hır gür ü de denedim ama annem benimle konuşmuyor mesela şu ara küsüz 3 gün oldu ilk gün özür de diledim dayanamadım ama hala küsüz konuşmuyor benimle.. ne yapacağımı bilmiyorum gerçekten.. ve hep ben haklı da olsam gidip özür diliyorum gönlünü almaya çalışıyorum çünkü bıraksam hiç barışmıyoruz öyle rahat o anlamıyorum gerçekten

yapcam yakın zamanda dilerim) . push ; ispanakliborek Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

çok diretince vicdan azabı çekiyorum sanki yanlış yapıyor gibi -lotus- Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Esimin ailesi o sekilde ama kendisi yavas yavas fark etti durumu ve hayir demeyi ogrendi. Simdi sen annenlere muhalefet edince icin rahat etmiyor olabilir, mesela esimin de ici rahat etmeyince ben onu ikna ediyorum, baskalarinin fikrine gore yasamak zorunda degilsin vs seklinde. Sen de kendi kararlarini verip uygulayabilirsin bu en dogal hakkin. Bunu yaptiginda da vicdan azabi cekme, kucuklugunden beri israrla baskiyla kabul ettirmisler istediklerini, birakman zaman alir ama zamanla alisirsin bence. Bir de esin de senin ailenin hu israrlarina katlanmak zorunda degil... Bana esimin ailesi israr edince direk ben isrardan hoslanmam dedim, hepsi biliyor suan huyumu. Durum bu yani canim.

istediklerini yapmamı diretince tavır yaptı ben de ters çıktım öyle küstük.. biraz daha sabredeceğim anlaşılan evet..

düğüne çiçek gönderebilirsin, gitmezsin. yüksek lisans için mülakata gidersin, ama kazanamazsın mesela anne babana da hayır demeyi öğrenmen lazım ama ben de yapamıyorum bunu.

Canim suan stres falan var mi sende? Bende stresli olunca yataktan cikasim gelmiyor ne biliyim yuzumu yikamak bile buyuk bi ismis gibi gozume gorunur. Kendi stresin ya da ne bileyim sorunlarin varsa normal boyle hissetmen

yardımcı olmayacak mı kimse siz ne düşünüyorsunuz yapmanız gerekenler hakkında? ya da size zorunluluk gibi gelmiyor mu... düşünce tarzınızı kaparsam belki daha sağlıklı bakabilirim gerçekten yoruluyorum çünkü böyle..

benim annemde var o otorite meselesi. artık beni o kadar alıştırmışlar ki. arkadaşıma gidecek bile olsam. beni ararsınız gelirim diyerek dizginleri onlara bırakıyorum elimde olmadan. onlar alışmışlar hep sözlerini dinlememe ama ben artık yoruldum. onların istedikleri yüzünden kendi isteklerimi gerçekleştiremiyorum. konuyu takipteyim. belki istediğim cevabı burada bulabilirim.

başvurular yaptım bekliyorum..

Anne babanızı dinlemeyin o zaman. Üniversite mezunu, çalışan insansınız. Hayatınızın iplerini elinize alın. Küsebilirler, darılabilirler, evet. Ama sonuçta siz bir bireysiniz ve kendi kararlarınızı verebilirsiniz. Vicdan azabı çekerseniz ömrü billah güdümlerinden kurtulamazsınız. Ailenizden önce kendinizi değiştirmeniz gerekiyor.

evınızı terk edin, aılenızle yasamanız hata, kendı evınız duzenınız olsun hem calısın hem okuyun.. azıcık asınız kaygısız basınız olsun..

var olmaz mı işten çıkamıyorum patron ısrarcı bırkmıyor bi de portfolyo hazırlama işi çıktı başıma pztye yetiştirmem lazım..

