Bak canım seni anlıyorum. Gece seni rahatsız edecek şekilde gürültü yapan insanları uyar, şikayet de et. Ama tartışmaya götürmemeye çalış mesela bu seni de yıpratır çünkü. Sonra yolcunun kolu koluna değiyor diye gerilmen, 3 saatlik yolculuğu bile krizle geçirmen yine sana zarar. Fazla takıyorsun yani olabilir insanlık hali. Yanına bebekli yolcu oturur bebeğin ayakkabısı kucağına değer, kirletir. Kavga mı edeceksin? Ben gülümserim. Kusura bakmayın diye utanan anneye de önemi yok der ıslak mendili çıkarır silerim üstümü. Yani burnu tıkanık, sağlık sorunu olan biri ile aynı masada yemek yemen de gerekebilir. Nasıl nefes alır onlar ben iyi bilirim. Allah yardım etsin. :S Ne yapacaksın aç mı kalkacaksın, kavga mı edeceksin? Hoşgörülü olabildiğin yerlerde mümkün olduğunca ol sen. Önce kendin için yap bunu. İş ortamını kimlerle, nasıl sıkıntılı insanlarla paylaşacaksın belli mi? O işe gitmek zulüm olur sana yani..

Ben hiç yurtta kalmamama rağmen insanlardan toptan rahatsızım. Küçük kardeşimle aynı odayı paylaşırken dağınıklığından rahatsızdım, bekarken babamın ağız şapırtısından rahatsızım, iş arkadaşımın burun çekmesinden rahatsızım, eşimin gece kolunun bacağının değmesinden rahatsızım. Kendi halime kalmayı daha bir seviyorum, mümkünse kimse nefes almasın, ses çıkarmasın

Biran düşündüm ben mi konu açtım diye o kadar yani ama yazdıklarınızdan fazlası var eksiği yok bende de :) özelliklede çay ile ilgili kısma çok güldüm benden birtane daha varmış ya :) Bu arada ben boğa burcuyum :) emenems

Canım biz esimle de süper egleniyor birlikte çok güzel vakit geçiriyor birlikte Kahveler içiyoruz. Fakat benim eşim en gec 12 ye kadar dayanır uykusu gelir hemen. bende çok geç yatarım ogrencilikten kalma eski bir alışkanlık. Şuan 3 aylık bir bebeğim ve 8 yaşında bir kızım var. ve okadar yoruluyorum ki bazen herkes uyuyunca kendime anca kavusuyorum. Butungun çocuklarla kendime 5 dk ayıramiyorum. Yani esimle hersey yolunda ve cok güzel bu benim kendi özel alanım sadece. herkes kendiyle vakit geçirmeyi sever ben daha çok seviyorum sanırım. W

Ne yalan söyleyeyim, insanlar bazen içimi çok kötü karartıyor. Tamam hayata toz pembe bakmak kadar kötü bişey değil belki de bu ama mesela bir arkadaşımın bana gelip de kendisini üzen herhangi bir durumdan dünyanın en kötü şeyiymiş gibi bahsetmesi benim yaşama sevincime de negatif bir etkide bulunuyor.

Değil tabi ki gerçekten sinir oluyorum her şeye tepkimizi göstersek yaşanmaz bir toplum oluruz aman kavga çıkmasın olay büyümesin saygısızlık anlayışsızlık nefret ediyorum ama ülkemiz bu insanlarla dolu bakma yazacak çok şey var yazmıyorum sinirlenmemek için aynen kendi ayaklarım üzerinde durmayı başarılı bir insan olmayı o kadar istiyorum ki W

Takıntıysa bile umarım büyümezler. :) W

Konu sahibi alinma ama cok sıkıcısin okurken bunalima girdim VisneReceliii Nirvana Anneler

bende çok düşkünüm:)))

Özlememenin olumsuz bişey olduğunu düşünmüyorum açıkçası, zaten tatillerimiz çok uzun olmuyor, birlikte geçirilen zaman çok fazla yani özlemeye fırsat kalmadan zaten tekrar bir araya gelmiş bulunuyoruz. Aksine, 5 günlük tatilde özlemek bana garip geliyor. Tabi arkadaşıma değer veriyorum ama değer vermek öyle telefonda konuşmakla, özlemekle falan ölçülmez bana göre. Çay olayına gelince; telefonda konuşacak önemli birşeyimiz olsaydı zaten çayım soğuyor diye düşünüp konuşmayı noktalamazdım, konuşurdum. Ama 10 dk konuşmuşuz zaten, havadan sudan geyik yapmaya dönmüştü, sadece gülüşüyorduk. İnsanın vakti değerli. İnsanlara bağlanmak, olumsuz durumlar yaşandığında acı çekmeyi de beraberinde getirir. Ailen dışında "bağlanma" olayını çok doğru bulmuyorum.

Sanki ben yazmisim gibi:) Bende uzun sure konusacagini tahmin ettiğim kişinin teline cevap vermem sonradan msj aktarım. Bunun rahatlıkla ya da bencillikle alakası olduğunu sanmıyorum. Trafiğinen yyoğun olduğu saate otobüste car car uzun konuşan insanlar gıcık oluyorum. Kütüphane ye gittiğim zaman gulenlere, girdiği yerin kapısı yokmuş gibi davrananları kalemiyle ses çıkanlara bileniyorum

ben de böyleyim... çok zor yahu..

Ben kovayım, özgürlüğüne düşkün olmaktan mı geliyor acaba bunlar hep? Bilemiyorum. :) Çay önemli ya, soğumasın. :) W

Canım bende öyle böyle değil rahatına keyfine düşkün biriyim ama... senin durumn farklı başlık hatalı.. teşhis hatalı.. ben takıntılı buldum seni.. birazda bencil kızma ama durum öyle çayım soğuyor diye birini reddetmek abartı geldi.. Mesleğim gereği ne çaylar soğutuyorm, nelerden feragat ediyorum.. hele sevdiklerim için bunun bi sınırı yoktur. Çok iyi anlastgn benzestiginiz insanı bile sevememen bence büyük problem

Ben horlayanı uyandırıyorum gece. Hiç katlanamam. Bundan önceki odamda da kızlardan biri horlardı, uyuyamazdım. Benim gram uyku uyumadan derslere gittiğim günler çok oldu. Kırılır diye sesimi çıkaramazdım. Laf arasında söylerdim horladığını ama sadece konusu falan açılırsa, onu da şakayla karışık. Bir kere bile ağzımdan "sen horladığın için uyuyamıyorum" gibi bir laf çıkmadı. Sonra o arkadaş beni çok kırdı, o da ayrı konu. Sana tavsiyem, eğer kullanmıyorsan kulak tıkacı kullan. Ciddiyim. Alışmak zaman alır ama ben başka bir çare görememiştim, ne yapayım... Fayda etti, sesleri minimum seviyeye indiriyor en azından. Son zamanlarda artık kulaklarım tıkalı olduğu halde onun horlamasını duyduğumda geceleri kızı uyandırıp başka bir pozisyonda yatmasını söylemeye falan başladım. Bana bişey demezdi ama arkamdan neler demiş diğer arkadaşlarıma. "Beni uyandırıyor, sonra zor dalıyorum uykuya" falan demiş. Bu sene ara sıra horlayan biri var, onu da uyarıyorum gece. Şimdiye kadar hiç itiraz etmedi ama itiraz etse de umrumda değil, çok çektim ben o sıkıntıyı yani, daha da çekemem. Ama tavrımı en başında koymuştum. "Kızlar kişisel algılamayın ama ben horlama sesinde uyuyamam, horlayanı uyandırırım, varsa horlama sorununuz bir şekilde çözelim" falan demiştim. Beni çok bencilleştirdi bazı konularda yurt. Sana tavsiyem, bazı konularda acıma millete ve tıkaç kullan. Uyku sonuçta, onlar da isteyerek yapmıyor. Horlama konusunda tek sorunlu ben değilim, bizim yurtta horladığı için istenmeyen, odadan gönderilenler olduğunu falan duymuştum. 3 kişi bir oluyorlar, dördüncü kız için idareye "çok horluyor, uyuyamıyoruz" diye başvurup odasını değiştirtiyorlar. W

Sevmiyor değilim, seviyorum ama konuşacağımızı zaten konuşmuştuk ve telefonda uzun süre konuşmak bende baş ağrısı yapıyor, bunu o da biliyor. Her insan birilerine "yapacak bazı işlerim var benim, daha sonra uzun uzun konuşuruz" demiştir. Buna kırılacak biri değil, kırılmadı da zaten. Kırılma potansiyeli olsaydı yapmazdım mesela.

