Bende evlenip Doğu şehrine geldim, kimsemiz yok. Kafa yapıma uygun kimselerle de tanışmadım. Bana çok farklı geliyor buradakiler. Sizin de bahsettiğiniz gibi zıtlıklar çok fazla. O kadar yalnızım ki kafayı yeme derecesine geldim, boğuluyorum. hiç ama hiç arkadaşım yok iş bulamıyorum pandemi var memlekete bile gitmiyorum o kadar berbat bir haldeyim ki sizi çok iyi anlıyorum mümkünse gidin oradan pişman olmazsınız en azından yeni başlangıç size iyi gelecektir. inşallah bende gönlüme göre bi yerde yaşarım tabi o zamana kadar tımarhanelik olmazsam

Yakında gideceğim de işte hemen gidemiyorum ki, öğrenciyim zaten işim yok maddiyatım yok. Her istediğimde gidemem ki, bunda hiç başka yerde yaşamamış olmamın da etkisi var tabii. Siz de eşinizle konuşsanız orada kalmanızı gerektirecek herhangi zorunlu bir durum yoksa başka şehre taşınsanız? Mutlu değilseniz alışamadıysanız orada yaşamanızın bir anlamı yok sonuçta. muhtesemgatsby wubba lubba dub

Çocukluğumdan beri yaşadığım şehirde bende mutlu değilim. Tek isteğim başka küçük bir yere taşınmak. Hatta planlarımı da yapmıştım ama maddi anlamda zorluk cektigim için olmuyor Eşim gitmek istemiyor. Kızım gidelim diyor. Ben gitmek istiyorum. mutlu olmadığım yerde, şehirde yaşamak bütün enerjimi bitirdi. Aynalara bakmiyorum. disari çıkmıyorum. sadece pazar ve market. Aksama kadar mutsuzum. sabaha kadar uyumuyorum. Esim olmasa maddiyata da bakmadan gitmek isterdim.

Birkaç aya gideceğim umarım. Sadece çok korkuyorum ya aksilik olursa ya geri dönme durumum olursa diye.

Benim arkadaşım Antalya'da yaşıyordu. Ailesine ait parfümerileri vardı. Onu işletiyordu. Naif, sessiz bir çocuktu. Antalya'dan inanılmaz nefret ediyordu. Nefret ettiği tam olarak Antalya mıydı ailesiyle beraber yaşamak mıydı bilmiyorum? Onda sosyal fobide vardı. İlk önce bunun için tedavi gördü. En son duyduğum çok istediği İstanbul'a tanışmış. Kendi hayatını kurmuş, mutluymuş. imkanınız olursa Başka şehre taşınmayı deneyin. Ben son 20 senede 3 şehirde yaşadım. Hepsinde adapte oldum, karalar bağlamadım ama en çok istanbul'da mutluydum.

Teşekkürler. Sorunu yanlış şeye yöneltiyor olabilirsin diyorsunuz sanırım. Ben de bunu düşündüm aslında ama şu anda hayatımdan çıkarabileceğim bana zarar veren biri yok. Yine de biraz daha kafa yoracağım ama bu dediğinize.

