klişe olucak ama sıfır beklenti

Ben de onu diyorum aslında, yarın ne olacağını bilemiyoruz. Ebedi dostum vs diyerek kalıplara sokmaya çalışmak yerine şu anki ilişkimizden mutlu oluyorum. C

Size katılıyorum. Galiba ben gereğinden fazla anlam yüklüyorum. Nerde olmak istiyorlarsa orda kalmalılar. Stardust07 All iz

Ben hepsini sildim etrafımdakilrn hepsi çıkarcı fesat kimsenin iyiliğini istemeyen dedikoducu pislik tiplerdi lakin görünüşte hepimiz dostuk ihtiyaç duymuyorum hiçbirine

Ben bu konuda çok kethumum yeriz içeriz gezeriz eğleniriz ama sırrımı kendime bile açmam derdimide

Acaba benim arkadaşlarımdan biri misin diye düşündüm Açıkçası bende çoğu zaman mesajlara döneme, ararlar açamam. Çünkü vaktim olmaZ. Açsam sa uzun konuşamam. Ama tüm arkadaşlarımı çok seviyorum her zaman kötü zamanları dahil çağırdıklarında yanlarında olmaya çalışıyorum. Arkalarından laf söyletmiyorum vs vs. Mesele arayıp saatlerce lak lak yapmak mı anlamadım Ben bilirim Pembe mürekkepli hanım

Sizi anlıyorum. İlişkilere hep ciddi yaklaşırım bunun doğru olduğunu da düşünürüm, beklentisiz yaşamak rahatlık ama özünde doğru olanın bu olduğunu düşünmüyorum, bu sadece kendimize koruma kalkanı yaratmak ve kalabalık içinde yalnızlığımız artıyor bu şekilde, kimsenin kimseye güveni kalmadı. Bu tarz insanların enerjisi bana ağır geliyor genelde, yoruyorlar. Ben uzaklaştım, mesafemi arttırdım, anca uzaktan bakınca daha rahat anlıyorum kim necidir, gülüşmelere sözlere kaptırma oranım azalıyor, ama yine de içimdeki çocuk bazen zorluyor beni salıyor kendini, kasmaktan yoruluyor, düşünmeden hesapsız hareket etmenin rahatlığını tatmak istiyor sonra bir anda şaplağı yiyorum yine bir toparlanıyorum. Sonuç olarak git gide daha çok alışıyorum sanırım, verdiğim önemi, değeri azalttım ister istemez enerjimi düşürmemek için ben de kalkan oluşturdum biraz galiba, doğru insanlara değer vermek için bekliyorum genelde. Dert etmemeye çalışmaktan ya da o insanlardan uzak durmaktan başka çare yok. Çoğu zaman yalnızken kafam daha rahat olmuştur.

Bence bu kadar karamsar olmaya da gerek yok. Her şeyi kalıpların içine sokmadığımız zaman daha mutlu oluyoruz. Bütün davranışlarında sonsuz güvenilir, sonsuz uyumlu olamaz insanlar. Kendimizle bile ne çok kavga ediyoruz aslında :) Bir de mesela geçen yıl sık görüştüğüm samimi arkadaşım yok diye üzülüyordum. Sonra lisede samimi olduğum iki arkadaşımla tekrar görüşmeye başladık, yeni bir ilişki dinamiği oluştu aramızda. Haftada bir görüşüyoruz minimum, her şeyimi paylaşabiliyorum. Bu kızlardan birine 2 yıl önce hiç aramıyor sormuyor diye kırılmıştım, ben de ona yazmamıştım. O zaman öyleydi, şimdi böyle... Çok sorgulamamak lazım. Ama onun dışında tanışıp 1 ay içinde içli dışlı kanka olan insanların samimi olmadıklarını da biliyorum, çoğu da aptal oluyor zaten haha

Kim olursa olsun bana ihtiyacı varsa yanında olurum. içime sinmez başka türlüsü. zaman geçirme konusunda da geri ceviremem ama bende sürekli sürekli görüşmek plan yapmak isteyen bir insan değilim. hevesli olmasa arkadaş grubum pek de üzülmem. lise, ilkokul ve universite grubumuz var onlar senede birkaç defa görüşür bende isterim ama belki bir defa ancak denk gelirim. o zamanlarda da çok güzel zaman geciririz. kimse kimseye sormaz. sohbet samimiyet kaldığımız yerden devam eder.

Canim ben 33 yaşındayım. Galiba ben karşımdaki kişilere fazla anlam yüklüyorum fazlaca da deger veriyorum.

