Sorunuzun cevabi burada, muhtemelen insanlara güven vermiyorsunuzdur, samimi gelmiyorsunuzdur. Kendinize güvenin. Yine de olmuyorsa salin gitsin bu tipleri

birçok insan sanırım küçüklük arkadaşiyla devam ettiriyor. Benim liseden, ortaokuldan vs hepsi nerdeyse evlendi diyebilirim. İBirde kafa yapılarımız çok uymuyordu lisedekilerle numaraları bile yoktur bende. . Üniversite ve iş hayatımdakilerle uyuyorduk yani ne biliyim samimiydik. Idealisttik, huylarımız benziyordu. Aynı kafadaydık. Ama ne olduda bitti bilmiyorum. Düşününce sinirleniyorum, kızıyorum onlara ama bitaraftanda bana yaptıkları iyilikleri düşününcede içim bir kötü oluyor. Sonradan ilişkisini kopartacak kişilerle artık boşa vakit geçirip emek verme istememe gibi bir durum oluştu bende. Kimse hicbirşeye değmiyor. Herkez çok vefasiz gibi hissediyorum

Sizin nasıl bir kişiliğiniz var peki? Benim gibi yumuşak, çekingen bir kızmısınız? Siz neye bağlıyorsunuz bu durumu? Sizce problem insanlardamı bizdemi T

Onlarla belki çok sık okul değiştirdiğiniz için kopmuş olabilirsiniz ben bahsettiğim iki arkadaşımdan biriyle 12 sene aynı okullarda okudum biriyle de sadece liseyi farklı yerde okuduk ama üniversitede yine birbirimize döndük. Kocamana sebebimiz çok fazla ortak yaşanmışlığımız var artık yani göbek bağı haline geldi çok büyük kavgalar edip özledik barıştık arada koparıyorsun. Güçlü arkadaşlıkların sizin huyunuzla alakası yok kendinizi suçlu görmeyin sakın. 1. Si uzun süren ortak paylaşım alanı gerek 2. Si beraber bazı zorlukları aşmış olmanız gerek büyük zorluklar büyük bağları beraberinde getirir 3. Sü araya mesafe girdi mi direk yazışıp plan yapıp yüz yüze görüşmek gerek yüzyüze görüşme çok önemli az bile olsa araya giren yılları sıfırlıyor bazen 4. Sü de tabi ki beraber eğleniyor olmanız da gerek sonuçta beraber kahkahalarla karın ağrısı çekmediyseniz insanlar bu samimiyeti yakalayacakları taraflara çekilip diğer taraflardan kopar

Artık bende öyle yapıcam sanırım

En yakın arkadaşım ilkokul arkadaşımdı. Evlenip başka şehre taşındım mesajlara geç cevap vermeye başladı. Ameliyata girerken haber verdim ameliyattan çıktım eve geldim anca o zaman "aa noldu" yazdı. Bazılarında gözden uzaklık gönülden de uzaklık oluyor maalesef. Sizin şanssızlığınız iş, il değiştirmek olmuş. Yukarıda hayır diyemiyorum ama böyleleri daha çok sevilmesi gerekmez mi demişsiniz, hayır. İnsanlar kendi sınırlarını korumak ister, kendi sınırlarını koruyamayanlara ise çok saygı duyma eğiliminde değildir. O yüzden yumuşak huylu olmanızı geçtim ama sınırlarınızı bilmek önemli. Benzer hobileri olan insanlar bulup bu tür kişilerle arkadaşlığınızı sürdürmenizi tavsiye ederim. Yani iş arkadaşınız olabilir ama ikiniz de müze gezmeyi seviyorsanız o ilişki yürür örneğin. Diğer türlü iş arkadaşlığı iş bitince bitiyor.

