Strobe yaşadıklarınızı okudum, çok üzüldüm. Kendi çocukluğum geldi aklıma. Annem çok iyi bir kadındı hala öyle, babam çok ilgisizdi. Çevrenin ettiği hiç bir şeye tepki vermez kızmazdı. Amcam eşşek sudan gelinceye kadar döverdi beni. Henüz ortaokul 7. sınıfta iken, okula gitmek için yürürken sokakta beni gördüğünde hem engel olur eve yollardı hem de döverdi. 14-15 yaşlarımda dar tayt giydiğim için bağırır, çağırır döverdi. Sonra kendi isteğimle tesettüre girdim, onun için de neler neler dedi örtümü beğenmedi. Kendi çocuklarına asla böyle değildi bu arada. Babam amcandır diyip bir şey demezdi. Köyde yaşıyorduk, annem de bir şey diyemiyodu öyle yetişmişler, üzülür sinirlenir susar. Diğer yandan anneannem, onun kıyaslamaları hakaretleri. Öz teyzem ile yaşıtız. Sürekli bir kıyas, her ortamda benim kızım böyle iyi böyle güzel, black böyle kötü, böyle pis, böyle çirkin derdi. Ben çocukluğumdan beri kendimi çirkin ve kötü biri sanırdım ta ki aklım başıma gelene kadar. Yolda yürürken bile insanların benimle dalga geçtiğini düşünürdüm. Her konuda sürekli kendimi suçlardım. Suçluluk psikolojisini hala yaşarım, basit konularda kendimi suçlar, günlerce takıntı haline getiririm, sağlam bir terapi almadan geçeceğini de düşünmüyorum zaten. Çocukluk o kadar önemli ki karakter gelişimi için, 23 yaşındayım 5,10,15 yaşında yaşadığım şeylerin etkisinden kurtulamıyorum.

Nefret etmesi kesinlikle hak verdiğim bir durum değil ki bence etmiyordur da. Sadece çocukluk dayağı ve babanın namus kovalamacasını bu ergen krizlerine tek sebep olarak gösteremeyiz bence. Unuttuğumuz koca bir faktör var, çevre ve sosyal medya. En tehlikelisi de sosyal medya zaten. Bu çocuklar birbirini gazlayıp ne saçmalıklar yapabiliyorlar biliyorsunuz. Evde çıkan hır gür tek başına sebep olamaz bu duruma. Bence çocuğu kazanmak için aile terapisi gerekiyor, bir de çocukluk travmalarının yanında sebep olan diğer faktörleri net belirlemek lazım.

Sadece aileye durumu bağlamak doğru değil bence. İnsanın kişilik özellikleri vs den de kaynaklanabiliyor. Benim de bir kardeşim var. Hepimizden farklı. Okumak istemedi, çalışmak istemiyor. Lafına güven olmuyor. Girdiği bir işte bir aydan fazla durmuyor. Aile kavramı yok. Ana babaya saygı, sevgi yok. Kardeş sevgisi yok. Anneme fiziksel şiddet bile uyguladığı oldu birkaç defa. Biz ona mecburuz. Onun ihtiyaçlarını karşılamak zorundayız. Ki bu adam evli, 40 ına merdiven dayamış ve eşi 2. Çocuğa hamile diye pek mutlu. Çocuğa ve kendine bakacak maddi yeterlilik ve sorumluluk duyguları yok. Birinci çocuklarına bakamıyorlar.

Bilmiyorum yorumum ne kadar isabetli olur ama lisede öğretmenim. Ve öğrencilerimin o kadar cogu boyle ki. Ailesi tertemiz, kendisinin uzerine titreyen cocuklar bile ayni durumda. Bence hedefleri amaclari yok. Iclerinde bir enerji var ve ne yöne yonlendireceklerini bilmiyorlar. Canları ne isterse onu yapmak istiyorlar dusunmeksizin. Keske mumkun olsa da hayatina bir amac edinse. Bir hedefi olsa. Istedigi bir meslegi veya istedigi bir yasam stili olsa. Bunlar insani harekete geçiriyor Öğrencilerimi hep gazlarim. Senden harika şu olur harika bu olur. Şunu hic dusundun mu? Kiz arkadaşın varmis ileride karsisinda nasil bir erkek olmak istersin? Gibi gibi.. kardesinizi en iyi ailesi olarak siz taniyabilirsiniz. Belki yön vermek istersiniz

Anneye babaya suç atanları anlamıyorum kesin suçlu onlardır diye. Çocuk ergen ayrıca kötü arkadaş ortamı da yoldan çıkarır. Komşumuzun 5 oğlu vardı hepsi ayrı karakterde idi. En büyük zemzemle yıkanmış gibi tertemiz efendi. Ama ortanca ve en küçük serseri idi. Ortanca çok sıkıntılı idi zaten bıçaklanarak öldürüldü. Küçük sonra kendini düzeltti. Annesi babası çok kaliteli insanlardı. Ama o abi hep kötü insanlarla düşüp kalkıyordu

Aslında konu sahibi de normal değil, belli ki bu ana baba musvetteleri onu da delirtmisler ama o henüz farkında değil... toksik ailesine gücü yetmediği için kardeşine yöneltiyor öfkesini. Ailem mükemmel diyerek kendisini kandırıyor ama ortada bir aile bile yok aslında

abimde yaşadık. uzun yıllar boyunca gittiğimiz doktoru abimin karakterinin bu olduğunu bunu kabul etmemiz gerektiğini değişmeyeceğini söyledi. ben kendi aileme yanlış yaptığında çat çat söyleyen biriyim, hatta annemle yaptığı bir yanlış yüzünden mesafe koymuş biriyim yanlışları olduğunda yanlışsınız derim o iletişimimiz var kendi ailem için bunu net olarak söyleyebilirim ki sorun yüzde yüz abimde herkes kendi karakteriyle doğar o yüzden 5 parmağın beşide birbirine benzemez derler. Birçok aileninde evinde bir aykırı çocuğu vardır :)

Dışarıdan çok çok aşşırı "düzgün" görünen bir ailenin üyesi olarak sana bişey anlatayım o zaman... benim aynı çatı altında 30 yıl birlikte yaşadığım kendi öz babam bile öz annemin, o işteyken bana yaptıklarını hala bilmiyor bazen konuşuyouz aile içinde, kardeşim filan hatırlatıyor, annem evet cahildim o zaman ablana öyle yaptım diyor, babam yine inanmıyor ha ben kurtardım kendimi travmalardan tedaviyle filan şimdi gülüp gecebiliyorum ama atlatamayadabilirdim. Ve eminim annem de niye böyle oldu ki bu çocuk der geçerdi eminim canı sagolasica

Aynen ben de kardeşime asla kızmam, yaptığı şeyin kötü olduğunu bilsem bile anlamaya çalışıyorum önce. Anneme de sürekli yargılamadan dinlemeyi tercih et diyorum. Çünkü kendine yakın gördüğünde derdini sıkıntısını anlatıyor.

Valla önünüzde saygiyla egiliyorum

Yıllardır kendimiz yapıyoruz zaten. Az kaldı kimyager olacam ben

Konu sahibi neden sustun? Sende ayni şeyleri yasamissin işte neden bunu saklama gereği duydun, herkesin hep bir ağızdan evet kardeşin tam nefret edilicek bir tip dememiz icinmi? Evin ortanca kızıyım. Bugune kadar uyumsuz biri olduğum, hircin olduğum basima ne gelirse hakettiğim, beddualar hakaretler siddet. Herturlu seyi yasamis biriyim! Ailemin bana katkısı benim bunlar karsisinda daha çok guclenmem oldu! Bu yolda yalniz olduğumu biliyordum cocukkende simdide. Simdi yapayalniz kalsam hayatta bana birsey olmaz. bazen yorulup sirtimi dayacak biri istesemde yanımda ailemden önce arkamdaki duvara bakiyorum. Ailem sonucta nefret ediyorum diyemem ama annesini babasini öpen seven sarilan biri görünce sasirip kalıyorum. Ben bayramda bile annemi babami öpemem. ayip olur hadi zorlayayim kendimi derim. içten olmadigi okadar belli olurki annemin bu duruma üzüldüğünü bilirim. Gecmiş gecmiyor işte anlayacagin. Ben onlara bu konuda en buyuk ornek oldum. Şuan kizkardesime erkek kardesime annem aşırı düşkün. Kizkardesim siyaset ve kamu yönetimi okuyor farkli memlekette bugun yola cikti eve geliyor annemin sevinçten uyuyamadıgini biliyorum. Onunla gurur duyariz hepimiz. gazlariz sevildigini soyleriz vs en onemlisi annem yapar bunu çoğunlukla benden aldigi dersten oturu olduğunu düşünüyorum.. Ama beni artik sevgiyede boğsa hersey icin cok ama cok geç. Oda bunun farkinda ve benim küçük kardeslerime yöneldi. Sende kardesinle ayni duyguyu yasamis biri olarak. kardesinle sirt sirta vermeye ne dersin nefret etmek yerine? Nefret etmek senide cok yorar bunu bilmeni isterim

bu toplumda isyan kültürü niye yok ya. amma şükürcü insanlarsınız. karnın tok, sırtın pek ee derdin ne? okulu bitir hemen memur ol. ilk tuttuğuna nikah kıy. mortgage a gir, araba, ev, yazlık al. ara ara üremeyi sakın ihmal etme. huzur içinde ölmeyi bekle. bunları anlamlı bulmayanlardan nefret et, lanetle toplumun dışına it. neden katma değeri yüksek üretim yok? neden herkes birbirine benziyor? benzer evlerde, benzer şekillerde yaşıyor? neden felsefe yok? sanat yok? isyan yok isyan. isyan olsaydı hepsi olurdu. isyankar, mutsuz, toplumla uyumsuz ergenleri sevin. bu ülkeyi birileri değiştirebilirse ancak onlar değiştirir.

Baya boş beleş insan kaynıyor burası ama ülkenin linç kültürü o kadar gelişmiş ki eleştiri yapmak kolayınıza geliyor sizin gibilerde çözüm üretmek gibi bir kavram yok. Kaos kültürüyle yetişen bireylere sadece acıyorum başka ne yapılabilir ki zaten Ayrıca bilgi seviyenizi bilemem ama anlama sorunu olmuş sanırım hadi abla götürüp hastaneye yatırsın yazmadım ailesiyle paylaşması için öneride bulundum zaten kitap okuyun lütfen ihtiyacınız var sanırım. Bir de ordan buradan duyduğunuz bir kaç bilgi ile yorum yapmayın komik duruyor. Önceki

Hemen pes etme, seviyorum ben senin muhabbetini

içilen şeyi boğma rakı anladım ve evlerde yapılan, geleneksel güvenilir bir içki diye biliyordum değilse haklısın tabii. ama allahsız bir vergi var. nasıl olacak bu? belki de hepimiz içkimizi evimizde yapmanın doğru yöntemlerini öğrenip içki üzerinden alınan vergiye isyan etmeliyiz. zırnık vergi alınırsa düşmez mi ki?

Bir insanın hiçbir hatasının olmaması imkansız. O kadar kusursuz yaratıklar değiliz. Bu bakış insanı hasta eder, kardeşinizi de etmiş. "Biz ne yaptık, biz her şeyi yaptık, biz hatasızız, seni sevmek ve iyiliğini düşünmekten başka ne yaptık, neden böylesin?" iletişiminiz baştan aşağı sakat. Bir de üzerine nefret geliştirmişsiniz. Bir anne babanın çocuğunu dövmemesi mükemmel ebeveynler olduğu manasına gelmez. Ablasının dahi kendisinden nefret ettiği bu samimiyetsiz ortamda, çocuğun "aile ne demek bilmiyorum" demesi doğrudan hepinizi işaret ediyor. Çocuğu anlamıyorsunuz, anlaşılamadığını hissettiği bir yerde de yalnız hissediyor. Ona katılmıyorsunuz, onun karşısında durmuş hepiniz "Sorunlusun, durduk yere sorunlu" diye üzerine varıyorsunuz. Ne bekliyorsunuz bu tavırla?

Ama hep kardeşinizle beraber miydiniz? Siz olmadan çok şey yaşamış olabilir. Hep yanında durmuyorsunuz sonuçta anne babasıyla birlikteyken tartışma, kavga yaşamış olabilir.

Karnini doyurup, barinacak yer vermek aile olmak degildir. Bunlar dunyaya getirdigimiz cocuklarin karsilamak zorunda oldugumuz temel ihtiyaclari zaten. Bu cocugun hic mi hobisi yok, bu yasa kadar sanata, spora hic mi birseye yonlendirilmedi. Bedeni ve zihni ickiyle vs mesgul edecek kadar bos kalmis.. Insallah cikis yolu bulursunuz.

aile ne demek öğretememişsiniz ve kardeşinizi mi suçluyorsunuz Daydream_ Guru Anneler

duzenledim mesajı, ekran göruntulerini yeni gördum, ben konu sahibi kardeşini pörrrfekt bir aile tablosundaki exorcist gibi anlattığı için atarlandım.

Değil mi sence?

Pedagoji derslerinde çocuklarda istenmeyen davranışların görmezden gelerek söndürülmesi vardı. Mesela çocuk dişini gıcırdatıyor, yapma dedikçe daha çok yapıyor çünkü ilgi çekmiş oluyor, hiç ilgilenmeden bir şey yolmuş gibi davranınca zamanla unutuluyor. Muhtemelen siz üstüne düştükçe ilgi çektiği için hoşuna gidiyor. Henüz ölümün ne demek olduğunu bilmiyor o yüzden kolay geliyor. Gerçekten öleceğini düşünse bu kadar rahat olamazdı. Ailen çok iyi olabilir ama demek ki bir hata yaptılar ve kardeşin bu hale geldi. Ya çok serbest bıraktılar, sorumluluk vermediler, her istediğini yaptılar, yada onların imtihanı. Çok üstüne düşmeyin, konuştukça düzelen kimse görmedim.

Insallah bu cocuk kendini öldürmeden bu "aileden" kurtulur ve kendi hayatini kurar.

ay hangi hastane. burda söyleyemezsen özelden de pls

İyi biri dememin sebebi şu. Babam ben bunları yaşadığımda hayatında ilk kez böyle bir hastalıkla karşılaşmıştı. Ne yapacağını bilmiyordu. Ve o kadar korktu ki. Annemin anlattıklarına göre babam çok üzülmüş, hatta o günlerle ilgili konuştukları zaman "ah yavrum neler yaşadı" gibisinden şeyler diyormuş ki annem bana hiçbir zaman yalan söylemedi. O günlerle ilgili konuştuğumuzda babam "çok şükür atlattın" diyor, "aferin sana, sakın bırakma kendini" diyor. Bazen "baba ben öyle olsun istemedim, elimde değildi" dediğimde "biliyorum yavrum, sen isteyerek yapmadın" diyor. Ama o zamanlar öyle demiyordu işte. Bazen hala öyle demiyor. Hastaneye yatarken benden büyük kardeşim yanımdaydı, çok sonra söyledi, o gün babam dışarda epeyce ağlamış. Ama durumun ne olduğunu hiç kavrayamadı o. Bipolar olduğumu bile kabullenemedi. Hala kabullenemiyor biliyorum. Konduramadı belki bilmiyorum. Bir sıkıntım olduğunda hep yanımda durur. Sınav dönemindeyim, ne zaman panik olup kötü hissetsem koynuna alır, sarılır, sakinleştirir. Ama bu hastalık işinde böyle olmuyor. Sebebini bilmiyorum. Her sıkıntıda yanımda durur ama bu konuda böyle olmuyor. Ölüme sebep olabilecek biri demişsiniz ya, işte maalesef onun farkında değil. Ve işin kötüsü o da psikolojik anlamda duygularını yönetmekte zorlanan biri. Öfkesini kolayca yönetemez. Ben babamın bir kere vurduğunu, hakaret ettiğini bilmem. Bu konuyu açan kişi gibi değil, gerçekten ne bana ne kardeşime ne vurmuştur ne hakaret etmiştir. Çok kızdığı, bağırdığı olur ama hiç öyle bir şey yaşanmadı. Bir ihtiyacım varsa karşılamak için her şeyi yapar. Anlamaya çalışır. Ama bu konuda sınırlı kaldı yapabilecekleri. Mesela kardeşim doktor, o beni çok iyi anlıyor. Psikiyatrist değil ama yine de anlıyor. Ama babam algılamakta zorlanıyor. Ve biliyor musunuz, ben bu konuda bilgisi olmayanların bu durumu kolay kolay anlayamadığını fark ettim artık. Ben ne zaman bir arkadaşıma açılmaya çalışsam olumsuz cevap alıyorum. Bir kere bile bir arkadaşıma ucundan kıyısından hastalığımı anlatınca iyi bir tepki almadım. Artık ne derdin var diye soranlara anlatmıyorum o yüzden. Bunu sanırım kendi çocuğunuz yaşayınca hiç kabul edemiyorsunuz. Ama bir taraftan da düşünüyorum, hastalığa inanmasa beni hastaneye yatırıp tam bir ay yanımda kalmazdı diye. Kavga ettiğimiz çok oldu, ama kriz geçirdiğimde bazen de sakinleştirmeye çalışırdı. Artık onu suçlayamıyorum çünkü ben böyle bir hastalık yaşamasam asla anlayamazdım. O yüzden artık anlamayanlara kızamıyorum :) bir de kötü biri diyemiyorum. nerede bir hayvan görse cebinden mama çıkarır besler mesela. öğrencilerine karşı çok iyidir, anneme karşı iyidir. onun sorunu öfkesi bence, çabuk değişmesi. çok çabuk sinirlenen biri. bazen aynı kendimdeki gibi şeyler gözlemliyorum onda. önceki gün çok mutluyken ertesi gün birdenbire aksi, mutsuz birisi olabiliyor. belki onda da var bir şeyler. o yüzden. bir de psikiyatristler kendine zarar vermeyle ilgili durumları aileden asla gizlemezler. gizlememeleri gerekir. zaten doktorum da ben böyle bir şeyden bahsettiğimde aileme benim bilgim dahilinde bilgi veriyor. epeydir yaşamadık ama ilk seferinde böyle olmuştu. doktor zaten aile yapımı biliyor çünkü hastanede yatarken bana bakan doktora gidiyorum hala. onunla da bu meseleyi konuşuyoruz o da benim gibi düşünüyor. hatta ailemin anksiyete sahibi insanlar olduğunu, çoğu zaman ben rahatsızlandığımda verdikleri tepkinin de bu yüzden olduğunu anlatmıştı. Zaten anksiyetesi olan insanların çocuklarında da anksiyete olur, çocuklar bunları öğrenir demişti. onun sayesinde biraz daha tarafsız bakabiliyorum.

