çok güzel ifade etmşşin ark ım, deneme yılı çok mantıklı, bunu ben de düşündm, ama beynm ruhum başa kayıyor, ısrarları, ankarayı uzun vadede denememesi, bi kaç ay orda kalıp da herşeyi ordaki evime göre satın alıp da son dönemde gidicem die tuttrması, h. sonu tatilnden emin olmadan beni getrmesi ve ben söyledm 'şirketle şartları iice konuş' die ama hallederz dedi ama edemiyor işte ve beni zorla getrdiği için bu zaman verme toleransı gösteremiyorum. içim buraya gelip de bunca ay sıkıntı çekmş olmamı sindiremiyor. ayrılmak niyetnde de değilm. bu beni çok daha yaralar. psikiyatriste gidip saknleştirici bi ilaç uyku verici bişeyler alayım diyorum buna sebep olacak şartları yaşattığı için de kızıyorum eşime CakmaLaraCroft Evimin

bana eşinin nereli olduğunu söylesydin yorumlarımla yardmcı olmaya çalışırdım. Z zlmm artık

Benim de ailemden 12 saat uzağa istanbul' gitme ihtimalim var evlilik için. Ben de böyle pişman olurum diye korkuyorum..

eşinize olan kızgınlığınızı bir kenara bırakmalısınız ilk önce yoksa bu olaylarla hayatta başa çıkamazsınız... apartmanınızda yaşıtınız kimse yok mu onlarla gün yapmayı deneseniz eşinizin akrabalarında kafa dengi birileriyle buluşup bi cafeye felan gitseniz siz kendinizi çok fazla kapatmışsınız ve bu yüzden boğuluyorsunuz alternatifler sunmuyorsunuz kendinize... benim eşimde haftasonu çalışır akşamda 9 dan önce eve gelmez sıkıldıgımı dile getirince akşamları çıkar bi yemek yer bi yerlerde otururuz sizde köyde felan yaşamıyorsunuz herhalde bi sinema bi cafe felan gidebilirsiniz ilk önce böyle küçük şeylerle mutlu olmayı deneyin yoksa siz psikolojik olarak çok kötü bi yöne doğru gidiyorsunuz... girlinred

eşim bu cuma ameliyat olcak horlama için. ya aman allahım diyorum en çok korktuuğu şeydr bu hastane işleri ama olay o kadar büyüdü ki dün gidip randevu aldı. bi kaç defa gttk dr a zayflaması gerekiyrdu. zayıflayamıyor ona da kzıyorum. sen destek ol diyor ne sorun olsa. diyorum ben ben değilm gücüm yok dr a götrdm zayflamaı bekledk sen ciddiye almalısın artık diyorum. iki öğün aç dursa ya da tutsa kendini 3. de abartıyor. o da çok stresli kilo verememesi çok da abes değil ama benm herşeym normaldi ben herşeye hazrdm başından beri hep onun cihetndeki problemler beni zorlayınca ben de problem çıkarıyorum elmde olmadan. ciddi boyutta horluyor. ki benm de uykum hassatr ikisi birleşti ve büyük sorun. ökz altında buzağı aramak demeyelim de heveslerm hayallarm hepsi kursağımda kaldı. evlenicem artık düzenli hayat geçş derken evlilkle birlkte hayatm alt üst. daha çok çaba harcama noktasndaym herşey ama herşey için. herşeymzde mutlaka bi sorun yaşıyorz gibi artık. en normal yaşanılası şeyler bile zoraki elde edeceğim konumda bu evlklkte. ama kmse kötü niyetli değil kimse kötü değil ama ikmz de artık çok üzgn ve yorgunz. o da yetersz hissettkçe geriliyor ve beni sabrsz ve doyumsuz diye nitelendiriyor. doyacak bişey yaşayamadık ki N

canım eşin cabalamış ama sen hiç çabalamamışsın ki, beni doyuramadı, güzel bi ortam hazırlamadı diyosun bunlar tek taraflımı sence. üstelik eşin devlet dairesinde nasıl sana güzel ortam hazırlasın, elinde olan bişeyde değil beraber yatamıyor olmanız bile bu sebebten olamaz, başka sorunlarınız var bence, ben açıkcası evlendin ve pişman olduğunu düşündüm bunu kendine yediremediğin için böyle bahaneler arıyor olabilirsin üstelik sen memursun onun işi daha zor, haftasonları bile çalışıyormuş bence eşine eziyet ediyorsun gereksiz yere kin güdüyorsun ona yazdıklarına bakılırsa ankarada aynı maaşa sahip başka iş bul ona, belki o zaman kabul eder

arklar ben h. sonu gelecek yine yalnz kalıcam die korkuyorum. ne gibi bi fedakarlık yapıcam ben bu evlilk için, sürekli kendime bi uğraş çabası, oylanacak bişeyler bulma çabası için de mi olayım. evlenmeden öncekinden daha yalnızm şimdi. ben eşim için geldm buraya. kendime ark lar edineym bi meşgale bulayım derdine düşmem gerektiiği kanısında olan çok insan var. eşimden hariç kendime meşgale bulma çabasndan nefret ediyorum. kabullenemiyorum... yaaa bi plan bi plan bi h. sonu planı, artık planı da geçtm eşmle bi kahvaltı bi kıkırdama bi sallana sallana evde pijamalarla film izleme kahve içme vs vs... yok nerde... en masum istekler bunlar. h. sonu çalşıyor aynı h. içi mesaisi gibi. o da çaresz ama gelmeden anlaşmalı değilmydi şirketle. pazar tatil olacak sabret sabret diyor, dediği vakt geldi geçti, şirket yan çizdi diyor şimdi de. bu şehre geldm 10 gün tayn için olan iznimi evde ağlaya ağlaya geçrdm. o işteydi. ark bi fikir vern çok bunalımdayım. eşim bana pozitf yaklaşsa da aklım h. sonların da hep, gece uyuyabilecekmiyiz de hep. bu arada ameliyat olma askıya alındı... N

