Devlet psikiyatrisine gidiyorum ilaç kullanıyorum derdimi çokta iyi anlatamıyorum yani gittiğime ilacimi yazdirdigima sukrediyorum sosyal fobinin en yaygın hali herhalde insan annesine rahat bir iletişim kuramaz mi yahu. Çok doğru diyorsunuz ama maddi sebeplerden dolayı özel psikiyatriye psikologa gidemiyorum

Özele gittiğim de yarım bırakmak zorunda kaldım iyi gelmedi baştan zaten sosyal fobi olduğunu düşünüyorum 2 sene önce gittiğim özel psikiyatri anksiyete bozukluğu demişti ama bende Sosyal fonunun tüm belirtileri var. Küçükte olsa düzelme var eskiden hiç evden cikamiyodum şimdi çıkıyorum ama binbir kaygiyla, korkuyla devlet psikiyatrisine gidiyorum ama ben toplumda heyecan duyuyorum diyorum pek ayrıntılı anlatamıyorum yanında sekreteri de var

Tanımadığım kişilere derdimi anlayabiliyorum beni elestireceklerini düşünmüyorum benim sorunum yakinlarimla başıma böyle bir şey geldi psikolojim bozuk herkes söylenecek ne kadar kötü eleştiriler varsa onları söylediler dalga geçtiler hep sayılacak biri değilim ona çok üzülüyorum akrabalarım hep dalga geçti.. üzerine gideyim dedim korkularim hala aynı daha da arttı bu ara sanki dünyadan koptum karakterimi yok oldu

Canım keşke o kadar rahat olsam rahatsızlığımdan dolayı ben başka bir şeye gülseler bile o kadar rahatsız oluyorum ki adım atamıyorum bir kere yani konuşacak bir şey de gelmiyor aklıma her gün konuştuğum en fazla 100 - 150 kısa kelime cumledir algilarimda bozuldu insanların dediklerini anlamıyorum birde üstüne ne diyecegimi düşünüyorum sürekli, salak gibi oldum

Yetiştiğiniz ortamın sizi bu hale getirdiğini düşünüyorum, zaten annenin tavrını yazmışsınız çok üzücü. Psikolojik desteğe devam etmelisin boyut olarak ileri, sadece belli ortamlarda olsa aşılabilir ama hiçbir ortamda kendinizi gerçekleştiremiyorsunuz, desteksiz olmaz

Hepsini de sizin gibi baskı altında büyüdü. İlla şiddete gerek yok psikolojik şiddet de çok büyük zedeleyici. Aileleri sürekli her lafa eleştiri yapar herkes içinde aile içinde aptal muamelesi yaparlardı. Bir süreden sonra insan ağzımı açsam herkes üzerime geliyor gibi hissetmeye başlıyor. Kız kardeşimde içe kapanıklık çok fazlaydı, lisede yazın garson olarak çalışmaya başladı, iş gereği çok fazla insanla muhattap oldu yavaş yavaş algısı değişti daha rahat konuşmaya başladı, üniversitedeki bir arkadaşım da çok çekingendi. Grup ödevi döneminde tanıştık. Bize alıştıkça konuşmaya başladı ama yine çok gerilirdi başka insanlardan. Dil kursuna yazıldı. Daha Türkçe bile konuşmaya çekinirken dil öğrenmeye başlamak biraz gerici görünüyor ama aslında orda herkesin konuşurken hata yaptığı bir ortam var ve orda baya aştı korkularını. Üstüne dil öğreniminde ilerleyince özgüveni de yerine geldi baya şuan baya sosyal bir insan. Bir şeylere cesaret etmek lazım en başta ne kadar korkutucu gelse de. Bir anda soğuk suya atlamak gibi. Bir şeyler başarmaya başlanınca değersizlik hissi törpülenmeye başlıyor. Ama korkup güvenli alanda kalsalardı belki bugün yaptıklarını yapabiliyor olabileceklerine ihtimal vermeyip o çocukluktan duydukları ay sen ne anlarsın, sen karışma, aptalsın, bişeyi de beceremedi gibi lafların doğru olduğunu düşünmeye devam edeceklerdi.

Sekteri varsa ne olacak? Bu şekilde duzelemezsin. Yahu millete ne olduğunu tam olarak anlatamazsan nasıl şifa bulacaksın. Senin Google'ı iki tarayıp bende sosyal fobi varmış demen yetmez. Teşhisi kendimiz koyacaksak dermanı da kendimiz buluruz illa ki.. Ayrıca ; Karşındaki kişiyi eksik bilgilendirirsen sana nasıl yardimci olacaklar? Burada hata tamamen senin bence

Doğru diyorsun canım annemin böyle bir karakterinin olması beni çok etkiledi. Ama insanları değiştiremiyoruz malesef olan bana oldu yani bir şeye sinirlenir acısını benden çıkarır. 23 yaşına geldim hiç değişmedi. Tamam karnım tok, giyeceğim bir sürü kıyafetin var ama sevgi olarak çok aç kaldım sevilmeye muhtacım

