Bende emzirmeyi düşünmüyorum. Olduğunda.

ahhh ne onlarla oluyor ne onlar olmadan annelik tam bir delilik babaannem derdi evlat demirden leblebi ne yenilir ne yutulur diye çok haklıymış :))

Kırıcı yargilayici çok bilmiş yorumlar yapınca ne oluyor? Zaten hayatın ve iki çocuğun yükü üzerine binmiş bir anne derdini dökmüş. vurun abaliya. Çocuğuna şiddet uygulamadgı sürece her annenin yorgunluğu tahammulsuzlugu kabul edilebilir bir düzeye kadar. yani yorulmuyorum eski hayatımı izlemiyorum diyenin de heykelini dikmıyorlar. eski hayat ozlenmiyorsa orda bir sorun mu vardı diye soralım o zaman?

buyusun sana arkadaş olurlar. iliride ıyıkı dıyeceksın. H hayalim

Anne olduktan sonra genç yaşımda saçlarımda beyazlar çıktı. Diyeceklerim bu kadar.

Bi komsum var 2 küçük çocuğu var dedim bebiş düşünüyoruz diyoki kafani b. ka bulandirmaya cok mu meraklisin boşver -.- hayır yani sen niye o zaman pespese 2 tane yapiyon diycem olmayacak neyse var yani böyleleri onun dediğinden sonra bayaaa normal geldi sizin dediginiz

Gercektenmi Okula gidiyor diye seviniyorum nefes almak kafa dinlemek icin Hic isim bitmiyo hergun evi batırıyolar yemek begenmezler yemek secerler banyosu tırnagı camasırı bulasıgı inanın yetisemiyorum eşimde hic destek olmadı zaten buyuturken tek yaptıgı calısıp para getirmeki eve Artık onuda yapmıyo cunku evi terketti cok zaman once Bence cocukların yukunu kaldıramadı o da ama o kactı kacabildi ben bırakamam

Iste bana destek olacak kimse yok dogduklarından beri oyuzden cok zorlanıyorum ya

30 yaşında anne oldum öncesinde gwzdim tozdum anneliğe. Hazır oldum fakat çok normal ihtiyac olan uyku mesela amann cok uyudum şimdiye kadar artık uyumasamsa olur. DiyemiyorsunuZ. Siz iğne yapılırken tedirgin olmayan bir insansanız yavrunuzdan kan alınırken kendinizi ağlarken bulunca afallıyorsunuz. vesaire... Yani en basit anlatımıyla anneniz hasta olsa üzülür kahrolur iyi olsun diye dua edersiniz fakat Allahın rahmetine kavuşma ihtimalini düşünebilirsiniz fakat evladınız için asla aklınızdan geçme ihtimali bile çıldırma noktasına getiriyor insanı Allah yokluğunu göstermesin inşallah ama her anne kendinden daha cok sevdiği bir yavrunun varlığında vu düşünceyi yaşar

Belki sert olacak biraz lafım ama Allah kimini verip sınar kimini vermeyip derler ben ikinci gruptayım çocuğum olsun diye çabalıyorum zira eşim de öyle Allah size de geç ve güç verseydi belki böyle olmazdı ki sizin eşinizden de kaynaklanıyor bence sorun ne bileyim yazmadan duramadım esergry Nirvana Anneler

Akşam yatıp, sabah kalktığım deliksiz uyuduğum zamanları çok özledim. Yaklaşık 3 buçuk senedir uykuya hasret kaldım Bununla beraber, çocuğun bakımına, sorumluluğuna ortak olan eşin varlığı bir anne en olması gereken durum. Ama bizim toplumumuzda çocuk bakımı sadece anneye yüklenmiş bir sorumluluk olduğu için hayatın diğer rolleriyle beraber de olunca çok yorucu oluyor. Bire herşeyi mükemmel yapmamız gerektiğini gibi bir fikre kapıldığımız için yükümüze yük ekliyoruz.

Çok normal. Ben de o duyguyu yaşarım diye tahmin ediyorum. Kaç yıllık alışkanlık, yaşama tarzı değişiyor. herkesin yapısı bir değil, Allah kolaylık ve sabır versin

Galiba bi ben öyle düşünmüyorum benim için hayat yaşamak evlat larim dünya ya geldi gün başladı ben onlar varsa varım yani eski hayatımı bir kez bile ozlemedim gezmek uyamak dinlenmek yerine valaha onlar 'la olmayı tercih ederim tabi bu benim düşüncem esergry Nirvana Anneler

o kadar tatlılıklarını da yaşayalım ama demi uykusuz gazlı gecelerden sonra hakettik mesela :) oğlum benle uyuyor arada bu durum hamile olduğum için zorlasada yani yatağımızı ayırsak ben üzülürüm sarılıp uyuyorum bana en sokulduğu dönem çünkü :) aman annelik işte delilik hem istersin çocuk büyüsün hemde yamacımda kalsın istersin :) Allah sağlıktan ayırmasın..

