Çok haklısınız. Babam çocuk yetiştirmede anneme hiç yardım etmiyor. O da ev geçindirme derdinde bütün gün çalışıyor. Adam eve gelip kafa rahatlığı istiyor ve haklı ama bu sefer de her şey annemin üzerine kalıyor. Ben de elimi eteğimi çekince annem sinir krizlerine giriyor "Biz aile değil miyiz neden kimse bana yardım etmiyor, çok yalnız hissediyorum" diye.

Bu olaydaki iki ucu b klu değnek herkes elinden geleni yapıyor aslında. Babam ev geçindirme derdinde, annem kendi doğrularıyla çocuk yetiştirme derdinde, kardeşim psikolojik sorunları yüzünden suçlanamaz. E ben de ebeveyn değilim ablayım sorumlu değilim okay. Biz bu işin içinden nasıl çıkacağız o zaman? Sanki bir suçlu bulunsa sorun da çözülecek gibi hissediyorum sanırım ondan dolayı linç bekledim. lotuscicegii Tüp mide 9.8.22 105 kg ☀gncl 67 ☀ Hdf:

Çok şükür sizin imtihanınız bitmiş inşallah bizimki de biter. Üni okusa bi dert okumasa ayrı. Başka bir şehire giderse neye dönüşebilecrğini nelere bulaşabileceğini düşünmek istemiyorum. Uyuşturucu alkol vs allah korusun en büyük korkumuz. Ben iyi bir abla mıyım bilmiyorum ama bunu sorgulatmayacak kendi çapında yuvarlanıp giden her çocuk gibi lise üni okuyup iş bulan bir genç kız olmasını dilerdim. Kollarındaki jilet izlerini gördükçe o kader üzülüyorum ki. Ahh ah

Bir dert de bende var. Kız kardeşim de ben daha başarılıyım diye biraz kıyaslanan taraf oldu ama ailem hep ona destek oldu, özel hocalar dershaneler ben ise hep burslu gittim dershaneye. Liselere giriş sınavına da ben hazırladım onu fena olmayan bir anadolu lisesine girdi, öss de tıp okuduğum için biyolojiyi ben anlattım çalıştırdım iyi kötü bir puan yaptı sağlık bölümüne özelde gönderdi ailem. Bu süre boyunca ortaokulda ergenlik krizleri lise sonda devamsızlıktan kalmalar üniversitede bunalımlara girmeler. Ailem psikiyatristlere taşıdı durdu onlara üzülüyorum. En sonunda akıllandı dedim, yurtdışına gideceğim dedi annem istemedi ama kendi gitti. Sonra da ailemi suçladı benim gitmeme neden engel olmadınız diye. Şimdi de aşık olmuş depresyona girmiş garip sanrıları var, adamın kendisini izlediğini düşünüyor ne yapacağımı bilmiyorum. Durumu sadece babama anlatabildim, anneme daha söyleyemedik ailem üzülecek diye çok kötü oluyorum ve ben hamileyim bu halimle ağlamaktan mahvoldum, sürekli aklımda şizofreni mi erotomani mi oldu diye. Ya ailem ölünce ne olacak diye

Yukarda sizin yaniniza göndermeye çalisildigi yazılmış. Sizde anne baba kim abla kim roller karışmış. Siz anne gibi vicdan azabı çekiyorsunuz. Siz kimsenin ebevyni degilsiniz

Aslında her şeyini bana anlatır. Ama o da kötü biliyor musunuz? Mesela benim yaşımda bir adamla konuşuyor internetten. Adam resmen reşit olmayan birinden ayak fotoğrafı falan istiyor. Bunları kimseyle paylaşamadığı için benimle paylaşıyor. Ben ne yapacağımı şaşırıyorum. Kızsam konuşma desem bir daha anlatmayacak. Gülsem geçsem yaptığını doğru sanacak. Zaten hiç söz dinlediği yok, ben babamdan çok korkardım babamdan bile korkusu yok koca adam palyaço oldu küçücük kızın elinde.

Terapistim ebeveynlik kimliğine büründüğümü söylüyor.

Ben senin için üzüldüm. Suçluluk ve yetersizlik hissi çok kötü. Kanından canından birinin böyle savrulduğunu görmek, bilmek çok kötü. Psikolog ne diyor, ne öneriyor mesela?

Çocuğun sorumluluğu anne babanındır. Ben farklı olduğunu kabullensin anlamında söyledim. Sevebilmek için ne yapmalıyım diye sormuş çünkü.

Vizeye başvuramadılar randevu yok.

