Kendinizi fazlaca sıkıp bunaltmışsınız. Bedeninizin ve ruhunuzun dinlenmesi gerekiyormuş ve şu anda aldığınız tedavi ile bunu yavaş yavaş gerçeklestireceksiniz inşallah. Bazı şeyleri olmuyorsa zorlamamak akışına bırakmak gerekiyor. Rahatladığınız ve kafaya takmadığınız zaman göreceksiniz beklediğiniz olumlu gelişmelerin olacağını. P

Canım sen kesinlikle ve kesinlikle iyi değildin. Şöyle düşün;beyninde elektrik kaçağı vardı ve bir akıma kapılmaman için salterler bir süre indirildi...

Benim konularım inanın çok çok fazla. Cocuk planlar arasında yok bile. Onceden bir dolu konu açtım, bir sürü farklı olayım var. Hiç bosverin. P

Geçirmiş olduğum travmaları bir bilseniz... benim yerimde olan bir başkası kendini aşağı atardı.

Herşey tamam ama amaçsızca yaşamak nedir? Su anda hiçbir hedefim yok, öylesine yaşıyorum! Aynı kıyafeti yıkayıp giyen birine de dönüşüm, tamamen bosverin, ve sonum nereye gider bilmiyorum

Aynen böyle oldu işte... bittim... tükenmişlik sendromu dedikleri birşey var ise, milyon katiyla yaşıyorum. Hiçbirsey umurumda değil, hedef yok, öyle gidiyor hayat. Hatta "Allah'ım, çok da uzun yaşamadan biran evvel yanına alsan da artık huzura kavuşsam" diye dua etmeye bile başladım. Yok yok, kendi canıma kıymam ama yaşamak için de sebep göremiyorum artık. Nolacak ki? Ne kariyer umurumda, ne planlarim arasında çocuk var, ne başka birşey. Ben ne için yaşıyorum yahu?

Burada bir çok defa yazdım, bin defa da yazabilirim. İçimizde çok bilge biri var ve o biliyor çoğu zaman kendine neyin iyi geldiğini. Egomuz aptal aptal emirler verirken, o sadece konuşma sırasının kendisine gelmesini bekliyor. Konuşması için de dinlemeye açık ve istekli olmamız gerek.

Konunuzdan sorun nedir anlaşılmıyor diyeceğim banada bosverin yazacaksiniz galiba.. o zaman bosverip geciyorum P

Bir süre böyle olmanız belki de iyidir. Daha dün, önceden okuduğum bir kitaba tekrar göz gezdirdiğimde "siz ne yaparsanız yapın zaten hiç bir şey tamamlanmadan ölüm gelecek, zaten hiç bir şeye yetişemeyeceksiniz"yazısını okudum."Ufak Şeyleri Dert Etmeyin/Richard Carlson Bir sakinlik geldi üstüme."Sahi niye koşturuyorum ki bu kadar"dedim. Evet, çalışalım, çabalayalım ama meşhur bir hikaye vardır ya hani, bilirsiniz belki:"O kadar hızlı ilerledik ki ruhumuz çok geride kaldı. Yetişmesi için bekleyeceğiz"diye. Ruhumuzu da yormayalım bu kadar. Beraber ilerleyelim kol kola. Kimse madalya vermeyecek sonuçta. Biraz bırakın kendinizi. Dinlenin. Sessiz ortamlar oluşturun kendinize. Belki sözsüz bir müzik. Bir ney sesi. Alın sıcak bir içecek mesela. Geçin en sevdiğiniz köşenize, bir şeyler okuyun. Size iyi gelecek, ruhunuzu dinlendirecek, arınacağınız bir şeyler vardır."Bu ne kadar sürecek"diyebilir içinizdeki şeytanlar. Hazır olduğunuzda zaten kalkacaksınız. Rahat olun.

