Ayy yemin ederim 19 yasindaki gencten bahsediyorum, o da sifon özürlü. Bi kez uyardım unutuyorum sen ceksen olur musun dedi arsız. Annesine cok soyluyoruz bu boyle olmaz diye, hatasini kabul ediyor ama kazik kadar oldu ne yapayim diyor. Eh gecti borun pazari tabi. Bi de hayatta hicbir gayesi olmayan surekli mutsuz tiplerden. Herseyden sikayet ediyor, omur torpusu yeminle. Neyse ben yine de kınamayım :)

Konu sahibi de zaten özleştiri yapıyor. Yetiştirenlere atıfta bulunuyor, değişmeliyiz diyor ama siz daha ilk yorumda kimin nasıl yetiştirdiği sizi ilgilendirmez, siz iyi yetştirin o zaman diye garip bir tepki veriyorsunuz. Şimdi de değişime kendimizden başlamalıyız diyorsunuz.

Katılıyorum Gangsta, yeme meselelerinde aşırı panikleyen bir anne olmasam da benimkileri büyütürken gözlemlediğim şu ki, adeta vitamın hapı kadar bir lokmayla akşamı rahat edebiliyor çocuklar. O açlık duygusunu bastırınca gerisini aramıyor. Peki nerede kaldı dengel beslenme, düzenli yemek saatleri? Küçüklüklerinden beridir düzenli öğünler olarak yemek hazırladım. Nasıl ki "uykusu gelince uyur nasıl olsa"diyerek saldım çayıra davranmadıysam, yemeklerinde de aynı düzeni kurdum. Yemedikleri örneğin havuç, karnabahar vs, aldırmaz görünerek bir dahaki piştiğinde sadece 1 çatal tattırarak alıştırdım. Dışarıdan kolay görünüyor"biz küçükken bulduğumuzu yerdik"vs demek. Keşke bazı şeyler o zamanlardaki gibi olsa. Ama dünya değişti, çocuklar farklı, ilgiler farklı, şartlar farklı. Örneğin saatlerce sokaklarda oynayan çocuklar eve aç düşerdi. Şimdi enerjilerini dökecekleri alanlar yok, annelerimizden çok daha endişeliyiz sokaklardan. Konu sahibinin demek istediğini anlıyorum ama. Hazır bir hayat sunuluyor çocuklara, sunuyoruz, belki bizden iyi yaşasınlar diye, kendi eksikliklerimizi tamamlamak adına. Fakat herşeyin kolaylaştıkça değersizleştiği de bir gerçek...

Geçen gün bir konuda yazmıştım, şimdiki annelerin çoğu buldumcuk olmuş gibi davranıyor. Düzeltilebilir mi, hiç sanmıyorum.

Konu sahibi size sonuna kadar katılıyorum. Bütün veliler çocuk psikolojisini müthiş biliyormuş gibi benim çocuğumun psikolojisi bozulmasın mantığı altında mutlu olamayan, doyumsuz bir nesil yetiştiriyorlar. Her dediği yapılan çocuk gerçek hayatla karşılaştığında dut yemiş bülbüle dönüşüyor. Anne babası onu pamuklar sarıyor ama gercek hayat çakıl taşlarıyla dolu. Kendi cocuklarimiza iyilik degil kotuluk yapıyoruz. Bunun sonucunu kötü ödemeyiz insallah

Kesinlikle cevremde çok görüyorum bunu ve artık ilgisiz anne olduğumu bile düşünüyorum bazen. Çünkü ben sürekli çocuğum terledi mi diye sırtını kontrol etmiyorum. Hafif bi terlemede hemen ustunu degistirmiyorum. Yemeğini yemediği zaman arkasında elimde tabakla tüm evi dolasmiyorum. Sokağa parka gittiğimizde kıyafetini onemsemiyorum batırdığı kadar batiriyor heryeri toprak oluyor. Yemek yerken üzeri battı mi diye düşünmeden 1 yaşından itibaren ellerine kaşığı tutuşturuyorum kendileri bu yüzden hemen yemeği öğrendiler. Geçen gün arkadaşım 5 yaşındaki cocuguna yemeği kendi yedirirken benim daha 2 yaşına gelmeyen bıdık eliyle hepsini yedi bitirdi her yeri battı tabi üstünü değiştirdik. Kendi yemeğe alıştığı için de ben yedirmeye calissam da kızar kendi yemek için kaşığı elimden alır. Ama elleriyle yediren bazi arkadaslar bunu garip buluyor. Herkes 37 derece ateşle çocuğu hastaneye götürürken ben 39 larda sürekli Kadir Tuğcuyu okurum kendimi rahatlatmaya çalışırım. Sonra çocuğa ilaç vermeyen doktora götürmeyen ilgisiz anne olarak görürler beni. Daha çok şey var belki ama cidden en umursamaz da ben görünürüm. Ayakkabi giymesine bile iki yaşından sonra yardim etmem. Hic zamanın ideal annelerinden değilmişim meğer

İşte her çocuk doğmadan kendi içinde bir prens bir prenses. Bize bir veli görüşme tutanağı geliyor. Çocuk annenin babanın anneannenin babaannenin kıymetlisi biriciği. Çocuğun her istediiği yapılıyor. Ama aileden başlayacak olan eğitimi imse vermiyor ne yazık ki..

Öncelikle herkese merhaba bayanlar ve özellikle sevgili anneler Ben bir öğretmenim. Malum okullar yeni açıldı. Okulların da açılması değil aslında yeni yetişen nesili yetiştiren biz anneler sizlere bir sorum bir sorunum var benim. Bir çok konu okudum burada yıllardır. Çocuğum şöyle, çocuğum şöyle, çocuğumun okulu, çocuğumun kursu, çocuğumun öğretmeni, çocuğumun... diye devam eden. Kendi çocukluğumuzu düşünüyorum da bizler bu kadar el üstünde büyümedik. Elbette ki anne babalarımız severdi bizleri ama bizlerden sonra gelen kuşak yani bizim çocuklarımızı bizler şımartıyoruz. Katıldığım bir seminer de ünlü bir konuşmacı demişti ki eğitim sırasında "O üşümeden giydirilen, acıkmadan yedirilen, o düşünmeden onun adına düşünülen bir nesil yetişiyor". Gerçekten de öyle olduğunu görüyorum. Çocuklarımızı düşünmek adı altında sıkmaya başlıyoruz sanki. Onunla ilgili bir durumda ondan fazla çaba sarf ediyoruz. O çabayı çocuklar sarf etmeli bizler değil. Yarın öbür gün kaybımızı yaşadıklarında hayatla baş etmeyi öğrenmeliler. Yani kısacası onları düşünelim ama bunun bir sınırı olsun istiyorum. Yani diyorum ki onlar acıkmadan yedirmeyin bırakın acıksınlar açım desinler farına varsınlar. Üşüdüklerini bilsinler. Düşünmeyi öğrensinler. Sizlerin yorumlarını bekliyorum. Teşekkürler

Cocuk egitimi, devir ve sartlar sebebiyle çok zor. Bildigim bu kadar. Psikiyatristlerinde bir bildigi yok. Hicbir durum ve hasta bir kalıba sokulamaz ki tedavi nasil olsun. Zaten şunu yap demiyor hicbiri dinleyip dinleyip gönderiyor. Arkadas ne yapacağımi bilsem niye sana geleyim. Bir ton paraya kıyayım. Çinde miydi Japonyada mi ne teknoloji bağımlılari tedavi merkezleri var. Acil bize de lazım. Birde genclerde sigara niye bu kadar artti ne üzücü bir durum.

bu sosyal medya vs sayesinde herkes buldumcuğa dönmüş durumda x'in annesi kocişinin prensesi tarzı kadınlar çocukları çok şımartıyor malesef. aman en güzeli benim çocuğumun olsun en iyisi olsun diye diye çocukları yarış atına çevirdiler. biraz relaks olsalar çocuklar kendi kendine düşe kalka öğrense.

Yeni nasıl anne babalar kendi anne babalarindan görmeyi bekleyip de göremediklerini evlatlarına göstermek yaşatmak istiyor ama bazıları dozunu kaçırıyor b. kunu cikariyor. Demek ki eski anne babalar da iyi ebeveyn değildi eksikti.

Kinamayim, insan korkuyo cocuklari ilerde kendi pisligini bile toplamaktan aciz olur diye. Herseyin orta yolu var, ama biz maalesef ortasini bulamiyoruz

Ucu başkalarına dokunan, yani saygı duymak, can yakmamak, öldürmemek, şiddet uygulamamak vs konularında herkes çocuğunu doğru düzgün yetiştirsin, ki zaten bunlarda doğru birdir, öyle kişiye göre değişmez. Onun dışında kim ne yaparsa yapsın diye düşünüyorum.

Bende seni canım

Kendide yeni nesil üstüne alınmış ondan o tepki

Öğretmenlerin anne babalara atıfta bulunmasını hiç hoş karşılamıyorum yani ben öğretmenim diyerek başlayan cümleler gayet boş geliyor bana Öğretmenler yetiştirsin diye okula gönderdiğimiz çocuklar da mükemmel bir donanımla bize geri gelmiyor Yani eleştirmek için öğretmen olmaya gerek yok veya ben öğretmenim diyerek eleştirmek haklılık payını artırmıyor Sizler okullarınızı düzeltin sınıflarda her çocuğun gönlünü doyurun evde biz de elimizden geleni yaparız

"Kimin evladını nasıl yetiştirdiği kimseyi ilgilendirmez. Bu düzeni bozmak istiyorsak önce kendimiz düzgün evlatlar yetiştirmeliyiz." Demek istedim. İlk yorumumda aynı. Siz iyi yetiştirin derken kendi evladını kasteddim. GunesinKizi35 9. takım

Seviyorum seni sarışınım :)

Yeni nesil ebeveynleri daha bilgili, daha meraklı, daha doğru şeylere yöneliyor. Baskıcı ve aşırı hoşgörülü aile tipi her dönemde vardı. Ama en azından bi sorumlulukları olduğunun farkında aileler artık. Yemekle içmekle çocuk büyümediğini biliyorlar. Yani; şımarık yetiştirmek değil, ilgili olmak bi çoğunda olan.

"Biz çocuğumuzla arkadaş gibiyiz" olayını çok abarttık çok

Ya bu simartmanin bir diğer sebebi de, ailelerin kendilerini ve cocuklarini bir anlamda pazarlama istekleri. Biraz kaba oldu farkindayim ancak ben bunu gercekten böyle goruyorum. Herkes en iyi anne olma derdinde, hem de en bakımlı anne, hem de en sosyal anne, hem de herseyin en yenisinden haberi olan anne. bununla birlikte anneler kendi mukemmelliklerini tamamlamak için önce kocalarıni sekilden sekile sokuyorlar , çocuk olduktan sonra da çocuklarını. Çünkü en akilli cocuk onda, en iyi giyinen en stylish cocuk onda, en iyi yuzen cocuk onda, en erken yabanci dil konusmaya baslayan cocuk onda. boylece kendi mukemmelligini tamamliyor anne. Ve evet, ben bunu bir pazarlama bir begeni gosterisi olarak görüyorum Ancak dikkat edin, en saygili cocuk benim çocuğum demiyor kimse. Oglan kitap okumayi çok seviyor diyen bir anne duymayali yıllar oldu. Ya da bizimki de şu yeni dogan kediye mama götürüyor her gun diyen biri. Cunku cocuga kesiti gostermiyoruz. İpadiyle 2926329 tane cocugun yaptığı gibi oyun oynamasini bisey sanıyoruz Biz annelerin önce kendimize olan saygimizj kazanmamiz lazım. En son okudugumuz kitabi dusunmemiz, bir sporla ilgilenmemiz, gunceli taki etmemiz lazım. Lazim ki kendimizi de cocuklarimizi da birer begeni aracı olmaktan çıkaralım İns çok dagitmamisimdir konuyu. İyi ki acmissiniz bu konuyu

Anneler ve babalar olarak proje çocuk yetiştirme çabamız yüzünden maalesef hatalarımız çok var. Suyunu, yemeğini ayağına getirerek. onun yerine düşünerek çocuğu bir bireylikten çıkararıyoruz. Çocuk nasılsa annem, babam hallaeder diye düşünmesine sebeb olduğumuzdan özgüveni yerlerde bir çocuk yetiştiriyoruz. İlgi ayrı birşey Çocuğa sürekli hizmet etmek ayrı birşeydir. Engelli değilse eğer bırakın kendi işlerini kendi halletsin Ve bi zahmet ne yapması gerektiğini kendi düşünsün. Yoksa evlendiğinde annesinin dizinin dibinden ayrılmayan, annem de annem de diyen bireyler olurlar.

Merhaba Hocam:) hocam demek cok keyifli. Burada sizi ankayacak cok insan olduğunu sanmıyorum cevapları gördğm çünkğ. Sizi ilgilendirmez, söylemekle değişmez falan diyenler olmuş:) Sizinle o kadar aynı fikirdeyim ki ancak bu kadar aynı fikirde olabilirdim:) kesinlikle çocuklara karşı çok yanlış tutumlar içinde bence de ebeveynler. çocuklar açlıktan ölmez soğuktan donmaz ağlamaktan da bi şey olmaz. etrafımdaki annelere bakınca hayret ediyorum. evime çocuklu arkafaşlarım geliyor. çocuğu kumandayı fırlatıyor kıracak neredeyse, dur yapma diyen yok. bi şeyler yesin diye eline zorla yiyecek tutusturup yğrğye yğrüye yemesine izin veren çok. Vs. Vs.

