hastalanmasından, savaş içinde büyümesinden, susuz bir dünyada - doğası tahrip edilmiş bir dünyada yaşamasından korkuyorum... çocuk istismarından, annesini ya da babasını kaybetmesinden, manevi doyuma ulaşamamasından korkuyorum... Oğlumu kaybetmekten korkuyorum... onunla olduğum her dakika için Rabbime binlerce kez şükrediyorum iri gözlerine bakıp saf, temiz, kirlenmemiş bir melek görünce daha çok sarılmak daha çok öpmek istiyorum. Rabbim evlatlarımızı, ailemizi bize bağışlasın isteyen herkese tez zamanda nasip etsin...

Oğlumun edepsiz ve ahlaksız olmasından, Allah korkusu taşımamasindan korkarım. dogacak kızım için de aynı kaygıları tasimakla birlikte kendi adıma ileride kızımın karşısına burada yazılanlar gibi bir tip çıkıp kızımı yaralamasindan ve benim istem dışı bu yaratiga çok kötü şeyler yapmamdan korkarim. hormonlar diyorum, paranoyak oldum diyorum başka da bir şey demiyorum...

Hamile oldugum halde bebekliginden cok ergenliginden korkuyorum. Ergenlikde yapilan yanlislardan hatalardan bunlari idrak edecek mantigk cocuguma verememektencocuklarim ustunde cevresinin ergenlikte ailesinden daha bsakin olmasindan yanlis arkadasliklarindan vs. Hep bu tarz kaygilar geliyor aklima simdiden. Heralde lisede calisiyor olmanin verdigi ruh hali olsa gerek hee birde yakin vadede dogumdan sonra cocuklarin ilk banyosundan saka bir yana da hakikaten ergenlik donemini en dogru sekilde gecirecek ahlaki degeri verememekten cok korkuyorum

Aynen. Konu sahibi biz de yazabilir miyiz?

Öncelikle maddi sebepler başı çekiyor. Hayalini kurduğumuz gibi bir hayat sunabilecek miyiz, eksiklik hissettirmeden ama doyumsuz bir çocuk da yapmadan maddi olarak her imkanı sağlayabilir miyiz? Ardından eğitim geliyor. Bu da biraz maddiyatla bağlı aslında. Devlet okullarının hali malum. Ana sınıfından liseyi bitirene kadar iyi bir koleje vermek lazım. Bunu maddi olarak her zaman sağlayabilecek miyiz. Saçma sapan sınavlar en azından üniversite sınavına kadar hayatında olmasın istiyoruz. Yabancı dil eğitimi ne zaman başlamalı, doğduğu andan itibaren iki dilde mi konuşmalıyız. Yoksa okul çağına kadar beklenmeli mi? İkinci yabancı dil ne olmalı? Bunları onu sıkmadan, ödev gibi algılamasına engel olarak öğretmeyi başarabilir miyiz. Kolej istememin diğer bir nedeni sosyal açıdan gelişmiş bir çocuk yetiştirmek istemem. İlgi alanları fazla üstüne düşmeden kendiliğinden ortaya çıksın isterim. Mesela çocuğuma keman alıp hadi keman kursuna başlıyoruz demek istemiyorum. Müziğe ilgisi olup olmadığını kendi keşfetmeli. Müzik sadece bir örnek, sanat ve sporun tüm dalları için geçerli bu. Devlet okulunda mümkünatı yok. İyi birer ebeveyn olabilecek miyiz? Çalıştığımız için yanında olamazsak, yeteri kadar ilgilenemezsek, bu açıdan eksik bir çocuk yetiştirirsek ne olacak. Ya hata yaparsak yetiştirirken? Bebeklik süresinde anneanne mi bakacak, bakıcı mı tutulacak? Annemi yormak istemiyorum, bir taraftan da anneanneyle büyüyüp şımarık bir çocuk olsun istemiyorum. Ona mı götürürüz o mu bakmaya gelir. Bakıcıya nasıl güveniriz. Hem bakıcı hem annem mi gelse acaba. Farklı disiplin anlayışlarıyla çocuğun dengesini bozar mıyız? Sorular sorular. Bulara net cevap bılursam çocuk yapıcam.

