Yorumunu samimi kabul edip cevap veriyorum. Özellikle de belirttim geçenki konudan ama belli ki yazmak istiyorsun. Yaz tabi sorun yok. Ailemin durumu iyi değil hep amacım okuyup onları bu hayattan kurtarmaktı. Eşim de istemiyorsan okuma diyor. Sanırım ben de artık istemiyorum ama ailem icin yapmak zorundayım. Benimle gurur duyuyorlar gözleri ışıl ışıl geleceğimden bahsederken. Bunlari yazarken gözlerim doldu. Yani anlayacağın kendim icin degil ailem icin sabrediyorum. Ama tükendim. Kapasitem yetmiyor gerizekalı gibi hissediyorum kendimi. Keşke diyorum hayat daha kolay olsaydı.

Ben hiç küsmedim ki. Iyi geceler

Okuldakiler bilse nolur ki bilsinler bende de kronik depreyon ve pasif agresif kisilik bozuklugu varmis bunu direk gidip psikoloji dersi hocama sormuştum doktor onerebilir misiniz diye ayip mi? Doktor olarak boyle dusunmemen gerekir bence. Grip olmak kadar dogal birsey psikolojinin bozulmasi.

Depresyon olabilir. Dönem dönem hayattan bikmislik herkeste olur. Elini hiçbir şeye suresin gelmez ne bileyim her şey herkes batar. Bazen bende de olurdu. Sonra geçerdi. Ben insanlara pek bağlanmamış o yüzden kimseden bir şey beklemem. Öyle olunca hatalar da batmiyor aman bu da böyleymiş diyip çekiliyorum. Ama sizin hep böyleyse bir psikologa şöyle bir görünün. Sağlık şakaya gelmez.

Daha önce öğrenci olduğumdan bahsetmiştim. Hatta bana inanmayıp bu konuyu bayağı uzatanlar olmuştu. O yüzden biraz çekinerek yazıyorum. Gerçekten kırılgan hissediyorum inanmıyorsanız lütfen benimle iletişime geçmeyin beni görmezden gelin. Belki bir çoğunuz elimizden bir şey gelmez doktora git diyeceksiniz. Ama paylaşmak belki iyi gelir diye düşündüm. Anlatacak çok kişi var ama böyle kim olduğum bilinmeden beni tanımadan yardım etmek isteyen insanlara yazayim dedim kendimi rahat hissettim. Uzun oldu biraz hakkınızı helal edin Aslında çocukluğumdan beri çok neşeli enerjik bi insanım herkes bana bu enerjiyi nerden buluyorsun yorulmuyor musun çok mutlusun gibi şeyler söyler. Ancak lisede sırf geleceğim daha iyi olsun diye başka bir ilde yatılı okulda kaldım. Ilk sene okula alışamadım kimseyle konuşmak istemedim. Insanlar bana cok acımasız geliyordu. Onlardan kaçmaya başladım. 2. Sınıftan itibaren tekrar neşeli hayatıma geri döndüm. Çok ders çalıştım çok emek ve gözyaşı döktüm istediğim bölümü kazandım. 1. Sınıfın ortalarında değer verdiğim 2 kişiden zarar gördüm. Tamamen içime kapandım. O sene bir de bunca emeğin üstüne sınıfta kaldım. Sonra eşimle tanıştım ve tekrardan eski neşeli mutlu huzurlu günlerime döndüm. Şimdi en sonki bu sıkıntılı dönemimin üzerinden 2 sene geçti. Ama son zamanlarda tamamen bir hayattan bıkmışlık, derslerime çalışamıyorum. Gece 4 gibi yatıyorum sabah 7 de kalkmam gerekiyor ama ertesi gece yine uyuyamıyorum. içime kapanma durumları yaşıyorum. tam bir şey söylemek istiyorum sonra susuyorum bir anda. Eşimle her zaman görüşemiyoruz ben okulumu bitirene kadar ayni evde yaşayamayacağız. Eşimin yanında normal hissediyorum. Bu aralar her gün görüşüyoruz özlediğimi de sanmıyorum. Ama özellikle ders çalışmam gerektiğini düşündüğüm zaman içimi bir huzursuzluk kaplıyor. Kıvranıyorum evin içinde. Okuduğum bölüm gerçekten zor. Çok fazla not çıkıyor. Hepsi ezber. Belki de çalışmaktan yoruldum bilmiyorum. Doktora gideyim diyorum. Öğrenci olmamı kullanarak direk gireyim desem kimliğim ifşa olacak. Ayrıca bir kısmıyla da zaten tanışıyoruz. Randevu desem en az 2 hafta sonraya. Ona bile gücüm yok. Sanki beklemek bana yük olacak gibi hissediyorum. C

Bence kesinlikle psikiyatrik yardım alın, neden bu kendinizi belli etmek olsun ki onu anlamadım.. ekonomik özgürlük, bağımsız yaşam için tabi ki okulu bırakmayın. Eşinizle neden ayrı şehirlerdesiniz? İmkanınız varsa yatay geçiş falan yapın. Gerekirse dondurun bir toparlanip devam edin.. evlilikte acele etmissiniz gibi.. yani uzun bir öğrencilik hayatı sizi bekliyor.

tmm üstüne gelmeyeceğim artık barış imzalayalım. iyi geceler

okulu bırak doktorluk okuyupta ne yapacaksın hizuran Olur öyle Anneler

bir dönem okula ara ver ya a kendini zorlamadan bir iki dersi geç gerisini bırak, eşinle mutluysan onunla aynı eve geç, huzurla yaşa, ders programını düzene sok, günde 2 saat çalışmak yeter diyip, 2 saat dinlen, dinlenme programlarını dolu dolu geçir, yani o iki saatte otur film izle eşinle, ya da parkta dolaş, bisiklet sür, büyük ihtimalle zamanını iyi değerlendiremediğin için skıntı yaşıyorsun, üst üste geliyordur, bir de parasız kalıyorsan oda depresyona sebep oluyor :) parasız eğlenceğin aktiviler bul. bahar ayları gelmiş, hava mis ders çalışmak herkese ağır gelir, doktorluğu bırakıp da hayatını mahvetme, doktorluk zor ama bir okadar saygın meslek, insanlara da çok güvenme, herkesle laylaylom gül geç eğlen, kimse daha fazlasını elde edemiyor.

Kaçıncı siniftasiniz

Madem tip okuyorsunuz bu hallerin psikolojik sorun oldugunu bilmeniz gerekir ben sizin yerinizde olsam gidip guvendigim bir hocaya anlatir yardim isterdim bunda utanilacak birsey yok Zaman zaman hepimizdenoluyor, okul okurken, cocuk bakarken, evde bos takilirken Belki mevsimsel biseydir tekrar gecer ya da bir kafa tatiline ihtiyaciniz vardir

Hocalar derse geldiğinde bakış açıları farklı oluyor. Daha önce psikiatriye gitmiştim sonra hoca sınıfta bana farklı bakmaya başladı. Elife ailesi güvenmiyor dedi herkesin içinde. Ama ben güveniyorum dedi. Şimdi cesaret edemiyorum. Şimdi gideceğim hoca öğrenci olduğumu bilmesin aklında kalmayayım istiyorum.

2. Sınıftayım ama 1 sene kaybım var D