Yani sevildiğini zannederken de sevilmemiş olabiliyor insanlar. Nasip gerçekten. Bu aralar bekarların bir çoğunda benzer korkular düşünceler oluştu pandemiden dolayı mı bilmiyorum ama insanlar umutsuzluğa düştü. Kendinize değer verin. Nasip olacaksa bir yerden çıkacaktır karşınıza öyle düşünün. Dilerim sizi çok sevecek, sizin de çok seveceğiniz biri çıkar karşınıza.

33 yaşındayım aynı durumdayım ve bunu kafama hiç takmıyorum. kendimle mutluyum. evlilik mutlulk getirseydi boşanmalar olmazdı

evet aynı. ben biraz daha büyüğüm sadece

Konuma girip okursan göreceksin neredeyse aynı şeyi yaşamışız. 2 sene önce ilk kez sevildim sandım neler neler yaşadık ciddiydik bile. Geçen hafta ayrıldı 2 gün sonra sozleniyoruz sakın ilişkimizi bozma diye haber gönderdiler. Ayrıca beni de hiç sevmemiş, sevdi sanmış itogluit. ben de bu zamana kadar hiç kimse tarafından ailem hariç sevilmedim. Hatta hoşlanan bile olmadı. Sözde hoşlandım etkilendim senden derlerdi ama inandırıcı gelmezdi çünkü gerçek değildi. Şu an ayrılık ve ihanet acisiyla uğraşıyorum. Tek yolu kalbimizi attıracak ve gerçekten sevecek birini bulmak. Bu arada 24 yaşıma giricem. İş ve okul hayatım var fakat kısmet 0

Benim Neden Sevgilim Olmuyor? 23 yaşında önlisans okuyan bir üniversite öğrencisi kızım. İçki sigara ve diğer şeyleri içmem. Ehliyetim var, kitap okumayı seviyorum, fotoğraf çekiyorum ve düzenliyorum. Dövmeliyim, açık biriyim ve bu zamana kadar cinsellik yaşamadığım için de bakireyim çünkü eşime sakmayı düşündüm. Ailem... www.kadinlarkulubu.com Bu soruyu ben sordum. Dertlerimiz aynı.

Güçlü kadınlar yetiştirdiler..! Ama umutsuzzz

Birinin sizi sevmesiyle ayağa kalkacak mutlu olacaksanız hayat bunun bedelini de ödetir size.

Aynı şeyi düşündüm. En büyük darbeleri en çok guvendiklerimizden sevgisine en çok ihtiyaç duyduklarımızdan yedik. En cok kendimi sevmeyi öğrenmeliyim. En çok kendime güvenmeliyim. Birinin sevgisine muhtac olmayacak kadar güçlü olmalıyım. Hayat cok acımasız. Insanlar çok vicdansız

Çok doğru sözler ya tamda içimdeki şeyleri demissiniz.

Mükemmel

29 yaşındayım.. Bugune kadar gerçekten sevilmedim. lise üni hayatım hep karşılıksız duygularla geçti. hoşlandıklarım olmuştu hiçbiri bakmadı. 3 yıl platonik de takıldım. akrabalar aracılığı ile biri tanışmak istedi istekliyken buluştuktan sonra tek cevap atmadan kaçtı. 2 sene önce sadece biriyle tanıştım. o zaman aşık olmuştum. sevgili oldu benimle ama ortada bi şey yokken terk etti. sevmemiş. ben aylarca acısını çektim. artık kimseyi sevmek güvenmek istemiyorum. 30 yaşına gireceğim çevremdeki mutşu çiftleri görmek istemiyorum bazen. bu şekilde tek başıma yaşayacagımı kabullenmekten başka çarem yok sanırım

Mutlu olmak için başkasına ihtiyacın olduğunu düşünüyosan yanılıyosun kimse sana mutluluk borclu değil.. Kendinle mutlu değilsen kimseyle olamazsın.. Evet insanın her zaman başka bir insana ihtiyaçı vardır.. Birşey okumuştum Önce kendine güvenmeli insan... Çünkü kimse sihirli bir değnekle dokunmayacak hayatına, kimse senin için dağları delmeyecek ya da çöllere düşmeyecek... Hiç kimse, hayalini kurduğun şeyleri kırmızı bir kurdeleye sarıp armağan etmeyecek sana. Hayatında güzel bir şeyler olsun istiyorsan önce kendi elini koymalısın yolunun ortasındaki taşların altına...

Herkes çok mutlu sanıyorsun dimi. Her Hayırda şer her şerde bir hayır vardır.

Kaldı ki bu sevenlerden gelıyor başımıza ne gelıyosa:) Polyanna hiç olamadım bu hayatta birinin seni sevmesinin yanında aldıkları çok daha fazla oluyor bence..