Eskiden hayatıma girip olaylı bir şekilde çıkmış insan bana bunu söylemişti. Pek ciddiye almamıştım ama şimdi siz bunu vurgulayınca acaba dedim. Bana ayrılmadan önce "ben seni hayatımda kimseyi sevmediğim kadar çok sevdim. Ki bunu sonuna kadar da hakettin. Ancak sen ilgi ve sevgi ile motive olan bir insansın. Karşındaki kişi kendini biraz geri çekse sen zerre kadar adım atmıyorsun ve modun düşüyor" demişti. Ben ailenin tek kızıyım. Her ne kadar ailemden geleceğimle ilgili çok zarar görsem de, yetiştirme konusunda pek çok hata yapmış olsalar da hep çok sevildiğimi ve değer gördüğümü hissettim. En azından evlenene kadar. Annem beyin kanaması geçirdikten sonra inanılmaz değişti. Bencilleşti ve kendine dönük yaşamaya başladı. Benim ne yaşadığımı pek umursamadı. Belki de onun bu değişimi sonrasında onunla sorunlarımız arttı. Eşim evlenmeden önce ve evliliğin ilk yılında inanılmaz sevgi dolu, merhametli bir adamdı. Evliliğin ikinci yılında bir hatası oldu. Aldatma vs değil. Ancak bana yalan söyledi. O yıl zaten oğlumuz oldu ve hem çocuğun bakımı, hem o hatasından dolayı ben affedemedim onu. Ne çenem durdu, ne de sevgi gösterdim. Hakkını yiyemem bir yıl boyunca çabaladı affettirmek için kendini. Sonra o da vazgeçti. Ne eski sevgisi kaldı ne de ilgisi. Eşimle ilgili açtığım konuda bolca konuşmuştuk bunu zaten. Eskiden hayatımda olan o insanın dediği gibi, ben sevgi ve ilgiyle motive oluyorum evet. Ve bunu göremez isem adım atamıyorum. Dolayısıyla büyük engeller oluşuyor sevdiğim insanlarla aramda. Gerçekten teşekkür ederim. Hiç bu açıdan düşünmemiştim. Zira güçlü olacağım diye sevgiye aç olduğum gerçeğini asla kabul edemezdim. Ancak beni bu denli etkiliyorsa sebep bu olabilir. Ne yapsam ki. Beni sevin mi diyeyim insanlara :)

Esin doğum gününde senin yaptığın pilavı, çorbayı... arkasindan cayla pasta yese... ayaklarını uzatıp senle iki sohbet etse daha mutlu olacak bir adam gibi geliyor bana. Atraksiyonu, hele de senin ailenin yüksek coşkusunu sevdigini pek sanmıyorum.

Biliyorum çok fazla. O yüzden konu açtım. Önerilere ihtiyacım var fazlasıyla. Ben kendim çıkamadım işin içinden. Idrakyollariiltihabi

Gerçekten burçlar bu kadar etkiler mi karakteri yahu. Pek ilgili değilim burç konularına. Bilgim de yok. Benim eşim de yay burcu. Boğasım geliyor o da burcu ile mi alakalı acaba ahsjsjs.

Ben de ayniyim. Değişmeyi cok istiyorum psikologa da gittim ama yok olmuyor. Inanılmaz hassasım cok geriliyorum kalabalık ortamlarda. Her lafı acayip kafaya takarım. Benim kdr olmasa da esim de öyle o yuzden onun davranışları konusunda cok gerilmiyirum ama ailemin davranışlarını ve beni nasil yiprattiklarini anlatsam aksama kdr yazmam gerekir... cocugum olduğunda ona da aymi seyleri aşılamak istemiyorum çünkü hayat böyle cok zor gerçekten

Yükselenimi bilmiyorum efenim. Doğum saatine göre belirleniyor galiba doğum saatim belli değil benim :) net hatırlamıyor kadın anam.

resmen nokta atışı. Çocukluğum başıma dert oldu 34 yaşındayım nerdeyse hala onun ceremesini çekiyorum.. Bende aynı vaziyetteyim ve nasıl toparlıycam hiçbir fikrim yok.

Teşekkür ederim. Konuyu bunun için açtım efem. Yapmam gerekeni biliyor ama nasıl yapacağımı bilmiyorum:) belki aşama aşama söyleyen ve yol gösteren olur.

Misafir gelmeden 2 kadeh götür, hiç birşeyi takmazsın

Dümdüz deli olsaydın umrunda olmazdı ama bu yoldan devam edersen dümdüz deli olacak ve hiçbirşeyi kafaya takmayacaksın :)

Ay sen de mi oğlaksın :) ben yay olmak isterdim açıkçası

Aynı semptomları ben de sergiliyorum. Etrafta kimin hangi davranışı yüzünden kimin yüz ifadesi nasıl değişti anında zihnimde fotoğraflayıp bu fotoğraflarla ilgili raporlar hazırlarım adeta. Geçen annemle görüntülü konuşurken eşim geldi, ben de 'höğeğööö bak anneeem' diyerek kapıyı açtım, neden böyle bir hata yaptım bilmiyorum.. eşimin elinde bir kaç posta var, zaten aynı anda birden fazla şeye odaklanamayan bir insan, aaa merhaba diyip zarflara döndü.. annem nasılsın falan diyor benimki yazı o gün keşfedilmişçesine her ay düzenli gelen ve zaten bildiğimiz şeyleri içeren banka döküm 'zarfını' inceliyor merakla.. Biri misafirliğe çağırdığında anında kan basıncım yükselir, herkes birbiriyle iletişim kuracak ve tüm bu kombinasyonların düzenli ilerlemesi benim için çok önemli. eşimin doğru yerde doğru şeyi söyleyip mütebessüm bir ifade takınması endişesi zaten stresimin ana kaynağı. Bu arada zaten çok tuhaf şeyler yapan biri değil ama benim sınırlarıma göre fazla 'doğal'. Uykusu geldiyse uykum var der, yorgunum der bunlar bana acayip ters geliyor. Ailem alıştı ona, iyi niyetli bi insan ve kimse alınmaz. Ben maşallah herkesin yerine alınıp küsüyorum. Sonra yalnız kalınca niye öyle dedin, niye öyle baktın, annem bence alındı, ben sizinkilere öyle mi yapıyorum vb. sonu gelmeyen sorular.. Yemin ediyorum şunu yazarken strese girdim ya bi kötü oldum.

Haklarını yiyemem eşimin ailesi bu derece değil. Sadece kültür, yetişme farkları var fazlasıyla. Bir de para ve çalışma dışında bir şey bilmez, istemezler. Hayattan zevk almazlar pek. Yine de bana büyük ölçüde zararları yok. En azından idare edilebilecek seviyede davranışları. G greengirll

Bende böyleyim. Ama aslında umursamamak lazım. Herkesi kendi haline bırakın kim ne hali varsa görsün. gucci

Eşiniz genel olarak böyleyse, yapısı bu, sosyalleşmek istemiyor sevmiyor olabilir. Karakterini değiştirmesini mi istiyorsunuz? Yine aynı örneği vereceğim ama cidden çok benziyor, kv de mesela sosyal olmayan insanları değiştirme çabasında, eşime de aynı şeyleri öğretmiş, bizim evimize çalıştığımız için pek misafir gelmez, ona göre her zaman misafir gelmeli, ağırlanmalı. Ne vaktim var, ne isteğim, ne de habire misafir ağırlayacak yapım. O da beni değiştirmeye çalışıyor habire kendince, ve ben de onun yanında inanılmaz geriliyorum. Her hareketimi izlediğini, kaydettiğini, yargıladığını, eleştirdiğini anlıyorum ve tüm isteğim uçup gidiyor. Birbirini seven insanlar birbirlerininin karakterini olduğu gibi kabul etmeli. Bu tabi ki kötü alışkanlıklar için geçerli değil. Sosyallik mesela karakter meselesi. Sosyalliği sevmeyen birine zorla sosyal olacaksın sosyal olmalısın denmesi onun karakterine müdahale değil mi sizce?

Ohooo ama senin devreler cok dayanmaz soyliyeyim... kimseden mesul değilsin bunu bil... bu cok fazla

Evet ya aynen öyle oluyor ama kıyamıyorum ben :) özür dileme yeteneği var mı peki merak ettim

Elbette unutuluyor. Belki ben onların adına üzülürken, onlar üzerinde düşünmüyor bile. Ben sadece bu durumu yenmek istiyorum artık. Hayatımı ciddi anlamda etkiliyor. Zihnim yoruluyor artık.

yani sizin sürekli bişeylere müdahale edeceğinizi anlasa o kişiler emin olun bi süre sonra sizin gibi olurlar ve bu çok gıcık bi durum benim eşimin sülalesi öyle adamların yanında konuşurken bin kere düşünüp öyle cevap veriyorum çünkü herşeyden nem kapıyorlar ve böyle insanlar kendilerini hasta ettikleri gibi çevresinde ki insanları da psikolojik yıpratıyorlar inanın dışa vurulunca bu duygular hiç çekilmiyor sizin gibi insanlar bence biraz kendinize gelin ve herkesi olduğu gibi kabul edin...

Şu paragraf çok duygulandırdı beni yahu. Zira çok özlüyorum eski hallerimi. Çevremdeki herkes yeni berbat halime çok alışmış olmalı ki kimse hatırlamıyor eski beni. Bazen ben bile. Yıllarca buradayım ve konu dahi açmıyordum. Sorunlar hep vardı ama bir şekilde başediyordum. Şimdi ufacık bir sorun bile dağ oluyor omuzlarımda...

Doğum gününden yola çıkacağım. Adam doğum günü yapmayı sevmiyor ama aileniz metazori ellerinde pastayla çat kapı eve dayanıyor. Böyle kutlamaları sevmeyen adama birde "iyi ki doğdun" naraları atıyorlar. Şimdi, sizin sevmediğiniz bir şey kayınvalideniz tarafından size yapılsa ne tepki verirdiniz? Ben tahmin ediyorum. Siz öncelikle bu tip şeyleri sevmeyen birine böyle bir yaptırıma müsaade etmeyecektiniz. Kaldı ki bende hiç hazzetmem böyle kutlamalardan ve her yapıldığında memnuniyetsizliğimi dile getiririm. Bu konuda eşinize yapılanı haksız gördüm. Konu bence eşinizin tavırları değil de eşinizin huylarının ailesine çekmiş olması gibi duruyor. Her kötü şeyde aileye kadar uzanmış kötü huyun sebepleri. Dışarıdaki insanları bilmem ama ailenizin yanında sorun çıkmasını istemiyorsanız, kimsenin istemediği şeyi yapmayın. Eşiniz höt höt biri ise yani hoşlansa da hoşlanmasa da sorun çıkarıyorsa bu konudaki sıkıntınızı söylersiniz. Haa söylediniz adam hala aynı höt hötlükte ise ya bu deveyi güdecek ya bu diyardan gideceksiniz. Bir abla olarak size tavsiyem, herkesi aynı anda memnun edemezsiniz. Ama herkesin memnuniyetsiz ortamda bulunmalarına engel olabilirsiniz. Biraz insanları kendi haline bırakın. Üzülen üzülsün, kimse üzülmekten ölmez. Bir çok şeyi abarttığınızı düşünüyorum.

Herkesi memnun etmeye çalışırsan en çok sen yıpranırsın kimseyi değiştiremezsin. Ayrıca eşinin ailesi sizin gibi özel günlere önem vermiyor diye bi alay eder gördüm seni eşine kalas falan demişsin naapsın adam sen memnun ol diye yapmacık mı olsun herkes doğum günlerini şen şakrak kutlayadak değil kültürlerinde yok demekki. Eşin ve ailen ile ilgili alaycı küçümser durumun da beni rahatsız etti

Bir düşün, herkes hayat enerjisini birşeylerden alır, kimi kendini birilerine adayarak, kimi aşka aşık olarak, kimi severek, kimi sevilerek yakalar hayat enerjisini, sevilmeye alışık biri o sevgiyi hissetmezse modu düşebilir gibi geliyor bana, farazi konuşuyorum elbette ama senin bu hallerinin altında mutlaka bir sebep yatıyor, onu bulabilirsen zaten gerisi çorap söküğü gibi gelir sanki, yani umarım.

idrak, bu kadar detaycı olup insanlara karşı olması gerektiğinden fazla empati kurmamalısın, eşin sohbet etmiyorsa sohbet etmediğini, konuşkan olmadığını ailen biliyordur, laf arasında aman eşimin huyu bu der geçersin, oğlunu zaten ailen biliyor hem o daha küçük kimse yapıştı kuzenine bırakmıyor demez, kayınvaliden keza öyle, ailenin daha dün tanıdıkları insan değil ki onun da yapısını biliyorlardır, biraz rahat olmayı öğrenmelisin, gerekirse terapi almalısın bunun için, bu kadar çok detaycılık, abartılı empati, herkesi ayrı ayrı düşünmek bir gün gerçekten beynini yakar ve seni kimse toparlayamaz, hem insanlar senin kadar takılmıyordur, karşındakinin huyunu öğrenene kadar o takılmalar, sonra alışıyor insan, mesela bizim bir enişte vardı asla sohbet etmezdi, soğuk bir yapısı vardı, biz baştan sadece bize öyle sandık, onlara gittiğimizde hoşgeldiniz demekten bile erinen bir adamdı düşün, meğer eşiyle de muhabbet kuşu değilmiş, gırgır şamatamızı yapar evlere dağılırdık. Rahat olmalısın, eşini, kayınvalideni olduğu gibi kabul etmelisin, huyu böyle diyebilmelisin ve unutma ailen herşey bir yana senin için geliyor, sana değer verdikleri için, onlarla birlikteyken geçirdiğin zamanın tadını çıkar, gerilmene hiç gerek yok.

eski beni anlatmışsın eskiden bende böyle gerilirdim hoş arada yine oluyor olmuyor değil öncelikle değişmeye karar verdim olan bana oluyordu çünkü böyle ortamda herkes mutlu ayrılırken gülerken ben kasılıyordum strese giriyordum sonra herkesi kendi haline bıraktım onlar oldukları halden mutlu ise neden kendimi kasayım dedim böyle çok mutluyum tavsiye ederim bende anksiye yok ama fibromiyalji var belki değişimimi hızlandırdı belki gerçkten değişmek istedim

Mevzu sadece doğum günü değil. Eşim avmde gezmeyi saçma bulur. Tiyatroyu saçma bulur. Tatile gitmeyi saçma bulur. Çoğunluğun keyif aldığı birçok aktiviteyi saçma bulur. Kendi adıma onu olduğu gibi kabul ettim ve beklentimi bitirdim. Ancak benim ona sağladığım bu rahatlığı, bir zahmet kırk yılda bir gerçekleşen durumlar için bozmalı diyorum. Çünkü en nihayetinde mevzu "madem bu denli içe dönük yaşamayı seviyordun neden evlilik gibi hayatını baştan aşağı değiştirecek bir seçim yaptın" sorusuna geliyor.

Eşimin ağrısı vardı biraz rahatsızdı. Lakin genel olarak bir sorunu yokken de pek sohbet eden, sosyalleşme isteği olan bir insan değil. Bahsettiğim olaylar basit evet. Ben de belirttim konuda bunlardan ibaret değil durum, bunlar nispeten basit olaylar diye. Esasında vurgulamak istediğim, olaylara değil benim durumuma odaklanmanızdı. Olayın pek bir önemi yok. Sorun, benim diğerleri adına düşünüp kızmam, üzülmem, utanmam veya endişe etmem. Hayatım boyunca bu durum vardı. Çocukluğumda bile. Şimdilerde konu açacak kadar vahim durumda olduğumu düşünmemin sebebi, artık bu düşünceler dolayısıyla herhangi bir sohbete odaklanamıyor, geriliyor olmam.

Akıllı kadınsın, zamanla yolunu bulacaksın. Git birileri ile konuş, git suya konuş ama ana sorunu bul ve onu çöz. Hem eşini sevmiyorsun hem de bence çoçukluğunda problem var. Bence sen çocukken yaptığın hatalarda, ufak ev kazalarında yoğun baskı altına alınmışsın ya da eleştirilmişsin. Ya da evde muthıs otorıter, dedıgım dedık tıpler var, hata yapmaktan, yanlış yerde yanlış seyler konuşmaktan korkuyorsun bu da senı herkesi ve herşeyi kontrol etmeye yönlendiriyor.

herkesi olduğu gibi kabul edin değiştirmeye kalkmayın o zaman sıkıntı kalmaz bence...

Anladım ben seni, kimse kimseye kırılmasın, mutlu büyük bir aile olalım, herkes birbiriyle güzelce geçinsin istiyorsun ama herkes farklı bir karaktere sahip, sen annenle birebir aynı karakterde misin? Anlaşamadığın zamanlar olmuyor mu? Veya sevmediğin bir huyu, belki annenin sende sevmediği bir huyun var ama buna rağmen birbirinizi olduğu gibi kabul edip anne kız olmaya devam ediyorsunuz. Kimse dört dörtlük değil, eşlerimizde mükemmel değil bizlerde, bunca evli insan mükemmel eşleri buldu mu sanıyorsun? Hayır kimse mükemmel eş, mükemmel ailelere sahip değil ama herkes ortak paydalarda buluşmayı öğreniyor zamanla, ya en basitinden ben kahvaltıya tuzluyla başlarım, eşim tatlıyla, ben kuşlar cıvıldıyor, kelebekler uçuyor ay dünya ne kadar pembe derim eşim offf bugün de can sıkıcı bir gün diye uyanır, o sakin ben deli. Kimse için üzülme, hatta farz et ki korktuğun gibi oldu ve ailende birisi diğerine kırıldı, sorunu birbirleriyle çözmelerini söyle karışma, eşin mi bir çuval inciri berbat eden bırak berbat ettiği gibi düzeltsin ortalığı, emin ol insanlar birbirini tanıyıp anlıyor zaten, hep birileri adına ortalık toparlamaya çalışırsan hem ruhen çok yorulursun hem de insanları rahata alıştırırsın, nasılsa atılması gereken adımı idrak atıyor deyip kıllarını bile kıpırdatmazlar, bırak dağıtan toplasın.

Esasında hayatımın son birkaç yılına kadar hep çok sevildim. Bunu bir düşüneyim ben, haklı olabilirsin. Zira son bir iki yıldır pek sevildiğimi hissetmiyorum. Kimsenin durup sevmeye zamanı yok çünkü.

Ahshsh o insanları olması gerektiği gibi konuşturma durumu bende de var. Sonra delirme idrak deyip susturuyorum beynimi. Sürekli bir diyalog halindeyim kendi içimde. Zihinlerden ırak. Herkesin bu kadar beni düşünmediğini hatta azıcık bile düşünmediğini biliyorum ama engel olamıyorum kendime yine de.

Benim demek istediğim de bu. Bence siz başkalarını düşünmekten ziyade insanların sizin istediğiniz gibi davranmamasından rahatsızsınız. Ve yine dediğim gibi sorunun böyle olduğunu kabullenmelisiniz ki çözümü bulabilesiniz. Ben objektif bir yorum yaptım. İnkardan önce iyice bi düşünmenizi öneririm.

