+100000. Bu tür konulara hep aynı şeyi yazarım. Yeri gelir terzi bile kendi söküğünü dikemez. Mutsuz kaç tane psikolog tanıyorum onlar bile yetemiyorlar kendilerine. Herkes mükemmel ailelerde doğup sağlık ce mutluluk içinde büyüyüp yetişseydi, dünya düzenine aykırı olurdu. Yalnız değilsiniz bunu bilin ve affedin onları, bilselerdi yapmazlardı emin olun.

Yasadiklariniz cok üzücü. Size verebilecegim en iyi öneri isinin ehli bir terapiste gitmek ve affetmek uzerine calismak. Affetmek o kisilerin yaptiklarini unutmak, koşup sarilmak, hicbir sey olmamis gibi davranmak degil. Affettikçe o kişiden özgürleşiyorsunuz. Affetmediginiz zaman o kiside bir parçanız kaliyor ve hep yasiyor. Enerjinizi düşürüyor, yasadiklarinizi hep hatirlatiyor. Bu sebeple kendinizi hep kötü hissediyorsunuz. Ama affetseniz bu kotu duygulardan özgürleseceksiniz. Affetmek kendinize yapacağınız en buyuk iyilik. Ama bunu terapilerle meditasyonlarla odevlerle yapmalısınız bir uzman esliginde. Oturup düşünüp tamam affediyorum demekle olmaz. Inanin cok buyuk özgürlük. Sırtındaki tonlarca yükü birakiyorsun gibi. Mutlaka deneyin. Simdilerde cok uygun fiyatli online terapiler var. Instagramda birkaç tane hesap var onlarca psikologun bir araya geldigi. Bütçeye gore online terapi veren danışmanların bir arada olduğu hesaplar var. Denemeye deger inanin.

zeynones dezavantajli derken fiziksel ya da mental bı eksiklik kastetmedim. belki kişilik olarak zayıf, içe kapanık fazla iyi niyetli saf vs olabilir anne de koruma güdüsüyle hareket etmiştir ama anladığım kadarıyla ablaniz biraz ben merkezci, ilgi alaka benim üstümde olsun en en en evlat ben olayım kişiliğinde biri.. Olan olmuş aile seçilmiyor, çocukluk da geri gelmiyor ama bundan sonrası için hasarları minimum ölçüde hatırlayıp ilişkileri güçlendirmekten başka yol yok gibi..

Sebebi belli aslında. Anne babalar bile maalesef bir evladı diğerinden daha çok sevip benimseyebiliyor. Çevremde bunun örneği çok. Ablan hasta olup öncelik ona verilse konu çok farklı olurdu ama burada onun öncelikli sevilen çocuk olduğu ortada.

Yok izlemiyorum. Hatta merak ettim ama tahmin ettiğim için yaralarımı deşmeye gerek olmadığını bilerek izlemedim. Terapi aldım. İlaç tedavisi de gördüm. Ara ara bazı olaylar içimdeki duyguları hareketlendiriyor üzüyor.

Ablamın dezavantajlı durumu yokmuş ki. Aynı okullarda okuduk ikimizde gayet başarılı çocuklardık. O sadece birisine yaslanarak işlerini başkasına yaptırarak hayatını idame ettirmeyi tercih ederdi. Bununla ilgili bir durum.

Tıp bilimine psikiyatriye saygı duysam da bazı şeylerin geçeceğine inanmıyorum. İnanmak istiyorum ama inanmıyorum. Bugünkü karakterimiz dün yaşadıklarımızdan dolayı oluşmadı, taa çocukluğumuzdan gelen şeylerle oluştu. Etkisi geçmiyor düzeltmeye çalışsan da bir yerde açık veriyor. Sanki başa dönüyorsun. İnsanların çocukluğundan sahip olduğu değerleri sen sonradan kazanmaya çalışıyorsun düşünsene. Hiç bitmeyen bir mücadele. Herkese olumlu şeyler yazmaya çalışırım aslında ama umutsuz konuşuyorum çünkü umutsuzum. Neyse susuyorum... Bu saatten sonra yapabileceğiniz şey kendi yetiştireceğiniz çocuklarda aynı hatayı tekrarlamamak olabilir.