Inanin size sadece ozet gectim. Daha neler yaptiki. Gercekten disaridan deniliyor boyle yapsan boyle soylesen o kisi duzelmezmi diye. Duzelmiyor icinde olmayinca anlamiyorsn.

Ben de kardeşimi bir zamanlar sevmezdim. Ergenlik yıllarında. Sacma sapan bir insana dönüşmüştü. Boyle kro kro konuşmalar, kavga dövüş. Liseden atıldi başka liseye kaydoldu. Her veli toplantisinda babam delirir beni arardı. Yerin dibine girermis. Universiteyi 3. senesinde kazandı. Onu da uzatti. Kardesimi iki şey kurtardı benim. Bir ailem asla ona olan inancını yitirmedi ve hep destek oldular. İki bıçaklandı ve ölümün kıyısından döndü. Sonra değişti. O kadar konuşmanim yapamadığıni bıçak darbelerin yapti. Guzel konuşan güzel düşünen biri oldu. Ben de üniversitede para istediğinde gönderirim hep. Kiyafet alışverişi felan yapardık. Konusurdum destek olurdum. Simdi de severim çok. Evlendi çalışıyor. Sizin kardesinzin de en büyük sorunu hedefinin olmaması ve tembel olması. Uni okusa ya da bir işte çalışsa herşey normale doner. Hayatin tokadını yiyecek bir şekilde ki düzelsin. Sizlik hicbirsey yok. Siz iyi bir ablasiniz. Ama sorumluluğun tamamını üzerinize alamazsınız. Sucluluk duygunuz nerden geliyor bilmiyorum ama burda kimse suçlu değil.

3 kardeşim var. 1sini hiç tanımıyorum adı dışında bilgim yok öz kardeşim. Diğer 2 kardeşimle beraber büyüdük. İkisi için canımı veririm, diğeri sokakta yanımdan geçse tanımam.. K

Kardeşiniz sizinle kıyasladığı için bunalımda aslında siz ailenin ideal çocuğu o ise aykırı ve size benzemesi gereken yetersiz kişi. Ama bu sizin elinizde olan bişey değil. Bunun sebebi aileniz. Rol model siz olduğunuz için belki de suçluluk duygusu içinde acı çekiyorsunuz. Kardeş gerçekten hem çok güzel hemde bazen tabiri caizse insanın sırtında bi kambur olabiliyor. Bende kardeşim yüzünden çocuk istemiyorum. Benim kardeşim de hasta ve bu genetik bi durum olabiliyor çocuğumda da çıkar ve aynı şeyleri tekrar yaşarım korkusuyla çocuktan inanılmaz soğudum. Bunun için kendimden utanıyorum açıkçası, ama elimde değil çok ama çok zor günler yaşadık. Tekrar yaşarım korkusu beni hem evlilikten hemde çocuktan soğuttu. Yani aslında yalnız değilsiniz

Sadece ve sadece bağ kurarak baş edebilirsin. Ebeveyn rolü değil abla arkadaş rı Olü edinmen lazım. Aileye anlatmaduğı her şeyi sana anlatmasını seni onun yanında gçrmesini sağlamalısın başka yolu yok. O şekilde olursa bir senin sözünğ dinler bir sen uzakta tutabilrsin her şeyden bool bol iletişim ve bağ başka yolu yok. Bağ kurdukça senin de duyguların değişecek

Olduğu gibi kabullenirse bütün sorumluluk ona kalacak. Konu sahibi bunu neden çeksin. atom

Ben seni çok iyi anladım, sen çok iyi bir ablasin, çok fazla sorumluluk hissediyorsun, kardeşinin bu durumu sıkıntı veriyor, kime olsa verir, her ablanin kardeşi böyle sorunlu olmuyor, ablasının destekçisi yardımcısı oluyor, zor günlerinde yanında oluyor, beraber gezip gülüp eğleniyorlar, sen bu tarz kardeşlik yasamamissin. Kardeşini çok seviyorsun, onun intihar eğilimi, senin bütün hayatını olumsuz etkiliyor, onun için üzülüyorsun oyuzden en mutlu gününde bile aklında sürekli kardesin var. Çok düşünceli bir ablasin

