Ayy, o kısım zaten midemi bulandırıyor. Afedersiniz zevk ala ala çocuk yaparken iyi, bakmaya gelince psikolojik sapkınlıkları merhaba çakıyor oradan. Bakmayı, yetiştirmeyi bilmiyorsanız yapmayı da bilmeseniz keşke. Ama yok, o kısmı çok iyi bilirler. Hasta zihinleri onu bilmelerine asla engel teşkil etmez. Üvey baba, nasıl desem üvey yani. Elin adamı... Seni isteyerek dünyaya getiren öz kişilerin pislik çıkması daha ağır bir şey sanki. Keşke sizin gibi ben de hiç tanımasaydım. İnanın istediğim bölümü okumaya farklı bir şehre gitmeyi çok isterdim. Hatta yirmi kişilik yurt odasında kalmaya bile razı olabilirdim. Ama eklediğim önceki konuda belirttiğim gibi, o noktada bile baba kişisinin psikopatlığı kendini belli etti. Mutlu ve huzurlu olmam onun sonu olur, geberir sanki, öyle hissediyorum. Paylaşımınız için çok teşekkür ederim. Kurtulmanıza sevindim. Darısı benim başıma inşallah.

Birilerine Anlatmazsam Çatlayıp Öleceğim Artık Lütfen Akıl Verebilir Misiniz? GÜNCELLEME: Konu on bin defa görüntülenmiş. Okuyan, okumayan, paylaşım yapan herkese teşekkürler. Yeniden bilgi aktarımınıza ihtiyacım var. Hala amcamlardayız, eve gidemiyoruz çünkü uzaklaştırma kararı olmasına rağmen baba kişisinin oldukça manyakça tehditleri var. KPSS'ye... www.kadinlarkulubu.com İç Döküş Merhabalar. Daha önceden açtığım tonla konu ile buraları bir hayli meşgul etmiştim. Belki o muhteşem iç açıcı konularımı hatırlayanlar vardır. Şu an çok buruk hissediyorum. Biraz içimdekileri döküp rahatlamak istedim. Önceki konularımdan hatırlayanlar vardır. En son uzaklaştırma kararımız... www.kadinlarkulubu.com Merhabalar, bu konuyu paylaştıktan sonra çok şey oldu. Hayatım çok değişti. Eklediğim konularda biraz biraz bahsetmiştim. Evimden, şehrimden oldum. Sağlık Bakanlığı ilk alımı birkaç hafta önce yaptı. Ben maalesef ki o alımda atanamadım. İstanbul yazsam atanıyormuşum ama İstanbul'u yazmamıştım. İkinci alım için umut beslemeye çalışıyorum. Ailem ile görüşmeyi aslında hiç istemem. Zaten farkındayım ki onlarda benimle görüşmeye meraklı değiller. Beni sevdiklerini sanmıyorum. Sadece isterler. Çünkü artı bir maaş kimse için fena olmaz. Paylaşımınız için çok teşekkür ediyorum.

tamamen haklısınız tamamen çok üzülüyorum böyle hayatlar okuyunca en güzel zamanlarınız çok kırıcı geçmiş, insanın en yakını bunları yaparsa... zaten yüzlerini de görmek istemiyormuşsunuz kendinize yol çizmeniz lazım.

Üzülmeyin ben bir daha yazicam insallah bu sefer telefon çalıp silinmez yazdiklarim inşallah Mysterious-M Aktif

Öncelikle bu güzel paylaşımınız için çok teşekkür ediyorum. Sanırım önce ki konumu da okudunuz. Aslında sorun şu ki büyük annelerim ve büyük babalarım evet çok cahiller, evet ataerkilliğin en büyük örnekleri ama şiddet yanlısı değiller. Bu söylediğinizi terapist de söylemişti. Onların da çocukluğuna insek kim bilir neden böyleler, her şey bir süreç dedi. Ama gerçekten onlar da şiddet yok. Mesela dedem, anneme sadece bir defa elinde ki değneği fırlatmış. Onun dışında fiske vurmamış. Kaldı ki ben mesela şiddet dolu bir ortamda büyüdüm. Ama gidip kardeşime vurmaya çalışmıyorum mesela. Onlar arınamamışlar da sanki daha da iğrenç bir kimliğe bürünmüşler. Ya da şöyle önce ki konuda bahsetmiştim. Dedem hacıdır ama babam kumar, kadın ticareti olayları, içki , elinden ağzından her türlü pislik gelir. Zaten psikolojik bir hastalığı olduğuna da neredeyse eminim. Hiçbir şekilde normal değil. Onları asla affetmem. Ama dediğinizi yine terapist söylemişti. "Bir gün ayrılacaksınız belki o evden ama bugüne bakalım. Onlarla yaşamak zorundasınız. Ve bunu en hasarsız nasıl yapabilirsiniz, buna bakmalıyız." demişti. Sanırım en çok savunma mekanizmaları sinirlerimi bozuyor. Tekrardan teşekkür ederim. Geçmiş olsun size de.

"Cahil" diyeceksiniz, cahil olduklarını kabul edeceksiniz. Dile kolay ancak kabulden başka bir yolunuz yok, çünkü "Haklısın kızım, beni affet" diye diz çöküp önünüzde ağlamayacaklar. Mükemmel anne-baba yok, elbette sizin ebeveynleriniz ile yan yana dahi getiremem ancak, vaktinde cahilliklerinden benim anne ve babamın da pek çok tekrarlanan hatası oldu bana karşı. Üstelik psikolojik olarak derin sıkıntılar içerisinde olduğuma dair büyük işaretler vermeme karşın, görmezden geldiler, basit görebildiler. ... Tüm o sancılı süreçlerde , psikolojik destek görmem gerekirken, aksine cahillikleri sebebiyle psikolojik şiddet gördüm, bu da hastalığımı arttırdı. Her ne ise, demek istediğim; bu olayları ya affedersiniz, ya kabullenirsiniz. Psikiyatrınız size de söylemiştir. Affedersiniz ki bu gerçekten çok zordur, bunu yapamadığınız noktada da affetmenin biraz daha hafif versiyonu olan olduğu gibi kabul etmeyi denersiniz. Bundan sonrasında iyileşmeye başlıyor insan, başka türlü olmuyor inanın. Anneniz cahil bir kadın, ondan sizdeki görüyü, farkındalığı beklemeyin ve kabullenmekte zorlanıyorsanız, onun nasıl bir anne-baba elinde büyüdüğünü düşünün. Ben bunu düşününce, "Anneannem evlat ayırımı yapan bir kadındı, dedem tamam iyi hoştu da çok kuralcıl biriydi" vs özelliklerini irdeleyince annemin de belli bir travmayla zaten o günlere gelip anne olup bana da bir miktar o travmadan geçirdiğini idrak ediyorum. Babam da keza öyle, üvey anne elinde büyümüş, dedemden inanılmaz dayaklar yemiş, hortumla dövülmüş... Böyle bir çocukluktan çıkıp gelmiş babam. Bakıyorum, babasında gördüğü eziyetten arınmış, bana bir fiske vurmamayı başarmış. Tamam gönlümü bolca kırmış, yer yer psikolojik şiddet göstermiş ama işte onun çocukluğundan tamir edip getirebildiği bu kadar. Kimi tamir ediyor ki siz ediyor, etmeye çalışıyorsunuz. Bir çocuğunuz olsa işte gözünün içine bakarsınız. Anneniz, babanız size nasıl anne baba olunmaması gerektiğini öğretmiş. İşte kimi de tamir edemiyor, yaşadıklarını yaşatıyor vs vs... Bunları düşünürseniz, affedemeseniz de, kabul etmeniz bir miktar daha kolaylaşır diye düşünüyorum.

