Derler kı ac suyu suya konus. Dertlerındesu gıbı akıp gıtsın

Rica ederim. Bir de forumdaki yorumlarınızdan çıkardığım bir sonucu da yazmadan edemeyeceğim, umarım sizi kırmam. Ayrıntılara çok takılıyorsunuz gibi geliyor bana. Her şeyi bu kadar ayrıntılı düşünüp, yorumlamak sizi yorar. İçinde bulunduğunuz ruh haline bu durumun da etkisi olduğunu düşünüyorum.

Size tek bir yol önereceğim, sır küpü insanların yoludur bu. Şimdi gidiyorsunuz banyoya, alıyorsunuz ayna karşısına kendinizi ve sesli sesli ne var ne yok anlatıyorsunuz. Çünkü bu hayatta açılacağınız tek beden yine kendiniz, ama açılmaya başladıkça sesli olarak kulaklarınız, hissettiklerinizi duyduğu anda burada da yazmak kolaylaşacak. Burada çözerken bir şeyleri, ardından gerçek hayata sıçrayacak. İlk kıvılcım sizsiniz Gansta. Ha gayret, boşalt adeta kalbini kendine. Buradayız, merak etme. Acele yok sabırla, baby steps.

yok estf. bana göre ben anlaşılır yazmıştım da siz öyle deyince kendimi güneykarımküre gibi hissettim:)) akım derken bkum olmasın tabi...

Beyaz ten :/ Başkalarının fikrine bakmayın. Neden kötü olsun ki. İnsanlara kalırsa kilo versen aa hasta gibi olmuşsun yüzün çökmüş, kilo alsan çok olmuş şişmişsin falan filan.. ohoo hiç kimseyi takmıyorum şu hayatta hiçbir konuda. Çok rahatım. Elbetteki bu kafaya ulaşmak tecrübe, yaşanmışlıklar, yaş almalar falan... www.kadinlarkulubu.com Tabi bunun hastane ve tedavi kısımları bu kadar komikli olmadı o zamanlar, şimdi komikli. :)

Tümünü kağıda döküp sonra yırtıp atsanız.

Bir yanlışı düzeltmek isterim, taa 15 sene önceki bilgimi zorlayıp, hatırladığım kadarıyla aktararak. Lütfen negatif terapi olarak yaşam kaynağı suyu kullanmayın. Çünkü, vücudumuzun ve yaşadığımız dünyanın büyük bir bölümünün sudan ibaret olduğunu bildiğimizden, su hayattır. Suya yüklenen negatif anlam, bir şekilde bedenimizi, evimizi ve dünyamızı sarıyor. Aksine, suya tüm güzel duygularımızı aktarmak gerek. Gece yatarken baş ucuna konan suya güzel şeyler söylemek ve sabah o suyu içmek, beden şifasıdır. Kaldı ki, kar kristallerine 'seni seviyorum, üzgünüm, nefret ediyorum' gibi şeyler söylendiğinde, farklı şekillerde göründüğü de ispatlıdır. Bu sebeple, musluktan akan, bardaktaki, deredir denizdir bilmem nedir, bütün güzelliğinizle konuşun suya, karışsın havaya, yağmur olup yağsın üzerinize, yediğiniz sebzeleri beslesin, musluğunuzdan aksın ve şifalı iyi düşünceler bedeninizi bulsun. Yukarıda belirttiğim gibi yıllar önce okuduğum ve niye okuduğumu bilmediğim bilim makalesinden aklımda kalanlar bunlar.

Seninle aynı hisler içindeyim ve seni çok iyi anlıyorum artık inanır mısın içimdekileri dökecek birilerini arıyorum ama beni hiç tanımayacak kim olduğumu bilmeyecek sadece dert ortağı. Yaşadıklarımı tek tek anlatmak ağlamak istiyorum konuşma arkadaşı da diyebiliriz. Beni yargılamadan kınamadan neden yaptin demeden anlamaya çalışsın destek olsun istiyorum ha çevrem yokmu yığınla ama ben birtürlü anlatamıyorum içim şişti artık artık bende senin gibi içip içip dökülmek istiyorum...

Kuzum tüm insanoglu karşısındaki kişiye içinden geçenleri karşılıklı diyalog halinde anlatabilse /anlatmak istese bence sanat diye birşey olmazdı. Kimse renklerle /fırça darbeleri ile içinden geçenleri ortaya koymaz, kimse eline sazı almaz, kimse roman kahramanlarınin arkasına geçip anlatmak istediklerini onlara soyletmezdi. Benim gibi demlerlerdi bir demlik çayi... koyarlardı yanına bir tatlı bir tuzlu ikram... "sen çaya şeker koymuyordun dimi?" ,"Frambuzli cheskek yesene bak çok güzel yapıyor bu pastahane" .. lafları arasında kah ağlayıp, kah gülüp anlatırdı karşısındaki kişiye anlatmak istediği kadarıyla kendini. Sen kendini bipolar olarak tanimliyorsun ama bence üstün zekalı bir arkadasimizsin da.. en azından duygusal zekanın yuksek olduğunu dusunuyorum. Beni veya sokaktaki pek çok kişiyi etkilemeyecek pekcok şey seni tesiri altına alıyor ve kendine olan acimasizligin devreye girip başlıyorsun ruhunu desip kanatmaya... bence biraz da dunyaya kazara inmiş uzaylı muamelesi yapıyorsun kendine... neden burada olduğunu bilmeyen, insanlar tarafından anlaşılamayan, kurtulacagina -ait olduğu gezegene donebilecegi inancı da azalmaya baslamis bir uzaylı değilsin sen. Evet, ortalama insandan daha farkli algiliyorsun hayatı.. dolayısıyla da biraz daha farklı yaşıyorsun duygularini. İyi yada kötü anlamda söylemiyorum seni böyle tanimis, böyle sevmiş birisi olarak soyluyorum. Seni çok seviyoruz.. bir gün burada bir iç döküşde bulunursan tasi taragi toplayıp gitme lütfen

Seni okuyan bu kızın hiç derdi yok der arada konu açmasan

Ya ne güzel dökmüşsün içini... ben yazdıklarını okurken istemsiz ağladım.. heralde ağlamaya bende sebep arıyorum dertlerden... bir süre sonra hayat anlatamadıklarınla da güzel oluyor be güzel hatun

