Dilerim her şey gönlünüzce olur. Yeni yerler değişiklikler vesile olabilir. Yalnız bir ömür sürmekten korkmayıp ve ayakları üzerinde durabilmek fikrine alıştıktan sonra zamana bırakıp gelişmelere göre hareket etmek gerekiyor sanırım.

Umarım hakkımızda hayırlısı olur. Aşık olacağımız, pişmanlık yaşatmayacak, iyi ki dedirtecek kişilerle karşılaşırız.

Yakın arkadaşım 35 yaşında 4 aydır biriyle görüşüyor ve inanmazsınız hayatındaki ilk uzun ilişki. Daha önce bir sürü insanla görüştü tanıştı flörtleşti ama olmadı. Şimdi doğru kişiyi buldum diyor evlenecekler ocak-şubat gibi. Yaşı 35,5 oluyor evlenene kadar Yani bu işler kısmet işi salın gitsin.

Sizinle aynı fikirdeyim, herhangi bir sevgi hissetmeden sırf geç kalıyorum, evlenmeliyim diye hissiz bir şekilde biriyle o yola girmek doğru gelmiyor. Genelde tek başıma ayaklarım üzerinde durabilirim, evlenmek zor, bu sorumluluğu kaldıramam desem de şöyle bir etrafıma bakınca insanların yaklaşımı, değer yargıları yaralamıyor değil.

Buna katılıyorum ben de evlenemezsem evlat edinmeyi düşünüyorum annelik dogurmaktan ibaret degil önemli olan o duyguyu tatmak ve bir evlat yetiştirmekse bu da bir yöntem. Gercekten sevgiyi saygiyi yasamadigin evlilik olsa ne olmasa ne Hak veriyorum size

lily86

Yani burda cogu insan evli oldugu icin senin gozunden bakip cevap veremeyecekler her ne kadar empati yapmis gibi gorunsede bunu yasayan bilir. Ben seni cok iyi anliyorum ben 34 yasindayim ustelik 30 yas sendromu yasadim acikcasi ama evlenmedigim icin degil yaş aldigim icin sadece. Bi sure sonra evlenme muhabbetini rafa kaldiriyosun zaten 30 dan sonra guzellik sektorune girdim egitim aldim suan estetisyenlik vs yapiyorum ona bakarsan kursa giderkende bu yastami kursa gidiyosun cok gec kalmissin diyenler oldu kulak asmadim ne guzel calisiyorum ayaklarim ustunde duruyorum evli olsam bi engel cikardi bunlari yapmama ya koca engeli ya cocuk engeli demek ki herseyde bir hayir varmis suan hayatimdan o kadar memnunum ki iyikide erken karar almamisim diyorum. Sende akişa birak kendini etraftan goruyoruz iste cokta mattah bisey degil evlilik bence. Dogru insani bulursanda en guzel şey. Biz en guzelin peşindeyiz buna inan

Bende bekarım 30u da geçtim Birini seversem mantığıma uyarsa güvenirsem evlenirim Ama illa evlenmeliyim diye bir arayışta değilim Arada evlensem nasıl olurdu diye düşünmüyor da değilim Çocuk isteğim çok oldu, 30dan sonra bekar kadınlar evlat edinebiliyormuş rahatladım, illa doğurmama gerek yok çok sevmem yetiştirmem için Şuan için akışına bıraktım

Ay 10 yıllık evli biri olarak üstüme alındım. Bence anlaşabildiğin insanla evlilik güzel bir şey. Ben 21 yaşında evlenmiştim. Şimdiki aklım olsa 28 civarları evlenirdim. Bence tam zamanı karşınıza standartlarınıza uygun biri çıkarsa.

Kendim gibi düşünen birine rastlamak mutlu etti. Benim de hayat planım bu şekilde. Evlenmez isem, bir çocuğa korucu aile olmak istiyorum. Sadece anneliği tatmak için öylesine bir evlilik yapmak ve o mutsuzluğa bir çocuğu ortak etmek çok bencilce geliyor bana. Aqegnne olmak için illa ki doğum yapmak gerekli diye düşünmüyorum. O çocuğu kalbinde doğurup, büyütmek önemli olan

33 yasında evlendim bende zaman zaman acaba evlenebilecek miyim düşüncesi sardı çunku kendi ailemde de rahat değildim görünür de yapılan bir şey mi var hayır ama zaman zaman sanki artık o eve ait değilmişsiniz fazlalık gibi hissetmeye başladım kendmi bunun için evlenmedim tabi eşimi seviyorum severek evlendim bu yaşlarda evlenmenin bi güzel tarafı artık neyin ne olduğunu biliyorsunuz hayatınızda belirli kişiler oluyo oturmuş oluyo hayatınız

30dan önce evlenmicem dedim, dua yerine geçti herhalde. Hiç olumlu bakamadım 30a kadar evliliğe hiç aklımda yokken annemin rahatsızlığı iyi ki evlatları var yoksa napardı dedirtti ve buzdan duvarlarım eridi gitti. Kısmetim de öyle çıktı karşıma... Bazı şeyler öncelikler hayata bakış 30dan sonranra değişiyor bence.

Neden 35i geçmeyin diyorsunuz?

Teşekkür ederim temennileriniz için. Şu an hayatımda biri var ama henüz evlenme istediğim ve cesaretim yok. Ben evliliğimin 3. ayında yıllardır aldatıldığımı öğrendim. Evlenmiş ama bırakmamış adam. Hala aldatıyormuş. Ağır travmalar atlattım yani. O yüzden hemen evlenemem :)

Amaan bir dert bile paylasamiyosun burda. Hemen oyleler boyleler. Ben 30 um. 30 a gecinde telas basmadi degil. De napcan. Hayırlısı ne ise o olsun. Ama ben mesela hala ailemle birlikte yaşıyor olmama cok takılıyorum. Mesela evlenip çıksam bu evden bir eksik kalacağım. Tek yasayip kendi basimaligi da bir sure tatmak istiyorum isin acigi

Birazdan yazacağım W

Bir tanıdığım 22 yaşlarında evlendi. nişanlanınca benimde başımın etini yerdi yok mu biri yaşın geçmeden bul diye. birilerini benimle tanışrırmaya çalışırdı arada. saçma sapan insanlarla genelde. Okumuş çalışan biriydi kendisi. Karşısına çok iyi insanlar çıkacakken ilk bulduğu insanla evlendi tabiri caizse. Ben evde kalmış oldum onlara göre başaramadım. Şimdi başını taşlara vuruyor. Çok pişman. Neden erken evlendiğini sorguluyor. Bunların başına geleceğini bilse değil 22 yaş 42 bile olsa bin defa düşünürdü. Kızın hayat enerjisi bitmiş gözlerinin feri çekilmiş gibi. Eski halinden eser yok.3 çocukla kolay değil boşanmak tabi.40 yıl düşünsem öyle hayat dolu özgüvenli bir insanın o hale geleceği aklıma gelmezdi. Allah hayırlı insanlarla karşılaştırsın. Geç olsa bile sonunda hep iyiki dedirsin.

37 yaşıma girerken evlendim, şimdi 39 olmak üzereyim. Evlenmeden önce yaşımın da verdiği korkularla yalnız hissettiğim asla evlenemeyeceğimi düşündüğüm zamanlar oldu. Ama genel olarak hemen evleneyim düşüncesinde olmadım hiçbir zaman. Okul, iş hayatı vs derken hep ertelemiştim. Sonuç; evliyim, çok mutluyum. İyi ki bu yaşta evlenmişim diyorum. Erken evlenenlerin avantajları ve dezavantajları olduğu gibi geç evlenmenin de oluyor illa ki. Ama hayat bu ha erken ha geç, mutlu olmadıktan sonra yaşın önemi yok. Daha yaşınız çok genç, henüz 30lu yaşlara girerken bunları düşünerek yormayın kendinizi. Aşk her yaşta güzel, yeter ki Allah iyi insanlarla karşılaştırsın...

Pandemi kaynaklı mı yoksa 90'lıların kaderi mi bilemedim

Umarım hayatınız çok daha güzel bir şekilde ilerler bundan sonra.

