Daha ortada çocuk yokken bu kadar düşünüyorsanız- ki sizi tebrikler ben hiç düşünmeden daldım bu işe ama düşünmek lazımmış- çocuk olunca kafaları yersiniz, kaygı oranınız kat be kat artar. zor zor zor başka ne diyebilirim, yok emzirmesi uykusuzluk cart curt değil zor olan insan yetiştirmek bu dünyada bu ülkede ona iyi örnek olabilmek. o kadar zor ki... şimdi kimsenin umru değil ben kafaları yiyorum neden yağmur yağmuypr neden ne olacak ileride kuraklık mı olacak nasıl bir dğnya bekliyor çocuğumu yada ileride ya ekonomi ne olacak vs vs aşırı aşırı detaylı düşünün siz ona ne verebileceksiniz yada onun varlıgı size ne katıcak herkes atlar hemen der ki sevgi... vallahi yetmiyor inanın vicdan azabı çekiyprum çocuguma karşı her kötü olayda neden onu dünyaya getirdim ileride bana kızar mı somra kendime diyorum değer miydi eski umursamaz özgür sadece kendimi düşümdüğüm hayatımı özlüyorum vw bu bir daha geri gelmeyecek. değmez diyorum

tesekkür ederim tam karar vermiş değilim henüz ama eşime çocuk istemiyorum diyemem zaten istemiyor da değilim, kafam karışık bazı şeyler tam oturmus değil sadece. siz de istediginiz zaman tüm soru isaretlerinden arınmış bir sekilde cocugunuzu kucagınıza alırsınız umarım

Asıl sizin gibi düşünenler ebeveyn olmalı ki geleceğimiz daha güvenli olsun.

hayatta ihtimaller üzerine yaşayamayız ne yapıyorsak elimizden gelen en iyisini yaparız buna ebeveynlik de dahil sonrası için yapacak bi şey yok eğer istiyorsanız maddiyat dışında manevi olarak da yeteceğinizi düşünüyorsanız yapabilirsinşz evlat ömür boyu sorumluluk ağır bir sorumluluk bu saydığınız sebeplerden dolayı boşuna annelik delilik denmiyor sevgisi o kadar çok ki insanlar bu deliliği göze alıyor yeryüzündeki hiçbir canlıya duyulan sevgiye benzemiyor

vallahi evli değilim çocuğum da yok hatta hayat boyu anne olmayı düşünmüyorum, çok uzaklardan yapılan bir yorum bu;ama ben sizin yerinizde olsam çocuğunuzun her şey çıkabilme ihtimalini göz ardı etmeden çocuk sahibi olmam Ben çocukların bir karakter üzerine doğduğuna inanıyorum. Zaten kişilik psikopatolojileri de 0-6 yaş arası tamamen oluşmuş oluyor, bu şekilde doğuyorlar. Çocuğunuz çok kötü biri de olabilir, çok iyi biri de olabilir, çok kötü şeylere de maruz kalabilir hayat boyu hiçbir yasal manada ya da sağlık manasında sorun yaşamamış bir şekilde de büyüyebilir tamamen kumar çocuk işi bence ama insanlar bu kumarın çoğu yanını göz ardı ederek çocuk sahibi oluyorlar. Bunu ne kadar tamamen kabul edebilirsiniz ya da bu ne kadar kabul edilebilir bilmiyorum ama bence bunu gerçek manada bir kabule geçmeden çocuk sahibi olmak insanın psikolojisini çok negatife sürükleyebilir

yorumlarınız o kadar kıymetli ki tesekkür ederim, cocugum olmadıgı halde tıkandıgım o kadar nokta oluyor ki günlük yaşantımda, çocuk büyütmek de tabiki büyük bir sorumluluk istiyor, çocuklarımızı en iyi şekilde yetiştirmek nasip olur umarım

