aradığında göre barışmak isteyecektir sevindim sizin adınıza. Çok büyük şeyler yaşamadıysanız barışın bence. O kadar büyük bir boşluktayım ki nasıl geçecek bilmiyorum. Telefonu bırakamıyorum elimden belki iki güzel kelime yazar diye. Kargo gönderdim. Ne gönderdin diye mesaj attı cevap vermedim, ben cevap vermediğinde endişelenir o acaba hasta mıyım vs diye. Cevap vermeyince yalvarırım cevap ver kurban olduğum cevap ver diye mesaj attı. Küçük bir hediye dedim. Ne gönderdin ki diye mesaj attı. Daha fazla cevap vermeyeceğim. Korkuyorum çünkü xkğçücük bir umudumun da dönmesinden korkuyorum. Seviyor endişeleniyorum ama bunlar yetmiyor seni bırakmadım seninleyim demesini istiyorum ( K Kuf Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Niye böyle niye şöyle diye düşünmeyi bırak artık. Yaşanması gerekiyordu yaşandı. Güzel günler de yaşandı sonuçta, güzel bir aşk yaşadın. Her masalın sonu mutlu bitmez ki. Hem belki senin için böylesi hayırlı. Belki karşına daha çok seveceğin biri çıkacak. Kimseyi onu sevdiğim kadar çok sevemem diye düşünürsen hata edersin. Ne aşklar bitiyor ve daha güzel hayatlar yaşıyor insanlar. Numara meselesine gelince. Sil bence. Gördükçe harlaniyor hem aşkın hem acin. O da zorlanıyor belli ki. Ailesini tercih etmedi bence, sana zor günler yasatmaktan korktu. İnsanın sevdiği ile ailesi arasında kalması kolay değil. O da yipranacakti gitgide ve bu iliskinizi çıkmaza surukleyecekti. Dediğim gibi numarasını sil. Bence o doğru bir karar verdi, sen de bu karara uymalisin mutluluğun için.

Son kez ileride keşke dememek için son kez şansımı denedim. Farklı şehirde yaşıyor. Bi kargo gönderdim küçğk bir oyuncağımı ve bir mektup gönderdim. Kargo sms atmış herhalde, o da mesaj attı az önce bu kargo neden? Diye bir mesaj attı. Bne görüldü attık fakat cevap vermedim, zaten mektupta her şey yazıyor diye. Ben cevap vermeyince yalvarırım cevap ver kurban olduğum diye mesaj attı. Şuan yine cevap vermedim. Neden böyle bir mesaj attı ki. Endişelendi mi benim için anlam veremedim. Cevap vermeye cesaret edemiyorum, cevap verirsem:'' ben senin için bu kararı verdim sende alışmaya çalışmalısın senin iyi olman için en doğrusu bu '' vs diye başlamasından korkuyorum. Çünkü içimde ufacıkta olsa bir umut var ve yıkılacak diye korkuyorum çok korkuyorum K Kuf Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Kargo gelince görürsün yazabilirsin. Ben iyiyim sadece bunu göndermem gerekiyordu yaz bir de.

Adam da haklı aslında.

Aslında dediğiniz gibi iş bir şekilde çözğlürdü tamamen işsiz de değildik öyle ya da böyle çalışıyorduk sadece daha iyi işler için çabalıyordyk, hayat zor diye. Ama bizi ayıran asıl neden iki tarafın da ailesinin istememesi

Evet en mantıklısi bu. En azından yapmadigin için pişman olmayacaksın.

O kadar zor ki

Aslında %70 ihtimal ile haklı. Ailesi, yaşadığı ortam hiç benim uyum sağlayabileceğim bir ortam değil. Onlar tamamen kapalı, 1 tane başı açık kadın yok. Biz de ise başı kapalı kadın, yok ben de öyle bir ortamda büyüdüm. Ama ne okursa olsun önemli olan ikimiziz dedim. Kapıyı kapattığımızda kimse olmicak dedim. Biz birbirimizin arkasında durursak çözülür dedim. Biliyorum haklı zorlamacaktık belki evlenince sürekli laf sözlerle huzurumuz bozulacaktı. Ama Biz birbirimizi çok seviyoruz, bu bize haksızlık değil mi? Kabullenemiyorum K Kuf Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Erkek arkadaşınız polislik veya askeriyede kalmaya çalıştı mi? Olmayınca olmuyor ben 37 yaşındayım atanamadim. Özel sektöre yönelin bu devirde mülakat varken atanmak imkansiza yakin

büyük laflar ediyoruz birbirimize, sonra bırakıp gidiyoruz öylece. hiçbir şey söylenmemiş gibi, hiçbir şey yaşanmamış, hiç sevmemiş gibi...

