Suçlu pandemi Şimdilik idare et o üniversitedeki arkadaşlarınla her akşam sözleşin online oyunlar oynayın espri yapın gülün eğlenin :) çok iyi gelecek bu geçici süre içinde sana. Üzülme ailen bu yaşa kadar senle arkadaş gibi olamamışsa bundan sonra zaten olamaz onları idare et. İkerideki planlarını madde madde deftere yaz. Bu sana mutluluk verir. 4

Yaşın çok genç en azından öyle veya böyle sosyal açıdan senin ortam sağlamana fırsat vermeyen bir ailen dahi olsa, eğitim alma şansın olmuş bir de bunu düşün. Şanslısın yani bu durumun geçici. Eğitimini tamamlayıp çalışma ortamına girince zaten otomatikman yeni çevre yeni arkadaşlıklar edinebilirsin. Ayrıca kendine ait eşyalıda olsa bir ev tutup kendin yaşayabilirsin. Önünde imkanlar çok. Birde arkadaşlıklar dostluklarda bir yere kadar emin ol. Çok sağlam insanlara denk gelmek şans yani illaki o ortamlarda da bir çok sorun ve zorlukla karşılaşacaksın. Düşün yani seni dünyaya getiren emek veren ailen bile bir noktada seni anlayamıyor destek olamıyorsa. Deyim yerindeyse el insanı ne kadar yanında olabilirki. Sosyalleşmek adına çok insan tanımaktan ziyade kendi içinde mutlu olmayı öğrenmelisin. Çünkü yalnız geldiğimiz bu hayattan yalnız gideceğiz. İnsanlara değil kendine yatırım yap. İnsan kendi kendine yetebilmeyi öğrenmeli. Yaşın geçtikçe bunları daha iyi anlayacaksın.

O kadar çok istiyorum ki çalışmak istediğim şehirde kendime göre bir ev kiralamayı. Ama mezun olduktan sonra staj dönemi var stajyerken büyük ihtimalle kazanacağım para sadece kiraya yetecek, hatta yetmeyebilir de çünkü kiralar uçmuş. Kendi içimde mutlu olmaya çalışıyorum ama gerçekten eskisi gibi zevk alamıyorum. Kendim için az ve öz arkadaşım olsun yeter ama her ne kadar birçok sorunla karşılaşma olasılığı yüksek olsa da insan ilişkilerimi de geliştirmem lazım çünkü bölümüm de insanlarla kuvvetli iletişimi gerektiriyor, bu şekilde devam edersem çalışma hayatımda da zorluk çekeceğimi seziyorum. Kendime yatırım yapma yolunda ilerlemeye çalışıyorum ama mesela insan öğrendiği, tecrübe edindiği şeyleri paylaşacak birileri de olsun istiyor

Benim de tüm çabam niyetim o yönde, aklımda bir şehir var orada çalışmak istiyorum ve bunun için çabalıyorum. Ama işte okuldan sonra daha ciddi bir ortam iş ortamı var, çok ciddi derecede olmasa da lisede başlayan ve üniversitede kendim çözmeye çalıştığım özgüven problemim var, çözmeye çalışırken çabalarım yarım kaldı. İşte ben meslek hayatına özgüvensiz bir giriş yapmaktan korkuyorum

Seni o kadar iyi anlıyorum ki gerçi ben üniverste hayatını dolu dolu yaşamıştım ama okul bitip aile evine yekrar dönünce sizin ki gibi bir boşluğa düştüm tüm hayatım üiverstedeki hayatmış meğersem ben ot gibi yaşamış diye düşünür kafamı duvarlara vururdum yapayalnızdım. Allahtan bölümüm öğtetmenlikti kpss ye asıldım çalıştım çabaladım ve atandım tekrar o evden çıktım resmen ikinci bayramımı yaşadım. Artık olmuşla ölmüşe çare yok üniverste hayatını yaşamadım diye serzenişte bulunmayın şu an herkes öyle önemli olan mezun olduktan sonra kalıcı olarak istemediğiniz yerde yaşamaya kendinizi mahkum etmemk okul hayatı bi gün bitiyo insan istemediği yere tekrar dönüyor. Bundan sonraki hayatınıza odaklanın bölümünüz ne bilmiyorum ama kesinlikle il dışında çalışmaya çabalayın benim gibi memuriyetlikse sınava hazırlanın şimdiden P

