Ben mutsuzken çocukalrımı ne kadar mutlu edebilirmki? hem ben çırpınsam da belli etmemek için çocuklar herşeyi hisseder... mutsuz giden bi evlilik ne bana ne eşime nede çocuklarıma mutluluk getirir.. sürdürmezdim... B

allah yardımcın olsun sorunun ne derece bilmiyorum ama bu devirde tek başına çocuk büyütmek çok zor. benim arkadaşlarım var biliyorum maddi yönden bir sıkıntısı olmadığı halde bazen keşke diyor. sana ve çocuklarına mutluluklar dilerim.

kesinlikle karşı olduğum bir konu. mutsuz bir evde psikolojik sorunlu bir çocuk büyütmektense. o evliliği bitiririm daha iyi

şu anda aynı durumdayım. sadece çocuklarım için yuvamı bozmuyorum. neden diye soracak olursanız bizim hatamızı çocuklarım çekmesin onlar mutlu olsun. onlar için yaşıyorum. babasıyla sorunları yok evde olmasını istiyorlar. çocuklarım için herşeyi yaparım. onların bir gülücükleri ömre değer. çocuklarım güldüğü zaman ben daha çok mutlu oluyorum benim çin koca boş arkadaşlar dita

çok zor bişey ama sanırım yeşilim in dediği gibi karşılık beklememek önemli 2 yıla yakındır evliyim daha anne değilim ama kendi annemin berbat bir evliliği vardı babam alkolikti çünkü. bizim için katlanma demiştim ona hatırlıyorum bizim için katlanma. annenizin dayak yediğini görmek daha acı çünkü... şimdi düzeldiler ben evlendim konuşuyoruzda bana dediği laf nedir şimdi biliyor musunuz "yıllar önce ona beni çocuklarımla bir başıma bırkma dediğime çok pişmanım" annem o zamanlar çalışmıyor tek başına dışarı dahi çıkmıyordu. şimdi çalışıyor kendine güveniyor. geriye dönüp baktığımda onca acıya katlanarak o yuvayı kurtarmış mı oldu yoksa daha mı kötü oldu bilemiyorum... sanırım yaşamadan bilinmiyor hiçbirşey

temeli yıpranmıs evde kim oturmak isterki...? veya oraya çocugunuzu koymak istermiyiz...? orda yetisen çoçuk nasıl bir karakter içinde bulunacak bunlar tartısılır... ben de olsam aynısını yapardımbacım dürüstce söyleyim allah yasatmasın ama dogru karar vermisin... belli bir zaman sonra zıvanadan çıkardın sabır sabır nereye kadar disini sıksan sana dert ve nice hastalıklarla birlikte geri döner çoçugun kadar sende önemlisin o psikoloji ile nasıl çoçuk büyütülürki... ALLAH YARDIMCIN OLSUN 27Eylul RABBİM SENDEN

mutsuz bi evde cocuklarda mutsuzdur... Cocugum icin gerekirse canimi veririm ama kendim mutsuz oldugum yerde onuda yanimda tasimam ayrilirim cocugun piskolojisini bozmadan önce...

Bekara karı boşamak kolaymış derler. Evli değilim ama çevremde ailedeki huzursuzluklar yüzünden hayatı perişan olmuş bir sürü insan var fakat öte yanda da anne ve babası ayrı da olsa mutlu olan insanlar da var. Ben bunu savunuyorum. Hergün kavga ve gürültünün olduğu bir evde sevgisiz bir yerde bir çocuk asla yetiştirmezdim. Tabi bide işin ekonomik boyutu var ev hanımı olan kadınların ne yazıkki böyle bir şansı yok bir gelir olmadığından dolayı boyunları bükük durabiliyorlar. Bu yüzden tüm kadınların birer meslek edinmeli ve ne olursa olsun ekonomik özgürlüklerini ellerine almalı diye düşünüyorum.

Evet ben şuan bunu yapıyorum 13 seneden beri hemde belki çaresizlik, aman çocuklarım üzülmesin babasız büyümesin ama dayanıcak gücüm kalmadı artık eğer insanın maddi bir geliri yoksa çoğu zaman işte böle benim gibi katlanıyor herşeye nereye kadar gidicek bilmiyorum ALLAH sonumu hayır etsin fearless

canım benim böyle düşünüyorsun tamam haklısın ama peki ya ayrılınca ne olacak çocuğun.. sen annesiysen o da babası:sm_confused:nasıl ve nerde yaşıcak... bu gel git çıkmazında psikolojisi nasıl düzgün olacak çocuğunun.. dediğim gibi en azından 18 ine kadar boşanmak doğru deil bence.. gurkan-efem Popüler

benimde annem babam ben küçükken ayrılmış, ne yazıkki ikisiylede yaşama şansım olmadı yaşadıklarımı düşününce aslında ne olursa olsun onlarla yaşamayı isterdim doğrusu. eğer çocuk anne veya babada kalamıyorsa hiç ayrılık olmasın daha iyi bu benim düşüncem tabi. çocuklarım için herşeye bende bir yere kadar katlanabilirim mutlaka her insanın sabrının bir sınırı vardır. kesinlikle çocuklarımdan ayrılamamak kaydıyla tabiiii. umarım herkes ailesiyle mutlu olur inşallah...

sorunlu bir evlilikse, saygı bitmiş, kavga gürültü diz boyuysa, bence böyle bir evliliği çocuklar için bile yürütmenin bi anlamı yok... saygısız mutsuz bir ortamda büyümek çocuklarımızı kötü etkiliyor.. hem unutmayalımki, eşler birbirlerinden ayrılır, çocuklar anne babadan değil... mutsuz evliliğe kadınlar mecburiyetten, erkekler ise yanlız kalmaktan korktukları için katlanıyor arkadaşlar..

merhabe güzel bir soru sadece çocuklar için kötü bir evliliğe kötü bir beraberliğe devam etmezdim ben öyle bir ailede büyüdüm inanın kötü bir evliliğin içinde yaşamak onlardan yani anne yada babadan ayrı kalmaktan daha zor ve ömrümce bunun acısını çekiyorsun. kuzum Bu konida

ben bile bekar bi insan olaark karar veremedim allah yardımcın olsun

fearless cocuklarımında huzursuz mutsuz bi evde psikolojisi bozulmuş olarak yaşamsından sa ayrılmak daha mantıklı değilmiydi. çünkü ilerde oda bi yuva kuracak nasıl bi yuvası olabilir ki? Mahbile Acem

merhaba, iptal

çocukların babalarıyla şiddet geçimsizlik gibi şartlar altında büyümesindense daha saglıklı ve sefvatli bir ortamda babasız olmaları daha ii diye düşünüyorum belki bekar oldugumuz için bilemiyoruz simdi ama ben en azından böyle düşünüyorum mutsuz bir evde büyümedim ilere dogacak çocuklarım için herseyi yaparım diyorum çünkü annemden öyle gördüm ama şiddet içki alkol baska kadınlar gibi gurur kırıcı asaglayıcı şeylere katlanıcagımı sanmıyorum sizde katlanmayın heleki şiddete ilerde hiç bir çocuk annesinin kendisi için buna katlanmasına iyiki katlanmıssın anne demez aksine pişmanlık ve üzüntü duyar kendi yüzünden annesi yıprandıgı için bunu unutmayın

Yanlış ypıyorsun bence;sizin hatanızı böyle bi ortamda zaten çocuklar çekiyor, onlara çektirmeye hakkınız yok, belki belli etmiyorsunuz şimdi çocuklarınızın yaşını bilmiyorum ama bi süre sonra çocuklar hissetmeye başlayacaktır ve daha mutsuz olacaklardır, ne kadar belli etmesenizde çocuklar bi süre sonra anlarlar bişeylerin ters gittigini... Asla katlanmam çocugum için katlanmadımda eşimle ilişkilerimi bi kerede kestim attım... bunu kendimden önce çocugum için yaptım.. çocugumun psikolojisi git gide bozulmaya başlamıştı.. ilk başta bende çok düşünüdüm nasıl olur nasıl etkilenir çocuk diye ama bi süre sonra kızım anne bu evden ne zaman gidicez babamdan ne zaman ayrılıcan demeye başladı ve o sirada daha 7 yaşındaydı aramızdaki her şeyin farkındaydı ve çok üzülüyodu.. o yaşındaki aklıyla bile ayrılmamızın dogru olacagını idrak etmişti... ve ayrıldım... kızım şu an çok iyi durumda psikolojisi iyi ayrı anne ve babanın çocugu oldugunu hiç sorun yapmıyor.. istedigi zaman babasıyla görüşüyor onunla kalıyor nasıl davranmak istiyorsa davranıyor ve çok mutlu... çünkü huzursuz bi ortamda degil artık.. kavga yok gürültü yok. Böyle bir karar verirken unutulmaması gereken tek şey bence eşimizden boşandıgımız çocuklarımızdan degil... bunu çocuklarımıza aşılayabilirsek olayları saklamadan gerçek ve açık bi şekilde nedenlerini çocuklara anlatabilirsek hiç bir sorun çıkmazzz... a. s. a. s. dita

hayaller gercek olsa katılıyorum sana arkadasım bende sen gibi düşünerek katlanıyorum eşime severek ewlendik ama adam yüzde yüz degişti bizaman sonra anlayamaz hale geldim eşimi bencil kendini düşünür bişi oldu adam huyusuyu degişti zaman geliyo tanıyamıyorum eşimi ama katlanmak zorundayım iki oglum için annem babam var ama bizde ewelndikten sonra dönülmez dönmüş bile olsam rahat olmaz anne ewi şimdi gittigimde bile çekemiyo yaşlılar çocukları kalıcı olsam illa onlarlada sorun olur kimseyi rahatsız etmek istemedigim için içime atıp oturuyorum bazen aglıyorum hiç sebebsiz bagarıp cagarmak geliyo içimden çıkıp gidesim geliyo kimsenin bilmedigi yerlere ama olmuyo işte neyse kafanızı agrıttım sevgiyle kalın herkes istedigi mutlulugu bulur inş ewliliklerinde Gxuxlsxuxm

çoçuklar için herşeye katlanmaya deymez mi? yaren_76

vallahi her şeye cocuklar için katlanıyoruz cocuğu olmayanlar bence hiç katlanmasınlar bu dünyaya bir daha mı geleceğiz biz cocukları olanların başka caresiolmuyor cocuklar babalarını istiyorlaryasakkelime

benim çok mutlu bir evliliğim var çok tatlı çok akılı 3 yasında birde kızım mutsuz bir evliliğim olsaydı bi yere kadar dayanabilirdim ilerde daha büyük sorunlar yasamamak için hergün kavga gürültü dayak ben buna katlanamazdım çocuklarında böyle bir ortamda mutlu olacaklarını sanmıyorum pskolojileri daha çok bozulurdu

Senin adina gercekten üzüldüm aleynacim, senin yasadigin sorunlari bircok evli kadinlarimiz yasiyor, fakat sen simdi ogullarin icin bu hayata katlaniyor olabilirsin ama inanki cocuklarin büyüdükten sonra sen bunu onlara bir tartisma esnasinda söylesen yani ben sizin icin katlandim yaptim ettim desen onlar sana katlanmasaydin bizim ne sucumuz var diyecek ve bir bakima haklilarda kendi caresizligmize onlari bahane etmek ne kadar dogru olabilirki. Senin simdi arkan saglam olsa yani güvenebilecegin iki ogluna gidebilecegin gecinebilecegin bir yer olsa daha ne kadar kalirsin esinin yanina, hani diyorlarya babasiz büyütmek istemiyorum, tabiki kim ister bende inanki son care olarak bosanmayi görüyorum helede cocuk varsa ama ilgisiz sevgisiz sefkatsiz bir baba ile cocuklarimi büyütecegime yanliz büyütürüm daha iyi. Sevgiyle canim yanlisim varsa kusura bakma allah yar ve yardimcin olsun. BEYAZ

annesi babası ayrılmış hatta bundan dolayı çok madur olmuş bir insan olarak ben çocukların hergün kavga döğüş olan bir evde yaşamasının ruh sağlıklarını dahaçok etkileyeceğini düşünüyorum. çocuklar anne babaları ayrıldığı için değil ilgi eksikliğinden psikolojik sorun yaşıyor. kedi köpek gibi birbirini yiyen ebeveynlerle yaşamaktansa ayrı ama ilgili seven ebeveynleri tercih ederim.

eğer çok yıpranmış bi ilşki haline gelmişse katlanmazdım. çocuğumun böyle bir yuvada büyümesi sağlıklı olmazdı diye düşünüyorum... H

canım yaaaa allah yardımcın olsun cocuklar için evlilige katlanmak kendine haksızlık etmek olur biliorum solemesi cok kolay uygulamak zor bence ekonomik ozgurluk burad onemli bir rol oynuyor işte o varsa cocuklarını al daha fazla birbirinizi kırıp yıpratmadan içten içe sende bitiyosun cunku G Gonulbagi

üzücü durumlar, ama hayatın gerçekleri. bencede çocuklar için çekilmez. neden biliyormusunuz?çocuklar zaten bizim baktığımız gibi bakmıyorlar olaylara. onlar daha "bencil" bakıyorlar. babaları anneye ne kadar kötü davransada , onlar acı ama gerçek, kendi "çıkarları " peşinde. inanın. hatta bazı babalar varki çocuklarını bile silebiliyorlar ve anne hala "zorla" babalarından kopmasınlar mücadelesi veriyor. ömür geçiyor. sevgisiz baba çocukları maddi manevi mağdur etmesine rağmen, ilk fırsatta o sevmediği çocuklarını kandırmayı başarıyor. hatta ve hatta çocuklar annenin yaptığı fedakarlığı anında silibiliyor ve o "işe yaramayan babaya "dönüş yapma yolunda hazırda bekliyorlar. baba seviyorsa zaten ayrılıncada sahip çıkar çocuklara. aynı mekanı paylaşmak zorunda değiller. sevmiyorsada gidişat belli. aynı ortamda sorunlu büyüyen çocuklar bence-doğru ve yanlış bilmem, ama benim fikrim- acımasız, duygusuz ve sadece çıkar doğrultusunda hareket etmeyi öğreniyorlar. belki bilinçsizce, belki onların sevgi görme anlayışı bu şekilde gelişiyor. malesef, aslında onların piskolojisi hasar görüyor ve farkında değiller. nolur ertelemeyin kararlarınızı. ben geç kaldım ve anne olarak başarısızlığımın farkına vardım. son pişmanlık fayda etmez. umarım durumları elimden geldiğince onarmayı başarırım. allahın izniyle.

Arkadaslar bu gune kadar 15 yildir ben cocugum icin katlaniyorum zaten bu katlanma olayi daha oglum karnimdayken basladi ve dogdu 10 yasina geldi hala devam ediyor insanlari anlamak cok zor, onceleri cocuk yok diye kiziyor saniyordum cocuk yaptik bu sefer oglum karnimdayken sorunlar cikti sebebide benim dogumdan korkmam seni cekemem dedi bana, ama ben 15 yildir onu cekiyrum, tek sebebi oglum, ben mutlu buyuk bir ailede buyudum oglumda oyle buyusun istedim durdum, biiyorum kendimi kandirdim mutsuzum ama en azindan oglum mutlu onun gozleri guluyor dersleri basarili ama beni sorarsaniz benim hayat yasam ve eglenme yasam hatta beslenme uyku derslerim zayif yani yasamaya calisiyorum, ama kendimi motive etmek icin suslenip dolasiyorum kol kirilir yen icinde kalir, kan kussam kizilcik serbeti ictim diyenlerdenim belki bu kadarda enayilik diyeceksiniz ama bunlar gercek oglum icin kendimi feda ettim onu uzemedim, anlatmayi cok dusundum ama her seferinde anne neden dedikce sustum, ne olur anne babami cok seviyorum dedikce yuregim kanadi, o uzulmesin ben dayanabildigim kadar yola devam edecegim, ama nerede dayanma gucum biter onu bilemiyorum, ama bende mutlu olmak istiyorum

TŞKLER SEVGİLİ ARKADAŞIM ÇİTLENBİĞİM... BİR TANESİN SEN... bye Blackberry Allahım sen bizi

sevgili ELFİDAM..(((Yazmış oldugun yorumunu okudum ınan cok duygulandım..((ınan bana üzüldüm... okadar güzel cevaplamışssınki, duyarlılıgından dolayı tşk ederım... en cok neye sevındım bılıyormusun?hıç deyılse sen kendını kurtarmışssın.. gecmışı düşünmemeye calış lutfen... bılıyorum kolay deyıl gecmışı kafandan atmak ama ne olur düşünme.. bak mutluyum dıyorsun ne kadar güzel.. bu mutlulugu korumayı bılın.. ÇÜNKÜ SENDE BILIYORSUNKİ, MUTLULUGU HERKES YAKALAYAMIYOR.. MUTLU ET, MUTLU OL CANIM... TEKRAR TEŞEKKÜRLER...

şu an çoçuk sahibi değilim ama eğer çoçuğum olsa ve evliliğim ii gitmiyosa çoçuklarım için katlanmazdım çünkü huzursuz bi evde kimse yaşamak istemez çoçuklarımıda psikopat yetiştirmek istemiceme görede durumu lehime çevirmeye çalışır ve sanırım boşanırdım...

slm sultanlar valllaha bende katlanmadim cok caba verdim ama olmadi ayrildim ama oydu beni bu hale getiren C COpcU

eee şimdi ne olacak biraz vah tüh diyecekler belki biraz kadın değilmi kim bilir ne yaptıda kocası attı diyecekler dul diyecekler ama hepsi geçecek arkadaşlar ben daha 31 yaşımdayım belki önümde bir 31 yıl daha var ve ben inanın katlanamıyorum. 31 yıl katlatmak için çok fazla ve belkide psikolojik desteğe ihtiyacım var artık çünkü çocuk da umrumda değil sadece öyle yada böyle bu yaşadıklarım son bulsun istiyorum. yares

Yok çocuğum için ateşe bile atlarım ama huzursuz bir ortamda büyümesine izin veremem.. Bir yuvada huzursuzluk var ve çocuk her daim buna şahit olup, kahroluyorsa, anne olarak zaten ona iyilik etmiş olmuyorum!! Ben yine kendim için değil, onun için böyle bir evliliğe katlanmazdım. İsterse bir değil on çocuğum olsun. Babasıdır, canıdır, ciğeridir, her zaman da olacaktır.. Araya buzdan dağları asla koymam ama böyle bir evlilikte devam kararlılığının beni yıpratmasının yanında, en başta çocuğumu bitirir diye düşünüyorum.. Kısaca çocuğumun uğruna bile, yine çocuğumun geleceği için mutsuz bir evliliğe=) HAYIR!!!

Eger gercekten asilamayacak sorunlar problemler varsa evlilikte cocuk icin bile bence katlanmamak lazim, nasil biz annamizin babamizin dizinin dibinde oturmadiysak yarin öbür gün bizim cocuklarimizda birer es bulup hayatlarini kurmaya baslayacaklar allahin iziniyle. Ömür boyu kendini feda ettigin ugruna dayak hakaret kumar icki ilgisizlik sevgisizlik cektigin o cocuklar sevgiyi aski buldugu zaman seviyorum gidiyorum anne diyecekler bunun nankörlüklede bir alakasi yok bu doganin kanunu. O yüzden cocuk icin bile olsa kendimizi harap etmememiz lazim cünkü sadece 1tane hayatimiz var baska yok. Sevgiylea. s.

Kesinlikle katlanmam!! S s. i. n. e. m yakışıklı oğlum

ben kendimden örnek vereyim.1 oglum var 6 aydır ayrı yaşıyoruz eşimle mahkememiz halan sürüyor. hayat çok kısa ve insan bu dünyaya 1 kere geliyor. yürümüyorsa bırakacaksın. sorunlu bi evlilikte çocuklarda zarar görüyor bence. bu benim kişisel düşüncem tabiki

sorunlu bir evlilikte sağlıklı bir çocuk büyüyebileceğine inanmıyorum tabiki en iyisi yürümüyorsa zorlamamak burbuk

Hayir Katlanmazdim. bunu önce Kendi Ruh Sağliğim Için Yapmazdim. çünkü Biz Huzursuz Olduğumuzda çocuklarimizda Huzursuz Bir Ortamda Büğür. bu Kötülüğü Yapaamam çocuklarima. ben Yavrularimi Sevgi Dolu Sakin Ve Huzurlu Bi Ortamda Büğütmek Isterim. o Yüzden Eğer Mutsuzsam çocuğumu Da Alir O Mutsuz Ortamdan Uzaklaşirdim...

Çok Zor Bir Soru Yaşamadan Bilemem, Daha Evlilik Nedir Onu Bile Bilmiyorum.. Rabbim Kimseyi Bu Durumda Bırakmasın..

] .. Çoçuklarım uğruna mutsuz bir evliliğe KATLANAMIYORUM. Son düzenleyen: Moderatör: 21 Kasım 2008 OiRPATA

sonuçta o çocuğu huzursuz mutsuz bir ortamda büyütmektense babasız büyümesi daha iyi benim düşüncem bu ama allah kimseyi yuvasından ayırmasın MorAnka

Bizim evliligimizde eskisi gibi degil artik 5 yil gecti ve ikimizde sevgimizi yiprattik gibi, 7 aylik kizimiz var, onun icin belkide birbirimize katlanmaya calisiyoruz. Aramizda öyle büyük içki, kumar, dayak, aldatma, hakaret gibi) problemler yok ama, paylasimlarimiz azaldi.. Insallah eskisi gibi olur hersey..

Katlanmak Birazda Yaşanilanlarin Boyutuna Bağli... birde Kadinin Güvencesine.. yani Tek Başina Yakta Kalabilecekmi, arkasinda Sahip Cikacak Bir Ailesi Varmi, çevresi Ortami Bu Durumu Nasil Karşilayacak Vs... ama Her Ne Olursa Olsun Kadin Dimdik Ayakta Durabilmeli.. evlide Olsa Bekarda Olsa Dulda Olsa.. dimdik Ayakta Durmaya çocuklarimiz Için Mecburuz...

cocukların ıcın mutsuz bır evlılıge katlanmak zorunda degılsın ama herseyı dusunmen lazım sana yardı edebılırım

yaa arkadaşlarbüyük bir sorun varsa zaten tek taraflı bir hata degildirki o diye düşünüyorum tabii bir söz var bekara avrat dövmek kolay olur diyee yaşayan daha iyi bilirr. kriegerin benim can

Ben kesinlikle katlanırdım... Çünkü çocuk olduktan sonra bir anne olarak önceliğiniz çocuklarınız olmalı... swet2006 ÇOK FİKİR, TEK ÇÖZÜM tek ayak

[Katlanırdım diyen arkadaşlar bu yaşadıklarımı yaşamış olsanız katlanabilir miydiniz? Gerçekten merak ediyorum Son düzenleyen: Moderatör: 21 Kasım 2008 Önceki

Annem ve babamın birbirlerine birkere bile hakaret etmediği kavgalarını odalarında, öpüşmelerini yanımızda gösterdikleri bir ortamda büyüdüm. Öpüşmenin değil hakaret etmenin ayıp olduğunu öğrendim. Bizim için canlarını bile verebileceklerini ama bunu istemeye hiçbir çocuğun hakkı olmadığını öğrendim. Annem bizleri yetiştirirken kimseden birşey beklememişti, dolayısıyla bende kızıma bakıcılık yapmasını bekleyemezdim. Biliyorum elimi uzattığımda kolumdan tutup kaldırır beni ama ne kendi hayatına müdehale ettirir nede benimkine eder. Babamsa, konuşamadığım hiçbir konunun olmamasını sağlamıştır kendisiyle. Çocukluğumdan kalma bir alışkanlıkla hala çene çukurundan öperim onu ve saçlarımla hiç sıkılmadan oynayan tek kişidir. Anne demek 'baba' - baba demek 'anne' dir benim için, ikisi bir bütündür, ayrı ayrı hiç düşünemem. Eğer babam annemi dövseydi sövseydi kişiliğini ezseydi, annem babama türlü türlü hakaretler etseydi, benim evliliğe-evlendiğim kişiye bakış açım nasıl olabilirdiki! Her kadın dayak yer derdim bende bazıları gibi ya da aldatılmak her kadının kaderidir... Ama annemden çok babam kadın hakları savunucusudur ve böyle güven dolu bir ortamda yetiştiğim için bazı korkak düşünceleri anlamakta zorluk çekiyorum. Aile eğitimi çok çok çok çok herşeyden çok önemli. Çocuğuma kendi yetiştiğim ortamdan daha iyisini veremeyecekse evliliğim sırf rahatım bozulmasın diye 'bunun adına da çocuğum için fedakarlık diyerek' o evliliği sürdürmek istemem. Ben aldatılırsam kızıma nasıl anlatırım bunun normal olmadığını, bak baban beni aldatıyor ama sakın bunu normal karşılama!! Baban beni dövüyor ya kızım, ben hakediyorum ondan ya da çaresizliğimden, çünkü kadınlar çaresizdir ama sen olma! EEee kızım demezmi çaresiz bir anne hayat denilen bu zorlu sınavda ne kadar arkamda durabilir? Ne kadar destek verebilir? Hani diyorsunuz yaa; arkasında ailesi olmayan, mesleği olmayan, güvencesi olmayan kadın ne yapsın! Asıl evlat için yapılacak fedakarlık onun giyeceğini-yiyeceğini temin etmekten çok insanın insan gibi yaşaması gerektiğini söyleyerek değil yaşayarak anlatmaktır. Karısından korkan, şiddet gören bir baba modeli nasılki çocuğun sosyal hayatında güvensizlik yaratırsa, anne modeli içinde farklı birşey söylenemez. Bu konuda çok şey yazılıp söylendiği için ve kafamda uçuşan düşünce fırtınasından dolayı biraz konudan konuya atladım sanırım. Söylenecek ve uygulanacak öyle çok şey varkiii. Çaresiz değilsiniz çare SİZsiniz, bu kadar basit.

Zor bir karar. Napardım bilemiyorum şu an için. İnşallah herkes yuvasında mutlu olsun. iyivakit

Aynen katılıyorumm.. çocuklar bizden daha mantıklılar ve anlayabiliyolar... suçlanmayada devam edeceksin zaten.. boşver ne derse desin unutma etki tepki dogurur hiç bişeyde yapamaz intihar falan edecekmiş kolaymı intihar etmek dıygu sömürüsü yapıyo.. diyelimki etti nolcakki senin için rahatsa verdigin karardan şüphe duymuyorsan onun bilecegi şey seni baglayan bişey yok.. sorunları bu noktaya getirirken akılları nerdeydi.. iş işden geçince ah lar vah lar ediyolar... tıka kulaklarını gül geç sen sinir olup yıpranacagına o sinir olsunn... a. s. dita

aynen aynen aynen(( X

37 yıllık evliyim. tabiki inişler çıkışlar oluyor. ama kadına hele anneyse çok fedakarlıklar düşüyor. karşıdan hiç bir şey beklememeyi öğreniyorsunuz. içten gelerek yapılıyor fedakarlıklar. ben karşılık görmedim deme şansınız olmamalı. karşılık beklediğiniz zaman.. . işte o zaman bittiğiniz andır. beklemediğiniz anda gelen karşılık en tatlı andır. ben o şanslılardanım...

Suslucum Sana Ve Senin Gibi Duşunenlere Katiliyorum. her Olay Oyle Gorundugu Bilindigi Gibi Degildir Allah Herkesin Yardimcisi Olsun

aslında çok zor bir soru çünkü arada bir çocuk var. mutsuzluğun şiddetine bağlı gibi geliyor bana... yani gerçekten ızdırap gibi geliyorsa katlanmazdım herhalde ama yinede kesin bir şey diyemiyorum.. birde şöyle düşünmek lazım acaba evlilik bittikten sonra gerçekten hem siz hemde çocuğunuz mutlu olabilecekmi bunun cevabına göre hareket etmek gerekir diye düşünüyorum... M

Mutsuz evlilik yasayan biri icin ceren 70 im senin duygularini iyi anlabiliyorum. Seninle konusmustuk biliyorsun ayni durumdada benim ve en kisa zamanda bu kötülügü daha fazla kendime yapmamak icin bosaniyorum. selamlar sevgiler ceren 70 haberlerini bekliyorum arkadasim özelime

merhaba çocuk için dünyadaki en kötü acıya bile katlanılır diye düşünüyorum. onların şu andaki yaşama amaçları anne ve babaları tutunacak başka dalları yok. bizde o dalı kırarsak ne olur ki halleri?

katlanılıyor katlanmak zorunda kalınıyor

Sevgili ceren;vakit geldiğinde çekilmekten bahsediyorsun, daima kalabilmek için zamanı geldiğinde çekilmek gerekir çok haklısın... lakin bazen kolay olmaz gidişler terkedişler sadece evlilik değilki ne çok ilişkileri bitiremedik hep birileri için. Ama yuva başka. Çocuklarımızı kendi isteğimiz doğrultusunda dünyaya getirdik ve sorumluluklarımız olmalı. Çok can sıkıcı anlaşmazlıkların dışında, hiç bir şey kalmamışsa evliliklerde çocuklarınızın sizi anlıyacağı ve hak vereceği duygusallığa erişinceye kadar kendinizi kandırmaya mecbursunuz. Biliyorum bu hiç adil değil, ertelenmiş yıllara yazık belki ama çocuklarımız hiç bir zaman onlara sağladığımız maddesel değerleri anımsamayacaklardır. Onların anımsayacakları tek şey yaşattığımız duygulardır... SEVGİYLE KALIN...

Yeşilim, yorumunu çok beğendim doğrusu. Ben de katılıyorum çünkü kim olursa olsun emek verip veya fedakarlık yaptığında bunu karşılık beklemeden yapmalı özellikle sevdiğimiz kişiler ve ailelerimiz için geçerli tabii.

canım benim senin gibi annelerin eli öpülür:1yes2: dediğin gibi maddi imkansızlıklar kadınlarımızı değmeyecek insanlara yaşamaya mecbur bırakıyo senin ve senin gibi olan tüm kadınlarımızın Rabbim yardımcısı olsun:a015: V vitamin

bencede nerima. erkekler zaten yapacaklarını yapıyorlar her zaman aynılar. yastık değişmeyle kader değişmezmiş. çocuk için yaşamayacaksak onları neden dünyaya getirdik ki?

katlandım evlendikten sonra tek gücüm önce ALLAH, sonra çocuklarım oldu onları mutsuz görmeye dayanamam bende13senedir yaşıyom şükür yıkılmadım ayaktayım. İNSAN, SADECE CENNETTE TAM HUZURLU OLUR HERHALDE, evlenirken iyi veya kötü günde birlikte olmaya yemin ediyoz, olmaz ben yapamam herhalde...

mutsuz bi ortamda yetişen çocugun gelecekte mutlu bi aile kurması imkansız bi hale gelebiliyor mutsuz bi evliligin içersindede ne kadar çocuklara hissettirilmesde eşler mutsuz oldugundan çocuklarına karşı verimli olamazlarr

Cosmocum, sanırım sen şanslı azınlıktan birisisin. Çocukluğun evliliğin hep iyi geçmiş. Ama herkes senin kadar şanslı olmayabilir. Türkiye şartlarında yaşayan birçok kadın gerçekten çaresiz. Eğitimi yok, Eğitimli açık fikirli bir aileside yok. Öğrendiği tek şey kocana itaat edeceksin, babanın evine dönmeyeceksin, Çalışmayacaksın, Sadece çocuğuna annelik yapacaksın. Başka türlü bir davranış hem ayıp hem günah deniyor. Sen ben çaresiz olmadığımızı biliyoruz. Ama onlar bilmiyorlar. Deneyenler ise ya kıskançlığa ya töreye kurban oluyorlar. Çevremizde bile o kadar çokki, uzağa gitmeye bile gerek yok. Her kesimden kadına çaresiz olmadıklarını bizler anlatacağız. Elimizden ne gelirse yapmaya çalışacağız. Gerek bireysel gerek sivil toplum örgütleri olarak görev yine biz kadınlara düşüyor. Kadınlar eğitilmezse, eğitimli mutlu başarılı sağlıklı çocuklar yetiştiremezler. Umarım birgün tüm kadınlar kendi şanslarını kendileri yaratır. Tüm samimiyetimle ve sevgimle.

evlilik,, nedir evlilik?nasıl başlar?nıye başlar?neden yürür?yada neden yürümez?sanırım bunu evlı arkadaşlar iyi cevaplarlar.. soruyorum yıllarca kendı hayatınızdan vererek, sadece cocuklarım diyerek, mutsuz bir evliliğe katlanırmıydınız?aman sorun cıkmasın, aman o üzülmesin, aman bu üzülmesin diyerek katlanırmıydınız?:1no2: tek taraflı vere vere. bir süre sonra bakıyorsunuz ki, verecek bişey kalmıyor... bizler hayata bir kez gelıyoruz.. hayat bize sunulan bi defalık şanstır dıyorum.. öyleyse sadece cocuklarımız ıcın, duzelmeyen bir evliliğe katlanırmıydınız?MUTLU OLMAK HERKESIN HAKKI DEYILMIDIR?Siz olsanız ne yapardınız dostlar soruyorum:uhm: iyivakit

valla katlanmazdim, katlanmadimda, katlanmamda, oh ne iyi her cefayi biz kadinlar cekelim... neymis efendim cocuklarim icin, yok ailem icin, yok etraf neder, bos bunlar anacim bos... sen SIKINTIYA düstünmü bunlarin hic biri yok etrafinda... iyi güzel valla erkekler sürecek sefayi, ben cekeyim cefayi yok anam yok hec cekemem... ayngur64

dayak ve ihanet olmadiktan sonra katlanirim galiba hatta katlandimda bosanmanin esigine gelmsitim o yuzden katlanirim ben yeterki ikisi olmasin candy38 Seize the

Ayne böyle... izmir-im Aktif

haklısın pisicik(((sanırım yaşanmadan bilinmiyor, yaşanamadan bilinmez kesınlıkle.. yorum ıcın tşkler...

katlanmam arkadaşlar, katlanmadımda. kötü bir evlilikte çocuk büyütmek daha zor. X

ilk olarak belirtmek isterim sorunlu olupta çocuklar için evliliğini yürütmek zorunda kalan arkadaşların yazılarını üzülerek okudum. karar vermek gerçekten çok zor. ama kendi tecrübelerime dayanarak şunu söleyebilirim ki kavgalı bir ortamda büyüyen çocuk ayrıldığınızda daha mutlu olacaktır. ancak bunu ilk duyduğunda kabullenemez ayrıldıklarında neler olabileceğini gözünde canlandıramaz çünkü anne baba onun gözünde bir bütündür ayrılamaz. bu süreç onun için çok zordur ancak ayrıldıktan sonra onlarda huzurun ne demek olduğunu öğrenecektir. işte asıl mesele burda başlıyor ayrıldıktan sonra anne ve baba çocuklarına ne kadar sahip çıkacak!! iki birey hayatlarına başka şahısları soktuklarında çocuklar ikinci planda kaldı ise işte en büyük yıkım bu bence. çocukları ilgisiz sevgisiz bırakmak artık onların gerçekten bir annesinin yada babasının olmadığını hissettirmek. anne ve babanın ayrılması bu kadar yıkmaz ancak eskisi gibi anne ve baba olamamak ve çocuktan daha önemli birilerin olması büyük bir yıkım olur. ayrılırken tüm bunların ölçüp tartılması gerekir. ancak ayrılıktan başka çözüm yok ise ayrıldıktan sonraki süreçte elimizden geleni yapmamız gerekir çocuklarımız için. ayrıca şunu eklemek istiyorum kesinlikle öle erkeğe katlanmam katlanmayın herşey sizin elinizde kesinlikle lafta kalan şeyler. türkiye de kanunlarda sorun yoktur arkadaşlar kanunların uygulanması sorundur. buda öle bişey doğrusu mantıklısı ayrılmak belki ama türkiyede uygulamak çoğu kadın için çok zor.

sağlıksız bir ortamda çocuk yetiştirmek, onların psikolojileri üzerinde olumlu bir etki yaratmıyor inancındayım. bir arkadaşımın çok güzel bir sözü vardı... "oğlum daha 11 yaşında ve önünde yaşanacak çok uzun yılları var. kavganın ortasında hep mutsuz olacak ve benim önümde yaşanacak çok uzun yıllarım kalmadı". Gxuxlsxuxm

yaşamadan yorum yapmak olmaz ne yapardım bilmiyorum. Bu durumu yaşayanların ALLAH YARDIMCISI OLSUN...

ne kadar güzel yazmışsın, eline sağlık. zor olanı başarmışsın tek başına ve herzaman başarırsın belli. yalnız büyümenin, destek görmemenin verdiği bir özgüven gelişmiş. kendine yetme ve kimseye muhtaç olmadan sağlam ayaklar üstünde durma. aile içinde büyüyen birçok kişide başkasına dayanmaktan gelişmeyen bir özgüven-tıpkı bende olduğu gibi. tebrik ediyorum seni. bende nihayet kıpırdamalar oldu artık, ama keşke daha önce olsaydı. tabi bu özgüven eksikliğini ister istemez çocuklarımıza yansıtıyoruz."bana birşey olursa, onlar tek başına ne yapar "demekten onlarıda cesaretsiz yetiştiriyoruz. birşey daha eklicem, bu arasıra bende de oluyor, sonra bastırıyorum ve "başkaları gibi asla olmıcam "diyorum kendime . fedakarlık yapan anneler seneler sonra çocukların hayatına, evliliklerine çok karışıyorlar gibi geliyor bana."senin için nelere katlandım, bak ne görüyorum, bunu haketmedim, karşılığında benim her davranışımı ne pahasına olursa olsun çekeceksin, mutluluğunun bozulmasına yuvanın yıkılmasına sebeb olsa bile..."gibi bencil ve duygusal baskı ve sömürü sözcükleri kullanılıyor herhalde. . push ; B

eğer gerçekten mutsuzsam, yani gerçekten ciddi sorunlarım varsa çocuklarım için de olsa durmam gibime geliyo... onların anne-babalarının sürekli kavga ettiği bir ortamı değil ayrı ama iyi anlaştıklarını görmeleri daha sağlıklı olur diye düşünüyorum. ama tabi benim iyi bir mesleğim, gelirim ve bana arka çıkacak bir ailem var. bu yüzden rahat ayrılırım diyebiliyorum. eğerki tek başıma ve beş parasız olsaydım, gidecek yerim dayanacak kimsem olmasaydı, gururum adına evladımıda sonu belli olmayan bi maceraya sürüklemektense sanırım kalmayı tercih ederdim... hayaller gerçek

Hiç öyle düşünme bence dul desinler ne derlerse desinler... eşimden 2 kez ayrıldım ilk ayrıldıgımda 3 aylık hamileydim ve çocugumu tek başıma dogurdum benimde psikolojik sorunlarım oldu bu dönemde ama her zaman kendi kendimin doktoru oldum çevrenin sözlerinide hiç kafana takma.. unutma önce kendin için yaşayacaksın çevre için degil... Yaptıgım tek hata eşime tekrar geri dönmekti tek başına bi çocugun sorumlulugu zordur ve döndüm ama bişey bitmişse bitmiştir geri dönsende düzeltemezsin ve sonuç yine aynı olur sadece yıprandıgınla denemekler geçmiş yıllarınla kalırsın başka bi yararı olmaz 8 yıl önce tekrar ayrıldım.. e kızımı ben büyüttüm yukardada yazdım hiç bir sorunumuz yok çok şükür... Kızımla yanlız yaşıyoruz ailemin yanınada dönmedim kendi evim var ekonomik bagımsızlıgımda bunda çok etkendi tabi.. ama olmasada katlanmazdımm... Umarım dogru karar verirsin hem kendin hem çocugun için hayırlı olur...:1hug::1hug: dita

bence çocuklar icin katlanırım sözü çok yanliş. Çocuğunu mutlu etmek istiyorsan bence önce kendin mutlu olmalısın. yok cocuğum icin susuyorum herşeye katlaniyorum felan filan bence bahane bunlar. Her insan mutlu olmayi hakkediyor olamiyorsada başkasına mutluluk veremez. Bi cocuğun piskolojisi asıl ozaman bozuluyor. Ne anneden hayır var ne babadan. Cocuklar birgün büyücek ve yuvadan ucacak, ozaman geriye baktığında insan demezmi kendi hayatimi hiç yaşamamişim hiç mutlu olamamişim. Biraz bencil olacak belki ama belkide bunu kendi cocuğum henüz olmadiği icin söylüyorum ama insan bazen önce kendini düşünmeli. Bunlarin ekonomi özgürlüğündende hiç alakası yok. Herkes istedikten sonra ekonomi özgürlüğünü ele alabilir er yada geç. Bi cocuğun her gün kavga gürültü icinde piskolojisi bozulcana, annesi babasından ayrildiği icin bozulsun daha iyi. İkinicisin tamiri daha kolay. Öbür türlü bir ömür boyu düzelemez. Erkekler bi kalemde silebiliyor karısını hic cocuk mocuk düşünmüyor. Ayni hakkı kadin kendine görmeli. Olmuyorsa olmuyordur zorlamaya gerek yok. Tabiki düzeltmek icin mutlaka uğraşmak gerekir, emek vermeden hiç bişey olmaz ama hep tek taraflı oluyorsa bu iş, ozaman zaten imkansiz bi işdir. Aselim

HİÇKİMSE MUTSUZ OLMAK İÇİN EVLENMİYOR. YILLARCA İYİ GİDEN EVLİLİKLER BİLE BOZULABİLİYOR. AMA ÇOCUK TAMAMEN MASUM OLAN TARAF. ANNE BABANIN KARARYILA DÜNYAYA GELEN GÜNAHSIZ YAVRULAR. ANNE BABASI AYRILAN BİRİ OLARAK MUTSUZ BİR AİLEDE BÜYÜMENİN NE DEMEK OLDUĞUNU İYİ BİLİYORUM. ANNE BABANIN AYRILIĞININ VERDİĞİ ACIYI DA İYİ BİLİYORUM. ŞİMDİ NİŞANLIYIM İLERDE ÇOCUĞUM OLURSA ALLAH KORUSUN ONUN BABASIZ BÜYÜMEMESİ İÇİN ELİMDEN GELENİ YAPARIM. ÇOK ZOR Bİ DURUM VE ALLAH BU DURUMDA OLANLARIN YARDIMCISI OLSUN. ANNEMLEYKEN BİR YANIM EKSİK BABAMLAYKEN DE:1no2:

ben katlanırdım çocuklarım için diye düşünüyorum anne-10 eşim ve oğullarıma