Tam da sizin mesajınızda yazdığınız gibi ; " Herkesin hayatına kimse karışamaz, o şu şekil konuşur " cidden böyle ama yapacak birşey yok. Yaş ilerledikçe ben de bahsettiğiniz gibi oldum, nasıl yani kendisinden meydana geldiğim anamdan, 23 senedir bir arada yaşadığım kardeşimden bu kadar farklı olabilirim? Hatta ve hatta kendi yetiştirdiğim çocuk nasıl böyle bambaşka huylar edinebilir? Herkesi kendi haline bırakıp arada kendimizi onlara benzetmeden yaşayabilme temennisi ile :)

idrakcığım acilen profesyonel yardım alman lazım çünkü bu ultra empati ağırlığı değil otokontrol mekanizmanın aşırı çalışma arzusundan kaynaklanan bir yorgunluk.. insanları dilediğince şekillendiremezsin, insanları olduğu gibi kabullenmek zorundasın, değişmiyorlarsa topluma uyman gerekir bunları yapamıyorsan ki sende olduğu gibi bünye bedene ağır gelir kendini kaybedersin.. saygılarımla

Haklısınız, şu an destek almaya ihtiyacım var. Başka türlü çıkamayacağım bu ruh halinden belli ki. Teşekkür ederim yorumunuz için. Idrakyollariiltihabi

Şimdi davranislarindan rahatsızlık duyduğunuz kişiler 30 yaş ve üstü. Bu nedenle ne yapıp ne yapmayacaklarına siz karışamazsınız ve başkaları da onlar adına sizi suçlayamaz. Her koyun kendi bacağından asılır yani. Kimse eşinizi yabanilik yapıyor diye sizi suçlayamaz. Annenizin soğuk dediğiniz esprileri belki bir başkasına sıcak gelebilir. Yani bu tür şeylerde otonomiye saygı duymanız gerekiyor. Başkası adına utanmanin suyunu çıkarmışsınız siz birazcık. Yav he he demeyi öğrenmeniz lazım ama nasıl

Eşim çoğunlukla "Ohooo buna mı takıldın" diye tepki veriyor zaten. Oğluma karşı daha dikkatli olmaya çalışıyorum ama geçenlerde "kıyafetim tertemiz olsun" dedi. Lan dedim ben ne aşılamışım bu çocuğa da bu yaşta tertemiz olsun diyor. Zannediyorum o da küçük idrak olma yolunda ilerliyor. Idrakyollariiltihabi

Arkadaşın dediğine kesinlikle katılıyorum. Mutlu olmak insanın kendi elinde. Sana bir kaç yöntem önerebilirim terapistlerimden öğrendiğim :) Öncelikle geçmişte yaşadığın şeyleri geçmişte bırakacaksın. Çok zor hatta bence en zoru bu biliyorum ama geçmişe takılı kalarak yaşamak insanı çok yoruyor ve mutsuz ediyor. Daha sonrasında insanları affedeceksin, onları anlamaya çalışacaksın. Yaptıkları şeylerden hep güzel olanlarını seçeceksin, beyninde yapılan kötülükler yerine iyilikleri düşünüp duracaksın. Ha bu dediklerimi tabii ki senin için önemli olan insanlar için yapacaksın. Annen, baban, kardeşlerin ve tabii ki de eşin için. Eğer eşin için annesi aşırı değerliyle mecburen kv için de... Ben 7.5 yıldır evliyim. O kadar çok şey yaşadım ki. İlk defa birileri tarafından sevilmedim . Herkes tarafından her zaman çok sevilen, değer gören, güzel bulunan bir bayanken eşimin annesi her fırsatta beni yerin dibine soktu. Öz güvenimi o kadar yitirmiştim ki aynaya baktığımda kendimi güzel bile bulmuyordum. Neler etti o kv bana 4 yıl boyunca. Aslında yüzüne bakmasam haklıyım ama sırf eşimin hatrına işte her şey... Son 3.5 yıldır da el üstünde tutuyor, yaptıklarını telafi etmeye çalışıyor ama ben geçmişte yaptıklarında kaldığım için ne mutlu oluyor ne de eşimi mutlu edebiliyordum. Sonra terapiye başlamaya karar verdik, değişti her şey. Mutlu olmayı tekrar başarabildim... Eşinle alakalı da sana şunu söyleyebilirim, benim eşim de asosyal çünkü... Onun sevdiği aktiviteleri yapmaya çalış. Adam futbol seviyorsa al tuttuğu takımın biletini maça gidin beraber. Yani illa yapmaktan hoşlandığı bir şey vardır. Eğer oğlunla dışarı çıkmaktan keyif almıyorsa ki erkekler maalesef öyle, mızmızlanıp duran bir çocukla dışarı çıkmayı asla istemezler, benim eşim de öyle Ayda bir de olsa oğlunu bırak babaannesine beraber bir şeyler yapın. Emin ol bu ikinize de o kadar iyi gelecek ki... Ben artık öyle yapıyorum. Ayda bir gece bırakıyorum oğlumu dayısına ya da babaannesine eşimle beraber dışarı çıkıyoruz. Hem bu birbirinize yakınlaşmanız için de önemli. Anne-baba saati olmalı kesinlikle ayda bir de olsa... İlk başlarda çok huzursuz olacaksın, vicdan azabı çekeceksin oğlunu bıraktığın için ama sonra alışıyorsun, hatta iyi ki de yapmışız böyle bir şey diyorsun :) Değişmek senin elinde emin ol. Sen değiştiğinde eşin de seninle beraber değişecek bak göreceksin...

Başkası adına utanmayı şuan sonuna kadar yaşıyorum. Ve bunun bir çözümü yok bana kalırsa. Çünkü karakterimizi değiştiremiyoruz. C

Eşiniz benim eşime benziyor aslında. Paraşüt ebeveynlerle yetişmiş, her işi ana baba tarafından halledilmiş, onlara bağımlı hale getirilmiş, işkolik , olumsuza odaklanmış... Ama aynı zamanda çok iyi niyetli bir insan. Yönlendirilmeye ihtiyacı var, olaylara farklı bakış açısından baktırılmaya. Zira hep olumsuz gösterilmiş ona yetiştirilirken. Hep korunmuş. Haksız mıyım? Benzerse önerilerim olabilir, zira az çok eşimi olumluya çevirdiğimi düşünüyorum.

Vaktimden çalmaya gerek gormedim çok sacma . push ;

bi dert yazıya bu kadar güzel dökülür. Keyifle okuyorum yazılarınızı bitmesini istemiyorum bazen konunuza gelecek olursa da benim düşüncem gayet insancıl düşünceler bunlar sanki kendimden bi dert okudum. Özellikle ailem eşim bir araya gelince diken üzerinde oluyorum devamlı gözlemleyip işler yolunda gitmeyince üzülüyorum ama şunu anladım insanları değiştiremiyoruz ben ve ailem eşimle birlikteyken gülsün eğlensin bize uyum sağlasın istiyoruz ama ne mümkün yapılan jestlere karşılık bile tepkisiz kalabiliyor eşim. Kafaya takmamak lazım yada toplu organizasyonlardan az uzak durmak Idrakyollariiltihabi

burda kararı sız vereceksınız mesela kendınızı boyle dusunceler ıcınde buldugunuz an ya kafamı yoracak daha onemlı seyler varken deyıp yön degıstıreceksınız ya da aynen devam edeceksınız bu sızın yapınız yapınızı degıstırmenız mumkun degıl esınızın sohbetı pek sevmemesı gıbı kayınvalıdenın patavatsız olusu gıbı gayrııhtıyarı ıstemsız olan bırsey sadece bunu azaltabılırsınız o da durumu farkettıgınız an baska seylere yonelerek yanı gercekten de kafa yorulacak daha buyuk meseleler var ınsanlar adına dusunmek sıze gore sızın acınızdan mukemmellık standartları olusturulması falan bunlar sadece sızın acınızdan seyler bunu kendınıze tekrarlayın ben ne kadar mukemmelım deyın acaba benım yuzumden kım nerde kac kere mahcup oldu deyın. sızın dogrularınız baskası ıcın bambaska seyler ıfade edebılır cunku kendı kendınızı boyle telkın edın derım baska care yok cunku

Obdesyon tedavisi gördüm zamanında. Yendiğimi sanıyordum yeniden başladı belki de. Idrakyollariiltihabi

Konunuzun özeti ve teşhisi bu yorumunuzda sanirim. Sadece faydali olabilecegi dusuncesiyle tahminlerimi yazacagim, yargilama ya da hadsizlik olarak algilamamanizi umarim. Bahsettiginiz kişilerle ilgili beklentilerinizin minimum oldugunu ifade etmissiniz ama daha çok onlarin kapasitesinin zaten fazlasına yetmeyecegi kabuluyle kötünün iyisini bari yapmayi size borçlu olduklarini düşünüyor gibisiniz. Bu bir aşağılama. Tersinden bakınca yuksekten bakma. İnsanlar icten ice ovunerek mukemmeliyetcilikten yakinirlar aslında ama mukemmeliyetcilik çok temiz olma, bir işin hakkini verme, hata yapmamak için özen gösterme, çok düşünceli olmak demek değildir. Kendi dahil insanlarin "hata yapma hakki"ni elinden alma, insanlari kusurlariyla kabul etmeme, eksiklere odaklanma, başta kendini ama daha çok diğerlerini bir kalıba sokma, olmadığında suclamak ve stres yasamak demek. Konunuzda bahsettiğiniz empati de tam anlamıyla empati kavramını karsilamiyor. Sanki iki kişiden birinin incinmesinden çok digerinin eleştirilmemesine odaklı dusunuyorsunuz daha çok. Bu düşüncenin altında gizli bir "diğer insanlari kendine ait algilama" dusuncesi yatıyor olabilir mi? Yani eşinizin hayattaki konumu sizin esiniz olması değil, -adi her ne ise- Ahmet olması. Annenizin hayattaki konumu sizin anneniz olması değil Ayşe olması. Herkes için böyle. Ahmet bir hatayı kendisi için yapar, hayatı müstakil bir hayat cunku. Ve kendisi gerekli görürse utanır ve telafi etmeyi ister. İstemezse de kimsenin o hatalara katlanmanizi bekleme hakkı yoktur. Ortak yaşamınızı sonlandirabilirsiniz. Bu anneniz için de böyle, diğerleri icin de. Size ait kişiler olsalardi evet istediginiz gibi hareket etmeleri gerekirdi. Onlar adına utanmak da sizin en doğal tepkiniz olurdu. İnsanların bagimsizligini tanimalisiniz. Kisiliklerine saygı duymalisiniz. Kusurlarına da saygı duymalisiniz. Herkesin hayatı kendisi için yaşadığıni ve biricik olduğunu sözle değil davranışlarınızla, düşüncelerinizle kabul etmelisiniz. Elbette hayatinizi aynı evde geçirip ortak sorumluluklar ustlendiginiz birinden talepleriniz olacak. Talebiniz. Hakkiniz değil. Taleplerinizi o kişinin karşılamama özgürlüğü olduğunu unutmadan ifade edip beklentiye girebilirsiniz, kirilabilirsiniz, kusebilirsiniz hepsi çok normal. Fakat herkesin degisime karsi koyma hakkı oldunu bilmelisiniz. İnsanlarin kusurlariyla yaşamaktan rahatsızlık duymuyor olma ihtimallerine saygı duymalisiniz. Çünkü her zaman bu insanları hayatınızdan çıkarma hakkına sahip olacaksiniz. Tıpkı onların da olduğu gibi.

Kimseyi olduğu gibi sevemiyorsunuz, ilk anladığım bu. Benimde mahcubiyetlerim olur ama kimi kime karşı düşüneceğim? Kayınvalidenizin iyi davranmadığı toplulukta herkes bi terelelli zaten. Kime ne ayıp olacak? Annenizin şakaları komik değilmiş, torun sevdasından zaten onu pek taktıklarını sanmıyorum. Mümkün mertebe toplu buluşmayın. Memnun değilseniz eşinizde gelmesn ailenize. Sizde kayınvalidenize gidince az oturun. Garsonla siz konuşun.

Evet, en başta mutluluğun bir seçim olduğunu kabul etmek zordur. Ama bunu kabul edince biraz daha rahatlıyor insan. Kendini de başkalarını da rahat bırakıyor. Kendimden örnek vermem gerekirse, hayatımdaki insanlara çok kızdığım zamanlar oluyor, onlar adına üzüldüğüm, enerjimi onlar için harcadığım. Sonra şunu kabul ettim, herkesin hayatını berbat etme hakkı vardır. Önemli olan benim onlardan ne kadar etkilendiğim. Eğer ben onlardan etkilenmeyi seçersem, kendi hayatımı kötüleştiririm. Bu çok kolay bir şey değil elbette. Her şey hemen değişmez, ama biraz farkındalık her zaman iyidir. Mutluluğun bir tercih olup olmadığına gelince, hayatımızdaki güzel şeylere odaklanırsak mutlu oluruz öyle değil mi? Hatta bununla ilgili bir egzersiz var: Her gece yatmadan önce, şükredecek / varlığından mutlu olunan 10 şeyi saymak. Sayı arttırılabilir. Bir yerden sonra "hayatım o kadar da kötü değilmiş" diyor insan. Bir de elbette hayatı bizden daha kötü insanlar var. Gerçekten hayati şeylerle mücadele eden. Onlar bile mutlu olabiliyorsa, mutluluk bir seçimdir.

Aslında çok sık bir araya gelmiyorlar. Ailem ve eşimin ailesi senede birkaç kez belki. Eşim ve ailem de ayda bir kez en fazla. O bile beni germeye yetiyor işte. Idrakyollariiltihabi

Estağfurullah ne özürü efenim :) söylediğiniz her şey doğru. Kabul ediyorum lakin bunun yöntemi ne onu bilmiyorum. Örneğin bu insanlar bir araya geldiğinde gerilmemek adına ne yapmalıyım. Çünkü bunları doğru bulmam, davranışımı değiştirmek için yeterli olmuyor mesela. Bir şekilde bör yöntem geliştirip sizin gibi sağır olmalıyım. Ben daha çok mirket gibi etrafı gözlüyorum ne olacak diye. Idrakyollariiltihabi

yas tutmak sizi rahatlatir zaten. yitip gidenleri kalbinizde tasiyosunuz, guzel aniyosunuz, yapabildiginizi yapmissiniz elinizden o an o gelmis. hani fazlasi gelse asla bir dk durmazdiniz bunu onlarda biliyodu büyük ihtimalle. ya herseye yetisip herkesi kucaklayamazsiniz her zaman. ama su anlattiginiz seylerin cogu esinizle araniz duzelse takmayacaginiz seyler bi kadin kocasiyla mutluysa anlasiyosa tam olarak dertlesip sevgisinin karsiligini aliyosa, araya o sogukluk o mesafe girmediyse baska seylere cok odaklanamaz mesela dogum gununde o anin tadini cikarirdiniz, kim kime bakmis gormezdiniz esinize bakmaktan. ya da kafa yormaya gerek duymazdiniz çoğu seyi siz tek basiniza savasmaya alisik bi insansiniz, esinizle evlendikten sonra bu ekip isine donmemis ama ekip isini de tek basina sirtlanmissiniz. inşallah kendinizi dinlendirecek vaktiniz de olur is bolumu de olur artik

Ben de ayni olmasa da her denilen lafta bi art niyet ararim. Obsesifim. Sen de oylesin. Obsesyon sadece zirt pirt el yikama degildir insan iliskilerine takılı kalma da obsesyondur. Tedavi gerektirir Bu arada seviorum seni guzel anlatmissin.

Herkese birsey bulmussunuz ama siz cok mu mukemmelsiniz peki?

Yine gelmis suslu cumlelerle derdin ne ki? senin'ciler.. Yahu arabeske mi baglasin yani? Sonra da cilekessin, duygu somurusu yapiyorsunuz mu diyeceksiniz? Elestiriye acik diye bu kadar yargisiz, acimasiz yapmayin yahu su isi. Siz olumsuz ozelliklerinizi ne kadar törpülüyebiliyorsunuz, insanlarin nasil bir gecmis yasayip, onda nasil hasarlar birakmis olacagini nerden biliyorsunuz? Acimasizca elestiri ile ne kadar faydali olabileceginizi dusunuyorsunuz? Insanlarin nasil cumle kurduguna tutun actigi konunun iceriklerine kadar karisma haddini nerden buluyorsunuz! Okumasi icin kimse kimseyi zorlamiyor degil mi? Sana hitap etmek zorunda mi? Elestiri yapayim derken ne bu asagilama duygusu!! Gelmis konu acmis hatalarinin farkinda zaten. Burdan duyacagi seyler iyi geliyor demekki. Neden anlamaya calismiyorsunuz? Konu sahibi kusuruma bakma.

Buna benzer bir durum bende de var. Çok iyi anlıyorum seni. Ama şöyle düşün; ortamdakilerin hemen hepsi hos olmayan birtakim davranışlar sergilediğine göre kimse kimseyi üzmüş sayılmaz. Skor eşitlendi yani. Bi de hepimizin tuhaf davranışları olabilir. Tuhaflıkların ömrü bir sonraki buluşmaya kadardır en fazla.. Bunlar da unutulacak. Ve Allah bunları unutturacak dert vermesin.

Çok kontrolcusunuz ve mukemmelliyetcilik var. Siz gerim gerim gerilirken herkes olduğu gibi davranmaya devam ediyor yani sizi utandirmaya. Koyverin gitsin ya insanlarin bedenine girip yonetemezsiniz değil mi

Sertap Erener'in bir şarkısı vardı pek severdim, "incelikler yüzünden" diye... Bazı insanlar sizin gibi "incelikli" düşünür. Olaylarda detaya kaçmaya meyillidir. Kendimden biliyorum ve az da olsa sizin yaşadığınız sıkıntıları ben de yaşıyorum. Fakat unutmamak gereken bir şey var ki çoğu insan böyle düşünmez, aklına geldiği gibi konuşur. Öncesini sonrasını pek düşünmez ve bu bir yapı, belki kapasite, belki zeka, belki de düşünce alışkanlığı meselesi... . Kemikleşmiş bir durum olduğundan da maalesef sizin beklentileriniz asla tam olarak karşılanmayacak... O nedenle biraz daha "relax" olmayı öğrenmeli ve insanların söylem ve davranışlarını kendi kişiliğimiz üzerinde baskı olarak algılamamalıyız.

Oğlak burcundan mı ileri geliyor bilmiyorum ama ben de sizin gibiydim. Sonra zamanla baktım ki kimse ben değil, kimse ince düşünmüyor bıraktım üzülmeyi. Siz de inşallah bırakırsınız...

peki idrak samimiyetle soruyorum, sanane? cocuklarla ilgili meseleyi kafana takmani anlayabilirim. Ancak yetiskin bireylerin iliskisinden sanane. kim kimse kiriliyor dariliyor kiziyor sanane? sen kendi iliskilerini mukemmel yonetiyor musun ki senin haricindeki yetiskinlerin iliskisine kafayi yoruyorsun? konuna da cevap vereyim. esim cok giciktir, daha dogrusu benim ailem onu cok gicik bulurlar, ben de derim evet gicik ne var yani, siz mukemmel misiniz? kayinvalidem toplum icinde mukemmel davranir, tam bir ornektir kendisi, kendisini takdir ederim bu konuda. benim annem ise dogrucu davuttur, cogu kisinin de zittina gider. beni zorladigi olur ortamlarda. ama hic utanmak aklima gelmez. sonucta kac yasinda kisiler, olusturacaklari etkiyi de biliyorlar ama oyle olmayi seciyorlar.

Birebir yazdığınız gibi eşim. İşkolik olması da dahil. Lütfen yazınız önerileri, çok isterim. Zira bu halleri kendisinden soğumama sebep oluyor.

