Ah ya ne hikayeler var zeynones

Çıkamıyor, çıkamadığı için beni arayıp akıl istiyor. Ben de anlattım derdimin binde birini anlattım. Ama bana daha fazlasını anlatma kalbim kaldırmıyor da dedim.

Evet öyle. Mesela benim ki sınanıyor sanirım şuan. Umrumda mı? Yoo:)

Çok ağladım çok anlattım ihtiyacım var bakın dediğimde umursamadılar. Kendi başının çaresine bak dediler. Niye doğurdun dediğimde böyle olacağını bilsem doğurmazdım bile dedi. Dediğim gibi anlatamadığım ama ne çok içimde barındırdığım kötü anı var. Oh demiyorum da ben ah dediğimde yetişmedi kimse. Şimdi bana ah diyorlar ben yetişebildiğim yere kadar yine çaba gösteriyorum.

Benim annemde yaptı o ayrımı. Söylesen kabul etmiyor. Ha ama ben gelmişim belli yaşa. Hadi o zaman küçüktüm, çocuktum susardım. Şimdi susmuyorum. Yapmasaydın diyorum. Zamaninda bana bu lafları söyledin şimdi 5 beterini yaşattı sana diyorum. Evlat ayiran ayirdığı evlatla sınanır. Doğru bir laf bu.

öyle doğru ki ayrıldıkları değerli tuttukları ile sınanıyorlar. Bissunicole

Tebrik ediyorum ben ayrımcılığı kabullenemiyorum ve artık beni çok rahatsız ediyor.

Peki, anneniz çocukları arasında ayrım yaptığını kabul ediyor mu?sebebi neymiş peki?

o zaman size tavsiyem yerinizde olsam ikisinden de pek bir beklentiye girmez, bazı şeyleri de kendi ruh sağlığım için görmezden gelmeye çalışırdım. özellikle seneler öncesindeki konuları bile ortaya dökmeniz size faydadan çok zarar getirir ve ablanızla aranızı açar. annenize karşı bir siteminiz varsa bunu "ablama şöyle şöyle yapıyorsun ama bana değil" şeklinde değilde "annecim şu konuda şöyle şöyle yanımda olur musun senden şunu bekliyorum" tarzında konuşabilirsiniz... benim de ailevi sorunlarım var yaşım da sizden çok daha genç ama artık kendi sağlığım için bazı şeyleri görmezden gelip bir beklentiye girmiyorum. diğer türlü ben yıpranıyorum ve sadece onunla kalıyorum çünkü... ben bu dersi çıkardım. ne olursa olsun "kimseye ihtiyacım yok ve ben güçlü biriyim" modunda olmanız gerek..

Ben de sanırım sizin gibiyim şu andan itibaren. Yaralarımın geçmesi için biraz zamanım var.

Ben annenizin durumunu ayrımcılık olarak görmedim... gerçekden zayıf ve hassas bir evlat olduğunda üstüne daha fazla düşülüyor ama tabi diğer tarafın kırıldığını fark etmiyor malesef... her aile çocuk piskolojisi konusunda eğitimli olmuyor bilinçsizce ve iç güdüyle hareket ediyor... ablanız nankörlük yapıp annenizi üzmüş ama siz oh olsun demeyin.

Annem diploma olarak çok bir şeyi yok ama okur yazar dinler seminer vs takip eder. Ama bize değil başkalarına faydalı olmuştur hep etrafta düzelttiği olayları bizde yapamamıştır. Terapiye gelince gittim, ilaçta kullandım. Ancak bu kadar olabildim. Kendi kendimi iyileştirmenin önemli olduğunu düşünüyorum. Başkası bir yere kadar..

Çocukluğumdan beri annemin ablama olan aşırı ilgisi ve benim onu kıskanmam ayrımcılık yapıldığı gerekçesiyle ciddi kavgalarımız oldu. Ya başka konularda kavga ederken kıyaslanarak ben hep yerildim. Annem ona her zaman olması gerekenden fazla fedakarlık yaptı. Ben hastayken kendim hastaneye giderken o benden büyük olmasına rağmen o beceremez diyerek hep doktorlara hastanelere taşındı. Araba ile o heryere bırakılırlen ben otobüs durağına kadar bile bırakılmadım, açıkça ifade etmeme rağmen. Her neyse... geöenlerde bir başka konuda bahsettim annem ile ablamın arası baya kötüymüş hala konuşmuyorlar, ikisi de aynı olayları başka bakış açılarıyla anlatıyorlar ben her ikisini de tanıdığım için olayın doğrusunu bilebiliyorum. Annem ablamın ona yaptığı fedakarlıklar neticesinde bir güler yüzünü, bir teşekkürü beklerken ablam ona sürekli hakaret etmiş. Annem de öfkeli bir kadın cevabını vermiş ve kopmuş evin içindeki ilişki. Tabi annem bana şikayetleniyor ve yıllardır içimde tuttuğum şeyleri anlattım. Ben size yapmayın dedim kıskandığım için olduğunu düşündünüz beni görmeden çok daha fazla ilgi gösterdiniz. Şimdi karşılığını bekliyorsun ama bu hayatta çocukları arasında ayrımcılık yapan hiç bir anne baba el üstünde tuttuğu evladından gün yüzü görmez hiç mi etrafta görmediniz. Ne zaman ötelenen bir çocuk varsa yine o sahip çıkar. Bir şey bekleme ablamdan kendi ellerinle yaptın, o tavır yapıp bağırıp çağırdıkça sen kendin ellerinle düzelttin yine aynısını bekliyor. Ben hatalarını onun yüzüne söyledim senin de söylüyorum benim daha fazla yapacağım bir şey yok dedim telefonu kapattım. Tabi başka olaylardan örnek verdim çocukken beni acıtan şeyleri anlattım ben çabaladıkça değersiz, o ise çabalamadıkça değerli olduğunu gösterdiniz bu saatten sonra bir şey beklemeyin dedim. Tabı bunları konuştum ama benim her konuştukça içimdeki yaralar açılıyor. Eşim ben bir şeyler hissediyordum ama bu kadar kötü olduğunu hiç bilmiyordum dedi. Annemle ablamla konuşuyorum gözlerim direk dolup ağlıyorum. Şu hayatta kimseye anlatamadığım kendimin bile unutmak için türlü türlü uğraştığım olaylar var. Bugüne kadar bana yapılan haksızlıkların, eziyetlerin acısı çıkıyor bunu da biliyorum.

Siz hayata karşı güçlü durun da, ister anneniz arkanızda olmasın, ister yedi sülaleniz. İniş çıkışı çok yaşayan insan sağlam durur. Bu saatten sonra da bi anne sevgi ve savunmasına ihtiyacınız zaten yok. Şimdi anneniz otursun, kafasında muhasebe etsin yaptığı ayrımcılığı. Bakalım içinden çıkabilecek mi?

Hayır ben ona bilenmiyorum. Ben ona da anlattım annem bana eziyet ederken annem haklı hakediyorsun ve daha neler neler derdi. Ben şu anda ikisine de aynı mesafede durmak istiyorum. Yaşadığım çektiğim belki şimdi anlatsam çocukça gelen şeylerin o dönem nasıl yaraladığı 28 yaşında iken bile aynı acıyla

Yok çok ağladım, terapistim anlat dedi güzelce konuş konuşmazsan bağır çağır dedi ben hiç unutmuyorum bir gün evin içinde kriz gelmiş gibiydim zıplaya zıplaya ağlaya ağlaya anlattım en son dizlerimin bağı çözüldü sonrası yok işte.. Lisedeydim, üniversite zamanı da böyleydi. Annem kendisi bile dedi ki dün, çocukken(3-4 yaşlarında yaşadığım bir şeyi anlattı) sen buna bile katlandın ben şimdi şimdi anlıyorum bir şeyleri diye..

Evet kabul ediyor. Eskiden yaşanan bazı şeylerden dolayı onu kaybetmek istememesi, onu daha dayanıksız bir insan olduğunu bildiği için sürekli koruma altına almak istemesi, hayatta mutlu olabileceği konuma ancak destekle gelebileceğini düşünmesi. Tabi ben yalnız bir çocuktum kimse istediğim zamanlarda yanımda olmadığı için onlar da yanımda olmak istediklerinde müdahale hakkı tanımadım. Evin dik başlı çocuğu idim. Benim ilgisiz kalırsam onun da ilgiyle düzelebileceğini düşünmeleri idi.

yani şöyle düşünmeye başladım, bu benim hayatım ve 1 defa hakkım var bunu yaşamak için. ben kendimi yırtsam da olmayınca olmuyo kadının içinde gelmiyo yani yok, böyle kabul etek zorundayım ve kendi mutluluğuma odaklanmak zorundayım. beni benden daha çok kimse düşünemez bu hayatta, zor durumda kalsan herkes kendisini kurtarmaya bakar bu hayatta zaten. İnan kendine odaklanınca daha az takıyosun hatta hiç takmıyosun, zihnen özgür oluyosun.

Sıkmayın canınızı. Söylemeniz iyi olmuş. Hatta keşke daha önceden söyleseymişsiniz. Annelerin vardır böyle bir huyu. Güçlü duran çocuğa nasılsa kendi halleder die yanaşmazlar. Ama o güçlü çocuğun da aynı sevgi ve ilgiye ihtiyacı olduğunu düşünemezler. Anneniz nasıl biri bilmiyorum. Kör cahilse gene kendini haklı çıkarmanın yollarını bulacaktır. Değilse en azından bundsn snra ilişkinizi düzeltme çabaları gösterebilir die düşünüyorum. Bir de şey dikkatimi çekti. İçinizdeki yılların birikimi sizi çok yıpratmış. Her konuştuğunuzda gözlerinizin dolması çok normal değil. Hiç terapi almayı düşündünüz mü? Annenizle bugünkü konuşmayı hariç tutarsak kendiniz için yapacağınız en iyi şey olurdu.

Sesinizi duymayıp kendi başının çaresine bak denildiyse ohh olsun denir işte... ben farkında olmadan yapılan tipik aile yanlışı olarak algıladım.

ne olursa olsun annenizin yaptığı yanlış tutumlar sonucu ablanıza bu kadar bilenmeniz hiç hoş değil.. kız kardeşimin benimle ilgili böyle şeyler düşündüğünü bilseydim bir abla olarak kesinlikle uzaklaşırdım ondan... Bissunicole

benimki de oğluşuna aşıktır benden resmen nefret eder, arkamdan neler neler konuşur birebir duydum da, her doğuran anne olabilse keşke gülerek bahsediyorum artık öyle kabullendim onu, he oğlu yani erkek kardeşim nasıl bi tip dersen sorunlunun önde gideni. kaç psikolog/pedagog gezildi, annem hepsini söyledikleri yüzünden düşman ilan etti o derece yani. Belki doğru bir davranış olmayacak ama son gülen iyi güler diye bekliyorum. Ben böyle kabullendim daha mutluyum