Kuzenim atlattı çok şükür onun çok farklı bı travmaydi ama tekrar etmedi nereden mi biliyorum o korkusunun üstüne gitti ve o anlamda çok büyük bir adım attı

Çeşitli uzmanlar var geçmişteki travmalarla alakalı çalışan. Bunları hatırlamak, o anı düzeltmek ve olumlama yapmak adına. Bir araştırın dedim.

aileler ilk cocuklarinda toy oluyor cok üzerine düsüyorlar. sonra cocuk ya buna alisiyor ya da kendi sorumlulugunu zor üstleniyor. ailenin seni daha az sevdiginden degil yani. söyle düsün örnek veriyim.. iki cocugun var ve birisi hasta vs.. gidip de saglam cocugun ile ilgilenmezsin ve haliyle ilgin alakan hasta cocugunda olur daha cok. hele kendisini gelistirmemis aileler daha da zorlanir bu konuda. ne yapacagini bilmez ve ayrim yapiyor gibi gözükür yani senin durumunda evlat ayirma yok ama bence.. biraz düsünerek bunu kendin de anlayabilirsin. ki sen herseyi kendin yaptigindan ailen gerek duymamis pesinden kosturmaya. ama seni sevmediklerinden kaynaklanmiyor. gönülleri senden yana rahat oldugundan kaynaklaniyor. e simdi de ablan tek basina birseyleri halledemiyor veya hayatinda tökezliyorsa kendi sorumlulugunu yeni almaya ögrenmeye basladigindan dir..

O zaman sana bir örnek vereyim biraz rahatla. Öz babam erkek olmadığım için beni dışlarken teyzemin oğlunu, yeğenlerini ve iş arkadaşının oğlunu bile severken beni iterdi. Lisansta bölüm birincisiydim. Beni önlisans okuyan iş arkadaşının oğlundan başarısız görür ve insan içinde aşağılardı. Özetle inan ki senin ki en kötüsü değil. Ha benimki de en kötüsü değil. Hepsi bitti sadece önüne bak... Mutlu olmak istiyorsan geçmişi bugüne taşıma geçmişte bırak. mesela bunları yazarken ben gülümsüyorum şu an. Çünkü hepsi bitti

Küçükken yaşanılan travmalar atlatilamiyor aslında Sadece üstü kapatılıyor Zaman geçtikçe üstüne üstüne binip biryerden patlıyor..

Yani biz şimdi psikolojiye dair bişeyler öğreniyoruz sorguluyoruz falan ama mesela kendi anne babamı düşünüyorum. Babam ufacık çocukken yetim kalmış çok zor okumuş hep tırmalamak zorunda kalmış. Keza annem sevgisini göstermeyen, kız çocuğuna değer vermeyip erkek evladı kayıran despot bir annenin elinde büyümüş, evlenmiş peşpeşe bizler doğmuşuz. Kendi dertleri vardıysa bile içlerine dönüp iyileştirecek imkanları bile olmamıştır, ki muhtemelen farkında bile değillerdi. Yine de o şartlarda güzel yetiştirdiler bizi allah başımızdan eksik etmesin. Bazı konularda annem babama bakıp kendimce "ben olsam bunları bunları yapmazdım" diyorum, bazı konularda da çok iyi ebeveyn olduklarını düşünüyorum ama konuşması kolay, bakalım ben nasıl bir anne olacağım.

Bir de Tulay kök görünce bir videosunda aileden transferans miydi neydi, bir videosu daha vardı. Ona da goz atabilirsiniz

Bize milletçe uymaz böyle teknikler :))

Zamanla geçecek emin ol. Çünkü bir süre sonra sen sadece kendine odaklanacak ve farkında olmadan affeddeceksin onları Bu affetme öyle bildiğimiz bağışlama değil. Senin için önemlerini ve anlamlarını yitirecekler. İşte o zaman iyileşeceksin

Bunu tamamen geçiremiyorlar ama belli bir süre sonra tekrarlıyor.

