Arsa payına bağlı olarak böyle bir ev bence alınabilir içinde kimse barinmamasi şartı ile Yatirim ztn ölü zamanda yapılır bence Ama tabi evin kusuru öne çıkacak kim cesaret eder Ztn eski yapılar +5 kat aynı katta bir sürü daire ve bitişik nizam Su an yüzde 40 kayıpları var Pardon ronesans için konuşuluyormus O apayrı bir rezalet ztn. O hak ödenmez.. E Esila09

yani sizinkiyle asla kıyas kabul etmez ama 2020'de izmir depreminde yıkımlar oldu. 30 yaşındayım, yaşadığım en uzun süreli ve en şiddetli depremdi. 45 saniye falan sürdü ve ilk saniyelerde umursamadım ben de. biz de sürekli sallanırız alışığız çünkü. ama sonlara doğru dedim yıkacak herhalde, sanki yerin altında bir canavar binayı yıkmak için uğraşıyor gibiydi, öyle bir his. çok şükür sıva bile çatlamadı. o depremle ben zeminin önemini anladım mesela. çünkü yıkımlar hep eskiden tarım arazisi olan bölgede olmuştu. biz de kayalık bir yerdeydik. hemen müdahale edilmesine ve alan çok sınırlı olmasına rağmen 100den fazla insan öldü, enkaz altında kaldı. çok üzücüydü. ben sizin yerinizde olsam artık o evde oturmam ve kendime başka bir şehirde hayat kurmaya çalışırım. zaten o bölgede hayat bitti, nasıl toparlanacak oralar? o az hasarlı denen şeylerin de ne olduğunu biliyorum ben konuşturmasın beni kimse. az hasarlıdan kasıt sıva çatlağı değildir. benim arkadaşın kirişinde aşağı doğru inme olmuştu, az hasarlı dediler. biraz daha sürse kiriş kolondan ayrılacak tavan üstlerine çökecekti. az hasara bak sen! neyse sussam daha iyi. E Esila09

Geçmiş olsun, bence bu deprem sadece depremi yaşayan kişileri etkilemedi. Ülkede herkes bir şekilde travma yaşıyor. Tabi ki tecrübe edenlerle, kayıpları olanlarla kıyaslanamaz ama ben sanmıyorum ki bir kişi bile evinde yuzde yüz güvende hissediyor. Ne acı en çok güvende hissedeceğimiz evlerimizde tedirginlik içinde yaşıyoruz. Türkiye de deprem riski olmayan yer yok sanıyorum. Bizim bugün arkadaşlarla sohbetimiz 20 saniye dayanırsa camdan atlayabiliriz. Ben şu kattayim asla çıkamam, bu şehrin tamamı toprağa gömülür şeklindeydi. Ne yazık ki, birileri kader diye diye bizde kaderi kabullenip beklemeye başladık

Aynen ve 99da deprem görmüş enkazdan çıkmış insanlar Kolonlar kesilirken tüm sokak evde duramamisti. Bomboş ztn altı sadece dört duvar ve depo olarak kullanılıyor Ztn eski bina deprem gormus, yanlış tadilat. Baktıkça nereye yıkılacak diye aklımda canlanıyor. N

Evet kesinlikle Bu dönem yıkımın fazla olması biraz da yapı tarzının 24 yılda yükselmesi ve kalitesizlesmesinden Yani 90larda yapılmış üstüne deprem geçirmiş 24 yıl geçmiş bina bir zahmet yenilensin içine bir badana bir dandik mutfak ile 300 bin daha koymayın Benim akrabam korkudan evden kaçtı alt kolonlar kesik. Ve evi 1 odasını kapatıp 7500 liraya kiraya verdi. Sadece 2 kamu kurumuna yakın diye. Resmen millete mezar oldu dışarıdan gelen ne bilsin alt katta kesik kolonu 99 depremini. Önünden ulaşım geçmez bakkalı yok kupkuru sokak. Kamu personeli tutmuş bile çok yazık..

