Evet ama güçlü olmak istemiyorum. Bir söz var Kadınlar reyhandir kahraman değil diye çok katılıyorum o söze.

Çocukluktan beri hiç kolay bir hayatım olmadı. Sorumsuz anne baba ile sadece iki tişörtle çocukluğumu gecirdim. Babam alkoligin teki idi. Annem sadece ağlamakla yetindi asla bir çözüm bulmadı. O ortamın içinde nasıl oldu bilmiyorum ama okudum. Kitapsız deftersiz dershanesiz bir tane pantolonla. Öğretmen oldum. Hayatımın en güzel yıllari sanırım üniversite yıllarıydı. Cunku ilkdefa yaşımın gerektirdiği gibi yaşadım. Özgürce. Çünkü her zaman olgun olmam gerekti. Sabırlı. Hiç birşeyden şikayet etmeyen. Notları hep iyi olan. Hiç arıza çıkarmayan. Şikayet etsem bile ya da bir şey istesem de uyumsuz bir çocuk gibi etiketlenen. Neyse okulum bitmeye yakın beni bir telaş aldı. Tekrar o eve geri dönme korkusu. Tekrar o sacma sapan baskılar. Ve hayatımın en büyük hatasını o panikle yaptım. Evlendim. Nisanliyken hatalarını görsem de o eve geri dönmektense dedim evlendim. Ve yağmurdan kaçarken doluya tutuldugumu daha ilk gün anladım ve o eve geri dönmektense dedim 11 yıl devam ettirdim.2 çocuk doğurdum. Eşim dövdü sövdü allayıp pullayip ikna edip geri yolladılar gitsem de. Ve tam 35 yaşımda ben ne yapıyorum dedim. Bu hayat böyle gitmeyecek tabiki bu sırada ev de aldım. Ve boşandım iki çocukla. Ve inanın kendimle gurur duydum. ama şu anda bu hayatta hiç bir şeye tahammülüm kalmadığını hissediyorum. Diyorum ki biri bana dinlen artık desin. Sorumluluklarımi paylassin. Mutlu etsin istiyorum. Ustume yapışan herkese annelik yapma psikolojisinden çıkarsın. Hayatımı yaşamak istiyorum. Neyse bu hafta 4. sınıfa giden ama babasının çok güzel islemesiyle hiç bir sorumlulugunu yerine getirmeyen kızıma kızdım. Kizmamaliyim ama hiç bir sorumluluk yok. Ve artık ona sorumluluk hatırlatmaktan yoruldum. odani topla, elini yüzünü yıka, ödevlerini yap, tablete çok bakma.

Sorumluluk hatırlatmak konusunda kesinlikle haklısın. Her sabah/aksam dislerinizi fircalayin demekten, online egitim yüzünden ödevleri kontrol etmekten derse girip girmediklerinden emin olmaktan, günde 3 ögün ara ögünlerle birlikte mutfaktan cıkamamaktan. Gözümü ders kacta baslıyor wp mesajlari ile acmaktan. Sonrasinda kahvemi yaparken biz acıktık denmesinden. Surekli bir kosturmadan. Herşeyi planlayip yoluna sokmaktan.. bu sekilde sıralasam daha o kadar cok sey var ki.. Sonra oturup saglıklı olsunlar da gerisi bir sekilde kafama huni gecse de hallolur diye avutuyorum kendimi ee kolay kolay delirilmiyor.. YORGUN AMA GUCLU KADINLARIZ