oyyy kurban olurum ben ona canım ama hayat zor, tek maaşla dahada zor, ser sefil olsa istediği alınmasa ilerde iyi şartlarda yaşayamasa onun ezikliğinide yaşıcak bide böyle düşün, bide 2 yaşına kadar anneye yapışık derecede bağlı oluyodu çocuklar bildiğim kadarıyla, seneye daha rahat olucaktır çevresini keşfe dalacaktır, Allah sizi hiç ayırmasın T TinyLove

amin canım aminrabbim kimseyi evladından ayırmasın.. Geçer mi bilmiyorum ama kendimi sorumsuz hissediyorum oğlumun hiç bir şeyiyle ilgilenemiyorum ilklerini ben göremiyorum artık zoruma gidiyor ne bilim ne zormuş anne olmak E EBRU 72

kesinlikle katılıyorum saatler geçirmek değil önemli olan nitelikli saatler geçirmek, ona masal okumak oyunlar oynamak yatarken öpüp koklamak... ev hanımı olupta kafasını evlenme programlarından kaldırmayan sürekli çocuğundan şikayet eden annelerde var ceku Yeni açmış bir

Keşke şartlarınız uygun olsaydı da çalışmasaydınız ama alışmaktan başka çareniz yok. Üzmeyin kendinizi benim annem de babam da çalışan insanlardı ve ben doğduğumda ilçeye gidiş gelişi zor hatta kışın gidiş gelişi bile olmayan bir köyde çalışıyorlarmış. Ben ilçede babannem ve amcamlarda büyümüşüm ailemi sadece haftasonu görebiliyomuşum. Annem ben doğduktan 5-6 ay sonra bırakmak zorunda kalmış beni. bebekliğimin 3-4 yılı annemden babamdan ayrı büyümüşüm ama yanımda beni annem babam kadar sahiplenecek insanlar varmış. Sizin de emanet ettiğiniz kişiye güveniniz tamsa çok düşünmeyin bunlar mecburen yaşanacak şeyler, hem bunu yaşayan tek siz değilsiniz Allahım daha acı ayrılıklar yaşatmasın :) T TinyLove

Canım benim evet şanslıyım ben ama bide bana sor. Ne zaman geçiyo ne dk'lar.. Bugün işten gene geç çıkıcam içimde öyle şeyler oluyo ki oğlumu çok özledim kendini nasıl hırpalayıp geliyo yanıma bi görsen ayrılmıyo hiç... Benim de annem olmasaydı bende kreşe vermek zorunda kalacaktım ve o zaman napardım bilmiyorum bide çok küçükler daha dertlerini anlatamazlar Angel87

