Off off koca bulmak zaten dünyanın en zor işi bir de bulduğun fayda etmiyor. ben de bıktım bu dünyadan yaa. ne yapacağımı şaşırıyorum ben de.

Kafaları basmıyor diyerek erkeklerin ozensizligini, umursamazligini normallestirmeyin lütfen. En en kafası basmayan bir adam bile eşinin mutlu mu mutsuz mu olduğunu anlar. Kaldı ki konu sahibi kendisini ifade etmiş buna rağmen bir çabası, bir desteği yok. Neden hep kadınlar uğraşacak?

Merhaba Sevgili Kumandapili, Hissettiklerin o kadar insani ki, haklısın sonuna kadar hislerinde. Biz de benzer bir dönemden geçtik. Bana da "sevse, yanında olur" diyenler oldu. Uzaktan ilgiyi hissetmek, özlemek zor. Aileleriniz aynı şehirde imiş, yapayalnız değilsiniz. Kızmayın, kendinizi doldurmayın, eşiniz sizi sevmese her gün sesinizi duymak istemez. Ona da zor emin olun. Ama bu geçici bir dönem ve sizin ayrı olma sebebiniz ikinizden de kaynaklanmıyor. Sevgiyle kalın.

Tek problem mesafeyse eşinizin şehrinde bir iş bakabilirsiniz. İş hayatınız da çok iyi gitmiyor zaten dediğinize göre

Sosyal desteğim var uzman desteği de alıyorum, evet tükenmişlik yaşıyorum maalesef tükenmişliğin en çok yaşandığı bir meslek grubundayım. Ücretsiz izin için beş yılımı doldurmam ya da doğurmam gerekiyor diye biliyorum. Ama bir süre yıllık izin alacağım

Terapi desteği alabilirsin, sonrasında çift terapisi de alırsınız. Ancak gerçekten birbirinize güçlü bir sevgi, tutku ile bağlıysanız o bağ kopmayacaktır KudrAlobar Ayak

Onsuz eksik hissetmediğinizi öğrendiniz gittikçe duygusal bağlantınız zayıfladı

Çok teşekkür ederim, her yorum çok aydınlatıcı oldu

Bu kadar hayattan sogutacak kadar nasil bir ise sahipsiniz . push ; C

Evet bazen bunu da düşündüğüm oluyor. Ben gerçekten çoğu şeyi kendi başıma sırtlandım. Evet belki ona ihtiyacım da yok. Ama ruhun da ihtiyaçları var. S

Tabiiki normal bunun kadar normal olan başka hiçbir şey yok. Özlüyorsunuz ve belli ki siz daha duygusalsınız ilişkilerde hep bir taraf daha duygusal oluyor. Aslında bu ayrılık özlemde beraberinde getirir biraz ilişki detoksu gibi düşünün. Ama çok uzun süre böyle yaşanılmaz yani. 4-5 ay en fazla. Sonra ya eşiniz ya siz işlerinizi birbirinizle beraber yaşayabileceğiniz şekilde ayarlarsınız. Daha sık görüşün bu soğukluk aslında özlem. Özlem çok güçlü bir duygu karşılık aldığında müthiş ama cevapsız bırakıldığında sizi soğutur. Birbirinizi sevdiğiniz her şekilde belli oluyor ben kötü bir durum sezmedim. Her kadın böyle hisseder

Ben ikimizin de memleketi olan ve ayıptır söylemesi güzelce bir yerde yaşıyorum. Onun ataması sonra oldu, çok emek verdi. İşini severek yapıyor. Eş durumundan o buraya gelmeli, ben yanına gidersem buraya dönmemiz imkansıza yakın olacak. Gerçekten yanımda olmayınca hiç yokmuş gibi gelmeye başladı.

