Sevgisizlik depresyona neden oluyor Depresyondaki insanlar geriye dönüp baktıklarında, erken yaşamlarında sevgiden yoksun olduklarını görebilir. Bakırköy Ruh Sağlığı ve Sinir Hastalıkları Hastanesi'nden Doç. Dr. Kemal Sayar, çocukların anne-babalarının sorunları olabileceğini göremediğini belirterek, "anne-babalarının bazı davranışlarının kendi hatalarından kaynaklandığını düşünürler" dedi. Ailelerin yüksek beklentileri ve kontrol edici tutumlarının olabileceğini vurgulayan Sayar şunları söyledi: "Araştırmalar göstermiştir ki depresyondaki insanlar geriye dönüp baktıklarında, erken yaşamlarında sevgiden yoksun olduklarını görür... Pozitif bilgi ihtiyacı "Ailemiz bize sürekli eleştirel yaklaşırlarsa, biz de bu adeti sürdürür ve sürekli kendimizi eleştirmeye başlarız. İçgörü kazanarak ve biraz çaba harcayarak bazı alışkanlıklarımızı değiştirebilir ve kendimize daha esnek davranabiliriz." Sayar, sevgi, ilgi, korunma yaşantıların eksikliğinin depresyona neden olabileceğini ifade ederek, "nedeni beynimizin belli seviyelerde pozitif bilgi girişine ihtiyaç duyması ve bazı kimyasallar salgılayarak stres seviyesini azaltmasıdır" dedi. Mutlu durumlar Dünyadaki bütün insanların kendisini mutlu ya da mutsuz hissettiği ortak bazı durumlar olduğunu belirten Sayar bu durumları şöyle açıkladı: "Mutluluk yaratan durumlar sevilmek ve istenmek, diğerlerine yakın olmak, kabul edilmek ve ait olmak, arkadaşlara sahip olmak, bir gruba ait olmak, diğerlerinin gözünde değerli olmak, takdir edilmek, beğenilmek, diğerlerine ve kendine çekici gelmek, bir statüye sahip olmak ve saygı görmek. Bunların tersi durumlar ise mutsuzluk yaratan durumlardır." Sosyal başarı duygularla bağlantılı Beynin güzel hissettiren şeyleri isteyeceğini kaydeden Sayar şunları vurguladı: "Bunu başaran insanlar sosyal olarak başarılı, diğerlerinin yapamadıklarını yapabilen insanlardır... "Bu insanların hayatta kalma ve genlerini geleceğe aktarma ihtimalleri daha fazladır. Sosyal başarı bizim duygularımızla bağlantılıdır." M

ben mutlu olduğum zaman başarılı oluyorum eğer bir ortamda geriliyorsam yada bir baskı üzerimde hissediyorsam oradan kaçıp gitmek istiyorum durup mücadele edemiyorum vazgeçiyorum. İçime kapanıyorum... Yaptığım işlere oyun gibi eğlence gibi bakabilmeiyim başka türlü başarılı olamıyorum mutsuz oluyorum çıkarlrım için gri olamıyorum. siyah ve beyaz gibiyim... duygusalım çok bir de bu huyumu hiç sevmiyorum ama değiştiremiyorum da daha mücadeleci olmak isterdim cesur olmak...

çok kötü ya o anlık tepkide vermek.. Kires

bende normalde hemen karar alip uygulayan ve bundan pisman olanlardanim kriz yonetimi nedir bilmiyorum o an icimden ne tepki vermek geliyorsa o tepkiyi veriyorum M