Bunların bir kısmı tavsiye edildi; bunu psikologumun da söylediği oldu, annemin de... Bir bardak su doldur, koy karşına anlat o suya, sonra suyu dök ve onunla birlikte içinde ne varsa aksın gitsin. Musluğu aç, o aksın, aktıkça anlat. Kağıda yaz, dök, sonra yak, o yandıkça dumanına bak, uçsun gitsin... Vb. Ferahlatıyor, kesinlikle bunu es geçemem; çok daha kötü hissettiğim anlarda hep yaptım; derdim biraz daha insana anlatamama kısmında. Çok yakın bir dostum var, çocukluk arkadaşım; çoğu şeyimi bilir ve şahit olmuştur misal ama iş dertleşmeye gelince bir bakıyorum ben dinleyici, o anlatıcı; küçümsüyorum kimi dertlerimi; "Böyle oldu işte aman" diyorum misal ama bu değil yani bana hissettirdiği; dert anlatamama derdim böyle. Bunun psikolog ayağı da, sürekli kaçırma, derinleştirildikçe kaçırma halinde. Bilmiyorum; duygusal olarak o çıplaklığa tam tekmil erişince, soyunup dökünüp yeni elbiselerimi giyecekmişim gibi geliyor. Bunu ne kadar çok kendi kendime yapıyorsam, o kadar yalnız hissettiriyor. Ayna karşısında konuşma tavsiyesi gelmiş, sanki kendi suratımı görünce, karşımda insan var diye daha olur gibi geldi... Bilmiyorum. Aslına bakarsanız, bu da bir noktada "Dert" sayılmaz, bir düzen tutturmuş gidiyorum, ama işte öyle bi üzüldüm; Kuzenim omzumda anlata anlata ağlayabiliyor, ben neden yapamıyorum? Çocukluk arkadaşım her derdini akıtıyor, ben neden daha çok dinleyici kalmayı tercih ediyorum? Psikologum kendinden bazı örnekler veriyor ki bunu beni bir miktar daha açmak için yapıyor farkındayım, ben neden gözüm dolunca koyvermek yerine, "Neyse ya" deyip gözümü tavana kaldırıp geçmeyi tercih ediyorum vb. Bunlardan da şu anlaşılmasın; 3nity çok güzel anlatmış, kimseyi özel kılacak kadar anlatmıyorum belki de, çünkü hep bir noktaya kadar, lisanım kah eğlenceli kah düşündürücü anlatıyorum; konuşmamazlık etmiyorum zaten sosyalleşmenin bir gereği bu... Ama işte ne bileyim. Herhalde insanların yapı farkı mıdır, ben mi çok kontrollü oldum, olmamam gereken kadar mı oldum ve bu şekilde davranarak kendimi mi görmezden gelmeye başladım? Öyle... Belki de hiç takılmamam gereken bir yere taktım: Neden herkes gibi şöyle derdimi başındaaan sonuna hiç atlamadan ağlaya ağlaya anlatamıyorum bir başkasına? ... Belki de tarzım buydu, karakterim... Bilmiyorum :) Bugün daha iyiyim, öyle bir anlık yokladılar; teşekkür ederim yorumlarınız için.

Ben hiç kendime ağlamadım. Başkalarına ağlarken, kendimi de aradan çıkardım. Kendime ağlarsam, çaresiz kalırım diye sanırım. Yada kendime çok acımasızım. Anlatabildim mi bilmiyorum ama öyle işte...

Gel sarılalım

Değil artık, ama işte bi anlatasım var öyle vakti zamanındakilerden bir başlayıp. Nasıl izah etsem bilemedim. Zaten yapıyorum hani; burada bir bölüm buldum, gidiyorum üzerine daha gidiyorum daha, daha, daha... Taşa döndüm bu konuda ama özü bozuluyor işte bu kadar pressleyince bu da iyi değil. :)) Anlatma zamanı gelmiş, şöyle bi güzelce anlat başı-kçı bir, ondan sonra özgürleş ve ara ara olur olmadık zamanlarda yoklayan yalnızlık hissini ekarte etmiş ol fikri. Her başkasının, hakkımda ne düşüneceğini önemsiyor olsam, şu konuyu getirip iyi ve aklı başında olanları tenzih ederim, bu kadar ayarsızın olduğu -bir derdim var-a açar mıyım? Kendi merdivenime bir basamak daha istiyorum sadece. Anlatamadım mı bilmiyorum. Hastalığı kabulleneceksin çünkü sende olan bir şey, inkar edersen bitersin zaten; sende taşıdığın bir yük. Geçen konumda "Gittim tek başıma hallettim, eşime haber bile vermedim" dedim mesela, bu normal değildi; benim bu kadar tek başıma sırtıma almıyor olmam gerek; insanlar dertlerini paylaşır anlatabiliyor muyum? Normali budur, bunun su akar yolda olmaması ister istemez bir miktar sorgulama ihtiyacı hissettirdi. Bunu es geçemez, hafif göremeyiz maalesef. Ve elbette evhamına kapılmamamız gerektiğinin de farkındayım. Boş değilim, bir yandan hazırlanıyorum, dışarı çıkacağım söz verilen yerler var ama hala tek ayak üstünde düşünüyorum arkaplanda, konuyu gelince kapattıracağım biraz daha yazılsın edilsin; az daha tartayım, alacağımı alayım yoluma bakayım. :))) Teşekkür ederim yorumların için.

Aslında boş vermiyoruz vermiş gibi yapıyoruz, bir yayı bastırır gibi her seferinde biraz daha biraz daha bastırıyoruz. Sonra bir an geliyor artık o yayı tutacak gücümüz kalmıyor, o yay o güçlü fırlıyor ki... sonrası... şimdi sakin ol ve yayı daha fazla bastırmadan bırak lütfen.

Alkolik değilim, ara ara içerim; haftada bir tekrarlanan bir durum bile değil yani öyle söyleyeyim; zaten "Yasak"... Bir yasağı deliyorum arada, suçluyum evet. :) Kadınlığa-erkekliğe girmeyelim lütfen, polemik olmasın, derde deva olarak da görmüyorum; eskiden daha çok içerdim bir faydasını görmedim yani. :))) Bir miktar dini hissiyatınızla yazdığınızı anlayabiliyorum, hak veriyorum diyeyim sen anla olur mu? Teşekkür ederim, geçmiş olsun dileklerin için. Eh geçiyorlar tabi, ne kalıyor ki? Gerisini de okudum ama çok yorumlayasım gelmedi. Pek uygun gelmedi yani verdiğin örnekler benim halime, ondan. Ama üşenmemiş yazmışsın, sağ ol.