Bir yıl önce vefat eden yengem, kanserle mücadele ederken bana bunu demişti." görümcük Allah sana kötü hastalık vermesin. Muhtemelen ne zaman öleceğim, diye beklersin sadece" demişti. O, hayatımda gördüğüm en pozitif, en mutlu olmayı bilen insanlardan biriydi. Ki beni her daim toparladı. Ne zaman umutsuz olsam, mutlu olacak neden bulamasam tek tek sıralardı ve kendine gel diye sarsardı beni. Ama gitti... Velhasılı evet şükredecek çok sebebim var. En başta sağlık. Deneyeyim gece yatmadan önce sıralama işlemini :) araya başka pis düşünceler girmezse tabi.

Bence çok büyütüyorsunuz. Size farklı gelmesi normal her ailenin yapısı, şekli farklı. Siz yıllarca başka yaşamışken sonradan birden başka bir aileniz oluveriyor bu zor ve alışma süreci istiyor sizi bu noktada anlayabiliyorum. İnsanları olduğu gibi kabul etmelisiniz, onların yaptığı onları bağlar ki ben yazdıklarınızda şahsınıza yapılan bir yanlış göremedim. Doğum günü kutlamak adetleri olmayabilir belki size göre saçma ama onlar görüyor öyle büyümüş yetişmişler bunu değiştiremezsiniz. Eşinizin size bu sene Doğum günü kutlama demesi ile sizin kutla demeniz arasında bir fark yok bana göre. Madem sevmiyor istemiyor neden zorluyorsunuz? Gerek yok ne aileniz yorulsun ne siz yorulun. Çorap giydir demesine de kayınvalideniz gözünüze battığı için rahatsız olduğunuzu düşünüyorum bence bunda da bir şey yok. Dert etmeyin kendinize insanlar değişmezler böyle kabullenmek umursamamak dışında çareniz yok

yazınızı çok beğendim. ne yazık ki bu hastalık bende de var. ortamların psikolojik nabzını tutuyorum. yüz ifadeleri söylemlerdeki kinayeler hepsi hepsi hepsi. beynimi yiyor. hatta birgün bende eşimin kendi ailesiyle birlikte organize olup bir süpriz doğum günü yapmıştım. kapıdan içeri girdi. iyiki doğdun diye bağırdık falan. aaa bile demedi. inanabiliyor musun. b k gibi kaldım afedersin. mal gibi baktı. 2 hafta küstüm sonra

Kafandaki insan davranışlarına uymuyorlar ve aslında mutsuzsun, özellikle eşinle. Bence bu yüzden sürekli " aman ağzımızın tadı bozulmasın Ali Rıza bey " tadında takılıyorsun ama sürekli tetiktesin, aman kimse bir şey demesin aman kimse pot kırmasın. İçten içe eşinin aradığın adam olmadığını düşünüyor olabilir misin ve ailene yakışmadığını? Yıllarca eski sevgilime bir kot pantolon aldırtmazmışım, kötü şeyler giyerdi, benim beğenim falan hak getire. Onunla evlenseydim eminim hayatım bu neden böyle yapıyor diye düşünüp gerilmekten ileri gidemeyecekti.

İşte bunların hepsi için bence anahtar kelime sevilmek. Sevmek de önemlidir insan hayatında ama sevilmek, olduğun gibi, en delirten huylarınla bile, bazen çıldırtan hallerinle bile sevilmek. Hayatında belki de sevilmek eksikliği var, ondan bu mutsuz hallerin, ondan herkesin uyum içinde mutlu olmalarına çabaların, belki de ben buradayım, sizin için varım diye ruhunu yorman bu yüzdendir idrak.

Aynen böyle diyor farklı cümlelerle. Bekarken çok naif ve güleryüzlüymüşüm. Bir de bakımlıymışım. Şimdi Kibariyenin annesi gibi dolaşıyormuşum ortalıkta. Benden ötürüymüş.

Size iyi gelmişse olumsuz bir şey söylemek istemiyorum ama Tuğçe Işınsu adlı hanımın eğitimi, bilgi birikimi nedir? Günümüzde herkes yaşam koçu, biraz da medyatik olunca nerdeyse şifacı konumuna yükseliyorlar. Bu tip insanların tavsiyelerine dikkat edilmeli.

Sizin devreler fena ısınmış. kendinize telkin vermenizi tavsiye ederim. kişiler takıntı olmuş. Zor değişirler. o yüzden siz kendinize yoğunlaşmaya bakın.

Psikiyatriste gidiyor musun? Gitmiyorsan git Gidiyorsan ilaclar yeterli degil bence Herkesi herseyi sorgulayan, herkesi ve herseyi kontrol altinda tutmaya calisan bir insansin, bu durumda da normal olarak hersey herkes sana batiyor Sorunun bir kismi diger insanlarda olsa da sorunun buyuk kismi sende bence. Sevgiler

ay dedem geldi aklima o da oyle yapardi bayramda nezaman gelceksiniz diye arar bunaltir gidincede 5 dksonra ee nezaamn donus derdi hepimiz gulerdik ama niueti kesinlikle kovmak degil herkese oyle yaptgi icin huyunu bilirdik. Giderli

Kendimle derdim hiç bitmiyor zaten. Sanmayın ki insanlara takıp kendimi mükemmel görüyorum. Asıl derdim kendimle. Ben de biliyorum bu insanların asla değişmeyeceğini. Ki değişmek zorunda da değiller zaten. Benim kendimi değiştirmem gerek.

Herkesi olduğu gibi kabul etmek eşittir huzur ama bunu nasıl yapacağız işte insan orada tıkanıyor. Benim size önerim annenizle, eşinizle yani samimi olduğunuz kişilerle bu konuyu konuşmanız. Annenize sorun mesela eşim o gün böyle böyle davrandıya ne hissettin ve şu an da ne hissediyorsun aynı şekilde eşinize de sorun annem o gün şöyle davranmıştıya ne hissettin ve o hissin hala devam ediyor mu gibi. Birde onların gözünden ruhundan dinleyin belki sizin kadar etkilenmemislerdir veya pek cok şeyin farkında bile değillerdir. Belki bu size empati konusunda yeni bir bakış açısı kazandırır ve belki de sizin farkındalığınız onlardan daha yüksek olduğu icin gereksiz yere kendinizi yıpratıyorsunuzdur. Olamaz mı?Örnegin ben kardesime gülsün diye bir video göndermiştim sadece gülsün diye ama öyle olmadı meğer o videoyla ben ona neler hissettirmisim bana çok kızmış, keşke bunu yapmasaymışım. Şok oldum. Veya esim biraz soguktur bir sey istersin saatler sonra dikkate alır vs. Bir gün kardesim bir sey istemisti ve ayni sekilde soguk davrandi ve umursamıyormuş gibi saatler sonra yaptı. Çok utanmıştım ve kardesimle bunu paylaşmıştım. Kardesimde bana ama o öyle biri ben onu biliyorum hatta gene erken yaptı sayılır tarzında cevaplar vermisti bana ve etkilenmemisti bile. Ben üzüldüğümle kaldım. Sizde bence biraz sorgulayın bence, belki sizin kadar hassas ve detaylı bakan yoktur..

Obsesyona benzeten bir benmiyim? Takinti yapiyorsunuz ufak şeyleri sizi üzen şeyler başkalarının umrunda bile değil ya da en fazla 1-2 saat umurlarında olur

Nasıl başardınız salmayı? Mutlaka bir eşik olmuştur başarmadan önce.

Biri benim kocamimi anlstti Kv yide anlatmis sanki Kv'mi artik kendi akrabalarimla ayni ortama sokakmamaya karar verdim. Eşimide sadece ailemle. Artik utaniyirmuyum napiyodum bilmiyorum.

Kulak tikaci bu isi cozer :) tanrica_fides

Nasıl vardınız bu sonuca çok merak ettim. Hiçbir derdimin olmadığına yani. -annem beyin kanaması geçirdi. Kafasının içinde stent var ve düzenli olarak kontrollere gidiyor. Her daim tehlike altında. -bir yıl önce yakın arkadaşımı, abimin eşini 31 yaşında kanserden kaybettim. İki tane yeğenim küçücük yaşında öksüz kaldılar ailemle yaşıyorlar. -yengemden iki ay önce babamdan daha çok yakın olduğum, babam dediğim dayımı genç yaşında yine kanserden kaybettim. -katlanmakta çok zorlandığım maddi sıkıntılar yaşıyorum geçmişten gelen ve eşimden kaynaklanan durumlardan dolayı. -iki yıl önce kayınvalideme ölü gözüyle bakılıyordu organ nakli gerekti ve benim eşim annesine organ verdi. O dönem yine maddi manevi öyle yükler bindi ki üzerime, hala etkileri sürüyor -oğlum sosyal iletişim bozukluğu ve hiperaktivite şüphesi ile kreşe gidiyor. Kreşe gönderecek maddi gücüm yok ama doktorlar bu çözümü önerdi. Maddi manevi çok zorlanıyorum oğlum iyi olsun diye. -üstte bahsettiğim dayımın eşi, dayımın vefatından sonra delirdi. Kardeşim saydığı kuzenim annesiyle uğraşırken yarı deli dolaşıyor ortalıkta. Akrabalık ilişkileriniz nasıldır bilmem ama beni özellikle oğlum dolayısıyla yeterince destek olamadığım için çok üzüyor bu durum. -tüm arkadaş çevrem benden iki buçuk saat uzaklıkta kaldı. Oturup muhabbet edebileceğim bir Allahın kulu yok etrafımda. Dolayısıyla bu da beni yıpratıyor. Şimdilik ana hatlarıyla dert sayılabilecek durumlar bunlar. Daha birçok konu açabilir, yazı yazabilirim hayatımla ilgili. Mesela çocuklukta yaşanan tacizler yeterince etkili olur mu? Bu yazdıklarımı konu haline getirmiyorum çünkü kendi içimde çözmeye çabalıyorum. Dert olarak gördüğüm ve yazdığım konu ise, kendi içimde çözemediğim bir konu. Yani desteğe ihtiyacım olan konu. Yeterince açık ifade edebilmişimdir inşallah durumumu. Dip not: hepinize cevap yazacağım oğlumla ilgilenmem gerekiyor. Arkadaşın yazdığını görünce hızlıca cevap vermek istedim. Saygılar.

Ben burçlardan anlamam pek de inanmam. Arkadaş yay gamsız deyince benim de eşim gamsız burçtan mı dedim :) Ben zaten kendime de yapıyorum bu kötülüğü. Konuşmadan önce kırk kere düşünüp tarttığım halde bazen ben de kırıcı oluyorum, yersiz konuşuyorum. Ama sonrasında bir şekilde telafi ediyorum hatamı. En azından farkında oluyorum. İnsanların çoğu öyle değil. Telafi etmek beri kalsın, hata olarak bile görmüyorlar. Herkes mükemmel, kusursuz... Çok şey istemiyorum aslında. Yapmadıkları şeyler için hesap sormuyorum. Yaptıkları için biraz olsun empati kurup, karşısındaki insanı düşünsünler istiyorum. Yoksa kimsenin boğazına sarıldığım yok "neden böyle değilsin" diye. Aksine beklentilerim minimum düzeyde. En azından kendi adıma.

İdrakçim, Senin kafana takarak uykusuz kaldığın insanlar bitaraflarını devirmiş, oralarında pireler uçuşurken ve bilmemkaçıncı uyularındayken iş bir şeyleri düşünmekten uyuyamama durumuna geldiyse ve sen kendini kontrol edemiyorsan gerçekten idrakyolların iltihab etmiş olabilir ve artık belkide bir uzmandan yardım alma zamanın gelmiştir. Birşeyleri bahane edip gidemedim diyorsun ama Hayat kısa kuşlar uçuyor, ömür geçiyor, hiç bir şey, hiç kimse Sen'den değerli değil.

Böyle soramıyorum işte. Bunun iki sebebi var. Birincisi belki farkına bile varmadılar o davranışların, ben şimdi farkındalık kazanmalarını sağlayıp ellerine ve dillerine koz vermeyeyim, zaten zayıf olan bağlarını iyice koparmayayım diyorum. İkincisi olur da farkında olsalar bile, bunu benden duyup karşı tarafı eleştirmeye hak görürlerse kendilerinde bu beni üzer. Idrakyollariiltihabi

Resmen yaşadım yazdıklarınızı benim bile beynim yandı. Zor bir durum fakat normal değil. Bazen benim de bu şekilde düşündüğüm oluyor ama bu kadar çok değil. Salın gitsin, siz kendi davranışlarınızın en iyi, en kibar ve en düşünceli olduğunu düşünürken kayınvalideniz de sizi belki düşüncesiz buluyor içinden. Yani herkese göre kendi en düzgün davranıyordur. Size zararı olmadığı sürece başkaları adına düşünmeyin beyninizi yormayin yazık size.

Kendinize fazla yükleniyorsunuz. Herşeyi ve herkesi en ince detayına kadar düşünmek çok yorar. Başka şeylere, mesela çocuğunuza yoğunlaşın. Bakmayın kim ne demiş kim ne yapmış diye. Görmezseniz bu kadar düşünmezsiniz sonuçta. Herkesi kendi doğrularınıza göre yönlendiremezsiniz, ama o anı yaşayarak mutlu olabilirsiniz belki. Bazen ne halleri varsa görsünler demek lazım galiba.

Evet, Sertab gibi 'incelikler yuzunden' daha cok üzülüyoruz, sonrası depresyon. Karakter de depresyon yatkinsa tamamdir zaten. Salacaz efendim, incelik mincelik yok. Oldu gecti. Şu an'dayiz. Şu an'da da kavga, gürültü, küfür, ayıp, hakaret olmadigi sürece kim kime nasil bakarsa baksin, kim kiminle nasil konusursa konussun. Her seye biz yetisemeyiz ki. Erken yaslanir cokeriz canim. :)

Size soyleyeyim bu gidisat hayra alamet degil benim sonu sara nobetlerine varinca hooopppp dur dedim kendime... Artik banane diyorum evet banane kim kimi sevmis kim incinmis kimin hareketi karsidakine ne hissettirmis, herkes kendine baksin banane yahu! derdi tasasi sizi dert sahibi edecek...

sen bu insanların hiçbirinin yaptıklarından davranışlarından sorumlu değilsin, seni ilgilendirmiyo. ne kadar çok abartmışsın. ben kvnin evde olmasına takıldım, son yaşadığınız olaydan sonra yine görüşüyomusunuz

okurken ben yoruldum yaaa. niye bunu yapıyorsunuz kendinize? neden herkesi herşeyi kontrol altında tutmak istiyorsunuz? kv yerine göre davranmıyor mu? size ne? 65inde siz mi öğreteceksiniz?

Valla sevgili idrak nickine baktım konuna baktım güldüm :) idrak yolların tabi iltihap tutar bu kadar kafaya takarsan epiktetos içsel huzur iyi yaşamın kapısını açar adındaki kitabını acil okumalısın kısa az öz ve dolu dolu gerçekren sana biraz yol gösterecektir cevapların orada zira.

Evlenince değişeceğini düşünmedim, bekarken böyle değildi sadece. Gayet ince düşünen, kibar ve sosyal bir adamdı gördüğüm kadarıyla. Ya da gösterdiği kadarıyla diyeyim. Adam evliliğe adım atıp yayılmayı bekliyormuş, haberim yokmuş.

İşte en çok buna üzülüyorum sonrasında. Neden yine aynı şeyi yaptım ve o anların tadını çıkarmadım diye üzülüyorum. Tam adlandıramıyorum da bu durumu. Kontrol manyaklığı mı, incelik mi, delirme eşiği mi, takıntı mı bilmiyorum. Herkes benim istediğim gibi olacak despotluğu değil yaşadığım. Ben daha çok beni geren o davranışlara maruz kalan kişiler adına üzülüyorum. Ki dediğin gibi belki onlar üzerinde durmuyorlar bile. Gerçekten ben ne zaman "rahat" bir insan olmayı başaracağım hiç bilmiyorum.

Dediniz ve bu cümleyi yazarak kıymetli vaktinizden çaldınız. Üzgünüm.

Eşin odun oldugu icin zaten o dogum gununu haketmiyormus. Cunku mutlu olmadi bazi insanlar onemsenmeyi sevmezler bu tarz durumlar onlari utandirir icten ice ben onemsiz biriyim degersiz biriyim zihniyeti yatar. Hatta bazen kaba ve uste cikip kompleksini bastirmaya calisirlar acaba eşinizdekide oyle birsey mi? Siz baya mantikli zeki birisiniz kontrol yeteneginiz gelismis. Belkide biraz bu tarz toplaşmalari daha nadir hale getirip ailenizle ayri esiniz ve kayinvalidelerinizle ayri munasebetler icinde mi olsaniz ki? Annenizin tavirlarida sizi rezil ediyo hissine kapiliyorsunuz cunku. Oda anne iste atsan atilmaz satsan satilmaz:)

Tatili "bir sürü para verip manasızca yatıyoruz" şeklinde yorumluyor. Çünkü kendisi işkolik. Sadece çalışmak istiyor amcam çalışıp yorulunca da söyleniyor. Elbette benim istediğim kadar sosyal olmak zorunda değil ama eşim asosyal bir adam. Bu da beni çoğu zaman yoruyor.

İşte bu. Onlar yüzüne söylemekten çekinmiyorsa sen de çekinme. Onlar eleştiriyorsa sen de eleştir. Umursamıyorsa umursama. Yani; rahat ol. Sen ne yaparsan yap herkes kendi bildiği/istediği gibi yaşamaya devam ediyor, edecek.

Başkalarının yaptıklarından sen sorumlu değilsin. Kanser eder seni bu düşünceler. Kendini yıpratma

Dikkat ettiniz mi bilmiyorum konuda baştan sonra kendimi eleştiriyor, davranışımı normal bulmadığımı belirtiyor ve hatta çözüm önerileri istiyorum. Derdim normal olmayan bu davranışlarım derken, mükemmellik iddiasında olduğumu nasıl düşündünüz anlayamadım.

Aaaaa bu ben, hemde nasil ben biliyor musun? Bir sure sonra yalniz kaldiginda dahi kafanda herkesi bir koseye oturtup onlari konusturmaya basliyorsun.. aksam oldugunda normalin 20 kat fazlasi yorgun, depresif, uzgun olarak yatiyorsun.. herkesi ve her seyi kontrol altina almak istiyorsun, sen olmazsan birileri cok kirilacak, uzulecek, kusecek, sen "keske orada soyle davransaydim simdi bunlar olmazdi" diyeceksin diye onden onlem almaya calisiyorsun.. iste en son "psikolocikman deli" oluyorsun doktora gidiyorsun, o da "birak herkes kendini korusun, kirikligini- acisini yasasin.. sen herkesi bu kadar dusunuyorsun da herkes seni bu kadar dusunuyor mu"diyecek, sen mini bir aydinlanma yasasanda tik gibi bir sure daha devam edeceksin.. sonra bir cinnet, cil yavrusu gibi dagilan sikintilar ve mis gibi bir kafa.. siddetle oneririm :)

kesinlikle katılıyorum çünkü bende de var şöyle düşünmeye çalış bu kişi de böyle farkndayım hiç kolay değil kendini ikna edebilmek ama bir süre sonra bilinç altın kabul etmeye başlayacak hani senin istediğin gibi davranacaklar diye bekleme

Dört yıllık evliyim maalesef alışamadılar. İmkan versem yerin dibine sokacak birikime sahipler eşimle ilgili :)

Bu durum uykularını da etkiliyor mu? Benim çok etkiliyor, beynimi çok yorgun hissediyorum... Yıprandım, ama önüne geçemiyorum saplantılı bir durum. Herkesi kontrol etmeye çalışıyoruz bu niye.. Yada mutluluk nasıl oluşur gerçekten bilmiyorum... O yüzden fikir verebileceğim birşey yok bende aynıyım Idrakyollariiltihabi

Dur dur sakin ol :) eleştirebilir, hatta garip bulabilirler buna sözüm yok. Ancak şu süslü cümle, edebiyat parçalama vs şeklindeki eleştiriler pek yersiz oluyor. Zira ben bu şekilde yazmak için ekstra bir çaba sarf etmiyorum. En fazla on dakikamı alıyor yazıp yollamak. Defalarca söyledim yazım dilim bu diye ama inandırıcı olamıyorum sanırım. Bu dert mi ki? Yaklaşımı daha da garip. En nihayetinde ben sorun olarak gördüğüm ve çözüm bulamadığım konuda yardım istiyorum. Derdim bu demek ki. Daha fazlası olmadığı için bunları yazıyor değilim ki.

