Mecbur değilseniz alın kresten.. yaşı küçük... bende 26 aylıkken verip bir ay sonra mutsuz bir çocuk olarak geri almıştım kızımı...2.5 yas da öyle... küçük daha... pedagog arkadaşım üç buçuk yaşına yakın en uygun zaman derdi gerçekten öyle..

Su an bir mutsuzluk gözlemlemedim. Genel. olarak 2 yasina denk gelen gelişim sancısı var. Kendi başına yapmak istemesi birçok şeyi yada inatlaşma gibi. M

Bununla ilgili yapmadık ancak oyuncak paylaşımı ile ilgili oyun oynamak istiyor. Kendisi öğretmen oliyor bizde arkadaşı ve o. Hadi oyuncağı çek al diyor ve öğretmen olarak o bu duruma çözüm buluyor. ozellikle bu oyunu çok çok tekrarlıyor. Bu dediğinizi de yapıcam.

O kreşteyken hayattan geri kaldığını düşünebilir. Siz neler yaptığınızı ona anlatabilirsiniz. Yine de bir çocuk gelişimciden yasa psikologdan fikir alabilirsiniz. Ki okul rehber öğretmeni de bu noktada fikir verecektir. S Spizella

Çok teşekkür ederim. Mesela o noktada sakince gelip "hayir bu arkadaşın sen de bu oyuncakla oyna" diye bize söylüyor. Oyunda coşkuya gelip bazen yükseliyor ama mesela başlarda gelip saçımızı bile okşadı. Ogretmenjni kopyaliyor. Mesela kapıda öğretmenini soruyor hemen nerde diye. Birde başka çocukların ailesiyle ayrıldığı anları görünce çok dikkat kesiliyor. Onlari izliyor bakıyor biz o sırada onunla konusuyorsak duymuyor. Kuzum benim.

Anladım. Umarim bizde çözeriz. Kizim benden hiç ayri kalmadı. Pandemi çocuğuydu ve biz çok tek kaldık anne baba bebek olarak. Ilk ayrılmamız denebilir. Anneanneyle falan da aynı süreç oluyor. Ama kreşe başladıktan sonra şöyle durumlar da oluyor "anne sen kal evde biz babamla gidicez parka, yada sen git biz babamla evdeyiz "gibi. Oncesinde bu kesinlikle mümkün degildi. Gozlemlemeye devam edicem. Cok teşekkür

İyi de gitmek istemiyor bu mutluluk göstergesi mi sizce... inatlaşma ayrı birşey.. tek sorun kreş için küçük olmasi atom

Ben aynı durumu birinci sınıfa giderken yaşadım. Kesinlikle biyle dusunuyrm bende. Haftanin 5 günü gidiyor. Max 4 5 saat kalıyor M

Evet fazla hassassınız. Ama sizi anlıyorum. Benim kızımı zorla kucağımdan alıyolardı sonunda. Ayrılma anını da uzun tutmamalısınız, kapıda vedalaşmak falan çocuklara zorlayıcı geliyor. Daha okula yaklaşırken vedalaşın. İmkan varsa babası bıraksın babaya öyle yapmıyolar. Hep naz niyaz anneye

Babamız çıkışta alıyor ama malesef onun sınırlarını başka şeylerde deniyor ve eşim benim kadar sabırlı değil. Kas yapayim derken göz cikicak istemiyrm. Malesef M

Bununla ilgili bir yazı okumuştum. Bir pedagog yazmıştı zihnim beni yanıltmıyorsa. Kızınız eve geldiği zaman onunla zorlandığı duyguları ile ilgili oyunlar üretebilirsiniz. Mesela siz kreşe giden kız olun o anne olsun. Bu tarz durumları canlandırarak oyunlarla onun bu süreci daha rahat atlatmasını sağlayabilirsiniz. Bahsettiğim gönderi bir sosyal medya hesabında story şeklindeydi. Ulaşabilme imkanım yok. Bununla ilgili yazılar mutlaka vardır diye düşünüyorum. Karşılaşırsam buraya ekleyeceğim.

Okulun psikoloğu evde ona bazı ufak sorumluluklar vermenin hem bireysellesmesi hemde ozguvenini arttırması için önemli olduğunu söyledi. Bilincli olmasa da bizin evde omletleri beraber yaparız, kek Kurabiye beraber yaparız. cicekleri sulariz. Resjmkerle kresi çiziyoruz öğretmenini arkadaşlarını. oyun hamurlariyla canlandiriryrz. Insallah faydası olur. Sibelim84

