yazdıklarını birebir yaşıyorum ve seni çok iyi anlıyorum.. bu durum bende sonradan oldu üni okudum çok sosyal dışa dönük bi insandım.. sonra bi ara hastalık geçirdim üstünede psikolojim bozulduğu bi dönem sosyal fobi ve anksiyete kapımı çaldı.. hala uğraşıyorum.. hatta şuan sırf bu yüzden çalışamıyorum.. ama ben yavaş yavaş aşmaya başladım.. nasıl yaptığımı söyliyim en önemlisi aklını meşgul edeceksin ister hobi bulursun ister kitap okursun orasını sen bilirsin, vücudunu kasma meselea ben çok yaparım yeni bi ortama girdiğimde inanılmaz kasılırım ama fark etmem bunu.. şimdi biraz gerilince hemen fark ediyorum kastığımı.. gecşemeye çalışıorum.. birde eğer konuşkan olmaya çalış herkes konuşmayı sevmez ama ben şunu anladım ki çok konuşmayanlar genelde ortamda ya kabul görmüyor yada dışlanıyor :) saçma ama öyle.. mesela şunu dersem saça olur mu bunu dersem kınanır mıyım diye düşünme söyle gitsin kınayan kınar... bi arkadaşın dediği gibi telknler çok önemli sürekli kendine olumlu yönde telkin et mesela kendinde eksik gördüğün bişey varsa o yönde telkin et.. konuşkanım rahatım başarılıyım. akıllyım gencim güzelim seni üzerim şeklinde kendini asla katı bi şekilde eleştirme.. birde son olarak aslında ilk başta yazmam gereken şey dua.. esmaül hüsna oku bol bol hergün yatöadan bir kere oku.. geçmiş olsun acil şifalar :) Anie Alassea

bunu bende yaşadım.. benimde 7 yaşındayken öldü.. hep acırlardı ah yazık yetim kaldınız babanız yok diye.. hala derler inan nefret ederdim söyleyenlerden.. bizede çok yapıldı bu acındırma.. o an ölmek isterdim.. şimdi çok dikkat ederim bi çocuğun annesi babası yoksa hatırlatmamaya çalışırm.. aynı durumu bende yaşıyorum kalbim heran küt küt atıyor sonra panik oluyorum.. benimki depresyon sonunda oluştu 1 yıldır var.. üniv de o kadar sosyal bi insandım ki şimdi sosyalfobiliyim malesef.. ama artık kaçmaktan yoruldum üstüne gidiyorum korkularımın sanırım tek çaresi bu.. ve yararınıda görüyorum.. benim gibi olanlara acil şifalar diliyorum yaşamayan bilmez çok zor

bende aynı sizin gibi çekingendim. ben biraz aşmış sayılırım yaptıklarımsa çok basit kitap okumak her gün kitap oku bilgi edinin edineceğiniz bilgiler bir gün muhakkak işe yarıyor özellikle muhabbetlerde.. sosyal aktivitelere katılın. arkadaşlarınızla sohbetlerde düşüncelerinizi çekinmeden söyleyin böylece arkaşların seninde o konu hakkında düşüncen ve bilgin olduğunu bilir ve sana daha çok söz verirler. evde oturan bi tip olma dışarı çık dolaş evde otura otura dışarıdan insan soğuyor ve çıkmaya çekinir oluyor. birde kafanı başka birşeylerle oyalamaya çalış şu banamı bakıyo şunu giysem bişey olurmu gibi şeyler düşünmemeye çalış.

aynı sorun ne yazık ki bende de var 18 yaşındayım sınava girmem gerekiyor ama sırf bu yüzden çalışamıyorum dikkatim dağılıyor aslında bire bir de onuşkanım espri yaparım pek kızarmam ama toplum önünde çok kasılıyorum hocalar benim için neden bu kadar pasif sessiz sakinsin falan diyorlar anlayacağınız kötü bir durum ve artık kendimi yetersiz hissetmeye başladım hakkımı savunamıyorum bence biri başlayınca hepsi geliyor ardından bu durumu tamamen atlatabilen var mı varsa bizi rahatlatsın lütfen internette bu konuyla ilgili sosyal fobi asla geçmez sadece bastırılır karakterdir bu gibi yazılar gördüm :18:

