Canım onu da teklif ettim, istemedi. Annem ayakları yere çok sağlam basam bir kadın bu yaşıma kadar babamdan bir kuruş görmedik çünkü annem kesinlikle istemedi, kabul etmedi. Bana kendini sakın suçlu hissetme, sana yük olmak istemiyorum diyor. Ama ben bu düşüncelerimden sıyrılamıyorum Sanırım diğer arkadaşımızın da söylediği gibi bu duruma alışmak ve devam etmek zorundayım ama çok zor inan civciv89

seni çok iyi anlıyorum bende düzcedeyım ve ailemden kimse yok herkes istanbulda ama annen çok gururlu kadın ısrar ettıkçe onuda üzersin E

en nihayetinde sende evleniceksin bu onune gecilemez birsey annenle birlikte yasadıgınız icin bu sana zor gelicek tabiki sen sizinle yasamasını teklif etmissin kabul etmemis bence onuda zorlama sende uzulme gider gelir sizin yanınızda da kalır izmitte akrabalarınızda varmıs hem yalnızda kalmıs olmayacak civciv89

Merhabalar hanımlar, 23 yaşındayım ve bu yıl okulum bitiyor kısmetse. Nişanlımla bu yıl Eylül ayında evlenmeyi düşünüyoruz. Şu an hayata geçen bir tasarı yok fakat bu bile gece uykularımı kaçırmaya yetiyor. Sebebiyse ben annemin yanında yaşıyorum, Ankara'dayız. Benim okulum için gelmiştik ve annem ben evlenirsem İzmit'e, akrabalarımızın yanına taşınacak. Annem babamdan ben 3 yaşındayken boşandı ve o zamandan bu zamana hep yan yanayız, kısıtlı süreler haricinde hiç ayrılmadık. Annem babamdan sonra hiç evlenmedi, bütün hayatını benim üzerime kurdu. Şimdi evlenip gidersem annemi yüzüstü bırakacakmışım gibi geliyor. Annemin yalnız kalmasından korkuyorum, İzmit'te akrabalarımız var fakat bir eşin yerini tutar mı? Küçükken evlenmemesi konusunda anneme baskı yapardım, büyüdükçe bunun onun en doğal hakkı olduğunu anlayıp destek oldum ona ama o iş işten geçti şeklinde düşünüyordu. Ankara'da yaşaması ve hatta ben evlendikten sonra yanıma taşınması için baskı yaptım, asla kabul etmedi. İzmit'e kesin gidecek çünkü ben evlenip düzenli bir işte çalışmaya başladığımda o emekliliğini isteyecek. "Bir başıma bu şehirde n'aparım? En azından İzmit'te sırtım yere gelmez, kardeşlerim var." diye düşünüyor. Ben kendimi inanılmaz nankör hissediyorum, suçluyorum. Ne olacak bu halim? Nişanlımın evlilik konuşmalarına dahi katlanamıyorum artık, mutlu hissedemiyorum @Ekleme: Evet atlı kovalamıyor arkamdan evlenmek konusunda fakat er ya da geç evleneceğim ya da bir şekilde annemden ayrılmak zorunda kalacağım, esas problem de bu

şunu hiç unutma; ev ev üstüne olmaz... annen çok ileri görüşlü olarak baştan kabul etmemiş. ona baskı yapmak yerine takdir et. seni düşündüğü için. evlenince ne demek istediğimi daha iyi anlayacaksın. annen izmite gitsin, orada akrabaları var nasıl olsa, kendini yanlız hissetmez... özel zamanlarda, bayram, doğumgünü, yılbaşı sende yanına gidersin. inan bana böylesi daha iyi tecrübe konuşuyor. benim annemde yanlız yaşıyor. bizde ev başta teklif ettik beraber oturalım diye kabul etmedi. Angel87

canım üzücü bir durum ama annen istemiyorsa yapacak birşey yok bu şekilde yaşamak zorundasın yada bulundugun şehirde evlendıgınde kalacagın evının yakınında ev tutmak zorundasın aylin_89 Oysa bizim evde gülen