ben tüm olumsuzluklara rağben, hayat sevincimi yitirmedim. gelen vuruyor, yine ayağı kalkıyorum. devam ediyorum tüm hevesimle yaşama. yanlız ben biraz dışa vuran tipim, yani böyle dertlerimi paylaşırım samimi ortamlarda, o zaman hafifliyor sanki, tabii çok özelleri değil de. normal sıkıntılarımı.

evet alınacak dersleri alması gerekenler malesef almıyor arkadaşım. şimdikilere, gençlere tavsiyede bulunsam, ben sen değilim deyip çıkıyorlar. 2 günlük yuvayı yok sebepden yıkanlar var, oysa biizim vefamızı görseler bir.

sizin yaşınızda bir bayanın tabiri caizse ununu elemiş, sermiş olması gerekiyor. yaşınız gereği dingin ve huzurlu bir yaşamı hakediyorsunuz. ama bunu bulamıyorsanız bence boşvermeyi deneyin. eşinizle mutluyasanız, kapatın kapılarınızı, evlatlarınız bile dısarda kalsın. koca adamlar boğuşsunlar kendi sorunlarıyla. çok afedersiniz biraz argo olacak ama "analık köpeklik" diye bir laf var. yaşını başını almış, artık huzur bulacakken hala kazın kadar olmuş evlatlarla uğraşmak zorunda olan annelere çok üzülüyorum. ben anne değilim daha çok küçük yaşım bu yüzden belki sizi anlayamam, önerilerimi de uygulayamazsınız duygusallığınız gereği ama inanın bana ideal olan bu. zaten hayat çok yorucu gençlikte, işti, paraydı, gelecekti, çocukların eğitimiydi, geleceğiydi derken seneler hızla akıp gidiyor ve 3 gunluk dunyada yaşınızı başınızı aldıgınızda kendiniz için hiç bir şey yapmamış oldugunuzu farkediyorsunuz. tam rahat edicem artık derken, bu sefer de evlatların evlilik sorunları falan, bunlarla uğraşıyorsunuz boşverin. evlenirken size mi sordular..

bunu tüm samimiyetimle söylüyorum hayatımı yazsam roman olur.. sakın gülmeyin bu lafıma:roflol:böyle diyince komik oluyo ama ya:smiley-cool: damara bağlamıştım birden neşelendimsempatiksalakcinni buraya yazamam ama yazsam zaten olay olur

47 YAŞINDAYIM ÇOK ŞEY GEÇTİ HAYATIMDAN ÇOĞU ÜZÜCÜYDÜ DİYEBİLİRİM. İYİ ŞEYLER YA AZ YADA YOK GİBİ. SİZLERİNDE VARSA, HADİ PAYLAŞALIM MI? TESELLİ OLUR BELKİ BİRBİRİMİZE. AAAA BU DAHA KÖTÜ DİYEBİLİRİZ zor bir evlilik maddi zorluk, icra gelecek kadar çalışan biri olmak hem çalışmak hem geceleri el işi yapıp satmak ek gelir için çocukları el kapısında büyütmek, çok zorluk çekmek. büyüyünce elle tanışmak, onları evlendirmek. ama sonunda gelinlerce sevilmemek büyüttüğün çocuklarının bunlara üzüldüğünü görmek sonra onların anlaşamadıklarını, mutsuzluklarını, görmek ayrıldıklarını görmek hep üzülmek, hep üzülmek nereye kadar sizce, SADECE ŞÜKÜR SAĞLIK VERSİN ALLAH T

çok güzel tavsiyede bulunmaşsun canım bana sağol. ah keşke mümkün olabilse, kendi başlarının çaresine bakamadı benimkiler. hep koşturdum, hep didindim. onları boşver, eşim bile öyle becerikli biri değil. bütün çabalamalar bende biliyorum ki çok boş. bir gün hayat bitcek. ben diyorum ki hiç yaşamadım. sadece vazifelerim için gelmişim bu dünyaya sanki. onlar bitince bende bitecem gibi. çok sinir bir hayatım oldu ve devam etmekte. şükürler olsun yinede.

dua ediyorum allahıma her sabah kalktığımda. sıkıntılarımı bitir diye. inşallah umutluyum, biter inşallah. sizlere de duacıyım arkadaşlar.

benim şimdiye dek yaşadıklarımdan olsa olsa yavaş mı yavaş ilerleyen, kendi içinde büyüklü küçüklü acıların ya da mutlulukların bir araya getirildiği, kimilerine göre sıkıcı, kimilerine göre alınacak dersleri olan sanatsal bir film çekilebilirdi heralde-tatlicadiarzu- TanRIcA

yaşanmış hikayelerin gerçekten en iyi roman olacakları kanaatindeyim. kendimden biliyorum çünkü. yaşadıklarımı anlatsam ooooooooooo. insanın bunaltıladan ölesi gelir. ama bunalmadım yaşadım, çocuklarım için, yuvam için.