Aynen katılıyorum. Bu kötüyü çağırmak, negatif düşünmek bu yüzden tehlikeli zaten. Bu kaygı durumu zamanla çocuğa da geçiyor.

depresyonun %90 ı saydığınız beklentiler, o kadar haklısınız ki.. Mama icin ben de cok direttim. emzik vermedim mama vermedim biberon vermedim sırf memeyi reddetmesin diye. ama oğlum sarılıktı hep uyudu kaldıramıyorduk topuklarını sıkmamıza ragmen.. keşke mama verseydim de kendimi bu kadar kasmasaydım. bu hale gelmemin en büyük sebebi şaka gibi ama memelerim sanırım. mastit oldular, emzirmek işkenceydi çünkü. şimdi şimdi aklım başıma geliyor, ne büyük hatalar yapmışım. doğum acısına gelince bir ben unutmadım sanıyordum.. cevreme sordum herkes unutmustu bir bende anormallik var sanmıstım F fistikkrokan Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Kaygı bozukluğu yaşıyorsunuz sanki. Erkek kardeşim farklı konularda sürekli benzer cümleleri kuruyor ona benzettim tavrınızı. İlk gördüğünüzde bir şey hissetmemeniz çok normal. Bu bu kadar kafaya takılacak bir şey değil normalde. Instagramdaki manzaralar bana çok sahte geliyor. Ben de ağlamadım. Sadece yaşıyor mu diye sormuştum sanırım. Sesi çıkmadı ilk doğduğunda. Sonra sesi çıkınca rahatladım ve devam ettim. Normal olan bu bence. Mesela anneme bırakıp dışarı çıktığımda ohh be diyorum vakit geçmesin diyorum bu beni kötü anne yapmıyor. Bırakıp işe gidicem. İşimi çok özledim. Bunu dediğim için de vicdan azabı duymuyorum. Kendinize böyle şeyleri kuruntu edip üzülmeyin.

Ayy lohusa depresyonu dendimi orada bitiyorum ben. Ben ilk oğlumda lohusa depresyonunu en uç noktada yaşadım. Bebeğimi alıp pencerenin önünde acaba onu mu atayım kendimi mi diye düşünmüştüm. Robot gibi emziriyor altını deģiştiriyor, genel bakımını aksatmadan yapıyordum ama sevmiyordum onu. Allahım diyordum, hiç sevmediğim bu bebeğe nasıl bir ömür bakabilir annelik yapabilirim diye düşünüyordum. Tam üç aylıktı çok hastalandı. Ağlamaktan sesi kısıldı. Ağlıyor ama ses çıkaramıyordu. Burnu tamamen tıkandı. Uyuyamıyordu çünkü uykuda ağızdan nefes almayı bırakıyor boğulmaya başlıyordu. Çok aç olmasına rağmen ememediği için karnını da doyuramıyordu. Bir kaç emzirebilme denemesinden sonra o yaş dolu, uykusuz gözleriyle gözlerimin içine o kadar derin ve çaresiz baktı ki o an yüreğimde tarifsiz bir acı hissettim. Ağladım aģladım ağladım ve içimdeki bütün zehir gitti sanki. Sonra içimi bi huzur kapladı. Bebeğimi aslında çok sevdiģimi hissettim ve o kadar rahatladım ki. Sonrasında oģlum biraz daha rahatladı az da olsa karnını doyurabildi ve uyudu. Sabah o da ben de daha güzel bir güne uyandık. Demem o ki seni huzursuz eden her ne ise onu bulup çözebilirsen ve içindeki gerçekliğe ulaşabilirsen umarım daha da rahatlayacaksın. Duygularımız bazen okadar yoğunlaşıyor ki ruhsal çöküntü aslında ne istediğimizi ne hissettiğimizi ve nasıl çözeceğimizi anlamamızı zorlaştırıyor.

Bana anne olmak hiçbir anlam ifade etmiyor. 25 yaşındayım hala içimde en ufak istek yok, evli de değilim ama bu durum yine de rahatsız edici kadınlar çocuklara düşkün olur genelde. gerçi çocuk seviyorum ama kendimin olmasını istemiyorum, tuhaf. daha lisedeyken arkadaşlarım ilerde çocuğum olur diye hayal kuruyolardı ben 25 yaşına geldim, 10 sene sonrası için bile çocuğum olur diye hayal kuramıyorum. annemden hiç sevgi görmedim, hep eleştirel ve soğuk yaklaştı buna da bağlıyorum. yani böyle kadınlar da var dünyada. o yüzden Avrupalı bir erkekle evlilik hayali kuruyorum onlar böyle konularda daha kabullenici seni böyle kabul ediyorum, böyle seviyorum tarzı yaklaşımları var, erasmustayken yurtdışında zaman geçirirken en dikkatimi çeken bu olmuştu

Rica ederim. Yaşamayan bilmez. Ki ben kıyısıdan döndüm.. Benim doğumum biraz zor geçti iki defa anestezi aldım dikiş atılırken. Sütüm hemen gelmedi oğlum sarılığı hafif atlattı ilerlemedi. Mamayla takviye yaptık. Bir şekilde geçip gitti işte. Ondan mı bundan mı diye kafa yormayın artık. Kendinizi dinlemeyin. Çalışıyorsanız bu da iyi bir şey. Beyni meşgul etmek üretmek önemli. Ve iyi haber unutuluyor. Öyle ki ikinciyi planlamaya başladım beş yıl sonra..

evet ben de bunu anlatmak istedim siz daha güzel açıklamışsınız. Bebeğimi görünce ağlamadım > bu normal değil > ben duygusuzum > ben kötü bir anneyim gibi. Ne alaka yani. Bebeğimden uzak yürüyüşe çıktım > kendimi iyi hissediyorum >aslında onu özlemem gerekirdi > ben duygusuzum > kötü anneyim gibi...

Kesinlikle kafamızda senaryo kuruyoruz Bu yanlış toplumun algı dayatması. Ben mesela yazın annemdeydim. Bebeğimi anneme bırakıp kardeşimle kackere sahile gittim hava aldım geldim. Mesela çoğuna göre aaa bebeğin var onsuz çıkılmaz ya da çıkma evde kal. Ama ben öyle yapmadım kendimi siksam daraltsam daha beter olacak. Anneyiz diye kendimize zaman ayiramayacak miyiz? Bunlar hep dayatmalar. Eşime evde bırakıp uyumaya gidiyorum. Kendimi sürekli bebeğim kucağımda olacak kimseye vermeyeceğim dipdibe mantıkla büyütmeyecegim. Sizinde zamanla algınız degisecek.

Kızlar merhaba ya ben de çok korkuyorum daha hamileyim ama yapamayacağım korkularım hayatım alt üst olacak gibi saçma gelen ama beni etkileyen korkularım var yani yardımcı olacak insanlar da var çevremde doğum sonrası ama insan korkuyor hatta sırf bu korkulardan dolayı bile ilk etapta istememiştim bu hamilelği bir de böyle depresyona girenler okuyunca iyice gözüm korkuyor ilk çocuğumuz olacak bir de K kirmizi

birde bıcır bıcır konustugu zamanlar gelse keşke.. bana anne dese her şey bitecek sanki.

merhaba, korkumdan zaten düşünemiyorum. nispeten rahat bir oğlum var 22 aylık ve beni hic yormuyor. ona ragmen benden ziyade eşim kapattı bu defteri. benden dolayı onun da hayatı zehir olmuştu çünkü F fistikkrokan Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Bu anlattıklarınız bana "we need to talk about kevin" filmini aklıma getirdi. O filmi izlediğimde inanılmaz korkmuştum ya bende aynı düşünceleri yaşarsam diye. İlk doğduğu hafta evet oldu, sanki kızım değil de el gibi gelmişti, ama uzun sürmedi allahtan.

