Ben de ayni dusuncedeyim. Her sey yolunda gitse de hep bir sey eksik gibi. O eksik zamanin bir parcasi gibi, hep var olacak gibi, hic tamamlanmayacak gibi. Neden oldugu mutsuzluk da bundan, artik hep var olacagini bildigimizden. AbsolutPromise perfectly

ben de kendimi bulunduğum yere ait hissetmiyorum, sanki benim olmam gereken yer burası değilmiş gibi

"Kalpler ancak Allah'ı anmakla huzur bulur." Rad 13/28

Bu tarz meseleleri bilmemkaçıncı plana iteli 5 sene oldu. Zira bu 5 senede hayatıma 2 çocuk girdi ve kendimi dinleyecek hiç vaktim olmuyor. Böylesi daha iyi. Eskiden ne boş işlere kafa yorarmışım

Tam olarak öyle mi Pamukannesi83

Bennn bazen kendimi bi denizde yüz üstü salmış oylece salınıp gıdıyormusum gbi hssedıyorum duyudugum. Tek sey sessizlk bakıyıorum soyle bir hayatıma kmse ile oyle mukemmel deilm arkadaslarm var ailem var cok skur ama koca bir bosluk

Bence bunun psikolojik altyapida problemler olmasından ve hayata dair uyguladığınız bir planınızın olmamayisi. ama bir konuda katılıyorum: insanların arasındaki ilişkilerde kalite acayip düştü. Gerçek dost bulmak imkansız gibi geliyor artik bana hizuran Olur öyle Anneler

Mutsuzluk değil evet tam olarak ama birşeylerde yolunda gitmiyor sanki Y

Erkek arkadaşınız kendi içine döndüğü için sizin de uzaklaşmayı düşünmeniz iki yüzlülük olmuyor mu? Yani yakındığınız şeyi kendiniz yapıyorsunuz. O

Cevabı okuyarak anlayabilirsiniz bence daha beteri Summer-girl Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Tutunamayanlar?

Hayat bu aralar büyük bir boşluk benim için. Aslında boşluk tam olarak içimde. Neyin eksik olduğunu bilmediğim yeri asla doldurulamayan tadı tuzu neyi eksikse en eksik. Bir yerlere gitme isteği ve asla bir yere ait hissedememe. Sadece derleşmek istiyorum. İnsanlara değer verdiğinde değişmeleri sevgisizlik belki düzensizlik anlamını yitiren birçok şey varken bazen sadece ıssızlaşıyorum kendi içimde. Bu ıssızlıkta tam olarak kalabalık içinde oluyor hemde aktivite yaparken çalışırken herkesin hayat koşturmacası içinde. Benim gibi hisseden var mı bilmiyorum aslında etrafımda beni severler arkadaşlarım çalıştığım yerde çoğu kişi tanır beni. Erkek ardaşımla bile olan ilişkimde vazgeçmeye yöneldim gibi. Çünkü oda kendi yaşamı içinde ve insanlar ne kadar sevgi görürse o kadar aksine hareket ediyorlar bunu o kadar farkediyorum ki. İkili ilişkiler güvensizlikler samimiyetsizlikler belki böyle hissettiriyor. Benimle aynı duyguları paylaşan var mı bilmiyorum. Ya da beni anlayabilen. Sadece dertleşmeye belki bi çözüme ışığa ihtiyacım var

Kendini bir yere ait hissedememe durumu bende var mutsuz degilim esim cocugum iyiyim cok sukur ama birseyler eksik farkli bir amac farkli bir mekan gerekiyor sanki bana yas ilerledikcemi boyle oluyor acaba daha gencken lay lay lom ama olgunlastikca birseylerin farkina variyor olabilir insan