Annem cocuklarinin mutsuz olmasindan korkarmis. Bana dedi ki 2 cocuk buyuttum, biri cok mutsuz. Hayatta en kotu sey evladini mutsuz gormek demisti. Ben de cocugum olsa, aci cektigini gormekten ama bir sey yapamamaktan korkardim sanirim.

Valla çocuğumin yanında olmadığım her an korkuyorm simdi 2yasında.. cin ğibi olmalıyız.. analiz çok önemli özellkle okula baslayınca... taciz vs... ne şrf.. ler var çevrede sağlam korumak bilinçlenmek ve çocuğu bilinçlendirmek gerekli... bazen çığlık egzersizleri yapıoruz... bana dokunma oyunu..

kaygılarım Allah sevgisi ve korkusunun tam yerleşmemesi yani imanı zayıf olması onu teslim aldığım sekilde büyütememek doyumsuz tatminsiz birey olma ihtimali koruyamamak ya tacize uğrarsa ya düşerse vs vs özgüvensiz olur mu bizim standartlarımızı kendine sağlayamazsa ileride zorluk yaşar mı?

Hala bana ihtiyacı varken ölmekten kaygılanıyorum kısaca annesiz kalmasından

bende yurtdisinda oldugumdan cocuklarimin islam dininden yurumeleri istiyorum ve Turk kultur dili gelenek goreneklerimizi bilmemesinden cok korkuyorum bunun icin bikmadan usanmadan kac kmlik yolu onlarin turkluklerini ogrenmeleri icin tepiyoruz herhafta sonu istegim onlari turk olduklarini hicbir zaman unutmasinlar birde en buyuk korkum burda yalniz basimiza esimle birlikde verdigimiz mucadeleyi cocuklarimin bosa cikarmasi ozel kolejlerde okutuyorum simdiden basliyorlar o kadar parayla git ev al okutupda basbakanmi olacak diyen binlercesi var etrafimda iste cocuklarim bir yere gelmeyip boyle edepsiz insanlara malzeme cikarmasi simdiden dusuncesi bile cok yorucu en buyuk istegimde daha temiz dunya cocuklarimiz icin icinde fitnesiz fesatsiz savassiz bir dunya istiyorum

Arkadaşlar, Forumlar içerisinde en hızlı cevap yazılan forum bu olduğu için konuyu buraya açıyorum lütfen kusura bakmayın. Ben bir proje çalışıyorum ve konusu çocuk yetiştiren ebeveynlerin kaygıları üzerine. Sizi çocuğunuzla ilgili en çok kaygılandıran şeyler nelerdir?Lütfen benimle paylaşır mısınız?Her yazdığınız cümle bu proje için çok faydalı olacaktır. Şimdiden çok teşekkür ederim..

Bende tatlim kafamda deli sorular aynen Neysesakinim... Erdenay Ata... Cennet seninle

İki çocuğum var. Allah onları bize bağışlasın. Onlara her bakışımda; - Dünyayı tükettik. Solunacak temiz hava, su; üzerinde yaşanacak yeşil bir toprak parçası bile bırakmadık. Onlara maddi ve manevi olarak ne sunarsak sunalım, tükettiğimiz bir dünya bırakarak ne büyük kötülük yaptığımızı, - Uzun zamandır dünyada büyük bir savaş çıkmadığını, toplumlar hatta vatandaşlar arasında kin ve nefret tohumları ekenlerin kana susadıklarını ve yakında istediklerini elde edeceklerini, -Ülkemizin belirsiz siyasi geleceğinin ne tür kaos, kriz ve girişimlere yol açabileceğini düşünmediğim ve, -Sağlık sisteminin bozukluğu yüzünden sağlıklarına ciddi bir zarar gelirse yetememekten, -Eğitim sisteminin adaletsizliğinden dolayı, gerçek hayatta bocalamalarından -Adalet sistemine olan güvensizlikten dolayı, ihtiyacımız olduğunda haklarının ve özgürlüklerinin korunamamasından korkmadığım bir an bile yok...

bencede bende bundan korkuyorum çünkü malesef burada çok az miktarlar için dürüstlüklerini satıyorlar

Arkadaşlar çok teşekkür ediyorum yazdıklarınızı bir yandan da kısa kısa notlar alıyorum..

