Şu anda bile size cvp verirken ağlıyorum. Çok şey paylaştık, arıyor, açamıyorum. Yine çok zor bir dönemden geçiyorum. Hayat bana çok zor gelmeye başladı. Kimseyi üzmek istemiyorum. Çok düşündüm, bütün yaz düşündüm, olur mu olmaz mı, çok takılacak bir konu mu yoksa değil mi diye.. Kolay olsa aşardım biliyorum hatta bu yaz yapalım düğünü dedik.. Yapamadık.. J

lütfen yapıp yapamayacağını çok iyi düşün ve ona göre karar ver. çok yakında bir konu açılmıştı ve eşinin çocuğundan kinle bahsediyordu. lütfen bu durumlara düşme youonlyliveonce

Sağol tşkler.. Anneme şu yüzden daha fazlasını söyleyemedim, çünkü ben bir türlü kendimi ikna edemedim. Annem de sevdi beğendi ama, bilmiyor işte... Korkuyorum,, nolcak şimdi.. nev81 SABIR ACI, MEYVESİ TATLI.. tek ayak

açmamakla iyi yapmışsın, son konuşma yapılmadıysa yapın ve bitirin bence, uzadıkça unutma sürende uzucak çünkü, bir an önce bitir ve yoluna devam et bence J

Çocuk kız,5 yaşında. küçük daha. Çok tatlı bir şey. Babasına çok bağlı. Babası da ona. Ama ben annesiyle görüşmesine daha çok takıyorum kafayı, çocukla değil. Ve ilerde evlendiğmizde yanımıza alma ihtimalinden bahsediyor bana. Yani annesi evlenirse kesin almayı düşünüyor çocuk kız olduğu için üvey baba elinde büyümesin diye. İşte o durumda ben kendimi hayal edemiyorum. Bir şey yapacağımdan değil ama benim yavrum değil. Hadi ben kabul ettim, o beni edemzse.. Annesini isterse, hayat mahvolursa.. Tabi ki konuştuk herşeyi defalarca defalarca... Chess

anlamaya çalışıyorum zor bir durum ama bir karar vermeniz gerekiyor.. ayrıca 28 yaşındasınız bir şeye geç kalmış değilsiniz öğretmensiniz ne güzel çocuk yetiştiriyorsunuz bence ah geç kaldım evde kaldım korkularını atın bi tarafa kalbinize aklınıza danışın onlar size yön verir A

canım kınamıyoruz ki mantıksız olduğunu sende biliyorsun zaten, kendine hakim olamayacağını düşünüyoruz sadece

Belki de haklısın... Mücadele evet zor.. Kafam çok karıştı bu aralar.. Sağlıklı düşünemiyorum. J

Mutlu olmak istiyorum herkes gibi... Dertsiz hayat yok.. Keşke demenin de kimseye faydası yok.. Ben sizlerden akıl istedim ama biliyorum ki iş yine olacağına varacak. Dua etmenizi de bekliyorum derdi olan herkes için. Bir de burdan medet umdum belki biri birşey söyler diye.. Hayırlısı diyorum.. Ama sanki içimden cesaretim yok gibi geliyor bu aralar.. . push ;

hayırlısı olsun. son çare o kişinin hayırlı olup olmadıgına dair istihareye de yatabilirsin, ayrıntıları internetten bulabılırsın... R rouges

böyle bir şeyi başarabilmek için çok büyük bir sabır, yüce gönüllülük gerekiyor. Ben ailemi ikna edebilirim bir şekilde diye düşünüyorum ama ya hata yaparsam tüm kafa karışıklığım bu sebepten ve artık karar vaktim geldi çattı. Kimsenin kimseye haksızlık yapma hakkı yok. Herkesin bir hayatı var. bast321 eti puf