Oğlum 14 aylık ve ben 8. ayından itibaren çalışıyorum ikimizinde alışması çok zor oldu sabah 8 akşam 7 ayrılışlarına bazen daha da geç oluyor buİlk başladığım günlerde kendimi bir şekilde avutabiliyordum oğlumda küçüktü iyi bir kariyerim var ona sağlam bir gelecek hazırlayabilirim diye. Evet bunların hepsi hala var ama ben çok kötüyüm. Oğlum her gece sabaha kadar göğsümün üstünde uyuyor bunu bu aralar bir dk ayrılmadan yapıyor önceden böyle değildi. Eve gittiğimde beni gördüğünde annem diye sarılıveriyor boynuma ama nasıl içten bir sarılış düşünün daha minnacık kollarıyla yapıyo bunu sonra başlıyo göğsümde durmaya inanın abartmıyorum yemek yerken üstümü değiştirirken bile ayıramıyorum kokluyo sabaha kadar Ben çalışmak zorundayım maddi imkansızlıklardan dolayı, eşimin maaşıyla geçinemeyiz çünkü. Ama keşke imkanım olsa da hep oğlumun yanında kalabilsemKendimi ona karşı çok eksik hissediyorum anca akşamları gittiğimde ne kadar yeterli olursam beraber tv izliyoruz yemek yiyoruz emmeyi bıraksa göğsümün üstüne koyuyo kafasını öyle izliyo tvyi yemeği de aynı şekilde. Kafasını bir dk ayırsam ağlıyo annem annem diye. Sabah ayrılışlarımız zaten ölümüm oluyor her sabah gözlerim şiş çıkıyorum evden. Her anne oğluna bağlıdır ama ben aşırı düşkünüm ona. Doktorumuzda uyardı her dediğini yapmayın alışacak mecbur diye.. oğlum çok emrediyo konuşamıyo tam ama parmağıyla gösterip istediklerini anlatıyor ve almazsak bağırıyor vuruyor bu huyu da yeni başladı önceden sessiz sakin ağlamayı bilmeyen bir bebekti. Sanırım oğlum hırçınlaşıyor ve ben bunun sebebini kendime bağlıyorum. Öyle suçlu hissediyorum ki kendimi şuan her istediğini alabilirim ona ama inanın bu bile bir an yüzümü güldürmüyor. Artık çok sıkıldım gizli gizli ağlamaktan. Çok özlüyorum onu iş yerindeyken.. Napıcam bilmiyorum azda olsa hafiflese ona olan suçluluk duygum. Keşke diyorum bazen keşke daha iyi şartlar altında dünyaya getirmiş olsaydım onu Ama artık bunu söylemek uygulamak için çok geç kaldım.. Bazen diyorum büyüdüğünde bacağıma yapışıp anne gitme diye ağlarsa naparım bilmiyorum o an yıkılırım sanırım. Ben onu çok seviyorum

Oooof of canım yaa Ben henüz anne değilim ama ben küçükken annem çalışırdı kendi kendimi büyüttüm diyebilirim. Çalışan annenin çocuğu olmak da gerçekten zor. Bişeyler eksik kalıyor sanki. En azından bende öyle oldu. Şimdi çocuğum yok ama ben de senin durumundayım çalışmam şart yoksa geçinemeyiz. Şimdiden düşününce gözlerim doluyo ileride kendi çocuğumu kendi kanından da olsa anneane yada babaane yetiştirecek. Kendi istediğim gibi yetiştiremeyeceğim belki de. Ne var sanki biraz daha iyi şartlar olsa çalışan anneler için. ceku Yeni açmış bir

Çok üzüldüm canım meleğini kaybetmişsin Allah bidaha yaşatmasın. Tabiki herkes ister annesi yanında olsun ama bunu çocuk küçük yaşta kabullenirse kendi kendine yetmeyi öğrenir. Evli çocuğu olan bir arkadaşım da seninle aynı durumdaydı oğlunun ona yapışık gezdiğini anlatıyodu. Şimdi çocuk 4 yaşında herşeye alışmış durumda hatta kreşte ağlayan diğer çocukları teselli ediyomuş Ben de çalışan biriyim bekarım senin içinin yanmasını anlayamam ama şunu söyleyebilirim "küçükken ezildim, herşeyden mahrum kaldım, ailemin eksikliğini hissettim gariban gibiydim" demiyorum. Ailemden uzakta yaşadım hergün yüzlerini görme fırsatım bile yoktu sadece haftada 2 gün birlikteydik. Bu durum benim psikolojimi etkilemedi kalıcı hasarlar oluşturmadı. Şimdi hatırlamıyorum bile o günleri ilerde oğlun da hatırlamayacak çok akıllı kendine yeten bağımsız bir birey olacak. T TinyLove

Ben bu konuda duygusal düşünemiyorum benim de kızım 2 yaş üç ay 15 16 aylıkken aynı sorunları ben de yaşadım ama o ağlarken ben ağlamadım sürekli konuştum Şimdi hiçbir sorun yaşamıyoruz üstüme giydiğim anda anne işe gidiyor diyor ama mız mızlanmıyor çok nadir Akşam eve gelirken ufak bir çikolata her zaman değil arada bir oyuncak onu mutlu ediyor Akşamları televizyon izlemek yerine daha farklı aktiviteler yapın mesela biz sayfa sayfa resim yaparız mutfakta yemek yapmam gerekirse bile bu işi kızımı da dahil ediyorum ona çeşitli görevler veriyorum işimiz bittiğinde mutlaka birlikte oyun oynuyoruz oyuncaklardan sıkıldığı anda saklambaç bile oynadığımız oluyor banyo yapmak bile onun için bir zevk banyoya girdiğinde bebeklerini de yıkıyoruz ama siz de onunla ağlarsanız ortada ciddi bir sorun olduğunu zannedecek bunu kullanmak bile isteyebilir çünkü cidden anneyi babayı çok güzel kullanıyorlar

Benm korkuğumda tam olarak bu canım ezik büyümesini istemiyorum ben onun. Hani benim annem var arkamda demesini istiyorum her an hemde herşeyiyle onun arkasında durucam çünkü. İnşallah o da senin gibi yada o 4 yaşında ki arkadaşının bebeği gibi akıllı kendini bilen ve yetiştiren bir birey olur. T TinyLove

Kızım 8 aylıkken çalışmaya başlamıştım, şimdi 6 yaşında. Gözlerin şiş evden çıkmaları, "anne işe ditme" diye arkamdan ağlamalarını ben de unutamıyorum. Bu konuda size verecek bir tesellim yok. Ama tek söylemek istediğim akşamları tv izlemekten daha doyurucu aktiviteler yapın. Tv izlemek onun için 2 yaşına kadar zararlı. Ayrıca anne-oğul ilişkinize bişey de katmaz. Yaşına uygun oyunlar oynayın, zamanınızı daha etkin geçirin.

Aynı durumdayız sizinle. Tek farkla ben büyükten tecrübeliyim. Çalıştığınız için sizden ayrılmamak istemesi gayet normal. Büyüdüğünde de kapıda bacaklarınıza yapışmaması için yapabileceğiniz çok basit şeyler var. Mesela kapıdan çıktığınızda ne yaparsa yapsın asla geri dönmeyin eve. Ben çok bilirim büyügümü evdebırakırken merdivenlerde ağladığımı. Biri iki hafta ağladı sonra baktı anne naparsa yapsın geri dönmüyor alıştı yavrucum. Üzülmeyin. Her çalışan annenin başına gelen şeyler bunlar. O sizin onu ne kadar sevdiğinizi hep bilecek. B:unu ona anlatmanız için 24 saat yanında olmanız gerekmiyor.

canım senınle aynı duygular içindeyim hatta bedne konu acmıstım ama sen bana göre daha sanlısın o yuzden sanlı oldugun durumları düşünüp şükret bence nedne dersen ben oglum 3aylıkken işe başlamak zorunda kaldım allahtankı ablam bı sure baktı 17 aylık olana kadar ama ıste sonra su an 21 aylık ve ben 4 aydır hergün üzülüyorum cunku kerese vermek zorunda kaldık sen gene arıyp soruyorsun sesını duyuyorusn oglunun ben krese arayacak olsam ogretmenıne bıle baglamıyolar ıyı uyud yemek yedı v. s bu kadar en azından emın ellerde oglun boyel düşün canım Allah hepimizn yardımcısı olsun ıns ılerde cocuklarımız cok mutlu, kendıne güvenen, iyi insanlar olurlar T TinyLove

Annemin beni uyutup gittiğini hatırlıyorum. Kaç yaşındaydım bilmiyorum kalkıp ağladım falan baktım etrafta kimse yok. Evde kimse yok. Benim başka sorunlarım da vardı gerçi. Hiç arkadaşım yoktu dağın başı gibi biyerde oturuyoduk. Başkaları okuldan çıkıp anneler falan toplanırlardı bi acaip olurdum. Şimdi annem işten çıktı kardeşim küçük mesela sürekli onunla birlikte geziyorlar ders çalışıyorlar Ne bilim o zamanlar dediğin gibi daha çok başkalarının annelerinin gelmesi ağır oluyordu sanırım. T TinyLove

anne olunca anlarsın diye boşuna demiyolarmış... ben evli değilim Rabbim bizlerede nasip eder inşallah, hırçınlığı falanda kendine bağlama, iş yerinde çocuğu olanlardan dinliyorum ara ara şu yaşta şöyleydi bu yaşta böyle oldu diye anlatıyolar, çocukların dönem dönem sakin ya da dalgalı oldukları dönemler var, konu hakkında kitaplar okuyarak sende onun ruh haline göre davran ama şımartmadan, çalışmak zorundasın tatlım napalım baba napsın o da çok özlüyodur yavrusunu, sen emzirirken falan inanılmaz bi bağ kuruyosun baba uzaktan bakıyo, anneye daha bağlı şu an, ilerisini düşünerek kendini motive etmelisin

inşallah istediğin zaman anne olursun... Bazen bende öyle diyorum oğlum şuanda hırçın doğru ama geçer diyorum ama doktor öyle demiyor benim ona olan bağlılığıma bağlıyor bunu her dediğini yapmama bekliyorum sadece canım yapabilceğim başka hiç bir şey yok çünkü T TinyLove

işte ben bunu yapamıyorum canım benim hatamda burda başlıyor. Oğlum bir ıh dese aklım gidiyor hemen sarılıyorum öpüyorum ağladığındada böyle içimden birşeyler kopuyor kıyamıyorum zaten o ağladığında benim gözyaşlarım çoktan akmış bulunuyorbende bağımlılık var sanırım aşamıyorum bunu ona hayır demeyi bilmiyorum o ağlarken gidemiyorum T TinyLove

canım seni çok iyi anlıyorum. benimde 14 aylık oğlum var ve doğum iznim bitiğinden beri çalışıyorum. ve 9 aylıkken kreşe vermek zorunda kaldım. kendimi hep suçladım. orada benim gibi bakamazlar temiz bir ortamda olmayacak diye. o zaman güle oynaya giderdi kreşe. şimdi sabah babası bırakırken baba diye ağlıyormuş. bu aylarda bebekler anneye daha çok bağlanıyor. onlar için çalışmak zorundayız mecburuz. keşke eşlerimizin maaşları iyi olsa da çocuğumuzu biz büyütsek. yaptığın hata eğer en ufak ağlamada kucağına alırsan bir süre sonra seni kullanmaya başlar. evet ağladığında kıyamıyoruz ama öğretmenimiz öyle söyledi. senin yanında olduğunu ama yapışık olmaması gerektiğini anlamalı. elbette özlüyor ama akşam onunla ilgilenerek oyun oynarak güzel zaman geçirebilirsiniz. çok zor çalışan anne olmak. birde çocuğa sana mama almak için cici almak için çalışıyorum demek çok yanlışmış. çocuk o zaman annem evde otursun bana bişey almasın diye düşünüyor. birde nacizane fikrimi söylemek istedim. 2 yaşına kadar tv izletmek doğru değil. beyni boş yere doluyor, uyuduktan sonra açabilirsin. ben hiç izletmiyorum. tabi ki yinede sen bilirisin. kendini lütfen üzme. T TinyLove

Peki ne yapsa annen hani o eksiklik olmazdı elimden geleni hatta fazlsaını bile yapmaya hazırım onun için şimdi bile her gün 3-4 kere arayıp onu anlamamasına rağmen akşam geleceğim oğlum diyorum onu çok sevdiğimi söylüyorum. Korkuyorum canım çok hemde arkadaşlarının anneleri ilgilenirken o neden benim annem yok demesinden iyotsuztuz Eski slimsigara : tek ayak

Ne için çalıştığınızı söylemek diye bişey yok arkadaşım. "Anneler ve babalar gündüzleri çalışırlar. İşleri bitince eve gelirler ve çocuklarıyla oynarlar." Doğru açıklama bu. Bir de 2 nokta can alıcı: 1- Sakin olun, üzgün olduğunuzu anlarsa terslik olduğunu düşünür. Çocuk öncelikle güvende olmak ister. Çalışan ilk anne değilsiniz, çalışmanız gayet normal. Önce siz kabullenin bunu. 2- Çalışan annelerle biraraya gelin. Annesi çalışmayan çocuklarla ilk 4 sene çocuğunuzu biraraya getirmeyin. Hepsi uzman tavsiyesidir.

benim de 25 aylık oğlum var ve biz de 10. aydan itibaren ayrı sayılırız. bahsettiğiniz belirtiler bizde de 15. 16. aydan itibaren başladı ve bunun 2 yaş sendromundan dolayı olacağını düşünüyorum çünkü hala aynı tavırlar devam ediyor. bu durumdan dolayı kendinizi suçlu hissetmenize gerek yok çünkü emin olun ki çalışmayan annelerin çocukları da bu aylara gelince bu tarz değişiklikler yaşıyor bebeklerinde.

Annem daha benim kırkım çıkmadan çalışmaya başlamış. Sanırım izin meselesi şimdiki gibi değilmiş ya da sıkıntı varmış onda bilmiyorum. Babaannem bakıyordu bana da. Hep anlatırlar mesela bana çikolata almazsanız akşam eve almıcam sizi diye gönderirdim annemle babamı işe. Hani bütün gün beni sizden mahrum bırakıyorsanız, akşama ödül isterim şeklinde. Tek çocuk hatta tek torun olmanın şımarıklığı biraz da.. Tabi öncesinde alışana kadar çok ağlamışım, annem yoksa yemek yemem falan diye babaannemi ağlatırmışım. Mesela başka bir üye de söylemiş. Asla geri dönmeyin sabahları. Ve çocuğunuzun yanında bu konu için asla ağlamayın. Babaannem beni doldurmak için hala söyler "o kadar ağlardın da dönüp gelmezdi o vicdansız annen" diye. Bende "çünkü öyle olması gerekiyormuş babaanneeeee doğrusunu yapmııış" derim ona. 4 yaşında kreşe başladım ben, annemin iş yerine yakın yerdeydi. Bana hep şey derdi çok iyi hatırlarım "benim aklım hep sende, bir şeye ihtiyacın olursa söyle öğretmenine arasın beni hemencecik gelirim, sakın yalnız kaldığını düşünme seni çok seviyorum ama çalışmam ailemiz için çok daha iyi oluyor." Siz de bunları deneyebilirsiniz. Ben hiçbir zaman annemin eksikliğini hissetmedim. Hatta şu an 21 yaşındayım ve ileride annem gibi bir anne olamayacaksam Allah'ım bana çocuk verme diye dua ediyorum. Çocuklar ister istemez duygusal bakıyorlar olaya, tabiki de öyle olacak zaten. Ama inanın sabah bir annenin çocuğuna montunu giydirmesi falan maddi problemler olduktan sonra o çocuğu da mutlu etmez. Yansır çünkü ister istemez. Ben şimdi diyorum ki annem iyi ki hep çalışmış, hala da çalışıyor. O göğsünüze yatması falan da anneye düşkünlüğündendir. Zira o bende de var, hala annemin kucağına falan oturmaya çalışırım... O anneye düşkünlükten oluyor, anneyi özlemekten değil. Eminim ki ileride sizin çocuğunuz da geçmişe baktığında annem iyi ki çalışmış, iyi ki maddi sıkıntımız olmamış diyecek. Kendinizi üzmeyin. T TinyLove