Yazilanlari biraz dha okudumda siz ciddi ciddi bu cocugu kiskaniyosunuz simdiden baslamis kayirmalar ben esinizede hak veriyorum istemedigi bi bebege aman canim yavrum askim iyiki hamile kalmissin dmesini bekleyemezsiniz kaldiki bu bebegi kendinize hak goruyosunuz ve esinizin fkride umrunuzda degil dusunce yapinizda cok bencilce siz bu kafayla devam ederseniz bu evlilik fazla uzun surmez E

yorumunuzun neresinden tutsam elimde kalıyor. hiçbir şekilde çözüme yönelik bir adımınız yok. muhtemelen eşinin de önceliği şu anda kendi ve çocuğudur, o da çözümü sizden bekliyordur. oturup konuşsanız eşinizle nötr kalarak bir dinlemeye çalışsanız, savunma yapmadan, saldırı yapmadan sadece onu anlayabilmek adına yapılmış bir konuşma olsa belki birbirinizi anlarsınız ama eyvallahım yok denilen evlilik çok uzun sürmez. bundan sonrasında siz bence evlilik sorunlarını dert etmeyin kendinize vaktini bekleyin geldiğinde de boşanın.. yine de umarım bebeğiniz dünyaya geldiğinde toparlar bir aile olursunuz, eşinizin ilk çocuğunun yaşadıklarını sizin bebeğiniz de yaşamaz...

Bu bakış açısını demek ki esin kabul etmiyo

siz de ikinci çocuğunuz olsa aynı kaygıyı taşırsınız. "acaba ilkiyle yeterince ilgilenmeyecek miyim. kıskanacak mı? ayrım yapar mıyım? " dersiniz. kaldı ki burada, eski eşten bir çocuk var. çocuk zaten ihmal ediliyor. siz ne derseniz deyin. babası ona yetemediğini düşünüyor ve suçluluk duyuyor. malesef ben sadece sizin pencerenizden bakamıyorum.

Sana hamile oldugun icin ekstra ilgi gostermesini bekliyorsun ama adam sanki bu cocugu istememis gibi geldi bana.. Ayrica ben bilgisaya basindan senin konularini okuyarak oglunu istemedigini/kiskandigini anladim kim bilir esin nasil hissediyor.. Belkide o yuzden boyle davraniyor sana, hatta demis konusmuyorsun oglumla falan diye.. Sizin sorunlarinizin ana temeli bu bence. Cocuklu biriyle evlenmissin ama bir turlu cocugu benimseyemiyorsun istemiyorsun.. Mesela en basit bir ornek veriyim.. kayinvalidemden bahsederken esime "senin annen ne yapiyor?" demem "annem ne yapiyor?" derim. Birde oglu olunca daha da hassas olmali esin ikide bir "senin oglun" diyorsun tamam senin olmayabilir "oglum" demesende olur bir annesi var cunku, ama daha guzel konusabilirsin.

valla tepkısı bu oldu işte... D

Dürüstçe yazıcam. Ben sizin evliliğinizin uzun sürmeyeceğini düşünüyorum. eski konularınıza da biraz göz gezdirdim bence eşiniz sizinle evlendiğine çok pişman. Ve gerçekten iğrenç davranıyor size. Çocuğu istemediği belli.. erkeklerin korunmak istememesinin sebebi cocuk sahibi olmaktan ziyade daha fazla zevk almak. Bende birebir sizin durumunuzdayım. boşanmış 2 çocuklu bir adamla birliktey m ama geleceğim olmayacağını kabullenip sevdiğim halde bitiriyorum ilişkiyi.. üstelik çocukları sevmediğim halde onun cocuklarını çok seviyorum onlarda bana tapıyorlar.. sizinki daha da imkansız yani

Bu kırıcı tavrın üstüne ne yapsa gönlümü alır diye düşünüyorum da bulamıyorum.. Baba olma vakti değilmiş gibi geldi bana hakkınızda hayırlısı.. yinesev Seni Secdeye Götürmeyen Aşk, Cennete Neden

Isterseniz beni yargilayin ama esiniz konunun ilk basinda bahsettiginiz olayda hakli siz bence oglunu istemiyosunuz diger mevzuya gelicek olursak o konuda kesinlikle okuzluk etmis bosanin yada bosanmayin diye tavsiye vermicm siz bilirsiniz

Daha önce eşinin dövme konusunu da hatırlıyorum adamın seni sallamıyo malesef. Sen de çocukla arana inadına baya mesafe koymuşsun. Annelik değil ama ablalık yapabilirsin çocuğa. 9 yaşında bir oğlana biraz sevgi vermek iletişime geçmek bu kadar zor olmamalı. Hatta çocuğu kıskanıyosun gibime geliyo kırıcı olmak değil niyetim ama çocuk hakkındaki konuşmaların uslubun çok sert. Eşin çocuğuna gereken yakınlığı gösteremediğin için sana yakın davranamıyo sanki. Bebeği de çok istediğini biliyorum ama erken davranmışsın. Yapabileceğin en güzel şey öncelikle eşinin ilk çocuğu ile olan iletişimini biraz güçlendirmek olmalı. Ben de 2. Evliliğimi yapmış olsam çocuğuma uzak, mesafeli davranan bir insandan uzaklaşırdım malesef

bana sen karısma, onun annesı babası var bız boyle alıstırdık boyle gıder dıyen bır adam bunu kabul eder dıye dusunuyorum. gecmıs zamanda bır mevzu olmustu da oğluyla ilgili fikrimi söylemiştim... S selin

ya tamam öküzdür möküzdür ama siz de iyi bir eş değilsiniz bence kaç bin kişinin bulunduğu sosyal bi forumda eşinize bu kadar kadının öküz demesine yol açıp izin veriyorsunuz madem yolu açtınız içimi dökeyim VALLAHİ EŞİNİZ ÖKÜZ+ODUNMUŞ