Kardesini seviyorsun aslında ama sprumluluk sende hissediyorsun çünkü annen baban gereken sorumluluğu almıyor kardeşine karşı. Onlara karşı olan kızgınlığıni da kardeşine olan öfken nefretin saniyorsun. Benim kuzenim de böyle bir kızdı. Bol kıyafetler erkek gibi kısa saç tembel kollarında jilet izleri. Üniversiteye gitmek istemeyen. En son yengesi elinden tuttu çocuğu dershaneye yolladı düşük puan aldı kız o zaman da özel üniversiteye yolladı. Sevdiği bölüme girdi yani dersler ağır olmayan istediği bölüme. Matematikten 10 alan çocuk tarihten 15 alan çocuktu bu. Bir açıldı üniversitede bir başarılı oldu. Giyim değişti kıyafet değişti. Arkadaş edindi. Ayrı bir şehirde yavaş yavaş kendini buldu. Şimdi okulda asistan bu arada derece yaptı okulda. Yengesine de tapıyor. Abisinin eşi öyle ilgilendi kızla. Bi de kilo falan vardı zayıfladı. Depresyon olunca salmisti kendini. Bir güzel oldu var ya. Sen şakrak bir kız oldu. O gotiklik falan kendini begenmeyisinden depresyondan. Muhtemelen ailenizden kaynaklaniyor

Siz onu seviyorsunuz hatta sevmekten öte kardeş sevgisi budur işte onun senin gibi normal bir hayatı olmadığı için uzuluyorsunuz sevgilinizi görmeye gitmeniz sevgilinize verdiğiniz değeri onun kardesinizin çok sevdiginizi gostermiyor sadece aşk heyecan bı anlık boşluk oluyor rabbim kardeşinizin acısını gostermesin o bu ölecek bana kalacak diye düşünmeyin sağutmayin kendinizi kardesinizden kendi dünyasında sorunları var o bundan dolayı herşeyi boşlamis siz hersekilde yanında olun onu topluma kazandirmaya bakın normale döndüğünde kendi ayakları üstünde duracaktır ve belkide en büyük arka çıkanın yıkılmayan duvarın olacaktir siz anlatırken duygulandım kardeş candır cigerden bir parçadır siz anlam veremesenizde cigeriniz kardeşiniz için yanıp tutusuyor

En son sizin yanınıza göndermeye çalışıyorlardı. Ne oldu o iş? P

Bu yazdıklarınız sonucu linç beklemeniz ilginç geldi bana. Aslında yazdıklarınız çok insani ancak bu bunalma halinin bile yanlış olduğunuzu düşünüyor gibisiniz. Sanki bu hisleriniz için siz kendinizi içten içe zaten suçluyorsunuz ve bizim de sizi suçlamamızı istiyorsunuz. Belki böylece kendinizde "kötü" olarak etiketlediğiniz davranış teyitlenmiş olacak gözünnüzde. Bence terapiye devam edin, çünkü siz kardeşinizin ebeveyni değilsiniz. Belki kardeşinizi de terapi almaya iknaedebilirsiniz. Ancak bunun dışında sizin yapabilceğiniz fazla bir şey yok maalesef.

Eh iyi bari, bir de o olsaydı tümden fena olurdu.

Teşekkür ederim yorumunuz için. Yorumunuz biraz doğru biraz değil. Ben kardeşime acımıyorum, ama evet "doğru" insan olmadığı için kızıyorum. Çünkü hayatımı zorlaştırıyor. P

Benimde 2 kardeşim var, ikisiyle de görüşmüyorum. Hatta ikisini de sevmiyorum. Biri kafamda cep telefonu kırdı. Diğeri çocuğuma beddua etti. Bu insanları sevmek zorunda mıyım? Siz kardeşinizin ebeveyn değilsiniz. O da yetişkin bir birey. Kendi başının çaresine baksın. Bu dünyada kimse kimsenin yükünü çekmek zorunda değil.

Anne babanız bence sen uzaktasın bizim halimizi görüp bilmiyorsun baskısı yapıyor alttan alta. Bu sizi kötü hissettiriyor. Aslında kardeşinizden bağımsız anne babanızla ilişkili durum. Ki önceki konunuzda da anne babanızın başından atmaya kalkıştığını söylemiştik.

Yanlış alıntıladın galiba ben kabullen demiyorum zaten. Üstteki yorumdada görürsün ister sert ister yumuşak konuş mesafeni koy diyorum. Acırsan acınacak hale düşersin ben bu kafadayım.

