Aynen öyle dediğin gibi. Minik kalbimi kırdılar çocukken ben ufacıkken M m_nil Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

dünya hassas kalpler için bir cehennem... o cehennemden kurtulmanız için insanları hayatınızın dışında tutmalısınız, insanlar sizin için bir aksesuar gibi olmalı, lazım olduğu zaman takın, lazım olmadığı zaman çıkartın kafanızdan, sanırım sorununuz insanları çok ciddiye alıp her hareketi şahsi olarak kendinize yormanız, yukarıdaki tavsiyeyi o yüzden verdim, şöyle düşünün herkesin bir hayatı o hayatında rutininde bir akışı var ve herkes o akışta ilerliyor, siz o akıntıda kendinize bir yer kapmaya calışıyorsunuz yada oyle sanıyorsunuz ama herkesin önceliği kendi hayatı, kimse sizi, sizin sandığınız kadar net görmüyor, küçük görmüyor, tuhaf görmüyor, sadece siz kafaya takıyorsunuz, sizde kendinize bir yön bulup oraya doğru akın, milleti boşverin, kendinizi tuhaf yada normal bütun ozelliklerinizle sevin, baskasının sevmesi yada nasıl gördüğü önemli değil siz kendinizi sevin ve saygı duyun, gecmişi boşverin anı yaşayın, herkes kendi derdinde surekli izleniyormuş gibi kasmayın, kendinizi rahat bırakın...

Daha doğrusu kimsem yok

37 yaşımdayım ilk antideprasanimi 10 yaşında aldım belli aralıklarla kullanıyorum hiç bir yan etkisini görmedim şehir efsanesi ilaç bağımlılık yapıyor falan en ağır olanı da kullandım doktor gözetiminde olunca bıraktığım zaman sıkıntı da yaşamadım

bence degişmen için o yazdığın şeyleri düşünmemek.. safim degil.. ben akıllı biriyim.. kararlı olacagım.. yapmak istediğim yapacagım.. gücümle savaşacagım de.. istersen plan yap gününe gün uy.. mesela sabah 7 de kalkıcam kahvaltı yapıcam.. spor yapıcam. arkadaşlarimla buluşucam diyin.. sadece düşüncelerini duygularini degiştir.. kendini mutlu edecek şeyler yapmalısın.. bu yazi baya olumsuz.. böle düşünürsen hiç bişey yapamazsin.. benden bu kadar.

26 yaşındayım Okulu terk ettim açıktan okudum psikolojiksorunlarımdan dolayı. Vasıf gerektirmeyen işlerde çalıştım MidNight rAmbler I don't fall, I have wings in my soul 😌 Anneler

Yorumlarda arkadaşlarında bahsettiği gibi saflık değil bu kendinizin farkındasınız ama sadece özgüven sıkıntınız var o kadar. Çekingen ve içe kapanıksınız buda karşınızda ki insanlara karşı hiç hayır diyememek, dalga geçildiğinde sessiz kalmak, farklı düşünceleri dile getirirken çekinmek gibi sonuçları doğuruyor. Ama çoğumuzun böyle bir dönemi oldu. Zaten yaşayarak kendinizi değiştiriyorsunuz daha doğrusu değiştirmek zorunda kalıyorsunuz. Kendinize çokta gerçek dost aramayın inanın nadir bulunur. Sadece özelinizi anlatmamaya çalışın, doktora gitmekten hiç çekinmeyin ben bulabilsem giderdim bence herkesin ihtiyacı olan bi şey psikoloğa gitmek illa ki travma olması gerekmiyor. Yeri geldi zorbalıkta gördüm, çok sevildiğimi düşündüğüm insanlarla da tanıştım ama kimse için kendimi depresyona sokmamam gerektiğini çok iyi anladım. Bu senin öz ailende olsa geleceğini, hayallerini yok etmelerine izin vermemelisin.

