On iki senedir aktif olarak çalışma hayatındayım, geçen sene eeh yeter diyerek ayrıldım ve ilk zamanlar çok iyi geldi ama şu an kendimi nasıl değersiz hissediyorum anlatamam. Bebiş biraz büyüsün siz de bakın bence yavaş yavaş. Çalışmak güzel.

2004-2012 arası durmaksızın çalıştım, 2012 de kızımı dünyaya getirip ayrıldım işten. işin ucunda para olmasa ömür boyu çalışmam. yazın bol bol gezip tozuyoruz zaten, kışın da evde etkinlikler, yürüyüşler vs. gün nasıl geçiyor anlamıyorum. ev işi yemek temizlik için kendini paralayanlardan değilim, hatta nerdeyse yapmıyorum bunları kızım mutlu, ben mutluyum, eşim mutlu... bir yandan kursum var bir yandan 2. üniversitem, derneğim falan, bazen 24 saat yetmiyor bile, zamanı nasıl değerlendireceğiniz çok önemli, kendiniz ve kızınız için dolu dolu ve kaliteli zamanlar geçirin. neyse işte en kötüsü rahata alışınca geri işe dönmek de zor geliyor erteleyip duruyorum...

Umarım iyi olur Zira ben de yukarıda biri yengesini yazmış ya ondan idim Evde çamaşır yıkamak süpürmek bile beni boğdu O çamaşırı çalışırken de ben yıkıyordum ama evde olunca hiçbir şey yetişmedi Kışdı sürekli bebeğe bir şeyler pişir yedir vs ile gün geçti ve depresifrim her şeye kavga çıkardım vs Ama ben işi isteyerek bırakmamıştım ve evde durmaya hiç alışkın değildim

Ben sadece 3 sene calisip yeter dedim Ozlemedim de henuz. 10 ay oldu iste. Cocugum vsde yok ama ben senin ozleyecegini dusunmuyorum ya. Hic disari cikmazsan, pijamalarla aksam edersen falan bunalirsin ama yalan yok. Kendini ihmal etmeden tadini cikar.

maşallah ne güzel bebeğinize bakın oyunlar oynayın yemekler süsleyin kurabıyeler yapın. ınanın bebe bıskuvılerını bıle gece yarıları yapıp pısırıyorum yavrumla oynayacagımız sureden çalmasın dıye keza yemeklerımıde oyle yapıyorum her ısımı o uyuduksan sonraya bırakıyorum. sımdı bolca vaktınız olur kıymetını bılın bence

işte bundan korkuyorum ilk günler çok güzel olacak eminim 4-5 yaşına geldiğinde kreşe verip tekrar işe dönmeyi düşünüyorum.. Biraz kızıma adapte olmak istiyorum bu dönemleri bir daha geri gelmeyecek diyorum.. Aracım var çıkar gezeriz diyorum.. Bakalım neler yaşayacağız :)

bebeğime bakıp bir insan yetiştireceğim benim için en büyük görev o olacak :) Vakit buldukça da ingilizcemi geliştirmeye çalışırım diye düşünüyorum..

Bakımsız olmayı asla hayal bile edemiyorum.. Süslüyümdür Kızımı da kendimi de süslerim artık bol bol :) M meredithgrey 2013-2022'de vivelamour ve 2022'deki felidaee'yim. Üyelik

Evde bir ugras bulunmali. Sanirim calismaya alisan ve dolayisiyla para kazanmaya alisan insan icin, evde oturmak, bir baskasinin eline bakmak ondan harclik beklemek agir geliyor. Bence birsey yapilmadan durulmaz. Ya orgu oreceksin, resim cizeceksin, dikis dikeceksin, meyve sebze yetistireceksin, ya da calisacaksin. Ne bileyim. Ama bos oturmak insani hantallastirir. Aktif olmali herkes bence elinden geldigince.

10 yıldır çalışma hayatında olan bir arkadaşım doğumdan sonra işe dönmedi bebeğine bakıcak kimse yoktu çünkü şuan bebeği 1 yaşında o kadar güzel ve bilinçli bir anneki herşeyi araştırıyor bebeğine doğal şeyler yapıyor ve süper vakit geçiriyorlar bebek 3 yaşa gelene kadar anne ile büyümeli sonrası zaten malum kreş ana okulu ilkokul diye devam ediyo

arkadasım calısma zorunlulugun yoksa esınlede sorunların yoksa otur evınde buyut bebegını sımdı pek anlamasanda 2-3 yasına geldıgınde bebegın daha ıyı anlayacaksın bebekler bızlere ıhtıyac duyuyorlar bende calısıyorum ama keske calısmasam

dün rahatsız olduğum için izinliydim ve sıkıntıdan patladım çalışmaya çok alışmışım. ama aynı şey sizin için geçerli değil bebeğinizi büyürken görmek herşeyine tanık olmak çok farklı.

insanların hayattan beklentisine ve yaşadığı şeylere göre değişir bu durum. ben oğlum 4,5 aylıkken başladım işe. 20 aya kadar annem baktı. sonra olmadı biz de kreşe verdik. şimdi 27 aylık ve mutlu bir çocuk ben de iyiyim. haftasonu kafayı sıyırıyorum resmen. çünküo ğluma yetemiyorum. evim ahır kıvamında afedersiniz. bıraktım istediğini yapıyor çok özgür.. hiç karışmıyor ama yok. oğlum arkadaş istiyorum koşmak oynamak zıplama istiyor. etkinliklerden nefret ediyor. çünkü asla oturarak yerinde durarak bişey yapmayı sevmiyor. o yüzden ben çalışmasam bile oğluma kreş şart. en iyisi çalışmak benim benim için.

Bende sizinle aynı durumdayım, bebeğimi 8 aylıkken anneme bıraktım 1yıl çalıştım, bazı sebeplerden ötürü işi bıraktım. Benimde bünyem çalışmaya alışık olduğundan çok tedirgindim ancak işi bıraktıktan sonra çok daha güzel bir uğraşım oldu neticede Bebeğimle gün boyu beraber olmak tarif edilemez, iyiki işi bırakmak zorunda kalmışım diyorum bazen. Oyun grubuna gidiyoruz eğlenceli oluyor, sizede tavsiye ederim. Bu arada Bebek İsteyen herkese nasip etsin Rabbim. pozitif bakın, düşünün, daha da rahat olursunuz :)

henüz o duyguları yaşamadım fakat bizzat yengem yaşadı 2. çocuğunda 3.5 aylıkken işe başladı sonra bakıcı sorunları oldu işi bıraktı ilk 3-4 ay çok mutluyum uyuyorum bebeğime vakit ayırıyorum diyordu sonra delirdi kadın çocuğa bile tahammül edemez noktaya geldi.. ben çalışmazsam ölürüm evde duramıyorum artık özgür değilim hapishanede gibiyim demeye başladı. kendini bildi bileli çalışıyormuş hiç evde durmamış galiba bunun etkisi oldu bilemiyorum ama psikolojisi bozulmuştı sonra kayınvalidesi bakmaya başladı işe döndü şimdi eskisi gibi aklınızda kötü anne profili canlanmasın ama çocuklarına acayip düşkün bi kadındır ama ben çalışırken onlara daha verimliyim diyor. tüm gün evde olunca çocukla bazen oyun bile oynamıyorum ama çalışınca özlemle gidip 2 saati dolu dolu geçiriyoruz diyor.. anne olmadan bilemem ama eminim bebişin her şeyine şahit olmak harika bişeydir..

bilemiyorum ama çalışmaya gücünüz yetene kadar çalışsaydınız keşke... kendi paranızı kazanmak çok güzel bir duygu. yani şimdi bilmiyorum... zamanla anlayacaksanız bunu. belki hoşunuza gider belki de sıkılırsınız bilemedim

msj tekrarı... D damdan

istediğiniz zaman tekrar iş bulabilecekseniz bir sorun yok ama sıkıldım çalışmak istiyorum deyip iş bulma ile uğraşıp psikolojiniz bozulacak ise tekrar düşünün derim

Belirli bir tempoya alistiktan sonra evde oturmak bunaltiyor acikcasi.

bebek sahibi olmayı çok büyütüyoruz bence. evet yetiştiriyoruz büyütüyoruz, bakıyoruz ama o neticede bir insan yavrusu ve insanın evladı da olsa hayatının merkezi olmamalı. en büyük görevim çocuk büyütmek gibi bir söylem saçma geliyor bana, kusura bakmayın. ben çalışan bir anneyim 3 aylıktı işe başladım 6 yaşına geldi hala çalışyırum çok şükür. bu koşturmacadan memnunum, evet zorlukları var elbet, özellikle hasta olduğunda bu haftaki gibi. ama işi bırakıp çocuğumu yetiştirmeye adamıyorum kendimi. herkes herkesin hayatında bir parça, bütünü değil:)