Valla ilerde ki kuresel isinmanin agirlasacak kosullarini, bagira bagira gelen su ve gida kitliklarini, orman yanginlarini, iklim degisikliklerini, giderek bozulan gelir adaletsizligini, egitimin iyice kalitesizlesmesini falan düşündükçe ben kizimdan onu dunyaya getirecek kadar egoist oldugum icin arada icimden özür diliyorum, cok acik ve net, geleceginden endise ediyorum

Çocuk yapmadığım için pişman olacak yaşta değilim henüz ama çocuk istemiyorum. Bir gün bir mucize olur ve istersem de bana baksın ya da yalnız kalmayayım diye yapmam. Kendi isteğimizle dünyaya getirdiğimiz bir canlıya yükleyebileceğimiz bundan daha ağır bir yük yok sanırım. Berbat bir çocuk yapma sebebi. Ayrıca çocuk yapmazsanız pişman olabilirsiniz gerçekten ama bu, hayattaki ilk pişmanlığınız olmaz eminim. Çünkü hayat zaten böyle bir şey. Bazı seçimlerimizden pişman oluruz, bazılarından olmayız.

Çevremden tanıdığım iki örneği anlatıyım o zaman siz karar verin... Biri 55 yaşlarında tek çocuklu bir kadın ve çok pişman 2 3 cocuk yapmadığına Diğeri 35 yaşlarında bir oğlu var ikinciye hamile kalınca aldırdı çocuğu ve birine bakamıyorum ikincisine nasıl bakicam dedi aldırdı.. Yani bu konu herkes için farklıdır.. benim şahsi düşüncem küçüklüğümden beri kalabalık aileleri severim Birgün evlenirsem en az 5 cocuk yaparim derdim hep şükür 2 evladım var 3. yude istiyorum ama bi 10 sene sonra felan

Evlilik için aday var mı öncelikle?

Benim de düşündüğüm şey bu. gerçekten bir çocuğa ömrüm boyunca kendimden ödünler verip bakabilecek hem gücüm, hem sabrım, hemde yetkinligim, becerim yeterli donanımım var mı?kaldırabilir miyim? gerekli mi? Vs bir sürü soru dönüyor. Evliyim 3 senedir hala çocuk yapmadım eşim de sağolsun hazır hissettiğinde olsun diyor ama hic de hazır hissedecek gibi değilim. Toplum baskısı da çok fazla evlisin ve çocuğun yok '' aaa neden acaba olmuyor mu? '' sen yap yap çocuksuz evlilik mı olur? '' daha ne bekliyorsunuz '' sizden sonra evlenenlerin bile çocukları oldu '' yaşınız geçiyor '' bir ton şey. E direk de söylenmiyor ben çocuk istemiyorum diye. çocuk istemeyen kadın mı olur kadın dediğin annedir kafasında ki yapı yüzünden. Ik mık zamanı var biraz daha evliliğimizi yaşayalım istiyoruz fln gibi şeyler söylüyoruz. E ben bu çocuğu yapınca gelip bakacak mısınız nedir yani? Maddi destek de çıkacak mısınız? Evet haklılar yalnızlık çok zor yaşlanmak da öyle ama o çocuk biz yaşlandığımızda yanımızda kesin olacak mı? Kısır döngüdeydim zaten bu soru daha da içine soktu beni. Evlenin evlenmek güzel aşık olun da evlenin önce ilk adımı gerçekleştirin evlenince de bu yuvaya bir çocuk lazım hissi gelirse tamamdır sizin için

Henüz evli bile değilsiniz doğru mu anladım? O zaman bu soru biraz yersiz değil mi? Çocuk için evlenilmez ki. Önce birini seversiniz, birlikte hayatı paylaşmak istersiniz; çocuk fikri sonra gelir. Ortada öyle biri yokken de evlenmedim çocuk yapmadım diye pişman olmazsınız sanıyorum. Siz zaten evlenmeyi bile düşünmüyormuşsunuz. Kendi açımdan değerlendirecek olursam, pişman değilim anne olduğuma. Çok zorlanıyorum ama anneliği sevdim. Sürekli büyümesine, değişmesine tanıklık etmek beni aşırı mutlu ediyor. Yapmasam pişman olurmuşum artık eminim. Eski günlerimi özlüyor muyum evet özlüyorum. Ama benim ya hiç evlenmemem gerekiyormuş ya da böyle bir hayat yaşamam gerekiyormuş. Başka türlüsünü düşünemiyorum. Pişman olur muyum sorusuna cevap vermek için kişi içine bakmalı, gerçekten istiyor muyum? Dünya çok kötü bir yer, ekonomi çok berbat vs gibi düşüncelerden sıyrılıp bakmak gerek ama. Çünkü ilerde yapsaydım dediğin zaman bu düşünceler pişman olmana engel olmuyor ne yazık ki. Dünya hiçbir zaman çok güzel bir yer olmadı. Güzel yapan ailemiz, sevdiklerimiz, anılarımız.

