Bende de var canım biraz bu sorun. Hatta bi kaç konu açmıştım bu süreçte. Ama üniversiteye kayıta gittiğimde rahatladım biraz. Bölümümden bi kaç kişi ile tanıştım. Hem herkes aynı durumda yeni tanışacaz daha. Mutlaka kafa yapına uygun birileri çıkacaktır. Umarım kısa zamanda halledersin :) C

Canım ilk önce tebrik ederim üniversite kazanmışsın böyle şeylere üzüleceğine bunun sevincini yaşa... Anlaşamadığın o insnlar olmayacak sadece ünide bunu unutma diğer insanlarla çok güzel arkadaşlıklar kurabilirsin.. Vee sen istemediğin sürece kimse senin sinirini bozamaz... Takma kimseyi kendi halinde ol rahat ol dik dur böyle ezik büzük çekingen durursan zaten fırsat bilip üstüne gelirler gül eğlen neşeli ol ne güzel üniye gidiyosun... Ve İnan bir tek sen değil herkes yeni bir ortama gireceği için heyecanlı herkes aynı kaygıları taşıyor düşünme çok fazla bunları bu günlerin tadını çıkart...

Ne güzel söylemişsin :)

evet aynen insanların beni tanımadan benim hakkımda ahkam kesmelerine sinir oluyorum kimseyede anlatamıyorsun böyle değilim diye. umarım dediğin gibi olur tşkr

AY kendime benzettim ben seni ya. Benide hep ilk görüşte kendini beğenmiş bir tip sanarlar halbu ki yapısal oalrak soğuğum tanıdıkça sıcaklaşıyorum. Tanıdıktan sonrada şaşırırlar ne sıcakmışsın diye. Şimdi bende üniversiteye başlıycam. Ama üniversite ortamı farklı canım ya birsürü insan var mutlaka seni anlıycak birileri çıkıcaktır.

herkese çok çok teşekkür ederim cevap verdiğiniz için. gerçekten korkum hafiflemedi desem yalan olur dediğiniz herşeyi uygulamaya çalışıcam kafana taktıkça büyüyo gerçekten tadını çıkarmaya bakıp insanları fazla önemsemeyeceğim herşey bende bitiyor. umarım üniversite başladıktn sonra da neler olduğunu mutlu mutlu yazarım

Aman be yavrum dert ettiğin şeye bak. İyi düşün iyi olsun. Kimseyi memnun edemezsin. Asık suratlı olsan başka güleryüzlü konuşkan olsan ne fayda? Karşında ki insan komplexli ise, her şeye kusur buluyorsa zaten illa ki bulur sana takacak bir kulp. Sen seni oldugun gibi kabul edebilecek, naif, düşünebilen akıllı uslu birilerini illa ki bulursun. Özgüven için anne babanı suçlamayı kesip onu oluşturmak için bir şeyler yapmalısın. Hayatında ki sorumlulukları başkalarına yıkarsan asla onları alt edemezsin. Önce faturayı adilane kesmeyi, kendi muhasebeni görmeyi ögrenmen lazım. Olmak istedigin kişisin, yaşamak istedigi şeyleri yaşarsın, yaşın ufak, zamanla hem kendini hem yapmak istedigin her şeyi keşfedersin, başarılar...

tebrikler canım öncelikle :) bende seninle aynı konumdayım şuan bende yeni başlayacağım ve kazananların hepsini sevdiğim söylenemez ama kafama takmıyorum çünkü onlar dış kapının dış mandalı hayatımda toz zerresi kadar yeri kaplamıyorlar çünkü gerçekten umrumda değiller. ne onlara nede onların fikirlerine ihtiyacın var bırak bunları. kendin söylüyorsun tanıyanların seni sevdiğini bir arkadaş bulduktan sonra emin ol gerisi gelir. kimse istediği insanlarla istediği ortamlarda değil. alışmaktan başka çaren yok yeri geldiğinde gözlerini kapa yeri geldiğinde kulaklarını tıka ben sana ezil demiyorum kesinlikle sadece fazla takma. Sakın kendini ezdirme çünkü gerçekten kimse senden değerli değil. ayrıca herkes ilk günlerde zorlanacak emin ol eve atınca kendini huzur bulacaksın. şöyle düşün okulundaki hiç kimseyi hayatına katmak zorunda değilsin ki... herkes o okuldan çıktıktan sonra okulda kalabilir. sevdiğin insan seninle birlikte çıkar ordan. o yüzden büyütme kafanda sen istediğin taktirde çevrendeler senin hayatının kontorolü senin elinde. kimsenin seni üzmesine izin verme. uzun konuya uzun cevap oldu biraz bol şans