Bence uyku bandı kullanabiliyorsan tıkaç da kullanabilirsin. Otifleks'in uyku için olan tıkaçları var eczanede. Kulak boyunu bilmiyorum ama "medium" boyutta olanlar iş görür cinsten. Ben çok araştırdım zamanında, çok çeşit tıkaç var ama sesi en iyi o kesiyor mesela. Nokta atışı yapmıştım resmen, 10 farklı çeşit satın almadım, gittim ve onu aldım. Hayat damarlarımdan biri oldu şimdi o. Ders çalışırken de bazen kullanıyorum, dikkatle okumam gereken bişey olunca falan. Sağa sola döndüğü zaman horlaması kesiliyorsa uyarman faydalı olabilir ama kesilmiyorsa yapacak bişey yok. Bir laf vardı, oda arkadaşın pis olsun, salak olsun, ne olursa olsun ama yeter ki horlamasın falan diye. Doğru... W

Bence gayet normalsin. insanlardan saygi ve anlayis bekliyorsun, ve kendi halinde olmaktan hoslanan bir yapidasin. Anormal bir durum yok. cnm.

Yurt hiçbirşeymiş. iş yaşamı daha zormuş.

okul yıllarım aklıma geldi.. bizim oda da yurt müdürünün odasının yanındaydı.. Hep şikayet ederler di bizi.. Oda da sigara içerler vs. neler çektim.. aynısını apartmanda da yaşadım evlendikten sonra... kaç kez polis çağırdım zor bela sustular artık.. hayatta değerli olan sadece kendinsin.. senin yerinde olsam bende aynılarını yapardım.. geriye kalanlar hikaye. hiç kimse için kendini üzme yorma tek değerli olan kendinsin.. kim kırılırsa kırılsın sen içinden geldiği gibi yaşa.. en azından ben 26 yaşına kadar böyle geldim. hiç keşkelerim olmadı W

Teşekkür ederim güzel yorumunuz için. :) Biz iki yıl dörtlü olarak takıldık, herkes gayet temizdi. Yer, içer ardından beraber yıkardık tabakları falan. Bu seneki kızlarla aramızda "biz" olma durumu olmadığı için odada ikili gruplaşma var mesela, inanılmaz pisler. Bulaşıklarını odanın bir köşesinde biriktirip haftalarca yıkamazlar. Ben laf edecek oldum da arkadaşım durdurdu, muhatap olmaya değmez falan diye. Gerçi bende de artık onlara laf anlatacak hal de kalmadı, tahammül de. Zaten konuşulmuyor insan gibi, patlamaya hazır bomba gibiler ve hemen ortamı gerip tartışmaya kalkıyorlar. Benim de onlarla tartışacak vaktim yok açıkçası. Önümüzdeki yıl için bir arkadaş ayarladık bakalım, bi aksilik olmazsa ben, arkadaşım ve yeni arkadaşımız seneye aynı odada olacağız. Bir kişi eksik işte, onu da buluruz belki. Oturur konuşuruz nasıl bir düzen kuracağımızı. Bence herkes kendini önemsemeli, üzülüp hasta mı olalım? Vakit değerlidir, zaten gereği olduğu sürece ben zamanımı da ayırırım, tavizimi de veriririm ama haksızlığa pek gelemiyorum işte...

valla canım bu yazdıklarının hiçbiri bana çok abes gelmedi. gecenin 5 inde gürültü yapana ben de kızarım. otobüste orasını burasını değdirerek rahatça oturan insanlara bende kızarım telefonda gereksiz uzun uzun konuşanlara ben de kızarım sıcacık keyif çayı koymuşsam kendime bende o an çalan tlf u ya açmam ya da kısadan kapatma yolunu ararım. sonuç itibariyle gayet normalsin, sıkıntı yok bence

keyfine düşkünlük değil de kontrolcülük.

Bu evlilikte sorun olmuyor mu?Bende de asosyallik başladı. tulipa ΛŁŁ -SТΛЯ başlangıç 66; güncel 62; hedef

En azından iş yaşamında akşam evinize gidebiliyorsunuz. Önceki

Birak daginik kalsin

Bence kimse kimseyi uyarmadığı için, insanlar tavrını koymadığı için ses yapmaması gereken insanlar ses yapıyor. Ben bunların sebebinin disiplinsizlikten olduğunu düşünüyorum. Çözüm de bulmaya çalışıyorum, insanları rahatsız etmeyecekleri yerlere yönlendiriyorum. Yazık günah, bir katta 18 oda var, 18x4= 72 tane insanı rahatsız etmeye ne hakkı var birinin o saatte? Canı koridorda konuşmak istediği için koridorda konuşuyor. Bunun nesi normal? İnsan bazen nasıl davranacağını da şaşırıyor. Bu tarz insanlar her yerde var ama yurt sonuçta geceyi falan da geçirdiğim bir yer olunca mecbur uyarıyorum, ne yapayım...

Şimdi hava durumuna baktım, nihayet hava sıcaklığı falan artacak önümüzdeki haftadan itibaren, gittiğimde zaten dışarı falan çıkarız, bahardı bilmem neydi derken çabuk geçer diye düşünüyorum. Aylardır beklediğim bir kitap sonunda çıkmış, yanına bir tane daha kitap ekleyip internetten sipariş verdim, elime ulaşmasına daha çok var çünkü bir tanesi ön siparişti, yani Mayıs'ta stoklarına girecekmiş, onun da gelmesini falan beklerim öyle geçer zaman diye düşünüyorum... haticenurrr Rabbim sana hamd

Geçen sene bu dediğinizi yapmaya müsait ortam vardı yurtta, bu sene yok mesela. Belki de bütün sorun budur. Bu sene gergin bir ortamdayım, oda arkadaşlarımdan ikisi kavga çıkarmaya çok müsait tipler, yaptığımız yapmadığımız her şey batıyor. Belki de bu kadar izole olmak istememin sebebi bu seneki ortamdır. Geçen yıl süper arkadaşlarımız vardı ama mezun oldular, gittiler... M

Yapıcı yorumunuz için sonsuz teşekkürler, eğitimim elbetteki her şeyin üzerinde, eğitimim için katlanıyorum zaten neye katlanıyorsam. İş konusunda hassasım, umarım ileride işini gerçekten düzgün ve özenli yapan biri olurum. Buna gayret göstermek için bugün bunları yaşıyorum zaten. Bir yanım da hep söyle der; 5 yıl sonraki hayatım için temelleri atıyorsun. Ülkedeki tüm olumsuzluklara rağmen içimi karartmıyorum, umarım gelecekteki hayatım güzel olur.

