Yok herkesin içinde var birileri en iyi arkadaş

napıyım zaten tam bi karikatür gibi. her zaman gülünecek bişey çıkarıyo. en çok rıfkı yakıştı. :)

benimde, beni hep doğru yönlendiren bir iç sesim var. adını rıfkı koydum. dalga geçmiyorum bu arada, cidden isim verdim :) sağolsun en zor zamanlarımda hep yanımda. ona uymadığım zaman da süper kızıyo sağolsun :)

Kaç yaşındasın bilmiyorum ama sanırım genç bir arkadaşımızsın sanırım yalnızlığı yenmenin formülünü böyle bulmuş beynin Kendini neden bu kadar yalnız bırakıyorsun Bir şekilde kurs okul vs daha insanlarla iletişim içinde olacağın bir alan yok mu hayatında Ya da bunu sağlayabilir misin

Ayy afedersiniz ama, nedense benim aklıma Barış Manço'nun benden öte benden ziyade şarkısı aklıma geldi. Konu başlığı onu çağrıştırdı bana.

Siz içinizdekini yüceltmişsiniz bence, hepimiz kendimizle konuşuyoruz zaten. H

Allah iyiliğini versin sesli güldüm isim koymak hiç aklıma gelmemisti astrojurnal

Yok gerçeklikten uzak diyilim çok şükür ama normal mi onu bilemiyorum

Kendinizi rahatlatma biçiminizi bulmuş kendi kendinizin doktoru olmuşsunuz. Bir tür savunma mekanizması gibi. Ciddi bir durum olsa şizofreni derecesinde bunun bilincinde olmaz buraya konu açmazdınız dye düşünüyorum tabi bu konunun uzmanı değilim. Bu haliniz sizi rahatsız etmeye başladıysa gerçeklikten uzaklaşmanıza sebep oluyorsa bir uzmana danışabilirsiniz

Sürekli kendimle tartışırım içimden. Kimi zaman sohbet ederim, kimi zaman bir kararı vermeye çalışırız. Bir ben olurum bir de içimdeki hayalimdeki insan. Kim olduğunu kimi zaman bilmem. Kimi zamansa hayalini kurduğum kişi olur. çok kitap okurum. Ve çoğunlukla kitap okurken heyecanlandığımda mola verir ve kitapta geçen olayı tartışırım beynimin içindeki kişiyle. Mesela uçurtma avcısı okurken resmen ikiye bölünmüştüm kavga ediyordum beynimdeki kişiyle. Herkes içinden konuşur mu bilmem ama ben çok sık konuşmaya başladım. Belki yalnızlığın da etkisidir. Mesela bazen kendimi rahatlatmak için psikologla konuşurum içimden. Tabiki gerçekte öyle biri yok sadece beynim öyle hayal eder. Sesli konuşmam hiç, hep içimden muhabbet ederim. Ve genellikle rahatlatır o psikolog. Kimi zamanda benim kötü yönlerimi yüzüme vuran biriyle yüzleşirim.. ... bildiğin tartışma yapıyorum kendimle çoğu zaman etrafımdaki insanları unutup garip tepkilerde veriyorum gülüyorum mesela kendi kendime Sizce kafayı mı yiyorum bunun şizofrenlikle alakası varmı yoksa

Iç sesimiz var ama onunla tartışmak nasıl oluyor o kısmı anlamadım. Sevdaya

Herkesin yalnız kaldıkça yaptığı iç hesaplaşma gibi yaptığınız sanırım. Ben sıkıntı olduğunu düşünmüyorum ama sizi rahatsız ediyorsa danışın uzmanlara

En iyi arkadaş insanın kendisidir. astrojurnal

Bende sokakta gülerim kendi kendime ama komik bişiler geliyor aklıma o yüzden sende de mi böyle?

Sesli konuşmam hiç sadece gülerim bazen kendi kendime C

En iyi arkadaş insanın kendisidir

Herkesin bir iç sesi var ama etrafındaki insanların unutup sesli olarak konuşmak pek de normal gelmedi