Konu evlilik düşünmemem, çocuk sorumluluğunu kaldıramayacağımı düşünmem ve annem. Her seferinde istemiyorum diye diretiyorum ve her seferinde çocuğun olmazsa ileride çok yalnız hissedersin hayata bağlayacak birşeyin olmaz, olmasını istediğinde geç olur vs vs. Asla hak vermiyorum ama yinede sormak istedim çocuk yapıp pişman olan, yapmayıp pişman olan var mı aranızda?

Hayatım boyunca çocuk sahibi olmak istemedim. Hep kararsızdım ama istememek daha ağır basıyordu. 15 sene eşimle mutlu mesut yaşadık. Ne olduysa bir anda arkadaş gazına geldim. Biraz da olmayacağına güvendim. Yani öyle tek seferde hamile kalmak zor bir şeydi. Tek korunmasız ilişki ile hamile kaldım. Şu anda 21 aylık bebeğim. Çok seviyorum ama çok da pişmanım. Gerçekten hayatımız şu an için 21 aydır bitmiş vaziyette. Eski günlerimizi çok özlüyoruz. Ağlaması da çok olan bir bebek. Eğer bizim gibi kararsızsanız kesinlikle uzak durun.

Çocuk demek sorumluluk demek. İçinizde o istek yoksa ve kararınız buysa kimse karışamaz.

Her seçim bir vazgeçiştir. Hiçbir doğru tercihin sonucu dört dörtlük olamaz çünkü başka doğrular geriye atılmış olur. Konu bundan ibaret

Her evlilikte çocuk olmuyor ne yazık ki sadece çocuğum olsun ileride yalnız kalmayım diye evlenmek onun için hiç mantıklı değil

Evlilik ve çocuk isteyip istememek sizin kararınızdır. Pişman olursunuz ya da olmazsınız bunu ancak yaşayıp deneyimlersiniz. Anneniz dahi olsa size bu konuda karışamaz diye düşünüyorum. Ayrıca bence ilerde bana baksın bana yoldaş olsun vs. diye çocuk yapılmaz. accessdenied

Neyi anlamiyorsun?

Kapalı devre bir aile iseniz, sürekli mıç mıç ilişkiler varsa, kendinizle en iyi dost değilseniz değil çocuk, bir başkasının bile yokluğunu hissedersiniz. Fakat, karakter olarak 'ben' algısıyla dünyayı görebiliyorsanız, değil çocuk tüm insanlık yok olsa dönüp de bakmazsınız. Bu size bağlı bir durum.

Çocuğunuz adına üzüldüm gerçekten. Aa yanlışlıkla yaptım pişmanım denecek bir şey değil ki çocuk. Sırf keyfiniz bozuldu diye çocuktan bahsederken bile negatif hissettiriyorsunuz. Kim bilir ona nasıl hissettiriyorsunuz bunları Gerçekten herkes anne baba olamıyor.

Bu konuda düşünceniz çok netse bence pişman olmazsınız, her insan çocuk ister diye bir durum yok bence.. Bende çevreme istemem derdim ama içten içe erken yaşta istemem ilerde düşünürüz diyordum, hep bi açık kapım vardı.. Kendiniz den istemediğiniz konusunda eminseniz pişman olmazsınız.. Hem zaten sırf çocuk için evlenilmez..

ben 37yim , inan yas gectikce cocuk fikrinden daha cok uzaklastim. meseal 25-26 yaslarinda olabilir bakiyordum ama 35ten sonra tamamen degisti fikrim. buyuk sorumluluk, bana gore degil. Ustelik niye yalniz kalacaksin? 7-8 cocuk dogurup koyde bir basina kalan teyzeler, amcalar var. ya da cocuklarinin huzur evine terk ettigi. Yalniz felan kalmassin. biriktirirsin cocuguna harcayacagin parayi mis gibi huzur evine yerlesirsin eger istemiyorsan kesinlikle pisman olmassin. cocuk buyutmek kolay degil hele hele gunumuzde.

secmedigimiz her seyden pisman olacagiz diye dusunursek asla bir karar alip ilerleyemeyiz. bugunun sartlarina gore karar vermekten baska care yok, pisman olursaniz da olursunuz.

Kafanda en ufak soru işareti varsa pişman olursun. Ben çevremde hiç denk gelmedim çocuk yapmayana ama KK da gördüğüm kadınların kesin çizgilerle net olduğuydu. Çizgiyi çekersin pişmanlığın olmaz ama sen bence pişman olacaksın gibi görünüyor. Bende zor karar verenlerdenim ama pişman olacağımı sanmıyorum. Çocuk bizim aile yapımızı tamamlayacak gibi geliyor. Yani bu zor bir karar iyi düşünmen lazım ama illa da çocuk yapacağım diye evlenmek saçma geliyor.

Hayır ne yazık ki yok. Görev dolayısıyla ikimizin memleketine de çok uzağız. Şu anda yanımda anne babam var ama çok yaşlılar. Annemin yürüme problemi var. Henüz kızım sen evde kal, biz geleceğiz bilincinde değil. 21 aydır 24 saat yan yanayız neredeyse. İçimin sıkıntısını size anlatamam. Tuvaletin kapısında bekliyor ve ağlıyor.

Anneniz farklı bir zamanın ve farklı bir dünyanın gerçeklerine dayanarak konuşuyor. Siz annenizin dünyasına ve annenizin zamanına ait değilsiniz.

