Ben yazmak istedim. Çünkü her lohusa kadına şunu söylemek istiyorum, geçiyor... Çok ağladım. Asla eskisi gibi olmayacak dedim. Özgür değilim, gezemeyeceğim, süslenemeyeceğim dedim. Hayatım bitti bile dedim. Ama var ya asla öyle değilmiş. Hepsi geçiyor ve çok güzel oluyor her şey. Artık minik bir yol arkadaşın oluyor her anına şahit olduğun

Aynı şeyleri hisseden insanları görmek öyle güzel ki. Ben pişmanım demeye bile çekiniyorum ne de güzel söyleyebilmişsiniz evet ben de tam olarak böyle hissediyorum. Ama geri dönüşü olmayan bir şey ve bu daha da çıkmaza sokuyor. Ben de aynı şeyi düşündüm şuan annem yapıyor birçok şeyi ben ilk günler hiç sevemedim bile sonra fark edip öptüm konuştum kokladım. Aslında hala yabancı geliyor bana. Her an bir ihtiyacı çıkacak da ben uğraşmak zorunda kalacağım diye diken üstünde olmaktan tadını cikartamiyorum. Belki annem gidince bende doya doya tamamen vakit geçirip adapte olabilirim. Sanki misafir gibi geliyor. Kendime onun da artık bu evin bir bireyi olduğunu, eşimin ve benim gibi ihtiyaçları olmasının çok çok normal olduğunu kendime hatırlatıyorum. Çok çok istenen bir bebeğe karşı bile pişmanlık hissedebilecek kadar insan olduğumuzu duygularımızın değişebileceğini ve bunun da çok insancıl olduğunu okumak çok çok iyi geldi gerçekten çok teşekkür ederim. İyi ki konuyu açmışım. Açarken çekiniyordum ama artık çok dolduğum için konuşmaya ihtiyaç duyuyordum

İşte benim çocuğum o ilk 40 güm bile uyumuyordu Mesela 3 gece nerdeyse hiç doğru düzgün uyumuyordu sonra 1 güj nerdeyse sadece yemek için uyanıp sonra soluksuz devam ediyordu Ay ne kötü günlerdi Formumu buna borçluyum ama

Teşekkür ederim. çok kapsamlı ve yapıcı bir mesaj olmuş.

Canım benim burada anne olan kimse seni bu konuda kınamaz ayıplamaz merak etme. Lohusalık döneminde bu düşüncelerinin hepsi normal. Anlattıklarının hepsini birebir bende yaşadım. ama inan en fazla 60 gün sürecek bu olumsuz düşüncelerin. Sonrasında hayatının tam merkezi olacak ve senın için anlamlı olan ne var ise anlamını yitirecek. Mucizene bakmaya onunla ilgilenmeye doyamayacaksın. Bu günlerin geçeceğini ve harika günlerin seni beklediğini bil ve ona göre hareket et. Son bir şey daha demişsin ya en güzel günlerimi mahvedim sonradan pişamn olacağım diye. Evet tamda öyle. Ben şuan o günlere bakıp aynı böyle diyorum. Keşke bebeğimi alıp deliler gibi gezseydim de eve hapsolmasaydım. Herşeyin tadını çıkardaydım. Ama maalesef bazen lohusalığın verdiği psikoloji buna izin vermiyor :) Hepsi geçecek ve güleceksin ne manyakmışım diyerek :)

Şimdi 2 aylık olmuştur. Her şey hala çok yeni canım gofret ben 40 im çıkıyor diye seviniyodum o dönem. 40 im çıktıktan bikac gün sonra beklenmedik şekilde safra kesesi ameliyatı olmak zorunda kaldım. Psikolojim daha beter bozulmuştu. Fiziksel ve ruhsal çöküşe geçtim adeta. Sonrasında o da geçti gitti, ama hep üzerine biseyler eklendi. Şimdi 10 aylık. Yakın zamanda covid ve idrar yolu enfeksiyonu geçirdi. O zaman şikayet ettiğim günler için Allah'tan özür diledim. Minik yavrumun sağlığından daha önemli bişey yokmuş.

E siz benim aynımsınız ellerinizden öper bi kızım var 8,5 yaşında bi oğlan tek fark benimki 7 aylık salıncak kısmı bile aynı bu satırları da oğlanı salıncakta sallarken yazıyorum

Çok teşekkür ederim. Kızım yakında 8 aylık oluyor öyle böyle derken geçti gitti şükür. Ayak uydurduk birbirimize. Şimdi evde kahkahalar atarken o günler geliyor bazen aklıma. Hatta geçen gün düşündüm boşuna kendimi korkutmuşum diye. Yine eşimle yemek yemeye dolaşmaya çıkıyoruz. Yine oturup dizi film izliyoruz. Ben kitabımı da okuyorum belgeselimi de izliyorum. İnsan lohusalıktan sağlıklı düşünemiyormuş meğer. O günler ölüm gibi uzun geliyor.

Bu kadar yoğun olmasada benzer şeyleri bende yaşadım. Yalnız değilsin. Kolay değil uykusuz kalmak aç kalmak tuvalete gidememek su içememek sosyal hayatından fedakarlık etmek. Ama inan 40 çıkması var ya o zaman gelince geçiyor. Toparlanıyorsun. Güle güle büyüt evladını

O zaman annenin gitmesi bir noktada senin için daha iyi olacak. İnan fiziksel yorgunluk manevi yorgunlugun yanında hiç kalıyor. Fiziksel destek olarak kimse yoksa eşine iş dusecek. O da taşın altına altına elini koyacak mecburen çünkü senin dinlenmen her şeyden onemli. İlk zamanlarda gece uykusuzluguna cozum yok. Çünkü illaki emzirmek için uyanacaksin. Ama insan alışıyor biliyor musun. Ben 9 aydır geceleri kesintisiz 3 saat bile uyumadım hiç. Daha iyiye gitmesi gerekirken daha beter oldu, defalarca kez uyaniyor ve emerek tekrar uyuyor. En zoru ilk zamanlar.. gün geçtikçe biraz daha kolaylaşacak inan bana. Daha 1 haftadır birliktesiniz. Ve birbirinize alisacaksiniz. Yeni doğum yaptığımda tebrik için mesaj atan çok sevdiğim bir tanıdığım bana şöyle demisti, ki ben ona hiçbir şey demeden, insan zamanla bebeğine alışıyor. Sen de alisacaksin. O an değil ama şimdi bu cümlenin kıymetini anlıyorum. Hayatımda bundan daha gerçek ve daha değerli bir soz duymadım. Çünkü biz hep doğar doğmaz, hatta hamilelikten itibaren bebeğiyle aşk yaşayan annelerin hikayelerine alışkınız. Oysa madalyonun diğer yüzünü kimse söylemeye cesaret edemiyor. Edebilen kadınlar çok cesur, iyi ki varlar! Ve gelelim hayatın eskisi gibi olamayacağına. Evet, olmayacak. Çünkü eskisinden de güzel olacak yani, öyle sanıyorum umarım öyledir bunu çocuğunu belli bir yaşa getirmiş anneler söylüyor. Ben de eşimle ozgurce gezdigimiz zamanları özlüyorum, ne yalan söyleyeyim. Şimdi bişey için çıksak bile kostur koştur eve dönüyoruz. Ki annem evde çocuğa bakmasına rağmen. Ama sağolsun daha gitmeden çabuk dönün oyalanmayin diyor, gelince yorulduğunu belli edip kendince bi hallere giriyor, iki nefes almayı bile çok goruyor. Çocukla bikac kere çıktık ama olmuyor ya olmuyor. Hele kışın hiç olmuyor. Arabasında oturmak istemiyor. Huysuzlaniyor. Oyalanmiyor. O yüzden bende çocuğuyla çıkan insanlara heves ediyorum çok. Belki yaza doğru daha rahat olur.

Anne olmak zor ama gulusu yeter ne kadar dogru bir sozmus minik kizim guldukten sonra anladim. Anne olunca annelik kutsaldircilari dinlemeyin uhrevi biseyler olmuyor. Zamanlar acilar sancilar zorluklar unutuluyor ve bi minik gulen surat size bakip gulunce mutlu oluyorsunuz. O yuzden depresyondaysaniz, hayat cok zor geliyorsa yasamayi ozlerseniz soyleyin ammaaa annelikkkk kutsal oyle deme diyen olursa kosarak kacin. Biktik su kadinin konusmasini derdini hislerini anlatmadisini engelleyen sacma insanlardan. 10. Aydayim disari cikamiyosun 5 dk gozden kaybolsa basini belaya sokuyor annelik cok cok zor. Yapmayana da yapip hakkiyla buyutene de saygim sonsuz

Oyle düsünmeyin, hepsi geciyor zamanla, sadece guzel gunleri hatirliyor insan.

Bebek bakımı konusunda destek yok maalesef. Uzak bir şehirde yaşıyorum. Arkadaşlarım ailem kimse yok burda. Bir eşim var işte. Öyle olunca ona da duygusal açıdan iyice bağlandım bu süreçte. O evde yokken bile daha kötü hissediyorum. Bu da başka bir problemim.

Ben de kendime çok gülüyorum Hatta bazen tam ağlayacak gibi oluyorum sonra kahkahayı patlatıyorum Sonra çocuk da benimle birlikte gülmeye başlıyor napsın "deli heralde" diyodur içinden Mesela bu ara sürekli "gugaga " diyip duruyor. Sen artık yürüyebiliyorsun oğlum diye bir başlıyorum konuşmaya, çocuk pişman oluyor yürüyerek koşarak yanımdan kaçmaya çalışıyor Bel fıtığı değil tüm vücut fıtığı olduk biz ailecek Annem-eşim ve ben fizik tedavi ve rehabilitasyon merkezine rezervasyon yaptırdık 3 aylık, tatil niyetine gideceğiz 3 yıl sonra Bu arada ben 40 yaşındayım belki enerjim de ondan azdır bilemiyorum Sizin bebek kaç aylıktı?

Siz de güle güle büyütün keratayi mizah her seyi kolaylaştırıyor. Şimdi siz böyle yazınca gülümsedim. Oysa ki yaşarken ne kadar zor.. keşke bu süreçleri yaşarken yakınlarımızda bize destek olacak pozitif insanlar olsa.. sizin bilmiyorum ama benim yoktu. Kendi kendime mizah yapmaya çalışıyorum bazen

Yalnızca şunu bilin, GE-ÇE-CEK. Geçici bir süreç bu. Hepimiz aynı yollardan geçtik zamanında. Ama geçiyor, hayatımız yeni düzene göre evriliyor. Eski hayatını özlemeyen de yoktur sanırım; ben de özlüyorum sıfır sorumluluk olan günlerimi. Zaman her şeye ilaç. Sizi kucaklıyorum, güle güle büyütün

Oğlum çok zor bir bebekti. Çok ağladığım zamanlar oldu. Şuan 4.5 yaşında, iyiki diyorum. Onsuz bir hayat düşünemiyorum zaten. Sanki hep varmış gibi.. Şimdi tekrar hamileyim. Bir yanım çoook mutlu ve heyecanlı, bir yanımda korkuyor ne yalan söyleyeyim. Ama geçeceğini biliyorum artık. Ve bir yaş seviyesinden sonra bilmiş bilmiş konuştuklarında içinize sokasınız geliyor. Daha çok erken. Lohusalık psikolojisi de var bunun içinde. Zamanla o size alışacak siz ona alışacaksınız. Tek tavsiyem kendinize bağımlı bir bebek haline getirmeyin. Getirmeyin ki 2-3 saat birine bırakıp hava almaya çıkabilecek lüksünüz olsun.

Bunları duymaya o kadar ihtiyacım var ki. Şu zor günlerin bir an önce geçmesini istiyorum. Saatleri sayıyorum resmen bugünün bitmesine şu kadar saat kaldı diye. Gün bitince oh bugün de bitti diyorum. Yalnız kalınca içim sıkılıyor kalbimin üstünde kocaman bir yük var gibi hissediyorum. Artık bebeğim olduğu için mutlu olmak istiyorum

Çok teşekkür ederim A

Para gibi bir konu. Varlığı bir dert yokluğu yara. C Cilekliekler7 Hakediyorum her milimini bu dik gülüşün.. Anneler

Lohusalık depresyonunu birden fazla kere yaşamış birisi olarak inanılmaz üzüldüm şuan. Geçen hafta kuzenimin eşi doğum yaptı duyduğumda ağladım o lohusa şimdi diye. Yanımda olsanız sıkı sıkı sarılırdım üzülmeyin geçiyor inanın ki. Bol bol uyuyun bebek uyuduğu zaman ilk iş uyumak olsun. Akşamları mutlaka eşinize bırakıp bi duşa girin. Gündüz yüzünüze birşeyler sürün ve açık havaya çıkın. Ev işi yemek vs salın boşverin sakın yapmayın ben yaptım ama şuan çok pişmanım B

NedirYani şimdi de pek farklı sayılmam. Daha yorgunum hatta ama benim kızım gece çok uyanan bir bebek... o yüzden her şey 3 katı daha zorlaşıyor. Çok uykusuz kalıyorum ve bu bütün fizyolojimi ruh halimi her şeyimi etkiliyor. Her bebek çok farkli. Ben mesela çok sakin bir bebekmisim. Bıraktığın yerde kaliyomusum gikim cikmiyomus. Bazı bebekler gerçekten zor oluyor. Durmuyor uyumuyor yemiyor vs vs. Napalim, yeter ki sağlıkli olsunlar diyorum.

Konu açman daha iyi olmuş, bak bir sürü insan seninle benimle aynı şeyleri yaşamış... Bebeslerimizle çok keyifli günler bizi bekliyor, sen en zor kısmı atlatmak üzeresin bak 1 aylik olacak kızın.❣ çok yakında geçecek..

Hissettiklerin gayet normal ben kötü annesiyim diye kendini yıpratma hepimiz az çok bunları yaşadık bebegin büyüdükçe sende rahatlayacaksin ve artık çocuğun kendi kendine yetecek hale geldiğinde bu günleri düşünüp boşuna bu kadar stres yapmisim diyceksin.. ve evet çocuktan sonra evlilikler eskisi gibi olmuyor bence olamazda çünkü artık o eve yeni bir birey daha gelmiştir ve yeni kuralları vardır artık eskiden eşinle el ele gezip gece geç saatlere kadar takılırken artık gece gezmeleri el ele tutusmalar olmaz çünkü artık bebek arabasını sürüyor olursun yada bebegin uyku düzeni bozulmaması için kafana göre saatlerce gezemezsin hava soğuk hasta olmasın dersin karnı aç emzirecek yer bulamam dersin yani artık düşündüğün tek şey bebegin olur..

Canimm Oncelikle yalniz degilsin Bu durum ilk defa senin basina gelmiyor. Bunlari hissettiğin icin kötü bir annede degilsin Kızım kolikti. Ikimizde hic bebek gormemisiz. Dogurdum agliyor agliyor agliyor. Hatta buraya konu acmistim. Hep derdim ki bu bebek ağlamadan durmaz. Birde emmiyor o da ayri hikaye. Simdi o koz büyüdü.9 yasina girdi. Ve sen yazınca komigime gitti gecen gun ilk kekini de yapti. Cokta lezzetliydi 8 yil cesaret edemedim 2. Çocuğa. Ayni senin gibi sakinlik esimle vakit gecirmeyi seviyordum. Ve zor bir dogumdu kizim. Cok zorda bir bebekti ama iste "yalniz kalmasin, dunya hali, belki bu oyle olmaz "deyip 8 yil sonra bir oglumuz oldu. Ama bu ondan da beter Buraya yine konu actim gececek deyin diye. Simdi oglum 4.5 aylik salincak kurduk salliyoruz, Ha bire bebek sarkisi dinliyoruz vs vs Ozetle sunu demeye calisiyorum bazen kizsanda, eski gunleri ozlesende, pismanda olsan, bunlarin hepsi NORMAL. Sakin sucluluk duygusuna kapilma. Insaniz sonucta kolay bir surec degil zorlanman bunalman bebegini sevmediginden değil tam tersi cok sevip yetemeyecegini dusunmenden. Bunaldiginda dua et ve hayal kur. Ve bunlar gececek de. Inanki geciyor. Siz 3 kisi dahada guzel bir aile oluyorsunuz. Biraz sabır...

Değil mi ya. Aslında onların işe gitmesi bile eski hayatlarından birşey olduğu için iyi bir şey. Ben mutfağa geçip kahvaltı hazırlasam eski hayatımı yasiyor gibi hissedip çok mutlu oluyorum. Keşke biraz daha bekleseydim. Gerçi bekleseydim asla istemezdim sanırım. İki ucu çoklu değnek

Merhaba. Size mesaj atamadım. Şu an nasılsınız?

Ya inan böyle ölümüne zorlanan kişiler olarak aslında sandığımızdan daha çokuz Kimse zorlandığını itiraf etmeye cesaret edemiyor Ama aslında hepimiz çılgınca zorlanıyoruz Ama malum en fedakar ana benim yarışı var ya bizim ülkede şükürsüz muamelesi görüyoruz hemen Çok istediğim bi hamilelikti Zorluklarına da hazır olduğumu düşünüyordum ki... Gerçekler bambaşkaymış İlk 40 gün stresten, gerginlikten nerdeyse tüm doğum kilomu verdim Ki ben çok kolay kilo alıp zor veren biriyimdir Ne uyuyordu ne ağlaması duruyordu Korkunçtu tam anlamıyla Ayrıca çocukla çok az tek kaldığım zaman oldu benim ilk 40 gün Hep annem kayınvalidem yanımdaydı Sadece 1 hafta tek kaldık çocukla o sürede Oturup karşılıklı ağladığımız çok oldu Çünkü çocuk ağlıyor Ben neye ağladığını da bilmiyorum nasıl susacağını da bilmiyorum Bi yerdrn sonra sinirleniyor insan Sonra sinirlendiğin için vicdan azabı çekiyorsun filan Bence herkesin böyle geçiyor zaten Sadece bunu paylaşmaya cesareti olaN çok az insan var Şimdi 2 aylık oldu Yeni yeni sosyal özellikler eklendi Şimdi keyiflenmeye başladı diyebilirim işler Yine arada sabrımı zorladığı oluyor Ama malum bi gülüşü var Eğer lafı dinlenen biri olsaydım kesinlikle doğum sonrası kadınların birbirine yaptığı veya anneye yapılan zorbalığı bitirmek için bi şeyler yapardım Bence asıl otoriteler bu konuya ağırlık versinler Yeni anneler zor durumda

Malesef bunun böyle olmadığını söylemeye geldim. Kızım aslında zorlayan bir bebek değil. Saatlerce hiç uyanmadan uyuyabiliyor. Keyfi yerindeyse uzandığı yerde kendi kendine oynuyor ama ona rağmen çok mutsuz hissettim. Geldiğinden beri bir dün akşamdan beri zorluyor yoksa zor değildi. Huyu suyu sonradan değişirse onu bilemem. Birde önceden sütüm iyi gelirken azaldı epey bir. Ondan dolayı da çok çok çok stres yüklendim günlerce. Her şey geçecek diyorum kendime sürekli

Amin inşallah Çok teşekkür ederim NedirYani Kalbindeki Endişeleri

9 aylık bizimki Henüz yürümüyor, emeklemiyor da yerde oyun halısı yaptim 10 dk oturuyosa 11. dk kucağa gelmek istiyor. ben de genç degilim, 36 da anne oldum. Artık 37 sayılırım ve evet, yaş da enerji anlamında çok etken. Benim fiziksel olarak gücüm tükeniyor bir noktada.

Yaşadıklarımız o kadar benzer ki birbirine, sizde kendimi gördüm resmen. Benim de ilk çocuğum kolikti, tam 10 yıl ikinciye cesaret edemedim. Sonra kızımın çok fazla kardeş istemesi üzerine ve de bu dünyada yalnız kalmasın diye düşünerek tüp bebek tedavisi ile 2 yıl uğraşıp ikinci çocuğuma, oğluma kavuştum çok şükür. Ama maalesef ikinci de çok çok zor bi bebek ve benim psikolojim bitik. Depresyonda gibiyim, hayattan gram zevk almıyorum Bebeğim 4,5 aylık oldu demişsiniz, mesajınızı görünce sormadan edemedim, kolik sıkıntılarınız hafifledi mi?

İnşallah geçer benimde. Ağlama krizine giren kişi benim... Elimde olmadan sürekli ağlıyorum. Herşey o kadar zor geliyor ki Allah yardım etsin bize diye dua ediyorum. Kabullenmek gerek haklısın inşallah başarabiliirim.

Her çocuk çeşit çeşit işte Hepsi kendi özelinde ayrı manyak ama Önemli olan artık durumlarıb düzelmiş olması eski günleri düşünüp keyfimizi kaçırmayalım

Puaaaaa çok tatlısınız ya çok güldüm kesinlikle bunun doğruluk payı var. Benim kızım da 3 aylık olana kadar yatağında asla uyumuyordu. Koyduğumuz an gözlerini açıyordu agliyordu. Nöbetleşe kucağımıza uyutuyorduk saatlerce. Uykuya dalması da ayrı sorundu. Ki hala sorun. Ve gece inanılmaz çok uyanıyor. Gunduz oyalanmak bilmiyor. Sürekli kucagima alıyorum, artık bel fıtığına bir adım kaldi. Bütün bunlar insanı çok yoruyor.

Ne güzel olurdu gerçekten. Umarım bende boşuna stres yapmışım diye düşünebilirim..

Uykuyu aşırı sevdiğim için de bu kadar zorlanıyor olabilirim umarım ben de uykusuzluğa alışıp keyfini çıkarabilirim

Lohusa sensörümü tamamen hormonel Tavan yapan hormonlarınız birden düşüşe geçti ve elbette ki hayatınızda değişti Mutlaka yardım almaya çalışın ve kendinize bir şekilde zaman yaratın Biraz daha büyüdükçe çok daha güzel duygular bırakacak yerini Hislerinizden pişmanlık duymanıza da gerek yok sadece bu bir süreç Çok iyi bir anne olacaksınız inanın bu anları unutacaksınız Kızım 1 yaşına geldi kötü hiç bir sey hatırlamıyorum iletişim kurdukça sizinle her şey çok daha güzelleşecek

Herkes her şeyin farkında ama kimse zayıf yanını göstermek istemiyor Üstelik toplumdaki şükürsüz yaftası da var Kendi kocam bile bi lafımın üstüne çocul olsun istediğin zamanları hatırla dedi mesela bana Kaldı ki bu çocuk yok olsun deme gibi bi durumum asla yok ama bi daha çocuk istemiyorum gibi bi şey demiştim sanırım Ya inan hiçbirimiz kötü anneler değiliz Sadece insanız Zorlanıyoruz Ama eninde sonunda durumu toparlıyoruz bence Merak etme

Yalnız değilsiniz. Sizinle aynı şeyleri Hatta daha fazlasını yaşadım. Daha kırkım çıkmadı annemin kanser olduğunu öğrendim ve daha erken gidip teşhis edilebilecekken ben hamileyim üzülürüm Bebeğe bir şey olur diye ertelemiş ve bunu duyunca bebeği reddettim. Onun yüzünden dedim daha neler neler ve ben bunları anlatmaya utanıyordum. Sanki bir tek ben yaşıyormuşum gibi ama aslında çoğu kadın aynı şeyleri yaşıyor ama dillendirilimiyor. Annelik öyle bir anda aşırı sevgiyle gelmiyor. Ben de çok özledim eski hayatımı. Bir daha asla hiçbir şey eskisi gibi olmayacak dedim. Evet olmuyor ama daha güzel oluyor.9 aylık oldu şimdi. Tepkileriyle gülüşüyle her şeyi güzel yapıyor. Asla o günleri unutmadım. Unutamam. Ama sadece şunu bilin geçiyor. Gerçekten geçiyor ve lütfen vicdan yapmayın. Bunlar çok insani duygular. Son olarak ben de eşime sapkınlık derecesinde bağlanmıştım. Evden gidecek diye ödüm kopuyordu. Şimdi de gitse de oğlumla baş başa kalsam diyorum

Büyüdükçe hem zor hem kolay. Şöyle ki, şimdi mesela benim kızım 10 aylık oldu. Anneyi babayı tanıyor, henüz konuşamasa da mutluluğunu sevincini ifade ediyor, aradaki bağ daha güçlenmiş oluyor. Ama çok fazla enerji gerekiyor ve benim gücüm yetmiyor. Sürekli oyalanmak istiyor. Gün içinde sadece bir uyku uyuyor ve akşam 22 kere kadar uyanık. Haliyle tükenmiş oluyorum. Annem var sozde ama onun da bana faydası sınırlı. Eğer pandemi olmasaydı ve biraz rahat bir insan olsaydım profesyonel bir yatılı bakicim olsun çok isterdim.

Canım ya kıyamam sana lohusa psikolojisi Allah yardımcın olsun günahlarına kefaret olur inşallah allah bağışlasın hic öyle düşünme biz aylardir çabalıyoruz bebek sahibi olabilmek için allah size bağışlasın bu günler zordur geçecek elbet dua et

Sevgili konu sahibi ve özellikle sen @gofret 2 ay koca 2 ay delirecek gibiydim. Bebeğime karnımda birşey olacak diye aklı çıkan ben hastaneden alıp eve geldiğimiz gün işte o saat depresyona girdim. Allah'ım o neydi öyle rabbim kimseye yaşatmasın. Yemek yiyemiyor su içemiyor uyuyamıyordum. Yatak beni içine çekiyordu sanki. Bebeğime geceleri hep eşim bakardı yatak odasında o varken uyuyamazdım hep tetikte olmaktan. Tekken de gırtlağımı sıkıyordu biri sanki. Ben anne olamadım mı, annem gibi bir anne oldum bende sevemedim evladımı, keşke yapmasaydım günahına girdim bebeğin, çok istedim şimdi pişmanım... vs tonla şey. Bir gece eşime sabaha karşı sizi bırakıp kaçacağım dedim ama ciddiydim. Eşim ağladı biz sen olmadan yaşarız ama zorlanırız bizim için güçlü ol dedi. O an hüngür hüngür ağladım. Çok zordu çoook Sonra ilk günlerimde buradaki arkadaşlarımla halimi paylaşmak geldi aklıma. İyi ki geldi neden biliyor musun çünkü etrafımda kanlı canlı o kadar insan sözde yardımcı olma ayağına beni dibe çekerken ben burda okuduğum satırlar aldığım dualarla ayakta kaldım. Ayaklarına taş değmesin. Asla atmadım içime hissettiklerimi hep söyledim. Ve arkadaşlarında her kadının da dediği gibi geçecek hiç merak etme. Ben polyanna değilim uykusuz gecen yorgunluğun elbet olacak ama alışacaksın artık onu benimseyip onunla yaşamayı kolaylamaya bakacaksın. Ve yaz buraya bol bol kimse sıkılmaz bunalmaz merak etme. Veee evlat ahh ah derler ya ömürlük kaygı endişe ve yorgunluk diye gerçekten öyle. Ama bu delice bağlılık çok başka. Onsuz bir hayatı ilk aylarda özlerken ara ara, bir süre sonra onsuz bir anı hayal edemiyorsun. Hani gelse biri dese canın mı o mu canının aslında çöp olduğunu evladın olunca anlıyorsun. Kokusu sesi nefesi... Allahım kimseye evlat acısı vermesin.

Bebek doğunca herşey çok zor oluyor Tek başıma büyüttüm mesela sadece eşim destek oldu O sizi anlamayanların çoğu zaten o yoldan geçmiş oluyorlar ve çoğu anne böyle zorlukla büyütüyor Tüm yük annede oluyor örneğin bebeğim 1 aylıkken uykusuzluktan geberirken eşime verdim sen bak 1 saat kadar uyuyayım dedim demez olaydım sesi ikiye katlandı ben odadan çıkınca Anne kokusunu her zaman arıyorlar çünkü Fakat bunlar geçici süreçler Evimize 10 yardımcıda alsak herşey önümüzede serilse ilk zamanlar yine uykusuz ve gergin olursun

2 ay önceki halimi gördüm yazdıklarınızda. Çok zor bir bebeğim vardı. Doğduğu günden beri emerek uyurdu, memeden ayrılmazdı, sürekli ama süreklii ağlardı. gecelerce ağladım, abartısız her gece hüngür hüngür.. Eşime sürekli biz naptık? Çok mutluyduk. Neden çocuk yaptık? Hayatımız bitti bi daha asla eskis gibi mutlu olamayacağız diyordum. Evde sürekli surat asıp oturuyodum. Bazı günler sırf bir görev gibi uyanıyordum, altını alıyodum emziriyordum, uyku saatinde sallıyodum o kadar. Sanki duygusal bir şey hissetmiyordum ve hissedemedikçe kendime kızıyordum. Bilmiyorum nasıl oldu ama 5. Ayından sonra her şey değişti. Öncelikle bunu uykularına bağlıyorum. O uyudukça bende uyudum dinledim ve bebeğime daha rahat bakabildim. Bir de sanırım hepsinin başı kabullenmek.. kabullendiğin zaman her şey daha kolay geliyor. Şu anda 7. Ayında kızım. Ve iyi ki diyorum, iyi ki benim kızım o. Ölüyorum aşkından o derece. Kısacası demem o ki biliyorum çok kişi söylüyordur, ama canı gönülden söylüyorum GE ÇE ÇEK.. hem de öyle bir geçecek ki sen bile geçmişe dönüp baktığında inanamayacaksın..

Ayyynen öyle evet NedirYani Kalbindeki Endişeleri

oğlum doğduktan sonraki ilk 3 ayı hatırlamak bile acı veriyor... sütümün azlığı, oğlumun hastalığı, hastanedeki tedavisi, hiç uyumayışı, sürekli ağlayışı, çare olamayışım... hiç bitmeyecekmiş gibi geliyordu ama bitiyor, geçiyor. şimdi fotoğraflara baktıkça keşke daha sakin, daha soğukkanlı ve sabırlı olabilseydim diyorum. evet fiziki olarak uykusuzluk çok zor, beni en çok zorlayan bu olmuştu. ayrıca eşimle başbaşa kalamıyor olmak da alışması çok zor olan bir şeydi. ama her fırsatı kullanın, bir kaç saat annenize, bir dostunuza vs bırakın arada baş başa çıkın eşinizle. önümüz yaz, bebeğinizle de bol bol çıkın. eve kapandım hayat bitti diye düşünmeyin. bebeğiniz büyüdükçe ve size tepki vermeye başlayınca aranızda kimseyle olmayan tarifsiz bir bağ kurulacak. evet artık sorumluluğun olmadığı rahat günler yok ama daha güzel, daha hareketli günler var ve bu yoğunluk/sorumluluk da hayatınızın vazgeçemeyeceğiniz bir parçası olacak.

Bebisini gule gule buyut suan dert ettiklerin yarin onemsiz olacak emin ol, ayrica ilk bebek hep zordur. Birden bebekli hayata gecmek ve dogum agrisi, dikisi agrisi kanamalar derken.. insanin caninin yanmasi cok normal.. ama muhim olan cidden bebeginin ve senin sagliginiz.. buyudukce daha guzellesecek hersey daha once yapsaydim bile diyebilirsin.. lohusasin sadece kendine zaman ver olur Mu?

Yalnız değilsin ve geçecek demeye geldim geçmese 2. Çocuğu ben yapmazdım

Hayırlı olsun inşallah çok güzel gunleriniz olsun birlikte. Ah o günlere bir geçsem. Öyle gözüm korkuyor ki onunla yalnız kalmaktan. Bana bağımlı olmasını ben de hiç istemiyorum nasıl alıştırabilirim buna acaba? A Aylakkadin Bahar, bir insanla gelebilir insana Üyelik İptali tek ayak

Güzel anne sana kocaman sarılmaya ve merak etme geçecek demeye geldim Bu duygularının hiçbiri bencilce değil hiçbiri utanılacak şeyler değil kendini suçlu hissetme öncelikle. Ayrıca kutsal annelik falan da yok evet maalesef toplumumuzda böyle bir tabu var ama öyle olmadığını içten içe hepimiz biliyoruz. Çocuğunla ilgili kaygı duyduğunda kötü bir anne olmuyorsun merak etme Senin de dediğin gibi daha çok yeni 1 haftalık beraberliğinizde yabancılık çekmeniz çok normal birbirinize ama zaman ve fırsat tanırsan alışacaksınız birbirinize. Kolay bir şey değil annelik, benim kızım 4 aylık oldu inan ben de hala eski günleri özlüyorum bir daha umarsızca gezip tozamayacakmışım gibi geliyor çünkü. Elbette çocuğunla gezmek de güzeldir ama çocuktan önceki hayatımız gibi olmayacak artık hiçbir şey sanırım bu düşünce ürkütüyor. Bunalman her şeyi bırakıp uzaklaşma isteğin hepsi çok normal çünkü yeni bir şeyin içine düştün ve bocalıyorsun. Kendine telkinlerde bulunabilirsin bu günler geçecek diye. Çünkü gerçekten zamanla bu belirsizlikler ortadan kalkıp kontrolü ele aldığın zaman bebeğinin bakımına daha hakim oluyorsun ve bir özgüven geliyor yani annen gittiğinde ne yapacağım diye endişe etme. Sana muhtaç mini minicik bir canlı çok şükür varlığına sen stresli olduğunda bebek de stresli olacaktır o yüzden kendini sakinleştirmen gerekiyor. Herkes geçiyor bu yollardan emin ol. Mükemmel anne diye bir şey de yok kendini kimseyle kıyaslama ve eksik hissetme sen bebeğine yeterlisin her kadının anneliği hem kendi kişiliğiyle hem de bebeğiyle harmanlanmış şekildedir farklı farklıdır. Eşinle başbaşa kalmaya çalış annen yanında bakıyorken kısacık bir yürüyüş bile sana kendini iyi hissettirir nefes alırsın. Ben çok gazlı olduğu için çok zorlanıyordum o ağlıyor ben ağlıyordum hala anlatırken bile yeniden yaşıyorum o çaresizlik hissini ama bir şekilde geçiyor zaman ve yavaş yavaş dünyaya adapte olduğunda gözlerinin içine baktığında sana güldüğünde öyle bir rahatlama geliyor ki yorgunluğunu da unutuyorsun umutsuzluğunu da. Şimdi sadece sakin olmalı ve kendine güvenmelisin. Biliyorsun tek bildiği şey ağlamak ve her ihtiyacı için ağlamaktan başka izah şansı yok. Senin kokun ve senin sesin onu sakinleştiriyor bu ne kadar ayrıcalıklı bir durum düşünsene. Tadını çıkar her anınızın çünkü çabucak büyüyorlar ve ben şimdi ilk doğduğu anları özlüyorum mesela. Duyguların için kendini suçlama yeter.