İzmir depremini yaşadım ve hamileydim ozaman. Allah'ım dedim yıkıldı ev çok kötüydü hala daha korkuyorum ama Allah'a sığınırım dua ederim kolay değil yaşanılanlari unutmak Allah'ım bize bundan sonra bunu unutturacak felaketler vermesin

Geçmiş olsun, ben 98'de Adana depremini yaşadım çocukken, can kaybımız olmadı evimiz de yıkılmadı ama o sarsıntı o ses o kargaşa travma yarattı bende. Günlerce eve giremedik, 1 sene kadar da artçılar sürdü. 2019'da İstanbul'daki 5.8'lik depremi de yaşayınca bende kayış koptu. Panik atak başladı, ilaç tedavisi gördüm ve İstanbul'u terk ettim. Fay geçmiyor diye Diyarbakır'a yerleştim ve içim çok rahattı. 6 Şubat'ta direkt uyanıp eşimi kaldırdım kalk deprem oluyor diye. Ama 2-3 saniye sonra geçer diyorum içimden. Ev gidip gidip geldi, çatırtılar başladı, çökecek dedim yere kapaklandım. Bina sağlam çıktı sıva bile dökülmedi ama ben zangır zangır titriyorum. Velhasıl, Diyarbakır'da bile 409 canımızı yitirdik... Şunu anladım ki Türkiye'de depremden etkilenmeyecek şehir neredeyse yok, kaçamayız yani. Mardine mi taşınsak dedik, ordakiler de sallandı feci.. Ama orda yıkım olmadı. Bizde bu bilim düşmanlığı bu para hırsı bu kadercilik olduktan sonra işimiz gerçekten Allaha kalmış diyorum. Bu şekilde ölmeyi hak etmiyoruz.. Yazık bize, yazık bunca insana, hepimize çok yazık.. Üzüntüden ziyade öfke duyuyorum ve geçecek bir öfke değil bu. Olumlu şeyler yazıp içini rahatlatamadım kusura bakma arkadaşım ama hiçbirimiz güvende değiliz bu ülkede..

Üç sene önce büyük Elazığ depremini yasadik. Kızım bir aylıktı henüz lohusaydim. O akşam haliyle dışarı çıktık dışarı -13 derece. Bütün şehir disardaydi. Bir kafeye gittik tıklım tıklımdı herkeste bir korku bir şok etkisi. Gece yarısı eve döndük. Tam yataga girdik uyuduk feci artçilar oldu dayanamadım çocukları giydirdigim gibi yarım yamalak kıyafetimle kendimi dışarı attım. 10 gün eve dönemedik köyde bir akrabimizin yanında kaldık. Oğlum depremin etkisiyle bir gün boyunca tek kelime etmedi. Ama sonra çabuk toparlandik artçilar uzun süre devam etmesine rağmen. 6 subattaki ilk depremde o anlık korkuttu beni ama yine psikolojik etkisi çok olmadı bende. O gece annem ve babam geldiler bize sabah oturdum işimin basina annem baya ısrar etti dışarda kahvaltı yapalım iş yerinden izin al evde tek kalma diye. Yok dedim siz gidin çocuklarla, is arkadaslarimin hiç biri izin almadi benim almam doğru olmaz korkmuyorum zaten gidin dedim. Annem tuhaf bir şekilde ısrar etti durdu sonra tedirgin bir şekilde ayrildilar evden çocuklarla bende sakin kafayla oturup işime devam edeyim dedim. Aradan 10/15 dakika geçti kıyamet koptu Böyle şiddetli bir deprem görmedim daha önce, yer ayaklarimin altında gitti geldi bu bina bu şiddete karşı mümkün değil dayanamaz dedim evden çıkan o ürkütücü sesler o an yaşadığım çaresizlik enkaz altinda kalma korkusu sevdiklerimi bir daha görememe korkusu bende ağır psikolojik hasar bıraktı. İyiki ama iyiki çocuklarım evde yoktu o sırada. Deprem biter bitmez kendimi dışarı attim saatlerce kendime gelemedim. İki hafta oldu hiç iyi değilim panik atak oldum evim cehennem oldu bana. Sürekli tedirginim lavaboya giderken diken üzerindeyim duş alırken ölüp ölüp diriliyorum o halimle depreme yakalanacagim diye ödüm kopuyor başımı yastığa rahat koyamiyorum geceleri uykum kaçıyor uyuyamıyorum. Evde yanlız duramiyorum eşim iki haftaligina izin aldı ben çalışırken yanımda duruyor ama bu hafta son, haftaya ne yapacağım tek basima bilmiyorum. Ben çareyi gitmekte buldum bu ülkede çok zor süreçlerden gectim daha öncede depremi yaşamama rağmen bu ikinci büyük Maraş depremi beni yıktı bitirdi. İki hafta boyunca yas tuttum olenlere geride kalan acılı ailelere özellikle annesini kaybeden çocuklara ve çocuğunu kaybeden annelere bir çok kişi gib her gün oturup hüngür hüngür ağladım içim yangın yerine dondu. Onların acısını düşündükçe hayattan sogudum herşey anlamsizlasti benim için. Bir yandanda yaşadığım ev bir gün sevdiklerime veya bana mezar olacakmi diye korkuyorum atamıyorum üzerimden bu düşünceyi. İnsanin kendini evinde güvende hissetmemesi ne kadar zor birseymis. Bu felaketi yaşayanların kolay kolay toparlanacagini sanmiyorum ben malesef

