Çocukluğunuza çok üzüldüm o masum ürkek kıza ama yetişkin kötülükler karşısında çınar gibi dik duruşunuza, savaşçı ruhunuzada hayran kaldım... ama insan ister istemez keşke sevgiye, korunmaya en çok muhtaç olduğumuz zaman sevilip kötülüklerden korunabilseydik diyor çünkü o yaralar kolay kolay geçmiyor... I

Büyükşehirde yaşayan arkadaşın varsa yanına gidip orda iş ara hem sana ev as arkadaşı da olur . push ; askitotomsu Yiğit Aras_SMA

Merhaba çok kötü yetiştirildim 4 kardeşiz ama bilinen kardeşlikler ile hiç alakası yok. Ablam ve abim tarafından sürekli şiddete maruz kalarak, kalmadığım zamanlarda da onların birbirilerine annemin de zaman zaman onlara en çokta küçük kardeşime şiddet uyguladığına tanık olarak, cehennem gibi bir evde büyüdüm... Hiç çocukluğumu yaşayamadım, hep dayak hep hakaret hep aşağılanma.. hala daha zaman zaman maruz kalıyorum. Haliyle kardeşler arasında bir sevgi bağı oluşmadı. Hiçbirini uğradığım haksızlıklar yüzünden sevmiyorum onlarında beni ve birbirilerini pek sevdiği söylenemez.. Hepsi birer ruh hastası ve benimde pek sağlıklı olduğum söylenemez ama birine onlar gibi kolay kolay zarar veremem... Mesela hepsi anneme baba karşı aşırı saygısızdır hakaret bazen küfür ederler bağırırlar ben anneme babama öyle davranamam ses tonumu dahi yükseltemem.. Kendimi bildim bileli yaşadığım evde hep kendimi kardeşlerimden korumaya çalışıyorum hiç bir zaman güvende hissedemedim mesela banyodayım saçımı yıkıyorum dışardan ses geliyor bu şerefsiz hala banyoda ne yapıyor bu bir örnek banyoda saçımı yıkadığım için bile "şerefsiz" kelimesine maruz kalarak bunun gibi yüzlerce uğradığım, unutamadığım zulüm var. Kafam darbe aldiğimda genelde şimşekler çakardı o şimşekler düşündükçe yeniden beynimde çakıyor, işittiğim hakaretler kulaklarımda çınlıyor. Bir biri için canını veren biri yaşasın diye böbreğini veren kardeşler görünce hayattaki en büyük kötülüğü kardeşlerinden görmüş biri olarak ister istemez çok üzülüyorum... Bu boşluk hiç bir zaman dolmayacak... Abim var ama yok ablam var yok dışarıdan bakınca koca bir aileyiz ama içeriden bakınca en büyük düşmanlarınla aynı evi aynı anneyi babayı paylaşıyorsun. Daha kötüsü 30 yıldır içine doğduğu evde en yakınları tarafından çocukluğundan beri hep şiddet görmüş, aşağılanmış biri olarak kendimi çok değersiz hissediyorum.. Özgüvenim sıfır... İş ve eş konusunda da yüzü gülmemiş biri olarak hala alıp başımı gidememek beni zaman zaman intihara sürüklüyor. Ben ne zaman bi yere ait olacağım ait olamadığım bir ailenin içinde neden yaratıldım hadi yaratıldım neden kanatlanıp uçma fırsatı bulamadım diye sorgulayıp taşıdığım yükü ağır buluyorum... Biyere ait olamadan sevgi göremeden ölüp gitmekten korkuyorum...

Konusahibi kendinize acımayı bırakın. Kardeşlerinize öfkelenmeyi de bırakın, unutmayın her zorba öncesinde kurbandır ailenizdekiler gibi. Madem küçük bi yerde yaşıyorsunuz büyükşehirde iş bulup o evi terkedin, gerekirse izinizi kaybettirin görüşmeyin. Ben de kötü bi çocukluk geçirdim ama olan oldu deyip önüme baktım hayatımdaki her sınavı bi şans olarak gördüm, üniversite sınavı olmayaydı o üniversiteyi rüyanda görürdün ders çalış burçak dedim, güzel bi bölüm okudum sonra kpss olmasa memuriyete seni kim alır sınavlar senin şansın sakın unutma dedim ve istediğim ile atandım. Eşimi ben seçtim ve psikolojik şiddet dahi görmüyorum, çocuklarımla ilişkimi de ben yönetiyorum kesinlikle şiddetin hiçbir türünü görmeden büyüyorlar. Artık hayatın senin ellerinde bu saatten sonra olan/olmayan için sen sorumlusun, sirkelen hayatına sahip çık.

