Aynen öyle. Yaşın kaç? Zamanla unutucaksın. Diorum ya ben ne kadar sevıodum bir bılsen

Lisede en zor zamanlarımda konuştuğum bir arkadaşım vardı. Sonra üniversite için başka şehire gitti. Farklı hayatlara kaydık. Bir de ben o dönem aşk acısı ile ağır bir depresyon geçirmiştim. Onunla konuştuğum zaman o zamanlardaki ağır enerji geliyordu. Konuşma sıklığımız sonunda azaldı ve tamamen bitti bir gün. Hayat bu. Her hayatımızdaki insan sonsuza kadar bizimle kalmıyor. Zamanla anılarda hafifliyor. moonna

Ben bizi ahiretlik dost sanmıştım. Fazla baglanmisim o halde

Ben bu konuda arkadasin gibi olan kisi konumundayim. Baska bir ulkeye doktora icin tasindiktan 1 sene sonra evlendim, ise basladim, cok hizli yukseldim falan derken acikcasi daha cok buradaki arkadas gruplarima vakit ayirmaya basladim. Zamanla koptuk. Ama ben bu durumu normal goruyorum, her iliskinin bir omru var ve insan iliskileri cok dinamik, her zaman ayni sekilde ilerlemez. Bana neden aramiyorsun, yazmiyorsun diyenleri de sonsuza kadar iletisim kurmayacaklarim listesine atarim mesela, hic hoslanmam kapristen Arkadasinizla olan guzel anilar elinizde kalsin, akliniza geldikce iyi olarak anip iliskinin omrunun doldugunu kabul etmekten baska yapacak bir sey yok.

Güzel bir bakış açısı

İşin garip yanı onun haricinde herkesle hala iletisimimiz sürüyor kopmadik, ki diğerleriyle orta düzeyde bir arkadasligimiz vardı garip... Herkes olduğu yerde mutlu olsun ne diyelim

Herkes yaşamış heralde bu durumu daha önce. Arkadasligin da bir ömrü varmış. Öğrenmiş olduk en azından

Yazmaz olur muyum. Çok cabaladim dostluğumuz için. Ama bir yerden sonra karşındaki hep aynı bahanelerle gelince elden ne gelir ki. Yapacak bir şey yok sanirim

Bendede var o Arkadaslarıma çok baglanıyorum. Hatta bır suru saçma sapan tavırlarınu cekıyorum. Sonunda bıtıyor bir şekilde. Bılemıyorum anlıyorum senı ama boşver. Yenı arkadaslıklar kur. Yeni insanlarla tanıs

Benzer bir durum yaşadım. Yeni ortam yapınca ikinci plana atmıştı. Baktım ki değer görmüyorum. Ben de hayatıma baktım. Evleneceği zaman davetiye yolladı. Ben de gitmedim tabi. Bir iki aradı duvar oldum. Karşımdakinden soğduğumda her şey biter bende. Uğraşmam. Bence yolunuza bakın. Zamanla unutursunuz zaten. İnsanlar hayatlarımızdaki rolleri bitince çıkıyorlar hayatımızdan. Çok büyütmeye gerek yok diye düşünüyorum artık. Herkes herşeyi yapabilir. Ben çok takardım eskiden hala da ara ara takarım. Aman diyorum artık herkes kendi yoluna. Siz de içselleştirmeyin.

Duygularını aşırı uçlarda yaşıyorsun. Açtığın "çocuk sevgisi" konusunda da bu konuda da böyle

Herkesin hayatında böyle insanlar vardır mevsimlik işçi gibi dönemsel olarak girerler hayatımıza renk katar ve giderler. Benimde böyle arkadaşlarım oldu ama hiç üzülmedim hayatımdan gitmek isteyene ne diyebilirim ki?

