Sizin yerinizde olsam açık açık ailemle konuşurdum. Bu durumun sizi etkilediginden oradaki hayatınızı etkilediğinden bahsederdim. Yada ailenize yakın sürekli görüştüğü bir tanıdığımdan onlarla ilgili kısa bilgiler alırdım. En azından sağlıklı olduklarını iyi olduklarını ogrenirdim. Çünkü anne babaniz sizle telefonlasirken sanki acidan beslenir gibi bir halleri olduğunu düşündüm şuan. Bazen bende ananemle yanına gider görüşürüm telefonlasirim. Ama negatif şeylerden çok konuşursa bir süre gitmek istemiyorum eski çektiklerinden yaşadıklarindan uzuntulerden çok bahsederse aşırı etkileniyorum ve kötü hissediyorum. Sizinki de buna benziyor oldukların daha farklı bir şekilde size lanse etmeleri sizi kötü etkiliuor halbuki tam tersi belki de sizden daha mutlu ve sosyal bir hayatlari var . push ;

Ama Türkiye'de çalıştığı zaman içerisinde de öyle içiçe sürekli görüşmeleri yokmus ki. Bence anlık duygu dalgalanmasi başka birşey degil

yapcak birşey yok, takılma. yaşa hayatınııı yenGEnC

Ben sizi anladım benim annem de yapıyor çünkü ama sizinki gibi değil. Bahçesinde envai çeşit meyve var hatta bir tanesi sadece bir ay oluyor ve marketlerde bile bulamıyorum onu. Senin hakkını ayırdım buzluğa attım 3 poşet diyor mesela. Ama sizin anlattığınız gibi ağlamaklı Ahh seni düşünerek topladım güzelce yıkadım keşke burda olsa da beraber yeseydik dizimin dibinde ben yiyemem de artık tavrında olsa idi sözleri ve sesi ben de kötü olurdum mesela. Yoksa çoğu annenin yapacağı veya söyleyeceği şeyler bunlar ama hissettirilen ayrı işte. Belki aileniz de bu durumun farkında değil o an sesinizi duymanın verdiği özlemle öyle bir konuşma şekline bürünüyorlar veya çok duygusallar. Ki siz de öyle gibisiniz ve sizi de aileniz yetiştirmiş onlardan almış olabilirsiniz bu özelliği. Onları değiştirmek zor bu yaştan sonra sizin bir şeyleri değiştirmeniz gerek. Belki o lahanayı dolaba atarken bir saat özlem çekiyorlar veya sizle konuşurken on dakika arşa çıkıyor bu duyguları ama sonra günlük yaşamlarına geri dönüyorlar diye düşünmeniz ve bilmeniz gerek. Çünkü öyle oluyordur yani.

Niye günün kalanında bir şey yemeyip, ağlıyorsunuz o denli? Annenizden çok sizin yaptıklarınızda, verdiğiniz tepkilerden abarti var bence.

anne olunca maalesef anliyoruz sanirim bazı şeyleri, yemek yemek istemezken pesimde tabakla koşmasina kizardim. disari cikardim zirt pirt arardı vs vs. ama öyle oluyormuş kızmayin ha duygularini bu kadar yogun yaşadıklarını size belli etmeseler daha iyi sizide uzmemek adina ama yapamiyorlar demek ki. ben whatsap grubunda kizimin sinifinin bahceye ciktigini gorup, terlemistir diye bir kosu sırtina havlu yetistirime moduna girip kendimi dizginliyorum, tek yemek yesinde ne isterse pisireyim modunda geziyorum, acıktım dese günüm güzelleşiyo demek ki olmuyo yani anne olunca aklın yarısı çocukta kalıyor. eminim ailenizde bu yüzden böyle davraniyordur çocuklar özleniyor kaç yasina gelirse gelsin nerede olursa olsun

buda başka bir konu, benimkilerde yapıyor. Normalde beni 5-10 kez aramazken, eğer o gün seyahat ediyorsam, taşınıyorsam falan ekstra bir panik hali oluyor. Defalarca arayıp mesaj atıyorlar, ve aslında yolculuktaydam yada taşınıyorsam benim en yoğun ve zahmetli günüm, ellerim dolu oluyor bir sürü işim oluyor, onlarda beni daha çok geriyor arayıp arayıp. Başka ülkeye gidiyorum, ulan internet bulamıyorum onlara haber verecek, onlarsa sanki ölmüşüm gibi panikler ilk internet bulduğum yerde wifi açtığımda. Bide onlarla uğraşıyorum. Taşınıcak oluyorum yüklerim var organizasyonu doğru yönetmeye çalışıyorum, her an her dakika arıyorlar, 1 olan stresimi 5 e çıkarıyorlar - aramızda binlerce kilometre var ama bunu nasıl yapıyorlar bilmiyorum. 30 yaşındayım yıllardır yalnız yaşıyorum. Hiçbir sürecimde destek olamadılar, her şeyi kendim yönetip hallettim hayatımda. Onların tek yaptığı panik olup bana stres vermek. Öyle günlerde bana destek olacak güçleri yok. Anca bir sürü aramalar mesajlar 'naptın, naptın, naptın?' Ne yaptıysam yaptım. Durumu yönettim yada yönetemedim, hayat bu... Niye stresime stres katıyorsunuz? Gerçekten ancak cahil aileden çıkan kişi, cahil yaşarsa mutlu olur. Ama bir adım öteye gidersen ancak size daha fazla stres veriyorlar başka bir şey değil. Onları çok seviyorum, çok şükür, ama bazen güçlü, akıllı, modern ailelere özeniyorum. Çocuklarına ya destek olup sorunlarını çözecek şekilde durumu yönetiyorlar, yada en azından tavsiye veriyorlar, çok cahilse sen ne yaparsan yap her şey de daha fazla korku ve stres veriyorlar.

Ben sizi çok ama çok iyi anladım. Benim annemde böyle duygu baskısı yapıyor. Herşeyimi hayatta etkiledi şu an ben ne istediğim üniversite yo okudum ne bölümü nede isim var. hep evde onun yanında oturmami ev işi yapıp ona yardım etmemi istedi. Aslında hep bunları kendi için yaptı. Bütün kardeşlerim evli hepimize aynı duygusal baskıyı yapıyor. Telde bile bunu yapıp sizinki gibi psikolojimi yoruyor. Halbuki sizinki gibi beni kızım arasa çok iyi bir başarı kazansa telde nekadar sevindigimi soyelr onuda çok mutlu ederim

Sinir oluyorum bazen, bana ağlamaklı ağlamaklı özlemiş gibi beni arayıp konuşuyorlar, ama baksan annem her ay kendine bir altın bilezik alıyor, güzel mi diye de bana fotoğraf atıyor, dirseklerine kadar altın bilezik doldu, kafasına taktı, takı almaları son yıllarda, ne parası olsa bilezik yüzük falan alıyor. Beni ise sanki ailemi terkedip gitmişim gibi strese sokuyorlar, oysaki şuan için onları görmeye gitmeye cidden imkanım yok, ne param var ne de oturum izni şeylerinden ülkeyi terkedemem şuan, birkaç aya daha ihtiyacım var. Hiç ama hiç o altın bileziğin parası ile buraya gelmeyi beni görmeyi düşünemiyor, hep yükü bana yüklüyorlar, AMA imkanım yok yok yok.. Gidemem şu an. O lahanayı buraya bana getirebilir, beni ve buraları görebilirdi aldığı bileziklerin sadece birinin parası ile

Ailenizle bir daha yan yana geldiğinizde güzelce konuşun, bu durumun sizi uzdugunu hayatiniza devam ederken zorlandiğinizi söyleyin. Sizi üzmek istemezler bence. :)) Biz de ailemle farkli ülkelerdeyiz. Böyle aglamakli duygusal anlar hiç yaşanmadi.

