Vajinismus geçmişim var. Psikologuma demiştim ki: "Acaba hatırlamadığım yaşlarda bir istismar mı yaşadım?" O da bana: "Öyle bir şey varsa hipnoterapide ortaya çıkar." demişti. Iyi bir psikologa gitmenizi öneriyorum.

Bundan emin olmak için bir terapiye gitmenizi öneririm. Travmatik yaşantıları bilinçaltımıza atarız terapist bunların yüzeye çıkmasına yardımcı olacaktır. . push ; 2 22lik Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Yaklaşık 5-6 yaşımda babamla uyuduğum geceleri çok net hatırlarım bende. Ama hiç böyle his oluşmadı. Bu büyük bir travma diye düşünüyorum. Yanlış anlamayın babadan yada sizden kaynaklı olmayabilir bu tramva. Anneler arkadaşlarıyla sohbet eder çocuk yakınında oynarken duyar beyninde yer edebilir. o his ona yerleşir. bu da bir travma sebebi olabiliyor. Benim naçizane tavsiyem içinizden bu hissi, düşünceyi atmak için çalışma yapmaniz. Mesela demolar yapılıyor. Onlara katılmanızı tavsiye ederim, bende çoğu sıkıntım için işe yaradı. Mesela barış muslunun 18 Haziran'da demosu var onun gibi deneyebilirsiniz. Yüzleşmek isterseniz iyi bir psikolojik danışmanlık almanızda fayda var. Sadece taciz diye düşünmeyin, depresif halimize de iyi gelir. Umarım içiniz ferahlar, rahatlarsınız R

Konu başlığınıza "şüphesi" ni de ekleyin isterseniz. Anne babanız bir dönem ayrılık yaşadı mı; kesintisiz en az 22 yıldır devam eden bir evlilikleri var mı? Siz 21 yaşındasınız. Kaç yıldır çocukluğunuza dair hatıralarınızı, farklı bir şekilde değerlendiriyorsunuz? Anne babanız arasında bir ihanet durumu yaşandı mı? Küçük olduğunuz için anlamayacağınız düşünülerek, yanınızda yapılan konuşmaları hatırlıyor olabilir misiniz?

Bence zihin oyunu değil Babanı tanımıyorum ama ş... siz diyeceğim izninle Terapi almalısın kesinlikle İlişkine, evliliğine, cinsel yaşantına yansımaması için yardım al. Geçmiş olsun Mi-Ok

Ayrılık yaşanmadı Ama evet ihanet durumu var. Yani ortaokuldan beri böyle birşey yaşayıp yaşamadığımı düşünüyorum sanırım, yalnızca hatırladığım görüntüler çok ayrıntılı ve çok net 1 seferlik olan bir anı değil. farklı farklı zamanlardan.

Gecmisinize dair hatirladiginiz dogru duzgun birsey yok babaniz gercekten size boyle yaklassa inanin hatirlardiniz ki bu durumdaki insanlar psikolojik destek almazsa bu sapıklıktan kurtulamiyor yani eger babaniz sapik olsaydi ilerleyen donemlerdede sizi taciz etmeye devam ederdi

zaten anneme bunu nasıl anlatabilirim, bir anneye böyle bişey nasıl söylenir? Ben kendim de o cesareti ve gücü bulamıyorum. Ee ozman niye kurcalıyorsun evden uzaklaşıp yoluna bak diyecekseniz de malesef ki bu durum yaşım arttıkça kafama daha çok takılır hale geldi kendimi sık sık bunu düşünürken buluyorum öyleki burda böyle bi konu açarken buldum kendimi.

Bence durduk yere bu tür şeyler hatırlaman normal değil. evet zihin oyunu olabilir de, ama bence taciz ihtimali de yüksek. ben de yıllaaar sonra çook eski ve yaşlı komşumuzu yolda gördüğümde hatırladım küçükken beni sıkıştırıp öptüğünü, dokunduğunu mal gibi kalakalmıştım o gün. yani yaşanmayan şeyleri eğer psikolojik hastalığın yoksa kendin uyduramazsın diye düşünüyorum. ama bilinçaltında altlara itiyorsun hatırlayamıyorsun. bir an geliyor gerçekten bir an geliyor ve bilinçaltın parça parça su üstüne çıkarıyor bir şeyleri. yanlış hatırlıyor olmanı çok isterim... bence bi terapi almalısın. bi uzman ile sağlıklı bi karara varabilirsin.

