Youtube temizlik düzen videoları birebir seyret. Birde mutluluk hormonu içeren depresyon ilacı yazdır. D DenizYildizi

Hayatta herkesin en az bir kere yaşadığı durum bu ama merak etme geçici. Bende yaşadım. Eğer sağlıktan yana sıkıntın yoksa kalk oturduğun yerden yoksa oturdukca gün geçtikçe kalkman daha zor olacak. Kendin için Birşeyler yapmalısın. Ne olursa iyi hissettirecek herhangi birsey. Bunlar ağır gelecek belki ama söylemem gerek eğer böyle devam edersen dışarıya insan içine çıkmaya korkar hale gelecek zaman içinde kendini yararsız biri olarak hissedecek kendine saygını sonrada insanların sana olan saygılarını yitireceksin. Yeni yeni hastalıkların çıkacak ve kimse seni anlamayacak bir süre sonra kısır döngüye gireceksin. Ben bunu en yakınımda gördüm. İşte şimdi erteleme kalk sana senden başka kimse yardım edemez. Şunu da söyleyim seni çok iyi anlıyorum bende yaşadım aynı şekilde. Hayatın nasıl bilmiyorum ama o kadar sorunlar içinde yaşayan insanlar ne mücadeleler veriyor hayata gülüyor kendine değer veriyor. Bu kadar kolay olmamalı insan ne yaparsa kendine yapar. Bunu da yaşamayan anlamaz. Yapabileceğini sende biliyorsun istiyorsun da sana engel olan ne yine kendin. İşte bunu yapma kendine bak zaman ayır Birşeyler yap kendin ve sevdiklerin için bak gör hersey daha güzel gorunecek gözüne iyiki bu halime devam etmemişim diyeceksin. Kendine de suç bulup durma yapıyorsun eğer zaman kaybı bu onun yerine kalk kendine güzel bir yemek yap

bir çıksın da tahlilim vitamin desteği gerekliyse başlarım. Ama içimden bir ses vitaminden değil diyor. H honey bunch Guru Anneler

Teşekkür ederim, ama çoğunluk içimde patlayacak gibi hissediyorum. İnşallah geberip gitmeden hayırlısı ise yetişir; bu ortamda biraz zor ama imkansız değil elbette. Yani en azından beni amaçsızlıktan kurtarıyor diyebilirim. Öyle. :)

Okurken bana afakanlar bastı Kesinlikle depresyondasınız baska acıklaması yok

haklısın insanların ne dertleri var, benimki onların yanında şımarıklık gibi ama yine de beni rahatsız ediyor. Beni tanıyan kimse demez ki depresyonda. Dışı seni, içi beni yakar derler o durumdayım. hep zorluyorum kendimi bu süre içinde ama sürekli zorlamaktan yoruldum. İnsan kendini kitap okumaya zorlar mı? İçimden gelerek bunları yaptığım zamanları özledim.

Eşimle haftasonu kampa gittik. O da beni zorla dışarı çıkartıyor, iyi oluyorum gezerken. Depreayonda değilsin tembelsin diyor. Orada iyiydim eve girdim yine enerjim bitti

Senin durumunda biri gelip sana bunları söyleseydi ne yapmasını önerirdin?

Hepimize olur bu. Bazen bir olay olur içimizden ana avrat düz gideriz, dışımızdan ne önemi var der geçeriz. Eyleme dökmediğimiz sürece bu bizi kötü biri yapmaz.

Kız kendine gel minnoş. Kedi bakan seven insan depraaaazyana mı girermiş. Hayat kısa kuşlar uçuyor, iyi düşün de iyi olsun.

anladım bilmiyordum kusura bakmayın öyle kendim iyi hissedince hemen paylaşmak istemiştim onun dışında üstümdeki ölü toprağını atmak için verdiğim kararları 10 saniyede uygulama kuralı koydum çünkü sonrasında istemsizce kendimi geri çeviriyordum mesela alışverişe mi çıksam evet çıkayım makyaj mı yapsam evet yapayım sonra geçiyor inanın sadece biraz zaman :)

Denicem bunu da. Benim 2 sn kuralı koymam gerekir 10saniye de hemen fikir değiştiririm ama olsun.

Kedi de var ya evde. Onu bile oksamaya useniyorum hayvan kucuk emrah gibi bakiyor yuzume. Gelip agzima agzima giriyor seveyim diye.

