Ilk yemek organizasyonuna katilin. Güleryüzlü ve mesefeli olun.. yeter. insanlari dinleyin. Tanimaya calisin..

Kardeşimde sizin gibidir ona ne dediysek önce haklısınız tamam der sonrasında çekindim yapamadım der. Mükemmel olmak zorunda değilsiniz kimse mükemmel değil. İlk başlarda sohbete katılmasanız bile insanların yanında olun belki ilginizi çeken bir konu konuşulur sohbete dahil olursunuz belli olmaz. Kendinize güvenin siz işinizde başarılı birisiniz insanlarla iletişim kurmak vızz gelir size ❤

O zaman patlat gitsin bı fıkra ya valla bak, kendine böyle durumlar için genel geçer bir kaç konu seç ne bileyim müstehcen olmayan zeka içeren bı fıkra olur, havalar da ne sıcak olur, geçen gün bı film izledim olur, birkaç cümleyle ezberle evde, ayna karşısında prova yap, baktın geriliyorsun ortamda, hazirlardan birini patlat orda... zaten ilk denemende sohbet akınca öğrenirsin işin dinamiğini, muhendissin sen yaa, yaparsın

Sosyal fobi gibi bir durum mu acaba? Bir destek almayı deneyebilirsiniz ayıbı yok sonuçta...

Yemekte ne konuşulur ki? Bugünkü yemek güzel. Elbisen güzelmiş saçının rengi ne güzel olmuş cart curt. Öğle yemeğinde dünyayı kurtarmıyorlar herhalde

O kadar tuhaf ki. Normalde konuskan biriyim ama topluma girince ben benlikten cikiyorum sanki. Bir de onlarin konusuna katilacak bir seyim yok gibi hissediyorum. A

Yetkim, sorumlulugum olacak. Bana ait bir alandan sorumlu olucam. Is konusunda tedirgin degilim, calismalarim takdir gördü. Ancak robot gibiyim, is disinda muhabbet edemeyen, isini yapip evine kacan birisi. C Camille_claudel

Hayırlı ugurku olsun inşallah... Kendın ol doğal ol akışına bırak...

Kendinizi neden mecbur hissediyorsunuz? Mecburiyet olarak bakmayın öğle yemeğinde iki lakırdı edeceksiniz altı üstü. İşinizi iyi yaptığınızı yazmışsınız bunun sizi daha özgüvenli yapması lazım. Sizden bir fazlası yok ki o insanların.

özgüven çalışması yapın lutfen bunu aşın bı kadın herşey yapar kendınızı bukadar ezmeyın. aşın kendınızı ya. hayata karşı bı slogan ednın onu söyleyin hep. mesela benım ki hep daha yüksekten uç! :)

Insanların bakışlarından onları hayal kırıklığına uğratığını düşünüyorsun... ama insanların gerçek düşünceleri nedir bilemezsinki.. bu senin doldurman senin fikrin.. dışlanacağından korktuğun için peşinen kendini dışlıyorsun gibi... aslında bir çok şeyi denemeden bilemezsin.. içli dışlı olmak zorunda değilsin herkezle zaten aynı samimiyette olamazsın. Bence sadece dene

Iyi aksamlar arkadaslar. Bunca yil okudum, calistim, didindim. Sonunda hayalini kurdugum emeklerimin karsiligini alma vakti geldi. Okul aslinda 3 yil önce bitti, endüstri mühendisiyim. Simdiye dek yl yapiyim, tecrube kazaniyim diye ögrenci kimliginde part time calistim. Sansim hep yaver gitti, almanyanin teknoloji devlerinden birinde 2 yil calistim. Simdi ise adam akilli ilk full time isime baslamak üzereyim. Gel gelelim ki; cok korkuyorum. Yanlis yapmak, acemilikden gelen bir korku degil bu. Ben ne okulda ne is yerinde insanlarla icli disli olamadim, olamiyorum. Burada da dislanmaktan cok korkuyorum. Insanlarin yuzundeki hayal kirikligi, tuhaf bakislar beni cok üzüyor. Aslinda kafamin uyustugu insanlarla sohbet ederim ama kendimi kabullendirmek adina yabanci bir ortamda cok kasiliyorum. Is anlaminda performansim hep akranlarimdan öndeydi. Bundan önceki isimde neredeyse is teklifi edeceklerdi ancak bu cekingenligim, kasintim masaya da geliyordu tabii ki. 2 yil boyunca Arkadaslarimla yemege bile gitmedim, konusacak bir sey bulamama korkusundan. Simdi önümdeki 6 ay deneme süreci. Bu süre zarfinda arkadaslarimla uyumuma bakacaklar ve ben simdiden görebiliyorum. Kendimi ayrik otu gibi hissediyorum. Hep yabanci, hep dislanan. Anne babamla ya da arkadaslarimla paylasamadigim bu sorunumu size acmak istedim. Bir kac olumlu cümleye, duaya ya da pzitif enerjinize talibim.

