Adama niye güvendin ki? Adam hiç bir umut vermemiş ki anlattıklarına göre seni zaten istememiş. M

Ona olan bu geçemeyen öfkemin asıl sebebi duygularımla oynaması da değil, mesele ona güvenip vazgeçtiklerim ve göze aldıklarım. Ben hissettiğin öfkenin, aslında ona değil; kendine yönelik olduğunu sanıyorum. Çünkü o kişi sana açıkca Ne zaman sorsam ben sana karşı birşey hissetmiyorum der yalanlardı. böyle demiş olmasına rağmen, sen o kişinin sana karşı davranışlarından sevgi anlamında iyi yorumlarda bulunmuşsun. Sana hiç bir zaman sözlü olarak, seni sevdiğini-aşık olduğunu söylememiş. Taa o zamanlar arkana bakmadan yürüyüp iletişimi kesmiş olman gerekirdi. Uzun süre kendini sevdirmek için çabalamışsın. Oysa kendisine güveni tam, kendisine değer veren, kendisini seven bir kadın bunları yapmazdı. Kendi içinde gizli gizli değersizleştirilmiş olma duygusu yaşıyorsun. Ve bu değersizleştirilmeye izin veren de bizzat kendinsin. İşte hissettiğin öfke, o kişiye değil, aslında kendine yönelik. O kişiye istediğin kadar bağır, çağır, küfür et vs vs, hissettiğin öfke ASLA geçmez. Ama oturup kendinle yüzleş. Hatalarını gör ve bunları benimse. Kendine, bundan sonrası için söz ver; bundan böyle sadece beğenildiğimi, sevildiğimi bildiğim, bunları bana veren kişilerle birlikte olacağım, de. Ve öyle yap. Ayrıca hala o kişiyle hesaplaşma isteklerinin var olmaya devam etmesi de, henüz kendini irdelemediğini gösteriyor. Artık bunu yapma. Saçma bir şekilde yıllarını harcama. M

Sözle umut vermedi doğru, ama davranışlarıyla çok umut verdi. Sürekli kafamı karıştırıp durdu, ne zaman ondan uzaklaşsam bir şekilde beni yine kendine bağladı. Laale Aşikardır Zat-ı

Yanlış yapmışsın. Açıkça seni istemediğini söyleyen adamdan hızla uzaklaşman gerekirdi. M

Hayır tabii ki, bir insanı umursamıyor gözükmek ona verilen en büyük cezadır. En doğrusunu yapmışsın, bağırsan çağırsan bu kadar dokunmaz, beni paylaşamıyor diye bir tarafı kalkardı. Ama bitmiş gitmiş bir şeyin ardından 1,5 yıl sonra bile zaman harcamak çok saçmaa. M

Evet çok yanlış yaptığımın farkındayım, şu an olsa öyle yapardım. Normalde mantıklı bir insanım. Ama aşkın gözü körmüş gerçekten. Mantıklı düşünemedim o zamanlar. Hiçbiri değil ama doğum günümde yaptığı şey çok ağırdı. Gerçek yüzünü geç gördüm. B

Yanlış anlama da kendi kendine gelin güvey olmuşsun. Bağırsan, kızsan da kendini gülünç duruma düşürürsün.

Ona sadece demek istediğim oyunlarını yalanlarını yüzüne vurmaktı. Beni silmişsin. İyi yapmışsın. Doğum günümdeki saçmalıktan sonra ben de böyle birşey bekliyordum demek istedim. Bu kez oyuna gelenin kendi olduğunu bilsin istedim. Bir kendisi akıllı ya. Asıl mesele gitmesi, aldatması falan da değil aslında. Ona olan bu geçemeyen öfkemin asıl sebebi duygularımla oynaması da değil, mesele ona güvenip vazgeçtiklerim ve göze aldıklarım. Ona güvenmenin bedelini ağır ödedim ve hala da ödüyorum. Buna işim ve kariyer planlarım da dahil. Kimseye bel bağlamamayı geç olsa da öğrendim. Laale Aşikardır Zat-ı

Uzun mesafe ilişkisiydi bizimkisi, ama sevgili değildik. Daha doğrusu birbirini seven ama bir türlü kavuşamayan iki insandık, ya da ben öyle sandım yıllarca. Bir insana üç kere bizim aramızdaki ilişki ne diye sorulur mu, ben sordum. Ne zaman sorsam ben sana karşı birşey hissetmiyorum der yalanlardı. Yanlış anladığıma ikna olup ondan uzaklaşmaya çalışsam bir şekilde kendine bağladı beni. Ama yalan söylediğinden o kadar emindim ki kopamadım ondan, çünkü tüm davranışları beni sevdiğini gösteriyordu. Başlarda sevmekten korktuğu için böyle davrandığını, ya da mesafelerden dolayı ciddi bir ilişki istemediğini düşünmüştüm. Meğer hepsi bir oyunmuş çok sonra öğrendim. Doğum günümden önce Türkiye'ye geldiğini öğrendim. Ben sanıyorum ki doğum günümde bir mesaj atacak, nerdesin diyecek. Meğerse onun benim için başka planları varmış. Doğum günümde bir başka kızın vidyosunu paylaşıp kızı kalpler içine alıp bugün onun günü yazdı. O gün anladım ne kadar zalim bir oyunun içinde olduğumu. Bu kez yanılan sen olacaksın dedim içimden. Beklediğinin aksine görmemiş, umursamamış gibi davrandım. Bir de üstüne üstük içim kan ağlarken mutlu mesut paylaşımlar yaptım. Benden isyan içerikli paylaşımlar, mesajlar beklerken benim umursamaz davranmamın onu sinirlendireceğini ve bu tepkisizliğime tepki vereceğini biliyordum. Nitekim öyle de oldu. Bir ay sonra sildi beni sosyal medya hesabından. O gün kafamda ne soru işareti kaldı ne birşey. Sadece onu iyi sandığım için ve onca zaman beklediğim için kızdım kendime. Tek yaptığım telefon numarasını silmek oldu, ne bir mesaj ne de başka birşey. Avaz avaz sustum adeta. Bir şeyler yazmak geldi içimden ama bir türlü yazamadım. Hem zaten ona da bir yalan bulurdu. Vicdanı zayıf olan için kolay yalan söylemek ne de olsa. Sonra öğrendim ki evlenmiş o kızla ve eminim o kız bilmiyor hiçbir şeyi. Bir buçuk sene geçti yaşananların üzerinden. Şu an ona karşı sevgim bitti, aşkım bitti, hatta merhamet bile duymuyorum artık ama ne yaparsam yapayım kalbim soğumuyor. Bir de onun karısıyla hayatına mutlu mesut devam ettiğini düşündükçe iyice canım acıyor. Söyleyecek onca şeyim varken neden sustum bilmiyorum, ama şu an boğuyor beni sustuklarım. Ona mesaj atmak, bağırmak çağırmak istiyorum. Sizce yanlış mı yapmışım susarak? Laale Aşikardır Zat-ı