Özgür Mumcu Nereye gidiyordu o TIR'lar? 27 Şubat 2016 Cumartesi Anayasa Mahkemesi malumu ilan etti. Can Dündar ve Erdem Gül hakkında soruşturma açıldığı andan itibaren malum olanı. Yapılan, bir ifade ve basın özgürlüğü ihlaliydi. Sağ olsun savcı bey de bu konuda ikircikli olanların şüphelerini, hazırladığı iddianame olduğu iddia edilen metinle gidermişti. Bırakın hukuk eğitimi almayı, hayatında bir sayfadan uzun bir şey okumuş kimsenin o iddianameyi gördükten sonra söz konusu olanın ifade ve basın özgürlüğü ihlali dışında bir şey olduğunu ileri sürmesi mümkün değildi. Hukuk güvenliğinin aşındığı, kuvvetler ayrılığının hoyratça ezildiği bir memlekette Anayasa Mahkemesi'nin verdiği karar elbette umut verici. Ancak bunun zaten verilmesi gereken bir karar olduğu, aksi bir karar çıkmış olsaydı memleketimizin kağıt üzerinde dahi demokrasi olarak nitelenemeyeceğini de asla unutmamak gerek. Sabahın üç buçuğunda Silivri Cezaevi'nin önünde Can Dündar ve Erdem Gül'ü karşılarken şüphesiz hepimiz çok mutluyduk. Kasvetli zamanlardan geçerken çok uzun süredir yüzümüzü güldüren bir gelişme olmuştu. Ancak yine buna sevinirken unutmamız gereken bir şey var. Bunca insanı sabahın köründe bir cezaevinin nizamiyesinde sevinçle bekleten bir memleket, işlerin yolunda gittiği bir yer değildir. Duruşma salonlarında, cezaevleri kapılarında bu sahnelerin benzerlerini cemaat- iktidar işbirliği döneminde de çok yaşadık. O vakitler de memleket işlerin yolunda gittiği bir yer değildi, bugün daha da öyle. Bir cemaat liderinin ya da bir siyasetçinin işine öyle geldiği için, onun siyasi stratejisine öylesi uygun olduğu için ya da sadece keyfi öyle istedi diye insanların aylarca, senelerce, delilsiz, temelsiz ve hukuka aykırı bir şekilde içeri atılabildiği bir memlekette yaşıyoruz. Bu, biraz onur sahibi her vatandaşın derin bir utanç duyması gereken bir durum. Hele o insanlar akıl almaz suçlamalarla cezaevlerine konmuşken hapishane hücresi reklamı yapanlar ve Anayasa Mahkemesi üyelerine gözdağı vermeye çalışanlar varken, onurlu hiçbir vatandaşın utanç duymaması düşünülemez. Bu memleketin utanç kaynakları bellidir. Onlarla mücadele etmek sadece bir gazetecilik değil, aynı zamanda ve belki daha da önemli olarak bir vatandaşlık görevidir. Libya'dan o silahları kim, nasıl ve kimlerle el ele getirdi? O silahlar o TIR'lara yüklenerek kime gidiyordu? O ve başka TIR'ların götürdüğü o silahlarla Suriye'de ne yapıldı? O silahların gitmesinin sınır bölgelerindeki istikrarsızlığa nasıl bir etkisi oldu? O istikrarsızlığın bugün yaşadığımız göçmen dalgalarındaki payı nedir? O silahların gölgesinde serpilen ortamın, memleketin yaşadığı canlı bomba saldırılarıyla ilişkisi nedir? İşte bunların hesabı vallahi de billahi de sorulacak. İşte bu onun ya da onların yanına bırakılmayacak. Şayet bunu yapamazsak onursuz ve iradesiz insanlardan ibaret kalırız. Can Dündar ve Erdem Gül hoş geldi. İyi ki o haberleri yaptılar ve iyi ki ne olup bittiğini biraz olsun aydınlatabildiler. Darısı hala içeride olan diğer gazetecilere. Şimdi tekrar ve ısrarla soralım. Nereye gidiyordu o TIR'lar? Buna kim karar vermişti? Bunun sonuçları ne oldu? Can Dündar ve Erdem Gül özgür. Sıra memleketimizi de özgür kılmakta.

Bu milletin tek derdi paradır Saraylım. İslam filan da hikaye bakma sen. İslam şu an din olmaktan çıktı politika oldu zaten. İhale kapmakta, işe girmekte etiket oldu. Son dönemde başörtülü kadınların hızlı bir şekilde artmasının nedeni de budur. Gerçekten inancı gereği kapalı olan arkadaşları tenzih ederek ve onlardan özür dileyerek böyle düşünüyorum. Her farklı bir iktidar geldiğinde dikkat edin önce medya el değiştirir, holdingler el değiştirir. Yeşil sermayeciler ve iktidara yakın holdingler yükselişe geçer. Bu kurumlara da hep kendi insanlarını, kendi görüşlerine yakın insanları alırlar, ekmek sahibi yaparlar. İktidar yandaşları 13 yılda inanılmaz zenginleşti. Bu kadar dönemdir iktidara gelmelerinin sebebi de budur. İnsanların bir düzeni var, ödemeleri var, kredileri var ve her ne kadar çoğu şeyden rahatsız da olsalar düzenlerinin bozulmasını istemiyorlar. 7 hazirandan sonra doların inanılmaz yükselişi de onları korkuttu. Tek başına iktidar vermedikleri hükümeti yeniden iş başına getirmek zorunda kaldılar, Bizler sosyalist kültürden zaten yokluklara ve krizlere alışığız ama onlar yeni yakaladıkları zenginliği bırakmak istemiyorlar. Kendileri, çocukları. yakınları neticede işe girdiler. Ne zamanki midelerinde yani ceplerinde yokluk hissederler ancak o zaman bırakırlar iktidarı.

Kim utanacak? Islami namaz kilmak ve camiye gitmekten ibaret goren destekcileri mi?