:) geçer geçer. sınavlara az kalmıştır onlara çalış bir yandan. bu zamanlar boş zamanlar mutlaka çok çok kitap oku mezun olduktan sonra okumaya vakit bulmak zor. birde sana şunu tavsiye edeyim ;hobi olarak gidebileceğin kurs varsa mutlaka git gitar, boyama, hat vb yapmadığım için çok pişmanım . push ; W

Bu konuda size fazlanın ötesinde katılıyorum. Gün içinde zaten sorumluluklarıyla, yapması gerekenlerle, insanların türlü türlü tavırlarıyla karşılaşıyor insan. Yeri geliyor birisi mutluluğunu paylaşıyor, yeri geliyor üzüntüsünü, karamsarlığını, pozitifliğini, negatifliğini vs. Koca gün insanlarla zamanı geçen birinin muhakak aynı gün içinde biraz kafa dinlemeye ihtiyacı olur bence. Biz geçen yılki oda arkadaşımızdan biraz da bu sebeple vazgeçmiştik mesela. Çok karamsardı, yapabileceğini herkes bildiği halde dersleri çok büyütürdü, en ufak bir olayda dünyanın sonuymuş gibi davranırdı, her şeye söylenirdi, hiç memnun olmazdı. Siz şimdi bundan nasıl kurtulabilirsiniz? Ancak yalnız kaldığınızda. Bu sadece bir örnek.

Yurtta türlü türlü insanlarla yaşamak eminim zordur. Ama şanslısın oda arkadaşlarımla uyuşuyoruz diyorsun. İnan eve çıkıp da ev arkadaşıyla bir sürü sorun yaşayanlar var. Yani ailenden uzakta okumanın zorluğunu herkes çekiyor çeşitli yerlerden. Az kalmış, kendini rahatlatmaya çalış. Durumundaki artılara odaklan derim.

NOT: Uzun bir yazı oldu, okumak istemeyenler için baştan söyleyeyim. Sonra çok uzundu, yarıda bıraktım okumadım falan gibi mesajlar yazmaya zahmet etmeyin lütfen. Merhaba KK hanımları... Benim derdim kendimle. Benim gibi olan var mı bilmiyorum ama sizinle paylaşmak istedim. Buraya yorum yazmak bile bazen insana iyi geliyor. Konu açmak ise terapi gibi bişey... Ben üniversite öğrencisiyim, aile evimden otobüsle 3 saat mesafede okuyorum, devletin yurdunda kalıyorum. Sorunum şu: ben rahatına çok düşkün bir insanım. Daha doğrusu yaşım ilerledikçe rahatıma, keyfime daha da düşkün biri olmaya başlıyorum sanırım. Bencil sayılmam aslında ama bu durumun hayatımı kötü etkilemesinden falan korkuyorum artık. Mesela, evimde rahat bir yaşantım var ama kardeşimle aynı odayı paylaşıyoruz. Bazen geceleri çocuğun nefes sesinden bile rahatsız olup uyuyamamışlığım oluyor. Kulak tıkaçlarıyla falan yatıyorum, zaten yurtta kaldığım için tıkaçlara alıştım artık. Onlarsız uyuyamıyorum bile denebilir. Ev ortamım, kaldığım yurt ortamından bin kat daha rahat ve konforlu ama işte... Yurdu anlatmama gerek var mı bilmiyorum, eğitimim uğruna katlanıyorum her şeye. İnsan mecbur kalınca katlanıyor ama orada bile çıldıracak hallere geliyorum bazen. Gece zaten saat 3ten önce gürültüleri kesilmiyor, ben de geç yatıyorum çünkü saat gece 12de yatsam hayatta uyuyamam ve daha da sinir olurum mesela. Zor dalıyorum uykuya. Gece ben uyumaya çalışırken koridorda falan telefonla konuşan kızları uyarıyorum, başka yere gitmelerini falan rica ediyorum, bazıları tersliyor ve tartışıyorum onlarla, güvenliği falan çağırıyorum. Yan odamızdaki kızlar gece uyumak bilmezler, gecenin 5'inde gürültülerine uyandığım oldu, uyarıyorum ama anlamıyorlar, kaç kez güvenliği getirdim kapılarına mesela... Yani şöyle bir takıntım var; susturana kadar uğraşıyorum. Uğraşmasam belki de yarım saat sonra kesilecek o gürültü veya rahatsız olduğum şey ne ise... Gündüz vakti uyumaya çalışıyorsam koridorda ses yapanı uyarmam mesela, sonuçta insanların ayakta olduğu bir saat ama gece, uyku saatlerinde milletin keyfiye yaptığı gürültüye katlanamıyorum. Neyse, yurt çok zor benim için, bir senem kaldı ama bende de "ben"den eser kalmadı, o derece yani. Merak edenler eski konularıma göz atabilir, şimdi ben o konuya pek girmeyeyim. Mesela 3 saatlik otobüs yolculuğu yapacağım alt tarafı, yanıma oturan yolculardan rahatsızlık duyuyorum. Düzgün oturmuyor insanlar. Kolu, bilmem nesi bana değiyor ve sinir oluyorum. Bazen uyarıyorum ama uyarmaktan nefret ediyorum, canım sıkılıyor, yolculuk zehir oluyor bana. 2+1 şeklinde tekli koltuğu olan otobüsler var ama bile biraz daha pahalı, param varsa tekli koltuğa bilet almaya çalışıyorum mesela. Ama her zaman para olmuyor. Alt tarafı 3 saatlik yol değil mi? Neden rahatsız oluyorum diye kendime kızıyorum. Otururken, kitap okurken, ders çalışırken falan keyfime fazla düşkünüm. İnsanlardan bıktım diyebilirim, sebebi yurt bence bunun. Yurtta bu dönem vizelere çalışırken, ders çalışma salonunda oturup yerleştiğim masanın hemen bitişiğindeki masaya kitaplar falan koydum mesela, diğer kızlar orada birisi oturuyor sansın da gelip oturmasın diye mesela. Katlanamıyorum çünkü. Sesli nefes alan, içinden ders çalışmayan insanlar falan dikkatimi dağıttığı için. Yalnız olmak istiyorum. Normal hayatta da yalnız olmak istiyorum mesela, kimse karışmasın istiyorum. İstediğim saatte yatayım, kalkayım, istediğimi yapayım vs. yani paylaşmak bana göre değil ve mecbur kalmadıkça paylaşmıyorum zaten. Malımı zaten kimseye kullandırtmam, bu konuda çok katıyım. Evimde bir sorunum yok, ailemi seviyorum, anlaşması zor insanlar değiller ve bana karışmazlar ama benim en büyük hayalim işe girdikten sonra tek başıma ayrı bir ev tutup orada yaşamak. İçimde sürekli bir kendi dünyamı kurma ve oraya kimseyi almama isteği var, engel olamıyorum. Yalnız kaldığım vakit hiç sıkılmıyorum, kitap okuyorum, araştırma yapıyorum mesela, müzik dinliyorum ve kendimle vakit geçirmeye bayılıyorum. Geçenlerde ara sıra konuştuğumuz ve sevdiğim bir arkadaşım beni aradı, o an canım istemediği için açmadım telefonu. Çünkü konuştuğumuzda konuşma uzuyor, konu konuyu açıyor falan ve çok zaman alıyor, bir saat geçiyor telefonda. 10 dk konuşunca hadi yeter diye kapatamıyorsun da. Sonra ertesi gün döndüm kıza ayıp olmasın diye, yarım saat kadar konuştuk. Bir arkadaşım var yurtta, 3 yıldır aynı odayı paylaşıyoruz ve kızla aramız iyi, bir sorunumuz yok. (odalar normalde 4 kişilik, biz ikimiz 3 yıldır aynı odadayız) Bu yıl daha çok yakınlaştık, vakti sürekli birlikte geçiriyoruz zaten. Ondan sıkılmıyorum çünkü kafalarımız aynı; herhalde daha ideal birini bulamazdım yurtta. Bazen laf arasında bana çok alıştığını, okul bitince de görüşmek istediğini, yediğimizin içtiğimizin ayrı gitmediğini ve o bu duruma çok alıştığını, tatillerde beni özlediğini falan söylüyor. Ben çok bağlı bir insan değilim ve onu hiç özlemedim mesela. Geçenlerde beni aradı, ben de çay içecektim tam, evimdeyim falan neyse, konuşmak istiyor, neşesi falan da yerindeydi. Benim de neşem tamam yerinde ama uzatmak istemedim, çayım soğuyordu ve yapılacak işlerim olduğunu söyleyip konuşmayı bitirdik. İnsanları kırmamak için elimden geleni yapmaya çalışıyorum, kesinlikle kırıcı bir laf söylemem, onu becerebiliyorum çok şükür ama kendimden de taviz vermek istemiyorum. Orta yol bulmaya çalışıyorum. Sizce tüm bunlar bir "dert" mi? Birşey yapmalı mıyım? Eğer yapmam gerekiyorsa sizce ne yapmalıyım? Not: Mesajı düzenledim çünkü bir iki yeni cümle ekledim. Son düzenleyen: Moderatör: 22 Nisan 2015

