bilen sürekli problem çözmek için dert sahibi ile kafa yoranlardanım. Ama ben kimseye bir derdimi anlatmadım. Şuan senin bu konunu okurken biraz düşündüm gerçekten en yakınım dediklerimle bile paylaşmıyorum. Neden bunu yapamıyorum bilmiyorum. Ama inan sıkıntı paylaştıkça hafifler diğer türlü içinde öylece kalıyor kendimden biliyorum. Çok sıkıntılı bir hayatım yok ama benimde var kendime göre sorunlarım elbette. Hatta benimde paylaşmak istediğim birkaç sorunum var inan şurada konu açıp yazamadım bir tanıyan beni bilen biri çıkar diye. Halbuki ne var ki bunda. Ne bileyim yaa. Neyse bende farketmeden bir sorunumu paylaşmış oldumBoşverin bence birileriyle paylaşmak en iyisi..

Herkesin paylaşım anlayışı, sınırı farklıdır. Bazı insanlar sadece dinlemeyi severler, bazıları çözüm olmasa da anlatarak rahatlamayı.. Bazı insanlar kendi içlerinde yaşamayı tercih ederler.. Tamamen tercih meselesi. Bence üzerinize alınacak bir durum yok.. Çok rahatsız oluyorsanız, siz teklifte bulunun '' hep ben anlatıyorum ama senin de anlatmak istediğin bir şey olursa seve seve dinlerim'' gibisinden..

Ben kız kardesıme anlatırım. Gercek şu ki kimi dost bıldıysem hep bır kazık yedım. Gercekten elden arkadasta olmuyor. Belkı olanlar vardır. Ben gormedım.

çözülemeyecek şeyler değildir diye düşünüyorum. Allah dermansız dert vermesin. Ölüm, hastalık, kayıp. geri kalan her şey gömülür Hortluyorsa da hortlat ve unut sonra ya. Anlat arkadaşına bir sıkıntı yok.

Belki en iyisi mi böyle acaba nasıl kendimi tutayım bilemiyorum belki burdan yöntem verecek birisi olur

Paylaşma ihtiyacı duyuyorsanız paylaşırsınız, zaten dinlemek istemeyen insan belli eder. Herkes sizin gibi derdini biriyle paylaşma eğiliminde olmayabilir. Birde bazı insanlar vardır anlatılası insanlar herkes onlara bişi anlatmak ister; öyle bir enerjisi vardır ve bu enerji belki de sizde yoktur. Genel olarak bu dediklerinizde ne kafaya takılacak birşey var ne düzeltilecek birşey. Guvendiğiniz dostunuz varsa durumdan şikayetci değilse de 2 lafın beli kırılır nolcak!

Eskiden her derdimi her samimi gördüğüme ben de anlatırdım ama demek ki arkadaşınız da görmüş geçirmiş dertlerini insanlara anlatmanın zarar getirdigini görmüştür. Bunu sorun etmeyin kimileri dert anlattıkça rahatlar kimileri dertlerin anlattıkça çoğaldığını düşünür susar.

Benimde çok yakın ve çok sevdiğim bir arkadaşım var. O hep derdini sıkıntısını anlatır dinlerim kendimce fikir veririm. Ama ben anlatmam kolay kolay. Bu tamamen kişilik meselesi bence. Yoksa arkadaşımı sevmediğimden anlatmamazlık yapmam. Bir de ne olursa olsun, sıkıntımı anlatmayı sevmiyorum, bir kaç gün sonra düzeleceğini bildiğim sorunumu neden anlatayım ki.

İyi akşamlar hanımlar hem merak ettiğim hemde düzeltmek zorunda hissettiğim bir durumum var. Konu su ki pandemiden dolayı pek çoğumuz eşiyle ailesiyle sorunlar yaşamıştır. Benimde eşimle sorunlarım oldu pandemi sürecinde arttti bazı şeyler. Belli bir arkadaş grubum var samimiyizdir ancak güncel şeyler konuşuruz hep kimse de su derdim bu sıkıntım var demez. Genelde de hep Gülen güldüren biriyimdir gir gir şamata grubu neşelendiririm. Bu arkadaş grubunun içinden X arkadaşla da iyiyimdir ve zaman zaman onu sıkmayacak şekilde sorunlarımı anlatırım ne sıklıkta anlatıyorsun derseniz 5-6 ay da bir eşimle olan aşamadığım sorunlarımı anlatırdım. telefonda yarım saat bazen daha kısa bahsederdim en fazla 1 saat karşılıklı sohbet gibi ben anlatırım o da bana fikirlerini anlatır. ve derim ki hep ben anlattım sen nasılsın iyi misin diye sorarım samimiyetle. sonuçta belki onun da anlatmak istediği birsey vardır diye sürekli kendimi anlatan biri olmak istemem. Ancak bu X arkadaşım iyiyim der geçer kendiyle ilgili hiç bir sorun canını sıkan bir konuyu benimle paylasmadigini farkettim. İnsan hiç mi bir derdi olmaz bazen bende onu dinlemek anlamak istiyorum paylaşımcı olmak istiyorum ancak bu X arkadaşımla diyalogumun sadece ben odaklı olduğunu onun sıkıntı ve sorunlarının benimle paylaşmadığı kanısına vardım. Keza bir kaç kere de bu düşüncemi pekiştirecek şeyler olmustu. Sorum su ben neden derdimi illa anlatma ihtiyacı hissediyorum neden kendi içimde cozumleyemiyorum hep birine ihtiyaç duyuyorum ve bu durumumdan dolayı kendime kızıyorum anlatmak istemiyorum ancak zor dönemler geçiriyorum ve sırf artık paylaşmak istemediğim için gruba üye oldum. Nasıl üstesinden gelicem bilmiyorum. kimse kumru nasılsın demek için özel olarak aramaz veya beni bir derdi icin aramaz sormaz. Ya bu insanlar çok mutlu bir tek bende dert sıkıntı var ya da gerçekten kendilerini daha iyi geliştirmişler sorunlarını içlerinde tutabiliyorlar ama nasıl başarıyorlar? Bu arada başta söylediğim gibi kimseyi sıkmadım kendi sorunlarım icin ama bu kadar az sıklıkta bi arayıp sorduğum icin kendimin eksik sorunlarını içinde çözemeyen biri olarak görür oldum Nasıl değişeceğim belki de beni yakın görmüyor olabilirler bilemiyorum o zaman benim de kendime ceki düzen vermem gerekmez mi 5-6 ayda bir de olsa sıkıntımı anlatmak istemiyorum lütfen fikirlerinizi esirgemeyin sizler nasıl atlatıyorsunuz zor süreçlerinizi? merve consume obey

