Benim annemde cok fazla calisirdi

Okula başlayana kadar yanında ben olacağım derdim hep, büyük konuştum ne yazık ki. C

kızınız 2,5 yaşında değil mi? nasıl aranızda yatırıyorsunuz, ama bu çok ciddi bir sorun. hem sizin hem de kızınız için. ona iyilik yapmıyorsunuz ki.. çalıştığınız için kendi kendinize vicdan yapıp bu şekilde teselli buluyorsunuz ama kızınız için ciddi bir bağımlılık ve özgüven sorunu yaratır bu durum.. o artık bir birey ve bu durumu önce sizin kabul etmeniz lazım. siz bu suçluluktan kurtulursanız, o da kendini daha rahat hissedecektir. oğlum 5 yaşında geldi dönem dönem ben de yaşıyorum vicdan durumunu tabi, hatta dün oldu.. kreşe gidiyor, dün seçim tatili vardı ama çalışan anneler için okul açıktı.. oğlum dün dedi ki, az kişiydik, sadece annesi evde olmayanlar dedi.. üzüldüm tabi ki.. böyle şeyler olacak.. ben şu şekilde yapıyorum, arasıra okula onu almaya gidiyorumisüpriz yapıyorum, işten 2 saat önce çıkıyorum.. ya da öğle tatilinde okula gidip, çocuklara öğleden sonra için kek falan götüyüroyrum.. beni de oğlumu da mutlu ediyor.. o çoktan kabul etti annesinin çalıştığını, sorun bizlerde aslında.. C

Kızımı bırakıp işe gelmeye dayanamıyorum. Çalışan anne psikolojisini atlatamıyorum 1 senedir, dertleşmeye ihtiyacım var

kızının geleceğini düşün belki o şekilde rahatlarsın.. şuan çalışıyorsun tamam ama para kazanıyorsun ona iyi imkanlar sunuyorsun.. emekli olunca yada günlerini doldurunca hem maddi hemde manevi açıdan doyacaksın inşallah...

Haklısınız, psikolojim bozulmaya başladı zaten. İşe ilk döndüğümde böyle değildim git gide kötü olmaya başladım. Kızım 4. ayında ameliyat da geçirdi, takip ediliyor. Bugün de anneannesi gripten dolayı hastaneye götürdü. Kahrolası annesi işler yoğun diye izin alıp gidemedi. C

sen en azından akşamları görüyorsun. ben hafta içi cumadan alıyorum hafta sonu çalışma yok 2 gün evde kalıyor.. yani anlayacagın daha zor durumda olanlarda var. haline şükret ve çocuklarımız için çalışmaya devam...

Benim annem de çalışırdı doğru. Yazdıklarımdan sanırım yanlış sonuç çıkardınız, sofranın yerde olmasından hayıflanma değil, ya da bizim çevreye zarar vermeme konusunda eğitilmemiş olmamız değil konu. Bizim yaramazlığımıza rağmen annemin ne kadar güçlü ve ayakları üzerinde duran bir kadın olduğunu belirtmek istedim. Biz bu zamanda ufak çocuğumuzu evde bırakıp gidebiliyor muyuz, hayır. Ya kreşte ya bakıcıda ya anneanne babanneyle bırakabiliyoruz.

En cok hastalıkta koyuyo insana. Anlıyorum seni ama eminim sürekli evde olsan eminim bunları hissetmezsin. Bak diyorum ya bana gel evde otur deseler gitmem ama gecen hafta kızımın dişi yüzünden ateşi vardı, doktorunu aradım emzirin sadece simdilik ilaç vermeyin dedi, izin almak icin amirime gittim, geri gelecek misiniz diyo. Lan burası büyük sehir, git gel zaten 2 saat sürer. O zaman yuh dedim gercekten.

Sarılarak, bir beni bir babasını öperek hemen dalıyor uykuya. Daldıktan sonra götürüyorum yatağına ama son bir kaç aydır hiç götürmedim bütün kışı bizimle geçirdi. Zaten sorun bende öyle olmasa konu açmazdım. . push ; D damdan

Merhaba bende çalışan bir anneyim o psikolojiyi ben 11 yıldır tam olarak atlatamadım açıkçası. Ama tabii suçluluk duygusu da duymuyorum kendimi onların geleceği için çalışıyorum, daha iyi koşullarda yaşamaları için ve iyi bir eğitim almaları için çalışıyorum keyfi bırakıp gitmiyorum diye telkin ediyorum. Bir de kızım ortaokula gidiyor, oğlumda bu sene ilkokula başlayacak yani evde olsaydımda ister istemez tam gün yine onların yanında olamayacaktım. C

Ceyz :) Sakin ol ve klavyeyi kenara koy :) İkinci cocuğu yapmayı düşünen memur olmak isteyen Ceyz ol Hayallerine kanalize ol :)

İnşallah dediğiniz gibi olur. Benim annem de çalışırdı, benden 2 buçuk yaş ufak kız kardeşime ben bakardım hem de daha okula yeni başlamıştım. Annemize doyamazdık bazen izin bile yapmazdı. Aynı şeyleri kızıma yaşatıyorum, o kadar doluyum ki. Mantıklı yaklaşmaya çalışıyorum, güzel işim var, kızım emin ellerde. Ama ben çöküntüdeyim... C

h. sonları arasıra kızınız annenizde falan kalıyor mu? siz eşinizle başbaşa kalıyor musunuz? inanın bunlar da çok öenmli durumlar.. kızınıza bu kadar bağlı iseniz diğer insanları da ihmal ediyor olabilrsiniz? D damdan

Kızım 2 buçuk yaşında. 11 yıldır atlatamadım demişsiniz ama suçluluk duygusu da var bende. İşten eve gelince ya da haftasonları hep telafi etmeye çalışıyoruz ama yüzüne, gözlerindeki masumiyete baktıkça kendimden nefret ediyorum

öğleden sonra gidebilir miyim fikri gayet iyiymiş

Sizin durumunuz biraz daha zor ben kendi odasına bile yatırmaya dayanamıyorum, aramızda yatırıyoruz eşimle. Benim bağımlılık konusunda sorunum da olabilir. Annem bizim evimizde bakıyor, aynı binadayız. Anneannesi babannesi uzak olan ya da bakıcısı olanlar için daha zordur eminim. C

Cocugum yok... Sadece cocugunuzun acisindan baka biliyorum... C

Evet ben de anneyim. Sadece hastayken düşüyorum bu ikileme. Onun dışında onunla gecirdiğim kaliteli saatler bana yetiyor. Doğumdan sonra 4 ay evdeydim ve yapamadım, mutlu bir anne olamadım. Ama simdi doya doya eğleniyorum, onun annesi olurken benliğimi yitirmiyorum. Yani bugün biri gelip sana iki yıl ücretli izin veriyoruz git cocuğuna bak evde otur dese hayır derim :) Öğleden sonra gidebilir miyim diye sorarım ama

Sizin çocuğunuz var mı? Benim hissettiklerim normal mi sizce

sizde annesiniz bildiğim kadarıyla. bu ikileme düştünüz mü? hissettikleriniz nelerdi?

Çocuğunuz şuan hasta olduğu için sanırım bu kadar duygusalsınız. birazda 1.5 yaşına kadar baktığınız için ayrılma sürecini atlatmanızda zor olabilir. ama iyi tarafından bakın bu yaşta kreşe ya da bakıcıya bırakmak zorunda değilsiniz. anneniz bakıyor. sabahın köründe uyandırıp annenize götürme derdinizde yok. tüm gün kendi evinde alıştığı ortamda vakit geçiriyor. inanın hasta hasta kreşe bırakmak zorunda kalmış olsanız daha kötü olurdunuz. Malesef hepimiz aynı durumdayız. keşke şartlar uygun olsa da evde olsaydık diyorum. artık iyi tarafını düşünüp bu duygulardan uzak durmaya çalışıcaz.

merhaba ceyz ben de çalışan anneyim. işin kötüsü benim işim genellikle şehir dışında. yani çocuğumdan çok fazla uzak kalıyorum. benim kızım da 2,5 yaşında. kreşe gidiyor. kreş çıkışı da babaannesine gidiyor. evet çocuğumdan çok uzak kalıyorum ama herşey onun için. düşünsene sen akşamları çocuğunu görebiliyorsun ama ben genellikle göremiyorum. eşime hiçbir anlamda güvenmiyorum. maddi anlamda ne bana ne eve hiçbir katkısı yok. güzel bi geliri var ama malesef sadece kendine. o yüzden kesinlikle çalışmam gerekiyor. haftasonları kızımla olabildiğince fazla zaman geçiriyorum. birlikte uyuyoruz. ama sana şunu söyleyeyim. ben bu konuyu hem psikiyatırımla hem kreşteki pedegogla görüştüm. ikisi de hemen hemen aynı şeyleri söylediler. onlara göre kendimi iyi hissetmem lazım çünkü çalışan annelerin çocukları kendine daha özgüvenli oluyormuş. bu tamamen bizim bağlılığımızla ilgili sorunmuş. anneler evlatlarından kopamadıkları için kendini böyle hissedermiş ama aslında çocuklar bunu daha hafif atlatırmış bu açıdan düşün ve için rahat olsun. ben şuan şehir dışındayım. öğretmeni bugün kızımın sesini videoya çekip göndermiş. beni çok sevdiğini söylüyor. inan ağlamamak için kendimle savaştım. ama mecburum çalışmaya çünkü eşime güvenmiyorum. kızıma gelecek sağlamak için mecburum. C

Bugün kızımın hasta olması, doktora anneannesiyle gitmesi tuzu biberi oldu sanırım. İznim ramazan sonrası, daha var ne yazık ki. Allah yardımcımız

gerçi benim annem işkolik ve yeryer bencildi. hiç yeterince ilgili olmadı bana karşı. akşamları 8-9 a kadar çalışır. konuşurum başım ağrıyo der. işte birine kızar bana bağırır falan. Bu yaşıma geldim hala öyledir. yeterli özveriyi gösterebiliyorsan çalışmanda sorun yok. ama maddi durumun el veriyorsa ve istiyorsan bırak işi gücü derim. N

canım mecbur olduğumu biliyorum o yüzden de alışmamak gibi bi şansım yok eşim umutsuz vaka. çok şükür kumar, alkol, sigara vb alışkanlıkları yok ama malesef sorumluluk sahibi değil. ev geçindirmek nedir bilmiyor. tabi bir de annesine para aktarıyor

Kıyamam ya senin daha ufak sanırım. Ev hayatı bana göre de değil hep çalıştım ama anne olduktan sonra her şey değişti. Keşke belli bir yaşa kadar yarım gün çalışılsa. dirim

benim annem çalışan bir anneydi. ben de çalışan annenin kızı. 26 yaşındayım o psikolojiyi ikimiz de atlatamadık. durumum el verirse ben evladımı kendim büyütmek isterim. tabi anneanne babaanne hala vs bakıyorsa sorun yok. ama bakıcıydı, yuvaydı, yazları orda burda, bakmak için başka şehre akrabaya göndermeler, sonra eline anahtarı verip bundan sonra tek başına kalcan demeler . bunlar çocuğu yıpratıyor açıkçası. gereğinden önce büyütüyor.

eLmayRa bugün dokunsalar ağlayacağım niye beni ağlatıyorsun Hayallerim çok ama ben kendimde o gücü hiç hissetmiyorum C

Boğazım düğüm düğüm oldu, insan anne olunca ne kadar güçlü oluyor benden kat kat güçlüsünüz. İşe döndüğümde 1 buçuk yaşındaydı, aynen dediğiniz gibi kızım daha çabuk atlattı bu zorluğu;sadece ben atlatamadım. Eşiniz konusuna da üzüldüm, geliri iyiyse ne yapıyor kumar filan mı oynuyor? C

Dönem dönem olabilir, biraz izin alsan kızınla vakit gecirsen C

İşe başladığımda oğlum 10 günlüktü. Annem baktı 2 yaşına kadar. Sonra da kreşe vermiştim. Annemin yanında olduğu için gözüm hiç arkamda değildi. Çalışan annelerin çocukları hayata daha erken başlıyorlar, bunu bir avantaj gibi düşünmek lazım bence. Kendi kendilerine yetebilmeyi, okul ortamına daha erken adapte olabilmeyi öğreniyorlar. Oğlum mutlu bir çocuk olduğu sürece çalışıyorum diye hiç suçluluk hissetmedim. Çalışan anneler olarak çocuklarımıza daha iyi bir gelecek için çalışıyoruz zaten.

Küçükken anahtarı boynuma bağlardım ki kaybolmasın. Annem kahvaltı hazırlar yere serer, çayı da termosa koyup işe giderdi. Akşama kadar o sofra yerde kalırdı ya da mutfakta tezgahta. Kardeşimle divan altında ateş mi yakmadık, balkonda mermer üzerinde öğretmencilik mi oynamadık. Çoğunu hatırlamıyorum bile o kadar ufakmışız. Gereğinden fazla sorumluluk oluyor doğru, keşke annem kızıma değil de bize bakabilseydi. Kızıma ben bakabilseydim diyorum. Başka bir zaman iyiki ayakları üzerinde durmuş, bize böyle güzel gelecek sunmuş. Ben de annem gibi güçlü bir anne olacağım diyorum... Ama evlenene kadar insan annesini çalıştığı için suçluyor bu bir gerçek

bende çalışan bir anneyim.4 yaşında bir oglum var. ve 2 buçuk yasında bıraktım. annem bakıyor. çok sorun yaşadığım söylenemez ama tabi bahsettiğiniz o suçluluk duygusunu hala yaşıyorum. kendi kendimi motive ediyorum çünkü başka çarem yok. oğluma güzel bir gelecek hazırlamak için çalışmak zorundayım. kendi annem bakıyor ve hafta içi annemlerde kalıyor(her gün git gel rahatsız olmasın diye annemlerle 1 vesait aramız) o çok mutlu bu konuda içim çok rahat. hatta bazen evdeyken gece anneanneyi istiyor o kadar alışık. her şey iyi olmasına ragmen gelin görün ki, ben iyi değilim. oglum benden daha güçlü. seni çok iyi anlıyorum. her pazar oglumu annemlere bırakıp eve gittigimde oturup ağlıyorum. bu istisnasız her hafta tekrarlanıyor. ama sonuçta herşey çouklarımız için. bunu düşün... sen onun için çalışıyorsun.. ve ona iyi bir gelecek hazırlamak için ugraşıyorsun kendini böyle motive et. ben öyle yapıyorum

bu şekilde kendinize daha çok eziyet ediyorsunuz. bu sorunları son günlerde çok fazla duymaya başladım kk da. açıkçası henüz çocuğum yok ama şimdiden olursa nasıl çalışmaya devam ederim psikolojisi hakim bende de. maalesef bir yardımım olmayacak size bu konuda ama takip edicem. çalışan ve çocuğu olan anneler nasıl atlatmış bakalım bu dönemi. inanın bazen bu düşünceler yüzünden çocuk sahibi olmayı erteliyorum.

herkesin kendi uğraşları ve kendi hayatı oldugunu düşün. kızın sensiz de mutlu senle de mutlu.