Haklısın ama geçmiş değişmiyor. Geçmişi düşünüp bugünün enerjisinden çalmasına izin verme en azından. Herkesin şanssız hissettiği konular vardır şu hayatta. Ama iyi yönlere odaklanıyoruz mecburen. Klişe ama öyle, aksi halde her güne acı ve sıkıntıyla uyanmak daha da zor.

İstediğiniz gibi algilayabilirsinjz yazdıklarımı. . Sadece sizin de ara ara böyle düşündüğünüz oluyor mu merak ettim.. Annem ve babam ikisi de calisan olmasına rağmen maalesef ben pek fazla bişey olamadım. Hayatları boyunca para biriktirip ev alıp durdular. Şu an 5 tane evleri var.. O parayi bizim eğitimimız için asla harcamadilar. . Annem hic ilgilenmedi benimle.. hep hor gordu azarladi.. Üniversite sınavında tum ozel universitelerin hukuk fakuktesine yetiyordu puanim.. istedim durumumuz da gayet vardi.. yazdirmadilar.. ozel universiteleri ve orada okuyanlari kotuleyip durdular.. bana puanı yakın cogu arkadasim ozel universotelerin guzel bolumleroni bitirdi gayet iyi yerlerdeler su an... bense bi memurluğa atandm yıllardır güneyDoğu da çakıldım kaldım çıkamıyorum. .. neyse en yakın örnek Teyzemin kızı. . Onlar kızlarina hep çok özendiler ilgilendiler.. kız özel bir üniversitenin iyi bir bölümünü bitirdi yurtdışına gitti geldi.. şimdi çok iyi bir uni de yüksek lisans yapacakmis.. kimse onu zorlamadi memur ol kurtulalim senden diye. . Herkes korudu kolladi sevdi onu.. benimde en ufak. hatam yıllar boyunca başıma kakildi durdu.. Artık buna inanıyorum herkes şanslı doğmuyor... Çevre ilgi inanilmaz fark ediyor.. kızım için ise gidiyorum. şu. an.. İlerde ona en güzel imkanları sunabilmek için. .

o zaman görüyorum ve arttırıyorum.. 35 yaşındayım, 2 oğlum var , günde 18 saate varan bir çalışma tempom var, evim, eşim, kedim ve ben bu yıl yeni yine yeniden sınavlara girdim çünkü Psikoloji, Sosyoloji birini okuyup mesleğimi değiştireceğim.. hiç yorulmadınız aslında bu tamamen psikolojik çöküntü ve bunun altından yine siz kalkacaksınız.. kimse kolunuzdan tutup kaldırmayacak, destek olmayacak.. ama ne var biliyor musun? şimdi kalkmazsan ayağa 50'li yaşlara geldiğinde kendi yıkıntının altında kaldığını farkedeceksin.. boşa geçen, sadece üzüntüyle yaşadığın bir ömrü inan bana istemezsin.. bir hedef koy kendine, bebeğin 3 yaşına gelince yeniden gir sınava.. o zamana kadar al kitapları her boş vaktinde 2 soru çöz.. en olmadı gir açıköğretime, bitir, yap master'ını.. hiçbir şey yapmasan manevi tatmini yeter sana.. çok gençsin, vazgeçemeyecek kadar gençsin hemde..

Başka bişey dikkatimi çekti sizde. Sadece aile ile alakalı değil sanki etrafınızda da arkadaşınız yok gibi hani derdinizi anlattığınız konuşup muhabbet ettiğiniz biri yok gib. çünkü hemen hergün konu açıyorsunuz. Neden açıyorsunuz demiyorun ama çok yalnızmışsınız gibi geliyor bana. konuya gelecek olursak biz 4 kardeştik ve birer yaş vardı aramızda erkek kardeşim çok bilidik bir firmada insan kaynakları sorumlusu diğeri inşaat mühendisi oldu. onlar üniversite okurken ben tam ortalarındaydım çalışmak zorunda kaldım ve üniversiteyi kazandığım halde okula gönderilmedim. Aöf okursun dendi. 4 yıl boyunca boşverdim sadece çalıştım ve çalıştığım iş trikoydu konfeksiyon ortamı. Sonra bana bir aydınlanma geldi e ben burda çalışmaya devam edersem geleceğim belliydi. işten ayrıldım ve babama bana düzgün bir iş bulmasını istedim ordan başladım muhasebe işine okulumu okudum üniversite bitti işimde çok iyi yerlere geldim evlendim çocuğum oldu şimdi smmm stajına başlayacağım. Dönüp arkama baktığımda onlara asla kızmıyorum neden mi geçmişle yaşadığımda sadece kendimi mutsuz ediyorum. o zaman öyle olmuş ve bitmiş. Geriye dönüp bakmak insanı sadece mutsuz eder

kendi emeğinizle biryerlere gelmişsiniz. ailenizin durumu varken destek olmaması elbette kötü bir durum. ama hiçkimsesi hiç imkanı olmayan kişiler de bir yerlere geliyor. siz de gayet güzel memur olmuşsunuz. devamını getirebilecek güçtesiniz. özel üniversite olmasın devlette yapın yüksek lisansınızı, hem de kendi kazandığınız parayla. yada uzaktan eğitimler var. denkliği olan yurtdışı okulları var uzaktan eğitim ile. akşam ders çalışırsınız. hem geliriniz de var. kendi gelirinizle karşılarsınız. gördüğüm kadarıyla siz zaten güçlü birisiniz.