merhaba ben bi kaç aylık evliyim, nişanlıyken eşim memleketini bırakıp benm yaşadığım ankaray geldi orda özel sektörde iyi bi işe girdi, memleketiindeki iş de çok iyiyidi maaşı daha yüksekti ama doğunun küçk illerlnden biriydi ve ben düzenimi bozmak istemedi. geldi ama işi pek sevmedi şehr dışına gönderiyorlardı vs. ama zaten memur olcaktı sınavlara çalışcaktı. ama ne olduysa düğüne bi kaç ay kala oldu, eşim tuttrdu memlekte gidelim ordaki işim daha iyi her akşam eve gelebilecem hem senn aşlene de yakın benm ailem de orda bize yardımcı olurlar vs vs. ama ben zaten ankarada tek başıma yaşayan düzenli bi hayatı çok güzel bi işi olan biriym kimseye bu saatten sonra ihitiyacm yok gelmişiz 30 yaşına. halledemiicez mi aile olabilmeyi ki benm ankarada akrabalarım çevrem de var. asla istemedm bu küçük yere gelmeyi ama eşimden ayrılmak da istemedm. ailesnn hiç kzı yok. bana çok heveslendiler ama ben herşeyden herkesten soğudm bu olay yüzünden. neyse düğünden sonra ayrılığa dayanamadım ve onun ankarada çok mutsz olmasndan korktum ve tamm gelicem dedm ama zaten kendi memleketindeki işine başlamıştı. ben mecbur kaldım gtmeye. ağlaya ağlaya geldm resmen. düğünden sonra eşim memleketndeki işe geldi başladı ben orda yalnız kaldım. ama başlamasa başkasını alacaklardı. çok kötydü yeni evlisin eşini istiyorsun ve yannda olablmek için istemediğin biyerde yaşaman laızm. çalışıyorum zaten ankaradaki çalışma ortamını asla o ilde bulamadım. doğu zaten iletişimde zorlanıyorum hayattan soğudum eşimden soğudm eşim cmutesi pazar da çalışyor. bi ark ım bi akrbm yok. her hafta sonu evde tekm çıkıp gezeck biyer yok. hep yalnz tek ve sıkıntısını stresini atamayan durumdayım. iş yerim desen alışmak çok zor. ark yok kafa dengi yokbikaç atlık evliyim ama hiç bişey anlamadım eşime öfkemn her geçn gün büyüyor. ne yapsa da gözmde yok. bi araya gelebildiiimz kısıtlı vaktlerde tanıdık veya akr ziyareti veya ailesinie gitmemz gereken zmanlarda hep kavga ettk. hiç kimseyi görmek istemiyorm onun hiç kimsesine jest yapmk istemiyorum çünkü o beni mutlu edemedi. etmeye çalışyıro ama ben zorla gtrmiş olmasını kaldıramıyorum hala. içimde hep bi sinir var horluyor birlkte yatamıyoruz, h. sonları evde yalnızım, işte yalnızım, ona doyamadım. şehrde gezecek biyer yok. çok bunaldım lütfen bi fikir verin.. her gün kavga hergün kavga ediyoruz. çünkü o beni doyuramıyor. kaliteli vakt geçiremiyorz, kimnle paylaşşam sabır sabır sabır diyorlar... uykuları unuttum geceleri ağlıyorum o uyuyor, diyorum ben döneym ankaraya en azndan düzgn bi yerde yaşarım tayinmi geri alayım eşim de beni getirip de bana güzel bi ortam hazrlamadıının bedelini ödesn diyom ama gdersem en çok yıpranacak olan da benm her tartışmaızda olduu gibi. çok sinrlendiiğinde ya da üstüne gittiğimde tamm al tayinin git ben de 2 ayd abi gelrim yanına falan diyor. bu evlilk sürecm hep sabretmekle geçti benm ya da edememekle, kimsem yok eşmden başka burda onunla da kavgalı olup ve güzel vakt geçiremeynce çok yoruluyorum, işleri de çok yoğun onun((( Chess

benm durumumda elbette birileri vardır die düşünüoyrdum ama bunları duymak yalnız olmadığımı hissettiriyor. burası ayrıca eşimn memleketi, gidilecek gelinecek yerler, ziyaretler var bu da beni geriyor, annesi ilk zmanlar kadın gezmelerine falan götrme lafları çok etti, bi defa hevesi geçsn die birine gttm, iki gün sonra iş çıkışı yine bi yere gtme teklifinde bulundu. gitmedm, hiçbiyere de gitmiyorum. akrabaları harici, ailesi yüzünden de çok tartıştık, sizde öyle bi durum yoktur en azndan diye düşünüyorum. ama ilçe olması daha bi dezavantaj tabi. girlinred

rica ederim. umarım her şey yoluna girer ama zamanla olacak şeyler. ben de yeni evliyim ve büyük bir şehre geldi tayinimiz. eşimle sadece haftasonlarının bir günü denk geliyor tatillerimiz gerçi o da arada bir gelmiyor bile. 2 haftadan beri plan yapıyoruz ama gece telefon çalıyor eşim işe gidiyor. çok üzülüyorum birlikte zaman geçiremiyoruz diye. ama sevdiğim insanla evli olduğumu düşündükçe de mutlu oluyorum. işimde deseniz karakterime uygun bir arkadaşım yok. ama zamanla her şeyin düzeleceğine eminim umutluyum:)) sizinki de öyle olacak. ama kendini doldurma:)) kendine hobi edin. mesela doğudayken ben, hiç el becerim olmamasına rağmen tahta objeler boyamaya başladım. hatta eşime bir hediye yaptım acayip iyi gelmişti bana. tabi hayat hobilerle geçmiyor ama bir nefes alıp sağlıklı düşünmek için iyi bir mola. bi de işinin avantajını düşün. artık asla yapamayacağını düşündüğün noktada tayin isteyebilirsin yani iş kaygında yok. o yüzden elinden geleni yap. hala olmazsa şartları zorlayıp eşini ikna edip gidersin. ama ben düzeleceğine eminim nedense:)) N

Ben İzmirliyim.. İzmirde iyi bir semtte yaşıyordum ailemle... Eşim Eskişehirli.. İkimiz de ailelerimizden çok çok uzak bir şehirde Düzcedeyiz... Bu şehirde eşimden başka tanıdığım insan yoktu... Ve ikizlerime bakıyordum, tek başıma... Dağbaşında 4. kat, asansörsüz, konu komşusuz bir evdeydim... Akşamdan akşama sadece gördüğüm yetişkin insan eşimdi... Bunları yaşayacağımı biliyordum... Çok zorluklar çektim.. Memleketime en fazla yılda 2 kez gidebiliyordum... Nedir bunlara katlanmaya sebep biliyormusunuz...? Sadece sevgi... Şimdi çok şükür daha iyi bir mekanda oturuyoruz.. Kendi işimi de yapmaya başladım yavaş yavaş... Eşiniz çok fedakarlık yapmış ve elinden geleni de yapıyor... Farkındamısınız? Bence farkına varın bunun... Son düzenleyen: Moderatör: 22 Kasım 2012 seherrrvakti olacak

erkekler hep böyledir. evlenene kadar marsta bile yaşar ama evlenince memleketine dönmek ister