Satırlarınızı ağlayarak okudum, yazdığınız herşeyi bir bir yaşadım, 5. ayımız dolmak üzere hala da yaşamıyor değilim, ben 2. günümüzde yalnız kaldım, o panik, korku, yetememe duygusu... Çok ağladım, sinir krizleri geçirdim, ruh halim beni benden aldı, dediğiniz gibi bazen ben ne yaptım dedim, üstelik yıllarca da bekledim. Bunu düşündüğüm için kendime kızdım kendimden nefret ettim, ama bu bir süreç, geçiyor, geçecek. Çünkü bizim yavrularımız bize muhtaç masum ve biricik

Hamileyken bol bol uyu diyen herkese garip bakıyordum şimdi uyusam ne faydası var diye. Şimdiki aklım olsa mutluluktan ağlayarak uyurdum herhalde yaylana yaylana. Bu geri donemeyiş ne kötü hissettiriyor. Bugünlerde pek dinlenemiyorum buna biraz daha vakit ayirsam iyi olacak.

Size özelden yazmak istedim ancak profilinizde sınırlama var ya da ben beceremedim. Bana özelden mesaj yazar mısınız? Less-is-More Nirvana Anneler

Allah saglikli ve uzun omurler versin bebeginize. Sizi cok iyi anliyorum, aynilarini yasadim. Buyuk oglum kolik bir bebekti, aylarca battaniye arasinda, elektrik supurgesi, aspirator sesiyle, telefonumda beyaz gurultu uygulamasindan surekli bu tarz sesler acarak uyutmaya calisirdik. Cok defa susturamayip acile gittik. Kendimi salona kilitleyip yastiklari yumruklardim. Kisisel bakim falan mumkun degil, 15 dk dusa girmek bile lukstu. Oyle boyle 15 aylik olduğunda surpriz bir sekilde tekrar hamile oldugumu ogrendim. Tabi ki hazir degildim ama bir sekilde kendimi hazirlamaya calistim. Simdi biri 4,5 digeri 2,5 yasinda. Evet cok yiprandik ama buyuyup de kucucuk kollarini boynunuza doladiginda inanin dunyada baska hicbir sey size bu mutlulugu veremeyecek. Simdi yalniz kalacaginiz icin boyle korkulara kapilmaniz cok normal ama yalniz degilsiniz. Burada sizin gectiginiz sureclerden gecen o kadar cok anne var ki. Istediğiniz zaman kafaniza takilan ne olursa olsun bana ozelden msj atip sorabilirsiniz. Asla cekinmeyin. Biraz daha zaman verin kendinize. ❤

Bu konuyu yeni açtığım o kötü günlerimde yorumunuza denk gelmedigim için çok mutlu oldum. Bir insana bu şekilde yardımcı olamazsınız. Koca konuda agresif yorum yapan tek üyesiniz biliyor musunuz? O zamanlar o kadar güzel destekler geldi ki kendimi toparlayabildim. Hani her yeni anne pişman oluyor diyorsunuz ya işte cevremizde bunlar konuşulmuyor. Herkes dünyanın en mutlu insanı ve yıllardır anneymiş gibi davranıyor ve bu yüzden böyle hissedenler olarak kendimizi suçlu ve yanlışmışız gibi hissediyoruz. Burda benim gibi hisseden onlarca insan görmek beni çok şaşırtmıştı. Evet benim gibi hissedenler olduğunu biliyordum ama neredeyse herkesin hissettiğini bilmiyordum. Kendi kendinize geçecek demekle bu günleri gerçekten yaşamış, aynı şeyleri hissetmiş birilerinden hepsi geçecek cümlesini duymak aynı değil. Yazdiklariniz beni kirmadi, kizdirmadi, üzmedi. Ben o günleri atlattım fakat bu konuya gelip belki de gözyaşlarıyla okuyan, okuyacak olan annelere birde bu acımasız yorumlar dert olmasın bence.

Merhaba. Bebeğim 23 günlük 10 gün küvezde kaldı ve son 13 gündür benimle. Sizinle aynı durumdayım şu an. Bebeğim kolik ve çok ağlıyor, uykusuzum, halsizim ve çok mutsuzum. Bir daha asla hiçbir şey eskisi gibi olmayacak gibi hissediyorum tüm özgürlüğüm elimden alındı diye düşünüyorum. Geçiyor mu bugünler şu an nasıl hissediyorsunuz acaba?

İyi akşamlar. Şuan gerçekten benim için büyük bir probleme dönüşmek üzere olan durumumdan bahsedip moral almak istiyorum. Aslında cümlelerimi nasıl toparlayacağımı da bilmiyorum. 1. Ayını geride bırakmak üzere olan bir bebegim var. Erken doğduğu için son 1 haftadır benimle sadece Şuan kendimi çok kötü hissediyorum. Bebekli hayata adapte olmakta çok zorluk çekiyorum. Biliyorum daha 1 hafta oldu ama şimdiden ciddi derecede psikolojim bozuk hissediyorum ve bu satırları yazarken bile gözümden ilk damla yaşım düşmek üzere. Son ayları zorlu bir hamilelik geçirdim. Erken doğum riskinden dolayı aylarca yattım. İlk burada başladı sanırım. Yatmayı seven bir insanım evet ama her şeyimi başkalarına yaptırmak zorunda kaldığım o aylarda gerçekten fazlasıyla bunaldım. Bana yardımcı olmak için yanımda olanlara bile tahammülüm kalmadı. Sürekli hastanelik olmak, yine sancım mi var diye hep diken üstünde durmak, kullandığım bir sürü ilaç derken ben her geçen gün daha da dibe çökmeye başladım. Birde tam o döneme denk gelen maddi sıkıntılar tuzu biberi oldu. Eşimle yalnız vakit geçirmeyi el ele yürümek gibi çok basit şeyleri bile çok fazla özledim. Böyle bir dönemden sonra birde küvoz ve ameliyat ağrıları başladı. Ameliyat ağrılarım şu süreçteki en basit şeydi sanırım çünkü eninde sonunda geçeceğini biliyordum ve sabrediyordum nitekim öyle de oldu şuan ameliyat olmamış gibi iyiyim. ama bebekli hayat kısmında ciddi manada duvara tosladım. asla hazır değilmişim meğerse. ilk günler ya bakmayı beceremezsem de elimden alırlarsa gibi saçma bir düşünceye bile kapıldım. Bİr an geliyor ağzını burnunu yiyesim bağrıma basasım geliyor. bir an da geliyor ki utanarak söylüyorum ama pişmanım ben naptım diye düşünüyorum. biliyorum bana çok kızanlarınız olacak ama gerçekten böyle hissetmeyi istemiyorum. Uykusuz kalmayı, her sıkıntıyı yaşamayı isteyecek çok evlat hasreti çeken kadın var burda biliyorum Rabbim hepinize tez zamanda nasip etsin. Ben bu duygularla nasıl başa çıkacağımı bilemiyorum. Şuan bakiminda destek olan annem yanımda ama o da birkaç haftaya gidecek ve ben ne yapacağımı bilmiyorum. Ailemden uzakta yaşadığım için destek olacak dost aile kimsem yok burda. Eşimin desteği de çalıştığı için bir yere kadar olacak ve ben iyice kafayı yiyeceğim. Duygularımı kimseye anlatamıyorum çünkü malesef ki konu kutsal annelik ve masum bir bebek olunca tabu haline geliyor. Çevreniz sizi anlamıyor, duygularınızı abartili belki de saçma buluyorlar ve siz kimsenin sizi anlamadığı ve dolup taştığınız yerde yapayalnızsınız. Üstelik dağ gibi ağır bir sorumluluk omuzlarınızdayken. Bilmiyorum anlatabildim mi ama... Geçmişte yıllarca süren çok ağır bir depresyon dönemim oldu. İyileşmistim ama yeniden o hallerime dönüyor gibiyim ve bu beni çok korkutuyor. Kendime bile tahammül edemediğim o ruh halinde bebeğime nasıl bakacağım bu imkansız olur. Maddi problemlerden şuan online terapi alamayacağım malesef ama inanın o kadar ihtiyacım var ki birisinin elimden tutmasına ağlayarak kendimi anlatmaya, yol gösterilmesine, duygularıma bir çare bulunmasına ve bir daha böyle hissetmemeye. İadereten de olsa devlet Hastanesi'ne gitsem çocuğu sürekli birakabilecegim kimse de yok. Kızıma çok üzülüyorum. Aylarca karnında hayata tutunduğu annesinin böyle hissettigini anlıyor mudur? O kadar güzel ve masum ki ben böyle hissettiğim için çok vicdan azabı çekiyorum. Bazen tamam ya diyorum herkes nasıl yapiyorsa öyle hallederim eninde sonunda büyüyecek. Bazen de bir daha eşimle yalnız kalamayacagiz hayatım bitti nasıl bakacağım ona diye ağlıyorum. Çok bencilce biliyorum ama böyle hissediyorum. Anne olmaya gerçekten bir insan yetiştirmek istediğimi fark ettigimde karar verdim. Kızımın büyüdüğünü birlikte kitap okuyup resim yapacağımız, ona kek yapmayı öğreteceğim zamanları düşünüp mutlu oluyorum ama o günler öyle uzak geliyor ki. Şuan yanımda hıçkırıklarina öfkelenmekle meşgul. Biliyorum ki ilerde keşke o en tatlı zamanlarının tadını çıkarsaydım diyeceğim ama inanın elimde değil. Çok karışık yazdım ama özetle kendimden nefret ediyorum. Bir an önce büyük bir annelik duygusuna geçiş yapmak istiyorum. Bu günler nasıl geçecek?

Ben bebeğim 4 ayına girdikten sonra depresyon a girdim... Bebeğim 5 aylık ve yardımcım bile yok

En kötüsü çocuğu bırakacak kimsenin olmaması kızım iki yaşında hastaneye gideceğim bırakacak kimsem olmadığı için eşim işten izin alıyor bir kan vermeye üç kişi gidip üç kişi geliyoruz öğleden sonra sonucu almaya yine gidip geliyoruz. Kızım kimsede durmuyor babannesinde durmuyor görümcem de durmuyor dursa da kimse bakmak istemiyor. Annem doğumda geldi 20gun bakıp gitti eşim hiç destek olmadı maması uyutmasi yıkması hep bende. Arada bir yardım etti inkar edemem. İşten gelsin diye dört gözle beklerdim yinede. Bence işin zor kısmını hamilelik kuvez ameliyat kısmını atlatmissin. Bende bakamam diye korkmuştum ama Allah bir güç kuvvet veriyor. Şimdi iki yaşında akşama kadar ortalığı döküp saçıyor bazen kızıyorum ama anlamıyor bildiğini okuyor yalnızlığıma teselli oluyor sarıp sarmayalasim geliyor çok öpüyorum o olmasa vakit bile geçmezdi. Bu günlerin geçecek biliyorum hiç geçmeyecek hiç buyumeyecekmis gibi geliyor başlarda ama zorda olsa geçiyor Allah yardımcın olsun

Bu tarz konular insanların bunu düşünmesi için fırsat da değil mi peki? Gerçekten bu sorumluluğu kaldıramayacak insanlar "amaan geçecek olsa da ben bunlara gelemem istemiyorum çocuk mocuk" diyebilir. Eminim vardır. Anne olmak istemeyip bu konuları gördükçe haline şükreden de vardır eminim. Çocuk artık hayatın genel akışında olması gereken bir şey muamelesi görüyor. Oysa ben de öyle olmadığını düşünüyorum. Ciddi karar verilmesi gereken bir şey. Gerçekten bunun ne kadar önemli bir şey olduğunu bilen insanlar anne baba olmalı. Her çocuk sahibi olan pişman olacak ya da olmayacak diye bir şart yok ki. Bu tamamen kişisel. Şimdi iyi ki olmuş diyorum ama demeyedebilirdim bu da çok insani.. Bu süreçleri geçirip ikinci çocuğu isteyen bir sürü insan var. Dikiş yapmayı çok öğrenmek istediğinizi varsayalım. Bu süreçte birçok kez elinize iğne batacağını bilirsiniz yeri gelir belki sinirden ağlarsınız elleriniz mahvolur ama yine de o sürece girersiniz ve o ise devam edersiniz. Bilmiyorum bana onun gibi geliyor. Her şeye giriştiğimizde zorluğu da beraberinde gelir. Okul okuyan da kendince sıkıntı çeker. Uykusuz kalır, belki eglenemez yılları sadece ders çalışarak geçer. Kimse okumayın demiyor. İnsanlar okumaya devam edecek.

Aslında instamomlara hiç bakmıyorum Allah bilir arkaplanda kaç kişinin yardımını alıyorlar. Ben kendi çevremde de herkesin hiç şikayet etmediğini görünce ona icerledim ben bir şey beceremiyorum demek ki diye. Yarın kayinvalidemler gelecek mesela ben bir yandan da temizlik düşünmek zorundayım çünkü ev berbat halde. Eşim gelince 4 koldan eve girişeceğiz ama kızım cok huysuz nasıl olacak bilmiyorum. Canıma tak demek üzere gibigibiyim

Rica ederim ne demek. Aslında bu konu biraz da evlenmek konusu gibi. Neredeyse her kadın evlendikten sonra bekarlık sultanlık evlenmeyin der. Çevresindekiler evlenir ve onlar da çevresine evlenmeyin der ve onlar da evlenir. Dünyanın sonuna kadar da insanlar evlenmeye devam edecek sanırım

Ben her zaman çalışan annenin daha enerjik ve daha mutlu olduğuna inanıyorum, o açıdan çok şanslısınız. Evet belki çalışan birçok anne de sürekli evde olup bebeğiyle ilgilenmek isterdi belki ama bir noktadan sonra 7 24 evde bebekle olmak insanı tüketiyor. İnsanın gözü arkada kalmadan guvenle emanet edip gidebileceği sevdiği bir işi varsa ne mutlu. Her sabah güzelce giyinip hafif bir makyaj yapıp sosyal hayata çıkmak bile enerjisini arttırır. Ben surdan şoka giderken bile eve koştur koştur donuyorum. Eşimle 1 saatligine -mecburi- bir yere gidecek olsam hemen direktifler, oyalanmadan gel.. fazla gecikmeyin. Başka yere ugramayin cart curt. Çevresinde anlayışlı ve sevecen bakimverenlerin bulundugu yeni anneler ne şanslı

Ahh size kocaman sarılıyorumEmin olun geçecek. Hangi anne özlemiyorki o eski günlerini amaa inanın büyüdükçe herşey yoluna giriyor. Mesela benim 13 yaşında ki oğlum artık arkadaşım gibi küçük ise evin canavarı onun da büyümesini iple çekiyorum.(bazen bende 2. çocuğa ne gerek vardık ki diyorum ama büyüdükçe iyi ki demeye başladım)

Hem zor hemde aşk daha da alevleniyor.. suratımızı seviyor gülücükler kahkaha lar atıyor ve gevşiyorsun Diyorum ki bu zamana kadar boş yaşamışım sensiz geçen günleri... Yalnız olduğum içinde depresyona bi girip bi çıkıyorum

26 aylık dünyalar tatlısı bir canalar annesiyim. kendi tabiri ile ulku bile uyumuyorum doğru düzgün.. Bu sabah aynı şeyi arkadaşıma dedim insanın kendi hayatından, rahatından, her şeyinden feragat ettiği küçük bir varlık.. Çok çok çok zor ama iyi ki varlar. Başkası adına konuşmayayım ama bende de zaman zaman oldu bu duygular, ben hep geç yaşta anne olmaya verdim. Yaş geçtikçe sabır ve tahammül daha da azalıyor. Hatta ikinci çocuğu isteyenlere, nasıl yaaa gerçekten mi diye şaşırıyorum onlarda bana şaşırıyor. Çünkü çok uzun bir süre maddi manevi çok rahat bir hayatım oldu. İstediğim yere gittim, istediğim gibi yedim, içtim ve gezdim. Ama bebek olunca hepsi bıçak gibi kesildi. Merak etme ailen yakında olsa bile destek bir yere kadar annemin tabiriyle onu sen doğurdun ağaca çıksan senle ağaca çıkacak der hep :)) yani annanne-babaanne de bir yere kadar. Ama etrafımda gözlemlediğim ortalama 3 yaştan sonra anne yine bireyselliğini yavaş yavaş kazanmaya başlıyor. Kreş / okul yaşına gelene kadar biraz sıkın dişinizi zor ama zaman gerçekten akıp geçiyor ve bazı zamanların tadını çıkaramadığına insan üzülüyor.

Yaşadığınız şeylerin hepsi normal ve pek çok anneye olan şeyler. Hayal etmekle başına gelmesi aynı şeyler değil. Karnında hissetmekle kucağına almak da aynı şeyler değil. Ben ilk doğumumda yaşadım bu depresyonu. Çok rahat bir hamileliğim oldu. Ancak doğumdan sonra nefes alamamaya başladım, rahatlıkla uyuyamıyordum, sanki gözümü yumsam bir el boğazımı sıkacak gibiydi. İlk gece oturdum ağladım, ben bu bebeğin günahına girdim, bakamam ona diye. Çoğu kez ağladığında sanki benim değil de başkasının bebeği ağlıyor gibiydi. İtiraf edeyim bazen ağlamasına bile tahammül edemiyordum. Annem ne yazık ki 2. gün dönmek zorunda kaldı. Kayınvalide geldi 4 gün kaldı, sağolsun hiçbir şeye faydası olmadı hatta daha kötü yaptı beni. Ama o gittikten sonra kızımla baş başa kalınca sakinledim biraz. Dokunduk, sarıldık, birbirimizi tanımaya başladık. Yavaş yavaş alıştık birbirimize. Bir bebek nasıl doğduğunda anneyi sevmeyi, ona bağlanmayı zamanla öğreniyorsa anne de aynı şekilde öğreniyor bunları. Telaş etmeyin, zamana bırakın. Filmlerde, dizilerde coşkunun şelale olduğu anları, doğar doğmaz yüce annelik duygularının patlaması klişelerini bırakın bir kenara. Bunların çoğu, kadınlar için zalim birer dayatma. 10 çocuk doğursanız 10. doğumunuzda bile tuhaf hissedersiniz. Lütfen duygularınız yüzünden kendinizi asla suçlamayın. Bunların hiçbiri kontrol edebileceğiniz şeyler değil. Vücudunuzun her zerresinde ciddi değişimler var, hormonlarınız da hızlı değişiyor. Sizin birden normale dönmeniz mümkün mü?

Diger yorum yapan arkadaslara da ufak bir tavsiye vermek istiyorum. Bebeginizin karni tok ve alti temizse mutlaka babasina birakin, uyumaya gidin. Esim calisiyor, yorulmasin ya da beceremez diye dusunmeyin. Babalar biraz zorlanıyor ama mutlaka bebegi sakinlestirecek bir yol buluyorlar. Sizlerde bu arada dinlenmis olursunuz. Bebek annesine alistigi gibi babasinada alisinca ilerleyen aylarda inanilmaz rahatlayacaksiniz. Uyandığımda kakasi temizlenmis, yemegi yedirilmis bebegimi gorunce inanilmaz mutlu oluyorum. Bu pozitiflik esinizede olumlu olarak yansiyacaktir.

Lohusa sendromundasın aynı şeyler olmasa da bende erken doğum yaptım ve küçük tam haftasında doğum olmadığı için korkarak alırdım kucağıma kızımı.. bu yüzden lohusa sendromuna girmiştim ürtiker dökmüştüm paikolojik olarak kötüydüm çünkü hem erken doğum hem de ya yetemezsem diye düşünceler insanı kötü yapıyor.. sakın kendini bırakma canım.. ben o zamanlar hep kendi kendime güçlüyüm ben kendini salma selen derdim.. benim avantajım kendi annemle beraber oturuyor olmamız yardımcı oluyor halen.. dua et ve en önemlisi kendini hiç bırakma hem psikolojik olarak hem de bedenen olarak.. evet zor bir süreç adapte olmak zor ama bir o kadar da muhteşem birşey annelik.. onun kokusu anne deyişi gülmesi sarılması.. Yazmak istersen bana yazabilirsin dertleşiriz

Ben her gün esim işe gidince onu kıskanıyorum. Haftasonunda bensiz dışarı çıkmasına izin vermiyorum. Hatta bir gün akşam saatlerinde bir akraba yüzünden dışarı çıkması gerekiyordu o gunde dışarıdan yemek almıştı o yemek boğazımda düğüm düğüm oldu hem ağlıyorum gitme diye hem yiyorum. Sonuç gitti ve ben ağlamaya devam ettim. Neyse öyle böyle geçiyor ve ben geçen günleri unutuyorum. Aslında unutmama lk istiyorum ikinci çocuk fikri aklıma gelmesin diye. İlk doğum yaptığımda rahmimi aldiracagim falan diyordum eşime

O kadar normal ki bunlar... sakin ol birazcik kendi haline birak bebegi aglarken.. gecmeyecek gibi Ama gececek emin ol.. kendinide suclu hissetme.. isteyen cogu kadin anne olmayi hak eder emin ol, bunu soyledigin icinde suclu hissetme kendini..3-4 ay sonra bu gunleri anicaksin cunku seni taniyacak sesinle rahatlayacak.. baska zorluklar hep olacak ama guzelligide olacak.. cogu bebek bu zamanlarda aglar, normal diyerek dusun... soylediklerimizin cogu belki sana anlamsiz gibi gelsede, elbet anlayacaksin

Emin olun atlatacaksiniz. Sonra burda keyifle yazdıklarınızı okuyacağız eminim ben

Tüm düşünceleriniz normal be olması gereken kaygılar. Sadece siz onlara fazla önem veriyorsunuz, herkesin aklına geliyor ama takmıyorlar. Hamilelik öncesi olsa neyse ama artık bebeğiniz doğmuş. Ne olduysanoldu, düşünmenizin bir faydası yok o yüzden düşünmeyin. Şimdinin gücü kitabını okumanızı şiddetle tavsiye ederim

Aa bu ben Suan 6 aylik bir kizim var.. bir büyüğü de 6 yasinda.. Benim durumum daha bitik yani.. Soyledigin seyler hissettigin seyler o kadar normal ki.. bence bir cok anne ayni seyleri hissediyor.. Ozellikle ilk aylar cok zor.. sorgulamalarin belki biraz pişmanlıkların cocuksuz hayati ozlemenin en fazla hissedildigi aylar.. Kolay degil hayatiniza hir anda bir insan daha dahil oluyor.. Ben ilk cocugumda hayatim elimden alinmis gibi hissediyordum.. senin hayatin bitti artik sen onun icin yasayacaksin deyip ağlıyordum.. Ama tabii ki öyle olmadi.. öncelikle artik 3 kisisiniz onu kabullenmeniz lazim.. ona göre plan yapacaksiniz.. planlariniza onu da dahil edeceksiniz.. surekli eski hayatiniza ic gecirerek mutsuz olursunuz.. Biraz sabir gerektiriyor bir kac ay sonra oyun oynamaya baslayacak sizi gorecek duyacak anlayacak.. anlamsiz aglamalari bitecek neden ağladığını anlayacaksiniz.. Daha sonrasi en keyifli zamanlari birlikte gezip birlikte oynayacaksiniz.. o sizin hayatiniza uyum saglayacak.. bir sure belki sosyal hayattan geri kaliyorsunuz ama sonra oda katiliyor size ve hayat daha keyifli hale geliyor.. Suan kizim 6 aylik onunla herseyi yapiyorum.. Cafede oturuyoruz alisveris yapiyoruz yuruyus yapiyoruz evde temizlik yemek yapıyorum.. spora gidiyorum 2 ayri kursa daha gidiyorum hayatta daha aktifim.. Lütfen kendinizi uzmeyin bir iki ay daha sabredin toparlasin keyifle büyüyeceksiniz inanin buna

Yani zaten 1 ay 40 gün bütün bebekler uyur bu normal benimki bile uyuyordu Ama yine de kesintisiz 3 saat bile uyuyamamak , sürekli ihtiyaçlarını kontrol etmek, üstelik bir hastane süreci yaşamışsınız ister istemez endişelenmişsinizdir o dönemde de, etraftaki insanların yedir-içir-emzir-kucağına al baskıları falan bunlar hiç bilmediğimiz ortamlar/olaylar.. kolay değil bir insanın sorumluluğunu komple üstüne almak, o yüzden çok normal bu süreçler ilk aylarda bu duygulara kapılıyor çoğu insan kendinize yüklenmeyin. Süt mevzusuna gelince; o da muhtemelen yaşadığınız stresten kaynaklı çekilme eğilimi göstermiştir. Bazı takviyeler kullanabilirsiniz. Aktarlarda anne çayı/süt çayı tarzında hazırlanmış karışımlar var baya etkisi oluyor, bir deneyin isterseniz. Bir de kendinize her an hatırlatın bu günlerin geçeceğini, bebeğiniz sizinle konuşacak, anne diyecek :) Düşünsenize o güzelliği :) Sağlıkla büyütün inşallah

Mesajın hepsini okuyamadım. Çünkü biri iki yaşında biri 3 aylık iki bebeğim var. Çok uzundu ama anladığım kadarı ile o eski güzel gunlerin gelmeyeceğini düşünürsünüz. Hiç üzülmeyin. Ben de hafif bir lohusalik bunalımı yaşadım. Sanki bütün hayatım artık o oturma odasındaki koltukta bebekle geçecekti öyle düşünüyordum ama öyle olmuyor. Kolikti kızım. Saatlerce ağlardı. Şimdi de yemiyor falan ama hepsi bitiyor. Eskisi gibi olmasa da o düzenle çok güzel bir hayat kuruluyor. İlişkiler evriliyor, eşimle ilişkimiz bile daha dingin daha tutarlı oldu sanki. Tatile de gittik kızımız 9 aylıktı. İkinciyi de yaptik. İkisi bir arada büyüsün sonra rahat rahat gezelim diye. Daha bir ay once dordumuz yemeğe çıktık. Biri pusette uyurken, biri önümüzde koşarken el ele de yürüdük. İkisi yanyana besiklerde uyurken eski günlerimizi anlatıp deliler gibi güldük. Daha komik anılar biriktiriyoruz. Yebi tecrubeler. Tamam ilk aylar eve hapsoluyorsunuz çoğunlukla ama geçiyor. Şu an ben de genel olarak öyleyim. Bu günlerin de tadını çıkarın. Çünkü pişman oluyorsunuz ileri de, bebeğinizin o hallerini bile ozluyorsunuz. Neden üzülerek geçirdim diye keskeleriniz oluyor. Bunu eski hayatınızın bitisi olarak görmeyin. Yepyeni yaşantılar, tecrübeler kazanacaksınız. Klişe ama onunla birlikte siz de buyuyorsunuz gerçekten. Ve bir canlının büyümesine şahitlik etmek gerçekten müthiş bir şey. Her anın tadını çikarin. Günlük tutun nacizane tavsiyem. Belki iyi gelebilir. Her şey çok daha keyifli oluyor emin olun gelecekten yazıyorum Sizi ve güzel bebeğinizi öpüyorum.

Çok normal böyle hissetmeniz, yardım alın lohusa depresyonu için. Her anne ve anne adayı genelde böyle bir süreçten geçiyor.

Ben de ayni sizin gibi erken dogum yaptim ustune lohusayken kovid oldum ve ayni duygulari hayta daha beterini ben de yasadim. Pisman oldum korktum agladim. Bebegim iki bucuk aylik hala devam ediyor bu korkular bebegimle hala geve yalniz kalamiyorum esim geca calistiginda enneme geliyorum. koalina adli uyenin yazisini okumustum ben de. Cok yakin hissetmistim. kendime yasadiklarini. Simdide sizin yazinizi gordum. Size destek olamam belki. ayni seyleri yasadigim. icin ama asla yalniz opmadiginizi bu duygulari yasayan tek kisi olmadiginizi soylemek. istedim. insallah en kisa zamanda iyilesiriz.

Arkadaşlar hepinize ayrı ayrı çok teşekkür ederim. Teker teker cevap vermeyi inanın çok isterdim ama kızım gece kaç kez uyandı sayamadim. Kundaklaninca rahat uyuyor ama uyurken inatla ellerini çıkarmayı başarıyor. Çıkartınca da uyuyamiyor ve ağlamaya başlıyor. Çok zor bir gece oldu benim için. Eşim bayağı erken gideceği için başka odada uyudu. Yalnız kaldım. Ona kızamıyorum benim gün içinde uyuyacak azıcık vaktim olabilir belki ama onda o da yok ve uykusunu alamayınca çok zorlanıyor. İyice yalnızlaştım. Gece çok sinirlendim tahammülsüzleştim. Bir an da geldi huzursuz diye kızıma da üzüldüm. Biliyorum bu günler geçecek ama geçip gittiğinde iğrenç bir insana dönüşmüş olmaktan korkuyorum. Bir gece daha bitti. Bir gün daha yaklaştım bu günlerin bitmesine. Kendimi çok bitik hissediyorum.

Kesinlikle öyle. Sonuna kadar katılıyorum. Gerçekten tek bakmak zor oluyor. Benim lohusa depresyonu bebeğim eve gelince başladı. Öncesinde üzerimde sorumluluk olmadığından belki gayet mutlu ve keyifliydim. Her geçen gün bir gün daha bitti deyip kar sayiyorum ne yapayım. İnşallah her geçen gün daha da kolaylaşır.

İnşallah az kaldı kırka. Çok teşekkür ederim

Bu konuyu 10.000 inci defa aynı şekilde anlattığınız için teşekkür ederiz. Evet her yeni anne çocuk yaptığına pişman oluyor ve evet her kadın tüm bunlara rağmen yüzyıllardır çocuk yapmaya devam ediyor. çözüm: yok. biri de çıkıp ne gerek var demiyor? Eee ne bebeğin ne sizin ölecek haliniz yok. bir şekilde yaşamak zorunda olduğunuz için geçecek olmuş oluyor herşey doğal olarak. NedirYani Kalbindeki Endişeleri

Benim de annem beni bir gram anlamadı. Bir sen doğurdun sanki diye başlayan cümlelerle sürekli ruhumu yaraladi. Eğer yanımda o değil de profesyonel bir bakıcı olsaydı, ben çok kolay atlatırdim bu süreci, kendimi tanıyorum. Ama malesef hem ufak bir yerde yaşıyor olusumuz hem de pandemi nedeniyle bakıcı durumu hayal oldu ve anneme mecbur kaldim.. Allah kimseyi kimseye mecbur etmesin. Çevremdeki insanlara gelince. Çok kişiyi sildim. Kalbimden. Çünkü hickimse gerçek anlamda bana nasılsın demedi. Nasılsın, nasıl hissediyorsun? Ya da şuanda zorlaniyorsundur, ama geçecek demedi. Ki çogu da anne olmuş insanlar. Ben kendi yalnızlığında kendim başa çıktım şeyle. O yüzden kimseye kalbimi açmıyorum.

Gerçekten herkes çok kolay bir süreçmiş gibi rol kesiyor resmen. Çevremden de gönder biz bakarız gibi şakalar duyunca daha da sinirleniyorum sanki dünyanın en kolay işi de bir ben gerizekalı becerememiş gibi. Herkes mükemmel anne sevgi yumağı bir ben zalim. Sinirlerim tepeme çıkıyor insanların arasında artık. Beni rahat bırakın diye avazım çıktığı kadar bağırasım geliyor. Sürekli yattığım dönemde ya da hastanede bunaldığımda da annem hep aynı yaklaştı bana. Şükret, sürekli yatan hastalar napıyor, sen birkaç güne dayanamıyorsun. Ya ben kimsenin acısını kucumseyip benimki daha da zor demedim ki zaten Allah yardım etsin ama herkesin eşiği farklı. Bir baskasinin normal karşıladığı şey bir başkasının canına kiymasina sebep olabiliyor bu kadar uç aslında duygularımız bu kadar farklıyız. Annemin bu huyunu hiç sevmedim hep aynı şeyi yapıyor. Bebek ağlıyor mesela biz eşimle bir tepki veriyoruz kendimizce komik geliyor falan annem hemen araya giriyor çocuk ağlayacak da uykusuz da kalacaksınız büyüyüp gidecek. Sanki biz bu bebek niye ağlıyor biz ağladığını bilmiyorduk gibi bir tepki vermişiz. Gerçekten tahammülüm kalmadı. Aylardır eşimle yalnız değiliz her şeye dahil oluyor tamam Allah razı olsun o da düzenini bozdu geldi ama benim düzenim değişti. Eski zamanlarıma dönmek istiyorum artık.

Öncelikle herkesin bana söylediği şeyi size söylemek istiyorum. Gerçekten geçiyor. Gün geçtikçe adapte oluyorsunuz. Kolik bir bebek eminim zordur Allah yardımcınız olsun ama hiçbir bebek yerinde saymıyor. Daha birkac gün önce hayatım bitti diye düşündüğüm zamanlara güldüm. Bir şekilde bebeklerle de hayata adapta olabiliyoruz ve inanın belli bir noktadan sonra çok keyifli oluyor. Şuan kızım çığlıklar eşliğinde beşiğinde debelenip duruyor. Zor günler geceler olmuyor mu tabi oluyor ama insan çözümleri de çabuk buluyor. Allah yardım ediyor sanki. Burdaki arkadaşlar lohusa depresyonundan bahsedince şaşırmıştım hiç bu ihtimali düşünmemiştim çünkü. Meğer beni öyle yıpratmış ki. Sizi de etkileyen şey bu. Zamanla hepsi yoluna girecek geçici süreçler. Bu koliklerin de belli bir süresi oluyor diyorlardı sanırım. Birazcık sabır ve sevdiklerinizden destek alabilirseniz eminim atlatacaksiniz. O en minik hallerinin tadını çıkartın inanılmaz hızlı buyuyorlarmis

Bu şey değil mi ya? BEN Benimki 9 aylık oldu ben de hala diyorum neden yaptım bunu hayatım alt üst oldu. Ama onun yeni bişey ogrenmesiyle bende mutlu oluyorum. Dışarı çıktığımda oğluma onu alalım diyorum eşime. Ven kendime kıyafet almıyorum oğluma alıyorum. Ve aldıkça mutlu oluyorum o mutluyda bende mutluyum. Ama bazen de diyorum keşke hiç evlenmeseydim ne acelen vardı? Velhasıl bitmeyecek dediğim günler bitiyor ve ben unutuyorum...

Çok duygulandım yazılarınızı okurken. İlk 4 ayım düşük riskiyle geçti yattım. Hala korkularım var tedbiren hala ilaç kullanıyorum. Kimle konuşsam sağlıkla doğsun da daha bunlar sıkıntı değil diyor. Bazıları korkutuyor. Hepimiz insanız. Zorlandığımız zamanlar olabilir. Bazıları neler neler yapıyor evlatlarına. Siz her şeyi en iyi şekilde yapmak, her şeyin düzgün bir şekilde ilerlemesini istiyorsunuz. Ben de böyle isterim. Ama bazen istediğimiz gibi olmayabilir. Üstelik henüz lohusasınız. Bedeniniz bir sürü değişim geçiriyor. Ruhunuz da. Alışma evreleri bunlar. Her değişim sancılı. Siz bir evlat doğurdunuz sancıyla, sizden de bir anne doğuyor... Bakın ameliyat sancılarınız geçmiş, o tatlı bıdık da yeni bir dünyaya alışmaya çalışıyor ve en güvendiği kişi sizsiniz. İlk sizin kokunuzu duydu. İlk sizi tanıdı. İlk 3-4 ay zorlu olabiliyormuş. Yavrularımız bize emanet. Emanete en güzel şekilde bakacağınıza inanıyorum. Arada böyle dalgalanmalar olur. Daha bir aylık. Ben de prematüre doğmuşum. Ben ağlarken annem de ağlıyormuş. İlk aylar geçince sanki o zorlukları yaşayan ben değildim derdi. Allah yardımcınız olsun. Sabredin. Dua edin. 5 dk uyuduğunda eşinize sarılın. İlerde üniversiteye gittiğinde tişörtünü koklayıp ağlarsınız belki Ablam kreş başlasın diye iple çekiyor, yeğenim kreşteyken de sürekli kreşi arayıp sesini duymak istiyor. Geçecek bugünler ve siz harika bir anne olacaksınız inşallah...

Öncelikle kızınızı sağlıkla, huzurla ve sevgiyle büyütün inşallah bu hissettiklerinin yaşadıklarınız o kadar normal ve o kadar yaygın ki. Konusamadigimiz, utandıgimiz içinde hep giz. Ama konuşulmalı, bazı şeyleri kabul etmeli ve çıkış yolunu bulmalıyız.20 aylık bir kızım var. Bende geçtim o süreçten kolik bir bebek, pandemi başlangıcı, belirsizlik, ekonomik dalgalanmalar ve çevreden gelen saçma sapan tavırlar sözler. O kadar içime attım ki. Ablalarim arkadaşım eşime iyi gidiyor biz korktuk Mahinevden demişlerdi, ama tuvalette ağladığımı, gece bir yarısı öylece oturup durduğumu bilmeden. Sonra ne mi oldu? Panik atak gecirdim. tum bu duyguların üstüne yakın çevremden gelen bencil anlayışsız tavırlar ve sözler üzerine eklendiği için. Doktorla inatlastim ölüyordum, nefes alamadım, kalbim çok ağrıdı ama hiç bir belirti yoktu testlerde. Bana bunların olabileceğini bebeğimi bol bol emzirmemi, beslememi onunla ten teması yapmamı, içimdeki duyguları anlatmami anlatamıyorsun yazmamı söyledi eşime de dönerek eşinize sarılın sevin yürüyüşler yapın demişti. Bunu anlatıyorum çünkü asla yanliz degilsin güzel anne. Gecicek inan. Cunku yepyeni i bi hayat başlıyor, doğum bebek için değil anne ixin baba icin de. Ve doğmak sancılı bir süreç. Temiz hava yürüyüşler bebeginle temas eşinle temas bunlar temel şeyleri. Kendini iyi hissetmek için saçını yapman, makyaj yapman sana iyi gelebilir. Birde anlatman, paylaşman önemli. Zaman içinde azalacak. Bebehin büyüyecek her dönemin ayrı zorluğu ama güzelliği olucak. Ve sen güçlü çıkacaksın. Kizin senin sevgini hissedecek diğer tüm duygular gidicek. Bunlar hayat tecrübesi öğrenecek çokl şey var. Kendine şefkat göster çünkü bi annenin en çok şefkate ihtiyaç duyduğu dönemdesin. Cok değerlisin, o senin bebegin Rabbım sana emanet etti, sana nasip etti. Buna inan. Kendini iyi hissetmediğin noktada mutlaka doktora git, emzirmeye uygun ilaç da kullanılabilir çok bilgim yok o konuda. Ben çözümü yazmakda anlatmakta ve yürüyüş yapmakta bulmuştum. Kizima ve eşime olan sevgim de bana çok güç verdi. Sevdiğin şeyleri bebeğinin ritmine uyum yaparak yap zamanını gözden geçir ve ona göre planla planin olmadığında üzülmek sinirlenmek yerine esnek ol. kısa süren dizi ve filmler izleyin mesela. En azından of yarıda kaldı biseyi bile izleyemiyorum diye dusunmeene sebep olmasın. Sağlıcakla ve sevgiyle kal inan hepsi geçecek ce güzelleşecek ❣

İşte bunları duymaya okumaya gerçekten ihtiyacım var. Çevrede hickimseden bunları görmeyince sanki tek sorunlu vicdansız benmişim gibi hissediyordum. Kendimi şımarık birisi olarak görmeye başlamıştım. Kızım çok erken haftalarda az daha doğmak üzereyken mudahele edildi. O kadar zorlu zamanlardan geçtikten sonra böyle hissedince nankör olduğumu düşündüm bana hiçbir şey yaramıyor diye düşünüyordum

Bikac gun önce Instagram'da şarkıcı bengunun sayfasına denk geldim. İkinci çocuğunu dogurmus. Takip etmiyordum şaşırdım doğum yaptığını görünce. Bebeği henüz küçük ama kadın sanki hiç lohusa olmamış, her daim hos ve bakımlı. Sonra düşündüm. Aslında bebek bakmak değil, desteksizlik en zoru.. Yemeğini yapan temizliğini yapan bebeğe yardım eden profesyonel birileri varsa elbette hayat cok guzel, çok kolay..

İşte annelik böyle bişey ; en kötü durumdan bile kendine iyi bişey çıkarabilmek Şaka bi yana uyumayan bebek gerçekten çok zor. Ben de uykudan çok çektim, bir de memede uyumaya alıştırmak gibi bir hata işledim ki sorma Sabaha kadar yanımda memede falan ne o uyku uyuyabiliyordu ne de ben. Memeden kesince uyku nedir biliyorum 1 aydır uyuyabiliyorum, inanır mısın yüzüme renk geldi güzelleştim giggles Shady's back. Anneler

Tamam da zaten herkes sizin gibi hep olumlu, çiçek böcek kişiler olduğu için insanlar olumsuz noktalara odaklanamıyor. toplum diyor ki evleneceksin, toplum diyor ki çocuk yapacaksın, herkes diyor ki bunu böyle yapmalısın. bu şekilde güzel oluyor. Kimse de çıkıp anne olduğuma pişmanım hayatım rezil oldu keşke yapmasaydım diyemiyor, sen de yapacaksan 100 defa düşün pişman olursun diyemiyor. neden çünkü hayata sizin dediğiniz gibi çok olumlu bakan, hümanist insanlarız. kimse çocuk yapma manyak mısın diyemiyor. kimse kötü güerden bahsedemiyor, kimse farkli bir çizgiyi savunamıyor. şu durumda geçecek demek yerine kimse aklınxan zorun mu vardı neden yaptın diyemiyor. zaten bu yüzden bütün kadınlar hayatı si.. lse de çocuk yapmaya devam ediyor. NedirYani Kalbindeki Endişeleri

Ben de lohusayken yapayalnız kaldım, eşim dahi yoktu. Bir gece sabaha karşı bebeğim anca uyumuştu, su içmeye gittim mutfağa ki gün doğuyor. O doğan güneşte oturup kahve içer müzik dinlerdim eskiden, sonra uyurdum keyfimce. Birden bunlar aklıma geldi ve koridora oturup ağladım. Ki ben genel olarak mutlu bir lohusalık geçirdim, ona rağmen. Bebekle dışarı çıkamam, özgürce gezemem sanıyordum. Bir gün de annemlere gittim, kızımı anneme bırakıp gezmeye gideceğim. Son anda dayanamadım bebeğimi alıp çıktım. Kozmetik mağazasına girdik, kızım başladı sevinç çığlıkları atmaya Hayatımda yaptığım en keyifli alışveriş oydu bana kalırsa. Küçücük olmasına rağmen büyük bir merakla inceledi orayı. Eskisi gibi rahat rahat gezemesem de, yanımda her şeyi ilk defa gören ve bunun heyecanını duyan bir küçük insan olması, onun gözünden bakmak çok keyif veren bir olay. Şu an 15 aylık, akşam beraber muz yerken birden yanağımdan öptü. Sadece o an bile inanın bütün o bunalımı unutturuyor insana. Hepsi geçecek ve siz çok güzel bir anne olacaksınız. Hiçbir anne, hiçbir insan mükemmel değildir. Her şey çok yeni, çok taze annesiniz daha. Bir şeyi ilk defa yaparken yaşadığınız o paniği hatırlayın, bu da onun bir versiyonu. Sonra öğrendikçe, alıştıkça keyifli gelecek. Sağlıkla büyüsün kızınız

Henüz çok erken zaten. Hızla normale dönmeye çalışan hormonların etkisi olduğunu da hesaba katın.. Neden beceremeyecekmişsiniz. Bal gibi de bakarsınız merak etmeyin. Ben de çok bunaldım. Ama zamanla onunla beraber hareket etmeye alışıyor insan Devlet hastanesinde psikolog ve psikiyatr var onlar yönlendirir. Hatta uygun miktar ilaç tedavisi de uygulanır. Ayrıca bazı ilçe belediyelerinde de böyle merkezler var. Gerektiği durumda onlar da online, telefonda veya yüzyüze randevu ayarlıyorlar. Onu da araştırın ilgili yeri arayıp. Ben pandemi döneminde telefonla görüştüm 1 saat. O bile çok iyi geldi. Daha üst düzey terapiye gerek görmediği için bu kadarla kaldı benimkisi. Ama sizin durumunuzda devam edebilirler görüşmeye..

Sanırım bunun cevabını sadece zaman verebiliyor. Alıştıkça eminim her şey yoluna girecek. Ben şahsen kesinlikle ilk günler gibi değilim. Ama herkeste aynı hızda olacak diye bir şey yok. Kimisi çabuk adapte oluyor kimisi biraz daha fazla zamana ihtiyaç duyuyor. Umarım hepimiz için yoluna girer her şey.

Doğru gerçekten öyle. Bebekten bebeğe de fark ediyor kesinlikle. Kimisi daha uysal kimisi daha zorlayıcı oluyor. Allah yardımcısı olsun herkesin

Ben de uykuyu severim.. şimdi 23 aylık bebeğim ve 9-10 aydan sonra genel olarak çok rahat uyudum. O da uyuyor çok şükür. Kolikti, alerjisi vardı, uykusuz ve aşırı zor bir bebekti. Bu sabah 9 da uyandıramadım kendisini mesela Kreşe başladı gitmek istemiyor bıraksam öğlene kadar yataktan çıkmaz Her zamanı bir macera ama çok keyifli bir macera artık :) Sizin de öyle olacak

Maşallahhh 9 Ay ve emeklemeyen bebek en sevdiğim Bizim ki de 11 aylıkken poposuyla emekledi , 15 aylıkken de yürüdü, yalnız değilsiniz Doktor dedi ki kucağınızdan bırakmadığınız sürece emeklemeyecek ve tabiki yürümeyecek.. "Nasıl bırakalım abla" dedik ama gel gör ki yaşamayan bilemez.. anlamadı 9 aylıkken 12 günlüğüne annemlerle teyzemlerle falan tatile gittik, 6. gün geri döndük Asla durmadı, uyumadı, susmadı ve yazın sıcağında kucaklarımız pişik oldu Bir de çocuk daha taytay durmadan koşmaya başladı şoka girdik 15 aylıkken.. Şimdi yürümüyor koşuyor tabi biz de peşinden koşuyoruz çünkü mütemadiyen düşüyor Yine de seviyorum keratayı iyi çocuk Siz de güle güle büyütün

geçecek

Allah yardımcın olsun Gofret. Kolay olmayacaktır. Cok kuçuk cünkü ama zaman su gibi akacak cnm benim. Yaşadığın her duygu çok normal, kendini suçlama yönüne girme. Olağan bir süreçten geçtiğini bil.. Duygularını kasma, akışına bırak. Ama alabiliyorsan, mutlaka birazcik annenden ya da yakın gördüğün birinden, gündüzleri destek almaya çalış.. o sana ilaç gibi gelecektir..

Aminnn teşekkür ederimYıllar sonra bu mesajı okuyup aaa neler yaşamışım geçti demeyi iple çekiyorum

Ben de evlat hasreti çekenlerden olduğum için ağlayarak yarısına kadar okuyabildim.. bence yalnız kalmayın anneniz gidişini biraz daha ertelesin. Yaşadıklarını anlatamasan bile sana ihtiyacım var biraz daha kal diyin.. ve mümkünse destek alın ücretsiz psikolog destekleri var

Okadar normal ki hissettikleriniz... Hepimiz hissettik aynı şeyleri. Ben odaya çekilip ağlıyordum sürekli. Eşim anlam vermiyordu. Bebeğimiz sağlıklı her şey yolunda niye ağlıyosun diyip duruyodu. Oysa ben hayatım bitmiş gibi hissediyodum. hiçbir şey eskisi gibi olmicak gibi geliyordu. Sonra bebeğime bakıp böyle düşündüğüm için daha çok ağlıyodum. Burdada konu açıp baya linç yemiştim hatta Size söyliceğim tek şey GEÇİYOR.. Şimdi 2 yaşında kızım. Hala bazen kaçıp gidesim geliyor ama dünyada ki her şeyden, herkesten daha kıymetli. Bütün varlığım oymuş gibi. Çok bunaldığım zamanlarda onun büyüdüğünü ve karşılıklı oturup kahvelerimizi içerken dedikodu yaptığımızı hayal ediyorum çok iyi geliyor. Ve inanın çok çabuk büyüyorlar. Yetişemiyosunuz bile.

Lohusa depresyonu, sadece size değil çok kişiye oluyor. Doktora gitmenizi tavsiye ederim

Ah canım benim ya sana sarılmak istedim. Lohusa depresyonu yaşıyorsun ve bu inan çoğu kadına oluyor. Ben doğum yaptığım gün babamın beyin kanaması geçirdiğini öğrendim. Lohusalığın üzerine bir de o eklenince hepten koptum gittim. Çocuğumun suratına bakamadım bile. Emzirirken başka yere bakıp ağlıyordum. Devamlı ağlıyordum intihar etmeyi bile düşündüm. Hastaneden kaçmaya çalıştım :) Bebeğe bir şey yapmaktan korkup bir hafta aynı odada yatamadım. İnan deli gibiydim beni yalnız bırakamıyorlardı çocukla. Panik atak, anksiyete ne ararsan vardı. Şimdi o günler geçti ve yanımda kimse yok tek başıma her şeyi yapabiliyorum. Panik ataktan anksiyeten eser kalmadı. Sana demem o ki geçiyor kendine yüklenme. Kimi birkaç ayda atlatır kimi belki bir yılda ama hepsi geçecek sakın üzülme kendini de suçlama. İnsan bu dönemde en çok kendine yükleniyor. Kendinden nefret ediyorsun. Hayatın bitmiş gibi hissediyorsun. Ama hepsi bir süreç ve geçiyor. Hormonlar coşuyor insan sağlıklı düşünemiyor. Sana tavsiyem meditasyon yap. Güzel şeylere odaklan. Kendini gün içerisinde oyala. Sana iyi gelen insanlarla konuş. Kafanı o olumsuz düşüncelerden uzak tutmaya çalış. Ben hep öyle yaptım. Başka şeyler düşündüm. Komedi filmi açtım. Olumsuz düşüncelerin içinde boğulma dışarı çık nefes al. En önemlisi de kendine güven. Bebeğinle bağ kurmaya çalış o sana çok iyi gelecek emin ol I inekobasi

Ne kadar güzel zamanlarmiş. Bazen bunu kendime neden yaptığımı soruyorum.

Son cümleler gerçekten dank etti bir an. İnsan istemeden bazen kendisine ne kadar da yükleniyor haksız yere. Vücudumuzun bile adapte olması için zaman gerekirken ve bunu sağlarken, duygularımıza aynı zamanı taniyamamak ne kadar da haksızlık. Gerçekten çok teşekkür ederim.

Uyku eğitimini bende düşünüyorum ama biraz önyargım da var. Araştırıp kafama yatarsa uygulayabilirim Sling de aklımda aynı şekilde. Çok teşekkür ederim B budefa Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Ahh, yaşadıklariniz çok normal.. Hele ilk zamanlarda gelen o "ben naptım hiç dışardan görüldüğü gibi değilmiş" hissi yokmu. Ama geçiyor,. farkedemediginiz bir hızla hemde Büyüyorlar, sonra başka başka şeyler çıkıyor tabi ama yinede siz ona o da dünyaya alışıyorsunuz artık. En azından size okadarda muhtaç olmuyor, artık derdini konuşarak anlatabiliyor yani geçecek merak etmeyin :) Kendinizi de suçlamayın lütfen, hatırlıyorum da oğlum 6 aylıkken ilk ateşli hastaligini geçirdiği zaman gecenin bı köründe kalkıp ılık duş aldırıp ateşinin düşmesini beklediğim sırada " ben hiç böyle beklemiyordum, neden çocuk yaptım kii ühuhuuu" diye ağladığımi bilirim Şimdiyse birde kızım var 1 yaşında Allah canlarına sağlık versin, dertleri bitmiyor ama alışıyosun işte buda böyle bişey. İyiki varlar canlarım benim

Aglasin nolcak canim, kucagina alirsin teselli edersin emzirirsin emzik verirsin.. her yolu denersin, aglmasi dunyanin sonu degil.. bebek dedigin aglar hem. Bi kac aya bu kadar aglamayacak oyle teselli et kendini NedirYani Kalbindeki Endişeleri

Aynı satırları bende yazmıştım kızımın doğumdan bi hafta sonra hatta etrafımda mücadele etmem gereken insanlar varken çok zor bi lohusalıktı, kızım için o kadar yanlış şeyler düşünüyodum ki keşke hiç doğurmasaydım artık eşimle yanlız olamıycam mutlu olamıycaz, bir de kv görümce ben çocuğu sahiplenmiyeyim de elimden alsınlar diye pusudalardı. Mecbur sahiplenmem bakmam benimsemem gerekiyordu ve o kadar zordu ki rahat yaşamış biri olarak. Anneler neden mutlu olabiliyorlar diyordum iki ayına kadar etrafımdaki bütün anneleri arayıp nasıl baş ettiklerini öğrenmeye çalışıyodum. Ama ikinci aydan sonra dönüp baktım da bütün duygularım değişmiş hayatım kızımın mutluluğu kilosu gülüşü yemesi içmesi oldu ve şuan 4 yaşında gerçekten bana allahın bi hediyesi yani bu duygular gerçekten lohusalıktan ve bu depresyonun uzun ve kalıcı hale gelmesini engellemeniz lazım yoksa hem kendinize hem yavrunuza hayatı zindan edersiniz. Bi depresyon geçmişiniz varsa destek almanız gerekiyor

İy hissetmek de harika bir kitap, daha bilimsel herkes derken bu süreçleri huzurlu atlatanlardan bahsediyorum yoksa çok sorun yaşayan ve takan kişiler de var, bu da oldukça doğal. İyi hissetmek kitabını doğru uygularsanız zaten işe yarayacaktır bence, umarım hızla yarar

Galiba ilk 3 ay zor oluyor değil mi? Sonra rahatlıyor demek ki. Mesela hangi açılardan daha rahat oluyor? Kızım bebek arabasını sevsin diye dua ediyorum resmen. O severse bende epey rahat ederim çünkü. Benim en büyük problemim çevremden uzak yaşamak. Kimse yok bırakabileceğim güvenebileceğim. Öyle olunca tamamen bana kalacak. İnşallah benim kurduğum düzene alışır. Onun kurduğu düzene değil benimkine göre yaşamamız lazım çünkü yoksa iyice bana bağımlı olacak giggles Shady's back. Anneler

Benim de bebisim 3 aylik ve lohusa depresyonu denen şey gerçekten varmış, dibine kadar yaşadım, ilk günler bebeğin ağlamasına dayanamadığım için ya bebek ağlarsa korkusuyla onla yalnız bile kalamadım, annem doğumdan 2 hafta sonra yanımdan gitti, onun gittiği gün saatlerce ağladım bebeğe bakamam diye... 18 günlükken ailevi sebeplerden bebekle 1 hafta boyunca yalnız kaldım gece ve gündüz, o ağlayınca ben de ağlıyordum, zaman geçtikçe anladım önemli olan sabretmek, sakin kalmak ve sevgiyle yaklaşmak. Ben stresli olunca bebek de huzursuz oluyor gerçekten bunu fark ettim. Bebeğin uyuduğu saatlerde eşinizle karşılıklı kahve için, film izleyin, ya da sadece sarılın. Bu bebisler bize emanet edildi bu yüzden kacamayiz zaten ve yaşadığımız anı güzelleştirmek bizim elimizde. Sakin olmaya çalışın ve bebeginize olabildiği kadar sevgiyle yaklaşın. Emin olun bu şekilde her seyin daha farklı olduğunu hissedeceksiniz.

Welcome to lohusa welcomeee.4 ay dişini sık sonra geridi geliyor. ailen yanında yokmu birileri 2 3 ay yanında olsun inan hepsi geçecek Önceki

Ben de doğum yapalı 36 gün oldu. Sizin duygu durumunuzu ben de yaşıyorum. Bebeğim hergün akşam 6 ile gece 12 arası bağırarak ağlıyor, kolik sanırım. Onu öyle ağlar görünce kendi psikolojimi unutuyorum, ona üzülüyorum. İlk hafta yanımda birileri vardı, sonra yalnız bakmaya başladım. Yalnız baya zorlandım ama dün evden çıkıp kayınvalidelere gidince iyi ki yalnızım dedim. Daha 40ımız çıkmadı, kayınvalidem evini süpürttü, çamaşır bulaşık işlerini verdi. Bunlar basit şeyler de, evde hep yalnızım, kimse gelip yardım etmiyor. En azından onlara gidince bir gün dinlendirebilirlerdi beni. Üstelik herkesten ayrı bir yorum. Biri bebek aç der, biri çok emmiş kusuyor der, biri karnı ağrıyor der, biri soğuk almış der. Haberim yokken bebeğe bitki çayı vermişler, ben bulaşık yıkarken. Bebeğim zaten kolik, bağırıyor bir yandan. Ağlayarak eve geldim. İyi ki yalnızım dedim. Konunuza içimi döktüm, kusura bakmayın. Bu günler geçecekmiş, öyle dediler

Merhaba ben de aynı şeyleri yaşıyorum kızım 3 buçuk aylık hele de lohusayken hayatim bitti demistim duvarlara boş boş bakıp her dakika agliyodum istemiyodum bebegimi emzirmek bakimini yapmak beşigini dahi gormek istemiyodum 30 gun yanimda annem kaldi sonrasinda annemi gonderdim bu işle başa cikmam gerekiyor deyip o gunden sonra kizima tek basima baktim hayata bebegimle biraz daha adapte olabildim sanki yani ilk gunlerdeki gibi zorlanmiyorum en azindan ama eski hayatima özlemim hic bitmiyo surekli eski hayatim rahatligim aklima geliyo kendimi anne gibi goremiyorum ona bakinca sana gulumsediginde hersey bitiyo diyolar ya o bende olmuyo hala ne zaman gecer bu durum gercekten gecici midir anne gibi gorebilicek miyim kendimi

kızımı 35 yaşımda doğurdum. istemiştim elbette. annem 5 gün yanımda kaldı. gitmesi gerekiyordu. 10 yıl istanbul'da yalnız yaşayan kimseye eyvallahı olmayan ben hayatımda ilk defa anneme gitme diye ağlamıştım. hala düşündükçe burnumun direği sızlar. küçük değildim. ama çok korkuyordum. anladım ki tecrübesiz olduğu şeyin cahiliymiş insan. ilk geceler kimse görmesin diye çalışma odasına girer gizli gizli ağlardım ben naptım ne gerek vardı diye. pişman oluyordum durduk yere. şu an o halimi düşündükçe de çok duygulanıyorum. velhasıl alışıyorsun. ama yaşadıklarınız o kadar normal ki çoğu anne yaşıyor emin olun. zaman geçtikçe alışacaksınız. ve bu günleri düşündükçe tebessümle burnunuzun direği sızlayacak

Ben daha erken girdim malesef zaten pek iyi hissettiğim de soylenemezdi. Yardımcısız sahiden çok zor. Annem evine döndü artık tek bakiyorum. Ailem uzakta yakında sürekli desteğini alabileceğim kimse yok. Sadece eşim var o eve gelince biraz daha rahatlamış hissediyorum. Şimdi daha mı zor peki? Genelde 3 ay zor falan diyorlar ama

Çok normal, lohusasınız daha. Çoğu kadın farkına varmıyor ama ağır ya da hafif hepimizi bir şekilde etkiliyor bu lohusa psikolojisi. Aradan zaman geçip uzaktan bakınca anlıyorsun. Zamanla adapte olacaksınız tabi ki. Ama evlilik eskisi gibi olamıyor sanırım ya da biz beceremiyoruz bilmiyorum. Çok bebek odaklı olduk. Hani eşimle el ele yürümeyi özledim demişsiniz ya, kızım 9 aylık düşündüm de doğduğundan beri eşimle hiç el ele yürümedik Belki zamanla o da eskiye döner.

Gerçekten herkes herşeyin farkında ama hiç olmuyormuş gibi davranıyor. İnternette bile bununla alakalı hiçbir şey bulamıyorum resmen yok sayılıyor bu kadar ciddi bir konu. Sahiden ele alınması gerek. Yazık bize. Benim daha 40 çıkmadan hamilelik kilolarımdan fazlasını verdim. Emzirmeye bagliyordum ama belki de stresten. Valla fedakar anne olarak anilmaya hiç ihtiyacım yok çocuk sağ salim büyüsün de ne olarak anıldığım umrumda değil. Dünyanın en kötü annesi ödülü bile alabilirim MutluBulut_ Guru Anneler

2 aşılama ve 3. tup bebekte Anne oldum. Erken doğum yaptım. Sizinle aynı zorlukları yaşadım ö yuzden seni çok iyi anliyorum Aynı sizin gibi hayatım bitti benim diye ağladım. Ama şimdi gülerek hatırlıyorum. Inan ki geçecek. Siz de aslanlar gibi çocuğunuza bakacaksınız. Simdi anneniz varken bulduğunuz fırsatta biraz dinlenin. Ama şuna emin olun yaşadıklarınız çok normal ve gecicek

O korkuları, geçiçi "len ben ne halt yedim de doğurdum" hissiyatını, sevgi ve diygu patlamalarını, uykusu gecelerin yorgunluğunu, ya beceremezsem korkusunu, eşle başbaşa on dakikaya hasret kalmayı vs. Ben dahil tüm anneler yaşadık. Kimimizin bir hafta sürdü, kimimizin bir ay. Bazı talihsizlerin daha uzun. Sanırım senin zor hamileliğin üzerine geçmişteki depresyon deneyimin de korkuya yol açmış. Ben yerinde olsam borç harç da olsa tüm imkanlarimla bir doktora görünürdüm ama içini rahatlatacaksa bir kez daha yazayım, o kutsal annelik dediğin şeyde hepimiz aynı duyguları yaşıyoruz. Tabu olduğu için de kendimiz de yaşadığımız halde bunu dile getirme cesareti bulanı hemen taşlıyoruz.

Birkaç gün önce aynı şeyi düşündüm ne gereksiz uzulmusum ne ağlamışım boşuna dedim. Aylar geçti kızım 8 aylık olmak üzere. Adapte oldum. Annem gittikten sonra korktuğum gibi olmadı aksine düzene oturttum gayet de güzel geçti o süreç. Tabi ki zor geceler vardı hala var ama yoluna gireceğini de biliyorsun. Bir gün sürekli uyanırken başka gün sabaha kadar kalkmıyor. Bir gün çok mızmızlanırken öbür gün kendi kendine vakit geçirip bana da dinlenme fırsatı veriyor. Her şey yoluna giriyor girdi çok şükür.

Aramıza hoş geldin tatlış anne Ben çok berbat bir lohusalık depresyonu yaşamış biri olarak sana güzel bir haberle geldim ; GEÇİYOR. Ben ilk 3,5 ay panik atak krizleri geçirdim. Çok zor günlerdi. Allah annemden razı olsun. Çok destek oldu bana. Sabah 5 te annemi aradığımı biliyorum. Anne geçer mi diye Hepimiz yaşıyoruz. Kendini sakın suçlama. Bol bol hava al. Günde 20 dk da olsa yürüyüş yap. Ve buraya bol bol yaz :) çok güzel kadınlar var sana destek olacak.

Eski konuymuş dikkat etmedim ama çok sevindim iyi olmanıza Gerçekten öyle zaman geçmeyecek gibi başlıyor ama su gibi akıp gidiyor Sağlıkla büyüsün tüm yavrucuklar

Şimdi bir de şöyle birşey var. olan olduktan sonra bana iyi ki olmuş demek hiç de mantıklı gelmiyor. insanlar zaten genel olarak olmuş bitmiş şeylere iyi ki böyle olmuş deme eğiliminde oluyor. kimse 10 sene önceki olaya bak o öyle olmayacaktı tüh be demiyor. olacağına vardı falan diyor. iyiki de olmuş demese ne yapacak geri mi gönderecek? Insan psikolojisinin savunma mekanizması bir kısmı da. kimse de çocuğu için olmasa daha iyiydi deyip, kendine vicdansız damgası vurduracak kadar cesur değildir. NedirYani Kalbindeki Endişeleri

16 aylık 9 yaş ve 7 yaş olmak üzere 3 çocuğum var.3. bebişim çoook zor bir bebek. Görümcem, kaynanam ve ben başa çıkamıyoruz. Eski günlerimi çok özlüyorum. Gece sabaha kadar emiyor. tuvalete bile gidemiyorum. Hep ağlayasım geliyor. Sanki hiç büyümeyecek gibi. Çalışıyorum. Halimden tek anlayan eltim. Diğerleri kendi ablam bile beni yargılayarak laf sokarak yardım ediyorlar. oysaki benim tek ihtiyacım beni anlamaları. Eşim olacak koca ayı dün gece çocuklar uyuduktan sonra romantik dakikalar yaşayalım dedi anlayın işte. Bebişi uyuturken yorgunluktan uyuyakaldım diye benimle konuşmuyor. Beden yorgunluğumu bir ben bir allah bilir ama ruhumda kaldırmıyor. Allahım bazen kendin ettin kendin buldun diyorum. Yapmasaydın çocuk diyorum. Sonra kendime kızıyorum çocuk hasreti çeken varken. Ağlıyorum tek yaptığım şey içimi boşaltıyorum. kimseye anlatamıyorum yorgunum desem bizene doğurmasaydın diyorlar. Kendime ait 10 dakikam bile yok. Bana da güzel şeyler söyleyin ihtiyacım var

Düşünceleriniz, hissettikleriniz o kadar normal ki... asla kendinizi sucalamayin. ilk doğumda özellikle böyle düşünüyor insan. butun dünyanın yükü omuzlarına çıkıveriyor gibi insanın bir daha asla normal hayatına donemeyecegini sanıyor insan.. kış mevsimindeyiz, dışarı çok fazla cikilmiyor, birkaç ay sonra bol bol dışarı çıkarak hayatınızı normalleştirmeye çalışın. aman bebek ağlar mı aman bebek oturtmaz rahat edemem düşüncelerini bir tarafa bırakıp bol bol sosyallesin, tabi salgın önlemlerine dikkat ederek. eve kapanıp kalırsanız daha bir yıkılıyor dünyası insanın başına... bol bol sarılıp uyuyun. koklayin, sağlıkla büyüsün inşallah yavrunuz

Kıyamam size. Gerçekten çok haklısınız. Her an dinlenmeye bakın lütfen elinizden geldiğince.

Ben de ilk 15-20 gün hayatımın bittiğini, böyle bir sorumluluğa meğersem hazır olmadığımı vs vs düşüncelere kapılmıştım. Şuan 3 aylık olduk ve rabbime şükürler olsun uyuduğunda bile özlüyorum uyansada emzirsem diyorum aranızda bir dil gelişecek siz ona o size alışacaksınız ve hayatınızın yeni düzenine eski hayatınızdan şeyler katıcaksınız. Bebeğim normalde 9 da uyur, bugün 11 de uyudu 3-4 saat eşimle vakit geçirdim geç uyuduğu için bende bu saate kaldım olsun sorun değil 1-2 gün uykusuzluktan hiç birşey olmuyor tadını çıkarmaya başlıyorsunuz ben ilk ay diyordum bu uykusuzlukla ben ne yapacağım ama öyle olmuyor artık o kadarda uykusux kalmıyorum oyuzden yalnız değilsin ne hissediyorsan benzerleri hissetti çoğu kişi ama hepsi geçtii

Herkes çok güzel şeyler yazmış

Ben bu lohusa depresyonunun önemli sebebinin bebeğin huyuyla da ilgili olduğunu düşünüyorum. Zor bebekler o depresyonu yüksek oranda tetikliyor çünkü nefes bile aldırmıyor . Ben kafayı yiye yiye 16 aylık ettim bebeyi merak etmeyin sonra insan atlatıyor alışıyor. Şimdi eltim doğum yaptı üst katımda oturuyor. Bebeği 1 aylık ve maşallah o kadar sessiz bir bebek ki sadece emiyor ve beşiğine koyuyor uyuyor. Uyumasa bile öyle bakıyor hiç sesi çıkmıyor. Eltim de gayet rahat o yüzden normal hayatına devam ediyor, o kadar ki pasta börek yapıp bize getiriyor Ben de 16 aylık 15 kg bebe kucağımda, kafamda hunimle evde geziyorum

Geçiyormuş öyle diyorlar Rabbim yardimcin olsun gerçekten zormuş. B budefa Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Sizi çok çok iyi anlıyorum bakın iyi okuyun bunu.. ben 11 yıl sonra 5. tüp denememde aldım oğlumu kucağıma neler atlattım ger negatifte nasıl ağlardım. hamileliğimde harika geçti. sağlıkla doğdu oğlum ama ben berbattım bir anda sorumlu olduğum bir bebek, göğsümü alamıyordu sağıyordum mama veriyordum gece uykumun en tatlı yerinde ağlıyor emzir mama ver uyut sabah ezanıyla uyan, dışarı çıkmak yok gezmek yok pijamalarla hep ve hep ama hep ağlıyordum çok pişmandım niye yaptım hayatım mahvoldu gibi annem 5 ay kaldı o da bana yapamazsın deyip o yapıyordy iletişimde azdı oğlumla kucağına alıp sevmiyordum bile. Yarım gün başladım işime bakıcı baktı geliyırdum uyutuyordum falan zaman geçti zamanla daha yakınlaştım konuştukça yaklaştıkça yaklaştım şimdi kucağımda bile durmuyor hareketli 3.5 yaşında olduk ve inanın kaçırdığım günlere hala üzülüyorum.. Şimdiki aklım olsa annemi erkenden yollar bol bol kucağıma alır koklar onunla uyur her an oynardım size tavsiyem bol bol temas kurun ten tene, beraber uyuyun, tüm bakımlarını siz yapın onla olmaktan zevk alın, uyudukça saçınızı toplayın giyinin müzik açın beraber dans edin, havalar ısınacak dışarı çıkarın hava alın konuşun konuştukça zamanla karşılık verecek ve toparlanacaksınız

Kızım 8. Ayına girecek. Gerçekten geçiyormuş. Evde kahkahalarla geçirdiğimiz dakikalar o kadar kıymetli ki. İnsan hayatım bitti zannediyor oysa yeni basliyormus

Sizin için mahallenin en mutlu bebegi kitabından bir sayfa alıntıladim. Eminim bu günlerde çok işinize yaracaktir. Bebeginiz çok ağladığında sırasıyla 5 adımı uygulayın lütfen ben okumak için bayağı bir gec kalmıştım. Merak etmeyin, gün geliyor öyle bir alışıyorsunuz ki bebekli hayatın temposuna, bu düşüncelerin hepsi geri de kalıyor. Zor annelik çok doğru ama bir o kadarda harika bisey. Bebeginiz büyüdüğünde bunu daha iyi anlayacaksınız. Sadece sabredin, bol sabır

Geçiyor canım geçiyor. İlk hafta gözümün yaşı kurumadı benim güldüğüme bakma benim de bakamayacağız galiba biz bu kıza demişliğim var eşime

Tam olarak aynı annelere sahibiz. O yüzden bile bazen daha kötü hissediyorum. Destek olayım derken laf sokar gibi söylemleri, sürekli şükret şükret deyip nankör hissettirmesi bana hiç iyi gelmiyor. Gitmesi benim ruhsal sağlığım için iyi olacak ama bir yandan da birisine çok ihtiyacım var. Çok çaresiz kaldım. Sırf gece uyuyup uyanması zor oluyor diye artık uyumasam mi diyorum o kadar perişan ediyor sürekli kalkmak. Daha beynim nolduğunu anlamadan bebek ağlamasına maruz kalmak ciddi anlamda rahatsız ediyor. Tam şuan bahar olmasını ve eşimle gezmeye gittiğimiz günleri anımsadım. Bir daha hiç o kadar güzel olmayacaklar

Yalnız değilsiniz kendinizi suçlamayın lütfen. Değişen bir hayat, omuzlarınıza binen fazlaca sorumluluklar var. bir anda adapte olmanızı kimse beklemiyor inanın, rahatlayın ve derin bir nefes alın. Ben bu depresyon halinin ilk çocuğa sahip olunduğunda daha fazla yaşandığını düşünüyorum, öncelikler tamamıyla farklılaşıyor insan sudan çıkmış balığa dönüyor, bocalıyor ben neden böyle bir şey yaptım ki sorusunu sorup duruyor kendine. Cidden bu zamanlar geçip gidecek ve siz nasıl geçtiğine akıl sır erdiremeyeceksiniz bile. Benim ilk anneliğimin ilk zamanları depresyonlu geçti, sonradan çok üzüldüm bebeğimin o minik hallerinin tadını çıkaramadım diye. Şimdi ikinci çocuğumun kırkı çıkmadı ve bak bu saat oldu uyanığız gaz sancısıyla boğuşuyoruz, ilk çocuğumda olsaydı şu anda ağlıyor ne zaman geçecek bugünler diye düşünüyordum. Şimdi geçeceğini ve hatta hatırlamayacağımı bildiğim için daha sakin ve dinginim. Tabi hep böyle değil, arada tahammülün tükendiği ağladığım anlar da geliyor. Sizin gibi yaşadığım şehirde tekiz eşimle, eşim işe gidiyor ve ben iki çocuğa yetebilmek için çırpınıyorum tüm gün, yaptığımız şey hiç kolay değil. Ama geçiyor be... Yarın kucağına sığmadığında, kendi yemeğini yiyebildiğinde, bağımsız bir insancık oluverdiğinde, ben bu zamana nasıl geldim diyeceksin. Bize sarıl, senin gibi düşünen, aynı duyguları birebir yaşayan zibilyon tane taze anneyi getir aklına, gönlünü ferahlat, geçip gideceğine inan olur mu

Şimdiden dediğiniz zaten en zor zamanları. Bebek güzel müzel ama sıkıcı da yani ilk zamanlar. Terapi şimdi değilse bile yakın zamanda olmalı diye düşünüyorum. Olmuyorsa bol bol dertleşin birileriyle, buraya yazın. Eve kapanmayın bir de, zor da gelse çıkın bebeğinizle.

Bunları sizden duymak o kadar iyi geldi ki sizin hissettiklerinizi şu an birebir hissediyorum inşallah en kısa zamanda atlatırım bugünleri

Merhaba bende sizinle aynı duyguları taşıyorum. erken doğum üzerine bebeğim on gün küvözde kaldım o oradayken eve gelmesini Çok çok istedim çok şükür geldi ama inanılmaz bir bunalıma girdim. Sürekli ağlama krizleri geliyor bana. Bebek doyuyor mu anlamıyorum hickiriyor durduramiyorum gazını dakikalarca pispislamama rağmen çıkaramıyorum ve gece uyumuyor doğru duzgun bunların hepsi beni çok yoruyor ve bunalıma itiyor. Kendimi güçlü sanarken en ince kırılgan zayıf noktam oldu bebeğim.. Ne yapacağız ne kadar sürecek bu durumlar..

Teşekkür ederim. çok kapsamlı ve yapıcı bir mesaj olmuş. A

Teşekkür ederiz inşallah hepsi sağlıkla kolaylıkla büyür Ben 4,5 aylıkken işe başladım o biraz beni rahatlattı, annem bakıyor hafta içi 9,30-16,30 arası, haftasonları, sabahları bikaç saat ve akşam uyuyana kadar bende, eşimin haftasonu izni yok akşam o uyuduktan sonra geliyor bize bir faydası olmuyor. Eltim vardı işte üst katta oturan, o da bebek doğduktan beri gelip gidemiyor, o beni rahatlatıyordu biraz sık sık geliyordu oynuyordu bir kahve molası oluyordu bana, komik de kızdır baya gülüp eğleniyorduk.. Şimdi ben ona çıkıyorum yıkamaya vs. yardıma.. İdare ediyoruz işte büyüyecekler bi şekilde, bu zamanlar çok değerli

Burada yazılanları okuyunca dünyada hala ne kadar güzel yürekli kadınlar var diyorum.. Sizlerin yetiştirdiği çocuklar bu ülkeyi kurtaracak. Merhametli, hayırlı evlatlar olacaklar şüphesiz. Bir anne lohusalık sürecinden bahsederken bile bencil olamıyor hala bebeğine haksızlık ettiğini düşünüyor ve bunu dile getiriyor.. Ne büyük bir adalet ve ne büyük bir merhamet duygusu bu kendinizle gurur duymalısınız. Sırf bu yüzden bile bence sizler gerçek mükemmel annelersiniz.. Ayrıyeten lohusalık ile ilgili başka bir konuya gelmek isterim bence çok önemli.. Sosyal medyada gördüğümüz '' süper anneler, mükemmel sosyal anneler, her an bakımlı anneler, dünyanın en kusursuz anneleri, hiç zorlanmayan anneler, vs. uzar gider burası'' yani günümüz bazı sahtekarları her şeyi o kadar yalan dolan gösteriyorlar ki insan ister istemez etkileniyor bunlardan. Hamile kalmadan, bebeğimiz olmadan önce bile beynimize kazındı bunlar. Fakat bunlar gerçek değil. Bence GERÇEK MÜKEMMEL ANNELER sizsiniz. Gerçeğin ve sahteliğin karıştığı bu zamanda herkese Allah'tan kolaylık diliyorum.

Daha bugün izlediğim Un Heureux Evenement filmini hatırlattı bana konun. Orada da mutlu bir çift çocuk sahibi olmaya karar veriyordu. Kadın istemesine rağmen hastaneden eve gidecek cesareti epey zaman bulamamıştı, bakamam diye. Çocuğa yavaş yavaş alıştığı bir sıra bir kabus görmüştü; tvdeki programda profesore soruyorlar; evet hocam. Yeni annelerin en çok merak ettiği soruyu soruyorum. Bir bebek nasıl öldürülür? Adam da cevap veriyor, kimsenin farketmeyecegi en kestirme yol bayat xxx' falan diye. Tabii ki vaktin yoktur ama eğer imkanın olursa onu onerebilirim. Çok sıcak ve gerçekçi bir film. Belki dünya üzerinde başka annelerin de senin gibi hissettiğini bilmek, izlemek sana iyi gelebilir

Öncelikle çok teşekkür ederim. Bazen ben de kendimi iyi hissettiğimde onun da iyi olduğuna şahit oluyorum sahiden hissediyorlar galiba. O 1 haftayı geçirmek daha da güçlü kılmıştır. Belki de asıl ihtiyacimiz olan bu. Annem gidince ben de yalnız kalacağım. Umarım iyi geçer. Rengeyigi

Sakin olun çok normal. Ben ilk aylarda odanın camından ağlayarak bakardım hayatım bitti. Herkes gezip tozuyor eğleniyor ben burada böyle çürüyeceğim derdim. Hiç büyümeyecek gibi gelirdi. Her bebekli arkadaşıma ne zaman normal hayata döneceğim ne zaman bitecek bu derdim. Adapte olamamıştım acaba sevmiyor muyum diye kendimi yoklardım. Sonra sonra bebek biraz uyum sağlayınca, uykusu düzene girince, sizi tanıyıp sizinle iletişme geçince her şey düzene oturuyor. Zamana ihtiyacınız var. Benim oğlum şu an 4,5 yaşında. Arada sinirlendirse de çok kızdırsa da onu çok seviyorum. İyi ki doğurdum diye bağrıma da basıyorum İlk bir yıl en zoru. Halledeceksini. Korkmayın, hepimiz bu yoldan geçtik. Büyüdükçe düzelecek

Evet gerçekten çok güzel bir kitap. Hayatımı her açıdan düzenlememe yardımcı oluyor. Zaten bu eski konum kızım 8 aylık olacak çok şükür daha iyiyim KelebekkB Kızım ; Kabul olmuş en güzel duam🌻 Anneler

Ilk doğumumdaki kendimi okudum ne eksik ne fazla. Aylarca kanamalar nedeniyle yatiş. 30. Haftada erken dogum. 5 hafta küvezden sonra aldik oğlumu. Tamamen ayni duyguları yaşadim. Daha cok yeni, geçecek bu günler.. Benim büyük oğlan 5 yaşında oluyor şimdi.. zaman nasıl geçti, hangi ara büyüdü anlamadim.. 13 aylik bir kardeşi de var artık.. Sağlıkla büyüsünler hepsi..

72 günlük anne olarak öncelikle selamlıyorum sizi. Ben 2.5 sene boyunca zorlu tedaviler sonunda kızıma kavuştum şükürler olsun onu kavuşturana buarada 33 me ramak kaldı ancak senelece, hatta çocuugumdan beri çocukları seven ve çok iyi anlaşan anaç duygulu bir insanım ancak gel gelelim ki lohusalık asla bunları pembe yapacak bir dönem değil hatta zorlu lohusalik insanların anlamayisi, erkek eşin taş duvar anlamsız halleri oluşu ve süregelen aileme karşı tavrı derken ve üstüne benim takıntılı hallerim en en zoru ise bebegimin kolikkk ötesi bir bebek oluşu derken resmen hayatımın en zor dönemini yaşadım şükürler olsun atlattım Hiçbir bebek ve çocuk bakmisligimda yoktu üstelik, bebemle cidden hüngür hüngür hergun ağladım ilk 1 ay. sizin yaşadığınız herşeyi o kadar iyi anlıyorum ki annemlerdeyim bebegim doğduğu 10. günden beri bir süre eşimin stresinden kaçmak ve bebeğimle başbaşa kalmak iyi geldi, kendim bakıyorum bakabiliyorum artık evin atmosferi bile beni kötü etmişti, sürekli ağlıyordum. Havalar ısınmasını bekledim evime gecicem ve güvenim yoktu bundan 1 ay öncesine dek bebeğim şuan 2 ay 12 günlük. Çok zor kim ne derse desin hatta bebeğiniz huzursuz ve huysuz bir bebek ise çok çok daha zor ancak bu duruma alışıp cabalayabiliriz artık enjekte edildi damarlardan anneliğin o koruyucu sahiplenici halleri sizinde bu günleriniz gecicek biraz daha sabır, bende inanmiyordum gerçekten ama şükür atlattım bebeğinizin gülüşünü izleyin 1 ay sonra bebeğiniz artık sizi tanıyor ve gülümsüyor 2. ayda herşeyin farkında, dilerim bugünleri kolaylıkla atlatirsiniz. Ha birde ben doğduktan sonra keşke bebeler 3 yaşında dogsalarmis anne karninda diye söyleniyordum ağlaya ağlaya dua edin bebe kolik olmasın o işin en zor yanı.

Çok sağol canım İşte problem o kimsenin olmamasi. Arkadaşlarımdan ailemden uzakta yaşıyorum 1000 km nerdeyse yakın da değil ki sık sık kaçamak yapayım. Keşke yakın olsaydım. S

Bu konuda katiliyorum evet. Böyle de olabilir tabi ki. Öbür türlü vicdani bir yük biniyor ve geri dönüş olmaması da ekstra yük. Yine de suanki aklımla geri dönüp bambaşka kararlar alsam bunun sonuçları olarak kızım dünyaya gelmese onu gerçekten çok özlerdim. Buna dayanarak sanırım pişman olmadığımı düşünüyorum şahsen.

Aynı şekilde bende konu açmıştım ağlaya ağlaya yazdığım zamanları hatırlıyorum. Hep çocuklarla çok iyi anlaştığım çok sevdiğim için çok iyi bi anne olcam sanıyodum. Doğunca yaşadığım hayal kırıklığı, beceriksizlik beni çok üzmüştü. Kendimi çirkin ve hep öyle kalacak hissetmiştim. Ben bebeğimi görmek bile istemiyodum eşim annem emzir diye getirdiğinde off diyodum. Sonra da öyle düşünüyorum diye hissediyodum. Sonra alıştım, kabullendim ha bazen bile çocuksuz hayatımı özlüyorum ama insanlık hali onlarda büyüyünce doğurmasaydın o zaman diye isyan edecek

Galiba annelik keşke ve iyiki uçurumları arasında gidip gelmek gibi birşey. Belki de her anne aynı şeyleri hissediyor ama ah bu toplum baskısı. Ben de her geçen saati geceyi kar sayiyorum daha şimdiden.

Geçmiş depresyonunuzla alakalı da şunu söyleyeyim, ağır depresyonlar geçirdim geçmişte, hatta bipolar teşhisim bile var. Dikkat eksikliği ve hiperaktivite bozukluğum olması da cabası Anne olduktan sonra çok çok daha iyiyim. Eski duygu durumlarımdan eser kalmadı. Lohusa depresyonu ve normal depresyonun bağlantısı olmadığını okumuştum. Gayet sağlıklı ve mutlu kadınlar da lohusa depresyonuna girebiliyor. Zamanla geçecek. Çok zorlandığınız noktada devlet hastanesi psikiyatri polikliniği dahi size yardımcı olacaktır. Yalnız değilsiniz. Binlerce belki milyonlarca kadın bunu yaşıyor. Yardım almaktan çekinmeyin. İlerisi aydınlık, merak etmeyin. Size can yoldaşı olacak çocuğunuz. Büyüdükçe size çok daha fazla alan kalacak, kendinize vakit ayırabileceksiniz. Evet, en yakın arkadaşınızı doğurdunuz. Sağlıkla büyüsün

Sanırım lohusa depresyonuna giriyorsunuz. Bu öyle az sık görülen bir şey değil merak etmeyin hepsi geçecek. Psikolohig desteği alamıyorsanız devlet hastanelerinde ya da vatsa üniversite hastanelerinde bedavaya psikiyatriste gidersiniz o sizi psikoloğa yönlendirebilir ya da uygun görürse ilaç verebilir. Çok geçmiş olsun.

Hiiç merak etme ben uykuyu sevmek ne kelime uyukuya aşıktım. Lohusayken o kadar gergin ve telaşlıydım ki bu uykusuzluk insanı delirtir diyordum merak etme hepsi hafifleyecek her zaman uykusux olmayacaksın en kolayını bul kendin için ben sana yaptıklarımı söyleyeyim belki işinize yarar. Yenidoğanken 2 saatte 1 beslemek gece benide çok zorluyordu sarılık riski kalkınca 20. günden sonra doktorumuz 5 saati geçmesin ama 5 saat uyanmıyorsa uyandırma demişti ve her şey kolaylaştı. Geceleri yatarak emzirmeyi öğrendim bebeğimle yanyana yatarak emzirdim bu sırada uykuya bebeğim hep devam etti artık geceleri 2 defa uyanıyor ama 10 a kadar birlikte uyuyoruz gayette uykumu alıyorum. Bu arada yatarak emzirmek uyuya kalmak elbet riskli olabilir ama kendini sen bilirsin benim uykum çok hafif bebeğim gık dese uyanırım ve zayıf yapılıyım gögüslerim falanda bebeğimin ağzını burnunu kapatacak büyüklükte değil oyuzden rahatca uyuyoruz o şekilde. Demem o ki biraz zaman geçince uyumlanacaksınız sen de kolaylaştırıcı yöntemler bulacaksın ve her şeyden önce belki inanmazsın ama ben önceden 9-10 saat uyur anca kendime gelirdim 8 saat bile yetmezdi şuan deliksiz 5 saat uyuyunca geri yatamıyorum inanılmaz enerjik oluyorum Önceki

Annelik her kadına bebek rahmine düşer düşmez yüklenmiyor. Bana da yüklenmemişti. Baştan ne kadar zavallı ne kadar muhtaç ben olmasam ölür diyerek baktım. Sonra sonra gülüp beni tanıdıkça sevmeye başladım. Anladığım kadarıyla kolik bir bebeğiniz yok. İlk bebek hayatı zorlaştırıyor biraz evet ama 24 saat ağlamıyorsa eşinize sarılacak vaktiniz de kalacak, panik halini geride bırakmaya çalışın, bebeği kucağa alıştırmayın mümkün olduğu kadar, ana kucağını ayak parmağınızla sallamayı alışkanlık haline getirin mesela, o zaman kocanızın omzuna yatabilirsiniz. Sezgilerinize güvenin, o bebekle aranızda telepatik bir bağ var, sakinleştiğinizde içinizde onun sesini duyacaksınız, size derdini anlatacak emin olun. Ben bununla ne yapacağım diye düşünmeyin, işaretlerini öğrenip ona uyum sağlamaya çalışın, emin olun başaracaksınız.

Ahh güzel yeni anne, sana sarılıyorum kocaman ve seni o kadar iyi anlıyorum ki.. ben de doğumdan sonra benzer duygularla bogustum, şuan kizim 9 aylık ve hala çok yorgun, enerjisiz ve tahammulsuzum. Bu satırları da uykusuz bir gecenin sabahından yaziyorum. Normalde zaten gece sürekli uyanan bir bebekken son 3 gündür neredeyse 15 20 dk da bir uyandı. Kendimi çok tükenmiş hissediyorum artık. Muhtemelen şuan yasadigin şey lohusa sendromu. Ve bunu hafif geçirmenin tek yolu fiziksel ve ruhsal destek. Annenden daha fazla kalmasını rica etsen kalamaz mi? İlişkiniz nasıl bilmiyorum ama yeni anne olmuş bir kadının en büyük ihtiyacı "anlayis". Benim de annem gelmişti, hala yanimda. Ama beni en çok o yıprattı. Süreci en çok o zorlaştırdı. Biraz duygularımı paylasacak olsam sürekli şükret sağlıklı bebeğin var. Bir sen mi bebek bakıyorsun millet üç tane birden büyütüyor. bir çocuk doğurdun hayattan vazgeçtin biraz güçlü ol. Vs vs. Eğer böyle bir annen varsa gelmesin daha iyi. Çünkü lohusalık bambaşka bir şey. Ve bu süreçte insani en çok yaralayan şey anlaşılmamak oluyor. Ben yeni doğum yaptigim, dikişlerimden zor hareket ettiğim, uykusuzluktan iyice afalladigim, göğüs ucu acisindan emzirme anlarının işkenceye döndüğü gunlerde fellik fellik lohusalik üzerine yazılar aramaya başlamıştım. İstediğim şey bu yollardan geçmiş birilerinin biraz teselli edici sozleriydi. Ne tuhaftır ki lohusalık hala kimsenin üzerinde derinlemesine duygularıni actigi bir alan değil. Bu kadar gerçek ve her annenin neredeyse istisnasiz geçtiği bir yol, adeta hiç yurunmemis, o karanlık ve dar patikada dikenli calilarin üzerine hiç basilmamis da sanki bir anda çiçek bahçesine hoop uçup konuvermiscesine, herkes lohusaligi pas geçiyor. Çünkü kutsal annelik guzellemesine ters gelen duygular bunlar toplumda. Çünkü anneysen şikayet etmemelisin. Çünkü anneysen her tür acı mubah. Çünkü sen annesin. Çünkü anne olmak isteyip olamayan bir sürü kadın var. Sen sana verilen hediyenin kıymetini bilmelisin. Eğer biraz olsun duygularını açarsan kinanma denizinde boğulur gidersin. Ne yazık ki toplumun bakış açısı bu yonde.. Evet anneyim. Çok şükür ki bir mucizeyi kucağımda taşıyorum her gün. Ama ben hepsinden önce bir insanım. Herkes gibi.. Sevinen, üzülen, yorulan, pişmanlıkları ve iyikileri olan, çabalayan.. ve tünelin sonundaki ışığı görmek için umut eden

Cani istediginde kalkan, yatan, yemek yiyen, tuvalete, banyoya giren, istedigi kisiyi telefonla arayip istedigi kadar muhabbet eden, ve istedigi yere cantasini alip cikip gidebilen hayattan, annelige gecis, herkes icin cok zor. Inan bana aksini soyleyen ya yalan soyluyordur, ya da zaten baba evinde de rahati yerinde degildir. Duygularin gercek. Zaman gecicek elbette. Ilk aylar en zoru. Zamanla buyudukce kolaylasiyor. Anneniz biraz daha kalamaz mi?

Kıyamam size. O kadar normal şeyler hissediyorsunuz ki. Annelik bence ikili delilik. Tam yetememekle en mükemmeli olma hissi arasinda gidip gelirken, bazen kemiklerinize kadar yoruluyorsunuz. Destek alabileceğiniz birileri yok var mı?

Evet öyleymiş benim kız da 8 aylık olmak üzere Geçti gitti çok şükür insan o dönem sağlıkla dusunemiyor. Allah bağışlasın ben de hep bunun gibi şeyler düşünüyorum Rabbim o günlere kavuştursun. Koltuğa koyduğumda öylece yatan minicik bebekten bugün beşiğinde sağa sola dönüp öyle uyuyan haline geçtiğini görmek duygulandırdı nedense. Sanki yıllar onceymis gibi..

Kaldiramayacagim sey bana yuklenmezdi diye dusun, biliyorum zor.. ama elbet gunes dogacaktir.. gececegini bilmek dusunmek Rahatlatabilir. Bira zaman sadece

Hepsi geçecek ama yapılacak şeyler de var. birkaç ay sabret ve kesinlikle uylu eğitimi ver. uylu eğitiminden önce moral ve fiziken yerlerde olan kuzenim şimdi öyle mutlu ki, yurtdışına iş amaçlı seyehatlare dahi gidiyor. kızı daha 1 olmadı. sling edin mutlaka, tak bebeni koynuna hava düzelince yürü yürü yürü, bu da iyi gelecek. yada bebek arabasına koy. dışarıda temiz hava illa iyi gelir. başka aklıma gelen birşey yok, biz uzmanla görüşebilseniz ne güzel olurdu. konu komşu ne olur yardım alın birinden, insan çok yorulunca me yaptığını da bilemiyor

Şuan çok daha iyiyim hala dönem dönem kötü hissettiğim oluyor ama kesinlikle bu konuyu açtığım zamanki gibi kötü değilim. Kızıma daha sevgi dolu yaklaşıp ilgilenebiliyorum. Siz de yeni doğum yapmışsınız mesaj atayım size konuşmak istersiniz belki

İnşallah dönem dönem iyi olsam da hala aynı kaygıları üzüntüleri yaşıyorum malesef. Geceleri eşim uyutuyor bebeği çünkü gece aşırı tahammülsüz oluyorum ve direkt aglayamaya başlıyorum. Bilmiyorum ne olacak sonum nasıl geçecek seneler. Çok umutsuzum

Size söylenecek en güzel şey bebeğiniz 16 aylık olmuş Tünelin ucu görünecek, ha gayret.

Lahusa depresyonu sanırım. Geçer zamanla

Daha once psikolojik sorunlar yasamissin bence ondan bu duygulardasin kesinlikle beklemden yardim almalisin bence. Kimsem yok nasil gidicem devlet hastanesine diye dusunme bile orayada bebegin ile gideceksin. Uyursa ne ala uyumazsa emzirirsin emiyorsa. Benimde hic kimsem yok 2. Cocugum ve ilkinide tek basima buyuttum simdide oyle. En caresiz oldugum zamanlar suphesiz doktora gittigim zamanlar fakat 5.5 yildir her doktora kizimla yanliz gittim oluyor bir sekilde. Bende cok zor gunler geciriyorum asiri uykusuz bir bebegim var. Hergun okula getirip goturmek zorunda oldugum bir kizim var ve bunlari yaparken 1 dk bile bana destek olacak kimsem yok. Bence bir gunluk yerime gecsen suanki durumundan daha mutlu olabilirsin bazi gunler yanlizligima oturup agliyorum sinirlerim cok bozuluyor uyutmayi basaramiyorum yavrumu falan ama bilmem hic senin yasadigin duygulari hissetmedim Allah korusun ama yavrun icin pismanlik duymak nedir. Hemde henuz 1 haftadir yanyanasiniz. Ustelik kuvezden cikmis Evet hayatin asla eskisi gibi olmayacak orasi kesin ama sana garanti veriyorum bundan sonra yavrunla hayatin cok cok daha guzel olacak. Suan yasadigin hatta yasayacagin zor gunler yavas yavas gececek. Benim guzel annem diyip sana sarilacak opecek seni. Bebegime ya bakamazsam diye sakin dusunme merak etme gayette guzel bakarsin. Tecrubeye ihtiyacin yok. Ama yine yazayim mutlaka yardim almalisin

Aynı duyguları yaşadım. Hep boğazımda bir düğüm. Ama İnan geçiyor. Zamanla alıştıkça birbirinize geçiyor. Hep böyle olmayacak. Bugünler de bir daha gelmeyecek. Tadını çıkarmaya çalış. Emiyorsa bırak hep memede dursun. Bol bol ten teması kur. Geçen sene bu zamanki hallerimi hatırlattın bana.1 temmuz doğumlu oğlum. Şimdi onunla saçıma fön çekiyor, birlikte yemek yapıyor, dışarı markete avm ye gezmeye gidiyoruz. Büyüdükçe daha da güzel olacak inan bana. Hatta fiziksel olarak şimdi daha çok yoruluyorum, çünkü durmuyorAma her anı kıymetli İnan bana.

Gerçekten çok zor günler geçirmişsiniz hem üzüldüm hem de geçtiğine çok çok sevindim. Çok teşekkür ederim. Gerçekten yazmak isterim. Karanlık bir tünele giriyor gibi hissediyorum resmen

Canım daha çok yeni.. iki kız annesiyim. Biri 5 biri 1.5 yaşında. Büyüyorlar tabi ama ne zorlu süreçler atlattık, o an geçmeyecek gibi geliyor ama bitiyor. Anne olmak dünyanın hem en zor şeyi hem en güzel duygusu. Bu yüzden inişler çıkışlar olacak. 4. aya doğru ruh durumun düzelirdi benim. Şuan çok sana bağlı.. Tadını çıkar çünkü bu günlerde özleniyor. Çok keyifli günler sizi bekliyor bana inan.

Canım benim sen kızın için 23. haftadan beri mücadele ediyorsun. Aslinda seni yoran bu sürecti bence. Bende sana benzer duyguları hissediyorum şuanda, cok zorlanıyorum ve 2. çocuğa ne gerek vardı düzenimi alt üst ettim diyorum bazen. Bunların yanı sıra biliyorum ki geçecek. Gözünün içine bakıp gülümsemeye basladiginda yaşadığın tüm zorluklara değdiğini sende anlayacaksın.

Lohusalığı dibine kadar yaşamış biri olarak söylüyorum bunların hepsi geçecek. Benimde doğumdan sonra 3 hafta kayınvalidem kaldı. aynı apartmanda oturmamıza rağmen annem kayınvalidem varken sadece bize yemek yaptı. Onlar gittikten sonra 3 hafta gündüzleri yanımızda olup sen halledersin diye yazlığa gitti ve 3 ay sonra geldi :) . herkesin gittiği gün kızıma baktım ve ağlamaya başladım şimdi ne yapacağım diye ve o günden sonra hiç zorlanmadım. Kaç gece uykusuz kaldım, memeye yapışık yaşadığı günler geçirdik, çok yoruldum ama yıkılmadım:) Şimdi 8 aylık ve inanın ben yanımıza birilerinin gelmesini istemiyorum. :) bir süre sonra aranızda öyle bir bağ oluşacak ki kuaföre gitseniz aklınız kalacak. Bu arada eş durumları da düzeliyor uyku düzeni oturdukça birbirinize çok daha fazla vakit ayırabileceksiniz

Bana istediğin zaman yazabilirsin. Yalnız değilsin

Yerim ben onuDaha çok keyifli günleriniz olsun birlikte. Ne zaman zorlansam Allah'ın emanetleri canımın canları der gücümü toplarım bir şekilde. Ben anne olduktan sonra gücümü farkettim. Mesela şuan bı yandan ev taşıyorum:)) Bana yardım ediyor bıcırıklar:)) Ne kolik sancıları, ne dış sancıları ne hastalıklı geceler ne sendromlar atlattık. Geçiyor be

Geçecek.. hissettikleriniz yaşadıklarınız çok normal. anneniz gittiğinde zorlanacaksınız birkaç gün ama iş başa düşecek ve siz aslında edilgen konumdan etkin konuma geçeceksiniz. kimseye takılmayın. kimsenin yorumlarıyla kendi anneliğinizi yargılamayın. gerekirse bütün gün kucağınızda avutun bebeğinizi. kucağa alıştırma gibi laflara da kulaklarınızı tıkayın. instamomlara da çok takılmayın. bizzat şahit olduğum var aslında olan ile instagramda gösterilen arasında dağlar kadar fark var. bebeğiniz kendisini sizin parçanız sanıyor. onun sürekli sizi istemesi ondan. şu an hormonların değişkenlik göstermesi psikolojinizi de etkiliyor ister istemez. zamanla alışacaksınız. sakin olun, yavaşlayın. her şeyi yetiştirme derdine düşmeyin. güle güle büyütün :)

Keşke çevremden de böyle şeyler duyabilsem. Bir eşim beni anlıyor ama onun da bir süre sonra bunalımımdan bıkmasından korkuyorum. Bütün gün çalışıp eve geldiğinde beni mutlu görmemesine üzülüyorum. Dediklerinizi uygulayacağım çok teşekkür ederim. Amin çok teşekkür ederim. Duygularım sarılmama bile engel oluyor bazen. Odadan kacasim geliyor. İnşallah duzelirim en kisa zamanda. Ne kötüymüş böyle hissetmek hele ki sana muhtaç bir bebeğe karşı. Çok suçlu ve zalim hissediyorum wollstonecraft

Lohusa depresyonu oldukça sık görülen bi şey lütfen kendinizi üzmeyin Yapmanız gereken şeyse basit omega kullanımı özellikle imom latte kullanmanızı tavsiye edeceğim böylece lohusa depresyonundan sonra başlayan yok saçım döküldü yok cildim kurudu depresyonunuz da olmaz

Benim en büyük korkumdu ağlama krizine girerse ve evde tek olursam ne yaparım diye. Öyle bir gün geçirdim ama çok kötü geçmedi sanırım. Gerçekten kabullenmek her şeyi değiştiriyormuş. Eskisine göre biraz daha iyiyim. Bir gün iyi bir gün kötü derken günler geçiyor sahiden