arkadasım hele bi evlen hele bi ev gecındırın hele bi cocuk olsun ondan sonra bakarsınz duruma göre uzaktan hersey hoş gelıyo 2 maasla bıle gecınmek zor artık kaldıkı asıl bebek olduktan sonra calısmak lazım bende bunu dusunuyorum evlıyım bebgımın yanında olayım bende calısan anne cocuguyum eksıklıgıı bılırım ama bu sartlar altında mumkun degıl gıbı 10-15bın alsa esım hiç dusunmem cıkarım işten hem kendıme hem cocuguma bakarım kımılerne göre fazla gelebılr bu rakam ama gercekten böyle hem kendı ıhtıyaclarımı alıcam hem cocuguma alıcam onun gelecegı ıcın bırıkım yapıcam vs vs

Niye acıyorsunuz? Bu tamamen tercih ve/veya mecburiyet meselesi. Şahsen ben evde oturup 3 yıl bebek baksam kafayı yerim, ya da tamamen işten cıkıp cocuğumu büyütsem kendimi eksik hissederim. Herkes ister cocuğunu kendi büyütsün, evde hizmetcisi olsun, cocugundan kalan vakitleri kurslarda faaliyetlerde harcasın fakat hayatın kendi icinde bir döngüsü var. İki kişi çalışırken cocugun geleceği daha ferah olacaksa bakıcıya da güvenilir kreşe de, ama cocuk büyütmek icin işten cıkıp cocuguma alacağım herşeyi iki kez düşüneceksem, bütcem beni zorlayacaksa varsın herkes acısın ben cocugumu bakıcılarla büyütürüm.

Bende duygulandım

Kadınlara bu konuda özel uygulamalar yapılmalı bence.3 yıl ücretsiz izin, isteyene yarım günlük çalışma olanağı gibi... Öğretmenlik bu açıdan iyi gibi görünüyor, tatilleri var, yarım gün çalışanlar var ama onlarda tüm gün çocuklarla uğraşınca bıkmış olabiliyorlar. Ama bu çocuk meselesi öyle kolayca kenara bırakılacak birşey değil. Evet hayatımı çocuğuma bağlayarak onun sırtına tonlarca yük yükleyemem. Sonuçta okula başladığı anda bile kendi dünyası oluyor, olmak zorunda. Kendime vakit ayırmalıyım. İşimi devam ettirmeliyim. Ama anne olmak da hakkım aynı zamanda. Çocuğumunda en çok ihtiyacı olduğu dönemlerde güvende hissettiren anne şefkatine ihtiyacı var. Bu anne ve çocuk bağı kurulmazsa ne annelerin ne de çocukların içindeki boşluğu dünyaları önünüze serseler doldurmanız mümkün değil. Bunun sonu MUTSUZLUKTUR. Nışanlınızın tavrını şu açıdan beğendim tüm bunları düşünmüş size bu fırsatı sunuyor aslında. KK da okumuyor musunuz. Para kazanması için çalışmaya zorlanan, maddi durumlar yüzünden çalışmak zorunda kalan birçok kadın var. Benim de öyle olmuştu. Borçlarımız vardı. Eşimin işleri dalgalıydı. Ben o dönemde evde çizim yaparak idare etmeye çalıştım ki o bile çok zor oldu. Eğer bebeğimi küçücükken bırakmak zorunda kalsaydım eşimi hiç affetmezdim. Çünkü o küçük eli gördüğünüzde, göğsünüzde emerken uyuduğunda kıkırdadığında bu duyguların bir daha geri gelmeyecek ve o an yaşanması gereken şeyler olduğunu anlıyorsunuz. Bence evde kalınca bunaltan şeyler çat kapı gelenler, çok karışan kaynanalar, sürekli misafir ağırlamak gibi şeyler. Eşinizin ailesine uzak bir yerden ev tutup bu dengeleri baştan konuşup halledebilirseniz çok zor olmaz. yarım gün çalışırsınız evde. sonra kreş döneminde 5:30 a kadar çalışırsınız. Sonuçta evin hanımı olmak, anne olmak rollerini hiçbirzaman reddedemiyoruz. Eve gelindiğinde yemek yapılmak zorunda, temizlik yapılmak zorunda. çalışan kadınlar dışarda çalışıyor para kazanıyor gibi bir yanılgı var. Evde de çalışıyoruz. Çoğumuzun eşi de yardım etmiyor. Maddi durumlar sıkışıksa zaten ayda bir bile temizliğe biri alınamıyor. Ev hanımı olsaydım bunalırdım. İşte çıkan sorunlarla boğuşurken, ev işleriyle boğuşurken, çocuğuma şefkat göstermeye çalışırken de ciddi ciddi bunaldığım hayattan zevk alamadığım bunaldığım oldu. Çünkü şöyle yan gelip yatayım diyebileceğim 1 dk kalmıyordu.3 yaşındaki oğlum gece yemek yemek oyun oynamak istiyordu. Özlüyordu. kıyamıyordum. Gece sık sık uyanmak durumunda kalıyordum. İş yerinde sürekli kendinizi geliştirmek zorundasınız piyasa şartları belli. Mutfakta sürekli gelişmek zorundasınız. Çocuğunuz her ay değişiyor yemek ihtiyacı da değişiyor. Eşiniz var. Anne olmak, aşçı olmak, ev düzeni sorumlusu olmak, iş yerinde para kazandıran olmak, eşinize yetebilmek mutlu bir ilişki sağlamak gibi konularda araştırma yapan bir araştırmacı olmak zorunda kalıyorsunuz. O arada sıkıştığınızda üzülme canım, iş yoğunluğunu biraz azalt rahatla, nasıl olsa evin geçimini ben sağlıyorum, çocuğumuzla vakit geçir, akşamları da üçümüz vakit geçiririz kreşe başlayınca da biraz daha düzene gireriz diyen bir eş olmalı yanınızda. Ki anne olduktan sonra ne ilkokul ne üniversite, ne evlilik döneminde anneye rahat yok. Ölene kadar annesiniz. Uğraştığınız konunun boyutu değişiyor. Çocukların 3. ayda gelişme özellikleri nedir nelere ihtiyacı vardır dan ergenlik döneminin sıkıntıları nelerdir, nasıl yaklaşılmalıya uzanan konuları düşünmek çözümler bulmak durumundasınız. Kendi şartlarınızı da belirleyebileceğiniz bir sistem kurup bunu nışanlınızla konuşun. Çocuğumuza ben bakarım ama yarım gün de evde çalışırım. Bir yardımcı da isterim ( 500 tl ye 5 gün gelecek çok kadın var ) 4 yaşında kreşe veririz. Sonra 5:30 a kadar çalışırım. Haftada 3 gün temizliğe gelen biri olsa siz gelince sadece yemek yaparsınız falan filan. Umarım çok çok mutlu bir başlangıç yapar, çocuklarınızla mutlu bir ömür sürersiniz.

ben acyorum iki üç aylık bebeklerini bırakıp çalışanlara bebeklere acıyorum yani en az üç sene anneye ihtiyacı var çocukların.. Nasıl güvenebiliyolar bakıcılara onuda anlamıyorum bir bakıcı benim kadar sabırlı olablir mi oynayabilir mi tüm gün pışpışlayıp naz çekermi sever mi en önemlisi emzirebilir mi emzirmek çok farklı süt sağıp bırakmak gibi değil. Bence en azından üç sene çalışmamalısınız gerçekten maddi bir sıkıntı yaşamıcaksanız . push ; O olympias

Bunları düşünmek için çok erken olsada fikrimi belirteyim. Bence maddi açıdan eşinin geliri yeterli olacaksa en azından çocuğun okul çağına gelene kadar evde olman senin için daha iyi olur. Hem ev işleri hem çocuk hem dışarıda çalışmak senin için çok yorucu olacaktır. Hemde bebeğin anneye en çok ihtiyaç duyduğu zamanlar onunla olman gerekir diye düşünüyorum. Eminim sonradan fikrin değişecek.

ben çalışmak taraftarıyım 1-2 yaşına kadar elbet kendim büyütmek isterim ama çalışmak Allah ın izniyle onun geleceğini kurmam açısından daha önemli olacaktır..

Ben şimdi 28 yaşındayım ve evlenmemiz belki bu yaz belkide 2013 yılı nisan ayı gibi olacak bi çocuğumuz olana kadar zaten sınara gelmiş olcam.2. çocuguda arkasından yapmak istiyoruz. tabi evdeki hesap çarşıya uyarsa. buda kafadan 5 yıl evdeyim demek oluyo. Bende evde tükenmek. yıllar sonra keşke çalışsaydım demek istemiyorum. o yüzden bu kadar takılıyorum bu konuya. bi tarafdan da anne olmak ve çocuklarımın büyüdüğünü görmek istiyorum. bi tarafdan da işimde hırslıyım istediklerimi yapmak istiyorum. nasıl olacak bilemiyorum. tek şansım sevgilimle aynı mesleği yapıyo olmamız ve benim ruhsatım olacak sanırım.

Tamamlamaya çalışıyoruz canım bu yaşıma geldim hala annemin koynunda yatarım bazen başımı göğsüne yaslayıp sarılırım ne biliyim işte duygulandım bak şimdi O olympias

bence çalış insanın kendi kazandığı para gibisi yok bnde çalışıyorum çocuk olunca ücretsiz izne ayrılmıştım ama çok sıkıldım S

bende çocuk olunca 3 sene kendim bakcam dedim ama, yok evde depresyona giriyorum, fenalık geliyo. şimdi evimi işimin yanına taşıyorum, zaten devlet memuruyum, müdürümde maaşımda iyi, günde 4-5 saat işte kalsam yetecek. o saatlerin bir kısmındada çocuk uyur zaten. yani demek istediğim senin bunları düşünmen için çok erken. bende senin gibiydim, dereyi görmeden paçaları sıvardım ama hayatın insana ne getireceği belli olmuyor şimdiden bunları düşünüp kafanı yorma.

ben ev hanımıyım. inan evde çalışmak daha zor. akşam kadar çocuklar ve ev çok yoruyor. birde dışarda çalışsan para verirler sigortan olur. evde olunca kıymetinde olmuyor. rahat para harcayamıyorsun. çalışanların çocuğuna bakılıyor. evlerini temizletiyorlar. bence çalış. çocukların içinde çalışman daha güzel olur. çünkü sürekli evdeyken çocukla uğraşamıyorsun. çalışınca çocuğunla kaliteli vakit geçirirsin.

Evlenince çocuguna 2 yıl bakman çok güzel olur fakat arknın bunu sana zorlaması kötü sen rahat karar verebilmelisin bu senin seçimin olmalı sıkıldığın yerde hadi ben çalışıyorum diyebilmelisin ama şunuda unutma bebeğinle geçirdiğin her vakit altın değerinde oluyor o büyüdükçe onunla geçirdiğin her anı özlüyorsun ondan ayrı olmak ilk zamanlarda çok acı oluyor fakat sürekli çalışan bir bayanın ev hanımlığına terfi etmesi çokkkkkkkk zor oluyor ben yaşadığım için söylüyorum

Evlendikten sonra eğer maddi durumun izin verirse ben çalışma derim en azından bir süre... Yani çocuğun belli bir yaşa gelene kadar onunla yakın olarak ilgilenmelisin, ben de çalışan bir annenin çocuğuydum ve annem işe gitmediği günler bana bayram gibi gelirdi. Halen de eksikliğini taşırım içimde. Çocuğa en yakın olan kişi ve ona en iyi bakabilecek olan kişi annesidir, ileride sağlıklı bir psikolojisi olması için bunu düşün derim. Çünkü çocuklar doğduktan sonra belirli bir yaşa gelene kadar annelerinden kopamazlar ve bu dönemde de annelerinin onu sevgi ilgi yönünden tatmin etmeleri gerekir. Yoksa çocukta bir şeyler eksik kalıyor. Biraz büyüyüp dikkatini başka yerlere vermeye başladığında hem senin için hem de onun için daha kolay olur. T turamit

kesinlikle calısmak bence cocugumuz icin elimizden geleni yapmalıyız fakat bizim de bir hayatımızın oldugunu ve butun hayatımızı cocugumuza adamamamız gerektigini ogrenmeliyiz turk kadınları olarak. bu bizim eksigimiz bence evlenince herseyden elini cekmek istyor turk kadını kendini esine ve cocuguna adıyor hayır ama ya bizim de bir birey oldugumuzu unutmamamız gerek

bu konularda bakış açısı o kadar önemli ki... mesela sen demişsin ya başka adamlar gibi gözümün içine bakmıyo diye, benim nişanlım her zaman çalışan kadınlardan yana olduğunu söyler ve ben bunu hiç para kazan baskısı olarak yorumlamadım, memnunumda halimden, ilerde çocuğum olduğunda izin alıp 2 sene çocuğumu büyütüp sonra işime dönmek istiyorum, çünkü eşimden para almak bana koyar kimine bu saçma gelebilir eşindir tabiki alacaksın diyenler mutlaka çıkar ama kendi kazandığım para gibi olmaz şu an ben bi çanta beğendiğimde 3 renk birden alabiliyorum, ama çalışmasam eşimden bu kadar para isteyemem, okulum bittikten sonra babamdan bile harçlık alırken içim içimi yemişti, okulum bitti çalışmalıyım diye düşünüyodum sürekli ki nişanlımdan da babamdan da paradan yana bi kısıtlama bi baskı görmedim, dediğim gibi bu bakış açısı meselesi, tek maaşla geçinebiliriz bende çocuklarımı büyütürüm diyosan ne ala, ama erkeklerin ne zaman ne dicekleri belli olmaz, bugün çocuklara bak der yarın ben kazanıyorum ben getiriyorum sen naptın ki der üzülürsün

Bende yazı evde geçirdim. Devamlı sevgilime sardım. Mutsuz oldum kavgacı huysuz oldum. Arkadaşlar o zaman düşünürsün demişler ama beni düşüncesi bile korkutuyo. . push ;

Teşekkür ediyorum ben hep anneler açısından bakmaya çalıştım ama işin bu tarafını tam olarak düşünemedim. Dediklerini ciddiye alcam. Bende istemem hayatında eksikler olsun. Umarım sizde bu eksikleri annenizle bi an önce tamamlarsınız. Sevgilerle...

çalışmak isteyen nasıl istiyo, acımasızlığından mı bırakıyo millet çocuğunu, durumu yoksa napıcaklar, destek mi olcaksınız? deryaf Hamdolsun Ya

gelecek ne getırır bılemıyoruz o yuzdne sımdıden düşünüp plan yapmak ıse yaramayabılır ama bende kendı fıkrımı belırteyım ne calıs dıeybılrım ne de calısma bence ıkısıde zor cunku ıkısının de artı ve eksi yönleri var ben oglum 3 aylıkken işe baslamk zorunda kaldım hala ıcım acıyo oan doyamıyorum gunde 2-3 saat görüyorum dıye ama haftasonları da cocuguma oynatacak oyun bulamıyorum yada o gucu kendımde bulamıyorum sadece sevgımı verebılıyorum ona okadar tavsıyem ımkanın olursa yanı sadece maddı deıl ıs durumun elverırse ılk bıkac yıl cocugunun yanında olman ondan sonra işe başlayabılırısn hem cocugun daha sosyallesıp senı daha az arayacak hem sen daha rahat edıceksın bırde calısan her kadın evıne yardımcı alamıyor bı arkadas onu yazmıs ben ıstesem durumum musaıt ayda 1 de olsa alabılırm belkı ama esım ıstemıyor onu napcaz :26: oyel veya boyle Allah yardımcımız olsun ne dıyım herkese kolay gelsın zor ısler cunku

canım çocuk olunca çalışmak sen istemeyeceksin zaten. el kadar bebeği bırakıp gitmek istemeyeceksin. bana göre 5 yaş sonrası olabilir ama asla ilk 3-4 yıl zaten sen istemeyeceksin.

Bende ilk zamanlar çok kızdım bu düşüncesine ama bi tarfdanda düşünüce oda bebegini düşünüyo ve başkalarının elinde sürünsün istemiyo hak veriyorum ama bunu düşünürkende beni atlıyo... mutsuz depresif bi kadın olmak istemiyorum bu konu o yüzden de takılıyo aklıma. bakalım zaman benim için ne gösterecek

bunu dusunmek icin erken... hele bir evlenin... sabahtan aksama kadar evde oturmak cok zor... benim yazin calisamama ihtimalim var 3 ay falan, simdiden dusunuyorum oyle bir sey olursa ne yaparim nasil evde dururum diye... ev hanimligi cok zor... yani tamam alisverise cikarsin, cocuguna bakarsin, bir seylerle oyalanirsin falan ama her gun ayni terane bir sure sonra insana cok sikici geliyor... hedefsiz, surekli ayni isleri yaparak sanki gereksiz bir hayati yasiyormus gibi hissediyorsun... ben calismadigim ya da okula gitmedigim zamanlar depresyona giriyorum resmen, esime sariyorum tartisiyoruz, cok yiyorum vs. ben calisilmasindan yanayim... en azindan part-time calismak bile iyi... 1Sen

Bunları düşünmek senin için henüz erken. Hele bi evlen düzenini kur şartlar neyi nasıl gösterecek bilemezsinki Evdeki hesap çarşıya uymuyor ne yazık ki.. Herkesin yaşantısı beklentisi farklı belki bir başkası çocuğuna kendi baktığı çalışmadığı için müzdariptir diğeri çalışıp çocuğuna bakamadığı için.. Hayat şartlarıdır bunun nedeni.. Herşeyin hayırlısı gönlüne göre olsun inşallah..

arkadaşım, yorumların hepsini okumadım ama anladığım kadarıyla avukatsın. kazanması, okuması zor bi bölümü okumuşsun. üstüne staj yapmışsın. bütün bunlar boşa mı gitsin istiyorsun? ben biraz daha gerçekçi, belki biraz kötümser konuşucam ama herzaman dediğim gibi hayatın ne getireceği belli olmaz. kimsenin eşiyle sonsuza kadar mutlu yaşayacağı garanti değil, onu geçtim ölüm var kalım var. zamanında eşiyle maddi olaraak gayet güzel geçinip giden, sonra bi şekilde ayrılan ve ekmek alacak parası olmayan bir sürü kadın tanıdım. bir tanesi 50 yaşından sonra iş aradı, bulamadı. mesleği yok, kimse iş vermedi. bu devirde en güzeli kendi paranı kazanacaksın. yarın birgün bişey olursa kimselere muhtaç olmazsın. evet mesleğin var ama yapmazsan körelirsin, sonra ha dedim mi iş de bulunmaz. bunları kendim için de söylerim hep. ben de çalışıyorum, evliyim ve çocuk düşünüyorum. ben memurum. sen çok daha şanslısın. eşinle ortak çalışsanız, çocuk büyüyene kadar o sana yardımcı olsa, sen ara ara işe uğrayıp geri kalmasan, kalan zamanında çocuğunla ilgilensen, biraz büyüyünce de işe geri dönsen... benim arayıp da bulamadığım düzen ( B

Sanırım benimde bebeim biraz kendine gelene kadar yarım gün veya haftanın bi kaç günü çalışmam gerekecek. Dediğiniz gibi kimse annenin yerini dolduramaz. Düşünüyorum işim yüzünden hem çocuga anne sevgisinden mahrum etmek. hemde kendime annelık duygusunda mahrum en büyük hata. P

Çocuğun olduğunda anlayacaksınki çocuk öyle bakıcıya vereyim baksın büyüsün ben de yatırım yapayım denecek bir oyuncak değil. Anneden ayrı kalmak 4 yaşa kadar eziyet oluyor çocuğa, güvende hissedemiyor, mutsuz agresif oluyor evde geçirdiğiniz zamanın kalitesi de bu agresiflikle kalmıyor zaten. En güzeli İlk 6 ay ne konu ne komşu ne kayınvalide takmadan oyunlar oynayarak birlikte geçirmek. Bu arada o uyurken diyelim günde 2-3 saat evde çalışmak Ev işlerini evlenir evlenmez düzene koymak lazım. Pratik ev aletleri almak lazım 2 hafta da bir temizliğe birini almak lazım. İlk 3 yıl yarım günlük işler yapılmalı.4 yaşına bastığında da yarım gün kreşe gidebilir çocuk. Kreş te çok çok çok iyi gözlenmeli her kreş iyi olmuyor. Bir arkadaş grubunun olması faydalı olur. Okula başlayınca da akşam 5:30 da bitecek bir iş olması lazım ki en geç 6 da çocuğunuzu kreşten almanız gerekiyor. Evde oturmak elbette zordur. Ama insan çocuğunu evini sevmeli. Çocuğuma eşime kendime sıcak bir sofar hazırliyim diye yemek tarifleri bakarken bir de işimde iyi olayım ilerliyeyim diye araştırma yapmak zorundayım. Bu durumda ya eviniz çocuğunuz aksıyor ya işiniz aksıyor. Bakıcı da olsa, anne anne de olsa kreş de olsa kadın evini doldurmak zorunda. Akşam hem eş hem anne olmak zorunda. Gerçekten zor. Sadece özveri ve sevgiyle yapılabilir. Çocuğunuzun ya da sizin hasta olduğunuz dönmelere değinemedim bile. Siz düşünün gerisini. Yok ben evde yapamam, yarım gün de çalışamam, en erken 7 de evde olabilirim diyorsanız da o zaman hiç çocuk düşünmeyin derim. Bir öğretmen 15 öğrencinin içinde nekadar şefkat gösterebilir. Ya da bir bakıcı nekadar anne şefkati verebilir. Sizinle ilgisi yok ama sabrı, hoşgörüsü, şefkati olmayan kadınlar lütfen anne olmasınlar. Çok çok hırslı kadınlar da bakıcı çocuğumu büyütür sanmasınlar. Annelere de çocuklara da yazık ya H

valla eşimin durumu iyi olsa, maaşı yetecek olsa ben çocuğum okula başlayana kadar çalışmam. ama malesef şimdilik öyle olacak gibi görünmüyo.. Q Queen of the North Kuzeyin

Bence evlen çocuğun olsun ondan sonra düşünün şimdiden yormayın kafanızı

Bende kızım doğmadan önce çalışıyordum hemde kamu kuruluşunda ve yöneticiliğe kadarda yükselmiştim. Doğumdan önce çalışmaya devam edeceğim diyordum. Ama doğum bir yaptım, çalışmayı bırak kızımı 5 dakkalığına anneme bile bırakıp bir yere gitmez oldum. Ayrılamaz oldum resmen ondan. İşi gücü gözüm görmedi. İzin sürem bitince istifamı verdim ayrıldım. Kızıma kendim bakmak istedim. 15 aylık olacak yakında. Hiç de pişman değilim. İnsan kendi çocuğuna bakınca çocukda psikolojik açıdan daha düzgün yetişiyor. Anne özlemi çekmiyor. Maddi durumunuz o zaman iyi olursa bence hiç düşünme kendi bebeğine kendin bak. Kreş yaşı gelince kreşe verirsin. tekrar iş hayatına dönersin. İşi her daim bulursun ama bebeğinle geçireceğin o zamanlara geri dönemezsin. Zaten bebeğin olunca daha iyi anlarsın bu dediklerimi. Çalışan annelerde dediklerimi yanlış anlamasınlar. Bunlar benim görüşlerim. Sizlerede sonsuz saygım var. Sonuçta kimse isteyerek bebeğini bırakıp işe gitmez. Ekonomik zorunluluktan sonuçta. Bunuda biliyorum. D

ben hem calisip hemde evinde is guc yapan calisan didinen hanimlara hayranim ben yapamazdim ev hanmiyim evi cocugu kendimi herseyi zor idare ediyorum U utku

Merhabalar... Arkadaşlar benim 2 yıllık bi beraberliğim var ve biz bu yaza doğru ciddi adımlar atmayı düşünüyoruz. Fakat benim kafamda bi soru var. Erkek arkadaşım çocuk sahibi olduktan sonra çalışmamamı ve çocuklarımızla ilgilenmemi istiyo. Bu konuda çok tartıştık çok konuştuk fakat kafasındakini değiştiremiyorum. Allahdan ikimizde aynı mesleği yapıyoruz ve birlikte çalışabiliriz yada çocuklar biraz büyüynce mesleğime dönebilirim, kendime ofis açabilirim ama benim içim rahat değil... Bi tarafdan başka adamlar gibi para kazan diye gözümün içine bakmıyo buda sevindiriyo. Belki çocuk olunca bende çalışmak istemiycem ama diğer tarafdan bi mesleğim var ve daha ileri gitmeek yükselmek istiyorum. Hepinizden düşüncelerinizi belkiyorum. İyi taraflarıyla kötü taraflarıyla. Ev hanımlarından çalışmamaktan memnunlar mı yada yaşadıkları sıkıntılar neler?Çalışan ve çocuklu arkadaşlardan da nasıl idare ediyolar, mutlular mı?Şimdiden herkese yorumları için tşk ediyorum... mehtap51

Herkese cevap vermek teker teker mümkün olmıycak ama hepinize tşk ediyorum fikirleriniz için. Şimdiden plan yapmak dediğiniz gibi doğru değil belki ama insan isteristemez gelecek için kaygılanıyo. Belkide düşüncelerimiz değişecek belkide hayatın bize getirdikleri çalışmaya itecek. Her ne olursa olsun inşallah getirdikleriyle mutlu oluruz ve pişmanlıklarımız olmaz. K

ilk 1 sene kesinlikle çalışmamak bence. sonrasına gelince... bence sadece çocuğun yanında bulunmak çocuğun iyi yetişmesine yetmiyor maalesef. hele hele maddi sorunlar varsa anne stres oluyor zaten ve mecburen çocuğa yansıyor. her çocuk annesi ile parka gitmeli, bişeyler paylaşmalı, oyunlar oynamalı, tiyatroya gitmeli, çevresi geniş olmalı ve mümkün olduğunca kaliteli yaşamalı... para yok pul yok meslek de var ise evde oturmak bence çocuktan ziyade annenin kendini düşünmesi :) ben böyle düşünüyorum en azından.

bencede cocugun olunca dusun derım oduyguyu bır yasa. ama ben olsam cocuk derdını anlatacak yasa gelınce 2 yas gıbı calısmaya tekrar baslayabılırsın. rafadantayfa Sen Benim En

Çocugun sosyalleşmesi için kreşde şart. Sizde haklısınız boş boş beklemekde anlamsız. Karxixnca

Çocuk kreşe gidecek yaşa gelene kadar olabilir ama ondan sonra evdeki ilgi, eğitim ne kadar uğraşsanız da kreşteki gibi olmuyor. Kreşe giden bir çocuğun da boş boş evde başını beklemeye gerek yok:) şunu da söylemem gerekir ki ben ve erkek kardeşimin çocukluğunda annem çalışıyordu, biz evde tek başımıza büyüdük neredeyse. Son kardeşim ise henüz 5. sınıfta ve onun çocukluğunda annem emekli olmuştu. Onun annemle olan ilişkisi ile bizimki çok farklı, ben hiç hatırlamam "anneciğim" dediğimi ya da durduk yere sarılıp öptüğümü, erkek kardeşim de aynı şekilde. Ama küçük kardeşim oldukça sırnaşıktır anneme, sürekli öper sever:)