Bu çok üzücü olmuş işte. Vefasızlık başka bir şey, arkadaşlığın kopması başka bir sey P powergirls1 Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Benimde yedigim ictigim ayri gitnmeyen bir uni arkadasim vardi. En basindan beri hep cok deger veren kisi bendim sizin gibi. Onda oyle bir caba yoktu. Sonra benim okul bitti, ben ise basladim. Benim ona ihtiyacim oldugunda hic yanimda olmadi. Sineye cektim. Bu halde de yine hep arayan soran bendim. Sonra artik farkina vardim. O beni sadece ihtiyaci varsa ariyordu. Son damla annemin riskli bir beyin ameliyati gecirecegini bildigi halde hic aramamasi oldu. Ameliyattan aylar sonra ucuz bir mesaj yolladi. Zahmet etmissin dedim ve kendisini sildim. Yasanilan anilar guzel ama unutmaya bak cunku kimse icin degmez.

Valla terapi ise yaramış ne güzel. Hayata bu şekilde bakabilmek en sağlıklı olan. Tebrik ediyorum insanlar kendini bakış açısı olarak da geliştirebilmeli. Ben de duygusalligimi torpuleyip daha rasyonel biri olmak için cabalayacagim Penguhan

Boyle olmamin sirri: 10+ senedir terapi goruyor olmam. Ben de bu kadar rasyonel degildim 20lerimin baslarinda. P powergirls1 Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Kapristen tripten ben de hiç hoşlanmam öyle bir durum olmadı. Sadece ego yapıp o arayıp sormuyorsa ben de sormayacagim demedim hemen, belli bir süre iş yogunluguna verdim her şeyi. Bağı koparmak istemedim birden. Ayriyeten, gerçekten hayatta şu kadar realist rasyonel bir insan olsaydım neler yapardım neler sizin gibi insanlara hep gıpta etmisimdir

Sanırım filmlerdeki gibi ölene kadar süren, kardeş gibi olduğun arkadaşlığı gerçek hayatta yakalayan insan sayısı çok nadirdir diye düşünüyorum. Malesef böyle şeyler oluyor. Ve iki taraftan biri daha duygusal ise onun için daha zorlu oluyor. Benimde aynı senin gibi çocukluktan beri arkadaş olduğum bir kişi vardı. Ve aramıza nedenini anlamadığım bir soğukluk girdi. Nerden baksan 2-3 yıl olmamıştır konuşmayalı. Ne kavga ettik, ne bi şey. Öyle bir anda iletişim kopuverdi. Ona sorsan belkide oda benden dolayı soğukluk girdiğini ya da işi gücü olduğunu söyler. Ama bunlar bana biraz bahane gibi geliyor hep açıkcası. Telefonlar her dakika elimizde en azından bir mesaj atmak bu kadar zor olamamlı. Ama artık sorgulamayı bıraktım bende, öyle kabul ettim. Onun umrunda olmayan neden benim umrumda olsun ki? Kimse için kendini üzmeye değmez. Helede arkadaş için. Arada aklıma gelince özlediğim oluyor tabi ama kafama takmıyorum artık eskisi kadar.

Benzerini yaşadım ben de ilkokul arkadaşımla. Attığı mesajlar 2 günde 1'e, oradan haftada 1'e uzadı. Sorduğumda iş çok yoğun diyordu ama ben de aynı sektördeyim bir mesaj bile atılamayacak kadar yoğunluk olmadığını biliyorum. Ben ameliyata girerken yazdım 2-3 gün sonra döndü, annem ameliyata girerken yazdım hiç bi ihtiyacın var mı demedi. Doğum günümü kutlamadı ki istediğim bi mesajdı sadece. Sonra ikimiz de yazmadık, 1 sene oluyor. Arada merak ediyorum ama bazı ilişkiler bitiyor zamanla. Yapacak bi şey yok.

genelde boyle iliskilerde hayirsiz taraf geri doner. yasadigi uzucu hadiselerden sonra bikmis vaziyette tabi. o zaman ne yaparsiniz bilmiyorum

