Yok hemen kapıya koşturmuyorum sırnaşık şey Ama hep hazırım nedense... :) smhsmh Kaan'ım Allaha

Benim gibi düşünene insanlar merhaba :))

Geçen gün bir tanıdıkla konuştuk bu konuyu hatta. Benden yaş olarak çok büyük değil ama hayat tecrübesi fazla, eğitimli, kültürlü biri. Ona dedim ki; "Allah ayrılığın bile hayırlısını versin inşallah.."CADIARZU Kapanmayacak yaramı çaputlara sarmıyorum artık. Büyüdüm mü, öğrendim mi, anladım mı? Bu duygularımın adını bilmiyorum.. Daha fazla yazarsam akşam koca eve giremicek galiba, ben bu konudan yavaş yavaş uzuyayım bari.. jeyyar Ama konunu çok sevdim bunu bil!:1rolleyes: Laale Aşikardır Zat-ı

Laale bende evliliğimin ilk aylarından çok memnun değildim açıkcası... Üstelik çok hırçın bir kadınım. Kolay zaptedilemiyorum. Gözüm çok kara... Bunun nedenininde kendimi korumak olduğunu düşünüyorum. Hiç başıma gelmeyecek gibi davranmaktansa, gelebileceğini düşünüp sonradan yıkılmamak için sanırım... İnşallah hiçbirzaman yapmak zorunda kalmayız... a. s.

Bende tam tersini yaşıyorum bunların. Evliliğimin ilk yıllarında tartıştığımızda hemen gidecek gibi olurdum. Ne yaparım, nasıl olur gibi sorularımın mutlaka cevapları vardı. Şimdilerde ise yaklaşık son 3-4 yıldır (evliliğimizin 12 yılındayız) daha bir oturmuşsanki herşey yerine, kolay gidemeyeceğimi düşünüyorum. Ama çok herkes gibi benimde belli ölçülerim vardır bu noktaya gelmemi sağlayacak; o zamanlarda da yeni bir "B"planı yapmak çokta zor olmasa gerek...:uhm:

Günaydın avikap ım Songüll üm... Siz gitmeyin tabi, adamı gönderin, en mantıklısı :) Yalnız benim bahsettiğim mecaziydi zaten. Evi bırakmak değil, hayatından çıkmak anlamında söylemiştim... Gerçi ben o noktaya gelince onları düşünemem çeker giderm. a. s. bride_ vARmı NaZo

Bencede en iyisini yapiyorsun adapte etmekle ilgili herseye hazir olmaliyiz.. Cogumuz eslerimize öyle bir baglaniyoruzki sanki onlarsiz nefes alamayiz yasayamayiz gibi.. sanki evlenmeden önce onlar varmis gibi herseylerine boyun egiyoruz.. Ama her tartismada ayaginin kapida olmasi iyi degil cunku her mutlu evde tartisma olabiliyor.. Aldatma ve dayak olmadigi surece ayagini kapidan uzak tut :)

eşimi birakip gitmeyi hiç düşünmedim. Onu yüreğimden öyle kolay kolayda silip atamam. Ufak tefek kavgalar bağrişmalar içinde yuvami yıkmam. Heran ayrılığı düşenebilenin evliliği mutlu olduğuna inanmak zor geliyor bana. En ufak şeyde pes etmek nekadar kolay olabilirki insan mutlu olduğunda? Eşimi affedemiceğim konular belli zaten. Diğer her konuda onu affedebilirim. Ayni şekilde bende hata yaptığım zaman onun beni affetmesini beklediğim gibi. Bu yuvayı kolay kurmadım neden kolay yıkayımkı? eşimi çok seviyorum ve onun için değer. Çok şükür bugüne kadar hiç büyük bi hatası olmadı onu terketmeyi düşünecek kadar. İnşallah bundan sonrada olmaz. eşimi 2 konuda terk ederim oda şiddet ve aldatmadır. Onların affı telafısı olmaz bence. eşime bağimli değilim bağliyim ben. Kendime ait 2 tane evim, arabam, işim ve kapı gibi ailem var ama bu en ufak bişeyde çeker giderim anlamına gelmiyor. Her tartışmada gözüm kapıda olsaydı ohooo.

Öncelikle konu başlığının bana çok uygun olduğunu, açan arkadaşa ayrıca teşekkür ettiğimi belirtmek isterim. Bende dediğiniz gibiyim, en kötüsüne alıştırım kendimi. Her an terkedip gitmeye sıfırdan başlamaya hazırım. Maddi olarak elbetteki hazır değilim kendime ait hiç birşeyim yok şu dünyada. Hatta ayrılırsam durumumun kötüleşeceği açık. Biz biraz da egoları yüksek insanlarız sanırım. İstenmediğimiz ve istemediğimiz yerde duramıyoruz. Karşı tarafın mutsuzluğunu hissettğiim anda gitmek istiyorum. Halbuki onu seviyorum. Eşim bugünlerde mutsuz, bunun sırf sebebi ben değilim biliyorum ama benim yüzümden yaşadığı mutsuzluklarda var. Ama napiyim bende mutsuzum. Ne yalan söyliyim evliliğimin çevremdeki beğenmediğim örneklere dönmeye başladığını görüyorum. Umarım mutlu olmayı öğreniriz... MorAnka

Hımmm çok güzel bir konu seçmişsin arkadaşım... a. s. Şimdi kendimden örnek vermek gerekirse;evliliğimin ilk yılında çok güzel olduğu kadar çok da problemli anlarımız oldu. Ama övünmek gibi olmasın çok sabrettim, hep alttan aldım, her kusurunu yumuşattım gönlümde, gözümde. "Normal, geçecek bugünler" dedim hep kendime.. Aileme hiç bir şey yansıtmadım.. Ama galiba tek başıma mücadele etmek çok yordu beni. Şimdi bu sene senin bahsettiğin kategoriye giriyorum. Kavgalarımızın sonunda sessizliğimden ben bile korkuyorum ki kocam hemen yanıma geliyor, o beni yumuşatmaya çalışıyor, aklımdan geçen deli fikirleri anlıyor galiba.. Aileme hala kavgalarımızı yansıtmam ama eski Lale değilim ben! Çok üzgünüm çoook Tahammülsüz, sabırsız bir kadın oldum ben. Yüksek sese bile katlanamıyorum. Sadece bu yüzden bile boşanmayı düşündüm ben inan. Hoşlanmıyorum öyle mahalle kavgavari durumları. yasakkelime İhanet, şiddet konularına hiç girmiyorum zaten ne affı vardır ne de dönüşü vardır benim için bu hataların. A

Eşimi çok sevmeme rağmen hep hazırlıklıyımdır ayrılığa... Nedendir bilmiyorum? CADIARZUSavunma mekanizmam böyle çalışıyor sanırım. Herşeyi düşünüyorum. Başıma geldiğinde aptala dönmemek için belkide... Eşim aldatırsa, vurursa... Ya da bazen bir tartışmadan sonra çekip gitmek geliyor aklıma... Oysa çok mutlu bir evliliğim var. Ama ayağımın teki hep kapıda... Aranızda böyle olanlar var mı? Laale Aşikardır Zat-ı

Cantada keklik olmamak en guzeli bencede=) Farkinda olmadan bende bøyleymisim, gecen gun ettigimiz kavgada bana bunlari kendi søyledi esim, neden dedi her sesim yukseldiginde her bilmeden moralini biraz olsun bozdugumda benden sogumus gibi oluyosun.. Bu beni cok uzuyor.. birakip gitmek sorun degil gidilir.. ama zor olan sonrasidir.. yapamam dedi.. søylebi dusununce hakli dedim kendi kendime.. benimkide biraz fazlaydi sanki.. onun icin simdi biraz daha dikkat ediyoruz ikimizde.. yani her an gidebilecek kadina karsi dikkatli oluyolar erkekler bu bir gercek, kaybetmemek icin ugrasiyorlar surekli. Ama abartmamak gerek, kendinizi savunma mekanizmasi olarak kullanilabilir ama ona pekde yansitmamakta yarar var.

eşimi çok seviyorum. çok zor günler geçirdik beraber hep destek olduk birbirimize. çok tartışmalar küslükler yaşadık. ufak tefek şeyler için onu bırakıp gitmem ama bu dünyada kendimden çok kimseye güvenmem. kanım canım dediğin babamdan bile neler gördüm neler çektim. o yüzden daha sağlam basarım yere. kimin ne olacağı belli olmuyor malesef. ALLAH bu tip bir karar vermek zorunda bırakmasın hiçkimseyi inşallah. bride_ vARmı NaZo

Ben de evliliğim süresince gitmeyi hiç düşünmedim. Sadece bir kez büyük bir tartışma yaşadık kayınpederim sebebiyle. Ve o zaman da eşime dedim istersen babanın evine gidebilirsin diye.. Ben evimi bırakıp da hiç bir yere gitmem. Gidecek olan biri olursa o kişi ben olmam. Kadın evini bırakıp gitmemelidir bana göre...

bağımlı olmaktansa senin gibi güçlü kadınlardan olmak lazım arkadaşımm kaç kişi vardır ki senin gibi? bende eşimi çook seviyorum Allah vermesin zor bir durum da olsam tahammüliyetsiz ve çözemeyeceğim bir sorun olsa yapacağım şey bu olurdu sevgilerimlee