Yazdıklarından anlıyorum ki hem çok anlayışlı hem de çok saygılı birisin. İnsan olarak iyi biri olduğun yazma şeklinden belli maşallah öncelikle sana. Kendini sevmen kendinin farkında olman her şeyden önce geliyor. Ve bunu ben daha senin şu olaylara bakış açından diyorsam sende daha ne cevherler vardır onu da sen çok iyi biliyorsun. Onu dışarı çıkar ve güzel bir eğitimle ayaklarını sağlam bas. Anneni ne zaman mutlu görürsün biliyor musun? Mezuniyetinde ve ilk maaşını aldığında aldığın tatlı ile :) birilerine zorluk yapan insanların da geçmişleri pek parlak değil ondan kendi kabahatlerini başkalarına bağırarak kapatmaya çalışırlar. En güzel şey farkındalık ve sen bunu bilen bir insansın ve emin ol bu farkındalık iyi niyet şu insanlığın %70 de yok çok kıymetli senin içindeki insanlık duygusu bunu hiç kaybetme. Ve güzel bir okul yerleşme bilgini de bizimlw paylaş merakla bekliyorum. İyi ki varsın iyi ki senin gibi kalbi temiz insanlar var. Kendini sev ve güzel bir eğitimle ayaklarının üstüne öyle bir bas ki herkes önünde saygı duymak dışında bir şey yapamasın. Sevgiler

Okuuu! Nolur, lütfen sık dişini oku. Senin bu hayattan kurtulabilmenin tek şansı üniyi kazanıp, okumak için gitmen! Annenin sorumluluğunu at üzerinden! Yalvarırım! Bu kısır döngüyü anca kendine güvenerek, bu günlerin sayılı gün olduğunu sürekli tekrarlayıp kendine güç vererek, okuyarak kendi hayatını kurman! Annenin bu hayatı yaşaması sadece ve sadece kendi seçeneği! Onunda çok seçeneği var ama istemiyor. Belki sen gidersen, o da silkelenir. Veya ne bilim, sen okuyup, biryerlere varınca annene farklı destek olabilirsin. Ama lütfen kır zincirlerini! Kendini ve hayatını kurtarmalısın! Bunu kendine borçlusun! Kendi ayaklarının üzerinde dikilince kimseye makyajın, kıyafetin için hesap vermek zorunda kalmazsın. Babanda olsa sana hakaret etmeye, eziyet etmeye hakkı yok. Oku ve kurtar kendini!

Boş ver bunları annen babanı sevmiş baban bilmemneymiş. Sana ne bundan? önünde sınavın var. 19 yıl dinlemişsin bir sene dinleme bunları. Gerçekten dram yapma. Hayatının ileriki dönemlerinde zaten ne yaşayacağını bilmiyorsun. Ben okul birincisi il birincisiydim, hep annemi ailemi mutlu etmeye çalışırdım ama her şeyden kendimi sorumlu hissederdim. Annem babam tartışırdı sürekli, annem babamı kötüler ben babama kızarım, soğuk davranırım falan. Çocukluğumdan beri anneannemden onun annesinden başlayarak acılı Türk filmleri hikayesi gibi hep saçma sapan hikayeler dinledim. Yok dedem öksüzmüş, yok anneannemin annesi erken ölmüş. Yok annem kayınvalidemden çok çekmiş. Hala da her seferinde aynı şeyleri tekrar tekrar dinlemek zorunda bırakılırım. Ne oldu? Benim hayatım mahvoldu gereksiz yere. Şimdi evli olunca görüyorum. Şimdi ben üzülsem gidip çocuğuma yetiştirmezdim. Onu düşünürdüm. Hiç bir insan ebeveyn mükemmel değil. Bunu kabul edip değiştiremeyeceğin şeyleri görmezden geleceksin. Her aklına geldiğinde ben bu bilgiyle ne yapayım diye sesli sesli konuş? Ee şimdi bunu hatırladım ne işime yarayacak? Matematik sorusunu bu hatıra ile mi çözeceğim? Bu tekniği dene yoksa bir düşünceden girer babandaki vitamine dönersin

Koca insanlar, bu saatten sonra değişmezler. Artık kendini düşün. Onlardan bir beklentin olmasın, okuyup kendini kurtarmaya bak.

