Yalnızlık, insanın yüreğinde kimsenin duymadığı şiddetli bi fırtına, gözyaşı, umutsuzluk ve ben :çok üzgünüm: kuzum85 aşk bir

Can dÜndar canım anlatan yıllar Önce okuyup bır kÖŞeye sakladıĞım ve hayata karŞı hazırlıklı olmayı ÖĞreten gÜzel bır yazı kuzum85 aşk bir

buz gibi soğuk.. hep isteyen asla vermeyen.. karşısında taş gibi durman gereken en büyük en zor en berbat sınav. . lanet olsun yalnızlığa.. kuzum85 aşk bir

iyi yanlarını düşünelim... insan kendini dinleyip kendine vakit ayırabilecek zamanı bulur, keyif aldığı mutlu olduğu şeyleri yaşarken daha özgürdür , kendini geliştirecek değiştirecek kendine has değerleri bulup karar vermekte daha özgür olur ... ama bu yanlızlık süreci olumluya çevrilebilecekse güzel geçer :) fazla uzatılırsa şöylede bir gerçek var ne demişer "yanlız taş duvar olmaz"!!

Bavulları hep toplu durmalı insanın... Bir gün telefonların hiç çalmayabileceği hesaplanmalı... Tül perde arkasından misafir yolu gözlemekten vaz­;geçmeli... ıhanetlere, terkedilmelere, bir başına bırakılmalara hazırlıklı olmalı... Yalnızlığa alışmalı... Çünkü "omuz omuza" günlerin vakti geçti. Dayanışma... günümüz borsasının değer kaybeden hisse senet­;lerinden biri artık... Bireyin keşif çağı, geride kı­;rık dökük yalnızlıklar bıraktı. Terörün bile bireyselleştiği çağdayız. Zaman, birlikten kuvvet doğurma zamanı değil; zaman, tek başına dimdik ayakta kalabilmeyi becerme zamanıdır. ışte o yüzden alışmalı yalnız­;lığa... Sokaklar dolusu ıssızlıkla başbaşa yaşamayı göze almalı insan... Güvendiği dağlardaki karlara bakıp ders çıkarmalı... Hüzünlü bir şarkıyla paylaşı­;lan gecelerde başım dayayacak bir omuz arama huylarından vazgeçmeli... Sofrada tek tabağa, tabakta az yemeğe alışmalı... Romanlardan yalnızlığı yücelten paragraflar asmalı evin en görünür duvarlarına... "Yalnızlık paylaşılmaz/ Paylaşmılsa yalnızlık olmaz" dizeleriyle başlamalı güne... Telesekretere "şu anda size cevap verebilecek kim­;se yok" denmeli, "... belki de hiçbir zaman olmaya­;cak..." Cevapsızlığa, sessizliğe ısınmalı... Oysa sessizlik haksızlığa alkıştır. Haklılığın onuru yaşatır insanı... Susmanın utancı öldürür. O yüzden en sessiz gecelerde ''doğruydu, yaptım"la teselli bulmalı insan... Feryada komşuların yetişmemesine, soğuk duvar diplerinde sessizce ağlaşmaya alışmalı... Kendiyle he­;saplaşmaya çalışmalı... Gece yastıkla ağlaşmaya, sabah aynayla gülüşmeye, kendiyle hüzünlenip, kendiyle keyiflenmeye hazır ol­;malı... Hep başını alıp gidebilecek kadar cesur, ama hep kalıp savaşacakmış kadar gözüpek olabilmeli... Sessizliği, sese dönüştürebilmeli... Ve sırt çantasını her daim hazır tutmalı insan... Yollarla barışmalı... Yalnızlığa alışmalı... işte yalnızlık budur kuzum85 aşk bir

ne güzel anlatmış yazan

benden daha iyi bilen çıkmaz bunu.. hiç iyi yanı yok canım.. zaman geçerken yıkılmamak için yada kendi gururun için katlanıyorsun kendine.. son demine kadar.. ama o son demde bi bakıyosun ki ruh sağlığın bozumlmuş, kimsesiz kalmışsın. eğer şunu demek istiyorsan insan yalnız kafası rahat.. çok yanlış.. insan sosyal bi varlık ihtiyaçlarımız var.. yoksa anormalleşiyorsun canım. Ben kendimi normal hissetmiyorum.. - Kadınlar Kulübü / KADIN KADINCA KADINLAR KULUBU seaside