Büyük ihtimal hamilelikten oncede depresyon belirtileriniz vardı hamilelik ve lohusalık tuzu biberi oldu. psikiyatrik hastalıklarda genetik yatkınlıkda önemli genetik yatkınlık varsa lohusalığı ağır atlatmanız normal. su anki durumunuzun tek sebebi doğum yapmanız ve bebeğiniz değildir. altında yatan baska sebepler vardir son nokta lohusalık olmuştur. Kendinizi suçlamayın. ilaçlarınız iyi geliyorsa kullanmaya devam edin. tedavinizi aksatmayın. ilaçlarınızı ne zaman azaltıp ne zaman keseceginizi doktorunuz söyler size zaten.

Benim kv hamileyken siz doğurmuş sayılmazsınız şimdi ameliyatla alıveriyolar nolcak dediği için normal doğuma takmıştım bi gün önceden sancılarım başladı sancımı evde çekcem suyum gelince gitcem diye çatlayacaktım 2. Günün sabahında acile gittik acil sezeryan doğuma aldılar. Bebeğimi doğuramadım diye taktım kafaya İlk başta sütüm az geldi kv her arayana sütü gelmiyo dedi taktım kafaya Göğüs uçlarım yara oldu kanardı sürekli emmek isterdi ağlaya ağlaya emzirirdim yinede sonunda mama isterdi çok sinir olurdum taktım kafaya. Tam 20 kilo aldım hayatım boyunca zayıftım doğumdan sonra kv ayy 6 aylık gibi karnı kaldı dedi taktım kafaya. Bi gün oturup bi ağladım artık hayatı boyunca bana bağımlı biri var diye. Annem gitti oğlumun gazı başladı sürekli emişiyoduk yemek yok su yok tuvalet yok. Eşime işe gitme diye yalvarıyodum. Bi gün ağlayarak aradım ve dedim ki evlen hem çocuğa hem bana hem sana baksın ben kimseye yetemiyorum. Eşimin beni aldatcağına inanıyodum nedense dişini fırçalasa batıyordu bana. Adam gözümün içine bakıyodu gelip öptüğünde filan sen bana acıyosun diyodum Sonra gazından dolayı sürekli emiştik sütüm arttı mamayı bıraktık, 1 ay da 15 kilo verdim, 4 ay sonra gazı bitti derken alıştık oğlumla birbirimize. Şimdi diş yüzünden uyumasada, yemek yemeyi reddettsede, evi b kta götürse geçicek diyorum.. F fistikkrokan Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Olsun, iyileşmişsiniz ya hemde bebeğinizin bilincinin en açık olduğu zamanda. Bence geçen günlere üzülmek yerine, gelecek güzel günlere hazırlık yapın. Böyle olması gerekiyordu sizin sürecinizin ve bitti. Bundan sonra içiniz mi sıkıldı, darlandınız mı hemen atın kendinizi ve bebenizi sokağa. İnanın çok iyi geliyor.

Bende iki hamileligim de de hic birsey hissetmedim.. Aglamadim hatta ultrasonda gordugumde bile hissizdim.. Herkesin hamilelikte dis mekan fotograflarini bebek sekerlerini oda süslemesini gordugumde kendimi garip hissettim.. Duygusuz bir anneyim diye düşündüm.. ama sonradan fatk ettim ki degilim.. benim yapim böyle.. o sekilde süsü satafati sevmiyorum demekki diyerek kendimi rahatlattim.. Ayrica 1 aylik bebegim var onu birakip arkadaslarimla kahve icmek bana büyük keyif veriyor.. Vicdan azabi cekmiyorum.. Oh be diyorum.. Bunlarin hic biri beni kötü anne yapmaz.. Çünkü bebegime sevgimi veriyorum en iyi sekilde bakiyorum o benim parcam.. iyi anne olmak icin kendimizi yipratmaya hic gerek yok.. Bebegi hi yere birakip dinlenmek gezmek bencillik degil.. Once kendinizi dusunmek bencillik degil. Lütfen kendinizi ve anneliginizi sorgulamayin.. Normal bir insansiniz.. Cocugunu döven, eziyet eden, hayati ihtiyaçlarını karsilamayan anne kötüdür bana gore.. Siz degil

Ek olarak psikoloğa da gidin M MutluHuzurluBereketli Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik İptali Anneler

Geçecek tabiki... Bakın benım tüm hayatım bu düşüncelerle geçti ama yine de düzeldi, çünkü bir bozukluk olarak görmemeye çalıştım. Düzelecek demek veya düzelmesini beklemek te düşünmek oluyor. Ben hiç düşünmedim, çözüm aramadım sonra beynim de normal düzenine döndü. Başlardaki gibi kalsaydım eminim çok daha kötü olurdu

Bende tam olarak şöyle oldu. Felaket bir hamilelik ve 16 saat doğumhane yerlerinde ağlamalı bir doğumdan sonra kızım doğdu. Doğumdan hemen önce nst de kalp değerleri dengesiz olduğu için doğar doğmaz yan tarafa kontrole aldılar. Ben bekliyorum böyle Getirdiler kızımı, ebe bana vermiyor birşeyler yapıyor. Napıyorsunuz dedim, işte kontrol ettik falan filan k vitamini yapıyorum dedi. İçimden k vitamini ne dedim. Bu arada alt tarafta ebe doktoruma çok güzel diktiniz diyor, o dikişiyle hava atıyor, başka ebe yağcılık yapıyor falan. Nerede lan duygusallık dedim ben Neyse kızımı verdi ebe bana, ben tabi duygulanacağım falan, baktım kızıma birebir babası, sinirim bozuldu Sonraki ay mastit olmuşum,3. kere ateşten hastanelik durumdayım, loğusa depresyonum had safhada. Doktor dedi senin fiziksel bozukluğun var, süt kanalların ergenlik öncesi gibi. E nolacak dedik mama vereceksin dedi. Ben başladım ağlamaya. Kızım deli misin sen ameliyatlık olmuşsun, sen ameliyat olsan kim bakacak bebeğe, ağlasın mı 3-4 saat dedi. Kafam öyle iyi ki depresyondan diyemiyorum çocuk niye ağlasın annem bakar diye Gittim paşalar gibi aldım mamayı. Kuzenim aradı onda da varmış benzer bir bozukluk, 3 taneyi mamayla büyüttüm hiç de bir şey olmadı dedi. Üstüne bir de mama yiyen minik uyumaya başlayınca toparladım ben. Şimdi düşünüyorum gerçekten kasmanın hiç anlamı yokmuş ya.

bana umut verdiniz. Ben ki 2. cocuktan cok korkuyorum şu an, sırf aynı şeyleri yaşarım diye. Evet çok düşünmekten oldu, obsesyon belirtilerim oldu zaten doğumdan sonra, takıntı yani.

