Allah yüreğinizi ferahlatsın, çok üzüldüm yaşadıklarınıza. Terapi alıp geçmişin yüklerinden arınmanız gerekir. Aksi takdirde travmatik bir ailede büyüdüğünüz için, yaşadıklarınızı bilinçaltınız çocuğunuza ve aile hayatınıza aktarma meylinde olur.

Olmadılarda hala. Oğlumun tüm iyi özellikleri onlara benziyor, kötü özellikleride bana ve eşim ile onun ailesine mesela. Asla benim iyi eğitimim falanla alakalı değil güzel yönleri. Eşim, arkadaşlarım falan hep bana iyi tahammül ediyorlar. Yoksa çekilecek dert değilim. Bebekken de böyleymişim, çok fena çok fesat. Bebekken bu özelliklere nasıl sahip olduysam artık.. Olmuyor işte nefes alsam suçluyum hala. Milletin kızları nasıl nefes alıyor ama ya ben? B Began Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik İptali tek ayak

En beni çılgına çeviren de, sırf sevişip bir yumurta ve sperm bağışladılar diye ömrüm boyu haklarını ödeyemeyeceğim varlıklara dönüşmüş görünmeleri ve hürmet duymak zorunda gösterilmem.

Herkes şanslı doğmuyor maalesef. Yaşadıklarınız sizi eminim çok daha güçlü bir insan yapmıştır. Evladınıza daha iyi bir anne olmanıza vesile olmuştur hatta. Çocukluk travmaları ileride yetişkin olunca özellikle de -anne olunca- daha çok ortaya çıkıyor sanırım. İnsan kendi çocukluğuyla kıyaslıyor. Çocuğunda kendi çocukluğunu görüyor sanırım bir nevi. Bir de insan kan bağı var diye ailesini sevmek zorunda da değil. Ben de babasız büyüdüm. Bugün babamın ölüm haberini alsam, yan komşumuz ölse daha fazla üzülürüm çünkü bir şey paylaşmadım, aramızda bir bağ oluşmadı. Sizin aileniz de bu yaşa gelmenizde maddi emekleri olmuştur belki manevi bağınızi sıkı bir şekilde devam ettirmek zorunda değilsiniz size iyi gelmiyorlarsa. İnsan ne ekerse onu biçer bu hayatta, yapacak bir şey yok. Vicdanen bu konuda rahat olun. Sizin artık bir evladınız var, yaşadıklarınız geçmişte kaldı. En büyük şansınız evladınız ve siz ona ileride "iyi ki benim annemsin" dedirtecek musmutlu anılarla dolu bir annelik yapacaksınız. Kendinizi geçmişe kapatarak bugününuzu ve yarininizi kaçırmayın. Biliyorum unutmasi hic kolay değil ama herkesin hayatında acılar var inanın. Allah kimseye geçmişi unutturacak başka acılar vermesin. Yani ben de şimdi çocukluğuma gitsem oturur ağlarız birlikte burda :) hele annemlerin çocukluğunu anlatsam birkaç sezonluk drama çıkar 4 kardeş neler çekmişler ama şimdi esamesi yok, sadece arada biz neler çekmişiz diye anlatıyorlar ibret olsun diye :) Uykum kaçmıştı konunuzu görünce bana da dert oldu yazmadan çıkmak istemedim inşallah yarınlarınız dününuzdeki tüm kötü hatıraları unutturacak yepyeni güzel anılarla dolsun

Artık yalvarıyorum ne olur herkes anne baba olmasın cinsel organı olan herkes anne baba olmak zorunda değil.. Şu yaşanılanlara bakın ya içler acısı kaç yaşına gelmiş unutamıyor, unutulmaz doğurmakla anne baba OLUNMAZ..

Herkes affetmek demiş ama bence kabul etmek demek istenilen, geçmişini olduğun gibi kabul edersen için rahatlar belki... Mesafe de koyarsın istediğin gibi, bundan sonrası üstüne güzellikler koymak sadece.

Yüzleşmeye çalıştım ama konular her açıldığında ya inkar ediliyor, ya "kaç kere dövüldün sayılıdır " deniliyor, yada ben kindar ilan ediliyorum. White Mocha

Aradıklarında kisa net konuşup kapatin. Aramayin onlari size iyi gelmiyor belli ve cok haklisiniz

Aynen dediğiniz gibi Ne derlerse bizi suçlu hissettirmeyi başarıyorlar Ben 4 yıldır evimden uzak (120km) bir köyde öğretmenlik yapıyorum hergün gidiş geliş yapıyorum dün tayinim merkeze geldi çok şükür bunu ailem de duydu ama arayıp hayırlı olsun demedi Üstüne ben aradım söyledim Halbuki durum yaptım yani gayet de görüp aramadılar Ama yine ben suçlu hissetmemek için aradım zoraki "hayırlı olsun" umu aldım

Yaparım, hatta bana en iyi gelecek şey buymuş gibi hissediyorum.

Hayatları kötüydü, yok şöyle böyle bahane bulmaya çalışıyorum ama olmuyor. Bizimde kötü günlerimiz oluyor ama çocuğa nasıl etsem de yansıtmasam diye binbir türlü şekile giriyoruz. Bizim suçumuz neydi acaba?

