Heh iste bunu merak ediyorum Bisey değişti mi o 7 senenin sonunda yani hazir hissettiniz mi istediniz mi Yoksa kac sene oldu hadi yapalim artik mi dediniz Allah saglikla kucaginiza almanizi nasip etsin bu arada. . push ; Nooption memento mori memento

Biz de yaşım ve okulum yüzünden istemiyoruz. Aslında bebek aşığıyız ama henüz yapmamamız gerek diye düşünüyoruz. Ben de sizin gibi hiç bi zaman hazır olmayacağımı hissediyorum. Ben doğuramam, içimde bir canlı gelişmesi psikolojimi bozacak gibi geliyor. Halbuki küçük bi bebekten daha tatlı birşey yok gibi... francesca Hayat 1 gündür, o da bugündür.. tek ayak

Genel olarak duydugum cumle bu zaten. "Hamile kaldığın an hazir oluyosun" ve "kendi cocugun baska olur" Benim zaten sevgiden yana bi korkum yok ki, canimdan cok sevecegime eminim. Istemiyorum da degil eninde sonunda bi cocugum olsun istiyorum ama bakamamaktan yetememekten korktugum icin hic cesaret edemeyecekmisim gibi geliyo. Esim dahil kimsenin gazına gelip cocuk yapacak degilim zaten o kadar rahat bi insan olsam durduk yere bu kadar takinti yapmam. Sadece boyle düşünmem normal mi onu anlamaya calisiyorum. Cevremde 20 21 yasindaki kizlar dogustan annelik hormonlariyla dogmuslar gibi davrandikca kendimden suphe etmeye basladim boyle hisseden baskalari da var mi onu merak ettim. Tesekkur ederim yorumunuz icin

Benimde hep cekincelerim vardi 10 yillik evliyiz, 3 sene kadar once karar verdik artik yapalim diye bu seferde bebek bizi bekletti, karar verdikten sonra o ay hamile kalicam sanmistim ama her ay adet oldugumda kahroluyordum. Cevrenin ne dedigini bos verin, siz kendinizi hazir hissettiginiz zaman baslayin calismalara

Ben de oyle dusunuyorum da, bi yandan da hic hazir olamayacakmisim gibi hissediyorum balperisi

Cocugu istemiyorsun veya hazır degilsin diye cocugu olmayanların cocuk hakkini sen çalmış olmuyorsun.

İstemiyorsan yapma. Bu çevre baskısıyla verilecek bir karar değil. Kendini ne zaman hazır hissedersen o zaman yap, hazır hissetmezsen yapma, bende senin gibiyim, evliyim yaşımda küçük değil ama yapmıyorum, istemiyorum çünkü. Bir ara bende düşünüyordum niye ben böyleyim diye ama sonra düşünmemeye başladım. Ne yapabilirim istemiyorum yani zorla değil ya. İlerde bir gün istersemde nasipse olur, değilse olmaz Allah bilir, yapacak bir şey yok yani. Allah herkese istediği zaman nasip etsin inşallah.

Basta soyledigin gibi bende artik simariklik mi yapiyorum kendime dert mi cikariyorum diye dusunmeye başladığım icin acmistim konuyu, en azindan yanliz olmadığımı öğrenmek iyi geldi :) Bana oyle cok bi baski yok soruyolar sadece hani 2 sene oldu dusunmuyomusunuz gibilerden. Millet sordukca bi acaba oldu. Esim de cok israrci degil simdilik sadece dile getirmeye basladi hic bahsetmezken, bana bırakir oyle israr etmiyo.. Kv bi ara ayari kacirip hadi hadi demeye baslamisti milletin yaninda. Bi kere yanlizken acik acik sen milyon kere de soylesen biz ne zaman istersek o zaman olucak bi daha da elalemin yanında söylersen bende açık açık nasil korundugumuzu anlatmaya başlarım dedim. Deli deliyi görünce sopasini saklar hesabi o gunden beri ağzını acmiyo :) Konuyu cekinerek acmistim ama iyi geldi bi tek bende var sandigim seyler herkese oluyomus demekki. Zamana bıraktım bakalim dusunmemeye calisicam, insallah bigün hazir olurum ve Allah nasip eder. Sizin icin de hakkinizda hayirlisi olsun. Herkese tesekkur ederim yorumlari icin.