Siz yazarken aklıma babamin son zamanlardaki hastanedeki anlari geldi (( Yogun bakima yatirdik annem de onu yalnız biraktik diye üzülmüştü gittiğimde de kendim o hissi yasadim uzuldum yarim. saat kalabiliyorduk yaninda Sonra da orada vefat etti Biz onu birakmadik ama yaninda da olamadik son saatlerinde Derler ya bir anne on cocuga bakar da on cocuk bir anneye bakamaz diye Ben de anne olmayi cok isterim ama önce ona baba olacak, hayati paylaşabilecegim bir eşim olmali bunun icin. Sirf evlenmis olmak ya da anne olmak icin evlenmemek lazim. Herkesin hakkinda hayirlisi...

Bu hisler 30'a çok yaklaşınca geliyor sanırım.

Çok güzel ifade etmişsiniz

Evlilik bence kader kısmet meselesi. Evlenmeyi kafaya takarsanız karşıbıza çıkan ilk kişiyle doğru mu yanlış mı düşünmeden evlenirsiniz ve belki de yanlış bir aeçim yapmış olursunuz bilemeyiz. Ben evlenmeden önce asla 30uma kadar evlenmem diyordum hayat karşıma eşimi çıkardı. Üstelik hayatımda en doğru dediğim biri varken. Demek ki en doğrusu değilmiş. Yani siz istemeseniz de elbet birgün karşınıza biri çıkacaktır hem de hiç ummadığınız bir zamanda. Sadece bu düşğnceşersen sıyrılıp hayatınızı yaşamanızı tavsiye ederm. Ayrıca 35 yaşında görümcem hiç sizin gibi düşünmüyor hala daha erken 40ı göreyim diyor. Belki hiç evlenmem kimsenin derdiyle uğraşamam diyor.

Mutluluğunuz daim olsun inşallah, Teşekkür ediyorum temenniniz için

Çok sevindim adınıza. Zaten insan bu yaşlarda kendini tanıyo aslında.

91 Eylül doğumluyum. Hala minicik hissediyorum kendimi. Ne evliliği ayol

Ahh umuyorum böyle olmasını. Sağlığımız yerinde olsun da hallederiz gerisini :)

Ben de tam tersi evlenirsem eğer nasıl bırakırım onları ya hastalanırlarsa diye bir taraftan korku yaşıyorum. Çok karmaşık duygular yaşıyorum son zamanlarda lily86

Liseden hemen sonra kazandığım 2 yıllık bölümümü okudum. Mezun oldum birkaç ay sonra KPSS'ye girdim, 85'e yakın puanım ile alımlarda tercih yaparak alanımdan atandım. Son düzenleyen: Moderatör: 17 Mart 2021

toplumsal baskı hep o yüzden böyle karamsar düşünüyorsunuz. Menapoz olayı olmasa kimse 35 den önce evlenmek istemez.

30 yasimin sonuna dogru nisanlandim 31 yasinda evlendim. Her gorustugum iliski sacma sapan ilerliuordu, olmadik anda kesiliyordu. kismetsizlik oluyordu. Hatta son gorustugum biri boyle sacma sapan gizli adam modlarina girmisti. Toparla kendini papatyagolgesi dedim. Buna simdi tekmeyi vurmazsan sonra cok uzulceksin. yalniz kal hic evlenme iliskin olmasin ama bundan bi cacik olmaz birak bunu dedim. Adami biraktim akabinde esim cikti karsima. O adam da yillardir gorustugu kizi benmle aldatmaya calismis. Hatta. Bak aklima geldi smdi. uzun hikaye sonradan farettik arkadasimla. Neyse. Demem o ki. Evlenmek icin evlenmedim. Evlenmezsem kendim ayri eve cikar yasarim diyordum. Evdekilerle de bi yeerden sonra uyusmuyosun cunku. Bide iliskilerinde art niyetli seref yoksunu insanlarla karsilastiginda hemen sana yasini hayirlatarak cinsel ihtiyacini vurgular. İma eder. Bu durum da cok can skci. Evli o kadar erkek cikti ki karsima. Hepsinin de karisi kotuymus mutsuzmus. Metres yapacaklari heralde Allah korusun ya Rabbim. Hepsinin agzinin payini vere vere gonderdim. İki tanesi rezil kepaze oldu ozurler diledi. Cok can skci depresyona sokucu igrenc meseleler. Dusunun yani sirf yasim 30 oldu diye cinsel anlamda zavalli muamelesi yapip taciz edilemye calistim. Bekar biri olmama ragmen. o yuzden kadin olmak hele bosanmis kadin olmak, kendi ayaklari uzerinde durabilen yasini almis genc kadin olmak bu nemlekette cok zor. Ama ben hep direndim. yani anlattiklarini fazlasi ile yasadim Hic uzulemyin. Esim cikmasa idi karsima. Sonsuza dek yalniz kalacaktim ama mutsuz bi sekilde bi adamla hayati paylasmak yerine kendi basima mutlu olmaya caliscaktim. Ayrica bu zamanda kizlar gec evleniyor. Yasiniz gayet normal. Kismet nerden cikar bilemezsinjz.

Arkadaşlar lütfen yanlış anlamayın ben 35 yaşıma girdim ve tüp bebekle uğraşan birisi olarak söylüyorum. Çocuk isterim diye bir düşünceniz oluyorsa ve bekarsanız ya da şu anda çocuk yapmayacaksanız lütfen bir tüp bebek merkezine gidip yumurtalarınızı dondurun. Bunu yaparsanız ileride üzülmezsiniz ve biyolojik yaşım geçiyor diye tribe girmezsiniz. Toplanan yumurtalar -185 derecede sıvı nitrojende saklanıyor. İyi bir labaratuarda gerekirse sonsuza dek bile uygun koşullarda saklanır. İsterseniz 55 yaşında menopoza girdikten sonra 30lu yaşlarda dondurduğunuz genç yumurtalarınızla anne olabilirsiniz böylece. He derseniz ki onunla mı uğraşacağım :) evlatlık edinebilirsiniz. İlla doğuracağım derseniz de kıbrısta yumurta donasyonuna gidersiniz.

Alintinizi gördüm Ilk adimi karsidan beklerseniz ya da insanlardan kacarsaniz olmaz Şöyle ki ben de ilk adimi erkegin atmasi taraftari bir insanim genel olarak Ama bir erkek de bir kadindan adim. atmak için cesaret alabilmeli Yani siz goz suzun ne bileyim hislerinizi karsi tarafa tavirlarinizla yansitin zaten ilk adim da gelir

Güzel dilekleriniz için çok teşekkür ediyorum. Umarım hepimiz iyi, karakterli ve merhametli insanlarla karşılaşırız.

34 yaşımda evlendim kafanızdan geçenlerin benzeri kafamdan geçti, bir de evlilik bana çok büyük yük gibi geliyordu, bütün evlileri mutsuz sanıyordum ne alakaysa işte. Artık evlenmem diye düşünüyordum. Evlendim ve mutluyum. Hatta kocama keşke daha önce tanışmış olsaydık da daha erken evlenseydik diyorum. Karşınıza gönlünüzü hoş edecek biri çıkarsa evlenin. Bir hayatı, bir evi, sevdiğinle paylaşmak müthiş bir duyguymuş.

Bu benim için çok zor inanın.

Aslinda sorununuzun cevabi cumlelerinizde gizli. Cekingensiniz ve hep erkeklerden bekliyorsunuz.. Hep dönüş bekliyorsunuz siz neden adim atmiyorsunuz?

