şu ana kadar okuduğum anne babasıyla özellikle babasıyla geçinemeyen kişilerin sıkıntılarında mutlaka altında şu yorum var sen derslerine çalış üniversiteyi bi kazan herşey hallolur bıkkınlık geldi böyle teselli cümleleri okumaktan ben şuan 20 yaşındayım üniversiteye gidiyorum ama hala aynı tas aynı hamam ne kadar uğraşsamda çabalasamda birşeyler değişmiyor gerçekelr acıdr ama böyle seni üzdüysem kusura bakma B

Canım benim yazdıklarını üzülerek okudum. Benimde senden çok daha büyük bir kızım ve oğlum var. Sana ne diyeceğimi nasıl teselli edeceğimi bilemiyorum. Ama nasıl bir ruh halinde olduğunu çok iyi anlıyorum. Sen şu anda ne yapabilirsin ki. . Ancak bir an önce okulunu bitir kendine yeni bir hayat kur diyebilirim. Aileni elbette yaşamından çıkaramazsın. Yapabileceğin en iyi şey bir an önce okulunu bitir, mesleğini eline al. Benim kızımda aşırı ilgimizden rahatsızdır. Zaten az sonra bu yazını ona okutacağım. Bu arada annenin kanser olduğunu yazmışsın, bu hiç kolay değil. Yıllarca bu hastalıkla mücadele etmek onu ne çok yormuştur. Bu nedenle anneni ayrı tarafa koyuyorum. Annenle konuşmayı hiç denedin mi? Eminim denemişsindir, acaba ne kadar mutsuz olduğunu farkında mı? ben olsam buraya yazdıklarımı ona gösterirdim. Canım benim hiçbirimiz ailemizi, anne babmızı seçme şansına sahip değiliz ne yazık ki. Senin şu anda yapabileceğin tek şey üniversiteye gitmek ve bitirmek. Ondan sonra tutumları değişmezse zaten, yaşam senin yaşamın. Kendi hayat yolunda, doğru bildiklerinle sağlam bir şekilde yaşam mücadelene belkide tanışacağın iyi bir insanla, kendi çocuklarınla kısaca yeni kuracağın ailenle mutlu bir şekilde devam edersin. Hatalarını anlarlarsa ilerde pişman olacak olan kendileri olacaktır. Çünkü hayat, hiçbirzaman gittiği gibi devam etmiyor. İnsanlar evlatlarına nasıl muamele ederlerse, ilerde aynı şekilde karşılık bulacaklardır. Bunu hiç unutmasınlar. Yaşamda çok örneğini gördüm. Gerek evlatlar, gerek anne babalar ne ekerlerse onu biçiyorlar. Güzel gözlerinden öpüyorum canım.

canım benim Sakın üzülme diyemem tabi. Benimde babam çok sorumsuz ve kavgacıydı 2 sene öncesine kadar... Her gün kavga ederdi bizimle, anneme hep bir şebeb bulur sataşırdı. Annemde bizim için katlandığını söylerdi. Rabbime şükürler olsun melek gibi bir annem var. Çok acı çekti bizim için. Temizlik yaptı yine bize baktı. Babam beni ilk iki sene liseden sonra yani göndermedi üniversiteye. Daha sonra yine girdim kazandım. Gidemicem sanıyordum yine. Sonra bigün akrabalar babamı misafir ortamında kınadı. Sonra dank etti babama içine oturdu tabi. Kızım git oku dedi gittim hiçbirşeyimi eksik etmediler Allah binkere razı olsun annemden ve babamdan. Bize çok kötü şeyler yaşatsada o benim babam... şuan hasta ve biz tüm kalbimizle yine yanındayız. ana baba işte atsan atılmıyor satsan satılmıyor. için elvermiyor. şuan iyiyiz bir sorunumuz yok. Ama bende senin gibiydim herkesten soyutladım kendimi sürekli bi melankoli ve ağlama krizlerim vardı. Okula gidince düzeldim. Sende öyle olacaksın. Çünkü yeni ortam yeni başlangıçlar hayata bağlıyor insanı... Şuan zor gibi geliyor ama sadece dua et sabret sonu selamet hayırlısıyla... ailenin yanında bile okusan, hafta sonlarında da bir uğraş bulursun kendine emin ol çok mutlu günler bekliyor seni... Öpüyorum çok M

