En azından arayıp size yakın dernekler hakkında veya size yardımcı olabilecek danışabileceğiniz birimler hakkında fikir alabilirsiniz. Bizler buradan sığ kalabiliriz. Profesyonel yönlendirme alırsanız hem içiniz rahat edecek çünkü mantığınıza uyacaktır muhtemelen hem de anneniz için -belki de- gözünüz arkada kalmayacak çözümler gelişecek. Rica ediyorum tekrardan. Allah sabır versin size. Acilen şifa ve yol göstersin inşallah. A

Zamanla şizofreni yakınları cevap verecektir diye umuyorum. Birşey sormak istiyorum. Şuan ilaç içirme yönünden tam bir işkence çekiyoruz. İlaçlarını içirmek problem oluyor. DOktor aylık iğnelerden bahsetmişti. Her ay düzenli iğne vurduksak nasıl olur? Bakıcıya da fazla zorluk çıkarmaz diye düşünüyorum. Ancak iğne yapanı kesin döver. İğne içindeyken kırılır diye korkuyorum. Daha fazla ilaç denemek de istemiyoruz çünkü çoğu ilaç bir tür uyuşturucu ve onlara direnç kazanıyor. Yıldan yıla dozları artıyor. Daha fazla yazmak isterdim ancak beynim duracak gibi.

ALLAH YAR VE YARDİMCİNİZ OLSUN ANNENE ACİL SİFALAR VERSİN İNSALLAH Cok uzuldum anlattiklarina RABBİM YARDİMCİNİZ OLSUN A

Bir dönem ünlü bir hastaneye yattı. Şok tedavisi uygulandı. Bir ay sonra evde ilaç tedavisine devam edin dedi ve hastaneden çıkarttı. Bizim için maddi yükü çok ağır oldu. O dönemler şok tedavisi ve ağır ilaçların etkisiyle ruh gibiydi. Hastaneye yatırılırsa yine aynı ilaçlara devam edecek ancak çok masraflı oluyor şu dönemler bunu karşılamamız imkansız. Bir devlet kurumunda kalabilir ancak o hastaneleri gördüm içim pek elvermiyor. Bakıcı istiyorum. Bu tür hastalar için bazı firmalar var, bakıcı ayarlıyorlar ancak nasıl güvenirim bilmiyorum. Çevremde başka şizofreni yakını yok. Böyle ailelerle tanışmaya çalışacağım, onlar nasıl başediyor fikir alışverişinde bulunacağım. İşin kötüsü öğrendiğime göre ağır şizofreni olup da normal bir hayat sürebilen insanlar da var. Annem neden normal olmaya çalışmıyor bunu anlamıyorum. Psikyatrlar ilaçtan başka birşey vermiyor ki doktorların aralarında ünlü ve tvlerde boy gösteren şahsiyetler de vardı. Verdikleri ilaçlar onu daha da kötü hale getirdi. Yani ne yapılabilir hiç bir fikrim yok. Şuan aklımdaki tek şey şizofreni yakınlarının tavsiye edebileceği bakıcılar.

su da bana ilginc geldi... 29 yasinda koskoca kadinsiniz, anneniz sizofren ve daha yeni ogreniyorsunuz dernekler oldugunu. Hem de burdan! E internet kullanan bir insansiniz burda oldugunuza gore. Vallahi cok ilginc. Bunca sene isin icindesiniz, butun ayrintilariyla konuyu bilmeniz gerekir diye dusunuyorum, daha annem seytan, kotu niyetli ondan iyilesmiyor falan diyorsunuz. Konu sahibi, cok sasirttin beni. Bence annenin ilaclari konusunda da elinizden geleni yapmamissinizdir. Dunyadan haberiniz yok gibi duruyor cunku.

o zaman tek çareniz var her ay iğne olmadan kısa bir süre önce anneninzi doktor kontrolünde bayıltmak uyutmak ve iğneyi öyle yapmak

Sayısız doktora götürdük, sayısız ilaç kullandı. Bazı ilaçların çok tehlikeli etkileri oldu. Bazıları bir çeşit krize neden oluyor. O anların birinde dayanamayıp camdan atlasa ne olacak. Kimi ilaçlar sürekli yorgunluk ve uyku haline sebep oldu. O dönemler daha büyük bunalıma girdi ve intihar etti. Şuan kullandığı ilaç onu biraz daha sakin tutuyor. Agresif olduğu zamanlar çok fazla ama en azında normale yakın zamanları da oluyor.

sende haklısın vicdanım el vermez diyorsun ama bu artık vicdan meselesini geçmiş artık kendı hayatınıza bakmanız lazım siz zaten gereken özveriyi göstermişsiniz bence içiniz rahat olsun ayrıca annenize orada daha iyi bakılacağını düşünyorum tabı sızın kararınız ben içinizi rahatlatmak için söyledim biliyorum söylemesi zor ama bende bunu yapardım. bunu yapardım diyebılıyorum benım annemde sizinki kadar olmasada psikolojik sorunlar yasıyor çünkü azda olsa sizi anlayabılıyorum N