Tartışmak elbette yıpratıyor, zaten hiç sevmem ve sinir anında kırıcı söz söylemek istemediğim için tartışmamaya çalışıyorum. Bir iki kez tartıştım ama artık uyarırken ters bişey diyene "sabah erkenden dersim var ve senim yüzünden uyuyamıyorum. benim bu saatte uyumaya çalışmam mı daha normal yoksa senin telefonda konuşup ses yapman mı?" diyorum, daha da gitmezse güvenliğe haber veriyorum. Eskiden sessiz olmalarını söylerdim sadece, tamam derlerdi ama olmazlardı. Şimdi çözüm bulmaya çalışıyorum, merdiven boşlukları var her katta ve odalardan uzak, oraya gidip konuşmalarını ve böylelikle rahatsız etmeden, edilmeden konuşabileceğini söylüyorum. Anlayışlı olanlar bunu yapıyor zaten. Utanan, saygı bilen insan isterse canımı yesin, sorun değil. Öyle hoş insanlar da var ama beni rahatsız eden insanlar da var. Ben genellikle uzun sürecek eylemlerde zaten çevremde sorunlu biri varsa rahatsız oluyorum. Mesela saatlerce orada oturup ders çalışacağım ve yanımdaki, içinden okumuyor. O belki öyle anlıyor o dersten ama ben de içimden okuyunca anlıyorum. Kavga etmiyorum elbette, yerimi falan değiştiriyorum. Taviz veren ben olmuş oluyorum, bazen kendime kızıyorum. Yapıcı yorumunuz için teşekkürler ayrıca.

Diyorsunuz... Teşekkür ederim. W

Bende boyleydim bir ara. sebebi de çok kalabalık ortamlardaydim ev ortamida kalabalikti. okul stres sinavlar sürekli bir yere yetisicem şunu da yapmaliyim mesela. o his. bir huzursuzluk skilma kafa dinleme isteği. ben kendimin sirf bu yüzden bir hafta boyunca cep telimi kapattim bilgisayardan netede girmedim. doğru düzgün odamdanda cikmadim sürekli film izliyor uyuyor yemek yiyor duş WC vs. boyle kendimle vakit geçirdim. disari ciktigimda sanki ülke degistirmisim gibi hissetmistim. o telaş insanların kosusturmasi vb yine skici geldi ama eskisi kadar değil. o siralarda ahşap boyamaya basladim güzel süslü şeyler yapiyordum rahatlatiyodu beni. senin derdin şuan stres. okul bitsin geçer bu durum. . push ; prag Hayat

Rica ederim. Bunu taviz gibi düşünme. Şöyle düşün, belki bazen de senin herhangi bir davranışından rahatsız olan birileri de sana hiç duyurmadan kendilerinden taviz veriyordur. Hiç kimseyi rahatsız edecek bir davranışım yoktur deme. :) Öyle çeşit takıntılar mevcut ki aklından geçirmediğin pek çok şey başkası için rahatsız edici olabilir. Hayat böyle daha kolay. Bu tavizi kendi mutluluğun için veriyorsun öyle düşün.

Rahatina pek duskun bir teraziyim.4 yil yurtta kaldim.. yan odada gurultu varsa ben iki katini yaptim sevmediklerimse. sevdiklerimse odalarina katildim. yahu tadini cikartik.. hayatimda hic kulak tikaci falan kullanmadim.. zehir etmissiniz kendinize. benim unv okudugum sehir ile evim arasi 8 saatti. 4 yil boyunca herbiriyle sohpet ede ede yollar kisaldi. yeni insanlar kesfetmek guzel bidaha huc gorusmesekte. Yarisinda biraktim okumayi yani yazinuzin. cunku cok daraldim biraz relax

Bizim insanımız gibi değişik başka bir toplum var mı gerçekten merak ediyorum. Ben de geçenlerde yurdun önündeki atm'den para çekecektim. Sıra mıra yoktu, yapmaya başladım işlemimi. Derken bir çift geldi atm'ye. Sevgili oldukları belli konuşmalarından. Şimdi sıra olmak, sıraya geçmek gibi kavramlardan insanların haberinin olması lazım. Başka bekleyen yok, dur işte düzgün. Çocuk geldi, neredeyse yanıma geçti atm'de. Ama mesafe yok denecek kadar az, üstüme çıkacak neredeyse yani. Arkamda durmakla yanımda durmak arası bir yerde duruyor ve çok yakınımda duruyor. Ekranda yazanı falan rahat görecek bir seviyede. Ekranı mekranı geçtim de yanında sevgilisi olan adamın dibime girmesinden rahatsız oldum, biraz geride durur musunuz? dedim. Çocuk şaşkın şaşkın yüzüme baktı, sonra hemen bir adım falan geriye gitti. Bunlar ben işimi bitirene kadar hiç konuşmadılar. Sonra tam kartımı alıyorum, gitmek üzereyim, kız bana "hadi çabuk çekil şuradan" dedi. Arkadaşım bekliyordu beni, o da şaşırdı. Çok sinir oldum ama tartışma çıkmasın diye cevap vermedim mesela. Daha önce de kızın biri yapmıştı aynı şeyi, onu da uyarmıştım. O da bana duyurmak için arkadaşına "meraklı değiliz biz kimsenin şifresine" falan demişti. Uyarınca yadırganan ben oluyorum. Bu olay normal mi şimdi? Tek yaşamak bana da cazip geliyor, umarım o günleri çok beklemem. :)

Brz daha sakin brz daha hosgoruyle bakabilirsin. Is hayati bunlardan cok daha sert. Ve seni basarini huyunu suyunu sana dair herhangi bsyi kiskanip zayif yonunu one cikarip seni uzebilirler. Yurtta bende kaldim ve mesela calisma masasini zaptetmeni hos karsilamazdim senin istemedigin bir durum icin kimseyi kisitlaman uygun olmaz en kibar diliyle bencillik olarak gorurdum. Ztn ben bos masalari bosaltip calisiyordum bizim yurttada kitap yigan tipler -2. Masaya - coktu. Ama kimseyi cs de rahatsiz etmedim ve terlige kadar ses cikarmayandan aldim. Kizdigin insanlar kadar senin kdr dusunceli insanlarda var sen on yargili olma brz rahatla Insanlari kirmak istemedigini yazmissin ama ben yine o konudada kat kat dikkat etmeni soyleyecegim seni de boyle kabul etmeli isteklerine saygi duymaliyiz ama karsindakini kirmadan orta yolu bularak. Bu arada yurdun bana kazandirdigi en buyuk en guzel aliskanlik seste ve isikta uyumak su an 1 saatlik yol gidip geliyorum ve uyuyup gune ikinciye basliyorum herkes ozeniyor.