Canım hayat maalesef seni genç yaşında çok büyük acılarla sınamış... ama hayatta hiçbir acı kalıcı değil... gelecekte iyi bir yaşantın olması için mutlaka üniversite oku... Annene babana gelince elbette bir evlat olarak onlar için üzülmen çok normal ancak şunu da unutma bu dünyada herkesin bir hayatı var o yüzden lütfen bu süreçte kendine çok yüklenme...

Yeni üye olduğum için siteyi pek anlayamadım. Mesajlarınıza ayrı ayrı cevap vermeyi çok isterdim ama sanırım yapamadım :) Yazan herkese çok teşekkür ederim şu konuya açıklık getirmek isterim. Annem şuan ilaç tedavisi görüyor. Bosanirsa sağlık güvencesi olmadigindan dolayı ilaçlarını alamaz ve çok pahalı ilaçlar onları ödeyemez. Annemin babası maalesef erken yaşta vefat etmiş, çocuk yaşta evlenmiş ve gurbete gitmiş. Beni en yakın arkadaşı olarak gördüğü için tüm dertlerini anlattığını düşünüyorum. Annanem bile kendine zar zor bakıyordu. Annem babamı bosayip annaneme yük olmak istememiş ve korkmuş da zaten. Çünkü evlendikten hemen sonra çocukları olmuş. Annanem ve babam farklı şehirlerde yaşadıkları için ve babam bizi birakmayacagindan dolayi annem de başka bir şehire giderek bizi geride bırakmak istememiştir. Aklına dahi getirdiğini sanmıyorum:) en büyük üzüntüm annemin bunları yaşarken ki çaresizliği sanırım. Umarım çok mutlu olduğu günleri de görebilirim. Hepinize tekrardan çok teşekkür ederim iyi ki varsınız

Bence artik ne annenizi ne babanizi dusunun. sadece kendinizi ve kardesinizi dusunun. calisin, universiteye girin, kardesinize destek olun. Annenizi dusunmeyin cunku o kendi tercihlerini yasiyor. kardesiniz icin guclu olun ve kendinizi anne-babanizdan kurtarin. bu uzun bir yol. iyi sanslar.. M mugeert

Bu arada baban anneni sevmez Karı kız kovalar ama annenden boşanmaz çünkü elden ayaktan düşünce bakacak biri lazım

canim benim, oncelikle en once kendini dusunmelisin. annen kocaman bir kadin, muhtemelen hala da genc, babandan bosanabilirdi ama bunu secmemis, bunun yukunu sen cekmek zorunda degilsin. anneni ve babasi korumak zorunda degilsin. bir an once universiteye gidip onlardan uzaklasmaya bak..

Kütüphaneye iznim yok maalesef:/ genellikle evdeyim ve sürekli dediğiniz gibi kendimi desiyorum. Önüne de gecemiyorum bu durumun. Çok haklısınız teşekkür ederim

Seni sevgiyle kucakliyorum sonuna kadar okudum taciz ve agir hastaliklar haric hepsini birebir yasadim. Alkol alan annesine siddet gosteren bie babanin evladi olarak catisi yillarca au akitan o soguk odalarda mutfakta yemek yapmaya calisan bizi mutlu etmeye calisan annem icin bir an once buyumeyi hedefledim. lise bitti benim universite oldu ama annem kardesini kaybetmisti psikoloji yerlerdeydi asla kimse kaldiramazdi. okul yerine bir ise basladim. evet okumadim ama Allah bir kac sene sonra yuru ya kulum dedi. Benle kardesim buyudukce yaş aldikca annecigimize gozumuz gibi baktik babami canim ka dar severim ama hat hut diye diye sakayla karisik laf soka soka duzelttik. aradan on uc sene gecti. Simdi kardesine izinsiz gidemeyen annem cantasni koluna takar ben kardesime gidiyorum alisveris yapacagiz diyip kalmaya gider. Babama para birak kuafore gidicem ordan kizimla yemek yemege gidicez der. Babam birsey diyecek olsa ikimiz birden lafi agzina tikariz. Evimizi yaptrdik tabi bunlar benim ise girmem ve kardesimin buyumesiyle oldu. Babam hayir eve ne gerek var masraf etmeyin dedikce inadina yaptik yaptikcada para bizim degilmi biz yaptiriyoruz dedikce susturduk. simdi ideal baba ideal eş. aldigini eve getiririr. Herseyi ustumuze yapti canini istesek canini verir. Ama bil bakalim ne oldu. Biricik kizi kansere yakalandi... O yuzden sen annenle babani birak. Kendi sagligina ve kardesine bak. Ben herseyi duzelttim herkes mutlu. Ama ben hastalandim. sukur atlatali bir sene oldu. Ama acilarin tarifi yok bilirsin. Sana cok uzuldum ama karsimda olsan kucaklarim. lutfen ama ozelden ama normalden hep yaz. Rabbim tez zamanda babacigini cennete sizide huzura kavustursun. Duzelmeyen duzelmiyor. Sana ve kardesine omur ve sans versin