Çaresiz hissetmiyorum, yol arıyorum öylesine. Belki bu kafayla, sorar denk gele açarlar buradakiler. Olur mu olur? :) I inessa

Selamlar, nasılsınız; nasıl gidiyor hayat kızlar? İyisiniz umarım. Gecenin şu saati olmuş, kafam güzel aldı beni kederler... Üstü kapalı bir dertleşme ile hislerimi paylaşmak istiyorum, doluyum bir miktar. Şuralara akıtayım biraz da ferahlayayım dedim. Drama Queen demek serbest, bugün tacımı giyesim var. Şööyle bi dökül ne varsa diyorum, bir yandan diyemiyorum "Anlaşılmaz nasıl olsa, gerek yok zaten kendine bile itiraf edemiyorsun" diyorum. Benim "Dert anlatma sıkıntım" var arkadaşlar, birilerine şöyle en başından başlayıp sonuna kadar her şeyi anlatmak istiyorum ama işte... O kadar alışmışım ki gizlemeye, o kadar yok saymaya, geçiştirmeye, küçümsemeye, kabullenmeye... Bazen ağır geliyor en ufacık şeyler bile. Geçtiğimiz günlerde, kuzenimin bir derdini dinledim, gözleri doldu, ağladı önümde. Tesellisini verdim, omzu oldum elimden geldiğince, "Anlıyorum" dedim, anlaşıldığını gerçekten düşünmüş olacak ki döküldükçe döküldü, ağladı ferahladı. Ben anlatsam peki ne kadar anlaşılırdı? Bilemedim. Kimsenin önünde ağlayamıyorum. Sinirle ağladıklarım hariç... Dert döke döke, rahatlayıp ağlayacağım kimsem mi yok, yoksa ben mi yapamıyorum? En son aile dizimi, psikodrama ile uğraşan bir psikologa gittim; yaşam koçu mu denir artık bilemeyeceğim, psikoloji yüksek lisansı vardı; adam "Benim sana faydam olamayacak bu şekilde, kendini bırakmıyorsun" demekten dilinde tüy bitti, en sonunda "Belki ben senin için faydalı biri değilimdir, boşu boşuna paranı alamam, başka birisini deneyebilirsin" vb. konuştu. Bu adam, bana tavsiye ile sunulan bir adam... Kimden duysam "Çok iyidir işinde" denilen bir adam... Neden bende olmadı ki? Aklıma geldi biraz parlatınca... Ağlayabilsem şöyle en ince ayrıntısına kadar döke saça, ama yok, bazı şeyleri asla anlatmıyor-anlatamıyorum. KKyı kendi mini terapi odam yaptım, birinde göreyim dökeyim, birinde anlayayım anlatayım vs... Yok olmuyor, hep bir yere kadar. Olm burada beni kim tanıyor, burada anlat işte, yüzün gözün görünmüyor, yoksun yok burada diyorum ı-ıh... Yine bir yere kadar. Bunu bir başka, sevdiğim üyemizin konusunda da yazmıştım "Bazı şeyler hiç konuşulamıyor" diye. Nasıl olacak? İçtim de şöyle bağlarım acıların çocuğuna diye ama yok, yine ağlamak dert dökmek yok. Oysa canım pek yandı, en ince yerlerimden. Dünyaya geldiğim günle birlikte hastaneler ikinci evim oldu, Lisede gördüğüm akran zorbalığı, Bağıra bağıra 20li yaşlarımda ipe ipe aşmak zorunda kaldığım iğne fobim Yakın dost/kardeş kazıklarından seçmeler Seneler alan yalnızlık ve yeniden inşa edilen hayat Damgalanma-iftira Farkında olmayan anne zulmü-psikolojik şiddet Ölümler... Hastalıklardan seçmeler: Ağır akne sorunu Yayılan saçkıran Anoreksiya Bipolar Tüm vücut yanık Sebepsiz bayılmalar vb. Oh :) Bunlarla mücadele ettim, geçtim de, şöyle bi güzel, anlatabilsem tüm kırıklarımı, ayrıntı ayrıntı, ağlaya ağlaya... Hiç yapamadım, yapamıyorum. Duygularım mı öldü kendime karşı? Kontrol edeceğim derken çok mu görmezden geldim? Neyse... Öyle işte...

Acaba dertlerinin seni küçülttüğünü düşünüyor olabilir misin? Yanlış anlaşılma korkun var gibi hissediyorum. Bunu da birşey anlatırken çok detaylara girmenden çıkardım. Yani insanların ne düşündüğü senin için önemli mi? Ataayemi

Ağlama, ya da ağla bilemedim; benim de ağlayasım var şöyle dolu dolu. Anlatasım var bi ama bu hala gerçekleşmedi. Bazı anlatamadıklarımın, şimdi yaşananlara sebep ve yük olduğunu düşünüyorum. Geçtim ok ama tam geçeyim şöyle bitireyim iyice bi dökeyim tamam diyeyim kapatayım temelli, bitsin gitsin. Sonra böyle efkar oluyor. :)

kafanın güzelliğinden emin miyiz?

Bipolar hastasıysan yaşadığın bu duygu karmaşası normal canım Hastalığı kontrol altına almışsın belli ama yinede seni zorlar zaman zaman Ama gayet aklı başında güzel bir şekilde ifade etmişsin kendini Sosyal sorumluluk projeleri yada ne bilim kendini geliştirebileceğin kurs aktivite tarzı şeylere gidebilirsin

Bir dertli de ben geldim ben de anlatıp anlatıp çözüm bulamayanlardanım

Derdine derman olacak omuzlar hazır burada İçinde tuttuğun dertler dağ olur, sonra da işte böyle başımıza yıkılır o dağlar...