Okurken aile dizilimi gecti icimden yukaridan bir arkadas da yazmis

Umarım sizi iyileştireceksin şeyi en kısa zamanda bulursunuz şunu unutmayın yalnız değilsiniz

Bizim cocuklugumuz cok zordu. Cok zor zamanlar gecirdik. Paramiz yokdu diye istedigim ama alamadigimiz seyler bugün gördügüm yerde bakamiyorum, sinirleniyorum kan beynime sicramis gibi oluyorum. Pahali dondurma vardi onu hic alamazdik diYe aradan 20 seneden fazla zaman gecti elimi bile sürmem o dondurmaya. Gidemedigimiz yerlere adim bile atamiyorum. Allahima cok sükürler olsun ailecek tutunarak zor günleri cok zor olsa da atlatabildik. Demem o ki.. yaralar hep kaliyor..

Aslında dönem dönem hesap soruyorum ama anlatamadığım o kadar şey ki... İçimde bıraktıkları hisleri hiç görmemişler, işte o görmediklerini de göze daha fazla sokmanın anlamı yok

Bebeğim yok henüz ama duygusal anlamda öyle çok korku yaşıyorum ki ona tramva yaşatacak bir şey olmamalı kendi tarafımdan diye sürekli okuma yapıyorum. Çok teşekkür ederim desteğiniz için.

Sadece sorumluluk örneğini yazdım buraya ancak bir çok zaman hep eksik kaldım. yaşım büyüdükçe özellikle ergenlik sürecinde arkadaşlarıma daha çok sarıldım eşimle de arkadaştık. Dolayısıyla onların bana çektiği perdelerin ardından ışık yakmadım. Hayatımda en çok destek hissettiğim zamanlarda söylememe rağmen bir destek cümlesi duymadım üzerine kalakaldım yapayalnız. Şimdi benden o destek cümlelerini bekliyorlar işte kendileri.

Terapistimden memnundum aslına bakarsak. Ancak bir süre sonra gitmedim. Belki cesaretim olursa aile dizimi ile ilgili bir destek almak istiyorum. zeynones

Gittim psikoloğa. Bir süre tedavi gördüm. Yazı yazmayı çok severim. Son zamanlarda yazmadım. Ama eskiden çok yazardım. Kaç defter yazdım kaç defter yaktım bilmiyorum.

Ülkemizde her 5 çocuktan 3 nün çocukluk travması var benimde dahil maalesef güçlü olup bunu aşmamız gerekiyor. Birgün gelecek bunlara sebeb olanların ateşini ben harmanlıcam sadece ilahi adalet diyorum..

Valla bende senin gibiyim. Hep aklıma geliyor hemde hergun bunlarla yasamak o kadar zor ki. Bir de sen yine anne kız moduna geçebilmişsin bende o da yok. Bana bir de cocugun olunca anlarsın derlerdi kendi cok bilen bilirkişi anne babam. Ben cocugum olunca daha da acı çekmeye başladım bunlar bana napti nasil yapabildiler diye. Insallah bir gün unuturuz. Ama sanmıyorum yaaa

Teşekkür ederim. Araştırdım ama cesaretim olmadı. Yüzleşmek bu debdebe ile çok zor geliyor.

Bu bati kokenli bir teknik, ben bununla. ilgili bir girisimde bulunmadim ama merak da ediyorum Simdi bunu yönlendiren bir "uzman" var Bir de aile bireylerini temsil eden kisiler, mesela baskasinin aile dizilimi icin temsilci olarak katilabiliyorsunuz. Ve orada aslinda aile üyeleri arasindaki iletişimin canlandirmasi yapılıyor tabii uzmanin yonlendirmesiyle. Istanbuldaysaniz radia gelişimde yapılıyordu internetten aratirsaniz bunu yapanlar da var ama isimlerini hatırlamıyorum

Tedaviyi bırakman hata olmuş. Bence devam etmelisin. Kendimden yola çıkarak söylüyorum yıllarca içiçe geçmiş ağır travmayı bir sene tedavi ile iyileştiremiyorsun. Affetmeyi tamamen olmamış gibi unutmak, laylaylom takılmak olarak görme. Sen affetmiş değilsin. Tam olarak geçer mi bilmiyorum. Bende deniyorum çok yol aldım. Bu bile devam etmek için yeter. Umarım huzur bulabilirsin.

