İnşallah

İngilizce kursuna başlayacağım. Çok hareketsiz de kaldım sanırım. İnşallah gelir, her sabah aynı düşünceyle uyanıyordum bu hastalık gelinceye kadar. Şimdi de atak gelecek mi diye endişeyle uyuyup, uyanıyorum. Teşekkür ederim. Salvia

Evet, tekrar kursa da başlamayı düşünüyorum. Teşekkür ederim. philly

Bende aritmi de var. Normalde hep 110-120de atardı kalbim, hiç sorun olduğunu düşünmemiştim. 180 e çıktı, uyuşma geldi de öyle acillik oldum. Tabi bunu uzun süreli stres ve korkularım tetikledi. Kısır döngü gibi oluyor.

Bu bende işe yaramıyor, daha çok uyuşma geliyor nedense. Televizyonu açık bırakıyorum artık uyuyana kadar. Kafam ancak öyle dağılıyor. Bir de internette alışveriş sitelerini geziyorum, tavsiye ederim bunu. Genelde çok işe yarıyor ama bazen aniden, yoğun bir atak gelince olmuyor.

Aslında değiller hepsinin psikolojisi de, sağlığı da, kurdukları aile de iyi değil. Onlar kaçıyorlar, ben hem bu evde yaşamamdan, hem de karakterimden dolayı her olayın içinde kalıyorum. Verdiğiniz bilgi için teşekkür ederim. cataspatas

İlaclaroni unutma, kafanı dinleyecegin bir yere git bence. Ruhun bı dinlensin, terapi al.

Ben yoğun atakları geçtim şükür uzun süren terapilerle, seminerlerle. Çocuklar ve sorumluluklarda beni oyalıyor. İnşallah tekrar dönmem o zamanlara. Size de şifalar diliyorum.

Kesinlikle iyi değil. Ben ataklardan çıkıyorum, o bana babamın söylediği kötü sözleri anlatmaya devam ediyor. Anlatma bana demek istemiyorum, yalnız hissetmesin diye. Kendimi sorumlu hissediyorum bu konuda, ona karşı. Gözünü açmak konusunda her şeyi yaptım, düzgünce konuştum. O kadar garip ki, ne desen tersine gitme huyu var. Ben böyle bir hastalık geçirince biraz daha korktu ve gözü açılır gibi oldu ama sonuç aynı. Salvia

Çok şükür kurabildim canım. Benim sorunum tek babam degildi babamda dayakta degil ilgisizlik koruyamama evi geçindirememe vs. vardi ve ailenin diger fertleride çok sıkıntılıydı berbattı herşey. Annem akıl hastası şizofren abim beni döver ailemde seyirci kalırdı mesela ve bende yalnızdım hep. Şimdi eşimle arada ufak anlaşmazliklar ufak tartışmalar olsada istedigim aileyi kurdum çok şükür. Bu bir süreç emin ol ileride çok güzel bir ailen olucak inancını asla kaybetme

Peki siz o aileyi kurabildiniz mi? Gerçekten hep böyle devam etmiyor değil mi? kittycat simsiyahım farkım yok hiç

Mekan dkeğişikliği yap iyi gelir, çok üzüldüm yaşadıklarına..

Ben de ailesel problem yasadim ama tabi farkli seyler oldu aci ayni da sekli degisiyor.

Annenizin destek alması lazım, farkındasınız değil mi? Atması gereken adımlar belli ama O bunların tam tersi hareket ediyor. Muhtemelen yeni bir dünyayı hayal edemiyor. Şiddet görüyor ve aldatılıyor ama hala evli. Sonuç, yaralı çocuklar. Annenizin gözünü bir şekilde açın.

Çok teşekkür ederim. Allah sizin de mutluluğunuzu bozmasın, arttırsın inşallah, çok sağ olun :)

Çok teşekkür ederim. Siz de öyle :) inşallah tamamen atlatırız.

