Annem; hiç bir zaman kendiyle arkadaş bağı kuramadığım kadın... bırakın arkadaş bağını anne-kız olmayı beceremedik biz başta... eskiden iyiydi, kız kardeşim büyümeye başlayınca sorunlarda büyüdü... bana inanmayan, beni dışlayan, iten bir kadına dönüştü... önünde ağladığım, bayıldığım hatta daha 21 yaşında ilk kalp spazmımı geçirdiğim günler oldu... ardından gelen strese bağlı bir sürü rahatsızlık geçirdim; panik atak, egzema, taşikardi, hipoglisemi, vitamin eksikliğinden dolayı tırnak diplerinin kanaması ve yara olması, saç dökülmesi, sinüzit... en kötüsü ise sürekli ağlama nöbetleriydi; uykuda, otobüste birden ağlama nöbetlerim geliyordu. kendime engel olamıyordum birden göz yaşlarım boşalıyordu hem de hıçkıra hıçkıra ağlıyordum... çok sefer dışarıda da yaşadım bunu... dışarı çıkmaya korkar oldum; ya yine ağlama nöbetim gelirse ya yine hüngür hüngür ağlarsam diye... herkes başıma toparlanıyordu, telefondan kötü bir haber aldığımı sanıyordu çoğunluk... çok zor günler geçirdim; özellikle son 3 yıldır... intihar etmeyi düşündüm; hıçkıra hıçkıra evdeki tüm kalp ve tansiyon haplarını aldım önüme ama yapamadım. korkaklık mı dersiniz buna bilemem. ahiretimden korktum öldükten sonra göreceğim azaplardan korktum. insanız zaten günahlarımız var, birde intiharla günahlarıma günah ekleyecektim... ölmekten korkmadım hiç, öldükten sonraki yaşantıdan korktum... sığınacak kimsem olmadı bir dönem; evden de kovdu annem, beddualar da etti, tuvalete kitleyip "al şu bıçakla hallet kendini" dedi de... uyurken hep hayaller kurdum ben, her gece güzel şeyler düşündüm; annemin bana sarıldığını, beni sevdiğini, bana beni affet dediğini, ellerimi saçlarımı yanaklarımı öptüğünü ve beni koynunda uyuttuğunu... hiç biri gerçek olmadı, onlar hala benim hayallerim... Yine de canına bir şey gelmesin, anne o bir doğuran... hasta olduğunu duyduğumda içim parçalanıyor, ağlıyorum ya ona birşey olursa diye... ama kırgınım, içimde anneme karşı geçmeyen bir kırgınlık var... ne zaman onu görsem gözlerim doluyor, tüm vücudum titriyor ve boğazıma birşey oturuyor... ona dokunmadan, söylemeden uzaktan sevebiliyorum ancak... onu örnek almak isterdim ama ben sadece ders aldım annemden... bağırmalarını, yalanlarını, iftiralarını , oyunlarını gördüm... vicdansızlığını, merhametsizliğini tattım... ve ders aldım; ben öyle yapmayacağım... bazen çok iyi annem; beni seviyor onun için çok kıymetli olduğumu söylüyor... ertesi gün "öf kurtuldum senden" diye başlayan cümleler... kız kardeşimin dolduruşları annemi farklı biri yapıyor... bazen ona sarılasım, yanaklarını "mac mac" diye öpesim geliyor... ama yapamıyorum, itmesinden korkuyorum çünkü beni... çok yalvardım ona; ellerini tuttum önüne çöktüm dizlerine kapanarak ağladım "nolur beni sev anne" diye... yapamadı... içimi ferahlatmaya, paylaşmaya ihtiyacım var bunları... o yüzden döktüm içimi buraya... hakkınızı helal edin, uzun oldu vaktinizi aldım... Allah başımızdan annelerimi eksit etmesin, her zaman annesinin kanatlarının altında olanlardan olun inşallah :)

cnm okuyunca ınankı cok duygulandım allah yardımcın olsun neden boyle yapıyorlar kardesın annen bı hatan mı oldu kı acaba cok uzuldum ama senın ıcın ne olurs OLSUn zor bı durum pelinnacar

Çok özür dileyerek babanız yok mu? İnanın çok üzüldüm. Sanki evlatlık gibi davaranması biraz tuhaf geldi. Küçük kardeşinizle aranızda çok yaş farkı var mı? Anneniz kaç yaşında kardeşinizi doğurdu. Öz anne bunları yapmaz. Bir tuhaflık var bunda. I

bir hatam olmadı yani her evladın yaptığı ufak hatalardır herhalde, inanın hatırladığım kayda değer bir hatam falan olmadı... ben babama çok düşkündüm sadece, o da bana; ilk göz ağrım diye diye büyüttü beni... babam ve annem 96da boşanmışlardı 97de tekrar evlendiler... annem babamı sevemedi o zamandan sonra... sadece maddi olarak gördü babamı... zaten 96da boşanma nedenleri o yıllarda olan ekonomik kriz sebepliydi yani tamamen maddi... neyse işte babam 2000li yıllarda tekrar devrildi, yaşadığımız ev küçüldü, harcamalar kısıtlandı... annem daha da nefret etti babamdan, ben babamı daha da çok sevdim... kız kardeşim "babam seni aldatıyor" diye şeyler çıkardı ki inanın babamı görseniz gözleri hep nemli yumuşak başlı biridir... markette kasiyerle gözgöze gelince bile utanır... belki dersiniz erkek belli olmaz ama öyle değil işte, çok eminim ben babamdan... sürekli babamın dedikodusu oldu annem ve kız kardeşim arasında; ben babamı savunan kişi oldum... o zaman annemle aramdaki bağ zayıfladı annem düşmanı kefesine koydu beni... babama bi kere ağladım "nolur baba beni yanında götür işe evde bırakma senden başka kimsem yok" diye... babam anneme çek git evden dedi bu defa ben çok kötü oldum ruhen ve babama duygusal dönemde olduğumu abarttığımı vs dedim... ilerki zamanlarda yine ağlamalarım oldu babam annemle kavga etti sürekli, beni çok korudu... bi dönem babaanneme emanet etti beni... kız kardeşim benden 5 yaş küçük; 20 yaşında yani şuan.. ama kardeşim çok erken büyüdü, 10 yaşındayken apartmandakilerin ağzından birbirlerine mektup yazmış tüm apartmanı birbirine düşürmüştü; dayımla yengemi neredeyse boşanma noktasına getirmişti 14-15 yaşlarındayken... tartışsak bana ağır laflar eder. kırılma noktamın cümleler olduğunu bilir... ben cevap veremem bana küfretse sen ne diyosun diyemem yani gider ağlarım.. P