Babam: Sağlığı çok kötü, son yıllarını yaşıyor. Desteksiz yerinden bile kalkamıyor. Annemden ve benden başka kimsesi yok. İki kişi zar zor bakabiliyoruz çünkü yapılı bir adam. Hastalığı dolayısıyla psikolojisi çok kötü durumda, uyumuyor ve uyutmuyor. Yardımı asla kabul etmiyor. Dakikası dakikasına uymuyor. Sürekli mutsuz ve huysuz. Annem: Yaşadıklarından çok yıpranmış durumda. Babamdan daha depresif. Öncelikli olarak babama baktığı ve ayrıca saatli yemek yetiştirmek zorunda olduğu için çok çok yorgun bulduğu boş anları yatıp dinlenerek geçirmeye çalışıyor. Ben: Ailenin tek çocuğuyum, çalışıyorum. Evin erkeği konumundayım. Pek çok şeyi ben çekip çevirmeye çalışıyorum. Çarşı, pazar, banka sürekli koşturuyorum. Acil ameliyat olmam lazım kara kara düşünüyorum ne yapacağım yalnız kalabilecek miyim diye annem çok kısıtlı gelebilir hastaneye babama bakmak zorunda bir an önce toparlanmam lazım yani. Arkadaşım: Çok sevdiğim biri. Evini sattı ve henüz tamamlanmamış bir ev aldı. Verilen sözler tutulmadı ev teslim edilmedi ve sokakta kaldılar 3 yaşında çocuk var otel, anne, kayınvalide idare etmeye çalıştılar ama arkadaş biraz atarlı geçinemiyor kimseyle. Babama hastane işlerinde falan yardım etmişlerdi. Maddi karşılığını verdim elbette ama manevi olarak çok ezildim bu durum karşısında. Eve ne zaman geçecekleri belli değil 2 hafta bizde kalmak istediler bizim evin durumuna güvenemediğim için tüm olumsuzlukları saydım, durumumuz bu başımın üstünde yeriniz var yine de dedim ama sanırım çok alındı. Bekar arkadaşlarımız var tek yaşayan ama onlarla konuşmamış direkt beni aramış bu arada benim içinde olduğum tüm bu durumların en yakın tanığı. Ben şu an kendimi çok kötü hissediyorum. Vefasız biriymişim gibi hissediyorum. Israrla çağırdım yine ama ben rahat edemem çocukla sizi rahatsız ederim diye geri çeviriyor. Bana bir akıl verin ne yapayım çok huzursuzum

Allah yardımcınız olsun. Siz durumunuzu anlatmışsınız. Hatta içiniz el vermemiş tekrar ısrar da etmişsiniz. Daha da üzülmenizi gerektirecek bir durum yok.

Ki muhtemelen olurdu o yaş grubu biraz huysuz oluyor, çocuk sesi falan kaldırmıyor kafaları, e bir de üstüne rahatsızlık. Allah hepinizin yardımcısı olsun inşallah. Üzülmeyin sakın

Huzursuz olacak bir durum yok. Babanız rahatsızlığından dolayı çocuktan rahatsız olup bunu belli edebilirdi o zaman arkadaşınıza daha çok ayıp olurdu. Arkadaşınız hassas ve zor bir dönem geçirdiği için şuan alınmış olabilir ama o da mantıklı düşününce size hak verecektir.

Umarım her şey sizin için kolaylaşır ve hayatınız ferahlar. Her zaman her şeyle tek başınıza mücadele etmek çok zor, kendinize yazık etmeyin. Arkadaşınız sizi tanıyorsa zaten niyetinizin iyi olduğunu anlamıştır.

Teşekkür ederim

o da zaten çocuk gibi hiç farkı yok ki amin

dertlere alıştık da sıra sıra gelseler Allah beterinden saklasın hepimizi dermansız bırakmasın

Allah yardımcınız olsun inşallah kendinizi suçlamayın bu kadar herşey olacağına varır

Sizin şu durumunuzu bilip de kimse size alınma lüksüne sahip değil. Allah yardımcınız olsun. Ben de tek çocuğum, sizi çok iyi anlıyorum. Allah babanıza çektirmesin, şifası mümkünse şifa versin inşallah. Babamın ameliyatında annem ve ben ayrı ayrı köşelerde ağlamıştık, bizi hastaneye bile istemedi babam. Bazı babalar öyledir, hep güçlü hep dağ gibi bilinmek isterler... Ben yeni boşanmıştım, it gibi çalışıyordum falan... Tanışmasak da kalbim sizinle Geçecek

hiç sorma

En çok ondan korktum babam 76 yaşında en ufak bir tepkisi olsa çocuğa o daha büyük sorun olacaktı

Vallaha kuzu sen böyle devam edersen senin sagligin da tehlikeye girecek. Herkese yardim edemezsin. Herkese yetisemezsin. Seninde sadece bir bedenin ve psikolojin var

Üzülecek birsey yok. Arkadaşınız o zaman uygunmus, size yardımcı olmuş. Siz müsait olsanız ayrı, ama durumunuz ortada. Şartlar elverişli değil. O da anlayacaktır. Allah acil şifa versin.