Annen senin onu bukadar dusunmeni haketmiyor annen babani degil oncelikle çocuklarını cok sevmeliydi ve dusunmeliydi annenizin ebeveyni degilsiniz ona karsi bir sorumlulugunuz yok. Asil onun size karai sorumlulugu var ve o bunlrin hicbirini yapmamis. Bir sene disinizi sıkın calisin ve nereyi kzanirsaniz kazanin gidin hem calisir hem okursunuz ailenizi ozellikle babanizi gerekirse silin atin siz kuvvetli olunki ilerde kardesinizi yaniniza alirsiniz annene karsi vicdan yapma kendini kurtarmaya calis

Psikolojik destek alman lazım hayatından iyi gelmeyen arkadaş vs varsa çıkar sona doğru okuyamadım pskolojik tedavine devam et sınavın kolay değil tek yolun ayakların üzerinde durabilmek bunu sakın unutma okulunu kazan mesleğini eline al çokta ne olcak diye düşünmemeye çalış

İnşallah canım sen de yapacaksın inanıyorum Bunca sorumluluğu alabilecek güçte olan her şeyi yapar. Yeter ki artık kendin için çabala başkaları için değil

Canim benim yaşadıklarina çok üzüldüm. Annen babani boşamayarak en çok sana haksızlık etmiş. Hayat tercihlerden ibaret ve annen seçimini yapmis. Sira Sende. Üniversiteyi kazan, mümkünse farkli bir şehirde olsun ve kaçarak uzaklaş. Psikolojik yardım mutlaka almalısın. Kendine bir yol çiz ve arkana bakma.

Psikoloğa gideceksin reçete almazsan tanı kodu girilmezse zaten sisteme işlenmez. Özel bir yere gideceksin C cipssever Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Psikolojik destek alamıyorum, sicilime işlerse istediğim meslek de sorun oluyor maalesef çok teşekkür ederim C cipssever Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Çok üzüldüm bu bitirişe.. Annen babandan sevgi dilenirken size ne yaptığını farketseydi keşke.. Sen akıllı, güçlü bir kızsın. Anneni yüreklendir babamsız yaşayabiliriz diyerek. Belki bir gün onun sevgi kırıntısına harcamaz hayatinizi. Ama sen kendini bırakmamalısın. Okumaktan vazgeçme. Annen istemedikten sonra ona yardım edemezsin ama kardeşinin umudu sensin.