Ahh Bende Az Cekingen 0lsam keSke! Benimde Tam Tersi, rahat ol cnm Kimse Seni yemicek, Soyluceklerini, Kafanda Kurmadan, soyle, Kimse senden Üstün degil, bunuda bill, rahat, oldugun gibi, davranirsan sorunun gecicektir. ) Rengeyigi

yaşın kaç bilmiyorum ama yaşadıkça insanlarla iç içe oldukça açılacağına inanıyorum. ben de çok çekingendim mesleğe ilk başladığımda ama şu anda o halimden eser yok. kendine güven herşey yoluna girer Allahın izniyle :122: C

aa inanmıyorum bana da bu kitabı tavsiye etmişlerdi :) ben 30 uma gelince insanlara susmamaya başladım da erken erken :))

ben de öğretmenim 28 yaşındayım. benim babam çok sinirliydi, kızardı hep bu yüzden sanırım suçlulukla büyüdüm. beyaz tenliyim ben de çok kızarıyorum bu dönem dönem oluyor ben de kızarıyorum diye düşünürsem bir şey olmuş kızarmışsam, yada insanlar kızardığımı görüp dik dik bakmışsa ve bunu söylemişse, devam ediyorum bu duruma malesef.. artık biri kızardın dediğinde söylemeyin hoşlanmıyorum diyorum, çünkü herkes kızarır beyaz tenlilerde daha belli olur. arkadaşlar da söylemiyo ve ben de utangaçlığımı unutuyorum. ya takmıyomuş gibi görünüp kendine güleceksin insanlar üstüne gelmeyecek ya da hoşlanmadığını söyleyeceksin.. kimse kızardın demiyo ben de kızarmıyorum bu aralar. geçer canım unutma kimse senden daha değerli bilgili değil. insanlara pısırık kişileri sevmiyo sesini duymuyo bile, biraz çirkef olmak lazım hem değerli oluyorsun, hem üzülmüyorsun.

ben 26 yaşındayım 1 oğlum var ve öğretmenim. allaha şükür herşey yolunda ama bir tek benim psikolojim pek iyi değil galiba. çok alıngan biriyimdir. ama çocukluğumu düşündüğümde neden böyle olduğunu anlayabiliyorum ben 2.5 yaşındayken babam öldü ve biz 6 çocuk 1 de annem ortada kaldık beni bildim bileli insanlara acındırıldım çocukluğumdan ilk hatırladığım şey yine bir teyzeye acındırıldığımdı. bu yetim bunun babası öldü falan filan. bunlar benim kişiliğimde derin izler bırakmış. şimdi en ufak bişeyde küçük düşme kaygısı yaşıyorum. okulda çok konuşmam diğer öğretmen arkadaşlarla konuşamam aslında. çok telkin ettim kendimi sen iyisin başarılısın güzelsin. ama sanki ondan değil debaşka bişeyden kaynaklanıyor benim yüz kızarmam. kalbim güm güm atmaya başlıyor sonra kıpkırmızı oluyorum. engel olamıyorum.

bendede vardı aynı sorun 16,17 yaşlarımdayken, konuşurken yüzüm kızarırdı biran önce söyleyeceğim şey bitsin diye sıralardım cümleleri ard arda üniversitede attım biraz üzerimden bunu şimdi rahat olabiliyorum ama sadece toplu konuşmalarda herkes beni dinliyorken yine heyecanlanıyorum. sınıfta sunum yaparken felaket bi durumdaydım mesela herkes saskın bukadar heyecanlandıgım için bense nekadar komik bi duruma düştüğümü farkettikçe heyecanlanmaya devam ediyorum falan berbat bigündü oysaki yapmamız gereken şu herkes biz gibi sonuçta kimse bizden üstün deilki karşılarında heyecanlanıyoruz sanırım bu düşünceyi iyice benimsedigimizde hallolcak bu sorun