Buradan sınırlı anlattıkların ile ancak sınırlı bir şekilde yanıt verebiliriz. Profesyonel fikir alınması gereken bir noktadasınız. Şizofreni derneklerinden fikir yardımı almak için başvurdun mu hiç? Dernekteki yetkililer benzer durumlara, veya beterin beterine şahit olduklarından, konuya hakimler. Çözüme de olumlu yönlendirmeleri olur diye düşünüyorum. Kendine ait düzenini kurmak annenin geleceğinden emin olmaktan geçiyor olmalı ki, annenden çok soğumuş olmana rağmen onun için ne yapabilirim diye soruyorsun. mrtylz Eylül'ün ve Mustafa'nin

Annenizin akil sagligiyla ilgili bir hastaliginin oldugunu biliyorsunuz. Emin olun o da secme sansi olsaydi eger saglikli olmayi size ve kendisine boyle bir hayat yasatmayi secmezdi. Genelde bu tip hastaliklar irsi olabiliyor, .. Allah korusun ayni seyin sizin de basiniza gelmeyecegini bilemezsiniz. Annenize empati kurarak davranmayi deneyin biraz ve vicdanli olun.. Vicdandan bahsetmissiniz ancak ilk yazinizda annem psikopat bir seytan da demekten geri kalmamissiniz. Insallah tedavi olabilir. Cok gecmis olsun. P. s.: ilaclari icirmekte zorluk yasiyormussunuz, ilaclari yedigi ya da en guzeli ictigi bir meyve suyuna ezerek karistirip vermeyi de deneyebilirsiniz. Hem o anlamamis olur hem de siz yipranmamis.

durum vicdan meselesini asmis elalem ne der meselesini de asmis 20 sene olmus, 3 kisi pesinden dibe suruklenmissiniz. Anneniz seytan degil. Kadin hasta, hasta oldugunu bile bilmiycegi hastalik hem de. Hepsi birbirinden sevimsiz secenekleriniz var: Ben olsam napardim? 1. Otenazi tartismasina uzun uzun girmek lazim aslinda ama turkiyede imkansiz, onu pas geciyorum. 2. Ya annenizi babanizin basina atip yuruyup gidip evleneceksiniz. Esinize bile durumu fazla caktirmadan. 3. Ya cok vicdanli peygamber sabirli bir adamla evlenip annenizi sakinlestiricilerle, ilaclarla stabil tutup evde bakmaya devam edeceksiniz. Baba evinizde oturup, veya yakinda oturarak yapacaksiniz bunu 4. Evlenmekten vazgecip kendinizi disari da cikmaya, calismaya zorlayarak yasiycaksiniz. Baba kardes siz bakim icin vardiya yapip kalan kisimda 3unuz de kendi isinizle ugrasacaksiniz. 5. Cocugu spastik olan bir kadinla ilgili bir haber okumustum. Saldirgan, zaptetmesi guc, hicbir sey anlamayan, hic bir sey yapamayan bir evladi vardi kadinin. Ikimizi de kaldirip pencereden atlayasim geliyor demisti... Allah sabrini verir insallah. 20 senedir vermis, cok zor. Anaya da kiz evlat bakar, siz sahip cikmasaniz olmaz. Ama kendinize de yatirim yapmaniz, akil sagliginizi korumaniz, calismaniz, sosyallesmeniz, annenize bakmaya devam edebilmeniz icin maddi manevi gerekli allah yardimciniz olsun veya Bakirkoye "terk" edeceksiniz. O hic olmaz demissiniz.

Dernekle çözülecek şey mi bu Allah aşkına biraz akıl fikir... Sizin garip önerileriniz dışında enazından mantıklı bir fikir geldi. Kardeşim yakında askere gidecek ve sonra da evlenecek. Ben ise 29 yaşında bir kadın değil kızım. Yakında işe gireceğim. Hergün kim götürüp getirecek? Dernekle irtibata geçip neler yapılabilir, güvenilir bir bakıcı var mı diye görüş alacağım. İlaçlar konusunda atıp tutuyorsunuz da sizin önerinizi dinlemek isterim. İlk mesajı yazdığım zaman sabahın köründe erkek kardeşim küfürler yiyerek bağırış çağırış arasında annemin ilaçlarını içirmeye çalışıyordu. Şuanda kollarında kanayan tırmık izleri var. Siz olsanız ne yaparsınız hadi anlatın bakalım. Bence konu ilginizi çekti laf olsun diye yazıp duruyorsunuz. Bir daha bu konuya çözüm önerileri yerine sinir bozan cümleler yazmayın lütfen. francesca Hayat 1 gündür, o da bugündür.. tek ayak

İlk 10-15 sene empatiyi fazlasıyla denedim ki bu çok ama çok uzun bir süre farkındasınız. Cümlelerinizi kurmak kolay ama yaşananların içinde olup sabır gösterebilmek çok zor. Yeri geliyor durumuna üzülüp karşısında ağlayınca ve konuşmaya çalışınca or.. pu diye bir küfürden sonra çığlık çığlığa dayak yeyip sonra hala empati kurmaya çalışmak için insanın deli olması gerekli. A