Sorun annelige alisamamak degil aslinda. Bizim toplumumuzun yarattigi annelige alismaya calismak, tamamen kendinden vazgecip, surekli fedakar olup, kendin icin ufacik birsey istediginde bile vicdan azabi cekmek demek. Annelik bu kadar agir bedeller gerektirmemeli. Insanlarin bu ornek anne diye gosterdigi durum aslinda o kadar uc bir nokta ki, boyle yasayan insanlarin nasil bir ruh hali icinde olduklarina bakmak gerek. Hayatlarindaki bircok eksigi sadece cocuklariyla doldurup ancak oyle mutlu olabilen anneler onlar. Onlar gibi oldugunuzda gercek anne olmayacaksiniz. Siz zaten annelige alismissiniz ama kendinizi sirf bu baski yuzunden daha fazlasina alistirmaya calisiyorsunuz. Birakin cocuklarinizi birkac gun, ufacik bir tatile gidin. Ya da bugun meyvesini yemeyiversin, zorlamayin. Her gun her seyi dort dortluk olmasin. Inanin bunlar sizi kotu anne yapmaz. Aksine sizin bu dusuncelere kapilmaniz sizi psikolojik olarak zayiflatacagi icin zamanla sabirsiz bir anneye donusursunuz. O bahsettigim asiri fedakar anneler gibi olmaya calismayin, cunku sizin anne olmadan once de mutlu oldugunuz bir hayatiniz vardi ve onu ozlemeniz cok normal. Azicik ucundan da olsa o hayata donmenin zarardan cok faydasi olacaktir. Biraz ozgurluk verin kendinize.

Anne değilim ama kesinlikle bu düşüncelerden dolayı hazır olmadığımı biliyorum. Bence de çokk zor. Ama pek çok kişi yaşayabilir bu hisleri. Yalnız değilsiniz. Çocuklarınıza çok da güzel bakıyorsunuzdur, kendinizle gurur duyun

Anne olmadan once anneliğin tam olarak nasıl bisey oldugunu nerden bilcektim Annelik aslında ne demek yaşandıkça anlaşılıyo 24 saat 7 gun suresiz yasamadan bilinmicek birsey zorlukları Oyle dan dan knousması kolay sana

Anneliğe alışamamak diye tabir etmiyorum bu duyguyu ama ben de aynen sizin gibi hissediyorum çoğu zaman. Tabi ki evladımı çok seviyorum asla dünyaya değişmem, ama öncesindeki kafama göre hareket etme durumumu özledim. Şimdi devamlı onu da düşünmek zorundayım, markete giderken bile kafama göre çıkıp gidemiyorum :) Bir de en büyük etken bebeği büyütürken yanında yardım edecek birinin olmaması. Eşim yoğun çalışıyor, ailelerimiz farklı şehirlerde. Dolayısıyla 16 aydır 24 saat ben bakıyorum çocuğa. Arada birinin gelip "hadi sen işine gücüne bak ister yat ister dışarı çık ben birkaç saat bakarım" demesi o kadar büyük bir nimet ki. Buna sahip olanlar çok şanslı...

Evet bunu itiraf etmek zor ama su bir gercek anneliğe hala alışamadım Anne olmadan onceki hayatımı ozgurlugumu deliksiz uyumayı kendimden baska bi canlıyı her gun her an dusunmeden yasamanın rahatlığını cok ozledim Asla cocuklarımı bırakamam gozum arkada kalır oylede rahat edemem asla bırakmadımda hic Ama bu onlardan onceki hayatımı cok ozledigim gercegini değistirmiyor Bi ben mi boyleyim yoksa ben gibi baska boyle hisseden varmı

O eski özgür, sorumluluklardan azade hayatını özlemeyen varsa da azdır zaten. =)) Gayet normal bir şey ki bu. Başıma gelecekleri önceden düşünerek, bile isteye, gayet anaç duygularla anne olmuş bir insanım. Bir de çocuklardan önce gayet hovarda bir hayat yaşıyorduk eşimle, konserden konsere koşuyor, bardan bara atlıyor, bilgisayar oyunları başında sabahlıyorduk filan. Hayatımız acayip değişti yani. Çocuklarıma olan sevgimle alakası yok bunun, saçlarının teli için canımı veririm ama o al sırt çantanı, plan yapmadan atla sokağa günlerini özlüyorum bazen. En çok da iki veledimin aynı anda ağlayası tutmuşsa, eşim evde yoksa, ben hangi yöne koşacağımı şaşırmışsam özlüyorum. O an hayat film şeridi gibi geçiyor insanın gözlerinin önünden. Bence bu anneliğe alışamamak değil, arada soluk alma, dinlenme, kendi dünyana çekilme ihtiyacı... Ama diğer yandan çocuklardan önceki hayatına dönmek ister misin deseler, totomla gülerim. Annelik gönüllü ve seve seve yapılan bir işkence çünkü.