Şöyle ki büyük bir sağlık problemi geçirdim. Görsel olarak da aman aman biri değilim. Sadece çekingendim hep ve girişken olmayan biriyim bu konularda. Bir de ekstradan aşırı panik ve kaygılıyım. Tabii bir de atlatılmış önemli bir sağlık sorunu olunca ilk başta beğenip konuşan olsa bile bir iki kişi sonrasında dönüşleri de olmadı. Büyük çoğunlukla benden kaynaklı ama kendimi değiştirmem mümkün mü bilmiyorum. D dryfc Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Ben senin gibi dusunuyorum

Evlilik başarı değil, sosyal statü hiç değil. Neşeli olun, enerjinizi kaybetmeyin. Maddi imkanınız da varsa 50lerinizde bile genç kız gibi kalmanız mümkün. Çok okuyun, meraklı olun, entelektüel olun. Bu yaşa kadar beklemişsiniz iyi bir eş seçin, acele etmeyin. 30 yaşında ve bekar olmak çağın getirdiği bir durum. Okuldu, iş bulmaktı, kariyerdi derken çok olağan yaşadığınız. Hiç kafanıza takmayın, bekar arkadaşlarım bana aman yapma etme boşanma dediklerinde hiç oralı olmadım. 50 koca daha alırım dedim, aynen öyle, yola devam edin...

yorumunuza şöyle katılmıyorum, benim yaşadığım ve gözlemlediklerime göre erkeklere gösterilen ilgi onda bu bende şeklinde algılanıyor. merhaba desen oo bu benden hoşlandı baya diyor, örneğin biraz konuşmaya başladınız bir iki günlük sessizlik oldu kız yazdı erkek oo alıştırdım hemen kendimi bak yazdı diyor. üzgünüm ama 29,5 yaşıma kadar gördüğüm kadarıyla erkekler şımarıklar. Önceki

Ne kadar iyi düşünürseniz, o kadar iyi şeyler olur. Eminim ki albeniniz vardır, güzelsinizdir, sevilecek bir yanınız vardır. Sadece sizin için doğru zaman değildir. Önce kendiniz farkına varın, sonra başkaları mutlaka farkına varır. Allah gönlünüze göre versin inşallah.

Evet galiba hastalığımdan dolayı kendimi kapattım. Hastalığım organ nakli

Görümceniz gibi olabilmeyi çok isterdim

bu 30 yaş sendromu yine erkeklerin dayatması işte.. evlenmenin yaşı olmaz ne zaman şartlar uygun olursa o zaman evlenirsiniz ya da evlenmesiniz herkes evlenecek diye bişey yok ki herkes evlenmesin de zaten.. o yüzden boşa üzüp kahrediyorsunuz kendinizi ben de bekarım hiç de düşünmüyorum evlenmeyi mutluyum böyle. uygun biri çıksa evlenirdim zaten çoktan çıkmıyorsa demek ki böylesi hayırlısıymış.

Ben de 30 yaşındayım ve bu yaşlarda bunalım yaşıyormuş insan. 20'li yaşlardaki gibi olmuyor daha fazla kaygı duyuyorsun normal olarak. Artık tamamen düzen istiyorsun. Aynı zamanda en güzel yaşlar tabi ki. Bence zamana bırak, olumsuz dusunme.

Şu an çocuk sahibi olmaya çalışıyorum :) geçmişe dair tek pişmanlığım çocuk yapmamak oldu. 35 yaşından sonra yumurtalık rezerviniz daha hızlı azalıyor. Tabii nasip kısmet, 23 yaşında anne olamayan da var, 45 yaşında doğuran da. Genelleme üzerinden gittiğim için 35 dedim.

Neye inanırsan onu yaşarsın kendini sevilmeye layık görmezsen sevilmezsin cunku evrene yaydıgın inancın negatiftir karsındaki insan bunu anlar. Kendini sev önce sonra sevilmeye değer gormeye layık biri oldugunu düşün ve hisset. Hayal kur hayal kurmak çekim yasasını çalıstırır. Eş adayının tüm karakterini düşün işinden tut oturacagın eve kadar detaylı hayal kur.. İşte o zmn çat kapı gelir sen merak etme Dini inancın varya esmaül husna dan günlük 100 kere Ya Aliyy ismini okumanıda tavsiye ederim kısmet açmak için

Annenize şifa diliyorum. Umarım hep mutlu olursunuz. D dryfc Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Güzel bir yorum olmuş sonunda da güldürdü Umarım dilekleriniz kabul olur.

Son gorustugumde bunu yasadim gercekten Enerjim tavandi :) ben cok acik net davrandim kendimi nasil kabul. ettiysem karsimdaki adam da öyle görüyordu Ha anlasamadik olmadi ama guzeldi Kendimi iyi hissettim

31 yaşında bekar bir hatun olarak selam ederim Bu geç kalmışlık hissi zaman zaman bende de oluyor. Hayatı kaçırıyor muyum, hayata geç mi kalıyorum acaba diye zaman zaman kendimi sorguladığım oluyor. Öncelikle böyle hissetmen anormal değil. Bu çok insani bir şey. Bu tarz konularda da iki cevap hiç sekmez. Birincisi " Kurslara git, Sosyalleş vs", ikincisi de "Evlenip ne yapacaksın, okumuş kızsın hayatını yaşa" Artık bu bdv'nin bir geleneği haline geldi. Senin için doğru zaman gelmemişse, istersen 100 tane kursa git nafile. Hem bu durum, sende bir arayış psikolojisi yaratır. İster istemez beklentiye girersin. Bu tarz işlerin hayatın doğal akışı içinde karşımıza çıkacağını düşünüyorum. İkincisi ise, evli hanımlar madem evlilikten memnun değiller, boşansınlar da samimiyetlerini anlayalım. Mutsuz evliliklere mecbur değiller di mi, kimse onları zorla tutmuyor. Asıl konumuza gelecek olursak, seni çok iyi anlıyorum. Bazen evlilik olmasa da olur diyorsun; bazen de aile kurma, biriyle hayatı paylaşma, sevme-sevilme isteği beraberinde evlenme düşüncesini getiriyor. Şu da bir gerçek ki, çevrenizde bekar sayısı azaldıkça bu da etkili oluyor. Mesela benim arkadaş çevremde, bekar bir kişi kaldı sadece Evlenen insanların da doğal olarak öncelikleri değişiyor. Hele ki arkadaşınız çocuklu bir kadınsa. Bunu yadırgamıyorum. Çünkü çocuk sahibi olmak büyük bir sorumluluk. Arkadaşınla istediğin zamanda, istediğin gibi vakit geçiremiyorsun. E böyle olunca yalnızlaşma hissediyorsun. Bu da hayat arkadaşı aramaya itiyor insanı. Ama bu hayat arkadaşı, aranmakla da bulunacak bir şey değil. Hayatı akışına bırakmak gerek. Yollarımız doğru zamanda, doğru insanlarla kesişsin inşallah. Bir de kendimi çekici bulmuyorum demişsin, emin ol bu çekicilik, senin kendinle alakalı düşüncelerine bağlı. Sen kendini sever, olduğun gibi kabul eder, çekici bulursan bu etki karşı tarafa yansıyor. Yani çekicilik, senin kendinle ilgili düşüncelerinde bitiyor. Kendini sevmenin ve olduğun gibi kabul etmemin yollarına bak. Her insan çeşitli güzellikler barındırır. Sadece bir kısmı bundan haberdar değildir

Ben yasadim.27 de millet baskiya basladim 28 29 da yogun yasadim ama evlenmeyi hic dusunmedim. Sadece ya yalniz kalirsam dusuncesi vardi. Ben bu saatten sonra kimi bulcam, bulsam evlenmem zaten 3 seneyi bulur diyordum ki esimle tanistim cok sevdim. 4 ay icinde nisanlandik sene dolmadan evlendik.. oluyor yani. Kismet gelince aapr toar oluyor

Evlenmek için evlenilmez.. Sırf yaş geldi diye de evlenilmez.. Evlilik fikrine en azından sıcak bakmanız lazım. Şu an pandemide anca çevrenize söyleyebilirsiniz.. Evlensem iyi olur diye.. Onun dışında pandemi bitince kurslara gidin.. yeni çevrelere girin.. Ama nasip diye düşünün.. Çok beklentiye girmeyin. Ben 33 yaşında yeni nişanlandım. İyi ki bu yaşta oldu. Daha önce olsa bence hayırlı olmazdı.. Nasipse olur umutsuz olmayın.. Çevrenize çıtlatın.. Kısmetin nereden çıkacağı belli olmaz..

Esra ezmeci yazarın kitaplari var okuyabilirsin bende alicam yarın kendine değer vermeye ilgili psikoloji

Ne kadar güzel. Umarım hep mutlu olursunuz. Güzel dilekleriniz için çok teşekkür ederim.