Korunmayı kendisi bıraktı, bebek sahibi olmak fikri ortak kararımızdı.. Ama tavırları o kadar kırıcıydı ki şu an bile yazarken gözlerim doluyor, istemiyorsan söyle dedim istemesem yapmazdım dedi ama yüzünde bir sevinç ifadesi yoktu, akşam birlikte gideceğiz doktora ama inanın şu an ondan ne babalık ne kocalık beklemiyorum-bana kalsa tek giderdim-gelip alıcam seni dediği için birşey demedim.

Ayrı ayrı odalarda tablet mi oynuyorlar? Baba olarak ilgilenmiyor o zaman. Kendi baba olarak ilgilenmeyip, senin bir anne gibi ilgilenmeni bekliyor. Böylece vicdanı rahatlayacak. Malesef ülkemizde bunu yapan erkekler çoğunlukta. Çocuğun bir annesi varken annelik yapamazsın zaten ki bu onu da rahatsız eder. Abla olmam yeterli. Çocukla iletişimin nasıl? D damdan

Oha bu yorumu yeni gördüm, istemediğini daha net ifade edemezdi sanırım, sen test filan yaptırmıştın bebekle ilgili konuların vardı esin bilmiyo muydu, ya da hah sonunda amacına ulaştın mı demek istedi gözün aydın derken

Konu sahibi eski konularınızı okudum okuyabildigim kadarı ile. Çoğunlukla kendi istediğinizi doğru buluyorsunuz. Karşı tarafı haksız buluyorsunuz. Bu konuda da aynı. O yüzden problemin eşinizin çocuğu yada hamileliğiniz olduğunu sanmıyorum.

Eşiniz bu bebeği istiyor muydu? D

çocuğu zorla yapmış gibisin eşinin yaptıklarına bakınca öyle anlaşılıyor

Bana siz de dogru davranmissiniz gibi gelmiyor burada okuduklarimdan. Gozunaydin derken sonunda muradina erdin demek istemis diye dusunuyorum, demek ki cocugu istemiyordu sizin zorunuzla oldu veya simdi oglunu geri plani atmanizi isteyeceksiniz diye. korkuyor. esinizle evlenirken bir. oglu oldugunu biliyordunuz, bunu bastan kabullenip ona ablalik yapmaliydiniz, hatta onun da sizin evde bir. odasi olmali mesela, cunku esiniz zaten ogluna karsi pismanlik duyuyordur, ve sizin onu pek sahiplenmediginizi goruyorum. Haftasonu dis. bugdayina gelmeyio ogluyla vakit gecirmesi de bana abarti gelmedi. Sonucta ogluyla gecirecegi vakit sınırlı. Esinizin evet uslubu kaba, hamile esine anlayisli olmali tebrik etmeli ama sizin de bunda payiniz buyuk bence.

