İnsan yediğinden içtiğinden ısındığından bile utanıyor. Az önce bir anne ve 2 çocuğunu çıkardılar sağ salim. 10 metre tünel kazıp 2 evin yan taraflarından girerek çok zor bi süreç çok Allah enkaz altında sağ olanlara güç versin hepsi sağ ve sağlıklı çıksın. Dua edelim çokça yapacak bişey yok Çok fazla yardım toplandı gitti. Böyle zamanlarda herkes insan olduğunu hatırlıyor sanırım. Allah daim etsin.

Rabbim geride kalan insanlara uzun ve hayırlı bir ömür versin. Çaresizlik ne demekmiş bu süreçte anladık. Sadece dua edebilmek fiziken bir taşı bile kaldıramamak çok üzücü. Bugün kardeşimi ve kuzenlerimi KIZILAY ile yolladık bölgeye gönüllü olarak annem eli yüreğinde hala. Bir annenin evladı için atan yüreği burada böyle ise oradaki durumun vahametini tahayyül bile etmek istemiyorum. Annem ve babam ise evlatlık almak istiyorlar yetim bir bebeği. Teyzem de aynı şekilde. Süreç çok uzun anlatmaya çalışıyorum bir yandan onlara. Şimdilik koruyucu aile olabileceklerini bu durumda bile sıra beklemeleri gerekebilecegini anlattım. Bir evladım yok lakin hissettiklerinizi yakınen etrafımdan gözlemledikce burnumun direği sızlıyor. İnsan kader deyip gecmiyor geçemiyor. Ögrettiklerine bakmaya çalışıyorum. Maddi şeylerin ne kadar önemsiz olduğuna. Merhamet ve birliğin ne kadar önemli olduğuna. İhmalkarlik yaptığımız noktalara. Her acı gibi bu da geçecek. Ama bize öğrendiklerimiz öğrendiklerimizi ne kadar hayatta uygulayabilecek yerimiz kalacak. Rabbim milletimizi korusun. Görünen ve görünmeyen tüm felaketlerden yaratılan canlı ve cansız tüm bela ve musibetlerden korusun.

Rabbim kardeşinizin, kuzeninizin, insanların yardımına koşan herkesin yar ve yardımcısı olsun inşallah. Felaketin boyutları içimi karartiyor ama böyle şeyler duymak tekrar umut hissetmeme sebep oluyor. O kadar da güzel bir milletiz ki, biliyorum o yavruları sahiplenmek isteyen ne güzel insanlar var. Keşke bu ihmalkarlıklar olmasa, keşke bu ülke de bas bas bağıran bilim insanları dinlense, kaybımız acımız daha az olurdu.

Bu aci ömrümüz oldukça bu bedenden cikmaz. evladiyelik bir acı biriktirdi bizde. inanin ne tam uyuyorum ne de hayata karisabiliyorum. cok çok üzgünüm. sanki oradaki tüm acılar gökyüzünden savrulmuş bedenime girmiş gibi. dua ediyorum bazen sacmalayip niye bize böyle oldu diyorum. evladima sarılırken bile suçlu hissediyorum. ruh halim berbat.. bir yikimda benim içimde oldu enkazım kalkacak gibi değil.

Yavrunuzu Allah bağışlasın, benim de 5 aylık bir oğlum var. Bu deprem öncesi ben de çok takmıştım uyumuyor, sürekli kucak istiyor, ağlıyor diye. Deprem haberini aldığımdan beri kucağımdan bırakamıyorum, yanımdan ayirmiyorum. Varsın uyumasın, ağlasın da yeterki yanımda olsune, canı sağ olsun diyorum. Ekranlarda o bebekleri, çocukları gördükçe kahroluyorum. Keşke elimden gelse de o yavrulara sarılsam, emzirsem, kucağıma alsam. Allah yardım etsin, çok zor, çok acı, nasıl toparlanır bilinmez..

İnsan kepçe olmak ister mi? Kepçe olmak enkazları tek tek kaldırmak istedim demiş Haluk Levent. Tam olarak bir çoğumuz böyle hissediyor biliyorum. Günlerdir derdimden utanır oldum. Yedi aylık kızım var doğduğundan beri uykusuz bir bebek, aylardır dert edinirdim uyumuyoruz, ne zaman düzelecek? İki yaşına kadar böyle mi gidecek? diye. Şimdi durup durup depremde annesiz babasız kimsesiz kalan yavrular geliyor aklıma. Üç gün önce annesinin kuzusu olan, annesinin koynunda yaşayan yavrular şimdi sahipsiz o kadar canım acıyor ki, keşke hepsine kucak olabilsem. Günlerce aylarca uyumasam da hepsini sarıp sarmalasam. Biliyorum bunları böyle yazıp moral bozmanın zamanı değil, güçlü olmanın zamanı. Düşüncelerime, duygularıma hakim olmaya çalışıyorum çoğu zaman olamıyorum... Hiç bir şey yspamamak çok kötü. Elbet geçicek bu günler, sarılıcak bu yaralar ama o yavruların sızısını sanırım hayatım boyu hissedeceğim, sadece iç dökmek istedim.

Ben de dünden beri keşke birkaç tane kazanım olsa ekipmanım olsa bölgeye gidip durmadan çorba kaynatsam diyorum. Keşke imkanım gücüm olsa.