Farklı şubeye göndereceklerini söylediler onu bekliyorum çok büyük kavgadan sonra insan kaynaklarına gittim neden gitmek istediğimi söyledim izin kullanıp kafamı dinlemem gerektiğini söyledi borcum var şimdilik sesimi çıkarmıyorum ama gideceğim :) runforestrun

duygulandım

bu bi basari midir bilmiyorum.. ama şöyle dusunuyorum, duygusal, gecmisten kopamayan, hissiyati derin bi kadin icin bi zaferdi aldigim kararlar; Rabbimin izni ve yardimiyla.. lisede, universitede, is hayatinda kimseyi hayatina almayip, ani bi sekilde asik olup gozunu karartip eski esiyle evlenen ben, onun yaptiklarindan sonra yuregimi kanata kanata aldim bosanma kararini.. şu an Rabbime cok sukur ona sevgim bitmis olsa da, sanirim seviyordum ayrilirken.. yine de dönüşü olmadigina inandirdim kendimi ve cok cok sukur hic pisman olmadim.. tabiki uzuldum, agladim, ama o gozyaslari yitip giden heba edilen guzel duygularimaydi.. bosanmamam icin beni ikna etmeye calisirken, gozum korksun diye, yaşli adamlarin benimle evlenmeye kalkacagini soylemisti, ondan vazgecmeyim diye.. kader, ne ole karsilasiriz, ancak Rabbim bilir.. ama bu zamana kadar gelen talipler yaşli filan olmadigi gibi bekar genclerdi.. ben simdilik dusunmuyorum evlilik filan.. ama Allah'in izniyle basim dik, alnim ak ve yuregim ferah devam ediyorum hayatima.. Rabbimden her seyin hayirlisini diliyorum.. ve duyuyorum, eski esim pisman, uzgun.. yaptiklarinin sonucu farkli olamazdi zaten : ) aci cektiginiz bi hayata mahkum etmeyin kendinizi; konu ne olursa olsun.. Rabbim hepimize skntilarimizi unutturacak mutluluklar yasatsin.. sevgilerimle

lütfen konularımızı ilgili bölümlere açalım. konuyu taşıyorum. eğer bölümünü bulamazsak editör arkadaşlarımıza sorabiliriz özel mesajla

Ben burayi cok sevdim. Basarilarinizi okumak kalbimi isitiyor, sizinle birlikte mutlu oluyorum. Hepinizin basarinizin devamini diliyorum. Bir gün rahat bir kafayla bende yazacagim buraya...

hayırlı haberlerini bekliyoruz

Ortaokula kadar maddi olarak çok rahat yaşadık, sonra babamın iş değişikliği ekonomik kriz derken evimizde ekmek alacak paramız bile olmadı... Babam önce kalp krizi geçirdi, sonrasında lise bittiğinde 16 yaşındayım. Üniye gidecek hiç imkanım yoktu kazandığım halde düşünemedim bile rastgele bulduğumuz bir işe başladım o yaşımda ev geçindiriyordum. Ben işe başladıktan sonra borç harç babamı emekli ettik peşine annemde çalışmaya başladı. O sırada babam beyin kanaması geçirdi artık iyi olmaz dediler şimdi maşallahı var O zamanlarda kimse arkamızda durmadı amcamlar diğer kuzenime imkanı olduğu halde üni için burs verdiler bana bir kere bile sormadılar. Şimdi Annem emeklilik için gün sayıyor. Babam kendini taşıyor evde yapabildiği kadar işlerini yapıyor. Ben evlendim düğünümü çeyizimi a dan z ye kendim yaptım. Çalışamaz dediler 2006 dan beri aynı yerde çalışıyorum. Başarı mı bence büyük başarı, yıllar sonra bu bayram amcam seninle gurur duyuyorum dedi hiçkimsenin yapamayacağını yaptın, nişanlandın nişan attın üniversite okumadan iş hayatında başarı sağladım...