Benim biraz içekapanik bir kişiliğim var. Ama mutlu oldugum ortamlarda çok girişken konuşkan olabiliyorum. Ben bu durumu insanların gönlüne girememe diye bağliyorum. Demek ki insanların gönlüne-kalbine hitap edemiyorum ki uzaklaşınca hatirlamiyorlar beni. Bu kadar insan yaniliyor olamaz demek ki ben de bir şey var. Üzülüyorum ama

Bende sizin gibiyim. İlk olarak hafif doğuk gibi ama tanıdiktan sonra sempatik, esprili ilgili oluyorum. Birbirimizin doğumgünlerini kutlardık surekli gezer tozardık. Kahkaha gülme vs hep. Ama ne oldu anlamiyorum. Başka sehre gittim biranda unutuldum. Bende sorunu kendimde ariyorum artık. Hepsi böyle denk gelemez dime

Yumuşaklık hayır diyememe sıkıcı oluyor heralde bir noktadan sonra bende sizin gibiyim biraz ama alıştığım ortamlarda komik ve esprili olabiliyorum ama ilk tanıştığım insanlarla mesafeliyim hep.. onun dışında lise ve ortaokuldan arkadaşlar var kalıcı dostluk onun dışındakiler paylaşım bitince bitiyor gerçekten

Cok da üzerine dusmeyin aramazlarsa aramasinlar, devrin insani biraz da böyle, Ben sahsen bir defa ararim bir daha da aramam.

Ben de bu dertten muzdaribim Kalıcı arkadaşlık kuramıyorum. Bir yerde bitiyor. Şu anda yazlıktayım, bakiyorum herkesin yanında biri var. Ben tek takılıyorum. Çocuklugum gecti burada. Üzüluyor insan. Zamanında çok sorguladim neden diye, artık vazgeçtim...

Hayır diyemeyen kalp kırmayan biri olduğunuz İçin, insanlar hayır diyen sınırları olan insanlarla arkadaşlık kurmaya daha meyilli

Bence olay sans meselesi bu yuzden mantikli bir aciklamasi yok bunun. Tabi bulundugun yerde uzun sure olmak da etkili

Bencilik çağındayız ilişkilerin yerini instegram aldı millet orada hava atıp oturuyor artık insanlar evlerine kimseye davet etmiyor bir Cafe kültürü oluşmuş özellikle gençlerde orada buluşuyorlar, orada bulunmaktan, toplamaktan zevk alıyorlar samimiyet yok sıcaklık yok zaten kimse kimsenin umurunda değil o insan ilişkilerin yerini maddiyat aldı

Yaşınız kaç bilmiyorum ama zamanla bunun çok normal olduğunu farkedeceğiniz günler gelecek. Eskiden çok yanlış gelirdi bana arkadaşlıkların bitmesi, çok samimi sandığımız dostlukların sona ermesi ama şuan öyle normal ki. Çünkü ben de eskiden yakın olduğum arkadaşlarıma şuan aynı yakınlığı hissetmiyorum mesela. Hala muhabbetimiz var ama derin ilişki halinde değiliz, oldukça yüzeysel. İnsanız, değişiyoruz. Fiziken ortak bir alan paylaşmıyorsanız malesef o ilişkiyi sürdürmek daha da zor oluyor, e bir de iş hayatı evlilik derken gününüzün neredeyse tamamı işte iş arkadaşlarınızla evde ise eşinizle geçiyor. Öncelikleriniz farklılaşıyor. Yazdıklarınızdan benden yaşça küçük olduğunuzu anlıyorum, benden size tavsiye en iyi arkadaşınız lütfen kendiniz olsun. Bu tarz sorular İçin takip ettiğim bir psikolog var Tülay Kök. Videolarını izlemenizi öneririm. Sorularınıza cevap bulacağınıza eminim. Sevgiler

Bende onu düşünuyorum. Acaba samimi gelmiyormuyum, güven vermiyormuyum? Ama öyle olsaydı ozamanlardada sürekli program yapmazlardı. Sürekli buluşma yapmazlardı. Bana hediyeler vs almazlardı dime Z zeytin8282 Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Üzüldüğünüz ve sevindiğiniz olayları paylaşıyor muydunuz arkadaşlarınızla? Belki mesafelisiniz hep havadan sudan gidiyorsunuz ondan da olabilir

O zaman sınır koyamıyorsunuz ondan belki de cepte görüyorlar. Ne dersek tamam der gibi. Bir de gerçekten devrin insanı artık böyle, fonksiyonel bakıyor herşeye. Çok anlam yüklememek gerekiyor sanırım sıradaki demek lazım