Cok tesekkur ederim, evet cok sey degisti zamanla anne olma duygusu geldi bana ve gercekten cok istedim. Bide yaslandigimi hissettim sanirim

E daha erkenmiş o zaman. Dert etmeyin. Zamana bırakın. İstek gelirse çocuk sahibi olursunuz.

bende oyle hissediyordum ama karnimda bi can tasidigimi duydugum andan itibaren o hisler tersine dondu istemiyorsaniz amenna ama istiyorsaniz anneligi tatmadan o korkulardan kurtulamazsiniz, yasamak lazim

ben de böyleyim 4-5 sene daha erteledim

Bende sevindim yalnız olmadigima banada bir iki söylediler ama susturdum bende ama eşim israrci benim suan Allah hayrlisini nasip etsin hepimize eksikligini yasatmasin insallahh... sorumluluk almakdan korkuyoruz kisitlanmakdan ondan geciktiriyoruz bakalm nereye kadar☺

Hayatınız tamamen değişiyor olumlu yönde tabi. Ancak kendiniz ve eşinize ayırdığınız zaman çok azalıyor. Değer mi? Kesinlikle değer. Yaşım biraz daha küçük olsaydı 3. Hatta 4. Bebeği bile isterdim, öyle muhteşem bir duygu işte annelik.

Çocuk düşünmüyorum dersen başka. Zaten kimsenin ısrarıyla çocuk yapilmaz ama kendin kararsizsan şöyle diyeyim. Bu bebeğime hamile olduğumu öğrenince hiç sevinmedim açıkçası. Başka planlarim vardı bi tane daha çocuğum vardı. Hatta belki düşer falan diye ilk aylar doktora bile gitmedim düşün yani mantıksızligi. O kadar istemiyodum. Sonra ultrasonda gördüm 2li taramada. Allahım dedim bu nasıl bi mucize. Kolları var bacaları var hareket ediyor. Hatta doktor, bak senin kerata el çarpıyor dedi. O gün bi tuhaf oldum. Birden bebek kıyafetleri bakmaya başladım :) takvim ve günlük tutmaya başladım. Hele hele zaman yaklaştıkça kucağıma alacağımı hayal ettikçe içim içime sığmıyor :) tarifi imkansız bişi. Sanki 10 çocuğum daha olsa gibi bi anaçlik hissediyorsun :) oğlumun doğduğu günü unutamıyorum. Kucağıma aldım minicik bişi gözleri kapali ama beni hissediyo farkındayım :) başıyla emmek için sokuluyo :) hayatımın hiç tartışmasız en güzel günüydü. Ve hiç bi şeyin bunun yerini alabileceğini sanmıyorum. Zaten içinde azıcık bile sevgi azıcık bile sorumluluk duygusu varsa engel olamiyosun ona annelik yapmaya. Bence imkanı olan ve bebek büyütmeye müsait bi aile yaşamı olan her kadının tatmasi gereken bi duygu.

Annelik dünyanın en güzel duygusu olmakla beraber aynı zamanda en ZOR uğraşı. Hem fiziksel hem zihinsel. O nedenle bu fedakarlığı yapmaya hazır olduğunuzda anne olmanız hem sizin, hem bebeğinizin hem de eşinizin yararına olacaktır.

Hic bir zaman hazir olamiycaksin :) eger bekledigin bu ise... sevgi pitircigi, kendi cocugunun baska olmasi vs vs bilmem ben Tek bildigim muthis guclu hissediyorsun kendini... Ben herseyin ustesinden gelebilirim diyorsun yani... hamilelik bir seyler katiyor insana ekstradan, dogrudur

Konuyu gorunce direk girdim ve gercekden ayni seyler bendede var aynilari 6 yillik iliskimiz var ve 1 senelik evliyiz esim artik cocuk isttiyor iliskimiz cok guzel hicbi sorun yok fikir ayriligimizda yok denecek kadar az... eşim mükemmel bir insann ve öyle bir baba olacagina inaniyorm. ama bi turlu hadi yapalim diyemiyorm bu bizimkisi şımarıkliķmi acaba E

Benimki habersiz oldu iyikide oldu bende cesaret edemezdim sanırım şimdi 3 yaşında ikincide yanlışlıkla olursa olur yoksa yine cesaret edemem sanırım:)

Evet canim bekle, sakin yapmamiz gerekiyor falan diye dusunme. Zamani gelince sende de anne olma durtusu uyanicak

bence eşine de bu söylediklerini anlat anlayışla karşılayacaktır diye düşüüyorum. bende 25 yaşındayım ve 2.5 yıllık evliyim bizde şimdiye kadar düşünmedik çocuk ama bizde ikimizinde erteleme sebebimiz bebeğe yetememekti. onun ihtiyaçlarını isteklerini karşılayamamak ona güzel bir hayat sunamamaktı. artık 2 aydan beri denemeye başladık. bu düşüncelerimiz değiştimi hayır hala devam ediyor. ama ben o kadar çok istiyorum ki artık... önce o bebeği iste o zaman yapın bence. görümceni falan da takma. bize de sürekli söylediler baskı yaptılar. kaynanamlarla aynı şehirde değiliz herkes soruyo torun yok mu diye flan söyledi insanlar mı karşılayacak onun ihtiyaçlarını dedim. şimdi bişe diyemiyolar. sen kendini gerçekten anne olmaya hazır hissettiğinde yapın. ama bazen hayalini kur mesela karnında bi can taşıdığını düşün onun hareket ettiğini orada yaşadığını falan. bambaşka şeyler hissedeceksin :) neyse ammaa da konuştum :))

Annelige hazir olunca yap cocugu Ama bende önceden istemezdim hazir degilim derdim, sonuc hamile kaödim dünya güzeli bir kizim oldu, suan 6 aylik ve hergün iyiki dogurmusum diyorum..

Iyi guldum enteresan bakis acisi :) Kastettigim sey "ya isteğim zaman da olmazsa o zaman kendimi suçlarmiyim" di Kuruntu yapıyorum dusundukce, dusunmicen artik cikom

25 yasimdayim GelenKutusu Mutlu ve 2 çocuklu bir bekar... Üyelik

Herkes anne olmak zorunda değil, çocuk için ölüp bitmek zorunda değil. İlerde vicdan azabı çekmek ne alaka? Çocuk yapmak sevap işlemek, ya da insanlık görevi filan mı sanılıyor? İstemezseniz yapmazsınız. Bazı insanlar istemediği halde sizin gibi düşündüğü için çocuk sahibi oluyor. Sonra olan o kadınlarla o çocuklara oluyor. Biraz mantıklı düşünün, ayaklarınız yere bassın. Gerçekçi davranın. Çocuk istemiyorsanız istemiyorsunuzdur, ya da hazır değilseniz değilsinizdir. Yapmak zorunda değilsiniz. "Aaa olur mu hemen yap, hamile kalır kalmaz değişiyorsun, hazır oluyorsun merak etme" gibi pazarlık yapan insanların da gazına gelmeyin. İnsan bu tür konularda bin kere düşünüp hareket etmeli. İknayla ısrarla olacak şey değil çocuk sahibi olmak.

seveceğinize inancınız varsa yetemeyeceğinizi vs düşünmeyin.. ama sorumluluk çok farklı hayatınızı değiştirecek bir karar.. hayatınızın dinamiklerinin değişmesine hazır olduğunuzu hissettiğinizde bu gücü kendinizde bulduğunuzda verin bu kararı.. ben tam aksi tüm gücü kendimde bulurken sevemeyeceğim diye korkuyordum.. hamile olduğunu öğrendiği anda içine annelik düşen kadınlarada hastayım.. benim hiç bir hormonum tavan yapmadı:)) ama o ilk kucağıma aldığım an işte tam o anda anne oldum...

Asla anneliğe hazır olmadan anne olmayın...

Dert mi takinti mi kuruntu mu bilemiyorum. Sadece fikirlerinize ihtiyacim var. Esimle 8 senelik birlikteliğin ardindan 2 senedir evliyiz. Hem sevgili olduğumuz donemde hem evliligimiz boyunca çok sukur sorunsuz bi iliskimiz var. Cok nadir fikir ayriligina duseriz, iyi anlasiriz, toplam 10 senede 10 kere sesimiz yukselmemistir. Artik biraz da cevredekilerin surekli sormalari üzerine cocuk konusu uzerine dusunuyoruz. Ben cekimserim ama esim yavas yavas citlatmaya basladi yapsak mi artik diye. Şimdiye kadar hep "hazir olana kadar " yapmayalim diye bi dusuncemiz vardi ama neden bilmiyorum sanki ben hicbizaman hazir olamayacakmisim gibi hissediyorum. Kendimi anne olarak goremiyorum. Aslinda cocuklari severim, benim 3 esimin 1 yegeni var ölurum onlar icin. Sorumluluk sahibi biriyim genel olarak. Esimden yana da bi derdim yok ama nedense bi turlu hadi artik bi cocugumuz olsun da diyemiyorum. Sonra boyle dusundukce kendimi suçlu hissediyorum. Cocuk sahibi olmak isteyen o kadar insan var, ben böyle dusunuyorum ya istedigimiz zaman Allah nasip etmez cocugumuz olmazsa o zaman nasıl vicdan azabi cekerim diye kuruyorum kendi kendime. Cevremde benden daha kucuk daha rahat insanlar olmalarına ragmen erkenden anne olmus ve hamilelikleri boyunca deli gibi hevesli o kadar insan var ki, kendimden yana supheye dusmeye basladim artik. Ya bakamazsam ya iyi bi anne olamazsam ya eksik kalirsam, belki de annelik benim yapabilecegim bisey degildir gibi milyon tane kuruntu geciyo icimden susturamiyorum. Bilmiyorum ben mi anormalim, yoksa boyle korkulari olan başkaları da var mi merak ediyorum. Simdiden tesekkur ederim yorumlariniz icin.

Bende istemiyordum Bebek sahibi olmayı. Aynı senin gibi o sorumluluk çok ağır geliyor bana halada öyle ama eşim çok istiyordu ve bende istemedikçe ilerde olur ya başka bir rahatsızlık yüzünden bu seferde olmaz mı korkusuyla tamam demiştim eşime. Hamile olduğumu öğrendiğimden son 1 ay a kadarr hiç hamile olarak düşünmedim kendimi benimseyemedim şaka gibi geldi hep bana, ama ne zaman midem bulanıp başım döndü bana rahatsızlık vermeye başladı o zamanda yok ben bi daha doğurmam dedim sürekli şikayetteydim o derece bi hal aldı. şimdi 5. ayımı bitirecem vee o tekmeleri yemek için can atar oldumm. tekme atmadığı zaman endişeli olmaya başladım. Bu kadar şikayet eden ben şimdi ona bişi olmasın diye sürekli endişe dolu dolaşır oldum. Bende hiç hazır değildim hala baştaki gibi düşünüyorum sorumluluk çok büyük ama o böyle küçücük ayaklarıyla vurdukça o benim canımdan kanımdan diyorum. nasıl istemeyip böyle tatlı tekmeleri diyorum. o yüzden çok düşündükçe vazgeciyorsun ve süpheye düşüyorsun. En iyisi direk karar vermek.

Yaşınız kaç bu arada?

Bende sizin gibiydim. O kadar buyuk bir sorunlulugu almaktan ve iyi yetistirebilir miyim endisesiyle bir sure erteledim. Esim cok hevesliydi ve sonunda hamile kalmaya karar verdim. Simdi kizim 4 yasinda. Her yeni gun iyi ki dogmus diyerek bakiyorum gulen yuzune. Simdi de ikinci melegimi bekliyorum.

Benim ertelemem yaşla alakalida biraz aslinda ben 23 yasindayim henuz ondan ertleemk istiyirum ama eşim 30 yasinda ve baba olmak istiyor artik etrafdanda baski oluyordu gorumcem ozellikle sürekli hemde sanki dogsa o bakacak aramaz bile... ama ben susturdum artik korkuyo bisey demeye :) şimdide eşim tutturdu