Kaygılarım yukarıdaki yazılanlardan farklı degil... yaşadıgım sürece bu hiç bitmeyecek biliyorum... bir kere ebeveyn oldunmu iki gözün varsa dört bakacaksın... Ben farklı olarak birşey eklemek isterim... Cocuguma empati kurdurtmak asıl hedefim... iyi birey olmanın yolunun bundan geçtigine inanırım herzaman... daha yolun başıdayım bunu ona aşılamaya çalışıyorum.

Çok teşekkürler arkadaşlar çok yardımcı oluyorsunuz gerçekten:)Devam bombshell Merhaba, ben yaşayan

açıkcası evli değilim evli olsam isterdim tabiyki çocuğum olsun ama bu b. ktan dünyaya çocuk getirmekle iyi birşey mi yapardım bilemiyorum rapisa

Ona iyi bi arkadaş olamamaktan korkuyorum, Bana yalan söylemesinden, saygısız olmasından korkuyorum, Bedenine el uzatmalarından onu üzmelerinden korkuyorum, Şuan yanımda oyun oynayan bu minik canın bensiz ne yapacağının korkusunu düşünmek bile istemiyorum... Rabbim tüm evlatlarımızı korusun ve bizlere bağışlasın amin.

Kizlarim için kötü insanlarla karşılaşmalarindan yani etrafın pisliginden korkuyorum

kızım 5 yaşında, çocuk istismarı konusunda fena halde endişeliyim çok empati yapan bir çocuk olduğundan, hayır diyemeyip herkesin yükünü sırtlanmasından endişeliyim eğitim konusu tam bir muamma ha bir de başarısızlığa karşı daha toleranslı olmasını isterim, yarışma hırsı olmasını hiç istemem toplum baskısı konusunda da çok endişeliyim işte şu yanlış bu günah gibi konuşmalara tahammülüm yok ay baya sıkıntılıyım ben ya

yetişkin olduğunda onu mutsuz eden bir karakteri olduğunu farkedip bundan beni / babasını sorumlu tutmasından korkarım.. kötülerle elbet karşılaşacak.. onları fark edecek aklı ve onlardan kaçabilecek gücü bulamamasından korkarım.. kötülerle elbet karşılaşacak.. ahh o kötü ile bi de ben karşılaşamazsam, ona dünyayı dar edemezsem diye korkarım.. dermansız bir derde düşmesinden korkarım.. hayallerine ulaşamamasından ve bunu aşıp yoluna yürüyememesinden korkarım..

bir anket düzenleseydin daha güzel olurdu canım bol seçenek sun, seçenkler anlaşılır düzeyde olsun gayet iyi olur bence.

Bugünlerde en cok ülkemizin ıçinde bulundugu gerilimin, ic savasa dönüşmesinden, çocuğumun savaşın ortasında kalmasından korkuyorum. Allah korusun.

Çocuğumu kadın veya erkek olsun, bu ülkenin tuhaf namus değerlerinden uzakta tutarak büyütmeyi planlıyorum. Bu sebeple başka insanlar tarafından yargılanmalarından ve üzülmelerinden korkuyorum. Henüz çocuğum yok, yüksek ihtimalle yurtdışında yaşama imkanını elde edersem çocuk yapacağım zaten. Çalışmanızda başarılar, sevgiler:)

21 aylık kızım var. Maddi - manevi anlamda çok fazla fedakarlık ve çok uyanık olmak gerekiyor. Gelecekteki eğitimi, kılık kıyafet gibi ihtiyaçları için yani maddiyat için çalışmak gerekiyor. Ama çalışan annenin çocuğu -bazen- maneviyatı, psikolojisi altüst olmuş şekilde büyüyor. Bu dengeyi kuramamaktan çok korkuyorum, şuan çok şükür herşey iyi ama en büyük korkum bu. Diğeri de gündemdeki olaylar, bu ülkede çocuk nasıl yetişir, bilemiyorum

Dünyanın en zor işi çocuk yetiştirmektir diye bir söz var. Ben çocuğum ile ilgili en çok uyuşturucu ve taciz olayları ile karşılaşmasından kaygı duyarım

Güncel... biyologeda Annesininnnnn

Evet yazabilirsin Elune, bekliyorum..