Merhaba, bir önceki konumda kızımı kreşe vermek istediğimden, akran ihtiyacından ve kafamdaki karisikliklardan bahsetmiştim.2.5 yasindaki kızımı kreşe, yaklaşık 2 ay olacak gonderiyrm. Basta çok hevesli sonraları ise gitmek istemiyordu. Bunun olabileceğini hem okumuştum hemde kresteki öğretmenleri söylemişti. Gitmek istemediğinde"annecim sen büyüyorsun, kuzenlerini kast ederek bak ablaların da okula gidiyor, orada oyunlar oynayacaksın, arkadaşların olucak güzel vakitler geçireceksin. Bende seni bekliyorum" diyerek gönderdim. Konustuk hep. Hatta zaman içinde gidiş ve gelislerde rutin bile oluşturduk. Gittigimiz yol, bebek arabasından inip belli bir noktadan sonra okula yürümek yada eve dönerken ufak atistirmaliklarla yürümek gibi. Bunlar onu rahatlatıyor biliyrm. Ancak ne var ki kreş zilini çalan, öğretmenini soran kızım iceri girmek söz konusu olunca istemiyr kaçıyor, mizirdaniyor. Ikna ediyoruz öğretmeniyle kiyafetlerinden, içeride yapacaklarının konuşsak da kaçıyor. En sonunda ben onu kucağıma alıyorum, opuyrm ve öğretmenine veriyrm. Aglayarak içeri giriyor. Buna çok üzülüyorum. Yetişkin gibi tepki vermesini beklemiyrm ama her sabah böyle olunca uzuluyrm. Okulun psikoloğu ve öğretmeni sınıf içinde iyi olduğunu sadece o aşamada bi huzursuzluk yaşadığını söylüyor. Resimlere videolara bakiyrm acaba mutlu mu iyi mi diye. Ogretmeninden iyi bahsediyr. sevdim xok sevdim diyor. Onu taklit ederek sınıftaki olayları anlatıyor. Oyuncak anlaşmazlığı mesela. Bizi uyutuyor onun gibi. Huzursuz edici bisey yok gibi. Ogretmenine guvendigimi ve onu sevdigimi söylüyorum ki kendini güvensiz hissetmesin sınıfta Korkum bu ayrılıklara alışır diyorlar ama ben kızımın alınmasından ziyade acı bir şekilde kabul etmesinden korkuyrm. Huzurlu bi şekilde sınıfına girmektense kaçarı yok gidicem gibi kötü bi hisle gitmesini istemiyrm. Esim fazla hassas davrandığımi söylüyor. Kafam cok karisik. Bu ayrıl biçimi doğru mu?

2.5 yaşında kreşe giden çok fazla çocuk var. Gelişimi için çok güzel bir şey. Aynı durum 5-6 yaşında da yaşanabilir. Ki çok yaşanıyor. İlk zamanlar böyle ayrılık sırasında ağlaması normal. Ama haftada kaç gün gidiyor?

Yiğenimde aynısını yaşıyorduk o dönem çalışmadığım için okula ben getirip götürüyordum. Evden 10 dk olan okul yolu yarım saat sürüyordu, tam kapıya geldiğimizde teyze nolur bende seninle eve döneyim beni bırakma diye ağlıyordu. Başlarda yoktu sonradan oldu. Öğretmeni de çok tatlıydı anlam veremiyordum. Baktık olmuyor alışmıyor o sene sonunda o okulu bırakıp devlete geçirdik. Orda mükemmel ekstradan okulda kalmak istiyordu hatta. Meğer özeldeki yardımcı öğretmen bi kaç kez kızmış. Çocuklar çok hassas bu konuda. Bizimki inanılmaz soğumuştu bu yüzden. Mutlaka bi sebebi vardır diye düşünüyorum ben. İnşallah bi an önce çözersiniz

Benim oğlum tüm kres süresince öyle davrandı. İçeride hiç sıkıntı yok kapıdan girene kadar her sabah anlatmamiza ve tamam demesine rağmen kapıda çok zorlardi. İki ayrı kreşe gitmesine rağmen o şekilde davrandı. Ogretmenlerimi seviyorum arkadaşlarımıza ama sizden ayrılmak istemiyorum diye. her seferinde konusmamiza rağmen. Yaşı da küçük değildi ilkokul 1. sinifta bile devam etti bir süre, içeride hep çok uyumlu herkesi seviyor ama hep sabah ayrılığı sorun oldu. zeynones

Evet babaya biraktirdiktan sonra düzene girdi benim oglumda. C Cotton

Bakcıyla devam etme şansınız var mı? Bir -iki yıl daha evde dursun sonra kreşe gitsin Kayra19

O hanımefendiye sorulan soru sizin sorunuzun aynısıydı. O yüzden faydası olacağına inanıyorum. Bahsettiğiniz "çek al" kısmı oyuncağı paylaşırken yaşadığı sıkıntıları öğretmen rolü ile oyun içinde çözmeye çalışması. Ben bu yöntemin ileride hayatına çok önemli pozitif yönde katkı sağlayacağını düşünüyorum. Çocuk yetiştirirken süreçle bu denli alakadar olmanızı kutlarım. Çok doğru bir yaklaşım

2.5 yaş konuşup anlaşmak çözüm üretmek için çok küçük bir yaş. Çalışmıyorsanız göndermeyin derim.

bana da yaşı erken geldi. 3.5 yaştan sonra yarım günle başlanmalı bence.