Evet şu sıralar geçmiş travmaları unutturan meditasyonlara yöneldim ama hep yarıda kalıyor. Üzerine daha fazla düşeceğim.

Bak canım, babam ve annem beni her gün görüntülü arar çocukları görmek için. Şimdi de aradı, açmadım. Bana birşey yapmadılar, aksine çok iyi bir ailem var. Başım ağrıyor, canım istemedi, müsait değilim falan. Bana tavır almazlar neden açmadın 3 gün aramadın diye. Yaldır yaldır gelmezler üstüme. Çünkü neden gelsinler. Dedim ya, yaptıkları bir kötülük yok. Mesafe koyuyorsun diye bu kadar alevlenmeleri, suçlamalara başlamaları hayra alamet değil. İçten içe onlar da biliyorlar, yaptıklarının iyi şeyler olmadığını. Başkasına yapsalar yüzlerine bakmazlar onu da biliyorlar. Özür dilemiyorlar, kendilerine hak görüyorlar ama biliyorlar.

Onlar beni suçladı bende kendimi. R rouges

Aynı şeyleri belki daha fazlasını ben de yaşadım ben de hala derdime çare bulamadım Allah yardımcımız olsun

Açık acik derdinizi soyleyin. Mümkünse artık rahatsiz etmesinler. Bu ruh hastası ebeveynlere yaşlanınca bı meleklik geliyor. Hastalanınca bakicak insan lazım tabii..

Neden sevmediler bizi... Bunlar halledilemeyecek dertler miydi? Kitaplar toplanır, ev temizlenir, geri dağılır vs. Sevginin çözemeyeceği ne vardı acaba? Arrietty_

Yuzlestinizmi hiç ailenizle belkide içinizde kaldığı için atamiyorsunuz. Yaşadığınız psikolejik şiddet kendinizi suçlu hissetmenize hata aramanıza sebeb olmuş... şiddetin bahanesi sebebi olmaz heleki bu kadar derin yaralar bırakan.. ailenizi reddetseniz kimse sizi suclayamaz haklısınız içiniz soğurmu mesele orada işte.

Affetmek demek onları aklayıp paklayıp melek ilan etmek, yaptıklarını hiç yapmamış saymak değildir. Affetmek bir süreç. Bana göre yas süreci gibi. Affetmek onlara ödül değil, size ödül. Affetmek hiç bir şey olmamış gibi laylayom takılmak değil. Kendi iyiliğiniz için affedin.

Kabullenemiyorlar herhal. Benim annemde psikolojik siddet uygulardi. Kiz kardesim ama cok dayak yerdi. Ben umursamiyorum ozaman ki seyleri artik. Ama kiz kardesimde hala cok büyük yara. Sürekli yuzune vurur annemin. Kabul etmez Sonrada hak etmissin der Ardindan cahildim der duygu somurusu yapar

Aileniz hakkında yazdım yazdım sildim malesef. annemin babasida böyleydi annemin kollarında can verdi yinede üzüldü annem. onca şeye rahmen, kulakları duymuyor annemin doverken kulak zarını patlatmış.. güzel bir aile kurmussunuz bardağın boş tarafına değilde dolu tarafına baksanız artık. Size iyi gelmiyorlarsa en aza indirin görüşmeyi. İçinizde affetmedikce iyileşemezsiniz. cocukluk anıları unutulmaz en ummadık bir yerden bir sozden kanar malesef bunun ilacı biraz unutmak boş vermek affetmekten geçiyor.

Aslında bir nevi buradan "Görüşme artık" önerisini duymaya geldim. Çünkü şuan da faydaları olmadığı gibi hala hiçbirşey beğenmezler. Moral bozarlar, eleştirirler.

Hah! Söylemek istediğim de bu işte, ben 30 yaşına gelmişim zaten artık ebeveyne ihtiyacım yokki, zamanında lazımdı bana ana baba..

Görüşme. Annelik babalık kutsal bir müessese değildir.

Niye atilmaz? Kan bagi varmi diye? Adamlar herseyi yapsin ama atilmasin öyle mi? Öyle bir atilabilir ki. Ne demek sen biliyormusun cocuk yasta hakaret görmek, dövülmek? Merhamet duymayan herkes atilabilir.

Onlari gormeyince mutlu olup görünce sıkıntıya giriyorsaniz görüsmeyin. Gecen bir konuda da konustuk. Su koca koca diye ölüp biten kadinlar, hep susmayi, kanaat ve itaat etmeyi ögrenmis zayif kadinlar aile ici travmalarin en buyuk sebebi. Siddeti uygulayan baba, bunu normallestiren ve devamliligini saglayan anne. Hic mi sekmez... Dun kirmizi odayi izlediyseniz kumrunun annesi mesela, basinda kocasi olsunmus...

Ne kusuru.. Anne olunca onları anlayacağımı sanmıştım ama şimdi daha öfkeliyim. Evladıma gün içinde fazla dur, yapma etme desem bile gecelerim hareketlerimi tartmakla geçiyor. Nasıl bu kadar sevgisiz olunabilir...

