Umarım öyle olur sanki üzüntüden öleceğim sanıyorum o kadar zor durumdayimki A

İlkinde tecrubesizlik insan ikincisinde rahat olurum saniyor ama ben geçen kendimi ağlarken buldum sadece dediğiniz gibi zamanin hızlı gececegini biliyorum kendimi bu şekilde teselli ediyorum

Bu arada bu hisler geçici. İlk bebekte daha yoğun ama ikinci bebeğimde de hissediyorum ben. 6 aylık oldu oğlum. Benzer iç çöküşleri yaşıyorum. İlkinde daha yoğundu şimdi geçici olduğunu bilmeme rağmen yine çöksem de kalkıyoruz bir şekilde. Yalnız olmadığınızı bilin. Yardım istemekten çekinmeyin.

Canım benim sana sarılmak isterdim biliyormusun? Doğumdan sonra herkeste oluyor birşeyler... Bende de okb olmuştu... Ama geçiyor... Sen öyle bir aşk yaşıyorsun ki evladına o aşk içine sığmıyor öyle korkmuşsun ki ona birşey olursa diye vücudun sana farklı tepkimeler veriyor... Aslında hepsi bu büyük aşktan bunu unutma... Annelerden yardım al imkan varsa... Ya da yardım edebilecek birilerinden mutlaka yardım al... Eşim çalışıyor yardımcı olamaz demeyin asla... İki üç saat eksik uyursa eksilmez... Hem çalışan hem çocuguna bakan kadınlar var... Sütün varmış yokmuş bunlara takılma doysun, huzurlu olsun sen sakin ol huzurlu ol yeter ki asla kafana takma.. Eğer ki maddi imkan varsa haftada 2 kere yardımcı birilerini alabılırsınız... Siz uyursunuz o da sadece bebekle ılgılenır ve size çok iyi gelır... Kahve içersiniz.. Duş alırsınız.. Bunlar mükemmel seyler ilk zamanlar... Sakin olmaya çalış... Bitki çaylarını öneririm sana mesela papatya bana çok iyi geliyor... gebito

Allah razı olsun dünden beri bir tık daha iyiym sanıyorum ilk defa bebekle tek başıma geceyi geçirdim eşimde yanimdaydi saolsun umarım hepsi geçip gidecek

Doğumdan sonra biseyler oldu ben anlamadim sürekli ağlama sürekli titreme kendime gelemedim bir türlü

Güzel arkadaşım şunu unutma burda paylaşılsa da paylaşılmasa da lohusa depresyonu diye bir gerçek var bunu birçok kadın yaşıyor sende onlardan birisin yalnız değilsin ve senin böyle yaşamakta haklı bir nedenin de var bebeğini yoğun bakımdaymış, yani senin bunları yaşaman normal bak diğer kadınlarda yaşıyor ama minicik bedeni olan güzel bebeğinin sadece sana ihtiyacı var annesi.. yani onun için güçlü olman gerekiyor çünkü o güçlü sende onun gibi güçlü olman lazım. Duygularını bastırmayı hatta kendini suçlamayı bir kenara bırakıp bebeğine odaklan.. bu durumu sadece sen de yaşasan yada milyonlarca kişi yaşasa ne farkeder? Geçici bir durum yaşıyorsun ve bebişinin sana ihtiyacı var.. Bunlar insanlık hali, böyle duygular hissettigin için kendini suçlamak yerine kabul et duygularını ve sana ihtiyacı olan meleğini düsün annesi.. Sen olmadan o yapamaz ve senin bu duygusallığın geçecek. Sen iyi olki bebişin de iyi olsun..

En zoru uykusuzluk ve ikisi arasında bir denge bulmaya calismakmis T tivoli26 Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Çok fena bir his gerçekten.