Eğer yaşlanınca yalnız kalmam diye çocuk yapacaksanız veya o yüzden istiyorsanız, hic yapmayın, onun garantisi yok. Ben annem vefaat etmeden 3 - 3 buçuk yıl annemin yanında yaşadım ve çok hastanelerde kaldık, şunu diyebilirim, cok yalnız yaşlı gördüm hastanelerde. Herzaman, annemin işini bitirdikten sonra, onların yanına gittim ve onları yıkadım, ekmeklerini sürdüm kahvaltılık, alınacak şeyleri varsa aldım. Bazı zaman kendi paramla, çoğu un parası bile yoktu. Ama hepsinin en azından 3 tane çocuğu vardı. Bir yaşlı kadının eşi çok erken ölmüş ve 4 tane çocuk köyde tek başına yetiştirmiş ve evlendirmis. Torunları da evli barklı insandirlar, bir oğlu geldi ve oğlunun kızı kocasıyla, kadının başına Azrail gibi dikilmisler, oğlu annesine diyordu ki"ne zaman ölçen, ne zaman? Paran olsa, bir erden gelen paran olsa, alır seni götürürüz, ama paran yok ki, cok masraflisin sen" kadıncağız oğlunun gözünün içine bakıyordu, ne olur beni al git buradan diye ama Nerde o merhamet oğlunda. Köye gittiğimiz zaman, kaç tane yalnız yaşlılar vardı, hepsinin de çocukları torunları vardı. Torunun birisi gelir, devletten gelen yardım edilen parayı alıp giderdi. Kimisininkileri atmışlar kendilerini dış memlekete, hic umurlarında bile değildi, Anne baba ne yapıyor. Benim kizim da birkaç ay sonra güney Afrikaya gidecek eşi ve oğlu ile. Oğlum is yüzünden, cok defa dış memlekette, eve gelince, kolları sivayip karısına yardım ediyor, 2 küçük çocuk evde. Yani çocuklardan çok birşey bekleme. En iyisi birkaç tane çok iyi ve yakın arkadaş, birkaç tane çok iyi komşu ve bir kaç tane normal arkadaş. Birbirinize herzaman yardım etmek. Bunun için mecbur olunmaz evlenmeye ve cocuk yapmaya. Ama bir gün gelir tesadüfen ruh arkadaşın karşına çıkarsa ve evlenirsen, cocuk o zaman bu beraberliği taclandirir.

Ne kadar sanslısınız. Evlenmek ıcın evlenenlerın cogu boşanıyor. Iyıce olcup tartıp evlenın. Bende 31 yasındayım 4 ay evlı kaldım ve o iğrenc kelıme kaldı uzerımde "dul"!! Evlenmek ıcınde evlenmemıstım. Ama aşktan gozume perde ınmişti. Evlılık çocum deıl. Lütfen hayatınızı em guzel sekılde yaşayın. Dipnot:Keşke bende atansam

Evet evlilik sart degil tabii ki Ama bir kadin acisindan anne olma yasi belli surelerle kısıtlı Bir de duygusal ihtiyaclarimiz da var ha sevgili olunur gezersin tozarsin iste o da olmayinca insan tek basina üzülüyor Çünkü maalesef ülkemizde evlilik sosyal bir statu ayni zamanda. Bir arkadasi ariyorum aramadın sormadin, sen de aramadin deyince eee ben evliyim coluk cocuk sen bekarsin! Boyle boyle insanları çıkartınca yalniz kalıyorsun Ben tek basina da hayatın tadını çıkarırım ama bir yerde insan sosyallik de arıyor

O kadar benziyor ki hislerimiz birbirine. Dilerim iyi insanlar çıkar karşımıza. D dryfc Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Ben de 30 lu yaşlarımdayim ve bekarim. Evlenmeyi istemedim bilincli olarak ama tabiki hayatimda biri var. Sevilip seviliyorum yetiyor bana.. Yanlis anlamayin ama ben de seye şaşırıyorum mesela. Turkiye de nasil bir kadin evlenmeyi ister de evlenemez? Hele ki meslegi olup parasini kazanan kadini kim bos birakir ki yani? Acaba cok mu seçicisiniz? Komsumun 65 yasindaki annesi iki yil once evlendi ve beyefendi daire verdi konyada kadinin uxerine hemde.. Yani yanliz kalmak diyorsunuz ya iste bu bence sizin tercihiniz..

30 yas depresyonu bence. Ama tabi ki herkes evlenmeden önce yaşamıştır bence. Ilk evliligimi saymıyorum. 35 yasimda evlendim. Benim icin en dogru zaman da en dogru kisiyle diye düşünüyorum. Ayrica simdi konunuza 10 15 yillik evli insanlar gelip bekarlik daha iyi diyecek.

Bu hisleri yaşamak yaş ile değil de kişinin kendisine bakışıyla alakalı bence. Ben bu hisleri 18 yaşımda ilk sevgilim tarafından aldatılınca hissetmiştim. Ben de beğenilesi biri olmadığımı, sevilmeyecğimi, yalnız öleceğimi düşünüyordum. 18 yaşındayım bir de bu sırada. Ne kadar salak mışım Sonra kendime bakış açımı değiştirdim, dünya görüşüm değişti üniversitenin etkisiyle. Yalnız da mutlu olabileceğimi öğrendim. Beni mutlu eden şeylere odaklandım. Ama zaman zaman aynı moda dönüyorum evli olmama rağmen. Evlenmeden önce de arada gelio gittiği olurdu yani evliliğimle alakalı değil. Sanırım ailemin yetiştirme tarzında alttan alta bana kodlanan şeylerle alakalı.. Bunu çözmek için kapsamlı bir yardım almamız lazım diye düşünüyorum. Umarım sonunda aşarız.

Çok geçmiş olsun. Umarım başka hayal kırıklığı yaşamazsınız. Allah hepimizi iyilerle karşılaştırsın. Dilerim en kısa zamanda atanırsınız. Güzellikler sizinle olsun. D dryfc Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

30 civarına geldiğimde bende de olmuştu çünkü yalniz yaşıyorum ve o dönem de evden ise işten eve seklinde zamanim geçtiği icin bunalmistim Oyle gidip geldigim görüştüğüm pek cevrem de olmadığından biraz bunalima girip uzuldugum bir dönem olmustu Şu an 34 yaşındayım hayatımda cok değişen bir sey olmamakla birlikte, is hayatım bir nebze daha yoğun geçiyor ve burada edindigim çevre beni daha da mutlu ediyor o yuzden icinde bulundugum. durumla baristim diyebilirim Evlilik fikri uzak degil ama yakin da değil çünkü bu kisi benim esim olmali/bununla hayat geçer dediğim biri cikmadi karsima Benim de hayata, insanlara, evliliğe bakış açım daha farkli artık Cok sukur kendi hayatımın sorumluluğunu almis bir insanim, birine muhtac da değilim kimseye de sirtimi yaslamiyorum dolayısıyla benimle evlenecek olan ancak gönlümü kazanarak benim hayatımda yer alabilir. Tavsiyem şu olur: kendinize odaklanin Siz kendinizle mutluysaniz karsiniza da sizin mutlulugunuzu paylasmak isteyen insanlar çıkar Dogru kisi degilse de gider. Kurban psikolojisine sokmayin kendinizi.

Evliliği bilemem de hayatınızda birileri olsa sevseniz sevilseniz güzel olur bence

Evlilik nasip işidir. Yani kimileri evlenince çok mutlu olur. Kimileri de benim gibi kabusu Yaşar ve boşanır. Ben hiç evlenmemiş olmayı dilerdim ama hiç evlenmeseydim de evlenmeyi isterdim muhtemelen. İnsan dışardan gördüğü evliliklere özenir, mutlu yuva ister. Anne olmak ister, hayaller kurar ve evlenir. Sonu ne olur bilemeyiz. Bu nedenle evlenmedim diye de yıpratmayın kendinizi. İnşallah en hayırlısı olur.

Görüyorum o yorumları bu tarz konularda Hemen koca meraklısı etiketi geliyor nasip diye diyorum her zaman ama nasibimde yok mu diye düşünüyorum artık.