Yani zaman zaman benıde bu düşünceler kaplıyor. Bıraz kafa dınlemek kendımle baş başa kalmak istiyorum ama biliyorum bu mümkün degil. Ve bızımkısi daha 9 aylık ayaklanmadı. Sımdıden her seyı yıkma derdinde

Benim de iki cocuğum var ben de alışamadım :) En son 6 yıl önce deliksiz uyumuştum, beyin fonksiyonlarım ilevini yitirdi :)

Henüz melegimi dünyaya getirmedim ama bana hissettikleriniz normal geldi. şimdi kimse çıkıp da hamilelik çok kolay doğurmak çok kolay bebek bakmak büyütmek çok kolay demesin. Hepsinin bambaşka güzellikleri bambaşka da zorlukları var. Tüm süreç fiziksel olarak bir yana bıraktık diyelim psikolojik olarak basite alınır hiç bir yanı yok. Doğumdan sonrası daha zor uykusuzluk kendine tuvalet için banyo için bile vakit ayiramamak bir ihtiyacın olunca istediğin gibi gidip alamamak, istediğin gibi tatil eğlence arkadaşla buluşma planları yapamamak vs vs. Herkesin hayatı değişiyor. Evlenmeden önce ne kadar güçsüz, öz güvensiz, birinin desteğine ihtiyacı olan vs vs biri olsa bile bir anne olunca on kaplan gücünde oluyor kadınlar. Bizlerin üstesinden gelemeyecegi hiç bir sorun yok gerekiyorsa psikolojik olarak destek alın, eşinizle konuşun ama bilin ki tüm bunlar atlatilacak. Ben şuan dört aylık bir anneyim henüz kucağıma almadım melegimi buna rağmen sürecim çok zor geçti, doğduktan sonra da kolay olacağını sanmıyorum ama üzüldüğümde sinirlendigimde... Gibi durumlarda kendime gelebilmem sinirimi üzüntümü yenebilmem için her şeyin üstesinden gelebilecehime olan inancimi sağlamak için yoğun kanamayla hastanede yatmistim ve bebeğimin kanlar içinde ultrason görüntüsü var onu gözümün önünden ayirmiyorum. Sürekli dua ediyorum ve yaşadıklarından ders alıyorum. Hisleriniz çok normal sakın vicdanen huzursuz olmayın Allah hepimizin yardımcısı olsun D Delinimm Duam belli duyan

Emzirme demişken emziremedimde benim gogsumu ısıra ısıra kanattı yara etti bebeklerim ilk dogduklarında Acısından yarasından kanından 2 hafta sonra emzirmeyi bıraktım Hem de her 2 saatte bir meme ac meme ver inek ana gibi hissettirdi kısacası Cocuklarımı kendimi feda edecek kadar cok seviyorum ki onlar icin hayataımı feda ettimde Ama annelikten nefret ediyorum

Özlemeyen var mı

daha sabah eşime uyumayip sabahlara kadar film izledigim hergun icin çok pismanim dedim tabiki cocugumu cok seviyorum onu hic bir seye degismem ama sicak bir bardak caya hasret yasarken bunu dile getirmek cocugunu sevmemek degil anne olduk diye hayat bitmedi gerceklestiremedigimiz hayallerimiz icemedigimiz cayi rahatca gidemedigimiz lavaboyu ozlemek hakkimiz

Çok tatlılar ama :)

@ safsarisin cim insallah o gün gelir konusuruz bu mevzuyu. simdi bidi bidi Edip sogutmayayim seni. oglum 20 aylık hala emiyor :)

Doğrudur. Evcimen ve duygusal bir burç. Ben boğa burcuyum. Yengeç anlaşabildiğim burçlar arasında Hem de çok fanatik bir anneci özellikle 2 yaşından bu yana. Babası bir şey yedirmek isteyince "annem versin" deyip adamı deli ediyor. Artık resmen babayı reddeder duruma geldi ki eşim de ilgilidir baya..

Hahahahahaj tıpkı suanda benim yaptığım gibi desene Fark ettinmi bende cok atiyorum tutuyorum Ayy kuzum yengec burcu mu ki temmuzda kiyamam ama anneye düşkün mus sevsinler onu kıskanç cocuklari cok severim çünkü bende oyleydim hala öyleyim.

