Ben de böyle düşünüyorum. Çünkü sıkıntılarda ilk ben aranırken, insanlar bana saatlerce içlerini dokerken, oylesine görüşmek maksatlı toplantılara cagrilmamamin başka bir açıklaması olamaz. Bu bana bir deneyim oldu. İnşallah artık kimse için bundan sonra değnek olmayacağım. Hakkım olan değeri talep edeceğim, görmezsem de o ilişki için ben de cabalamayacagim.

Haklısınız. Çocukluğumdan beri hep yaşıma göre çok olgundum. Sanırım bu rol üstüme yapisarak buyutuldugum için hep olgun ve yapici belkide sizin dediginiz gibi kurtarıcı olmaya calisiyorum. Kıymetli geri dönüşünüz için çok teşekkür ederim

En büyük hatanız kendinizden çok fazla ödün vermeniz. Şu anda hamile olduğunuz için belki çok fazla yoğun yaşıyor olabilirsiniz duygularınızı. Şimdiki yeni düzene göre birisine iyilik yaparken veya herhangi bir şey verirken karşılık beklemeden yapmalısınız. Eski dönemde değer verilir, kıymet bilinirmiş. Eşiniz ile mutlu, çocuğunuz da sağlıklı ise en büyük servet bu, boşverin milleti.

Gerçekten birinin doğumuna refakat ettiniz ve sonra sizi umursamadı mi? Doğru mu anladım.. Kendinizden çok fazla vermeyin insanlara lütfen bırak onlar sizi düşünsün -Aykiz- Aktif

Çok teşekkürler dinleyeceğim. Sevdiğim bir psikolog kendisi zaten.

Evet bazen diyorum ki keşke bu kadarcik da olsa karşılık beklemeyecek kadar güçlü bir nefse sahip olabilseydim. Ama insanız değer görmek değerli hissetmek istiyoruz. Kesinlikle öyle. Çok teşekkürler.

Evet bir de her koşulda mesafeyi korumak lazom. Samimi olunabilir ama yüzgöz olup hayatımıza müdahale etmelerini bizi yönetmelerini de sağlamayalım saygıyı yitirmeyelim saygı önemli ben bunu yeni anladım.

ben de sizin gibiyim, neden bilmiyorum ama genelde böyle insanlar sevilmiyor. bu yaptığımız fedakarlıkları yapmayan insanlar daha kıymetli oluyor sanki, çok garip bu döngü.. ben de elimden geldiğince yardımcı olur destek çıkarım empati yaparım, karşımdaki insanları kırmadan incitmeden konuşmaya çalışırım, yine de günün sonunda hiç davrandığımız gibi davranılmıyor ♀

Bana ihtiyacım olan sözcükleri ve yaklaşımı sergilediğiniz için çok teşekkür ederim. Elhamdülillah inancım var. Su an hayatımın karışık bir dönemindeyim. Yaşayacağımız şehir ve düzen, önümde girecegim bir sınav, bebeğimle ilgili durum, ve 5 yaşındaki oğluma tüm bunları yansıtmamaya çalışmak, t bunları yaşarken bu kadar yalnız olmak... Ama bazen böyle olur. Bir şeyler üst üste gelir. Rabbim bizleri imtihan eder. İmtihanlar gelir geçer ve geride hikmetler bırakır. Dualarınıza talibim. Tum bunlar geçecek mukafatlar gelecek buna inanıyorum. Güzel cumleleriniz için de çok teşekkür ederim.

Canım sen harikasın, gel benim arkadaşım ol ya kimse seni dinlemek zorunda değil ama sen dinliyorsan elbette bu karşılıklı olmalı. Bir daha baştan anlat paylaşım yap ki baştan gör. Sana ilgi yoksa sen de ilgi vermeyi reddet. Allah bana da senin gibi arkadaşlar nasip etsin sen doğrusun, çevren yanlış olmuş

