Allahım beni kimseye muhtaç etme diye dua etmek en güzeli. Bakan olsa bile bakılmaklık olmak da hiç kolay değil. A Alev93 Geçmiş tozdur, üfle gitsin🏻 tek ayak

Yaşlanınca baksın diye çocuk yapılmaz. Yarın sabaha bile uyanacağımız belli değil. Benim çocuğum yok olur mu bilmiyorum. Olursa da bana baksın istemem büyük bir yük çünkü bu istek. Biz 2 kardeşiz annem hep bana oğlum bakacak diye övünürdü. Kardeşim annemin telefonlarını bile açmıyor. Annem küçüklüğümüzden beri arkam sağlam oğlum var modunda geziyordu pek öyle olmadı. Yani çocuğun olup ilgisiz de olabilir. İnsanların gezip hayatlarını yaşayacakları yaşta büyüklerine bakmalarını istemek büyük bencillik bence.

Huzurevinde gönüllü çalışıyorum 3 senedir. İnan çocuğun çokluğu değil hayırlısı makbul. Oraya terk edilen yaşlılar arasında birsürü çocuğu olan var ama gelen giden yok.

Kusura bakmayin ama boyle durumlarda ben hep anne babada bir hata ariyorum. Buyuk konusmak istemem ama 5 cocugun 5'i de hayirsizsa bir nedeni olmali. Herkes bu kadar kotu olamaz. Kendisine gul gibi bakan babayi yasliliginda arayip sormamak bayagi kotu kalpli olmayi gerektiriyor. 5 cocuk nasil boyle olmus acaba?

Yani imkanınız olursa başkasına baktıracaksınız kendiniz bakmayacaksınız. Ama ilerde çocuğunuzdan size bakmasını isteyeceksiniz çok yanlış düşünceleriniz var umarım kendinize bakıcı olsun diye çocuk yapmazsınız.

Ben nedense konu sahibinin o anlamda söylediğini düşünmedim. Arayıp sorma, gözetme anlamında kullandığını düşünerek yorum yapacağım. Benim de bir tane kızım var, ikinciyi düşünmüyorum. Yaşlılığı pek düşünmüyorum aslında, yaşadığımız ülkenin durumundan dolayı hep günü kurtarmaya odaklıyım. O çocukları gelecekte nasıl bir hayat bekliyor hep bunun kaygısını taşıyorum. Tek çocuğumuz da olsa 5 çocuğumuz da olsa hayat ne getirir bilmiyoruz. Çocuk sayısı hiç önemli değil, umarım kimseye muhtaç olmadan elden ayaktan düşmeden huzurla yaşlanıp göçeriz

Çocuk yapacak zamanda o an yaşlılığı düşününce liboda düşer.. nasıl bir vesvese buu

Yaşlanınca bana bakar diye çocuk yapılmaz. Zaten bu çağda çocuklar bize bakmaz, bakmasınlar da zaten. Yaşlılığı düşünüp kendinizi üzmeyin şimdiden. Özel bakım evleri var gayet rahat, güzel. Doktoru, hemşiresi başında. Tabi bunun için para gerekli. Yaşlılık için birikim yapmak lazım.

Ananeyle bizim dönemimiz onların çocukluğundaki, gencliğindeki beslenme şartları, gıdalar ile bizimki aynı değil. Biz o kadar dinç kalamayabiliriz

Aynen çok haklısınız. annem çok zor yürüyor evinde. Ama bütün çocukları çalışıyor ve ancak haftada birgün uğrayabiliyoruz. Bakıcı desen bakıcı tutacal kadar kazanamıyoruz. ve çok yoğun çalışmak zorundayız. Gördüğüm gelecek daha da zor olacak. O yüzden evladın bakmasını kimse beklemesin. Sadece kendimize bakabildiğimiz kadar iyi bakmalıyız gelecek için

Parada yeterli olmuyor ki 75 yaşında kapınızı kimse çalmayınca yalnızlık sevgisizlik para ile çözülmeyecek Hastaneye götürecek orada sizin elinizden tutacak yanındayım diyecek birisini parayla nasıl bulacaksınız Yaşlılık zor sürekli hastalanacaksınız hasta insan duygusallaşır şevkat sevgi ister

Hayat zaten çok hızlı akıyor. Şu anki zamanıma bile yetişip de adam akıllı yaşayabilen bir insan değilim ki yaşlılığı düşüneyim. Derdim sadece anı yaşamak. O bile zorken yaşlılığı da o zamana erişirsem o zaman düşünürüm. Garantisi yok yaşlanacak mıyım? Ben böyle düşünüyorum Benim de bir kızım var. Bize bakmasa da olur. Ben onu doğururken hiçbir ihtimali düşünerek doğrumadım.

Tabiki öyle. Kim ister gelin ile damat ile aynı evde oturmayı. Arada gozetsin arasın yeter. Beni tek anlayan siz çıktınız.

Hmm anladim. Kendi gelecegim icin bu saydiklarim kismen onemli. Fakat dunyaya kendi zevklerim ugruna getirecegim can icin bu saydiklarim bambaska boyutlarda can sıkıcı. Ben aldigim zevke bakarim anneligi tatmis olmaya bakarim oldukten sonrasini ne yapayim diyemiyorum maalesef. Y kusagiyim. Her gecen yil daha da kotulesiyor dunya bizzat goruyorum, hep birlikte izliyoruz. Karamsarim bu konuda evet ama abarti mi tartisilir. Tesekkur ederim cevabiniz icin.

Yok oluyor ve sorsanız en iyi kendisinin olduğunu düşünüyorlar içlerinde 1 tane mazlum çıkıyor kendi doğrusundan şüpheye düşüyor. Bazı insanların içindeki bencilliği asla çözemezsiniz. Ve içlerinde 3 u nefret ettiği halde kvye bakan birlikte yaşayan eşinin ailesinde tek sorumlu ilan edilen insanlar.

Benimde tek çocuğum var, sağlık sorunları ve başka sorunlar yüzünden 2. Çocuğumun olma ihtimali çok düşük. Yaşlılık ve gelecek kaygısı konusunda ne desem bilmiyorum, hayatın neler getireceğini bilmiyoruz... Yaşlanacağımızın bile garantisi yok ki. Ben Allah'tan her zaman ömründe, ölümünde hayırlısını istiyorum. Inşallah ileride kimseye muhtaç olmadan ölürüm.

Boşuna duyar kasmayın baksın diye değil en azından aranıp sorulmak isterim yazdım zaten. Ayrıca maddi durumum belli kendime bakıcı tutamam ya çocuğum bana bakıcı tutacak ya da devlet huzur evine giderim zaten. Tutup aynı evde bana bak diyen yok.

Ne kadar eski kafalısınız. Asgari ücrete yakın kazanıyorsunuz. Şu şartlarda çocuklar kendini kurtarsın fazlasıyla yeterli. Daha ne ihtimaller var hiç saymayım. Öyle yaşlanıcam da bana kim bakacak diye dertlenmeyin.

Kadının kendi ailesi yokmuş yazdığına göre

Ben yaşlılığı pek düşünmüyorum o zamana hayatımı en güzel şekilde deli dolu yaşamak istiyorum.

2 çocuklu olunca biri aramasa diğeri arar diye düşünmeyin, oturduğum yerlerden birinde yaşlı bir dede vardı valla şimdi yalan olmasın üzerinden epey zaman geçti çocuklarının sayısını unutmuş olabilirim ama en az 5 çocuğu olduğunu biliyorum, bu dedemiz vaktiyle hem çocuklarına hem yatalak kalan eşine bakmış, eşi vefat etmiş çocuklar evlenip gitmiş derken dedemiz 90'lı yaşlara gelmiş, o çocuklardan bir tanesi bile bir kere kapısını çalmadı, dedeye bir gün birimiz bir gün diğerimiz yardım ediyorduk, dede evinde tek başına vefat etti çocukları ölümünden sonra evini satmak için ortaya çıktı. Mevzu ölüm ise hiçbirimiz ne zaman ne şekilde öleceğiz bilmiyoruz ama kalabalık içinde bile olsanız ölüm tek kişilik, her şeyin hayırlısını ve kimseye muhtaç olmamayı dileyin.