Offf aynen bende de var sizinki kadar otoriter olmasa da biraz öyle olan bir ana baba, geçmişte otoriterlerdi şimdi düzeldiler gerçi ama hala kendi kendime kalkıp da bir şey yapasım gelmez, o kadar ruhsuzlaştırdı bu beni. Her işim sürüncemededir, her işim zorla. Biraz özgürlük + zamanla geliştireceğimiz öz disiplin lazım bize onu da biz yapacağız ama nasıl? Ekonomik özgürlüğü aldıysanız acaba bir devrim yapıp evi ayırmakla mı başlasanız bilemedim ki? Galiba en iyisi anayla babayla konuşmak. Beni zorlamayın artık diyerek.

Otorite anne baba ile büyüdüm hayatta hep onlar bir şekilde dediklerini bana yaptırdılar ve halen devam ediyorlar ya düzgünce ikna etmeye çalıştılar ya da zamanında dövdüler ha şimdi dövmüyorlar koca kızım diye herhalde ama bir kararım onlardan farklı olsun başımın etini yerler şöyle böyle şöyle böyle en sonunda onların dediğini hep yapmak zorunda kalırım ve ben artık her zorunluluktan inanın BIKTIM Gerçekten bir şeyleri yapmak zorunda olmak stresinden kaygısından bunaldım arkadaşlar Lütfen rahat başedebilenler bir şey yazsın. Sürekli bişeyler yapmaya mecburum sanki.. Şİmdi pzt için sözlüye portfolyo hazırlamak zorundayım neden çünkü annemler yüksek lisans diye diretiyorlar.. ya ben de istiyorum istemiyor değilim ama o okulda değil işte sonra işten çıkabilmek için işi tamamlamak zorundayım.. neden? patron öyle istedi.. hayır ben de abartmaya başladım artık.. yani artık o kadar abartttım ki arkadaşımın doğumgününe gitmek düğününe katılmak durumnda olmak hepsi hepsini birer zorunluluk gibi görüyorum ve zorunda oldukça da yapamıyorum gerçekten... cmt düğüne gitmek istemiyorum mesela mecburum gibi hissediyorum..

Ya ne anlayissiz adammis.. Sen duzenli uyumaya calis, aktif olmaya calis o zaman daha pozitif olursun umarim. Elden baska bisey gelmiyor suanda gibi.. Baska bi ise girme ihtimalin var mi?

Ay kolay gelsin gerçekten size. Bir de çok gereksiz vicdan yapmamak lazım herhalde diğer arkadaşların dediği gibi, başta biraz sancılı olur ama onlar da duygu sömürüsüyle bir şeyleri değiştiremeyeceklerinin farkına varınca alışırlar herhalde yeni size :) Ya size bir şey diyeyim mi, ben anneme babama karşı çok uysaldım, hem de aşırı. Kardeşim ise asiydi hep. İstediğini yapardı. Ama genel olarak hep benden şikayet ettiler "unnudagassolina yapamaz edemez, bilmez, kızım sen eziksin" vs ama kardeşime "o yapar, o eder, o cevvaldir" daha çok güvendiler yani Demek ki insan kendi istediğini yapınca bir şey olmuyor o kadar son tahlilde :)

evet zorundayız ama bu zorundalıkların beraberinde getireceği şeyleride düşünerek hareket edersek çokta sıkıcı olmuyor hayat. Patronun verdiği iş canınızı sıktığında ay sonunda alacağınız maaşı yapacağınız alışverişleri düşünün, eş dost toplantılarına katıldığınızda onlarında sizin en özel zamanlarınızda yanınızda olacağını.. Aslında bahsettiğiniz şeyler toplum içinde yaşıyor olmanın getirdiği sorumluluklar, yani ya bu deve güdülcek ya bu diyardan gidilecek.

Bence herkes biseyleri yapmak zorunda kalıyor. Koşulların zorlamasi diye bişe var

değil mi evet şu iş olaylarım bitsin azıcık kafa dinleyeyim

Anne babamıza da bazen hayır bu benim kararım diyebilmemiz lazım bence. Evet zor biliyorum. Kızıyorlar, kırılıyorlar falan. Ama bu senin hayatın. Sonuçlarından bahsedebilirsin mesela. Mutsuz olacağını falan belirt. Üstele. Ve biraz hava al, kendi kendine kal, kendini dinle, tatile çık falan. İyi gelir :)

herkesin hayatı zorundalıklarla dolu ama bunu zorundalık degilde yapmak gereken durumlar gibi görmek gerekiyor. yani zorundalıklar insanı yoruyor heleki ailenin baskısandan dolayı zorundalık dahada bitiriyor. o yüzden zorundalıgı aşıp yapmalıyım de bakalım bilemiyorum yazdıklarında azıcık kendimi de gördüm ya ondan diyorum yoksa baş edemiyorsun yorulan sen oluyorsun...

Sen azıcık bunalıma girmişsin. Portfolyonu hazırladıktan sonra küçük bi tatile çıksan? :)

O zaman sanirim kendin ayri bi hayat kurana kadar boyle devam edebilir. Benim oyle oldu. Su an hala senin de bir birey oldugunu, senin de mantikli fikirlerin olabilecegini, hayatta her zaman yaninda olamayacaklarini kavrayamiyorlar. Niyetleri iyi tabiki ona birsey diyemem, senin icin en iyisi olsun istiyorlar ama bunu yaparken senin bir birey oldugunu unutuyorlar..

Senin bir "birey" olduğun ve kararlarını kendin verebileceğini göster. bu konuda aile terapistinden ya da bir uzmandan yardım alabilirsin bence. ailenin seni anlaması için.

söylüyorum ama sürekli kendi seçtiklerinin daha mantıklı en mantıklı olduğunu o kadar çok anlatıyorlar ki en sonunda pes ediyorum gerçekten bana seçenek bırakmıyorlar her şeyde o kadar ısrarcılar ki

Güzel kardeşim, anneler babalar değişmiyor. Değişmeleri gerektiğini düşünmüyorlar çünkü. Patron değişmez. Senin maaşını verdiği için her şeye hakkı olduğunu düşünür çünkü. Arkadaşlar, akrabalar değişmez. Arkadaş ve akraba oldukları için bazı şeyleri isteyebileceklerini düşünürler çünkü. Rahat eden insanlar adını verdiklerinin rahat olmalarının tek sebebi var. Anneyi, babayı, patronu, arkadaşı, akrabayı hayal kırıklığına uğratmaktan senin benim gibi ölesiye korkmuyorlar. Kendi mutluluklarını birinci sıraya koyuyorlar. Çok da iyi ediyorlar. Keşke biz de öyle yapabilsek.

iste tavir yaparak yine istediklerini yaptiriyorlar biraz zor olacak ama sende tavir göstermelisin. normalde anneye babaya kiyamam ben, yani biri yanimda annesine sesini yükseltse benim icim burkulur ama bu konu cok farkli. dedigim gibi kendimden biliyorum, böyle devam ederse, en keyif aldigin seyler bile zorundalik haline gelecektir. biraz hir gür cikarmak gerekiyor

öyle bir raddeye geliyor ki bazen annen ya ölse erkenden diyor babam yani kırmamak içn yapmak zorundayım sanki ya ben ölsem diyorum artık ben de ölebilirim ki onlardan önce duygu sömürüsü yapmaya ne gerek var bu kadar

işte o yüzden diyorum çok abartı bişey yok belki ama yoruldum gibi hissediyorum zorunluluklardna o yüzden konu açtım doğrusu S shot Hüseyin Şevki Topuz Fan

Anladim canim... ama ne dicemi sasirdim gercekten ya Sizi daha 10-12 yaslarinda cocuk mu saniyorlar acaba? Bence kücük kücük kendinizce kararlar vermeye baslayin ve onlari diretin... anneniz bunlarin yanlis oldugunu düsünüp sizi dinemicek bile... ama bakti ki bu kiz kendi okudugunu yapiyor bari bi oturiyim'da dinliyim'de yanlis karar verdigini fark ederse yaninda olayim... diyecektir belki kendisine ve baktiki dogru karari verdiniz belki daha cok sizin fikirlerinizi dinleyecektir... Yani kücükten baslayin...

