keşke taşınmasaydınız eltiniz taşınsaydı memnun değilse bu devirde kira vermek zor.. benimde arkadaşım yok oturduğum çevrede ve eşim haftanın 7 günü çalışıyor mecburi hep oğlumla evdeyim arada çarşıya pazara gidiyoruz oturduğum yer yazlık belde onedenle çoğunlukla emekli kesim var bir tane bile kafa dengi arkadaşım yok dediğiniz gibi kk ye bakıyorum sıkılınca...

bide benin acimdan dusunsene, evlendim ve hic tanimadigim hic bilmedigim bi ulkeye gittim ne dil bilio insan ne kimseyi tanio herseyiyle farkli bi ulke dili kulturu yasam tarzi vs... koca desen sabah aksam iste butun gun evde butun gun evdeym... ama ben ne yaptim ehliyetimi aldim ve simdi geziyorum alisverislere cikiyorum herseyin tadini cikariorum... sende ugrasicak bisey bul derim

hem bebeğimi bir başkası büyütmesin istiyorum hemde alacağım 1200- 1400 maaşın 800- 1000 tlsi bakıcıya gidecekse ben 300 400 için mi çalışayım diyorum. ihtiyacımda yok benim yerime ihtiyacı olan biri girsin diye düşünüyorum. ne bileyim işte evde düşünmeye zaman çok var. senaryo yaz yazdığın kadar... badezuzum zuzum sana emanet

Çanakkaledeyim arkadaşlar. Eğer varsa Çanakkale'li, burada yaşayan :) K

Merhaba canım ben çanakkalede yaşamıyorum ama eşim çanakkaleli gayet iyi biliyorum sayılır çanakkaleyi küçük ama güzel şirin bir şehir oğlunla beraber merkeze gitmek zor mu olur senin oturduğun yere uzak mı?Eğer çok uzak değilse al oğlunu çık derim merkeze çarşı gez cafede otur oğlunla oyalan mutlaka birileriyle tanışırsın oğlun vasıtasıyla:) prometheus

eşinin iş arkadaşlarının eşleri yok mu aksam oturmaları düzenleseniz gider gelirsiniz ortam olusur en azından... ayymme oğluma kardeş

bir de eşinden bahsederken empati lafını anlamadı cahilce yorumlar yapıyor falan demişsin eşinin eğitimi senden daha alt seviyede mi canım diğer sayfalara baktım da senin eşinle olan sorunların asıl problemlerinin kaynağı gibi geldi aynı dili konuşmuyorsunuz sanırım raz

yazdıkların hiç saçma değil sana kitap oku el işi falan yap diyecektim ama onları zaten fazlasıyla yapıyormuşsun:)komşuluk ilişkilerini de zorlama bence boşver demekki komşuluk denen birşey yok apartmanınızda. burada eşine biraz iş düşüyor tedavi görüyormuşsun eşin senin bu durumunu bildiğine göre neden seni dışarı çıkarıp biraz gezdirmiyor arkadaşlarıyla balığa gideceğine seni eşin de biraz yalnız bırakmış ondan hergün eve düzenli para bırakmasını rica et sonuçta acil bir iş de olabilir böylece çok sıkıldığın zaman çarşıya da gidersin bir de halk eğitim merkezlerinin kursları var takı kursu ahşap boyama kursu falan belirli günlerde oluyor 1-2 saatlik birşey onlara katılabilirsin hemde orada belki birileriyle tanışabilirsin bir de eşinin arkadaşlarının eşleriyle falan tanış belki kafa dengi bir arkadaş bulabilirsin onların arasından şimdilik aklıma bunlar geldi yalnızlık kötüdür bende üniversitede okuyorum ve tek yaşıyorum şu an. arkadaşlarım var ama 24 saat beraber olamıyorsunuz o yüzden senin durumunu anladım umarım bir an önce öğretmenliğe başlayıp o evden tanışırsınız

sızı cok ıyı anlıyorum bende sızınle aynı durum ıcındeyım sız benden daha şanslısınzı bı konudacalısabılme ımkanınız var benım o da yok...

Okurken dahi içim karardı durumun bu kadar vahimse üzücü fakat işe başlayacağım ev değiştireceğim demişsin inşallah hemen olur Bak en azından bir umudun var

Peki eşiniz size bu şekilde davranırken, bağırırken, hırpalarken siz ne yapıyorsunuz? suskun musunuz yoksa sizin de sesiniz çıkıyor mu? inanın çok üzüldüm böyle olmasına. tamamen farklı karakterde, farklı düşüncede insanlarsınız ve anlaşmanında mümkün değil gibi görünüyor. eşiniz sabaha kadar bağırmış kızmış sanırım, oğlunuzda büyük ölçüde etkileniyordur bu durumdan ve hırçın bir çocuk mu bilmiyorum ama büyük ihtimal böyle bir çocuk olacak. evliliğinizi gözden geçirmenizde fayda var, seviyorsanız bile bir süre sonra sevgi filan da kalmayacak sanırım.

seni çok iyi anlıorum bende başka bir memleketteyim kimsem yok eşimden başka tanımadığım bir şehir yabancı olduğum bir ortam ilk aylar aynı senin gibiydim bunalım yaşadım yalnızlıktan bir gece ağladığımı bilirim allahım ne olu kafa dengi bir dostum olsun 1 kişi bile olsun o bana yeter yeterki yalnızlık bitsin die... ilk aylarda oturduğumuz yerden taşındık başka bir semte yerleştik iyiki gelmişim hayatım değişti komşuluk ilişkileri süper bir çok arkadas edindim hem apartman içinde hemde dışında kursa gittim 2ay kadar ordada bir çok kişi tanıdım yaşadığım yer çok küçük zaten dışarı çıkınca tanıdık yüzler görür oldum artık tam umudumu yitirmişti ki bütün bu olanlar mucize gibi geldi... sende umudunu yitirme elbet bu böyle dvam etmez... ayymme oğluma kardeş

Daha merkezi bir semte taşınma imkanınız yok mu diyecektim. Neyse ki böyle bir planınız varmış. Taşınmak ve işe başlamak, senin için dönüm noktası olabilir. İşe başlamasan bile, çocuğun yuvaya başlayınca hem kendine zaman ayırabilirsin hem de yuvadaki annelerle dost olabilirsin. Komşuluk konusunu yalnız olduğun için çok önemsemişsin ama çoğu yerde durum farklı değil. Asıl sorun sanırım eşinin ilgisizliği, biraz kopmuş gibi görünüyorsunuz. Acaba haftada bir gün birlikte bir plan yapamaz mısınız? Sen teklif etsen reddeder mi? Şurayı görmek istiyorum, çocuk için de iyi olur gibi bir öneri getirsen, belki işe yarar. . push ; GzDe35 Yanar yürek sessizce

bende çok yalnızım arkadaşlarım arayıp sormaz ben ararım hadi bağlantı kopmasın diye. sevgilimde yok zaten. birde günümüz internet çağı herkes internetten konuşuyo. hiç sevmiyorum bunu. mesaj bile yeter bana. inşallah en kısa zamanda kurtuluruz bu dururmdan.. ayymme oğluma kardeş

sonunda alıntı oldu :) Bebeğe bakacak güvenilir birini bulursan bence çalış, inan evde oturmanın sonu yok. YAlnızlık büyüdükçe büyüyor. Benim gibi içinden çıkılmaz bir hal alıyor