Ah kuzum benim ne yükler yüklemişler sana, okurken yüreğim burkuldu, lütfen pes etme sen çok güçlü ve zeki bir kızsın yazdıklarından ve kendini ne kadar güzel ifade ettiğinden anladım hemencecik, emin ol ki ben de kolay şeyler yaşamadım, geçmişte bunalımlar, intihar girişimim bile olmuştu, o dönemler insan kendini dipsiz bir kuyuda görüyor ve asla çıkabileceğini düşünemiyorsun, anne babası ayrı ve hayatin yükü altında ezilen, kardeşlerine annelik yapmaya çalışan küçük bir kız çocuğuydum, hamdolsun ki güçlü bir kızdım hayatın tüm kötülüklerine ve zorluğuna karşın sadece eğitime, okumaya sığındım, şimdi meslek sahibi evli bir kadınım, kendime göre bir eş seçtim ve tüm seçimlerimi iyi kötü ben bilerek ve isteyerek yaptım iyisi ve kötüsü ile, asla başkasının benim için seçtiği hayatı yaşamayı kabul etmedim ve yıllar önce birisi gelip bana bugünümü anlatsa asla inanmazdım, anlatacak çok şey var ama burası herseyi anlatabilecegimiz bir yer değil, dimdik dur ve herşeye rağmen oku, kendini geliştir ve asla durma, annen ve babanın seni daha fazla aşağı çekmesine izin verme! Kendini düşün ve eğitime odaklan, gerekirse bir yurda yerleş, açılmak veya kapanmak hickimse seni yargılayamaz ailen bile.. Umarım birgün bu yazdıklarını tebessüm ederek hatırlarsın zira ben yaşadıklarımı buruk bir tebessüm ve gururla hatırlıyorum, unutma sen çok zeki ve güçlü bir kızsın

Anne ve babam birbirlerini böyle kabul etmişler. Onların ilişkilerini sen de bu şekilde kabul et. Normal şartlarda ayrılmaları çocuklar için daha iyi ama anladığım kadaryla biraz gelenekçi, muhafazakar bır aileye sahipsin. Sakın yanlış anlama bunu yargilamiyorum. Hepimizin ailesinde var bu durum. Bunu düşünmekten uzaklaş ve kendi basarina odaklan. Kimbilir senin başarın onların da birbirlerine yakınlaşmasını sağlar.. Oscarcollerde Ben gurbette değilim. Gurbet benim içimde Anneler

Aslında görücü usulü, annem istememiş babam peşine düşmüş. Büyükler de evlendirmis

Özel Psikolog için verebilecek param yok maalesef. :) Dershane kütüphaneleri veya normal kütüphanelere babam pek sıcak bakmıyor. Çünkü kendime ait bir odam var ve bunu degerlendirmemi istiyor. Tavsiyeleriniz için teşekkür ederim

Çalışma etüt salonları var, belediye kütüphaneleri var birine cüzi miktarla eşya bedava girilebiliyor. Evde çalışmayın. Dershaneye gidin C cipssever Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Durumuna çok üzüldüm gerçekten ben de zor lise dönemleri geçirdim ama bu dönemin sonunda annemi de babamı da hastalıktan kaybettim. 5 yaşında ve 16 yaşında iki kardeşim vardı, ikimiz de ufaklığa bakarak yaşadık. 18 ken oldu bunlar şuan 25 yaşındayım. O yüzden seni anlayan biri olduğumu bilerek oku. Kötü bir ailede yetişmenin vebali büyüktür, ama ilerde çok artısını göreceksin çünkü seni hiçbir şey korkutmayacak geleceğinde. Ben neler gördüm diyeceksin her zorluğu atlatacak gücün olacak. Yapman gereken belli. Senin de ufak bir kardeşin varmış. Annen de baban da vakti gelince ölecek olan o ufağa olacak. O gün geldiğinde eğitimin mesleğin olacak ki ayakta kalabilesin. Annene üzülmen normal ama annen kendi bencilliğinden aşkından seni unutmuş. Çocukluğunu mahvetmişler bunu toparlarsın ama okuman gereken yaşta okuyup iş güç edinmezsen toparlayamazsın. Seni biriyle evlendirirler sen de kurtulurum en azından der razi olursun bu gidişle, çocukluğun gibi gençliğini de heba ederler. Senin kendini yetiştirip okuman ayaklarının üzerinde durman gerekir ki sana verilmeyen güzel hayatı sen kurabilesin. Ne yaparsan yap üniversiteyi kazan. Gerekirse yine aynı şehirde olsun mümkünse de uzakta, ama oku meslek edin. Ben öyle yaptım kendimi de kardeşimi de kurtardım kötü bir gelecekten. Allah sabır versin

Annen gibi kadınlar çok var Sövüyor adam ama canım kocam diye peşinde Annen iflah olmaz Umarım biraz kendini düşünüp acilen okul kazanıp part time iş burs vs bulup özgürlük kazanırsın

Bütün bunlar annenin o mağara adamını sevip evlenmesinden oldu. Ah ah

Anneniz de en az babanız kadar berbat. Hatta daha kötü. Hayatınızı mahvetmelerine izin vermeyin. İstediğiniz şeyler bencilce değil. Aileniz çocuk sahibi olmaması gereken berbat bir aile.