Herkese gerekli mesafeyi koyduğunda, kendini ezdirmediğinde ve hayatındaki fazlalıklardan kurulduğunda kendini bir yere ait hissedeceksin. İnanıyorum.

Bir arkadaşım "bana dost lazım annem düşmanlarımı doğurdu" derdi. ÜZülmeyin bunları yaşayan sadece siz değilsiniz. Elbbette bu bir teselli olamaz ama sizinde vaktiniz gelecek, kanatlanıp güzel yerlere uçacaksınız. Sabır ve çaba...

Aile ve kardeşlik bağlarına çok önem veren biri olarak yazdıklarınız beni üzdü hayatınıza son vermek gibi düşünceleri aklınızdan çıkarın önce. Çalışıyorsanız imkanlarınız dahilinde ayrı eve çıkma durumunuz olabilir mi mesela? Sıfırdan bir hayat kursanız kendinize tek başınıza. İlk adım bu olabilir sanki.

Son zamanlarda daha yürek burkan bir cümle okumadım. Tekme tokat, yemek içmek gibi... Allah ıslah etsin ya da cayır cayır yaksın bu vahşileri!!! Ne diyeyim bacım sana, çocukken gördüğün bu, kocadan gördüğün bu. Sana desem ki, tenine ısırgan otu değse gözleri dolacak insanlar var dünyada, içi titreyerek bakacak sana, bilemezsin anlayamazsın ki... Gerçeklik görüp bunun için savaşacak gücü bulamazsın çünkü senin gerçeğinle, normal gerçekler bambaşka. Bizlerin anlatımı sana peri masalı. Ne desem boş, çok üzüldüm çok...

bunun kader ya da şans olduğunu düşünmüyorum. Bu yaşa kadar ailede ne görürseniz, standardı o sanıyor ve gidip o ayarda bir eş seçiyorsunuz. Eş adayı kaba, kötü biri de olsa sizin alıştığınız bir durum olduğu için çok çok anormal gelmiyor ve hata yapıp evleniyorsunuz. Bence kurtuluş evlilik değil, iş bulmak

Sosyal bilimlerde doğru yanlış olmaz bilirisiniz İnsan psikolojisine ait bir çok tez/iddia/sav/kuram her ne derseniz var. Bu tezi birçok yerde okudum ve ben beğendim. Hatta geçen gün kırmızı odada doktor aynısını söyledi. Kafanıza yatar yatmaz o sizin bileceğiniz iş

Sende burada anlattiklarini esin dahi kimseye anlatma. İnsanlar garipler yarandan vururlar. Ozellikle esine ailen kotude olsa soyleme. Senin icinin aldigi her seyden once guvenecegin birini bul ve evlen hayatini kur. Gecmisi de ciktigin o evde birak yük etme kendine rahat ol biraz

Bukadar zorluğun arasında kendinizi çok iyi ifade edebilcek kadar yetiştirmişsiniz kendinizi. Nasıl güzel anlatmışsınız derdinizi. Böyle insanlara hüzün hiç yakışmıyor. İnşAllah en kısa sürede aklınızdaki soruların tüm cevabını bulursunuz.

Mesleğiniz var mı? Çalışmıyor musunuz? I

Aynen oyle ama gördum diye pusmadim bir daha vurursan karsiligini alirsin dedim ikinci oldu cesaret edemedim ama 3. olunca Allah ne verdiyse daldim hos bir sey degil bu ama ben bunu ogrendim ogretildi. Sonra evlilik oturunca o da yaptigindan utandi bende. Ama ben sussaydim o bunu belki aliskanlik haline getirirdi

Amin inşallah teşekkür ederim... ancak pskolojim pek iyi değil sürekli mutsuzum yaşam enerjim sıfır yaşayan bir ölü gibiyim yaşadıklarımdan dolayı... bu durumu nasıl aşarım bilmiyorum I

Esimle aramiz sukur cok iyi. Evliligin basinda herkeste catismalar oluyor onu atlattiktan sonrasi guzel zaten. Esim sansim.