Herkesle samimi olmak zorunda değilsiniz. Aranıza mesafe koyun işinizi yapın, akşam da evinize gidin. Eve hobi olarak yapacağınız seyler alın; puzzle gibi film gibi onlarla oyalayın kendinizi. N

wildone özle mesaja izin vermedi site, daha yeni üyeyim, ilgine teşekkr ederim. eğer bu memleketten olanlar varsa rencide ediyormuşm gibi olmasn die söylemek istemiyorum şehiri. sonuçta ben beğenmiyorum. eşim de mühendis. ama biz kesn 1 yıl burdayız bence yıllık kira bedeli ödedk, biitnce de ev sahbi evi satıcak zaten. sonrasında kesn bu evden taşnmamız lazım da ben diyorum ki yıl doldurunca yani temmuzda çıkmamız lazım, o zman evi ank da tutalım ben de tayn almaya çalışayım, sen de bi kaç ay daha çalış, annesnde kalır, sonra istifa et gel, ocak gibi kpss ye hazrlanmaya başa. itiraz etmedi ama bizim bi günümüz diğerini tutmuyor, eşime annende kalırsn gibi demedim ama, kontrat bitince gidelm dedm dün ağlarken. bişey dmedi. müh alımları 2014 te olacakmış. 2 senede 1, sen ne iş yapıyorsun. sonundaoldu Nirvana Anneler

arkadaşım kusura bakma cevap vermedim, çünkü ili söylemek istemiyorum. buralı arkadaşlar ilin söylenmesnden hoşlanmayabilirler. N

evlilik tamamen farklı bir hayata adım atmak bence. insan bu süreçte hayatında daha fazla değişiklik yapmamalı ki evliliğe alışabilsin. siz hem evleniyorsunuz, hem şehir değiştiriyorsunuz, hem iş değiştiriyorsunuz hem de akraba değiştiriyorsunuz. sonuçta kendi akrabalarınızdan ayrılıp eşinizinkilerle bir araya geliyorsunuz.. işiniz baya zor. ben arkadaşların dediğine katılmıyorum şımarık olduğunuzu ya da abarttığınızı düşünmüyorum açıkçası. ama hemen pes etmeyin. sonuçta eşinizle aranızda probem yok. hep dış etkenler. bence problemlerinizi sıraya koyun. önce işinizde çevre edinin. ne de olsa en çok zamanı insan işinde geçirir. işinizde mutlu olursanız akşam da somurtmazsınız. ben de ilk görevimi bir doğu ilinde yaptım. kültürlerimiz çok farklıydı. zamanla kendime uygun arkadaşlar edinerek işteki sorunumu çözdüm. tavsiye ederim. daha sonra vedede pozitifleşeceksiniz eşinizin pozitif yaklaşımlarına sizde aynı içtenlikle cevap verin. ailesiyle aranıza çok mesafe koymayın. böylelikle kendi içinizdeki problemleri çözmüş olursunuz. bundan sonra ki adımları zaten eşinizle birlikte konuşarak atasınız. hem de evliliğiniz biraz daha oturmuş olur. sakın eşinize karşı kendinizi doldurmayın bu sizi daha çok üzer.. ne de olsa hayat arkadaşınız. bence her şey düzene girecek. N

Ailemden uzağa geldim diye ağlayan kaç gelin gördümde Hem iki aileye yakın hemde eşimin işi burda daha iyi ama ben bu şehri sevmedim diye ağlayanı yeni görüyorum Eşim beni mutlu etmeye çalışıyor ama benim ona sinirim her geçen gün büyüyor buraya getirdi diye demişsiniz.. Kabul etmeseydiniz kimse sizi slah zoruyla götüremezdi değil mi? Adamcağız sizi mutlu da etmeye çalışıyormuş üstelik yine.. Eşim horluyor birlikte yatamıyoruz kısmına şok oldum.. Benim eşim konuşuyor, bi kere ödüm koptu öyle böyle değil bildiğiniz sohbet tarzı ne desem cevap veriyor uyandı sandım ve tuzluk diye tutturmuştu ne tuzluğu dedim 'işte bu ya tuzluk dedi elinde tutup gösterdi yorganı' o an anladım uyku esnasında konuştuğunu besmele filan çektim.. Ama böyle bi sebepten ayrı yatmayı düşünmüyorum.. O ellerinde olarak ayptıkları birşey değil ki? Bence siz biraz şımarıksınız.. Eşinizi yeterince sevmiyorsunuz hatta.. Öyle olsa ne çarşı pazarın az olması ne de çevredekilerin şivesine takılıp neden bu şehirdeyiz yerine 'çok şükür sevdiğime kavuştum, ailemde yakınımda ' tarzında düşünürdünüz.. Elle tutulur birşey olsa herkes hak verirdi ancak tek küçük şehirde yaşayan da siz değilsiniz, tek eşi horlayanda.. Bunlar sorun edilecekse en başından evlenilmemeli bence..

