Yorumlara katılıyorum. Hayatınızda keskin bir karar alma zamanı gelmiş. Net bir mesafe şart.

baska konunuzdan hatirliyorum sizi. pek degisen bir sey olmamis. aile de olsa bazen en yakinlarimiz toksik insanlar oluyor ve bizi zehirliyorlar. icleri zehir dolu yardim etseniz de akitmiyorlar, akitsaniz da yine dolduruyor ve bundan besleniyorlar. gucunuzun yetmedigi yerde onlarla birlikte asagiya cekilmektense biraz mesafe koyup kendi akil sagliginizi korumaniz en iyisi. bir sekilde kiz kardesinize de yardimci olursunuz o da ayri duzen kurar. birbirinize iyi gelmiyorsaniz biraz uzak kalmak daha iyi.

Kardeşime de çok kırgınlığımın haddi hesabı yok.. . push ;

Ev babamın zaten, işlemlere başlayacağız ama evden çıkması uzun sürecek. G gunces

Yargılamak ne demek, yaşadıklarınız çok üzücü. Kardeşinizi alıp başka eve çıkamaz mısınız? Belki beraber yaşamaya başladığınızda ilişkinizde daha iyi olur

Okulumun şartları çok kötüydü, burada okulum çok iyi, arkadaş ortamım süper.. Aile problemi var Malesef.

Bence hepsinden uzakta kendinize yeni bir hayat kurun.

Bir üyeye de söylemiştim. Yaprak dökümü Şevket olmayın. Uzak durun. Çünkü anladığım kadarıyla siz müdahale etseniz sizi de suclarlar. Kiracıyı avukata verin. Kira sözleşmesi yenilenmeden. Yoksa bir sene daha beklersiniz.

Ne yazık ki anneni, babanı, kardeşlerini seçemiyorsun. Böyle bir ailede kendini yetiştirmiş, öğretmen olmuş ve pırıl pırıl nesiller yetiştirecek güzel bir mesleğin var. Tebrik ederim seni. Kan bağı ile aile olunmuyor. Çekip gidip kendine onlarsız bir hayat kursan eminim daha mutlu olursun. Çocuk değiller, herkes kendi hayatından sorumlu. Kimse kimsenin bu denli derdini çekmek zorunda değil. Aile de bir yere kadar. Yanlarında olunca bundan mutlu olmak yerine seni zaten suçluyorlar, bırakıp gitsen farklı bir şey olmayacak ki. Sen önüne bak, kendi hayatını kurtar bence. Olabildiğince uzağa tayin iste eğer mümkünse. Bayramdan bayrama görüş. Kendi paranı biriktir, kendi sevdiğin şeyleri yap. Onların hayatını değil kendi hayatını yaşa.

Yıllarınızı, ömrünüzü adasanız hiç bir şeyi hiç kimseyi değiştiremezsiniz. İşin vicdani kısmını anlıyorum. Ancak böyle bir ailede doğmak sizin suçunuz değil. Kardeşiniz neden zorla bir şeyleri almaya çalışmak yerine kazancıyla kendi hayatını kurmuyor? Arabadan hakkını aldığında duracak mı sanıyorsunuz? Belki yine bir şeyleri beceremeyecek bu kez de evdeki payımı ver diye babanızın karşısına dikilecek. Siz siz olun, biri anne babanız biri kardeşiniz dahi olsa kimsenin arasındaki mevzularda 3. kişi olmayın. Gün sonunda herkes bir şey olmamış gibi hayatına devam eder, kötü siz olursunuz. Kardeşinizin anne babanızla ilişkisi sizi ilgilendirmez. Ebeveyn olan onlar. Sorunları nasıl çözeceklerine onlar karar verecekler. Kardeşinizi dünyaya getirirken size mi danıştılar? Hayır. Bu sorumluluğu bile isteye alıyorlarsa iş sorumluluğu taşımaya gelince yükü sizin omuzlarınıza bırakmasınlar. Herkes her şeyi size gelip anlatıyorsa "aranızdaki meseleye ben karışmıyorum" deyin geçin. Eğer ailenizden uzaklaşıp kendi hayatınıza odaklanmazsanız ileride çok pişman olursunuz ve zamanı geriye almak mümkün değil.

O zaman siz ayrı eve çıkacakmışsınız, maaşınız da var tek başınıza geçinir gidersiniz. Beraber yaşamak olmuyorsa zorlamaya gerek yok bence

Ne güzel demissin, bunların sorumlusu sen değilsin. Herkes kendini kurtarmak, iyileşmeyi istemek, bunun için çabalamak zorunda. Kimsenin seni azarlamasina musaade etme lütfen. Ne hakla yaparlar bunu. Başkalarına karşı nazik olabiliyorsa sana karşı da olmalı. Saygısızlığa izin verme lütfen. Sen kendi değerini bilmezsen kimse bilmiyor.

Doluya koyuyorum almıyor, boşa koyuyorum dolmuyor.1 yıldan beri pandemi nedeniyle ailemle yaşıyorum. Uzun yıllardan beri ayrı yaşadığım İÇİN ailemi yeni tanıdığımı söyleyebilirim. Bu kadar sorunumuz olduğunu bilmiyordum. Öncelikle anne sevgisinden uzak büyüdük. Annem hep depresif ve üzgün birisiydi. Hayattaki tek kaygısı maddiyatır.. Fakirlik korkusuyla biriktiren, hatta yıllardan beri sağdan soldan ufak tefek aşıran ve bu huyunu da bırakmayan birisi. Bunlara şahit olarak büyüdük ve önüne geçemedik. Çocukken süpermarkettekileri bedava zannedip alan, yiyen ve onaylanan çocuklardık. Hiç bir zaman da yanlış olduğu söylenmedi bize. Buna benzer pek çok şey sayabilirim. Biz kendi kendimize doğruları öğrendik.. Ergenlikten sonra kendimiz doğruyu bulduk. Ben okudum, öğretmen oldum. Kızkardeşim de iyi kötü çalışıyor ama benim kadar durumu iyi değil. Çocuklukta yaşadığım annemin sessiz kaldığı daha pek çok travmalarımız var. Otobüste sapık muavine de emanet edildik, çok afedersiniz bizimle emsal yaşta dayımızın tacizine de uğradık. İşin acısı DAYI olayını annem yıllar sonra öğrense de üstünü örttü ve hiç bir şey olmamış gibi yolumuza devam ettik. Ben mecburi sebeplerden dolayı anne tarafımda kaldım ve dayımın sapıkça davranışlarına uyurken maruz kaldım. Küçğk olduğum İÇİN olayı idrak edemedim. Kaldığım odanın kapısını kilitlenmekten başka bir şey yapamadım.. İşin diğer tarafı ailemin aldığı para eder ne varsa para da dahil olmak üzere benim yaşlarımda olan DAYIM tarafından çalınırdı. Mecburun diye sustum, sustukça kendimi suçladım.. Üniversite hazırlık döneminde sadece anneme açılan ben, annem tarafından dayımın yaptıklarını meşru bir kılıfa sokmsk zorunda kaldım. O zamanlar annemi haklı buldum. Sarhoştu, ergendi vs.. Annemin bu sebeplerden dolayı acılar çektiğine adım gibi eminim.. Ama kabul edemeyecek kadar güçsüz ve hasta.. Şu an 30 yaşında olan ben iki sene önce zar zor psikoloğuma açıldım.. uzun terapi süreçlerinden geçtim.. İyileştim.. Kız kardeşim annemden nefret ediyor ve hep ailemle yaşadı.. Mecburdu.. Zaman zaman bu travmaları hafiflediği zamanlarda aldığı kararların sıkıntısını yaşıyor ve bana da yaşatıyor.. Babamla ortak araba aldılar yıllar önce. Beni de dahil etmek istediler ama kabul etmedim.. Şimdi o arabadan payını alıp hayatını kurmak istiyor. Babam nasıl versin?O zamanki 15000 TL şimdi olmuş 60000.. Ayrı eve çıkacağız kiracı çıkmam da çıkmam diyor, kira da vermiyor.. Hukuk benden yana.. Sonuna kadar hakkımı kullancam diyor.. Ben kaçıp gitmek istiyorum ama bu curcuna da bırakmak istemiyorum onları.. Annem normal değil, babam da kalp ve şeker var.. Kız kardeşimin öfke kontrolü yok. Arkadaşlarımla tatile gittim diye demediğini bırakmadılar.. Benim sayemde tatil yapmışlar, inşallah kıymetimi bilirlermiş falan filan.. Bu arada ben arabayla kaçarak gittim. Evdekiler karşı çıkıyor çünkü.. Ölseymişim bana kırgın kalacaklarmış falan filan... Kardeşim saatlerden beri anneme olan kinini bana kusuyor annem de kardeşime olan kinini bana.. Verin parasını hayatını kursun diyorum, o da yok.. O yolun yolcusu mu olacak diyorlar?Arada kaldım.. Annem ya da koz kardeşim Ya kendilerine Ya da birbirlerine bir şey yapacaklar diye korkuyorum bazen.. Ben çekip gitsem babam ve erkek kardeşim var. Onu geçtim bütün sorunların sebebi bana mal olur. Tayin istediğime bin pişmanım.. Kardeşimin parasını ben vereyim desem benim de kredi borcum var.. Çıkmaza girdim, ne yapacağımı bilmiyorum.

Zor bir çocukluk geçirmişsiniz. Yargılamak mümkün değil.. Yaşamadan bilemeyiz ama ben olsam kız kardeşimi de alır ayrı eve beraber çıkardım. Eğer imkanım varsa kira falan almazdım. Sıkışırsam mutfağa falan yardım isterdim. Öfke kontrolü için de mutlaka profesyonel destek aldırırdım. Sonuçta sizin yaşadıklarınızdan daha ağırını yaşadı belki de.

Onlardan mesul değilsin, kendine odaklan, ayrı bir hayat kur. Annen ve baban kocaman insan onlar nasıl istiyorsa öyle yaşasınlar ama sen buna mecbur değilsin.

Haklısınız.. Ayrı eve çıkmak istiyorum. Daha önceki çalıştığım yerde araç almıştım onun kredisini ödüyorum. pandemiden sonra hayat o kadar pahalı ki, 2000 den ucuz ev 1 artı 1 ev yok.. Doğalgazını, depozitosunu saymıyorum.. Sabır dedim 1 yıl sıktım dişimi.. Bari ekonomik yönden faydaları olsun dedim.. Ev kurmak İÇİN tekrardan kredi borcuna girmem gerekecek.. O riski göze alamıyorum şimdilik..

Neden tayininizi isteyip yanlarına geldiniz ki. Sizin yanlarında olmanızın durumu değiştirdiğini pek sanmıyorum. Siz olsanız da olmasanız da bu huzursuz ortam hep olacaktır. Alıp veremedikleri birbirleri ve kendileriyle. Arada siz de kaynayacaksınız gibi geldi

Avukatla gorusup kira alamadiginiz kiraciyi cikarmakla baslayin derim

Anlamak istiyorum onu, çmzüm üretmek yerine kin tutmayı, nefret etmeyi seçiyor.. Acısını benden çıkarıyor. Belki o da çok şey yaşadı ama bunların sorumlusu ben değilim. Arkadaşının yanında azarlar beni, çocuk gibi davranır ama çevreye karşı çiçek gibi..

Uzak durun M