evet bızde de alt açma seramonısı ayrı.. poposunu sılmeme ızın vermıyor.. açmamamla dıklesıyor, dönmeye çalışıyor, zaptedemıyorum.. bıde kendı elını sokuyor yada pıs bezı cekıyor anıden.. öyle tantanalı ış kı bez degısımı.. yınede sevgı, ona karsı sınırlenmeme engel oluyor.. bu sefer başlıyorum gülme krızıne.. elımden geldıgınce sabrediyorum.. sınırımı kablolardan veya laf dınlemeyen eşyalardan çıkarıyorum arkadaş gıbı.. bıde eşyalarla konuşuyorum..

haklı olabilirsiniz, belki öfke kontrolü sorunu değildir. tekrar düzeltmek isterim, kızıma karşı çok ılımlı, sevecen bir anneyim, öyle bağırıp çağıran bir model değilim ama tabi arada kızıyorum. ben genel olarak içimde aşırı öfke patlamaları yaşıyorum. okulda öğrencilere de çok sinirleniyorum ama dışarı fazla tepki vermek istemiyorum, hatta çok sabırlı olduğumu söylüyorlar, ama bilmiyorlar ki içimde neler oluyor. beni rahatsız eden bu içimdeki aşırı patlamalar. acaba dışarı vuramadığımdan mı bu şekilde hissediyorum onları?

su yazdığın seyde kendımı gördüm.. aynılarını yapıyorum ooofff

kızınız gözümde canladı ofiste kahkalarla güldüm herkes bana baktı :) sanırım sizin dikkatinizi çekmeye ve ilgi görmeye çalışıyor psikoloğa gitme fikri mantıklı geldi bana biraz rahat olmak size de iyi gelecekk

Bence de sorun dışarı vuramadığınızdan kaynaklanıyor diye düşünmüştüm bende.. Anne değil tam olarak sizi anlayamam ama çocuğunuz eminim o negatif enerjiyi hissediyordur.. Okulda en azından hakeden öğrencilerinze öfkenizi gösterin.. bir nevi boşalmış olursunuz.. Yani biraz olayı duygusala bağlıycağım ama düşünsenize çocuk sahibi olmak isteyip olamayan insanlar var.. onlar şunu bile yaşamayı bu sevmliliği paylaşmayı bile ne kadar istemişlerdir. belki de böyle düşüne düşüne bakış açınızı değiştirirsiniz..

Şu yazdıklarının farklı versiyonlarını ben de yaşıyorum. Özellikle bugünlerde, benim oğlum 4,5 yaşında. İşler çok yoğun, bütün gün kafam davul olmuş bi şekilde eve gidiyorum, ne eşime ne oğluma ne kendi aileme, en ufak bi pürüze tahammülüm yok. Sabır taşmış sel olmuş bende çok üzülüyorum bikaç haftadır böyleyiz, oğlan sürekli inatlaşıyor benimle, dinlemiyor. Onun da etkisi var tabi ama sürekli didişme halindeyiz. Ben de dağlara çıkıp bağırmak istiyorum bazen, ya da arabam olsun yalnız olayım deniz kenarına gidip doyasıya ağlıyım istiyorum. Bunu kontrol etmek bizim elimizde sanırım, kötü bişey yapmaktansa. Onların bi suçu yok çünkü

evet kizimiz gözümde bir an canlandı. Sevimli, sempatik, şeker) akşama kadar o kadar çok olayla karşılaşıp stres oluyoruz ki... Ama eve geçince o sabır kayboluyor. Tahammülsüz ve yorgun oluyoruz. Tabiri caiz ise parmak kımıldatacak halimiz kalmıyor. Biraz daha sabır elbet kızınızda tek başına tuvalet ihtiyacını karsilayacak kapasiteye gelecek. O zaman bu olaylara güleceksiniz. Kızınızın da sizi özlediğini, sizinle zaman geçirmeye ihtiyacı oldugunu unutmayın. Konuşun onunla bol bol. Anlamadığını düşünsenizde konuşmalarınızı belleğine alıyordur unutmayın. Sabır sabır sabır sabır sabır