Size anlatamadıgı kotu bir olay yasamis da olabilir. Kendisi neden olarak birseyler soyluyormu kavga sirasında falan. İllaki vardır nedeni. 30 uasinda olsa neyse derim ama ergenlik hep çocukluğun dişavurumudur. Bir nevi hasar tedavisidir. Bir derdi vardır diyemedigi

Est. niye zırvalamak olarak göreyim? Bizler ailemizin genellikle önüne geçen, onların hayatını/kaderini kopyalama zincirini kıran, sorgulayan-kabul etmeyen çocuklar oluyoruz; aklımız, bilgimiz, hayata bakışımız yetiştiğimiz çevreyi çabuk solluyor, onların üstüne çıkıyor ve ev içinde çatışmalar başlıyor, muhatap bulamıyoruz kendimize. Bunu fark edemeyip kendi doğrularını cahilce dikte etmeye başladıkları noktada bizler de aklımızla kendimizi deşe deşe hastalığa savruluyoruz. Ne onlar gibi olabiliyoruz ne de onları yok sayarak kendi planımızı oluşturabiliyoruz. Ben bunu çok düşündüm, biz kendimize alan açmak için çabaladıkça, onları da yıkıp geçmeden bunu yapmaya çalıştıkça batıyoruz. Çünkü böyle çocuklarız, hep beraber bir ideale kavuşalım diyor, onları da salamıyoruz kolay kolay, salamadığımız için de biz hastalanıyoruz. Ama salmak gerekiyor bir noktada; mesela babanın ne düşüneceğini boş vermen ve kendi iyileşmene odaklanman gerekiyor, intihar düşüncen mi var, anlat doktoruna. Bırak üzerine çalışsın ve seni rahatlatsın doktorun. Babanı sal, o öyle görmüş onun doğrusu katıymış, değişmezmiş. Geç oradan. Sülalede benim de salıp geçtiğim çok insan oldu. Bak annem geldi özür diledi değişti ama bunun da çok sorgusunu yaşadım ben mesela; yani "Ha birinin hayatının içine sıç, sonra sadece özür dile ve bitsin bu kadar mı?" diye de öfkelendim bakma sen. :) Ancak önünde sonunda anlıyorsun ki bu senin hayatın ve ancak sen bunun için çabaladığında bir şeyler değişebilir. İnan annen baban da dahil kimseden hiçbir şey beklememek ve kendi yoluna bakmak en temizi en güzeli. Sen kendi sağlığına odaklan, sen babanın çok önünde bir çocuksun, ona takılıp kendini hasta etme.

Bu çocuğa teşhis koyulmadı mı? Şizoid çünkü. Söylemediler mi hiç böyle bir şey? Hiç mi şizoid kb denip bunun üzerinden bir tedavi uygulanmadı? Mutlaka eştanılı rahatsızlıklarıda vardır.

P Papatya129 açıklama yapmayı düşünüyor musun? Dürüstçe ama

yani ailenizi bilemeyeceğim o yüzden yorumum sağlıklı olmaz genetik faktörler olduğuna kesinlikle katılıyorum, bazı şeyler kalıtımsal ama yine de işte bilmediğimiz, görmediğimiz detaylar olabiliyor abinizin ne gibi sorun çıkardığını da bilmediğim için yorum yapamayacağım ben çevremde genelde her şeyin bir sebebini görüyorum mesela benim de var akrabam, sürekli ailesine sorun çıkaran, vicdansız, herkesin hakkını yiyen. dışardan bakınca sorunsuz aile ama geçmişlerine bakınca erkek cocuk diye el üstünde tutulmuş, her şey onun gibi davranılmış, ekstra fazla fazla sevgi gösterilmiş. uzman değilim ama mesela haklılık şeması geliştirmiş bariz veya başka bir akrabam var, alkolik, her gittiği ortamda sorun çıkaran bir tip. ayaklı sorun sanki. dışardan görsen yine sorunsuz aile dersin, başkalarının yanında iyiler ama benim bildiğim detay çocukken babasının onu hiç sevmeyip açıkça olmasa da tavırlarıyla hep kötü manada kayırması bu verdiğim 2 örnek, tüm aile diğer çocuklar düzgün sorunsuzken, bu 2'si neden böyle diye aynı şekilde dışardan bakılan kişiler. ay cümleyi kuramadım

Bakın konu sahibi kardeşinizi saf şeytan göstermeden önce lütfen öncelikle kendi geçmişiniz ve ailenizin size yarattığı travmaların farkında olun. Çok dayak atan ama herşeye rağmen iyi bir anne olamaz, önce bunu kabul edin.

Konu sahibine yuklenenler olmus ama ben kendisinin ve ailesinin neler cektigini cok iyi anliyorum. Malesef benim erkek kardesimde bizlere cok cektirdi. Biz kardesimi evde tutmak icin akla karayi secerdik o 2. kattan asagiya atlardi. Ölse umrunda degildi. Gece 3 gibi eve gelirdi, o saate kadar ne annem ne ben uyurduk. 1.5 sene boyunca ne yasadigimi ben biliyorum. Psikolojik olarak tum aile cokuyor. Ben psikolojik destek aldim o donem. O kadar caresiz oluyor ki insan Ayni sekilde bir arkadasimin erkek kardesi de ayni durumda. 27 yaslarinda, ergen denmez. Ama yasamak istemiyor. 2 hafta once kendisini 4. kattan atmis. Ölmedi ama tum kemikleri kirildi. Habire ablasina vicdan yaptiriyor. Kizin hayatini mahvedip duruyor, hicbir tedaviyi kabul etmiyor. Senin kardesin daha 16 yasinda, belki iyilesir ilerde. Malesef ki bazilari icin cok gec oluyor..

Buyrun mükemmel, bir fiske vurmamış, çocuğunun her dediğini yapmış, süper anlayışlı, açık görüşlü anne baba örnekleri. Çocuklar bu hale durup dururken gelmez demiştik değil mi?

Gerçekten gençlerin hedefi yok. hele hele bu eğitim sistemde hiç hedefleri olmaz.3 soru yapan üniversitede. tembeller. sabah kalmak zor gelir. ders çalışmak zor gelir. öğrenmek zor gelir. biz sınıfta kalacağız diye korkardik. Üniversite azdı, kazanamayacagiz diye korkardik. Simdikilerin bütün hayatı telefon, tıktok, kolay para kazanma. Emek vermeyi bilmiyorlar. bu yaştaki çocuklar ailemden çok arkadaşlarına güvenir ve onları asla yarı yolda bırakmayacaklarını düşünürler. Halbuki kimse kimseye bedavadan yardım etmez. bunu da geç anlarlar.

Ölün var bi gün ağlarsın delin var her gün. Benim teyzem 47 yaşında hala evden kacar gider gecenin bi körü kizilayda falan tanimadigi etmedigi tuhaf tipteki adamlarla yuzgoz olur kavga çıkartır gecenin 4unde 65 yasindaki annemi arar abla basima bunlar geldi diye. Her hafta bi drama bulur çıkarır. Konusahibinin kardeşi daha küçük sekil alabilir. Yeter ki kaybetmesinler cocugu. Nefretle sitemle degil sevgiyle telkinle çözülür bu işler.

O da doğru. Elendim.

Ay mesajlara baktım da tam böyle duvara çarpmalık gerizekalı bir ergen olmuş. Sizin ailecek hatanız bence aşırı ciddiye alıp anlamaya çalışmak kendisini. Fazla muhattap olmayın, anlamaya çalışmayın yemekhaneye yazdırıp harçlığını kesin. Psikiyatrist konusunu yeniden düşünürdüm ben olsam. Bu yaşlarda ilaç almaya başlamayı, psikolojik sıkıntıların olmasını havalı birşey zannediyorlar. Çok ciddiye almayın böyle salak salak konuşmalarını. Çizim, müzik aleti ya da spor bir tane kurs seçsin ona gönderin psikiyatrist yerine. Seçmem diyorsa siz onun yerine seçin. Böyle boş boş emo gibi takılacağına birşeyler öğrenerek bitirmiş olsun en azından ergenliğin.

Geçen bir arkadaşım kardeşinden yakınıyordu. Şöyle kötü oldu böyle değişti vs diye. Ailesinin ona yoktan var edip para verdiği, gerekirse kışın doğalgazı açmayıp, haftada bir yıkanıp ona sigara aldıklarını falan söyledi. Aile açısı dan bakarsan aile her fedakarlığı yapıyorum der. Abla ise ailesine kızıyor çok vericiler diye. Ablaya bile kardeşin için yaşa diyorlarmış. Kim Bu kardeş? İlah mı? Niye herkes taparcasına onun için yaşıyor? Hata sadece çocukta değil, anne babada da var. Siz ailenizin çok verici olmasını suistimal etmemişsiniz. Ama kardeşiniz etmiş. Karakteri ve edindiği çevre de onu bu hale getirmeye müsaitmiş. Öyle şekillenmiş. Çocuk hep almış, vermek nedir, zorluk nedir, bir şeyi elde etmek nedir öğrenmemiş. Bırakın biraz zorluk görsün. Yataklı tedavi isteyin. Para vermeyi azaltın. Destek alın ama sakın kaybetmeyin. O çocuğun hayatta bir amacı yok. Tabi yaşamak istemez. Mutsuz olur. Dünya, yaşamak çok mu güzel? Hayır. Ama hiç mi güzel yanı yok? Elbette var. Bir şekilde bunu görmesi lazım. 16 yaş böyle bunalmak için o attığınız mesajlara göre çok erken bir yaş. Ellerini bırakmak için de çok erken bir yaş. Siz bunları çekmek zorunda değilsiniz evet ama bu sorunun önünü almazsanız, sarhoş geldiği bir gün size yA da ailenize daha büyük zararlar verebilir. Haberlerde görüyoruz içki ve uyuşturucu parası için ailesini katleden çocukları. Allah yardımcınız olsun.

Şunun üzerine tek söz söylenmez kuzum.

Ben sizin şu yazdıklarınızdan öyle bir ders çıkardım ki anlatamam. oğlum ilkokul çağında ve çevreye güvenmediğim için çok sıkıyorum onu galiba. Yazdıklarınızı ve alıntıladığınız diğer arkadaşın yazdıkları beni kendime getirdi. Allah gönül ferahlığı versin, acil şifalar dilerim sana.

Konu sahibinin kardeşiyle abinizin durumuna benzettim malesef. Doktorunuzun dediği gibi bu oturmuş bir kişilik yapısı. Ve maalesef sağlıklı olmayan kişilik yapılarının tedavisi çok ama çok zor. Çünkü temelde bir hastalık değil. Sağlıklı olmayan bir kişiliği yapısı.

bu yazışmanızdaki konuşma şekliniz doğru değil. ergen kardeşinizin psikoloğuna bu mesajları gösterin o da söylediğimi teyit edecektir. siz onu eleştirmiş ve tehdit etmişsiniz bu yazışmada. siz de çok gençsiniz belli ki, bu sorumluluğu kaldırmanız çok zor, aileniz de yeterli bilinçte değildir zannımca. kardeşinizin terapisti size ödevler vermedi mi veya yasaklar, öneriler? yalnız terapi gören değil çevresinin de yardım alması gerekiyor. kuyuya düşen bi kişinin kendi kendine kurtulmasını beklemek anlamsız olur. kendi kendine değişim göstermesi çok zor. şartların ve koşulların değişmesi gerekiyor. yani önce ebeveynlerin davranış şekli, sizin ki, hatta belki durum çok kritikse evin okulun hatta şehrin değişimi bile gerekebilir.

"Niye beni umursuyorsunuz ki" sorusu aslında çok şey ifade etmiyor mu? Sitem değil mi bu? Bence siz 5 yıl başka şehre okumaya gittiğinizde bir şey olmuş geride. 11 yaşındaymış bu çocuk. Kusura bakmayın ama anne babanız farketmemiş çocukta kötü giden bişeyler olduğunu. Abla özlemi çekip kendini yalnız mı hissetti? Bir pedagoga götürülseydi önlem alınabilirdi. Ölürsem üzülmeyin, geberip giderim, para verin karışmayın bana... İntikam mı alıyor kendince?

bu kadar sütten çıkma ak kaşık aileniz olduğuna inanmıyorum. çocuklar ebeveynlerinin aynasıdır. ne gizliyorsanız ya da kendinizi kandırıyorsanız yapmayın.

"Hatasız" ebeveynlere bak. Şöyle bir ortamda yetiş, bir de üzerine "Biz senin için neler yaptık, ne istedin de yapmadık" denilsin, kendilerinde asla hata-yanlış-eksiklik aramayan mükemmel insanlarla bir arada yaşa da psikolojin bozulmasın. Çocuk "Aile ne demek bilmiyorum" yazmış. Yazık. Hepsi tedavi görmeli.

Zaten dayımda hatalı ama belki çocuğa bir yerde bir şey yapmışta olabilirler. Durduk yere delirmedi sanırım. Şu an mesela dayım evine bile almıyor çünkü madde de kullanmaya başladı. Ama camda ağladığına çok şahit oldum

Aynen de öyle oluyor hiç küfür bilmeyen kavga görmeyen çocuk okula başlayınca, ortama girince zorlanıyor zorbalığa maruz kalıyor ama zorbalar tarafından dayak yiye yiye kendini savunmayı öğreniyor baş edemediğinde de yardım istiyor... kızıma anlattım dışarıda nasıl insanlar olduğunu nelere hazır olması gerektiğini, neleri yaşayabileceğini ve ne yapması gerektiğini... dogduğundan beri konuşuyorum kendisiyle emerken bile anlatıyordum herşeyi gerçekten anlıyorlar... Hem iletişiminizde güçleniyor, dileğim allah herkesin layığını versin iyileri iyilerle karşılaştırsın.

Yani burda sizi ve ailenizi suçlayıcı yorumlar görüyorum "dönün bir kendinize bakın, bir çocuk durduk yerde bu hale gelmez" minvalinde ama ergenlik şımarıklıklarının müsebbibi her zaman aileler olmuyor arkadaşlar, bilin istedim. Nefret fazla keskin bir söylem olmuş ama böyle bir kardeşe sempati duymak için de evliya olmak gerek bence. Ayrıca ergenler arasında depresyonda olmak, alkol ve sigara almak, bad girl/boy olmak oldukça popüler maalesef. Sosyal medya da bu algıyı pohpohlayıp duruyor. Maalesef kardeşiniz istemediği sürece iyileştiremezsiniz, aksine yardım etmeye çalışarak onun kendi kafasındaki "iğrenç bir hayatım" var dramasını beslersiniz sadece. Allah yardımcınız olsun

İkili münakaşa etmeyi sevmem, size ve fikrinize saygı duyuyorum. Sadece fikrinize cevap vermek isterim. Farklı bir bakış açısı sunmak istiyorum size. Benim de dört dörtlük bir ailem olmadı, kimseyi suçlamıyorum. Çok şükür bu yaşımıza geldik, olgunlaştık, hatalardan ders çıkardık, Allah izin verirse evladımıza doğru yaklaşacağız. Ama her insan farklıdır. Biz yaşadığımız kötü olayları atlattık diye atlayamayanlara suç bulamayız. Sanırım konu sahibi de böyle düşünüyor. Ben de aynı aile de büyüdüm böyle davranmadım diyor ve kardeşini gereksiz yere aşırı suçluyor. Doğru olan kardeşinden nefret etmesi değil, onu kazanmaya çalışmasıdır.

Sizi kendine yakın görmüyor. Para verin kendiniz defolun tarzi lafindan bunu dibine kadar hissediorum. Muhtemelen hepinizin tam zıttı bi hayati var onun. Siz inancliysaniz o inancsiz. Siz dar gorusluyseniz o alabildigine genis fln. Niye böylesin demekten bi vazgeçin önce. Birine 40 defa deli dersen deli olur hesabi tam. Ben kardesime kizdigimda asla yedigi b. ku anlatmaz o yuzden hemfikir gibi yaparim hep ogrenebilmek adina. Yerinizde olsam looser rolu oynarim. Artik hayat zevk vermiyoru o bir diyosa siz iki deyin. Biraz da o düşünsün. Evde olmadiginiz yillarda belli ki çok farkli iki karakter olmussunuz. Bi parca anlamak istiosaniz biraz rol yapin bence.

Merhaba ben lisede öğretmenim. Suan çalıştığım okula atandığım sene 10. sınıfta bir kız Ogrencim vardı, tıpkı kardeşiniz gibi kollarini jiletliyordu, sürekli olmek istediğini, mutsuz olduğunu dile getiriyordu. Onun yaşadığı çevrede alkol, uyusturucu gibi maddelere ulaşımı zordu şayet ulaşabilseydi bunlari da yapacağına emindim. İki yıl sonrasında bu öğrenci oyle bir değişim gösterdi ki sınıfta sınava en sıkı çalışan öğrenci oldu. Cok şaşırmıştım, sanki o kız gitmiş yerine başka biri gelmişti. Ergenlik döneminde bazı gençler böyle uç noktalarda olabiliyorlar. Umarım kardeşinizin de durumları düzelir. Geçecek bunlar biraz daha sabır

Demedikleri için o haldedir zaten. İki uç da yanlış, iki uç da çocuklarda travmalara sebep oluyor.

Neden gelirler peki? Sevgi gören, bir dediği iki edilmeyen, karnı tok sırtı pek bir çocuk neden bu hale gelir?

İsyan etsinler hepimiz edelim de sahte içki ile ölmelere kalkıp sevenlerimizi mahvetmeyelim

Ya benim de sırtım pekti, karnım toktu. Ama havalı olmak adına o yaşlarda marjinal görünen insanlarla arkadaş olmak istiyorsunuz. Ben de öyle yapmıştım. O arkadaşımın da ailesinde problemler vardı. O dağıttıkça ben de yanında olduğum için dağıtmış oluyordum. Tabi 16 yaşında açık içki içecek kadar değildi, daha masum şeylerdi buna bakarak. Dershaneyi asmak gibi falan... Sizinki de belki böyle biriyle yakınlaşmıştır. O kendini mahvediyor, ben de edeyim diye müthiş bir fikre kapılmıştır. Çok mantıklı geliyor nedense bu saçmalıklar silsilesi o yaşlarda.

Bı kere de şaşirsak ya... İşin içinde birisi olarak da büyük konusuyorum, istisnası filan yok bunun, düzgün bir aileden aSla sorunlu çocuk çıkmaz... Çocuk sorunluysa sebep ailedir. Net

işte bunu nerden biliyorsunuz ki? ben bunu anlamıyorum. bana travmatik etki eden şeyleri annem, babam, kardeşim, en yakın arkadaşım dahi bilmiyor. herkes her yaşadığını anlatmıyor. en mükemmel görünen ailelerden bile neler çıkabildiğini duysanız şok olurdunuz.

Benim kardesim, ki kendisi dunya tatlisi sorumluluk sahibi bir genc kadin, anne babama asla benim kadar anlayisli degil. Yani arasi iyidir, cok da sever, sayar ama yeri geldi mi cok sert elestirir. Ben de ayni sizin gibi sinir olurum bazen. Biz de 2 kiz kardesiz. Aramizda 7 yas var. Ben de sizin gibi avukatim. Buyuk ve ornek abla olarak bazen susuyoruz ve kardesimizin abarttigini dusunup ailemize aciyoruz ama AILE NE DEMEK BILMIYORUM cumlesi cok agir. Boyle hissediyorsa hakli da olsa haksiz da olsa boyle hissediyor demek ki. Psikiyatriste o kadar para da doktuk demekle olmaz ki. Neden boyle hissettigini anlamaya calismak lazim. Yargilamadan yapmaniz lazim bunu. Iki kardes ayni seylere ayni tepkiyi vermez. Misal ben annemin Fi tarihindeki hareketini anlayisla karsilar affederim ama kardesim bunu farkli yasar. Onunla iletisimin acik seffaf olmasi lazim. Bunun icin de ailenin kendi hatalarini gormesi lazim. Sizin abla olarak rolunuz de ailenizle bir olmak degil, yasi daha yakin olarak bir tur arkadaslik kurmaya calismak ama gencler samimi duygularla samimi olmayan duygulari anliyor. Gercekten anlamaya calismaniz lazim.

Ne kolay kardeşten nefret etmek. Çocukluğumdan beri sıkıntılı olan, aileme, anne babama ciddi sorunlar yaşatmış bir abim var. Hala da yaşıyor, yaşıyoruz, defalarca tedavi oldu. Anne babamın haberi olmadan halletmeye çalıştığımız onca şey var. Kızdığım zamanlarda oldu evet ama nefret etmedim hiç. Hele sizin kardeşiniz daha 16 yaşında. Ölümden bahsediyor. Bu kadar kolay nefret noktasına gelmeniz üzücü. O da hissediyor bunu, öyle yalandan ilgileniyor gibi gözükmekle olmaz.

Yorumumu değiştiriyorum, eski konuları eklemiş bir arkadaş. Bir fiske vurmadı dediği anne dayak atmış, ağza alınmayacak küfürler etmiş. Sizin empati yapıp kardeşinize sahip çıkmanız gerekiyor siz anne babanızı koruyorsunuz. Sizin için de üzüldüm ama kardeşinize çok daha fazla. Anne baban yetişkin insanlar korunmaya muhtaç değiller, kardeşin 16 yaşında kayıp gitmeden ona yardım edersin umarım.

Reels izlerken bi videoya denk gelmistim, ailesi neden terapiste gidiyorsun diyordu kız da siz gitmediğiniz icin diye cevap veriyordu. Sizinki de o hesap yani, normalde kararsız kaldığım icin yorum yapmak istemediğim bir konuydu hatta konu sahibine hak vermis gibiydim ama KudrAlobar yanılmamıssın yine.

Çok zor Keşke biraksaniz da dışarıda arkadaşlarıyla yasasa surunse ne oluyorsa olsa. Babanıza yazık

Selam, mesajları okumadım. Ergenlerin öğretmeni olarak ve arkadaşlarımın ergenligine dair gözlemlerime dayanarak yazıyorum. Anlattığıniz kadarıyla kardeşinize sınır cizilmemesi, imkanların fazla sunulmasi, kendi kendine mücadele edip bir şey kazanmasına gerek kalmaması vs sebepler, onun bu davranışlarının temelini oluşturuyor. Muhtemelen kişiliği de bu şekilde şekillenmiş. Genel olarak 4 yaşa kadar çocuğun kişiliğini oluşturacak şeyler yerleşir, 11 yaşta etik değerler şekillenir, ergenlıkte de son dokunuşlarla karakter, kişilik oturur. Yani hala geç kalınmış sayılmaz. Kardeşinizin halleri son derece sinir bozucu gözükse de aslında en çok acıyı o çekiyor. Çünkü anlattığınız şeyler şımarık ergen hallerinden çok, tükenmiş boş bir hayat yaşayan toy bir çocuğun sessiz çığlıkları gibi geldi bana. Yaşı dolayısıyla kendini doğru ifade edemediği için de öyle cümleler kuruyor. Aslında sizi sinir etmek istediğini sanmıyorum. Buram buram "mutsuzum, amaçsızım, dünya çok boş, acı çekiyorum, kendimi hiçbir yere ait hissetmiyorum" diyor. Baksanıza aile nedir bilmiyorum yazmış. Ailem beni yoksun bırakıyor demiyor. Muhtemelen evde ruhu doymuyor. Ruhunu doyurmak için kendine yanlış arkadaşlar seçmiş ve alkol kullanarak, kendini jiletleyerek onlar gibi olmaya, bir yere aidiyet hissetmeye çalışıyor. Gerçekten zor bir durum ama maksimum sabır göstererek en az zararla atlatabileceğinizi düşünüyorum. Bir iki ayda sonuç beklerseniz hem üzülür hem de hıncınızı ondan çıkarırsınız. Bu yıllar içinde değişecek bir durum. Ona sürekli nasihat etmek, yanlış yaptığını soylemek işe yaramayacaktır. Ailecek toplanın ve onu çok sevdiğinizi, her zaman yanında olduğunuzu, bununla birlikte alkol kullanımı ve kendine zarar vermesinin sizi ne kadar üzdüğünü söyleyin. "Biz hep yanındayız ama sen de bunları yapmamaya hem kendin hem bizim için dikkat eder misin? Bunu ailen için yapar mısın?" diye sorun. Sonra da kalkıp ona sımsıkı sarılın. Bu ona zorluk anında sığınacak bir yeri olduğu mesajını verecektir. Hata yaptığında da kızmak yerine, başına gelebilecek olumlu ve olumsuz durumların ikisini de anlatıp kendi iradesiyle bunlardan birini yaşayacağını söyleyin. Bunlar onu sakinleştirecektir. İnsan huzursuz olunca o negatif enerjiyi boşaltmak için türlü saçmalıklar yapar, etrafa sataşır, meydan okur dünyaya. Alkol alınca kendini jiletleyince daha cesur görüyordur kendini. Mümkünse ilaç kullanması için ısrar edip bir enstürman kursuna ya da spor aktivitesine ikna edin. olumsuz arkadaşların yerine olumlularını koymuş olursunuz. Davranışları da değişir farklı insanlar tanıdıkça. Eğer inançlı bir aileyseniz dünyaya amaçsız gelmediğimizi, bu dünyaya güzel katkılar sağlayarak asıl dünyamıza hazırlık yaptığımızı hatırlatabilirsiniz. Ve içindeki huzursuzluğun elbet bir gün azalacağını, herkesin hayatı boyunca zaman zaman az çok böyle hissetmesinin normal olduğunu söyleyebilirsiniz. Bir süre böyle zorlanacağını ama özellikle üniversite ve iş hayatına atılırsa bu sıkıntıların çoğunun kalkacağını da belirterek ona hedef de göstermiş olursunuz. Bizim öğrencilerimiz de böyle. Birebir aynı. Uzun ve sabırlı bir mücadele sonucunda toparlıyorlar. Ama üstüne gidilen ya da kendi haline bırakılanlar o kadar şanslı olmuyor. Allah sizlere de kardeşinize de ferahlık versin inşallah. Yardımcı olabileceğim bir durum olursa mesaj atabilirsiniz. Şimdi okudum birkaç mesajı. Çocuğun gerçekten de evde ruhu doymuyor. Yine de verdiğim tavsiyeler hayat kurtarır diye düşünüyorum. Bu arada ebeveyn tutumuna bakıldığında çocuk nankör değil, aksine çok kibar tepki veriyor ailesine. Zararı sadece kendisine

Aynen baya "tuafım". Eklentiler EA1D048E-8440-4CED-99B0-BE9C99507D16. jpeg 98,8 KB · Görüntüleme: 1.283

Beni kast ettin sanırım. Ama ben içlerinde çok vakit geçirdiğim için öyle dedim. Kuzenim yatarak tedavi olunca ona da bir takım teşhisler konuldu. Bipolar dendi, manik depresif dendi. Elinde olmadan yaptığını biliyorduk ama en son madde kullanmaya başlayınca dayım dayanamadı. Hem madden hem manen çok zarar verdi. Kardeşi de maalesef bu durumlardan çok etkilendi Bilmiyorum hataları neydi ama ben yaşadığımı yazdım. Kaç sefer de ona sordum neden bu şekilde davranıyorsun diye, kendisi bana benim mizaç ve hayata bakışım bu diyordu. Önceki

Önünüzde saygıyla eğiliyorum. Keşke bu yorumu en başa sabitleyebilsek de her yeni yorum yapacak üye sizin ekran görüntülerinizi görerek yapsa yorumu... Ben bu konuyu ilk okuduğumda yorum yazmaktan çekinmiştim. Çok uç bir senaryo, yani bir çocuğun bu derece mükemmel anlatılan bir aileden bu şekilde bir karaktere sahip olması ve yine bu mükemmel ailenin bir bireyi olan ablanın kardeşinden nefret ediyor olması... hiçbir şey tam oturmuyordu, şimdi çok net anlıyorum çocuğun tavırlarının sebebini.. Allah o kız çocuğuna yardım etsin, en iyi okulları kazansın, en iyi yerlerde çalışsın, kendine gerçekten mükemmel bir aile kursun ve bu durumdan kurtulsun inşallah...

Çocuğu görmeden, konuşmadan nereden bileyim ben? Vardır bir sebebi. Fazla verilmiştir, sınır konulmamıştır, bencillik yüklenmiştir, doyumsuz yetiştirilmiştir. Çocuklar hamurdur, biz şekillendiririz onları. Doğuştan iyi ya da kötü değillerdir.

Valla bir önceki konunuzda da bu konuda da aynı şeyi düşündüm. Kardeşinizden nefret etmeniz normal değil. Kardeşinizin de söylediğiniz gibi durduk yere böyle olması neredeyse mümkün değil. Ayrıca herşey dört dörtlükken böyle olan birisini yine terapiye götürmek gerekir. Siz sebebi ne olursa olsun kardeşinize yardım etmek yerine düşman olmayı tercih ediyorsunuz. Hatalısınız. Ayrıca sizde de bir sıkıntı var. İnsan bazen ailesindeki sıkıntıyı saklar, utanır ya da unutmak ister. Buraya ailem sıkıntılı değil yazsanız garipsemezdim. Biz kimiz ki? Kırk el yabancı. Belki evde her şey güzel yazmak içinizi rahatlattı. Sıkıntılı olan durumunuz kardeşinizin yaşadığı zorulukları bildiğiniz halde onu suçlamanız. Sanki kendi yalanınıza kendiniz inanmış gibisiniz. Bazı arkadaşlar eski mesajlarını bulup paylaşmış. Şimdi ne diyeceksiniz merak ediyorum.

Evden taşınma şansınız varsa başka bir semte taşının. Bulunduğu ortamın çok uzağına.

konu sahibi sen psikoloğa git şu aileyi mukemmel diye tasvir ediyorsun rahatmış bilmem ne sende normal değilsin 16 yaşındaki çocuktan şu anne baba için mi nefret ediyorsun. Acaba senin gösteremediğin dik başlılığı gösterdi sen hep iyi kız olduğun için mi

Biz de eşimle kavga etmeyiz, küfür kesinlikle yok zaten. Çocuklar en ufak tartışmadan bile etkileniyorlar. Kavga etmeyi öğrensin diye kavga edilmez. Önemli olan çocuk hakkını aradığında, bize karşı geldiğinde sen sus konuşma, çocuksun, biz çocukken şöyleydik böyleydik diyip çocuğu susturmamak, fiziksel yada maddi gücümüzle çocuğu ezmemek. O zaman kendi hakkını aramayı, kavga etmeyi öğrenir. Bir de başkalarına karşı çok ayıp, aman öyle söyleme dememek. Çocuğunu kendi döneminle kıyaslamamak. Küfür konusunu biz psikoloğa sorduk çünkü benim oğlum sitede çocuklar küfür ediyor diye kimseyle arkadaşlık yapmıyordu. Bize küfür eden çocuk kötü çocuk değildir, sen etme ama onlarla oyun oyna, onlar öyle görmüş çevresinden onların suçu değil bilmiyorlar. Artık oradan taşındık buraya taşındığımızda pandemi vardı o yüzden kaynaşmadı çocuklarla. Bahçeye çıkıyoruz ama kendi aramızda takılıyoruz.

Yok artık! Nasıl bu hale gelmiş ya? 16 yaşında açık içki alıp içmek nedir? Whatsapp yazışmasına baktım da zır ergen. Öyle böyle değil hem de. Kendi ergenliğim aklıma geldi. Hepimiz aşağı yukarı dünyanın bize düşman olduğunu falan düşünmüşüzdür. Ailelerimiz de bir sınır koyunca, daha doğrusu henüz yetişkin olmadığımızı hissettirdiklerinde öfkelenirdik. Ama sizinki bunu çoooook abartmış. Fakat niye? Ailevi bir sorununuz mu var? Ama bu alayına isyan durumu çok tehlikeli. Başına bir iş gelirse çok pişman olur. O açık içkiden bir şey olmamış bugün, ama yarın bir gün olmayacağının garantisi yok. Valla çoğunuz beni kınayabilirsiniz ama sanırım ben bırakırdım bu noktadan sonra. Düzelmek istemeyeni düzeltemezsiniz. Ablasıyım, annesi değilim sonuçta. Benim olmayan bir sorumluluğu üstlenemem.

Ay o kadar hak verdim ki. Arkadaşlar hepimiz ergen olduk ama bu ergenlik ötesi bir durum. Benim kuzenim de çook iyi bir ailede, çok iyi şartlarda yetişti ama aynen böyleydi. Kaç tane doktor gezdiler hiç bir faydası olmadı. En son yatırdılar bir yere ve 1 sene tedavi gördü. İlk başlarda çok iyiydi ama şimdi yine eski haline döndü. Dayım da elini eteğini çekti ve artık benim için yoksun dedi. Yani diyeceğim şu ki bazısı da çok vermekten bu hale geliyor.

Tez konusu çıkar bu konudan Halkımızın resilience vulnerability kavramlarını bilmesi gerek ya Özellikle "psikopat olsam ben olurdum, beni de dövdüler ama bişi olmadı vs" diyenler sjsjw

dünyanın en zor şeyi birde önce kendimizi geliştirmeliyiz ki çocuğuda doğru yetiştirelim, çevre veya yanlış arkadaş ile kafası karışmasın diye korkutmadan kandırmadan baskılamadan doğru yolu gösterelim ve birde yapısı doğuştan karakter yapısı da var tabi... tüm bunları yaparken kazadan beladan korumak eğitim vermek ihtiyaçlarını karşılamak kimseye muhtaç olmadan ölmeden bunları tamamlamak falan o yüzden ikinciyi yapmıyorum bir tane çocukla kaldım şahsen kapasitem bu kadarla sınırlı kaldı

Umarım yok saymaktan vazgeçip soruna odaklanır ve çözüm yoluna girer. Belli ki iki kardeş de anne baba davranışlarından çok yara almışlar.

Bence biraz sakinleşin ve kardeşinize kinlenmek yerine durumun farkına varın. Benim bir arkadaşım bize ve ailesine göre elle tutulur hiçbir sorunu yokken, iki kez intihar etmeyi denedi. Üçüncüsünde pompalı ile kafa tasını parçaladı. 16 yaşında vefat etti. Bu çocuk size çok açık sinyaller veriyor. Ben olsam, bunu şımarıklık olarak algılamam. Ayrıca anne-babanızı düşünüyorsanız, kardeşinizi hayatta tutmaya bakın. Çünkü çocuğunu kaybeden hiçbir ebeveyn devam eden yaşamında mutlu olmuyor.

Bana göre psikolojik şiddet çok daha kötü. Hani klasik olacak ama bıçak yarası geçer ama dil yarası geçmez. Umarım bundan sonrası için çok çok daha iyi olursun.

aynı noktaya ben de geldim maalesef. orhun kitabeleri gibi mesaj yazdım, sizi anlıyorum ama çocuğa iyi davranın gibisinden. konu sahibine üzüldüm falan. yazmaz olaydım. Mesaj silinmiyor ki sitede sileyim. Böyle insanlara yardımcı olmaya çalışmaya bile değmez. Kendine hakaret edilince konu açıp hemen iç dökmüş, kardeşi bu hale geldi diye nefret ediyor. Bu nasıl bir vicdansızlık? Zavallı çocuk.

Evet bu dönem dönem oluyor. İntihar meselesi son zamanlarda aklımı çok fazla kurcalıyor ama daha önce de aynısını yaşadığım için bir nebze baş edebiliyorum, en azından kendimi "tamam kızım bu hastalığa bağlı bir şey, sakin ol" diye telkin ediyorum. İlaçların da çok katkısı oluyor ilaçlar olmasa muhtemelen şimdiye ölmüştüm. Doktor aslında eğer çok ciddi boyutta bir düşünce yoksa bir süreliğine aileye söylemeyi erteliyor. Bir keresinde öyle yaptık, yine böyle düşüncelerim vardı, ilacı artırdık, "şimdilik ailene bilgi vermiyorum ama eğer kendine bir şey yapacağını hissedersen hemen yardım iste, bana da haber ver" demişti. Sonrasında biraz düzelmiştim. Belki yine öyle olur. Bir de geçenlerde atak halinde cidden kötü bir şey yaşandı, bir tek ben biliyorum ama söylesem doktor ne tepki verir bilmiyorum. Onu söylesem mi diye düşünüyorum, buradan anlatılacak bir şey değil, insanlar ne yorumlar yapmış ben onu söylesem neler derler. Muhtemelen doktora söylemek zorunda kalacağım. Teşekkür ederim tavsiyeniz için :)

tipik şımarık, doyumsuz insan tipi... ergen diyemeyeceğim 30 yaşına gelmiş ve aynen böyle isyankar, başına buyruk takılan tipler de var... salın kendi haline... düşsün bir kere kalkabilirse kalkar zaten kalkamazsa da kendi etti kendi bulde der geçersiniz

kınamıyorum hepimizin çocuğu var ama ailenin rolu çok önemli bu hayatta. benim kardeşimde böyle. biz ne kadar dayakla öfkeyle türlü saçmalıklarla büyüdüysek o el bebek gül bebek büyüdü. her dediği sorun çıkarmasın diye yapıldı oda dozu iyice artırdı. fazla vericilikte iyi değil. bir spora bir kursa falan yazdırın hayatına bir amaç katın. mutlaka bir ilgi alanı vardır. olmadı okulu çevresini değiştirin. ama daha çok küçük ondan umudunuzu kaybetmeyin çocuk zaten sevilmediğini anlıyordur hissediyordur iyice dibe çökmesine izin vermeyin.

Hep iç içeydik. Ama doğru diyorsun. Bana travma olmayan şey sana olabilir.

bir psikolog olarak 2 ay antidepresan kullanıp da "şu antidepresanların da hiç faydası olmadı yav" şeklinde düşünen insanlara cahil gözüyle bakmayıp ne yapayım şimdi söyler misiniz, antidepresanlar sizden yeni bir siz mi yaratacak, sizi bambaşka bir kimliğe bürüyüp limitless filmindeki gibi olağanüstü işler başarmanızı mı sağlayacak? arkadaşlar lütfen artık bırakın şu düşünceleri. antidepresanların gerçek anlamda etki etme süresi mim 3- max 6 aydır ve bu etkiyi görebilmen için senin de istekli olman gayret etmen şarttır. hem ilaç kullanırsın mesela hem sana uygun bir terapi görürsün. tüm bunlara rağmen herhangi bir fayda göremedin mi, doz ayarlaması yapılır ardından ilaç değiştirilip bir de öyle bakılır. kaldı ki mizaç diye bir unsur da vardır ve bunu psikoloji bilimi dahi değiştiremez bilir misiniz? fenalık geldi

Aile o adimlari çocuk için atmiyor kendileri icin atiyorlar. Baslarina getirecekleri sorunlardan kurtulmak elaleme karşi da göz boyamak için.

Tamam anne baba yanlış yetiştirmiş işte. Mizaç farklı bir şey ama bir çocuğun bütününü mizacı oluşturmaz. Kapanan musluk örneği verirler buna okullarda. İnsanın kişiliğini oluşturan iki musluk vardır, biri mizaç musluğu. Bir yere kadar doldurur ve kapanır. Diğeri çevresel etmenler musluğu . Bu musluk ömrümüz boyunca hiç kapanmaz, sürekli akmaya, bizi doldurmaya devam eder. O yüzden mizaç atıyorum %5 etkiliyse çevresel etmenler %95 etkilidir. Aman bunun da huyu böyle anasına danasına çekmiş diye bir şey yok. Çocuğu şekillendirememiş aile var.

Çocuğa çok üzüldüm

Bu kadar kızı savunan varsa alsın evine baksın Kimse böyle birini sevemez yaww.

Her insanı, aynı fabrikasyon ürünmüş gibi düşünüp, her benzer olayda aynı tepkiyi verip aynı şekilde baş edebileceklerini savunan tipler, bi bitmediniz. Biri gelir depresyona şımarıklık der, öbürü gelir yok şöyle de yapmış babası benim babama o psikopat olmamış da bu kıza nooluyor filan, ailenin yaptığını normalleştirir. Şaka gibisiniz. Mükemmel ebeveyn yok zaten, ancak çocuklarını psikolojik ve fiziksel şiddete maruz bırakmadan, onlarla iletişimi koparmadan büyüten ve ruhlarını anlamaya çalışan ebeveynler var evet, sizin çevrenizde şahit olmamanız, var olmadıkları anlamına gelmiyor ve her çocuğun mizacı, her gencin duygusal donanımı ve olayları taşıyabilme kapasitesi aynı değil. Amaan kime anlatıyorum ki, bayılıyorlar "Bizler de neler gördük de böyle olmadık" diye hemen kendilerini övmeye şöylesi konularda. Takalım madalyanızı, aferin, en düzgün, en insan gibi insan sizsiniz. Diğer herkes şımarık bok.

Kuzenlerim geldi yurtdışından hayatlarında hiçbir zorluk yaşamadılar, ne isteseler alındı, nereye isteseler gittiler. Biri 17 yaşında biri 21. İkisi de böyle. İkiside antidepresan kullanıyor. Bence hayatı bilmemekten kaynaklanıyor. Hiçbir sıkıntı, zorluk, problem, çaresiz yaşamamaktan kaynaklanıyor. Biz seni öldürmeyen şey güçlendirir modunda canavar gibi insan olduk çile çeke çeke ama rahatlık bazılarına böyle batıyor işte. Evlatla, kardeşle aileyle sınanmak çok zor. Size çok içten sabır ve tez çözümler diliyorum.

1 senede ne kadar tanıdınız ki? ben bu sene travmatik hiçbir şey yaşamadım mesela. ama çocukken yaşadığım bazı durumlardan çocukluğum ergenliğim özgüven sorunuyla geçti. kardeşimse benim tam tersim olay çıkarırdı. ki hiçbir şeye sorumluluk verilmemesi de iyi bir şey değil bu sefer bağımlı kişilik oluşturabilir. yani etkenler o kadar fazla ki benim demek istediğim, ben kimsenin şımarıklıktan 'ölmek istiyorum' diyeceğini düşünmüyorum. aile travma yaratmamıştır, dışarda yaşamıştır, tacize uğramıştır anlatamamıştır, genetik depresyona eğilimi vardır, ilgi sevgi görmüyordur buna açlığı vardır çareyi o yolda bulmuştur... uzaar gider

Eğer sorunun aileden kaynaklı olmadığını düşünüyorsanız mutlaka çevresini değiştirin. Amacı olan gençlerin arasında eğitim almasını sağlayın, aile olarak o tür insanlarla görüşüp onların çocukları ile arkadaşlık etmesini sağlayın ve çevresinin değişmesi için okul gerekirse şehir değiştirin.

Ben simartilmis bir ergen goruyorum msjlarda

Evet, öyle görmüşler, kendilerince doğruları var en azından babamın öyle. Yetiştiği çevreyi düşününce anlıyorum zaten, babamın kardeşinin de kızında psikotik depresyon tarzı bir şey var, kıza zaten bu yaşına kadar yapmadıkları baskı kalmadı, bir de şimdi hasta diye mutsuz diye kızı suçluyorlar. Mutlu olmak onun seçimi gibisinden davranıyorlar. Benimkiler hiç o kadar olmadı ama işte kafa yapısı benzer, bizimkilere özellikle babama göre de bu hastalığı yönetmek yüzde yüz hastanın elinde. Pes etmezsen hastalanmazsın, istersen iyi olursun, istersen de kendi kendini hasta edersin gibi bakıyorlar olaya, sanki biz çok keyif alıyoruz depresyona girmekten :) babamın annesi babası inanılmaz cahil insanlardı zaten, o ailede okumuş, adam gibi bir üniversite bitirmiş tek kişi de babam. O yüzden normal aslında, o aileden böyle çıkması :) ya kardeşleri gibi olsaydı diye düşünürüm hep. Annem de her şeyin pozitif olmakla olumlu düşünmekle düzeleceğine inanan birisi mesela :) yapacak bir şey yok. Evet genellikle bizim gibi insanlar aile üyelerinden daha farklı oluyor. Bazı konularda babamın dünya görüşüyle benimki çok çelişir mesela. Annemle yine bir nebze uyuşuyor ama onla da yaşanıyor. Zaten hep böyle değil mi, nerede farklı insan varsa onlara oluyor böyle şeyler. İntihar düşüncesini paylaşamamak beni inanılmaz rahatsız ediyor. Söylediğim zamanlarda da sanki birkaç hafta önce varmış da geçmiş gibi ya da hafiflemiş gibi, hiç plan yapmıyormuşum gibi anlatmak zorunda kalıyorum halbuki durumu bir bilse, her gün çok şiddetli değil bu düşünce ama bazen inanılmaz şiddetleniyor ve çok zor kontrol ediyorum, düşünmediğim hiçbir gün yok ama bazen inanılmaz şiddetleniyor. Daha uç boyutta, buradan paylaşamayacağım somut şeyler de yaşanıyor, mesela haftaya kontrolüm var günlerdir kara kara düşünüyorum anlatsam mı, anlatırsam nasıl kıvırsam diye :) anlatamayınca kadın hastalığın gidişi için normal şeyler yaşıyorum sanıyor, ciddiyetini anlamıyor. hem üzülmesinler kafasıyla yapıyorum bir taraftan da kendimi düşünüyorum, çünkü hala ister istemez bazı noktalarda aileden bağımsız davranamıyorum yaşım gereği. İster istemez bu intihardır bilmem nedir bunlar kulaklarına gittiğinde sürekli onların baskısı olacak , yaşantımız tamamen ayrı olmadığı için baskılarına, öfkelerine, üzüntülerine şahit olacağım hatta her zamanki gibi kendimi bırakıp onları sakinleştirmeye çalışacağım, annemin "ben de iyi değilim, kaç yaşıma geldim, diken üstünde yaşamak istemiyorum" diye ağlamasını, babamın "ben koskoca evi geçindiriyorum, ne kadar zorlanıyorum biliyor musun, ben intihar mı ediyorum" söylemlerini dinlemek zorunda kalacağım :) biraz da kendimi düşündüğüm için gizliyorum aslında. Doktora bunu defalarca açıkladım, "bakın lütfen gizli kalsın ben daha kötü etkileniyorum, kaç yaşında insanım aramızda halledelim" diye, ama genelde ağır bir durum olunca gizlemiyor ya da şartlar koyuyor. Bakalım nasıl olacak bu hafta, umarım bir yolunu bulurum :) O kadar şey yaşandıktan sonra özür çare olmuyor, çok haklısınız. Ama en azından şimdi daha iyisiniz, buna da şükür. Dediklerinizin her kelimesinde haklısınız. Tavsiyeleriniz için, ciddiye aldığınız için çok teşekkürler :)

Hangi kardeşse, ben niye erkek anladim ki ya

Sanıyor musunuz ki biz bu tavırları ona yansıtıyoruz? Her zaman ama her zaman onun tüm kararlarına karşı saygılı olduğumu belirtiyorum, yaptığı hiçbir şeye bağırıp çağırmıyorum, hoşgörüyle dinleyip bu yaşlarda olabilir ben de böyleydim diyorum. Ama karşınızda tüm iyiniyetinize ve çabanıza rağmen, "keşke ölsem yhaaaa" modunda biri olduğunda bu sabır sükunet halini korumanız imkansız bir hale geliyor. Umarım burada bol keseden sallayan kimse böyle bir sınavla imtihan olmaz.

Herşeyi vermek ona iyilik yapmak demek değil Ben bunu herzaman söylerim bir çocuk yeri geldiğinde parasız kalıp yürüyerek okuldan eve gelmenin aç kalmanın ne demek olduğunu bilecek Fedakarlık kendini düşünmeyip evlada her konuda taviz vermek değildir Burada kaybetmişsiniz malesef

Canım evet, keskin bir görüşüm var bu konuyla ilgili, biraz mesleki deformasyondan biraz da lafı dolandırmamak için fazlaca net ifade etmiş de olabilirim ama durum gerçekten bu. Telafiye gitmeleri konusunda da senin temiz kalbin ve iyi niyetli bakışından kaynaklanan bir hoşgörün var aileye karşı ama ben buna da katılmıyorum. Çocuğun sağlıksız olmasından ziyade kendilerine sorun çıkarmasi yüzünden ve ele güne karşı ilgisiz gorünmemek icin aksiyon almışlar. Sessiz sedasız intihar eden, kurtaramadigim öğrencilerim oldu, aileleri benim kadar ağlamadı, takdiri ilahi deyip yeni çocuklar yaptılar... yasamasam ben de senin gibi düşünürdüm ama olmuyor. İçim acıyor, dilime vuruyor

cok iyiymis o zaman, normalde 5 dakika randevuya zorluyorlar diye biliyordum. söylersiniz durumu yatırmaz öyle bir durum olursa, zorla yatıracak değiller ya

Nefret edildiğinizi anlarsınız ne kadar gizlemeye çalışırsalar çalışsınlar Oda sizden nefret ediyordur büyük ihtimalle Bahsettiğiniz kişi kardeşiniz ve daha 16 yaşında Tuaf bir ablasınız vesselam

Göz göre göre yalan söylüyor. Bu da aileden kaynaklanan bir psikolojik problem olmalı sanırım. Keşke kardeşiyle birlikte kendisi de gitse psikoloğa ya da psikiyatriste. Anne baba konu sahibinde de ciddi yaralar açmış belli ki.

benim abimde çok sıkıntılı biri... 45 yaşına kendisi 10 yıldır görüşmüyorum yolda görsem tanımam öyle söyleyeyim... ailemi maddi manevi çok yıprattı inanılmaz hatalar yaptı babam bu şahıs yüzünden resmen yaşlandı çöktü... abimin arkasını toplamakla geçti ömrüm o bana abi değil ben ona abla oldum, çevremdeki herkese eşime bile zararı kazığı oldu abimin sanırsın 15 yaşında birde konuşsan ağzı öyle bir laf yapıyor ki ikna kabiliyetide yüksek konunun sonunda dünyayı suçlarsın abim kendini öyle aklar annem belki daha iyi olur diye ona daha çok ilgi ve sevgi göstermeye başladı bu kez evde ben babamla daha yakın oldum annem abimle ayrılmaz ikili... böyle sorunlu kişiler yanındakini kendisine benzetmeye başlıyor bir baktık annemde delirmeye başladı annem kaşlarını yolmaya başladı bildiğin koparıyor bir baktım annemin kaşları yok. Düşün nasıl bir etkisi var böyle ömür törpüsü çocuklar evdeki tüm dengeyi bozuyor.. abim asla psikologa yanaşmadı biz gittik neler yapabiliriz diye 4 kişilik ailede abim dışında hepimiz gittik asla çözüm olmadı 45 yaşında annem bakıyor hala abime cebine harçlığını koyuyor babam defalarca iş yeri açtı abim batırdı bu yaşa kadar geldi, arkadaşımla evlendi boşandılar ki arkadaşımı uyardım evlenme şununla sakın başını yakma diye beni dinlemedi birde çocukları var yeğenimin tüm giderlerini ben karşılıyorum abimin yüzünü şeytan görsün ondan nefret ediyorum maddi manevi tüketti bizi, doktor da senelerdir doktorumuz abimin karakterinin bu olduğunu söylüyor konu sahibinin anne babası elbetde kusursuz değildir ama bazen çocuğun kendisi de problemin ta kendisi oluyor babanem dedem annanem annem babam ben dayılarım teyzelerim hepimiz çok mücadele ettik abime doğru yolu göstermek için yok adamın içinde doğruluk yok o yola yönelmek yok 45 yaşına gelmiş düşünsene neredeyse yarım asır ne uğraşacağım artık defolsun gitsin dedim şimdi beni kötü kardeş ilan edecekler

Bakış açını ben uyumsadım sassyy eminim çok bilinçli bireyler yetistireceksin.

Ergenlik dönemi, ailelerin çocuklarina ektigini biçme dönemi. Sadece kötü muamele degil bazen aşiri serbestlik de böyle durumlara neden olabilir. Ayni ailedeniz ben niye öyle degilim demeyin her çocugun ailesini algilayişi farkli duygulari farkli ve maalesef cocuklar arasi aile tutumlari da farkli, bes parmagin besi bir degil. Kardeşinizin duygusal eksik kalan yanlari var ve o eksikleri tamamlamadan ona ulasamazsiniz. Ailenin ne oldugunu bilmiyorum cümlesini ailesinin siz oldugunu bir kenara koyarak objektif yorumlamayi deneyin. Ergenlik donemini anlatmayayim biliyorsunuz bu dönemde düzeltilmeyen ömur boyu öyle kalir çok üzüldüm hepiniz için.

KudrAlobar mesajımı düzenlerken beğenmedimini gördüm gereksiz uzatmalar yapmışım

İlk sayfalarda konu sahibinin eski konularını deşifre eden bir mesaj vardı. Bahsettiği mükemmel ailesi kendisine psikolojik baskıda yapmış şiddet de uygulamış. Olayı tarafsız öğrenmiyoruz. Muhtemelen kız çocukluk tramvalarından dolayı bu halde. Bir söz vardır hani hırsızın hiç mi suçu yok diye. Onu bu hale getirenlerin suçu yok mu?

Bir ekleme yapmak istiyorum, diğer arkadaşların mesajlarını okuyunca bunu yazmasam olmazdı. Eski konularla ilgili mesajlar gördüm. Lütfen önceki yazdıklarımı unutun. Ben bunları çocuğuna iyi bakan, sorunsuz, dayak atmayan iyi bir aileyse diye yazmıştım. Belli ki öyle değilmiş. Kendiniz de açmışsınız öyle konular. Kusura bakmayın ama bu hastalıklar için zaten hasta suçlanamazken, bir de o şartlarda büyümüş ve üstelik beş sene boyunca ne yaşadığını bile bilmediğiniz birini bu hale geldiği için suçlama hakkınız yok. Bırakın çocuğu şeytan gibi göstermeyi! Yazık çocuğa, umarım kendini öldürmeden huzura kavuşur.

Kardeşinizin henüz 16 yaşında ve bunları yapması icin altında yatan bazı sebepler ol aşı gerekiyor. Hiç bir çocuk durup dururken huzurlu aile ortamında bu şekilde tepki vermez. Anladığım kadarıyla böyle davranarak dikkat çekmeye ve ailenizi cezalandırmaya çalışıyor. Aile terapistine görünmenizi tavsiye ederim.

Şu sayfada en sevmediğim şey insanların bilir kişi olması o kadar boş konuşuyor ki insanlar bence buraya dert yazmayın. Sanırsın herkes müthiş ebeveyn bıdır bıdır insan kınıyorlar. Allah başa vermesin durumunuz zor cidden yatarak tedavi alternatini değerlendirin. Biraz zor bir süreç ama siz yine de iyi yaklaşmaya çalışın. Ele avuca sığmıyor anladığım kadarıyla biraz maneviyatını yükseltmeye çalışın belki iyi gelir.

kardesinizle fazla ugrasiyorsunuz. siz onun annesi babasi degilsiniz kendi aklinizca ailenin ornek cocugu olarak ebeveyncilik oynamaya calisiyorsunuz. kardesinizin zarari varsa kendine size degil. birakin anne baba cozum arasin, bukadar mudahil olmayin. herkes ergenliginde gizlice sigara ve icki icer. bence ailenizin yeterince sert tepki vermedigini dusundugunuz icin sinirleniyorsunuz. cunku siz hayatinizda hic boyle maceralar yasayamadiniz ailenizden korktugunuz icin ama kardesiniz yasiyor ve aileniz sizin hayal ettiginiz kadar sert tepki vermeyince kizginlik ve kiskanckik icine girmissiniz. kardesinizin yaptigi dogru degil ancak nefret edilecek kadarda kotu bir insan degil. sadece melankonik bir ergen. sizse bastirilmis bir kiskanclik icindesiniz

Ay bunu bilemem haklısınız. TAMAM HAKLISINIZ

Ben de anti bi örnek yazayım, bire bir yaşadım. Herkes maşallah çok emin; bi de böyle okusunlar: Ben annemde ve babamda iki ucu gördüm mesela Kudra; ergenliğim o kadar travmatik geçti ki, her bir dakikasına kadar hala hafızamda kayıtlı diyebilirim, o kadar derin, kazılı ve sarsıcı şeyler yaşandı. Dışarıdan bakıldığında o kadar mükemmel bir aileydik ki, annemin çocuk yetiştirmesini parmakla gösterirlerdi. Ailemiz örnek alınırdı. Bizim ailemizde fiziksel şiddet asla yaşanmadı ancak psikolojik şiddet vardı ve bunu annem, farkında olmadan yapıyordu. Korktuğu, başıma bir şey geleceği için sürekli bir men etme, yasaklama, takip etme, dikte hali vardı ve beni bana bırakmayacak kadar her şeyime, saygısızca ve güvensizce müdahildi. Bu çok uç bir davranış. Aynı şekilde tersine, babamın da "Hayır"ı yoktu. Biliyor musun ben hastalandığımda dayım da tıpkı buradaki bazı tipler gibi "Şımarttınız tepenize çıkardınız" dediler benden için ve üstelik beni dayakla terbiye etmeye çalıştı bir de "Siz çok yüz verdiniz, biraz sıkıyı görsün!" diye. Sonrasında hastanede başımda özür dileyip ağlıyordu dayım. :) Çünkü benim elimde değildi davranışlarım, küçük yaşlarda bazı travmalar sonucu tetiklenmiştim, ailem bu işaretleri anlamadı. 13 yaşında yeme bozukluğu, 15 yaşında çeşitli alkol ve uyuşturucu maddelere merak salma... Hepsi. Hepsine annem ve dayım "Şımarıklık" dediler. Annem "Neyin eksik, neyin ha?" diye çok bağırdı. Özgürlüğüm eksikti. :) Olanı söyleyeyim; 21 yaşında bir krizle beraber hastaneye kaldırıldım ve bipolar olduğumu öğrendiler. Bunu hala daha doktorumla konuşuruz, nitekim ailedeki ilk ve tek bipolar hastası benim ve bu zemini hazırlayan, annem ve babamın iki farklı uçta, sürekli birbirleri ile çelişen kararlar verip bana uygulatmaya çalışmaları mıydı ki diye. :) Şimdi bir çocuk yetiştiriyorum biliyorsun, bana da benziyor bazı huyları ve hemen kendimi onda gördüğüm anda annem ve babam ne yapıyorlarsa, onlar gözümün önüne geliyor. O kadar içgüdüsel oluyor ki, annemden de babamdan da törpülüyor ve çocuğuma dengeli bir şeyler sunmaya çalışıyorum ve o kadar uyumlu bir çocuk şekilleniyor ki dilimi ısırayım; annemin bende vakti zamanında şikayet ettiği hiçbir şeyi oğlumda görmedim. Çünkü ona annemin bana davrandığı gibi katı bir diktatör gibi davranmıyorum ve babam kadar da sınırsız bırakmıyorum. Şansım şudur ki, ben hastalandığımda annem kendini sorgulamaya başladı ve "Sen, bana beni öğrettin kızım" diyebildi. Biz annemle bir hastane bahçesinde, ben deli gömleği giyerken sarıldık ve ilk kez o gün gerçekten anne-kız gibi hissettim, annemin oyuncak bebeği olmadığımı ilk kez o gün hissettim. Kardeşim, kardeşim gerçekten mükemmel bir çocuk; başka bir yerde anlatmıştım; benim hastalığımı görüp psikiyatri acil hemşiresi oldu, bipolar üzerine bol bol okudu ve sahada deneyimli bir hemşire. Onunla gurur duyuyorum. Annem bende anneliği öğrendi, kardeşimde, bende yaptığı hataları yapmadı. Ayrıca her zaman arada tampon bir ablası oldu onun. İletişimde kalan, aile olan. Bizim gibi mükemmel , yavrularına bir fiske vurmamış ebevenylerin elinden bir şımarık çıktı. :) Ama onlar sokaklara atmak yerine, sevgiyle sarıp kendilerini sorgulayarak değiştirmeyi başardılar. Onlar "Biz hata yaptık" diyebildiler, "Biz fark edemedik" diyebildiler, annem "Çok sıktım, kendi korkularım yüzünden senin hayatından çaldım" diyebildi. Babam "Her şeyine evet deyip üzerimden sorumluluğu attığım ve sana -hayır-ı öğretmediğim için özür dilerim" diyebildi. Ve benim iyileşmem gerçek manada işte o zaman başladı. Kardeşim sağlam çıktı, annem ve babam değişti, ben iyileştim ve şimdi hep beraber benim oğlanı büyütüyoruz.

WhatsApp mesajlarına bak ya ağır ergen. Karşıma alıp 2 tane çakasım geldi bu ne ya? Ne demek para verin işime bakayım? Bence aileniz parasını kessin, sosyal medyada takılmasını, telefonla uğraşmasını falan kısıtlasın. Bak bakalım kalıyo mu o zaman psikolojik bozuluk falan. Psikolojisi falan bozuk değil bunun dikkat çekmeye çalışıyor aklınca.

ekran göruntulerini yeni gördum, annen baban haksız. kız sadece travmalara maruz kalmış ergen, onlar bozmuş onlar duzeltecek mecburen. sen yanında ol yine de.

anladim. ben sizin gibi birebir boyle bir seyle karsilasmadigim icin daha cok ailenin "pisman" olmus olabilecegini dusundum. istemeseler goturmezlerdi gibi yani. belki de haklisiniz babasi cocuga bagirirken fenalasma derecesine geliyormus. benimki yine kendi penceremden x278227 iyi niyetli bir yorum oldu.

Kardeşinin bu davranışları, kendisinin olanları yok saymasını zorlaştırıyor ve sorun olduğunu bağırıyor. Kendi baş etme mekanizmasına balta gibi inmiş kardeşi. Nefreti de bundan. Ancak haberi yok kendinden, farkında değil. "Hatasızlık" vurgusu yapanların mutlaka hatası vardır ki zaten en büyük hataları da, kendilerini sorgulamamak, olanları yok saymak ve yüzleşmemek. İyi oldu eski yazılanları getirip koyman.

Anne babanız nasıl hatası yok? Eski konularınızında kardeşinizin sürekli dövüldüğünü, annenizin psikolojik hasta olduğunu belirtmişsiniz zaten bu mu hatasız halleri? Belli ki ailede büyük sıkıntı var.

Mesajınız sadece konu sahibinin işine yaramıyor... Burayı binlerce insan okuyor, görüyor. Mutlaka birilerine faydası olacaktır..

Ahh bunu şimdi gördüm

çok üzüldüm size ve ailenize allah sabır versin kardeşinizi de ıslah etsin inşallah E

Konu sahibi yaşadıklarını yok sayarak üstesinden gelmeyi tercih etmiş. Sinmiş, anne babadan korkmuş, özgüven sorunları yaşamış. Şimdi dışa vuran, isyan eden kız kardeşi görünce ona kinlenmiş küçücük çocuk bile kendini yanlış da olsa ifade edebiliyor ben bu yaşımda hala siniyorum diye. Öfke tamamen kardeşin dışa vurumuna.

bence her şeyi doktorunla paylaşmalısın, terapi yapan bir doktor değilse terapi almalısın başka birinden. eğer doktorun kötü bir tepki verirse veya yardımcı olmazsa zaten bu doktorun hatası olur ve sen en azından kendin için denemiş olursun :) atak halinde yaptığın şeyden sorumlu tutacak insanın ne dediğini takma boşver ancak yorumlardan etkileneceksen paylaşmaman daha doğru tabi. uzman değiliz hiçbirimiz. belki de iyilik yapayım derken kötü etkileyeceğiz. rica ederim :)

Simarik olduğuna bende katılıyorum. Aynı zamanda çokta bencil. Annem daha annesinin karnındayken babasız kalmış. Bakıyorum, annesi ise gider, bir de kapıyı üstüne kilitlermis, başına bir şey gelmesin, eve kimse girmesin diye, annecim, akşama kadar o çocuk haliyle evi temizler, yemek yaparmış, annem yorgun gelecek diyerek. Anneannemin böyle bir beklentisi hiç olmadıgi halde, içinden gelerek yaparmış. Annem tanıdığım en merhametli, en anlayışlı, en empati yeteneği yüksek insandı. Anne yoktu akşama kadar, baba zaten yoktu. Buraya bakıyorum, örnek verilen konu, babasının kızının internet geçmişini gördüm demesi, kızın da korkarak konu açmasi. Bu babayı cani mi yaptı şimdi? Ergen ve şımarık ve bencil kardeşin böyle davranmasını haklı mı kıldı? Baba anne kimi zaman bağıracak da, kusura bakmayın, fanusta yaşamıyoruz. Doğruyu gösterirsin, inat varsa sen de insansın bagirirsin, peygamber değil kimse. Buradaki mükemmel ebeveyn, mukemmel anne tasvirleri bana zerre gerçekçi gelmiyor. Babam ya, daha 18 yaşında askerde annesi ölüyor, babası kardeşlerini sokağa atıyor, evlenecem diyerek. Babam hepsini okuyup büyütüyor, babam pisikopat olurdu olsaydı. Dedemi öldürmesi gerekirdi o zaman, buradaki şımarık kız hakliysa. Bırakın Allak aşkına. Hayat kimseye altın tepside sunulmuyor.

Umarım öyle olur.

Bir yerlerde eksik var ki böyle vurdum duymaz, aile nedir bilmiyorum demesinde bir sebep vardir. Resmen ciglik atiyor kardesiniz, birseyler eksik kalmis diye. Nefret etmek yerine sevgi gosterin

Mesajların hepsini okumadım ama bence bu gençlerin çoğunda var olan bir şey. Geçen rehberlik dersinde hayallerinizi çizin diye bir ödev verdim. Gerçek manada gelecekten ne bekliyorsunuz dedim, bir kaç tanesi bomboş bir kağıt verdi, bir kaç tanesi YouTuber olma hayali çizmiş, bir kaç tanesi ev araba çizmiş, bir kaç tanesi alakasız şeyler çizmiş bir kaç tanesi de kıyametin kopacağını zaten hayatın biteceğini vs çizmiş. Yani bizim zamanımızdaki gibi okuyup doktor olayım, mühendis olayım, avukat, öğretmen... Yok öyle hevesleri. Sosyal medyada dolaşan haberleri görünce çoğu yurtdışına çıkmanın yolunu bulmayı düşünüyor. Kısa yoldan zengin olmayı, en güzel olmayı vs istiyor. Maalesef bu durum her geçen yıl daha da kötüye gidiyor. Ölümün kurtuluş olduğuna inanıyorlar. Sorumluluklardan kurtuluş, adaletsiz dünya düzeninden kurtuluş gibi gibi. Tek siz yaşamıyorsunuz bu durumu. Kaç tane intihar teşebbüsüne şahit oldum bilmezsiniz, ama bir tane öğrencimi maalesef kaybettik. Annesini babasını kardeşlerini ne kadar sevdiğini söylemiş, ama artık tahammül edemiyorum demiş ve annesinin yatağında kendine zarar vermiş. Bence hastaneye yatırın hemen, intihar düşüncesi var diye. Dr'lar en iyisini bilir. Daha fazla zaman kaybetmeyin.

Denk gele okudum, nickine bakmamıştım. Koşulsuz sevginin iyileştirici bir gücü var bu hastalar üzerinde. Evet, aileye de sabır payı olarak çok iş düşüyor. İstediğin kadar vakit geçir, onların birbirlerine temasları onlara nasıl hissettiriyorsa, onların gerçeği o. Ha elbette tüm çevre şartlarını salt anne babadan ibaret de sayamayız, okul hayatı, arkadaş ilişkileri, kötü bir öğretmen bile travmatiktir çocuk için. Ancak aile iletişimde kalmanın bir yolunu bulacak, ancak o zaman oluyor.

Hiçbirimizin ailesi dört dörtlük değil. Muhakkak hataları oldu bizi yetiştirirken. Biz de kendi çocuklarımızı yetiştirirken bazı hatalar yapacağız mutlaka. Ama bu derece travmatik bir hale gelmesi için o çocuğun sistematik şiddete maruz kalmış olması gerekiyor. Bazen çocukların psikiyatrik rahatsızlıklara yatkın olması sebebiyle de yaşanıyor bunlar ama burada durum tamamen anne baba tutumundan kaynaklı muhtemelen.

Kk çocukken bi fiske yemeden büyümüş harika psikolojide çocukluk geçirmiş kadınlarla doluymuş. Şaşırdım. Üzücü de olsa o çocukluk dayağını yemeyen yok gibi bir şey Türkiye'de. Hele babanın faturaya bakması, kim yaşamadı ki bunları. Çoooooook abartılmış bence. Bunları her yaşayan konu sahibinin kardeşi gibi olsaydı koca ülke akıl hastanesi olurdu.

buna bir ekleme yapayim, ben normalde yurt disindayim ya kardesimle pek gorusemiyoruz. 13 yasinda o da. simdi turkiyedeyim birlikteyiz. gozlemledigim tek sey bu cocuk cok degismis. eve bir arkadasi geliyor mesela o kiz tayt-crop giydiyse kardesim de ayni giyiniyor. baska bir arkadasiyla kursa gidiyorlar "esofman giyeyim, arkadasim genelde esofman giyiyor" diyor. babama sesini yukseltiyor. babam gecen gun "ablan senin yasindayken bana hic bagirmazdi, simdi bile farkli dusundugumuzde ikimiz de duzgunce konusabiliyoruz, sen konusmaktan cok bagiriyorsun" dedi buna. cevap: ablamin zamaninda boyle degilse ben ne yapayim, herkes ailesiyle tartisip bagiriyor, benim sucum degil birbirlerinden etkilenme sekillerine bak giyim kusamdan davranisa kadar. ailenin etkisi buyuktur, asla kucumsemiyorum. ama sanki bu cocugun maruz kaldigi en/tek kotu ortam aileymis gibi tek sucu onlara atmayi insancil bulmadim. evet anne baba hatali, cocugun kucuklugunden gelen problemleri var, ama bunun asilmasi icin gec de olsa onlar caba gosteriyorlarsa cocuk da gosterse keske. eminim yakin arkadaslarinin cogu evde boyledir ailesiyle. cok uzucu her seyin birleserek bu cocugu bu hale getirmesi.

Bakın yine hatasızsınız. Demek en doğru yaklaşımı en hatasız şekilde sergilediniz ama yine olmadı? Demek bu düşüncelerin hiçbirini ona yansıtmadınız? E sahtesiniz kardeşinizin yanında. Daha birbirinizle gerçek hislerinizi oturup konuşup sarılamıyorsunuz bile. "Bu yaşlarda olabilir, ben de böyleydim" lafıyla destek mi oluyorsunuz mesela? Kimsenin de aklına gelmeyecek bir cümle hah, oturup birinin derdini dinledikten sonra "Takma kafana" demek gibi bir şey bu. Birbirinize uzak ve samimiyetsizsiniz ailecek. Çocuk da bunu gayet hissediyor.

Nefret etmeyin, anlamaya çalışın. Daha çok küçük, benim de kardeşlerim var, 15-17 yaşlarında empati yapmaya çalıştım

doktorla yatarak tedavi seçeneğini değerlendirdiniz mi?

Bipolar ve depresyon sıklıkla karıştırılan iki hastalık. Depresyon zannedilerek depresyon ilacı verildiğinde bipolar çok daha kötü hale gelmekte. Doktorun niteliğinden emin misiniz?

Büyük konuşma Kudra!

Benim de ergenligim zordu ama ablaminkisi kolaydi. Ablam beni cok yargilardi ve sanki ben tahammul edilmesi zor, sorunlu birisiymisim gibi lanse ederdi, beni dislamaya calisirdi. Simdi severim kendisini ama o donemler cok nefret ederdim. Cozum su: ani cikislari oldugunda laf ebeligi yaptiginda bundan hoslanmadiysaniz ortamdan uzaklasin tartismayin. Tepkisizlik de bir tepkidir. Olumlu davranislarina guzel tepkiler verin. Eglenceli bir seyler oldugunda dahil edin, hatta ailecek bir seyler yapin, sevgi ve ilgi gosterin, onu her zaman normal kabul edin. Keske olsem vb seyler soylediginde duymazliktan gelin, arada "ben sana guveniyorum sen cok ozelsin sen cok guzelsin su konuda istersen cok basarili olursun" gibi gaz verin . Bir de biraz kendi haline birakin, ustune gitmeyin. Biz seni cok seviyoruz deyin bunu bilsin.

bir çocuk asla durup dururken bu hale gelmez. kuzenlerimden gördüklerimden biliyorum mükemmel ailelerin bile altından ne travmalar çıkıyor diyordum ki, küfürler edilerek dövülen bir çocuk, müdahaleci bir baba, durup dururken laf sokan bir anneniz çıktı. 1. bu çocuk sizin yüzünüzden böyle, psikologa götürdüm düzelmedi diye bir şey yok. Birinin kolunu kırarsanız, bu kol niye kırık diye ondan nefret etmeniz anlamsız olur. Komşunun oğlunun da kolu kırılmıştır, o böyle ağlamıyordur. Sizin başınızı ağrıtmıyordur. Bu bir şeyi değiştirmez. O kolu anneniz babanız kırmış. Sonuçlarına da onlar katlanacak ve ben hiç acımadım açıkçası ailenize. insanların çocuklukta yaşadığı travmalar yetişkinliğindeki karakterine etki ediyor, kimisi 40 yaşında bile ailesinin yaptığı travmayı aşamıyor, 16 yaşında bir çocuk o. Emin olun nefret ettiğinizi de hissediyor. Sevgi gösterip onu anlamaya çalışsanız, 'düzelsin de başınızı ağrıtmasın' diye uğraşacağınıza ne olursa olsun yanına olduğunuzu gösterseniz belki her şey farklı olurdu

Yaaa ben de seni seviyorum ve beğenerek takip ediyorum yorumlarını

Allah'ım içim çok fesat

Boğma rakıdan görme kaybı çok duymuştum %100 emin olmamakla beraber aynı rakı mı bilmiyorum ama şarap daha güvenli/lezzetli bence. Vergi konusuna girmeyeyim hiç. Bugün bi çılgınlık yapıp patates kızarttım zaten. Sabaha kadar bim vip kahve içip yağ fiyatlarını unutmaya çalışacağım Şaka bir yana 16 epey küçük yaş tr'de alkol için ya. Türkiye'de kısmını özellikle belirtmek istiyorum ama. Ayıkken bu yaşta güvende değiliz bu ülkede:/

Konuyu tamamen okuyun sonra konuşalım. Bu tip konularda kolay kolay yanılmam.

Kiz kardes degil mi? Önceki

gizlemesin o zaman. eğer intiharı hala düşünüyorsan diye söylüyorum; bak intihar etmeyi düşünmek ne demek? çok kötü bir durumdasın demek. böyle bir durumda olursan herkes bilsin ve yardım etsinler. psikolojik rahatsızlıklar da bir hastalık. kanser olsan ailene söylemeyecek miydin? eğer üzülürler diyorsan, sen intihar ettikten sonra üzülmeyecekler mi? onlara en azından yardım etme fırsatı ver. bir şeyleri saklaman ne sana ne ailene fayda sağlamıyor. bu da bir hastalık ve utanılacak saklanılacak bir şey değil. üzüleceklerse de üzülsünler. sen seçmedin bunu. önce kendini düşün derken bunu diyorum.

piraye bildigim kadariyla senin de cocugun var ve egitimcisin. yani bu keskin bakis acisi nereden yuklendi onu cozemedim. zor bir ergenlik geciriyor diye cocuk olse anne babanin uzulmeyecegini nereden cikardin? sasirdim. ben de dusunuyorum ve istiyorum ki butun cocuklar cok ideal bir ailede buyusun, kimsenin travmalari olmasin, herkes cok mutlu olsun. ama o veya bu sebepten, hayat sartlarindan, belki yetersizlikten, belki tamamen kotu bir insan olmaktan kaynakli her anne baba "ideal" olamiyor. bu konudaki anne baba da ideal degil. hatalari cok konu sahibi kabul etmese de. ama gec de olsa telafi yoluna gidilmis. yani su noktada "offf cok kotu anne baba ya" demek yerine ben babanin maddi imkanlari zorlayarak bu cocuga zamaninda yaptiklari hatalarin etkilerini silmeye calismasina odaklaniyorum. ben cidden bu konuda neden cogunlukla uyusamadigimi anlamadim ve merak ettim. kendimden mi pay bictim, polyanna miyim bilmiyorum ama ailenin su attigi adimlar bana degerli geldi.

Çocuklar sadece dayak yedikleri ya da kötü muamele gördükleri için bu hale gelmezler. Muhakkak anne babanızın hatası vardır. Durup dururken bu hale gelmez çocuklar.

Bazen ebeveyn ve aile bir sey yapmasada evlatla sinanabiliyor. O yuzden direkt aileden bir sey vardır diye düşünmedim. Zor bir durum, cok zor, Allah kimseyi evladı ile sınamasın. Frekansının uyacağı işinde uzman bir ergen psikiyatristi ya da psikoloğu ile devam etmekten başka çareniz yok maalesef. Psikoloji biliminde eğitimin yanı sıra kişisel bir sanatçılık olması gerektiğini düşünüyorum ben, umarım denk gelirsiniz

Çok teşekkür ederim :) çok güzel o zaman, oğlunuz daha küçük, şimdiden bunları görmeniz ve ona göre davranmanız onu da iyi etkiler mutlaka :)

Bazı insanlar doğuştan bencil ruh hastası doğuyorlar illaki bir şey yaşamaları gerekmiyor. Bunu çocukken farkedip daha küçükken ona göre davranılması gerekiyor. Benim de kaynın sizin kardeşiniz bin beteri ordan biliyorum ne kadar anlayış gösterilirse saçmalıkları okadar artacak. Sizin gibi ailesi olduğu için çok şanslı. Allah kolaylık versin.

Tam bir ergen davranışları. Sizin ki biraz fazla abartmış. Basina bir iş gelmeyeceğini bilseniz diyeceğim iki gün sokakta kalsın şu soğuğu bir yesin aklı başına gelir. Allah yardımcınız olsun. Bu arada zaten herşeyi dört dörtlük olan her dediği yapılan çocuklar genelde bu triplere giriyor. Rahat batıyor çünkü. Zorluk görmüş çocuk bu triplere giremez Çünkü başka meşguliyetleri olur.

Sürekli biz senin icin sunu yaptık bunu yaptık zor zamanda sıkışık zamanda doktora götürdük sana söyle anlayış gösterdik böyle yaptık derseniz o da kendini cok baskı altında hisseder, normal, sureklı ondan bir beklenti ıcınde olduğunuzu düşünür ıster ıstemez ezilir bunların altında. Sureklı Cocugun yüzüne koca bir hayalkırıklıgı oldugunu vurmanız hos degil, vurmasanız bile hissetmiyor mu sanıyorsunuz.. ben cok uzuldum cunku ben de böyleydım, kötu seyler yaşamadım ama anne babamın cok yanlış davranışları oldu bilinçsizce düşüncesizce, bence cocugu sadece rahat bırakın. Bırakın o kendı mutlu olduğu sekilde yasasın, müdahale etmeyin, o size inat olsun diye de sacma davranıyor olabılır uani bu kadar ondan düzelmesini beklerseniz inadına yapar

Çocuklar durup dururken bu hale gelmez. Dönün bir annenize babanıza bakın bakalım nerede hata yapmışlar. Gerçi kendisinden nefret edeb bir ablası var çocuğun daha ne olsun.

Anne baba bunlari görmüyor, görmek istemiyor olabilir ama kendisi de ailesinden her türlü şiddeti görüp, nasıl mükemmeller diyebiliyor, enteresan.

İki konunuzu da okudum. Yazdıklarınızdan kardeşinizde Borderline kişilik B. olabileceğini düşündüm. Tabii buradan tanı koymak, sıfat yapıştırmak doğru olmaz. Ama bu alanda uzman bir psikoterapist ten destek almanız açısından söylüyorum. Zira BKB danışanları zordur ve her terapist başarılı olamayabilir Louder

Kardeşinizden öte kendi dünyanızda ilgili neler oluyor bir dikkat çekelim: Önceki konuda dayak varken bu konuda bir fiske vurulmamış. Bunun tek açıklaması olabilir, kardeşinizle ilgili bu olaylar olurken siz-anne-baba arasında sağlıksız bir ekip kurulmuş. Sağlıksız diyorum çünkü kardeşi Yeşilçam filmlerindeki kötü karakter, anne babayı da kusursuz gibi resmetmek sorunlarınızı sadece artırır. Her çocuğun aile baskısına/hatalarına tepkisi farklıdır, kimi içine patlar, kimisi de dışına. Olaylardan bir adım geri adım atıp biraz kafanızı sakinleştirmenizi tavsiye ederim. Kendiniz için yardım alın zira belli ki bu süreç çok yıpratmış. Üç gün sonra anne babayla ile kardeşiniz helalleşse şu nefretiniz yanınıza kar bonus kalacak. Önce kafanızda kendi çocukluğunuzu biraz oturtun. Anne babayı iyisiyle kötüsüyle değerlendirin sonra kardeşinizle ayrı bir ilişki kurun.

cevaplar gerçekten ibretlik. bir video çıksa çocuğunu döven anne, baba, öğretmen olsa herkes her yeri ayağa kaldırır ama kardeşiniz bunları aşamadığı için 'şımarık' çünkü milletin annesi babası kör kuyulara atılıp yine de çevresine rahatsızlık vermeden çocuklarına kendini feda etti. bir de babasıyla yaşadığı olayın travmasını atlatamadığı için üzerine gidilen bir üye vardı bu konuda uzman değilim ancak ben bile okuduğum birkaç psikoloji kitabından bazı insanların travmaya teslimiyetçi, bazılarının kaçıngan bazılarının da kardeşiniz gibi tepki verdiğini biliyorum başkaları bunları yaşayıp teslimiyetçi bir tutum sergilemeleri, travmayı içinde yaşamaları hiçbir anlam ifade etmiyor.travma yaşadığı ve aşamadığı için o çocuk değil o travmayı yaşatanlar suçlu. internete bile travma yaşayan çocuk yazınca direkt şu yazı çıkıyor Eklentiler 7539D089-FDC1-481F-8CD2-1C61FB0584D6. jpeg 118,5 KB · Görüntüleme: 35

Ya geçenlerde bir makale çalışıyordum alt kültür ile ilgili. Bu yaş grubunu barındıran kısaca z kuşağı dediğimiz kuşakta öyle bir k-pop alt kültürü var ki, cidden aklını yitirirsin. Onlar gibi giyinmek, konuşmak, tartışırken onların ifadelerini kullanmak, onların beslenme düzeninde beslenmek, onların tepkilerini vermek. Bunlar üzeri kapalı anlattıklarım he. K-pop alt kültürü gibi tonla farklı alt kültür oluşmuş, bahsettiğim sosyal medya etkisi sayesinde. Hele ki pandemiden sonra daha da yoğunlaştı evde eğitim vs. yüzünden. Şundan bi 15-20 sene önce evet aile en büyük faktördü belki ama gerçekten şu an böyle olduğuna asla inanmıyorum, aileden apayrı bir dünyada yaşıyor çoğu çocuk

Merhaba. Konunun tamamını okuyamadım, önceki konuya biraz baktım zamanım olduğunda bakacağım ama az çok anladığım kadarıyla kardeşinizin baya baya psikolojik sorunu var. Kendim de çok fazla psikolojik sorun geçirdim o yüzden yardımcı olmak istiyorum. Sonraki yorumlarda gördüm bipolar falan denmiş ama dediğim gibi çok detaylı okuyamadım. Eğer o kadar antidepresana rağmen hala intihar düşünceleri varsa tanı yanlış konmuş olabilir. Bazı hastalıklarda yüksek doz antidepresan faydadan çok zarar verir . Mesela bana ilk başta depresyon teşhisi kondu, sürekli antidepresan kullandım. İki farklı antidepresan kullandım, antipsikotik vs de kullandım. Ama hiç iyi gelmedi aksine hep daha kötü oldum. Sonrasında maalesef intihar girişimim oldu ama emin olun ne yaptığımı bile pek bilmiyordum. Kontrolsüz bir durumdu. Çok kötü durumdaydım halüsinasyon gördüğüm bile oluyordu. Sonrasında hastaneye yattım, orada bipolar bozukluk tanısı kondu ve doğru tedaviyi almaya başladım. İki sene geçti. İntihar düşüncelerim hala ara ara nüksediyor özellikle şu sıralar. Ama taburcu olduktan sonra hiç intihar girişimim olmadı. Kendimi kontrol etmeyi öğrendim. Belki de doğru teşhis konsaydı, doğru tedaviyi alsaydım hastaneye bile yatmam gerekmeyecekti. Siz her şeyi doğru yapmış olabilirsiniz. Benim ailem de öyleydi. Ben küçükken ailemle aşırı fazla kavga ettik, annem de ruhsal olarak pek iyi değildi o beni çok üzdü o dönem. Ama sonrasında iyi bir aileydik. Ona rağmen bende böyle bir hastalık çıktı. Ailem iyi olduğu halde ben böyle oldum. Çünkü bunlar beyinde başlayan şeyler. Beyninizde en ufak bir kimyasalın miktarı azalırsa ya da artarsa bunlar olabiliyor. Her zaman somut bir sebep aramak mümkün olmuyor. Biliyorum daha soyut şeyler olduğu için kabullenmek daha zor oluyor. Kanser olsa mr sonucuna bakıp dersiniz "evet hasta" diye. Ama bu hastalıkların bir testi, tahlili yok maalesef. O yüzden de bunu kabullenmek zor oluyor, "ne eksiği var ki böyle oldu yediği önünde yemediği arkasında" diye düşünülüyor. Sizi çok iyi anlıyorum. Benim ailem de böyle düşündü. Ama nasıl ki bir kişi diyabet hastası olduğunda "her istediğini yapıyoruz nasıl diyabet hastası olur" diyemiyorsak, bipolar olduğunda ya da başka bir psikiyatrik bozukluğu olduğunda da bunu demek söz konusu değil. Bir de önceki konuda baya bir kişi "sadece şımarık" "sadece ergen" yazmış. Lütfen buna inanmayın. Bir insan zor bir ergenlik geçirse bile kolunu jiletlemesi normal bir şey değil. Kaldı ki bu ergenlikten olsa bile zaten müdahele edilmesi gereken bir durum. Kardeşiniz karakter olarak şımarık olabilir belki bunu bilemem. Ama kendini jiletlemek, ölmek istemek normal durumlar değil. Bunlar onun seçimi değil. Kendim yaşamasam bu kadar emin konuşmazdım. Önceki konuda "ne yaşadın ki diye suratına çarpacaktım" tarzı bir şey yazmışsınız. Bu depresyon hali insana dünyanın en kötü şeylerini yaşamış hissini veriyor. Sanki dünyanın bütün yükünü kendisi taşıyormuş, sanki en büyük acıları o çekmiş gibi hissediyor. Depresyonun özelliği zaten bu. Bunu duymak saçma gelecek belki ama üzücü de olsa mutsuzluğun her zaman büyük bir sebebi olmak zorunda değil. Bunun hastalık olduğunu, kardeşinizin kötü, nefret edilesi, şımarık biri olmasına bağlı olmadığını anlamanız gerekiyor. Bir de evde değildim beş senedir demişsiniz, o beş senede neler yaşadı onu da detaylı bilmiyor olabilirsiniz. Ya da çocuğun dışarıda neler yaşadığını bilmiyorsunuz. Bir ihtimal belki sizin bilmediğiniz alanda bir şeyler yaşanmış olabilir. Ama hastalık olması daha olası bence. Bakın şu anda kardeşim çok şımarık, ergen, ondan nefret ediyorum, mutsuz olacak ne var diyorsunuz ama eğer bir gün gerçekten dediğini yapıp da hayatına son verirse ömür boyu bunun pişmanlığıyla yaşarsınız. Bunu dillendiren insanlar er geç eyleme geçiyor. Hastanede kendim dahil intihar girişiminde bulunmuş/intihar düşüncesi olan çok insan vardı. Şimdi sağlıklı ruh halinde olunca, evet, "mutsuz olacak hiçbir şey yok" diyebiliyorum. Ama zihni o halde olan bir insan diyemiyor. Umarım hiç böyle bir şey yaşamazsınız ama bunu yaşamadan anlamak çok zor. Bana kalırsa bir doktorlar, bir de hastalar anlıyor bunların nasıl şeyler olduğunu. Anlamasanız bile en azından yargılamamaya çalışın, hissettirmemeye çalışın. Bir de doktor yatış kararı verirse belki babanıza da kardeşinize de bir nebze iyi gelir, babanız stresten biraz olsun uzaklaşır. Çocuk da iyice tedavi olur. Lütfen sizi yargıladığımı düşünmeyin, ne hissettiğinizi anlıyorum benim ailem de bu kadar kötü olmasa bile bunları yaşadı. Tek fark ben asi değildim, içime kapanıyordum, kavga etme olayları falan yoktu. Ama süreci geçirdiler, neler yaşadıklarını anlıyorum. İleride muhtemelen pişman olacak emin olun. Ama şu an anlayamıyor. Önce normale dönmesi gerek. Lütfen doktorla ciddi şekilde konuşun.

Buda sızın sınavınız. Arkadaslar alimden zalimde dogabılıyor. Aılesı ıyı olanlarında cocuklarında sıkımtı olabiliyor. Hem ergen hemde sacma arkadasları var gıbıme geldı. Napsın kızcagaz kardesım bole yapıyor ama çok sevıyorummu desın. Kendı nefsınıze de vurun. Annene babana rabbım yardım etsın. Umarım en kısa zamanda akıllanır. Kac kişi vefat ettı sahte ıckıden. Nerden buluyor bıde buda onemlı. Cevresı kötü. Para verın ne ya. Allahım yardım etsın. Hastaneye yatırın. Yatarak tedavı alsın.

babanın iyi biri olduğuna emin misin? bencil, empati yoksunu ve nerdeyse bunlar yüzünden çocuğunun ölümüne sebep olacak biri. babanın babalık ne haberi bile yok. cebine harçlık koymayla baba olunmuyor. doktoruna neden dürüst olmuyorsun? tüm aileni anlat ona, intihar düşüncelerini anlat. annen baban senden değerli değil. tepkilerini göster ailene. kendin nasıl en iyi hissedeceksen onu yap. ama doktorundan saklama, zaten ailene söylememelerini tembihlersen söylemez ki. anneni, babanı, çevreni değil en önce kendini düşün, çünkü kimse seni düşünmüyor gördüğün gibi. inanılmaz bencil ve çevrenin dediklerini takan ebeveynlik ne bilmeyen insanlar. iyi biri hiç değiller.

Evlat bu atılır mi Allah aşkına

Biz nasıl çocuk yetiştireceğiz ya. Hamile kaldığımdan beri düşündüğüm tek şey

Herkesin baş etme kapasitesini, psikolojik dayanıklılığını aynı sanıyorlar. Çocuk yardım çığlıkları atıyor, çözüm "evden atın"... Bravo.

Yazdığım her şeyi geri alıyorum kendini anne, baba sanan bu 2 manyaktan kaçmakta çok haklı çocuk. Dayak var, baskı var belli ki usanmış

Anne baba çocuğu yetiştirirken hatalı davranmış olabilir. Ancak şu saatten sonra sadece anne babanın hatasını vurgulamak çözüm üretmez. Konu sahibinin anlattıklarından çıkardığım, sağlıklı olmayan bir kişilik yapısı oluşmuş veya oluşmak üzere. Bu sorun artık anne babanın daha anlayışlı ve ilgili davranmasıyla düzelecek bir durum olmaktan çıkmış olabilir. Bu sebeple kişilik bozuklukları alanında uzmanlaşmış bir psikoterapist tarafından değerlendirilmeli ve terapi sürecine alınmalı.

konu sahibinin ailesi bu kardes icin elinden geleni yapmis bence su asamada. yani kucukluk travmasi olabilir cocugun, dogaldir, hepimizin var. ama ulkenin buyuk cogunlugunun bu sekilde psikiyatri+psikolog imkani yok. bu cocuk oyle veya boyle sorunlu bir birey haline geldikten sonra ailesi hatalarinin farkina varip tedavi yoluna gitmisler. bir tedavi surecindeyken bogma raki icmenin sebebinin "kucukken anneden yenilen dayak, babadan gorulmeyen ilgi" oldugunu zannetmiyorum. ilgi cekmek istiyorsa cekiyor iste. ailenin yaptiklarini savunmuyorum veya konu sahibinin dedigi gibi cok hatasiz olduklarini da dusunmuyorum ki degillermis zaten ama bu cocugun probleminin sadece anne babadan kaynaklandigini zannetmiyorum nedense. o yuzden konu sahibinin yazdigi iki satirlik nefret ediyorum lafi benim icin bir sey ifade etmiyor, okuyunca alt metinde kardesinden nefret etmedigini anlayabiliyorum. umarim bu cocuk biraz olsun buyur, terapi ise yarar. kardesleriyle hicbir sekilde bagi olmayan biri olarak zorlugunu tahmin edebiliyorum umarim bari sizinle arasi duzelir.

Bilmiyorum nasıl düzeltilir tam ergenlik çağı. Ama bence yinede kardeşinizden nefret etmek yerine onu sevmeye çalışın. Yeniden hayata kazandırmaya çalışın. Ben sevgi ve eğitimin çoğu şeyi değiştireceğine inanıyorum. İntihar düşünceleri normal degil bu düşüncesine sebep olan altta başka bir şey yatıyordur. Bir kaç uzmandan daha görüş alın bence. Çünkü can bu giden geri gelmiyor

Psikolojik destek alın sizin de ihtiyacınız var.

Burda herkes bilirkişi olmadığı gibi herkes boş beleş de değil çok şükür... Az bilen biri bile psikiyatrik yatılı tedavinin ancak ebeveyn onayı ile mümkün olduğunu, yasal vasi hayattayken kardeşin söz hakkı olmadığını bilirdi mesela

ailesinin onda açtığı travmalarla baş edemediği için, psikolog faydalı olmadığı için bir de çocuğu suçlu çıkaranlar var inanılmaz gerçekten. toplumda çürük ebeveyn dolu olduğu için küfürler edilerek dövülmesi normal ve aşılabilir geliyor sanırım.

herşeyin ilacı sevgi, nefret etmiyorsunuz aslında ama siz de hala olgunlaşmamışsınız ki bu kelimeleri kullanabiliyorsunuz. aile dizilimi terapisi yaptırabilirsiniz. yasadıgımız kronik travmalar bize önceki kuşaklarda genler vasıtasıyla aktarılıyor. muhtemelen kardeşinizde de boyle bir travma var. inşallah herşey yoluna girer kardeşiniz icin cok üzüldüm. N nscckts Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik İptali tek ayak

Genelde nelerden hoşlanır? Herhangi bir hobisi var mı? Sanata mı meyilli bilime mi? Hiç sevgilisi oldu mu? Cinsel yönelimi ne? Yakın arkadaşları kimler? En çok hayalini kurduğu şey ne? Kısacası siz bu çocuğu tanıyor musunuz? Yoksa derslerine çalışsın, beklenen vakitte eve gelsin sorun yok diyenlerden misiniz? Her insanın mizacı farklıdır. Sizi hiç etkilemeyen olaylar onda yara açmış olabilir. Terapiye mutlaka devam etsin.

Doktorum asla kötü tepki verecek biri değil, sadece acaba endişelenip bir önlem alma gereği duyar mı, çok ciddi bir şey miydi gibi endişelerim var malum sınav senesi daha ağır ilaçlar, hastane falan istemiyorum :) sınav bitsin isterlerse iki ay yatırsınlar ama şu an deli gibi çalışmam lazım :) doktorum melek gibi bir insan yoksa, gittiğim en iyi doktor. Çok yardımcı oluyor. Terapi yapıyor, devlette olduğu halde kırk dakika civarı bazen bir saat görüşüyoruz ama farklı şehirde olduğu için sık gidemiyorum.

Evet olabilir; atipik ve klasik bipolar tanımları var ve atipik bipolar kalıtımsal. Ailede şizofreni, okb, panik atak vb psikolojik rahatsızlıklar varsa, çocuğun çevre şartlarıyla beraber bir bipolar hastası olması gayet mümkün. Ama o kadar korkulası bir şey değil, şöyle söyleyeyim ailede kalp hastalıkları çok vardır, biri sigara içer ve ortaya çıkması daha mümkündür, diğeri dengeli ve güzel beslenir, zararlı alışkanlıklar edinmez ve kalp üzerine herhangi bir rahatsızlık görmeden yaşamını sürdürür. Yani bu, dış tetikleyicilere de bakar. Ucuz atlatılmış bir trafik kazası bile tetikleyici olabilir illa birilerinin bir şeyler yapmasına gerek yok. Ben sülalemizdeki ilk ve tek teşhisli bipolar hastasıyım ve ailemizde şizofreni, bipolar, okb, panik atak vb hiçbir ruhsal rahatsızlık yok. :) Bu tabloda çevre şartları daha etkin olmuştur diyebilir miyiz? Çevre şartlarına bakıyorum, evet oldukça travmatik bir ortamda büyüdüm. İlla birilerinin gelip sırtınızda oklava kırarak size sövmesi gerekmiyor, çok çeşitli yollarla travmatize olunabiliyor ve herkes aynı yaşanandan aynı hasarı almıyor. Mizaç, zeka vb çok etken var. Mesela ben tedavide oldukça iyi yol aldım, bu ailemin desteğiyle olduğu kadar benim mizacım, düşünce yapım ve zekamla da ilintili. Tıpkı hastalığa yakalanırken olduğu gibi.

Teşekkür ederim. Bak sana bir olay daha anlatayım eşim tarafında yaşanıyor maalesef ve o kadar büyük cahillik yapıyor ki aile, müdahale etmeye çalışıyoruz çocuklarını yakmasınlar diye. Ama yaklaştırmıyorlar yanlarına, söylenilenler bir kulaklarından giriyor diğerinden çıkıyor. İki çocukları var bu ailenin, biri büyük oğlan evli, bir de henüz 20 yaşındaki kızları. Kızları ufak yaşlardan itibaren hastalık içinde büyüyor ve aile o kadar hassaslaşıyor ki kızlarının bir dediğini iki etmez hale geliyorlar. Ancak çocuğa sundukları bir şey de yok görünürde. Kız telefon, internet bağımlısı oluyor ki, bu çocuğun elindeki telefondan başka bir eğlencesi, hobisi, hiçbir şeyi yok. Elbette enerjisini akıtacağı tek yer elindeki telefon. Bir çocuğa çeşitli hobilerle zenginleştirilmiş üretken ve enerjisini doğru yollarla akıtabileceği bir dünya gösterilmez ve öğretilmezse, "Aman başına bir şey gelmesin" diye eve oturtulup hiçbir şey yaptırılmazsa, haliyle girdiği ergenlikle birlikte aklı alt taraflarını kurcalamaya kayar. Çünkü zihnini dolduracak ve bedenden enerjisini atacak hiçbir şey vermiyorlar. Okul hayatı düzgün gitmiyor çocuğun, sık sık hastalandığı ve ailesi de evham yaptığı için çocuğu okula adam akıllı göndermiyorlar ve evde okuma-araştırma, bir hedefe ulaşma üzerine hiçbir yol, yöntem gösterilmiyor. Aile bir süre sonra "Telefon bağımlısı oldun" diye kıza yüklenmeye başlıyor. E ama kızın telefon ve internetten başka tutunacak neyi var ev içinde? :) Başka hiçbir şey yok, anne baba cahil. Ve kavgalar başlıyor. Çocuk ne yapmış biliyor musun? İnternetten önüne gelene çıplak fotoğraflarını yollamış ve sexting yapmış ki tanımadığı denk gele, tehlikeli tiplerle. Başına bela saracağı tonlarca deliğe girmiş internette ve evden kaçar olmuş. Ne bekliyorlardı? Ergenlikte ve enerjisini akıtabileceği ne var? Hiçbir şey yok ve elbette dürtüsel olarak buna kayacak aklı. Sonrasında cıngar çıkıyor evde. "Bu kız sapıttı, biz her şeyi yaptık ettik" oluyor. Ve kız ailesinde öyle bir delik keşfetmiş ki, "Kendimi öldürürüm!" deyip iki jilet atıyor koluna, anne baba ne yapacağını şaşırıyor ve bu kez kız kendini öldürecek diye üzerine varamıyorlar. Adı çıkmasın diye hastaneye yatırmıyorlar, neymiş işte kızın adı deliye bir çıkarsa bitermiş hayatı, evlenemezmiş vs vs. Eşimin kuzeni bu. Yardım etmeye çalışan birkaç kuzen müdahil olmak istedik olacak gibi değil, anne-baba dokundurmuyor ve anlamıyor. Kızın abisiyle konuştuk, bir araştıralım vasi olarak alabiliyorsan kardeşinin vasisi ol, bir hastaneye yatış yaptırın ve sonrasında hobiler, iş güç ne gerekiyorsa ayarlayın çocuk zihnini şu bataktan kurtarsın, ona beslenecek bir şeyler sunun dedik. O da "Babam kalpten gidecek" diye korkusuna hiçbir şey yapmıyor ve sessizce izliyor. Bakarsan anne-baba kötü insanlar değil ama hiçbir başka yol bırakmamışlar bu kıza telefonunda hayat yaşamaktan başka. Şimdi bu kıza nasıl şımarık denebilir de aile elinden geleni yapıyor kızları için iddiasında bulunabilir? Cahillikten mahvettiler kızı. Şimdi eşim konuşuverecek bir daha abisiyle, bi denk getirirse. Yani bakarsanız sorunsuz kendi başına bir aileydi. Ama öyle olmuyor işte.

Para vermeyi birakin. Umursamayin bir sure burnu surtsun

Arkadaş ve okul çevresinden belli ki etkilenmiş. Başka bir yere taşınılsa belki işe yarar. Psikoterapist daha iyi bilir tabi ki. Öğretmenlik yaptığımda da buna benzer tipler vardı. Hep özentilik, popüler olma çabalarıydı. Lise bitince de biraz olumlu değişim oldu bazılarında, bazıları ise daha lisedeyken evden kaçtı. Kardeşim de buna benzer asilik zamanından geçti. Belki hala devam ediyordur ama azaldığı kesin. Bir fikri dikte edince her şeye karşı geliyor. Arkadaş çevresi tuhaflaşmıştı, kafa yapıları farklıydı. Bir de şehir dışına gitti üniversiteye. Arkadaşlarından yediği kazıklarla burnu az olsa da sürtünmüş oldu. Ruh hali bozuk diye de psikiyatrist ve psikolog eşliğinde terapi gördü. Şimdi daha iyi. Anlıyormuş gibi davranınca kardeşim yaklaşıyordu hatta ağzını öyle arıyordum. Atıyordum oltayı, aynı şeyleri yaşamış gibi yapıyorum. Hoop dökülüyor.

Evet. Birbirleriyle oturup dertleşemeyecek kadar uzak kalmışlar evin içinde, aynı yaraları alıp.

Neden bu çocuk bu hale geldi Kaybetmişsiniz

Dayımlarda 1 sene yaşadım. Oradan kesin emin oldum. Şuradan kalkta şuraya geç bile demiyorlardı.

tipik şımarık ergen kardeşiniz... çok küçük yaşta neyin doğru neyin yanlış olduğunu aileniz size nasıl anlattıysa ona da anlatmıştır sonuçta ikiniz de aynı ortamda aynı ana babadan büyüdünüz siz böyle değilsiniz kardeşiniz böyle demek ki karakter kişilik mevzusu da önemli işin içine çocuğun yapısıda giriyor anneyi babayı suçlamak en kolayı ama doğru ve kesin bir yaklaşım olmaz buradaki arkadaşlar ailenizi suçlamış ben bunu doğru bulamadım yapısı karakteri böyle olan insanlarda var+ergenlikte birleşmiş katmerli olmuş... sizde kardeşinizden nefret etmeyin çünkü kardeşinz belliki hasta, sağlıklı düşünemiyor, onun hasta olduğunu unutmayın kendinize bunu hatırlatın bu rahatsızlığı yaşayan kişi sizde olabilirdiniz, birçok psikolojik rahatsızlıklar var kardeşinizin arkadaş çevreside aşırı önemli gerekirse çevresi değişsin taşının... Sabredin kendi ayakları üstünde durmaya başlayana kadar sabredin

Eeee önceki konuda bu çocuğa dayak attı demişsiniz. Nasıl bir fiskesi yok?

Daha önce de burada konu açmıştım ergen kardeşimin şımarıklıkları ile alakalı. Ailem kardeşim yüzünden perişan, ben de izleyiciyim. Herkese merhaba. Canımı aşırı sıkan ve artık sabrımın kalmadığı bir konuyu paylaşmak istiyorum. 5 yıl üniversiteyi başka şehirde okuduktan sonra aile evine döndüm. Döndüğümden beri kız kardeşimle (16 yaşında) aramız hem uzun süredir birbirimizi görmeyişimizden hem de kardeşimin ergenliğin... www.kadinlarkulubu.com O günden sonra psikayatra götürdük psikolog eşliğinde. Babam bu sıkışık döneminde bile, psikiyatr fiyatlarından haberiniz vardır, dünya para döktü sırf biraz iyileşme olsun diye. Bugün eve sarhoş geldi, boğma alıp içmişler. Daha 16 yaşında olmasını geçiyorum açık içki almak nedir kör olursun ölürsün diyoruz gülerek ölüm umrumda değil diyor. Onun hayatıymış, karışamazmışız. Babam kalp hastası, adam bu aptal çocuğa bağırırken bir şey olacak düşüp yığılacak diye o kadar korktum ki... İntihar düşüncesi, ölüm düşüncesi asla kurtaramıyoruz bu düşüncelerden. O kadar antidepresan hiçbir halta yaramadı demek ki. Keşke doğmasaydı diyorum içimden müthiş bir öfkeyle, sonra ona dönüyorum yumuşak bir ses tonuyla konuşuyorum tedavi sürecinde zaten psikolojisi bozulmasın diye. Böyle diye diye bizim psikolojimiz bozuldu.

Ekran görüntülerini geç gördüm. Ailenin şiddet uygulamış olması da bu duruma sebep olmuştur. Psikoloğun bundan haberi varsa iş daha kolaylaşır. Ona göre terapi hızlı ilerler. Bilemedim de. Çocuk yetiştirmek cidden çok zor. Anne baba olmak da zor.

Kavga şiddetini ve sıklıgını dısında tutarak, çocugun yaninda nadir tartisilabilir önemli olan küs olmamaniz şiddetli olmamasi ve uzamamasi. Çougunuz tartismayi da barismayi da sizden ögrenir. Çocuk böylece arada tartismalar olabilecegini ama bunlarin çözülecegini ve bunlarin nasil çozuldugunu de sizden ögrenir.

Herseyi aileye baglamak nekadar yanlis ne demek anne babaniz siz ne hata yaptiniz illaki aile hatali olmayabilir aile elinden geleni yapiyor belliki. Ergenlik mizac cevreden gordukleri bencillik vs demekki bu cocugu bu noktaya getirmis acimadim sahsen benimde boyle kardesim olsa once elimden geleni yapar sonrada bosverirdim ne hali varsa gorsun ama bence biraz burnu surtmeli

Sana iyi bir haberim var, bu çocuk gitse veya ölse bu anne baba gram üzülmez. Kurtulduk diye sevinir. Çocuk zaten bu yüzden bu halde

Off... Ne dramatiksiniz ya. Önceki konunuza da baktım, kardeşiniz baya baya ergen işte. Siz ergenlik nedir yaşamadınız mı? Ben de hayattan nefret ediyorum yeaaaa triplerindeydim, ne oldu büyüdük çok şükür hayatımıza devam ediyoruz. Kimi insan da ayrıca doğuştan hayata karşı daha negatiftir, anne babanız size melek olsa da karakteri öyleyse öyledir, illa yüzünde gülücükler açmak zorunda mı insanların? Onlar sizin anne babanızsa onun da aynı şekilde, kardeşinize düşman gibi davranmaktan vazgeçin, anne babanız bu hayata çocuk getirmeye karar verdiyse bu çağlarını da düşünerek hareket etmişlerdir. Sizlik bir durum yok. Siz sadece kötü alışkanlıklardan koruyacak kadar koruyucu olun yeterli, ergen zaten, her dediğini ne takıyorsunuz? C

Kardeş böyle olunca muhtemelen konu sahibi böyle sorunlar yasatmadigi için övülmüs, ve kardesin baş edilmesi zor sorunlarindan caresizlik bas gostermiş birlikte hareket edince de anne baba konu sahibinin işbirlikçisi olmuş, geçmiş unutulmuş ailenin odak noktasi tüü kaka olan kardeş olmuş.

Atın gitsin evden o zaman arkanda duran, başına çatı sırtına kıyafet koyan ailenin yokluğunu net anlar. Sadece telefonunu verin nereye giderse gitsin

Onu okumamışem. Konu sahibi sürekli aile çok iyi deyip durmuş. Ben yaşadığım şeyi anlattım ve inanın aile bişey yapmasa bile olabiliyor.

Sen anne babanın imkanları zorlayarak çocuğu tedavi ettirdiğini düşünüyorsun ben "alın işte her şeyi yaptık bunun için yine düzelmedi mok çuvalı" demek için çocuğu psikologlara taşıyan anne baba görüyorum. O kadar çok karşılaştım ki bu model anne babayla inanamazsın. Biz herşeyi yapıyoruz hocaaanım diye başlarlar hep.

Öyle güzel anlatmışsınız ki. Benim yaşım sizlerden daha küçük, tanı konalı da çok olmadı ve biliyor musunuz, yaşadıklarınıza benzer şeyler yaşadım. Ailemde şiddet yok, maddi durumumuz iyi. Ama annemle çok sorunum vardı. Ergenlikten ziyade ilkokul çağında çok sorun yaşadık. Hep de dışlanan bir insandım. Ama ailem iyiydi. Dışarıdan bakan herkes bunu görebilirdi. İlk kez depresyona girdiğimde hep yargılandım. Babam çok kızdı. "Ben neler yaşadım sen biliyor musun, ben intihar mı ediyorum" dedi, bağırdı, çağırdı. Annem de tam tersi, ilk defa anlayışlıydı bana karşı. Arada bir o da patlıyordu gerçi :) sonra iş yön değiştirdi, manik durumlar görüldü. Sizinki kadar ağır olmadı hiç, ama hastanelik oldum işte :) hastanede babamla kaldım, orada bile azarımı işittim ama "ne derdin var ki" diye. Kriz geçirip babamın bana trip attığı zamanları bilirim hastanede yatarken :) hep hemşireler destek oldu, beni teselli etti, sarıldılar, babama içten içe çok kızarlardı böyle yaptığı için :) Ama biz o kadar şey yaşadığımız halde sizin gibi bir aile olamadık. Uzun zamandır o hale gelmedim tekrar, ama gelsem babamın vereceği tepkinin olumsuz olacağına öyle eminim ki. Anneme arada bir açıldığımda onun da tepkisi olumlu olmuyor. Duygudurumum her bozulduğunda kendi kendime yaşamak zorunda kalıyorum. Psikiyatristime çoğu zaman dürüst bile olamıyorum, aileme söyleme ihtimali olan şeyleri anlatamıyorum, o da durumun ciddiyetini anlayamıyor. Keşke sizin aileniz gibi ders alsalardı, bunu çok isterdim. Babam ilacımın dozu arttırıldığında bana tavır yapmıştı çok iyi hatırlıyorum :) o yüzden doktor doz artırımı yapmak istediğinde babama söylemesin diye yalvarmak zorunda kalıyorum. Bazen de birçok semptomu gizlemek zorunda kalıyorum, halbuki dürüst olsam tedavi daha iyi gidecek. Ama olamıyorum. Haftaya doktorumu göreceğim aylar sonra, son gittiğimden beri o kadar zor zamanlar yaşadım ki, birçok semptom gösterdim, baş etmekte çok zorlandım, intihar düşünceleri arttı falan, ama hiçbirini adamakıllı anlatamayacağım muhtemelen. Belki bir gün doktor beni iyi sanarken atak geçirip canıma kast edeceğim, belki bu sefer başarıp öleceğim bilmiyorum :) Halbuki babam kızmasa, beni suçlamasa, ben de kötüye gittiğimde doktoruma açılabilirdim, o da tedavimi ona göre düzenlerdi. Doktora intihar düşüncesini söyleyememek nedir ya :) bir de zaten iki kere girişimim olmuştu, riskli bir durum. Ama elimden bir şey gelmiyor :) Benim babam iyi biridir, gerçekten. Ama benden hiç bu şekilde özür dilemedi. Çok çabuk parladığı, beni gerdiği, duygularımı bastırmak zorunda bıraktığı için hiç özür dilemedi. Hatta babam benden bugüne kadar kaç kere ciddi anlamda özür dilemiştir, inanın bilmiyorum. Hiç hatasını kabul etmez. Annem de çok katı bir anne olduğunu kabul etmedi hiç, aslında hiç bu konuyu onunla konuşmadım ama o da hiç söylemedi, hata yaptığına inandığını da sanmıyorum. Şu an katı değil, kendisi de antidepresan kullanıyor senelerdir. Aramız çok çok daha iyi. Ama sizin gibi olmadık hiç. Keşke sizin gibi olabilseydik. En azından bunların benim iradem dahilinde gerçekleşmediği konusunda hemfikir olabilseydik. Ama olsun, sizin hikayenizin bu şekilde devam etmesi beni çok mutlu etti. Niye bu kadar yazdın, ben senin derdini dinlemek zorunda mıyım dersiniz belki ama şundan yazdım, sizin anlattıklarınızın geçmiş kısmını ben kendi yaşadıklarıma çok benzettim, o yüzden yazmak istedim. Kimseye de anlatamıyorum, böyle arada bir bazen kağıda bazen buralara yazıyorum, bir de kendim tam normale dönmemişken bunları yaşayan insanlara tavsiye vermeye çalışıyorum. Keşke onlara verdiğim tavsiyeleri kendime uyarlayabilsem :) Çok konuştum. Umarım yorumunuzun altında bu kadar zırvaladığım için kızmazsınız :) sadece yakın hissettim, benzer hikayelerden dolayı. Umarım hep mutlu olursunuz.

Hiç bir ailede her şey tam değildir farkında olun sizi üzmeyen şey onun canını yakıyor olabilir örneğin kendim ergenlikte annemi zayıf görür annemi korurdum onu üzmemeye çabalardım ama bu yaşımda bazen uğradığım haksızlıkları düşünüyorum keşke annem daha güçlü bir karakter olsaydı diyorum içten içe kızıyorum bi yandan

Valla bazısı olmadı mı olmuyor anne baba kesin birşey yapmıstır diye birşey yok ben babamdan neler çektim napsaydım böylemi olsaydım şimdikiler maşallah hep bir depresyonda şımarıklar

Eşimle kavga eden tipler değiliz. Ha arada tartışma oluyor ama çirkinleşmeyiz hiç. Çocuk doğunca yanında hiç tartışmayalım diyorum. Sonra da devir bozuk insanlar zorba. Çocuk kavgasız pamuk gibi ortamda büyürse toplumda ezilir diyorum. Doğmadan nasıl koruyacağım onu demeye başladım

Annemin babamın hiçbir hatası yok. Önceki konumu okursanız anlarsınız. Annem de babam da bizim için senelerce köpek gibi çalışıp bizi sevmekten başka bir şey yapmadılar. Benim babam 55 yaşına geldi kendine bir pul almamıştır. Varsa yoksa çocuklarım okusun, gezsin, dolaşsın. Evet nefret ediyorum çünkü ailemin kahroluşunu izliyorum onun yüzünden. Biz bir fiske vurmadık, bir kötü söz söylemedik onu bu hale getirecek. Nefret ettiğimi söylemekten de utanmıyorum artık. İğrenç bir çocuk kendisi.