Bu kadar güçlü olmak zorunda değilsin/daha doğrusu öyle görünmek zorunda değilsin. Bu bence sadece ben güçlüyüm, kimseye zaafımı göstermem, yardım istemem, bilmesinler kafası. Bende de var az buçuk ama törpüledim ufak ufak. En azından eşime yansıtıyorum bunalımımı, üzüntümü. Anneme hala en ufak sorunumu anlatamam. Sanki çok üzülecekmiş, benim yüzümden diye düşünürüm. Ona hala çok güçlüyüm ben çok iyiyim imajı çiziyorum. Belki de babamı kaybettiğimden beri böyleyim, şımarık, huysuz, asi kızdan bu duruma terfi ettim. Öte yandan içinde tutmak, içinde yaşamak çok yoruyor insanı, bunu bilir bunu söylerim. Bu sebeple paylaşıyorum artık eşimle. Üzerimden yük kalktı gibi oluyor. Tabi ki önüne gelene dert yanma ama muhakkak birileri vardır omuz olacak sana. Eşin olmaz akraban olur, arkadaşın olur. Hem anlatsan en kötü ne olabilir ki? İleride yüzüne mi vuracaklar? Yani neden korkuyorsun bu kadar?önce bunu anlamaya çalış derim, seni içinde yasamaya iten nedeni bul, sonra düşün bakalim saklamazsan, dökülsen en kötü ne olabilir? Kar zarar hesabı yap ki zarar göreceğin birşey olduğunu sanmıyorum. İnsana insan lazım, iyi günde, kötü günde. Biz sosyal varlıklarız ve inan bana kimse dört dörtlük yaşamıyor bu hayatı, sadece bizim gördüğümüz kısmını var sayıyoruz çoğu zaman ama birde buz dağının görünmeyen kısmı var.

Valla hayatı kendine zehir edicek dert aradığın kesin hiç memnun değilsin anlatıyorsun okuyorum ama neden memnun değilsin hiç birsey göremiyorum Allah gercek dert vermesin

Bir Ah çek karşıki dağlar yıkılırsa yıkılsın, senden kıymetli mi?

iyi olsa dökülmez miydin ne var ne yok? iyiyken bile bu kadar kontrollüysen doktor haklı mı ki? kadına yakışmaza verdiğin cevap, bence kafan yeteri kadar iyi değil:))

Ah ah şuanda da hastalığın varsa eğer Allah şifa versin ama diğer arkadaşın dediği gibi içmek çözüm değil. Dualarla huzur buluyor insan. Dua edebilirsin ne güzel olur ☺

Travmalarınız var belli ki.. EMDR yi araştırın.. Tek tek bütün travmalarınızı düğüm gibi sökün sökün atın.. EMDR yapan bir psikolog bulun ve her seferinde bir sıkıntı üzerinde yoğunlaşın.. İnanın yaparken bu kadar komik ve saçma, inandırıcı gelmeyen fakat sonunda ' Nasıl yaa? Dün kafayı yediren bu dertler şimdi niye umrumda değiller?! ' gibi bir şaşkınlık yaratan müthiş bir yöntem.. Hiç beklemeyin hiiiiç...

Yanlış anlamayın açıklayın diye demedim kalp kırıklığı olmasın. Varsa hatam, affola

İyi, şimdi neyi ne kadar içtiğimi anlatsam da konuyu kaydıracak. Konuyu da anca içerek açtım ya Noop, yoksa bunu da açmam. :)) Haklılar diyorum herhalde. Ne bileyim... "Dert anlatamama derdi" komik de bir yerde. :)))

Kafam güzelken ben Eklentiler images. jpeg. jpg 12,4 KB · Görüntüleme: 98

Uzman değilim ama resim yaptığınızı biliyorum. Bu işlere bulaşan kimse normal olamaz. Yanlış anlaşılmasın, yaratıcılık duygusal karışıklık, kulağa hoş gelmese de duygusal dengesizlikle ilgili. Yaşadığınız hastalıkta... hiçbir şey nedensiz değildir... böyle yaratılmaktan ötesi, böylesi yaratıcılık... Kimse hak ettiğini yaşamadı, ayrıca bu konuda hak nedir, bilemedim.

Küçükken bir kaza mı gecirdiniz? . push ;

mesela geçen aşk tutku konusunda da aynı şeyi yaptın. hemen kendini sorgulamaya geçtin. neden bende böyleyim ve bu şekilde mutluyum diyemiyorsun?

Lütfen icinde biriktirme anlat. Duvari nem, insani gam yikar.

aa ben nekadar da guzel anlatmışsiniz özelden istediginiz kadar uzun up uzun bir mesaj atabilirsiniz ben sizi dinlerim ne zaman hazie hissederseniz yapabilirsiniz bunu sizi okadar çok iyi anliyorum ki aglayamiyorsunuz bile artik değilmi

o mesajdan yalancısın mı anlaşılıyor

Anlatıp rahatlayabilmek istiyorum Noop. Çünkü anlatmadığım her şeyi, taşıyor, yük ediyorum ve beni ruhsal olarak yalnızlaştırıyor. Çoğunu "Boşver"iyorum ama bazıları çok ağır, tek başıma götüremiyorum, bazen basit bir olayda aklıma geliyor ve başlıyor sorgulama "Aştığın şeyi aşamadığına delalettir bu" diye, al bir de buradan yak. Anlatsam full rahatlayacağımı düşünmem bu sebepten. Ben dertleşmiyorum Noop. Altı kırık dolu, gülerken canım zerre yanmıyor affedersin öyle bir kşr yönüm var atlamayalım; ama bir başka şey oluyor misal, gözümün ucuna yaş geliyor tüm eskilerle; nasıl anlatabilirim bilemedim. Mutsuz değilim, mutluluk anlık bir şey ve bipolar olmam sebebiyle, ağlak halimin 10 dk sonrası gülebiliritem mevcuttur bu ayrı bir şey; benim bu anlatamama kapanından çıkmam lazım, bu insanı yalnız hissettiren bir şey ve bu bana iyi gelmiyor.