Aynen bizdezuyan olduk inan..

Oy anamnezim

Onunla ilgileniyorum canım. Sadece içimden geçti yazmak istedim..

2 kardeşiz A

Tam benim ailemi anlatmışsıniz o kadar varlığın içinde ziyan ettiler bizi ziyan, yine sizinkiler mal almış, bizimkiler eşe dosya yedirdi..

Aynı durumdayız benim ailemde bana beş kuruş harcamadı bana hep pinti oldular biriktirip ev aldilar sürekli. okulun ögretmenin en kötüsündeydim onla bile ilgilenmediler. sevgi ilgi egitim gezdirme yedirme hiçbirini yapmadilar dogru düzgün beslemediler bile. bende hergün şanssız olanlardan oldugumu düşünür dururum. şimdi kızıma herseyi yapmaya calisiyorum en iyi şeyleri yemesi ve özel okulu için M Missbohem Bu dünyada huzur yok tek ayak

Gerektiğinde harcamadıktan sonra, kazanılan paranın ne anlamı var ki. Geçmişi boşverin, önünüze bakın. Bunlar size hep tecrübe oldu, ileride aynı hataları yapmamanız için.

Görüyorum ve arttırıyorum. 31 yaşındayım, 2 oğlum var. 1 tane daha ne olacağını bilmediğim ama artık kızım olsun istediğim yolda :) 2 lisans, 1 yüksek lisans diplomam, yarım kalan doktoram var. Sınava girmedim, istanbul üniversitesi ikinci üniversite AÖF sosyoloji planlıyorum. O kadar planlıyorum ki, en baştan beri okumam gereken oymuş gibi geliyor :) Yabancı dilim var, ALES ten derece falan yapmışlığım var ilk girdiğim zamanlarda. Ortalama bir puan beni zorlamaz. 35 imde bitirirsem, 37 mde yüksek lisansım bile biter diye düşünüyorum :) Bu arada üniversitelerin konferanslarını takip etmeye karar verdim. Belki öğrenci kulüpleri ile iletişime geçip biraz daha genç işi takılmaya :) 3 çocukla nasıl olacak? Oldukça anlatırım. Neden en baştan sosyal alanda işe yarar bir bölüm okumadım? Pişmanım.. ama pişmanım diye hayatımın bitişine kadar bunun acısını çekemem... Geçen kıştan kendime koyduğum ilk hedef haftada 1 kitap oldu. Çocuklar ve telefonla vakit ayırmıyordum. Başardım. Bu sefer ki hedefim telefon kullanmayı azaltmak. günde 2 saati geçmemek. Eylül e kadar daha temiz bir zihin planlıyorum :) Tercihlerinin sonucunu merakla bekliyorum.

Herkesin var bir problemi. Ben saf sevgi gören, ailesi tarafından hep 'ne yapıyorsak sizin icin' sözünü duyan bir insanım. Ama bugün tarafsız gözle bakınca... Çocukluğum hep sıkılmakla geçmiş. Bir gün olsun 'şu yaz tatilinde cocuğu sevecegi bir kursa göndereyim' denmemiş mesela... bir yetenek kazanmam için adım atılmamış. Yine normal karşılıyordum ama geçen yillarda bir erkek arkadaşımla tatile çıktık. O zaman bazı acı gerçekleri farkettim. Çocuk çok güzel yüzüyor, dalıyor, yükseklerden atlıyor... Daha küçücükken tanışmış denizle, tatillerde öğrenmiş, Basketbolu voleybolu çok iyi oynuyor. Kurslara gitmiş, turnuvalara katılmış, madalyaları var İngilizcesi anadili gibi. İlkokuldan itibaren özel kurslar şunlar bunlar... Paten kayabiliyor, buz patenine alışkın. Kışları da kayak hocasından ders almış küçükken... Bense poşetle yokuştan bile kaymadim , patende nasil dengede duracagimi bilemem, yüzmeyi 19 yaşımda kendi kendime öğrendim, hala düzgün yüzümem, basket oynayamam, voleybol oynayamam. Topu atmayı bile beceremiyorum. Tenis oynayamam, dans edemem, gitar çalamam, keman çalamam, 25imden sonra kendi kendime, zar zor öğrendim İngilizceyi. Hala ogrenmeye cabaliyorum.. Ya ne bileyim, ata binemem, hayatımda bir kere bile madalya almadım... Çoğu insanın çocuklukta yapıp kolayca hallettiği şeylerin neredeyse hepsini 18imden sonra ben kendi imkanlarimla öğrenmeye çalışıyorum. Bu çok sinir bozucu. Bir de mesela babamın sevgisini hep üstümde hissettim, hissediyorum her saniye. Ama bir animiz yok ev dışında. Ne beraber tatile gittik, ne birlikte denize girdik, ne bisiklete bindik, ne doğru dürüst piknik yaptık... Ev dışında tek animiz dugunler cenazeler yani neredeyse :) Bizi sevdiğini biliyorum, emek verdiğini görüyorum, vakitsizlik sıkıntısı çekmiş de olabilirsin. Ama kizinin 27 yıllık hayatında şöyle bir pazar kilyosa denize gidemeyecek kadar da mı yoğundun? Ya da İstanbul yakınında bir yerden dört günlük yazlık ev tutamayacak kadar mı vakitsizdin? Hiç zannetmiyorum. Ama işte aklına bile gelmedi demek ki birlikte birşeyler yapmak... Amaaan neyse. İnan ki kusursuz ebeveyn yok. O özel okullarda okuyup çok mutlu olduğunu sandığın insanlara bakarsan onların da ailelerinin içinde actiklari yaralar vardır. Bu, konuşmanın başında çocukken donanımlı yetişmiş adamın mesela. annesi ayri babası ayrı çöp. Abartmiyorum, rezil insanlar. Çocuk desen üniversitede uyuşturucu kullanmaya başlamış falan... Dışarıdan bakınca insan özeniyor ama içine girince mutluluğun öyle şeylerde de olmadığını fark ediyorsun. Sonuc olarak Freud tavsiye isteyen bir anneye ne demiş? "Ne isterseniz yapın, nasıl olsa kötü olacak"