Tekrar buluşmanızda mutlaka söyle

Hukuk öğrencisiyim 900358 Sokak canlarına can feda bir

Üniversite arkadaşlarım online oyun oynamıyorlar pek ama onlarla olan iletişimim şuanlık mecburen online sürüyor, hatta sadece yakın arkadaşımla sıkı iletişimdeyim diğerleriyle olan iletişimim nadir. Size de oluyor mu bilmiyorum ama online olan hiçbir şeye tahammülüm kalmadı artık telefonda konuşup mesajlaşmaktan ziyade böyle karşımda sohbet edebileceğim kanlı canlı insan istiyorum Planları listelemek konusunda size katılıyorum özellikle gerçekleştikten sonra verdiği haz çok başka, teşekkür ederim yanıtınız için

Beni haber et nasıl gidiyor?

Söylemek aklımdaydı ama bir türlü o fırsatı yaratamadım ve çook içimde kaldı söyleyebilseydim bu kadar aklıma takılmazdı ne kadar saçmalasam da içim rahat olurdu su00 Guru Anneler

20'li yaşlar insan hayatındaki en tehlikeli yaşlardır. Kendini kanıtlamak istersin, bir an önce yetişkin olma hevesin vardır. Ben 20 yaşında evlendim. Şimdiki aklım olsaydı asla o yaşta evlenmezdim. Hayatı tanımadım, bir fanusun içinde 15 sene yaşadım. Sonra ne mi oldu? Kocam beni başkası için terk etti. Bense sudan çıkmış balık gibi sıfırdan başlamak zorunda kaldım. Bak sen Hukuk okuyan pırıl pırıl bir genç kızmışsın. Sana tavsiyen sadece kendine yatırım yap. Benim davalarım oluyor. Avukatlara gidiyorum ve seçerken tek kriterim ikna etme kabiliyeti. Oku, sosyalleş, hayata karış. Seyahat yasakları kalktığında imkan yarat, yurtdışlarına git. Her ülke, her kültür sana vizyon katacaktır. İlerde mesleğe atıldığında fark yaratabileceğin donanımlar edinmeye çalış. Arkadaş edin, çok istiyor ise güvendiğin bir erkek arkadaşın olsun ama asla bunları kendi hayatının önüne koyma. İnşAllah kendine güzel bir hayat inşa edersin

Bende bu aralar kendimi yalnız hissediyorum dediğiniz gibi insanlara bakıyorum ne kadar dost biriktirmiş ama ben hep çekingen yapıda olduğum için çok samimiyet kuramadım ve bunu da bu dönemde daha çok fark ettim ama bende darkmore arkadaşımızın dediği gibi düşünüyorum şimdi biraz bekleme zamanı inşallah işe girersem yeni bir çevrem olur ve bu durum geçer diye düşünüyorum ve bunu düşünmek bile beni rahatlatıyor.. Biraz sabır gerekli sanırım bu noktada aileniz ile ilgili konuya gelince de elbet sevdiğiniz aile bireyleri vardır onlarla güzel vakit geçirmeye çalışın onun da faydası olur diye düşünüyorum..

