Bir derdim var arkadaşlar.. Benim hiç yakın dostum olmuyor. Birçok arkadaşım var zamanında hepsinin yanında oldum. İnsanların dertlerini hep önemsedim. Hallerini hatırlarını sordum. En özel anlarımda yanımda istedim. Karşılık bekleyerek bir şey yapmadım hiç. Sevdiğim kardeş dost bildiğim için yaptım. Hiç kız kardeşim olmadığı için hep eksikliğini hissettim zaten. O yüzden hep kız kardeş kadar yakın bir dostum olsun istedim. Ama hiç olmadı değer verdiğim kimse bana değer vermedi. İyi gün dostu bile değillermiş. Evlendim kuaföre çekime bile benimle gelebilecek bir arkadaş bulamadım. Erken saatte olduğu için bu işler hiç biri yanaşmadı. Annemle görümcemle yaptım bunları. Düğün günümde kuaförde ağladım hatta bu sebepten. Sorunu kendimde aradım hep düşündüm ne yaptın yani ne olmuş olabilir diye? İnsanları kırmaktan aşırı korkan bir insanım sivri dilli biri de değilim. Ama anlayamıyorum sebebini. Sadece eşime anlatıp ağlıyorum. O da en yakın arkadaşımın kendisi olacağını söyler sağolsun ama işte hep bir kız kardeş/dost eksikliğini hissedip üzülüyorum. Bir sorum yok sadece biraz olsun içimi dökmek istedim.

daha geçen gün arkadaşlıkla ilgili konu açtım bende. Gercekten senin dediğin gibi iyi niyetli davranmak, karşılıksız iyilikler yapmak, her zaman yanında olmak, derdini paylaşmak vs hepsini yaptım arkadaş ayırt etmeden. Gel gör ki bana bir kez nasılsın, buluşalım yazan yok. Bende sildim hepsini cok sayılı arkadaşlarım kaldı cevremde ve sevgilim. Sende böyle yap. Sen kendi değerini bil. Kendinle vakit geçirmesini bil.

Sadece lise hazırlık sınıfında tanışıp üniversiteyi de birlikte okuduğum arkadaşımla hala görüşüyorum onun dışında benim de yok, gerek yok, güller kırmızıdır arkadaşlıklar biter

Eşin varmış kız bende o da yok :) Allah arkadaşın da hayırlısını versin dost gibi görünüp yanında olup sırtından bıçaklamasın. Aile, tanıdıklar var çok şükür ama içimi paylaşacağım kimse yok ve ben bununla yaşamaya alışıyorum. Yok diye üzülmektense elimdekilerle mutlu olmak istiyorum

Yaş aldikca bu konuya o kadar takilmayacaksiniz. Ben de aynı sizin gibiyim. Olmayınca olmuyor. Üzülmeyin eşiniz en yakın arkadaşınız olur gercekten kimsenin eksikliğini hissetmezsiniz

Ben de benzerim. Üzülme yalnız değilsin

Ben de aynı, yakın hissettiğim çok şey paylaştığım herkese koştum kuzenlerim dahil en son aptallığım bir arkadaşımın düğününü kendiminmiş gibi koşturdum elimde olmamasına rağmen altın yapıp taktım yetmedi çocuğuna hediye alıp gittim sonuç nikahıma gelmedi sonrasında evime de gelmedi benim de çok zoruma gidiyor böyle şeyler bunun karşılık beklemekle alakası yok dostluk budur iyi günde günde kötü günde yanında olursun Derin bağ kuramamakla mı alakalı yoksa insanlar artık yüzeyselleştimi ben de bilmiyorum

Bu konuyu takıntı yapma bence. Daha az verici olman gerekiyor demek ki. Karşı tarafa kendinden fazla değer vermenle ilgili bence.

Bu ara bende çok kafaya takıyorum hiç gerçekten dostum yakın arkadaşım yok var ama yoklar içden hissedemiyorum başkalarına bakıp üzülüyorum bende isterdim candan kandan çevrem de insanlar olsun ama maalesef yok

Yalnız degılsın bende bir zamanlar böyleydim şimdi lisede yan yana oturdugum arkadasımla gorusuyorum onun dısında kimse yok, inan az insan cok huzur