Değişmek istiyormusunuz önemli olan

İstemez olur muyum ama hiç gücüm yok

Canım benim ya kıyamam çok üzüldüm senin için. Öncelikle bi kendinin farkına var. Sağlıklı olduğunun yiyecek ekmek içecek suyun temiz kıyafetlerin yatacak bir yatağın var. Eminim çok da güzel birisindir. Kendine bak bir gün süslen güzel giyin makyaj yap bu sana iyi hissettirebilir. Dışarı çık gökyüzüne bak derin derin nefes al temiz havayı çek içine. Sahip olduğun her şeyin belkide başka birilerinin hayali olduğunu düşün. Kişisel gelişim kitapları okuyabilirsin, kişisel gelişim videoları izleyebilirsin. Yaşayısıni ve karakterini daha doğrusu davranış ve tutumlarını beğendiğin bir insanı kendine rol model alabilirsin. Hiçbiri bir çözüm olmazsa sana psikiyatrik tedaviye yönelmeni öneririm. İnan hayatta çoğu şeyin bir çıkar yolu bir çözümü vardır ve hayat her şeye rağmen çok güzel ve sen daha yolun başındasın eminim hayatında yaşanılmayi bekleyen çook güzel günlerin vardır.

Değişmeniz için kimseye gerek yok. Bi tane siz birde irade yeterli. İnsanları bırakıp kendinize odaklanın. Bir kağıt kalem alın. Olumlu ve olumsuz yonlerinizi yazın. Olumsuz yönleri torpulemek için sürekli bir farkındalık gerekiyor.

Saf biri bu cümleleri kuramaz. Sadece özgüveniniz yok diyelim. Durup dururken hicbir şey düzelmeyeceği için öncelikle iyileşmeyi isteyin, sonra terapi alın yaşam sevinciniz olsun. Arkadaşlarınız olur, iş hayatınız olur, aşk hayatınız hepsi olur. Hangimiz hata yapmıyoruz, süper zekayız, mükemmeliz ki, insanız herseyden önce. Kendinizi ötelemeyin, başkalarıyla kıyaslamayın. Hedef belirleyin ağır aksak da olsa ilerlemeye çalışın. Hayat kısa ertelemeyin. Önce yataktan çıkmanız lazım bunları yapabilmek için. Start düğmesi elinizin altında...

Kendimize konduramıyoruz bence. Ama benim en gecerli sebebim annemin ilaçlara karşı olması ona uyup gitmedim yıllarca

Doktora gitmemek için neden direndiniz çok acayip burda ki konuları görüyorum psikolojisi bozuk insanlar ısrarla doktordan kaçıyorlar sebebi nedir hiç anlamıyorum kolumuz bacagimiz kalbimiz ağrıdığında doktora gitmiyor muyuz? Insanin ruhunun yaralanması kadar normal bir şey yok yıllardır psikoloğa psikiyatriye gidiyorum çok faydasını gördüm şimdi emziriyorum emzirmeyi bitirince yine gideceğim kendimizi kötü hissedip üstesinden gelemiyorsak yardım almanın zararı yok faydası var

Bir insanın bunları haketmesi için özel bir insan olması veya özel birşey yapması gerekmiyor.

O olur dediğiniz hiçbir şeyi hak etmiyorum

Annem bana safsın diyor bana iftira atıyor İmali konuşuyor ben de bu laflara kapılıp kendi hayatımı söndürüyorum işte MidNight rAmbler I don't fall, I have wings in my soul 😌 Anneler

