Olumlama yapıp, iyimser bir bakış açısı elde etmeye çabalıyorum. Zamanla daha iyi hissedeceğim inşallah. Önerileriniz için teşekkür ederim.:)

Sizin icin hayirli olmadiginin farkindasiniz bu cok guzel olumlu bi gelisme sadece zamana ihtiyacnz var evden kediniz gitse ararsiniz dusunursunuz. yalniz kalmamaya bakin arkadaslarnzla gezin hobi edinin evde bos kalirsaniz bu dusunceler yorar sizi

Biraz da inanmakla alakalı. Sen düşüncelerini bu adamdan kurtar önce. gerekiyorsa ilaçlı tedavi dene. şuan hayata adapte olamıyorsun çünkü.

Boşlukta olduğunuz için. Yarın Brad Pitt'i görseniz, size aşık olsa, eski sevgiliniz aklınıza bile gelmez. Şu anki haliniz artık çevrenizde sevgi, şefkat veren veya vereceğine dair umut ettiren kaynak yok olduğu için. Ama sakın hemen yeni bir ilişkiye başlamayın. Önce sevgilisiz de güzel ve mutlu bir hayat kurun, ondan sonra sağlıklı bir ilişkiniz olur zaten.

Çok doğru söylüyorsunuz, boşluktayım. Aslında yeni bir ilişkiyi şu an ben de istemiyorum. Yalnızca yılların verdiği alışkanlık, zamanla aşkın azalmasına rağmen yine de konuştuğum ve gelecek düşündüğüm biri vardı. Mantık da bir yere kadar malesef, duygular işin içine girince devreler yanıyor. Dediğiniz gibi, tek isteğim tek başıma mutlu olmak. Şu dönemde yanımda biri olmadan da kendi kendime yetmek. Bu hiç kolay olmayacak, ama en azından gelişim katetmek istiyorum. Umarım başarabilirim.

Merhaba arkadaşlar, 5 yıllık sevgilimden ayrıldım 1 ay kadar önce, belki hatırlayanlar vardır. Bu aralar kafamı olumlu düşünmeye zorlasam da; durmadan eski düşüncelerim beynimi yokluyor. Ve adeta benim eski depresyonumu tekrar ortaya çıkartıp nüksettirmeye çalışıyorlar. Eski konumdan bağlantı kurmak için profilime bakabilirsiniz. Mobilden girdiğim için linkini yapıştıramadım. Tamam diyorum, bu kararı almam resmen bana Allah'ın ilahi yardımı diyorum. İçimde en ufak bir umut kırıntısı doğuyor geleceğe dair, ama 1-2 saat sonra bakıyorum tekrar olumsuz düşüncelere dönmüşüm. Mantıksız düşünceler: "geri dönsem mi acaba" gibi. -sevdiğimden değil ama- "Haksızlık mı yaptım acaba ona? Yarı yolda mı bıraktım evlenecekken, acaba ne yapıyor?" Gibi. Onun, hakkımda hayırlı olmadığını biliyorum artık, mantık olarak iyi ki bitmiş diyorum. Ama kalıplaşmış düşüncelerimden bir türlü kurtulamıyorum. Telefonda konuşurken görüşmek istemişti reddetmiştim, bilenler hatırlar; bana yüklediği suçluluk duygusu sebebiyle bu küçük reddimden bile vicdan azabı duyar hale gelmiştim. Hem de vicdanla hiç alakası yokken. Üstümde çok baskı kuruyor ve ben bundan çok rahatsız oluyorum. - Çünkü kendimi olduğum gibi anlatamıyorum ona, baskı kurarak beni etkisi altına alıyor.- Rüyalarıma giriyor, dönsem mi acaba diyorum rüyamda. Çırpındıkça batıyorum sanki, bilinçaltımla devamlı bir savaş halindeyim. Alışkanlık mı beni bu duruma sürükleyen, anlayamıyorum. Kurtulmak istiyorum bu saplantıdan. Ben de normal insanlar gibi olup biraz daha az takmak istiyorum bu olayları artık. Biraz bencil olmak istiyorum, ben haklıyım, kararım da doğru diyip rahat olmak istiyorum. Ama yok, olmuyor. Benzer durumu yaşayan var mı? Veya yer edinmiş bir alışkanlıktan veyahut düşünceden kurtulmanın bir süresi var mı? Önerileriniz nelerdir? Teşekkür ederim şimdiden. D

Evet, o yüzden evde tek kalmamaya özen gösteriyorum. Ben ki evde yalnızlığı severdim; şimdi gereksiz düşünceler kurmamak adına yalnızlıktan kaçar oldum. Zaman tek ilacı diyorlar, ben de inanıyorum buna. Bakalım artık. teşekkür ederim öneriniz için:)