peki eşiniz sizin görmeyi arzu ettiğiniz gibi ilgili alakalı olsaydı, sevgisini gösterseydi, özen gösterseydi yine de mutsuz olur muydunuz onu merak ettim.. yine aldatılma sahneleri gözünüzde canlanır mıydı acaba? mamun

Bir hortlama

Anneniz adına üzüldüm. Umarım siz mutluluğu yakalarsınız, yüzünüz güler.

Canım sağol... güleriz ağlanacak halimize misali bende bir ara kapatıcılarla falan dolandım:))şu anda iyiyiz... son yaşadığımız olaydan sonra eşimde sanırım durumu daha iyi anladı terapiye devam ediyoruz daha dikkatli daha özenli gibi... ama canım işte eşlerimiz psikolojik sorunları olan insanlar.. burada yazmıştım aldatılmamı... ben bu dönemde terapistinde yardımıyla eşim hakkında çok şey öğrendim... gerçi daha öncede çözmüştüm ama işte boyutlarını bu kadar keşfedememiştim... neyse aslında son ayrılık macerasından sonra eşimde bir şeyleri çözmesi gerektiğini anladı.. bende şunun farkına vardım isterse bu durumu düzeltmek için uğraşır ben yeterince anlattım... canım kendime bakıyorum kendi sağlığıma eğer bunu başaramazsak onu bırakırım bunun farkında... küsmek konuşmamak bunlar onun yaşattıklarına hala değer vermek demek biraz... özür beklemek... ilgini keseceksin... gerçekten kendine dön.. ama küsme... evde asgari yapman gereken işleri yap çocukalrın var görev gibi... kendine vakit ayır... oturup eşine saatlerce bir şey anlatmaya çalışma... kitap oku mesela her zamankinden erken yatağına git ben kitap okuyacağım de... bırak kaybettiklerini böyle anlasın... gerçekten ondan bir teselli beklemeyi bıraktığın anda uzaklığın farkına varıyorlar... o zaman dokunuyor... küsmek konuşmamak gibi tepkiler helede 17 yıllık evlilikten sonra bence boş... canım eşinden bir şey bekleme kendin için kafandan atmaya çalış onu bir süre için yok say gerekirse... kendine meditasyon yolları bul.. ben mesela kitap okumayı kullandım.. duva etmeyi.. kendimi telkin ettim sorunlar var isterse düzeltir yoksa kendi bilir beni kaybeder... birde bazı teknikler var yoga, reiki, quantum olumlama geçenlerde bir seminere gittim bir arkadaşım götürdü oda boşanmak üzere bunlar gibi bir şeydi... oraya gidince gördümki aslında bende sorunlarımdan kurtulmak için böyle bir şey uygulamışım... aslında böyle şeyleri pekte ciddiye almamıştım ama araştırmaya başladım ve gördümki aslında hepsi tasavvuftaki şeyler... ben bilmeden kendi psikolojim için yapmışım ama ne bilim eğer ilgin olursa yardımcı olabilir... sevgiler canım... ilktuxgx HAYATIM DAHA GÜZEL

benimde aynı sorunlarım var biz mecburmuyuz çekmeye aldatılmaya. sırf senin gbi olmasın çocuklarım diye ayrılmıyorum annene kızma ayrılsaydın çok kötü geçmişin olurdu seni düşünmüş annen. canım ya aynı ben kadıncağız hep agla agla nereye kadar?ufffffffffff kadınmısın aldatılıyosun. bunu yapan hemcinslerimiz üstelik. kadınlar yüz vermeseler. ortalık iyice zıvanadan çıkmış. batmış dünya. sabır sabır nereye dek. B

Tecrübem yok, yorum yapamıyorum ama acınızı paylaşıyorum ve sizi anlıyorum...

canım bir kadın olarak seni çok iyi anlıyorum 17 yıl evlilikten sadece mutsuzluk nasibin olmuşsa ve de aldatılmışsan bencede daha fazla kendini yıpratma. meslek sahibi bir kadınsın galiba pekala kendi ayakların üzerinde durabilirsin. çocukların da zamanla seni anlayacaktır eşinin kendini düzeltmek için çabası olsaydı ki zaten şimdiye kadar düzelirdi unut herşeyi geçmişe takılma derdim ama eşinde böyle bir çaba yoksa bundan sonrada olmaz gibime geliyo. tut ki 5 sene sonra düzelse bile neye yarayacak ki sen stresten hastalık sahibi olduktan sonra yinede hayat senin karar da senin canım hakkında hayırlısını diliyorum

Sizin yaşadıklarınızada üzüldüm. Siz beni anlayabilirsiniz.. Yorumun için sağol.. ''yaşadıklarımı düşünmemeye çalışmak'' Ahhh inanın bendeki sorun bu... Zaten düşünmesem bunları yaşamam. Psikologda bunu söylemişti,' geçmişe dönük yaşadıklarını unut'' ee nasıl olacak olmuyor çok zor... Dah önceleri uğraş buldum, spor merkezine gitmeyi denedim, ahşap boyama kursuna gittim, araba kullanmaya başladım, takıyla uğraştım, kendimi çarşı pazara attım, tek başıma başka bir şehire attım kendimi, ağladım ağladım, hiç kimseyi umursamadan akıttım gözyaşlarımı, kendi yaşadığım yerde yapamayabilirdim, ... Umarım rahatlaycağım zamanları yaşar mıyım bilemiyorum..