kusura bakmayın ama ben sizi hiç haklı bulamadım, çok isteseydiniz çalışır iyi bir üniversiteye ve istediğiniz bölüme girerdiniz. aileniz özel üniversiteye göndermedi diye onları geçmişe yönelik suçlamak şımarıklık bence. anası babası memur ve asla özel üniversitede okuyamayacak olanlar depresyona girsin o zaman. olduğunuz mesleğin iyisi olmaya bakın, ailenizi suçlamak yerine. çünkü tek suçlu sizsiniz. türkiyede de eğitimi iyi olan özel üniversite sayısı 5 i geçmez. aileyi suçlamışlar okuduğum çoğu yazıda ama aile sizi dersaneye gönderip kitabınızı defterinizi aldıysa özel üniversiteye göndermek elbetteki zorunda değil. Loreth

"İstediğiniz gibi algılayabilirsiniz yazdıklarımı " diyerek baslamışsınız ozman yorumlarimiz için de aynısı gecerli. Ben çok fazla nazlı buluyorum sizi hatta şu " mıymıy" diyebileceklerimden.. Konulariniz hep anneden şikayet e bukadar sikayetcisiniz neden surekli bir seyler bekliyosunuz onlardan? Hukuk cok istediyseniz siz de cabalayabilirdiniz. Özelde okutmadılar diyebiliyorsanız onlar da devlet unv. Kazanamadı deme hakkina sahipler.. En kolay yolu " e devlet unv. si kazansaydiniz ozaman". Benim aileminin durumu özelde okumama musait değildi mesela. Bi bölümü birakip sinava yeniden hazirlandım hukuk kazanmak için. Olmadı daha acil para kazanmam gerekiyordu ögretmenim şu an. Ara ara da dusunuyorum yeniden sinava girmeyi. Durumları müsait değildi diye aileme soylenmiyorum.. size de oneririm. İyi oluyor.. sikayet etmek yerine biseyler yapin..

Hayatiniza sükredin ben üniversite sinavini kazandim harc parasini yatirdim internet uzerinden kayit oldum dosyalarimin hepsini hazirladim gidip uni vermek ve kayit olmak kalmisti.. Annem yol parasi yok dedi 35 liraydi o gunku yol parasi.. Babam annene soyle bulsun dedi annem baban bulsun dedi ve sonuc olarak inatlastiklari icin ben uniye gidemedim.. Aradan yillar gecti erkek kardesim sinava girdi daha sonuclari almadi ama annem sakladigi 20 binlik altinlari cikardi... Simdi ben kin mi gudeyim nefretmi edeyim insanlar elindekinin kiymetini bilmiyorlar kendinizden yukari degil asagiya bakin elinizde bir mesleginiz var yarin basiniza birsey gelse ailenizden kalacak bir yatiriminiz var...

İnsanın ailesinin "iyi" olması çok büyük şans, sizi o kadar iyi anlıyorum ki, onlar bizim hayatımızın %90 nını etkiliyor

