Bu gorusme bosuna degildi meraketme. İçinde bulunduğun ruh hali konusunda fikir sahibi oldu sonuçta ruh sağlığı uzmanı.

Böyle durumlarda tüm hissettiklerini dök kapıda. Bi sonra ki randevuda doktora ver kağıdı E

Çok teşekkür ederim içten yorumunuz için. Annemle olan sorunumu çözmem için onun da gelmesini istedi bence bir de onu dinleyelim gibisinden. Ara ara bir şeyler anlattım ama görseniz çocuk gibi. Cümle kuramadım demek istediğimi anlatamadım. Gerçekten çok kızdım kendime sonra. Not işi aklıma geldi ama herhalde unutmam diyeceklerimi dedim. Çoğu aklıma gelmedi ama anlatacaklarımın. En önemlileri hele ki. Doktor da bir çözüm bulamadı bence. Beni anladığını sanmıyorum o kadar bölük pörçüktü ki her şey. Görüşmeden çıkınca bir daha tövbe gitmem diyordum gittiğime de kızıyordum kendime ama şimdi tekrar mı gitsem diyorum kağıda yazsam dediğiniz gibi. Ama annemle gitmek istemiyorum kesinlikle. Tek başıma tedavi olmak istiyorum. İşin ilginç yanı kimseye anlatamam bu olanları iğrenç şeyler çünkü. Bilmiyorum...

Aslında burası çok rahattı evet devlet hastanesi. 25 dk gibi bir sürem vardı ama 7 dk falan durmuşum anlatamadım ki bir şey. Tanı koymadı ilaç vermedi yetersiz gördü anlattıklarımı sanırım. B benyoruldum. Üyelik

Geçmiş olsun. Emin ol görüştüğün psikiyatristin de kendini ezik, b. k gibi hissettigi zamanlari olmustur ve hatta agladığı. Normal ya, ne iyi etmişsin aglamakla ve hatta icinden geldikce de agla gitsin valla ben aglayinca acayip rahatliyorum. Umarim görusmelerden fayda saglarsin ama sanirim devlet hastanesi gittigin yer ve fazla vakit ayiramiyorlar di mi. Tam bi terapi olur mu sanmam ve hemen tabii ilac veriyorlar. Sana ilac verdi mi?

Aynı durumu ben de yaşamıştım, doktorun karşısında gerçek duygularım ortaya çıktığı ve mutlu rolü yapmadığım, o an sadece kendim gibi olduğum için dakikalarca ağladım, merak etmeyin doktorunuz hiç konuşmasanız, hiçbir şey anlatmasanız da hislerinizi anlamıştır, ağlamanız yanlış bir hareket olmamış tam tersi duygularınızın derinliğini çok net göstermişsiniz, en kısa zamanda iyi olmanızı diliyorum

Yaa çok iyi yapmışsınız. Aslında aklıma geldi benim de not fikri ama garip mi olur acaba dedim. Ki hiç ağlayacağımı düşünmüyordum. Koltuğa oturdum o an başladı her şey. Rezil oldum anlayacağınız. Aklıma geldikçe o anım sinirlerim bozuluyor. Dert bende derman

O ilaçların birçoğunun işlevi o zaten, hissizlik. Ben de kullandığım dönem aşırı hissizleşmiştim, ne gülerdim ne ağlardım, dediğiniz gibi bir robota dönüştüm. Ama takıntılarımı yenmeme yardımcı oldu mu, hem de fazlasıyla. Çok önemli bir durum söz konusu olmadığı sürece takıntı yaptığım şeyler artık umurumda değil. Bir de o ilaçların kullanımı çok önemli. Alınan miktar, alınan saat bunlar hep etkiliyor. Ben maalesef ilacı 2 gün unuttuğum için alamamıştım, ondan sonra da ''aman iyi oldum zaten'' deyip tümden bıraktım , sonra aptal bir boşluğa düştüm. Bazen ilaçlar değil de, kullanımın yanlış oluşu da etkiliyor yani ruh halini. Doktorun söylediği miktar ve zamanlarda almak gerekiyor.

Duygularınızı kağıda dökmekle çok iyi yapmışsınız ama yazmasanız da seansınız boşa gitmiş olmuyor, doktor ne kadar acı çekiyor olduğunuzu görüyor. yenGEnC

ahah ben gittiğimde konuşurken ağlamaya başladım baktım psikiyatr da ağlıyor birlikte ağlaya ağlaya terapi yaptık güzeldi aslında olur öyle doğaldır :) Clarkkent Bir kedi annesi... Anneler

İlaç ismi vermek yasak forumda. Ki zaten aynı tip ilaçlar farklı farklı etki edebiliyor kişiden kişiye. Önemli olan size uyan dozu ve etken maddeyi bulabilmek sanırım.

ne ilacı verdi peki, AngelicaPickles

Niye rezil olasiniz canım. Benim gittiğim doktorun masasında paket paket peçete hatta kağıt havlu vardi. Ilk agladigimda bende kendimi aciz güçsüz hissetmiştim ama sonra salim kafayla düşününce o rulo rulo kağıt havlularin pecetelerin sadece benim için hazırlanmadığını oraya gidenlerin ağladığını düşünüp kendimi rahatlatmistim.

bir daha gelmenizi istedi mi peki? ben de gitmeyi düşünüyorum da...