Peki sadece eğitim mi yoksa gelecek kaygısını da yazalımmı? Misal ben en çok tuvalet eğitimi verememekten endişeleniyorum. Geleceği içimse maneviyattan yoksun bir çocuk olmasından

Ben de sokakta veya okulda duşup bir yerini yaralamsından, yabancı insanlarla karşılaşıp da onu kandırma çabalarını duşunursem kaygılanırım. Yediği yemeğin içeriğini bilmezsem eğer onu hasta eder diye kaygılanırım. Sınavlara girer de iyi bir eğitim hakkı kazanamazsa eğer diye kaygılanırım.. Not:Çocugum yok ama kardeşim var onu düşünerek yazdım

Hiçbir şekilde sınırlandırmadan tüm kaygılar dahil.. Z

Henuz 9 yasinda yavrum Ama arkadas secimi ilerde nasil olcak Acaba suan ona dersleri konusunda yetebiliyomuyum Sevgimi gosterebiliyomuyum Arkadaslari kırıyolarmı acaba Nasıl daha sosyal olabilir neye yönlendirsem Ne yer canı ne ister ki seneye (5. snıf) dershaneler kapanirsaa nasil hazirlancak Kafamda deli sorular Böyle bir düzene ülkeye memlekete 2. Yapmak istemiyorum İs yok zam var Egitim yok basari istiyolar Basari var torpil yok Ankarada dayimiz yok ne yazikki

Beni taşlamasınlar ama en çok çocuğumun engelli olmasından kaygılanıyorum. Ben yaşarken sorun yok ama ben öldükten sonra nasıl yaşar, kim ister, kim bakar, ortada mı kalır kaygısı yaşıyorum. daha çocuğum yok ve uzun süre düşünmüyorum...

sanki ben yazdım, bu kadar olur

Allah korusun ahlaki anlamda yoz olmasindan, manevi degerleri gercek anlamda verememekten korkarim hep.. Rabbim hayirli piril piril evlat nasip etsin herkese

Kızım 4 yaşında şuan. En çok bize yalan söylemesinden endişe duyuyorum. Şimdi belki çok problem olmaz ama ileride kurduğu arkadaşlıkları gittiği yerler konusunda yalan söyleme düüncesi bile beni şimdiden kaygılandırıyor. Yanlış şeyler yapmasından kötü alışkanlıklar edinmesinden korkuyorum.

Tabii ki yazabilirsin canım, onun da projeye faydası olacaktır..

Sephoranin soylediklerine tamamen katiliyorum. Kotu bi insan olmasindan korkuyorum. Vicdansiz olmasindan korkuyorum. Kitap okumayi seven bi cocuk olsun. Yeterli maddi gucum olsun ki ona sinav stresi yasatmadan yurtdisinda okutabileyim. Sinava hazirlanicam diye harcayacagi en guzel yaslarinda spor yapsin muzik aleti calsin dil ogrensin. Sagligimi kaybetmekten ona yetememekten korkuyorum. Yetistirirken bir hata yapip bunun butun hayatina mal olmasindan korkuyorum..

ilk mesajima ek olarak; dusunce ufku dar, kompleksli ve ic huzuru olmayan, paranoyak, kusur arayici biri olmasini istemiyorum.. Allahim evladin varligiyla da yokluguyla da imtihan etmesin..

