Amin canım, 3 sene oldu ben atanalı. Yaş 29 yani insanların lafları hiç bitmiyor biliyor musun? Mezun olursun atamayı sorarlar, evliliği sorarlar, evlenirsin çocuğu sorarlar, erkeksen askerliği sorarlar. Hep bir kıyaslama, hep bir laf sokma peşindeler. Ben de hamile kalamadım bir türlü, eşimin uzak akrabalarından saçma salak laf söyleyenler oldu. Başlarda üzülsem de sonraları umursamamayı öğrendim. Onlar kim? Benim hayatımda ne önemleri var? Baktım cevap sıfır. Beni annem, babam, kocam bağlar. Sen de millete kulaklarını kapa. Bunu şimdi için söylemiyorum, hayatın boyunca böyle düşün. Çünkü emin ol atandığında da illa ki bir şeyler söyleyen çıkacak. Öğretmensin polis mi oldun diyen de çıkacak, öğretmen olsan aman canım öğretmenler de boş boş oturuyor diyen de olacak. Millete kulak asmakla ömür geçmez. Topunun canı cehenneme

33 yaşımda bu sene atandim :) Yaşadıklarınızı çok iyi anlıyorum. Sizin gene babanız iyi, benimki gözümün içine bakardı gideyim artık diye.. velhasıl bir sekilde bir yol çizdim kendime. Mutlaka ikinci hatta üçüncü bir yol vardır hayatta.. ne bir erkeğe bel bağlayın, ne de umutsuzluğa düşün.. En güzel yıllarınızı heba etmeyin, geç olsun güç olmasın.. Her şey zamanını bekler. Stres yapmadan dersinizi çalışın kitabınızı okuyun gezin tozun.. aile sizin iyiliginizi istiyor. Çok takılmayın başkalarının lafina sözüne..

29 yaşında atandım. A grubunda sınavları kazandım ama mülakatlarda elendim. Pes etmedim, B grubundan hazırlandım. Kendi şehrimde kalmak için 90 üstü almam gerekiyordu ve sınava da 2 kez girmek zorunda kaldım bu yüzden. Nihayet 29 yaşında atanabildim işte.27 yaş ne ki? Arkanızda böyle babanız varken oturun, çalışın ve atanın. Kendi ayaklarınızın üzerinde durmadan asla evlenmeyin. Hayat neyi getirir bilinmez. İlerde boşanabilirsiniz ya da eşiniz vefat edebilir Allah korusun. Bu yüzden ilerde doğacak çocuğunuzun sorumluluğunu tek başına alabilecek maddi gücüünüz olmadıkça evlenmeyin derim. Sıkıntılardan kaçmak için evlenmek yapabileceğiniz en büyük hatalardan biri olur. Erkek arkadaşınıza gelirsek.. Bunu söylediğim için üzgünüm ama bence ayrılın. Benim ailem dünyanın en kötüsü de olsa erkek arkadaş denilen şahsa onları eleştirme hakkını vermem. Yanında olur, destek olur amenna. Ama anlattığın ilk şeyde aileni gömmüş, ilerde çok sıkıntı yaşarsınız bence. Çünkü haddini de sınırını da bilmiyor. Ama yok ben artık ailemle ilgili hiçbir şeyi asla onla paylaşmıcam diosan olabilir tabi. Ama öyle de nasıl eş olunur bilemedim.