sansi insan kendi de yaratabilir eger okul sanssa. degil ozel universitede okumak liseden beri ailemden para almadan okudum. katsayi sorunu olmasina ragmen once lisans bitirdim orgun egitimden. sonra dil kursuna gidemeyecegim icin yine sinava giderek universiteden dil ogrendim para harcamadan. katsayi halen varken dgs ile katsayi sorununu asip turkiyenin en iyi universitelerinden birine gittim evli ve cocukluyken. ha bitiremedim onu ama hala ogrencisiyim. ortamını gormek onurunu yasamak bile yetti. ailenin durumu varken ilgilenmeseydi bende bozulurdum sanirim. bizimkilerim zaten durumu olmadigi icin liseden beri kendi yagimda kavrulup, hep gelecek kaygisi yasadim. hatta bazi zamanlar oglumun vaktinden caldim o konuda vicdanim cok sizliyor. erken atandiysaniz o da bir sans. özel universite yada hukuk bitirmek de birsey degil ki. her avukat cok kazanmiyor. ayrica bazi islerde kendini gostermek gerekiyor bu da buyuk bir stres. o kaygili olup hem iste calisip hem uni kurs vs hep ekstra birseyle ugrasmak zorunda kalırken hep memuriyetin verdigi stressiz yasami da hayal ettim. sosyal haklar acisindan yani. mesela sut izinlerimi duzgun kullanamadim. sesimi cikaramadim atilma korkusuyla. yada isten geldikten sonra da ertesi gun is icin evde hazirlanmam gerekiyordu. oysa memur olmus olsaydım aksam 5 de is iste kalirdi. yani sansizliginiz da aslinda bir acidan buyuk sans. ailenizi de oldugu gibi kabul edeceksiniz mecbur. benim dedem kendine ozel yiyecek alir dolaba kitler kucuk cocuklarina bile yedirmezmis. herkes farkli farkli.. bazen bende dertleniyorum. esim diyor bak cocuklarimiz saglikli. eylulu dusun leyla yi dusun. herseyin tam olur cocugunun basina boyle birseyler gelen insanlar var. ne acılar var. yani bizden daha iyilere bakip sansiziz diyoruz ama bizden kötülere bakip sansliyizi cok az diyoruz..

haklısın, o yüzden buradaki "kvalidem çeyizimi yapmadı" konularına son derece uyuzum.. ben çocukların gelişimine, psikolojisine, eğitimine, yatırım yapılması taraftarıyım, çeyizlerine değil.. kırılma konu sahibi ama herkes anne-baba olmamalı.. senin ailen de bu kategoride ne yazık ki.. kuru sevgi hiçbir zaman tatmin etmiyor çocukları ne maddi, ne manevi.. ama daha kaç yaşındasın, şimdi yap elinden geleni..

Bazi insanlar para biriktirip, mal varligi olsun diye ne kendi hayatlarini yasiyorlar ne de cocuklarina yasatiyorlar. Tatile gitmiyorlar, yemiyorlar icmiyorlar ancak para biriktiriyorlar. Sonra yillar geciyor bir bakiyorlar genclik gitmis bile. Kimse har vurup harman savur demiyor ama yatirim yaparken hayatida yasamak lazim. 5 evim olmasin 3 evim olsun ama cocugum mutlu olsun. Hayatin guzelliklerini oda yasasin.

Yinede şanslısın memur olmuşsun B Bihterinpekisi Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Suan girin okuyun cogu hukuk fakültesinde devam zorunluluğu yok. sınavlara gider gelirsiniz

Bu yuzdendir ki inancımi sorgular durumdayim. Farkli yasamlar farkli sınavlar sözde adalet var bir de.

Anlıyorum canım, mutlaka ilgileniyorsundur, zaten belirttim yanlış anlama diye. Demek istediğim, bunları düşünüp durman zarardan başka birşey değil.. Olan olmuş artık, öyle yada böyle bir meslek edinmişsin. Sen önündeki güzelliklere bakmaya çalış. Annem böyle yaptı, babam şöyle ettilerin hiçbir faydası Yok. Ne onları değiştirebilirsin, ne zamanı geriye alabilirsin. Herşeyi olduğu gibi kabullenmek en iyisi.. Bunlardı yazıyorum sanma benim ailem çok iyi. Aynı durumda olduğumuz için sana tavsiye verebiliyorum, seni anlıyorum. Düşünüp dertleşmek de bir yere kadar.. Aşman lazım, ömür böyle geçmez emin ol..

Inanirim tabi, değer nedir sevgi nedir göstermediler ogretmediler, sevgi kırıntısını aşk sandık evlendik ayda bir bluz almayı lüks bildik asgari ücretli işlere razı olduk.

Onlar kendi çalışıp emekleriyle kazanmışlar. İstedikleri gibi kulanabilirler. Madem çalışıyorsunuz çok istiyorsunuz hukuk okumayı kendi maaşınzla okuyabilirsiniz. Yada emeğinizle kazansaydınız

Haklısınız. Malesef ailelerimiz geleceğimizin büyük bi kısmını olumlu veya olumsuz etkiliyor.

30 yaşındayım 1 bebeğim var yiruldugumu hissediyorum artk..

İnsan elbette ailesi yanında olsun, ona destek olsun ister. Benim de kızım var, yakında kızlarım olacak, ev koleksiyonu yapacağıma, onların geleceklerini inşa etmelerinde destek olurum elimden geldiğince. On tane evim olsa ne işe yarar, onları mutsuz gördükten sonra. Ailenizin bu konudaki tutumu tuhaf ve bir evladı incitici, size destek olmaları gerekirdi, anlıyorum. Eğitim bir lüks değil, şımarıkça bir istekte de bulunmamışsınız ki... Ama diğer yandan okumuş, iş güç sahibi insansınız. Yüksek lisans yapmak istiyorsanız yaparsınız. En azından kendi ayaklarımın üstünde duruyorum diye düşünmelisiniz. Aileniz size müthiş imkanlar sunmamış ama o sundukları kadarını bulamayanlar da var. Mesela ben. Ailemi lise 2'de kaybettim. Okumamı istemeyen bir sülaleyle baş başa kaldım. Kazandığım üniversiteye gidebilmek için onları mahkemeye vermem gerekti. Sonuçta istediklerime ulaştım ama savaş, uğraş, didin, insan öyle yorulup yıpranıyor ki... O yüzden şimdi geriye bakıp ahlanıp vahlanma zamanı değil. Evet herkes şanslı doğmuyor ama bazı insanlar da şanslarını kendileri yaratıyor. İş güç sahibisiniz, umarım eşinizle mutlusunuzdur ve bir de kızınız var... Kimsenin hayatında herşey tastamam değil ama şu sahip olduklarınıza sahip olamayan nice kariyer sahibi, mutsuz insan var. Kıyaslama yapmadan, elimizdekilerin kıymetini bilip, kendi hayatımız için bir şeyler yapmaya devam.

