ilacı sakın bırakma demek insanları korkutmuyor mu sizce. bende ilaç tedavisi gördüm.6 yıl depresyon yaşadığım için. yaşadığım için bir tecrübe kazandım, insanın kafasında bitiyor herşey. kendinizi hastayım diye şartlandırmayın. insanlar ara ara boşluğa düşebilir, yaşadıklarımızdan olumsuz etkilenebilir ruh sağlığımız. bunun çaresi öncelikle insanın kendisini pozitif tutmayı bilmesidir. öncelik haplar değildir. tabi onlarında faydası oluyor, elbetteki. ama sakın bırakma sözleri falan bu biraz yersiz, anlamsız. demek istediğinizi anladım AMA açıklama gerektiren bir cümle kurmuşsunuz. bu ilaçlar kullanıldıktan sonra biraz zor bırakılıyor. aniden bırakamıyorsunuz. bu cümlenin sonuna o cümleye getirmeliyiz. sakın ilaçları bırakma, aniden kestirip atma tedaviyi... gibi! çünkü ilaç tedavisinin en kısası 6 aylık tedavidir.6 ay dolmadan bırakıldığında yan etkiler oluyor, kimisi fazla etkileniyor, kimisi az... ve fayda göremiyorsunuz tedaviden, karamsarlık başlıyor.. yapamadım, kullanamadım, faydası olmuyor vs.. ilaçla yaşamak insanın doğasına da aykırı. benim sosyal yaşamımıda etkiledi. alkol almada sıkıntı, çevrendekilerce anlaşılmamak vs gibi. dediğim gibi, herşey kişinin kendisinde bitiyor. hemen hapa sarılmayın. bu hastalık kafada başlar, kafayı sağlam pozitif tutmak gerekir. saçma bir hastalık bu. gereksiz boşluklara girmeyin. kimse sizi anlamak istemez, daha yalnız kalabilirsiniz.. herkes keyfine bakarken ben hastayım, psikolojim bozuk havasına girmeyin. siz kendinizi tedavi edin, ilaçta arta kalanları tedavi eder... :) akdeniz33

Merhaba Arkadaşlar. Ben de aynı durumdan çileler dolu yıllar geçirdim. Bu dertten kurtulalı 1 yıl oldu. başka bir konu için siteye göz atarken psikoloji başlıkları dikkatimi çekti ve deneyimlerimi paylaşmak istedim. Farklı birkaç topicte daha paylaştığım yazımı sizle de paylaşmak istedim. Bilmem yardımcı olur mu bu yazı sizin için ama yine de katkı sağlamak istedim. Uzun yıllar major depreyon problemi öektim. İlaçlar işe o an için yaradı fakat bırakınca yine aynı tas aynı hamam. Depresyon problemim evlenmek üzere olduğum nişanlımdan ayrılmam ile başlamıştı. Beni aldattığı için ayrıldık. Sonra da işler sarpa sardı vs. O olaydan sonra artık ne hayattan zevk alıyordum ne de elim kolum kalkıyordu. Her gün düşünceler içinde boğuluyordum. O kızın nasıl biri olduğu hayalini kuruyordum ve onları yakınlaşırken hayal ediyordum. Bu görüntüler gözümden gitmiyordu. Özgüvensizlik de arkasından geldi. Kendimi beğenmemeye başladım. Kimseyle görüşmüyordum ve en sonunda beni arayan soran da kalmadı ne yazık ki. Bir arkadaşımın tavsiyesi ile İstanbulda bir psikoloğa gittim. İlk gün seansımı nredeyse iptal edecektim hatta asistanı ile konuştum. Sonrasında psikoloh hanım beni aradı ve bir kez olsun cesaretimi toplamam ve denemem için bana destek verdi. Şuan o gün oraya gittiğim için şükrediyorum. Hayatımı değiştirdi diyebilirim. Şlk günden beri bana söylediği şey seni kendi terapistin haline getireceğizdi. Öyle de oldu. Her gidişimde yeni bir şey keşfettim ve duygularını insanın aslında nasıl kendisi belirliyor bunu öğrendim. Sadece depresyonu yenmekle kalmadım artık hayata ve kendime daha farklı bakıyorum. Umudum arttığından mıdır nedir insan pozitif oldukça çeker pozitif şeyleri denir ya aynen o şekilde şansımda ben iyileştikçe yaver gitmeye başladı. Kaybettiğim herşeyi geri kazandım. Size önerim eğer psikolog arayışındaysanız psikoloğunuzun bilişsel davranışçı teknik kullanmasına önem verin. Depresyonda en etkili ve kalıcı yöntem oymuş sanırım ben de bunu sonradan öğrendim. Ayrıca fiyatlar malesef çok yüksek. 150-200Tl lerden söz ediliyor. Bu nedenle bir çoğumuz devlet hastanesi psikiyatristine gidip 10 derdimizi anlattıktan sonra verdiği ilaçlara boğuluyoruz. Bence psikolog ile görüşüp uygun bir fiyatta anlaşın. Ben bu konuda da şanslıydım çünkü psikoloğum Gizem Hanım çok yardımcı oldu. Sonuçta bir psikoloğun insancıl ve yardım etmeye açık olması gerekir. Bu konuda katı davrananlardan ticari görnlerden uzak durun. Umarım faydam dokunmuştur. Hepinize iyi bayramlar

Arkadaşlar bana da dr major depresyon teşhisi koydu. Venegis xr 75 diye bir hap verdi. Ama kullanmaya korkuyorum. Çünkü uyarılarda kullanan kişinin ilk 1 hafta gözetimde olması gerekiyo intihar teşebbüsü oalbilir yazıyo. Aklım karıştı. Zaten hiçbirşeyden keyif almıyorum. Ruh gibi dolanıyorum. Kendimden nefret ediyorum.