Korkma hiç, bişey olmaz insallah

İyi günler herkese. Uzun olacak o yüzden şimdiden kusura bakmayın, iç dökme yazısı bu. Bu konuyu şu an açmayı düşünmüyordum ama artık çıkmaza girdiğimi hissediyorum. Başlıktan da anlaşılacağı gibi yaşadığım şehirde hiç mutlu değilim. Şehir ismi vermek istemiyorum ama gerçekten burada bunalıyorum. Nefes bile alamamaya başladım artık. Görüşleri, hayata bakış açıları benimkinden tamamen farklı insanlarla yaşıyorum. Arkadaş çevresi, ilişkiler, muhatap olduğum insanların hepsi benim çok zıttım. Karakter olarak demiyorum çünkü karakter olarak zaten diğer insanlara pek benzemem, o yüzden bu konuda şikayetçi de olamam. Düşünce yapısı olarak herkes benim çok çok zıttım. İnternet ortamından, başka şehirlerden başka ülkelerden arkadaş edinmeye başladım artık. Eminim bu konuyu belki de haklı olarak farklı yorumlayan olacaktır o yüzden baştan söylüyorum, bu birilerini küçümseme, ben çok coolum çok zekiyim ondan bunlar yeaaa gibi bir trip değil. Konu birilerinin daha iyi ya da daha kötü olması değil. Konu aşırı farklılık. Bana çok normal gelen bir şey onlara anormal gelir, bana çok anormal gelen bir şey onlara çok sıradan gelir. Hep böyle. Anlaşabildiğim insanlar da yok değil tabii ama sık muhatap olduğum neredeyse herkesten bir şey anlamıyorum, onlar da benden anlamıyorlardır. Mental sağlığım özellikle son yıllarda bu konu yüzünden çok etkilendi. Bazen durduk yere gün boyu sürekli ağlıyorum. Kendi kendime bir şeylere kızıyorum. Ortada bir şey yokken mutsuz oluyorum. Sonra da geçiyor umut dolu oluyorum. Ama artık olumsuz duygular iyice sıklaşmaya başladı. Aşık olmuyorum , sürekli sağlıksız ilişkilere bulaşıyorum. Sağlıksız tavırlar sergiliyorum.5 yıl önce yaşanan bir olayı aklıma getirip üzülüyorum. Evden dışarı artık çok az çıkıyorum. Onda da çoğunlukla istemeye istemeye, aynaya bakmaktan utanıyorum kendime de hiç bakmıyorum. Öz bakımımı bile zar zor yapıyorum. Kusma fobimi anksiyetemi zaten biliyorsunuz ama onun bu konuyla bir alakası yok. Tabii ki bu kadar problemin tek sorumlusu mutsuz olduğum bir yerde yaşamak değil, benim gibi olup da hayatından zevk alabilen insanlar da var. Sorunun bende olduğunu da biliyorum. Benim anlatmak istediğim şey mutsuz olduğum bir yerin beni bu kadar kötü etkilemesi ve başa çıkamıyor oluşum. Çok daha büyük sıkıntıları olan insanlar var, bunlar biraz şımarıklık gibi gelebilir normaldir. Ben de daha büyük sorunlar yaşadım. Her şeyin anlamını yitirdiği zamanlarım da oldu. Genel olarak rahat büyüsem de gerçek sıkıntının ne olduğunu da biliyorum. Ama böyle yaşamak da kolay değil, o yüzden kimseden bu sorunumu küçümsememesini rica ediyorum. Umarım kendimi anlatabilmişimdir. Benimki gibi bir hayat veya süreç yaşayan var mı merak ediyorum. Ben yakında bu şehirden gideceğim, ama aklımda hep "Ya bir aksilik olursa" düşüncesi var. Çünkü geri dönme ihtimalimiz de var. Sadece internetle nefes alabiliyorum artık, bir de doktorun verdiği bütün gün uyutan antidepresanla. Bazen panik atağı bile özlüyorum bu derin hisler yüzünden. Beni bu düşüncelerden ve gerçeklerden biraz olsun uzaklaştırıyor diye. Bilmiyorum hayat görüşü ve bakış açısı farklılığı gerçekten bu kadar zorlayıcı mı yoksa ben mi çok abartıyorum? Abarttığım bariz belli ama bu kadar etkileneceğimi hiç düşünmemiştim. İşin garibi doğduğumdan beri de aynı şehirde yaşıyorum. Ona rağmen böyle hissediyorum. Bitti bu kadardı. Okuduysanız teşekkürler, okumadıysanız da bu siteyi kuran kişiye teşekkürler. İç dökecek bir yerimizin olması güzel bir şey.

Sizi daha mutlu eden bir yere taşınmanıza sevindim. Demek ki orayla frekansınız tutmamış. Ben illa birinde sorun olması gerektiğini düşünmüyorum. Yakında umarım taşınacağım. 20 yıl burada yaşadım ilk kez başka şehirde yaşayacağım umarım bir aksilik olmaz. Üniversite sınavına bile sırf şehir değiştirmek için hazırlanıyordum. Başaramasaydım hep burada kalmak zorunda kalırdım.

Umarım her şey gönlünüzce olur O

Bence de iyi yapmışsınız. Para mutluluğu getirir ama bir yere kadar. Ben de olur da hep burada kalmak zorunda kalırsam sonum intihar olur herhalde. Çünkü ne çok fazla arkadaşlık ne evlilik mümkün benim için burada. Büyük konuşmayayım tabii ama tam olarak böyle hissediyorum. Bir yandan da yediğim kaba pisliyormuşum gibi düşünüp kötü hissediyorum ama durum bu. Şu an nerede yaşıyorsunuz özel olmazsa?

Teşekkür ederim güzel yorumunuz için:) Yorumlardan anladığım kadarıyla o kadar da abartmıyormuşum yaşanılan yer insanı gerçekten etkiliyormuş.

