Abine hiç bir psikolağa gitmesi gerektiğini söyledin mi?İntihara kadar gittiyse durum ciddi demektir. Onu bırakma zaten evde tek başına daha kötü olabilir. Sakin ol çünkü şuanda abinin psikolojisi hiç iyi değil. Onun yaptıklarını istemsiz olarak yaptığını düşün tamam abi, özür dilerim, haklısın gibi şeylerle yakıştırmaya çalış. Seni kırsa da bunu ona belli etme. Çünkü o da eminim isteyerek seni üzmez. Ama mutlaka bir psikoloğa gitmesi gerekiyor. İntihara kalkışması bir daha aynı şeyi tekrarlamayacağı anlamına gelmez. Seni korkutmak için söylemiyorum. Sadece önlemini alman için söylüyorum. Şunuda belirteyim. İnsan canı çok tatlıdır ve kolay kolay hiç kimse kendi canını tehlikeye atmaz. Atıyorsa da ciddi bir sorunu var demektir. U urgencyu

Evet psikolog kendisi. Ama bana ya da aileden herhangi birine bir faydası yok.

Şu an yaptığı bir borç yok, daha önce askerdeyken falan kredi çekmiş onları toparlayamıyor. Aslında iyi kazanıyor ama iyi de harcıyor. Sürekli bocaladığı bir türlü düze çıkamadığı için kendine kızıyor tabii ama bir şey de yapmıyor sanki bunun için. Yani gereksiz harcamalarımı kısayım da borcum bitsin demiyor. Sevgilisinin yaşam tarzına ayak uydurmak için daha çok harcıyor falan. Normalde kontrol altında tutulması gerekebilir belki ama intihar ederken kullandığı ilaç dikkat arttırıcıydı, normalde kullandığı bir ilaç. Sanırım iş yerindekiler ve çevredekiler bilmesin diye hastaneye farklı bir şekilde bahsettiler durumdan. Çünkü bana sordular daha önce tedavi görüp görmediğini. O olayı geride bırakmış gibi duruyor kendisi de. Annemler buraya gelirse sıkıntılar büyür gibi. Babamla oturup konuşamazlar, annem bunaltır. Tanıyorum hepsini yani. Durumu öğrenip geldiklerinde bile iki gün kalabildiler. Çünkü abim uzlaşma yoluna gitmiyor. Bağırarak haklı çıkmaya çalışıyor. Tartışmalarımızda da böyle durum. Haklısın deyip konuyu kapatmaya çalışırsam kızıyor, düşüncemi söylersem de alınıp kırılıyor. "Vay bee, demek böyle düşünüyorsun." falan diye olayı dramatize ediyor resmen. Bazen çok iyi tanıdığımı düşünüyorum, bazen tanıyamıyorum bile. Ben iyi değilim, bunun farkındayım. Ama bunu dile getirirsem acındırdığımı düşünür diye bir şey diyemiyorum. Geçen dönem 1 ay değil evden odamdan çıkmadan yaşadım. Bütün gün işteydi, hiçbir şeyden haberi yok. Biriyle konuşurken istem dışı ağlıyorum artık, sinirlerim yıprandı.

Ben de düşündüm. Okulu bırakıp memlekete gitmeyi düşündüm ama ben. Biz normalde 3 kardeş kalıyorduk. Aralıkta diğer abim askere gitti, bir ay sonra dönecek. O döndüğünde onunla kalacağım. Bu kadar sorun olmuyordu onunlayken. Şimdi her şey bana kaldı sanki. Evle zaten ben uğraşıyorum ki şimdiye kadar böyle bir sorumluluk almamıştım. Üstüne bir de böyle sorunlar yaşayınca kaldıramıyorum. kahvetelvesi

Ya şimdi arada bir sürü şey var bunları size burada nasıl izah edebilirim bilemiyorum. Abim büyük bir borcun altında üniversite döneminden beri. Daha önce anneme intihara teşebbüs edeceğine dair imada bulundu, kadın dayanamadı ödedi borcunu. Tekrar borç yaptı. İşin içinden çıkamıyor, kendine kızıyor, hesap kitap yapıyor ama bu sefer sıkıntıdan içmeye başlıyor ve o hesaplar uymuyor birbirine. Sonra ilişkisiyle alakalı problemleri var. Kızın ailesi çok çok üstün görüyor kendini, hani işin doğrusu öyleler de eğitim açısından falan. Kıza da bir iki kez böyle imalarda bulundu. Yani kendini çaresiz hissettiğinde elindekini kaybetmemek, karşısındakini korkutup istediğini yaptırmak için kullanıyor bunu fikrimce. Ama geçen hafta bunu yaptı. Perişan olduk tabiiki. Annemler korkuyor, her gün beni arıyorlar. Yani onlar memlekete giderken beni abime değil, abimi bana emanet ettiler resmen. Fakat ben fazlasıyla bunaldım. Dayanırım dayanmasına belki ama bu süreci atlattığımızda benden eser kalmaz. 27yasemin

Susuyorsam sırf bu yüzden zaten. Konuşsam ters anlıyor, sussam üste çıkıyor. Ne yapacağımı şaşırdım hepten.

Konu, içeriği sebebiyle ilgili başlığa taşınmıştır.

Dediğim gibi susuyorsam onun için zaten. Ben de ona uyarsam kıyamet kopar evde.. Geçen sene kahvaltılıkların kapaklarını masaya sert atıyorum diye tartışmaya başlamıştı. Düşünün artık.. Kimseye bir şey diyemeyip evde bana mı patlıyor anlam veremedim. Ama ben şu an ayrı eve çıkamam ya da onu yalnız bırakamam. Zaten 1 ay sonra diğer abim askerden döndüğünde bir çözüm yolu arayacağız. Asıl sorun şu ki benim o 1 ayı bekleyecek gücüm kalmadı. 19 yaşındayım ve kurduğum cümlelere ben inanamıyorum. Ben kendimi güçlü sanırdım, artık tam tersi. Hiçbir şeye tahammülüm kalmadı. Olayın üzerinden 2 saat geçti, o gitti yattı. Ben hala hatırladıkça ağlıyorum. Neden böyle oluyor hiçbir fikrim yok. YaseminYC Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Evet. Yorucu bir işi var.

abın bı hastanede yada polıklinikte falan calısıyormu pekı . push ; U urgencyu

Buranın müdavimi olmaktan nefret ettim artık. Daha önce abimle ilgili bir konu açmıştım, geçen hafta intihara teşebbüs etti, bilmeyenler için. Bunun dışında da tartışmalarımız olmuştur hep. Sinirini kontrol edebilen bir insan değil. Sürekli tartışan kardeşler değiliz ama kavga ettiğimiz zaman da çok yıpratıcı oluyor. Bu akşam da gayet şakalaştık falan beraber yemeği hazırladık. Bu arada ikimiz kalıyoruz. Tam sofraya oturduk, bir şeyden bahsederken sesini yükseltti, tersledi falan ben de suratımı astım haliyle. Yani bunu isteyerek yapmadım, tutamıyorum kendimi. Son zamanlarda fazlasıyla doldum zaten, dokunsanız ağlayacak hale geliyorum. O da öyle yapınca suratım asılmış. Bu sefer de haydi burdan başladı kavga. Kalktım elimi yüzümü yıkayacağım, başladı otur şuraya bilmem ne. Küfürler falan. Kola şişesini fırlattı, tekmeledi. Etrafındakileri vurup, kırmaya başlıyor hemen. Ben de korkuyorum haliyle. Oturdum sofraya ama dayak mı yedim yemek mi yedim bilmiyorum.. Artık dayanamıyorum.. Buraya yazıyorum çünkü biraz daha içime atarsam artık ben kendime zarar vericem. Geçen dönemki derslerimden kaldım, bu dönem evden çıkmak istemiyorum. Düşünün sınav günü giyinip kapının önünden geri döner mi insan? Ne dışarı çıkmak ne de biriyle konuşmak geliyor içimden artık. Bana bir akıl verin nolur, artık kendiminkini kullanamıyorum. Bunları yazarken bile su gibi aktı gözlerimden yaş..

Abin psikologluk psikolog vakası arkadaşım :26: U urgencyu

Abiniz tedavi görüyor mu? Ne zaman doktora başvurulacağını en iyi psikolog bilir, umarım benim ihtiyacım yok demiyordur. DEREN82 TATLI