Aslında bir çok kişi yazmış ve baya da eski bir süreç ancak temelde sen bu aile de ebeveyn rolünü üstlenmiş ve kendi çocuk rolünü de anne ve babana vermişsin bilerek değil tabi ki hayatta rollerimiz olur ancak senin anne ve baban yetişkin olsalarda aslında çocuk kalmışlar senden onların yerine onların hayatlarını yaşamış ve sorumluluk almışsın. Ölüm sadece seni bu hayattan alır ve götürür ancak senin yaşayacağın güzel bir yaşam ve sen olarak, ne istiyorsan yapacağın bir ömür var bu nedenle hedeflerine odaklan iyi bir okul oku, eline mesleğini al ve kendin için yaşayamadıklarını yaşa, bence herkes isterse bunu yapabilir ki seni bu kadar sınava tabi tutan yaşam bence sana en güzel hediyeyi verir. Sadece kendini düşün, annen ve baban yetişkin onlar kendilerini düşünür ve kendilerini koruyabilirler ama sen kendi hayatına odaklan yolun aydınlık olsun M

Ben çok teşekkür ederim tekrardan, kendimi çok daha iyi ve başarabilir, ümitli hissediyorum. Çok sağolun

Berbat ebeveyinleriniz var, herşeylerinde yanlarında olmuşsunuz, ölümden dönmüşler yinede teşekkür, minnet hak getire. Kendinizi sevin, zaman tanıyın, zor süreçten geçtiniz yikilmadiniz kendinizle gurur duyun. Onlardan, kimseden artık ilgi, sevgi, anlayış beklemeyin. Kendinize güvenin, inanın, ve kurtulun herkesi, herşeyi geride bırakıp okuyup, size ait bir hayat kurun. Her kim olursa olsun ruh emicilerden uzak durun...

Bencede uzaklasman en iyisi. Kendi hayatini kurmalisin. Annem herseyi sana yansitmis anneni seviyor olabilirsin ama katlanmak zorunda degilsin. Umarim her sey duzelir. Yazini okuyunca üzüldüm. Sinavina odaklan sen birde psikolojik destek al mutlaka yasadiklarin kolay degil. D ddia

Havlayan kopek isirmaz diye bir soz var. Baban annene hic bir sey yapmaz, yapsa yapardi simdiye kadar. Evli kalmak annenin tercihi. Artik onun icin daha fazla fedakarlik yapma. Sen onun annesi degilsin ama anneligi sen yapmissin hep. Artik anneni babani duyma, gorme, sadece kendini derslerine ver. Iyi bir universite kazan ve hayatini kurtar. Onunde aylar var. Zamaninda iyi bir ogrenciydim yazmissin, demekki altyapin var ve isteyince yapabilirsin. Bundan sonraki hedefin sadece ama sadece sinavi kazanmak olsun.

canim ya ne olur uzme kendini senle gurur duymalari gerek ama malesef herkes ana baba olamiyor lutfen oku kurtar kendini. yoksa bunlarla isin zor. kafani topla oku. cok iyi yerlere gelirsin ins.

Teşekkür ederim

Kimsenin hayatını annen bile olsa değiştiremezsin.. sihirli cubugumuz yok bizim! yük taşımaktan vazgec. ailen, annen, baban kendi kaderlerinin direksiyonuna geçmişler sen sadece aynı arabada seyahat ediyorsun. ve birey olarak varsın, kiymetlisin.. bir ablan olarak kendi fikrim bu. kendinin de var olduğunu, genç olduğunu unutma. intiharmis oymuş buymuş gelmesin aklına da diline de. hayat daha senin için kollarını yeni açmış. yasaaa ve çok mutlu ol lütfen A

ebeveynlerin dusunulmeyi ya da fedakarligi hak etmiyorlar. odana kapan, sinavina iyice hazirlan ve kendini kurtarmanin yoluna bak. neresi olursa, hangi sehir olursa git oku. okurken calisirsin, 4 senede degil 5 senede bitirirsin ama okul senelerinde de calismis oldugun icin is bulman kolaylasir. nasil bir seyin icinde oldugunun farkinda degilsin, ailen maalesef sana hic acimamis...