Örneğin şu yazıyı yazdığımdan beri evde yalnızım. Eşim hala dışarda. Tabiki hakkı var, çünkü onun arkadaşları var. Görüşmesi gerekiyor. ona engel olmam doğru değil. Ben çıkamıyorum sen de çıkamazsın demeye hakkım yok. Ama eve geldiğinde de resmen çocuk gibi kıskançlığımı belli etmeden edemiyorum. Ki kıskançlıktan kastım başka bir kadın vs. değil. Hoş dakikalar, sohbetler ettiği kesin, kıskandığım şey biraz eğlence sanırım. Eve geldiğinde mutlu oluyor. Neşeli oluyor. Ama ben onu durgun, soğuk, ölü gibi karşılıyorum. Önceleri zorladım rol yaptım, eğlenceli karşılardım. Ama artık her halimden belli oluyor. Sabahtan beri.. ki yaklaşık 3 haftadır, kimseyle konuşmadım. Bakkallar ve kasiyerler haricinde :) anormal değil davranışlarım yaşamıma göre normal. ama eşime anormal geliyor. üstelik eşimle aynı dilden konuşamıyoruz. düzgün bir şekilde durumumu anlatmaya çalışınca cahilce yorumlarda bulunuyor. Sanki duvara konuşuyormuşum hissi.. temmuzz

merkeze taşınmanız imkansızmı:26: gerçekten üzüldüm yazdıkarınız hiçte saçma değil.. kim dayanabilir bu kadar yalnızlığa benimde şu sıralar okadar çok ihtiyacım varki arkadaşa... bnde yeni taşındım azçok ortamımda oluştu ama kafa dengi deil işte ben bu şekilde sıkılırken hiç kimsenin olmaması çok zordur eşinize çok görev düşüyo çoook ayymme oğluma kardeş

Öncelikle çok teşekkür ederim yorumlarınız için. Aslında Edebiyat bölümünde okudum. Önümüzdeki sene formasyona almaya çalışıcam. Yani zaten öğretmenlik yapmayı kesinlikle planlıyorum. Aslında mecburiyetten de değil çalışmayı, işe yaramayı sevdiğim için. Sadece zaman gerekli biliyorum. Durumun farkındayım. Aileme bahsettiğimde sabret öğretmenliğe başlayınca elbet kendine göre bi arkadaş bulursun diyorlar. Biliyorum arkadaş bulacağımı. Ama sadece yoruldum bu durağan durumdan. Komşu durumuna gelince ; sadece kek değil yaptığım yemeklerden bile götürdüğüm oldu yemin ederim. Hatta yüzsüzlük yapıp çat-kapı evlerine gittiğim komşular da oldu. Fakat hoş bir alakayla karşılaşmadım. Ucubeye benzemiyorum, evim her zaman derli toplu, oldukça titizim, düzgün biriyim işte, yani normal bir kadın işte. Neden soğuk davrandılar bilmiyorum. yeri geldi hiç komşuluk yok burada diye söylendim de, onlar da ondan şikayet ettiler. Elit insanlarmış onlar, hoşlanmıyorlar sanırım gelimden gidimden. üstelik apartmandakiler benden oldukça büyük. Ona yordum zamanla. Kiradayız, evet ama önceki oturduğumuz evi kiraya verdik onun kirasıyla burayı ödüyoruz. Allah razı olsun eşimin ailesi de kirada durmamamız için bize ev alacaklar şimdi. Para ayarlamaya çalışıyorlar. Yani kendi evime çıkınca, , öğretmenliğe başlayınca her şey hallolacak. Çok şükür. Allah daha büyük dert vermesin. Ama ne olursa olsun yalnızlık, bazen haftalarca kimseyle iki kelime laf edememek, eşimin kafasına göre takılması bana çok koyuyor. Ruhum zaten aşırı hassas, aşırı duygusalım berbat derecede.. Ağır geliyor işte... Oğlum 2 yaşında tabiki parka götürüyorum, etkinlikler düzenliyorum.. ama diyorum ya buranın insanı mı ya da hayat mı değişti bilmiyorum. İnsanlar soğuk. Herkesle muhabbet etmeye çalıştım da, ben de yoruldum belki bende de suç var geri çektim kendimi.. temmuzz

şu an sanırım siz manik -depresifin depresif dönemini yaşıyorsunuz öyle hissettim.. simurgh bir

bende karar verdim çalışmaya... eşlerimiz hayatlarını yaşarken bizde asalak gibi onların hayatlarından faydalanmaya çalışıyoruz. onlar gezdirirse gezeriz. onlar evde kalmak isterse evde kalırız. ne kendimize ne de başkalarına bu şekilde faydalı olamayız diye düşünüyorum. çünkü psikolojimiz bozuluyor ve hiç bir erkek karşısında psikolojisi bozuk bir kadın istemez. eğlenceli kadınlar isterler. eğlenceli kadınlarında çevreleri geniştir ve anlatacak çok şeyleri vardır. badezuzum zuzum sana emanet