Ben de önceden tam da sizin gibiydim artık değilim. Dert vs dinlerken ya da dara düşünce ilk akla gelen kişi olma ödülü verilse bana verilirdi ama karşılık hiç görmedim. Çünkü insanların çoğu az sayıda olan iyi insanla karşılaşınca gerçekten bunu yapıyor yaradılış gereği. Mesela bi arkadaşıma çok destek oldum, derdini, kv sini, kocasını, çocuğunu her şeyini dinlerdim. Ama ben anlatmaya sıra gelince amann bosver deyip dinlemez kestirip atardi. Hatta işlerinde bile çok motivasyon verdim, bunu da hep iyi niyetimden yaptım ama hep o bana gelirdi benim onun evine gitmişligim 2 ya da 3 olmalı en fazla. Baska bir eve tasindi. Dedim bir gün kahve içmeye istiyorum sana gelicem, Dedi ki gülerek; evin süpürülmesi lazım:))) Sonra da ekledi ; aa benim sizin mahallede bi işim var bu hafta. Ben de sustum, o da sustu, gel dememi bekledi ama aramıyorum bile artık. İsi düşünce çok aradı o beni ama bi kahve için evimin süpürülmesi lazım deyince cektim kendimi. Insanlar kendini çok uyanık zannediyor. Vefa falan hiç aramayın artık. Dert de dinlemeyin. En çok aranılan olmak istiyorsanız insanların derdini dinlemeyeceksiniz ve onlara yardım etmeyeceksiniz net.

Ben de aynısıyım. ama vefasızlıgı herkesten görmüyorum. bazı kişiler problemli oluyor. Ben onların bu yönlerini göremediğim ve fazla verici oldugum için oluyor. veya içten içe kıslanç oluyorlar sanırım. bugünlerde üst üste darbe yiyorum ve kime verici olduysam çok ilgnçtir ondan daha fazla darbe alıyorum. B

İnsanoğlu doğası gereği nankörlüğe meyyaldir. Sizin kendiliğinden verdiğinizi bazal kabul eder ve devamı üzerine de düşünmeden gelişigüzel yaşar. Bu nedenle insanlara verirken adım adım ilerlemeniz lazım. Onlara bunun bazal olmadığını öğreterek gitmeniz lazım. Siz de meşgul olun, yaptığınız fedakarlığı başa kalmadan da gösterebilirsiniz. Böylece siz 1 adım giderken o da 1 adım gelecek ve yavaş yavaş böyle ilerleyecektir. Tam istediğiniz seviye olmasa da en azından daha iyi karşılık bulursunuz. Önceden ben de sizin gibi idim. Sonra canım yana yana meşgul olmayı öğrendim. Artık bir talep ile geldiklerinde tüm yoğunluğuma rağmen onlara bunu yaptığımı biliyorlar, hemen yerine getirmiyorum mesela isteklerini. Ve kendi ihtiyaçlarım, duygularımı, beklentilerimi de daha açık ifade etmeye çalışıyorum henüz tam olmasa da. Buna karşılık isteyip bulamadıysam da o kişiyi hayatımda uzağa koyuyorum, her derdine koşacağım kişi kapsamından çıkarıyorum. İnsanlara kızmayın, doğamız böyle. Kendi yeriniz, öneminiz ve isteklerinizi siz dile getirmeden anlamaları veya doğru anlamaları çok zor.

Hep yapmayın bence biraz da sınır koyun o zaman daha Sağlıklı olacak. Mesela sıkıntısını 15 dakika dinleyin fazlasını dinlemeyin gibi. Bir dinliyorsanız diğerinde işiniz olsun. Dengeleyin yani.

Su an hayatımın zor bir döneminden geçiyorum. Gebeligimle bebeğimle ilgili sorunlar var. İnşallah bu süreci sağlıcakla atlatırız. Fakat bu süreçte arayıp derdimi anlatmak istediğim tek bir kişi bile yok bunu fark ettim. Çünkü yaklaşımlarının, bakış açılarının beni daha da yaralayacagini biliyorum. Onyargi yapıyorsun demeyin ben bu insanlarla birsuru şey yaşadım. Ortada hiçbir problem yokken dahi benim sorunlarımı dinlemeyip gecistiren, sürekli arayıp kendi hayatıyla ilgili şikayet edip benim hayatımdaki önemli gelişmeleri sormayan , gebelik sürecinde ortada bir problem yokken dahi sürekli karnın küçük bebek mi küçük olacak vs. Gibi olumsuz şeyler söyleyen insanların az çok bu duruma nasıl yaklasacagini da tahmin edebiliyorum. Sırf daha fazla yara almamak, kendi psikolojimi korumak adına kimseyle sorunlarımı paylasmiyorum artık. Bu süreçte kendimi yapayalniz hissediyorum ve kendime çok kızıyorum. Kendime güzel bir çevre, maddi, manevi güzel paylasimlarin oluşacağı, ortak bakış açısına sahip bir çevre olusturamamisim. Ama ben insanların ebeveyni olmayı tercih etmişim. İnsanlara verdiğim emek, çaba gerçekten tek taraflı olmuş. Bu gerçek şu an çok daha acı bir şekilde çarpıyor gözüme. Elbette kimsenin elinden birşey gelmez ama çok üzülüyorum ve çok yalnızım.

