Al benden de o kadar 4. Yıldayız ama hiç yok çocuk fikri aklımızda. Bizden sonra evlenenler 2. ye hamile kaldı hayretler içerisindeyim

bence bu içgüdüsel bir istek Bazı kadınlar doğuştan anne doğuyor. Bazılarında o istek hiç olmuyor. Hele de günümüzde yaşam da zorlaştıkça hastalıklar, işsizlik, artan vergiler, yoksulluk çocuk sahibi olmak biraz bencillik gibi geliyor. İmkan varsa evliliğiniz yolundaysa işiniz gücünüz varsa ve en önemlisi çocuğa verecek sevginiz varsa düşünebilirsiniz. Ben neden istemiyorum diye kendinizi eksik gibi anlatmışsınız herkes istemek zorunda değil çocuk sahibi olmak mecburiyette değil Aksine herkesin olmaması gerek. Yukarda bahsettiğim şartları taşımıyorsanız çevre baskısı, yaşım geçiyor, eşim istiyor diye hiç düşünmeyin. Olan bir insana bir topluma oluyor.

Ben de çocukları çok sevmeyen biriydim. Hani tatlı kelimeler bulayım da bıcır bıcır seveyim falan yapamazdım yani, sevmemek derken. Neden çocuk sahibi olmak istedim, istedik? Evliliğimiz oturmuştu, eşimle gayet iyiydik. Aileden veya toplumdan zerre baskı görmedim bu arada. Sanırım biyolojik saat, hormonlar, yaradılış artık ne derseniz, o geldi çattı. Ayrıca sevdiğim insanla ortak bir insan yetiştirmek onu sevmek, çocuklu bir aile olmak istedik ve evliliğimizin 3. yıl sonunda ikizlerimizi kucağımıza aldım hamdolsun Ve şöyle ki, onları sevmenin sözcükleri yok Biri bana biri babasına benzeyen iki küçük insan bence çok sevimli. Her dileyene nasip olsun umarım. Zorluklarını saymayacağım. Çünkü ne kadar zor olursa olsun zorlukları unutturan sevgileri var. Eğer öyle olmasa kimse 2. Çocuğu denemezdi bile. Herkes tek çocukta kalırdı. Beni soracak olursanız, ikizlerden sonra bir bebeğim daha oldu 3 çocuklu bir anneyim. Onları ahlaklı bir şekilde yetiştirirsem bu dünyaya 3 çivi çakmış sayacağım kendimi. Zorunda değilsiniz ama şartlarınız olgunlaştıysa bir bebek sizi umduğunuzdan da çok mutlu edecektir buna inanabilirsiniz bence. Gönlünüzce olsun

Üç çocuğum var herşeye de Zaman yetiyo onların size verdiği hissi anlamanız için anne olmanız gerekir ben okudum çalıştım gezdim ama beni en çok annelik mutlu etti eşsiz bi duygu umarım nasip olur sizde

Ben annem ölünce çocuk sahibi olmaya karar verdim. Nedense üremem gerektiği düşüncesine kapıldım. İçgüdüsel bişeydi. Yoksa bence akıl karı bir iş değil. Kedim de var, çocuğun kedi köpekten bir farkı şu. Senin duyduğun sevgi değil de onunla geliştirdiğin ilişkinin hayvanlarınla olandan çok farklı olması bence. örneğin Kedin sürekli 1 yaş çocuk zekasında kalırken, çocuğun büyüyor büyürken sen de değişiyor ve kendi hayatını da baştan yaşıyorsun. Bir çocukla büyürken, kendi çocukluğuna da dönüyorsun bence. Hayatı yeniden keşfediyorsun. Onun gibi bakabiliyorsun aslında sana artık sıradan gelen şeylere. İlk kez bir kelebek görmesi mesela :) sana bambaşka bir his yaşatıyor, yaşadığın ama unuttuğun şeyleri. Sonra güçlü bir bağ kurarsanız birinin sana dünyadaki herkesten daha çok güvenmesi, ihtiyaç duyması, sevmesi, tek dünyası sen olman senin öğrettiğin şekilde şekillenmesi... Bunlar tatmin sağlıyor. Bunlar olurken de hayatın kayıyor ama artı eksi listesi yaptığında artılar eksileri silip çok daha fazlası da olduğu için çocuk yapıyoruz. Evliliğimin 7. Yılında doğdu kızım ve o zamana kadar hiç çocuk istememiştim. Başkasının çocuklarını da sevmezdim 1-2 tane çok sevdiğim arkadaşımın bebeği hariç.

Ama eminim ilerde olduğunda keşke daha önce yapsaymışız diye düşüneceğiz 30yaşındayım bencede küçük bir yaştayız ama ilerde çocuğumuz 20yaşına geldiğinde şuan yapsak 50 olacağız bu düşünce korkutuyor neyse kısmet herşey

Valla ben en çok bu kısmı merak ediyorum. Neden böyle hareketlere bürünüyorlar, çok itici duruyor bence. Ben "Ayy minik ne tatlıymış" der geçerim, bebekle temas bile kurmam. Mesela bugün gitmek zorunda olduğum bir evde 20 günlük bir bebek vardı, annesi al al kucağına sev dedi "abla bebeğin daha yeni doğmuş, üstelik 10 gün enfeksiyon nedeniyle yoğun bakımda kalmış, bana değil kimseye verme bence" dedim, hafif kırıldı. Hiç öyle milletin kucağında çocuk gördüm diye çıldıracak tiplerden olmadım yani.

Teşekkür ederim canım kısmet bakalım:) Yorumlarla cok tatmın oldum en azından bazı seyler kafamda oturdu :) F flamefire Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Bende çocuk sevmezdim. Birinin kucağında görünce agucuk falan yapmazdım. Evlenince eşimin daha önce varikosel ameliyatı olduğunu öğrendim. Bu yüzden korunmadık. 4 ay sonra hamile kaldım. Evet duş almaya bile bazen vakit kalmıyor zira yeri geliyor vaktinizi bebeğine, çocuğunuza göre ayarlıyorsunuz. Ama anne olmak bam başka duygu. Onun bir gülüşü, bir şeyleri öğrenme isteği, onunla yeniden bir şeyler öğrenmek harika. Yenidoğan bebeğin evi bile öyle güzel kokutması bence anne olabilen isteyen anne olmadan önce ölmesin yaşayın o duyguyu hayat bir kere sonuçta. Tabi nasipse.

Yeni evli sayılırsın birde uzun bir sevgilik dönemm olmadysa henüz hayatın zaten keyflidir bir süre sonra sıkılacaksn tek düze yaşamaktan şahsen snin gibiydim 30a geldim geberiyorum çock diye olmuyor :)) evlilk eğlenceli güzel amaruhsal olarak sıkılacaksn bkaç sene snra yaşın geçmemiş ya 45e kdar yolu var bence :)))

Disardaki ve cevremdeki cocuklari cok severim, cok iyi anlasirim, yeri gelir bakarim da lakin hayatimin hic 1 doneminde kendime ait 1 cocuk istemedim. Bekarken de evliyken de. Bilmiyorum bu, beni, sizin tabirinizle "anormal" mi yapiyor ama istemiyorum iste. S

Siz ne dediğinizi biliyormusunuz? Baya baya saçmalamişsiniz çunki. Yazdiklarinizi soyleyeceğiniz en son insan benim çunki bu zamana kadar gunumun bir gununu bile kitap okumadan, çalişmadan, yeni şeyler denemeden geçirmedim. Şaka gibisiniz. Ben bir anne olmakdan korkan, zahmetinden korkan birine zahmetinin de guzel olduğunu anlatiyorum. Bunlarin arasindaki farki goremiyecek kadar afedersiniz de cahil misiniz? Bana nutuk çekmeden once bir neden bu insan bu mesaji yazdi diye düşünür. Kadinlarin okumasi, kendi ayaklari uzerinde durmasi, muhakkak çalişmasi gerektiğini savunan bana hem de) e nede olsa yazmak bedava, yazilan mesajda iyi niyeti gormek bedava, yargilamak bedava... Yok yok benim için çocuğu yoksa o kadin kadin değildir. Tabi tabi. Tobe Yarabbi Sizin yazdiğiniz şeyleri dusunecek kotü zihniyetim olmadiği için sadece çocuk isteyen, ama zahmetden korkan birine sadece kendi isteğini yaparak zahmetden kaçmanin anlamsiz olduğunu anlatiyorum. Anlayamadiniz mi)

Bende çocuk için çıldıranlardan olmadım. Çocuk ağlamasından nefret ederdim. İlk sene çocuk düşünmüyodum. Sonra kistim filan çıkınca korkum deneyelim dedik. Korktuğum gibide olmadı bi kızımız var şimdi 2,5 yaşında. Tabikide zorluğu var aranıza 3. bi kişi katılıyo. Hamileyken nasıl sevecem millet nasıl seviyo çocuğunu derdim. Ama onu kucağınıza aldıktan sonra ki duyguyu anlatamam. Yaşayana kadar anlayamazsınızda zaten. Evliliğimize negatif bi etkisi olmadı bazı çiftlerde olduğu gibi. Ama 2. çocuğu hiç düşünmüyorum. Ben 1 çocuk bakabilirim. Onun geleceğini sağlayabilirim.

İşte evlilik dediğimiz şeyde eş ailesi eşin önüne geçince pek anlamlı olmuyor. Ama doğru değil bu. Açıkcası dini açıdan sıkıntı olmasa evlenmeyi değil beraber yaşamayı tercih ederdim, malum cepte olmayan hep daha tatlıdır, evlilik de o tadı kaçırmamalı.. Çocuk da tadına tat katmak için yapılmalı ancak. Tabi karşılıklı istek, çaba ve sorumluluk duygusu varsa...

O kadar tatlı anlatmıssınızkı zevkle okudum, çok Teşekkür ederim F flamefire Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Canim evet çocuk bakmak zor ama bu dunyada ne kadar oara sayip aldiğin araban telefonunu bile yarin başkasina satarsan senin olmakdan çikar. Ama çocuk kani cani senden, sevdiğin jnsandan olan bir can. bu dunyada evet benim diye bileceğin tek varlik. Çocuk doğunca zaten onun zahmeti bile guzel gelicekdir sana. Onun yuzunu gulumsemesinj kokusunu duymak hissetmek çok özel bir duygular. Allah herkese tattirsin bu duygulari. Evet hepimjz rahati isteriz ama hayat sadece eğlenmekle uyumakla gezmekle de doldurulmamali. Şu an gencsiniz. Ama artik yaşlandikda elinden tutan bir evlada ihtiyaci olucak. O mutlu olunca sen de olucaksin. Kendini unutuo sadece onun için çalişicaksin. Ben 20 ay sonra hamile kaldim. Hergun karnimda bebeklerimle konuşuyorum. Yavrularima kavuşmak için sabirsizlaniyorum. Her ultrasonda kalp atişlarini dinlerken gozlerim doluyor. Ben daha hissetmiyorum ama benim kanimla beslenen iki can taşiyorum. Hayat yan gelip yatmak, gezmek tozmak değildir. Zahmetiyle, karmaşasiyla hayattir. Zorluklar sizi korkutmasin. Hayirli zamanda nasib etsin size de InsaAllah

Son paragraf aynı benim düşüncelerim

Ben de aynı sizin gibiydim ya da hala gibiyim. Hiç bir zaman çocuk delisi olmadım. Şu an hamileyim ama aşırı duygusallık hala yok. Bazen kızıyorum kendime - ki çok zor elde edilen bir hamilelik oldu-neden böyle duygusuzum diye. Neden istedim peki eşim çok istediğinden. Eşim çok sever. Hani o dediğiniz agucuk yapanlardan. Onunla benden ortak bir şey olsun istedim. Ne bileyim bir insan yetiştireyim dedim şu dünyaya. Yani ben o isteğin gelmesini ya da hazır olmayı bekleseydim ohoooo...

Korunma derken tek yöntemle mi korundunuz. Ben hem hap hem prezervatif kullanıyoruz. İkisi yeterli mi acaba. Korktum bende

Ben yeğenimle ilgilenmeyi çok severdim hala da öyle. Küçükken kucağımdan inmezdi. Onunla konuşmak bir şeyler öğretmek canım teyzecim deyip sarılması çok saf olması vs. Evlenince de 2 yıl istemedik. Sonra düşündük hamileyim. Beni de bebek bakımı sorumluluğu korkutuyor. Ve 2. Cocugu düşünmüyoruz şu an için. Hem imkan hem ilgilenme acısından ileride ne olur bilemem tabi..

Çocuk sahibi olmak için ben de şartların olgunlaşmasını bekliyorum. Bir gün buna karar verirsem en büyük sebebi sevdiğim adamla aramızdaki en mükemmel bağı yaratma düşüncesi. Ve tabi ki hormonlar

Kendi çocukluğumuz da bir birikim aslında İyileri kötüleri gördüğümüz ve içinden yöntem seçebileceğimiz bir birikim İyi zamanları olduğu gibi kötü zamanları da tersine çevirerek kullanacağız Bilmiyorum beni en çok sıfırdan birini yetiştirmek heyecanlandırıyor gerçekten Belki umduğum gibi hiç olmayacak ama denemeye değer buluyorum

Canım inan çocuk olayına karşı olduğum için değil o his bende şuan olmadığı için neden acaba insanlar madem duşa bile giremeyecek kadar vakitleri olmuyor neden o zaman cocuk yapıyorlar çocuk için bu kadar fedakarlık yapıldıgına göre bir esprısı olmalı diye düşündüğüm için sordum:) Evliliğe gelince başta evliliğe de mesafeliydim ama bir anda kendimi eşimin ısrarlarıyla evlıık işlemleri için koştururken buldum :) Evlilikle ılgılı korkularım olduğu için bıraz mesafeliydim.. Ama ona cevabım var aşık olduğun insanla aynı evı, aynı hayatı paylaşmak istiyorsun. Hep yanında olsun istiyorsun vs bu sebeplerden evlendım ama evlenırken hıc aklımda cocuk yoktu yanı cocuk yapalım diye evlenmedik :)

Haklısınız tabıkı suan bır saglık engelımın olup olmadıgını bılmeden farazı konusmalarım bunlar... Dilerim en kısa zamanda rabbim nasıp eder size de

Amin canım çok Teşekkür ederim Böyle bakınca Eebette istersin ama sanki çocugum olursa bütün hayatım degısecek, o eskı konforumdan eser kalmayacak, hatta anlattıkları gıbı ya dus almaya bıle vaktım kalmazsa :)) Hep bunlar gözümün önüne geliyor K Konus

Küçüklüğümden beri bebeklere deli olurdum yeğenlerimin doğma büyüme aşamalarını gördükten sonra soğudum diyebilirim. Anladım ki bir çocuk yetiştirmek gerçekten çok zor bir şeymiş. Bebekliğinde gazı alerjisi ateşi ağlaması... okula başladığında ödevleri, akran problemleri... ergenlikteki tavırları, tehlikeli yollara girmesi... yetişkin olup evlendiğinde bile hala sen koşuyorsun problemlerine. bütün bunlar beni çocuk sahibi olmak konusunda düşündürüyor. Benim cevremde gördüğüm çocuğun varsa sen diye birşey kalmıyor pek, her sey çocuk icin. Çocuk sahibi olmanın mantıklı bir sebebi olduğunu sanmıyorum. ben, bu zorluklara rağmen annelik duygusunu tatmak ve dünyaya, insanlığa iyi bir insan yetiştirmek istediğim için çocuk istiyorum.

