Hayat herkese eşit davranmıyor hayatta her seçimimizi annelerimizi memnun etmiyor 30 yaşındasınız genç bir yetişkin yolunuza bakın anneden onay görmek her yaşta güzeldir ama bu kadar sene olmamış zorlamanın anlamı yok güçlü olun birçok insanın yapamadığı başarılarınız var silkelenin hayata dik durun

Ya ben sizin dediğiniz o Boğaziçi, koç grubundaki üniversitelerden birine sıralama ile girdim. Ama aynı yıl üst komşumuz Türkiye 3. sü oldu. Ne yapim yani :). Kardeşim aynı şekilde döneminin ilk 10nunda. Ki kendisinin gerçekten bir çalışma disiplini yoktur. Kuzenlerimden azcık benden iyisi de var azcık kötüsü de. Ama biz çok küçükken yarıştırılmaya alıştık. O yüzden dediğim gibi eziklik hissi hiç gelmedi.

Oooo, sen sadece kuzenlerin ile karşılaştırılmışsın! Benim büyüdüğüm şehirde herkes bir yarış halinde idi. Ortaokulda, lisede hatırlıyorum, karne zamanı herkes kapısının önünde olurdu, millete karneyi göstere göstere eve giderdik. Ben neden 100 değil de 98 aldım diye çok laf duydum. belki çevremdeki herkes öyleydi diye bana çok koymuyor.

Sürekli elestirmek kıyaslamak bariz bi psikolojik şiddettir. Boyle ortamda nasıl ozguvenli olunacak ki özgüven zedeleme üzerine kurulmuş bi cocukluk.. Benzerini yaşayan çocukluk arkadaşım doktor oldu. Şimdi annesiyle mesafeli bi ilişkisi var ve 2 yil psikolojik destek aldı. Su an cok iyi hissediyor. Ayrica nette bu konuda videolar ve özgüven üzerine bilimsel tavsiyelerle dolu kitaplar var. Araştırın

Valla iyi yapıyorsunuz :)

Ne garip kimi bir seyden anlamayan cocugunu göklere cikartir. Kimi gayretli, basarili evladina iki güzel sözü cok görür. Bu övmeme, kıymet bilmeme durumu annenle alakali seninle değil. Kendi içindeki yetersizlik duygusunu sana aksettirmis. Bu senin duygun degil. Annene söyleyip onu üzme ama düşüncelerini annene der gibi yaz yırt defalarca icinden gelenleri. Böylece aslında başarılı bir insan oldugunu, kendine de yeterli geldigini, sorunun annende oldugunu anlayacaksin. Belli ki sen hırsli, şükürsuz biri değilsin. Eminim annen babani, evini hicbir seyi begenmiyor, eksik görüyordur. Herkes ayni şartlarda degil. Bir sürü şey basarmissin bunlar seni mutlu ediyor önemli olan bu. Kuzeninin hilesi, hurdasi ortaya ciksa yine de gelip benim kizim çok iyi demeyecek. Gözü hep yukseklerde demekki. Elindekine şükredip mutlu olan biri degil. Sen kendin kendine deger ver. kalkyerineyat

ya kıyaslamayan anne var mı? benim kuzenlerimde öyle akademik başarı falan yok ama annem bizi herkesle kıyaslayacak bir şey buluyor, yaşımız kaç hala aynı. biz 3 kardeşiz hepimiz he he deyip geçmeyi öğrendik. herkes bizden iyi, herkes harika bi biz işe yaramazız ama başı sıkışsa, herhangi bir şeyde yardıma ihtiyacı olsa bize geliyor, bize anlattığı kişilere değil. annem konuşmaya başladığı anda üçümüz birden onun annesi şöyle yapmış, ne anneler var diye atıp tutmaya başlıyoruz, onun zerre umrunda değil ama bize eğlence çıkıyor. değiştiremezsiniz onu bu saatten sonra, kendinizi ondan etkilenmeyecek şekilde değiştirmeye odaklanmalısınız. Mrsay Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Zor bir durum. Çocukken yara almisinız.. ama durumu farketmeniz çok iyi. Annenizle konuşun en azindan icinizi dokun sonra niye konusmadım demezsiniz. Konusma sonucu bakarsinız duruma. İşe yararsa iyi olur yaramazsa da tekrar konusunu açmazsınız annenize