Çok üzüldüm size de annenize babanıza da. Baxi insanlar böyle mı doğuyor ben de anlamıyorum. Ne yaparsan yap olmuyor. Surayym

Annesi değilsiniz bu kızın bu kadar üzmeyin kendinizi. Başarılı olmak sizin suçunuz değil ki oda başarılı olabilir. Vicdan azabı çekmeyin artık. Ayrıca söylediği kötü arkadaş konusunda uyarın ayak fotoğrafi isteyen pislik normal değil. Kız kardeşiniz hem erkek gibi hissedip hemde bir erkekle nasıl konuşuyor. Kendiyle çelişiyor. Uyarın. Yani herşey psikolojik mi bence şımarık bir kız sessizmanifesto Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

benim de abim var 36 yaşında ben de 26 yaşındayım. aramız hiç iyi değil. ben büyüyünce benden nefret etmeye başladı. küçükken aileme hep siz beni sevmiyorsunuz sevseniz başka çocuk yapmazdınız derdi. bunu dediğinde ben küçüktüm abim lisedeydi. yine de beynime işlemiş. hiçbir şekilde nasılsın ne yaptın ne. ettin demez. konuşmayız da sadece kavga ediyoruz. evli çocuklu yine böyle. ama sevgilimle daha iyi anlaşıyor bazen üçümüz bir yerlere gidiyoruz. sürekli konuşup duruyorlar. hatta bensiz bile görüşüyorlar. ama benimle iletişimi sıfır. abim yüzünden değil kardeş dümdüz çocuk yapmak bile istemiyorum.

Size de kardeşinize de üzüldüm. Sürekli kiyaslanarak büyütülüyoruz ve bu durum iki tarafta da yaralar açmış. Geçmiş olsun.

Bilemiyorum siz ne yaparsınız ama ben bu ülkeden kurtarmak adına bir şans verirdim kardeşime. Yurtdışındaymışsınız. Ev sizin hayat sizin baktınız orada da akillanmiyor defol git dersiniz döner Türkiye'ye. Bence bir şansı herkes hak eder.

Onu sevmeme duygusu değil bu. Sizin kadar tabiri caizse "doğru" insan olmadığı için ona acıyorsunuz. Keşke utanmasanız ondan, kendi haline bıraksanız. Şahsen ablam bana böyle acıyıp kendi egosunu tatmin edeceğine ne halim varsa görmeyi tercih ederim.

Umarım sen kardeşimdir diye sorumluluk almıyorsundur. S

Sizinki kardeş sevmeme değil ki, ondan ayrı yaşadığınız ve hep sizinle kıyaslandığı için vicdan azabı çekiyorsunuz olayın özeti bu bence.

Bazi çocuklar başlarina bir sey gelene kadar akillanmiyor. Benim kardesimde bize çok çektirdi daha kucuk yasta adı çıktı. Bide hırsız evden çalip arkadaslarina veriyor. Biseyler alip evde sakliyor. Çok çok yalanci hani bisey yaptigini gozlerinle goruyorsun oda senin onu gordugunu bilsede itiraf etmiyor. Hani o kotu seyler olmasada. Evet gordugun dogru desede kizilmicak seylerde bile yalan soyliyor. Evden çalip erkek arkadaslarina veriyor. Ve mahallenin erkekleride onun yuzunden bizde onun ablasi deniliyoruz. Hani size soyle soylim hirsizlara evden biseyler calsin diye yardim bile etmisti. Asla ihtiyaci olan biseyi yok annemde babamda birlikte calisiyor durumumuz iyi çokta sıkmıyoruz. Okuldan kaçip geziyor arkadaslarina gidiyor. Hani okuldan sonra da gidebilirdi onu tutan kisi yok. Soyle soylim sanki bize laf getirmek icin elinden geleni yapiyor. Daha okulu bitmeden 17 yasinda evden kaçti işe girmeye gittigi yerede annem babam öldü. Annem babam beni evden kovdu. Ismini baska birisi olarak tanitarak Giriyor. Onlarda pasportunu alarak babama ulaşiyor. Boyle sanarak babami ariyorlar. Tabi Boyle olunca etrafta sacma sapn dedikodu çikariyor birisinin ikincisi olarak varmis Kuma olarak diye kendisi Boyle bsy yok diyor. Ama çok yalanci oldugu icin ne kadar dogru bilmiyorz. Ama telinde faln babam kadar insanla sarilan fotosu var. Sonra biz bunu eve getirdik konusup yapma yaptigin yanliş diye Okey dedi geldi bir sure yasadi doktoro hocaya faln gosterdik. Sonra 2 3 ay sonra evdeki esyalari calip kaçmis ablamin telfonunu falan. Sonrasinda hiç ilginlenmedik artik napiyorsa yapsin dedik bizi okadar çok Zora soktu ki ara sira anneme msj atiyor benim için dua et sizin yuzunuze insanlarin yuzune bakmaya yuzum yok diye. Size yaptiklarinin çok azini anlattim. Ondan çok nefret ediyorum ki. Dedikodusu çikmis orspu olmus diye. Annemi bizi cok aglatti çok cektirdi bize bir Kara olarak kaldi. Bazi insanlar yuzune bile vuruyor. Insanlar çok acimasiz. Hani birisine varsa birisinin karisi olsa sokak or. sp su olacagina. Uzun oldu sadece kardes konusunu gorunce yazmak istedim.