Bende sorunlarını daha bir kere bile anlatmadım ben doğru bulmuyorum ya insan beşer şaşar demişler arkadaşlarım anlattığı zaman dinler fikir veririm ama onların o anlarını bilmek bazen iyi olmuyor özellikle eş meselesinde yani kavgalı hali mesela o düşündüğüm seyleri başkalarının benim adıma düşünmesini istemediğim icin anlatmam

Anlattıktan sonra ne değişiyor hiç birsey. hatta bazen üzülüyorum ne gerekti diye. sonra esinle durumları toparlıyorsun ama bu seferde anlattığın şeyden dolayı pişmanlık duyuyorsun. Ancak iste çok darlandigim da sanki düğüm olmuş hissediyorum çözülmüyor bir kaç gün hafta bekliyorum çözülür diye ama olmuyor tam arkadaşıma anlatırım aynının veya ertesi gün çözülür sorunlar.

nasıl tutuyorsunuz içinizde hiç mi sıkılmıyorsunuz kararlıyım bende eskisi gibi olmak istemiyorum sonra rahatsız ediyor beni bu durum

Farklı farklı bakış açılarını ve duyguları okumak iyi geldi bende kendime bir ceki düzen vermeliyim M

Bende sorunlarımi samimi arkadaş çevreme anlatırım yani 1 2 kişidir onlar. Ama karşılıklıdır bizim diyaloğumuz. Hep ben değil yani. Tabiki herkesin vardır bir sorunu ama mesela kimi insan anlatmayı sevmez. Bende anlatmayı seviyorum paylaşmayı. Ama yinede kendi bildiğimi okurum. Yanliz bu aralar pandemiden beri görüşmüyorum kimseyle yüz yüze ve telefonla görüşmelerimide azalttım. Içimde yaşamaya ve çözmeye başladım. Bu beni daha çok mutlu etmeye başladı. Eşimle sorunum yok suan çok şükür ama olduğunda kimseye anlatmamaya karar verdim çünkü eşim kimseye anlatmaz ve paylaşmaz özelini. Bende onun gibi olmaya başladım. Aramayı azaltin bi süre bakalım. Çevreniz ne yapicak bi izleyin. Ama genelde inanin insan kendi kendine baş ediyor daha iyi sanki. Bu aralar bana öyle geliyor

Mizaç meselesi sanırım bu. İlle altında bir şey aramamak lazım. Ben de anlatamam kimseye. Kendi içimde çözerim çözemesem de gömerim yani. Dertlerimi çok da büyütmem. Kalabalık bir kız arkadaş grubum var çok sinirlendiğim bir şey olunca genelde ben hikayeyi komikleştirip oraya yazar rahatlarım Sonra da geçerim o konuyu. Bilmiyorum dediğim gibi mizaç işte.

Sana geri koz olarak kullanmıyorsa, sıkılmıyorsa sıkıntı yok anlatabilirsin bence güveniyorsan. Ama hep sen arayıp onlar seni merak etmiyorsa seni önemsemiyorlardır maalesef

Hiç koz olarak kullanılmadı. ondan yana sıkıntı yok ama kendimi kötü hissediyorum sonrasında insanların başardığı benimse başaramadığım şey nedir acaba. Yanyana geldiğimiz de anlattıklarım onda bir iz sonuçta. insan biraz tutar kendini ama en zor dönemde duramıyorum succulentaski

Gommek güzel olmuş iste bendeki sıkıntılar hortluyor mübarek

Anlatmak kötü birsey degildir ama bence. Esimde mesela benim bu huyumdan şikayetçi sana yardımcı olmamı engelliyorsun diyor haklı da. Güvendiğin dostlarin varsa neden anlatmayasin? Onlarında derdi elbette vardır anlatmamalari size farklı düşündürmesin.

Düzeltecek bir şeyiniz yok bence ya, bu olay tamamen kişilik meselesi. Her insanın sorunlarını çözme biçimi farklı. Ben de derdimi düşüncelerimi hiçkimseye anlatamam mesela, içimden gelmez, anlattığım kişi sır saklayabilir mi vb düşüncelerden bağımsız. Aklıma bile gelmez o. Anlatmayı sevmiyorum sadece. Kendi kafamda çözüyorum. Yakın arkadaşlarımdan biri de benim tam zıttım, insanlarla paylaştıkça içinde bulunduğu durumu daha net görebiliyormuş öyle der. Her şeyini anlatır. Bunda da bir yanlış yok bence

Tabi bazı konularda kendini tutmak lazım.. Her detayı her olayı da anlatmak yanlış tabi.. Ama bir başkası için ne kadar önemli oluyor senin sıkıntın onun ne kadar aklımda yer ediyor orası da meçhul.. O yüzden çok da kasma kendini.. İçinden geldiği gibi yaşa boşver..