Kendi açısından haklı, 30 lu yaşlarda işsizlik, parasızlık daha hayatın bir ucundan tutamamış olmak insanı demoralize edecek bir durum. Hırs yapıp bir yerlerden başlaması gerek normal şartlarda ama içinde bulunduğu duruma seni de sürüklememek istemesi bence güzel bir davranış. Ayrıca endişelerinde de haklı çünkü evlenmek maddiyat işi, erkeğin hiç bir şeye gücü olmadığı zaman bir müddet sonra sende yorulacaksın ve sorunlar çıkacak. Bence duygularında samimi ve kendini tartabilecek kadar akıllı bir adam. Bu dönemi kendi başına geçirmesi ve hayatına bir yön vermesi gerek o açıdan davranışının anlaşılmayacak bir yanı yok. Bazı adımları atmadan bir süre uzak durun, şu an ki depresif halin üzerine bir de ilişki artı bir sorun yumağı haline dönüşebilir. Ve tabii sen bunu ne kadar götürebilirsin. Sürekli yakınma halinde olup gayretini yitiren bir insana destek vermek zor, kendini toparlasın kısmetse zaten tekrar gelecektir karşına.

açıkcası çok ama çok güveniyorum ona bir insan olarak. kaybetmek istemem

benim yaşadığım en büyük acılardan birinin tanığı oldu bu adam. farkındayım evet görünüşe göre değmiyor ama dediğim gibi bağlanmış mıyım nedir nasıl saçma bir durumdur bilmiyorum bekliyorum keyfini ya da kendine gelmesini ya da sadece bir aptalım keşke tamamen kafamdan atmamın bir yolu olsa, keşke...

Konu içeriği nedeniyle ilgili başlığa taşınmıştır.

çok teşekkür ederim yorumunuz için. görüşüyoruz şu an çok duygusal sohbetlere girmemeye karar verdik. arada yeniliyoruz ama toparlıyoruz sonra. hayırlısı olsun inşallah

Öncelikle, eski ilişkisi biteli 1 yıl olmuş. Az bir zaman değil. Seni yara bandı olarak gördüğünü sanmıyorum Fakat seni ağlama duvarı yapmış olabilir diyecektim ki şunları yazmışsın : ... güya bu aşamada beni yıpratmamak için kendini uzak tutması gerekiyormuş. onun buhranlarına şahit olup benim de üzülmemi istemiyor. bu sınavı geçip karşına dimdik çıkacağım ama inşallah hala orada olursun filan diyor. ... Bu satırlara kadar, seni sadece dert anlatmak için aradığını düşündüm. Ama ayrı kalmayı kendisinin teklif etmesi güzel. Aslına bakarsan 30 unu geçmiş bir erkeğin işsiz güçsüz hele de depresyonda olanı hiç çekilmez. Dediği gibi, hayatını düzene koysun, ondan sonra karşına çıksın. Hem bu arada sen de duygu ve düşüncelerini tartmış olursun. İlişkiniz tamamen güvenli sular ve alışkanlık üzerine kurulmuş olabilir. Bakarsın konuşmayınca etkisinden kurtulursun, anlamı kalmaz. V

bende aynı şeyi tavsiye ettim düşünücem diyor

gerçekten bu insan çok sağlıklı bir ruh halinde değil. inanın harcadiğiniz zamana ve emeğe yazık..

Dogrusu yasini cok merak ettim? Bir de cokmu takintili sanki yani buyuten cinsten pek bir gucsuz gordum sanki _Yade_

bu kişi benim yıllardır tanıdığım biri. eski hallerini biliyorum. şu an ki çaresiz ve çökmüş durumu benim "bana ne ya" diyebileceğim bir durum değil. aramızdakinin adı sadece arkadaşlıkken bile kendi haline bırakmadım şimdi de bırakmam ama dedim ya itip duruyor. ben bi kurtulabilsem şu sıkıntımdan ikimiz çok güzel olucaz diyor, sonrasında da senin hayatını bu şekilde geciktirmeye hakkım yok diyor. mantığıyla duygularının savaşını izlemekten başka bir şey yapamıyorum şu an. adı konulsa aslında benim yerim de genişler ama kokruyor işte. . push ;