Çocuk yapmak için evlenilmez canım.. isriyorsan çocuk yaparsın ama.. olması veya olmaması pişmanlık yaratırmı o değişir.. bilemeyiz.. ben çocuk yaptım allah sağlıklı uzun ömür versin pişman değilim suan benim dayanağım o anne oğlan yasayıp gidiyoruz

Çocuklu hayatınıza yardımcı ve destek olan yani yükünüzü hafifletip siz bı gezin, siz bugün uyuyun diyen bir aile buyugunuz yok mu?

Annenizin fikirlerini değiştiremezsiniz, illa istemiyorum diye diretmeye gerek yok. Daha evli bile değilken asla çocuk istemiyorum muhabbetlerine girmeniz manasız geldi bana.

Zaten bana ileride baksın diye çocuk yapılır mı Bakicimizi niye doguruyoruz ki? Veririz parasını bakar illa biri

Benim annem de siz gibi telkinler veriyor. Bir tanıdığım teyzenin altı çocuğu var eşi vefat etti, hiç bir evladı evine sığdıramadı. Ki o biz göz evde kaç tane çocuğu tek başına ne zorluklarla büyütmüş. Bu yüzden asla ve asla ileride yalnız kalmazsın düşüncesi bana aşırı saçma geliyor. Annesini babasını kesen doğrayan evlat da var, ki onların da ailesi evladı kötü olsun diye uğraştığını sanmıyorum. Çocuk yapınca hep hayırlı evlat olacakmış gibi geliyor akla, ha oladabilir o daha bir ihtimal. Ama yeni gelen nesli saygısını terbiyesini görüyoruz. 90 kuşağı ve daha yaşlıları için ailemizin bi göz devirmesi yeterdi yaramazlık bile yapmamaya. Şimdikilerin neler yaptıklarını görüyoruz. Ha bunu yargılamak için değil. Gelişen sosyal hayat bu yönde evrildi, bunda etkili bir çok faktör var. Çocuk büyütmek eskisinden bin kat daha zor. Herkes her şeye çok çabuk ulaşabiliyor, sosyal medya desen zaten çocuk istismarı dolu. Ne kadar iyi yetiştirirsen yetiş okul zamanı birine kapılıp hayatını da karartan dolu. O yüzden lütfen çok istekli olanlar yapsın çocuk. Bu dünya masumlar için çok tehlikeli artık. Koca insanlar için bile. Ben şahsen bana doğmadan sorulsaydı bu dünyaya gelmek istemezdim. Ama iki insan canı istiyor bir canlı getiriyor kimse sormuyor gelmek ister misin diye.

Olmazsin bence Net bilgi

Bı kişiye bağlı bir düşünce Ben yaşlılıgımda içimden bir parça olsun istediğim için yaptım. Başkası istemez Diğeri ister Bu kişiye bağlı. Ama yaşlandığında çocuksuz olduğu ıcın pişman olan da çok, huzur evine çocukları tarafından atılan da çok. Hiç-bir şeyin elbette garantisi yok

Eş adayı düşündürür, evliliği de, çocuğu da biraz. Bununla ömür geçer dersin evlenirsin, bu adamla bir çocuk büyütebiliriz bu adamdan çocuk yapılır iyi baba olur dersin çocuk yaparsın... Aday var mı?

Pisman olmadim ama hayatim bidaha hic eskisi. gibi de olmadi. Cocuk demek olene kadar sorumlulugunu tasimak zorunda oldugun bisey demek. Herkes bunu yapmak zorunda degil. Evladim iyi ki var. Cok da guzel annelik. Ama guzelligi kadar da zor. Disardan gorundugu gibi degil her gununun ayri derdi ayri guzelligi var. Herkes katlanamayabiliyo. O yuzden herkes anne olmak zorunda degil.

Öyle bir pişmanlık yok. Evlenmek için evlenir, ilerde pişman olurum diye doğurursan asıl o zaman pişman olursun.

Çocuk olduktan sonra sevgisi bambaska bir varlik ne anne, ne baba, ne es, nede sevgili _ask hicbiri benzemiyor. Ama mesela ben cocuk olmasada, evlenmesemde pisman olmazdim yasamadigin, bilmedigin b birseye neden pisman olasin ki. Evlilik bana cok uzakti karsima esim cikmasaydi sanirim asla evlenmezdim. Dogru kisiyi bulmadan zaten ne evlenin nede cocuk yapin hele hele anne baba icin asla

Sahip olmadığınız birşeyin yalnızlığını veya eksikliğini hissetmezsiniz. Çocuk büyütmek zor değil sorumluluk almak zor ebeveyn olmak zor. Tam donanımlı olsanız dahi illaki eksik hissedeceksiniz. Bir canlı sahiplenirken bile bir sürü sorumluluk altına giriyorsunuz. İstemiyorsanız istemiyorsunuzdur. Yalnız kalacağım diye evlat sahibi olunmaz. Olunsa dahi amaca uygun yetiştiremezsiniz. Çünkü o bir birey o bir başka hayat sahibi canlı. Anne olmak istemek biraz bencilce bir içgüdü aslına bakarsanız.

