Çıplak ve tuvalettemi deneyeyim. Ama direk gülerim ki

bende hep vardı evlenin ce katmerlendi. Çünkü benimde eşim kendi özgürlüğü ne çok düşkün.. T

Allah yardımcın olsun. Hemde ne dışlama sana anlatamam. Mesela aynı apartmanda 3 aile var çocuklarımız aynı okula gidiyor. Onlar bir şekilde anlaşmış çocukları okula sıra ile alıp götürüyor lar. Sözde görüşüyoruz konuşuyoruz. İletişim halindeyiz. Ama bana hiç sormadılar sen nasıl yapıcaksın diye. Biliyorlar benimde küçük çocuğum var. Bende servise verdim. Onlar sırayla biri sabah biri akşama gidiyorlar. Okul aynı ev aynı.. Neden benide dahil etmediler. Bu çok zoruma gitti açıkçası..

Yaşadıklarınız ve duygularınız çok kapsamlı bir değerlendirme istiyor. Bu mecrada size yardımcı olmam zor. Şu kitap sorularınıza kısmen de olsa cevap verebilir. Eklentiler IMG_3453. JPG 106,7 KB · Görüntüleme: 22

Ayni bendensin yani

arayıp soranlar işleri düştüğü için yada düşeceği için arayıp soruyor zaten. Aranmadığınız için Çok da bişey kaybetmiş değilsiniz hatta kazanmışsınızdır. Ve o Değeri senden başka kimse biçemez.

Çok teşekkür ederim güzel sözleriniz için. Oğlum servisle gidiyor. Gitmese bile en son diyeceğim şey gidip onlarla bu durumu konuşmak. Hayatta tenezzül etmem.. Çaresiz kalsam da gitmem Allaha göstermesin zaten. Aslında kabullenmek ve hayatın sana getirdiğini yaşamak herşey için çözüm sanırım. Çünkü bazı şeyler zorlamayla kafa yormaya olmuyor. Keşke bu düşüncem işte hep bende baki kalsa.. E

İçeriği bebeğin anneye bağlanma modeli, ebeveynlerimizden bize aktarılan duygular, bebeklik döneminin yetişkinliğe yansıması, ilişkiler vb. Bunları roman tarzında son derece akıcı bir şekilde anlatmış Nilüfer Devecigil. Kendisi zaten klinik psikolog.

Bir şekilde tedavine devam etmek zorundasın o zaman. Sigorta şirketleri ayda 50 100 tl gibi genel sağlık sigortası yapıyor. Bir araştırsan.

Aklımda ilk işim devam etmek olacakta. Özel kliniklerde özel sigorta geçiyormu ki?

Herkes kendi değerini belirler. Çevrenizdekilerin sizi övmesi, sizi arayıp sorması, size mesaj atmaları sizi değerli kılmaz. Her birey kendi başına değerlidir. Öncelikle siz bir annesiniz. Bir de çocuğunuzun gözünden kendinize bir bakın. Ne kadar değerli bir varlık göreceksiniz. Özgüveninizi güçlendirmeye çalışmadıkça yol alamazsınız. Ne kadar değerli olduğunuzu önce kendinize kabul ettirmelisiniz. Hepimizin çocukluğumuzdan gelen yaralarımız var. İlkokulda öğretmenim pısırık olduğumu söylemiş aileme mesela. Ama o öyle dedi diye öyle olmuyorum, o öğretmen benim ailemde neler yaşadığımı bilmiyordu. Şimdi yıllardır aynı şirkette çalışan ve sevilen bir yöneticiyim ve oldukça sosyal bir insanım. Kendi değerimi ben belirledim, hayatıma alacağım kişileri ben seçtim çünkü benim arkadaşlığım, dostluğum değerlidir. Siz de bunu başarabilirsiniz.

Bende yürekten sizin gibi düşünebilsem keşke..

Yas ilerledikce eskiden deger verip goklere cikarttigim, kendimi yanlarinda daha degersiz hissettigim kisilerin, aslinda ne kadar da gozumde abarttigimi, hic de o degeri haketmediklerini gordum. Zamanla kendi degerimi gordum. Bakis acini degistirmeni oneririm. Maalesef sahtelikler, maskeler almis basini gitmis bir zamanda yasiyoruz. Degmez kimseye.. Sayili omur icin kimseyi memnun etmeye...