gerçekten durumuna çok üzüldüm ama şu var sanırım senin sorunun yanlızlıktan çok eşinle olan kopukluğunuz ve fikir ayrılıklarınız. Bu da hepsinden vahim işte. Nasıl bu kadar zıt olabilirsiniz onun eğitim durumu nedir? Benim de eşim lise mezunu ben üniversite illaki farkediyor bazen dediğin gibi yetersiz kaldığını hissediyorum ama bunu ona farkettirmeden onu örselemden onun bir adım ileriye geçmesi için ona fırsat yaratıyorum ne biliyim fikrini soruyorum kendini ifade etmesi için elimden geleni yapıyorum. Ama çok şükür çok büyük sıkıntı yaşamaıyorum ufak tefek şeyler işte biraz az konuşur kendini ifade etmekte biraz zorlanır diye düşünüyorum. Neyse arkadaşım ama bu durumda yapacak bişeyim yok diyorsunpeki ne olacak o zaman kendine bir yön belirlemen gerekir. 1. Ya ben bu işin altından kalkamıyorum beklediğim evlilik bu değildi eşimle anlaşamıyorum yolları ayırmalıyım diyeceksin, 2. Bunca şeylere rağmen seçim benim seçimimdi iyi kötü bir seçim yaptım yuvamı kurtarmak için elimden geleni yapmam lazım çünkü ömrümün sonuna kadar bu evliliği sürdürmeliyim Tabiki birinci şıkkı ben bile istemeyerek yazdım ama durum öyle sen de iyi düşün. Ya bu deveyi gütmeli ya da bu diyardan gitmeli... Önce ne yapman gerektiğine bir karar ver eğer istediğin yuvanın devamı ise ona göre şekil ver hayatına. Çünkü bu şekilde kendine de zarar veriyorsun yuvana da eşine de. yapacak bişey yok diyorsun ama ömür boyu da böyle gitmez ki o zmana elini kolunu bağla otur bakalım ne oluyor. Bir yerden başlamalısın. Annem hep der ki bir kadın eşiyle mutlu değilse o kadın hep hastadır. Hep başı ağrır bir yeri ağrır ruhu hastalanır. Ama eşiyle iyise birbirlerine yetiyorsa o kadın iyidir. Bu çok doğru ben eişmle tartışsam azıcık aramız açılsa nasıl komalık oluyorum kendimi değersin ne biliyim çok tuhaf hissediyorum ruhum bile hastalıklı olup çıkıyor. Mutluktan öte hiçbirşey yok. Hadi ama çok sevdiğin uğruna herşeyini bırakıp geldiğin eşin o zmaan daha mı mükemmeldi o zaman da bu huylarını farkedemiyor muydun? Onu öyle kabullenmekten başka çaren yok yani şöyle ki sen eğitimlisin sen kapasitelisin ama onunla aynı dili paylaşamıyorsun bunu değiştiremezsin o yüzden görmezden gelmek ya da onu öyle sevmek en kolayı sanırım. İnan kolay değil biliyorum akıl da vermiyorum sakın yanlış anlama canım ama bir "silkelen". Bunu yap lütfen. Bence yatak ayırmak çok kötü bir davranış işe ilk olarak oradan başlamalısın. O senin hayat arkadaşın küs de olsanız o yatakta yatmalısınız yatağı ayırmak çok tehlikeli bir durum. Ne yani o kadar mı tiksiniyorsun ondan o kadr mı istemiyorsun. Yatak ayırmaya kadar gelmemeli olay. Bunu kendine neden yapıyorsun. Onun seni anlaması için surat asarsan yatak ayırırsan erkek milletidir bir nazlar iki nazlar ama üçüncü de eee senle mi uğraşayım der. Malesef evlilik iğneyle kuyu kazmak kadar zor. Bişeyler yap arkadaşım ve hergün de burada bizimle paylaş. Başla bir yerlerden yavaş yavaş. Sonra çok geç olur geç oldu diyorsun ama hiç birşey için geç değil emin ol. F fb341

Eşinizle sanattan edebiyattan konuşamadığınız, empati sözünü dahi anlamadığını yazmışsınız ve bu konuyu vurgulamışsınız. Sorun yer yurt değil bence, sizce?

Durumumuz aynı benım de sadece okulda arkadaslarım var onlarda yazın gidiyorlar tek kalıyorum apartmanda mahallede kımse yok konusacagım bütün gün tv, pc, kitap delircem yakında işe baslamayı düsünüyorum umarım senınde işe baslaman uğur getirir ayymme oğluma kardeş

oğlun kaç yaşında? eğer bir kreşe ya da anaokuluna başlayacak düzeydeyse sen eylülde verip bir işe başlasan.. zaten evde kaldıkça ortamını yaşam şeklini değiştirebilceğin bir durum yok.. durumu öyle anlatmışsın.. birde madem eviniz kirada şehire o kadar uzak değilde daha merkezi bir yere geçseniz.. bence en mantıklısı evi taşıyıp işe başlamanız olur.. başka türlü bu yalnızlıktan ve boşluktan kurtulamazsınız.

Ama biliyorum ki sabretmekten başka çarem yok. Belki de zor bir durumda olduğumu düşünüyorum. Allah daha büyük acılar vermesin. Tek duam bu. Çünkü babamı kaybettim, abimi şehit ettiler.. O acıları da bilirim. Hiç geri dönüşümü yoktur. Allah yine başımdan eksik etmesin anneciğimi ve ablacığımı. Oğlum sağlıklı, neşeli, eşimde çalışıyor, çalışkan biri.. Sadece biz uygun değiliz onunla. O da belki normal biri, iyi biri o kadar da kötü değil tabiki. Ama aynı gözle bakmıyoruz dünyaya. Tek çarem sabredip beklemek. Önüme gelen her şeyi kabul etmek. Allah' a dua etmek. Bilirim yüce Allah'ım bana bir kapı açar. Hani resmen eşim kışkırtmak için elinden geleni yapsa da sabredicem. Bazen kavgalarımızda ağzmı açmıyorum. Üstüme üstüme geliyor.

canim ya egitimli bir kadin oldugun yazi biciminden belli, niye calismiyorsun ki? ayymme oğluma kardeş

eylülü beklemen gerek yok 2 yaşında çocukları kreşe alıyorlar yazın da açık kreşler öğretmenlik için formasyonu beklemene de gerek yok o kadar çok açık var ki ağustosun sonunda başvur ücretli öğretmenlik yap en az 600-700 alırsın branş için sınıf öğretmenliği yapsan 900ü bulur madem ihtiyacın da yok o parayla da oğlunla gezer tozar alışveriş yapar açılırsın bence de merkeze taşınmalısın

Umudumu yitirmiyorum. Ama her seferinde hayal kırıklığıyla karşılaşıyorum. Burada üniversite okudum, hayatımın en güzel yıllarını burada yaşadım. Şimdi ölü şehir gibi geliyor. Evlenmekle hata ettim sanırım. Yeni ev alınca, taşınınca belki değişecek.. bilemiyorum.. Sadece kendimi oyalayacak bir şey, avutacak bir şey bulamıyorum. Evet oğlum var, o bir şans. Ama insanız işte bunalıyorum çoğu zaman. Yemin ederim hayatım zorla gidiyor sanki.. Eşimle de iyice kopunca, iyice yalnız kaldım.. Uzun zamandır ayrı yatıyoruz zaten. Durumum vahim. her gece ağlamaktan, her gün kriz geçirmekten. Ama kimsenin bunu görmemesinden çok yoruldum. Mesela eşim ağladığım zaman '' bi insan 3 senedir ağlar mı hiç '' diyor. Yorum anlayışı bu kadar işte. Neden bu kadar çok ağlıyor? nerde sorun var? yanlış nerde? diye sorular aklına gelmiyor. artık kendimi anlatmaktan yoruldum.. K

canım bi sakıncası yoksa bulunduğun ili ve semti yazarsan yakınında oturan kızlar mutlaka ziyaret eder seni ya da dışarda biyerde buluşup tanışabilirsin... aklıma gelen acil çözüm bu. yanıbaşında ki tek dostunada sahip çık bence eşinle ilişkini düzeltmeye çalış. mutsuz bir evlilik seni daha çok yıpatır. yeniden dr git ilacını değiştir kafanı toplamana yardımcı olur mutlaka ayymme oğluma kardeş

mecburiyet caddesi dedin de Erzurumda mı okuyorsun ben orada okumuştum işkenceydi :) F fb341