Zaten şuan ekonomik olarak iyi durumdayım falan diye iyiler, eğer biraz yoksul olsaydım yine aynı telden çalacaklardı.

Şuan tüm ama tüm gücümü kendi ailemi mutlu etmeye ve oğlumu düzgün yetiştirmeye harcıyorum, onları affetmeye zaman ve enerji harcamak bile çok görünüyor zaten gözüme. Durumla barışmaya çalışırım elbette..

Hep üzülür takardım ama, bende anne olduktan sonra iyice yükseldi. hergün başımı yastığa koyunca, çocuğuma ne kadar vakit harcadım, verimli oldum mu, kaşımı kırdım da çocuğu üzdüm mü? Sevgimi ne kadar belli ettim? Ya şu yaptığım şey farklı birşeye sebep olur diye muhasebe yapıyorum. Sonra dönüp kendi zavallı çocukluğuma bakıyorum..

Ne içten ne dıştan pişmanlık göstermeyecekler. Senin zayıf veya çaresiz her anında gene üste çıkıp seni suçlayacaklar. Suçlu psikolojisi böyle. Seni suçlayarak kendilerini aklıyorlar. B

çok zor şeyler yaşamışsınız. şanslıymışsınız ki çok mutlu yuvanız var. bence ailenizle sık görüşmeyin. yok sayın en iyiside onları kabul edip, affedip yoluna bakmak. affetmek dediğim şöyle. benim böyle kötü bir ailem var. ben onları olduğu gibi kabul ediyorum. o zaman savunmasızdım şimdi şartlar değişti. kendimi ezdirmiyecem ama onları da affettim. Allahından bulsunlar benden uzak olsunlar. biraz agır oldu gibi kusura bakma senden çok öfkelendim

Çok canımın yandığı zamanlar oldu, hep yalnızdım.

Öyle iyi anlamışsınız ki, gerçek bir pişmanlık bile yeter aslında bana ama nerde.. Zaten oğlum için sürekli güçlü olmaya çalışıyorum, ama ya bende onların yaptıkları hataları yaparsam, diye düşünüyorum. Oğlum için hep şov mast go on :)

Hiçbir borcum yok. Aksine zamanında çalışıp ekonomik destek olmuşluğum var, ona bile teşekkür etmek yerine "kaç kuruş kazanıyorsun ki zaten" diyerek küçümserlerdi. Yani yok yok yok, elimde "Ama şöyle de iyi yanları vardı" diyecek birşeyim yok. Şimdi evliyim ekonomik durumum iyi, az gelip gidiyorum falan birden bire üstüme düşer oldular. Param pulum varmıymış? Olduğunu biliyorlar, ama üniversite okurken aç kalmışlığım, sokakta kalmışlığım çok.. Ozaman sorsaydınız bunu mesela K KADINCA

İyileşme içerinden başlar, İçinde Affedip, kabul etmezsen bu normal hayatına da yansır bak yansımış ki hala anlatıyorsun. Yazma kimsye yaşadıklarını anlatma. Anlattıkça yazdıkça yaran tazelenir.. Unutma sen içeriden iyileşirsen evladına da ona göre sevgini ilgini göstereceksin. zincirleme gibi düşün. . Geçmişi değiştiremezsin affederek ama geleceğin önunü açarsın. . affetmek özgurluktur kendin için zaten.. kimseyi de bunun için arama zira anlamayacaklar cahilin yanında kitap gibi sessiz ol. anlamayacakları gibi canını daha çok sıkacaklar ne gerek var.. Bilinç altına neyi kodlarsan odur.. Sen iyi gelen her şeye kucak aç Sana zarar vermiş verebilecek her şeyi red et.. Bi yerde görmustum : "Affet ama Asla unutma, yoksa tekrar yaralanırsın. Affetmek bakış açını değiştirir, unutmak ise aldığın dersi kaybetirir..

Tam olarak ben de böyleyim ki ben uslu bir çocuktum, zaten başka türlü olma lüksüm yoktu. Oğlum afacan çok hareketli bir çocuk, bazen offff yavrum yeter başım döndü desem bile sonradan bi burukluk hissediyorum. Kendi ebeveynlerimi affetmeye çalışırken daha bir hınçla doluyorum..

Türk kültürünün anne-baba kutsaldır, vurduğu yerde gül biter, bakış açısının bir sonucu maalesef. Karnımı doyurdukları için kendilerinde tanrısal bir özellik var sanıyorlar. Dünden başladım zaten biraz açılmaya. Görüşmelerimi de azaltıyorum.

Evet evet o duygu sömürüsü bizde de var, hemen gözler dolar tamam kızım ben dünyanın en kötü annesiyim der falan ve ben daha çok sinir olurum. Bir daha yapmıycam diyorum kendi kendime eskileri açmıycam diyorum ama laflar otomatik çıkıyor ağzımdan, içimde ne kadar biriktiyse artık..

19 yaşında üni. Öğrencisi sömestr tatilinde eve geldiğinde, valizi yerde açık duruyor ve kitapları masanın üstünde diye, annesi ne bu odanın hali evimi ne hale getirdin defol git bir an evvel der mi?