Bir gün dedim zaten; anne güzelmiş bileziğin güle güle kullan kaça aldın?, ben senin yerinde olsam bu parayla ya seyahat eder ya evladımı görmeye giderdim. Lafı geçiştirdi

Bir anneye kızı demiş ki: -Anne 1 yıldır kaşar peyniri yemedim burda. Annenin bana dediği kaşar peyniri yiyemiyorum o günden beri o peynir bana zebani oldu... Anneniz bu yüzden her yiyemediğinizi düşündüğü şeyi size stokluyor. Bunu duygusal baskı görmek yerine beni benden düşünen bir annem var çok şükür demeyi onu kaybedince anlayacaksınız.. Louder

Anne olunca anlarsin

Aynı cümleleri aileniz sizin için kursaydı muhtemelen, "ailem beni neden sevmiyor vb" diye dövünüyor olurdunuz. Hislerinizi ailenizle de paylaşın; belki silkelenip kendilerine gelir, bundan sonraki hayatlarını kendileri için yaşamayı denerler.

Benim kvde de hep gariban, hep dertli ve dramatiktir. Guncel bir dert bulamazsa 6262626 sene önce ve ölmüş kaynanasinin kendisine cektirdiklerini anlatir. Sonra diyor benimle konuşmuyor. Ne konuşayim her seferinde insanin içini karartiyor.

Siz duygusal ağırsaniz aileniz ne yapsın?

Ben sizin demek istediğinizi çok çok iyi anladım. Genelde bizim gibi ülkelerde bireyselleşme çok zordur. Aileler çocuklarından kopamazlar. Bu yüzden de koca koca ergenlerle dolup taşıyor ortalık. Neredeyse 25 yaşında heriflere ergen gözüyle bakılıyor. Kendi ayakları üzerinde durmaya çalışmanın yükü zaten ağırken bir de aileden dolayı psikolojik baskı hissetmek ve kendini hayırsız evlat gibi görmek ağır bir şey. Gözünüz hep arkada kalıyor. İnsanın içi eziliyor. Keşke bunu bu kadar yansıtmasalar. Ben buradaki yorumlara anlam veremedim. Üyeler de aileniz gibi bir yapıya sahipler sanırım. Halbuki siz onları çok sevdiğiniz için gözünüz arkada kalmış ve suçlu hissetmişsiniz. Hayırsız bir evlat olsaydınız üzülmeleri umrunuzda bile olmazdı.

Kızmayın, anne olmadan önce bende annemin bazı davranışlarını garip bulurdum ama cidden özellikle çocuğunun sevdiği birşeyi yerken insanın bogazindan geçmiyor duygusal yük olarak bakmayın. Anneniz sadece sizinle duygularını paylaşıyor.

bu ben

Aileniz boyle davranacak siz de onlar boyle davrandi diye gununuzu mahvetmemeyi ogreneceksiniz

Lahana sardım çilek buldum dolaba koydum dediklerinde neden duygusal ağırlığınız oluyor yahu, ne var bunda bir ben anlamadım herhalde. Ağlayıp dizine vuran yok, bağıran çağıran yok. Mis gibi aile. Siz bir değişiksiniz.

Ailenizden çok siz duygusalsiniz gibi geldi bi telefon görüşmesi yüzünden kendinizi alkole mi verdiniz gerçekten depresyon felan cok saçma geldi bana.. bende 8 yıldır ailemden ayrı yaşıyorum hergun annemle konuşurum annem dolma sardım derse ondan önce ben derim banada ayır gelince yiycem diye yani ne var bunda anlamadım hayatı bu kadar ciddiye almana gerek yok şakaya vur gitsin.. birde ailenize gurbette çok sıkıntı çekiyorum imajı mi verdiniz acaba herseyin çok iyi olduğunu orayı sevdiğinizi gününüzün nasıl güzel geçtiğini felan anlatın içleri rahat etsin.. ve son olarak anne olunca anlarsın anneni

Ben aynı evde olduğum halde bana böyleler yani üstüme titrerler falan ağlama falan değil tabiki ama annedir babadır illa merak eder arar sorar sesini ister, gurbettesiniz üstelik bir telefonu da çok görmeyin, sizi sıkan diğer konularında geldiğinizde konuşursunuz. Bende bazen çok bunaliyorum ama annem diyorki "anne olunca beni anlarsın" bende diyorum var bir bildiği demekki...

Konunuzun o gelişme bölümüne bunu eklemezseniz herkes benim gibi düşünecek ve tek tek açıklamak zorunda kalacaksınız! Ve tam da bunu ailenize demelisiniz..

Eskiden babama ankaradan çok iyi bir iş teklifi gelmiş. Babaannem gidersen hakkımı helal etmem dediği için gidememiş. Hala pişmanlığını belirtir. Bence böyle şeyler çok yanlış ya.

Telefonda sürekli gel, özledik, dayanamıyoruz, sensiz mutlu değiliz falan mı diyorlar? Böyle bir baskı oluşuyorsa haklılık payınız var. Ama sizi sevip özledikleri ve düşündükleri için kızıyor musunuz cidden? Sabah konuşunca gününüz kötü geçiyorsa akşam yatmadan konuşun hem gününüzün nasıl geçtiğini paylaşırsınız. Belki de telefonda kamerada mutlu olmadığınıza dair bir imaj veriyorsunuzdur. Onlar da üzüldüğünden sizinle modları düşük şekilde konuşuyordur. Orada mutlu olduğunuza inandırın M

Tek cocukmusunuz acaba. Tek evlat olduğunuzdan mi acaba diye aklıma geldi

Ben anlıyor ve size hak veriyorum bi şekilde orda size kendinizi kötü hissettiriyorlar. Bunun sevgi göstermekle çocuğuna düşkün olmakla alakası yok bence. Acaba siz orada yalnızsınız burada aileniz siz olmadan mutlu diye üzülürsünüz diye mi düşünüyorlar. Hani sizin "şuna bak ben gurbetteyim bensiz ne güzel eğleniyorlar, mutlular" diye düşünmenizi mi istemiyorlar