Geçer güzelim.. Hepsi gelir ve geçer.. Üniversiteye bir başla.. bugunlerine şaşıracaksın hatta inan bana abarttığını dusunup guleceksın bile.. Anne - baba ve suan olusan kucuk cevrendeki insanlardan daha kotulerı ıle karsılasıcaksın, olgunlaşıcaksın.. Yeni hayatlar, farklı dunyalar goruceksın, ufkun acılacak.. Değişeceksin.. Bunlar şimdi ağır gelıyor ama seni güçlendiren olgunlaştıran seyler.. İsyan etme, dua et.. Güzel bir okul kazan ve hayatına sen şekil ver.. Unutma sımdı hayatın senın ellerınde.. sen başaramazsan kımse basaramaz.. Yolun açık olsun.. bucebuse Mutluluk yakın Anneler

annenin hastalığı dolayısı ile birşey diyemiyorum ama babanın seni dövmesi ilgilenmemesi tabiki kötü fakat anne babamızı seçemeyiz onları öyle kabul et yaşadığın kötü anıları düşünüp kafanda büyütme aksine geleceğine bak bir an önce okulunu bitirip mesleğini eline almaya çalış kendi hayatını kur bu olumsuz ruh halinden kurtul daha çok gençsin hayata umutla bak canım

Hepiniz öyle güzel yazmışsınız ki... Okudukça nasıl mutlu oldum anlatamam. Hepinize çok teşekkür ederim.

Söze nerden başlayacağımı bilemiyorum. En baştan anlatmalıyım sanırım. Ben bu sene üniversite sınavına ikinci kez hazırlanmaktaydım. Gayet güzel başladım. Canımdan çok sevdiğim bir erkek arkadaşım vardı. Ayrıldım. Hiç unutamadım. Çok kötü günler geçirdim. Her gün ağlıyordum, en ufak bir şeye bile. Bu başlangıçtı. Tam gaz sınava çalıştım tüm sene, tüm dünyadan kendimi soyutladım. Hiç bir şekilde sosyal bir hayatım yoktu. Dershane arkadaşlarımla dershane çıkışı eve gelmek dışında hiç bir şey yapmadım. Sabahlara kadar ders çalıştım. İyice kötüye gittiğimi biliyordum, en yakın arkadaşlarımdan bile soyutladım. Sınav bitti. Dershanedeki en yakın arkadaşımla bir şey planlamıştık. Yazın sosyallik olması açısından hafta içi iki gün takı kursuna gidecektik. Ayrıca çıkışlarında ingilizce çalışıp ekstra dil öğrenmeye calısacaktık. Tüm bunları planlarken beni hiç tanımayan, tanımak için çaba göstermeyen bir annem ve bir babam var. Tüm sene boyunca beni görmezden gelen bir anne baba. Ruhsal bir bozukluk yaşadığımın bile farkında olmayan bir anne baba. Serbest yetiştiren bir anne baba. Daha öncesine kadar geç kalsam bile telefonla aramaya bile tenezzül etmeyen bir anne baba. Hak veriyorum anneme, kanser hastasıydı. Şükür ki geçti. Ama babam... Kaygısızın önde gideni... Sınav sonrası bir akşam; Ben planlarımı babama söyledim. Birden bağırmaya başladı. Daha önce onu annemle kavga ederken görmüştüm bu şekilde. Ama iyice abarttı. Beni hiç anlamadı, dinlemedi. Konuyu önceki şeye getirdi. "Ben sana beddua ettim" dedi. "Hemde ne lanetler ettim sana" dedi. "Baba ne olursun sessiz ol apartmandakiler..." daha cümlemi tamamlayamadan "sen kimsin bana emir veriyorsun" diyerek beni dövmeye başladı. Hayatımda hiç böyle dayak yememiştim babamdan. 18 yaşındayım ben. tam tamına 18. Hala yazarken ağlıyorum. Ben babamdan yediğim dayaktan sonra zorla odama gittim. Kapıyı bacayı kilitledim zorla attm yatağa kendimi. Nefesim kesile kesile ağladım sabaha kadar. Ne kadar zoruma gitti, ne kadar anlatamam. Sonrasında tek bir özür bile yok. Çok oturdu bu içime. Artık eskisi gibi değilim. Asla olabileceğimi de düşünmüyordum bir kaç gün öncesine kadar. Bu olay beni çok durgunlaştırdı. Üstelik kurs olayıda yalan oldu. Sınav bitti biteli hiç evden dışarıya çıkmadım. Annem ve babam hiç bir şey yokmuş gibi davranıyorlar. Odama kapanıyorum. O günden beridir hiç onlarla yemek yemedim. Her gün ağlıyorum. Hayatımdan çok fazla kişi çıkardım ayrıca şu süreçte. Ben çok kötüyüm. Her şey kötü gidiyor. Şuan tek hayalim, tek tutunduğum dal başka bir şehirde üniversite eğitimi. Kendimi, duygularımı, ruhumu, huylarımı tamamen değiştirmek istiyorum artık depresyondan çıkmak istiyorum. Artık içten bir gülmek istiyorum. Artık beni anlamadan, dinlemeden yargılayan ailemden uzakta olmak istiyorum. Hiç bir zaman bu kadar kötü olmamıştı. Çocukluğum annemin hastalığına dek geldi. Beni hiç yetiştiremedi. Beni hiç eğitemedi. İnternete bağımlı bir şekilde büyüdüm. Babam zaten ancak selam verir. Nasılsın bile yok. Yıllarca... Küçüklüğümde tek bir gün kavgasız yaşadıklarını bilmiyorum. Babam sürekli aldatırdı, ya da annem çok kıskançtı. Hala bilmiyorum. Annem hep der sen sonradan doğduğun için katlanıyorum şu adama diye. Ama ikiside nefret ettirdi kendinden. Hayattan soyutladığım sınav yüzündendi, geri dönüşümü vardı diye düşündüm. Ama hala başaramadım. En yakın arkadaşlarımla bile adam gibi görüşemiyorum. İnsanlarla konusmaya bile artık çekiniyorum. Beni yanlış anlarlar diye. Hatta buraya yazarken bile endişeliyim birisi bana bişey der diye. L Loiseauxrouge

yaşadıkların kolay değil, kabul ediyorum. Ama insanlar neler yaşıyor, ne durumdalar, asla isyan etme.. bu durumuda kabullenme. mücadeleni ety. tek kurtuluşun sensin. ünv. kazanıp gidersen herşey yoluna girer. iş hayatı, derken biriyle tanışırsın. hayat o kadar hızlıki, inan kendine yazık edersin, takılırsan bir yerlerde. silkil ve toparla kendini bir an önce... güçlü ol... sevgiler D

bugün nasılız cnm umarım iyiye doğru gelişmeler vardır V

mağlesef insan ailesini seçemiyor öyle aileler varki ilgiden bunaltır öleleride varki sen varmısın yokmusn önemsemez bile bunun ayarını bilmemek çoçuklar için zor gerçekten. cnm sana tavsiyem yaşın küçük ve bu dünyadaki belkşde sana bir hayat sınavı olrak düşün hepimizin hayatında zorluklar oluyor önemli olan bu durumda pes etmemek yılmamak. inş. ünv kazanıp kurtulursun, ailende yavas yavas irtibata geçmelisn sonucda ünv. kaznıncada onlara hala bağımlı olmaktan kurtulamıyacaksın unutma tabiki herşey toz pembe olmaz ama yinede yavaşca diyalog kurmaya başla sonuçta o senin ailen. babanında anneninde yaptıkları doğru değil ama napalım bu yaştan sonra onları değiştiremiceğimize göre en güzeli fazla sorunları takmamak ve kendine yeni uğraşlar hobiler bulmaktır. en azından vaktini geçirip olusuzluk düşünmekten kurtulursun.