Ayy bana bi fenalık geldi. Anlatamıyorum anlatamıyorum çok derdim var. Söyle de kurtul yani ne söyleyemediğin adam mı öldürdün. Hapisanede birini mi bıcakladım. Nedir yani. Şaka bir yana herşeyimizi anlatcaz diye bir kanun yok. Benim de kimseye anlatamayacagım şeyler var. En doğrusu anlatmamak zaten. Kötü şeylerin üstünü ört iyilikleri paylaş. Kötüleri deşmenin kimseye kendine de faydası yok. Bu dünyaya bir daha gelsek bütün insanların yapmayacağım asla diyeceği şeyler vardır. Kim dört dörtlük yaşamıştır ki. Sen şimdiden sonrası için iyi olmaya çalış. Geçmiş için üzülme. Sal gitsin geçnişi. Biraz da ben sende duygularını bastırma eğilimi gördüm. Kendin de değinmişsin. Eşine sinirlendin mi. Küstün mü. Çocuk gibi küscem mi şimdi deme. Küs ne olcak trip at. Annene mi kızdın belli et. Çok duygusalsın ama duygularını bastırıp mantıgınla hareket etmeye çalısıyorsun. Bence bu seni yoruyor.

açıklama yapayım o vakit:) kafam gayet iyi diyorsun ama hala kontrollüsün belki de kendini salmak için biraz daha içmen gerek manasındaydı..

Madem sadece yazıp kaçınca bile rahatlayacaksın ikinci üyelik alıp anlatmayı düşünsen? Psikoloğuna bile anlatmaktan kaçındığın ne olabilir ki? Aklıma hiç hoş şeyler gelmiyor ama öyleyse bile yine de yazabilirsin. Yazınca veya anlatınca gerçekten rahatlayacağından eminsen yap gitsin derim. Ağladığın zaman ailenin kızması nedenlerini bilmiyor olmaları. Bilmedikleri için de önemsiz görüyor olabilirler. Nedeni yokken biri karşında ağlasa belki sende kızarsın. Bazı rahatsızlıkların olduğunu hatırlıyorum. Belki de daha fazla üzülme diye öyle yapıyorlar ve senin asıl buna üzüldüğünü bilmiyorlar. Ben hayatın her alanında iletişimin gücüne inanırım. Anlatmazsan bilemezler. Seni anlamalarını istiyorsan doğru kelimelerle kendini anlatmalısın.

Anlıyorum ben sizi, uyarma ihtiyacınızı teşekkür ederim, ama uyarınızı gerektirecek bir bilinçsizlik içermiyor davranışım. Diğer arkadaşa verdiğim "İçmeli" cevabı okuyabilirsiniz, bir daha yazmayayım. Dua bazen küsüp etmiyorum Bazen ediyorum. İşte Allahla kul arası şeyler :))) Ediyorum ya, işte, olduğu kadar, olmadığı kader mi diyelim? Öyle deyip geçiyorum bazen geçemediğim oluyor öyle. İnsanlık hali.

Olmazdı ya... Ah aşkitom sanat. :) Teşekkür ederim, kendim için işe yarar hale getiremediğim zekayı neyleyim Anamnez? Bu zeka değil zekasızlık olmaz mı? Yapıldı, Arif Hoca'm yapmıştı, ne kadar emin bir testtir, nedir bunun standardı bilmiyorum. Çıkan sayının hayatıma kattığı ne peki? Kendime, yaptıklarıma bakınca aptallık görüyorsam/görülüyorsa, zeki miyim gerçekten? Bunlar benim eski sorgulardan Anamnez, o da kendi çapında kırdı, geçti vaktinde. 21-22 yaşlarında işte. Yok ben kendimi tanımlamıyorum, teşhisliyim. Teşekkür ederim samimi cümlelerin için, bilmukabele; sevgi hissimiz karşılıklı. Dökemem gibi, parça parça alıştırıyorum kendimi, baya bi anlattım aslında ama yine güle oynaya, gırgır kısımları; Resim konusunu "Hadi tam o an hissettirdiği gibi aç" dedim, açtım, linç yedim bilmem belki hatırlar mısınız? Bi öfkelen be kadın, bi kırıl da ağla, bir düşün... "İstediğinizi düşünebilirsiniz; insan kolunu bacağını kırar geçer de bazen bir dolap kapağına kafasını vurunca ağlamaya başlar ya, benimki o hesap" dedim çıktım, kimsenin ne dediği işlemedi. Annem-babam ile duygularımı o anlık açarak konuşabildiğim çok nadir konulardan biriydi, hüzün-neşe bir aradaydı, ferahtım. O ferahlığı özledim... Bunu yapmam gerekiyor diyorum yani; aç, indir gardını, omzunu ancak böyle bulacaksın... Psikologum ile çok samimi olduk, bilmiyorum beni anlıyor evet, ama işte bir nokta var "Tamam, çok rahatsız hissediyorsan, zorlama" diyor ve biz aynı yerde kaldık, oradan ötesi kaldı. Ben de psikodrama, kuantum muantum ne varsa bakındım işte; Neuroformat denmiş, içeriği nedir bilmiyorum, bir çeşit hipnoz ise ondan korkuyorum :))) Kafamın komple içini, bilmediğim birine ben uyur halde emanet etme düşüncesi beni pis geriyor. Ya işte öyle, belki benim psikolog arkadaşı bir daha ziyaret etme zamanım gelmiştir; bayadır da gitmedim, özledim. :)))

Ne var ki bu kadar çaresiz olacak. Merak ettim

Keşke bende yana, ağlaya derdimi dökebilsem. Bende maalesef derdimden geberip gitsem, Ah yazık bir anda öldü gitti. Derler herhalde. Konuyu takipteyim. C -Cheryl

Ne okudum ben böyle ya uff.. ah gençlik ne kadar da bilincsiz oluyoruz hele ben senden beterdim 30 yasini yeni gectim aklim basima yeni geldi desem yalan olmaz :))) Ben sizin bir kac konunuza denk geldim. Aslinda siz derdinizi cok guzel anlatiyorsunuz betimlemeleriniz roman tadinda bir yazim tarziniz var ve konularinizi da göz önüne alirsak parca parca anlatiyorsunuz Bu alinti mesajinda yaniginiz ile ilgili yazmissiniz ben annenizle ilgili olani okudum resimle ilgili olani iş tercihi konusunda olani esinizle ilgili belki mesajlarinizda ara ara denk geldiklerimde vardir. Belki kendinizi uzuuuun uzuuun anlatip her konuyu tamamen bir ic dokmeye ihtiyacınız oldugu icin böyle hissediyorsunuzdur. Belki özel iliskileriniz ile ilgili anlatilamayacak derecede bir sorunuz var anlatmayi ayip ya da yanlis olarak gordugunuzden degil de beklemediginiz insanlardan beklemediginz seyler gördüğünüz icin kimseye anlatamiyorsunuz anlatmayi kendi icinizde dogru bulmadiginiz icin susuyorsunuz kendinize yukleniyorsunuz. Kişi kendinden bilir işi benim de bir yanim böyle annem ozellikle ablam sirdasimdir hayattaki herşeyim her seyimi de anlatirim ama bir yer var ki orda dururum agzimdan cikmaz cikamaz. Işte böyle bir sey ne kadar anladim ne kadar anlatabildim bilemiyorum