ben farkındayım da eşim farkında değildi, ben söyleye söyleye gttk dr. a hem bana hem kendine zarar veriyor. bencillk değil de artık dayanamıyorum. gündz tek gece tek, h. sonu tek, eşmden başka da burda kimsem yok... Chess

maalesef öyle olmadı bizde. ilk başlardan ben farketmez diyordum çünkü eşm bu şehri sevmiyordu burdaki işini sevmiyordu. beni çok rahatlatıyordu. burdan kaçma derdndeydi nitekm geldi de ankaraya ya. sonra düğüne bikaç ay kala biz resmi nikah yaptık sonraki dönemde de eşim ısrarla ordan ayrılmak istediiini söyledi. tabi ki bu süreci kurguladıını düşnmüyorum ama nikahtan sonra çıktı bu şehr değiştrme meselesi. ilk bnaşlarda bana kıyamadıını beni buraya getrmek istemediiini söylemş ailesine ve herşeyi bırakıp gelmişti ank ya. keşke başta konuşulsaydı şehir meselesi ama bizim kisi öyle bişey olmadı. resmi nikahtan sonra da dönüşü var bu işin ama kolay değil tabi ki. sonuçta imza atıyorsun ve bütün ailen biliyor. o dönem gözüm kesmedi bitirmeyi. bi de iyi bi insan die gelemem ne olacaksa olsun diyemedm. ve geldim ama yolda ağlaya ağlaya geldm eşim gördü hepsini. çocuk gibi unuturm alışırım mı sandı hala kzııyorum... o yüzden belki de mecbur hatta çok mecbur olunmadıça resmi nikah düğüne kadar olmamalıymış... N

bi müddet izin alıp ankaraya gelin tatil yapın ve geri dönün belki iyi gelir N

siz evlenmiş ve pişmanlık yaşıyorsunuz. hatta kendi içinizde evliliği yarışa döndürmüşsünüz.. kim kazanacak yarısı! ank. gitme isteği, benim dediğim oldu sendromu gibi.. belli bir yaşa gelmiş ank düzeninizi oturttmussunuz tabi ki kolay değil. fakat ; bir öğrenci okula basladıgında bile ortama, arkadaslarına adapte olması, cevreyi benimsemesi zaman alır. sizin durumunuz da bunun gibi. niye kendinize zaman vermiyorsunuz? zamanla arkadaş edinir ve çevrenizi de oluşturursunuz. kendi kafanızla öyle kurmuşsunuz ki içten içe kendinizi yiyiyorsunuz ve tüm olumsuzlukları irdeliyorsunuz. eşinizin horlaması da ayrı yattıracak kadar mı? tedavi olmasını önerdiniz mi yoksa siz "öküz altında buzağı mı arıyorsunuz"? N

Daha çok para kazanmak için hafta sonlarıda çalışan bir eş. Para gani dimi ama hani nerde mutluluk.. Çok yanlış. Ankarada düşük maaşlı işi olsun sende çalışıyormuşsun ikinizin maaşı geçindirmez mi sizi? Hemde mutlu olursunuz. Yaşadığınız çok zor üzüldüm sizin adınıza. Eşinizin horlamasından falan rahatsız olmanız ona karşı sevginizin azaldığından o psikolojidesiniz çünkü.. Ben eşim horladığında gülümseyerek bakıyorum ona öpesim geliyor hatta öyle tatlı geliyor ki gözüme :) Eşiniz hergün sizi mutsuz depresyonda gördüğü halde neden inadından vazgeçmiyor anlamıyorum yazık değil mi size yıpratıyorsunuz kendinizi.. Umarım en kısa zamanda bir çıkar yol bulursunuz.. girlinred

Ankara'da mı tanıştınız? Eşinin memleketine hiç mi gidip bakmadın? Ah işte, önemli olan tek şey aşkımız, başka hiçbir şey önemli değil deniyor ama bal gibi önemli. Yaşın küçük değil, eğitimlisin, kendi başına yaşamış, hayat sorumluluğu bilen bir kadınsın. Nasıl böyle bir evlilik kararı aldın hayret. Evlilik kararından hala eminsen, ah vah etmeyi bırakıp harekete geçmeni öneririm. Önce eşini ikna etmeye çalış. İkna olmuyorsa, sen dön ve o şekilde deneyin. Olmuyorsa da olmuyordur. Sabırla olacak iş değil. Sabırla tek olacak olan, senin hevesinin ve yaşama sevincinin kaybı olur. O şekilde boyun büküp, mutsuz bir kadın olarak yaşar gidersin.

Merhaba, okuyunca yazdıklarını kendi iki yıl önce kendi yaşadıklarımı gördüm. ben de evlendikten 6 ay sonra çok sevdiğim bir şehri bırakıp eşim yanıma geldim. Çok ama çok mutsuz oldum ne işim ne arkadşaım vardı yeni şehirde. Ciddi bir depresyona girdim. Her ne kadar kendi kararımla gelmiş olsam da her gün mutsuzluktan ağlıyordum eşim işten geldiğinde sürekli mutsuz bir kadınla kalıyordu. Mutlu etmek için taklalar atıyordu ama ben depresyona saplanmıştım. Sonra yavaş yavaş kendimi toplamaya başladım bu tam 1i5 yılımı aldı ve o birbuçuk yıl boyunca tek düşüncem işsizliğim ve yaşadığım şehire olan nefretimdi. Ne evliliğimin mutluluğunu ne eşimle beraberliğimin tadını çıkarabildim. Sonra ben tam kendimi toparladım bu sefer eşim değişti. Baktım olmuyor bir çift terapisti buldum ona gitmeye başladık. Meğerse biz o birbuçuk yıl içimizde neler biriktirmişiz. Eşim mutsuzluğumdan kendini sorumlu tutmuş ve onu sevmediğimi düşünmüş halbuki eşimi çok seviyorum ama alışamadım işte. Neyse iki senedir o 1,5 yılın içimizde ve ilişkimizde açtığı yaraları sarmaya çalışıyoruz. Sana tavsiyem dönebiliyorsanız dönün sevdiğin şehre ama dönemiyorsanız bu depresyon döneminde mutlaka bir uzman desteği al. Ne kadar acı çektiğini anlayabiliyorum. Uzman desteği hem bu psikolojiden kurtulup güzellikleri görmene yardımcı olur hem de ilişkinizde hiç yoktan mutsuzluk yaratmamış olursunuz. Her durum ve koşulda mutlaka mutlu olacak şeyler vardır önemli olan onları bulabilmek. Bana özelden de yazabilirsin deneyimleri severek paylaşırım. N

birlkte bişeyler yapsak mutlu oluyorum, olmaya çalışıyorum. ama eşim genelde çalıştıı için h. sonları da dahil, birlkte paylaşımımz çok az ve ben hırçnlaşıyorum ister istemez. eşim 2 ayda bi gelirim i tehdt olarak söyledi daha erken gelemem dedi. ank da kalsak 10 gün şehr dışında olucam die kalmak istemedi zaten. benm gidp de onun bu işte kalması çok daha mantıksız yani. bana müsade etmesi de çok saçma geldi bana zaten. ama o sitemle söylene bi söz. ben tayn alıp gtsem o çok darılırdı hem de çooooooooook. ank yı bana terch ettn die. hem de herkes buna çok tepki gösteirr.