Ben burcunuzu merak ettim. Aslan ya da koç musunuz? Edit: gördüm oğlakmışsınız. O zaman yükseleni sorayım. Bir yerlerden aslan var çünkü:)

Ben de böyleyim. Çok can sıkıcı. Bi kez eşime mesaj attım misafirle biraz konuş çok sustun diye :/ Senin yazdırdıklarını okuyunca evet bu benm de derdim dedim. Yaşanan bi olayı bikaç gün irdeliyorum. Rahat edemiyorum. İnsanı yıpratıyor gerçekten. Gidişatı az çok kestiriyor ya insan zamanla. Şimdi şöyle diyecek inşallah demez diyorum vs :/ Idrakyollariiltihabi

Elbette benim isteklerime göre şekillenmek zorunda değil hiç kimse. Esasında hepsiyle tek görüştüğümde bir problem yaşamıyorum. Eşimle ya da ailemle. Hatta kayınvalidem bile ikimiz baş başayken bu kadar çılgın davranmıyor. Ben sanırım aralarında köprü olmaya çabalıyorum biraz da. Arabuluculuk yapmaya çalışıyorum ama dediğiniz gibi buna lüzum yok esasında. Idrakyollariiltihabi

Bak sen bu dogum gunune kimseyi cagirmayacsktin.. sen oglun kocan.. minik bi pasta keserdiniz hop bitti gitti. Koskoca insanin dogum gunu kutlamasi bana tuhaf geliyo. Bende pek onem vermiyorum cunku bu gunlere. Is yerinde bile outlookta herkesin dogum gununu kayitlarimki unutmayim:) kendi dogum gunumu bile bi kez unutmustum is yerinde hatirlattilar:)) gectigimiz dogum gununude oglum hatirlatti:)) cocuklarinkini bile son yillarda kutlamiyorum:)) gurultu kalabalik birsuru hazirlik hic gerek yok: ( cok yoruluyorum yaa Tamam sen onem veriyosun diyelim ama esinin tepkisi aa anne ise.. oyledir yani.. tesekkur etse iyiydide buna takilip uzulmeye degmezki? Ben baktim eskiden annemlere vs gidince surekli esimi memnun etme cabasina giriyorum. Mumkun mertebe onunla gitmiyorum.

Burcunuz başak mı? Bende sizin gibiyimde, kendimi buldum konuda resmen...

Bu yazdıklarını sonradan okudum çok şey yaşamışsın dolayısıyla şimdi biraz mutlu olup, bişeyleri görmezden gelme zamanı. İnan kimseyi değiştiremezsin, kimse de senin onun için çabanı endişelerini tam anlasıyla idrak edemez. Dolayısıyla sen kendine zarar verdiğinle kalırsın. Gerekiyorsa bir psikologa görünüp aynen burda yazdıkların gibi ifade etmeye çalış kendini. Eminim işe yarar bir yol önerecektir.

Siz önyargılarınızı belki kendinizden bile gizlediğiniz kibrinizi empati sanıyor olabilir misiniz? Şu an çevreniz adına empati yapalım: İdrak bu ne hal? Artık kendini kasmayı, mükemmelmiş gibi davranmayı bırak, sen de rahatla, biz de rahatlayalım. Herkes kusurlu da sen mükemmel misin? Biz seni tüm kusurlarını örtüyoruz, kabulleniyoruz, sana hissettirmiyoruz diye ne bu mükemmel, kusursuz insan havaları? Sen bizim adımıza utanacağına dön kendine bak. Bizi irdeleyip, küçümseyip, değişmemizi bekleyip olmayınca mutsuzluğuna, çıldırmana bahane etmek işine geliyor tabi. O kadar kolaysa sen değiş. Herkesi kendi kişiliğiyle olduğu gibi kabul et ve gerçekten empati yap. Eğer sen değişmeyi başarabilirsen o zaman gereksiz yere takmamayı ve mutlu olmayı öğreneceksin. Derlerdi sanırım.

Teşekkür ederim efenim sevgimiz karşılıklı :) obsesif olduğum kesin. Elimden geldiğince törpülüyorum, zamanında tedavi de oldum ama ben tamamen geçeceğine, geçtiğine inanmıyorum. Belli bir zaman sonra açığa çıkıyor yeniden. Farklı şekil ve boyutta.

Özür diler hatalı olunca. O konuda hakkını yiyemem. Bende sıkıntı var özür konusunda :) mutlaka özrün sonuna bir ama eklerim.

Bu kadar olayi aklinda tutup nasil yazdin hayret ettim. Yazarken sıkılır insan bunlari mi takiyorum diye.=) Bence rahatsiz oldugunuz konuda hemen tepki verin, durup dusununce o davranislar degismeyecek. Acik acik soyleyin dusunduklerinizi..

Ben de oğlak burcuyum benzer davranışlar sergiliyorum. Mükemmeliyetçi ve kontrolcü.

Deme öyle yahu. Zaten sürekli kendimi sorguluyorum bu hususta. Tam sevmediğime kanaat getirdiğimde oğlumun "baba nerde baba gelsin" demesi ile, sevmemek için bir sebebin yok. Oğlunu babasını her gün görmesinden, aile yaşantısından mahrum bırakamazsın buna hakkın yok diyorum. Her ne kadar boşanmaya karşı olmasam da, insanların anne ve baba olduktan sonra "ben mutlu değilim" deyip çocuğun hayatını alt üst etmelerine karşıyım. Bilsem ki şu yaşadıklarımda sırtımdaki tek kambur eşim, o olmasa inanılmaz mutlu bir insan olucam. Düşünmeden ayrılırım. Zira o vakit çocuğum için de daha hayırlı bir sonuç olur. Ancak biliyorum ki eşimden daha fazlası var sırtımda. Kendimi iyileştirmeden önce sevip sevmediğime, devam edip etmeyeceğime karar vermek çok zor. B Began Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik İptali tek ayak

Bi gun cesaretimi toplarim umarim C

Başkaları adına utanmak değil de başkalarına üstten bakmak gibi geldi sorununuz. Oğlunuz sizi zorluyor, kimi olsa zorlar ama bu yazdıklarınızdan sonra size çok daha zor geleceğini düşündüm. Bence başkalarına empati yapıyorum, düşünceliyim, onlar adına utanıyorum gibi kendinizi olumlayacak şekilde düşünmek yerine, kendinizi kabullenin. İnsanları kontrol etmek istiyorum, nasıl davranmaları gerektiğini daha iyi bildiğimi düşünüyorum, sevdiklerime üstten bakıyorum gibi. Bu arada yazdıklarım sert gelmiş olabilir ama bende de var bu sorun. Yansıtmamaya çalışıp kendimi düzeltmeye çaba gösteriyorum.

ben bu durumu asmak icin ise ortami terk etmekle basladim öyle küskün tavirli olarak da degil iki dk yatak odasina attim kendimi uc dk banyoda oyalandim bes dk mutfakta oturdum ya da bulasik falan topladim gormeyince kafaya da takmazsiniz cunku birlikte oldugunuz iki saat icinde caktirmadan toplamda ufak ufak molalari yarim saat yapip kendinize es verebilirsiniz cok sinir oldugum biseyse kendi kendime sinirlenip sakinlesip ciktim gozume takilmasin hir cikmasin diyeyse sarki soyledim ki bu cok ise yarar duymak istemiyosam dusunmek istemiyosam surekli sarki soylerim kurban bayraminda esimin ailesi geldiginde mesela kv benim uzerimden prim yapmaya bayildigi icin beni midiklamaya basliyodu. kimseye caktirmadan yatak odasina yatip sakinlesip dinleniyodum. boyle olunca esim anlayip gelir yanima uzanir sarilir oper. cok sinirliysem sakinlestirir, normal kafa dinlemek istiyosam ya cilvelenip eglendirmeye çalışır ya da sessizce sarilip yatar. sonra beni ikna eder beraber iceri gideriz. ben sen git desem de bensiz gitmez. sizin eski bi konunuz esinizle ilgiliydi mesela. esinize karsi adim atmistiniz, devami geldi mi acaba. yoksa bu yogunluk ve yorgunlukta halinin altina mi supurdunuz. esinizle aranizdaki durumlari duzeltince en buyuk destekcinin her zaman o oldugunu farkediceksiniz. bi uyeye yazmissiniz mesela; cok agir seyler yasamissiniz, ust uste çok kayip vermissiniz. peki yaslarini tutabildiniz mi. kendinizi tutup dik durmaya mi calistiniz. bence her zamanki gibi dik durup yasi bile yeterince yasamadiniz. erkekler genelde cocuk gibi oluyo. benim esim oglum daha bi kac aylikken baslamisti. bu ne zaman buyicek, suna bak annesine yapisiyo, onun yuzunden karimiza da sarilamiyoruz, opemiyoruz, beraber yatamiyoruz... diyorum 18 yasina gelsin de evden atalim biz bunu basbasa kalalim. o zaman da ben ogluma kiyamam bak çok tatli annesi diye basliyo konusmaya. gunde 4 saat uyuyosam bi saatinden feragat edip esimle ilgilenmeye basladim. beraber vakit geciriyoruz birbirimizle ozlem gideriyoruz. o zamandan beri de cok daha yardimci, guler yuzlu ve anlayisli. bide sinirlensem de soylenmeyip dedigimi yaptirmanin bi yolunu arayip bi sekilde bulmaya calisiyorum. eskiden esim doluya bosa konusup kendi kendine sinirlenip benden cikarirdi. o kadar zoruma gider o kadae uzulurdum ki evden hic cikmamaya basladim, esime de sana kiriliyorum sen soyle yapiyosun demeyip icime atiyodum, canim istemiyo diyodum. markete bile cikmaz olmustum artik esimle. bakti herkesle disari cikip egleniyorum plan program yapiyorum, onla her cikmamiz olay oluyo kendini baya torpuledi. simdi siz %95 hakli olabilirsiniz disarda kizmakta. ama o soylenmeyi dinlemek o kadar zor ki anlatamam. esiniz hatali olsa da yola getirip soylenmeden sinirlenmeden gidip gelecek bi cozum bulmalisiniz. esinizdeki sıkıntıların cogunun sizi cok ozlemesinden kaynaklandigini dusunuyorum. yani sizin once gücü birakip gucsuzlukle biraz zaman gecirmeniz sart. esinizle eski zamaninizi yakalamalisiniz. yasayamadiginiz acilari serbest birakip acilarinizi yasayabilmeniz lazim. bi yardim alsaniz hic degilse biraz orda kafa dinlersiniz gibi geliyo bana. bide bi anne icin bunu duymak hosunuza gitmez tabiki, haddimi asiyo olabilirim cok ozur dileyerek soyluyorum. siz bu kadar buyuk bi cadi cazanini kafanizda kalbinizde hapsetmeye calisiyosunuz ya, ne kadar yansitmasaniz da cocuklar sanki icimizi okuyo gibi hissediyo herseyi. acaba oglunuz da bunu hissettigi icin hircinligi da bu yuzden olabilir mi. ben kucukken annemin agladigini bi kere gordum. cok sert ve dik dururdu. ona hic bisey anlatip soyleyemezdim. o yaralarini gostermezdi yarasi yok sanip anlamaz beni diye dusunurdum. tabi samimi olmamamizda annemin evlat yetistirmedeki yanlis tutumlari da vardi. ama gercekten anlatacak gucsuz duracak cesaretim olmadi hic aileme karsi. uzuldugum icin gitmek istemesem canim istemiyo diye bilirlerdi. gardinizi indirmeniz en cok oğlunuzla aranizdaki meseleyi çözecek belki de yine ne bulsam araya sokusturmus gibi olmusum ama bence bunlarin hepsi komplike ayiramadim birbirlerinden

Tamam kızma yahu bana ne evet :) kendi ilişkilerimi mükemmel yönetmek mi. Ay ben gülerim bok gibi benim ilişkiler afedersin :) benim kendime hayrım yok insanlara faydalı olayım diye düşünüyorsam demek ki.

Ayni beni anlattiniz Burcumdan diyorum ben ya basak burcuyum Toprak grubu agir ve gereksiz ayrintici Birak kim naparsa yapsin dimi Olmuyo iste

Valla sevgili idrak, bence kendi kendine yapıyorsun. Bu saatten sonra kimseyi değiştiremezsin. Belki başkaları senin gördüğün kadar 'feci' görmüyordur olayları. Bana da oluyor bazen, ben de utanıyorum kayınvalidemin ya da eşimin ya da bazen kendi ailenin bir davranışından. Ama çok üzerinde durmuyorum, çünkü bir yerden sonra 'takıntı' haline geliyor senin de yazında belirttiğin gibi. Bence çok çok büyük bir sorun değil ama senin genel yorgunluğun -uykusuzluk vs. Hepsi üst üste gelince işin içinden çıkamamışsın. Çocuğun kaç yaşında bilmiyorum ama büyüyünce daha rahatlarsın. Benim ilk bebeğim hayırlısı ile, benimde şimdiden herkesin bir fikir söyleyip, karışacağı düşüncesi tüylerimi diken diken ediyor. Neden bunu araya soktum onu da bilmiyorum. Ben de pek iyi değilim zaar. Demem o ki takma, ya da sen de onları mahçup et belki anlarlar

Erkeklerin beyni bizimkinden farklı işliyor, olaylara bakış açıları o kadar farklı ki. Ama bence şu an sizin önce kendinize odaklanıp, rahatlamanız lazım. Ondan sonra eşinizle olan ilişkiniz ikinci kısım. Çok bunalmış yorulmuşsunuz. G greengirll

Meraba ben❤❤ah ceken bilir benim orneklerim daha komik olabiir. anksiyetddn bunlar pskolga gttim ilacsz gecmez yuksek cok dedi. emzrdigim icin erteledim simdide biraktigim halde gidemiyorum. yazin gece hic uyumadim bu sebeplerden. bazen bi geliyorlar offf sacma sapan seyler hayati zindan eder mi eder

Bence siz başka biriyle de evlilik yapsaydınız o kişi adina da utanılacak birşeyler bulurdunuz :) sorun esinizde değil yani eşinizin yanlış davranislari olabilir de bu yaşanılanlar da ki sorun anneniz, eşiniz, kayınvalideniz değil sizsiniz, yanlış anlamayın ama herkes sorunlu siz normal değilsiniz sizinde onlara göre utanılacak davranislariniz vardir muhtemelen ama sizin kadar dert etmiyor olabilirler. Sorunun çözümüne tek basina varamazsınız gibi geldi bana, klasik olacak ama terapiyle asabilir yada azaltabilirsiniz bu durumunuzu.

Kayinvalide ler oyle torunları onları kendi annelerinden daha cok sever benim uc aylık bebegim var onu tanıyomus cok sevıyomus falan filan bende ıcımden hehe diyorum sende sallama konusun dursun bu arada hepsini okumadım.

Ben de utanıyorum tvdeki insanlar adına :) bu yüzden gündüz kuşağına tahammül edemiyorum özellikle. TV açılmıyor evde zaten. Ancak eşim maç izlerse açılıyor. Idrakyollariiltihabi

Başkalarının mutlu olmasını neden bu kadar önemsiyorsunuz? Onlar sizin mutlu olmanızı önemsiyor mu? Onlar mı çok değerli? Sizin mi değeriniz yok? Siz başkalarını hiç ama hiç düşünmeden, onlardan bağımsız olarak kendi mutluluğunuza, keyfinize odaklansanıza. Oğlunuzun kuzenine koala gibi yapışması gibi, bence siz de bilişsel olarak herkese koala gibi sarılmışsınız. Annenize, oğlunuzun kuzenine, annenizin çevresindekilere, garsona, ona, buna, herkese. Hepsini serbest bırakın, kendi mutluluğunuz ve keyfinize odaklanın.

Bu kadar guzel anlatilirdi..

Geçenlerde kardeşimle eşi bizdeydi yemek yedik oturduk saat 11 "sizi ben mi bırakayım kendiniz mi gidecekseniz" diye soruyo yani hava soğuk bu insanların 2 yaşında çocuğu var bunu düşünemiycek kadar beynin yok mu diyesim geldi Idrakyollariiltihabi

Terapi hep aklımda ama nasıl bir lanet varsa üzerimde, sürekli aksilikler oluyor ve gidemiyorum. Hastalık, maddiyat, ev içi kazalar vs. Gideceğim, inanıyorum :)

Bırak hersey olacagına varsın bu kadar düşünürsen fazla yasamazsın canım. Zamanında her gıttıgımız yerde kv nın pesine dolanırdım yıne benı rezıl edecek bişey yapmasın diye, 2 yasında cocugun pesıne dolanır gibi. Ama ne yapar eder yıne o patavatsız manasız hareketlerını be konusmalarını yapar benı yerın dıbıne sokardı toplum içinde. Baktım olacak gıbı degıl gıttıgım gıcnır yerden zevk alamıyorum ve kadın zaten amacını bı sekılde gerçekleştiriyor saldım kendı halıne. Herkes yaptıklarından sorumlu kımse kımsenın adına utanmak zorunda degıl herkes kendı yaptıgından utansın.

Ben de doğum günlerini kutlama olayını hiç sevmem hatta sürpriz kutlamalardan nefret ederim. Eşinizin tepkisi için neden bu tepki anlamadım. O an saçma bulmustur hepsi bu. Ayrıca kv de herkes gibi davranış sergilemis tüm kv ler böyledir. Empati yaparsaniz belki esiniz ve cevrenizdekiler sizin davranislariniz için amma saçma tepkileri var diyorlardir.

Bence ertelemeyin. Eninde sonunda cocuga da yansiyor. Anksiyetelerimi hep ilacla kontrol altina aldim ve su an hafif atlattigim icin psikoterapiye basladim. Ilaclar duygulari kontrol etmeye yardimci oluyor. safi. naz

Bir nevi mükemmeliyetçilik, bence ne kendinize ne de başka insanlara hata yapma toleransı tanımıyorsunuz. Direkt olarak kişisel algılıyorsunuz konuları. Bir de sizin mükemmellik ölçütünüzü şöyle bir genel insanlara ve olaylara yayın, kim bu ölçütün üzerine çıkabildi şuana kadar size göre , kendiniz dahil?