Belki yüzlerce defa denedim. İyi bir anına denk gelince konuşuyorduk. Sadece ben değil çoğu kişi bu konuşmaları yaptı. O an için sözler veriyor, gayret göstereceğini söylüyor.. Yani duymak istediğimiz ne varsa hepsini söylüyor. Derken ertesi gün veya birkaç saat sonra konuşulanları umursamayıp yine eskiye dönüyor. Huylu huyundan vazgeçmezmiş derler ya; artık onun için yapılabilecek birşey yok. Bazı cümleleri o kadar mantıklı ki.. Hasta olduğunun ve bize çektirdiklerinin farkında ama umursamıyor. Daha fazla da uğraşmam yoksa ben de onun gibi olacağım. Çevremde de sizin gibi ilgiyle, şefkatle ve anlayışla onun düzeleceğini düşünenler var ve buna çok kızıyorum. Bir gece uykumda beni öldürdüğü zaman mı anlayacaklar? Korkudan her gün kapımı kitleyip de uyuyorum. Belki uç bir örnek olacak ama; kötü kalpli bir seri katili insanlığa nasıl kazandırırsınız? Bunun cevabı annemin tedavisinin de cevabı bence. Nebileyim belki kırların ortasında kimselerin olmadığı bir ev olsa, ona sevgi veren arkadaşları, yakınları olsa bir miktar düzelir. Bir bakımevi ona iyi gelebilir ama ne derece güvenli öyle yerler bilmiyorum. İyi yerler var fakat çok pahalı...

Bir de arkadaşlar lütfen davranışı, sözü bize garip gelen kişiye hakaret sözcüğü gibi seni şizofren seni demeyelim. Şizofreni aptal salak manyak gibi çocukca edilen hakaret kelimesi değildir. Çok ciddi, yakınlarına ve kendine çok acı günler yaşatan bir hastalıktır. Gözleri ama olan birinin yanında, öfkelendiğimiz arkadaşımıza amma da körsün be demeyeceğimiz gibi şizofreni de rahat sarfettiğimiz bir kelime olmamalı. Allah kimsenin başına bu hastalığı vermesin. Hasta yakınlarının bunu yaşadım derken sarfettiği bir cümlenin ardında sadece sizin duyduğunuz olay yok. Cümlenin ardında berbat bir psikoloji var. Şizofren değil de şizofreni dersek hastalığı doğru telaffuz etmiş oluruz. Hepimiz yetişkin insanız. Fazla söz haddim değil. Bir kişinin duyarlılığının uyanması dahi faydadır.

Çok geçmiş olsun. Merak ettim acaba son olarak neler oldu. Baştan sona okudum konuyu. Çok üzüldüm gerçekten..

Ne zor bir yaşantı. Sağlıkla sınanmak en zoru. Yakınının sağlığı ile sınanmak daha da zoru. Annenin tedavisi takip altında değil mi? İlaçları var mı kullandığı? A

Tekrar teşekkür ederim. Forumda en güzel yardımı ve ilgiyi siz gösterdiniz. Tuzla bana çok uzak, biz beylikdüzünde oturuyoruz ama araştıracağım en azından gidip görüşeceğim. Keşke böyle yerler daha fazla sayıda olsa. Nihil

Çok üzüldüm, çok geçmiş olsun, Allah size sabır versin.. Merak ettiğim, Neyle mutlu oluyor? Evde mi sürekli? sık sık dışarı çıkarsanız işiniz olamadığında toplumda kalabalıkta falan nasıl normal mi tavırları? Gezmek, yakınlarıyla bir araya gelmek, alışveriş vs falan oyalıyor mu kendini mutlu hissettiriyor mu? yani tedavi sadece ilaçla ya da psikologla olmaz kendini iyi hissettiği hoşuna giden bişeyler olamalı mutlaka.. P psikolojibusra

Profilinden baktım, İstanbul'dasın sanırım. Anadolu yakasında Tuzla da dünya şizofreni derneği var. Şizofreni hastalarının gündüz okulu gibi düşün. Halı dokuma kursu, saz kursu, dinlenme odaları, resim odası, öğlen yemeği, servis. Belediyeye ait ücretsiz hizmetler bunlar. 216 446 89 32 iletişim telefonu. Bilgi almak danışmak için arayabilirsin. Google da ayrıntılı olarak adres bilgilerine de ulaşabilirsin. Sanırım gönüllü psikolog da hizmet veriyor. Komplike bir dernek dünya şizofreni derneği. Rica ederim. Gelişmeleri paylaşırsan okumak isterim sonneillon.