batılı olup doğuda yaşayan biri olarak yorum yazıyorum. seni çok iyi anlıyorum. doğuda yaşamak çok zor. yaşadığın yeri söyleseydin oranın kültür özellikleriyle yorumlarımla yardımcı olmaya calışırdım canım. çünkü doğunun her bölgesi farklı.

canım şimdi seni anladım 2. mesajında kendini daha iyi ifade etmişsin iknanın zararları, ikna etmek diye hep kitaplar çıkarırlar ya, ikna edilen zavallıyı hiç düşünmezler sen boş bulunup ikna oldun, sonrada pişman oldun ama iş işten geçmişti allahtan eşinde açık kapı var, yani uzun süreli değil diyormuş ama benim korktuğum nokta ya bu da seni oyalamak ikna etmek içinse çocuk dedinmi akan sular durur, hangi şehirdesin bilmiyorum ama bu kadar şikayet ettiğine göre kesinlikle ankarada çocuk yetiştirmek daha iyidir ben senin depresyonda olduğunu düşündüm, belkide bu deprsyondan kurtulsan daha farklı bakacaksın ya da çöküntü yaşamadan çözüme odaklanabileceksin neden depresyonda olduğunu düşündüm, sürekli ağlıyorsun bişeyden zevk almıyorsun, kimseyle görüşmek istemiyorsun yani bu sonsuza kadar gidemez, mutlaka doktora git ilaç kullanma diyenlere kulak asla, beyninde bi takım kimyasallar olması gerektiği gibi salgılanmıyorsa bunu mutluymuş gibi yaparak kendi kendine telkinle düzgün salgılanın hormonlarım diyerek çözemezsin, doktor ilaç verirse eğer kullan, iyileşince daha farklı bakacağına eminim EbOn2010 Kuş Yuvası Gibi Ev

ayrı odalarda yatınca çok yalnz hissediyorum uykuya geçemiyorum zaten. eşim ameliyat olacak bu cuma ben de hiç istemiyrm ameliyat olmasını ama dr ciddi dedi burun boğaz hepsi tıkalı. ben ameliyat konusundaki isteksizliğimi belli etmiicem çünkü cidden ne birlkte yatabiliyorum ne onsuz. bigün de gözlerimi pamuk gibi açıp yanmda onun olmasının hzurunu hissedip güne gülmsemek istiyorum. uykusuzluktan bayılıcam birgün...

Abboooooooooooo bacım bi dur bi sakinleş rahatla deriiiiiiiiiiin bi nefes al bu nasıl bi panik atak böyle dur bi dur accık kapat gözlerini bi yavaş nolmuş sana böyle o şehir bu şehir, kızları yok beni sevdiler aam ben onları sevdim mi, iletişim yok, adam horluyor, zayıflamıyor, ilgilenmiyor, hep yorgun uyuyor, ama çok çalışıyor, cicim ayları bitti, nikah olsamıydı olmasa daha mı iyiydi, ankara iyiydi burası küçük, ben gideyim ama o gelmez gelmezse gelmesin ama ben ona doymadım heveslerim hayallerim o da yıprandı yok ben çok yıprandım... bunlar bi girift sarmal sen daha tam olarak ne hissediyosun onu bile çözememişsin ki hangisi hangisini tetiklemş arkadaşım. ya kıslar sizde bi durun yok sen suçlusun yok o bu işler hep böyle falan falan tamam öylede bu taze gelin kayıplarda zati gitmeyin üstüneeeeee neredesin ben sana söyleyeyim arakadaş al kocişini doğru bi evlilik danışmanına önce sorun tam olarak ne onu bi bul. aman ne danışmanı deme sakın neleri çözdüklerini bi duysan aklın durur. Allah yardımcın olsun.. A

adamın horlamasından bile zevk alıyosun haa. sanıyorum bu gözü kapalı aşık olmak... horlama kısmını bilememde yatakta gözünü actıgında onun yanında oldugunu görmek dünyanın en mükemmel şeyi... ALLAH DAİM ETSİN... N

çok teşekkür ederim güzel fikirlerin için, hepinize teş ederim aslında. iş yerimden tatmn olabilir miyim bilmiyorum. zaten en çok geren şeylerden biri bu. iş yernde de umarım buluurm ama şu an burdaki birçook şey batıyor bana. çok kasılıyorm. benm en kötü huyum kendimi doldurşua getrmek ve bu işin mağduru gibi görmek aslında. herşey devam ederken eşimle aram bozuk olduğunda en çok çıkmaza giriyorum zaten. onunla iyi olmam lazım ama işte içten içe kızgınlıkalrım var. inş. düzelir dediğin gibi... bu kızgınlıklarımınn geçeceği günü sabırla bekliyorum... çocuk düşündüğüm günü, yan komşu gibi çocukla uğraşırken karı koca olarak kahkalarımızn yükseleceği günü sabırla beklemek sitiyorum... N

büyük bir şehirden küçük biryere alışmak çok zor bunu bende yaşadım ve inan alışılıyor yeterki iste ve önemli olan nerde diil kimle yaşadığın. bak ben şu anda ankarada yaşıyorum. bazen kalabalık trafik beni o kadar boğuyorki keşke küçük bir ilçede yaşasam diyorum. biraz eşini anlamaya çalış. orda aldığı para ankarada alacağıyla aynı olsa bile büyük şehir de masrafınız daha çok olur. orda birikim yapıp izin günlerinizde başka şehirlere gidebilirsiniz. büyük şehirlere gezmek için gitmek inan daha zevkli. bulunduğun yerden ziyade evliliğe alışamamış olabilirsin canım. biraz daha zaman ver kendine N