İlgi, sevgi, özen ya vardır ya yoktur. Bu talep edilerek ve sürekli kendinizi ifade etmeye çalışarak elde edilemez bunu bildiğiniz için artık "laf anlatma" enerjiniz de kalmamış.

eşiniz bencil demekki siz arada anlattığınız şeyden soru sorun bakalım gerçekten dinlemiyor mu? yoksa dinliyor mu? Sizde size ne veriyorsa onu verin fazla fedakar davranmayın

sanki bu iş konularıyla ilgili şu an zorunlu olarak çalışmak zorunda olduğunuzu hissettiğinden ve belki de bu konuda sıkıntıda olduğunuzu bildiğinden bu konuları hiç açmıyor olabilir mi? yani anlatabildim mi bilmiyorum demek istediğimi, yani sizin hiç sorununuz yokmuş gibi davranıyor sanki. Ne biliyim dinlese ayrıl diyecek ama ayrılmamanız lazım, o yüzden hiç o konulara girmiyor olabilir mi? erkekler yapıyo bunu çünkü.

Psikolog olduğunuz için ilgiye, desteğe ihtiyacıniz olduğunu dusunmuyor olabilir. Her şeyin üstesinden kendi basiniza gelebileceğinizi hatta kendinin sizden daha fazla ilgiye ihtiyacı olduğunu düşünüyor olabilir

Çünkü koca kıtlığı var. şaka olsun diye yazmıyorum. hepimiz o kadar sağlam duracak kadar özgüvenli değiliz. korkuyoruz yalnız kalmaktan.

Bu korkunuzu görüp sizi kullanıyorlar, sonra gelsin mutsuz evlilikler.

Yani çok mükemmel olmasa da düşünceliydi. Ev işi yemek vs hep ondaydı. Arada çiçek falan alırdı. Yoruluyorum diye ve kendisi çalışmadığı için her şeye koşardı. Ama ben yine de çoğu zaman yalnız hissederdim ve beni anlamadığını

İşten istifa edemeseniz bile bir süre ücretsiz izin alamaz mısınız? Ben sizi çok tükenmiş gördüm ise ara vermek iyi gelebilir sanki. Ve eşiniz konuşurken açıkça sözünü kesip söyleyebilirsiniz bende konuşmak istiyorum dikkatlice dinlemeni istiyorum diye. Birde iş çıkışı size iyi gelecek şeyler yapabilirsiniz belki sosyal desteği artırmak iyi gelebilir yalnızlık hissini alır sanki.

Evet birde üste çıkıyorlar dimi..

Kesinlikle hislerimin yüzde yüz anlatımı bu.

Yan yana iken nasıldı? havese

Sinir krizi eşliğinde paylaştıysanız değişiklik olmaması normal bence. Daha sakin, daha kararlı konuşursanız işe yarayacaktır bence.

E uğraşmayın o zaman ne diyeyim. Evliliğiniz iyice moka sarsın, daha mutsuz olun direterek. Beni ilgilendiren bir durum yok.

Eşler çok aşırı mühim bir gerekçe yoksa BENCE ayrı kalmamalı. Belki tepki çekecek bu sözüm ama kesinlikle bunu savunuyorum. Temas yoksa benim için sevgiyi gösterebilmek imkansız. Sözlerle belli edilen sevgiyi -sevgililik- döneminde iyi hoş karşılıyorsun ama yetişkin dünyası böyle değil. Evlendikten sonra elbette iş için iki taraf içinde geçerli ayrı kalınabilir ama bu süre kesinlikle uzamamalı. Çünkü bizim duygusal ihtiyaçlarımız kadar fiziksel ihtiyaçlarımız da var ve bu çok doğal. Ayrı kalındığı zaman bu hisler soğur, soğumaz diyenler de istisnadır ve kaideleri bozmaz. Ben hep eşlerin çalışıyorlar ve ne şartlar altında olurlarsa olsunlar aynı evde MÜMKÜNSE bakın ben durumunuzu bilmem sadece yazdığınız kadar bilirim mümkünse ayrı kalmayın. En kısa zamanda izin gününüzde süpriz yapıp yanına gidin size iyi gelecektir. Ve ve ve... Bu tür şeyler açıkça söylemedikçe erkekler tarafından anlanmıyor ne yazık ki. O yüzden açık açık duygularınızı söyleyin ve romantik bir gün geçirin ayrı kalmak sizi yormuş bu çok normal...