Off aynı beni anlatmışsınız ben üniversitedeyken hiç yurtta kalmadım ama son bikaç yıldır feci ses takıntım var. mahvoldum çok yıprandım artık.. komşunun sesinden çok rahatsız oluyorum. en ufacık tukırtıya kafayı takıyorum.. işyerinde arkadaşın klavyeye vurmasından rahatsızım. bu yüzden sürekli gerginim mutsuzuö yok mu bunun bir çözümü.. mesela daha önce rahatsız olmadığım bir sese eğer kafayı takarsam o bana hayatı zindan ediyor

Ben bunun rahatına düşkün olmakla alakalı olduğunu sanmıyorum. Gece ses yapandan rahatsız olmak başka bir şey, yediğin içtiğinin ayrı gitmediği insanı bile özlememek sırf çay için konuşmamak başka bir şey.. Kötü olarak demiyorum yanlış anlmayın ama bence psikoloğa anlatmalısınız bu durumu yoksa ileride daha çok sorun yaşayabilirsiniz. W

O zmn sıkın disinizi mezun olana kadar. Bir is bulur, kendinize bir ev tutar, kendi kendinize mutlu mesut yasarsiniz. Cayinizi, kitabinizi, dizinizi size keyif veren herseyi baskasinin nefes alis verisini duymadan yaparsiniz.

hmm yabancılaşma ve asosyalleşme var sanki... içinde bulunduğunuz şartlardan ötürü ortaya çıkmış ve artmış sanırım yurt ve okul hayatı bittikten sonra geçer ama bu süreçte durumu alevlendirirseniz geçme süresi de uzar

Beni de kendim gibi biri daha olduğunu bilmek rahatlattı desem yalan olmaz. :) Evlilik, eş, çocuklar falan derken bir şekilde kendinize zaman ayırmanız çok güzel birşey bence. :)

Muhakkak rahatsızlık veren şeylerim vardır benim de. Hiçbir zaman öyle düşünmedim, çok şükür karşıma geçip "ben mükemmelim, benim hiçbir hatam yok, benden rahatsız olamazsın" diyecek kadar ilginç insanlarla aynı odada kalıyorum ve asla onlar gibi bencilce davranmadım. Hayatımda vermediğim kadar çok tavizi bu yıl verdim, sanırım artık verecek taviz kalmadı. Çok bunalmış da olabilirim zira eskiden böyle değildim.

Ben tutamam kendimi o yüzden susuyorum ama kötü bakışlarımı üzerlerinden eksik etmiyorum W

Kızlar kendinizi Relax tutmaya çalışın emin olun orda herkes sizin gibi ailesini ozluyor sizin gibi bişeyler den sıkılıyor bunalıyor. Yalnız kalmanız hiç sizi mutlu etmez psikolojik olarak çökme yaşarsınız

Sizin yurt ortamında hayır demeniz normal ancak ben hep ailemle kaldım. Kuzenim geliyor kırk yılın başı kitap istiyor mesela, veremem nasıl denir ki:) Mecbur veriyorum ama yenisini alıyorum. Telefonları ben genelde açmıyorum. Hele ev telefonu sürekli çalar bir kere açtığımı bilmem:) Bekarken anneme-babama maaşımın hesabını vermezdim, çok gererdi bana nereye harcadın ne yapacaksın diye sormaları; evlendim şimdi faturalar harici eşime vermiyorum hesap. Herhangi biri kaça aldın, nereden aldın, başka ne renkleri vardı gibi sorular sormasın diye aldığım yeni şeyleri "yok ya önceden almıştım yeni kullanıyorum" derdim hep:) Genel olarak insanlar bana bire şey sormasın, benimle konuşmasın ve beni aramasın istiyorum ama yeri geliyor sosyalleşmek istiyorum. Yaşlanıyorum galiba...

Yurt insanı usandırıyor, onca insanla dip dibe yaşamak hiç kolay değil.

İş hayatına zaten gireceğim, hatta bir an önce girmek bile istiyorum. Okul biter bitmez. İşe gitmeyeyim gibi bir derdim yok, sevmem tembelliği. Ama güzel olmaz mı işten yorgun argın geldiğimde kafamı dinleyeceğim evime gelmek? :) Yaparım yemeğimi , onu yerim ondan sonra koyarım çayımı, kahvemi falan... Ya kitap okurum ya da dizi izlerim, dinlenme zamanımı öyle geçiririm diye düşünüyorum. Tabi bu sadece düşünce. İnsanları sevmiyor değilim, onlarla konuşurum, çok neşeliyimdir. Konuşmak isteyene falan muhakkak konuşacak birşeyim vardır. Ama gece insanlar uyurken gürültü yapan insanların nesine hoşgörü göstereyim ben? Buna göstermek istemiyorum mesela.

Hepsini ben de yaşadım canım sende kendimi gördüm Insanlar ugrasmak zordur ama hayatı da ogrenciyken iyi ogrenirsin 3. senede olman çok iyi seneye son, son sınıf kadar çabuk geçen sınıf yoktur Benim kardeşim de öğrenci aynı şeyleri o da yaşıyor ona söylediklermi sana da söylüyorum Ne kadar zor zamanlar olsada iyi arkadaşlıklar kurmaya çalış zamanını iyi geçirmeye eğlenmeye çalış aynı zamanda okulunu iyi dereceyle bitirmek en önemli işin o olmalı Böylelikle pişman olmazsın hicbiseyden

ben de kıramıyorum, bir şey söyleyemiyorum işte kaç senedir... uyku bandı kullanıyorum çünkü arkadasım yanındaki ışık olmadan uyuyamıyor.. ama tıkaç denemedim hiç... o değil de okul bitince ne yapacağız? ev dönmek istemiyorum ben de... ama ailem ayrı eve müsaade etmez W

Umarım bitince geçer, umarım hayata atılınca bugünleri düşünüp güler geçerim. Kendi halime kalsam asosyal olurum ama inanmayacaksınız belki, arkadaşlarım var. Dışarı çıkar gezeriz, yüz yüze muhabbeti çok severim ama olmayınca da aramam.

Evli olduğumu ben zaten düşünemiyorum, hiç aklımın ucundan geçmiyor. Nişanlanan, evlenen hatta çocuk doğuran yaşıtlarım var. Çevremdeki çoğu yaşıtım insanın planı da çalışmaya başladıktan sonra geç kalmadan evlenmek, çocuk falan yapmak. Birçoğu 30'una kadar anne olmak istiyor, ortada eş adayı olmayanlar bile. Onların bu tarz planlarını dinlemek bile başımı döndürmeye yetiyor.

