Güzel bir konuya değinmişsin arkadaşım, 1- 5 milyonluk şeyi marka olsun diye 35'e almadım. Ama sağlıklarını etkileyecek giyisilerde almadım. Çocuklarım asla marka olayını bilmezler. 2- Öncelikle şarküterinin zararlarını bildiğimden 6 yaşına kadar her ikisinede yedirmedim, şimdi de ayda bir ancak veriyorum. 3- Çocuklarımı başka çocuklarla kıyaslamadım. Onları yarış atı gibi görmüyorum. 4- Asla bazılarının dediği anlamda modern bir anne olmadım galiba olamayacağımda. Bizde arkadaşlarla birlikte bazen bu konuyu konuşuruz. Çocuklarımızdan çalışarak esirgediğimiz zamanı telafi etmek için işi maddiyata döküp, her istediklerini kolayca önlerine koyuyoruz. Böylece çocuklar ellerindekilerin kıymetini bilmiyorlar. Ben kendi adıma kitap ve yiyecek dışında her istediklerini almıyorum, çok istiyorlarsa harçlıklarından yarısını biriktirmelerini kalanını tamamlayacağımı söylüyorum, müsriflik yaparlarsa harçlıklarından kesiyorum. Mesela oğlum 2. sınıfa giderken her gün en az 2 tane kalemi ya kaybediyor yada aça aça bitiriyordu. Sonunda harçlığından kalem almaya başladım. İtiraz etti, harçlığıma el koyamazsın bana sen kalem almak zorundasın dedi. Bende evet almak zorundayım ama sen her gün 2 kalem tüketirsen sorumsuz davranıyorsun demektir. Bu nedenle senin sorumsuzluğunu çekecek değilim dedim. 2 hafta inatlaştık sonunda oğlum bir kalemi 1 haftadan daha uzun kullanmaya başladı. Evde kaybetse arıyordu harçlığı kesilmesin diye. A

bu yazıyı sadece haftasonu dışarda gördüğüm gençlerden etkilenerek yazmadğıma emin olun. o yaşlarda bir kardeşim kerdeşimin arkadaşları ve çevremizdeki arkadaşların, tanıdıkların çocuklarına bakarak gözlemledim. maksadım onları kötülemek değil kardeşim dahil çoğunun pervasız avare yaşamlarına bir göndermeydi. I ibolya

ben çocukluğumda gördüm... bir dediği iki edilmeyen bir çocuktum... ama mantık sınırları içinde... ne bir kıyafette gözüm kaldı ne de başka bişeyde... annem cimri sayılacak bir kadındır ama babam... canım babam... ben onlar için çalışıyorum derdi hep... özel sektörde çalıştığı için 6 aylık bir işsizlik dönemi dışında her zaman rahat yaşadık... o 6 ayda da ne kardeşim ne ben istemeyi bırakın dönüp bişeylere bakmadık bile... bişey daha derdi babam... ben çocuklarımın beni anladığını bilirim... hayır demezdi... ama yapmayacaklarını bilirim derdi... çok yeterli bir cümleydi bu... babamdan aldığım en büyük sırdır... o yüzden ben görmedim çocuğum görsün deme durumum yok... görmeseydim diye düşünürüm bazen, o zaman da fikirlerimde bişey değişmezdi... görmeyenlerin bu mantıkta çocuklarına verdiği zararları gözümle gördüm çünkü... çocuğunu sevmek her dediğine he demek değildir... hayırı da bilmeli çocuk... yok kelimesinin anlamını da... yapmaması gerekenleri de... eğer o anne babanın evladıysa kurallar ona dayatılmasa da yaşanılandan çıkarmalı gereken sonuçları... çok profesyonel bir anne babanın çocuğu değilim ben ama çok akıllı bir anne babanın çocuğuyum... ben de onlar gibi yetiştirmek istiyorum çocuğumu... tanımak, anlamak ve anlamasını sağlamak... dikta etmeden, yasak koymadan, sadece var olan kuralları hazmetmesini sağlayarak... hiçbirşeyin dozunu kaçırmadan çocuk yetiştirmenin, çocuğun açgözlü olmamasını sağlamanın, düzgün bir çocuk yetiştirmenin tek yolunun da çocuğunu iyi tanımaktan geçtiğine inanaıyorum... inşallah başarırım... Z