Zor gelmesin, karı kocasınız siz. Tabi ki isteklerinizi ihtiyaçlarınızı beklentilerinizi dile getireceksiniz. Erkekler bizim gibi değiller, detayları farketmiyorlar. O yüzden detayları gösterip isteklerimizi anlatmamız gerekiyor. Kötülüklerinden değil kafaları basmıyor

Çağımızın sorunu bu sanırım, evlilikte herkes bireysel yaşıyor, eşler kendi çıkarlarını daha ön planda tutuyorlar. Çevremdeki çoğu evlilikte de öyle, eşini gerçekten dinleyen, sorunlarıyla ilgilenen erkek yok gibi bir şey çevremde. Umarım toparlarsınız.

O zaman sorun belli maalesef. Çünkü yanınızdayken de bundan farklı davranmaz herhalde. Ya da bir yere kadar davranır. Uzaktan da olsa gönlü hoş edilebilir insanın ya, hem de siz gidip geliyorsunuz.

İşte sorun burda. Beraberken bile yalnız hissetmekte. Bu durumda iki şey yapabilirsiniz. Birincisi kendinizi beklentiye sokmamak eşinizi böyle kabul etmek. Başka uğraşlar bulup kendinizi oyalamak. İkincisi boşanmak. Eşinizin yapısı bu değişmez. Böyle yapamam mutsuzum diyorsanız ayrılmanız şart

Biraz ondan kendinizi çekseniz telefonlarını aömasanız sizi merak etsin uzun süre sonra açıp moralinizin bozuk olduğunu söyleseniz yarım yamalak anlatıp kapatsanız sizi merak eder. Yani biraz kaçsanız. Kaçan kovalanır

Berbat bir his sahiden. Gidemiyorum, işimden ayrılabilsem zaten üzerimdeki baskıdan dolayı çoktan ayrılırdım. İkimizin de memleketi olan bir yerde yaşıyorum. Uzun vadede plan yapınca burada kalmam onun eş durumundan buraya gelmesi daha makul. Ama o gelene kadar ben buz gibi soğuyacağım sanırım.

Evet. Psikolojik olarak yalnız hissedince de benim için evli olmanın bir anlamı kalmıyor. 33 yaşındaki adama da laf anlatmak istemiyorum. Bu konuda yeterince çaba gösterdiğimi düşünüyorum iki senedir. İki aydır ayrıyız. Ben onun gözünden ruh halini anlıyorum o ben galon galon alkol alıp sakinleştiricilerle uyuyup yedi yirmi dört ağlayınca bile neyin var demiyor ben bu adama ne anlatayım?

Çok teşekkür ederim, biraz kendimi sakinleştirdim sayenizde.

Sizi, hayatınızı, gününüzü merak etmeyen biri sizinle ilgilenmiyordur. Hep diyoruz, sevgi=ilgi.. İlgilenmeyen adam, sevmiyordur, nokta. Bence full ilgisi üzerinizde olan, sevgisini aşkını sürekli hissettiren, sizi merak eden birini hak ediyorsunuz. Ben bir long distance ilişkimi bu yüzden bitirmiştim. İtalya'daydı adam, günde 3-4 saat görüntülü konuşma açardık ama karşımda yemek yapar, evini toplar, arkadaşlarıyla telefonda konuşurdu. Ben de öyle izlerdim mal gibi. Şikayet edince "günde 3-4 saat konuşma yapıyoruz, nesi yetmiyor" derdi Tabi ki terk ettim. Bence daha fazlasını hak ediyorsunuz.

kendinizi yalnız hissettiğiniz için çok üzüldüm gerçekten hiçbir eş bunu hissetmemeli evliyken. Nereye giderse onunla gitmek en doğru ve makul olanı bence. Gerekiyorsa işten çıkın ama eşinizin yanında olunca bence. Birlikte ancak yan yana aşabilirsiniz.

Eşinizle duygularınızı paylaşın ne hissediyorsanız ama

Aaaa iyiki söylediniz anlamamışım ben. Ordaki siz hitabı çoğunluğa seslenirken kullanılanından, 2. Çoğul şahıs yani.

