merhaba arkadaşlar benim çok ilginç aslında kötü bir huyum var ne zaman birine kırılsam bunu karşı tarafa söyleyemem hem kendisi anlasın istediğimden hem de düşünürüm acaba bu kişi niye böyle yaptı acaba şöyle mi düşünüyor böyle bir şey mi oldu sonra kendimi geri çekerim ama sadece o kişiden değil resmen hayata küser herkese küser gibi ama küsmek de değil benle iletişime geçmeyenle geçmemek gibi mesela çünkü bir kişi samimi olmayınca diğerleri de değilmiş gibi geliyor halbuki normal şartlarda herkes benim için hümanist der senin hiç sevmediğin insan yok mu diye dalga geçerler açıkçası kendimi artık kötü hissediyorum çünkü bariz haklı bile olsam aynı konuyu o kadar çok düşünüyorum o kadar çok empati kuruyorum ki en sonunda her şeyde kendimi suçluyorum net örnek veremiyorum çünkü nasıl bir yetenekse kırıldığım her şeyi bir süre sonra unutmuş oluyorum ya her şeyi kabullenmekten ya da her şeyi fazla düşünmekten. tam da anlatamadım ama benim gibi olan başka biri var mı merak ediyorum. mesela insanlarla konuşurken onların zamanını çalıyormuş gibi hissediyorum hatta bazen kendi söylediklerimin içtenliğinden doğruluğundan şüphe ediyorum ama kendimden başka kimse için de kolay kolay doğru mu söylüyor muamelesi yapmıyorum hatta saf bile sayılırım her zaman yakın arkadaşlarım sen gerçekten fazla iyi niyetlisin demişlerdir ama gelin görün ki kendi iyi niyetimden şüpheliyim niye hiç bilmiyorum kendimi çok acımasızca yargılarım başkalarının ne yapmak istediklerini anlamama rağmen kabullenmiyorum öyle değildir kötü düşünme ne kötüsün diyorum kendime yine kendimi suçluyorum bazen konuşurken kendimi saçmalıyormuş gereksizmiş gibi hissediyorum yine ne diyorum ben diye düşünüyorum içimden ne bu Allah aşkına çözemedim ben bugüne kadar kimse beni ne aşağıladı ne ezdi hatta hep iyi şeyler duydum :s ben dürüstçe içimden geçenleri anlattım hatta şu an kendimi slk gibi hissediyorum sanki benm böyle şeyleri paylaşmaya ihtiyacım yokmuş gibi.

Kendine güvensizliğini görüyorum her cümlende..

ben herkesin derdini dinlerim ama kendi derdimi anlatamam kimseye çünkü beklediğim ilgiyi görememekten ve bu sebeple karşıdakinden soğumaktan korkarım buraya bile yazarken 50 kere düşündüm. yardım almak istiyorum ama her şey insanın kendi beyninde bitiyor görüşüm yüzünden en yakınlarımla bile ciddi konularda dertleşmiyorum bir şey bana dur diyo sanki bir insanın benim bütün hislerimi yaşadıklarımı bilmesi bana korkunç geliyor ve aciz hissettiriyor ve de çekindiriyor. zaten psikologa gitsem annem babam ne derdin var ne oldu diye sorarlar bu sefer onlar da üzülür diyorum ya benim böyle şeylere ihtiyacım olmamalı herkes nasıl her şeyini kendi çözüyorsa ben de çözmeliyim gibi geliyor

başkalarına kendinden daha çok değer vermeyi bıraktığında bu sorun kendiliğinden çözülüyor. esmeralisa Allah her şeye yeter! tek ayak

Cocuklugundan kalma bir kotu aniyla alakali olabilir mi acaba? Ailenle iletisimin nasildi?

ama şunu unuttum benim annem ailesine mesela aynı yaştaki kuzenlerime vb. karşı korumacı değildi yani karşı tarafa bir uyarıda kolay kolay bulunmazdı ama teyzem çocuğunu çok korur kimse ona ağzını açamazdı mesela rahat rahat. dayılarım da öyle çocukları için tartıştıkları bile olmuştur teyzemle aralarında bir benim annem tepkisel değildir teyzemin çocuğu rahat rahat anneme bağırıp çağırabilirdi mesela ben teyzemle konuşurken hala daha 2kere düşünürüm yanlış bir şey söylemeyeyim diye kardeşim de aynı ben gibi hatta kekeliyor gibi oluyor konuşurken büyüklerle

Aslında herkes senin gibi olsa dünya huzur dolu bir yer olurdu. Nedense senin bu huyun bir hastalık, bir kusur gibi geliyor herkese en başta da kendine. Yazdıklarını okurken çevrendeki insanların neden sana hümanist, dürüst, güçlü, iyi niyetli, saf dediklerini anlayabiliyorum. Çünkü kimse senin gibi senin kadar ince fikirli değil bu yazdıklarına bakılarak bir fikir yürütülecek olunursa. Tek kötü tarafın karşındaki kişileri kendin kadar eleştirmeyip yanlışlarını, hatalarını görememek bana göre. Çünkü çoğu kişi çok bencil ve art niyetli olmasa bile çok çıkarcı. Koşulsuz, sorgusuz yaklaşırsan çevrendekilere zarar görebilirsin maddi manevi.