Kendinize biraz tatil verin Gerçekten dinlenin Biraz deşarj olun Kafanızı boşaltın Sonra bakarsınız icabına Işten yeni istifa etmişsiniz bir nefes alın önce

Evet, bir kontrolcü ile daha karşı karşıyayız :)) Dediğime alınma lütfen, bende manyaklık boyutunda bir kontrol olayı var "Kader"in "Mantıksızlığına" salamıyorum kendimi... Bu cümleyi düz düşünme lütfen, baya derin söylüyorum. Her şeyi mantıkla çözemediğin noktada olduğunda "İçindeki ses"i dinlemen gerekiyor. Geceden güzelce çek uykunu, sabah erkenden kuş cıvıltıları içindeki saatlerde uyan, gözünü kapa ortam sessiz olsun ve kendini düşün; kendini nerede hayal ediyorsun, nasıl bir mükemmelliğin içinde. Yanında eşin var, napıyor mesela eşin bu mükemmel hayalin içinde? Sen napıyorsun? Hangi şehirdesin, ne sesleri duyuyorsun? Neredesin yahu aklının içinde? Şimdiki Tintinn nerede tüm gerçekleri ile, nerede yaşıyor? Bunu bir dene derim. Sonra yine konuşulur... Beyninin "Mantıklı" senaryolar kalemini bir kır şimdilik, "Burada huzurluyum" senaryosuna bir bak. Sonrasında, üzerine "Ne kadar mümkün-mümkün değil, ne kadarı yarar ne kadarı zarar" vb düşünürsün. Karar vereceksin canım, ya olduğun yerde güven içinde huzursuzluğunla baş etmenin yolunu bulacaksın, ister ilaç, ister yeni hobiler, yeni insanlar, yenilerini kata kata öyle; ya da risk alacaksın maddi-manevi, bazi şeyleri ardında bırakacak kadar cesur olacak, en kötünün olmamasını dileyerek devam edeceksin. Yani benim bildiğim yol bu. Bu seçimi de depresyonda hüznün ağır basarken yapma. Tam güzel bir karar için, stabil duygularda olman gerekiyor, bu yüzden bunu da göz önünde bulundur. Ben kendim için yazayım; Bir hayalim vardı; "Ünü güzel, saygıdeğer, eserleri ilginç ve incelenmeye değer bulunan bir ressam olmak, yuva kurmak, çocuğumu güzel yetiştirmek" :) Yüksekten uçmak da iyi değil. Sonra bu hayal kırıldı, ailem istemedi falan filan zorla başka bölüm okudum hastalandım. Bir hayal daha kurdum; "Hastalığım için farkındalık yaratmak adına, anlatıcı olacağım; yapabilirsem bir gün kitap çıkaracağım, şiir, resim, bazen sohbet... Ne varsa bana dair, bu kitaba dökeceğim, faydalı bir kitap olacak" Ancak o kadar ağır geçiyordu ki hastalığım ilk sıralar, bu da kırıldı. Bir işe girdim, kabullendim ve diğer hayallere sünger çektim. Bir hayal daha kurdum, "Bu işte, aranan adamlardan biri olacağım, iyi yapacağım, öğreneceğim en ince ayrıntılarıyla" Yarı yarıya başardım. :) Bunu başardıktan sonra, evlendim, çocuk yaptım. Ama yetmedi, tam huzur veremedi. Çünkü çocuğumla birlikte işten ayrılmam, son kurduğum hayalde delik açtı. O delik açılınca diğer hayaller o delikten yukarıya sızmaya başladı ve hepsi birbirine karıştı. "Çocuk istemiyor muydun ee, evlilik istemiyor muydun ee, güzel bir yuva ee, iş ee?" Anlayacağın dedim "Ben ilk hayalime tutunayım da, o doldurur anca" Resime başladım... Ama o kadar körelmişim ki, yaptım yapamadım derken canımı baya sıktım, maddi olarak da zorladım, çünkü işe dönmedim resim için, yani istifayı eski bir hayalim için vermiş oldum. Şöyle başı kçı düzgün bir sergi açıp, istediğimi görünce rahatlayacağım. Sonra diğerine geçeceğim "Kitap" ki bunun için de uzun bir araştırı dönemi beni bekliyor çünkü şu an kitap yazmak haddime değil. Hatta "Kitap yazamam" diye o kadar işlemişim ki o hayalden kurtulmak için, burada birkaç yazımı beğenenler olunca sağ olsunlar, o hayalime de can verdiler.. Bunlar en basit anlatımıyla hayat hayallerim. Senin de vardır böyle, her insanın vardır, düşününce bulursun, gerekirse psikolog desteği alırsın ve kararını verirsin.