Yorumlarınızı çok beğeniyorum. Onu belirteyim önce. Naif, insanı rahatlatan bir üslubunuz var. Tekrar tekrar okudum bu yüzden yazdıklarınızı. Çocukluğuma hiç inmek istemem travmalar ile dolu o dönem. Aştığımı sansam da bir şekilde karşıma çıkıyor işte. Benim en büyük korkum, şayet bu yaşadığım durum mükemmeliyetçi olmaksa oğlumun hayatını mahvetme ihtimalim. Her ne kadar çocukların eğitimi konusunda rahat düşünen, asla başarılı olma takıntısı olmayan bir zat olsam da buna engel olabileceğimi pek sanmıyorum. Zira yaramaz ve şımarık çocuk yerine anlamayan, mantığa sığmayan hareketler sergileyen çocuk daha çok geriyor beni. Dün annem doğum gününde "idrak, biz izin versek ve engel olmasak çok farklı yerlerde olabilirdi. Ama kader işte" deyince buz kestim bir anda. 31 yaşındayım ve bu özleştiri için çok geç kaldı. Hayatımı mahvettikten sonra bunları söylemesi beni daha çok sinirlendiriyor. Hala kendini haklı görse inanın daha az üzüleceğim belki de. Farkındalık kısmı tamam ama kabullenme kısmında ciddi sıkıntılar var bende. Önerinizi dikkate alacağım, kitabı temin edeceğim. Her ne kadar eski kitap kurdu hallerimden eser kalmamış olsa bile, kendime yaptığım en büyük kötülük okumayı bırakmak olsa bile belki bu konuda atacağım adım bile beni iyileştirebilir.

Ailenle yasadigin birikimler cikiyor sanirim altinda benimde oyle bazi sacma sapan eski detaylar buraya surukluyor ama cozum malesef olmuyor sanirim ilac yolu da denenmeli G greengirll

Merhaba canım, Son zamanlarda açtığın tüm konularını okudum. Bence fazla ve gereksiz mükemmelliyetçisin. Kontrol manyağısın. İnsanları oldukları gibi kabullen lütfen. Evet hayat arkadaşında bazı ufak dokunuşlar yapabilirsin ama sen herkesi değiştirmek istiyorsun sanki... Diğer insanları değiştiremezsin bu sebeple oldukları gibi kabullenmelisin. Ha bunu sen yapabiliyor musun ki dersen ben de yapamıyorum ve bu yüzden çok yoruluyorum. Bende de şöyle bir problem var, herkesi kendimden çok düşünürüm ama herkesten de aynı düşünceliliği, inceliği %50 de olsa beklerim. Göremeyince de çok üzülürüm, kırılırım... Okuduğum konularından yola çıkarak bunu söylüyorum bence psikolojik destek almalısın. İşinde iyi olan çalışan bir kadınken bir anda kendini ev kadını olarak bulmuşsun, oğlun zor bir çocuk o zaten seni fazlasıyla yıpratıyor, üstüne aile apartmanında oturmak ki sürekli her şeye müdahale etmeye çalışan bir kv. nin olduğu bir aile apartmanında oturmak... Geçmişten de gelen birikimler de illa vardır sanırım ki sadece bir önceki cümlemde saydıklarım bile psikolojinin olumsuz etkilenmesine yeter de artar bile... Kesinlikle bir destek al ve biraz ruhunu dinlendir. Buna cidden ihtiyacın var canım...

amaan salla ya kim ne yapıyorsa yapsın.. senin adına üzüldüm.. bu kadar yıpranmaya değer mi..

Geçmişle bağınızı kesmelisiniz. Affedin ama unutmayın. Kini, nefreti, sizi üzen şeyleri bırakın. Bunun yolları var. Tuğçe Işınsu anlatıyor. Ben onun sayesinde düzeltmeye başladım hayatımı yoksa intiharın eşiğine gelmiş haldeydim.

Benim annem anlattığınız gibi, çok domdom konuşur, asla düşünmez ötesini berisini, içinden geldiği gibidir. Oysa çok zeki bir kadın ama itici oluyor başkalarının gözünde. Kötü niyetli asla değil. Ama mesela ev sahibi olamayan kız kardeşininin yanında evine yaptırdığı bir şeyi anlatıyor ballandıra ballandıra. Kendince heves etsinler diye anlatıyormuş, karşı taraf nispet yapıyor gibi algılıyor:) Z

İnan ben de böyle düşünüyorum. Çoğu şeyin açıklamasının aşk ve cinsellikle ilgili olduğuna inanıyorum. Kadınların iyi bir cinsel hayatı varsa ya da karşıdaki adama aşkları sevgileri tükenmediyse, ne baş ağrıları olur, ne takıntıları, ne hastalık.

Ben de önceleri sürekli uyarıyordum eşimi. Benimki sizin eşiniz gibi naif bir tepki vermedi:) bir gün çemkirdi bir uyarımda. Ben böyleyim sürekli beni değiştirmeye çalışma, beni uyarma diyerek. O günden beri en azından ona yansıtmıyorum. İçime içime deliriyorum :)) Önceki

Eşinizle ilgili yazdıklarınızı okuyunca paylaşmak istedim. Eşim fitrat olarak çok hareketli, esprili bir adamdir, ailem ise daha agir daha düzdür bende ailemin biraz değişik de olsa bir parcasiyim. 7 yıllık evliyim evliliğimin 1-2 yılı eşimin davranışlarını kontrol etmeye çalıştım, esprili abartılı geldi, hareketli hali batıyordu bana. Ama bu durumub sadece ailemin yanindayken olduğunu farkettim, çünkü onlara benzesin istiyordum, artık o kadar çok esime şunu niye yaptin bunu niye soyledin demişim ki birgün evdeki misafirler gidince, eşim bana dönüp bugün yanlış birşey yaptım mı diye sordu, eşimi öyle bir psikolojiye soktuğum icin çok utandım kendimden, koskoca adam cocuk gibi onay beklediklerim benden. O gün büyük farkindalik oluşturdu bende, eşimi eşim olarak kabul etmeye başladım, kimin ne düşüneceğini umursamamaya çalıştım ve ciddi çaba gösterdim bunun için. Ara ara bazi şeyler rahatsiz etmiyor değil ama artik esime yansıtmamayı öğrendim. Yani sorun karsi tarafta değil bizim kafamızda oluşturduğumuz normallik algisinda aslında sizde bunun farkındasın ızgara. Bu yazdıklarımın size bir faydasi olur mu bilmiyorum benimki bir iç döküs oldu :)

sayfaları okumadım ama ben insanlarda çok da abes bir durum görmedim ki oğlunla yaşadığın sıkıntıları da biliyorum buradan anlattığın kadarı ile ama acaba sen mi fazla büyütüyorsun çok mu mükemmeliyetçisin yani eşin ne yapsa gerektiği gibi davranmış olurdu ya da kv yi neden çağırdın şahsen benim oğluma iyiki doğdun demek gibi bir doğum günü alışkanlığım olmasa gelin hem beni eve çağırıp hem de dünür elinde bir pasta ile iyiki doğdun damatttt nidaları ile içeri girse bozulurum beni ezmeye çalışıyor diye geline bilenirim bir de o babaannelerin klasik kurban olma modu her yerde var umursama herkesi bir araya getirmeye onları mutlu etmeye çalışma şahsen eşime annem abim kardeşim vs içeren bri parti organizasyonu yapmaya kalkmam en fazla onun kendi ailesi ile yapabilirim ama biz bize en güzeli özetle karışma insanlara herkesin görgüsü kendinedir yıllar sonra adamın görgüsüne neden taktın sana uymuyorsa yıllar önce bunu neden değerlendirmedin şimdi gördüm oğlak burcuymuşsun bırak mükemmeliyetçiliği, kuralcılığı, herkes bizim kalıplarımızla yaşayamaz ki belki de senin beğenmediğin espri ya da değerlendirme o ortamdaki diğer kişilerin hoşuna gider vs vs

Idrakyollariiltihabi konunu okudum, benimde benzer durumlarım oluyor maalesef. Benim eşimde azıcık odun, azıcık kalastir. Azicik diyorum çünkü 11yilda anca bu kadar eyebildim. Biz ailecek çok konuşkan, onlar aksine çok suskundur. Mesela benimde ailem gelince esim kısa kısa cvp verir. Sanki ailemi gecistiriyormuş gibi algilarim. Ben güzelce anlatıyorum bak burda şunu demen lazımdı diye. Kardeşim, eniste tatlıyı seversin sana getirdim dediginde çok afedersiniz mal gibi bakma. Ooooo sağolasın Allah razı olsun de. Ne bileyim kayinvalideme birşeye kızınca bak anne o öyle olmaz, çok yanlış diye diye diye anlattım 11sene. Sonuç ne oldu biliyor musun onlar benim istediğime yakın kıvama geldiler ama ben onlar gibi oldumSimdi eşim konusur ben saf saf bakar azıcık sessiz olakta kafa dinleyek derim. Yani başkalarını değiştirmek istedikce sen senlikten cikiyorsun canim. Ha orada tepkisi sana yetersiz mi geldi sen daha çok coş, kahkaha at, ailenle ilgilen. Bosver hayat çok kısa ne gerek var kendini üzmeye

Gel alnından öpeyim :) benim de isteğim by kadarcık bir çaba aslında. Ama olmayınca olmuyor işte. Idrakyollariiltihabi

Alaycı ve küçümser değilim genel olarak yaz üslubum böyle. Yazarken zihnimden geçenleri elemiyorum. Konuşma dilim elbette böyle değil.

O kadar dangalak bir esim vardır ki Nerede ne konusulacagini bilmediği gibi insan yüzü görünce şımarık çocuk gibi, bana laf atar sinir eder laf sokar kavga çıkartır. Özellikle benim akrabalariminyanında yapar ilk evlendigimizde kendi ailesinin yanında yapardı çünkü erkeklik egosu. Onu bitirdik şimdi benimkilerin yanında yapar çünkü Mağaradan çıkmayan anası babası kardeşleri de aynıdır hiç insan yüzü görmeyince sasiriyorlar. Bak gene sinir oldum. He benim kardeşim de az değildir mesela. Ne yapıyorum kimseyi bir araya getirmiyorum sinir olmuyorum. Asla kocamin doğum gününü aileme kutlatıp da sinir olmam mesela. Geçen sene cocugumun 1 yaş doğum gününü yaptım ailesine o kadar sinir oldum ki bu sene yüzlerini görmek istemedigimden toplum içindeki aptal saptal davranışlarina maruz kalmak istemedigimden cocugumun doğum gününu yapmıyorum hem bir sürü masraf yorgunluk bi sürü telaşa girip onlarla sinirimi bozamam sen de bir araya getirme. Yanı eşine yalnizkenkatlanabiliyorsan ailenle bir araya getirme aynı şey kendi ailen için de geçerli. Meselenin geçmişi falan varmis anladigim kadariyla ama bu noktadan başlamanı tavsiye ederim

Hiçbir şeyi unutamıyorum maalesef :) böyle tüm ayrıntılarıyla kalıyor aklımda mevzular. Yazarken hiç sıkılmıyorum da konuşurken sıkılıyorum :) Idrakyollariiltihabi

Öncelikle uzun zamandır forumda bu kadar güzel bir yazım biçimi görmemiştim. Bunun için tebrik ederim Konuna gelecek olursak ; bence fazla takıntılı birisiniz. Kimse sizin kadar önemsemiyor durumları emin olun. Bu kadar takıntı yaparak eşinizi, aileniz ve de ilerde oğlunuzu bile kendinizden uzaklaştırabilirsiniz. Bence siz herkesi ve her şeyi kontrol etme güdüsünden bir an evvel sıyrılmaya bakın.. İnanın şu an kendinize işkence ediyorsunuz.. Bırakın herkesi olduğu gibi kabullenin..

Munecim şu nokta tespitlerin beni benden alıyor. geçen de de okumustum bir konuda, pes demiştim.. :)

Bu hanfendi hakkında ekşi sözlükte yazılanları bi okuyun derim :) bir de insanları din üzerinden kandırmaya çalışmaları yok mu bu tarz insanların, o yüzden tavsiye ederken dikkat etmekte fayda var Idrakyollariiltihabi

idrak ilk defa eşini sevmediğini hissettim. harç bitti yapı paydos olmuşsun sanki.

İnsanları olduğu gibi kabul etmeyi öğrenmelisiniz. Kabul etmediğiniz için rahatsız oluyorsunuz ve herkesin de rahatsız olduğunu zannediyorsunuz. Onun bunum adına utanmaktan ziyade sizinki komtrolcülük. Herkes benim istediğim gibi olsun düşüncesi. İlk önce bunu yenmelisiniz. Eğer başarır ve insanları olduğu gibi kabul edip akışa bırakırsanız dert felan kalmaz. Sonra hatta biri size bir başka kişiyi şikayet ettiğinde "o da öyle biri öyle kabul edelim" dersiniz.

Peki en azından kendi çekirdek ailesi ile bir şeyler yapma isteğinin olması gerekmez mi? Eşim, ben ve oğlumuz çıktığında çocuk durmuyor geriliyorum diyerek çıkmak istemiyor. E madem dışarıda durmuyor aile içi sosyalleşelim birine gidelim desem, ben sıkılıyorum ev muhabbetlerinde diyor. Yani onun sosyalleşmesi için istediği tüm şartların yerine getirilmesi gerek. Yaramazlık yapmayan sakin duran bir çocuk olmalı mesela. E o da bizde yok. Elimizde bulunan örnek bu şekil ne yapalım. Tamam salayım ne istiyorsa onu yapsın, nausl istiyorsa öyle yaşasın diyorum ama demek ki tam manasıyla kabullenmiş olmuyorum ki, bu tür olaylarda öfkem artıyor.

yok canim niye kizayim, cok merak etdiyorum ondan bir kaz kez sordum, cevap vermemissin ama sen de kendine sor bence, belki boyle boyle vaz gecersin. genc yasta kanser olursun boyle her seyi kafana takarsan, relax baby

Davul bile dengi dengine diye boşuna dememişler. Ailene, kendi karakterine en uygun eş ve ailesini seçmek çok önemliymiş. Mesela bende kaynanamla ne gezebilirim, ne bi yere gidebilirim nede doğru düzgün bi şey paylaşırım bazen bu insanların arasında benim ne işim var diye düşünmüyor değilim. K

ahh ne yazık ki bende de. Terapiye gittim aylarca bir gıdım iyi gelmedi. Anlatmaktan ben bıktım artık. 3.5 yaşından itibaren hatırlar mı insan.. Kazınmış her şey kafama. Bazen kendimden bıkıyorum. Ailemle çatışma halindeyim beni bu hale siz getirdiniz diye ve onlar gibi olmaktan çok korkuyorum. 2 evladım var.. Gerçi annemler de biz çok hata yaptık sen yapma çocuklarına diyorlar. Ama bu kontrol manyaklığı yiyor beni. Elimde olsa her şeyin kontrolünü elime alıcam. Aksi gibi eşimin ailesi de bencil ve hata arayıp olmayan kusuru bulmaya çok meraklı şahsiyetler. Düşünün bendeki delirmişlik seviyesini.

Aaaa bu ben! Idrakyollariiltihabi

Bu kafa bizde oldugu sürece tam tedavi mümkün degil bence de ama tedavi suresince insan gene iyi hissedebilio. Bazen insanlar o kadar fütursuz ve düşüncesiz gelio ki bu dunyaya ait olmadigimi hissediyorum. Ve kimseyi gerçek anlamda sevemedigimi :) Iyi, ince dusunen bi insan olmak yük haline gelio adeta. Cidden bu hayati ayık kafayla çekebilen efsunlu mudur cinli midir... P

Yanınızdaki insanların yaptığı şeyler sizi temsil etmiyor. Kendinizi onlardan ayırın. Onların utanç verici davranışları görgüsüzlüğü sizi bağlamaz. Kimsenin böyle değerlendirdiğini sanmam. Kazık kadar insanlar belli bir yaşa gelene kadar o şekilde yaşadıysa sanmam değişmez. Dert etmeye değmez.

Bende de sizin durumunuzun bir farklı versiyonu var İnsanlarla biraraya geldiğimde, mesela düğün, bayram gibi kalabalıklarda veya ailem dışındaki kişilerle görüştüğümde normal sohbet ederken söylediklerimden daha sonra çok pişman oluyorum. Gece olupta yattığımda, keşke söylemeseydim, keşke anlatmasaydım, keşke karışmasaydım gibi ya da niye böyle davrandım başka türlü davransaydım, acaba yanlış mı anladı? Acaba kırıldı mı? Diye düşünmekten beynim yoruluyor. Ama bahsettiğim şeyler de çok basit şeyler.. Örneğin geçen yaz bir düğüne gittik. Bir an düğün sahibini karıştırıp kapı önünde misafirlerle tokalaşan alakasız birine "hayırlı olsun" dedim. Sonuç; olayın üstünden 1 yıl geçmesine rağmen haala çok mahçup olurum niye öyle söyledim diye. Look Up Move on honey ;) Anneler

Yoo kimseyle bir sıkıntım yok yarıya kadar geldim hala bir sorun göremedim süslü cümleler anlatınca insanlar size hak mi veriyor insanların gerçekten hicbir derdi yok dert etmeye yer ariyor Idrakyollariiltihabi

Belki birileri de sizin davranışlarından ötürü utanıyordur ve normal olmanızı istiyordur. . Kime göre neye göre normal. Anlattıklarınız vucudunuzda ağrılara sebep oluyorsa dert görmemişsiniz ve inşallah da görmezsiniz. Eşinizi anlatırken sanki kendi eşimi görmüş gibi oldum. Bezen biri bir şey sorar ağzına bakarım ha gayret birşey diyecek diye ki bununla ilgili konularımda yazmışlığım var. Evet çok darlandığım oluyor ama sizinki artık hayatı kendinize zehir etmek olmuş. Bırakın salın herkesi bi nefes alın bi duymayın görmeyin. İnanın hayat onun bunun yaptıklarını takip edip kafaya takmayacak kadar kısa. Gerçi söyleyene bak demişler ama oyle.

Kesinlikle öyle. Memnuniyetsiz bir insan kendisi. Konuşuyorum bana hak veriyor, haklısın diyor. Biraz çabalıyor sonra yine aynı. Onun kafasında bazı değişmez kurallar var. Çok parası olmalı, tamamen sağlıklı olmalı, uslu bir çocuğu olmalı. Bunların biri bile eksikse hiçbir şeyden zevk almaz.

Ben bu konuyu yeni gördüm:/ Benim kocam senin kocanın bi alt modeli idrak. Ya da öyleydi, şimdi çok çok iyi.. evliliğimizin ilk yıllarında eşli görüşmelerimiz 3-5 defa olmuştur.. çünkü ben de onun potlarından çok utanırdım, kasılırdım yanında.. kendi başıma takılırdım hep arkadaşlarımla.. En son geçen hafta bir akrabamızı ziyarete gittik, orda da potunu kırdı yokmuşum gibi davrandım Diğerleri için bişey diyemeyeceğim ama eşin için tavsiyem bol bol sevişmen direkt tavsiyem budur, başka türlü yazımı da mümkün değil. Onu yumuşatıp, rahatlatacak, kasıntılığını giderecek ilk şey bence.. sonrasında güzel güzel anlatır, konuşursun söz konusu davranışlarını. Kürk mantolu madonna yı okudun mu?

Dün bunu düşündüm tam olarak. Lohusalık döneminde hafiften delirmiştim. Onlarca sebebim vardı bunun için. Hnai mevzu çocuk doğurmak değildi. Eşim dibimden ayrılmıyordu hepten delirmeyeyim diye. Bir naiflik, bir alttan alma hali. Ne zaman ki ben herkesi ve her şeyi idare etmeye başladım, o vakit herkes bencilleşti. Hata bende. Idrakyollariiltihabi

Eşimle mutsuzum evet. Asla aradığım ya da uygun gördüğüm insan değildi, ona da evet. Aşık oldum ve evlendim. Aşk bitti, çıplak kaldık işte.

