İnşallah geçmiştir, geçmediyse de ennn kısa zamanda şifanıza kavuşun inşallah Sanırım bu kadar düşünceli olmamak gerekiyor. Artık düşünceli insan o kadar az kaldı ki ulu orta yerde anlatsak bizi garipserler

Kötü niyetten olduğunu sanmıyorum zaten zor bi süreçten geçiyor belki kendilerine kalmaya ihtiyaçları var diyip rahatsız etmek istemiyorlardır

Ne yapabilirlerki. Sonucta siz de birsey yapamıyorsunuz. Yaniniza gelebilirler ama insan ne kadar uzulse de kendi yakini gibi uzülemez. Ne yapabilir bir ihtiyac varmı diye sorabilir arada bir yardim lazim mi diyebilir. Jastanın maddi ihtiyaci varsa mesela ev gida gideri kucuk cocugu varsa vs. Ona yardim olabilir sizde o durum yok sanirım. Kotü niyetlerinden oldugunu sanmiuorum yani kendinizi üzmeyin

Teşekkür ederim Allah razı olsun K kendimidurduracakdegilim Nirvana Anneler

Aileniz neden yoktu defne-28

Gerçek dost Allah'ın bir mucizesidir benim için bulsam bırakmam Ama yok maalesef. Benim kötü günümde kimse yanımda değildi. Ya iki ay önce moralimin bozuk olduğunu fark ettiler kedim öldü dedim onu bile o kadar önemsiz buluyorlar ki konu değiştiriyorlar hatta hiç yorum yapmayan bile var içinden üzüldüğü şeye bak der gibi bir ifadeleri vardı resmen :) O yüzden kimseden bir beklentim yok artık.

Tüm düşüncelerinize açığım A

Ben doğum yaparken ne anam ne babam kimse yoktu bir tek can dostum vardı. Sonra onun annesi öldüğü gün sabaha kadar birlikte sarılıp ağladık. Dostluk bu. Kısacası abartmıyorsunuz, gerçek dost degillermis demek ki.

Yakın arkadaşınız değillermiş. Arayıp destek olmak çok mu zor, niye bu insanlar empati yapamıyor! Bu konuda çok doluyum o yüzden normal bulmuyorum bulamıyorum destek olmayanları. Yakınınıza geçmiş olsun Allah şifa versin.

Doğum yaptığımda biraz gençtim üniversiteye gidiyordum ve evli değildim. Hata yaptım kısaca, bana küslerdi. Sonra torunlarına dayanamadılar tabi affettiler. Ama o soğuk sedyede tek başıma doğum sancıları çektiğim zaman için ben onları affetmedim. Neyse

Sİzi çok iyi anlıyorum. Nispet olsun diye diye demiyorum yanlış anlamayın o konu da şükür şanslıyım. Dostlarım hep aradı hem hastalıkta hem sağlık ta. Hamileyim ev taşıdım başka şehirde ki arkadaşım bile aradı destek olmak için. Elimden bişey gelmiyor moral vereyim diye arıyorum dedi. Benim de kv ve görümce ler bir kez arayıp Bi ihtiyacın varmı gelip bir bardak ta biz kaldıralım demediler. İçime çok oturdu. Ablalarım annem babam abim çok koşturdular ama eşimin ailesinden tek bir kişi alo demedi. ona çok üzülüyorum. içten içe dertleniyor. Geçen aramış anası kardeşine iş ayarla demiş köpürdüm resmen. Bişey demedim ama İnşaAllh kendisi farkındadır.

Yorumunuz için teşekkür ederim

Allah razı olsun amin...

Sağlıkla buyutun evladinizi

Herzaman arkadaşlarımın zor günlerinde her anlarında yanlarında oldum, ev toplama alışveriş, pişir taşır, kağıt işleri gibi, Ve hep dedim bir gün benim başıma birşey gelse kimse yanımda olmaz bile! Evet 3 yıl evvel Kans. Olduğumu öğrendim ve en samimi olduğum arkadaşlarım bir mesaj dahi yazmadı! Demekki kural böyle... bende anlamadım olayı

Selamlar. Yakın arkadaşınız bir yakınını kaybetmek üzere, doğal olarak çok üzgün. Ne yapardınız, nasıl yanında olurdunuz? Kendim için soruyorum bunu çünkü bir süredir bir yakınım ölümle pençeleşiyor ve evdeki herkes yas halinde fakat yakın arkadaşlarım iki mesaj atıp bir daha ne sordu, ne aradı. Kötü gün dostu böyle zamanlarda belli olurmuş diyip bir de onları düşünüyorum. Yaptıkları normal mi, ben mi fazla abartıyorum?

Bu durumun iki kıyısında da bulundum diyebilirim, ama şöyle hissettiğim de çok oldu. Sizin durumunuzda olan arkadaşlarıma sürekli nasılsın, durumlar diye sormak da bence yıpratıcı. Yani bazı durumlarda onların sormadan da anlatmasını isterim açıkçası. Çünkü arkadaş olarak zaten yapabileceğim bir şey yokken belki kafasını dağıttığı bir anda ee hasta nasıl oldu demek de ne bileyim. Ha hiç arayıp sormuyorsa silerdim ben de muhtemelen. Acil şifalar dilerim.

Onlar iyi dost degil. Iyi dost yine ara sira arayip sorar. Yardima ihtiyac varsa teklif eder. Ama babam öldügünde arkadas zannettiklerimden kimse yoktu. aslinda arkadasim yokmus bilemedim

En azından insan bir telefon bekliyor sanırım, dertler azalmasa da paylaştıkça rahatlıyo insan. Belki de siz haklısınız kötü niyetli değillerdir ama düşünceli olmak gerekmez mi normal bir durum değil sonuçta

Sagolun. Allah yakininiza acil sifalar versin

Ben hasta arkadaşlarımı çok merak ediyorum ama sürekli hatırlatıp canlarını sıkmak istemiyorum. Mesela hastadır, yorgundur üzerine gitme diyorum kendi kendime. Bunaltmak istemiyorum. Arada ararım, sorarım. Fakat arkadaşlara ya da eşine falan mutlaka sorarım nasıl durumu diye. Ameliyat sırasında yanında olmayı da çok istiyorum, uzak bir ilde. Daha çok yorarim gibi hissediyorum. Annem mesela ameliyat oldu, kimse gelip gidip rahatsız etmesin diye başka bir ile götürdük iyileşene kadar. Geçmiş olsun diye tüm eş dost gelip gidecekti. Velhasıl her iki taraf için de zor...

Aileler yardımcı olmayınca insana daha çok dokunuyor galiba. Bi de hiç bişey olmamış gibi kendi işleri düşünce arayıp sormalarını hiç anlamıyorum

Niye sık sık arayip yaninda oldugunu hissettirebilir hastanin durumunu sorabilir. Arkadasligin insanligin gereklerindendir bunu yapmak.

Şartlara göre değişir. Yakın arkadaşınız konum olarak da gelip yanınızda olabilecek bir mesafede mi? Şehir dışında vs ise her zaman yanınızda olması zor. Okuyor mu, çalışıyor mu bilmem ama cidden yoğun bir hayatı var mı mesela yanınızda olmasına engel olabilecek kadar? Bu bahsettiğiniz yakınınız sizin için ne kadar önemli? Yani herhangi bir akrabanız ise etkilenebileceğinizi düşünmemiş olabilir. Ancak sizin için gerçekten çok önemli ve değerli biri ise bunu bildiği halde size destek olmaması çok saçma olur. Bir de mesela cidden çok yaşlı aylardır hastahanede vs yatan biri ise de kendince önemsememiş olabilir. Mesela benim arkadaşımın dedesi hasta 2 senedir bugn yarın ölür gözüyle bakıyorlar. Bir süre hastahanede yattı sonra eve çıkardılar ama baya ağır yatalak durumda. Doktor sabaha bile çıkmaz demiş üstüne 2 haftadır hayatta. Ben başka şehirlerdeyim şimdi bu durumda yanında olamıyorum. Gitsem ne değişecek? 2 senedir bekliyorlar ve bir 2 sene daha yaşayıp yaşamayacağını bilemeyiz ki.. Ne kadar yanında kalabilirim sonuçta, evim var eşim var işim var...

Ben böyle durumlarda surekli arar sorarım hatta fazla bunaltıyor muyum diye kendimi sorgularım ama aklım hep arkadaşım da kalır. Bir şey yapamadığım icinde çok derinden hissederim acısını. Ama sanirim herkes bir değil kimisi böyle zamanlarda teselli veremiyor, kendinden kaçıyor. Bir arkadaş grubumda bu sebeple yakin arkadaşım diğer yakin arkadaşıma alınmıştı. Ve beni de örnek gösterince biraz ortam gerilmişti. O arkadaş soyle demisti ben teselli veremiyorum, acı olan seyler karşısında ne diyeceğimi bilemiyorum o yuzden de soramıyorum. Belki böyle bir şeydir sizin arkadaşlarınızdaki de. Ama bence ne olursa olsun, arkadaşımın acısı varken mutlaka arar sorarım diğer türlü rahat edemem. Bir gun ariyorsam diğer gün mesaj atarim dua ediyorum aklımdasın diye vs. Benim dostluk anlayışım böyle. Herkesinki farkli tek doğru var da diyemiyoruz. Bende şu an hamileyim mesela o teselli veremiyorum diyen arkadaş yine çok fazla bana da sormuyor. Birçok arkadaşım arayıp sordu ama o hala aramadı. Demekki normali bu onun diye düşündüm. Boyle durumlarda ya karşımızdakini olduğu gibi kabul edicez ya da bana uymuyor diyerek mesafeli olacağız.

İnsanlar bazen ne diyeceklerini ne yapacaklarını bilemiyolar. Özellikle ölüm insanın bi şey söylemek zorunda hissettiği ama aslında söylenecek hiçbi şey de olmayan bi konu işte. Gerçi birinin bi şey söylemesinden çok sizi dinlemesine ihtiyacınız vardır büyük ihtimalle. Ama soru sormak bile zor. Nasılsın desen mesela dalga mı geçiyosun yani, nasıl olabilir sevdiğini kaybeden/kaybetmek üzere olan bi insan. Teselli etsen zügürt tesellisi, gerçekçi bi çözüm yok çünkü ortada, önerebileceğin bi çare yok konu ölüm olunca. Bi ihtiyacın var mı, ne olursa yapalım desen cogunlukla yok sağol denir zira fiziki ihtiyacları arkadaslara gelene kadar akraba vs hallediyo, duygusal ihtiyaçlarını da insanlar genelde söylemiyolar. Mesela o mesajlaşmalarınızda ben kendimi çok yalnız çok kötü hissediyorum bi dışarı çıkalım nefes alalım deseniz gelmezler miydi arkadaşlarınız? Bence gelirlerdi. Gelmezlerse de zaten arkadaşınız degiller boşa konuşuyoruz o zaman. Ama insanlar bunu gurur meselesi yapıp söylemiyolar, illa geleyim göreyim desen belki tam tersi kimseyi göresi yok acıyı çeken kişinin bilemiyosun ki. Ne söylesen yanlış geliyo. Yani özetle konu bu kadar zor yerden çıkınca çoğunluğun iletişim becerisi yetmiyo malesef destek sağlamaya. Ölümün kavram olarak yarattığı stresle şahsi olarak bile bas etmek zor, çogu kişi bi sekilde öyle bi sey kendilerine hiç olmayacakmış gibi yaparak, görmezden gelerek, bi son degil de bi baslangıc olduguna inanarak baş ediyor ölümle. Bi de bu ölüm tehdidi zamanı belirsiz soyut bi halden çıkmış somut bi hale bürünmüşse biri için, aynı baş etme yöntemini kullanıp o kişiyi hepten görmezden gelebiliyoruz ister istemez. Acı ama gerçek malesef.