+1 Ergenliğimizde ağalı doğulu diziler çok izlenirdi, sonra mafya dizileri başladı sonra entrikalı çarpık ilişkili diziler. Yıllardır TV seyretmem ama youtube-sosyal medyadan trendleri öğreniyoruz anlaşılan artık psikolojik diziler moda. Her kanalda bir gülseren budayıcıoğlu. Dizilerin amacı satmak ve kar etmek, izlemedim ama tutsun diye basıyorlardır dramı eminim, arkada gerilim müziği ciyak ciyak avaz avaz bağırıyordur herkes birbirine. Hassas insanların izlememesi lazım, öğretici olduklarını da sanmıyorum. Bu tür konularda hep yazarım kimse üstün pedagojik donatılara sahip ailelerde büyümüyor. Hepimiz az ya da çok yaralar alıyoruz, biraz annemden daha çok babamdan ben de aldım ama biliyorum ki isteyerek yapmadılar, onlar da ne öğrendilerse onu yaptılar kendilerince sevdiler bizi. Bir şekilde altından kalkıyoruz. Bu konuyla ilgili Tülay Kök geçen bir video yayınladı hoşuma gitti, konu sahibi size de bir nebze faydasının olacağını düşünüyorum.

Teşekkür ederim. Forumda her zaman yorumlarınız dikkatimi çeker ve bir çoğunda aynı yönlendirmeyi paylaşırız. Dediğiniz gibi bir çok kişi aynı sıkıntıları paylaşıyor. Bu dönem maalesef eskiye dönük bir çok yaptığı şeyden pişman olduğunu ifade eden bir annem var, ancak benim ne hissettiğimi yine hiç görmemiş ben de usulca evet diyip geçiyorum. Ama eskilerin konuşulması bana hiç iyi gelmiyor. Bunu söylesem de susmuyor. Değişik bir hale sürüklüyor bu durum.

Ben bu konuda barış musluyu takip ediyorum. Onun yöntemleri biraz daha farklı.

Bir iki dizi var çocukluk tramvaylarıyla ilgili eğer izliyorsanız bırakın izlemeyi. Hepimizin çocukken yaşadığı bir şey var kiminin ağır kiminin ki hafif çocukluk işte nasıl içerlendik kim bilir. Bunun en iyi yolu terapi bence imkanınız ve yukarıda yazmış bir arkadaş cesaretiniz varsa hiç vakit kaybetmeyin.

geçirmeye iyileştirmeye çalışmasan mı acaba? öyle kabul et önüne bak. denizaslim de yazmış bu affetme olayını içten bir bağışlama gibi düşünme o zor çünkü. kendi hayatına baktıkça önemini yitirecek, düşünmedikçe.. çünkü senin değerini belirleyen annen değil. o sadece kendinden dışlar hayattan senin kendi hayatından dışlayamaz seni..

İzlemiyorum her iki diziyi de. Benim kendimde yıllardır geçiremediğim farkında olduğum profesyonel destek de alsam zaman zaman ortaya çıkan bir acı ruh hali.