Annenin ve babanın ilişkisi onların problemi. Sen bunu değiştiremez ve iyileştirmezsin. Sen babanın ve annenin ilişkisinde annene karşı destek olmak gibi bir görev üstlenmemelisin. Baban anneni öldürecek olsa zaten yapardı. İkisi de problemli. Senin hayatının en önemli zamanları şimdi. Aile problemlerini geride bırak ve önüne bak. Yaşadığın hiç bir şey senin başarınla, sınava hazırlığın için bir bahane değil. Bunları sınavı geçip öğrenim görürken halledersin. Şimdi sürekli evde olduğun için saha çok bigbang patlamasından tüm olayları düşünüp, kafanda kurup, portakalda vitaminken yaşadıklarını hatırlıyorsun ve sürekli hayatından çıkamayacağını düşünüyorsun ama aslında hiç öyle değil. Bir nefes bir gayretle bir bölüme girip tatilden tatile eve gideceksin veya en azından meşgul olacaksın. Allah annene babana uzun ömür, sana kolaylıklar versin. Hayatta önceliğin şu an sensin. Herkesten önce senin kendine sorumluluğun var, gerisi boş. Şimdi sen çok zengin olsan da annen babanı, baban anneni boşamaz. Böyle alışmışlar. Saygı duy, deşme, okul kütüphanesi veya dershanede gece geç saatlere kadar çalış ve kazan.