Kızma ama estetik tarafida var bunun annemin memelerini gördükçe bir tuhaf olurdum küçüklüğümden beri karnina değecek gibi ki ben 2 bucuk ay kizkardesimde o civarda emmiş nasil o kadar sarkmis ki annem zayiftir memeleri de küçüktür benimde küçük ama demekki sarkmasina engel olmuyor ufaklik. Ay bilmiyorum ki ya arastircam ama esergry Nirvana Anneler

ay evet aynısı bana da oluyor yanımda uyuyor oğlum 2,5 yaşında :) gece kalkıp sırtımı ona dönük görünce anne anne diyor yüzümü dönüp elimi tutunca yine uykuya dalıyor :) tospiğim çok çektirdi bana bebekken ama hamd olsun şimdi aramız iyi kendisiyle :)

Eşiniz olacak adamcik yuzunden hem anne hem de baba olmak zorunda kalmissiniz, bence alisamadiginiz durum bu. Sirtinizdaki yük çok buyuk, herkes kaldıramaz, Allah yardımcınız olsun.

Yalnız değilsin Arada bana da geliyor o his. Özellikle ilk zamanlar çok oluyordu. Zamanla aştım bu durumu.

Sizin çocuklarınız küçük değilmiş. Bende yeni Doğum yaptınız sandım. Çok pardon... Sizin şu an ki canınızın bu kadar sıkılma sebebi eşinizle sorumluluk paylaşımı olmaması. Bu sizi çok yorar ve çok bunaltır. Şu an böyle hissetmeniz normal. Yardım alabileceğiniz bir anneniz, kız kardeşiniz var mı peki haftada 1 günde olsa? fittanne

kız insanız hiç o günleri özlemeyen var mı bende de iki tane çok seviyorum işteyken çok özlüyorum eve gidince Allah ım işte biraz olsun soluklanıyorum dinleniyorum diyorum, annelik zor çok zor hemde ama evlat varlığı dert yokluğu yara

Hayır yalnız değilsin benyeniyimgaliba

Bende senin gibiyim malesef yalnız olmadiğima sevinsemmi üzülsemmi bilemedim kendimi çok yorgun hissediyorum eflinam

Seni sıkan şey babasız çocuk büyütmek olmuş. Önceki hayatımı düşünüyorum. Evet çocuklar olmadan önce daha özgürdüm ama onlardan önce sahip olmadığım bir çok şeye sahibim. Varlıklarına şükredip onlarla yaşamayı kabul edersek daha pozitif oluyoruz inan bana.

Konumuz bu değil ama yazmak istedim. Isırdığı zaman net ve kararlı bir ses tonuyla yanlış yaptığını söyleyin sonra da vermeyin. O an yanlış yaptığını anlasın. (bi 5 dakika sonra falan verirsiniz eğer doymadığını düşünürseniz)

Bende yengecim ya sen? Nadiren de olsa babasina duskun erkek cocuklari var ama yengec kiz da olsa erkekte olsa anneye duskun oluyor bende yok ama o durum

İlk zamanlar bende öyleydim. Şu an kızım 15 aylık. İkinciye hamileyim. Kızımı o kadar seviyorum o kadar sevimli ki, gece yanımda uyudu bugün mesela annemde kaldığımız için. Uyanıp saçımdan tutup anne, anne, diyor ben efendim diyene kadar. Sonra yüzümü sevip, parmağını emip uyuyor. Onların sevgisi gerçekten paha biçilemez. Şu bir gerçek; bende tabi ki özlüyorum eski yalnız gümlerimi. Ama şu an yalnız kaldığımda kızımı çok özlüyorum yani eski hayatımdan daha ağır basıyor. Öyle alışacaksınız ki ona bu günler geçecek. İşten gelince bi anda boynuma sarılıyor mesela. Kapı sesini duyunca anne diyor. O kadar güzel ki.

Bunlari anne olmadan once dusunecektiniz B

Amin inşallah. BEn hiç birlikte uyumam ama misafirlikte kolay kolay uyumadığı için birlikte uyuyorum :)

Sanirim bu yuzden gec anne olacak olanlar listesine ekleyin beni... ölmez kalmazsak

Ben daha evliliğin sorumluluğuna alışamadım çocuk nasıldır kim bilir. Allah sağlık sıhhat versin çocuklarınızla sizle

Toparlatırsın canım. Artık her şey kolay. Fizik yapısıyla da ilgisi var. Kızmadım ama uyardım. Anne sütünün faydalarını okursun. Ondan sonra karar verirsin. Zaten hamile kalıp kucağına alınca sen mahrum etmek istemezsin. Estetik falan hikaye. Hayırlısıyla olsun da. Ben ikinci konusunda kararsızım. Yaparsam onu emzirdikten sonra istersem toparlatacağım..