Benim hikayem biraz daha farklı.. Belki benim durumumda olan genç kızlarımıza örnek olurum diye anlatayım.. Orta okulda çok başarılı bir öğrenciydim buna istinaden liseye geçtiğimde beni dönemin en iyi okullarını tüm sülalem araştırıp gönderdi.. Mahalle okulunda öyle bir okula geçiş yapınca adapte sorunu yaşadım ve değişik ortamların cazibesine kapılıp tamamen farklı karaktere büründüm.. ben ki sessiz sakin çocuk lisede tam bir ergen havasına bürünüp tek derdi arkadaşları olan bir kişiliğe büründüm.. Sonra derslerim hep düştü derken ve ben sınıfta kaldım.. kimsenin suratına bakamadım ailem başta olmak üzere herkesten tepkiler aldım.. o yaşta o akılla intihar etmeyi bile düşündüm .. ailem için resmen tamamen bir hayal kırıklığı oldum. Ufak kuzenlerim yapamadıkları dersleri bana sorduğunda şimdi anneleri bana bu gerizekalı ne biliyor da gösteriyor diye düşündüklerini hep içimden geçirdim.. dışarıya karşı belli etmesem de hayatımın en büyük travmasını geçiriyordum. Hatta bir keresinde ailemin gelen misafirlere okul konusu açıldığında kardeşimi öve öve bitiremediklerini benim ise konumu bile açmadıklarına şahit oldum.. odam da gizli gizli sabaha kadar ağladım. Babamın beni kötülediğini duymuştum bir keresinde.. bir keresinde de kardeşimle başka bir sebepten tartışmıştık bunu yüzüme vurmuştu.. Sonra ailem beni 2. senemde meslek lisesine yazdırdı.. kendimden küçüklerle okumak o ilk günün psikolojisi.. herkesin halk tabiriyle çift dikiş damgasını yedim.. Öyle bir hırs yaptım ki.. sınıfın en iyisi oldum okulumu son sene matematikte temsil edip 2. ettim.. Deli gibi üniversite sınavına hazırlanıp kendi bölümümü güzel bir üniversitede okudum şimdi çok sevdiğim mesleğime kavuştum ve çok güzel bir kariyere sahip oldum.. Şimdi her ay babamın eve getirdiği para kadar harçlık veriyorum aileme.. Kardeşim okulu bitireli 1 yıl oldu evde annemle temizlik yapıyor.. çalışmaktan nefret ediyor. Onlar için canımı istesinler veririm ama içim de hep bir yer etti :) Eğer benim gibi olan varsa.. siz siz olun bunu hırsa azme çevirin ileride herkes öyle güzel unutuyor ki boş yere kendinizi yıpratmayın. Şimdi kimse kaldığımı hatırlamıyor bile :) Bir şey olsun ilk benim fikrim soruluyor.

Benim başarı hikayem yok bence. Maddi durumlardan dolayı üni gidemedim açıktan yazıldım okuyorum. İşe girdim hor görüldüm aşağılandım 1 ay dayandım çıktım metrobuste ilk defa sırıtarak eve geldim ailem neden çıktım diye benimle kavga etti 1 ay sonra başka iş buldum 1 yıl oldu gireli burada da insanlar beni sessiz bulduğu için stajyer gibi kullandı dün patladım istifa ettim kabul edilmedi ee malum benim gibi enayi bulunana kadar işleri kim yapacak. Tek umudum cumartesi istemem var sevdiğim adamla kavuşuyorum Allah utandırmasın inşallah. Başarı hikayem yok diye umudum yok değil elbet olacak. burada yazılanları okuyunca da şükrediyorum açık söyleyeyim.