İlk olarak uzun bir konu olacak çünkü yaşadıklarımı, hissettiklerimi düzgünce açıklamak istiyorum. Ben 19 yaşında bir öğrenciyim sınava hazırlanıyorum. Öğrencilik hayatım çok başarılıydı, ders çalışmayı severdim ve çok azimliydim. Güzel de bir lise kazandım fakat hayatım bir an da tepetaklak oldu. Sizden ricam beni yargılamadan bu yazıklarımı okumanız olacak. Annem kendimi bildim bileli hastaydı ve babama aşıktı. Babam ise tam tersi annemi sevmez ve aşırı sinirlidir. Anneme çok kötü şeyler yaşattı ve yaşatıyor. Aralarında 17 yaş var farkı var. Annemle 18 yaşında evlenmiş annem daha çocuk, kendisi de melek gibi bir insandır babamın yaptıklarına hep boyun eğmiş. Bu bizi özellikle de beni çok kötü etkilemişti. Annem babamı çok seviyor ve her kavga ettiklerinde babam anneme ağza alınmayacak küfürler ediyor, annem de tüm gün ağlayıp dertlerini, babamın ona yaşattıklarını gelip bana anlatıyordu. Bu durum ben 7 yaşlarındayken başladı, o zamanlar küçüktüm akıl edemiyordum ama annemin derdini kendime daha çok dert edip içime atarak büyüdüm. Küçükken tacize uğradım, zorbalık yaşadım, dışlandım ama hiçbirini gidip de anneme anlatamadım zaten sorunları vardı ben de hep içimde yaşamayı tercih ettim. Aşırı sessiz ve olgun bir çocukluk geçirdim, babam da sürekli kıyas yapardı Afrikada su bulamayan çocuklar bile senden daha mutludur diye. Ortaokul da bu durum tam tersi oldu çünkü başarılıydım, öz güven kazanmıştım popülerde bir kızdım. Arkadaşlarımla çok eğlenirdik dolu dolu geçmişti yıllarım. Her neyse konu çocukluğum değil. Ben liseye geçince annem kansere yakalandı, hayatımın en kötü zamanları o zaman başladı. Annem her zaman erkeklerin bana baktığını ve ne zaman tesettüre gireceğimi sorardı. Bu durum ben 12 yaşlarındayken başladı ve anneme hep liseye geçince derdim. Liseye geçmeden de annemin isteğiyle kapandım fakat o zamanlar istediğim bir şey olmadığını fark ettim. Gittiğim lise de hocalar tarafından bile zorbalık gördüm, arkadaşlarım tarafından küçümseniyordum bu durum öz güven kaybına yol açtı. Mutlu değildim, annemin hastalığı için sürekli kendimi gülmeye zorluyordum. Her işe koşmaya çalışıyordum okulda annemi düşünmekten dersleri dinleyemez oldum çünkü annem benim canımdı. Ona bir şey olursa diye deli gibi korkuyordum. O ara babam trafik kazası geçirdi eve gelince yüzünü bile zorla tanımıştım, babam tam atlattı derken annemin hastalığı ağır ameliyat geçirmesine neden oldu. Tuvalette saatlerce annemin başında beklerdim okuldan gelince pansumanlarını yapardım, üstünü giydiririm yıkardım da. O yüzden kendime ayırabileceğim çok zaman olmuyordu. Ameliyatın zor dönemlerini atlattık derken yine hastaneye yatırıldı. O zamanlar yemekleri temizliği neredeyse her şeyi ben yapıyordum derslere vaktim ve psikolojim yetmiyordu. Annemle babamın arası zaten hiçbir zaman iyi olmadı hem onların kavgaları okul dersler annemin hastalığı beni çok yıprattı. Sürekli bugünleri atlatacağız diye teselli veriyordum kendime. Bu sefer de babam hastalandı ve kanserden şüphelendiler, hastanede yattı. Beraber hastane bahçesinde ağladığımız günü hiç unutamıyorum. Her şey üst üste geliyordu ve ben çok zorlanıyordum. Babam felç geçirdi bunun için annemi suçladı. Annem kemoterapi alırken babam yürüyemiyordu bile. Evin alışverişi de bana kaldı farkında olmadan çok sorumluluk aldım. Babam tam atlattı derken koronaya yakalandı ve entübe olarak hastane de yattı. Doktorlar yaşama olasılığı yok kefeni hazırlayın dediler ve ben annem ile 6 yaşındaki kız kardeşimle günlerce babamın ölüm haberini bekledik. Dışarı çıkamıyorduk eve kimseyi almıyorduk. Babam ölmedi çok şükür ama ben o zaman ruhen daha fazla kaldıramadığımı öldüğümü hissediyordum. Babam eve gelince eskisinden de beter oldu. Annemle kavga etmedikleri gün kalmadı. Annemi bir çok kez namussuzlukla suçladı. gibi ağır küfürleri daha da arttırdı. Hep araya giriyordum fakat bir gün anneme sandalyeyle vurduğunu düşünüp babamı ittim ve ağzıma geleni söyledim saygı çerçevemden çıkmayarak. Beni evlatlıktan reddetti ve evden kovdu. 2 ay boyunca benimle konuşmadı, 18. yaş günümü sözlü olarak bile kutlamadı. Günler böyle geçti. Ben bu arada açılmak istediğimi sürekli dile getirdim ve babamın namussuz gibi ithamlarına rağmen açıldım. Çünkü tesettüre girmek de büyük bir sorumluluk ama onu doğru düzgün taşıyabilmek daha büyük bir sorumluluktu ve ben maalesef yapamadım. Sınav senem geldi. Herkesin beklentisi büyük, güzel bir liseden mezunum. Fakat sınav sonucum berbat geldi ve ben mezuna kaldım. Mezun senemde dershaneye gittim ve büyük bir zaman kaybıydı. Annemler mezuna bıraktığım için bana çok sinirliydi ve arkamda desteklerini çoğu zaman hissedemedim. Arkadaşlarımla kıyaslandım . Ben mezuna kaldığım için kendimi zaten berbat hissediyordum ve babam bir gün yanına çağırdı. Ben de mezunluk hakkında konuşacağız sanarken, babam konuyu yaptığım makyaja getirdi ve bana şunları söyledi. Boya yapan kadınlara günü birlik teklifler gelir. O an şoka girdim, kendisi annem gibi bir kadını boyalı kadınlar için geride bırakırdı. Kendisini bir çok kez +18 şeyler izlerken yakaladım ve iğrenç şeylerdi. İngilizce bilmemesine verdiğim için sineye çektim. Annem destek olur diye düşünürken, aldığım tshirt için bir gün babamı aşırı dolduruşa getirip üstüme saldı. Senin yolun yol değil gibi ağır ithamlara yine maruz kaldım. Mezun senemde keşke zamanında bencil olsaydım da derslerimi ailemin önüne koysaydım diye diye geçirdim. Psilolojik olarak 6 yılın yükü vardı üzerimde ve ben daha fazla dayanamadım. Ders çalışamıyordum okuduğumu anlamıyordum zaten lise hayatım da hiç ders çalışmamıştım ve 2. kez mezuna kaldım. Artık mutluluk yaşama sevinci gibi duyguları hissedemiyorum. En son ne zaman içten güldüğümü hatırlamıyorum. Akşam saat 6 da eve geldim diye babamın bas bas bağırıp dışarı çıkmamı yasaklamasına dayanamıyorum. Evde anneme olan davranışlarına artık daha fazla katlanamıyorum. Hastalıkların peşimizi bırakmamasına daha fazla sessiz kalamıyorum. Derslerimin yoluna girmemesine, babamın annemi bıçaklamakla ettiği tehditlere, bana olan davranışlarına, bir mont için babama yıllarca dil dökmeye, kitap parası isterken ezilip büzülmeye, stresten kafamda oluşan yaralara, stresten 10 kg vermeme dayanamıyorum. Mutlu olmak istiyorum ama olmuyor. Hayatında ki tek derdinin sevdiği ama daha önce konuşmadığı bir çocuğun ona yüz vermemesinden dolayı hayatını kendine zehir eden arkadaşımın yeterince çabalamıyorsun diyerek annesi vefat eden bir arkadaşının örneğini verip beni kendime suçlu hissettiren arkadaşıma dayanamıyorum. Ben artık yapamıyorum. Çok sıkıldım yaşamaktan, hayattan. Yıllar içinde oluşan majör deprosyona anksiyeteye ve sinir krizlerine dayanamıyorum. Arkadaşlarım okuyup başka bir şehire git hayatını en azından sen kurtar diyorlar ama annemi babamın yanında bırakıp gidemiyorum, ona zarar vermesinden deli gibi korkuyorum. Gitmezsem de üni yıllarımın bu şekilde geçeceğini biliyorum. Sürekli babamın annemi öldürürken evden kovarken görüyorum ve ben bu gibi düşünceleri gün içinde saatlerce hayal ediyorum kendimi durduramıyorum. Bir çok kez intiharı denedim ama annemle kardeşimi geride bırakmaya onları bunu yaşatmaya hakkım olmadığı için vazgeçtim. Ben ne yapayım artık bilmiyorum lütfen yardım edin. Hayatımı nasıl geri alabilirim? Annemi ne zaman mutlu görebilirim? Babam annemi sever mi, annem çok istiyor da :') buraya kadar okuduğunuz için teşekkür ederim. Yakında 20. yaşıma giricem umarım 2023 ve sonrası hepimiz için çok çok güzel olur. Kendinize iyi bakın

Çok çok teşekkür ederim :) inşallah kendi aileniz de hiç görmediğiniz mutluluklari yaşarsınız bir ömür boyu sizin kadar güçlü olabilmek dileğiyle

Kötüyü düşünüp kendine çekme güzel geleceğini düşün ve dualar et. Senin elinden sadece bu kadarı gelir zaten bu zamana kadar fazlasıyla yapmışsın kendini suçlu hissetme artık. Allah bir an önce babana akıl fikir versin. Evinize huzur ve sağlık versin inşallah. Kocaman sarılıyorum. Inşallah hayallerinden bile güzel bir okulu kazanıp çok mutlu

30a gelince dersin keşke bencil olsaydım diye de iş işten geçer. Herkesin birtakım sorunları var. Çözüm %100 fedakarlık değil. Akışa bırak bazı şeyleri N NauNau Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik İptali tek ayak

Çok güçlü birisiniz. İnşallah istediğim yeri kazanırım. İyi ki varsınız, inşallah bir ömür kardesinizle çok mutlu olursunuz ablacım C cipssever Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik