Vurdum duymazsınız, sindirmek, altta kalmak istemiyorsunuz bu yüzden umursamaz tavırları takınıyorsunuz. Bir gün aklınıza iyi yaptıkları şeyler gelincede vicdan yapıp yumuşuyorsunuz bu yüzden çelişki yaşıyorsunuz. Bence de hata yapanlara karşı o mesafenizi koruyun. safkelebek perfectus

duygu-mantık karmaşası yaşıyorsunuz.. bunu da ikiyüzlülük olarak hissediyorsunuz.. hepsi bu.

Bence yaygın hisleri yaşamadığınız için kendinizi garip buluyorsunuz bir de anladığım kadarıyla kin tutan bir insan değilsiniz. "Erkek arkadaşından ayrılan bunalıma girer ben de girmeliyim allah allah niye girmiyorum ki aslında özlüyorum da ama girmiyorum niye acaba bende bir sorun mu var?" diye düşünmeyin. Duygular özel tepkiler geneldir bizi farklı yapan tepkilerimizin de özel olabilmesidir bence.

1. kişi, ben de bana sert ol diyen, güvenimi kırmış insanın hiç bir istediğini yerine getirmem, acı çektirmek öyle değil böyle olur çünkü, en güzeli kayıtsızlık. 2. kişi, sanırım sevmiyorsun, olsa da olmasa olur modundaysan, bu durumun ilk haline dönme imkanı yok. 3. kişi, arkadaşımsa barışırdım, bu konuda gurura gerek yok. Bunları yaparken aynı sorgulamaları yaşardım ama yazdıklarım son halleri olurdu. Kendime bir de üstüne sıfatlar verip bir de onları kafaya takmak yerine ben böyleyim demek daha kolay :) Acıdan kaçınmak, korkmak insani duygular ayrıca, onlarsız hayat zaten olmaz. Karakterin böyle, seni sen yapan şartlar böyle gelişti o kadar, yakından bakınca bir sürü detay var ama arada bir başkalarının senin hakkında söyledikleriyle de dengelersen sorun kalmıyor geriye. Acaba olumsuz sıfatlar var mı diye kendine bakmayı sürdürdükçe takılı kalırsın orası kesin. Azalt bence onu, ben cesurum diye övünmene gerek yok ama mesela korkaklığı sadece yerine göre yakıştırmıyorsan kendine, "sevdiğim insanı kırmaktan korkarım." gibi, kişisel muhasebelerini yaparken karakterinin bir parçası olmasına hiç gerek yok.

Birinci de güven bittiyse eskisi gibi samimi olmayin nasılsın nasılsında kalin. Erkek arkadasinizla iliskinizi kafanizda bitirmissiniz ama yalniz oldugunuz ve bosluk hissettiginiz icin geri döndügünde kabul ediyorsunuz. Aslinda sevgi ask bitmis durumda. Ücüncüyle büyük sorunlar yoksa konusmaya devam, ara ara sevdigimiz insanlardanda soguyabiliyoruz. Bu gayet normal. İki yüzlü degilsiniz, bu cok baska birsey. Bilerek insanlari kandirmak icin rol yapmiyorsunuz. Sadece kolay affediyorsunuz ama yasattiklari aklinizdan cikmadigi icin tekrar gün yüzüne cikiyor. Sevmediginizi hissediyorsaniz söylemekten ziyade araya mesafe koyabilirsiniz kirmamak icin. Hissettiginiz gibi davranin, herkesi affetmek zorunda değilsiniz. C Cansu

kendinizi fazla dinliyorsunuz bence ve yalnızlıktan korkuyorsunuz gibi geldi Asyasah Bir Dost

Üzülmekten korktuğunuz için bazı sorumluluklardan kaçıyorsunuz. M

çok kafam karıştı