Düşman demeyelim de anlaşamamak/farklı olmak diyelim isterseniz, daha çok doldurmayın kendinizi içten içe. Var mı evden ayrılma imkanınız peki, belli ki aile fertlerinizle asgari müşterekte buluşma şansınız imkansıza yakın. S sahraikebir

Merhaba, yaşadığınız şeylere çok üzüldüm. Aklınıza gelen kötü olayları en ufak şeyleri bile yazıp, ya da gün içinde tetiklendiğiniz şeyleri yazıp EFT enerji tekniği ile tek tek bilinçaltınızdan temizleyebilirsiniz. Ben bu yöntemden çok fayda gördüm. Bunu uygulayan terapistler var ama hiç para harcamanıza gerek yok. Silvia Hartmann'ın "enerji EFT" kitabını alıp okuyup kendiniz uygulayabilirsiniz. İnternette örnek videolar da var. Ağlayıp duyguları negatif enerjiyi boşaltmak lazım

İyi yapmışsın.. Şimdi ne yapıyorsun peki çalışıyormusun çocuğun var mı?

Evet okudum okuyan psikoloji ile ilgilenen, kültürlü birilerinden daha çok yanıt almak istediğim için algıda seçicilik amacıyla konu başlığı kitap adı olarak seçtim... Şimdi kpss ye hazırlanıyorum umarım atanıp kurtulurum... gecenin_resmi BU' DA GEÇER!! Anneler

Öyle dğşünmeyın yınede kendınıze şans verin belkı çok mutlu olacaksınız belkı ıyı bi imsan olacak Ruhum

Ben affedemem aram düzelsinde istemiyorum... sevmiyorum bunca kötülüğü nasıl unuturum tek sıkıntım izleri hala atlatamamak pısırık depresif takılan hayatın güzel olumlu bir yanını göremeyen biri olmak...

Benim annem de seninki gibiydi. Birimizi tutar diğerini dövermiş. Kardeşlerim de beni hiç sevmedi. Anne baba ölünce düzeldi aramız. Bana yapmadıklarını çocuklarıma yaptılar. Ama dediğin gibi yaşananlar unutulmuyor. İnşallah aranız düzelir Bu arada keşke ailecek terapi alsanız. I

Bu saçma ortamdan ancak dik durarak ve güzel bir gelecek için çaba harcayarak kurtulabilirsin... Birinin seni bu cehennemden kurtarmasını beklersen çok beklersin, yapmurdan kaçarken doluya tutulmak diye birşey var. Artık yeniden bir okul mu olur, memurluk sınavı mı olur bir şekilde canını dişine takıp kendini kurtarmalısın! B

Ailede kader aslında coğrafya gibi Küçük bir iş bulup Yanınıza bir kafa dengi arkadaş alıp Ayrı eve çıkma şansınız yok mu? wendy Nirvana Anneler

Bu yazdıklarım için kızmayın bana. 30 yaşındayım diyorsunuz. On lisans mezunu, is imkanı yok diyorsunuz. 20 yaşında bitirseniz on lisansı, Ilk yıl iş bulamadiniz, Ikinci yılda geçti, Artık bir şey yapmanız gerekmez miydi? Yeni bir eğitim? Bir kurs? Bir dil? Yeni bir sehir? 10 yil beklemek neden?

Bu nasil bir insan zihniyetidir anlayamadım. Yazıklar olsun öyle bir aile bireylerine. Kendi yuvanızı actinizda umarım çok mutlu olursunuz ve kendi çoğunuza goremediniz sevgiyi buram buram verirsiniz.

