domates?o ne?! kendisine dokunmuyorlar ki suyunu içsinler... bunu yapsalar, bir bardak içseler keşke, gün boyu dokunmam onlara valla... domatesi rendeleyip yemeğin içine, salçayla kamufle olarak kullanıyorum, başka türlü hayatta yemezler... flocke topiclerin güzin

Aynı sorunu biz de yaşamıştık. Tavsiyem, bir dönem sadece sevdikleri yemekleri masaya getirin. Salata ve sebzeyi göz korkutmayacak kadar az miktarda, garnitür tarzında tabağın kenarına koyun. Ve asla "salatanı bitir, sebzenden ye" gibi müdahalelerde bulunmayın. Hatta onlar yemek yerken yemelerine ve tabaklarına bakmayın, ilgilenmiyormuş gibi görünün. Çocukların yanında, kimseye "benimkiler de yemiyor" gibi yakınmalarda bulunmayın. Yemekle ceza veya ödül uygulamayın. Bunu yersen dondurma alırım gibi... Sevmedikleri yemeklerin pişirme usulünü veya sunumunu değiştirin. Mesela ben pırasayı soğan gibi ince kesip, karnabahara katıyorum, hiç anlaşılmıyor. Kıymalı makarna yaptınız diyelim, kıymaya ince kıyılmış havuç, pırasa, bol maydanoz ekleyebilirsiniz. Adı kıymalı makarna ama kendisi sebze yemeği :) Meyve yemiyorlarsa meyve salatası yapabilirsiniz. Çocuklara zevkli geliyor. Hatta onu biraz dondurma veya krema ile servis edebilirsiniz. Şimdi çilek var, ona pudra şekeri serpebilirsiniz. Hatta sırf bu iş için ayaklı kase alıp görsel çekicilik katarsınız, çocuklar cazip bulur. Mesela öyle süslü, kup gibi bir kase hazırlayıp önce babalarına götürün, mutlaka merak ederler, özenirler. Aklıma geldikçe yazarım sweedy

evet bu çok zor bir durum, gelenekler bana sürekli sorgulanması gereken kurallar olarak geliyor. en iyi çocuk ağzını açmayan, en iyi çocuk üstünü kirletmeyendir diyen anneler çocukları büyüyünce evladım kocaman insan oldun hala bensiz bir şey yapmıyorsun, bak başkasının çocuğu nasıl başarılı diye engellemelerle robotlaştırdığı çocuğunu yine suçlamasını çok iyi biliyor. böyle insanlara sadece kocaman ömürde üç-dört sene sabır yahu daha sonra zaten ne demek istenileni anlamaya başlıyorlar diye, çıkışmak geliyor sürekli.

inanmıyorum flocke kızının sorduğu o soru benim çocukluğumun sorusu tıpkı aynısı 'Anne doyabilir miyim? lütfen.. ' ama senin oğlun benden iyisini yapıyormuş en azından çöpe gitmiyor oğlunun arkadaşıysa ayrı alemmiş siz anneler çok evhamlısınız, annem o kadar uğraşır ederdi ama babam bırak haline çocuğu açlıktan ölmeyecek ya elbet yiyecek derdi

çocukların sadece söylenileni yapan, emir verilen, güçsüz, bir şeyi anlamaz, söz hakkına gerek duyulmayan değersiz varlıklar gibi görülmemesi gerekli. evet kimse bunu birebir kabul etmez, duygusal davranarak sırf onları düşünüyorum diye düşünebilir. olabilir ama çocuklar da aynı yetişkinler gibi bir bireydir, onların da fikirlerine dikkat etmek gerektiğini düşünüyorum. ama bu konuda daha ümitliyim artık. anneler araştırıyorlar, geleneksel düşüncelerden sıyrılmaya başlıyorlar. Chess

şuan anlattığınız gibi aynen bende 12 yaşıma kadar öyleydim annemin götürmediği doktor denemediği yöntem kalmamıştı bıldırcın yumurtasından hindistan cevizi suyuna kadar ama 13 yaşımdan sonra iştahım kendiliğinden bir açıldı bir daha da kapanmadı annem artık yeme diyor şaka bir yana bu konuda verebileceğim tavsiye yok. kolay gelsin sana flocke umarım kk bayanları çözüm bulabilir :82: flocke topiclerin güzin

haklısınız, sağlıklarında herhangi bir sorun yok çok şükür. baskı olmaması için özellikle oğlum konusunda çok dikkatli davranmıştım. ama sorun bir iken iki oldu. malum yaz geldi;kuş kadar yiyorlar sabahları ve hatırlatmasam akşama kadar da öyle kalırlar... yemeyince bu sefer ya kansızlık başlarsa, ya mide/bağırsak sorunları gelişirse gibi endişeler başlıyor. ister istemez müdahaleye başlıyorum. hani tabaklarını tepeleme doldurduğum da yok, abur-cubur da ancak akşam yemeğinden sonra bir iki çikolatayla sınırlıdır... ama tabaklarını kendileri doldurma fikrini denemedim açıkcası. gerçi hoş, ne kadar az dolduracaklarını tahmin ediyorum ama denemekte yarar var. teşekkür ederim fikirleriniz için... GazozGofret Moonlight Sonata... tek ayak

bu arada çocuklar çok hareketli oluyorlar. oyun oynayıp hemen masaya oturamazlar. oturdukların da da yemek yemek istemezler. bu da yemek yememekte etkili olabilir.

anneni o kadar iyi anlıyorum ki... bi ara yanlış yaptığımı bile bile artık bırak baskı kurmayı, nasıl kopmuşsam gestapo gibi takılmaya başlamıştım. kızımdan cılız bir ses:anne doyabilir miyim?, benden bi ciyaklama:'hayır!' bu yemeğin çocağa ne gibi bi faydası olabilir ki?:26: senin yaptığını oğlum yapıyor, bi farkla, o ekmeğini/sütünü arkadaşına veriyordu... ben de tesadüf eseri çıkardım bunu ortaya:çocuk bize geldiğinde geçen yaptığım ekmeğin acaba gene aynısını yapabilir miyim diye sorunca...:95: üstelemeyeyim diyom olmuyo, bir yerden sonra şalterler atıyor... bir arkadaşım vardı derdi ki:bir insana beddua etmek istiyorsan, inşallah yemeyen bir çocuğun olsun diye beddua et derdi, gerçekten ööle...

canım bide domates suyu iştah açıyor, yaz domateslerinden bi çay bardağı da olsa kendin yapar sanki eğlenceklik bişeymiş gibi içirirsen etkisi olabilir:13: flocke topiclerin güzin

evet öyle diyo ama kendimden biliyorum zorlamakla olmuyo. hiç unutmam annem bi kere inat etmişti bana 2 tane biber dolması yedirmişti ölecem sanmıştım anaokuluna giderken de annem beslenmeme paket süt koyardı ben süte pipeti takar bir güzel çöpe fışkırtırdım. kolilerce sütü ziyan ettim :26: sonra öğretmenim iş üstünde yakalamıştı beni anneme söylemişti. annem beni bildiğinden artık süt koymuyordu eğer gelişimlerinde bi anormallik yoksa fazla endişenme bence her şeyin hayırlısı flocke topiclerin güzin

sağol canım, ufak tefek bi sorun gibi görünüyor ama gerçekten insanın belli bir süre sonra siniri bozuluyor. masayı artık bi savaş alanı gibi görmeye başladım, haliyle bende de ne iştah kalıyo ne de başka birşey... annene de bayıldım ayrıca: artık daha yeme... GazozGofret Moonlight Sonata... tek ayak

valla işin zormuş.. yemeğen çocukla uğraşması çok zor... benimmoğlumda böyle bi sorunum olmadı maşşallah kendisi garfield dan hallice ama son günlerde öğlen 12den önce kahfaltı yapmak istemiyor eşim üstüne gitmeyelim canı isteyince yesin desede benim içim hiç rahat etmiyor... peki çocuklarınız çok abur cubur yerlermi:26: belkide onlar kesiyodur iştahlarını:26:

flockem sanki çocukluğumu gördüm bende 16 ma kadar süründürdüm annemi babamı koltukların tepesinde gezerdim yemicem diye babam yedirirdi zorla o yaşıma kadar dizine oturtup yedirirlerdi zorla ne vitaminler kaldı dediğin gibi ne çaylar otlar içirilmediğim annem yaz günü bile bana 2 kat giydirirdi okadar zayıftım liseye geçince bu iştahsızlık sorunu iştahın yerine gelmesiyle son buldu yememi sağlamak için annemle beraber yapardık sevdiğim yemekleri bi nebze ozaman yerdim GazozGofret Moonlight Sonata... tek ayak

öğretmenimiz anasınıfında karşılaştığı bir anısını anlatmıştı. çocuk hayatında hiç kuru fasülye yememiş ve bundan dolayı sevmiyorum diyip yemeği geri çeviriyor. öğretmen bir miktar fasülyeyi ezip yanına verdiği pilavla karıştırıp yedirmiş. tabi bunu çocuk görüyor. daha sonra yavaş yavaş buna alışmış. hatta fasülye yemeği çıkan birgün aynı çocuk arkadaşının yemek yemekte isteksiz olduğunu görünce arkadaşının tabağındakileri ezip bak böyle yiyebilirsin demiş çocukların sevmedikleri birşeyi çok sevdikleri bir şeyle çok az bir miktar birlikte vererek yemeye alıştırılabilir. öğretmenimiz bal yemeyi seven peyniri sevmeyen bir öğrenciye bal içine çok az miktarda eklediğimiz peyniri yemeyi sevdirdik demişti.

Merhaba.. ablacımmmmm ben sana bayılıyorumm görükçe söylüyorumTesadüfen gördüm konunu çocuğum yok ama kendim varıdm. Aynı çocukların gibi çocuklarmışız ben ve kardşim. Bence hiç zorlama. Zorlarsan yiceği varsada yemez. Ben karnıbaharı annemin bana ağlaya ağlaya yedirmeye çalıştığı günleri hatırlıyorum. Zayıf bir çocuktum hep. AmA GÜCÜm yerindedirŞimdi şimdi damak tadım değştide farklı yemekler yemeğe başladım.. Hiççç zorlama zaten büyümüşler maşallah yakında değişrler merak etme flocke topiclerin güzin

Canım bende anne değilim ama az çok bişeyler tavsiye edebilirm. Ben küçükken çok zayıfmışım annemler sürekli vitamin ilaçları iştah açıçalar içirirlermiş belki onların o ilaçların etkisiyle kiloluyum, hepte bir çikolata kazanının içine düşmüş gibi çikolata yemek istiyorum sevdiğim yemekleri yemek istiyorum ama yok yiyemiyorsun yiyorum da o kadar değil :))) Ayrıca Doğan cücelioğlu'nun kitaplarına bayılırım diyor ki çocuk dışarı çıkacağı zaman diyor anne kapıda mont giydirmeye çalışır çocuk giymek istemez, çocuk 'anne üşümüyorum 'der fakat anne sen bilmezsin üşürsünde, çocuğun aldığı mesaj şudur diyor 'ben salağım ben bilmem annem biliyor üşüyüp üşümediğimi 've öz güven gitti diyor. . push ; Chess

ben de küçükken doğru düzgün bişey yemezmişim 7 yaşında 19 kilo olduğumu hatırlıyorum annem psikoloji bölümünü bitirmiş biri hiç baskı yapmadı bana türlü türlü oyunlarla yemeye çalıştırdı olmadı doktor doltor dolaştırdı bana mısın demedim hatırlıyorum bi keresinde (4 yaşında filandım) sabahtan akşama kadar bir tane haşlanmış yumurtanın yarısını yemiştim anneannem sinirinden hürgür hüngür ağlamıştı. 13 yaşından sonra iştahım biraz açıldı şu an 17 yaşındayım 43 kiloyum ama tabiki hala çok zayıfım 2 yaşından beri de yoğurt ve peynir yiyemiyorum herkes der yok ben kerevizi sevmiyorum yok brokoliyi sevmiyorum der ben sevmediğim şeyleri de yerim ama yoğurt ve peynire karşı küçüklüğümden gelen bi takıntım var sofrada bulunmasına bile katlanamıyorum tadından da nefret ediyorum bununda tek sebebi eve gelen bi misafirin 7 gün boyunca zorla yedirmesiymiş annem evde yokken misafir iyi niyetinden zorla yedirmiş bana sonra da bunu annemlere anlatmış o gün bu gündür yemiyorum işte siz de annesiniz zorla yedirmeyin lütfen sonradan gerçekten yemeye başlıyoruz :)

yazdığınız yorumdan verdiğiniz ilk izlenim bunu gözünüzde çok büyütmüşsünüz gibi geldi. ve şayet çocuklarınıza bunu sürekli dile getiriyorsanız baskı oluşturur geri teper. kızınızın yerken yememeye başlaması büyük ihtimal abisini örnek alması, evde ailece yemek yemeye dikkat etmekte önemli. bir teklif çocuklarınıza yaptığınız yemekten kendi yiyebilecekleri kadarını tabaklarına almalarına izin verebilirsiniz. çok fazla abur cubur yemeleri de iştahsızlığa neden olabilir. ben psikolog değilim. evli de değilim belki size bu bile ciddiye alınmamam için yeterli olabilir:) ama gelişim psikolojisi, öğrenme psikolojisi eğitimi almış, çok fazla çocuk eğitimi kitabı okumuş biriyim, hatta söylediklerinizi bir kitap satırında okumuşum gibi geldi :) size Psikolog Leyla Navaro'nun Gerçekten Beni Duyuyor Musun? adlı kitabı okumanızı önerebilirim. Çocuk eğitimiyle ilgili a dan z ye gerçek yaşamdan alıntılarla örnekler, değişik uygulamalar bulabilirsiniz. Benim de herşeyi ayırt eden bir kardeşim var ve bu kitaptaki uygulamalar etkili oluyor. Bu arada oğlunuzun ilkokuluna giderek rehbelik öğretmeninden de yardım alabilirsiniz. Kızınız anasınıfına gidiyorsa oradaki öğretmenlerle birlikte ortak bir uygulama yapabilirsiniz. Nacizane Çocuk bu yemese o yaşa hiç gelirler miydi?