OKullar açılınca bana da böyle oluyor. 1-2 ay sonra normale dönüyorum...

Öyle mi dersin? Hadi bakalım :)

2-3 yıl sürmez umarım..

Hehehh çok tatlısınız kızlar :)

Ben son iki yıldır hep böyleyim. Çevremdeki insanlara yansıtmadan içimde yaşıyorum artık yoksa kimse tek kelime konuşmak istemiyor benle. Dünyadaki bütün acılara ağlamak geliyor içimden. Geçen gün bir trafik kazasına şahit oldum günlerce kendime gelemedim. Ölen kadına üzüldüm, o kadar ki arkadaşlarıma da günü zehir ettim sanırım. Özetle faat, seni çok iyi anlıyorum.

Belki de fazla erken tanıştık hayatla Ben 6 yaşındaydım Yokluk gördüm, yalnızlık gördüm Yıllarca farklı farklı bir sürü yük gördüm Ama bu yıl, tam da 37 yaşımdayken pilim bitmiş gibi hissediyorum Şarj edemiyorum kendimi Dünyanın ortasında iyot gibi açıktayım sanki Gözüm görmüyor bir şeyi ama anlatamıyorum kimseye Hiç bayramım olmadı benim, diğer günlerden hiç bir farkı yok benim için Bugün iş yerinde yüzlerce bayram tebrik maili aldım, birine bile yanıt vermedim, bayram nedir bilmiyorum ki...

Depresyonda olabilir misin acaba?

faatim canımm.. sebebini biliyorum sanki.. insan nekadar çok yaşanmışlığı, ve nekadar imtahanı olduysa okadar pişiyo.. güçlü olmak deniyo ya hani.. işte o aslında bıçak sırtı gibi bişey.. bir yanı umursamazlık, öteki yanı hüzün... bazen aldırmazmaz oluyosun, çünkü daha fazlasını yaşadım diyosun öncesinde, bazense o yaşadıklarının aslında seni nasıl erittiğini, içten içe kemirdiğini farkediyosun..

Vucut kendini gebelige hazirliyor :)

Bir döneminiz çok sıkıntılı geçtiyse ondan olmuş olabilir. Zaten siz de söylemişsiniz şehir değişikliği aileden uzak olmak vs. sizi etkilemiş olabilir. Güzel hikayelerin bulunduğu kitaplar okuyabilirsiniz ya da neşeli müzeik açın dinleyin bence çok faydalı olur :) :)

Ben oldum olasi boyleyim, bi yandan cok zor bi durum... Bi yandan ise vicdanli-duygulu biri oldugum icin mutluyum...

Evet fazla vicdan mutsuzluk sebebi bence de. Yıllardır böyle olmak çok zor olmalı. Bir kaç aydır böyleyim ve gerçekten yataktan kalkmak, kahvaltı hazırlamak, işe gitmek bile zor gelmeye başladı.. Hiç bir şey yapmak istemiyorum.

Bence sen çok vicdanli bir insansın

Ben tüm şikayet eden arkadaşlar gibi oluyorum bazen o yüzden yazmadım yazsam çok uzar çünkü. sadece olumlu düşüncelere alıştırmaya çalışıyorum kendimi o kadar olumsuz düşünmeye alışmışım ki çünkü beynimizi resetlememiz lazım

Hamile olabilir misin?aklıma ilk bu geldi..

ic dünyaniza dogru bir yolculuk icin bir firsat belkide...

yıllardır bu ruh halindeyim, öyle alışmışım ki mutluyken bile mutlu olmayı beceremiyorum sanırım, hep endişeliyim. çok depresyonlar atlattığımı sandım ama o ruh hali kalıcı hasar bırakmış bende. dün kedimin patisine kazara hafiften bastım, onun çığlığı bile beni ağlattı. diyorum ki; ya gönül gözüm feci açıldı, ya da empati yeteneğim çok gelişti. ama ben bu kadar vicdan sahibi bir insan olduğumdan beri daha mutsuz oldum, her şeye üzülüyorum, gözümde yaşlarım hep hazır. yani ben uzun yıllardır sizin anlattığınız ruh halindeyim.

Bu kadar hassas biri değildim ben. Gözlerim her şeye sulanmazdı, patır patır dökülmezdi yaşlarım.. Herkesin ağladığı bazı durumlara hatta hayırlısı olsun sağlık olsun derdim. Suçlu adamsa kötü bir duruma düşmüşse, ettiğini buldu oh olsun derdim. Ne kadar gaddarsın nasıl acımıyorsun derlerdi hatta. Merhameti haketmiyor derdim ve gerçekten üzülmezdim.. Son zamanlarda bir haller oldu bana. İçimde akmaya hazır gözyaşları sebep arıyor sanki. Bir mutsuzluk, bir hayattan tat alamama. Bir öğrencimin midem bulanıyor diye bana sarılmasına ağlayasım geliyor. Şımaran bir öğrencime kızıyorum uyarmama rağmen çok şımarıyor, arkadaşlarına zarar veriyor diye. Sonra onun gözlerine bakıyorum, anne babasının ayrı olduğu aklıma gelip üzülüyorum yine gözlerim doluyor. Bir velim aldatılmış yeni bir durum, gözleri dolu dolu çocuğu için endişesini paylaşıyor. Tamam o gün tüm gün bunun için üzülüyorum. Burada konu açıyorlar. İşçinin kokan çoraplarına söylenen laf ağlatıyor beni. Kendimce belli başlı sıkıntılarım var ama çok şükür öyle büyük dertler değil. Bunları düşünüp büyütüyorum. Sonra o içsel mutsuzluğum, şiddetli bir baş ağrısına ağlayarak son buluyor yine. Sonra daha zor durumda olan insanlara bakıp utanç duyup bunun için de ağlıyorum Her türlü ağlıyorum yani.. Bana neler oluyor?

Bastırılan duyguların ortaya çıkması olabilir mi?

Evet çok haklısın.. Mesela şu yazdığın şu duygumu hatırlattı. Arkadaşlarımla geçen yazışıyoruz. Soruyorlar bayramlık aldınız mı falan.. Birbirlerine anlatıyorlar şunu aldım falan. Diğeri diyor yeni gelinsin sen. Kv ne falan giderken giy, süslen, tak takıştır falan.. Süzerlermiş galiba. Dedim ki içimden ben hiç bayramlık almadım. Hala almıyorum.. Neden acaba? 6 kardeştik, çocuktuk durumumuz yoktu bu kadar, annem yetişemezdi. Ablamlar bir bayram almıştı kaç bayram onları giymiştik. Şimdi param var ama hevesim yok. Birine kendimi beğendirmek, aman beni süzecekler, takayım takıştırayım gibi bir düşüncem hiç yok, olmadı.. Dolabımdaki en rahat ettiğim, günlük kıyafetlerimi giyer, gidip bayramlaşırım. Farkettim de insanların heves ettiklerine, mutlu olduklarına bir tepkim, merakım yok benim.. Çocukluktan kalmadır diye düşünüp üzüldüm kendime ne yalan diyeyim..

Mutlaka vardir buna zemin hazirlayan sorunlarin. aslinda insan yas gectikcede sanki biraz daha hassaslasiyor..

Yorulmuşsun canım... Çok bile dayanmışsın sen aslında.. Ben 20imdeyim bazen böyle git gellerim oluyor. .

Kendimi okudum, bu aralar bende aynen boyleyim. Herseye agliyorum, noldu bana bilmiorum. Bi ay oncesine kadar hic boyle bisey yoktu hata cok mutluydum. Bi cozum bulursan banada soyle

periyodik olarak ağlıyorum. Kendime ağlıyorum. Dünyaya kızgınım, eşim haber açsa ya sahte bunlar, klip açsa gençlerin beynini yıkıyorlar, dizi görsem özenti, şortlu görsem teşhirci, kapalı görsem takiyeci, zengin görsem aç gözlü, fakir görsem görgüsüz! Çocuk görsem şımarık ' herşeye herkeze kızgınım. Kızdıkça kabuğuma çekiliyorum. Heryerde kandırılmışlık... Ben nie böyleyim

Doluyor insan Ne kadar konuşsan, ne kadar yazsan boşalmıyor içindeki yük Bazen yolda yürürken kendiliğinden akıyor yaşlarım Bir zaman sonra bir bakıyorum ağlamışım farkında bile değilim, şudur dediğim bir sebebi yok İnsanların heyecan duyduğu, heves ettiği her şey buğulu camların ardında gibi görünüyor gözüme Velhasıl insani bir hal ama sanırım gülümsemenin bir yolunu bulmak lazım

Seni çok iyi anlıyorum çünkü aynı şeyleri yaşıyorum hissediyorum hatta bu konuyu ben önceden mi yazmıştım acaba diye baktım o derece yani...

Ben de durmadan biriyle tanisip sevmek ve ayrilmaktan biktim. On gun once ayrildim. ilgisizlik ve uzaklik yuzunden. Hersey tatsiz tutsuz herzamankinden daha fazla olarak. Yalnizim bir tane dostum yok. Ailemle aram Iyi degil. cikip dolasacak arkadasim yok.. yasim ilerliyor bu neyse de yalnizim... . isyerinde bile sikiliyorum. Is arkadaslaria bile konusasim gelmiyor. icten olmsdiktan sonra ne konusacagim... Sefkate muhtac kaldim. Masumca birine sarilmak istiyorum. O da bana sefkat gostersin istiyorum

Ağlama sakınnnnnnnn :) Ama dünyada yalnız değilsin onu anlatmak istedim Yoruluyoruz faat ve nefes almaya fırsat yok, hayat çok zor bir yol Ve o yolda teksin, eş hayat arkadaşı sanırdım ama değilmiş, daha bir törpülüyorlar ömrü gibi geliyor Sanki eskiden daha güçlüydüm, bilmiyorum İçinde bir şey taşımamaya gayret et, bir defter edin yaz yazabildiğin kadar, dök içini bana en iyi gelen bu Ya da hafta sonu al eline bir kitap gömül yatağa hiç bir iş yapmadan oku sadece Yaşamaya devam etmek zorundayız

Genel olarak mutluyum ama içimde ona hala kızgınlık ve öfke var. Kinci bir yapım var da maalesef Dertleşsem muhtemelen önce çemkirir, kinciliğime kızar. Geçti gitti ne yapayım şimdi o günleri silemem ya diye söylenir. Sonra gelir, sarılır, özür diler. Mutluyuz biz diye başlar, gıdıklar, güldürür kapatır. İşini pek bilir uyanık Ama ben sonra yine özüme dönüveriyorum işte..

Dönemseldir diye düşünüyorum. Bu da değişik bir mod. Arada bende de oluyor. : )

Sizin yazdıklarınıza da benim ağlayasım geldi. Böyle duyarlı insanlar neden benim karşıma çıkmıyorlar. Bugün sizin gibi çok duyarlı bir hocam, seni çok yıpratmış birileri burada dedi ben hiçbir şey anlatmadan. Oturup, bağıra bağıra ağlayasım geldi ama sadece teşekkür edebildim. Ben de aynı durumdayım şu sıralar ama asla renk vermiyorum.

benzeri benim basimda var, sanirim aglamamak icin cok tutmusuz kendimizi, simdi biriktirdiklerimiz ufacik bir duygusallikta veya uzuntude sel olup caglamaya hazirlar...

ay aynen ehehehe hadi hayırlısı

Oyy senin hormonlar depisiyor icinde kiyamam. Peki bu duruma zemin hazirlayan bisey oldu mu kendi hayatinda?

Yani oldu her şey evlenmemle başladı aslında:) Ama 2 buçuk yıl oldu. İlk senem bir ton sorunla geçti, eşimle de ayrıydık. Ama bu kadar hassas değildim yine de. Sonra bir araya geldik ama eşimle bir araya gelmem evliliğime artı olurken, hayatımdan güzel olan bir çok şeyi götürdü. Şehir, iş değişikliği, aileme ve sevdiklerime uzaklık.. O sıcak ortamı kaybedişim.. İçimde eski günlerime duyduğum özlem. Hayallerime olan uzaklığım.. Bir konuya karşı hem istek duyup hem korkmam, acabalar yaşamam.. Acaba birikenler yüzünden mi son zamanlarda bu haldeyim?

Ben de öyleyim ve hicbir şey beni mutlu etmiyor hoş mutlu olacak şeylerle de karşılaşmiyorum Gözlerim hep dolu dolu dışarı çıktığımda mutlu olan insanlara bakakaliyorum durumumu özetleyen şarkı: Gelmiş bahar geçmiş Yazlar neyleyim Dinleyin derdimi Dağlar söyleyim Halim çok perişan bağrım yaralı şu dünyada bir yar sevdim el aldı Konuşacak eşim dostum kalmadı Toplayacak bir tek gülüm kalmadı

Cevap kesinlikle bu. okadar şey birikmiş ki içinizde dolusunuz bu sebeple olur. bende ailemi arkadaşlarımı işimi çevremi bırakıp başka bir şehre geldiğimde böyleydim 2 3 yıl sürmüştü. Gerçi şu dönem yine böyle herseye ağlar oldum ama hamileyim ondan bu sefer

Evet canım yaa.. Ben neler gördüm bu bana koymaz diyorum mesela. Ama sanırım artık küçük bir şeye bile yerim yok içim dopdolu..

Hep bu bastırılan üstü örtülen yaşananların birikimi bunlar. Son bir yıldır böyleyim ben. Ne kadar rahattım önceden ağlayamam ben derdim hep. Şimdi yalan oldu. Değiştim ben. Burada okuduklarım, haberlerde izlediklerim, sokakta mendil satan çocuklar, yaşlı amcalar, teyzeler.. Göz pınarlarımda fırsat kolluyor sanki. Her duygunun, kızgınlığın, kırgınlığın bastırılması böyle depresif yapıyor insanı.

faat guya sen dert yanacaktin yine biz yazdik sen dinlemis gibi oldun : )) ama su acidan bak, herkes yasiyormus, ruh sagligin sandigin kadar kotu degil ; )