Ben agzimin payini aldim zaten ailemi dinlemeyerek. Herkese örnek olsun. Insanin anne babasi ne de olsa olaylara daha gercekci ve romantik degil de mantikli bakabiliyorlar, o yollardan onlar da geciyor. Ama iste, benim gibi bazi insanlarda burnunu sürtmedikce anlamiyor maalesef :2: Ben biraz fazla iyimserim sanirim insanlara karsi. Bazen gercekleri gördügüm icin degil, öyle görmek istedigim icin inaniyorum sanirim... Aslinda cocugum oldugu icin mutluyum, bu evlilikteki en güzel sey kizim oldu benim icin Herseyin hayirlisi ne diyeyim... Bu arada, anime ve mangalari bende cok severim... :) Ozeci But I fear tomorrow I'll be

Bu saatten sonr şans vermek anlamsız olur senelerdir verilen şansı kullanamamış... bundan sonra alacağınız nafakaya bakın... Meleknaz Herşeyin

Cok üzgünüm fakat esin seni hiç bir zaman sevmemis zaten. Yani klasik pasport için avrupadaki biri ile evlenmek için tavirlar. Esin ondan degisti, hersey köprüyü geçene kadar iste.. Keske o maddi imkansizliklarda, daha yeni evlenmisin, okul var felan bebek yapmasaydin. Yani aslinda bir bakimda sende hata üstüne hata yapmisin fakat zararin neresinden dönersen kardir zaten. Elbette bosanman lazim. Evladin böyle ortamda büyümesi onun çok büyük travmalar yasamasina yol açar. Birçok insan aile destegi olmadan bile bu karari aliyorlar. Ne mutlu ki annenler senin arkanda, 5 saat yolu sorun etmiyorlar, artik kendini onlarin kollarina birak, bosan ve yaralarini sar canim. Ha buda baze insanlar için ders olsun. Tabi her Türkiyede gelen damat/gelin adayi pasport için yapmiyor AMA çogu yapiyor. Yani evlenmeden önce canim cicim tavirlara hiç kanmayan. Heleki gelen kisinin maddi durumu iyi degilse yani o zaman kesinlikle pasport için geliyor, yoksa insan kendi ülkesini böyle kolay kolay birakirmi?

Normalde ben, öyle kolay kolay boşan ayrıl gibi laflar eden biri değilimdir, ancak anlattıklarınıza binaen, eşinizin sorumluluklarını henuz algılayamamış ve önceliklerini kararlaştırmamış olgunlukta biri olduğunu düşünerek, ayrılmanızı öneririm. Böylesi sizin için daha hayırlı görünüyor her açıdan. Karımı çocuğumu aç bırakırım gerekirse gibi bir cümleden sonra iyi bile dayanmışsınız. Sabrınız takdire şayan doğrusu. K

Hemen hemen herkes ayni düsüncede burda, bende dahil. Ben zaten hakli oldugumu biliyorum ama, disaridan tekrar duyunca, insan dahada bi kararli oluyor. Bu arada ayni evde kalmiyoruz 3 haftadir, ben ailemin yanindayim kizimla... Oda orda sacmasapan fikirleriyle güya beni tekrar kazanmaya calisiyor. Güya evi gecindirmeyi ögrenecekti, daha maasi geleli iki hafta olmus ve yarisindan fazlasini harcamis, kirayi da bankadan borc alarak yatirmis ... Dakka bir gol bir yani. Gecenlerde bi arkadasimla görüstüm, ilk kez bi samimi arkadasima actim bu konuyu. Kendisi de cok sevdigi kocasindan ayrilmisti ve ben anlayamamistim, ikisinde cok iyi tanirdim, birbirlerini cok seviyorlardi... hemde cok. Ama görünüse aldanmamak gerekiyor demekki... Herneyse, arkadasim bana uzak oturdugu icin ve bu konu hakkinda daha önce konusmak istemedigi icin, ben ona derdimi acinca, kendi bosanma sebebini anlatti... Ben bu erkeklere ne diyeyim... Hepsi ayni b k. Arkadasim da yaptigi fedakarliklarinin karsiligini alamadigi ve eski esinin yaptigi baska sorunlardan dolayi bosanmis, daha fazla seni sirtimda tasiyamam diye. Ayni sey iste. Bu devrin erkekleri niye böyle, niye bizim gibileri buluyolar... Lanet olsun.