Anne babayi bu huylarindan vazgecirmek cok zor. Hatta oyle bir sey yok denebilir. Ben atanip farkli bir yere gittigim zaman bu isin icinden siyrildim. Eskiden ben de oyleydim diyebilirim. Dugun konusu ise, cok yakin biri mi? Ama gitmek istemiyorsan cok da yakin biri degilse. O kisinin o mutlu gununde yaninda olacak bir suru kisi vardir, sevdikleri yalniz birakmaz. onlarla acik acik yuksek lisansi baska bir uni de istedigini konussan anlamazlar mi? Ya da annenle mi babanla mi daha yakinsin. Normal bi zamanda bu hissetyiklerini paylassan nasil karsilarlar..

Ailem istedi diye birşeye girsem daha da sıkılırdım, o uzar gider yapamazdım. Ben zorunluluk olarak görmüyorum. Mesela düğün ya da doğum günü. gerçekten gitmem gerekir mi diye kendimi yokluyorum. ne kadar yakınım? ona göre gidip -gitmediğim oluyor. zorunluluk hissi ile yapmaya çalışsam hiç yapamam o işi.

yorumlarinda okudum yeni mezun olmussun, ya islerini yoluna koyana kadar idare edeceksin yada küsmeyi göze alip dedigim dedik olacaksin bu, bu günden yarina olmaz tabi ama yavas yavas bas kaldirip, teker teker kararlarini kendi istedigin gibi vermelisin annen neden küsüyör? onun istedigini yapmadigin icinmi? kk da ufkum acildi, cesit cesit insanlar anneler babalar... senin annende istedigini bu sekilde diretiyor, cünkü biliyorki nasil olsa dayanamayip yine onun sözüne geleceksin

Bu konudan maalesef hic anlamiyorum... Babam hep demokrasi bir insandi. Anneniz babaniza o karari neden böyle verdiginizi izah etseniz? Yani hic direttiniz mi?

İşe canının istemediğini yapmamakla başlayabilirsin mesela. Ben öyleyim, canım istemiyorsa yapmam yani. Bayramda mesela babam kalk halanın, amcanın elini öpmeye gidelim dedi. Canım istemiyordu gitmedim. Laf etmediler mi, ettiler. Ama istemiyordum, yapmadım yani. Umrumda oldu mu, hayır olmadı.

biseyler zorunlu hale geldiginde benim icimden yapmak/ gitmek gelmez mesela, resmi bi yere gidelecek ve ben bunu öncesinde planlamis proglamisim. annem gelir bidi bidi bidi gideceksin, önemli, unutma, gitmezsen söyle olur ben aninda kendimi cekerim, baskasi yönlendirmeye calistigi icin babam o konuda daha mantikli yaklasiyor. bu konulari konusmustuk cok öncesinden. bana zorundaliklar yüklediginizde, yapacagim varsada, yapmak gelmiyor icimden, cok zorlaniyorum diye. artik genelde teklif edermis gibi söyler istermisin, yaparmisin, canin istiyorsa vs annemde söyler söyler ardina ama yinede sen bilirsin diye ekler. genelde diyorum cünkü yapmadiklarida oluyor :) ondan sonra ben delleniyorum, söyleniyorum söyleniyorum geri normale dönüyor bir müddet icin seni anlayabiliyorum. böyle konularda anne babada olsa biraz kati olmak gerekiyor yoksa hicbirseyden keyif alamazsin, hersey görev gibi gelir zamanla