Neden işleri yolunca gitmeyen ve dibe doğru batan insanlara bir tekme de biz vurmaya çalışırız? Sevilen insana "git, işini gücünü ayarla öyle gel" diyebilmek büyük bir soğukkanlılık. Kendisi illa ki işlerimi yoluna koyduktan sonra çıkarım karşına diyorsa öyle olabilir ama bence zor zamanlarında destek olmak kadar güzel bir şey yoktur. Tabi bu adam senin ne eşin ne nişanlın, sıfatsız bir durumdayken ne kadar destek verebilirsin orasını bilemem. Belki sana hayatının en güzel ilişkisini yaşatacak belki de en kötü hüznünü, bilemeyiz. Duyguların çok yoğun değilse beklemeni öneririm. Yok doğru insan diye düşünüyorsan da destek olmanı. Ayrıca bu durumun geçici olup olmadığını da bilemezsiniz. Benim ilişkimde 4. senem ve ilk bir kaç ay çok neşeli olan adam sonradan çökmüş bir insana dönüştü . Hala da toparlamaya çalışıyorum ama bir türlü memnun olmuyor. Bu "ben bi işe yaramam, yaşamam bile anlamsız" psikolojisi üzerine yapıştı kaldı. Zaman zaman bana da diyor "sen kendi hayatını kurtar, benden adam olmaz" şeklinde. Tabi ki kendi haline bırakmıyorum onu. Bana göre insanların değerleri işleriyle, ünvanlarıyla, maddiyatla ölçülmez. Belki bu düşüncem yüzünden çok sıkıntı çekip üzülürüm ama yine de düşüncem değişmeyecek. Biri iyi bir insansa hak ettiği değer verilmeli. Ben her zaman onun karakteriyle, ne iş yaparsa yapsın işiyle gurur duyarım. O yüzden her türlü sıkıntısında yanında olurum, ne kadar bizim de büyük kavgalarımız kızgınlıklarımız olsa da düşüncem değişmiyor :)

şu emek verdiği 5 yıllık dostum ve bana aşık olduğunu anlata anlata bitiremeyen adam sınavdan başka bir düşüncem yok diyen adam ders çalışmaktan başka bir şey yapmıyorum diyen adam istanbul'a tatile gitmiş hani benim olduğum yere gelecektin planlarımız vardı dedim kim için gelicem ki dedi ama söz vermiştin dedim "o sözler son yaşananlardan önceydi" dedi adam beni kafasında bitirmiş benim haberim yokmuş bende oturmuş tanışmak isteyenleri geri çeviriyor, ona ihanet ediyorum hissiyle boğuşuyorum 20 gündür psikolojisi düzelsin arar diye bekliyorum ne kadar aptalım ne kadar geri zekalıyım ben brcydn84