Şuan ben de 30 yaş sendromu yaşıyorum sanırım ne yalan soyleyeyim, konunuzu görünce su aralar yaşıyor olduğum duygu geçişinin normal olduğunu düşündüm. Ekimde 30 olacağım ben de. Ve niye bilmiyorum ama sanki benim de evlenmem gerekiyormuş gibi geliyor. Neredeyse bekar arkadaşım kalmadı etrafımda. Dört sene yalnız yaşadıktan sonra bazı durumlardan dolayı birkaç aydır tekrar ailemle yaşamaya başladım. Sanırım bunun da etkisi var evlenmek düşüncesinin kafamı fazla meşgul etmesinde. Hem evliliği istiyorum hem de bu yönde bir adım atamıyorum ben maalesef. Son ilişkim 4 ay önce bitti. Sebebi ise erkek arkadaşımın evliliği istemesi fakat benim ise onunla evlenmeyi isteyecek kadar onu sevmiyor oluşumdu. Onu oyalamanin anlamı yok diye düşündüm ve ayrildik. Sonra geçtiğimiz günlerde evlenmek istediğimi, yasim neredeyse 30 olduğu için değişik bir ruh haline girdiğimi bir arkadaşıma söyledim. arkadaşım erkek ama normal arkadaş. O da beni bir arkadasiyla tanıştırdı. Kaynaşın evlenin dedi bir nevi ama sonra farkettim ki her ne kadar evliliği istiyor olsam da asıl istediğim şey aşk ile evlenmek.. sanırım bu yüzden evlenmeyi istesem de evlenemeyecegim. Çünkü bir daha birine aşık olabileceğimi sanmıyorum. Sirf bu hislerimi yazıp rahatlamak için konu açmayı düşünüyordum ama sizin konunuzu görünce buraya döktüm içimi. Affola

İsiniz erkek agirlikli degilse yasamazsiniz. Bankacilik sektorunde cok fazla adam gorunumlu erkekle muhattap oluyorsun. Hadsizlik yapiyorlsr. Bi de parasi varsa iyice kendilerini bisey saniyorlar. 27 si de ayni 55 i de. Emin olun. İyi ki yasimisim. İyi ki boyle gozumle gormusum ne mal insanlar var. Dogru secimimi yapabildim. Neyse velhasil uzulmeyin. Hayatinizi yasayin. Dedigim gibi yalniz olmek evlenip cocuk yapmakla ilgili degil. Hep mutlu olun insallah

Kapatmissiniz benim de cok kronik hastalığım var hic hasta moduna girmedim size ozelden yazacağım bu hastalık konusunda biraz morale ihtiyacınız oldugunu düşündüm buradaki konuyu sabote etmemek adina dedim ozele yazacagim diye

Güzel yorumunuz ve desteğiniz için çok teşekkür ediyorum. Her şey gönlünüzce olsun

Ben 30 da evlendim. Evlenmeden önce bazen ben de bunları hissediyordum ama aslında evlilikten ziyade benimki yuvadan ayrılma arzusuydu. Tek eve cıkmamı da ailem istemiyordu falan. Bence elimizde var olanla mutlu olun. Etrafınızda hissedilen enerjiniz olumlu olsun. Olmayana değil olana yoğunlaşır. Bir de evlilikten laf acılı ca olumsuz konusöayın. Ümitsiz de değil. Yani tekliflere acık oldugunyzu saklamayın. Sonucta evlilik sevmek sevilmek istemeniz gayet normal birsey.

Valla yas 34 işte evlenmek basari degil elbette ama anne olmak icin de yas geçiyor

Tek odağınız evlilik olmasin Tanışıp flort de edebilirsiniz ya da kadin erkek farketmeksizin bir sosyal ortaminiz da olsa guzel. olur

Şöyle düşünürsek eskiye görede ben çok geç evlenmiş olurum. 27 yaşında evlendim. O zamanlar eskiden üç dört çocuk sahibi olurdu insanlar. Şu an evlilik yaşı 30 Lara kaydı zaten. Gelecekle ilgili kaygılar düşündükçe herkeste olur. Evlenip eşi vefat edende yalnız ölebilir. Ayrıca doğru insanla evlilik en güzeli olur. Kalbinize göre biri çıkar umarım.

Kekikotu Neden ayri eve çıkmıyorsunuz? Benim de bir sürü kronik hastalığım var buyuk bir ameliyat da gecirdim çalışıyorum ve tek yasiyorum Kendinizi kısıtlamayin hayatin sorumlulugunu almaktan korkmayin kendi evin olmasi icin evlenmek şart değil Ben akraba yanında hatta annemin yakında bile yasayamam bu saatten sonra Ev arkadasina da karsiyim insanlar basta verdikleri sözü tutmayabiliyor Evlenirsem de yasayacagim zorluk ayni evde biriyle yasama fikri olur ama insan bazen paylaşmak da istiyor Tavsiyem kendi hayatinizin kontrolunu elinize alin

Kismetin yemende olsa da gelip seni bulur demişler. Yaşa hiç takilma. Etrafimda 33 yaşinda evlenip çok çok mutlu bir arkadaşim diğer yandan da 23 yaşinda evlenip tüm gün eşine lanet okuyan bir tanidiğim var. Bu yaş kisitlamasi gelmeseydi eğer 30 yaşa gibi onlerine çikanla aman geç okdu diyerek evlenmezdi çoğu insan. Doğru insanla belki 2 sene sonra başka bir şehirde karşilaşacaksin? O insanla senin buluşman için Allah hazirliyor zamani belki de. Ben eşimle düğünde tanişdim mesela. Ilk goruşde aşkla. Ikimiz de sevdik evlendik. Ben Allaha yalniz kalmakdan sana siginiyorum. Beni yalnizlikla imtihan etme ama hayirsiz bir insana da emanet etme derdim. Dualara siğin Allaha siğin. Kaderimizi geleceğimizi yazan olan Allahdir. Emin ol içtenlikle dua edersen ve Allaha siginirsan çok guzel şekilde cevap verecekdir sana. Ama sakın aylar sonra duam kabul olmadi diyerek asilik yapma. Unutma vermek de vermemek de Allaha aid. Bizim yargilamak haddimjze degil

Allah ailemize saglik sihhat versin. Yalniz yasama dusuncesiyle birlikte tam da sizin bu soylediginiz korku icime dolmuyo degil. Abim ablam var ama sanki evlenmedigim icin sorumluluk bendeymis gibi. Onlarin kılına zarar gelsin istemem o ayri. Ama benim onlardan ayri bir hayatım olmalı, eger olmazsa kayip bir hayat yasarim diye dusunuyorum. Ben 30 35 yasinda cocuk olmak istemiyorum

O zaman sabah niyetine diyerek lafi baslatiyorum sabah 6:45 saat su an. Bu sene yani 2021 basta ben olmak uzere tum bekarlarin karşisina, ruh eşini cikardigi, ilk goruste ask yasattigi, daima el ele olmak olmak istedigi suprizleri çikarsin. Hadi nerdeyseniz gelin bulun bizi nerde kaldiniz dedelerrrr lafi geldi

Bdv nin klasik konusu oldu bu konu :/

Ne guzel yazmissiniz, ne kadar pozitif, icim acildi okurken

Tatlım aynı durumdayız, ama dediğim gibi sağlıklı olduğumuz sürece bebeğimizin olma ihtimali de hep olacak. Az önce ağladım mesela, reglime 4 gün var ama dakikalar önce lekelenme başladı. Tek isteğim yerleşme kanaması olması, ne diyeyim 30 larımın başında olsam bu kadar stres olmazdım inan. Bu nedenle 35 yaş diyorum hani mümkünse geçilmesin...

Çok üzücü babanızin yoğun bakımda yalnız kalması. Başınız sağ olsun ve Allah babanızin ruhunu büyük bir sevgi ile yanına almistir inşallah. Annemde vefaat etmeden önce beyin kanaması geçirdi ve yoğun bakımda komada 2 hafta kaldı. Bende sade yarım saat kalabiliyorum. Ama vefaat ederken yanindaydim çok şükür. Nedense denk geldi.

Teşekkür ediyorum güzel temenniniz için. G Gamarcoba66 Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Ben görüyorum evliler ama ne hakaretleri bitiyor birbirlerine ne başka şeyleri. Böyle evliliktense yalnız yaşa daha iyi. Genelleme yapmakta uygun olmaz tabi, iyi insanlar var.

Bu 35 olayını çok kişiden duyuyorum ve moralim bozuluyor. Çünkü ben de 35 yaş üstü ve daha anne olmamış bir bayanım.

Valla bi mantıklı geldi, bu konuda saygın bir laboratuvar vs var mı acaba L Luthientr Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Evlenip de napıcan biz evlendik de ne oldu'cu tayfa gelmeden yazayım. Aslında asıl meseleyi cümle aralarında söylemişsiniz. kendinizi beğenmiyor albenili bulmuyor ve beğenilip sevileceğinize inanmıyorsunuz. Bu enerji yüzde yüz karşı cinse geçiyor ve o içine kapanmışlık tüm iletişim yollarını enerji açısından tıkıyor. Öncelikle kendinizi sevmekle ve kendinize yatırım yapmakla başlayın. İç güzelliği tabiki en mühimi. Fakat dışa da yatırım yapmak kendimizle ilgilenmek gerek. Kendinize olan tavrınızı değiştirdiğinizde enerjinizin de değişeceğini ve evleneceğinizi düşünüyorum.

Söyle söyliyim: Benim 20li yaslarim benim icin ne güzel nede stressiz gecmedi. Bununla bogusurken acikcasi birinin karsima cikmamasi daha iyi oldu, cünkü o zaman kendimden bi haber yasiyordum. Tabi baskalarin evlendigini gördügümde bazen diyordum kendi kendime benim hayatimda niye kimse yok diye. Tam böyle hersey yolunu girdi, ben iyilestim felan derken benimki cikti karsima (tam 30 yasindayim o siralqr) ve iyiki de o zamanlar cikip gelmis. Daha önce olsaydi bu kadar iyi ve saglam iliski yürütemezdim. Insallah sizin karsiniza da gönlünüze göre birisi cikar

İnsan hayatı bırıyle paylaşmak ıstıyor.

@oyledeme Öyle deme.

30 yaşında evlendim :) Ondan önce 9 yıl süren bir ilişkim vardı ve travmatik bir şekilde nişandan 1 ay sonra bitti (yaşım 29'du). O ayrılıktan sonra bende de aynı durum oldu. Bir de kuzenim var benden 1 yaş büyük. Onun da birçok anlamsız ilişkisi olmuştu ve ikimiz de hiç evlenecek gibi görünmediğimiz o dönmelerde zaten diyorduk evlenmeyeceğiz belli hayatımızı böyle çizelim diye :) Bu konuşmayı yaptıktan 9 ay sonra kuzenim evlendi. Ben de ondan 1 yıl sonra. Hayatında çok sevdiğin birinin olması falan çok güzel şeyler olduğu için evlenip de ne yapacaksın diyemiyorum ama gerçekten asıl önemli olan doğru kişiyi bulabilmek. Bunun için de mümkün olan çok kişiyle iletişimde olmak lazım. Bu dönemde yapamazsınız tabi ama covid geçtikten sonra dans, resim, müzik ne seviyorsanız o kurslara gidin. Arkadaşlarınıza, ailenize haber salın :) Eğer akıllı mantıklı insanlarsa sizinle uyumlu olabilecek bekar kısmetlerle tanıştırırlar. Fakat oldu ki olmadı hiç üzülmeyin. Hayat öyle çok seçeneklerin olduğu bir şey ki sürekli bir olmamışlık, hayattan geri kalma hissi oluyor. Sevdiğim insan olmayacak mı diye oldu. Sonrasında çocuk istedim yine olmayacak hissi oldu. İşimi sevmedim vay kariyer ne olacak diye çevreden baskı gördüm o da oldu :) kısaca hayatta hep bir şeylere yetemeyeceğiz, olmamış gibi hissedeceğiz. Artık bunu kabullendim. Toplumun senden insan üstü olma beklentileri var. Çok çalışkan ol, çok iyi yerlerde oku, hemen çok iyi iş bul ama bunları yaparken hemen de evlen, hemen ev al, araba al, hemen çocuk yap aaa beklenir mi yok biyolojik saat, yok kariyerini de asla bırakma, aaaa ev hanımı olup koca parası yiyecek halin yok eşşek gibi de çalış ama hem çalışıp, hem süper eş olup, hem süper anne olurken de sosyal de ol, hobin de olsun, tabi evin de bal dök yala olsun, e kadınsız zaten ahçı gibi de yemek de yapman lazım derken insan nasıl yaşadığını anlayamıyor. Ve bu beklentileri karşılamak imkansız. Yapıyorum diyen yalan söylüyor Sosyal medyada çok mutlu olduğunu söyleyen insanlar da bizimle aynı acıları 3 aşağı 5 yukarı yaşıyor.

Kekikotu Ozelden mesaj yazdim gonderemedim sanırım mesaj izni kapali Sadece şunu diyeyim ki bosuna kendinizi kapatiyorsunuz benzer seyleri yasadim hiç hastaligimi kendime dert edinmedim begenen boyle begensin yani hasta olmayı istemedim ki neden bunu kendime dert edip birilerine bir seyler ispat edeyim ki Özel mesajla daha acik yazmistim bazi seyleri ama ifşa olmak istemedigim icin bu sekilde ifade etmek istedim.

31 yaşında evlendim, evleneceğim kişiden emin olsam da evlilik yükü korkutucuydu 1 yıl daha ertelemeyi düşündüm ama vazgeçtim. çünkü engel eksik yoktu evliliğe. Demem o ki geç değil. 32 olur 35 olur. gönlün ne zaman mutlu olur evliliği benimserse. Ve benimde öyle aman aman bir çevrem yoktu. kısmet işte o bir şekilde buluyor seni zamanı gelince. öyle psikolojilere pek girmedim. ama evlenemedim diyen çırpınan üzülen bir arkadaşım var. "herkes evlendi bi ben kaldım" diye her gün isyanda. evlendiğimden beri benimlede çok konuşmaz oldu. psikolojisi hiç iyi değil. Böyle kapatmamak lazım insan kendi enerjisi ile kendi kısmetinde tıkanıklık yaratıyor.

Eşinizle nasıl tanıştınız acaba?

Ben evleneli 5 ay oldu 27 yaşındayım. Öncesinde hiç bu şekilde hissetmedim açıkçası. Ama bunda eşimin uzun yıllardır hayatımda olması etkili olabilir. Bence hissettiğiniz şeyler çok normal. Sevmek ve sevilmek bir ihtiyaçtır. Ama önce bazı arkadaşların da dediği gibi işe kendinizi sevmekten başlamalısınız. Çünkü insan enerjisini illaki etrafa yansıtıyor. Son düzenleyen: Moderatör: 11 Ocak 2021

İlk evliliğimi 32, ikinci evliliğimi 39 yaşında yaptım. İlk eşimde, şimdiki eşimde maddi/ manevi standartların üzerinde adamlar. 30 yaş nedir ki? Tadını çıkarın, yalnız çocuk istiyorsanız 35 i geçmeyin derim. Sevgiler

Ben de 29 yaşındayım. Ama evlilik şuan çok zor geliyor ya tek yaşama düşüncesi daha cazip geliyor ona uğraşıyorum. Karşıma da biri çıkar heralde zamanı gelince.. ben hislerim olmadan ilişki kuramayanlardanım. Evlenmek için evlenemem yani midem kalkar yahu

Haklısınız bu konuda kendimi geliştirmem lazım.

Eminim çok sevilesisindir. Ve bu işlerin sıradan güzellik algımızla ilgisi yok. Ama yine de hazır evlenmeyi yavaştan düşünmeye başladı. Kendini beğenmeden evliliğe adım atma derim. Ve kendini beğeneceğin şekilde değiştir. Yani zihnini. Çünkü o seni kabul ederse, sen de edersin, çevrendeki koca adayları da.

Yazabilirsin elbette, elimden geldiğince yanıtlarım

27-28 de yaşamadım ben de. Şu an yaşamaya başladım arada sırada oluyor ama yoğun bir hüzün oluyor. Allah herkesin hakkında güzellikler versin.

Ben 38 yaşındayım ve bekarım. 30 yaşında üniversiteden mezun olduğum için o yaşlarda evlilik gibi bir derdim, düşüncem olmadı çünkü önceliklerim farklıydı. Ben 18 yaşından sonra açık öğretimden ortaokul ve lise bitirdim. 25 yaşında önlisans, 30 yaşında lisans mezunu oldum. Şimdi 38 yaşımdayım ve artık bence evlensem iyi olur kafasına yeni geldim Şimdi siz 30 yaşıma geliyorum hiç evlenemeyecek miyim diyince ben boşuna hayal kurmasam mı acaba diye düşünmeye başladım Şaka bir yana da bence herkesin hayat yolu farklı ve kendine özel, belki karşımıza biri çıkacak, belki de çıkmayacak bilmiyorum ama ben bunu düşünerek kendime eziyet etmemeyi seçiyorum. Naçizane size de bunu tavsiye ederim. Ve lütfen kendinizi sevin çünkü sizden bir tane daha yok.

Geçmiş olsun güzelim, birbirimize destek oluyoruz hiç tanımasak da. Kafana takmamaya çalış lütfen, senin durumunda bebek sahibi olan çok kadın var. Sen de anne olacaksın inşallah, Rabbim tez zamanda nasip etsin

28 yaşındayım, 30a az kaldı. en son kaç sene önce aşık olduğumu bile hatırlamıyorum. değil evlilik, aşk, hadi onu geçtim flört bile yok. düşüncesi bile yok bende. ben biraz farklı bir kafadayım bu konularda. çok angarya geliyor bana evlenmek, çok masraflı, çok işi olan bir konu. hayatın komple değişmesi yani. bir de tahammülüm yok yalnız olmaktan daha çok zevk alıyorum. ailemle yaşıyorum mesela ama içimde hep kalan şey yalnız yaşamaktır allahtan ailem öyle üstüme gelebilecek bir aile değil. belki anneannemin de annemin de boşanmış olması bunda etkilidir. yani en yakınımda güzel bir evlilik olmayınca, onların yaşadıklarına yakın şahit olunca zaten 1-0 yenik başlıyorum böyle şeylere bence. kendi adıma diyorum. ha olur da aşık olursam basarım nikahı, o zaman da evlilik negüzelyaaa falan derim herhalde salak salak sırıtarak. ben kimseyi çekmem kimse de beni çekmez bacılarım. zorum ben.

Koca ne yaziki insanin ayagina kadar gelmiyor. Evlenmek icin insanin sosyal ortamlarda bulunmasi lazim. Sonra genelde erkek iliskiyi baslatir gibi dursada bana göre bu dogru degil. Kadin ilgisini gösterdigi taktirde erkek adim atma cesaretini kendinde bulabiliyor.

O kadar motive edici şeyler yazmışsınız ki konuyu hortlatmış oldum yine ama Şu depresif zamanımda ışık tuttu diyebilirim bana. Sakıncası yoksa size özelden bir konu hakkında danışmak isterim; mevzu ayrılık

Bu durumları yaşamak gerçekten kolay kaldırılabilecek olaylar değil çok üzüldüm yaşadıklarınıza. Ayrıca korktum da, Allah korusun umarım benzer şeyler yaşamayız. Bakış açıları konusunda haklısınız 30'lara ulaşan bekar olan, evlenip ayrılmış olan kadınlara yaklaşımları, tavırları onlarla ilgili düşünce ve planları belli oluyor her şekilde. Allah kötü niyetlilerden korusun. Dilerim hep mutlu olursunuz eşinizle.

Sagolun biz de gunde yarim. saat dönüşümlü giriyorduk yanina, bir gun annem bir gun ben bir gun kardesim seklinde Biz 12de giriyorduk 11de vefat etti beni aradilar gelin diye. Cenazesini aldik işte size denk gelmis ne diyelim Rabbim tüm kayiplarimiza rahmet etsin. Guzel. dilekleriniz icin teşekkürler

Seni çok iyi anlıyorum ve aynı hisleri paylaşıyorum. Yakında 30 yaşıma gireceğim. 2 üni bitirdim, senelerdir çalışıyorum. Şimdiye kadar hep bir hedefim vardı, mesela üni bitireceğim, işe başlayacağım, işimde yükseleceği falan. Şuanda Allahın izniyle bunların hepsini başardım. Artık benim de bir yuvam olsun, benim sevdiğim ve beni seven biriyle hayatımı birleştirmek istiyorum. Özellikle sosyal medyada beraber tatile giden çiftleri gördükçe çok imreniyorum. Veya eşine hamileyim diye süpriz yapanları, yeni bebek sevinci yaşayanları gördükçe hem onlar adına mutlu oluyorum, hemde kendi adıma üzülüyorum. Bu korona sürecinde bir çok kişiyle görüştüm ama hiç biri olmadı. Artık bu konu beni çok üzüyor. Diyorum ki elimde olmayana bakmayım, Allah ne güzel şeyler nasip etti ama benimde sevdiğim ve sevildiğim bir evliliğin olsun, çocuklarım yuvam olsun O kadar görüşme olumsuz geçince umudum azalıyor Keşke üniversite gibi birşey olsa kısmet, ne kadar çalışırsan okadar iyi kısmet gelse ama öyle değil

Amin. Yalnız bak 40 yaşında biri olarak şunu söyleyeyim, evlenemedim değil evlenmedim diyeceksin! İlk evliliğimi de ikinciyi de çok aşık olarak yaptım. Öyle çok güzel bir kadın değilim, özelde öğretmenim, arkadaşlarım ayakkabı çanta alırken, ben bütün maaşımı 30 yaşımdan beri saç, baş, botox ve son 5 yıldır da dolgulara harcıyorum. (Hiçbir erkek çantana 2. Kez bakmaz) Makyaj yapmam ama yaz kış güneş koruyucu ve nemlendirici sürerim, kiloma dikkat ederim vs; dediğim gibi kimseden daha güzel değilim, ama sahip olduğum her şeyi avantaja çevirdim. Zeki ve enerjisi iyi biriyim. Çok okurum, entelektüel sayılırım. Evlenmek mi istiyorsun, çıtanı yüksek tut, bir de bu hayati önem taşıyor: hiçbir adama 2 aydan fazla süre verme. Ben flört edemem diyeceksin, bu kadar basit. Asla yeterli ilgiyi göstermeyen ve ilişkinin geleceği için zamana ihtiyaç duyan adamlarda oyalanma. Kimsenin üzerine düşme ve ilgi gösterme. Erkekler düz yaratıklar, bizim gibi komplike değiller, hepsi vahşi hayvanlar gibi avının peşinden koşmak ister. Gözüne kestirdiğin adamı mutlaka birkaç tur koştur... en kısa zamanda aşık ol, evlen, anne ol inşallah :)

Öncelikle çok geçmiş olsun. Bir daha hayal kırıklığı yaşamamanızı diliyorum. Peki şu anda tekrardan evlenme düşüncesi geliyor mu? Bazen burada okuyorum evlenip ayrılan ve tekrardan evlenmek isteyenleri. Hayal kırıklıklarına rağmen tekrar deneme duygusu oluyor mu? Yoksa artık yalnızlık daha mı cazip geliyor? B

Öncelikle teşekkür ederim Kesinlikle, kendini sevmeyen birini kimse sevmez. Kendimizi sevdikçe çevremize pozitif bir enerji yayıyoruz ve bu bizi çekici kılıyor. O yüzden şekle çok da takılı kalmamak gerek. Yani güzel kadınlar çekicidir anlayışı, pratikte geçerli değil. Kendisiyle barışık olup, kendini güzel, değerli ve sevilmeye layık bulan kadınlar çekicidir. Ve biz buna özgüven diyoruz. Bunun çok fazla örneğini gördüm.

Bende kendimi beğenmiyorum. 29 yaşındayım sevgılim bile olmadı. Ailem zaten yok. Ben ne yapacağım hep böyle mi kalacağım acaba? Evlenmeyi istiyorum ama cesaret edemiyorum. Kronik hastalıklarim var, bu yüzden evlilikten korkuyorum yalnız da yaşayamıyorum, şu anda akrabaların yanındayım. 2 yıl sonra tayin hakkım var ve burdan gitmek zorundayım. Daha fazla burda kalamam. Ben ne olacağım.

Bulunduğunuz şehirde tüp bebek merkezlerine bakıp karar verebilirsiniz. Hatta isterseniz hepsiyle görüşüp sonra kararınızı verirsiniz. Ben Bursa'da Jimer Hastanesi'nde yaptırıyorum memnunum. Bahçeci'nin labaratuarlarının da iyi olduğunu duymuştum.

Ben daha çok 22 yaşınızda nasıl atandığınızı merak ettim. Sırrı nedir?

Kronik hastalıklarınız neler? ve neden bir sevgiliniz olmadı şimdiye dek. bu yolu erkeklere kapattığınızı mı ima ettiniz acaba söz, hal ve hareketlerinizle?