Evet aynen..

Dogrusu bu kadar cabuk cevaplar alacagimi sanmiyordum... tesekkür ederim :) Öyle degil mi kizlar, aynen bende coktandir bunlari düsünüyorum ama insan kendine yediremiyor iste öyle hemen, hep acabami, acabami diyorsun... Bide 100 % hep kötü olsa zaten hic düsünmezdim coktan ayrilirdim, ama kavgalarimizin kaynagi hep maddi sorunlar ve sorumsuzlugu oldu... Bide ailesi... Ya bebek olayi ben korundugum halde oldu maalesef... hala aklim almiyor, dogacagi varmis kizimin ne diyeyim. Kendimi gercekten cok kötü hissediyorum... bu yukardaki satirlari yazarken bile neler yasadigimi tekrar hatirlayinca gercekten yeniden sarsildim... Bu erkekler niye böyle bencil ya... bide ne zaman gidiyorum dediysem salya sümük köpek gibi agladi durdu... ya iki arada bi derede kaldi hep yada gercekten cok süper bir oyuncuymus... K

Okurken neden evlenir ki insan, 2-3 sene sonra evlen işinde gücünde ol bari... M

Genelde çocuklu insanlara boşanın demek istemem çünkü arada bir çocuk var. Ama eşiniz zaten gerekirse çocuğumu eşimi aç bırakırım diyerek çocuğun onun için bir şey ifade etmediği söylemiş. Sizinle evlenmesinin sebebi de kusura bakmayın ama tr de işsiz güçsüz olanlar böyle yurt dışındaki türk kızları ile evlenip oralra kapak atma derdinde. Sadece bu sebeple sizinle evlenmiş olduğunu düşünüyorum. Ki sonrasındaki davranışları bunu açıkça gösteriyor. Bence bir an önce yollarınızı ayırın. Sizi kolay lokma görüyor. Size yalvarmasının sebebi oradaki paradan puldan olmak istememesi. Bir an önce hayatınıza yapışıp kalan ve tüm mutluluğunuzu yaşam enerjinizi emen bu kişiden kurtulun. Emin olun çocuklu olmanıza rağmen ondan daha iyi karaktere sahip bir çok türk erkeği sizinle evlenmek için sıraya girer. Bir daha ki evlendiğiniz kişiyi de bırakın aileniz bulsun. Ailelere bu kadar karşı gelerek evlenmek görüyorsunuz ki fayda etmiyor. Bir an önce boşanıp kurtulmaya bakın. K

şu an değişir gibi, görünsede sıkıntılı bu günlerii atlatınca refah rahat hayatına dönünce yine o eski asıl kimliğine bürünür sonuç ne yaparsan yap değişmez. Ayrıl yada ayrılma diyemem onuda sen bileceksin içinde kaldımıki sevgi kırıntısı orası sana kalmış ölç biç tart kararını ver. Allahım yar ve yardımcın olsun amin

Bosanip rahat bir nefes alirdim sanirsam. Maddi manevi tukenmissiniz kardes, bence kafanizi dinleyin, ozgur olun.

Ben eşin menfaat için evlenmiş demek istemedim. Eşin için aileyle bağ demek, maddi destek anlamına geliyor dedim. Onun için hayırlı evlat olmasının yolu, ailesine yardım etmekten geçiyor. Menfaati düşünen eşin değil, ailesidir. Seninse fedakarlık etmekten ve verici olmaktan geçiyor. Sen aynı tutumu evliliğinde eşine göstermişsin. Misal para harcamamak için birlikte çıkmadım, O çıktı demişsin. Böylece birlikte zaman geçirememişsiniz. Kararını verdiysen hakkında hayırlısı olsun. Ozeci But I fear tomorrow I'll be

Cidden çok yorucu bir evlilikmiş. Sorumluluklarını bir türlü idrak edemeyen bir eş cidden sabır manasında çok olgunlaştırmıştır sizi. Durumunuza aptallık olarak değil bu açıdan bakın ki özgüveniniz zedelenmesin. Bu saatten sonrası size kalmış. Hala sevginiz devam ediyor mu bilmem. Ama dilerim hayırlısı olsun hakkınızda.