Benimki lohusalık depresyonumuydu bilmiyorum Allah'a şükür çocuğuma karşı soğukluk nefret gibi bir duygu olmadı benim doğumum çok zor oldu çok kan kaybettim ölüm tehlikesi atlattım tekrar ameliyata alacaklardi kan taktılar serumlar falan toparladım benim eşim bana hiç destekçi olmadı aksine çok kötü davrandı ben her Allah'ın günü ağlama krizine giriyorum birşey söyleyemiyorum söylesem tepki alıyordum ben yaşamak istemiyordum o ev beni boğuyordu ne zaman çocuğumu alsam ailemin evine gitsem iyi oluyorum kendi evime gidiyordum duvarlar üstüme üstüme geliyordu intihar etmeye çalıştım eşim çok kötü davraniyordu dayanacak gücüm kalmamıştı yaşamak çok ağır geliyordu sonra çocuğumu düşündüm ne bilim ona bu haksızlığı yapamam dedim eşimden ayrılma kararı aldım daha iyiyim kızım 20 aylık bir yıl evimden ayrıldım yeni boşandım

ya ben bu lohusa depresyonunun bir hormon vitamin eksilmesinden olduğunu ve daha tıbbın bulamadığını düşünüyorum, çok zekiyim ya. Kendinizi zorlamayın ve kötü hissetmeyin, ben yaşamadım ama işten gelip çocuğu doyurduktan/oynadıktan sonra beşiğinde o oynarken bir kahve içmem bile eşimin/annemin gözüne batabiliyor. Annelerden beklentiler çok fazla. Ülkemizde daha da fazla. Bebeğimi görünce ben de sadece eline yüzüne falan baktım sağlıklı mı diye. Sağlıklı olduğunu görünce açıkçası kendime döndüm. O kadar duygusallık pompalıyorlar ki biri eksik olunca "bende bir sorun var hissi geliyor. Hissetmedikçe de çığ gibi büyüyebilir bu duygu içinizde

Amaaan sende o kadar karninda tasidin gece uykusuz kaldin yedirdin icirdin hala ugrasiyorsun ustelik eksiklik hissediyorsun gorur gormezde asik olmayiver kuzum ya bu seni kotu anne mi yapacak simdi?bir zarar verdin mi?baska kapiya mi koydun?birakip kactin mi?yoo e tamma iste insansin sende agac kavugundan cikmadin yasadigin seyler var acilarin var vs nedenini bilmem ama yuklenme kendine L

Şimdi nasılsınız F fistikkrokan Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Gereksiz ve banel gibi gelecek sana ama "GEÇECEK" Herkes farklıdır... Senin bünyen senin ruhani durumun herkesten farklı... Sen aslında bebeğini istemedin değil geçici bir hormonel bozukluktan dolayı öyle hissettiğini düşündün..."Acaba doyuramıyormuyum? Bakamıyormuyum? Ben kötü birimiyim? Vs. vs. bunları soyleyen dolu anneler var hemen herkesten duydugum seylerden bırıni yasıyorsun ama sadece ılaclara sarılma bence... Mesela arada cık bır nefes al... Dolaş... Sana iyi gelen seylerı yap kısa da olsa... Bir kahve iç mesela... Yarım saatte olsa bebegını esıne ya da yakınına bırak basbasa kal kendınle... Hayatında sana iyi gelen seylerı yapmaya çalış... Bebeğini kokla... Ve sana böyle güzel mucızeyı verdiği için şükret Allah'a... Şanslı oldugun seylerı dusun mesela ya hala cocuk sahıbı olmak ıcın ugrasıyor olsaydım de... İnsanların kım bılır daha ne cok dertlerı var acaba benım derdım ne kı Ama ınan haplar tek basına hıcbır ıse yaramaz senın de ıyılesmek ıcın emın adımlar atman lazım... Ve gün içinde gülmeye özen göster... Gerçekten de gülmek insana psikolojıkman iyi gelen en iyi sey bebegıne gül.. Eşine gül... ailene... Bazı seyler ıcımızden gelmese bıle tekrar edıldıgınde ıse yarayabılıyor bence naçizane fikrim... Civciv

size uzaktandan olsa sarılmak istedim, o kadar doğru ki yazdıklarınız bir bir yüzüme vuruldu gerçekler. Psikologumda dediğinizi demişti. Ben kendimi anne gibi hissetmiyorum dediğimde, annelikten beklentin ne demişti. Anne fedakardır, ilk cocugunu düşünür kendisini unutur demiştim. Bu anlattıgım annelik değilmiş. Yaşayıp gördüm. Kendime devamlı soruyorum nasılsın iyi misin, düzeldin mi, cocugunu seviyor musun vs. diye. Ve bunlar beni çok yoruyor. Sürekli dşünmek kadar acı veren bir şey yaşamadım ben hayatımda. Akışına bırakmak, sanırım bütün mesele bu. Yanımda hissetirdiniz yazdıklarınızla, çok teşekkürler

merak ettim izledim dün akşam oglumu uyuttuktan sonra.. gercekten gerilimli bir filmmiş. ama orda bebek sorunluymuş bence, bizde ben :) M ManzaramDeniz

Canim bende senin gibiyim 2 bucuk yasinda oldu suan kizim halada gecmis degil ayni zamanda anksiyete ve panik atakta oldum. eski postlarimi okursan bu bana nelere mal oldu Allahim sifa versin cok zor yasayan bilir

şu doğum acıısı unutuluyor 2. yi ondan istiyor diyorlar ya hiç unutmadım valla kolumda damar yolu, altımda sonda, karnında torbalar, gelmeyen süt, sıkılan memeler, temmuz sıcağı açılamayan klima, enseye yapışan saçlar, yatağa yapışmış bir beden... allahtan pandemi vardı da bebek görmeye kimse gelemedi. Ki gram lohusa depresyonu yaşamadım, bebek kan almaya gittiğinde ağladım bebeğimi benden aldılar diye düşünün. Detaylı ultrasonda ağladım falan ben. Ama bir gerçek var o haldeyken ben oy minnoş oğlum diyemedim yani... afedersiniz gaz çıkarsam bir tuvalete çıksam da şu ortamdan kurtulsam diye dört göz bekledim. Sütüm zaten 3 damla geliyor emzirmeye çalış emzirmeye çalış. arkadaşım ver mamayı gelmiyor süt işte neyin dayatması neyin draması bu yani. Verdin sarı sütü zaten süt gelecek bir müddet sonra, gelmeyeni de var. Anasın ya ağrın olmayacak sızın olmayacak, yavrum yavrummm diye gezineceksin, sütler şelale... depresyonun %90 ı bu beklentiler olabilir. Ki bizde allahtan dayatma yapan anne kayınvalide eş falan da yoktu yani

Ayyyy canım ya :)

psikologumla konusuyor gibi hissettim kendimi:) dediklerinizin aynısını yaşadım, içimde hissettim. Şimdi yeni doğmuş fotolarına bakıyorum da savunmasız, çok tatlı bir bebek görüyorum ve o günlerde niye yanında olamadım diye ağlıyorum. Sevmedim, kucağıma almadım, meme yalnızca 20 gün verdim. Görümcem kayınvalidem annelik yaptılar oğluma. Allah onlardan binlerce kez razı olsun. eşimden de. Yeni yeni çözümü buldum ben de, düşünmemeyi yani. Onun için de ilaçlar kulllanıyorum iyi de geliyor ama arada tökezlediğim oluyor

Annemle güvenli bağlanma sorunum var zaten. Bana kendi rahatsızlıgından dolayı pek annelik yapamamış biri. Ben de anneme benzemeyecektim, oğlumla harika bir ilişkim olacaktı, ama olmadı. Kitap tavsiyeniz için teşekkürler, okuyacagım . push ; K kirmizi

Hamile kalınca bebeğine aşık olan, doğunca ağlayan insanlar o kadar fazla değil bence. Doğunca zamanla sevgi bağın artıyor. Yeni doğmuş, masum bir bebeğe merhamet duyulabilir. mesela bebek sürekli ağlarken ona bakıp üzülürsün ama canım benim ne güzel ağlıyor demezsin, huzurun kaçar. Kendini yetersiz hissedersin. Sen huzursuz oldukça bebek de daha da huzursuz olur, ağlar, sancilanir. En iyisi rahat olmak, elinden geleni yapip akışa bırakmak. Mükemmel olmaya çalışma.