Teşekkürler. Taşınacağım, şu an değil ama az kaldı. Hemen her istediğimde taşınamıyorum ki öğrenciyim maddiyat yok iş yok. Ben de şehirden değil de insanlarıyla ortak noktam olmamasından bunalıyorum. Ortak ilgi alanı bile bulamıyorum, gittikleri yerlerden dahi zevk alamıyorum. Çok uyumsuzum.

Bir ara ben de bu şekilde düşünüyordum. Hatta ciddi olarak buraları terk etmeyi planladım. Nerede yaşayabiliriz, tayin durumu vs. Her şeyi araştırıyordum gece gündüz. Hiç ama hiç bilmediğimiz bir yeri düşünüyordum. Sonra farklı bir problemim oldu, psikolojik destek almaya başladım. O arada anladım ki asıl sorun yaşadığım yer değil, bana zarar veren biriymiş. O kişiyi hayatımdan çıkarınca biraz düzelmeye başladım. Bir de bu yönden bakabilirsiniz isterseniz.

Ben istanbul'dayken yaşadıklarınızı yaşadım. Yaşadığım semtteki insanların çoğu bana başka dünyadanmış gibi geliyordu.. Gerçekten mutsuzdum, markete bile gitmek işkence gibi geliyordu. Bu kadar suratsız, mutsuz, iletişim kuramayan insanlar bir araya toplanmış olamazdı.. Selam vermeyen komşular, evime girip çıkana karışmalar, kolay gelsin dediğimde teşekkür dahi etmeyen kasiyerler.. Atandım şehir değiştirdim o kadar mutluyum ki.. Komşuculuk oynayayım ev oturmasına gidip gelelim kafasında biri değilim ama komşularım en azından kapımı çalıp tuz istiyor, kek getiriyor, ne bileyim hal hatır soruyor. İşe başladım iş arkadaşlarım sıcak, enerjik, sohbet ediyoruz, hadi şuraya gidelim diyoruz. Anladım ki sorun bende değilmiş, ben kendimi sorguluyordum demek ben yabaniyim diyordum. O yüzden kendinizi çok hırpalamadan şehir değiştirin, o zaman anlarsınız sizde mi sorun yoksa gerçekten yaşadığınız çevrede mi..

Teşekkür ederim siz de hep mutlu olursunuz umarım Tabii ki tayinli meslekler gerçekten zor

Orası öyle

Teşekkürler, ha diyince de gidilmiyor ki işte Ama yakında ayrılacağım umarım bir aksilik olmaz

Sizi o kadar iyi anlıyorum ki. 18 yaşımda bir şehire taşınmıştık. Gel gör ki insanlar 2000li yılları görselerde kafaları 1950lerde kalmış bir ildi. Neymiş efenim benden başka sokakta elinde telefon olan biri yokmuş. Neymiş efenim bir erkeğe adres nasıl sorulurmuş. Kafede kahvenin yanında nasıl sigara içilirmiş. O şehire tramvay gelmişti ama adamlar aldıkları 5 kiloluk yağlarıda yan koltuklarına koyuyorlardı. Teyze çeker misiniz oturayım dediğimde kös kös bakıyorlardı 6 ay dayanabildim sonra caağnıııımmm izmirime geri döndüm.

Aynen beni anlatmışsınız ben de bu durumdayım.

Teşekkür ederim Hadi hayırlısı

Çok iyi yapmışsınız. Ben İç Anadolu'da değilim ama oraya yakın bir yerdeyim

Hayırlısı

Uyum sağlama konusuna ben de anlam veremiyorum. Hadi ona alışılır yine ama konuşabileceğin anlaşabileceğin sana uygun kimseyi bulamamak çok zor. Ben 20 senedir buradayım. Tayin döneminde en azından 3-5 sene kalıp gidiyorsunuz diye tahmin ediyorum. Bir de az çok gittiğiniz yerin nasıl olduğunu bilerek gidersiniz. Asosyallik konusu vs pek önemli değil benim için. İstanbul dışında tüm şehirler sıkıcı zaten.

Evet iç anadolunun gelişmiş bir şehiriydi. Ama orda onca kalabalığın ortasında yalnız olduğumu hissediyordum. Aileme siz burda kalın ben babanannemin yanına gidiyorum deyip çıktım. Onlarda arkamdan mecbur geldiler. Pişman değilim yine olsa yine yaparım. . push ;

Ben şu an İzmir'de yaşıyorum ama önceden yaşadığımız yeri pek sevmezdim. Orada doğup büyüdüm ve ayrılışım biraz kötü oldu ondan mıdır bilmiyorum gitmek istemiyorum şu an bile. Okullar açılacak gibi duruyor biraz daha sıkın dişinizi. Umarım gittiğiniz yerde çok mutlu olursunuz.

Evet oralardayım. Doğru tabii aktivite de yoktur küçük yerlerde. Ama benim derdim o değil, zaten İstanbul'u yaşamak için sevmem ben sakinliği severim ama beni zorlayan şey fikir ve görüş ayrılıkları. Farklı dünyaların insanıyız derler ya aynen o durum işte. Yanında nefes alabildiğim 2-3 insan var onlarla da sürekli görüşemiyorum. Zaten insanların takıldığı yerlerden de ben pek keyif almıyorum. Çoğunlukla erkek kaçıyorum eve. Bunu bende ya da onlarda bir sorun olduğu için söylemiyorum, keşke herkes kendine göre insanlarla karşılaşabilse.

Bu arada bu durum doğduğumdan beri böyle değildi. Son yıllarda, benim görüşlerim ve bakış açım oturmaya başladığında arttı bütün bunlar.

Sizi iyi anlıyorum, ben de yaşadığım şehirden uzaklaşmak istiyorm, ama benim yaşadığım şehir büyük güzel metropol bir şehir, buna rağmen gitmek istiyorum, ben şehirden değil içindekilerden kaçmak istiyorum aslında yoksa bu şehri çok seviyorum, eşimin ailesinin gelenekçi halleri beni deli ediyor, ben geleneklere göre yasayamiyorum ve onların beklentilerini karşılayamıyorum, bu yüzden tayinle gitmek istiyorum biran önce...

Ortak noktamiz var aslinda ben de memnun degilim, biktim ruh emicilerden.

Aynı duyguları paylaşıyoruz, gitme şansınız varsa gidin, ben de tayin istiyorm..

Evet aslında benim demek istediğim de şehrin kendisi değil insanlarıyla ortak noktamın olmayışı. Yoksa şehir her yerde şehir kiminin sokakları düzeni daha gelişmiştir kiminin az gelişmiştir vs. Bunlar çok önemli değil. Burada hayat görüşlerim oturdukça insan ilişkilerim zedelenmeye başladı.

Bu yorumu biraz geç gördüm. Sokakta elinde telefon olayını bana da söylüyorlar Tramvay geldiğine göre yine az çok gelişmiş bir şehir.

Evet, arkadaş bulamamak kötü ve bunu defalarca yaşamak daha kötü. Tayinin hem güzel, hem zor şu açıdan, sürekli bir yerlere adapte olmaya çalışıyorsunuz. Gideceğimiz yerler bize seçenek sunulur kötünün iyisini seçeriz. Bilerek gitsekte çoğu kez isteyerek gitmiyoruz. İnşallah Allah gönlünüze göre versin

Biz bu duyguları her tayin dönemi yaşıyoruz. Malesef 2. Tayine kadar değiştirme şansıda yok, olmayınca sürekli bitkin ve enerjim düşük oluyor. Bulunduğum yere uyma konusuna karşıyım çünkü mutsuz oluyorum. Hal böyle olunca ben, çevreme açık açık "Ben buyum, siz o sunuz" herkes yerini bilsin ve ilişkimiz zedelenmesin dedim. Önceleri davranışlarım, giyimim, sosyal yaşamamım garip gelse bile artık benimsediler. Bazen asi olmak lazım. Tek sıkıntı dar alanda paslaşıyoruz. Şehir başlı başına asosyal. Napalım, kismetse seneye tayin inşallah. . push ;

Hiçbir şey benim mutluluğumdan önemli değil der çeker giderdim. Bir insan kendine bu kötülüğü yapmamalı. Orada yaşamak mutsuz ediyorsa fırsatlar oluşturun kendinize ve uzaklaşın, bir an önce. Ruh sağlığınızı böyle olumsuz etkileyen bir yerde kalmak intihar gibi bir şey, çok geçmiş olsun, çok kolay gelsin.

Ben de yaşadığım şehri sevmiyorum. Eş durumundan geldim istemeye istemeye sanırım onun çok büyük bi etkisi oldu. Bu durumla başa çıkmayınca psikolojik destek aldım. Psikoloğun da tavsiyesi üzerine bulunduğum şehirde kendimi mutlu edecek aktiviteler yapmaya başladım yeni yerleri görmeye çalıştım eşimle çocuklarımla bana burayı mutlu hatırlatacak anılar biriktirmeye çalıştım. Hala seviyorum diyemem ama en azından ilk geldiğim zamanki gibi bir nefret etmiyorum. Muytu olmuyorum belki ama mutsuz olmamayı öğrendim :)