Ben düşünüyorum yaşlılığı. İmkanlarımı, çocuklarıma (1 kızım var ve hamileyim) mutlaka birer ev bırakmak üzerine oluşturuyorum. Bir tane de bize. Artık kendimiz mi idare ederiz, yardımcı mı alırız bilmiyorum ama çocuklarımdan beklentim yok. Kendi anama babama da bakmayacağım. Hamileyim, çalışıyorum. Doğumdan sonra da ara vermeyeceğim. Eşimle kendi işimiz, benim alternatifim birini bulması mümkün değil. Eve gelen yardımcının günü artacak ben sadece çocuklar ve iş arasında mekik dokuyacağım. İlk kızımda 2 sene ara verdim işe, hata etmişim. Şimdi olsa yapmam, ama yine 2 yaş sonrası işyerlerinde az uyutmadım. Küçüğü direkt işe doğurcam Yine de yaşlılığımda kimseye yük olmak istemiyorum. Beni 3-5 günde bir muhabbete arasınlar, aynı sitede oturursak müsait olanla kahvaltı yapalım falan bana yeter. B

Neyse ona da şükür ya bu çocuklar bir alem gerçekten. İyi ki varlar Allah yokluklarını göstermesin, arada hal hatır sorsunlar insan ne ister başka?

Yaşlılığınızı düşünüyorsanız çalışın ve kazandığınız ile bu kaygınızı giderin. Bu yaşıma kadar hiç çocuğum bana bakar mı diye dertlenmedim. 6 çocuk da yapsanız ülkenin bu gidişatı ile 6 sı da bakmayabilir. Evladın hayrı bununla da ölçülmez.

Bu mesaj çok yanlış olmuş. Olmayan olanı kaybeden ne yapsın? Bir gecede 40 günlük bebekler yanliz kaldı hayatın içinde bizi ne beklediği belli mi?

Amin en büyük duam bu hepimiz için

Hayatı akışına bırakmak ve hayırlısını dilemek laızm. Sürekli kaygıyla yaşanmaz Sonraki dakikamızın garantisi yokken çok ileriyi düşünüp de paranoyak olmanın anlamı yok, anı yaşamak lazım, ilerisi için de Allah kerim deyip düşünmemek lazım

Vicadanlı merhametli çocuk yetiştirirseniz o çocuk çokta güzel bakar hastalığınızda yanınızda olur Siz evladınızı en güzel şekilde yetiştirmeye çalışın

Ölüm korkusu normal bir şey, bunun için Irvin Yalom'un Günübirlik Hayatlar, Güneşe bakmak ölümle yüzleşmek kitaplarını tavsiye ederim. Ancak bu korku nedeniyle kapım çalınsın diye imkan varken dahi ikinci çocuğu tavsiye etmem. İnsan kendi korkularını kabullenip aşamadigi için bu kadar bencilleşmemeli. Belli yaşta iki insan elinden geleni yaptığı halde kazancından memnun değilse mesela yapmanız gereken sizin bunu nasıl artırabilirim diye düşünmek, kendinizi geliştirmek. 25-30 larında ve kendini istedigi gibi gerceklestirememis insanların daha da kötüye gittiği kesin olan dünyaya daha dünya şartlarında kendileri istedikleri yere gelememisken bencilce bir çocuk daha yapmasını hiç desteklemiyorum. O çocuk da ihtiyaçları karsilansin isteyecek mesela, elimizden bu geldi çocuğum denilecekken ondan ne hakla daha fazlası beklenebiliyor ben anlamıyorum. Buna ne veriyorsun ki ne umuyorsun denir. Bir çocuğunuz olmuş zaten, elinizden geleni yapın, onun için de kendi hayatınız için de. Gezin tozun, adam gibi yaşayın. Eğer onu mutlu ederseniz ve gerçekten iyi bir ebeveyn olursanız siz istemeseniz de kapiniz çalar zaten.

Yaşlanınca tek güvencemiz paramız olacak, para biriktirmek lazım. On tane çocuk da yapsak bakacakları hayırlı olacakları ne malum, yaşlılığımızı garantiye alacak hamleler yapmamız lazım şimdiden, insana kendinden başka kimseden fayda yok.

Yaşlılığı düşündükçe nefesim daralıyor çok korkuyorum alzeimer falan olmaktan Ölümün bile hayırlısı gelsin Kimseye yük olmadan 3 gün yatak 4. gün toprak

Bence konu çocuk sayısı değil. Allah devletimize zeval vermesin, sosyal devlet özelliği gelişmiş bir ülkedeyiz. Pek çok kurum ve kuruluş yaşlılarımızın yanında. Ben de bazen düşünürüm, yaşlanınca ne olacak diye. Tek çocuğum var, yalnızım. Bana bakacak kimsem yok. Çocuğumun da bana bakacağını sanmıyorum. Çalışmak, işler olmak lazım. Bilgi gerektiren konularda çalışabilecek eğitimler almak önemli. Ama yine de Allah elden ayaktan düşürmesin, Allah kimseye muhtaç etmesin...

Yasliligini dusunen birikim yapsin kendine yardimci tutar.

Bizim eşimin uzaktan akrabası teyze hiç evlenmemiş annesiyle yaşamış anne ölünce yalnız kaldı ama hastalandığında yeğenleri sürekli ilgilendi Yeğenleri hastanede hep refakat etti kadın 85 yaşında 2 ay hastanede yoğun bakımda kaldı sonra vefat etti yeğenleri devamlı ziyaretine gitti malını da hep yeğenlerine bırakmış kadın sağlığında da demiş evlerimi size bırakacağım diye hiç rezillik yaşamadan öldü Evleri olmasa böyle bakan olur muydu bence olmazdı

Ailemle hastalık gördüm, yaşlılık gördüm o yüzden ileriyi düşündüm hep. Ne olacağımızı bilmiyoruz, yaşlanıncaya kadar bu yaşama garantimizde yok ama çalışamayacağım zamanlar için yatırım yaptım. Çocuğum yok, olsa da bana baksın istemem, özel huzurevlerini düşündüm hep. Ama kul düşünür kader gülermiş o yüzden dua ederim hep, Allah kimseyi kimseye muhtaç etmesin, son nefesimize dek kendi işimizi görebilmek nasip etsin.

Bolca çocuğu olup yaşlanınca ilgilenmeyin o kadar çok tanıdığım var ki anlatmam. zaten yaşlanınca baksın kafasıyla çocuk yapılmaz. Gördüğüm kadarıyla yaşlanınca kimin parası varsa o kişi kalan hayatına gayet güzel devam ediyor. Özetle ben yaşlılık için Allahtan çocuk değil, para istiyorum

... Kisisel olarak cocuk sahibi olma istegimden vazgectim bu sebeplerle. Evli degilim ama evlensem de bu saatten sonra sirf bu yuzden yapmak istemiyorum. Ne kadar ciddi bi vazgecis bu icten ice cok uzgunum.

52 yaşındayım, çocuğum yok, kardeşim de yok. Yaşlılığı düşünmüyorum hayatımı yaşıyorum. Bir ara beni de yaşlanma kaygısı sardı yalan yok ama geleceği bilemeyiz. Ölümün ne zaman ne şekilde geleceğini bilemeyiz. Huzur evine de gitmeyi düşünmüyorum ama ne olacağı belli olmayan bir geleceğin kaygısı ile bugünümü mahvedemem. Kendime iyi bakıyorum. sağlığım da çok şükür şu anda yerinde ben de bunun keyfini sürüyorum.

Ben küçükken mahallenin çok saygın bir ailesi vardı Adamın 6 oğlu, 3 kızı, birde kendilerinin büyüttüğü öksüz bir kız torunları vardı Adam hepsinin evini yaptı Kendisi vefat edince karısı yıllarca sefillik çekti, hiç kimse bakmadı Kötü bir insan da değildi Yani çocuk falan hava Benim 1 tane oğlum var hiçbir zaman bana baksın demedim, hiçbir beklentimde yok O bana muhtaç olmasında Yinede Rabbim kimseyi kimseye muhtaç etmesin

Ben çocuğum bana baksın istemem. 35 yaşında çocuk yaptığımı varsayarsak ben 70 yaşındayken o 35 olacak. Hadi 75e kadar idare ettim diyelim olsun 40. Eee ömrünün güzel yıllarını bir daha geri gelmeyecek zamanlarını evde benim başımı bekleyerek mi geçirsin. Gelsin gitsin sorsun vefalı olsun isterim. İmkanlarım bu şekilde olursa kendi bakıcı paramı kendim öderim zaten ama benim imkanım olmazsa da çocuğumun var olsa eve bir bakıcı almasını eğer durumum iyi değilse kamera sistemiyle bakıcının hareketlerini takip etmesini temenni ederim. Benim dedem çok uzun yaşadı vefat edene kadar da turp gibiydi. Birden bir sebepten vefat etti. Allah herkese nasip etsin dediğim bir ölüm.

Negatif de pozitif de öyle bir enerjidir ki, çağırıldığı yere mutlaka gelir. Ama 1 gün sonra ama 20 yıl sonra.

