al benden de o kadar ben de öğrenciyim ve dahası evliyim babamla annemle aram aylardır bozuk, herşeyi tersinden anladığım için eşimi çok seviyorum, ama ne dese batıyo bana, sürekli ona çatıyorum gece çalışıyo zaten görüşemediğimiz günler bile oluyo sınıfımdakilerle cıkıyoruz geziyoruz küçümsemek değil ama hepsi küçük şehirlerden gelmiş, bi çıkıp kahve içmek gibi kültürleri yok ne zaman cıksak içki içelim içki içelim, 3 yudumla sarhoş oluyolar onları toparlama derdi var bide. yaşadıkları yerlerde etek giyemezlermiş, burda 3 cm etekle geziyolar, her gören laf ediyo, laf atmak değil ama. onlardan da sıkılıyorum. herşeyin yeri zamanı bi adabı vardır diyorum, yeri gelir minilerimizi de çeker gezeriz içeriz eğleniriz de. ama bi sinemaya gitmeyi asla kabul etmezler. 11de sınavdan cıktık sabah, tutturdular içelim diye. aman allahım dedim komşularımın hepsi yaşlı, ve dahası benimle komşu olmak istiyolar kötü davranmam tabi ama, 50 yaşında kadınlar hergün oturup ne konuşucam? kim ne yapsa bana batıyo ben muafiyet sınavına girme hakkımız olmadıgı için boşuna hazırlık okuyorum bide. bu da iyice canımı sıkıyo. of allahım bizim bi çaremiz yok mu?

bazen fazla rahatlık bile insanların dengesini bozmaya yetebiliyor kızlar emin olun.. herşey o kadar rahat ki artık insanlar bundan bile sıkkınlık duyuyor bence:) rahatlıktan psikolojimiz bozuluyor ve hiç birşey bizi mutlu etmiyor.. bundan kırk elli sene önceki büyüklerimizde sanmıyorum ki böyle depresif durumlar olsun.. bizlere annelerimizin babalarımızın yada her kimse o bi kişinin bir lafı ağır gelirken eski topraklar hergün her sabah ağır laflar işitmişlerdir emin olun. kimlerden mi? eş kaynana kayınpeder görümce kayın birader elti... bu kadar kişi bile aynı evde yaşayarak her lafı işiterek bugunlere gelen.. pozitif düşüncelerini gülücüklerini eksik etmeyen kadınlarımızı tebrik ediyorum.. hepimizin annesi bir yakını vardır muhtemelen bunları yaşayan. o günün şartları ne kadar ağır ne kadar zor.. teknolojiden uzak... herşeye rağmen yüzlerinden masum gülücükleri eksik olmamıştır eminim.. çünkü çok tanıdığım ve hikayelerine şahit olduğum insanlar var.. konu sahibi arkadaşım umarım en kısa zamanda gülücüklerine kavuşman dileği ile..

offf aynı psikolojideyiz anlaşılan döenm dönem yaşanıyo bu durum ailem sevgilim kim ne dese batıyo bu aralar bana dersler sınavlar hocalar bi de geçen gün sınav saatini yanlış yazmışım finale giremedim:84::84::84:

üniv. mi okuyorsun canım bende okul yıllarında cok değişmiştim okul bitince döndüm eski halime bilirim o stresli dönemleri allah yardımcın olsun

amin canım.. Allah hepimizin yardımcısı olsun.. en çok da kalp kırdığım için üzülüyorum.. evet üniversite okuyorum. 3. sınıftayım. yüksek lisans düşünüyorum seneye kpss aless üds var. bitirme tezi var. aynı zamanda notlarımı da yüksek tutmam gerekiyor.. hocalar çok zorluyor. haddinden fazle ödev veriyorlarrr..:83::83::83::83:

benimle aynı sorunu paylaşan birilerinin olduğunu görmek biraz da olsa rahatlamamı sağladı. en azından bende bir anormallik olmadığını, herkesin böyle bunalımlara girebildiğini anladım.. belki de biraz fazla mükemmeliyetçiyiz, hayatımızdaki en ufacık bir pürüze dahi tahammül edemiyoruz.. ama insan şükretmeyi bilmeli değil mi? yoksa hep böyle küçücük şeyler bile batar durur..

neden böyle oldum bilmiyorum. kimseyle muhattap olmak istemiyorum. anneme babama dahi aksi davranıyorum. sabah beni öperek uyandırıyorlar ama bu bile beni rahatsız ediyor.. kimse bana tek bir laf bile etmesin, kimse benimle muhattap olmasın istiyorum.. ben böyle değildim.. çok neşeli ve çok cana yakın bir insandım.. derslerimi çok stres yapıyorum galiba.. ama bu ben değilim.. eski neşeli günlerimi özlüyorum...:85::85::85: temmuzz

yazdıklarımı okuyunca kendimi buldum bende bu şekilde davranıyorum aslında istemiyorum ama ne deseler batıyo bana sanki yapılan herşey bana karşı yapılıyor sanıyorum

off bazen oluyor. ne deseler batıyordu bana da..

ben de oyleyim ya her sey bi rekabet, her sinava girmek her yere basvurmak en iyi isi kapmak, keske 50lerde dogsaydim, stresten olcem diye korkuyorum