İsin komik tarafi surekli insanlara yardim ederim, kimseye zarar vermem, asla kirici korusmam, bu zamana kadar kimseye karsi bi kotuluyum olmadi. Son kurusuma kadar paylasan biriyim. Beni taniyanlar cok sever, cok da overler beni. Bu yuzden iyi biri miyim kotu biri mi cozemiyorum. Sorunlar beynimde. Beynimin icinde kotuyum. Bazen kotu dusunceler dolasir beynimde. Oyuzden kendimi maskelenmis kotu biri gibi hiss ediyorum. O dusunceler beni yiyip bitiriyor. Aslinda bir kac yildir piskologa gitmek istiyorum ama gidemiyorum.

Kendini salma bu kadar sonuçta tedavi olursun gecer gider.. Çocuğun olsun hayatta yalnız hissetme kendini Eriss Geççek geççek💫 Üyelik

Ben bulaşık makinasını boşaltırken ağlayasım geliyor o derece nefret ediyorum o işten. Hiçbişi yapasım yok anca yatasım var. Dün gece yemek yerine dondurmayla avuc avuc ceviz yedim. Eşim uyurken Sabah 5 te kalkıp kahvemi içtim poğça yaptım evi toparladım. Anlam veremediğm bir enerji vardı

Buz gibi suyla duş almanızı öneririm bu sizi kendinize getirir daha sonra kendinizi en başarılı bulduğunuz konuda bir şey yapın yani yemekte iyiyseniz lezzetli Bi şey yapın enstrüman çalabiliyorsanız sevdiğiniz bir parçayı çalın ben yağlı boya yaparım mesela rahatlatır ve yüreklendirir sizi sonra biraz enerjiniz gelir diye umuyorum

Şuan ne yaşadığınızı neden kendinizi böyle hissettiğinizi anlamak için yeterli bilgiye sahip değiliz ama işten ayrılmış olmak ve evde yalnız olmanız fazla olumsuz düşüncelere kapılmanıza sebep olmuş olabilir... öncelikle kendinizin yaşadığı bu durumu kabullenin elinizde olmadığını bilin hani demişsiniz ya çamaşır yıkadım ama katlamadım diye olumluya yönelin çamaşırı da yıkamayabilirdiniz... hergün bir hedefiniz olsun mesela bugün çamaşır yıkadıysanız yarın katlayın mükemmelliyetçilik insanı çok yıpratıyor... zamanla iyi gelecek bu... kaç gündür bişey yapmıyorum diyen birinden bir anda tüm evi yapmasını beklemeyin lütfen... bir adım atıp doktora gitmişsiniz bu harika bir adım... dediğim gibi küçük hedeflerle devam edin

Dün muydu ne birine baska bır konu için yazmıştım varsa bı imkanınız bagırın çagırın dısarda bır yerde bol oksijenli ortamda dinlenin ve varsa yuksek bı yerde bagır cagır. Abartmadan tabii. Rahatlatıyor. Üstelik saglik acısından ıyı dıye biliyorum. Sanki içinizdeki kötü ruh cıkıyor gibi.