Herşey yolunda da gitse bir kaç ay depresyon ola bilir. Lutfen bu hislerinize gore kendinizi suçlamayin. Insaniz hemen adaptasyon olamiyoruz. Ama sakın intihar gibi şeyler de dusunmeyin. Annelik gibi kutsal bir isminiz var artik. Bebeginiz de tutunacak hayata InsaAllah. Zorluklar ola bilir. Hayat zaten kolay degil. bizler nasil buyuduysek onlar da buyuyecek. Biraz destek alin. Aileniz yaninizda olsun. Kardesleriniz varsa onlar, anneniz yaninizda olsun. Siz dinlenin ve bol bol dua edin. Allaha birakin. Zamanla hersey duzelicek

Yardım almanızı öneririm çünkü ağır geciriyorsunuz. Kolay değil hele ilk bebekse... ama intiharı düşünecek kadar çok çok fazla.. unutmayın bu günler geçecek onun size ihtiyacı var. Herşey kolaylaşacak inanın bana... benim küçük bir yaşını doldurdu herşey daha kolay daha güzel şimdi... lütfen yardım alın toparlanin... kucaginizdaki mucizeye odaklanin.. sağlıklı uzun ömürler dilerim her ikinizede

Sizi çok çok iyi anlıyorum. Kızım 33 aylık. 33 aydır ben de sizin hissettiğiniz şeyleri hissediyorum ama o ilk zamanlar kadar yoğun olmuyor. Bir süre sonra duyguları benimsiyor insan. Rahat mi battı, gül gibi hayatım vardı neden içine ettim düşünceleri oluyor. Ama size garanti veririm ki o ilk aylar çok çok yoğun duygular. Sadece sabır. Bir de mutlaka dışarı çıkın. Market gezin. Hersey normalmiş gibi düşünün. Kendinize kahve kupası alın. Bebekten önce ne yapıyorsanız onu yapın. en azından günde yarım saat

Hissettigin duyguları ben de yaşadım inan hepsi geçiyor. Bebekler ağlıyor, uyumuyor, biz derin bir mutsuzluk çukuruna düşüyoruz ama hepsi geçiyor.

Ne uyku kaldı ne iştah yemek yemedikce daha kötü oldum Allah'a dua ediyorum sürekli ama çok kötü haldeyim A

Çok şükür yanımda bal kızım bende duzeldim kabus gibiydi ama geçti A

gecmis olsun Allah yardim etsin evet zor bir durum. Yardim edecek kimse yokmu kv anneniz kardesiniz falan. Zaten dogum yapinca zorlaniyor insan birde hastalaninca 2 kati zorlaniyor. Ama unutma bu gunler geciyor evt zor ama o melegin sana ihtiyaci var. Kendine iyi bakman lazim

Şansıma kimse yanımda olamadı ama şuan 72 günlük olduk çok şükür yanımda maviş ay yüzlü kızım alistik birbirimize

Öncelikle geçmiş olsun, annelik hüznünden çok lohusa depresyonu yaşıyorsunuz gibi geldi. Doğum sonrası insan kendini zor toparlarken, hem fizyolojik hem psikolojik sizin bir de sağlık sorunlarınız çıkmış. Doğumdan sonra hastane görmek istemezken artık çoğumuz çıkamaz hale gelmiisiniz. Bebeğiniz çok küçük olduğu için muhtaçlığı zaten sizi hüzünlendiriyor, dayanamayacak zannediyorsunuz ama bebekler çok güçlü unutmayın hepsini atlatacak. Süt konusunu şimdi dert etmeyin gerekirse mamayla büyür sizden önemli değil. Hiçbir şey annenin yerini dolduramaz unutmayın. O sadece sizinle huzur bulacak. Ailenizi çağırın, intihar düşüncenizden bahsedin çok ciddi bir durum. En yakın zamanda psikiyatri randevu alın eminim kısa bir ilaç tedavisi ile toparlarsınız. Bebeğiniz hastaneden çıkınca, eve, döngünüze alışınca çok daha iyi hissedeceksiniz. doğum sonrası coğu kadın bunu yaşıyor. Bebek sorımluluğu yetmez gibi bir ton sağlık problemi de çıkabiliyor malesef insanı dibe çekiyor ama GEÇİYOR ARKADAŞIM. heyecandan, korkudan 40 gün uyuyamadım, yiyemedim, titredim, berbat bir haldeydim.. eşimin ve ailemin desteği ile atlattım. Ama siz mutlaka bir uzmana görünün bu çok ciddi bir konu yolun başında eminim halledeceksiniz. Son olarak bebekler her ne olursa olsun anneye dayanma ve mücadele gücü veriyor unutmayin. Sizin de içinizde bu mevcut sadece lohusalıkla baş ediyorsunuz. Çok çok gecmis olsun

Hiç gecikmeden hemen terapi gerekirse ilaç desteği alın bir uzmana görüşün. Doğum süreci ile birlikte çok zor şeyler yaşadım. Terapi almaya başlayacaktım ki psikolog bir arkadaşımla sohbet ede ede biraz yüklerimin azaldığını farkettim. Ben de erken doğum yaptım. Kalp, tansiyon ilaçları kullanmaya başladım. Baygınlıklar cabası. Ömür boyu bu ilaçları kullanacağım sanırım diye çok korktum. Günde 6 kez tansiyon ilacı kullanıyordum. Bir anda safrakesesi sorunu yaşadım. Daha 40 çıkmamış bebe gece babasına bırakıp defalarca acile gittim kendim. Dehşet ağrılar yaşattı çünkü. Sonra kızım hastalandı 50 günlüktü 9 gün yoğunbakım da yattı. Entübe edeceklerdi çok sınırda idi durumu. O iyileşti eve çıktık sonra ben ameliyat oldum derken zordu. Ama geçti biliyor musun? Hiç inanmadım geçecek diyenlere. Şimdi geçmez sandıkların öyle geçiyor ki farketmiyorsun. Pıtıt pıtır yürüyecek, mama diyecek, emsin diye gözüne baktığın çocuğun aa yeter artık emme hadi git meyve ye diyeceksin O dönem lohusalık depresyonuna girmedim zannediyordum ama yaşadıklarımı hatırlayınca, bir hamile yada yenş doğum yapmış bir görünce dayanamayıp ağlıyorum. Öyle sulugöz falan da değilim ama zor yaşananlar biliyorum. Terapi al, sevdiğin insanlarla konuşmaya çalış. Kendine bir beslenme düzeni oluştur. Eşin eve gelince gerekirse ertesi gün yiyeceklerini dolaba tabaklayıp bebeğin yanında yersin. Lullaby diye bir damla kullandım o sırada. Ciddi süt yaptı. Bol su iç. Yulaf ezmesi yiyebilirsin. Olabildiğince proteinden, kalsiyumdan zengin beslen. Üzülme kötülere odaklanma.

İlkinde nefesi kesildi bir anda morardı Allah'tan eve yakın hastane vardı orda geri getirdiler nefesini sürekli o halı gözümün önüne geliyor

Doğumdan sonra genelde anneler de lohusalık hüznü oluyor bu normal ama sizin anlattıklarınız bunun üzerinde görülüyor. Lütfen destek alın. Kendi kendinize geçmesini beklemeyin

Ben nerdeyse her gece şu sıralar ağlıyorum uyumuyor çünkü.

Sonunda gittim psiiyatriye ilaç verdi bakalım

Çok deniyorum ama durum gitgide kotulesiyor. Çocuğa bakamaz hale geldim A

Gerçekten zor bir durum ama Allah size bağışlamış çok şükür Zaten lohusalik zor bir süreç bir de bu durum sizi iyice zorlamış Allah size de çocuğunuza da sağlıklı günler versin ❤

Annem gelir yardım ederse biraz nefes alabiliyorum ama annem yoksa gene panik ve ağlama krizleri başlıyor ben hiç böyle olacağını dusunmememistm A

Rabbim hepimizin yardımcısi olsun bende rüyamda sürekli kaybettiğimi görüyorum artk A

Mutlaka psikiyatri uzmanından destek al bu geçici. Sen akıl hastası değilsin. Güçlüsün sadece bazı kadınlarda olan bir durum Grip gibi düşün nasıl ilaç alınca kolay almayınca çekerek iyileşiyorsun bu da öyle. Herhalükarda geçecek Şimdi acil medikalden triflow alRüya Acaroğlu videosu var küçük altın izle Sonra yağmur sesi aç Sırtını dik bir yere dayayarak otur, gözlerini kapa ve yağmur sesi dinle bir yandan nefese odaklan ve triflow çalış.

Bir uzmanla görüşün lütfen. İnanın faydası olacaktır.

Şuan hastanede yatıyor zaten emziremiyorum sutumde neredeyse kesildi A

Umarım öyle olur ben hayatımda hiç bu kadar kötü hissetmemistm tepetaklak oldum A

Çok geçmiş olsun rabbim bebeğinizi size bağışlasın evet sağlıkla sınanmam çok zor ama kalıcı bir hastalığı yok diye düşünüp kendinizi telkin edin geçecek bu zorlu süreç

Kayinbabam kanser kaynanamdan hayır yok. Kız kardeşim yeni doğum yaptı annemde kalıyor yani yardım edecek kimse yok zaten ondan çok yiprandik sanırım kaynanamlarda kaldm bir dönem gelen giden sürekli kendileri hastanede çocuk virüs kaptı yoğun bakımda yattı günlerce çok sıkıntıda kaldım A

Cok gecmis olsun acil sifalar dilerim kuzucuga. Tam da benim dogumdan 27 gun sonra buraya konu acmistim ben de. Hayat bitti saniyordum o gunlerde. Simdi 4 aylik oldu bebegim. Sabredin bu gunler gececek. Evet sizin icin zor ama bebek icin daha zor bu hayata tutunmak. Onu olabildigince sevin opun kucaklayin. Bebek uyudugu an siz de uyuyun. Ev islerini falan bosverin. Su an lohusa depresyonundasiniz. Bunun farkinda olun ve gececegini dusunup uzerine kafa yormayin.

İlk doğumun kendisi zor. Lohusalık extra zor. Acemilik de işin içine giriyo. Kaynana zulmü görmemişsin galiba bide o eklenmemiş çok sevindim 3 ay zombi gibi gezmiştim ilk doğumda. Halüsinasyonlar görmeye başlamıştım. Küçücük bişey ve bana muhtaç o kadar korkunçtu ki herşey. İade edebilsem hemen götürcem ama yok Sonra onları atlatıosun. Kocaman bir aşk kalıyo içinde

Allah şifa versin bebeğinize. Doğumdan sonraki dönem mental olarak hayatımın en kötü dönemlerinden biriydi. Ki çok şükür benim herşeyim sorunsuz ilerledi ama o ruh hali çok farklı. Lütfen psikiyatrist desteği alın.

Lohusa sendromu diye bir şey var evet ama hepsinin derecesi farklı. Sizin yaşadığınız sendrom şu an ileri derece gibi duruyor ki yaşadıklarınız çok travmatik. Travmaya bağlı gelişmiş. Yani sizinki artık herkes bunu yaşıyor, zamanla geçer durumunda değil. Onun için lütfen geçmesini beklemeyin. Hemen psikiyatriye gidin. Sonra daha da artar ya da kalıcı şeylere sebep olur.

Ben doğum yapmadım ama konuyu okuyunca yardıma ihtiyacıniz olduğu çok bariz. Bunu dile getirmek istedim. Emzirmiyorsaniz ilaç alabilirsiniz belki sakinlestirici vs. Siz iyi olursanız bebeğiniz de iyi olacak.

Annem birkaç gün kalabildi kayınvalidem de kayinbabam kanser olduğu için benimle kalamadı A

Bak bende aynı durumdaydım 1300 km de uzaktayım 13 günlük bebeğimle kaldım bı başıma eşim görevden eve gelemiyordu şuan çok zorlanıyosun biliyorum ama hepsi gecicek sadece günde bir saat iki saat nekadar olursa kendjne vakit ayırmaya calis bol bol nefes egzersizi yap bebeğin uyuyunca

Öncelikle geçmiş olsun Ben de senin gibi olmaya ramak kalmıştı Bulunduğum şehir de tektim kimse yoktu üstüne bir de panik atak hastasıyım bebeğimin bazı dönemlerdeki mesela geçen çok kötü hasta oldu acildeydik sürekli her doktora girisimizde catlayana sesi kısıtlana kadar ağladı üstüne iğne vuruldu ben bunları gördüğüm için aşırı etkineldim ve bazen aklıma gelince kalbim yerinden çıkıyor Ama çözümü şöyle buldum kesinlik o anki beni dinlemiyorum yok sayıyorum. ilk zamanlar ben de acaba yapabilir miyim ya bir şey olsa yapamazsan vs sürekli bunlarla kafam doluydu ama öyle böyle geçti dedigim lohusa depresyonuymus panik atakmis kesinlikle o an kendimi dinlemiyorum ve sakin kalmaya çalışıyorum Umarım bebeğinizi en kısa sürede kucağınıza alır bu günleri atlatirsiniz

İçim yanıyor sadece ben böyleyim sandikca daha da korkuyorum umarım atlatabilirim A

Maalesef doğum sonrasının en zor şeyi lohusa depresyonu. Duygularınızı düşüncelerinizi bastırmayın etrafınızdakilerle paylaşın. Yalnız kalmamaya gayret gösterin. En önemlisi kendi kendinize sürekli "bu doğal bir şey 40 ım çıkınca geçecek geçici bir süreç atlatacağım az kaldı" diye telkinlerde bulunun. Çünkü gerçekten geçecek herkeste kısa süreli olan bir durum. Bu günler de hemencecik geçecek Annelik mucizevi bir şey

Aklında intihar düşüncesi var ise acilen psikiyatrik destek almalısın. Çok acil hem de

Öncelikle çok çok geçmiş olsun ben hastane problemi olmadığı halde ilk iki hafta ciddi anlamda bunalim geçirdim yasadiklarinizi anlayabiliyorum. Emzirmiyorsaniz lütfen bir yardım alın kendinizi toparlamaniz en önemlisi gerekiree ilaç kullanirsiniz . push ; H

Bu hisleriniz çok normal doğum yaptınız bebeginiz yanında değil ama sizin kendiniz ve bebeğiniz icinn daha umutlu ve daha güçlü olmanız lazım rabbim sağ sağlim kucağınıza aldırsın büyütmeyi nasip etsin

Siz boyle korkulara kapildiginiz icin goruyorsunuz. Akliniz oynuyor sizinle. Guzel seyler dusunun. Onu buyuttugunuzu ona alacaginiz seyleri kiyafetleri esyalari parka gotureceginizi falan hayal edin surekli. Sevin oksayin. Ona hissettrin bunu. Her annenin eminim boyle korkulari vardir sizin birde hastalaninca iyice artmis ama korkuyu buyutmeyin bebeginizle ilgilendikce azalacgina inaniyorum. Birde su lohusalik donemi gecsin hormonlariniz duzelsin daha iyi hissedecekseniz. Simdi sadece bebeginzle guzek gunlere odaklanin

Lohusa depresyonu olabilir. Birde bebeginizin rahatsizlanmasi iyice tetiklemis. Bak ben ölü doğum yaptim iki ay önce senin anlattgndan beter hale geldim günlerce ama ben tutunacak bisey bulamadim surekli dogum yaptim elim kucagim bos diye aglayp durdum. Senin bebegin var kucaginda ona tutunmalisin. Onun sana ihtiyaci var. Guclu olmalisin bu surecte birbirnize baglanmaniz lazim bebeginle. Bir uzmana gitmelisin. Cevrendende destek al. Kendi basina atlatman zor olud.

Arkadaşlar doğum yapalı 27 gün oldu. İki haftalıkken bebeğin nefesi kesildi bir hafta yoğun bakımda kaldı. Hastaneden çıktıktan üç gün sonra ateşlendi grip olduk şuan yine yoğun bakımda. Doğumdan beri zaten sürekli ağlama nöbetleri yaşıyorum zangir zangir titremeye ve ağlamaya başlıyorum hatta bir iki sefer kriz tarzı biseyler geçirdim. Sürekli bir korku. Nefes alamama hali var. sinir hastası gibi oldum kendimi tokatlar hale geldim. İştah denen bişey zaten kalmadı yemek falan yiyemiyorum.15 kilo verdim. Süt falanda kalmadı. Artk intiharı düşünüp durmaya başladım. Bebeğim gözümde kocaman bir dağ gibi büyüdükçe buyuyor yapamıyorum. sürekli kim bilir ömrü ne kadar daha neler göreceğim diye düşünmekten kafayı sıyırdım. Anne olmayı istedim ama doğumdan sonra yaşadıklarım normal gelmiyor sadece ben mi böyleyim nolur başından böyle şeyler geçen varsa bana bir akıl versin tükendim artk

Ben de doğum yapali 21 gün oldu ve benim de çocuğum yoğun bakımda kaldi ara sıra benim de ağlama krizim oluyor durduk yere kolay şeyler değil çünkü yaşananlar Eğer asamazsaniz destek alın ben de asamazsam destek almayı düşünüyorum

Bu dogru.. insanin sutu memelere inerken ates bile yukselebiliyir, o da titreme yapabiliyor. Benim 3. Dogumumda atesim yukselmisti hastanede bebek emdikce. emince birde ilk cocuklardan sonraki dogumlardan sonra rahimde dogum sonrasi sancilanmalar olur.. o anda titremeye baslamistim. Bu tabiiki fizyolojik birsey.. tabii birde ruhsal/psikolojik tarafi var isin.. Bence guclu olmaya calis ve yardim al, emziremedim Diye uzulme sakin, her cocuk emecek diye birsey yok.. gerekirse ilacta al toparlanmaya bak.. o bebegin sana ihtiyaci var, eminim bir kac ay sonra cok baska hissedeceksin.

Yok valla sütüm kesildi ona laf sokar zırt pırt görüntülü arıyor çocuk antibiyotik aldığı için kabız oldu sürekli bağırıyor niye ağlıyor susturamiyor musun deyip duruyor. Artk uykusuzluktan bende zombiye dondum S

Çok iyi anlıyorum ve bunu söylerken bile ben de yaşarken " evet insanlar zorlanıyordur ama benim kadar da mutsuz olur mu bir insan bebeği dünyaya gelmiş" gibi de kendimi kötü ve yetersiz hissettiren düşünceler de vardı. Bazı anneler bu duygulardan daha hızlı sıyrılır bazıları bir kaç ay bazıları 6 ay bazıları 1 yıl. Ama geçiyo. En önemlisi bebeğinin değil senin huzurlu olman. Çünkü sen huzurlu olduğun zaman o da huzurlu oluyor.

Allah yardımcınız olsun, zor şeyler yaşamissiniz isterseniz bir uzmana görünün siz iyi olursaniz bebeginiz de iyi olur

Ay canim benim ya unutma doğumdan sonra anne bebek bağları tam kopmuyor mutlu anne mutlu bebektir sen güçlü ol umutlu ol ki bebeğinde güçlü olsun

Çok şükür 72 günlük olduk bende iyiyim toparladım

Şirret karı

Bu cümleleri acilen bırakıp kendinize gelin. Bir çocuğumuz varsa eğer ne kadar darbe alırsak alalım çabucak toparlanmalıyız ebeveyn olarak. Çünkü çok küçükler bize muhtaçlar. Kendi kendinize toparlanamıyorsanız yardım almalısınız.

Sevgili güzel anne zor durumlar yaşamışsın. Doğum sonrası hormonal değişiklikler nedeni ile daha önce yaşamadığımız durumları yaşayabiliriz. Bunlar normal yani. Sakın korkma. Lohusalık oldukça zor olabiliyor. Bir de bebeğinin sağlık durumu seni etkilemiş tabi ki. Ama ben de iki kızım da doğduğunda yetememe kaygısı yaşadım. Bebek bakmak zor. Ama yavrun iyileşip yanına gelince bu zor günler geçecek emin ol. İlk dişi, emeklemesi, yürümesi, ilk kelimesi derken zaman akacak. Yüreğini ferah tut. Herkesin lohusalık sürecinde çeşitli zorluklar yaşadığını unutma.. En kısa zamanda bebeğinin sağlıklı bir şekilde kucağında olmasını içten diliyorum..