Eski konularınada baktım. Ailen kardeşini senin başına sarmaya çalışıyor. Sorunlu bir genç kadınmış tum sorumluluğu sana atıcaklar onlarda sıkıldı bu durumdan. Onu senin adam etmeni istiyorlar. Bulunduğun ülkeyede gelir evinede yerleşir sen vicdan azabı falan derken bakmışsın tepende. İster sert ister yumuşak ailenle konuş gelirse ilgilenmem benden beklemeyin kendi ne yaparsa o. Evime almam yurtta kalmazsa umrumda olmaz diye konuş maddi olarakta benden beklentisi olmasın de. Annen duygusal baskı yapıyor gördüğüm kadarıyla. Biz seni okuttuk sen kardeşini okut diye. Sen onların kızısın okutmak zorundalar bunu karşılık bekleyerek yapamazlar. Okutamayacaklarsa bakamayacaklarsa dünyaya getirmeselerdi sen onların veya kardeşinin gelecek garantisi değilsin sana mı güvenmişler yaparken. Ayrıca kardeşin her istediğinde para göndermişsin. Hani bir söz vardır alışmış kudurmuştan beterdir diye bunu yaşıyosun şu an alıştırmışsın. Bulunduğun ülkeye gelincede sana duygusal baskı yapıp yanına yerleşip çalışmadan hiçbir iş yapmadan senden nemalanır paşalar gibi yaşar. Çünkü alışmış. Ya sert bir şekilde ailene ve ona mesafeni koyarsın ya da hadi geçmiş olsun sana 18 yaşında bir kızın olur. Kırılırmış, kardeşimdir, ailemdir beni okuttular onlara borcumdur, vicdan azabıdır geç bunları.1 2 yıla burada kardeşim evime yerleşti hayatıma musallat oldu nasıl kurtulurum konunu görürüz yoksa.

Erkek kardeşimle aramda 2 yaş var. Aslında yaşıt sayılırız ama büyürken brni küçük anne yapmaya çalıştılar onun tüm sorumluluğunu üstüme yıkmaya çalıştılar. Kardeşim çok problemli biridir normal değil kesinlikle. Bir yerde ben iletişimi kestim annem kendi doğurduğu çocuğun sorumluluğunu alsın bir zahmet yani. ok uzun yıllar kardeşim bana eziyet oldu annemde öyle izledi hiç ebeveynlik yapmadı. Şimdi hala bana söylenir annem, derdi oğlunun eziyetini üstüme atmak.

Öncelikle herkesin bir karakteri var bunu kabul etmekle başlar olay. Benzer şekilde benim de kardeşim ailenin asisi oldu, ben iyi kızı. Önceden çok kafaya takardım ama şimdi umursamıyorum. Yalnızca annem ve babamı üzmesi beni rahatsız ediyor arada. Eskisi gibi düşkün değilim ona mesela. Daha az derin bir ilişkimiz var. Hamile kaldı, bebek aldırdı, kürtaj için benden para aldı, geri ödemedi, müptela birileriyle takıldı bir dönem vs vs... Tüm bu b kları yalnızcs ben biliyorum mesela. Başlarda uykularım kaçıyordu, şimdi alıştım. Her koyun kendi bacağından aslılır. Ha annemlerin çocuk yetiştirme biçiminden dolayı o bu şekilde oldu ama hepsi bu değil. Önemli bir mevzu var ki o da her insanın fıtratı farklı. Kardeşimiz diye hayatımızı ona adamak zorunda değiliz. O bizden ayrı bir birey. Ona bir şey de borçlu değiliz. Yardım isterse bir şekilde yardım eli uzatırız imkanlarımız dahilinde ama o kadar yani. Senin bir hayatın sıvar artık. Belki aile kuracaksın. Ömrünün sonuna kadar ona karşı vicdan azabı duyamazsın.