Kızınız gözümde canlandı resmen belkide sizin tavrınızı bildiği için o şekilde davranıyor yoksa çocuklar aynı harekette fazla ısrarcı olmazlar. Sizin ilginizi çektiği için sürekli öyle davranıyor. Bence pek içinize sinmeyecek ama klozetten kaldırdığınız zaman direkt üstünü çekin 2. bir silme işleminde bulunmayın bir kaç gün ondan sonra unutacaktır o hareketi çok üstüne gitmeyin yapma dediğiniz şeyi daha çok yapıyor çocuklar. Genelde sakin biriyim. İnsanları olduğu gibi kabul ediyorum fazla takmıyorum sakin kalıyorum regli dönemlerim hariç tabiki o zaman karakterim değişiyo resmen.

ooof allahım ooofff.. bende evde delırıyorum.. kızım 1 yasına gırcek ve bana rahat vermıyor.. mutfağa gıdıyorum bulasıkları makınaya dızmeye, pesımden ağlaya ağlaya geliyor mutfağa gırmesıyle tozu dumana katıyor.. cekmecelerı, dolapları herseyı yere ındırıyor.. oynamak ıcın dııl, onlar yerde olsun ıstıyor.. sonra bacaklarıma yapışıp ağlamaya başlıyor, krıze gırmış gıbı ama.. derken cekıstırmekten eşofmanımı yere ındırıyor.. bense bacaklarımda o varken hala ıs yapmaya çalışıyorum.. bu sırada bı delırme nobetını bastırıyorum ıcımde.. sonra evı süpürürken kucak ıstıyor.. makına zaten agır tek elle cekemıyorum.. bıde kucağımda onunla debelesıyorum.. ter su ıcınde.. bıraksam yıne ağlama krızı.. benımse kolum kopuyor.. hele banyoya, tuvalete gıremıyorum.. en buyuk fantazısı kulozete elını sokmak.. buna engel olunca çıldırıyor.. camasır asmam ımkansız.. kırış buruş gece vaktı o uyuyunca anca asıyorum.. bıde hala emıyor, emerek uyuyor.. uyumadan once saclarımı yoluyor.. kucağımda tepınıyor.. fıratıp atasım gelıyor;sınırlerım harap oldu sonra bende oturup onunla ağlıyorum.. ben kotu anneyım dıye uzuluyorum.. aklımdan gecen seyler yüzünden.. son 1 senede cok yıprandım sınırsel olarak.. ofkemı kontrol etmekten, kendımı sıkmaktan bı hal oldum.. ıkı dakkada yapılabilecek hersey, benım tum gunumu alıyor.. her ısım yarım yamalak.. kucakta uyuduğu ıcın.. uyku saatlerınde de buraya gelıp deşarj oluyorum bıraz.. sonra yıne maraton başlıyor..

Bende de ofke kontrol sorunu var. Kendimce careyi hicbirseyi takmamakta buldum. Boylece daha zor sinirleniyorum. Sinir aninda sinir gecsin diye yapilan seyler var, biliyorum. Ama bende ise yaramiyor. Bir kere sinirlendiysem sinirlenmisimdir yani. Ofke aninda kendimi frenledigim kadar frenliyorum iste. Zivanadan cikmiyorum, yakip yikmiyorum ama yine de ofke kontrolunu pek beceremiyorum. Hamurumda da var gamsizlik zaten, zor olmuyor. Ben de oyle gamsiz bir insan oldum iste. Aksiliklere, hatalara kolay kolay sinirlenmiyorum. "Amaan nolcak, ucunda olum mu var, benden degerli mi" gibi seyler dusunup kendimin sinirlenmesine engel oluyorum. Bircok olayda komik yanlar buluyorum. Mesela iki hafta once sorunlu bir ucak yolculugu yaptim. Bagaj agir cekti, yanimda ekstra canta olmadigi icin bazi agir seyleri posetlere koyup yanima almak zorunda kaldim. Ustune, aktarma ucagimi kacirdim. Hava desen -10 derece soguk, elimdeki posetler ve bavullari ordan oraya suruklerken posetlerim yirtildi, esyalarim yere dokuldu filan. Boyle bir dolu aksilik oldu. Cok sinirlenebilirdim, ama kendi halime guldum. Su halime bak ya dedim, guldum yani icimden, sinirlenmedim. "Hic ucak kacirmamistim, degisiklik oldu" filan gibi seyler de dusundum. Pollyanna yutmus gibi bir insanim zaten. Dunya yansa "oh ne guzel, isiniyoruz iste" derim yani. O derece birseyim. Bu da sinirlenmemi onleyen birsey. Her konuda pozitif dusunmeni, aksilikleri buyutup stres yapmamani oneririm.

İçinizde biriktirdiğiniz bu kötü enerjiyi ya biriktirmeyeceksiniz ya da bir yerlere kanalize edeceksiniz. Yoga/meditasyon olabilir 1 ya da spor, koşmak yüzmek gibi.. Kum torbası alıp sinirinizi öyle de atabilirsiniz :) Ya da ya da her şeyi olduğu gibi kabul etmek konusunda güvenilir birilerinin kitaplarını falan da okuyabilirsiniz.

teşekkür ederim:) o olayı sadece örnek olarak verdim, yani kızıma sürekli sinirlenmiyorum, ya da beni tek kızdıran şey kızım değil. çok basit şeyler oluyor, buzdolabının kapağını açamadım diye onu keserle parçaladığımı falan hayal ediyorum:) ya da elektirikli süpürge fazla uzaga çektiğimde prizden çıkıyor mesela, alıp yere fırlatıyorum bazen. o tahammül sınırını aşmak istemiyorum işte. geçenlerde banyonun darlığına sinirlenip ayağıma dolanıyor dye banyodaki tabureyi parçaladım, baya da zevkliydi:) ama ben böyle biri olmak istemiyorum.

Ben buraı okumamıştım:) ama bayagı zevkli sanırım:) bence siz kesinlikle öğrencilere bağırın çağırın :))))toplum dayatmalarından dolayı biz öğretmenler herşeye dikkat etmek zorundayız ya yani ben öyle hissediyorum acaba bunun mı bir etkisi var, sürekli dışarıda kasarak yaşıyoruz çünkü çoğu kez:) D

Merhaba ; Benim kızımda 13 aylık. Mutfağa gittiğimde hemen arkamdan gelir çekmecelerdeki herşeyi yere indirir. Kucak istediğinde ağlasada almam. Artık kendisi de bu duruma alıştı ağlamıyor artık.:)Çocuklar inanılmaz kullanıyor bu yöntemi. Ama dağılan birşey için kızmam bağırmam. Sonuçta onları toplaya bilirim değil mi?Bunun için neden kızayım derim ve sakinleşirim. Bizimki bezini değiştirirken heman 1 sn. de kaçar. Geçen gün tam bezi açtım ıslak mendille popoyu sildim arkamı dönüp bezi alacakken kaçtı. gitti parkenin üzerine bir güzel çişini yaptı. Bana bakıp gülüyor ınnneeee çisssss:))) Gülermisin ağlarmısın? Yüzümdeki zorarki tebessümle anneciğim çişini önceden söylemelisin dedim. Çalışıyorum, yoruluyorum ama tahammül ve sabır bizim elimizde. Sevgiler.

Ben de öğretmenim.. bir öğretmen arkadaşımında size benzer bir durumu var. o bile demişti burada 32 tane çocuga sabır gösteriyorum ama evde bir kızıma sabır göstermiyorum üzülyorum diye. hatta o bile bazen krizlere ggiriyorum bağırıyorum korkutuyorum çocuugu demişti.. Bir psikolga filan gitseniz. okuldaki çocuklara dayanmak inanın daha zor.. sonucta onların anneleri bile bizim kadar tahammül etmiyorlardır çocuklarına.. biraz kendi beyninizde durumu düzeltmeye çalışsanız. çünkü öfke kontrolü sorunu olsa, diğer çocuklara da öfkelenirdiniz.. Esra

kızınız cok tatlı :))) ama şu bahsettiklerinizden ne demek istediginizi anlıyorum... birilerine sert cıkmamak icin gun icinde tutuyorum ama en sonunda olur olmaz bir pazar keyfim esyaları parcalamakla geciyormus gibi bir hal alıyor bazen... o an elimde ne varsa fırlatasım geliyor. ama bunları yalnızken yapabiliyorum. baskalarının yanında olabildigince kontrolluyum. acaba koyversek evde de duzelir miyiz diye dusundugum oluyor aslında... fakat maalesef çözümü bilmiyorum. bir ara ilac alayım pamuk gibi olayım hicbir sey dusunmeyeyim stres yapmayayım cok istedim ama oyle istemeyle yazmıyorlar :/