2 tane var onlar da kişilik olarak çok soğuk insanlar, annem ailem kendilerine bakmıyorlar ki hep sorun bende geçen gün cafede oturuyoruz annemle bisiklet sürüyor benim yaslarimda tahminen sen bisiklet suremezsin dimi arabalari görünce yolun ortasında bisikleti bırakıp kacardim dedi nasıl üzüldüm canimin içi anlatamam ve o günden önce de bir yere gitmemiz gerekti heyecan yaptım hastalandım kurdeşen çıktı her yerimde ona rağmen dalga geçiyor ben beceriksiz değilim sosyal Fobim var

Bence sorun sende değil çevrende. Ben ilaç kullansam ve bana böyle tepki verseler ben de yanlarına gitmek istemem ve yanlarında kendimi rahat hissetmem açıkçası. Kendine bu konuda yüklenme onlar tarafından anlaşılmadıgın için kendini onlara yakın görmemen gayet normal. Arkadaşların fln var mı vakit geçirip kafanı dağıtabileceğin? . push ;

Sende kendimi gördüm kısmen benimde annem aşağılardı hakaret ederdi daha 14 15 yaşlarımdayken eve gelen koca kadınlarla niye hoş sohbet edip konuşmadığım için demediği lafı bırakmazdı. Ne oldu sonra ilkokulda iyiydim sosyal konuşkan çalışkan. Sonra lise üniv hiç arkadaşım olmadı kimseyle iletişim kuramıyorum özgğven eksikliği vardı. Suskundum hep. Şimdi 30 yaşıma geldim biraz aştım kendimi açıldım. Öğretmenim ama atanmadım hala. Toplumlara girebiliyorum ama hoş sohbet değilim o kadarda az konuşurum. Yani karakter kaderdir derler. Maalesef benimde ailem karakterime etki etti keşke ailemle büyğmeseydğm diyorum çoğu zaman. Sana tavsiyem kendine bir iş bul çalış. eşik yöntemi diye bir şey var psikolojide önce aile ortamında sosyalleşme yavaş yavaş arttır sosyalleşme durumunu. Mutlaka bunu aş

Belki siz de onların sizinle eleştirdiği dalga geçtiği konuları dalgaya vursanız? "Aa ben de aynı fikirdeyim kendimle ilgili napcaz şimdi" gibi gibi... Dalga geçilen konuyu da bilemiyorum tabi ama bu bazen işe yarıyor. Ayrıca gerçekten bu hayata geldiysek, yaşıyorsak istediğimiz gibi yaşama özgürlüğümüz var. Yarın nefes alacak mıyız o bile belli değilken size yorum yapan insanları duymayın. Ağzı olan konuşmaya her zaman devam edecek. Siz mükemmel olsanız da sizi eleştirecekler. Değişiminiz bile onlara batacak, yetmeyecek. Ay sinir oldum yaa tanımadığım insanlara

Tüm cevaplar burada saklı

Öncelikle psikiyatri size nasıl birşey söylemedi, neye göre ne ilacı veriyor o zaman. Başka bir psikiyatriye gidin devlette de olsa bu durum tüm hayatımı etkiliyor deyin, psikolog yönlendirmesi yapacaktır. İlaç+ terapi ile düzelir. Annenin tavırları büyüme evrenden beri böyleyse çok normal yaşadıkların. Biz tanı koyamayız sosyal fobi, kaygı, sosyal anksiyete bozukluğu olabilir ama bunun çözümü psikiyatri+psikolog tedavisinde. Utangaçlık ve Sosyal Kaygı çalışma kitabı = Martin M. Antony-Dr. Richard P. Swinson Korkuları aşmak için kanıtlanmış teknikler içeriyor. Kitabı da okumanı tavsiye ederim. Lütfen erteleme kendini.

Aile ortamı sizi etkilemiş evet ama bu durumdan sizi kurtaracak yine sizsiniz. Bekara karı boşamak kolay gelir tabii de sosyalleşmeniz gerekiyor ilk olarak. Ve psikiyatrist değil de psikolog ile terapi almanız da lazım

Lütfen psikiyatri doktorunuza psikolog yönlendirmesi istiyorum mutlaka de. Devlette psikiyatri de çok kısa kalıyorsun istesen de zaten uzun uzun anlatamazsın, psikolog ile 10-12 günde bir sıra geliyor ama uzun uzun konuşup ve muhakkak asla bir şey saklamadan anlatmalısın içindeki her şeyi. İlk seans beklentini karşılamaz ama ilerledikçe değişeceksin ve sıkıntının çevrende olduğunu göreceksin. Böyle bir çevrede yaşadıkların çok normal ama asla atlatılmayacak şeyler değil. İstersen herşeyi başarırsın, yeter ki iste

Size aşıladığı değersizlik hissiyle çırpınmaya çalışıyorsunuz. Bu çok acı. Kendinizi sevmiyor, beğenmiyor, değersiz ve eksik görüyorsunuz. Bu da tabiki insanlar da beni öyle görüyor diye düşünmenize neden oluyor. Bence tedaviye devam edin. Umuyorum iyi gelecektir.

güzelliklerim bir derdim var. konuşamama takıntım var kendimi sosyal ortamlarda hiç rahat hissedemiyorum sanki zorla konusuyormusum gibi yoruluyorum psikolojik olarak değersiz olduğumu düşünüyorum sıkıcı olduğumu düşünüyorum telefonum çaldı annem yanımda annemin yanında telefonu açamıyorum gidiyorum başka odaya herkes çok rahatken ben ailemin yanında bile rahat değilim annem beni çok eleştirir bir şeye kızsın ağzına geleni söyler takma kafana demeyin çözüm bu değil herkes hakkımda kötü düşünüyor gibi geliyor. Bir işe gireyim 2 gün zor duruyorum korkakligimi belli etmek istemiyorum ama herkes anlıyor insanların dedikleri bana çok yabancı geliyo sosyal hayatım çalışma hayatım komple bitti hep evde durmak istiyorum hiç bir yerde güvende hissetmiyorum özel psikaytriye 3 ay gitmiştim ilaç verdi 8 ay kullanabildim sonra devlet psikyatrisine ilaç verdi paxeraya devam ne olacak ölene kadar insanlarla konusamadan calisamadan evde mi olcem napcam yardım yardım çok kötüyüm bayram geliyor teyzemlere bile gidemiyorum sosyal fobi mi bu ne doktor da teşhis koymadı direkt ilacı yazdı aile için de de niye bu kadar çekingenlik oluyor hiç rahat nefes alamıyorum

İyi de anneniz rahat iletişim kurulacak bir insan mı sizce? 23 yaşındasınız bir şeyler yapıp o evden kurtulmaniz şart. Başka bir ev başka bir şehir ne bileyim başka iş imkanlari vs. Sürekli eleştiri özgüven kalmaz ki insanda. O evden çıkıp uzaktan bakabilirseniz ancak annenize kızıp öfke duyabilirsiniz. Siz o kadar sindirilmissiniz ki annenize öfke bile duyamiyor sınır koyamıyorsunuz. İlaçlar geçici olarak belki çözüm olur sizi uyuşturur bir şekilde ama ilerisi ne olacak?

İlaç vermişler ya ; senin tanin ne? Neyin varmış kuzum senin? Tedaviye cevap vermedin mi hiç? Küçük de olsa bir Düzelme yok mu? Eğer yoksa psikiyatrist nasil açıklıyor bu durumu?

Tavsiyelerinii dikkate alacağım çok teşekkür ederim Allah razı olsun

Canım benim çok teşekkür ederim en kısa zaman da randevu Alican psikologa yonlendirsin beni umarım iyi gelir

Bunları buraya yazabildiyseniz eğer tanımadığınız kişilerle ilişki kurabiliyor, içinizi açabiliyorsunuz demektir. Aklıma şu geldi; bazı oyunlar iletişim kurmalı oluyor yazma olsun konuşma olsun. O tür oyunlar oynamaya başlasanız belki bir faydası olabilir diye düşünüyorum. Bir de şöyle düşünün, hepimizin bir beyni ve bir ağzı var. Kimisi bunları hayırlı güzel şeylere kullanır kimisi kötü. Bizi birbirinizden ayıran sadece budur. Onlar sizden daha iyi daha mükemmel daha kusursuz değil. Bilginizi, deneyimlerinizi kullanıp onlardan çok daha iyi olabilirsiniz. Belli ki kalbiniz onlardan güzel

İnsanlar kızları eve koyup kukumav kuşu gibi besleyip, ev işi falan yaptırıp boş zamanlarda da kızlarda hep kusur bulduğu dışarı salmadığı için, kızların çoğunda bu konuşma korkuları oluyor. Kendilerini ifade edecek yerleri yok, kendilerini geliştirdikleri alanlar yok, korktukça da iyice içeri kapanıyorlar böyle hassas kişilikte olanlar. Hayat pamuk gibi kızlara çok zor. Bunu ilaçla aşmak imkansız gibi bir şey, nerde ne okudunuz? Nerde yaşıyorsunuz bu zamana dek nerelerde ne kadar çalışabildiniz. Biraz daha detay bilirsek belki daha sağlıklı yönlendirebiliriz sonuçta zaten denediğiniz bir şey varsa tekrar bunu yap demenin bir anlamı yok, çevremde sizin gibi olup açılan çok arkadaşım var onlardan örnekle belki yardımcı olabilirim

İşte hastaligim herkes ne diyecek diye sürekli düşündürüyor engel olamıyorum