söylediklerimi dikkate almayacağını tahmin ederek yine de yazıyorum. bende seninle tamı tamına aynı durumdayım. ama eşimi öyle çok seviyorum ki.. onun için bu küçük ve sıkıcı şehirde kalmaktan bir kere bile pişman olmadım.. ha çok bunalıp ağladığım oldu, ama her seferinde o gelmeden toparlanıp kendime çeki düzen verdim.. hiç senin yüzünden demedim ona.. onun tüm çevresi burda. ailesine, akrabalarına sürekli yakınlarının taziyesine, doğumuna, mevlütüne gitmek zorunda kaldım ki bu ortamlar daha önce hiç bulunmadığım çok farklı bir kültüre ait.. dil problemi yaşıyorum bu şehirde.. eşimin işi mecburen burda ve işini çok seviyor. ben öğretmenim istediğim zaman burdan tayin isteyip gidebilirim. ama tek umrumda olan yuvamızın huzuru.. hayatta herşey istediğimiz, beklediğimiz şekilde gelişmeyebilir. önemli olan mevcut şartların içinde kendine huzurlu bir ortam yaratmak ki bu senin elinde.. sonuçta akşamları eşin evinize geliyor değil mi, size ait olan bir dört duvar var.. özeliniz var.. eşini yeterince sevmediğini düşündüm yazdıklarını okurken. neticede 30 yaşındasın küçük değilsin. ağlayıp sızlamak yerine mevcut şartların içinde kendini oyalayacak şeyler bulabilirsin. sanki ankarada hergün sinemaya tiyatroya mı gidiyordun her gün bi semte gezmeye mi gidiyordun. anladığım kadarıyla eşin uyumlu biri ve seninle geçinmeye gönlü var. ameliyat olmayı bile kabul etmiş.. biraz sabretsen, bu arada para da biriktirelirsiniz birkaç yıl içinde istediğiniz şartlarda istediğiniz şehirde yaşamak için fırsatlar çıkabilir karşınıza.. güzel şeyler düşünmek yerine sadece kendine zorlaştırıyorsun hayatı ve tabi ki zavallı eşine.. bence sen bi toparla kendini.. eşini seviyorsan sende onun için bi adım at.. ve ayrı kalma.. bu sizi uzaklaştırır.. biraz emek.. biraz çaba.. N

kendınıze cok baskı yapıyorsunuz buda esınızden sogumanıza neden olmus ama gelecek parlak gelmedı bana nedense..

neden ciddiye almayayım güzel arkdaşm tabi ki herkesin yazdılarını dikkatle okuyorum, almaya, anlamaya çalışıyorum. peki ankaradaki evime göre herşeyi alıp da son zamanlarda nikahtan sonra caymasına ne demeli, şimdi ank ya dönelm diyorum itiraz etmiyor ama onun iş koşullarına göre şartları oluştrmaya uğraşıyoruz uğraşıyorum çünkü benm tanıdıklarım var ank da. ama o bizim için koşul oluştrmadı zönk die geldk ve h. sonları izin için bile anlaşmamış şirketle. söyledm baştan konuş diye. hallederm die düşndü. al işte yarn cumtesi. bunca sinirime rağmn hala diyebiliyorum lütfen yarın izinli ol die. hep bekliyorum onu. o benm şartlarımı yaşayamazdı, ben onu biyere götrcem sonra d ayalnız bırakıcam istemeyerek da olsa ama ank da zorlandı hemen dönücem die tuttrdu. of ne bileyim kızgınlığım nasıl geçer. yoksa birini sevdiğin için k baştan bişeylern değişeceğini kabul etmek olabilir neden olmasın ama benmki sonda oldu işte. sinema tiyatro da değil derdim. işin temelinde zoraki bana bişey yaptrmış olmasını kabullenmiyorum... . push ;

Hiçbir şey yapmazsanız alışamazsınız tabi ki. Kolay değildir insanın sevdiği yerden ayrılması ama demek ki sevmediğiniz şehir sevdiğiniz adamla da güzelleşmiyor. Horlamayı çözmek yerine ayrı odalarda yatmak sizin çözüm yolunuz demek ki. Bu şekilde devam ederseniz bu evlilik yürümez.

bilmiyorum ben mi çabalamadım ya da çabalamak istemedm, çünkü eşim çok zorladı beni buraya gelrken gitmeyelem allah bi kapı açar dedm, anka da kalalım dedm, yapamam dedim ama her akşm evmde olacam yannda olacam dedi maaş daha iyi dedi, bilmiyorum pişman myım evlendiğime, bazen evet çünkü herşey buz gibi geliyor bana, evim soğuk, hayat sıoğuk... eşyalr hepsi en iyisnden ama hiç birinin kıymeti yok ne acıdır ki evm dağınık ne yemek yapasm var ne evi toplayasım. eşime hizmet etmk istemiyor canm. halbuki mutfağı çok seven biriydim hala da öyle ama uykusuz ve yorgunm sürekli, gerginm, ne hayallerm vardı, ne süprizler yapacaktm evlennce eşime, bi defa kendm istemedm gelmeyi, yediremi, yorum bu zoraki hayatı, ama gelmesem eşim çok baskı yaptı, ayda 2 hafta evde 2 hafta şehr dışında olcam dedi, belki yazın daha fazla dedi, başka iş bulsak ank da onu tatmn etmiicekti maddi olarak, işinde başarılı biri. bunu da istemezdm ama burda yaşamayı da istemiyorum, kimse bana karışmadı bu yaşıma kadar, herşeyimi bi kenara atıp da eşimn peşine takıldım, çok kısıtlanmış çok çaresz hisseidyorum kendimi. yarın birgün çocuk olursa ben şehr dışında olup da seni yalnız bırakamam dedi, çocuk düşncesi aklmzdan bile geçemiyor, o çocuk çok istedi ame ben bu şehrde yapmam dedm, burda hiç bişey yapmayı düşnmüyorum dedim ama bura benm memleketm dedi nasıl bu kadar küçmsersn hem de burda kalmııcaz uzun süre falan diyor da ben kesin ank merkezli bi iş sınavı kazanıp da geri dönmek istiyorm, ama yine evliliği istediğim gibi yaşamamış olurum o gelemezse die bi sürü olmszluklar geçiyor beynm susmuyor, geceleri de böyleyim. rengim sapsarı, gözler kırmızı ruh gibiym. eşim de çok agresfleşti. depresyondayım galiba, her akşam hergn ağlıyorum, en ufak bişeyde ben a desem o b dese karşı çıksa falan hakkı yok diyorum benm istedklerimi yapmak zorunda çünkü ben onun istediiii hayatı yaşıyorum diyorum. Meleknaz Herşeyin

yazdıklarınızda bana en tanıdık gelen şehir değişikliği tanıdık kimsenin olmaması ve sonunda yalnızlıktan gelen depresyon ben de evlendiğimiz yıl öyle bir dönem yaşadım sürekli ağlamak istiyordum eşim çok yardımcı oldu sağ olsun... size tek tavsiyem işinizden izin alabiliyorsanız biraz ailenizin yanına gidin sevdiklerinizle vakit geçiririn en iyi terapi oluyor doping gibi geliyor:) inş. en kısa zamanda alışırsınız bulunduğunuz şehire...

biz eşimle hemşeriyiz. ben memleketimde çalışırken tanışıp evlendik, ben tayin isteyip buraya geldim. işte arkadaşlar da yazmışlar ben alışmaya, kendimce hobiler edinmeye çalışıyorum. kitap okuyorum, spor aletimiz var onu kullanıyorum, becerikli sayılmam mutfağa giriyorum falan. çevremde insanları tartmaya, iyi niyetli olanlara fırsat tanımaya çalışıyorum... size de tavsiye ederim.

bu yasadiklarinizi evlenip baska sehre giden ve benim gibi baska ülkeye giden herkes yasiyor siz nasil anlatmissiniz öyle abartmisiniz hayatinizda hic güzel birsey yok mu hicbirsey sizi mutlu etmiyor mu Ankarada oturuncami esinizi heyacanla bekleyeceksiniz yemekler yapacaksiniz degisik olan sadece mekandir önemli olan yaninda kim oldugudur bu arada bende Ankaraliyim Ankaranin havasi bilr baskadir o yuzden sIk olmasada giderim tadini alir yine evime gelirim

çok teşekkür ederim hepinizin ilgisine biraz kafam beynm açıldı yazdıkça okudukça, evet kendime de çok kızdım nasıl geldm bile bile ağlaya ağlaya kendime bunu nasıl ettm diye. ama gelemesem hem aileler hem eşim herkesten tepki alırdım. olayları evirp çevirip de yoluna sokamadım hala da öyleym. bi şeklde çıkış yolu bulamaya çalışma aşamasına geçemiyorum kızgnlıktan ya da yedirememkten. ank da olsam da eşim h. sonu yanmda olmsa tabi ki kızarm, üzülürüm. bi de yol bulma çabasında olmak da canımı sıkıyr. evlennce herşey daha düzenli ve güzel olacak die hayal etmştm hep... şimdi bana extra extra uğraşlar çıktı patsy

eşimi yeternce sevmiyor olma ihtimalimi ben de düşündm... ama dediğim gibi en zoruma giden şey de zorla gelmem. tabi ki kimse beni silahla getrmedi ama eşim çok pank ve telaşlıydı ankaradyken. yapamam ben burda önümü göremiyorum o bu şu, şehr dışında olursam senin bi hitiyacn olursa şikayet duymak istemiyorum gibi sürekli üstüme geldi tek sbep dedm ki bu insan ank da mutsuz, sonuçta erkek olan o evden sorumlu olan da o dedm ve kendimi zorladm gelmeye. ama çok yanılmışım. dik dursaydım çünkü yuvayı dişi kuş yapıyormuş bunu gerçekten by sıkıntılı süreçte anladımelim bişeye değmiyor. ama zorla geldiğimi eşim de bliyor. ne balayı ne düğün, ne düğün hazrlığı hiçbirin tadını alamadım. bu şehre taşınma düşncesi beni çok yordu. eşim de başka çıkışımz yok gibi davrandı. bunlara kzıyorum. tabi ki her yeni evli çiftn sorunları oluyor bunlar yaşanılası alışma süreci denecek şeyler ama hepsi gözmde büyüyyor, çünkü alışmam gereken bi çok şey var benm. ben ailemn olduuu şehre de taşınmadm ki tayn istesm taşınırdm ama ben ank da bi hayat kurmak istemştim. ailem de biliyordu. nasıl geldm anlamayamıyorum... hadi geldm o yok. h. sonu da sabah gidiyor akşam geliyor. bu nasıl kavuşma... isyanm burdaki şartlara da aynı zmanda

arkadasim evlilikte iki taraf ta caba göstermeli, emek vermeli ve fedakar olmali. sen sadece alismis oldugun ortamdan koptugun icin kendi kendini mutsuzluga gömmüssün. en kolayi da bu zaten. cabalamak varken hic bir sey yapmamak daha kolay tabi. ben yurtdisinda dogdum büyüdüm ama esim icin türkiyeye geldim. tek bir akrabam yok benimde. yurtdisinda cok güzel bir isim vardi, param vardi dilegiim gibi harcardim. bunlari bende cok söylerdim icten ice, ah eski gunler diye. ama böyle yaparak hem kendimizi hem esimizi üzeriz. bence esin senin icin cok sey yapmis ama sen ne yemek yapasin var ne evi toparlayasin var yani orasi sizin eviniz birlikte güzellestireceginize nedne böyle davraniyorsun. benim isim yok bu yuzden bende mutsuzum ama elimden geleni yapiyorum sende biraz cabala. esini seviyorsan tabi N

hiç gidip bakmaz olur muyum bi avuç yer zaten. evet ank ya benmle tanışmaya geldi. sonra hayalinin hep ank olduunu söyledi, orda büro açmk ya da memuriyet, eşim de aslında iş konusunda hayatını tam otrtmuş değil di ki. evet ne yazık ki nasıl böyle bi evlilk kararı aldm bilmiyorum, eşim çok iyi yardmcı olmaya çalışıyor vs ama yetmiyor işte. onun iş koşulları bu şehr evliliğime dair hayallerimi gerçekleştiremem, cicim ayları hayallarim hepsi pufffffffffffffff oldu uçtu. yine eşmle evlecekseydm bile evlilk olmadan her türlü şartı koşulu iş durumunu zorlasaydım diyorum. kimseyle görşmek istemiyrm, artık eşim ve eşimn anne babası tanıdıkları da beni soğuk suratsz vs tanmlamak üzere. ben bu değilim... ama kv herkesi oğlm çok yoğun o yüzden gelip gidemiyolar size bize vs falan diyrmuş. ama insanları kırmak da istemiyorm özellkle anne ve babasını. bura doğu ve gidp gelmeler adetler vs çok beklentiler olyo. hiç birini yapamıyourm. ve boğuluyorum muhalefet biri olmak en sevmediğim bi durum. evt sabr sabır sabır diyorum bu ne ya sabretmek için mi evlendm. h. sonu bi günü bile yok eşmn. ona da sabr diyor eşim bazen işe kahvaltı yapp gidiyor h. sonu bak 9.30 evden çıkıyom diyor. bu iş koşullarında bu bile iyi diyor. iş yeri sürekli bişeyler çıkartıyor diyor. diyorum pazar tatilinden vs den emn olmadan nasıl getrdn beni buraya. o da çaresz... çare diyor bana. ama ank ya dönmek tek çare dediğimde de zoruna gidiyor. tek derdn ora gibi. orda şehr dışına göndericekler ya da maaşı çok düşk bi yer de olcam neden bura bu kadar cehennme mi diyor ama boğuluyorum ben... çıkmaz gibi bişey bu. tayn alıp gtsem evliliğimzde derin yaralar açılır gibi hissediyorum. ki gidecekseydim de neden geldm diyorum maksat eşmle birlkte olmak değil mi. ama ben de bu hayata dayanamıyorum. burdan gtsem ve eşimle inatlaşmadan burdan gtsek çok ama çok rahatlııcam. N

ya fedakarlık yapmak sorun değil, herkes sevdiği için yapar ama beni getrrken şartları hazrlamadı, h. sonları çalışıyor die ve evlenmeye az kala böyle bişey için direttiği için kızdım, ank da iş çoktu ona göre bunlar da da mı haksızım? samimi soruyorum. içimde eşime karşı kızgınlık olması beni çoook yıpratıyor((

hee bu arada şunu da söylemeden geçemeyeceğim. :) ben gece uykumda hiç kıpırdamam yattığım şekilde kalkarım. eşimse tam tersine sürekli tepinir, döner, bacakları falan her yerde. bana yatacak yer kalmıyordu o derece. gece uykularım haramdı. ama yine de yataktan ayrılmadım :) şimdi yendi artık o alışkanlığı üstüme çıkmadan uyuyor. napsaydım işte adam yıllarca yalnız yatmış... eşiniz de öyle yıllarca yalnız yattığı için horlamama çözüm buluyum evlenince hanım rahatsız olmasın diyememiş normal yani :)) M

valla işte aynı şeyler bende de var başlık sahibi... evlendim şehir dışına geldim. kimseyi tanımam, kimse beni tanımaz... eşim burada üstdüzey bir iş yapıyor, herkesle samimi olamıyorum, herkes beni tanıyor rahatsız oluyorum. zaten küçük bir karadeniz ilçesi, çıkıyım geziyim falan da yok... eşim de öyle devamlı çalışıyor boş vakti yok. hatta terfi etti şimdi bir de İstanbula falan gidip gelecek devamlı (( ya ben bunun için evlenmemiştim kiiii. hayalkırıklığı

eşim özel sektörde ve çok yoğun, bir de biz buraya mecbur değildk ki, bura onun memleketi ya hiç gidemezsek diye korkyuorum, devlet tayin çıkartr o bu şu olur gidilr hayat yoludur ama buraya gelmek eşimn tercihydi, bizm için iyi olacak dedi ve çok ısrar etti. baskı yaptı vs... N

İkimiz de doğru noktadayız. Onun farketmesini sağladın, ameliyat olacak, sağlığına kavuşacak ve siz sımsıkı sarılarak uyuyacaksınız. Sırf bunun hayali ile de mutlu olunur nerdeyim. Biraz sabır, biraz çaba. N

eşimi anlamaya çalışıyorum da bir de burda tanıdıkları var sonuçta memleket, daha yeni gelmişiz ev bile eksik onu çağrmadık buna gitmedk, ben hergün ağlıyourm eşim bunun kavgasını veriyor benmle. iyi olduğumuz zamanlar alışmaya çalışıcam dediğim zmanlar da da eşimn bu baskılarından dolayı çok kızıyorum ona. sihirli değnekle dokunulmuş gibi alışmamı bekledi burya benm. şimdi belki anlıyor beni yavaş yavaş ama o döenmki psikolojimi hiç anlamadı bir de eşimn izni falan yok acımasz bi işte çalışıyor. haftada 1 gün bile tatili yok... bu şehr ankarada da çok daha pahalı. herşeyi dıraşrdan getrdikleri için. sanayi yok kiralar uçmuş. sonundaoldu Nirvana Anneler

sevdiğim ve eşyalarım neredeyse, orada yaşadım. kocamla olmak yetti bana aylarca dağ başında yalnız da yaşadım. eşim sabah erkenden gider 7-8 gibi gece 10 da gelirdi. günlerce eşimden başkasını görmediğim zamanlar oldu. ama asla şikayetçi olmadım. kocamla mutluydum. N

ark lar beni iyi ya da kötü eleştirebilrisinz hepsine açığım, çok bunalıyorum ve bu yaşadıklarıma bakış açısı ne olabilr diye çok merak ediyorum. belki birinizin kişinin bi yorumu çıkış noktam, harekete geçme noktam ya her neyse olabilir... iş yerimde çok bunalıyorum, asla ank daki düzen ve insanlardaki disipln ya da saygı yok

Biraz bencilsiniz galiba. Hala kendinizi düşünüyorsunuz. Adam ciddi boyutta hasta, nefes alamıyor farkında mısınız? . push ; N

Bazı durumlar istediğimiz gibi olmuyor ama inanın sürekli şikayet etmek, içten içe hayıflanmak sorunu çözmeye yardımcı olmuyor. Aksine sizi daha da üzüyor, depresyona sürüklüyor. Eşinize kızmayı bırakın sizi ikna ettiği konusunda. Aslında o değil, siz kendi kendinizi ikna etmişsiniz. Belki kendinize kızıp eşinize biçiyorsunuz bunu. Eşinize işleri yoluna koyması için destek olun. Ankara'da olsanız ve eşiniz hafta sonları çalışsa sorun eder misiniz, etmez misiniz bunu da düşünün. Eğer sorun ederim diyorsanız sorun yalnız kalıyor olmanızdır. Eşinizin hafta sonu en az 1 gününü boşa çıkarması için ikna etmeye bakın. Ama eğer Ankara'da olsak sorun etmem hafta sonu çalışmasını diyorsanız bence ilişkinizi gözden geçirin ve eşinize biraz süre verin. O sürenin sonunda Ankara'ya döneceğinizi belirtin. Hakkınızda hayırlısı olsun inşallah. N

Doğu derken hangi sehirdesin . push ; tulipa ΛŁŁ -SТΛЯ başlangıç 66; güncel 62; hedef