Çok şükür ki hayatta zorluk çekmedim ama rahatım yerinde diye de kendimi bırakmadım, her şeyim yolunda gitti hayatta Allah'ıma şükürler olsun, üniversiteden mezun olunca ailemin yanına geldim haliyle bir boşluk vardı hayatımda, aileme maddi olarak yük olmamak ve severek yaptığım için solistlik yaptım 2 yıl, sabahları da evde kpss ye hazırlanıyordum. sonra sınavı kazandım, ve 2 yıl müzisyenlikten sonra atandım ve devlet memuru oldum, hiç ailemden maddi olarak yardım almamış, onlara yük olmamış ve kendi ayakları üstünde durmuş oldum ailemle yaşıyorum ve onlara maddi olarak yardımda da bulunuyorum ve bu benim için gurur verici, Allah her isteyene nasip etsin

Ben ve Kardeşim yuvalarda büyüdük, aile düzenimiz hiçbirzaman yoktu, ki hala yok.2 Sene önce eşimle kesın karar aldım boşanacaktım artık katlanamıyordum, özünde iyi bir adam evine bağlı bir eş ve baba olsada oda aile nedir görmemiş, ve en önemlisi ani sinir patlamaları yaşayan bir adamdı evet şiddette gördüm hemde hamıleyken... onu evden kovdum,,4 gün boyunca hiçbirşekilde iletişim kurmadım, sonrası yalvarmalar yakarmalar ve ben tarafından kabul etmeler. sonrasında belirli bir süre iyi gitmeler ama sorunun özüne hep geri dönmeler! boşanacaktım kesın kararlıydım ama onun iyi tarafları ve kızım acabamı dedirttirdi hep, sonrasında baya düşündüm evde yalnızdım ve sadece düşündüm benım zaten aılem yok bu yuvayıda kaybedemezdım ya ben değişecem herşeyi kabul edicem ama bunu kabul etmedı gururum.. bende onu değiştirdim resmen savaş verdim eşimin ailesine karşı ona karşı... ve insan değişmez dedim ama belkı değişmedi ama kendını tutmayı öğrendi bize bizim istediğimiz gibi davranmasını öğrendi, şimdi el üstündeyiz.. inşallah böyle devam eder. Babamsa hala b. ktan bir adam ve kardeşimde onun ikizi gibi, annemse artık bızımle yaşıyor ve eşim ona gözü gibi bakıyor.. mutluyum

maşallah çok güçlü bir kadınsınız umarım hep mutlu olursunuz cesaretinize ve duruşunuza hayran kaldım

Teşekkür ederim. :)

Hayatımda çoğu şey yolunda gitmese de eğitim ve iş hayatımda sanırım Allah bana yardımcı oluyor. Oldukça kötü bir ortaokuldaydım, anadolu lisesini kazanan olmazdı hiç. Bu okuldan adam çıkmaz dediler, önce anadolu lisesini kazandım. Sonra temelim çok kötüydü, lisenin başında derslerde zorlandım. Sınav dönemleri oturur ağlar, üniversitede öğrenci çocuğu olan komşulara dil dökerdim, biraz yardımcı olsunlar diye. Kimseninde umurunda olmadım, ayıp olmasın diye yardıma çağıran komşunun kızı yarım saat geçmeden "bende uyuyacağım şimdi, okuldan gelince biraz kestiriyorum yoksa kendime gelemiyorum" dedi saat daha akşam 7 bile değilken postaladı beni. Eve geldim saatlerce ağladım. Annemler sanırım bu kız çok zorlanacak ne yapacağız diye üzüldüler o akşam bana. Sonra kendi kendime dedim sana kimseden hayır yok, kendin başarmalısın bunu. Zaman geçti, okula alıştım, derslere asıldım bir baktım başarılı bir öğrenci olmaya başlamışım. Sonra lise döneminde annem kanser tedavisi gördü. Üniversite sınavına hiç odaklanamadım. Dershaneye yazılmıştım sözde ama annemi yalnız bırakmayayım diye ona bile gitmiyordum. Arkadaşlarım konuları bitirmiş, deneme sınavlarına başlamışken bende daha tonla konu açığı vardı. Evde zaten maddi sıkıntılar almış başını gitmiş, sağlık problemleri var, huzursuzluk var, tartışmalar var. Üstelik annemi bırakıp başka bir şehre de gidemeyecektim, bulunduğum şehirde de puanlar yüksek zaten, özele gitme ihtimalimde yok. Yani üzerimde inanılmaz bir baskı vardı. O şartlar altında aklımdaki bölümlerden birini iyi bir üniversitede kazandım. Tebrik eden bile olmadı, özellikle baba tarafımın umurunda olmadım. Maddi sıkıntılar içinde okumaya çalıştım da biri de çıkıp bir ihtiyacın var mı demedi. Üniversiteye başladım bu okul senin hayatını değiştirecek yapacağının en iyisini yapmalısın dedim. Çift anadala başladım. Üniversite bitti elimde 2 diplomam oldu. Babam bile "senin içinde bulunduğun şu sıkıntı içinde başkası olsa okuyamazdı bile ama sen fazlasını yaptın, seninle gurur duyuyorum" der der durur. Ona rağmen hala "aman mühendisler artık aç, neden mühendislik yazdı ki, işsiz kalıp duracak" diye moral bozmaya çalıştılar. Sanki öğretmenlikten başka bir şey okunmazmış gibi. Onlarda umurumda olmadı. Anneme dedim belki pat diye işe giremem ama ömür boyu elimdeki 2 diplomayla işsiz kalacak değilim. Sen hiç moralini bozma, ben ileride çok güzel yerlerde olacağım, size de elimden geleni yapacağım. Dün de iş görüşmesine gittim, ilk iş görüşmemdi. Açıkçası çok umutlu değildim, büyük bir yer gibi de gelmemişti. Kim ilk iş görüşmesinden iş buluyor, en azından gideyim de tecrübe olsun kafasındaydım. Ama görüşmem o kadar iyi geçti ki, üstelik konuştuğum kişi de beklediğimin bayağı üzerinde bir maaş teklif etti bana. En son bıraktığımda çok olumluydu bana karşı. Umarım hala aynı fikirdedir, bir iki gün içinde cevap bekliyorum. Eğer bu iş olursa asıl o zaman başarı hikayem tamamlanmış olacak. Dua edin kızlar bana :)

kazanamaz dedikleri halde eşşekler gibi çalıştım mimarlık kazandım gerçekten son hafta yükseldi notlarım okumaz dediler ezdiler mimar oldum çok şükür kimseye minnetim yok olmaz diye birşey yok şu hayatta... ben evlenmeden kaynana gördüm babannem bana yıllardır kaynanalık yapar. Ben üniversite kazanınca hayırlı olsun demek yerine napcan mimarlık neymiş hem istanbula gidersen sen kötü yola düşersin o. pu olursun bile dedi ben yılmadım en yüksek notlarımla namusumla bitirdim bugüne kadar allah rızası dedim büyüğüm dedim sustum rabbim benim yerime tam 22 yıl sonra cevabını çok güzel verdi herşeyin.. Kimseye cevap verip seviyesine düşmeyin allah intikam alanların da en hayırlısı gerçekten ve ne olursanız olun mesleğinizi elinize alın kızlar altın bileziğiniz hep elinizde olsun

Farklı bir ülkede yaşayan farklı 2 kadının hikayesi ama ben burada da paylaşmak istiyorum belki çocuğu Down Sendromlu olan annelere ilham verir. Madeline Stuart 18 yaşında Down Sendromlu bir genç. Model olmak istiyormuş, annesinin desteğiyle 20 kilo vermiş. Yüzme ve dansa başlamış. Annesinin motivesiyle özgüven kazanmış ve model olmak için çabalamış. Bir çanta markası Madeline'nin hikayesinden çok etkilenmiş ve marka yüzü olarak sözleşme imzalamış. Madeline tanınmaya başlayınca başka markalar onu fark etmiş ve onlar da Madeline ile çalışmaya başlamışlar. Bir çocuğun en büyük şansı kararlı inançlı ve güçlü bir anneye sahip olmak sanırım.

Ya da daha aktif bir bölüme taşınsaydı keşke, ben bile kendi açtığım başlığı bulmakta zorlanıyorum.

Ben bu hikayeyi her zaman her yerde gurur duyarak anlatırım iyiki yapmışım derim çok çok kıs özet geçip sosyal mesaj verip gideceğim. Lise son sınıfta hocam tarafından elle tacize maruz kaldım hemen tabi ki okul müdürüne gittim uzun sayılabilecek bir süreç sonrası hakkımı aldım kendimi akladım bir ara iş baya çirkinleşti not için iftira atılıyor v. s lere geldi ki benim psikolojik rahatsızlıklarım olduğu için bir ara bana inanılmadı ama ben ne yaptım bütün okula bu olayı yaydım iyi ki de yaymışım herkes dedi ki sesini çıkarma sen rezil olursun kaç yaşında adam bak kuyruk salladı derler ohoo neler neler dedim rezil mi olurum olayım herkese bu olayı yaydım bir haftada benim dışımda 9-10 kişi daha gitti aynısını bize de yaptı ama korkumuzda ses çıkarmadık diye ifade verdi çok olaylar döndü çok şey yaşadı tabi ki etkilendim hayatımın en kritik senesiydi buradan herhangi taciz tecavüz olayına maruz kalmış kişiler varsa bağıra bağıra diyorum ki SUSMAYIN. Rezil mi olacaksınız olun, arkanızdan mı konuşacaklar konuşsunlar, elalem bir şey mi der desinler bana neler neler dediler ama ben bu olaya sessiz kalsaydım benden sonra daha kimler gelip geçeceti ama ben konuştum herkese anlattım en sonunda ne oldu ben haklı çıktım o konuşanlar da bir güzel susmak zorunda kaldı asla ve asla sessizliği seçmeyin hanımlar.

Sımarık buyutuldum, Kendı hayatımızı uc kısılık kuvvetlı bır bag sanıyordum. Cok sevılen anne-baba ve cok sevılen çocuk.. Bır elım yağda, bir elim balda hayat sundular bana.. İlk evliliklerinde bulamadıkları tadı birbirlerinde bulmuşlar, benımle pekiştirmişlerdi. 13 yasıma geldım bir gün annem bayıldı. Beyın kanaması ve ardından felç gecırmıstı. Yaklasık 1 sene komada kaldı. Bılıncı kapalı.. Annem hastanede babam yanımda ben komsuda buyudum. Bellı bır sure sonra Ablamla tanıştım. Annemın ılk evlılıgınden 2 kızından biri.. Annem kendını toparlamaya başlayınca oda bizimle yasamaya başladı. Abimle tanıştım.2 Cocuklu evli aile reisi bir adam.. Oda babamın ilk evliliğinden.. Travmatik olaylar zincirinden sıyrıldım. Hayata tutunmaya calıstım. Annemın ıstedıgı gıbı ornek çocuk olmaya ve babamı utandırmamaya kararlıydım. Okuluma devam ettım. Unıversıteyı çalışarak, bı yandanda babamdan munkun mertebe az/uz destek alarak bıtırdım. Kalan ıkı yılıda acık ogretım okuyacaktım babamı kaybettım. Okul hayatını bırakmaya karar vermıstım ama okul arkadaşlarım benı bırakmamaya kararlıydı. Onların maddı ve manevı destekleriyle acık ogretımı tamamladım. Aynı zamanda ıs hayatında kendıme yer edinmek ıcın çabalamaya devam ettım. Engelli bir anne ve benımle bırlıkte hayatı tanıyan bır ablayla birlikte hayat mucadelımız devam edıyordu. Sukurler olsun kı ayaklarımız uzerınde durmayı ogretmıslerdı. Okul bıttı, ıs hayatında yıne doymadım farklı yonlerıyle meslegımı gelıstırmek ıcın elımden gelen herseyı yaptım. Musavırlık sınavlarına gırmeye kararlıydım. Baslama sınavını kazandım, stajımı tamamladım ve bıtırme sınavlarıyla cebellesıyorum. Hatta yarın kalan tek dersten sınavım var.. Dilerim başarılı olurum. Bıttıkten sonrada ekim ayında dugunum olacak.. Bu dönemlerde Annemın dıger kızıyla da tanıştım. arada gorusmeye başladık. Hayatta durmak sizin elinizde asla yılmayın.. Kotu gıden seylerın aksıne tırnaklarınızla tutunun hayata.. Dipnot: Babam unıversıte dıplomamı cerceveletmıstı. Babam 7 yasında annesını kaybettıgınde koy okulundakı assubay; senın annen oldu bıtlenırsını sımdı senı okula alamam dıye okul hayatına veda etmesıne sebep oldugunden ıcınde uhdedir. aramızda gecen konuşma.. Ben-Baba bıze gorgusuz mu dedırteceksın? Babam-Bu dıploma senın degıl kı! Benım dıplomam.. Senınle beraber okuduk buyuduk. Gorgusuz dıyen bana desın.. Sonrası gözyaşları.. Kısacası; HAYAT; KADERE İNAT SENI SIL BASTAN YASAYACAGIM AHTIM OLSUN!!

tebrik ederim DeLiBoNCuK AnLaŞıLMaZ

Merhaba arkadaşlar. Her gün burada birbirimizi tanımadığımız halde dertlerimizi paylaşıp bir çıkar yol arıyoruz, hepimizin ortak noktası kadın olmak. Zaman zaman fikir ayrılıklarına düşsek de yazıp rahatlıyoruz aynı şeyleri yaşayan kadınların önerileriyle çözüm üretmeye çalışıyoruz. KK'nın; kadınlar için harika bir dayanışma ağı olduğunu düşünüyorum. Aramızda; boşanan, maddi sıkıntılar çeken, psikolojik sorunlar yaşayan, şiddet gören, aşağılanan, tacize veya tecavüze uğrayan ama yılmayan yeni bir hayata başlayan kadınlar vardır mutlaka. Onların sorunlarını nasıl aştıklarını bu topic altında paylaşmaları neler yaşadıklarını nasıl güçlü kaldıklarını ve şu anki durumlarını anlatmaları derdini anlatamayan ya da derdine çare arayan birçok kadına ışık olabilir diye düşündüm. Yıkılmayan kadınlar bize güç verin, umutsuzluğa kapıldığımızda sizin hikayelerinizi okuyup ben de yapabilirim diyecek kadınlara yol gösterin desem ne dersiniz?

Benim başarım vücut geliştiren, kulağında küpe altında motosikletle fit fit gezen eşimi abdestli namazlı bir aile babasına dönüştürmem

ben boşanmadım baştan söleyim. aldatıldım bende. bu forumda her kadının dediği gibi eşim ilgisizdi beni yok saydı üstelik çalışmama rağmen ezik modundaydım. aylarca ezdi beni suçladı beğenmedi yargıladı eleştirdi acımasızca üzüntüden zayıflayıp iğne ipliğe döndüm ama bu benim için fırsat olmuştu bilmeden aynı evde iki yabancı olduk herşeyden vazgeçtim çok sevmeme rağmen bende onu yok saydım yaşamadığım hayatımı yaşamaya başladım nede olsa bitmişti evlilik boşanma kararını konuşmaya kalmıştıki işimiz internetten kiralık ev baktığımı görünce eşim u dönüşüyle kaybetme korkusuyla delirdi hemde hiç beklemiyordum bunları ondan değişmeye başladı ailesine bağlı örnek eş örnek baba modeli oldu yıllar yıllar geçti acısı hiç çıkmaz içimden her an tetikteyim ama şunu öğrendimki kendine güveneceksin kendini seveceksin dik duracaksın ezdirmeyeceksin kimseye.