Bende vardı bu tip arkadaşlar. O gruptan cikarak kendime en büyük iyiligi yaptigimi düsünüyorum. Bende sizin gibiydim... ama aklim basima geldi. Uzun bir süre tabii arkadassiz kaldim bunaldim ama dengimi buldum cok sükür. Onlar naptiysa aynini yapacaksiniz. Onlarin isleri onemliyse ve yogun insanlarsa sizde oylesiniz. Neden gelmedin derlerse kusura bakmayin dedigin. gibi cok islerim vardi o gün. Bitti amasi nedeni alternatifi yok size sormaya cesaret edemesinl3r. Sizde baskalariyla takilinm baskalari yoksa takiliyormus gibi yapip sosyal medyada paylasin

Siz kendinize "arka daş" arıyorsunuz. Maalesef o kelime manasını kaybetti. Kendinizi insanlardan duygusal olarak korumayı öğrenin.

Aynen katılıyorum size.

Kimse kimsenin iyi olduğunu istemiyor sanki. icten bi kıskançlık sezinliyorum bende.

Ne demek istediğinizi anladığımı söyleyemem. Bahsettiğim şey karamsarlık değil, kendini koruma. Örneğin, benim sizden hiçbir beklentim yok sizin de benden. Birbirimizi üzüp kırma ihtimalimiz sıfır. Arkadaşlıklarda da beklenti ortadan kalkarsa zarar verme üzme vs de ortadan kalkar. Şu anki durumdan yola çıkarak sizin hayatınızdakilere ebedi dost diyebilir miyiz? Dün yoktular ama bugün varlar. Yarın ne olacaklarını kim bilebilir.

Merhaba hanımlar son zamanlarda kafama takılan birşey var. şoyle ki arkadaşlıklar konusunda bazı seylere gerçekten anlam veremiyorum. Ben birine arkadasım diyorsam ona zaman ayırıyorum değer veriyorum, fazla bisey beklemem, karşıda ki de bana zaman ayırıyorsa hemen ona güveniyorum hatta çabucak içimi dokebiliyorum... Nasil ifade edeyim bilmiyorum ama birilerine çok çabuk güveniyorum bir örnek vereyim 3-4 kişilik bir arkadaş grubum var bide watsap grubumuz var bazen ordan yazışıyoruz yanyana geldigimiz de bakılınca ooo biz çok iyi arkadaşız kimsenin kötülüğünü istemeyen birbirimizi koruyan arkadaşız hatta dostuz. Boyle laflar dolanıyor aramızda bende inandım ve dostuz zannedip hep onlara fazlasıyla değer verdim. Ancak gelin görün ki zor zamanımda kimse yanımda olmadı sonra baktım ki herkes sadece eğlenmek gülmek işlerine geldiğinde seni çağırdıklarında gezip tozmak istiyorlar. Gerisi yok. sonrasında hiç telefonla görüşmeyiz nasılsın bile demeyiz içimizden birisi organizasyon yapar hepimiz gideriz. Eger çağırdıklarında ben gidemezsem altını deşerler neden diye nedenini öğrenip, sonrasında tınlamayıp iyi misin bile demeden önlerine bakalar. Bahsettigim 3-4 kişilik gruptan bi arkadaşım bana çok yakın davrandı bende ona güvenip fazlasıyla değer verdim ne zaman çağırsa gittim hep aradım sordum ancak bana işine geldiği zamanlarda vakit ayırdığını gördüm telefon görüşmelerini ya da mesajlarımı mümkün olduğunca kısa tutuyor falan... bunu önce anlamak sonra kabullenmek epey zamanı mi aldı. peki neden insan değer vermediği birisine yalandan seni seviyorum biz dostuz ayakları yapar. Mesela aksam arıyorum açmıyor ertesi gün arkadaşım kendisi beni en uygun olmadığı zamanda arayıp bunu da bana belli ederek, kısacık beni 2-3 dakikalık görüşmelere sığdırıp kapatıyor. Bu normal mi beni istemezsen belli bi sınırını koyarsın bende beklenti içine girmem. Varmis gibiler ama yoklar. Sizin de çevrenizde böyle söyledikleriyle, davranışları birbirine uymayan insanlar var mi? Nasıl davranıyorsunuz onlara. Mesela aylardır bi yerde dışarda buluşalım deyip dururlar. sorsan çok istekliler ama kimseden tık yok. Sizler arkadaşlarınızı nasıl seciyorsunuz?Birine inanmak ve güvenmek icin size nasıl bir yeterlilik sağlaması gerekiyor?Gercekten anlamiyorum kandırılıyorum. Ve üzülen ben oluyorum. Bu arada girişken, neşeli yerine göre olgun biri olduğumu söylerler. Fakat yakın arkadaş seçme konusunda gerçekten basarisizim. Arkadas çevremde kimi yakınıma alacağımı, kimi uzağımda tutacağımı beceremiyorum. Zamanla görüyorum ki yanılan hep ben olmuşum. Mesela onlarin cani bisey isterse olmak zorunda ancak ben bazen hayır demesini veya uygun bahanelerle reddetmesini de beceremiyorum. Ancak onlar gelemeyecekse gayet güzel bahaneleri hep bi kenarda hazır duruyor. Nasil bu kadar plancı olabiliyorlar. Ben spontane ve doğal yaşamayi seviyorum. Fakat etrafıma baktıkça bu sahteliklerin içinde boguluyorum ve bocalıyorum. Kalp kirmayim diye diye kırılan ben oluyorum. Watsap grubunda, herkes birbirine seni seviyorumlar, canimlar cicimler havalarda uçuşuyor kimse kimseye ismiyle hitap bile etmez ancak gerçek samimiyet duygusundan yoksun yazılan sözler olduğunu geç anladım. İnsan dostuz falan deyip sonrada hayatına katmayacaği kişilere neden bunları söyler aklım almıyor. tamam normal zamanlarda tatlı dilliyimdir uzak yakın hiç bir arkadaşı mecbur kalmadıkça kirmak istemem. İnsanlari çözemiyorum. Sizlerin de yorumlarını çok merak ediyorum. Tavsiyelerinize açığım kızlar. Nasil davranmalıyım fikir verirseniz çok sevinirim.

