Çok fazla dua etmem ve ettiğim zamanlarda, bu genellikle bana güç vermesi için olur ama dün gece farklıydı. Dün berbat bir gün geçirdim ve yatağın içinde uyumaya çalışırken kendimi geçmişteki tüm nefret ettiğim şeyler ve bunların beni ne kadar sinirlendirdiği hakkında düşünürken buldum. Ve sonra gün geçtikçe sert, despot ve acı bir kişiliğe büründüğümü farkettim . Affetmem gerektiğini farkettim: yaptığım tüm aptalca ve düş kırıklığına neden olan şeyler için kendimi ve beni ciddi şekilde yaralayan herkesi. Söylemesi çok kolay tabi ki. Bir şekilde affetmeyi öğrenebilmem için dua ettim... Ama bu mümkün mü? Sürekli içimden "Kurtul yüklerinden, içindeki bu öfkeden." diyorum ama peşimi bırakmıyor. Ve bu yorucu. Negatif hissetmekten hoşlanmıyorum. xesinx

güzel diyorsunuzda arkadaşlar nasıl?benimde çok ihtiyacım var ama nasıl? Slit back to

Yaşadığın acı tatlı herşeyi kabullenmek, hatalarını kabul edip kendini affetmek, başkalarının sana yaşattıklarını affetmek ne zor... Affederek aslında onları affetmiş olmuyoruz, kendi içimizdeki öfkemizi biraz olsun dindirmiş oluyoruz belki de.. Bunu birkaç ay önce birisinden öğrenmiştim, yapmam gerektiğini söylemişti, çünkü gerçekten ihtiyacım vardı buna.. Belki haksızlığa uğradık, belki iftira edildi, belki aldatıldık, belki hayat bize acı yüzlerinden birini gösterdi ama suçlu herkimse biz yada başkası, giden zaman geri gelmiyor, yaşanmış yaşanmış olarak kalıyor, bize düşen sürekli bunlarla beynimizi ve ruhumuzu yoracağımıza en iyisi affetmek.. M