Iyi degilim canim surekli nefesim daraliyor ve cok mutsuzum tekrar psikiyatriye gidecem bence sende git Hiba06

o kadar aynı şeyleri yaşamışız ki.. İlk kalp atışını duydum bir şey hissetmedim. İlk tekmesinde de. Ben de sizin gibi araştırdım baktım ama hep karşıma bebeğini doğmadan bağrına basanlar çıktı. Sezeryan olmak istemedim o özel anı yaşamak için. Şükür oğlumda sarılık dışında bir problem olmadı. Belki olsaydı bunları düşünmeye fırsatım bile kalmayacaktı. Her şey olması gerektiği gibi, mükemmeldi. Benim hissettiklerim dışında. Bebeğim doğduktan sonra tüm sıkıntılarım, bebekle alakalı sorunlar geçti ama bu daha hala geçmedi. Geçecek denilmesine ihtiyacım var sanırım esergry Nirvana Anneler

Modern zamanların en büyük dayatması bu sanırım. Mutlaka yoğun duygular hissetmeli ve bunu göstermelisiniz. Bazen bu saçma meselelere kafayı takıp kendimi çevremdeki annelerle bile kıyaslıyorum. Çocuğuma bir şeyin yanlış olduğunu 10 kere anlatmışım, ama gitmiş yapmış. Kızıyorum artık. Zarar göreceği bir şeyden korumaya çalışmışım ama o yine inatla bi tarafını acıtmış. Sesimi inceltip oyyy benim kuzuma diyemiyorum çoğu kez. İşten çıkmışım kafam 1 milyon, kızımı okuldan almaya gidiyorum. Etraftaki çoğu anne coşkuyla çocuğunu karşılarken ben eve gittikten sonraki maratonu düşünüyorum. Ben anneliğe, evliliğe çok uygun olmayabilirim ama bana da bu kadar duygu seli tuhaf geliyor. Yazın çocukları annemlere bıraktım 2 hafta. Herkes uranüse göndermişim gibi davrandı. Bana artık yeni nesil toplum baskısı gibi geliyor bu meseleler. Ya da ben yetersizim bilemiyorum.

merhaba, 28 yaşındayım. Bebeğimi büyük bir özlemle bekledim. Yıllardır işim gereği ailemden ayrı yaşıyordum yani rahat bir hayatım olmadı, hazırdım bu tempoya. Annem gelmedi doğumuma, o da rahatsız. Kayınvalidemden allah bin kere razı olsun cok destek cıktı bana. 40ım cıkana kadar benleydi, sonraki 2 ay biz onlarda kaldık, bebeğime bakamadığım için. Beni ilk zamanlar tek yoran uykusuzluktu. Ama bu herkesin yaşadığı bir uykusuzluk, olması gerektiği kadar. Yine de kaldıramadım

Beklenen bir bebekti. Kontrollere heyecanla giderdim oğlumu görünce içim içime sığmazdı. Kendimi şartlandırmıştım filmlerden gördüğüm şeyleri. anne doğum yapıyor ve bebeğini gördüğü gibi ağlamaya başlıyordu. Ben de öyle olacaktım, sırf bu yüzden normal doğum yaptım. Ancak bebeğimi görünce bir şey hissetmedim. Ve bunu kafaya çok taktım ilk zamanlar

Bu bazen doğum anını ve bebeğinizin görünüşünü fazla idealize etmekten kaynaklanabiliyormuş. Gördüğünüzde hamilelik boyu hayalinizi kurduğunuz gibi veya çevrenizin beklentide olduğu gibi bi bebekle karşılaşmamış olabilirsiniz belki. Bir de bebeklik anılarımızı hatırlamasak da annemizle ilişkimiz bilinçaltımıza yerleşirmiş. Anneniz belki de mecburiyetten ekonomik sebeplerden vs sizinle o ilgiye muhtaç olduğunuz zamanlarda ilgilenememişti, fiziksel ihtiyaçlarınız dışında sevgisini gösterememişti belki de. Bu kitabı da isterseniz bi okuyun: uyku güvenli bağlanma ve bebeğiniz.

Ben de zaman zaman endişe etsem de ikinciyi istediğime karar verdim evet. Tecrübe bu konuda hem iyi hem kötü. İlk gebelikte ne yaşayacağınızı bilmiyorsunuz. Hem kolay hem zor geliyor tecrübeli anne olunca. Hayırlısı olsun.. Genetik yatkınlıktan bahsetmişsiniz. Sebeplerden biri bu olabilir. Barış Muslu'nun travma temizleme yazılarını okumanızı tavsiye ederim. İnstagramda profili var. Mesela anne karnındayken annenin geçirdiği rahatsızlıkların bile bebeğe sirayet ettiği ile ilgili makaleleri var. Atlantissa Atlantis'de bir balık Anneler

Ben de hamileyken pek yumoş triplere girmezdim. Karnımdayken konuşmazdım, müzik dinletmezdim. Ki bana bu hep komik gelmiştir