Merhabalar, Eşimin atanması nedeniyle bir süredir ayrı yaşıyoruz, ayrı şehirlerdeyiz. Sorun şu ki ben artık evli gibi hissetmiyorum. Uzak mesafenin zor olacağını biliyordum ama karşımda bir yapay zeka, ne bilim bir hayalet var gibi. Konuşuyorum konuşuyoruz ama sıkılıyorum. Onun da sıkıldığını hissediyorum. İçimden bir şeyler kopup gitti sanki. Kendisi konuşmayı çok sever. Beni arayıp gününün nasıl geçtiğini, neler yaptığını, iş yerindeki en ufak şeyi bile anlatır ama bana sen nasılsın, günün nasıl geçti demez, dese de dinlemiyor gibi geliyor bana. Benim işim zor, uzun süredir istifa etmek gibi düşüncelerim de var. Büyük baskı altında çalışıyorum. Fiziksel ve psikolojik olarak kötüyüm yani. Bunu biliyor ama desteğini hissetmiyorum. Bana hiçbir şekilde yol göstermiyor. Kötü olduğumu bildiği halde iyi hissetmem iyi olmam için bir çabası yok. Bir de burda onun ailesi, benim ailem onlarla da ilgileniyorum. Bilmiyorum hanımlar ya böyle mi olmalı? Benim beklentilerim mi çok? Kendi hislerimi kendim içimde yaşayıp baş etmeyi mi öğrenmeliyim? O zaman evlilik ne işe yarıyor? Hem fiziksel hem psikolojik olarak yapayalnız hissedeceksem neden evlendim? Fikirlerinizi beklerim.

Bana da kafası basmıyor gibi geliyor biraz benim de kendimi zorlamam lazım sanırım. Teşekkürler.

Normal demi gözlerim falan doldu bir kötü oldum. Üç haftada bir gelip gidiyoruz şehirlerimize ama aynı evde yaşamanın verdiği o his yok tabiki.

Sevgilim atandı, uzağa gitti. Evli olmak farklı bir şey onu kabul ediyorum. Yakın zamanda yanına gittim, o da gelecek. Her akşam birlikte geçirdiğimiz oyun, dizi zamanlarımız var. Sohbetimiz, ilgimiz hiç azalmıyor şükür. Bana sorun uzak olmanız değil eşinizin umursamaz tavırları olabilir gibi geldi. Fiziksel olarak yalnız olabilirsiniz ama psikolojik/ruhsal olarak yalnız hissetmeniz normal değil çünkü.

Söyleyin yazın anlatın eşinize ne hissettiğinizi bilsin ondan sonra duruma göre ne yapacagınız belli olur

İçimden gelmiyor. Daha önce iki-üç kez sinir krizi eşliğinde paylaştım, bir değişiklik olmadı.

Aslında ilgileniyor tamamen ilgisiz diyemem. Ama benim istediğim kadar değil. Ben onun orada kötü günler geçirdiğini bilsem iyi hissetmesi, yalnız hissetmemesi için her şeyi yaparım ama cidden her şeyi. Ondan böyle bir şey göremiyorum. Evliliğin ve bağlılığın verdiği rehavet sanırım. hindistancevizli

Long distance ne ya uzak mesafe yazınca havalı mı hissetmiyorsunuz

Konu sahibi ben değilim . push ; KudrAlobar Ayak

Gözden uzak gönülden de uzak olmuş. Paylaşım yok bişey yok. Bu durum ne kadar sürecek, birleşme imkanınız yok mu?

E ciddiye alıp umursamıyor demek ki. Evlilik ya da hayatımızda biri olmadı elbette bu demek değil. Ayrıca adama kriz eşliğinde kendinizi ifade etmişsiniz ama yine de kendinizden şüphe ediyorsunuz, yapmayin. Bence uzaklıkla da ilgisi yok, size odaklanıp sizi merkezine almıyor.

Evet öyleydik ama şu an inanın bilmiyorum. Ben kendim destek alıyorum. Kendim de psikologum. :d Gönül işleri karışık ya.

Boğazım düğüm düğüm oldu. Evet tam olarak bu sanırım. Güzel telkininiz için teşekkür ederim. Ne diyeceğimi bilemedim. Vay be.