Kayınvalide birçok insan için sorun. :) Neler okuyorum buralarda. :) Yurtta insan hiç yalnız kalamıyor, yalnız kalabildiğim tek yerler banyo ve tuvalet ama saygısızlar, orada bile rahat bırakmıyorlar bazen insanı. Bir odada dört farklı insanın yaşamaya çalışması en başından yanlış zaten ama halen 6-8 kişilik yurtlar var. Ülke olarak imkanlar neden böyle anlamıyorum. Düzeltilmesi gereken çok fazla şey var. Geçen sene diğer üç oda arkadaşım cumartesi ve pazar günleri İngilizce kursuna giderlerdi, sabahtan akşama kadar. Ben o odada haftasonları tek başıma kalırdım, kafamı dinlerdim. Akşam onlar gelince de muhabbet ederdik, kursta yaşadıkları şeyleri falan anlatırlardı. Bu durum çok idealdi mesela. Ama bu yılkiler... Kendileri kafa dengim değil, olmak zorunda da değil ama inanın şu an sayacak tek bir olumlu tarafları yok gözümde. Zaten kalabalığı sevmiyorum, bir de akşamları sürekli odaya onların arkadaşları geliyor. Gürültü, patırtı, sürekli dedikodu... Birkaç kez muhabbetlerine dahil olmak istedim, sıkılmak yerine ben de katılayım falan diye... Dahil etmediler. Birşey söylüyorum, cevap verilmiyor. Neyse, edemedim sohbet falan işte onlarla, ben de zorlamadım. Zaten gelen arkadaşları bize selam sabah da vermezler; yerler içerler, kokuturlar ama bir ikram etmezler, davet etmezler falan. Onlar böyle yapınca biz de arkadaşımla daha çok yakınlaştık, birlikte yemek yeriz ikimiz, dışarı falan birlikte çıkarız, gezeriz. Zaten aynı sınıftayız. Ortam böyle olunca iyice soğudum bazı şeylerden. Önümüzdeki yıl için mümkün olduğunca iyi şeyler ayarlamaya çalışıyoruz şimdiden, bakalım. W

Peki iş hayatına girdiğinde bu takıntılarınla hayat nasıl olacak senin için hiç düşündün mü? Evde kendine bir başına dünya kurabilirsin ama bunu bozman gereken yerler olacak. Seni biraz daha hoşgörüye davet ediyorum arkadaşım.. Sev insanları, gülümse gülümse ve gülümse.

Aynı duygular içerisindeydim bir zamanlar bence bir psikiyatriste gidin yani ben piskiyarist nedeniyle değişmedim hala sinir olduğum kriz geçirdiğim olaylar oluyor ama çokta takmıyorum yani kafama istesiklerinizin söylediklerinizin büyük kısmında haklılık payınız var ama sizde bir Problem var tıpkı bende olduğu gibi.. aslında olması gerekenler ama birçok insan var eğitimliyim deyip cahil kalan yani zor bir durum size en iyi yardımcı olacak siz siniz birilerinin yardımına da ihtiyaç Duyuyorsanız bu durumdan kurtulmak gibi piskiyarist öneririm başka türlü geçmiyor çünkü

ne güzel araştırıyorsun değerlendiriyorsun araştırmaya devam et nasipse iyi bir kurs denk gelir. ama ilgin yeteneğin varsa başka kurslara da git mutlaka

Aslinda keyifine duskunluk bu devirde herkeste var. Seninkiler daha ayri sanki takinti gibi. Yoksa bende rahatima duskunumdur. Kimseye gitmek istdmem evimde yatiyim ohh miss :) hedef 2016 Hoşgeldin hayatıma yarınım herşeyim Canım

Bu yıl ben de gerçekten yaşadığım hayatın oldukça zor olduğunu daha sık düşünüyorum...

Yasadiginiz hayat yeterince zor bence bende olsam daralirdim yine cok iyi idare ediyorsunuz bence..

Ben de öyleydim ve hala daha öyleyim... İleriki yaşantıda şu oluyor; işe giriyorsun ve birileri canını mı sıktı... Hoop basıyorsun istifayı! Çünkü insanlara olan tahammülün yok denecek kadar az ve çekmek istemiyorsun. Evde odan mı dağınık, üşeniyorsun hoop arkanı dönüyorsun. Ailece yaşamaktan bile sıkılıyorsun, kimseyle konuşmak istemiyorsun ve bu sebeple uyku saatlerin değişiyor. Yeter ki aynı ev içinde kimseyle karşılaşma, yemene içmene izlediğine karışmasınlar. Kitap okurken annen mi geldi 'hadi kahve içelim ya da dışarı çıkalım' diyor, 'of çok yorgunum uyuyacağım' deyip arkanı dönüyorsun. Telefon çalıyor, en sevdiğin arkadaşın dahi olsa o an 'aman ne konuşacağım şimdi, şu diziyi bitireyim' diyorsun. Ki ben evlendim, hala bu şekilde devam ediyor. Canım ne isterse onu pişiriyorum mesela. Evin temizlenmesi lazım ama keyfim bekleniyor. Yapılması gereken, lüzumlu şeyleri bile kendi keyfime göre ayarlıyorum. Eşim uyuduktan en az 4 saat sonra uyuyorum ki, yalnız kalıp kafamı dinleyeyim diye. Mesela yarın sabah misafirim var kahvaltıya ama umurumda değil. Çünkü canım yapmak istemiyor, benden ya da rahatımdan önemli değil. Git gide başkalarıyla ortak karar almada güçlük çekiyor insan. O kadar bireysel bir yaşam tarzı ki bu, senin adına verilen iyi kararlarda bile 'nasıl bana sorulmaz, emrivaki resmen bu!' diye çileden çıkıyorsun. En ufacık bir öneriye bile bazen ters cevaplar verilebiliyor, çünkü ben zaten düşünebilirim moduna geçmiş bulunuyoruz. Hayattaki her şey senin istediğin şekilde gelişsin istiyorsun, en azından insan ilişkileri. Say say bitmez, ben kendimi kurtaramadım. İnşallah siz benim aşamama gelmeden kurtarırsınız. Ha bu arada, asla bencil değil aksine çok verici bir insanımdır. Sevdiğim insanlar için günlerce uykusuz proje hazırlarım, temizlik şu bu en nefret ettiğim şeyler dahil ne varsa yaparım. Ama dediğim gibi 'sevdiğim sayılı insanlar' için... Sadece keyfim söz konusu oldu mu, gerisi teferruat...

Bütün bu yaptığın ya da yapacağın şeyleri sevdiklerinle yapsan daha tatlı olmaz mı kat kat artar bence o an ki mutluluğun. Yani ne bileyim müzik dinliyorsan da aç sesini tabi ortam müsaitse arkadaşınla eşlik et mesela. Yolculuk ta kolu bacağı değiyo diye sinir olacağına sohbet etmeye çalış. yani farklı boyutlardan bak olaylara. hafsa anne Tosuncuklarımla Yeni

Ben aslında dil öğrenmek istiyorum, İngilizcem güzel, onda bir sıkıntı yok. Mesleki, teknik boyutta bilmiyorum ama günlük konuşma dilinde kendimi rahatlıkla ifade edebiliyorum, kendi kendime geliştirdim, hiç kursa gitmedim bunun için. Almanca öğrenmek istiyorum, okuduğum yerde kurs araştırdım ve iyi bir eğitim verebilecek kurs olmadığını gördüm bu konuda. Yani "en iyisi" dedikleri kurs İngilizce konusunda bile tatmin edici bir eğitim vermiyor, buna rağmen pahalı. Çevremde var buraya giden bir sürü insan, yerinde sayıyor gibiler bence. Öyle olmasa bile önyargı oluştu ister istemez. Almanca'yı geçtim, mesleki İngilizce için gideyim desem güvenemiyorum. Birçok kişi temel İngilizce eğitimi için gidiyormuş zaten, diğerlerine pek talep yokmuş. Yurt yönetimi makul fiyata dil kursu veriyor, duyuru yaptıklarında İngilizce, Almanca, Fransızca kursu açılacak falan diyorlardı, gittim Almanca için adımı yazdırdım, bir süre sonra sadece İngilizce için kurs açılacağını, Almanca'nın falan açılmayacağını söylediler. Sebebi de talep eden çok azmış, 2-3 kişi için kurs açılmayacakmış. haticenurrr Rabbim sana hamd