Merhaba. O kadar canım sıkkın ki. Bir an önce konuya girmek istiyorum. Daha önceleri eski bir konumda anlatmıştım; eşimin ailesiyle aynı apartmanda oturduğumuzu ve sıkıntılarımı. Orada 2 sene sonunda eltim büyük bir kavga yaşadık ve kiraya, başka bir eve taşındık. 1 hafta içinde toparlandık, ev bulduk ve taşındık. Bulduğumuz ev de şehrin neredeyse bir ucunda oldu. Ve yine 1 senedir kirada oturuyoruz. Ama yemin ederim 1 senede benim durumum daha kötüye gitti. Yani şuanda tam anlamıyla depresyondayım. İlaç kullanıyorum. Zaten evlenmeden önce manik- depresif tedavisi görüyordum. Şimdilerde hastalığım azıtmış durumda. Şuan yazsam yazsam sayfalar almaz. Eşimden başka kimseyi görmüyorum. Kimseyle konuşmuyorum. Çünkü buradaki apartmanda komşuluk diye bir şey yok. Ç.'de mi komşuluk yok bilmiyorum ama elimden gelen her şeyi yapmama rağmen kimseyle görüşemedim. Zaten merkeze çok uzak bir ev. Otobüsten otobüse atlayıp anca çarşıya gidebiliyorum. Ki bu da ayda 1 oluyor. O kadar bunaldım ki! İnsan istiyor 1 tanecik yaa.. çok değil 1 tanecik kafa dengi bi arkadaş. Bir dost.. kahve içerken sohbet edebileceğim. evimden, çocuğumdan bahsedebileceğim. Yeri gelip dedikodu yapabileceğim. yani en azından hayata bağlanabileceğim biri olsun. Ama YOK! Evlendiğime o kadar pişmanım ki! Bu düşünceyi yazarken bile vicdanım acıyor resmen.. Ama öyle pişmanım. Çünkü eşim tamamen klasik bir Türk erkeği. Belki de ideal olan budur. Yani eşimin her hangi göze batan bir sorunu yoktur. Ama benim yalnızlığım, bunalımlarım, depresyonlarm, sıkıntılarım artık onu da bayılttı. Alıp başını gidiyor. Ya arkadaşlarıyla bi yerlerde sohbet etmeye, ya da balık tutmaya ya da başka bi şeye vs. vs. Çünkü onun bir hayatı varmış. YAni kısaca ben eşimin dünyasını yaşıyorum. Benim bir dünyam yok. Kimseyi görmeden, kimseyle konuşmadan günlük ev işlerini yapıyorum. Her gün aynı şeyleri.. Robot gibiyim. Duygum da kalmadı. Artık eşimden de koptum. Cinsel hayatım kalmadı. Çünkü içimden gelmiyor. Ben bu memlekete üniversite okumak için geldim. Yurtta kaldım 4 yıl. 250 kişilk yurtta tanımadığım yoktu. O kadar güzelmiş ki o günler. Şimdi o gnlere o kadar alışmışım ki, yalnızlığı hazmedemiyorum. Annem başka memelektte, ablam başka memlekette. Tek başıma o kadar çaresiz hissediyorum ki kendimi. Farkındayım çok uzun yazdım ama anlatmazsam ölücem. Mesela bugün sabahtan beri evdeyim. Eşim işten geldi oltalarını aldı ve balığa gitti. gece geç gelecek doğal olarak. Ve bu haftanın en az 4 günü olağan bir şey. Ben de oğlumu alıp çarşıya ineyim dedim arkasından. Bir baktım 5 kuruş para bırakmamış. Ayrıca otobüs kartıyla gitmiş. Kredi kartını kullanmak istemedim de. of Allahım saçma sapan şeyleri bile yazıyorum, mazur görün ne olur.. çok kötüyüm.. Şuan aptal halime ağlıyorum. Her günüm salak salak geçiyor. Bıktım, bunaldım.. Ne yorum yaparsanız yapın. isterseniz çok boş şeylere üzülüyorsun diye yazın ama bu durumu yaşamanız lazım. eşimle sohbet bile edmiyoruz. çünkü benm anlatacak bi olayım yok. günlerim aynı çünkü. evet boş durmuyorum el işleri yapıyorum, hobilerimle ilgileniyorum. dünya kadar kitap okuyorum, oğlumla ilgileniyorum, bilimsel araştırmalar bile yapıyorum. ama inanın YAPTIĞIMIZ ŞEYLERİ ANLATACAK, GÖSTERECEK 1 İNSAN BİLE YOKSA ETRAFIMIZDA YAPILAN YAPILMAMIŞ GİBİ OLUYOR. eşimle ortak bir sohbet konusu bile bulamıyoruz. Mesela ben saatlerce tarihten edebiyattan sanattan veya bilimsel konulardan konuşsam, dinlesem bıkmam. ama onunla konuşamıyrum. paylaşımımız sıfır.. hatta eksilerde. Şuan eğer okuyorsanız çok fazla negatif düşünceler oluşturabilirim ama aslında hiç de sıkıcı biri değilim. Sadece çok yalnızım ve yalnızlıktan beynim de duygularım da küfleniyor.. Kendim de küf kokuyorum...

Canım evde oturarak bunalımlar yaşamak ne demektir iyi bilirim... Tam üç sene neredeyse evden çıkmadan yaşadım diyebilirim.. Şimdi de evde oturmaya vaktim yok:))) ayrı konu.. Canım vaktini iyi değerlendirmeni güzel hobiler bulmanı tavsiye ederim.. Vaktin olursa kurslara git.. Şahsen vakit bulsam hat-tezhip, klasik Türk sanatları ve minyatür kurslarına gideceğim ama eve gelip yemek yemeğe zor vakit buluyorum.. Edebiyat mezunuymuşsun, ben de edebiyat okuyorum hem de çalışıyorum üstelik evliyim.. Bir tek gün evimde yayıla yayıla oturmak için savaş veriyorum:))) Bizim alanımız çok güzel bir alandır, Osmanlıca çeviriler yapabilirsin, tabii orada böyle bir talep ve iş alanı var mı bilmiyorum ama sayfa başına hem iyi bir gelir elde edersin hem oyalanırsın.. Gün içinde bir amacın olur.. Osmanlıca çözmek nasıl vakit alır benden daha iyi bilirsin:)) İlgi alanını bilmiyorum ama ilgilerine yönelik keyif alacağın kurslara yönel derim.. Oradaki arkadaşlarla toplandığınız günler olur, çeşitli paylaşımlar yaşarsınız, ne güzel olur.. Keşke benim de vaktim olsa da gitsem.. Ehliyetin yoksa bu fırsatta aradan çıkar, hem sosyalleşme imkanı bulursun.. Eşin balığa gidiyorsa sen de onunla git, balık tutmak çok keyifli bir iştir, Çanakkale zaten çok güzel bir coğrafya, balık tutarken amatör fotoğraflar çekebilirsin Bu bile insana bir meşgaledir.. Kitap oku demiyorum edebiyatçılar kitapları nasıl siler süpürür biliyorum:)) Komşuluk ilişkilerinden ben artık umudumu kestim, artık bu zamanda kimse can komşu, can arkadaş olmuyor bunu anladım.. Tavsiye edebileceklerim bunlar canım, imkanlar dahilinde ilgi alanlarına göre değerlendirirsin.. Yalnız bir şey de söylemek istiyorum ki çok söylenerek eşini bunaltma.. Sonra daha büyük sorunlarla karşılaşmayasınız canım:))

Yani şu sitenin kuralları olmasa terbiye falan dinlemeyip eşine bir sürü laf söyleyeceğim ama... Ne biçim insan! Boşver arkadaşım sen iste her gün sohbet ederiz burada..