Ben gurbetteyim ve şu an için ailemi görmeye gitme imkanım yok - son birkaç aydır -. Zaten 13 yıldır okuldu, işti vs derken hiç onların olduğu şehirde yaşamadım, 17 yaşından beri gurbet kızıyım. Annem hep işte ' lahana sardım buzluğa attım senin için' , 'çilek bulduk buzluğa attım senin için' falan diyor konuşmalarımızda. Geleceğim gün için planlar yapıyor, bir şeyler alırsa saklıyor falan. Arkadaşlarım var 3 yıldan uzun süredir ülkesine gidememiş ama bu duygusal ağırlığı yaşamıyor, yaşatmıyorlar. Oysaki ben daha 3 ay önce oradaydım. Onlarla sıkça telefonda ya da görüntülü konuşuyorum. Zatende yıllardır onlardan ayrı yaşıyorum. Ama bana sıkça verdikleri bu duygusallık ağır geliyor. Evet sevildiğini bilmek güzel ama o böyle yaptıkça bende bir şey yerken falan boğazıma tıkanıyor. Her telefonda konuştuğumda üstüme bir duygusallık yüklüyor. Hele babam daha da beter, her gün konuşsam da sanki ağlıyormuş gibi bir ses tonuyla ve acınaklı üzüntülü bir halde konuşuyor. Artık aramıyorum. Normal giden hayatımı , durduk yere ortada bir şey yokken kötü etkiliyorlar. Birgün güzelce, şarkılar söyleyerek uyanıyorum ama birkaç saat sonra onlarla konuşuyorum telefonda ve günüme bir kasvet yükleniyor, artık günün geri kalanı göz yaşım pıt diye düştü düşecek modunda geçiriyorum. Bana mutlu olmak için alan bırakmıyorlar. Bıktım bu duygusallıktan. Ayrı hayatlar yaşayabileceğimiz gerçeğini kabullenip, güçlü duramıyorlar asla. Hiç durmadılar. İlk yurtdışına çıkışımda - ki ben burslu ve master için çıktım, annemin göğsünü kabartıp dik durmasını beklerdim- daha modern bir aile olsa öyle yapardı, ama o yatak döşek üzüntüden hasta olmuştu. İlk gelişimde, 'kafama s. çıyım niye geldim ben buraya ben dünyanın en kötü evladıyım' modundaydım aylarca, bende onun yüzünden çok etkilendim. Hoş ben TR deyken de çok görüşemiyorduk ki.. Ondan öncede onlarda ayrı şehirde yaşıyordum, yılda iki kez falan gidebildiğim zamanlar oldu, onlar o zamanlar daha gençti, evde yer olsada gelmeye bile gerek duymuyorlardı, o zamanlar tepkileri daha iyiydi. Ama ne zaman yurtdışına taşındım (ki 4 yıl oldu), onların duygusallıkları başladı. Bir sorunları cidden yok, oralarda kuşlarım var bana haber getiren zaten. Gurbette olup, benim gibi hisseden var mı? Vallaha her gün her gün üstüme verdikleri şu ağırlık beni çok yıprattı, ilaç kullanmaya başladım psikolojim için, geçen yıl daha beterdim, bir ara alkole çok vurmuştum kendimi içip içip her gece onlar için ağlıyordum. Bu yıl azcık daha toparladım. Nankör gibi görünmemişimdir umarım ve beni anlayıp nasıl çözebileceğime dair çözüm önerileri verebilirsiniz.

Benim annem de böyle. Uzakta olduğum zamanlarda kendimi suçlu hissettiriyordu. İyi anlastigimiz da yok yani ama sürekli " ne zaman geliyorsun" sorusu...

Bunları ilk mesajda anlatsaydınız keşke. Size yazdığım mesajı geri aldım. Özür dilerim.

Bide ben yıllaaaar yıllarrr önce uçtum:) 13 yıl oldu. Şimdi 30 yaşındayım.

Çoğu kişide en iyi, en çok seven anne en drama yaratan annedir dusuncesi var malesef.

Offf evet herkes anne olunca anlarsın demiş ama böyle bişi değil, insan kendi kendine ağlar zırlar yine telefonda çocuğunun canını sıkmaz yani. Benim anneannem de böyle, annemle babam ev yapıp kendisinden SADECE 50 KM uzakta bi yere taşındılar , hergün hergün ağlıyordu kızımmmm ben seni dağların arkasına gönderdimnmmm ben ne edeyiiimmmm oooy dşye yiyordu annemi öfffffffffffff...

İnşallah bir an önce bu hislerinizi anlayıp, hak etmediğiniz duyguları sizin için yaşamayı bırakırlar. İnsan elde ettiğinin nankörü cidden.

Aileler yaşlandıkça böyle oluyor, annemde bana yılda bir kez gelip 1 ay kalıp dönerdi. Pandemide gelemedi diye bu sene 4 aydır bende ve tüm düzenim, kişisel alanım birbirine girdi. Halbuki hiç müdahale etmez kendi ilgi alanları da var birbirini sıkmayan modern ve samimi ev arkadaşı gibiyiz bir bakıma ama işte... Bağımsız bir birey olmaya alışan ve bunu başaran biri için gereksiz duygusal yaklaşımlar zorunluluk ve baskı haline geliyor ve bu müdahale psikolojik olarak çok yoruyor. Yapacağınız şey daha az iletişim kurmak. Uzun süre sitem edilecek, tepki gösterilecek ama mutlaka size uyum sağlayacaklar çünkü başka seçenekleri olmadığını görecekler.

Beni de ailem her tatilde arayıp ne zaman geliyorsun diye darliyor. Her tatilde onların yanında olmamı istiyorlar. Yaptığım masraf, sosyal çevrem, sosyal etkinliklerim, kendi hayatım önemli değil. Ben bunu sağlıklı bir duygusal ilişki olarak görmüyorum. Özlemek ve sevilmek başka çocuklara duygusal yük bindirmek başka. Türk ailelerinde maalesef çocuğa aşırı bir şekilde duygusal sorumluluk ve yük bindiriyorlar. Özellikle kız çocuğuysa. Kendi başına yapamaz, zorlanır. Çare yok buna

Aileniz nasıl duygusalsa siz de öylesiniz. Yoksa bu kadar etkilenip ilaca falan başlamazdınız. Yaşlanınca siz de muhtemelen onlar gibi olacaksınız. Bu durumu üstünüzden atmak sizin elinizde. Telefonu kapatın ve "ailem sağlıklı, orada hayatlarına devam ediyorlar bana ihtiyaçları olmadan çok şükür" diyerek kendinize telkin verin. Türkiyedeyim ama ben de ailemden ayrı şehirde yaşıyorum.

Annemlerinde sevgisini fiilen ve sözle hissettiren insanlar olmasını çok isterdim olmaması cok daha kötü inanın. Onlara kızıyorsunuz ama demekki sizinde yapınız aynı ki etkileniyorsunuz bu durumdan. Bu onların hissiyatı idare edeceksiniz başka çare yok. Bizdede annemle telefonda konuşurken babam yandan ne zaman geliyorlarmış sor der ben duyarım ama annem hunu söylemez aramızda yarım saat var. Başarınızla zaten övünüyorlardır ama size doyamamışlar 17 yaşında evden cıkmışsınız.

