İşte bizim sorunumuz tam orada başlıyor ciddiye almıyor öyle küçük şeylerde değil üstelik evlilikle ilgili konularımızda bile bu böyle zaten sabrım bu yüzden taştı herşeyin altından kendi kalkmaya çalışıyor. Görünüş olarak kadınsı değilim uzun boylu ve zayıfım öyle yuvarlak hatlarımda yok biraz kadınsı davranmaya çalışsam bu konuda da hüsrana uğruyorum olmuyor ondan bir karşılık gelmeyince bütün sevesim kaçıyor. Galiba en çok bu konuda yardıma ihtiyacım var ben bu kadınsılık işinden hiç

Merhaba arkadaşlar, forumu uzun süredir takip ediyorum derdine çare bulan çok olmuş ben de bir umut belki çare bulurum diye açtım bu konuyu. Sevgilim 29 ben ise 23 yaşındayım. Lise bittiği yıl tatilde tesadüfen tanıştık daha sonra 4 yıl yüz yüze gelemedik ama bağımızda kopmadı telefon ve internet aracılığıyla görüşmeye devam ettik. Tanışmamızın beşinci yılında kader bizi aynı şehirde birleştirdi 45 dakika uzağımda ki bir ilçeye yerleşti. Birbirimize karşı boş olmadığımız için bu yakınlığı fırsat bilip güzel bir ilişkiye başladık şu an ilişkimizin 1. yılı doldu ve sözlenmek üzereyiz. Her şey güzeldi sevgisinden, saygısından, sadakatinden hiç şüphe etmedim ama eksik olan bir şey vardı bunun ne olduğunun yeni farkına vardım. Sorunlarımızın tartışmalarımızın en büyük nedeni beni bir çocuk olarak görmesi. Beni ilk tanıdığı haldeyim sanıyor 5 yıl geçti lisansımı tamamladım çalışıyorum iyi kötü bir işim var ama hala onun gözünde o liseli kızım. Düşündüklerimi, söylediklerimi, istediklerimi bir çocuğu dinler gibi dinliyor bu yüzden küçük bir sorunumuz bile içinden çıkılmaz bir hal alıyor. Durum böyle olunca açık açık konuştum farkında değilim dedi. Evet farkında değildi benim bir kadın olduğumun farkında değildi. Galiba gözünde hala büyümemiş olmamın sebebi bu. Çünkü kadın olduğumun farkına varsa eminim ilgisi çok farklı olurdu. Ayrı şehirlerde de olsa geçen 4 yıl az bir zaman değildi onu iyi tanıdığımı söyleyebilirim. Biliyorum kadın ruhundan anlar romantik bir adamdır çevresinde ki kadınlardan da duydum bunları yani beni de kadın yerine koysa gayet romantik ve ilgili olabilir. Ama gelin görün ki el ele tutuşmamız bile beni parka götürecekmiş gibi. Dertlerimi sevdiğim çikolatayla unutturabileceğini sanıyor ve gerçekten bunları farkında olmadan yapıyor. Kesinlikle sevgisizliğe bağlayamam bunları ayrılmayı bile dile getirdim kabul etmedi ama davranışı değişmedi. Klasik olacak ama artık eminim ''sorun onda değil bende''. Ben onun gözünde bir çocuğum ve bir çocuğa davranılması gerektiği gibi davranıyor. Bu durumu değiştirmem lazım ama nasıl? Z

çok karışık bir durum ben 22 eşim 35 yaşında eşimde bana küçük bir kız çocugu gibi davranır ama yerine göre bir kadın oldugumunda farkında konuşmalarımı ciddiye alıp bazen benden fikir bile ister bu durumu açık açık konuşmalısın sözlünle budurumdan rahatsız oldugunu çocuk olmadıgını anlatmalısın sen onun eşi olacaksın ayrıca yaşında oturmuş bir insansın seni küçük bir kız gibi sevsin ama yerine göree birde nasıl giyindiğini bilmiyorum ama daha kadınsı şeyler giy hatta sexy ve ağır dur çocuksu davranma asla yanında hep olgun davran ve konuş belki işe

ben 24 eşim 31yaşında hala tartıştığımızda ne zaman büyüceksin artık acaba der bu erkekler böle küçük kız çocuğu gibi görüolar canım bizi aşırı deilse

Normalde ciddi bir insanım hatta arkadaşlığımız sırasında bu durumdan şikayetçiydi. Çocukça hareketim yok diyemem ama abartılı şeyler değil zaman zaman nazlanırım şımartılmak isterim yani her bayan gibi. Yaşımın küçük olduğunu bazen dile getirdi o zaman evlilik için erken değil mi dediğimde bu durumun sorun yaratmayacağını söyledi. Görüntü olarak o yaşından genç ben yaşımdan büyük gösterdiğim için çevresinde ki arkadaşlarının bizi yaşıt sandığını söylüyor. sbry Defnem 💕 Anneler