Ah tam bana göre dicem herkes aynı şeyi yazmış. Demekki gerçekten birtek benim başıma gelmemiş. Bende ilk doğumumda malesef bunları yaşadım. Spinal anestezi ile doğum yaptım yapmaz olaydım. Neymiş çocuğu göreceğim illa panikataksın sen senin neyine böyle heyecanlar. Normal doğum mümkün olmadı buarada. Sonra ameliyat esnanında benim atağım tuttumu beni bir ayıltıyorlar bir bayıltıyorlar. Neyse bebeği çıkarttılar ben bekliyorumki filmlerdeki gibi olucak çocuğu bana yapıştıracaklar herşey bitecek dünya duracak. Yok olmadı. İlk orda yıkıldım zaten hiç birşey hissetmiyorum. Ağlamam lazım mutluluktan ölmem lazım olmuyor. BUnun için öyle bir vicdan azabı çektimki anlatamam size. sonra spinal anestezi yüzünden omur iliğinmde sıvı kaçağı olmuş. Odaya aldılar beni kafamı kaldıramıyorum. Kaldırdığım anda beynime şimşekler çarpıyor. Ömrümde böyle ağrı yaşamadım ki acı eşiğim yüksektir. İki kere suni sancı verdiler nst de full sancı var bende tık yok öyle dülşünün. Çocuğu getirdiler emzirmeye ben kımıldayamıyorum bile. O garibimde ttuuttu iki eliyle kendi kendine emdi. Ben ağlamaktan ölüyorum ne çouğu görüyor gözüm ne bişeyi. Doktorlarda anlamadı niye böyle.3 Gün gözümü kırpmadan ağladım. Uykusuzlujtan halisalasyhon görmeye başladım artık. Herkes psikolojik diyor. Göndediler beni Erenköy uh ve sinire. Ordada yatırmamız lazım beynine şok veicez dediler. Eşim hiç unutmam burda bırakırsam karım sabaha ölür ölecekse evde ölsün dedi çıkarttı beni ordan. Neyse ben eve geldim üstümü başımı parçalıyorum. Bebeği görmek istemiyorum. Eşim internetten araştıdı omuriliğinde sıvı kaçağı oluncada böyle oluyormuş. Sabah 7 de hastaneyi ayağa kaldırdı. Aldılar beni bir daha ameliyata. Omur iliğime yama yaptılar. Hiç unutmam o ayılmamı. Bir kendime geldim sanki üzerimden 10 ton yük kalkmış. Sonra bukadar dert yaptımı lohusa depresyonu. Zaten panikataklıyım başladım kusmaya ama nasıl kusmak su içsem kusuyorum 40 günde ee30 kilo verdim. Bütün doktorlar ilaca başla sütü kes diyor. Kabul etmişyorum çünkü kızımla tek bağım emzirmek. Onunda bırakırsam tamamen kopucam diye korkuorum. Bir sene tam bir sene mahvoldum. Sokağa çıkamadım, takıntılarım başladı. Kızım hastalandı yanlılş teşhis koydular epilepsi beyninde iki tane kist var dediler. Dedim benim yüzümden istemedim ya. Allaha şükür yanlış teşhis çıktı. Tam bir yaşında elimi boynuma attıkm bir küçük top. Alla alla derken doktora gittim. üç doktor gezdik kanser dediler. Ben yine yıkıldım. Kimse ameliyata yanaşmıyor. Rahmetli Burak hoca vardı memorialda Allah onun mekanını cennet etsin. ona gittim sabah 5 te gel seni ameliyat edim bunda hiç bir şey yok dedi. İkna etti beni ameliyat oldum. Şükür kist çıktı. Ama tabi emzirmeyi bırakmam gerekti. Türlü TÜRLÜ doktor gezidmi. hipnoz, terapi o beyni sıfırlama bir araba parrası gitit. En son terapiyle ilaca başladım. Toparlandım. Ama sürekli ataklar geliyordu. Mesela uzun yola çıkamıyorum hemen kusmaya başlıyorum bir ay kusuyorum ilaçlar yükseltiliyor. Artık azalmıştı eskisi gibi olmuyordum buarada kızımada tapıyordum. Kızım oldu 7 yaşıdnda. Onun ve annemin gazıyla tekrar hamile kaldım. Şuan 31 haftalık gebeyim.28 e kadar sorun yoktu. Güzel geldim.28. haftada tatile gitmeyk için yola çıktık. Sen atak genne bi gel. Hayat gene bitti korkular gene başladı. iki hafta kustum.8 Kilo verdim. Pişman oldum hamile kaldığıma nefret ettim buseferde bununu vicdan azabı sen nebiçim annesin diye. İlacca karşıydım ama internette bir doktora denk geldim Sedat irgil balıkesirde adam güzel güzel anlattı benimde kızım karım var kızım bipolar dedi. Ben kızıma vermediğim ilacı hiçkimsenin kızna veremem dedi. Güvendim canlı seans yaptık. Mecburen ilaca başladık. iki haftadır iyiyim toparlandım biraz. yanlız emzirmeyi unut kızım dedi seni önünde bir lohusa depresyonu bekliyor dedi. bunu aşmak için doğum anında vereceklei nerkozu bile ben belirleyeceğim deid. Bunuda sakın kafana takma eczaneden en kaliteli mamayı alırız ama güleryüzlü mutlu bir anneyi alamayız dedi. Kabul edicem başka çarem yok. İlaca rağmen doğum yaklaştıkça korkularım depreşiyor. Şimdi zamanı değildi diyorum kendime daha yapacaklarım vardı. Ben ev kadını olacak bir yapıya sahip değilim diyorum. Sürekli kafamda deli sorular. Geçecek biliyorum. İlkinde nasıl geçtiyse buda geçecek ama nekadar az zaralar kurtarırsak okadar iyi. Geçen kuzenimle konuştuk iki kız kardeş aynı anda hamileydi. Doğuma giden kuzenim ikinciyi doğuruyordu ağlıyormuş ilkine hamile olan gitmiş yanına neden ağlıyorsun bak enazından ne olacağını biliyorsun demiş oda zaten ondan ağlıyorum demiş. Nekadar doğru dedim. Bende ona ağlıyorum herhalde. Ynai çok yazdım hakkınızı helal edin içimi döktüm birazda. YAni hiçbirşey filmlerdeki gibi olmuyor. Herkes hemen çocuğu doğdu diye dünyanın en mutlu kadını olmuyor. Birkere orda önce canının derdine düşüyorsun. Sevmiyormuyuz yani böyle oldu diyye çocuklarımızı hayır sonradan tapıyoruz. Bunu bilerek gidin doğumaki yaşarsanız hayal kırıklığı olmasın. Zaten psikoloğum hep kızar kadın doğumculara. Ameliyat esnasında yada doğurur doğururmaz atmasınlar kucacğına bebeği yanlış bağlanma oluyor diye. anne kendi canının derdindeyyken korku içindeyken çocuğu bağrına basması çok zor der. oyüzden ben nerkozla bayılıcam bu sefer. Sizde dualarınızı eksik etmeyin benden. Bende hepinize dua edeceğim Rabbim nerde varsa ruhu kırık olan yüreği acıyan herkese şifa versin huzur versin. İsteyen herkes özelden burdan yazabilir. Elimden geldiğince destek olurum

farklı hayatlar ama aynı versiyonları yaşamışız ikimizde.. Benimki sanırım geçmiş travmalarımdan ve annemle bağlanma sorunum olduğu için görmediğimi gösteremememden kaynaklanıyor. Ben hayatımda hic bebek sevmemiştim, yıllarca yalnız yaşadım ünivden sonra. cevremde bebek yoktu, nasıl sevilir bilmiyordum bile. dediğiniz gibi geçecek biliyorum ama bunun bana birileri tarafından denilmesine ihtiyacım var sanırım.. cok teşekkürler yanımda hissettirdiginiz için F fistikkrokan Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

benim sorunum, hic sucu olmamasına ragmen oglumu suclamak.. sanki doğmasaydı ben hasta olmayacaktım düşüncesini aklımdan atamıyorum. o yüzden bu kadar uzadı zaten sorunum.. şimdi nasılsınız . push ; F fistikkrokan Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Kıyamam ahaha Ama inan çok sevindim. Duaların da bana da yer ver :)

Siz zaten normal anneler gibisiniz sadece kaygınız fazla. bir cok kisi ilk cocugunda sizin gibi hissedebiliyor. Mesela bende ilk cocugumda oyle gorunce icimden duygu selaleri akmadi. cunku acemiydim ne yapacagimi nasil daveanacagimi bilmiyordum ona iyi bakabilecek miyim diye kaygilarim vardı. Hatta sutum yetmiyor mu acaba diye kendimi yiyordum. bir gun yikamasam kirli biraktim cocugu ben ne bicim anneyim diye uzuluyordum. simdi bebeklik fotograflarina bakiyorum tombis yanaklı ustu basi kendisi tertemiz bir bebek ama bana o zamanlar sanki bakmayı beceremiyormusum gibi geliyordu. Siz iyi bir anne olmasiniz neden boyleyim diye buraya konu acmazsınız. Anneliginizi sorgulamayin neden boyle hissediyorum diye cok dusunmeyin. dusundukce bu konuyu irdeledikce daha fazla kaygi yaparsıniz bu da hislerinizi daha fazla etkiler. kısır dongüye girersiniz.