Çok teşekkür ederim. ne kadar da güzel anlatmışsın. İçtenliğin için, güzel duyguların için çok çok teşekkürler. mutlu olmayı ben de çok istiyorum. demişsin ya psikolojik sağlık çok önemli. ben onu çoktan kaybettim sanırım. Ama Allah'a sığındım, ona yalvardım her zaman. Dualarım hiç eksilmedi. Biliyorum önümde güzel günler var. Ama eşime karşı artık ne kadar neşeli de davransam sanırım ipler koptu mu bir daha eskisi gibi düzelmiyor. Eşimin benden fazla psikolojik sorunları var bence. Aile terapistine ya da birlikte bir psikolojik danışmana gitmeyi bile teklif ettim. Fakat bu tarz durumlardan hoşlanmayan, çok klasik bir yapıda. Yeri geldi rol yaptım, mutluluk oyunu oynadım. O zaman da üste çıkmaya başladı. Kendini üstün gören, her dediğinin doğru olduğunu sanan biri. Ben evliliği böyle zannetmemiştim. Evlilik bana göre ; ortak paylaşımların sevgiyle yaşandığı yerdir. Herkesin bir özeli vardır ama kimse kimseyi ne duygusal ne de maddi anlamda sömürmez. Eşim onun dediği gibi, kendi karakteri gibi yaşamamı istiyor. Tamam, belki doğru olan odur. Ama benim doğrularım, benim düşüncelerim onun için bir anlam ifade etmiyor. Çok alakasız bir örnek olacak belki ama söylemek isterim ki anlayın onun yapısını ; bir gün özel bir hastanedeydik. Ben de orada çalışan kızlar için '' bu kızlar burada çalışmak için nasıl başvuruyorlar'' diye eşime sordum. amacım yani bi sağlık görevlisi olarak çalışmak için sağlık okullarında mı okumalılar, yoksa memur olarak mı? onu merak etmiştim sadece. ve eşimin verdiği cevap '' sadece kaşar olmaları yetiyor bu cevap üzerine tabiki şok oldum. Yani kısaca eşimin hayat görüşü çok kısıtlı. Bu sorumun üzerine bile tartıştık saatlerce. Çünkü bana göre oradaki kızların bakımlı, güzel olması beni ilgilendirmez sadece onlara insan gözüyle bakarım. erkek de kadın da benim için insandır. ve ne olursa olsun insan olduğu için saygı duyarım öncelikle. Ama eşim umursamaz böyle şeyleri. belirli topluluklara paylaştırır. yargılar, hüküm verir. '' Yaratılanı hoş gör Yaradandan ötürü '' derim bana edebiyat yapma der. çıkar işin içinden. O kolayca küfredebilir; sadece araba kullanırken önünden koşturarak geçen bir insana. insanları hemen yargılar. bu kötü kadındır kesin, bu tembel, bu akılsız.. vs. vs. ben mi çok duygusalım, ben mi çok ince düşünüyorum bilemiyorum. Bir de benim yalnızlığımla yani hiç arkadaşımın olmamasıyla dalga geçer sürekli, laf söyler. Yani böyle bir ortamda, böyle iğrenç düşüncelerin olduğu evde kalmaktan yoruldum. asıl sıkıntı bu sanırım. şuanda bile deli gibi yazmamın sebebi de bu. anlatacak kimsem yok resmen destan gibi yazıyorum. ailemi düzgün tutmak, sağlık mutlu bir aile yapmak için çok çabaladım. ama artık ona bile gücüm yok. canım istemiyor. sonuç hep aynı diyorum. anlatacak o kadar çok şey var ki..

Eşinizle hayat görüşleriniz çok farklı, bunu siz de belli zaman sonra anlamışsınız. Sıkıntıların temel sebebi de bu sanırım. Yazdıklarınızdan anladığım kadarıyla birkaç öneri sunayım size, umarım faydası olur: -Eşinize yalnızlığınızdan dem vurup, anlatmayın bunu. Siz bu tür sıkıntıları anlattıkça onun bilinçaltına da bu fikirleri yerleştirip, bu düşüncelerle sizi kırmaya yol açabilecek sözlere söylemesine fırsat veriyorsunuz. Evet, zor günler geçiriyorsunuz ama eşinize sıkıntı verirseniz ve bu uzun süre devam ederse aranız daha da açılır. Nasıl ki siz onun negatif enerjisinden etkilenip uzaklaşıyorsunuz o da sizden bu yönden uzaklaşmaya başlar. Madem evliliğinizi devam ettirmek istiyorsunuz bu soruna fazla takılıp sürekli dile getirmeyin. Eşinizi olduğu gibi kabul edip bekelntilerinizi de azaltmaya çalışın. -yapmak istediğiniz işleri, takıldığınız arkadaşları sırf eşiniz sorun ediyor ya da onun ailesi mırın kırın ediyor diye bırakmayın. Düşüncelerinize isteklerinize sahip çıkın. bunlar için savaşın. sırf kavga etmemek için eşinizin isteklerini kabul ediyorsunuz ama bu sizin içerlemenizi artırıp, kendinize olan saygınızın azalmasına ve ilişkinizden de soğumanıza neden oluyor. kararlı bir şekilde isteklerinize ve doğru olduğuna inandığınız şeylere tutunun. -eşinizi hayatınızın odak noktası yapmışsınız gibi. bu yüzden beklentileriniz fazla. eşiniz bu ilişkide sizin kendinizi iyi hissetmenizi sağlayamaz, bu düşünceyi anlamanız gerek önce. sizin kendi içinizdeki sıkıntıları çözmeniz gerek önce. bu salt bir arkadaş bulmakla çözülecek kadar basit birşey değil. belki başlangıç noktası olur ama derinlerde daha farklı sıkıntılarınız var. önemsenmek, değer görmek, sevgi isteği.. vs gibi. bunlar üzerinde çalışın. bunları çözmeye çalışın önce. Allah yardımcınız olsun. samantha

