Çok doğru söylüyorsunuz aslında ben de öyle düşünüyorum ama biraz daha düşünmesi lazım sanırım bu konuyu. Uygun bir zamanda tekrar açarım konuyu.

Biliyorum ben de bu işlere hakimim anksiyete sebebiyle çok gittim. Ama maddiyattan dolayı devam ettiremezse devlet hastanesi hiç yoktan iyidir diye düşündüm bilmiyorum yanlış mıyım.

Bunu düşündüm de değiştirse de ne iş yapacak ki, bulduğu iş bundan daha iyi olur mu bilmiyorum. şu anki işinde usta olunca daha çok rahatlayacağını söyledi de ona daha en az birkaç yıl var. Ve onun sabrı şimdiden tükendi gibi hissediyorum. SayYouLoveMe Hursit sen bir kahramansin, onden gidersin

Merhaba iyi günler. Başlıktan da anlaşıldığı üzere erkek arkadaşım sanırım depresyonda. Bunu hal ve hareketlerinden anladım. Hayat enerjisinin kalmadığını hissedebiliyorum ve o da benimle aynı fikirde. İşi çok yoğun, haftada 6 gün günde 13-14 saat bazen güneşin altında çalışıyor. Dinlenmeye dahi mecali kalmıyor. İşin yoruculuğu onun canını en çok sıkan ve bedenini en çok zorlayan şey. Yıllardır hiç izne de ayrılmamış. Psikiyatriye gitmesi için onu teşvik ettim, Psikiyatriden değil ama bir psikologtan randevu aldı. Ama ücreti pahalı bulduğu için devam edemeyeceğini söylüyor. Devlet hastanesine gitmesini söyledim ama ayırdıkları sürenin sorunları için yeterli gelmediğini ve ilaç kullanmak istemediğini söyledi. Kendisine iyi geleceğine ikna etmeye çalıştım ama pek yanaşmıyor. Bu durum beni de üzmeye ve etkilemeye başladı. Modu hep düşük, yükseltmeye ve keyifli bir şeyler yapmak için teşvik etmeye çalışıyorum ama başaramıyorum. Gülüp eğlenemiyoruz. Haliyle bir süre sonra benim de modum düşüyor. İyi biri kendisi ama bu sorunlarıyla başa çıkması gerekiyor. Bunun için ne yapılabilir sizce?

Teşekkür ederiz sağ olun U

Allahım kolaylık versin inşallah.

Teşekkür ederim. Ben elimden geleni yapmaya çalışıyorum bundan sonrası kendisine kalmış artık çünkü aklıma gelen her çözümü söyledim ve bana anlatmak istediği her şeyi de dinleyip kendimce çözüm üretmeye ve daha iyi hissettirmeye çalışıyorum. Umarım az da olsa becerebiliyorumdur.

Erkek arkadaşınız haklı, devlet hastanelerinde 5 dakika sadece ilaç yazma zamanı ayırıyorlar, konuşma terapisi falan yok. İlk gidenlere de çoğunlukla düşük doz klasik antidepresanlardan birini yazıp geçiyorlar. Onlar da iyi gelmiyor zaten. Özel psikologlar da çok pahalı. Sizin yapabileceğiniz bir şey yok. Eğer gerçekten depresyondaysa yani anlık bir sıkıntı hali değil de sürekli bir depresyona girdiyse sizin çabalarınızın hiçbir anlamı yok. Hatta daha itici görünür sizin onu morallendirmeye çalışmanız. Sabretmeniz gerekiyor.

İşi fiziksel olarak da yoran bir iş. Güneşin altında çalışıyor bu sıcakta. Bir de çok küçük yaştan beri ilkokuldan beri çalışıyormuş yani onun da bıkkınlığı var ne çocukluk yaşamış ne gençlik yaşıyor.

İzin almayı düşünüyorum diyordu alırsa biraz dinlenecek. Daha çok vakit geçiririz o zaman. Umarım gerçekten yardımcı olur dinlenmek. Teşekkür ederim.

Usta olana kadar tamamen sinirleri tahrip olursa, mental olarak komple bir çöküntü yaşarsa ne olacak peki? Kısa da değil, 1 kaç yıl diyorsun sheldon... Yani bunun sonu uçurum.. Hem kendisi için hem de senin için. O yüzden günde maksimum 9 saat çalışabileceği bir iş öneriyorum ben. En azından bakın, belki bir şey çıkar. Çünkü sevgilin hayattan zevk almıyor, bıkmış artık. Yani hayatı sadece iş olan bir adam taş olsa çatlar.

İş değiştirebilir, kısa ve net.

umarım değildir tabii ama, sorunlarım var diyerek sizi terkedebilir gibi hissettim ben.

İş ortamı değişmediği sürece toparlanması zor. Bu devirde iş bulması da zor. Kendine hobi edinse, aklını dağıtsa biraz kendine zaman ayırsa. Bu sefer siz benimle ilgilenmiyor diye tavır yapacaksınız. Kendinizden feragat edip adamı sevdiği şeye yönlendirin.

Anladım güzelim o zaman çok çok haklı yorgun olması çok normal. Fakat bu gidişatı değiştirmesi gerekiyor erken yaşta sağlığından olabilir. Bu işi bıraksın demek değil. Mevcut şartlarla kendine oksijen koridoru açmayı bilmeli.

Yok yapmaz öyle bir şey çünkü bana çok bağlı.

Maalesef iş hayatı çok çok yorucu. Sadece senin erkek arkadaşın değil inan herkes çok yoruluyor. Hele ben hanımlara hiç kıyamıyorum. Sabahın köründen akşamın karanlığına kadar çalış, trafik, yol derken eve gel, evde de yemek, koca ve evlat. Bir de haftada bir, iki süpürge, çamaşır, ütü. Hanımlar ne yapsın?

Ama psikiyatriye ve psikologlara vereceği para da mental sağlığına yatırım olacağı için kendine harcadığı bir para sayılmaz mı? Ben öyle düşündüm yani. Ama tabii herkesin bakış açısı farklı olabilir saygı duyarım hoşuma da gider. Bilemiyorum ben bir sorun hissediyorum, çocukluğundan beri sürekli çalışan ve ailevi sorunları olan birinin profesyonel biriyle görüşmeye ihtiyacı olabilir, çünkü depresyona girdiğini gerçekten görseniz anlarsınız. Ha hobilerine, yemesine içmesine de para harcamasını isterim tabii ki ama benim yapabileceğim teşvikten öteye gidemez. Psikolog konusunda da öyle.

Bu kadar yoğun çalışıyor olsam ve hayatımdaki insan beni psikiyatriye gitmem için teşvik etmeye çalışsa ; o insanla yollarımı ayırmayı tercih ederdim. Adamın binbir zorlukla kazandığı parayı bir psikoloğa ve seanslara değil, kendine harcamaya ihtiyacı var.

Onlarca insan zor şartlarda çalışıyor diye insan çalıştığı işten mutsuz olamaz mı? Mutsuzluğun şımarıklığı mı olur? Tek sebep iş temposu da olabilir gayet. İnsanlar makine değil sonuçta, zor ve ağır işlerde çalışıp mutsuz olmayacak diye bir program yüklenmiyor kimseye.

Ben de bunu düşündüm verloren Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik İptali tek ayak

Sana bakınca bile gülümsemiyor mu

En azından 1 2 hafta izin alsa, tatile bir yerlere gitseniz, kısa süreli de olsa değişiklik iyi gelir belki,

İş saatleri çok fazla geriye kalan zamanda snca yer uyur. Bu tempo ve zorlama bir yerde zarar verir. İzne çıkıp biraz tatil yaparsa iyi olur.

Gülümsüyor, ama genel olarak mutsuz ve bunalmış hissediyor. Biz konuştuğumuzda kendisi de söylüyor bunu zaten. Ama işte benim çabam ve desteğim bir yere kadar işe yarayabiliyor. Çok zor bir hayatı ve ağır travmaları olmuş, onun da dinlenilip anlaşılmaya ihtiyacı var. Ben ne kadar becerebiliyorum bilmiyorum.

Yok ben tavır yapmam zaten elimden geleni yapıyorum sevdiği şeylere yönlenmesi için ama işi o kadar yoğun ki hiçbir şeye zaman ayıramıyor. Yanında çalıştığı kişiler iyi insanlarmış onları seviyor ama işin temposuna ayak uydurmaktan sıkıldı sanırım çünkü gerçekten depresyona girdiği belli oluyor.

Değişmek istemeyen benim de modumu düşüren bir erkek arkadaşım vardı. Ayrıldıktan sonra her şeyim yolunda gitmeye başladı, gözüm gönlüm açıldı. Sandığımdan çok dibe çekiyormuş beni. Sevmek bir yere kadar... Kendimi daha çok seviyordum

O da ayrı bir dert, en azından ailesiyle yaşadığı için ev işleriyle uğraşmıyor. Aslında ailesiyle yaşamaktan da sanırım yoruldu ama ayrı eve çıkacak maddi gücü yok.