ben de maalesef boşanmayı düşünenlerdenim, hatta artık gerçekten katlanamıyorum. hep yeni bir hayat hayalleri kuruyorum. eşimle aramda hiçbir sevgi bağı yok, tabi bu benim için geçerli. eğer çocuğum olmasaydı hiç düşünmezdim ama çocuğumu mutsuz etmekten çok korkuyorum. beni babamdan ayırdın derse diye düşünüyorum hep. 8 yıldır evliyim ve yaşadığım sıkıntılar beni çok yıprattı, artık yüzüne karşı seninle evlendiğime çok pişmanım diyorum. tek başıma yaşamaktan korkmuyorum bunu yapabileceğimi düşünüyorum. ama arada çocuğum olduğu için eşimle irtibatım hep sürecek, yani ayrılsakta mecburen görüşmek zorunda olacağız. maddi olarak da yetebileceğimden endişeliyim, ailemin yanına dönmeyi de istemiyorum çünki babaevinden ayrıldın mı artık eskisi gibi olmuyor. başından bunlar geçmiş, çocuğu varken ayrılmış arkadaşlar neler yaşadığınızı anlatırmısınız? hammer