Çoğumuz ölümden sonrasını düşünür olduk.. Ölümden önce neler yapabiliriz onu düşünme zamanı Airforce... Haklısın... Yanınızdaysa, yakınlarınızdaysa sıkı sıkı sarılın çocucuğunuza bakar gibi bakın... Onlar şimdi birer çocuk. Bak koca kadın beni ağlattın şimdi... Benim ki uzaklarda ve hasta.. ve yaşlı.. Tercih ettiği oğlu ile beraber.. Neler hissettiğimi bilemezsiniz... Sen canım, içinden nasıl geliyorsa onu yap erteleme.. Duygularını anlıyorum. Annen, ne yaparsan yap seni daima sevecek.. Onu üzdüğünü hiç anımsamayacak.. Sadece mutlu olmanı bekliyecek.. Arada da onu aramanı, bir kaç tatlı söz söylemeni hepsi o kadar..:1hug:.. Sevgin daim kalsın..

AİRFORCE o kadar güzel anlatmışsınki duygularını gözyaşlarıma hakim olamadım... Ateş düştüğü yeri yakar demişler gerçekten öyle önemli olan biz insanların bundan ders alması biz hayat telaşına okadar kaptırıyoruzki kendimizi bazen yanımızdaki insanın varlığının değerini bile anlamıyoruz ben kaybetmenin korkusunu çok erken yaşadım bi şekilde sevdiğim insanları hep kaybettim uzaktaydılar bana hep ama şimdi düşündümki uzakta olsalarda CANLARI SAĞ OLSUN herşeye çare var ÖLÜM hariç ölüm bizim veya sevdiklerimizin kapısını çalmadan biz onların kapılarını çalalım ve eğer bu bile zorsa bi tlf edip İYİKİ VARSINIZ İYİKİ BENİ DÜNYAYA GETİRMİŞSİNİZ diyelim eminim bu onları çok mutlu edecektir... İYİKİ VARSINIZ... a. s.

Benimde ara sıra aklıma düşer ve aynı bu bahsettiğin duyguları yaşarım, ölümü düşünmeyen var mıdır?Kendi ölümünden ziyade sevdiklerimin ölümünü düşünmek beni öyle korkutur ki bazen o hiç gelmeyecekmiş gibi yaşamak sanki sevdiklerimi hiç kaybetmeyeceğimi düşünürüm. Onların yaşarken kıymetini bilmeliyiz öldükten sonra bunu anlamanın hiçbir anlamı yok.

inan canım içim acıyarak okudum yazını ve annemle yaşadıklarım geldi aklıma bende ne kadar üzdüm onu. ne kadar ağlattım onu. üniversite yıllarında ayrı eve çıkmak istemem, istemediği halde sırf ben istiyorum diye eşimi kabul edip evlenmemize onay vermesi ve şimdide boşanıp tekrardan yanına gitmem. of of of çok üzdüm ben annemi...

Yüreğine sağlık birtanem, sabah sabah çok duygulandırdın beni. Canım benim. İşte, bazen kaybetmeden anlayamıyoruz değer verdiklerimizi, Allah birbirimizin kıymetini her zaman bilmeyi nasip etsin...

Öyle bitanem öyle... Hayat öyle kısa ki. Günlük telaşlardan anlayamıyoruz bazen yitip gidenleri... Bir söz vardır hani; Sevdiklerimizden uzak olduğumuz zaman kusurlarını, çirkin yanlarını unutur, yaşamımıza çok değerli, vazgeçilmez birşeyler kattıklarını anlarız. Öyle birşey ki hergün çok yakından kaynaştığımız için farkına varmayız. "Tuz gibi". Hergün tuz yuttuğumuzun farkında bile değilizdir. Ama yemeklerimizden tuzu kaldırırsak, kuşkusuz ölürüz... xoxzlem

arkadaşlar hepinizin yüreğine sağlık ben annemin yanımdayım ama konuşmuyoruz haksız yere kardeşlerim in yüzünden bana kızdı ama inanın ben suçsuzdum ilk defa suçsuz old. inanıyorum şimdi dediği kelime yüzünden utanıyor ve benimle konuşamıyor tam bende iş için şehir dışına çıkacaktım annem yapma yola gideceğim kırgın gitmeyelim ne olur ne olmaz dünya hali dedim ama beni anlamadı şimdi 1 haftadır konuşmuyoruz ama çok üzülüyorum kendimi çk kötü hissediyorum ama ne yapalım vardır herşeyde bi hayır umarım biran önce konuşur eskisi gibi oluruz değilse benim inadım çok kötüdür asla ilk adımı atamam ve ilerde. ok pişman olurum dua edin bana kızlar lütfen biraz önce herşey düzelsin...