Hemen yoooo sevmiyor, zinhar sevmiyor bu adam seni yorumları gelmis. Ben size söyleyeyim. Siz aynen ben giller gibi karşı tarafa sorun çıkarmayan, duygusal ihtiyaç durumunda tam tekmil orada biten, hic kimselere ihtiyaci olmayan her işin üstesinden gelen, Tek eksigi nazlanmayi, bazen birilerinden yardım istemeyi, bazı beklentilerinizi vücut diliyle veya sözle ifade etmeyi becerememek olan o ağır, olgun oturaklı, güçlü kadın figurusunuz. Eğer bu kadar büyük bir baskı altında yorulup bittiginizi adama tam anlamıyla ifade edebilseydiniz, eğer bu kadar her işin üstesinden gelirim mesajı vermeseydiniz kocanizin aklının sizde kalması ve merakla nasıl olduğunuzu, herseyin nasil gittiğini sorması için bir sebep olurdu. Siz iyi bir dinleyici ve dert alicisniz bu yüzden eşiniz size yaşanan herswyi anlatıyor ama sizi sormayı unutuyor. Onun psikoloğu veya arkadaşı değilsiniz. Karisisiniz. Sizi bu kadar her yönden tüketen şeyi onunla uzun uzun, yaşadığınız duygu her ne ise onu yaşayarak konuşup kendinizi rahatlatmaya çalışın ve onu bu derde ortak edin lütfen. Bazen düşünemez kimisi, bazen sen dusunmesine gerek kalmayacak şekilde davranırsın. Ortada büyük bir sorun yok sadece yalnız kalmışsınız. Zorlaniyorsunuz. Onu buna ortak edin. Görevini yapmasına izin verin ve rahatlayın biraz. Kocanız sizi seviyor. Bir araya gelince daha mutlu bir şekilde devam edeceksiniz.

Siz iş yerinizden çok sıkılmışsınız.. Ordaki olumsuzlukları evliliğinize yansıtmayın.. Yani günah keçisi Eşiniz ve evliliğiniz olmamalı.. Evet, tayin yüzünden ayrı olmak, evlilik birliğinin olmaması üzücü ve yıpratıcı ama bu yaşadıklarınızı bir çok Öğretmen, memur vs.. maalesef ki yaşıyor. Eşinizle en kısa tatiller de bile buluşun birlikte vakit geçirin. Keyif almanız ikinizin de elinde sadece eşinizi suçlayamazsınız. Ben de eşimle 1.5 sene Atama yüzünden ayrı Şehirlerde yaşadık bir tane de çocuğumuz vardı. Çocuğum benim yanımdaydı ve hem kendim için hem çocuğum için 2 günlük tatilleri bile eşimin yanında geçirmeye çalışrdım yada eşim gelip en küçük iznini bizim yanımızda geçiriyordu. Bu zorluklar ilişkimizi de güçlendirdi. Eşinizi sevdiğinizden eminseniz mücadele edin.

Psikologum aile bakanlığında. iş yoğunluğu, stres, baskı, tükenmişlik bol bizim buralarda.

Bence bütün sorun ayri olmaniz. Ha adam kendisi odundur, yanıbaşında bile olsa sana aradığın ilgiyi gostermeyecek bi tiptir belki, onu bilemem, sen onceki hallerini dusunerek daha iyi bilebilirsin. Ama ayri oldugunuz için gerceklesen o kopma hissi birbirinize bu destegi hissettirememenize de sebep olabilir bence. Bir de ben sahsen koca bile yanimfa degilken bir de onun ailesini hoş tutmakla ugrasamazdim. Daha once de dediğim gibi. Cok kisa sureler bile olsa ayri kalmaya karsiyim, allah mecbur birakmasin, ama atama tayin falan filan mevzularini mecburiyet gibi goremedigim icin boyle bir ayriliga razi olmazdim ben. Habi ansil desem kuru ekmek yerim gerekirse ama kocam yanimda olsun zaten oyle de yaptim, eşimin sık sık tayin durumu olan bir işi vardi, benim de aksine çakılı kadro bir memuriyetim vardi. Evlenirken istifa ettim. Bir gun bile ayri kalma durumunu kabul etmeyecegimi soyledim. Diğer türlüsü zor olacakti tayin ayarlamak

Sizin olay uzak mesafeden değil eşinizin hissiz, ruhsuz olmasından bence. Aynı evde iken nasıldı? Çok mu mükemmeldi ilgisi?

Bu hissettiklerinizi neden eşinizle paylaşmıyorsunuz peki?

Evet haklı olabilirsiniz. Ama bana benimle ilgilen beni gör demek çok zor geliyor.