Bilmiyorum kafam çok karışık. Ben istememe rağmen bitirdiği için çok kızgınım ona. Ağır da konuştum. Verdiğin sözleri tutamadın, beni acımla bıraktın, ben sana güvendim vs vs dedim. Dün en son WhatsApp tan durum paylaştım bir şiir , incitilfiğime dair bir şiirdi. Onu gördü ve daha sonra mesaj attı. Sana yemin ederim ki ben rahat bir hayat yaşamanı istiyorum, bunu sana sunamayacağımı görüyorum, ben yüzümden üzülmene artık dayanamıyorum diye bir mesaj attı. Cevap vermedim, bir de hüzünlü bir müzik attım gece yarısı onu da görmüş bir şey yazmadı artık o da. Biliyorum sevgisinden şüphem yok, ama ne olursa olsun ne zorluk olursa olsun beni bırakacak biri değildi. Ailesini tercih etti diye düşünüyorum. Evet beni üzmemek için vs diye vicdanını rahatlatıyor, ama asıl sebep ailesini üzmemekti. ben böyle düşünüyorum ve öfkem dinmiyor. İlk gün de böyle olduğumu biliyordun ailene uymuyordum günahıma gitmeseydin dedim. Çokseviyordum cesaret edemedim ilk günden ikimizde biliyorduk dedi. Sen de biliyordun dedi yine de bırakmadın beni dedi. Evet biliyordum kaç kez dile getirdi kaç kez beni uzaklaştırmaya çalıştı kaç kez bitirmek istedi daha 6. ayımızda başladı bunlar ama ben diretiyordum hep, seviyorsak gerisi boş diyordum. Direttiğim doğru, bunların yaşanacağını bile bile devam eden bendim o da doğru. Şimdi onu suçkuyorum bu ne kadar doğru bilmiyorum ama çok öfkeliyim. Sadece numarasını silemedim. Elim gidiyor, sileyim diyorum yapamıyorum. Sanki tek bağımız kalmış gibi, silersem tamamen kopacak gibi. O da silemediği için silemiyorum, ama silmedikç3 de umudum oluyor. Acaba yazar mı kararından vazgeçer mi diye umut ediyorum. Ne yapmalıyım K Kuf Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Hersey atanmak degıl ama. Benım eşimde devlette ogretmen ben özelde calısıyoruö bende 4 yıllık mezunum 5 yıl kpss calıstım ama olmadı. Ne yapalım nasıp degılmıs. Cok ugrastım olmadı. Gırdım Bı ıse avm de. Vardiyalı calısıyorum esım 3 bucukta evde ama ben erken cıksam bıle 7 de evdeyım yada 10 bucuk. Tabı sımdı hamılelık dıye saatler degıstı. Yanı. Sız inanırsanız kendinize olur hersey

Evet bunu yaparak biraz daha rahatladı içim. Elimden geleni yaptım artık olmuyorsa hayırlı değildir diye avutuyorum kendimi

Zor zamanlar. Keşke pes etmeseydi sevgiliniz. Ama bence böyle bitmeyecek. Eminim dönecektir. Şu an sadece bunalımda.

Ben de öyle düşünüyorum, sonra diyorum ki kendimi kandırma. Boşa umut etmek istemiyorum, ama umut etmeden de alıkoyamıyorum kendimi. Hala numaramı silmemiş olması, hikayelerime bakıyor olması. Ama Bi taraftan da ani olan bir şey değil 3 aydır Bi böyleyiz bensiz yapamadığı için bir türlü bırakamıyordu bırakmayı düşünüyordu ama bırakamıyordu ani bir şey değil yani mantıkla verilmiş bir karar o yüzden dönüşü olmaz. Evlenince aileler arasında sıkışıp kalacağını düşünüyor beni de mutsuz edeceğini düşünüyor başka ihtimal yok, iyi yönleri düşündüm ama olmuyor dedi kutlu evlilik yapmamız imkansız ve bir ömür üzülmeni izleyerek yaşayamam dedi. En azından şimdi üzülürsün sonra geçer dedi

Valla canım aileler istemiyorsa o sıkıntı işte. Hepde sıkıntı olur sonrası. İş bi şekilde olur da aileler onemlı. Ama soyle düşün dünyanın sonu degıl herkes severek evleniyor ama düşman gibi ayrılıyor yanı yapamam edemem diye düşünme. Allahım kolaylık versın. Zor bir durum.

İkimize de haksızlık çünkü o benden de çok üzülüyor bundan eminim. Ama bunca sıkıntı varken bir de ailelerin istemiyoruz demesi son damla oldu

İkimizin de ailesi istemiyor ama

Para pul iş güç hiç gözüme görünmez. Çünkü benzerlerini yaşadım, tuttum elinden birlikte düze çıktık. Bunlar geçiyor zaten ve insanı daha da birbirine bağlıyor. Ama aileler... Bunu yaşamadım bilmiyorum ki hiç. Bildiğim bir şey varsa burada okuduğum konular. Ve o konulardan yola çıkarak eğer evlenirseniz cidden zor zamanlar yaşayacağını söyleyebilirim. İnsan sevdiğinden nasıl vazgeçer? Böyle bir durumda vazgecmeli mi? Bu dayanma gücüne bağlı aslında. Dersen ki ailesinin kv kp in açıklık kapalılık ile ilgili imalariyla baş ederim, onlarla olan sorunumu eşime yansitmam, olur o zaman. Ama yıpratıcı olacağı kesin. Ve eşin de acaba şu anki gibi hep seni savunacak mi? O da var. Aslında adam sana kolaylık yapmış. Geleceği öngörmüş ve bitirmiş. Biliyorum çok acı verici ama cidden zor bir evlilik olacaktı. smsnbbk 👶💙BAL OĞLUM💙👣 Anneler

