bir arkadaşım vardı kendisi 9 yıllık evli ama ben 4 yıldır evliyim diyor. neden? çünkü ilk 5 yıl aileler işi öyle bulandırmış ki kız çıldırmış. hatta eşi öğretmen okula gitmiş iş yerine eşinin bebek arabasında ki oğlunu arabayla eşine itmiş demiş ki; '' al annene götür hani herşeyi en iyi o biliyor ya nasıl bakılacağını da bilir. beraber büyütün '' ve her şeylerini perişan etmiş. ama kız pes etmemiş aileyi görmezden gelerek ikili oynamış. atıyorum kendimi bir şey yapmak istedi eşi istemiş gibi yapmış. sanki zorunda bırakıldı gibi. şu an diyor mutluluğun kimin yanında olduğunu anladı. ailesinn yanına her gittiğinde şikayet dinlemekten bezdi. ama ben onu hiç bu konularla boğmuyorum dedi. kendi mutluluğun için başkasına takılmamayı öğren canım yoksa ailene lafla karışmak isteyen çok olur. ama onları takmayarak söylenenleri duymayarak onları hayatından çıkarmalısın. yani eşini mutlu etmeye bak. çünkü eşin olacak kişi de bir süre sobnra bakacak ki senin yanın sakin kafa dinlemek için seninle olacak. sana sığanacak. ha unutmaman gereken bir şey var o da şu; eğer nişanlının kafasında bitmişse biraz zor ama sen ona ışık yakarsan bugünden sonra güler yüz gösterirsen o da belki adım atar. mutluluk biz de biraz da. insanlar başkasının mutluluğunu çekemez istemez. hele ki sen eşinin tarafının gözünde onu alan onunla ömür geçirecek kişisin. onları yok say. sen mutluluk oyunu oyna. bir de ben bir şeyi gördüm; hiçbir erkek karşısında ki mazlum kadına dayanamaz. ailesi dahi olsa ezileni korur. ehlimana Guru Anneler

tatlım çok bunalmış ama erkekler böyle at arabası gibi. ya itecen ya çekecen. baktı arkadan itiliyor önden çekiliyor anca gidiyor. ama gitmeye başlayınca da baya yol alıyor. not: bunlar sadece seven erkek için geçerli. eğer o da hala seviyorsa sen ilk adımı at baktın ondan da adım var çabalarsın. ama onda sevgi yoksa boşa çaba. o zaman ölü atı olan bir arabayı itiyor gibi olursun.

aileler... senin ailen şöyle dedi, düğün konusunu hiç konuşmuyoruz bile neymiş konuşunca stres sıkıntı daha çok oluyormuş of puf yapıyo neden imam nihakımızın olmasını istememiş benim ailem en başta neden resmi nikah kızın memlektinde yapılıyo neden bizim burda olmuyo sen kendi aileni savunuyorsun sürekli mutlu olacağımız güzel günlerin hayalinde bahsedip kafasını dağıtmaya çalışsam inş aşkım yazıyo ve kapatıyo konuyu ikimizin de inancı kayboldu sanki ehlimana Guru Anneler

yaşlarınız kaç? bu kadar senin benim ailem muhabbeti varsa çok ta büyük değil sanırım?

amin yorumun için teşekkür ederim.

Bu kadar para hesabı için özlemle birbirinizi yıpratmaya değer mi? Ben sana kendimi örnek vereyim arkadaşım çok üzüldüm seni en iyi ben anlarım heralde. Ben eşimle evlilik öncesi 3 yıl evlilik sonrası 1 yıla sahibim hep ayrılıkla geçti. Hala da ayrıyız. Bizim de en büyük sorunumuz her zaman aile oldu. Bir de malesef uzaklık. Aylarca birbirimizi göremezdik, para yüzünden o da gelemezdi. Özlemle hırçınlaşır birbirimize sataşırdık. Ne birlikte ne de ayrı yapamıyorduk. Ama yan yanayken bizden iyisi yoktu sanki melek oluyordu adam. Hep özlemden diyordu. Otobüs şoförleri bile benden çok görüyor seni... Evlenince geçecek sandım. Bizim sorunumuz ayrılık öyle ya birleşince geçecek. Aa birleşemedik, ayrı düştük ve sevgili modundan çıkamadık. Üstüne evlilikle birlikte yeni bir yük eklendi ilişkimize.. kp, kv, görümce kavramları.. Sorumluluklar.. Evlenmeden önce ben ailesini suçladığımda hakverirdi evet haklısın ama biz birbirimize yeteriz. Her şeyi kendimiz yaparız, kimseye muhtaç değiliz diye diye beni sakinleştirdi. Evlendik ailesine laf ettirmez oldu. Onlar için beni ne kadar üzdü, ağlattı anlatamam. Seveceksin diyor benim ailem senin ailen, senin ailen benim ailem artık. Seveceksin, sayacaksın. Mecbursun diyor. Bunlar bizi tüketti. hiç bir şeye hevesim kalmadı inan ki. Ailem ailem diye aile kavramından tiksindim. Beş kuruş karı olmayan insanları ana baba diye baş tacı eden eşime anlam veremedim. Veremiyorum. Seviyor muyum? Evet hala seviyorum. Ama hiç hevesim kalmadı, güvenim kalmadı. Evliliğimize inancım yok. Güzel sözler söylediğinde tersliyorum farketmeden , onda da tat kalmıyor haliyle. Böyle böyle yazık ettik. Ama ben neyi anladım biliyor musun? Para ile huzur olmuyormuş.. Hep diyorum ki ona paramız var huzur yok neye yarar.. Artık sık sık geliyor ne paralar harcıyoruz iki günde 800 tl gidiyor.. Umrumda değil.. O acıyor bak ev kurucaz bu kadar harcamayalım diye. Diyorum bana ne! Benim kalbimde yara, huzurum yok ne yapayım o parayı ben? Artık bir de özlem tantanaları çekemiyorum. Para hesabı yapacak psikolojim yok. Şuan ihtiyacım olan tek şey huzur. Milyarlar gitsin. Gerçekten içim acımıyor. Çünkü kalbim çok acıdı ayrılıkla, uzaklıkla... Sana önerim paraya kıyın, görüşün. Sarılmaya ihtiyacınız var sizin.. ehlimana Guru Anneler

telefondan çok konuştuk ama 3 aydır görüşmüyoruz nerdeyse yüzyüze ne kadar çabalamaya çalışsak da olmuyor ikimiz de zorluyoruz ama mutlaka bi yerde patlak veriyor. tartışıyoruz sonra hemen toparlanmaya çalışıyoruz ama ikimizin de içindeki o his geçmiyor bi türlü

seni o kadar iyi anlayabiliyorum ki.. yazdıklarında gerçekten kendi ilişkimi gördüm bizde 2 hafta sonra ailelerimizi tanıştıracaktık ama bu kavgalar yüzünden o benden koptu gitti ve giderken zamana ihtiyacı olduğunu söyledi.. kendi içini dinlemek istiyormuş.. ve şu bi gerçek yüz yüze konuşabilsek, konuşabilseniz bunlar Allah'ın da izniyle çabucak halledilebilecek şeyler.. akandeniz herşey güzel

ne kadar toparlamaya çalışsak da bi bakıyoruz yine birbirimizin canını acıtıyoruz. ne yazıkki içimde korku oluşmaya başladı artık evimin kapısını kapatmak için 2.5 ayım var daha ama sankı hiç geçmeyecek gibi, o güne gelemeyecekmişiz gibi off öyle güzel bi sevgimiz vardı ki herkes imrenirdi, bu sevgiyi geri kazanmak istiyorum ama beceremiyorum... ben gidemiyorum 3 hafta sonra sınava girecem. ona gel diyorum para yok düğüne para biriktiriyorum diyo, diğer yandan başka bir ile arkadaşının düğününe gidecem diyo. oraya gidene kadar buraya gel görüşelim diyorum. oraya gitmem lazım arkadaşım diyo, yarında bizim düğünümüze gelecekler diyo. :26:

Yaşayan bilirmiş ya yaşayanlara soruyorum, Düğünüme 2.5 ay kaldı. Ama artık ne bi heyecan ne bi heves yok içimizde. Karşılıklı tükettik sevgimizi sanki, günde 3 yada 4 kez patlak veriyor tartışmlar yaşıyoruz ve ikimizinde kurduğu cümleler ne kadar tükendiğimizi anlatıyor ne yazıkki. Bizi yıpratan aileler oldu ne yazık ki. uzun bi nişanlılık sürecinden sonra ailelerin mağduru ettik sevgimizi. Şimdi ne kadar toparlamak istesek de çabalasak da ikimizin de içine batan o kadar çok şey var ki.. Geçer mi diye sormak ne kadar doğru bilmiyorum ama ne olur bana geçer deyin, geçecek deyin kızlar ben sevgi dolu günlerimi, bana aşkla bakan nişanlımı istiyorum Her şeyden sorun çıkarır olduk kendimize, ve tartışmalar, inatlar vs vs Uzaktayız doğru düzgün görüşemiyoruz bile Sankı savruluyoruz ama bu rüzgar bizi daha da birbirimizden uzaklaştırıyor. O kadar çok yoruldum ki, korkar oldum evlenmekten, ne hale geldik benim sevdiğim aşık olduğum adam bu mu diyorum kendime, ve oda benim aynısını diyor.. Çok yoruldum kızlar, bunaldım hatta boğuluyorum artık. Geçer mi, geçecek mi bilmiyorum.. ehlimana Guru Anneler

ehlimana Guru Anneler

offff çok özledim zaten birlikteyken hiç sorunumuz olmazdı, bu son ayrı kalışımız olur inş