Aslında yaraları siz hep taze tutuyorsunuz böyle yaparak. Suç geçmişinizde ve farkirliğinizde değil. Bakış açınızda. Aynı olayı yaşayan 20 çocuk koyalım buraya 10 yıl sonra o olaya hepsi farklı tepki geliştirir. Bu bakış açısı ile alakalı. Ancak çocukluğu fakir geçti diye bugün rahat yaşayan bir insanın o dondurmaya böyle nefretle yaklaşması sağlıklı değil. Ve ailenizin de fakir olmak suçu değil... Biz de fakirlik gördük ama imkanlar iyileştiğinde vaktinde yapamadığım şeylerin 10 katını yapıyorum bugün. Niye kendime eziyet edeyim ki. O gün şartlar öyleydi bugün böyle

Teşekkür ederim. Elbette öyle ama bazen ruhen zayıf olduğumuz zamanlar oluyor o zaman yıkılıyorum. M

Diziyi izlemiyorum. Tülay hanımı genel itibariyle beğenirim. Videoya denk gelmemiştim çok teşekkür ederim.

Bir psikolok yardımı almalısın geçmeyecektir ama rahatlatacaktır seni içine atma yaz kagıda yaz yırt at ama içine atma işte bizler çocuklarımızı bu şekilde büyütmemeliyiz örnek oluyorsun bizlere

Çocuklukta travması olanlar naparsa yapsın iyileşemiyor bence büyük çoğunluğu. Çünkü hesap soramıyoruz. Herşey iyi olduğu için hesap soracak kimse yok. Ben şu an anneme neden desem pişmanlıktan ağlasa ben bin kat yıkılırım. Tabi bambaşka bizim konularımız. Aile dizilimi diye bişey var duydun mu hiç bilmiyorum. Araştırmanı tavsiye ediyorum. Benim yüzleşmeye gücüm yok.

İnsanlar değişmiyor, geçmişte ne yaşarsa yaşasın. Tamam, aileden ne gördüyse aynısını kopyalayıyor insanlar fakat insanın kendi iradesi ve duyguları var. Aynısını bir başkasına yaşatmaya hakkı yok. Hala da devam ediyorsa bi insan davranışlarında "sana karşı böyleyim" mesajını alıyorum ben. Benim rahatsız olduğum davranışlara devam ediyorsan, beni görmüyor duygularımı önemsemiyorsan orda kasıtlı bir durum var demektir. Çünkü bir insan hastaysa herkese karşı o tavrı takınır, sadece tek bir kişiye değil, burda yapılması gereken şey umursamayıp, kabul edip sınır çerçevesinde ilişkiyi sürdürmek yada sürdürmemek. Yüzleşince hala devam ediyorsa salın gitsin, aksi halde boşuna yıpratmış olursunuz kendinizi. Belki de sen de olan bir şey o insanın işine gelmiyordur, rahatsızlık duyuyordur, yüzleşmek istemiyordur, herşey olabilir. Ama artık insanlardan kabul beklemek, onay almak, sevgi beklemek gibi şeyleri aşmamız lazım. Her ne kadar insani bir beklentiler olsa da kasıtlı karşılanmıyorsa ordan çekilmemiz lazım. Ciddi derecede özgüveni zedeliyor böyle durumlar, hep verici olmak insanın hayatını bloke ediyor bir süre sonra. Kendimize şefkat verelim önce bırakın herkes kendi davranışlarıyla baş başa kalsın.