Benim önerim; yaptıklarını tek tek sayıp hesap sormayın. Çünkü anlamazlar, kendilerini haklı görürler her daim. "Biz okadar kötü anne baba mıyız da sen bizi suçluyosun" derler. Daha çok yıpranırsın, daha çok kafaya takarsın. senin istediğin bi özür bi pişmanlık; seni öyle iyi anlıyorumki. Ama maalesef ne özür dileyecekler, ne hatalarını kabullenecekler. Bir insana yapabileceğin en ağır şey yok saymaktır. Yok say onları. Her aradıklarında açma. Ara sıra görüş ve yüzeysel sohbet et. Derdine mutluluğuna ortak olma. Yani bi dertleri olduğunda bir görevmiş gibi yardımcı olabilirsin -eger sen de istersen-. Ama manevi olarak bişey hissetmeden yapmaya çalış. Hayatında öylesine birileri olarak kalsınlar, anlam yükleme. Yaşadıkların çok çok ağır, eminim ruhunda kapanmaz yaralara sebep olmuştur. Ama artık bu yaraları görmezden gelmenin zamanı; çünkü bir evladın var. Evladına iyi bir anne olmak için artık bu acıları bi kenara bırakmalısın. Bırak artık eskiyi, ne kadar sanslısın baksana! Ben de 6 aylık anneyim, ben de cok sanslıyım :) senin yaşadıklarını çocuğun yaşamasın, çocukluğunda mahrum kaldığın bütün güzellikleri evladına yaşat. Sinirli, üzgün, ağlayan bir anne olma nolur. Aklına kötü hatıralar gelince bi on dakika nefes almak için açık havaya çık, sakinleş sonra toparlan. Artık kocaman bir kadınsın, bunları aşabilirsin ve aşmanın da tam vakti. Dilerim bundan sonraki hayatın harika olsun canım.

Bizim canımız yanarken kaynanam 3. kocasının peşinden koşmakla meşguldü. Konu sahibi kah aç kah sokakta kalarak üniversite okumuş, nerdelermiş o aile? Yaşlandılar tabi, hiç düşmeyiz sanıyorlardı, yarınlar yokmuş gibi yaşamayı biliyorlardı. Yaşamayan bilemez.

İşte bahane bulamamak bir neden bulamamak insanı en çok yaralayan, umarım yaralarımız bir gün kapanır. Elimden gelen çocuğuma aynı şeyleri yaşatmamak olacak, sizin de öyledir eminim. Çocuğuma bol bol teşekkür edeceğim sırf benim çocuğum olduğu için, hep onu sevdiğimi söyleyeceğim, yaptıklarını takdir edeceğim tüm bunlara hasret büyüdüm çünkü.

Meditasyon yapin ailenizle olan kotu enerji baginizi kesin bi sekilde. Ama affetmeniz gerekli. Affederken size yapilan kotulukler unutun denilmiyor naparsaniz yapin unutmazsiniz o anları. Geride kaldigini ve gectigine inanin sadece. Bugune odaklanarak yapin bunu sukrederek. Bende canım sıkılnca dusunceden sabahlarim hep. Insallah cozume ulasirsiniz.

Iyi de ozur dilememisler ki affetsin kadin. Bence iletisimi sifira indirin modunuzu dusuruyorlarsa. Onlara ne borcunuz var ki?

vaper anne olmak herşeyi değiştirir Anneler

Ben sogugum evet böyle memnunum kendimden diyin geçin siz de, kabul etmek sadece aileyi değil kendini de kabul etmek.

Bence arasıra da değil hiç görüşmeyin. Silin. Anam, babam yok sayın. Bunu yapamaz mısınız?

Benzer şeyler yaşamışız, şiddet yoktu ama psikolojik şiddet ve özgüven zedeleyici davranışlar vardı benimkilerde, terapi alarak özgüvenimi yeniden inşa etmek yıllarımı aldı ama hala bazen aklıma geldikçe öfkeleniyorum, bir çocuk yanlışlıkla bardak kırdığı için komşu teyzenin evine neden kaçsın bardak ya alt tarafı. Şimdi anneyim ve anne olduktan sonra anlarsın derler ya ben anne olduktan sonra ebeveynlerimi daha bir sorgular oldum ve hep yüzlerine vurdum ve vuruyorum, sonunda kavga çıkıyor ve benim psikiyatr e tekrar gitmemi öneriyorlar kendileri, şaka gibi

Gorusmeyin, uzaklasin, acikca bunu soyleyin, baginizi koparin,

Çok aklıma yattı, teşekkür ederim. Muhtemelen "biz bunu okuttu dili uzadı, k çımızdan düştü bizi beğenmiyor" diyecekler, çünkü daha önce ki girişimlerimde aynen bunları söylediler. Ama şu dakika umrumda bile değil.

Değil mi? Arkalarına baktıklarında "Annem sevgi dolu bir kadındı" diyebilsinler. Tek isteğimiz bu.