Şimdi de kızımla beni kıyaslıyo senden daha zeki diyor. Benim genler senden geliyo, istersen kıyaslama diyorum Yani biraz şaka yollu lafı yapıştırın

o yaşa göre güzel taktik ama

Hayat sıze böyle bır anne vermiş. Kuzenınızede teyze vermiş. Ben cok takdir ettim sizi. Psıkolojık şiddete ragmen hırs da yapmayıp duygularımızla savaşarak kazanmışsınız. Kuzenınızde proje cocuk gıbı olmuş. Gıdın ona sorun acaba ıc dunyası nasıl. Sureklı ailesi ondan başarı beklemiştir. Onu kımbılır nasıl yormustur. Herkes kendı hikayesinin kahramanı. Sizde kendı hayatınızın.

Benim annemde yıllarca kıyasladı. Herkesle, mahalledeki kızlarla, kuzenlerle, kimi duyduysa onunla ama bir çoğu da benden daha başarısız tiplerdi. Yıllarca her konu da eleştirildim. Bir aralar çok takmıştım ama artık umurumda değil. Belirli bir kariyerim var, evimin işini kendim yapıyorum, yemeğini ben yapıyorum. Kimseye de bir şey ispatlamak zorunda değilim. Ben kurtuldum o kafadan size de tavsiye ederim.

Böyle dusunme, cok güçlü bır cocukmussun sen, herseyı herkesı gözlemlemıs, kucucuk yaşında muhakeme yapmışsın. Bılınclı bır cocukmussun sadece annen yanında olup bunu sana hıssettırmemıs. Oysa her cocuk özeldır. Farklı özellıklerı vardır. Ne yazıkkı secim yapamıyoruz. Ve en önemliside, bu degılde başka annen olsun ıstermıydın sorusuna hep aynı yanıtı veriyoruz. Hayır ıstemem Bılıyomusun sımdı kı yenı nesili bız muhakeme yapabilen, gözlemleyen çözüm üreten senın gıbı cocuk yetıstırmeye calısıyoruz. Kendını bu kadar kucumseme. Senın degerını annen belirlemez, Senın degerın sensın sen oldugun ıcın degerlı ve özelsin.

Cocukken Bunlari takmaniz normal ama hala daha etkilenmeniz sacma degilmi annenizin huyunu biliyorsunuz kiskanc ve fesat dusunceli gibi geldi bana. İki kere master yapan kizini begenmiyorsa aklinda bir sorun var demektir. Sizde onu ovmeyin baskalarinin annesini falan ovun bakalim nenoluyor ya cok takilmayin onun onayini takdirini almak ister istemez onemli olmus sizin icin ama gerek yok buna ihtiyaciniz yok raava

Acaba anneniz bu hayatta neyi başarabilmiş çok merak ettim. Kendi yaşayamadığı/yapamadığı şeylerin hırsını yaşıyor.

Hah bizde de öyleydi. Ama bizimkilerde gümbür gümbür, hem dilli düdük hem zeka küpü çocuklar. Yalnız ben garibim kenarda pısık pısık, beğenilmeyen çocuk M

Anneniz sizi aşağı çekiyor. Muhtemelen lisedeki bocalama da o nedenle olmuş. Nasılsa ne yapsam begenilmeyecek düşüncesiyle bırakmış olabilirsiniz. Neyse ki toparlamissiniz. Yüzleşmek bence iyi gelir. Karşı taraf muhtemelen anlamayacaktır ama siz içinizdeki zehri akıtıp rahatlarsiniz. Söylenmeyen şeyler hep aklımızda kalıp tekrar tekrar gün ışığına çıkıyor.