Tamam şanssız bir çocukmuşsunuz, sevgi ve ilgi görmeden, başınız okşanmadan büyümüşsünüz. Bunlar ciddi travmalara sebep olur, kapatılması zor yaralar açar vs vs. Eeee sonrası... 30 yaşındasınız, sizin yaşınızda çoğu kadının ev sorumluluğu aldığı, evlat yetiştirdiği, bazısının kariyerinde ciddi yerlere geldiği, kurumsal bir firmada müdür olabildiği, önemli projelere ismini yazdırdığı, kiminin isminin önüne doç./prof. yazdırabildiği bir yaştasınız. Peki siz bunca yaşadıklarınıza, tecrübelerinize, negatif getirilerine rağmen kendiniz için ne yaptınız? Önlisans mezunu oldunuz, iş/para/kariyer getirmedi. Başka bir bölümden lisans tamamlayabilirdiniz? Kavganın, gürültünün bitmediği bir evde yaşıyorsunuz. Huzurunuz için kendi evinizi açabilirdiniz? 26 yaşına kadar okumanız engellenmiş! 18 yaşından sonra bütün başvurularınızı, okul kaydınız dahil kendiniz yapabilirdiniz? Neredeyse nefret kustuğunuz bir aileniz var. 30 yaşında bir yetişkin olarak maddi bağımsızlığınızı kazanabilirdiniz? Sizin tek eksiğiniz cesaret, oturduğunuz yerden ağlanmak daha zahmetsiz dimi. Bir manifaturacıda tezgahtar, butikte satış, markette kasiyer, beyaz aşyacıda ön muhasebe... 30 yaşına kadar her işten geri çevrilmiş olamazsınız. Buna inanmam mümkün değil. Savaşmadınız, kabul edin. Eğer bunu kabul ederseniz savaş boyalarınızı sürer, hayatın zorluğuna karşı gardınızı alır ayaklanırsınız. Buraya yazdınız ben ah vah dedim, iki arkadaşla dertleştiniz sırtınızı sıvazladı, anne/babanız haksızlıklarını anladı... Eee bunun şikayetçi olduğunuz hayatınıza faydası ne? Eğer faydam olacaksa 24 saat senin için üzülebilirim. Ama? Bırakın sızlanmayı, kalkın kendiniz için bir şeyler yapın. Bu dünya kendine vahlananları değil, derdini bilip çaresini arayanları mukafatlandırır unutmayın. 50 yaşında hala bu kadın olmak istemiyorsanız, atın üstünüzde ki ölü topağını harekete geçin. Yada ölene dek kendinize üzülmeye devam edin. Seçim tamamen sizin.

Peki neden böyle? Bir nedeni olmalı. H3RA_ İnsan

Genelde bizim gibi sevgisiz şiddetle büyüyen kişileri evlilikte de aynı sorunlar bırakmıyor diye biliyorum oyüzden evlenmeyede korkuyorum.. Eşinden şiddet görmedin dimi? I

bu tez bana ait değil, psikolojinin iddiası

Mesela sabah aç karnına sigara içtiğim için ablam gelip yüzüme tükürüp küfür etmişti bu anlaşamamak mı sizce?

Evet yanlış okumuşum. Çözüm bu durumda eğitim hayatına devam etmek ya da basit bir iş de olsa çalışmak. I

Büyük şehirlerde iş ara hiç arkadaşın yok mu? başka şehirler de hem şehir değişirsen ailenden daha uzak kalırsın DiDee

İyi etmiş helal etmemişsiniz. Ben bile okurken beddua ettim yanına bırakma o kadınların diye. Dövmüşsünüz ya içime serin sular serpildi. Güçlü karakterinize de ayrıca hayran kaldım.

Hepsine defalarca form bırakmama hatta referans göstermeme rağmen dönüş olmuyor... Ruhum

Senelerdir özel sektördeyim, bir kadın olarak sizin anlatmaya çalıştığınız tarzda negatif bir şey yaşamadım diyebilirim. Beğenmediğim iş, ortam, patron oldu vazgeçmedim yenisini aradım. Özel sektörde şartlar kadına uygun değil sözünü kabul etmiyorum. Siz namusunuzu evde oturarak koruyun o zaman ne diyeyim. Madem o küçük yer sizi bu kadar mutsuz ediyor neden kendinizi inatla oraya mahkum ediyorsunuz. Yeni bir yerde iş bulabileceğiniz, hayatınızı istediğiniz gibi yönlendirebileceğiniz bir düzen kurun kendinize. Bununla ilgili bir girişiminiz oldu mu? Keşke asabileşip bu tarz cevap vermek yerine kendinize bir öz eleştiri yapsaydınız. İstediğiniz kadar ailenizi, kardeşlerinizi suçlayın insanın kendisine yaptığı kötülüğü hiç kimse ona yapamaz. Size bunu farkettirebilmek ve gözlerinizi açmanız için yazmıştım aslında. Ama siz bilirsiniz, hayatınıza ağlamaya devam edin o zaman. Bir önceki yazımda da söylemiştim. 50 yaşında bu kadın mı olmak istiyorsunuz diye. Dipnot: Bir arkadaşım babası tarafından terkedilmiş, annesi ve kardeşiyle birlikte yaşıyordu. Babadan dayak, hakaret fazlasıyla gördü. Üniversite kazandı onu okutacak kimsesi yoktu. Akraba çevresi az çok harçlığını verdi eline, gündüz okuluna gitti akşam part time fast food da çalıştı. Burs kazandı, erasmusla başka ülkeyi gördü dil öğrendi, bölümünü dereceyle bitirdi vs vs. Şimdi gıptayla baktığım bir hayatı var. En son off road yapmaya başlamış resimlerini atıyordu sosyal medyada. Oturup kendine ağlamak yerine hayatla mücadelesinin meyvelerini topluyor ne güzel.