allah sana yardım etsinn

Bundan neredeyse 20 sene önce, ben küçük bir çocukken ailevi sorunlar yüzünden annemin garip davranışları başladı. Depresyon, sürekli ağlamalar, içine kapanıklık, kardeşim ve bana uyguladığı aşırı derecede korumacılık, bazen de şiddet yüzünden pek normal bir çocukluk geçiremedim. Psikyatri doktorunun sanırım yanlış tedavisi yüzünden krizleri başladı. Yanlış tedavi diyorum çünkü ilaçlarını kullanmadan önce daha normaldi ve krizleri yoktu. Hayaller, gerçeklikten uzaklaşma, şiddet eğilimi vs klasik şizofreni belirtileri göstermeye başladı. Farklı doktorlar da denendi, hastaneye yatıp şok tedavisi de uygulandı hatta cahil annanem ve dedemin aklına uyup hocalara bile götürüldü; oralarda cin terapisi bile uygulandı. Şuan 29 yaşındayım. Son 20 senedir nelere şahit oldum ufak bir miktar anlatayım. Bütün komşularımıza bizi rezil etti. Komşulara kapıyı açar ağıza alınmayacak küfürler ederdi. Camdan aşağıya bardaklar atıp kırardı. Giyim eşyalarımızı camdan sokaklara atardı. İyice rezil olduktan sonra oturduğumuz semti değiştirip daha sakin bir yere taşındık. Bize olan psikopatlık derecesinde korumacılığı yüzünden evden kaçıp okulumuza bile gelip rezil ederdi. Sürekli evden kaçma düşüncesi vardı, kapıyı kilitli tutup anahtarları saklamak zorunda kalıyorduk. Bazen bağıra bağıra ağlayıp duruyordu. Bu yüzden komşuların eve jandarma çağırmışlığı bile var. Bağırarak çığlık atar, avazı çıktığı kadar küfürler eder... Sürekli bize aynı soruları sorar... Üniversiteyi farklı bir şehirde okumuştum. Son 8 senedir gerçekte o şehirde olup olmadığımı günde 2-3 defa soruyor. Bunun dışında farklı soruları da var ve her yeni günde aynı soruları tekrar duyuyorum. İlaçlarını içmek istemiyor. 20 yıldır hergün yalvararak, bazen ondan dayak yiyerek ilaçlarını içirmeye çalışıyoruz. Ben pek uğraşmadım ama kardeşim bu konuda baya yıprandı. Yaptığı öyle iğrenç şeyler var ki buradan anlatmaya bile utanıyorum. Annemi tehlikeli psikopat bir şeytan olarak görüyorum. En kötüsü de anne tarafı akrabaların da psikolojilerinin bozuk olduğunu düşünüyorum çünkü onların davranışları da bir garip. Annemi nedense normal olarak görüyorlar. Tabi hiçbirisinin kollarında kanayan tırnak izleri olmadı. Hiçbirisi rezil olmadı, ağır küfürler işitmedi. Bu hayat babam, kardeşim ve bende tedavisi imkansız yaralar açtı. Uzun yıllardır asosyalim, başarısızım, başladığım hiçbir şeyin sonunu getiremiyorum, ilişkilerimin çoğu kötü bitti, mutsuzum vs.. Yaşıtlarımın çoğu evlendi hatta çocukları bile oldu. Benim ise şuan bir sevgilim bile yok. Sevgiliyi geçtim çalışmam gerekiyor ama işim de yok. Kendimi yıllardır eve kapattım film izleyip duruyorum. Annem hayatımda oldukça ben mutsuz olmaya devam edeceğim ve başarısız olmaya mahkumum. Annemi bir bakımevine ya da bakırköy akıl hastanesine yatırmak istemiyorum. Ama artık kendi hayatıma bakmam gerekiyor. Bakıcı tutsam iki güne kalmaz kaçar gider. Kalıcı olarak bir hastaneye yatırsam hem o kadar param yok hem de akrabalarımın kötü ithamlarıyla uğraşıp duracağım ve açıkçası vicdanım da buna izin vermez. Ne yapmalıyım? Artık yoruldum, bıktım... Annem için değil, kalan ömrümü daha fazla ziyan etmemek adına benim için sizlerden çözüm önerileri istiyorum. Nihil

Tartismadan ya da kavga etmeden oturup hic konusabiliyor musunuz annenizle? Bu durumun kendisinde yarattiklari ve sizde yarattiklari hakkinda. Sevgiyle sevkatle konusma yapabilecek seviyedemisiniz? Yani sevgiyle de yaklassaniz ayni tepkiler mi oluyor? T Tweety -Zık- tek ayak

Seni çok iyi anlıyorum canım geçmiş olsun. Evet bir iğne var 15 günde bir yapılıyor ve gayet başarılı bir iğne. Öncelikle derdi sıkıntısı her neyse annenin ondan uzaklaştırmaya çalışın ve o ilaçları içmiyorlar ama maalesef bir şekilde içirmemiz lazım. O iğnenin de adını öğrenip sana bildiririm. İğne nasıl yapılır diye de dert etme emin ol onu bir şekilde yaparlar. callme

Evet secenekler cok sevimsiz.. De... Peki bir anne bunlardan hangisini secerdi? Bir de o yonu var insani cok daha vicdanli olmaya iten.. Hastaneye kapatmak, .. Hangisine el verirdi bir annenin vicdani? Disaridan konusmak kolay belki bana yasayan bilir ama cok zor bir durum ve sonucta "anne" . Insallah tedavi edilebilecek bir yol bulunur.. Ya da en azindan daha makul seviyeye iner hastaligi.. Allah sifa versin..