Bu yoruma o kadar çok sasirdim ki. Çünkü birinin bunu tahmin edilebileceği aklımın ucundan geçmezdi. O şuan gecmisinden çok farklı bir kişi. Hem yaşantı olarak hem kafa yapisi olarak. Hatta hal ve hareket olarak bile. O zamanki buyuk askini ve onu unutmak adına yaptiklarini, o donemki hatalarini hatırlamak bile istemiyor. Ben ona hatirlamak istemedigi ne varsa hatırlatıyorum. Ben onun kaçmak için cabaladigi gecmisiyim.. Her ne kadar kopusumuzu anlamlandiramiyorum desem de aklimin bi ucunda hep bu düşünce vardi/var P powergirls1 Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Tartismak sizde bir kopuş noktası olmuş, en azından elle tutulur bir yanı var. Biz bir gun bile ayrı tartismamisizdir. Anlamsızca bir kopuş

O zaman kesin bu sebeptendir ne yazıkki

Benim de vardı öyle çok sevdiğim bir arkadaşım Sanki kardeşim gibi seviyordum kendisini Bir olay yüzünden kavga ettik Koptuk birbirimizden Bana yanlış yapmıştı Aylar sonra aradı ve özür diledi Arkadaşlığımız devam etti ama bir şeyler kopmuştu artık ve eskisi gibi olamadık. Bir arkadaşım daha vardı Onla da çok güzel zaman geçirip bir hayli eğleniyorduk Sonra nişanladı Birkaç yere davet ettim Gelmedi Hiçbir arkadaş buluşmasına da gelmedi Ben artık nişanlıyım gelemem demeye getirdi. Onla da bağımız hala var ama eskisi kadar samimi değiliz. Yani hayat akışı içinde doğal şeyler bunlar Şu an bir tane iş arkadaşım var onla çok samimiyim Bir gün o da gidebilir Gidecekte belki Gitsin Başka bulurum Dünyada insandan bol ne var Galiba insanların samimi olduğu kişiler sosyal çevresine karşı şekilleniyor. Her gün işte gördüğün insanla bir süre sonra daha yakın oluyorsun Takmayın kafanıza Sizi seven ve özleyen kişiler yanınızda zaten Anne baba hariç herkes gidebilir. Anne baba bile gidebilir Kendinizle barışık olun Kendinizi sevin LADY VEGA İnan yok kimseye savaş

Gözden Irak olan gönülden de Irak olur. Haliyle eski iletişiminizin zayıflaması normal. Yerinizde olsam biraz özletirim kendimi. Bu kadar sık arayıp sormak eski arkadaşlığı kaybetmek endişesi ile panikleyip sürekli irtibatta olmak insanı yoran bir şeydir diye tahmin ediyorum. Benimde vardır öyle bir dostum doğu görevinde can ciğerdik tayinim çıkınca böğüre böğüre okulun bahçesinde insanların içinde ağladığımızı bilirim. şimdi tabi tayin sonrası aramıza mesafeler girdi. Eskisi kadar irtibatta olamadık. Ama bende kendisi de ne zaman arasa kaldığımız yerden devam etti dostluğumuz. Bir kıvılcım yetti eski samimiyeti yakalamaya. Birbirimizi yormayan sitem içermeyen bir hale evrildi iletişimimiz. SiZede böylesini tavsiye ederim. Kendinizi de daha rahat hissedersiniz. Sizi önemseyen size vakit bulacaktır. P powergirls1 Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Yıllar önce universitedeyken yurt oda arkadaşımla birbirimizin hayatına bir girdik pir girdik. İki farklı şehirden gelmiş şehre yabancı iki kızdık. Birlikte keşfettik şehri, birlikte öğrendik çoğu şeyi, birlikte yedik içtik, günler ayları aylar yılları kovaladı biz artik arkadaştan da oteydik. O kadar çok ortak yanımız vardı ki ilk kez ruhu ruhuma bu kadar benzeyen birine rastlamistim, hatta doğum tarihlerimiz bile neredeyse aynıydi 3 gün vardi arada. Yaşadığımız maceralar o anılar film sahnelerinden fırlamış gibiydik. Yeri geldi paramızı erkenden yedik ay sonu beraber aç kaldık. Her anımız o kadar güzeldi ki. Çok fazla şey yaşadık çok şey paylastik bolca güldük. Gel zaman git zaman üniler bitti herkes memleketine döndü. İlk zamanlar iletişimimiz hiç kopmadı aramızda km ler olmasına rağmen her gün tel de saatlerce konuştuk o sıcaklığı hep taze tuttuk, imkan buldukça ayda yılda bir üni şehrimizde buluştuk anıları yad ettik.. Derken arkadaşım mesleginde çok yükselmeye başladı, onunla gurur duyuyordum. Çok fazla işine odaklı yaşamaya başladı, yoğundu ve bu normaldi ilk başlarda garipsemedim hiçbir seyi. Ama gitgide öyle bir hal aldık ki hep ben arıyor hep ben yazıyordum. Cevaplari kisalmaya başladı, daha resmi konuşmaya başladı. Nadir aramaları zamanla yerini hiç aramamaya bıraktı. Doğum günümü kutlayamayacak kadar yoğundu ona göre işten kafasını kaldiramiyordu. Bir şey mi oldu bana mı kırıldın iletişim kopukluğu var aramizda dediğimde hep işini öne sürdü. Evet yoğundu ben de çalışmaya başlamıştım eskisi kadar boş vaktimiz zaten olamazdı ben bunların idrakindaydim. Ama yoğunluk bahaneydi, hiçbir iş ayda bir kere bile arayamayacak yazamayacak kadar yoğunluk vermez. O tamamen koptu. Aradan yıllar geçti. Ben hala neden bu haldeyiz bilmiyorum. Artık zaten bilmek de istemiyorum, çok fazla çabaladım. Ama sadece o kadar zaman geçti bu durumu aşamiyorum. Çevremde başka çok arkadasim var ama hiçbiriyle onunla yakaladigim enerjiyi hiçbir zaman yakalayamadim. Üni günlerini hatırlayınca, eski fotolara bakınca burnumun direği sızlıyor sanki içimi bir şey kavuruyor. Bu aynı aşk acısına benziyor. Bu durumu yaşayan var mı içinizde? Daha duygusuz biri olmayı isterdim. Anılarına çok bağlı biri olmak bazen yıpratıcı..

Üniversite arkadaşlıkları çevremdeki çoğu insandan da duyduğum kadarıyla hep geçici oldu. İster istemez araya mesafe giriyor. Ben de uzaktan arkadaşlığı sevmem hemen mesafelenmeye başlayanlardanım. O eğlenceyi samimiyeti siz biraz ömürlük algılayıp hayal kırıklığına uğramışsınız ama ona da hak vermek lazım. İşinde yükselmiş yoğun ve muhtemelen yorgun. Şuanki hayatına odaklanmış haliyle kilometreler ötesini düşünmeye hali kalmamış, kopmuşsunuz. Uzak mesafe ilişkilerinin her türlüsü yürümüyor galiba

Kiminin eşi kiminin işi öncelik olabiliyor. Aynı şehirde yaşasanız dahi aranıza yine mesafe girebilirdi çünkü çoğu dostlukların ne yazık ki zamanla samimiyeti azalıyor. O yüzden tek bi arkadaşa çok bağlanmamak gerek. Başka arkadaşlarda edinin. Benim de en güzel, en aktif yıllarım üniversite yıllarımdı. Hatta yurda yatmadan yatmaya nadir girerdik. Bende arkadaşlarıma o yüzden '' şimdi b kunu çıkarasıya gezdik gezdik yoksa mezun olunca kimse birbirini kandırmasın buluşamayız buluşsakta böyle şehir dışına seyahatlere, kamplara katılamayız '' diyordum :)) Zaten çoğu evleniyor, kiminin ailesi baskıcı olduğundan izin alamıyor, kiminin kıskanç sevgilisi oluyor, kiminin işi çok yoğun oluyor. Hoş ben her halükarda vakit ayırırım arkadaşlarıma ama bunu sizin için yapamayacak kişiler için çokta üzülmeyin :)

Di mi ama belki de insanin hayatının en güzel dönemi..

Çok aşırı uçlarda duygular. Her arkadaşlık Bi gün biter ya da eski samimiyet azalır yani gelip geçici Bi ilişki. Yeni Bi okul yeni Bi iş farklı şehirler evlilik çocuk ortak noktalar azaldıkça yakınlık da azalır bu çok olağan Bi durum. Sen hata yapmadın sadece arkadaşının daha çevresinde olan, ulaşılması daha kolay, vaktini harcadığına değecek arkadaşlarına vakit ayırıyor.

Benim de lise son sınıfta hayatıma biri girmişti böyle... Her ne kadar bu şekilde söylemek doğru olmasa da biraz da zorla girmişti :) o dönem güzel bir arkadaş grubum vardı her şeyi birlikte yaptığımız. O yüzden başkasını pek aramıyordum. Ama o çok çabaladı ve sonunda gerçekten en yakın arkadaşım oldu. Kaç sene boyunca hep beraberdik. Mezuniyetler, ameliyatlar, ayrılıklar... Bizim evimizden çıkmazdı, sabah onun hazırladığı kahvaltıya uyandığım olurdu o derece. Neye ihtiyacı olsa maddi manevi yanındaydım. Hatta ailecek yanındaydık çünkü ailesi çok ilgisiz ve buna rağmen çok da baskıcı tuhaf bir aileydi. Sonra bir gün biriyle tanıştı, çok kısa süre içinde de evlilik kararı aldı. Ve beni birkaç hafta içinde sildi :) Bir arkadaşımızla da haber yolladı, "Ben evleniyorum kimseyle uğraşamam" diye. Çok üzüldüm, çok sinirlendim... Hatta ulaşmaya bile çalıştım sevgilisini unutamamış biri gibi hahaha. Çünkü hayatımın en zor döneminden geçiyordum ve onun desteğine çok ihtiyacım vardı. Ama umrunda bile olmamıştı. Sonra aradan birkaç yıl geçince yine o ortak arkadaş aracılığıyla benden iş istedi yüzsüzce. Aynı meslektendik ve ben büyük bir markada çalışıyordum. Tabii cevabını aldı... Çok saçma zamanlardı; ama geçti. Şu başlığı görünce tüm bunlar aklıma geldi valla... Hey gidi günler :) Baya baya kötü biten gönül ilişkisinden farkı yok biten arkadaşlıkların. Yaşayan herkese geçmiş olsun...

Defalarca bu durumu yaşamış biri olarak sizin yazdıklarınız bana çok hafif geldi bu ne ki insan sonra alışıyor be inanın direkt siliyorum hatta çok sevdiğim liseden arkadaşım kanki gibi derler ya boşandı saatlerce telefonda teselli ettim benim bir kez teselliye ihtiyacım olduğunda yanımda yoktu sildim tamamen hayatımdan çıkardım görüşmek istemediğimi söyledim en son bir yakınım öldüğünde baş sağlığı mesajı attı o silmemiş no yu kimsiniz dedim ben... dedi sağol teşekkür ederim dedim numarasını da bir daha kaydetmedim mesajı da sildim böyle birkaç kişiyi hayatımdan çıkardım ben de değerliyim yahu bir tek onların mı değerli vakitleri

27. Benim birilerini sevmem çok zor. Sevdim mi de ölümüne seviyorum kalbimde büyük yer açıyorum. Belki onu unuturum ama yaşadiklarimiz hep benimle kalacak

Bazen ben de bunu düşünüyorum acaba duygularimi çok uçlarda mi yaşıyorum diye. Ama şöyle, sadece benim bir birini sevmem çok zor. Herkesle arkadaş olan, etrafı kalabalık biri olmadım hiçbir zaman. Hep az öz insan sevdim. Birini sevdigimde çok seviyorum gerçekten. Çünkü seviyorsam gerçekten sevilmeye değerdir. Sevilmeye değer birini kaybedince de üzülüyor insan ister istemez. Ve anılarina çok bağlı biriyim. Bu daha dozunda olmaliydi P powergirls1 Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Arkadasiniz da dönüp baktigi zaman bir dostunu kaybettigini anlayip uzulecek mutlaka. Hayat boyle. Birinden ogrenecek bir seyiniz kalmadiysa o kisi hayatinizdan ucup gidiyor. Ben buna alisverisin bitmesi diyorum M

Evlat hariç bu derece bağlılık bana çok sağlıklı gelmiyor. Hic kimse kalıcı değil... Evlat, aile dışındaki hiç kimse için acı çekmeye değmez.

Bir sürü şey yazdım ama geri sildim. Gece gece bana üniversite yıllarımı anımsattınız. O heyecan, o arkadaşlıklar, o yaşantılar bambaşkaydı. Bir an kalbimde o günleri hissettim. Duygulandım.

Bunu yapan taraf hiçbir zaman biz olmadığınız için çok garip geliyor değil mi? Her zaman yanımda olan arkadaşlarım var, sadece onun bendeki yeri ayrıydı. Enerji olarak ayniydik hatta ruh ikizi diye tanimlardik birbirimizi. Ne diyelim herkes yerinde mutlu olsun

Herkesin bir zamanlar çok iyi anlaştığı ama artık irtibatı kopardığı birileri girmiştir hayatına. Benim de öyle bir arkadaşım vardı üniversitede, beraber ağlar beraber gülerdik. Benden iki yaş büyüktü ablam arkadaşım, kankam, sırdaşım, dostumdu. Sonra tartıştık, yurtlar da ayrıldı ipler koptu gitti. Okuldan sonra yine konuştuk ama evlendiği için sorumlulukları fazlaydı arkadaşlığa ayıracak pek vakti kalmamış gibiydi. Ben de çok takılmadım. Herkesin paşa gönlü bilir.

Ben siz herşeyi fazla içten yaşıyorsunuz bu kadar hassas olmayın çok üzülürsünüz. Arkadaş acısını da aşk acısına benzetmek ne bileyim F flower_rose

Evet yasadim, iki kere. Ortaokuldaki arkadasimin izini kaybettim, yillarca aradim. Sonra uzucu bir olay yuzunden gazetede gordum. Yine de ulasamadim. Facebookta stalklamadigim kimse kalmadi, bir iz bulurum diye ama bulamadim. Digeri de daha farkli bir aciydi. Ona uzulmemin nedeni ondan yedigim kazikti. Ama yine de cok aci cektim.

Siz belki ona o yıllarda yaşadığı aşk acısı vb. durumları hatırlatan biri olmuşsunuzdur. Siz kasıtlı bişey yapmıyorsunuzdur hatırlaması için ama sizinle irtibatı bile çağrışım yapıyor olabilir. Tüm geçmişi silme kararı almıştır belki de sizle de bağını kopararak.

Benzer bir arkadaşlığım vardı ancak üniversite de değil lise de gerçekten cok yakınım olarak görürdüm ama okul bitip üni ye gecince koptuk eskiden her gün konuşurduk simdi birbirimizi aramıyoruz bile aramızda kötü bisey de olmadı ama hayat işte herkesin farklı sorumlulukları ve hayatı oluyor.

Eskiden bende arkadaşlık durumlarıma böyle duygusal bakıyordum. Sonra yıllar içinde her açıdan üzülen bir tek ben olunca bıraktım bu kafayı. Artık herkese anlarımı paylaşacak insanlar gözüyle bakıp fazla anlamlar yüklemiyorum. Neticede herkes bir gün yolunu değiştirip gidebilir. Arkadan yas tutmanın kime ne yararı var.

Zamanla hafifliycek merak etmeyın. Benımde vardı öle bır arkadasım ama bana yamuk yapmıştı. Onun ıcın aılemı bıle kaç defasında karsıma almıltım. Yıllar sonra ogrendım aıle kımse ıcın karsıya alınmaz. Eğer çok canın yanıyorsa yaxabılırsın ben çok ozluyorum sureklı bahane uretıosun dıye ama pişman olacaksan hiç yazma. Sonuçta eskı sevgılı deıl yani yazabılırsın. P powergirls1 Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik