o zaman 2. bebeğe maddi olarak bakamayacağımızı düşündünüz sanırım o zamanda öyle bi durum yoktu şimdi de yok. bebeğimiz çok küçük old için eşim yeni bi hamileliği ve bebeği kaldıramayacağını söyledi. diğer yazdıklarınız için yorum yapmayacağım herkes ne yaşadığını kendi bilir ve kimin cennet yüzü görüp kimin göremeyeceği de bizim takdirimizde olan bişey değildir.

Onu siz yazmıştınız ben altını çizerek hatırlattım sadece amin cümlemize yaşatmasın inşallah Fakat söylediğim gibi annemde aynı şeyleri yaşadı az çok bence bunu bir süreç olarak düşünüp dua edin. Psikologa falan gidin ve zamanla bu acının azaldığını ve hayatınızın en güzel zamanlarını boşa harcadığınızı fark edeceksiniz. Rabbim diğer yavrularınızı size bağışlamış. Aklınıza bunu getirin bu vahim olaydan sonra çocuğunuz olmuş ne güzel Z

Siz aslında eşinizi bahane etmiş olmadığınıza emin misiniz? Ben seneler önce anneminde aynı şekilde yaşadığını hatırlıyorum. Kardeşimi aldırdığında vicdan azabından kurtulamıyor kendisini kurtarmak içinde başka şeyleri sebep gösteriyordu. Eğer doğurmak isteseydiniz doğururdunuz ve önünüzde kimse engel olamazdı. Ben bir kaç hafta önce hamilelik şüphesiyle kendimi bu düşüncelerde bulmuştum. Yeni evli olmamız, maddi durumlar falan düşününce eşim istemese aldırırmıyım diye düşündüm. Allah yar ve yardımcınız olsun ama bence eşinize olan öfkeniz, unutamamanız birazda kendi vicdanınızı bastırmaktan kaynaklanıyor olabilir. Lütfen çokça dua edin ve en kısa zamanda bir psikologa gözükün annem şimdi çok mutlu bu süreç geçici yeter ki bunun farkına varın.

Evet canım aynı şekilde bende kürtajın sanki bir doğum kontrol yöntemiymiş gibi yansıtılmasından rahatsızım. Medya için söylüyorum daha çok bunu. Sanki hamile kaldın ama istemiyorsan hiç dert etme nasılsa aldırabilirsin gibi bir algı oluşturup birde bunu kadının özgürlüğü olarak işlemeye çalışıyorlar. En güzelini söylemişsin aslında merak eden araştırır. Örneğin ben araştıracağım. Bu arada eğer konu sahibesi arkadaşımız bu yazdıklarımızı okuyorsa ona da şunu söylemek isterim ki insan hata yapar, hepimiz yapıyoruz, hatta hata yapmayana insan denmez. Ama en kötüsü moralimizi bozmak. Moral bozukluğu yeni hatalar doğuruyor. En güzeli samimi tövbemizi yapıp mutlu hayatımıza devam etmek, düşmanları sevindirmemek...

Bakın bahsettiğim konu bu: http://www.kadinlarkulubu.com/derdim-var/660071-psikolog-deniz.html Yani konu yeni o yüzde kefil olamıyorum arkadaşa. Yani muayenehaneme gelin gibi bir şey der mi demez mi, ya da size sanaldan elinden geldiğince yardımcı olur mu bilemiyorum. İsterseniz arkadaşlık isteği yollayıp özelden konuşmayı deneyin ya da konunun içine yorum olarak benim konumada bakabilir misiniz diyebilirsiniz. Bir de hiç bilmiyorum ama devlet hastanelerinde konuşabileceğiniz uzmanlar vardır belki. Hiç araştırdınız mı? sonanda

Uzerinden 2 yil gecmis hala vicdan azabi duyuyor olabilirsin ama bence esin hakliymis. Tamam ne olursa olsun cana kiyilmamali, fakat bebeginiz henuz cok kucukmus,3 aylikmis. Daha yeni cocuklu hayata alismaya calisirken 2. bir cocuk, 2. bir hamilelik gercekten zor olurdu. Bence esini bu kadar suclama. Olayin hem maddi boyutu yani 2 kucuk bebege bakabilmek, hem hamile halinle ufacik bebekle ilgilenmek cok zor olurdu eminim. Esini suclama bence o hem seni, hem bebeginizi, hem de kendini dusundugu icin fikrini soylemis. Ayrica bir dayatma da yapmamis. Bak eger gercekten istemeseydi 2. cocugunuzu da yapmazdi. Demek ki o zamanki sartlar onu gerektirmis. Her seyde bir hayir vardir derler. Bunun icin bosanmak da bana cok sacma geldi. iyi bir baba oldugunu soyledigin esinden bosanirsan 2 cocugunun vebalini nasil odersin? Lutffen o olayi unut ve esine, evliliginize, dolayisiyla iki cocuguna eziyet etme...

benim anlamadigim su. madem 2. bebege bakamayacaktiniz simdi neden 2 cocugunuz var. o zaman 2. cocuguda yapmayacaktiniz. en az 2. cocugunuz kadar aldirdiginiz bebeginizinde yasama hakki vardi. bence sizin vicdaniniz rahat degil ki esinizi sucluyorsunuz. bende 2. cocuguma hamileyken esimden ayri yasiyordum. 1. cocugum 9 aylikti ve baba zerre ilgilenmiyordu. ailem kurtaj konusunda israr ediyordu. cesaret edemedim daha dogrusu buna hakkim yoktu. dogurdum 9. sinifa gidiyor. buyuk ablasi da 10. sinifa. dogurmamak sizinde isinize gelmis kusura bakmayin lutfen. bilerek ve isteyerek bir canlinin canini alanlar obur dunyada ebediyyen cennet yuzu goremeyecekler.

yaaa biz kadınlar niye böyleyiz. bende ona yansıtmasamda eşimin öncki sevgililerie çok fena takıntılıyım atamıyorum içimden ki beni çok sevdiğini biliyorum.10 seneki 5 sene önceki çocukluk sevilisi... kafayı yicem:))))gülüyorum kendime. içimden onlara karşı olan nefretimi kusmak istiyorum döveyim ataym diorum ki bir alakalarıda yok benimkiyle herkes kendi hayatında başkalarıyla. çok deli bir durum bu. tek başına kendi içinde güle güle atabiliosun yavaş yavaş. güleceksin o duruma. benim azaldı biraz:)) N

Canım eşini kaybetmekten neden korkmuyorsun?Hiç mi sevmiyorsun?(((( Kızgınlığında haklısın sen hamileydin duygusaldın o neden güçlü duramadı?Ben parasal sıkıntı sanmıştım yazdıklarımı değiştirdim. ikinci bir bebeği kaldıramam ne demek eşiniz açısından anlayamadım kusura bakmayın. Düşüncelerin hastalıklı değil ama böyle düşünmek acı doğurur. Çözüm meçhul demişsin bir mesajında. Çözüm aslında çok net, bol bol tövbe edip bir daha aynı hatayı tekrarlamamak. Yani eşine kızman doğal ama madem iyi bir eş iyi bir baba o zaman bu konuyu çözmelisin ve önemli olan Allah'ın sizi affetmesi bence senin eşini affetmenin yolu burdan geçiyor. İnşallah eşler arası muhabbeti Allah size yine nasip eder.

Kardeşim; boşanmak için zerre kadar bir neden yok. boşanmak öyle kolay mı ya ister çocuk olsun ister olmasın. tahammülümüz olmalı herşeye ve herkese karşı. unutmayı öğrenin bence artık. geçmişe takılmamayı. kimsenin dört dörtlük olamayacağını. kadınlarında erkeklerinde. TAHAMMÜL EDEBİLİN SABIR EDEBİLİN UNUTMAYI ÖĞRENİN. TAKİ ALDATMA OLMADIKÇA.. önünüze yarınınıza ve gününüze bakın. geçmişi kötü olanları silin unutun bırakın...

Nasıl oldu anlamadım aşkım birden bıçak gibi kesildi demişsin ya... Bende diyorum ki Allah'ın size verdiği bir cana yaşam hakkı vermeyince bunun manevi karşılığı olarak da rabbim aranızdaki muhabbeti birden kesmiş olabilir tabii bu benim tahminim doğrusunu Allah bilir. Çünkü sende biliyorsunuz ki eğer Allah kalplerimize sevgi ilham etmezse eşlerimizi sevemeyiz. Bunu tersine döndürmenin yolunu zaten ben ve herkes yazmış ben tekrarlamayayım.

Merhaba, şunu belirtmek isterim ki aynı durumu bende yaşadım. Kızım 5 aylıkken 1 aylık hamile olduğumu öğrendim. Eşimde bende çok düşündük. Ben çalışan bir bayanım. O zamanlarda çalışıyordum çünkü çalışmak zorundaydım. Eşimle çok düşündük ve çok acı ki bizde kürtaj kararı aldık. Bunu kararı tabii ki isteyerek almadık fakat şartlarımız o zaman için ikinci bir çocuğu uygun değildi. İkinci çocuğu hemen dünyaya getirirsem ben çalışamayacaktım ve eşimin kazandığıyla hem kira verip, hem ev geçindirip hem de iki çocuğa bakamayacaktık. İçimiz kan ağladı günlerce aklımızdan çıkmadı kolay bir şey değil. Ve ben kürtaja giderken aynı sizin gibi ağlayarak gittim çünkü bu kararı vermek kolay olmadı. Daha sonra ise 2 kez düşük yaptım. Doktorlar düşüklerin neden olduğunu araştırırken endometriozis hastası olduğum ortaya çıktı. Ameliyat oldum ve gittiğim 5-6 doktorda bir daha anne olamayacağımı söylediler bana hatta çocuk sahibi olamaz diye rapor bile verdiler tüp bebek yapmak istersek o rapora ihtiyacımız olacağı için. Benim aklıma ilk gelen o bebeği kürtajla aldırdığım için şimdi bu halde olduğumdu eşimde böyle düşünmeye başlamıştı. Allahım sen bizi affet diye kaç gece yalvardım anlatamam. Sonra çocuk sahibi olamaz raporu verildikten 3 ay sonra doktora gittim ve hamile olduğumu öğrendim doktorlar bunun bir mucize olduğunu söylediler ama aynı zamanda benim yeni ameliyat olmamdan dolayı hamileleiğimin riskli olduğunu ve çocuğu almaları gerektiğini de. Bu sefer direndim ve her şeyi kabul ettiğimi ama bu çocuğu aldırmak istemediğimi söyledim. Şimdi oğlum 4,5 yaşında. Bunları sana neden anlattım biliyor musun? Ben geçirdiğim o zorlu dönemlerde bile eşimi hiçbir zaman suçlamadım neden bakamadın neden aldırdık diye çünkü o da isteyerek almadı bu kararı çok iyi biliyordum. Sende eşine yüklenme bence ve ortada bir hata varsa bu ikinize ait bir hata bunu böyle kabul et ben bu şekilde kabul ettim çünkü.

çok haklısın aslında bn kendi suçumunda farkındayım diyorum ya acaba bnm öfkem eşime mi yoksa her durumda dik durabilirken bu durumda gururuma yenilip hata yaptığım için kendime mi ben bile ayırt edemiyorum.. ve dediğin gibi beni korkutan sorunlarımız artık dillendi.. dediğin gibi evliliğimizin bitmesinden korkuyorum ama bu kesinlikle eşimi kaybetme korkusu değil... çocuklar babasız büyümesin diye böyle bi hata yaptım bunun üstüne bi de ayrılırsak yine çocuklar boşanmış ebeveylerin çocuğu olacak o kadar acıyı boşa mı çektim diyorum.. biraz hastalıklı bi düşünce ama malesef durum bu N

anladım sen şu an vicdan azabı çekiyosun ve bunun sorumlusunun eşin olduğunu düşünüyosun sana böyle bi duyguyu yaşattığı için... aslında sen de hazır değilmişsin bebeğe.. eğer gerçekten istiyo olsaydın o ne derse desin aldırmazdın.. biraz da senin işine gelmiş gözüküyor bu durum... ama bu tür durumlarda sonrası can yakıyo işte... geçmişi geri getirme gibi bir şansımız olmadığına göre, artık önüne bakman gerek.. tövbe et, af dile Allahtan.. eşinden boşandıktan sonra bu pişmanlığın yine devam edecek.. bebek de geri gelmeyeceğine göre... bebeği aile huzurumuz bozulmasın diye doğurmamışsın ama aslında şimdi sorunlar başladı anladığım kadarıyla.. öncelikle kendinle barış, olan olmuş... sadece eşini sorumlu tutma.. ona yıkma bütün suçu.. birbirinize destek olun beraber aşmaya çalışın canım... N

Hayatım iyi ki doğurmuşun Allah bağışlasın. Bu kadar ciddi anlamları olan sözleri kullanırken daha sağlam kaynak gösterebilmek gerekir diye düşünüyorum. Yoksa bende dilerim ki hiçbir kadın kürtaj yaptırmasın katil olmasın Allah korusun.

Sizin bu olay karşısında umursamaz davranmamanız, kürtajı bir doğum kontrol yöntemi gibi düşünüp ne yapalım bakamazdık aldırdık gibi vicdanı yaralayan sözler söylememeniz bence çok güzel. O dönem demekki eşiniz bu bilinçte değildi ve sizi zorladı ama sizde doktora kürtaj olmak istemediğinizi söyleyip boşanmayı o aşamada düşünebilirdiniz. Yani o zaman siz eşinize ben bu çocuğu doğuracağım gerekirse kadın sığınma evinde kalırım ama eğer aldır dersen senden boşanırım diyecek cesarete sahip olamadınız. Elbette insan her an cesur olamıyor ki, aklını her an kullanamıyor ki?Her zaman aradığı desteği bulamıyor ki?İnsanız herşey bizim için. Bunca sözü şunun için söyledim. Boşanma lafını bir kez ağzınıza aldıysanız gerisi gelir. Siz bence asıl eşinizin boşanmayı düşünmesinden korkmuş gibisiniz. Çünkü 2 yıl boyunca, yaşanan bu tatsız olayın sorumluluğunu eşinize yüklemişsiniz o da bunu kabul etmiş ama görüyorsunuz ki o da bu acı ile sizin suçlayıcı tavırlarınız ile başa çıkmaya çalışırken sizden soğumaya başlamış. Sizi korkutan bu gibi... Bence şunu kabullenmek sizi rahatlatır. Büyük bir yanlış yapıldı. Eşiniz ve siz bu yanlışı birlikte yaptınız. Elbette Allah bu hatanın karşılığı olarak size sıkıntı verecek. Sizde, eşinizde şu an bu sıkıntıyı yaşıyorsunuz. Ama eğer kendinize gelmezseniz sıkıntılar artacak iş Allah korusun boşanmaya varacak bu seferde 2 çocuk aile ortamından koparıldığı için vicdanınız rahatsız olmaya başlayacak. Çok şükür vicdanlı bir insansınız. Bence bu yaşananlarda ki kendi sorumluluğunuzu farkedin. Eşinizi düşman olarak değil suç ortağınız olarak görün ve birlikte tövbe ve dua ile bugünleri atlatın inşallah. S

canım aslında sadece eşimin hatası demek biraz haksızlık olur bende de kabahat var.. haklısın açıkça anlatmam lazım aslında daha doğru yorum yapmanız için.. ben bebeğim daha 3 aylıkken tekrar hamile kaldım bebeğimiz çok yaramazdı eşim çok bunalmıştı ve bebeğe hazır olmadığını söyledi.. aslında doğuracağım diye ısrar etseydim doğururdum ama evliliğimizin çok sarsılacağını yeni bi bebeğe hiç hazır olmadığını söyleyince hem çok çok gururum kırıldı hem de eşim evimizin çok huzursu olacağını iddaa ettiği için 2 çocuğuda huzursuz bi ortamda büyüteceğime kucağımdaki bebeğimin huzuru bozmaktan korktum.. şimdi inanaılmaz pişmanım hatta pişmanlık az bile kalır... hep neden gurur yaptım ki diyorum ama o gün söyledikleri dün gibi aklımda o söyldiklerine kim olsa dayamazdı diyorum.. bilemiyorum daha içimdeki yangın azıcık bile sönmedi.. söneceğe de benzemiyor.. bu durum bnm için aldatmadan şiddetten çok daha kötü.. ama işte o kadar iyi bi aile babası ki çocuklarımı babasız bırakmak istemiyorum... offfffffff çok kötüyüm C caninfistigi

nasıl yani eşin keyfi kaçacak diye 2. çocuğu aldırttı mı? valla haklısın. hiç de küçümsenecek bir olay değil. ama suç iki taraflı, sen istemesen o bebeği aldırmazdın. ikinizinde birbirinizden az kalır yanı yok. eşit miktarda suçlusunuz. biriniz teklif etmiş, öteki de uygulamaya geçirmiş. idare edin artık birbirinizi. en azından hayttaki çocuklarınız için. N

zor bi durum verdiginiz kararda zor boşanmak bencede saçma olur sonuçta eşinle ortak kararın ilgisiz biride degil eşin bunları haketmiyor unutmaktan başka çarenizde yok görünürde Z

Allah razı olsun yorumunuz için.. ama bi konuda kendimi yanlış anlattım galiba ben son konuşmamız hariç 1 kere bile boşanma lafını ağzıma almadım çünkü dediğiniz gibi bu olay için boşanmamaya karar verdim arkamda bırakmaya çalıştım bu konuyu tekrar hiç açmadım.. çoğu zaman rol yaptım ama bu olay beni eşime karşı çok çok tahamülsüzleştirdi.. ilk başlarda sesini çıkarmıyordu ama artık açıkça ilişkimizin iyi gitmediğinin farkında olduğunu söylüyor.. ilk defa bu günlerde bazı şeyleri açıkça konuşmaya başladık bu da beni korkuttu bişeyler yapmam gerektiğini düşündüğüm için sizden fikir istedim..

eşinizin hatası ne? birçok çiftin başına gelmiş diyosun.. anlatırsan ona göre yorum yapabiliriz... boşanınca herşey daha mı güzel olacak zannediyosun canım ya... sana çocuklarına ilgili sadık bir adam.. ne bileyim aldatma yoksa şiddet yoksa artık bu saatden sonra çocuklarınız için yıkma yuvanı.. herşey darmadağın olur... çok geçerli bi sebebin yoksa soğudum falan diye bitirme evliliğini.. N

Sık sık boşanma lafı etmek evliliklerde hiç doğru değil. Bunu söylüyorsan icraata da geçmelisin. Temcit pilavı gibi aynı olayı sürekli gündeme getirmek senin de yuvandakilerin de huzurunu bozar. Bence artık önüne bakmalısın. O an için doğru bir karar olduğunu düşündüğünüz bir şeyi yapmış olabilirsiniz ama bunun pişmanlığını en yakınınındakinden çıkarmak hiç de doğru gelmiyor bana. Bu bir çözüm olmadığı gibi sizi yıpratmaktan başka bir işe de yaramaz. Çocuklu ve boşanma aşamasındaki biri olarak olarak sana şunu söyleyebilirim. Boşanmak hiç de o kadar kolay bir şey değil. Sen belki bu olay yüzünden boşanmayı kaldırabilirsin ama çocukların bunu asla anlamayacaklardır ve çocukların sorumlulukları, onlara açıklama yapmak durumunda kalan hep sen olacaksın. Anne ve babalar ne kadar anlaşamayıp ayrılsalar da çocuklar hayallerinde bile hep anne ve babalarını bir arada görmek isterler. Eğer boşanmanın ağır yükünü kaldırabileceksen ve eğer ileride tıpkı iki sene önce yaşadığın olaydan duyduğun pişmanlık gibi pişman olmayacaksan boşan ama sana bir abla olarak tavsiyem bir psikoloğa git. Belli ki bunu tek başına aşamamışsın ve profesyonel birinden yardım al. Ya da eşinle bir aile danışmanına gidin. Bunu denemeden boşanmayın. Boşanmak, yaşayan bilir, çok ağır. Sonuna kadar, artık bıçak kemiğe dayandığında, yapılacak bir şey. Çünkü herşeyden önce çocukların var. İki tane nur topu gibi. Allah onları size bağışlasın. Sıkı sıkı sarılın onlara, sevin, öpün, koklayın. İsyan etme sakın. Bu senin bir sınavın da olabilir, sabırlı olmayı öğrenmelisin. Bebeğini kaybettiğin acıdan dolayı yaşadıkların için sabretmeyi öğrenmezsen herşeyini kaybedebilirsin. Sevgilerimle... N

Canım konu nedir neden bu kadar içinde kaldı bilmeden biz ne desek boş. Eğer çok özel değilse anlatırsan da biz en fazla telkin edebiliriz seni. Burda bugün psikolog Deniz diye bir başlık açıldı. O arkadaşla iletişime geçersen belki daha profesyonel bir yaklaşımı olur.

Şunu söylemek istiyorum öçncelikle mükemmel eş neredeyse yok gibi zaten :) Ve eşinizin yaptığı hata ne ki bu kadar sizi etkiledi evliliğinizde hiçbir sorun yokken bu hale geldi... akandeniz herşey güzel

asla bu durum işime gelmedi.. normalde de o kadar guruluyum ki ne gerek varsa... o sözlere dayanamadım yoksa ben gayet güzel bakardım arkamda dursaydı kadesa

canım çok teşekkür edrim, beni çok iyi anlamışsın aynen senin gibi düşünüyorum.. herşeyin bi sınırı var.. madem devam ediyorum kesinlikle unutmalıyım ama olmuyor işte bunun için ne yapmalıyım.. aklımdan silip atmak istiyorum ama hiç aklımda yokken duurp dururken izlediğimiz bi filmden ya da başka bişeyden bi aklıma geliyor ağlamaktan hıçkırıklara boğuluyorum.. işte artık bunlar olmasın diyorum ama elimde değil ne yapacağım E

Aldatma değilse nedir evliliğinizi bu kadar sarsıp sizi hırpalayan? Hırsızlık mı? Adam öldürme mi? Bunları neden soruyorum biliyor musunuz; eğer bir karar aldıysanız arkasında durmalısınız. Ya affedemiyorum deyip yolunuza bakacaksınız ya da ben affettim sen de unuttur deyip dik duracaksınız. kadesa

canım diğer yorumlarını çok beğeniyorum bu söylediklerin de de haklısın... acıtasyon yapıyor gibi olmamak ya da kendimi haklı çıkarmaya çalışmamak adına detaylı yazmıyorum ama evt zorla götürmedi, ama doğurmak istediğimi bildiği halde aldırma lafı geçtiği anda kendimi kaybedecek kadar ağladığım halde gittik.. arabadan indiğimde gözyaşımdan yolu göremiyordum yine de gittik.. bunları onu suçlamak için yazmıyorum.. sonuçta istesem geri dönerdim silah zoruyla gitmedşm tabiki ama aklıma geldikçe diyorum ki insan sevdiği birinin bi damla gözyaşına kıyamazken eşim dediğim adam umursamadı bile.. o gün resmen başka biriydi.. işte o görüntüler aklımdan çıkmıyor.. o günü hayatımızdan çıkarsam onu kötüleyecek çok az şey bulabilirm, ama bazen sırf o gün için bile gemileri yakasım geliyor... kendimi engelleyemiyorum

aldatma değilse, nedir sizi bu kadar etkileyen ve çevrenizdeki çoğu çiftin başına gelen olay? N

şu an bi uzmana gitme şansımız malesef yok canım.. bu zaman kadar bnm açımdan rol yaparak ite kaka gitti ama artık bazı şeyler ayyuka çıkmaya başladı.. eşimde ilişkimizin iyi gitmediğinin gayet farkında kendi kendime ne yapabilirim diyorum.. aslında bu akşam biraz ayrı kalalım birbirimizi özleyelim demeyi düşünüyorum.. çok tartışıyoruz çünkü C caninfistigi

Anladım canım. Bu konu beni cidden aşar. Benden sonra yorum yapan arkadaş güzel söylemiş. Bu eşinle beraber aşabileceğiniz bir konu. Sen zaten hatanın tamamı onda demiyorsun, gayet sağlıklı düşünebiliyorsun. Bence bir uzmandan yardım almanız en iyisi. İkiniz birlikte giderseniz birlikte bunu aşabilirsiniz bence. Allah yardımcınız olsun. . push ; N

ama bu bir hataysa sadece eşinin hatası değil ki. o bebeği birlikte yaptınız ve aldırma kararını da birlikte aldınız seni silah zoruyla kürtaja zorlamadı ya. bunun için sadece eşini suçlaman çok büyük haksızlık. acını ve pişmanlığını ona yüklenerek çıkardığını düşünüyorum ben. ve bu yüzden gerçekten iyi diye nitelendirdiğin eşinden boşanmak çocuklarını babasız bırakmak istemek daha büyük hata değil mi sence? keşke olmasaymış ama olan olmuş zamanı geri alamıyoruz maalesef iki çocuğun ve iyi bir eşin var sana düşen geçmişi unutup yuvana dört elle sarılmak. çocuklarını babasız bırakmaya hakkın olmadığını düşünüyorum. C caninfistigi

bebeği 3 aylık dı zorlanırdı yıpranırdı diye bişey yok arkadaşlar.. büyümez miydi ikisi de büyürdü... ikiz üçüz anneler ne yapsın? benim oğlum 5 aylıkdı kızıma hamile olduğumu öğrendiğimde.. yani artık geçmiş gitmiş konu sahibini de üzmek istemiyorum ama bebeğim henüz çok küçük diye bi mazeret olamaz diye düşünüyorum... çok acımasızca geliyor bu bana.. yani yanında ki küçük diye karnındakini ötelemek..

Kadın diretseydi bebeği doğursaydı adam da destek olmasaydı bu sefer de adama giydirirdik; yardım etmiyo diye. Sırf ortada aldırılan bir bebek var diye bu kadar yanlı bakmayın olaya. İkiz bebek baska, peşpeşe doğum başka... İstememiş adam bu kadar net. Bence sırf dürüst olduğu icin bile affedilesi. Hoş ortada affedilecek birsey de yok. N

Allah çocuklarınızı size bağışlasın.. kimse böyle bişey yaşamak istemez ama işte herkes farklı sebeplerle bunu yaşayabiliyor, umarım dediğin gibi ben de bi gün eşimin karşıdında değil yanında yer almayı öğrenebilirim N

bebeği 3 aylıkken hamile kalmış tekrar eşi baskı yapmış bebeği aldırmışlar. sorunu bu canım yazmış arkadaş bi sayfa sonra.

Yapabileceğin hiç bir şey yoksa isyan etme, dua et. En iyi psikologdan daha iyi, inan bana. O senin acılarını biliyor ve seni anlayacaktır. Ama etrafındakileri kırarak bu durumu aşamazsın. Böyle yaparak olayları daha da çözülmez duruma getirirsin. İki senedir çözememişsin zaten, böyle davranarak da çözemezsin. Bak belki bir bebeğini kaybetmişsin ama iki tane çocuğun var. Onları düşün. Sakın isyan etme. Lütfen biraz mantıklı düşün.

Arkadaşım ne olur beni yanlış anlama, ortada hicbir sebep yokken bile kürtaj baslı basına bir sendrom. O an, sonrası vs vs. Ben de bu yüzden diyorum ki eşine yüklenme... Kendine care ol. Kendini affet. Öyle yapman gerekiyordu ve yaptın. Üzerinden de epey zaman gecmiş. Bu şekilde devam edersen eşin de sırtını döner. Boşanmak kolay değil. Bak ben hem kürtajı hem de boşanmayı yasadım. Cok cok zor. Ölüm gibi ikisi de. Lütfen. Kendine evliliğine cocuğuna yapma bunları. Allah ona uzun ömürler versin. Madem maddi olarak psikolog yardımı alamazsın kendi kendinin doktoru ol. Kendine telkinlerde bulun. . push ;

Canım çok ibretlik bir yaşanmışlık. Hamile kalamazsın diyorlar 3 ay sonra hamile olduğunu öğreniyorsun, doğurma riskli diyor doktorlar ama maaşallah sağlıklı bir doğum yapıyorsun. Ne sırlar var bu anlattıklarında. Allah doğru yolundan ayırmasın bizleri. N

"İnşallah eşler arası muhabbeti Allah size yine nasip eder" canım ne kadar güzel dua etmişsin.. hiç mi sevmiyorsun diye sormuşsun ya ben hep eşime de derdim ben eşimi bi kadın bi erkeği en fazla ne kadar sevebilirse o kadar çok severdim kaç yıllık evliydik o eve gelmeden heyecanlanırdım sanki ilk günkü gibi.. nasıl oldu anlamadım bıçak gibi kesildi şu an kendimi dinliyorum aşık değilim gerçekten, iyi özelliklerinden dolayı insan olarak seviyorum.. hiç bişey aşkımı azaltamaz bile diyordum ama herşeyin sonu varmış demekki.. aynı hatayı tekrarlamak konusunda zaten tekrar büyük konuşmayayım ama mümkün değil bütün dünya üstüme gelse tekrarlamam Z

kızlar hepinize merhaba, ben uzun zamandır sitenin sessiz takipçisiyim bir süredir ciddi anlamda yardıma ihtiyacım var hatta aslında doktora gitmeliyiz belki de ailecek ama şu an için öyle bi imkanımız yok.. bu sebeple buraya derdimi yazıp sizden yardım rica ediyorum, şimdiden okuyan yorumlayan herkesten Allah razı olsun... ben 6 senelik evliyim 2 çocuğum var.. eşim mükemmel biri olmamakla beraber evine ve çocuklarına bağlı sadık biridir. sinirli değildir, istediklerimizi elinden geldiğince yapmaya çalışır.. kötü özellikleri de var tabii mesela ev işlerine vs karışır, bnm kılık kıyafetime arkadaşlarıma karışır ama iyi özellikleri bunları bastırıyor ve evliliğimiz mutlu mesut devam ediyordu.. ta ki 2 yıl öncesine kadar, biz 2 yıl önce çok tatsız bi olay yaşadık. aslında etrafımda birçok çiftinde başına gelmiş ve fazla etkilenmedler bu olaydan.. ama ben o kadar fazla etkilendim ki hala unutamıyorum.. bu olaydan sonra eşim de çok çok pişman oldu ama bnm açımdan hiçbişey eskisi gibi olmadı.. eşime deli divane aşık olan ben şu an sadece iyi bir aile babası old. için onu seviyorum o kadar.. ona tahammülüm inanılmaz azaldı.. yani masal gibi giden evliliğimiz tepetaklak oldu... şimdi size sormak istediğim şu.. ben aslında mantığımda bu olayı çözdüm yani herkesin başına gelebilir herkes hata yapabilir.. en önemlisi de bu kadar pişman olan bi adamı çocuklarımdan ayırmamaya yani evliliğimi devam ettirmeye karar verdim. çocoklarda babalarına çok düşkün.. ama ne yapsamda eskisi gibi olamıyorum üstünden yıllar geçti ama olmadık bişeyden aklıma bu olay geliyor geriliyorum eşime de kötü davranıyorum sesler yükseliyor.. ben çocuklar için bu evliliği devam ettirirken onları huzursuz bir ortamda yaşatıyorum.. son zamanlarda bu durum iyice açığa çıktı hatta eşime "eğer çocuklar olamasaydı bu olay için boşanırdım ve yüzüne bile bakmazdım " dedim o da " bu kadar güzel giden evliliğimiz bnm hatam yüzünden bu hale geldiği için vicdan azabı çekiyorum ve kendimi suçluyorum, seni de sevdiğim için bu sinirli haline katlanıyorum" dedi.. ben bazı şeyleri içimde yaşadığımı sanıyordum ama eşim de herşeyin farkındaymış ben belli etmediğimi sanıyordum.. biraz uzun oldu kusura bakmayın ben ne yapayım kızlar, işin içinden çıkamıyorum.. içimdeki öfkeyi atamıyorum, boşanayım diyorum çocuklarıma kıyamıyorum... artık unutayım herşey eskisi gibi olsun diyorum unutamıyorum.. bu kısır döngü yüzünde resmen depresyondayım.. NOT: kızlar üyeliğimi bgn aldım yeni konu açmama izin vermedi, o yüzden kardeşimin kullanıcı adıyla yazdım anlayışınız için teşekkür ederim Son düzenleyen: Moderatör: 22 Ekim 2013 N nrhs gel ve evimize neşe

Size gore aldatmaktan daha agir ne olabilir? Siddet mi? Soyleyin ona gore yorum yapacagim Boyle havada kaliyor Ama yapilan sey her ne ise madem devam karari aldiniz unutun. Unutun ki evliliginizi her ikinize, hatta cocuklariniza dahi zehir etmeyin... C caninfistigi

evet bencede olayı anlatsan daha çok yardımcı olabilirdik. bir garip oblomov

Bebek annenin yumurtası babanın spermi ile olusuyorsa ve bu hamilelik kaza ile olduysa en az anne kadar babanın da söz söylemeye hakkı olduğunu düşünüyorum. Konu kürtaj günah cinayet vs meselesine dönüşmesin. Öne sürdüğü bahaneler basit değil. Baba olmaya yeni yeni alışmışken dürüst bir şekilde kaldıramayacağını söylemiş, siz de buu kabul etmişsiniz. Bunun adı gurur da olsa, küslük de olsa bitmiş gitmiş. Üzerinde durmayın... Kendi kendinize atlatamıyorsanız uzman desteği alın. Eşinizi suclamaktan da vazgecin sonucta sizi zorla hastaneye götürmedi, kendi rızanızla gittiniz. Bence sizin durumunuz eşinizi değil kendinizi affedememek. yaz gecesi

Bu sözünüzü tüm kürtaj yaptırmak zorunda kalanlar için mi söylediniz. Burda dini tartışma yasak bu neden ile kısa bir yanıt rica ediyorum bu bilginin kaynağını gösterebilir misiniz?Öğrenmek istediğim için soruyorum yanlış anlamayın itiraz etmek yada tartışmak için değil. N

bence eşinize suç bulmayın ve kalbinizi yumuşatın siz kendinize kızıyorsunuz eşimin bir sözüne nasıl bebeğimi aldırdım direnmedim diye bunun farkındasınız ama kendinize tam olarak itiraf edemiyorsunuz ama artık yapacak bişi yok allah diğer çocuklarınızı size bağışlasın acılarını göstermesin bir psikologtan yardım alabilirsiniz... E

aynen dediğini yapmam lazım.. eski evimizi görsen inan bizi her gören imrenirdi doktorlar bile bebeğimi kontrole götürdüğümde ne kadar mutlu bi bebek bu derlerdi..1 kere sesimiz yükselmemişti.. işte çocuğumun bu ortamı bozulmasın diye yaptım bazı şeyleri ama şimdi sonuç olarak yine bozuldu.. zaten hiçbir zaman bu konuyu eşime açmadım ne bu konuyu ne de boşanma konusunu ama bu olaydan sonra o kadar tahamülsüzleştim ki çok çok ufak şeylere çok büyük tepkiler veriyorum huzursuzluk burdan çıkıyor.. belki samimi olsam asıl sorunumu söylesem daha mı iyi olur bilemiyorum ya da bi süre ara versek birbirimizi özlesek.. çünkü bizde ki durum şu çok ufak bişeyden kavga çıkıyor eşim neden bu kadar sinirlendiğimi anlamıyor bi iki kere dedi ki "benm herşeyim artık sana batıyor bunun temelinde de o olay var" ben de kabul etmedim o olay artık kapandı saçmalama dedim belki de doğruyu söylemeliydim

ne yaşadın bilmiyorum ama en kısa zamanda psikoloğa gitmeni öneririm ilk önce sen git canım ihmal etme bide olayı anlatmamışsın ki yardımcı olalım ne oldu da bu hale geldiniz mavrulam

sebep old için tabiki.. aslında kızgoınlığım ona mı kendime mi bilmiyorm.. bgn sağlıklı kafayla düşününce diyorum ki keşke o söylediklerini yutsaydım ve doğurmakta ısrar etseydim.. ama sonra düşünüyorum ban ao kadar baskı yaptıki üstelik o zaman çalışmıyordum da düşündüm doğursam ve iki çocukla babamın evine gitsem nasıl çalışacağım çocuklara kim bakacak evdeki bebeğimin geleceğini karartırım diye düşündüm.. bilemiyorum işte N

neyse vazgeçtim... konu sahibi arkadaşım. öyle yada böyle bir hata işlenmiş. bu saatten sonra kendini ve evliliğini yıpratmanın bir anlamı yok.

Parça parça yazıyolar sonra da elmayra bize carladı diyolar Bu durumu değiştirir ama ne diye baskı yaptı acaba? N