İlaç kullanıyor. Daha doğrusu yalvararak içirmeye çalışıyoruz, tabi o esnada ettiği küfürlere, saldırılarına, bağırış çağırışlara katlanmaya çalışarak. İlaçların aksadığı günler de oluyor. Annemin tedavisi takip altında diyemem. Çok doktorlara gittik fakat takip eden pek olmadı. Psikyatrlar genelde ilaç yazıyor ve duruma göre o ilaç beklenen etkiyi göstermezse başka ilaç veriyorlar. Zaten başka yapacakları birşey de yok. Sayısız doktor ve ilaç denedik ancak bazı ilaçların çok tehlikeli etkileri oluyor. Kimisi krizlere neden oluyor. Kimisi asabiyete, kimisi de depresif bir içine kapanıklığa ve uykuya. Bu yüzden daha fazla ilaç değiştirmek istemiyoruz. Şizofreninin tedavisi maalesef yok. Annem için yapacak birşey yok da ben kendim için ne yapabilirim bunu çözmeye çalışıyorum. Yaşım neredeyse 30 olacak. Kendi hayatıma nasıl kavuşacağım?

Milletin ne diyeceğini boşverin bence bakırköy devlet hastahanesine yatırsanız mesela orada aynı zamanda tedavi uyguluyorlar değil mi belki iyi gelir annenize. Bence evde tutarak belki anneniz için daha kötüsünü yapıyorsunuz şu anda yatırın ama yakınsanız her gün değilseniz haftada bir ya da birkaç gün ziyaret edin eksiklerini tamamlayın vakit geçirmeye çalışın. Bunları anneniz için daha iyi olsun diye yapmış olacaksınız yoksa o size işkence yaptıkça kendine de yapıyor olmalı bence. Hem siz de kendi ailenizi kurma fırsatını elde edersiniz zaman içinde.. o derneklerle de sürekli irtibat halinde olmak sizin için iyi olacaktır mesela öğrenin bakırköyden haftada bir gün çıkma izni varsa atıyorum dernekteki etkinliklere götürebilirsiniz. Bu şekilde ilgilenmek de eminim onun için iyi olacaktır hatta belki daha iyi olacaktır.

Merhaba yasadiklarinizi gözlerim dolarak okudum Sizi cok iyi anliyorum Allah yardimciniz olsun Benimde babam hemen hemen annenizlr ayni durumda biz 10 yildir mucadele ediyoruz babam beyin kanamasi sonucu boyle oldu bizi tanimiyor kendinin kim oldugunuda bilmiyor nereli oldugunu kac yasinda oldugunu soruyorum 18 yasnfagim diyo 2 dk sonra tekrar soruyorum 25 yasindayim diyo bigun trabzonku bi gun zonguldakli oluyo ben bazen dayanamiyorum agliyorum o ben sgladigim zaman guluyor aglamayi bilmiyor doydugunu bilmiyor kizdigi zaman ki ne zaman nrye kizacagini anlamak mumkun drgil etrafa saldiriyor oan ona yaki. Ne varsa bana vuruuor sacimi cekiyor ki bu normal bi cekme degil birakmiyor kendi basina yemek yiyemiyor cok sakin oldugu zamanlarda kendi yesin diye onune koyuyoruz tabagi ondada biseye kizdii zaman tabagi firlatiyor nereye gelirse yuzumuze kapiya cama cok zor cok yipratici Ben calisiyorum Annem ilgeliniyor ama cok cok zor Allah yardimciniz olsun rabbim bizide boyle siniyor Bizimde canimiz var elbet dayanamadigimiz zamanlar oluyor sizi cok iyi anliyorum Nazanen Hoşgeldin ömrum, ruhum canım kızım

Teşekkür ederim bu güzel bir fikir. Araştıracağım umarım bir çözüm yolu gösterirler... Nihil