Airforce... Öyle içim acıdı ki yazdıklarını okuyunca... Gözlerim doldu, engelleyemedim... Canım ya... Ne güzel yazmışsın yüreğinden akıp gelenleri... Anneciiimmmmm... Keşke şimdi yanında olabilsem... :1hug:

Bugün bir ölüm haberi aldım. Bu yazıyı yazmamın sebebi babası ölen arkadaşımın sözlerinin beni çok düşündürmesi oldu. Telefonda; "babamın gözlerini bile hatırlayamıyorum, o kadar uzakmışım demekki ondan" diyerek ağlaması içimi parçaladı. Bir çoğumuz hayat telaşından, eşimize, çocuklarımıza ve arkadaşlarımıza ayırdığımız zamanımızdan anemizle babamızla ve kardeşlerimizle yeterince ilgilenemiyoruz. Onları hiç kaybetmeyeceğimizi sanıyoruz. Ne zaman istesek yanımızdalar nasıl olsa. Ne zaman arasak geliverirler. Kendimizi bildik bileli varlar ve hep olacaklar. Aslında öyle değil tabi... Arkadaşımla konuştuktan sonra hemen çocukları da alıp annemlere kahvaltıya gittim. Bir ölüm haberi aldığımda o gün sıksık ölüm gelir aklıma hep-yokoluş- Kahvaltıdan sonra mutfakta sigaramı yakmış otururken, birgün gelecek bu eve geleceğim ve yine aynı yerde sigara içerken ölmüş olan annemi bu tezgahın önünde dolanırken hayal etmeye çalışacağım diye düşündüm. NE KADAR ACI VERİCİ.. Gözlerimden damlalar boşaldı elimde olmadan. Peki ne yaptım onun için dedim sonra kendime.. Aksine çok sıkıntılar yaşadı benim yüzünden. Lise yıllarında aşktameşkteyken aklım hiçbir sözünü dinlemez doğru bildiğimi yapardım hep babamla benim aramda kalmıştı o yüzden. Şimdi anlıyorum geceleri uyuyamamasının sebebini. Evlendim bütün sıkıntılarımı onunla paylaştım.. Ah şimdiki aklım olsa dertleşirmiydim hiç halbuki annem benim derdime benden daha çok üzülürmüş anne olunca anladım. İki çocuğum var çalıştığım zamanlarda o baktı, besledi, kahırlarını çekti bana sezdirmeden. Kısacası doğduğumdan beri her sıkıştığımda bunaldığımda imdat dedim ve hiç hayır demedi hiçbir mazereti yoktu çünkü yavrusuydum.. Ah annem.. Bense evlenmeden önce ya işteydim ya da uflaya puflaya bir iki işini yaptım belki. Evlendikten sonra da kendi derdime düştüm. Ama geç kalmış sayılmam. Her derdimde yanımda olan çocukluğumdan beri her işime koşan fedakar annecim benim. Bir derdinde bir hastalığında ilk koşan ben olacağım, evini temizleyip her işini yapacağım, tırnaklarına ojeni ben süreceğim ellerini okşayarak, kaşlarını ben alacağım saçlarını okşayarak, sana her fırsatta sıkı sıkı sarılacak ve beni doya doya koklamana izin vereceğim, seni her istediğin yere götürecek hatta istersen kölen olacağım ama yinede bunlar bile yetmeyecek öldüğünde kıymetini bilemeyip sana çektirdiğim zamanlara yanacağım için için. Bir çok kez kestim yazmayı ama artık yazamamanın en üst raddesine geldim arkadaşlar. Gözyaşımda boğulmadan son bir şey söylemek istiyorum.. Gözlerini kapatmadan doya doya bakın onun gözlerine, toprak olmadan öpün yanağınıza koyun ellerini, dizine yatın, gittiğinde içinize dert olacak herşeyi yapın. Kısacası bu acı gerçek birgün gelip boğazınızda düğümlenecek ve ogün yapacak vakit kalmamış olacak. Bugün çok duygusalım galiba... senağlama

Estelyacım ailen neden uzakta bilmiyorum ama inşallah tez zamanda kavuşursun onlara ilk evlendiğimde ailem izmirdeydi 2 yıl sonra buraya yerleştiler ama o iki yılı gelde bana sor.. Nasıl özledim anlatamam. Seni çok iyi anlıyorum canım benim.. Link Silinmiştir. Not: Resimdeki benim annem..

yazdıkların beni çok duygulandırdı aglıyorum şu an çok haklısın bende anlamadım yıllarca kıymetini ama evlendıkten sonra öyle iyi anladımki bu bir acı bir vicdan azabı gibi oturdu yüreğime bazen öyle özlüyorumki şu an gurbetteyım ve 5 aydır hiç görmüyorum bir şey olurda ona yetişemezsem diye çok korkuyorum ama ben hala sevgimi gösteremiyorum belki gurbette olmak beni değiştirirde onu ilk gördüğümde sıkıca sarılırım ama eminimki onu gördüğümde çok ağlayacağımçünkü yaşadığım hiç birşeyı paylaşamıyor anlatamıyorum sadece ağlayarak rahatlarım...:çok üzgünüm: R