99 depreminde evimizde en ufak bir zarar bile olmadığı için eve dönmek sıkıntı olmamıştı ama hala en ufak sallantıda panik oluyorum bu sadece deprem değil yanımda biri ayağını salladığı için sandalyem koltuğum falan sallanırsa bile panik olup hemen yapana yapma deme ihtiyacı duyuyorum. bunca sene sonra bile hala o korkuyu atamadım üzerimden ki dediğim gibi ne evimize bir şey oldu ne tandığım insanlara zarar geldi. bu gün evi yıkılan yada zarar görenleri tahmin bile edemiyorum. mutlaka tedavi görmek lazım bence.

Merhaba. Öncelikle çok geçmiş olsun. Rabbim bir daha yaşatmasın. 99 depremini yaşadım. İlk an çok korkunçtu. Ben o gece hiç yıkım olmayan bir muhitteydim. Dışarı çıktığımda bir enkaz olmadığı için ve ilk defa depremle karşılaştığımdan sadece ne oluyor diye korkmuştum. Fakat sabah olduğunda kendi evimin olduğu yere geçtiğimde her yer enkaz, cesetler o an ağlamaya başlamıştım. O an allahım mm ne oluyor bu ne demiştim. Akrabalar yerde yüzleri tanınmıyacak şekilde şişmiş ve morarmışlardı. Bnm eski eşin akrabalarıydı. O zmn yeni evliydik. Sonra çadırlar kuruldu hep beraber bir aradaydık. Benim kendi aile ve akraba kaybım olmadı. Onların davbrsnışları bna çok garip gelmişti. 8 cenaze bir aileden Gülüyorlardı, espri yapıyorlardı, her öğün yemek yiyorlardı.4 gün geçmişti normaldi her şey. Sadece daha çok ağlamalıydım ama ağlıyamıyırdum... İçimdeki duygu çok fazla ama kalbim, midem ağrımıyordu... Duyguları ifade etme biçimi yoktu. Donmuştuk. Her şey çok çabuk unutuldu. Eşi ve iki kızı yeni ölen amcaları ben evlenicem dedi. Diğer iki nişanlı gelin vardı 2 ay içinde onların düğün oldu... Ben şaşkınlıkla depremi anlıyamadım.

Herkese merhaba.. Depremin çok ağır şekilde yaşandigi bir ilden yazıyorum. Bir gecede, birkaç dakika içinde hayatımız tepetaklak oldu, çaresizce ölümü bekledik, o kadar şiddetli bir sarsıntı yaşadık ki.. evimizin durumu belirsiz, az hasarlı dendi ama yeniden baktırip ona göre yol çizeceğiz. Çok fazla yıkım ve ölüm oldu. Duygularım hala dengeye oturmuş değil, hala ne yaşadığımizi anlamaya çalışıyorum, Ailem çok şükür sağ, buna tutunmaya çalışıyorum ancak daha önce depremi yaşamış olanlardan, o zamanlar duygusal anlamda normale nasıl döndüklerini duymak istiyorum umut olması açısından. Eve güçlendirme yapılması işe yarıyor mu, gerçekten o ev yine güvenli hale gelecek mi, içinde kendimizi iyi hissedecek miyiz çocuklarımızla? İnsanın güle oynaya gittiği evinin artık güvenli olmaması çok kötü bir duygu imiş.. Eski günlere dönüş nasıl oldu sizde? İşlerimiz, evlerimiz, çevremiz, memleketimiz ve insanımız yok oldu, zor olacak toparlanmak ama depremi şu an yaşayanlar veya geçmişte ağır depremleri yaşayanlar olarak sizler neler yaşadınız, hayata nasıl döndünüz? Kelimeleri toparlamak biraz zor, Yazan herkese teşekkürler şimdiden..

Öncelikle çok geçmiş olsun 99 depremini yaşadım ancak çocuktum o zamanlar günlerce eve girememiştir. Sonrasında birkaç deprem daha yaşadım farklı zamanlarda ancak onlardan o kadar etkilenmedim. Son yaşanan deprem felaket idi Günler geçmesine rağmen hala daha etkisini üzerimden atamadım. Biz bile uzaktan bu haldeysek sizi düşünemiyorum. Eviniz ağır hasarlı ise bence hayata daha güvenli bir muhitte daha güvenli bir evden devam edin. Ya da daha az risk barındıran bir başka şehire yerleşin. Bu süreçte de psikolojik destek almayı ihmal etmeyin. . push ; Led_BiR_Vele_DisTiri Amaaaan Zırt! tek ayak

Hayırlı ramazanlar anlattıklarınız okadar tanıdık geliyorki resmen bu depremde yaşadıklarım geldi gözümün önüne gece uyumuyorduk birden başladı ev zemin olduğu icin sallantıyla beraber yerden gelen bir kaynama kahramanmaraştayız biz bu arada bitmek bilmiyor o bir bucuk iki dakika sanki daha uzun gibi geldi kıyamet geldi sandım resmen tamam bitmeyecek her yer yıkılacak diye düşündüm bir kac yukarlardan dökülen taşlar vardı ama kaldığımız yerde yıkılan evler olmadığı icin her yer aynı sandık sonra başka mahallelerden gelenler oldu gelenler orda ev yıkılmış şurda hicbirşey kalmamış diyordu sabaha doğru bir ara eve girdik evimiz müstakil bu arada yaşlılarımız ve cocuklar olunca evi ağır hasarlı zar zor cıkmış akrabalarımızda geldi yağmur durmak bilmiyor hava çok soğuk birde öğlen depremine yakalandık evde elektrik yok su yok tam mağfuriyet telefonlar cekmiyor internet yok hicbirşeyden haberimiz yok bırakın 10 ilde olsuğunu güzel kahramanmaraşımızın bile bu hale geldiğini günler sonra gördük canımız akrabalarımız sağ allaha sükür ama sonra ne mi oldu arkadaşlarımız akrabalarımız tek tek gittiler hem şehrimiz hem gönlümüz enkaza döndü yaşadık ama 20 kişi bir odanın icinde kaldık yemeğimizi yedik sohbetimizi ettik yeri geldi hüzünlendik yeri geldi güldük insan kendine devam etmek icin bir yol buluyor ilk iki üc gün birşey yemedik doğru düzgün sonra tek derdimiz yemek oldu gibi cocuklari evde kalanları doyurabilmek okadar tuafki kimse ölüsünün yasını tutamadı rabbim daha iyisini bilir herkez perişan haldeydi kimsenin sadece kendini ve acısını düşünecek vakti yokdu şu an her kez bir yerlerde devam etmeye calisiyor biz 10 kişi kaldık hala sallanıyoruz bir çoğunu hissetmiyoruz bile artık ama hiçbirşey eskisi gibi değil yazsam daha çok şey dölür yüreğimdende sizi çok bunaltmış olucam zaten bunları okurken o yüzden lütfen hakkınızı helal edin

Satsa bu sefer alanın hakkina girdi demeyecekler mi? Malesef benim yaşadığım ev de 99 öncesi, üstelik gecekondumuzu muteahide vermişiz, apartman yapmış. Tapusunu bile geçen yıllarda aldık yani denetlenmemis ev Tek tesellim yapım aşamasında başında durmuş bizimkiler... geçen yillarda gökdelen yapmak için istiyorlardı, belediye partisi değişince yapamadılar vs vs. Umarım şimdi tekrar başlarlar da verir kurtuluruz. İstanbul'a bayılıyorum, ama benim bile gündemime taşınma konusu var... Ve konuya gelince, 99 depreminde Sakarya'da evi yıkılan birkac aile dostumuz vardı. Bir sene falan çadırda, prefabrikte kaldılar. Ama zamanla hem evlerini hem yazliklarını yaptırdılar. Çocuklarla yasittim ben, gayet normal psikolojili, sohbetlerinde depremden başka seyler olan, kendi halinde cocuklardi. Şimdi hepsi anne baba oldu. Bir şekilde normallestiler yani... Umarım siz de en tez zamanda yeni normalinize donebilirsiniz. Çok geçmiş olsun

Ben 12 yaşındaydım O gece çıktığım eve hiç donmedik Sonrasında uzun yıllar tek katlı bir evde yaşadık. 1yil dışarıda kaldık önce çadır sonra baraka. Evet hersey değişti okula Kasım başında dönmüştük. O hafta düzce depremi oldu yeniden Tatil oldu çadır okullar kuruldu. Arkadaşlarımın çoğu gitmişti simdi düşünüyorum acaba vefat ettiler de söylemediler mi? Ama o yıl gelen 1 öğretmen 2 yıl bizi çok mutlu etti.. İlk 2 yıl zor tabi ki kimse kolay diyemez. Mesela hiç bir hasarlı binaya girmedik yıllarca sinemaya gitmedim ama ilk prefabrik sinemada çok güzel günlerim oldu. En yakın arkadaşımın evine 10. Yıl gittim ama bakın 24 yıl oldu artık yenisini bekliyoruz resmen. Su an tedbir aldığınız takdirde en güvenli yerler oralar aslında Yıllar geçti lisede depremde tüm ailesini ve kolunu kaybeden şahane bir öğretmenimiz oldu gözleri ışıl ışıl hepimize örnek Üniversite başladı yurt odama 2 arkadaş geldi biri anne babasını kaybetmiş 6 ay önce tayinle gelmişler. 7 yaşında çocuk kendine geldiğinde amcasının evindeymis. Şu an nöroloji uzmanı evli ve çok mutlu. Yani en beterleri için bile güneş doğuyor yeni bir hayat başladı ama o güneş doğuyor emin olun..

Ben de deprem bölgesindeyim ve hiç geçmeyecekmiş gibi geliyor

17 Ağustosu Sakarya da yaşadım. Ben unutamadım. Eski güvensiz evlere misafirliğe bile gidemiyorum. Yüksek binalara çıkamıyorum. Avm falan gittiğimde aklımın sürekli köşesinde, şuan deprem olsa tam olarak ne yaparım, nereden kaçarım. Her banyoya girdiğimde keyif yapamıyorum hemen yıkanıp çıkmam lazım çünkü depreme duşta yakalanabilirim. Araba kullanırken aynı 17 ağustosta olduğu gibi deprem olur da köprüler göçerse diye viyadüklerden çabuk çabuk geçmeye çalışıyorum. Ev alırken daha güzel daha uygun evleri sırf yüksek diye istemedim, şuan 3 katlı yeni bir binada oturuyorum. Ev gerçekten çok sağlam, zemin de sağlam. Ama hala aklımın köşesinde, deprem olursa nasıl kaçarım. Köpekler ulusa, biraz fazla havlasa diyorum ki acaba... Güneş ay tutulmaları zaten tedirgin olmamak için kendimi zor tutuyorum. Kapının önünden kamyon geçince gürültüsünü deprem öncesi gürültüye benzetip panikliyorum. Vs vs... Kısaca 17 Ağustos 1999'dan beri deprem bir an bile aklımdan çıkmadı. Çıkmayacak da biliyorum. Sizin de azalacak ama bitmeyecek. Bitmiyor...

bu konuda ben de böyleyim. şu an oturduğumuz evi tutarken, kesinlikle bina 15 yaşın üzerinde olmamalı diye düşündük, öyle de denk geldi. 20 senelik binalara dönüp bakmadım bile ki zemin kayalık. ona rağmen bakmadım. sulak, dolgu, yumuşak zeminler ne hikmetse hep merkezi oluyor. arkadaşa geçenlerde izmir karşıyakadan ev bakıyorduk, hangi ilanı açsam 25-30 senelik binalar ve deli gibi kiralar isteniyor. dedim bak tercihin bu ama çok sıkıntılı... ne yapayım bütün düzenim burada dedi. başka yere de kayabilirdi aslında veya en yakın kayalık bölgeye de bakabilirdi, insanımızın da nedense işine gelmiyor. gerekirse her gün 2 saat yol çekerim yine sağlam zeminli yerde otururum. kırmızı çizgimdir. ki şu an oturduğum yer izmirin çoğu yerine uzak ama kaya en azından. tabutlara milyon lira gömmek akıl karı değil.

yeni sahibinin de gözünü açmasına kalıyor o zaman o iş. çünkü elinde tuttuğu sürece de kendisi zarar edecek, kendi hakkına girecek bu defa da. sonuçta bahsedildiği kadarıyla dairenin içinde bişey yokmuş, apartman koridorunda çatlak varmış. yani herkesi ilgilendiren bir sorun aslında. sorumluluk tamamen o evin sahibinde değil. ama bile bile kiralamak daha acı verici, kiracının her şeye hakkı yok çünkü. E Esila09

8 yaşındaydım 99 depreminde. 24. Yılı olacak bu ağustosta çok çabuk geçmiş.. yıkilan evler, tüpraş yangınını uzaktan görüşüm dün olmuş gibi hafızamda hepsi... Zamanla herşey yerine oturuyor. evde arabada yerine geliyor da giden geri gelmiyor, onun da acısı ilk günkü gibi olmuyor Bende hala şu alışkanlık var 24 yıldır uyurken transparan gecelikle yatmam hep normal pijamayla uykuya dalarim deprem olursa ev yıkılırsa beni o şekilde bulmasinlar diye.. onun haricinde psikolojik etkileri çocuk olduğum halde bende fazla kalmadı

Ne olacağını soyleyim bekar olan erkekler evlenecek ister yaşlı ister genç. Hatta yaşlılar daha çabuk evlenecek. herkes hayatını tekrar kuracak. ölenler unutulacak. eviniz yoksa ev tutacaksınız. Yardımla eşya falan verilecek. işiniz yoksa zamanla işiniz olacak. kısaca kaldığı yerden devam Bu dünyada kim acidan olmuş ki T

99 depremi çok yikiciydi, binlerce can öldü ama iki hafta önce yaşanan deprem çok daha büyüktü ve daha fazla can aldı 99 da insanlar bir süre sonra normal yaşamlarına döndü, birkaç sene televizyonda hep Ahmet Mete isikarayi seyrettik, ne yapmak lazım ne yapmamak lazım vs vs ama sonra onlar da unutuldu gitti Açınız çok taze ama bir süre sonra hayat normale girecek, hep öyle oluyor, inşallah bu deprem ve kaybedilen canlar unutulmaz, inşallah bu deprem gerçekten herkese ders olur, sağlam binalar yapılır, bu binalar iyice denetlenir ve bir sonraki depreme hazırlıklı olunur ülkece Benim size tavsiyem psikolojik destek almanız, tek başına atlatmak çok zor, sadece şunu bilin bir süre sonra hayatınız normallesecek, çünkü ne olursa olsun hayat devam ediyor Ben 99 da mahalle bombalandı ve binalar çöküyor sanmıştım öyle bir gürültü vardı ki, hayatım boyunca o yerin sallanma sesini unutamadım, siz de bunları unutmayacaksıniz ama kafanızın içinde bir yerlerde geri planda hep kalacak o ses, o koku, o gökyüzü, çok çok geçmiş olsun

o kolon konusu ciddi problem ya. nereden bilecek ki insanlar? bu evler hep çaresizlikten tutuluyor peynir ekmek gibi de gidiyor. ama bilinç lazım işte herkese. kiracı araştıracak, bakacak. ama bir iki kişiyle olmaz, herkes bu kafada olmalı. sadece evin içine bakarak karar vermeyecek. altında dükkan mükkan varsa mutlaka şöyle bi gözle bakmalı. zaten kolon kesilmişse belli oluyor eksikliği. rönesans rezidanstan da korkup kaçan bir kadın röportaj veriyor, duvar çatlıyordu söyledim beni ciddiye almadılar ben de kiraya verdim dedi mesela. madem kendisi korktu kiraya neden verdi? satıp kurtulsaydı. şöyle yapıp yapıp vicdandan bahsetmeleri çok çirkin. onunli cansa kiracınınki de can.

Ev konusunda ben katıyim 99 öncesi yapılan hiç bir evde kalmayı tercih etmiyorum yaşadığım şehirde kapış kapış milyon liralara ağır hasarlı binalar satılıyor dönüp bakmiyorum sulak zeminde oturmuyorum Daha önce 60li yıllardaki depremi yaşayan tüm binalar 99da yıkılmış Sokağımin karşısında var resmen eğik ağır hasardan ortaya çevirip tadilat yapmışlar Su an 1milyon liraya satmaya çalışıyorlar tabiki bakan yok. W

O kadar güzel anlatılmış ki şuanki hissettiğimizi, acımızı, çaresizlik ve kızgınlığımızı

Diken üstünde uyumus ve yasamıstım 99 dan sonra uzun zaman

Su an en zor zamanlar Ne ilk günlerin şoku kaldı ne ortalık toparlandı Merak etmeyin o güneş yeniden yeni bir dünya için doğacak..

Ilk depremi 6 yasında yasadim 17 agustos o geceyi hatirlıyorum pencerelerin sallanmasini annemlerin bizi indirmesini falan ilk defa korkudan altima kacirmisti. aylarca cadirlarda yasadık. Aradan 3 ay gecince 12 kasım depremi oldu yine aylarca cadırda kaldik evimiz yıkıldı.3 sene prefabrikte yasadik sonra krediyle ev yaptık. Cocukken travmalara korkulara okullarda ya da normal hayatta bu kadar önem verilmiyordu. Insanlar daha gaddardı sanki yanimizda cesetten tut enkaza kadar her sey konusulurdu sadece cevremdekiler degil herkes öyleydi kimse travma falan anlamazdi.17 agustosta arkadasım vefat etti annesiyle birlikte ölmüştü annesiyle beraber ölmüs arkadasin ezilmis dediklerinde günlerce aglamıstım. Köyde hemsire bir abla vefat etmisti yüzü simsiyah oldu demislerdi hic unutmam geceleri hep aglamıstım. Biz de ölecegiz zannetmistim o sene okula baslamıstim. Annem benimle 20 gun okula gelmisti. Artci deprem olurdu bizi binaya sokarlardi korka korka okul okurduk okumayi 2. sinıfta cözdüm hep kafamda yaralar cikmisti stresten 12 kasimdan sonra cadir sınif kuruldu da biraz rahattık. Annemden bir dakika ayrilmak istemezdim o zamandan beri evlenene kadar annemden ayri kalmadim, kalamadim. Korkak bir cocuk olarak büyüdüm. Hep kolayca panik olabilen bir yapim var. Ben bunlari baya bir yenmiştım ta ki 23 kasimdaki depreme kadar sonra baktim benim balatalar gevsedi doktora gittim düşük dozlu antidepresan basladı rahatlamıstım. Günümüzde yasanan depremlerden sonra eskisinden beter oldum olasi marmara depremi gerceklesince daha kötü olacağım farkındayım.. Deprem degil beni sevdiklerimi kaybetmek enkaz altinda ölümu beklemek korkutuyor. Acilar külleniyor belki ama unutulmuyor mutlaka psikolojik destek alın cunku unuttum zannettiginiz korkular ansizin ortaya cikiyor

1992 depremi 8 yasındaydım Ramazan gecesiydi, önce gürültü sonra şiddetli sallanma. O evden çıkış anındaki kaosu hatırlamak bile istemiyorum. Kar kış kıyamet soguk. Çadırlarda yaşadık 2 ay. İlçemiz sağlamdı dedemlere gittik kalmaya. Zamanla yaralar sarıldı. İnsanlar normale döndü. Ama sizlerin yaşadıgı deprem ufak kıyamet gibi. Belki zaman alacak çogu şey. Bir de artık yaşlarımız büyük, çocuklukta yaşanılanlar gibi olmuyor. Enkaz altında kalanların psikolojileri düzelir zamanla belki ama yakınlarını kaybedenlerin acıları zamanla geçer mi bilmiyorum. Rabbim herkese çok büyük sabır ihsan eylesin. Çok zor. Bizler ekran başında izlerken bile dehşete düştük, yaşayanlar için çok daha zor çok. Yaşadıgımız yer hasebiyle söylenecek çok şey var. Molozların altında ölüyoruz hala. Hala çok katlı binalarda deprem bölgesi olduğu halde yaşıyoruz. Neyse... Lütfen psikolojik destek alın ve sizi hangi karar daha çok iyi hissettirecekse onu uygulamaya geçin.