Ay tam olmak istedigim gibisin

Kibirliyim derken ornek verir misiniz?Genellikle is yerinde mi?

Psikoloğa gidin. Bir insana nasıl tahammül ederim? Demek bile büyük kibir, belki de tahammül edilemeyen siz olacaksınız/oluyorsunuzdur. Belli ki mutsuzsunuz bu durumdan, uzman size yardımcı olacaktır. M

Mühendisim

Çokta kötü değil bence. Okulda hep en iyi olmalıyım derdindeydim. İş hayatındada öyleyim. İşyerinde en iyi olma derdim yok, kendi işim ama camiada ismimin duyulması önemli. Bütün bunlar bana zarar vermiyor, bunun farkındayım. Haftasonlarım sadece benim. Herşeyi kenara bırakıp sadece keyfime bakmayıda biliyorum. Bunu dene bence, iyi gelecek.

Benim de :)

Bem de bunu çok önemsiyorum. Yani biri bir işe baktığında benim yapmış olduğumu anlamalı Benim sorunum da orda başlıyor iş dışında nasıl olunur bilmiyorum. Hobi mi edinsem çok arkadaşım yok Az öz

Nasıl yani bence çok kötü bi durum

Aha aynı benim patronum gibisin. Aslında hastalıkların en kötüsü... Kibir... O da iş iş iş, para para para... Gidemediği yazlıkları, harcayamadığı paraları var. ofisten 11de çıkıomş, aslında en çok kötülüğü kendine edior. Kendi şuan 48li yaşlarda, sen daha gençsin yolun başındasın. Kendini bir silkele ve hayatın tadını çıkar derim ben. Bunun yaşlılığı var hastalığı var unutma. Gez, aşk yaşa, eğlen, içine sinen biriyle evlen, minik bir bebeğin olsun, bu hayattan daha ne istenir ki

Ne iş yapıyorsunuz

Iş başarı konusunda Yani öyle güzel falan değilim zaten bunla ilgili bi şey değil.

Merhaba arkadaşlar, benim kendim hakkında bir problemim var. Kendimi işime inanılmaz kaptırıyorum. Okul hayatımda da öyle idim. Kedimi tamamen işime veriyorum, sağlığım dan olacak kadar. Sürekli en iyi ben olayım diyorum kendimi parçalıyorum. Çok kibirli oluyorum zaman zaman ve kendimden utanıyorum böyle kötü şeyler hissettiğimde. Aslında bu sorun çocukluğumdan geliyor.. ailem bana asla evle ilgili sorumluluk vermedi. Hep ders çalış iyi ol başarılı ol herkes seni takdir etsin... Bunları beynime aşıladılar.. 26 yaşındayım ve iyice yüzüme vurmaya başladı gerçekler tokat gibi. Ailem yüzünden hayatım sadece okul iş çalışmak oldu. Onlardan ayrılmadım hiç. Bu yüzden geç farkettim bazı şeyleri.. Mesela çok da anlaşamıyorum insanlarla, ya da yaşıtlarım evleniyore Ben bi insana nasıl katlanırım bilmiyorum. Nasıl sevilir insanlar bilmiyorum.. Çok kibirliyim sinirliyim... Lütfen dalga geçme yin... Ben bunları nasıl aşarım bunu sormak istiyorumm.. Fikirleriniz var mı benim için