ya canım çok üzüldüm ama bu kadarda kendini yıpratma. sağlığından olursun ya:teselli:

ateş düştüğü yeri yakıyor değil mi. boş şeylere üzülüyorum diye düşünmeyin, daha ipe sapa gelmez nelere üzülüyoruz ki. bütün yaşadıklarıma rağmen sizin durumuzunda olsam, ben de aynı şekilde üzülürdüm. inşallah en kısa zamanda iyi haberlerinizi alırız. Allah yardımcınız olsun sevgilerimle D diablo

inanması zor geliyor biliyorum ama inanın herşey çok iyi olacak. insanlar ne acılara rağmen yaşamaya devam ediyor. acılar ilk günkü gibi kalsa mümkün olur muydu yaşamak? sizinki de hafifleyecek, merak etmeyin bakın benim hayatta en değerli varlığım, hayatımın tek anlamı, tek sevdiğim annemdi. babam, ablam, tüm aşklarım dahil hayatta hiç kimseyi, annemi sevdiğimin yarısı kadar sevmedim. kendimi bildim bileli ona birşey olmasından korktum. kendi anneniz gibi düşünmeyin, elbet herkes annesini sever ama benim anneme bağlılığım, bir annenin evladına bağlılığı gibiydi. anne olmanın ötesinde, her şeyimdi. güneşimdi, aldığım nefesti, sevincimdi. hayatın yaşamaya değer olduğunu hissettiren tek varlıktı annem, hayatımın tek anlamıydı. annem yoksa hiçbirşey yoktu, onsuz bir hayatı düşünemiyordum bile. öldü mü diyeceksiniz? hayır ölmedi, maalesef daha kötüsü oldu. annem tedavisi olmayan ve onu giderek yatağa bağlayan bir hastalığa yakalandı. tüm ömrü boyunca tek korkusu başkalarına muhtaç olmak olan annem son 7 senede giderek kötüleşti. şu anda bakıma muhtaç. ben bu sürede annemin düştüğünü gördüm, annemin ağladığını gördüm. annemin ümitsizliğini gördüm. annemin kendi cehenneminde kavrulmakta olduğunu gördüm ve elim uzanmıyordu ona, yapabileceğim hiçbir şey yoktu. çaresizlik öyle kötü ki, o benim için dağları delerdi, ben onun için hiç birşey yapamıyordum. Allah'ın bana biçtiği rol sadece seyretmekti, seyretmek ve sabretmek. Bu benim hayatımın en büyük travmasıydı. gün geldi kendimi öldürmek geçti aklımdan. gün geldi "annemi bırakıp gitmek olmaz, gitmemin ona faydası da olmaz" diyerek onu öldürmek geçti aklımdan, sırf çektiği acıya katlanamadığımdan. tam üç sene ağır depresyon tedavisi gördüm. her gün bir avuç ilaç içerek yaşadım, sayısını ben bile karıştırırdım artık. Bugün annem hala hayatta. annem bakıma muhtaç. annem artık doğru düzgün konuşamıyor, yürüyemiyor, yemek yiyemiyor. annemin kaç sene daha çekeceği, daha ne kadar kötüleşeceği belli değil... Ben mi? yaşıyorum. hayat devam ediyor. ıyiyim. geleceğe ilişkin ümitlerim, planlarım var. Annemin hastalığına rağmen yaşıyorum ve inanın hala düşününce üzülsem de 5 sene önceki kadar acıtmıyor canımı. Merak etmeyin, ben o hallerden bu hallere geldiysem, siz çok, çoook iyi olacaksınız. kendinize güvenin ve umudunuzu kaybetmeyin.

Eşimin 'görmeyi arzu ettiğim ''gibi davranmış olması mutlu olmamı sağlamazdı. Ama belki onun içten pişmanlığını görebilmek şu bulunduğum halden kendimi daha iyi hissetmemi sağlayabilirdi. Her ne olursa olsun hafızadaki o canalıcı kötü hatıralar yinede canlanırdı. Çünkü bir kadının yaşayabileceği en büyük travmalardan olduğu için hafızadan silinmeyeceğini düşünüyorum.

canım yaşadıkların kolay bişe değil ama benim en çok canımı yakanlar önce seni aldatmış olması ve eşin seni ailesine dengeyi kuramayıp ezdirmiş olması. bir koca eşini ne kadar üstün tutarsa kayın valide ve ailesi asla seni ezmezler herşey kocada bitiyo. onyedi yıl diyosun iyi sabretmişin. ben rabbim göztermesin ama herseyi affederim ama aldatılmayı asla. ömür boyu kusku içinde geçirmek istemem acaba yıne aldatacakmı diye

İlk olay dediğim canım. İlk ortaya çıktı, büyük bir şok, üzüntü, ayrılık isteği, geri vaz geçiş derken... Ben sandım ki olay sona erdi. Meğerse daha sonra devam etmiş, onun orataya çıkışı diğer olaylar oluyor..

Insanin sabir tasi catlarya, sende aynen öyle olmusun arkadasim. Yillarin birkimi bunlar, yillarca yuttuklarin, yillarca halinin altina süpürülen tozlar... Gün geliyor iste o yuttuklarini yavas yavas kusmaya basliyorsun, migden kaldirmiyor cünkü. Keske esini affetmeseydin, keske 17 yilini ziyan etmeseydin demicem, bunun hicbir anlami yok artik, olmus bitmis, gecmiste verdigmiz her kararin bedelini bir sekilde ödüyoruz... ya mutlu olarak, yada mutsuz... Kendine daha fazla haksizlik yapma canim, mutsuz yanliz yorgun olabilirsin, ama aptalim deme... herseyde bir hayir vardir elbet. Esin degismez... böyle gelmis böyle gider, olan sana oluyor... bence daha fazla yüzünü bile görmek istemedigin bir insanla ömrünü tüketme... hayat cok kisa... bir variz bir yokuz. Cocuklarini düsünmen gayet normal, lakin bir yerde cocuklarda kararina saygi duymali, sen hayatini onlar icin feda ediyorsun ama yarin öbür gün hepsi yuvadan ucup gittiginde yine elde var sifir diyecek sen olacaksin. Annem bizim icin bunca seylere katlandi bizim icin hayatini feda etti diyeceklerini hic sanmiyorum... Kendini daha fazla yipratma... Allah yardimcin olsun:1hug: M

sonunuz hayır olsun inşallah... 17 yıl az da değil... K

Evet sıkıntı burada zaten. Eşim, bana iyiki affetmişim dedirtemedi... . push ;

Canım ilk olay demişsin.. aldatma daha sonrada yaşandımı? B

Arkadaşlar şuan içimi boşaltmaya, paylaşmaya öyle ihtiyacım var ki... Kendimi çok kötü hissediyorum. Elbette buraya yazmakla çözüm olacağı vs beklemiyorum. Açılan topiklerde bazan konusuna uygun yazıyordum ama hiç kendi sorunumla ilgili topik açmamıştım.. Uzun süreçte yaşadıklarımı kısaca dağıtmadan anlatmaya çalışacağım.. Çünkü sorun sorunun içinden birbirine bağlı pörtleyebiliyor. Çok azda olsa paylaşmak, paylaşarak kendimi rahatlatmak istiyorum... Çok mutsuzum... Mutlu bir evliliği beceredemedim, başarılı olamadım.. Çok yorgunum... Evliliğimle ilgili kamburları taşımaktan bitap düştüm, yoruldum, Çok yalnızım... Yaşadıklarımı yapım gereği çok paylaşan birisi olmadığımdan, tek başıma yaşıyorum, bu yalnızlık mahvediyor... Bütün bunlar birikince sağlığımda bozuluyor tabiki... 17 yıllık evliliğimde şöyle dönüp geriye baktığımda içim cııııız ediyor inanın... Koskoca boşuna geçirilmiş, anlamını, değerini yitirmiş 17 yıl.. kocaman bir hayal kırıklığı... Eşimle ne mücadeleler vererek evlendik.. Çok sevmiştik birbirimizi... Evlenebilmek için eşim yıllarca beni bekledi. Ailem farklı şehirde yaşıyor. Evlendik ne olduğunu anlayamadım, herşey hayal kırıklığı oldu... İlk yıllar eşimden kaynaklanan cinsel sorunlarımız oldu, aşarız dedim... İlk andan itibaren ailesiyle beni dengeleyemedi, beni ezdirdi, yalnız bıraktı... Olabilir, eşimin ailesi dedim. Allah rızası için saygımda, hizmette kusur etmedim.. Öyle olaylar yaşadım ki şimdi sadece bayramlarda, büyük hastalıklarda vs görüşüyoruz... Evliliğimiz pat küt düşe kalka yol seyrederken aşkımın büyüklüğüyle bazı durumları göremedim, gördüysemde aşarız sandııım. Bu esnada yedi yıl sonra eşimin ihaneti şokunu yaşadım. Çok acı çektim, anlatmamın imkanı yok ifade edemem o yaşadıklarımı... Doğrusunu söylemek gerekirse sevgimin büyüklüğüyle ayrılmaktan vazgeçip affettim. Affettim ama çok kötü yıllar geçirdim. Yedi sekiz yıl büyük bir mücadele yaşadım.. Evliliğimi bitirme ve kurtarma mücadeleleri. Ayrılma kararlarımdan döndüren çocuklarım oldu. Büyük kızımın tam sınav ve ergenlik zamanıydı, onunda sorunları vardı, o dönemde yapamadım. Bu duyguyu inanın başına gelen anlayabilir, anne olunca işler değişiyor. Bana yapılan bu durumdan çocuklarımın günahı ne dedim... İleride bana ''anne biraz sabırlı olsan birlikte kalsaydınız, bize bunu yapmasaydın '' derler diye düşündüm.. Çünkü çocuklarına düşkün bir babadır, ilgilidir, evde şiddet yoktur. Onlara haksızlık yapmayayım dedim. Diğer ayrılamama nedenlerimizde, kıramayacağım bir büyüğümüzün aracı olması, İlk durumda ailesinin haberi oldu, sonrakilerde olmadı.. Kızkardeşim, iki arkadaşım, eşimin bir arkadaşı haricinde kimseyle paylaşmadım. Bilenler oldu tabii ama aşikar etmedim, eğer aşikar ediyorsam bitirmeliydim. Bitirdiğim zaman zaten aşikar olacaktı.. Ama yıllar gelip geçti, geçiyor, kendime haksızlık yapıyorum.. Eşim hatalarını yaptığına göre, bunlar sözkonusu olduğunda öyle aman dileyeyim, ben bu kadını nazlayayım, hatamı unutturayım gibi bir çabası olmuyor.. Özür dileme konusundada kendisi özürlüdür... Dikkat edeyim, başka bir hata yapmayayım, onu üzmeyeyim demiyor... Buda beni kahrediyor, canımı acıtıyor... Sanki evliliklerde hep kadın özverili olacak, hep kadın alttan alacak, hep kadın kurtarıcı olacak... Büyük bir yalan... ERKEK SEVGİSİNİ, AŞKINI YÜREĞİNDE, BEYNİNDE BİTİRMİŞSE ; SEN KARŞISINDA İSTER ÇOK İYİ OL, İSTER BAKIMLI OL, İSTER BECERİKLİ OL, İSTER TAKLA AT, İSTER, STRİPTİZ YAP.. HEPSİ BOŞ... Tamam çocuklarım için katlandım, katlanıyorum ama... Ya o... Eşimin bana yönelik çabası sadece hizmet dili... Ben yorgun olurum, hasta olurum anlayışlıdır, yardımcı olur, çocuklarla ilgilenir, yemek yapar, bulaşığı halleder, süpürür siler... Eeee ben bunu istemiyorum... Sevgi depom boş, şefkat depom boş, ilgi depom boş.. Ben nideyim hizmeti... Ya varsın ev dağınık olsun, varsın kuru ekmek yensin, Benim ilgim ihtiyacım bunlar değil kiii... Konuşuyorum, anlatıyorum, anlamıyor. Yook olmuyor, daha önce psikoloğada gittik, psikıyatırada gittik, devam etmedi, kaytardı, zorla olmuyor. Bir aile için, çocuklar için, kadın için ayrılık çok güç bir olay... Yaşanacak olayların güçlüğünün elbette farkındayım. Ama yok artık bu şekilde devam etmek ruh ve beden sağlığımı bozuyor, bozacak.. Eşim diyor ki, ben ailemden, evimden ölüm ayırır, ayrılmam diyor. Eee ayrılırsa düzeni perişan olacak, herkese nasıl açıklayacak... Çevresinde itibarlı bir bey. Geçen ayı dargın geçirdik, yüzüne bakmak istemiyorum, Evin içerisinde yaşarken, hep daha önceki yaşananlar, ihanetiyle ilgili hafızamdaki dökümanlar, manzaralar canlanıyor, elimde değil, engel olamıyorum aklımdan çıkmıyor. Hazmedemiyorum, içimden atamıyorum, kabullenemiyorum, Bu kadar süredir yutmak zorunda kaldığım için canım acıyor.. Aslında neler yaşıyor insan ama ifade etmesi, anlatması o kadar güç ki.. Neyse fazla uzun yazmayayım. İmkanı olsa hiç kalkmadan sayfalarca yazabilirim içim o kadar yaralı ki.. çok doluyum.. Paylaşmak istedim sadece... Allah sonumuzu hayır etsin, hayırlısı olsun...:Saruboceq: M

Evet benim ihtiyacım olan bu durumla başa çıkabilme... Çünkü bu yaşanılanları değiştirebilme veya unutabilme imkanımız yok... Bu içerisinde bulunduğum durumla baş etmeyi öğrenmek.. Bu sıralar iyi olmadığım için bu hafta randevu aldım gideceğim, yardıma çok ihtiyacım var. Umarım sizin dediğiniz gibi bende iyiyim artık diyebilirim.. İstanbulda değilim öneriniz için çok teşekkür ederim.

BU msj ınız yeni gördüm. Sözünü ettiğiniz kitabı en kısa zamanda temin edeceğim, okuyacağım, teşekkürler. Eşimle açık açık konuştum... Daha önce ayrılmanın son noktasından döndüm Defalarca konuştum, duygularımı, neler hissettiğimi, bunu aşmam için beklentilerimi izah ettim.. Tek başıma yenemeyeceğimi, Hatta fazlasıyla izah ettim.. Yardım almasını sağladım, devam etmedi. Kendince yardım ettiğini, elinden geleni yaptığını sanıyor. Yaptığı, anladığı hizmet dili yukarıda anlatmıştım. Hizmet, hizmet.. Evin içerisinde herşeyi yapar, istediğim olur, maddi olarak beni kısıtlamaz, istediğim yere giderim, Oysa ben hizmet istemiyorum, maddi şeyler istemiyorum onuda belirttim.. Tamamen duygusal anlamda beklediklerim.. Tabi bu duygusallık aşk vs değil yanlış anlşılmasın.. İsteğim Kadınlık gururumun tamir edilmesi, duygusal onarım... Zaten fıtratında çok belli edebilen bir insan değil ama böyle önemli bir noktada fazlasıyla kendisini zorlamasını bekliyorum.. Bunu beklemekde ayrı bir hatamı bilemiyorum.

( bu akşam çok mutsuzdum, bu yazınızı okudum daha da üzüldüm. çünkü evlenme aşamanıza kadar olan zorlukların çok benzerlerini yaşıyorum şu an. herkes vazgeç derken olmayacak bir şeyin peşinde mi koşuyorum bilmiyorum. pişmanlıklar yaşamak istemiyorum... inşallah siz de bundan sonrasında yaşamazsınız.. çok üzüldüm gerçekten okuduklarıma..

Canım evet seni gerçekten iyi anlıyorum göznün önünde canlanan o senaryoları çok biliyorum... Hatta kaç gece uykumda çığlık atarak uyandım... hatta bazılarında eşim uyandırdı bağırırken... sanırım 5 aydır antideprasan kullanıyorum... gece uyumak için ilaç kullandım.. ilaç almadan uyduğum zaman derin uyku yoktu ve kabuslar... yılbaşından önce sanırım iki hafta önce falan yine büyük bir kavga ettik... babama söylememiştim olayı... aradım annemi babamada anlat boşanıyorum dedim... benim eşimde seninki gibi hizmet diliyle konuşuyordu... terapilerde bir iyi bir sorun çıkartıyordu... neyse uzatmıyım... atladım ailemin yanına gittim 3 gün kalabildim iş yüzünden... kendimi dinledim... ailem her şey senin kararın hiç bir şeye mecbur değilsin dedi... eşim beni hava alanına ağlayarak bıraktı... neyse döndüm ve söyledim sen istersen çözersin ben senin psikolojini düşünemem diye... ne istediğimi sen zaten anlarsın... şimdi eşime dank etti sanırım ne demek istediğimi anladı... kaybetme korkusu birde ne bilim... özetle canım antidepresan baya yardımcı oldu eşimde daha dikkatli ve özenli olunca... sen hiç antideprasan kullandın mı?ayrıca burdaki arkadaşın dediğine bende katılıyorum... geçmişi unut demek terapi değil... sanırım biraz zayıf...

ya inanın çok üzüldümm mutsuzluklarla geçen 17 yıll koskocaman 17 yıllll eşiniz hala kendini düşünüyor bence ki buzamana kadarda hep kendini düşünmüş yazık degilmi sizee artık bu evliligi dahada uzatmaya acı çekmenize gerek varmı? zararın neresinden dönerseniz kardır bir kadın bişeyi gerçekten istesin yapamayacagı şey yoktur... kendinize daha fazla eziyet etmeyin bakın saglıgınız bozulacak ozaman kim olacak yanınızda?hiç kimse tabiki... bence kendinizi düşününn artıkk:teselli: M

bence siz en kısa zamanda bir terapistten yardım alın. bu arada Mehmet Sungur'un Sen Ben ve Aramızdaki Herşey kitabını okuyun. aldatılma travması ile başa çıkma konusunda çok şey anlatıyor. her acının tamiri var, zannettiğiniz gibi ömür boyu bu acıyla yaşamak zorunda değilsiniz. tamiri tesellisi olmayan tek acı evlat acısıdır, onu da Allah kimseye göstermesin. eşinize bu duygularınızı açtınız mı? ben bunu atlatamıyorum, seni affedemiyorum, aklıma boşanmak geliyor, bunu aşmamız için senin de birşeyler yapman lazım dediniz mi? ondan birşeyler beklediğinizin farkında mı? yoksa siz sadece farkında olduğunu mu varsayıyorsunuz? duygularınızı açık açık söyleyin bakalım ne diyecek? farkında olup da hala birşeyler yapmıyorsa bırakın bitsin o zaman. sizin duygularınızı, mutluluğunuzu önemsemeyen biriyle neden beraber olasınız ki? çocuklarım demeyin, bu kadınların klasik bahanesi olmuş, bunun arkasına saklanmayın rica ederim. sizin çocuklarınız belli bir yaşa gelmiş artık, bebek değiller ki. kendinizi kocanıza ve evliliğinize mecbur hissedip kendi gururunuzu bir de siz ezmeyin. onun size ettiğinden fazlasını siz kendinize ediyorsunuz. madem duyguar bitti, boşanmakla hiç olmazsa eşinizin tamir etmediği gururunuzu siz tamir edersiniz. ya da yeni bir başlangıç yaparsınız.

siz çocuklarınızın ve eşinizin hayatı rahatı için kendi hayatınızı yakmışsınız. eşiniz değer bilmemiş umarım çocuklarınız bilir. benim annem de aldatıldı annem ki mükemmel bir kadındır. babam kültür olarak seviye olarak annemin çok çok aşağısında kalır severek tüm aile engellerine rağmen evlenmiş. babamın yapmadığı kalmadı. annemi çok üzdü 14 yıl aldattı. berbat çirkin iğrenç tam babamın dengi bir kadınla. annem sırf bizim için ayrılmadı. çocukluğuma dair hatırlamak istediğim hiçbir şey yok. babamın rezillikleri annemin çabaları annemin döktüğü gözyaşları dizinin dibinde onunla ağlayan ben. babamdan nefret ediyorum. o eve geldiği zaman salonda asla oturmam 28 yaşındayım ben de öğretmenim. şuan çıktığım biri var kısmetse evleneceğiz bu evden gitmeyi iple çekiyorum. babamın yüzünden annemin acizliğinden iki kez nişan attım çünkü erkeklere minetim yoktu onlar benim canımı yakamazdı ben annem gibi kenara pısıp ağlayan biri olamazdım. yeni yeni düzene girdi hayatım çok anlayışlı biriyle birlikteyim ve babamı ölene kadar affetmeyeceğim. umarım çocuklarınız değerinizi bilir. biz annemin değerini biliyoruz ama ben anneme bizim ve babam uğruna hayatını harcadığına hep kızmışımdır. kibela24