Merhabalar, Yazdıklarınız bana hiç te yabancı gelmedi çünkü benim kız kardeşim de Şizofreni hastası. Hastalığını öğrendikten sonra bunu kabullenmemiz, hastalığa adapte olmamız vs.. çok zamanımızı aldı. Kendi şahsıma konuşacak olursam, bazı davranışlarını özellikle yaptığını, beni kızdırmak istediğini ve bunu da başardığını düşündüğüm zamanlar da olmadı değil. Hastalık hakkında araştırma yaptıkça, sağlıklı bireyler için yapılması çok kolay olan işlerin, Şizofreni hastaları için inanılmaz derecede zor olduğunu fark ettim. Çok basit bir örnek : Benim için 2 2=4'dür. Bu herkes için genel geçer bir kanundur. Fakat Şizofreni hastalarını beyinleri fazla miktarda dopamin ürettiği için, beyinde çok fazla miktarda iletişim/elektrik bağı oluşmakta ve onlar için 2 2=? sorusunun cevabı çok daha komplike olabilmektedir. Şizofreni hastalarının en büyük sorunu, şefkat ve saygı görememek... Bir ara kız kardeşimin hastalığı çok şiddetlendi. Bir ara dediysem, 1,5-2 sene bu en şiddetli dönemi yaşadık. Doktoru ile olan iyi diyaloğumuzdan dolayı, sürekli aramızda kritiklerde bulunduk. Ağır yenilgilerimizde dahi, ne doktoru bizi ne de biz doktorunu suçladık. Sonra fark etti ki; vücudunda B grubu vitaminleri eksik. Hemen B vitaminine dayalı bir beslenme kürü düzenledik. Aynı anda da, ruhunun gıdası olan sürekli şefkat + ilgi + saygı gösterdik. O konuşurken, dünyanın en sevgiye değer şahsı, en anlamlı sözleri söylüyormuş gibi davrandık. Tabii ki, aynı anda ilaçlarına ve terapilerine devam ettik. Sonuç mu? 1,5-2 senelik mücadelede elde edemediğimiz sonucu 1 ay gibi kısa sürede edindik. Şizofreni hastası yakınlarının en büyük sorunu da, sosyal hayatlarına ket vurmaktır. Bunu ben de yaptım. Bir zamanlar inanılmaz hareketli olan hayatım, bir anda kendim tarafından kısıtlanmaya başladı. Sonra bir gün bir makale okudum ve bu hatanın hasta yakınlarınca çok sık yapıldığını öğrendim. O zaman, kendimi zorlayarak, yavaş yavaş dışarı çıkmaya, arkadaşlarımı görmeye başladım. Önce hafta bir, sonra bir kaç kez... Kendime seveceğim bir uğraş buldum. Hala zor mu mücadele etmek? Kesinlikle öyle. Yukarıda yazdıklarım da o süreci çok kolay atlattığımız izlenimi verebilir ama kan kustuk resmen. Hala çok zor. Ama Allah'a şükürler olsun ki, artık ciddi bir tecrübe edindik ve nispeten daha rahatız. Tabii ki, bu hiçbir şeyin garantisi değil. Biz elimizden geleni yapıyoruz, gerisini de Allah'a havale ediyoruz. Size de aynısını tavsiye ederim. Kız kardeşimin doktoru önce Bakırköy'de hizmet veriyordu. Şimdi ise Bağcılar Devlet Hastanesi'ne geçti. Dr. Sema Yeşilyurt. Diğer yandan, eğer maddi imkanlarınız el veriyorsa, Nevzat Tarhan Hoca'da çok iyidir. Tekrar geçmiş olsun... Allah sabır ve dayanma gücü versin. A arzudreams

çok üzgünüm şu an bir evladın bunlarla sınanması çok güç. benimde kardeşim otistik ve bu tür nöbetler çok az da olsa geçiriyor biz şimdiden ilerde ne olacağını düşünüyoruz. ancak size şunu demek istiyorum annemizi bakırköye yatırın ama yalnız bırakmayın orada tedavide var siz ne maksatla bırakıcaksınız o önemli olan bırakın kim ne derse desin. arada alırsınız annenizi gezdirirsiniz güzel bir yerde çay içirirsiniz. ama mutlak suretle tedavi olması şart. bi bakım evi olsa tamam dicem sırf yük olduğundan bırakıldı ama bakırköy tedavi edicek annenizi. BENİM ANNEMİN TEDAVİSİ SİZİN BENİM ARKAMDAN SÖYLEDİKLERİNİZDEN DAHA ÖNEMLİ.. derdim senin yerinde olsam bunu soranlara arkandan konuşanlara. neler çekmişsin bence onlarında üstesinden gelirsin.

Profilinden baktım, İstanbul'dasın sanırım. Anadolu yakasında Tuzla da dünya şizofreni derneği var. Şizofreni hastalarının gündüz okulu gibi düşün. Halı dokuma kursu, saz kursu, dinlenme odaları, resim odası, öğlen yemeği, servis. Belediyeye ait ücretsiz hizmetler bunlar. 216 446 89 32 iletişim telefonu. Bilgi almak danışmak için arayabilirsin. Google da ayrıntılı olarak adres bilgilerine de ulaşabilirsin. Sanırım gönüllü psikolog da hizmet veriyor. Komplike bir dernek dünya şizofreni derneği. Rica ederim. Gelişmeleri paylaşırsan okumak isterim sonneillon. mrtylz Eylül'ün ve Mustafa'nin

ilaçların aniden kana karışması hiç hoş sonuçlar doğurmayabilir bu sebepten yemeğe karıştırmanızı tavsiye etmiyorum. Bir süre bakırköye yatırsanız belki anneniz açısından faydalı olabilir B biranne54

Bence mutlaka bir ise girmelisin. annen kendi kendine bakamiyor olsaydi, seni bu yaşa getirip büyütemezdi. ilac konsundada üzerine gitmeyin. seni bu yaşa getirmesi hatrina ona şevkatli ol. çünkü o da etrafindakileri şeytan saniyor olabilir. Not: Acının son kıyağı hissizliktir.