Hayatımız boyunca aldığımız her karardan pişman olma ihtimali var. Mesela araba alırsın ama vergisiydi, muayenesiydi, cezasıydı, kasko, yakıt derken eeee dersin. Çocukta öyle ; büyütürsün, yedirir içirirsin ama hayırsız çıkar, . Çocuğun olmaz ama ilerde kimsesiz bir çocuğun kimsesi olursun, iki dünyada huzurun olur. Ben mesela annemden babamdan öyle aman aman sevgi görmedim. Doğurmasalar iyiydi beni.

Bencede hak ediyor 2 yasinda cocugu birakip gitmek sorumsuzluk degil mi sence? Dunyaya gelmeyi o cocuklar istemiyor bizler getiriyoruz dunyaya onlari..

On tane çocuk yapıp bir tanesinin bile annesinin ve babasının yüzüne bakmadığı insanlar yetiştiren coğrafi topraklar burası. Benim yaşama tutunmaya çalışma nedenim evcil dostum. Bir çocuk hayata sadece bu nedenle getirilmez zaten sizinle olabileceği vakit maksimum 25 yıl. Hatta çok sevdiğim bir eserden size çocuklara dair yazı paylaşayım daha açık olur: Onlar sizin aracılığınızla oldular, ama sizden değil; Ve sizle olsalar da, size ait değiller.. Onlara sevginizi verebilirsiniz ancak, düşüncelerinizi değil; Çünkü onların kendi düşünceleri olacaktır.. Onların bedenleri için bir yuva sunabilirsiniz; ama ruhları için değil; çünkü onların ruhları, yarın'ın evini mesken tutmuştur, sizin rüyalarınızda bile ziyaret edemiyeceğiniz.. Onlar gibi olmaya çalışabilirsiniz; ama onların sizin gibi olmaları için değil.. Çünkü hayat ne geri sarar, ne de dünde oyalanır.. Sizler, yaşayan oklar olarak çocuklarınızı ileriye fırlatan yaylarsınız.. Yayı kullanan, sonsuzluğun içindeki hedef noktasını görür ve bütün gücüyle sizi gerer ki, okları hızla uzaklara erişebilsin. Okçunun elleri altında sevinçle eğilin, Çünkü o, uçan okları olduğu kadar, sarsılmaz yayları da çok sever.."

konu sahıbı annenız aslında ılerde yalnız kalmayayım ve bana bakan olsun dusuncesıyle dogurmus o dusunceyle doguranların cocuklarına nasıl baskı uyguladıklarını suanda da goruyoruz her ınsan sevgıyle ıstenerek dogumu hak eder ılerde pısman olmayayım, cocuguma kardes olsun yalnız kalmasın oyun arkadası olsun, yalnız kalmayayım dıye dogurmak dogan cocuga haksızlık

Çocuk buyuk sorumluluk. Hazir hissetmeyen dogurmasın cidden. Uzulmeyin kendi ic sesinizi dinleyin

Alla Alla bu ara kk da bebek korkusu başladı ben başlatmış olabilirim biraz konu sahibi ne desem boş Ama annen büyük yanılgı içinde.

amaaan analar öyle. benimki de arada böyle bikbikleniyor. ee sen evlenmicen mi hep yalnız mı kalıcan bilmem ne. hep böyle. geçenlerde tartıştım, ya istemiyorum sana ne, sen çocuk yaptın noldu başın göğe mi erdi, çok mükemmel bir hayat mı yaşıyoruz sanki, çocuğa iyi imkanlar sunamıyorsak yapmanın anlamı yok dedim bayağı kırıldı. napayım, abuk sabuk konuşan alır benden cevabını. evladın bile olsa böyle bir konuda üzerine gitmeyeceksin. kırılan kırılsın dökülen dökülsün, napalım. ben bir camım, kıranı keserim. nokta.

Ben evlendim bir ay sonra hamile olduğumu öğrendim. Çok sevindim tabiki ama doğurunca anladım ki doğurmayana oyun gibi geliyormuş bu işler. 6 ay depresyondan çıkamadım. Tam düzeldim derken 2. Ye hamile kaldım. Çocuklarıma kendim dört dörtlük bakıyorum. 2. Çocuğum 2 yaşına geldi ve benim depresyonum hala geçmedi. Bu arada 32 yaşındayım çok genç de evlenmedim üstelik. Yaşım çok genç olmamasına rağmen bilinçsiz şekilde doğurdum. Tuhaf bir şekilde olayın içinde buldum kendimi. Çocuklarımı çok seviyorum onlara olabilecek en iyi şekilde bakıyorum ama mutlu muyum hayır. Günde 5 defa eski gunlerimi dusunuyorum. Çocuklarım bir yana dünya bir yana ama anne olmayı hiç sevemedim. Çünkü çok takıntılı ve sorumluluk sahibi bir insanım. Bu beni inanılmaz yoruyor. Bir gülüşü yeter romantizmini bir kenara bırakın. hazir olmadan onun bunun lafı ile çocuk yapmayın. Herkes iki agucuk gugucuk yapip hayatina devam ederken siz o cocukla bas basa kalacaksınız.