Sizde nasıl benim gibimi hissediyorsunuz? Feslegen Kokulu Nane Durmak, yıkılmaktan önceki son adımdır. Anneler

Ne hissedersen sen osun Bir arkadaşımın tavsiyesi Biri karşısında kendini kötü hissedersen Onu çıplak yada tuvalette düşün Istersen bidene

Sizde nasıl ne zamandır var? Neler hissediyorsunuz? Dr gibi sordum ama belki konuşa konuşa bireyleri değiştirebiliriz..

Özel hastanelerin bazılarında geçiyor anlaşmasına göre. Ama klinikleri bilmiyorum. U

çok teşekkür ederim. İçeri nedir acaba? Psikolog annemin bana aktardığı bir duygu olduğunu söyledi annemin aynasıymışım. Ve evet annem benden daha fena bir durumda. 70 yaşında halen aynı. Onun gibi olmak istemiyorum ama başaramıyorum ki

Bende zaman zaman sizin gibi düşünüyorum. 2 çocuğuma bakıp şükrediyorum bırak artık şu duyguları şunlara bak bunlar için güçlü ol diyorum bir süre bu şekilde devam ediyor ama sonra öyle şeyler yaşıyorum ki tepetaklak sil başa geliyorum.

Çok güzel yazmışsınız.. Hepimiz aynıyız ama bir yerde bir şeyle farklı ilerliyor.. Ruhumuza alakalı öyle içerlerde bir yerde bu duygular baskınki nasıl oldu ne zaman yerleşti o duygular yön veriyor ilişkilerimize... dediğiniz gibi aslında bana bunu hissettiren insanlardan uzak durup mesafeyi koymam gerekli. Benim hatam zamanında bunu yapmamış olmam... Bu durum beni daha değersiz hissettirdi..

darısı komu sahibi ve benim başıma

Bende aynı şeyleri yasayıp hıssedıyorum bu konu benı hep mutsuz edıyor neden neden dıye sorup duruyorum cevabını bulamıyorum

ben öyle düsunsem direk kusarim galibaa

beni hiç eleştirmediler, her zaman ne kadar mükemmel olduğum söylendi ailem tarafından, sevgi içinde yetiştirildim, hayatım en üst başarı ve en kötü başarısızlıklarla dolu oldu, ama bende de var o değersizlik hissi. bilmiyorum ya karakter mi burçlar mı neyse.

Ahh aynen... bende yazarken bile yüzkere düşünürüm öylemi diim böylemi diim diye... yanlış anlarmı bilmemne...

Konu sahibi sen değerlisin çevrendeki hickimse senden daha değerli değil.. bazı insanlar çabuk kaynaşır bazıları özüne dönüktür.. sen özüne dönüksün değersiz değilsin.. hemen yarın komşularınıza çocuklarınızı sırayla okula götürüyormuşsunuz bende katılabilir miyim de kabul ederler bence ç kabul etmezlerse de takma moralini hiç bozma yarın bi gün onlarında sana işi düşecek.. zaten ilişkiler hep çıkar üzerine kurulu