Hiç bir zaman anne olmak istemedim aslında. Çocuklardan önce de sonra da hep aynı cümle. Su dünya da en büyük yürek yükü, evlat. Hayatımın en merkezindeler her sey onlar İçin.. O kadar çok aşığım ancak anne olmamayı onlarla hiç ama hiç tanışmamayı tercih ederdim. Yüreğimdeki sevginin, vazife ve sorumluluk bilincinin ve onları korumanın, hayata hazırlamanın tüm dünyamın üstüne çıkan agır yükü. Herkes anne-baba olmamalı. Bende olmamalıydım. Yetmek için çırpınıyorum her gün ama yetemiyorum. Yetmeye çalışırken kendim örseleniyorum. Anne -baba olmak bu kadar kolay olmamalıydı, ebeveynlik ayrı bi meziyet. Karamsar bi bakış açım yok ama anne olmak kararı hayatımızdaki hic bir kararla kıyas olamaz ağır sonuçları olabilecek ciddi bi karar. Ben dünyaya anne olmak İçin geldim diyenler bunu yürekte yük degilde yaşam amacı olarak benimseyip bu şekilde yaşayacak, yaşatacak olanlar anne olmalı. Biz de bi tadalım millet gibi bu anne olmak neymiş diyenler degil. Kocamla bağımız kuvvetlensin diyenler degil. Yaşlılığımızda bize baksın diyenler degil. Evin bi neşesi olsun büyür gider diyenler degil. Ben bu dünyaya anne olmak için geldim benim yaşam amacım bu diyenler anne olmalı. Üremek dediğimiz şey insan yetiştirmek ve bu asla herkesin harcı degil.

Su kaygilari yasiyor olmaniz bile iyi bir ebeveyn olacaginizi gosteriyor bana kalirsa. Maddi, manevi ve psikolojik olarak kendinizi hazir hissediyorsaniz, bir canlinin tum sorumlulugunu almayi goze aliyorsaniz bir engel yok bence. Yasadiginiz kaygilara da cok katiliyorum bu arada. Bir cocuk yetistirirken aile faktorunun yani sira cevresel faktorlerde cok onemli ama sevgi, saygi ve guven dolu bir aile ortaminda yetisen cocuklar diger sorunlari daha kolay tolere edebiliyor gibi. Umarim istediginiz gibi olur hersey.

Ben de sizin gibi düşünüyorum. Ve çok çelişkiler yaşıyorum. Hatta kesin karar veriyorum yapamam diyorum sonra başka bişey oluyor fikrim değişiyor. Ama Oğuz Atay'ın şu cümleleri bence çok şey anlatıyor. Korkuyla bir yere varamayız sanırım. Yatağımın karşısında bir pencere var. Odanın duvarları bomboş. Nasıl yaşadım on yıl bu evde? Bir gün duvara bir resim asmak gelmedi mi içimden? Ben ne yaptım? Kimse de uyarmadı beni. İşte sonunda anlamsız biri oldum. İşte sonum geldi. Kötü bir resim asarım korkusuyla hiç resim asmadım; kötü yaşarım korkusuyla hiç yaşamadım

Merhaba hanımlar, nasılsınız, umarım hepiniz çok çok iyisinizdir. Benim bir derdim var, her zamanki gibi kaygılarımı sizinle paylaşmak istedim belki benimle aynı seyler hisseden vardır aranızda diye. biz esimle cocuk istediğimize karar verdik. benim her zaman çocuklarla aram çok iyi olmustur ki çok da severim çocukları ama hiç kendi çocugum olur bir gün ona bakarım, korurum, kollarım gibi bi düsünce ya da hissiyat oluşmadı içimde. cocuğum olmasını tabi ki çok istiyorum ama ona yetebilir miyim devir çok kötü çocugumu nasıl koruyabilirim, her an her yerde televizyonlarda, telefonlarda maruz kalmamaları gereken şeylere maruz kalıyorlar bunun önüne geçebilir miyim diye düşünüyorum sürekli. düşündükçe de acaba yapmasak mı diyorum. dünya cocuklar için o kadar kötü bir yer ki ona bu kötülüğü yapmasam daha mı iyi olur diyorum. diyorum diyorum ve işin içinden çıkamıyorum hanımlar. benim gibi düşünüp sonradan çocuk sahibi olanlar var mı, bunları nasıl aştınız, tavsiyeye ihtiyacım var. zaman ayırıp okuyan herkese teşekkür ediyorum, uzun oldu biraz sanırım hakkınızı da helal edin

söylediğinize ben de katılıyorum. hamilelikten önce nasıl ki diş sağlığımıza vitamin değerlerimize baktırıyorsak psikolojik bir destek de almamız gerekebilir. lohusalık bile başlı başına zorlu bir dönem.

Valla böyle güzel düşünenler cocuk yapmıyor, düşünmeyenler ise sürekli cocuk yapıyor, tersine evrim oluyor dünya aptallaşıyor bunla ilgili film vardı izleyin derim :) idiocracy diye

ne güzel anlatmışsınız, bunlar benim duygularım yaşadıklarım. elimden gelemi yapıyorum ama yok olmuyor olmadıkça yıpranıyorum her gece vicdanım sızlıyor ne yapayım bana göre değilmiş annelik. çok zorlanıyorum... yavrum daha 5 yaşında ya sabır ve Allah sağlık versin diyip yaşamaya devam.