Yarının bile garantisi yokken yaşlılığı çok da düşünmüyorum açıkçası ama 5 tane de olsa bakmayabilirler. yaslaninca bana baksın diye çocuk yapılmaz bence. bende 2 tane var hayat ne getirir yaslanir muhtac olursam bakarlar mi bilmiyorum Allah elden ayaktan düşürüp evladına bile muhtaç etmesin kimseyi. havese

Çocuk sayısıyla hiç ilgisi yok. 10 çocuğun olur aman diğeri yapsın derler hiç biri çalmaz kapını ya da Bi tane olur hayırlı evlat olur. Allah kimseye muhtaç etmeden çocuğuma yük olmadan elden ayaktan düşmeden hayırlı ölüm versin.

"Seni abin/ablan hayırsız çıkarsa bana bakasın diye doğurdum" Bir çocuğa verilecek sevgiyi geçtim çocuğun varlık nedenini bile koşula bağlamak... Bu konu aklıma "My Sister's Keeper" filmini getirdi nedense.

Yani yaşlanınca ne olacak diye hiç düşünmüyorum ama yaşlılığıma yatırım yapıyorum maddi manevi. Çocuklarım arar mı sorar mı hiç o açıdan bakmadım. Anneme bakmak nasip oldu çok şükür keşke yasasıydı da o kadar daha baksaydım. Ama olur çocuklarım benim yapmadığımı yaparlar hayallerinin peşinden gidip yurt dışında bir hayat kurarlar belki kendilerine. Eşim yanımda olsun hayat arkadaşım eşim çünkü birbirimize bakarız artık Ama maddi olarak buna hazır olmak şart.

Kusura bakılacak bir durum yok sorgulamakta haklısınız, dedenin gençliğini, çocuklarıyla ilişkisini veya aile hayatını bilmiyorum, ben tanıştığımda zaten 90 yaşını geçmiş evinde yalnız yaşayan biriydi, bana anlattığıysa ben anne babama baktım, yatalak kalan karıma ve o arada çocuklarıma baktım, hepsini okuttum büyüttüm evlendirdim şimdi hiçbiri kapımı çalmıyor derdi ve ağlardı. Yaşlı olunca bilirsiniz insan üzülüyor çok üzülürdüm haline lakin çocuklarını yetiştirirken burunlarından getirdiyse bilemem ama şu var ki çok yakından bildiğim ki zaten kendisi akrabam 3 çocuklu bir anne var, çok şükür şimdilik kendisine bakabilecek durumda ama 3 çocuğu da kendi işleri olunca koştura koştura annelerine gelir, hepsi çocuklarına bile baktırır ama kadın hasta olunca bir tanesini bile ortada göremezsiniz, bazen anne babalar gençlikte çocuklarına davranışları yüzünden yaşlılıkta yalnız kalırken, bazen de çok iyi anne baba olmanıza rağmen yalnız kalabiliyorsunuz. O yüzden hayatı yalnız göğüslemeniz gerektiğini düşünerek planlama yapmalı.

Çocuklara bakım yükü yüklemek çok kötü. Burada eşinin ailesine bakmak zorunda kalınca herkes isyan ediyor ama kendisine bakılsın istiyor çok saçma. O çocuk kendisi bir yetişkin olacak ve hayat kuracak tabi ki bazen arayıp sormalı ama ben huzur evlerini mantıklı buluyorum ayrıca gittiğim ziyaretlerde fark ettim ki yaşlılar orada daha mutlu kendi yaşıtları ile sosyalleşebiliyorlar. Hatta orada yeniden evlenen bir çift bile vardı. Baksınlar diye bencilce çocuk yapılmaz. Çocuk karşılık bekleyebilecegin bir canlı değildir. Sen ona bakmakla yükümlüsün o değil.

Ben ne zaman çocuğum bana baksın yazmışım ya. Çocuğum bana bakıcı tutabilecek maddi durumu olur mu olmazsa huzur evine giderim yazdım zaten. Kendim gidemedim çocuğumu yurtdışına gidecek şekilde buyutecegim tek isteğim bu. Tek isteğim aranıp sorulmak. Ama evladım hayırsız çıkar arayıp sormaz belli mi olur biri aramazsa diğeri arasın isterim. İsterim yani bu istek bencilse bencil isterim. Ama realitede zaten ikinci çocuğu yapamam ki

Ben huzurevi seçeneğini kendi adıma korkunç buluyorum. Büyük konuşmak gibi olmasın ama annem, babam ya da kayınvalidem için son seçenek olarak bile düşünmem. Her koşulda yanlarında olmaya çalışıyorum, gerekirse bebek gibi de bakarım. Ha çocuğum bana ileride bakar mı bilmiyorum ama yanımda olmasını isterim.

Bende çok korkuyorum yaşlılıktan ama bazen ananeme bakıyorum 72 yaşında hala dinç kuvvetli köyde calısıyor hep doğal beslendi her gün yemek bile yemezdi çoğu gün yoğurt süt ile geçerdi ve çok güçlü bir karaktere sahip ağladığını bir şeyi kafaya taktığını hiç bilmem ki evlat acısı aldatılma her şeyi gördü. Sanırım hayatta böyle kendine iyi bakınca kafaya takmayınca iyi bir şekilde yaşlanıyorsun. Ama çok takıntılı üzüntülü biriysen illa bir hastalık kötü şeyler insanı buluyor p yüzden rahat olacaksın kimsesiz kalsam bile diyorum dünyada tek insan ben mi kalıcam illa birisi yardım eder

Uff baksin diye çocuk yapılmaz vidi vidisine de hastayım. Baksin diye yapılmaz evet ama bakması beklenilir. Ben bekliyorum valla kardeşim. Doğdu doğalı kendimizin önüne koyup etrafında pır döndüğümüz canlıdan hiç mi beklentimiz olmayacak? Ben bekliyorum. Allah elden ayaktan düşürmesin kimseye muhtaç etmesin elbette ama oldu da dara düştüm ihtiyacım var o da beni düşünsün. Annem iyi yaşıyor mu acaba diye endişe etsin. Bunun için de bir zahmet özveride bulunsun. Ben kendi aileme bakiyor muyum? Babam genç rahmetli oldu kismet olmadı. Annem icin her şeyin en iyisini düşünüyorum, bakiyorum evet. Parası olduğu halde ameliyat parasını zorla veriyorum. Tatilimi ona hastane ve evde refakat etmek için veriyorum. 6 kardesiz neden o yapmiyor da demem. Ben yapmalıyım annem için en fazlasını yapan ben olayım istiyorum. Kayinvalidemi zerre sevmem küsüm ona da vaktiyle evlatların yapacak tabi neden çekinecekmişsin. Büyüttün baktın hayatını feda ettin damatmis gelinmiş diye çekinme sakın. Evlatlık beklemek hakkınız demisligim var. Maddi manevi neyi varsa herkes hakeden anası babası için vermeli.

İleride bana baksın mantığı ile çocuk yapmak çok yanlış bir düşünce. Her şeyin hayırlısı olsun şu hayatta, ölümün de. Ben hep, elden ayaktan düşmeden, kimseye yük olmadan göçüp gitmek için dua ederim. Babam rahatsızlandı ve 12 gün içinde vefat etti, bizim için çok zor olsada o çok hayırlı bir şekilde vefat etti. Ben de bu şekilde teselli ediyorum kendimi işte.

O yüzden gençken elimizden geleni yapıp tevekkül edeceğiz. Bu kaygıyla yaşamak normal değil hayat muamma bugün olmaz dediğin yarın olur akışa bırakın...

Ben tek çocuğum. Tabiki çocuğum yalnız kalmasin diye de düşünüyorum. Ama inkar edemem kendimi de düşünüyorum. Bakilmak aynı evde yaşamak anlamında değil en azından aranıp sorulmak anlamında.

Bakımevleri de emekli maaşının 2 katı filan

2 asgari ücretliyiz diyorsunuz 2. çocuğu yapsanız teke düşecek bu para tek çocuk bakılmaz o parayla birde 2. diyorsunuz hadi bunu geçtim sırf ileride bana baksın diye bir çocuk yapmak ne kadar mantıklı? Çocuk değil bakıcı arıyorsunuz siz. Benimde tek çocuğum var bizden daha fazla gelirimiz var ona rağmen 2. yi düşünmüyorum hayat şartlarından zaten ay bana yaşlanınca nasıl bakacak bu çocuk diyede 1kere bile düşünmedim bencillik bu.

Cocugum yok, kaldi ki olsa da ileride bana baksin gibi bir beklentim de olmaz. Ama yasliligi zaman zaman dusunuyorum ve tek basima olup gidecegim gercegini kabullendigim icin, bu duruma kendimi adapte edip kabullenmeye calisiyorum

Aynı kaygıdayım. Biz gelip gidiyoruz ama kaynaklar tükenirken onlar sefalet içinde mi hayat sürecekler. Bir ülke kalacak mı onlara

Üzerine yükünü koymak için cocuk yapilmaz ama şaşirmadim coğunluk boyle.

Eşimle ikimiz de özel sektörde çalışan insanlarız. Asgari ücret bir tık üstü alıyoruz. Bir oğlumuz var. 6 yaşında, İkinciyi yapmıyorum çünkü bırakabilecegim kimse yok. Ana istiyorum. Bakıcı parası dünya para bunun yerine iş biraksam geçinmek aşırı zor. Bazen yaşlılığı düşünüyorum Bir evladım var başka kimsem yok anne baba kardeş yok. Bu evladım da hayırsız çıkabilir bana bakmıyorum diyebilir. Ya da bana bakıcı tutacak gücü de olmayabilir. Keza benim de bu gidişle olmaz zaten. Belki yatalak olacağım. Huzur evine giderim. Devletin böyle imkanlari var. Ama orası da anlatılanlardan dolayı korkutuyor. Bilmiyorum ya bu sıralar beni bı gelecek kaygısı yaşlılık kaygısı sardı. Tabiki çocuk bana baksın diye yapılmaz ama aranıp sorulmak isterim en azından. Biri aramazsa öbürü arar diyebilmek isterdim. İkinci çocuk isterdim ama yapamam. Öyle bir iç döküş konusuydu. İyi geceler

Bu hayatta hiç düşünüp plan yapmayacaksın o an ne varsa onu yaşayacağız. daha 2 hafta önce temizlik yaptırıcam, koltukları yıkatıcam bebeğim doğunca şöyle böyle yapıcam derken aniden sezeryana alındım bebeğim şimdi küvözde tek istediğim bir an önce iyileşip gelmesi. Ben hamileyken tek çocuk yeter diyordum iş yerinde birisi bana 65 yaşında tanıdığının tek çocuğunun vefat ettiğini anlatıyordu. 2. çocuk da olmalı diyor çok saçma 2. Çocuğu sanki yedek olsun diye yapmak gibi bir şey. Yani istemek ayrı böyle ihtimalleri düşünüp çocuk yapmak ayrı. hayatta hiç bizi ne bekliyor kimse bilemez. Belki doğurduğun çocuk imtihanın olacak belki de iyi olacak bilemeyiz ki. Bir senemi bir günümü dahi bilemezken yaşlılığı falan düşünüp kafamı eskitmeyeceğim bende her şeyi en ince ayrıntısına kadar düşünen biriyim bu arada yeterince eskittim şimdi yenmeye çalışacağım.

İlerleyen sureclerde bakim evlerinin daha yayginlasacagini dusunuyorum hatta zorunluluk olarak dusunuyorum artik geldigimiz noktada

Allah herşeyin olduğu gibi, evladın da hayırlısını versin. Yaşlılıkta baksınlar diye çocuk dünyaya getirilmez diye düşünüyorum. 56 yaşımdayım, 90 yaşındaki anneme bakıyorum ve görüyorum ki yaşlılık çok çok zor. Allah kararlamistir, hayır düşünelim hayır olsun...

bana baksın mantığı ile çocuk yapılmaz ya çocuğa yazık ama 2 çocuk her zaman için idealdir tek çocuk olayını hep üzücü bulurum bu sebeple imkanı olan sağlığı el veren herkesin en az 2 çocuk yapmasını daha mantıklı buluyorum tek çocuktan benim üniversitede bi arkadaşım vardı, samimi kızın annesinin bi yığın hastalığı var, babası da yatalaktı ikinci çocuğu yapamadan adamcağız kaza geçirmiş yatalak olmuş vs başka kardeş de olmadığı için bu kızın elinin daima ailesinin üstünde olması gerekiyor kız mezun oldu 3 sene ailesi yüzünden iş hayatı kötü etkilendi çünkü küçük yerde yaşıyor ilçede ailesi şehir merkezine bile çok uzak gidip gelmen sıkıntı olur bilmem ne demişti kızın iş hayatını 3 sene boyunca bi şekilde engellediler yani bi yere girdi 1 sene kadar çalıştı o da okuduğu alanla alakasız bişiydi kariyerine faydası yoktu başka kardeşi olsa bu kız gözü arkada kalmadan büyük şehre gider çalışırdı çünkü yaşadığı yerde imkan yoktu en sonunda ailesi vicdan yaptı kızım senin işin hangi şehirde olacaksa oraya git bizi düşünme biz hallederiz dediler de kız öyle olunca doğu tarafında büyükşehire gitti kariyerine başladı vs şimdi artık asıl kadroya girme zamanı gelmiş ailesine yakın bi şehre tayin isticek ben çok kızmıştım mesela o dönem ailesine madem kıza günün sonunda biz başımızın çaresine bakarız diyeceklerdi neden 3 sene oyaladılar kız yaşadıkları yerde iş bulamayınca mecbur kaldılar yani yine kızı düşündüklerinden değil ne kurslara gitti ne sertifikalar aldı bu dönemde ama işe yaramadı onlarda böyle örneklerde var bence herkes kendi yaşlılığını kendisi düşünmeli bencilliğe sebep olacak aksiyonlar almamalı

Hayatta hiç çocuğun olmayacak gibi hissederdim şimdi ise bir evladım olacak. Yaşlılık korkusu bende de var.. yalnız kalmak istemiyorum diyordum önceleri şimdi ise o kendini kurtarsın belki de dünyanın bir ucunda olacak aman o kurtarsın diyorum.. Çocuk sahibi olmak tamamen kumar boşa dememişler alimden zalim de çıkabilir diye. Benimle yasamasın hayatını düzenini kursun bir ailesi olsun isterim ama anneyi de unutmasın arasın sorsun arada gelip görsün bu istekler çok normal başka yapmayı düşünmüyorum bir tane yeter

Benim eşim boşanmış bir ailenin tek çocuğu. Annesi akciğer kanseriydi biz tanıştığımızda. Kadın inanılmaz despot bir kadındı. Evleneceğine tahammül edemedi. Neyse biz evlendik. Sürekli eşime emirler veriyor. Evine gitmeyeceksin, bana bakacaksın diye. Ben tüp bebek tedavisi görüyordum. Kadın eşime "boşuna uğraşmayın. O yaşlı çocuğu olmaz" dedi. O lafıyla kendi annesini sildi. Kadın 2 sene daha yaşadı. Erkek kardeşi ve hanımı baktı. Çocuğuna şefkat göstermeyen ebeveynlerde yalnızlığı mahkum kalıyorlar.

Ben tek çocuğum simdilik ihtiyaçları yok ama bakıma ihtiyacı olma durumuna düşerse ilk isteğim bakıcı tutmaktır ama buna maddi gücüm yetmez huzur evine yollamaya da gönlüm elvermex dolayısıyla bakarım tabiki. Bu eşim için de geçerli.

Benim de bir cocugum var. Bana bakmasini istemem. Arayip sormasini tabi ki isterim. Hayatimda varligini hep hissetmek isterim ama kendi hayatina engel olacak sekilde degil. Ozel bakimevleri cok pahali. Birkac ay once bir arkadasimiz annesini gonderdi. Aylik 30 bin TL idi. Simdi daha da artmistir. Adamcagiz kendisi emekli. Emekli maasi yarisi bile etmiyor. Esinin durumu iyi oldugu icin gonderebildiler teyzeyi. Zaten birkac ay sonra vefat etti. Emekli maasa asla guvenilmez. Gelecek icin ciddi bir yatirim yapmaliyiz bence. Ben de bunu dusunuyorum. Ogluma yuk olmadan yasamak istiyorum.