Çok hakediyorsun. Ama seni çok uzerler. Ne yazikki herkese ederi kadar değer vermek gerekiyor. Karnınız çıkana kadar gebeliginizi saklamanız zorlarina gidebilir, bizden sakladı, söylemedi vs. onun dışında kalbiniz gibi güzel insallar çıkarsın Allah yolunuza yavrunuzu da sagsalim bir avazda dogurun.

siz bu rolü fazlasıyla üstlendiğiniz için insanlar mutlu anlarında sizi görmek yerine mutsuz anlarında sizi arıyorlar. yüksek ihtimalle her şeye koşturduğunuz ve her şeye "evet" dediğiniz için sizden çok kolay bir şeyler rica edebiliyorlar. ilk etapta bir kere "hayır" derseniz sizden de kötüsü olmaz, çünkü çevrenizdeki herkesi böyle alıştırmışsınız. bir sınırınız yok açıkçası. benim annem de böyledir, herkesin her şeyine koşar, yemek yapılması gerekiyorsa rica ederler yapar, çocuk bakılması gerekiyorsa bir yere gidecekse bile aman işleri görülsün der bakar ama onun işi düştüğünde genelde yardım ettiği kişiler kolaylıkla hayır derler ve üzülür. bu aslında "biz onun işine koşmasak bile o bizim işimize zaten koşuyor" düşüncesinden geliyor. bunu insanlara veren sizsiniz. bence fazlaca fedakarlığı bırakın, insanlar bu kadar fedakarlık yapan birini sadece kullanıyor maalesef. herkese siz yetemezsiniz. biraz "hayır" demeyi öğrenip, sınırları çekince sonrasında daha fazla saygı görürsünüz, bu bir gerçek

Öncelikle herkese geri dönüşü için teşekkür ederim. Benim için bütün fikirler çok kıymetli. Ve her fikirde haklı yonler de görüyorum. Bu zamana kadar dinlenilmemis bir insan için bu çok değerli hissettirdi bana. Genel olarak söyleyecek olursam aslında sinirlari olan biriyim. Yani yapabilecegim fedakarlıklar olduğu gibi ödün vermeyecegim değer yargilarim, müdahale etmek istemediğim alanlar da var. Müdahale etmediğim gibi bu konularda kendi alanıma da müdahale ettirmem. Yeri geldiğinde bunu karşıdakine acikca dile getiriyorum. Yargilamam, eleştirmem, kinamam, taraf tutmam fakat ben bu durum içerisinde bulunmak istemiyorum diye söylerim. Ve tahmin edersiniz ki bu durum insanların zoruna gidiyor. Bende küsmek degil ama bir iki adım geride duruyorum artık. İnsani değerler çok kıymetli evet ama kendimi sinirsizca kullandiramam. Kisacasi evet fedakarlıklarim, paylaşımlarım var fakat her koşulda sınırsız bir ödün verici değilim diye düşünüyorum. Bu sınırları da zamanla koymayı öğrendim tabi sanırım daha öğrenmem gereken çok şey var. Biseyler daha dengede olmalı terazim hala benden yana eşit değil. Umberlee

Merhaba Konu acilali bi kac ay olmus ama tamda bugün bu konu hakkinda bi videoya denk geldim pisikolog tülay kök hanimin. Lütfen basindan sonuna kadar izleyinnnn mutlaka ve mutlaka yardimci olacak bir video.

"Körün gözleri açılınca ilk önce bastonunu kırıp atarmış." Bende sizin gibiydim saatlerce dert dinler, kendi sorunum gibi kafa patlatır, üzülürdüm, boşunaymış. Ve şunu fark ettim dert dinleyen insanı derdi geçince kimse görmek konuşmak istemiyor. Örnek vereyim kocasından tokat yedi geldi size anlattı sonra kocasıyla barışınca sizi görmek istemez çünkü sinirle söylediği şeyler aklına gelir ve utanır, yüzüne vurursunuz diye rahatsız olur, ortamda sizi istememelerinin sebebi de bu maalesef. Kimsenin yarası geçince çıkarıp attığı yara bandı olmayın, o fedakarlıkları o kadar enerjiyi kendinize, ailenize, evladınıza harcayın. Direk çekin kendinizi hayır diyin müsait değilim diyin kendi değerinizi bilin.

Herkese merhabalar. Bu benim ilk konum. Şimdiden bir kusurum olursa affola. Çevremdeki insanlarla ilgili uzun zamandır kafamı karıştıran bir durum içerisindeyim. Sosyal iliskiler konusunda empati yeteneğim ve duyarlılığımin her zaman yüksek olduğunu düşünüyorum. Sadece bu da değil. Birinin bir sıkıntısı olduğunda maddi, manevi elimden geleni yapar, derdiyle dertlenir, uykularımı bile kaciririm. Bu çıkarımı kendi kendime yapmadım elbette. Aldığim geri dönüşler de bana böyle düşündürüyor. Çünkü ne zaman herhangi bir arkadaşımın problemi olsa ilk beni arar. Saatlerce konuşur, müsaitse yüz yüze görüşmek için çabalar, zaman ayırır, elimden geldiğinde doğru ve yapici bir şekilde yönlendirip rahatlatmaya çalışırım. Bunu yaparken de hep şunu dusunurum. Ben benzer durumları yaşadığım zaman bana yaklasilmasini istedigim fakat malesef çevremde karsilasmadigim tavrı insanlara göstermeye calisirim. Çünkü ben deneyimlerimi hep yalnız başıma ve kendimle mücadele ederek elde etmek zorunda kaldım. Sadece bu da değil. Komsularim gebelik vs. Yasadiklarinda tatlilarini, yemeklerini götürür ilgilenirim, arabamizla hastaneye kontrole götürür, ev temizliklerine yardım eder, doğumların da bile yanlarında kalirim. Benden birşey isteyebilme rahatligini sunarım insanlara. Şahsen kötü gün dostu olduğumu düşünüyorum. Ve çevremdeki istisnasız herkes benimle konuşmanın kendilerine çok iyi geldiğini, onlari çok rahatlattigimi söylerler(ki bu geri gonusu 1/2 kişiden değil hemen hemen herkesten almisimdir.) Gel gelelim sorun şu ki ben insanlardan karşılık beklemiyorum. Mesele şu an hamileyim fakat hiçbir komşumla paylasmadim. Ben size yaptım şimdi de siz bana yapın tavır ve beklentisinde değilim, karşıdakiler de böyle hissetmesin diye en azından karnım çıkana kadar paylasmayi düşünmüyorum. Fakat vefa anlaminda insanlardan çok darbe yiyorum. Sıkıntımı problemimi anlatmak istediğimde etrafımda kimse olmuyor veya bana bu zamani ayırmak istemiyor, kendimle ilgili birşey anlatmaya çalışsam beni gecistiriyorlar. Hep birlikte toplanıp ortama beni cagirmak akillarina gelmiyor fakat benim evime gelirken başka istedikleri kişileri de çağırmami benden rica edebiliyorlar. Beni sevmiyor olsalar buna saygı duyardım. Ama her dertlerinde beni arayıp veya benim kendi isteğimle onlarin işlerine guclerine kosturmama ses çıkartmayıp ben sosyal anlamda birileriyle yakınlık kurmaya veya arkadaşlık, dostluk beklemeye çalıştığımda çevrem tarafından %90 yalnız birakildim. Ben onlara yaptığım şekilde bana karşılık versinler demiyorum. Ama bir vefayı, sıcaklığı hak etmiyor muyum? Sizce ben nerede hata yapıyorum?

Siz kendinizi cevrenize böyle davranarak sevdirip kabul ettirmeye calisiyorsunuz. Kurtarici rolü ne zaman neden üstlendiniz bilemem , ama artik kendinizi sömürmeyi birakin Ek not: beklentileriniz olabilir tabi ki de. Herkese kosarken kimsenin sizin icin kosturmamasi anormal olan asıl

Üzmeyin kendinizi. Iciniz rahat edecekse bence bi kagit kalem alip dökün icinizdekileri. Hic kimse sizi tam anlamiyla asla anlayamaz. Ve böyle dedigini bilmeyen, patavatsiz, tek kendini düsünen insanlardan zaten hayir gelmez. Dediginiz gibi daha da üzerler sizi. Eger inancilysaniz Allaha siginin. Hersey gecici Gebeliginiz güzel gecsin, elbette skntilar oluyor ama icinizi ferrah tutun. Karanligin ardindan elbette günes dogacak, güzel günler olacak. Ama güzel günler gelecek diye beklemeyin. Gününüzü, hatta ömrünüzü güzellestirin. Olumlu seylere odaklanin. Evet sürec zorlayici olabilir ama mutlaka ve mutlaka güzel olan seylerde vardir hayatinizda. Belki sükür günlügü tutmak iyi gelir? Kendinizi sevin, sayin, sefaktli davranin. Karasinzdaki insanlar dost olamadi diye, derger vermedi diye siz degersiz ve yalniz degilsiniz. Onlar bunu belirleyemez hic birzaman. Siz icinizde huzuru yasatin var edin. Baskalarinin dostlugu icin cabalayim derken kendinizi yok etmeyin. Suclamayin da artik. Olan olmus gercegi sükür görmüssünüz. Kendinize esinize bebeginize odaklanin. Güzele odaklanin. Arada buraya yazarsiniz iciniz daralinca, yazdikca ferrahliyor insan. Allahim kalbinize ferrahlik versin

"Merhametiniz göreviniz olur" çok dusundurucu ve ogretici. Geri donusunuz ve güzel düşünceleriniz için çok teşekkür ederim.

Allah herkese sizin gibi komşu akraba versin çok iyi niyetlisiniz. Lakin alma verme dengesini korumalısınız etraf dişi erkek çakal dolmuş ve çakallar iyi niyetin kokusunu süper alır. Enerjinizi kaptırmayın yaşam enerjisi önemli.

Kusura bakmayın uzun süredir girmiyorum başlığa. Malesef durum böyle oldu

Körün gözü açıldığında ilk kırdığı şey değneğidir. Siz insanların mutsuz zamanlarının hatırlatıcısısınız o yüzden mutluyken sizi görmek mutsuzluklarını hatırlatıyor. Yani ben öyle düşünüyorum. Başkalarına göre sebebi baska olabilir.

belli ki çok güzel bir insansınız ve yaptıklarınız çok çok kıymetli. ancak insan doğası gereği nankördür ve bir insan bir şeyi verdiğinde karşı taraf onu hunharca sömürür. çok çok benzerlerini yaşadım ve bu tip davranışlar kişiyi tüketmekten başka bir işe yaramıyor. bir miktar "kabul görme ihtiyacı" ile başlayan davranışlar bunlar sanırım. ben kendim için böyle bir şey olduğu kanısına varmıştım. iyilik yapmak çok güzel bir duygu ancak "merhametiniz göreviniz olur". bir arkadaşım söylemişti bunu bana. sonrasında genelde ihtiyaç duyduğunuzda kimseyi bulamıyorsunuz etrafınızda ve bu çok üzücü.

Öz eleştiri yapacak olursak bu suistimale bir dur demeliyiz. Bir fedakarlık yapınca bir adım geri gitmeli karşıdakine de bizim için biseyler yapacak alanı açmalıyız. Karşı taraftan adım gelmezse de o mesafe sabit kalmalı. Malesef fedakar insanlar sürekli hayalkirikligina uğruyor. Kendimizi psikolojik olarak korumak zorundayız.

Sizinle benzer durumları ben de yaşadım. Ben de hep iyilik yaptım fakat kötü günümde yardım ettiğim kimseyi yanımda göremedim. Ama artık ben de değiştim şimdi ne olursa olsun hiç kimseye hiç bir iyilik yapmıyorum. Siz de değişin kendinizi kullandırmayın.

Videonun sonunu izleyebildim, internet problemim var ama söyledikleri bazi şeylere katılmadığımi belirtmek isterim. Ben kendi ablamla, akrabamla, arkadaşımla olan problemi eşimle paylasir ve dertleşirim hatta sikayetlenirim. Ve eşim de beni dinler, gerekirse destek olur. Herkes aynı değildir diye yazma ihtiyacı hissettim.