Ona açık açık söylemeye ne dersin İletişim problemi yaşıyorum ve bu beni çok geriyor Eğer saçmalarsam lütfen gülüp geçelim mi de :) 900358 Sokak canlarına can feda bir

Universitelilerin genel sorunu bu. Mezun oldugunuzda zaten calisma hayatina atilacaksiniz, bambaska bir ortaminiz olacak. Biraz daha sabir sadece

Açıkçası okuduğum şehir öğrencilik için avantajlı ama aklımda mezun olunca başka bir şehirde çalışmak var. Büyük bir ihtimalle başka bir şehirde çalışmaya ailem çok sert karşı çıkacak, ben de başlarda maddi açıdan çok zorlanırım ama umarım o zamana kadar çıkar bir yol bulabilirim. Şuan bulunduğum yerde istediğim gibi arkadaş çevresi oluşturamıyorum çünkü farklı ve yeni bir ortama girme imkanım yok. Yeni bir sayfa açamıyorum yani yazarhanim35 Yazar

Kütüphaneye gidiyordum bayadır, orada yeni birileriyle de tanıştım hatta mesajı yazdığım gün de karşılıklı çay içip sohbet ettik. Uzun zamandan sonra böyle farklı biriyle oturmak gerçekten çok iyi gelmişti, güzel bir muhabbet döndü karşımdaki de benimle sohbeti sevdiğini söyledi ama dün ve bugün ellerimle mahvettim gibi bir şey oldu moralim yine bozuldu, yine özgüvenim düştü biraz. Akıcılığı kaybettim ve kendimi ifade etmede yetersiz kaldım sanki, ben artık insanlarla iletişime geçsem de sağlıklı devam ettiremicem galiba of of

Gerek maddi gerekse manevi olarak kendi ayaklarımın üzerinde durmadan evlenmek kesinlikle düşüneceğim bir şey değil; mesela liseden beri ailemden istemeden burslarla/krediyle bir şekilde kendimi geçindirmeye çalışıyorum, ben ailemden bile isteyemezken ileride koca eline bakma düşüncesi bana korkutucu geliyor. Ama hayat bu hepimizin hataları oluyor, dilerim irademizin devre dışı kaldığı anlarda bile yanlış seçimler peşinde uğraşmak durumunda kalmayız Kendime yatırım yapma konusunda gerçekten uğraşıyordum; yurt dışı imkanım olmasa da gitmediğim yerleri gidip görmeye çalışırdım. Kampüste yabancı öğrencilerle tanışırdım, dil pratiği yapardık, ne bileyim farklı kültürlerin mutfaklarından bir şeyler denerdik, derslerle birlikte çok verimli geçerdi zamanım yani. İşte şuan tüm o sosyalleşip hayata karışma imkanlarından yoksun kaldım, yani değil bunları yapmak basit bir şekilde iki kelam edeceğim bir insan bile yok şuan ve ben de bundan muzdaribim Yanıtınız ve iyi dilekleriniz için teşekkür ederim, çok iyi geldi

Bu durum geçici bukadar üzülme bence. Ayrıca üni bitince neden dönüyorsun, kalıp orada çalışmayı denesen olmazmı? Birde arkadaş çevresi dedin, sonuçta orda da arkadaşı bulan sendin istesen bulunduğun yerde de bulabilirsin. Üni bitince, iş hayatı vs dahada hareketlenir hayatın. Karamsarlığı bırakmalısın.

Ben lisede çekingen bir yapıya bürünmüştüm, içe dönük biriyim zaten ama daha da içime kapanmıştım. Üniversiteye geçince farklı ortamlara girip çıkarak, insanlarla iletişim kurmaya çalışarak kaybettiğim özgüvenimi geri kazanmaya çalışıyordum ki başarılı gidiyordum. Ama işte bu dönemde çabalarım yarım kaldı. Ben de artık dediğiniz gibi düşünmeye çalışıyorum, yani yapacak bir şey yok bu günlerin geçmesini beklemekten başka. Umarım iş hayatına kaliteli bir giriş yapabiliriz ve umduğumuzu yaşayabiliriz su alem

Yapmadığım şey değil ya bazen kendi başıma gider bi kahve içerdim ama zevk alamıyorum artık yetersiz geliyor

Bölümün nedir?

