Annenizin derdinin aslında sizinle değil kendisiyle olduğunu anlarsanız tüm büyü çözülecek. Anneniz sizi beğenmiyor gibi görünüyor. Ama aslında o kendisini beğenmiyor. Özellikle kendi ailesi yanında sizi eleştirmesi bunun en bariz kanıtı. Ailesinin yanında sizi hor görüyor ki kendi kızı aşağı ama o arasına mesafe koymuş kendisi daha iyiymiş gibi. Annenizin bu eleştirileri sizi kendi değerinizi düşünmeye ve güvensizlik yaşamanıza sebep olmuş.. bu anlaşılır bir şey ama kabul edilebilir bir şey değil. Kendi değerinizi anneniz de olsa başkaları gözünden değerlendirmeyin. Yorumları ne kadar kırıcı da olsa he deyip geçmeyi öğrenin. O zaten kendi kısıtlı algısıyla ve kendi çaresizlikleriyle size bazı yorumlar yapıyor. küçükken bunları doğrular olarak almış olmanız anlaşılır birşey. ama siz de artık yetişkinsiniz. ve magdur değilsiniz. annenizin kendi icindeki durumunu ve sizin nasil etkilendiginizi kavrayıp çözümleyebilecek olgunluktasiniz. kendiniz için bi değişime niyet edin. erkek arkadaş ve hayatınıza dair diğer konularda da emir talimat almayın. tavsiye görüş olabilir. ama siz kendi hayatınızı idare ediyorsunuz. hata da yapabilirsiniz. ama en azından kendi hatalarınız olur. yaşadığınız kendi hayatınız olur. annenizin sert eleştirilerine siper almış ürkek bir uzantı olmaz. sevgiler

Evlilik yapmayi dusunmuyordum. Ta ki suanki erkek arkadasima kadar.. Cunku evlilige karsi bir korku olustu icimde En kisa sekilde anlatacak olursam, anne ve babam kendimi bildim bileli kavga eder. ikisi de hem hakli hem haksizdir.. ikisini de cok seviyorum. Ama annem bana karsi hep acimasiz, daha sert oldu

Pardon da tam olarak nesini COK seviyorsun bu annenin babanın? Şu saydıklarinin onda birini benim annem yapti diye mesafeliyiz çocukları olarak mesela anneme, yıllardır. Ailenin bu tavırları müstakbel kocanla sana problem olur mu? Elbette ki olur. Sen böyle olduğun müddetçe... Ama sen ailene hak ettikleri değeri verir onların ağzının içine bakmazsan, evde onlarla çok muhatap olmaz, onlarin seni ezmesine izin vermezsen, kendi evine çıkarsan, artık seni bir kukla gibi yonetemezlerse hiç birşey olmaz. Önemli olan sensin... O dengeyi kurabilirsen hiç yansitmazsin bile eşine, eğer ailen ona sesini duyurursa 'sen onlara ne bakıyorsun, ben yanindayim' dersen mesela o da anlayışlı olur. Ama ailen seni doldurup doldurup çocuğun üstüne salarsa, ailende her duyduğunu 'dertlesmek icin' adama anlatır onu da kinlendirirsen, çocuğun ya da ailesinin isteklerini kendi düşünce süzgecinden geçse bile ailenin ağzıyla reddedersen kimse böyle bir evliliği istemez... Bence evlilikten önce kendi özgürlük mücadeleni ver! Hatta ayrı eve çik! Seni ezdiler mi? Susup oturma. Terbiyemi verememişsiniz demek ki, eğitememişsiniz demek ki, genlerimle ancak bu kadar oldum falan de, adına bir hakaret duyarsan sesini yükselt, biraz da sen gerginlik cikar. Deli deliyi görünce comagini saklarmis Hiç de anne baba kutsal faso fiso diyemeyecegim. Korunmasız seks yapan herkes gibi hamile kalmış işte... Kimse kendi doğurduğu çocuğa böyle psikolojik şiddet uygulayamaz. Mutsuz-yurutmeyi beceremediği evliliğin öcünü de çocuğundan alamaz. Bu ailenin içine doğduğun için senin normalin bu belki ama bunlar aslaaa normal değil. Sakin izin verme!

Tekrar edeyim yalniz degilsin. Beyaza aiyah demekle karartamazsin gercekler hep ortadadir annenin soylemleriyle degismez. Sen bakis acini degistirebilirsin calisiyorsan o evden ayriliyorsan evlilik kurup gdiyorsan bir bireysin ve artik sen bir ailesin o zincirden kurtuldun demektir.

Tesekkur ederim canim, soylediklerini uygulamaya calisacagim :)

Çocuğa annenizi kotulemeyin bence. Şu anlattıklarından ben bile uyuz oldum kadına, çocuk da dolar dolar, daha tanışmadan nefret eder. Bundan da en zararlı siz çıkarsınız uzun vadede. Hiç mi KK okumuyorsunuz :) Hatta bir espri okumuştum tee milenyum zamanları salsa dergisinde :) İlişkide 6. ay: ah hayatım, kıyamam. Nasil incitmiş annen seni İlişkide 6. yil: sen de anan gibi manyaksin Böyle de işleyebilir süreç, dikkat edin. Ayrıca ailenizden başka şehirde ve başka evde yaşıyorsunuz. Nasıl size bu kadar müdahale edebiliyorlar? Çok ilginç. Senin yerinde olsam beni ilk ezdiklerinde çok sert bir şekilde artık onların şamar oğlanları olmadığımı, bana saygı duymaları gerektiğini söylerdim. Uyarı mahiyetinde. İlerleyen zamanlarda tekrar bir hakaret isittigimde bunun son uyarım olduğunu, bir daha duyarsam özür dilenene kadar onlarla konuşmayacağımi söyler tekrar duyarsam da ayağımı onların evinden keser, telefonlarina da çıkmazdim. İnan ki sen bir tepki vermezsen onlar yaptıklarının yanlış olduğunu anlamazlar bile. Ne kırıldığını farkederler ne seni onemserler. Çünkü anne olduğundan beri bu tavırları sürdürüyor. Onun normali bu. Sen tepki ver ki istemediğini, rahatsız olduğunu anlasın. Bir cinnet çoğu zaman çoğu şeyi çözer. Ayrıca kusura bakma da sen kendini ezdirirsen bugün ailen ezer yarın eşin ve onun ailesi... Annen 'bizi istemiyor' diye üzüldüğünde neden 'bana hakaret Edip küçük gördüğünüz için istemiyorum. Sen hayatında seni devamlı ezen birini görmek ister miydin?' demediniz? Susa susa neyin değişeceğini düşünüyorsunuz ki, azıcık konuşun iyi bir anne olmadığını anlasın. Biraz da o vicdan muhasebesini yapsın, niye 'annecim annecim' diye peşinde koşup kadını onurlandiriyorsunuz ki? Aldığınız cevap da sen ne anlarsın, sen becemezsiniz... değse bari bu kadar cici kız olduğunuza... Bence çare iletişimde. Benim de yapı olarak çok bilmiş ve hep kendini haklı gören sinirli bir annem var. Ama konuşa konuşa, yaptığı hatalarla yuzlestire yuzlestire normale döndü ilişkimiz. hem benim içimde ona karşı olan çocukluktan kalma öfke azaldı hem de o artık daha iyi bir anne İletişim herşeydir, bol bol iletişim kur ve rahatsız olduğun şeyleri dile getirmekten cekinme

Evlilik yapmayi dusunmuyordum. Ta ki suanki erkek arkadasima kadar.. Cunku evlilige karsi bir korku olustu icimde En kisa sekilde anlatacak olursam, anne ve babam kendimi bildim bileli kavga eder. ikisi de hem hakli hem haksizdir.. ikisini de cok seviyorum. Ama annem bana karsi hep acimasiz, daha sert oldu. Beni hep asagiladi, kucuk dusurdu baskalainin yaninda. Ben hep odama kapanir ssessizce aglardim. Bana karsi sanki ofkeli, sanki beni sevmiyor.. hic begenmiyor beni, hep kotuluyor kendi ailesinin yaninda. Babama da bazen oyle yapiyor. Kendimi hep cirkin beceriksiz hissettim. hicbir zaman kendimde birseyler basaracak guc bulamadim hep pes ederdim. nasil olduysa calistim, is hayatina atildim. Ama o yine devam ediyor beni ezmeye, kotu davranmaya.. Beni cok sevdigini biluyorum. Hatta cok umursadigini da. ama babam gibi davranmiyor bana. Babam hep nazik, hep ellerimi tutar hep guleryuzludur. Annem ise bana karsi buzdolabi gibidir. Asla bir derdimi anlatamam. cunku oradaki hatamdan vurur beni.. asla beni mutlu eden bir konuyu konusamam. Nasil oluyorsa is benim beceriksizligime, ev isi yapmayisima gelir. Mesela alisveris yapsak, konuyu paraya getirir, kendim odesem bile. Veya " hersey para verip almak degil. ben az sey aliyorum ama sizden daha iyi alir, cok daha guzel yakistiririm" deyiveriyor. Masada bir cicek gorsem" ne gzuel, annecim ilerde kahvalti hazirladigimda boyle hos seyler koyacagim" desem "sen once kahvalti hazirlamayi ogren" lafini duyuyorum. Sanki bir savas icindeyiz.. Ve ben buna cok uzuluyorum.. Lisede, universite okurken asla erkek arkadasim olmasini istemediler, ben de sozlerinden cikmadim. Simdi bir wrkek arkadasim var, onu istemiyor. Daha once de baskalari olmustu, en kucuk seylere o kadar moralimi bozdu ki icimden geldigi gibi devam edemeyecegimi gorup ayrilmak istedim. cunku nasilsa karsimdaki benim durgunlugumu gorup benden ayrilacakti. . ben annemin benim mutlu olmami istemedigini dusunuyorum. ama kimsenin buna inanmayacagini biliyorum. ve ins yaniliyorumdur. Hayatima giren kimseyi istemiyor. Hayatima giren kisiler de beni istemeyecek onun yuzunden belki de hic mutlu olamiyacagim. Gercekten bu yuzden beraberligim biter mi? Erkek arkadasim benim inandigim bir insan. o anneme takilmiyor. ama ben ielrisi icim korkuyorum. illaki mutlu olmak icin ailemizden uzakta mi yasamaliyiz? yenGEnC

Tesekkur ederim yorumunuz icin ins bu sekilde dusunerek hareket edecegim.,

Ulkemizde annesi tarafindan ezilen bir cok kizdan birisiniz. Yasadiklari problemleri kizlarina yansitip cikarabiliyorlar boyle dusunurek ozguven kaybi yasamayin. Tabi ki hayat kurup evlenebilirsiniz ailenizle mesafayi iyi kurarsaniz neden olmasin.

Eskisi kadae izin vermiyorum iki senedir ayri bir sehirde ayri bir evde yasiyorum. Ayni sehirde olsak dayanamazdim asla. ama suanda da tam olarak bagimsizligima alisamadilar. beni anormal buluyorlar. Soylediginiz kadar uzak tutamadim soyle guzel bir rest cekemedim. ayda bir kere gorusuyoruz mesela bunu anormal buluyorlar. Gidip gelmeye cekiniyorlar artik, geldiklerinde kalmiyorlar bile. Cunku istemedigimi biliyorlar. Ama tabi annem uzuluyor."bizi istemiyor"diye anlatiyor herkese. Cozumu yok yani. gorusmesem de dert ediyorum kendime Gorustugum kisiler de kendi cevremdendi. Ailemle sadece iki ksiuyi tanistirmistim digerlerini anlatmadim bile, gizledim diyebilirim. beni doldurmuyor, ben zaten annemi bildigimden onun dediklerini ciddiye almiyorum. Sadece coxuga kusur buluyor mesela, durduk yere laf soyluyor. utandiriyor beni. Yada beni bir konuda uzuyor mesela isle ilgili bir meselede. ben cocugun yanina yuzum asik geliyorum." Annem boyle yapti " diyorum o da uzuluyor. Hakkini yiyemem simdi hic ara bozucu olmadi. Beni doldurmaya calismadi. Ama zaten bunu yapmasina gerek yok. direk soyluyor lafini Bazen de benim ixin daha iyisini isteidgini dusunuyorum belki ondan boyle yapiyor diyorum yenGEnC

Bazen kednimi kaybediyorum iyice.. benim cok sade oldugumu arkadaslarimin ne kadae bakimli ve guzel olduklarini soylerdi hep. ilkokul ve lise yillarim annemin beni arkadaslarimin guzelligiyle yada hamaratligiyla kiyaslamasiyla gecti. Anne olarak belki benim daha iyi gorunmemi istiyordu ama kurdugu cumleler yada uslubu ben de cok yipratici oluyordu belki farkinda degildi. Suan bile guzel oldugumu dusunemiyorum. Bir ortam icinde begendigim yada hoslandigim birisiyle hic biebzaman beraberlik kuramadim ya denk gelmedik hayatinda biri vardi yada beni hic dusunmedi. Yanina giderek kendmi tanitmaya merhaba demeye cesaretim olmadi. Normal erkek arkadaslarim bile bana cesaret gelsin diye sen guzelsin deme geregi duydular. Bunun suclusu annem degil tabi ama gerek is, gerek sosyal hayatimda, hep bir cekingenligim var. O bunu farkettiginde uzerime geliyor yenmem icin ugrasmak yerine daha beter rencide ediyor beni. Mesela " X seni ne yapsin zaten sen soylesin "diyor birden. Bu da aramizdaki ucuruma ornek bir baska durum..