Ablanı bi kk ya yollasana biraz linç yesin, hak ediyor.

Yüzde doksan bu beklentilerle yapılıyor. Çevremde neden çocuk dediğimde bir tane mantıklı cevap alamadım. Bir tane de çünkü sıfırdan bir çocuk yetiştirme arzusu yaşıyorum, onunla büyüyüp gelişmek istiyorum diyeni duymadım. Hep bir sigorta gözüyle bakılıyor. Bu çocuk için o kadar büyük bir ağırlık ki. İleride yalnız kalmazsın bir bakanın olur düşünceleri çok bencilce. Dediğiniz gibi Allah nasip ederse kimseye muhtaç olmamak için çalışıp geleceğimizi kazanmaya çalışıyoruz. Allah elden ayaktan düşürmesin kimseye zül olmayalım inş. Çocukluğumda da sürekli babam kardeşim ve bana, biz size elimizden geldiğince en iyi şekilde bakıyoruz sizde bize bakacaksınız deyip dururdu inanılmaz yük hissederdim omuzlarımda...

yaptim pismanim demek türk toplumunda büyük cesaret ister. Yas, egitim ve cevre cocuk, evlilik konularinin belirlenmesinde sürdürülmesinde büyük etken. evliyim, evlenmesem de bir kayip olarak görmezdim, bilincli olarak ebeveyn olmayi tercih etmiyoruz, pisman degilim. cocuk sahibi olup pisman olmak, olmayip pisman olmaktan daha yikici olur.

Nasıl bırakıp gidebildiğini.

hayata baglayacak bırseyın olmaz ne demek ya cok agır bır kelıme ne yanı cocugu olmayanlar ölsun mu sırf sızı ıkna etmek ıcın oyle konusmus ama oyle bır konusuyor kı ınsanı depresyona sokar sızın sordugunuz soru da cevaplanması zor bır soru cocugum olmasaydı pısman olurmuydum bılmıyorum mesela... cocuk yaptım dıye de pısman olunmaz ama belkılerı olabılır ınsanın. sız gercekten ıstesenız ve buna hazır olsaydınız net bır sekılde ıstemıyorum demezdınız bence bu tarz konular akısına bırakılmalı bır bakarsınız oyle seversınız oyle guzel bır adam olur kı cogalmak ıstersınız... ama yapmazsam pısman olur muyum sorusuna gelecek cevaplarla fıkrınız olusursa saglıklı olmayabılır cunku pısman olmamak ıcın dogurulmaz

Ben de aynı şekilde düşünüyorum. Ben çocuk isterim ama herkes istemek zorunda değil. Büyük bir sorumluluk.

evlenmek, anne olmak çok kişisel kararlar... anneniz "mürüvvet"inizi görmek isterken ipin ucunu kaçırmış. Çok ağır ve hadsiz konuşmuş. Keşke böyle göz korkutacağına tavsiye verip kenara çekilseydi. Evlenmediğiniz ya da anne olmadığınız için pişman olur musunuz bilemem ama anneniz de olsa bazen sınır çekmek gerekir. Sınır çekmemek pişmanlık getirebilir

Bence ne istediğini biliyorsan pişman falan olmazsın Çocuk sahibi olmak çok zor, sorumluluğu çok fazla. Maddi ve manevi her şeyi ona aktarıyosun. Ya da ben böyle yaptığım için bana aşırı zor geliyor.

evli değilim, evlenmeyi düşünmüyorum en azından planlarımın bir kısmını hayata geçirene kadar. çocuk yapmayı zaten düşünmüyorum. anne olmak zorunda değilim. bir çocuğa hakettiği desteği veremedikten sonra çocuk yapmasam da olur. pişman olup olmamak bana kalmış, beni ilgilendirir. zaten çocuk yapsam bana yaşlanınca baksın diye yapmam. birine yük olmak istemem. bakıcı yada huzurevi gibi seçenekleri değerlendiririm.

Ah tüm anneler aynı bir rahat bıraksalar keşke. Kuzenimde sırf bu sebeple evlenip çocuk yaptı şimdi çok pişman. Doktor bir de. Güzel bir kariyeri, hayatı vardı şimdi rahatlık batmıştı herhalde diyor. Calcifer Ay Çiçekleri Arasında Gonca

Hayattaki prensibim yapmayıp pişman olmaktansa yapıp pişman olmaktır

Durun tahmin ediyim, yaş 23 falan dimi? Bu şekilde bi hevesle bu yaşlarda marjinal marjinal konuşanlar ilerde 3 cocuga karışıyolar da ahhsjd

Ben pişman olunacağını kendimce çok sanmıyorum tabiki cocuk çok güzel bi şey ama

Hayata bağlanmak için çocuk yapan delilerin yaptığı çocuklar yüzünden mutsuz değil miyiz zaten ya.

Çocuk yapıp yapmamak, evlenip evlenmemek herkesin kişisel tercihidir. Ve herkesin önceliği de farklı... Ben çocuk sorumlulugunu alabilecegim için çocuk sahibi oldum. Ama kendini bilen bir insan istemiyorsa kesinlikle yapmamalı, takdir ederim bu konuda da o kişiyi. Kızım benim için bir dayanak, mutluluk sebebi, 2 senedir yalnız yaşıyoruz babası görevde oldugu için, şükür olsun var diyorum, ne komşu ne arkadaş hiç ihtiyacım yok.. Ben tercihimi bu yönde kullandım, ama herkes böyle mutlu olacak diye de birşey yok. Anneler çevreyle kıyaslıyor bana kalırsa.

Aşık olmadan, sevmeden iliski, evlilik dusunmeyin tabi ki. Evlilik yalnız kalmayayim diye yapilacak iş değil, burada konulari goruyorsun insanin hayatini zehir ediyor kimisi. İyi dusunmek lazim benim demek istedigim bul birini git evlen degil kismet ama yazmissin ya degerlendirmeden, dusunmeden eliyorum diye begendiklerini bir degerlendirirsin belki. :)

Şuan yaşın kaç bilmiyorum ama kesin kararlıysan yapma çocuk herkes anne olmak zorunda değil. Ama 30 dan sonra evliysen eğer çocuk istiyorsun. Ben 26 yaşında evlendim çocuk istemedim uzun Bi süre 32 den sonra istemeye başladım. Düşük oldu Bi kaç kez. Şimdi de diyorum ki keşke evlenir evlenmez çocuk yapsaydım. Belli Bi yaştan sonra zor oluyor. Rahata da alışıyorsun. Şuan istemeyebilirsin ama 1 sene sonra isteyebilirsiniz. İstediğin zaman evlenir çocuk yapabilirsin. Yada yumurtalarını dondur her ihtimale karşı. Yaş ilerledikçe her istediğin zaman da hamile kalamıyrousn.

Anneler merhametli olur dicem Ama her anne bir degil.. bazi anne olmayanlar daha vicdanli belkide.. birde toplum Olarak belki cok sorumluluk yukleniyor annelere depresyona giriyolar... sadece annesi tarafindan terkedilme duygusu cok kotudur.. bir cocuk bunu omru boyu unutamaz ve hep terkedilme duygusu yasar icinde bi yerlerde.

Anneniz kendimizce evliliği düşünmeniz için böyle söylüyor. Çocuk evlilik kişinin kendi tercihi pişmanlık duyup duymamakta öyle.

Herkes anne olamıyor cidden. Kaynanam 4 tane doğurmuş, hiç ana olmamış.

ne yazık ki ülkemizde çocuk aslında yaşlanınca bakacak birinin olması için yapılıyor. annenizin söylediklerinin alt metninde de bu var. yaşlanınca sana bakacak bir çocuk doğur diye kısaca. sanki doğan çocuğun hayırlı evlat olma ihtimali %1000 yada sağ kalması kesin. kendiniz için değil bu dünyaya sağlıklı bir birey yetiştirmeye hazır olduğunuzda çocuk sahibi olmayı düşünün derim.

ben çocukları yaptığımda dünya güllük gülistanlık değildi ama böyle de değildi maskeli çocuklarımız var artık. dünyanın yolu yol değil. şimdi olsa yapmazdım çocuk falan.

Burada kimse size yaptım pisman oldum demez. Bizim pişman olmamız ya da olmamamız sizin olacağınız ya da olmayacağınız anlamına da gelmez. İstemiyorsanız istemiyorsunuzdur. Çevre istedi diye çocuk yapmak büyük hata olur.

Benden büyük arkadaşlarım var bekar 30lu yaşların ortasındalar. Hiç çocuk yapmadıklarına veya evlenmediklerine pişman değiller. Zaten yani 50 yaşına kadar evlat edinebiliyorsunuz. Ben çocuğun illa biyolojik olması gerektiğini düşünmüyorum. Illa biyolojik olmasını isterseniz de yumurtanızı dondurun olsun bitsin. Çok istemeden ilerde pişman olmayayım diye kimse çocuk yapmamalı.

cocuk için evlenmedim öncelik doğru bir hayat arkadaşı bulabilmek belki sonra hastalıkları çıktı çıkacak bosanacak miyiz veya gebe kalamiyorum nolcak olmak şartı mi var bence 31 yaşındayım hiç de şimdiye kadar çocuk olsaydı demedim demiyoruz da tercih bizim hayat bizim. ikimizinde tamamlaması gereken gerek eğitim gerek maddi manevi işlerimiz var ki çocuğa yetebilelim ona da zaman güç ve maddiyat ayirabilelim. Allah rızkını verir tabii ki verir ama niye doğru zamani ben secemeyim evlilik veya cocuk icin Once siz ne istiyorsunuz nasıl mutlu olursunuz onu düşünün cocuk çok başka bi sorumluluk gelecegini sunabilmek maharet doğurmak değil.

çocuk yapıp da pişmanım diyen kimseyi bulamazsın . zamansız da olsa iyi ki oldu derler çünkü yaptıktan sonra vazgeçemezsin. ama çocuk sahibi olmak zouda değilsin ve olmadan da mutlu olrusun tabiki bu bir kere çok büyük bir sorumululuk ve hayatın artık ona endeksli olacak. onu yapmadan da hayatını yaşamayı seçen özgür ruhlu insanlar var gayet de mutlular

Hic bi anne evladi icin keşke yapmasaydım demez uluorta. Cocugun başına is gelirse o lafi dedi diye oldu zannetme ihtimaline karşı. Objektif konuşabilen 2 arkadasim var ikisi de gayet pişman çünkü orta sekerli maaşları varken yaptılar su an yetmio hicbi sey cocugu düşünüp uzuluolar ve bakarken de cok zorlandilar. Asla yapma deyip durdular her gördüğü kadina da acik acik. Pisman oldugunu soylemeyip hayatinin bittigini yüzünden anlayabildigin cok kadin var ama. Çocuk yapmadim ben. Bu saatten sonra da yapma şansım yok zaten. Hiç pisman olmadım iyi ki yapmamisim kafayı yerdim o sorumlulugun altinda kendimi biliyorum ömür boyu bi baskasini düşünmek zorunda olmak feci bisey benim icin. Bi de hep hayatta hedeflerim oldu cocuk olsa hicbirini yapamazdim dünyayı dolastim dolu dolu yasadim. Bence zaten ya cok zenginsen yapmalısın ya da bi hobi bile edinemeyecek kadar fakirsen yaparsan anlami olur oyalar seni iste. Tabi mantikli degil fakirken yapmak ama iste bu yuzden fakirler daha cok yapio :) Çünkü baska hicbir eglenceleri yok. Bi de dunya leş bi hal aldi bi beyne daha acı cektirmeye gerek var mi, bence yok.

evliliğimde 7 yılı doldurduktan sonra yaptım çok marjinal bir tiptim tek başıma yurt dışına gittim eşim yabancı falan. sabahlara kadar eğlenen :) 7yıl sonra oğlum doğdu her şeyim oldu öyle güzel anlam kattı ki ardından süpriz şekilde kızım oldu peş peşe oldular herkes şok oldu. evlenmez çocuk yapmaz diye düşünenler inanamadı. oğlum 2.5 yaşında kızım 9 aylık hiç bir şey eskisi gibi değil ne bedenim ne beymim ne ruhum :) ama çoooook güzel gerçekten yapmasaydım pişman olurmuşum. anneliği çok sevdim çok yıprandım ama acısı bile gğzel geliyor :) benim yaşama sebeplerim. Hatta eşimle lafı geçiyor çocuklar olmasa neler yapardık nereleri gezerdik ama cidden tuzsuz bir yemek gibi. bu benim hayatım ve yaşamım. Kendi deneyimim üzerinden yorum yapıyorum. Ablam çocuk yaptı ama kızını babasına bırakıp hayatını yaşamak için şehir dışına yerleşti 2 yaşındaydı kızı. Hala çok sevdiğini düşünmüyorum ablam anneliği kaldıramadı. çok da umursamaz. Herkesin anneliği hisleri deneyimleri farklıdır. Zaman gösterir size de.

kesinlikle sana katılıyorum okulda koyu feminist bir arkadaşım vardı. evliliğe çocuğa çok karşıydı. ona göre kadınlar özgür olmalıydı, birinin yemeğini yapmak, çamaşırını yıkamak ona göre değildi. bende eşimle o zamanlar sevgiliydik aynı okulda hemen evlenmek istiyordum.. ama hayat şartları işe gir düzene gir para biriktir falan derken biz 29 yaşımızda evlendik eşimle ama o arkadaşım çoktan evlenmiş hatta benim düğünüme biri elinde biri karnında geldi :) :) :) asıl bomba da şu kaynanasıyla oturuyor ve her işlerini de görüyor bunu kınamak için söylemiyorum tabi ki kendi tercihi ama feminist halleri aklıma gelince halaaaa gülüyorum :) :) :) :) konu sahibi kardeşim zamana bırakmalısın kendini bence

Kimsenin baskısıyla cocuk sahibi olunmaz cocuk çok büyük sorumluluktur istemiyorsanız yapmayın

Bu hastalıklı bi durum Cocugun olsun hayata baglayacak biseyin olsun diye düsünmek. Evladını kaybeden anneler napsın ozman? Bisekilde ayakta kalmaya calısıyorlar. Cocuk yapıp mutsuz oldum diyen olacagını sanmıyorm burda. Ama sizin yapıp mutlu olacagınız anlamına gelmez. İstemiyorsanız görev diye cocuk yapmayın, herkes anne baba olacak diye bisey yok.

Hiç evlenmemiş, evlenip de isteyerek çocuk yapmamış ve hiç pişman olmamış insanlar tanıdım. Ama istemediği halde çocuk yapıp pişman olanları da çok gördüm.

Yapıp pişman olan da vardır yapmayip pişman olan da. Bunun net bir çizgisi yok ki.

Cocuk neyse de evlenmeyip ne yapacaksin? Gencken flort, sevgili tatli ama yaşlandikça ortada doğru durust flort edecek adam kalmamaya başlayacak, 50 yaşindaki flortler 20lerin başındaki tadini vermeyecek. Millet ailesiyle bir kenara çekilmeye başlayacak yavaş yavaş. Sen de güvenecegin rutin hayati paylaşacagin birini arayacaksin yaninda belki. Yaşin kucuktur diye tahmin ediyorum, anlarsin zamanla.

Hayat bir yerden sonra yanliz cekilmez diye dusunuyorum.. tamam ye ic gez eglen, nerde aksam orda sabah yap ama hersey zamaninda guzel degil Mi? Birde zaman cok cabuk geciyor, 20 yasim daha dun gibi mesela benim icin.. o gunlere donsem hrseyi baska yapardim dedigimde oldu.. olmasi gerekiyormus bazi seylerin dedigimde oldu.. tek bildigim gercekten zaman acimasiz.. Beraber vakit gecirebilecegin, seni anlayabilecek bir hayat arkadasi istersin zamanla diye dusunuyorum... ayrica cocuk yapmadigin icin pisman olursun degil, olabilirsin evet! Ama yapip pisman olmaktan iyidir bence.. bence iyi bir es daha onemlidir.. cunku hayirli bir es huzurun baslangicidir.

Bu çok kişisel bir konu Ben pişman olurum sen pişman olmazsın misal Hayata nereden baktığına bağlı Ben 70 yaşına geldiğimde kapım çalsın isterim torunum çocuğum olsun isterim bayramlarda ailemle torunlarımla olmak uzakta bile olsalar onların sesini duymak arandığımı özlendiğimi bilmek hoşuma gider Çünkü muhtemelen o Yaşta annem babam olmayacak ve kardeşlerimde evlenmiş çocukları olmuş olacak Ama kimi insanda yanlızlığı sever kimseye ihtiyacım yok der. O yaşa gelince de gezerim tozarım diye düşünür. Kişiye bağlı bunları tek kaleme indirgemek doğru değil. İstemiyorsanız çocuk sahibi olmazsınız zaten merak etmeyin isteseniz bile ha deyince olacak bir şey değil.

Eğer bu soruyu soruyorsanız pişman olursunuz. Çünkü bu çok netlik isteyen bir konu, en ufak bir şüphenin bile ileride keşke olarak dönme olasılığı çok büyük. Ben çocukları çok sevdiğim ve aşırı anaç bir insan olduğum için kesinlikle pişman olurdum. Hatta ikinci için kararsızım ama ileride yapmadığım için kesinlikle de pişman olurum kendimi biliyorum. İstemeyen insan için de aynı benim gibi bu konu nettir, istemiyorsanız pişmanlığı düşünmezsiniz. Olsa olsa şartlar olgunlaşmadığı için kendinizi hazır hissetmiyorsunuzdur. Bu soruyu soranların en büyük yanılgısı bu bence, şartlar olgunlaşmadığı için çocuğa hazır hissetmiyorlar ve bunu çocuk istememekle karıştırıyorlar.

Çocuğu olmayıp, hiç evlenmeyip çok mutlu olan arkadaşlarım var, bunun yanında kariyerli kocası ikiz çocukları olup çok mutsuz olan hatta intiharı düşünmüş bir arkadaşımda var... Mutluluk, hayata bağlanma meseleleri insanın kendiyle alakalı, hiç uğraşın yoksa bir çocuk seni hayata bağlar ama çevren, uğraşların vs.. varsa bir çocuğun varlığına ihtiyaç duymazsın.. Burada kim ne derse desin kendinizi en iyi siz tanırsınız ama sadece mahalle baskısı var diye evlenilip, çocuk yapılmaz..

Her şeyin avantajı ve dezavantajı var: Evliliğin, bekarligin, çocuk sahibi olmanın veya olmamanın da. Mesele şu hangisi tercih edersen et sabretmen gereken bir noktası olacak.

Gercekten cok zor. Babannem kardan ana var kordan ana var derdi. Kardan olacagina hic olmasin daha iyi

Herkes çocuk yapacak diye bir zorunluluk yok. Annenizin söylediği, yalnız kalmamak gibi amaçlarla zaten yapılmasın.

Her kadın çocuk doğurmak zorunda değil istemiyorsanız eminseniz saygı duyulmalı şahsen bana sorulsa dört çocuk annesiyim dünyaya bir daha gelsem yine doğururum Allah pişman etmesin Allah utandırmasın ne doğurmaya ne de doğurmamaya mecbur değilsiniz kendi seçiminiz saygı duyulmalı ama anne olmak çok güzel minicik bir kızın anne demesi gözlerini kocaman açıp sevinmesi top oynayıp terlemiş oğlan çocuğunun anne acıktım yine mi kerevizzzz anneeee demesi çok güzellll

Yapmadan pismanim valla çocuktan şimdi tonla şey sayarım da bu sefer de cocuksuzlukla sinanirim, eksikliğini yasanirim sınavım olur diye yardiramiyorum

Peki bunu konu sahibi çocuk yaptıktan sonra fark ederse daha kötü değil mi? Çocuk isteyip istemediğimizi bence yapmadan önce bilebiliriz, görünen köy kılavuz istemez. Çocuğu yaptıktan sonra aaa annelik benlik değilmiş demek bana çok zalimce geliyor. Yeğeniniz için çok üzüldüm, hiç bir çocuk annesiz büyümeyi hak etmiyor