Söz uçar yazı kalır misali yorumuma da yazdım unutmam mümkün mü? Ediyorum inanın aklıma geldikçe. Hatta evladıma da yazdım, günlüğüne o da sizi unutmayacak

İlk günler ben de kabullenemedim. Birine vereyim 1 hafta uyuyayım sessiz sessiz diye ölüyordum ama sonra geçmesi lazım normal şartlarda istenen beklenen bir bebekse. Bilemedim o yüzden. Tedavinizi aksatmayın.

Merhaba, henüz çocuk sahibi değilim ama birkaç bir şey demek istiyorum. bu konuda ben toplumu ve bizim içimize işlenen düşünceleri suçluyorum. Öyle bir şey ki bu kadınlar her zaman anne olmak istemeli, hayatındaki en büyük amacı bu olmalı, çocuğu dünyaya geldiğinde önceki hayatı hiç olmamış gibi yeni hayatına adapte olmalı, lohusayken mükemmel anneliği öğrenmeli, bir kere bile of dememeli, yorulmamalı, uykusuzluğu dahi sevmeli vs vs... O minnos insan sizin evladınız. Sevmemeniz mümkün mü? Bir kere hormonlarınız buna izin vermez. Ama anneliğin güzel eşsiz yanları o kadar abartılıyor ki zor yanları hiç söylenmiyor. Lohusa depresyonunun varlığı bile son yıllarda kabul edilen bir olgu. Hayatınız tamamen değişirken tabii ki zorlandığınız, yorulduğunuz, kendinizi sorguladığınız durumlar olacak. Ama yukarıda da söylenmiş "fake it till you make it" yapıcaksınız. Yani miş gibi davranıcaksınız. Sizi düşüren bir düşünce geldiğinde, o girdapta kaybolmak yerine hemen başka bir şeye odaklanın. Kendinizi meşgul tutun. Düşünceleri biraz olsun kulak arkasına atmaya çalışın. Obsesyon böyle bişey. Ya umursamayacasınız ya umursamayacasınız. Başka seçenek yok. Ancak böyle geçecek. Burada bile bir sürü anne var ve biraz olsun şikayet eden/ zorlanan anneleri gördüklerinde hemen başlıyorlar "ben ne zorluklarla anne oldum, ben hala anne olamadım şükret" vs. Evet herkesin derdi kendine büyük ama neden kadınlar, anne olduktan sonra insan değilmiş gibi yaklaşılıyor? Bu yüzden yapmanız gereken şey her zaman pozitife odaklanmak, çocuğunuzu sadece sizin çocuğunuz olduğu için değil dönüştüğü/büyüdüğü insan olduğu için de sevmek, ona bol bol sevgi göstermek ve olumsuz düşünceleri yok sayıp üstünde durmamak. Beyin çok ilginç bir şey siz var derseniz oluyor yok derseniz olmuyor.

konu actıgım zamandan beri cok daha iyiyim. Mesajlarınız bana güc verdi. Hepinizi kucaklıyorum

İnternette o film ile ilgili bir çok psikologun analizleri mevcut, bazıları annenin kariyerini bırakıp anneliğe geçmesi nedeniyle bebeğini ta hamileyken kabullenemeyişi nedeniyle anne karnında hissedip bağlanma problemi yaşadığından bahsediyor, analizleri okuyun bence çok farklı görüşler var. Böyle psikolijik filmleri çok severim de :) Bu arada bende kariyerimde sıkıntı yaşarım diye çok korkmuştum ama korktuğum gibi olmadı, kısa sürede çalışma hayatıma döndüm bence onun da katkısı oldu. KARACAY

bence tüm sorunlar memeyle bağlantılı, şaka gibi ama evet:) memelerim taş gibiydi oğlum sarılıktı uyanmıyordu. uyanmayan bebege süt veremiyordum memelerim dolmuştu mastit olmustum. sonraları sütüm meğer az geliyormuş durmaksızın aglayan bebek. mama verdikten sonra susan bir bebek. ama malesef bunu hastalandıktan ve ilaclar dolayısıyla meme vermeyi kestikten sonra fark ettim.. keşke ilk başta mama verseydim diyorum. ben de rahat rahat uyurdum uykusuzluk yüzünden cinnet geçirmezdim. hepsi kısırdöngü oldu bende..

Ah şimdi kalbim sızladı. Bende annemle çok problemler yaşadım. Belki de sebebi buydu. Hiç altına bakmamışım. Bebekten sonra o durumlar da düzeldi biraz.. :) Umarım bu günleri hatırlamayacak kadar çok mutlu olursun hayatta. Sana sarıldım buralardan :)

O dediğiniz kodlamaların kat be katını yaşadım, aynı hataya düşmüşüz. Hep anneliği tv den vs görüp yanlış yorumlamalarımız sanırım.. Kucağıma aldım sağlıklı mı diye eline koluna baktım ama hicbir duygu seli olmadı içimde. Emzirirken sırf o atmosferi yaşamak adına herkesi odamdan çıkardım evimde. Işıkları kapattım loş ışıkları yaktım, karşımda dolabın aynalarından kendimi ve bebeğimi görüyordum. Yine bir şey hissetmedim. Her duş almaya girdiğimde allahıma dualar ettim abdestler aldım allahım o sevgiyi bana göster diye. Günahlarım yüzünden bu haldeyim dedim herkesten helallik istedim yine olmadı. Sizin 9 aylıkken yaşadığınız bağı sanırım ben 2 yıl geç yaşıyorum. Umarım dediğiniz gibi her şey bizim icin cok güzel olur. Ki haklısınız, büyüdükçe daha güzelleşiyormuş her şey

Doktorun dediği gibi sebebi yok. Ben o kadar ağır yaşamadım. Zaman zaman kötü ve stresli hissettim ama ilaç kullanacak durumda değildim. Doktora gitseydim eminim ilaç verirdi. Benimki depresyon değildi geçici bir bunalım alışma süreci gibi. Yastıkları yumrukladığım anlar oldu.. Genelde ilk sorulan şey istenmeyen gebelik miydi gibi klişe sorular oluyor. Ama alakası yok. Biz çok istedik, hamileliğim de çok rahat geçti. Hala derim oğlum beni hiç rahatsız etmedi diye. Ama doğumdan sonra sürekli sizin sorumluluğunuzda birinin olması galiba biraz sarsıyor. Doktorunuz ilaçları bir noktada bıraktırmak isteyecektir mutlaka. Size en etkili tedaviyi söyleyeyim. O da çocuğunuza daha çok sarılmanız. Zaten yapıyorum demeyin daha çok ten teması önemli. Evde işi gücü bırakıp onunla oynayın. Keşfettiği, öğrendiği şeyler size de iyi gelecek. Sizinle daha fazla konuşmaya paylaşıma girince siz de rahatladığınızı hissedeceksiniz..