öncelikle hayırlısı olsun. keşke baştan çocuklu bir adamla arkadaşlık kurmasaydın. ateş bacayı sarınca vazgeçmek mümkün mü bilmiyorum. ama ben yürütemeyeceğini düşünüyorum. bu konuda çok sıkıntı yaşarsınız. kızının zaman zaman sizinle kalmasını isteyecektir doğal olarak. eski eşiyle çocuğun herhangi bir durumu hakkında görüşmeleri gerekecek. yani eski eş hayatınızın bir parçası olacak. üç kişilik bir evlilik. kızı küçük ve seni kabullenmesi kolay olmayabilir. sizin çocuğunuz olunca senin ki benimki durumu bile olabilir. annen başına kakabilir. biz demiştik falan filan. iyi düşün canım. başına iş alacaksın gibime geliyor. ama tamamen yanılıyor da olabilirim. belki çok mutlu da olabilirsin. öyle bir adamdır ki, herşeye razı olursun yeterki yanımda olsun dersin hiçbişey zor gelmez. annenden önce babanla konuşmanı tavsiye ederim.

Her nasıl davranacaksanız davranın ama o kızın babasıyla ilişkisini bozmayın. A aslii

valla canım ben onu unutmanı tavsiye edeceğim hemde acil tarafından, çünkü ilk ilişkindeki benzerlikler ikinci ilişkinde de var, bunu ailen birinciden bile kuvvetle istemeyecek. zaten sende eski eşini ve çocuğunu çok kıskandığını söylüyorsun, mantıksız olduğunu bilsende kendine hakim olamayacak hem eşini hem eşinin çocuğunu hem kendini yıpratacaksın, gerek var mı, hiç gerek yok bunlara. mücadele mutluluk getirmiyo asla, mücadele ettik mutlu olduk diye bişey yok bence yaşım 28 diye paniğe kapılmana hiç gerek yok inanki, ömrübillah mutsuz olup bi çocuğunda mutsuz olması ihtimaline yol açacağına, başka biriyle bi kaç sene sonra yuva kur daha iyi artık evlenmek istiyorum diyosan mantık evliliğini tercih et, yani ortak arkadaşların tanıştırmasıyla insanlarla görüşmeye başla, elbet mutlaka biri olmazsa biriyle enerjin tutar, bakarsın o kişiyede mutlu bir evlilik yaparsın A

boşanmış olduğunu kızı olduğunu baştan bilmiyor muydunuz. biliyorduysanız neden ilişkiye başladınız ya da 2 yıl devam ettirdiniz. J

Çocuk için ben de üzülüyorum, onu seviyorum da.. En suçsuz olan o. Ben de vicdansız biri değilim. Ve çok da güzel bir çocuk, çok akıllı. Evet annesiyle konuşmak zorunda şu anda, benim yapabileceğim bir şey yok bu konuda. Ne bileyim ki sanırım şu anda o da düşünüyor.. Kimse böyle birşey yaşamak istemezdi. Malesef ki günümzde boşanmalar çok arttı. Benim kimseye üzmeye niyetim yok, zamana bırakcam, nasibimde ne varsa onu görecem gibi görünüyor... Sanki umudum kırılıyor, ve ailemi ikan ederim ama kıyamet de kopar vet bi de o durum var... J

28 yasta ne var yaa... sene 2012 olmuş hala yasım geldi geçiyor mu diyorsunuz bence akışına bırak. herkesin gönlünde biri yatar, o karsısına cıkmadan önce baskarı çıkar belki, onları da sevdiğini sanarsın. ama hep bi eksik vardır. atıyorum; sen uzun boylu erkeklerden hoşlanırsın ama o bıraz kısadır hayalinden. inan bu bile engel olur evlenme kararı vermende, bilinçaltı işte... o yüzden hayırlısı buymuş diyeceksin. hayalindeki ne onu bi somutlastır ve onun dısındakilere sans verme. ama hayalin de gerçekçi olmalı. benden sana bi kardeş nasihatı ablacım hem yasın da normal. 30dan önce evlenme J