Ben kımseyı sevmek zorunda degılım bu bır. Eşim kafasına buyruk takılmayı seven bencıl, para konusunda sorumsuz, kıskanç herifin teki bu iki. Ben eşimin her anında yanında oldum işsizken, parasızken, ağır bir ameliyat geçirdi o zaman, canına kıymaya kalktı çünkü o ara depresyondaydı onu ben hayata döndürdüm , borçlarını ben kapadım hala da ödüyorum benim maddi gücüm olmasa biz geçinemeyiz+ mala mülke sahip olamayız. Onun ne ailesi ne arkadaş çevresi yanında değil. Eski eşi büyük ihtimalle bu anlamda eksilerini görmüş ve dayanamamış, arada sevgi saygı kalmayıncada ilk evlilik bitmiş ama kadın hala sürekli çevremde, hayatımızda, ailesinin hayatında.. Çünkü kadının ailem diyeceği birileri yok, anne vefat etmiş-baba var ama yok, işi gücü burada, düzenini burada kurmuş eşimin ailesini de ailesi olarak sahiplenmiş anladığım kadarıyla ve çocukta olunca o bu durumdan etkilenmesin diye aile bağlarını koparmamış. Ama bu demek değil ki sohbet arasında bana ondan örnekler verilmeli ya da her ortamda onun adı geçmeli, ben adını duymak kendisini görmek istemem, eski eş sonuçta yaşanmışlıklar var onları hatırlamak istemem.. Çocuk mevzusunda eşimin hareketlerinden ötürü mesafe koydum, sevmiyorum diyemem ama annesi kadar babası kadar büyük bir sevgim yok, olamaz da bu çok doğal zaten çocuk eline alıp sevmiş insan değilim, erkek çocuğu olduğundan ortak bir noktamız yok, kız olsa al giydir süsle püsle büyüdükçe kadınsal şeylerden konuş falan ama onla konuşacağınız tek şey futbol-maçlar vs bende hiç sevmem bu mevzuları anlamam da... Özünde çocukta laf atmadan gelip bana yada bir başkasına yanaşacak biri değil, sessiz biri. Ve özel durumundan biraz şımartılmış, hayırı bilmiyor, kendilerince doğru bildikleri şekilde evlatlarını yetiştiriyorlar ama benim dışardan gördüğüm yanlışlar var ve ben bunu sözlü olarak dile getirdiğimde eşime bana sen karışma diyen bir adam, bu durumda ben ne yapabilirim ki, aile olunacaksa o da bizim ailemizin parçası olacaksa yeri geldiğinde üzerinde söz hakkım olmalı -yanlış olduğunu düşündüğüm konularda uyarmalıyım ama buna izin verilmiyorsa bende muhattap olmamayı tercih ederim. Mesafe olması demek ona kötü davrandığım anlamına da gelmiyor. Evimize gelir yediği önünde yemediği arkasında, menüler ona göre hazırlanır, yemek seçer ve eşime kalsa bırak yemesin ama ben sağlığını düşündüğümden kendim veririm bazen, yer o zaman yemem dediği şeyleri. Yoksa sürekli makarna+mantı başka şey yemiyor, birde abur cubur. Dışarı çıktığımızda üçlü onun sevdiği yerlere gidilir, istediği şeyler eksiksiz yerine getirilir. Ne üstünden çıkardığını, ne yatagını toplamaz ki o yaşta bir çocuk bunları yapabilecek kabiliyete sahiptir, arkasını ben toplarım. Şunu da yap demem, sadece bazen öğrensin diye işin ucundan tuttururum ki annesine de yük olmasın ilerde.. Özel gün olur mesela anneler gününde bizdeydi ben arattırdım annesini ara sevinir falan dedim... Konuşmam fazla ama ihtiyaçlarını gideririm, rahat etmesi için elimden geleni yaparım, kızsamda bazı şeylerine sesimi çıkarmam. Bağırmam, çağırmam, ona karşı kötü bir davranışım olmaz.. Daha ne yapabilirim ki..? Ayrıca evlat candır bunu her zaman söylüyorum, ama her evladın yeri ayrıdır. İlk göz ağrısı olmayabilir ama ben bu bebeği tek başıma yapmadım, istemese olmazdı ya da gider aldırırdık, çünkü bu bir kere başımıza geldi, kimse bilmedi ben içime attım duygularımı, o zaman bir başka çocuk istemiyordu, çünkü onun bir evladı vardı ama benim bu duyguyu ilk kez yasayacagımı ve benim için öneminin farkına varamadı ve içten içe benim çocuktan uzaklaşmamım en buyuk 2. etkeni de bu oldu. Evlat cansa eşte hayat arkadaşıdır. Eşim bazen ona ve bana ayırması gereken zamanın ayrımını yapamaz, ben kimseden medet uman bir insan olmadım hayatım boyunca tek ihtiyacım duygusal anlamda ilgi ama eşim ne duygularını belli eder, ne benimle günlük yaşantısında olan biteni paylaşır, ne de bazen özel anlarda istediğim tepkileri bana verir. Benim kırgınlığım-kızgınlığım da burada başlar. Kendime de öz eleştiri yapayım sinirlenince laflarım ok gibidir ama haksız yere konuşmam-bunu eşimde bilir. Ama küsmem, arkamı dönmem her koşulda sevdiğim insanın yanında olurum, burda içimi döküyorum ama ne aileme ne çevreme onu kötülemem ama onu bilen tanıyan bilir neyin ne olduğunu.. Eşime terapiste gitmeyide tavsiye ettim defalarca hep havada kaldı, çünkü o inat ben inat herkes kendi dikine gidiyor, öncelikler beklentiler farklı, karakterler ister istemez farklı orta yolu bulmakta zorlanıyoruz. Şimdi beni anlamışşınızdır umarım. Son Not: Bebek için yaşım geçiyor, evlilik benim için kutsal birşey olmadı hiçbir zaman, adı konsun aileler çevre rahat etsin deyip evlendim, başka bir ülkede yaşasam evlenmezdim, sevdiğim adamdan çocuğumu dogurur önüme bakardım. O nedenle evet bebek istiyorum, evet su an tek istediğim onun sağlıkla dünyaya gelmesi, eşim dogdugunda sevecek tabıkıde su an korkuları -karamsarlıkları var ama ben kendi adıma ondan birşey beklemiyorum. Bebeğimin ihtiyaçlarını karşılayabilecek konumdayım- ilerde anlaşmazlık boyutumuz artarsa ayrılmaktan da korkmuyorum kimsenin kimseye muhtac olacak durumu yok, şu an sevgim bitmediğinden ilişkime devam ediyorum. Benim için sevgi biterse herşey biter... Bu kadar..

Eşin boşanmış olabilir, boşandı diye çocuğunu da boşamamamış, boşlamamış boşanan çoğu erkek gibi. Maalesef bu da seni maalesef rahatsız ediyor. Istiyorsun ki ilgi sende olsun. Adama yeni evli olmamakla birlikte hemen çocuk yapmışsın ki ilgisi sana kaysın. Adam ilgi gösterecekse bile davranışların Yüzünden sevincini bile gösteremiyor. Bu çocuğun varlığını evlendikten sonra öğrenmedin, bu Yüzden onu kabullenmek ve saymak zorundasın. Çocuğun eşinin çocuğunun abisi olacak. Sen de ikisinin annesi... Bu şekilde kendini telkin etmelisin. ' o çocuk eşimin oğlu benim hiçbirşeyim' mantığı size hiçbirşey kazandırmaz.

eşiniz gerçekten böyle mi söyledi E

bu konuda haklısınız ama bu gelecek bebeğe haksızlık yapılmasına mazeret değil.. evlatsa o da evlat, bu da evlat... yeni bir bebek olması ilkinin dışlanacağı anlamına gelmez ikiside onun evladı, kıskançlık tabiki olur çünkü o ilgiyi hep kendi üstünde görmeye alışmış -her dediği yapılıyor-bir kardeşi ya da ailede yaşıtı olmadığından paylaşmayı da bilmiyor o konuda bencil çünkü öyle alışmış bu çocuğun suçu değil kesinlikle.. ilk etapta zorluk yaşar belki hem eşim hem oğlu ama zamanla hem ona bir arkadaş olacak hem de sır ortağı, iyi yanından bakarsak oğlu da paylaşmayı öğrenecek...

aslında merkez sorun eşinin oğluyla alakalı sanırım. almış olduğun bir tavır var sanki çocuğa karşı, belki ister istemez otomatik oluşuyordur insanın içinde, yaşamadan bilinmez, o yüzden bu konuda ön yargılı konuşmak istemiyorum. zorlukları var işte çocuklu biriyle evlenmiş olmanın. Ona göre sen başından kabul ettin, sana göre yaşamadan bilinmez. Geri kalanlar sorun değil bunun alt kümeleri.

Öncelikle hayırlı olsun uğraştın didindin sonunda bebeğine kavuştun ama demek ki adam senin kadar istemiyo, açıkçası seninde bebeği eşinin dikkatini çekmek için istediğini düşünüyorum, bizimde bir çocuğumuz olursa diğer çocuğu kadar biz de değerli oluruz diyosun ya da o tarafa daha az ilgi gösterirdiyosun, itiraf edemesen de bu böyle

Ohooo.. Sen şimdiden başlamışsın 9 yaşındaki çocukla, 5 haftalık bebeğini kıyaslamaya... Sorun eşin de olduğu kadar sende de var. Biraz objektif bakmaya çalış Sadece tavsiye...

öncelikle üvey oğul demeyelim -onun bir annesı ve babası var -ben sadece ablayım. Ona ebeveynlik yapmıyorum-yapmam da... ikinci olarak ben onu dışlamıyorum, onun varlığını ilk günden kabul ettim, sadece eşim bazen ikimiz arasındaki dengeyi sağlayamıyor, yani evet ilgiye muhtaç bir evlat var ama bir taraftada her koşulda yanında olan bir eş ve sana armağan olarak verdiği bir bebek var. S selin

öncelik kavramlarını kapıştırmayın.. İkiside evlat sonuçta.. Şimdiden hangisine daha çok ilgi gösteriyor hangisine daha cok ilgileniyor gibi düşünceler başladıysa işiniz ileride daha zor.. Eşinizi karşınıza alıp konuşun.. İsteksiz/İlgisiz gördüğünüzü ve üzüldüğünüzü dile getirin.. Nedenlerini sorgulayın. Ev meselesiyle ilgili araya para giren konularda erkekler bariz şekilde üstün olmalı ki kendilerini var/iyi hissedebilsinler.. Doğaları gereği.. Ekonomik üstünlük sizdeyse ve bunu laflarınızla belli ediyorsanız ki anlatımınızdan öyle görünüyor tribini çekersiniz. Baktığı ev için tercih ettiklerine senin tercihine saygı duymuyorum olmaz, Böyle olmak zorunda diye dik dik konuştuysanız hele.. Tabiki senin paran var tavırlarını çekmeniz normal.. Anlatımdan anladığım kadarıyla yorumluyorum. K

çocuğu istemiyormuş gibi geldi bana. E

Önceki konularınızı okumadım, yani eşinizin diğer davranışlarını bilmiyorum. Ama "karakterim gereği başkasının çocuğunu sevemem" ifadeniz ne kadar dürüstçe gibi gözükse de bence biraz kalpsizce. İnsan her gün baktığı çiçeği bile sever, yani siz duvar örmüşsünüz. Neden o zaman çocuğu olan bir adamla evlendiniz ki? Çocuğu sevmemek ve bunu açık açık söylemek için mi? Şimdi de çocuğunuzu yarışa sokuyor gibisiniz, eşiniz de ondan "gözün aydın" demiştir diye düşünüyorum. Neticede annesi babası boşanmış, yeniden evlenmiş vs. 9 yaşında bir çocuk, bir nebze sevginiz yoksa neden oraya buraya davet edip onu sürekli konu ediyorsunuz ki...

Çocuk siz evlenmeden öncesinde vardı yani bunu bilerek kabul ettiniz. Konuşmalarınızdan anladığım kadarıyla yeterli ilgiyi gerçekten göstermiyorsunuz, yabancı olarak duruyorsunuz çocuğa karşı. Babada haliyle çocuğun üzülmemesi için onu daha fazla korumaya çalışıyor. Kaldı ki hafta sonu birlikte plan yapmışlar sizde onlara katılabilirdiniz ancak siz kendi "planlarınıza" eşinizin uymasını istiyorsunuz. Çocuk ben gelmicem mi dicek nasıl olsa gelcek diye bir konuşmadan bu anlaşılıyor ne yazık ki. Ancak kendi çocuğunuz olsa - ay oğluşum sıkılır ne işi var burada gitsin eğlensin - diye bir cevap vereceksiniz sanki. İşte çifte standart ve eşinizin yaklaşımı tamda burada başlıyor haklı olarak.

Ben mi yanlış anladım cuma eşin şehir dışında idi Cumartesi gelecek idi sen de haftasonu için kardeşinin yanına gidecektin bu nedenle müjdeyi telde verdin ve adam da ertesi gün atlayıp gelmediği için üzüldün Peki bu ikinizin bebeği Cumadan gitmeyin eşinizi bekleyip müjdeli haberi evinizde paylaşıp sonra gitseydiniz zira anlatımınızdan Cumartesi gidilse de olacak gibi anladım yeğeninizin diş buğdayı müjdeyi yüz yüze vermekten önemli ise 9 yaşındaki çocuğun talepleri de önemlidir Para tartışması çirkin yine senin paran benim paramın yarattığı huzursuzluklar gibi geldi bir de buna senin çocuğun benim çocuğum tartışması da girince daha da zorlaşacak hayat

kimseyi sevmek zorunda değilim diyorsanız neden çocuklu bir adamla evlendiniz ki? hiç çözüm odaklı yaklaşmıyorsunuz. elinizde benzin kibrit hazır bekliyorsunuz herşeyi yakmaya. bir erkekle ne konuşacağım diyorsunuz bebeğiniz erkekse anlarsınız 9 yaşına geldiğinde konuşacak ne kadar şeyin olabileceğine. eşinizin sevdiğiniz hiçbir huyu yok sanki yani o kişi size hayatta eşlik edecek kişi değil neden evlendiğinizi de pek anlayamadım. adam zaten ilk çocuğu için vicdan azabı çekiyor belli, sizle de yürümeyeceğini hissetmiş olmalı ki 2. de böyle tepkiler veriyor. siz daha çocuğunuz olmadan adamın kendi çocuğuna gösterdiği ilgi ile size gösterdiği ilgiyi kıyaslıyorsunuz bir de bebeğiniz olduğunda neler yapabileceğinizi tahmin edemiyorum evet sonunuz ayrılık gibi duruyor eğer biraz kendinizi törpülemezseniz, eşini değiştirmeye çalışmak yerine kendinizi değiştirmeyi deneyin bir. kaybedecek birşeyiniz yok ne de olsa boşanmaya bugünden hazırsınız zaten

Ben yorumu yazana kadar evlilik terapisine gitmiyor yazmışsınız Israrlı olun derim bir de eşinize nazı geçen biri varsa o söylesin

Esinizn tavri hos degil ama sizde Daha dogmamis cocugu esinizin gozunde esinizin oglundan daha kiymetli olsun diye cirpiniyosunuz ayrim yapsa o cocuga daha az sizinkine daha cok deger verse mitluluktan ucacaksiniz bence evlat evlattir ayrim yapacagini dusunmuuorm ama insanin anasi babsi bir 2. Cocugu olunca bile ilkine daha cok ilgi gosteriyo ki kiskanmasinndiye cunku o kiskancligi anlayacak yasta esinizin cocuguna karsi kiskanclik besliyosunuz herhalinizden belli esinizde bunu hissediyor belliki cunku daha 3 gunluk hamilesiniz senin cocugun bizim cocugumz tribine girmissiniz bile esinizde budurumn farkinda cocugunun daha fazla dislanmasindan korkuyo olmali ki hamileyken boyle dusunen cocugu olsa nasil davranir kimbilir. en basta kabullenmeycktinz cocuklu adami kaldiramiyosaniz allaha buyuk konusmayayim benim kaldiracam bir durum degildi yapim gerwgi kiskancim ilgi bolunmesini kaldiramazdim ama siz en basta kabul etmissiniz

haklısın canım erkekler malesef bazen böyle odun olabiliyorlar, kafanı takma bebeğini düşün o anlar hatasını inş S

getirmedi hatta telefonda söylediğimde gözün aydın dedi! o bizim bebeğimiz "gözümüz aydın" değil "gözün aydın" ... akşam senin yüzünde sevinç ifadesi göremedim, belli ki sevinmemişin ama sorun değil senin bir çocuğun zaten var bu da benim çocuğum dedim, kendisinden de birşey beklemediğimi, hastaneye de yalnız gidebileceğimi söyledim

bende sizin gibi düşünüyorum... dün boşanma konusu açıldı ama ben açmadım sen beni boşa dedi bir sebepten ötürü.. bana çocuk gibi her kavgada ayrılalım kozunu kullanmak, odaları yatakları ayırmak saçma geliyor, çözülebilecek şeyleri iletişim kuramamaktan ötürü çözememek te beni yoruyor, bır sure kendımle ılgılenecegım, evdede iş miş yapmayı dusunmuyorum, zaten 3 hafta sonra iş için yurt dışına çıkacağım bir süre ayrı kalmak ikimize iyi gelecek eminim. döndüğüm de de bakarım gidişata göre, olmazsa da olmaz yani şu an öyle bir düşüncem yok ama tahammül sınırımı aşarsa eyvallahım yok zaten ben seni zorlamadım istemiyorsan sen boşa, ben çocuğuma bakarım, senden beklentim yok dedim dün kendisine. rachel. cramer Popüler

5 yasında falandı ama 3 yasından berı evler ayrıymıs.. E

ortada yapılan bir plan yok 2 koca gün evde oturdular, her haftasonu olan rutın , ben ailevi bir durumdan ötürü gittim diş buğdayı vardı yegenımın 1 hafta önceden bilinen birşeydi, çocuk daha öncede geldi bizimle gittiğim yer yazlık zaten deniz var, kum var, açık hava vs... yani bildiği bir yer, ordaki insanları da tanıyor. ayrıca her şey çocukların istediği gibi olmaz, yetişkin olana kadar anne ve baba kontrolundedırler ve bir yere kadar söz hakları vardır, kendi evladım da olsa yetişkin olana kadar ben nereye o oraya, sonrasında ne yaparsa yapsın karışmam.. ayrıca ben eşimin gözüyle bakamam, onun gibi sevemem çünkü eşimin oğlu olmasa benim için herhangi bir çocuktan farkı yok, ben öyle her çocuğu bahrına basabilecek bir kadın değilim, bunu eşimde biliyor, ben düşüncelerimi duygularımı saklamadım hiç çocukla ilgili o nedenle benim sergileyebileceklerim sınırlı.. E

İşte bende tam olarak bundan bahsediyorum. Bence eşinizde ilk başta bu kadar olumsuz olacağınızı bilseydi evliliğe daha uzak dururdu. Burada anlatılanlar hep tek taraflı oluyor ne yazık ki, birde eşiniz anlatsa kim bilir neler diyecek. Daha dün bile bunun örneğini gördük. Henüz eşinizin çocuğunu kabullenmemişsiniz aranızda sorunlar var birde üzerine siz hamile kalmışsınız. Haliyle boşanmalar, ayrılmalar oluyor şaşırmamak lazım.

Sorun başka.. Her şeyin ilk olanı sevgi yönünden olmasa da "anı" değeri yönünden daima ağır basar.. Doğunca ikinize ait olan bebek için de babalık duyguları harekete geçecek.. Olması gerektiği gibi.. İstisnalar hariç, erkekler doğum olmadan "baba" olamıyor.. Biz ikinci çocuğu bekliyoruz... Eşim büyük oğluma bakıp içleniyor ve arada tuhaf tuhaf soruyor "Hakkını mı yedik, daha çok küçük.. Acaba ikinciyi sevebilecek miyim?" gibi tuhaf ve komik çelişkileri var.. Gülümsüyor ve doğumu beklemesini söylüyorum.. Erkek çünkü.. Doğum olmadan nasıl bağ kursun.. Benim gönlüm olacak diye oynasın mı adam?.. Bu arada.. Sizce 9 yaşında ki çocuğun tercihleri olamaz, doğru mu anladım?.. İstemese de gelecek, babası onu zorla sürükleyebilir istemediği yere.. Bu pencereden mi bakıyorsunuz siz... Benim de bir yeğenim var, ablamın ilk evliliğinden olan.. Tercihleri, eğilimleri, düşünceleri ve özgür ifadeleri var.. Bir tür eşyaymış gibi annesinin yada babasının çektiği yere gitmek zorunda da değil.. Nasıl bakış açıları bunlar.. Eşiniz bunları fark ediyor bence.. Hatta sizin üslubunuzda, tavrınızda, sizin farkında olmadan yaptığınız her şeyde yakaladığı sürüyle yanlış hareket buluyor olabilir.. Siz henüz anne olmadınız ancak o bir baba şu anda.. Ve insan evladı söz konusu olunca "Öküz" olsa dahi, sinek vızıltısını dahi duyabilir...

Ben bu hikayede bi okuz degil anlasamayan bi cift goruyorum. Siz de pek uyumlu bi kadin degilsiniz yani iki taraf da huysuz gayet Ayrica esinin cocugunu sevmedigin cok acik. Baskasinin cocugunu sevemeyen kadinlar ne diye kosa kosa cocuklu adamla evlenip o cocugun huzurunu bozar anlamam

Cocuk kac yasindayken bosandi annesi ve esiniz? D

bir tanıdığımız sorunlu bir evlilik sonrası boşanan abisinin çocuklarına yıllarca babalık yaptı ve bir türlü evlenmek istemedi bir ilişkisi varken... sonra ite kaka evlendi bu sefer de "dünyaya bir çocuk getirmek istemiyorum çok saçma" dedi zar zor eşi ikna etti şimdi iki çocuğu var ve eminim onları çok seviyor... eşinizin ilk evliliğinden olan çocuğu ile ilgili de bu tür duyguları olabilir mi acaba? her ne kadar çocuğunu çok sevse de böyle parçalanmış bir hayat yaşamasından yer yer pişmanlık duyuyor olabilir ve ikinci çocuk fikri pek coşkuyla karşıladığı bir durum olmayabilir. sonuçta arabaya bindiğinizde çocuğa ilgi göstermediğinizi düşünmüş ve bunu dile getirmiş. ortaya konuştum diyorsunuz ama çocuğu muhatap almak daha farklı... bunun üzerine de "zaten çocuğa ilgisi sevgisi yok bir de kendi çocuğumuz olursa hiç yüzüne bakmayabilir" diye düşünmüştür belki de... bu hissiyatlar doğru mudur yanlış mıdır işin orasını bilemem ama bende böyle bir izlenim uyandı fikir vereyim dedim. Sağlıkla kucağınıza alın bebeğinizi :)

ben çoçuğuyla arasındaki diyaloga hiç karışmadım, ben eşime tek gelsin demedim zaten, bu hafta oğlu bizimle kalacak birlikte gelmelerini istedim ama eşim çocuğu bahane edip gelmedi, döndüğümde de param yoktu gelemedim dedi. Gelmek istese her gün sigaraya verdiği paradan kısar yine gelirdi (arabası var, şirket arabası + araba olmasada bır vesaıtlık 1 saatlık yol) Ve o onun oğluysa, bu da bizim bebeğimiz benim hassas olduğum bir dönem, öncelik bebeğimiz olmalıydı.

sizin pencerenizden bakınca öküz diyelim hep birlikte coşkuyla tamam da.. eşinizin dünyaya gelmiş, büyümüş 9 yaşında bir evladı var ve elbette o çocuğun da ihtiyaçları var. şefkate ihtiyacı var, ilgiye ihtiyacı var. haftasonlarında oğluyla paylaşacağı sınırlı zamanlarda sizin yansıttığınız bir olumsuz duygu var anladığım kadarıyla. kabul edin ya da etmeyin.. bu okuduklarımdan bana geçiyorsa, eşiniz neler hissediyor kim bilir.

İyi hoş söylüyorsunuz da eşim konuşmaz, dün gel dedim konuşalım dedim, susuyor. Gel terapiste gidelim sen dikine ben dikime anlaşamıyoruz dedim yok ona da sıcak bakmıyor-ona göre delilik. O içinde biriktiriyor herşeyi sonrada kusuyor, ben anında veriyorum tepkimi iyi ve kötü anlamda... Yani size ılımlı yaklaşmayan bir adamla daha fazla ne yapabilirsiniz ki? O nedenle düşünsün çocuğunu, ben düşüneyim kendi çocuğumu, ilerde ne olacaksa olur... D damdan

Gecen Cuma gebe oldugumu ogrendım. Eşim şehir dışında idi, o geldiğinde ise ben memlekete gidecektim yegenımın diş buğdayı vardı o sebeple, bende müjdeli haberi telde verdim. Kendisine de gel dedim ama gelmedi haftasonu, oğlunu almıştı gelmek istemiyor dedi, sonra param yoktu dedi hep bahane kısacası 9 yasında cocuk sen gelsen yok ben gelmem mı dıyecek ıstemese de gelecek, kı daha öncede gittiğim yere geldi-ordakileri tanıyor-insanlar fazlasıyla ilgi gösterdi kendisine, bende eşimin gelmemesine kırıldım içten içe.. Neyse dün döndüm trafik vardı arabam geç geldi 1 saate yakın beklemişler beni, oğlanı halasına bıraktık , bizde eve doğru yola koyulduk. Durdu durdu cocukla konuşmuyorsun dikkatimi çekiyor dedi, halbukı ben ortaya konustum hep arabaya bındıgımden berı, bende konussamda bırsey soylemıyor hem ben ıkınıze hıtaben konusuyorum dedim-burdan konu bir açıldı adam içinde ne biriktirdi ise kustu bana.. Az kalsın bana vuracaktı bile... Benım bır yurt dısı gorev ısım var 3 hafta sonra gıdecegım yok gıdersen benı bosa, yok nıye 2 hafta ust uste aılemın yanına gıtmısım, yok ev bakıyoruz aılem destek verecek pesınat onlardan, kredı benden olacak esım hep yarım yamalaklara bakıyor bende gecen varsa paran o zaman bakarsın onlara bıze bıtmıs ev gerek demıstım ona bozulmus Aksam eve gectık ayrı takıldık, bır ara gıdeyım konusayım dedım maç ızlıyordu sankı karsımdakı duvar ne desem ters ters cevaplar, bende dıyecegımı dedım gıttım yattım, akşam salonda uyudu Sabahta kalktı bırsey yok gıbı, benı ıse bırakacaktı gıt sen dedım gıtmedı bende atladım arabaya bıraktı benı, aksam doktora gıdecegız ılk kontrolum ama ıcımde hıc heves yok-korkuyorumda bebegıme bırsey olacak dıye- dusunmemeye calısıyorum yapamıyorum- boşayacaksa boşasın ona muhtaç değilim ama ben boşanmak için evlenmedim her zorlukta arkamı donup gıtmekte bana gore degıl ama ne yapsam ta burnunu surtsem bılemedım? Bana yardım edın..!!!

Mesela ne gibi etkenler, haftasonu onlara ait, sen onlara katılsaydın keşke ya da ille gelin demeseydin Yapacak birsey yok çocuklu bir adamla evlisin, asıl sorunlar çocuğun doğunca başlayacak bence, üvey oğlunu daha çok dışlarsan eşinle aranız hepten bozulacak

yanliz bosanirsan nafaka al hic bir seye ihtiyacim yok deme afedersin o cocugu tek basina yapmadin heralde

Bir kadin esinden kolay kolay boşanmaz. O yüzden erkegin ikinci evliligi olmak cok riskli. Üzüldüm adınıza ne hayallerle evlenmissiniz, cocugunuz olmus tebrik bile yok. Katlanırsiniz tabi ama bu tür adamlar 50ci evliliğini yapsalarda hic bir kadini mutlu edemezler. Hayatiniz onu idare etmekle gecer. Bebeginiz icin gözünüz aydın. Saglikla gelsin. E

sen hamile olduğunu öğrenmeden önce de hep eşinle ilgili konular açardın, hatırlıyorum... hamile olduğunu burda paylaşınca senin adına çok sevinmiştim ama içimden de dedim ki kadıncağızın zaten sorunlu bir eşi var, acaba bebeğe ne tepki verecek? . push ; E

Kadını kiskanclikla suçlayan arkadaşlar okudum diyorsunuz ama gözden kaçmış olmalı kadın i çocuğuna yaklastirmiyor söz söyletmiyor onun annesi babası var diyor kadın niye sevmeye calissin ki seviyordum ama eşinin davranışlarına göre şekillendirmis kendini Herkes te biliyodun çocuğu evlenmeseydin demiş kadının çocukla derdi yok bence eşinin davranışlarına tepkisi Boşanmış olması ve çocuğuna duyduğu vicdan azabı yeni eşinin suçu değil ki adam günah keçisi rolüne sokmuş kadını Ayrıca gözün aydın demesi çok tuhaf kendi kendine yaptı sanki tee Allahim

senın ılk yasadıgın hevesı o ılk defa yasamıyor hepsı bu

alla alla gerçekten çok enteresan

boşanırsak boşanırız o sorun değil benim için, cocuguma da bakarım maddı manevı gucum ve destegım var, ben eşimin korkularını yenmesı için onu 5 yıl bekledim ve bu bebek benim hakkım.. kabullenmeme değil sadece mesafe var aramızda ve bu hep böyle olacak eşimin hoşuna gitsin yada gitmesin, çünkü nedeni eşim kaynaklı... şu saatten sonrada benden o konuda birşey beklemesin zaten, içimdekileri de öldürdü çünkü..

afedersiniz ama gerçekten öküzmüş. yani bir öpüp koklamadımı sizi mutlu olduğunu dile getirmedimi hayret..

Çocuğu olan biriyle evli isem o onun çocuğu diyemezsin, en azından ablalık yapmalısın, o onun çocuğu beni bağlamaz diye bakarsan eşin buna takar takıyoda

Sende eşinin oğluna tavırlısın ve kıskanıyorsun eşinin tavırları bundan olabilir şimdi herşey dahada artacak adam bunu biliyor

Bende senin evliliğine bir omur biçemiyorum. boşanmış adamları buluyorsunuz nasılsa çocuğunu satar bana tapar diyorsunuz ama yoook evdeki hesabınız çarşıya uymuyor... o bir kere baba olmuş ikincide heyecan duymayacağı aşikar... diyoruz o kadar gidin denginizle evlenin bekarların suyu mu çıktı.

bütün sorun, en son cümlenizde gizli. öncelik sizin bebeğinizde olmaz, olamaz. babalık, yaşanılarak öğrenilen bir şey. o çocukla, paylaşımları, yaşamışlıkları var. sizin ortak çocuğunuzu, ondan üstün tutamaz, tutmamalı da. lakin, haklı olduğunuz konularda var. sizin sevincinize ortak olabilirdi. daha coşkulu karşılayabilirdi. ama sanırım, sizin onun oğlunu istemediğinizi, hissediyor böyle tepkisiz kalarak, sizden intikam alıyor.

Ben de sizi çok katı ve sevgisiz buldum. Bu ne yahu? Benim eşim böyle şeyler söylese , paranı da al git, bir daha da çocuğumun yanına yaklaşma derim 2 günde. Yine erkekler malum epey toleranslılar... Yani bence çocuğunuza şu anda güzel bir dünya hazırlamıyorsunuz, biraz daha sakin, paylaşımcı ve yapıcı olmaya bakın. Anneler gemileri yakmaz, yakamaz. Tek başınıza terapiye gitmeyi de düşünebilirsiniz, bence zararı olmaz bu süreçte.

Oy oy oyyy öyle denir mi yaa ciddi öküz hee E

evet ana sorun bu aslında ama ilk kez bebek sahibi olmasa da bizim için ilk olan birşey, insan biraz sevinir, belli eder, ne bileyim yaaa zaten önemi de yok artık benim için... rachel. cramer Popüler

hak ettiği için ne deseniz az, yiğigi öldür hakkını yeme diye boşuna dememişler