Benimkinin de arada heveslendiğini hissediyorum belkı ondan bana da geçer ucundan kıyısından :)))) Neyseki ögretmen de çocuklarla zaten hep içiçe :)) Belki okulda yoruldukca o ıstegı köreliyor olabilir Allah bagıslasın cocugu olan herkes hep ıyıkı dıye bahsettıgıne göre eminim güzel bir duygudur zorluklarının yanında Dasmeer

Hocam bende doktoramı yapıyorum tez aşamasına geçmek üzereyim. Hep doktoram bitsin kadromu alayım öyle yapayım diye düşündüm. Bütün hocalarım arkadaşlarım tez döneminde yap kadro arayıp bulana kadar büyüsün diyorlar. Ama benim bir türlü içime sinmiyor. Yapsak bakacak kimse yok. Bakıcı tutmak istesek ev araba kredileri var. Ben baksam tezim uzar da uzar biliyorum bunu yapan arkadaşlarım hep geride kaldı. Eşim çok yardımcı ama ben rahatıma da düşkünüm. Sanki yapmam gereken her şeyi sırasıyla yapayım kafam rahat olsun düşüncesinde oldum hep. Eşimin yaşı ilerledi onun çekinceleri var ama elden bir şey gelmiyor. Bir de yaştan dolayı olmazsa sağlık sorunu olursa da bir çaresini buluruz nasılsa diye dolaşıyorum önemseyemiyorum bu konuyu. Siz de akademisyensiniz sizin bu konudaki detaylı fikirlerinizi merak ettim. P Portakalli ordek Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Neden çocuk sahibi olmalıyım ya da neden çocuk sahibi oldum, bu soruya inanın mantıklı bir cevap bulamıyorum. Ben de 5.5 sene sonra falan hamile kaldım, eşimle anca şartlar el verdi, kimseden baskı da görmedim çocuk da çocuk diye ama sanırım biyolojik saat artık çocuk sahibi olmalıyım diye uyarı veriyor Ki ben de çocukları sever ama öyle ayılıp bayılan mıncıran, tahammül eden bir tip değildim. Çocuk bakmak zor evet, her adımınızı, her hareketinizi ona uyarak ayarlamanız gerekiyor, kendinize vaktiniz kalmıyor. Ama sizi karşılıksız sevip, güven duyan bir varlığa aşık oluyorsunuz sonrasında, her şey vız geliyor. EVet bazen sinirdne çıldırıp depresyon noktasına geliyorsunuz ama onun size bi anlık sarılması, bir öpücüğü, bir jesti, bir hareketi binbir enerji veriyor inanın. şu anda durumum el verse ikinci çocuğu da yapardım eminim ki, çocuğumun bi hayat arkadaşı olsun birbirine destek olsnlar paylaşmayı öğrensin diye. e tabii bbunun için de sevişen bi koca lazım da, o da yok

Çok teşekkurler Allah hayirli zamanda dileyen isteyen herkese nasib etsin

Tam olarak dayanamadığınız yönü nedir peki? Yanlış anlamayın merak ettim sadece sizi zorlayan kısmı. Benim oğlum çok zor bir çocuk mesela eşimde böyleymiş kaynanam bayağı çekmiş. 2 yaşında hala geceleri uyanırız gündüz bitmek bilmeyen ağlama krizleri var yemek yemez hiç memnun olmaz. Çoğunlukla sinirlenirim ama belli etmem akşam olunca elimi tutmadan uyumaz iyi geceler anni diyince bitiyor sanki yorgunluk bir yaştan önce bende epey ben ne yaptım moduna girerdim ama sonrasında alıştım herhalde zombiliğe en azından ertesi güne sıfırdan başlamak kolay oluyor umarım sizde atlatırsınız alışırsınız. Büyüdükçe konuşup paylaştıkça annelik başka bir boyuta geçiyor çünkü A Anlayann

Tolstoy böyle konuşmuş ama kral 13 çocuk yapmış

Teşekkür ediyorum.. insanın hayatta başına gelebilecek en büyük zorluklardan biri yalnızlık.. her anne baba tabiki en iyisini ister evladı için de.

Bazi arkadaslarim sirf bebekler cok sevimli, bebek sevelim diye cocuk yaptilar. 2 sene bebeklik donemi, 10-15 sene atarli ergenlik donemi Cok uzun vadeli dusunmek lazim aslinda. En az 25 sene ilerisini. Önceki

Evliligimizde nerdeyse onlu yillari geride biraktik zihnen kendimi hic hazir hissetmedim. Biraz cevre ve kültürel durumlar kadinlarin anne olma istegini etkiliyor sanki. Iyi giden bir seyler varsa eksikligini de hissetmiyorsaniz boyle devam edebilirsiniz.

Bence bu heyecanla, bu bilinçle bir birey yetiştiren birinin harıka bır cocuk yetıstırecegını düşünüyorum, hersey gönlünüzce olsun :)

Her çocuk çok huysuz olacak diye birşey yok. Bu konuda kendinizi sartlamayin. Ama büyük sabır işi. Tahammülü olmayan onlara emanet gözüyle bakamayacak olan hiç dogurmasa keşke. Ben her gördüğüm çocuğa atlamazdim ama yine de severdim çocuk. Ama kendi cocuklarim olunca iş degisti. Kendi bebekligimi, çocukluğumu sorgulattilar hep bana. Sevgisiz bir cocukluk geçirdiğim için çok bocaladim. Çok büyük iç hesaplasmalarim oldu. Anne babama çok kızdım içten içe. Onlar gibi olmamak için de ayrıca çabaladım haliyle. Ancak şu da var ki ben kendimi onlarla yeniden büyüttüm. Yeniden kendimi keşfettim. Onları severken kendi çocukluk halimi de sevdim sanki. Ama yine söylüyorum büyük sabır ve gönül işi. Bu kadar.

Başka çocukları yolda seven bir kadın hiç olmadım. Hala da değilim. Ama çocuktan sonra tüm çocuklara olan anlayışım, şefkatim arttı. Eskiden otobüste öne çocuklu otursa öf pöf derdim şimdi çocuklarla daha iyi iletişim kuruyorum. Özetle çocuk sizin çocuğunuz olunca her türlü kıymetli, güzel. Ama şu bir gerçek, ilk iki yıl çok çok zor. Sonrasında da zorluk azalmıyor da sen yeni hayatıma adapte oluyorsun. Mantıklı bir eylem değil. Ama çok da zevkli. Zorluğunı biliyorum ama yine yapardım Anlatılmaz yaşanır yani. Ben kimseyi bu kadar sevmedim, içim taşmadı ama çok üzdüğü sinirlendirdiği de oluyor. Her zaman en hassas yerin olacak bir ömür zor kısacası

Amin canım çok teşekkür ederim... O kadar önemli bir kararki sorgulamamız kendimizden emin olmak için hem çok onemlı hem de cok normal

Ben çocuk istiyordum. Eşime sizin gibi sordum "neden çocuk sahibi olmayalım" diye. Eşimde eşimde" neden çocuk sahibi olalım " demişti. Aklıma geldi bir an. Eşim istemiyor. Çünkü diyabet. Çocuğunda diyabet olmasından korkuyor. Detayları açtığım konudan okuyabilirsiniz.

Ah cocuk kapanmayan yaram Ne cok isterdim benden esimden bir parca olsun evin icinde kucucuk bir nefes olsun Hayvanlari sevip sariyorum diyorsunuz ya iste cocuguda ayni sekilde sevip saracaksiniz bunda asiri zorluk yok Tamam uykusuz geceler olabilir ama insanin evladi olmasi birde guzel yetismis bir evladi olmasi cok guzel birsey bence

Hicbir zaman başkasının cocuguna cıldırmadım kendimde anne olmak icin çilginca istemedim. yani olmazsa olurum biterim hayatim biter diye dusunmedim. 1 cocugum var 2. hamileyim. öncelikle o banyoya bile giremiyorum gece uyku uyuyomıyorum devri sadce bir donem gelip geciyor. ilk çocuğuma olur mu olmaz mi ki bir korunmayı birakayim belki de olmayacak derken hamile kaldım. Zor bir bebekti ama o zorluğu asmak cocugunu en iyi sekilde buyutmeye calismak inanilmaz bir duygu. Heleki buyudukce onun size gosterdigi sevgi, uykusu gelince kisa kisa yanina gelip kucaginizda uyumasi onunla kurduğunuz ozel duygusal bağ gercekten cok güzel bir duygu. Oğlum cok zor olmasina ragmen 2. cocugu oğlumun bebekliğindeki tatlılığı özledigım icin yaptım ayrıca esimde cok sever çocuklarımızı onunda baska cocuga çıldırdığını gormedim. Yani kendi çocuğunuzu sevmeniz icin baska çocuklara çıldirmanıza gerek yok.

Pardon da çocuk sahibi olmayan insanların sadece yan gelip yattigini, yiyip icip s. ctigini nereden biliyorsunuz da boyle kucumsuyorsunuz? Ölene kadar egitiminde ilerleyen, mesleginde basaridan basarilara kosan ve toplumda üretime katki saglayan, kaliteli misyonlar edinen, hayatinizda adini duymadiginiz ulkelerde kültürünü gelistiren, evcil besleyen hatta barinakta zor durumda yasayan bir hayvani alip sevaba giren, toplumsal projelerde insanlara yardimci olan, ihtiyac sahibi ogrencilere burslar veren, belki cocuk esirgemeden cocuk evlat edinip bir mazlumun hayatini kurtaran kadinlar var ve bunu yapmak sizinkinden daha fedakarca, daha kutsal, daha daha ulvi bir şey. Yani cocuk dogurup cok matah birsey yapiyormussunuz, yapmayanlar da boş insanmiş boş yasiyormuş gibi konuşmayın. Ayrıca diyelim ki birilerine gore hayat eglenme yeri, siz çileler cekmeyi tercih edebilirsiniz ama kimse hayata sizin gibi bakmak zorunda degil. Kimsenin keyfinin kahyasi degilsiniz.

Çok güzel anlatmıssın canım özellıkle bu cumleye bayıldımmm... Ben kötü bir çocukluk yaşadım o yüzden sanırım bıraz da hep şartların mukemmel olmasını bekledım.. Atıyorum yenı evımıze gecmeden asla dusunmem dedım kendı kendıme.. Aman şu olsun öyle bu olsun öyle düşünürüm diye diye eğer bır cocugum olursa en güzel şartlarda büyüsün isterim kendi anne babamın yaptıgı hataları yapmak ıstemem o yüzden elbette cevre baskısıyla böyle bır karar almam..

Şart değil. Bir tane yapınca bu sefer yalnız kalacak diyorsunuz ikinci gerekiyor. Bu toplum dayatmasına kapılmayın. Çocuk cokkk zor çok.

Eşimle 4 yıldır sevgiliydik. O evliliğe ve bebeğe daha sıcak baksa da benim hiç aklımdan geçmiyordu. Kariyerime odaklanmış, kendime ayırdığım zamanda da canım ne isterse aklıma ne eserse onu yapıyordum. 1,5 ay önce rutin jinekolojik muayenem vardı. Muayene sırasında bir ara doktorum bana hayretle baktı ve hamile olduğunun farkında mısın, dedi. Şaka yapıyor sandım, değilmiş. 6 haftalık hamileymişim. Hiç ama hiç kendimi anne olarak hayal etmemiştim. Ödüm koptu, dünyam yıkıldı bir anda. Birkaç gün ağladım. Daha sonra bebeği dünyaya getirmeye karar verdim. Çok depresif bir dönem geçirdim. Çok kaygılıydım, aklımda felaket senaryoları vardı, doğru yaptığımdan emin olamıyordum. Mutsuzdum. Geçen hafta bir sağlık problemim ortaya çıktı. O sırada onu kaybedeceğim diye ödüm koptuğunda sevdiğimi, hatta çok sevdiğimi fark ettim. Bazen onu düşünürken gözlerim yaşarıyor. Kendi halime kalsam uzunca bir süre aklımdan bile geçmezdi. Beni çocuk sahibi olmaya iten küçük bir ihmal oldu. Korkmama rağmen bu kadar sevdiren ne, işte onu ben de cevaplayamıyorum.

benim eşim çocukları çok seviyor yolda bebek ya da çocuk görür heyecanla bana gösterir şuna bak diye. bende tam tersi niye gösterir anlamam içimde öyle birden bire sevgi yükselmez. eşimde şuan için istemiyor ama bir iki yıl sonra istiyor umarım bende isterim o istek bana da gelir diye umut ediyorum. k a h v

Bu soruyu soranlara benim de şunu sorasım geliyor: Neden evlenmeliyiz? Neden evlendik ki? Hadi evlendik neden evli kalmaya devam ediyoruz :) Ben çocukları severim. Ama ayılıp bayılmam. Ille de olsun diye delirmedim. Olursa güzel olur olmazsa hayırlısı derken oldu çok şükür. Neden çocuk yaptım? Evli kalmamın bir anlamı olmalıydı.. Açıkçası evlilik delilik bence, bu deliliği neden yaparım annelik duygusu için yaparım ancak onun için değer.. Onun dışında çok manasiz benim için.. Kv, kp, görümce, Elti iyyyy tüm sevimsiz kavramlarla tanışıyoruz iç içe yaşıyoruz evlilik için. Ama bebeğimiz en sevimli ayrıntı.. :)

Yok canım olmak zorunda olduğum için degıl de şimdi öyle bir hissim olmadığı için çevremde arkadaslarımın hepsının cocukları oldugu ıcın ve bana da aşırı ısrar ettıklerı için acaba ınsanlar hangı duyguyla cocuk sahıbı oluyor diyorum.. Böyle bırden bıre bır hıs mı gelıyor yoksa bunlar yıllarca ılla evlenıp cocuk sahıbı olacagım dıye kendılerını mı paralamıslar Eşim çocukları cok sevıyor suan kararı bana bıraktı ama ılerleyen zamanlarda ısrarcı olacagını düşünüyorum suan yenıyız dıye yanı bana bırakması :)Bir 2 sene sonra da ıstemesem durum aynı olmaz baskı yapmaz ama ıstedıgını daha kararlı konusur

Çocuk sahibi olmak istiyorsanız yapın, istemiyorsanız yapmayın. Bu bir gereklilik değil bana göre.

Aynı sizin gibiyim :)))) Tebessüm ederek okudum, tavsiyeleriniz için Teşekkür ederim

Bu ben...:))) Eşim çok iyi baba olur çok sorumluluk sahibi her konuda bana yardımcı. Ama ben kendimi hala yaş olarak küçük görüyorum ki 31 yaş da küçük bence :))) Bir de işimle ilgili beklentilerim önceliklerim var etrafımda kim çocuk yaptıysa iş hayatında ilerlemeleri gecikti. Ben bunu da istemiyorum sanırım. İleride bir gün bir çocuğum olsun isterim ama buna nasıl karar vereceğim?

ötesini berisini bilmiyorum ama çocuk büyütmek zor kolay diyen ya gamsızdır yada çocuğu usludur. Hayatta bir çok ihtimal var. Çocuğunuz sağlıklı doğmayabilir veya bambaşka şeyler de olabilir tüm bunları göğüslerim diyorsanız yapın çocuğu. Ayşe fatma yapıyor diye değil. İlk iki sene hatta 3 sene ciddi zorlu. Sonrası kolay diyorlar bakalım bekliyorum benim sınırım bir çocuk mesela fazlasına mümkün değil bakamam aynı süreci yaşamak istemem. Ama aynı zamanda doğurup üçüncü çocuğu yapan arkadaşlarımda var.