Sizin bu yaptgnz tamamen nankörlük bence benim açımdan başka açıklaması olamaz. İnsan sevdiğini özler hasret duyar aman ne kötü aileniz hep sizi düşünüp özlem duyuyormus. Umurlarnda olmasa aile sevgisinden eksik büyüdüm diye ayrı triplere girerdiniz. Yazık bu aileler de ne yapsn sevseler suç sevmeseler suç. Anne olmak baba olmak hiç kolay birşey değil hele evladı göz görmeyince. Allah size de birgün nasip eder inşallah ozaman ailenizi anlarsnz. Olayı gereksiz dramatize edip buyuttugunuzu düşünüyorum. Alkole vurmuş kendini de gününe kasvet çöküyorms da

Benim asıl teyzem bunun top noktasıydı, kuzenim ilk İstanbulda bir üni de tıp kazandı gidecek, güle güle git demeye gittiğimizde, evde bir yas matem havası anlatamam. Teyzem sanki biri ölmüş gibi ağlıyor. Sonrasında da ne zaman telefonda konuşsalar ağlıyor, konuşmayı bitiremeden kapatıyordu. Ne zaman tatillerde gelse, gidişi olay oluyor, teyzem o evden çıkınca yataklara düşüyordu. Çocuk valla bu ağırlıkla nasıl yaşadı, okudu oralarda bilmiyorum. Son yıllarda çok az arar oldu ve yılda bir kez falan gidiyor ziyarete sadece memlekete, yoğunum diyerek ama bence nedeni o kasvet ve ağırlık. Taş olsa çatlar. Kimse annesinin öyle üzülmesini ağlamasını istemez. Ve onu öyle duyunca huzurluca yaşamaya devam edemez. Neyse, teyzemi eleştire eleştire bizimkilerde ona döndü sonunda. Hoş bizimkiler öyle hiç feryat figan etmedi allah var. Ama çok duygusallar hep, çeneler titriyor telefonda, ve garip garip konuşuyorlar bazen. Babam ayrı bir olay ama, kendini yada beni ağlatmak için herşeyi yapıyor, konuşmayı bir türlü neşeliye çeviremiyorum. Bide ölümden falan bahsedip iyice bana kötü hissettiriyor.

Ve 30 kusur yasindayim, çoluk çocuğum var ama annemlere gidince babam mutlaka sabah erken kalkıp sevdiğim ekmekten alır. Bence aile yönünden şanslı biriyim

Bunun biraz farkli verziyonu babam vefat ettikten sonra bizde vardi.. baska sehirde okuyordum, ama ne zaman evden bir arama gelse hep bir dert hep bir olay oluyordu. Insan kendi okuluna ve hayatina odaklanamiyordu. Hep diken üstündeydim. Cep telefon calsa hep kalbim hizli carpmaya basliyordu. Zaten bir süre sonra bir güzel panik atak hastasi da oldum. Kac defa trene atlayip eve gittim ve inanin yansidigi gibi panik/stres yapacak durumlar degildi aslinda. Demek istedigim: Biz kendimizi parcalasak da kendi ic dünyasinda saglam durus gösteremiyen insanlara birsey yapamayiz. Anne baba özlem duyar, ayrilikta zorlanir, ama bunu size her aramada böyle yansitmalari size faydadan cok yük. Bunu dile getirseniz faydasi olur mu bilmiyorum. Büyük ihtimalle kirilmis gibi davranacaklar. Sizin kendiniz icin yapabileceginiz bence telefonu kapattiktan sonra kendinizi telkin etmeniz: Bir yere okumak veya calismak icin gitmek sizi kötü, hain evlat yapmaz. Özlemek onlarin hakki, ama ic huzur da sizin ki. O yüzden aramalardan sonra kafayla oraya gitmek yerinde oldugunuz yerde kalmaya gayret edin.. bir yerde oturup aglamanin onlara faydasi yok, size zarari var.

Ne güzel sizi seven düşünen bir aileniz var arkanızda. Mutlu olun bu duurmdan. Dert etmeyin

Yani ben çokta baskı, manipüle göremedim anlattıklarından ama.

Anne olmadan, bunu anlamak zor. Ana sağ göz baba sol göz. Nankör olduğunu düşünmüyorum. Ama aşırı sevgiden, sıkıldığını ve şımardığını söyleyebilirim. Bunun için psikolojini bozmak biraz show olmuş. Kaybedince de ; ah keşke vakit geçirseydim, ah keşke şöyle olsaydı böyle olsaydı deme ihtimalin %100. O yüzden her ihtimali düşün

Ne diyelim Allah başka dert vermesin... bir anne için evlat ne demek bi bilseniz...

Ben seni çok iyi anladım arkadaşım, hemen linçlemişler nankör diyen olmuş kıymetini bil diyen olmuş siz zaten ailenizin kıymetini biliyorsunuz bu ülkede anne babanın yanlışını söylemek ne kadar büyük bi tabu böyle. Ha deyince gidemiyorsunuz ama sürekli bi ağlamaklı aile var siz bebek değilsiniz kendi hayatınız var bunu kabullenmeleri gerekiyor

gurbette cocugu olan her aile oyle, en buyuk nedeni de cevre. sen istersen harvarddan derece al nobel odulu kazan, yine komsular akrabalar "bah gonderdin kizini gurbete iyi mi oldu, ne guzel yaninda olsaydi" vs diye beyninin etini yerlerdi. senin yapman gereken sey oncelikle 1) neden onlari uzgun gormek beni cok etkiliyor diye dusun. yani onlar da senle konustuktan sonra gezmeye konusmaya gulmeye yemeye icmeye devam ediyor, sen niye bu kadar uzuldugunu bul. kotu evlat gibi mi hissediyorsun vs gibi 2) annen baban senin nazini niyazini cekmis, biraz gonul almanin zarari yoktur bence. onlar oyle deyince anacim ben de yemeklerini ozledim, insallah kavusur hemen vs diye beylik bi seyler soyle hoslarina gitsin 3) imkanin varsa yurtdisina getir onlari, seni ziyaret etsinler. gidip geldikce onlar da alisir, cevre edinir, hem de senin psikolojine de faydali. eve gelince evde sicak yemek olur, aksam beraber film izlersin, diger turk ailelerle tanisirsin vs . push ;

Siz karşı özlem duymaları, bunu dile getirmeleri çok normal. Ama sizin bu halde olmanız büyük ihtimal başka bir şeyden kaynaklanıyordur. Zaten yüz yüze görüşmediğiniz ailenizin size bu kadar ağır psikolojik etkisinin olması mantıksız. İçip içip onlar için neden ağlıyorsunuz.

Türk aile yapısı maalesef ki toksik. bunun sevmekle, sevgiyle alakası yok. hep mutsuzluk, karamsarlık, drama üzerine yaşıyoruz. hayatın her alanında böyle. o yüzden aile ilişkileri de böyle oluyor ister istemez. İnsan özlediğini belli ederken karşı tarafa kasvet yüklemek zorunda değil. sevgi gibi güzel bir duyguyu yük yapmayı başarıyoruz işte.

Benimki de böyle he diyorum her dediğine anlatır da anlatır

Mesela benimki de evde yaşadığı sorunları, kaosları anlatmaya bayılırdı. Ben zaten akrabalardan verdikleri huzursuzluktan kaçmışım. Çok mutlu bir hayata başlamışım annem başlardı ismini bile duyunca sinir olduğum kişileri anlatmaya. Bende uyardım '' onlardan bahsettiğinde ben burada huzursuz oluyorum bak ne güzel bir başlangıç yaptım, derslerim iyi gidiyor sen şimdi bunlardan bahsedince nasıl gidecek sence? '' dediğimden beri özür dileyip kapattı konuyu. Ha çatlıyor ara ara bahsetmek için ağzımı arıyor Ama onlara söyleyin bu durumun sizi iyi hissettirmediğini.

Onlar anne ve baba. Her türlü evlatlarını düşünürler. Madem böyle düşünüyorsunuz konuşun durumu izah edin

Aynen öyle. Benim annem de der dolaba şunu koydum bunu koydum ama sesi ağlamaklı olsa benim de içime oturur. Kim olsa modu düşer

Annenizin dediginde ne sorun var anlamadim. Bence sorun sizin kendinizle ilgili. Terapi almiyorsaniz, denemenizde fayda var gibi gorunuyor.

Kesinlikle. sorsan en çok onlar seviyor, yavrusunu en çok onlar düşünüyor, başına kötü şey gelsin asla istemiyor:) Oysa ne kadar sağlıksız bir düşünce biçimi. Ben annemin istedigi, onay verdiği gibi yasasaydim bugüne kadar onca mutlu anımin neredeyse hiçbirine sahip olmayacaktım, ot gibi yaşayacaktım. Bir de hep 'anne olunca anlarsin' diyor ama kesinlikle annem gibi toksik bir anne olmak istemem. Babam gibi 'yeter ki mutlu ol, kararlarından pişman olmadan uç' diyen bir anne olmak isterim

Aynısi bizde de var. Yasliliktan bence. Takmayin ben takmıyorum. Cevap verip uzmüyirum da. S Spizella

Gün gelecek telefonum çalsa da annem babam arasa diye bakacaksın ama arayamayacaklar. Keşke bazı şeylerin kıymetini bilsen. Bilsen dertlenmezdin. Yabancılarda görüyoruz tatile gittiğimiz de falan çocukları hiç ağlamıyorlar niye duygularına değer verecek aile yok çünkü bence duygusuz yetişiyorlar

Türk ailesi maalesef bu şekilde. Sağlıklı bağlanmayı bilmiyoruz. Tabii bu istemsiz bütün ilişkilerimize yansıyor. Benim annem de toksik. Herhangi bir kararımın öncelikle onu tatmin etmesi gerekiyor. İstediğim bir şey olmayınca, mesela şartları kötüyse "zaten ben istemezdim en başta" diyor. İstemediği bir şey yaptığımda genelde huzurumu kaçırıyor ve genelde her şeyi kendisine danışmamı bekliyor (24 yaşındayım, 4 sene yurt dışında okudum, yaklaşık 2 senedir çalışıyorum). Aramızda bazı durumlar yaşandı, e ona bağlı olarak da daha kötü oldu. Bir ülkeden konuştuğum biri olmuştu ve başka bir konuda yazdığım gibi, o ülkeyle alakalı her şeye gıcık. Bu olaydan önce de bağımlı gibi davranırdı. Anneannemleri her pazar aramamı isterdi, aramayınca da "hiç değerimiz yokmuş" moduna girerdi. Anneler gününde akşam aradım diye trip atıp suratıma telefon kapatmıştı. Yahu ben oraya sizin baskınızdan kaçmışım, iğrenç şeyler yaşadım evet ama siz de kaçırmasaydınız :) Benim annem de aynı yenGEnC in annesine benziyor. Geçen sene yurt dışı turuna katıldım, ilk gün 2 saatte bir "Neredesin" "ne yapıyorsun" "nasıl oralar" "bana tur programını at" "telefonun neden çekmiyor". Kendisine de söyledim "biraz benim sana gelmeme izin ver." Yukarıda yazdığım durumlardan dolayı bir güven kırıklığı olabilir ama eğer öyle bir güven kırıklığı varsa tatile de göndermeyecek... neyse turdan döndüm, gecenin üçünde sorduğu soru "Seni neden X ülkeden insanlar takip ediyor? Onu geçtim sen niye onları takip ediyorsun?" Yani mutluyum biraz izin ver, değil mi? İnsan sabahı bekler, yemin ediyorum yurt dışından dönerken havaalanında stresten midem bulandı Maalesef yapılacak çok bir şey yok. Kendinizi suçlamayın. Bizde "bağlılık" yok "bağımlılık" var

ben sizi çok iyi anlıyorum. "anne olunca anlarsın" yorumlarından yapmayacağım o yüzden. çünkü çok benzer bir sorunla psikologa başvurdum ve annemin bana bağlı değil bağımlı olduğunu öğrendim. tek çocuğum. çoğu insan gibi annemi çok seviyorum tabii fakat evlendiğimden beri üstelik 10 dk mesafedeyken üzerimde aşırı baskı ve sorumluluk hissediyorum. öncelikle aynı sizin gibi gün içinde müsait olduğum ilk dakikadan arıyorum, çünkü aramamı bekliyor biliyorum. her aradığımda "bize gel, yemeğe gel, kahveye gel" teklifi oluyor. ne kadar gidersem gideyim "hiç bize gelmiyorsun" diyor. "şuraya gidicem şunu yapıcam" desem "ne gerek var şimdi oraya gitmeye ya da şunu yapmaya ya da şunu almaya..." diye devam ediyor.. ne kadar güzellikle de anlatsam kızarak da anlatsam bunların üzerimde duygusal ağırlığı olduğunu anlatamıyorum. "sen davet etme ben istersem gelirim" diyorum alınıyor. "yaptığıma aldığıma karışmasan" diyorum alınıyor.. uzak bir yere tatile gitmem onu geriyor, onun istediği gibi yapmamı istiyor çoğu şeyi ve tekrar ediyorum aramızda sadece 10 dk mesafe var, gurbette filanda değilim. o yüzden nankör olduğunuzu düşünmüyorum, insan ister istemez sürekli onu bekleyen birinin olduğunu ve üzerinde o sorumluluğu hissettiğini düşünerek bunalabiliyor. bende bazen daha neşeli konuşalım, arkadaş gibi olalım istiyorum ama sanırım onların yapısı böyle ve o yaştan sonra değişilebilecek bir şey değil. bazen de kafaya takmamak gerekiyor..

üstte de yazdım harfi harfine benzerini yaşıyorum. eşimle yılbaşı için başka ülkeye gittik, bunu anneme söylerken bile gerildim. hemen "ne gerek var, ne işiniz var oralarda vs vs" başlar diye. yeni bir şey alıyorum görüyor para harcıyorum diye de kızıyor.. halbuki parayı veren kendisi değil. geçen gün annemlerdeydim eşim de yemeğe geldi, zaten sürekli gittiğim için bu akşam arkadaşlarla planımız var yemekten sonra çıkacağız dedim diye söylendi kaldı ki her işlerine koşuyorum ve çok kısa mesafedeyim. babamın tansiyonu yüksekti o gün, ya acile gitmek zorunda kalırsak diyor sizinki gibi.. dedim ki 10 dk mesafedeyim, öyle bir şey olsa elinizde telefon var.. sizinki gibi babam böyle değil ama annem her gün yanında istiyor, benim kendi hayatımın olmasını istemiyor.

Gurbetteyim, annem babam yok ve bu duygusal bağın her zerresine muhtacım... Biz insanoğlu garip varlıklarız vesselam, varlığın kıymeti yoklukla bilinirmiş

Tamam işte sen de her telefondan sonra duygusala bağlama, kapatınca gününe devam et. Benim ailem de böyledir, aman yorulmayalım kıçımızı kaldırmayalım düzenimiz bozulmasın. He de geç sen de bozma keyfini

ah ah, aslında ye gitsin. O bana öyle yapınca sonra günün geri kalanı bende bişey yiyemiyorum. Lahana yapıp sakladığını dün dedi telefonda. Dünde çok istediğim bir işi aldım nasıl mutluydum size anlatamam, havada uçuyorum. Anneme müjdemi vermeye aramıştım, ağlamaklı ağlamaklı lahanayı söyledi. Telefonu kapattıktan sonra bende iyi ağladım ama böğüre böğüre, dışarda bir kafedeydim. Üstüme ağırlık geldi dahada sevincimi falan unuttum

Bu baskı değil hatta siz abartılı tepki veriyorsunuz. Ben en uca gideceğim cunku çok ansızın gelebilir kaybedince anlarsınız onları.. Tam tersi olsa keşke bunaltmasalar anlasilmiyorlar gerek yok ama böyle kabullenmelisiniz

Evet ama bu çocuğa zarar bence. Sonuçta bir gün öyle ya da böyle yuvadan uçacak bu evlatlar.

Yani size hasret kalmışlar demekki anlamak lazım. Uzaklık zor gelmiş. O Oydar Yer

ilgi bekliyorlar o zaman, biraz nazlayin, espiri falan yapin hero_gril Hayallerinizin sesini kısmayın Anneler

Yorumları okuyunca anladım ben. Anneannem böyle yapardı rahmetli. Ben bi kaç defa şahit oldum. Her şey normal güzelken şehir dışından oğlu aradığında hemen sesi titrer modu düşük, hasta ya da üzgün gibi konuşurdu telefonda. Dayım bi kaç defa kalkıp geldi anne hasta mısın birşeyin mi var diye mesela.

Aynen oyle. Daha 2 yasinda cocugm onun sevdiği hicbirseyi onsuz yemiyorum daha şimdiden

Konu sahibi ben sizi anlıyorum ama sizin tepkileriniz de abartı. Sanırım hep bu şekilde duygu yoğunluğuyla büyütülmüşsünüz. Şöyle bir örnek vereyim. Biz eşimle memleketten farklı uzak bir yerde yaşıyoruz. Eşimin annesi her aramada "çok özledim ne zaman geleceksiniz? İki günlüğüne gelin, ne olacak sanki özledim vs sürekli bu modda. Yola yaptığımız masrafı iki gün için yorulmamızı falan hiç düşünmüyor. Ben annemi aradığımda ise annem "özledim ama nasıl uygunsa öyle yapın, siz iyi olun da diğer ay görüşürüz gibi şeyler söylüyor. Belki ben sevgisini açıkça gösteremeyen bi anneyle büyüdüğüm için normal geliyordur bana. Ama eşm de aynı sizin gibi üzülüyor ve dert ediyor. Anneler babalar elbette çocuklarını özler ama herkesin kendi hayatı var ve o denge kurulabilir diye düşünüyorum.

28 yasında ilk kez çıktım yurtdısına. Dramatize eden taraf benim. Annem sabret kızım modlarında. O öyle diyince bende pek dert yanmıyorum. Ama haklısın annem sürekli ajitasyon halinde olsa bende daralırdım. Böyle güçlü durması bence daha iyi

Aileniz degil siz asiri duygusalsiniz. Annem beni arayip sana dolma sarma yaptim vs dese gunboyu aglamam.

benimkisi 1. madde. Kendimi sıkça kötü evlat gibi hissediyorum. Herşeyi, tüm çabalarımı bırakıp, herşeyden vazgeçip, TR de onların dizinin dibinde oturayım, bakayım destek olayım, hepimiz -daha çok da onlar- o zaman mutlu oluruz belki düşüncesine çokça kapılıyorum. Hep ikilemde kalıyorum. Sonra bir şekilde kendimi dizginliyorum, emeklerimi çöpe atmamak için. Keşke imkanım olsada her ay 2-3 günlüğüne gidebilsem yada onları getirebilsem ama hem iş var, hemde oldukça masraflı; henüz o durumda değilim. Gerçi onlarda bana dön ihtiyacımız var yada kal destekliyoruz falan demiyorlar. Dönsem 1 aydan sonra belki mutlu bile olmazlar, garip gelir onlarada evde beni öyle uzun süre görmek, yada herşeyden vazgeçip artık amip gibi onlarla yaşamam bu yaşta. Hem o elalem onuda der ' Eeee kızın 30 yaşında çalışmıyorda evde öyle yatıyor sizle, evlenmiyor mu artık bu evde kalık' S Spizella

bu farklı birşey... ben il dışına okumaya gittiğimde, ben gelene kadar, annemler makarna yerlermiş. ben eve gelince de sevdiğim yemekleri yaparmış annem. kız kardeşim" sık gel doğru düzgün yemek yiyemiyoruz" derdi.. çok saçma buldurdum... şimdi ben anneyim. oğlumsuz dışarı çıksam boğazımdan doğru düzgün yemek geçmiyor. geçse de tadı tuzu olmuyor zaten. farklı bir duygu. tam bir delilik haliymiş annelik normal olmayan birşey göremedim ben. yaşadıklarınız da özlem.. aramamak yerine akşam saatlerinde görüşün.

Ya çok tatlısınız. Bence bu hissinizi annenizle paylaşın. Bence bu kadar etkilendiginizin farkında değil. Annecim uzaktayım siz biyle şeyler diyince burda benim de boğazımdan birşey geçmiyor, üzülüyorum diyin. perdono pero no olvido forgive but don't forget Anneler

Evet ve aslında bu cidden her annenin babanın yaptığı bir şey değil. Yılbaşı gecesi çok keyifliydim arkadaşlarımla, hepsi ailelerini görüntülü aradı neşeli neşeli konuştular sonra kapattılar aynı modda devam ettiler. Bende bir durdum düşündüm, arayım mı, moralim bozulur mu, acaba ağlak moddalar mıdır yoksa mesaj mı atsam sadece riske atmayıp diye. En son riske atmadım mesaj attım - gürültülü ortamdayım arayamadım diyerek-. Ama aslında nedeni, biliyorum duygusal duygusal konuşacaklar yada hatta ağlayacaklar ve benimde üstüme ağırlık çökecek ve keyfim kaçacak yenGEnC

bi de bayıl istersen. ya onlar anne baba olur öyle duygusallık. siz neden böyle abarrttınız buzluga bişiler atıyormuş sizin için eee nolcak bu baskı kı şmdi? buluttan bu kadar nem kapılırdı herhalde. U

hayır yahu, ben de anneyim. aşırı dram yapıyorlar işte. toplumda çocuklar da böyle büyüdüğünden toplumsal öğrenmeyi "analıkk" zannediyorlar. bir anne çocuğunu merak eder, ona bir şeyler yapar bu çok doğal. ama yansın karşıki dağlar modunun annelikle, babalıkla alakası yok. ben bunu çocuğum yokken de çok samimiyetsiz buluyordum, çocuğum oldu ve hiç değişmedi fikrim. çocuklarımı çok ama çok seviyorum. tek isteğim anne deyince akıllarına pozitif, sevgi dolu bir profil canlandırmaları. bizim analarımız hep üzgün ya hep.

