5 yıllık sarsılmakta olan bir evliliğim var. bitmesini istemiyorum, eşimi deliler gibi seviyorum ama sabrım kalmadı. görücü usülü evlendik ama eşimi çok sevdim. ailelerimiz uyumlu biz uyumlu her şey tozpembeydi. 3 ay içinde tanışıp evlendik. başlara kv sorunu olabileceğini tahmin etmiştim ama iyi niyetle yaklaşınca tüm kötülüklerin son bulacağına inanıyordum. evliliğimizin ilk zamanları bir problemimiz yoktu ne zaman tatil için bayram için memlekete gelsek kavga ediyorduk. eşim tüm tatili kv evinde geçirmek istediğini, kendi ailemi ilk zamanlar çok ziyaret etmemem gerektiğini yoksa evliliğe alışamayacağımı falan söylüyordu. bende aksini güzelce anlatıyordum. kv evine geldiğimizde de beni tek başıma bırakıp hep birlikte bir yerlere gidiyorlar ya da bir odaya çekilip sabaha kadar sohbet ediyorlar ben kendim uyuyorum falan. belki de onlarda alışamamışlardır falan diye düşünüyordum. gel zaman git zaman yaşadığımız yerde de bunlar olmaya başladı. kv kp bize geldiğinde eşim tamamen farklı biri oluyor. bir sorun mu var diye sorduumda eşim anneme sor o sana söyler diyordu. bir ara eltimle kaynım boşandılar. bu aşamada eltim herşeyi ortaya döktü. meğersem kv benim hakkımda çok para harcıyor oğlumun paralarını yiyor oğlum karısını gezdirmekten kendne bakamıyor falan diyormuş. halbuki bende çalışıyorum. bunları eşime sorduğumda tamamen bana düşman kesildi. zaten onun annesini istemediğimi annesi bize gelince ilgilenmediğimi sık sık arayıp hal hatır sormadığım için beni sevmedklerini falan söyledi. her gün annesi yüzünden kavga eder olduk. bu arada hamile kaldım. hamileliğimde eşimin abisi işini batırdı. bu süreçte eşim yüklü miktarlarda paralarla abisine yardım etti birşey demedim. evi ben geçindirdim. doğum yaptım süreç dahada kötüye gitti. kv yanımıza geldi. ben sandımki yardım edecek bana. lohusa halimle misafir gibi ağırlattı kendini. bir çorba kaynatmadı bana. eşime hem bebekle hem annesiyle ilgilenirken çok yorulduğumu annesinden rica etse de bana yardım etse diye ricada bulundum. benim annem sana bakmaya değil torun sevmeye geldi. ne kadar bencil ve şımarıksın dedi. ve tüm bu aşamalarda benim ailem bebeği görmeye geldiğinde evde istemediler. annem yardım etmek için kalmak istedi. eşim gitmesini söyledi. eşim gün be gün uzaklaştı benden. doğan yavrumuz evimize neşe olacak yerde benim dertlerime ortak oldu. eşimin kendini gerçekleştirememiş, ailesinden hem psikolojik hem de maddi anlamda ayrışamamış olması bizi mahvetti. onu seviyorum bu süreçte o da bana beni sevdiğini ve sabretmemi söyleseydi herşeye katlanabilirdim. çünkü ortada şiddet yok, aldatma yok, sadece kv kıskançlığı. bu sebeple evliliğimi bitirmek istemiyorum ama karşımda beni seven bana sahip çıkan bir eş de göremiyorum üstelik beni sevmediğini de söyledi. çok şükür evim arabam mesleğim var. ailemde bebeğime dört elle sarılır bundan eminim ama eşimi çok seviyorum. bu durumu nasıl atlatacağım bilmiyorum. sadece mutsuz bir evlilik ortamında bebeğimi büyütmek istemiyorum. biraz uzun oldu ama buraya kadar okuyanlar cansınız :/ _CaNanSu_

Eşinize beyin nakli gerekli!

Once sana bir es gerekli. Karsinda ki senin esin degil cunku... daha ziyade birinin oglu birinin kardesi cocugunun babasi ama esin degil.