Belkide onların aekadaşlıktan anladığı budur yani yalan söylemiyorlardır.

Bence bir sürü ilişki çeşidi var. İnsanların beklentilerinize göre şekillenmesini beklemek yerine o ilişkinin dinamiğini kabullenmek veya sizin karakterinize uymuyorsa yol vermek gerekiyor.

Enerjinizi emiyorlarsa mesafenizi arttırın derim ya da çok kafanızı takmadan, onların davranışlarına göre fazla bir şey beklemeden karşılık vererek takılmaya devam edebilirsiniz eğer bu ortamda durmakta zorlanmayacaksanız. Lafta farklı uygulamadan farklı hissettiren şeyler çok can sıkıcı ve enerjisi ağır. Dostluk kavramı bazı insanlarda çok farklı sanırım.

Konu sahibi arkadasim yaşınız kac acaba? Yorum yapicam ama zan ile yapmayim

Birileriyle arkadas oldum diye herseyimi dökmek, güvenmek zorunda hissetmiyorum. Kimse kimsenin her cagirdiginda gitmek zorunda degil ve ben veya esimde surekli iletisimde degiliz arkadaslarla. Ayda yilda bir bulusur eğleniriz, gayet guzel ortam olur, arada bir kisa kisa konusmalar olur. Ufak tefek basit konularda soru sorma, yardimlasma tabi ki oluyor ama olmasa da olur. Kendi sorunlarimizi sükür kendimiz cozuyoruz, illa ihtiyacim olsa ailemden beklerim. Arkadaşliga fazla sorumluluk yüklüyorsunuz bence. Siz lise kafasinda kalmişsiniz, uzuuun uzzun mesajlasalim, goruselim, herkes herkese icini acsin guvensin. Büyüyün biraz. Öyle arkadasliklar belli bir yaştan sonra pek olmuyor. Nadiren gormuslugum var.

Sahte bi arkadaşlık iliskisi gibi geliyor yaşadıklarım. Kimse kimseye mecbur değil ayda yılda bir de görüştüğüm insanlar var ancak bu arkadaslarıma karşı yerimin nerede olduğunu çözemedim. Cok şey beklememek lazımmış

Aynen öyle oluyor zaten bende bunu anladığım an hepsiyle irtibatımı kestim çokta mutluyum

Naçizane tavsiyem, bazı insanları hakettikleri demiyim de istedikleri noktada tutun. Yüzeysel kalmak istiyorlarsa öyle kalsınlar, kenarda bulunsunlar. İnanın insanın sadece arada gülüp eğlenecek arkadaşlara da ihtiyacı oluyor. İllaki herşeyi paylaşmak gerekmiyor. Gezmeye, eğlenmeye de insan lazım :) Benim de öyle bir grubum var, 2 kişiyle daha samimiyim, diğerleriyle görüştükçe konuşuruz. Arada özledim görüşemiyoruz muhabbeti döner, ben de ya görüşemedik vah tüh derim. Bilirim ki nasılsa orada kalacak. Zaman geçtikçe daha çok arkadaşınız olur, her biri için bu kadar dertlenmezsiniz. Yapacak bir şey yok, bazen de gerçekten hayat şartları izin vermiyor, az görüşülüyor.