Normalde bu tip seyler pek yazmam ama... son bir sans verdiginiz kabahat. Ondan oyle bir ayrilirdim ki "gerekirse cocugumu ac birakirim" dedigne bin pisman eder, Oyle bir dava acardim ki ailesi ile yedikleri lokmalari saymak zorunda kalirlardi... Sizle sorunlar yasamis olabilir fakat kendi cocugunu ac birakmayi dusunuyorsa... acimayin, surunsun pislik. Ilerde kizinizdan da maddi beklentisi olur ve yine kiymet bilmez. Cocugunuzun farkli bir hayat surmesini istiyorsaniz bence 1dk dahi durmayin. Yurtdisinda isler nasil bilmiyorum ama emin adimlar atin yasal olarak lehinize alehinize kullanilacak her seyi iyi hesaplayin...

Tabiki salya sümük aglar, hem pasaport derdinde adam, hem evde bir kadin olunca rahat oluyor. Yoksa kendisimi yemek yapacak kirli kulotlarini yikayacak? Elbette zordur, hiç kimse bosanacagim diye evlenmez. Hepimiz mutlu bir yuva kurmak için, o kisi ile ömür geçirmek için evleniriz fakat baze yerlerde artik dur demek gerekiyor. Evliligin artik sana huzur, mutluluk vermiyorsa, tam tersi, evlilik sana sadece dert olarak görünüyorsa orda birakmak gerek. Hiçbirsey kendin kadar önemli degildir. Insanoglu herseye alisiyor. Tabi üzüleceksin fakat bunlarin hepsi geçecektir. Hatta bir gün artik hayret edeceksin, nasil ben onca zaman o adam ile kalmisim diyeceksin. Sonuçta kaç sans vermisin evliligine, çok denemissin fakat olmuyor. Bunu bilmek bile sana teselli olmasi lazim. Sonuçta tek bosanan kadinda sen degilsin. Tez zamanda bunlari atlatman dilegi ile.. K

:) Cok tesekkür ederim. Ben kendim zaten orada yapayanliz iken tek tesellileri filmlerde buluyordum, kendi dünyami unutup, baska güzel dünyalara dalmak icin... Kore, Japon, Hint fimleri favorimdir. Bazen duygusal olanlarini secip dahada cok aglardim hem filme, hem halime... biraz dramatik biriyim galiba... Bende bir japon dizisi önereyim, filmin adi üstünde, bende galiba "1 litre göz yasi" dökmüstüm :) . Bu foruma katildigimdan bu yana bile, kendimi daha iyi hissediyorum... sagolun kizlar. Kadin kadinin düsmanidir derler ama, ayni zamandada en iyi dostudur

Esim cok celiskili bir insan. En basta bende menfaat evliligi pesinde oldugunu düsünsemde, sonrada beni ikna etmisti. Daha öncede yazdim 100 % kötü biri degil, zaten bu yüzden bu kadar cok bekledim ve sans verdim. Hep düzelecek, bende size hakettiginizi verecegim vs. vs. diyip durdu. Ben en azindan, burda en basta kendisi icin yapmasi gereken görevlerini anlatip durdum ama o dil ögrenmek yerine, gece yarilari ve sabaha kadar facebookta okey oynardi, arkadaslariyla sohbet ederdi, videolar izlerdi... Olanca zamanini bos yere harcardi. Ben biraz tutumlu davranmaya calistigim icine, ailecek gezmezdik fazla, kendi cikardi. Cok fazla vakit geciremedik pek beraber. Bana yardimlari da oluyodu, misal eve yetisemedigimde eve, cocuga yetisemedigimde cocuga bakiyordu. Diyorum ya, celiskili biri iste.. Ama ailesinin en ufak sözü onu bambaska biri yapiyodu hep. Hem ailesinden yakinirdi, bana benim tek ailem sizsiniz derdi, hemde onlara karsi bi türlü tavir koyamadi. Biraz olsun caba görmek istedim hep, ona hep zaman tanidim. Yapmadi. Henüz ise baslamadiginda bile, bizim günlük ritmimiz cok farkliydi hep. Ben erken yatip erken kalkmam gereiyodu cocuktan ve derslerimden dolayi, hemde bi insanin normal bir bioritmi vardir zaten... O tam tersi, geceleri oturur, gündüzleri uyurdu... hayatta en sevmedigim sey. Ayrica sigarayi hep birakacam dedi daha hala birakmadi fazlalastirdi. Ben kendimden herseyi SIKARKEN o kendi özel zevki sigaradan biraz olsun sikmak yerine daha da arttirdi.. Bizim evde zarar mi var, ziyan mi var? Inanin hep kocam yüzünden meydana geldi. Ben 3 yilda kendimi 10 yil yaslanmis gibi hissediyorum artik. Eger isteseydi, biseyler icin cabalardi yani... Türkiyeye geri dönecegini sanmiyorum... Ben cocuk meselesini zaten sorun yapmam, sadece, artik onunla ayni evi ve yatagi paylasamicam daha fazla. Cocugunu görme hakkina sahip olacak nasilsa. Isterse, görür. Ama insan, karisinin ve cocugunun üzerinden gecindigi gibi, bunu birde tekmeliyorsa ve bu yetmezmis gibi bide ailesinin, yani kendi alin teri bile olmayan, riziklarini önce kendi annesine babasina yediriyorsa, orda karisini-cocugunu ne kadar düsünebilen bir insan gibi görüküyor bilemem... Meleknaz Herşeyin