Ahlaksız, merhametsiz, Sevgisiz, saygısız, fesat, kötü niyetli, harama el uzatan birey olmasın sevdiği insanla evlensin ve sevilsin dayak yemesin, ekonomik özgürlüğü olsun ilerde çok güzel bir anne olsun ve tabii bizde o Günlerini görüp torun bakalımmmmm

Ben de henüz nişanlıyım. Ama sadece düşündüğümde bile aklıma ilk olarak bu ülkede çocuk yetiştirmenin iki kat daha zor olduğu geliyor. Ki bunun en büyük sebebi de ataerkil toplum yapısı. En büyük kaygım bu zihniyette çocuk yetiştirmek. Kızımızda oğlumuzda olsa geçerli bu. Kimse oğlunun ; bu uçkurunun onlara artı bir özellik kattığını sanan, bu nedenle kadını evde süs gibi gören erkek bozuntularından biri olmasını istemez herhalde. Aynı şekilde kızının da bu zihniyete boyun eğmiş, bunu kabullenmiş, kendi ayakları üstünde duramayan ve böyle bir hödüğe katlanan birisi olmasını istemez. Bunun için de pozitif bilimlerle donatılırken evlatların bir yandan da saygıyı sevgiyi, neye hakkı olup neye hakkı olmadığını ki aynı zamanda neyi hakedip neyi haketmediğini de ögrenmesi gerekiyor. Nacizane fikrimdir :)

Çocuğum falan yok ama, ilerde olursa eğer;hiçbir şey düşünmeyen, üretmeyen, ot gibi yaşayan, doğayı ve hayvanları sevmeyen, kültürel konulara ilgi duymayan bir birey olmasından kaygılanırdım. Ve son olarak savaşların olduğu bir ortamda büyümesinden korkardım. Umarım işinize yarar.

Ohooo say say bitmez kısa dönemde grip olması çünkü astım bronşiti var uzun vadeye gelince Saygısız ve kötü bi insan olması Eğitim hayatını kötü geçirmesi başına bir şey gelmesi Kim vurduya gitmesi hayırsız ve asi bi evlat olması

Elinize dilinize saglik

Çocuğu olmayan, kaygılarından ötürü çocuk düşünemeyenler de cevap verebilir mi? Sayfalarca yazabilirim.

Beni hersey kaygilandiriyor cocugum olmamasi ragmen gelecek icin her seyden kaygi duyuyorum

Anne babasını saymamasından kaile almamasından daha korkunç bişey olamaz benim için. bu kadar çabalamama, yüksünmeden hayatımı önüne sermeme rağmen kıymet bilmemesinden..

Ahlaki degerlerden uzak olmalarindan korkuyorum. Ilerde yokluk, fakirlik ve savas cikmasindan ve cocuklarimin bundan etkilenmesinden korkuyorum. Evleenecek kisiler nasil davranir cocuklarima. ahhh. ahhhhhhhh

biz ayri bi tez konusuyuz :)

O zaman izninizle başlıyorum: Çocuğum büyürken ona sahip çıkamayacağımdan korkuyorum. Okulda alacağı eğitimden, edineceği bakış açısından korkuyorum. Hatta diyebilirim ki, evde kendim okutmayı bile düşünüyorum zaman zaman. Hayallerinin peşinden gidemeyecek olmasından korkuyorum. "İlle doktor-avukat-mühendis-öğretmen-ceo olmalısın, yoksa hiçsin" kalıbından çıkamayacak, çıkmasına yardımcı olamayacağım diye korkuyorum. Açık fikirli, insanları yargılamayan, hayatı olduğu gibi kucaklayan bir insan olsun istiyorum. Ama tam tersi önyargılı, sabit fikirli olacak diye korkuyorum. Ben ne kadar eğitsem de, evin dışındaki hayata müdahale edemem. Kendi ne kadar sağlam olursa olsun, gençliğinin verdiği heyecanla yanlış işler yapmasından, ve en kötüsü benden yardım istemek yerine saklamasından korkuyorum. Günümüzde teknoloji hem bir nimet, hem de bir lanet. Nimetlerinden faydalansın derken bağımlısı olmasından, seks, uyuşturucu, abidik gubidik akımlarla tanışıp, bunlar hakkında sağlıklı düşünememesinden korkuyorum. Böyle işte. Daha bunlar gibi binlerce korkum var. Kimi aklıma gelmedi, kimi forum kuralları gereği yazmanın yasak olduğu konularda. Çalışmanızda başarılar dilerim.

