hayır bana sormadılar. hep benim için karar verildi ben de onları memnun etmek için boyun eğdim. ilk kez eşimle evlenmek istediğimde kendi arzum doğrultusunda hareket ettim. o yüzden de benden kötüsü olmadı. asilikle, başına buyruklukla suçlandım. anneniz ne güzel bir tutum sergilemiş sizi yetiştirirken. ama benimkiler benim bir birey olduğumu bi türlü kabul etmediler. sanki onlara aitmişim gibi hep beni yönetmeye çalıştılar. yavaş yavaş atıyorum üstümden bana biçilen bu rolü.

Yaşadığınız bir olaydan örnek verseniz S

bir de benim ailem okumayı çok istediğim halde özellikle babam çok engel oldu. hep babamla mücadele ederek okudum. çalışmak istediğimde öncülük etmedi, çalışmamı da çok istemedi. evlendikten 5 sene sonra eşimin dersaneye göndermesiyle atandım. şimdi de memur kızımız var havasındalar, bi beklenti ki sormayın. işe girmeden önce annem eşinle tartışıp gelsen bile geri gönderirim demişti, şimdi ise herşeyde kestirip atmam taraftarı. öncesi ve sonrası tam zıt yani.

Ahh öyle bir dünya olsa da ben de gelsem. Kimsenin işine karışmam. Fikrimi sorarlarsa söylerim. Kimseye şöyle yap böyle yap demişliğim yoktur. Ama insanlar hayatımı yönetmeye çalışıyorlar. 25 yaşında 4 senedir çalışan evli bi insanım. hala bu hakkı nereden buluyorlar anlamış değilim..

Belki de siz kucukten beri kabullenici yapici bi tutum sergilemissinizdir ondan olabilir mi acaba? Ben 6 yasinda bile annemin bana yavrum sunu giymek ister misin ne yemek istersin diye sordugunu hatirlarim hep... Bi de ben hep ozgurlugum icin yikici olabiliRim. Annemin ailesi de cok baskiciymis bana da yapnaya kalktilar agizlarinin payini aldilar. Annemden baskasini dinlemem...

İnsanların beklentilerini karşılamadığında suçlanmak asıl mesele. Ne biliyim ya, insanlar birbirlerine maydonoz olmak zorundalar mı ki? Z

normali bahsettiğiniz durum zaten. bizlerden talep edilenler kültürün bir sonucu. özgürlük demek saçma sapan bir hayat yaşamak değil ki, birey olma demek. anlayacaklar bir gün ama biz görür müyüz bilemem.

Durduk yere düşünmenizle bazı olaylar karşısında böyle düşünmeniz arasında fark var. Durduk yereyse işiniz mi kalmadı bu cümleleri sırtınıza yük yapıyorsunuz derim. Az çok herkes böyledir, ama ben hiç bunu ifade etme gereği duymadım.

Bir adet bende varım

beni anlatmışsınız

Bağımsız hareket edince de ''sen zaten kimseyi önemsemiyorsun, dinlemiyorsun'' oluyor... Aslında dediğin gibi, Sen özgürsün deniyor ama suçlar gibi...

Ruh ikizim...

Sevindim, yalnız değilim demek... Z

bence bu yapi meselesi karakter tarzi... yani ne biliyim bana kimse karismasin istiyorum cok muhatap olmayim falan... Annem boyle yetistirdi ama ben bile desem sorgulamadan hicbiseyi hemen kabul etme der hep caaanim anniskom obiviyante Zamansızım... tek ayak

Birilerinin hayatıma müdahale edeceği düşüncesinden bile ödüm patlıyor. Birilerinin beni yönlendirmesi, kendi istediğimi değilde birilerinin istediklerini yapmak zorunda kalma düşüncesinden bile korkuyorum. Bildiğiniz tırsıyorum ama... Birileri benim hayatıma müdahale etmesin, ortak paylaşımlarımız olsun ama insanlar hayatımı dışarıdan izlesinler istiyorum. Sorumsuz bir insan değilim ama zoraki sorumluluklardan rahatsız oluyorum. Bir şeyin sorumluluğunu istemek benim insiyatifimde olmalı mesela. Kimsenin kahramanı olmak istemiyorum. Sonuç: Sen özgürsün! Ama suçlar gibi... Yanlış mı bu düşüncelerim? Öyleyse nasıl olmalı?

Artik evli bir kadinsiniz kimseye hesap vermEk zorunda degilsiniz. Babaniza sadece hurMet edersiniz onun kolesi degilsiniz ya... Benim annem de kardesimi okutmami istiyor ama benim babam kucukken bizi terketmis maddi olarak yetemedigim yerlerde destek olur musun dediginde kabul ettim.. babaniz da size diretmese eminim kabul edecektiniz... M

Bana neler salladilar bir bilseniz. Ben cok bencilmisim sorumsuzmusum bilmem ne... hepsini taksam kanserdim su an

ya ben bu konuyu çok sevdim :) aynen bende öyle evlenirken istediğimi bu işin olacağını söyledim. sonrada hep bununla suçlandım :) herşeye bi müdahale, sanki biz düşünemeyiz maddiyatımızı filan. ama artık karıştırmıyorum kimseyi. bu benim hayatım ve zor durumda olduğumda kimse sormuyor. iyiyken de kimse karışmasın. kendi ailem de dahil.

tabi eksik yerde destek olmak gerek ben de öyle düşünüyorum. zaten içimden gelerek yapacağım şeyleri böyle daha ben bişey diyemeden üstüme atmalarına sinir oluyor insan. şu hayatta kimsenin lafına bakmayıp biraz bencil olmak lazım galiba. zor işler :)

neden cep telefonun yok? ailen neler yapıyor. niye bu kadar baskıcılar anlamadım S

Cok iyi anladim seni ben. Kimse sana salca olmasin herkes senin bagimsiz oldugunu gordukce senden biseyler istiyor sunu yap bunu yap diye ama senin bagimsizligini kisitliyo bu durum. Bi de ustelik akil vermeye calisiyorlar bu kadari sorumsuzluk bilmem ne diye.. aslinda icten ice ozeniyorlar bize dostum . push ;

Memnun değilim ama iki arada kaldığım zamanlar çok oluyor.. İşlerime karışılsın ama olumlu yönden desteklensin istiyorum..

Ya aslında herkes benzer duyguları yaşıyordur eminim ama ben çok geriliyorum mesela. Birileri benden herhangi bir talepte bulunduğunda cidden geriliyorum. Üzerime ağır sorumluluklar yüklenmesinden çok rahatsız oluyorum. Bencillik mi bu ya?

burda bazı konularda görürdüm sanki ben açmışım bu konuyu diye yazıları. bu da aynen benim için öyle. kimsenin ama kimsenin bana karışmasını, beni eleştirmesini, yargılamasını istemiyorum. arkadaşım, dostum olsun ama benim istediğim sınırı aşmasın. çünkü kimse kimsenin ne yaşadığını tam olarak bilemiyor, anlayamıyor.

Peki memnunmusun böyle olmaktan? Ben kendimi kötü hissediyorum bazen... M