Bu sekilde devam etmez ki nereye kadarrr

Bencede ayrilman saglikli. Surekli para isteyen bir es ve aile. Nereye kadar cekilir. Onu birak, kocanin her kavgada aileni arayip kizinizla bosaniyoruz demesi cok ama cok cirkefce. Igrenc. Tiksinc.

Çok bile dayandığınızı düşünüyorum. Boşanmak sizin ve çocuğunuz açısından çok daha hayırlı gözüküyor. Sevgi saygı kalmadıktan sonra beraber olmak size hiçbirşey kazandırmaz. Ne mutlu ki aileniz sizin yanınızda... Kadınlar Kulübü Mobil uygulaması kullanılarak gönderilmiştir. K

Iyi geceler herkese... bir icimi dökebilmem ümidiyle buraya yeni üye oldum. Artik öyle bir noktaya geldim ki, inanin kimseye icimi acamadim simdiye kadar, ailem disinda... zaten suan ailemin yanindayim... Az önce baska bi yere daha yazdim ama önce yorumun kontrol edilmesi gerekiyomuss... ama belki bazi gece kuslari suan uyaniktir, bi yorum yaparlar, belki burda yazdiklarim daha cabuk iletilir diye, burayada yazmak istiyorum... Bastan söyleyeyim, bazilariniz, ne kadar aptal oldugumu düsünecekler kesin, haklisiniz ne diyeyim :) ... Iyi geceler, bir yerlere icimi döküp ve eger varsa tavsiyelerinizi, benzer tecrübeleriniz varsa, onlari ögrenmek icin yazmak istedim... Biraz uzun olacak ama dedigim gibi, biraz icimi dökmem lazim... Ben neredeyse 3 yillik evliyim ve iki yasinda bir kizim var. Kendim yurt disinda büyüdüm, okudum, tahsil gördüm ve esim ise Türkiye de büyüdü ve yasadi. Evlilikten sonra yurt disina geldi. Aramizda egitim ve sosyoekonomik farkliliklar olmasina ragmen, ve benim ailem karsi ciktigi halde, birbirimizi sevdigimiz icin, zorda olsa ailemi ikna ederek, evlendik. Esimi ilk tanidigimda, beni her konuda anlayacak, ve beni her seklimle sevip kabullenecek birini buldugumu düsünmüstüm. Ikimizin de hayattaki beklentisi samimi sevgi ve sicak bir yuva kurmakti. Esimin ailesi, kendisine maddi durumlari yüzünden zamaninda hic bi konuda destek olamadigi gibi, sevgi, sefkat ve egitiminide saglayamamis, kendisi sürekli calismis ve ailesinden cogu zaman uzakta yasamis. Herzaman bu sevgi eksikliginin acisini cektigini söyler bana. Benim ailem tam tersine, buraya geldikleri zaman cocuklari icin calisip cabalayip, onlari okutmak icin ugrasan bi aileydi. Sadece okutmak degil, ahlak ve terbiye acisindan da burdaki bir cok gurbetci aileden daha fazla özen gösterdiler. Nitekim ben de kardeslerim de zor sartlara ragmen cok güzel egitim aldik ve herkes tarafindan örnek olarak gösterildik daima. Yanliz ben, evin en büyük kizi olarak, herzaman ailemin zor zamanlarina sahit oldum, cocuk yasta benimde üzerime cok sorumluluk yüklendi, ayrica artik kardeslerime ikinci bir anne veya büyük ve sorumlu bir abla oldugum icin, herzaman vazifelerim vardi ve birseyi yapamadigimda, sorumluluk bende oldugu icin cezasini da ben cekerdim. Bu konuda ailemi anlayisla karsiliyorum. Ailem sevgi dolu ve samimidir, ama bunu hicbizaman dilleriyle ifade edemediler. Nedendir bilmem. Bense tam tersi, pembe gözlük takan, melankolik, sevgiye cok ac bir cocuktum. Ergenlige girdim daha beter oldu bu his. Biraz da öz güveni eksik bir kizdim. Herkesi kendimden güzel ve cekici bulurdum. Aslinda hala bu öz güven eksikligi altinda eziliyorum bazen. Ama insanlar beni cok severdi, herkesin kalbini sözlerimle degil ama, yaptiklarimla ve icraatlerimle kazanan biri oldum. Herneyse. Esimle tanistik, evlenme sürecimiz cok zor gecti... Daha önce hayal ettigim hic birsey diledigim gibi olmadi, ne dügünüm, ne evim, hic birsey. Ama o zamanlar bunlari problem yapmadim, ailemin kabul etmesi bana yetmisti. Genel olarak mütevazi bir insanim cünkü. Birinin beni böyle sevmesi ve deger vermesi benim icin herseye bedeldi. Hemen ardindan hamile kaldim. Bu arada benim üniversite egitimim hala devam ediyordu... Esim evlilikten dolayi tekrar Türkiyeden vizeye basvurmasi gerekiyordu. Ayrica evlendigimizde baska bi sehirde yasiyordum, ailemden uzakta... Esimin kendisinin ve ailesinin maddi imkansizligi, benim üniversitemin devam ediyor olmasi, hamile olmam, yanliz olmam, bir cok maddi SIKINTIYA ugramis olmam... Benim icin