Sihirli bir değnek bekleme olmayacak. Yavaş yavaş adımlar atarak olacak.. Hani o çok korktuğun şeyler var ya cesaret edip onları yaparsan devamı gelecek. Konfor alanının dışına çıkman gerek. Belki şu na kendini geçici de olsa güvende hissediyorsun evde. Kimseyle konuşmuyorsun, kimse sana zarar veremiyor, bir şey yapman gerekmiyor. Ama sahte bir güvenlik hissi bu. İnan sevmek, sevilmek, bir şeyler başardığını hissetmek en önemlisi ben bunu yapabilirim deyip kendine güvenmek çok güzel bir şey. 1. Kendini sevmeye başla, nasıl mı? Kendinle kavgayı bırak, diğer insanlarla kıyaslamayı bırak, bu senin hayatın kendi hayatına odaklan, kendini sadece kendinle kıyasla. Düne göre daha mı iyisin, dünden beri bir şey başardın mı kendine bir şey kattın mı buna bak. 2. Vücudunu mu sevmiyorsun? Bunun için bir şey yap, ama yapabiliyorsan, imkansız olanları kabullen. Kendinin en iyi versiyonunu yarat. Derli toplu giyin, insanlar ilk giyime bakarlar ve saygı duyarlar. Spor yap, sağlıklı beslen. 3. Kitap oku bol bol, film izle insanlarla konuşacak bir şeyin olsun. Her konuda biraz, bir konuda her şeyi bil:) Mesela her gün değişik bir müzik dinle, youtubeda envai çeşit video var kişisel gelişimle ilgili. Bir terapi değil ama kendini anlamlandırmana yardımcı olur. 4. Az ama öz konuş. Kendini çok açıklama, bir şeyi bir kere söyle bırak. Hayır demeyi öğren. Kendini başkalarının yanında gömme. Çok yakın olmadığın insanlara her şeyini anlatma, her şey yolunda de geç. 5. En önemlisi bir işe yaradığını hisset. Hayatta bir amacın olmalı. Okulu bıraktıysan bir meslek öğren, ya da tekrar gir sınava. İlk bölümümü bırakıp ikinciye başladığımda ben de umutsuzdum ama pes etmedim. Bunlar bir anda olmayacak, sen kendine yardım etmezsen kimse etmez. Ama gereğinde yardım istemekten de çekinme. Uzun zamandır yapmayı ertelediğin bir şey varsa ilk onu yap, sonra kendine bir psikiyatr/psikolog araştır ve her gün kendine iyi şeyler söyle. İyi şanslar

Kaç yaşındasın okuyo musun mesleğin ne biraz detay verirsen daha çok yardımcı oluruz SIFIR MOD %100

Olsun sonuçta çalışıp paranı kazandın, ne bölümleri okudun kendine iş anlamında bı plan çizmelisin zamanla her şey rayına oturur para kazandikca ozguveninde gelir, inan kimse senden daha akıllı değil sadece biraz özgüvene ihtiyacın var hepsi bu. Saf kalpli olmak insanların güvenini suistimal eden, kalp kıran, insanların zamanını parasını çalan kalpsiz biri olmaktan çok daha iyi. OrangePurple

Kalk bir sallan kendine gel ya. Kimse senden üstün ya da iyi değil. Herkesin kendine göre sorunları var. Cok mükemmel hayatı, işi, sosyal ilişkileri var sandığım arkadaşım içten içe kendini bitiren, her şeyi kafasında büyütüp aslında rol yapan biriymiş. Bunu acı bir şekilde öğrendik. Kendini sorgulaman, bir şeylere dikkat etmen çok iyi bir özellik herkes bunu yapsa ince düşünse keşke... Alman gereken psikolojik yardım varsa hiç durma. Seni en iyi sen tanırsın. Ben de tedavi gördüm hatta kendimde bir sorun var mı kaldı mı diye testlere, heyete bile gittim Bir şeyin yok denene kadar kimseyi aldırmadım bile. Bana önce ben lazimim! Sen şimdi ayağa kalkıp silkelenmezsen bir yere kadar sana aaa yazık tüh tüh derler ama sonrası deli der geçerler. Hayat böyle canım sen iyi olacaksın ki çevrende ona göre şekil alsın. Beni dinle kalk yaşamadan gereken hayatı yaşa hakkını ver.

Saf değilsiniz bence psikolojiniz iyi değil sadece ki bu diğerinden daha zor ve kötü bence. Saf olsanız durumun farkında da olmazdınız zaten. Terapiye, kendinizi yargılamamaya acımamaya.. ihtiyacınız var gibi. Umarım imkanınız vardır

Çocuk yetiştirirken bile uzmanlar uyarıyor "sen yaramazsın" derseniz çocuğu etiketlersiniz ve çocuk artık yaramaz olduğunu kabul edip ona göre davranır diye. Siz kendinizi saf diye etiketledikçe saf olma halini yaratırsınız. Birşey yap dendiğinde kimsem yok diyorsunuz, hayatta hepimiz bir yerde yalnızız. Ben mesela yurtdışına geldim, ailem arkadaşlarım Türkiyede kaldı, benim de burada kimsem yok. Konu komşuya gördükçe günaydın dedim üç beş laf ettim, iş arkadaşlarıma sorular sordum yavaş yavaş adımlar attım. Biriyle görüşmüşsünüz soğuk davrandı diye dünyanız yıkılmış. Herkesin başarısız ilişkisi oluyor, valla siz yazana kadar aklıma bile gelmiyordu bana soğuk davranan oldu mu diye, kesin olmuştur. Ne yapayım yani? En yakın arkadaşım bile olsa o an doğru zaman değilse soğuk davranabilir. Belki çocuğu hasta, belki keyfi yok belki patronu birşey dedi, belki görümcesine kızdı aklı orda belki bir borcu harcı var? Herkes her an sıcak davranmak zorunda değil ki? Öncelikle şu yataktan çıkın önümüz bahar her gün bir yarım saat çıkıp dolaşın yürüyüş yapın.

Çözümsüz tek şey ölüm, ölüm dışında her şeyin çaresi var.

Çocukluğunda çok fazla eleştiriye ve küçümsemeye ve suçlamaları maruz kaldığını düşünüyorum maalesef bu tür davranışlar her zaman çocukluktan gelir hiç kimse annesinin karnında psikolojik rahatsızlıklarla dogmuyor

Safım ve uzun zamandır kafam çok dolu en basit kararı bile alamıyorum, beynim çalışmıyor, düşünemiyorum. İçim çok huzursuz böyle biri olduğum için kendime çok üzülüyorum kendime başka birine acır gibi acıyorum. Tüm gün yataktan çıkmayıp yaptığım en basit şeyi bile düşünüp pişmanlık duyuyorum. Yerin dibine girip uzunca bir süre inSan içine çıkmak istemiyorum. Yaptığım her hareket bana batıyor kendimi aşırı derecede kontrol ediyorum sanki bir annenin çocuğuna davrandığı gibi davranıyorum kendime. İçimden gelen hiçbir şey yok sadece uyulması gereken kurallar yapılması gereken işler varmış gibi geliyor. Kendimi bir şeylere mecbur hissediyorum. Kafamın içinde konuşan biri var onu 7/24 dinliyorum. Dış dünyada hiçbir şey dikkatimi çekmiyor, canım hiçbir şey istemiyor, hayata devam etmek için ağzıma bir iki lokma atıyorum. uzun yıllardır depresyondayım doktora gitmemek için direndim şimdiyse elinde hiçbir şeyi olmayan bir genç kız olup çıkıverdim. Onca yıl diğer insanların yanında küçük düştüğüm anları hatırlayıp yerin dibine girmeyi düşünüyorum. İnsanlar zorba; insanlar acımasız; insanlar anlayışsız... İnsanlar hayata tutunmuş ben ise sallanıyorum o dalda her An düştüm düşeceğim gibi. Kendime dost değilim, Aklıma beynime şeytan girmiş gibi geliyor, yapıcı eleştirilere kulak asmıyorum kendime kötülük etmekten zevk alıyorum, intiharın bir türü mü bu durumum? Kendimi bedenen öldürmeye cesaretim olmadığından psikolojik olarak öldürmeye çalışıyorum. İnsanlar beni kullanıyor gibi geliyor, kafamda kuruyorum bana yalan söylüyorlar arkamdan konuşuyorlar sanki. bu yüzden kimseye içimi açamıyorum utanıyorum birine anlatacak diye endişeleniyorum. Son yaptığım hata biriyle tanışmak için kendime ısrar etmem oldu tanıştık da bir şekilde tanışmaz olaydık iyi de gidiyordu Son konuşmamızda çok soğuk davrandı daha da konuşmadık ben de ona ithafen hikaye attım baktı ama üstüne bile alınmadı kendimi kullanılmış ve alay edilmiş gibi hissetmenin derin üzüntüsünü yaşıyorum. okuduğunuz için teşekkürler içimi döktüm baya iyi geldi.

Ah ah ben de sen gibiyim ne yapacağız biz senin aynisiyim D Dexter Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik İptali tek ayak cezası Anneler

Kendinle ilgili çok olumsuz düşüncelerin var. Bence diğer insanları bosverip önce Kendinle kavgani bitir kendini sev, kendine değer ver. Bir spor salonuna yazilabilirsin mesela. Gelişim kitapları oku kimse dört dörtlük degilki herkes yasayabilir bu duyguları ama üstüne çok gitmissin. Olumlu düşünmekten basla yataktan cik güzel kıyafetler giy.

yeterince kazık yediğinizde o saflık gidiyo bayağı gözünüz açılıyo hatta. yardım alarak bunu hafifletebilirsiniz, onu yap bunu yap dememiz kişiliği değiştirmez maalesef