Böyle düşünceler bana da çok sık gelir. Hatta korktuğum şeyleri çağırıyor muyum acaba diye düşündüğüm zamanlar oldu. Bence yardım alınmalı

psikologilkay

Merhaba, bazen hayatın bizi zorladığını hissettiğimizde böyle düşünmemiş normal. her zaman her şeyin mükemmel olamayacağı gibi ruh hali de sürekli üst seviyede iyi olmaz. Yaşadığınız duyguları hemen bir psikolojik rahatsızlığa oturtmamanızı tavsiye ederim. Psikolojik rahatsızlıklar işlevselliğin belirgin şekilde bozulduğu durumlardır.

Evet nefesim daralıyor, ter basıyor. Gözlerim yaşlı manasız bir üzüntu ile dolanıyorum. Arabaya binip markete gitmem bilr eziyet gibi geliyor

Zihin yorgunlugu beden yorgunlugundan zordur bana vesvese yapiyorsun gibi geldi dusunmek istemedigin hale hala dusunuyorsan ya da bu konulara dalmis buluyorsan kendini vesvese bu, dunya da ki felaket senaryolari hic bitmez her an hepimize birsey olabilir fakat bu gercek degilse uzerinde durma Ama nefes alamamak kalp carpintisi bunlar devam. ederse eger kendi kendini sakinlesyirebiliyorsan ne ala ama olmuyorsa bir doktora gorunebilirsin Fakat nacizane zamaninda antidepresan kullanmis biri olarak acayip beyin uyusturuyor biri nasilsin diyor cevabi dusunuyorsun bakis acisini degistirmek cok iyi geliyor negatif dusunmemeye calis sagliklisin cocuklarin saglikli kimseye muhtac degilsin gibi pozitif dusun Nazara karsida oku kendine sonanda

Esinizle paylasimlariniz nasil? Size yardim ediyor mu? Yokss kendinizi cok mu yalniz hissediyorsunuz? Bazen herseyin tek bir kiside olmasi, onuzlarimizdaki yukler de bizi boyle yapar.

Stresli zamanlar geçirdiğimizde hemen anksiyetemiz var sanıyoruz. Anksiyete kaygılarınızın fiziksel sonuçları olmaya başladığında var denilebilir. Endişeleriniz yüzünden kalp atışlarınız Hızlanıyor mu nefesiniz daralıyor mu? Bu durumlar hayatınızı etkiliyor mu? Bir şeye kalp atışlarınızı kontrol edemediğiniz için odaklanamadığınız oluyor mu?

Butun antidepresanlari denediniz heralde?ilginc yani biz ne dedik sahsi fikir beni beni... korkacak birsey yok

Hayırlı geceler herkese. Son zamanlarda, belki yaşında ilerlemesi ile (31 yaşındayım) bazı şeyler çok kafama takılır oldu. Mesela uyusam ve ölsem acaba çocuklarım (4 ve 2 yaşındalar) nasıl tepki verir? Ben yokken ne yaparlar nasıl üzülürler? Ölümlü dünya olduğunu, bazı şeyleri değiştiremiyecegimizi ve kabul etmemiz gerektigini biliyorum, farkındayım... Ama bu kaygılarımın artmasının normal mi olduğunu yoksa bir hastalıga mı bağlı olduğunu nasıl anlayabilirim? Acaba herkesin iki aşağı üç yukarı düşündüğü ve tedirgin olduğu seyleri benimde mi aklıma takılıyor? Veya anne olduğum için normal olabilir mi? Kaç gündür fark ediyorum sebebsiz yere hüzünlü olma, göğsüme ağırlık çökme, sanki nefes almam zorlaşıyormuş gibi olması, gözlerimin dolması, aslında herşey cok boş diye icimden geçirmem... Geneldenolumlu düşünen biriyim , dışa dönük olmamla cabuk insanlarla dialoğa girebiliyorum. Dert ettiğim seylerin manasız ve yersiz olduğununda farkındayım. Ama engel olamıyorum. Öte yandan dünyada olan gelişmelerden elbette sende etkileneceksin bunlar normal şeyler diye kendimi teskin etmeye çalışıyorum. Dilim döndüğünce tesbih çekmeye calışıyorum ki o bile zaman zaman ağır geliyor. Geçenlerde annemle kahve içtik ve çok sevdiğim bir ablada vardi, mesafeli oturduk güzel seylerden bahsettik çokta keyif aldık. Sonra eve geldim deşarj olmam lazımdı, ama üzerimde lüzumsuz bir hüzün vardi oracıkta ağlayabilirdim. Şunuda söylemem gerekiyor ki o an instagramda story paylaştım ve bu bahsettiğim ablayı sevmeyen bir akrabam kadın var gördü. Bir çok kez nazarı insanlara değmiştir ve kendiside itiraf etmiştir. Acaba negatif enerjiye mi maruz kaldım diye düşünmedim değil. Uzun lafın kısası, sizede oluyor mu böyle? Ne zamandan itibaren bir uzmandan yardım almalı?

2 tanesini denedim ssri türünden. Ve çok araştırdım. Kaygı bozukluğu geçmişim var. İlk psikiyatriye gidip ilaç verildiğinde açtım forumları baktım ilaçları kullananların yorumlarını okudum kaygılarımla. O psikolojiyle de bir süre ilaç kullanmayı reddettim "karakterim değişecekmiş, normal hayatımı sürdüremeyecekmişim, tepkisiz olacakmışım" Gibi şeyler okudum diye. Valla ilaç kullandığım dönem hayatımın en iyi hissettiğim dönemiydi desem yalan olmaz Doğru bir ilacın bu şekilde yan etkileri olmuyor. alışma periyodunda çarpıyor bazen insanı 1-2 hafta o kadar. Kaygı bozukluğu yaşayan bir insan o yazdığınızı okuyup ilacı reddedebilir. O yüzden dedim size de :)