ard arda birer sok gibiydi. Dogumumda esim yanimda degildi, ailem de. Her derdimi yutmaya baslamistim, cünkü hep ailem hakli cikiyor ve cikacak diye onlara dertlerimi acmaktan utaniyordum. Bana gelen tek üniversite bursum vardi ve onunla gecindim zar zor. Daha sonra, esimin bir borc durumu cikti ortaya... Onuda, ailesi zaten borclu ve hepsi calistigi halde hep borclarini ödüyorlar diye, aman esim biran önce buraya gelebilsin problemsiz bi sekilde diye, o borcunu üstlendim... Zar zor gecen bu zamandan sonra esim nihayet vizesini alip geldi. Ama ne gelis... Sanki gidip yeniden gelen kisi o degildi... Ben kadin olarak duygusalim, ama o benden hep daha melankolik davrandi ayrilik sürecimizde. Ben zaten bir cok stresin altina girmistim ve ayrica hamileligin verdigi yükler vardi, ama telefonda bana hep psikolojik baskilar yapiyordu onu bazen aramiyorum, ihmal ediyorum diye... Herneyse. Geldigi ilk hafta sorunlar basladi aramizda... Kendi ailesinin maddi sorunlarini devamli bana yansitiyordu. Sürekli onlara kafa yoruyordu. Insan tabi ailesine zor zamanlarda yardim etmeli, ama bizim kendi durumumuz zaten hic iyi degildi... Ona ragmen yined yardim etti. Ben, hic bu durumlara bu derece aliskin degildim, bazen evde hic bisyin olmadigi ve sirf cocuguma mama ve bez alabildigime sükrediyordum. Resmen varlik icinde yoklugu yasadim evlenir evlenmez... Oysa erkegin ilk sorumlugu esi ve cocugu olmaliydi bence... Ailesinin yaptigi borclar benim yüzümden degildi, esimin borcu da benim yüzümden degildi... Ama su ise bakin ki, bana takilan altinlarin borcun yarisini bile ben daha sonra bir nevi kendim karsilamis gibi oldum bu sayede... Ben her fedakarligi ailemin, yuvamin bir an önce mutluluga ermesi icin yaptim. Bir kerede olsun, kayinvalidem veya esimin kendisi veya baskasi demediki, o kiz orda tek basina, hamile ve kendi zor geciniyor, senin asil görevin kazancindan birazda olsa ona göndermek diye. Ama ben nasil olsa Avrupada yasiyorum ya... Ben safim ya... Iyi niyetliyim... Ne bileyim... Esimin morali sürekli bozuktu, bende haliyle, yeni kavusmusuz, ama bunun sevincini bile yasayamadim... Kavgalar, gürültüler basladi... Hatta esim bana el kaldirdi iki defa... Zaten artik en ufak seye kavga etmeye baslamistik. Cocuk sürekli huzursuz oluyordu bu yüzden, ve ben bir türlü evlimiyim, annemiyim, neyim bunu idrak edemedim. Devamli borclar, ailesi, onun derdi tasasi... Ya ben? Ben hem onunla, hem cocukla, hem kisitli imkanlarla, evi, okulu herseyi bi arada götürmek zorundaydim. Cocuktan dolayi izin bile almadim hep devam ettim üniversiteye... Hala tez yazmakla ugrasiyorum suan... Bu ailesinin maddi sorunlari da bir türlü bitmedi... Bir gün annesi aradi ve hasta oldugunu söyledi. Bi rahatsizligi olmus, o rahatsizliginada bir ilac lazimmis, devlet karsilamiyormus, kanserliler kullaniyormus o ilaci... Ben zaten duyunca yine anladim meseleyi... Ama bisey demedim. Hic bi zaman kötü ve cirkef es olmak istemedim... Ama yaranamadim nedense. Onlar öyle konusurken, esim annesine "gerekirse karimi cocugumu ac birakir, yine elimden geldigince size yardim ederim annecim" dedi... Ne demek ya... belkide o anin tepkisiyle öyle dedi, belkide gercekten ailesine bizden cok deger veriyordu... O an sok oldum bunu duyduguma, belki öyle demek istemediyse bile, bu sekil konusmamasi gerekirdi. Ve ailesi "yok oglum" vs. vs. bile demedi... Aradan bi kac saat gecti ve ona, neden böyle bi cümle kullandigini sordum, cünkü icime hancer gibi saplanmisti... Ve tabi kavga cikti bunun ardindan... ve hep buna benzer seyler... Artik hep herseyden süphe duymaya basladim, esimin sevgisinden, herseyinden. Onun bu halleri beni kendinden coktan sogutmaya baslamisti zaten... Ve ben bütün bu olanlari hic aileme anlatmamistim. Ve esimde yaptigimiz kavgalari ailesinin kesinlikle bilmesini istemezdi hic, hatta maddi durumunun kötü oldugunu bile söylemezdi asla... Hem ailem beni hic sevmedi diyip dururdu, hemde böyle davranirdi... Derken, derken... bu günlere geldik kavga dögüs. Yeni eve ciktik, belki biseyler düzelir diye. O evide ben buldum zaten, bütün ic isler ve dis isler bana aitti. Esim sadece ise gidip geliyordu. Evet, alkol icmiyordu (ki artik kavga ettigimizde 3 kere eve icip gelmisti ve sarhostu... bunuda yapti), kari-kizi, kumari yoktu... Ama bunlar yeterli mi?... Artik iyice pisman olmaya basladim. Ailemde artik benim davranislarimdan uzaktada olsam, birseylerin ters gittigini anladilar ve bana hep dediler ki, ne olursa olsun, sen kizimizsin, hicbiseyini bizden saklamicaksin... Ama ben hep sakladim... kendi aleyhime... Onlarda sonra bazi seyleri ögrenince ... 