Kocadan henüz bişey görmedim çünkü evlenme şansım da olmadı... Karşıma evlenebileceğim biri çıkmadı çıkanlar kullanma peşinde aşağılama peşinde kötü niyetli kişilerdi... Evlensem bile yaşadığım ne varsa aynını yaşatacak birine denk gelirim diye korkuyorum evlilik diyince zihnimde beliren şiddet hakaret aldatılma gibi kavramlar mutlu olanlarda var elbet ama bende bu şans varken bana denk gelirmi onu bilmiyorum S

Önlisans bitirdim ancak işte bulamadım kaç senedir arıyorum küçük biyerde yaşıyorum deneyim olmadığı için marketler bile kabul etmiyor H

Mesafe zaten uçurum ama bizim evde birine tekme tokat dalmak yemek içmek gibi normal gibi bişey... Kendimi ezdirmeme şansım yok çünkü fiziksel olarak onlardan zayıfım..

Abla cigerimizi söktün ya Off cok zor, düsmanlarınla aynı evde Anne baba birbirine sevgisiz miydi?Böyle oldu Tek care ise girip ayrılmak o evden. I

sana bişey deyimmi bizde çok kavga ederdik kardeşler neler neler bi görsen ama şimdi evlendik başka yerlerdeyiz kimin ne ihtiyacı var o ona yardım eder aramızda ayrım gayrım yoktur ihtiyacım var deyim çalıştığım halde kardeşim anında para gönderir ümitsiz olma birazda büyüklerin bunu aşılayamayışından kaynaklanıyor abi abla büyük küçük kavramlarını aşılayamıyorlar benim anne babamda dayakçıydı askitotomsu Yiğit Aras_SMA

Günaydın, konunuzu üzülerek okudum. Öncelikle kendınızı ıyı hıssetmek adına elınızden gelen herseyı yapın gerekırse psıkologa gıdıp yardım alabılırsınız, sız ıyı olmazsanız evlensenız de karsınıza dunyanın en ıyı erkegı de cıksa her zaman kotu hıssetmeye devam edersınız cunku. gecenin_resmi BU' DA GEÇER!! Anneler

hayatın için bir şeyler yapmayı dene, çalışmıyorsan bir işe gir önce kendine yetmeyi öğren, insan darbe ala ala güçlenir, tabi ki yaşadıkların kolay değil ama azimle güzel günleri elde etmeye çabalayabilirsin. inşallah mutlu bir yuvan ve sevgiyle büyüttüğün çocukların olur. I

Valla neden olduğunu bende bilmiyorum kimsede bilmiyor herkes birbirinden nefret ediyor herkes sürekli kavga ediyor tuhaf bir ev...

Allah bağışlasın senin adına sevindim eş kişisinden yana gülmesende çocukların hayatı çekilebilir kılan tek güzellik olsa gerek... eşinlede umarım aran düzelir... Ruhum

H3RA_ İnsan

Ne kadar güçlüsünüz hayran kaldım, dilerim bundan sonra ki hayatınız hakettiginiz gibi güzel olur

Umarim. Bagimsizlasmak icin elinizden geleni yapin. Bu kpss isi nasil oluyor bilmiyorum ama uzak kucuk bir sehiri tercih ederseniz daha kolay oluyordur belki. Uzak olmak sizin icin harika olur hem.

