Babamn vefatından öncesi anne ve babamın ayrılığı onun da öncesi kavga gürültüyü hep... Sonrasıysa kısa bir bir araya geliş ve ablamın evliliği bizim şehir değiştirmemizle beraber dağlmanın en ciddi ilk safhasıydı... Sonrasınaysa hep ablamın anneme kızgınlığı, uzaklığı kardeşlerimin sorumluluk duygusunu henüz öğrenemediği ve dolayısıyla düşünsel olarak en büyük dağılmamız oldu... O zamandan bu zamana ablamla hep bir küs bir barış, erkek kardeşlerimdeyse erkek soğukluğu vardı. Annemse fazla duygusallıgı nedeniyle kendine ve bizlere affedilmez hataları ard arda yaptı hep.. Ve bugün ben evli, kendi yuvasında ablam ve küçük abimin nikahıma bile gelmediği bir uzaklığı yaşıyorum kardeşlerim arasında.. Annem annemdir ve kıyamıyorum Allah için yarım bırakmıyorum yine de ancak kardeşlerim ona çok uzaklar. Çok karışığım.. Birbirine düşkün aileleri görünce hem çok mutlu oluyorum hem de içim çok acıyor.. Neden biz hiç aile olamıyoruz? Ne olursa olsun yanında olan insanlara denmez mi aile? Neden ne olursa olsun bir arada duramıyoruz? ... Karışık yazdıysam affola zira ben de pek bir karışığım...

Bence bu durum geçici değilse yani uzun yıllardır varsa bu sogukluk cokta takmamak gerekiyor. haklısın insan üzülür neden benim ailem de diğerlerinin ki gibi değil der ama sonucta senin de hayatın devam ediyor, Üstün Dökme'nin bir sözü vardı çok etkilendiğim.''hayatımızdaki psikolojik düğümlerden kurtulmalıyı'' sen debu sorunu üzülerek bir psikolojik düğüm oluşturma bence, kendi hayatına bak derim. minnie