İdrak, burcun oğlak mıydı? Düzeltme: Ay pardon aynı soru sorulmuş Oğlakların genel özelliği bu, mor komedyeni izle tavsiye ederim saçlarının duruşu bile oğlaklarla bağlantılı sanki :) Eşlerimizde aynı burç. Dediğinin aynısını yaşıyorum bazen tırnaklarıma kadar utançtan kızardığım oldu, ama hayatımın merkezini başka yönlere kaydırınca yerin dibine girmelerim bitti sadece utanma kaldı :)

Utanmak istiyorsan benim kaynanadan eşimin sülalesinden utanabilirsin :) şöyleki neredeyse 5 ayı doldurucam hamileyim kaynanacığım ne hayırlı olsun dedi ne nasılsın dedi. Kanamadan hastaneye yattım asla arayıp geçmiş olsun demedi eşimle konuşurken diyoki yata yata doğurcak daha birçok şey. Evime ise evlendikten sonra hiç gelmedi. anlatsam neler var. Bunlar benim umrumda mı? Tabiki hayır. Hiçbiri adına utanmıyorum çünkü nerde nasıl davranmasını bilmeyen içi tuhaf nispetçi insanlara ancak acırım ben utanmam yani. Sanada öneririm acıdığın zaman geriye sadece komedi gibi izlemek kalıyor.

Evet eşimin, temelde özgüven eksikliği mevcut. Her ne kadar bunu uç davranışlar ve umursamazlık ile örtbas etmeye çalışsa da var. Bu yüzden böyle şeylerden haz etmez. Beş kardeşin en küçüğü kendisi. Ve hayatı boyunca sen dur biz hallederiz denilerek büyümüş. Neyse ki yapısı gereği çalışmayı seven, sorumluluklarına sadık bir insan. Ancak ne zaman ufak bir aksilik olsa, birilerinin onu toparlamasını ve teselli etmesini bekler. Asla hiçbir şeyden memnun olmaz. Çoğunlukla negatif bir insan. . push ; Idrakyollariiltihabi

Eşinizi de bu şekilde sürekli eleştirir misiniz? A

Ondan eminim zaten. Eşim de annem de inanılmaz rahat insanlar. Önemsiyor olsalar bile bu onlar için sonrasında laf sokup rahatlamak için bir sebep olur sadece. Öyle derinden etkilenmezler.

Canım benim koskoca insanlar herkes kendi yaptığı söylediği şeylerden mesul. Anladığım kadarıyla insan ilişkilerinde nezaketle görgü kurallarını önemseyen bir hanımsın Çevrendeki kişilerin senin kadar önemsemiyor olmasından muzdaripsin. Kafanı çok takma herkesi memnun edemezsin. Kendine olan Saygın ve çocuğunun rol modeli olduğundan aynı çizginde devam etmen naçizane tavsiyemdir sen doğurduğun için eğitiminden sorumlu olduğun tek kişi evladındır çünkü onun vicdani ahlaki mimari sensin... Gerisi için kafanı meşkul edipte gerçekten kendini yorma bukadar

Sizi forumda biliyorum, akıllı mantıklı bir insansınız. Sanki daha önce de konu açmıştınız, ailenizle ilgili, geç vakitlerde geliyordu kardeşiniz falan... Neyse konumuz bu değil. Bu davranışınız aslında kötüniyet barındırmıyor; ama karşı tarafı çok cendereye sokuyor. Şöyle anlatayım; benim kv de sizin gibi mesela, ve oğluna da bunu aşılamıştı, onun da kendine göre doğru belirlediği kuralları var mesela apartmandaki tüm komşularla samimi olmak gerekir, yaşlılarla görüşmek gerekir, şu bu... Ben de asla ve asla komşuluk sevmeyen, zaten gün içinde insandan bunalarak eve kendimi zor atan bir tipim. Dolayasıyla komşularla karşılaşınca merhaba, iyi akşamlar dışında hiç bir bağlantı kurmuyorum. Bu benim kv min o kadar aklına takılmış ki, benim terbiyemi, görgümü sorgulamaya kadar getirmiş. Oysa bankacıyım gün içinde zaten insanla haşır neşirim ne kadar yabani olabilirim? Bu basit bir örnekti. Ben onun istediği gibi davranmıyorum, o beni kendince düzeltmeye çalışıyor. Benim hissettiğim duygular ise; şaşkınlık, aşağılanmışlık, öfke... Çünkü ben buyum, ve kv öyle istiyor diye hiç bir komşuya onun nezaket kuralları seviyesinde yaklaşmak zorunda değilim. Aileniz de değil, ve inanın değişmezler de kendileri istemedikten sonra. Kendinizi boşuna yıpratıyorsunuz. Sizin dediğiniz duyguları ben de eşim, ailem ve eşimin ailesi bir araya geldiğinde hissediyordum; o gerginliğimi de yansıtıyordum. Ama şimdi gayet rahatım; herkes kendinden sorunlu, ben kendi davranışlarıma bakıyorum, eşim de bana tek kelime etmiyor. Çünkü onlar yaşça büyük insanlar ve değişmeyeceklerini biliyor. Ortamı idare ediyorum; sorun çıkmıyor. Belki sadece bir arada olduğunuz için mutlu olmalısınız. Benim eşimin ailesi benim ailemle görüşmüyor sırf bu sorunlar yüzünden. Niye? Ailem kv nin istediği şekilde davranmıyor çünkü. Kv onlar kendi istediği şekilde davranana kadar görüşmeyeceğini söyledi, umrumda da değil. Kimse kimsenin istediği gibi olmak zorunda değil çünkü. Benim fikrim bu...

Hani samimi bir arkadaşını eşinle veya annenle ilk defa tanıştıracak olsan hissettiklerini anlarım da birbirini taniyan ve benimsemis insanlar adina bunlari hissetmeni anlayamıyorum ve kesinlikle destek almanı tavsiye ediyorum. Içinde bulunduğun hayatından memnun değilsin, sorun onlar değil sensin lütfen kızma. Belki çocukluğunla alakalı da olabilir o yüzden destek alman en güzeli. Bu ince detaylarla çabuk yaşlanırsın ve bir ton hastalıkla bogusursun

Hayır deli deilsin canım sadece fazla yorulmussun ve insnanların senn istedign dusundugun tarzda olmaması canını fazla sıkmıs elinde deil yaptıklarım bende biriyle kavga edsem yads bir olay olsa saat lerce gnlerce tuvalettte yemek yerken hata uykumda bile baskası adına utanırım konusurum keske bole demeseydim derim uzulurum ve beynim yanar tipik yengec burcuyum nasıl gecer blmiyorum valla bende

Şimdi bi de biz anlamayacağız diye endişelenip bizim adımıza utanabilirsin... Şaka bir yana yapma gözünü seveyim kendine bu işkenceyi yapma

Oğlak burcuyum :)

Aile içi herkes az çok birbirini tanır bilir inanki canım hickimse senin kadar birbirinden rahatsız olmuyordur Tam tersine kusura bakma ama onlar emin ol ki senin hallerinden rahatsız oluyordur, hep bir gerginlik, bırak sal gitsin birbirini sevmeyen hoşlanmayan görüșmesin relax ol.

Eşimle yakınlaşma çabalarımız halının altına süpürüldü maalesef. Bu kaos içinde öylece kaldı. Kavga etmiyoruz ama bir yakınlaşma da yok. Yas tutma mevzusuna gelince, evet tutamadım. Zaten dayımı kaybettikten iki ay sonra yengemi kaybettim ki dayıma üzülmek için hiç fırsatım olmadı. O iki ayda yengem ağır durumdaydı ona destek olmak zorundaydım. Bazen sayıma ihanet ettiğimi bile düşünüyorum. Yeterince üzülemedim bile diyorum. Yengemin ardından aileme destek olmam gerekiyordu. O arada ameliyat oldum. Ağrılı bir süreçti. Ameliyatın ardından abim ve çocuklar ailemin yanına taşındı. Yengemin ailesi epey sorunlar çıkardı vs. Üzülemedim yani buna vakit olmadı. Eşimle olan durumumuz çok değişik. Tarif edemiyorum. Acayip bir soğukluk var aramızda. Konuşuyoruz, gülüyoruz onlarda sıkıntı yok. Ancak görücü usulü tanışup yakınlaşmaya çalışan ama çekinen iki insan Gibiyiz. Değişik bir mesafe var aşamadığımız. Zor durumlarda ben ona desteğim, o da bana. Bunlarda sıkıntı yok. Ancak birbirimize ihtiyacımız olduğunu söylemiyor ve hissettirmiyoruz. Birbirimizin sevgisine muhtaç olduğumuzu asla çaktırmıyoruz. Kuyruğu dik tutma çabası var ve bu çok manasız. Aşılır mı bilmiyorum... Idrakyollariiltihabi

Ayy sende haklisin simdi bu acidan bakinca genelde bu durumdakiler pek dsari yansitmaz ama kendini yer bitirir tabi cok yakin cevre biliyosa onlar icin sikinti C

Siz ne yapardınız demişsiniz. Cevap vereyim. Öncelikle yapılan şeyin iyi niyetle yapılıp yapılmadığını düşünür ve iyi niyet sezer isem sesimi çıkarmam. Tepki vermem. Sırf ben haz etmiyorum diye insanların incelik göstermesi karşısında kabalık sergilemem. Çünkü dünyanın sonu değil, gelip geçecek bir zaman dilimi diye düşünürüm. Çokça da karşılaştım bu durumlarla. Alttan aldım bir şey de kaybetmedim. Ben mutfağa girmeyi, hamur işi vs uğraşmayı hiç sevmiyorum. Hani zerre kadar sevmiyorum. Ancak dün eşim için, onun sevdiği gıdaları yaptım. Çünkü evlilik bazen sevmediğin ya da tahammül etmekte zorlandığım eylemlere, karşındakini mesut etme karşılığında katlanmaya mecbur bırakıyor. Elbette bir zorunluluğum yoktu. Tıpkı eşimin inanılmaz sıkıcı olan işyeri muhabbetlerini dinleme ve yorum yapma zorunluluğum olmadığı gibi. Lakin bunları yapıyorum. Kırmamak, hevesini kursağında bırakmamak adına. Haliyle istiyorum ki zaten kırk yılda bir mecbur kaldığı durumlarda en azından benim için nezaket gösterebilsin. İnanın bunu yapmak zor değil. Ben yapıyorum. Idrakyollariiltihabi

Bu anlattiklariniz bile kayginizi kontrol edemediginizi gosteriyor. Ben isim olmadıgı donem devletin psikiyatri bolumune gittim. Gitmeden once aile doktorumuza danistim. Kimi onerirsiniz diye ve su kisinin tavsiyesiyle geldim diye belirttim. Kendin gitsen bile ilgileniyorlar. Doktorlar dalga gecmez. Bazisi paldir kuldur konusabiliyor. O zamanlar da adam hakli diyip cikmisligim var:)))

Bu durum bende de vardı. Şimdi saldim kendimi rahatladım ohh. Herkes farklı. Biri öyle davranıyor diye kimse sizi ayiplamiyor merak etmeyin. Mükemmel olamazsınız. Eksiksiniz çünkü insansiniz. Ayrıca yakinlarinizin mükemmel olmasını da bekleyemezsiniz, beklemeyin de. Bu şekilde devam ederseniz de sigortaları yakarsiniz ben size diyeyim.

Bu telkinleri kendime tekrarlıyorum. Eşin kendinden mesul. Seni ilgilendirmez davranışları vs. Ancak dediğim gibi zerre kadar doğru olmasa da bu noktada eleştiriyi kendime yöneltiyorum ve "yanlış evlilik yaptın" sonucuna varıyorum. Ailem için bunu diyemiyorum tabi. En nihayetinde benim tercihim değildi :)

Kendisi yıllardır bu işin içinde, son zamanlarda medyada daha çok yer alıyor. Ben öyle şifacı, vs vs inanmam. Neyse konuyu sabote etmeyeyim :)

idrak, bırak gerginlik olacaksa olsun, olay çıkacaksa çıksın, insanlar mutsuz olacaksa olsun, kendini insanların önüne atma, yüzleşmen gereken ne varsa da yüzleş, belki can acıtır, üzer, kırıp döker ama rahatlarsın, sen yalnızca kendinden ve şu an küçük olduğu için oğlundan sorumlusun o kadar, bak bu mutsuzluk bir gün o kadar dayanılmaz bir hale gelir ki açık söylüyorum ya çok büyük bir patlama yaşayıp yeter artık deyip kendini balkon duvarında veya pencere tepesinde bulursun ya da bir klinikte, aynı senin gibi olan bir yakınım eşinin arkasını topluyordu devamlı, adam çekilmez bir tipti deyip geçeyim, kadın o kadar çok sorunu içinde biriktirmişti ki pencereden atmaya kalktı kendini, en ufak bir gerginlikte bile vücudu fosur fosur kabarıyordu, eşi olacak adamsa gamsız, umursamaz, seviyorum aşığım deyip kadını aslında zerre sevmeyen biriydi, ben o tanıdığımın sinir krizi geçirdiğini bilirim, boşandılar da kurtuldu, sözün özü insanlar için yaşamayı, insanlar için düşünmeyi bırak, ruhun ölüyor farkında değil misin? Ben senin buradaki ilk hallerini bilirim, o idrakla bugünkü idrak arasında fark var, artık hep dertli, hep bir sorunla savaşmak zorunda kalan bir kadın oldun, yapma bunu kendine ablacım, önerimi yineliyorum, ne yapıp edip bir an önce terapi almalısın ve yeniden kendini bulup hayatını sıfırlamasın.

Gemiş önemli evet. Onu kabullenmeyi başarırsam düzelecek zaten birçok şey. Eşim çocuk yokken nispeten daha iyiydi sosyalleşme konusunda. En azından sorun çıkarmazdı gezerken. Çocuk olduktan sonra evden çıkmayalım diyor. Bildiğin korkuyor çıkmaya. Bir ara denedik çocuğu bırakıp çıkmayı. Ancak bakan kişiler söylenince öyle kaldı işte. Idrakyollariiltihabi

Hem de ne gamsız. Üstelik bu gemsızlığının sonuçları kötü olunca bu sefer de teselliye muhtaç bir kedi yavrusu oluyor daha da sinirleniyorum. Kendin ettin kendin buldun diye oracıkta bırakıp gitmek var ama ben hala durumu nasıl toparlarım derdinde oluyorum. Bileydim burcunu sorar öyle evlenirdim :))!

Buna yapacak hicbirseyiniz yok sizin dışınızda gelisiyor herkes farklı karakterde yani kv sorsaniz dunyanin en guzel esprisini yaptigini zannediyordur komik saniyordur bazı insanlar öyle yapacak bisi yok insanlari duzeltemezsiniz öyle bisi olsa bende isterdim

Insanlarin siz nasil isterseniz oyle davranmasini istiyorsunuz bence bundan vazgecin. Esinizin dogumgunu kutlama huyu yoksa ve bu gibi surprizlere tepkisiz kalıyorsa, bunu yapmaktan vazgecin. Bizim ailede de dogumgunleri cok onemli ama esim ve ailesinde hic bir degeri yok. Ayni sizin dediginiz gibi "iyiki dogdun" bile demezler. Benim ailem evliligimizin ilk yilinda kutlamak istedi ve ben "boşuna boyle bir girisimde bulunmayin, gereksiz olur. Sevmiyor." dedim ve yapmadilar. Acikcasi o durumda esinizin adina neden utanıyorsunuz anlayamadim. Esinizin yasam tarzi bu kabullenin. Kayinvalidenizin tavırları gicik gercekten ama onunda belli bir yasta olduğunu ve degistirmenizin mumkun olmadigini hatirlayin.

Birkeresinde kv hazır tepsi böreğini bén yaptım deyip bir güzel tarif vermişti, hepimiz onun hazır börek olduğunu biliyorduk. Onun adına ben utandım oysa hiç gerek yoktu buna. Bak aklıma geldi yine utandım

birak ne halleri varsa gorsunler sagligin bozulackk

Estağfurullah had aşmak ne demek çok teşekkür ederim yazdıklarınız için. Mutlu ya da mutsuz olmak insanların kendi tercihi midir gerçekten? Ben pek beceremiyorum mutlu olmayı. Tercih edilebilir bir şey ise ben beceremiyorum demek ki. Ama en azından çok fazla istiyorum mutlu olmayı. Mutsuz ölmek istemiyorum :) Idrakyollariiltihabi

Önceki

Tiyatro için birsey diyemem... Ama ben tatile gitmeyi sevmeyen erkek girmedim. Kendisi için alışveriş yapmayı sevmeyen erkek de Ama bütçesini, çocuğunun masraflarını düşünmek zorunda olduğu için "birşeye ihtiyacımız mi var, tatile gerek yok" diyen çok erkek gördüm.

O zaman rahat olmaya çalış. Yapacak başka birşey yok zira bu saatten sonra değişmezler. Arada kalıyorum diye düşünme, aslına bakarsan hepsinin tavrı birbirini gayet dengeliyor.

G greengirll

Hata yap, kendini telkin et " hata yapmak öğrenmenin bır yolu, abartma vs vs" de, hayatın son bulmadığını anlaman lazım. Muhtemelen ebeveyne benzer ınsanlar vardır cevrenızde, bı da aslında ıcten ıle sızı korkuya sürüklüyor " sevilmeme, takdir edilmeme, eleştırirsen insanları kaybetme korkusu, sürekli iyi anılma, iyi izlenim bırakma, başkalarını memnun ederek, size kızılmasıını ve mutsuz olmayı engellemeye çalışma ama aslında ölesiye mutsuz olma hali. İnan bilmiyorum ne yapılır tespit var çözüm yok bende de

Sizi iyi anlıyorum bende böyleyimdir ama sizin kadar değil sanırım. Benim eşimde duygusuz gözükür sizinki gibi belli edemez mutluluğunu şaşkınlığını genelde ben kaş göz yaparım o da daha dikkatli davranır. Benim kayınvalidemde herşeyi ıspatlama çabasındadır bende sinir olur kontrol edebilmeyi çok isterdim ama herkes bizim istediğimiz gibi olamaz sonuçta bizde kimsenin istediği gibi olamayız. Biraz daha kendinizi sıkmamaya çalışın herkesin kusurları vardır bunları kontrol edemeyiz çoğu zaman bunu kabullenirseniz daha rahat edersiniz

Çok zaman oldu ugramiyordum buralara. Durumlar nasıl:)

Bende isterdim valla hayat yaylara güzel

Maalesef klasik insan davranışı. Erkeklere sorsak bu klişeyi, evlenmeden önce Adriana'ydı, evlendikten sonra 90 kg luk eşofmanlı Ayşe bacı olduğumuzu söylerler :) Herkesi olduğu gibi kabul etmekten başka yol yok.

Aslında bunun yolu banane demek değil. Kendi çevremize duvar örmek ve dıştan gelen tüm olumsuz etkileri o duvarın dışında bırakmak. O duvarı ne zaman koyup ne zaman kaldıracağımız bizim elimizde. Çünkü biz sadece kendi mutluluğumuzdan sorumluyuz. Evet, çevremizdekiler adına düşünüp üzülebiliriz, onlara yardım etmeyi deneyebiliriz. Ama akşam yatağa girdiğimizde o dertler duvarın dışında kalmalı. Hatta kendinize vakit ayırdığınız tüm vakitlerde o duvarı kullanmalıyız. Dertleriniz bana kendimden çok tanıdık geldi. Naçizane tavsiyelerimle haddimi aştıysam affola.