2-3 kere yapti bunu. Ailem toplam 4 defa sirf bu kavgalar yüzünden onca 5 saatlik yolu hep göz ardi edip benim ve kizim icin yola atlayip geldiler... Her seferinde pisman oldugunu, bidaha bazi seyleri yapmicagina vs. vs. dair sözler verdi, ama nafile... Ben, bu sürecte, sucsuz degildim, su sekil: esimin bu davranislari ve bazi sorumsuzluklari, beni iyice cileden cikardigi icin, ona kiziyordum ve normalde hic dirdir etmedigim halde, sorunlari konusuyodum, ve o bana hakaret ettiginde onun icin yaptiklarimi yüzüne vuruyordum artik... Ama hic bi zaman hayatimda ondan duydugum küfürleri, hakaretleri vs. kimseden ne duydum ne isittim... beni o kadar sarsti ki... üstelik hem böyle yapip, hemde ertesi gün bisey olmamis gibi benle ayni yatagi paylasmak istiyodu... bu kadar basitmi hersey?... En son iki hafta önce, yine onun bir isi icin kollari sivamistim ki, artik hersey bir an önce bitsin istiyordum, cünkü burdaki dil bilgisi kendi islerini halledebilmesi icin HALA YETMEDIGI icin... yok yere tartistik ve ben artik isyan bayragini cektim. Ama o benim yine blöf yaptigimi sanmis güya... Ve yine o ailemi benden önce aradi ve bosaniyoruz dedi... ALLAHIMMM. Ailem geldi, onun akrabalari geldi ve konustuk. Kendisi benim aileme saygisizlik etmisti telefonda ve kendi akrabalarini da öyle bilgilendirmis ki, sanki benim ailem beni hemen evden götürmeye gelmis, esimede cok hakaretler etmis gibi anlatmis... Normalde esimin akrabalarini severim, ama o günkü tavirlari cok farkliydi, herkes menfaatine göre tabi... Ve esimin de tekrar bir sürü yalanini yakaladim meclis icinde kendini savunurken ve aramizdaki gecen bazi tartismalari anlatirken... Iyice gözümden düstü artik... ve onlar yokken de bana hala cocuk gibi yalvariyodu beni birakma diye... bu nasil bir insan anlamiyorum ya... Anlayacaginiz, bu iliski aslinda hep tek tarafli, maddi ve manevi, benim tarafimdan bu güne kadar getirildi. Kendisinin benden yana sikayetleri hep sunlar: ben pasakliymisim, sadece güzel yemek yapabiliyormusum ama ev isim sifirmis, hep suratim asikmis, hep ona karsi isteksizmisim... Evet, ev islerinde iyi degilim pek, cünkü hep ögrenciydim ve calistim, yinede yemek yapabilmem bile iyi birsey, ayrica, tüm bu isler arasidna hep onun icin kosusturdugumu, onun yüzünden SIKINTI cektigimi, ve bu yüzden mutsuz ve isteksiz oldugumu hep göz ardi etti... Ben, mutlu olmak icin evlenmistim. Ama ömrüm boyunca bu 3 yil kadar ne bu kadar agladim ne de aci cektim ne de herseyi böylesine yuttum. Kendi cevreme ve arkadaslarima karsi hep mutluymusum gibi davrandim... Ama artik tükendim... Öyle sogudum ki, bosanmak istiyorum. Ben cocuguma, cok sükür tek basima, esimden bile daha iyi bakabilecek duruma sahibim. Ve cok sükür ki, Allah bana böyle iyimser ve sahiplenen bir anne baba ve iki kardes nasip etmis, ama ben kiymetlerini bilememisim... Tekrar bir sans verirdim, ama, ben insanlarin degisecegini sanmiyorum. O pembe gözlükleri artik attim... Bu evlilik ta en basindan hataydi gercekten... Ben bir gelecek göremiyorum... O kadar yorgunum ki... Su zamanda kadin olmak öyle zor ki... Bu kadar yazdigim icin üzgünüm, ama öylesine birikmisti ki icimde... Ve biliyorm, bir cogunuz icinizden ne kadar aptal oldugumu düsüneceksiniz, haklisiniz ne diyeyim... Hep iyi niyetimden, insanlarin icindeki positif taraflara inandigim icin, ümitkar biri oldugum icin, en ufak seyde vicdanim sizladigi icin bu durumlara düstüm... Sizce, insanlar degisirmi? Siz olsaniz ne yapardiniz? ... Benim hic ümidim kalmadi...