Öyle yazdım ben de. Ne gönderdin ki diye cevap verdi. O mesajına cevap vermedim görüldü falan da atmadım WhatsApp a da girmiyorum, öyle kalsın kargo gidene kadar. Daha sonra bir cevap alamazsam numarasını da silecem umut etmeyi de bırakaczm

Selamlar. Uzun süredir depresyonda olduğumu hissediyordum. Okul bitti atanamadım ve iş bulamadım 3 senedir. 3 senedir görüştüğüm biri vardı ve iş nedenlerinden dolayı evlenemiyorduk. Aslında her şey birikti sanırım. Dün de ilişkim bitti.. Biz evliliğe şuan hazır değildik ve aileler öğrenince çok sıkıntı yaşadık. Yaşayanlar bilir eğer önünüzde evlilik yoksa ailelerin bilmesi tam kabustu. Sürekli laf sokmalar, sürekli strese sokmalar vs vs. Sanırım ikimizde çok yıprandık ve çok yorulduk bu süreçte. Bir dönem ailem çok konuşunca, biz istemiyoruz vs diyince ben çok bunaldım, psikolojim bozuldu 3 ay önce ve bunu ona fazlasıyla yansıttım. ağlama krizlerim tuttu, tansiyonum sürekli düşmeye başladı, yüzüm sürekli sararmaya başladı, iştahım kapandı kötü bir dönemden geçtim ailem ile sevgilim arasında kaldım ve kaldıramadım bu durumu sanırım. Şimdi yavaş yavaş düzeldim, artık kimseyi takmamayı öğrendim, umut etmeyi öğrendim. Elbette düzelecek dedim ben de atanacsğım dedim, güzel günlerimiz olacak dedim. Kısacası çeki düzen verdim kendime. Fakat erkek arkadaşım hem iyi bir iş bulamamaktan dolayı, atanamaktan dolayı, hem benim ailemin istememesinden dolayı bu kez o kötü bir döneme girdi. Benim ailemden dolayı, onun ailesi de istememeye başladı ve ona istemediklerini söylemiş. Bir de o mesele eklendi. Dün artık dayanamadığını söyledi, hem iyi bir işim yok seni üzüyorum, hem ailelerimiz istemiyor, ben artık dayanamıyorum diyip ayrılmak istediğini söyledi. Ben ne kadar düzelecek, ben üzülmüyorum desem de, yeterki yanımda ol her şey hallolur desem de fikrinden vazgeçiremedim. Sevgisinden şüphem yok çünkü ağlaya ağlaya söyledi bunları. Her gece ağlıyorum sen üzülüyorsun diye dedi. Oluru yok boşuna çırpınıyoruz dedi. Şimdi üzülürüz geçer ama devam edersek bir ömür üzülürsün dedi. Ailesi sözde, benim ailem istemiyor diye istemediğini söylemiş ama bana sorarsanız asıl nedeni onlara uyumamam. Ailesi muhafazakar ve sanırım benim öyle olamayacağımı öğrenince istememeye başladılar. Ben öyle düşünüyorum yani. Ailem istemiyorum derken diretiyor mu diye sorarsanız hayır, kendin bilirsin dediler, yumuşwdılar son zamanlarda da işiniz olsun biz arkanızdayız dediler annem babam. Ama istemedikleri dönem sevgilim çok yıprandı ve hiçbir şekilde unutamadı o dönemi. Çok uzattım kusura bakmayın, çok acı çekiyorum. Gecede yazdım her şey düzelecek dedim, her şey halledilir dedim. Ama fayda etmedi. Aileler arasında sıkışıp kalmış hissediyor ve evlenirsek her şey daha berbat olacak diye düşünüyor. Belki de haklı. Günlerce bende bu ihtimali düşündüm çünkü, daha kötü olcak dedim. Ama biz birbirimizi çok temiz sevdik bu 3 senede 1 gün bile ayrı kalmadık, kötü söz söylemedik birbirimize, sevmenin hakkını verdik. O yüzden kabullenemiyorum canım çok yanıyor, sürekli telefona bakıyorum belki yazmıştır diye. Hikaye atmıştım akşam, ona bakmış sadece. Numarasını silemiyorum. Dolabımda ona ait birçok şey var, ne açıp bakabiliyorum ne de atabiliyorum. Fotoğraflar, mektuplar, şiirler, kıyafetler, saç telleri, birlikte gittiğimiz müzelerin biletleri bile. Ne bakabiliyorum ne de atabiliyorum. Zaten depresyondaydım, ama en azından o var diyip bazen kendime gelebiliyordum. Şimdi neye tutunacsğımı bilmiyorum. (

Bu kadar severken ayrılmak ikinize de haksızlık..