4 çocuklu , özgürlüğüne düşkün, kişisel bakımından asla taviz vermeyen, gezmesi eksik olmayan bir arkadaşım bana " ben anne olmaktan yoruldum " demişti. Ben çok anaç bir insanım herhalde o yüzden dediğini anlasamda yadırgamıştım, ama aradan 2 sene geçti ve birgün ben diplerdeyken arkadaşımın o sözü geldi aklıma, nekadarda haklıymış diye düşündüm. Çocukların biraz büyüyüp senden bağımsız olmaya başladıklarında rahatlarsın inşaallah:) ya sabır:)) francesca Hayat 1 gündür, o da bugündür.. tek ayak

bu konu beni de düşündürüyor çok isteyerek ve baya bir uğraşarak hamile kaldım onu içimde hissetmek harika kucağıma sağlıklı almak tek hayalim ama sonrasında emininm deli gibi sevsem de kuzumu eski hayatımı özlemek korkutuo beni o zmn da aşırı mutlu bir insandım özgürlüğüme aşırı düşkünüm o zamanalar tek korkum çocuğumun olmamasıydı nasip olacak mı olmıcak mı yemiş bitirmiştim kendimi.. ama şimdiden uykusuzluk beni mahvetti işe zombi gibi gidip geliyorum yine de çok güzel heyecanlarmış ALLAH kimseyi mahrum etmesin bu duygudan

Bu sebeplerden dolayı ben hiç düşünmüyorum anne olmayı. Ömrümü çocuğuma adamaya hazır değilim. Çünkü biliyorum ki bir evladım olsa bütün hayatımı ona göre kurucam varım yoğum o olacak.. Kendimden vazgeçip ona yoğunlaşacam. Kendimi bildiğim için çocuk olayı hiç yok düşüncelerimde.. Kedimle mutluyumm.

Bazen başımı alıp sessiz sakin kimsenin olmadığı bir yere kaçmak istiyorum... bende normalim değil mi?4 yaşında yerinde durmayan, uyumayan, miz miz bir oğlum var ve 7 aylık hamileyim... sahur, iftar, temizlik herşey bana bakiyor.. rabbim sağlık sıhhat versin coook seviyorum yalnız bir yere gitmedim daha ama insan bazen bunaliyor esergry Nirvana Anneler

bana da geliyolar gün içinde neyse ki tam fenalık basacakken 1 saat uyuyor da düzeliyorum

Evet yok evde terketti Evin kirasını odicek cocukların karnını doyurcak kadar nafaka veriyo okadar Cocuklarını aramaz sormaz binde bir umrunda değil zaten aynı sehirde değiliz

annelik akıl işi değil ama muazzam bi'şey bi' paradoks yani kendi içinde oğlum 3 aylık eski günlerimi özlemiyorum açıkcası, onunla çok mutluyum, evet yoruluyorum ama acayip pozitif bi' insan olduğum için geçiyor hepsi

Anneliği sevmediyseniz, alışamadıysanız neden 2? İnsan sevmediyse 3 tane koruma yöntemi kullanır yine de tekrar bu yola girmez. Maalesef kendi edip kendi bulansınız.

Her anne zaman zaman böyle düşünüyor bence normal. sizin daha çok bunalmanizin sebebi eşiniz bence. Neden sadece çocuk benim sorumlulugum olsun çocuk onun da çocuğu o neden kaçıyor sadece bütün yükü ben çekiyorum diye düşünüyor olabilirsiniz ki çok normal. ben eşim ilgilenmeyince böyle patliyorum çünkü. ama ben de boş boş vakit öldürdüğüm günleri, deliksiz uyumayı ya da istediğim zaman istediğimi yaptığım zamanı özlüyorum ama dediginiz gibi çocuklarımı kimseye bırakamam bile. 2 kızıma da tek bakıyorum ailelerimiz uzakta bazen çok yoruluyorum, bunalıyorum ama annelik bence delilik hali. mesela küçük şimdi pirana gibi ısırıyor emerken acıdan kıvranıyorum, ağlıyorum, kızıyorum, artik sağıp vericem belki sütten kesicem diyorum ama 5 dak sonra yine emzirmeye çalışıyorum

Emzirmek sadece bebek için değil anne için de faydalıdır. Hoş anneye faydası olmasa da insan bebeğe faydası için aksini düşünmez ya neyse. Sen bunu bir araştır ondan sonra karar ver. Evlat için o acıya katlanılıyor. Yalnızca bazı yaralar patolojik hal alıyor hepsi değil..

Bende evlatlarımın üstüne titrerim ama insan tabi ki her işini rahatça yapmayı, kafasına göre yatıp kalkmayı özlüyor. 7 yıldır anneyim uykusuzluğa bağışıklık kazandım resmen buna rağmen hala özlüyorum eski zamanlarımı.. Bu bizi kötü anne yapmaz ki.. Hele ki bi de bir başınıza çocuk büyütüyorsanız Allah kolaylıklar versin. Benim 2. 10 aylık oldu nerdeyse ama günler nasıl geçiyo bir Allah, bir ben bilirim. Yorgunluk ve uykusuzluktan sinirlerimin gerildiği de oluyor, kendimi bi yere kitleyip hiç çıkmayasım da geliyor.. Ama ne çare Annelik süper kahramanlık değil, hepimiz et kemik sinirden oluşuyoruz, normal bu hisler, arada gelgitler.. Ama iyi ki doğurmuşum can parçalarım onlar benim.. Bir gülüşlerine her şeyi feda ederim, koca ayıyı bile

Birini 14ay diğerini 15ay emzirdim. Sarkma yaşamadım. Doğum sonrası pilatesi özellikle tavsiye ederim. Yaş ile ilgili sarkma olursada artık çareler okadar çok ki, dert etmiyorum Emzirmek ve emzirmemek tabiki sizin tercihiniz ama estetik açısından korkuyorsanız gereksiz bir korku olduğunu belirtmek istedim sadece.