İlerde ben paşayım, üstünüm diye eşlerinin sevgililerinin canlarını yakiyorlar dünyayı değiştirecek olan yine biz kadınlarız. Hersey bizim elimizde alimde çıkarırız zalimde. Alimlerin artması dileğiyle

Ben de henüz bir anne değilim. Büyük konuşmak veya şahsen birilerini eleştirmek ne haddim ne de niyetim. Fakat söylediğiniz şeyi çok iyi anlıyorum. İki tane yeğenim var. Ayrıca eşimin kendinden yaşça çok küçük kardeşleri var. Ev bulamama sorunu yüzünden neredeyse 8 ay onun ailesiyle yaşadık düğünden sonra. İnanın artık kayınvalideme acıdım. Dur dendiğinde durmayan, sürekli istekleri olan, aralıksız şikayet eden ve asla mutlu olmayan çocuklar yetişiyor çünkü. Şöyle de bir sıkıntı var, çocuklar aslında çok akıllı, çok sevecen ve istediklerinde gayet uysal çocuklar. Fakat annelerini hiç umursamıyorlar. Yani onlara karşı disiplini hiç yok, söz geçiremiyor. Halbuki ben bi konuda onlara kızınca çoğu zaman hatalarını kabul edip susuyorlar. Buna karşılık annelerini parmaklarına dolamışlar. Biri sürekli kendini acındırarak istediğini yaptırıyor, biri babasının biricik prensesi olduğu için, diğeri de aralıksız ağlayarak. Mesela çocuk derste uyuyakaldığı için öğretmeni defterine not yazmış ve uyarmış. Çocuk bunu ağlayarak gösteriyor ve yarın okula gitmeyeceğim, bana kızdı falan diye diretiyor. Bağırdı veya çok kötü bi şey mi söyledi diyorum hayır diyor. O zaman bu uyarıyı hak etmişsin diyorum. Kayınvalidem ''olsun, biz yarın gidip şu öğretmenle bir konuşalım. Bu çocuk daha küçük, bu kadar sert davranması gerekmiyor" dedi. Ben yüksek lisans yaparken 20 yaşında aynı sebepten öğretmenden uyarı yedim, suçlu olduğum için sustum. O yüzden bu konuda çocuğu pışpışlama, asla suçunu kabul etmez dedim. Buna bile bozuldu çünkü çocuğuna haksızlık yapıldığını düşünüyor. Halbuki eşim ve benimle yaşıt olan görümcem çok daha ağır şartlarda büyümüş ve onlara karşı asla böyle toleranslı olmamış anneleri. Bi anne bile yıllar içinde böyle değişebiliyor ise, çocukların böyle olması normal değil mi?

İşte değişime kendimizden başlayalım elbette ki ama başkasının da hatasını göstermezsek şuan da yetişen neslin kuşağı yani bundan 2 kuşak sonra yine aynı sorunlar baş gösterecektir

Sorumluluk bilinci olmayan, herseyi Anne veya babasindan bekleyen, ortaya çıkan eksigin sorumlulugunu da Anne babaya yukleyen, ozguven adi altında her turlu simarikligi kendine hak goren bir nesil yetisiyor. Anne babalarin gozleri sadece kendi cocugunu goruyor. Cocuklarinin bir dedigi iki olmuyor. Ve sonuc ortada. Egitim can cekisiyor.

Biz son çocuklardık bizden sonrakiler direk ergen olarak doğdular

Bencede çok haklisiniz. bende bir anne olarak istemeden de olsa benim olmadi onun olsun ben yapamadim o yapsin modundayim malesef ama şöyle bir durum var bunu düzeltmeye calisiyorum ve cok şükür ki benim kizim 3 yaşında ama tutturan bir çocuk değil heralde sansliyim bu yönden :) inşallah kizimin ilerki okul yillarinda sizin gibi anlayisli öğretmeni olur. çünkü öğretmeninde iyi olmasi çocuğun tüm hayatini etkileyen bir durum.

Bunların sonucu olarak şuan tvde gördüğümüz reklamlar bile çocuklara göre belirleniyor. Çünkü biliniyor ki çocuk arka planda karar verici mercii. Mesela bu nedenle araba reklamlarında hep arka koltukta bir çocuk figürü vardır. Bu şekilde daha farkında olmadığımız bir çok şey var. Örneğin bir ara da 'çocuğunuzla arkadaş olun' furyası başlamıştı. Hayır kimse çocuğuyla arkadaş vs olmasın, ebeveyni gibi davransın bu kadar basit. Sonuç olarak milletçe dengeyi tutturamıyoruz hiç. Ya abartıp hiç saygı duymuyoruz ya da şımartıp yönsüz ve özgüvensiz bırakıyoruz.. Maalesef bu sorun belirgin bir şekilde göze çarpıyor. Bu nedenle de özellikle ergenlik dönemi çok zorlu geçiyor. Çünkü bir yönsüzlük mevcut bu çocuklarda. Hocam hep şunu derdi:'evet çocuğun da fikri sorulmalı, söz hakkı tanınmalı fakat mutlaka ailede bir otorite de olmalı. Otoriteden kasıt sert davranılması değil, bazı kuralların ebevenyler tarafından belirlenmesi..'

Bunu zannedersem bana yazmışsınız, burasi bir forum. Istediğim yorumu yazmakta, özgürüm kufur hakaret ve polemik olmadığı sürece. Siz hoslanmiyorsaniz okumayin yorumlarımı, konu sahibi yorumlarimi beğendi. Kendimden bahsetmedim örnek verdim gördüklerimi. Istersemde bahsederim. Istedigim yorumu yazabilirim. Hem okuyorsunuz gıcık oluyorsan okuma benim konum degil bu konu. Ayrica sasirtma nedeninin de kiyaslama oldugunu söylemiştiniz bir onceki yorumda. Anlamadim, yazdığınız bi yorumu görmeyip cevap vermedim diye bu denli cephe alışınızı. Bir konuda sayfalarca yorum oluyor sonucta L

Teşekkür ederim çok sağolun :)

Yok be kuzum, benim oğlan hastanede serum almak zorunda kaldı, kilosunun altına düştü. Öyle "Aç bıraktım, acıkınca yiyecek paşa paşa" her çocuğa sökmüyor. @Birgaripinsan a katılıyorum; anne olmadan "Asla, mümkünsüz, ya böyle yapmam kesinlikle" dediğim çok şeyi, kendi oğlumdan sonra "Olabiliyormuş" sorgusuna açtım. Bi siz bilmiyorsunuz çocuğa nasıl davranılacağını; bizim de elimizin altında bilgi, okuduklarımız-gördüklerimiz- kıyasladıklarımız-deneyince güzel sonuç alacağımızı düşündüklerimiz oldu ama her çocuğa her yöntem uymuyor, bunu da yaşayarak gördük. Artı istemsizce sen gerilmeye ve "Yeterli olamıyorum" düşüncesiyle anneliğini sorgulamaya başlayınca daha berbat bir hale gelebiliyorsun, sen de yiyemiyorsun bir şey boğazından geçmiyor çünkü çocuğunun aç olduğu düşüncesini kafandan atamıyorsun, bir gün boyunca 1 buçuk yaşındaki bacak kadar şey hiçbir şey yemeyince ve diğer gün de reddetmeye çalıştıkça. Şöyle bir çocuğun olsa anlardın: https://www.kadinlarkulubu.com/forum/threads/benden-3-4-tane-klonlasalar-ne-guzel-olur.1035691/ Ha ama şu an çorba gibi çok sıvı yiyecekler hariç; kaşık-çatal ile kendi yemeğini kendi yiyebiliyor, öğün biliyor, uyuyor. 2 yaşında. Kolay gelinmedi bu günlere, hala daha üzerine çalışmam gereken davranışları var; ama öyle "Asla olmam" deme, çocuğun çok güzel olduruverir hiç belli olmaz. :)

hatasiz kul olmaz, hatamla sev beni bu isin kitapta yazilan bir cozumu yok ki zaten. Ben hep soyle yapmaya calisiyorum, evet degisik onerileri okuyorum arastiriyorum, boyle yapin diyen pedagogu okuyorum, ustune gidip tam tersini yapin diyen pedagogu da okuyorum. Sonrasi bana, cocuguma, benim bulundugum ortama hangi yontem uyuyorsa o, ya da elimden nasili geliyorsa. Ben de insanim, ne kadarini yuzde yuz hatasiz yapabilirim ki. Kendimi bu konuda sartlandirip uzmemin de cocuguma bir yarari yok. Onlar da bizi insan olarak degerlendirirler buyuduklerinde. Yeter ki donusu olmayan bir hata ihmal yapmayalim.

Sarışın.. :) Anladın sen askım

Evet konular bu sekilde ilerliyor bu forumda, ama bu arkadas daha evel benim konuma yorum yazmış, bende o an baskasina cevap verirken onun yorumunu gormedim diye 2. konumda da ayni uslupla laf sokmaya çalışmıştı. Polemik hic hos olmuyor gercekten canim Ki benim anlattigim seyde ben instagramdan birinden bahsetmisim kendimle alakali da 1 cumle kurmusum ama kendime döndürmek olmus nedense :)

Bir ekleme daha yapacağım, birkaç yorum gördüm; kafanızdaki keskin "Bu davranış = bu sonuç" olayını biraz irdelemeniz adına. Genele yazıyorum ; kusurlu bir insan/anne olarak, diğer kusurlu annelere, üzerine alınmak isteyen mükemmel anneler de alınabilir: Çocuklar sadece anne ve babalarından ibaret yaratıklar değil, bunu aklınızın bir köşesine yazıp "Şöyle yaptı şöyle oldu" örneklerini başka annelerin birkaç davranışını görüp yargıya bağlamadan önce bi düşünün, kendinize bakın. Çocuğum, sokakta sürekli kucağıma tırmanmak isterken "Kucağa alıştırınca işte böyle oluyor, ne kadar ağlarsa ağlasın bırakacaktın" bakışını-lafını az işitmedim. Altının hangi sebeplere bağlı olduğunu bilmeyenler gelip böyle, sizin hakkınızda atıp tutunca rahatsız oluyorsunuz ama genelleyip başkalarına sallarken de gayet rahatsınız; çok ilginç. (Çocuğum kendi kusmuğunda boğulana kadar ağlayan-susmayan bir çocuktu; sonucunun kusarak biteceğini bildiğiniz 8-10 aylık bebeğinizi ağlamaya ancak bir yere kadar bırakabiliyorsunuz ve biliyor musunuz, canınız cehenneme hiçbirinizin önyargıları çocuğumun çektiği acı ve benim verdiğim emeğimden önemli değil) Sokakta "Kimseyi rahatsız etmemek-daha çok yargılanmamak" adına çocuğumla doğru düzgün yürüyüşe çıkamazken, çıktığım birkaç yürüyüşte yaşanan sağa sola fırlamaların da sebebi sizin bu "Ay çocuğu terbiye edememiş, alıştıramamış" yargılarınız yüzünden, çocuğumu alıştıracak ortamı son ana kadar ertelemeye çalışmam-zapt etme çabasında gerilmem. Rahatsız olun be; hepiniz rahatsız olun çocuğum yerde 10 dk ağlayarak tepinip tepinmemesi gerektiğini öğrenene kadar. Çünkü sokak onun da sokağı. Gidip kütüphanenin ortasında zırlamıyor! Çocuğu düşünce yerden kaldırma olayı... Düşünce kaldırdım çünkü o anki dünyayı algılama biçimine bir de bu fazla gelecekti, buna ihtiyacı vardı; onu ben tanıyorum, sen değil. Şimdi düşünce göz göze geliyor ve benim tebessümümle ayağa kalkıyor. Şu an bensiz ama benim onayımla ayağa "Sağlam çıktım" düşüncesi ile kalkıyor. Sonra o göz temasını da keseceğim mesela. Yeri gelecek "Ödevini yap" da diyeceğim, yeri gelecek "Yardım da edeceğim", yeri gelecek "Artık bunu tek başına yapabilirsin" de diyeceğim; çocuğumun ihtiyacını herkesten iyi bilirim. Annem, başımda 2371246 kere ödevini yap demiş insandır; ödevi bilinçli olarak yapmazdım-istemezdim. Ne oldu? Sorumluluk bilmeyen insan mı oldum? :))) Her dalga deniz kabuğu taşımaz, yıldız, yosun da taşır. Bu genellemelerden bıktım, yeni neslin hep kötü tarafına bakıp durmanızdan sıkıldım; anneanneme benziyorsunuz. Anneleri, gereksiz baskı altına iterek daha saçma hale getiriyorsunuz; bunu, kendi kendinize yapıyorsunuz. Bu yarışı burada dahi görüyorum, şu konu içinde bile; siz kimi yiyorsunuz? :) Önyargılarınızı bi kırın önce. Elalemin çocukları üzerinden tek görüşte hüküm verdiğiniz tahammülsüzlüğünüzü de kendinize saklayın.

Evet aynı şekilde düşünüyorum. en kotusy de bencil insanlar yetişiyor. Ben çocuklarımı yetiştirirken bunun üzerinde çok durmaya çalıysiyorum. empati çok önemli.

Dediğim gibi; Biz ne dersek diyelim, ne kadar makale yayınlanırsa yayınlansın, ne kadar annelere yönelik seminerler düzenlenirse düzenlensin. Bilinçli olmadıkları sürece bu çocuklar böyle şımarık, garip bir nesil olmaya devam edecek. O yüzden biz daha iyi insanlar yetiştirelim, biz bir yerden başlayalım.