Anneannene maşallah Yalnız mı yaşıyor Önceki

Öncelikle dünyaya yalnız geldik ve yalnız gideceğiz. Bu demek değil ki sürekli yalnız olacağız. Ama bir noktada az da olsa yalnız kalmaya alışmak lazım diye düşünüyorum. Yaşlılık korkusu çok büyük ihtimal yalnızlık korkusu ile paralel gidiyor. Benim çocuğum yok 37 yaşından gün aldım. İki kardeşiz. Annemin babamın herseyine koşarım ama bu benimle alakalı. Onları sevdiğim için ve içimden geldiği için isteyerek yapıyorum. Hayırlı evlat olunması bana göre biraz çocuğun karakteri ile bir de ailenin çocuğu yetiştirmesi ile alakalı diye düşünüyorum Ama mutlaka yaşlılık için pasif gelir veya gelirler olmalı. Şu anki konjonktürde eğer durumun çok iyi değilse, maaşlı çalışan isen, kendi işin değilse anca kendini ve kendi çekirdek aileni geçindirebilirsin. O yüzden yaşlılıkta önce maddi olarak kendine güvenmen lazım. İleride arada çocuğun maddi destek verir amenna. Ama maddiyat yoksa nasıl verecek. Manevi olarak çoğu kişi anne babası ile zaten iyi kötü ilgileniyor. Çevremde gördüğüm çocuk doğurup ilgilenmeden, sevmeden çocuk buyutenlerin ileride de çocukları manevi bile destek olmuyor. Çünkü anne baba sevmemiş ki. Çoğu ilgilenilmeyen anne, babaların öyküsü böyle. Çok az yeterli ilgi sevgiyi verdiği halde sonradan anne baba ile ilgilenmeyen çıkar. İnsanımızda şu var ne kadar çok çocuğum olursa biri bakmazsa diğeri bakar. Artık o bitti. Eğer yetersiz koşullarla bir sürü çocuğun olursa ileride o çocuklar sana bakmak yerine seni suçlar okutmadınız, yedirip icirmediniz vs diye. Ki o konuda haklılar. Dünyaya gelmelerine vesile olmuşsan çocuklarınla maddi manevi ilgileneceksin, onlara yeterli olacaksın. Kısaca yaşlılık için maddi birikimi oluşturmaya bakın. En azından başını sokacak bir eviniz, arabanız, emekliliğiniz ve kefen parası dediğimiz nakitte en az 500 bin olmalı. Ne olur ne olmaz acil ameliyat vs parası.. sonrası Allah kerim. İnşallah çocuğunuz vicdanlı olur da manevi ilgi verir. Ama ben açıkçası çocuğumla aynı evde ileride yaşamak istemezdim, evim ayrı olsun arada gelip gitsin arasınlar isterdim. Bir de yardımcım olsun arada yemeğimi yapsın, benimle iki sohbet etsin isterdim. Bunun için de para olması lazım. Özel bakım evlerinde de şöyle kalınabilir emekliliğiniz olur ve kendi evinizi kiraya verirsiniz, öyle özel bakım evi finanse edilir. Bu arada özel bakım evlerinde iyi olanlar da var öyle duydum. Hepsi çok kötü değil, orada kalmak da bir tercih. Ben sizin yerinizde olsam maddiyat için sadece kendime güvenirim. Maneviyat için ise hayırlı evlat yetiştirmeye çalışıp bol bol hayırlı evlat olması için dua edip hayırlı evlat olup arada gelsin arasın sorsun isterdim. En azından elimden geleni yapardım. Gerisini tevekkül ederdim..

Ekimde baslayacak ruhumun

Bu konuda kayinpederim büyük bir ders verip gitti bize. Asla hastahaneye gitmek istemeyen ömrünün son haftasına kadar çalışan doktor kontrole çağırdığı gün ben ise gidicem diyen insandı. Yapamam derdi, kimseye muhtaç olamam. 5 dk içinde kalktı gitti yuruyerek aşağı indi ambulansa bindi konuşuyordu ambulanstan inemedi hastahanede ugrasmislar ama ise yaramadı. Dusunuyorumda geride kalana çok zordu ama ne o ne bizler onu yatarak görmeye dayanamazdi o yaşamak olmazdı ztn.

Herkes para biriktirelim diye yazmış da valla öyle zamanlar geliyor ki o paran zerre fayda vermiyor dedem alzehimer olduğunda doktoru evden başka yere gitmemesi gerektiğini sadece evinde yaşaması gerektiğini söylemişti bakıcı bulamıyorduk hem erkek olduğu için hem de bakımı zor olduğu için üstelik dedem çok da zengindir yine evlatlarından fayda gördü ben şuna inanıyorum ne para ne pul geçiyor gençliğinde sağlığında ne iyilik yapıyorsan yaşlılığında da o karşına çıkıyor

Tamam da öyle birinin olmasını biz seçmiyoruz ki. Çocugun bir aile kurabilir. Belki yurtdışında yaşayacak belki hayırsız olacak. Mesela ben aileme bakmak istemem ha arada ziyaret ederim ama bakmak istemem. Param olur da bakıcı tutabilirim umarım yoksa yaşlılık hem onlara zehir hem bize zehir olacak bir durum

Yoksa ne yapacağız? Şimdiden bunalıma mı girelim?

İkinci çocuğunuzun size bakacağının garantisi var mi? Bu ekonomide ikinci çocuk lüks. Asgari ücretin bir tık üstüyle iki çocuk iki yetişkin nasıl geçineceksiniz? Allah uzun ömür versin kimin ne kadar yaşayacağı da nasıl öleceği de belli değil. Bir tanıdığım 6 çocuğu varken tek başına öldü.

Konu sahibinin, çocuk gecesini gündüzüne katsın, hiç nefes almadan bana baksın, birlikte yaşayalım falan gibi düşüncelerle söylediğini düşünmüyorum bu konuyu. Yani ileride bakıcı tutacak ya da huzurevine gidecek parası bile olsa insanın, yine bu bakıcıyı ya da huzurevini denetleyecek onu önemseyen birine ihtiyacı var. Kişinin önemsendiğini bakan kişilere hissettirecek biri mutlaka şart. üç çocuğum var ve evet hayatlarını bana feda etmesinler ama benimle ilgilenmelerini, zor zamanda yanımda olduklarını hissetmeyi isterim. Aileyiz sonuçta ve anılarımız, bir geçmişimiz var, anneleriyim yani daha ne olması lazım. Ben de hayatlarını benim için harcasınlar istemem asla ama önemsesinler yani, sırtta dönmezler umarım.

Yaşlılığı düşündükçe tetiklendiğim yek şey daha çok gezmek görmek hayatın tadını çıkarmak. Geriye dönüp baktığımda ahh keşke dememek. Evladıma da asla yük olmak istemem arasın sorsun gözetsin isterim. Evimiz var emekliliğim olcak yeter.

Ben hep annemin babamın biz seni okuttuk sende yaşlanınca bize bakacaksın nidaları ile büyüdüm. Benden hariç 3 çocukları olmasına rağmen herşeyi benden beklerler maddi manevi. Nefret ettim. Ama öyle bir vicdan olduki bu durum bende. Herşeye ben zıplıyorum. Bişeye ihtiyaçları var ben, hasta olurlar ben. 7-8 aylık bebeğimle hastanelerde koşturdum kaç ay ne diğer ablalarım çocuğuna biz bakalım dediler nede annem Allah tazı olsun dedi yaranamadım!!! Sonra eşim bir gün dediki sen kendini o kadar feda etmişsin ki kendini unutmuşsun. Onlarda senin görevin zannedip minnet dahi duymuyorlar. Senin kendi ailen var evet tabiki gerektiğinde bakıcaz ama seninki abartı!!! Sonra kendim geldim. Bu yaşadıklarımdan sonra çocuklarıma ASLA bize bakacaksınız edeceksiniz demem. Onların dünyaya gelmesini biz istedik. Allah nasip etti. En güzel şekilde yetiştirip hayata karışmalarını sağlayacağız. Bize baksınlar diye çocuk yetiştirmek bencillikten başka bişey değil. Rabbim kimseye muhtaç etmesin.

bizim nesil hep bakımevlerinde kalacak. çoğumuz çocuksuz ya da tek çocukluyuz. yaşlı nüfus artıp genç nüfus azalacak. bakıcılarımız hemşirelerimiz filan suriyeli olur herhalde. idare ederiz bir şekilde.

İkinciyi isterdim yazdım sadece istek yani malesef realitede zaten yapmam yapamam malesef. Hani bakiyorum anneanneme her gün telefonu çalıyor aranıp soruluyor 5 çocuğu var biri bakıyor diğerleri o bakana maddi destek veriyor. Güzel bir durum yani kim istemez ki böyle bir seyi.

Kimin kimden önce vefat edeceğinin garantisi var mı ki? Tanıdığım birçok yaşlı var evlat acısı gören. Allah esirgesin ancak bu bir gerçek. Siz yaşlanana kadar yaşayacak mısınız mesela o da meçhul. Yarın ne olacağımızı bilmediğimiz bir hayat için bu kadar kaygılanmak yanlış bence. Çocuklarımızı merhametli ve iyi bir şekilde yetistirmeye çalışmak yapabileceğimiz tek şey.