Sizi bilmem ama biz arkadaşlarla bir araya toplandığımızda mutlaka bu konuya değiniyoruz. Çocukken bir çok şeye sahip değildik farkındayım ama şimdiki gençlikten daha sorumluluk sahibi daha olgunduk. Pısırığız belki bir çok konuda çok girişken ve pişkin olmayabiliriz ama konu ailemiz ve çocuklarımız olunca tırnaklarımızı çıkaracak kadar cesaretliyiz. Hafta sonu gezmeye çıktık gençlerin yani çocukların hali berbat bence yataktan çıkmış gibi dolaşıyorlar üst baş darmadağın. dersanelere kurslara sosyal faaaliyetlere kısaca bizim çocukken sahip olmadığımız bir çok şeye sahipler ama mutsuzlar. Tek çabaları farkedilmek yada faklı olmak. Bir şeyler yanlış o hep dem vurduğumuz küçümsediğimiz çocukluklarımızda belliki çok şey doğruymuş bize yanlış gelen ben öyle düşünüyorum. Bir kaç örnek vermek istiyorum unuttuğum olursa sizde ekleyebilirsiniz. Sizde biz çocukken giymedik onlar giysin deyip pazarda 5 milyona olan şeyi marka bir mağazadan 35 e alıp çocuklarınıza marka merakı aşılıyormusunuz?Sizde biz çocukken yemedik deyip her sabah düzenli kullanımda bağırsak kanseri yaptığı onaylanmış sosis ve salamları çocuklarnıza yediriyormusunuz?Sizde ayşenin çocuğu 5 almış benimki 4 almış diye çocuğunuzu kıyaslayıp komplekse sokuyormusunuz?Sizde annem benimle hiç bişey paylaşmazdı ben çocuğumla arkadaş gibiyim deyip 6-7. sınıfa giden kızınıza bir arkadaşına diğerlerinden farklı hisler duyman farklı davranman anlamına gelmez daha küçüksün önce eğitim diyeceğine, kızının erkek arkadaşıyla maceralarını gülümseyerek dinliyormusunuz?Daha aklıma gelmiyor ama çoğaltılabilir bu örnekler bunların hepsine karşıyım ben. siz ne düşünüyorsunuz varmı bunlara benzer yaşadığınız yada duyduğunuz olaylar. bence bizim çocukluğumuzda eksik olan şey belki paraydı fazla olansa dayak bunlar olmasaydı ben çocukluğumda yaşayamadım yada görmedim cümlesini kurmazdık bence. ne olursa olsun bizi yetiştirenlera. s. sağolsun. Son düzenleyen: Moderatör: 27 Nisan 2009

ben çok güzel bir çocukluk geçirdim diyebilirdim öyle bolluk içinde de değildik, sıkıntı da çekmedim, muzu çileği sayarak ikiye böler, abimle paylaşırdık:)) annem babam 1-2 tane yese yeterdi onlara bak duygulandım şimdi paracı değilim ama kıymetini bildim her zaman kızımı da öyle yetiştirmek isterim pazardan da alırım, gerekirse çok istiyorsa arada bir 10 kıyafet parasına 1 kıyafet de alırım önemli olan belli bir anlayışı yerleştirmek kızımı şimdi bile asla kıyaslamıyorum yaşıtlarıyla, her çocuk kendi hızında öğreniyor, kapasitesinin üstünde başarı bekleyip özgüvenini zedelemek istemem, başardığı kadarı, çabaları bana yeter ilerde de çocuğumla arkadaş olmayı da düşünmüyorum, naçizane kimseye de önermiyorum onların zaten bir sürü arkadaşı olacak dışarıda, evde ise anne babaya ihtiyaçları var, tek anne babası bizleriz, öyle de davranmalıyız bence arkadaşça, dostça ama anne baba gibi PeSpEmBe Uyuduum ben Büyüdüüm

