çok güzelmiş. lise yıllarımda annemle aramızdaki tartışmaların genel konusu buydu. kimlik bulma çabası... birey olma çabası... umarım ilerde çocuğum olduğunda unutmam bunları... Nihil

Ebeveynler evlatlarının somut gerçekliğini kontrol ettikleri gibi, yönlendirdikleri gibi soyutluklarını da avuçlarının içine almak istiyorlar. Evlat kişi 'yanlış' yaptı mı bu yanlışın kendilerine atfedildiğini düşünüyor ebeveyn, ayrıştıramıyor kendilerinden. Dolayısıyle çocuk da ayrışamıyor, birey olamıyor. 'Benim çocuğumun başarısı' övüncü, 'benim çocuğumun başarısızlığı' kaygısı. Evlat üzerinden kendini güzel hissetme refleksi. İstek cocuğunun başarılı olması isteği değil, kendisinin 'başarılı' olma isteği. Aksini kabullenememe duygusu. Denge hassas. Ebeveyn olmak büyük büyük sorumluluk. Sağlıklı bir koruma güdüsü olmalı. Yerli yerinde kontrol. Güzel anlayış. Anne-baba olmak fedakarlık da demek. Kendinden fedakarlık. Kaygından dahi.

Çocuklarınız sizin çocuklarınız değil, Onlar kendi yolunu izleyen Hayat'ın oğulları ve kızları. Sizin aracılığınızla geldiler ama sizden gelmediler Ve sizinle birlikte olsalar da sizin değiller. Onlara sevginizi verebilirsiniz, düşüncelerinizi değil. Çünkü onların da kendi düşünceleri vardır. Bedenlerini tutabilirsiniz, ruhlarını değil. Çünkü ruhlar yarındadır, Siz ise yarını düşlerinizde bile göremezsiniz. Siz onlar gibi olmaya çalışabilirsiniz ama sakın onları Kendiniz gibi olmaya zorlamayın. Çünkü hayat geriye dönmez, dünle de bir alışverişi yoktur. Siz yaysınız, çocuklarınız ise sizden çok ilerilere atılmış oklar. Okçu, sonsuzluk yolundaki hedefi görür Ve o yüce gücü ile yayı eğerek okun uzaklara uçmasını sağlar. Okçunun önünde kıvançla eğilin Çünkü okçu, uzaklara giden oku sevdiği kadar Başını dimdik tutarak kalan yayı da sever. Y