Biz annemize böyle bırşey desek hemen ALLAH BENI SIZİN ELINE DÜŞÜRMESİN:))

Evet haklısınız. Bazen çocukluğumda duyduğum bir cümleyi kritik anlarda ve modum düşükken sanki dün bana söylenmiş gibi anımsıyorum ve buna inanıyorum. İçimden emin oluyorum evet öyleyim, evet ben işe yaramam gibi. Oysa ki 25 yıl önce ki çocukla şimdi ki ben aynı değilim. Kaldı ki çocuk.. neden işe yaramaz olsun küçük bir çocuk. Ben herhangi bir çocuk için öyle düşünebilir miyim diye soruyorum kendime. Öyle kendimle konuşa konuşa çözmeye çalışıyorum :) Ama bugün yine telefonda o Amerika mevzusu geçtiya. Kendimi resmen b. k gibi hissediyorum. O çocukken hissettiğim duygu. Herşeyi hatırladım tekrar

Bende kuzenimle cok mukayese edildim. Hakıkaten cok başarılı bır öğrenciydi. Annesı sık sık aşağılar yada mukayese ederdi. Ortaokuldada devam ettı başarısı, onlar sevgili adet muhabbeti yaparken ben anlayamıyodum cocuk gıbı kalırdım yanlarında. Gel gelelım 18 de evlendı, şimdi köyde inek sagıyor. Bende 28 yaşıma kadar hayatımı yaşadım. Turkıyenın bır cok yerını gezdim guzel dostluklar biriktirdim. Cok guzel ortamlarım oldu. Stılıst oldum. Yetmedi cocuk gelısım okudum. Arabam, evim ve dunya tatlısı cocugum var. Ic huzurum var. Hayatımı da hatalarımıda seviyorum. Ama gecmıse dönüp de anne babamla yaşadıklarımı çözemiyorum. Orada takılıp kalmamaya calısıyorum. Bugunu yaşamaya calısıyorum. Psıkologum bana şöyle söylemişti. Bılınc hep geçmişe gıder, sen hep bugünde ol.

Ya o gerçektende çok çaba sarfetmeden iyi yerlere geldi :) Yani çaba sarfetmeden derken, harıl harıl çalışırken çok görmedim ama yinede kafası çalışırdı demekki. Türkiyenin sayılı hastanelerinden birinde tanınmış bir doktor şimdi. Ailesi de daha dengeli bu övünme konusunda, alçakgönüllü denilebilir. Bu konuda müzdariplik yaşadığını sanmıyorum. Başka şeyleri vardır belki onunda dediğiniz gibi belkide. . push ; M

Açıkçası doktor olmak istemezdim, sen ıstermıydın. Cok agır bır egıtım surecınden gecıyorlar, kutsal meslek. Ama hayatını en guzel zamanlarını alıyor. İnsan satın alamıyorsa o güzelim yılları gerı alamıyor. Buda bır tercıh. Onunda seninde pırıl pırıl yaşamınız olsun. Ama tebrik edıyorum seni, sen kendı yoluna bakmışssın, hemde daha çok küçükken. N

Tipik türk annesi işte, kendi hiçbir şey olamamış tek derdi evlatla hava atmak. Sorsan imkanım yoktu der, sana dünyaları sermiş gibi davranır ama asgari düzeyde ilgi ya göstermiştir ya göstermemiştir. Siz kendin yap projesi değil, insansınız. Annemizin beğenmedi o zekanız ise direk annenizden geliyor. Bilimsel olarak kanıtlandı bu. Bence az biraz terapi alın ama iyi gelir.

aynı şeyi hissettirmek lazım. ben de son zamanlarda bunu çok hissettim. oturdum konuştum sürekli şunla şunla kıyaslıyorsun diye. ben seni kıyaslasam nasıl hissedersin dedim. anlaması için de kıyasladım cidden. işte şunun ailesi ona şunu şunu almış, şunu şunu yapmış sen de kötü bi ebeveynsin o zaman diyerek. sonra benden kat kat kötü olan kişilerle kendimi kıyasladım, hep iyisiyle kıyasladın şunlar da var diye. kötü ebeveyn kısmına baya takıldı. sonra düzeldi, hem kendi içinden de kıyaslamıyor hissediyorum hem bana da bişey demiyor. C Camille_claudel

Bak bende çok dertliymisim. Korona süreci bende şöyle bir etkiye neden oldu. Asla kimseyi umursamıyorum

Psikologa gıdın emdr çalışan o kadar ıyı gelıyorkı butun bunları bılınclı biriyle konuşmak, hakıkaten tüm bunları ıcınızde affedebılıyorsunuz.

siz de annenizi başka annelerle kıyaslayın.