Ah neydi o lohusalık.. Başlık bile açtım burada. Zorlu geçen doğumdan sonra verdiler bebeğimi kucağıma. His yok.. Eşim alıp kokluyor ne güzel kokuyotr diyor, ben kokluyorum kokmuyor çocuk. 7. gün annem eve dönmek zorunda kaldı kaldım mı bi başıma :) Gazlı, uyumayan bebek. Kabullenemeyen ben. Oysa çocuklarla aram hep iyi olmuıştur. Evlendim 5. sene çocuğu yaptık. Gezdim tozdum uyudum. Çok isteyerek hamile kaldım. Hamileliğim nispeten güzel geçti. Mutlu bir evliliğim vardı daha ne olsun. Her şey harika olacak diye düşünürken tepetaklak olmuştu. İntiharı bile düşündüm. Ailem, en çok eşim sayesinde atlattım. Şimdi aşkından ölüyorum :) Sizinki daha ağır geçiyor ama bence elbet geçecek. İçinizdeki o bitmeyecek gibi olan duygu bitecek. Bir üyenin konusunu bulursam paylaşacağım size. Belki içiniz ferahlar. Bebekli Hayat Bana Göre Değilmiş Selam herkese. Doğum yapalı 2 hafta oldu. İlk bir kaç gün ne olduğunu anlamadık geçti gitti ama günler geçtikçe anne olmak ve bebek bakımı bana ağır gelmeye bşladı. Kayınvalidem ve annem dönüşümlü kalıyorlar, ev işlerinde yardımcılar sağolsunlar. Bebeğim de çok sevmli, büyük bir aşk olmadı henüz... www.kadinlarkulubu.com

Değişikmiş, yaş kaç? Hazır mı değildiniz tam olarak acaba? Yardımcınız yok muydu o süreçte? Çok mu yoruldunuz?

merhaba, beni anladığınız için çok teşekkürler. Benim de hamileliğim çok rahat geçti bebeğim beni hiç yormadı. Doğumdan sonra sadece sarılık olduğu için meme vermem zorlamıştı. Uyanmıyordu hep uyuyordu, mastit olmuştum vs. Eskisine göre daha fazla zaman geçiriyorum, öpüp koklamalarım asıl şimdi başladı, geç de olsa. Haklısınız daha fazla sarılmalıyım oğluma

merhaba, evet doğumdan bir yıl önce depresyon tedavim vardı ancak düzelmiştim iyiydim yani. Annem 30 yıldır major depresyon hastası, genetik yatkınlık var evet. Ancak annem lohusa depresyonu geçirmemiş. Babamdan dolayı bu halde benden çok farklı yani. Geçmişte yaşadığım bazı ağır şeyler var EMDR tedavisi gördüm, atlattım diye düşünüyorum. İlaçlar iyi geliyor ancak çok uzun sürdü ben tam olarak ne zaman normal anneler gibi hissedeceğim bunu merak ediyorum.

Hanımlar merhaba, 3 yıllık evliyim 22 aylık oğlum var. Hamileliğim ve daha da öncesi harika geçtiği halde doğumdan yaklaşık 1 hafta sonra lohusa depresyonu yaşadım. Bebeğimi emzirmek istemedim, ben ki oğluma biberon bile vermeyen ben artık 2 saatte bir mama hazırladım. Yoksaydım, istemedim bebeğimi. Doktoruma sordum sebebi yok dedi daha çok kafaya taktım. Çok ağır ilaçlar kullandım, kullanıyorum hala. Artık daha iyiyim eskisi gibi görmüyorum oğlumu. Çok da seviyorum. Ancak hala tam olarak iyileşmedim. 2 ayda bir psikiyatristimle görüşüyorum. Bana iyi gelen anafranil diye bir ilaç var ve iyi geldiği için sürekli dozu da yükseliyor eskisine göre daha iyi olmama karşın. Bu arada çalışıyorum memurum. Bu kadar uzun süre lohusa depresyonu adı altında rahatsızlık geçiren var mı? Ne zaman ben tam anlamıyla iyileşeceğim. EKLEME: en önemli bilgiyi vermeyi unutmuşum.. bebeğimin hicbir sucu olmamasına ragmen ben onu sucluyorum. o olmasaydı hastalanmazdım diyorum. bu yüzden bebeğime şaka gibi ama evet büyük bir yük veriyorum. kullandıgım ilaclar, terapiler hep bu yüzden.

İyileşmenize çok sevindim, bir şey vesile olmus ve o kara bulutlar dağılmış demekki.. Ben kabullenemedim o yüzden böyle uzun sürdü sanırım. Normal anneler gibi olmadığımı düşündüm hep. Şimdi şimdi anlıyorum anneliğin ne demek olduğunu

Çok sevindim adına. Her yokuşun bir inişi vardır bu hayatta. Geçmez dediğimiz neler neler geçip gidiyor.

Ben de hamile kalmaya çalışıyorum ve bir yandan da aşırı korkuyorum, tam olarak ne hissedeceğimi bilmediğim için. Bir yanım çok istiyor, diğer yanım sen anaç bir kadın değilsin bakabilecek misin, sevebilecek misin diyor. O yüzden bu başlığı okuyordum ki we need to talk about kevin filminden bahsettiğini gördüm. 6 senelik evliyim, çocuk sahibi olmaktan korkma nedenlerimden biri de bu filmdir

Okuyun gerçekten insan kendini, bebeğini, kendi bebekliğini anlamaya başlıyor. Umarım daha da iyi olursunuz

Sanırım bünye meselesi bu. Tek diyeceğim ikknciyi hiç düşünmeyin. Bebeğiniz iyice büyüdükten sonra tamamen atlatırsınız diye umuyorum. Çünkü 2 ve 3 yaşlarda zor geçen dönemler. Sabır gerektiriyor.

Aha benim konum çekilin ve beğen butonlarını hazırlayın hanımlar. Tam 3,5 ay süren ve panik atağa dönüşen lanet bir durumdu benim yaşadığım. Dedim ki benim hayatım artık bu, sürekli birine bağlı yaşamak. Ama ben özgür ruhlu bir kadındım? Hani her şey instagramda olduğu gibi olacaktı. Şıkır şıkır hazırlanıp gezecektik. Hani hemen bebeğe adapte olacaktım? Hanı her ay konsept çekimleri yapacaktım... liste daha böyle uzar gider. Sonra şubat ayı gelir ve benim cimcime doğar. Ben doğduğu an hiç bir şey hissedemem. Zor bir doğum geçirir ve 4 gün hastanede kalırım. Hani o bebeği doğurup, zıplaya zıplaya dans eden kadınlar? Onlar böyleyse ben neden değilim diye oturur ağlarım. Sonra bebeğim emmek ister! Emzirmeye çalışırım yapamam. Göğüslerim aşırı acır. E hani emzirmek çok kolaydı, hani bebek hemen meme ucunu bulurdu... Zorlu geçen doğumdan sonra eve gelirim, tamam derim evde artık adapte olacağım. Annem sağ olsun, bana da kızıma da o kadar güzel baktı ki anlatamam. Gece emzirme saatlerinde kalkar bebeği bana verirdi. Ağzıma bez koyardım bağırmamak için, öyle emzirirdim. Sonra ben evime dönmeye karar veririm. Tamam artık ben yapıcam derim ve evde bildiğiniz bir kriz geçiririm. Artık delirmeme ramak kalmıştır ve sonra birden bire kendimi iyileştirmeye çalıştım. Bir sürü kitap, kaynak okudum. Ve en önemlisi çok saçma gelecek ama Led_BiR_Vele_DisTiri bana bir yorum yazdı. Nasıl geçti diye sorum bana dedi ki ' geçti diyeceksin kendine' sonra ben bunu her gün dedim ve geçti gerçekten. Bence doğumla içimizde ne var ne yok açığa çıkıyor. Bildiğiniz ben bir boşalım yaşadım. Şimdi 6 aylık oldu kızım. Çok şükür rabbime atlattık ve şimdi çok keyifli vakitler geçiriyoruz. Kabullenmek işin en önemli kısmı. Ben bir de bol bol sadaka verdim, o da kesinlikle etkili oldu.