Derdiniz annelikten ziyade yalnızlık. Baba babalık yapsaydı bu duyguları yoğun hissetmezdiniz, zira 40 kişi de yardım etse bu hisler zaman zaman hepimizde oluyor. Çocuklar büyüyecekler, inşallah size destek olacaklar, dolu dolu iyi ki diyeceksiniz siz de.

Yalnız değilsiniz. Evlatlarını seven ama anne olmayı sevmeyen tonla kadın var. Bence de anneliğin sevilecek yanı yok. Zamanla düzeninizi oturtursunuz sanıyorum.

memeler iğrenç oluyor bence ama emzirmek çok keyifli :)

Ben de henüz anne olmadım ama anne de insan sonuçta, normaldir ara ara kafasını dinlemeyi özler insan herhalde. Böyle hisseden bir arkadaşım da var hatta, oğlu çok da hareketli bir çocuk, kendisine zaman ayırmak istediğinde kız kardeşlerinden destek alıyor sık sık.

Bir tane olsun bir çok konuda fikrin değişir zaten. İnsan değişiyor. 3 yaşına girecek temmuzda. Valla ona sorsak şimdi tam olarak anlamaz. Ama olunca bence istemez zira bana aşırı düşkün. Kıskanır. Kuzenini kucaklayınca şekilden şekle giriyor.. Zaten onun değil benim istemem lazım. Yıllar sonra karar vereceğim. 1 yaşındayken çok beklemek istemiyorum dediydim ama bol keseden sallıyormuşum..

Babaları görevini yapıp başlarında dursaydı bukadar yük çökmezdi üzerine. Hem anne hem baba olmuşsun Allah yardımcın olsun. Benim eşim varken bazen cinnet geçiriyorum.. uzunca keyifle duş almak bile bazen lux gibi geliyor 5dakika yıkan çık. Wcde bile fazla oturamıyorum yeri geliyor da.. Yemek, ev, ödev hepsi biz annelerde yorulmayıp, bunalmayıp napacağız? Evlatlarım için canımı veririm ama bazen cidden çekilmez hal alıyor. Öyle sikayetsiz, çocuğum da çocuğum diye ölüp biten anneleride samimi bulmuyorum. Alışkanlıklarımız değişiyor, yeri geliyor her şey altüst oluyor hissettiklerin çok normal. Insallah hayırlı evlat olurlar hepimize.

Ben de çocuklarım olmadan bir dünya düşünemiyorum. Bekarken ve çocuk olmadan önce aşırı özgürdük eşimle. Özlüyorum tabi ben de özlemez miyim? Biraz daha büyüdüklerinde daha farklı olacak her şey. esergry Nirvana Anneler

Teşekkürler onu da denedim yok başka bir cins benimki. önceden gece ısırmıyordu bu gece ona da başladı. H hayalim

Bende böyleyim. Bu evladımızı sevmedigimiz gerçeğini değiştirmez lütfen üzülmeyin ama artık onlar arkadaşımız biraz büyuyene kadar onlarla eğlenmeye bakacağız :) birde bugunleri çok özleyeceğiz diye duydum ama bilemiyorum :))

Benimkilerde aynı yaşta 10 yıldır oyuncak görmek almak toplamak, çizgi film izlemek ekliyorum izninizle mesajınıza

Anneliğe alışmadım değilde, tabii 10 senede bayağı alışıyor insan Ama önceki özgürlüğümü ariyorum tabii yalan yok Eşimle başbaşa birkaç gün biryerlere kaçmak en çok sevdiğim oldu artık, eskiden çok normal olan şeylerken Gerçi kızlarsız gidincede 1gün sonra onları özlüyoruz sürekli fotolara bakıp onlardan bahsediyoruz O şimdi şunu yapardı o olsa bunu çok severdi diye diye tatil bittiyor Küçük kızım yakında 6 olacak, ama büyük tuvaletine beni çağır diyorum kendi güzel temizleyemez diye. Bazen o bile batıyor. 10 senedir bez değiş, tuvaletini temizle falan diye söyleniyorum içimden. Gün içinde onlar okulda ben işte. Çok özlüyorum tabii. Ama akşam eve girer girmez bi itiş kakış, kavgaya tutuşuyorlar tam kafamı dinleyecekken bu sefer sinirlerim zıplıyor Allah eksikliklerini göstermesin varlıklarına bin şükür ama 3ü çocuk fikri bana korkunç geliyor mesela