Bunu diyecektim. Ben de en derin yaralarımı kendime saklarım. Hayatımda başıma gelen en kötü 3 şey desen, kimse bilmez ne olduğunu, buraya da yazmam, birine de anlatmam. Kendini savunmasız bırakmak gibi geliyor. Buna hazır değilim. Hiç olmadım, olacağımı da düşünmüyorum. Zaman zaman zaten kuş kadar uyuduğum uykuyu hic uyumuyorum. Son 3 gundur sanirim gunde 2 saate dustum :) Uykusuzluk beyni kapatır mı, delirir mi insan, bir sey olmuyor şimdilik. Her insanın ihtiyacı farklı tabiki, beni soylememek guclu kılar, seni anlatmak. Ve ben böyle insanları kıskanırım biraz anlatabildikleri için. saklamadigim yine de önemli sayılabilecek bir şeyleri de tek kişiye anlatmam. Birini özel kılmamak için mi bilmiyorum. Arkadaşlarımın çoğu şeffaf yaşadığımı düşünüyor bu yüzden :) En çok eşime acılmısım şu hayatta. Yine her şey değil ama en çok. O bile rahatsız ediyor zaman zaman. Hiç pişman etmedi, benimle ilgili. Suya anlat gangsta. Günahını sevabını, takıntılarını, yada içine.. Ben eskiden yazarak atardım içimden. Sonra yırtar atar yada yakardım. Sonra baktım o yazdığımı görmeye cesaretim yok Sana suya anlat dedim ama, benim kendi sesimle duymaya da cesaretim yok. Içimde arada kendi kendime konuşuyorum o yüzden. Ve sevdiklerim cevap veriyor içimden. Ve bazıları gidiyor yine içimden :) Anlattığında biliyorsun zaten kimin ne diyeceğini de öyle işte, aglamaksa mesele, nefesin kesilene, gogsun aciyana kadar kos. Sonra düşün bir de anlatamadiklarini. Yada o halde sesini cikarmayi dene. Anlatmak zorunda değilim, değilsin. Onlar senin. Sar sarmala rafa kaldır. Istersen içine anlat. Istersen bir gun pes et Herkese anlat, istersen tek Bir kisiye. Ama anlatip anlatmamak bu kadar düşündürmesin seni. Zamanı geldiğinde sese döner onlar. Belki o zaman hic gelmez. Yaşarken bunu bekleme. Yoksa geçmez :)

Ya tüm vücut yanık yazmışsınız Oraya takıldım Nasıl yani Nooption memento mori memento

Yahu neden yalan söylesin ki

tamam hepsine ok. peki neden anlatman gerektiğini düşünüyorsun? o duygu çıplaklığını anne baba eş bende yapamam mesela ve bu beni rahatsız etmiyor. anlatamamayı takıntı haline mi getirdin acaba? asla annemin babamın önünde ağlamam. eşimin önü de sinirsel olmuştur dediğin gibi ve 3 kere yoktur yani. eh bende okudum konuyu bugün ama beni rahatsız etmedi seni niye rahatsız edip kendini sorgulama gereği hissettin? niye bunun eksiklik olduğunu düşünüyorsun?

Ben resmen bayıldım cümle kuruşlarına. Okumaktan keyif aldım, yeri geldi hüzünlendim. Bence anlatsan sıkıntını çare olabilir birçok insan. Mutlu geceler...

Aynen o. :) Dokundu derdime yeniden görünce. :))) "Asla ağlamam" seçeneğini gördüm, gülümsedim. Eh ağlanmaz mı ağlanır, çokça da ağlamışımdır ama anlatarak değil. Başkalarının yanında tutamayıp ağladıklarım sinirdendi ki başkaları dediğim de annem-babam-eşimdir. Anlatım/derdi tam dökme yoktur işte, sinir ağlaması vardır. Anlatamadım-anlatmadım bir türlü işte baştan sona, olmuyor. Yıllanmış psikologum var, arkadaş olduk, ona bile tam değil. "Yine kaçırıyorsun" diyor tatlış tatlış gülüyoruz, bazen ciddiye bağlıyor, kendisinden katarak yok, olmuyor, gözüm doluyor, tavana bakıyorum, derin nefes alıp veriyorum hemen tamam bitti, bıçak açmıyor ağzımı sonra... Bir gün olacak diyorum ya. Belki buraya komple yazar, kaçarım. Öyle bile olsa iyi gelecek. Kabulde sorun yok Noop, rahatlayamadım bir anlatıp tam tekmil... Sebebi nedir bilmiyorum, tonla sebep çıkarabilirim ama aralarından hangisi doğru olanı, bilemeyeceğim.

Yazmayı deneseniz. İçinizde ne varsa kağıda dökseniz rahatlarsınız. Başkalarına söyleyemediklerini yazmak rahatlatıyor belki size de faydası olur.

Teşekkür ederim, çok mantıklı ve uygulanabilir. Tabi aynalarla geçmişim pek iyi değil benim. Bunun da bir miktar sorun olabiliritesi mevcut. :))) Aklıma baya yattı ama, neden olmasın... Bunu kendim karşısında itiraf ettikten sonrası gelir zaten mantığı evet. Baby steps zaten en iyi bildiğim şeylerden... Oyh. Tabi ki buna da gerek baby steps... Sabır... Teşekkür ederim, çözüme dair altın değerinde bir yorum olmuş.

o zaman fazla umursuyorsun diyebilir miyiz? biriktirmek fena evet ama dökülemiyorsa önemsememeyi denesen başarabilir misin? eski hesapları kapatmak zordur ama şu noktada yanlışsın full rahatlama yok. anlatıp böğüre böğüre ağlasan da hatta yüzleşsende onlar can yakmaya devam ediyor. o söylediğin basit olayda yine ben buradayım diyor.

"Elalem ne der" sözünden daha yüksek bir hapishane duvarı yoktur. Çevredekiler, komşular, akrabalar için değil kendiniz için yaşamanızı tavsiye ederim. İsteyen içer isteyen dağıtır isteyen ağlar, herkes farklı bir şekilde atar derdini. :)

Neuroformat ı araştırdın mı hiç?