Bahsettiginiz ve ilave birçok sebepten ötürü biz en azından birkaç yıl daha çocuk sahibi olmamaya karar verdik mesela... Ama siz karar vermissiniz artik simdiden tebrik ederim allah yardimciniz olsun

Altına imzamı atarım.

bizim gibi hassas düşünen insanlar her zaman korundu, nerde düşüncesiz beyinsiz cahil tipler var arka arkaya dogurup üredikçe üredi ve dünya bu hale geldi. Eğitimi reddeden insanlıktan nasibini almamış sevgisiz tipler haybeye doğurup sokaga saldı ilgi alaka terbiye sıfır. Bence bu yüzden kendimizi geri çekipte bu düzene çanak tutmamalıyız. İnsan yetiştirelim ki insanlıgımızı unutmayalım iyice. Korumak evet çok zor ama sırf bundan korkup doğal bi olayı engellemek bu kötülüklerin dahada ilerleyip yayılmasını sağlıyor bence.. Eğitim ailede başlar. Bunu başarmalıyız ve korkmadan insan neslini olması gerektigi gibi iyi yönde ilerletmeliyiz

3 yaş 4 aylık kızım var. Bazı şeylerden koruyabiliyoruz ama bazı şeylerden korunamıyorlar ne yazık ki. Mesela sosyal medya olarak eşimde bende sadece whatsapp kullaniyoruz ne kadar geç öğrenir ulaşabilirse o kadar iyi gözüyle bakıyoruz. Tv de uzun zamandır dizi izlemiyoruz. Bakarsak trt belgesel açık. Youtube kids izlemesine sadece benim ayarladığım içeriklere izin veriyorum. Okula gidiyor evde hiç duymadığı kelimeleri öğrendi maymun pislik mesela. Onu hiç sallamadan uyuttum hep ama aklı erdikten sonra sallanan çocukları gördükçe ayakta sallanmak istedi. Markette ağlayarak bir şey isteyen çocuklari gördükçe onu uygulamaya çalıştı. Bu ve bunun gibi ufak çaplı yanlışlara bulaşsak da düzelttik. Çocuk emek demek. Ne verirsen onu alıyorsun. Özellikle anne olarak kendinden daha çok veriyorsun. Ama sevgisi her şeye değer. Ben ailesinden uzakta yaşayan biri olarak diyebilirim ki en yakın arkadaşım kızım. Onları her kötülükten korumak demek hayattan soyutlamak demek. Ama yanında her daim olarak ne kadar uzak tutabilirsek o kadar güzel oluyor her şey. Sizde bunu sorgulamaya başladıysanız doğunca her şey daha iyi olacak demektir. Zaman zaman tıkandığımız çok nokta oluyor hatta buraya bi ara haylazlığından dolayı konu açmıştım. Ama zamanla her şey yoluna giriyor. Allah doğru zamanda gönlünüze göre versin inşallah

Ben de aynı şeyleri düşünüyorum ve sorumluluk alamayacağımı düşünüp bu hayata çocuk getirmemeyi tercih ediyorum. İnşallah fikrim değişmez

Bunlari cok dusundum hala dusunuyorum ama evlat sahibi olmak bambaska bir sey bence hayatta her zaman her ihtimal mevcut, yapmamiz gereken evlatlarimiza iyi insan olmayi ogretmek, dogruyu yanlisi ayirt edecek bilinci yerlestirmek olmali diye dusunuyorum. Hayat bu neyle karsilasiriz belli olmaz hicbir seyin garantisi yok. Umarim ustesinden gelebilecegimiz seylerle karsilasiriz

ben de sizin gibi hissetmekten korktuğum için bu kadar çekiniyorum çocuğumu doğurduktan sonra iyi ki yapmışım ya diyemezsem o kadar üzücü ki

Evli değilim, çocuğumda yok ama şunu söylemek isterim. Çocuğunuz olunca onu bir yere kadar koruyabilirsiniz. Sizin aslında ona kendinisini korumayı öğretmeniz gerekiyor. Kendiniz eğer bir insan yetiştirmeye hazır, donanımlı, sorumluluk alabilecek hissediyorsanız, çocuk yapın. Kaldı ki bunları sorguluyor oluşunuz, fikir almanız, birilerine danışmanız bile iyi bir anne olacağınızın göstergesi bence.

Bende aynı durumda oldugumdan konunuzu takibe aldım bakalım ne dicekler :))

Bunun cevabı çok basit. Anaç bir insan mısınız? Çocuğu kendimiz için yapıyoruz aslında. Ben 20'li yaşlarımda çocuk fikrine aşırı uzaktım. Yapacak çok şeyim, gezecek çok ülke vardı. 30 yaşlarda bir doyuma ulaştım ve çocuk sahibi olmak istedim. Bu isteğime 42 yaşında ulaştım. Kimi insan sevilmeyi sever. Şımartılmayı, ilgiyi. Ben sevmeyi seviyorum. Sevme duygusunu kendim yaşıyorum. Annelik ise delicesine ve uçsuz bucaksız bir sevgi. Pek çok şeye katlanıyorsun. Vücudun hayatında olmadığın değişikliklere maruz kalıyor ama 9 ay boyunca senden beslenen bir canlının hayata gelmesi inanılmaz bir mucize. Şahsen bana o tatmin duygusunu yaşadığım hiçbir şey vermedi. Bunları değerlendirip karar verebilirsiniz.

Ben de böyleydim ama doğurdum. Şu an onun olmadığını düşünemiyorum bile. Yani hayatta her ihtimal var. Bunları düşünürsek kafayı yeriz. Elimizden geleni yapmaktan başka yapılabilcek bi şey yok

evlat sahibi olunca tek yaptığınız onu korumak değil aynı zamanda kendi hayatlarınızdaki birçok şeyden de ödün vermek demek aslında. uykusuzluğa, ani harcamalara, özgürlüğe elveda demek özellikle ilk birkaç sene. eğer keyfinize ve özgürlüğünüze çok düşkünseniz, sıkıntıya gelemeyen ve çabuk sinirlenen bir yapınız varsa tekrar tekrar düşünün derim. mesela yenidoğan döneminde en iyi ihtimalle 1 buçuk 2 saatte bir emzirmek için hazır olmanız lazım uyuyun ya da uyumayın fark etmiyor. banyo yapmaya tuvalete gitmeye vaktiniz olmuyor bazen. hele ki sıcak yemek yemek bile lüks. canınız istediğinde evden çıkıp gidemezsiniz istediğiniz saatte uyuyup uyanamazsınız. velhasıl feda edilecek çok şeyiniz olacak. hepsini geçtim ömür boyu korumak kollamak zorunda olduğunuz biri var. anne baba olmak çok ama çok zor.

Hocam keşke herkes bunların farkında olsa ya da her çocuk sahibi olan bunları çocuk sahibi olmayanlara öğütlese. Mesela bu saydığınız özelliklerden çoğu mevcut bende ekstra olarak çok çok ciddi bir sorumluluk bilincim var yani ben bir çocuğa bakıyorsam tamamen yeterli ve muhteşem bir şekilde bakmalıyım mantelitesi var işime karşı da bu var mesela işte bunu bir şekilde yapabilirsin ama bir çocukta bunu yapabilme olasılığın imkansız, bu da ekstra olarak beni sıkıntıya sokacak ve sonuç olarak anne olmayı asla düşünmüyorum çünkü anne olmak benim psikolojimi bozmaktan başka hiçbir işe yaramaz. Bozuk psikoloji ile annenin de doğru düzgün annelik yapamayacağını çok iyi biliyorum, etraf böyle annelerle kaynıyor yani bu işin ne denli bir ödün ve taviz istediğinin sanki hiç kimse farkındalığında değil gibi sırf bir sosyal statü atlamak için anne oluyorlar gibi

Asla evlenmek istemiyorum dedim evlendim çocuk istemiyorum dedim sürpriz gebelik ile hamile kaldım ikinciyi asla düşünmüyorum bu dünya ya bir çocuk bile fazla dedim sizin yaşadığınız kaygıları yaşıyordum 8 sene sonra imkansız denilecek durumda ikinci bebeğim oldu şu an ayağımda sallıyorum uyutmak için. Evet çok zor bazen bende diyorum dünyanın gidişatı ülkenin durumu vs. iyi mi yaptık acaba sonra bakıyorum iyiki de olmuşlar benim yaşama sebebim onlar onlarsız bir hayatı düşünemiyorum sonra hayat bu Allah büyük ileride ne olacağı bilinmez bir anne olarak elimden geldiğince iyi şekilde büyütmeye çalışıyorum. Ahlaki değerleri vermeye iyi insan yetiştirmeye çalışıyorum bu cabamin boşa gitmeyeceğine inanıyorum yada inanmak istiyorum. Velhasıl kelam çocuk güzel şey aileyi gerçekten aile yapan şey Allah hakeden herkese versin.