Degersizlik hissi, nasıl oluyorda kendimizi kendimiz gibi olan bir canlıdan daha degersiz hissedebiliyoruz. Hepimiz insanız sonucta ve kolumuz bacagimiz bagirsagimiz bunlar hepimizde mevcut herhangi bir fazlalik veya eksiklik yok normal sartlarda. Fakat hepimizin bir kisiligi karakteri var bu noktaa ayni degiliz. Diyelimki bir insan cok konuskanken bir baskasi cok sessiz olabilir yada biri cok cesurken digeri cesaretsiz davranabilir gibi. Bu noktada benim dikkatimi ceken sey ornegin sessiz insanin kendini bu haliyle sevmek yerine bu davranisini ;sanki konuskanlik tek guzel davranismis gibi yerden yere vurması. Kim demis konuskanlik tek ve en guzel secenek diye. Aslinda kimse dememis. Kisi surekli kendi davranislariyla ilgilendiginden ne yaparsa yapsin bir turlu kendini begenmiyor. Ayni kisi konuskan olsa sessizligi övüp konuskanligi yerden yere vuracak. Yani anlatmak istedigim şu.. Kendi davranislariniza cok yogunlasmissiniz. Mesaj atarsam cevap gelmez gibi yada komsular bir oldu ama beni cagirmadilar hep boyle oluyor gibi.. Farkindaysaniz hep siz kendinizi yerden yere vuruyorsunuz. Ben olsam o komsulara daha da mesafe koyardim ne munasebet ayni yerdeyiz insan bir soylemez mi diye direkt onlarin davranislarini elestirirdim. Cünkü bu yaptiklari eger aranizda bariz bir sorun yoksa tamamen onlarin yanlisi. Yanlis diyorum ama belkide tercihleri de olabilir. Sonucta beni yercih etmwk zorunda degiller. Ki bu durumda gene onlarla olan mesafemi artirirdim. Ne diye kwndimi üzeyim. Arkadasim bence kendinizi elestirmeyi birakip o mesaj atacaginiz kisiye mesaj atip eger cevap yazmıyorsa onu elestirmeyi veya onu anlamayi deneyin. Yani sizinle ilgili degil bu verdiginiz ornekler dolayisiyla siz degersiz degilsiniz. Ama surekli kendinize malettiginiz icin uzerinizde siz farkinda bile olmasaniz o his size yapismistir ve cevrabizde bunu alir. Siz beni dinleyecek olursaniz kendinizi bir özgür birakin ve kim ne yaptiysa o kisiyi yargilayin veya anlayin. Insallah anlatabilmisimdir

Birde gerçekten hiç cevap bulamadığım bir soru var. Neden tercih edilmeyen aranılmyan taraf ben oluyorum. Oysa kimseyle ne kavgam olur ne cıvık cıvık ilişkim. Hoş sohbetim.. Ama soruma cevap bulamıyorum. Kırk yıl evde tek kalsam ailem hariç bir Allahın kulu arayıp halimi hatırımı sormaz. Yani evde ölsem yemin ederim koluma belediye gelir. O kadar vahim durumdayım..

Çok benzer duyguları ben de yaşıyorum. Insanlarla iletişimim sonrasında insanların benimle asla keyifli zaman geçirmediğini, çok sıkıcı bir insan olduğumu düşünüyorum hep. Asla bir sohbeti yönetip uzatip devam ettiremiyorum. Ailesel bir sey mi bilmiyorum ama benim lisedeki öğrencilik hayatım başarılarla dolu geçti. 100 kişilik salonlarda haykıra haykıra derece kazanmiş yazılarımı okuyordum. Öz-güven tavandı o dönemler. Sonra ne oldu da bu kadar pasifize oldum. Eşimle tanıştım o kadar kıskançti o kadar katıydı ki bir iki sene belli başlı kişiler dışında kimseyle doğru düzgün iletişim kuramadım sadece onunla konuşmamı istiyordu. Hep eve kapandım ta ki evlenene kadar. Şimdi daha özgürüm ama öyle sinmiş ki benliğim o eski benden eser yok resmen, bir sohbeti iki kelimeden öteye taşıyamayan kendi kendinden sıkılan ve insanlarında hep benimleylen sıkıldıklarını düşünen bir kadın oldum çıktım.

Çocukluğumdan kaynaklı sanırım. Hep yalnız geçti.. Hep eleştirildim beğenilmedim..

Bilemedim ki Benimkisi çok fazla eleştirilmekten ve sevgisizlikten oldu. derin sularda bu konuda uzman. Belki sana cevap verebilir.

Benimde 2 çocuğum var ama ben hiç bu duygunun üstesinden gelemiyorum. Maşallah sana tebrik ederim. Nasıl başardın?