canım benim durumunu çok iyi anlıyorum, sanki bunları ben yazmışım gibi hissettim.. yaşın sanırım çok küçük, senin yaşlarındayken aynılarını bende yaşadım.. herkesi dinlerdim, herkese yardım ederdim, içimden geldiği gibi değilde nasıl davranmam doğruysa hep öyle davrandım.. hiç hata yapmamalıyım, ağlamamalıyım, güçlü olmam gerek, kimseden yardım istememeliyim falan filan... biriyle tartışsam, kalbimi çok kırsa, % 100 o hatalı olsa bile '' acaba şunu dediğim içinmi böyle kırdı beni, keşke şunu demeseydim, ama onunda başka sorunları var o yüzden böyle söyledi'' diye diye hep kendimi suçlardım, bende bir gariplik var derdim... aynı sen gibi sürekli kendimle kavga halindeydim, kendime en acımasız eleştirileri yapıyordum... herkes ne kadar güçlü olduğumu, çok akıllı, becerikli, dayanıklı olduğumu söylüyordu.. evet dışarıya karşı güçlüydüm, serttim ama bilmiyorlardı ki bu benim koruma kalkanımdı... yalnızken deli gibi acı çekiyor, en dibe çöküp, tekrar çıkıyordum ama bunları bilmiyorlardı işte çok sonra farkettim, neden böyle olduğumu; küçükken ablam her ağladığımda benimle dalga geçerdi, annem hemen her şeyde hatalı olduğumu söylerdi, kendi işlerimi kendim yapardım, gibi ailemle ilgili bir sürü ayrıntı hatırladım.. nasıl olduysa oldu ve kendimi suçlamayı bıraktım... önce ben demeyi başardım, karşımdakine ne hissediyorsam söyledim, en önemlisi de kendimle barıştım değmez canım kendini bu kadar paralamaya, sen nasıl istiyosan, nasıl mutlu olacaksan öyle davran, öyle yaşa.. ben çok geç farkettim bunları, sen benim kadar geç kalma kendinin değerini bil, kendine güven, her zaman güçlü olmak, mükemmel zorunda değilsin bu çok yoruyor insanı, kendine kızmayıda bırak, nasılsan öyle kabullen huylarını.. çok uzun olmuş, kusura bakma, geçmişte çok çektiğim için yazmak istedim sana inşaAllah çok mutlu olur, gönlünce bir hayat yaşarsın

gerçekten çok teşekkür ederim cevabınız için uzun uzun uğraşıp yazmışsınız yaşım 21 bnm. kontrolcülükten vazgeçmem lazım sanırım en kötüsü farkındayım bir takım şeylerin ama değişmek zor işte inşallah ben de başarırım bir an önce takmamayı üzüldüğümü söylemeyi gereken tepkileri vermeyi çok saçma görünüyor ama zor bir durum gerçekten dediğiniz gibi kendimi paralamaktan sıkıldım kısır döngü gibi.. amin çok sağolun siz de çok mutlu olun inşallah :)Allah size güzel hayırlı kaderler yazsın :) Z

çocukluğumu çok özlüyorum çok kötü bir anı hatırlayamıyorum ben hep olgundum yaşıtlarıma göre hep takdir edildim grup varsa o grubun lideri olurdum herkesi toplardım falan derslerim de iyiydi yani kimse bana kötü muamele göstermedi tam tersi hep iyi hissettim. ama annem babam çok kavga ederdi aile içi bir takım problemler oldu küçüklüğümden beri bunlarla büyüdüm kimine göre çok büyük kimine göre sıradan şeyler ama ben sanırım biraz da bu yüzden hep olgun davranmak zorunda kaldım 6-7 yaşındayken bile annem babam bana bak kızım görüyorsun deyip beni yanına çekmeye çalışırlardı o yaşlarda bile aralarını bulmaya çalışırdım ama bu durum bana olgunluk dışında ne kattı bilemiyorum

bunun farkındayım ama çözemiyorum daha doğrusu bazen kızıyorum kendime hemen toparlıyorum kendimi güvenli duruyorum ama içten içe güvenmiyorum. arkadaşım en kötü zamanımda bile bana şöyle bir cümle kurmuştu 'sana çok özeniyorum her durumda güçlü durabiliyorsun' mesela çok kötü bir dönem geçirdim hastalıklar yüzünden ağladım kendimi yedim bitirdim ama bana ben seni daha kötü bekliyordum çok da kötü değilsin tarzı şeyler dediler. kısacası içimde fırtınalar koparken bile böyle gösteriyormuşum kendimi.