Yurtta kalmaya başladığımdan beri insanlardan, kalabalıktan ciddi anlamda sıkılmaya başladım zaten, öncesinde yoktu bu izole olmak istemek falan. Hatta bazen kendimi yalnız bile hissederdim. Herhalde yurt ortamı insanı ya kalabalığa iyice alıştırıyor ya da kalabalıktan uzaklaştırıyor. Sanırım yurt yeterince kalabalık ve gürültülü olduğu için evime geldiğimde bu kadar yalnız kalmak, izole olmak istiyorum, sessizlik falan...

aynı şekilde... keşke takıntıları olmayan bir insan olsaydım diyorum hep.. ben de yurttayım, 2 arkadasımla aynı odadayım. o nefes sesleri bile çıldırtıyor bazen. hele biri gece horluyor.. dişlerimi sıkıyorum, ve gece boyunca uykudayken de istemsiz olarak dişlerimi sıkıyorum, diş etlerim o kadar ağrıyorr ki... tek başıma olmak istiyorum hep... hayat böyle güzel.. VisneReceliii Nirvana Anneler

İşte burada aynı beni anlatmışsınız. Ayna gibi bir yorum olmuş, aklıma başka bir benzetme gelmiyor açıkçası. :)

Yani siz bunun bir dert olduğunu düşünmüyorsunuz? Ben de emin değilim dert mi yoksa başka bişey mi. Kova burcuyum ben, boğa değil. :) Tabi Allah başka sıkıntı vermesin.

geçecektir emin olun hayatın her boyutunda ayrı bir meşgale var bir öncekinin sıkıntısını unutuyorsunuz. asosyalliği içe kapanıklık manasında söylemedim yanlış kullandım belki toplumdan uzaklaşma gibi aslında ondan ziyade toplumun dışında rahat etme nasıl desem... o bende de var sevdiğim çekirdek çevre dışında yeni insanlarla tanışmaya bile tahammülüm yok şu aralar. ilk evlendiğimde fanus gibi bir lojman ortamından şehrin göbeğine düşünce şok olmuştum genelde kampüs içinde belli insanlarla muhatap olduğum ve aynı üniversitede okuduğum için toplumdan biraz izole büyümüşüm dediğiniz gibi başkasına saygı göstermeyen insanlara ilk dönem düşman gibiydim. markette trafikte yürüyüşte herşey bana batar hatta insanlarla kavga ederdim. şimdi biraz alıştım bazen gecenin bir yarısı apartmanda öküz gibi gürültü yapıp kapıları gümmm diye çarpıp çocuğumu uyandıran komşulara laf sayma dışında pek icraatim yok:))) insanlar değişmiyor o beklentiye girerek kendimizi yıpratıyoruz...

Son cümleniz her şeyi gayet iyi özetliyor. :) Bence en önemli şey insanın kendi mutluluğu. Nasıl mutlu olacaksa öyle yaşamalı insan. Bunun içinde hepsinden biraz biraz olmak zorunda: bencillik, fedakarlık, anlayış, saygı, sevgi, idare etmek ve etmemek, taviz vermek ve vermemek, insanları kırmak ve kırmamak falan filan, uzar gider.

Pozitif yorumunuz için teşekkürler. :) Aslında geçen sene falan bu kadar huzursuz değildim yurtta, bu sene gerçekten çok zor zamanlardan geçiyorum. Geçen yıl güzel bir arkadaş ortamımız vardı, oda içinde ve oda dışında. Oda içindeki grubumuz dağıldı maalesef, sadece arkadaşım ve ben kaldık geriye. Diğer arkadaşlarımızın da birisi değişim programı ile başka şehirde devam ediyor artık, diğerleri de mezun oldu falan, dağıldı yani birşeyler. Arkadaşlarla eğlenmek, muhabbetin dibine vurmak gerçekten yurdun en güzel tarafı sanırım.

Oda arkadaşlarımın biriyle çok iyiyiz, diğer ikisiyle çok sorun yaşadık, halen yaşıyoruz. Dişimizi sıkıyoruz artık, şurada ne kaldı. Zaten öyle yapmaya çalışıyorum, arkadaşımla birbirimizi az telkin etmedik, havalar düzelince akşamları yürüyüşe çıkarız, öyle öyle geçer zaman falan diye ama şansımıza, havalar da düzelmedi. Gelemedi şu bahar. :)

Yemin ediyorum okurken ben daraldim

Pinpiriklisin, ama bunlara 'dert' dersen hastalık hastası olduğun anlamına gelir bu. Dert değiller, sıradan bir boğa burcu gibi geldi bana, olmayabilir de tabii. Çok benzerlerine ben de sahibim, ama takılmıyorum yani. İdare burada key word.

yurt dedinize3 ozelde kaliyodum.. bir arkadasim vardi saat 4 e kadar oturulurdu herkes yatinca kiz odadan cikar dusa girerdi isik acik kalirdi tabiii... Gelirdi giderdi.. dolabini acardi hurcunu acardi iki saat bakardi dolaba oje alirdi eline surerdi begenmez silerdi baska renk surerdi balkona cikardi bi sigara yakardi oyle boyle ugrasirdi Ben arkami doner yatardim ama bi arkadasim daha vardi kiz delirirdi uyuyamazdi oturup onu izlerdi sende o hesap kafayi takmisin biseylere

Şöyle birşey var, nerede duracağını bilirsen kimse kavga edemez seninle ve sen de lafını söylemiş olursun. Ben denedim, çalışıyor. O gün ben o çifte lafımı da söyledim, ama onlara bir cevap verseydim kavga çıkardı. Lafını söyleyeceksin, baktın uzatıyor ya da ters konuşuyor, onunla kavga edecek halin yok sonuçta, cevap vermezsin. Tabi sinirlerine hakim olabilirsen. :) Böylelikle sessiz kalmamış ve tartışmamış oluyorsun aynı zamanda. Kimse kimseye tepki göstermediği için böyle insanlar var zaten. Herkes sindirilmiş gibi davranıyor. sweet-73 Popüler

Ben seni cok sevdim, yani anlattiklarini gözümde canlandirdigim zaman cok sempatik geldin bana. Bende yurtta kaldigimda, özellikle temizlik konusunda problem cikarirdim... annem cok titiz bir kadindi bende aslinda evin en pasaklisiydim güya, öyle derlerdi ablalarim. Yurtta ama en temizi ben ciktim, bu nasil oldu anlamadim. Banyoda kil gördügümde veya dismacunu izi görmem yeterliydi, cadalozlar gibi kavga cikarmaya. Gercekten igreniyordum. Ve zamanla pasaklilar gitti, titizlerle arkadas olduk ve paylastik odamizi vs. derken cözümlendi biraz olay ama Yurt hayati hicde kolay degil ama hic inanmazdimki, bir zaman sonra o günlerimi özleyecegimi... Ama insani bayagi bir olgunlasitiriyor yurt hayati... Ama sen normalsin, hersey okay, kendini önemsemende hosuma gitti ayriyetten... ChopSuey... tek ayak

O iş öyle olmuyor. İnsan yalnız olduğunda ne istiyorsa onu düşünebiliyor. Gün içinde farkında değiliz ama düşüncelerimize bile ket vuruluyor. Yanınızda eşiniz varken o an konuşmak istemediğiniz bir konu illa ki açılıyor. İnsanın aklına sorumlulukları geliyor, ev işi geliyor vs vs... Ama yalnız olunduğunda, isterseniz hayal dünyanızda antartika ya gidin, ister dünyanın en başarılı kadını olun, ister çocukluğunuzda bisiklet sürdüğünüz ana geri dönün. Düşünce özgürlüğü bile yalnızken devreye giriyor maalesef... Bunun kadar ruhunuzu hafifletici bir terapi olamaz, herkese şiddetle tavsiye ediyorum. Yüklerinizden yani sorumluluklarınızdan en azından 30 dk kurtulun ve yalnızlığınızın aslında ne büyük bir hediye olduğunu görmeye başlayın.

