Ya kapalı alanlar beni geriyor. Evet son dönemdeki olaylar herkesi çok sarstı. Okulumuzdaki rehberlik servisinden yararlanmayi denedim. Elde var sıfır.

Özgüvenım hiç yok. Bir ortama girince sanki herkes bana bakıp aşağılıyomuş gibi hissediyorum. Mektup yazma fikri mantıklı evet. Teşekkür ederim.:)

Gungectikce ortak kullanım alanlarında kadina cinsel saldırı olayları artıyor belki ailen bu yüzden endiselenmistir. Bir spor kursuna/salonuna yazilip orada hocalarin eşliğinde spor yapmayı düşünmez misin?Bir de okulunda ki rehberlik servisinden faydalanmani tavsiye ederim

Çok haklısınız gerçekten. Ağzı olan konuşuyor maalesef. :) T

Aslında açık alanda yapılan etkinlikler bende serotonin salgılanmasına yol açıyor. Genclerin de en az bir spor dalı ile ugrasmasinin hayatlarına düzen ve ozguven getirdiğini görüyorum. Bu arada yaşina göre "burada ve simdiligin" çok iyi. Senin yaş grubunda olan gençlerin çoğu problemini anlatırken daldan dala atlamayı bir şekilde başarıyorlar

Kesinlikle. Üzme tatlı canını, bir an önce spora yazıl hem kafanı dağıt hem kilo ver, insanlara düzgün fizikli görünmek için değil ama kendin için. Özgüvenini de öyle kolay kaybetme, kolaylıklar dilerim şimdiden :)

İki sene oldu. Tamı tamına iki sene. Ne beni anlayan var ne de tam anlamıyla anlamaya çalışan. Liseye geçtim, bittim. Kendimi bildim bileli planlı, disipli olan ben gitti, gittikçe yiyen, yedikçe kilo alan o berbat kız geldi. Dersleri anlatmıyorum bile. Çevredeki sözlü imaları takmadım ama annem sürekli üstüme geldi. Çok şiddetli kavgalar ettik. Bir türlü eski o iradeli ben olamıyordum çünkü. Yeri geldi dövdü yeri geldi dövmekten beter laflar etti. Iyice pustum içime. Hayatımda bu donemde de çokça yenilgi yaşadım. Kendime hiç inancım kalmadı. En azından önceden bir şeyleri başarabileceğime dair bir inanç vardı içimde. Kayboldu sanki. Şu an bir robottan farkım yok. Nefret ediyorum kendimden. Hem fiziksel hem içsel. Eğitim koçu da bahsetmişti aslında. Iki seans gittim ona da. Annen üstüne geldikce sen bas kaldiriyorsun bilmem ne beyin lobuyla alakalı falan. Yoruldum ya, bu kadar yaşams sevincim varken her şeyi hayallerimde yaşamaktan yoruldum. Sevilmemekten, görüntümle aşağılanmaktan... Ben insanım insan. Beni bir kez olsun anlamak isteselerdi, keşke.17. yaşıma girdim. Geçenlerde yürüyüşe gideyim dedim. Toparlanmaya çalışma çabaları işte. Tek gittim. Bi yandan babam arıyor yok nasıl yürüyüşe gidersin bi yandan annem bağırıyor. Hava zaten geç kararıyor insan dolu orası. Yine bastırıldım ve tek başıma yürüyüş de yapamıyorum artık. Yine aynı tek düzelik. Ben nasıl çıkacağım bu çukurdan, Allah aşkına akıl verin bana. M

Annenle babanı karşına al konuş, olmuyorsa yukarıdaki üyenin de dediği gibi mektup yaz. Yaşın küçük olduğu için bazı şeylerde bastırılman normal ama bir yürüyüş için durum böyleyse ailende aşırı korumacılık var. Spora yazılsan aslında hem arkadaş çevren genişler hem de stres atarsın. Bunu denedin mi?

Sabah 05.50 de kalkıyorum. Okul uzak.1.30 saat servis sürüyor. Akşama kalıyor her şey. Eve gelince gün bitmiş oluyor. Ama sporu soksam hayatıma bir de duzgun beslensem cok iyi olacak. Tesekkur ederim.

Annene ve babana bu duygularını anlatan mektup yaz. Belki anlarlar

Ne alakası var yahu herkesin her şeyi dört dörtlük olmalı diye bir kaide yok, yani kendini boş yere üzüyorsun bu konuda, kiloyu sağlığın için ver gerisini düşünme, ayrıca bazı insanlar balık etli ya da şişmanken de çok sempatik oluyorlar şahsi fikrimce etrafında sana hakaret eden olursa duymazlıktan gel, ayrıca sizin yaş grubunuz birbirine saçma sapan hakaret etmeye çok müsait, takma kimseyi bu yüzden.

Sabah yürüyüş yap akşamda videolar oluyor zayıflamak için ben öyle yapıyorum kilo alınca 60dan 50ye düştüm. kilo fazlanı atarsan kendine biraz olsun gelirsin. şimdilik buna odaklan.