21 yaşında ailemi karşıma alarak yanlış bir evlilik yaptım. Maddi sıkıntılar eski eşimin sorumsuzluğu vs. derken bir de hacizlerle uğraştım. Bir sabah kalkıp boşanmaya karar verdim, çalışmıyordum. İlk celsede boşandık. Evimdeki eşyalarımı dağıttım cebimde çok az para vardı. Bir tatil kasabasına gittim birkaç gün apart gibi yerlerde kaldım ucuz diye. Sonra eşyalı küçük ve uygun bir ev tuttum. Sokak sokak gezip iş aradım ve buldum. Çok az maaşım vardı, yemeğimi evden götürdüm, yol parası vermemek için ayaklarım ağrıya ağrıya her gün iş ev arasını yürüyerek gidip geldim. Faturaları ödeyemediğim için suyum ve elektriğim kesildi, aç kaldım, başlarda kimseyi de tanımıyordum, yapayalnızdım. Çalışırken iş aramaya devam ettim. Sonra daha iyi maaşla başka bir iş buldum. Çok uzatmayayım. Şu anki eşimle bir tesadüf sonucu tanıştık. 2 yıl sonra evlendik. 10 yıllık çok güzel bir evliliğimiz var şu an. O günleri hatırladıkça sanki ben değil de bir başkası yaşamış gibi geliyor. Ama geçti gitti işte. Çok şükür maddi sıkıntımız yok, şu an daha iyi bir işim ve daha güzel bir evim var her şeyi eşimle birlikte yaptık.

hadi bakalım hayırlısı olsun

bu konu keske tasinmasaydi yaa : ) daha cok ornek yazilirdi..

Merhabalar... Benim maddi sorunum olmadi hic. aile olarak birbirimize soguk ve sevgisizdik sadece. iyi bisey soylerken bile kizar gibi soylerdik soylenirdi hep. Ben ne yapmal istediysem ailem istemedi hep kendi istedikleri seyi yaptim. kitap okumak, el becerilerimi gelistirmek kucukken cok zevk. aldigim seylerdi. ama hatirliyorum babam hep kizardi. universute secimime karismadi bi tek ailem. keske karissalarmis diyorum aslinda. isletme okudum hemde iki yillik. eve dondum is aradim babam begenmedi izin vermedi. aogden 4 e tamamladim okulu. Ingilizce kursuna gittim 8 ay. babam ilk gun bagirdi cagirdi sen yapamazsin sen edemezsin alt yapin yok bilmem neyin yok diye. cok darildim... kursa gittim ve bitirdim. gectim kurlari. patir. patir konusmuyorum tabiki ama gectim bi sekilde. babam hic bisey demedi. bana soylediklerini hatirladimi onuda bilmiyorum. Mali musavirlik sinavina hazirlandim, kpss ye hazirlandim, polislik sinavina girdim... hic birinde zerre basari saglayamadim. ne okudugum okuldan ne. pesine kostugum sinavlardan basari saglayamadim. sonra evlendim esimin yonlendirmesiyle taki kursuna gittim. yaklasik 10 aydir yapiyorum ve hatri sayilir para kazaniyorum. kargo sirketiyle anlasmalar, vergi muaf belgeleri aldim yurudum. keske. diyorum guzel sanatlar okusaymisim yonlendirilseymisim... okadar pesine kostugum okullar sinavlardan tek. kurus kazanamadim ama iki ay gittigim kurs benim gecim kaynagim oldu... Diyeceğim o ki kendinizi kesfedin ve kendinize yonelin...

bu söz çok etkiledi beni

bizde sevmiştik ama konu taşındı şimdi burada ilgi pek görmeyecek gibi geliyor bana

Aslında Gülünecek satırlar, Ben çevremden buyuk destekler de gormedım.. Sadece guclu olmanın bır erdem olduğunu ve ayakta durmamız gerektıgını manen aşıladılar bana cok sanslıydm.. Umarıım manen cevrenızde sızı bu duygularla saracak arkadaşlarınız ve aileniz olur..