Geçmiş olsun iyi bakın kendinize

İlaçlarını ihmal etme başka şehir iyi olır

Bir de bir not; ne zaman dertleşmek isterseniz biz buradayız... buradan yazın, olmadı özelden yazın... iki lafın belini kırsanız bile size iyi gelir. Aile maalesef her şey demek değil, burada yüzlerce arkadaş aynı şeyleri yaşıyor ama herkes de kötü olacak diye bir şey yok :)) inanın bana... daraldıkça yazın, bir saniye bile gülümsetsek sizi bir kaç endişeyi zihninizden atmanıza yardımcı olur çok birikmiş içinizde her şey ve çok haklısınız... ama panik atak tamamen zihinsel bir durum... en büyük telkin de kendinizsiniz. Arkadaşımdan biliyorum, dibe vurmuştu... el ele çıktık o savaştan... siz de çıkacaksınız Allah'ın izni ile...

Teşekkür ederim. Bu anlattıklarım sadece bir kısmı, gerçekten yaşadıklarıma ben de inanamıyorum. ilginc

Baba kismi haric yasadiklarimiz ayni yasamayan bilmez ard arda gelmesi ve tutunucak bir sey bulamamanin kirikligi insani en cok yikan inandigi seylerin yikilmasi.

Aritmi ilacı dışında, gece için iştah ve uyku bozukluğu ilacı kullanıyorum 15 mgın yarısı. Tam olarak çözümleyemiyorum. Sanki bütün hastalıklara benziyor bu illet. Beynimi de kontrol edemiyorum, sanıyorum özgüvenimi kaybettim. Salvia

Son konunuza baktım da, son paragrafta aynı şeyden bahsetmişiz. Onurlu yaşamak gerçekten artık zor sanırım. Aptal gözüyle baksalar sorun değil, seni uyumsuz ve ortamı bozan olarak görüyorlar onur, gurur, asalet aradığın için. Babamla tartışırken bana, sen sürekli sorun çıkartıyorsun, elmaya ısrarla elma diyorsun, elmaya armut diyen adama uyacaksın demişti. Yalnız onun dediği gibi yaparsak işlerin boyutu o kadar değişiyor ki. Zaten iş hayatı kurtlar sofrası. Son zamanlarda her şey sanki daha da çirkinleşiyor gibi geliyor. Ona göre ne yaptığımın önemi olduğunu sanmıyorum, dürüst ve düzgün bir kızı olan baba gururlanır ama o sanki bundan rahatsız oluyor. Özellikle olaylardan sonra daha da baskı kuruyor sanki. O sözleri üzerine, ilaç kullanmamı o iğrenç insanlara dönüşmem için mi istiyorsun demiştim. Cevap veremedi tabi.

Zamanı gelince olur inşallah Allaha sığın ve sabret buda bi imtihan sabır imtihanı hem aileyle hem yalnızlıkla sınanmak

Durumunuz iyiyse her hafta düzenli psikoloğa gidin. Belki ilaçsız kontrol altına alırsınız. Bende anksiyete hastasıyım ama baş etmeye çalışıyorum ve en önemlisi kaygılarımı asla dile getirmiyorum herhangi birine. Dile getirince sanki kontrolden çıkacak gibi hissediyorum hep içimde yaşıyorum çözümü böyle buldum.

Geçmiş olsun, Allah size o hayalini kurduğunuz aileyi sizin kurmanızı nasip etsin.

ataklar geldigi zaman derin derin 7 kez burundan nefes alip tutup 10 a kadar sayip agizdan geri ver bu hem uykuya kolay gecisini saglar hemde rahatlarsin annen sikayetci olmadigina ve abilerinde birsey yapmadigina gore herkes hayatindan memnun demekki sende kendine memnun olacagin bir yol ciz

Tartışmıyorum artık, zaten tartışamıyorum çünkü çarpıntı geliyor. Dinliyormuş gibi yapıp onaylıyorum en kötü. Geziyor, arkadaşlarına gidiyor, onlarla dertleşiyor, benden daha sosyaldir. O yüzden daha kolay atlatıyor. İlaç kullanıyor zaten uzun süredir. Salvia