Kesinlikle böyle bir algı var övülmeyi bile geçmişiz biz

şunu anlatayım. anneannem anneme, çocuklarına öyle şeyler söylerdi ki. kıyas kıyas kıyas, kimse bize bakmadııııı... sürekli şikayet. neyse zaten annemin üzülmesine dayanamıyoruz, lan dedik biz napıyoruz. çok ciddiyim. o, annemi eleştirince biz de onu eleştirdik. anneme laf ettiyse biz de ona laf ettik. annemi beğenmediği an biz de onu beğenmedik. o söylerken aman kırarım aman üzerim demedi, biz de demedik. asıl şimdi kıymetli olduk. önemli olan kendisini kusursuz görmesi. kimse birşey söylemeyince kendini kusursuz zannediyorlar. o sana kusurlarını söylüyorsa sen de aynısını ona yapacaksın. nasıl bir şey olduğunu anlaması için. yorumunuzdaki gibi derse de " olsun, sana benden başka kimse bakmaz, benle iyi geçin " diyin

Kuzenler bence bunun için sevilmiyor. Kendi adıma kardeşlerimle ailenin en birseyler basarmislariyiz. Fakat bizim geniş ailede biz ne yapsak başarı görülmez. İşe gir. Akademik ilerle. Çocuk yap. Evlen. Bizim ki asla başarılı degil. Çünkü biz mukemmeliz. Bunlar bizim için zaten olması gerekenler. Hemen hızlıca 5 dakika da yapiveririz. Ama herkes çok yorulur.. zahmet çeker. Onlara acır ve destek oluruz. Değil mi Kedigiller20. Bız hep destek olması gerekeniz takdir etmeli ve hep aramalıyız.

Benim de buna benzer bir anim var. Annem normalde karsilastirmaz ama bir ara bir arkadasimla surekli beni karsilastiriyordu. Hayir arkadasim gercekten cok sakin, uysal iyi bir insan ama benim mizacim farkli. Neyse bir gün firsatini kolladim; ayyy sen de hic arkadasimin annesi gibi degilsin, o ne iyi dedim ve annem cildirdi o gün bugündür bir daha asla yapmadi. forevermorrenk Mustafa Kemal Atatürk Anneler

Babam toplantıya gider ve olmayan şeyleri de anlatıp sınıfın en gereksiz kızçesi ile beni kıyaslamıştı. Sonra aynın onun gibi davranmaya başladım. Kız tam bi arızaydı. Babam sonra çok pişman oldu, bir daha da kıyas yapamadı. Bu da böyle bi anımdır.

