hepimizde vardir az cok ya.. hangimiz izledigimiz filmlerdeki aglayan kiz olmuyor.. ondan ayrilan erkegin acisini hissetmiyoruz ki.. merak etme arkadasim tamamen insanliginla alakali bu.. sadece paranoya haline getirmemeye calis.. ben cocukken annemin babamin oldüğünu dusunup cok aglardim.. mafoldumben TatLiGaci Heidi ve

ben eskiden yapardim bunu... hemen oturur aglardim, oyle icten aglardim ki sorsa biri gercekten basima gelmis gibi anlatabilirdim... ama sonradan vazgectim nasil olduysa... sanirim o siralar cok kitap okuyordum ve her karakterin yerine kendimi koyuyor adeta "O" oluyordum. tabi ayni sekilde normal hayattaki insanlar ve olaylar icin de... haliyle otomatikman her senaryonun icinde buluyorsun kendini. biraz telkin etmelisin kendini. olaylarin senin basina gelmedigini Allah korusun gelse bile illaki bir cozum olacagini dusun... kaptirip gidersen cok mutsuz olursun. A

herkes bazen düşünür bunları canım, bence çevrede gördüğümüz olaylara bakarak sahip olduklarımızın değerini daha iyi hatırlıyoruz...

Kötü bir olayla karşılaştığımızda çoğumuzun morali altüst olur. O kişinin yerine koyarız kendimizi. Empati yaparız. Dozunu iyi ayarladıktan sonra bir sorun olacağını sanmıyorum, ama hastalık derecesinde ise ve bizi huzursuz ediyorsa bu durum bir uzmandan destek almalıyız.:umursamaz:

ne bileyim yaa aşırı hassasım sanırım... bu derece o insanın acısınıyaşamak çok kötü birşey... ve sanırım bu haytta kaybtmekten korktuğum birileri olduğu için bu denli ağır... birün birde çocuum olsa siz düşünün...