Eskiden çalışıyordum muhasebeye uğraşıyordum. Şuan evdeyim geçen sene bir kursa gittim. Biraz çevre yaptım ama onlarda bile yaptık ları herşeye Bi mana yüklüyorum. Mesela mesaj yaz m cevap yazmasa ooo Bi dünya şey geçiyor aklımdan. Bunun gibi şeyler fazla anlam yüklüyorum herkez çok değer verip önemsiyorum

Bende ortaokulda lisede iş hayatımda hep öyleydim.. Bende kendime bir dünya kurmuştum.. Fazla takmıyorum.. Ne zaman evlendim evimden ayrılıp başka bir dünya kurdum işte o zaman hortladı.. Çok yoğun hissettiğim günler oldu..

Hissettiklerimiz düşüncelerimizdir yani duygularımız düşüncelerimizi takip eder. Şöyle bir örnek veriyim. Mizaç olarak çok konuşan biri değilim. İşyerimdeki gebe okulundan tanıstığımız kızlarla whatsapp grubu kurduk. 10 kişiyiz. Herkes birbiriyle canımlı cicimli birbirini arar sorar ben biraz daha bireysel kaldım. Birgün bir tartışma oldu herkes birbirine giydirdi. Benimle ilgili birşey değildi. Karışmadımda. Ben bir iki adım geri çekildim uzaktan okudum bir süre. Gereksiz iltifatlar iki saat yazmasa özledim nerdesinler. Özellikle ağır laflar edenlere karşı böyle sözler. Uzatmayayım inanki kimse birbirini sevmiyor acımasız olanlara yaranma çabası içindeler. Yoksa sen değersiz değilsin

Kizin saldirgan davranislari o ortamda guclu gorulmesine sebep olmus, digerleri de kendilerince gucun yaninda yer almislar. Ayni davranislar baska bir ortamda o kizin gecimsiz, sorunlu gorulmesine de sebep olabilirdi. Bu defa da o kiz dislanabilirdi. Butun bu sosyal dinamikler o ortamdaki insanlarin genel ozelliklerine gore degisiyor. Bazi ortamlarda kibar, gorgulu olmak gecerliyken, baska bazi ortamlarda kabalik cesaret, guc gibi yorumlanabiliyor. Rahat edeceginiz, size uyan, seveceginiz ortamlari secin :)

Çocukluğun nasıl geçti? Çok eleştirilen bir çocuk muydun? Ben de bir zamanlar senin gibiyim ama birden bir ilham geldi. Hayatımı onu bunu düşünerek geçiremem diye düşündüm. Kim aramış kim sormuş kim ne demiş hiç umursamıyorum. Bir tek eşimin annesi sinirlerimi bozuyor. O da çekilecek gibi bir insan değil. Neyseki arada binlerce kilometre var.

Sürekli eleştirilen çocuklarda değersizlik hissi oluşuyor maalesef. Ben de "a" desem eleştirildim "b" desem eleştirildim. Geçen senelere kadar insanlardan hep kaçtım. Ama ikinci bebeğime hamileyken bana ilham geldi resmen özgüven konusunda bir patlama yaşadım diyebilirim.

Kendi adima gecmis ve simdiki animi soyle degerlendirebilirim bu konuda; universiteye giderken degersizlik hissi mi bilmiyorum ama biraz yalniz ve kendi dunyasinda bir tiptim:) bir allahin kulunun da mi dikattini cekmez bir insan:) gorunmez gibiydim ve bu beni uzerdi. lisede de oyleydim. Bir flortum bile olmadi:) simdi yasim 34, evliyim. Yine kucuk bir cevrem ve az sayida insan var hayatimda. Ama bir gram degersizlik hissi yasamiyorum. Kimse icin kendimi uzmuyorum. Kimsenin ne dedigini umursamiyorum. Kendi dunyamda mutluyum kimseye ihtiyac duymuyorum. Cevremdeki iliskilere bakinca cogu al gulum ver gulum. Samimi degil yapay hep. inan bazen kendi dunyanda olmak herseyden huzurlu.

Aynı sorun bende de var. Konuyu takipteyim.

Artik iki cocugum olacak, onlara ben bakmak zorundayım, enerjimi onlara harcamam gerekir. Çocukken beni eleştirenler beni bu hale getirenler hayatlarını en güzel şekilde yaşıyorken ben neden kendimi cezalandirayim ki Diye düşündüm.

