Calismamla ilgili cok net bir pismanligim yok sanirim. Ben daha cok is disindaki seylerden cok pismanim. Hem is hem ev hem cocuk arti hep birsey daha oldu. Bir yil kpss ise bir yil baska bisi falan. Evet olmuyormus o atanma okul sinav vs isleri. Cunku aklin kalbin zaten boluk pörçük oluyor. Uykusuzlukla beraber zaten baya iq dusuyor falan. Tecrubesizlikten herhalde anlamadim. Bir de diyorum ya cok korktum. Ciddi bir gelecek kaygim vardi. Oysa neyin garantisi var ki isin garantisi olsun. Kayinvalidem bir acidan sansti ama bir acidan da degil iste. Oyun konusunda bikmadan usanmadan oglumla oynardi. Bakim konusunda yasindan dolayi yetersizdi. Sanssiz olarak gordugum kisimda bu degil aslinda. Rahatca evde nasil olsa biri var in rahatligi. Bakici olsa saati saatine yetismek zorunda olurdum. Dedemin vefat ettigi zaman baska bir yerdeydim. Eve ugramadan direkt hastaneye ordan da köye gecmistim defin isleri icin.2 gun oglum beni gorememis olmustu toplamda. Donunce hatta bana tavir yapmıştı 2 yasindaydi. Bir bakis acisiyla şans bu sekilde bir rahatlik. Ama pismanliklarimi dusundugum zaman su an baktigim zamab sanssizlik gibi geliyor. O zamanlar memnundum tabi guvendigim birinin bakmasi vs acisindan.

Keşke şöyle yapsaydınız tarzı bişey yazmanın anlamı olmadığını düşünüyorum olan olmuş. Fakat bazı şeyleri telafi imkanınız hala var. Bundan sonra kaliteli zaman geçirin. Ev işi yemek ikinci planda olsun. Birbirinize ihtiyacınız var.

Yok hanımefendi kadın saglıgı bozuldu cidden beş gün köle gb kapitalizme hizmet et eve gel kendi evinin işleri cidden saglıklar bozuldu kadın vücudu narin Allah sonumuzu hayretsin. Eşinize aferin ben o kadar yardımcı diil sandım baya destek olmaya çalışıyor sevindim buna Mobbing konusu trde kanayan yara dava açsanız bir türlü açmasanız ben yaşadım biliyorum hatta mobbingim alasını yaşamışım avukata göre sizin gb anlamadım uzun süre cunku okumuyoruz! Bu başımıza gelmez sanıyoruz geldi işte ama benim haberim yoktuneyse ben de kurtuldum oradan sizin gb firmam değişti kurtuldum şükür Allah biz kadınları merhameti ile kuşatsın ve bizi esirgesin, sevgiler

Sizi çok iyi anlıyorum emziremeyen bir anne olarak. benim de göğüs uçlarım kanlı baloncuklarla doluydu. acıdan emziremedim sütüm azdı oğlum doymuyordu. 25 günlük mamaya geçtik ama o 25 gün oğlum hep açtı. vs. vs. asıl sorun çevremizdeki eski kafalı insanlar. annelik sadece emzirmek değil ki. emziren, mama veren, o minicik karnındaki delikten bebeğini besleyen hepimiz anneyiz. Bizler bizim nesil daha bilinçli, ileride kızlarımıza gelinlerimize ya da çevremize bir böyle emzirde emzir baskıları yapmayacağız. yaşadığınız tüm eksiklikleri her anne yaşıyor. ben de oğlumu 3,5 aylık bıraktım işe gittim. eve geldiğimde beni istememesi yatana kadar birlikte ağlamalarımız 2 ay sürdü. o küçücük bebeğe küsebiliyordum. sonra niye küstüm diye kucağıma alıp sıkı sıkı sarılıp saatlerce ağlamalarım oldu. hepsi geçiyor. geçmesi lazım sizin oğlunuz maşallah artık büyümüş okula başlayacak. bunları düşünüp kendinizi üzmeyin. eksiklik hep olacak. annem hala der keşke zamanında size şunu alsaydım da yapsaydım da. bitmiyor anne olunca annemi anladım. :)

Annelik hep bir eksiklik duygusu taşır bünyesinde zaten. Hep daha iyisi olabilir miydi, neyi eksik ya da hatalı yaptım der insan. Ne kadar çok bakarsanız bakın yetmez size. Tabi kişinin karakteri ile de doğru orantılıdır bu durum.. yeri gelmiş şartlar gereği ihmal etmek zorunda kalmışsınız belki ama bunun için dertleniyor olmanız bile değerli bence. Çocuğunuzda bu güttüğünüz kaygıları tetikleyecek bir ihmal sorunu var mı? Yaşıtları gibi normal ve mutlu bir çocuk ise kendinizi bu kadar hırpalamayın. Değilse de düzeltme yolları arayın. Böyle kendinizi yiyerek ona faydanız olmaz ki, aksine bu durum sizi daha agresif yapabilir. Yetersizlik hissi insanı oldukça yıpratan bir duygudur. Ayrıca daha geç değil, çocuğunuz hala küçük sayılır. Önünde koca bir ömür var inşallah. Anne her yaşta annedir ve lazımdır. Bence telafi edebilirsiniz.

O şartlarda gayet iyi yapmışsınız Bakıcıya değil babannesine bırakmışsınız Gidip gelip emmiş Ha 2 yaş ha 2 yaş 3 ay ne fark eder Çalışan anne olmak zor ama bence gerekli. Bence tek hatalı düşünceniz 2. Çocuğu abisi için yapmak. Tam çocuğunuza sıra gelmişken 2. Çocuk yine ön planda olmuş. Ama bunun da artısı kardeşi olmuş onun için iyi bir şey. Sürekli öyle olsa böyle olsa demek yerine bu günden sonra ne olabilir diyin bence. Yemek ve temizlik olayında ya yardım alın ya da biraz rahatlayın, her şey mükemmel olmasa da olur

Şartlarınız el vermediği için yapmanız gerekenleri yapamamışsınız. Sonuçta bu da onun geleceği için bir yatırım. Kötü düşünerek sadece kendinizi huzursuz edersiniz. Ayrıca lütfen kendinizi başka annelerle kıyaslamayın. Herkes şartları el verdiğince elinden gelenin en iyisini yapmak ister, çabalar. Son bi soru 2,5 yaş emmek için fazla değil mi?

Merak etmeyin, cocuguna oturup kendi bakmis bir insan olarak ben de calismadigima pismanim mesela ille ki bir sekilde pisman olunabiliyor yani. Uzulmeyin. Ben sadece su kismi elestirecegim, is ile cocuk evet ayni zamanda olur ama atanma, sinav ve kurs donemleri cocukla ayni zamanda olmamali. Cocuk ihmal ediliyor, sinav kazanilamiyor vs gibi sorunlarla karsilasiliyor. Her seyi olmasi gereken siralama ile yapmak mantikli geliyor bana. İkinci cocuk karariniz ise yine bana gore fiyasko olmus. İlk cocukla ilgilenemeyip de ikinciye sahip olmak ne bileyim. Asla yapmayacagim bir sey benim. Simdi zaten zaman gecmis, iyi ki kvniz varmis. Benim de keske olsaydi da kendim bakmasaydim calissaydim. Cok sansli bir insanmissiniz ama bence tek kusurunuz yeterince organize olamamaniz ve ikinci cocugu yapmaniz hepsi bu. Hepimiz hatalarimizla insaniz, uzulecek bir sey yok gelmis gecmis seyler icin

Olaya başka bir gözle bakın. Siz onun geleceği için çalışmışsınız. Her şey daha güzel olsun diye hep kendinizi harap etmişsiniz. Böyle bir anneye herkes hayran kalır. Hem daha önünüzde nice seneleriniz var inşallah. Hepsini halledersiniz.

Anne 50 yaşına gelsen de ekmek şu gibi ihtiyaç. Ayrıca benim annem olsan gurur duyardım seninle.