Size çok hak verdim. Size maddi olarak destek olmuyorlarsa manevi olarak arkanızda olduklarini hissterirmeleri lazim. Siz orada kendinizi ispat ediyorsunuz ve belki de tek duymak istediğiniz sey "aferim kızım, bunu başarabilirsin sana inanıyoruz " olmalıyken belki bu sırt sıvazlamayı bir kere bile yaşayamadınız. Aileniz yersiz ve altı boş duygusallıklar ile size köstek oluyor. Bence hayatınız hakkında fazla detay vermeyip arama sıklığınızı azaltın. Ben böyle duygu gösterilerinden hiç hoşlanmam, sizin yerinize kendimi koyamadım bile tahammül edemedim o kadar. girlinred

Evet benim iki ebeveynim de birbirinden farklı. Mesela babam biz ogrenciyken vefat eden bir akrabayı bile söylememiş 'gelemezler zaten, neden üzülsünler' diye. Böyle birisi. Ben tatildeyken akşam saatlerinde aramaz rahatsız olmayayim diye. İyi eğlenceler der, geçer. Çok soru sorup bana yalan söylettirmez. Ama annem huzur kaçırma ustası. Yola cikmadan önce 'icimde kötü bir his var, gitme' der. Geçen yılbaşı başka ulkeydim, çok mutluydum. Babam hastalanmis 'baban acillerde, sen orada ne yapıyorsun!! Çabuk gel!?!' falan diye benim huzurumu kaçıran birisi. Annemin telefonu her çaldığında mideme bir stres topu oturur. Devamlı 'ne zaman geleceksin' demesi beni hep rahatsız eder. Ve en basiti "Urfa'ya gidiyorum" dediysem bir saatlik "halfetiye geçiyorum" cümlem onu deli eder, telefonda bir ton laf söyler 'ne işin var orada, simarma, Urfa'ya diye gittin abartma!! pişman etme insani' (yaşım 31, 20den fazla ülke 40tan fazla yurtici şehir gezmiş biriyim. Hepsinde de kendi paranı harcarım) Oysa ben ne halfetisi, oradan da gün doğumunu izlemeye gece nemrut dağına çıkacagimdir. Haliyle haber bile vermiyorum artık. Her iki ebeveynle de yaşadığım için ikisini de gördüm, sağlıklı ebeveyn nasıl davranır, sağlıksız nasıl davranır çok net görüyorum. Sizin aileniz de, çocuğu kendi hayatini yaşıyor diye mutsuz olan tüm aileler de sağlıksız ebeveynlik yapıyor. Bunun sevgiyle zerre alakası yok. Babamın beni daha çok sevdiğine eminim. Bunun sadece sağlıksız psikoloji ile, arabesk duygularla, bağlanma problmeleri yasamis olmakla ilgisi var

cidden o telefonda ağlak ağlak konuşan kadın, sanki beni özlemiş gibi, ve gitmek için imkanım olmadığınıda biliyor; gitmiş kendine mardin işi altın şahmaran almış yüksek bir paraya dün. Gelsene buraya o parayla, sadece vize ve uçak parası sadece, benim evim var burada kalacak.. Çocuğunun imkanı yok senin var.. Niye bilezik alıyor beni görmeye gelmiyorsun. Ankarada okudum 4 yıl, 1 kez geldiler sadece, 3 yıl izmirde çalıştım 1 kez geldiler sadece. Yurtdışına çıktımi benim çok imkanım olamadı ama onların hep vardı, hiç gelmediler. Ağlayor sızlıyorlar, hiç akıllarına bana gelmeyi akıl edemiyorlar. İllaki ben küçüğüm diye ben gitmeliyim. Ama benimde o derece imkanım yok her zaman

Hayatımda bir yıl oldu ekonomik olarak çok zorluk çektim. 1 yıl ağzıma bir pasta, tatlı tadı değmedi. Kremanın tadını unutmuştum, evde kış günü yorganım yoktu, kendime bir yeni kıyafet/ayakkabı alamadım, eski püskü son ayakkabımı giydim. Şikayetlenip, ağlayıp bu duruma dövünmek yerine bana yardım edebilirlerdi. Bir şekilde ederlerdi. Bana bir şey stoklamasına gerek yok. Ama etmediler. Bense daha çok güçlendim, çalıştım kazandım eksiğimi aldım, normale oturttum. Dahada ağlamasınlar

Ayrıca bu anne babalar uzaktaki çocukları bu kadar tedirgin etmemeli bence kim olsa dert eder üzülen anne babayı.

Bu kadar eksilenmesine şaşırdım. Ya kimse bu duygusal yükün altına girmemis, kendi istediği hayatı - potansiyelini yaşamaya calisirken ailesi tarafından 'sevgi' kisvesiyle dibe çekilmeye çalışmamis, ya ailesini üzmemek için hiç onlara ters gelen bir arzusunu gerçekleştirmemis, hep dibinde yaşamış. Ya da o kadar kaniksamis ki bu toksik hareketler onlara sevgiyi ifade biçimi olarak geliyor

bana hiç beni sevip özlediklerini gelmemi istediklerini söylemezler. Hoş ben hepsini biliyorum söylemelerine gerek yok orada sorun yok. Ama neden hiç neşeli bir ses tonu duyamıyorum, neden benle konuşurken hep çok mutsuz her an ağlayacak gibiler anlamıyorum. Babam geçen yıl bir ara şeye takmıştı 'ben ölünce maaşım sana kalacak biliyorsun dimi bu kadar çok çalışmana gerek kalmayacak o zaman rahat edeceksin biraz dinlenirsin'. Oysaki bende her insanoğlu kadar çalışıp, bir çoğuna nazaranda daha fazla karşılığını alan biriyim. Daha hiç onlara şikayetlenmedim, bir derdim olsa anlatmadım, yaşadığım hayatta mutluyum, bunu sesimden, gönderdiğim fotoğraflardan onlarla görüştüğümdeki halimdende görüyorlar. Biliyorum babamın o konuşmaları birçok kişiye ne düşünceli güzel gelebilir, öyle de aslında. Ailemi kötülemiyorum zaten burada farkındaysanız. Ama ben o konuşmalardan sonra çok tedirgin oldum üzüldüm, hiç imkanım yokken imkan yaratıp hemen iki haftaya türkiyeye gittim, bişey varda benmi bilmiyorum diye. Çok iyilerdi. Hiç o telefonda konuştuğum üzgün ağlak insanlar karşımda yoktu. Onlarda aslında sosyal, geçen kuzenim videolar falan gönderdi hatta, sülalecek dışarı yemeğe gitmiş, dans etmişler falan, herkes mutlu. Bende çok sevindim, ama o gün ve ertesi gün annem babam telefonda hiç de mutlu gibi değillerdi. Keşke banada ara sıra öyle neşeli olsalar da benimde günüm güzelleşse