Düşünceleriniz fazla kaygılı ve gerçekçi değil. siz şu an çocuğunuzu seviyor, sayıyor, gönlünü hoş tutuyorsanız o da zaten size aynı duygularla karşılık verir ya da en kötü minnet duygusuyla ilgilenir zaten ileride. Annemin 2 çocuğu var da ne oldu Yaşlanınca huzur evine gideceğim derdi ama hastalanıp yatağa bağımlı oldu ve hiçbir huzur evi böyle bir kişiyi kabul etmiyor. Huzurevine gidebilmek için de sağlıklı ve paralı olmanız gerekiyor :) 10 tane de çocuğunuz olabilir ve hepsi farklı şehirlerde ya da yurtdışında yaşıyor olabilir, böyle durumlarda zaten bi ona bi ona atıyorlar yaşlıları kimse istemiyor. Ya da yine tüm sorumluluk 1 kişide oluyor. Evlenmeyen kız evlatta falan oluyor, o kişinin de hayatı ana baba bakmakla geçiyor. Benim de yaşlılık kaygım var ama benimki şu şekilde. Tek bir çocuğum var, bana bakmak zorunda mı kalacak? Umarım kafam yerindeyken ve elden ayaktan düşmeden ölürüm şeklinde bir dileğim var benim de. Hele ki annemin hastalığından bende de çıkarsa kesin olarak kararlıyım ki kendi hayatıma son vereceğim. Çünkü hiçbir evlat ebeveynini öyle görmemeli, ona bu şekilde bir yük olmamalı. Benim tek bir kızım var. Sürekli Anasının babasının hastalığı ile uğraşıp durmasını istemem. Çok fazla yıpranmadan Kendi hayatını yaşamaya fırsatı kalsın isterim. Yani yaşlanınca en kötü sonuç kimse bizle ilgilenmezse ölürüz, sağlıksız sağlıksız yaşayacağıma ölsem daha iyi zaten :)

Cocuklarimin bana bakmasi gibi bir beklentim yok. Ileriyi dusunuyorsaniz saglikli yasama odaklanin

Bazen buradaki konuları görünce şaşırıyorum sanki ben açmışım gibi. Bende 30 yaş sendromuna giriyorum sanırım yaşlılığı düşünmeye başladım iki çocuğum var küçüğü 8 yaşında. Ben baksınlar diye değilde arasınlar sorsunlar etrafımda olsunlar yeter. Şuan bile bitkinim çocuk konusu hiç düşünmüyordum ama bitane daha yapsammı son enerjimle diye bu aralar aklımda ama ekonomi, mülteci gıda krizleri, salgın hastalıklar vs gibi durumlardan saçmalama diyorum bende.

Merak ettim konu sahibi kocanla sen ailelerinize bakıyormusunuz?

Bu arada benim babam yapayalnız bir insan. 15 yıldır beni görmedi tek evladıyım. Sorumsuz yalnızlığı seven biri.. Annemin de değerini bilemedi ben böyle bir adamım der çekilirdi üstümde hiç emeği yok adamı yolda görsem çocukluk anılarımdaki yüzü var zihnimde tanımam. Arada arar sorar nasılsın diye. Hiç evlenmedi bizden 1000km uzakta yapayalnız bir kasabada yaşıyor. Ne geliyor ne çağırıyor yaşı da var artık. Tek korkum o ölünce bana kim söyleyecek bir gün telefonum çalacak ve kaç gün sonra haber vermiş olacaklar ara ara bunu düşünüp ağlarım Eşim gidelim babanı gör der ama içimden gelmiyor beni neden istemedi hiç görmedi diye onu yabancı gibi görüyorum ve acıyorum acıma duygum ayaklarımı oraya götürmüyor keşke evli olsaydı keşke biriyle beraber olsaydı da gözüm bu kadar arkada olmasaydı adamın bir hayatı yok bomboş resmen Emek verdiğimiz kadar evlatlarımız hayatımızda onu anladım..

Başka şeylerden insanın içi karanlık olunca böyle olmadık uzak gelecek ya da saçma sapan ihtimal konularını düşünüyor. Özür dilerim tadinizi kacirdigim için. Benim zaten son zamanlarda hiç tadim yok.

1) Duyar kasmak bu degil ya neyse. 2) Laf cevirmeyin, 1 cocugum var bu hayırsız cikarsa digeri baksin diye cocuk yapmak istediğinizi siz soylediniz. 3) Halen daha haksizsiniz "ben bakici tutamam ya bana cocugum bakici tutsun ya da huzur evi" diyorsunuz, kendi maddi duzeyinizi arttirmak yerine yeni dogmus cocuga ya da dogmamis cocuklara sorumluluk yukluyorsunuz. Yani acik acik kendime bile yetemiyorum ama 2. cocugu yapayım mi diyorsunuz. (Digeri hayirsiz cikarsa diye 2 cocugu birden maddi zorluga mahkum etmek?) Burda bircok baslikta hepimizin yargiladigi bir ebeveyn modeli var "cocugumu büyüttüm okuttum, bana bakmak zorunda" seklinde cocuklarinin evliliklerini baltalayan, hah iste siz tam o ebeveyn modelisiniz. Gununuzu de geleceginizi de kendiniz kurtarmak zorundasiniz, hatta ustune kendi isteginizle dunyaya getirdiginiz cocugun gelecegini de siz kurtarmak zorundasiniz, en azindan kendi ayaklari uzerinde durana dek.

Burada her gün "kaynanam gelecek, kalacak gelsin istemiyorum" postlari okurken hala gelininizin sizi kabul edeceğini ve oğlunuzun bakacağını düşünmek büyük saflık olur. Kaldı ki evlatlarımıza böyle ağır bir sorumluluk yuklememeliyiz. Onların da bir hayatı olacak. Mümkün olduğunca yaşlılığında birikim yapıp bakimevlerine yerlesmemiz gerekecek. Benim de iki evladım var. Asla bana bakacaklar diye düşünmüyorum. Annem ve kv den dolayı o görevin çok zorlu olduğunu biliyorum.

Kul kurar kader gülermiş. Hayat ne gösterecek belli değil. Bizim çocuğumuz olmadı. Bazen yaşlanınca kimsesiz kalacağız diye düşünüyorum. Ama sonra kimseli kimsesizleri görünce de hayatta her zaman iki kere ikinin dört etmediğini anlıyorum.

çocuğunuz yalnız kalmasın diye düşünseniz neyse de biri aramazsa öteki arasın diye yapılmaz. Siz hiç bulaşmayın bence 2. Çocuk işlerine. Allah bir tanesine sağlık sıhhat versin. Şükredin sağlıklı bir evladınız olduğu için. Elden ayaktan düşmeden de terki diyar eyleriz inşallah. Yok olmazsa da evet huzur evi en iyi seçenek. Yapacak bir şey yok. Evlada yük olmaya gerek yok.

Benim bir akrabamin annesi hasta imiş en son kendini asmıs intihar ile göçüp gitmiş. Bir evladı ipten indirmiş. Sonra baba habersiz evlenmiş. Oda sabah çıkmış iş yerinin kapıda düşmüş kalp krizi. Hatta vefatı da çok ilginç, çocuklarına bir şey demiş bir düğün varmis gitmeyin giderseniz çok üzülurum kalpten giderim demis gercekten vefat etmis Şimdi geride yarı deli ne konuştuğunu bilir ne hayatinda calismis kendi evinde kaliyor uvey cocuklardan biri bakiyor ne turları ne gezmesi biter kadına bir bakıyorlar inanamazsınız. Herseyin hayırlısı düşünmek ile değişmiyor ki çokta takılmamak gerek CanTorun

Yaşlılığı düşünmüyorum diyenler hiç yaşlı yakınınız olmadı mı zor gerçekten 75 de ev işlerini bile yapmakta zorlanacaksınız Sürekli hasta olacaksınız bi yerleriniz ağrıyacak birisi olmadan tek başına hastaneye gitmekte zorlanacaksınız Ameliyatlar olacaksınız yanınızda birisinin size bakması gerekecek Kapınızı açan hiç kimse kalmayacak telefonunuz bile çalmayacak O yüzden eş ve çocuk önemli İnsan yalnız yaşayamaz Para olunca sizi devamlı ziyaret edecek arayacak hastaneye götürecek biriniz bulanabilecek misiniz para yeterli değil yani

İki çocuk da hayırsız çıkabilir. Allah vermesin başlarına bi iş gelebilir. Bu denli geleceği düşünmek endişe verir insana. Her şeyn allahın kontrolünde olduğunu unutuyoruz bazen. Ben bekar bir kadınım bana kim bakacak endişesi asla taşımıyorum. Kaldı ki iletde bana bakar diye çocuk yapmayı da doğru bulmuyorum. Beni de o maksatla yapmışlar heralde varlığımda daha derin anlamlar arıyoruö belki bu yüzden. Çocuklarınız size bakmak zorunda değiller zaten kısacası.