Öncelikle Allah yardımcın olsun. Zor bir süreç, zor bir karar. Şimdi her konunun altına kendi hikayemizi iteliyor gibi oluyoruz bazen ama doğru soruların kilit cevapları benzer yaşanmışlıkların arasına saklanmış oluyor;-şöyle yap bence- demek yerine,-ben şöyle yapmıştım- demek daha yerinde oluyor sanki bilemiyorum... Ben de 30 yaşında bir öğretmenim. Hayatımın aşkı dediğim, bana yaşadığım en güzel zamanları yaşatan, sevgisiyle kendimi dünyanın en özel insanı hissettiğim adam da boşanmıştı. Çocuğu yoktu ama, evlilik yaşamıştı. Kaderdir boşanma;hayatta kimseyi yaşadıkları ile yargılamadım, tabi sevdiğim adamı da. Zamanla sevgim büyüdükçe geçmiş hayatı canımı yakmaya başladı. Ona da böyle bakmış mıydı, Onu da böyle sevmiş miydi, bana yazdıklarını Ona da yazıyor muydu;ki bunlar en basit ayrıntılardı. Deliler gibi sevdiğim adam 1 yıl da olsa başka kadının yanında uyumuştu, Onun kokusunu duymuştu, en özel şeyleri beraber yaşamışlardı, ilk kez O kadını gelinliğiyle görmüştü ve yüzlerce ayrıntı. Hiç belli etmedim canımın acısını, nihayetinde benden önceydi herşey. Seçme şansı olsa bütün ilkleri benle yaşamayı dilerdi biliyorum. Sonra evlenmeye karar verdik. İkimiz de çok mutluyduk ama o geçmiş gölge gibi hep aramızdaydı sanki. Yüzük düşünürken, düğün ayrıntılarını konuşurken ben heyecanlıydım;o ise mutlu ama yorgun. Neticede yaşamıştı herşeyi. Benim heyecanla tir tir titrediğim her ayrıntı, Onun için tekerrürden ibaretti. Ama devam ettik. Çünkü çocuğu olmamasını büyük bir şans saydım. Bir çocuk, sürekli eski hanımıyla bağlantı halinde kalması demekti çünkü. Ben bunu kaldıramayacağımı biliyordum. Asıl kendine sorman gereken soru bu bence, eski hanımıyla sürekli bağlantı halinde olma zorunluluğunu kaldırabilecek misin... Ben ayrıldım. Ama geçmişi yüzünden değil.10 ay sakladığı bazı ayrıntılar yüzünden, aile ve kültür farklılıkları yüzünden, oğlundan beni kıskanan ve sözlü işkence eden annesi yüzünden. Yani daha derin problemler yüzünden. Boşanmış olması değildi yani ayrılık sebebim, yalanlardı, ailelerdi. Çok iyi düşün;eski eşi ile bağlantı boyutunu ve diğer farklılıklarınızın size nasıl döneceğini. Yaşını düşünme lütfen, bu sana duygusal ve yanlış karar alma yanılgısı verebilir.30 yaşında deliler gibi sevdiğim adamdan ayrılma cesareti bulamazdım eğer yaşımı ve hayatımda bir daha böyle sevip sevilme ihtimalimin düşüklüğünü düşünsem. Çok acı çekiyorum ama bile bile ateşe atlamak demekti evlenmek. Mantık kesinlikle önde olmalı mevzu bahis hayatsa;aşk olmadan olmaz, ama mantıkla beraber neden olmasın. Umarım doğru karar alırsın...

Her işte bir hayır vardır... Ahh ahhh diyorum ki en başta akıllı olup bunları kimseye yaşatmasaydım.. Ama ben seven, emek veren, öyle kolay kolay kimseyi terk edemeyen bir yapıdayım, duygusalım işte.. İnşallah dediğin gibidir.. Ne bileyim.. Chess

Ben buradan alıyorum kokusunu korkularının, kaygılarının.. bu gerçekten büyük bi yürek ister! Geçen seneydi, ben de aşık oldum.. çocuğu vardı, 9 yaşında bi kız.. ondan da duydum aynı cümleyi "eski eşim evlenirse kızımı yanıma alırım, kabul edebilecek misin?" ... Ben kendimde o cesareti bulamadım.. Çok da sürmedi zaten.. 2 ay.. ama sen diyorsun ki, o benim için mükemmele yakın bi erkek.. işte bu noktada sana "Korkularına kulak ver ve git" diyemiyorum.. Benim aşık olduğum adamın bi çok eksiği vardı, o sebeple bitirdim.. eğer bi çok olumlu özelliği olsa idi, çocuğunu kabullenmek için elimden geleni yapardım, buna eminim. içinden ne geliyorsa onu yap, keşkesiz bir hayat diliyorum sana arkadaşım.. J

canım bence moralini bozma ya 28 yaş ne ki :) ikincisi tama sevmek çok güzel çok kutsal ve evet zor bulunan bişey. sevdiğin insanı bulabilmek bi şans. ama hayatta sadece sevgi yok aşk yok. bugün kabul edilebilir gördüğün şeyler ilerde belkide senin hayatını çekilmez kılıcak. bildiğim bi söz var. şöyle bir insanın hayatının mutlu geçmesi veya bedbah geçmesi seçtiği eşiyle alakalıdır die böyle bişeydi. yani iyiiice ölç tart herrr şeyi bi tarafa sevgini aşkını koy bir tarafa sevdiğin adamın önceki evliliğiniii kızını mezhep farkını vs. ileriki hayatını düşün diyelimki işte eşinle yanlızken kızının babasına gelmesini. kızıyla alakalı eski eşiyle görüşmesini veya işte mezhep farklılığınızdan dolayo hayatınızdaki farklılıkları. mutlu olabilicekmisin kaldıraiblicekmisin. çünkü tamam senin bi ilişkin olmuş ama bir evlilik bir evlat ile bitmiş bir ilişki çoook farklı şeyler hayatım. ama doğru kararı senin hayatınla ilgili hayati kararları en doğru şekilde yine sen verebilirsin. allah yardımcın olsun J

Zaten şu ara görüşmüyoruz. Ben en son cvp vermedikten sonra aramadı. Ben de kafamı toplamaya çalışıyorum. Bilmiyorum ne olacak şu hayatımda.. Denizliche

canım işte keşke şu zaman tanışsaydık falan dıye insan içinden çok geçiriyor ama olmuyor işte, o zaman çoktan geçmiş oluyor. kader herhalde. hayırlısı. annene mezhep ve boşanma ve çocuk durumundan bahset bakalım ne tepki verecek, belkı ikna edebılırsın. kolay degıl ama sen de iyi ölç biç, eski ailesini kıskanacak mısın.

Aslında çok güçlü bir insanımdır. Ama ikili ilşkilerde bir türlü yüzüm gülmedi. Hep sevdim, emek verdim sonu gelmedi. Ben boşanmış olmasını da geçtim, kabulum. Ama çocuk, çocuk çok farklı bişeymiş. Hem küçük, hem masum, ama eski eşiyle bu yüzden görüşüyor işte. Ben delirecek gibi oluyorum. Biliyorum beni seviyor, istiyor, neler neler yaptı, o da şimdi kahroluyor benim gibi. O kadar peşimden koştu, o kadar çabaladı ki.. Öyle olmasa zaten ben bu duruma ikna olup da sevgili bile olmaya niyetim yoktu.. Yani resmen kader sürükledi sanki.. Hata mı yapıyorum bilmiyorum, çok korkuyorum. Şu an görüşmüyoruz bir süredir.. Ama akşam aradıyine, açmadım. Ben de üzgünüm, o da üzgün. Yani ilşiki bir yere gitmeli ya da bitmeli artık o durumdayız.

Merhabalar.. İlk defa konu açıyorum ama zaten benzer konular oldu daha önce forumda. Genelde yazmadan takip ederdim. Derdime gelince; ben 28 yaşında boylu poslu ortalama denecek bir güzelliğe sahip, öğretmen bir bayanım. Hayat bana neden oyunlar oynuyor bilemiyorum, önümü göremiyorum. Üniversite yıllarında bir sevgilim oldu,5 yıl kadar o ilişki devam etti. Ama aileler arasında kültür ve bölge farkı olduğu için ailem hiç istemedi. Ben çok direttim, kabul ettirdim, ama ilişkimiz sanırım bu yıpranmaya dayanamadı, her iki aile de elinden geleni ardına koymayarak bizi ayırdı. O zamanki erkek arkadaşım da arkamda duramadı. İlk ilişkimdi, ilk evlilik hayallerimdi, dünya başıma yıkıldı. Ben memleketime tayin istedim. Burda yine bir öğretmen beyefendi karşıma çıktı. Dünya iyisi, bir dediğimi iki etmedi, gözümün içine baktı, bana o kadar mutlu günler yaşattı ki anlatamam. Ben zaten ayrılık acısı çekiyordum tanıştığımızda ve iyi geldi bana. Bu ilişkim de 2 yıl devam etti ancak ben bir türlü evlenmeye cesaret edemedim. Sebebine gelince bu bey evlenmiş boşanmış ve bir kızı var. Kızı annesinde kalıyor. ben bazen belki yapabilirim dememe rağmen kızı ve annesini o kadar kıskandım ki.. Hatta sevgim arttıkça kabul edememeye başladım oysa ki benim de evlilikten dönen bir ilşkim olmuştu.. Sözde anlayışlıydım.. Olabilirdi.. Ama kalbim öyle diyemedi.. Bu sebeplerden bu ilşkiyi de noktalamaya karar verdim, ama ilk ayrılığımda olduğu gibi içim yanıyor, hatta ikincisini daha çok daha çok sevdim, heryerde onunla anılarım var. Bir süredir görüşmüyoruz ama zor tutuyorum kendimi, çok özledim onu. Yanlış karar almaktan çok korkuyorum. Korktuğum için hiç bir adım atamıyorum. Ne tamam göğüs gererim herşeye sevgim için deyip evlilik adımı atabildim, ne onu bırakabildim.. Onu da üzdüm. Ama çok sevdim, sanki bir daha böyle kafa dengim bir insan hiç karşıma çıkmazmış gibi hissediyorum. O da beni çok seviyor, buna da eminim. Sevip sevilirken ayrılmak ne kadar zor.. aradı beni, açmadım, dayanmaya çalışıyorum, doğru mu yapıyorum. Bu arada annemle tanıştırdım kendisini ancak boşanmış olduğunu ve çocuğu olduğunu söyleyemedim. Karşı çıkacaklar çünkü, korkuyorum. Sadece gördü. O da karar verip deyip duruyor tepemde. bir de mezhep ayrılığımız var, ben sorun etmesem de ailem sorun eder. Keşke diyorum hep baştan karşılaşsaydık, çok geç karşılaştık. Onun evliliği, benim ilişkim olmadan önce. O zaman çok daha farklı olurdu herşey. Durumum bu, kalbim yanıyor. Bu gelgitlerimin arasında, bunları yaşarken yaşım geldi 28 e. Ben hala ne yapacağımı bilemiyorum. Nolur bir akıl verin, doğru olan nedir. Herşeyi unutup mantıklı bir ilişki mi, yoksa sevginin peşinden gitmek mi.. Ben çok seviyorum.. Ama evlenemiyorum bu durumda. Kafayı yemek üzereyim, kendimi çok kötü hissediyorum. Arada bir çocuğun olması hep problem, hep kıskançlık. Hep sorun. Maddi, manevi yıpratıcı, ömür boyu buna katlanılır mı, bilmiyorum. Aslında ben hatamı biliyorum, kızıyorum kendime, ilşkilerimde hep mantık eksikti, boşa kürek çektim ve bu hale geldim. Fikirlerinizi söyleyin, ben şimdi ne yapmalıyım, hayatımı nasıl toplamalıyım.. aylin_89 Oysa bizim evde gülen

ilişkide sorun olur demenizi anlıyorum da cocugu, annesini kıskanmak ne biliyim tuhaf.. kızmıyorum, kınamıyorum sizi yanlıs anlamayın beni ama evlat baska bişey sevgili olmak baska bisey gibi.. bence siz evlenseniz kendinizi de sevdiğinizi de o cocuguda üzersiniz..

Çocuk şu an 5 yaşında olduğundan seni kabullenmesi güç olabilir öte yandan sen zaten onun annesi değilsin. Ama çocuk büyüdükçe bu durumu anlayacak ve kabullenecektir bence. Yine de sorunlar olacaktır. Bu sorunları uzmanlardan yardım alarak çözebilirsiniz. Yani ortada aşılamayacak sorunlar yok. Evlilik meselesine gelince bence kalbinin sesini dinle sonra her şey için çok geç olabilir unutma...

Evet kalbimin sesini mi dinlemeliyim bir aklımda böyle diyor, bir aklım yapma diyor.. Ve ben 4-5 aydır bunu düşünüyorum. Artık ne olacaksa olsun.. Onu kaybedersem üzüleceğim gerçekten.. ahh kader nasıl bişey ya...

canım belli bir kariyer sahibi olan bay-bayanlar gerçekten çok seçici oluyorlar belli bir zaman sonra.. bu durumda seni çok iyi anlıyorum aileninde görüşlerine ve değer yargılarına önem vererek hareket etmek istiyorsun sevgiden önce mantığını koyuyorsun önüne aslında doğruda yapıyorsun dua et bol bol hayırlısını dile Allah'tan

İnanın ki daha önce kendim için asla böyle bir durum hayal etmemiştim. Böyle bişeyle karşılaşırsın deseler asla derdim. Kınamayın o yüzden gerçekten. Ve bu kadar kafam uyuşmasa, mutlu olmasam böyle çelişkide olmazdım. İnsan sevince kıskanıyor. Çünkü yeri geliyor yanımda annesiyle konuşmak zorunda kalıyor. Yaa ister istemez içim kabul edemiyor. Kötülüğüne değil.. İnanın ki çaresizliğimden bahsediyorum ve ilşkide sorun olmaz demek çok toz pembe bakmak olur, biliyorum. Ben bunu kaldırabilir miyim.. evlilik sevgilikten mutlaka farklıdır. Zaten böyle ciddi ciddi sürüncemede olmasam annemle ve ailemle tanıştırmazdım bile.. . push ; Chess

bence onu sevebilirsin, üstelik şuan küçük olduğu için sonunda seni sevme ihtimali çok fazla, büyük olsaydı kabullenmekte zorluk çekebilirdi, eğer devam etmeye karar verirseniz kızıyla arasını sıcak tut derim, böylece ilerde sizinle yaşarsa sorun olmaz, baba-kız beraber yaşamak onların da hakkı yani, bunu kabullen derim, hem ilerde çocuğunun ablası hazır fenamı şuan küçük olduğundan annesiyle konuşmak zorunda çocuk için, zaten herşey bitmese boşanmazlardı bu konuyu kafana çok takma bence, zaruriyetten konuşuyorlar ama benim yazdıklarından hissettiğim yapamayacağın gibi, tabii ki kendini en iyi sen bilir sen tanırsın bide senin ailen boyutu var, mezhep farkı, daha boşanmış ve çocuğu olduğunu bile söylememişsin, sanırım buradan da bi kıyamet kopar

şimdi seviyorsun, sevdiğin için bir çok şeyi göze alabilirsin gibi geliyor. ama buna rağmen de gelgitlerin var önceki hayatı konusunda.. şimididen sindirememe var yani az da olsa. bu evlendiğin zaman daha da çok olacak. zaman ilerleyip aranızdaki alevli aşk azalmaya başlayınca daha da gözüne batacak. en nihayetinde adamın bir kız evladı var. sorumlulukları var. yeri gelecek okul için yardım edecek yeri gelecek size gelecek, evlenecek para verecek... yani bir baba eevladına ne yapması gerekiyorsa hepsini yapak zorunda. sen ileriki zamanlarda kalkıp da annesinde kalıyordu bunlar hesapta yoktu diyemezsin. sonra dünyanın binbir türlü hali var. Allah korusun annesi öldü diyelim çocuğu yurda verecek değil babası demi?ya da annesi evlendi diyelim.. o da yeni bir hayata başlıyor belki belli dönemlerde size kalacak.. aşk sevgi çok güzel ve özel şeyler ancak hayatın gerçekleriyle bütünleştiği zaman yaşanılası oluyor. bunları da iyi düşünmek lazım kanımca. J

Bence kabul etme bu kişiyi ilerde pişman olursun. Yaşınada takılma derim. Herşey kısmet evlenip pişman olduktan sonra herşey boş. Karşına daha iyi kısmetler çıkacaktır emin ol böyle şeylere takılma hayatını yaşa :))) esrasofo psixi

Tabi ki biliyordum, önce çok fazla kaçtım, ama birşey bağladı beni ona. Onunla hayatımın en güzel günlerini geçirdim. Bir daha zor çıkar karşıma böyle anlaşabileceğim biri. Frekanslarımız çok tuttu. Haklısınız haklısınız, ama ben sanki engel olamadım, çekildim bu ilşkinin içine.. Sonra da onu tanımak istedim, madem ki beni bu kadar istiyor, bir bakayım kimmiş dedim, bu hale geldik işte.. J

su an sevgiliyken cocugunu kiskanmis durumdasiniz. evlilik gibi bir durum olursa o kucucuk kiz hayatinizin tam icinde olacak, olmak zorunda. bu hissinizi yenecek gucunuz yoksa lutfen hic bu ise bulasmayin. J

canım senin bu çocuk konusundaki beklenti ne onu netleştirelim yardımcı olmak adına çocuğuyla hiç görüşmesinmi, yoksa çocuğuyla görüşsün ama annesiyle hiç görüşmesinmi, çocuk küçükse mümkün değil illaki konuşmaları gerekçek çocuğun masrafları annesiyle ortak bunuda kabullenmelisin, kabullenebilir misin sonuçta o onunda çocuğu şuan annesindeyse ilerde sürekli sizde kalabilir bunu kabul edebilirmisin, evlenince haftasonları yaz tatili sizde kalabilir kabul edebilir misin yani sevgilinden beklentin ne çocuk konusunda, bunları oturup konuşmadınız mı ve bu çocuk kız mı erkek mi, kaç yaşında

eger ailenızın gorusu sızı etkı altında bırakıp olumsuz dusuncelere ıtıyorsa.. İkinci es adayından uzak durmanız yararınıza olur gibi.. Ve aranızda sureklı bı golgeyı yasatma dusuncesı agır gelıyorsa arkanıza bıle bakmadan kacın bu ılıskıden.. Cocuk sebebıyle baglantıda olma durumu sebebıyle ılk esle her zaman ırtıbat halınde kalmaktan oturu.. Bunu asıp asamayacagınızı sız kendınız bılırsınız.. Bu ıkı etken sızın ıcın cok onemli.. Eger gerıde bırakamayacaksanız en ıyısı yenı bı sayfa acmak.. Yas faktorunu kafanıza hıc sorun etmeyın.. Kafanıza yatmayan hıc bır seyı oldurmak ıcın zorlamayın Hayırlısı olsun hakkınızda.. A aslii

İnanın ki çok çok üzülüyorum. Kader bana ne demeye çalışıyor, çözemiyorum. Hayatımı kurmayı çok istiyorum artık. Kızı için ben de üzülüyorum, kıskandığımı belli etmemye çalışıyorum. Onun bir suçu yok. Zaten kızıyla ilşkilerini bozmam gibi bir durum olamaz. Ben içime atarım yine öyle bir şey yapmam. Ama bu içime atmalar beni yıpratır mı işte.. Karar vermekte zorlanıyorum. bu kadar sevmesem asla böyle bir şey düşünmezdim. J

28 yasta ne var yaa... sene 2012 olmuş hala yasım geldi geçiyor mu diyorsunuz bence akışına bırak. herkesin gönlünde biri yatar, o karsısına cıkmadan önce baskarı çıkar belki, onları da sevdiğini sanarsın. ama hep bi eksik vardır. atıyorum; sen uzun boylu erkeklerden hoşlanırsın ama o bıraz kısadır hayalinden. inan bu bile engel olur evlenme kararı vermende, bilinçaltı işte... o yüzden hayırlısı buymuş diyeceksin. hayalindeki ne onu bi somutlastır ve onun dısındakilere sans verme. ama hayalin de gerçekçi olmalı. benden sana bi kardeş nasihatı ablacım hem yasın da normal. 30dan önce evlenme