Bende art niyete tahammül edemiyorum. Cidde n kötü niyetini hissettiğim birisinden derhal soğuyorum

Psikolojik seninki bu sana zarar verir.

Keşke sizin gibi olabilsem kin falan yok bende anında unutuyorum ve bu bana çok zarar veriyor çünkü merhametim zaafım çok kolay kullanılıyor

ben ailem tarafimdan kolay kolay kimsenjn kalbini kirmamak ve ne olursa olsun buyuklere saygi tavri ile yetistirildim suan ki tavir ve davranislarimi ailem bazen uygun bulmuyor mesela ama ben iyimser olamiyorim cunku kotuluguni bildigim insanlar gun gelip tekrae tekrar aynj sinir i yasatti bana R

ben de boyleyim maalesef. Maalesef diyorum cunku bu huyum baskalari tarafindan cok kullanildi, ben de artik ufak bir guler yuze, bir iyilige tav olmamaya, o kisinin bana attigi kazigi hatirlamaya calisiyorum

Evet bu ben

ve iyi karsilamaya calissam da yapamiyirum sahte olamiyorum ama sevdigim insanlara karsi boyle degilim...

Bende öyle gülemiyorum bile yapmacık da olsa.

bende acaba sadece ben mi boyleyim diye dusunuyordum baska ugraslar bulup dusunmemeye calisyorum ama bazen bunlari dusunmekten uykum kaciyor

Nasıl anlatsam nerden baslasam bilmiyorum.. dalga gececek ve kırıcı yorumlar yapacak olan lütfen yapmasin kafam gercekten çok bulanık... Hayatımda bana bir kez dahi olsun kötü davranan bir insana artik hayatimda tahammul edemiyorum... surekli eksilerini goruyorum... ve bunu surekli ic sesimle tartışıyorum.. sanki sen mukemmel bir insanmisin seninde hatan kusurun var diyorum... ve bana unutamadigim kotulugu yapan insanlari asla ama asla affedemiyorum... kinim öfkem o insana karşı gecmiyor... yani ben hırsımı ve kinimi yenemiyorum yenemedigim icin o kisi bana iyilik yapsada guleryuzlu davranamiyorum.. o kisi o zamandan itibaren bende bitmis oluyor.. bazen ic sesime yine ic sesimle cvp veriyorum... surekli tartısıyorum artık kendini yen diye bazen kinim merhametimin bile önüne geciyor... artik sabredemiyorum... bunlari anca arkadas ortami olursa yada ailecek oturursak cikariyorum kafamdan... yoksa yalniz kaldigimda bu dusuncelerleyim... yani bana ne oluyor diyorum bazen sen bu kadar ince fikirli dusunrn bir insan degildin diyorum yada o insana karsi cikmayacak tartismalarin on hazirligini kuruyorum kafamda. şöyle derse böyle derim gibi gibi... şu son bir ayda o kadar cok yasadim ki şu yukarda anlattigim durumlari bunu esime de actim... dedim ben vazgecemiyorum huyumdan... ben degismek istiyorum ama yapamiyorum bir yandan kinimi de seviyorum esimde manevi anlamda kendime yuklenmem gerektigini soyluyor bunun icin... yani hırsım sırf ezilmemek ve kendimi ezdirmemek icin surekli... cok uzun oldu ama anlatabildim mi bilmiyorum okuyanlara simdiden tesekkurler bir ic döküs de varsayabilirsiniz

Bazen sayili bi kac insana karsi bende de ayni sey oluyor. Diyecegim laflari falan dusunuyorum ortada bisey yokken sonra bunlara hic gerek yok boyle olunca ben bunlari diyince degismeyecek karsimdaki bunu anlayamicak diye dusunup kendimi sakinlestiriyorum. Nefes alip rahatliyorum. Yani hic bisey yapamazsam bile bi kahve iciyorum. Gercekten hic gerek yok degmicek insanlara can sıkmak.

sırıtamıyorum... mutluymus gibi davranamiyorum cunku o insanla ayni ortamda olmaktan mutlu degilim tediriginim surekli bir laf sokacaksa hazirlikli olmam lazimmis gibi geliyor

ama bunu bazilari cok iyi yapabildigi icin ben soguk olarak kabul ediiliyorim ki oyleyim zaten

yapamiyorum eskisi gibi samimi olamiyorum.. her an beni nereden vuracak diye bir temkin olusuyor... cok cok can ciger biri olmam lazim bir anda eskiye donmek icin ama samimi olmam icin ufak bir korginlik falan olmali yanj

Vallahi billahi bende öyleyim insan kendinden yorulurmu yorulur kinim öfkem nefretim var doluyum ama bana yanlış yapan özellikle nankörlük yapan insanlara karşı boşa değil yani ama unutsam bıraksam dusunmesem rahatlicam belki ama yapamıyorum. inanin yalnız degilsiniz kendimden usandım.

Bu bende de var. Birinden soğuduysam yanlışını gördüysem ne yaparsa yapsın tekrar eskisi gibi olamıyorum olmak da istemiyorum. Bana yapılan şeyleri unutmak istemiyorum