Azıcıkkkk ufacıcıkkk

Anlatınca rahatlayacağım düşüncesiyle yaşamaya devam edin bence. Zira anlatınca acılardan kurulmuyor insan. En azından aramızdan birisi umutla yaşasın. Yokuspokus

Burada çok üstünden kapalıca anlatılmışı var Safinaz ahh... Başa alıp izlenmeli: Dün mü, dünden önce mi izledim; "Kuzum benim" dedim ağladım ona ağladım, kendi gençliğime ağladım, oğlum için ağladım "Çok duygusal bir çocuk olmasın Allah'ım" diye filan... Evde tek başıma öyle, sessiz, süzüldü gözümden. "Artık söylicem" dediği kısımda, onu anlıyorum-anlıyoruz ya işte "Konuşulamayanlar"ını, söylicem derken bile nasıl üstü kapalı... :) Anlatır mıyım ki bir gün şöyle adam akıllı; güle-ağlaya? :) Aferin bu kızımıza; aferin vallahi helal olsun.

Teşekkür ederim, bunun daha ilerilerini yaşadığım için alkol pek şeapmıyor, yani yapıyor da yapmasına izin vermiyorum, bipolar olmanın yan etkileri sanırım :)) Belki... Bulamadım, buldum da bulamadım mı zannettim bilmiyorum. İnsan birini bari başından sonuna tek satır gizlemeden anlatır. Olmuyor, mutlaka örtüyorum engellenemez bir şekilde. Otomatik bir savunma gibi... Ne diyeyim, öyle işte.

diğer konularınızda da denk geliyorum, yazı renginiz farklı olduğu için aklımda kalıyorsunuz. ben sizin derdinizi anlatamadığınızı düşünmüyorum, aksine biraz fazla anlatıyorsunuz, ağır, ağdalı şekilde, uzun uzun... asıl soruna fırsat kalmıyor girizgah yapmaktan yani. üstte saydığınız çoğu şeyi ben de yaşadım ağır akne, saçkıran, anoreksiya vs... hatta benim ekstradan öyle fazla ve ağır problemlerim vardı ki, hayatını anlat deseler bu ağır akneyi, anoreksiyayı, iğne fobisini dertten saymam... psikologun sizi bırakma nedeni bence kendinizi bırakmamanız değil, aksine asıl sorunu 3 kelimeyle anlatacağınıza, girizgahını 300 kelime seçmenizdir. neden bilmem yazılarınızın hepsinde bu "kelimeler deryasında balığım" izlenimi var. dümdüz olmayı deneseniz inanın çok daha rahatlayacaksınız. gerçekten yerinizde olmayı istemezdim, çok yoğun duygularla yaşıyorsunuz, en küçük şeyde duygu patlamaları yaşıyorsunuz, çok yorucu olmalı.

Demek istediğim insanların senin hakkında ne düşündüğü önemli mi Ben mesela görüş farklılığım olsa bile insanları severim ama hakkımda ne düşündüklerini önemsemem ve bu bana tadına doyulmayan müthiş bir özgürlük veriyor. İçimi çok rahat açabiliyorum. Aslında ne kadar çabalasan da seni anlamayacak insan anlamıyor. Anlamak isteyen insan da bir hareket veya bakışından veya bir cümle ile içini çözebiliyor. Hastalığını da çok benimsediğini düşünüyorum, bir çok seyi de buna bağlıyorsun sanki. Bipolar olmayan insanlar da mükemmel değiller. Mesela ben bipolar değilim ama benim de on dakika içinde modum değişir çok çabuk. Bazen abuk subuk hareket ederim ama hasta değilim, beşerim sadece. Son olarak da kendini çok dinlememeni tavsiye ederim. Çünkü delilikle akıllılık arasında çok ince bir çizgi var ve o çizgiyi çok düşünerek aşıverebiliriz aman dikkat ;-D Bu 'iç konuşmalar' insana çok zarar veriyor tecrübeyle sabit. Kurup çözecek, eskileri düşünecek kadar boş kalmamaya çalış.

"ölümcül düşüncelerini hafifletirdi bir insanın varlığı belki. belki de anlatmaya çalıştın birilerine. kim bilir? anlatamadın; belki o insanın yüzüne bakar bakmaz anlatmanın yararsızlığını gördün." oğuz atay'ın tutunamayanlar kitabında anlattığı gibi, belki içten içe yararsız görüyorsunuzdur, içinizi dökmeyi. belki içinizi dökecek o insanı henüz bulamamışsınızdır. ama şunu da söylemeden geçmeyeyim, kendinizi ifade ediş şeklinize hayranım. çakırkeyif olmanız güzel yazı dilinizi değiştirmemiş, ne şans :)

Kuzum teşekkür ederim iltifatın için ancak bendeki mantık çabuk devre dışı kalan bir mantık, ara ara böyle vurdurmam gerekiyor ki yine çalışsın. Teşekkür ederim içten yorumun için; sanırım hepimize geliyorlar arada. :) Sizdekiler de aşılır, geçilir inşallah.

çok sorguluyorsun her şeyi. en çokta kendini. seni bu akşam bu noktaya getiren konuyu bile anladım mesela ben. kazenin anketi dimi? kendini olduğun gibi kabul etsen daha kolay mı olur acaba? derdini anlatsan güçsüz görüneceğini mi düşünüyorsun? nedir anlatamamanın sebebi önce onu bulmalısın.

Öncelikle alkolluysen alkolu bırak kendıme ve saglıgına yazık etme. Kadınlıgınada yakısmaz bız kadınız oyle alkoller vs elımıze yakısmaz her derde deva gormeyın su zıkkımı lutfen. Onun dısında rahatsızlıkların ıcın cok gecmıs olsun ama sankı stres yattıgın ne varsa hastalıga donusmus gıbı. Gencsın guzelsındır hıc bırseyı dusunmeye degmez. Ohoo bız aılelerımzden sıddetmı goruyoruz. Dogudakı kızlar napsım carsı yuzu goruyorlarmı? Arkadas yuzu? Okul gezme tozma Kıyafet yıyexek ıcecek angı bırını goruyolar omlar napsın. Suktet halıne. Rahatla keyfıne bak. Belkıde sen kendını salmıssın dıye annen basıı uapıyordur. Benm ablamda mesela calısan bı kız bazen arkdaslarıyla yemege gıder gexe 1 2 gelır annemde cok uzulur suna bak erkek evladı gıbı ıcıp ıcıp gelıyor hıc yakısırmı kac kere uyardık ablamı. Tamam calısyorsun ozgursun kımse bısey demıyor ama affedersın b. unuda cıkarttma. Nu kadım uzuluyor. Mıllet bu kadınn kızı bunsaatte nerden gelıyor dıye balkomda beklıyorlar resmen. Yanı bırazda kendımız sebeb ouyoruz aılenın baskıyapmasına. Bız onlara canım cıgerım dıyınxe her ısteıgmızı yapıyolar zsten anne baba omlar. Sımdı ınce su alkol masalarından arındır kendını. Kafanı topla okulun dersın sınavların işin neyın varsa kendını bır sure onlsra ver. Emınım saglıfında duzelecek

Sizi gözardı etmişim; gözardı ettiklerim de konularıma gelmeyi pek sever nedense ve "Bence"li mini mini küçümseleleri, "Eleştiri adı altında" alttan alttan giydirmeyi, yarışmayı, en cool ve en dertli olmayı. Bir başka konuma gelir "Sizin derdiniz yok bence, yazasınız gelmiş yazmışsınız dert aramışsınız" diyenin yorumunu alıntılar ve "Şu yorumun alnı olsa da öpsem" yazar, ertesi güne -Bir derdim var-ın orta yerine "Kızlar şöyle şöyle bir konu vardı burada açılmış, konuyu bulamadım, of çok dert oldu, takıldım bi bakın" diye konu açar. Sonra o konuyu açtığını unutur, gelir yine benim konuma "İğne fobisini dertten saymam" yazar. Sizin dertleriniz çok daha farklı, elbette benim dertlerimi dertten saymazsınız. :) Ben dümdüz olmayı deneyeyim bir daha eywallah da, siz de biraz dürüst olmayı deneyin bence, bu bilindik cool imajı yalanla sürdürmeye çalışmak sizin için çok daha yorucu olmalı. :)

Keşke roman yazsan da okusam..

Yorumlarınız için teşekkür ederim kızlar; hepsi ayrı ayrı güzel geldi. Arada bir iki küçümseyen filan oldu, napalım; önceden "Çok uzun okumadım" yazarlardı, sonra "Yarısına kadar ancak okuyabildim" yazarlardı, nihayet okumayı başardılar; belki bir süre sonra da okuduklarını anlamayı başarırlar Mune Müdürüm, konum kapanabilir.

Hı hım, baya iyi. :)

Bende anlatamam derdimi ama sebebini biliyorum en azindan. O kadar bağlıyım ki dertlerime her daim aklimdadirlar zaten o nedenle baskalarinin derdime diyeceklerini ben çoktaaannn demisimdir zaten kendime. Yavanlik hissi yani veya zaman kaybi olacaginin farkindaligi, birde yillarin olusturdugu bir direnc de sözkonusu. E anlatacaklarim da öyle basit seyler de degil yani tren kactı diyorum kendime bundan yillar önce anlatmaliydin bir dosta veya aileden birilerine. Konunuzu takip edecegim belki bir ışıkta ben görürüm. Sizin hayatinizda da umarim cok güzel gelismeler olur. Sevgiler

Herkesin bir derdi var, durur içerisinde demiş ya Volkan Konak. İnanın aynen bu şekilde. Dertsiz birisini bulmak imkansız. Ama bu yük size çok ağır gelmeye başlamış. Ben de pek ağlayan bir model değilim. Çoğu zaman araba kullanırken ağlarım. Ve en anormal olanı da bazen ağlamak için araba kullanırım. En sakin ve uzun yolladı tercih ederim. O zaman neye dertlendiğimi de kendi kendime anlatırım. Belki iyi gelir size de benim yöntemim.

Bunu dinle

Kafan güzelken bile bunları düşünüyorsan sıkıntı büyük demektir

Cok üzüldüm Ahh şu gençlik insana neler yaptırıyor ya Bende bayılıyorum ruh gibi bembeyaz teni olanlara

Salın gitsin. Çok mu kontrolcüsünüz? Ben öyleyim mesela. Bayilsam bile bilirim bayildigimi o halde bile kendimi birakamiyorum. Suya, kağıda, muma, aynaya anlatsam rahatlayacagim biliyorum ama yapmıyorum öyle de tuhafim. Anlatsam da rahatlayamiyorum. Öyle içime içime konuşuyorum. Unuttum gitti deyip kendimi mi avutuyorum bilmiyorum. Tek tesellim maneviyatim ve tevekkül. Yoksa delirecek gibi hissediyorum kendimi. Sizde ki durum daha bir farklı gibi sanki. Bu kadar mantıklı bir insan neyi çözüme ulastiramiyor diye diye okuyorum her yazınızı ya da konunuzu. Allah kolaylık versin, kalbinizi de sükunete ulastirsin.

Evde yalnız kalınca bir mum yakın ve ona anlatın derdinizi, sıkıntınızı, anlatımınız bitince mumu söndürün, 'bu mum alevinin sönüp gittiği gibi, sıkıntılarım da benden gitti' deyin yüksek bir sesle. Bir kağıda uzun uzun yazın dertlerinizi, bitince kağıdı yırtıp atın. Telefonda ses kaydı yapan programı açın, anlatın içinizdekileri, bitince dinleyin kendi sesinizi, sonra silin kaydı, yine yüksek sesle 'kendime kendimi anlattım, beni dinlediğin için kendimi seviyorum, kendimle barışığım, şimdi çok daha iyiyim' deyin. İşe yarayacağını umuyorum. Yarınların bugünden daha güzel olmasını diliyorum sizin için.

Est, samimi görüşlere, eleştirilere, uyarılara sonuna kadar açığım ve bu samimiyeti bana hissettiren üyelerden birisiniz. Hemen yukarıda Noop'a yazdım, evet; takarım, kılı kırk yararım an gelir ama uzun sürmez; hastalığımın cilvesi.

Kolera dinlemezdim, önyargılıydım; dinlettin ve bu şarkısını beğendim :)) Teşekkür ederim, bir iki şarkısına daha bakarım artık :) Ben de bir şarkı yollayayım: