evet aynı şey bendede var. aileme karşı fazlasıyla fedakarım herkeste söyler bunu. böyle oluncada en ufak birşeylerine kızıyorum ama yine birşey demiyorum. arada patladığım oluyor ama hepsi birikip o an çıkınca daha kötü oluyor şiddeti.. insan önce kendini düşünücek ama işte elinde olmuyor..

tam benı anlatıyor bu huyumu hıc sevmıyorum gercektende karsımızdakı mutlu olsun dıye hep bız mutsuz ve kalbı kırılan oluyoruz...

peki sevgili arkadaşım; sormak isterim sana.. bu hayat bizim değilmi? Herkes kendi payına düşeni yaşamıyormu? Neden kendimiz için olan dururken.. başkaları için olanı yaşayalım? Gerçi hepimize , daha küçücükken böylesi öğretiliyor, biliyorum.. Ama bu doğru değil. Bunu düzeltmek de bizim elimizde. Hiçbirşey kendimizden ve sağlığımızdan daha değerli değildir. Sevgiyle kalın... H

Lyre

yani evladın varsa her konuda fedakar olman gerekiyor... buna mecbur kalıyosun.. kendi istek ve hayallerini hep öteliyosun... çünkü sorumlu olduğun bir evladın oluyor ve o herzaman herşeyden önde geliyor