Haklısınız ama sizin destek almanız da gerekiyor bence çok fazla takıntı var bu sizi çok yıpratır annenizin yaptığı yanlış ama o nasıl yetişti ki belki oda baskıda büyüdü ozguvensiz bunlar için bu kadar sorgulamak ve nefreti doğru bulmuyorum açıkçası kendiniz bir iyilik yapın geçmişi unutup bugünü yasayin

Haklısınız tabiki de. Herkes anne baba olamıyor sanki silah zoruyla doğurmuşlar gibi. Kan bağının benim için önemi yoktur. Var ama belli bir yere kadar eğer bana, psikolojime, bedenime vs. zarar veriyorsa ve durmasını bilmiyorsa kan bağının hiç önemi yok. Hatta yetimhanede büyüyenlerin bazen olumlu yönlerini vurguluyorum bu noktada. Anne baba akraba senin geleceğini hayatını yok edebiliyor. Bende akrabalar ve üvey baba yüzünden özgüvensiz korkak yetiştim. Ama bende şu vardı hiçbir zamanda kabullenmedim evet dayak yedim annemden tamam haklı sebepleri de vardı geçmişinde yaşadıklarından dolayı psikolojisi normal değildi ama bunada son verdirdim. Beni akrabalara karşı ezdirmeye devam ederse onunla yaşamayacağımı da belirttim istediği kadar nankör desin. Ben bu kadar kötü bir ailede yetiştikten sonra tek başıma ayrı bir hayat kurayım daha iyi. Gerçekten o kadar iyi geliyor ki tarif edemem. Antalya'da okumaya başladığımda anlamıştım bunu. Ne anne ne baba ne de bir başkası hiç aklına bile gelmiyor. O yüzden sizin yapabileceğiniz tek şey bana göre nefret edip daha da kavgaların artması yerine ayrı bir eve çıkmanız tabi önce işinizin olması gerekiyor. Ben öz babamı tanımıyorum bile insanlar bunu duyunca üzülüyor bense ''yaa valla iyiyim tanımadığım bir adam için üzülemiyorum ki belki görseydim üzülürdüm ama yok aksine benim için çok büyük bir avantaj bu '' diyorum şaşırıyorlar. Çocuklar kötü ve şiddetin olduğu ailede büyümektense yalnız büyümeliler bence.

İki kardeşim var ve reşit değiller. Genel kavgalar, genel şahit olduğumuz pislikler dışında onlara çok takık değiller zaten. Benim yaşadıklarımın binde birini yaşamamışlardır.

Valla hepsini okudum. Alintiyi da devamini da... seni cok ama cok iyi anliyor ve hissedebiiyorum. ayni seyleri bende yasadim. Evden kurtulmak icin 20 yasinda evlendim daha beter oldu. Sokaga bile cikamaz oldum hergun dayak azarlama... birde kemerle vururdu bana. Korkuyordum cok. Babam demisti el evine git evini arayacaksin diye. 1 sene sonra bosandim. Birikmis param vardi. 1 yillik okulum vardi onu da hem calisarak hen okuyarak bitirdim. Ayrildigimj bir muddet sonra soyledim ama aile evine de donmedim. Aradan 15 yil gecti hep yalniz yasadim ozgur oldum arabami aldim istedigim yere gittim ulke ulke gezdim. Ve en sonunda sevdigim kisiyi buldum. Yani hicbirsey kolay olmadi savasmak mmucadele etmek zorunda kaldim hep... hep kendimi savummak istedim ve en sonunda basardigimi dusunuyorum. Brnce kpssye calis cok calis inadina calis mucadele et hersey kolay olsaydi hicbirseyin tadi kalmazdi. Bazen alin teriyle bisey kazanmak o kazandiginin degerini arttiriyor.

Haklısınız. Anneniz her ne kadar cahilliğinden yapmış olsa da bunu kabullenmek ve affetmek sizin için çok zor olur. Umarım atanırsınız ve kurtulursunuz, en azından sürekli onları görmek zorunda kalmazsınız. Bu arada lailerra konu sahibinin babası herhalde

Gayet hepsini okudum. Söylediğin her şeyde haklısın. Annen aciz bir insan. Sadece şu bdvde gezindiğinde bile annen gibi onlarcasına rast geliyorsun. Herkes senin gibi dik duruşlu ve hakkını savunmaya hazır olmuyor. Böyle insanları silkeleyerek, gerçekleri yüzlerine vurarak sana benzemelerini, ayakta durmalarını sağlayamıyorsun maalesef. Özer dilemelerini, seni haklı bulmalarını, hatalarını kabullenmelerini bile sağlayamıyorsun. Ben annemle çok cebelleştim, en son yaşadıklarımı bilinç altıma itip, ellerimle kendi istediğim gibi kurduğum yuvaya odaklandım. Hala ara ara hortluyorlar ama çabuk kendime geliyorum. Acısı geçmiyor ama güçlü olmamı istediğim hayatı yaşamamı da engellemiyorlar. Şimdi otur ders çalış, en son hatırladığım sağlık kpss 2 yılda bir yapılıyordu, bu şansı dikkatini dağıtarak heba etme. Kurtuluşun bu sınava bağlı.

43 yaşıma giricem hayatım boyunca babamdan bir güzel cümle duymadım. Tüm komplekslerim, özgüven eksikliğim ve korkularım kendisinden eser. Üstelik benim annem psikolog ve senelerce bu duygusal şiddeti sadece izledi. İsyan ettim, ne babalar var taciz eden, dayak atan dedi kapattı konuyu. Babam evlendiğim gün yanımda yoktu mesela. Tek fark benimkiler 76 ve 78 yaşında ve ciddi sağlık problemleri var ve ben vicdanen rahat edemediğim için kopamıyorum Daha geçenlerde babama ağzıma geleni söyledim bir kapıştık bayramda konuştuk ilk kez. Başınızı şişirdim kusura bakmayın. Konumun sizinle ilgili kısmına gelecek olursam, sonuna kadar haklısınız. Yapacağınız en iyi şey mümkünse ikisini de sonsuza dek hayatınızdan çıkartmak olacaktır.

Major depresyon kriz doneminde gibisiniz, cok benzer bir surecten gectim oradan biliyorum. Kavganiz aslinda kendinizle, bir ic hesaplasma, yüzleşme. En kisa surede destek almalısınız. Geçiyor ama eski siz olmuyorsunuz artik

haklısınız birçok çocuk sahibi olamayan aslında olsa mükemmel ebeveyn olacak insanlar varken böyle insanların neden anne baba olduğunu düşünmüşümdür hep. annenizin bu davranışları kendisinin de çocukluktan böyle gördüğünü ve sebebinin eğitimsizlik olduğunu düşünüyorum. keşke herşey farklı olsaydı, hepimiz için...

Arkadaslar ben 2016 yilinda evlendim 21 yasinda yani ondan once birini seviyordum ailem istemedi cocugun babası onceden bir icilen zararli şeyi ictigi icin bu cocukta icer birde çöpte cqlisiyor diye istemediler ben konusuyordum gizli gizli ailem beni istanbula halamin yanina gonderdiler hem halamin ogluna bakmam hemde kafam dan silip atarım belki diye gittim enistem bana tacizde bulundu beni kandirdi ileride sevgilin esinlede bunlari yasiyacaksin diye bende kendinde hata buluyorum razı geldim sustum malesefki halada kimse bilmiyorum ailem beni o çocuktan kurtarayim derken hayatımı dahada cok zehir etti haberleri yok memlekete döndüm 2 işte çalıştım sonra beni istemeye geldiler görücü usulü tanimiyordum esimi o zaman bile o çocukla konusuyordum ailem istemiyorum cocugu diye oylede boylede yanmişim zaten dedim evlendim esimle o cocugun yanindan gecerken el ele gectigimiz gun oldu yüzüğü takardim disari gidince cocuk gibi ya evlendim tabi nişanimda ailem le esimin ailesi arasında bi ufak tartisma oldu kuruyemis icin az getirmissiniz diye aile uyesinden biride bu kuruyemisinicine bilmem ne yapiyim demisti ailemdeki kisi o yuzden bi kırgınlık oldu arada esimin ailesi ilr de anlasamadik esim evin tek oğluydu bu arada en sonunda ben ilac icim ve babama esime mesaj yazdim ilac icicem diye gelip beni hastaneye götürüp midemi yikatmislardi esimin aileside eve gelmek yok gidin ayrilin dedi 3 ay babamin evinde kaldim esim ev bulana kadar ama ordada sorunlar yasadim tabi neyse baska bir yer aldik oturuyoruz 2 bucuk senedir suan ki sorunum evdeyim bir yere beraber cocuklarimla tek gittigimi hatirlamam 7 senedir düğüne gitmiyorum dayimin oğlunun düğünü var gidelim dedim evde olursak gideriz diyor ailemle gideyim gidersek beraber gideriz diyo bi iki gundurde gitme isi yok diyor ailemde amcamin esi calistigi icin babaann3m bakiyor kizina kizi 2 yasinda yengemin babaannem annemi arar gelsin kizin altini degissin benim kiziminda dişi curuk agzina bakinca geri duruyor boyle kizin agzi kokuyor diye gelip birgun cocuklari alip disari götürmezler dede sonucta soguklar sevgilerini belli etmezler ben bile oraya gidince kizlar bi ses yapip konusuyorlar sus falan diyor babam cocuklari sevmez yani sarilsa opse bi gidince oper hosgeldiniz o yani babam yani sonucta bana da oyle bi elini omuzuma atsa bi opse yok yani oyle iste canlarım

hayırlısı olsun.. bazı alanlarda 70 baraj yeterdi eskiden ama

Haklisiniz tabi O izler hiç. bitmiyor ama unutarak insan yaşamaya çalışıyor dönem dönem aklına geliyor yasanilanlar insan çıldırmış şekilde aglaliyiveriyor. benim çocukluk dönemimde çok sancılı geçti annem var ama anne sevgisi bilmiyorum sevmezdi sürekli baskı yapar eleştirir iletişim kesinlikle kurmaz konuşamazsın şimdi kaç yaşına geldim 35 yaş hala annemle konuşamam sıkıntım olsa tek başıma halletmeye çalışırım hayat çok zor neler yaşıyorsun ihtiyaç duyuyorsun toplum içine giriyorsun eleştiriliyosun bayan olmaktan bile utanıyorum benn adet olsam sancim olsa onu bile söylemem utanırım evlendim hamile kaldım ınsan sevinir degilmi ben ağlıyorum nasıl söyleyecem neyapcam diye zor süreçler. Evlenmem bile rast gele kına geçemde agladim hicbiyer tutulmadı bari kapıya sandalye alıp koyalım ışıklar takalım dedim yok o bile değersiz şekilde oldu ya neler var neler deler geçer

Yazdığınız herseyi okudum vede nasil yazdiniz helal olsun diyorum size soyleyecegim tek birsey var kendi hayatiniza bakin ayaklarinizin uzerinde durun gerekirse ayri eve cikin ne biliyim kadin siginmaya gidin ciddiyim cunku benim gibi sikintilariniz düşüncelerinizin sjze zarar vermesini istemem S

Teşekkür ederim. Eklediğim önceki konuda da belirtmiştim. Normalde alıyordum fakat şu an alamıyorum.

Haklısınız. Anne dediğin yavrusunu korur. Ama diğer taraftan bana depresyonda gibi geldiniz. Bunları sürekli düşünüp kendinize hayatı zehir etmeyin. Aşmanız lazım. O evden olabildiğince çabuk çıkmanız lazım. Hem çalışıp hem okuyamaz mısınız?

Ya bazen bu hayat bana ait değilmiş gibi hissediyorum. Sanki yeniden dünyaya geleceğim ve her şey güzel olacakmış gibi...

Yazdigim yazilar gitti o kadarda yazmistim

Bazı şeyler yaşadıktan sonra o travmalarinizleri üstünde hep malesef benim hayat hikayeden bahsedeyim annem babam. in hayatları sadece akrabalarıydı bizim ev misafirhaneydi biz ikinci sınıftık annem var ama anne duygusunun ne olduğunu bilmiyorum birkez hayatımda sarılmış değil eleştiren bağıran ikinci sınıf olarak yaşayqn biri birtane kardeşim oldu annem onada hayati dar etti ve kardeşim ruhsal olrak hastalandi kardeşimi ondan korumaya çalışırdım hep başarılı olamadım engelli oldu o duygusal ezilmeleri kaldıramadı anenmle hicbir şeyimi paylaşamadim ergenlik geldi geçti hasta olduğumu bile soyleyemiodum evlnedim geçen düşük oldu ameliyata girmem gerekti tek başıma ameliyata gittim iş arkadaşlarım annene neden söylemedinn dediler kendimi okadar değersiz güçsüz goruyorumki anne sevgisini bilmiyorum elimden hiç tutmadı

davanızda haklısınız, mesleğiniziz alın ve kendi ayakları üzüzeründe durun

İyi dilekleriniz ve paylaşımınız için çok teşekkür ederim.

Benim annem de beni hiç sevmedi. cunku hiç sevgi görmemis. siddetin her türlüsünu gordum üstelik annem"ne güzel dovdum" diye övünür hep iyi bir şey yaptığını düşünürdü. ben çok çektim ondan. babam ise çok şefkatli bir insandı. nirmal bir insan annemle yapamaz, annem hasta çünkü belli. ama babam annemi bırakmadı. onlar birbirlerini tamamladılar. ancak babam hep pasif ve ezik kaldı. beni hiç koruyamadi. Sadece mesleğimle alakali konulaeda bana siper oldu. İşimi yapabilmem icin bana destek oldu. onu seviyorum. Ama annemi sevmiyorum. onu hiç görmesem ozlemem bile. Bence sizin Annenizin de iyi yönleri var. Daha önce bir üyenin de dediği gibi sevgiyi bu kadar öğrenebilmis, size verebileceği bu. İns sınavı kazaniesiniz. kendinizw farklı bir şehirde bir hayat kurun. ve asla yanınıza tasinmalarina müsaade etmeyin. Onlarla yilda bir kaç kere görüşün. eger yakın bir şehir olursa ayda bir iki kere falan. ama kesinlikle aynı şehir olmasın. Allah korusun sınav vs olmazsa da aynı sehirde kalmak zorunda olursanız, bie ise grin. Mümkün olduğunca az görüşün ailenizle. Hatta araştırın, farklı şehirlerde yaşayan arkadaşlarınızla görüşün. bir iş bulabilirseniz oraya taşının. Hiç görüşmeyin diyemiyorum. cumku onun da bizde açtığı travmalar oluyor Kendimize anne ve babamizin yarattığı travmaları tekrarlayacak insanları cekebiliuoruz. bu nedenle terapi de alin

Strobe, çocuk dünyası çok vahşi. Bende ortaokulda serviste bir çocuğun zorbalığına uğradım. "Oy tombulum tombulum. Yoldan geldim yorgunum" diye şarkı söylerdi bana. Halbuki ben kilolu bie değildim. Sonra soyadımla alay ederdi. O kadar üzülüyordum ki eve gelince ağlıyordum. En sonunda babama söyledim. Babam bir sabah o çocuğun yanına gitti. "Bir daha kızımla dalga geçmeyeceksin" dedi. Seneler sonra Facebook çıkınca ben bu şahsa mesaj attım. "Sen bana bunları yapıyordun" diye yazdım. "Ya çocuktuk olur öyle" dedi. "Ben de çocuktum ama yapmadım" dedi. Çocuklukta yaşadığımız travmalar hep orda kalıyor ve çok zor siliniyor.

Teşekkür ederim.

Ben okudum ve haklısın. Özellikle şiddet görmene susması bence kabul edilemez. Şu an sürekli suçlayarak geçmişe dönük hataları yüzüne vurarak da bir yol alamazsınız ama. Bence ona içindekileri söylemen iyi olmuş. Şimdi sıra annenden ne bekliyorsun sorusunda. Ne yapsa sana iyi gelecek? Bunun cevabını belki ikiniz birden aramalısınız ve o da bazı adımlar atmalı. Bunu yapamıyor ya da yapmak istemiyorsa senin yapabileceğin bir şey çok da yok demektir kendi hayatına bakacaksın

M meredithgrey Öncelikle paylaşımınız için teşekkür ederim ve estağfurullah ne baş şişirmesi. Benim annem de neden isyan ettiğimi, şu an hastalıkla kanserle mücadele eden insanlar olduğunu söylüyor ben kendimi çok hırpaladığımda. Peki mutsuz ve şiddet içerisinde bir çocukluk geçirdiğim için ben artık kanserden muaf tutulmuş biri miyim? Tüm hastalıkların en sağlam dostu üzüntü, sinir ve stres değil mi? Ne söylerse söylesin en ufak bir mantık kırıntısı bulamıyorum. Keşke benimki de yalnızca beni sevmeseydi, yanımda olmasaydı, sadece güzel söz söylemeseydi. Yaptıkları keşke bununla sınırlı kalsaydı. Hep daha fazla şey yaptı, hep daha çok hasar bırakmak için uğraştı. Kim önce ölür, kim kime muhtaç kalır bilemiyorum bunlar yaşla olmuyor her zaman çünkü. Ama şimdi şu an geberdiği haberini alsam içimde ufacık bir üzüntü olmaz, sadece onu biliyorum.

Sarılalım

Hemşirelik mezunuyum ve 2020 puanı ile yapılan alımlarda 69-70 civarında kapattı o da. Hayırlısı artık, yapılacak alım sayılarına, açıklanacak branş sıralamalarına göre şekillenecek süreç sanırım.

"Bari kapıya sandalye alıp koyalım, ışıklar takalım dedim o bile yok" yazmışsınız, özellikle o kısma çok üzüldüm. Maalesef bizler bu noktada bu hayatın şansız kesimini oluşturuyoruz. Keşke böyle olmasaydı.

Haklısınız annelik çocuk doğurmak değil ona merhametle sevgiyle bakabilmek Bundan sonra ailenizle ilgili beklentilerinizi yaşadıklarınızla değerlendirin üzülmezsiniz kabullenin durumu başka da yapacak bir şey yok

Anne dediğin taşı sıkıp suyunu çıkarıp evlatlarına bakan kişiye denir benim gözümde.. Sadece doğurmak yeterli değil yani.. O kadar iyi anlıyorum ki hislerinizi.. Kendi ayaklarınızın üzerine bastığınız anda arkanıza bakmayın bence.

Yaşadıklarınız için üzgünüm. Şiddete her şekilde karşı olmamız gerekir ama ben hayvana şiddet, çocuğa şiddet vs. bunları hiç anlayamayacağım. Çünkü senden kuvvetsiz biri üzerinde güç gösterisi yapmak adilikten başka bir şey değil. Anı zamanda zavallılıktan... Mesela benim baba şahsının ortalama bir erkek çok rahat ağzını burnunu dağıtır. Çoluk çocuğa el kaldırınca kendini güçlü kuvvetli hissediyorlar galiba geçici bir yanılma yaşayıp mutlu oluyor.

Ben de bir yere kadar yardımcı olabildiklerini düşünüyorum. Çünkü esas sorunu çözmek yerine senin o sorunla mücadele etmen, kabullenmen için emek harcıyorlar. Ama sorun mevcut bir şekilde orada duruyor, kaybolmuyor. Dolayısıyla tam iyileşme mümkün olmuyor. İyi dilekleriniz ve paylaşımınız için çok teşekkür ederim. İnşallah güzel günler paylaşabilirim.

Ben bu konuyu açtıktan sonra Birilerine Anlatmazsam Çatlayıp Öleceğim Artık Lütfen Akıl Verebilir Misiniz? Bu konuda da bahsettiğim gibi tonla şey yaşandı. Baba kişisinin yüzünü altı yedi aydır görmedim. Şu an bambaşka bir ildeyim ve annemin yanındayım. Bunu söylerken bir miktar vicdanım acıyor ama hislerim bu şekilde : Ona bakınca bile kanser oluyormuşum gibi hissediyorum ve onu gerçekten hiç sevmiyorum. Tek istediğim atanmak ve gitmek. Bunun için bana minik bir dua bırakırsanız çok mutlu olurum.

Maalesef öyle. Ben de neredeyse çeyrek asır zamandır sorguluyorum dünyada o kadar iyi hatta iyiyi falan da bıraktım en azından normal insan varken neden bunların çocuğuyum diye... Dünyanın değişik bir düzeni ve adaletsiz bir sistemi var.

hepsini okudum sonuna kadar.. size kocaman sarılmak istedim sadece..

Konuda yazmıştım galiba, yaşım 23. Bunun yanında yalnızca fiziki şiddet değil. Bu ev sınırları içerisinde ekonomik şiddette, psikolojik şiddette de uğradım. Ne insan hakları ile ne de çocuk hakları ile bağdaşmayan tonla şey yaşadım. Eskiden böyle normal karşılıyorlardı gibi bir duruma tamamen katılamıyorum. Yani yaptıkları bazı şeyler insanlık kavramı ile bağdaşmıyor ve bunun farkında olmak için muhteşem bir duyarlılığa gerek yok gibi görünüyor. Paylaşımınız için çok teşekkür ederim.

Çok teşekkür ederim tekrardan. Sağ olun.

Merhabalar, güzel dilekleriniz için çok teşekkür ediyorum. Çok sağ olun. Birilerine Anlatmazsam Çatlayıp Öleceğim Artık Lütfen Akıl Verebilir Misiniz? Burada ki konuda bahsetmiştim. Maalesef ki üniversite sınavında istediğim sıralama olmadı. Lojmana da kabul edilmiyorum. Hafta sonu sınav var. Umarım o iyi geçer. Her şeyin kötü gitmesinden yıldım artık.

Başkalarının düşüncelerini değiştirmek bizim elimizde olan bir şey değil. Sen kanıtlarınla bile gitsen onun kafasındaki düşünce kalıplarını yıkamazsın. Bu yüzden evet sen haklıymışsın kızım demesini bekleme bence. Biyolojik olarak varlığımızın sebebi olan ve fiziksel ihtiyaçlarımızı karşılayan kişileri sevmek zorunda değiliz kan bağımız var diye. Sevgi hak edilen bir şey bence. Çocuk o aileye gelmeyi seçmedi, o hayatı seçmedi. Sana ne sundular ne verdiler nasıl davrandılarsa şimdi ektiklerini biçiyorlar aslında. Muhtemelen sendeki de sevginin hiç olmaması değil duyduğun kızgınlık ve kırgınlığın çok baskın olması

Çok iyi veya çok kötü değil.

lailerra neden konu sahibinin her mesajına beğenmedim attınız? Tuhaf.

Umarım iyi geçer. Artık atanmak da bir işe girip tek başına geçinmek de çok zor maalesef.

Yaptığım paylaşım buydu. Sorunum şu ki şimdilerde sürekli annem ile kavga ediyorum. Çünkü zaman geçtikçe sanıyorum daha tahammülsüz oldum ve çocukken sinip sustuğum ne varsa bugün bağırmak ihtiyacındaymışım gibi hissediyorum. Ona açık açık onu sevmediğimi ve bundan sonra onu görmezsem çok mutlu olacağımı söylüyorum. Karşılığında saatlerce ne kadar saygısız, nankör, hayırsız olduğumu dinliyorum. Hayatında benim gibi annesine düşman başka bir kız çocuğu daha görmemiş. Onun değerini, o öldükten sonra anlayacakmışım ama çok geç olacakmış. Peki hangi değeri? Ben şiddet görürken neden hep sustuğunu ve izlediğini soruyorum mesela. Başta bu şiddet olayını tamamen inkar ediyor. Sanırım onun için de babam kişisi için de şiddet bir insanı ağaca asıp kırbaçlamak galiba. Daha hafifleri şiddet tanımına girmiyor. Sonra beş on büyük olayı hatırlatıyorum. Herkesin çocuğunu dövdüğünden falan bahsediyor, bilmem hangi çocukların anne baba tarafından nasıl dövüldüğünü anlatıyor. Bu şiddeti normal karşılamam gerektiği yaklaşımı karşısında daha çok çıldırıyorum. Şiddet normal değil. Sağlıklı insan davranışı değil. Bunun bilincinde olmak için çok muhteşem bir zekaya sahip olmaya gerek yok diye düşünüyorum. Daha da zorladığımda saçma sapan onlarca şey daha duyuyorum. "Ben sana hiç el kaldırdım mı, sinirlenince babanla beni bir kefeye koyuyorsun sadece onu suçla." diyor bir. Bir huzurumuz bozulmasın istedim diyor, bir benim söz hakkım yoktu diyor, bir bilmem ne diyor. Anne olunca beni de görecekmiş. Pardon ama neyi görecekmiş? Farz edelim ki ben anne oldum yıllar sonra ve ondan bile daha beter bir anne oldum, bu onun da kötü anne olduğu gerçeğini değiştirecek mi? Babam dünyanın görüp görebileceği en pislik yaratık. O da çok hoş zamanlar geçirmedi, bunu inkar etmiyorum. Ama bir kere bile bana kendini siper etmedi hiçbir şey için. Bir zamanlar bir kedi beslemiştik. Kedinin hamile olduğunu aylar sonra fark ettim. Sonra birden değişti, doğum sancısı çekiyor olduğunu fark ettik. Yavrularına nasıl sahip çıktığını, koca koca insanların karşısında nasıl panter kesildiğini anımsıyorum. Sonra benim neden istediğim okula gidemediğimi sorguluyorum. Okuduğum okullar en iyi okullarmış. Böyle hep nereye gittiysem kazanmamışım da şansa gitmişim, nankörlük yapmamalıymışım gibi anlatıyor. Geçen kardeşim "Tüm kadınlar çalışıyor. Sen neden çalışmıyorsun?" diye sordu ve "Bu yaşta (46) çalışmamı mı istiyorsunuz, sizde namus yok mu?" yanıtını aldı. Evlendiğinden beri çok iğrenç bir evliliği olmasına rağmen çalışmak fikri aklından hiç geçmedi. Bundan on yıl öncesinde de ben tarafından çalış ve boşan, kurtulalım fikri her çıktığında sanki küfretmişim gibi davranırdı yani şu an ki yaşına özel değil. Her zaman bize bir maaşı olsa baba kişisini anında kapının önüne koyacağını falan söyler. İyi dd kimin durup dururken bir maaşı oluyor ki? Burada benim iki üç katım yaşında olan çalışan kadınlar var ve belki bu yazdıklarımı okuyanı vardır. Allah aşkına emeklilik yaşı belli, zaten bu yaşlar hepimizin çalışması gereken normal yaşlar, şu an çalışan kadınlar çalışıyor diye çocukları namussuzluk mu yapmış oluyor? Bir de çok mutsuzsam neden her dışarı çıktığımda, geçen yıllarda okula staja gittiğimde saatlerce kendimi süslediğimi soruyor. Evet, kendimle uğraşmayı seviyorum. Gittiğim her yerde de hep çok dikkat çektim, hep tonla iltifat aldım. Çünkü kendimden başka sevdiğim değer verdiğim kimsem yok. Üzgün ve mutsuz olduğumu ifade etmek için okula geceliğimle mi gitmeliydim mesela? Bunlar gibi yüzlerce şey sayabilirim. "Sınava odaklanman gerekiyor, niye böyle tartışmalara giriyorsun? Her şey belli zaten. " diyor iç sesim. Ama elimde değil. Gerçekten elimde değil yani o kadar çok sustum ki nefretimi biraz daha içimde taşıyamıyorum. Aklım " Sadece sen haklısın. Ne desen haklısın." diyor. Ama bazen çok zorladığımda ağlayıp sızlanmaya başlıyor. Acaba çok mu katı davranıyorum diye de içimde bir yer bir miktar sızlıyor ama bu inanılmaz kısa sürüyor. Çevrede de "Kızın çalışmaya başlayınca sana da yardım eder, rahatlarsınız." diyenler var. Onlar beni daha da çok cinnetlik moda getiriyor. Bana kim yardım etti? Benim için kim fedakarlık yaptı? Üstelik çok iyi anne babaların bile çocukları yaşlılıkları için yatırım olarak gördükleri bir gençlik projesi değil, olmamalı. Kaldı ki bunlar... Babamı soracak olursanız, onunla geçmişte çok şiddetli kavgalarımız oldu. Artık onun suratına bakmak bile içimden gelmiyor. Yüksek ihtimal bu satırlara kadar dayanıp inen olmadı. Ama olsun, en azından içimi dökmüş oldum.

+ ölsün istemem ama. Sürünsün benden uzakta.

Haklısınız. Paylaşımınız için çok teşekkür ederim.

mahh nasıl geçti sınavınız sormayı unutmuşum

Siddeti asla normalleştirmiyorum sadece o dönem için insanlar normallestiriyordu. Cok kötü seyler yasadım diyorsunuz e anneniz onlara da ses vıkartmadıysa zaten sevginizi hak etmiyor olabilir hercekten.

Sadece herkesten kurtulmak istiyorum şu an. Yüzlerini görmek bile beni yıpratıyor. Paylaşımınız için çok teşekkür ederim.

Biz kendi yaşadığımız ve hissettiğimiz koşullara göre anne ve babamızı değerlendiriyoruz. Onlarsa kendi koşulları, öğrendikleri ve bildiklerine göre yaşamış ve bizi yetiştirmişler. Bu yüzden bizim onlara karşı düşüncelerimizi anlamaları imkansız, sorsak bizi nankör olmakla da suçlayabilirler. Bize yaptıkları haksızlıklar onlara o kadar olağan gelir ki kafayı yememek imkansız gelir kimi zaman. Anne ve babanızdan nefret etmenizi anlayabiliyorum, ama onlara nefret dolu davranmayın, inanın bu sizi yorar. Mesafe koyun aranıza. Sanki sıradan bir akraba gibi. Kin ve nefret öfke yükünü getirir omuzlara. Bu yükü taşımayın. Bu daha çok yorar sizi sürekli sorgularsınız işin içinden çıkamazsınız. Bir yabancı hayatınıza ne kadar müdahil oluyorsa o mesafede tutun ailenizi. Sizin sağlığınız için bence önemli olan güçlü olumsuz duyguları canlı tutmak değil nötr olmaktır. Şahsi yorumumdur.

Bu arada "Anneniz babanız size nasıl anne baba olunmaması gerektiğini öğretmiş." ben bu sözünüzü çok sevdim.

Sonuna kadar haklısın. Kimsenin yükünü çekmek mecburiyetinde değilsiniz. Bir iş sahibi olunca arkanıza bakmadan o evden uzaklaşın. Benim de çocukluğum sizinki kadar ağır olmasa da iyi geçmedi. 35 yaşındayım hala çocukluğumda ki anıların acısını yaşıyorum. O yüzden daha fazla katlanmayın. Kendinize bir yaşam kurun bebeklinick Bu karanlığın sebebi

Tabiki burada yorum yapmak bile basit kalıyor gerçek yaşantının yanında. İnsan her şeyi ayrıntılı anlatamıyordu çünkü kendisine bile utanarak söylüyor bu dramatik anları. Benim tek tesellim neşeli ve güler yüzlü yapım her daim böyleyim içim kan ağlasada bu neşem eksik olmuyor çok şükür benim burada öldüresiye dövseler evet bir travmam olur ama gittiğim yerde de kahkaham eksik olmaz. Hoş buna delilikte denebiliyor Evet bir önceki konunuzu okumadım engel olmuştur elbet bu psikopatlık seviyesindeki bir baba her şeyi yapar. Ama kalmanız sanki çok daha kötü olacak gibi. Ben de hemen kurtulamadım maalesef daha yeni ayrıldılar üvey babamdan ama hala rahatsız ediyor annemi tabi annemin hatalarıda bahaneleri de çok büyük. Her zaman işin hayatın kolayına kaçtığı için bunları yaşadık. Ama suçlamalarla hayatıma devam etmek çok daha zorlaştırıyordu işleri. Ben sizin yerinizde olsaydım muhtemelen çoktan onların bile benden haber alamayacağı bir şehirde yaşıyor olurdum. Ama dediğim gibi uzaktan yorum yapabiliyoruz anca yaşamadan yinede bilemiyor insan. Keşke Allah anne baba olamayacak kişilere çocuk vermese ama maalesef :) Umarım hakkınızda hayırlısı olur kurtulursunuz sıkıntılarınızdan. A

Annenin çaresiz olmasından sustuğunu zannediyorum cunku anne oldum ben de sımdı daha ıyı anladım. Meslek sahıbıyım avukatım. Ben de boşandım kocam kumar bagımlısydı. Aılem sahip çıktı onlarla yaşıyorum bır bucuk yaşında oğlum var ben meslek sahıbı oldugum ıcın ve aılem aahıp çıktığı ıcın cesaret buldum annene kızma onu anlayabılıyorum kadının işi gücü yoksa cekıyor işte

Kesinlikle yaşadıklarından ve yorumlarında haklısın Baban konusunda özellikle. Annen İcin yüzde yüz aynısını söyleyemiyorum. Yani benim 6 yasında bir kızım var eşim ona el kaldırsa evliliğim biter ama suan yık 2022. Zihniyetler değişti. Yaşını az cok tahmin edebiliyorum biraz daha sivrisin henüz. Baba İcin demiyorum ama anne gercekten Baska bir. dünya. cok cok kötülük yapmadıysa anne yokluğu insanı canlı canlı öldürüyor. Bak hayatındayken böyl ehissetmiyorsun. Ama bir gün gidince büyümek zorunda kalıyorsun sanki koca. dünyada yalnızsın. Kimsesizim. En kötüyüm dediğin durumda bile annen yapıyorsa onunla kavga bile edebiliyorsan insan bana şanslısın.

Yaa çok üzüldüm okurken. Umarım güzel yarınların olur. Aileni sevmediğin için içten içe kendini rahatsız hissetmen normal. Ama kimseyi zorla sevemezsin. Kimseyi sevmek zorunda değilsin. Sırf annen baban olması bu gerçeği değiştirmez. Anne baba olmuşlar ama sorumluluk sahibi ebeveyn olamamışlar. Aranızda sevgi bağı oluşmamış. Ben anne olarak bugün kızımla az sohbet ettim temizliğe daha çok vakit ayırdım diye içim içimi yedi. Kök ailenden uzaklaş, geçmişi düşünme, nefrette etme. İçini öfkeyle doldurma, enerjini daha güzel günlerin için sakla. Geriye bakarak ileri gidemezsin. Küsme konuş ama oldukça mesafeli.. çünkü yaşadıkların senin gerçeklerin ve sadece gerçekleri geride bırakmak iyileştirir. Psikolog, psikiyatrist bir yere kadar yardımcı olabilir bize.. içinden çıkamadığımız konularda uzman desteği almak güzel ama sen hasta değilsin ki. Asıl ruh hastalarının içindesin. Onlar tedavi olsun. Dövmek, baskılamak, engellemek annelik babalık değil ki. Bu da onların cahilliği. Güzel günlerini de okuruz umarım.

Butun hepsini okuyamadim yalan degil Cevap bekledigin icin yorum yapiyorum bende annemden cok siddet gordum babami hep uzerime salan oydu bile bile bak benimki bile bile dovdururdu. Benim belime demirle vurup belimin komur karasi gibi curudugunu bilirim. Kafamda uzun sopa kirmistir mesela. Ya anlatsam sigmaz. Ne mi oldu si. olup gittim yani evlenerekk. Bagimi kestim mi kesmedim mecburum diye cunku ne kadar kocan olsada el. Ayriyeten vicdani olarak iyiyim cunku bag kesince daha cok kotu oluyorsun sevmesende. Ama ona karsi ne merhametim kaldi nede sevgim bunu da sorarsan. En azindan psikolojik olarak kendimi dusunuyorum artik. Zaten o kadar cok kavga ettimki buyudukce bana yaptiklarindan dolayi ne o benimle muhatap olunca mutlu ne de ben onunla. Anlayacgin cok muhatap olmuyoruz. Cok muhatap olmadigim icin suan umursamiyorum. Yani ondan uzagim ya onun yaptiklari aklima gelmiyir. Ama yaptiklarini unutur muyum hayir tersine atesle kazindi. Benim ona tek dedigim su, yuzune soyledim direk suan sen annem oldugun icin muhatabim seninle ama bana yaptiklarini Allah a havale ettim. Sana bu konuda hakkim helal degil. Unutmadim bunu sakin unutma dedim. Obur terafta bana yaptiklarin icin hazir ol. Sen nasil bana bu tarafta acimadin ben de sana obur tarafta acimayacagim dedim. Bunu yuzune soyledim ya bir nevi ondan rahatim.

Ahhh sizi okuyunca kendi yaşadıklarım geldi aklima ve hala yasamakta olduklarım. Sizin yasadiklarinizin daha fazlasini daha beterini yasadim ben anlatmaya kalksam kirmizi oda konusu cikar. Hatta daha önce gittigim unlu bir psikolog seni de yazmak istiyorum demişti. Benimle aglamisti. Eminim benim gibi hikayesi olan dunyada sayilidir anlatsam roman olur derler ya benim ki de aynen öyle. Gercekten bir gun hersey duzeldiginde kendi hayatimi psikologun kaleminden sinemaya donusmus bir film izlerken gormek isterdim. Ve tum turkiyenin de aynı Kirmizi oda daki meliha ya agladigi gibi bana da aglayacagina eminim. Ne kadar zordu anlatması.. Allah kimselere kaldiramayacagi yukten fazlasini vermesin. Size tavsiyem dini toplantilara katilin orda guzel agzi duali zat'ların duasini alin. Yukunuz hafifleyecektir. Bu arada sehriniz neresi sizinle ozeldende konusmak dertlesmek isterim

Size de geçmiş olsun.

Onlardan bir beklentim yok. Hatta yok olsalar memnun olurum.

Sizi hatırlıyorum. Ailenizin olduğu şehirde boşluk olmasına rağmen uzaklaşmak için farklı bir şehri yazmıştınız, değil mi? Kpss hakkında bilgisi olan birini bulmuşken bir şey sorabilir miyim? Sınav sonuçları açıklandıktan hemen sonra bir alım yapılmıyor değil mi? Yani puanlar açıklandıktan sonra alıma kadar belirli bir zaman geçiyor mu?

Bu yaşadıklarının farkına varıp sorguya çekmen çok iyi birde annen ile hesaplaşmak da iyi herkes merhametli ebeveyn olmak zorunda, yoksa toplum iyi, mutlu, huzurlu insanı bulamayacak, Ve verende olmayacak artık arkana bakma, gelece için iyi düşün enerjini buna yönlendir geçmişi değiştirme şansın yok merwush

Atanırsanız kardeşinizi de alıp çekip gidin. iki vicdansız insanı Bir başına bırakın gidin. Kedi köpek gibi yesinler birbirlerini

Hepsini okudum. Haklısınız...

Yazdiklarinizi okurken üzüldüm. Biz kücükken cocuklarin dayak yemesi maalesef normal görünüyordu. Ben eskiden bunun neden böyle oldugunu hic anlamiyordum ama insan sorgulamaya baslayinca aslinda neyin deden oldugunu gayet cabuk anliyor. Size bir örnek verigim bir tanidigimdan. Adamin yasi baya büyük. Cocukken köyde kücük bir hatasi üzeri annesi onun boynundan bir iple tavana dogru yukari cekmis. Bildiginiz asmis yani biraz nefessiz birakip indirip tekrar yukari cekmis sirf cezalandirmak icin. Bir akrabagim var mesela. Cocukken amcasi onu odunla dövmüs. Onunda öyle suc sayacak birseyi de yoktu. Böyle yetistirilen ebeveynlerimiz var. Kimisi bu travmalarin üstünden gelip cocugunu siddetsiz yetistirir. Kimisi bu travmalari tekrar eder kendi cocuklarinda. Anneniz aslinda ne oldugunu gayet biliyor ve bunun icin hemen savunmaya geciyor, cünkü oda aslinda o davranislarin ne kadar yalnis oldugunu biliyor, ama onlarin cocuklugunda ebeveyn ne yaparsa yapsin cocuktan özür dilemezdi. O yüzden durumlari olmamis gibi göstermeye calisiyor. Bence siz önce kendiniz icin profesyonel destek alin. Belli bir noktadan sonra ebeveynlerin bizim ihtiyaclarimiza yetismeyeceklerini kabul etmemiz lazim. Ama soru su: Siz nasil iyileseceksiniz ve bundan sonra hayatinizi nasil yöneteceksiniz?

Evet o benim Ben memuriyete geçeli çok oldu, sistem çok değişti ama Ne zaman alım yapacakları hiç belli değil sağlık sektöründe, sürekli takipte kalmak lazım. Facede atamaları takip eden gruplar var. Onları ekle, bakanlığın sayfasını da sürekli takipte kal.

Haklısınız elbette şiddeti normalleştirdiğin sürece şiddetin asla sonu gelmez. Özellikle bunu anne babanın söylemesi insanı daha çok kırıyor. Fakat size tavsiyem sürekli kin nefret ile onlarla yaşamaktansa mümkün olduğunca uzaklaşmaya ayrı eve çıkmaya çalışın. En azından o zaman bu düşünce yapılarıyla, kırıcı sözleriyle yaşamak zorunda kalmıyorsunuz. İnsan maalesef her ne kadar cahil, yobaz dese de söz konusu anne olunca çok vicdan yapıyor. Ben annemle arkadaş gibi büyüsemde onunda beni akrabalarıma karşı korumaması ezdirmesi ile ilgili büyük kavgalarımız olmuştu ama ikimizde birbirimizi kaybetmekten korkarız o yüzden eskisi gibi susmaz ama yinede o dönemin kadını yani eş dost yanında olsun ne derse desin kafasında zaman zaman. Ben anneme deli gibi öfkelensemde ondan başka kimsemin olmadığı aklıma geliyor ve daha çok canım yanıyor sonra bu söylediklerime pişman olacağımı onsuz nefes bile alamayacağımı düşünüyorum. Düşüncesi bile beni kahrediyor açıkçası. Bende o yüzden sadece o olduğu için hayatımda yanında kaldım bunca zaman ama açıkçası artık iş için yine gitmeyi düşünüyorum hem kariyer anlamında ilerleyemiyorum yaşadığım şehirde hemde annemle olan ilişkim sağlıksız oluyor beraberken. O yüzden bence aile mükemmelde olsa 18 inde ayrılacaksın ailenden ki hem yalnızlığa alışır hemde zorluklarla başa çıkmayı öğrenirsin böylece ailenin derdi ile uğraşmazsın.

Kesinlikle haklısınız. Birisini sadece bizi dünyaya getirdi diye sevmek zorunda değiliz. Tam tersi başka birini hiçbir kan bağımız yokken onun için her şeyi yapacak kadar çok sevebiliriz. Çünkü sevgi zamanla oluşan bir bağ. Bunun genelde tek değiştiği durum bazı annelerinin çocukları çok kötü bir birey olsa bile hep sevmeleri oluyor. Annenizin bu kafasını asla değiştireceğini düşünmüyorum. Bir keresinde bir şey okumuştum; çocuğuna tokat atan bir kadına bak haksızlık ettin bari özür dile çocuğundan demişler. O da kendi doğurduğumdan özür mü dileyeceğim demiş. İşte bu kafalar hep aynı. Anneniz kendisi size vurmadığı için onu suçlamanızı anlayamıyor bile. Nasıl kabul edip özür dilesin. Umarım bir an önce güzel kapılar açılır size güzel yollara gidersiniz. Kendinizi böyle anlatabilmenize ve çıkıp geçmişinizin hesabını sorabilme cüretinize bayıldım.

Okudum da Böyle de kinci olunmaz yine de

Sonuna kadar okudum haklısın Anneden de babadan da nefret etmekle... Dilerim istediğin bölümü kazanıp mezun olursun. Maddi durumun el veriyor ise bence o evde de durmamalısın ayır evini rahatına bak.

Inanki anlayamadim hicbirsey nokta yok virgul yok okunmuyor gercekten

Doğrusu bir şey beklemiyorum. Sadece onu sevemiyorum. Bu normal, olağan bir his değil. Hem toplum yapımıza hem de benim inandığım inanışa göre çok alışıldık değil. Ve galiba bunu haklı sebeplere dayandırmak istiyorum. Yani ben haklı olduğumun farkındayım o da farkına varsın gibi.

Eklediğim önceki konuda nasıl davrandıklarını ve neler yaptıklarını uzun uzun yazmıştım. Daha da uzun ve sıkıcı olmasın diye yeni konuya tekrar benzer şeyleri yazmak istemedim. Haklısınız söylediklerinizde.

İç sesin ne diyorsa odur yüzleş onunla ve hatalar bazen karşılıklı da olabilir önemli olan herkesin kendini sorgulamasıdir kusursuz olamayız elbet ama daha az kusuru olan taraf bizsek çok da kendimizi suçlamamaliyiz oluruna bırakmalıyız. Sizi çok iyi anlıyorum her ailede muhakkak problemler olur yaşanır çözüm bulmak lazım bende zor zamanlardan geçiyorum sana ne yapacağıni söyleyebilirim fakat kendime ne yapacağımı söyleyemez oldum ne tuhaf.

Öncelikle paylaşımınız için teşekkür ediyorum. Yaşım 23, yani o kadar da çağlar öncesinin çocuğu değilim aslında. Kaldı ki çağlar öncesinde de şiddeti yalnızca yobaz ve vahşi kesim normal karşılar diye düşünüyorum. Ya üstelik sadece fiziki ve psikolojik şiddet değil, bu evde sayamayacağım kadar iğrençlik yaşadım. Babam sürünsün, ne kadar acı varsa yaşasın, can vermesi bile kolay olmasın istiyorum. Annem için çok benzeri duygulara sahip değilim. Benden uzakta mutlu olmasını isterim. Ama gerçekten yanındayken hiç mutlu değilim. Onu affedemiyorum. Doğrusu affetmek de istemiyorum.

Evet alıntıladığınızı da okudum, daha iyi anlayabilmek için. Elbette bu işin uzmanı değilim ancak, bir insanın davranışlarını, düşünce yapısını vb belirleyen çok fazla değişken var ve bunu sadece "Annesi böyleydi, bu yüzden şöyle oldu" diye açıklayamayız. Sadece aile ile değil, pek çok farklı insanla etkileşim içindeyiz, farklı dönemlerde yaşadık, çeşit çeşit insanlarla olduk vb. Mesela çok basit bir örnek vereyim, vakti zamanında ergenliğimde yeme bozukluğumu tetikleyen kişi, o zamanki flörtümün "Arkadaşlarım seni görmüşler, o ayı gibi kızla ne işin var dediler" diyerek gülmesiydi ve 14 yaşında, kırılgan bir kız çocuğuydum, ilk flörtümdü. Bakın, aradan geçen onca seneye karşın, o cümle ve ses tonu aklımdadır. Napayım? Dönüp ah vah mı edeyim, bir yerde karşısına çıkıp bağırayım mı? O da çocuktu diyorum, geçiyorum, bunu size anlatana kadar aklıma hiç gelmiyordu dahi. Vardır hepsinin bir sebebi, totalde "Cahiller/cahillik etmişler, bu kadar olabilmişler" deyip kabullendiğinizde, rahatlıyorsunuz. Şimdi yüz yüze gelip durdukça ve siz onca şeyi, onların her cümlesi, davranışıyla hatırlayıp dolarken, ailenizin hiçbir şey yokmuş gibi takılmaya devam etmeleri kanınıza dokunuyordur, anlıyorum. Ancak şimdilik köprüyü geçene kadar işinize bakacaksınız. Sonra oturtursunuz maddi düzeninizi, sağlam çevre edinirsiniz derken evi ayırırsınız, o zaman bir tık daha iyi hissedersiniz.

Çok haklısınız.

Şimdiki duyarlılığınızla o zamanları sorgulamamanızı tavsiye ederim. Üstte bir arkadaş yazmış annesi çocuğu iple boğup nefessiz bıraktı diye. O zamanlar muhtemelen anneniz bunları görüp babanızın dayağını normal karşılıyordu. Ne var canım herkes atıyor bir iki tokattan bir şey olmaz diye diye çocuk büyütüyorlardı. Annemin beni büyüttürken yaptığı şeyleri sıralasam şok olursunuz ama şu an kızımın üzerine titriyor, beni ne kadar görmezden geldiyse kızımı o kadar önemsiyor. Çocukluk travmalarıma sarılıp önüme bakıyorum. Keşke olmasaydı, keşke sevgi dolu bir ailede büyüseydik ama bunu da hayatta size nasıl anne olmamanız gerektiğini gösterecek bir yol gibi düşünün. Babanızla görüşmemekte haklısınız. Yaşınız genç sanırım, zaman geçtikçe annene hak vermeye başlayacak ve onu anlayacaksın. Bir tarafın hep buruk kalacak o ayrı.