Performans anlaminda bir sikintim yok cherry, sadece insani düzeyde. Girdigim hic bir ortamda parlayamiyorum ki aslan burcuyum. Zamaninda mobbinge ugradim, onun etkileri sanirim. Insanlardan daha asagida, daha degersiz görüyorum sanki kendimi Nooption memento mori memento

Ne güzel aslında yaa, tam profesyonel insan tavrı... keşke bende de biraz olsa. Ben gerilince susmak yerine aşırı konuşuyorum... iş yeri, protokol, toplantı, sosyal ortam, akraba ortamı hiç farketmiyor, ortam azıcık gerilince duramıyorum konuşmadan... içimden keşke biri beni sustursa dediğim çok olmuştur muhabbetim sevilir allahtan da bu yaşıma kadar dayak yemeden geldim

Kendinizi konuşacak birşey bulmak için neden kasıyorsunuz? Millet konuşunca katılın illa siz sohbet yaratmak zorunda değilsiniz ki.

Bir de böyle durumlarda sıkıntı yaşayanlar için öğrencilerime verdiğim başka bı taktik var benim ama burda anlatmiyimmerak edersen özelden yazarım, ama yine de sen benim kadar rahat olma tabii, benimki ayrı sıkıntı S

Evet dogru hatirladiniz, benzer konularim var. Profesyonel yardim aldim, 1,5 yil devam ettim. Ama sanki hic ilerleme kaydedemiyorum gibi hissediyordum. Terapist aslinda iyi ilerledigimi söylüyordu. Simdi yeni bir terapist arayisindayim.

Ortamlarda surekli bilim, sanat, felsefe konusulmuyor ki.. çoğu zaman bos siradan muhabbetler dönüyor.. en entelektüel insanlar bile bir zaman sonra kayinvalidesini cekistirmeye basliyor.. Yani kasacak bir durum yok aslinda.. Hepimiz insaniz ve konustugumuz konular siradan şeyler.. Kimse sizden üstün konusma performansi beklemiyor. Siz mükemmeliyetçi birisiniz muhtemelen ve disaridan surekli kendinize bakip elestiriyorsunuz.. Eger öyleyse once bunu duzeltmeyi deneyin. Gerisi gelir..

Keske profesyonel olsa. Kendimi kastikca, kekeledikce hic de öyle durmuyor:) bir de ben de susunca ortam iyice geriliyor, yani sacma da olsa konusunca ortam yumusuyor en azindan.

Yalnız değilsin, bu pek çok mühendisin ortak noktası. Mülakat tecrübelerimden böyle olduğunu söyleyebilirim. Bu büyük oranda yapı meselesi fakat geliştirilemeyecek bir yön değil. Bir ik'cı size teklif geçerken sizi nasıl konumlandıracağını bilebilmeli. Yönetsel pozisyon için mi yetiştirileceksiniz yoksa günlük işler için mi? Yönetsel pozisyonlarda içe dönük iletişim kuramayan birinin yeri olamaz. Bu yüzden vaktiniz varken bu alanlarda eğitim alın gerekiyorsa psikoloğa gidin. Bu pozitif enerjiyle ilgili bir konu değil madem başarılısınız yolunuz uzun bu konunun tüm kariyerinizi gölgelemesine izin vermeyin.

