Kendinizden vazgeçmek en büyük hata zaten, bırakın basit bir yemek olsun tabakda, bırakın ev biraz dağınık kalsın, bırakın babası ilgilensin çocukla, çarşı pazar isini kocanız halletsin. Herseyi de mükemmel yapmayın, önemli olan sizin sağlığınız huzurunuz. Siz bir annesinin artık o yüzden eski hayatınıza dönmenin mümkün olmadığını bilin ama yeni hayatınızında tadını çıkarın. Kendinizi parcalasaniz bile herkesi memnun etmeniz mümkün değil. Kimse saçınızı süpürge ettiniz diye madalya takmıyor. Anca diyecekleri, zorla mı yaptırdım yapmasaydın keyfine baksaydın olacak. Salın gitsin biraz.

Evlilikte sürekli mutlu olduğunu söyleyende bence yalan söylüyordur. Sürekli toz pempe değil çünkü hayat. Evliliğiniz eş seçimine bağlı genel olarak bahsetmek gerekirse iyi evliliğim var. Çalışıyorum izin günümde geziyorumda evde öğlene kadar da yatıyorum. Eşim zorlamaz sosyal hayatımız aktiftir evde yardımcıdır ve üzerime titrer. Şikayet ettiklerm yok mu? var elbette. Anlaşılamayan noktalar kızdığım noktalar var. İlk senesi zor evliliğin mesela. İki farklı düşüncedeyiz bazen çatışıyoruz. Evlenmek istiyorsanız iyi bir eş seçin tanıyın hedeflerini sorun hem mantık hem sevgiyle yaklaşın. İyi bir eş olursa zaten çocuk için korkmanıza gerek yok.

Evlilik güzel. Ama çocuk zor. Çocuktan sonra evlilik de zor. Gerçekçi olun isterseniz. Bir çocuğa bir sürü şeyi baştan öğretmek, sabırlı olmak ne kadar kolay olabilir sizce? Biraz büyüdü rahatladım desen dersleri ödevleri ve yaşadığı olaylar canını sıkacak. Ben de öğretmenim. Okuldan geliyorum çocuğun yemeğini hazırlıyorum, yedi yemedi, az yedi derdi var sonra çocukla oyun oynamak varsa ödev yapmal var. Bunlara da enerji sabır gerekiyor. Artık gün sonu ben de birqz dimlensem dediğim için gözüm saatte oluyor haliyle. Çocuğu uyutup bir bardak çay içip yatıyoruz. Yani kendime ve eşime ayırabildiğim tek saat var. Bir saat. Onda da kitap mı okusam tv mi izlesek ya boşver sohbet mi etsek derken bitiveriyor. Uzatsak sabahın yedisinde kalkmak zor olacak. Bekar veya çocuksuz evli halimle alakam yok çünkü daha çol sorumluluğum derdm var bunun çocuğu yük görmekle alakası yok.

Ben bu durumun eş seçimine bağlı oldugunu düşünüyorum. Hayatın müşterek oldugunu bilen, size değer veren, ev işi çocukla ilgilenme gibi şeyleri kadına yardım olarak değil sorumluluk olarak iki tarafın da görevi olarak bilen biriyle, anlayışlı biriyle çok mutlu olabilirsiniz. Siz bunalınca o sizden yük alır o bunalınca siz. Ama çocuk kadının görevi diye bakan biriyle evlenirseniz maalesef sonunuz bunalmış ve mutsuz bir kadın olur. Bir de sevgi ve anlaşmak çok önemli bence. Bazen insanlar sırf çocuk için ya da artık evlenmek istedikleri için bazı şeyleri görmezden gelip evleniyorlar ya da eşlerinin değişeceklerini umuyorlar. Evlenirken yanınızdaki kişiden memnun değilseniz evlenmeyin, kimsenin değişecegi umularak evlenilmez. Siz eş seçerken önceliklerinizi iyi belirlerseniz, pekala çok mutlu sevgi dolu güzel bir evliliğiniz olabilir :)

Kadınlar anneliğini istisnalar dışında saçını süpürge ederek yaptığından şikayet etmeleri doğal. Erkekler bir de kalkıp bunu eleştirirse parmağını dahi oyantmıyorsa evde, o erkeğin ağzını açmaya hakkı yoktur. M

Umut oldunuz. Teşekkürler.

Sizinle gülüp eğlenen, entellektüel şakalar yapan adamlar evde elinden telefon düşmeyen, eşiyle iki sohbet etmeyen adamlar haline gelince kadınlar mutsuz oluyor işte. Mutsuz kadınlar da çocuklarından dahi bezen, her şeyi görev haline getiren, günü kurtarmak için yaşayan, kendini değersiz hisseden kadınlar haline geliyor. Annelik zor değil desem yalan olur. Yani özellikle akşama kadar tek başına çocuk bakan kadınlar için zor. Ama akşam eşim geldiğinde hala çok heycanlanıyorum. Yükümün çok hafiflediğini hissediyorum. Birlikte gülebiliyoruz, sohbet edebiliyoruz. Çocuklarla oyunlar oynayabiliyoruz, onlar uyuyunca hadi şunu izleyelim şunu yapalım diyebiliyoruz. Kendime bakmayı da çok seviyorum, gezmeyi de çok seviyorum, çocuklarımı eşimi çok seviyorum. İnsanlar mutluluğundan kolay kolay bahsetmez ama dertlerinden çok fazla bahseder. Belki o yüzden siz de tüm ilişkileri öyle görüyorsunuz ama değil. Ne istediğinizi bilir ve sadece evlenmek için evlenmezseniz sorun olmaz. Bir şeyler yürümediğinde insan gibi boşanabilecek eş bile önemlidir. Nişanlılık en az 1 sene olmalı bence o zaman at koyun kara koyun gayet belli oluyor. Kadınlar bunu görmezden geliyor ya da evlenince düzelir diye düşünüyor. Ama maalesef..

Tabiiki evlenmek bi hayat amacı değil ama mesela bi arkadasınız size biriyle tanışmayı önerebilir bu durumda ne istediğinizi biliyo olmalısınız, nasıl insanları sevdiğinizi kimlerle anlaşabildiğinizi. Evlilik sadece sevgiyle yürüyen bir şey değil kesinlikle. O nedenle de insanın rastgele karşısına çıkan biri de olsa tanıştırma da olsa ben bu kişiyle evlenmeli miyim diye ölçebileceği şeyler olmalı bence

Her gece yarın farklı olacak diyorum ama asla. Ayağımı uzatıp kahve bile içmek içimden gelmiyor. Sürekli bir yere yetişme çabasındayım. Haklısınız salmam lazım ama salamıyorum. Oyuncakları dağıtıyor ben topluyorum, o dağıtıyor ben topluyorum ve gerçekten gün böyle bitiyor. Ne bir dizi izleyesim kaldı ne kitap okuyasım. Daha yeni uyudu ve saat 7.30 dan beri ayaktayım. Ay bu konuyua saatlerce yazabilirim

Bence evlilik guzel 1 senelik evliyim ama cocuk yapmayacagiz, bu konuda cok cok netiz. Esim rahati sever, ben de oyle. Ona da diyorum boyle mutluyuz bizim cocugumuz olsa bosaniriz zaten, kalk cocuga bak ben az once baktim hayir sen bak derken. Hayat zaten sorumluluk ve yer yer stresli cocuk benim icin ekstra ama en buyuk sorumluluk ve stres demek. Zaten hayatimda bi bosluk, bi sevgi eksikligi hissetmiyorum o yuzden cocuk olsun ailemize 3. Kişi gelsin de sevgiye doyayim diye dusunmuyorum. Kimileri de evlilik biyerden sonra monotonlasir orda cocuk keyiflendirir derler ama bence asil cocuklu hayat monoton hayat demek. Cunku yatma saati, okul saati, ders saati, uyuma saati, yeme saati derken hep bi rutin hep bi monotonluk ve sorumluluk, yok ben almayayim Bir de kimi insan kalabaligi seviyor ben biraz bireyselim, bazen esimle de ayri aktiviteler yapiyoruz, ayri odalard ayri seyler yapiyoruz. Ama cocuk daha rahmine dustugu itibaren bireyselligin kalmiyor, 9 ay vucudunu dogduktan sonra memelerini, buyuyunce de her vaktini zamanini paylasiyorsun. Bunun dusuncesi bile beni bunaltiyor. O yuzden evlilik ve cocuk bambaska seyler ve yaptiktan sonra pisman olmaktansa bence yapmadan enine boyuna dusunulmesi sart. Evliligin bile dönüsu var ama cocugun hicbir donusu yok keza...

Tanımak, fikirlerinizi sunmak, evliliğe anne/baba olmaya hazır mısınız bunu düşünmek, Allah Kur'an kitap Bilir mi Allah korkusu varmı, bunlar çok önemli evli birisi olarak söylüyorum. Mesela ben eşimden razıyım rabbimde ondan razı olsun iyiki onu kaderime yazmış şükürler olsun. Bunlar zamanla olacak şeyler birden bire değil. Karşınızda ki insanı denersiniz beklentilerini karsilamayinca size tavırları değişiyor mu değişmiyor mu ona bakarsınız bunlar da çok onemli

Ben çok mutluyum eşimle bebemle.. sosyalleşmeyi sevmiyorım ama gezmeyi seviyorum eşimle çocuğumla açıkçası. Dünyayı gezeriz dışarı sık sık çıkarız. Kızımsız tatile asla gitmem onun gözünden dünyahı yeniden keşfediyorum ben... elbet zor dönemler oluyor ilk sene özellikle çok yıpratıcı bebek olduktan sonra ama şahsen çok mutluyum huzurluyum. Kızıma sarılıp uyumaya gönderiyorm sonra eşimle kahve içip sohbet ediyoruz vs.. benim için huzurun tanımı da bu. Hiç bir zaman yalnız hissetmedim... Bence en kritik nokta eş seçimi. Evlenmek için evlenen çok. Çocuk da yükü sırf annede olursa ev sorumlulukları çalışma vs birleşince nasıl mutlu olsun ki kadınlar..

Ya doğurmadan anlamıyorsun. Yeğenlerim de var bebekken iki agucul yapınca ben deneyimliyim diyordum da alakası yokmuş. İçine girmeden anlamıyorsun. Bebeğ evcilik gibi giydir gezdir sev sanıyorsun. Sürekli yorgun olacağını bilemiyorsun. Bj şikayet etmek değil ki hayatın gerçekleri

çocuk dert değil, çocuk guzel bir seyde annelik fena dert yakinirken cocugumuzu dert olarak gormuyoruz, kendimize ayiracak zaman bulamiyoruz, gecenin bu saatinde uyaniğim mesela neden biliyormusunuz beynimi dinlendiriyorum. sabaha dingin bir beyinle uyanayim diye, çunku yetistirmemiz gereken bir çocuk var ve maalesef bizim toplumumuzda istisnalari eliyorum, cocugu tek basimiza yapmis babamizin evinden getirmisiz gibi muameleye maruz kaliyoruz. e biz konusmayalimd da kim konuşsun. erkekler mac konusur bilim konusur tabi onlarin kafalari şişmiyor bizim kadar.

Bence şimdiden düşünmesi, kendini ve hayattan eşten ne istediğini çözmesi önemli. Eşten beklentisinin ne oldugunu bilmeden arayan insanlar öylece evlenip zamanla kendilerini tanıdıkça eşlerinden memnun olmamaya başlıyorlar. Ben bu konularda düşünmenin yararlı oldugunu düşünüyorum. Öncesinde düşünmüş ne istediğini bilen biri kriterlerini ona göre koyar, neyi tolare edip neyi edemeyeceğini bilir, adaylarını daha objektif değerlendirebilir. Bunlar biriyle görüşürken karar verilecek şeyler değil, o zaman insanın gözü kararabilir bence M

Bebekliği de korkunç zor. Gerçekten 1 haftadır uyku falan kalmadı. Sürekli hah şimdi düzen oldu diyorum ve asla olmuyor Yok gerçekten bebeği yapacak kişinin sinirleri acayip iyi olmalı ya da umursamaz olacaksın.

O adamlara versinler el kadar bebeleri kadınlarda sanat sergisi gezsinler bakalım noluyo Adamlar ne konuşuyo kadınlar ne konuşuyo

Herkes her gün çeşit çeşit insanla tanışmadığı için sevebileceği anlaşabileceği birini arar, bu çok doğal. Köyde tek öğretmen olanlar oradan çıkana kadar yalnız mı kalsın mesela...

O beylerin eve gittiklerinde eşleriyle sanattan ve bilimden konuşup espriler yaptığını hiç sanmıyorum

Kısmete inanırım ben. Tanışacağınız varsa hiç olmadık zamanda, olmadık yerde çıkıverir.

Araştırmalara göre evliler bekarlardan daha mutluymuş...

Eş aranan ya da adaylar arasından seçilecek bir şey değil benim için. Ben mesela, bekarken evlenmek istemiyorum diyordum. Sonra eşimi tanıdım, aşık oldum. Onunla bir hayat istediğime karar verdim. Evlenmek istemiyorum demek boşa sallamakmış yani benim için. Eşimi tanımamış olsaydım evlenmezdim gerçekten de belki de. Evlilik amaç değil araç yani bana göre. O yüzden, evlenmek istemek veya istememek mantıklı gelmiyor artık. Zira şahıslardan bağımsız bir kurum olduğunu düşünmüyorum.

Sosyallesmek mi o da ne dermisim. 1 hafta oldu disari cikmadim. Bebek 8 aylik susmuyor uyumuyor. Mutluluk? Valla rahat rahat tuvalete gittim mi banyo yaptimmi yada cocugu dandinleyip yemegi yetistirebildim mi. Bunlar iste biraz mutlu oldugum zamanlar... 1 bucukta yatip 7de kalkiyorum aralarda hep aglayip uyaniyor. Tam yemek yicem uyaniyor. Suratim olmus orman. Neyse iste buna da sukur.

Şu an karar vermenizi gerektirecek bir durum var mı? Eş adayı falan? Ortada bir şey yokken evlilik ve çocuk hakkında kesin kararlar vermeye çalışmayı saçma buluyorum. O gün gelince kararınızı verirsiniz zaten.

Hiiim evet çünkü çalışan bir kadın öğretmen, hem iş hayatında var olacak, iş stresi yasayacak, eve gelecek evin yemeği temizliği çocukların bakımı dersleri vs yapacak. Calisan erkek öğretmen eve gelecek "Ne yemek var?" diyecek sadece. Sonra erkekler komik espriler, kadınlar bezgin..

Maşallah. Mutluluğunuz daim olsun. B

Çalışıyorum,2 çocuğum var, mutluyum, sosyalim, kendime vakit ayırabiliyorum. hatta bazen sosyalliklerime zaman yetmiyor. Bu arada çocuklar 3 ve 6 yaş. Çocuklarımı dert olarak görmek nedemek, bu hayattaki en güzel şey onlar benim için.

Benimde babam madde bağımlısı ve anneme az çile çektirmedi bende o tür ailelerin çocuklarından biriyim ve su an Evliyim anne olmak istiyorum rabbim nasip ederse. Ve keşke dediğim ne varsa çocuğuma kendim yaşatacağım bence çocuk dert değil aşkın meyvesi. Bunu burada sormak değil de bence oturup sakin kafa gerçekten düşünmek daha mantıklı çünkü burada her kafadan ses çıkıyor iç sesin ne diyorsa onu yap. Ve hayatında ki insanı erkek veya kadınsan hiç farketmez çok çok iyi tanımalisin. İnsanlar biryerden sonra değişiyor çünkü. Örneğin benim babam annemle evlenmeden önce anneme çok değer verirmiş ama biz gördük ki en büyük zararı veren de o oldu ve su an ayrilar. Rabbim herşeyin en hayırlısını nasip etsin. Kendine uygun bir eş ve gerçekten çocuğuna annelik/babalık yapabilecek olan kadını seçmelisin çünkü herkes anne baba eş olamaz

Bence de yazmayın böyle şeyler. Millet vazgeçecek, sonuçta kimsenin bizden mutlu olmaya hakkı yok. Doğurun anacığım

Bu konularda illa bir karara varmak zorunda misiniz ki? Hayat ne getirir bilinmez diye dusunuyorum ben. Karar verdim evlenmiyorum diyince herşey bitmiyor ki. :) Akışına birakin. Eşim de ortalikta ben evlenmem diye dolanip duruyormuş, arkadaşlari ve ailesi evlenmesine cok sasirmislardi. Hayatimda evlilige yer yok vs demelerini bile hatirliyorum. Sonuçta evlendi mi evlendi. Belli olmaz yani bu şeyler, biz de cocuk dusunmuyoruz ve bu konuda da sanki karar vermemiz lazimmiş gibi dusunmuyorum sadece boyle dusunuyoruz planlarimiz var, kendi akışında yaşayıp gidiyoruz. Bi de evlilikler kişilere özel şeyler size, sectiginiz kişiye özel. X kişi mutsuz diye siz de mutsuz olmazsiniz. Bi de kadinlarin bazilari şikayetlenmeyi çok seviyor. 6152526 saat şikayet eder ama boşanmaz, cocuktan 6152526 saat sikayet eder ama sonra donup "gülüşü yeter" der. Booyllee kalirsiniz. Cok takmayin yani. Her kadin saatlerce evlilik derdi konuşmuyor arkadas ortaminda.

Yeni evliyken işten gelirdim amaan boşver yemeği der yumurta tost yapar geçerdik. Akşam el ele koyun koyuna film izlerdik. Haftasonu onikide uyandırdık akşama kadar gezerdik. Şimdi çocuk zaten 8.30-9 da uyuyor. O saate kadar tv yok. Çocuk kuru tostla doymaz. Çorbası, sebze yemeği, et yemeği gibi bir şey yapmak lazım. E bu da mesai haliyle. Yada haftsonu çocuğa bir şey ifade etmiyor o yine sekizde uyanıyor en geç. Ben öğlene kadar uyurum diyemiyorsun mecbur kalkıyorsun. Beş senedir 8den geç uyanamadık. Geç de yatsak sabah sürüne sürme kalkıyoruz. Bunları da bir göz önüne alın pembe tablolara bakmadan önce

Soğanın cücüğünü bana verdi ve evlendik şimdi o soğanın acısı gözümü yakıyor hdhs

Ben mutluyum. Eşimi seviyorum. Seviliyorum. Evin ve hayatın sorumluluğu sadece benim üzerimde değil, eşim de sorumluluklarının farkında. Tekrar dünyaya gelsem tekrar eşimle evlenirdim Ama iş yerinde orta karar samimi olduğum arkadaş ortamlarında herkes eşi için şöyle böyle derken hasetlenmemeleri için ben de şikayetleniyor gibi söyleniyorum. Aksine şikayetim yok

Bu konuda sorumluluk sahibi erkek o kadar az ki.. Neredeyse yok.. Hiç karşıma çıkmadı.. Hiç duymadım.. Kendi ailemde, akrabalarımda bile.. Belki de var ama ben görmedim. Bilmiyorum.

Eh tabi evde hanımlarına yıkmışlar çamaşırı ütüyü yemeği, sanattan bahsedenler tabi. Bende akşam hangi çamaşırı hangi çocuğu yıkayacağımı düşünmediğimde çok iyi felsefe yapıyorum ve hatta çok komik de oluyorum not: evlenin ama çocuk yapmayın...

Bu konuları neden bu kadar çok sorguladığımı bilmiyorum.. Bekar biri olarak evlilik ve çocuk konusu hakkında çok düşünüyorum. Ama bunları isteyip istemediğimi de bilmiyorum. Bir karar verecek olsam içim rahat eder sonuçta. İki uçtaki kararlar da beni tatmin etmiyor. Öğretmenim ve malesef o kadar çok aile travmalarına şahit oluyorum ki. Çocukların akademik başarıları, psikolojik sağlıkları vs hep aileye bağlı. O kadar çok olaya şahit oldum ki, çocuklara çok üzüldüm. Annesi şiddet gören mi dersiniz, babası madde kullanan mı dersiniz, anne babası boşanan mı dersiniz.. Bunları geçtim ailesi büyümemiş olanlar mı dersiniz.. Çok nadir mutlu aileler gördüm. Arkadaşlarla oturuyorum, her sohbeti eş memnuniyetsizliği ve çocuk sorumluluğunun ağırlığı üzerine.. Kimse eşinden memnun değil.. Kimse mutlu değil.. Kimse çocuğuna söz geçiremiyor.. Kimsenin kendine ayıracak vakti yok.. Beylerin olduğu grubun sohbetine dahil oluyorum. Onlara hayat çok güzel.. O kadar çok eğleniyorum ki... Bilimden, sanattan konuşup bu konuşarla alakalı espriler yapıyoruz... Teneffüs boyunca kahkaha atıypruz filan.. Ama hanımlar hep şikayetçi.. Şimdi diyeceksiniz ki onların evlilik, çoluk/çocuk sorumluluğu hep eşlerinde.. Onlara hava hoş. Haklısınız belki de.. Hem eğlenip, hem sosyalleşip, hem mutlu olup evli -çocuklu olunur mu?Sevgi dolu, mutlu evlilikler yok mu?Çocuğunu dert değil de aşk olarak gören yok mu? Peki ben ne istiyorum...

Tekrar dağılacaksa, toplamanın anlamı nedir? Çocuk dağıtsın, oturun beraber oynayın. Ütüler de kocanız yapsın, ya da ütüsüz gömlekle de gidebilir kendi tercihi

Ne yazık ki ataerkil bir toplumuz hala ve elini hiçbir işe sürmeyen erkek modelleri halinden gayet memnun. Tek çare hanımcı bir erkek bulmak girlinred

sen sikayet edenlere bakma, kadinlar sana yakinip aksam kocalarina sarilip uyuyorlardir. erkeklerin daha rahat oldugu dogru ama zaten kadin-erkek arasi muhabbetler daha cekici olur. genelde isyerinde kadinlar erkeklere erkekler kadinalra daha yumusak davranir mesela bence kaygi yapacagina etrafini gozlemle, nasil birisi secip secmeyecegine daha dogru karar verirsin. N

Yaaaa bekar hayatım çok güzel, acikçasi kaybetmek istemiyorum. Mesela daha yeni işten ayrılıp bilet alıp komşu ülkeye gittim. Kenardaki param bana yeter, ödemem gereken masraflar yok, ailem 'nereye böyle' demeyi bırakalı çok oldu. Ya da sırf öylesine, biri çağırır o şehre giderim, çoğu akşam eve geliş saatim 11, eşle dostla tiyatroya gitmeyi, tanımadığım turistlerle buluşup onları gezdirmeyi severim. Evlenince her akşam evde adam beni bekliyor. Ne kadar spontane plan yapacağım ki? Ayrıca düşünmem gereken ev bütçesi olacak, evin eksikleri, sorumlulukları, ne kadar beraber yapsak da yemeği, temizliği, çamaşırı ütüsü Ne bileyim... Bir de flortoz biriyim.. coook severim ki yeni biriyle tanışayim, minik minik yakinlasayim, tanimaya çalışayim, onla planlar yapayım, kalbimi yeni başlayan aşkın heyecanı pitpitlatsin böyle O yüzden evliliğe biraz uzağım. Bu arada 31 olacağım bu yaz Ama yengeç burcuyum. Muhtaç olduğum evcimenlik zaten bana verilmiş biraz daha hazır oldugumda ben de dusuncegim bence.

Muazzam bir aşk hikayesi

Ay ne güzel anlatmışsınız, tadını çıkarın bu hayatın :)

Var tabiki herkesin evliliği kötü olacak demek degil ki bu biraz şans biraz da tecrübe işi gibi dogru seçimi yapmak önemli evlilik konusunda bişey diyemem yeri geliyor bende içinden çıkmakta zorlandığım şeyler yaşadım ama çocuk konusunda çocugumu dert olarak görmedim bana engel olarak da görmüyorum istedikten sonra çocukla gezilir, sosyalleşebilirsin bana göre çocugum hayatımdaki şans yeri gelir çok zorlanırım ama o da zamanla geçiyor bugün babası ile 2 3 saat dışarıdaydı evde yoklugu nasıl belli oluyor anlatamam o zaman bile özlüyor insan valla söyleyecek tek sözüm var annelik zorlayıcı ama mucizevi bişey şu hayatta pişman olmayacagım tek şey

Peki neden hala birliktesiniz? B

Bu kadar güzel ve net anlatılabilirdi çok güzel özetlemişsiniz

Benim çevremde hem iyi evlilikler var hem kötü. En yakınlarımda da öyle. O yüzden 'tum evlilikler kötüdür' diyemiyorum, ama yine de evlenesim yok. Bekarligi, boyumu aşan sorumluluklarım olmamasını çok seviyorum çünkü. Ama mutsuz insnalara bakınca şunu goruyorum insanlar daha sevgiliyken, nisanliyken katlanamayacagi şeyleri görüyor ama ya gözünü gelinlik bürüdügünden, ya ailelere haber vermişken geri dönme motivasyonunu bulamadığından devam ediyorlar. Sonra evleniyorlar, aynı sorunlar daha çok göze batmaya benziyor. yakın arkadaşım mesela nisanliyken 'bunca şey oldu, Nisan atamam, en kotu bosanirim' demişti bakış açısına bak, Nisan atmaya cesareti olmayan insan nasıl boşansin. Sonuç olarak uzun yıllardır evli çocuklu ve mutsuz. Aile gibi değiller ama boşanmiyorlar da... Kimsenin kendisini çok fazla saklayacağıni düşünmüyorum, ama az ama çok herkes ne olduğunu belli ediyor. İşte yoldaki işaretleri iyice takip etmek, 'bu huyu ömür boyu çekebilir miyim' sorusunu sormak, eğer cevap evetse o huyuyla kabul edip bu konuda sorun çıkarmamak, eğer cevap hayırsa yol yakınken dönmek lazım...

Evet mesela ben kebapçıda buldum lahmacunları gömerken

Bunu kendime çok sordum. Doğduğum evin kaderiymis bu. Bir psikolog bahsetti, o kaderden çıkmadan, boşanmayı tavsiye etmiyorum diyor. Bende Boşanmak çare değil diye düşünüyorum. Uzun yıllar sonra aslında, yetişkin bir insan olmadığımı. Hatta bağımlı olduğumu anladım. Yeni yeni düzene sokuyorum hayatımı. Kendimi savunuyorum, kendim için yaşıyorum. Bakıyorum herşey benim değişimimle değişiyor. T

En başta eşinize ya da eş adayına kimin patron olduğunu gosterin. Aslinda patronluk değilde eşitlik desem daha doğru. Erkek milletine bir yüz verdin mi astar istiyorlar tecrübeyle sabit. Acimayin yeri geldi mi çocukta baksın, yemekte yapsın, evi de temizlesin.

Bu kişiyle evlenmeli miyim diye ölçebileceğiniz şeyler elbette olmalı, bunun için evlenmek isteyip istemediğinize karar vermeniz gerekmiyor onu söylüyorum. İnsanın zaten evlilikten bağımsız olarak kırmızı çizgileri, doğruları ve idealleri olur. Bunu da ilişkilerinize yansıtırsınız. Sadece eşinizde değil, sevgilinizde arkadaşlık kuracağınız insanlarda da bazı kriterler vardır sizin için. Oturup düşünmek değil zaman içinde büyüdükçe, karakteriniz oturdukça kişiliğiniz belirler zaten o kriterleri. Ama başta dediğim gibi ben zaten "evlilik amaçlı görüşme" olayını doğru bulmadığım için, kriterlerimi baştan belirtme ihtiyacı da duymadım hiçbir zaman. Delirtiyor Sen kalbime denk gelen küçücük şey👼🏻 Anneler

Mutlu evlilikler tabiki var, ama sorumluluğu her insan kaldıramıyor. Mutlu olan kadınların eşleri de onlara yardımcı oldugunsan ve eslerine kiymet verip sorumluluk aldığından mutlular bence. Eşim ilk evlendigimizde bana cok yardım etmezdi bu yuzden mutsuzdum, şimdi bana daha cok destek oluyor bu yüzden daha mutluyum. Bence tamamen anlayışa bağlı mutluluk en azından benim icin durum böyle. Sevgi aşk tabiki önemli bunlar olmazsa geri kalan hicbiseyin önemi yok. Sözlerim bunlarin var oldugu ilişkiler icin geçerli

Bişey diyeyim Aşık olun . push ; P

Keşke evlenmeden bu farkındalıkta olsaydım ben de. Mutlu olanlar da çok ama kadınların derdi hep çocuk cidden

Olmuyor zaten. Annem yetmişe dayandı hala derdi biziz. Bir de torunlar geldi iyice arttı derdi. Bugün hastaneye götürsek çocuğu uyuyamıyor. Kafası hep başkalarında. Çocuktan sonra zaten zihnin hep başkasında. Bu da çok yorucu. Fiziki anlamda zorluğu azalsa da zihnen asla eskisi kadar özgür olamayacağım. Hayatımızın Farklı aşamasına geçtik ve asla eskisi gibi olmayacak hayat. Sadece bu halini de sevip alışıyorsun. İlk sene bunu tam kabullenemediğin için daha zor aslında. Ben her gelene ne zaman normale döner ne zaman kolaylaşır demiştim. Şimdi daha yeni anlıyorum ki annelikte eskiye dönmek yok. Artık hayatımda hep önceliğim başkası olacak, hep endişelerim korkularım olacak. Dolayısıyla eski günleri de mazi oldu. Bunu kabullenip yemi hayatını kabullenince güzelleşiyor yemi hayatın.

Çok iyi anlıyorum. Ben de aynı şekilde bir sürü insanı reddettim, en son artık evlenmeyeceğim bile dedim. İdareten evlenip mutsuz olmak istemiyordum çünkü. Ama donunda eşimle tanıştım ve tam yıllarca kafamda kurdugum feminist erkek çıktı o nedenle bence sabreder, yaşım geçti çevre baskısı vs bunlara kapılmadan, umutsuzluğa düşmeden beklersen doğru insan aradığın insan çıkacaktır. Ama önceliklerinden vazgeçme asla. Kırmızı ve sarı kriterlerin olsun, olmazsa olmazların ve eh iştelerin. Ama anlık duygusal yorgunluk ve yalnızlıklarla karar verme. Kötü bi evliliktense yalnız yaşamak daha iyidir. Ama böyle kendini ve isteklerini bilerek devam edersen bence sana çok uygun birini bulursun. Çevrenin çok kriterin var sana uygun biri çıkmayacak tarif ettiğin adam dünyada yok demesine de bakma. O adam var

Tam da bu durumdayın. Evlenmeye hazır hissetmeyen zaten evleneceği insanları hayatına çekemiyor. Kararsız tavırlarıyla daha da çok uzaklaştırıyor, ya da kendi gibi ne istediğini bilmeyen insanları çekiyor etrafına.. Sonra da sorun üzerine sorun..

Sizin gibi insanlar asla evlenmemeli ve anne olmamalı. Nereden mi biliyorum? kendimden. Anne olmak dünyada ki en zor işten daha zor. Gerçekten benim kadar sabırsız biri evliliğe falan kalkışmayıp, 24 saat makara yaparak yaşamalıydı. Yokluğunu göstermesin Allah ama gerçekten çok çok ağır bir sorumluluk.

Ütü takıntımdı. Dı diyorum çünkü o konuda saldım gerçekten. Anlamı asla yok ama gözüme batıyor

Bebek doğduğu an, "yaşam destek ünitesine" dönüşüyor insan. Hayatın bu küçük sevimli insanı yaşatmaya çalışmakla geçiyor. Zaten birey olabilmiş ise eşler, herkes sorumluluğunu biliyorsa sorun yok. Ama bı odunsa eşiniz... Yük 5 haattaa 500 kat çoğalıyor. Ben iki çocuğumu da yalnız büyüttüm. 30 günlük Bebek gazı var ağlıyor, lohusayim. Sırtımdan ter akıyor. agrilarim var, sezaryenliyim Üzülüyorsun bebeğim acı çekiyor diye. Elimden bişey gelmiyo...trip atan eşim Eşim avazı çıktığı kadar bağırarak, "SUSTUR ŞU ÇOCUĞU" diyor ve bu aylarca devam ediyor falan. Yazsam roman olur. Hala evliyim. Kendimi yıllarca görmezden gelmenin hüznünü, iliklerime kadar hissediyorum... En büyük problem, burda eş bana göre. Destek olan gülümseyen bir insanla her zorluk aşılır.

Evliliği neden boyu aşılamaz sorumluluk olarak görüyorsunuz ki? Görmeyin bence. Çünkü gerçekten sorumluluklar paylaşıldıkça insan rahatlıyor. Ben evlilikten korkardım. Genel olarak da sizin gbi düşünüyordum. Bayağı sevdim evli olmayı şaşırtıcı bir biçimde. Evliliği övüyor gbi oldum dimi Evlenmek istemiyorsanız kesinlikle evlenmeyin saygı duyuyorum. Boyumu asan sorumluluklar cumlesi dikkatimi çekti sadece :)

çevremdeki çocuklu aileleri gördükçe hiç çocuk yapasım gelmiyor, evli değilim ama evlenirsem de çocuk fikri bana çok uzak sanırsam. herkes çocuk yapmak zorunda değil bilemedim

Ben evlilik ve çocuğa yönelik bu soruları biraz yersiz buluyorum. İş ve eğitim hayatında da insanlar çok yorulup, şikayet edebiliyorlar. Her şikayet edenin okulu bırakmasını ya da istifa etmesini, iş hayatından elini eteğini çekmesini bekleyemeyiz değil mi? Evlilik ve çocukta da böyle. Kadınlar yorulabilir, şikayetlenebilir. Ama akşam eşlerine sarılması onları iki yüzlü yapmaz. Bu bana göre hiç hoş bir düşünce değil. Yahut herhangi bir bebeğin büyüme sürecinde yıpranan bir annenin yorulması sebebiyle boşanmasını beklemek de makul değil. Sanki boşanınca bebekten de kurtulacakmış gibi! Çocukları aşk meyvesi olarak görmek de fazlasıyla romantik bir düşünce. Bebek, çocuk yaşı kaç olursa olsun sizin kanatlarınız altındayken, ona her baktığınızda biraz sevgi, biraz da gelecek kaygısı yaşarsınız. Çünkü o sizden tamamen farklı ihtiyaçları, zevkleri, istekleri, hayalleri, karakteri olan bir birey. Arada eşimle "iyi ki yapmışız" dediğimiz de oluyor elbet ama çoğunlukla gelecekleri ve sunabileceğimiz imkanlar sebebiyle kaygı yaşıyoruz. Bu meseleler sizin kısmen aile geçmişiniz ve çoğunlukla hayattan ne beklediğiniz, kendi hayatınızda kendinize ne kadar öncelik tanıdığınızla ilgili. Ben çok sabırlı, eğlenceli bir anne olacağımı düşünürdüm ama hiç öyle olmadı. Çok fedakar olmayacağımı düşünürdüm ama bu konuda da yanıldım. İnsanın kendisini tanıması da pek mümkün değil kısaca. O sebeple hele bir karşınıza biri çıksın, içiniz ısınırsa o zaman düşünürsünüz bunları.

Anneysen zaten şikayet etme hakkın olmuyor. Hemen herkes ay sağlıklı, ay olmuş işte diyor. Ona sözümüz yok ama gerçekten kendimden vazgeçtim resmen. Hayatın bir anlamı kalmadığını ve asla eskisi gibi olmayacağını düşünüyorum. Bu düşünceden de asla vazgeçemiyorum.

Böyle bir durumdayken nişan attım. Elle tutulur bir şey yoktu ama hislerim vazgeçmemi istiyordu. Kendimi tanıdıkça ne kadar çok şey varmış vazgeçmemi gerektiren.. Ben de hep baskıyla nişanı bozmaktan vazgeçiyordum. Hep kendimi suçluyordum.. Evlenince düzelir, yoluna girer zannediyordum. Ama son aşamada vazgeçtim. Üzerimden ağır bir yük indi. İyiki de vazgeçmişim..

31 yaşındayım.. artık evlenmek istiyorum. Söylediğiniz gibi iyi tanımak lazım. Bazen tanımak yetmiyor ama..

Evlilik güzel, çocuk güzel. Çocuklu evlilik güzel değil

Ya onlarin lafina ne bakıyorsun. Gayet de her isinde yardimci olan eşleri olan kadinlar da var. Ama kadinlar dogalari geregi erkeklerden daha kaygili. Bu konusmalarina yansiyor bence. Erkekler kaygısız, gamsiz, sorumluluk aliyor da olsalar, zorluk cekiylor da olsalar cok lafini etmiyorlar bence. Ben sahsen o konuda erkekler gbiyim, gamsiz kedersiz afssfgdh Rahat bir insan olmak isin anahtari, soyledikce daha cok yuk oluyor insana vallahi. Sen simdiden bunlari dusunerek stresini daha da artiriyosun. Sorsan herkes evlilikten sikayetci ama bosanmiyorlaf kendi istekleriyle cocuk yapip surekli baskalarina dert yaniyorlar. Valla cok sıkıcı, hayati kendilerine zehir ediyorlar. Sen oyle olma, simdiden düşünme bunlari. Evlilik de gayet guzel bir sey, begenmeyen bosansin

kısmet öyle her zaman mucize gibi tecelli etmez. Herkesin kaderini kendi gayretine bağlı kıldık

Oncelikle herkesin anlamasi gereken sey cocugun ve evliligin insanin hayatini ne kadar cok degistirdigi. Evlilik bir yere kadar. Eger cocuk yoksa, iki sevgili gibi yasanir. Cocuk insani A dan Z ye bir anda degistiren bir durum. Cocugun sorumlulugundan yakinan anneler cocuklarini sevmiyorlar mi? Tabii ki de seviyorlar. Cocugu olmayan insanlarin anlamakta zorlandigi sey bu sanirim. Cocugu sevmekle, cocukla kaybedilen eski benlik, ozgurluk, ve kisilik ayni seyler degil. Ben mesela.. Cocugumdan once cok kafama gore bir hayat yasiyordum. Gelirim iyiydi, istedigim herseye param yetiyordu. Istedigim tatile cikiyordum, istedigim mekana giriyordum, istedigim sinemaya gidiyordum, evden cikisim aksam ustu, eve girisim gece 1-2 idi. Genc bir kadin olarak, cok mutlu ve hur hissediyordum kendimi. Esimle tanistim. Is cikislari gidip onda kaldigim cok oluyordu. Gece 1-2 hic fark etmez. Cocugum dogdu.. Benden ve esimden baska bakacak kimsemiz olmadigindan hic bir yere gidemez olduk. Aglamasiydi, uykusuydu, yemegiydi derken 24 saatimiz cocuk bakmak uzerine gecmeye basladi. Sosyallesmek, anca birini bulurda cocuga baktirirsak 2-4 saat kacip, sonra hemen eve gelecegimiz sekilde yasanmaya basladi. Yemekler soguk yendi, cay kahve soguk icildi. Ozgurlugumuz tamamen kisitlandi. Eski beni taniyan arkadaslarimla gorusemez oldum. Onlarin tanidigi ben gitmis yerine hayati cocugun etrafinda donen bir anne gelmisti. Eee, cocugumu sevmiyor muyum? Alakasiz seviyorum. Ama eski benligimi de ozluyorum. Cunku o hayati da cok sevmistim. Cok ozgurdum. Simdi ev isi, yemek, cocuk, is hayati derken evet bak gunlerdir oje sursem mi diye dusunuyorum bir turlu suremedim. Cocukla birlikte insanin TUM hayati degisiyor. um hayatini degistirmek istiyor musun ona gore dusun. Anne olduktan sonra anladim ki, anneligi her karakter kaldiramaz. Gercekten saglam bir psikoloji isteyen bir durum.

Seninle aynı yastayım 2 yıldır da evliyim ev ekonomisi konusunda kesinlikle sana hak veriyorum. Aile evinde ne fatura bilirdim ne de kira onun dışında spontane yapılan şeyler ya da iş bölümü konusunda hiç sıkıntı olmuyor. Hatta yukum azaldı bile diyebilirim. Aman neyse işte gez, toz, keyfine bak ne zaman istersen o zaman zaten Sadece benim korkularım vardı, gereksizmis evlenince onu anladım

Iste tam da bu noktada su sonuca variyorum ben. Cogu kadin evlendikten sonra illaki cocuk da yapmali dusuncesi ve sosyal baskisi ile cocuk yapiyor. Yani bir gorev gibi. Cocuk buyuk sorumluluk ve erkegin bu konuda destegini alabilmek bence bir mucize. Vardir tabi oyle erkekler de istisna. Gercekten anne olmayi kendi hur iradeniz ile istiyorsaniz cocuk yapmalisiniz. Kadinlar gucludur ama anneler cok daha gucludur. Isteyerek yaptiginiz cocuga es destegi olsun olmasin aslanlar gibi bakarsiniz. Ama istemediginiz halde sosyal baskilardan etkilendiginiz icin, anne olmadiginiz icin kendinizi eksik hissettiginiz icin ya da yaslaninca yalniz kalmayalim diye dusundugunuz icin cocuk yaparsanız iste o zaman cocuk hayatiniza vurulmus kelepceden baska bir sey olmaz.

Bir de o aileler çocuk yap diye ısrar edince deliriyorum..

Yani neden olmasın mutlu çocuklu sosyal olan bir çok aile var

Çocuk doğurmadan evvel neredeydin sen yaw

Çocuk da akşam uyurken ve sabah ilk uyandığında güzel ama Okula gitmek için temiz kalan son kalın okul pantalonun giydirirlen ben onu giymem o pantalonun rengi kokuşuk diye bas bas ağladığında sakince ikna etmeye çalışırken güzel değil. Yada akşam ne yersin dediğinde köfte çorba diyip sonra aç aç masaya oturup bir kaşık çorba yarım köfte yiyip ben aç değilim zaten diye kalktığında da değil. Kışın ortasında yazlık şapka yazın bere giymek için ağladığında da değil. Ay negatiflik saçmamayım şimdi konuya

Belli ki çevrenizde ki o kadınların konuşmaları vee şikayetleri sizi kötü etkilemiş. Kadınlar böyle konuşunca, " neden bosanmiyorsun ozaman, işin gücün, paran var. Neden bu kadar şikayet ettiğin adamı çekiyorsun? " diye sorsanız eminim hayır bosanmicam ben kocamı seviyorum derler. Yani kimse istemediği bir hayatı yaşamıyor, özellikle parası olan kadınlar. Ama şikayet etmeyi seviyorlar sanırım. Ya da kendilerini parçalamaya, köle olarak hizmet ettiğini söylemeyi ve bu yüzden taktir toplamayı seviyorlar. Siz onlardan olmayın. İyi insanlar çıkar umarım karşınıza. Birlikte gezip eylenebileceğiniz, mutlu olacağınız.