Başka bir yere taşınsanıza

öncelikle psikolojin hiç iyi değil. bu belli. bunun düzelmesi lazım. imkanın varsa psikolojik yardım almalısın. şimdilik çalışamasan da çocuğunla beraber katılabileceğin bir kursa falan başlasan. hem oyalanmış olursun hem de arkadaş edinebilirsin. eşini de sıkmamaya çalış canım. senden uzaklaşmasın. sürekli sorunlarından bahsetme ona. çok sıkıntılı gözükme. tabi bu aslında birazda senin iyi hissetmenle mümkün olur. sen iyi olduğunda ilişkiniz de iyi olur. sana özel mesaj attım candannn O BENİM

Komşuluğa gerçekten taktım, sanırım çok bel bağlamışım komşu olma durumuna. eşimle haftada 1, 2 kere dışarı çıkıyoruz. Ama sorun zaten aradaki bağın kopması. Tek kelime edemeden çayımızı içip eve dönüyoruz. Ya ben mi çok abartıyorum bilmiyorum ama konuşacak bir şeyimiz kalmamış gibi hissediyorum. Ya dışarı çıkmasak evde film izliyoruz. Uyuya kalıyor o kadar. Eşim benim yüzümden ilgisini kaybetti. farkındayım. önceleri üstüne gittim hep canım sıkılıyor diye diye bıktırdım onu. ama ben daha beter oldum. depresyon ilaçları kullandığımdan beri yan etkileri sebebiyle iyice uyuştum. iş yapasım bile gelmiyor. gülesim gelmiyor. tek kalan gücümü oğluma harcıyorum. Ama eşimde beni canlandırmak için, ya en azından birazcık halimi anlasa, '' sen ne biçim insansın'' demek yerine birazcık empati kursa bana o da yetecek. GEçen gün biraz empati kur benimiçin bunu yap dedim '' empati'' lafını anlamadı... düşünün.. daha ne diyeyim... K

cnm kulüpteki kadın gibi yazan, doğan görünümlü şahinleri dikkate alarak arkadaş çağrısında bulun.. tecrübeyle sabittir june12 canım kocam, canım

Yalnızlıktan, arkadaşsızlıktan şikayet eden ne kadar çok insan var günümüzde. Etrafında kimsenin olmaması ayrı dert, olunca da kafana uymaması ayrı dert. Sorununu çok iyi anlıyorum ama seninle benzer sorunları yaşayan çok insan var emin ol. F fb341

neden evden çıkmak için mutlaka paraya ihtiyaç duyuyorsun? çocuğunu al sıkıldığında ; parka gidin. ordaki annelerle tanışır sohbet edersin bir süre sonra. hem böyle eve tıkılıp kaldıkça; konuşacak konunda kalmayacak ki zamanla. akadaşın olmasını istiyorsan sen davet et. kek yapıp seslen anlaşabileceğini umduğun bir komşuna. kek yaptım çayla sohbet ederiz gel dersin. eşin de bence kayınvalidenin evinden taşınmanızın intikamını alıyor senden. kendini yetersiz hissedipte onun eline daha çok koz verme. birumutt boncuk

bende 2 yıl önce üni kazandım, kazandığım şehre taşındık annem babam ben, maddi ve bazı ailevi sebeplerden dolayı zorunda kaldık diyebilirim. burada da hiç komşuluk yok, ne bir hoşgeldin diyen oldu nede 2 çift laf eden. okul açıldığı zaman haliyle kalabalıklaşıyor öğrenci geldiği için, birde burası öğrenci ve asker şehri diyebilirim. çünkü kışın öğrenci yada asker olmasa yerlisi çok az. etraftaki apartmanlara bakıyorum da hiç mi insan olmaz nasıl bir şehir bilmiyorum. okul dönemi güzel geçiyo diyebilirim, dersler oluyo yoğun oluyorum zaten arada da arkadaşlarla dolaşıyoruz bi şekilde geçiyo. birde ufacık bir şehir, istanbuldan sonra buraya taşınınca bunalıma girmiştim bende. deniz yok arkadaş yok çevre yok gezecek bi yer yok. iyiki bi "mecburiyet" caddesi var yani azcık dükkanlara bakıyoruz. tek cadde üzerine kurulmuş bi şehir resmen. adı bile ne güzel mecburiyet caddesi. yaklaşık 2 hafta önce okullar kapandı haliyle herkes gitti, annemde çalışıyor, babam emekli, bütün gün babamla evde oturuyorum. resim bölümü öğrencisiyim, resim yapıyorum, kitap okuyorum, arada ales çalışıyorum, yemek yapmayı öğreniyorum, biraz kk derken gün geçiyor bi şekilde ama gün içinde nerdeyse hiç konuşmuyorum diyebilirim. sevgilim de istanbul da, uzak kaldık birbirimize, o aradığında bile saatlerce konuşmamanın sonucu zor çıkıyo ağzımdan kelimeler bazen. sağolsun güldürüyo neşelendiriyo. o da olmasa konuşmayı unuturum herhalde. ne olursa olsun insan bir sese, bir gülüşe, sıcak bir sohbete ihtiyaç duyuyo. çok iyi anlıyorum sizi, bir an önce şu ev işiniz olursa taşınırsanız inşallah istediğiniz gibi bir ortamınız olur. bu arada eşinize de çok kızdım. sadece kendini düşünüyor, arkadaşlarıyla balığa gideceğine arada bir çocuğuyla sizi alsa yanına da, bi yerlere götürse, biraz dolaşsanız gülüp eğlenseniz daha iyi olmaz mı?

Kk buluşmalarına katılmayı denesen, belki seninle aynı şehirde olan ve anlaşabileceğin bir dost hatta birçok dost bulabilirsin :) Z

Bu arada alıntı yapmayı beceremedim eşimin iş arkadaşları bekar, evli olanlarla pek kendi de görüşmüyor. Aslında bir tane iş arkadaşının eşi vardı. Ama onun da bi rahatsızlığı var. Zihinsel engelli. Onunla bir süre görüştük. Ki inanın zor oldu. Ama sonra işten ayrılıp köye taşındılar bir daha görmedim ayymme oğluma kardeş

Burdur. orda da mı varmış mecburiyet caddesi aslında burası Isparta, Antalya, Fethiye'ye filan çok yakın ama arkadaş yok ki gidek görek nerde ne varmış ayymme oğluma kardeş

canım inan seni o kadar iyi anlıyorum ki çünkü hemen hemen aynı şeyleri bende yaşıyorum ama tek farkla benim çocuğum yok hepten yalnızım

bende çok yalnızım :2: yeni evlendim ve burası aileme arkadaşlarıma çok uzak bir yer. resmen 1.5 aydır oturuyorum ve hamileyim. kendi başıma dışarı çıkıp gezmeye halim yok başım dönüyor :2: pazartesi günü memur atamaları için kılavuz yayınlanacak 90 puanım var acaba memur olsam mı yoksa bebeğimi mi büyütsem :2::2::2: bir araya toplanıp ağlasak mı yoksa :2: ayymme oğluma kardeş