Canım ya kıyamam, öylelerini öğretmen yapmamak lazım En azından o zaman salatalıklar kokuyormuş, şimdikiler onun kokusunu bile bilmiyolardır. Muz, çilek olayını okuyunca aklıma geldi, ben 6 yaşıma kadar muzu sadece çizgi filmlerde olur sanıyordum:sm_confused: bakkalda görmüştüm ilk defa, yaşadığım şoku anlatamam:1shok: Şimdi de en sevdiğim meyvelerden biridir muz :roflol:

yaa yok aslında öğretmenime de kızmıyorum, hatta ilkokulu bitirdiğim gün hüngür hgüngür ağlamıştım ben öğretmenimden ayrılamam diye, annemlerle bazen bu konunu bahsi geçtiğinde gülüşürüz kaydirigubbakcemile3ne kadar bazı konularda hata yaptığını düşünsem de mükemmel bi öğretmendi, evet haklısın artık salatalıklar eskisi gibi kokmuyo, o hazzı alabilmek için badem salatalık alıyom her seferinde vallaha kaydirigubbakcemile3 bi de ilk evlendiğim zamanlarda hırsmı alıyodum bilmiyorum yemeyeceksem de eve mutlaka muz çilek salatalık ne bilim işte bi sürü meyve sebze alıp dolduruyodum, şimdi yavaş yavaş bu hırsım kayboldu artık ne gerekliyse onu alıyorum çok önemsemiyorum artık, çocuklarımıza bunu yaşatmak da kötü, fazlasını vermek de, ikisinin ortasını bulmak lazım, çok önceleri tvde hülya avşarın bi konuşmasını izlemiştim, kızına herşeyi çok fazla yaşatmadığını falna anlatıyodu, ne kadar doğru bilmiyorum ama bayramdan bayraam özel kıyafet alırmış, aslında öylesi de bi bakıma mantıklı, ay biz arefe günü glecek de bize bayramlık alıncak diye kıpır kıpır heyecananırdık, o kıyafetleri giyer evde dolaşırdık, annem kızardı kirletceksiniz diye, buruşmasın diye oturmazdım bile kaydirigubbakcemile3 bu hazzı evlatlarımıza da yaşatmamız lazım, mutlaka ki kıyafetini vs eksik etmeyecez ama, aldığımız kıyafetler sıradan olmalı bence, o anki moda şuymuş aman hemen şunu alayım dememeliyiz, gerçekten çok istediği bi kıyafet varsa onu bayramda almalıyız meesela, ki bunun hazzını yaşasın

vala ben oğluma bişe aldığım zaaman kendi çocukluğumdan intikam almış gibi olurum.. hiç çocukluğnu yaşayamamış biri olarak.. ama yinede öle marka murka bilmem ne yapmam fakat şımarmasın diede kimsenn eline baktıramam şimdi zaman deişti herşey herkes deişti.. eskiden benm oyuncağım fazla giysim abur cuburum yoktu belki ama çevremdeki hiç bi çocuğun yoktu oysa şimdi en fakir ailenn çocuğu bile benm çocukluğum çok ust duzeyde herşeyi var.. haliyle zamanın şartlarının getirdiği bi alışveriş vs vs oluo...

vallahi beni babam annem biz görmedik sen gör diye yetiştirmediler... ihtiyacım olan hiçbişeyi imkanları el verdiğince eksik etmediler.. ihtiyacım olmayanıda başımdan yağdırmadılar... babam bişey istediğimde hep 'bizim zamanımızda kitap yoktu defter yoktu' diye söylenir dururdu. bu davranış doğrumudur kişiye göre değişir.. ama ben hep elimdekiyle yetinmeyi öğrendim... hiç şımartılmadım... çocuğumada aynı şekilde davranıcam... Z