merhabalar uzun zamandır siteyi takip ediyordum üye olmak yeni nasip oldu. öncelikle belirtmeliyim ki artık dayanamıyorum şimdiden kafayı yedim uzun olacak biraz baştan uyarayım. evet başlıkta da belirttiğim gibi çocukluğumdan beri yeni ortama uyum problemi yaşıyorum her zaman. tabi bunda ailemin hakkını yiyemem onların sayesinde çocukluğumdan beri özellikle babam güya düzgün sözünü dinleyen evlat yetiştirecek diye beni malesef özgüven eksikliğiyle yetiştirdi ve bu yüzden toplumda her zaman sorun yaşamışımdır. bir türlüde aşamıyorum malesef. ilk ortaokula geçtiğimizde yeni bir ortama girmiştim ve dünyam başıma yıkıldı çok mutsuz huzursuz oluyorum kendimi güvensiz hissediyorum. sonra iki kere servis değiştirdim sonra liseye başladım sonra dershane falan derken sürekli tanımadığım ortamlara girdikçe sürekli aynı sorun. Bir türlü alışamıyorum sürekli eski hayatım olsun istiyorum. artık takıntılımı dersiniz bilmem yıllardır yastığımı bile değiştiremiyorum. Düşünün ortam değil sadece eşyalarım bile değişmesin istiyorum. Yani hiç bir nesne başka birinin yerini almamalı. ve dışarıdan görenler beni hiç sevmezler. çünkü mesela tanımadığım bir insanın yüzüne bakıp gülemiyorum yapımda yok yada o konuşmadan ben onunla konuşamıyorum. böyle oluncada kimse seni anlamıyo kibirli kendini beğenmiş kelimelerini takıyorlar üstüne oysa kendimi beğendiğimden değil özgüvenim olmadığı için yapıyorum bunları kimse anlamıyor. Ama tanıdıktan sonra herkes çok sever beni sevdiğim insanların yanında kıpır kıpır neşeli bir insanım ve herkese değer veririm hiç kimseyi kırmam. asıl sorunum ise üniversiteye başlıyor olmak şimdiden gama yasa battım çünkü yine aynı şeyleri yaşayacağım biliyorum. üstelik beni sevmeyen insanlarla aynı yeri kazanmışım. benimde onları sevdiğim söylenemez. beni kendimi beğenmiş biri olarak gördükleri için sevmiyorlar. bense lisede bana çok problem çıkarıp alışma sürecim yeterince zorken iyice zorlaştırdıkları için sevmiyorum. onlarla ilk hafta dışında lise boyunca bir daha yanyana gelmedik. üst dönemdiler benden. şimdi hem yeni bir ortama girecek olmanın korkusu hemde bu insanların yine sinirimi bozup iyice zorlaştıracaklarını biliyorum sizce bunu nasıl aşarım ve çabuk alışırım. lütfen yorumlarınızı esirgemeyin çok ihtiyacım var Nisan. umut

ya bende şu var biyere gitmek istemiyorum gidincede tekrar dömek istemiyorum mesela oturduğum eve hiç alışamadım cok ağladım 15 gun sonra komsularla tanıştım kafama denkler ama evim tam bi felaket rutubet ne ararsan var evden taşınmamız şart bebek cocuk var cok güzel ev bulduk süper fakat bu evden çıkamıyorum nedense üzülüyorum karnım ağrıyor ağlıyorum taşınıcam diye ooofff kendime cok kızıyorum hep böyleyim ortama zor alışıyorum sonrada vazgeçemiyorum ne yapıcam kızlar yardımmmm alwaysnforever