Cidden dediğiniz gibi, yaptığı çok tatlı düşünceli. Ben ailemi kötülemiyorum zaten. Ama dediğim gibi, hiç neşeli olamıyorlar telefonda. Ha, hergün konuşmayıncada panik oluyorlar, ertesi gün konuştuğumda daha beter bir hal almış oluyorlar. O yüzden bende tırsıp hergün arıyorum - ilk müsait olduğum an ben arıyorum ki, daha sonra onlar arar falanda duymazsam paniklemesinler diye-. Dediğim gibi bu halleri bana özellikle geçen yıl çok ağırlık verdi, bir kaç kez korkup şüphelenip türkiyeye gittim aniden hatta. Ama iyilerdi onları yüz yüze gördüğümde. Sonra biraz psikolojik destek aldım, abarttığımı falan düşünüyordum. Bir süre göz ardı etmeyi öğrendim. Ama bu ara hayatımda güzel şeyler oluyor, bir türlü mutlu olamıyorum ya, ne zaman müjde versem neden ağlamak? Anlıyorum duygusallar, bende duygusalım tabi - onlardan çıkan çocuktan farklı birşey beklenemez- ama mutlu olmak ve gülmek için bir saniye rica ediyorum lütfen, ağlamak falan istemiyorum. Dünde müjdeli bir gündü; anneme müjde vermeye sevinçlice aradım, ağlamak üzere bir şekilde dolaptaki lahanadan çilekten bahsetti, çenesi titriyordu hissettim. Bir şekilde durumu yönetip telefonu gülerek kapatmaya çalıştım. Ama çok ağladım. Valla mutluluğumu falan unuttum cidden -dün ne olmuştu da ben mutluydum?-... üstümden atamadım

Böyle bir konuşmadan sonra kimin günü iyi geçebilir. Ne soylediklerinden ziyade telefonda ağlayan anne babanin sesini duyup telefonu kapatip bir şey olmamiş gibi normal hayata dönmek için baya umursamamak lazim. Ailesi konuşurken biraz neşeli veya normal olsa en azindan ağlama, uzuntulu hal olmasa boyle etkilenmezdi. Mesela annem aramişti geçen uyuyordum telefonu actim biyandan esneyip bi yandan telefona cevap verince sesim agliyor gibi cikmiş. Annemin hemen sesi degisti agliyorum sanmiş korktu kadin. Uzaklik varken boyle durduk yere aglamali vs şeyler yapilmaz yani. Anne olmakla alakasi yok bunun bu kadar drama etmemek lazim.

inanın küçüklüğümden beri bu şekilde yetiştiğim için o kadar onay alma ihtiyacım var ki. annemin sevinebileceği bir şeyi yaptığımda ilk onu arıyorum belki buna güzel bir şey söyler diye. hayatımın çoğu "ne gerek var" cümlesini duyarak geçti. keşke daha çok beni destekleseydi her yaptığım şeyde.. hala 3 yaşında olduğumu zannediyor. o istemezse gitmeyeceğim, yapma derse yapmayacağım, alma derse almayacağım.. bence de çok sağlıksız bir düşünce.

Her konusmada telefonda dudak titreten biri eline geçen ilk parayla yaniniza koşardi. Burdaki yorumlari da okuyunca diyebiliriz ki coğunluk anneliği boyle drama ve evlat darlamak olarak goruyor. Aksi durumda aile bağlari yok deniyor. Belki ailenizde de böyle kodlanmiş bir goruş vardir ve o şekilde davranmadiklarinda, neşeli ve normal olduklarinda sizi umursamiyor gibi gozukeceklerini dusunup oyle olmasi gerektigi için o şekilde davraniyor olabilirler aslinda. Bilinc altinda yani

Modern aile ile ne ilgisi var bu durumun. Duygusal olup çocuğuna düşkün bir aileniz var. Başınıza bir şey gelir diye korkuyorlar. Bende üniversiteye gittiğimde annem çok ağlamıştı gün aşırı arardı evet biz hayatımıza reset attığımız için bi huzur yükleniyor, yeniden başlıyoruz ama onlar kaldığı yerden bizleri özleyerek devam ediyor. Zaman zaman kızsamda hak veriyordum sadece kendimi onun yerine koyuyordum. Sizde onlar ağladığında neşelendirecek bir şeyler söyleyin. Başarılarınızdan bahsedin. Gerekirse böyle konuşmalarının sizi üzdüğünü söyleyin. Ama modern aile de böyle oluyor yeter ki aile bağı olsun :)

Bu baski degil, duygularını yasamak bence. Bir bucuk saat önce bebegimi uyuttum, gozumun onune bugun ayagindan corabini cikarip bulasik makinesine koymasi geliyor. Uyanik olsa gidiklayip operdim. Bu insanin istemsizce yasadigi bişey. Ayni ulkede farkli sehirlerde bile olsaniz istedigin zaman cocuguna ulasabilecegini, yanina gidebilecegini bilmek insani rahatlatiyor. Farkli ulkelerdeyken boyle bir imkan olmadigi ya da zor oldugu icin uzuluyorlardir.

bir gün annemin evinde masayı topluyordum evde işleri genelde hızlı hızlı yaparız biz, kardeşim var atom karınca gibidir. karşı komşunun çok yaşlı olan annesi, başladı "sen evden gidince annen seni çok arar, hep seni özler, ahhh ahhh" la teyze ben 14 yaşından beri evden ayrıyım zaten , annem de elden ayaktan düşmedi çok şükür, allah uzun ömür versin beni 40 kere cebinden çıkarır ev işinde, annem üzülmesin diye masa toplamak için sonsuza kadar onunla evde mi kalacam? kadın bilmiyor ben 35 yaşındayım o zaman onun kafasındaki 20 bilemedin 25 yaşında "evlenip yuvadan uçacak kız" zamanım bile çoktaaaan geçmiş. kafasında bir model var. sadece onu konuşuyor. böyle bir toplumuz biz. ruhumuz arabesk. kalıplarımız standart. benim ailem de böyleydi. hala ben y. dışından bir yerlerden eve döneyim babam "geçmiş olsun" der oralarda eziyet çekiyorum ya eve geldim, hastalıktan askerlikten döner gibi. 40 yaşındayım ben! kelimelere çok hassasım esasen ama takmiyorum artık böyle şeyleri. benim ailem de böyleydi ama benim mutlu olduğumu biliyorlar. arabeske ben izin vermiyorum. sadece bunu öğrenmem, benim de kendi arabesk yanlarımı bırakmam zaman aldı. aileniz yanınıza gelsin gitsin. siz onlara ulaşamayınca onlar size ulaşamayınca panik olmayın. panik bir halinizi yansıtmayın. orada kendinize ait bir hayatınız olduğunu, mutlu olduğunuzu, mutlu sağlıklı bir birey olduğunuzu kabul edin ve ettirmeye çalışın. benim biraz zaman aldı. çok da mücadele ettim umarım sizin daha kolay olur.

İyide baştan söylemediniz ki bunları. Değişik bir aile yapısı. Ne denir bilmiyorum. Vicdanlarıni bu şekilde tazeliyorlar belkide bilemiyorum