Şurada her gün bdv okuyorum inanın derdini sizin kadar net anlatan, imla kurallarına riayet eden bir kimse görmedim diyebilirim. yahu insan bir virgül, efendime söyleyeyim bir ünlem hiç mi koymaz bir yazıya ki okuyan da daha iyi anlasın olayı. yok, illa sherlock holmes culuk oynatacaklar bize Neyse, konumuza dönelim.. anladığım kadarıyla eşiniz boğa burcu. veyahut yükseleni falan bi yerlerden bulaşmış ki nerden anladınız derseniz bende de var aynısından oradan biliyorum. baştan söyleyeyim hiç değiştirmeye çalışmayın degişmezler. nato mermer nato kafa. ondan ümidi kesin ve bırakın yerine kasılmayı. zaten zamanla çevrenizde eşinizin nasıl bir kalas olduğunu ögrenip ondan yana bir beklentiye girmeyeceklerdir. bunu böyle çözdük mü? Çözdük.. Kv konusu başlı başına bir başlık ister bilesiniz. öyle yok araya sıkıştırmak onları, üstünkörü konuşulacak bir durum değil. yalnız nacizane tavsiyem başlık açmadan benzer açılmış yüzbinmilyon konuyu okumanız ve tavsiyeleri göz önüne almanız. yüce kk kadınlarının konuyla alakalı verdiği birbirinden değerli tavsiyeleri olduğuna eminim.. Anneniz maalesef umutsuz vaka annenizi gereken her fırsatta uyarmanız, "anne her espri her yerde yapılmaz, diline sahip çık" demeniz belki işe yarayabilir ama yaramayabilirde benim fazla umudum yok ama yine de deneyin bi. Allah tan umut kesilmez Size gelince; delilik iyidir, delilik güzeldir ama hiç kimse için de delirmeyin. siz deli olun bırakın sizi idare etsinler. ne demisler? Keskin sirke küpüne zarar..

Herkes rahatsız bir tek siz mükemmelsiniz Bence acil tedavi olmanız şart

Ben de böyleydim. Fazla ince dusunmek, kontrol manyakligi ve sürekli sorumluluk duygusu. Sonra bıraktım ipin ucunu. Çünkü gerçekten sağlığımı bozacak boyutlara gelmişti bu durum. Düşündüm ki herkes yetişkin ve kendi yaptığından sorumlu. Böyle davranarak kimsenin davranışını degistiremedigim gibi sürekli diken üstünde olan ben oluyorum. Ben niye herkes adına utanıyorum ki utanacaksa o kişi utansın. Gerçi utanmak ne kelime vurup kafayı yatıyorlar gamsız gamsız. Bize de her şeyi ince ince düşünmek ve uykusuz geceler düşüyor...

Yani epeyce çektim bu durumdan baya tükettim kendimi. Sonra baktım eşim rahat ailesi yüzsüzlük derecesinde rahat ben de kendime dert yaratmayı bıraktım. Bir de aşırı rahatsız olduysam şakaya vurdum veya direk söyledim ya da sordum sıkıntı nedir diye. Içime atmadım ve kirilacaksa insanlar biraz da kırılmalı o noktada. Biraz kendine güvenmek gerekiyor. Ve inanın bana insan gerçekten hafifliyor.

Başka konudaki yorumundan banlandı, Ayşenazın doktor konusundan.

Merhaba hatunlar. Baştan belirteyim uzun uzun anlatacağım derdimi. İki satır yazı okumaya üşenenler için uygun bir konu değil. Sabah sekizden itibaren ayaktaydım, bünyem o kadar yorgun ki umarım zihnimi toparlayıp derdimi en doğru şekilde ifade edebilirim. Başlıkta yazdığım mevzu derdimdir. Uzun zamandır çözmeye çabaladığım ancak başaramadığım, hayatımın tamamını etkileyen bir sorun bu. Öyle ki artık insan içine çıkmak istemeyecek kıvama geldim. Bugün yaşadıklarımı anlatayım, belki bir yerlerden bir şeyler yakalanır da "sebebi ve çözümü bu" denir. Bugün eşimin doğum günüydü. Eşimin ailesi doğum günü kutlamaz. Partide coşmaktan bahsetmiyorum iyi ki doğdun bile demezler. Onlar böyle imiş, sorgulamıyor ve kabulleniyorum bu durumu. Benim ailem de aksine özel günlere fazlaca önem verirler. Eşimin ailesinin tutumunu bildikleri için, eşime sürpriz yapıp gelmek istediler. Ben de kendimce hazırlık yaptım. Oğlumla hazırlık yapmak adeta işkenceydi ama başardım. Ailem elinde pasta "iyi ki doğduunn damaaat" naraları ile geldiler. Eşim ailesinin genetiğini gururla taşıdığından olsa gerek adeta bir kalas, efendime söyleyeyim bir ruh emici gibi "aaa anne" dedi. Bu tepki içerisinde; şaşkınlık, mutluluk falan barındırıyor ama kimse anlamıyor. Çünkü nasıl anlasınlar ki. Birinci utanma, eşim adına: neden daha normal tepkiler veremiyor bu adam. Hayır yani aa anne çok teşekkür ederim ne güzel sürpriz buyurun gelin deyip gülümsemek ne kadar zor olabilir ki? Benim enerjimi sömürüp ruhumu emdiği yetmiyor, insanların heyecanlarını da baltalıyor. Sonra çay, ikram faslı başladı. Oğlum oradan oraya koştururken kayınvalidem de olağanca doğallığıyla oğlumun ona ne kadar düşkün olduğundan, bir gün görmese ne kadar özlediğinden bahsediyordu. Bir yandan da benim sıpaya "koşma dur düşersin. Gel yemek ye yemek. Ay ne tatlı kurban olurum" gibi söylemlerde bulunuyordu. Zaten annemler henüz kapıdan girerken "ay çoraplarını çıkardı idrak çorap yok mu çorap" diye yırtınıyordu. Çünkü ben annemlere hoş geldin diyene kadar çorapsız bekleyemez. Mazallah çorapsızlıktan nöbet falan geçirir. İkinci utanma kayınvalidem adına: 65 yaşında kadın toplum içinde nasıl davranması gerektiğini, nerede ne konuşması gerektiğini bilmiyor. Hele hele tavırlara bak. Havan kime olum senin? Hayır yani torununa düşkün olduğunu kime neden ispat etmeye çabalıyorsun? Amaç ne ola ki. Oturduğumuz iki saat boyunca gerim gerim gerildim. Eşim neden sohbet etmiyor? Oğlum neden kuzenine koala gibi yapışıp çocuğu Taciz ediyor? Abim neden kardeşime manalı manalı bakıp güldü? Kardeşim çok mutsuz görünüyor. Tabi sıkıldı çocuk. Benim kalas koca yine saçma sapan çıkışacak çocuğa. O bunu düşünecek, öteki böyle davranacak vs vs. Beynim yanıyor. Asla salamıyorum kendimi. Herkes adına empati kurup, mümkün olsa herkesin davranışlarını kontrol etmek istiyorum. En azından görgü kurallarına riayet edecek ölçüde davransınlar istiyorum. Bu durum öylesine kontrol edilemez bir hal aldı ki bende, kalabalık ortamlarda inanılmaz geriliyorum. Kim ne saçmalayacak, kim neye üzülecek, kim nasıl davranacak diye düşünmekten ve kasılmaktan vücudum ağırıyor artık. Ne kadar açık ve doğru ifade edebildim kendimi bilmiyorum. Yakın zamanda bu olayı yaşadığım için bu örnekleri verdim. Ancak konudaki olaylar kadar basit değil durum. Mesela eşimle bir yere yemeğe gideriz. Garsona neden daha nazik konuşmadı diye gerilirim. Gidip garsona sarılarak "kusura bakma ailesi de böyle patavatsız. Genetik işte naapcan" demek istiyorum. Annemle bir topluluktayken, annemin o muhteşem beyin yakan esprilerine tanık olunca herkese dönüp "gerçekten gülmek zorunda değilsiniz. Ben anlıyorum acınızı" demek istiyorum. Bunun gibi bir sürü örnek sayabilirim size. Gerçekten, samimiyetle soruyorum. Aman bana ne ki demeyi nasıl başarıyorsunuz. Herkesin adına düşünüp üzülmemeyi nasıl başarıyorsunuz? Ben çok yoruldum bu durumdan. O kadar çok düşünüyorum ki mevzunun sonunda "keşke daha normal davranan biriyle evlenseydim" diyecek duruma geliyorum. Sonra bir de böyle düşündüğüm için üzülüyorum. Manyak mısın kızım adam sen anksiyete atağı geçirme diye kişiliğini mi değiştirsin diyorum. Anladınız değil mi beni? Anlamadığınız kısımlar varsa sorun cevaplayayım. Bakın mesela bu saat oldu inanılmaz uykusuzum ama uyuyamıyorum. Çünkü bu akşam hiç kimsenin mutlu olmadığını düşünüyorum. Şöyle olsaydı daha iyi olurdu diyerek zamanı geri çevirmek istiyorum. Bir dostumun dediği gibi, incelikler yüzünden mi bunlar, yoksa ben dümdüz deli miyim. Şimdiden teşekkürler.

Eşimi sevmiyorum diyemem. Sadece sevgim, tutku ve aşk barındırmıyor içinde. Sevgili gibi değil de, oğlumun babası ve insan olarak seviyorum. Merhamet ediyorum vs. Ancak daha fazlası değil. Beni ayrılma yoluna götürmeyen şey, çevremdeki birçok evliliğin belli bir süre ve çocuktan sonra bu şekilde evrilmesi. Bir de zamanında aşık olduysam bir hikmeti vardır elbet demem :) Babam ve annem için otoriter tanımı yetersiz olur yahu. Zorba daha uygun :)

Hayır, yani uzun zamandır hayır.

Bu kizi niye banlsmislar? Hic bisey anlamiyorum bazen, konu acan banlaniyo mu?

Kısasa kısas:)) ben haksızlığı sevmem :)))

Yayların gamsızlığı oğlakların mükemmelliyetçiliğiyle birleşince atom etkisi yaratıyor

Kendini boşa kasma. Ne zamanı geri döndürebilirsin, ne de kimseyi değiştirebilirsin. Kabullen. Herkesin ayıbı kendine.

Hayır onların hepsi bana ait, benim tamam mı diye çamura yatmak istiyorum şu anda :) Her ne kadar yazdıklarınız beni içten içe rahatsız etse de hak verdiğim çok nokta oldu. Rahatsız etti çünkü "yok canım ben böyle düşünüyor olamam" diye inkar etme isteği doğuruyor. Esasında temelde saygısızlık barındırmıyor bence durumum. Evet zaman zaman keşke karakterleri böyle olmasaydı dediğim oluyor. Ailemi kabullenmek bir nebze daha kolay. Zira onların evladı olmak benim seçimim değildi. Ancak eşimin hatalarına karşı toleransım daha düşük. En nihayetinde eş olarak birbirimizi seçtik. Bir zorunluluk sonucu hayatıma dahil etmedim onu. Aşk dediğimiz olay zannediyorum her insanın hayatına aynı şekilde etki ediyor. İyi, çekici, hoş görünen ne kadar özelliği varsa ön plana çıkıyor. Kötü olanlar ise ya karşı tarafın saklaması ile görünmüyor ha da göründüğü halde yok sayılıyor. Evlenip birkaç yılı devirince de acı gerçekler yüze çarpıyor. Hatta "köfte dudaklım benim" şeklindeki sevme biçimi "aman be pek kalın sanki dudakları" düşüncesine evriliyor. Bu noktada kimileri kabullenip evlenince zaten aşk aynı tazeliğini muhafaza etmez. Huzur olsun yeter deyip yoluna devam ediyor. Kimileri de benim gibi istediği kalıba sokmaya çalışıyor. Sanki o kalıba girince tekrar aşık olacağım diye düşünüyor insan. Böyle yazınca ne kadar boş ve anlamsız geldiğini fark etmedim değil :) Asıl garip olan şu ki, ailemin huylarına, hayatı algılama biçimlerine ve fikirlerine ne kadar zıt olsam da, ne kadar beğenmiyor olsam da ne hikmetse eşimle bir araya geldiklerinde eşim onlara uyum sağlasın, eşimi beğensinler, eşimi onaylasınlar istiyorum. Ki yıllarca onların onay verip beğenecekleri bir aday ile asla evlenmeyeceğimi söyleyip bunu uyguladığım halde. Temelde neden onlar tarafından onay görme isteğimin var olduğunu anlayamıyorum. Idrakyollariiltihabi

İnan bu yoldan devam etmeyi hiç istemiyorum. Eşim ve ailem adına utanıp gerilmek istemiyorum. Herkesin hayatına kimse karışamaz, o şu şekil konuşur deyip çayımı yudumlamak istiyorum ben de. Amma velakin kurban olduğum kafam yanmış.

O kısımda sıkıntı yok. Bir başkası bana diğerini şikayet etmiyor. Zira izin vermiyorum. İnanılmaz koruyucuyum insanlara karşı. Tam da söylediğiniz gibi "o öyle biri kabul edelim" diyorum. Gıybete yatkın değilim yani :) Ancak iş, benim içinde bulunduğum ortamda birden fazla sevdiğim insan varsa değişiyor. Hepsi mutlu olsun, kimse bir diğerine bozulmasın, herkes düzgün bir üslupla konuşsun, hatta mümkünse birbirleri ile iyi anlaşsınlar istiyorum. Mevzu benim istediğim gibi olmaları değil, mevzu incinmemeleri. Yabanelma Bir sabah gelecek kardan aydınlık... Üyelik

Çok sert olmamış mı bu yorum yahu :) o iş öyle olmuyor aslında. Kimse beni idare etmiyor. Gayet eleştiriyorlar hepsi. Yüzüme karşı dimdik :) hele kusur örtmek falan hak getire. Ufacık bir kusurum olsa o anla yetinmeyip sonraki yıllarda da yüzüme vurmaktan kaçınmazlar. Yani hayatımdaki insanlar öyle idare eden, alttan alan tipler değiller. Kolaysa sen değiş kısmına katılıyorum. Ben kendimi değiştiremiyorken insanlardan bunu beklemek doğru değil.

Başkalarının yüklerini sırtlama. Ama bu nasıl yapılır? Bir daha bir araya gelme bu ekiple. Seneye dışarda kutlayın doğum gününü. Kv ile görüşmeyi azalt. Bir meşguliyet edin. Bir iş, kurs vb. Başka bir şeylerle beynini yor. İnan daha iyi hissedeceksin. Çocuğunu yarım gün kreşe ver.

İdrak o sizin belirlediğiniz asgari düzey ve ölçüt. Sizin 'saçmalama' olarak değerlendirdiğiniz şey başkası için espri olabilir. İçinde bulunduğunuz durum başkaları adına utanma değil, sorunu doğru tespit edelim. Siz mükemmeliyetçilikte zirvesiniz ve o mükemmel ölçüye göre davranmayan herkesi kontrol etmek istiyorsunuz. Bu durumun mutlaka çocukluk yaşantılarınız ve ebeveyn tavırlarınız ile ilgisi var ama o ayrı bir konu. Ben gerilmenize neden olacak olaylarda ciddi bir durum göremedim açıkcası. Siz bunlara geriliyorsanız ben 'örtün ki ölem.' Benim annem iflah olmaz bir mükemmelliyetçi artı narsist, bunu laf olsun diye söylemiyorum, psikoloji eğitimim var ve annemin teşhisi bu. Daha gençken ve henüz pdr alanında yüksek lisans yapmamışken ben de annemin bazı tavırlarına, eşimle anlaşamayışlarına böyle üzülüp dertlenirdim. Çok arada kaldığım ve ağladığım oldu. Eee ne de olsa ikisi de mükemmelliyetçi ebeveynle büyüdüğüm için bende de var o mükemmelliyetçilik denen illet, aksi olsa zaten Freud mezarında ters döner. Benim eşim de daha içe dönük ve az konuşan bir adamdır, napsın adam yıllardır ben konuşuyorum o dinliyor. Bir de annemle pek anlaşamaz. Yıllarca onları anlaştıracağım, birbirlerini sevdireceğim diye uğraşıp durdum. Sonuç; koca bir sıfır. Ne zaman ki kendimi tanıma, anlama, tepkilerimi anlamlandırma sürecinde aşama kaydettim, karşımdakileri de anladım ve bu çabayı bıraktım. Annen ve eşin de olsa kimseyi değiştirmek mümkün değil, sevdiklerimizi olduğu gibi, eksikleri, hataları ve kusurlarıyla bir bütün olarak kabul etmemiz lazım. Evet annemin kişiliği çok zor, beni özellikle bsşkalarının yanında geriyor ama böyle olmayı o istemedi. Ailesinin hatalı tutumları, sevgiye ve değer görmeye aç oluşu onun hatası değil ve üstelik her şeye rağmen o benim annem, beni büyüttü, yetiştirdi. Konuyu çok uzatıp kendi yaşanmışlıklarımla kimseyi sıkmak istemem. Belli ki sorunlarınızın farkına varıp çözüm için bir arayışa geçmişsiniz. Size bir kitap tavsiye edeceğim. Psikolojik Sorunlara Müdahale ve Kendi Kendine Yardım-Doç. Dr. Ali Eryılmaz ki kendisi Hocam olur. Bu kitaptaki mükemmelliyetçilik başlığı altında yazanlara ve örnek vakayla olan seans dökümlerine odaklanın. Bir diğer tavsiyem de sizi üzen, geren böyle olay ve durumlar sonrasında yaşadıklarınızı, hissettiklerinizi, kızgınlıklarınızı yazın. bunu yaparken kendinizi serbest bırakın, anneniz ve eşiniz dahil olmak üzere kime kızdıysanız, içinizden ne geçiriyorsanız, olduğu gibi her şeyi yazın, bitirdikten sonra tekrar okuyun sonra da yırtıp ya da yakıp o kağıdı yok edin, bu sizi ciddi anlamda rahatlatacak. Farkındalık, kabullenmişlik ve sevgi dolu zamanlar diliyorum.