Evet şuan hazır değilim hiçbizman da hazır olacağımı düşünmüyorum. Çok teşekkür ederim yorumunuz için 2 22lik Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Benim hatırladığım zaman dilimiyle yaşanan ihanetin ortaya çıkma, sorgulanma tarihleri Arasında çok fark var maalesef. Yani ben ilkokul yada daha küçük bir yaşda böyle birşey yaşadığımı hatırlıyorum ve ortaokuldan beri beni rahatsız ediyor. ancak ihanet olayı artık aklımın erdiği lise yıllarında olan bi mevzu. Anneme hiçbişey bahsetmedim küçüklüğümden beri. 2 22lik Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Emdr uygulayan bir psikologla görüşün mutlaka. Yardımı olacaktır. Aileniz siz küçükken yanınızda bazı şeylere dikkat etmemiş olabilir ve sizde bu anıları anımsıyorda olabilirsiniz. Ama böyle bir şey varsa da bunu netleştirip ortaya çıkarmanız lazım ki kendinizi suçlamayı bırakmanız daha net bir görüşe sahip olmanız sizi çok rahatlatacaktır

Bu dogru bir tavsiye degil, oncelikle anne inkar edebilir ve kafasi daha cok karisir. Diyelim ki oyle bir seyler var, o zaman terapi destegi olmazsa o yukle zor bas eder

Kendinize kızmayın, siz suçlu değilsiniz. Olanlarda kabahatiniz yok. O anda bu durumu sevgi gösterisi sanıp hoşunuza gittiyse de suçlu değilsiniz. Siz çocuktunuz. Çocuk neyin ne olduğunu bilemez. Bazıları küçüğün rızası diye höt höt söyleniyor ya, küçüğün rızası olmaz. Fırsatınız varsa bir psikologla görüşün, anılarınızı yüzeye çıkarma konusunda sizi yönlendirir. En azından bir cevap bulursunuz, destek alırsınız.

Bence bir uzmanla gorusmeden annene ya da baska bir yakinina bu durumdan bahsetme. Gercekten olup olmadigindan emin degilsin ama bunun suphesi bile yeterince agir. Çevrendeki insanlar sana yalanci gibi yaklasirsa yasadiklarin daha da agirlasir, kendini daha da degersiz hissedersin. Annen kendini aldatan bir adamla hala evliyse sana boyle bir sey yaptigina inanmaz ya da inansa da reddeder. Sana tek faydasi olacak sey uzman yardimi. Umarim gercekten bunlar yasanmamistir.

Bazen cocuklar gordukleri/duyduklari bir olaydan cok etkileniyor. Yanlışlıkla yapilan bir hareketten yola cikarak kendisininde aynisini yasadigina inaniyor. Babaniz sizi sadece sevmek icin oksadiginda istemeden yanlislikla dokunmus olabilir. Gercekten taciz etseydi devaminida getirecegini düşünüyorum. Cunku pedofililer tacizin yanlis oldugunu, bunu yapmamalarini gerektigini anlamiyor. Kendi kendilerine duzelemiyorlar. Bence once bir uzmanla gorusun sonrasinda annenizle konuşun.

Yok baba olduğundan eminim zaten akrabalarla hiçbir zman aynı evde kalmadık. Allaha şükür yok kız kardeşim yok. çok teşekkür ederim güzel duaların için. Allah hep seninde yanında olsunn inşallah

Bu aşamada annenize bir şey söylemenizi tavsiye etmem. İyi bir pskoloğa gitmenizi öneririm. Siz bunları uydurmuş da olsanız gerçek de olsa gitmelisiniz. Böyle yaşamak daha mı iyi? Bakın psikoterapi ile içinizdeki gerçeklerle yüzleştikçe ve iyileştikçe hem kendinizi hem annenizi ve babanızı da affetmeyi öğreniyorsunuz. Eğer hatırladığınız şeyler doğru ise siz o zaman bunların cinsellik ile bağlantısını anlamayacak yaştaydınız. E anne ve baba da çocuğun en güvendiği sevdiği varlık. Bakın benim bir arkadaşım 4-5 yaşlarında ailecek memlekete gittiklerinde çocuklar hep yer yatağında falan yatarlarmış. Öz amcası da gecenin yarısı gelip yanına uzanıp onun bacaklarını okşarmış. O da hiçbir şey anlamayıp "aaa amcam beni seviyor" diye mutlu olurmuş. Çok sonradan anlamış bunun ne olduğunu. Ben 9 yaşlarımda iken bir süre teyzemin evinde kalmamız gerekti. Teyzemin kocası, eniştem, dünyadaki en kibar, en düzgün, ailede de en sevilen sayılan insandı. Yani tüm dünya yapsa o asla böyle bir şey yapmaz dersin. Ben mesela bir yerde ayakta dururken arkama geçer ve fortçuluk yapardı. Ben o zaman bunun ne olduğunu kesinlikle bilmiyordum ama tuhaf bir şey olduğunu ve yanlış olduğunu hissediyordum. Ben de hiç kimseye söylemedim ve bir de enişteme ayıp olur, onu sevmediğimi düşünür diye de kaçmıyordum da. Yıllar sonra öğrendim fortçuluk diye bir şey olduğunu ve ne olduğunu. Öte yandan eşimle yeni tanıştığımız dönemde eşim bana çocukken evlatlık olduğunu öğrendiğine dair bir senaryo anlattı, "ama bunu ben mi uydurdum yoksa gerçekten böyle bir şey yaşadım mı bilmiyorum" dedi. Bir gün babası buna kızmış sen benim çocuğum değilsin demiş ve ona evlatlık olduğunu söylemiş. Hatta eşim sorgulayınca eşimi öz annesinin babasının öldüğü kazadan kurtarıp bunlara evlatlık veren yaşlı bir adam ile görüştürmüş. Bu gerçek mi ben mi uydurdum bilmiyorum diyor. Yani insan nasıl böyle bir şeyi uydurur ama uydurduğunu hatırlamaz ya da yaşar tüm detayları ile hatırlar ama gerçek mi değil mi bilmez? Adeta psikoz gibi bir şey bu. Ancak gerçek şu ki eşim bunu kendi uydurmuş çünkü gerçekte eşim evlatlık değil kp ve kv'min öz çocuğu. Kayınpederim çok baskıcı ve çok da asabi bir insan. Bunu görümcem ve kv'dem anlatıyor, kp'im gençliğinde bunlara çok çektirmiş. Eşimse babasına tapan bir insan, babasını çok yüceltir ve asla baskıcı olduğunu kabul etmiyor, ve görümcemin anlatığı babalarının yaptığı bazı baskıları, dayakları ve azarları hiç hatırlamıyor. Tahminimce babasının ona kızıp da "sen benim çocuğum değilsin" lafından sonra babasına karşı bastırdığı öfkesi ile böyle bir fantezi üretti. Yani diyeceğim o ki bu gerçek olsun olmasın, siz iyi bir pskoloğa gidin ve terapi alın.

Emin olmadigim seyler hakkinda, ben olsam zan altinda birakmazdim kimseyi. gibigibiyim

Buradakileri arkadaşların aksine bence şuan annenize hiç bir şey anlatmayın derim. Annenizin aşırı tepkileri olacaksa... Annenizi siz tanıyorsunuz neticesinde. İhtiyacınız olan şey garip veya aşırı tepkiler değil, ne olduğunu veya olmadığını bilmek. Anneniz sakince sizin yanınızda olup destek olacak bir yapıdaysa anlatın derim. İşinin ehli bir psikiyatriste gidin. Yetkinliklerine bakın, terapi yapan, emdr yapan vs. Belki ihtiyaç olur belki olmaz bilemem. Doktor söyler nasıl ilerleneceğini. Bu konu beyniniz oyun oynuyor diye geçiştirilemez. Çünkü hissettiğiniz şeylerin belirsizliği yokmuş ve olmamış gibi davranmanıza engel oluyor. Amann öyledir, kendini inandır denilerek üstesinden gelinemez. Cesaretini topla ve üzerine git. Hiçbir şey yoksa bir daha bunları düşünmek zorunda kalmazsınız, bir şeyler varsa biraz sancılı olabilir ama üstesinden gelebilirsiniz.

bu anılar başkasının olabilir, filmde görmüş bir yerde duymuş ve siz sahiplenmiş olabilirsiniz, gerçekten yaşamış olabilirsiniz, bunu öğrenmenin tek yolu travma konusunda uzman bir psikoloğa gitmek. belki beyin oyunlarıdır, belki gerçektir. şizofrenik beyinlerin ne oyunları var mesela, bu insanların gerçekle bağlantısı kopuk. her beyin insana oyun oynar, sadece şizofrenlerin ki değil. bazı arkadaşlar annenizle konuşun derken şaka yapmış galiba, zaten evlilikleri hep kötüymüş, kadın yetti artık deyip gözü döner de çekip adamı öldürürse? belki o da şüpheli hareket yakaladı çok ama konduramadı kocasına zamanında. iyi bir psikolog yönlendirmesi ile travmayı yönetmeyi ve izlerini etkilerini en aza indirmeyi başarıyor insanlar. odak noktaları travma olmuyor ve hayatlarına gayet keyifli devam ediyorlar, siz de yardım alın ve travma varsa tespit edin, sonra bunu çözüp kalan hayatınıza devam edin, yoksa travma etkisinde bir ömür sürersiniz, farkında bile olmadan etkilerini, ilişkileriniz kötü gider bir yerlerde hep sorun eksiklik olur vs siz sebebini anlayamazsınız, hayatınızı kaliteli geçirmenizi dilerim

Yaa çok teşekkür ederimm desteğin için inşallah sende hep mutlu olursunn.

Esas bu sürece girmezseniz ilerde bu yabancılaşma durumunu yaşarsınız. Yazdığınız şeyler çok ağır. Bizi aşıyor cidden aşıyor yorum yapan arkadaşlarin da hassas olması gerek. Yani kv elti sorunu değil bu. Ben de pek çok kişi gibi terapi öneriyorum. Anneye vs anlatacaksaniz da terapist rehberliğinde ondan destek alırken anlatırsınız birlikte karar verirsiniz bu sürece. Diyelim ki şimdi terapi almadınız böyle yaşamak depresif hissetmek vs sizin eş seciminizi etkileyecek. Belki evlilikte cinsel hayatınızı etkileyecek. En azından bu yaşlarda terapi alırsanız ilerleyen yıllarda daha ayakları yere basan bir birey olursunuz. Ama kabul ediyorum bu sürece başlamak zor buraya yazın hep biz size destek oluruz yalnız değilsiniz.

Kimseye bir şey anlatmak, babayla yüzleşmek istemezsen seni anlarım. En azından emin olursun. Travmanla ilgili tedavi görürsün. Depresyonda gibisin okuduklarımdan yola çıkarak. Belki ilaç tedavisi yüzleşmeni kolaylaştırır. Şüpheyle yaşamak, yolunu çizememek seni daha da yıpratacak. Affetmezsin ama vedalaşırsın belki.

Eminim yaşadıklarınızı bir hayal bir rüya gibi hazırlıyorsunuz, mesela ben babamı doğru dürüst görmeden büyüdüm yanimda olduğu zamanlar ya 2 ya 3 yaşlarındayımdır, ben şimdi bile hayal meyal beraber parka gittiğimizi falan hatırlarım, tek hatıram bu görüntüler, yani insan 3 yaşında bile olsa unutmuyor ve bilinç altı herşeyi kaydediyor, hamdolsun ben güzel bir çocukluk yaşadım, sizin adınıza çok üzüldüm, o babanız olacak alçaktan uzak durun hatta bağlarınızı koparın ve muhakkak bir psikoloğa gidin...

Hipnoterapi yapan bir psikiyatra gitmeniz lazım sizin bence. Birden fazla anı birden fazla diyaloğu uyduruyor olabileceğinizi düşünmüyorum. R

Çok hassas bir konu annenizle konuşmadan bir terapist ile görüşün Korkmayın büyüt ihtimal ile yaşamış olmalısınız ki aklınızda kaldı sonuçta yazmaya bile eliniz varmıyor Kötü anıları beyin unutmaya çalışsada silinmiyor sandığa kapatmak gibi ara ara açılıyor o sandık en iyisi boşaltmak yüzleşmek kendinle geçmişinle önce yüzleş defne-28

Kesinlikle bir psikolog ve ya psikiyatrist eşliğinde çözülmesi gereken bir düğüm. Bence hiç vakit kaybetmeyin. Böyle bir şeyi kafanızda canlandırdığınızı düşünmüyorum. Hiçbir evlat bunu yapmaz normalde. . push ; M Mutlak Butlan İnanmak istemiyorum, bilmek istiyorum.- Carl

Neler ki hatirladiklariniz Belki zihin oyunu?

Öncelikle konunuz çok hassas. Belirgin şeyler hatırladığınızı, ama konduramadığınızdan kafanızda tam oturtamadığınızı düşünüyorum. Yorumlar ise hoş değil. Rahatsız edici bir bilgi evet ama üzerinde durulması gerekiyor. Bu tip olaylar yaşanıyor maalesef. Travma sahibi kişiye "sen yanlış hatırlıyorsun" diyerek iyi hissettiremezsiniz. Konu sahibi lütfen profesyonel yardım alın ve bu anılarınızla yüzleşin. Halının altına süpürülerek çözülecek bir konu olduğunu düşünmüyorum.

Net hatırlıyorum diyorsanız acaba diye düşünmeyi bırakıp bu konuyu annenize anlatın. Mutlaka ama mutlaka şahit oldugu şeyler vardır Çocukluktan kalma birçok olay aklımızda hatıramızda degil mi?evet hepsini bölük pörçük hatırlabiliyoruz çünkü yaşandı izi kaldı. Kendinizi sessiz bir odaya çekip düşünün emin olun birbir hatırlayacaksınız Gezegen X

Umarım dediğiniz gibidir, bende ilk cümleniz de bahsettiğiniz gibi gerçekten böyle bişey olsa nasıl emin olamam diye çok düşünüyorum ama hatırladığım anılar hatta bazı diyolaglar çok net.

Küçükken duyduğunuz ancak anlamını bilmediğiniz olayları anlamaya başladığınız ilk zamanlar ortaokul dönemlerinize rastlıyor olabilir. Konu hakkında annenizle konuşmayı denediniz mi? Çocukların hayal dünyası ve hikayeleri görüntülerle destekleme yeteneği yetişkinlerden farklı çalışıyor.

Ben tacize ugradiginiza %100 inaniyorum. Psikologa gidin cok faydasini gorursunuz. Annenize veya aileden birine bu durumu anlatmayin. Once psikologla gorusun danisin o sizi yonlendirir.

Zaten aramda böyle anıları hatırladığım zamanlardan beri hep bir mesafe var. Şuanda okulun bitmesini bekliyorum sonra bir şekilde uzaklaşacağım tamamen ama böyle birşey gerçekten varsa bile ben annemle konuştuğum bununla yüzleştiğim bir sürece girmek istemiyorum. Oyüzden napacağımı bilmiyorum aslında.

Haklısnız ama bunun gerçek olup olmadığını öğrenince ne yapacağım? herşey daha kötüye gidecek. Çok sevdiğim bir erkek arkadaşım var ondan bile soğuyacağımı düşünüyorum. Peki kocanızın hatırası tek bir olay mıydı? Ya da diyalogları net bir şekilde hatırlıyor muydu? diblerabla eş eş eşeşe beş beş beşeşe anamın adı meneğşe Anneler

Trauma sonrasi hatiralarinizi bloke ediyor olabilirsiniz travma odakli bilissel davranisci terapi alabilirsiniz Travma odaklı bilişsel davranışçı terapi

Anneme bu konuyu söylemem çok güç. Kadın geri kalan hayatını ölü gibi yaşar kaldı ki babadan asla böyle birşey beklemez, aralarında ki sorunu da zamanında hallettiler şuan onlar için herşey çok normal ve annemin böyle bir gerçekle yaşamaya gücü olduğunu sanmıyorum. Aynı şekilde benimde kendi baş etmeye çalıştıklarımın yanında annemle beraber gelişcek olan süreci atlatamam. Baba kişisiyle de asla bu konuda yüzleşmek istemiyorum.

Özellikle durduk yere kendimi depresif değersiz hissettiğim zmanlar aklıma bu olay takılıyor ve üstüne düşündüğüm hatırlamaya çalıştığım zamanlar olaylar daha da net geliyor. Üstelik farklı farklı zmanlardan çok ayrıntılı şeyler. ama nedense bunları zman zaman unutuyorum anımsayamıyorum. Gerçekten de zihnimin bunları bastırmaya çalıştığını düşünüyorum artık. Burada ki arkadaşlarında dediği gibi bi uzmandan yardım almam gerekiyor sanırım ama brn cevaba ulaşmak istemiyorum. Böyle bir sürece girmek herkese yabancılaşmaktan korkuyorum.

Çok net hatırladığım bir çocukluk anım var. Senelerce içimde tuttum. Yani söylesem bir aile yıkılacak. Sonra ergenlik dönemi gibi ben anımdaki bir kişiye hatırladığımı anlattım. Anımda yer alan diğer kişinin ben doğmadan öldüğünü öğrendim. Ve anımın sahte olduğuna dair ayrıntıları fark ettim. Ama sahte olduğunu anlayana kadar çok emindim. Aynı şekilde bir arkadaşımın da yine sonradan yanlış çıkan çok net hatırladığı ve uzun yıllar doğru olduğuna inandığı bir anısı vardı. İkimiz de olayı paylaşarak mantıksızlığını gördük. Onun için olayı içinizde tutmak yerine evin içinden bir kişiyle anne ya da babanızla özellikle çok emin olmadığınızı söyleyerek bu anıyı paylaşın. İştişare edin. Ha bu ara biz iki arkadaş da olayı paylaştığımız kişilere gayet emin olarak suçlamalarda bulunduk. Ama sizinki çok hassas bir konu. Tedbirli davranın.

Tek bir anıydı. 2 22lik Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Zaten gidip de kimseye söylemedim. A

Teşekkür ederim yorumunuz için. dediğiniz gibi değilde annemin bana inanacağını ve dünyasının yıkılacağını düşünüyorum ve böyle bi süreç de beni çok yıpratacak. yalnızca beni rahatsız eden bu görüntülerden kurtulmak istiyorum. S

Hatırladığı tüm içeriği anlatıp sormasını kast etmemiştim. Mesela, "gerçekten geceleri babası ona hikaye okur muymuş" gibi olayları sorabileceğini düşünüyorum. Hikaye anlatan kişi: eve gelen bir misafir olup, çocuğun kötü etkilenmesini engellemek için; aile çocuğa başka bir hikaye anlatarak, zihninde sahte bir anı mı yarattılar? Bunlar hakkında annesinden bilgi alabileceğini düşünmüştüm. Geçen gün küçük kızı ve kayınpederiyle ilgili konu açan üye vardı. Onun yaşadıklarını da düşünerek konuya ekstra temkinli yaklaşmak gerektiğini düşündüm.

Yardım alarak bu durumu asabilirsiniz. Bence pskiyatriye de gidin sonra Psikoloğa yardım ile rahatça asarsiniz bu durumu üzülmeyin.

Kac yasindaydin o zamanlar? Yani eger aklin erseydi kesin hatirlardin. Yani o kadar zor durum ki bu.. hic bir zaman emin olamayacaksin korkarim pamuk musun nesin Şimdiden başka zaman

İyi bir terapiste gidin, yukardaki üyenin dediği hipnoterapi yapan bir terapist olsun. Ya gerçekten olduysa kaldıramam diye düşünmeyin öncelikle zaten bu düşüncelerin acısını yıllardır çekiyorsunuz ve yanınızda terapist olacak, bunu atlatmanıza yardımcı olacak. Ben olsam şu durumda anneme bir şey söylemezdim. Önceliğim terapist ve kendimi iyileştirmek olurdu.

Peki bu tek bir anı mıydı? Yani sadece bir kere olmuş bir olay mıydı yoksa farklı zamanlarda da devamı olan şeyler miydi? 2 22lik Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Kendimi o konuda suçlamıyorum çünkü gerçekten yaşımın küçük olduğunun farkındayım. yalnızca suçladığım kısım böyle görüntülerin hafızamda olmasına rağmen bu yaşıma kadar kimseye bahsetmemiş olmam hala da bahsetmiyorum. psikoloğa gitmeyi çok düşündüm. Alacağım cevaplardan çok korkuyorum, sonrasında nasıl davranmam gerektiğini yine bilemeyeceğim ve hiçbişey yapmadıkça kendime kızacağım bu döngüde sıkıştım kaldım. Fikirlerniz ve anlayışınız için çok teşekkür ederim.

Çok teşekkür ederim yorumunuz için. Sanki bunu kurcaladıkça çok yara alacakmışım herkesi mahvedecekmişim hissinden kendimi açıklayamama korkusundan bütün bu olanları zihnim bastırmaya çalışıyor. Boğulacağımı hissediyorum Z zxshermine

Hipnoz ile herşey gün yüzüne çıkar. Bazı psikologlarda bu mevcut diye biliyorum. Sonuçta hipnozla anne karnında yaşanılan şeyleri bile gün yüzüne çıkartabiliyorlar. Kesinlikle böyle bir tedaviye başvurmalısınız. G

Beyniniz sizi buna inandırmiş olabilir, tabi gerçek de olabilir. Psikolojik destek alıp olaylara daha sağlıklı bir gözle bakmalısınız.

Sence psikolojik destek alman gerek canım senın ıcın en faydalısı bu 2 22lik Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Ah güzelim, çok normal böyle hissetmen. Babayla ilgili böyle bir şey hatırlıyorsun ve eğer hatırladığın gibiyse içinde bulunduğun ruh haliyle kimseyle paylaşmamış olman normal. Korkma, bu şüpheyle ömür boyu yaşayamazsın çok gençsin daha. Ne kadar çabuk iyileşirsen o kadar iyi olacak bak göreceksin.

Bu olayı içinize atarak kuşkular ile yasayamazsiniz. Ki bu olayı en yakınınız ile sürekli gördüğünüz biriyle yasamizsiniz. Bence annenize söylemeden uzman dan yardım ve fikir almalısınız. bir de şöyle düşünün 2 gün sonra çocuğunuz oldugunda dedesine verebilecek misiniz bu kuşkuyla. Ya da bir komşu bir akraba çocuğunu da aynı şekilde yapmayacağını daha ileri gitmeyeceğini nerden bileceksiniz. Böyle bir durum varsa babanız tedavi edilmeli G

Çok haklısın. eğer sonuca ulaşmak istemiyorsan bu düşüncelerden tamamen kurtulmalısın. aklına geldiği an başka bir şeyle ilgilen. ama gerçekten duygularını ve düşüncelerini bastırmak tehlikelidir. elbet bir gün her şey patlar ve kontrol edemezsin... buna dikkat et derim. bir de tavsiyem eğer bunlar gerçek ise, kimseye yabancılaşmaktan korkma. hep mutlu olmanı diliyorum<3

Arkadaşlar merhaba, bu konuyu açıp açmamakta çok kararsız kaldım aylarca düşündüm şimdiden yorum yapacak olanlar için teşekkür ediyorum. Elimden geldiğince derdimi açıkça anlatmaya çalışacağım. lütfen anlayışlı olun beni anlamaya çalışın. Ben şuan üniversite okuyan bir kızım. Küçüklüğümden beri sessiz sakin bazen çok sosyal bazense kendi içine kapanmış kimseyle iletişim kurmak istemeyen yapıda biriyim. Derdime gelecek olursak bunu anlatmak inanın benim için çok zor ama kimseye anlatamıyor ve içimde ömrüm boyunca bu konuda sıkıntı çektim ve çekiyorum. Küçüklük hatıralarımda, gerçekten çok küçükken öyleki kaç yaşında olduğumu bile tahmin edemiyorum, babamın uyumadan önce bana hikaye anlatması için yanına yattığımı ve onun beni taciz ettiğini benimse henüz cinsellik algım gelişmediğinden onun yaptıklarını sevgi olarak anladığımı hatırlıyorum ama bu kaç yaşında son buldu, ben neden anneme bunları anlatmadım, niye hiçbişekilde kimseye söylemedim diye düşünmekten, aslında bütün bu hatırladıklarımın gerçekte olmama ihtimalini düşünmekten kafayı yiyeceğim ama sanki hatıralarım çok net yani başlı başına hatırladığım çok net görüntüler var kafamda. Şimdi diyeceksiniz ki niye emin değilsin? çünkü babamın o hatıralarımın haricinde birazcık büyüdüğüm vakitten itibaren hiçbir kötü hareketini tam olarak hatırlayamıyorum. ve o, o kadar hiçbir şey yokmuş gibi davranıyor ve ben o kadar hiçbirşey olmamış gibi davranmışım ki şimdi bu hafızamdaki görüntüleri ben kime nasıl söyleyeceğim? anneme mi anlatacağım?babama mı soracağım? gerçekten böyle şeyler yaşadım mı yaşadıysam niye sustum ve susuyorum? Küçüklüğümde de o adam başka hiçbir anımda yok ona dair hatırladığım anılarım yok. hep annemi hatırlıyorum öyle ilgisiz bir babaydı. yalnızca son 2 3 yıldır çocuklarını düşünüyor dertlerimizle ilgileniyor. bende ufak tefek şeyleri anlatırım onun söylediklerine cevap veririm ama hiç yakın değiliz uzun Süre görüşmeyip Eve geldiğim bazı zamanlar hoşgeldin sarılması olur ya hani o anlarda bile geriliyorum. niye kendime bunu yapıyorum kimseye anlatmıyorum, inanın bilmiyorum. yaşayacağım süreçlerden korkuyorum belkide. Yada beynim bu olayı o kadar korkunç algılıyor ki bütün anıları bastırmaya çalışıyor. zaman zaman herşeyim olmasına, beni çok seven bir erkek arkadaşım olmasına rağmen kimsenin beni sevmediği hissine, kendi benliğimin aşağılık olduğu, çok gereksiz insan olduğum hissine kapılıyorum sık sık depresif haldeyim hiçbir sebeb yokken günlerce yatıp ağlıyorum ama anneme anlattığım hiçbir şey yok. beni çok güzel çocukluk geçirmiş hiçbir sıkıntımın olmadığı biri olarak görüyor, bu düşüncesine de ben sebeb olmuşum herşeyi bastırmışım niye hiçbirşeye tepki vermemişim, küçükken bile ikili hayat yaşamışım hiç bilmiyorum. kendimi suçluyorum, çok değişiklik ruh hallerine giriyorum, bunları niye yazıyorum şuan sizden ne bekliyorum inanın bilmiyorum. Çok uzun oldu buraya kadar okuduysanız çok teşekkür ederim. çok iğrenç insanın midesini bulandıran sinir bozucu bir olay farkındayım sizi Gerdiysem özür dilerim.

Küçük çocuk nasılsa anlamaz diye, yanınızda yapılan sohbetler ; izlenilen filmlerden de etkilenmiş, sahte anılar yaratmış olma ihtimaliniz de mevcut. Öncelikle annenizle konuşmayı deneyin. Hatırladığınız olayların ne kadarı gerçek, böylece bir fikir edinebilirsiniz. Bu konuşmada adım adım ilerleyin, suçlayıcı konuşmamaya çalışın.