benim en çok kaygı duyduğum şey dünyamızın giderek kötü olması. malesef insanlarımızın birbirlerine karşı saygı, sevgi, güven gibi önemli değerlerin yitirilmesdir. kızımında bu gibi değerlerden yoksun olmasından ona bu gibi değerleri aşılayamamaktan korkuyorum açıkçası en önemli şey saygı ve sevgi diyorum

Kızım bebekken emzirirken sürekli ağlardım ilerde onun bedenıne birisi zarar verirse diye. Şimdi ona nasıl bir ülke bırakacağımıza kaygılanıyorum.

çocuğum yok evlide değilim ama çocuğumu yetiştirirken hastalıklı bir birey değilde insani duyguları olan bir birey olmasını isterdim. örn. ben anne olacağım çocuğum bensiz birşey yapmasın yahut evlenince eşiyle benden çok ilgilenmesin gibi şeylerim olmazdı. mesela diyelim oğlum oldu bir bayana nasıl davranması gerektiğini öğretirdim ona. kendine güvenen fakat egosu tavan yapmışdeğilde herşeyi olduğu gibi idrak etmesini isterdim. kendi ayakları üzerinde durabilen eğitimli becerilerine göre kendini geliştirmiş bir çocuk olmalı benim yapamadıklarımı o yapsın gibi şeyler değil. fakat insanlar çok acımasızlar bu ortama uyum sağlamasını nasıl sağlayacağım bilemiyorum. neyse zaten yok kendisi şuanda

ahlaksız, terbiyesiz, anne babaya ve topluma karşı saygısız çocuk olmasından korkuyorum. günümüzdeki yozlazmış tiki gençlik beni çok üzüyor

En büyük kaygım onları büyütmeden ölmek. Bana birşey olursa nasıl bir hayatları olur, her dertlerine kim koşar, babaları yetebilir mi bilmiyorum. Anne olmadan önce motosiklet tutkunu olan ben şimdi araba kullanırken bile korkuyorum kaza yapmaktan. Onların her anını kontrol etme, her hatalarında yanlarında olma isteğim var. Başedemeyecekleri problemlerini bana anlatmayıp acı çekmelerinden, üzülmelerinden korkuyorum. Kötü arkadaş çevresi edinip sigara, alkol, uyuşturucu kullanmalarından korkuyorum. İyi bir eğitim alıp kendilerine yeten çocuklar yetiştiremezsem diye korkuyorum. Taciz, tecavüz olaylarından çoook korkuyorum. Kızım kendi ayakları üzerinde duramadan evlenmek isterse diye korkuyorum. Yanlış insanlara aşık olup üzülürlerse diye korkuyorum. Oğlum bu yıl teog a girecek, ya ona uygun okul seçemeyip tüm geleceğini karartırsak diye korkuyorum. Şehir dışında bir okul istiyor, yurtta kalabilir mi, orda başına bişey gelir mi diye korkuyorum. Kendini yanlız hissetmesinden korkuyorum. Kısaca herşeyden korkuyorum ben...

Ben en çok taciz olaylarından korkuyorum kızlarım icin

Hangi birini yazayım ki dedim kendi kendime... Tüm kaygılarımı sıralasam, düşündükçe akıl sağlığım oynar yerinden. Kötülüklerden, kötülerden, hastalıklardan, iğrençliklerden, kazalardan, belalardan herşeyden kaygı duyuyorum. Acı çekmesinden kaygı duyuyorum aslında... yani maddiyat, eğitim bunlar da çok önemli, iyi bir anne olamamaktan da kaygı duyuyorum. Erken ölüp onu yalnız bırakmaktan kaygı duyuyorum... Dedim ya, derin derin düşünsem aklım çıkar...