Gerçekten çok zor bir durum, Allah sizlere sabır annenize de şifa versin. Aslında onu bir hastaneye yatırmak hem siz hem anneniz için iyi olur ama millet bunu yanlış yorumlar Biz ne desek boş çünkü bu basit bir konu değil. Bir psikologa danışsan? Hayatın kısıtlanmış durumda ve buna daha fazla izin verme

Seni çok iyi anlıyorum canım geçmiş olsun. Evet bir iğne var 15 günde bir yapılıyor ve gayet başarılı bir iğne. Öncelikle derdi sıkıntısı her neyse annenin ondan uzaklaştırmaya çalışın ve o ilaçları içmiyorlar ama maalesef bir şekilde içirmemiz lazım. O iğnenin de adını öğrenip sana bildiririm. İğne nasıl yapılır diye de dert etme emin ol onu bir şekilde yaparlar. asminreina

bakırkoy ruh ve sınıre yatırmamanızın sebebı ne nıye baskalarının ne dedıgını umursuyorsunuz baskaları sızın ne yasadıgınızı bılıyor mu neler yasadıklarını yazmıssınız laf edecek olanlar bunları yasamıyor. emın olun o tur hastanelere yatanların durumu yatmayanlardan daha saglıklı cunku farkındalıkları yuksek ve ıyı olmak ıstıyorlar. Boyle yasamaya devam mı etmek ıstersenız bence ruh ve sınır hastalıkları hastanesıne yatırmanız en ıyı yol gıbı gorunuyor kacıncı yuzyıldayız ve artık medenılesıyoruz bu konuda sadece annenızın ruh durumunu dusunun gerısı bır sekılde hallolur. Lalende

Bana baktığı bir zamanı hatırlamıyorum. Kendi kendimi bu yaşa getirdim diyebilirim. Ona kokuyorsun diye söylenip durmasam banyo yapmaya bile üşeniyor. Nihil

Avrasya bence sen şizofrensin. ne biçim konuşuyorsun, başına gelmemiş atıp tutma, kızcağız yardım istiyor, ne çirkin bir hitap şekliniz var, çok sinirlendim. Nihil

selam çok üzüldüm okurken c anım ALLAH ACİL ŞİFALAR VERSİN burdaki tüm hastalara ve yakınlarına çok zor bir durum ALLAH yaşatmasın kımseye. ama önemli olan annenızın tedavisi bence b. köye yatırabilirsiniz kötü bir hastane degıl sık sıkta yanında olursunuz, en azından ıyıleşe bilir evde bu şekılde iyileşemezki canım sen kımsenın ne dedigine bakma kımse ne yaşadıgını bilmez 4 duvar

canım bencede profesyonel bır tedavı almalı annen.. bu sekılde hem kendısıne yazık hemde sızlere. benım yakın bı tanıdıgım var oda bu sekıl sorunlr yasadı ama ıyı bır doktor buldular suan duzenlı ılac kullanıyo.. annenı ıyı anlayan ve annenın sevebılecegı bı cerrah bulursan sorunu cozecegını dusunuyorum.. bu tur rahatsızlıgı olan hastalar senı ve yakın cevrenı dınlemez ve sız ne dersenız dıyın sızı bı dusman yada ona zarar verecek bırıymıs gıbı dusunur. sureklı degıl ama bellı bır surelıgıne bakırköye yatırmalısınız bır arkadasında bahsettıgı gıbı yada alanında cok uzman bırını bulmalısınız ama ılaclarını kullanmıyo dedıgıne gore sureklı denetım alttında olmsaı daha mantıklı gelıyo bana.. oda bunları bılınclı yapmıyo.. benım o tanıdıgımın esı ılk baslarda herseyı bılınclı yapıyo dıye dusunuyodu ama durum oyle degıldı ve aılecek durumu farkettıler yardımcı oldular ve suan sureklı doktor kontrolunde ılaclarını kullanıyo ve rahatsız oldugunun farkında.. annendde rahatsızlıgını kabul etmıyo kabul etse zaten ılaclarını kullanır.. annenen gorede sızler sorunlusunuz o gayet normal cunku bu astalar bu sekılde dusunuyo.. annenın aılesınede gelıcek olursak hıc bı zaman kendı kızına toz kondurmak ıstemezler.. sen aılen ve kendın ıcın ıyı bır hekım arastırıp yada bakırkoyu arastırıp bellı bır surelıgıne yatırmalısınız.. orada duzenlı ılac tedavılerı ıle saglıgına kavusacagını dusunuyorum.. bır cok doktorla gorusmussun ve hıc bırı sana solemedımı bu rahatsızlıkta olan hastaların bılınclı davranmadıgı ve sureklı bırseylerı kurdugu.. annen normal degıl ve sızınde ona destek olmanız lazım.. bu durumda olmayı kendısıde ıstemıyodur.. kendın ve aılen ıcın ılaclarınıda duzenlı kullanabılecegı bır yer arastır ve hayatını rayına oturtmaya calıs.. callme

