Ailesiyle sorun yasayan tek insan degilsin. Bizimde sorunlarimiz var. Allah kahretsinki bazen bende isyen ediyorum. Bazen bende dayanamayacak gibi oluyorum. Ama guçlu olmak zorundayiz dua. Unutm sabrin sonu selamettir. ve çalis, mutlu oldugun seyler yap, kitap oku mesela. kafani dagitmaya çalis.

okuyacağım şimdi. umarım evlilik hayatında gülerim. gerçi ona da nerden baksan 3 4 sene var canım. amin. P

benım annemle babam ayrı babamı kaç senedır gormuyorum baba sevgisi nedir bılmıyorum hep kucukken cocuklara bakardım babalarıyla gelırlerdı okula okadar ozenırdımkı keske benım babamda getırse dıye yoklugunu cok aradım uzatmıcam dıycegım o kı baban yanındaysa sukret ve olmayanları dusun ne varkı senı okn kere aramasında benım babam seneden seneye bıkere arıyor hasret kalıyorum şikayet ettgın durumun olumlu yanlarından bak bırazcık Dafne

Çocuğu kaç yaşında olursa olsun bebekmiş gibi seven babalara hep gıpta etmişimdir. Eğer babam benden bir şey isteyecekse 'kızım' der. Benim için en sevgi dolu sözcük budur. Belki 3 4 defa demiştir. Bu kelimeyi bana her dediğinde gözlerimin dolduğunu saklamaya çalıştım. Babam beni seviyor galiba dedim içimden. Bazen sorardım, ' bana neden böyle nefretle bakıyosun, ben senin çocuğun değil miyim? beni neden sevmiyorsun? diye.. artık sormuyorum, cevabını biliyorum her şeyin. Evet öz çocuğuyum ama beni sevmiyor. Evden dışarı çıkmak yasak, bakkala giderken bile tembihler koşa koşa git gel.. Okuldan eve gelirken on defa arar nerde kaldın o... diye. Annem çalışıyor hala babamsa emekli.. Babaannem de 5 6 senedir bizde kalıyordu ve yatalaktı.. Halalarımın yapmadığını yaptım, altından aldım, karnını bebeğe bakar gibi doyurdum. Kendi çocukları bardağını almaya tiksindi ben banyosunu yaptırdım hatta bazen öylesine uğraşmak gelirdi içimden, babamdan beklediğim sevgiyi ben babaanneme verdim onu çocuğum gibi görüp, tırnaklarına parlatıcı bile sürerdim.. Geçen sene vefat etti.. Durumumuz iyi olduğu halde 14 yaşımdan beri hep çalıştım ve paramı da eline verdim yine de yaranamadım.. Ne bi güzel söz, ne şefkatle bi dokunuş, ne güven veren bi bakış... Hiçbir şey. 2 ablam var onlara hiç karışmazdı bile, çok rahattılar ama onlar evlendiler.. Baskı varmış onlar için sözde.. Benim çektiğimi gördükleri halde hiçbir şey demiyorlar. Evlenip gitmekten başka çarem yok. Ağlamaktan çok yoruldum Allahım.. Şuan sırtıma aldığım darbelerden mi, yoksa kalbimdeki kırıklardan mı canım yanıyor ayırt edemiyorum. 2. seçenek daha kuvvetli geliyor. Biraz huzur biraz.. Biraz sevgi.. Allahım çok görme, kurtar beni.

bende bunun gibi bı konu actım bu kategorıye beterın beterı var canım en azından evlenıp gıtme gıbı bı ıhtımalın var belkı hayat sana bu cektırdıgı acıların ödulunu evlendiğinde verecek. bazen öyle cıkmaza gırıyorkı ınsan öyle caresız oluyorki mesela ben su an senın yerınde olmayı ısterdım belkı bı baskasıda benım yerımde olmayı ister, allah kalbımızdekı yaraları kapatsın Z

arkadas kötuyu gösterıp avuttugumuzu söylemıs tabıkı kım ıstemez en guzelını yasamayı ama hayat bu yollar karısık ve herkese adıl davranmıyor bak tutunacak bı annen var yanı bı yolun baslangıcında destekçin var annenle guclenıp kendını o evden kurtarabılırsın babana gelınce değişmez malesef böyle bunu sana 7 yasından berı annesını babasını değiştirmeye calısan 23 yasıma gelmiş bi çocuk olarak söyluyorum çok acı çok buyuk bı boşluk ama değişmezler.

Babanızın herhangi bir psikolojik sorunu yoksa zalim bir insan demekki herkesin hayatta yaşadığı zorluklar acılar farklı farklı sizinde hayat sınavınız bu demekki zordur eminim insan kendi evinde huzur bulamayacakta nerede bulacak ama elinizden bişey gelmiyorsa sabır diyeceksiniz.. Buda hayatınıza yön verirken yol gösterici olacaktır mutlaka, evliliği bir kaçış olarak görmeyin asla, ama illaki bir gün evleneceksiniz o zamanda sizin çektiklerinizi çocuklarınız çekmesin diye eş adayının babanızdan dolayı hangi özellikleri taşımaması gerektiğini kolayca değerlendireceksiniz M

yediğim lokmalar sayılıyor demişsin durumunun ne kadar zor olduğunu tahmin edebiliyorum ama seni kurtaracak tek şey çalışıp kendi düzenini kurmak, evlenip kurtulmayı düşünme bile.

Güzel yorumlamışsın kardeşim. Çok ihtiyacım var hem de. Annem olmasa yaşayamam herhalde zaten. Tüm sevgisini bana veriyor ama benimki sevgisizlikten daha çok rahatsızlık. Her yolu denedim işe yaramıyor. Ağlayarak haykırdım yüzüne sev beni, üvey miyim? diye.

Aynı adamın size farklı, ablalarınıza farklı davranması çok ilginç... ablalarınızla arada çok yaş farkı var mı? mantıklı gelmiyor ama belki yaşlanınca huyu değişmiştir, veya siz küçükken bir olay yaşanmıştır, artık kendini de yaşamayı da sevmiyordur. Doğumunuzdan beri böyle mi, size çocukluğunuzda sarılan, öpen fotoğrafları var mı? Anneniz bu durumun garipliğini farkediyor mu? onunla bu konuyu konuşuyor musunuz? Durum gerçekten bu kadar garipse ve anneniz farkediyorsa sebebini de biliyor olması lazım. yoksa kabullenmezdi. Aklıma gelen uç bir olasılık hastalanmış olması, paranoyaklaşmasına sebep olacak bir psikolojik hastalığı olup da sizi başkasının kızı gibi düşünüyor olabilir mi? çok zor şeyler yaşıyorsunuz gerçekten, biliyorum, baba sevgisi olmayınca hep bir şeyler eksik kalıyor. Elbette halimize şükredelim ama dertleşmenin ne zararı var. S

hep daha kötüsünü gösterip elindekine katlan/yetin diyoruz ama bence bu doğru değil. bu kızın baba sevgisine ihtiyacı var. bence önce annenle otur konuş. ben böyle böyle hissediyorum de. babanla da yüzyüze konuşamayacaksan ona duygularını yaz ve ver. suçlayıcı olma da sadece hislerini ve aranızdaki ilişkinin nasıl olmasını istiyorsan onları yaz. belki etki eder. ne kaybedersin ki. P