Öyle baskı kurmuşlar ki üzerimizde, okadar kontrol etmeye alışmışlar ki, istedikleri gibi olmadığımıza hemen suçlu hissediyoruz. Ben artık suçlu hissetmiyorum. Ayda yılda bir aramaya çalışacağım ki şu 3 gündür hiç aramadım mesela, aradıklarında da açmadım.

anne babadır atılmaz diyeceğim ama sizin anne babanız değişikmiş, hayret ettim nasıl böyle olunabiliyor diye, bence tek yapmanız gereken onlara gidip gelmemek, aradıkları zaman huzursuzluk çıkmasın diye konuşmak ve kapatmak, ve eşinize geçmişte yaşadıklarınızı anlatmayın bence, çocuğunuza da tabiki, kötü şeyler yaşamışsınız, Allah a havale edin, geçmiş geçmişte kalmıştır, siz eşiniz ve çocuğunuzla hayatınıza devam edin..

15 yaşındaki lise öğrencisi, öğle arası eve gelip yüzünü yıkadığı için bile suçlu hisseder mi? Kardeşleri uyumadı diye, 100 yerine 90 aldı diye, bulaşığı yıkadıysa evi niye süpürmedi diye, saçını düzleştirdi diye... Şimdi evimde saçımı her düzleştirmem de aklıma gelir. Kalbim titreyerek illegal olarak yapardım sanki

İntikamını alamadığın için yaran durmadan kanıyor. İçinde ne varsa döküp yaşlanınca elime düşmeyin dersen iyi gelebilir.

Dövsede sövsede aileniz nasıl aramayın diyebilirsiniz evet zor şeyler yaşamışsın bir yandanda haklısın ama aile işte atılmaz

Bişey saydırma bence mesafeli ol hep bahanen olsun uzun vakit geçirme bence

Tamam, yüzleştiniz, anlamadılar, sizi suçladılar, bitti. '' Ben kindarım, sevmeyin beni, Allahın her günü aramayın. '' diyeceksiniz. Ne ile suçlarsalar, '' Evet, öyleyim. Kimlere çekmişim acaba? '' deyin. Kendinizi anlatmayın, savunmayın, anlamazlar. Yaptıklarının sonucunu görmeliler hayatınızda yer kaplayamayarak. Başka türlü anlamazlar. Karnını doyurduk, altın bilezik taktık diye çocuklarımızın sahibi değiliz, onlara sormadık dünyaya getirirken. Size sormadıkları hiçbirşeyin hesabını vermek zorunda değilsiniz. Yedirdikleri ekmeği kötülüklerine kılıf yapamazlar.

Umarım bu kitaplar size farklı bir pencere açar. Eklentiler A93F8C31-6F86-4936-97A7-49567B2EDE47. jpeg 100 KB · Görüntüleme: 14 E2D782FA-50AB-487C-BC9B-FFA8B159A469. jpeg 224,3 KB · Görüntüleme: 7 F9B1EC5F-3A35-4349-BEEF-F8323840B031. jpeg 125,6 KB · Görüntüleme: 5 359BD0E8-0932-464D-BE15-137AFADEAFFD. jpeg 24,6 KB · Görüntüleme: 9 AF91DAE3-4B2C-49EE-9C80-F776C92200B7. jpeg 124,9 KB · Görüntüleme: 8 5DC1A261-8887-429A-8F0F-405BF6B2DDA1. jpeg 72,9 KB · Görüntüleme: 9 F3F9CD96-6553-44CA-8946-103E1FA11B19. jpeg 111 KB · Görüntüleme: 9 DFF6849F-E616-4F24-8C3A-FBCDEAD2E701. jpeg 103,8 KB · Görüntüleme: 11 B

Sevgili arkadaşlar, bu saat oldu gözüme uyku girmedi, anlatıp akıl almak istiyorum. Baba: küçüklükten beri acımasızca döven, sadece 15+15 i bilemedim diye 8 yaşımda iken sırtımda süpürge sopası kıran, 21 yaşında üniversite öğrensicisi iken annemi aldattı diye yüzüne bakmadığım için kafamı duvarlara vurup yüzümü gözümü morartan, annemi bizim yanımızda döven, parası olduğu halde ödemeyip yurttan yaka paça atılmama sebep olan bir adam. Anne:koca koca diye ölüp biten, çocuklarına geberin diyip aynısı kocasına söylediğimde "ağzın tutulsun" diyen, hayatımda birkez bile saçımı okşadığını hatırlamadığım, yüzümü sık yıkadığım için, saçımı istediği gibi yapmadığım için, ev işlerindeki yardımımı beğenmediği için, fazla güldüğüm için, somurttuğum için, yemeğin soğanını az koyduğum için vs vs bahane bulup süreli rencide eden hakaret eden bir kadın. Çocukluk ve gençliğim psikolojik ve fiziksel şiddetle geçtiği halde bunları ima bile etsem asi, nankör, katı kalpli ilan edildim hep. Gelelim bugün e, evli bir çocuğu olan bir kadınım. Şuan hayatım yolunda olsada onları asla affedemiyorum, hatalarını kabul etmek yerine, beni satmadıkları, tecavüz etmedikleri, ve okuttukları için şükretmem gerekirmiş gibi bir tavırdalar. Beni güya arayıp soruyorlar hergün ama bu bana işkence gibi, çünkü ben sevgi, şefkat, ilgiye şuan muhtaç değilim. Zamanında vereceklerdi. Günlük hayatta pamuk gibi mutlu ve sakinim, ama onlarla iletişim kurar kurmaz modum düşüyor ve hep eskiye gidiyorum. Tedavi falanda fayda etmedi maalesef. Sadece görmek istemiyorum onları, artık biryerde patlayıp tek tek sayasım var yaptıkları herşeyi ve aramayın beni diyesim... Uykulu yazdığım için karışık olabilir kusura bakmayın. Sizler ne önerirsiniz?