Evli değilim olsam bukadar umursamam zaten hala o cehennemin içindeyim I

Konu sahibi sirkelenip kendine gelmeni siddetle tavsiye ediyorum. Sana cocuklugumu anlatsam kendi derdini unutup bana aglarsin. Uvey anne elinde buyumus bir cocuktum ve kizkardesimi surekli ondan ve cevreden aklina gelebilecek her seyden korumakla sorumlu hissediodum kendimi. Yedigim dayaklar burdan oraya yol olur ve anlatamayacagim bir cok sey hep icime attim belki babama bir seyler soylesem farkli olacakti ama 7 yasinda bak babana dersen babanda ölür tehditleriyle sustum. Sonucta annemin cesedini gormustum ve zaten şoka girmistim. Ha bu arada sadece uvey anne degildi doven kardesi de doverdi. Babam sehir disina giderdi o gece bizi kaldirirlardi zevk icin degistire degistire döverlerdi. Susardim babam kalp hastasiydi. Okulda adim ayy yazik annesi yoktu ever yoktu bu etiketle ortaokul 2ye kadar özguvensiz sessiz haksizliga susan biri olarak kaldim. Ama uvey annemin halama kizip bana attigi tokatla kendime geldim. Babam halamgili yolcu etmeye cikmisti yalnizdik yani. Kadini elime bir aldim lavaboya kafasini soktum ordan yere firlatip ne yaptigimi bilmeden yumruk tokat atmaya basladim kadinin burnu kirilmis benden ilk hatirasiydi tabi onun icimde actigi yaralarin yaninda hic kalirdi. Sonra okulumu degistim kimseye annem yok demedim lisede populer kizlar arasindaydim universitede gene oyle. Ciktim o evden babama da her seyi anlattim zaten o gece bosanacakti hayir dedim ondan oglun var sonra onada uvey baba gelir ya da okulda bir etiket yer. Sonrasinda kadin benden helallik istedi ama gecti tabi. Vermedim. Ama kendimi sindirmedim ayaga kalktim evlendim esimin ailesi var benim yok ama inan hepsine karsi buyuk kavgada bile tek ciktim hatta dedim siz hepiniz ben tekBosanacaktim kimsem yok olsun dedim ben yaparim esim bakti ki yemio aradi barismak istedi actigi davayi kendi cekti. Su hayatta kimseye boyun egmeyeceksin ve ben òldüm bittim demeyeceksin kardesim ölsende ayakta öl seni 1 gun dinlerler 2 gun 3. gun off derler. Sen sana yeteceksin rezil bi hayat istersen onu alirsin ama dik durursan guzel hayatin olabilir

Değil ama abla abi çoğu kişi avantaj olurken benim için neden dezavantaj oldu diye ister istemez üzülüyorum... Ruhum

Gitme şansınız var mı? Böyle yaşanmaz çünkü. Benimde küçük kardeşim var arada kavga ediyoruz. Birbirimize bağırıyoruz kızıyoruz falan.. Ay üzüldüm bir an, daha dikkatli davranacağını artık.

Yok bebegim var ikiz kizlarimda nasipse kizlari krese verip dukkan acacam bebegimde benle olacak yasina girio ztn I

Hayatta en korktuğum ve şahit olduğumda en üzüldüğüm durumun içinde büyümenize inanın çok çok üzüldüm.. Keşke elimden bişey gelse... Dualarım sizinle allah kalbinize göre insanlar çıkarsın karşınıza. Hiçbir zaman pes etmeyin inanın bu sabrınızın ve kalbinizin karşılığını alıcaksınız.

O kadar güzel yorumlamış sınız ki 2002 krizi de bana tekme tokat girdi kaba tabirle. Liseyi bıraktım tezgahtar olarak çalışmaya başladım Öyle ki yol parası bulamadım yürüyerek gittim geldim işe. Müdür kışın mağazada durduğu zaman Klimayı yakıyordu çıkarken de söndürüp gidiyordu biz soğukta çalışıyorduk. Baktım olacak gibi değil 26 yaşında girdim açık liseden diplomamı aldım sınava girdim 2 yıllık kazandım önlisans bitirdim 4 yıllığa tamamladım diplomamı aldım. şu an 3. üniversite mi okuyorum. atanamadım asgari ücrete kamuda çalışıyorum ama şükrediyorum. Sadece maaş sıkıntılı rahatım yerinde işimi seviyorum. Ben bittim demekle olmuyor mücadele etmek gerek

Her işten geri çevrilmedim garsonluk tekstil gibi vasıfsız işlere kabul edildim ve bi işim olsun diye en kötü şartlara bile razı geldim oyüzden savaşmadınız diyemezsiniz haksızlık edersiniz bikere yeri geldi aç yeri geldi sokaklarda kalarak bin bir zorlukla bitirdim okulu bitirir bitirmez başvurmadığım yer kalmadı... En son tekstile girdim 3 kişinin yapması gereken işi sadece bana yaptırmaya çalıştılar 13 saat ayak topuklarım patlayana kadar yemek yemeden lavaboya gitmeden çalıştım boğazım kurudu işi yetiştirmek için su bile içemedim ama buna rağmen gelip bağırıp çağıran çocuk gibi fırçalayan boğazımı sıkmaya çalışan bir adi herifin emri altında çalıştım savaşmadınız diyemezsiniz. Zahmetsiz oturdunuz diyemezsiniz garsonluk için biyere girdim eve 2 dakika ilaç almaya gittim diye beni itekleye itekleye işten atan insanların yanında çalıştım.. savaşmadınız diyemezsiniz ben işim olsun diye okadar adi insanların yanında bile çalışmaya razı geldim yeri geldi tacize uğradım yeri geldi paramı alamadım Türkiye burası... dikkatinizi çekerim küçük bi yerde iş imkanı nekadar olabilir olsa bile şartlar özelde bir bayan için nekadar düzgün olabilir?

cok guzel bır soz var dogurmadıgınız adamların annesı olmayın bır adamla olmuyorsa olmuyordur hıc bır adam sonradan duzelmez insanları yanlısı yaptıgı yerde bırakmak gerek aksı takdırde yaptıgı hatalar da buyukce devam edıyor defne-28

Annem köy yerinde bizi istemeden kazara doğurmuş 4 tane fazla yaş farkı olmayan çocuk hepsini büyütmek zor olduğu içinde bide yaramazlık falanda yapınca sürekli döverdi küçükken... mesela küçük kardeşim küçükken altını ıslatırdı buyüzden gece uykudaki çocuğu döverdi altına kaçırdığı için gece uykudaki çocuğu dövecek kadar nefret doluydu sevgisizdi. Sanırım annemden kaynaklandı diye düşünüyorum... Şimdi iyi bir anne ozaman cahildim diyor ama bu kezde iş işten geçti...

Çok üzüldüm sizin adınıza insan en çokta ailesinden beklıyor ilgiyi alakayı ama malesefkı aılesınden ılgı sevgi görmeyen kımse eş konusundada aynı kadere sahip olabılıyor benım düşüncem bu allah yardımcımız olsun ama kendınıızı ezıdirmeyın belılrı yaşa gelmıssınız bi aılede gercekten egıtım sart egıtım olumca sevgı saygı beraberınde gelıyor başta anne baba nasılsa cocuklarda güzel ahlaklı yetşebılıyır bi işe girin calısın kendı aykalarınızın üzernde durun yanı aynı evın içerisinde madem bu kadar gecımsizlık var bu sartlar altında psikolosinizde iyi segıl yazdıklarınızdan okudugum kadarıyla ayrı evde hem calısırsınuz hem rahat edersiniz

Bence başka bir şehirde iş bulup hayatınızı kurun. Baska bir kucuk sehir olabilir. Cunku bir aile kurup kendi ailenizden ayrilmak en buyuk hata olur sizin her seyden once kendi kendinize huzurlu oomaya ihtiyaciniz var. Allah yardimciniz olsun. H3RA_ İnsan

Eğitimim engellendi 23 yaşımdan sonra ünv gidip 26 da mezun oldum ozamandan beride iş arayışım sürüyor ama bir türlü şansım yaver gitmedi zaten küçük yer fazla iş imkanı yok çalışmayı çok istiyorum ama çok istediğim için sanırım olmuyor

Kurtulmanın tek yolu çalışıp, kendi hayatınızı kurabilmek. İlçede mi yaşıyorsunuz?

Asla gecmeyecek canim. Cok isterdim bir gun eve geldigimde kapiyi annem acsin bir gun onunla karsilikli cay kahve icelim ya da uvey annem cocuklugumda anne degilde abla olsaydi. Ben belki 5 yil tek basima yedim ictim odamda bir ramazan sahur sofrasi gormedim offf desildi yaralarim. Ama sukrettigim aklim basindaydi birine kacip basima isler acabilirdim ya da okumak yerine cok daha farkli seyler yapabilirdim. Cok sukur bugunume konu sahibi dunler unutulmaz ama yarinlar senin elinde

Her kardeşlik ilişkileri bir değildir, değer görmüyorsanız siz de vermez görüşmeleri minimum düzeyde yaparsınız. Ne kadar az beklenti o kadar huzur. Enerjinizi güzel şeylere verin, kitap okuyun, resim yapın, yeni şeyler öğrenin, meditasyon yapın... Hayat kısa ise güzel şeylere odaklanıp yaşayın. Düzenleme

Alakasi nedir? Yani soyle mi sana gore? Kotu esi olanlarin aslinda aileside kotuydu oyle mi? Bu tez biraz sacma.. dunya iyisi ailesi olup evlendikleri esleri s. refsiz olan cok kadin var. Bunun daha cok karsidakini Tanimamakla ya da eslerinde degismesiyle alakasi oldugu bir gercek.

Ben bilmiyorum neden böyle oldu çözemiyorum da... ama koca bir ailesi olup yapayalnız olmak o koca aile fertlerinin aynı zamanda en büyük düşmanlarımdan oluşması beni ciddi anlamda üzüyor...

Evet evlilikten buyüzden hepsinden bir parça bulurum diye korkuyorum şiddet hakaret görmekten... ama bi yandanda evlenemediğim içinde üzülüp mutlu bir yuvanın özlemi ile tutuşuyorum... ama bende bu şans varken evleneceğim kişininde kardeşlerim gibi olması muhtemel görünüyor . push ; H

Git markette calis mudurluge kadar cikarsin bende yaptim hatta egitim fakultesini bitiren arkadasimla calistik o atandi ben halk egitime gectim ama o surecte issizde kalmadim I

Dertleri ne, yani yapılan bu terbiyesizliklerin altında yatan bi sebep vardır labellevie Guru Anneler

Aynen öyle inanın kimseye altın tepside sunulmuyor hayat. Yazdıklarım belki sert geldi konu sahibine. Yazan 18 yaşında bir genç kız olsaydı daha farklı yazardım. Benim 18'lik kızım üniversiteyi bitiriyor, mesleğini aynı sene süper bir maaşla yapmaya başlıyor, altına arabasını çekiyor, aynı sene dünyayı gezmeye başlıyor düşünün. Hevesini ve isteğini kırmamak adına, tamam annecim diyorum sen iste zamanla hepsi olur. Ama 30 yaşında insan mücadeleyi, hayatı, kendisini kurtaracak tek şeyin yine kendisi olduğunu tecrübe etmiştir, ona göre hareket eder. Yaşadığı hayata tabi ki üzüldüm, ailesinden şiddet gören bir çocuğa üzülmemek için kalpsiz olmak gerekir. Belki benim çocukluk, gençlik travmalarım onunkinden daha ağırdır, ama oturup bunları düşünerek kendimi herşeyden soyutlayamam. İşte o zaman en büyük kötülüğü kendime ben yapmış olurum. Anlatmak istediğim tamamen buydu.

Dogru degil oyleyse

Eminim yaşadıklarını kolay kolay unutamazsın, benimde çocukluğumdan malesef kalan hasarlar var. Evliliğimdede çok şansım olmadı. Ama iki çocuğum var ve onlar benim yaşam kaynağım. Sizi koşulsuz seviyorlar. Hayatda en guzel duygu benim için anne olmanın tadıydı. Bu inanılmaz güzel bir duygu sabredin mutlu olmak için biraz çabalamalısınız, bunun için ama gerçekten değer. önce bir piskolojik yardim alın, kendinize bol bol vakit ayırın evde fazla vakit getirmemeye bakın. Sonra eğitim durumunuzu ilerleyin, güzel sevdiniz bir işe girin, hem elinize para geçer ayri evinizi açarsınız hemde belki iyi insanlarla tanışmaya vesile olur. Sabır herşeyin başı. . push ;

ayy allahım yüreğim parçalandı, gelip sıkı sıkı sarmalamak isterdim sizi.

Kitabi okumussunuz sanirim. Insan hayatinda ilk yillarin insanin davranis ve karakterini nasil sekillendirdigini gormussunuzdur. Daha boyle bir cok kitap var. Nihan kaya kitaplarini tavsiye ederim. "Iyi aile yoktur" mesela. Yanlis davranislara maruz kaldiginizin farkina varmissiniz. Bu guzel bir sey. En onemli ilk adim. Anne baba kutsal degildir. Onlar da insandir. Bizi dunyaya getirdikleri ve temel ihtiyaclarimizi karsiladiklari icin onlara borclu degiliz. Yapmak zorundalardi. kardeslerinizle de muhtesem baglariniz olmak zorunda degil. Sınırınızı çizin. Ama onlar senin ailen kardesin vs diyenlere kulak tikayin. Kimse kimseye duygusal fiziksel zulmedemez. Neyin olursa olsun. Kendinizi istismar ettirmeyin artik. Keske ailelerimizle muhtesem baglarimiz olsa. Ama malesef bunu insaa edememisler. Bu onlarin sorumlulugunda sizin degil. Hani filmlerde falan olur ya hayirsiz evlat ana babayi dover sokaya atar, iste o evlat kendi kendine o hale gelmedi. O iliskiyi ebeveyn insaa etti. Kumdan apartman insaa edip yikildi diye apartmana suc bulunur mu? Bu da boyle bir sey iste. Bu konularsa okuyun kendinizi gelistirin. Kafaniz acilsin, bakis aciniz genislesin. Sınırlarınızın farkına varın. Çok sevgiler