Küçüklük arkadaşlıkları daha kalıcı oluyor bence. Benim ilkokuldan, ortaokuldan vs görüştüğüm kimse kalmadı. Numaraları bile yoktur hiçbirinin. İstiyorumki sonradan tanıştığim insanlarla hep aynı kaliyim. Ama olmuyor malesef.. A asyaasena1 Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Belki evli barklı olsam kafaya takmam bu durumu ama yanlızım ya ailemden başka kimsem yok ve buyüzden cok kafaya takıyorum burcubahar0635 what u get is what u

Gel sarılıp arkadaş olalım :) maalesef arkadaşlıklar hep dönemsel

Peki bunun sebebi ne sizce? Tam tersi olması gerekmiyormu? Aşırı yumuşaklık, kibarlık ters etkimi oluşturuyor. Dahamı olduğum gibi ortası olmalıyım? Whitelite Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Yine takarsın hepsinin yeri ayrı çünkü. Çok haklısın artık böyle oldu maalesef. Ben de en yakın 4 arkadaşımla küstüm ve maalesef ilk kez hayatımda böyle bir dönem yaşıyorum evli olduğum halde kendime gelemedim epey yanlız hissediyorum. Hergün görüşüyorduk çünkü. Şimdi uzaktan 2 günde telefonda görüştüğüm arkadaşlarımla sohbet ediyoruz. Ama öbürlerinin yerini tutmuyor aşırı özledim

İnsanlar artık arkadaşlıklara fonksiyonel olarak bakıyor. Yani kuru kuruya arayacağın değil de örneğin iş hayatında arkadaşlık edeceğin, apartmanında komşu, okul arkadaşı vs gibi aynı ortamlarda yanında olabilecek insanları arıyorlar. Bir de zaman ve ortamlar değiştikçe insanlar da değişiyor. Benim de lise ve üniversiteden arkadaşlarım vardı. Geçen lisedekiyle görüştük zamanında çok yakındık yıllarca, çok şey paylaştık. Son bir araya geldiğimizde artık paylaşacak hiçbir şeyimiz kalmadığını bambaşka insanlar olduğumuzu ve onla sıkıldığımı fark ettim. Bir daha da görüşeceğimi düşünmüyorum. Bence böyle şeyler normal yani.

Aslında benim derdim tanıstığım herkezin benimle iletişimini devam ettirmeme sorunsalı değil ama şu yaşıma kadar devam eden bir tane bile dostluğumun olmaması olabilir. Buyüzden anlamaya çalışıyorum olayları aslında. Bende bir sorun varsa değiştirmek istiyorum kendimi. Zararın neresinden dönülse kar diyorum. Ama dediginiz gibi zaman degisti