Arkadasim, durumun icin gercekten cok uzuldum. Ama bence senin sorunun arkadassizligin otesinde esinle. bu arada benim de hic arkadasim yok. Ben evlendim ve esimle yurtdisina ciktik. Ben calisiyorum, mimarim. Benim de esimden baska kimsem yok, cocugum da yok. Ben calistigim icin avantajliyim, arkadasim olmasa da calisiyorum, sosyal bir ortam icindeyim, insan goruyorum ama esim benim en iyi arkadasim. Yuzumu azcik asik gorsun hemen telaslanir, beni guldurmek icin herseyi yapar. Disari cikarir, alisverise goturur, kiyafet alir, iskambil oynariz vs. Ama beni mutlu etmek icin cabasi okadar cok ki. E ben daha neyliyim arkadasi. Esinin ilgisizligi, vurdumduymazligi cok kotu. Benim esim de Turkiyedeyken arkadaslariyla bulusur. Hatta adina da "balta muhabbeti" der Erkek erkege cikar. Ama benden adeta izin ister, o yokken ne yapacagimi, sikilmadan nasil vakit gecirecegimi ayarlayip oyle gider, obur turlu ici rahat etmez. Ertesi gunu de dun seni yanliz biraktim, sikilmissindir, hadi senle sunu yapalim, buraya gidelim der. Belki ben sansli azinliktayim ama olmasi gereken bu cnm. Esini karsina alip konussan ciddi ciddi, faydasi olurmu bilmiyoum, sonucta zorla yaptiramazsin, icinden gelmesi gerekir. Evlenerek hayatlarimizi birlestiriyoruz kocalarimizla. Benim bir hayatim var diyip kafasina gore takilamaz, sende takilamazsin. Artik evliyiz, ciftiz, onceki hayatimizi yasayacaksak neden evlendik. Camasirlarini yikayip, utulerini yapip, yemek pisirip, cocuk dogurmak icinmi. Belki bunu anlatmaya calisabilirsin. Zaten biraz insafi varsa anlayis gosterir. Evlenerek yeni hayatlar, yeni yasam tarzlari kuruyoruz. Evli adamin bekar arkadaslariyla cok sik gorusmesi, onlarla takilmasi da dogru degil, arada sirada olur ama, evli adamin bekar kankasi olmamali. Evli arkadaslarinizla ailecek gorusmeniz daha dogru. Atiyorum gene erkekler baliga cikar, onlar baliktayken esleri de birinde toplanir, sonra baliktan donup hanimlarini alip giderler falan. Hani illada erkek erkege olacaksa boyle olur. Ayrica kadinlarin gidememesi falan diye de bisey kabul etmiyorum. Kocam yaninda ben varken heryere gidebilirsin der. Canakkale cok guzel biryer, hatta 1 ay sonra oraya tatile gitmeyi dusunuyoruz. Iznimiz var. Okumus kulturlu bir kadin oldugun belli, kurslara gidebilirsin, parttime yada evden calisabilirsin. Maddi gucunuz varsa kucuk bir dukkan acabilirsin carsida, butik, bijuteri, parfumeri falan. Ya da bir okulun karsisinda kirtasiye. Aklima baska birsey gelmiyor. Esinle bunu cozmenizi ve bir an once mutlu olmani temenni ediyorum. Cok uzattim kusura bakmayin.

bir de şunu es geçmeyelim o geldi aklıma :) bak mesela burda bir çok arkadaşımız öyle konular açıyor ki eşleriyle ilgili bir çoğumuz sen nasıl bu evliliği yürütüyorsun ayrıl daha fazla kalma o evde gibi yoruplar yapıyoruz. Tek çareyi boşanma olarak gösteriyoruz dertli arkadaşımıza değil mi? Ama emin ol şuanda sana kimse böyle birşeyi yazmaz çünkü senin durumun senin gördüğün kadar vahim değil. Senin çektiğin de kolay değil biraz fazla bunalmışsın belki depresyondasın eşinle olan kopukluğunuzdan dolayı ama bak işte eşim çok kötü bir insan değil belki kendi fazla geliştirememiş. belki dünyaya at gözlükleriye dar bir pencereden bakıyor. Ama eşinin kötü ahlakı kötü huylar yok anladığım kadarıyla. çocuğuna karşı sana karşı şiddeti kötü lafları var mı? Bilmiyorum anlattıkların bu ve bunun gibiyse gerçekten çok kötü değil gerçekten birşeyler kurtarılabilir yuvan ayakta tazeliğini koruyabilir. ayymme oğluma kardeş

ah canım ya tüm yazdıklarını okudum gerçekten çok zor bunu ben de iyi bilirim. bende temmuzda bir yıl olacak evleneli başka şehire gelin geldim. Okdar zorlanıyorum ki o kadar yanlızım ki senin yine çocuğun var ona şükret onun için ayakta kal onunla birşeyler yapın o bile senin için bir arkadaş. Hiç değilse canımdan diyebileceğin tek kişi o var. Benimhenüz bebeğim olmadı erken biliyorum ama sıkıntılarım olduğu için hamile kalmam zor görünüyor tedaviye başlıyacağım yakında. Ben de tüm gün 4 duvara bakmaktan yoruldum duvardaki çizgileri bile ezberledim artık. Ailemden uzakta nefes almaya çalışıyorum eşimin ailesi destek olmadı yanımda olmadılar. Onlara mecburi ziyaret yapıyoruz gayet samimiyetsiz bir ortam annesi yok çünkü analığı var o da hiç oralı değil bana karşı oldukça mesefali ben de ona karşı artık. Dolayısıyla ben burada aile hasretiyle yanıp tutuşuyorum sadece bir tane arkadaşım var eşimn arkadaşının hanımı onunla arada gidip geliyoruz. Ben de üniversite mezunuyum çok iyi bir pozisyonda çalışıyordum İstanbulda buraya geldim küçük bir ilçe çalışma imkanımda yok. Allahtan bu süreçte eşim bana çok destek oluyor çok şükür ondan razıyım. Aynı dili konuşabiliyoruz beni anlayabiliyor azcık sıkıldığımı görse gel gezdireyim diyor. Ama farkettim yüzümü asınca bunaldığımı ona hissettirince artık ne yapalım ne istiyosun gel şunu yapalım diyor ama hafif de olsa bunaldığını hissediyorum. Allah razı olsun ondan ama senden öğrendiğim birşey oldu artık çok sıkılıyorum diyip onunda evden uzaklşamasını sağlamamam gerek çünkü neticede o da insan sen diyorsun ya hani sıktım ona söyleye söyleye. Ben bunu yapmamaya çalışayım artık. Benim de apartmanımda kimseyle komşuluk ilişkim yok kimseyi görmüyorum bile herkes asansöre çıkıp dairesine giriyor hiç komşum yok. Öyle zorlanıyorum ki bazen nefes almam zorlaşıyor boğazımda düğümleniyor sanki. Sen en azından kendi evine geçeceksin inşallah orada ortamın olur bir de muhakkak ne yap et kendini köreltme imkanın var çalış lütfen. Çok kapasiteli bir bayana benziyorsun lütfen artık silkelen canım çok güçlü ol ve kimseye koz verme. Eltin ve ya eşinin ailesi bunu koz olarak görmesinler onları mutlu etme lütfen. Ben de kendi dertleri anlattım sıkmamışımdır umarım ama durumumuzun çok da farklı olmadığına dikkat çekmek istedim. Ben de bazen diyorum ki böyle yaparsam Allah korusun bir de psikolojimi bozarım bu sefer daha büyük sıkıntılar beni bekler bazen kızıyorum kendime güçlü olmalıyım diyorum. İnsanın ruh sağlığı gibisi ok bazen sıkıntımı üzerime mal etmek istemiyorum. Sen de silkelen ne olur çok gençsin yavrun var hem kendini hem eşini yeme. Eşini ufaktan ufaktan değiştirmeye çalış. En azından bebeğini bahane et beraber parka götürün beraber büyük alışveriş merkezine çıkın çocuğu eğlendirelim diye. Ne bileyim eşin sana destek olması için zorla da olsa yüzünü asma çok bunaldığını ona belli etme bu sefer hayat sana zindanken ona da oluyor bu sefer yuvan sarsılıyor. Kendini topla arkadaşım eşinin seni anlamadığını falan bir kenera bırak ruh sağlığını düşün. Eşinle olan ilişkini yavaş yavaş düzelt. Sen onun için herşeyi göze aldın onun için katlandın herşeye demek ki çok sevdin o da seni çok seviyor emin ol. Ben de eşim için herşeyim bıraktım ufacık ilçeye geldim. Şimdi kafasına çıkamam ki. Allah razı olsun ondan şimdi anlıyor inşallah ilerde de aynı sabırla şefkatle yaklaşır bana. Sen de kendine söz ver asla bunalım takılma eşine belli etme biraz hayat dolu ol bunu başarırsın eminim çok geç değil daha çok yenisin yeni evlisin. Gör bak herşey güzel olacak kendi evine çıkınca çok farklı olacak. Ama neşeni kaybetmeden çağır onu geri eşinle yatağını asla ayırma hem çok günah hem de bu yuvanı çok önemli derecede sarsar. Erkektir bu allah korusun sende bulamadığını dışrda aramaya kalkar. Eminim güzel de bir bayansındır yatağını eşinle paylaş canım kardeşim nolur güçlü ol ben inanıyorum ki başarırsın. Gerçekten durmundan çok etkilendim. Kendi doktorun kendin ol Rabbine sığın yavaş yavaş kendi kendini terapi ederek o ilaçlarından da kurtulmaya çalış olur mu? İnan hayat onalara bağlı olarak yürümez yarın öür gün evladınında sağlıklı bir ortamda yetişmesi için silkelen biraz. Sen süper bir kadın süper bir annesin. Sen sileken bak eşinde yavaş yavaş değişecek sen değiştireceksin. Herşey gönlünce olsun evliliğini ayakta tut bitanem

Teşekkür ederim yorumlarınıza.. Ç. kale'nin tüm güzelliklerinden faydalanmaya çalışıyorum. Ama öyle bir şey ki ; oğlum küçükken bırakacak kimsem olmadığı için mecburen fazla dışarı çıkamıyordum. yarın 2 yaşına girecek. Sürekli o oyalansın, arkadaştan eksik kalmasın, iyi yetişsin diye parka, deniz kenarına, ne bileyim insanların olduğu yerlere gidiyorum. Eşim onunla birlikte balığa gitmemi istemiyor. Bir kaç kez sürpriz yaptım, yanına söylemeden gittim. hoş olmadı. ben de vazgeçtim. oysaki fotoğraf çekmeyi çok severim. üstelik balık tutma durumunu da eşime söyleyen benim. ben ikimize de olta almıştım. ama ben tutamadım. erkekler oluyormuş. bir kadının ne işi varmış. zaten uzaklarda tutuyor balığı, kendi arkadaşlarıyla. alkol de var tabi.. evet eşimle kültür farkının alasını yaşıyoruz. ben ona her durumunda destek olurken o bana ya inanmıyor, ya da destek olmak zor geliyor. Eşim kadının evdeyse ev işlerini ezberlemiş gibi yapmasını, her hangi bir sosyal ortama gerek duymamasını, sürekli motive olmuş bir şekilde gülümsemesini, derdi olmamasını düşünen biri. evet ben de artık buna inanıyorum. evlilikte eşitlik olmuyormuş. ayrıca '' düşünme, cahillik mutluluktur '' lafına o kadar inanıyorum ki artık. Bir şey daha anlatayım.. Facebook hesabım vardı. orda eski tüm arkadaşlarımla görüşüyordum. sonra manik- depresif diye bir gruba girdim. orda arkadaşlıklar edindim. samimi olmayan, yani gayet düzeyli ve sadece sevdiğim kitaplardan yazarlardan konuşabileceğim, hoş sohbet edebileceğim kişilerdi. ama eşimin anlamayacağını düşünüp bundan bahsetmedim bile. gizliyecek bir durumum da yoktu. ama sadece anlatmadım. bir gün eşim yazdıklarımı, bana yazılan yorumları okumuş. dünyayı başıma yıktı. facebook hesabımı kapatmak zorunda kaldım. o ısrar etti. halbuki hiçbir erkekle birebir bir konuşmam yoktu. bayan üyelerle de arkadaşlık kuracak gibi bir sohbet de yoktu ortada. sadece edebiyattan konuşulmuş yazılar vardı. '' elalem onun karısıyla nasıl konuşabiliyormuş vs. '' diye bağırdı çağırdı.. sohbet edemiyoruz açıkçası.. bu 3 senede yapmadığım etkinlik kalmadı. el işleri yapıp 10marifette yayınladım. orda dostluklar kurmaya çalıştım. yarışmalar kazandım. eşim destek oluyordu hep ama bi süre sonra bu da bana yetmedi. şiir yarışmalarına katıldım orada dereceler kazandım. doğudan makyaj malzemesi alıp facebooktan arkadaşlarıma sattım, bir blog yazdım. içimi dökmek için.. yaptım da yaptım.. ama hastayım.. sadece yanımda eşimden başka kimsem yok. o da yokmuş gibi davranıyor. her şey normalmiş gibi olsun istiyor. dün gece 1 de eve geldi.. üzerine arkadaşının yanında onu rezil etmişim arayarak.. onun için sabaha kadar bana bağırdı. şuan gözlerim davul gibi. ağlamanın nasıl bir acizlik olduğunu 9 yaşımdan beri bilirim. ama ağlamaktan başka yapacak bir şeyim yok. gücüm kalmadı... A ayynill Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik