Ben sizin kadar agir seyler yasamadim... kopukluk vardi hep aramizda zaten dogurmus halamin kucagina vermis 7 yasima kadar babaannemler bakti, ondan sonrada kendi kendime sayilir, yani tamam evde normal yasam vardi, ama bi sevgi sözcügü, yada kucaga alip sevmek falan hic hatirlamam, tabi haliyle bende yaklasmazdim, cekinirdim, yabanci gibi hissederdim... genc kizlik zamanimda cok didisirdik, cok kizardi, bairirdi ama yani öldür kendini falan gibi degil canim... anlasamazdik yani... sonra evlendim, simdi coluk cocuk sahiiyim ve onlara ik önce sevgi östermeye özen gösteriyorum, tabii bende kizdigim oluyor bagirdiim oluyor ama hemen yumusayip öpüp kokluyorum... Kirginlik, eksiklik hep kaliyor icinizde... mesela arkadaslar anneleriiyle iliskilerini anlatirken yada ben izlemlerken imreniyorum ama yapacak bisey yok... saygi cercevesinde sürdürüp gidiyoz iliskimizi, gerci bazen oda olmuyor benndayanamayip laf sokuyom ama napayim artik... ben takmamaga bakiyorum, insallah sizde fazla takmazsiniz zamanla... I

Ahhhh ahhhh, ben evlat hasretiyle yanarken bu reva mı! Gel benim kızım ol diyesim geldi :) üzülmeyin, annenizi rahatsız olarak görün, önünüzde koca bir hayat var ve çok mutlu olursunuz inşallah. I

öyle bir dönemde okudum kı bu yazını, benı hungur hungur aglatan tek konu. maalesef benım de annem senınkı gıbı soguk, takıp edenler bılırler, actıgım konudan, ben hala konusmuyorum annemle. ben de sevgıye ac buyudum, pek cok ılıskım etkılendı bu yuzden. anne sevgısı olmayınca olmuyor, hıcbır sekılde ıdare edemıyor ınsan. senı en ıyı ben anlarım bu yuzden I

Hemen hemen ayni seyleri babamdan yasadim bende cocuklugum unutamadigim bir suru sahneyle dolu basrol ailem Siz yine dua edin iyi bi esiniz var ben o sevgisizlikle bir de yanlis bir evlilik yaptim ve ayrildim. Simdi ne evlilik ne aile ne sevgi sadece isime ve kariyerime odaklandim. Tek basima bir hayat kurma derdindeyim annem bir tek uzuldugum cunku babam gibi bir adamla omur zor hasta ruhlu insanlar bence evlat es sahibi olmasin! Sra_

sen öz olduğuna emin misin? I

benim annemdde çok soğuk bı kadın düşünüyorumda öyle güzel bı anım yok onunla ama zamanla hıssızleştım alıştım ona artık sıcak davranırsa acaba bı çıkar peşindemi dıye düşünüyorum zamanla sende alışıcaksın ben evliliğimin ilerleyen yıllarında alışabıldım ancak . push ;

Ben de bilmiyorum annem nasıl öper :) Bu yaştan sonra da öptürmem zaten. Bilmiyorum bence her anne kutsal, mükemmel falan değil. Ben zaten annem çalıştığı için pek de görmedim onu, aşırı da düşkün değilmişim ona... 3 yaşımda teyzemle başka şehre gidip kalmışım düşünün 3 yaşındaki çocuk hiç başkasıyla gider mi Bir tek 5-8 yaş arası bir düşkünlük bir beklenti oldu, sonra da göremeyince umursamadım zaten. Varsa yoksa hayatında oğlu oldu, şimdi bir de 10 yaşında kız kardeşim oldu. Yani bir ben yokum aslında:) Ama bana bulaşmadığı sürece şikayetçi değilim, en azından tek başıma kalmayı öğrendim. I

Maşallah oğlunuza Allah sağlıkla büyümeyi nasip etsin... size yaşan enerjisi, mutluluk, huzur, herşey olan o miniği yanaklarından mıncırdar öperim :) pembebegonvil

mesafeli de davrandım, geçen yıl 8-9 ay boyunca mesafeliydim annemle.. bunun 4 ayında onların yanında yemek yemedim hatta odamda bile yemedim... işten çıkınca bi yerlerde yiyip eve geliyordum... ama anlamadı ŞIMARIK dedi, teyzemlere şikayetlendi beni...

yok canım düzelmedi öldü gitti ölüp gidene kadar aynı fena insandı I

Ben de bu kadar sorunlu olmasam da anne sevgisi konusunda farklı değilim. Anne dediğin bir sorunun olduğunda sığınacağın ilk liman olmalı, sarılmalı, huzur vermeli, "annem var" diye sırtını dayayabilmelisin. Benim annem sığınacağım en son limandır şu hayatta. Ama sorsan kendine dünyanın en iyi annesidir ve kötü olan benimdir. En son ne zaman sarıldı acaba bana? En son ne zaman yargılamadan sadece dinledi ya da en son ne zaman bir derdimi anlattım ki... Hiç hoşlanmıyorum bana karşı olan tavırlarından ama anne sonuçta. Belki de sırf bu yüzden annelik nasıl bir şey anlayamadığımdan ve anne sevgisini ciddi anlamda yşayamadığımdan çocuk sahibi olmayı hiç istemiyorum. I

Benim annemle aramda hic dgl.. ama snn eline bicak vermesi cok ama cok ileriye gitmis.. 20 yasindan uzerindesin sanirim.. kendini kurtarmaya calis.. calis parani kazan.. huzurunu bozma.. ölumlu dunya.. allaha havale et anneni.. sen yoluna bakmaya calis.. 20 yasindan sonra annen senin basinin oksamasinida bekleme.. bol bol dua et..

25 yaşındayım şuan ama o yaşayamadığım sevgi eksikliğini çok hissediyorum... çok dua ediyorum; hala beni sevsin diye dualar ediyorum...

evet, hepsi annem ve onu yönetmeye çalışan kız kardeşim yüzünden malesef... hepsi stresten daha doğrusu benim stres yaptığım tek şey ise o konuydu... I

anneannem annemle hiç uyuşmuyor... anneannem eşsiz gibi çok duygusal, merhametli... annem kendi küçük kız kardeşiyle çok konuşuyor telefonda yaklaşık 3-4 saat... 2 saat bile konuştuğu gün yoktur... teyzemin kimliğine büründü annem git gide... teyzem mesela büyük teyzemle küsüyor annem hemen büyük ablasına kinleniyor laflar ediyor...

Hayır değilim maalesef, az kaldı evlenmeme sorunsuz bir şekilde gitseydim zaten o kadar arayıp sormam, canım da sıkılmaz böylece... I

annenin psikolojik sorunları var... bıçağı eline verip kendini öldürmeni istemesi hastalıklı bir ruh halinin yapabileceği şeyler... yine iyi sabretmişsin.. ne yap biliyo musun? bu kadın yıllardır böyle di mi, senin de annen.. çok fazla bişey bekleme kabul et onu böyle... çok beklemezsen, çok kırılmazsın... ve o bu saatten sonra değişmez.. anlayamazsın da ne yapmaya çalıştığını ancak kendini yer bitirirsin.. I

ben evlendikten sonra daha çok hissettim eksikliği, daha çok sıkıldı canım... umarım sizde öyle olmaz...

Dilerim birgün öyle iyi bir eşin ve seni baş tacı yapan evlatların olur ki bunların hepsni unutursun.

Evlat ayrimi yapmakta ruhsal problem gostergesidir! anne olunca onu ilk basta aricaksin, sen evladina seferber oldukca neden diye sorgulayacaksin ondan sonra icin soguyacak ve annenin gercek bir anne olmadigina inanacak ve tamamen konuyu kapatacaksin. . push ; Mathilda50 Hayat

insanın yaşı kaç olursa olsun bir anneye ihtiyaç duyar herhalde... evlendim; ona ihtiyacım var... ileride de ona ihtiyacım olacağını hissediyorum hep... bilmiyorum öyle bir imkan var mı ama annenizle bir gün aranızın düzelmesini, ve içinizde açtığı bu sevgi eksikliğini telafi etmesini dilerim :) magic girl simdi diyet zamani tek ayak

oğlum şimdi 3 yasında.. anne seni cok seviyorum dediğinde varya dünyalar bnm oluyor... yaralarıma merhem oluyor.. bu arada tahmin et bn kac yasındayım 25:)yaşıtız yani...

Anneniz gercektende hasta ve tedavi olmasi lazim bence...7-8 yasinda bi cocugun eline bicak verip tuvalete kitleyen bi insan normal olamaz kusura bakmayin, ya siz cocuk aklinizla yapsaydniz bisey kendinize? Allah korumus vallah... Bende annemle kopugum, yani anne kiz sevgisi tam olarak ney bilmem, soguktur kendisi ama allahima sükür bu tür seyler yoktu... Allah size iyi bi es vermis mutlu bi yuvaniz var, umarim hic degismez hep mutlu olursunuz... ilerdede cocuklariniz olur ve kendimden söyleyebilirim siz onlari cok sevip kolliycaksiniz... ben hep yanlarindayim, kucakliyom, öpüyorum, sevdigimi söylüyorum onlara hissettiriyorum bunu günde bikac kez, normalide bu bence zaten... Annenizide takmayin daha kafaniza, yani gecmisi, görüsün saygili olun ama fazlasini beklemeyin daha cok üzülmeyin... Yolunuz acik olsun...

öyle olmamaya çalışcam ben; annemi örnek almıyorum aksine ders çıkardım sadece... benim içimde açılan eksikliği, sevgisizliği kendi yavrularıma yaşatmicam inşallah... P

Durumuna çok üzüldüm. Kimse anne sevgisinden mahrum kalmasın.. Yalnız bi şey merak ettim 21 yaşından itibaren neden üst üste bu kadar hastalığa yakalandın, annen yüzünden mi? S

Bizde hiç anlaşamayız annemle, kardeşim onun için daima ön plandadır. Anne sevgisinin eksikliği çok kötü ama en azından kendine ait bir hayatın ve seni seven eşin var. Geçmişe takılıp kendini yıpratma derim sağlık herşeyden önemli

benim annem düşünür;küçük teyzemi... canını verir ona; küçük teyzem de çok kıskançtır, kuzenime falan iftira atmış biridir... bazen ondan etkilendiğini falan düşünüyorum... anneniz düzeldi mi peki? I

Allahim bunlari bir Anne nasil yapar aklim almiyor. Okurken gözlerim doldu Bende pek anlasamam Annemle, Babam la süperiz. Cocuklugumda cok agladim. Ve kötü olan insan cocuklugunda yasadigi hic birseyi unutmuyor. Annenle bir Psikologa gitsen? Belki Annen cocuklugunda veya evliliginde bir takim olaylar yasadi ondan dolayi böyle yapiyordur? Bence bu normal degil ve bunun üzerine gidin canim siz. Anneninde sorunlari olabilir. Baban ne diyor bu durumlara? Kendinede cok dikkat et, sen cok iyi bir Anne olacaksin cocuguna :129: Z

irmaak dilerim ki canim rabbim sana hayirli bir evlat nasip etsin cok eminim cok guzel anne olacaksin benim bir arkadasim aynen senin gibiydi annesi 5 cocugu birakip gitmis arkadasim ufacik cocukdu ben ve diger arkdaslar cocuklugumuzu yasarken bu arkadasim ev isinden tut cocuk bakiciligi bile yapiyordu yetmiyordu deli babasina icip icip birde bu arkadasimi ve kardeslerini dovuyordu kac kez sikayet edildi polise ama adam kendini hep hakladi kizcagiz 17 sinde evlendi cok mutlu yuvasi oldu 4 yil sonra kiziyla dahada percinlendi mutlulugu simdi mukemmel bir anne o kiziyla arkadas kardes ana kizlar dilerim sende boyle guzel duygular yasarsin annenden gormedigin sevgiyi evlatlarinda gorursun insaallah amin I

Annenizden gormediginiz sevgiyi merhameti umarim esinizden evlatlarinizdan gorursunuz... I

ben de hiç unutamıyorum, bazen aklıma olan şeyler geliyor; mesela 5-6 yaşlarında yaşadığım bir şey... net hatırlayamıyorum sadece annemi ve beni anımsıyorum ama hiç iyi şekilde değil... zihnim kötü kötü şeylerle dolu... ben kendim gittim psikoloğa 6 ay, bir faydası olmadı annemle olan ilişkime... üstelik ankarada iyi bilinen bir ruh sağlığı hastanesine gitmiştim... annem kabul etmiyor çünkü bir probleminin olmadığını onu bizim bu hale getirdiğimizi söylüyor... I

bazen ınsanları olduğu gibi kabul etmekten başka yol yok tabı bu kişi anne olunca çok daha zor travmatik oluyor ama kabullenmekten başka yol yok hiç sevgi bekleme ondan mesafeli davran sende belki anlar hatasını I

bende aynıyım canım ama ileride çok korkuyorum çocuğum olurda bende annem gibi olursam diye hatta korkuyorum çocukta istemiyorum bazen:26: I

özümdürüm herhalde, çok emin de değilim açıkcası :)

kız kardeşle ilişkisi daha normal olup, seninle bu şekilde olması, bana öz olmadığını düşündürdü. ruh sağlığı bozuk olsa kardeşine de aynısını yapmaz mıydı?

siz de benim gibi miydiniz peki? yani bunu çok kafaya takıyor muydunuz, üzülüp ağlıyor muydunuz? merak ettiğim sadece acaba zaman ilerledikçe geçer mi bu içimdeki kırgınlık, yara... I

inşallah inşallahhh! :) umarım güzel gönlünüze layık evlat ınıza kavuşursunuz bir gün :)

O yaştaki çocuğa bıçak verip kendini öldür demek... Anneniz hasta kesinlikle böyle annelik mi olur ya böyle annem olsa yüzüne anca tükürmek için bakarım kusura bakmayında

mehaba okuduklarınıyüregimde hissettim.. ben annemle 17 yasında tanıştım onu daha önce hiç görmemiştim.. biribirimizi tanımaya bag kurmaya calıstık ama olmadı.. ben senin annen olamam ancak iyi bir arkadasın olabilirim dedi onuda yapamadı.. kendi annesine kıyafetini giyip olmuş mu anne yakışmış mı sorularını sorduğunda öyle kıskanırdımkı.. o annnesiyle herseyi yasarken ben onun sevgisizliğinden ölüyordum.. üstelik okadar yaralı gelmiştimki yanına öyle i, htiyacım vardiki ilgisine ama hiç biri olmadı bana bir el gibi davrandı.. evde ben yemiyim diye yiyecekleri saklıyordu. dısarda karıslastıgımızda beni görünce suratını ceviriyordu.. depresyon ilaçlarını ac karnına kullandığım için zehirlendim inleye inleye hastaneye gittim kılını bile kıpırdatmadı.. evet bunları yapan benim öz annemdiinsan bunu nasıl kabullenebilirki.. hergün ne zamn gidiceksin bu evden diye soruyordu.. bigün aldım çantamı çıktım.. çünkü tek isteği buydu.. benden 15 yasından büyük biriyle tek ir çantayla evlendim.. üstelik bembeyaz gelinlikler hayal ederken, benim harika bir düğünüm olucak diye diye hiç birini yasayamadan evlendim..3 ay sonra hamile kaldım şimdi bir oğlum var.. biliyormusun o duyduğun boslugu tam anlamıyla olmasada geçiriyor.. oğluma canım parçam dedikçe ve onunda bana bağlılığını gördükçe yaralarım sarılıyor eskisi kadar acımıyor... emin olki çocuk sana cok iyi gelecek.. hamileliğin boyunca cok canın yanacak çünkü hep anneni isteyeceksin ona ihtiyacın olacak ama bir sekilde geccek.. ben hep derim zaten bi kız çocuğunun en cok çocuklukta hamilelikte anneye ihtiyaç duyar... ama eminim sen onuda asacaksın güçlü olacak.. allah bize diğerlerinden daha cok sabır veriyor ben buna inanıyorum.. biliyormusun 3 yıl sonra bi arkadaşıma ;daha yeni dogmus bebeğimin ilk banyosunu, önce internetten bebek nasıl yıkanırı izleyiıp sonra kendi basıma yıkadığımı anlattım... baktım gözlerinden yas akıyor hemde deli gibi.. ben tabi nasıl içlri acısı durmda olduğumu ve herseye rağmen nasıl başardığıma hayretlerle baktım.. esimle aram seninkisi kadar iyi değil çünkü doğru düzgün çalışmıyor her yerden borç alıyor evimin kapısına bir sürü alacaklı geliyor annesinden para alıyor her zaman sözler verip tutmuyor ve ben onun bu hallerinden cok utanıyorum beni hep cok sevdiğini söylüyor ev işlerinde bana yardım ediyor ama yaptıklarıylada dayak yiyen assagılanan kadınlardan eksik halim kalmıyor.. gidecek hiçbir yerim yok ve iyiki okuyorum okul bitince ne olucak bilmiyorum...

Hasta insanların çocuk yapmaması lazım.. Doğan çoculklara yazık. Sonra onlarda anne olunca kendi çocuklarına aynı şeyleri uyguluyor böyleee zincirleme devam ediyor. I