Babayı sokağa atıp ailece mutlu mesut yaşardım. Ekmek yedirmek bile günah böylelerine.

Bak 18mde calısmaya basladım ailem Acıkca buraya kadr dedi bana üni okutamayız calıssan atansan dediler liseyide onlr. İstedi dyr saglık da okudum ha psman deilm ama kapasitemin altındaki b işe b maaşa sahibim sonrasında okudum okuyorum hal kendimi beş senedr gelistrmeye calısıyorum cnku aileme cok yrdım ettim araba aldım gezdrdm taillerw cıkardm erkek kardeşime servet döktğm okutmak icin ama olmadı yinede yetemedim snra evlendim yine cabalıyorum smdi düsünuyorumda zorunda deildim ki!! Neden bu kdr kendimden taviz verdm diye kzdım kendime cnku yedinci senem memurıyette ama b birirkimim yok bi malım yok!! Arladaslarm arsa araba Aldı full ama bende sıfır babamda hep bana guvendi eve bir kuruş katmadı zamanında noldu olan bana oldu o yzden lıtfen artık sadece kendini düşün!! N Noraa89

Aynen katiliyorum. Anne bosansin. Konu sahibesi, anne ve kardesler bu psikopat olmadan hzuur icinde yasasinlar. SSiyah

Seni çok iyi anlıyorum aile içi şiddetten muzdarip birisi olarak, okul yıllarımda hep içimden derdim ki keşke yatak yorganımı da getirip burada uyusam eve hiç gitmesem. gidince işkence saatler başlayacaktı çünki. ben ne kadar yapıcı olsamda yetmiyordu sanırım seninde böyle olacak senin için üzgünüm...

Babayi evden gonderin ne halt yerse yesin sahsen benim basimda olsa oyle yapardim yada ailece cikar onu birakir kendimize duzen kurardik

Siz kendinizi kurtarın ne olur. 45 olup geriye baktığınız da büyük bi pişmanlık yaşamayin. Benim gayet huzurlu bi aile ortamım vardı, ona rağmen belli yaştan zor geliyor. Günlerinizi, gecelerinizi böyle heba etmeyin.

Sizin yerinizde olsam önce kardeşlerimle konuşur, sonra annemi karşıma alıp sorarım babam mı ben mi? Her zaman ki şeyleri sakin bir biçimde anlatırım annemden ve kardeşlerimden tercih yapmasını isterim. Sizi seçerse zaten sorun yok, boşanır. Babanızı seçerse gelmek isterlerse kardeşlerin ile ayrı eve çık. Bazı insanlar değişmiyor, anne de olsa yapılabilecek birşey yok maalesef. İlerde mutsuz olduğunu farkeder yanına gelirse ona göre halledersin zaten. Ama annen istemiyorsa hayatına bakmanın zamanı gelmiş çoktan

Aynılarını yaşamışız. Benim de 10 senelik tek birikimim arabam sadece. Babamı emekli ettim, aldım karşıma konuştum bak dedim emeklisin artık benden bir şey bekleme zaten emekli etmek için bir sürü kredi çektim o borçları ödücem daha maaşımdan tek kuruş vermem. Bana dediği: sen bu evde yaşıyorsun, bu evden yediklerin içtiklerin ne olacak, elektrik su kullanıyorsun onların parasını ver bari. Bir insan evladına bunu der mi? Bir insan nasıl bu kadar gaddar olabilir aklım almıyor.

Üç kardeş bir olup ayrı eve çıkın. Anneniz size gelip kalsın ara sıra. Bahanelerle onu oyalayın daha çok kalsın. Normal ve mutlu anlar yaşadıkça kocayı terkedecektir diye düşünüyorum. Konuşmaktan çok o huzurlu ortamı kurup yaşatmak lazım anneye, bence. francesca Hayat 1 gündür, o da bugündür.. tek ayak

Sen aile kurmadan 4 çocuk sahibi olmuşsun. Evdekilerin hepsi çocuğun gibi maddi manevi sorumlulukları stresleri senin üstünde. Kendini çok ağır yükün altına sokmuşsun bütün sinir bozukluğun vs de muhtemelen bu yüzden. İnsan çevresindekilere ailesine birşeyler vermeli ama birşeyler de almalı. Tek taraflı olursa böyle kendini tüketirsin. Hepimizin annesi canı ciğeri ama o kendi için bu hayatı ısrarla seçiyorsa sen de kendin için seçim yapma şansına sahipsin. İnsan önce kendini kurtarmalı.

Bir suru kardesmissiniz evde Annenizle bir olup baba karsisinda dimdik durabilecekken Kendi cehenneminizi kendiniz yaratiyorsunuz resmen.

Vicdansız gelebilir biraz ama ben olsam o evden çıkar kendi düzenimi kurardım. Anneniz siz o evdeyken ne laf ne cinnet dinler. Çekin gidin, hazırlayın güzel bir ev anneniz ve kardeşlerinizin de sonunda size katılabileceği, ama tek kelime etmeyin. Çaresizlik başka olanakları sorgulatır insana. Onun dışında kafa yapısı belli, iki tatlı sözle annenizin ikna olması mümkün değil. Eğer para kaynağı kesilirse ya babanız o evden gider, ya da anneniz paşa paşa sizinle gelir.

Benzer bir anne babaya sahip otuzlu yaşlarda çalışan ve henüz kendi hayatı için aynı senin gibi bir şey yapamamış bir insan olarak sana tavsiyem baban da önce anneni tedavi ettirmen. Sen de farkındasın zaten siz ona karşı çıktığınız için size doğrudan zarar veremiyor ama annen ona taviz verdikçe onu pohpohladıkça bu böyle devam eder. Ya annen tedavi olacak hayatınızı mahvettiğini görüp bu adamı bırakıp sizinle birlikte bir hayat kuracak ya da kabul etmezse sen kardeşlerinle kendine bir hayat kuracaksın. Ne yazıkki başka çözüm yok bence. Otuz yıl gitmiş ömründen bşy değişmemiş kalan ömründe de böyle devam edecek misin?

Neler demedim ki? 2-3 kez cinnet geçirdim evde. Ben de zamanında psikoloğa gittim babamdan dolayı, biliyor bunu da. Yeter artık diyorum, o kadar didiniyorum, çalışıyorum evime geldiğimde huzurlu olayım diyorum, böyle her gün huzursuzluk bizi yedi bitirdi artık sonu olmalı bir çözüm bulalım diyorum. Ben çalışırım yine herşeyi yaparım diye cesaretlendirmeye çalışıyorum ilk bir kaç saatten sonra yine vazgeçiyor. Babam değişmez bundan adım gibi eminim. Hepimiz onun yüzünden ölsek, çocuğum, eşim benden dolayı öldü diye bile düşünemeyecek bir adam. Anneme sen değiş diyorum. Sen biraz karşı çık, o iki yapıyorsa sen 3 yap seni sindirmesine müsaade etme diyorum. Bağırıyorsa sen daha çok bağır o da artık desin ki, ben bir şey yaparsam karşı çıkacak. Kavga bitiyor, herkes köşesine çekilior. İçeriden "acım yemek getirin" diye bağıran bir adam. Annem de yemeğini hemen hazırlayıp kardeşimle bile olsa götürüyor. Aslında sorunun tek çözümü annem ama onu nasıl değiştirebileceğimi bilmiuorum. N Noraa89

O zaman sorunun çözümü artık siz oluyorsunuz. 30 yaşına gelmişsiniz be güzel çalışıyorsunuz da paranız var? değer mi kahır çekmeye? Sizi büyüyüp yetiştirmiş olabilirler evet ama bu bi noktaya kadardır sonuçta. Siz anneniz için elinizden geleni yaptınız mı? Bence evet, ikna etmeye çalışmışsınız ama yanaşmıyor. Yanlış anlamayın ama sizin anneniz gibi kadınlara çok kızıyorum gerçekten. Evladının değerini bilmez, kocası döver söver yine de dibinden ayrılmaz. İçiniz kıyamıyordur muhtemelen ama siz kendinizi parçalasanız da emin olun parçalandığınızla kalırsınız o yine, babanızdan vazgeçmez. Kendinize bi ev tutun. Ara sıra görmeye gidin. Ya da ev arkadaşıyla kalın. Sizin de sağlığınız önemli. İnanın bana bunun sonu yok.

Ben elimden geldiğince bir şeyler yapmaya çalışıyorum, kendimi ve onları mutlu edecek şeyler yapıyorum. Ama bu sorunlar ortaya çıkınca ister istemez etkileniyorum. Yani annem olmasa bir dakika durmam bu evde gider kendi düzenimi kurarım ama anneme dayanamıyorum. Çünkü zamanında yeterkince çekti, kendisi de diyor. Siz olmasanız bu yaptıklarının bin katını yapar. N Noraa89

Yahu siz kendi hayatınızı kursanıza, annenizi kurtarmaya çabaladıkça anneniz babanızla yaşadığı bataklığa sizi de çekiyor, anneniz babanızdan boşanmaz dayaktan hastanelik de olsa boşanmaz siz kendi yuvanızı kurun her insan kendi kaderini yaşıyor annenize bağlanırken siz de aşağıya doğru gidiyorsunuz, bir kere ayrı eve çıkın ayrı bir yaşamınız olsun, bir yuvanız olsun, kendinize bir bakın

Bir evlat annesini değil, anne evladini düşünmeli. Kaç defa cinnet geçirmişsin, çözüm sunmuşsun ve yanaşmiyor. Iyi madem, ben olsam o evden ayrilirdim. Annemde gelirse ne mutlu, gelmez ise hiç tepki vermem. Annen şimdiye kadar cidden yaptiklarin sonuçlarini yaşamasdi. Iyi kötü sen arkasini topladin diye. Bu sefer artik toplama. Gelmişsin 30 yaşina. Ayri bir hayat ve huzuru hak ediyorsun. Taşin ve bir kuruş bile ödeme onlara. Ne yapiyorlarsa yapsinlar. Bir anne olarak diyorum, kizim bu kadar mutsuz olsa, temizlik işine girer derhal boşanirdim. 1950de yaşamiyoruz sonuçta. Annen öyle yada böyle rahatmiş demekki babanin yaninda.

Hani anneniz gibi kadınlara kızıyorum demişsiniz ya aslında onların suçu yok onları yetiştiren anne baba cahil çocuklarına öğrettikleri şey kocaya itaat edeceksin gelinliğinle gittin kefeninle çıkarsın söylemleriyle yanlış yönlendirilmişler eşlerini sanki eş olarak değil de otorite sahibi her ne derlerse tamam denilecek bir sığınak mı zannediyorlar ya da baba olarak mı görüyorlar hiç anlayamıyorum

Esas annenizin psikolojik tedaviye ihtiyacı var . push ; N Noraa89

Bana kalsa ekmek bile vermem. Ama annem de öyle bir vicdan var ki, el bebek gül bebek bakıyor kendisine. Anneler yemezler evlatlarına verirler ya, aynen öyle kendisi yemez babam daha fazla yesin diye ona yedirir. Ben artık babamı da suçlamıyorum, annem de sorun var, bu adamı böyle yapıp yapıp başımıza çıkardı. Aşırı taviz verdi. Her dediğine sustu. Babam bize zulüm ettikten sonra, anneme gidip söyle çocuklarına benden özür dilesin derdi. Annem de ne özürü yapan sensin demezdi, gelip gidin babanızın elini öpün derdi ama biz belli bir yaşa geldikten sonra hiç ezdirmedik, bize çıtını çıkaramıyor artık ama annemi ezdikçe eziyor. Ya hangi devirde yaşıyoruz, kadına "evin reisi benim, ben ne dersem o olur" deyip üzerine yürümek nedir? Ben de "evin reisi sen falan değilsin, eve parayı getiren evin reisi, evin reisi benim, dediğini yapmıyoruz, bu kadar" dedim. Benim de bütün sinir sistemimi mahvetti, aşırı tepkiler vermeye başladım, kendimi tutamıyorum.

Kaçın kendinizi kurtarın. Annenizi razı olsa yanınıza alırsınız, ama siz böyle devam ederseniz ilerde ciddi anlamda hasta olursunuz stresten. Kendim yaşadım depresyondu panik ataktı yeme içme bozukluğu derken nerdeyse kafayı yedim. Insan ilk önce kendini kurtarmali. Güçlü olmalı, baskasina faydası olsun. Annenizi de psikoloğa götürün. Bence dayak yemekten ve ezilmekten ordan çıkmayi hayal bile edemiyor artık N Noraa89

Ben olsam annemle beraber yaşardım, annemi de boşanmaya ikna ederdim. Babam denen adamın da ne hali varsa görsün en azından bizden uzak olsun derdim. Burada kilit unsur anneniz. Ne yapıp edip kanına girin. Bu saatten sonra ne yaparım ya da babana kim bakar gibi şeyler der muhtemelen, alışmıştır. Ama siz onu ikna edecekseniz. Kendinizden örnek verin. "Bıktım artık, beni etkiliyorsunuz, bi hayatım bile yok, kaç yaşına geldim şu hale bak, senin evladın mutsuz hala kocanı mı düşünüyorsun? bize bakan zaten benim. o olmasa, ne olur? biz ikimiz geçiniriz. babamı düşündüğün kadar beni düşünmüyor musun? ben senin evladınım. Sana babamdan çok ben yoldaşlık yapıyorum. Ben yoruldum artık, bıktım" falan deyin. aynen bunları söyleyin.

Yaşları küçük değil. Ama anneniz yaşlıysa o yaşlarda mecbur çekicem başka yol yok gözüyle bakılıyor. Kardeşlerinizle örgütlenip söyleyin annenize.

Benimde annem öyle malesef. Boşamıyor, çekiyor o adamı. Hayatınıza bakın. 30yaş artık kendi ailenizi kurma çabaları ile geçmeli.

Bu işin sonunda olan size olacak B Began Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik İptali tek ayak

Neden babayı sikayet edip, evden uzaklastırma cıkarmıyorsunuz? bunca sene iyi sabredilmis. Evin kapısına koyarim oyle adamı cok net! N

Annenle ayrı eve cık bi şekilde ikna et.. Gerekirse beni kaybedersin anne de korkut.. Ama o adamdan kurtarın kendinizi

Kardeşleriniz kaç yaşında? Annenizin ne hastalığı var, çalışabilir mi?

kardeslerin koskoca adam olmuslar. bu saatten sonra annenizi o adama ezdirmenizi hangi vicdanla aciklayabilirsin? baban haric hepsini alacaksin bir ev tutacaksin. annen bir sure bu rahatligi gördukten sonra kesin bosanmaya karar verecek. kadin bu sekilde saglikli düşünemez.

Bütün suç annede. Üzgünüm ama sizin annenizi düşündüğünüz kadar anneniz sizi düşünmüyor. Ne boşanır ne de o evden ayrılır. 30 yaşına gelmişsiniz, yapılacak her şeyi yapmışsınız. Artık kendi hayatınızı kurma vaktiniz gelmiş. Ailenin ebeveyni siz olmuşsunuz ama sizi düşünen yok

Annenizde ki erkek sinek olsun başımda olsun yeterki mantığı sanırım. Keşke sizin düşündüğünüz kadar o da sizi düşünseydi. 30 yaşına gelmiş kızım bizden ötürü kendi hayatını kuramıyor bari akşam eve gelince bir huzuru olsun diyebilseydi. Defalarca dayak yiyip oturmak, sana köpek gibi davranan bir adam için hala endiselenmek sabır timsali olmak degil aptallıkdir. Muhtemelen bırakırsam elalem ne diyecek diye de düşünüyor. Ben kardeşlerimi alır giderdim sanırım. Gelene de kapim açık olurdu. İyice ruh haliniz bozulup siz siz olmakdan çıktıktan sonra hiç bir şeyin önemi kalmayacak çünkü.

Merhaba

Malesef herkes anne baba olamıyor bazıları sadece cocugu iş gucu olarak goruyor ben okdt cabaladım ki bu konuda erkenden iş hayatı na atıldım halbuki ne hayallerm vardı smdi psmanım braz salmadıgım icin ömür gecıyor otuz olmussunu ben 25 im b bbegim var cok skur evlendim cocuk sahibi oldum ve artık kmseye yardım felan etmıyorum kendimi ve cocugumu dusunuyorum sizde oyle dusunun artık ömür geciyor hem anneniz sizi dusunse zaten o evden en basta kacardı sizide alırdı yanınıza beraber gderdiniz babaya ne gerek varki hic bisey yapmıyorsa! Sen elektrk su odeyeceksen bu dunyaya seni niye getrmısler lutfen cok gec olmadan kmseye acıma kendi hayatını kur

"Annem böyle gelmiş, böyle gider, ya o ya ben ölünce kurtulucaz" düşüncesinde. Hiçbir çözüm üretmiyor. Bizim neler çektiğimizin farkında, çok da üzülüyor. Erkek kardeşlerim akşam eve geldi onlara söyleme, üzülürler diye tembihledi. Büyük olanı zaten zaptedemiyoruz, babamın üzerine yürümeye kalkıyor bu tür olaylar yaşandığında. Ben saygının, sevginin karşılıklı olduğunu düşündüğüm için, kardeşime de "o senin baban, nasıl üzerine yürürsün" gibi bir laf etmiyorum. Çünkü çocuklar ufacık sesten bile etkileniyorlar, babam bir ortama girdiğinde sürekli yine birine sataşacak diye diken üstündeler. Böyle bir babaya nasıl saygı duyulur ki?

14 ve 20 yaşlarında, erkekler. bel fıtığı ve ayaklarında sorun var. Akşama kadar babamın peşinde o ayak ağrısıyla. Annem çalışamaz sanırım ama çalışmasına da gerek yok, ben herşeyi ayarlarım. Ev de tutarım, yine evi de geçindiririm. Tek sorun annemin adım atması.

Annem, babam onu dayaktan öldürse de bu adımı atamayacak biri. Bizim için üzülüyor ama adım da atamıyor. Babam sabah kalkar kahvaltısını eder, tv başında vakit geçirir uyuyana kadar. Anneme tv de izletmez, benle beraber izleyince ses etmez. Annem tv izlerse günaha girer, erkeklere bakmamalı, ama kendisini Allah kayırıyor o bakınca günah değil. Tuhaf bir adam, anlat anlat bitmez derdi Samsonn