Kardeş denildiği zaman istemsizce gözlerim dolar Bir abim var canım kanım Annemin, babamın şu hayatta bana bıraktıkları en güzel miras Annem iyiki doğurmuş onu Dünya döndükçe hep var olsun Onu çok çok çok seviyorum D

Belki de ama bu vicdan azabı bana kötü hissettiriyor. Beni kötü hissettirdiği için de kardeşimden daha çok uzaklaşıyorum. En son Türkiye'ye gidişimde mesela hiç onunla bir şey yapasım gelmedi içimden. Sevgilimle tatile gittim. Bi ara günlüğünü masanın üzerinde bırakmış, bir baktım benimle ilgili şeyler yazmış sevgilimi bile daha çok önemsiyormuşum o bütün yıl beni beklemiş görmek için ben ise onunla değil de sevgilimle tatile gitmişim. P

Safra kesesi ameliyatında yanında olamadınız diye kendinizi kötü hissetmeyin. Çok büyük bir şey değil Anne babanız istemiş doğurmuş. Tüm sorumluluk onlarda. Sırf sizin kardeşiniz diye hiçbir zorunluluğunuz ve sorumluluğunuz yok

bir uzmandan duymuştum; sağlıksız ebeveyn tutumları kardeş ilişkilerini de mahvediyor diye. terapi kararı çok yerinde, kaç seans aldınız acaba? henüz erken muhtemelen. ancak şu tavrınız nile belki bu çözümün bir parçası. sizi anlıyorum ben.

Benm benden 5 yas kucuk erkek ve 21 yas kucuk kiz kardesim var. Erkek kardesim cocuklugumdan beri benim sirtima yük. Annem. hep hasta oldugu icin hastanelerde gunlerini gecirirdi ben evde ona bakardim. O yaramazlik yapardi ben sonuclarina katlanirdim. Erkek diye ona daha ozenli davranilir tum imkanlar ona sunulurdu. Istenmeyen bi kizla evlendi. Uyusturucuya bulasti hapis yatti. Cikti. Hala hem kullanip hem satiyo. Anneme babama bisey olursa bu para diye beni bile satar. Mirasi birakalim diye etmedigini birakmayacaktir eminim. Ama bunu hayatimin gundeminde tutmuyorum. Benim bi erkek kardesim yok. Zaten konusmuyoruz 6 yildir. Yetiskin bi insan ve isterse anne babasi olmadiginda sokaklarda yatabilir. Ben ondan siyrildim vazgectim. Siz de birakin. Kendi hayatindan kendi sorumlu

Yazdıklarınız sizin de onu onaylamadığınızı gösteriyor. Normal, herkes gibi olsun istiyorsunuz. Hayatta farklı insanlar vardır. Onu olduğu gibi kabul edebilirseniz sevmeniz kolaylaşacaktır.

Of çok benzer bir durum var kardeşimle aramda hatta cok daha problemli birisi. Artık 33 yaşındayım sıfır vicdan azabı ve sorumluluk hissi var şu an bende. Bu konuma gelene kadar çok üzüldüm çok sorumluluk aldim, cok konustum, cok fedakarlik yaptim ama şimdi düşünüyorum da ölse bile çok da umrumda olmadığı gibi muhtemelen biraz da rahatlarım. Bazı insanlar diğerlerine dert olsun diye varlar.

Diğer insanların kardeşlerine hissettiği gibi hissedemezsiniz çünkü siz anne rolünü yüklenmiş gibisiniz. Bir annenin çocuğu için devamlı hissettiği yetersizlik ve kaygı halini gördüm sizde. Belki aranızdaki yaş farkında dolayı, belki ailenizin baş edemediği yerde hep sizi öne sürmesi sebep bilmiyorum. Kendinizi ondan Sorumlu gördüğünüz için böylesiniz.

Siz yurt dışında yaşıyordunuz sanırım aileniz kardeşinizi yanınıza göndermeye çalışıyordu. Aileniz kız kardeşinizin sorumluluğunu size atmaya çalışıyordu sorunlu denilerek. Siz onun ebeveyni değilsiniz aslında kardesjnizden nefret etmiyorsunuz ailenizin bu tavrı sizi yıpratıyor. Kardeşiniz büyük ihtimalle aileniz tarafından sizinle karşılaştırıldığı için psikolojik olarak iyi değil onunda psikoloğa gitmesi lazım. Kardeşinize bu konuda ön ayak olabilirsiniz.

Evet gerçekten annemde babamd bizi ayirmaz. Sıkan aile olsaydilar bizde sıkılırdık biz niye boyle degiliz. Ayni koşullarda yasiyoruz. Aç kalmaz onu yeme giyme denilmez. Sadece amacimiz korumakti tabi bazi sınırlar koyuyoruz ztn o sınırlar her çocuk icin koyulan seyler. Yanlis kisilerle arkadas olma erkeklere kanma. Hirsizlik yapma kendi gelecegine zarar verme. Kaç kez şans verildi hiç birini degerlendirmedi. Dahada gozden dustu her seferinde. Keske sadece kendisine zarar verseydi. Ama bizde çok darbe aliyoruz. Mahalle herkes bir birini tanir. Çokta sevilen sayilan bir aileyiz. Eskiden kimin kizi denilince gururla soylerdim artik gerçekten gozlerimi kacirarak soyluyorum. Ona hakkim asla helal degil hamile halimle çok aglatmisti annemi çok aglatti. Hani melek yuzlu seytan denilir ya gercekten oyle çok guzel vucudu yuzu var kendiside çok naif arkadas canlisi insanlarla kolay arkadaslik yapan. Hani tanimasan boyle oldugunu bilmesen alici gozuyle bakarsin o kadar yani.

Vefat ettiği için öyle hissediyorsunuz. Hayatta olsa gerçekten size sıkıntı olabilirdi.

biri kız (33) biri erkek (37) bi baltaya sap olamamış sıkıntılı. hayaller peşinde koşan 2 saçma sapan kardeş de bende var. eşim hep sen bu aileden nasıl çıktın diyor sevgileri ayrı. senelerce sırtımda taşıdım maddi manevi ki hala inmiş sayılmazlar. gerçi bu benim tercihim değil hayatıma sürekli problemleriyle musallat oluyorlar. ama artık cidden ruhumu sıkıyorlar. kardeşlik de bi yere kadar oluyor gerçekten. yani ben de onlardan aşırı büyük değilim ama hayatımı kimseye muhtaç olmadan idame ettiriyorum 15 yaşımdan beri. yok o ikisi ayrı dünya. sanırım canlarına bir şey gelmeden iletişimi kessem memnun olurum içten içe

Sanırım asla bu levela gelemeyeceğim. Am sizi çok iyi anlıyorum "rahatlarım" derken ne demek istediğinizi biliyorum. Peki kardeşiniz kaç yaşında ve nasıl geçiniyor şu an?

Kızlar selam. Benim en büyük sorunum, geceleri uyutmayan bir derdim var: Kız kardeşim. Şu an terapi alıyorum ve kardeşimi neden sevemediğimi konuşuyoruz ama bulamıyorum bir türlü. Tam olarak sevmemek de değil aslında. Kardeşimi seviyorum ama kardeşim bana bir "yük". Kardeşleriyle can ciğer olanları görünce çok şaşıyorum, ben hiç böyle hissedemiyorum kendimi zorlasam bile. Böyle hissedenler varsa konuşmak çok iyi gelir. Ben 18 yaşında evden ayrıldım o daha 11 yaşındaydı. Üniversite okumaya gittim, sonra yüksek lisans için yurtdışına taşındım ve burada kaldım. Son 10 yıldır doğru düzgün eve girdiğim çıktığım yok, genelde tatillere vs giderim, sadece pandemide uzun süreli evde kaldım 10 ay kadar. Kız kardeşimin çok ciddi kimlik bunalımı var. Kendisini erkek hissediyor, bol erkek kıyafetleri, boxer vs giyiyor. Gotik bir tarzı var, hep agresif, intihar eğilimi var, psikolojik tedavi aldırdık uzun süre antidepresanları ile intihar etmeye çalıştı hastanelik oldu midesi yıkandı. Ben çok başarılı bir çocuktum hani o komşunun övülen çocuğu. En iyi okulları kazandım, başarılarımla burs aldım, yurtdışına gelirken ailemden tek kuruş para almadım yine bursla geldim. Bence kardeşimin üzerinde benden dolayı bir başarı baskısı oluştu. Bununla başa çıkamadığını düşünüyorum çünkü lisede çok başarısızdı okulu bıraktı açık liseden zorla mezun ettik. Üniversiteye gitmeyi bile düşünmeyen, sadece para yiyerek evde yatan ve evin tek bir işine yardım etmeyen bir gence dönüştü. Ben evden hep uzağım ama hep kardeşim yüzünden vicdan azabı çekerek yaşıyorum. Sürekli konuşmaya çalışıyorum, abladan çok bir arkadaş gibi yaklaşmaya çalışıyorum. Bu arada ailede bir tek beni sever, özellikle annemden nefret ediyor babamı ise cüzdan olarak gördüğü için daha ılımlı ona karşı. Ben hep onu desteklerim, cinsiyeti konusunda karışmamaları için annemleri ben ikna ettim . En son sevgilimle aldık karşımıza konuştuk üniversite sınavına girmesi için ikna ettik kardeşimi. Ama her an bakın abartmıyorum her an, kalbimde bir ağrı ile yaşıyorum. En mutlu anlarımda aklıma kardeşim geliyor ve sanki bir gün intihar ederek ölecek gibi geliyor. Ya da uyuşturucuya falan bulaşacak gibi geliyor Annemle babam, allah gecinden versin ama, öldüklerinde kardeşim başıma kalacak gibi geliyor. Nasıl başa çıkacağım ben bu çocukla diye düşünmekten uyuyamıyorum. Sürekli kendimi dünyanın en kötü ablası olarak etiketliyorum. Bir olay var kafamdan atamadığım, safra kesesi ameliyatı olacaktı 2-3 sene önce, benim önceden her şeyi ödenmiş yurtdışı tatilim vardı, bu ameliyat son anda çıktığı için biletimi yakmayıp sevgilimi görmeye yurtdışına gitmiştim. Mesela bu olayı asla unutamıyorum sürekli vicdan azabı çekiyorum bununla ilgili neden yanına gitmedim diye. Sadece anlatmak istedim... Muhtemelen linçler gelecek ama inanın o kadar umrumda değil ki. Sadece anlatmaya, anlaşılmaya ihtiyacım var. Ve belki beni daha iyi abla yapacak tavsiyelere...