Kadınların hiçbiri ihaneti haketmiyor... Durumunuza çok üzüldüm. Koskoca 17 yıl... İnsanın sabrının bir sonu var... Güven gitti mi gerisi boş. Arada çocuk da varsa çok yıpratıcı bir süreç... Allah yardımcınız olsun, hakkınızda hayırlısı olsun... jeyloo

Umarım siz böyle olaylar yaşamak zorunda kalmazsınız. Mutlu olun inşallah. Evet biz ailemden hiçkimse istemiyorken çok zorladık anlattım ya.. Görücü usulü olsa, öncede ihtimal verseydim daha mı kolay atlatabilirdim acaba bilemiyorum... Duygusal yönünüzden ziyade mantık yönüylede bakın olaylara lütfen... Eğer yeni başlangıç devresiyse lütfen iyi düşünün.. Aşk, tutku maalesef, Gözünüzü boyuyor, hayatın içerisinde olaylar, sorunlarla karşılaşınca kafa dank ediyor ama iş işten geçmiş oluyor.. Elbet o nasihat dönemlerinde bizim gözardı ettiğimiz bir şey var ; oda tecrübe Bize karşı çıkanlar tecrübeleriyle konuşuyorlar zaman içinde maalesef haklı çıkyorlar.. En azından benim öyle oldu... Ama böyle bir tecrübe yaşamayı asla istemezdim.. Kendim ettim kendim buldum..

allah yardımcın olsun((

Bence fazlasiyla idare etmisiniz, hersey biryere kadar cocuklar icinde olsa bir yere kadar. O cocuklariniz yarin öbür gün gidecekler, ve daha sonra diyecekler ki cekmeseydin anne. Bence bu saatden sonra biraz keindiniz icin bazi seyleri yapin. Kendiniz icin karar verin ayrila bilirseniz ayrilin, bu hayati yasama sansimiz sadece bir kere var, bir baska hayatimiz yok. Bu yüzden bari son deönemi istediginiz gibi yasayin, kocaniz varken yokmus gibi yasama cok zordur acidir, onun icin hic olmasin daha iyi.

Evet maalesef, evlilikte birbirini anlamaya çalışmaktan ziyade birbirini değiştirmeye uğraşılan zamanla geçiyor. Evliliğin değerini bilemeden zaman geçiyor, yapılan hatalarda geriye döndermiyor, kaybedilen duygularıda telafi edilemiyor.. Genel olarak kaybetmeme adına kadınlar mücadele ediyor.. Arayışlar içne giriyoruz, psikologlara koşuyoruz. Yeni evlenen gençlere hep evliliğinizin, birbirinizin değerini iyi bilin, en ufak olayları sorun etmeyin, öyle zaman geliyor ki büyük bir sorunla karşılaştığınızda bir anlamı kalmıyor.. Allah hepimizin yardımcısı olsun canım...:Saruboceq: H

Aldatmanın acısı ne beyinden atılıyor ne kalpten, belki zamanla kabullenilir ama aldatılmış biri olarak ben kabullenemedim, hele ki aldatılma fotolarını gordukten sonra beynime kazındı ve silemedim. Cok acı. Hep tek taraflı bir çaba, acı cekme, hep kadınlar magdur. Karım beni aldattı, onu afftettim hala aynı evdeyiz, cocuklarımın anası onun icin ayrılamıyorum, ah bir pisman olsa diyen koca var mıdır acaba? Adamların yedigi halt cok mu normal, bu kadar kolay mı kabullenilir? Sana bir soru: kocan seni aldattı, birseyler duzelsin istiyorsun, ya suan artık seni istemiyorum deyip cekip giderse, kendini mutlu mu hissedersin, yoksa daha mi kahrolursun, bu kadar emegime yazık diye... Hayat cok zor, Allah kolaylık versin, düzgün insanlar cıkarsın karsımıza...