30 yaşında hala atanamadım diyorum ve gidiyorum

Merhaba, yakınlarımın ayrıntı dolu yorumları, bitmek bilmez soruları ve duyarsızlıklarındansa hiç tanımadığım insanlarla dertleşmek son zamanlarda hep tercih sebebim oldu. Herkesin sorunları var belki benim yerimde olan ya da bu yollardan geçip yorum yapabilecek birileri vardır diye yazıyorum. 3 sene oldu üniversiteden mezun olalı öğretmenlik mezunuyum branşım Türkçe. Ataması vasat ne çok kolay ne de çok zor. Kötü bir olay geçti başımdan üniversitede o yüzden hiç KPSS ile uğraşmak istemedim bir an önce ekonomik özgürlüğümü kazanmak için emniyetin alımlarına yöneldim bilen bilir son birkaç senedir sürekli polis atamaları oluyor 3 kez denedim hep bir aksilik çıktı sakatlandım mülakatlara kaldım elendim. Bu arada vakıf üniversitesi mezunuyum etrafımda da sürekli konuşulur o kadar para döktün olmuyor diye biraz da bu konuşmalar etkiledi beni. En son kendi alanıma yöneldim çalışırsam eğer başarabileceğimi düşündüm. Çalışmaya başladım ama artık psikolojim bozulma noktasına geldi gerek ailem olsun gerek çevre işsiz olmam sürekli gözlerine batıyor. Dayanamıyorum artık bu konuşmalara. 27 yaşındayım memlekette arkadaşım kalmadı 3-4 ayda bir şehir dışına yanlarına giderim babamdan para istemeye yüzüm olsun diye de yazları tarla işlerine yardımcı olurum. Sınavıma da 1 ay gibi bir süre kaldı. Çayla uğraşıyor ailem. Şimdiye kadar hep yardım ettim ama artık vücudum yoruldu ve ders çalışmam gerekiyor yardım etsem dersini çalış diyorlar etmesem gözlerine batıyor. Bazen evleneyim kurtulayım diyorum hayatımda biri var ama maddiyat konusunda pek de güvenim yok kendisine eğer çalışamazsam bunu sorun yapar mi bilemiyorum devlet memuru kendisi de. Sanki ailem de istiyor evlenmemi. hazır değilim diyorum hiçbir şekilde. Sadece babam hiç sesini çıkarmaz ben istemeden para bırakır masamın üstüne gider Allah razı olsun üzülür hatta bu durumda olmama. İletişimimiz kuvvetli değil onunla da. Sürekli evdeyim bir harcamamda yok kılık kıyafete de öyle vermem pek sadece dediğim gibi yılda iki kez bir şehir dışına çakma olayım olur. Bazen çok ümitliyim bazen de yeise düşünüyorum. Sanki boşa çabalıyorum hiçbir şey olmayacak gibi, olsa da artık hevesim yokmuş gibi. Yoruldum, üç aydır geceler uyku girmiyor gözüme ruh gibi dolaşıyorum ortalıkta. Ne yapacağımı da bilmiyorum evlilik gibi yanlış bir karar da vermek istemiyorum çok uzattım farkındayım ama bunları kimseye anlatamıyorum erkek arkadaşıma anlattım Halime üzüldüğü için sanırım ne lanet bir ailen var gibi bir şey dedi çok zoruma gitti ayrılma noktasına geldik. Diyeceğim benim gibi olup da umudunu bırakmayıp sonunda düzelen var mı artık çok yoruldum ve hayattan gerçekten korkuyorum T

Haklısınız, aslında kötü şeyler de anlatmadım ama nasıl öyle bir intiba bıraktım bilmiyorum. Daha sonrasında kullandığı kelime için de özür diledi. İnanın şu durumda ilişkimi bile düşünmüyorum çok da umrumda değil. Aslında ailem de öyle değil üzülürler bu duruma biliyorum hiçbir zaman da maddi anlamda sıkıntı yaşatmadılar bana. Ama son zamanlarda neden böyle bilmiyorum ben mi çok abartıyorum ya da hassaslaştım mı artık bu konuda gereksiz yere bağırıp çağırmalarım çok oluyor üzülüyorum böyle olunca da insanların kalbini kırdığım için. frychopper Captain

Bu durumda olmanın tek sebebi çevre bence canım o ne dedi bu ne dedi diye düşünme hem millet nerden bilsin özellikle belli bir yas üstü alımların kac puanla bittigini. Sinavin zorlugunu. Bunları yaşamayan bilmez. Ha birde torpil varki o konuya hiç girmiyorum. Babanın kıymetini bil elinden geleni yap çalış sınavlara gerisi nasip işi. Olmadı başka işlere yönelirsin. Evlilik için acele etme. Ailene laf söyleme cesaretini sen vermişsin ona sanırım ozguvensizliginden ötürü yüz bulmus. Içinde bulunduğun ruh halinden biran önce cik.

Ben de 2011 mezunuyum, neredeyse hiç ataması olmayan bir bölümüm öğretmenliğinden mezunum. O kadar iyi anlıyorum ki sizi, yaşım da 36 ve hala atanamadim, ders çalışsam da atama 0 olabilir. Çok üzülüyorum, ama neyse ki evlendim, eşim destek çıkıyor. Atanmadan evlenmem diyordum, baktım olmuyor, iyi biri de renk gelince evlendim. Halk eğitimde çalışıyorum zar zor, ucretli öğrt. Gibi. Siz de ucretli öğrt. , özel okul, ya da halk eğitimlere başvurun. Yalniz insani çok kemiren bir şey. Çoğu zaman keşke okumasaydım bile dedim. Çünkü, ben büyüklere ders veriyorum giyim öğretmeniyim, bir öğrencim var, bu kız kendi köyünden mühendis bir çocukla evleniyor, kendisi lise mezunu, 3 çocuk doğuruyor, kocasının kendi iş yeri var, ordan kızın sigortası da yürüyor, altında arabası, güzel bir evde oturuyor, hiç çalışmamış, atanma stresine girmemiş, yaşı benden küçük, daha bizim arabamız yok düşün yani. Demem o ki bazen, kendimizi ne kadar yesek te, bazıları akıllı davranıp hayal ettiğimiz hayati hiiç çaba sarf etmeden, psikolojisini bozmadan, bu tarz şeylerden bir haber yaşıyor. Bu arada öğrencimi çok severim, iyi insandır. Ama hep aklıma gelir :) Sonra instada bir sürü kadın, imi çocuk doğurup, hiç psikolojisi bozulmadan, evine cesit, cesit tabak çanak doldurup, günlerde gezip, mutlu oluyorlar. Bazen böyle olmak daha güzel olabilir. Ama işte gel gör ki, sanırım içimize zeyna kaçmış gibi, herşeyle mücadele edip, sağdan soldan laf işitmeden, psikolojimizi intihar düşünecek kadar telef etmeden yapamıyoruz. Bu da bir kader belki de.

Evet ne yazık ki söylediğiniz gibi. Cahille uğraşmak çok zor. Dilerim en yakın zamanda Allah sizin de kucağınıza bir evlat verir. Çok iyi geldiniz bana, Allah razı olsun

En son 27-28 yaşında ailemden harçlık almak zorunda kaldığım için bana da çok ağır geliyordu. Gücüme gidiyordu. Sonra çok sevdiğim dedemi de kaybedince çok yıprandım. Terapi aldım ve inanın o kadar iyi geldi ki KPSSde derece yaptım öyle diyim. Sadece ders çalışarak olmuyor maalesef. Yardım alma imkanınız varsa alın lütfen. Düzenli çalışın ama kendinizi eve de hapsetmeyin. Sosyalleşmeye çalışın, kafa ancak öyle toparlanıor. Harcadığonız parayı da düşünmeyin. Atanınca misli misli yerine koyarsınız.

Sadece erkek arkadaş statüsünde olan birinin ailenize lanet demesini hafife almayın ve onunla evliliği kurtuluş görmeyin. hatta ekonomik özgürlüğünüzü kazanmadan herhangi biriyle evlenmeyin

Benim bir tanıdığım 4 çocuktan sonra 42 yaşında atandı. O yaştan sonra doğuya gitti görevini yaptı geldi. Sakın vazgeçme... Torpili olanlar, tanıdığı olanlar hariç herkes emek vererek uğraşarak bir yere geliyor. Oturduğu yerden kimseye iş gelmiyor yani. Tüm yolları dene eninde sonunda para kazanabileceğin bir yere gelirsin. Sakın vazgeçme... Ben de yıllarca uğraştım hiç umudum yoktu çünkü branşımdan atama cok az oluyordu ama dedim ki başka yapabileceğim birsey yok ki... Sonuna kadar çabalayacağım o olmazsa bu olacak bu olmazsa diğeri... Sonunda Allah nasip etti. Devlete geçtim.. Hergün şükrediyorum

30 yaşında atandım diyorum, susuyorum.

Türkçenin ataması fena değil. bir sene sıkı çalış karart gözünü aranırsın inşallah

Samimi bir tavsiye size ne yapip edip bir is sahibi olun.. hayatinizi asiri savsaklamissiniz

Çok teşekkür ederim. Eşekten düşeni eşekten düşmüş anlar diye boşuna demiyorlar. Ama çevreye de duyarsız kalamıyorum işte. İnşallah siz de çok mutlu olursunuz

Atanma işlerinden pek anlamam ama şundan anlarım sakın evliliği kurtuluş görme ve hayatta asla şunu unutma koynuna aldığın kocan da olsa ailenle yaşadığın sende kalsın kavga etsen bile ailenle eşine bunu anlatma bir imzayla iki evetle o ev kurulur yine bir imzayla iki evetle o ev yıkılır kimseye ailenle ilgili kötü şeyleri söyleme eğer söylersen işte ona bu yorumu yapma hakkı verirsin zoruna gider kimse için bu yapmaz deme fırsatını bulduğu an seni ordan vurur

Terapi alamıyorum maalesef. Çünkü emniyetin alımlarında bu tür şeyler giriş aşamasında sıkıntı oluyor. Daha sonradan açığa çıktığı an ilişiğinizi kesiyorlar. Teşekkür ederim tavsiyeleriniz için. B

26 yaşında atandım. Hem çalıştım, kazandığım parayla, hem kursa giTtim. 5 buçuğa kadar mesai yapıp 6 buçukta derse girip 10 da çıkıyordum. İş dolayısıyla sık sık şehir dışına çıkıyordum bu yüzden dersleri kaçırdığım oluyordu. Aynı zamanda başka bir eğitim de aldım Aynı dönemde onun da sınavlarına girdim ve geçtim. 1 ay kala günde 3 deneme çözdüğüm oluyordu. Emek olmadan yemek olmuyor maalesef. Emek vermeniz lazım. Çalışırsanız karşılığını alırsınız. Evlilik çözüm değil. Evlenince de babanız yerine eşiniz para verecek ne değişecek? Gerçekten istediğiniz bu mu? Bir an önce başkalarının ne dediğini bırakıp yolunuzu çizin derim.

Hiç üzülmeyin ben de 27 yaşında atandım yani geç değil hiçbir şey kaybetmediniz Bazı sözler sizi üzmüş motivasyonunuzu düşürmüş bu sözlere hiç kulak asmayın Atanıp yapacağınız güzel şeyleri düşünün geleceğinize odaklanın

Aile yanında zor olur ders çalışmak. Ben kpss hazırlanırken ailemin yanına gitmiyordum. Evde arkadaşlarımla ders çalışıyorduk. Siz de bu ortamdan uzaklasin. Her zaman evlilik yapılabilir

memlekette her 5 gençten 3 ünün sorunu Bahsettiğin çok genel şeyler Ama otur çalış bence şu an için ders çalışmaktan fırsat bulduğun vakitler ailene yardım et Arkanda böyle bir baba varken mutlaka çalış İnsanlar hep konuşur durur sen bakma kimseye İnşallah atanırsın Ha bu arada evliliği asla bi kaçış olarak görme yağmurdan kaçarken doluya yakalanıyor hep böyle düşünenler

Kendinizi daha fazla mutsuz etmeyin, geçen gün başka birine anlatmıştım hikayemi. Size de anlatayım: Ben de öğretmenlik mezunuyum. 22 yaşında mezun oldum. 2 sene KPSS için dershaneye gittim. Yaş oldu 24. Atanamayınca markette çalışayım bari dedim. Bim, A101 filan başvuru yaptım, 4 yıllık almıyoruz, öğretmensen atanır bizi bırakırsın filan dediler almadılar işe. Sonra bir muhasebecinin yanında getir götür işini yapmak için işe başladım hem de ücretsiz. Yani vakit geçireyim diye. Başvurmadığım özel okul kalmamıştı bu arada. Her neyse, muhasebecinin tanıdığı vasıtasıyla bir özel okulda ve okulun dershanesinde aynı anda işe başladım. 2 buçuk sene kadar çok sevilen bir öğretmen olarak çalıştım ama her sene KPSS'ye girmeye ve mülakatlara gitmeye devam ettim. 26 yaşına geldiğimde evlendim ve yuva kurana Allah yardım etti desem olur herhalde. Evlendikten 2 ay sonra memur olarak atandım. Yani toplamda mezun olduktan 4 sene sonra Allah yüzüme güldü. Çok isterdim öğretmenliğe atanmayı ama kısmet böyleymiş. Şunu da belirteyim, ben kurtulmak için evlenmedim. Zaten kolejde çalışıyorum, oturduğum yerde isim yaptım, veliler beni ister oldu nasıl olsa işim var diye düşünüp çok sevdiğim eşimle evlendim. Seni çok çok çok iyi anlıyorum. Kendimi değersiz, işe yaramaz hissettim çok uzun süre. Hatta Facebook, instagram ne varsa hepsini kapattım atanan arkadaşlarımı görmeyeyim diye. Sadece yılmadım. Özel okulda çalışma şartları çok ağır olmasına rağmen bir yandan da ders çalıştım. 48 saat ders anlatıp boş derslerimde matematik, vatandaşlık çalıştım, Düğünümden 2 gün sonra KPSS'ye girdim filan. Sen sabret, derslerine çalış, elinden geleni yap. Evliliği de asla kurtuluş gibi görme. Ne olursa olsun, bir kadın mutlaka kendi ayakları üzerinde durmalı. Türkçe öğretmenliğinin de bu sene puanları çok düştü diye biliyorum. İnşallah gönlüne göre olur her şey

böyle bir baban olduğu için çok şanslısın... işşiz kalıp bunalmak zordur bilirim ama geçecek, sen sınavlarina odaklan, saçma sapan insanlarin lafına bakıp evliliği sakın ama SAKIN bir alternatif olarak düşünme... bi de bu bayram o sessiz mağrur babanın ellerinden bi kere de benim için öp lütfen