Gereksiz ve abartıyorsunuz durumları. Akışına bırakın yahu. Yazık canınıza. Eşimde böyle ne yazik ki, ve bu durumdan rahatsızım, eşim televizyondaki insanlar adına bile utanir. Gereksiz.

cok fazla kafaya takıyor cok buyutuyorsunuz saydıklarınızın hıcbırısı onemlı mevzular degıl ınsanları oldugu gıbı kabul edıp anlayıslı olursanız o nıye boyle yaptı bu nıye soyle dıye dusunup gerılmekten kurtulursunuz esınız aaa anne dıyerek kotu bırsey yapmamıs hazırlıksız yakalanmıs sasırmıs koca adam bızım gıbı ya da cocuk gıbı sevınmesı beklenemez bellıkı cok yorgun veya sohbet edesı yok yabancı degıl kı annelerınız mısafır gıbı davranmaya calısmıyor oyuzden kasmıyor rahat oldugu gıbı sız nıye sureklı ınsanların nasıl davranması gerektıgını dusunuyorsunuz kı ya oldugunuz gıbı gorunun ya gorundugunuz gıbı olun madem boyle dusunuyorsunuz esınıze canım bır mutfaga gelır mısın deyıp geldıkten sonra hayırdır cok sessız duruyorsun bıraz sohbete katıl bırazdan gıderler zaten dıyebılırdınız? ya da sız guler yuz ve sohbet ıle ortamı neselendırebılırdınız neden cok gergınsınız kayınvalıdenız cocuga corap var mı dedıgınde de kotu bırsey dememıs kı? hayatı kendınıze zehır edıyorsunuz

Akışına bırak. Evet şu anda senin için zor ama denemeye çalış. Kaç senelik evlisin bilmiyorum ama ailen belki de alışmıstır ve olduğu gb kabul etmiştir. Niye, neden, acaba diye diye depresyona girmiş biri soyluyor bunları:)))

Dur disari cikmadan cozumu de yazayim esine "kendi tercihi olmayan" bir durum icine girdiginde nasil davranmasi gerektigini sen dusunme.. ornegin dogum gunu kutlamasi esinin istedigi bir sey degildi, annenlerin jest olsun diye yaptigi bir seydi.. eger annenler damatlarinin tutumlarindan rahatsizlaraa en fazla bir daha dogum gunu partisi yapmazlar, bu senin hayatinda bir eksiye neden olmaz.. kardeslerin esinin konusmamasindan rahatsizlarsa en fazla daha seyrek gelirler, bu yine senin hayatinda ya da ailenle iletisiminde bir sikintiya yol acmaz.. oglun kuzenine vantuz gibi yapisiyorsa bu da o cocugun sorunu bir yerde, en fazla "sevmiyorum yapisma" der, oglun geri durmasini farkeder.. annenin esprilerine bozulan varsa bir gin biri cikar "espriyi dondurucudan cikarttiniz herhalde ehi ehi" der annen bir daha yapmamasi gerektigini anlar.. sen her seyi degil hicbir seyi duzeltemezsin idrak sadece kendini bozarsin.. sen manyak olursun, geriye donup baktiginda yine esini suratini asarken, anneni kotu espri yaparken, oglunu kuzenini kemirirken bulursun ama olan sana olur.. birak rahatsiz olan gostersin tepkisini bu kadar endiselenme.. olacak olan oluyor inan, hayatta kil kadar etkimiz yok :) divani kebiri bitirdim gidiyorum

Maalesef bende böyleyim. Aşırı mükemmelliyetçi olmaktan ve birazda obsesiflikten kaynaklanıyor sanki. Ama mesela çok da tanımadığım aynı ortamda olduğum biri kendini hunharca övdüğünde de o kişi adına inanılmaz utanıyorum. Bu durum neden anlayamıyorum. Sanırım tek çözüm herkesi olduğu gibi kabul etmek.

bu biraz genetik sans ya mesela benim baba tarafinda kadinlar dogumdan sonra yarı kör yari sagir gibi oluyolar... mesela kaynanam corap da corap diye yirtinsa da buyuk ihtimalle annemler geldi diye dusunurken duymazdim. dusunurken duymam genelde kimseyi. ya da duymak istemedigim biseyse konsantre olup dinleyip duyamam, dedikodu mu yapiliyo anlamiyorum sanki frasca konusuyolar turkce alt yazisi bile yok, kufur hayatta algilayip duymam cok dikkatli degilimdir kaynanamin avizesi nasildir duvari ne renktir mutfak fayansi ne renkti hatırlamıyorum. ben de eskiden sizin gibiydim herkes halinden memnunken ben kafamda bi milyon tane ya şöyle olursa senaryosu yazarken bi yandan da soyle olmali senaryosu yaziyodum... bu dunyaya herkesi idare etmeye gelmedim ki, velev ki esiniz surat asti surpiz herkesin burnundan geldi. siz gecen kv de yuzunden uzulmustunuz, o da varmis dogum gununde. yani irtibat kesilmiyo. onlar da en fazla mesafeli olur nolcak ki. sonucta gorusmeyi kesemeyecegimiz kisilerle bi kutlama yapilmis. herkes birbirini idare edicek o ortamda. biraz da ben olmasam diye yasayin hayati... gecenki konunuzda yengenizden bahsetmistiniz sonra ben size cevap yazamamistim kaldi gitti dunyayi kurtarmaya gelmediniz birakin artik biraz kendinizi caniniza yazik bi zamanlar kendi gobegini kendiniz kesmek zorunda kalmis olabilirsiniz, artık degilsiniz bi zamanlar herkesi herkese karşı idare etmek durumunda kalmis olabilirsiniz, artik mecbur degilsiniz belli bi yasa kadar aile ve toplum baskisina maruz kaliyoruz ama sonra o bizim kendi tercihimiz oluyo o kalipta kalmak sizde kiz kismi soyle olur gelin kismi boyle olur erdemli insan soyle davranmali minvalindeki bilincaltiniza yer eden seyleri supurun atin. veya siz cok ince dusunuyosunuz diye insanlarin dusunmesini beklemeyin onlarin inceligi o kadar demekki mdf var sunta var kalas var kereste var bunlarin 10 cm lik, 5 cm lik, 2.5 cm lik diye çeşitli kalinliklari var. hepsi özünde odun mu odun... gecinmeye gönlü olan oyle kabul eder, etmeyen mesafe koyar uzaktan iletisim kurar veya tamamen keser o onlarin bilecegi is siz 10 mm inceliktesiniz diye 10 cm lik malzemeden 8 cm lik incelik bile beklemeniz cok aslinda o kadar uzun yazmisim ki tekrar okuyup kontrol edemiyorum. verdigim goz rahatsizligindan oturu, konu daginikligi ve her daldan potpori yapmamdan oturu ozur diliyorum

Yay'lar gamsız mı? İş gereği şehir dışına çıktım arkadaşımın ağlayarak araması annesinin rahatsızlığından bahsetmesiyle beraber sıfır uykusuz apar topar yaşadığım şehre geldim ve yine uykusuzum hep uykusuzum. Arkadaşımla beraber telefon trafiğinde saatlerce stres topu olduktan sonra neyseki ağlaya ağlaya sızdı. Ben hala ayakta. Ve yarın sabahtan tekrar yolculuk. Gamsızlık.. Keşke benim olsa :) GAM'lı bir yay'ım. Benim burc yapım bozuk galiba. Ya da yükselen etkisi sanırsam. Burçlarla fena ilgileniyorum bu sıralar nedense. Her neyse. Sevgili konu sahibi. Benzer etkiler bende de var. Kontrol altına almak isteme, başkaları adına utanmak gibi duygular. Ama zaman geçtikçe şunu anlıyorum ki. Ne yaparsan yap, ne kadar yırtınırsan yırtın değiştiremiyorsun, değişmiyorlar. ''Başkası adına utanarak ömür geçmez be kızım'' diye diye huniyi kafamdan bir nebze de olsa indirmeyi başarabildim. Beni en çok yormasından şikayetci olduğum işimin yoğunluğu kurtarıyor bunu anladım. An itibariyle boştayım ya neleri düşünüyorum nelere kafayı takıyorum ama koşturmayla beraber farklı sorunlarla haşır neşir olmaktan bazen kendimi unutuyorum. Geçmiş konularını biliyorum çocuğunla alakalı stresini.. Ama İdrak kesinlikle biraz fiziken biraz kafa olarak yorulabileceğin bir işe yönlensen. Fiziki anlamda yorulan bir vücut uyumaya dinlenmeye konsantre oluyor. Gün içerisinde canını sıkan durumlar uçuyor gidiyor aklından. O vücudu bir an önce yatağa atmayı düşünüyorsun. En azından benim için öyle. Ruhunda yaralar var zamanında kusurlu yaşanmış duygulardan dolayı şu an anı, insanları mükemmelleştirmek istiyorsun. Ama vicdani tarafın da ağır bastığı için kendini de suçlayıp çözüm yolları arıyorsun. Sen çok güçlü bir kişiliksin kendini eleştiriyorsun ve asla vazgeçmiyorsun. Düşünmekten, çözüm aramaktan. Ama yoruyor işte. Değil mi? İçine atmamalısın. Arada sırada patlamalar olsun. Sonuçta onlarla ilgili de bir sürü olumsuz özellikler saymışsın. Onlara sorsan onlar da seninle alakalı olumsuz özellikler sayar. Bu kısır döngü. Önüne geçemiyorsun işte. Alın yazısı gibi düşünün ve ölüm gibi.. Evliliğinizi bitirmekle alakalı belki bir süre iyi hissedersiniz ama genel anlamda bunun da iyi geleceğini düşünmüyorum. Çünkü sorun yalnızca eşin değil.. Psikolojik anlamda yardım alın cümlesini duymaktan gına gelmiştir. Ona hiç girmeyeyim :) Bir arkadaşımın hiç yolunda olmayan hayatı için ''ısrarla takmamakta'' olmasına takılıp :) sordum. ''Yahu kızım dedim nedir bunun formülü?'' ''işte senin şuanki yaptığını yapmamak.. İnsan o kadar mükemmel bir varlık olsaydı savaşlar, cinayetler, katliamlar olmazdı. Hadi geç bakalım önüne geçebiliyor musun? dedi. Kafası güzel galiba dedim içimden. Bence gayet de güzelmiş. Yaz yaz bitiremiyorum. Ne çok doludur kimbilir her birimiz.. Huni öneren arkadaşımızın açtığı konuya bakabildin mi İdrak? Diyorum ki her birimiz başarabiliyorsak çok da zor bir şey değil bence.. Yaparsın..

Bu kontrol takıntısı gerçekten de çok rahatsızlık verici birşey. Sizinki araba da giderken bile çantanızı sırtınızda taşımak gibi birley. Herşeyi kontrol edeneyeceğinizi olayları doğal akışına bırakmanız gerektiğini öğrenmeniz gerekiyor. İlerde sizi çok hırpalar bu durum. Etrafınız da bahsettiğiniz herkes kendi hareketlerinden bizzat kendileri sorumlu siz değilsiniz. Değiştirme lüksünüz olmadığına göre Oldukları gibi kabul edin

Eşim de bu yazdığınız birçok şeyi saçma bulur. Yazdığınız gibi ben de kabullendim ama sizden farklı olarak suçlamıyorum. Çünkü benden önceki 25 yıllık hayatında belli alışkanlıklara, karaktere sahip olmuş. Evlendiği için neden değişmek ya da utanmak zorunda olsun ki? Siz bu adamı seçtiniz, sevdiniz, evlendiniz. Yani eşiniz sizi kendisiyle yaşamaya mecbur etmedi. Her kadın gibi insanların evlenince değişeceği yanılgısına düşmüşsünüz sanırım. Siz değişmemek için ayak direrken karşınızdakilerden ne hakla bunu bekliyorsunuz? En ufak görünen örneği hatırlatayım. Sarılmak gibi 3-5 sn lik eylem bile size dünyanın en zor, çözülemeyen fizik sorusu gibi geliyordu. Noop kocanızı sevmediğinizi düşünüyor ama bence siz kendinizi sevmiyorsunuz. Geçmişiniz kötüdür, travmatiktir, olabilir. Peki şimdi? O zamanlar küçüktünüz, yeterince güçlü değildiniz, kendinizi koruyamadınız? Peki şimdi? Önce kendinizle, geçmişle, hayatla barışın.

Bazen elini taşın altına sokacak idrak.. Sen onun ailesiyle çok mu mutlusun? Bırak biraz da o senin ailenin yanında sıkılsın da empati yapsın :) umarım herşey yoluna girer.

Belki sizinde o gergin hallerinizden onlar rahatsız oluyordur kimse mükemmel değildir kendinizi rahat bırakın küçük çocuğunuza bile takıntılısınız şuan

Herkesin bir kişiliği vardır kişiliği değiştirmekte çok zordur. Bir de kimse mükemmel değildir ve bizim gibi tepki vermemeleri bizim gibi konuşmamaları normaldir. Eşinize fazla yüklenmiyormusunuz yada ağır kelimeler değil mi bunlar. Herkes coşkuyu sevmez yada konuşmayı sevmez bu çok normal değil mi?Yada duygularını belli edemez. Size yada ailenize saygısızlık yoksa ve kişiliği öyleyse bırakın. Aynı şey anne kv ve çocuk içinde geçerli. Terapiste gitseniz yoksa bu şekilde kendi hayatınızı zorlaştırırsınız ve şu an olduğu gibi sevdiklerinizle bile zaman geçirirken mutlu olamazsınız. Malesef bir süre sonra onlar da mutsuz olacak o yüzden akıl okumayı başkaları yerine utanmayı bırakın sevdiklerinizle hoş vakit geçirin.

Yahu bosversene, dunyanin mukemmeli sen misin. Kim utanmasi gerekiyorsa o utansin. Kim uzulmesi gerekiyorsa o uzulsun. Resmen tanidigin herkesin sorumlulugunu ustune almissin. Kimseyi savunmak zorunda degilsin, kasma kendini.

Hayatınız niye mahvolsun? Yarım kalan hayallerinizi gerçekleştirmek, eğitiminizi istediğiniz düzeye yükseltmek için vakit geç değil, hepi topu 31 yaşındasınız Ya Hu! Bir üyeye yazdığınız cevapta dertlerinizi sıralamışsınız, hiç kolay şeyler yaşamamışsınız siz. Bu kadar birikim elbette bir yerden patlayacak ya da sızacak, yoksa sizi içten çürütür. Bu hissettikleriniz o sızıntılar işte. Akıllı, mantıklı ve duyarlı bir kadınsınız, hadi idrak silkelenip harekete geçin; kabullenme ve değişim için, bunu yapabilecek güç var içinizde...

Bence biraz abartılı bir durum bu Eşin konusunda şunu söyleyebilirim ailen zaten az çok tanımıştır eşini, dolayısıyla böyle davranması ailen için öngörülebilen birşey olmalı. Kayinvaliden konusunda da aynı şey geçerli, ailen ilk kez karşılaşmıyor onunla, kanıksamışlardır artık garipsemek yerine. Şunu bilmeli ve hiç unutmamalısın, kimseyi değiştiremezsin ve kendin dışında ki insanların yaptığı davranışlardan sen mesul olamazsın. Bak bu ikisi bence konundaki anahtar nokta. Anlattıkların olabilecek şeyler, hakaret yok, kavga gürültü yok, gerisi idare edilebilir şeyler bence. Sen rahat olmaya çalış, insanları oldukları gibi kabullenmeye bak, böyle yıpranan da üzülen de sen olursun. Ortamda sizden başka kimse bu kadar önemsemiyor bu konuları emin ol.

Saçımda bir tel beyaz var şu anda çok üzgünüm zaten :) yaşlanıyorum. Destek alacağım birçok kişi aynı öneride bulunuyor. Teşekkür ederim. obezzto

Kendimi gördüm yazinizda. Gercekten bu çileli ruha hali bende de var. Sanki karsimdakinin tum duygularını ben yaşıyorum. Baskasi adina üzülüp, sıkılıp, utanıp, darlanip, kızıp, öfkeleniyorum. Milletin yüzünü gozlemekten biktim usandim. Hatta insanlarla konusurken acaba sohbetimden sıkıldı mi diye dusunmekten bezdim valla. Ne konussam da su arkadasimin gönlünü hos etsem kaygisi güder oldum. Hele garson olayi koptum orda. Sizi o kadar iyi anlıyorum ki... tum bu duygulari yasadigim icin yemin ederim bir yilda iki yas yaşlanıyorum. Bu kadar empatik olmak tuketti beni de.

Öncelikle inanın eşiniz sizin aynanız. Çünkü böyle görmüş ailesinden. Hatta test yapın bir gün aşırı neşeli olun mesela o gün o da neşeli olacak:) Eşiniz sizi örnek aldığı için nasıl olmasını istiyorsanız siz de öyle olmalısınız. Bir de alttan alttan güleryüzle işlemelisiniz, kısa ve öz. İş hayatıyla ilgili nokta atış yorumlar yapın mesela, zamanla size daha çok inanacak ve sizin her dediğinizi yapmaya başlayacak. Müsait olduğumda daha da uzun yazacağım...

Sorunun ne olduğunu tam olarak bilemediğim için, elbette bu da mümkün olabilir. Yahut sorunlardan biri de bu olabilir. İnkar yok, her türlü yoruma açığım efem. Yeter ki teşhis ile birlikte çözüm de sunulsun :)

Adresini ver huni yollayacam

Eski ben şimdi biraz daha sakinim sakin halim de şöyle burda zırt pırt mapusa düşüyorum laf yetiştirmekten :)Bende çeneye vurdu yüzlerine yüzlerine yapıştırıyorum lafları deli var die düşünüyorlar çok rahatım valla :)

Ahshjs çok güldüm ailemi tanımlama şekline. Eşimin tanımıdır bu. Yüksek coşku. Tam olarak öyledir ailem. Bana bile fazla geliyor coşkuları. Ben zaten ailemin coşkusuna eşlik etsin demiyorum. Eşimle ilgili durumlar beni de rahatsız ediyor. Her daim bunalımlı, ölüm var ölüm diye gezinen bir tip. Ancak sadece kendi istemediği şeyler için geçerli bu bakış açısı. Sevdiği ve zevk aldığı "çok çok az" olan diğer durumlarda gayet seviyor hayatı. Ruh emici gibidir eşim. Var olan enerjiyi de sömürür hayattan bezmiş halleriyle.

İdrak aşk ve tutkudan bahsediyorum işte. Senin zorbalar sana etmiş edeceğini bence, git düşün bunun üzerine ve yavaş yavaş sal gitsin :)

Ya bazı insanlar gerçekten çok düşüncesiz bende eşimden dertliyim bu konuda yani pratik düşünmek empati kurmak varken gidip en olmayacak şekilde düşünmek beynini biraz kullanamamak beni deli ediyor

Eşiniz hiç bir şekilde memnun olmayan bir tip gibi duruyor burdan.. Bu da sizi çok yoruyor ve geriyor sanırım. Eşinizle bu konuyu konuştunuz mu hiç? Yani siz de insansınız, sosyalleşmek, eşle birlikte birşeyler yapmak evliliğin doğal parçası. Ayrıntılı yazdığınızda size hak verdim. Çocuğunuz olmadan arada bir yemeğe sinemaya vs gitmek de mi istemez?

Umarim yazacaklarimi okursun canim. boyle tam 6 senem gecti. Sevgililik soz nisan ve evlilik. Iki aile farkli kulturlerdendi. benim ailem inanilmaz sicak ozel gunleri unutmaz herkese kapilari acik ve samimiler. Karsi tarafin tek derdi ölmemek. Hepsi ölmekten oyle korkulardiki farkli bir konu konusulur ordan kayinvalidem ama su yagi kullan aman su sudan ic aman su tuzu kullan kansorojen var. Babasini hic anlatmiyorum bile. Oksurse ben kanserim olucem diye dovunur. ve bunlar yillarca benim kanimi emdi. Bir yere gideriz esim surat yapar. garsonu tersler. Kuzenlerim gelir iki kelimeyi bir araya getiremez. Hep donuk hep soguk. Ve aileside oyleydi. Artik bir patladim evi terkettim. Ve sonunda mideme vurdu vucudum yemegi kabul etmiyor. Migren nobetleri. Cunku hep tetikteyim. Acaba ne konusulacak nasil toparliyim. Acaba esim neye takacak. Ailesi ne sacmalayacak. Suan kac hastane tahlil yapildi psikoloji pert. Kendi kendime konusuyorum delirmis vaziyetteyim. enkazlari cok agir. Ama hala onlar dunyaya kazik cakma derdinde. Allah hepsini oldurmesin surundursn diyorum. acilar icinde bana ve aileme yasattilar bunlari. O yuzden cok dusunme. Umursama senden cikar. Bak senin cocugunda varmis. sen kim kopek de ve keyfine bak. Zira benim aklim basima yeni geldi