Olduğu gibi nasıl kabullenebilirim ya. Tamam cinsiyet konusunda kabulleniyorum ama kendinden 8 yaş büyük bi adamla konuşuyor mesela adam ayak fotosu falan istiyor evli mi değil mi belli değil.

Bazı insanlar üzerlerine fazla misyon yüklendiklerinde kaldıramıyorlar bence. Aslında sizin hissettiklerinizi anlıyorum. Benim abimde çalışmayı sevmeyen, okumaktan hoşlanmayan, asosyal, takıntıları olan biriydi. İçten içe ona hep kızıyordum. 30 yaşını geçti be bi sigortası ne bi iş deneyimi vardı. Ne olacak hayatı boyunca ne yapacak çalışmadan anneme babama muhtaç yaşayarak nasıl olacak yani diyordum. Sonra kovidden kaybettim onu yoğun bakımlarda bile sürünmeden üç günde toplandı gitti. Çok kızdım kendime. Keşke onu öyle kabullenseydim hiç kızmasaydım ben kendime itiraf etmedim ama belkide yük olarak görmeseydim. Yaşasaydı ne olursa olsun keşke yaşasaydı bir yerlerde nefes alsaydı diyorum. Kimse bizim doğrularımızla yaşamak zorunda değildi. O yüzden diyorum sevmeme duygusu değil aslında acıma duygusu. Bazı şeyleri geç öğreniyoruz hayatta.

Evlat olsa sevilmez dedikleri böyle tipler cidden. Allah'ım sen koru evlatlarımızı. Gülmem şu sebepten: gerçekten mantık yok yani hani sıkan bı aile olsanız bu yüzden denir o da değilmiş bazılarının sebepsiz ve geçmeyen psikolojik sorunları var cidden P

30 yaşında. Yaklaşık 10 senelik bir ite kaka üniversite denemesi sonrası mezun oldu ve çalışıyor. Hala daha sürekli aileme borç çıkarıyor ve sırf zarar. Ama bizde ilerde aileme bir şey olsa ve o kendini kurtarmamis olsa benim asla bakmayacağım belliydi. Muhtemelen g. tü yemedi de mezun oldu o şekilde.

Susuz kalsa bir bardak su vermem öyle diyim.

Anne babanızın kardeşinizi psikoterapiye götürmesi lazım. Siz üniversite sınavına ikna etmekle inanılmaz iyi etmişsiniz. Umarım kazanır. Psikoterapi konusunda da belki biraz daha teşvik etseniz, bence birkaç seneye çok daha düzelir hayatta amacını bulur bir şekilde kendini idare ettirir. Size yük olmasını çok iyi anlıyorum siz kendi kendine yardım etmek istemeyen bir insana çok bir şey yapamazsınız sadece cesaretlendirip teşvik edebilirsiniz, dostça bir şekilde. Benim de benden 7 yaş küçük bir kardeşim var, gençken bunalımlı olduğu kısa bir dönem olmuştu ve ben de inanılmaz bir iç sıkıntısı hissetmiştim. Benim de oyle dönemlerim oldu bunlar ilişkileri zora sokan şeyler zaten normal yük gibi hissetmeniz çaresiz hissetmeniz. Umarım kardeşiniz bir an önce kendini toplar depresyondan çıkar da ilişkiniz çok daha kolay ve tatlı bir hal alır

Kardeşinizi sevmeme değil bu. Bir anne baba gibi rol ustlenmissiniz içten içe ona karşı. Bu da sürekli vicdan azabı getiriyor bence.