Ahh seni öyle anlıyorum ki.. Ne var dese ki hata ettim çok pişmanım bundan sonra yanındayım. Hepsi bu sanki.. O zaman affedilir herhalde. Hiç görüşmeme yapamiyosan benim gibi ana babadır vicdanım elvermez diyosan en aza indir Bahane olarakta çocuktan vakit kalmıyor de Ister kabul etsinler ister etmesinler mümkün olduğunca uzak dur. Bi nebze de olsa iyi gelebilir ben şimdilerde bunu deniyorum.

Herkesin yaşadığı kötü olaylar var sadece siz değilsiniz bunları yasayan. Affedip bosvermezseniz hayatınızı tüketeceksiniz.

Kız ve erkek kardeşlerimin hep yanında olmuştur. Kardeşim doğum yapmadan önce yanına gidip doğum yapınca 1 ay kaldı. Benim doğumlarımda sadece hastaneye gelip gitti. Hepsinde eşim yardımcı oldu. B

Maalesef öyle davranmaya devam edecekler. Sizin kadar şiddet görmesem de benim annem de böyle. Bekarken en çirkin, en sakar, en beceriksiz bendim. Evde kalırsın kimse almaz derdi. Evlendim, ona göre hiç iyi eş olamadım. Anne oldum, 3 çocuğum var hala ne eşliği, ne anneliği beceremiyorum ona göre. Ve asla pişman değil bu sözleri için. Ona göre her söylediği doğru ve hep haklı. O yüzden annem ararsa açıyorum "ya, evet, hıhı" şeklinde kısa cevaplarla geçiştiriyorum, ben aramıyorum. Çünkü içimden gelmiyor. Evimde ona ait hiçbir eşya yok, fotoğraf yok. Böyle daha rahatım. Eğer sık görüşürsem hafakanlar basıyor, geceleri uyuyamıyorum. Sağlığım için, çocuklarım için böyle davranmayı seçtim.

Burda "görüsmeleri en aza indirin" yazanlar var. Katilmiyorum. Hiç görüsme. Arama sorma. Yaslandiklarinda bile yagmurlu günde bile bir bardak su verme. Cünkü simdi onu yapacaklar en fazla sana sirin görünüp, yasliliklarinda onlara bakmalarini isteyecekler. Hiç bakma. Hak etmiyorlar. Modunu düsüren insanlari hayatindan çikar. Artik kendi ailen var, degmiyor cocugun annesini mutsuz görsün. Ne kadar saklarsanda, cocuk anliyor o ruh halini. Kendi içinde af edebilirsin, hayatinindaki o defteri kapatabilmek adina. Ama bu demek degil ki halen görüsmek, iyi olmak zorundasin diye. Kesinlikle degil.

Yaşadıklarınız çok uzucu. Tedavi fayda etmedi demissiniz. Destek aldıysanız bizim önereceklermiz çok hafif kalır. Yine de tavsiyem affetmek sizi yükten kurtarır.

İntikam da değil, içten bir pişmanlık göstermeleri bile yeter bana aslında. Ama tersine çektiğim çileyi "onda ne var sanki, millet öldürüyor, yok kızını pazarlıyor, bizde ne çileler çektik" diye beğenmiyor lar. Yani sanki az gelmiş..

Bazen sorgulardım. Cevap bulamadığım gün sorgulamayı da bıraktım. Kendi hayatıma baktım.

bize yazdıklarınızı aynen onlara yazın, ptt kargo ile gönderin, sizinle ister görüşsünler ister görüşmesinler sizi rahatsız eden herseyi en ince ayrıntısına kadar yazın, karşısınızda onlar varmış gibi. Yazmak istemiyorsanız video çekin gönderin ama duygularınızdan muhakkak haberdar edin onları. Üzerinizden öyle büyük bir yük kalkar ki. Onlara belki muhtaç olurum diye ilişki sürdürülmez, bundan sonra nasıl bir ilişki istediğinizi de yazın veya videoda söyleyin. ama yapın bunları. Böyle davranmış anne baba daha kibarını hak etmiyor. Birşey dediklerinde "sizi borca soktum mu, elaleme rezil ettim mi, uyuşturucu kullandım mı, cinayet işledim mi, altınlarınızı çaldım mı, ne kızlar var, annesini babasını öldürenler var" gibi onların silahını kullanabilirsiniz

Affetmek çok zor bence bu saatten sonra onca yaşanandan sonra. Bundan sonra sadece kendi ailenizi düşünün ve mutlu olmaya çalışın. Yaşadıklarımız iyi kötü bizim için tecrübe oluyor. Kendi yaşayamadıklarını çocuğunla yaşabilirsin evet bazı konularda eksik olarak büyümüş olabilirsin. Geçmişi düşünme diyemeyeceğim çünkü illaki karşına çıkacak, aklına gelecek ama bunları artık tersine çevirerek kendi ailenle yaşa. Anne ve babana yapabileceğin tek şey mesafe koymak sanırım. Arıyorlar mı açma yada aç kısa tut kapat, gerekirse görüşme. Görüştüğünüzde de çocuğunla ilgilen onlarla yada başka ne biliyim bir şeylerle. Bu saatten sonra hesap sorsan da bir önemi var mı kabul etseler bile hiç sanmıyorum) ne değişecek o giden günler zamanlar geri gelmeyecek o yüzden hiç karıştırma ve sadece önüne bak. Bir de sen soğuk davranıp, mesafe koyduğunda da seni suçlayabilirler biz ne yaptık ki diye boşver duymamazlıktan gel, hiç aldırış etme, düşünme bile bırak onlar kendileri düşünsün. Ne ekersen onu biçersin sonuçta. Siz kendinizi tüketeceğinize bırakın onlar tükensin. Çocuğunla geçirdiğin geçireceğin zamanları düşün. Evin ayrı yuvan ayrı. Umarım zamanla, sevgiyle, mutlulukla güçlenip bu günlerin üstesinden gelirsin. Hayat tahmin ettiğimiz kadar uzun değil hepimizin hayatında kötü anılar var geçmişe takılırsak geleceği güzel günleri göremeyiz.

bir gün canın yandığında ilk koşacak ailedir ne olursa olsun

Çok teşekkür ederim. Kitap okumaya bayılırım zaten, kaç tane önerirsiniz önerin hepsini almayı ve okumayı isterim. Tedavilere gelince, dediğim gibi aslında onları görmezsem veya muhatap olmazsam herşey yolunda. Ama yüzlerini gördüğüm anda sanki o kızgın, nefret dolu anlarına geri dönüyorum.

Çok zor yaşadıkların. Herkes maalesef aileden şanslı doğmuyor ama bak cok şanlısın ki gene su an herşey yolunda gitmiş hayatının. Bak ne güzel kendin aileni kurmuşsun. Umarım mutlu olursun kendi yaşayamadıklarını eşin ve çocuğunla yaşarsın

Sebebini ben de bilmiyorum. 8 yaşında arkadaşım çağırmış kapının önünde oyun falan oynayacağız. Çekine çekine izin istedim çıkabilir miyim diye. Cevap bile vermeden yerinden bir hışımla kalkıp kolumdan tutup kapının dışına fırlattı beni. Kolumu öyle şıkmış ki parmaklarının izi kalmıştı kıpkırmızı. Utancımdan diğer elimle kolumu tutarak o izi kapattım arkadaşım görmesin diye. Nasıl unutayım. Çok düşündüm ne yapmış olabilir 8 yaşında çocuk bilmiyorum

Zaten can yakan onlar ne diye koşsunlar. Gereksiz romantizm kasmayın. Konu sahibi ben olsam bu insanları keser atarım hayatımdan. Yaşattıkları yetmiyormuş gibi her görüşmede aklıma gelecekse kendime hayatı zindan edeceksem niye tutayım ki. Hiç görüşmeyin olsun bitsin.

Tum iletisiminizi kesin bence. Hem size hala zararlari var. Siz kendi ailenize oglunuza odaklanin. Kendinizi sevin

benim arkadaşım küstü konuşmadı daha çok üzüldü. bence o tarz ailelere pat pat içinden geleni söylemek onlara deger vermemek lazım. konuşmamakta çözüm degil.

Affedetmeye çok çabaladım ama hiçbir zaman büyük bir hata yüzünden değil, saçma sebeplerden bunları yaşatıp yaşama sevincimi öldürüp, sürekli kendimi suçlu ve kötü olarak görmeme neden oldukları için affedemiyorum. Hep "suçum neydi, neyi yanlış yaptım" diye geçirilen çocukluğum ve gençliğim yüzünden affedemiyorum.

Ne yazık ki aileniz 'toksik aile' Toksik bir oluşumdan zarar görmemek için ona bulaşmamak, görüşmemek en doğrusu. Ailedir atılmaz, nolursa olsun görüşülmeli şeklindeki bakış açısı hatalı ve bizim toplumsal-kültürel kodlarımızla bağlantılı bir safsata. Aile, üyelerini koruyup kollamıyorsa, sevgiyle büyütmüyorsa değerini ve önemini kaybeder. Niye böyleler? Sorusuna cevap aramayı da bırakın. Bu tip ailelerin alt yapısında pek çok karmaşık faktör var. Muhtemelen siz kendiniz anne olduktan sonra bilinçaltınız aktif hale gelerek çocukluğunuzu size sık sık hatırlatıyor. Size ya hipnoterapi ya da EMDR tedavisini öneririm. Ehil kişiler tarafından uygulandığında fayda görmek mümkün. İsterseniz kitap tavsiyesinde de bulunabilirim.

Yaşlanınca melek falan olmuyor böyle anne babalar. Yine huysuz, aksi, moral bozucu davranmaya devam ediyorlar. Yemeğini yapsan tuzlu-tuzsuz der, doktora götürsen bu doktor bir şey bilmiyor ki öleyim diye mi uğraşıyorsun der. Neden böyle davrandın desen haketmişsindir der. Yani insan 7 sinde neyse 70 inde de o. Değişmiyorlar. En güzeli ayda yılda bir telefonda görüşmek. Bu kadar.

Ben de benzer bi çocukluk yaşadım belki daha da kötüsü.. Dediğinizi yapmaya çalışıyorum bu defa da ayda bir defa arar annem soğuk nevale diye diye başımın etini yer yani yine ben zararlı oldum.

Tekrar teşekkür ederim. Hemen pazartesi büyük kısmını alacağım.

HErşeye rağmen affetmek gerek. Okurken resmen yaşadıklarımı gördüm tekrardan. KAder ortağıyız belkide biz... Ben affettim. Kendimi hafiflettim. Onları görüyorum ama ararlarsa arıyorum aramazlarsa umrumda değil. Bende şusn evliyim. Kendi evime hayatıma bakıyorum. Kendime kötü gelem birşeyi hayatıma almıyorum. Gerekiyorsa ailem dahi olsa artık çok acımasızım. Konuşmuyorum uzak duruyorum. Kendimden değerli daha hiçbirşsy yok...

Nokta atışı bir tespitiniz olmuş, ve şimdi farkına vardım. Gerçektende hep kendi anneliğim ve hissettiklerimle kıyaslıyorum. Oğluma söylediğim kelimeleri bile doğrusunu seçmek için öyle büyük çaba harcıyorum ki, onu böyle çok severken hep kendimdeki hatayı bulmaya çalışıyorum. En çok buna yıprandım belkide... B

Affetmeye çalışmayın. Son yıllarda kişisel gelişim okuyanlarda çok var bu affetme saplantısı. İttirecen kaktıracan ama ille de affedecen. Bir de affedememenin stresini yüklemeyin omuzlarınıza. Çünkü affedilecek şeyler değil bunlar. Oysa kendisine tecavüz eden birini affedemediği için psikoloğa gelen bir kadın, affetmek zorunda değilsin dendiğinde iyileşmişti. Affetmeyin ama durumla barışın. O ailede doğan kız çocuğu ben de olabilirdim, siz olmuşsunuz. Sizin şanssızlığınız ve asla sizin suçunuz değil. Kaldı ki bizler de muhteşem ailelerde büyümedik. Toplumumuz, aile yapısı açısından hastalıklı. Böyle düşünün. Şu an ne güzel bir aileniz var. Zor şeyler yaşadım, benim suçum değildi ama şimdi mutluyum diye düşünün. Affetmemek değil ama durumla barışmak sizi sürekli öfke duymaktan koruyacak. Enerjinizi öfke duymak yerine kendi çocuğunuza çok mutlu bir anne figürü olmaya harcayın

Affedip onlari oldugu gibi kabul edemiyorsaniz mesafe koyun derim. Canciger olmaniza gerek yok. Ben siliyorum boyle insanlari ama herkesten bu tavri bekleyemeyiz sizin icin kolay olmayabilir. Hayatinizin merkezine de koymaniza gerek yok ama bayramda seyranda formaliteden ilgilenin yeter. Sizin de artik mesgul oldugunuz bir cekirdek aileniz var.

Ben böyle konuştuğum zaman moralimi bozan kişileri hayatımdan çıkardım ve şuan çok mutluyum aynısını sana da tavsiye ederim sana bukadar zarar veren iz bırakan kişiler annende babanda olsa bence hayatından çıkar bi faydalarıda yok belliki uzak kalmak huzur verir bence sana

Neden görüsmeye devam ediyorsunuz? >Tmm annedir babadır, ama size iyi gelmiyorlarsa mesafe koyun en azından. Eskiden fiziksel varmıs, suan psikolojik siddet devam ediyor. Görüsmemek en iyisi bi süre.

Ben aynen dediğiniz gibi içinizde ne varsa sayıp sovmenizi, sonra da en ölüme ne ölünüze, hadi yallah demenizi tavsiye ediyorum. Eğer maddi durumunuz vs yerindeyse ve yarın bigun ailenize muhtaç olma durumunuz yoksa

Birde en yardıma muhtaç olduğun zaman doğumdur, ameliyattır, hastalıktır falan. Ben bunları hep yalnız başıma atlattım. Hiçte ihtiyaç duymadım ki onlarda bayılmadılar koşmak için. B

Kendini suçlamanı başarmışlar işte. Bu senin zayıf noktan ve bunu keşfetmişler. Burdan vuruyorlar. Benzer psikolojik baskılara maruz kaldım. Çok iyi biliyorum ki tek kurtuluşun tavrını tamamen değiştirip sesini yükseltmen. Sesini yükseltmezsen duymuyorlar bu tipler.