Sorma... Belirli takıntılarım vardır onları aşamıyorum. Misal kimsenin su bardağından, şişesinden içmem, çatalıyla yemem. Annem çok kızardı benden de mi tiksiniyorsun diye ama öyle değil işte huy bu. Ben çekirdek yemiyorsam kimse yemesin arkadaş ne o öyle çıt çıt çıt. Seslerden ayrı rahatsızım, kokulardan ayrı, tavırlardan ayrı. Zannedersin ben mükemmelim Birisi bir şeyimi ödünç almak istesin aklım çıkar, hele kitap ve kıyafet hiç veremem, hayır da diyemem. Yani hayır dememin bir sebebi de yok sadece vermek istemiyorum:) Malımın kıymetli olduğundan değil, takıntı işte. Yanılıp şaşıp verirsem de artık benimsemem o eşyayı, sanki benim değilmiş gibi atarım köşeye.

Aynı mesajı yanlışlıkla ikinci kez yollamışım.

Kendinle de, insanlarla da kafayı bozmuşsun..

O kahveyi eşinizle içseniz daha zevkli hale gelmez mi o an mesela. gerçekten merak ettiğim için soruyorum. dilek_88 ayaklı astroloji

Senin evli olduğunu düşünemiyorum evlilik baya sorumluluk getiren bişey. Boy rahatını düşkün olamıyorum malesef biraz takintilisin düşünme biseyi b katlanmaya b çalış bazı şeylere yoksa kendine zehir edersin hayatı. W

O düşünceli insanlar olmasa bence yurtlarda kimse kalamazdı, herkes birbirini yerdi. :) Ben o yaptığım şeyin bencilliğin boyut atlaması falan olduğunu düşünüyorum ve daha önce hiç yapmadığım birşeydi.

Teşekkür ederim, yorumunuz içimi aydınlattı. :)

Gelir gelir..:) Bugünleri de ararsın. Öğrenciliğin, üniversite arkadaşlıklarının tadı başka. Gezmesi daha tatlı. Ben çok özlüyorum. Bu arada ailemden ayrı okumadım ben hep uzakta okuyanlara özenmişimdir

Umarım geçer okul bitince. :) Çünkü buna adapte olmak da zordu ve 3 yıl olmasına rağmen bazı şeyler hala çok zor geliyor. İki tane hayatım var gibi, evimde başka, yurtta başka.

Bazı şeyleri ben yazmışım gibi hissettim anlayışsız insanlara tahammülüm yok. Mesela geçen gün sınav için para yatırmaya bankaya gittim yarım saatten fazla sıra bekledim beceremiyorsan yardım iste görevliden kaba kaba davranmak neden! Bende bir an önce iş hayatına atılıp tek başıma yaşamak istiyorum yalnızlığı sevdiğimden değil ailemle yaşamayı seviyorum ama tek başıma yaşamak bana da daha cazip geliyor W

Motor gelişimi tamamlanmamış insanlar geziyor aramızda, bunlar dışardan o kadar normal görünüyor ki... Halbuki bir insan o saatte ses çıkarılmayacağını, sesli sesli telefonda konuşulmayacağını bilir. Tamam aileden ayrılındı, oo özgürlük vs de, köyden indim şehre misali davranmanın alemi nedir? Herkes özünde yalnızdır aslında. O yüzden ben önce kendiyle mutlu olamayanın başkalarıyla da mutlu olacağını sanmıyorum.

Kendime benzettim ama senin bir artın varmış, insanları kırmıyormuşsun. Ben onu da yapıyordum :) benimki kadar olmasa da biraz zor bir hayatın olacağa benziyor bu durumda. Eğitimini her şeyin üzerinde tutmalısın. İleride iş yaşamında her türlü huyuna rağmen işini kusursuz yapman sayesinde çok rahat edebilirsin :)

Rica ederim :) kendini pozitif tutmaya çalış bu zamanlar illaki geçecek. Ben sana göre belkide çok zor geçirmişimdir 4 yılı şimdiki pismanligim ise dolu dolu zamanlarımi geçirip hem mesleki yönden çok fazlq kendimi geliştirmemek hem de sosyal olup zamanlarimi eğlenceli geçirmemek haticenurrr Rabbim sana hamd

Hayatindaki en guzel en tatli anilari biriktirmeye bak canim. Rahat olmaya calis. Bu gunler gececek ve istedgin evine kavusacaksin.. Sen oraya has anilari biriktir. Gul izle paylas ye ic oku yurt gunleri guzeldir ilginctir.. Dusundugun kadar kotu degilsin sadece bir parca rahatlamaya ihtiyacin var bir adim bir basamak.

Aynı ben. :) Bir de bir takıntıyı geride bırakınca bir başka takıntı, yeni bir takıntı buluyor insanı. Kendi kendimize kaşınıyoruz resmen. :) Sanırım ben ileride evlenemem, kimse benim gibi birini çekmez, herhalde ben de kimseyi çekemem. Çok aşık olursam belki, o zaman işler değişiyor. Kendime şaşırıyorum. :)

Ne problemi olabilir peki bu? W

Ben ufak tefek şeylere takıldığım zaman kendi kafamda bunun daha da büyüyeceğini bildiğim için düşüncelerimi başka bir şeye yönlendirmeye çalışıyorum. Bunlar beni ciddi ciddi mutsuz edecek boyuta ulaşmadı henüz, en azından gün içinde ama ben de bazen ileriki boyutlarını düşününce rahatsız oluyorum, ya daha da artarsa diye...

Devlet yurdu insani bu konuda biraz yipratiyor Yalniz kalmak benimde cok hosuma gider Bende universiteden once normaldim hic ses filan umursamazdim Okul bitti ben eski ben degilim Biraz takintili hale geldim acikcasi Evde kendim takiliyim ses olmasin hic istiyorm Arkadas konusuna gelirsek, arkadas edinmeyi severm Ama cok nadir samimi olurum Kendimi seviyorum, yalnizligi ve özgürlüğü de

Filmdelisi ve konu sahibi sizin yazıları okuduktan sonra hayatta benim gibi birileri olduğunu bilmek rahatlattı beni. bazen anormal miyim diye düşünüyordum. Şu cümleyi doğru buldum git gide birileri ile ortak karar alamıyorsun evet.32yasindayim degismedim degisecegimide zannetmiyorum. Mutluyum böyle bende. harfi harfine 2 arkadaşta da kendimi gördüm valla. hee bide konu sahibi demişsin ya kendi dunyami kurup yalnız yaşamak istiyorum diye. bekarken aynı düşünüyordum. Şimdi Filmdelisi arkadasin dediği gibi eşim ve cocuklardan 5 saat sonra yatıyorum kendime zaman ayırmak için. Mesela suan sabahın 5 i.4 te kahvemi içtim balkonda. Özgürce ve keyifle herkes uykudayken