O hisse güven ve adımlarını çok sağlam at. Eğer ilişki yaşanacaksa en az 1 yıl kimseyi karıştırmadan tanımaya bak. Aileler işin içine girerse o tantana da tanıyamaz, görmen gerekenleri kaçırabilirsin. Muhtemelen korkunda bu yüzden zaten. Ya iyi biri değilse korkusu. O içindeki hissin bunlarla ilgisi yok, demek ki doğru kişi değil. Yüzyüze gelip başbaşa kalman gerek. Zaten bu şekilde zamanla alışmış oluyorsun, aşk sevgi.. belki. oda risk işte

Korkularım had safhada. Daha önce hiç ciddi bir görüşmem olmadı kimseyle... Hani evlilik olacağını bilerek olmadı yani, akışına göreydi her şey.. Bu bir ilk ve bunda da çok sorguladığım için tereddütlerim var. Ama 1 günde de hüküm vermek çok büyük haksızlık olacak. Sanırım kimse işin içine girmeden en az 1 ay kendime süre tanımalıyım. Hala aynı devam ederse, uzamadan da bitmeli...

Taktığım için mi böyle büyüttüm dersiniz? Devam etse mi? Off bu dengesizlik... Evelynn

Bence tanimalisiniz. Anlattiklariniza gore daha fazla tanismaya ve gorusmaya deger bir insana benziyor. Arada oluyor insana bu tarz durumlar. Sadece bu kadar kafaya takmayin akisina birakin. Yokuspokus

Biraz daha tanı, o uyuşmayan tutmayan noktayı somutlastir ondan sonra işte bu sebepten olmadı de, için de rahat olsun.. Böyle bitirirsen bir pişmanlık yasayabilirsin davetsizkullanici

Hayır daha dün başladı mesajlaşma durumu. Yarın buraya gelecek ama sanmıyorum görüşebileceğimizi. Yoğunluk olacak haliyle, bayram dolayısıyla falan. Beni sıkan bir şey var ortada ama ne olduğunu çözemiyorum. Mesajlaşmak mı acaba diyorum, bunu da yüzyüze görüşmeden bilemeyeceğim galiba... Yine de içimde devam etmesi için bir sebep bulamıyorum ama hakkını yiyecekmişim gibi de hissediyorum. Karma karışığım. Dead Cell

Başlık, konunun tamamen özeti gibi bir şey diyebilirim. Çok büyük bir dert değil elbette ama içimi kemirip duruyor. Bana bir görüş, bir tavsiye veya bir fikir belirtecek birilerine ihtiyacım var. Direkt olarak konuya giriyorum. Memlekette komşumuz bir teyzemiz var, onun da bir torunu... teyzenin gelininin aracılığıyla bu çocukla konuşmaya başladım. (26 yaşında) Daha dün sabah başladı sohbetimiz. Henüz internet üzerinden ancak çocuğu yaz tatillerinde gidince memlekette görür, tanır ve bilirim. Yani küçüklükten beri bilirim ama birebir tanıdığım biri değil. Yan komşumuz olunca sürekli görüyorum yani. Dün başladık, güzel güzel muhabbet ediyoruz. İçimde kıpırtılar var, heyecan da ona keza güzel yani... Çocuk yakışıklı bu arada. Fiziksel olarak beni kendine çekiyor, orada sıkıntım yok. Ama konuşunca o büyü bozuldu mu ne olduysa artık, akşama doğru bir isteksizlik belirdi bende... Sabah-akşam arası süperdi her şey... Niyeyse birden kendimi geri çektim. Sohbet etme hevesim gitti. Bugün de aynı şekilde. İnanın ne istediğimi bilmiyorum ben. Beni kendine çekiyor mu? çekiyor. Ee o zaman neden bu çocukla konuşmak istemiyorum ben? Söylediği bir şey olmadı. Beni iten bir sebep de olmadı. Yani hatta oldukça sıcakkanlı biriymiş -dışarıdan soğuk görünüyor ve çok ciddi- espriler de yaptı yeri geldi güldürdü de beni ama ne olmuyor ben bir türlü anlamıyorum. :/ Ve bu sohbet devam etmeli mi? karar veremiyorum. Sizce tanımaya ve tanışmaya devam etmeli miyim? Sorunun kaynağını bile bilmiyorum ve çözümü de haliyle... O açıdan ne yapsam bilemedim ben. Ciddi bir konuşma sonuçta, yani ucu evliliğe dokunacağını biliyoruz ikimiz de... Ama bir nokta var tutmayan bir nokta... Onu bulamıyorum. Herhangi bir düşünce, görüş veya ne bileyim tavsiyeniz var mı? Ne yapmalıyım? Bu arada ek olarak: İlk defa bu tarz ciddi bir durumun içerisine girmiş biriyim. Yani evlilikle taçlanacak bir tanışmanın içerisindeyim. sebep bu mudur acaba?