Ama kız evlat başkadır. Erkek evlat evlendiği an pili biter. Damadın da hayırlısını unutmamak lazım.

Kalabalık aile olmak çok güzel bir şey. Ama maalesef günümüzde tek çocuğu bile çok zor büyütüyoruz. Benim de bir tane kardeşim var. Varla yok arası bir şey. Kendim 2. Çocuğu yapabilecek miyim şüpheli. Maddi anlamda çok sıkıntımız yok. Ama çalışıyorum ve çocuk çok emek istiyor. Gücüm kalmadı sanki2. ye.

Haklısınız ama hayat acımasız, ben sağlıkcıyım her gün bir sürü örneğini görüyorum ayağa kalkmaktan aciz biçok yaşlı insan ilk etapta kendini sadece tuvalete götürüp yemek yedirecek birini arıyor yanında, bakıcı tutabilen bunu yapıyor ancak. Sevgi ilgi şefkat hepimizin ihtiyacı, tabiki yaşlıların daha çok, ama hastaneye atıp ziyarete bile gelmeyen olunca insanı ancak para kurtarıyor o an için. Umarım elden ayaktan düşmeden ölürüm.

O kadar uzun boylu düşünemiyorum ben ya. Ne kadar yasiycaz belli değil. Belki 40 görmeden öleceğiz. Temennim elden ayaktan düşmeden yük olmadan ölmek aslında. 2. Çocuğu ben de isterdim msddiuatim iyi olsaydı ama tekrardan çocuk sorumluluğu almak da beni korkutuyor. Çalışıyorum bi yandan da bakacak kimse de yok. Cesaretim yok 2. ye de. Neyse çocugumuuz elden geldiği kadar iyi yetistirelim yeter

İki çocuğum var biri bakmazsa biri bakar mantığıyla yapmadım tabiki ama ileride arayıp sormalarini arada ilgilenmelerini beklerim tabiki. Çok düşünüyor muyum ileriyi hayır. Beklentim ne derseniz ikisininde güzel meslekleri olsun iyi insanlar olsunlar benim için yeterli. Hayat ne gösterir bilemeyiz biz ikisinede birer ev aldık sukur. Başka ev sanmıyorum ki alabilelim bu devirde ama bunada şükür. O günleri görürsek şayet ikisine evlerine yerleşir bizde eşimle köydeki evimizde yaşarız. Biseyleri ekip biçer devam ederiz hayatımıza tıpkı şimdi ordaki büyüklerimizin yaptığı gibi. Köy hayati esiminde benimde sevdiğimiz bir hayat. Onlarda arada bizi ziyarete gelsinler arada arayıp sorsunlar tamamdır. Yani şuan bizim yaptigimiz gibi..

Amin. En büyük temennimiz herkes için bu zaten.

valla büyük teyzeme de başka yenge ve teyzelerime de tüm ameliyatlarında refakat ettik. büyük teyzem ve büyük halam ağır ameliya olduklarından uzun süreler de kaldık. mesela teyzemlerden birinin kız çocuğu yok, kadın hastalıkları katlarına erkek refakatçi almıyorlar bile... hadi oğlunuz oldu yine rekatçi biri lazım mesela... hayattalar hepsi çok şükür Allah geçinden versin kimse ölünce de bir şey bırakmayacak bize

Güneşli bir cumartesi sabahı bu ışık saçan konuyu çok aradınız mı? içim açıldı

Ben çocuk doğurmaya özellikle tek çocuğum olduğu için 22 23 yaşımdan itibaren pek hevesliydim. Simdi nasıl bakicam diyorum. Tekrar evlilik düşünmüyorum. Ama çocukları severim. Duskunumdur.

Yaşlılığı düşünüyorum elbet, onun için tek çocuğum var. Düşünmesem 2-3 yapardım Şakası bir yana ben böyle düşünüyorum. Annemin te tek çocuğuyum, akşam yiyeceği yemeğe kadar ben düşünürüm, alışverişini ona göre yapar götürürüm. Ki annem kendi işini görebilen, yalnız yaşayan sağlıklı bir kadın çok şükür. Çocuk sayısıyla alakalı değil bence, evladın sayısı olmaz hayırlısı olur elbette.

Doğru Neredeki huzurevini ziyaret ediyorsunuz acaba X

Düzenli ziyaret yapmıyorum yanlış bilgi olmasın izmirde belediyenin huzur evine daha öncelerde gittim oradan bahsettim hatta bir gittiğimde yaşlılar gününü kutluyorlardı baya kurabiyeler börekler bir sürü şey yapılmıştı ve müzisyen de gelmişti herkes bir oynadı bir oynadı anlatamam. Çoğunluk mutluydu mutsuz olanların da sebebi orada olmaktan daha çok sevdiklerinin aramamasıydı. Hatta yaşlı bir teyze evden kaçıp gelmişti. Bir de gidecek olursanız tek değil bir kaç kişi gidin daha güzel oluyor. Yaşlılar gününe de az kaldı çevrenizdeki huzurevlerinde etkinlik varsa o gün de gidin güzel zaman geçirmiş olursunuz

Amcamın eşinin halası çocuksuz. Kadina yeğenleri bakmıyor. İlgilenmiyor. Bizleri arar bizlerle görüşür kadın. Yine annemin halalari cocuksuzdu. Biri vefat etti. Digeri ölen hala ile ortak 2 tane evi tek kardeşine verdi. Hadi onu da es geçtim. Annem vefat etti. Oz yeğeni arayıp sormadı. Bende onu arayıp sormuyorum. Kucuk amcamın oğlunun evinde yaşıyor.

Şükür ki evi varmış. Ne sansliymis

Boşandınız mı? P

Cocugum bana bakar mi diye dusunmek, bu bakmazsa digeri bakar mantigiyla ikinciyi istemek. Siz ebeveyn oldugunuza emin misiniz? Ebeveynlik, annelik bu değil. 2 cocugum var birgun aklima bu gelmedi, kaldi ki benimde kendi annem, babam disinda kimsem yok. Ben çocuklarıma yaşlanıp yetemez miyim diye dertleniyorum aksine, onlari guvenebilecegim insanlarla vakit gecirecek olgunluga eristirebilir miyim, birgun basimiza bisey gelirse tek baslarina yetebilirler mi diye düşünüyorum. Yatip kalkip dua ettigim tek sey onlar en az 30 yasina gelene dek hayatta kalmak.

Bana baksın çocuk yapılmaz diyenler için yazdım mesajı. Olamayan için yapacak bişey yok tabi kaldı ki 5 çocuklu annenin yapayalnız bakımsızlıktan öldüğüne şahit oldum ben

İleride yaşlanacak bir ömrüm olursa Çocuğum bana hayatını adasin istemem ama ilgilensin, bir kapımı çalsın, hasta olduğumda yanımda olsun isterim tabi. Bu düşünceleri bile eksileyenler olmuş, değişik.. Gayet insanı bir beklenti halbuki.. Hem kendi annem babam, hem esimin anne babası içinde huzurevi düşüneceğim bir sey değil. Allah mecbur bırakmasın, bir şekilde elimiz üzenlerinde, gözümünüzün önünde olsunlar isterim. Çocuklarımdan da aynısı beklerim evet. Yapmazlarsa diye bir endişem de yok. O derece bir gelecek kaygısı yaşamadım hiç.

Benim tek düsüncem Allah kimseye muhtac etmesin ve sirayla gitmeyi nasip etsin.

Bende de 2 erkek evlat var. Canları sağolsun. Büyük daha 6 yaşındayken anne senle babama bahçede küçük bir kulübe yapacağım orda kalırsınız demişti. Neyse Allahtan bahçede yapacak başka yere yollamıyacak diye seviniyorum

Kendi yaşlılığımı düşünmekten çok ben çocuğumun geleceğini düşünüp kaygılanıyorum. Yaşlandıktan sonra biz yaşayacağımızı yaşadık asıl bizden sonra o tek başına ne yapacak diye düşünüyorum. Şu an en büyük hedeflerimden biri ev sahibi olup ilerde çocuğuma yük olmamak. Zira emekli maaşıyla kira karşılayamayacağımız kesin. En azından kendi bakım yükümüzden evladımı kurtarırsam kardır. Ben de başka çocuk düşünmüyorum bu arada.

Sağol moral verdin ahahaha Bende de tek oğlan var Allah yüzümüze bakar mı artık bilinmez gelinin de hayırlısı lazım

Bir de bu var, iki asgari ücretten daha fazla gelirim var. Ama ikinciyi asla düşünemiyorum. İleride yalnız kalmayayım diye çocukların geleceğinden kısmak ne derece doğru?

En güzel ölüm. Allah hepimize böyle ölüm nasip etsin. Ama yıllarca yatalak olan var

Açıkçası hiç düşünmemiştim, o kadar uzak geleceği düşünmek sadece sıkıntı verir insana gibi geliyor. Şimdiki zamanda zaten yeterince sıkıntım var Kaldı ki belki o 60'li 70'li yaşları göremeyeceğim bile. Ben bekarım, çocuğumun da yok oldu ki evlenmedim hiç, yaşlanınca benim durum daha da vahim olur. Erkek kardeşimden şuan bile bana hayır yok, anne baba zaten bi yaştan sonra malesef olmayacaklar. Hem yaşlılıkta hem yalnızlıkla mücadele edeceğim muhtemelen Ayy iyi ki düşünmüyormuşum hep sıkıntılı şeyler. Ama bence bunu çok dert ediniyorsanız ufak ufak ayrı bir hesapta birikim yapın. Şimdiden başlarsanız yaşlanana kadar baya birikir. Yaşlılıkta ihtiyaç halinde en azından bir birikiminiz olur kimseye muhtaç olmazsınız.

Kendi anama babama da bakmayacağım. Bu şekilde söylemeyin, büyük konuşma oluyor. Allah kimseyi kimseye yük eylemesin diyin

? babam 67 yaşında aracını kendi kullanıyor her işini kendi yapıp ayrıca tam zamanlı özel sektörde çalışıyor, cumartesi dahil o değil de babam 11 kardeşin en küçüğü yani benim amcalarım 70 lerinde halalarım 80lerinde kendi işini yapamayan tek kişi ennn büyük halam o da 90 yaşında geniş ailemde de 75+ olup kendi işini yapmayan ancak çok çok ağır ameliyatlar geçirip kemoterapiler görüp hızlı yaşlanan 1-2 kişi ya da 90 civarı yaşta olanlar. gerisi dediğim gibi herkes kendi işini yapıyor. bunların bir kısmı ayrıca tarla tapan bağ bahçe işi de yapıyor -evet hala, seviyorlar. ben 40 yaşındayım hala bir bayram gitmesem bir bayram tüm büyüklerime giderim sadece ben değil onlarca kuzenim de gider, kardeşleri birbirine gider. teyzemleri amcamları bir hafta aramasam diğer hafta ararım. teyzemler görece daha genç, teyzemler bize kışlık hazırlar, onlar da kışın bizim evlerimize gelirler. alışverişe çıkartırız, takılırız. şimdi görüntülü konuşma var bi kere zaten sık sık görüntülü konuşuruz. ha siz şu anda amcalarınıza büyük amcalarınıza, doğana ölene nişana bayrama gitmiyorsanız, evinizde ağırlamıyor aramıyor sormuyor ilgilenmiyorsanız, bu hayatı kendiniz seçmişsiniz demektir ama bizim etrafımızda insanlar böyle yaşıyor.

2 çocuğum var. Aklıma bile gelmedi ilerde bana bakarlar diye. İkisine hayat boyu harcayacağım paranın %1 ile filan heralde huzurevi parası çıkar zaten. Yaşlılığımı düşünmüyorum. Hayatın kanunu bu. Doğar, büyür, yaşlanır ve ölürüz. Babam 67 yaşında vefat etti. Öldüğü gün kapıdan işe gitmek için çıktı. Her türlü hastalığında annem ona çocuğu gibi baktı. Rabbim inşAllah bizlere de böyle vefalı hayat arkadaşları nasip eder

Çok olumsuz ve iç karartıcı bir yorum çünkü. Her dönemin ayrı olumlu olumsuz özelliklerini sayabiliriz. Bundan 50 100 yıl önceki koşulları tam olarak bilmiyoruz ki. Teknoloji, sosyal medya sayesinde her şeyden haberdarız artık. O dönemlerde de yaşasaydınız 'savaş var, kıtlık var, gazı ekmeği vs karneyle veriyolar. Mahvolduk bittik, en kötü zamanları dünyanın' diyebilirdiniz. Kısacası bu kötümserliğiniz abartı geldi.

Konu sahibi kendine yatırım yap, oğlunun sana muhtaç olmayacağı da belli değil ki belki senden daha çok ihtiyacı olacak Allah korusun Huzur evi konusu gitgide gelişiyor. Deniz kenarında bungalov + hobi bahçesi olan yerler başladı. Müsait olanlar turlara katılıyor hasta olan her gün tıbbi destek alıyor Bazı konularda tıbbi destek en doğrusu ztn. Baktırmak için çocuk yapılmaz çocuk hasta mı olacak ne kdr yasayacak garanti mi aldik Benim arkadaşım 1 yaşında Down sendromu olan bebeği ile 2. Yi yaptı mecburmus bi an önce büyüsünmus bunu duyduğumda kendimi zor toparlamistim yine de garanti mi almis 2. Nin hiç ihtiyacı olmayacağına demistim

Hiçte zor değil annem 75 yaşında kosmı felçli babamla yaşıyor evinide topluyor yemeğinide yapıyor yeri geliyor benim çocuğumada bakıyor. Şuanki yaşlarımızda 75yaşı a gelince napıcaz diye düşünmek çok saçma bu şekilde yaşanmaz sırf yalnız kalmak içinde çocuk yapılmaz o çocuğunda kendine göre bir hayatı olucak biz doğurduk diye bize bakmak zorunda değiller

Yaşlanana kadar anca bir ev bjr de emekliliğim olur. Özel sektörde anca bu kadar. O emekli maaşı ve yıllanmış evin kirası umarım benim bakıcı ya da huzur evi parama yeter de kimseye muhtaç kalmam. Tabiki istemem çocuğumun ayağına bağ olmak. Ama... Şu an bakıyorum emekliler 7.500 alıyor. Eski evini kiraya verse o da 8-9 olsa. Bu parayla su an bir yaşlı bakım evi parasını ya da yatılı bakıcı parasını karşılayabilir mi? Hiç sanmam. Yaşlı dediysem bakıma muhtaç olan bir yaşlı yani. Yoksa herkes ister hık diye ölmeyi ama yıllarca yatalak olmak var. En iyisi dua etmek. Yoksa gerçekten akıbetimiz belli değil ve bu belirsizlik beni çok endişelendiriyor. Bazen çok hasta olduğumda yataktan kalkamadigimda eşim yardım edince yatağa yemek falan getirince ona binlerce kez Allah razı olsun diyorum. Bir an hickimsenin olmaması düşüncesi çok kaygilandiriyor beni. Allah akibetimizi hayır eylesin. Şu sıralar çok hastayım bu yüzden sanırım hem duygusalim hem de ölümü çok düşündüm. Hayatta en son isteyeceğim şeydir çocuğumun evine yerlesmek. Yanlış anlaşıldı sanırım. Herkese iyi geceler

Bende bunu merak ettim

Ilerde cocugum bana bakar mi diye dusunmekten ziyade ben cocuklu bir kadin olsaydim boyle bir dunyada ben olunce cocugum ne hallerde kalacak acaba diye dusunurdum. Kitlik kapida. Cocuklar sefillige doguyor. Insanoglu cok bencil. Bizi getiren nasil getirdi dunyaya, her donem kendi icinde zordu ok, ama bu devir sanirim en kotu devir. Yolun sonu da aydinlik degil. Ve biz durmadan uruyoruz. Ureyelim bakalim.

Siz yaşlandığınızda çocuğunuzda orta yaşlı olacak. Yazık değil mi ona da tek ve biricik ömrünü size adasın. Bencilce bir düşünce bu. Allah gecinden versin de yaşlılıkta dinç bir yaşlı olacağımı hayal ediyorum ben. Umarım dinç bir insan olurum, kurslara etkinliklere gider yaşıtlarımla sosyalleşme kimseye muhtaç olmadan da ölmek isterim. Siz de bence olumlu düşünün, olumluyu çağırın. Kimse kimseye bakmasın, gerek de kalmasın. Sağlıkla yaşlanalım. Rahmetli anneannem Allah kimseye muhtaç etmeden yanına alsın, üç gün yatak dördüncü gün toprak derdi. Öyle de oldu 85 yaşında kimseye muhtaç olmadan öldü. Darısı bize.