Anneme diyorum ki forumda böyle böyle yazdı bir kadın, ondan dolayı düzeldim diyorum. O da diyor ki ulenn ben sana neler söyledim, ben diyince geçmedi mi? Trip attı ve sizi kıskandı

Ben de bebeğimi çok istedim hatta tedavi ile hamile kaldim. Normalde de çok çocuk seven bir kadınım. Yeğenimi resmen kendim büyüttüm. Her anına şahidim eve gelişi uyuması kalkması vs. Neyse evlenince hatta hemen istedim bebek sahibi olmayı. Herkes erken hayatını yaşa demesine rağmen. Yaşımdan dolayı da panik oluyordum her neyse. Benim hamileliğim berbat geçti,9 ay kustum ve mide ağrısı geçirdim. Doğuma gideceğim akşam dahi kustum ve ertesi gün sezeyana alındım. Kendimi normale alistirmistim ama doktor mümkün görmedi ve sezeryan oldum. Sonra bebeğim doğunca elime verildi o an ordami hemşireler vs aa geldi diyor kucağıma verdiler büyük tepkiler bekliyorlar resmen numaradan çok sevinmiş gibi yaptım. Ama ben aşırı korku ve panikle girdim doguma ilk defa başıma ne gelecek vs. Sonra odaya alındım yine hemşire emdirme yöntemini vs gösteriyor hiç oralı değilim ben hala ameliyatin etkisinde bacaklarım uyuşuk kolumda serumlar hep kendime odaklandım. Bebegi elime verdi hemşire emdir diye ben hala kendi acilarimin başıma gelmiş doğumun derdindeyim. Kardeşim bana hala der o gün sen sanki dogum yapmamış gibiydin o kadar bebeğe karşı ilgisizdin ki der. Oysa aranan istenen bebekti. Bence hamile kalmadan önce çok içimizde çok cosuyoruz şöyle olacak vs nette Tv'de öyle gösteriliyor. Sonra hastaneden çıktım eve geldim herkes bebeğe ölüyor bitiyor ben yine emziren uyutan kadinim ama yine öyle abarti yok. Sonra zaman geçirdikce ve bebekle etki tepki oldukça anne de canlaniyor. Bence insanlar abartıyor yada öyle gösteriyor. Mesela şuan 9 aylık aramızdaki iletişim çok çok farklı ve büyüdükçe daha da süper olacak. Sizde kendinize zaman tanıyın herşey güzel olacak.

Çocukluğumda evciliklerde anne olamazdım, nefesim daralırdı, anlam veremezdim, evlenmem de çok zor oldu. Bu yüzden hep anne olduğumda bu durumları yaşayacağımı düşündüm yıllarca beynime işledim, nitekim de öyle oldu. Hamileliğimin başından beri hissizdim, ne kalp atışını duyduğumda bir şey hissettim ne ilk tekmesinde. Buna günlerce ağladım çok üzüldüm çözümler aradım. Buraya da çok baktım yaşayanlar varmış diye kendimi rahatlattım. Çünkü farkettim ki ben üstüne düştüğümde daha da artıyordu. Doğum yaptım yine aynıydı. O kadar üzgündüm ki kimseye de bir şey söyleyemedim. İlk günler dışarı çıktığımda bebeğim evdeydi ve ben hiç özlemedim. Özlememe de çok ağladım. Araştırmaya başladım ve aslında bu 40 günün anneyle bebek arasındaki bağın oluşması için olduğunu öğrendim, hiçbir gün hiçbir şey sebepsiz değil Bebeğimin büyük sağlık problemleri olduğunu öğrendim, günlerim hastanelerde ameliyathane önlerinde geçti. Bebeğini kabullenemeyen biri için çok zordu. Büyük acılarla sınanınca bu hislerimi takip etmeyi de her şeyi de unuttum. Sonra baktım ki ben bu hislerimi düşünmedikçe geçmiş gitmiş yerine güzel bebeğimin burnumdan gitmeyen mis kokusu kalmış. Şimdi ayrılamıyorum. Demem o ki insan beyni öyle bir şey ki düşündükçe daha da içine alıyor sizi kötü düşünceler. Öyle bir rahatsızlık yokmuş daha doğrusu bu bir rahatsızlık değilmiş, her şey normalmiş gibi davrandığınızda gerçekten düzeliyor. Bununla ilgili çok güzel videolar var evde anksiyete tedavisi diye izlemenizi tavsiye ederim. İçinde genel psikolojik rahatsızlıklar da anlatılıyor ve aşırı rahatlatıcı. Aslında psikolojik hastalıklara verilen adlar onlara daha da bağlanmamızı sağlıyor. Çoğu süreç geçici, çoğu normal. Ama biz yaşadığımıza bir isim bulunduğunda direkt hastalık hissediyoruz İzlemenizi tavsiye ederim ve normal bir süreç uzamış sadece böyle düşünün, hepsi geçecek

bir de şey yazayım aklıma demin geldi psikolog falan da değilim ama yine üstte "çocuğum sağlık sorunlarıyla uğraşırken bir baktım kendi kendine geçmiş" diyen üyeden de hareketle... erkek çocuklarında pipi tutma olayı olabilir bilirsiniz. 3 4 5 yaşlarında hep pipilerini tutan çocuklar vardır, bir akrabamızın da çocuğu aynı şekildeydi ve doktorlar şey önermişlerdi "oğlum tutma pipini" demek yerine elini oradan uzak tutacak meşgaleler verin. Ki bir süre sonra geçti onda da bu durum zaten geçicidir. Mesela renkleri bak bu kırmızı diye öğretmeyin kırmızı kalemi getirir misin şeklinde beynine sokun gibi. Şimdi beyin sürekli ben lohusa depresyonundayım, şimdi ilglenmiyorum acaba depresyondan mı demek ve bununla ilgili sürekli bir şeyler okumak yerine, bugün çocuğuma bunu öğreteyim, şimdi bir yarım saat dönme yüzüstü durma çalışmaları yapalım gibi şeylere yönelirseniz kendi kendinizi daha az sorgulamaya başlarsınız gibi geliyor. Hamileyken çocuk bakımı-ilk günler- sonraki 6 ay gibi şeyler okumak beni inanılmaz germişti mesela. Ki bıraktım. Zaten milyonlarca şey okusanız bile o gün geldiğinde her şey farklı oluyor. Atıyorum garip bir şekilde kusarsa zaten açıp garip şekilde kusma ne anlama gelir diye araştırıyorsunuz her şey elinizin altında. Bunu 365 gün önceden okumak zaten bir fayda sağlamıyor. Çocuğu uyuttum oh bi film izleyeyim diyin mesela. Normal anne gibi ne zaman hissedeceğim demişsiniz de çoğumuz normal miyiz acaba? Ya da normal nedir? Belki siz normalsiniz de hisleriniz normal değildir bu da olabilir. Çok irdelemeyin biraz da akışına bırakın.

o kadar haklısınız ki beklentiler konusunda. Şükür eşimin de çevremin de benden büyük bir beklentisi olmadı ama ben çok büyük bir beklentiye sokmuştum kendimi. Çok sevecektim oğlumu, mutluluktan ağlayacaktım oğlumu ilk gördüğümde. Bunlar olmayınca çok kötü bir senaryo geldi başıma. Lohusa depresyonu geçiren kişileri aklım almazdı, severek beklenen bir bebek sonucta diye. Sebebini bilmiyorum ama keşke dediğiniz gibi bir vitamin eksikliğinden olsa keşke.. esergry Nirvana Anneler