Beni çok üzen bir durum var. Bir ortama girdiğimde, üniversite, iş, kurslar, staj vs derken yeni yeni kişilerle tanışıyorum. Kimisiyle samimi oluyoruz. Sonra atıyorum üniversite bittiğinde o arkadaşlık bitiyor. Her anımızın beraber gectiği o kişilerle aramda hiçbir sebep yokken, çok iyi anlaşırken ilişkim biranda kesiliyor. Bir dönem başka bir şehirde staj yaptım. Çok iyi arkadaşlıklar kurdum. Sürekli beni arayan, bulustuğumuz, dertlestiğimiz o kişiler stajım bitip şehrime döndüğümde hiç aramaz oldular. Özellikle birtanesiyle aşıri samimiydim. Hergün dışarı çıkardık nerdeyse. Beraber dertlenirdik sevinirdik. O aramadı sonra bende aramadım. İliski koptu. Sizce sıkıntı bendemi?İnsan hicmi merak etmez. Güzel bir mesleğim var. İse başladım. Kimsemi demez nasıl gidiyor, naptın vs. Yoksa herkez gururmu yapıyor? Başka bir kaç tanesi daha vardı. Yine aramız çok iyi. En ufak bir sıkıntı yaşamadığım kişilerdi. Şehir değiştirdim. Yine hiç aramaz oldular. Ben arıyordum hep. Bayramda ben arıyorum. Normal vakitte ben arıyorum. Durum böyle olunca kendimi çok kötü hisdediyorum. Aynı sehirdeyken program yapmak için can atan arkadaşlarımın bu kadar vefasız olma sebebi ne sizce? Hem içimden bu vefasızlıklarına kızıyorum. Hem kendime kızıyorum. Yine birara bir işte çalışıyordum. Yine her anımızın beraber gectiği, karşıliklı dertlestiğimiz bir kız var. Beni evine falanda çağırırdı. O isten ayrıldım. Beni hiç aramadı. Bir kere bayramda aradım. Dönüş yapmadı. Hadi anlıyorum bir insan yoğundur vs ama nezaketen bir mesaj atabilir aramama karşı. Yada müsait olunca döner. Bir kişiyi aradığınızda hiç dönüs yapmaması sizce saygısızlık değilmi?Biri bana bir mesaj atınca, arayınca dönmeyince kendimi kötü hissederim ben. Ama insanların böyle duyarsız olduğunu görünce kendimi çok değersiz hissetmeye başladım. Hadi menfaat, koşul gereği olan arkadaşlık desem öylede değildi. Tanistigim kişiler herzaman beni sevdiklerini? Iyi, sevecen bir kız oldugumu soylerler. Hatta birkaçı yollarımız ayrıldığinda ağlamıştı. Birbirimize menfaatimizde yoktu. Karşılıklı muhabbetin olusturduğu arkadaşlıklardi. Karsilikli birbirimize fedakarlık yaparız. Ama sonra yollarımız ayrılınca hiç aramazlar. Bunu aileme anlatiyorum. Sen ara, sen vefalı ol, aramazsan aramazlar diyorlar. Peki içlerinden bir tane bile önce davranan niye çıkmıyor? Sizde nasıl oluyor bu durum? Benim gibi olan varmı?Ben aramazsam, sormazsam mesaj atan, düşünen yok. Şuana kadar iki kişi dedigimin tersiydi okadar. Ama ben okadarçok kişiyle tanışıyorumki. Yani herkez aynı denk geliyor olamaz diyorum bazen. Yoğun temposu olan bir mesleğim var. Oyüzdenmi aramıyorlar acaba rahatsız etmeyelim diye?Acaba bendemi bir iletişim sorunu var? Millete bakıyorum. Okadar sağlam dostlukları varki. Kaç yıllık iliskileri devam ediyor. Benimki dönemsel sanki. Kuruyorum kuruyorum emek sarfediyorum. Biranda bitiyor. Peki siz nasıl dostluk kuruyorsunuz? Sizce arkadaşlığın kalıci olması icin ne yapmak lazım? Surekli birkaç haftada bir aramakmi? Sürekli bir program ayarlayarakmı? İnanin bir tane bile dostum yok. Birkaç kız tanıyorum. Her hafta bir arkadaşının nişanına, düğününe gidiyor. Yani demek arkadaşlikları devam ediyor. Ben kendime bakıyorum bir tane samimi arkadaşım yok. Hayatım monoton. Bu arada yumuşak, hayır diyemeyen, kimseye tepkili konuşmayan birisiyim. Çevremde en egolu, kalp kıran, dobra sorunlu tiplerin bile mutlaka bir dostu oluyor. Aşırı kibarlık, yumuşaklık karşı tarafı bayıyormu yoksa. Biraz çekingenim diyemi böyleyim?Sizce neden böyle yanlızım?

Sizlik bir şey yok aslında çoğumuzun yaşadığı bir durum. Herkes birbirinden bekliyor. Bende öyle çoğu zaman arayan soran benimdir öyle o beni aramadı bende aramam diye hesap yapan biri değilim ama belli bir noktadan sonra insan kendini kötü hissediyor acaba konuşmak istemiyorda söyleyemiyor mu gibi. Çünkü eskiden çalışsalar bile arayıp soracak vakti bulan insan şimdi niye bulamaz ki? Bulamadığı için değil öyle işine geldiği için. Benimde üniversiteyi beraber bitirdiğim hem aynı şehirde yaşadığım yakın arkadaşım vardı aslında beraberken hiçbir sorun yaşamıyoruz tartışmıyoruz bile hatta birbirimize sorunlar olduğunda söyleyen anlatan kişilerdik. İkimizde aynı şehirde yaşıyoruz ünv bitince döndük o işe başladığı için buluşmamız azaldı bunda hiçbir sıkıntı yok. Yoruluyor vakti olmuyor ama ona rağmen arar, soğum günlerimi kutlar ve en az ayda iki kez buluşurduk. Sonraları kendince azalttı hatta ben ona buluşalım dediğimde şunu da diyordum '' sen çalıştığın için senin istediğin ve müsait olduğun zamanda görüşelim sen ara haber et bana '' derdim. Çünkü ne zaman arasam ya işi olur ya eve gitmek zorunda kalırdı üst üste de insan arayınca yüzsüz gibi hissediyor Tamam derdi başkalarıyla buluşur dönmezdi. Özellikle sevgilisi her zaman öncelikliydi. Beni en çok kıran doğum günümü kutlamaması üstüne ertesi gün başkasınınkini paylaşıp kutlamasıydı. Hadi unutabilir diyemiyorum zira diğerini bi gün sonra nasıl hatırlıyorsun. Daha sonra moralimin bozuk olduğunu iyi hissetmediğimi söylediğim halde ertelemeler başlayınca artık tamam dedim yani ben üzerime düşen görevi yaptım. Aramadım zaten evlenip gitti farklı bir şehre. Sizin gibi bizimde bir tarıtşmamız olmadığı gibi aksine güzelce vakit geçirip ayrıldık Ama insanlar artık böyle ya hep senden bekliyorlar. Biri resmen bana '' sen beni üst üste ara mesaj at '' demişti oldu canım halı da sereyim iş yerine Hiiiç takmayın o yüzden. Biri gidiyor biri geliyor bağlanmamaya çalışın