Ben gitsem zavallı dr marketten peçete siparişi vermek zorunda kalır heralde. Ellerindeki yetmez diye düşünüyorum Senin anlatamadıklarını gözlerin anlatmıştır merak etme.. Söz dediğin nedir

A geçmiş olsun. Bi kağıda yazın duygularınızı.

İlk psikiyatri doktoru na gittimde ben de agladım çok neden agladım onu da bilmiyorum

Sizin adınıza gerçekten çok sevindim. N nscckts Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik İptali tek ayak

Kesinlikle katılıyorum Nedense ülke olarak hep geri duruyoruz psikolojik destek almaktan. Ben de yıllar once tüm sosyal hayatımi etkileyen bir sorun için 'gecer, gecer' diyordum. Ama tabii ki geçmiyordu:) en son sosyal psikoloji dersinde sosyal fobileri işlerken agorofobiden bahsetti hocamız. İnsanın çıkamayacağını bildiği ortamlarda vücudunun oradan çıkabilmek için elinden geleni yapmasi durumuna agorofobi deniyormuş ve ilaç almadan kesinlikle duzelmezmiş. Bu bilgiden sonra ertesi sabah erkenden psikiyatriye gittim. Adam benimle on dakika konuştu ve agorofobi dedi. Çok yaygın birsey olduğunu söyledi, bir ilaç verdi. İlacı iki ay kullandım sadece ama sorunum geçti gitti. Hatta geçen senelerde yirmi günlük bir otobüs yolculuğuna katılmıştım. Öncesinde ne olur ne olmaz diye tekrar gittim psikiyatriye. 'Atak gelirse içersin' diye bir ilaç verdi ama şükür ki hiç bir problem yaşamadım, ilaç kutusunu açmadım bile Korkmamak lazım psikiyatrilerden, terapilerden. Hayat kalitesini arttırıyor gecrekren de

Canım annenle gitsen bile anlatacaklarını madde madde yazıp git bundan sonraki görüşmeye. Ben hiç ağlamadığım ya da duygulanmadığım halde öf yine tam anlatamadım kendimi hissiyle çıkıyordum her psikiyatristten. Not defteriyle görüşmeye gitmek işime yaramıştı. Bir de psikiyatrist, psikolog hatta yaşam koçu, kişisel gelişim seminerleri ve kendine yardım kitapları denemiş biri olarak şunu söylemek istiyorum kamu spotu olarak. Psikiyatristten korkmayın. 15 dk dinleyip ilaç yazıp gönderiyorlar işime yaramaz diye düşünmeyin. 20 dklık bir görüşme sonucunda nihayet bana uyan ilacı bulduğumuzda bende olumlu etkisi inanılmaz oldu. İlaca başladıktan sonra 15 kilo verdim hala vermeye devam ediyorum. Çok uzun bir süre yalnızlıktan sonra ciddi bir ilişkiye başladım. Sosyal hayatım gelişti. Eski arkadaşlıklarımı toparladım. Yeni arkadaşlıklar kurdum. Ailemle bağlarım sıkılaştı. Saydığım diğer herşey farkındalık sağlamak için bana yardımcı oldu hatta zaman zaman pratik çözüm önerileri sundu ama psikiyatristin verdiği ilaç olmasa ben hayatımı toparlayacak tahammüle, özgüvene ve motivasyona sahip olamazdım.

Sizin sıkıntınız ne tam olarak bilmiyorum. Ben son psikiyatristime gitmeden önce çok alıngandım. Hem çok kolay sinirleniyordum hem en ufak lafa hemen gözlerim doluyordu. Kendimi çirkin, pasif ve her anlamda yetersiz hissediyordum. Yaptığım en ufak hata ne kadar gerizekalı olduğumun kanıtıydı. Öyle ki psikiyatriste bende teşhis edilmemiş bir çeşit otizm olabilir mi şüphesiyle gitmiştim ki şuan düşününce komik geliyor. Böyle hissettiğinde insanın herhangi birşey yapmak için enerjisi ve isteği kalmıyor tabiki. Hayattan uzaklaşıyorsunuz. Zamanımı kendimde memnuniyetsizlik hissettiğim konularda kendimi ailemi ve hatta toplumu filan suçlayarak geçiriyordum. Şuan ise kendi hayatımı son derece tatmin edici buluyorum. Olduğum kişi olmaktan memnunum, kim olduğumu, yeteneklerimi vs. Yeniden hatırladım ve bunları çekinmeden ortaya koyabiliyorum. Eskiden en keyifli aktivitelerde bile bitse de gitsek modunda olurdum. Şuanda hayattan zevk alıyorum eskisi gibi gülüp eğleniyorum. İlk mesajımda da söylediğim gibi ben sadece psikiyatri desteği almadım. Endokronolojiye gidip vitamin+hormon takviyeleri de aldım. Kendine yardım kitapları da okudum. Kişisel gelişim seminerlerine de gittim. Yaşam koçuyla da çalışmaya başladım. Ki bu üç şeyi de inanılmaz küçümserdim eskiden. Her türünün tamamen para tuzağı olduğuna inanırdım. Şuanda da mucize yaratıyorlar diyemem ama kendi üstünüzde çalışıp sorunlarınızı çözme konusunda size kaynak sunabiliyorlar. İlaç ise size sorunlarınızı çözmek için gereken enerjiyi ve dayanıklılığı sağlıyor bu yüzden önemli.