Konu annem. Beni oldum olası hep başkaları ile karşılaştırdı hayatım boyunca. Çocukken başarılıydım. Tembel yada akılsız değildim. Haylaz hiç değildim. İlkokul ve ortaokul döneminde karnemde hiç 4 bile olmadı. Ama zeka küpü bir kuzenim vardı, aynı yaştayız, o okulda ödül falan alırdı, okul birincisi seçilirdi her yıl. Teyzem onun zekasıyla övünürdü çok, çalışmıyo ama çok ileri bi zekası var derdi, annemde ona katılırdı, girdiğimiz her ortamda kuzenimi över ondan bahsederdi. Benim konum hiç geçmezdi. Bana çok sevgi göstermezdi küçükken, bir şekilde memnun olmazdı. En güzel, en zeki, en başarılı, en yetenekli falan değildim. Normal bir çocuktum, bende takdir edecek birşey bulamazdı. Beni aşağılık kompleksine sokan şey beni övmemesindense, sürekli en olanlardan bahsetmesiydi. Mesela kuzenimden bahsederken onun teyzesi olduğu için gururlana gururlana konuşurdu ama ben çok siliktim. Liseye geçtiğimde eskisi kadar iyi de değildi notlarım artık 3ler 4ler vardı karnemde. Zar zor taktir teşekkür falan alıyodum okulda. Ama hiç sınıfta kalmadım, ortalama bir öğrenciydim. Ama bana hep aşağı zekalıymışım gibi davrandı o dönem. Özgüvenimi hep düşürürdü. Çünkü o çevresinde okul birinciliklerini falan görüyordu. Okumayan üst üste sınıfta kalanları da görüyordu ama onun çıtası hep en üstteydi. Benden hiç üniversiteyi kazanabileceğime dair umudu yoktu. Ha bu arada, bu kadar üstün şeylerde gözü varkende, ya ben ders çalıştırıyım, kursa göndereyim destek olayım gibi bir düşünceside olmadı. Kendi kendime ne isem oydum. Ve onun için bu hiç yeterli değildi. Bana üniversite sınavından önce okusanda bişey olamazsın çünkü bu hayatta önemli olan en iyisi olmak demişti. Neyse üni. sınavını kazandım. İyi bir şehir iyi bir okulda. Ama yine en top nokta değil .. Pek memnun olmadı. Yine gururlanmadı. Oysa ki şimdi düşünüyorumda, ben 30 yaşındayım, 12 yıl önce benim zamanımda üniversite kazanmak birşeydi. Önemli birşeydi. Kolay değildi. Bu kadar çok üniversite ve bölüm sonradan açılmaya başladıda insanlar okumaya başladı. Bu arada ben okudum, çalışma hayatına girdim sonra yurtdışında master yaptım, sonra ikinci masterıma başladım... Ama ben hiç yetemedim gibi geldi. Bu karşılaştırma hiç bitmedi hayatımda. Annem yaşlandıkça yumuşadı bana davranışları vs. ama hala benimle hiç övünmez. Belki diceksiniz amaan hangimizin ailesi bizle övünüp duruyo ki... Ama benimki çok takıntılı birşeylerde en iyi olunmasına, ve bana hissettirdiği hep, herkesi övüp beni övmediğine göre ben hiç yeterli değilim. Bende hep taktım kafama bu işi. Neden ben o mevkide değilim. Daha çok yapmalıyım daha çok yapmalıyım. Koş koş... Yıllardır çok yoruldum koşmaktan, çünkü yetişemeyeceğim ciğere koşuyorum. Ve hep özgüvensizim, yetersiz hissediyorum. Annemse hala daha, başkasının evliliğindeki mutluluğu, başkasının işinde ki makamını, başkasının çalışmaktaki hırsını, başkasının alanındaki başarısını konuşmaktan kendisini alamaz. Bugün şunu farkettim; başka bi kuzenim meğer Amerika'ya gitmiş geçen ay çalıştığı şirket göndermiş, bunu duymuş bugün birinden. Bunu bana sordu sesi azcık içine kaçmış şekilde, haberin var mıydı? nasıl gitmiş? şirketi mi sponsor olmuş? Kendi mi başarmış? sonra ben en iyisi arayım sorayım detayları dedi. O kızın anne babasını kıskandığını iliklerime kadar hissettim. Ve kendimi çok kötü hissettim. Bende yapıyorum elimden geleni ama hayat bana daha ortalama şeyler sundu belki. Bilmiyorum.. Farkındalıklarım oluşmaya başladı, ama şimdi bunu nasıl aşacağımı bilmiyorum.

canim gercekten bir cocuk icin bunlari yasamak uzucu. muhtemelen ya kendi ailesinden oyle gormustur ya da egosu kaldiramiyordur okul birincisi cocugu olmamasini. ben boyle anne babalara cok kiziyorum. cocuklari yaristiran, begenmeyen vs. yurtdisinda master yapmissin ama hala annen baskalarina ozeniyor. boyle insanlarin gidasi budur, asla tatmin olmazlar. benim sana tavsiyem onemseme. annenle tartisma ama sana faydali oldugu surece yaninda dur, zarar veriyorsa uzaklas. biraz daha cikara dayali olsun. unutma sen annenin takdir edip etmemesine gore deger kazanmiyorsun. sen zaten degerlisin. he he deyip gec.

Kendini sevmelisin önce. Sen, annene yaranabilmek için yaşamışsın. Ki bbu o yaşlarda sürekli bu davranışlarla büyüyüen herkesin yapacağı bir şeydi. Artık kendin için yaşa. Bırak annen ne düşünürse düşünsün. "İnsan olmak" ve "hayatını layıkıyla yaşamak" için o etiketlere ihtiyacın yok. Sen annene rağmen okumuşsun. Bunu kendine anlat. O özgüvensizlikle ve mutsuzlukla okulu da bırakabilirdin. Mba de yapmayabilirdin. Ama devam etmişsin hayatına. Artık hayatını kendin için yaşama zamanı. Ne istiyorsun onu düşün. Destek al. Annenle sakin bir şekilde konuş ve ona anlat hissettirdiklerini senelerdir. Kimse birbiriyle eş değil. Anneler de. Belki kuzeninin annesi de ona her gün gel bizimle otur sohbet et dedi. Ona börek çörek meyve taşıdı çalışmasını destekledi. Yani annen muhteşem başarılar beklerken, kendisi o muhteşemlikte destekçi bir anne miydi? Değildi. Çünkü kimse mükemmel değil. O da değildi. İçindekileri anlat, rahatla. Haytına ve yoluna bak

Ah ah çocuğu olduğu gibi sevip kabullenemeyen, gerçekten koşulsuz sevemeyen o anneler ve yarattıkları. Benim de iki ablam çok başarılı, çok hamarat, çok titizdir. Ben daha relax geniş bir insanımdjr. Ev içinde sürekli bir kıyas bitmedi asla bitmedi. Ablalarım dahi fark eder tepki gösterirdi. Yeteneyeceğimi kabullendim ve kendimi olduğu gibi sevmeye başladım. Zor oldu ama başardım. Sen de onu duymamaya önemsemeye çalış ve kendini çok sev. İnan bir süre sonra etkilemiyor

benim annem de kıyaslardı çok. ders konusunda değil, keşke ders konusunda olsaydı.. ben çok sinirli bir bebekmişim bebek diyorum çünkü 1 buçuk 2 yaşındayken sinirlenince kafamı yerlere vurur, kendimi tırnaklarmışım nitekim bu çok uzun süre devam etti. hep benden sakin çocuklarla kıyaslandım. o uslu sen yaramazsın, o uysal sen huysuzsun. herkesin içinde yapıldığı için bu, yengem bile beni kıyaslamayı hak görürdü kendinde. bir de çok uzun seneler sonra tedaviyle olmuşum, aslında çok hevesle beklenen bir çocuğum. bundan kaynaklı da hep özgüvenim baltalandı. benim yapabileceğim şeyleri bile annem "aman dur sen yapamazsın, dur ben senin yerine yaparım" diye diye büyüdükçe bir bulaşık bile yıkayamaz oldum. daha sonra bu tavırlar "sen hiç bir şey yapamıyorsun, elin yakışmıyor, şunu şunu da sen yap bari"ye döndü. e bana yapamam diye öğretilmişti hani? bazen günlerce ağladım, çünkü bir iş yaparken biri bana baksa elim ayağım titriyordu. bu yapamazsın durumlarını kendi kendime aştım aslında, en başta her şeyi yapabildiğimi kanıtlamaya çalışıyordum sonra bende saldım. yapamazsın dediği şeylere "evet yapamam" dedim, geçtim. annem şimdi sizinki gibi, daha yumuşak. insanlarla kıyaslamayı bıraktı en azından. keşke baştan anlasalar zarar verdiklerini ama olmuyor işte.

Annenizle bu konuyu hiç konuştunuz mu. Bazı ebeveynler çocuklarını gaza getirmek için bu yöntemi kullanıyor. Yanlış ama ne yazık ki yapılıyor. Ben sizin hikayenizin diğer ucundaki kuzenim ve inanın bu tarafta da işler en az sizinki kadar zordu. Bir kere en iyi ilan edilince asla ikinci olma şansınız kalmıyor. Bende de sorun babamdı. O kadar böbürlenerek anlatırdı ki beni, hata yapma şansım olmazdı. Sonuç lise hayatı boyunca asi bir ergen olarak çıktı karşısına. Garibim pek şaşırmıştı akıllı kızının geçirdiği dönüşüme. Sonrası psikologlar falan. Üniversite ve sonrasında ikimiz de normale döndük. Işin kötü yanı nadiren de olsa oğluma aynı baskıyı yapmak üzereyken yakalıyorum kendimi. Kelebekmf