Merhabalar.. Arkadaslar ben eskiden cok umut dolu yasamayi güzel yasatmayi cok seven biriydim. Ailemi seviyorum ama resmen onlarin bazi hatalari hayatimi bitirdi. Sanirim birazda sanssizim. 30 yasinda bekarim. Calisiyorum bi temizlik firmasinda. Balik burcu ve cok duygusalim. Gelip gecici gerceklik payi olmayan bi kac iliskim oldu. ama beni seven benim özelliklerimi farkeden kimse olmadi. Yani neye attiysam elimi kurudu resmen. Aileme cok kizginim. Bilhassa psikolojik hasta ablam var beni cok yipratti. Bende nerdeyse onun gibi oldum artik. Ne iyilesiyo nede cabasi var. Son haftam sürekli kahfe sigara ile gcti ve yatak. Is saatleri disinda tabi. Yani kaynana görümce elti dertleri okuyozya. Evlenmeyince anne kizkardes ve yenge dertleri cekiyoz degisen bisi yok. Hayata kirgin küskünüm. Dua bile etmiyorum artik. Bazen diyom bu saatten sonra mutluluk gelse neye yarar hayatimin 30 yili geride kaldi sikintilarla. Cok yanlizim. Icimi dokmek istedim.

Ben her anlamda yanlizim Yanlizzzzzz Olmasada

Duygusal anlamda ben de yapayalnizim. Yanlizzzzzz Olmasada

Allah ikinizin de yardımcısı olsun. Umudunuzu kaybetmeyin.

Off canım ya yazdıklarına birebir katiliyorum bende nerdeyse senin yaşina yakinim sanki dua ederken bombosum bazen hatta edemiyorum sen gibi çok zor bi dönemden geciyorum allah bize yardim etsin

Seni anlıyorum lütfen umudunu kaybetme hayat korkarak veya erteleyerek geçmiyor bunu anladım şu 20 yıllık hayatımda parada kazanıyormuşsun gez toz :) H hepii Yolun açık olsun diğer yarım... tek ayak

Allah razi olsun K