Bana da öyle olmuştu kendimi tutamayıp ağlarken bi baktım doktor yandaki peçeteyi gösteriyo bana :) halbuki zaten her giren ağladığı için peçete koymuşlar :) olur böyle şeyler insan bazen öyle hissediyor ama gelip geçici

Bir kere bende gitmistim gitmek zorunda kaldığım zaman çok zor bir dönemden geçmiştim. Konu açıldığında daha ağzımı açmadan ağlamaya başlıyordum o sebepten psikiyatriye gitmeden önce bir kağıda anlatmak istediğim her şeyi yazmıştım. Doktor aynı sizin ki neyiniz var dediginde ağlamaya başladım ve yazdigim kağıdı verdim okudu. Iyi olmuştu. Yoksa bir seans boşa gidecekti.

Annemle gelmemi söyledi ama ben annemle gitmek istemiyorum açıkçası. Zaten kendisinin de gittiğimden haberi yok. M

nedense psıkıyatrıye gıdenlerı cıgrından cıkaran onların boyle uzgun sinirli alıngan olmasına sebep olan ınsanlar dısarda zevkı sefa ıcınde gezerken asıl gıtmesı duzelmesı gerekenler degılde sız ınce dusunen dıgerlerıne gore daha duzgun ınsanlar kendınızde sorun varmıs gıbı kabul edıp gıdıyorsunuz... aglayın gıtsın ya... ne olacak sankı sozler bazen agızdan dokulur bazen gozden asla kendınızı kotu hıssetmeyın sıze boyle uzuntuler yasatanlar utansın

Açıkcası ilk goruşmeye ben de kimseyle gitmek istemezdim ne annem ne bi baskasi. Once icimdekileri kendim kimse mudahale etmeden dokmek isterdim. Sonra ben anlattiktan sonra yani kimi istiyorsa çağırsın :) Bu arada bence git anlat kuzum ya, hele ki iğrencse mutlaka anlat. Sonucta icinde kalip seni zehirleyecegine uzmana anlat yani. Ese, dosta anlatamadiklarimiz bizi şisiriyor madem firsat buldun paylas bence. At icinden kurtul. Baktin doktora ısınamadin o zaman baska birini dusunebilirsin belki. Herseyin caresi var be tatlım yeter ki o derdin dermaninı aramayı bilelim, Allah karsimiza çikariyor zaten biz yola çikarsak.

Ve seni tekrar gel diye gonderdi. Anladim. Bi dahaki sefere anneni yaninda getir demesi de sanirim sen anlatamazsan yine anneni konusturmak icin. Tatlim ben olsam gitmeden once ne anlatmak istiyorsam yazardim. Hani olaki yine aglarsam da anlatamazsam diye verirdim doktora ve lutfen yuksek sesle okuyun bunlar anlatmak istediklerim derdim. Yanimda okumasini isterdim ki, okudugundan emin olayim. Ama bir psikiyatrist aglayan ve derdini anlatamayan hastaya alisik olmali ya madem 25 dakikan vardi niye 7 dakikada gitmene izin verdi ki biraksaydı sure bitene kadar aglasaydin belki bi ara durur derdini anlatmaya baslardin. Ne biliyim bana boylesi daha makul geldi ama tabii bilemem. Cok gecmis olsun canim emin ol gececek paylastikca, anlattikca, zamanla, sen iyi olmaya karar vermissin onemli olan bu. Doktora gitmen de ilk adim bak hersey cok daha guzel olacak...

Gözyaşları iyidir. İçinizdeki zehri atmanızı sağlamış. Boşa geçen bir seans olmamış.

Vallaha ben çoknilac kullandim ve hiç birinde kendimi mutlu hisetmedim. Beni ayakta tutdu, yaşamak işlerimi yapmak için güc verdi ama birde içime hissizlik verdi. Artik ne güle biliyirum ne ağlaya biliyorum. Monoton bir insan oldum, robot gibi. burcubahar0635 what u get is what u