Sadece siz böyle değilsiniz tüm kadınlarda görülüyor öncelikle bunun doğal olduğunu doğal bir süreçten geçtiğinizin farkında olun rahatlayın. Size bunu yapan hormonlarınız ve 40 ınız çıkınca düzenece gircekler

Ya bu titreme hali aslında çok normalmiş ben de geçenlerde öğrendim. Yani sinir olayı filan değil sütünüzün kanallara inmesiyle alakalıymış. Ben de doğumdan sonra özellikle 2. Haftaya kadar birçok kez yaşadım. Aslında olması gereken iyi birşeymiş kötüye yormayın

Lohusalıkta hormonal nedenlerden tüm kadınlarda lohusalık hüznü görülür. Ancak siz intiharı düşünüyorum diyorsunuz hemen bir doktora psikiyatra görünün lütfen. Doğum sonrası depresyon çok ciddi bir durum. Yardım almanız lazım. Ama şunu bilin bu korkunç gibi gelen dönemler geçiyor hem de 1-2 aya. Mutluluk810 ́♥ Kün Fe Yekün ♥ ́ ♥ Şükürler Olsun ♥ Anneler

Bebeğime bakamaz hale geldim yanımda birileri olmadığında yine aynı krizleri yaşıyorum hiç böyle hayal etmemiştim aklımı kaybediyorum zannediyorum bazen Sibelim84

Bende öyle diyorum ama etrafta sürekli aynı laflar ilaç iceersen çocuğu emziremezsin. Zaten emziremiyorum çocuk tutmuyor memeyi ama anlatamiyorum A

Lohusa depresyonuna yakalanmissiniz gibi geldi, her kadinda dogumdan sonra oluyor. Benim kizim 5 gunluktu sarilik oldu hastanede yattim onla beraber. Ama bana sorun bir o zaman her seyden herkesten nefret ediyordum. O psikoloji cok ayri bir sey ama emin olun geciyor. :) bir sure yaninda rahat ettiginiz anneniz olur kv olur ya da kiz kardesiniz olur, birinden yardim alin ve kendinizi bu kadar hirpalamayin. Ilk birkac ay zor geciyor ama sonra alisiyorsunuz bebeginize. O zaman bu hisler hep iyiye donuyor. Insallah bu donemi kolaylikla atlatirsiniz. Moralinizi bozan herkesi etrafinizdan uzaklastirin. Mumkunse olumlu dusunen birileri olsun yaninizda. Bu donemden sonra biraz buyudu mu bebeginiz, bugunleri ozleyeceksiniz bile. Su an asiri sinirinizi bozan seylere o zaman guleceksiniz. Yani... Gececek.

Aynen öyle oldu çok şükür

Hassas insanların lohusalığı böyle geçiyor iyi düşünün iyi olsun bugünler geçicek emin olun bebeğiniz büyüyecek yanınızda yoldaş olacak

Çok teşekkür ederim 72 günlük olduk bebekte bende iyiym şükür geçti gitti o kötü gubler inşallah

Merhaba, çok geçmiş olsun. Bebeğiniz çok küçük ama çok güçlü. Hayata tutunmaya çalışıyor. Sizde bir anne olarak ona güç vermelisiniz. Elini tutup birlikte hayata tutunmaya çalışın. Nefes aldıkça ümit hep vardır. Küçücük bebeğiniz hayata tutunmaya çalışırken, siz vazgeçiyorsunuz. Olur mu öyle annesi. Lütfen toparlanmaya çalışın, siz güçlü olursanız bebeğiniz de güçlü olur. Vazgeçmeyin. Onun size ve sevginize çok ihtiyacı var. Gerekirse psijolojik destek, hafif bir ilaç size iyi gelebilir. Geç olmadan destek alın lütfen. İkinizde çok iyi olun. Bugünler geçecek. Buna inanın.

Şansıma kimse yanımda olamadı ama geçti şükür şuan cokk daha iyiyim A

Şuan sana gecicek desemde rahatlamaya aksın ama inan gecicek bunu yaşayan ilk sen değilsin ilk dogumumda bende günlerce ağladım çok zor bı dönem geçirdim ama inan hepsi geçiyor. Yardim al kendin baş edemiyorsan bu hislerle lütfen kendini de suçlama inan 10 kadindan 8 i bu depresyonu yaşıyor. Bak ikinciyi doğurdum geçmese yaparmiydimLütfen kendini hirpalama kalk bı güzel duş al bakım yap kendine bebeğine de geçmiş olsun umarım sağlıklı çok güzel zmanlariniz olur