Dilerim siz de, Rabbim herkese hayırlı bir hayat nasip etsin

Evliliğin ne güzellikle ne işle ne güçle alakası olduğunu sanmıyorum. Nasip kısmet tamamen. Çünkü çevremde öyle insanların harika evlilikleri var ki şaşırıyorum ama bazen odak noktasını değiştirmek gerekiyor. Kendinizi gelistirin yurt dışına cikin. Bugüne bugünün sartlarina odaklanın. Boşandım ben. Ben 24yasimda tam bir koca meraklisiydim. Aldım ağzımın payını. iyi merhametli insanlar olmadıkça olmasın. kimse yalnızlıktan ölmüyormus bosaninca anladım.

merhaba 27 ime 1 ay kaldı. Arkadaşlarım yaşıtlarım ikinci çocuklarını kucaklarına aldılar. Benimse bu yaşıma kadar birlikte el ele tutuşup yürüdüğüm bir kere olsun sinemaya birlikte gidebileceğim kimse olmadı hayatımda.2 tane önlisans programı bitirdim. Kısa bir çalışma sürecim oldu 6 ay kadarlık. İkinci üniversitemden geçtiğimiz yaz mezun oldum. Şu an işsizim evdeyim. Yeni biriyle tanışacak ne güvenim var ne de ortamım ama herşeyden çok da hala istiyorum bunu. Zaman akıp gittikçe yapayalnız kalacağım hissi kapladı tüm ruhumu. Nasıl toparlanacağım bilmiyorum. Keşke motive edebilecek bişeyler yazabilseydim ama ben de aynı durumdayım ve bu çok yıpratıyor insanı. Tüm güzellikler bizi bulur umarım.

Çebrenizdeki evlilere çıtlatın durumu. Eslerinin arkadaşları falan vardır bekar. Ben iki arkadasimı oyle tanistırdım. Evlendi mutlular

Çıldırıyorum mütemadiyen Lilith06

Ben enerjimle kapatmışımdır kesin. Asla evlenemedim, çok mutsuzum hissiyatına kapılmadım. Ama son zamanlarda biraz biraz geç kalmışlık hissi oluşuyor. Kendime bakıyorum hala o sorumluluğa hazır değilim diyorum, sonra çevreme bakıyorum herkes düzenini, ailesini kurmuş hayatına bu şekilde yön vermiş. Bu saatten sonra olması zor gibi geliyor. Bir de etraftan öyle yaklaşımlar oluyor ki ben düşünmesem bile o paniği yaşatıyorlar. . push ; D dryfc Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

29.5 diyince komik olunuyor yapmayın. 29 diyin daha 30 olmamışsınız. Başlıkta şakasına yazdınız sanmıştım ama bayağı bayağı 29.5 diyorsunuz.

Evet aynen son cümleniz gibi zaten Karninda degil yureginde büyütmek ilk üye oldugum zamanlarda burada evlat edinme topiginden de guzel arkadaşlar edindim çoğu evladini büyüttü bile. Öyle güzeller ki, hic öyle doğurmadin düşüncesi olmuyor bir arkadasim da kizi 3 yasindayken dedi ki, doğurmak sart degil cocukla birbirinizi paylasimda bulundukca taniyorsun zaten diye. Annelik ruhla alakali, icinden gelmeyen dogurunca daha cok sevmiyor. Ben de yorumunuzu ilk okudugumda dedim ben mi yazdim bu kadar hisler karşılıklı gercekten

evet ya cidden öyle diyorum tamam söz düzeltiyorum

Bunun stresini ben de yaşıyorum kardeşim ama sonra kendime diyorum ki "yaş bebek için sadece bir faktör, sağlıklı bir kadın için şans hep var." Kaderci bir yaklaşım belki ama 23 yaşında evlenip anne olamayan kadınlar da var, 45 yaşında anne olan da var. Gönlüne göre olsun :)

Bende keşke adet olsam diye çırpınıyorum, ilaç içmeden adet olamıyorum. Keşke hepimizin isteği olsaydı.

Öyle deme. Lütfen bu bahsi kapatalım.

Benim. de cok hedeflerim vardi cogunu yapamadim evet ben de 2 uni bitirdim ama inanin is hayatında bunlar bile önemsenmiyor emekler bosa gitmis gibi hissettigim dönemler olmuyor değil hani Hatta az önce tezsiz uzaktan yuksek lisanslari arastiriyordum normalde örgün okumak isterim ama izin alamam yillik izin bile almakta zorlaniyorum Ben de tatile gitmistim 2017de Cok güzeldi ama biraz buruk geçmişti herkes eşiyle ailesiyle gezerken ben tek başındaydim. Elbette tadini cikardim ama yanimda biri olsa daha keyifli olurdu

Kesinlikle haklisiniz. Insan birileriile hayati paylaşmak istiyor. Bundam normal ve dogal hic birşey yok bence

Bin tane begendim tusu olsa basardım valla kendim yazmis kadar hissederek okudum Gerçekten o enerji kendi icinde yoksa karşıya da yansiyor, ne kadar mutlu hissedersen insanlar da seni mutlu etmeye calisiyor ya da yaninda olmak istiyor. Kimse mutsuz insanla bir arada bulunmak istemez, kaçar. O yüzden kendinle mutlu olmak, etrafındaki insanlarin da benzer enerjide olmasi anlamina geliyor

Bence kadin erkek her birey calisma hayatına atildiktan sonra evlenmeden önce yalniz yasamayi deneyimlemeli

Ama 30dan önce evlenmişsiniz genelde bu bunalim. tarzi düşünceler 29 30 gibi yaşanıyor bir nevi 30 yas sendromu yani Gercekten 30unu astiktan ve uzun yillardir hayatinda kimse olmayan ve tanistiklari da olumsuz geçen bir durum yasamayan anlayamaz Allah mutlulugunuzu daim etsin ben mesela 27 iken evlenmeyi düşünmüyordum 30- 31 gibi yasadim konu sahibi gibi durumlari

Yaşım 30'a bir kaldı zaman su gibi akıp gitti. Bu aralar okuduğum konularda da benzer hisleri yaşayanları görüyorum. Normalde evlilik fikrine çok sıcak bakan biri değildim. Hatta çoğu zaman evlilik sorumluluğunu taşıyamayacağımı düşünürdüm. Hala genelde öyle düşünüyorum. Ama bazen etrafıma bakıyorum geç kalmışlık hissi kaplıyor içimi. Bu yaştan sonra ya da artık olabilir mi, yapabilir miyim, karşıma bu saatten sonra kim çıkar diye düşünüyorum. Çalışıyorum 9 yıla yakın süredir oldu atanalı. Çalıştığım ortamda zaten bekar çok kişi yok. İşten eve evden işe bir hayatım var. Birini bulabilecek biri olamadım hiçbir zaman yani bazı insanlarda bir albenili olur, çekici olur vs. bende o da yok. Etrafımda yaşıtım olup da bekar kalan iki-üç kişi kaldı yakın arkadaşlarımdan. Hepsi evlendi, yuvasını kurdu çoluk çocuğa karıştı. Evlilik hayatımın hiçbir zaman merkezinde olmadı ama bazen seneler sonra tek başıma kalıp yalnız ölürsem düşünceleri sarıyor beynimi. Hiçbir zaman sevilebilecek biri olamayacağım gibi geliyor. Bu yaşlarda bu düşünceler normal mi? 30'larında olup da benimle aynı düşüncelere kapılanlar oldu mu? Evli arkadaşlar bu hissi evlenmeden önce siz de yaşadınız mı? Son düzenleyen: Moderatör: 10 Ocak 2021

Iyi dilekleriniz için teşekkür ederim. Ben evlenemedim malesef, o da ayrı bir dert zaten. Inşallah hayırlısıyla bebeğinizi kucağınıza alırsınız.

insanların öncelikleri değişebilir bunları anlayışla karşılamak lazım. anne olmak da aynı bugün anne olmak istemeyen nice kadın var. anne olmak isteyen de alternatiflere yönebilir evlat edinme gibi. zira sırf anne olacağım diye 2 ayaklı öküz beslemek de sağlıklı değil.

Ne mutlu size ve eşinize. Umarım hep mutlu olursunuz. Dilerim hepimiz iyilerle karşılaşırız.

Koca istiyorum diye konu açanların kocayı bulduktan sonra konu sahibine evlenmek için evlenilmez tesellisi vermesi... neysee. Konu sahibi inşallah istediğiniz gibi bir ilişkiniz mutlu bir aileniz olur