"Hatalı Alanlarınız" kitabı baya bi gaza getirebilir, bakış açını değiştirebilir, kendini sevdirebilir, özgüvenini yükseltebilir velhasılıkelam okumanı tavsiye ederim T

bende de vardı. öğretmenliğe başlayınca geçti. çünkü hep öğrencilerle konuşup ders anlattığım için. size önerim kitap okyup anladıklarınızı karşınızdakine anlatın. ama anlatacağınız kişi çok samimi olduğunuz biri olmasın. eşiniz anneniz gibi... arkadaşlarınız olabilir mesela.. ilk önce anladığınızı bir arkadaşınıza, aynı şeyi başka bir arkadaşınıza, sonra aynı şeyi 3 kişi birlikte otururken 2 arkadaşınıza birden anlatın. kişi sayısını çoğaltın. anlattığınız su gibi bilidiğiniz bişey olsun. ki aynı şeyi anlatacağınızdan dolayı zaten artık çok iyi bilmiş olursunuz. böyle böyle yenersiniz inşallah . push ;

Başka önerilerinizi bekliyorum arkadaşlar bebek emziriyorum yani doktora gitsemde ilaç kullanamam F freeware 2. üyelik sebebi ile profil pasif edilmiştir. 2. Üyelik! tek ayak

Peki snur42 doktora gitmeden düzelemez mi?

bnede de çok vardı ama yaşım ilerledikçe daha iyi oldum evlendikten sonra bayabi düzeldim mesala.. şimdide konuşken biri sayılmam ama artık çekingende değilm.. dr. gitmeyi çok düşünmüştüm zamanında.. sizde düşünn faydaıs olur mutlaka.. çok gıcık bi durum.. kendini ifade edememek

[QUOTE=neynep61;2132057herkesde bir nebze olsun vardır bence

Aynen öyle canım. Malesef ki bende de var bu çekingenlik. Sırf bu durum yüzünden de kendini tam anlamıyla ifade edemiyorsun. Daha bugün bir arkadaşım çok uysalsın dedi. Halbuki tam tersiyim. Sadece kendimi ifademediğime öyle sanıyorlar. Yardımcı olcak birileri yok mudur acaba? :s

bence kendinizi olduğunuz gibi kabul edin arkadaşlar. kendi kendinize telkinler yapmaktansa evet ben çekingen bir insanım hatta toplum karşısında kızarırım rahat konuşamam deyin. ve bunu kesinlikle çevrenizdeki insanlara söyleyin. siz kendinizi olduğunuz gibi ortaya koyarsanız çevreniz de sizi çekingen biri ama samimi ve doğal olarak kabul edecektir. dolayısıyla etrafa karşı kendinizi çekingen olmayan rahat biri gibi gösterme baskısı da üstünüzden kalkacaktır. bu baskı olmayınca zaten bir adım rahat hissedeceksiniz bence. kesinlikle yapmanız gereken çekingen olmaktan çekinmemek. bu da bir mizaçtır. hiç bir sakıncası da yoktur. hatta samimiyetle birleşince inanın çok da sempatik bir tablo çıkar ve unutmayın ki dünyada dünya kadar çekingen insan var.

uyumadan önce olumlamalar yapmaya çalış canım, ben değerliyim, güzelim, akıllıyım vs... konuşmak için girişimde bulunup korkunla yüzleşe yüzleşe atlatacaksın bu psikolojiyi, çok çabala lütfen. Ama çabana rağmen yenemezsen psikoloğa gidip destek almanı tavsiye ederim. fakat unutmamamız gereken şey, ne terapi ne ilaç, ilaç bizim içimizde, onu bulup ortaya çıkaramazsan bir uzmandan buna yardım etmesini isteyeblirsin

çekingenlik gençler arasında yaygın bir problem mi sizce

aslında ben çok asosyal sayılmam. gezerim dolaşmayı filan çok severim. ama eşimle annemle oğlumla olmayı tercih ederim. iş yerinin dışında arkadaşım yok. memleketimizde değiliz o yüzden çok tanıdık akraba filan yok. eve çok nadir misafir gelir. eşim iş arkadaşlarını eşleriyle birlikte bi kere davet etti o gece çok kötüydü. kıpkırmızı oldum hiç bir neden yokken.

bu bir kusur gibi canım o yüzden kendim kabullenmiş değilim ki başkalarının kabullenmesini bekleyeyim.