Bende öyle milletin çocuğuna ölüp çıldırmıyordum ama 2 çocuğum var onlara çıldırıyorum sizin içinizden ne gelirse onu dinleyin millete bakmayın onlar büyütmeyecek bakmayacak sonuçta

Oncelikle kendi cocugum ve ablamin cocuklari disinda hicbir cocuga sevgi gosterisinde bulunmadim.. Cocuk sahibi olmakta bana gore degildi acikcasi gezmek eglenmek suslenmek alisveris is hayati zaman yoktu yani.. Ama iste hormonlar sanirim etkiledi beni yasim 32 dedim bir kere de olsa bu duyguyu neden tatmayayim hem tek cocuk hic cocukmus ne olur ki dedim bir cesaret yaptim.. Inan hamileligim boyunca cok pisman oldum bir kez karnimi sevmedim bana o annelik duygusu gelmedi taaa ki dogdu hemsire annesi koklamak ister misin diyene kadar o an iste bana o zaman geldi sanirim cok tatliydi inan ve sonrasinda da pisman olacagin bir sey degil.. O banyoya dahi girememe filan ben yasamadim onlari yasarsanda gecici bir sure olur.. Ikincisi de kızım olmasini cok istedim annemin hastaligi daha da beni bir cocuk daha yapmaya itti hayatta en buyuk destekcim sirdasim arkadasim annem bizden ayrilmadan bir kızım olmasinı cok istedim.. Yanlis anlasilmasin bakilmak icin degil ama anneme bakinca ben hep yanindayim bakima ihtiyaci yok ama konusmaya ihtiyaci var hala karsilikli oturup benimle kahve icmeye sesimi duymaya ihtiyaci var.. ve tek soyledigi iyi ki sizi yapmisim zamaninda.. Sanirim bir kizim olmasini istedim bende allahta bana nasip etti cok sukur simdi tuplerimi baglatip hayatima devam edicem insallah saglikla ve ailemle

Yıllarca evlilik dışı hamile kalma korkusuyla fobi halini aldı bende. 5 yıllık bir ilişkim var. Evlilik henüz ufukta yok, yani aklımızda var da atama vs durumlarla şartlarımızın olgunlaşmasını bekliyoruz. Uzun zamandır fobi halini alınca sanki bu hisler hiç geçmeyecekmiş gibi bir korku oluşmuştu. Çünkü hamile kalma korkusu, zamanla şiddetle çocuk istememeye döndü kafamda. Günlük hayatımda da, bu forumda da çocuk sahibi olmayı istediğini söyleyen insanları okurken/dinlerken sürekli gözlerimi deviriyorum uzun zamandır. Bu yüzden bu konuyu takibe almıştım. Belki azıcık da olsa istemememin şiddeti azalır diye düşündüm. Dün gece rüyamda bebeğim vardı, kızdı. Gür değil ama kumral/sarı kıvırcık saçları, yeşilimsi ela gözleri vardı. Yüzünün şekli de aynı benim küçüklüğümdeki gibi köşeliydi, çenesi sivriydi. Uyurken kedilerim rahatsız etmiş, uyandırmış, onunla ilgilenip sakinleştirdim, sonra sevgilimin kucağına tutuşturdum bebeği. Az önce de sevgilime anlattım rüyamı. "Kızımız mı olsun istiyorsun," diyor. Dedim, "kızımız benim küçüklüğüm gibi olsun, bi de oğlumuz olsun o da senin küçüklüğün gibi olsun". O da dedi ki "bizim çocuklarımız çok sevimli olur bence". Bu sohbetten sonra azıcık ısındım tekrar. Zamanı geldiğinde, kendimi hazır hissettiğimde isteyeceğime dair bir umut oldu içimde. Sanırım karşınızdaki insanı gerçekten çok sevmekle de alakalı bir yanı da var. Atıyorum, benim gözlerimi, onun burnunu, benim saçlarımı, onun tenini taşıyacak bir canlı hayal ediyorum mesela. İkimizden parçalar taşıyan ya da belki direkt bize değil de yakın akrabalarımıza benzeyecek bir canlı olması fikri heyecanlandırdı biraz.

Dünyada bu kadar kötü, bu kadar sapık insa varken bu yavruyu nasıl koruyacağım? Okul çıkışında bir arabaya atıp kacırlarsa? Ekmek aldığı fırının sahibi ya taciz ederse? Ya ona güzel bir gelecek veremezsem? Ya o büyümeden ölürsem? Gibi düşüncelerle nurtopu gibi bir anksiyete' ye sahip olmak için

Evet aynı his mi hep merak ederım:) Çok özür dilerim böyle bir konuyla size hatırlatıp üzdüğüm için ama bu yorumunuzla ben ve eminim gören herkes sizin için gönülden dua ediyor olacağız

İstemez misin aşık olduğun adamdan bir aşk bebeğinizin olmasını hayal edin, dünyaya bir insan yetiştirmeyi.. Bir tane olsun ama senin olsun Allah gönlüne göre versin..

Ne bilim kendinden geçenler var bana her zaman sahte gelmıstır bu tepkıler sevılebılır ama o denlı cıldırılmaz herhalde baskasının cocuguna :))

İnsanların abarttığını düşünüyorum. Evet uykusuz geceler oluyor, beden, candan can geldiği için yorulmuş oluyor ama yok duş alacak vakit bulamadım, kendime bakamadım diyecek kadar değil. Yani eş destekçiyse , sizde mükemmeliyetçi değilseniz olur gider. Kaldı ki kedi- köpekleriniz varmış, ilaçlarını saati saatine veriyorum diyorsunuz, bu ilaç saat gece 2 ye denk geldiğinde kalkıp vermiyor musunuz? Veriyorsunuz ve şikayetçideğilsiniz. İnsanlara çok takılmayın, zorlukları elbette var, çünkü sadece kendinizi düşündüğünüz bir hayattan minik bir canlıyı düşündüğünüz bir hayata geçiş yapıyorsunuz, ama güzellikleri daha daha fazla.

5 aylık hamileyim hala neden çocuk yapıyoruz anlamadım toplum baskısı ve yaştan dolayı hadi yapalım dedim ama içimde hala annelik isteği yok doğunca olur inşallah şimdiden eski halimi özledim

Üreme, nesli devam ettirmek filan belki de içgüdüsel.. Ama benim de çocuk için karar vermem uzun sürdü. Ben çocukları severim ama çocuk doğurmak için sevmek yetmiyor. Maddi manevi hazır olmak gerekiyor. Ben zaman geçtikçe evde bir cıvıltı istedim, ne bileyim böyle kucağımda uyutup koklayacağım bir can istedim. Hatta uzun karar verme sürecinden sonra da bir süre istedik ama olmadı, işte o dönem zordu. Ben anne babasız bir çocuğu büyüyüp onunla da aynı duyguları yaşayabilirdim illa kendim doğurmalıyım canımdan kanımdan olsun gibi düşünce tarzım yoktu. Ama eşim istemediği için konusu açılmadı pek. Siz de şu an kedi ve köpekleriniz olduğu için belki bu duygunuz onlarla tatmin oluyor

Anladım canım Allah bağıslasın.. Teşekkür ederim sanırım hormonlarla ılgılı

Hapla ilgili sorun yaşayan arkadaşlarım oldu. Ondan hap kullanmadım. Artık bebekten sonra bir formül bulacağım

Ben de tam olarak böyleydim sadece yaş olarak çok daha genç evlendim. 26 yaşında bana birden geldiler çocuk diye yanıp tutuşmaya başladım eğer bu his gelmeseydi çocuk yapmazdım. Bence su anki ruh halinizle çocuk yapmayın kendinize zorluk çıkartmış olursunuz. Çocuk yapmalısınız diye de düşünmüyorum herkes çocuk sahibi olmak zorunda da değil:)

Hap kullanan birkaç arkadaşım hapı bıraktıktan hamile kalamadı. Yaklaşık 1 senedir sorun var. Doktora gittiler. Gerekli tetkik ve muayeneler yapıldı ancak sorun gözükmemesine rağmen hamile kalamadılar.

Ben kucağıma alınca bişeler hissetmeye başladım, hatta ikinciyi kucağıma aldığımda büyük çocuğum kadar sevmiyorum sanırım dedim, ben erkek gibiyim herhalde emek verdikçe seviyorum

Nasıl sorun ki P Portakalli ordek Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Zor bir bebek mi bilmiyorum. Çünkü kıyaslama yapabileceğim bir tecrübem yok, salgın dolayısıyla bŞka bebeklerke de kıyaslayamıyorum. Ama sanırım ben anne olacak bir insan değilim H helianth Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Ben de çocuk seven bir tip değilim. Öyle bayilmam. Neden çocuk sahibi oldum? Bir kere ben kendimi bildiğim için hiç öyle dikkatli korunmadim. Eğer duygusal olarak hazır olmayı bekleseydim hiç olamazdım. Ben nasıl hazırdım? Eşime güveniyordum. Maddi durumum iyiydi ve yardımcı tutabilecektim. Doktorami falan da bitirmiştim. Akademisyenlige geçmiştim. Bunlardan sebep olursa da bakarım diye düşündüm ki öyle de oldu. Fakat açık söyleyeyim; bu durumlardan biri eksik olsaydı tekrar tekrar düşünürdüm. Çocuk sahibi olmak gerçekten çok keyifli fakat oldukça zor. Ya da şöyle söyleyeyim; benim gibi mükemmelliyetci ve kaygı düzeyi yüksek insanlar için zor. Yani ben hiç şu kafada olamadım; ya işte doğusunda bir şekilde büyür. Ben eğer bir işe kalkistiysam elimden gelenin en iyisini yapmalıyım. Bu annelik için de böyle. Mükemmel annelik var mı? Yok tabii ki ama işte imkanlar dahilinde en iyisini yapmaya çalışıyorum.

Anladım. Bende kpssye hazırlanıyorum. Tabi çocuk bir tercih meselesi herkes hazır olduğunda yapmalı ya da yapmamalı. Ama atanmakla çok bir alakası yok çalışan yüne atanıyor

Evet benim gözüm de sizi arıyor bu tür konularda Birgün çocuk sahibi olursam en büyük nedenim eşim olur herhalde. Gerçekten iyi bir baba olur. Baba olmaya hakkı var. Iyi insanlarız iyi yetistiririz diye umudum var. Ama tabi yine de neden çocuk sahibi olmalıyım sorusuna ağız dolusu bir cevap veremiyorum

Ne güzel Allah bağışlasın.. Ah ah ben sımdı cocuk dusunsem ne zaman kahve ıcebılecegız :))) Ama en guzel hayal bu sanırım bırlıkte alısverıs yapmak oturup sohbet edıp kahve ıcmek kız cocuguyla guzel olurdu :)

Açık net, ben çocuk sevmem. Yani Allah korusun hiç bir çocuk zarar görsün istemem. İhmal edilen her çocuğun yanında olmak isterim elimden geleni onlar için yaparım. Ama çocuk eglemeyi vs hiç sevmem. Öğretmenim. Lise dışında hiç bir yerde çalışmam, çünkü mümkün değil yapamam. Evliliğimin ilk yılı sürpriz şekilde hamile kaldım :)) bir oğlum var 6 yaşında. Onunla yaptığım herşey inanılmaz keyif veriyor. Hayattaki bütün zevklerimi bir araya topluyorum ve oglumla olan tek bir mutluluk anıyla karşılıklı teraziye koyuyorum, oğlumla olan mutluluk ağır basıyor... hala çocuk eglemeyi sevmiyorum hala çocuklarla olmaktan keyif almıyorum. Arkadaş ortamima çocuk götürmüyorum, ortamdaki çocuktanda mümkün mertebe uzak duruyorum :)) Sonra oglumdaki yalnızlığı görüp üzülüyorum. Hele de şu pandemi sürecinde.. üstüne bir de hayat zorluklarını tek başına goguslemek zorunda kalmasından korkuyorum. E o zaman 6 yıl aradan sonra ikinci bir çocuk düşüneyim ama onu yalnız büyütmemek icin de üçüncüyü de hemen arkasından düşüneyim diyordum ciddi ciddi :)) aaaa o da ne ikizlere hamileyim :) Son iki haftam ve iki hafta sonra inşallah üç çocuk annesi olacağım.. Bu hamilelik sürecinde önce 55 yaşındaki dünyada sırtımı yasladigim dağım olan babamı kaybettim. Üç kardeşiz birbirimize dayandık, güç verdik, annemize sim sıkı sarıldık. O koskoca zorluğu bolusup yaşadık. Aynı acıyı yaşayan insanlar dışında kimse bu duyguyu anlayıp, paylasamaz asla. Sonra 4 ay geçti babaannem vefat etti. Allah'ım sonsuz şükürler olsun hayat zorluginda bir arada olabilecek evlatlar nasip ettin diyorum.. İnşallah hayırlı evlat olurlar, iyi insan, ahlaklı birey olurlar. Topluma da birbirlerine de faydaları olur hep. Hala çocuk sevmiyorum, benim bir şahsiyetim, onlardan bağımsız bir benliğim var. ileri de bana bakarlar şeklinde zerre de beklentim yok, sadece iyi olsunlar derim. :) Ama gece kalkıp besledigim, hastalandığında başında olduğum, daha iyi olması için cabaladigim evlatlarım iyiki varlar. Birlikte yaşadığımız ve yaşayacağımız güzel her bir an küçük ya da büyük bir ömre bedel... İyi ki Rabbim nasip etti sizi...

Çocuk sahibi olmak gerçekten büyük bir sorumluluk. Ve kesinlikle annenin desteğe ihtiyacı oluyor. Yasiniz kaç olursa olsun çocuk sahibi olmadan önce, çocuk yetiştirmekten zerre kadar anlamadığınızı anlıyorsunuz. Günümüz annelerinin işi neden zor, çünkü artık çocuklar küçük aileler içinde büyüyor ve tüm sorumluluk annenin oluyor. Yorulunca bırakabileceği, dinlenebileceği kişiler olmuyor çevresinde. Kimsenin çocuğunu sevemiyorum diyede üzülmeyin. Çünkü evlilik öncesi yaramazlık yapan, ağlayan çocuklara bu anneler nasıl sabrediyor diyorsun. Ve inanın hamilelik sürecinde bile yüzünü görmediğiniz şeyi sevemeyebiliyorsunuz. Hatta doğduğu ilk zamanlarda bile. Belki 5-6 ay sonra ısınıyorsunuz ona. Peki sonra. O kadar çok seviyorsunuzki ve artık o kadar empati kuruyorsunuzki. Sonrası aşırı seviyorsunuz. Yanı özetle birebir yaşamadan o sevgi oluşmuyor. Zamanla...

Benim kayınvalıdem kabullendi cocuk soranlara onun cocukları var diyor kedi ve kopeklerım ıcın Çevremden zaten ımalı yaklasımlar alıyorum bır sorun olduguyla ılgılı

Doğurup ne yapacaksınız yaValla bence eksisi artısından çok. Zaten hayat zor. Bir de ömür boyu sorumluluk ve endişe hissedeceğin biri olacak. Ülke zaten ankisetiye krizlerine çok müsait. Bir de çocukla x2 ankisetiye Hem çocuk olacak ama iyi biri mi olacak, sağlıklı mı olacak, allah korusun başına bir iş gelse ondan sonra anne baba hayatına nasıl devam edecek vs. Biraz gamlı baykuş gibi konuştum evet ama benim düşüncem bu. Tolstoy bile demiş ki çocuğa birşey olsa hissedeceğimiz acı, çocuk sahibi olduğumuzda hissedeceğimiz mutluluğun yanında bir hiçtir, bu bile çocuk sahibi olmamak için başlı başına yeter diye.

33 yaşımdayım ben de böyleyim. Hiç çocuğum olsun da seveyim diye özenmedim. Yani bebeklere bayılmam. Hele başkalarının çocuklarını alıp agucuk bugucuk yapmam. ama bildiğim bir şey var bir gün çocuğum olmasını istiyordum. Yani 20 sene sonra ailem biraz daha kalabalıklaşmış olsun istiyorum. Emekli olduğumda hayatımda veletler olsun. ama bir türlü cesaret edemiyorum bebeklik çocukluk kısmı korkutyordu beni en çok. Pandemide cesaret buldum açıkçası. Doğru zaman şimdi dedim. Şimdi olmazsa hiç yapamican dedim kendime. yani dediğim gibi hep ileriyi düşünüp bir adım attım. Siz de gelecekte çocuğunuz olmazsa üzülür müsünüz onu düşünün bence.

Fakirler konusunda hak veriyorum, fakir bi ailede büyüdüm çevrede de epey gözlemleme inkanım oldu nerede fakirlikten kıvranan insanlar varsa orada bol çocuk vardır, eğitimsizlik de dahil ayrıca hava atma yöntemlerinin çocuk olduğunu düşünüyorum zenginler nasıl lüks evleri son model arabaları ile hava atıyorlarsa fakirlerde bu konuda çocuğu kullanıyorlar nasıl bi düşünceyse inanın böyle düşünüp çocuk yapan çok insan var

Ooo. Simdi lafımı geri aliyorum. Ben ayni seyi yazmadim çünkü.

Ben de çocuk istemiyordum. Böyle dünyaya çocuk getirerek ona haksızlık yapacağımı düşünürdüm hep. Ama artık istiyorum. Eşime benzeyen minicik bir oğlum olsun istiyorum. Ve bu istek de yavaş yavaş yarandı içimde. Zamanı var her şeyin. Belki sizde hiç yaramayacak o istek insanlar farklı.

Heralde bu içten gelen bir şey ya. Ben ayrıldım çocugum yon. Once dedımkı cocugum olsaydı en azından çocugum olmuş olurdu. Sonuçta baysnların bı dogurma yaşı var bılıosunuzkı. Sonra dedımkı ne sacma dusunmusum baba olmadan çocuk mu olur. . push ;

Anladım. Ama ben şuan kesinlikle istemiyorum. Suan cocuk yaparsam hem evlılıgım oturmadı, bitme aşamasına bıle gelır hem maddı olarak sıkıntı cekeriz, hem de atanmam hayal olur

Elon Musk'ın 6 çocuğu var. Uzaya roket falan gönderiyo

Ben cahil degilim ama siz cok hadsizsiniz. Cocuk istemeyen kadinlara aleni keyifci, amacsiz, bos gezenin bos kalfasi muamelesi yapiyorsunuz sozlerinizle. Kimsenin hayatinin bekcisi, keyfinin kahyasi degilsiniz. Bu durumda cocugu olmayan, tercih etmeyip yapmayan, ya da isteyip yapamayan herkes yan gel yat ye ic yat o zaman size gore. Sizinkinden cok daha kaliteli hayatlari var belki, dogurdunuz diye kalibreniz artmiyor yani. Soylemek istediginiz bu degilse de kendinizi duzgun ifade edin ozaman, o okudugunuz kitaplar bir ise yaramamis cunku. Bence kendinizi ifade ederken agzinizdan cikani kulaginiz duysun, elinizin yazdigini gozunuz okusun.

Ben de evliligimin ilk 8 yılında dusunemedim cocuk. Cevre baskisina da ben kisirim cocugum olmuyor diye karsilik verdim. Hala da cocuk yapmazdım ama esimin asiri istemesi ve ona haksizlik ettiğim dusuncesi ile yaomaya karar verdim. Bu gece uyutmadi falan olaylari hic olmadi bizde. Hic aglayarak uykumuzdan uyandirilmadik. Ilk zamanlar 2 saatte bir doyurmaniz gerekirya o zamanlarda bile acikip uyanmazdi ki ben sekeri dusmesin diye zorla uyandirirdim. Evet ben de onunla ilgilenmekten kendime cok fazla vakit bulamıyorum. Ama pişman degilim buyudu bile. Bu tarz seyler bebege bagli. Cok uysal bir cocuk da olabilir.

Ben hiçbir zaman verebileceğimizi sanmıyorum. Biz çocuk sevicilerden değiliz de herkesin çocuğuna sulanmıyoruz diye kendi çocuumuzu sevmemekten endişelenmek veya karşı konamaz anne dürtülerini beklemek artık hayal gibi geliyor bana. Değil heveslenmek yaş ilerledikçe hevesim kaçıyor. Çalışıyorum evliyim bir de üniversiteye başladım bu sene. Hangi aklı başında insan şu tabloya sümüklü bir çocuk çizer Bir de aramızda kalsın 'olursa Ekime olmazsa..' diyerek denemeye başladık. Valla da olmuyor yani demem o ki çok hevesli olmadığımdan sallamayıp bekliyorum ama artık anne olmak istiyorum evet dediğim anda denemeye başlasam altı ay zor geçerdi bence. Siz de yavaştan düşünmelisiniz bana kalırsa

Kesinlikle katılıyorum.. Bana da içgüdüsel geliyor.. Kendimi o sekılde anlatmam sanırım çevremdeki arkadaslarımın bana çok baskı yapması neden cocuk düşünmüyorsun diye sorgulaması bazen altında birşey araması sorun mu var gibi, onlar da bu kadar delı gıbı cocuk dıye bastırdıgı ıcın hepsının cocugu oldugu ıcın sanırım bende bır sorun var dedım.. Ta kı burdakı yorumları okuyana kadar.. Baştan sona bütün arkadaslar yargılamadan cok guzel ıfade etmısler cok mantıklı yorumlar yapmıslar hepsıne ıkna oldum... Herkesın bır donem cocuk ıstemedıgı bır zaman olmus en azından.. Demekki anormal olan ben degılmısım gayet normal bır ıstekmıs benımkı de..

Benim yapım çok anaç.. Her çocuğa bayılırım.. Okula küçükken tarak götürürdüm annesi küçük kızların saçlarını taramazsa ben tarayıp toplayayim diye kendim ilkokul dörde gidiyordum ozaman... Şuan bile kardeşlerimin bir şeye ihtiyacı varmı hamile kardesiminin canı birşey çeker mi sürekli düşünürüm annem benim kadar umursamaz.. Oyuzden en büyük hayalim anne olmaktı.. 11 senelik evliyim.. Tedaviler sonucu 8. Senemde oğlum doğdu... Ben yapım gereği çok istedim galiba yoksa hiç niye istiyorum diye düşünmedim.. Annelik gerçekten delilik sevgi, korku, yorgunluk, sorumluluk, mutluluk hepsiii zirvede yaşanıyor ortası yok..

Neden cocuk yaptim? Bu sorunun cevabini bilmek zor aslinda. 33 yasindaydim. Doktor yavas yavas dusunmez misin yasindan dolayi eger cocuk istiyorsan demisti. 3 yillik evliydim. Doktorumun lafindan sonra dusunmeye basladim ama hala işin cok da ciddiyetinin farkinda degildim. Sonra denemeler basladi ve ben uzun sure hamile kalamayinca panik oldum. Sonra ilk gebeligim dış gebelik olunca beni korkular sardi. Dıs gebelik yasadigimda kanamalar artinca bir gece apar topar ameliyata girdim ve bebek alindi. Yasadigim sey bana ya hep dıs gebelik yasarsam korkusunu birakti. Ikinci gebeligimde oglum oldu. En guzel kismi hamilelik donemiydi. Ama hala ben ne yaptigimin farkinda degildim. Toplumun beklentisini yerine getiriyordum belki de... insan anne oldugunu dogar dogmaz anlamiyor. Hatta gece uykusuzluklari, hayatinin birden degismesi... seni yavas yavas sorgulatiyor da iyi mi yaptim kotu mu diye. Aslinda ben onceden iyiymisim neden dogum yaptim dedigim de oldu. Yapışık ikiz gibi gezmek gercekten zordu.. Annem o kadar sevilmese bu cefa cekilmez, kadinlar en fazla 1 cocuk yapar hatta hic yapmaz ama bebeklikte cektigin cefalar unutuluyor, onun sevgisi herseyden agir basiyor derdi. Anlamazdim. Ben oglumun buyudugunu izlerken kendimi onda goruyorum aslinda. Bebekken kendine olan o krndine olan ozguveni, sana da sonsuz guveni, bir seyi istemediginde hayir diyebilmesi ama buyudukce bu tip seylerin biraz daha baskilanmasi, olaylara verdigi tepkiler... kisacasi o buyurken ben de kucuklugumu onda izliyorum. Aslinda onunla ben de buyuyorum. Su an 15 yasinda. O hormonlarin etkisiyle ergenligi yasarken bana da ben de bireyim artik cocuk degilim diye rüştünü ispat ederken aslinda bana birey olmayi ogretiyor. Su an ergenlik donemindeyiz. Daha asik olacak, ask acisi cekecek, belki red edilecek, belki terk edilecek... o duygulari yasarken ben de gencligimi hatirlayacagim onunla. Birlikte buyuyoruz biz. Ben onu buyuturken, farkinda olmadan o da beni buyutuyor. Zaman oyle cabuk geciyor ki hangi ara buyudu anlamadim. Canlari sag olsun hepsinin, tum evlatlarin... Cok uzattim ama insan emek verdigi seyi seviyor... bu yuzden evlat herseyden daha cok seviliyor... Al yazmalim filmindeki soz gibi " sevgi neydi? Sevgi emekti.."

Ben de çocuk sahibi olmak için tüp bebek tedavisine başladığımda sorguladım neden diye? Aslında çok ta aşırı bir isteğimin olmadığını gördüm. Halbuki çocuklarla zaman geçirmekten de keyif alırım. Belki sadece sevgimi verip paylaşacağım biri olsun istiyorum hayatımda. Bir insan yetiştirmek onunla tekrar çocuk olmak belki. Şu an günümüzün en büyük problemi çocuk doğurmak çok büyük bir meziyetmiş gibi lanse ediliyor. Kadınlar bunun üzerinden kendilerine aşırı değer atfediyor. Bununla değerli hissediyorlar kendilerini. Sosyal medyadaki annelik çılgınlığını görmeyen kalmamıştır. İnsanın mutlu huzurlu bir hayatı varsa belki çocuk renk olur neşe olur zorluğuyla güzelliğiyle eksiğiyle fazlasıyla. Onun dışında benim de çok aşırı bir isteğim yok.

Benim evliliğimde 4. senem bitecek temmuzda. Ben halen daha düşünemiyorum çocuk. Yaşım 32. Konuyu takip edeceğim, neden herkes çocuk diye çıldırıyor zira ben de büyük merak içindeyim.

Benimki direk çocuğun kendisi ile ilgili bir durum değil. Tamamen benim kişisel sorunum. Aslında istemediğim bir durum ve tamamen şans eseri, bin de bir olacak bir ihtimalle anne oldum. Kendime bunu yediremiyorum. Dolayısıyla sürekli beynimin arka planında bebekten önceki zamanın, hislerim, mutluluklarım geçiyor. Şu anda aynı şeyleri yapamamak, aynı yolda aynı keyifle iç huzuru ile yürüyememek beni mutsuz ediyor. Bir kitapta okumuştum çocuk sahibi olmak elinde saatli bomba tutmaya benzer diye. İşte ben onu yaşıyorum. Sürekli iç huzursuzluğum ve gerginliğim var.

Cok güzel bir konu olmus, benim de icimden cok gelmiyor cocuk yapmak 33 yasindayim ama bazen eksiklik gibi geliyor. Toplum baskisindan mi hormonlardan mi cözemedim. Herkeste olmasi gereken bir seymis gibi hissediyorum.

Ayni düşünüyorum ama ben evlenmeden önce de bu hissin vardı Hani yaşamadan bilinmez olayı varya ben aksi düşünüyorum Ben anne olmadan da o muhteşem hissin farkındaydım ve hep eksik hissediyordum evlenmedigim için değil çocuk sahibi olmadığım için. Mesela sitede bir çok yorum da eşime benzesin eşimden bir parça vs diyorlar ya ben tam aksi kendimden bir parça istedim Yani amip gibi çoğalmak mümkün olsa ben öyle de tercih ederdim Anne çocuk bağını aşırı gözlemledim O sevginin üzeri hicbirsey yok Yegenimde bizim yanımızda büyüdü buda bende aşırı merak uyandirdi Ama biyolojik yaş meselesi vs aşırı takmaya başladım bir ara yani evlenmesem değil ama çocuğum olmasa aşırı aşırı üzülürdüm

Şurda yerimi alayım da boş vaktimde tüm yazılanları okuyayım. Çocuk yapmalı mıyım? Gerçekten istiyor muyum? Doğum emzirme gibi konulara hazır mıyım? Sabırlı mıyım? Tüm bunları düşündüğüm bi dönemdeyim ve etrafımda benden küçükler 'bana göre' çocuğa maddi manevi hazır olmadıkları halde çocuk diye ölüyorlar. Bilemedim

Ben de delice istemedim Ama bebeğime deliriyorum :)

Bu gibi konularda sizin birkaç mesajınızı görmüştüm. Evlilikte 4. Yılım yaşım 32. Mesajlarınızı gördükçe yalnızlığım geçiyor :) Ben artık denemeye başladım gerçi. Motivasyon kaynağım ise iyi bir anne olacağım inancı ve eşimin de benim de yavaştan bebek videolarına istemeden de olsa kayan ellerimiz.

Çocuk sahibi olmak zorunda değilsiniz. Ben istemedim ve olmadım mesela. Toplumda bana ısrar edenlere "Allah isteyene versin" dedim.

27 yaşında 8 aylık evliyim. Çevrem bilir asla çocuk istemiyordum evliliğimde. Aslında çok anaç bir insanım ama çocuğu göze alamıyordum sadece. Hayvanlara aşığım. Hayatımı kedi köpek ile geçirme planları yapıyordum. Ta ki korunduğum halde hamile kaldığımı öğrenene kadar... Şuan 3. ayıma girdim. İlk zamanlar kabul etmek biraz zor oldu. Ama eşimle korkularımı yendim Bu kadar erken hamilelik... Asla diyordum al sana asla dedi tokadı yapıştırdı hayat Köpeği yine sahipleneceğim ama yanında artık bir de bebek olacak

Hiiiç bos yere yazdiginiz sacmaligi guzellemeye calismayin, yazdiklariniz ortada, yazdiklariniza ve benim yazdiklarima gelen begeni ve onaylamalar da ortada. Aleni niyetinizin, soyleme amacinizin, sonra da geri cekilisinizin herkes farkinda. Utandim cocuk istemeyenlere karsi bakis acinizdan, burada cocuk yapmayi tercih etmeyen tum kadinlardan ozur dilemelisiniz! Ama dilemeyeceginize eminim, cnku insanlarin hayatlarina burnunu sokmadan, tercihlerine gore insanlari yargilamaktan, hayatlari uzerinde ahkam kesmekten, cocugu olmayana boş yatan bos yaşaysn muamelesi yapmaktan hic cekinmiyor, hic utanmiyorsunuz. Siz cocuk yaptiniz diye kutsal cefakar, baskalari da yapmiyor diye bos, sefakar oluyor. Ne guzel kafa, Tanrim basa verme

bence bu sadece kendimize değil baba yapacağımız adama da bağlı bir durum. elbette hayatta başımıza ne gelir bilemeyiz ama mesela kötü evliliklerde, hiç hak etmeyen adamları baba yapmak çok yanlış. bir gün çocuk düşünürsem kesinlikle baba adayı ile alakalı olacak buna eminim. hadi ben çocuk istersem zaten en iyi anne olmak için elimden geleni yaparım kendime güvenim ve inancım tam ama karşımdaki? yani sonuçta tek başına yapılmıyor. o adamdan çocuğum olsun ister miyim önce onu sormalıyım kendime. çocuk mutlu, güzel bir yuvada büyümeli. iyi eğitim almalı. kimsenin genleri aman soyumuz devam etsin denebilecek kadar süper değil bu ülkede. harika bir toplum, mükemmel insanlar değiliz. çok güzel, çok yakışıklı da değiliz genelde. soy devam ettirme olayı, ya düşündükçe gülüyorum kim senin soyunu ne yapsın? ha ülke için süper bir aile isen, koç sabancı falansan tamam. MİSAL. çok detaylı düşününce çocuğun apartman gibi saçma sapan bir yerde de büyümemesi lazım mesela. amerikan tarzı evlere bayılıyorum o açıdan kendi ailemden örnek vereyim, allah başımdan eksik etmesin eyvallah da senelerce boşa çalışmışlar, sıfıra sıfır elde var sıfır. hep sınırda geçindik, ortaokula gidene kadar kendime ait odam bile olmamıştı. bu aile neden 2 çocuk yapar anlam veremiyorum mesela. ben hep tatile giden çocuklara özenirdim. çekirdek aile olarak tatilya falan vardı mesela o zamanlar, giderlerdi. arabalarının bagajına bavulları koyar giderlerdi komşular falan. hep özendim mesela biz niye gidemiyoruz diye. çocuğun içinde bir şeyler kalacaksa gerek yok dünyaya getirmeye ya bence. hem maddi hem manevi etkenler var yani. ben biliyorum ki benim annemle babam çocuklarımızı iyi yaşatalım kafasında olsalardı bugün daha iyi yerlerde olurduk. biz hep yetinmeyi bilmekle meşguldük, hep bunu bulamayanlar da var adı altında şımarma sakın mesajı verildi ama şımarmakla ilgisi yok, avutmaktı o sadece. büyük konuşmayayım ama benim için maddiyat ve maneviyat önemli.

Öncelikle çok güzel bir konu olmuş kızlar valla neler okudum :)) Kendime gelince; ben oldum olası çocukları sevmişimdir. Erkek kardeşimi de ben büyüttüm. Çocuk büyütmek, onunla birlikte hayatı yeniden öğrenmek çok güzel bir duygu. Ayrıca bebeklik dönemlerinde onunla çokta eğleniyorduk. Yeni konuşma, yürüme aşamaları çok tatlı oluyor. Evlilikteki çocuk fikrim de eşimle bizim ortak bağımız, ikimizin de canından bir parça olsun istediğim için. Ben evleneli 3 sene oldu ve 4-5 aydır istiyorum ama daha kısmet olmadı :)) Hatta ömrüm yeterse 2. 3. yü de yaparım çünkü biz hayattan gidince onlar birbirlerine destek olsunlar :)) Zorlukları çok fazla ama bir o kadar da güzeldir eminim.

Çok klişe ama çok gerçek, sevgisini ve aradaki bağı hissettiğin ilk andan itibaren onsuz/onlarsız geçen her anın nasıl boş/anlamsız olduğunu kavrıyorsun sanırım. Çocuk sahibi değilsen o eksiği hiçbir zaman da bilmiyorsun, iyki bilinmiyor bence, o eksik bilinse mutlu olamaz insan. Eşimi de çok başka seviyorum ama kulvarları çok farklı, onları koşulsuz seviyorum, eşimi bana sadakat gösterirse, beni severse, her anımı paylaşırsa bla bla severim gibi. Stop.

Kayıplarınız için Allah sabır versin mekanları cennet olsun inşallah.. Eğer bir gün çocuk istersem anca bir tane diyordum bütün ımkanlarımı ona seferber ederım herseyın en guzelını yaparım dıye ama sanırım sonra yalnız kaldıgını görünce herkes kardes yapıyor :))

Yazdıklarınızı okudum ve düşündüm. Mantıklı bir sebebi yok çünkü bebek/ çocuk demek yorulmak demek. Kendine daha az vakit ayırmak demek. 7/24 sorumluluk demek. Sabır demek. Sürekli kendini geliştirmek demek. Bir sürü şey daha demek. İnsan gerçekten istemiyorsa sırf "normal" olan bu diye ebeveyn olmamalı.

Bazı kişiler anne olduktan sonr anlarlar.

Tamamen aynı fikirdeyim.. Resmen üreyelim diye üreyen insanlar var veya toplum baskısından çocuk yapan. Asla öyle olmak istemediğim için iç sesimi dinlemeye çalışıyorum çocuk istiyor muyum? Neden istiyorum? Ona maddi olarak yetebilir miyim? Manevi olarak bütün enerjimi bütün zamanımı ona ayırabılır mıyım. Benim de çocukken çok özendiğim şeyler oldu maddi manevi. Asla hiçbirini çocuguma yasatmak istemem onun için şartların mukemmel olması lazım.. Hayatında varlıgımızla anne baba olarak öyle bir olmalıyızkı asla baska aılelere baskalarının anne babasına özenmemeli.. Şartlarım şuan maddi manevi iyi eşim de kesinlikle baba olmayı hakediyor ama henuz o duygu gelmedi :)

Ben de evlenmeden önce öyle her gördüğüm çocuğa ölüp biten biri değildim pek anaç bir yapım yok açıkçası. Ama çocuğum olduktan sonra her canlıya ama inanılmaz derecede şefkatin merhametin arttı ki yeni bir ben keşfettim kendimde. Annelik şefkati kusaticidir derlerdi inanmazdım ama gerçekten öyle. Simdi bana göre her çocuk aşırı tatlı her bebeği isirasim yiyeyim geliyor. Hayvanlarla aram iyi değildi şimdi deli gibi kedi istiyorum mesela. Gibi gibi... Ha zorluğu mu, orası öyle. Cok zor hiç de kolay değil. Kendinizden sürekli bir şeyler veriyorsunuz çok dolu, çok donanımlı olmali insan diyorum şimdi ben mesela. Ruhen bir coşku, enerji içinde olmak kastettiğim. Sabir dolu, yenilikçi, müsamahakar, tahammül sınırı çok geniş, kuralları gerektiğinde esnetebilen. Bunlar olmadığında insan kendini yıpratıyor. Ve en önemlisi de arkadaşların da dediği gibi o istek oluşmalı bence. Hormonel bir istek hissediyorsun kendinde. Ben ilk çocuğum üç yaşını geçince ikincide bile hissettim mesela bunu. En önemlisi sağlık olsun, mutluluk olsun, hayırlısı olsun hakkınızda.

Ama kesinlikle hazır olmadan yapmayın hele elalemin sözüyle hiç yapmayın sizi sizden başka kimse bilemez yaşarken yüzde doksanini kendiniz yasiyorsunuz çünkü aileniz de dahil.

Hiç çocuk sevmeyen bir insandım 38 yasında bari bir çocuğum olsun diyerek anne oldum :) Acayip keyfime düşkün, o yasa kadar kendim için yaşayan Bir restauranta gitsem çoluk çocuktan uzak yer seçen biriydim Çocuklu ailelerle pek görüşmezdim. Haftasonu 10 da kalkardim Hala uykum var derdim salonda pineklerdim Kahvaltıdan snr 3-4 gibi birdaha uyurdum bir iki saat Gürültüden nefret ederdim Evde eşim ve BENDEN başka bir kişi daha olsa sıkılırdım Çocuk baskısı kuranlara deli bunlar derdim Çocuk doğurmasalar öledeklermiş resmen derdim Dedim ya 38 yasında anne oldum Bebeğimi 15 ay kucakta evde gezdirdim ayakta yani Sürekli ağlayan bir bebeğim oldu Senelerce tüm zamanlar bana aitti Bebeğim 2 yasına girecek hala ağlak bir bebek Hala gece uykularım yok Bende ne bel kaldı ne bacak ne sırt ne kol Ama söyleyeceğim tek şey şu Anne olmak dünyanın en güzel şeyi imiş Yani bu sevginin tarifi yok Eski hayatımdan eser yok 10 saat uyuyup hala uykum var diyen ben 3-4 saat kesintisiz uyusam dünyalar benim oluyor Çok zor anne olmak, bebek de kucakcı ağlayan bir bebek ise daha zor ama Onun sevgisinin üzerine bir sevgi tanımam Ve hayattaki tek pişmanlığım suanda daha önce anne olmaya karar vermemek oldu Bence daha fazla gecikmesin Yas ilerledikçe annne için bakım olayı daha zor oluyor ve cocuk ile yas farkın açılıyor

Bu konu üzerine ben de cok dusundum. Bilincli ve olculu anneleri tenzih ediyorum ama burada bile gorebileceginiz uzerine cocuk yapma karari verme diye bir olgu bile yok bazilarinin kafasinda. Evlilikleri rezalet de olsa, aldatiliyor da olsalar, ekonomik durumlari kotu de olsa bazi insanlar normal bir yasam dongusunun ayrilmaz parcasi olarak gorup cocuk yapiyor. Hatta ilginc bir sekilde gayet egitimli is guc sahibi kadinlar bile bakamayacaklari cocuklara bakip kaynanasinin annesinin cocuga bakmasini umud ediyor. Yine o gorece egitimli kitleden etrafimda gordugum elinde tablet olan, sacma sapan icerikler tuketen minicik cocuklar.. Tum bunlara ragmen isteyen istedigi kadar cocuk yapar, kimse karisamaz elbette ama olay mantiga gelince cocuk yapmak dunyanin en mantikli seyi degil. Duygusal bir ihtiyac ve gelenek bence. Eger mutlu bir insansiniz, iliskinizde ekstra baglar ve action yaratmaya ihtiyac duymuyorsaniz cocuksuzluk niye eksiklik olsun ki. bide sonradan pisman olursun diyenler var. ayni insanlar evlenecegim zaman da ayyy dugun yapmazsan pisman olursunuz, sunu bunu yapmazsan icinde kalir demisti:d son olarak sunu dusunuyorum toplumun genelinin canla basla savundugu tum durumlarda bi gariplik muhakkak oluyor, yani cok mantikli bisey olsa milyonlarca mantiksiz insan bunu savunup uygulamazdi hayatlarinda :)

25 yasinda evlendim. esimde bende cocuklari severiz diye hemen istedik. neyse cocuk oldu. hamilelik güzeldi. Doğum zordu, emzirmek cok ayri bir acıydı. Ama en beteri durmadan aglayan bir cocuktu . Hep sunu derdim bu cocuk aglamadan durmayacak. Bu muymus yani cocuk cocuk dediğimiz. Herkes ise gidiyor, hayatini devam. ettiriyor. Bu zamana kadar hic evde oturmayan ben evdeyim hemde nasil bakacagimi bilmedigim bir bebekle. Hic evde yalniz kalmak istemezdik bebekle ben bakamiyorum diye. Hatta hep derdim bugün bitti ama yarin bakamam herhalde. Bu arada da aglamasini gectim hic uyumuyor mubarek. Ancak ne zaman dayanamam bakamiyorum diye düşünsem o minik canli bana bir sey verdi. Ne verdi olmayan dişleriyle güldü, elimini tuttu kokusunu aldim. Hep derim annelik akil isi değil. Annelik bastan sona bir tedirginlik hali... AMA amasi katlandiriyor iste her seye. Senin yetistirdigin bir insanin doğru davranmasi, seninle bir seyler öğrenmesi ve yavas yavas birilerine örnek olmasi cok güzel. Bencilceolacak ama iste bu bizim eserimiz diyorsun. Hep en iyisi onun olsun istiyorsun. Hele de yavas yavas benliğini buldukca artik "Beyza ya göre "demeye baslamissan can yoldasi oluyor sana. Sanki onca sikintiyi baskasi yasatmis gibi bildigin halde, hatirladigin halde o olmadan oncen yok gibi. sanki o cocuk hep senle vardi. Bagimlilik gibi degilde bu guzel bir seyin gözünün onunde yasanmasi ve senin ona her an sahit olman gibi... Cok uzattim kusura bakmayin hazir olmayan kimse anne olmamali. hazir olmak derken duygusal olarak istemekten bahsediyorum. Biz esimle gerek dogumdan gerek hamilelikten once cok kitap okuduk. Ama dogan bebek kendine özeldi. Hazir olamiyorsunuz o sebeple zaten hic bir zaman Son olarak cesitli sebeplerle 2. yi istemem zaman aldi. Ama samimiyetle söylüyorum. O his icinize geliyor. Evet diyorsun her seyi bilmene ragmenbuna değer. Baslasin yeni bir hikaye...

Ailem çok geniş akrabalar ve çoğunluk çok yakınız. gelinler, kuzenler felan çok doğurdu ben bekarken. uzaktan severdim çocukları. Tabiki merhamet v. s herşey hissederdim çocukları görünce. ama... hiç kucağıma bile almadım. Kuzenim felan az gel bak duş alayım yada yemek v. s evlerini temizlerdim ama hiç bakmadım. uzaktan fıstık mıstık belki ufacık öperdim o kadar. 2 çocuk sahibiyim. 1 kere öpmeyle doyamıyorum. tabi zorlu süreçleri var ama gülüşleri anne demeleri gelip öpmeleri bilemiyorum aşırı mutluluk. sizin için de hayırlısı ne zaman sa o zaman olsun.

Yaşamadan tarifi yapılamayan tek şey annelik duygusu inanın. Siz yaş aldikça çevrenizkelerde çoluk çocuga karışacak. İlerleyen zamanlarda çocuklu ailelerle takilmak isteyecekler. Neden cunku çocuklarininda canı sklmasın arkadaş olsun diyecekler. İlerleyen zamanlardada herkes cocugunun derdi, tatli telaşeleri, evlilikleri mezuniyetleri derken hayattan tat alma duyulari değisecek ve siz imreneceksiniz ah keşke zamaninda dusunseydim bende diyeceksiniz. Ögretmenim. Kızlarımı okul sıralarında hayal ettikçe heyecanlanıyorum inanın. Tabiki kolay değil. Ama ben şuan tek bakıyorum mesela. Bi şekilde kolaylık oluyor. Allah yardım ediyor. Beraber gezmelere çıkmaya başladik bile. Bebeğim olduğu için uzun zamandir evdeydik. Bende tam tersi çocuksuz hayatı düşündükve diyorum ki ne boş seyleri dert ederdim kendime ah ah. iyiki varlarda kafam hep telaşede. büyük kızım doğdugunda 30 yaşındaydim. Küçügum dogdugunda yani şuan 33. Bence geç değil sizin içinde. Evliliğimin 4. senesinde karar vermiştim bende.

Ben çocuk delisi değilimdir başkasının çocuğunu daha hoppa zippa sevmemisimdir içimden gelmez aynı şekil ama kotulugunude istemem evlenmeden eşime en başında hemen çocuk istemediğimi söyledim eşimde kabul etti snra arkadaşlarımız geldi iki üç aylık bebekleri vardı eşim bir anda bizde yapalım bende istiyorum demeye başladı bende yok falan dedim ama snra okadar israra yapabilirim heralde dedim ama içimde de Allah yukarda nasılsa hemen olmaz herkesin öyle geç oluyor gözüyle korunmayı bıraktım evliliğimin ikinci ayından snra hamile olduğumu öğrendim şansa bak amaaaaa sonra iyiki olmuş cokkk şükür ama hala kendi çocuklarımdan başkasına sempati duyamiyorum o ayri . push ; Yarimm66 Sabırla bekledigim en güzel yarınımsın... Anneler

Bence burada önemli olan isteyip istememeniz çünkü biz kadınlarda en büyük sorun yaş. Eğer ilerde çocuğunuz olmadığı için pişman olacaksanız beklemeyin, yaş ilerledikçe bakımı zor oluyor. Ayrıca çocuk demek bir insanın hayatının tüm sorumluluğunu üstlenmek demek. Haliyle kendinizden, planlarınızdan, hedeflerinizden belki de vazgeçmek, ertelemek demek. Ben de öyle mıç mıç çocuk sevmem ama her zaman anne olma hayalim, hedefim vardı. Evlendikten 8 sene sonra kısmet oldu. Bazen çocuklar olmasaydı şunu şunu yapardım, buna zaman ayırırdım vs diye kendi kendime söyleniyorum. Ama çocuğuma bakınca dünyaları onun önüne sermek istiyorum. Hiçbir şey ondan değerli değil.

Evet canım sanırım içgüdüsel.. Belki tek başına cok daha zor olabılırdı maddi manevi.. Ben evlendikten sonra bile kedilerimle köpeklerimle ilgili veterinerlik bir durum oldugunda hep eşimle hallettik aa dedim ne kadar rahatmıs böyle biriyle yardımlasarak çözmek... Önceden tek basıma koştururdum ne kadar zor olurdu.. Ondan sonra dedımkı babasız tek cocuk buyuten kadınlarınkı de böyle ıste sorumlulugu tek basına sırtlanmak.. O yüzden hayırlısı olmus

Ama bence harıka bı anne olursunuz. Düşünsenıze sızden bir parca. Muhtesem bi şey

Icguduler, hormonlar... 33 yasindayim, esim 35 yasinda. Cocuk sahibi olmama karari verdik. Hem genetik olarak cok saglam degiliz, ikimizin de saglik sorunlarimiz var. Hem de icimden bir cocugun sorumlulugunu almak gelmiyor, omur boyu kendime bakabilecegim bile supheli. Ote yandan bebekler sevimli geliyor ama cocuklara cok fazla sempati beslemiyorum, ergenlere gicik oluyorum. Herkes cocuk cocuk diye ölürken, acaba ben kalpsiz miyim diyorum bazen.

Tamam H

İmkan olsa evliliği de çocuğu da daha erken olsun isterdim. Tabi şimdiki imkanlarımla erken istiyorum. Bu da imkansız birşey. Çocuğu, hayatta herşeyin bomboş olduğunu anlayınca istedim. Meraklısı değildim. Hayatta tüm uğraşlar bomboş ama sana yabancı olmayan bir can, daha geniş bir aile olma arzusu, yaşım geçtikçe hayattan beklentilerimin değişmesi ve sanki çok yaşlanınca bana benden bir parça eşlik etsin isteği şu soruya net cevap veremeyişim... çocuk istemiyor muyum? Bunun net cevabı hayır değil ama neden istiyorsuna da çok bir fikrim yok. Dedikleri gibi bir duygu bu. Olunca da ama iyi ki olmuş daha da olsun hatta daha erken olsaymış oluyor. Ama zor mu zor, yorucu mu yorucu. Şöyle birşeye belki biraz benzeyebilir bu. En sevdiğiniz yemeği yapmak zor gelir mi? Yorgun da olsa insan canı isteyince yapıyor. Çocuk da yoruyor ama o yorgunluk insanı üzen birşey olmuyor.

Bir cumlenin elli anlami varsa tutup en kotusunu anliyorsaniz suç benim değil!!! Sizin de haddinize değil beni bu gibi şeylerle itham etmek kimsiniz siz? Kim olarak bana mağara adami muamelesi yapiyorsunuz?! 5 sene annem, 3 sene ablam 20 ay da ben hep çocuğu olmayanlara ezik kusurlu bakan kadinlarin dillerinden çektik zaten hayatim boyuncada her konuda o tür insanlara başarilaria crvap verdim. Şimdi durmuş haddiniz olmayarak beni tanimayarak bana akil veriyorsumuz. Haddinizi bilin! Bu kadinlar klubunda gerçekten çok saygisiz insanlar var. Dinlemeyi bile bilmeyem acaba ne anlamda dedin diye sormaya medeniyeti çatmayan. Yukaridaki arkadaş çocuk olursa rahati bozulur diye korktu ve ben de rahat oturmak boş oturmak birşey değil dedim!!!! Onun neyle uğraşdiğini ben nerden bileyimki boş oturma da diyeyim?!!!! Nasil insanlarsiniz ya. Ben ne dusunetek yaziyorum beni kimlere benzetiyorlar. Bir keresinde bu sitede konu açilmjşdi. Kiz diyorduki otobusde tacize uğradim arkadaşlarima anlattim. Dinlemediler onemsemediler. Ben de yazdimki taciz durumunda en iyisi polise şikayet etmek, ailene soylemek onlarin gereken cezayi almalarini sağlamak. Bana ne yorumlar geldi? Siz kadina tecavuzu kadinin suçu saniyorsunuz o yuzden toplumda bilinmesin istiyorsunuz. Okutren şok yaşamişdim. Bu da ikinci şok. Daha bu gozler neler okuycak kim bilir. Sirf cumleyi analiz etmeyi bile bilmeyen sizler yuzunuzden. Ben okumadan, çalişmadan evlenen hemen çocuk yapan kadinlari hayatim boyunca anlamiycam benim evlilikde de bir şüarim var eşin bile olsa baban bile olsa kimseye muhtaç olmadan once kendi ayaklarin uzerinde dur, onlara yaslan. Ama kesinlikle kendinden başka kimseye tamamile ait olma... şimdi yine sığ düşünceyle sen orda oyle yazdin dersen birşey diyemem cunki bazi insanlarda anlama kapasitesi bir yere kadar çalişiyor zorlamanin anlami yok. Burda canavara kesilmenin anlami yok. Karşinizda kadinlari kole gibi, doğum aparati gibj, eşin mezesi gibj goren biri değil okumuş, diplomasini alan. Alman ingilis dilini internet uzerinden oğrenen, her ay bir kitab bitirme alişkanliği olan, yüzme, şahmat kurslarindan faydalanan biri var. HADDINIZI BILIN. Beyninizin anlama kismini çalişdirin. Sadece okuma kismi açik kalmiş. iyi gunler. Muhattap olmak istemiyorum sizin gibi herseyi bildiğini, dunyayi kurtardigini sanan ama aslinda dinleme anlama analiz yetisi olmayan insanlarla

Bende hapı bırakayım dıyırdum vazgectım

Bende aynı sizin gibiydim çocukları elbet severim ama pek kucağıma almamisimdir icimden pek gelmezdi Şimdi 3 bebem var ev kreş gibi çocuklarımı cook seviyorum evet inanılmaz yoruluyorum akşamları pertim çıkıyor ama keşkem olmadı hiç Kızım evin neşesi oğlum beni prenses gibi hissettirir hep en küçük oğlum yaka iğnesi gibi sürekli kucakta beni en çok yoranda o ama bana bagliligi gülüşü kollarımdan ayrılamayisi Anne olmayı çok sevdim ben çocuklarımın birbirine düşkünlüğü sevgisi oyle mutlu ediyorki Ama tabi herkes anne olmalı diye bi kaide yok önemli olan kendini buna hazır hissedebilmek çünkü gerçekten zor ve yıpratıcı yanları var her zaman güllük gülistanlık degil

Ya sanki onun bir zamanı var gibi yaş ilerleyince hormonlar değişiyor anne olmak istiyor insan ben ilk evlendim 10 sene çocuk hiç istemedim hatta niye çocuk yapmiyosunuznl diyeni tersliyor siz mi bakacaksınız diyorsun 10 sene sonra böyle ufak ufak aceba bir çocuğun olsa nasıl olur diye düşünmeye başladım ama hala istemiyordum kafamda neyse korunmaya rağmen supriz bir hamilleik oldu ve oğlum doğdu annelik çok başka bir şeymiş tarifsiz birşey şimdi 5 yaşında oğlum var 2 çocuğa hamileyim bir kardeşi olsun istedim hayırlısı çokta kafaya takmamak lazım hazır olduğunda içinde bir istek oluşuyor zaten

Teşekkür ederim canım Eğer olursa zaten kedilerle köpeklerle içiçe büyüyecek, tabiki böyle bır cocuk yetıstırmek ısterdım. Hersey kısmet bakalım

Ahahaha yaa ne güldüm. Yalnız kaç yıldır kk dayım bu kadar haklı bir yorum görmedim ajsdjfkf hala gülüyorum @samantha yorumu alıntılamayı unutmuşum gülmekten :)

tamamen hormonal.. vücut BE-BEEEEKKK diye bağırmaya başlıyor sonra çocuk yapıyorsun gayet de ciddiyim bu arada.. mesela benim 6 yaşında bir oğlum var hormonlar istedi yaptım. sonra artık istemiyor mesela, herhangi bir çocuğu dahi sevesim gelmiyor.. her çocuğa karşı annelik güdüm elbette ki var ama istek sevgi artık adına ne dersen o yok artık kendi evladım hariç. yani tekrarlayayım.. tamamen hormonal. çok da kafaya takma.. honmonların isterse yaparsın istemezse yapmazsın..

Eskiden üç dört çocuk isteyen ben. Şimdi iki çocuktan sonra yeter diyorum. Hormonlarım bide kız olsun diyo. Aklim dur diyo

Ilki istemeden oldu ama iyiki olmuş. Nerdeyde boyum kadar oğlum var. Başkasının çocuğuna kendi çocuğunuz gibi davranmanız zaten beklenemez ama annelik gercekten baska bir duygu bunu da hamilelikten itibaren tadabilirsiniz. Hee ikinci tup bebek ve ikiz oldu. Ara ara neden yaptim rahat mı battı diye sormadan edemiyorum ama çoğunlukla iyi ki olmuşlar diyorum. Birbirlerine kardeş bağıyla bağlı destek olarak büyürler insallah.

Allah saglıkla kucagınıza almayı nasip etsin insallah

Çocuk bende düşünemiyorum

Valla bende sizdenim Cocuk diye ölmüyordum hic Bunun sebebi bence 6 cocugun en büyüğü olmak ve gereğinden fazla yuklendigim sorumluluklar. Kızımda kazayla oldu oğlumu kizim yanliz kalmasın diye yaptim sonra kapattım kapilari Baksan iyiki yapmisim. Onlardan önce hayat boşmuş diyorsun. Ama bi taraftan buyuselerde eversem diye de beklemiyor değilim O anki duygu durumuna bağlı. Su an bana 3. Icin baski var ama ne sağlığım buna elverişli ne madden ne de pasa gönlümden dolayi benden bu kadar diyorum. Su an rahatım büyüdüler. Bu seferde okuluydu dersiydi kursuydu ödeviydi... Bitmiyor yani. O yuzden kendinizi hazir hissediyorsanız yapin hissetmiorsnaiz zamana birakin

Bir şeyi arzulamak zaten kendi içinde mantık gerektirmiyor bence Bazı kadınlar daha anaç olur bazıları olmaz veya bazı erkekler daha babacan olur bazıları olmaz Bence bu yapımızla ilgili bir şey Diğer insanların normali çocuk sahibi olmak diye çocuk sahibi olmayın kesinlikle Her şeyden önce çocuğa yazık oluyor öyle durumlarda Nasıl ki ilişkimiz evliliğimiz fedakarlık istiyorsa çocuk sahibi olmak büyütmek de fedakarlık istiyor büyük bir kısmında Ama nihayetinde topluma bir birey yetiştireceğiz Öyle saksıda çiçek büyütür gibi de kolay olmamalı Kendi kendine büyüyen çocukların halini görüyoruz zaten Çocuk sahibi olmayı kötüleyen çocuklu kadınları da çok ciddiye almayın bence Size kötüleyip kendileri 2. 3. yü doğuruyor sonra Aynı tiplerin bazıları da bekarlara evliliği kötülüyor ama bakıyoruz ki boşanan yok Kimi kendine huy edinmiş sahip olduğu koşulları kötülemeyi Bu işin diğer bir kısmı da insanın soyunu devam ettirme isteği Müthiş bir soyumuz mu var bilemiyorum ama hayvansal güdülerimiz sanırım bu kısım Kendi sebebime gelince oldum olası çocukları çok severim ve yaşı ne olursa olsun harika anlaşırım Öğretmen olmasam kesin bakıcı filan olurdum o derece Yapım bu ama Bir de bilgi birikimimle sıfırdan bir birey yetiştirmek beni çok heyecanlandırıyor

Çocuk istememek sizi anormal bir kadın yapmadığı gibi her kadın yaşı geldiği için çocuk diye çıldırmıyor. Çevremde 30lu yaşlarda kariyerli insanların hiç birinin önceliği çocuk değil. Bu bencillik de değil anormallik de değil

Ben genelde hızlı ve pratik karar veren bir insanım. Sizin yerinizde olsam kendime şu soruyu sorarım; çocuk istiyor muyum istemiyor muyum. Eğer çocuk istememe gibi bir durum söz konusu değilse o zaman o çocuk ya bugün ya yarın doğacak. Yaşınız 30 üstünde, ne kadar geç o kadar zor olur. Ayrıca ne kadar erken çocuğunuz olursa çocuğunuzla vakit geçirme ihtimaliniz artar. Ayrıca çocuk bakımı her zaman zor, madem o çile çekilecek en optimal zamanda yapmaya çalışın.

Cocuk yapmak biraz da fakirlikten ya. Düşünsene maddi imkanin yok hicbi eglencen hobin yok bari cocuk yapiyim da onunla egleniyim diyosun. Ya da zenginsindir cok iyi kosullar sunabiliosundur yaparsin anlarim. Bence hayatindan memmun bi insan cocuk yapmaz ya da yapmamali :) çünkü bu isin geri dönüşü yok ömür boyu huzursuzluk sebebi.

Ben çalışan bir anneyim 2 çocuğum var 3 cuye hamileyim. Çocuk istemek hormonal filan değil. Çocuk sorumluluğunu almayla alakalı. Her disi varlık yaradılış gereği anne olmaya endekslidoguyor. Ama içinde yaşadığımız şartlar koşullar isteklerimiz anne olup olmamamız etkiliyor insan olarak. Ben cocuklari severim bunu için çocuğum olsun istedim ki kimse inkar da etmesin herkes önce kendi çocuğunu çok seviyor. Uğruna can vereceğin tek varlık diğerleri hikaye. Cocuk bakımı buyutmesi çok zor. Annem bana en büyük yardımcı. Kendı isyerim olduğundan istediğim ve isim olmadığı zaman çocuklarımla zaman geçiriyorum. Tüm enerjimi onlara veriyorum ama yinede yetmiyor. Konu sahibine sunu söylemek isterim neden çocuğum olsun sorusunun cevabını cocugun olunca alırsın. Gün boyu bütün enerjini alsa da seni tuketse de kendine bakacak 1 dk olmasa da anne olarak sana seslenmesi tüm yorgunluğunu fedakarlığınin karşılığı olarak tüm hesabı ödetiyor. MrsDelfino

Birinin sizi ikna etmesine ihtiyaç duymadan kendiniz isteyerek yapmalısınız.. siz istekli değilsiniz eşiniz de karar senin dediğine göre o da pek istekli değil. Herkesin hayat motivasyonu farklı sonuçta. Çocuk sahibi olmak zorunda değilsiniz ki

Duygularima tercüman olmussun gercekten. Hic yapmasam ne olur kafasindayim cogu zaman. Ben de bi kösede durup okuyum bakiyim

Başıma gelecekleri bilmeden birini yaptım, benim de merakım tüm bu süreci tecrübe edip 2. yi 3. yü yapabilenler

Kararsızlık hala bitmiş değil bunca tedavi arasında bile acaba elde edememek mi çekici kılıyor diye düşünüyorum galiba çocuk sahibi olmadan bu konuyu çözemeyeceğim hakkımızda hayırlısı inşallah sizde hakkınızda hayırlı olana karar verir, nasibinizde varsa kolay ulaşırsınız

Bu konunun şöyle böyle diye bı açıklaması olamaz. Yaradılış. Evlat sevgisi nedir diye sorsanız bu sorunun cevabı da yok aslında, o kadar derin değişik bı duygu ki. Ben neler yaşayarak, neler çekerek, ölümden dönerek evlatlarıma kavuştum. Evet duş alamıyorsunuz, WC ye gitmeye vaktiniz olmuyor, yorgunluktan günlerce uyumak istiyorsunuz. Tüm bunların üzerine bişey isteseler koşa koşa yapıyorsunuz. İlahi bı sevgileri var. İlle çocuk isteyeceksiniz yapacaksınız diye bı konu yok ki, anaç duygularınız yoktur, çocuk sizin için derin bi anlam ifade etmez vs vs. Çocuk yapmazsınız. Sessiz kulların annesi olursunuz.

Bizimki de benzer davranışlar gösteriyor. Alt değiştirme, yemek yeme tamamen kaos şeklinde. Araba da aynen. beni en çok mutsuz eden şeylerin başında araba geliyor. İkimiizn de memleketi uzak. Bazen yılda ikişer defa gidiyoruz. Benimki 14 saat, eşimin ki 8 saat. Sürekli arabadayız. Ama bİzimki sıkılıyor L

tedaviyle çocuk sahibi olmama rağmen çocuğum olana kadar bende neden illa çocuk çocuk diye diretiyorumun cevabini kendime hic veremedim. sadece bir zaman onume cikan bebek videolarina bakarken, annelerine seslenirken icimde bir seyler oluyordu. çocugunun olmasi güzel bir his. bir insan yetistiriyor olmak guzel bir his ama şimdiden söyleyim annelik rezillik yaninizda yardim edecek biri yoksa eğer gerçekten duş almaya, rahatca bir yemek yemeye keyif cayina hasret kaliyorsunuz. hepsini geçtim tek başına rahatça wc ye gitme lüksünüz bile olmuyor değdimi bütün bunlara derseniz tabiki değdi

Evet sonunda konunun tamamını okudum bende kafamdakileri yazayım İlk yeğenim doğduğunda ona ölüp bitiyordum yaşım da 15di şuan 30 yaşındayım kocaman kız oldu arkadaş gibi çocuğum gibi tuhaf güzel bi duygu. Ama ben agucuk gugucuk yapayım sonrasına karışmayayım istiyorum. O sorumluluk çok gözümü korkutuyor. Ayrıca doğurmam için bi çok şeyin bi arada olması gerekiyormuş gibi düşünüyorum. Bi çok arkadaşım şuan ya hamile ya hamile kalmaya çalışıyor. Bakıyorum birbirlerini sadakatsizlikle şuçlayan çiftlerden bile hamilelik haberi geliyor yada ay sonunu getiremeyip borç içinde olan arkadaşlarım da bebek diye ölüyorlar. Bilmiyorum belki ben çok detaylı düşünüyorumdur, şu borcu da bitireyim, doğumu özelde yapacak kadar kenara para da koyayım, sonrasında çalışmayacak olursam aile bütçemiz de şu duruma gelsin vs sürekli bişeylerin ya tamamlanmasını bekliyorum yada kaçış yolu olarak onları kullanıyorum bilmiyorum. Eşimin ailesiyle görüşmüyoruz görüşmemiz de mümkün değil çocuk olursa kapıma dayanırlarsa diye de korkuyorum. Doğum ayrı gözümü korkutuyor emzirme ayrı.. göğüslerime dokunamıyorum bile hamile kalırsam nasıl emziririm, besleyemezsem diye de korkuyorum. kısaca sormak istediğim sizler aamaaaan diyip akışına bırakarak mı hamile kaldınız yoksa insan bunlara hamilelik süresince mi alışıyor. Hem psikolojinizi Hem maddi durumunuzu hatta vücudunuzu nasıl hazırladınız bu sürece? yani hem istiyorum hem istemiyorum kafam çok karışık

Evet bu çok mantıklı :)) Teşekkür ederim

Kedi köpekler ne kadar masum sadece sevgiye muhtaç ve gözleriyle konuşurlar. Ama böyle güzel kalpli birinin böyle güzel kapli bir insan da yetistirmesini istemez miydiniz? Sizin gibi merhametli mesela. Güzel insanlar çoğalmali. Güzel insanlar dogurmali

Benim eşimin maaşı ile gecınemeyız. ayrıca aılesı rahat vermez. Rahatca ders calısmam. Hazır degılım zaten.

Cocuk sahibi olmamalısın bence. Cocuk sahibi olmayi gönülden delice istemeyen kimse cocuk sahibi olmamali Cunku cok zor is. Cok sabir gerektiriyor. Akilli insan isi degil. O yuzden delice iatemedigin surece bence yapma

düşünmüyorsanız bıraz rahatlıktan olabılır. Sizde yazmışsınız arkadaşlar söyle dedı dıye. Ama hiç alakası olmayan şeyler ılk aylarda zman alan ama sonunda sankı hep o çocukla dolmuşsunuz gıbı olan bır yaşantı oluyor çocuk sahıbı olmak. Bızde 5 sene önce ev alalım arabamız olsun zaten korunmuyoruz ılmuyorda bekleyelim dedık ya sonra tüp bebek ile mucizemiz geldi meğerse ne kadar mutluyuz çok güzeliz derken hep yarımmışız tam olduk kızımızlaAllah hayırlı zamanda hayırlı evlat nasıp etsın size de hıc gözünüzü korkutmayın aksıne çocuk zman daha güzel gecıyor

2 cocuğum var. biri 3.5 yasında. Digeri henuz 2 aylik. Ve şuan sartlar geregi yanliz bakiyorum ikisinede. Bebek doğdugu ilk aylar zor olabiliyor gazı sancisi bakimi.. Dünyaya adapte olmaya cakisan bi canlı. Uykusuzda kalsaniz yorgunda olsaniz öyle birşey oluyor ki içinizdeki gücü keşfediyorsunuz.. Bebeğimi uykusunda özleyen bi anneyim. Uyaninca onu sevmek gulucuklerine sahit olmak inanin yok boyle binterapi. Şuan hayatim b.. k gibi ilerliyor. Ama onlarin varliği bana güç veriyor. Bana muhtaç iki tane can var bikere. Yaşama sebebim var. Herşeyleriyle bana muhtaçlar.. Zaten buyudukçe kolaylaşiyorlar Bakim yuku azaliyor.. o zaman daha keyifli oluyor.3.5 yasindaki kizim hayat neşem benim. Öyle kelimeler cumleler kuruyorki hergun beni sasirtiyor, gulduuryor:)) Birlikte market alisverisini yapariz, parka gideriz, ev supurururuz. Uzun yol yapariz sik sik.. Hatta daha en guzel birlikte hayal kuruyoruz. Buyuyunce şunu yapacagim anne sana diyor. Eriyorum resmen. Kuçugu ise tam bir melek gibi. Mis gibi kokuyor. Geoecekte tek temennim ikisininde iyi anlaşip huzuru bulmalari. Ve dusunsenize bu iki kişi sizin eseriniz olacak. Ne buyuk keyif! Anne kiz kahve içecegiz mesela. Dertlesecegiz. Muthiş

Valla bende sordum kendime hep... sonra bi zaman geldi miss gibi Bebiş kokusu koklamak istedim. Göğsümde uyutmak oynamak öğretmek bi ömür boyu sevmek istedim. Eşim işim kariyerim maddi durumum da uygundu. Çocuk sahibi olmaya karar verdim. Çocuğumdan hiçbir beklentim yok. Yaşlanınca bana baksın çok başarılı olsun mükemmel olsun filan da düşünmedim hiç. Ahlaklı merhametli dürüst güzel insan olsun yeter

Kararınız şimdiden hayırlı olsun tebrık ederım.. Bana da cevreden gelen baskılardan sanırım her normal kadın cocuk ıster ben normal degılım diye düşündürdü :)) Sanırım cevremdekı kısılere cocuk dusunmuyorum dedıgımde sorun oldugunu sanıyorlar ondan bu baskı

Rabbim sağlıkla sinamasin yeterki inaninki diğer zorluklar gelip geçici iyiki varlar iki tane kızım var başka düşünmüyorum inşallah en doğru zamanda sağlıklı bir evladiniz olur

Düşünmeyen, bi sebep arayan yapmasın kanun yok sonuçta.

"Ben niye normal kadınlar gibi çocuk düşünemiyorum" yazmışsınız. Öncelikle bu doğru değil. Kadınlar "çocuk isteyen normal kadınlar" ve "çocuk istemeyen anormal kadınlar" olarak ikiye ayrılmıyor. Hayatta pek çok tercih yapıyoruz. Bu tercihlerden birisi de çocuk sahibi olmayı istemek veya istememek. İstemek ne kadar doğal ve normalse, istememek de o kadar doğal ve normal. Çocuk sahibi olmayı istemek kimseyi doğrudan merhametli, sabırlı, iyi kalpli, fedakar yapmazken; çocuk sahibi olmayı tercih etmemek de merhametsiz, sabırsız, kötü kalpli ve bencil yapmıyor. Ben 38 yaşındayım ve neredeyse 15 yıldır mutlu bir yuvam var. Maddi olarak büyük bir sıkıntımız yok. Ama çocuk sahibi olmayı istemiyoruz. Çünkü hayatımızı bu haliyle seviyoruz ve değişmesini istemiyoruz. Eğer birkaç yıl içinde fikrimiz değişirse evlat edinmeyi planlıyoruz, değişmezse de böyle devam.

bunun cevabını bende merak ediyorum çocuk için yanan kadın arkadaşlara haksızlık olmasın ama olmazsa da kendimi kahredeceğim birşey değil sanırım hepimiz kadın olsak da anaçlık çocuk olmas isteği herkeste aynı oranda olmuyobende aynı siz gibi sorumluluktan kaçma ya da zor gelme olayında tembellikten değil sadece o duygu çok yoğun değil bende hayatımın merkezinde değill sanırım bir varlığa ömür boyu sorumluluk duyma beni çok ürkütüyor herkesin evladı hayırlı da olmuyor sonuçta neler duyuyoruz annesini kesen yok boğan tabi bunlar ekstrem örnek ama cidden çok çetrefilli ve çok iyi düşüünlmesi gerektiğine inanıyorum birde çocuk sahibi olmak yaptım oldu demek değil bana göre o çocuğa günümüz şartlarında iyi bir gelecek sunabiliecek miyim bu sorununu cevabı çok önemli yoksa üremek basıt bi sağlılkı sorunu yoksa allah isteyenlere ve güzel bakabilecek ilgisini sevgisini esirgemeyecek olanlara versin inş

Sadece prezervatifle korunduk.

Aynı ben de sizin gibiydim. Yazdığınız herşey aynı. Sokak kedilerim var. Yolda ağlayan çocuk görsem ben de ağlarım. Ama kucağıma alayım seveyim demem. 16 yıllık evliyim. Çocuk konusunda 15 yıl herhangi bir isteğim olmadı. 15. Yılın başında 38 yaşında arkadaşlarım çok gaz verdiler. Çok pişman olacaksın, ileri de isteyeceksin ama olmayacak, insanlar yıllarca uğraşıyor diye. Bir defa korunmadan denedik. Yumurtlama günüm olduğunu biliyordum. Ve hamile kaldım. 9 ay boyunca ağladım. Çok pişman oldum. Herkes kucağına alınca geçecek dedi. Geçmedi. Daha kötü oldu. Şu anda bebeğim 1 yaşında ama 1 yıldır her gün ağladım. Çok sevimli ama zamanı geri alma şansım olsaydı kesinlikle o gaza gelmezdim. Şu anda hayattan keyif almıyorum. Eski yaptığım şeyleri, hislerimi, hayatımı çok özlüyorum. Çok zor bir şey çocuk büyütmek. Herkes anne olamaz, ben de olmamalıymışım. Eğer benim gibiyseniz sakın çocuk sahibi olmayın. Müzik dinlesem mutlu olurdum, yürüyüş yapsam mutlu olurdum. Yüzüm hep gülerdi. Şimdi sürekli gerginim. Eşimle 15 yıldır etmediğimiz kavgaları 1 yıldır ediyoruz. Ne zaman geçer bilmiyorum.

Kesinlikle öyle. Eminim çevrem 1 2 sene sonra acaba kısır mı bunlar, bak Allah çocuk vermiyor diye dedikoducu yapacak. Ya da kv kişisi sormaya başlayacak. Ki ben de açıklamam, özel hayat, mahrem der geçerim. 1 tüysüz papaganım, 1 şımarık muabbet kuşum, ben ve eşimle gayet minnoş bir aileyiz.

6 yıllık evliyim karar verirken Allah biliyor anne olmak istiyorum diye değil eşimi bi bebeği severken izlemek o kadar hoşuma gitmişti ki içimden bu adamdan çok güzel baba olur diye geçirdim... 5 yıldır sebepsiz infertiliteden tedavi oluyoruz 1 sefer kimyasal gebelik geçirdim ve o düşükten sonra anladım gerçekten istediğimi, bir bebeği büyütmek için hazır olduğumu farkettim ama bazen karar vermek de yetmiyor nasibimizde var mı yok mu bilemiyoruz..

Kesinlikle, çevre baskısı sanırım bende tam tersi bu düşünceyi daha itici hale getirdi

Yok uzulme ozur dileme ben zaten unutmuyorum Allah razi olsun dualariniz icin Ama ben katilamiyorum banyo yapmaya vaktin felan kalmayacagina esin yardim ederse cokta vaktin kalir cok insan taniyorum evliyken yaptiklari seyleri bebekleriyle de yapiyorlar o cok tatli bir duygu

Çocuğum olsun diye yanıp tutuşmadım hiç, ama istedim. Bebekleri severim, beni mutlu ediyorlar. Çok fazla yavru hayvan baktım, onlar da beni aynı bebekler gibi mutlu ediyorlar. Ben çocuğum olmayacağını evlenmeden kabullendigim için herhangi bir istek duymadım. Olsa mutlu olurdum diye düşünüp geçerdim. Bir anda hamile kaldığımda ilk zamanlar bir "ne yaptım ben" hissi geldi. Doğana kadar bu kadar çok seveceğimi bilmiyordum. Hatta gördüğüm an dünyam değişti diyenleri abartı buluyordum. En fazla ne olabilirdi ki... Sonra gördüm, baya bir şeyler oldu Çok seviyorum, beni çok mutlu ediyor. Kokusu üzüntüye, derde tasaya birebir mesela. Hayatım değişti elbet ama alt üst olmadı. Zaten hayvanlardan alışıktım sürekli sorumluluk altında olmaya. Bana ilk güldüğü anı ölene kadar unutamam diyebilirim. Öyle değişik bir mutluluk. Güzel şeymiş anne olmak. Olana kadar bilmiyordum. Bebeğim çok şükür sakin bir bebek, o yüzden de pek dağılmadım, zor bir bebek olsa elbet farklı olabilirdi deneyimim. Yana yana çocuk isteyen, defalarca tedavi gören bir yakınım çocuktan sonra inanılmaz pişman oldu mesela. Yani bunun bir ölçütü var mıdır bilmiyorum açıkçası. Umarım her şey en mutlu olacağınız şekilde olur. Bu arada, çocuk düşünmemek de anormal bir şey değil. Hatta dümdüz giden hayata bebek gibi bir aksiyon unsuru katmak istemek daha ziyade delilik bana kalırsa :) Sevgiler

Ben hayatım boyunca çocuklara düşkün olmadım, kimsenin çocuğunu çok sevmedim, evliliğimin 3. senesi böyle bir isteğim oluştu ama yine delice değildi. Sonra olmadı, bu sefer sanırım olmadı diye bu isteğim daha çok arttı. Kendimle savaşırken istiyor muyum yoksa sadece olmuyor diye mi tedavi oluyorum derken tedavi sonucu hamile kaldım. Hamileliğim boyunca bir kere bile karnımı sevmedim, bunu hiç bir zaman itiraf edemedim ama içimden pişman oldum. İyi bir anne olamayacağım, hayatım bitti ne yaptım ben diye. Doğurdum, ilk an sanki sokaktan birini kucağıma vermişler gibi oldum. kızım şu an 22 aylık. Bu hayatta daha fazla kimseye karşı sevgi ve sabır göstereceğimi sanmıyorum. İçimdeki sevgiyi tarif etmem mümkün değil. Hayatımdaki en büyük 'iyiki' Elbette insanın kendinden emin olması gerek çocuk yapmak istiyorsa ama ben inanıyorum ki bu gerçekten içten gelen birşey, çocuk karnımızda büyürken sevgisi biz farketmesek bile kalbimizde büyüyor. Umarım kendiniz için en doğru kararı verirseniz bol şans!

Tolstoyun aileside iyiki Tolstoy gibi düsünmemişler. Yoksa böyle bir büyüğün eserlerini okuma keyfinden mahrum kalacaktık.

Sürekli ağlayan, agresif, bazen çok mutlu ama kontrol edilemez enerjik. Dönem dönem değişen ama hep zor olan bir çocuk. Artık 2,5 yaşında ama hala uyumaz mesela. Yemez. Arabada 15 dkdan uzun gidemezsin. Bu aralar da insanların konuşmasına müsade etmek istemiyor. Eşimle 2 sohbet edemiyoruz. Sürekli bağırıyor. Bi gün sevdiği şeyi ertesi gün nefret edecek derecede reddedebiliyor. Ailesel zor dönemlerden geçtik. Buna rağmen ilgimiz hep ondaydı ama yok iyi de olsak kızsak da değişmiyor. Hep gerginlik. Evelynn

Hanımlar bana da bır yardım :)) 1,5 senedir evliyim. Eşimle güzel bir evliliğimiz var..1 seneye kendi evimize geçeceğiz bahcelı bır ev yaptırıyoruz kısmet olursa. Çocukları severim ama öyle millet gibi birinin kucağında çocuk görünce agucuk gugucuk yapacak kadar öyle bazıları cıldırır ya hıc öyle bir sevgim yok.. Ama bir çocuğun başına birşey gelsin inanılmaz üzülürüm, sokakta bir çocuga birşey olsun yardım ederim ama kadınlar hani çocuk için çıldırır ya hiç öyle değilim. Ben niye normal kadınlar gibi çocuk düşünemiyorum. Maddi imkanlarımız iyi, evliliğim güzel gidiyor eşim iyi biri, öğretmen, çocuklarla arası cok ıyı çocuklara karşı aşırı sabırlı.. Ben çok merhametliyim kedilerim köpeklerim var onlara çok iyi bakarım özel mamalar alırım en ıyı veterinere götürürüm, bir hastalansalar ilacını saatı saatıne verırım maddı ımkanlarımı onlar ıcın sonuna kadar kullanırım sorumluluk sahıbıyımdır hanı onlara ıyı bakıyorsam herhalde çocuguma da güzel bakarım diye düşünüyorum ama bazen diyorumki arkadaslarım hep ''ay cocuktan sonra bır dus alacak vaktım bile yok, hıcbırseye zamanım kalmıyor,1 saatlık uykuyla duruyorum gece hıc uyutmadı, çocuktan sonra kendime bakacak vaktım kalmadı'' vs gıbı cok fazla serzenişler de duyduktan sonra hem korktum hem de eğer çocuk böyle bişeyse bütün vaktinizi alan, enerjinizi emen neden o zaman çocuk yapıyorsunuzi1-2-3-4 demeden... Yani illaki güzel bir yanı vardır nedir o kısmı onu merak ediyorum.. Eşim kararı bana bıraktı..33 yaşındayım bu arada.. Yaşım da geçiyor herhalde.. Ama bir yandan o cocuk sahıbı olmalıyım hissi de bana gelmiyor.. Sizler neden cocuk sahıbı oldunuz nasıl karar verdiniz cevreden gelen toplum baskısı dısında... Hikayelerinizi merak ediyorum benimle paylaşır mısınız..

Illaki hepimiz yan yana olalım romantizmi ile evlendik. Çocuk yoktu aklımızda. Ama evlenince kendimizi o bahsettiğim sevimsiz ayrıntıların içinde bulduk :) Diyorum ya ayılıp bayılmam ben de. Mesela kendi çocuğumu çok seviyorum ama başkalarının çocukları bir araya gelip gürültü yaptığında rahatsız oluyorum. Bu arada ben 8 yıllık evliyken hamile kaldım bayilmadığımi ordan anla. Şu duş meselesine gelince o duş alamıyorum değil de uzun uzun keyifle duş alamıyorum olmalı. Yani çocuğu eşimize bırakıp duşa girebiliriz ama hızlı olmalıyız. Istediğimiz zaman giremeyiz eşi beklemeliyiz gibi durumlar iste.. Anne olunca keyiflerin ötesine geçiyor yavrun. Ama evlat can, o kadar fedakarlık normal değil mi? Bu arada evcil sahibi insanlar da anne kadar sorumluluk sahibi bence o da can neticede :) Gözünüzde büyütmeyin ama çevre baskısına da yenik düşmeyin kısacası. 34 yaşımda anne oldum. Tarifi olmayan harika bir duygu. Anlamsız geldiğini biliyorum bana böyle dediklerinde ufacık bir duygu canlanmazdı içimde bu kadar harika olan ne diye düşünürdüm. Çok seviyorum artık dünyam o oldu ama ahh neden daha erken yapmadım da demiyorum. Hayırlı zamana inanınca pişmanlık duymuyor insan bence.

Aynen böyle düşünüyorum. Hayat her zaman çiçek böcek değil. Kötü şeyler her zaman başkalarının başına gelmiyor. Kötüyü çağırmak değil bu, her ihtimali düşünmek. Ki kaygı düzeyi çok yüksek bir insanım. Eşim için ailem için hissettiğim kaygı yetiyor da artıyor bile. Böyle büyük bi sorumluluk altına girmek çılgınlık gibi geliyor.

Bende hiç hazır değilim ve çevre baskısı yiyorum

Benimki ilk daha 1haftalıkken torun muabbeti yaptı ve bir dah soramadıTabi eşim çok yumuşak yüzlü. 2tane yakın erkek arkadaşı eşime çocuk yapın ilerde yaşlanınca size bakar diyor. Diger arkadaşı her aramasında çocuk düşünüyor musunuz diye soruyor.

Nasipse 3. Kizim yolda evlat muhtesem bisey anlatilmazki cnm yasaman lazim.. esimle cocuklarimiza bakip binlerce kez sukurler ediyoruz.

Bunun bir cevabı varsa bende merak ediyorum. Yaş 31 6 yıllık evliyim. O zaman gelince zaten istiyorsun deniyor ya... O zaman tam olarak ne zaman? Sürekli başka önceliklerim var sanki. Tamam bu olur artık mı deniyor yoksa hiçbir zaman denmiyor mu mesela?

Evliliğimizde eksik birşey vardı. Çocuğumuz oldu tam bir aile olduk gibi. Ki bende geç evlendim 36 da anne oldum. Evlenmeden önce de evlendikten sonra da çok sosyal bir hayatım vardı. Kendimi bir anne olarak bile düşünemiyordum. Hamilelik dönemim de o duyguyu tüm kadınların yaşaması gerektiğini anladım. Karnımdaki hareketlerini o koca göbeğimi çok özlüyorum. Şunada da uyuyan bebeğimi özlüyorum. Benden başkasında sakinleşmiyor. O omuzumda uyuyuşunu ayna karşısına geçip seyrediyorum. Gözlerini bana dikip birşeyler anlatmasına bitiyorum. Evet tüm vaktimi alıyor. Artık çaylarımı soğuk içiyorum. Yemek yemem çok uzun sürüyor oturup kalkmaktan. Çoğu kez sofradan aç kalkıyorum. Eskisi kadar sosyal olamayacağım küçücük bir bebekle tiyatro sinema dinleti söyleşiye gidemeyeceğim. Arkadaşlarımla her istediğimde dışarı çıkamayacağım ya da kısa kalacağım. Herseye rağmen Anne olmak güzel bir duygu. Allah isteyen herkese yaşatsın.

Ilk evliligim cok kotu oldugu icin cocugu hayal bile etmedim. Bende cocuk icin deliren biri degilim. Gectigimiz yaz 2. evliligimi yaptim. Yasim 33 bu arada. Yani hayvanlara cok asiri duskunlugum var ama bi cocuk gorsem pek sevmek icimden gelmez asiri merhamet duyarim o ayri. Simdi ise 2aylik hamileyim,6 ay korunmadik. Bebegi gercekten istedim mi yoksa 6 ay olmadi, hirs mi yaptim bilmiyorum Allah isteyen herkese nasip etsin insallah saglikla gelir bilmiyorum. Kendimizden bir parca olunca sevecegimi dusunuyorum. Bu fitratimizda var. Olmasa kimse bu çileyi cekmez bence

Cocuk istemenin hicbir mantikli sebebi yok. Tum sebepler duygusal, o duyguyu hissederseniz bir gun siz de cocuk istersiniz ama dedigim gibi mantikli bir sebep aramayin, bulamazsiniz. Ben bulamamistim yani

10 yıllık evliyim 10 haftalık hamileyim İstedik olmadı sonra birden çıka geldi... Güzel bir duygu rabbim Anne baba olmak isteyen bütün kullarına nasip etsin...

Ben de öyle biliyordum. Hatta evlendiğim ilk ay hap kullanmıştım ama bunları duyunca bıraktım hapı. Maalesef onlar da 1 senedir hamile kalamıyorlar. 1-2 kişi de değil 4ü de aynı.

En korktuğum durum bu Büyük çoğunluk tam aksini söylüyor; kendimi asla anne olarak görmezdim ama annelik harika falan diye fakat sizinki gibi bir ihtimal de var ve asla göz ardı edilmemeli D

Her sene diyorum ki seneye yapıcam sonra rahatımı bozmaya kıyamıyorum

Anladigin kadariyla, hamilelik, bebek sahibi olmak hormonal olarak kadinlari cok mutlu eden, hazirlayan bir durum. Bir kadinin 10 cocugu olsa keske 9 tane olsaydi demez, hepsini sever. Ama artik kimse bakamadigi icin 10 cocuk yapmiyor :) Hayatimin kalan 30 yilini bir kisiye adar miyim diye dusunun. Cunku cocukla bitmiyor, buyuyecek egitim alacak, evlenecek, belki bosanacak, cocuklari olacak, torunlar var. Aslinda hayatinizin tamami degisecek. Birisi yazmis, hayat gezmek tozmaktan ibaret degildir diye. Belki birine gore hayat gezmek tozmaktan ibarettir, baskasina gore sokaktaki canlardir, bir baskasi hayatinin geri kalaninda balkonda cay icmek isteyecektir. Biz kimiz ki baska insanlarin secimlerini, onceliklerini yargilayabiliriz? Hayatinizin geri kalaninda ne yapmak, nasil gecirmek isterseniz bir plan, bir liste yapin. Mesela sirt cantasiyla dunyayi dolasmak isteyen biri bence cocuk yapmamali. Boyle birini taniyorum, cocuguna annesi daha cok bakti, kendisi ve kocasi hep bir yerlerde, cocuk evde anne ozlemiyle surekli agliyor. Arada cocugu da aliyorlar, istagramda fotolar falan, cok iyi ornek aile gibi gorunuyorlar ama arkada olanlar cok farkli.

Anladım. Hapo bırakınca 2 3ay sonra kalınıyor dıye bılıyorum ben balbazaar wingardium

Valla canım benim tabirim değil ama o kadar üzerimde baskı oldukı cocuk dusunmedıgımı söyleyince insanlar çok enteresan tepkı verıyorlar buraya bıle çekinerek yazdım benı cocuk dusmanı sanacaklar dıye Kendimi anormal hissetmeye baslamıstımkı neysekı benim gibi düşünen çok kişi varmıs rahatladım :))

Daha kötüsünü soyliyeyim mi 7 yıllık evliyim 3 tüp denemem oldu dört yılımı hastanelerde geçirdim anne olmayı cok istemiştim ama olmadı.. Zorlayınca olmuyor demek ki.. Son üç yıldır bu fikirden tamamen uzaklastım. O kadar rahatım ki anlatamam.. Özgürce gezip dolaşmak işinde gücünde olmak oyle buyuk bir lutuf geliyor ki anlatamam. Etrafımda buyuk yada kucuk cocukları olanlar sürekli dert yanıyor bana ne kadar rahat oldugumu soyluyorlar.. Evet annelik duygusu muhteşemdir buna eminim ama herkes anne olamaz gercekten. Özellikle üç ve üzeri olan cocugu olanlar istemeden dahi olsa cocuklarıyla yeteri kadar ilgilenemiyorlar. Cocuk ilgisiz kalıyor.. Bu benim üç cocuklu ailelerden gözlemlediklerim.. 10 yaslarında bir cocuk tanıyorum geçen gün diyorki kardeşim olduktan sonra annem benimle hiç ilgilenemiyor.. Cocuk bunu sagda solda dile getiriyor artık.. Kısaca kendini nasıl mutlu hissedeceksen oyle yap.

Ben istemiştim bebek. Ama inanın 2. ye asla diyorum. Bana zor bebek denk geldi. Bazı bebeklerin mizacı gereği bakımı kolay olabiliyor. Onlara hep özenmişimdir.

Iste bi delilik sart diyorum ya

Kesinlikle. Ben, eşim ve iki kedimiz, aileyiz diye geçinen mutsuz, geçimsiz çocuklu ailelere bin basarız. İnsanın hiç bir zaman çocuğu da olmayabilir, kimse eşiyle ben bu adamdan çocuk doğururum hadi evleneyim diye evlenmez. Garantisi olan bir şey de değil. Ama bir ömür geçirmek için seçiyoruz ve duygusal bağ+tatmin sağlanıyorsa ailenin alası olur karı koca.

Bende tam böyleyim. Aşırı sorumluluk sahibiyim hatta bu yüzden istemiyorum sanırım. Kendimi daha fazla paralamak istemiyorum çünkü. Ve kendi şikayetçi olduğum dünyaya bir insan daha getirip ona da 'neden geldim ki bu dünyaya' sorusu sordurmak istemiyorum. Çok çok çocuk istersek de anne-babasız kalan çocuklara anne baba olmamız gerektiğini düşünüyorum Zaman neler gösterecek bakalım.

Çocuk için hayatım boyunca çıldırmadım kimsenin çocuğunu da öyle mıncırayım seveyim ölüp biteyim hissi olmadı ama şuan evladıma deliriyorum orası ayrı bir sevgi 30 yaşında anne oldum 4buçuk yıllık evliydik bize göre tam zamanıydı ev kredimiz hafifledi hormonlar harekete geçti güzel gezdik eğlendik falan hadi dedik Rabbimde nasip etti şükür Açıkcası ilk aylar evet zor şimdi hafifletmeye çalışmayayım ama inanın aşkı sevgisi evladın öyle büyük ki göz görmüyor her gün mucizeye şahitlik ediyorsunuz ve her çocuğun mizacı da farklıdır kimisi yer uyur kimisi defalarca kalkar huysuzdur Oğlum 17 aylık hala gece sık sık uyanır emmek için mesela yemek seçer 1 saniye durmaz hareketli ama zaman geçtikçe öyle güzelleşiyormuş ki ayrıca gezmek için illa o zaman gerekmiyormuş insan çocuğuyla daha da keyif alarak geziyor ona göstermek istiyormuş her yeri ve bize ayak uyduruyor her yere götürüyorum yani hayat bitmiyor 1 seneye kadar kilolar başlıyor gitmeye bakımlara falan bir kaç aya geçebiliyor insan bakın biz zoruz ona rağmen işe geliyorum bir kaç saat uyusam da makyajım saçım yapılıyor zaman ayırılıyor yani sadece gündüz de mesai akşamda mesai ama değer Rabbim herkesin evladına sağlık versin

Ben de cocuk cocuk diye ölenlerden degildim, bir tane oglum var evet seviyorum ama o olmamis olsa, hic tanimamis olsaydim da cocuk cok gerekli bir sey demezdim yani. Bilemiyorum, yeterince anac degiliz galiba

Sanırım evet:) Belki de o yüzden bu duygunun eksıklıgını duymuyorum:) Birinin çocuguyla ılgılı sıkıntı yasadıgında kedılerımle kopeklerımle empatı yapabılıyorum o sekılde anlıyorum:))

Açıkçası ben de sizinle benzer düşüncelerdeydim. Biz eşimle çok iyi anlaşıyor ve birbirimize yetiyorduk, çevreniz genişti, işlerimiz zaten yoğundu açıkçası hayatımızda çocukla dolacak türden bir boşluk hissetmedim hiç. İlişkimizin tamamlanması için çocuk yapma gereği hissetmedim zaten her anlamda güzel bir ilişkimiz vardı. Şu an hamileyim, 32 yaşındayım dört senelik evliyim. Neredeyse denemeye başlar başlamaz hamile kaldım. Şükrediyorum, tek isteğim sağlıklı bir bebek olması ama ben hala bebek için deliren bir anne adayı değilim. Benim hayata dair en büyük hayalim hiçbir zaman çocuk olmadı ve bu bir anda değişecek bir şey değil. Neden yaptınız o zaman derseniz, bir gerçekten bu duyguyu merak ettim ve kendi annemle ilişkim çok iyi olduğu için bir canlıyı bakma yetiştirme şansına sahipken bunu yapmak istedim. İki başta aileler olmak üzere çevreden çok baskı gördüm, annemle ablamla her konuşmamız çocukla başlayıp çocukla biter olmuştu, arkadaşlar sürekli çocuk sorar olmuştu kendimi çok sıkışmış hissetttim, üç anneliği, küçük bir bebeği bakıp büyütme duygusunu merak ettim. Bunun dışında o biyolojik saat bende hiç gelmedi, hala da anne olacak olmayı en önemli özelliğim olarak görmüyorum. Çocuk meselesine mesafeli olmamda çocuk yaptıktan sonra hayatımız bitti diyenlerin de ayrı bir etkisi oldu tabi ama asıl sebep benim içimde böyle yanıp tutuşan bir istek olmamasıydı. Bu hissiyatı anlatmak paylaşmak zor hemen duygusuz bencil yaftası yiyorsunuz... Her neyse çok uzattım, biraz da dağınık yazdım ama demem o ki yalnız değilsiniz herkes içinde çocuk sahibi olma güdüsüyle doğmuyor ve bu bir eksiklik değil, ilerde anne olmaya karat verirseniz kötü bir anne olacağınızı da asla göstermez ki ben iyi ya da kötü anne gibi kategorilere de karşıyım.

Bende cocuk için çıldıran biri degilim eve bir neşe karşın bana yoldaş olsun diye doğurdum esimdende memnum şükür zaten hemen öyle annelik duygusu gelmiyor 9 ay niye var aha 2. cocugum hala alışamadım doguncada bir müddet devam eder sonra alışırım. 9 yasinda ki çocuğum için cildiriyorum

Bence bu evlilik ve eşle olan ilişkiden tatmin olmakla alakalı. Şahsen ben de aynı sizin gibiyim,10 seneye yakındır eşimle sevgiliyiz 1.5 yıldır da evliyiz. Fakat şuan bebek düşüncesi o kadaaar uzak geliyor ki. Çünkü evliliğimin şu anki halinden son derece memnunum ve bu durumun bir süre daha sürmesini istiyorum. Özellikle Türkiye de mutsuz evliliklerde hemen çocuk yapılıp durum kurtarılmaya, ilişki monotonluktan çıkarılmaya çalışılıyor. Bu durumu yaşamayanların birazcık daha çocuk konusuna temkinli bakabildiğini düşünüyorum. Yani en azından bende bu şekilde. Planlamaya gelecek olursam; şuan istemediğime eminim, yarın ne olur bilemem o yüzden fazla kafaya takmamaya çalışıyorum. Bugünlerimin tadını çıkarmaya çalışıyorum. Sonuçta çocuk sahibi olmak da çok güzel bir şey olmalı ki insanlar senelerini harcıyor bunun için. O yüzden doğru vakit gelince kısmet olacağına inanıyorum.

İnşallah her şey gönlünüzce olsun

Bende 5 aydır evliyim. Ve içinde öyle bir his yok. Kardeşimin eşi çocuk yoksa bir evde aile olamıyorsun demişti. Şimdi 2 kişi i biz aile degil miyiz. 2kişi çok mutluyuz. Bi 5 6 yıl geçsin o zaman belki isterim