İlaçlarını sakın aksatma. Meditasyon gerçekten çok iyi geliyor kendini dusuncelerle basbasa bırakma devamli ugrasacagin bir hobi bul yalniz kalma. Inşallah atlatirsin. Elbet güzel günler de senin için gelecektir

Hanımlar merhaba. Herkese iyilik, sağlık dileyerek konuma başlamak istiyorum. Çok berbat bir 2017 senesi geçirdikten sonra yaşadığım mutsuzluk, hayal kırıklığı, çaresizlik ve öfke patlamasıyla yüzleşiyorum sanırım ki eylül ayına korkunç bir başlangıç yaptım. Bu arada 2017 yılında ne yaşadığımdan bahsedeyim, durumun ciddiyetini anlayın. Senenin başlarında, babaannem yüzünden her fırsatta bizi evden kovan babam sebebiyle acilen iş buldum, kısa süre çalıştım. Orada edindiğim bir arkadaşın paramı çalması ve orada duyduğum, gördüğüm şeylerden sonra da psikolojim bozuldu. Bu para mevzusunda, polise kadar gitmemden dolayı ben de suçlu bulundum ve işten nahoş bir şekilde çıkartıldım. İlk girdiğimde patronların sahtekarlıklarını görür görmez çıkacaktım ama evdeki durumlardan dolayı çıkmadım ve ruhumda derin yaralar açan olaylar yaşadım. İşten çıktıktan sonra kursa başladım, babam iyi davranmaya başlamıştı, cömert davranıyordu derken bir kadınla görüştüğünü öğrendik. Eskiden görüştüğü kadınlardan biriymiş ki babamın bu konuda sabıkası çoktur ve ona televizyon aldığını, adres teyiti için yanlışlıkla bizim eve gelen, açık hesapla elektronik ürün satan bir bayii yetkilisi sayesinde öğrendik. Ramazan günü bunu öğrenen ve fenalaşan annemle, babam tartışmalara başladı tabi. Babamla aramız genelde hep kötü olsa da, o akşam olanlar kabus gibiydi. Güvendiğim, inandığım her şey yerle bir oldu. Babam anneme, sürekli arayıp rahatsız ediyorsun, senden nefret ediyorum, bana karışamazsın al maaş kartını yakamdan düş dedi, annemin yalvarmasına alıştığı için tamam demesine daha çok sinirlenmiş olacak ki gözümün önünde anneme vurdu, vurmaya devam edecekti ki araya girdim ve bana da vurdu. Bunun üzerine babamla bir boğuşma yaşadık, yazarken bile o anı yaşıyorum. Telefonum elimdeydi, yan taraftaki sessiz tuşuna basınca telefon titredi ve beni bıraktı, sanırım korktu biri dinliyor diye. Hemen odama geçip polis çağırdım ve polisleri görünce de geri çekildi, tabi ki polisler de bir şey yapmadı, annem şikayetçi olmadığı için yapamazdı zaten sanıyorum. Olayların bu hale gelmesine inanamadım. Babam için polis çağırmıştım. En inanamadığım da, ailemizin kabadayıları annemin arkasında durmadı, tabi onlar bu yaptığımdan dolayı şoktaydı. Çünkü babamın, annemin kafasını yerlere vura vura dövdüğü zamanlar olmuştu onların gözünün önünde. Ben çok sonra doğmuş bir son çocuğum. Ne doktorlar, ne herhangi bir ilaç ki bazı durumlarda ilaca sıcak bakmıyorum geçerli sebeplerden, ne de çevremde aklı selim birisi var destek alabileceğim. Bu sebepten buradaki üyeliğimi tekrar aktifleştirdim. Eylülün ilk gecesi içimde inanılmaz korku, kalp atışı, uyuşmayla beraber soluğu acilde aldım. Öncesinde kalp ilacı içtim, durumu gören babamın kendi kalp ilacından vermesi üzerine. Acile gidene kadar biraz daha düşmüştü sanırım ama yerimde duramıyordum içimde bir adrenalin vardı. Kalbim hep 110larda atar normalde de zaten ama 180 e kadar çıktığını öğrendim holter takılınca. Acilde, bir şey yok panik atak olabilir demelerine rağmen uyuyamacak kadar ciddi çarpıntım ve sanırım buna bağlı adrenalin hissi, beynimde karmaşa vardı. İki gece acil ve kardiyolog randevuma kadar kötü geçen gecelerden sonra aritmi teşhisi kondu. Hiçbir problem gözükmüyordu, kan değerlerim çok iyiydi ama zayıftım ve sürekli mide bulantım yüzünden yemek de yiyemeyince daha da korkmuştum. Bunlar olmadan önce zaten televizyon izlerken ağlıyordum, yemek yerken ağlıyordum, tüm o olaylardan sonra babamdan, evden, beni yapayalnız bırakan para için annemi korumayan, bana aferin deyip babama gelince tepki bile göstermeyen, hatta daha da iyi olan kardeşlerimden nefret ediyordum ve uzaklaşmak istiyordum. Yaşadığım kötü iş tecrübeleri de beni umutsuzluğa itti, çalışma hayatında da başarılı olamadım. Başka bir şehire arkadaşımın yanına gitme kararı aldım, kimse desteklemeyip annem ve hatta tüm bunları yapan babam gönül koyunca yine vicdan yaptım ve çevremde duyduğum kötü olaylar yüzünden cesaret de edemedim. Neyse çok uzar o yaşadıklarımızı anlatsam, kardiyoloğa gidene kadar öyle panikledim ki ciddi bir hastalığa tutulduğumu düşündüm, intihar etmek geçti aklımdan. Bunun sebebi de ailemde olmuş bazı olaylar ve cahil olduğunu bilsem de mantığımı devreye sokamadığım insanların sözleri. Gerçekten bir anlık manipülasyonla, beynin insana yaptıramayacağı şey yokmuş. Sonuç olarak hanımlar hala arada garip ataklar geliyor ve gece tam uykuya dalacakken nefessiz kalıyorum. Geçmişi düşünmemeye, o olayları önemsememeye çalışıyorum ama yapamıyorum. Sürekli asla sahip olamayacağım bir aileyi düşlüyorum. Keşke böyle olmasaydı diyorum, gidemiyorum, kalamıyorum, bu hastalıktan sonra yemek yerken ağlayarak babama tüm içimdekileri söyledim ama hala düşününce güvenecek kimse bulamıyorum. Çünkü tüm bunlara rağmen kimse kendini toparlamıyor, vicdan yapmıyor. Bense bu ortam için fazlaca hassasım, elimde değil. Sürekli onursuz bir hayat yaşamak yerine ölmek daha iyidir diye düşünüyorum ve bunu dilediğim için öleceğime inanıyorum. Çok güçsüz bir dönemdeyim ve çevremde destek alabileceğim düzgün bir insan yok. Kusursuzluk değil, ciddi anlamda anlatsam inanamayacağınız kötü bir çevrem var ve bunlar benim ailem. Sadece maddi durumumuz iyi olduğu için ya da başka bir sebepten görünüşte kimse anlamaz. Asıl amacım anksiyete, panik atak ya da buna benzer durumları atlatan ve aklı selim kişilerden destek almak. Teşekkür ederim.

Aslında bir sabah, bir akşam olmak üzere iki ilaç vermişti. Ben ağır geldiğini söyleyince başka bir ilaç verdi. Burada ilaç isimleri veremiyorum sanırım ama size isimlerini yazayım. İki gün sonra kontrole gideceğim zaten, doktora sorarım.

İnşallah bir an evvel atlatırım. Teşekkür ederim, çok sağ olun yardımınız için.

Gözünü bir uzman açsın, siz uğraşmayın. Siz de yeterince dağılmışsınız zaten. Ama o üzülmesin, bu olmasın derken hayatınızdan boşa harcıyorsunuz. Duymak istemediğiniz şeyleri anlatmasına izin vermeyin. İlla kavga mı etmek gerekir, düzgünce anlatın, tekrar tekrar anlatın gerekirse. Dinlemekten iyidir.

Dile getirince ben de olacağını düşünüyorum. Aslında bahsetmeme kararı vermiştim ama bana çözüm olmadı. Korkup, kaçtıkça daha da güçsüz hissediyorum. Dışarıya çıkmak, evde yalnız kalmak gibi korkularım çok baskın değil ama öyle senaryolar geliyor ki aklıma, mesela sinemaya gitmek ve duşa girmeye bile korkuyorum. Akupunktur tedavisi gördüm açıkçası iyi geldi ya da plasebo etkisidir bilemiyorum. Baş ettiğimi düşünüyorum ama şimdi gece tam uykuya dalacakken aniden nefessiz kalıyorum ve uyanıyorum. Çok rüya gören biriydim şimdi gördüğüm rüyalar dizi gibi, olay örgüsü var resmen.

Ben de ayni tartismalari yasiyorum. Aslinda yasayip gitsek bizi de oyle kabul etseler de iyi o da olmuyor. Onemli olan kendi gibileri bulmak da o da cok zor. Allah yardimcin olsun insallah guzel seyler olur.

Sadece gece için ilaç alıyorsan sabah da bir antidepresan vermeleri lazım. Gece verilen ilaçlar beyni yavaşlatmaya yarıyor ama yan etkilerinden biri de depresyon yapmaları. Yani gece ilacı tek kullanılmaz. Doktora bir sor istersen.

Teşekkür ederim, inşallah en kısa zamanda siz de iyileşirsiniz. Gerçekten zor bir hastalıkmış. . push ; Salvia

Siz bu kadar farkındaysanız kendinizin ve olayların, emin olun bunun da üstesinden gelirsiniz... Her şeye ragmen sevgi ve olumluluk her zaman kazanır unutmayın... Bunun dışında "vicdan muhasebesi yapmadan yaşayanlar" içinse en yakınlarınız bile olsa üzülmemeyi öğrenin. Herkes kendi bataklığını kendi yaratır. Sizin uzattığınız ele rağmen gram akıllanma olmuyorsa bırakın kendi hallerine. Elbet bir gün onlar da idrak eder. Ama sorumluluk asla sizde değil. Siz yapabileceğiniz her şeyi yaptınız, gerisi Allah'ın takdiri.

Anksiyete, panik atak ve depresyon hepsini geçirdim. Aynı ortamda olduğun sürece zaman zaman nükseder. Ilaç desteğini küçümseme kafanı toparlar en azından mantıklı bir yol çizersin kendine. Sonra ortam değişince zamanla bırakırsın.

Aynisi bende de var. Gecmis olsun. İnsALLAH en kisa zamanda iyilesirsiniz.

Aynen bende senaryolar her an aklımda, ama aklıma geldiği anda kafamı başka bi yere çevirip sesli şekilde saçma sapan birşey konuşuyorum her hangi biriyle. Veya yüksek sesle şarkı söylüyorum. Kulağımın duyup beynimin karışmasını sağlayacak her hangi birşey işte. Yoksa sessizlikte asla senaryonun sonu gelmiyor.

İnşallah, zaten kalan tek umudum da o yönde. Çok teşekkür ederim. ilginc

Başka şehire gitmeye cesaret edemiyorum, sebebi de malum, haberleri izlemek bile yetiyor. Gideceğim arkadaşıma da güvenemiyorum.

atak gelince kalp çok hızlı çarpıyor ya onun için doktorum bana bir kese kağıdı kullanmamı söylemişti kalp atışları düzelene kadar

Beni yıkan babamın yaptıkları oldu. Zaten aşk ve özellikle dostluk konularında, daha da erken yaşlarda çok darbeler yedim ve hayal kırıklıklarımı atlatmayı öğrendim. Zayıf yanımı öğrenmiş oldum bu olayla, çok dağıldım ve toparlanamadım. Çünkü başıma gelen en kötü olayda bile, tüm aksiliğine rağmen sığındığım liman evim ve yine de sağlam gördüğüm babam, ailemdi.

Bende panik atak ilk başladığında ilaç kullanmayı istemedim ama hata etmişim ilacı düzenli olarak kullandıktan sonra bunu daha iyi anladım. Yıllardır ilaç kullanıyorum çünkü kontrol edemeyeceğim noktaya gelmişti ataklar. Birkaç haftada rahatlıyorsun ilacını kullanırsan

Yorumunuz beni o kadar mutlu etti ki, üyeliğimi tekrar aktif etmekle ne kadar iyi yapmışım dedim :) Gerçekten çok hayal kırıklığı, birikmişliğim var ve yaşadığım kötü dostluk tecrübeleri, ailemdeki olaylar yüzünden iyice içime kapanmıştım. Sonunda bir şeyler olacağını biliyordum ama böyle beter bir hastalığı da tahmin edememiştim. Bütün değerlerime, tiroidime kadar bakıldı diye biliyorum ben ama kardiyoloji doktoruma kontrol için gittiğimde sorarım. B12 vitaminim hep eksikti mesela çocukluktan bu yana ama o bile normal çıkmıştı. Ataklar sık gelmiyor, çarpıntı gibi kalp atışlarım var ve bununla birlikte nefes darlığı oluyor tabi. İnşallah tez zamanda bu hastalıktan kurtuluruz. Allah tüm hastalara şifa versin. Desteğiniz için çok çok teşekkür ederim :)

Özelden yazarsanız belki bildiğim bir ilaçtır. Yardımcı olabilirim.

Bunu duyduğuma çok sevindim, inşallah bana da güzel bir aile kurmak nasip olur. Maddi durumumuz sonradan çok düzeldi, böyle değildi ama o zaman babam daha adaletliydi. Maddi durumu düzelince, en mutlu olmamız gereken zaman saçmaladı. Her şey benim, hepsi benim demeye başladı. Sanki yıllar geçmiş gibi geliyor ama 2015 yılından sonra başladı bu olaylar. Şimdi bakıyorum aileme, kısa sürede herkes o kadar değişmiş ki. Zaten konularımda var zor bir aileydi, düzeleceğine daha berbat oldu. M Missbohem Bu dünyada huzur yok tek ayak

Ben birkaç ilaç denedim ama ağır geldi. Kafamı kaldıramadım, yemek yiyemedim. İlaç alıyorum majör depresyon, uyku ve iştah için, çünkü mideme vuruyor anksiyete. Bir ilaç kullanıyorum, düşük mg ama gece atakları çıktı şimdi de.

Benim gençken bekarken yaşadiklarimi yaşamişsin canim bende hep o güzel ailenin hayalini kurardim çünkü benim ailemde seninkinin ayniydi geçirdigim onca ataklardan sonra bile vicdan yapmazlardi. Kendi gençligimi okudum resmen. Bir gün kendi aileni kurup mutlu yaşiycani düşle ve o insanlardan kurtulucani bil kendi çocuklarinla yaşiycan güzel aileyi düşün hep

Sevgili Salvia kan değerlerinize bakıldı yazmışsınız ama demir değerlerine de bakıldı mı? Yakın bir arkadaşım benzer durumlar yaşadı, sonunda ağır vitamin ve demir eksikliği çıktı. Aylarca panik atak tedavisinden alınmayan sonuç destek demir hapları ile kökünden çözüldü de o yüzden sormak istedim. Bir de çarpıntı yaşayınca nefesinizi 4 saniyede yavaş yavaş alıp 4 saniyede yavaş verin, gerçekten atakları anında geçiriyor. Bir de atak başlayacağını anladığınızda bir bardaktan yudum yudum su için. Asla nefesinizi bu suya vermeyin ama. Su temiz kalmalı. Yavaş yavaş için, çarpıntı ve nefes darlığının nasıl normalleştiğini görünce çok sevineceksiniz

O zaman ilaçlar bol bol hava al dışarı çık dolaş

Annenizle beraber neden yeni bir hayat kurmuyorsunuz?