Bence ilaçlarını devamlı al. Zaten bizim ilaçlarda da aynı şey yazıyor. Prospektüsü okumamak gerekiyormuş. Ama okumuşsunuz, ben de okudum ama umrumda değil. İlacımı alıyorum. Bence siz de alın ama öyle kötü bir düşünce aklınıza gelirse doktorunuzu arayın ya da ulaşın. derim. BALveBADEM Sabrediyorum Sana Ey

Arkadaşlar siz Pisikiyatri'ye mi, Pisikolog'a mı, yoksa Terapist'e mi gidiyorsunuz? Ben geçen hafta psikiyatriye gittim. Devlet hastanesinde başka bölüm yoktu. Bana majör depresyon tanısı ile ilaç vermiş. Aslında anlatılmaz yaşayan bilir dedikleri bu olsa gerek. Ben de yıllardır kendimi huzursuz mutsuz hissediyorum. Çocukluğumdan beri. Ama doktora tam olarak derdimi anlatamadım. Yani ilk defa doktora gittim ve kelimeler boğazıma düğümlendi. Ne ağlayabildim, ne de içimdekileri tam dökebildim. Konuşamadım işte. Ama umduğum bu değildi. Ben derdimi anlatmak ve ona göre derdime uygun, test, tedavi şekli, ilaç düşünüyordum. Hemen ilaç yazıp gönderdi ve 2 haftada bir görüşelim dedi. Arkadaşlar lütfen destek olun, ilk etapta benim kendimi geri çekmem normal mi? Açamadım içimi. Bir de doktor odasındaki bilgisayar başındaki görevli çok gerdi beni. Ben sadece derdimi doktor ilsin isterim, ama yabancı birinin daha olması da rahatsız etti beni. Tabi sadece ondan kaynaklanmıyor. Ben ilk defa psikolga gidip, ilk defa dertliyim, demekten çekindim. Bu gün sabah ta ilacımı almayı unutmuşum. Unutmaların tedavide olumsuz sonuçları olur mu? Allah cümlemize sabır versin. Ne olur konuşup rahatlayalım, çok yalnızım zaten...

Şunu da söylemek isterim, yalnızlığı ben seçmiyorum. Arkadaşlarımla olmak istiyorum ama arkadaşım yok. Eski lise arkadaşlarım da uzak ve gelip gitmezler. Annem uğramaz. Bahçe ekerim gelip yardım etmez, gölge altında evinde oturup ona yetişen sebzelerimden götürmemi bekler. Hep bana hep bana cinsinden. Çocuklarımı bile emanet etmek istemem, menun kalmaz istemez çünki. Kışlık hazırlarım gelip halin nedir diyen olmaz. Komşularım oldukça az ve yaşları hep orta. Burda kimse birbirine gelip gitmez. Aslında hem çalışırım, hem bahçe ekerim, Allah'ın izniyle gücüm yettiği kadar çocuklarıma, evime, kocama bakarım, okuyorum bir yandan, bir de tüm bu hengamenin içinde kendim için sadece ve sadece rahat nefes alabilmek için çırpınıyorum! İşte depresyon insanı boğuluyormuş gibi hissettirir. Ben derdimin adını bilmiyorum, şimdilik depresyon koydum. Yıllarca süren saçma bir mutsuzluk... akdeniz33

nerde oturuyorsunuz?bahçeyle uğraşıyorsunuz, merak ettim. sosyal yaşamınız yok gibi anladığım kadarıyla. borç ödemek için mi, ya da birşey sahibi olmak için mi bu para biriktirme çabası?inanırmısınız benimde hiiiiiiiiççççç ama hiiiiiiçççç arkadaşım yok. hiç! yıllardır... edinemedim. okul zamanlarında sürekli taşınıyorduk ordan oraya. düzen tutturamadım.2yıl 1 okulda kalamadım. ayrıca yaşıtlarım bana çok çocuksu gelmiştir hep. kafalarımız uymadı. gezme meraklısıydılar, erkek meraklsı, giyinme meraklısı... ben de melankolik :) onlara ayak uyduramadım hiç. kimseye uyduramadım. bu yüzden ortam kuramadım. hep tek başımayım heeeepppppp... siz nerelisiniz?evlendikten sonra mı değişti hayatınız? ruhan Ya Kuddüs tek ayak

arkadaşlarım ilaç kullanıyorum ama kendimi 2 gündür kötü hissediyorum ben depresyon ve anksiyeteye geri dönüyorum dr a gitmek istemiyorum sizce ne yapiyim

Devlet hastanesinin pskiyatrlaru çok ilgilenmez. en fazla 5 dakika. o da bir hastayı anlamak için yeterli degil. Bence sen özel bir pskiyatra git. Psikolog terapi yapar. Bunjn yanında psikolaga da git. Ya da aynı zamanda terapi yapan bir psikayatra git. S

ben... ilaç tedavisi gördüm.6gün önce falan biraz hızlı olarak dozu azaltarak ilaçları bıraktım. bırakılması zordu ilaçlarımın. bırakıldıktan sonraki yan etkilerinden baya etkilendim. baş dönmesi, elektirik çarpma hissi, gece kabus görme, ter basması vs. neyse şu 2gündür iyiyim. nette araştırdım ilaçlarımdan kullananların yorumlarını. bırakıp hastanelik olan bile varmış. korktum ama çok şükür 2gündür iyiyim bakalım. allah kimseye hastalık yaşatmasın. ilaçlarla yaşamakta çok güç. bende panik atakta var. ayrıca depresyon nöbetlerimde oluyor. inanılmaz içim dolu gibi herşeye ağlayasım geliyor. gülerken ağlamaya başlıyorum. çok duygusal yapıyor bu hastalık insan. bu ağlama nöbetlerimin sebebide şu. doktor ben anlatmadan söylemişti zaten. hayatında beklenmedik anda beklenmedik bir kayıp yaşamak, ani bir şok yaşamak.. bu gibi şeyler. ben bundan 6-7yıl önce yaşadım bu ani kayıbı. dengem altüst oldu. ayrıca çok sinirli bir yapım vardı ilaç kullanmadan önce. sinirlenince gözlerimin önü bembeyaz oluyordu. aniden sinirleniyordum. ilaçlardan sonra biraz olsun sakinleştim kendimi kontrol edebiliyorum. hala iyi değilim ama ilaçlarla yaşanmazzzzz... allah kullananlara sabır versin. akdeniz33

teşekkür ederim canm ilaç kullanmaya devam.. hemen geçmesini beklemşyorum ama kliniğin bana çok faydası oldu diyebilirim..2. ömrümü yaşıyorum resmen, ve bunu yaşarkende diğerinden kırıntı dahi taşımıyorum. ben istesemde beynim almıyo. unutuyosun gidiyo zaten

Canım geçmiş olsun bizim bir aile dostumuz majör depresyon atlattı kendine dikkat et ilaçlarını düzenli al ve sakın bırakma...

merhaba. sorunlarınızı bildiğim kadarıyla, anlattığınız kadarıyla yorumlamaya çalıştım. farklı sorunlarınız varmış. nerden bilebilirim... karşılıklı konuşabilmek isterdim sizinle. yazdıklarınız çok net ve yeterli olmadığı için birşey diyemiyorum. inanın benimde hayatımda çok problem oldu ve hala devam ediyor. aslında tek farkımız şu;sizin çocuklarınız var benim yok. neyse kısacası şunu demek istiyorum ısrarla;KENDİNİZ İÇİN YAŞAYIN... KENDİM çünkü ruhsal anlamda ya da başka anlamda bir rahatsızlığınız olduğu zaman etrafınıza hatta evlatlarınıza bile iyi şeyler veremezsiniz. önce kendi sağlığınız. umutsuzluğa kapılmayın, güçlü olun temenniim bu.

mrb kizlar bende ara ara depresyonlara giriyorum yada belki icindeyim ama zaman zaman siddetleniyor tam bilmiyorum ama sunu soleyebilirim bende son bir kac yil mutsuz hissediyorum kendimi ve yalniz. sanirim beni mutsuzluga iten sey yalnizlik oldu emin degilim ama ben kucuk yasta ailemden ayrildim 8ci siniftan beri yatili okuyordum geerci hatfasonlari eve gidip gelirdim yazlarida evdeydim sonra lise bitti yurtdisinda egitim kazandim ve gittim 2 sene orda yasadim sonra memlekete geri dondum ve burda univ kazandim ama yine ailemden uzak bi sehirdeydim... ailem kasabada yasadiklarindan dolayi uzakta kaldim onlardan... bi yandanda babamin bole olmamda bi etkisi olabilir... kucukkken anne tarafindan akrabalarima iyi davranmazdi bizede soguk durmamizi solerdi onla oynama sunla oynama soguk durduk insanlara hep ha belkide deprosyana sebep bide kilolarim olabilir disari cnm ckmak istemiyor guzel giyinemiyorum beni kimse gormesin diye cabalar gibyim kendime guvenim yok... gulup eglenmek hayatin tadini cikarmak istiyorum ama tek basima yapamiyorum paylasacak kimsem yok.. ne bileym haftasonlari bi geziye gitmek vs vs yada en basidinden sinema kafe falan... tek basima gittigimde olyor ama ayni degilki.. is yerindede yalnizim yemek molalrimda tek basina kaliyorum... sanki kimse benle arkadas olmk istemiyor gibime geliyor ve kimseye yaklasamiyorum kimseye bugun beraber yemek yiyelim diyemiyorum... depresyondyaimm ve kendimi ifade etmektete cok zorlaniorum kelimler bazen aklima gelmiyor.. cumlelerim yarim yamalak oluyor off off dert ustune dert... bi yerde okumustum depresyon aniden gelen ve aniden geldigi gibi giden bi hastalikmis diye... acaba dogrumudur?

valla 1 ay klinikte yattım iyileştim diyemiyosun yinede sanırım tedavisi seneler bulan bir hastalık allah şifa versin bizlere napak

evet çok zor biliyorum çünkü hiç geçmeyecek gibi hissediyor insan. Ama geçiyor emin ol. Ben ilaç tedavisi gördüm. Şu an ilaç kullanamıyor olmana üzüldüm. Türkiye ye gelirsen doktorumu şiddetle tavsiye ederim. Dr Ayşegül Demirel :0 541 546 15 75. Umarım en kısa sürede kendini iyi hissedersin. E

Melankoli Nedir? Melankolik Kimdir? : Temmuz 10, 2007, 1647 Melankoli Nedir? Melankolik Kimdir? Ortada hiçbir sebep yokken öylesine durduk yere üzülmek &#8230; ağlamak &#8230; Bir yandan yalnızlığı seçmek, diğer yandan insanlarla beraber olamayışının hüznünü duymak &#8230; Toplumsallaşmaktan, bir yere bir kimseye bağlı olmaktan korkmak &#8230; Hüzünlü bir şarkı duyduğunda hiçbir yaşanmışlığı olmamasına rağmen uzaklara dalıp gitmek, acı çekmek &#8230; Güzel bi anı düşünüp özlemek, o anı içine çekip hiç bırakmamaktır &#8230; Aynada, gülen yüzünün ağlayan yanını görebilmektir MelankoLi &#8230; &#8216;&#8217; Melankoli, hüzünlü olma mutluluğudur &#8216;&#8217; demiş vıctor hugo... bende aynıydım sizin gibi. yıllardır mutsuzum vs.. devlet hastaneleri bu konuyla aynen böyle ilgileniyor işte. ilaç verip gönderiyorlar. size tavsiyem özel hastane seçin. o zaman daha çok ilgi görüyorsunuz doktordan. içinizi rahat dökebiliyorsunuz. herkese tavsiyem şu ki, inanın bu rahatsızlık başa çıkılamayacak birşey değil. hayat sizi değil siz hayatı yönlendirin. nasıl mutlu oluyorsanız öyle yaşayın. eminim şuan hayatınızda mutsuz olmanızı sağlayacak bir ortamdasınız veya mutsuz olmanızı sağlayan birileri var etrafınızda sürekli görmek zorunda olduğunuz. inşallah mutlu olduğunuz biçimde yaşayabilirsiniz. hayatınız mutluluğunuz için mücadele edin. hastayım diye koyuverilecek birşey yok. şuan kaybettiğiniz hiçbirşey yok. teslim olduğunuzda kaybedersiniz. ve sonra yaşamınızın anlamı kalmaz... akdeniz33

kesınlıkle doktora gıtmelısın bana doktorum öyle demıstı kendını kötü hıssedersen mutlaka gel çünkü tekrarlanabılecek bır durum atlatasıya kadar gelıp gıdeceksın demıstı. sende gıt bence cnm

Çünki kuru baklagil bedava köyden geliyor. Kurutulmuş sebzeler bedava çünkü yazdan bahçeden hazırlanıyor. Yaa bir insan bu kadar mı olur, Biz kaynım ile ortağız. Onlar bizden daha fena. Asgari ücretli bir eve giren ürün onların evine girmiyordur. Yemiyorlar içmiyorlar para biriktiriyorlar, nasıl bir mantıktır anlamadım. MAksat beslenmek değil maksat doymak. İnanın ki madımak satıp para biriktiriyorlar. Varlık içinde fakir fukaralık yaşıyorlar... Ortak hesaptan alınacaksa bir eşya en iyisini alıyorlar, kendi ceplerinden çıkacaksa en adisini... Biz böyle insanlarla kıyaslanıyoruz. Bahçe ekiyor benim gibi, gidiyor başka bir yer daha ekiyor, sebzesini satıp para kazanmak için. Maksat ne biliyor musunuz, maksat bizimle yarışmak. Kabul bunlar konumuz değil ama gerçekten çok canım yanıyor artık. Sabır süreci çok saçmaca uzayıp gidiyor. Adamın geliri iki profesör maaşı olmuş ama hayatında 1 kg kıyma almamış... Düşünebiliyor musunuz, bunlar gerçek! Böyle insanlar var dünyada... Nasıl iyilik beklersin ki...

2yıldır bu hastalıkla mücadele ediyorum kızlar çok yalnız hissediyorum kendimi çünkü erkek arkadaşım bu sebepten dolayı benle evlenemeyeceğini söyledi beni yalnız bıraktı ayrıldık mı hayır ama elbette bigün iyi olacağım bu sefer o yalnız kalacak inanın kendimi kötü hissediyorum S

merhaba herkese tekrar kızlar. 3 ay bitti 4. ayımdayım ilaç kullanıyorum. o karanlık kuyudan çıktım diye düşünürken kendimi bazen orada buluyorum. aslında iyi hissetmeme rağmen, sanki beni kovalıyor ve yakalayıp eskisine yani çok kötü halime çeviricekmiş gibi geliyor. hala tam olarak iyileşemedim. anksiyetelerim yok denecek kadar azaldı eskisiyle kıyaslarsam. ama hala hayattan haz alamıyorum. nişanlıyım hayal bile kuramıyorum çok unutkanım. iş yerinde hiçbişeye konsantre olamıyorum. gülüşlerim gerçek mi anlayamıyorum. ben eski halimi özledim. anın tadını çıkaramıyorum. herşeyi zorla yapıyorum içimden hiç bişey yapmak gelmiyor. sizde benim gibi misiniz nasıl yaşıyorsunuz çok yoruldum ne olucak hep böyle mi yaşamaya çalışıcaz BALveBADEM Sabrediyorum Sana Ey

Canım beslenme herşeyi olduğu gibi depresyonu da etkiliyordur mutlaka, seni çok iyi anlıyorum. O zor dönemlerini böyle acı çekerek geçirmek zorunda değilsiniz. İlaç kullanamıyorsanız terapi belki iyi gelir.

evet bende kendi kendime konusuyorum. etrafımda konusabıleceğım kımse olmadığı ıcın sankı karsımda bırı varmıs gıbı konusuyorum kendımle. rahatlatıyorum az da olsa. unutkanlık yapmıyordu ama kullandığım ilaclar unutkanlık yapıyordu bende. psikiyatırlada terapi gibi herseyi konusabilirz aslında ama yeterli vakitleri olmuyor. ben mesela herseyi anlatmak için gidiyorum lafın yarısında ya bi ilac yazıyor yada konuyu kapatıyor cünkü sıradaki hastalar sıkıstırıyor kapıyı falan acıp gelen oluyor ben anlatırken =) herseyi konusamıyorum yani doktor soru soruyor uyku düüzenin nasıl kabus görüyor musun falan diye sorarak teşhis koyuyor. bana öyle yapmıştı. inşallah kısa zamanda kurtuluruz bu durumdan hepimiz.

bende anksiyete var ve ayrıca majör depresyon. yeni değil aralıktan beri tedavi görüyorum. kızlar burdan paylaşalım lütfen belki paylaştıkça rahatlarız

aynen katılıyorum. hastayım dedikce dahada dibe vuruyorsunuz. işin kötü tarafı kimse anlamıyor sizi. durumunuzu basite alıyor o yüzden kimseye anlatamıyorsunuz sonuç olarak yalnız kalıyorsunuz. eskiler kötüyü anma kötüyü cağırırsın derlerdi. hastayım diyerek iyi olmak mümkün olmuyor kendimde görüyorum ben bunu.

Evet ben de öyle düşündüm, tam anlatamadım, ya yanlış teşhis koyduysa, ya ben daha ağırsam falan diye düşünüyordum. Aklıma not almak geldi. Telefonumun notlar kısmına not aldım bir kaç şey. Bunları daha detaylı konuşmak için ama konuşabilir miyim kendime garanti vermiyorum. Aldığım notlar: Ağlayamama, unutkanlık, kendi kendine konuşma. Bir de kendi kendine konuşma unutkanlık yapar mı diye sorucam. Arkadaşlar aranızda kendi kendine konuşan var mı? Benim durumum şöyle; ben sıkıntılarımı birine anlatıyor gibi konuşuyorum, yani rahatlamak için, bunu çevremde paylaşacak hiç kimsem olmadığı için yapıyorum. Bilinçli bilinçsiz oluyor... Ama abartılı değil. Ben bir de şunu merak ediyorum, psikiyatırla terapi gibi her şeyi konuşabiliyor muyuz, yoksa sadece tanı-tedavi için mi bi konuşma oluyor. Ben ayırdımını yapamadım. Yardımcı olursanız sevinirim. Yıllardır bu derdin içindeyim, anlamıyorum, bilmiyorum... Böyle yıllarca sürer mi, sürerse insan bir çırpıda çıkar mı? İçime işledi bu dert! akdeniz33

Aslında birileri için yorum yapmak ne kolay, kendi mutluluğunuz için yaşayın, istediğiniz gibi yaşayın, özel doktora gidin... Ben söylediklerinizde kötü niyet olmadığını aksine yardımcı olmak istediğinizin farkındayım. Yazdıklarım size cevap niteliğinde görmeyin, ama bilmediklerinize yönelik bir açıklama kabul edin. İnsanın geçmişine dönük pişmanlıkları varsa geri dönülemez ve düzeltilemez demektir! İnsanın maddi durumu ortalamanın gayet üzerinde olup ta HARCATILMADIĞI için tedavi için bile olsa özel doktora gidememek demektir! Biraz da varlık içinde yokluk çekmek, sabır sürecinin saçmaca uzamasıdır insanı acıtan! Çalıştığınız halde paranızın hesabının tutuluyor olması, sizin çalışmanızın tek sigortasının para biriktirmek olması, paranızı tedaviniz için harcayamayacak olmanız demektir! Yani son cümlemi açımlamak istiyorum; para biriktirmezsem çalışamam, paraları harcayıp yine de çalışmak istersem eşim ve çevrem beni tamamlamaz ve desteklemez! Yani; Beni tamamlamaz demek çalışan bir kadın olarak ev işinde yemeklerde eksik kalsam eşim katlanmak yerine sorun çıkarır. Yani katlanmasının tek nedeni para biriktirme zorunluluğudur. Kendi mutluluğumu öncelik edinemem çünkü çocuklarım var! Çocuklarımın mutluluğu önceliğimdir ve bazen katlanmak zorunda olduğum için çok şeye katlanırım. Gücüm yettiği kadar! Aslında depresyon mutsuzluğunuza bahaneler bulmak demektir bir yandan! Depresyon acı yaşantılarla körüklenebilen, yine de sebepsiz yere türeyebilen bir ilettir. Evet melankolik te olabilirim, teşhisimi kendim koyacak bir durumda değilim... Aslında biraz ruhsal yönden mazoşist olduğumu farkettim, acı çektiriyorum ruhuma... Tek amacım iyi olmak... Coşkulu ve sevgi dolu, başarılı, özgüveni tam...

yalnızca kendi düşüncelerimiz etkili olmuyor, çevremizdekilerin bize karşı düşünce ve davranışları da bizim psikolojimizi oldukça etkiliyor bence.. BALveBADEM Sabrediyorum Sana Ey

Allah kolaylık versin canım yazdıklarını okurken bile yoruldum. bunca şeye nasıl yetişiyorsun. evet yalnızlık bencede seçim değil. seçimle olacak olsaydı kimse yalnız kalmazdı. sanki bataklıktaymışım çırpındıkça dahada batıyormuşum gibi geliyor artık. aynı senin nefes alamaman gibi. dua ediyorum allahım bir el çekip alsın beni artık diye o kadar yoruldum. geceleri depresyon krizim tutuyor o sırada sarılmak istiyorum sanki birine sarılınca destek alıcam gibi geliyor. ama sarılacak kimsem yok bırak sarılmayı oturup konuşacak kimsem yok. sonra uyuyorum eski lise arkadaşlarımı görüyorum rüyamda. bana en yakın olan arkadaşlarıma sarılıyorum rüyamda. uyandığımda rahatlıyorum sanki.3 gün üst üste aynı şeyi yaşadım. ama bıktım artık bu durumdan. inşallah Allah bu durumda olanları tez zamanda kurtarır. ruhan Ya Kuddüs tek ayak

evet okudum o kıtabı ama herşey öyle bır s ktr et demekle atlatılmıyor malesf canım.. hele böyle ağır bir depresyonla mücadele ediyorsann...=(

keşke bende senin gibi iyileşebilsem (

bende de depresyon var henüz psikatriye gitmedim ama depresyonum olduğundan şüpheleniyorum. Annem psikoloğa gitmemi istemiyor. çünkü psikoloğun verdiği ilaçları bırakınca yan etki yaptığını baş dönmesi, uykusuzluk gibi şeyler yaptığını söylüyor. annem de önceden psikoloğa gitmişti ilaçlar onda yan etki yapmış. bana da öyle olacağını düşünüyor. psikoloğa gidemiyorum annem yüzünden. ama çok kötü bir ruh halim var hergün sessizce ağlıyorum. kimsenin ruhu duymuyo psikoloğa gitmek konusunda annemi de ikna edemedim bir türlü çok kötüyüm, mutlu olamıyorum bi türlü napmam gerekiyo annem de ikna olmuyo bir türlü. çünkü bu psikoloğun verdiği ilaçlardan dolayı fenalık geçirenler varmış. ilacı bırakınca daha beter olanlar varmış ama ben çok mutsuzum ilacın yan etkisine razıyım yeter ki iyileşeyim mutlu olayım ama annem beni anlamıyo işte iyileşirsin biraz sabret diyo. offfff offf ( Annem yüzünden intihar edicem ya offf anne off (

çok geçmiş olsun. inşallah tekrar etmez bebeğini sağlıkla büyütürsün canım. benimkide berbattı hala atlattım sayılmaz ama o günlere göre çok ama çok iyiyim şükürler olsun. ben psikoterapi göremiyorum malesef. yaşadığım şehirde yok sayılır. ne berbat bişi demi hayat devam ediyor herşey aynı ama biz başkasıyız Allahım kimseye vermesin. ne kadar süre ilaç kullandın acaba sen bide hangi ilacı kullandın. ben o en kötü günlerimde birilerini bulmak için burda çok gezmiştim ümit aramıştım. yaklaşık 3 ay ağladım ve uyuyamadım. işe işe gidiyordum bide nasıl yaşamışım ben öyle gerçekten daha neler neler...

Allahım kucağına versin sağsalim inşallah canım. . push ; ruhan Ya Kuddüs tek ayak

Depresyon insanın yaşamın altüst eden bir hastalıktır. Sadece kendi yaşamını değil çevresindeki kişileri de hayattan koparır. Kimse hasta olduğunu algılamaz, zaten suçluluk duygusuyla boğuşan seni daha suçlu hissettirirler. Bilerek yaptığını düşünürler. Ama depresyon öyle bir illettir ki, hiçbir şeyden zevk alamazsın dahası gitgide dibe vurursun. İş hayatın, aile hayatın arkadaşların hepsi birer birer bozulmaya başlar. Tam da böyle bir durumda beni hayata bağlayan, depresyondan kurtarıp yüzümün gülmesini sağlayan doktorum Psikiyatrist Ayşegül Demirel' e çok teşekkür ediyorum. İyi ki onunla karşılaşmışım. Ben İlaç kullanmayı bile redderken o kadar özenle tedavimi düzenle ki resmen beni hayata tekrar döndürdü. Bu hastalık da doktor çok önemli. Size uygun ilacı iyi seçmeli ki denge iyice bozulmasın. Kimse umutsuzluğa kapılmasın. Doğru tedaviyle insan bu hastalığı atlatıyor.

s ktir et en iyi yöntem bu :) kitap var ismini tam yazamıyorum ama ismi s tir et

Pms dönemlerinde deliriyorum resmen, beslenme ile mi alakali bir bilginiz var mi? Emzirdigim icin ilac kullanmiyorum. Fakat bazi dönemler intihar edebilecek kapasitem oluyor. Nasil bir ruh halidir, cok zor S

ben yaşıyordum şu an atlattım diyebilirim depresyonun en ağır çeşitiymiş. hayatımın en zor günlerini yaşattı bana. Rabbim düşmanımın dahi başına vermesin. ilaç kullanıyordum hamile olduğumun öğrenince bırakmak zorunda kaldım. tekrarlayabilirmiş. doktor ilaçlarımı bırakmamı gerektiğini söyledi ancak daha sık görüşücez dedi 5 günde 1 gidiyorum konuşmak çok iyi geliyor. ruhan Ya Kuddüs tek ayak

ılaclarını kullan korkma sakın kullandığımız ılaclar farklı ama benım ılacımın prospektüsündede ıntıhar eğilimini arttırır yazıyordu şu an kullanmıyorm ama o yazılanları görmezden gel kullan derım ben. M

Yurt disindayim diline kendimi iyi ifade edecek kadar hakim degilim o yüzden terapi sansim yok. Ki dili ögrensem bile yine de kendi dilimde kendimi ifade etmek istiyorum. Öyle ki doktora gidince sorunlarimi anlatiyorum ama emziriyorum diyorum ilac verirken dikkat etsin diye cogu doktor emzirmeyi birak diyor. Tek sorun emzirme gözüyle bakiyor, sen birak öyle gel diyorlar en basit bir halsizlikte bile. Belki demirim düstü, belki vitamin eksikligi var. Sinirim bozuluyor bu muameleyi görünce, emzirmedigim bir dönem bitkisel hap kullanmistim ama uzun sürmedi. Birkac aydir oms gelmiyor sanki, ama yine de bünyemde var, o dönemler esim idare ediyor beni ama cok zorlaniyorum. Vakit buldugum an Türkiyede bir doktora görünmek istiyorum. Simdiye kadar idare ettim hep, ama cok zor S

inşallah düzelirsin canım ya bana 6 ay tedavi gerekiyor sana dedi doktor ayda 1 kez gidip geliyorum işte. 2 gün önce gittim. iyi gördüm seni yüzün gülüyor artık dedi iyileşme aşamasındasın dedi mutlu oldum bunları duyduğuma bile. ama tamamıyla bitmiş denemez tabi boşlukta gibiyim artık kurtulmak istiyorum ya çok acı veriyor bu durumda olmak BALveBADEM Sabrediyorum Sana Ey

merhaba kevsercim nasılsın bebeğin kaç aylık oldu? çalışıyosun demi yine. ben bu ara çok karışığım neden anlamıyorum yine bişiler olacak gibi Rabbim korusun.. ruhan Ya Kuddüs tek ayak

Allah hayırlara cıkarsın canım. 3 aylık oldu evet calısıyorum.

İki haftadan fazla sürmesiyle iyice majör depresif bozukluk olduğuna inandığım, beni kaç gündür mahvetmiş hastalık. Psikoloğum başka bir şehirde. Açıkçası burada başka bir terapiste başlamak istemiyorum. Ama bitmiş durumdayım, uyanmak istemiyorum. Saatler değil, saniyeler geçmiyor. Hiç kimseyle konuşmuyorum. Delirme noktasına geldim. Sorum şu ki, ne yapabilirim? Psikiyatra gitmek istemiyorum çünkü anti depresan vereceği kesin. Anti depresan kullanmamayı başarabiliyorum şu an. Terapistime bir buçuk ay sonra kavuşabileceğim, psikiyatra gitmek istemiyorum. Peki ne yapabilirim? Aklıma sürekli uyumak geliyor ama uyku ilaçlarının bağımlılık yapmasından korkuyorum. Bir önerisi olan var mı?

Anladım hayatım. Umudunu kaybetme hiç. Binlerce insan var bizim gibi ve iyileşen sayısı çok fazla. Ben de çok umutsuzdum ama şuan çok farklı bir noktadayım. Oturup depresyonun geçmesini beklemekle olmuyo biliyorsun. Bunu yenmek için seninde çabalaman lazım. Umarım en kısa zamanda sen kurtulursun bu beynimizi ruhumuzu saran illetten. Merak ettiğin birşey olursa bana özelden mesaj at. Paylaşmaktan mutluluk duyarım.

Ben de sonunda aylarca belki de yıllarca inkarın ardından bugün zorla attım kendimi hastaneye. Bana da major depresyon teşhisi kondu. Lise döneminde de depresyon geçirdiğim için zaten farkındaydım ne kadar kötü olduğumun ama hep kendi kendime düzelmeye çalıştım ve anladım ki ben çabaladıkça daha da dibe düşüyorum. Muayene sıramı beklerken bile kaç kere ordan kaçmak geldi içimden, bir 2 dk daha bekleseydim kaçardım belki de. Umarım düzelirim çok yoruldum artık bundan.

bende majör depresyondayım depresyonum kısır döngü gibi devamlı başa sarıyor umudum kalmadı ayrıca doktorlar degiştirmekte çözüm degil hepsi aynı bokmuş megerse bunuda söylemeden geçmiyim:)

gecmis olsun. yasadıklarımı yazmıssın resmen. benim kullandığım ilacların yan etkisi intiharı tetiklemesiydi.. ve bn intihara kalkıştım kullandığım ilacın hepsini yuttum bir günde. yaşamaktan zevk almıyordum. yediğim yemekten bile tat alamıyordum o derece boşluktaydım. hala kötüyüm. gündüz fazla sıkıntı olmuyor. arkadaslarımla oluyorum çalışıyorum geziyorum falan ama gece olunca krize giriyorum. herşeyi gece hissediyorum uyuyamıyorum uyuyuncada kabuslarla uyanıyorum içinden çıkılması çok güç gibi geliyor kurtulamıyacakmışım gibi geliyor. kurtulmak istiyorum artık ya çok sıkıldım bu durumdan allah hepimizi kurtarsın inş. umarım bir dahada yaşamayız aynı şeyleri.

sanırım uzun süredir yaşıyorum.. ama doktora gitmeyi erteliyorum, çok ağır pms dönemleri geçiriyorum, ailede b12 eksikliği falan da var.. ama ne bileyim ilaç kullanmak istemiyorum bir türlü

SEVGILI MERIC GIZEM HANIMIN SOYADI NE Rengarenk

haftanın 3 günü psikolok, krizlare göre iğne.4 öğün günde mutluluk ilacı, hafıza unutturucu antidepresan uyku ilacı şizofren hastalarıyla cümbür cemaat geçiniyoduk işte... M

Umarım iyi oluruz. Yarın doktora gidicem. 2 haftam doldu. İlacı 2 kez unuttum. Ama yarın nasıl konuşcam bilmiyorum. Ama ilkine göre daha rahatım. Ben ankarada bir ilçede oturuyorum. Bahçem var, ekiyorum, biçiyorum. Tek başıma çok uğraşıyorum. Öğretmenlik yapıyorum, eve gelip bahçe ekip çepinliyorum. eve girip yemek yapıp evi topluyorum... Yatmadan önce ders çalışacak gücüm ve hevesim kaldıysa çalışıyorum. Dün sınavım vardı. sıkıntılı geçti. Yani fena değil yine de. Sınav salonunda öğretmen masasında telefonumu unutmuşum. bu gün eşim gitti aldı. Unutkanlık arttı. Noolcak bilmiyorum. Depresyon adlı kitapta 'Depresyondan kaynaklı unutkanlığın tedaviden sonra kalıcı olduğu' yazıyordu. Umarım kalıcı olmaz. Allah yar ve yardımcımız olsun.

teşekkür ederim canım. aylarca uyuyamadım ben uyuduğum zamanda kabuslar görüp uyanıyordum bölük pörçük uyuyordum. yaşayan ölü derler ya o tabir benim için geçerliydi. herkes mutlu ben perişandım yani.3 hafta kadar ilaç kullandım Prozac la Zestat. ben işe gidiyordum çalışıyordum yaptığım işi 10 dk sonra unutuyordum sil baştan tekrar yapıyordum o biraz ilaçların etkisiydi. devamlı konuşacak birini arıyordum

merhaba. majör depresyon yaşadım yani dr un koyduğu teşhisde yab ve majör depresyon vardı. ama majör depresyon en ağırıymış çok uzun sürermiş. bana psik. dr lar herkese bu teşhisi yazıyor bu hafif ya da orta şiddette bi depresyon dedi eczacım. yaşadıklarımdan yola çıkarak. çok zordu benim için çok ağırdı ama Allahım kimseye vermesin. sen mi yaşıyorsun depresyonu ya da bi yakının mı

git bence canım hani öldürmez süründürür derler ya o bu derecede birşey. ben ilaç kullanıyordum hamile olduğumu öğrenince bıraktım ilaçlarımı ama ilaç değillde seni anlayan ve dinleyen biriyle konuşmak en etkilisi bence. doktorum en büyük destekçim oldu atlattım diyebilirim. bence hiç erteleme en kısa zamanda git tek başına atlatılacak birşey değil.

Dibini yaşadım hemde hala da tedavi görüyorum S

Canım kaç yaşındasın? Liseden yeni mi mezun oldun? Ben de lise bitince yıllarca rüyamda okulumu arkadaşlarımı gördüm. Çok özlerdim o sosyal hayatımı. Çünkü hemen evlenmiştim ve eşim de ne gezmeyi bilirdi ne gezdirmeyi, Evden çıkacak olsan bir sürü sıkıntı çıkarırdı ayrıca. Zaten en ağır depresyonu o dönemde geçirdim. Evliliğimin ilk yıllarında değildi ama sanırım 3.-4. yıllarındaydı. Zaten hep birikerek ilerledi, yani evden çıkamama, gezememe, para sıkıntısı, kıskançlık... Sürekli yargılanma, eleştirilme... Zaten ya hata yapardın bu durumda ya da depresyona girerdin... Ben ikisine de düştüm... Beni sanki eşim itti... Aslında anlatamadığım o kadar çok şey var ki... Bana yaşam alanı bırakılmayınca kendi yaşam alanımı aramaya başladım, İnternet benim tek yaşam alanım oldu. Çünkü insan etkileşimi olmayan ve yasaklarla dolu bir hayat yaşıyordum. Olumsuzluklar yaşadım, tam açamıyorum... Ve depresyon başladı, kilo verdim, hızla erimeye başladım. 57 kilodan 50ye düştüm, boyum uzun olduğu için çok çirkin duruyordu ve yanaklarım göçmüştü. Annem ve babam da ayrılmıştı o dönem ve bazıları buna bağlıyordu, ben bilakis sevinmiştim. Sonra hastanede sıra beklerken bayıldım, hayatımda ilk defa. Durumumun vahim olduğunu kendimden başkası anlamıyordu. Ne pisikolog ne arkadaş yüzü görüyordum. Eşim sermayesine sermaye ekliyordu ama ben ölüyordum... Tam o dönemden yeni kurtulduğum zamanlarda yazdığım günlük defterim geçti elime az önce. Okudum okudum ağladım, dualarla ayakta kalmışım. La havle vela kuvvete illa billahil aliyyil azim, ile güç buldum o dönem Nefesimden alev çıkıyormuş gibi canım yanıyordu... Ne çok acı yaşamışım, ne çok sınav edilmişim... Şimdi de ağlıyorum, içim yine aynı yanıyor sanki geçmişi hatırlayınca... Mutfakta yarın öğrencilerim için yapacağımız partide yemek üzere pasta yapacaktım Tarif defterimi kitaplıkta ararken günlük defterimi buldum. okudum ve Ne kadar güzel kelimelerle dökmüşüm kağıtlara herşeyi... Şimdi de ruh gibiyim, bazen hissedemiyorum duygularımı. İnsan acı çekmekten de hissizleşiyor... Çocukluğumda da benzer dönemler geçirdiğimi hatırlıyorum. Belki çocukken de depresyona girmiştim çok kez. Belki bu hüzünlü, sıkıntılı ruh halim o günlerden kaldı. Yoksa kardeşim gibi bencil olmayı seçer üniversite okur, canımın istediğini yaşardım. Bir sorun vardı baştan, belli, ama ben bencil insanlar dünyasındaydım, anlayamadılar. Nasıl bir düzendir, nasıl bir dünyadır, Ya Rabbi... İnsan insana acı çektiriyor. Varlık içinde yokluk çekmek koyuyor en çok ta... Yaa insan her şeyi düşünüyor, ayrılsam bu varlığın üstüne başkası konacak, senden sakınılan ona yedirilecek, diye düşünüp yapamıyorum. Aslında sevgi mi beni katlanmaya mecbur eden şartlar mı, belki şartlar daha baskın... Dünyada mutluluk yok, diye düşünüyorum ve elimdekilere sabrediyorum, her geçen gün eskisine nazaran maddi açıdan iyiye gidince insan dayanacak güç buluyor. Başkası olsa evini, yazlığını, arabasını, eşyasını 4, 4lük yapar gezer tozar, harcar yerdi, ama ben eve alınan taze sebzenin değil kuru baklagillerin pişirilmesi gerektiğinden sorumlu tutuluyorum... Evime yardımcı çağıramıyorum, üstüme dilediğimi almak yok. Valla canım çok yandığından konuşuyorum kusura bakmayın...

Geçmiş olsun, uygun tedavi herşeyden önemli, doğru tedaviyle başarırsın. Ben depresyonumun geçmesini doktoruma ve doğru ilacı Rengarenk

Kendinden niye nefret ediyorsun ki? Neyinden şikayetçisinde nefret ediyorsun? BALveBADEM Sabrediyorum Sana Ey

yok canım doğmadı daha. hamile olduğumu öğrenince bıraktım ben ilaçları. şu an sadece tedavi görüyorum. 2 haftada bir gidip konuşuyorum doktorla. ama iyiyim Allah a şükür. sanırım kurtuluyorum artık. Rabbim hepimizi bu karanlık günlerden aydınlığa çıkarsın inşallah. sizde paylaşmışsınız derdinizi okurken ağladım inanın. bir insanın üzerine bu kadar da gelinmez ki ya. dolmuşsunuz epey. inşallah kurtulursunuz artık dertten tasadan. bir probleminiz oldu mu anlatın. ben buraya yazarken bile rahatlıyorum. E

selam kızlar aranızda hiç majör depresyon geçireniniz oldu mu? ruhan Ya Kuddüs tek ayak

neden ilaç kullanmak istemiyorsunuz?çok ağır pms dönemleri demişsiniz, bu rahatsızlığınızın neden oluştuğu konusunda birşeyler söyleyebilecek misiniz?merakettim. ağır bir rahatsızlık geçiriyorsanız, kendinizi hazırlayıp ilaç tedavisine başlayın derim. hoşçakalın. akdeniz33

Teşekkürler, fırsat buldukça buralardayım... Zaten paylaşmasam daha da sıkıntı yaşardım. ruhan Ya Kuddüs tek ayak

öncelikle geçmiş olsun canım. bende psikyatriye gidiyorum. ilk etapda derdini anlatamaman normal. sonuçta sırrını derdini anlatacaksın bu doktor olsa dahi hiç tanımadığın birine anlatıyorsun yani. bende ilk gittiğimde ilk 5-10 dk nerden başlıycağımı ne anlatacağımı şaşırmıştım. doktorum soru cevap şeklinde giderek konuşturmuştu beni. aylardır ağlayamıyordum çevremde konuşacak kimsemde yoktu öyle dolmuştum ki. doktorla konuşunca ağladım rahatladım. bilgisayar başında bir kız vardı aynı senin durumun gibi :) ama doktorla o kızın masasının arasında sürgülü kapı var. doktor hastayı içeri aldıktan sonra kapatıodu kapıyı. duyan olmuodu. daha rahat ediodum. hastaneden çıktıktan sonra tühh bunu niye anlatmadım belki doktor bana başka teşhis koyacaktı diye tedirgin olyrm.. her hafta bu sendromu yaşıyorum =) aslında evde aklındayken bir kağıda yazacaksın :) BALveBADEM Sabrediyorum Sana Ey

bende kaçtım bir kaç kez sıra beklerken. açıkcası ilaç kullanmak işime gelmemişti. sonrasında bi kararlılıkla başladım tedaviye. yaşadığın şeyi yaşamış olduğum için seni anladım. kararlı olmadıkça yarımyamalak bırakırsın tedavini bu seni olumsuz etkiler. ama eminim bu tedaviye başlamanın sağlayacak sebepler olacaktır hayatında. hayat güzel... yaşamayı erteleme... önce kafanın içindekileri temizle rahat ol. bu hastalık alttan alınacak birşey değil. ilaçla düzelirim, zamanla geçer falan diye düşünme. kendini bırakma. hiçbirşeyin faydasın olmaz sana senden başka. yaşayan biri anlatıyor sana bunu... hoşçakal. . push ;

ilaçları kullanmaya başlayalı çok olmadıysa bırakın derim. özel hastaneye başvurun. ssklıysanız muayene ücretleri fazla değil. sıkıntı yaşamazsınız. ve göreceksiniz özel hastanede doktorunuz sizi dinleyip adı sanı başka bir ilaç önerecek ve tedaviye başlayacak. yine diyorum içinden çıkılamayacak kadar kötü hissediyorsanız en azından bi 6aylık tedavi görün. iyi gelecek. tedavi görmeye başladınız diyelim.. tedavinin ortalarında ilaç almayı unuttuğunuzda vücut hemen sinyalini veriyor zaten. ben içmediğim zaman başım dönme dolap gibi dönüyordu mesela. sıkıysa içme ilacı... hemen alıyordum. ben bırakalı 1 hafta falan oldu tedavimi. mutluyum birdahada kullanmak istemiyorum.6ay kullandım son olarak ondan öncesinde ise bende devlet hastanesine gitmiştim ve memnun kalmadım. beni salladılar. sırada çok kişi vardı.. neyse... tavsiyem şu... dediğim gibi özel hastanede ennnn azından bi 6aylık ilaç tedavisi görün. inanın iyi gelecek... ayrıca kendi mutluluğunuz için yaşayın, kendinizi mutlu edecek şeylere yönelin. hayatınızı istediğiniz gibi yaşayın, istediğniz gibi kurup yönlendirin. üzülmek boşuna ve zaman kaybııı... BALveBADEM Sabrediyorum Sana Ey