Arkadaşlar selamlar hepinize, nasıl anlatsam bilemediğim sorunlarım var. sanki iç sıkıntısı gibi, sanki depresyon gibi, sanki hastalıklarım ilerlemiş gibi. İçimden pek bir şey yapmak gelmiyor. İşten de istifa ettiğim için bu aralar evdeyim, onun depresyonu mu onu da anlamadım. Tatilden döndük, eşimin ailesi vardı, yeğeni falan ona baktım sayılır bir hafta onlar gitti daha da çöktüm sanki. Çocuk yapasım geliyor, sonra diyorum ki allahın delisi daha kendini koltuktan kaldıramıyorsun ne çocuğu. Yani toparlayamıyorum da sorunlarımı şimdi konuyu açarken. Hipotiroitten mi vitaminim mineralim mi düşük diye gittim doktora, tahlil verdim daha da çıkmadı sonuç. Sağlık probleminden dolayı böyleysem daha sonra düzeltme yaparım onu geçelim öneri verirken. İstediğim şeyleri yapamıyorum, yetersizlikten değil de efor sarfetmiyorum bunlar için, kendimi zorlasam bile amaaan modundayım 15 gündür. Her sabah evi bir derleyeyim toplayayım, evimde pilates yapayım, güzel sağlıklı yemekler pişireyim, kedilerimle ilgileneyim istiyorum, istiyorum da takaatim yok. Evde zaten sokaktan eşimin bulup getirdiği başka bir yavru var. Onun tedavisini yaptım, şimdi yavru eğitimine başladım sabrımı zorluyor azıcık, benimkiler bir afra tafra içinde. Evde kızgın kedi sesleri duyuyorum karşılaşmalarda. Dün bahçeye hasta bir kedi girmiş, siyah, 1 yaşında yok, sümüklü, öksürüyor vs neyse işte onu yakalamam lazım ki tedavisini yapayım. yakalayamadım, benimkiler evdeki bebeği döverken bunun etrafında dolaşıyorlar. hasta olacaklar diye korkuyorum. kediyi bahçeden kovamadım da vicdanım el vermedi, oturdum ağladım ne ev işini ne mesleğini yapabiliyorsun diye. bugün ufak yavru öksürmeye başladı, öbür hasta kedi çekmiş gitmiş ortada yok, onu arıyorum bir yandan. Evin hali zaten darmaduman. Yemek yapmıyorum, süpürgeyi perşembe günü açmıştım, katlanacak çamaşırlar dolapların içinde bekliyor. Ruhum sıkılıyor kendimden. Yazarken bile içim sıkıldı öyle düşünün. Neden sizce bu hiç bir şeyi becerememem? Kendimden sıkıldım artık, tiksindim. Aklımdakilerin hiç birini icraate dökemiyorum. Kanım çekilmiş de ölüm döşeğinde gibiyim, bütün gün koltukta bir sağa dönüyorum bir sola. Nasıl düzelirim, neler yapayım, ne önerirsiniz?

Bir yerden başlamayı deneyin küçük adımlarla yaptıkça isteğiniz gelir merak etmeyin... Eğer içinizden gelmesini beklerseniz maalesef öyle bişey yok... Uzman desteği de alabilirsiniz eğer adım atmanıza rağmen hiçbir şey değişmiyorsa

Multivitamin ya da bol meyve yiyin tahliller belirleyicidir bekleyin dr dan tavsiye alirsiniz bende vitamin aliyorum yaz gunu protein ve yesil otlar iceren, ve kirmizi vitamin icecekleri vb

B12 ve d vitaminlerin dip noktadayken bende sizin gibiydim... Hiçbirşey yapasım yoktu sabahlara kadar sanki sırtımda taş taşımışçasına yorgun kalkardım... Hayattan zevk alamazdım... Vitaminlerim ne zaman normale döndü bende yaşama sevincime döndüm =) tabi bu benim için çözüm yoluydu... Vitaminleriniz düşmüş olabilir. Geçmiş olsun...

Şimdi yazdığınızı okuyunca beni hayat yoruyor diyesim geldi. Nefes almaktan bile yoruluyor gibiyim. B beniibenii

Durumunu biraz depresyona bağladım ben tintinn Hissettiğin şeyin karışımında biraz "Amacımı kaybettim, ben bu hayatta ne yapıyordum, neydi benim amacım, neyi ne kadar istedim, ne kadarına değdi? Şimdi ne yapıyorum, niye buradayım?" soruları var muhtemelen ve sessiz sessiz ruhunun arkaplanında enerjini emiyorlar. Muhtemelen bunu tetikleyen şeylerden birisi, mesleğinden istifan. Hal, boşa çıkma hali değil; insanlar bazen bunu anlamıyorlar "Boşa çıkınca bu hale geldin" diyorlar; hayır. İçinde oluşturduğun bir hayalin, yolunda gitmiyor oluşu buna sebep oluyor çoğunluk, bir çocukluk hayali olabilir... "Evli, çocuğunu büyütüyor bir yandan, bahçeli evi tam da onun hayalindekini yansıtıyor, eşi onu çok güzel anlıyor, hayvanları iyileştiren bir veteriner hekim, bir yandan mesleğini icra ediyor ve hiçbir şekilde maddi sıkıntılar söz konusu değil" gibi bir mükemmellik. Bu hayal çeşitli yerlerden delindikçe, yetersizlik hissi başlıyor. Amaçlar karışıyor. Üzerine "Depresyon" binince zaten dünyanın, hayatın manası yitiyor. Ben net sayamadığım kere klinik depresyon yaşadım daha gençken ), kamyon çarpmışa dönerdim, yataktan çıkmak benim için dünyanın en zor işiydi çünkü her şeyin manası yiterdi ve "Neden yaşıyorum, neden yaşıyoruz ki?" dairesinde dönerdi beynim o kadar. Bu kadar ilerlemeden, bir psikiyatr kapısı çalıp, halini anlatıp, gerekli görülürse hafif bir antidepresan ya da psikolog desteği alabilirsin. Ya da amacını tartabileceğini düşünüyorsan; biraz düşün "Bu hayatta neleri istedim ben, ne nasıl olmalıydı ki beni yataktan söke söke kaldırmalıydı, onun için koşmak istemeliydim, evimi tertiplemek istemeliydim?" diye bir tart, bir tatil ayarla gez vb. bir yandan da seni sen yapanları/yapacakları düşün.

Biz insanların, düşünürken, hayal kurarken kaçırdıkları bir nokta oluyor Tintinn: "Çocukkenki hayaller ile yetişkin gerçekleri arasındaki fark." Dünyaya, hayatımıza dair isteklerimiz; daha çocukken başlıyor... Yetişkin gerçeklerini yaşayıp gördükçe, o mükemmel hayalin içindeki "Fedakarlıkları" tartmak gerekiyor. Biz büyüdükçe, geçim kaygısında paraya bağlanıyoruz. Çocuğumuzun mükemmel olması için çocuğumuza bağlanıyoruz. vs. Bağlanmak tamam da, bağımlı olmaya başladığımızda, gerçek isteklerimizi görmezden gelmelerimiz de başlıyor. Kendimizden verdiğimiz fedakarlıklar arttıkça, "Emek" hissi devreye giriyor, bu da bağımlılığı koparmayı zorlaştırıyor. Maddi olarak rahata erdiğimiz bir yere geldiğimizde ise, ardımızda bırakamayacağımız bir hayata tam manasıyla sıkışıyoruz çünkü çok çabaladık bunun için ve kaybetmeyi göze alamayız doğal olarak. Emeğin üzerine bir de korku biniyor; "Ya boşa giderse?"... Dünyanın mükemmel illüzyonuna hoş geldin. "Elindekilerle neden mutlu değilsin? Zaten bunu istemiyor muydun?" :) Cıks, bunu istemiyordun; seninki özgür bir hayaldi, ama gerçekliğe zincirlendin. Gel depresyon gel, davetiyeni yolladım; çünkü bir seçim yapmam lazım. :) Bir şeyler değişmeli, ama ne? Ya bunu kabullenecek, alışacak, alıştığın yerden şu anki hayatını sevecek bir şeyler bulacak ve olduğu kadarı ile devam ederek gelişeceksin. Ya kar-zarar hesabı yapacak, riski göze alacak; tam hedef belirleyip, rahat ve güven ortamından bir miktar feragat edip koşacaksın. Yani bir seçimin kıyısındasın ve ruhun da "Kararını ver, bir yol ayırımındayım ve bakakaldım" diyor için için. Depresyon, huzursuzluk; yoluna devam edemediğin, durduğun yerde başlıyor. Biraz düşün sen bunları. Ama psikolog desteğini de yabana atma lütfen. Kendi başına yapamayacağını düşünüyorsan ve artıyorsa; kendine doğru soruları soramıyorsan, sana doğru soruları soracak, seni sana bulduracak birine ihtiyacın olabiliyor.

Senin çocuğun var. ilgi istiyor, alaka istiyor. ben evde tek başımayım kedileri saymazsan. Senin zamanın, enerjin yoktur anlarım seni. bizim dün akşamki menümüzdü lahmacun artık bugün eşimin canı ne söylemek isterse. A

Kelin ilacı olsa kendi başına sürermiş. Ben bilsem size sorar mıyım? Ne öneriyorsanız yapıcam tek tek. . push ; F Fatma

İnsan şaşırıp kalıyor daha önce hiç tanışmadığım, benim hayatımı bilmeyen biri nasıl olur da böyle nokta atışı yapabiliyor diye :) Amacım var mı yok mu karıştırdım artık bende. Bazen kendime soruyorum sen istedin bu hayatı neyinden memnun değilsin? Pişman mısın diyorum ve değilim. Hepsi benim istediklerimdi. Sahip olduklarımı bırakma fikri bile korkunç geliyor, o zaman memnuniyetsizliğim neden bilmiyorum. Hayallerimden biri tam anlattığın gibi, ama sadece biri. Aklımda o kadar şey var ki karar veremedim. Belki de sorunum budur. Hayatımın bir planı yok. Eşimi dinleyip gitsem mi bu şehirden, kendime klinik mi açsam, hangi şehirde ne kadar kazanırım, dağ başında köyün birine mi yerleşsem çiftlik hekimliği mi yapsam, çocuğum olunca köyde yaşamaya devam edebilir miyim nasıl eğitim alır o zaman vs gibi türlü türlü senaryolarım var. Kesin bir kararım yok. Eşim de yardımcı olmuyo sağolsun. Tek istediği istanbuldan deniz kıyısı olan bir yere gitmek, gerisi bana kaldı. Napsam ne etsem bulamıyorum

İşte "Fedakarlık"lar... :) "Asla feda edemem" dediklerin de sensindir. O zaman öyle seveceksin, o hızlı koşmak isteyen öfkeli yönüne bakacaksın ve hayallerini yeniden düzenleyip iki kişilik hale getirecek, onları da yanına alıp gidecek bir yol çizeceksin. :) Hayırlısı diyelim. Geçer merak etme. Ne kadar mümkündür nedir bakarsın artık ve umarım bu huzursuzluğun çok sürmez, aşarsın.

Abur cubur çok tüketiyorum. Fast food temel besinimiz olma yolunda hızla ilerliyor.

Bir müzik açın söyle hareketli ağzınıza bir sakız önce dağınıklığı toplayin enerjinizij biraz yerine geldigini görceksiniz. Camları acın güzel kokulu bir deterjanla evi silin bulaşıkları toplayın. Enerjinizin suan tavan olmasi lazim sonra kahvenizi alın kedilerinizle ilgilenin. Hasta olup ayaga kalkamayan sizin suan usendiginiz bu isleri yapmak icin dua eden ne kadar cok insan var bir bilseniz. Dağınık ve pis ev depresyona sebep oluyormuş ayrıca arastirabilirsiniz.

Dönem dönem benim de yaşadığım ruhsal durumları birebir anlattınız.. ama ben ev toparlanamayacak aşamaya geldiğinde yardımcı kadın alıyorum.. ev temiz olunca biraz motive oluyorum birkaç ay idare ediyor :) Siz de böyle bir şey düşünebilirsiniz..

Bende düzelmeden çocuk düşünmüyorum. Daha kötü olacakmışım gibi geliyor o zaman. Bir de istediğimde çıkayım kafam dağılsın da diyemez insan yeni doğmuş bebekle.

Seni çok iyi anlayabiliyorum cunku aynılarını yasıyorum. Ama kendimi zorluyorum çamaşırları katlamayı hep erteliyorum eşim telden alır ütüler giyer sağolsun sorun etmez. Ama onada mahcp oluyprum. El mecbr kalkıyorum. Kahve fln içiyorum sonra yemegi yapymda aradan cıksn kafasına sokuyorum kendimi kalkıp yapıyorum. Zorlaya zorlaya kendimi

Bu çok vitaminlik birşey değil sanırım çünkü aynı durumlar bende de vardı. B12, D vitamin eksikliği üzerine hipotro hepsinin ilaçlarını kullanıyordum düzenli olarak ancak değişiklik olmuyordu malesef bazı günler enerjik çoğu günler enerjim emilmiş gibi. Bir ortası yoktu, gebelikle beraber şuan iki katı oldu, temizlik ve yemek yapasım yok artık bari onları evde dursam da yapmıyorum diyip artık dışarı atıyorum kendimi mecbur o zaman yürümek enerji tüketmek zorunda hissediyorum. Ev insanı daha da tembelleştiriyor malesef.

Kedili ev cennettir, onlardan destek al, ciddiyim bu konuda bazen bende böyle hissediyorum kedimin yanına uzanıp seviyorum onu, benim ki hafif geveze ben konuşuyorum o mav mavvvv cevap veriyor bir bakıyorum gülümsüyorum sonra da gerisi geliyor işte

Konuyu ben actim sandim oyle tanidik. Kalkip guzel bi yemek yapayim kuruduk iyice dedigim sabahin lahmacunla kapanmis aksamindayim. Tatilden donduk 2 valizle gittigimiz tatilden 5 valizlik kirliyle donduk. Biz yuzerken sevisip urediler mi naptilar anlamadim. 3 valizi hala duruyor yikanmasi lazim. 3 vakte kadar yikayacagim. Ama en buyuk sikinti 1.5 yas bebesi. Cocukta full arti full enerji gezmek istiyor oyun istiyor istiyor allah istiyor bende ki mod useniyorum oyleyse yarin. Icim sisti.

Çok doğru söylüyorsun gansta. Kontrol manyağı olabilirim. Hiç salamıyorum kendimi bir karar verirken arkada beynim hep çalışır. Beynimden gelen evet evet en mantıklısı bu sesini duymadan adım atamıyorum. O anlattığın var ya gözlerini kapat nerdesin onu hayal et. Benim o hayalim için ne kadar çok para lazım :) ahahah hala beynimle yazıyorum. Maddi boyutunu da düşünmüşüm tek cümleyle. Benden adam olmayacak belli ki. Bu yazdığım kısmı atlarsak aslında o kadar net ki istediğim yer. Bunun için eşimin işsiz kalmasını, belki mutsuz olmasını göze alabilir miyim? Ya da o yanımdan giderse o hayalde hala mutlu kalabilir miyim onu da bilmiyorum. Sadece kendim için mi çabalamalı mıyım yoksa? Belki burada kalmaya devam etsem sonunda yine yalnız da olabilirim. Zaman ne gösterir bilinmez. Bir psikolog bulmam kendime de hafif bir antidepresan başlamam gerekiyor gibi duruyor bunca yazılanlardan sonra. Ya da içimden gelen sesi dinleyip burnumun dikine gitmem gerekiyordur. Tüm dertlerimi atarım üzerimden.

Balık yağı deneyin, dinç olmanıza yardımcı olur -nemesis- Half

Benim de malesef kendimle cok buyuk sorunlarim var. Son zamanlar cok dusunuyorum bununla ilgili. Benim sizden farkli olarak karakterimle ilgili sorunlarim var. Eskiden kendimi iyi insan bilirdim. Ama artik iyi birimiyim, kotu biri mi cozemiyorum. Son zamanlar kendimi maskelenmis pislik gibi hiss ediyorum ((( Ne zaman boyle pislik birine donustum cozemiyorum ((( Aslinda her zaman iyi biri oldugum icin kendime kizardim, kotu biri olmak isterdim derdim. Kafam allak-bullak. Piskologa ihtiyacim var galiba. Hatta eminim (((

ben yıllardır boşaltmam makinayı. o camlar elime değince tüm vücudumdaki tüyler kabarıyor resmen. Eşim halleder. Gerçi kendi halletmem gerekenleri de halletmiyorum ya. Sen deyince aklıma geldi bugün öğlen yemek yok, acıktım diye 2 tane frigola yedim bi kaç tane de içi cevizli kuru kayısı. Halbuki evdeyim yani, eşim işten gelecek kalkıp yemek yapmam lazım yapmıyorum. off off.. _PANDA_ Hepinizi

Canım ben yatınca kediler de yanımda yatıyor. Mır mır etrafımdalar. Birlikte uyuyoruz sayılır tüm gün. Beni azıcık mayıştırıyolar :)

Spor yapın, hafif beslenenin, erken kalkın.. 3 çocukla en zinde olduğum dönem spor yaptığım dönemler oluyor.. Çoğu da 1 saat ikiz bebek arabasiyla tempolu yürüyüş.. Sıcaklar da insanın uyuşturuyor.. bir yerden başlayın yine olmazsa psikolojik destek alın..

canım ben iki kişiye bakamıyorum şu an. eşime bakma kısmını da dahil ettim çünkü çalışmıyorum şu an. ne ev temiz, ne yemek var. ben nasıl bakayım çocuğa sen söyle? lohusa depresyonuna girersem kesin hastaneye yatışımı verirler. rezil olur el kadar bebek. yapamam çocuk falan

içinde patlamayacak merak etme. öyle olumsuz da düşünme. bence her şey güzel olacak

Ben ne zaman böyle olsam başıma bi iş geliyor, Allahım rahatlık batmış bana diyor halime şükrediyorum. Ben de öle oluyo valla H

Evet mumkun malum havalar vs de tetikliyor. Ev ve dısarısı baska. Bakın ne guzel gelmiş dısarısı sıze. Devam edin ısrarcı olun. Yada evinizde esyalarınızın yerını mi degıstırsenız. Göz aşinalıgı felan mı yoruyor sızı.

Arkadasların falan yokmu onlarla takılsan biraz kuafmre gitsen sacını değiştirsen vs belki toparlanırsın kendine gelince

Beslenmeniz nasıl abur cubur şekerli yiyecekler msgli yiyecekler çok tüketir misiniz? Bıu, insanda depresyon ve yorgunluk hissi oluşturuyor

Ateistim ben.

Evet anlatınca depresyon gibi di mi? kendime değilimdir ya deyip duruyorum. Kan tahlilini de ondan verdim aslında bahanem kalmasın diye. Bakalım hayırlısı bil

Saglık sıkıntıları bende fe var güneşe cık temiz hava bol günes al.. takma kafanı M

Ben de senin gibiyim genel olarak enerjim düşük kapalı havadan regl dönemlerinden çok etkilenirim hormonlarım yönetiyor beni yani ama bebek çok iyi geliyor neşe veriyor enerji veriyor dene bence ayrıca lohusa depresyonu bende hiç olmadı ki ben anksiyeteliyim hamilelikte çok sıkılmıştım ama

kedilerim için yaşıyorum ahahaha

Bu arada sana içimden geçirdiğimi söyleyeyim mi? Bence çok güzel bir sergin olacak. Sen ne zaman resimle ilgili konu açsan acaba şimdiden bir tablosunu mu istesem bence patlayacak bu kadın diye geçiriyorum içimden :)

Evden çıkmak o kadar rahatsız ediyor ki beni. tüm konforum bozuluyor. saçımı değiştirdim onu da sevmedim mesela.

Adım atıyorum zorluyorum kendimi ertesi gün yine aynıyım. 2 haftadır aynı moddayım. Hadi zorla kendini yıka çamaşırları dedim, o bitti katlama duruyor. Ne anladım ben bu işten? Pilates yapayım diye zorladım kendimi gittim decathlona eksik malzemeleri aldım. Üzerinden kaç gün geçti yapmadım. Bu kısmı aşamıyorum ben. kendimi zorlamak istemiyorum. eskisi gibi patır patır yapayım istiyorum.

Aynı ben of

inancınızı bilmiyorum ama bu anlattıklarınız bana biraz ruhen bi boşluk olduğunu hissettirdi Allahtan uzaklaşınca hissettiğim durmadan ağlamak istediğim o beter his bi namaz kıl ardından dua et ve niyet edip Allahım şifa ver diyerek bi yasin oku bak gör kalbin nasil rahatlıyor inşirah oku evinde de videodan bakara suresini aç sesli bi şekilde dinle nazar da olabilir bak felak nas ayetel kursi okunabilir bence bunları yap düzelecek buna inaniyorum ben çözümü duada buldum..

Ne güzel yazmışsın. Hayaller için fedakarlıklar.. Geriye dönüp bakınca hayatımı bunun için mi harcadım demek istemiyorum. Neyi feda etmem gerektiğini bilmiyorum bulunduğum noktada. Bu para için tüm günümü feda edemem dedim istifayı bastım. Şimdi maddi sıkıntım var mı eh işte herkes kadar. Ama 1 sene içinde 8 avrupa şehri dolaştım. Gezmeseydim rahattım. Pişman mıyım hayır, öderim kredi kartını bir şekilde. Özgür hissediyorum kendimi boş boş dolaşırken. Ama bu sefer de boşlukta kaldım. Çalışmak istiyorum başka hiç bilmediğim bir sektöre girmek istiyorum. Korkularım var. Kredi çekip işe başlamam lazım, ya batarsam? Ama batmazsam istediğim zaman istediğim yerde olabilirim. Hobi olarak veterinerlik yapabilirim maddi sıkıntım biter. Psikolog değil de eşimden destek bekliyorum aslında bana bir fikir versin istiyorum. Adamın işi turistik bölgelerde. Turist yoksa otel yoksa kocam işsiz demektir. Ben sıkıldım bu kurumsallıktan sen çalış ben ev adamı olucam diyor, 2 ay sonra ben napıyorum burada diyecek. Gidelim doğaya sen köy köy dolaşırsın hayvanlar için kazanırsın da para bize yeter diyor. Buraya kadar güzel ama, aması var işte. Adam sen böcekten korkarsın, tek baktığın hayvan kedi; inek, tavuk bakmışlığın var mı? Ahıra gir desen girmez, yumurta topla desen toplayamaz. Napıcan orda? Bir de onu düşünmek kalıyor bana. Arsa al, ev yap, hayvan al bunlar hep para. 2-3 ay sonra ben evde bunaldım dese napıcam? Deniz kenarında bileklik satarım canım sıkılırsa diye saçma hayalleri var. İşin diğer tarafını düşünmüyor. O hayvanlar sabah sağılcak akşam sağılcak ben hem veterinerlik yapıp hem hayvancılığı nasıl yapıcam nasıl yetişebilirim? Bak her şeyi geçtim 2 kişi yaşadık diyelim az parayla çocuk yapabilecek miyim o koşullarda bilmiyorum. Tek gelir kaynağı benken nasıl 1 sene izin yapayım? 8 aylık hamileyken nasıl inek doğurtabilirim? Her şey o kadar mantıksız ki kafayı yicem. . push ; Yokuspokus