Yorum yapan arkadaşlara teşekkür ediyorum. ınsan sabır ederek, birbirini yıpratarak bir yere kadar gidiyorsun. Bende işte artık dolu olduğum zamanları yaşıyorum. Çocuklar biliyor mu diye bir arkadaşım sormuş, ılk olayın olduğu zamanlar büyük kızım sekiz yaşındaydı. Asla şöyle oldu, böyle oldu diye onları etkilemedim. Sadece gözönünde olan bir durum olmuştu o zaman babasının böyle bir olay yaşadığını öğrenmişti. Bir daha hiç konusu açılmadı. Eşimle o konuda yaşadıklarımızı hiç belli etmedim, bilinçaltlarında etkilenmsinler istedim. Çünkü benim eşim ama onların babası... Ailesi konusunda evet maalesef... Şimdi geriye dönük evliliğimizle özeleştiri yaptığımızda evet diyor kabul ediyor, yapamadım diyor. Bakalım zaman bize neler gösterecek... kriegerin benim can

Burada benim anlatmak istediğim noktalardan biriside şu; ister ayrıl ister devam et ama kadın bu kafasındaki aldatılmışlık duygusundan kurtulamayacağı. Ben duygusal olarak ayrılmak istiyorum ama mantığım farklı söylüyor. Neden diyeceksiniz,; Allahım kimselere yaşatmasın ama maalesef bir yerlerde kadınlar aynı dramları yaşıyorlar. Mesele bu duyguyu yaşamış olmak. o kadar incitici, o kadar acı verici ki okadar yüreğinize işliyor ki; unutmak imkansız. Ayrıda olsanız o duygu sizi mahvadecektir. Haa eşinizle aynı çatı altında olmazsınız ama yüreğiniz hep bu acıyla yaşayacak. Yaşamınız devam ettiği müddetçe kurtuluşu yok. Eşim pişman oluyor güya'' hayatımın en büyük hatası, keşke bunları yaşamasydık '' diyor.. Eşim normalde bu tür durumları sözle, davranışla beceredemez. Ama ben incinmiş olarak bunu duygularıyla, davranışlarıyla fazlasıyla belirtsin istiyorum. Hani afedersiniz bir deyim vardır'' it gibi pişman '' .. Bunu görmek istiyorum...

üstteki mesajınızı yeni gördüm. psikoloğunuzu pek tutmadım açıkçası. ' geçmişe dönük yaşadıklarını unut'' bunu arkadaşınız da söyler size, psikoloğun yapması gereken bunun için yol yöntem göstermek, biriken acınızı yavaş yavaş sağmak, size acıdan kaçmayı değil onunla baş etmeyi öğretmek. yoksa tavsiyeyi herkes veriyor hem de ücretsiz istanbuldaysanız size çok iyi bir psikolog ve bir de psikiyatrist tavsiye edebilirim. benim de çok ciddi travmalarım oldu, Allah razı olsun, doktorum sayesinde iyiyim artık. size de böyle bir yardım lazım.

Haklısınız yetiştirilme tarzımızda var galiba.. Ahhh! Olacak bir şey olsa alıp başını gitmek... Şuan tamamen bu duygular içerisindeyim. Olmuyor işte... Yok olmak.. Ölmek demiyorum.. Yok olmak... Ancak o zaman insan unutabilir.. Ama şunu bilir şunu söylerim;eğer ki çocuklarım olmadan bu olayları yaşamış olsaydım kesinlikle devam etmezdim. Çocuklu ve çocuksuz olmak inanın çok etkiliyor kararınızı.

Sevgili jesabel, diyorum ya şu hayatta herbirimizin imtihanları farklı farklı.. Sizde çok acı şeyler yaşamışssınız, yazdıklarınız detayda ne kadar mühim... ınsan yaşarken bunları farketmiyor, ne zamanki acı bir durumla karşılaşıyor o zaman anlaıyoruz. ınanın şuan sizin bu msjınızı okuyunca biran ne kadar boşa zaman geçirdiğimi, kendi kendimi, kendi hayatımı kahrettiğim duygusuna kapıldım... Sağlık, sağlıkla ilgili çaresizlik... Evet çok zor şeyler yaşamışssınız, üzüldüm.. hayat ne garip... Bende 25 yıl önce babasını sağlık nedeniyle kaybetmiş birisi olarak anlıyorum... ınşallah dediğiniz gibi olur. çocuklarımla çok fazla yara almadan bu durumdan kurtulabilirim.. Sizede çok geçmiş olsun... Sevgiyle, umutla kalın.. . push ;

canım, hayatta çocukların kadar kendini de düşünmelisin. bu senin hayatın, sen mutsuzsan çocukların için evli kalman doğru olmaz bana göre. kaldı ki boşanma demek illa ki çocukların babadan kopacaklar demek değil ki, elbet görecekler babalarını. haftanın bir kaç günü onda birkaç günü sende kalabilirler. ben kendi adıma, senin mutsuzluğunun boyutunu bilseler, onlar da boşanmanı onaylarlar diye düşünüyorum. kendin de demişsin bak, hep fedakarlığı biz mi yapacağız diye. hayata bir kere geliyoruz, kadınız diye yaşamak hakkımız, mutlu olmak hakkımız yok mu? imkanın varsa bir terapist ile görüşmeni tavsiye ederim. kararı senin adına o vermez ama gerçekten ne istediğini bulmana yardımcı olabilir. duygularını boşaltmana yardımıcı olabilir. mutsuz olduğunu eşine hiç söyledin mi? sevgi, ilgi ihtiyacını? belki farkında değil? onunla birlikte de bir uzmana gidebilirsiniz. ama olmayacağına kanaat getirip de boşanmaya karar verirsen de kendini suçlama. çocukların için hayatından vazgeçmek zorunda değilsin. bize hep böyle öğretilmiş, kadın evlenip çocuk sahibi olunca kendini siler, ama yok böyle birşey. çocukların zaten belli bir yaşa gelmiş. ilerde onlar da bir yuva kurduklarında seni anlayacaklardır.

Çok güzel özetlemişsin canım teşekkür ederim. Allahım herkese farklı farklı imtihan veriyor.. En buhranlı dönemimde bile çocuklarım adına mantıklı davranmaya çalıştım. Benim eşim o, anlaşamayabilirim, beni üzebilir ama çocuklarımın babası.. Kendilerini üzmedi, onları incitmedi, Asla babalarını kötülemedim, bana şöyle yaptı vs onları etkilemedim. Bazı anlayabilecekleri durumda bile babalarını küçültücü, nefret uyandıracak bir davranışta bulunmadım. Atalar hiç boşa söz söylemiş mi? 'Aşağı tükürsen sakal, yukarı tükürsen bıyık.' Hakkımızda hayırlısı olsun... M

sen bu evlilige devam etmeye kararlisin anladigim kadariyla yasadiklarina uzuldum ama ayrilmayacaksan, o insan da degismeyecegine gore yapacak bisey de yok aldatma olayi da devam edecektir bence cunku pismanligi da yok diyorsun

Keske kabul olucak bi dua hakkim olsada mutsuz evliliklerde birden bire guller acsa, gulucuklerle senlense haneler. Keske. O kdar dolmussunki. O kadar canin yanmiski. Allahim sabir versin sana Saksi_Degilim_Ben

vaşşa hı allah sabr versın ınsalah en kısa zamanda esınız de gerceklerı goruru ve terazıyı dengede tutar. ben 2 senede ne kadar cok yıprandım ama sızın 17 yıl. dıle bıle kolay degıl bu bu soylemek. maalesefkı hıcbır sey soyleyemıyorum ama yasadıklarınızla ve gosterdıgınız tepkıyle o adar cok haklısınızkı. bazen ınsan sedece haklı oldgunu duymak ıstıyor. soyleyebılecegım sadece COK HAKLISINIZ. M

Canım yaa... Bu olayların ne kadar acı ve zor oldugunu cok iyi biliyorum. Kendim yasamadım ama canımdan kanımdan bırının yanında aynı acılara şahit oldum. Allah hakkınızda hayırlısını nasıp eylesın. Bu aldatma durumunu cocuklarınız biliyormu merak ettim. Nacizane kendi fikrim çocukların bılmemesınden yana. Neden sorusuna gelınce aynı kin ve nefret çocuk kalbındede yeşeriyor. ınanılmaz uçurumlar olabılıyor. Şunu unutmayalım ki ne kadar kötü olursa olsun bir cocugun daıma babasına ıhtıyacı vardır. Onun kahramanı olarak kalmasına ızın verın. Diğer yandada yemin ediyorum kimin hikayesini dinlesem kendimi onun yerinde bulup, aynı sızıları yüreğimde hissediyorum. Rabbim kolaylıklar ihsan eylesin cümlemize Gxuxlsxuxm

Uzuldum bu hikayede iyi olan şiddetin olmaması ve iyi bir baba olması. bu yetermi tabiki yetmez ama bardagi biraz doldurup onu gorerek yılları boşta olsa geçirir..

haklısınız şimdiye kadar hep inandığım ya da inanmak istediğim kişinin peşinden gittim.. aşk gerçekten insanın yapmayacağı şeyleri yaptırıyor.. 4 seneden fazladır zorluyoruz bişeyleri. isteklerimizi bir türlü gerçekleştiremedik, uğraştıkça daha çok sorun çıktı önümüze. bi gün başarsak bile, tükenmiş olmaktan korkuyorum açıkçası.. zaten şu son günlerde artık bıraktım her şeyi :a015: neyin doğru neyin yanlış olduğunu anlayamıyorum çünkü.. Allah her ihtiyacı olanın yanında olsun :a015: sizin de konunuzu işgal etmeyeyim, kendinize iyi bakın.. Allah yardımcınız olsun.. M

2. hortlatmayı sen yapmışsın

inanincokuzuldumgercektencokzorbirdurumerkekmilletisenevliliktefedekarolursunonlarise4hizmettenbaskabirseydusunmezlerbenimhizmetimiyapsindabuaradaailelerinekarsidasaygiliolacaksinonudayapmazsansorunsonradacokyorgunumdemezlermineyazikkibazeninsanicindekilerihaykirmakistersendeeniyisiniyapmissingercektensonderececesurbirdavranisrabbimsanaichuzuruversinarkadasimsabirversininsallah E edasu

Üzüldüm. Zordur insanın binbir emek vererek büyüttüğü bir evlilikte bunları yaşaması. Zordur kabullenmek, içine sindirmek. Sen bunları başarmışsın bir yere kadar. Bir evliliğin bitmesini hiç istemem ben eğer ki ciddi anlamda eziyet şekline gelmemiş ise. Ama sindirmek kolay şey değil gerçekten. Sen herşeyden değerlisin unutma. Rabbim senin ve çocukların için en doğrusunu, size huzur verecek şeyleri ve kararları nasip etsin bundan sonra. Allah yardımcın olsun. Z ZAMBAK