gerçekten güzel bir konu. bizde küçükken hiç şımartılmadık. kıyafet bile bayramdan bayrama alınırdı. hatta annem bizi çarşıya götürmezdi kendi alırdı iki tane birini ben diğerini kardeşim hangisini beğenirsek tabi arada kavga da ederdik. mahallemizde hepimizin babası aynı işyerindeydi. lojmandı bizim oturduğumuz yer. birimizde olan hepimimzin sayılırdı. o yüzden çok yoklukta gördük diyemem. yani bisikletim hiç olmadı ama arkadaşlar sağolsun sırayla binilirdi. voleybol sahamız yoktu ama soğan filelerini dikip birde zemine su ile sınır çizerdik. bastek potasınıda bizden büyük abilerimiz kalın tel çemberden yapmışlardı. dışardaki masanın üstü bile bizim oyun alanımızdı onlada masa tenisi oynardık. ama şimdiki zamanda çocuğumu dışarı güvenmem sanırım. sıkılmasın diye parka falan götürüyoruz. ama o bizim çocukluğumuz gibi bir haz alamayacak. gerçi o bizim çocukluğumuzu bilmediği için bir kaybı da olmaz bence. herkese kendi zamanı güzel gelir ya nasıl olsa. çocuğuma illa ben şunu görmedim o yesin yada ona marka alayım demiyorum. büyüyüncede başka çocuklarla karşılaştırmam inşallah. zaten karşılaştırma yapsam şimdiye kadar yapardım herhalde. birde ben ortaokul çocuklarına üzülüyorum. hafta içi okul haftasonu dersane mafoluyorlar. buna da bir çözüm olmalı ama nasıl. bilmiyorum. burbuk

ibolya öğrenciler olarak biz de kendimizi tek tek tanıtırdık, şu kadar kardeşiz annem şurda babam burda çalışıyo diye, hiç bi zaman söylemekten çekinmedim utanmadım, bu şekilde davrandığım için kendimle ve bizi bu günlere getirdiği için de annemle babamla gurur duyuyorum, anlatmakistediğim kendimi övmek değli yanlış anlaşılmasın maşallah gerçekten seni çok takdir ettim. bilmiyorum başka ülkenin insanları nasıldır. ama bizim ülkemizde insanlar şöyle örnek vereyim. eğerki bir insan okuma yazma bilmiyorsa bile karşıdakini küçük görüyor. işte benim bilmemneyimde şu üniversitede okudu falan gibi cümlelere mutlaka denk gelmişinizdir. yani bu cümleyi karşıdakine hava atma amaçlı kullanan bir sürü insan var. o yüzden senin bu hareketini gerçekten çok beğendim. lisedeyken bir arkadaşım annesinden utanacağını söylemişti çok kızmıştım. çiftçiydi ailesi. esyn

bilinçli, sorumluluk sahibi, mutlu olmasını bilen, vicdanlı, anaya babaya büyüklerine hatta tüm herşeye karşı saygılı sevgi dolu bir birey yetiştirmenin yolu bana göre ilk yaşlarından itibaren hurafeler değil sağlam kaynaklardan din bilgisi vermek, Allah sevgisini korkusunu aşılamakla mümkündür... benim çocukluğum tam bir kaos karanlık kötüydü çok kötüydü, buna rağmen evladımı ben yaşayamadım aman çocuğum yaşasın diye şımartmadım... elimden geldiğince çok sevgi gösterip yanımdan ayırmadım... dua etmesini öğrettim... pc nin başına oturarak diyanetin sitesinden Kuran okuduk... denge dengeyi kurmak çok önemli... ne varlık içinde yokluk yaşatmak ne de aşırı verici olmamak lazım... bende çok hatalar yapmışımdır önemli olan hatanın ne olduğudur... ve hatayı farkedip telafi edebilmektir... her dönem yeni gelen nesil daha farklı olmuştur... beklentileri, yaşam şekilleri, giyimleri hep daha farklı olmuştur... sanırım bunun adına gelişim diyorlar... şimdi bizlerden sonra evlatlarımız yeni gelen nesiller için şu an bizim konuştuğumuz konuyu konuşacaklar.