Daha önce onlarla zıtlaşacağım bir konu olmadı hiç. Ama yapı olarak kırıcı biri değilim. Şuana kadar hani kavga ettiğim, küstüğüm bir durumda olmadı pek o dediğim arkadaşlarımla. Yoksa sadece yumuşak ve kibar olmak bir vakitten sonra samimi gelmiyormu insanlara acaba

Evet paylaşırdım. Hepsine üzüntülerimi, kaygılarımı, yasantı biçimimi, aile yapımı anlatmazdım çok ama hep havadan sudanda gitmezdim. Bir tanesiyle çok samimiydim ona anlatırdım herşeyimi. Hem iyi dinleyiciydim aynı zamanda

Bende de böyle oldu ama karşılıklı koptuk, artık karakterleri bana hitap etmiyodu ortak alanlarımız yoktu ee ortak çevre de kalmayınca kopuyor insan

Yalnız kalmamak ve vakit geçirmek amacıyla kurulan ilişkiler böyle oluyor bence. Özellikle geçmişe dayanan bir bağ yoksa ortamlar değişince arkadaşlık da bitiyor çünkü karşı tarafı eğlendirebilecek konumda değilsiniz artık. İnstagrama foto da atamayacak sizinle o yüzden önemsiz hale geliyorsunuz

Yani cok fazla romantik düşünüyorsunuz bence. Benim icin is ve okul arkadaslıgı gelip gecicidir, ben mesaiden sonra bile is arkadaşlarıma cevap vermem bu kadar takılmayın... herkes zaman gecirip iki kahve icecegi birini arıyor artık.

Anormal bişey yok bazı istisnai arkadaşlıklar hariç şehir değiştirildiğinde bağlar kopar maalesef hatta şehir de değişmesin iş değişsin ortam değişsin yine kopuyor genelde çünkü insanlar paylaşıma devam ediyor ama paylaşım da en tatlı yanındaki aynı ortama dahil olan biriyle ilerleyebiliyor uzaklaşan kişi artık başka dünyanın insanı olmuştur ve paylaşım, aynı gündeme dahil olan insanlarla devam eder. O yüzden çoğunlukla mesafe arkadaşlığı koparır. Herkesten de ömürlük arkadaş olmaz zaten. Mesela benim en yakın 3 arkadaşım var ikisi ilkokuldan beridir yakın arkadaşım başka okullara başka şehirlere de gitsek başkalarıyla da görüşsek her zaman wp de üçümüz konuşuruz neredeyse her gün. Görüntülü olur mesaj olur. Birbirimize artık o yaştan beri kardeş bağıyla bağlıyız. Ama diğer arkadaşlarım hep değişir yani gündem arkadaşıdır onlar ortak alan bitti mi genelde iletişim de biter bu normaldir ben de aramam sormam sonra açıkçası çok nadiren beni arayan soran olursa dönüş yaparım en fazla size direk o aramayan sormayanlardan biri olarak bakış açımızı anlattım

T 9 sağolsun bazı kelimeleri değiştirmiş anlaşılmıştır umarım anlatmaya çalıştığım