üç büyük değer. kocam annem ve babam. burda onlardan bahsetmek istiyorum bana ait değerler. onlar benim en az benim onların olduğum kadar. belkide bu hayattaki en büyük değerlerle bağlıyız birbirimize sevgi ve saygı ötesi zaten yalan değilmi. ama şu an içimde bi burukluk var. nedenmi çünkü çok uzun bi süredir yapmadığım birşey var. anneme ve babama seni seviyorum demedim. hele babama bunu hiç söylemedim söyleyemedim. hayır babam sert bi insan değil. ama şu toplum kuralları ve hayatımıza yer etmiş babanla mesafeli ol tabuları varya işte bunlar hep engelledi beni ve şimdi korkuyorum ya bunu ona hiçbir zaman söyleyemezsem diye evet o bunu biliyor belki ama, AMA... ya annem yıllarca öyle zor biriydimki benimle mücadele etmek bana doğruları göstermek için az çaba harcamadı. hayır büyük bi hata yapmışta bunları yazıyor falan değilim yada son nefesimdeki konuşmalarım değil bunlar. sadece sadece hayatın bana çok kısa geldiğini düşünüyorum. hep aynı şeyden korkuyorum ya bir yarın yoksa ve bu yüzden hep yazıyorum şu an yanımda olyan kişilere söylemek istediğim her şeyi yazıyorum. ve o defterin kimin eline geçiceğini hiç düşünmeden yazıyorumki bir gün kelimeler benimle birlikte gömülemesin ve bu defter kimin eline geçerse geçsin bu yarım kalmış belkide saçma sapan şeylerden dolayı yarım kalmış yada söylenememiş her kelime sahiplerini bulsun diye. ve kocam her ne kadar kızarsam kızayım, yada kaç yaşına gelirse gelsin hayatımın açmamış koncası güzel bebeğim obenim. şimdi tek bir şey geçiyor aklımdan yarın olmazsa ya gözlerimi kapattığım andan sonra bir daha açamazsam ozaman benim için sizler söylermisiniz onlara annecim babacım sizi seviyorum. ve sen goncam sen benim bu hayattaki en iyi dostumdun SANA 8 YILDAN SONRA BİLE HALEN AĞŞIĞIM... eğer yarına ertelediğiniz şeyler varsa bunları benimle paylaşırmısınız ama önce onu yapınki yarım kalamasın. dunya