Çocuk sorumluluk isteyen birşey kendi kendine büyüyen birşey değil yaşı kaç olursa olsun o sorumluluk ölene dek Benim sabrım enerjim özgürlüğüm vs 1 çocuğa yeterli madem bukadar şikayetçisiniz neden 2 çocuk aile olunur tek çocukla kendine yetebilir Bu sayede o özlendiğini şeylerin hepsini yapıyorum maşallah Bile bile lades L

Kahvemi yanıma alıp, bacaklarımı uzatıp bir filmi kesintisiz izlemeyı özledim ben de. Yalnız değilsin hayatım.

bende tedaviyle hamile kalip dogum yaptim ama bu durumun vermekle vermemekle alakasi yok annelik zor bayan bundan dem vuruyor uykusuz oldugun icin cocuga verimli olamiyosun canin ayri skiliyo cocukla baş etmek icin uykusuzluk+ekstra yorgunluk kahvalti yapamiyosun bazen wc ye gidemiyosun gunlerce dus alamiyosun bazen sacini tarayacak zamanin olmuyor buyuzden zor ve yorucu ama bayanin dedigi gibi bunlarin hic biri cocugunun olmasinin mutlulugunu bastirmiyor sadece yorgunuzda yorgunuzda :) Feslegen Kokulu Nane Durmak, yıkılmaktan önceki son adımdır. Anneler

Fark etmez miyim yahu? Baya bol keseden sallıyorsun. Göreceğin var senin Yengeç burcu sıpam evet. Anlaşabildiğim bir burç neyse ki Valla bazen çok istiyorum babasına düşkün olsun diye ama erkek çocuk işte..

oğlum 10 yaşında anneliğe alışamamak değil de bende özlüyorum eski günleri şimdi işten gelince yarım saat uzanamıyorum bile hemen tepemde bitiyor yanımda olmadığı zamanlarda da hep aklımda mesela acaba napıyor yemek yedi mi üşüyor mu sahile çıkıyor bisiklet sürmeye ben de işi gücü bırakıp balkondan izliyorum hiçç rahat yok ve sanırım artık bu ömrümüz yetene kadar bu şekilde olacak yaş mekan farketmiyor hep bi beyin yorgunluğu olacak ama şimdi bekar ya da henüz çocuğu olmamış arkadaşlarım korkmasın aynı zamanda dünyanın en tatlı yorgunluğu bıcır bıcır sesi hep kulaklarımda işteyken nasıl özlüyorum onu o pamuk teni boğum boğum minnacık elleri oğlumun ellerini ellerimin içine alır bu eller ne zaman benim ellerimi geçerse o zman büyüdüğüne inanıcam derim ben annelik kadar yorucu ama bi o kadar huzur verici birşey daha yaşamadım

Bu yuzden tek cocukla kalmak bana en mantiklisi olarak geliyor 1.5 yasinda oglum tum gunum dolu bir tane daha olsa kafayi yerdim insan kafasina esince disariya cikabilmeyi ozluyor biyere gidecegim zaman ailemden birinin musait olmasini bekliyorum cocuguma baksinlar da gideyim diye:)) gun ortasinda soyle bi uzanayim demek yok tabi buyudukce bunlar daha kolaylasacak ama ben yaslaniyorum :) birde sorumluluk kismi var birsey olursa falan diye devamli kafamda kuruyorum zor ya cocuk buyutmek yap 3-5 buyur diyenler ciddi sekilde umarsiz bence

Nedemek Çok fazla detay vermedim zaten, malum aramızda hamileler veya yeni evliler var. Gözleri korkmasın

siz lohusa depresyonu da yaşamışsınız büyük ihtimalle. ben gözlerimden yaşlar fışkıra fışkıra göğsüm kanaya kanaya emzirdim. normal doğum yapmıştım emzirirken çektiğim acının yanında hiçti.. lohusa hüznü yaşadım sesim çıkmadı, hareketlerim yavaşladı.. ama pes etmedim doğar doğmaz mutluluktan havalara uçan, annelik ne muazzam bir duyguymuş diyen kadınlardan olmadım ilk doğumumda. ( ikinci doğumumda ilk 6 ay çok keyifliydi çok rahattı) zamanla bağımız güçlendi kızımla, emzirmekten keyif aldım. eşinizin sizi terk etmesi ve her şeye sizin koşuyor olmanız problem. muhtemelen rahatça tuvalete bile gidemiyorsunuz. hissettikleriniz çok doğal bu açıdan bakınca. desteğe ihtiyacınız var. yanınızda eş dost arkadaş yoksa, size iyi gelecek şeyler yapın. basit kişisel gelişim kitapları bile iyi hissettirebilir. ben kesinlikle önyargılı değilim o kitaplara karşı. inançlı biriyseniz maneviyata önem verin. rahatlatır. meditasyon uygulamaları var onlardan yapın