Bir de bakıyorum şimdiki çocuklara, biz daha mutluyduk ya. En ufak bir şeyden mutlu olurduk, annemin bir güler yüzü babamın bir saçımı okşaması bile dünyanın benim olmasına yeterdi. ınanın çocukken sadece 1 oyuncak bebeğim oldu o da plastikten ama ne kadar mutlu ederdi o beni. Zaten o zaman arkdaşlık paylaşım daha fazla oluyor. Şimdi istekleri bitmiyor, çünkü öyle yetiştiler. Ama inanıyorum ki yeni nesil anne babalar daha duyarlı olacaktı bu konuda, deneme yanılma gibi oldu. Yanlışı gördük. Halikarnas

teşekkür edrim canım sağol.

kesinlikle katılıyorum. benim henüz çocuğum yok ama ilerde hayatta her şeyi elde edemeyeceğini bilmesini, elindekilerin kıymetini bilip şükretmesini en önemli şeyin insanın onurunu koruması olduğunu kolay kazanca tenezzül etmemesi gerektiğini vs. vs kısacası iyi bir insan olabilmesini sağlamaya çalışacağım. elbette yaşamadan böyle söylemek kolay ama en azından bunun için uğraşılmalı. burbuk

Cep telefonu örneğini okuyunca hep hayal ettiğim çocuk yetiştirme biçimi aklıma geldi ki şuanda hayal gibi görünüyor. Kıyı kasabalaraından birinde özellikle Ege'de, kocaman bahçeli bir evde çocuklarımlar ilgilenmek, küçük kentlerde çocukların bu hırsları olmuyor ve yaşam biçimleri çok hoşuma gidiyor. En basitinden çocuk çocukluğunu biliyor ve yaşıyor, onu gördüm bunu gördüm ben de isterim demiyor çünkü başkalarında da yok. Kızlar yanlışım varsa düzeltin, çok kesin dille belirttim ama tatillerde gördüğüm kadarıyla yazdım ki muhtemelen öyledir. Yani maddi durumuma denk bir okula göndermek isterim ıstanbul'da da, çünkü ben lisede çok zenginlerin olduğu bir okuldaydım, bize ise yol parasından fazlası verilmezdi. ınanın ki aklım kalırdı çok şeyde. Her tenefüs kantine gidenlere özenirdim. Ha bu da güzel değil kesinlikle çocuğumun sadece tüketen biri olmasını istemem, bu yüzden sakin yerlere gitme isteğim hep zirvededir Canım öğretmenine gelince çok kızdım, yani çocuk psikolojisinden anlamayan insanlar niye alınır ki bu mesleğe?. Benim kuzenime 1. snıfta öğretmeni bağırdı diye okulu bıraktı, çok hassastır çocuklar özellikle 1. sınıfa gidernler.. Tebrik ederim ayrıca çocukken çok akıllıymışsın, zaten çalışmanın hiç bir şekli ayıp değil. Çocuklar özellikle bilincinde olamayabiliyorlar I ibolya

Bunun çözümünü bulan lütfen banada söylesin. Çünkü oğlum böyle bir koşuşturmanın içinde, okulu tam gün, hafta sonu sabahtan öğlene kadar antremanı var, eve gelip yemeğini yiyor ve dersaneye gidiyor akşam saat 6,30 da geliyor. Çocuk nerdeyse sosyalliği unutacak duruma geldi. Ben arada kaçamak yaptırıp dersaneye yollamıyorum.

Babamın asker maaşıyla ve annemin evi geçindirme gayretiyle "şu da içimde uhde kaldı" diyebileceğim bir çocukluk yaşamadım, her bayramda annemin diktiği kıyafetler ve alınan ayakkabı çocukluğumu hatırlatan en güzel şeyler, arefe akşamı ayakkabımı yorganın altına alır öyle yatardım, onun sevinci beni şu anda bile heyecanlandırır. O yılların şartlarıyla ufak şeylerle mutlu olmasını bilmek önemliydi haliyle, benim tek çocuğum var ben ona küçüklüğünden beri bunları aşılayarak yetiştirdim elindekiyle yetinmesi gerektiğini izah ettim ihtiyaç dışı birşey istediğinde şu anda ona ayıracak paramızın olmadığını söyledim ki varlığı ve yokluğu bilsin diye, şu anda 17 yaşında kişiliği yavaş yavaş oturuyor, ağırbaşlı ve makul bir çocuk beni üzecek bir durum yaşamadık şu ana kadar inşallah bundan sonra da olmaz.:Saruboceq: fxuxsfxuxs yanılsamalar

Amin canım inşallah, henüz çocuğum yok ama ileride olursa ben de umarım dediklerimi yapabilirma. s.