Evet haklisin. Kendimden yana icim rahat. Tabi isterdim ki benim kizim da babasiz büyümesin, o duygudan mahrum kalmasin, ama o dogustan aliskindi zaten babasizliga... Ailemde, bende ona aslanlar gibi bakariz... En cok acitan sey, onca emegimin bir hic olup gitmesi, herseyin bosuna olmasi... Tek faydasi, hayata karsi gözlerimi daha iyi acmasi ve beni bu derece olgunlastirmis olmasi... Annem zaten bu kadar olgun, sakin ve sabirli davranmama hala inanamiyor. Bana cok sey kattigi gibi, cok seyde götürdü iste... Insallah baskalarinada ibret olur bu yasadiklarim ve yazdiklarim... Insan bu hayatta herseyden önce kendine deger vermeli ve kendi degerini bilmeli...

Dram mı seviyorsun ben de tam tersi dram hariç neredeyse her şeyi izliyorum ama önerin üzerine dediğin filmi izleyeceğim :) Bence insan morali bozukken veya üzgünken daha da kendisini negatif etkileyecek seylerden uzak durmalı en azından ben böyle yapıyorum ve garip bir sekilde daha az acılı geçiyor. Bu hayata bir kez geliyoruz ve kimseye bizi üzmesi için fırsat dahi vermemeliyiz :) Umarım senin içinde her şey en kısa zamanda hayırlısı ile yoluna girer :)