Ahh o mobbing sormayin icimde hala yara. Ustelik zamanlamasi o kadar kotuydu ki. Ilk annelik deneyimim. Ona alismaya calismak bir yandan, calisan anne olmaya calismak bir yandan, uykusuzluk bir yandan. Ustelik 1 yil boyuncq tum ozguvenimi yerle bir etti. Hala etkileri suruyor yeni is ortamimda bile. Ertesi yil baska subede kendimi toparlamis kendime guvenim gelmisti. Ve ilk basta anlamadim mobbing yapıldığını. Sonuna dogru anladim. Hep kendimi yetersiz hissettim. Belki bilmiyorum cocugumla olan durumun temelini bile bu oluşturmuş olabilir. Hep sosyal hakkim olsun istedim. Cunku o isyerinde ben o kadina sesimi çıkardığım an isten cikarilan ben olurdum. Belki zorlasam hakli oldugum ortaya cikardi ama ortam oyle degil iste. Cok ugrasmam gerekirdi. Susmayi tercih ettim o yuzden. Orayi hep gecici gorup bir an once atanmak istedim. Atanmak da iste hakkim olsun. Hakkim yendiginde itiraz ettigimde kovulmayacagimi bileyim durumuydu. O olmadi digeri digeri olmadi tekrar oteki gibi gidip geldim en kisa surede nasil atanirim diye. Biraz fazla panik ve umutsuz oldum sanirim. Diger konuya da gelince evet kadinin maddi gucunun olmasi cok önemli. En iyi ornegini de annemde gordum. Para kazanmadan onceki haliyle sonraki halini... Ama iste ne bileyim kultur mu fitrat mi toplum mu.. bisiler eksik yine. Sadece bir kadinin evini cekip cevirmesi yeterince basli basina bir isken buna is ev ve cocuk. da eklenince kadinlar tukeniyor genelde. cok az kadin evine temizlik icin yardimci alabiliyor. Alsa da en fazla haftada bir. Gene her gun yemek yapilacak bulasik yıkanacak. Çocuklar yikanacak ne yedi icti dert edilecek odevi varsa destek olunacak. Benim esim cok yardimcidir. Cocuk bakma konusunda da ev işinde de. Ama yap demen gerekiyor. Sonra takip etmen gerekiyor falan. Bazen ona aktarana kadar kendim yapmak daha klay geliyor. Veya eve kadin cagirsan bile yine bir sekilde surece dahil olman gerekiyor. Yani hersekilde calisan kadinin bir de ev yuku var. Calisan erkegin bu derece ev yuku yok. O yuzden kadinlar cok yipraniyor. Ha bir de bu herseyin sagliklisini dogalini yapma arayisimizla iyice delirdik artik. Her aksam ustune vir de yogurt yapilacak peynir yapılacak. Bir sey alacaksak kirk kere arastirilacak hangisi saglikli hangisi degil. Iyi yetistirdin mi yetistirmedin mi ebeveyn kitaplari okunacak. Erkekler umarsiz. O yuzden kadinin calismasi kadina guven getirdigi kadar da bazi seyleri de goturdu sanki. Ben hep 3 gun calismali kadınlar diyordum eskiden. :) o evrelere erismemiz cok zor tabi. burcak86 hiçbişe

Yeniden baglanmayla ilgili bir iki yazi okudum. Evet durumumuz cok kotu değilmiş o yazıdan da farkettim. Bakici yada aile buyugunu alıştırma surecine falan gerek kalmadi mesela dogdugun beri babaannesi vardi. Ilk 6 ay yanında olmali diyor bu olmadi ama eve emzirmeye geldim. Oglen kendim uyuttum. Oglen yemek yemiyordum hatta onu emzirip uyutup bazi zamanlar da biraz sut sağıyordum. Emzirmeyi pat diye birakmam kotu etki oldu herhalde. Bana o yuzden güvenmiyor belki de. Cunku yarim saatlik surem vardi ara emzirmem icin. Ogle arasi disinda. Onda da normalde 10 dakikada yurnecek yolu kosarak 7-8 dakikada gidiyordum. Emzirmek icin 10 dakika gibi bir sure kaliyordu. Ilk zamanlar uzun emiyordu herhalde. Bir de hatirladigim bazen zor memeyi tuttugu. Sonra tam guzel emmeye başlıyordu daha kendi birakmadan ben biraktiriyordum. Biraz daha emsin deme sansim yok mobbingci yönetici saniyelerimi sayiyordu. Hatta belki de ac bile kaliyordu garibim. Sut sagsam o molalarda belki daha iyi olurdu. Telafi edebilecek olmam guzel. Esimle de konustum. Biz de bir de bu sorun vardi. Esim ve annesi hep onu nazlayan her dedigini yapan tarafti. Ee birinin de kurallari hatırlatmasi sart. Ornegin ayakkabisini kendi giymek istemediginde babaannesi hemen buyuk bir hevesle giydirirken ben ona kendisinin giymesi gerektigini soyluyordum. Ee 6 yasinda artik kendi giymeli.. ben de onlar gibi davransam cocuk hepten daha kotu hale gelecek. Veya aburcuburlarin zararlarini anlatip tek bir gune indiriyordum.. Cocuk ikna oluyordu. Bir bakiyordum esim kendi kendine almis daha cocuk istemeden bile. Veya babaannesi yaziktir su cocuga bisi alin diye bize soyluyor falan. Bilgisayar yada tv konusunda kisitlama getiriyorum. Ama biliyor babasi daha kolay ikna oluyor bir bakiyorum acmislar. Bu yuzden son donemde ben iyice otoriter her seyo yasaklayan kisitlayan biri haline geldim. Ucretsiz izindeki halim yani. Ben bunu esime hep söylüyordum. Benim sefkat merkezi olmam lazim. Kurallari sen koy. Senden biraz cekinsin. Siginacagi liman ben olayim diye. Ama oglunu cok seviyormus kiyamiyormus vs bir turlu uygulayamadik. kan alinir mesela ben sogukkanli olmak zorundayım cunku esim oglunun cani yanacak diye ondan daha panik ve uzgun bir haldedir vs vs.. Yaziyi ona da attim bakalim insallah uygulayabilirz 6 haftalik sureci. Degisimleri, sureci falan burdan guncellerim belki benim durumumda olan baska annelere de fayda saglar. Tekrar teşekkürler. Iyi ki yazdiniz. Cunku ben guvenli baglanma sureci gecti diye o treni kaçırdık zannediyordum.

Ben bir duruma çok üzülüyorum kadının üzerine yük bindirildi kadın hem dışarda su içecek dahi zamanı olmadan koşturuyor evde ayrı koşturuyor bir erkek de yahu ben de şunun ucundan bir tutayım demiyor kaldı ki eskiden hanımı çalıştırmaya pek yanaşmazlardı şimdi çalışmayan hatunla evlenmiyor delikanlı!!!! Bu düzene ben isyan ediyorum artık ve doğal olarak siz de azap çekiyorsuuz ruhen cocuguma besin ve vakit veremedim tam diye. Hanımefendi suçlu hatalı siz değilsiniz yazıkları olsun kadının üstüne bu kadar yük bindiren yarış atı gibi koşturan düzene herşeye! Sizcanla başla çabalamışsınız yapılacakları yapmışsınız hep şartlarınız sizi el üstünde tutup ikibuçuk yıl cocugnuzu emzirmeye müsade etmez. Malesef cogunluk böyle kapitalizmin yıktığı herşeyin başı insanevladının sağlığı oluyor. 0-3 yaş yanılıyorsam düzeltin cocugun duygusal paylaşımsal birlikteliği o kadarmühim ki anne ilgisizliğinden bugün birçok kişi narsistik kişilik bozukluğu, sınır kişilik bozukluğu gibi psikiyatrik rahatsızlıklar yaşıyor suçlusu kim anneler mi? Hayır düzen yanlış! Siz bilinçli ve çok candan bir annesiniz iki çocuğunuzdan da yüzünüz gülsün emeğinize sağlık sevgiler, ek not: mobbing çok ciddi bir şiddet türüdür. Allah cezasını versin yapan gün yüzü görmesin ben de yaşadım travması çok derin oluyor.

Benim de düşüncelerimi çok güzel ozetlemissiniz.. Yaşadığınız şeylere çok üzüldüm ben. Keske kendinizi daha guvende hissetseydiniz de daha fazla vakit ayirabilseydiniz çocuğunuza ama yapacak birsey yokmus, bunun tek sorumlusu siz değilsiniz. Kızım dün 1 yaşına girdi, ben hala ücretsiz izindeyim, 1 ay kadar kaldı ise baslamam için. İnanın ben su an bile korkuyorum, nasıl olacak nasıl yiyecek, uyuyacak mi, çok ağlayacak mi arkamdan diye. Aksam benimle gecirdigi zaman yetecek mi, ben nasıl çalışacağım uykusuzluk ve yorgunlukla hic bilmiyorum. Maddi olarak aynen dediginiz gibiyim, bisürü borcum var. Hepsi bekliyor beni. İcralık hepsi, ne yapayım dedim. Yapacak birşey yok, çalışır öderim dedim. Tabi benim kayinbabam da destekti maddi olarak yoksa muhtemelen aç kalırdık. Ama bekledim biraz kendini kurtarmasını, karnını doyurmaya başlamasını beklemek istedim. Çok zor geçti bu süreç ama öyle veya boyle geçti, pişman değilim bu durumdan. Bana gore de tek sıkıntı olan nokta kardeş mevzusu, atanmışsınız iş hayatına devam edeceksiniz. Yani sanırım yine zorlanacaksiniz, Allah yardımcınız olsun diyorum sadece. Vicdan yapmamaya çalışın, kendinizi suçlu hissetmeyin. 1 sene de, 2 sene de izin alsaydınız ise başlayınca yine vicdan yapacaktiniz.

Bende çalışıp cocuklarına bakamamıs bir annenin cocuguyum annemde cok pisman hep söyler anneliğimi yaşayamadım diye ama ben annemle gurur duyuyorum. Cocuklarınızda sizinle gurur duyar iciniz rahat olsun

Duymadiginiz cunki yanlış yazdim. Gec bağlanma degil yeniden baglanma. Normalde baglanma ozellikle ilk 2 yil ama toplamda 4 yil olarak kabul edilir. 4 yil geçtiyse 6 yasina kadar ikinci bir sans vardir. En son ergenlige girmeden bir atilim daha kabul edilir. 6 haftalik bir surec oldugunu söylüyor pedagoglar. Ozellikle birlikte yatmayi oneriyorlar. Iki cocugunuzla da birlikte yatabilirsiniz bence. Ten temasi, ses temasi, goz temasi onemli. Onunla vakit gecirirken, kendinizi ona birakin. Bazi pedagoglar ilk cocukla yeniden baglanmaya calisirken, eger evde 2 yasindan kucuk bir bebek varsa, kucugun baba ile baglanmasini oneriyorlar. Siz ailevi durumunuza bakarsiniz. Hic birsey icin gec degil. Bundan uzuntu duyuyor olmaniz, telafi edebileceginizi gösteriyor. Yeniden bağlamayı arastirin lutfen

Bu kadar dramatize etmeyin lütfen. Bir arkadaşımım çocuğu hiç emmedi annesini sütü yoktu. Ben oğlumda sutum çok olmasına ve evde olmama ragmen 10 aylıkken kestim. Öyle gerekiyormuş ve o zaman şartlarında onu uygun gormussunuz. Geçmişte yasamayin bundan sonra nasıl iyi iletişim kurabileceginize odaklanın. Küçük için de geçmiş olsun

Kiyamam ya nasil yazmışsınız.. soyle yapsaydiniz boyle etseydiniz demenin faydası yok, zamanı geri getiremeyiz. Gec baglanmayi araştırın lütfen. Onunuzde cok uzun yillar var telafi edebilirsiniz

Ben de calisan bir annenin cocuguyum. Hemde isci bir anne. Yani mesaisi uzun bir anne. Ben hep cok etkilendim. Kardeslerim etkilenmedi. Ben hep isten cikmasini isterken onlar hep calismasini istedi. Ben lisede bile keske annem evde olsa diye ic gecirirken digerleri boyle dusunmedi. Anneme de en cok ben bagliyimdir. her gun ararim. Onlar aylarca gorusmese cok dert etmezler. Ben hep annem evde bisi yapmasa bile onun o varligiyla evi isitisini ozlerdim. Guven duygusunu belki de. Okuldan eve gelince o soguk eve girmek. Bazen yemek olmamasi. Evin daginik olmasi. Yemegini kendin hazirlayacak olman. Evde hic sicak kek borek pogaca pisememesi. Yani okuldan geldiginde o kokuyla eve girememek falan. Cok ozenirdim arkadaslarimin anneleri evde diye. Okul hayatimda en basarili oldugum donemde annemin calismadigi bir yil vardi o donemdi. Bazen kandil zamani falan erken gelirdi eve. Nasıl mutlu olurdum. Isten ciktim diye saka yapardi bazen nasil sevinirdim. Kendi hislerim bu sekilde oldugu icin belki bu kadar etkileniyorum. Annem cok fedakar kadindi. O tempoyla ben kendimi kiyaslayamiyorum. Hic kahvaltisiz birakmazdi bizi o zamanlar. Ben biraz fazla duygusal ve hassasim galiba. Bu aralar hassasiyetim iyice artti neden bilmiyorum. Baskasinin bir uzuntusu bile ben yasamiscasina uzulmeme sebep oluyor bu aralar. Genel duygu durumum hassastir ama bu ara arttı sanki

Kardesi ona cok iyi geldi. Gecen yil zordu tabi. Hem bebek kucuktu hem o anaokuluna gidiyordu. Bu yil birlikte oynamaya basladilar. Karakterini de kardesi iyi yonde etkiledi. Sorumluluk almayi ogrendi. Paylasmayi hic bilmezdi ve sevmezdi paylasmayi ogrendi. Kucuk neseli ve pozitif biraz daha. Buyuk Oglum biraz daha kontrolculugun getirdigi negatiflik ve mutsuzluğa sahipti. O acidan da ona iyi geliyor. Su an kardesi olmasi cok mantikli geliyor. Hatta su an kardesi 3 yasinda falan olsa belki daha bile iyi olurdu. Buyuk oglum hic tek basina oyun oynayabilen bir cocuk degil. Cizgi film bile izlese yanina birini ister. Bugune kadar babaannesi onun hep oyun arkadasi oldu ama simdi kardesi gercek oyun arkadasi olmus oldu. Birlikte cok egleniyorlar ve cok duskunler birbirlerine. Ucretsiz izinde olmam buyuk oglum icin de iyi oldu biraz. Bana da biraz daha anneligi ogretmis oldu. Eksikliklerimi gordum. Belki hic farkına bile varmayacaktım. Belki ayni sekilde devam edecektim.

Dönem dönem bende de olur o duygusallık. Çocuğun kişilik yapısı da önemli tabii ki. Kimi daha az etkilenir kimi daha çok yalnız benim annem öğretmende o yüzden sizin annenizin ki gibi uzun çalışma süreleri yoktu ya da olsa da belli bir dönem . Bir de benim dönemimde çalışan kadın sayısı şimdiye göre çok azdı sizin döneminizi bilemem o yüzden belki daha çok etkilenmiş olabilirsiniz. Herkesin annesi evde benim ki niye değil gibi ama artık kadınlar çok daha fazla iş hayatında olduğu için belki şimdiki nesil daha farklı düşünüyordur yani öyledir inşallah

Bebekken çekildiğiniz video ve fotoğrafları da sık sık gösterin. Ozellikle emzirirken, kucaginizdayken, onu parka goturdugunuzde, yıkadığınızda olanları. Mesela duzenli olarak her gun 5 dk fotoğraflara bakın. Bir de sizin konunuza yazacagim ama ne olur kişisel algılamayın. Ben bir avukatım. Bebeğimle birlikte aktif çalışma hayatını bıraktım. Zaten eşimle birlikte çalışıyordum, işin büyük kısmı ondaydı. Bebek olunca da tamamen bıraktım. Isin, kariyerin telafisi var ama bebegimin gecen gunlerinin yok diye düşünüyorum. Belki marka kıyafetler giymiyor, belki çok pahali oyuncaklara sahip değil ama annesi yanında. Bu kararımdan sadece ben sorumluyum. Ileride ona, senin için çalışmayı bıraktım demeyeceğim. Çünkü onun için yapmadım. Olmasi gerekenin zaten bu oldugunu düşündüğüm için yaptım. Oğlum 2 yasinda cok şükür pişman değilim, inşallah hic olmam. Bir çok konuda bunlari yaziyorum, genelde linç yiyorum. Ama sizin konunuzu görünce bir kez daha dogru karar verdigimi anladım. Şu da var, evdeki her anne mukemmel degil. Çalışan her annenin bebeği eksik kalmış değil. Ama bir olmasi gereken var, o da bebeğin annesiyle büyümesi gerektiği. Bana göre.. J Jalopi başlangıç: 72.4 güncel: hedef:

Öncelikle sakin:) Çoğu fazla çocuklu ya da çalışan kadın, yaşadıklarınızı yaşıyor. Öncelikle ilk çocuğum 40 gün sağarak anne sütü aldı, hiç emmedi ve mamayla büyüdü. Hiçbir zaman vicdan azabı çekmedim, neden çekeyim? İlki 5 aylık olduğunda hamile kaldım, siz düşünün içimdeki buhranı. Bu sebeple şımarttım da şımarttım, yemeği, oyunu, uykusu vs her şeye aşırı titizlendim. Zaten çok zor bir çocuktu ama kardeşi doğduktan sonra aylarca her sabah evden babasıyla çıktı, akşam onunla geldi. İkincisi ise 3 ay emdi, birden bıraktı döndüremedik. İlk oğlumla hamile de olsam hergün farklı aktiviteler yapar, dışarı çıkardık. Ama küçükle çıkamadım, kolikti. Ev işi bebek, akşam eve gelince ilgi bekleyen bir çocuk derken küçüğü sadece temel ihtiyaçlarını karşılayarak büyüttüm. Oyun alanlarında bilmediği oyuncak kalmayam büyük oğlumun yanında, 1yaşında ömründe ilk kez oyun alanına giren bir küçüğüm var. Kendisine hiçbir eşya almadığımız, annesinin üzerine yemek damlayınca değiştirmeye fırsatı olmadığı, her öğün taze yemek yapamadığı, uyku eğitimleri yerine ayakta sallayarak uyuttuğu, hiçbir şey öğretmeye zamanı olmadığı küçüğüm. Büyük kıskanır diye neredeyse yürüyene kadar kimsenin ilgi göstermediği, adının bile evde 'bebek' olarak kaldığı, şansımıza mükemmel tatlılık ve yaramazlıkta olan küçüğüm. Vicdan azabı çekiyor muyum, hayır. Şartlar bunu gerektirdi ve elimden gelenin en iyisini neredeyse canım çıkana kadar yaptım. Sizin de içiniz rahat olsun, her şeyi evladınız için yapmış ve katlanmışsınız. Her şeyi tam, düzenli vs çocuk yetiştirmek değil ki mesele. Mutlu, vicdanlı, saygılı birer birey olmasını dilemek ve buna çalışmak ebeveynlik.

NOT: uzun oldu. Ic dokmekti niyetim zaten. Yorum gelmese de olur. Uzun konu okumak istemeyenler icin belirtmek istedim. Bu konu o kadar cok icimi sıkıyor ki, konu acinca genelde rahatlarim icimi doktugum icin ama bu konu hakkinda yazmak bile ic sıkıntımı artiriyor. Oglum buyudu artik okula baslayacak. Ama benim ona karsi vicdan azabim dinmedi. Gercek anlamda da hic telafi edemedim. Kolay gecmis sayilan bir hamilelik ve dogum ardindan cok zor gecen dogum sonrasi sureci gecirdim. Sezeryan agrilari, sutsuzluk, bitmek bilmeyen meme ucu yarasi, tum herkesin mama karsitligi, oglumun acligi, toparlanma surecimdeki yalnızlığım vs derken boyle boyle 3 ayi gecirdim. Tam toparlandim sut oldu derken is basladi. Isteyken sut sagma imkanim yoktu. Eve yakin subeyi sectim. Ordaki kadinin 1 yil boyunca ciddi mobbingine maruz kaldim. Uykusuzluktan sorunu hep kendimde aradim. Ben heralde tam performans gosteremiyorum diye dusundum. Sut iznimi kullanamadim sayilir. Sut de sagamiyordum. Eve emzirmeye geliyordum. Ama dakikasi hatta saniyesi saniyesine ise donmem konusunda mobbing vardi. Yani ben zaten vaktinde gidiyordum ama onlarin saatine gore 30 saniye bile gec gelsem sıkıntı oluyordu. Zaten 15 dakika gidis gelis suruyordu. Cocugun emmesi icin cok az vakit kaliyordu. Tam memeyi tutup az emiyordu biraktirmak zorunda kaliyordum. Stresle kosarak eve gidiyordum. Stresten sutum iyice azaldi. Doktor mamaya baslatti. yasli kv dem evde bakiyordu. Mama olcek vs anlamaz. Onceleri eve gelip yapiyprdum. Bir sure sonra sadece oglen evde hazirlayip dolaba koydim. Normalde hoc olmayacak sey. Sabah 9 aksam 6 mesai. Ogle arasi eve geliyordum. Neyse bu ugradigim mobbing isimin geleceginin olmamasi ve calismama ihtimalimin asla olmamasi sebebiyle bende hep gelecek kaygisi oldu. Esim ev gecimi konusunda guven veren biri degil. Ben hep aclik ve sokakta kalacak seviyeye geliriz diye korktum. Cunku benim issiz kalmam durumunda borc alabilecegimiz alternatif uretecegimiz bir kimse vs yoktu. Esim de gerekirse seyyar saticilik yapar bir sekilde gecindiririm diyen tiplerden degil. Ona guvenemedikce kendime yuklendim. Mobbinge karsi cikamama sebebim, isteki sıkıntılara hayir diyememe sebebim hep bu oldu. Neyse 1 yil sonra sube degistirdim. Atanmak icin kendi alanim dardi. Vermem gereken bir sinav vardi. Onu verirsem cok daha rahat atanacagim ikinci b8r alanim vardi. Evden hep hazirlanmistim ama randiman alamamistim. Kursa gitmeye karar verdim. Haftaici is haftasonu kurs. Oglum bensiz. Acemi annelikten mi, 3 ayliktan beri ise birakip gittiğimden mi, evdeki kayinvalideme rahatlikla birakmanin rahatligimi, yoksa mecburiyetlerim mi bilmiyorim su an o kadar pismanim ki. Ben anneligin daha cok teknik detaylariyla ugrastim. O zamanda hep vicdan azabi cekiyordum. Anne grubumuz vardi. Orda iste cesit cesit yemek yedirenler etkinlik yapanlar cocugunu hergun parkq goturenler alinan oyuncaklat vs... ben de yemek ve saglik konusuna daha cok dikkat etttim. Gece falan hep yemeklerini hazirlayip birakiyordum kvye. Park oyun oynama kısımlarini fazla yapamiyordum. Hem babaannesi onunla cok iyi oynadigi icin, hem benim is disinda temizlik yapmam ve hazirlanmam gereken sinavlarim oldugu icin, hem de çevremizdeki parklarin iyi olmayisi vs gibi sebeplerden. Yemegin3 beslenmesine sagligina dikkat ediyordum. Oyuncak aliyordum bir de bolca. Ben yokken oyalanabilsin diye Simdi iste cok pismanim. O sinav o donem icin cok gerekli gorunuyordu. Hos o sinavi da veremedim cunku bazen kursa gitmiyordum cok agliyor diye. Bazen esime kurs sonu bana getirmesini soyluyordum hic degilse donerken yolda vakit gecirelim diye. Yillik izin tarihi secme durumu da yok bizde. Sin dakika izinleri ertelediler. Ben sinav oncesi yillik izin zamani sinava yogunlasacaktim o da olmadi. Isim zaten cok yogundu. Neyse hem cocugumun vaktinden calmis oldum hem ise yaramadi. Bir de en acisi zaten yeterince emmedi. Hatta bir ara 2-3 ay ara verdi birakti sandim sonra devam ettik. iki yasinda biraktirdim emmeyi ama benim asil niyetim 2 yas 3 aylik falanken biraktirmakti. Hem fazla emmedi hem de yaz donemi gecsin oyle biraktirayim diye. Ama oglen uyumuyordu beni ozledigi icin. Ben gelince saatlerce uyuyana kadar emerdi. O donem iste sinav donemimdi ayni zamanda. 2 yasi da dolmustu. Ben de emzirmeyi biraktirdim. Ama uzgunum hala. O biraktirma donemi aklima geliyor. Cok laftan anlayan bir cocuktu. Her seyi uzun uzun aciklayinca ikna olurdu. Ben ona anlatiyordum ikna oluyordu ama yine meme aklina gelince agliyordu. Yani elbet birakacakti ama sirf sinav icin birden biraktirdigim icin cok vicdan azabi cekiyorum. Sinava calisirken esime al cocugu calisamiyorum dedigim icin icim yaniyor. Bana ihtiyaci vardi benim pesimde geziyordu. Ben rizik icin endilendim. Olmayan sey icin kaygi duyup olani durumu zorlastirdim. Bir rahat olsaydim. Evsiz kalacaksakta kalsaydik ac kalsaydik da kalsaydik bunu o zaman dusunseydim... Ne bilim annemden oyle gordum herhalde. O da babamin kotu zamanlari eve bakmadigi donemler bizi birbirimize birakip calismis. Kucucuktuk. Hep calisti hala calisiyor. Kimseye minnet etmedi. El acmadi. Yardim talep etmedi. Belediyeden ordan surdan burdan almadi bisi. Yani goruyorum su an mesela kocasinin binbir borcu olup veya ev kirasini odeyemeyecek hale gelip yine de calismayan kadinlari. Bir sekilde geciniliyor herhalde neden bu kadar kaygilandim diye dusunuyorum. Issiz kalmaktan neden bu kadar korktum. Isteki sıkıntılarıma ses cikarmaya neden bu kadar korktum. Neyse iste sebep ne olursa olsun oglum icin icim yaniyor. Hatta sirf bunu telafi etmek icin o 3 yasini biraz gecmisken 2. Cocuk dusundum. Icimde tandem yapma niyeti bile vardi. Ve en cok isi birakip ozellikle buyuk oglumla vakit gecirmek. Dogum izni surecince aldigim maas arti issizlik maasi falan bir sure idare edebilirim diye dusundum. Hamile kaldim ama sonu gelmedi. Zaten ben de bir an gazla dusundugumun farkina vardim. Bir sure dusunmedim baska cocuk. Hatta tek cocukta kalma fikri onceden cok uzak gelse de o donem cok yakin geldi. Sonra oglumu tanidigim icin ona kardesin daha iyi gelebilecegini dusundum. Sadece onun icin 2. Cocuga karar verdim. Zaman olarak biraz daha zamani vardi belki ama isyerindeki sıkıntım tavan yapmisti. Tek cocukta kalacak olsam o an birakirdim. Ama madem 2. Cocuk olacak isi birakma vaktime denk gelsin ki ikisiyle de vakit gecireyim istedim. Doğum izni bitimi isten cikip 3 yil kadar ise ara vericektim. Sonra iste oglum 4 yasindaydi. Ben atandim. Ayni zamanda hamile oldugumu da öğrendim. Baska bir ile bir sureligine gitmem gerekti. Gittigimde 4-5 aylik hamileydim. Oglumu birakmayi hic dusunmedim yanimda goturdum. Ama kisa süreli oldugu icin ev tutamadim. Gittikce agirlasmaya basliyordum. O da benim ordaki tempoma ayak uyduramiyordu. Uykusuz kaliyordu. Kucagimdq tasiyordum aksam kaldigim yere goturene kadar. Baba krizi tutuyordu. Evi ozluyordu. Ev de tutamayinca onu evde birakip ben her hafta gidis yapmaya basladim. Hamileligim ilerleyince 2 haftada bir gitmeye basladim. Bazen onlar geliyordu falan. Dogum iznine dusundugumden erken basladim falan derken gecti bitti o surecte... Bebek olunca onla vakit geçirebileceğim diye dusunurken saglik problemleri olan kucuk bebegimden dolayi hep onunla ugrasmak zorunda kaldik kari koca. Ilk zamanlarimiz hep hastanede gecti. Sonra her gece sabah 5-6 da uyuyorduk. Nobetlese bebege bakiyorduk uyumadigi icin. Ucretsiz izin aldim. Hala izindeyim. Ama o istedigim telafiyi bir turlu yakalayamadim. Bitmek bilmeyen ev isleri yemek vs. Zaman evde daha su gibi geciyor. Yaz donemi en azindan bolca gezdirmeye calistim. Onu biraz yapabildim. Ama yine de biraz eksiklik hissediyorum. En çok vicdan azabi cektigim konu da kucuk beni rahatca emdi. Sut sikintisi da hic yasamadim. Beni emdigi ve evde oldugum icin bana cok duskun. Dolayısıyla onunla cok daha fazla vakit gecirebildim. Buyuk oglum babaannesi baktigi icin ona da cok duskundu. Onla oynamayi cok severdi. Yani nasil ifade etsem... buyugunde tam anlamamisim anneligi sanki. Kucugunde su anda neleri kacirdigimi cok daha iyi anliyorum. Gecmis kesitler aklima geliyor. Su zamanda soyleymis iste. Soyle olsaymis. Bak o da boyle hissetmis demekki vs gibi. Yani sanki anneligi ben daha yeni ogrendim. O yuzden cok vicdan azabi duyuyorum. Keske kv dem olmasaydi diyorum. Mecbur kalsaydim. Haftasonu bakici bulamadigim icin mecbur kalsaydim o kursa gitmemeye. Veya aksam ders calismak icin kayinvalideye birakmanin rahatligi olmasaydi da mecbur kalsaydim cocukla ilgilenmeye. Atanmasaydim. 4-5 yil gec olsaydi da cocugumla olsaydim. 5-6 yasindan sonra o kadar da anneyi aramiyorlar sanki. Ama kucukken ekmek su gibi ihtiyac iste. Bilmiyorum bugun esti gene icim acidi. Kucugun tam su an oldugu yaslarda ben o kursa gidiyordum. O gunlerim aklima geldi. Ne kadar da ufakmis. Karma karisik anlattim. Sadece ic dokmek istedim.

Babaannesi bizimle birlikte yasiyor. Sizin konunuzu okumustum o zaman da uzulmustum. Banliydim yazamamistim. Allah kolaylik versin eski günlerinize kavustursun insallah.

Canım benim yaaa. Yazdıkların öyle etkiledi ki beni. İlk bebekler deneme tahtası oluyor biraz. Cahilliğimize, acemiligimize geliyor. Ben dışarda çalışmıyordum ama sevgili eşim çok titizdi mübarek. Ev dağınık olunca sinirleri bozuluyormuş. O yüzden kızımı aglata aglata iş yapmaya çalışırdım. Şimdi düşünüyorum niye yapmışım böyle bir şeyi. Hepimiz yapıyoruz böyle cahillikler. O yüzden suçlama kendini.

Bizim donemde ve bizim cevrede sadece meslegi olan kadin calisirdi. Ogretmendir ebedir doktordur o sekilde. Fabrikada isci olarak calisan yoktu. Hatta bizim cevre icin bu cok nadirmis ki annem sulalesinin ilk calisan kadiniydi. Herkes karismis nasil olur vs diye. Zihninizde canlandirin iste.

Ama siz zatwn herseyi o daha rahat yasasin die yapmissiniz biseyi eksik olmamis emin olun ben kizima bisey alamiyorum ya keske bende calissaydim kizimin gozunu biseyde birakmasaydim diyorum siz cok guclu bir annesiniz

Anne cocuk iliskisi o kadar ozel ve biricik ki. Yas alsak ta insan hep o zamanda kaliyor gibi. Sadece uzgunum diyebiliyorum size. Insallah o ucurumun uzerinden atlayip yolunuza bakabilirsiniz. Aslinda konu sahibi de anne babadan yana sanssizmis, bir de esinden. Bir kadin bu kadar caresiz birakilmamali.

yazdıklarınızdan çıkardığım tek şey geçmişinize takık bir şekilde yaşadığınız. insanlar evlat kaybediyor, hayatına bunu geriye atıp devam edebiliyor. emin olun çocuklarınız için yapacağınız en kötü şey geçmiş travmalarından kurtulamamış, suçlu psikolojinde sürekli mutsuz olan bir anne olmak. belki yazdıklarım size ağır gelecek ama ben böyle bir annem olsun istemezdim. benim annem emin olun bu yazdıklarınızın 10 katını yaşadı. bir gün bile çocuğuma haksızlık ettim demedi. hep bir sonraki gün hayatımız daha iyi nasıl olur fikrine odaklandı. eğer bu moddan çıkmazsanız asıl o zaman iki çocuğunuzu da en büyük haksızlığı yapmış olacaksınız.

Dramatize etmişsiniz sanki ya Bende enziremedim inanın o sütsüzluk stresi mamaya başlamaktan daha zordu benim için Olmayan şeyi zorlamanın anlamı yok Herkesin şartları stres durumu kaygıları aynı değil Kendinize bu kadar yüklenmeyin lütfen elinizden geleni yapmışsınız yapmaya çalışıyorsunuzda Şuanda maddiyat düşünmediğiniz için manevi sıkıntılara yönelmişsiniz bence Ama maddiyatın olmaması maneviyatı da götürüyor bir süre sonra Çocuğa istediği oyuncağı alamamak yetersiz beslenmek zorunda kalması Giyim masraflarının yük olması vs vs vs Bunlar bence çok daha zor şeyler

Iyi ki yazdınız. Bunu duymamıştım arastiracagim. Ben aramizda guvenli baglanma. olmadigimi dusunuyorum biraz. Gec baglanmayi araştıracağım bu sebeple su alem

6 yasini gecti biraz. Kucuk benle yatiyor. Buyuk oglum iki yasina kadar kendi yataginda bizim odadaydi. Sonra babaannesiyle ayri odaya aldik. Şimdi salonda babasiyla ayri yataklarda yatiyorlar. Yeni eve tasinana kadar bir sure boyle devam edecek. Kucuk benle yatiyor cunku surekli uyaniyor. Ayni yatakta yatiyoruz. Ten temasini kucugunde yapabildim. Banyoyu ilk donem kucagimfa yaptirdim mesela. Buyugu aglardi hep banyoda. Hala cok hoslanmaz. Onda da kucagimda birlikte girmeyi deneseydim belki daha iyi olurdu. O vakitler aklima gelmedi iste. Dediginiz baglanmayi arastiracagim. Cok tesekkurler tekrardan. astrojurnal

Size kızgın ifadesi bıraktım. Evet hiç tanımadığım halde, sonsuz kızgınım. Hakkımda ister vicdansız, anlayışsız, sınanmadığı günahın masumu ne derseniz deyin. Bir çocuğa neden çikolata ya da oyuncak alamadığınızı anlatabilirsiniz; anne özlemine sebep olacak gerçekleri değil. Çok kızgınım. Muhteşem kızgın. Çünkü benzeri bir hayatın çocuğuyum. Umarım ufaklığın geçmişi benimki kadar derin çatlaklar bırakmaz.

Emzirmem hep sorunlu ve tadimlik boyutundaydi. Hatta 9 aylikken birakmisti. Benim o donem isime de gelmisti zaten mama iciyor diye. Emzirmekten hic hoslanmamistim cunku hem yaralar hem sut olmamasi surekli sagim yapmak vs... sonra 1 yas gibi annemin israriyla emzirdim ve emmeye devam etti. O 2. Partta ben emzirmek neymis anladim. Aramizdaki bagdi aslinda. Bunu 2. Anneliigmde ogrendim. Ilk anneligimde bana gore sadece besindi. Ama degilmis. Ilkinde cok teknik detaylara odaklandım. Icgudulerime bu kadar odaklanmadim belki de. 2. Sefer de akisina biraktim. Anne grubu yada hamilelik gruplarina girmedim. O gruplardan cok faydalandim ama bir o kadar da stres edindim sanirim. Vicdan yapma meselem zaten tadimlik emiyordu. Bir aksamlari ben eve gelince emiyordu. onun disinda sut iciyordu. Sirf iste sinava hazirlanamiyorum diye biraktirdim diye uzuluyorum. Az daha zaman taniyabilirdim. Bir anda bant yapistirip sut bitti diyip biraktirdim. Azaltmayi denemistim gerci ama kendi zorla acip emdigi icin birden biraktirma seçenegine gectim.

Biraz memnuniyetsiz bir cocuk. Yani belki uzuntumun sebebi de bu. Bu yaz telafi etmek icin ugrasirken hep sonu mutlaka onun aglamalariyla bitiyor. Gerci bu karakter de olabilir. Sulalemin bir tarafi ve hatta bana da biraz gecen belirgin bir tarafı mukemmeliyetcilik, kim ne der ne dusunur her seyi cok cok dusunme ve kontrol manyakligi. Oglum da oyle. Herseyi kendi yonetmek kontrol etmek istiyor. Oyunla ilgili herhangi bisi kontrolu disina ciksa deliriyor. Herseyi cok dusunuyor bir de. Kucuk bisikletine binmiyordu mesela arkadaslari bebek bisikletine binmis der diye. Karakter de olabilir yetistirmeden de. Benden cok kayinvalidemleydi iste. O da hep merkeze oğlunu yada torununu koyan biri. Oglum ne derse yapan biriydi. Bunlar onun bu halini artirmis da olabilir. Ben su an biraz torpulemeye calisiyorim bu hallerini. Bazen basarili oluyorum bazen de yetersiz kaliyorum. Sulale zaten takintili o yuzden geleceginden de korktugum icin pedagoga goturmeyi de düşunuyorum bakalim.

Bi kere babanne sevgisiyle buyumus, bu cok kotu bisey degil. Bakiciya bırakmak zorunda olanlar var, sizinki en azindan kanı canı. Anlasamiyor olsaydiniz bunca sene babanneyle ayni evde yasayamazdiniz diye dusunuyorum. Kucuge ne yapiyorsaniz, şu an buyuk icin geç degil bunu bilin. Kucugu kac aylik bilmiyorum ama ikisine kuvet doldurun mesela banyoda. Kuvet yoksa ufak şişme havuz. Haftada 1 kere mutlaka yapın. Siz kucukle yatarken buyugu yalniz degil, babayla yatıyor ne guzel. Zaten 2 yasina kadar ayni odada yatmışsınız. Ben cok da buyuk kayiplar gormedim acikcasi. Sanirim bu sene okula başlayacak. Yeni heyecanlar yeni hayal kırıklıkları olur. Okuldan gelip sizr birseyler anlatmak istediğinde tum dikkatinizi ona vererek dinleyin. Eger o anda kucukle ilgilenmeniz gerekiyorsa 1 dk icin birakin. Büyüğe deyin ki, bu konuyu detayli şekilde ve tum dikkatimi sana vererek dinlemek istiyorum, şu an işim var bittigi zaman tum dikkatimi sana vereceğim. Ve isinuz bittigi anda gercekten ona dönüp dinleyin. Cocukla olan iletisiminizi oldu bittiye getirmeyin. Inanin 2 ay bu sekilde sıkı tutarsanız değişimi görürsünüz

Siz anne olduğunuz için doğal olarak bu şekilde hissediyorsunuz. Eminim çok iyi bir annesiniz. Malesef şartlar gereği öyle olmuş geçmişte. Ama çocuğunuz çoğu şeyi hatırlamıcak bile. Ve ömür boyu sizin çocuğunuz olduğu için bundan sonra doya doya vakit geçirin çocuklarınızla. Pek çok anne farklı nedenler dolayı sizin gibi hissediyordur eminim. Hayat her zaman mükemmel gitmiyor ki. çocuklarınız sizin sevginizi bilsin hissetsinler yeter. Kendinize haksızlık etmeyin. Çocuk sütsüz de büyür sevgisiz büyümesin yeter ki.

Aslinda ideali oymus. Yani ilk iki yil emme refleksi icin emzirmek gerekli. Sonrasinda zaten bu istekleri azaliyormus. Ama pat diye biraktirmak yerine zamana yayarak biraktirmak daha iyiymiş. 6 aya kadar yayabilirsiniz diyordu bir uzman. Cocugu gore iste. Azaltarak ama kendi istegiyle biraktirin diyor. 2 yil guven duydugu her ihtiyacini giderdigi bir seyden pat diye mahrum bırakmayın diyor.

Annelik hep bir yetersizlik duygusu.. oglumu 2.5 aylikken kizimi 29 gunlukken bakiciya birakip ise donmek durumunda kaldim. Oglum da kucuktu ama kizimi o kadar kucuk birakmak icimde yaradir.. ben de bol bol emzirdim, en azindan geceleri kokuma doysunlar diye ikisini de koynumda yatirdim. Iki cocuk pespese oldugu icin buyugu 18 aylikken krese vermek durumunda kaldim. Simdi kucuk 16 aylik, bakiyorum nasil vermisim oglumu krese diyorum.. ama sartlar bizi ne yapmamiz gerekiyorsa ona yonlendiriyor. Ikisi de cok saglikli sevgi dolu neseli cocuklar cok sukur. Annelik bize hep kendimizden suphe ettirse de, acaba daha iyisi olur muydu dedirtse de, ben su anki halimden mutlu olmayi ogrendim. Siz de cocuklarinizla gecirdiginiz anlarin tadini cikarmaya calisin.

Herkesin pismanligi vardir hersey birarada olmuyor ben hamileyken cikartildim 3senedir calismiyorum simdi de is bulamiyorum cocugumla ilgilendim falan ama 3senedir hicbir ihtiyacimi alamadim oteledim belli bir yastan sonra tahammul azaliyor yasim da 36 artik kardes yapacak ne maddi ne manevi gucum var. Acil is bulup calismam lazim ama 3senedir piyasadan acayip gerilere dusmusum

2 sene emzirmişsiniz ve buna rağmen vicdan yapıyorsunuz? Valla ne bileyim ben 6 ay emse mutluluktan ölecek durumdayım... Zamanında uygun görüp o şekilde yaptığınız şeyler için kendinizi yıpratmayın. Sonuçta geri dönemeyeceksiniz o zamanlara. Ben yeni anneyim 40 günlük bir oğlum var. Çikolata yememem gerekiyor. Gazlı bir bebek çünkü. Ve reflüsü de var. Ama ben dun deli gibi çikolata yemişim fark etmeden bir de kahve içtim. Bugün çocuk uyuyamadı gazdan refluden. Bazen yapıyoruz tuhaf şeyler üzülmeyin.

Okurken içim yandı çok üzüldüm. Kendim de iki küçük çocuk annesiyim. Ancak az durup sakinlrşince düşündüm. Hayatta mükemmel diye bir şey yoktur ben buna inanırım. Ben bir yıl evdeydim, dört sörtlük bakabildim mi çocuklarıma... elbette hayır. Bunaldım çoğu zaman, bağırdım onlara, boşverdim mesela yoğurt yedirmediğim meyve vermediğim o kadar çok gün geçti ki... sen de gönlünü ferah tut eajiden çocuğu memlekete bırakıp almanyaya istanbula gidenler varmış, senede iki kere gelirlermiş... bunlar da yaşanmış işte herkes mi travmatik yoo

Ben de sizin gibi dusunuyorum ve hatta dusunuyordum da. Zaten yaptığım hicbir seyi kariyer icin yapmadım. Inanin mesleki anlamda ne istiyordum onu bile unuttum. Ben bildiginiz gecim derdine dustum ve 10 yildir kendimi bile unuttum. Luks tuketimim yoktur olmasa da pek cok seysiz yaşayabilirim. Toplu tasimaya binmeye gocunmam.. iki cocukla uzak yerlere bile cogunluk toplu tasimayla gidiyoruz. Is ortaminda gerekli oldugu icin kiyafet aliyorum. Hic almasam benim neden kiyafetim yok demem. Tuketmeyi sevmiyorum. Disari neden yemege gitmiyoruz diye dertlerim yok. Evden ekmek arasi yapip ufak bir yesillik bir yere gitmek bile gezmek icin kafi bana. çocuklarımi da kolejde okutayim diye bir derdim yok. Ben öyle kotu bir okulda okudum ki. Kolejde okuyan akrabalarimdan kat kat basarili oldum sinavlarda ve genel anlamda hayatta. Tabi para her zaman one gecirir onlar yine bana gore daha iyiler. Benim hic oyuncagim yoktu nerseyse belki 1 tane bebek o da kardesimle ortak. Bez bebeklerimi kendim yaptim. Monopoly tarzi oyunlari kendim yaptim. Yaraticiligim artti. Yani hic bir zaman oglumun susu eksik kalmasin benim sunum eksik kalmasin diye dert edinmedim. Ama sinav mi talih mi bilmem ki es secimi de her seyi etkiliyormuş. Evlenirken zaten cok zor sartlarda evlendik. Ama el ele verir calisir altindan kalkariz diye dusunuyordum. Ama olmadi. Belki benim kaygi bozuklugum da sebeptir bilemiyorum. Ama ben konumda da yazmistim ac kalmaktan acikta kalmaktan endişe ettim. O seviyelere de gelebilirdik gercekten hic sasirtici olmazdi. Yeri geldi ekstra ozel dersler falan verdim o sekilde takviye sagladim. Kredi kartinda hep icerdeydik falan. Neyse iste benim ki boyle bir haldi. Iyi yapmışsiniz bence. Annenin tum gun evde yan gelip yatsa tv izlese de onun verdigi guven huzur baska bence. Allah cocuklari annesiz birakmasin. Anneleri olmayan cocuklar da var. O

Bunları düşünüp ve sürekli bunları hatırlayıp kendinizi mutsuz etmeyin. O zaman öyle gerekmiş maddiyat ön plana çıkmış ki siz onları yapmak durumunda kalmışsınız. Şimdiden sonrası için çocuğunuzla daha çok vakit geçirmeye çalışın.

Çalışan anne olmak ben de kaygı bozukluğu yapmış olabilir, buna ciddi ciddi karar verdim artık. Ücretsiz izindeyim beş buçuk aylık bebeğim var ve işe başlamak istemiyorum umarım geçicidir. Üzülme J Jalopi elimizden gelen bu, bundan sonrasına odaklan.

Kadıncağız tek bırakılmış evin yükü ile biraz empati yapalım. Kızgın olmanız gereken elini taşın altına koymadan sırtını sofaya dayayan erkek egemenliği olmalıydı!

Sana akrabamdan örnek vereyim; oğlu doğduğu zaman tayini başka bir ile çıktı ve izin alamadı dolayısıyla 1 yaşındaki oğlunu Kvye bıraktı ama görümcesini yanına aldı sonra oğlu ateşli hastalık geçirince geri aldılar çocuğu ve kreşe verdiler. Bu arada o çocuk büyüdü ve mimar oldu. Çokta başarılı bir mimar oldu. Anneye babaya kızıyor mu? Asla kızmıyor. Arası da oldukça iyi anne babayla. Evlendi. Eşiyle de bir sorunu yok gerçi gelinimizde çok tatlı Ama işte o akrabamızın vicdan azabı geçmiyor. Keşke bırakmasaydım, kendim baksaydım vs. Aslında böyle cümleler kurması için ortada hiçbir sebep yok. Yani diyeceğim o ki içinizi olabildiğince rahat tutun. Anne baba yanımda olmak tabi ki çok önemli ama bu durumda olan bir sürü çocuk var hepsi de sorunlu değil. Ben de çalışan bir annenin kızıyım ve beni de anneannem büyüttü sayılır. Bir kere de annem için keşke çalışmasaymış demedim hatta kapasitesi var ve keşke akademisyen olsaymış diye de söylerim. O yüzden bundan sonraki günlerinize bakın. Ben de çalışan bir anneyim ki işimde yoğun. Şu an izindeyim ama ben de eninde sonunda işe geri döneceğim. Bu devir böyle bir devir çünkü.

Siz doğru olanı yapmışsınız. Çalışmasanız ve geçim sıkıntısı çekmiş olsanız, oğlunuz belki de çok kötü hatıralarla büyüyecekti. O zamanlar bebeklik döneminde olduğundan o aslında hiçbir şeyi sizin kadar detaylı hatırlamıyor. Asıl bundan sonraki dönemde yaşayacağı şeyler onda kalıcı olacaktır. O yüzden kendinizi üzmeyin, bundan sonrasında telafi edersiniz. Şu anda çok büyüdüğünü sandığınız çocuğunuza 10 sene sonra baktığınızda henüz ne kadar küçük olduğunu göreceksiniz. Hiçbir şey için geç değil yani...

Ahh ah biz de isteriz evde oturup bakmayı doya doya emzirmeyi parklarda bahçelerde oynatmayı Kimin için çalışıyoruz ki yine onların geleceği için daha iyi imkanlarda okusunlar yaşasınlar diye. Onlardan aldığımız vakti enerjiyi bir şekilde geri veriyoruz bence. Doğru yanlış tüm çabamız onlar için.

O anlar icin ben de kendime kizginim. Özellikle bir kaç ani var aklima geldikce uzuldugum. Hatta konuya da yazdim sanirim. Ama tamamen vicdansiz olmadim ogluma karsi. Hep dert ettim bu konuyu. Haftasonlari calistigimda yada esimin musait oldugu is gunlerinde yanima getirttim oglumu. Is yerine yakin parkta yarim saat de olsa ekstra zaman gecirelim diye. Veya iste kursun bitimine getirsin istedim. Kurs sonu ve yolda yanyana olalim diye. Aşırı yorulup eve geldigimde onla ilgilenmeye dermanim olmadigi gunler animasyon film acip kucak kucaga yanak yanaga sarılarak izledik. Oyle iste parcali bulutlu. Kendimi aklamak icin degil ama sizin iciniz rahatlasin diye yazdim. Ben de annesinden sevgi gormemis cocuklar icin cok uzuluyorum.

Iki bucuk yas civari kendi bana boyle bir cumle kurdu. Kendi kendine mi dusundu yoksa babannesi yaninda bisi konustu da ordan mi etkilendi bilmiyorum. Hatta konuda yazmayı unutmusum. Su bahsettigim sinav hazirligini takip eden kis donemi ben formasyon aldim bir de kalkacak vs dedikleri icin. Haftaici is haftasonu kurs. tek iyi yani ptesilerim bos gunumdu. Ve formasyona gidecegim bir gun "anne sen bana ne zaman bakacaksin " dedi. O gun fiziksel olarak burnunun diregi nasil sizlarmis onu gordum. Cidden burnumun diregi sizlaya sizlaya okula gittim. 2. donem ödev agirlikliydi ve devamsizlik almiyordu hocalar mumkun mertebe gitmedim o yuzden. Vicdanımın bu kadar sizlama sebebi bu. Dogdugundan beri son iki yila kadar surekli is disinda baska bir uğraşım olmus. Su anda da kariyerim icin olsa iyi olacak bazi seyler yapmam lazim. Ders calismam lazim. Ama yok artik akillandim biraz. Istemiyorum onlar küçükken ders calismak istemiyorum. Ne zamanki onlar uyur benimde vaktim kalir yada erken kalkarim anca o zaman. Hala kcuugun uyku problem leri devame ttigi icin o duzeni kuramadim hala. Uyku egitimi tuvalet egirimi vs bekliyor sirada. Ama bir baska seyi karistirmayacagim artik. Acelesi yok 2 yil sonra olsun diyorum artik. Sosyal medya ve internet telefon vs bunlara da ara verebilsem biraz daha vicdanım rahat olacak. Iki dakika dinlenirken bakayim diye elime aldigim sey bir bakıyorum baya vaktimi almis.

Sizinki de zormus. Ama iciniz su acidan rahattir elinizden geldigini yapmissiniz. Ben elimden geleni yapamadigimi hissediyorum. O yuzden ara ara geliyor boyle bana. Yani tamam tamamen duyarsiz degilim çocuklara karsi ama boyle tum gucunu kullanan kadinlardan da degilim sanki. Ne bilim belki de cok dusunmekten hem zihnimi hem bedenimi yorup enerjisiz birakiyorumdur kendimi.

Sizin bazı fırsatlarınız olmamış ama yakın tanıdıgım sütünü sagmaya bile eridiginden çocuk ememedi sonra da ameliyat oldu hepten kesti sütü. İkinci çocukta da aynısını yaptı hiç de pişman değil. Bırakın çocuklarla ilgilenmeyi haftasonu bile kv ye bırakıp tek gezmeye gidiyor.12 yasında oglu şu ana kadar yemek bile pişirmemiş hep kv üstüne atmış gece bile emzirmek yerine 3 günlük cocugu kv de verirdi baksın diye. Diyecegim o ki siz Anne olmuşsunuz vicdan azabını düşünmeniz bile bundan anlaşılıyor hiç sevfi ilgi göstermeyenler var

Annelik standartı olan bir durum değil aslında. Yani illa ki şöyle olmalı şu kadar süre emzirmeliyim şu aktiviteleri yaptırmalıyım diye birşey yok. Her aile o günün şartlarıyla değerlendirilir. Elinizden gelenin en iyisini yapmışsınız. O nedenle sıkmayın canınızı. O dönem öyle gerekmiş öyle olmuş.

Aman herkes biseylere pisman. Kendin baksanda pisman olacaktin bakmasanda.. oldugu kadar demeyi ogrenmemiz lazim. Ha ayrica her cocugun ilerde anne babadan yana bi memnuniyetsizligi oluyor, sen istersen agzinla kus tut

Okuduğum bir kitapta ebeveynliğin güzel taraflarindan birinin de yapılan hataları telafi firsatinin çokça olmasıdır diyordu.. Geçmişe bu kadar takılmayın.. bundan sonra daha kaliteli vakit geçirmek için harcayın enerjinizi

Kiyamam, ben Allah nasip ederse subatta okula basliyacagim, hemsireyim ve yukseltmek icin 2 yil okuyacagim yani haftada 1 gun okul 3 veya4 gun is 2tane cocugum var su yazdiklarin cok dokundu bi kac gundur benim aklimda olan seyler yani ya cocuklarimi ihmal edersem uzuntusu icindeyim. Ama onlarin gelecegi icin yapiyorum herseyi. Karışik duygular icindeyim. Konunu takip edecegim

Her zaman telafi edebilirsiniz bunu farkindasiniz planlayin anne oğul günü yapın haftada bir mesela bol bol beraber fotograjmf cektirin S

Hepsini okudum ve inanın çalışmak dışında bir sürü vicdan azabım var benimde. 4 yaşında oğlum doğduğı günden beri inat uykusuzluk emmemesi vs ev işleri okadar yıprandımki onunla oynayamadığım her dakika bende vicdan olmjştu. Kreşe başladı gidiyor ve sanki daha iyi oldu iletişimimiz. Ama şimdi ikinci bebeğime hamile olduğumu öğrendim ve yine oğlumla yeterince ilgilenemeyeceğim diye öğrendiğim günden beri kendimi yiyorum. Kısaca şunu şöyleyeyim sakın yalnız hissetmeyin. Anneliğin tanımını bana biri sorsa annelik=vicdan azabı derim. Çalışmadım ben ona rağmen yinede vicdan yaptığım bir sürü sebep var. Seytanolabilirim Cok guclu bir

Ac kalırız diye korkan, ben çalışmasam perişan oluruz diye eşine güvenmeyen bir bir kadının ikinci çocuk yapması bana göre korkunç. Söyleyeceklerim bu kadar T

Evet maalesef. Belki de bu yuzden 2. Cocuklar biraz daha ozguvenli ve daha mutlu bir bebek oluyor. Genelde butun ailelerde oyle oluyor.

Size tavsiyem bu pismanlik duygunuzu asla çocuğunuza hissettirmeyin ve söylemeyin. Çocuk bu nedenle bir sıkıntı yaşamıyorsa bile sizin bu hislerinizi duyduğunda buna inanır ve annem beni ihmal etti düşüncesine kapılır ve problem yaşar. Size de sıkıntı yaşatır. Ve bunu her durumda dile getirip kullanabilir. Şahit oldum buna çok kez.

Tesekkur ederim. Ben bolca oyuncak aldim. Hatta su an evdekilerden bir oyuncakçı dukkani acilir. Ama o alinan seyler bir anlik heves hep. Sonrq gidip tahta kasik yada mandalla oynuyorlar hem de uzun uzun. At almistim ona. Hem de pelus olanindandan sallaniyor. Yani gercek at gibi ama onlar yine de benim sirtima binip benim at olmami seviyorlar. Yani en onemlisi sevgi ve ilgi sanirim her zaman. Tek iyi yani iste diger uyelerin dedigi gibi ders cikarmak ve telafi etmeye calismak. Tabi biraz buyudu artik. Kendini sevdirme hali bile azaldi. Yada arkadaslari varsa onlarla oynamak birinci tercihi. Yine de tabi yapılacak cok sey var.

Olduğu kadar ne yapalim catlayalim mi? Şartlar ne ise o. Ben evde olmama rağmen yapamadım yetistiremedim herşeyi. Yeni model etkinlik annelerini çok da takmayin. J Jalopi başlangıç: 72.4 güncel: hedef:

Bende aynı durumdayım bebegimm bir yasına girdi sırf kendi bencıllıgım yuzunden cocugumu sütünden ettim. Caylar ıctım zayıflıcam diye Bı anda sütüm kesildi kendime o kadar kızıyorum ve uzuluyorumki. Yavrum hala meme istiyor o yuzden sızı cok ıyı anlıyorum. Ve benimde ilk oglum (10yasında) ona karsı mahcubum onu hıc emzıremedım, ustune dusmedım okula erkenden verdim. Ikısınede ayrı ayrı vicdan azabı duyuyorum.

Oğlum içinde, kızım içinde işi bıraktım, oyunlarla, parklarla büyüdüler. Eşim iflas etti, onlara alıştıkları imkanların çeyreğini veremiyorum suan. Oğlum markete girip 200 tl lik oyuncağı arabaya koyardı birkaç yıl önce, beğenmiştir diye alırdım hemen. Şimdi sütü az içmeleri konusunda uyarmak zorunda kalıyorum. Hayatın getirip götürdükleri, bizi olduğu gibi onları da etkiliyor. Hayat toz pembe değil. Çocukların hiç biri bulutların üzerinde yaşamıyor. Gözünün önünde annesi öldürülen var Buyutmeyin bu kadar yaşadıklarınizı. Çocuğu sokaga atmamışsınız, dövmemişsiniz. Sizin yerinize babaannesinin sevgisini almış. Sevgiye aç kalmamis. Allah sağlık versin, bundan sonra telafi edersiniz herseyi. Ama babaannesine alışkın olduğu için onunla sık sık gorusturmelisiniz bana kalırsa. Sevgiler.