Hosgeldin gerçek hayata ablacim... ne kadar güzel bir meslek hem de çok saygın... zaten çok içli dışlı olmana gerek yok ama inan hiç korkmana da gerek yok... oluruna bırak... mesafeli ama az samimi ;girişken ama saygılı ol yeter... zaten baştan cok yakın olamazsın kimseye güven vermez...6 ay uyum için yeterli bir zaman... bu arada biraz daha sosyal biraz daha gülümseyen ama mesafesini koruyan olursan hem saygı hem sevgi kazanırsın... işyeri kaynayan kazan olur... inan işverenler her ne kadar elemanlar arasında uyum istese de aynı zamanda aralarından şu sizmayan çalışanlar da istemez... zaten çalıştıkça göreceksiniz... hiiiiic panik olmayın... çok da mutlu olun simdi artik yılların meyvesini toplama zamanı... dilerim cok guzel günleriniz olur... ha 6 ay sonra işler istediğiniz gibi gitmedi mi, olsun dünyanın sonu değil... yine olur daha güzel olur yani önce müsterih olun kendinize güvenmeye sebeplerinizi unutmayın ablacim... sevgiler size

Ya neden tuhaf baksınlar ki çermen çeşit insan var iş yerinde kimi susmak bilmez kiminin ağzını bıçak açmaz sevdiğim de var aramızda bir tatsızlık geçmemesine rağmen görmeye tahammül edemediklerim de. Kimseye tuhaf bakmıyorum kafama uyanla görüşüyorum uymayanla günaydın - iyi akşamlar... Aynı şekilde benden de hoşlanmayanlar vardır muhakkak umurumda mı?... Tabi ki değil... Kendiniz olun seven sever sevmeyen sevmez ama iş ortamında dışlanan kişiler çok çıkıntı muhalefet yapan, kimse tarafından sevilmeyen tiplerdir siz onlardan biri olamazsınız bu gayet net.

Bilmiyorum, belki de ben kendimi kastikca insanlar da benden cekiniyor. C Camille_claudel

Tekonolji devinde 2 yıl çalıştım diyorsun, junior bir pozisyon için gayet yeterlisin kendine güven. Niye bu kadar çekingensin peki, neden insanlardan kaçınıyorsun?

Iste bu small talk dedikleri olay bende yok maalesef. Sevdigim insanlarla ya da rahat oldugum insanlarla saatlerce konusabilirim ama mecbur oldugum bir ortamda kilitleniyorum adeta. Nooption memento mori memento

Öncelikle tebrik ederim, yeni işin başarılar getirsin. Bu problemi kendi başına bugüne kadar çözemediysen mutlaka yardım al. Kısa sürede toparlayabileceğini düşünüyorum. O zamana kadar insanlarla birarada olmaktan kaçma, yemeğe birlikte git, organizasyonlarına katıl, güler yüzlü ol, çok fazla kişisel soru sorma, kendini çok anlatma yeter. Zaten bir süre sonra işyeri ve iş ile ilgili dedikodulara katılacaksın, söyleyecek bir iki sözün olacak. Hem o ortamdaki insanlar da seninle ilgili sorular sorup seni sohbete çekeceklerdir; ilk intiba önemli, bu sorulara çok mesafeli yanıtlar vermemeye çalış, uygun yerlerde "peki siz..?" gibi geri dönüşlü sorular sorabilirsn sohbeti uzatmak için. Umarım kısa sürede bu korkundan kurtulursun.

Hayırlı olsun öncelikle. Ortamlara gülümseyerek girin, selamınızı verin işe geçin. İnsanlar sizinle muhatap olduğunda da hiç kasmayın rahat olun. Gerisi zamanla gelir

Hiçkimse mükemmel değildir. Bunu unutmayın ve sürekli tekrar edin. Kişisel gelişim kitapları okuyun. Bol bol hayal kurun. Hayalleriniz gerçekleşmeye başlamış ve devam etmeniz gerekiyor.

Benzer, iletişim probleminizle ilgili konularıniz vardı sanki sizin. Bununla ilgili profilini bir yardım aldınız mı, bugüne kadar? Yazılan birkaç önerileriyle çözülecek gibi değil sizin durumunuz bence.