Bende de bir benzeri var bende tam anlamıyla rahat değilim. Toplum içine giremiyorum hatta ev ve iş dışında bir yer düşünün kendi anne ve babamın evine dahi gideceksem kasılmaya başlıyorum hemen bağırsaklarım bozluyor. Yıllardır ilaç kullanıyorum dr dün artık üstüne gideceksin yapacak bişeyimiz yok kaçmayacaksın diyor

Yavaş yavaş zorluyorum kendimi normal de ekstra sakinleştirici içmeden bir yere gidemeyen ben iki seferdir gidiyorum cuma günü de kuzenimin kınasına gidecem bakalım

Sanırım sizi en iyi ben anlarım

Kıvırcık, doktorun o kadar haklı ki. Bazen beyin seni korumak için biraz fazla sinyal gönderiyor. Konfor alanında kalmani istiyor. Çareyi yavaş yavaş konfor alanından çıkmakla bulabilirsin. Ben yukarıda sorunumu anlattım. Yüzde yüz geçmiş değil ama kendimi sakinlestirmeye çalışıyorum. Mesela otobüs beni en çok tetikleyen yer, ama 6 yıl önce 20 gün süren bir otobüs yolculuğuna katılmıştım. Beynim bana da çok engel olmaya çalıştı, ama nolur nolmaz diye kendime atak gelirse diye ilaç yazdırıp, biraz da ondan güç alıp çıktım yolculuğa ve çok eğlendim. Hala biraz anksiyitelerim var, ama yaşam kalitemi etkilemesine izin vermiyorum. Dünyada en sevdiğim şey yolculuk yapmak, ama her yolculuk öncesi midemi bozuyorum, strese giriyorum... ama yine de bir cesaret çıkıyorum, çıkınca geçiyor:) geçen hafta hiç bilmediğim birkaç ülkeye gittim, cooooooooooook istediğim, hevesle beklediğim bir tatildi ama öncesinde yol anksiyitem tuttu. Halsizlestim, sesim kısıldı... normal şartlarda birazcık kendimi dinlesem gitmemem lazımdı ama gittim ve gercekten harika günler geçirdim. Bazen de endişe halleri geliyor, evham yapasim geliyor. O zamanlar da kendimi sakinleştirmeye calisiyorum. Çünkü annem gibi endişeli, evhamlı ve panik bir insan olmak istemiyorum. Beni oyalayacak şeyler var, onları yapıyorum. Misal bisiklete binmek, bir sonraki seyehati planlamak, komik bir arkadaşı aramak, ablama gidip yeğenimi sevmek, bir etkinliğe katılmak.. böyle şeylerle kendimi oyaliyorum ve o düşünce beynimden biraz uzaklaşıyor. Böyle yaşamak kolay değil ama eğer ben mücadele etmezsem hayatım b. ka sarar. O yüzden doktorunu dinle, senin için zor olsa da bir yerden basla

Aynen öyle. Bir de seni çok zorlamayacak sekilde gün içinde farklı farklı zamanlarda konfor alanından cikacak adımlar atabilirsin. Beynin yavaş yavaş farklılıklara adapte olur. Benim erkek arkadaşım sırf konfor alanından çıkmak için bazen buz gibi suyla duş alıyor, bazen cumadan pazartesi kahvaltısına kadar yemek yemeyi kesiyor, bazen medeniyetten uzak yerlerde, sıfır teknoloji ve elektrikle tatiller yapıyor, devamlı kendiyle challangeler yapıyor:) Tabii onun kadar abartma ama kendine minik minik şeyler bul. Konfor alanından çıkmanın insan psikolojisine ne kadar iyi geldiğini yasadikca deneyimleyebilirsin. Konuyla ilgili psikolog makaleleri için; buraya, buraya, ya da buraya bakabilirsin Mesela ne olabilir? Basit basit şeyler, günlük yaşamdan Mesela beyninin alışık olmadığı şeyler... Her sabah 5.30da kalkıp duş almak mesela :) daha da yatmamak. Hazır kalkmisken inancliysan sabah namazı kılabilirsin, ya da evin Günışığı alan penceresini/perdesini açıp o alanda meditasyon yapabilirsin. Meditasyon öğrenmek zor bir şey değil, tonla ücretsiz uygulama ve YouTube hesabı var. Ya da basit birkaç poz öğrenip güneş doğana kadar yoga yapmak olabilir. Beynini şaşırtmak için aklına gelecek her şey aslında. Mesela Cat diye şekeri kesmek, hatta evine hiç şeker almamak, seher ihtiyacını toz haline gelmiş hurma ile gidermek:) İnsanlar içine karışmaya cekiniyormussun. Şu salak uygulamalardan birini kurup yüzünü göstermeden tanımadığın insanlarla random sohbet etmek de bir aşama olabilir senin için. Zaten beş dakikada bir degisiyor insnalar. Rezil olsan bile kimse sen oldugunu bilmez. Belki bu Sana iyi gelebilir. Gerçi evliysen eşin istemez belki ama işte, böyle böyle şeyler... aklına gelen her türlü şey olabilir. Bir süre sonra beyin yeniliklere eski verdiği tepkiyi vermemeye başlayacaktır. Bak, şu sayfa da konuyla ilgili güzel şeyler yazmış.