teşekkür ederim

Şimdi buraya yazsak hepimiz travmalarımızı sayfalar yetmez Mesela ben tek çocuğum yaşadığım yıllarda annesi çalışan nadir çocuklardandım Maddi durumumuz ailemin sosya kültürel durumu vs iyiydi Ama bunlar benim için dışlanma sebebiydi Yine aman tek çocuk şımarık derler diye baskı ortamında büyüdüm Paramız vardı ama para var diye çarçur ederek büyümesin dendiği için pahalı hiçbir şey sahibi olamadım Hani dedin ya hastaneye tek gittim diye ben de tek gittim hep Hatta lisede iken gittim doktor beni lokal anestezi ile ameliyat etti minibüsle eve geri geldim Babam evdeydi altında arabası vardı vs Daha neler neler ama bu beni kimseye eyvallahı olmayan bir insan yaptı kim ne der ne düşünür çok da umursamıyorum yardım vs istemem çoğu kişiye de yardıma ihtiyacı olabileceğini düşünemem, bu nedenle yardımcısı olamam Eşim 4 çocuğun en küçüğü Hani küçük ve erkek çocuk ya el üstünde tutulur vs Yok öyle bir şey resmen bıkmışlar kimsenin onunla ilgilendiği yok Hatta oğlumun bakıcısı anlatmıştı kv bir gün misafirliğe gelmiş sıhbet etmişler vs kv den büyük oğlunu ne çok seviyor öve öve bitiremiyor demişti Mesela büyük abla da her işe koşturulmuş bir de eşimden 3 yaş büyük kız var o da evin nazlısı Her işini başkasına yükler mızmız ablaya her işi yaptırılmış o da ilgiyi böyle bulmuş bu nedenle ben yapamam modunda hep gözde erkek kardeşten sonra doğunca o da çıkışı böyle sanmış Özetle herkesin çokkk güllük gülistanlık geçmişi yok Yaşananlar değişmez ama oldu bitti diyeceksin Örneğin babaannen kim ki o hayatında Benimki halamın oğluna tapardı Kızları sevmez ama annem memleketlisi olmadığı onunla aynı şehirde yaşamadığı vs için onu sevmez beni hiç sevmezdi çok mu önemli Şimdi yazdım ama küçükken de hiç üzülmezdim erkek kutsayan geçmişte kalmış birisi gözüyle bakar umursamazdım Bak ben senden büyüğüm 40 yol geçirdim şu dünyada çözüm bunlara travma değil olağan şeyler olarak bakmak sana özel biricik falan değil çoğunluğun yaşamı böyle

O neymiş ben isterim nasıl öğrenicez . push ; zeynones

31 yaşındayım ve çocukken yaşadığım şeylere sebep olanları affetmedim affedemiyorum. Düşünmek sadece kendime zarar diye gülüp geçiyorum çünkü bunları bana yaşatanların hiç umrunda değil. Şuan beni sözde o kadar çok seviyorlar ki telefonuma 1 dakika ulaşamasalar polisi arayacaklar o derece ama kıymeti var mı yok benim için Kendin için toparla kendini çünkü senden başka kimse düşünmeyecek seni. Hissettiklerini de anlamayacaklar üzme yorma o güzel kalbini.

Aynen öyle. Atalım bakalım arkalara nerde patlıcaz :) Sevgi açlığından tadını çıkarmak istiyoruz bence.. Affettim ben, çünkü hesap sorulacak tarafın bir tanesi 15 sene önce öldü, diğeri sadece güzel anıları hatırlıyor hiç kıyamıyorum. Diyecek bişey bulamıyorum. Yine de benim anne babam oldukları için müteşekkirim..

Ben zaten annemin birçok davranışının sebebini kendim anne olduktan sonra anladım. Haksızlık etmişim kadına hep... hatta o yıllarda eve temizlikçi çağırmak lükstü, araba lükstü, kadınlar kullanmayı bilmezdi ki annem işe arabayla gitsin... birçoğumuzun imkanları ve rahatlığı yoktu o yıllarda.

Çok Zor.. son zamanlarda kitaplarınin hepsini okuduğum psikyatristin dizileri ile çoğu insan halı altına süpürdugu ama en ufak bir kaçakta hortlayan çocukluk acıları ile yüzleşiyor. İyileşmeden, kök sorunlari kabullenip affetmeden o bağ çok Zor kurulur zaten bir de annenize en ihtiyaç duyduğunuz zamanlarda yok sayilmissiniz.. Belki ablanizin bilmiyorum ne ama dezavantajli durumundan ötürü, sizin mecburen güçlü ve tek başına duruşunuza güvenip sevgi ve ilgisini ona mı verdi acaba

