manevi anlamda çok çöktüm ben içimde iyiye dair hiçbirşey yok ( Samsonn

Son 1 yıldır kendimi tamamen enerjisiz ve bitik hissediyorum. Hayatım çok yolunda değildi konularımda da vardır zaten ama, çok çok daha kötü günlerimde bile içimde bir heves, umut ve güç vardı. Maneviyatım ve içimdeki o heyecan artık yok. Yaşam enerjimi emmişlerde posası kalmış gibiyim bu aralar. Siz hiç böyle oldunuz mu? Bu halden nasıl çıktınız? İnanın içimde kocaman bir boşluk var ve artık çok iletişimsiz biri olmaya başladım, çok içime kapanıyorum. Bir de bu hal bende sinir yapıyor.

Başka şehirde iş bulup gitmek istesen ailen buna aşırı tepki verir mi?

Amin cümlemize inşAllah. Bu bir yıl öncesine kadar beş vakit namaz kılıyordum ama, şimdi içimden gelmiyor. Dua etmek de içimden gelmiyor, ibadet etmekte. Sanki lanetliyim gibi, sanki ne kadar dua edersem edeyim kabul olmayacak gibi. Önemsenmiyorum sanki. Manevi olarak da çöktüm anlayacağın. E

( sevgilimin elini tutuyorum zaten ailesel sıkıntılarımı ona yansıtmıyorum çünkü, onun da ailesel sıkıntıları var o da benim gibi hırçın oluyor bazen. Anlıyorum onu ama, bu ailemin ailemin değilde babamın davranışları beni ve o olay beni artık çok çok etkiledi. Hatta o kadar etkilendim ki hemen akabinde bütün yüzümde yaralar çıktı kulağım şişti hastaneye kaldırıldım ( Kimsenin beni sevdiğine inanasım gelmiyor çoğu zaman. Memnun değilim kendimden hemde hiç. D

Neler yaşandı bilmiyorum canım. Ama aileden ayrılmak için çok büyük şeyler olmasına da gerek yok. İnsan bi yaştan sonra kaldıramıyor bazı şeyleri. Çok bunalıyor. Sana çok hak veriyorum. Kaldı ki senin kalp kırıklıkların var.. Elinden geleni yap. Bu isteğine yoğunlaş.. Ben tr nin en iyi ünilerinden birinde çok iyi bi bölümde okuyodum. Mühendisim projelerimiz oluyodu. okul çıkışı kütüphanede arkadaşlarımla 2 saat oturup proje yapmam bile yasaktı. Off eminim senin daha ağır problemlerin vardır. Ama 20 yaşımdayken bunlar bana çok ağır geliyodu. 20 yaşıma gelmişim hayatta her elime aldığım işi başarmışım ama elimde bir hiç. Ne bir arkadaş edinebildim ne de eğlenebildim. Bir de okul arkadaşlarım projelerden kaçmak için numara yaptığımı düşünüyodu. Anlatamıyodum ailemi. Herkese de anlatmak istemiyosun. Fakültemde bir eğitime katılmam gerekti akşam 9da biticekti. Babama günler öncesinden anlatıp beni almasını istemiştim çıkışta. Gelmedi. Ve 11de evde oldum. Dayak yedim o gece 20 yaşımda.. O gece bana bi tek o... demediği kalmıştı. Hala unutamıyorum. Annem de hakettin dedi.. Çok şükür bugünüme. Bi daha hiçbişey beni bu kadar mutsuz edemez çok büyük konuşuyorum ölümlere bile tepkisizim..

Ben ağlamıyorum işte sorun orada. içime kapanıp öfkeleniyor hırçınlaşıyorum (

hevesim yok. Diğer yandan da bunları yaptım zaten ama tat vermiyor artık.

ya yorum yapıcam aa aynı ben die inan onu yazasım bile yok şuanda

Kaç yaşındasın, okuyo musun çalışıyo musun? Anlayamadım.. Acaba hayattan beklentilerin mi azaldı? Ben üniversitede bir dönem öyle olmuştum ama aştım çok şükür. İlaç kullandım çünkü manik depresyon tedavisi görmem gerekiyordu. Manik depresyon hastasıyım ama şu an şikayetlerimi yaşamıyorum. Üniversitedeki o umutsuz dönemime kadar da hiç şikayet yaşamamıştım. Hayata sıkı sıkı tutunmak gerekiyor galiba. Ben üniversiteye girdikten sonra bir amacım kalmadı gibi tuhaf bir hisse kapılmıştım. Ailem çok üstüme geliyordu. Arkadaşlarımla gezip tozmalarıma çok müdahale ediyorlardı. Sevgilimin kıskançlıkları. Üzerimdeki baskılar. dersler falan filan. Bir anda bigün her şeyi bırakıyorum dedim. O dönem bütün dersleri bıraktım. Sevgilimden ayrıldım. Annemlerle konuşmamaya başladım. ve psikiyatriste gidip psikoterapilere başladım. O yaz bulunduğum şehri değiştirdim staj için. O yaz 4 ayda kendimi buldum. Spor yaptım. Yeni arkadaşlar edindim ve başka bir sevgilim oldu. 2 yıllık ilişkimi ) bırakıp yaz aşkı edindim. :))) Deli gibi alkol aldım. Her şeyin dibine vurdum. Döndüğümde rahatlamıştım. Ve bi daha kimsenin bana hesap sormasına falan izin vermedim. Zaten ailem başka şehre taşındı. İnşallah öyle şeyler yaşamam artık. Ama bir çok tabumu o zaman yıktım ben. Muhtemelen bi daha hiç o kadar dibe vurmam. Hayatındaki her şeyi gözden geçir. Kendini tanımaya çalışıp. Beklentilerini düşün. Ya da hiç düşünme. Her şeyi koyver gitsin. :) Zamana ihtiyacın var toparlanıcaksın.. ispanakliborek Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Güzel bir tatil yapabilecek imkanınız var mı? En az 2 hafta, ama tek başınıza olacak, daha önce gitmediğiniz bir yer olması da şart, ve etrafınızda yeni insanların olacağı bir ortam gerekli. Böyle birşey yapabilirseniz, kesin iyi gelecektir.

benim unutamadığım şey babamın annemi sokak ortasında dövmeye kalkması saldırmasıydı. o an gözümün önünden gitmiyor. herkese rezil olduk. onu da geçtim annemin sonuna kadar haklı olduğu bir konu bu. diğer yandan o an ki şok halimi hala atamadım. babamdan nefret ediyorum ölmesini istiyorum. bugün bir arkadaşın babası kalp krizi geçirmiş vefat etmiş keşke dedim içimden inanır mısın. diğer yandan kendim de çok öfkeliyim aşırı derecede ( ispanakliborek Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Yani son zamanlarda bende öyleyim fakat havalardan olduğunu da biliyorum. Hava kapalı olunca içimden birşey yapmak gelmiyor evde oturayım pinekleyeyim istiyorum bütün gün. Sende de başta öyle birşey olduğunu sanmıştım ama seninki bi takım yorgunluk gibi geldi bana. Aile içinde çatışma sevgilinle yaşadığın sorunlar bunlar tahammülünün dışına çıkmış biraz. Ama bu durumda çaba sarfetmen gerek. Belki kısa süreliğine bir yerlere gitmeyi deneyebilirsin. Bir yakın arkadaşının yanına falan. Sosyal hayatın ne durumda? Bakımsız hissediyorum demişsin; bana kalırsa bir gününü kendine ayır sadece. Kimseyle ileişim kurma yada kendini yanında iyi hissettiğin arkadaşlarnla yada sevgilinle takıl. O bir günü doya doya yaşa derim. ama gerçekten çabalaman lazım inan demiyorum ama dene en azından. Bir gün sadece, o bir gün senin olsun unut herşeyi gez toz. Kendi aklında bitirmezsen bu olayı hiçbir psikolog halledemez zaten sorununu. Herşey sende bitiyor çünkü

yazını okudum üzüldüm fakat bana normal bir olay gibi geldi başına gelen çünkü bir dönem bende öle olmuştum bunun adı deprasyon işte. ilaç kullandım. şu an allaha şükür aşırı iyiyim. altı yıl önce oldum. şimdi ağır ağır ilacıda kestim iki yıl oldu. sakın büyütme basit bişey yenebilirsin ben yendim sadece ilaçla da değil, ikinci önemli şey her şeyi asla içinde saklama iyi bir arkadaş edin ve onunla paylaş tavsiyeler al. örneğin kadınlar kulubu bizler bu arkadaş olabiliriz içinin rahatlamasıyla sorunların azalıyor. dert paylaştıkça azalırmış misali. ben hiç bir arkadaşımı görmek istemezdim kapıları öğlen tatili üzerime kitlerdim. yalvarırlardı ki kalk gezelim. bilmem ne yoook derdim. oysa en iyi şey onlarla olmak ve dertleşmekmiş. bütün bunları yaptım ilaçda iyi geldi ve şimdi iyiyim. yine bir yığın sorunum var ancak ilaç kişiliğimi değiştirdi benim nasılmı? hastalık belirtim benim sürekli ağlayan bir kadın olmuştum. iş yerinde vede evde. vara yoğa ağlardım. her şey gücüme giderdi. çünkü olayları büyütüyordum kafamda vede alınganlık aşırı hale gelmişti insanlar artık suçlanıyordu nasıl davranacaklarını bilemez halde. şöyle bir silkin arkadaşım ve kendine gel önce kuaföre git. bir sürü kıyafet al. aşırı şık bir bayan ol. çevredekiler sana şöle bir baksınlar. o bakışlar varya beğeni görmek yani çok şeyin başlangıcı inanki. yine yazarım yoruldum öptüm

Anlıyorum çünkü kimse durup dururken bu duruma gelmez, illaki tetikleyen bir şeyler olmuştur. Şu an ne yapsan boş gelecek biliyorum o yüzden şunu yap bunu yap demeyeceğim Ama diyeceğim bir şey var sevgilinin elini bırakma. Ben o hatayı yaptım sen yapma. Yalnızlık daha iyi olmuyor. Sıkı sıkı tut elini ancak beraber atlatırsınız bu günleri

Kpss yle olursa evet başka türlü sanmıyorum. ispanakliborek Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Hani dedin ya o sevgisizlikle yanlış ilişkiler kurabilirdim diye. Aynı senin annen gibi annem bana ağlamayı ve susmayı öğretti. bu benim ilişkilerime de yansıdı ve 21 yaşımda aptal gibi aynı babamın genç versiyonuyla evlendim. Sonra ayrıldım ama, şimdi hiçbir erkeğe güvenmiyorum. Babama güvenmiyorum ki bi kere.

Şu son dediğini kime söylesem bana çok kızıyolar. Gerçekten üzülmem ya. Gözyaşı dökmem. Beni sevmedi ki. Bana kendimi hiç değerli hissettirmedi ki.. Bu sevgisizlikle çok yanlış ilişkiler kurabilir hayatımı b. ka çevirebilirdim. Neyse ki tam tersi etki etti. İnsanları ince eleyip sık dokuyorum. agresif insanlara tahammülüm yok. Ama bende bıraktığı yara kimseyle tartışamıyorum. annem, babam bağırınca bana susmayı öğretti.. Ağlamayı biliyorum sadece. Beni bu kadar pasif büyüttükleri için çok kızıyorum. Zincirlerimi kırdım ama kıramadığım o kadar çok şey var ki düşünmek istemiyorum artık. Böyle mutlu yaşamayı öğrendim. Yeter ki uzakta oluyim.. Ben neyse ki uzaklaştım. Artık ölmese de olur.. Anneme de çok çektiriyor ama o gönüllü köle. Müstahak diyorum ona. Sen kendini kurtarmaya bak canım. Herkes kendini düşünüyor bu hayatta.. İyileşmek için bağımsızlığı ele alıp bizi hasta eden varlıklardan uzak durmak lazım. Öbür türlü istediğin terapiye git, istediğin ilacı kullan. Eve geldiğinde o adam eline vazoyu alıp sana sırf psikiyatriste gittin diye sen mi delisin ben mi ulan dye o vazoyu fırlatıyosa düzelemiyosun :))) Evden gitme isteğine yoğunlaşmak ve bunu başarabilecek adımlar atmak bile insanı iyileştiriyor.. esmeralisa Allah her şeye yeter! tek ayak

Evet yoruldum ve bu yorgunluk beni hırçın ve tahammülsüz yapıyor. Kendime birgün ayırsam bile unutamadığım bir olay var onu aşamıyorum ( Ve senelerdir olan birikim bu olayla topyekun saldırdı bana.. Aslında kimsenin mükemmel hayatı yok herkesin sıkıntıları var ama, kabullenemiyorum işte bazı şeyleri.

Psikoloğun dediği gibi bu mevsimsel geçişlerde sıkça karşılaşılan bir durum. Havanın kapalı oluşu bile, insana o günü zehir edebilir bazen. Ortada takılınması gereken büyük başka etkenler yoksa, gerçekten doğru teşhis konmuştur. Bunun yanında, eğer varda psikoloğa anlatmadıysanız koyabileceği birkaç teşhisten birisi zaten bu. Anlatıyor ama güvenmiyorum diyorsunuz, güvenmelisiniz. Ona güvenmediğiniz ve ön yargıyla yaklaştığınız için size yardımcı olamaz zaten. İçinizde ne varsa anlatmalısınız ki, size bir yol göstersin. Siz bir dizi özetinden, her şeye hakim olup, tekraren özet çıkartabilir misiniz?. Yoksa, diziyi baştan sona izleyip özet çıkartmak mı istersiniz?. Anlattıklarınızdan çıkan sonuç, bu. Ortada psikolojik bir sorun değil, bunalım görünüyor. Bunu da ilaç etkisiyle aşmanıza gerek yok zaten. Telkin ve pozitif düşünceyle bu sorunlardan kurtulabilirsiniz. Psikoloğunuza önyargılardan sıyrılmış olarak tekrar gidin ve içinizde ne varsa anlatın ve can kulağıyla dinleyin. Sonrasında tünelin ucundaki ışığı görmemeniz için hiç bir sebep yok inanın. :) D

28 yaşımdayım ve çalışıyorum. Benim de sıkıntım üzerimde hissettiğim baskılar. Muhtemelen bende herşeyi bırakıp sırra kadem basacağım bu gidişle.. ispanakliborek Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Bazen kesin çözüm aileden uzaklaşmak oluyoru bir önceki yazımda da bahsettim. Ve bunu okuyunca daha çok benzettim kendime. Ailelerin çocuklarını hasta etmekte üstüne yok. Bazen diyorum bizleri çocukken ailelerden ayırıp başka bir ülkeye koysalar yetişkin olana kadar. Ailelerin aptal takıntı ve problemlerini görmesek daha sağlık mı büyürdük acaba? Ece Temelkuranın kitabında vardı bir bilgisayar programı olsa da ailelerimiz olmadan nasıl bireyler olabileceğimizi görseydik.. Keşke...

mevsimsel olabilir insanın ıcınden hıcbısey yapmak gelmıyor evet ama bol bol dua edıyorum ben yontemım bu en azından. yoksa bu surecte baska bısey oneremıyorum malesef. ınsallah gecer hepsı...

Herkesin ara Ara böyle hissetdigi olur. Helede kis mevsiminde böyle ruhsal Degisimler olabiliyo. Seninki sanki biraz uzun sürrmüs. Kendine yeni ugraslar bulsan, bi hobi, yada kendini yenilesen, alisveris, yeni Saclar falan, belki hayatina renk katarsin. bofgoong

ben o en kötü zamanlarımda bile içimde olan umudu istiyorum geri. Benim şuan ki hislerimi, yaşadıklarımı ve ihtiyaç duyduğum o eksik olan ruh gıdasını bu cümle anlatabilirdi ancak en özet olanından. Bir aya yakındır bende senin yaşadığın hisleri yaşıyorum. Dualarda olmasa boğulacak gibiyim, yaşadığımı anlamıyorum. Allah'a sığınıyorum derdimizin çaresi Rabbim de sadece. O'ndan yardım isteyince O'na dua edince kalbim ferahlıyor, rahat nefes alabiliyorum elhamdülillah.. İlaçlar beyni uyuşturucu etkiden başka bir yarar sağlamıyor malesef. Hissizleştiriyor, bütün gün uyutuyor. Ya doktorlar bir iki telkinli sözden fazla ne yapıyor? Zaten doktorların tavsiyesini bir türlü hayatımıza geçiremediğimizden böyleyiz. O sebeple psikologlardan yardım almak istiyoruz.. Öyle şunu yap bunu yap demekle bir yarar sağlanmıyor malesef. (önemli hastalıklarda tabi ilaç doktor önemli yanlış anlaşılmak istemem benim anlatmak istediğim depresyon, evde yada işyerin de yaşadığımız sorunlar için onların bir yarar sağladığını da inanmamam not düşmek istedim ) Dediğim gibi eğer inançlı biriysen bol bol Rabbime dua et. O'na sığın arkadaşım. Eskiden yaşadıklarımız beynimizin bir köşesinde sinsice yer edip en ufak olumsuzluklarda o eskiden yaşadığımız kötü olaylar tekrar gün yüzüne çıkıyor ve o geçmişteki sıkıntıları yeni sıkıntılarla beraber tekrar tekrar yaşıyoruz. Bunu da kaldıramıyor artık bünyemiz, ruhumuz. Onun için geçmişe takılı kalmamayı denemeliyiz. Geçmişteki kötü olayları düşünmemeye çalış lütfen. Ben en azından böyle yapıp çabalıyorum ve duayla birlikte kendimi daha da iyi hissedebiliyorum. Ve böyle devam edersem o eski umudu, huzuru tekrar kazanıcağım Allah'ın izniyle biliyorum. Rabbİm yardımcın olsun..

Byle durumlarda ne yap biliyor musun, hastaneye git, ordaki çaresiz hastaları gör. Nelerle uğraştıklarını. Hiç olmadı haberleri aç izle insanlar nelerle uğraşıyor. Aile sıkıntıları baba anne tavırları gelip geçici. Önünde kocaman bir hayat var. Neler göreceksin ne aşamalardan ne engellerden geçeceksin daha. Sağlam dur, kalk bir silkin ve bu hayatta neler yapabilirim kendim için de. . push ; M