İki çocugum var, büyük olan sekiz yasında ve bende sekiz yıldır bu düşüncelerdeyim Yani bi tek siz öyle degilsiniz

Ben anneliğin üstünde yüce bir duygu bilmiyorum, bırakmayı deneseniz biraz kafa dinlersiniz buna ihtiyacımız var çünkü... G

Bendeee MorAnka

doğumdan sonra ilk 6 ay böyle düşündüm. eski hayatimi özledim uyumayı özledim tek başıma çıkmayı eşimle dışarı çıkmayı gülmeyi mutlu olmayı sanirsam bunun adi lohusalikti 6 aydan sonra gaz donemi azalınca ve bebeğim birseyleri anlayıp tepki vermeye başlayınca daha guzellesti herşey... ona alıştım onsuz olamayacağımı anladım. bu normal ben her gün her saat ağlardım ağlamasam da gözler hep dolu doluydu... Çok tuaf bir süreçti.. insan sevgiye aşırı derece ihtiyaç duyuyor... ama biz sürekli kavga ederdik geçecek merak etmeyin. miniginize o kadar alınacaksınız ki eski hayatınızı çoktan unutmuş olaksiniz B

Anne değilim ama. Bana normal geldi düşünceleriniz. Yani herkes anac olmak zorunda değil. Özgürlüğü, deliksiz uykuyu, kesintisiz film izlemeyi ya da sıcak çayı akli başında her insan özler. Ben anne olsam ben de özlerim. Allah işinizi kolaylaştırsın.

Terketti derken yani şuan yok mu eşiniz Ben mi yanlış anladıö Zaten canım inanki böyle olmamızın tek sebebi hiç bir destekcimizin olmaması Benimde eşimin hiç yardımı olmaz Ailelerdende uzaktayız Dedigin gibi evin işi cocukların işi hiç bitmiyo Ama bu durumda ben kendimden kötüleri düşünüp bi nebze rahatlıyorum Cok şükür saglıklılar ve aç degiliz acıkta değiliz Belki basit gelecek ama mesela bende ramazanda teravihe gitmeyi özledim 9 yıldır evliyim ve evlendigimden beri hiç gitmedim cünkü cocuga bakacak kimse yoktu

Çok normal.. Sürekli biri veya birileri için endişelenmek, özbakımlarını kendinden önde tutmak yorucu bir şey çünkü. Ben de zaman zaman önceden ne kadar rahatmışım diyorum. Ama bir şey yapıyor ve iyi ki olmuş diyorum. O hastayken moralim çok bozuk oluyor, hiç bir şeyden tat alamıyorum. Ama özellikle 2 yaşına kadar rahat yemek yiyememekten, gittiğimiz yerlerde yaşadığımız curcunadan çok rahatsızdım. Stres yükleniyordum. Biraz da geç anne olmanın etkisi mi bilmiyorum. Genç yaşta olunca onunla birlikte büyüyorsun diyorlar ya. Daha çabuk benimseniyor galiba.. Ben 32 yaşımda doğurdum. Yani oturmuş bir düzene, bir akla gelen bebeği anında kabullenmek daha zor. İnsan eskiyi kıyaslıyor ister istemez. Yine de çok erken anneliği tasvip etmem orası ayrı :) 3 yaşına girecek yakında. İletişimimiz arttıkça rahatladım ben. Elinden tutup istediğim yere gidebiliyorum artık. Beni anlıyor. Kendini anlatmaya çalışıyor. O ilk zorluklar yüzünden ikinciye cesaretim yok benim mesela :)

Yani öyle zor sahip olsanız da bazen bir yorgunluk bezginlik cokuyor insana. kendimden biliyorum.5 aşılama 2 tüp bebek sonrası oldu oğlum hamdolsun.20 aydır emziriyorum gece gündüz. her türlü bakımında kusursuz olmaya çalışıyorum şikayetim yok sürunsem yine aynı özeni gosteririm. yalnizim bulunduğum sehirde. ama fiziken ve ruhen yorgunum. sonuc bu. allah tez zamanda hayırlısıyla ve sağlıkla size tüm isteyenlere nasip etsin. sevgiler

Yapma yahu, o bebegin rizki senin sutun İnsallah cocuk sahibi oldugunda gorusun degisir ama bir bebege annesinin verebilecegi en buyuk hediye anne sutudur, sutun gelmezse o ayri bir mevzu ama sutu olan insanin emzirmemesi cocuga en buyuk haksizlik

Yok o derece değil. İnsancıl ama çok seçici. Bazen de beni sözcüsü yapıyor sessizce "sen söyle" diyor biri birşey sorunca. Gören sessiz sakin sanar da tam tersidir Evcimen burç olmandan kaynaklıdır o..