Aslında ben neden diye düşünüyorum. Siz gerekçesini yanlış bir şey olsa bile biliyorsunuz. Ama ben bilmiyorum ablam var diye miydi, ben kötü bir çocuk muydum yoksa bana davranışlarından dolayı mı isyankar bir çocuktum bilmiyorum. 1 yılı geçti evliyim. Sadece bir kez bağırdım bu süreçte ve şunu gördüm ben aslında o kadar bağırıp çağıran bir insan değilmişim. L

Canım diyecek bişey bulamıyorum çocuklukta yaşadıgımız unutulmuyor biliyorum ama sağlam durman lazım sen çocuklarını öyle bir büyük yetiştir ki senin yaşadığını onlar yaşamasınlar diyecek başka birşey yok ama bizimle konuşabilirsin ister burdan istersen özelden sen bilirsin içine atma ama

NLP ya da NPL dediğiniz psikanaliz gibi en kuytu köşelere inip ya silmeye ya iyileştirmeye yönelik bı dal. Kuzenim farklı bı sorunu için yardım almıştı ve işe yaramıştı

Disardan guclu gorunmek ama iceride param parca olmak. Genelde disdan guclu gorunen insanlar belli etmeyen insanlar, cok yorgun insanlardir. Belkide disa vursak bukdr icimizde biseler kalmazmi acaba bilmiyrm.. Esim demissin evlisin demekki onunla mutlu ol insAllah. Evet bagzi seyler gecmiyo ama boyle farkli bi levele atlamissin kendini sucluyosun artk. Zarar verir bu sana.

Aile diziminin amacı; yaşamın herhangi bir alanında, "kriz" ya da "kilitlenme" yaşayan kişilere, sorunlarının çözümünde kökten yardımcı olamk. Ale dizimleri, hem "bireysel" hem de "grup" terapisi çerçevesinde uygulanıyor. Bu süreç, terapiye katılan gryp içindeki "bireylerle" ya da temsili olarak kullanılan "koltuklarla" gerçekleşiyor. Cinsellikten ilişki sorunlarına, hoşnut olmadığımız anne baba rollerimizden ruhsal hastalıklara kadar pek çok sorunda başvurulabilen aile dizimi; 8-10 seansta, hastalığa yol açan "duygusal kilitlenmeleri" çözüyor. Yüreğinizi özgür bırakmanızı sağlayarak gerçek kişiliğinize kavuşmanıza yardımcı oluyor. Koltuklar başrolde! Bireysel terapilerde aile dizimi koltuklarla gerçekleştiriliyor. Aile hikayeniz, terapistin verdiği ev ödevleri aracılığıyla, bir nebze soyağacınız araştırmaya dayanıyor. Ve, aileniz hakkında verdiğiniz bilgiler doğrultusunda 'anne', 'baba', 'teyze', 'ölen kardeş', veya 'anneanne' gibi bireyleri temsil eden koltuklar seçiliyor. Peki, bireysel terapide aile bireylerinin yaşadıkları içsel sıkıntılar nasıl dile getiriliyor? Burada önemli olan, koltukların temsil ettiği kişiler ve sizin bu koltukları nasıl dizdiğiniz. Örneğin; babanızı temsil eden koltuğu diğer koltukların dışında, uzak bir yere yerleştirdiğinizde, bu sizin babanızla ciddi bir sorun yaşadığınıza işaret ediyor. Siz, terapide yine de az ve öz konuşan tarafsınız. Aile diziminin geleneksel terapilerden farkı, sorulara kısa yanıtylar verilmesi ve telkinde bulunulmaması. Bireysel aile dizimi terapisinde, aile bireylerinizi temsil görevini terapistiniz üstleniyor. Dr. Zarasızoğlu, aile bireylerinizi temsil eden koltuklara uzanıyor. Terapi de böylece başlıyor... -Alıntıdır-

Dogru yazdiginiz cok güzel ve mantikli. Cok ama cok güzel yazdiniz.. ellerinize saglik.. durumunuz düzeltikce nefretim daha cok artiyor.. Allahima cok sükürler olsun ki o günlerden eser kalmadi zaten 20 yil dan fazla bir zaman gecti.. ama yazdiklarinizi bir kenara not ettim

Allah sizin de yüzünüzü güldürsün en kısa zamanda.

Küçük bir şehirdeyim ama benim babamı canlandıracak kişiyi bulamazlar Yine de araştıracağım

Rica ederim ben gün içerisinde çoğunlukla aktif oluyorum canın sıkılırsa yaz dinlemeyi çok severim canım

Bir de bu ara dikkat ediyorum herkes çocukluk travmaları ile ilgili konu açıyor. Lütfen sizi üzen geren ve canınızı yakan dizi yayın vsleri izlemeyin. Masumlar apt mıdır nedir izlemeyin böyle dramatik dizileri... Her insan bu hayatta illa bir yara alacak. Çünkü bu hayatta ölüm denen bir şey var. Ama inanın hayat sadece bir oyun ona çokta derin anlamlar yüklemeyin

Eş kısmına kadar acaba ben mi yazdım dedim bari orda yüzünüz gülmüş

Geçmiyor. Yıllar geçti. 28 yaşındayım. Geçmiyor. Ne öfkem, ne üzüntüm. Anneme, ablama, babama, amcama, ölmüş dedeme, babaanneme... Bir insan bir çocuğa o kadar yüklenmemeli idi. Yıllar geçtikten sonra da hiç bir şey yokmuş gibi bir şeyleri anlattıklarında o kadar üzdüklerini yoksaydıklarında içimin ne kadar kan ağladığını görmüyorlar. Bazen birilerine haksızlık mı yapıyorum, kıskanıyor muyum o yüzden mi diyorum kendimi ablama inanılmaz öfke doluyum. Sanki yanlış zamanda doğdum. Anneme de kızgınım eskisi kadar değil, bu aralar iyi davranıyor benimle anne kız gibi artık. Bu sefer kendime kızıyorum sırf o sevgiyi bu yaşında tattığın için kanıyorsun çok yaklaşma. Geçen hastalandım. Doktora götüreyim dedi. Yok ben hallederim dedim. Ben ortaokuldan beri kendim doktora gidiyorum. Götür dediğimde kendin git derken ablamın peşinden koşardı o halledemez diye... Şimdi ise onun yaptığı nankörlüklerden şikayetçi hayatlarını allak bullak etti annemlerin. Ona verdiği sevgi gibi yine değil ama daha yakın eskisine göre. Kendime kızıyorum. Odaya geçtim şimdi düşünüyorum ağlamamak için zor tutuyorum salağım ben üç gün sonra ablamla yine iyi olsa yine ben öteleneceğim belki de annem öyle olduğunu zannetmezse de. Sürekli eski şeyler aklıma geliyor. Oturduğum semtte yürürken çok ağladım eşimle çok dertleşirdik. Üniversiteme çok yakındı dersi ekip bu sokaklarda yürürdüm akşamları düşünürdüm. Sonra çocukken aklıma geliyor her gece ağlardım her gece... O babannenin yengenin dışlayıp ablamı kucaklamasını. Büyüdüm ama geçmedi. Herkes beni görüp kendini iyileştirdin der, eşim hep helal olsun o kadar travmanın üstesinden geldin ne kadar içinde kalan şeyler olsa da kuvvetlisin der. Ama yok. Kendime ben acıyorum ama bir başkasının beni acıtmasına dışlamasına müsaade etmiyorum sadece. Yoksa hala o çocukken yaşadığım acıların yaşındayım.

Her birimiz cocuklugumuzda unutamadığımiz az ya da çok üzücü olaylar yaşadık. Önce o küçük bizi sevmemiz gerek. Sizi o kadar iyi hissediyorum ki sanırım kendimize yapacağımız 2. Si de bize yapılan haksızlıklar doğrultusunda en azından küçük bir çocuğa nasıl davranılmamasi gerektiğini daha çok anlıyoruz. Bize hayat bazen acı yoldan doğruları öğretir. Bizimki de o hesap. Empati duygusu en yüksek olan insanlar en çok acı çekmiş insanlardır... Nooption memento mori memento