Eger dogum denenen seyin bir kere olduguna inaniyorsaniz bu dunyaya adaletsiz dersiniz. Insan ruhu dersini alana kadar bu dunyaya birden fazla icabet eder bence.. Bazi ruhlar gecmiste biriktirdigi karmik borclari odeyip kapanisi yapmaya gelir, kimi deneyimsiz ruhlar ise yeni sayfalar acmaya.. Yasadigimiz hicbir sey tesaduf degil. Hayat sizi zorluyorsa emin olun ogretecekleri oldugu icindir. Sukur ve tevekkul bu isyanin devasi. Maasiniz, ekonomik ozgurlugunuz vsr. Biraz kararlilikla bu durumdan kurtulabilirsiniz.

Sizden iyi konumlarda olanları düşünürseniz bu hayat geçmez.. en azından memur olup atanmissiniz bu benim için özel okulda okumaktan daha kıymetli olurdu. Yerinizde olmak isteyen milyonlar var.. Aileniz imkanları varken kullanmamış bu tabiki doğru değil ama siz kendi emeklerinizle eminim ki daha iyi yerlere gelebilirsiniz

aah ahh. bende sizin gibi çoğu zaman kıyaslıyorum kendimi. 16 yaşımdan beri annesiz-babasızım. 25 yaşıma geldiö üni okuyorum. küçüklük hayllerime göre şu an yüksek lisansımı bitirmiş olmam gerekirdi. yetmezmii gibi bide dikkat eksikliği tanısı konuldu. yıllardır neler çekiyorum. teyze/dayı/hala/amca çocuklarına bakıyorum; herkes mutlu mesut yaşarken ben sürünüyorum gibi. böyle diyorum ama hergün yine şükrediyorum halime. ama çok çokk iyi anlıyorum. sonra bide şey diyen patavatsızlar var 'oohh geziyosun yine' falan. sanki.. neyseee.

Herkes kendi şansını kendi yaratır, buna inanıyorum. Öksüz yada yetimleri tümüyle şanssız yapıyor sizin söyledikleriniz. Amacınız varsa bunu onlar değil, siz gerçekleştireceksiniz. Yardım etseler tabi çok güzel, keşke etseydiler. Ama onlar yüzünden değil, daha az başarı gösterdiğiniz için hukuk okuyamadınız. Bence en büyük başarı; başarısızlığı kabullenmek.

Kuzum benim çocukluğum "bu gece tok yatarmiyim" i düşünerek geçti. Basimizi sokacak bir evimiz olmadığı gibi ailem kirayı da odeyemedigi için kamyon tepesinde taşınır dururduk... bakkaldan çikolata alabilmek için sokaklarda çivi topladım gunlerce.. götürüp hurdaciya sattım öyle bir hayat işte. Birgun ilkokulda sinif arkadaşim evimize geldi. Yemekte bayatlamis ekmekleri yağda kavurmus annem.. onu koydu çayla... çok utandım.. adaşım farketti mahcuplugumu ;"keşke annem sağ olsaydı da hergun kuru ekmek yeseydik " dediginde birlikte agladik. Sonrasi 14 yaşında başlayan iş hayatı . Oyle başarılı bir öğrenci de değildim. Zar zor geçtim sınıfları. Tek başarım üniversite sinavindaydi diyebilirim.. başka şansınin olmadığını bilmenin depari sanirim. Devlet üniversitesinde 2. ogretim hukuk tutacak puanla bölümume girdim. Mezun olduğum an çalışmam gerekiyordu. Oyle de oldu zaten. Su anda devlet memuruyum. Hayatimda herseye tirnaklarimla kazıyarak sahip oldum. Ve her zaman kendimi cok cok sansli adlettim. Belki senin yaptığın işi sevmemenden böyle karamsar bir bakış açin var, belki kötü bir gün geçiriyorsun bilemiyorum... sadece "başka türlüsü de mümkündü " yu düşünürken gözünün önüne hep daha iyi şartlarda yaşayan insanlar gelmesin. Bu memlekette ailesi donum donum araziye sahipken okumasina gerek yok denilip 16 yaşında evlendirilen kızlar da var.

Bence sizin kesinlikle destek almanız lazım. Hayat hep böyle mutsuzlukla geçmez ki. Hukuk fakültesi çok istiyorsanız şimdi de yapabilirsiniz. İnsanlar çoluklı çocuklu hayatta neler başarıyor. Kaldı ki aldıkları ev de yine sizin için. Kızınız konusunda da çok hassassınız, aileniz konusunda da. Bunu aşmanız gerek.

Canım sen bunları düşüne düşüne hasta olacaksın.. Kızına harca enerjini, yanlış anlama ilgileniyorsudur tabi ki.. Ama düşünmen hiçbirşeyi değiştirmez, kabullen azcık..

Özel üniversitede okumanın çok avantajı olmuyor her açıdan da aslında. Evet bazı imkanları güzel ama emin olun beğenmediğiniz memuriyet için ölüp biten çok insan var... Hem neden siz de yüksek lisans yapmıyorsunuz? Ben bir taraftan memuriyetim olsa, bir taraftan rahat rahat yüksek lisans yapsam diye o kadar heves ediyorum ki. Ama Türkiye'nin en iyi üniversitelerinden birinden mezun olmama rağmen memuriyet alamadım. Özel sektöre bu sene geri döneceğim mecburen. O şartlarda yüksek lisans için kasacagim bir de. Yani demem o ki, sizin de avantajınız var. Çok güzel imkanlar çıkar önünüze elbet, kollamaya çalışın. Bu arada ailenizin yaptığı çok üzücü. Siz kendi emeklerinizle bir yerlere gelirsiniz inşallah.

bir an kendim yazdım sandım her aklıma geldikçe pişmanlık, üzüntü vs vs M

Farkındaysanız kendime de şanslı dedim.. boşta kalan üniversite mezunlarini asgari ücretli 200 iş için binlerce başvuru yapan insana göre şanslıyız.. sadece bunu hatirlattim konu sahibine..

Sizin beğenmediğiniz hayat bir başkasının hayali olabilir. Konu başlığını okuyunca sokaklarda yada savaşın ortasında büyüyen yalın ayak aç çocuklar geldi aklıma. Bence şükredin. 30 yaşınıza gelmişsiniz meslek sahibi olmuşsunuz anne olmuşsunuz ne güzel. Anne babanızın seçimi hayatı o şekilde yaşamakmış. Sizi de aç sokakta bırakmamışlar kendi görüşlerine uygun şekilde büyütmüşler.. Kimi var merdiven silip çocuğunu kolejde okutuyor kimi de varken devlet okuluna gönderiyor. Siz de çocuğunuzu nasıl istiyorsanız öyle büyütün özel üniversitede okutun.

Benve sizde çok dirayetli degilmissiniz.. ailenizde suç aramayın.. illa özel unv mi? Pekala calisip devlettede iatediginiz bolumu okuyup yuksek lisans yapabilir hatta yurtdisina gitme imkanida bulabilirdiniz. insan kensi sansini kendi yaratir. Hep ozel. unv den girmissiniz.. simdiki aileler bilincli ama bizim donem aileleri pek bilincli degildi.. ben yetenek sinavlarina hazirlandigimda sene 2006 o donem cok tepki almistim.. dalga gecen oluyordu daha neler neler.. once aileme sonra tum cevreme ispatladim kendimi.. hayalimdeki meslege kavustum ve ailede bircok kisiye öncü oldum. Sizin gibi kaderime razi gelmedim.. Ve ben sinava hazirlanirken babam felc gecirmisti evin yukü ve 2 kardes sorumlulugumda vardi.. Babamin fizik tedavi seanslarinda oturup orda ne bulduysam cizerdim... kendimi gelistirirdim. Evlendim sonra. henüz atanamamistim.. ozel kolejlerde tabiri aizse surinuyordum... isi biraktim.. erkes bana cocuk yap dedi.. Yetmedi sinavla ne ugrasiyosun ya esinin isi iyi ye ic gez cocuk yap dedi.. Olmaz benim hayallerim vardi.. kaderime razi gelebilirmiyim hic? Ve 2.5 yillik evli iken kpss hazirlik sonuci atandim doguya geldim.. atandigimda 37 haftalik hamileydim.. Ve zor oldu ama düzenimizi kurduk.. esimde yanima geldi ve siradaki hayalim ise siyasete girmek. Onuda basaracagima inaniyorum. Ailenizde suc varsa suçu en buyugu sizin... Yüksek lisansi pekala yine yapabilirsiniz. memuriyette mutsizsaniz birakip baska bolum okuyabilirsiniz. ama siz zoru basarmak yerine ailenize sucu atip kendinizi rahatlatiyorsunuz. Benim sinifimda evli 2 cocukli esi doktor olan bi ablamiz vardi.. bolumu 1. olarak bitirdi üstelik. Kaldiki kendisi zaten devlet memuruydu.. okurken isini bile birakmadi..2. ogretimdi günduz calisip aksam derslere geliyordu ve 2 cocukla hayali olan resim ogretmenligini bitirip atolye acti kendine.. daha nice ornekler var... görebilene..

Allah ailemden bin kere razı olsun

Anne Baba yönünden şanssızmışsın. Bende öyleyim, Anne Babadan pek yüzüm gülmedi. Hiç bir faydaları olmadı, aksine hep zararları oldu bana. Senin en azından memuriyetin var o yönden şanslısın

Izelokul dediginiz çok da matah bir şey değil. Alnının teriyle gidebildiğin bir okulun varken neden para karşılığı diploma almak isteyesin. Memurluk da özel sektöre oranla çok daha iyi. Insanlar kendilerini paraliyor memur olmak için. Yüksek lisansımı da doktoramı da çalışırken yaptım. Üzerine bir okul daha bitirdim. Emin ol çalışman da evli olman da buna engel değil. Desen ki ailem beni aç bıraktı, üzerime giyecek kıyafetim yoktu, paramız varken milletin eskileriyle büyüdüm anlarım seni. Ama sürekli hor gorulmen bunların hepsine bedel.

Benim için de öyle özel ünv vs yetiyordu puanım daha iyi bi bölüm okuyabilirdim, daha iyi yerlerde olabilirdim. Ama olmadı işte ailem okul konusunda çok bilinçli değildi. Neyse boşver şükret haline J Jalopi başlangıç: 72.4 güncel: hedef:

Sahane sartlariniz olmamis olabilir haklisinizdir. Ama ozel universitede okuyan kuzeni kiskanmak pek normal bir durum degil. Cok kiymetli ozeller var ama mesela benim de okudugum ozel universite lise seviyesinde bile degil. Hoca falan yok. Yuksek lisans yapanlar bir yandan lisansta derse giriyor. Hocanin yerine falan da degil... direkt dersin programlamasi vs her seyi ona ait. Gecen yil lisans bitmis. Bu yil gelmis hoca olmus. Bitiren herkesi de anlasmali olarak yurt disi mastera yolluyor. Kuzeniniz geldiginde muhtemelen memur bile olamayacak ve "keske okutacaginiza bana ev alsaydiniz garantim olurdu" diyecek. Gecen burda "keske okumayip 3.5 milyoncu acsaydim" "keske camasirci acsaydim"lar havada ucusuyordu bir is bulamama konusunda. Yalniz sizin diger konularinizdan da biliyorum ki; 20 milyonunuz olsa neden 25 degil diyebilirsiniz. Neden hep olumsuzsunuz? Neden hep bos tarafi goruyorsunuz? M Missbohem Bu dünyada huzur yok tek ayak

İnsan ailesini seçemiyor maalesef giden zamanda geri gelmiyor. Kimileri iyi yerlere ailesi sayesinde geliyor kimileride ailesi yüzünden başına gelmeyen kalmıyor. Hayat...

Aynı benim ablam gibisiniz, çok kızıyorum sizin gibi insanlara. Devleti kazansaydınız o zaman. Kendi başarısızlığınızı neden ailenize yüklüyorsunuz? Ben bi şey olamadım, çünkü özel okula göndermediler. Tamam, ok. 30 yaşındasınız ve kendinizi hala bununla mı kandırıyorsunuz? Benim ablam da devleti kazanamadığında " siz annem babamsınız, beni özele göndermek zorundasınız." cümlesi hala kulaklarımda, yaşım küçüktü ve ben o zaman bile onu haklı görmedim. Şu an sizi de görmüyorum. Ben de çok çok iyi olmadığı sürece özel okullara sıcak bakmıyorum, benim evladım da beni bu yüzden suçlayacaksa da suçlasın. Kendisini bu yüzden şanssız görecekse de evladım, gerçekten içim bir gr cız etmez.

Hiç değilse memur olmuşsun Ben onu bile olamadım, atanamadım

Ölümlu dunyada 5 evde neyin nesi olaki?

Herkes şanslı doğmuyor ama siz şanslı doğmuşsunuz... babam beni okutmak istemedi üniversiteden bahsetmiyorum liseye dahi göndermek istemedi annemin çabalari ve iyi bi liseyi kazandiğım için okuyabildim ama çok zorluklarla haftasonu tarlada çalişarak falan sonra liseden sonra atandim üniversiteye gitmedim aileme baktım kardesim de atandı beraber ev aldik onlara.. siz memur olmuşsunuz işiniz gücünüz var ailenizin sizden bi beklentisi yok 5 ev alabilmişler kendilerine.. bence siz çok şanslısıniz bende öyle en azından bi iş sahibi olabildik emeklerimizin karsiliğini alabildik..

Özel üniversitelere puan yetmesi diye bir şey mi var? Barajı geçen herkesi alıyorlar paraları olduğu müddetçe. Ha %100 burs aldınız da özel ne gerek var diye göndermediler o zaman başka. Devlette hukuk okuyamayacak düzeyde biri özelde de ücretli hukuk okumamalı bence, sonra görüyoruz ülkedeki hukukçuları, parayı basan hakim, savcı, avukat oluyor. Kimse ben okurken ders çalış, çalışma, dershaneye git şunu yap bunu yap demedi. Ne yaparsan kendine dediler. Malı mülkü de yoktu ailemin. Ne yaparsam kendime ve kendi başıma yaptım. Birinden mezun oldum açıktan ikinci üniversiteyi okuyorum şu an. Evet asla birbirimizle eşit değiliz, adalet dağılımı fecaat bir durumda her anlamda. Ama başaramadığımız şeylerin suçunu da kabullenmeliyiz bence. Ben de çok sorguladım, bu ne biçim hayat. İnsanlar hiç bir şey yapmadan inanılmaz rahat hayatlar sürüyor neden diye. Ama cevap verecek bir mercii yok. Sorular da yalnızca aklımızı oynatmaya sebep oluyor işte. Kendime cahil olmayı öğrendim böylece, şimdi görece çoğu insandan daha mutluyum. Eşitsizlikleri yazacak ve bunların suçlularını arayacak olsak ömür tükenir çünkü. Çocuğun gelecekte sana bakmakla yükümlü bir varlık olduğu düşüncesinden çıkmadıkça ya da doğan büyür mantığıyla plansız çocuk yapılmaya devam edildikçe isyan edenler çok daha fazla olacak ne yazık ki.

siz halinize şükretin biz 3 kardeşiz babamı tanımıyorum bile bırakıp gitmiş bizi annem okuma yazması yok onun bunun yardmıyla büyüdük kardeşlerim ilkokulda çalışmaya başladı daha hala asgari ücretle çalışıyorlar ben bi şekilde okudum 2 yıllıkta olsa nasıl okudum onu sadece ben bilirim kpss yi kazandım memur oldum annemin hiç bi geliri yok şu an hasta doktor doktor geziyoruz çaresi bulunamıyor kardeşlerimin maddi gücü yetmiyor tedaviye bende normal memurum elimde avucumda olan bitti ve hala bi sonuç alamadık ve bende artık ölmek istiyorum M

Bak ailenin 5 evi varmış kaç kardeşsin bilmiyorum ama sonuçta bu evlerden sana da ileride miras düşecek. O açıdan sen de millete özenmeden elindekikerin kıymetini bil, birikim yapacağım deme imkanların dahilinde güzel aktiviteler yap eşinle çocuklarınla. Kısaca gez eğlen hayatını yaşa. Unutma şöyle olsaydı böyle olsaydı diye düşünüp durursan hayatından çalarsın.

Bardağın hep boş tarafını görüp canınızı sıkacağınıza dolu tarafına bakıp hayatın tadını çıkarmaya çalışın. Hukuk fakültesini okuyamasanız da kendi emeğinizle memur olmuşsunuz, kendi ayaklarınız üzerinde durabiliyorsunuz. Ne üniversiteler bitirip boşta kalanlar varken, ailesi bir ev bile alamamış olanlar varken bunlara üzülmeniz çok gereksiz.

Liseye bile zor gittim yol parasız bi saatte yürüyerek dersneye gönderelim dedi bi abi annem yok dedi işe soktu sen okumazsın safsın dediler aptal dediler çalıştım 6 yıl hem aöf işletme okudum ev aldık borç var diye maaşimi aldılar evlenirken yapıcaz herşeyi diye hiçbir şey yapmak biyaya rezil ettiler beni çeyiz nişan kına taki hiç bişey yapmadan kavgayla nişankıykende maaşımı aldılar nişan takım için kavga çıkardılar neler neler ettiler nikah günü kapı parası için kavga ettiler rezil rüsva oldum evlendim yarı burslu okul öncesi öğretmenliği okudum atanamadım ama mesleğimi yapıyorum bi oğlum var çok şükür ailemden hiçbiley görmedim varlık varkende yokluk çektim hep herşeyde gözüm kaldı ne diyim ki şimdi annem keyif içinde evleri var lüks döşedi emekli hala çalışıyor yiyor giyiyor ben çektiklerime yanıyorum allahım sorsun ne diyim ki

Yinede benden daha şanslisin memur olmuşsun. ben memur olmak için can atardım atanamadım artemisasia

Hakli olabilirsiniz ama olaya bir de soyle bakin, hukuk dedigimiz bolum sadece ozellerde yok, su gunde elazigda bile hukuk fakultesi var, siz de amaciniz hukuksa eger bu amac ugrunda daha fazla hazirlanip kazanabilirdiniz. Ozel universitelerin coguna baraji asan giriyor. Arti su anda da kendi paranizla ozel universite okuyabilirsiniz neden okumuyorsunuz? Ailenizin yaptigini begenmeyebilirsiniz, siz daha iyisini once kendinize yapin sonra cocugunuz sebeplenir elbet yasi daha cok kucuk. Simdiden onun icin ise gitmenize gerek yok 80 yasinda degilsiniz.

takmışınız bir özel üniversiteye herkes çocuğunu özel üniversitede okutacak diye bir kaide yok, özellerin puanları zaten düşük devlete göre burslu olan bölümlerinki yüksek sadece demekki sizde yeteri kadar özverili bir öğrenci değilmişiniz, belkide aileniz kendi çabanızla bir şeyler başarmanızı istedi neden bu kadar isyan ediyorsunuz ki? iyi tarafından bakın ilerde tüm mal varlıkları size kalacak siz sefasını sürmediyseniz bile çocugunuz sürecek ben olsam bu kadar isyankar olmazdım.. sevgide eksiklik varsa ona lafım yok ama o da belki yetiştirilme tarzları yada karakterleri ile ilgilidir.. sövmedilerse, dövmedilerse, açta açıkta bırakmadılarsa aileden çokta şey beklememek gerekir bence...

en azından okutmuşlar evleri de güvence olarak görmüşler, hayata bakış açıları böyle diye aileni suçlayamazsın

kolay olmamış yaşadıklarınız ama konu sahibine 'şanslı' demekte bence yersiz. burda derdini paylaşmış ve şanssız olduğunu/hissettiğini söylüyo. begonyas All is Well :) Üyelik İptali Anneler