İşte tam olarak hata burada. Çocukları vererek şımartıyoruz yüceltiyoruz. Ama sevgi, saygı, hoşgörü, şiddet bunların eğitimlerini çocuklarımıza veremiyoruz. Çünkü bu eğitimler yerine onlara para, oyuncak vs vs vermeyi tercih ediyoruz

Ben işte tam bu bahsettiğiniz annelerdenim acıkmadan yedirmeye, üşümeden giydirmeye çalışıyordum. Elimde olsa onun yerine yerim, içerim, giyinirim o yorulmasın yani. Hayatlarına da oldukça müdahilim. Nerdeyse arkadaşlarıyla ben oynayacağım. Oyunlarına bile müdahale ediyorum yeri geliyor çünkü çocuğuma haksızlık yapılıyor. Bende onu koruyorum. Çok büyük yanlış biliyorum. Üstelik yabancı bir ülkedeyim. Herkes çocuğunu birey olarak yetiştirirken ben gölge gibi arkalarındayım Şu ana kadar çocuklarımın üzerinde çok büyük kötü etkisini görmedim yaptığım anneliğin. Ama eminim ileride canları çok acıyacak hep yanlarında olup onları sarıp sarmalayamayacağım ne yazıkki

Evet kiyamiyoruz:)) ama sunu yapiyorum bak: sabah okula giderken cantani al diyorum bana sen tasi diyor:) iyi o zaman ac kalirsin diyorum. Aliyo.. okuldan donuste cantani al diyorum arabadan almiyo. Alip yere koyuyorum.. ya alirsin ya da cantasiz kalirsin diyorum:)) gebe aliyo:) olacaklari ben soylesemde kizmadan bagrmadan isi hallediyorum sukur:)

Güzel bir konu. Teşekkür ederiz. Her zaman kv, görümce konuları olmasın. Geleceğimizle ilgili grdüğümüz olumsuzlukları da konuşalım ki hatalarımızı düzeltelim. Kızım spora başladı. 4-5 yaş grubu. Henüz hepsi yeni yeni öğreniyor bir şeyler. Veliler de izliyor . Neyse çocuk öğretmenin dediğinin dışında bir hareket yapsa veli hemen uzaktan sesleniyor, "... kızım hızlı koş, ... oğlum bu tarafa gel, ... yavrum şöyle yavrum böyle. Yahu bırakın da çocuk hata yapsın. Orada bir yarış yok. Senin çocuğun iyisini yaptığında, diğerlerinden üstün mü olacak. Ya da diğerlerinden iyi yaptığında madalya mı verilecek. Senin çocuğun iyisini yaptğında yapamayan çocuk dışlansın mı. Nedir bu benim çocuğum en iyisini yapsın mantığı. Ayrıca orada bir öğretmen var, az biraz ona saygınız olsun. Uyarılacak durumda o uyarsın. Ona saygı duymayı öğrensinler. Önemli olan başarmak değil. O başarıya giderken saygı, sevgi, hoşgörü, paylaşım, anlayış,... tüm iyi duygularla gitmek. Asıl başarı sıralamada 1. olmak değildir. Asıl başarı insan olabilmek ve kalabilmek.

Burdaki konudan bağımsız şekilde cümle aralarında kendi övmek de konuya dahil yani? :) diğer yorumlarda bu fark olmadığı için dikkatimi çekmiş olabilir mi? :) neyse size ban gelmis galiba, üzüldüm iyi geceler...

Oooo öğretmen hanım sizde kendinizce haklısınız elbette, ama her ebeveynin zihniyeti, karakteri, farklı oluyor. Benim instagramda takip ettigim bir kadın var. 37 yaşında. 2. cocugunu doğurdu gecenlerde. Hastaneye bütün sosyete geldi, kadın ünlü falan degil bu arada. Kocasi da normal bir is adami benim kocam gibi. Kadin dogum yaptiktan 4 gun sonra dogumgunu partisine gitti tam makyaj giyim kusam 10 numara sekliyle. Zaten cok şık bir kadın. Cocuga bakıcı bakıyor sanırım. Bir de kızı var 2 yaşında. Onunla tatile gittiler 2 bucuk ay önce tahminimce bakıcı elinden tutup yürütüyordu oda snap cekiyordu sonra havuza girdi 2 3 foto attı altina masallahlar bilmemneler. Kadin rahat 10 numara bence cocuk annesini aksamdan aksama görüyor sanırım. Cunku kadın surekli dernek yemeklerinde partilerde avmde falan :) çalışan bi kadin değil :) mesela bende bu sekilde isterim ben ve bakıcı ama benim koca evde yabanci biri olmasindan rahatsiz olur mesela, yarin temizlik var kadin buldum miymiylanmaya basladi gorende evde define sakliyor zannedecek :) Bu kadinin cocugu 1 yasindayken de cips yiyordu kadin yurtdışında tatildeydi kocisiyle. Simdi mesela bi cok insan 1 yasindaki cocuga cips vermez ama o kadınin umrunda degil. Bide dogumdan çıktı sigara kahve snapi attı. Sigara hamileykende iciyordu sanırım fotolarda paket oluyordu masada. Her anne baska yani :) dogal olarak her cocukta baska

Anladıklarında sorunlarla baş edemeyen yetişkinler yada genç yetişkinler olacaklar ama. Çünkü yeni nesil EBEVEYNler çocuklar yetişkin olana kadar hatta olduktan sonra bile arkasını toparlama onu koruma görevini bırakmıyor.

Deme öyle şeyler Anne olmadan önce yapmam dediğim birçok şeyi yapıyorum. Şimdi ise çocuğum buyuyunce şöyle yapacam böyle yapacam demiyorum. Çünkü gördümki çocuk büyütmek öyle hesap kitapla olmuyor.

Heee yine bir kadin var oda 35 yasinda 2 cocugu var biri 8 digeride 7 yasinda herhalde ilkokula gidiyorlar kadin yine ayni sekilde maddi imkani olan bir kadin kocasi bilinen birisi mesela, evde yogurt mayaliyor kahvalti hazırlıyor cocuklarin okul gösterisine gidiyor. Tatile cocuklarla gidiyor. Kocadan boşanmış bu arada Cafeye mafeye gidiyor oda çok şık ayni zamanda fit bir anne :) cocuklarda yaninda. Cocuklar gördüğüm kadariyla yamyam ve yaramaz 2 side erkek cok sevimliler. Ama annelerine vuruyorlardi bir snapte. Gece uyuyorlar odalarindan foto cekiyor. Cocuklarina düşkün bir tip gibi duruyor. Okul esyalarini falan aliyor 2sine de ayni canta ayni su matarasi vs herkesin huyu suyu farkli mesela bir cocugun annesine tekme atmasi acayip birsey bence ama iste yeni nesil oluyor sanirim onlarda oda oyle birisi gülüyordu snapte

Herkesin cocugum doktor olmalı dedigi bir nesil yetisiyor bu kadar esnafa ciftciye tesisatciya ihtiyaç varken.. Birak cocugun meslek ogrensin.. Kapasitesi ustunde seyler bekleniyor cogundan ve de altın tepside sunuluyor her sey.. Herkesin cocugu cok kıymetli ama bu kadar kiymete ragmen pedagog seanslarına baslayan 3 yaş cocuklari cok.. Durum cok icler acısı.. Egitim sistemi bu ulkeyi bitirecek cunku her seyın sil baştan baslaması sart.. Egitimci arkadaslarin da kontrole ve yenilige ihtiyaci var.. Velilerin de bilinclendirilmeye..

Bence de bu nesil muhabbeti hep vardı bizim ortaokul berbatti mesela ders islenmezdi. Bugun veli toplantısında bizim öğretmen de diyor ki çocuklar çok konuşuyor. Bizim başımız konuşmayan düşünmeyen nesilden yanmadi mi bırak konuşsunlar sorgulasinlar...

Bir araştırma vardı yeni nesil üzerine. Şu anki gençlerin birçoğunun sosyal medya kullanımı yüzünden şekilci, bencil ve mutsuz olduğundan bahsediliyordu. Gençler her gün envai çeşit foto atıyorlar medyaya ve kaç beğeni alacak diye telefon başında bekliyorlar. Bütün hayatları sosyal medya üzerinden alacakları beğeni üzerine kurulu. Hepsinin hayali fenomen olmak. Kızların birçoğunun burnu yapılmış, dudakları şişirilmiş... Çünkü beğeni almak için güzel olmak şart. Güzel kim? En ünlü, en çok konuşulan kim? Estetik harikası kadınlar... Neyse çok dağıldım. Bunun üzerine bir de bilgi sahibi olmadan fikir sahibi olan ebeveynler eklenince inanılmaz bencil ve ukala bir nesil oluştu. Çocuklara özgüven kazandırmak önemli. Ama özgüven nedir, ne değildir bilmek lazım. Arkadaşlarına zorbalık yapan gençlerin davranışları bile özgüven olmuş. Mükemmel çocuk yetiştirme blogları, instagram hesapları ve Facebook grupları... Bütün anneler buraları okuyup uygular olmuş. Ama unuttuğumuz bir şey var: her çocuk farklıdır. Her çocuk kendine hastır. Birinde işe yarayan yöntem diğerinde işe yaramayabilir. Ama kabullenemiyoruz. Çünkü hepimizin çocuğu birer prens, birer piremses... Çocukları akşama kadar o kurs senin, bu etkinlik koşturuyoruz. Okula gitmeli, etüte de gitsin, kemandan da eksik kalmasın, aaa tenis de öğrenmeli... Çocuğumuzun spora veya müziğe yeteneği ve ilgisi var mı umrumuzda değil. Yeter ki çocuğumuz Naciye'nin çocuğundan geri kalmasın. Oyun çağındaki çocuk oyuna doyamadan kurs kurs gezmeye başlıyor. Sonuç olarak mutsuz bir çocuk oluyor.

Ben nesil problemi oldugunu dusunmuyorum. Ogretmen anne baba cocuguyum. Ogretmen sadece siniftaki cocugu egitmiyor, ayni zamanda aileleri de egitiyor gerek gorurse. Eskiden ogretmenler gayet guzel kural koyardi, simdi koymuyorlar ya da koyamiyorlar. Veli-ogretmen el ele olmak zorundadir. Aralarinda af buyrun sidik yarisi yerine is birligi olsa bahsettiginiz nahos durumlar yasanmaz. Velinin yapamadigini ogretmen yapar, ogretmenin yapamadigini da veli yapar neden bunu uygulamak iki tarafa da zor geliyor anlayamiyorum.

Sinirli degilim ki :) sizin yaptığınız yorum değildi, kendinizce tiye almaktı ya da baska seyler ima etmeye çalışmaktı. Ben kendimi kimseyle kiyaslayacak kadar basit gören bir insan degilim ki sosyete vs ile kıyaslayım. Kendimi herhangi bir kalıba ve sifata sokacak kadar da basit görmüyorum sosyete, zengin, entel, elit, fakir, güzel, cirkin, vs. Siz bence bazi seyleri carpitiyorsunuz soyledikleri ve yasadiklari diyerek Ben burada ben dunya zenginiyim, sosyeteyim, cok param var diyipte esim suriyeli çalıştırıyor demisim gibi konusuyorsunuz. Ya beni kendi soyledigimle itham ediyorsunuz benim yorumum gayet düz ve normal bir yorumdu surda okuyan hicbir üyenin sizin gibi düşündüğünü zannetmiyorum Önceki

Çok güzel anlatmışsınız sonuna kadar katılıyorum.

Örnek Annesiniz bilinçli ne kadar duyarlı hemde tutarlısınız aklı bir karış havada değilsiniz tam tersine ayakları sağlam yere basan özgüveni olan Annesiniz tebrik ederim

Bende demiyorum ki çocuğu soğukta çıplak dışarıya çıkmak istiyorsa gönderin. Sözlerim yanlış anlaşılmasın. Ama çocukların bir sorumluluk bilinci kazanmaya ihtiyacı var. Bu bilinci de kazandırmak için bişeyler yapmak lazım. Sabah 9 çocuk yataktan kadar 9.30 kahvaltı önünde. 11.00 oldu meyve gider saat 13.30 acıkmıştır yemek yesin saat 15.00 çikolata yiyebilir 18.00 akşam yemeği yesin yine açtır 20.00 sütünü içsin sonrası dilek ve temenniler ile kapanış. Çocuk bu esnada elinde oyuncak yada büyük bir ihtimal tablet susadığı zamanlarda da "ANNEEEEEEEEEEEEEE SUUUUUUUUU" . Eee çocuk Allah korusun sakat mı hayır değil sadece oyun oynuyor.

41 yaşındayım 16 senedir de anneyim. Şimdi etrafımda büyüyen çocukları ve onları büyüten ebeveynleri gördükçe şaşkınlıktan küçük dilimi yutuyorum. Oğlunun kakalı bezini değiştirmek için tam 45 dakika "gel anneciğim buraya altını değiştireyim, lütfen" diye yalvaran anneyi gördü bu gözler. "Allah'ını seversen ne yalvarıyorsun alıp değiştirsene?" dediğimde de "yok olmaz öyle, çocuğun özgürlük alanına müdahale edilmemeli" tarzında bir savunmayı duydu bu kulaklar. Sitede oturuyorum. Çocuklar sabah 9 olmadan çıkıyorlar bahçeye. Tırtırtırtır bisiklet sürüyorlar, ağızlarıyla siren sesi yaparak. Bir diğeri basket topunu güm güm güm yere vuruyor. Beriki akülü arabasıyla bir ileri-bir geri gidiyor. Diyeceksiniz ki "ne var bunda oynamasın mı çocuklar?" Oynasınlar elbette ama eğer çocuk kendi evinin önünde değil de 2-3 ev yanında oynuyorsa, anne bu arada fosur fosur uyuyor ama geri kalan site ahalisi karga şeyini yemeden ayağa kalkıyorsa ve bir kez bile "yavrum biraz sessiz" demiyorsa, bu özgürlük değil. Onların oyun oynama özgürlüğü varsa, bizim de uyuma özgürlüğümüz olmalı. Kaç defa kavga çıktı sitede... "Verandadaki oyuncakları kim aldı?" diyen bir grup bir tarafta, " ne olmuş yani aldıysa yemedi ya çocuklar oyuncaklarınızı" diyen bir grup başka tarafta. "Çocuğum neden insanların eşyasını izinsiz alıyorsun?" diyen yok! Aynı şey eve misafir gelindiğinde ya da onlara misafir gidildiğinde de geçerli. Yeni nesil annelerde "çocuğum biraz sessiz, biraz sakin, vurma o elindekini yere, zıplama çocuğum o koltuktan bu koltuğa" dendiğini duymadım. Neymiş? "Özgür, kendine güvenli, müdahale edilmeyen bireyler" yetiştiriyorlarmış. Bizim şimdi yaşadıklarımız hiç bir şey değil. Bundan 10-15 sene sonra şimdinin çocukları yarının ergenleri, delikanlıları, genç kızları olduklarında göreceğiz esas felaketi. Sonumuz hayrola.. Not: Kızıma hiç şiddet uygulamadım. Çılgınlar gibi bağırdığım anlar oldu elbette ama ceza sistemi işlerdi bizim evde. Çok şükür ne kendine güveninden ne de insan ilişkilerinden bir eksiği yok, okulda da gayet başarılı. Herkes yerini bilecek. Anne-baba anne-babalığını, çocuk da çocukluğunu.

Herkesin çocuğu kendine özel olabilir ama bizlere tüm çocuklar ayrı ayrı özel bunu göremiyorlar

Çalışan anne çocuğuydum. Yarı aç yarı tok büyüdük, ocak yakmak yasaktı, Sandviç yada kahvaltılıklarla geçiştirirdik öğlen yemeklerini, Annem boynuma evin anahtarını astığın da 7 yaşındaydım, Akşam 18:00 de gelirdi servisi kapıya ödevleri bitirip kapıya çıkardım annemin O servisten indiğini görmek ne mutluluktu. Soba yanacak, yemek yenecek, TV açılacak... HE-MAN izlenecek... 38 yaşımdayım, Benim kaderim oğlumun kaderi oldu, Oğlumun boynuna anahtarı 8 yaşında astım, (9 aylıktı kreşe verdiğimde artık gitmiyordu etüt veya kursa bıkmıştı) sabah kahvaltımızı eder okula bırakır oradan işe devam ederim. Öğlen okuldan gelirdi, Akşamdan tabağını hazır ederdim mikrodalgaya koyar yemeğini ısıtırdı. Hava karardığında evin bütün ışıkları ışıl ışıl yanardı, Kapıyı açıp da eve girdiğimde beni öyle bir karşılardı ki -Annemmmmm diye atılırdı boynuma gözleri parlardı kuzumun, sanki uzun zamandır görmüyormuşçasına -Sen çalışırken kim baktı dediklerinde mikrodalga dedim. Oğluma annelik borçlu hissettim hep kendimi. Belki bu yüzden hep vicdan yaptım.

Benim kastettiğim asla bu değil. Tabiki bu devir de bunları yapamayız. Fakat benim kast ettiğim siz bu çocuğa herşeyin en pahalısını en iyisini sunmaya çalışıyorken sonrasında da doğruyu da anlatıyor musunuz? Oğlum/kızım insanları şöyle üzmemelisin böyle davranmamalısın diyor musunuz? Yapıyorsanız bunları doğrudur yok eğer yapmıyorsanuz ve sadece eksik gidermek kisvesi altında sadece şımartıyorsanız o sorun anlatmak istediğim bu. Ben asla koruyup kollamayın salın çayora mevlam kayıra demiyorum ki

Tam olarak anlatmak istediğim. Sabahtı sanırım haberlerde dinledim çocuklardaki marka takıntısını anlatıyor. El kadar çocuk ne markası bilecek. Bizler böyle yapıyoruz. Çevre böyle geri kalmasın üzülmesin diyoruz. Ne olur ki üzülse. Baş etmesi gereken şey dersleri arkadaşlarından 100 lira aşağıda çanta kullanması baş etmesi gereken bir dert değil ki... He bu bir dertse baş etmesini bilmeli. Geçen gün bir öğrencimiz okula girmedi. Baba resmen rüşvet ile okula soktu yarım saat kayboldular 150 liraya uzayan adam diye bi oyuncak almışlar 150 lira ya. Öğrenciyi içeri alıyorum artık girebilirim dedi yarım saat önce yerden yere vurup ağlayan çocuk. Sonra bu çocuk doyumsuz diyor ana baba. Neden acaba dön bir kendine bak neden doyumsuz?

Oha dedim : ( benim 3,5 yasindaki bile yapiyo.. ki yapmasi gerekiyo yani: (

Başkasının çocuğunu nasıl yetiştirdiği sizi ilgilendirmez demişsiniz ya Çocuğunuzu saatlerce emanet ettiğiniz öğretmenleri pekala ilgilendirir ki Konu sahibi bir öğretmen

Biz buyuklerin yuzune konusmaz arkalarindan saydirirdik, simdikiler tak tak soyluyor. Biz mervelerde kalicaz diye alemlere akardik, simdikiler direkt alemlere akicam diyip cikiyor. En azindan daha durustler Ki ben yasadigim sehrin en iyi anadolu lisesinde okudum, otlu sigarasindan, hapina kadar her turlu pislik donuyordu, tabi o zamanlar sosyal medya olmadigi icin, yasananlar bu kadar ifsa olmuyordu.

Daha öncede dediğim karınca hikayesindeki gibi en azından safımız belli olur Bitttter

çok haklısınız mücadele etmeyi asla öğretemeyeceğiz çocuklarımıza... Bende çok üstüne düşüyorum çocuklarımın doğru olmadığını biliyorum ancak çalışan anneler olduğumuzdan vicdanımızı böyle mi rahatlatıyoruz acaba aman ben onlar için çalışıyorum hiç bi şeyi eksik kalmasın hiçbir şeye ihtiyaç duymasın o istemeden alayım vs vs bu uzar gider ama kesinlikle hak veriyorum konunuza keşke böyle olmasak düşünmelerine istemelerine yada red etmelerine izin versek...

Her yorumu okudum da sizinki en ilginci geldi :) "Kocasi da normal bir is adami benim kocam gibi. " demişsiniz de yanlış hatırlamıyorsam eşinizin sırf daha ucuz diye Suriyeli bir temizlikçi ayarladığını filan anlatmıştınız. Sonra da sosyeteden bir insanla kendinizi kıyaslamışsınız. Bu konuda bu yorum beni şaşırttı söylemek istedim :)

Bence anne-babaların çocuklarını nasıl yetiştirdiği en çok eğitimcileri ilgilendirir Geçen yıl 1. Sınıfa giden oğlumu erken almam gerekti birgün tam sınıfa girerken öğretmen neredeyse ağlamaklı bir şekilde önüne kattığı 2 öğrenciyle sınıftan çıkıyor yüzü kıpkırmızı olmuş O gün erken alacağımı biliyordu biraz beklermisiniz dedi yan taraftaki müd. yrd'sının odasına girdi durumu anlattı teneffüste bu iki öğrenci sınıfa çişlerini yapmışlar meğer İlkokul 1. sınıfa kadar gelen bir çocuğa çişini nereye yapması gerektiğini kimin öğretmesi gerekiyor?

Henuz anne degilim cocuk yetistirme konusunda deneyimim yok. Ancak kesinlikle elinde tabak kasikla bebesinin pesinde kosan "cocugum hic bir sey yemiyor" diye dertlenen annelerden olmayacam.

Burdaki konudan bağımsız şekilde cümle aralarında kendi övmek de konuya dahil yani? :) diğer üyelerin yorumlarda bu fark olmadığı için dikkatimi çekmiş olabilir mi? :) Ayrıca kendinizi bu kadar önemsemeyin yahu sadece sizin yorumlarınız genelde ilginç geldiğinden sizi hatırlıyorum, yoksa sizinle ne gibi derdim olabilir gerçek hayatta görüp konuşmuşluğum olsa dahi sizin tarzınızda kendini öven insanlarla zaten... yarıştırmam. Hayat tarzım bu değil umarım yeterince anladınız. Dilber Hala Uyh uyh tansiyonum indi şekerim çıktı

Yok yok seni anladim ben:)) bugun disari cikarken buyuk ogluma ceketini al diye israr ettim almadi:) elimde goturdum markete gidiyoduk. Giymedi yani:)) usumuyom iyi dedi. Dusundumki o an istemedigi birseyde kararli olmasi guzel, ama hasta oldugunda skntisi banada oluyo : (

Aynen katiliyorum:)) eskiden psikoloji mi varmis:)) simdi cocuklarin psikolojisi bozulmasin diye ebeveynlerinki bozuluyo. Bu da hic saglikli degil

Eminim ki dünya var olduğundan beri eski nesil yeni nesile hep laf etmiştir Bu bir yaşam kuralı galiba...

Hocam çok doğru bir konuya değinmişsiniz eklemek istediğim birşey var evet şu an ki nesil dediginiz gibi. Bir sonraki nesil daha fena olacak ben bunu düşünüyorum şimdi baby showerlar özel konsept doğum günleri yapılan çocukları çok değil 4 - 5 sene sonra okul sıralarında göreceğiz. Çok değişik bir nesil geliyor karşımıza

Aynen öyle. Yeni nesil çocuktan ziyade aslında yeni nesil ebevyn tedavi altına alınmalı. Psikoterapi seanslarına aileler gitmeli çocuklar değil. Ben demiyorum ki Pedogoglar neden var? Elbette ki çocuklar için olmalı. Ama bu da deme değil ki çocuk en ufak bir sorunda pedogoğa gitsin. Arkadaşı vurdu psikolojisi bozulur mu? he anam bozulur

Eğitim ailede başlar çocuğun okul hayatına atılması ile öğretmen destekler. Ama ebeveynler bazen öyle çocuklar yetiştiriyor ki şaka yaptık düşüncesi ile şımarıklığın son demlerini yansıtıyorlar

Bizim ogretmenlerimiz de bizi ve bizim ailelerimizi elestirirdi. "nasil cocuk yetistirmisiniz" diye ailelerimize, "yeni nesilde hic edep, haya kalmamis, saygısız, arsiz bir nesil geliyor" diye bize yuklenirlerdi. Eminim onlari da onlarin buyukleri ayni sekilde elestiriyordu. Yani sorun yeni nesilde degil, bizim gecmisi unutmamizda. Hani diyorlar ya liselerde neler donuyor diye, bizim zamanimizda da okul cikisi biralarini alip parkta yiyisen, skor yaristiran tipler vardi, su anda da var, bundan sonra da olacak. Ya da ilkokulda 1 yil boyunca bahcede cocugunu bekleyen veli vardi benim sinifimda.. Not: 36 yasindayim

Peki size bir şey soracağım ona çantanı al demek yerine alır mısınız deseniz yada şu size sen taşı diye emir kipi vermeye ne zaman başladı. Sen taşı sen yap gibi gibi

Ayni sekilde anlasmak istemeyen ogretmen de vardir inanin. Hepimiz insaniz ama huylarimizla ayriliyoruz birbirimizden. Siz egitimci olarak pek cok egitimli velinizden daha ondesinizdir zaten. Bunun avantajini kullanin. En azindan uzerime duseni fazlasiyla yaptim icim rahat deme imkaniniz olur

Anne babalar yarış içinde resmen. Çocuklar da o yarışta ezilen karıncalar. Annem hiç derslerime, ödevlerime karışmazdı. Ödev yapma bilincini ben edindim. Sorumluluklarımı ben öğrendim. Ödevimi yapmadığımda o utancı yaşadım ve hep ödevlerimi yaptım, sınavlarıma hazırlandım, çantamı ben hazırladım. Böylece kendi işimi kendim görebilmeyi öğrendim. Abime geliyorum ve sürekli yeğenime "ödevlerini yap, ödev saati, ödev ödev ödev" diye diretiyorlar. Çocuk ne zaman kendi başına bir şeyleri başarmayı öğrenecek? Ne zaman kendi sorumluluklarını almayı öğrenecek? Hiçbir zaman. Hep bekleten olacak. Ev hayatında anne babaları demeden bir şey yapmayan insanlar olacaklar. Evlenecekler hala anne babalarının demeleriyle her şeyi yapacaklar. Huzursuzluk çıkacak. Şuraya açılan tüm konular da bundan ibaret değil mi? "Kocam annesinin sözünden çıkmıyor?" Neden acaba? Bir dönüp de nasıl çocuk yetiştiriyoruz bakalım. Ablamla dün dışarı çıktım ve ablamın 2 yaşındaki oğlu düştü, yerde kaldı suratını bozdu. Ablam kaldırmadı fakat yaşlı bir amca geldi kaldırdı. Ablam dedi ki "amca düştüğü yerden kendi kendine kalkmasını bile bilmeyen bir nesil yetiştirmek istemiyorum" Tebrik ettim ve örnek aldım. Bırakın kendi kendine kalksın, bırakın gerekirse derslerinden sıfır alsın ama o aldığı ders notundan utanma, üzülme duygusunu da doya doya yaşasın çocuklarınız. Yaşasın ki bu duyguların kötü bir şey olduğunu ve aslında bu duygularla başedebileceğini görsün. Görsün ki gelecekte karşısına çıkacak her zorluğu aşabilsin. Anne ve babalara düşüyor her şey. Umarım ben de oğlumu güzel ve hayırlı yetiştirebilirim.

Herkes yeni nesilden şikayetçi... e bunları kim yetiştirip salıyor o zaman ortalığa... diye sorarlar adama... Dünya varoldukça hep bir " yeni nesil" sendromu olacak... Misal; yıllar önce ders kitabımızds bir ünitede Beatles dan bahsetmiştik... Çocuklara anlattım biraz anne babalar hiç hoşlanmazdı çocuklarının Beatles dinlemesini yasaklamışlardı diye... çok şaşırdilar nedenini sordular ben de asiliğe isyankarlığa özendiriyormuş onlara göre dedim şaşkınlıkları artti hocam baksanıza takım elbiseli efendi nur yüzlü çocuklar bunlar nesi asi... dediler 60 ların efsane ve aykırı müzik grubuna... Not: görsel ekleyemiyorum merak ederseniz google teyzeye yazabilirsiniz Beatles i... nota şunu da ekleyeyim ilk kez " bizim zamanımızda..." diye baslayan bir cümle kurduğumda dehşetle yaşlandığımı farkettim ve bir daha asla benzeri bir cümle kurmadım... siz de böyle hissediyorsanız muhtemelen yaşlanıyorsunuz

Ben öğretmenim diye atıfta bulunmadım kendimi de suçlu buldum yazımda diğer yorumlarımı okuduysanız yeğenlerimden bahsettim. Ama öğretmen olunca ilk haftadan da bir şeyler görünce yazmadan edemiyorsunuz. Ve öğretmen yetiştirsin mantığı ile okula gönderdiğiniz çocuklarınızın sizler evlerde temel eğitimlerini vermez, insan ilişkileri konusunda onları yetiştirmezseniz öğretmen sizin 3-5-7 senede yapamadığınız sihirli değnek değdirip 3 günde yapamaz zaten. Eleştirmek için öğretmen olmadım. Doğru bildiğimin peşine doğruyu öğretmek için oldum. Gerek aileye gerek çocuğa kurallar koydum. Ama bir çocuğun yediği yemeğin miktarını yada günde ne kadar terlediğini ölçmek değil benim işim. Gün sonunda yanıma gelen veli bana çocuğum ne yedi içti terledi mi çok öğretmenim diyeceğine nasıldı arkadaşları ile arası nasıl demeli? 5 senedir bu mesleği yapıyorum. Her çocuğumun da gönlünü yeterince doyurduğuma inanıyorum ki hala 5 sene önceki öğrencilerim ve velilerim ile görüşüyorum şuan. Ama dediğim gibi ailede başlaması gereken eğitimi sizler eğer ki sadece öğretmenden beklersiniz sorun orada başlar. Ben demiyorum ki öğretmenler hatasızdır. Ama ben yazdığım yazıda asla ve asla kimseyi bireysel suçlamadım toplumsal bir hatadan hatta kendi hatalarımdan da bahsettim. Bir öğretmen olduğum halde yaptığım hatalardan. Asla sen dili yada siz dili ile yaklaşmadım kimse ben ve biz dili ile yaklaştım. Nazarınızda yanlış anlaşıldığımı düşünüyorum. Teşekkür ederim.

Maalesef o kadar haklısınız ki. Sadece belkide son zamanlarda daha da çoğaldılar ancak bu ailelerden her dönem vardı. 26 yaşına gelmiş karnım ağrıyor sence doktora gitmelimiyim diye babasına telefon açan gördüm. Baba da sen gidip gitmemen gerektiğine kendin karar veremiyormusun demek yerine ben senin için randevü alır seni götürürüm diyor. yaş 26 daha hastaneye gitmesi gerektiğine kendisi karar veremiyor, eğer gidecekse randevüsünü alıp gidemiyor. 4 yıl direndim oğluma telefon almamak için ama maalesef bu yıl bizde aldık hemde üzülerek. Dışarı çıkıp koşup terlemesi gereken çocuk evde internette oynuyor.

Aaaa olur mu hepimiz şehzade hepimiz prenses yetiştiriyoruz sonra bu çocuklar neden böyle...

Benim sorunum zaten nesli yetiştirenle. Konu başlığını yanlış atmışım sanırım bu konuda haklısınız. Asıl merak ettiğim "Nasıl bir nesil yetiştiriyoruz"du zaten. Bahsettiğiniz konuyu biliyorum ayrıca :)

İnanın tartışma çıkması için açmadım konusu zaten arkadaşımız da bu konu ile ilgili tartışma çıkacağını düşünerek o yorum da bulundu onu da anlıyorum ama çok teşekkür ederim çok sağ olun

ilkokuldan üniversite bitimine kadar ailem bir kere derslerime yardımcı olmuş değil küçükken bu konuda kendimi hep üzgün hissederdim ama üniversiteye gelince sakallı sakallı adamların annem yanımda olmayınca ders çalışamıyorum dediklerini duyunca anladım ne kadar doğru yaptıklarını bağımlı karaktere dönüşmüşler resmen her konuda hazırcı olmuşlar

Iste bu da buyuk bir sorun bence. Kiyamiyoruz diyor velilerimiz. Benim 5 yaşında oglum var kiyiyorum gercekten hasta da olsa iyi de olsa uzulse de kiyiyorum. Sonra kiyamiyorum desigimiz konularda ve hatta fazlasinda onlar bize kiyiyor. Surekli cocuklarimizin ardini arkasini toplamayalim. Eksigini gidermeyelim. Her seyin bir yedegi olmasin. Bir seyler eksik oldugunda iste bu eksikligi farketsin. Etmeyince olmuyor ne yazik ki..

Eğitim yetersizliğine katılıyorum. Hele Türkiye'de çoğu insanın çocuk yetiştirmekten anladığını düşünmüyorum. Elalemin çocuğuna sokakta ben yeri gelince düzgün davranmayı öğretiyorum. Anası babası mal gibi bakıyor, çocuk beni dinliyor. Yeni nesil çocuk değil, yeni nesil ebeveynler bozuk.

Benim minnağım 5 Yaşında o dediğiniz şeyleri kendi yapar karnı açsa dolaba bakar üşürsen 0stübe bişey giyer maşallah size katılıyorum 25 yaşında olup yemek koyamayan nesil var

Şöyle bir devirde tabiki çocugumu sürekli takipte olacağım. Bakiniz annelik ic gudusu var. Annelerin cogu hisseder. Mesela ben oglumun neyi nezaman isteyecegini, o an hazirlayip verdigimde yiyecegini, usudugunde bazen soylemedigini anlayabiliyorum. Her cocugun fitrati ayridir. Ben tabiki surekli cocugumu kontrol edecegim. Su an cocugum 13 yasinda ve ozel ders aliyor. Ben bu cocugu derse taksiyle yollamaya cesaret edemiyorum mesela. Kendim bizzat gidip elimle birakacagim. Neden? Çünku ortam kötü. Neden? insanlara guvenmiyorum. Neden? Tv. izliyoruz cocuk haberlerini. Evet cocugumun ödev kontrollerinide yapiyorum. Evet birlikde de ödev yapiyoruz. Evet o istemeden meyvesini, sutunu vs. veriyorum. Hic de eksisini gormedim. Aksine bize cok saygili, okulunu ögretmenlerini cok seven mutlu bir cocuk.

Evet ve böylelikle aileye "bağımlı" bireyler yetişiyor. Anne baba gözlemlemeli destek olmalı ama her şeyi çocuklarının yerine yapmamalı. Benim kv böyle, çocuklarını resmen bağımlı yetiştirmiş, ben eşimle evlendiğimde 37 yaşındaki adam daha hayatında markete gidip ekmek almamıştı, hepsini evlendikten sonra öğrendi ve hala öğreniyor. Bu normal değil.

Mesela ceketi elinde göturmek yerine evde bıraksaydin ve ususeydi bı dahaki sefere temkinli olmayı ogrenecekti ama kiyamiyoruz annelik icgudusuyle:)yeğenim hergun sulugunu unutur okula giderken ve annesi koyar çantasına veya hep hatirlatir bunu yapma susuz kalsın bı gün ve unutmasin bı daha yok anlatamıyorum ki büyüğüne çocuk anlasin

Kendi hayatımızdakileri deneyim olarak anlatmak konuyu kendimize döndürmek olmuyor, örnek vererek ilerliyoruz genelde konularda. Hatta çoğu kişi "başına gelen varmı? Biliyormusunuz? Yardımcı olurmusunuz?" tarzı cümlelerle anlatıyor konusunu. İlgi çektiyseniz konu hakkında konuşalım, polemik çıkarmaya çalışmak hoş olmuyor çünkü. :)

Burdaki konulardan anladigim sey, en büyük sorun disiplin ve annenin üzerindeki yogun baski. Cocuk büyütmek halen sanki sadece annenin göreviymis gibi algilaniyor. Ille yapisik ikiz gibi gezmeleri gerek yoksa cocuk baglanamazmis :) Cocuk 2 yasinda, yasitlarina ihtiyaci var ama yok mecburen anne baksin. Kreste neymis. Cocuklar hersey icin cok kücük oluyorlar, uyku egitimi, disiplin,.. Ama sonra cocuk 6 yasinda olunca birden sihirli degnek degmis gibi anne babasini dinlemesini istiyorlar, cocugu o yasta etüdlere yolluyorlar. Yada tam tersi, okul bahcesinde beklerler, atletini degistirmek isterler. Yurtdisinda yasiyorum, atlet degistirmek isteyen ebeveyn duysalar gülerlerdi. Terli atletten cocuk hasta olmaz, ama sürekli herseyi kontrol eden ebeveyn, cocugun yerine hersey yapan bir ebeveyn ile cocuk ciddi gelisim sikintilari yasar. Burda bile konu acilmisti, 4 yasindaki cocuk corba icmeyi bilmiyordu. Benim 19 aylik kizim döke saca iciyor. Kreste arkadaslarindan cok sey ögreniyor. Üstte yazdigim gibi, anneler cocuga tek baktigi icin o 4 duvar arasinda sikiliyorlar. Tek bir cocuga apartmanin 4 duvar arasinda bakmak akil isi degil zaten.

Bence buyuk konusmayin. Yemeyen cocuk diye bir şey var ve çok büyük bir dert.

Cocugum yok genel konusucam, dertsiz kafaya bisi takmayanlara bayiliyorum keske oyle olsam.. Eline gecen Her parayi harciyan falan... Boylelerin kismetide acik oluyor Maybe

Adsadas çocuğun olunca gel bacım. :) benim oğlanı aç bırak istemez o kadar iştahsız bir çocuk ki. Ben de şöyle anne olacağım böyle anne olacağım diyordum ama annelik serüvenimde anladım ki çocuk dediğin kitaplarda yazdığı gibi yetişmiyormuş. Her çocuğun kendine has özelliği varmış ve ona göre davranmak gerekebiliyormuş. Bu sefer noldu biliyor musunuz yapamadığım, mecbur kalıp yapmam dediğim şeyleri yaptığımda üzerimde büyük bi baskı hissettim. Hiçbir şeyi beceremiyorum baskısı. Sonuç: Ben mutsuz, çocuğum mutsuz.

Bizim sınıfta bir kız vardı. annesi babası 7 yıl sonra bulmuş. acayip üzerine düşerlerdi her konuda. annesi 8. sınıfa kadar okula kendi getirip götürdü. valla kız şimdi öğretim görevlisi. bence hiç alakası yok. şımartmak başka birşey ilgilenmek ayrı birşey.

Şaşırtma nedeni ise konudan bağımsız yine her zamanki gibi konuyu kendinize döndürmeniz :) burdan okuyunca hoş durmuyor bilin istedim. M m1y1v

Aynen asla kınamıyorum aksine öğretmeye çalıştım bu zamana kadar. Allah korusun kınamam sonra evladımda görmek istemem.

Şartlar çok değişti Artık Herkesin bir veya iki çocuğu var o da kaç senelik tedavi ile oluyor Eskiden Tabi ki böyle değildi Mesela biz 7 kardeşiz. Hangi birimize agucuk gugucuk yapsınlar. tabii ki o zamanki anne babaların bakış açısıyla şimdikininki bir olamaz. O zaman yattığımız yataklar kardeşlerimizden kalan giydiğimiz kıyafetler yediğimiz içtiğimiz her şey farklıydı. Şu anda yesene oğlum avokadonu, o zaman Ekmeğin arasına Evde ne varsa o Imkanlar çoğaldı nsanlar kendi çocukluklarında yapamadıkları şeyleri telafi etme çabasına girdi falan filan

Yazmadan geçemedim konu sahibi çok ama çok haklısınız. Bir arkadaşım anlatti. Geçen bir eve gittmişler yeni tanistiklari bir aile... evde 5 çocuk varmiş. Birde arkadasimin 2 yasindaki oglu.. 5 çocuk yerlerinden kalkmamişlar arkadaşimgil gidene kadar. Arkadadsimin oglunun da kirip dokmedigi karistirmadigi yer kalmamiş... Rezil oldum resmen sorun cocugumda degil bendeymis ben boyle olmasina izin vermişim dedi o 5 çocugun da yaşlari buyuk flaan degil 1-7 yaş arası... Bir tanidigimda 13 yasindaki kizinin yemegini kendisi yediriyor hala...! Okula goturup getiriyor. Her sabah kalkip kahvaltisini hazirliyor. Oglen okuluna yemek goturuyor. Geceden kitaplarini hazirliyor. Yatagini aciyor. Meyvesini soyup veriyor Sutunu iciriyor. Uyutuyor. Ben 26 yasindayim. Beni 5. sinifta rahatsiz eden bir cocuk vardi anneme soylemistim orali olmamişti.. Ya da benim nssil cozecegimi merak etti bilemiyorum. Bu cocuga baya bir sabrettim. Birgun bunu bir dövmüşüm tekme tokat daha 5. sinifa gidiyorum. O da 7. sinifa gidiyordu. Ogretmenim cagirdi beni neden yaptigimi sordu. Bende ogretmene beni yapmak zorundsabirakti bunu ben istemedim ben sadece kendimi savundum dedim. Ogretmen bana bakip aferin dedi. Ama bir kiz oldugum icin.. Kendimi savundugum icin. O gunden sonra cocuk bana yaklasamadi her yaklastiginda cevabini aldi. Bu dovme olayinda asla övünmüyorum ama inanin bana baska cagre birakmadi. Beni hic rahat birakmazdi.. Sonra durumu annem ogrendi. Beni yavaş yavaş salmaya başladi. Salmak derken tek basima markete gitmeye, yuruyus yapmaya, bsiklet surmeye kendi kararlarimi kendim vermeye. Komsunun kizinda kalmaya. Uzak parka izin vermeye.. Çnku ben kendim basarabilmis savunmami yapmiştim. O gun annem cozseydi o işi. Belki ömrum boyunca o cesareti bulamayacaktim. Iste yeni nesil anneler cocuklarina guvenmeyi ogrenmeli, sorumluluk vermeli, sorunlari tek basina cozmeyi ogretmeli... Sinavdan neden 100 degilde 95 aldin diye kizmamali. Lisedeyken okulda dersime giren tüm ogretmenler ve idareyle tek basima savaştim. Savaştim diyorum çunku cok haksizliga ugradim. Bir kere anneme babama gidip bana boyle yaptilar demedim. Ve galip cikan ben oldum. Ogretmenlerim tek tek gelip benden özur dilediler. Bunun icinde övunmuyorum asla haksizliga ugrayip butun herkese ispat etmiştim. Annem babam cok sonra ogrendiler. Ben bu hayatta hala var olabiliyorsam. Hala kendi sorunlarimi kendim cözebiliyorsam. Kimseye bagli degilsem. Tek basima kendime yetebiliyorsam. Kucukken herseyi kendim hallettigimden kaynaklidir. Umarim kendim gibi bir cocuk yetiştirmeyi allah nasip eder. Herkesin cocuk yetistirme tarzi kendine bunlar da benim düsüncelerim..

Nasrettin hoca hikayesindeki gibi durumlar durumlar; Alintidir: Hoca komşu köye gitmek için yola çıkar. Yolda bunları gören bir köyün delisi gülerek: - "Hocam eşeğin boşta ama siz yürüyorsunuz." Deyince Hoca hemen oğlunu eşeğe bindirmiş giderken yolda karşılaştıkları bir ihtiyar: - "Ayıp kardeşim, ihtiyar babasını yürütüyor kendi eşeğe binmiş." Diye Hoca'nın oğlunu yadırgar. Bunun üzerine Hoca eşeğe kendi biner. Biraz sonra bir grup kadın karşılarına çıkar: - "İnsaf et Hocam el kadar çocuğu yürütüyorsun kendin eşeğe biniyorsun." Derler. Hoca tutar oğlunun elinden ve arkasına oturur ve beraber yola devam ederken katırcı ile karşılaşırlar katırcı: - "Yazık Hocam zavallı bir eşeğe bu sıcakta iki kişi binilir mi hiç?" Sonunda Hoca dayanamaz hayatta bir kişinin herkesi memnun etmesi mümkün değildir der ve oğluyla birlikte eşeği sırtlanıp giderler.

Küçükken temel atılmayan çocuklar işte... benim eltim iki kızı var biri 11 diğeri 9 yaşında ikisi de afedersin sifon çekmeyi dahi bilmez önce tatlı dille sonra da kaç kere uyardım ama yine aynılar. Bu basit bir örnek olabilir ancak çocukları okul çağında ama temel şeyleri yapmıyor. Öğretmen ne kadar öğretebilir bu durumda?

Bu kadar sinir bünyene zarar. Ben sizi sürekli takip etsem her yorumunuza yorum yazardım. Sadece burdaki absürt geldi söyledim. Ister övün ister övmeyin kendinizi. Gerçek hayatta da insanları durduk yere inceleyen biri değilim sadece söyledikleri ile yaşadıkları arasında fark olanlara şaşırırım sonrasında hayatıma devam ederim. Sizin bu kadar takacağınızı bilsem o yorumu da yazmazdım. Dışardan gelen farklı yorumlara kapalısınız belli ki. Kendi bakış açınızla size mutluluklar.

Ben de bir eğitimciyim, 6-15 yaş arası çocuklarla birlikteyim genelde. Ve bu konunun açılmasına çok sevindim. Anne değilim ama tamda bahsettiğiniz gibi çocuk yetiştirmek isterim. Genelde hep böyle söylenir aslında, yesin diye kaşıkla peşinden koşmayacağım, her şeyini kendisi yapsın diye bırakacağım falan denir ama öyle olmadığını yakın çevremden gözlemliyorum. Kendi çocuğu söz konusu olunca, yemek yemeyi bırakıp her şeyiyle çocuğa dönük, kaşık kaşık yemek yedirme derdinde, kendini, kocasını, etrafı unutmuş kadınlarla karşı karşıyayım. Hatta cumartesi yaşadığım bir olayı anlatayım. Eğitimin sonuna gelmiş ancak sandalyede dönmekten, etraftaki çocukları izlemekten, hatta sınıfa girmiş sineği kedi misali kovalamaya çalışan onu izleyen bir çocuk ve tabi ki verdiğim bilgileri alamamış, başında durup yapması gerekenleri söylemesem, dikkatini verip işine odaklanmaz.. Rahatsız oldum, öğrendi ama üzerine düşmeden yapamayacak, ailesine mahcup hissettim ve annesine söyledim. Biliyor her şeyi sorunca anlatıyor, yapar aslında ama kendi başına yapmıyor, dikkatini toparlayamıyor dedim. Annesinin verdiği yanıt " biz onu biraz nazlı yetiştirdik, kendine su almaya bile kalkmaz"... bunun zorluğunu hem o hem öğretmenleri hemde ilerideki hayatında çevresindeki herkes çekecek. Not edeyim çocuğun annesi de öğretmen. İnşallah diyorum, çocuğum olduğunda onu doğru bir şekilde yetiştirebilirim..

Yeni nesil bazi anne babalar ve cocuklardan bi eğitimci olarak ben de muzdaribim ama boyle soylemeyle degisecegine inanmıyorum pek..

Kesinlikle öyle. Ülkede 10 senedir Baby Shower revaçta idi. Şimdi ise cinsiyeti ne partileri başladı. Daha doğmadan doğacak olan çocuk prens prenses gibi geliyor.

Bu sözü yazın bir kenara)

Haklısınız elbette vardır. Ama ben üzerime düşeni fazlası ile yaptığımı zaten düşünüyorum yapmaya da devam edicem teşekkürler

Eline geçen her parayı harcayanlar da sonra parasız kalıyor. Çevremde örnekleri var sonrası daha hüsran. Yani her zaman şanslı olmuyorlar. . push ; L

Tartıştığımız konu bu değil. S Sevgi

Doyumsuz, mutsuz, inatci, bilmis bir nesil geliyor. Veliler de boyle olmasindan gayet hoşnut. Herkesin çocuğu mükemmel herkesin çocuğu bir dahi ama biz öğretmenler göremiyoruz. Biraz pohpohlasak öyle alışmış onu istiyormuş veli alenen böyle söylüyor. Cocuk en ufak olumsuzlukta yerle yeksan oluyor. Oyle olmasin söyle yapalim deyince de bizden kötüsü olmuyor. Bu nesil bizim çocuklarımızın başına gelecek nasıl olacak bilemiyorum. Çok endişeleniyorum..

Esim biz yasamadik onlar yasasin gozuyle bakiyor. Bense okuyorum okuyorum, bakiyorum kitapta yazan her seyi uygulayamiyorum. Ya dedim annem bizimle bu kadar ilgilenmedi gayet normal bir insanim. Tabiki hala okuyorum ama abartmiyorum. Her dedigini yapmam. Yemek cesidi koyarim, yemezse kendi tercihi . ac birakmiyorumki. Surekli bir sey istiyor kizim, ama ben her dedigini alamamki, imkanimda yetmez. Ama daha istemeden alanlar var. Dediginiz gibi acikmadan yedirenler. Sunu anladim cocuk yetistirmek cok zor.

Öğretmenini okudum, nur içinde yatsın. Allah sayılarını artırsın. Kendimin ve çocuklarımın öğrenim hayatında her türlüsüyle karşılaştık, bence meslekler insanı değil, insanlar meslekleri yüceltir, alıngan olmaya gerek yok. Bahsettiğin sebep sonuç ilişkisi evet bahsettiğin gibi kesin olamaz,2+2 her zaman 4 etmiyor gerçek hayatta, sonuç bazen 3 bazen 5 çıkabiliyor yerine göre. "Çocuk kendi yaşasın, görsün"mantığı da heryerde sökmüyor, örneğin kitabını dikkatli kullanmazsa yırtılır, kahvaltısını iyi yapmazsa sınıfta acıkır, bunlar telafi edebileceği durumlar. Fakat ödevini yapmaya üşenen çocuğuma elbette ki 34689 defa da olsa"oğlum ödevini yap"diyeceğim, çünki zamanın telafisi yok. Çocuklar umursamaz, itelenmeyle çalışıyor."Başarısız olunca, bir mesleğe sahip olmayınca aklı başına gelir" deme lüksüm yok, çünki onlara bırakacağım bir şirketim yok, donanımı olmayınca şirkette olsa kıymeti yok zaten. Ben, ne okursam okuyayım, ne öğrenirsem öğreneyim, asıl klavuzun içimizde olduğuna inanıyorum, ve onun ışığında el yordamıyla yürüyorum, Allah emeklerimizi boşa çıkarmasın...

Bende bir öğretmenim ve sana katılıyorum konu sahibi. Sürekli gelen nesilleri gözlemleyebildiğimiz, çok çocukla ve çok fazla veliyle haşır neşir olduğumuz için biz bu durumun farkına ve olumsuz sonuçlarına herkesten fazla varıyoruz bence. Son birkaç yıldır "psikoloji" sözcüğü herkesin ağzına pelesenk oldu. Çocuğumun psikolojisi tanımı altında kaçık gibi davranan o kadar çok insan tanıyorum ki. Zaten çocuklar projeye dönüştürülmüş, anne babalar tüm hayatlarını plana dökmüş vaziyette. Çok şanssız yeni nesil. 7 yaşında yeğenim psikoloğa gidiyor, depresyonda düşünebiliyor musunuz? Ve birkaç yıl içinde yeni nesilin vereceği sonuçlardan sonra gelenekselliğe dönüş olacak. Bizler çok şanslıymışız meğer. Hayaller kurardık, isteklerimiz, her gece uyurken hayalini kurduğumuz oyuncaklarımız vardı. Şimdi çocukların hayal kurmasına, istemesine izin verilmeden herşey önlerine sunuluyor. Hayalsiz bırakılıyorlar. Gidişat çok kötü. Sonuçlar da kötü olacak gibi duruyor.

hem fikirim konu sahibi ama işte evlat diyola

Teşekkür ederim, evet çok duyarlıyımdır. :) GunesinKizi35 9. takım

Cok yaptim ben bu dedigini. Hastaliktan gozum acilmazken kizartma yaptigimi, buzlu kiyma kavurdugumu, sirf yesin.. cunku yemiyordu ve cunku hep kusuyordu zaten bi cok seyden tiksinmisti. Simdi son anda soylediginde bende yapmiyorum genelde yiyecekleri seyleri yapmaya calisiyorum bu yuzden. Cogu zaman 2 cesit, alternatif oluyor. Buyudukcede biraz biraz yeni tatlara alisiyolar gibi..

Buraya oyle yazdimda:)) alir misin yapar misin? Diye konusurum cocugumla genelde..

işte bi degil farkli bir nesli çagindayiz.. orasi farkli ama ödevleri ebeyvenlere degil. kendisi yapsın.:) sokakta oynasin... eğlensin... çocukluğunu yaşamasina izin vermelisin... teknoloji bagimlisi olmasinlar.. derslerine önem versin de toplumda kazansin. birilerine güvenip güvenmeyip biz yol göstermeliyiz... çocuğa 'Dikkat et kendine.. ' desin.. ben öğretmenlerden yeterice ilgi görmedim teşekkür takdir almadim.. en son bi tane teşekkür takdir olsun da bitsin nede olsa alamiycam deyişiyle almişim zekiydim ama ders çalışmazdim.. sokakta oyun oynadim gezdim eğlendim.. şimdi çok şükür kamudamemurum. işim de var.. ailem meslegi ilgili hiç karişmadi.. beni kendi haliyle birakmişti.. mutlu bir çocuk geçirdim.:) çocuğu meslegi kendi seçmeli ne isterse onu yapmali.

Başka her şeyde de öyle serbest yetişiyorlar ki... evin içine çöp atmalar kalk yengecim mutfakta çöpe at dediğimde ise söylene söylene zorla gidip masa üstüne çöpü koymalar filan... üstelik büyüklerle de sanki yaşıtmış gibi konuşmalar filan. Eltimin annesi çok baskıcı biri tanıyorum belki o yetiştirirken çok sıktı eltimi ama o kadar da serbestlik olmaz. Çocuk narsist bile olabilir yani büyüyünce. Önceki

Gözardı edip geçmen en mantıklısı kanks :) Önemsiz konular, sen kendini biliyorsun, insanlara kendini anlatmana gerek yok. Gereksiz polemiğe de hiç gerek yok. :)

Geçenlerde benzer bir konu vardi orda da konusulmustu. Egitim ailede baslar okulda devam eder. Ama ben cok nadir boyle ailelerle karailasiyorum ki okulun konumu ailelerin sosyo-ekonomik düzeyi gayet iyi. Gel gor ki cocuguyla vakit geçirecek ne yaptin nasilsin demekten imtina eden veliler var. Gelip benim cocugumu nesrn arabayla evine birakmiyorsun diye hesap soracak kadar agzindan cikani kulagi duymayan veliler.. cocugu sevmek her dedigini yapmak ona itaat etmek degil. Ne yazik ki cocuklarin oyuncagi olmus veliler cogunlukta. Sonrasinda bas edilmeyen inatçı cocuklar ergenlikte iletisim dahi kurulamayan gençler.. buna karsin velilerin cocuklardan yüksek beklentisi gercek olmayan beklentiler diyelim.. surekli bir derse maruz birakma durumu. Cocuk ne dinleniyor ne ailesiyle vakit geçiriyor ne verimli calisabiliyor bunca seyin arasinda bogulup gidiyor. Sonu buhran ne yazik ki icinden çıkılmıyor.

Ben bu konuda size katılmıyorum. Çocuk yakınında iyi okul varken neden o kadar yolu çeksin? Ama yakınlarda iyi okul yoktur, şu vardır bu vardır, çocuk o yolu çekmeye mecburdum. O zaman çeker. Mesela ben ilkokuldan beri yaklaşık 8 saat okulda olmaktan, saatlerce ödev yapmaktan hatta bazen çok ödev verilmesinden dolayı çok ama çok fazla yoruldum. Bu durum ilkokuldan liseye kadar böyleydi. Eğer az zamanlı ve az ödev verilen veya hiç ödev verilmeyen bir okul olsa kesinlikle oraya giderdim. Ama mecburdum, çektim. Okul yolu konusunda da durum aynı işte. Konuda bahsettiğiniz şeyde size hak veriyorum. Çocuklar ellerinde tabletle doğuyor. Çocuk huysuzlanınca hemen telefondan çizgi film açan kaç anneye şahit oldum. Toplum baskısı çocuk doğurmak değil de çocuğu iyi yetiştirmek olsaydı keşke. En güzel baskı olurdu.

Şimdiki anneler okul konusunda daha bilinçli ama. Bizimkiler eğitim hayatımızı karartan öğretmenlere emanet ettiler bizleri. Ben de mesela iyi bir okul buldum bir sonraki sene oğlum İlkokula başlayacak. Çok beğendiğim o okulun yanına taşınmak için evimizi satıyoruz. Geçmişteki ebeveynler gayet ilgisizdi. Yeni nesil şımarık ancak konuşabilen, düşünebilen ve özgüveni yüksek bir nesil. Bunda bir kötülük yok bence.

Hep sunu soylerim, bu toplum cocuk yetistirmeyi ogrendigi zaman 100 sene ileri atlariz bi anda ama yok yok yuzyillardir beceremiyoruz Cidden sosyolog olsam oturur bu konuyu arastirirdim, bizi fazla baskiyla yetistirdiler Simdi de asiri ozgur sacma sapan simarik cocuklar yetistiriyor Kendi adima soyliyim, kendine guvenen, ozgur dusunceli ama saygili ve yetistikleri toplumun kurallarina uyan cocuklar yetistiriyorum Ama bu ulkede buyumeyecekleri icin ulkeye de pek bi faydalari dokunmayacak

Ebeveynlerin tedaviye alınması gerek gerçekten. Daha bu nesile anne karnindan çıkmadan evvel neler yapılıyor neler :)

Haah işte bu Goha. Elalem ne der'den, Elalem çocuk görsün çocuk olayına geçiş değil de nedir bu? :) Türk kadınlarının en büyük travması olan elalem, içimize sirayet etmiş, hala devam ediyor. Herkes öbürüne elalemlik yapıveriyor Ayy, yeter. Acıkmadan yediresim vardı yedirdim, üşümeden giydirdim oh. Hasta olunca başını ben bekliyorum, üşüyeceği zaman da olur üşür görür. O kadar. Kolayı zoru da akıllandıkça idrak eder.

Kesinlikle katılıyorum ama Maalesef ki artık o kuralları koymak çok zor. Çok iyi bilirim geçen sene bir velimi görüşmeye çağırdım. Öğrencim ile ilgili sorunları anlattım. Birlikte bunları yapabiliriz dedim. Benim çocuğum böyle bende böyleydim bir şey yapmaya gerek yok alışırsınız zamanla dedi. He anlaşmak isteyen veli olmuyor mu oluyor işte o çocuk o zaman düzeliyor ama anlaşmak istemeyen de oluyor hemde fazlası ile

Bende bir eğitimciyim sizi çoookk iyi anlıyorum. Bazı öğrencilerimin başarılarının düşük olmasını da ailelerinin tutumuna bağlıyorum. Bana çevremdeki çoğu kişi çocuklara yetişkin gibi davrandığım için beni yadırgıyor. Mesela bebeğim için karnı aç olsa ağlar diyorum yok o açlık mı anlarmış ba ba ba. Yeğenlerim yemek yemek istemediğinde kalk madem masadan deyip önünden yemeklerini altım ya da ödev yapmamak in direnirler toplarım ödevi çantasına koyarım yarın için yapmadan gider ve bir iki yapmayı öğrenir. Peşinde koşmak, vermeden almayı öğretmek kadar iğrenç bir şey daha yok bence

Tahammülsüz ebeveyn sendromu maalesef... dinlemiyoruz, anlamaya çalışmıyoruz... varsa yoksa muhalif olalım... ne güzel demişsiniz de... anlayan zaten başlıyor değişime, anlamayan da egosunda çırpınıyor...

bir konu acmistim, cocuklarin odasini ayirayim mi diye, cocuklar daha 2-5 yasindalar, ama esimin resit olana kadar kendine ait bir odasi olmadigi icin cocuklara kisisel oda yapma hevesindeydi. neyse simdilik ayirmadik cocuklari. Ama genel olarak bu var hepimizde, ister istemez, kendimizin icimizde kalan kirikliklarimizi cocuklarimiz yasamasin istiyoruz. O yuzden de belki farkli hatalar yapiyoruz. E biz de insaniz, mazur gorelim kendimizi. Ama tabi guzel konu bence, insan bir durup yaptiklarini dusunmeli. Ve cocuga yasina gore sorumluluk vermeye baslamali. biri de bana HADI sozunu nasil dilimden silerim onu anlatsa pek bir memnun olurum, zira buyuk ogluma gunde 500 kez falan hadi diyorum, ben kendim bile kendimden bunaliyorum, ama o kadar yavas ki deli oluyorum...

Aynen katılıyorum; mümkün olduğunca çabalarız ama nereye kadar tamam oluruz Goha? Çocuğuma bakıyorum, neye ihtiyacı var görüyorum az buçuk ama elbette hatalarım olacak, insan olmak böyle bir şey; anne olunca kutsallığa geçiş yapmıyoruz ki. Anne ne kadar az stres = Çocuk o kadar rahat. Ben bunu anladım bunu gördüm, benim doğrum bu oldu. Gerisini de kendi aklımızca/tahlilimizce seçeceğiz göreceğiz.

Vallahi bu konu tam benlik, Bi yakinimin cocugu burada unv kazandi. Hemen ev tutuldu, temjzlendi, sifir esyalarla dosendi, haftada bir gelecek gundelikci ayarlandi. Aile gitti, cocuk 1 bardak suyu kendi kendine icemeyecek durumda. Hava sogudu bana yorgan ver diye beni 50 km uzaktan cagirdi gecen gun cocuk. Dolaptan al annen hazirlamisti dedim. Annem ablan gelsin nevresim gecirsin dedi diye cevap verdi. Hadi 1 seferlik gideyim herseyin yerini gostereyim dedim, çaycı susuz kaynamaktan yanmış, heryer hazir yemek ambalajı, heryer bulasik, etraf kirli dolu ve evin her yerine dagilmis durumda. Gecen gun de anahtari evde unutmuş, iş dönüşü bendeki yedek anahtari birakmistim. Onu da evde unutmuş, kapıda kalmış arkadaslarinda kaliyormuş. Cilingir cagir dedim, sen cagir ben cagiramam diyor. Bende sigorta atti tabi, babanin uşagı mı var senin ne halin varsa gor dedim. Acaip sorumsuz bi cocuk. Ev tutulmadan once 1 hafta bende kalmisti, yemin ederim kovacaktim neredeyse evden. Bi gün marketten eve geldik, markette muz istemişti aldik. Eve gelince salondan bana sesleniyor: Ablaaaa 1 tane muz alabilir miyim? diye. Ben de tabiiki alabilirsin, hadi kalk dene bakalim alabiliyor musun dedim.

Çocuklara adeta prens ve prenses muamelesi yapılmasa sorun olmayacak. Hayir çocuklar içinde hayal kırıklığı ileride anlayacaklar birer prens ve prenses olmadıklarını.

Derdinizi anlayabiliyorum. Bu nesildenim, bu nesilin kötülüklerini, huylarını biliyorum. Garip bir nesil yetişiyor fakat suç yetiştirende. Onun için değişime kendimizden başlamalıyız.

Ban yemek için yada yedirmek için açmadım. Fakat herkes her konuda özgürce derdini paylaşıyor sonuç olarak. Bir öğretmen olarak benimde derdim bu ama yanıtınız için teşekkür ederim.

Henüz anne olmayan bir öğretmen olarak en fazla bu durumdan mağdur olan kesim biziz malesef. Yeni görev yerim bir ilkokul. Sınıfa girebilmem için öncelikle veli barajını aşmam gerekiyor. Kadın çocugunun defterini, kitabını sırasının üstüne kendisi çıkarıyor. Tenefüs zili çalıyor ve veli yine sınıfa dalıyor kızının yanına koşar adım gidiyor. Bunlar 1. sınıf ta değil. Daha ilk hafta diye patlamadım ama birine fena patlayacağım gibi duruyor.

Ne mutlu size diyelim o zaman :)

Kendimi övmek? Yaptığım yorumun neresinde kendimi övmek var? Esleri kiyasladim. Kaldi ki ovedebilirim istersem. O anki egom ve ruh halim ne isterse o yani Tanımadığınız bir insanın hayat tarzı hakkında yorum yapmak sizce de yersiz ve fazla iddalı bir durum degil mi? kendimi ovup ovmemek benim tercihim ama övmedim siz oyle anlamak istemissiniz. Dikkatinizi cekmis gibi davranmiyorsunuz, benim taaa bilmemne zaman söylediğim birseyden alakasiz bir bağlantı kurup laf soktugunuzu zannediyorsunuz. Isterseniz tekrar bakin yazdığınıza. Beni tanımıyorsunuz, esimi de. Suriyeli birisini calistirmak ile bir insanin evinde sürekli bir bakici olmasindan hoslanmamanin, sosyeteyle kiyaslamakla ne alakasi var?Cok ucuz paralara 1500 lira gibi bakıcı tutanlarda var sonucta, ve gayette kelli felli kodomanlarda yapiyor bunu. Ben kendimi cok onemsemiyorum ama siz beni ve yorumlarimi fazla onemsemis olmalisiniz ki, benim bir başkasının konusunda yazdigimi alintilayarak cevap yaziyorsunuz. Bence yorumumda ilginc birseyde yok nesi ilginc geldi?neyi ima etmeye çalıştığınızı anlıyorum ama tanımadığım birine kendimi ispatliyacak degilim, zira rizkimi veren Allah, kullar konusuyor işte böyle. Demekki reelde tanısanız nelerimi inceleyeceksiniz :) ilginizi cekicek. Ben baska biseyden bahsediyordum diyorum ki benim esim hoslanmaz oyle evde surekli birisinin olmasindan, eve temizlikci gelcek diye yine mızmızlanıyor ama herkesin hayati baska Cocuga benim bakmami ister demek istiyorum konuya istinaden, siz sizin esiniz suriyeli kadin bulmustu ucuz calisiyor diye diyorsunuz. Bunun para ve sosyeteyle bi alakasi yok. Size duymak istediklerinizi soyleyim, evet esim kendine bana ve evimize her turlu parayi harcar ayni zamanda luksumuze de ama surekli uyanik, paragoz yarim yamalak is yapip giden, esimin bilgisayarlarının tozunu bile almadan giden kadinlara para yedirmekten bıktığı icin, ucuza çalışan birisini buldu, hoş o kadinla da yollarimizi ayirdik. Evet simdi kendimi övmüş oldum . push ;

Kesinlikle ceketi götümesek suluğu koymasak öğrenecek belki çocuk ama ne mümkün :) Ahtapot Anne Feeling lonely nowadays.. Anneler

Konu sahibi mesleği gereği bütün çocuklar için endişelenmiş. Maşallah siz de çok duyarlısınız.

Zamanımızda çocuk yetiştirmek zor. Her bilgi ulaşılır ve her kafadan bir ses çıkıyor. Herkes bir ekol anlatıyor, Çocuğu için en iyisi olsun isteyen ebeveynler bir oraya bir buraya savrulup ne yapacaklarını şaşırmış bir vaziyetteler. Öte yandan bir guruh var ki, onlar da amaaaaannnnnn biz böyle mi yetiştik noldu sanki? Bizim zamanımızda çocuk psikolojisi mi vardı? Diye kendini rahatlatıyor... Önemli olan arayı bulmak, dengeyi kurmak. Çocuğun ihtiyaçlarını duyumsamasına fırsat vermek önemli. Evet acıkınca yesin, uykusu gelince uyusun vs. Öte yandan çocuk için iyiyi kötüyü biraz da anne bilir... Oğluma bıraksam 12 de Uyur. Şimdi o ihtiyacını duyumsayacak diye ona zararlı bir şeyi yapmasına izin veremem. Öte yandan her mont giyerken diretir, montsuz çıkarırım sokağa, hatta eli ile etrafta soğuk metal var ise tutmasını sağlarım, kar varsa hatta kar... üşür ve montunu ister. Oyuncaklarından sıkılıp yenilerini istemesin diye dönüşümlü oyuncak kullandırırım. Bazen kıymetini bilsin diye tüm oyuncaklarını kaldırırım vs... yani demen o ki her ebeveyn kendine özel, çünkü her çocuk kendine özel... Yeni nesilden bu şekilde umudu kesmek anlamsız, yetiştiren de biziz degil mi :)

Evet. Zart desen psikoloji bozulur, zurt desen bozulur. O kadar da değil ya... Psikoloji meselesi de iyice ayağa düştü. Bilen bilmeyen herkes psikolog. :)

Çok haklısın sizin gibi düşünüyorum ama olmuyo eşler de destek olmalı benim hayır dediğime o evet diyo çocukda onu seçiyo ben kötü anne ilan ediliyorum Ağlamasın diye her istediğini yapar babası yeterki gülsün onlar için çalışıyomuş aöa ağlamayla elde etmeye alışıyolar var mı yokmu bilmiyolar çabalama yok hemen ulaşıyolar hedefe sonuç hevesleri hemen geçiyo çünkü bi değeri kalmıyo oysaki onun için çabalasa biriktirse kıymetli olcak ama gelde babaya anlat Herkes evladının iyiliği için yağıyo ama işte ne yavrusunu severken boğarmış mı bi laf vardı o misali işte

İlk çocuğumda çalışmak zorundaydım ilk torun daha doğumda gidecegi krese kadar karar vermişti babannesi ve dedesi, babanne canı mama vermek istemiş vermiş bebek kusuyor çünkü tok ama olsun onun hevesi varmis, dede günde 4-5 defa markete giderdi yeterli ağzından çıksın - ağzından sakız kelimesi bitmeden sakız kalem demeden kalem, komşudan gördüğü oyuncağı komşu çocuğu vermedi diye otobüse binip yarım saat yol gidip alıp gelen dede ve üstüne her gelene gururla yaptıklarını anlatırlar ve hastalıklar başlar güçleri yetmedigu için istekler yapılmıyor ve artık biz hevesimizi aldık doyduk diyen babanne. Bunu yapan dede emekli öğretmen ki kendi çocuğunu kucağına w sevmemis bile. Bu baba nasıl çocuk yetiştirir bu çocuk nasıl mutlu olur bu saatten sonra 10 defa markete girse gene mutsuz hayali yok

Eskiden o eti benim kemigi senin lafi vardi, cok uzucu birsey. O zamanda aileler bu kadar ilgili degildi bencede. Herkes ister cocugunu istedigi gibi yetistirmek ama disari yollasan cocugunu oynayacak cocuk yoksa.. ortam yoksa.. ebeveyn napsin? Simdi oyun evleri filan var eskiden yoktu ama yoklugunu aramiyodukki.. isimiz gucunuz sokakti bizim.. ailemizde endise duymazdi bu durumdan

biliyormusun 1996 yılında ilk okula başladığımda ailem tamamina öğretmenine birakmişti... ailem o konuyu karışmazdi... ödevlerimi dahi aileme yaptırmadik... danişnmadik hepsini kendimiz yapıyorduk.. şöle böle yapın emir vermezdi. hiç kimse.. 1996 yıl-2018 yılı arasi bir degil. çok değişiyo.. farklı bir dünya ile tanişmiş oluyoruz... ilkokuldayken aç bile kaldik.. şimdiki çocuklar aç degil.. ben yeni nesil yetişitirmesinden memnun degilim. kimse memnun degil. o halde çocuklarinizi kendinizi nasıl yetişitirildiği gibi yetişirin... herşeyi kendinize üstelemek zorunda misiniz? birakin çocuklar yapsin çok akıllılar:)

Aynen kardeşim katılıyorum sözlerine fazla özverici olmak saygıyı sevgi, yide bitiren bir davranış biçimi belkide sevdiğimizi hep göstermeden bazende hak ettikçe sevdiğimizi göstermeliyiz ancak ozamanlar değerini daha iyi anlayacaklar

Benimde kizim var 14 aylik ayrica tup bebek yontemiyle hamile kaldim ama hic oyle bir derdim olmadi.. bende kiziyorum simdiki nesile onlar cocuklarina iyilik degil kotuluk yapiyorlar farkinda degiller.. herkezin çocugu kiymetli ama bu yetiştirme tarzi bence cok yanlis. Bizde cocuk olduk ama biz boyle degildik yaik simdiki nesile gercekten aciyorum

Dun aksam yemekte eriste vardi bide yogurt. Tum gun disarida oldugum icin detayli yemek yapamadim. Oglum et yicem ben et diye agladi. Yok dedim et. Halbuki buzluktan cikarip cozdurup yapilir olmadi iki dk marketten alinir. Ama bana resmen emir veriyor, et yok mu et yicem, kendini sIkiyor filan. Yok dedim. Olsa da sana bu aksam et yok. Acsan al eriste al yogurt. Kizimi doyurdum baktim pasa pasa gelmis yemegini yiyor. Cok sukur durumumuz iyi ama ben kimsenin emir eri degilim, sunu istiyorum bunu istiyorum diye utopik tekliflerle geldiklerinde ya da beni isteklerini yapmaya zorladiklarinda, valla bende cok sey istiyorum ama bak elimde toz bezi toz aliyorum diyorum mesela. Isteklerini dizginlemeyi, yokun ne oldugunu bilsinler. Biz oyle buyuduk. Herseyden once istemenin adabini bilsinler. Simdikilerin hepsi prenses hepsi sehzade, olsun dedikleri sey sanki padisah fermani.

Bir de cocuguna "askimm Aslanim pasam" diye hitap ederek sevgisini gosterenler var. Bana cok garip geliyor

bana saçma geliyor çocuklara daha doğmadan abartılı süslemeler partiler filan o saçma şeylere para harcayana kadar çocuğun eğitimi için beş kuruş kenara koymazlar ama millete instagramda gösteriş yapacağım diye yarışa girerler. hele şimdi eline tableti ver sussun o kafada çoğu ebeveyn cafedeyken cocuk aglıyor ebeveynin umrundan degil telefonda takılıyor. kalkıp benım susturasım geldi çocuğu

Çok dogru söylüyorsunuz bügün markete gitim liseye giden bir delikanlı çocuk deyim kasiyerdeki kızı öyle aşagılıyoki öyle cevaplar veriyo kızın gözleri doldu okadar saygısızdiki anlatamam çok üzüldüm eve geldim çocuklarımla birdaha konuştum saygıyı anlatım çok üzüldüm o kıza

Cok tesekkur ederim sagolun:) hayatta 4/4 luk olmaya inanmayan bi insanim. Genede en iyisini yapmaya calismak insani cok yipratiyor

Asko profili değiştirdikce bu kim ya cok guzel yazmis diyorum bi bakiyorum mia elle :) yerim seni M

İnsanın bu devirde "eskiden ne güzel cahildik "diyesi geliyor Bu cehalet yanlış anlaşılmasın bilgisizlik yeniliğe kapalı olmak değil var olan şeylerin iyi taraflarını yararlı taraflarını almak gibi şimdiyse durum tam tersi herkes bir hırs yarış içinde oğlum ilk okula başladı ve ben oğluma 170liraya çanta aldım düşünebiliyormusunuz benim için çok para ama çevre hep böyle ister istemez uyuyorsunuz bu düzene bütün suç biz ebeveynlerde aç gözlü doyumsuz memnuniyetsiz çocuklar yetiştiriyoruz çocuk markadan ne anlıyor ki ama olmaz herkes bundan alıyor deyip giriyoruz saçma bi yarışa bu yarışa maddi olarak yetebilmek için deli gibi çalışıp çocuklarla zaman geçirecek enerji bırakmıyoruz kendimiz de ben bütün suçu biz büyüklerde buluyorum

Bu konu çok ban götürür. Herkes kendi çocuğundan sorumludur. Başkasının çocuğunu nasıl yetiştirdiği sizi ilgilendirmez. Siz kendi çocuğunuzu daha iyi yetiştirirsiniz o zaman.

cocugu mali gibi gören aileler de var, birey olarak goren de var. Önceki

İşte diyorum ya o katıldığım eğitimdeki konuşmacının dediği gibi onlar düşünmeden bile düşünülen bir nesil yetişiyor. Bir konu okudum eleştirmek için yazmıyorum bunu ama çocuğum servisle 1.5 saatini okula gidip gelmek için harcıyor gibi bir konuydu. Çocukların baş etmek zorunda kalması gerek en küçük konu trafik bizim günümüzde. Çağımız o kadar kötüye giderken çocuğun yemediği yemekten içmediği sudan uzun gittiği yoldan şikayetlenir olduk.

Bence en büyük etken teknolojide ki gösteriş havası ve çocuk yetiştirirken her ağızdan bişey çıkması çocuğa babaanne anneanne bakiosa konulması gereken kuralda çocuğu ya anne ya baba yada büyüklerden biri şımartıo ve malesef kararlı olunamio

Hadi bu mecralardan belirli bir kitleye ulaşabiliyoruz.. Peki geri kalanlar? Bilemiyorum.

Beni anlatmissin:)) bende isterimki cocugum usumesin oncesinde alsin uzerine ceketini.. isterimki ac kalmasin, cunku onlerine bisey koymazsan istemiyolar:)) tum gun ac mi biraksamki:))

Ben bu olayi cok önemsiyorum gercekten boyle olmali. Benim yerime evden cikmdan telefonumu alan esime bile kiziyorum yapma ya alip almadigimi bile farketmiyorum diyorum. Bu hepimiz icin gecerli bence

Doğru, bilgi= artan endişe=araştırma isteği=bilgi=artan endişe=araştırma isteği=bilgi döngüsü içinden çıkmak da inanılmaz zor. Yakın zamanda bir konuda "Çocuklarımızın ağırlığından çok bilgimizin ağırlığını taşımaya çalışıyoruz" temalı uzun bir yorum yazmıştım: https://www.kadinlarkulubu.com/forum/threads/keske-anne-olmasaydim.1090360/page-51#post-57337323 Biz cahilliğin mutluluğunu tadamayan anneleriz, her kafadan da bir ses çıkıyor. Güç bela düşün taşın, kendini psikolojik olarak hazırla derken, bir, bilemedin iki çocuğu ancak yapabilen, yaptığı çocuklarla da kafayı bozan anneler :) Ama gördüm ki, öyle her şey planlandığı gibi olmuyor. Ben bana sunulan imkanlardan, annemin davranışlarından çok bunalmış bir çocuk olarak senelerce gözlemledim ve anlamaya çalıştım. (Annemin tedaviyle 8 sene sonra olan ve 9 yaşına kadar tek çocuk kalan, ilk çocuğuyum) Yarı yarıya endişelerine-gayret ve önüme serilmelerine hak verdim .. Ama çocuk büyüdükçe, bazen onların büyüdüğünü gözden kaçırdığımız oluyor, buna da katılıyorum. (Annem kaçırdı. O zamanının pedofili vakalarını çok iyi bilirdi çünkü günlük gazetesini okur -bunlar haber yapılanlar, bir de haber yapılmayanları var- derdi. Özel bölge eğitimim 3-4 yaşta neredeyse tamamdı ve bana kötü dokunanı ayırt edebilme, bunu kendime saklamak yerine haykırabilme farkındalığım gayet yerindeydi) Annem çevreye o kadar güvenemedi ki, biraz da bana güvenmesi gerektiğini unuttu :) Yani Yosun, annelik zor zanaat ve kendime-oğluma bakınca, kimsenin anneliğini onu bilip tanımadan eleştirmeye hakkım yok derim. Sadece kendimizi çok kaptırmamamız, gereksiz yorup saçmalamamamız, bazen "Saldım çayıra Mevla'm kayıra, çocuk benim, öğrettim gösterdim anlattım, gerisi yaşının/aklının kapasitesine göre onda" diyerek bırakmak. Bu da şansım olan öğretmenim; anama babama ders vermeye kalkmazdan önce hakkımızda her bilgiyi toplayıp, anamı babamı da anlayıp, kendine hayran bıraktırıp öğrencisi yapabilecek nezaket-bilgi ve hoşgörüde kahraman: https://www.kadinlarkulubu.com/foru... ten-egitimciler.1091288/page-17#post-57368155 Yani benim yaşadıklarım, bana bunları gösterdi, böyle düşünmeye itti. Bakalım, elimizden gelen ne kadar olacak.

Bende su yok mesela.. bende olmadi cocuklarimda hersey olsun! Gosteris meraklisi degilim belki ondandir. Tam tersi varsada elimde yokluguda bilsin istiyorum. Herseyin varligi olmaz yokluguda olur. Kucukken yoklukta gordum varlikta gordum sukurler olsun. Calisip ilk telefonumu kendim almistim mesela:)) kucuktum o zaman.. gene ilk arabami kendim aldim. herkes yaz mevsiminde tatil yaparken ben gittim calistim. Belkide guclu yanlarimi o zamanlara borcluyumdur. Benim oglum iphone x istiyo simdiden mesela.. Istiyorumki simarik olmasinlar saygili olsunlar.. pisirik saygisiz degil ozguveni yerinde saygili ve fikirlerini dile getirebilen bireyler olsunlar. Tam nasil yapilir onuda bilmiyorum, tek bildigim elimden gelenin fazlasini yaptigimdir

80 bebelerinin psikolojileri hiç bozuldu mu acaba? Şayet çok mutlu çocukluk geçirdik ben ve tüm 80 kuşağı arkadaşlarım :) şimdiki nesil pek mutsuz

Ne kadar denedin peki? Bugune kadar Hic bir cocugun acliktan oldugunu gormedim. Turk analari disinda baska hic bir milletten annenin de cocugunun istahsizligindan yakindigini. Bu durum sanirim sadece bize Ozgu olsa gerek.

sonuna kadar haklısınız, bende bir ebeveynim ve yanlış olduğunu bilsemde bazen bu dediklerinizi yapıyorum... bizim zamanımızda bizler daha özgürdük, daha çok sorumluluk alıyorduk, ev işi -okul vs hakkında, anne babalarımız etrafımızda koşturmazdı kendimiz hallederdik işlerimizi ama şimdi çocuklar dört duvar arasında kapal bir hayat yaşıyor, eskisi gibi çevreye insanlara güven yok, genelde tek çocuk yapılıyor ve EVET çocuklar bizim gelecek projelerimiz olarak dünyaya geliyorlar, daha doğmadan gideceği okula varana kadar herşey planlanıyor.. Yapılanlar iyi niyetle yapılan şeyler ama zamanla çocuga eksi anlamda dönüşü oluyor.