Off offff P

Geçen hafta çok sevdiğim bir profesörümle konuştum. Dedim ki "hocam, ruhum beynim o kadar yorgun ki, ufacık stres kaldıracak gucum kalmadı. Şu anda da bir bakkalda çalışıyorum, bunca yılıma yazık ama strese girmeden çalışıyorum" Hocamın cevabı "illa kariyer yapmaya mecbur musun? Eğer bakkalda çalışmak seni mutlu ediyorsa çalış, mutsuz olacağın hicbirsey yapma, psikiyatristini psikoterapine düzenli gitmeyi ihmal etme. Şu an içinden nasıl geliyorsa öyle yaşa. Geleceği düşünme, kim ne der düşünme, sakinleştigin vakit gerçekten ne yapmak istediğine karar verirsin, su anda sadece ruhunu dinlendir" Delice yorgun ruhum beynim. Kendime birşeyler ispat edilen diye, kendimi iki zıt seçenek arasında seçim yapmaya zorlamaktan, kendimi kapana kısılmış hissetmekten bitap düştüm. Gerçekten çok ciddi olarak dinlenmeliyim.

Sanırım. Çünkü kesin konuşmak için sizi tanımak gerekir. Ama bu sadece sizin değil hepimizin sorunu. Bize empoze edilen, ezbere hayatlar yaşıyoruz. Hep etiket peşindeyiz. O etikete kavuşunca özümüz tatmin olacak zannediyoruz ama kıyıda yüzen insan denizaltını keşfetmiş olur mu?Ruhumuz, kalbimiz maneviyat istiyor. İçinde bulunduğumuz aptal çağ diploma, kariyer, ün, şöhret, beğeni diyor. Kendimizi daha ne kadar kandırabiliriz ki?Ruhlarımız çığlık atıyor artık"beni duy, ben bu hayatı istemiyorum, hakikat, anlam bu değil"diye...

sorun ne gercekten? cocuk mu istiyosun? issiz oldugun icin mi boylesin? esini seviyosan huzurluysan kafanda bi cati var karninda doyuyorsa emin ol cok zenginsin. bos geliyor olabilir bu sozlerim ama..

Belli ki depresyondasınız. Bir süre sonra rahatlarsınız. Kendinizi yavaş yavaş toparlayınca hayata dair istekleriniz de, siz de canlanacaksınız. P

Çok yoruldum... beynim çok yoruldu... bu yorulmuslukla beraber amaçlar da bitti gitti...

Derdinizi hiç anlamadım.

Hayatım elimden kayıp gidiyor... hem de hızlı trende! Bir yerden yakalamazsam, haklisiniz, bu son hayra alamet degil Roseaysea Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Yüzüncü konu başlığını açtım sanirim. Eski konularimi bilenler, kafamın ne denli çorba gibi olduğunu bilirler. Evet, ne yöne gideceğini 36 yaşında bulamamış koca kadınim ben. Ancak o kadar aşırı yoruldum ki, beyin olarak iflas ettim. Düşünmekten yoruldum, kararsızlıktan yoruldum, enerjim bitti. Su anda durumumu sessizce kabullendim. Bu kadar şikayet etmemi gerektirecek ne var diye çok düşündüm, evet ne zaman iyi bir iş bulacağım belli değil, ama aç değilim açıkta değilim. Buraya feryat figan "ben napayım?" diye yazan ben, birdenbire sustum, durumu kabullendim. Madem artık burdayım, o zaman susup oturucam. Hayat ne getiriyor bekliycem. Ve beyin olarak o kadar iflas ettim ki, sonunda olan oldu. Hayattaki amacimin ne olduğu konusunda hiçbir fikrim yok artık. Daha iyi bir kariyer mi dusluyorum? Bilmiyorum. Ya da beni mutlu edecek bir aktivite? Bilmem, hiçbirsey yapmak istemiyorum. Sadece sessizce oturuyorum, belki birgün tekrar bir amacım olur, kim bilir, belki de böyle "iyi ya, sagliklisin nefes alıyorsun daha ne istiyorsun" deyip sırf yaşamak için yaşarım. Öyle yoruldum ki, su an en mükemmel firmadan mükemmel iş teklifi de gelse, piyangodan para da çıksa, beyin olarak o kadar bittim ki, bunlarla bile mutlu olacağımı düşünmüyorum. Bir insanın hedefi olmadan olur mu? Oluyormuş demek, zira bu benim işte! Eşim hiç olmadığı kadar sevgi dolu, sukrediyorum, ne şanslıyım diyorum ama o anlık mutlu oluyorum ama yok, böyle üzerime ağır bir sis çöktü sanki. Profesyonel yardım almaya başladım, ilaç kullanmaya da başladım. Belki de ilaç beni böyle hedefsiz amaçsız yapıyordur, ya da o kadar ağır zamanlar geçirdim ki, yaşamak için enerjim kalmadığından boyleyimdir. Keşke hiç uyanmadan yıllarca uyusam, belki uyanınca dinlenmiş ve mutlu olarak kalkarim

Yaparken çok zevk aldığım bir iş var, o kesin, ancak ilkokul mezununun bile yapabileceği bir iş! Bundan sonra "vazgeçtim herşeyden, ben bunu yapicam artık" desem, muhtemelen ailem kalp krizi geçirir bu kızı boşuna okuttuk diye. P

Az önce konularınıza bi göz gezdirdim. Siz şu Almanya da mı kalayım türkiyede mi doktora yapayım diye konu açan hanımefendisiniz o konuda da her öneriye amalarınızla cevap vermiştiniz. Her şey için bi bahaneniz vardı. Ülkeye dönerseniz sizi döven kocanız sizi terkederdi. Orda kalırsanız burdaki şansınız yanardı. Sonuçta karar veremediniz. Bence sizin sorununuz karar verememek. Hepimiz seçim yaparız ve karşılığında bişeyi feda ederiz. Aynı anda herşeye sahip olamayız. Ama siz bunu istiyorsunuz. Seçim yapmamayı, herşeyin olmasını maalesef dünya böyle dönmüyor. Sonunda hiç bir seçim yapmadan zamanı tüketiyorsunuz. Şu an savunacak vaktinizi kalmadığı bi yaşta olduğunuz ve bunun farkına vardığınız için bunalımdasınız. Size tavsiye vermek isterdim ama yapmayacaksınız biliyorum. Sadece trafik kazası geçirmişsiniz ve ağır bir tedavi süreci yaşamışsınız bunun yükünü atamamışsınız gibi geldi. Bu travma sizi bırakmamış galiba. Ne desek boş, siz istemedikçe hiç bişey değişmeyecek. Benden size hayati bi tavsiye size acımadan vuran bi adamı hayatınızda tutmayın, kendinize saygı duymaya başlayın. Siz ölümden döndünüz burada bi çok kişinin yaşamadığı şeyi yaşadınız ve hayatta kaldınız. Gücünüzün farkına varın artık. Mızmızlanmayı bırakın, Eşinizi boyayın, ülkeye dönüp ailenizin yanında tedaviye başlayın. Yoksa sonunuzu hiç iyi görmüyorum

P piramses1982 Almanca kursun nasıl gidiyor?

Sanki önceden amacın vardı?! Sanki mutluydum?! Zihninde fırtınalar kopuyordu... oradan oraya surukleniyordun. Dün başka- bu gün başka- yarın başka ruh halindeydin. Karar verip bu karari uygulayıp kararının getirdiklerini gogusleyemiyordun... bir süre hicbirsey yapmaman bence en iyisi. Git dil kursuna en azından onu halletmiş ol

Benim önceki konularım o kadar fazla ki, hiç boş verin anlatmakla bitmez. Siz bu yazdıklarımı bosverin P

İnanın o kadar uzun ki, cidden hiç kafa yormayin. Özet geçmemi isterseniz tabi ki yaparım. Beni okuyanlar durumumun karışıklığını biliyor, profesyonel yardım almadan kurtulamayacagim konusunda herkes hemfikir. Psikolojik hastalığın her tür hastalıktan binkat beter olduğunu maalesef söylüyorum. Hatta ölümcül kaza geçirdim hayata döndüm ama psikoloji bir gitti, gidiş o gidiş... Allah tüm dertlilere şifa versin

Zamanla toparlarsiniz gelip gecici dertler bunlar P

Yani egom "kariyer yapıcan herkes gibi" derken o aslında bana iyi gelmeyen birşey mi? Profesorumun dediği gibi isimle alakası bile olmayan ama ruhuma iyi gelen işlerle mi ugrasmaliyim?