Kendi tecrübelerimden yola çıkarak yorum yapmak istiyorum, benim 5 senelik bir ilişkim oldu ve sevgilim benim tüm yaşam enerjimi sömürdü "ben bir baltaya sap olamıyorum, hayallerime kavuşamıyorum, başarısızım, bi halta yaramam" diye diye. Tam 5 sene her anlamda destekledim, cesaretlendim, yanında durdum.. ne yaptıysam ne ettiysem umutsuzluğuna karamsarlığına çaresizliğine derman olamadım.. benden o kadar çoook şey götürdü ki... parlarken söndüm, içim kapkara oldu.. 4. yılın sonunda beni karşısına alıp "benden sana yar olmaz benim gelecekten hiçbir beklentim yok... bana bel bağlama" dedi. Onca seneden sonra bunları duymak reva mı? gururum ağır bastı ve onu terk ettim.. tabi hatalarımı anladım tekrar deneyelim diye çok üstüme düşünce dayanamadım geri döndüm.. çok değil 3 ay sonra yeniden zuhur etti o karamsar haller. Sürekli "benden iyilerine layıksın, ben seni hak etmiyorum, beni bırak git işi gücü olan bir adamla evlen yuva kur..." Tekrar tekrar hatırlamak bile istemiyorum aslında ama ama ama... lütfen yaşam enerjinizi düşüren, karamsar, umutsuz, tek yönlü düşünen, çabuk pes eden biri için senelerinizi heba etmeyin. Siz de sonra ona benziyorsunuz ve durum sanıldığından daha vahim bir hal alıyor. Her şey o sınav üzerine mi kurulu? Bu kadar mı basit? Ne oldu neden hayatı kararmış gibi davranıyor. Neden bu "mutsuz adam" hallerinden sıyrılamıyor? Neden "kurban / zavallı" adam rolünü oynuyor? Canın sıkılır üzülürsün ama sevdiğin insana sımsıkı sarılır ondan da güç alır başka alternatifler düşünürsün. Nedir bu ocaği sönmüş gibi davranmalar... gitmeyin üzerine, kendi haline bırakın. unutmayın mutlu olmak istemeyen birini ne yaparsanız yapın mutlu edemezsiniz. Beraber olduğunuz insan en az sizin kadar olumlu düşünen, sorunlarla daha yaratıcı biçimde baş edebilen, güçlü biri olsun. Hayat zor çok zor evet ama her engelde oturup içe kapanan, zavallı şanssız adam moduna giren biri ciddi anlamda mutlu olamaz, mutlu da edemez.

psikologa git. profesyonel destek her zaman daha iyidir.

Erkeğin dik duranı makbuldür her zaman. Sürekli depresif insana -katı bir düşünce farkındayım- pek tahammül gösteremem, erkeğe işe hiç tahammül gösteremem. Özellikle kendisine öyle sözler sarf etmesi benim için soğuma sebebidir. Erkek güçlü olacak ki kadın da güvende hissetsin kendini. Düşse bile kalkıcam sen merak etme demeli, tek taraflı destek çok zor. ATTRAENTE ACTA EST

Dediği gibi akışına bırak, kendine çekidüzen versin öyle çıksın senin karşına...

selam kk üyeleri. sitede yeniyim arkadaşım üye takioteyiz zaten. destek akıl danışma amacıyla kayıt. derdime gelince 31 yaşındayım şu ana kadar tek bir lişkim oldu o da görüldüğü üzere hazin son gerçekleşti. yalan, güvensizlik vs. vs. haliyle çok yıprandım. bu ilişki nedeniyle oldukça güvensiz ve ne yazık ki özgüvensizim. görücü usulü bir kaç görüşmem oldu ama uyuşamadık biriyle. asıl mevzuya gelelim. çok uzatmadan anlatmaya çalışacağım. yaklaşık 6 yıldır tanıdığım bir arkadaşım var . ara ara görüşürüz, araşırız ne var ne yok işler güçler ne alemde vs diye. biz görüştüğümüz dönemde ciddi bir ilişki içerisindeydi. sonrasında nişan filan yaptı. en başından sorunlu bir ilişkiydi ama çocuk seviyordu çok. ara ara dertleşirdik o anlatırdı ben anlatırdım işte. sonra araya zaman girdi iki yıl kadar. ortak arkadaşlarımızdan duydum nişanlısıyla ayrılmış askere gitmiş. döndüğünde ulaştı bana sosyal bir paylaşım sitesinden ne var ne yok nasılsın diye. yeniden başladık koyu muhabbetlere. aylardır devam ediyoruz normal konuşmalara ama son zamanlarda (son 1 ay) konuşmanın şekli değişti. çocuk ağız değiştirdi yani. bir takım duygular beslediğini ve niyetinin yuva kurmak olduğunu söyledi. seninle yıllardır tanışıyoruz auril az çok tanıdık birbirimizi, dertleştik. sen beni bilirsin ben seni. sen bana kıymetlisin ben sana ama benimkinin boyutu değişti başka hissediyorum şimdi dedi. ben en başta çok olumlu bakmasamda (hani ilişkisi biteli 1 yıl olmuş henüz yara bandı mı olurum düşüncesiyle) bayağı bir ittim çocuğu ama diretti. ben yanına geleceğim yüzyüze konuşup bir şekilde orta yolu buluru bana güvenmeni ve inanmanı sağlayacağım bir şekilde ama bize biraz zaman ver detayları konuşmak için şu an stresliyim dedi . bende düşündüm, bu adamı tanıyorum ve iyi biri olduğundan eminim daha önceki ilişkisine verdiği emeği bildiğimden ilişki dahilinde nasıl davranıyor biraz fikrim var temiz bir aileye sahip kendi halinde bir insan niye olmasın dedim. hergün olmasa bile daha sık görüşmeye başladık. ara ara galeyana gelip duygularının derinleştiğini filan ifade etti. ben eskiden kalan korkularım nedeniyle mümkün olduğunca kendimi frenledim. hayallerinden bahsetti, beklentilerinden, yaşadıklarının ağırlığından, ayrılığından, toparlanmak için neler yaptığından. sınav günü geldi çattı sonra açıklandı ve barajı geçememiş istediği olmadı yani. o aşamadan sonra psikolojik olarak bir düşüş yaşadı ve ben yanında olmaya çalıştım uzaktan uzağa ne kadar olursa artık. konuşuyorum anlatıyorum etkisi 24 saat sürüyor sora yine aynı. bu sınavı takıntı haline getirmiş durumda ne söylersem olmuyor. ben işe yaramazın tekiyim allah beni kahretsin işe yaramam niye yaşıyorum ki ben gibi şeyler depresif durumlar yani. çok paralıyor kendini çok yıpratıyor bu sınav için herşeyden dün koptu ama tam anlamıyla. sana sevgili olmayı beceremiyorum, eş olarak karşına çıkamam bile ne verenilirim ki sana, herkes aldı yürüdü ben mal gibi dolaşıyorum. ne cüretle senin karşına çıkarım, baban yüzüme tükürmez mi deyip deyip duruyor. iyisi mi sen yine dostum olarak kal beni kendine bir engel olarak düşünme eğer iyi biri çıkarsa karşına beni düşünüp vazgeçme. hayatımın şansısın sen hediyemsin ama seni bu girdaba nasıl sokarım. sana bunu nasıl yaparım başta saır göstersen bile sonra ehhhhhhh yetti be diyeceksin bunu duymaya katlanamam dedi, dedi, dedi... ne yaparsam yapayım her insanın aynı olmadığını anlatamıyorum. bunları söylüyor ardından seni çok seviyorum sen benim hediyemsin deyiveriyor. güya bu aşamada beni yıpratmamak için kendini uzak tutması gerekiyormuş. onun buhranlarına şahit olup benim de üzülmemi istemiyor. bu sınavı geçip karşına dimdik çıkacağım ama inşallah hala orada olursun filan diyor. allak bullak etti beni. acaba duygularının gerçek olmadığını anladı da uzaklaşmaya mı çalışıyor yoksa samimi mi? o kadar karışığım ki. bir de acayip inatçı birisi. dediğim dedik. istediğim olacak ya ölürüm ya yaparım kıvamında. ne yapayım kızlar nedir düşünceniz.

Sevgili arkadaşım, çok zor bir durum bu içindeyken ama dışarıdan baktığında çok net göreceksin. Bir süredir tanıdığın birinden, sadece bir dert ortağı olan birinden birdenbire aşk olmaz. Olan sadece mantığa yatması, uygun bulması vs.. Demek ki kafasında kurduğu içinde sen olan gelecek onun işine bağlıymış. İş olmayınca, içinde senin de bulunduğun gelecek planlarını rafa kaldırmış ya da tamamen silmiş. Sen göstereceğin anlayışı, desteği vermişsin. Anladığım kadarıyla bu adam önceki ilişkisi için çabalamaktan, sabretmekten vazgeçmemiş. Karakteri böyle. Belki de zor ilişkileri, kovalamayı seven tiplerdendir. Ben şöyle dertliyim, böyle bataktayım laflarına aldanma. Böyle olsa bile insan sevdiğinin desteğini almak istemez mi? Bence, sen kendini geri çek. Ne ara ne msg at. Sana döndüğünde de terslenmesine kırıldığını, artık arkadaş bile olmak istemediğini söyle. Eğer bir duygusu varsa peşinden koşacaktır yoksa iyi o zaman deyip yoluna bakacaktır. Bir insana yapılabilecek en büyük kötülüklerden biri onu boş hayallere inandırıp, masallarla avutup, gönlünü yıkmaktır. Bunun mazereti olamaz. Allah karşına seni çok mutlu edecek bir aşk çıkarsın.

sınavı senden önce geliyor hayatını buna bağlamış. zavallı gel gitler yaşıyor.. arkadaşı ol yeter böylesi daha güzel.. sende boşver gitsin daha gençsin. Meleknaz Herşeyin

çok mu yıpratır diyorsunuz peki sevgisi vs şaibeli geldi mi? kahvetelvesi

evet ben zor biri değilim elimden gelen her ne varsa yaparım yaptım da. üzülüyorum sadece. 2 ay muhabbet edicem diye 5 yıllık arkadaşlık yıkılmamalıydı ya da benim hassasiyetlerime dokunup bu şekilde harcamamalıyd beni. inşallah çıkar karşıma bir başkası. çok bir şey istemiyorum aklı baında halden anlayan bir insan evladı olsun yeter.

olayımda gelişmeler ve gerilemeler var tekrar akıl danışma ihtiyacı duydum. 3 hafta önce o kadar mutluyduk ki, o kadar güzel sözler söyledi kalbindekileri öyle güzel anlattı ki bana 1 hafta ayaklarım yere basmadı hiç. araşıyorduk mesajlaşıyorduk herşey yolundaydı derken birden yine mahvoldu. sebebi ise şu, hastaydı "nasıl oldun" diye mesaj attım cevap gelmedi bir kaç saat bende korktum acaba acillik filan mı oldu diye (çünkü öncesinde bir trafik kazası atlatmıştı ve benimle 3 gün sonra paylaştı) dayanamdım bir kaç saat sonra aradım telefonu açar açmaz "şu an müsait değilim sonra ararım" dedi ve ben cevap veremeden telefonun şarjı bitti kapandı. şarja takıp açtım telefonu mesaj attım "ne olursa olsun iyiyim merak etme demek sadece 10 saniyeni alırdı" dedim ve olay koptu. ben sana derdimi anlatamıyorum, ben canımdan vazgeçmişim zaten kimseyi düşünecek durumda değilim boğma beni vs vs diye bağırıp duruyor. ben kimsenin nazını çekemem, şımarıklık çekecek gücümde yok o kafa da yok kaldıracak yeter bilmem ne dedi. annem, babam, kardeşim sen beni öldü kabul edin, benim sonum yok bir şey beklemeyin benden. ben kendi hayatımdan bıktım zaten uykum yok, huzurum yok, ne olacağım belli değil dedi, dedi, dedi yarım saat saydırdı telefonda, konuşmama izin bile vermedi telefonu kapatmadan öncede "sen ne kadar değerli olduğunu bilmiyorsun, değerli olduğun için böyle olmak zorunda, beni düşünme buna değmem ben allah'a emanet ol" dedi ve kapattı 2 hafta oluyor ne ses var ne de seda ne oldu ki şimdi anlamadım ben. çok ama çok iyiydik halbuki o kadar üzgünüm ki kalbim daralıyor n'apıcam ben şimdi

"Yalnızlık, Sağlıksız huzursuz mutsuz bir ilişkiden daha iyidir" evet acıtan bir gerçek bu ama gerçek ne yazık ki.