Çocukluğumu çok iyi hatırlıyorum. O zamanlar annem aşırı derecede korumacıydı ki aşırı baskı gösterdiği çok zamanlar oldu. Babamın o zamanlarki ilgisizliği, baba tarafımın annem üzerindeki çekememezlikleri... Annem hep içine attı ve hıncını da bizden çıkardı. Şimdi düşününce aslında olaylar öyle aşırı, içinden çıkılmaz şeyler değildi. Çözüm yine ondaydı fakat bu uğurda çaba göstermek yerine içine atınca depresyona girdi. Bu ufak sorunlardan kurtulmak adına zerre çaba göstermedi. Şizofreni genetik bir hastalık. Doktorlar çevresel faktörlerin şizofreniye neden olduğunu kabul etmiyorlar. Ki çoğu şizofreni hastası da tedavilere olumlu yanıt verip normal hayatlarına dönebiliyorlarmış. Ancak annem umursamazlığı ve boşvermişliği tercih ettiği için yıllarca hem kendine hem bize çektirdi. mrtylz Eylül'ün ve Mustafa'nin

Babam 20 senedir yaşadığımız sorunlar yüzünden işinde başarısız; bir şirketimiz var getirisi iyi değil yakında iflas edecek. Kardeşim erkek 26 yaşında. Para ile geçiniyoruz. Anneme bakabilecek onu kabul edebilecek bir kurum var; biri bakırköy akıl hastanesi ki vicdanım oraya yatırmaya el vermez, diğeri de daha özel yerler oralara da paramız yetmez.

İnanın yaşananların %1ini bile anlatamadım annemin yaptıklarından utandığım için. Şöyle bir durum var. Annem o kadar da kendini bilmez halde değil. Bazı davranışları gayet normal ve çevresinin de farkında. Ama hiçbir şeyi umursamıyor. Vicdani duyguları yok olmuş. Dedemde bunama belirtileri var. Hep beraber gittik ve dedemin halini görünce annem kahkahalarla gülmeye başladı. Babası ölüyor ama umurunda bile değil. İnsanları gecenin 3-4ünde arayıp uyandırır... Hiçbir şeyi umursamıyor. Bunu anlatabilmek için sayfalarca yazmam lazım. Evet annem şizofren ama o kadar da kendini kaybetmiş değil. Beni kızdıran ise biraz da olsa aklı başında olmasına rağmen insanca hiç bir belirti göstermemesi, iyileşmeye çalışmaması. mrtylz Eylül'ün ve Mustafa'nin

Siz 9 yasiniza kadar sanirim normal bir insan, is anneniz? Ne yasadi da bu hale geldi? Cok ozel olmazsa tabi...

Kimin hangi şartlarda ne yaşadığını bilemeyiz tabi ki. O yüzden biz sizin anlattıklarınız ve kafamızca canlandırabildiklerimiz kadar yorum yapabiliyoruz. Allah yardımcınız olsun. Bakıcı derken, evi düzenleyen biri görevinde getirtip annenize belli etmeden bakıcılık yapmasını sağlasanız belki olabilir.

Öncelikle geçmiş olsun annene acil şifalar dilerim sanada sabır diliyorum. Vee başlığının altında seni acımasızca eleştirenlerin sadece 3 gün kronik, ağır bir şizofreni hastasıyla yaşamalarını öneririm. O eleştirileri yaptıkları için binlerce kez özür dilerler. İnanamıyorum size?Nasıl böyle yargılayıcı ve eleştirel olabiliyorsunuz? Çünkü başınıza gelmemiş. Oturduğunuz yerden atıp tutmak kolay. Şizofreni özelliklede kronik şizofreni hem hastaya hemde yakınlarına oldukça ağır yük bindiren ciddi bir hastalıktır. Ailesi hastadan daha çok acı çeker ve yıpranır. Şizofreni hastalarının içgörüsü olmadığı için ne yaptığını bilmez, meczuplardır. Akli melekeleri sıfırdır. Çocuk gibidirler. Ama ailesi resmen sürünür. Allahım kimsenin başına vermesin çok acıdır çokkkk... Sanada gelince arkadaşım şimdiye kadar bir çözüm bulamadıysan umarım bu başlığı okursun. Devlat artık özel bakımevlerinde bu tür hastalara bakıyor. Bulunduğun ilin sosyal hizmetler müdürlüğüne giderek bilgi alabilirsin. Yardımcı olacaklarından eminim. Sana bol şans ve şifa diliyorum. Allah yar ve yardımcın olsun. Sevgiler. C Cikolatta24

Peki eve bir bakıcı tutsam? Böylece ben de işe girebilirim ve bir miktar da olsa hayatımı geri alabilirim. Fakat kimseye de güvenemiyorum. Biz ailece alışkınız fakat bakıcının aşırı derecede sabırlı ve rahibe teresa gibi biri olması gerekiyor. Böyle birini bulma şansım var mı? . push ;