Ailede psikolojik şiddete maruz kalanların derdi arafta kalmak gibidir. Kolunuzu bacağınızı döverken kırsalardı, net bir şekilde "Bana kötülük ettiler" diyebilirdiniz, aklınızda keskin bir sebebiniz olurdu ama böyle "Her şey varken hiçbir şey yok" gibi değil mi? Aklınız bulamadığınız delilde, kalbiniz huzursuzlukta, çocuklar dayağı-canının acısını bilir, psikolojik şiddete/manipüleye ise büyüyünce uyanır. Bi laf vardı komedi filminin birinde, çok gülerim ve düşünürüm de "Seni o kadar hızlı döverim ki, hissetmezsin bile" işte psikolojik şiddet böyle. :) Hamilelik sürecinde, ardından gelen loğusalık zamanlarında, yine bir muallak yaşamanız olası, bu yüzden önünüze, elinizde olan güzelliklere yoğunlaşın-bakın. Yapacağınız şey "Olduğu gibi kabul etmek, tüm bu yaşananların sizi siz yaptığının farkına varmak, geçmişi deşmeyi bırakmak"... Hamilesiniz, hormonlar zaten civelek, biraz "Şükürcülüğe-Polyannaya" bağlamanın zamanı şimdi.

Benden çok daha kötü durumda olanlar var biliyorum. Yanlış düşündüğümün farkındayım sadece öyle hissediyorum bu aralar. Kendi çevremdeki insanlar arasında aslında buda çok genel değil. Dün misafir geldi onu kapıda geçirirken yıllardır oturduğu evine gittiğini düşündüm yine eski evim aklıma geldi ordan kapıldım bu düşünceye saçma biliyorum ama böyle işte. temmuzz

Bir değil bin derdim var. Boğuluyorum hiç geçmeyecekmiş gibi bu hayatta en kötü şeyler benim başıma gelmiş gibi. Herkes mutlu bir ben mutsuz. Onların küçük dertlerine, dertsizliklerine özeniyorum. İnançlı biriyim yanlış şeyler yazıyorım farkındayım ama böyle hissediyorum. Umudum hevesim kırık. Tam toparlıyorum herşeye göğüs gerecek gücü topluyorum biri gelip birşey yapıyor ben tekrar en başa... en dibe... Ne oldu derseniz ne derdin var bu kadar? Sadece aklıma gelenleri yazayım. Annem hasta hem psikolojik, hem fiziksel olarak şeker hastası ve görme bozukluğu var. Anne sevgisi görmedim. Babamsa tam tersi aşırı üstüme düşerdi takıntılı biriydi psikolojik çok ağır şiddet gördüm. Evlendim ailemden uzaktayım eşimi seviyorum sorunlarım var ama aşılmayacak cinsten değil. Hamileyim hem vajinal hem idrar yolu enfeksiyonum var doktor her seferinde korkutuyor erken doğum riski var diye. Kullanmadığım ilaç kalmadı ikiside geçmiyor. Yeni taşındık, evimiz satıldığı için geldiğim evden, mevkiden, komşular dan nefret ediyorum. Eski evimi istiyorum eşim yaza taşınırız diyor ama istediğim gibi bi ev bulacağımı sanmıyorum. Belki eski binama taşınırım boş yer olursa diyorum çok düşük bi ihtimal gerçekleşmeyecek gibi geliyor. Her gün komşuların yüksek sesle konuşmalarıyla uyanıyorum her güne mutsuz başlıyorum. Dün bütün gün ağladım durduramadım kendimi. Gözlerimde kirpik dipleride kılcal damarlar belirginleşmiş bugün ona taktım kafayı ya geçmezse böyle kalır daha kötü olursa? Zaten sivilce izlerim var onları tedavi ettirmeyi düşünüyodum bir de bu çıktı. Eşim işte gece gelecek defalarca arayıp çağırmayı düşündüm kendimi zor durdurdum. Bi yandan ev bunaltıyor, bi yandan enfeksiyondan dolayı sık idrara çıkıyorum her seferinde moralim dahada bozuluyor. Ağlayamıyorumda gözlerim daha kötü olacak diye. Annem aradı ablam aradı açmadık birinin sesini duysam ağlayacak gibiyim. Eşime de kendime de çocuğuma da bunu yapmaya hakkım yok biliyorum ama toparlanamıyorum. İçim yanıyo, daralıyorum. Eşim yurtdışına gitmeyi düşünüyor 6-7 ay sonra dayanabilirmiyim durabilirmiyim bilmiyorum. Evet karnımda mucize var herşeye değer ama onun için endişeleniyorum zaten. Bu evde mutsuzum huzur bulamıyorum. Çok karışık yazdım farkındayım şu an karmakarışığım

Neden tasindiniz istemediğin bir apartmana

Eski evimiz satıldı. Çok az kiralık ev vardı mecburen taşındım Yokuspokus

Bende yaşamıştım aynını evimizde bir yıl oturmustuk seviyordum apartman i insanları sonra satıldı taşındık. Diğer yere alışamadım insanlarına eve falan eğreti 1.5 yıl oturdum. Sonra başka şehre geldik. İnsan oğlu kuş misali bugün var yarın yok. Bebeğinize odaklanin. Sanırım hormonlariniz tavan yapmış. Eşiniz başka yere tasiniriz demiş kalıcı değilseniz ev konusuna takılma daha fazla. Dediğim gibi tek gündemin bebeğin olsun bir uğraş bul kendine bebeğine birşeyler örebilirsin doğana kadar oyalanirsin.. Allah başka dertler vermesin nice dertli insanlar var şükredin elinizdekine

Amin Allah razı olsun. Peki o 1,5 yıl nasıl geçti nasıl alıştınız

Milletin neden derdi yok öyle mi? Onkoloji servisine bekliyorum sizi, ya da gece yarısı herhangi bir hastaneye. Hangi ilde iseniz bana yazın orada size eşlik edecek arkadaş bulurum.

Çok teşekkür ederim. Pozitif şeyler duymaya beni anlayam birilerine o kadar ihtiyacım var kiz Eskiden ağlayınca rahatlardım doyasıya ağlayamıyorum bile bebek korkacak diye. Bir de gözüm malum kıpkırmızı üstü çizgi çizgi