kendı yetıştıgın kulturde. dengın olan bırı olmalıydı. malum bızım erkekler avrupalı gurbetcılerı yemek ıcın evlenıolar. kararlı ol ve bitir kesınlıkle. değişirmi diye dusunme imkansız.. migdemı bulandırdı kavgadakı hareketleri... . push ; G

Su an ayni evdemisiniz? Her olayda kucuk cocuk gibi ailenizi ariyor bosaniyorum diyor? Baba olmus ama sorumluluk yok. Bazi kisilerin karekteri gec yada hic gelismiyor. Boyle birine neden sabrediyorsunuz basin tekmeyi gitsin.

1.5 yil olmus konu acilali. Cok merak ediyorum napti acaba. Allah yardimciniz olsun. Insaallah cok mutlusunuzdur su an. Ben de sizin yaptiginiz hatayi yapmak uzereydim ki, ailem sevgilimi istemedi, ben de onlarin rizasi olmadan evkenmek istemedim. Terk ettim ama hala seviyorum. Sizin yazdiklarinizi okuyunca sukr ettim ki erken dönmüşüm yanlis yoldan. Cunku o kadar benziyor ki baslangic hikayelerimiz...

Nerde yasiyorsun. bosa gitsin ya saba gore degil. insan co ugunun mama parasini kuyarmi aileside cik fusuncrsizmi. vende yurt disina gelin grldim abnemi aradigimda cok yazmasin der kaoattirir dusun. menfaatcilermis ben olsam bosarim. solugu turkiyede alir eger oturumu yoksa surekli oturumu akmadiysa cocukta sendr kalir inan. sijtir et bas tejmeyi. sevmiyitsab tabi. ilerde gerseyi eline aldiginda osana teimeyi basacak bence... Kadınlar Kulübü Mobil uygulaması kullanılarak gönderilmiştir. medeo Just u & u &

Adam gercekten maddi yönünü düsünyor seni kullaniyor böyle adam degismezz Gesendet von meinem iPhone mit Kadınlar Kulübü

Hanimefendi burda konunuzu herkes goremez yeni bir konu acip orda sorununuzu anlatirsaniz daha fazla yardimci olabiliriz.

Asalak gibi yaşamış resmen yanınızda. Böyle adamdan hiçbir şey olmaz. Boşansan da kurtulsan. K

Pislik. Gerekirse aç bırakırmış! Seni karın doyurmuş zaten 3 yıl kimi aç bırakıyorsun sen! Allaşkına bebişinizi de alın kendinize hayat kurun. Sürünsün o da kendi pisliğinde.

10 cocugum da olsa boyle birinin totosuna tekmeyi basmistim. Iyi sabremissiniz valla.

Bir anime manga tutkunu arkadaşı böyle Üzgün görmek beni daha çok üzer. Kesinlikle kendinizi cesaretlendirin. Bu arada Kore dizileri de seviyorum ben canınız sıkkın olduğunda izleyebilir siniz. Önerim gumiho secret garden ve master s sun. :) zor zamanlarınizda kafaniz dağılır biraz olsun. K