Nerden başlasam, nasıl anlatsam bilmiyorum. Ama uzun olacak, belki olurken içiniz daralacak bu yüzden sonuna kadar okuyabilecek ve yapıcı bakış açısına sahip arkadaşların yorumlarına ihtiyacım var. Derdim şu ki, kendimi üzerek gündemimi uzun süre boyunca bazen haklı olarak, bazen yok yere bazı şeyler ile meşgul etmem. Bu aralar kendime dert ettiğim şey yalnızlık. 21 yaşındayım, üniversite öğrencisiyim ama malum pandemi yüzünden öğrencilik hayatım kalmadı. Şehir dışında okuyordum üniversiteyi, gerçekten böyle dibine kadar yaşadığımı hissediyordum ama Mart 2020'den beri, yani aile evine döndüğümden beri, bu nefret ettiğim ve yapayalnız hissettiğim şehre döndüğümden beri öylesine yaşıyorum. Ne derslerimden gerçek anlamda verim alabiliyorum, ne de insanlarla olan ilişkilerimi geliştirebiliyorum. İnsan ilişkileri diyorum çünkü benim bölümümün sermayesi insandır ve benim insanlarla olan ilişkilerim çok iyi değildi. Dışarıdan iyi görünen ama aslında birbirimizi ruhsal anlamda yıprattığımız hastalıklı bir ailem var, ailemin isteği ile de istediğim lisede okuyamadım ve topluluk içinde kendime yer edinemedim. Sağlam arkadaşlık ilişkileri kuramadım, kendimi hep geri planda ve sevilme güdüsü içinde hissettim. Tüm bunlara bir son vermek ve artık kendime bir şeyler katabilmek için üniversiteyi ne olursa olsun şehir dışında okuyacağım dedim ve şehir dışında güzel, istediğim bir bölümü kazandım. Amacım kuru bir diploma ile mezun olmak değil de kendimi hem mesleki hem kişisel olarak geliştirmekti. Bu yolda da ilerlemeye çalıştım hep. Böyle devam edince güzellikler kendiliğinden beni buldu; güzel arkadaşlıklar ortamında bulundum, birbirimizin ufkunu genişlettiğimiz bir dost edindim. Kendimin farkına vardım ve yaşadığımı hissettim. Sadece 1.5 yıl sürdü bunlar ve ben yine malum sebepten ötürü aile evine dönmek zorunda kaldım. Sevdiğim arkadaşım başka bir şehirde yaşıyor, ben ise sürekli gergin aile bireyleri arasında yine yabanilleştim. Kademeli normalleşmeye de geçtik ya bu aralar sosyal medyada denk geliyorum insanların sevdikleriyle olan buluşma fotoğraflarına, ya diyorum ben bu kadar mı yalnızım? Evet, bu kadar yalnızım. "Hadi karşılıklı bir kahve içip sohbet edelim, özledim seni" diyebileceğim arkadaşlarım da beni özleyen de yok burada. Karşılıklı sohbet muhabbet edebileceğim, sevgisine inandığım hiç kimse yok. Aile saadeti diye bir şey göremesem de ailemi seviyorum ama ruhsal anlamda bana verdikleri zararın yeni yeni farkına varıyordum ve ben onarmaya çalışırken bu pandemi yüzünden yine başa dönmüş oldum. Üstelik bu sefer yine onarabilmek için gidebileceğim bir yer de, yardımından faydalanabileceğim kimse de yok. Ben kendimle de mutlu olmayı öğrendiğimi sanardım ama insan, sosyal bir varlık; sosyalleşme, insan içine karışma ihtiyacını kendi başıma karşılayamıyorum. Seneye mezun olacağım ve ben bu sevmediğim, yalnızlığımı bu şehre bağladığım yerde çalışmak zorunda kalıp tekrar içime kapanmaktan, kendim olamamaktan, yalnız kalmaktan, ilgi açlığı içinde olmaktan çok korkuyorum... Mutlu olabileceğim bir şeyler varsa da artık farkına varamıyorum, farkındalığımın artmasında yardımcı olacak yapıcı yorumlarınızı merak ediyorum

Bu dönemde genel olarak hepimiz böyleyiz. Arkadasin yerini tutmaz ama ilgi duyduğunuz hobileriniz varsa onlarla ugrasabilirsiniz. Bir çok genç böyle yapmaya başlamış hatta online satış da yapıyorlar. İnsan ilişkileriniz de kuvvetlendirir diye düşünüyorum.

İnşallah benim de beklentim o yönde. Şu pandemi dönemi normale dönse mutlaka istediğimiz şekilde yaşamak için elimizden geleni yaparız ama pandemi olduğu için insanlar birbirinden kaçıyor şimdi.

Çalışma hayatına özgüvensiz başlamaktan da korkuyorum çünkü özgüven eksikliğimi bu şekilde farklı ortamlara girip çıkarak atmaya çalışıyordum, nitekim çok faydası da oldu ama şuan bu imkanım olmadığı için yine başa dönmüşüm gibi geliyor

Ahh pandemi depresyonu hepimizi bitirdi. Hayatta herkesin bir sorunu var Allah daha büyük dertler vermesin. Ben de üniversiteyi ailemden kaçmak için başka şehirde okudum. Aile dediysem annem yoktu. Umursamaz babam, merhametsiz eşi, ve kendi halindeki kardeşim. Gidince daha da yalnız olduğumu fark ettim. Herkes ailesiyle en az 1 saat konuşurdu koridorda. Biz haftada bir konuşurduk. 5 dk. Utandigim için koridora gidip telefonla konuşmuş gibi geri dönerdim. Bir kere bayramda herkes eve gitti. Ben ailemle kusmustum. Gel bile demediler. Gittim kapıyı açtım sen mi geldin bile demediler. Unutma aile her şeydir. Arkadaşlıklar gelir geçer ama seni düşünen bir ailen varsa çok şanslısın. İnşallah problemleriniz çok büyük değildir evdeki. Olur öyle onların da kendi dertleri var unutma. Sen bulunduğun ortamı guzellestir onları sen iyileştir

Geriyor olacaktı En baştaki de ona olacaktı

10 yıl da sürebilir bu pandemi ama okulum 10 yıl sürmeyecek ki. Sosyalleşebileceğim tek yer okulumdu ama şuan pandemi yüzünden sosyal ortamımdan mahrum kaldım. 'Meslek hayatında olsaydım belki farklı ortamlarda bulunabilirdim' düşüncesiyle şu dönemde öğrenci olmaktansa çalışmayı yeğlerdim. Üstelik tedbirlere göre bir yer açılıyor bir yer kapanıyor siz de biliyorsunuz bir düzen yok şuan. Silkelenmek için nasıl bir yol izleyebilirim? Önerilerinizi bekliyorum . push ;

bulundugun sehirde staj yapma imkani var mi? ailenin cevresi var midir? belki calismaya baslarsan daha rahat olur

Ailemin çevresi hiç yok ben de şuan dersleri sıkı tutmaya çalışıyorum sınavlar falan aradan çıkınca gönüllü staj yapabileceğim büro arayacağım. Ama bu sefer de meslek egosundan sıyrılamamış birileri ile karşılaşıp özgüvenimi iyice kaybetme korkusu aklıma geliyor, yani bürolara konuşmaya gidince 'karşımdakilere ya özgüvensiz görünürsem, ya kendimi ifade edemezsem de beni yetersiz görürlerse' gibi saçma düşünceler dolaşıyor aklımda arada :/ 900358 Sokak canlarına can feda bir

Günlük tutun hislerinizi yazın, insanı kendine yine kendisi en güzel anlatır zamanla dönüp geriye baktığınız sayfalarda nerede kaybolduğunuzu bulacağınızı ümit ediyorum yalnız insanlara tavsiyem budur yalnız olabilirsiniz ama mutsuz olmamalısınız.

illa mutlu olmak için birilerinin vrlığına ihtiyaç duyma canım al kitabını kahveni bir cafe de otur iç kahveni

bu pandemi süresi hemen bitmeyeck daha da sürecek diyorlar. 10 yıl sürünce ne yapacaknızı? bana bahane buluyormuunuz gibi geldi. üniversitenin bitmesine az kalmıs, e pandemi de hemen bitmeyeceğine göre silkelenin. P