Bu soruların cevabını bende bilmiyorum grupta pışpışlanan ikide bir yağ yakılan kişi genelde herkese laf sokan Sürekli herşeyden şikayetlenen sonrada aman çok şükür diyen bir tip. Deveye diken olayı sanırım

Bu Yaşadıklarınız o bende çok şahit oldum. Herkez güçlünün yanında kendi fikri olsada söylemeye korkar.. Peki bu güçlü kim.? Neye göre diğerlerinden daha baskın bir karakter? Bizler niye öyle değiliz?

Önce kendini önemsemeye başlamalısın. Mesela herkesin her isteğini artık yapmıyorum. İşim var diyorum. Önce kendi işimi yapıp sonra vaktim kalırsa başkalarının rica ettiği şeyleri yapıyorum. Ben aramasam aramayacak arkadaşlarım var. Irtibati kesmiyorum ama artık ben de aramıyorum. Çok da bir eksiklik hissetmiyorum açıkçası.

Bende öyleyim en küçük şeye alınır üzülürüm kendimi değersiz hissederim hep bunu düşündükçe yine ağlarım. Psikolojisi bozuk biz değiliz bizi dışlayanlar bence.. Onlar yüzünden böyle olduk bende tedavi görüyorum ölene kadar bitmez bu tedavi o iyi olurken başka psikolojik sorun çıkıyor kısaca ilaçlara bağlı oluyon

Bizzat yaşadım. Çalıştığım yerde bir kız vardı aynı odada çalışırdık. Herkez e gerizekalı aptal diye hitap ederdi. Herkezle kavga ederdi genede el üstünde tutulurdu.. Herkez onunla ilgilenir onunla sohbet ederdi. Asla anlayamadığım bir durum... bossa nova Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Merhaba arkadaşlar, uzun yıllardır baş edemediğim içinden çıkamadığım bir konu. Değersizlik hissi. Nereye gitsem kiminle görüşsem bu his hep benimle. İnsanların yanında kendimi çok değersiz önemsiz hissediyorum ve hislerim de yaşadıklarımı onay lar gibi. Her zaman hatırlanmayan çağrılmayan önemsemeyen ben oldum. iyilik yaptım güzelliklerle yanaştım karşılığı hep hiçe sayılmak oldu. Komşuluk ilişkileri olsun, okul hayatım olsun hep böyle oldu ve ben artık çok yoruldum. Oğlum 3. sınıfa gidiyor bir bakıyorum herkez kanka olmuş okul dışında hep birşey ler paylaşılıyor ortak noktalar oluşmuş ben gene kimseye yakın olmayan nötr tarafım. Kimse beni aramaz sormaz. Bin yıl dursam aramazlar. Ben ararım bakarım devamı gelmiyor hep ben hep ben bende bırakırım bir yerde. Neticede tüm bunlar bende değersizlik hissi oluştur du. Hatta bununla ilgili psikoloğa bile gittim ama yarım kaldı maddi durumum el vermedi.. Ama gittiğimden beri çok yol kaydettim eskiden daha kötüydüm. Uzun oldu ama sizce bu histen..?insanlarla olan bu kısır döngü ilikşmden nasıl kurtulabilirim?..

Bende az az yapmaya çalışıyorum. Eskiden pop herkeze koşar gider gelirdim evlere davetler ederdim. Neler neler ama sonra bunun abartı olduğunu kendimi kandırmak olduğunu çözdüm psikologla birlikte. Şimdi akışına bıraktım. Hiç çabam yok.. Ama yinede bir yerde Bi toplanılsa hemen o kimliğe bürünüyorum. Değersiz önemsiz... O kimlikle özgüvensiz bir şekilde o toplantıdan çıkıyorum..

Nasıl güzel bir yorum. Cidden hiç bu açıdan bakmamıştım. Gücün yanında olmak.. Bana göre çok itici gelmişti mesela bana tamamen ters bir kişilik ti.

Beni anlatmıssinz resmen hatta bende daha ileri seviyede konuyu takipteyim