Anne baba kolay taviz veriyor ama ablalar genelde öyle olmuyor. O anne babalığın verdiği kıyamama durumu olmuyor çok. Ben de ablayım. Aynı durumlar Bizde de geçerli.

Çocuğumu korkutmam, yapmaması gereken şeyi söylerim ama korkutarak değil ciddi şekilde. Korkutmak bana göre doğru değil. Doğruyu yanlışı bilmeli ama bu konuşarak nedenini anlatarak olmalı bana göre. Korkutmak çocuğun karakterini baskılar. İlerde bir karar alırken sürekli onay bekler yanlış yapmaktan korkar. Konuşmalıyız.

Bu konudan ben de muzdaribim. Bazen kurallara uyan 7 yaşındaki kızım bazen canavara dönüşüyor. Kızıp bağırıyorum, bu durum beni üzüyor. Açıkçası hiç kızmadan çocuk büyüttüm diyenleri ise gerçekçi bulamıyorum.

tsk ederim

Yok, bağrılıyor. İki ufak çocuk söz konusu ise yer gök inleterek bağrılıyor. Daha 5 dk önce bademciklerimi patlattım. Büyük oğlum küçüğü oyuncak kutusuna koymuş, bir de üzerine oturmuş. Kaldırmak çıkarmak için yapmadığım kalmadı, oyun oynuyorlar ve ikisi de çok mutlu ama süre uzadıkça cinnet geçirip bağırdım. Nefes alamayabilir, 40 cm bir kutuda orası burası ezilebilir, bayılabilir vs.

Salincak mevzusunu okudum gereksiz bagirmissiniz cocugunuza, cunku abi dediginiz cocuk da henuz bir bebek, 4 yas nedir ki? Kardesini sallarsa ya da kendi kendine bile sallansa dusmesi cok normaldir Size tavsiyem cocuklarin yaslariyla ilgili donemsel gelisimlerini iceren bir kitap edinip okumaniz, cocuklar her soylediginizi anlamazlar anlayamazlar, yani siz hizli sallama duser kardesin dediginizde ona pek bir sey ifade etmedi muhtemelen, ben sizin yerinizde olsam boyle bir durumda yani cocugum kardesini sallarken onceden onlem alir yere minder yastik vs atardim, anne olmak biraz ongorulu olmak demek, herseyi dusunmek zorundasiniz cocuklariniz buyuyene kadar Cunku onlar henuz ongorulu olamaz, hayata dair tevrubeleri yok ve tecrubeyle bilgi ediniyorlar yani sizin soylemeniz birsey ifade etmiyor ama kendisi deneyimle ogreniyor, mesela kizim kalorifere dokunma elin yanar dedim arkamo donmemle kalorifere dokundu ve eli yandi ama bir daha da dokunmadi cunku o yas cocuk bu sekilde bilgiyi aliyor Size tavsiyem okuyun, bol bol okuyun cocuklar uyudukca, cocuk yetiştirmek hic kolay degil tam tersi insan yetistiriyoruz, buyuk hata yapmamak gerek yoksa bir insanın tüm hayati etkileniyor

Bunun bize göresi falan yok olamaz da, dogrusunu cocuk gelisimciler, pedagoglar soyluyor zaten, korkuyla kimseyi disiplin edemezsiniz hele ufacik cocuklari!!! Disiplin saglamak icin cocuklari korkutanlar aciz insanlardir, cahil insanlardir Disiplin icin cocuklari kurallarla buyutmek lazim, çocuğun ebeveynine cok güvenmesi lazim, cocukla duzgun iliski kuramayip korkutarak egitmeye calisan cahilin onde gidenidir

Çocuk yetiştirmek büyük mesele. Benim annemin de vur eli yoktu ama bi bakışıyla misafirlikten eve gidene kadar titrerdim. Hangisi doğru bilmiyorum ama otoriter olmak lazım biraz diye düşünüyorum, disiplin olmadan nasıl büyicek bi çocuk. Benim de kafam çok karışık yorumları merak ettim

tabi kızarım ama sakinliğimi korurum korkutmam, hatta çok tehlikeli olmadığı sürece düşmesine müsade ederim az da olsa canı acısın ki anlasın diye. Bir musibet bin nasihatten iyidir sözüne inanırım.

Bu bağırma olayları sıklaşınca önemi kalmıyor bence. Güzel bir tabir değil ama bazı çocuklar için mesela dayak arsızı olmuş denir ya onun gibi. Bence çocuk bağırırsanız gerçekten ciddi bir şey olduğunu bilsin. Sonuçta ikisi de sizin çocuğunuz. 4 yaşındaki 3 yaşındakini sallarsa en doğal şey düşürmesi. Çok şükür bir şey olmadığını da gördükten sonra keşke bağırmasaydınız.

Kabus gibi gerçekten. Bir filmde kardeşini çamaşır makinasına sokup çalıştırmıştı bir çocuk. Onun etkisinde kaldım sanırım. Küçüktüm ozaman evli değildim ama yinede beni çok etkilemişti. Makinalara özellikle çok dikkat ettim hep.

Malesef çocuklar en çok tehlikeli şeylerden zevk alıyorlar. Düşünemiyorlar bazen bir sonraki adımı. Allah korusun hepsini.

Bazen pedagoglar da kendi arasında çelişiyor. Iki pedagog görüşmesi yaptım. Bilerek değil Ilk gittiğim pedagog beni diğer hafta yine gel gelişmeleri konuşalım demişti. 2. Hafta o olmayınca başka bir pedagog ilgilendi benimle ama o da diğer pedagog görüşünün tam aksini konuştu.

Korkudan kastınızı anlamadım Oraya çıkma düşersin biyerini kırarsın korkutmakmı mesela? Veya bağrıp, çağırıp, dövmektenmi bahsediyorsunuz havali- Ömür sanıldığı kadar uzun değil... tek ayak

Filmini bilmiyorum ama böyle bir haber vardı. 10 15 yıl öncesinin haberiydi hatta. Annem dehşet etkilenmişti o haberden. Çok aşırı korkutucu, bende o haberden çok etkileniyorum hala.

Anne değil ablayım. Otoriter olan benim, bir bakışımla yaptığı hatayı düzeltmeye çalışıyor. Ama anneme veya babama karşı öyle değil. Bir hatayı 500 kez yapsa annem babam 500 kez kızsa yine dinlemiyor. Nedenini bizde anlamadık ama durum böyle.

1. Dediğinizi yapıyorum zaten 2. Dediğinizde dövmek yok sorularım arasında ama bağırmak var. havali- Ömür sanıldığı kadar uzun değil... tek ayak

Konuyu daha da genişleteyim. Mesela defalarca uyardığınız bir konuda diyelim ki kanepe tepesine çıkmaktan zevk alıyor siz uzun uzun anlattınız. Sonuçlarına kadar güzel bir dille konuştunuz. Ama yine yaptı. siz icerideyken yine oraya çıkmış gördüğünüzde bağırmaz sakinliginizi korur musunuz? MorAnka

2 yasindan beri iki kizima da soyledim. Soyledigim seyi yapmazsaniz 3'e kadar sayicam ceza alacaksiniz diye. Suan biri 6 biri 3 yasinda. Kizdigim seyleri yaptiklarinda 1 2 3 sayiyorum. 3 te mutlaka duzelmis oluyorlar. Hic ceza verdim mi, hayir. Ama bi kez alistirmis bulundum

Evlat sahibi değilim ama evladını kaybetme korkusu herşeye bedelmiş, onu o zaman anladım. Gerçekten bu tür icatlar hayatımızı kolaylaştırırken bir yandan değişik riskleri de beraberinde getiriyor. E çocuklar bu risklerin farkında olmadığı için olan oluyor. O yaşlarda bu aletler çocuklara hep ilginç, eğlenceli geliyor. Size tavsiyem makine kapağını tam kapatmayın, bir de fişi hep takılı olmasın, annemin şok etkisiyle böyle bir alışkanlığı oluştu çalışmadığı zamanlarda asla fişini takılı bırakmaz, kapağını da tam kapatmaz.

Ben daha yolun başındayım. Ceza verecek bir konumda olmadık ama bir kaç aydır inatçılıkları başladı. Ben genelde yapmak istediği şeylere zararlı değilse izin veriyorum, nadirenhayır diyip açıklama yaptığım için belki söylediklermi yapıyor şimdilik. Yapmadığında da bir süre bekleyip farklı bir yöntemle söylüyorum ve yapıyor. Benimki bir de aşırı hassas, bazen istemsiz kaşlarım çatılıyor durum beni geriyor ve direk anne anne diyerek kedi gibi boynunu bükerek gelip sarılıyor

Korkudan kasıt nedir? Bağırmak mı? Dövmek mi? Yoksa ceza vermek mi?

Kalp krizi İnme nasıl olur, böyle olur. Benimkiler çok şükür sadece bulaşık makinası sepetlerini çıkarıp içine binip evde yarış yapıyorlar, içine girmek akıllarına gelmedi. Yeni fobim oldu sağolun

Okuyorum formasyon belgem de var. Gelişim psikolojisi üzerine eğitim de aldık ama yinede konuşmak iyi geliyor insanlarla.

Ben de çocuk yetiştiriyorum bazen ikilemde kalıyor insan. Peki o titremeler sonucu bir travma oluştu mu şu an ki psikolojiniz ne durumda? En önemlisi özgüven eksikliği oluşturdu mu? MorAnka

Yapmasını istemediğiniz konu da kararlı olmanız gerekiyor. Baskı ve ya korku ileride cocuga geri dönecektir ama kararlı olmanız onunda kararlılık duygusunu tektikleyecektir. Oda ne yapması ya da ne yapmaması gerektiğini kavrayacak. havali- Ömür sanıldığı kadar uzun değil... tek ayak

Cok isterdim benim kızçem de bir bagırmamla veya uyarımla korkup ya da çekinip beni dinlesin ama malesef yapısı gereği inatçı, baya asi. Bebekliğinden beri öyle. Çok kişi "sen bunu yetistirememissin " damgası vurdu anne babam dahil. Ama bazen karakteri çok fazla torpuleyemezsin. Bence çocuk aileden korkmaktan ziyade çekinmeli. Şunu yaparsam anne babam ne der diye. Etraf aman gık demeyeyim psikolojisi zarar görür diye serbest büyütülüp türlü hatalara bulanan gençlerle dolu.. Dozunu ayarladıktan sonra otorite hayat kurtarıcıdır.

Bu devirde korkan çocuk mu var? Kendi jenerasyonumuzla onları kıyaslamak, ilk cep telefonu ve günümüzler gibi alakasız. Çocuklar zehir gibi, ne ile korkutulabilirler ki! Ben ne olacağını söylerim, örneğin kendini ıslattığında, bardağı kafasından aşağı döktüğünde üşütüp hasta olacağını ya da bir yerden superman uçuşu yaptığında bedenine zarar vereceğini, dolayısıyla bunların hepsinin sonunun hastanede biteceğini söylüyorum. Bir halt değişmiyor

ben cezadan çok neden yaptığımız yada yapmadığımızı anlatırım. yapma dediğim şeyi kesin ve kararlı bi şekilde söylerim kızarak değil. hala yapmaya devam ederse karışmam sonucunu kendi deneyimler ve vazgeçer o davranışı devam ettirmekten. mesela kanepenin üstünde zıplama meselesi. uyardığım ve anlattığıma rağmen devam ediyorsa karışmam canı acıdığında sana anlatmıştım bi daha yapma der kucağıma alıp sakinleştiririm bi daha yapmaz

Korkutmak degil de, bakisinizla ciddi oldugunuzu, kurallarin o istedi diye esnetilemeyecegini bilmeleri ise yariyor. Yoksa coluk combalaga yonetimi birakiriz, iyi bir sey degil. Evin icinde basa cikilamaz hale geliyorlar

Bir de özgüvenli olsun konusunu çok abartıyoruz sanırım. Fikrini sora sora, karar vermesine izin vere vere tepemize çıkarıyoruz. Sonra mantıklı mantıksız her istediği olsun istiyor

Anladım

Fazlasıyla geveze fazlasıyla atılganım belki de var etkisi farkında değilim. Zor iş büyütmek

Gerçekten öyle. Hiç eğilimi olmayan çocuklar da var, yok değil. Uzun zamandır düşündüğüm bir mevzu bu, güdüsel ya da yaradılıştan gelen bir durum mu yoksa çocuklar bizlerimi sınıyor? Çünkü akla hayale gelmeyecek şeyler yaşıyorum, kendimi sorgulamaya 'yapamadım ben eğitemedim' demeye ramak kaldı. Bazı çocuk hiç meraklı değil, tehlikeli olduğunda anlıyor, uyarıyı dikkate alıyor, öbürleri neden almıyor? Neden hep olmazın peşindeler ya da bir cismi amacı dışında en tehlikeli şekilde kullanmak zorundalar? Mühtiş pedagoglar 'hayal dünyası geniş' deyip kestirip atıyor ama bu kadar basit olmamalı.

O konu başka bir konuydu. Kendi aralarında celisiyorlar demek istedim.

Çocuklarınıza disiplin verirken hata yaptıklarında uyarıda bulunurken korkutur musunuz? Hani bazı anneler der ya bir bakisimla ya da bir seslenisimle titretirim. Ama sevmeye gelince de çok severim. Dengeli olmak iyidir. Bazıları da der ya çocuklara korku verirsen travma olarak ileride geri döner o duygu. Siz ne düşünüyorsunuz bu konuda doğrusu size göre hangisi?

size iki alternatifide cocugunda gozlemleyen biri olarak cevap yazayim. ben korkutmam mesela yapmamasi gereken bir sey yapmaya calisirsa atiyorum koltugun tepesine cikti atliyor düşebilirsin ordan dikkat et diyorum ama zorlamiyorum. ben deneyimleyerek sonuca varmasindan yanayim . kaynanam çok ama çok evhamlı bir insan ayda 1 gelirler 2 gun kalirlardi, kizim koltugun tepesine ciksa dusersin oran kirilir buran yamulur diyip koltuktan indirir, kosma dusersin kafan kanar, atlama ayagin burkulur seni sevmem sürekli kötü olani hatirlatan ve korktugunun basina gelmemesi, kendi isteginin olmasi icin sacma sapan tehditler ureterek direten bir insan. sonuç olarak kızım daha sakin uyaran beni daha çok dikkate aliyor. bazen yaptigi eylemi birakiyor bazen kendini emniyete alarak eylemini gerceklestiriyor. kaynanam her uyardiginda isin icine tehditte girdigi icin inatlasma basliyor. cocuklar uygun bir dille anlatılan seylere daha uyumlu davranıyorlar. korku salarsan senide dinliyormuş gibi yapiyor ama arkani dondugun an ilk iş o eylemi gerceklestirmek oluyor, çünku daha cezbedici hale geliyor o şey cocuk için. prize parmak sokmaya calismak, benim topuklu ayakkabilarimi giymeye calismak, balkom demirine tirmanmaya calismak gibi asırı tehlikeli durumlarda tabi bende mani oluyorum ama cocugun her yaptigi harekete eyleme tepki vermek yanliş bence. misafirlige gitmeden de hep konusuyordum kendi evimizde istedigin her seyi yapabilir istedigin her oyunu oynayabilirsin ama baskalarinin evinde yapmamaliyiz vs derdim pek sorun cikarmadi gittigimiz evde 2. bir cocuk olmadigi surece

Çocuğum yok ideal dünyadan yorum yapacağım. 2. Kez veya kaçıncı kez son sınırınızsa o kanepeye çıktığında ceza alacağını bilse yapmaz diye düşünüyorum. Ceza dediğimiz tabi ki dayak değil de mahrum bırakma ya da başka bir alternatif olsa ve gerçekten kararlı ve istikrarlı olsanız. Ayrıca kızmak da gayet normal bir duygu bence. Çocuklara asla kızılmaması daha tehlikeli. Yeter ki niye kızdığınızı anlatın.

Elbette çocuğun seviyesine göre uyarı ve yine onun anlayacağı şekilde nedenlerini belirtmek gerekir. Oğlum 13 buçuk aylık cekmecelere elini sikistirmamasi için onu uyardım sık sık hatırlattım çok kısa sürece iyi bi karıştırıcı oldu. Kesinlikle korkutmak yanlış bi yöntem. Zaman zaman uyarılara uymadiginda sonuçlarla karsilasmali elbette bu kendine zarar vermeyecegi şeylerde olmalı. Bazı şeylere sıcak elin acır yara olur vs diye uyardigimizda ciddiye almayabiliyo ya da ısrarcı olabiliyo o zaman benim kontrolümde olmak kaydıyla dokunurken tepki veemiyorum. Zaten dokunur dokunmaz geri çekiyor. Her yaş gurubu için elbette farklı konular olacaktır ama yasaklar, korkular pek işlevsel olmuyo çocuk yetiştirme noktasında. Hayatta huzurlu olabilmek için esnek olabilmek lazım yoksa hem kendimize hem etrafımızdaki insanlara hayatı zorlastiririz maalesef.

Gerçekten öyle, bu konuda size katılıyorum. Bende kardeşimi bulaşık makinesine sokmuşum mesela annem korkudan ne yapacağını şaşırmıştı allahtan çalıştırmamışım makineyi

Aslında olay şöyle oldu köy evimizdeydik annem dışarıda çamaşır asıyordu geldi, kardeşimi göremeyince bana sordu. Benim verdiğim cevap "makine yıkanıyor" o zamanlar makineyi tam kapatmayı bilmediğim için kapağı kapatmamışım, o da hiç ittirip çıkmayı denememiş öyle saf saf yıkanmayı beklemiş annemin hemen kapağı açtı da içerden çıkardı onu, sonrası malum jajdhshshs. Şimdi anlatınca komik ama gerçekten çok korkutucu bir olay, çocuk aklıyla ne yaptığını bilmiyorsun, birşey olsa herkes seni değil anneyi suçlar. Annem o zamandan sonra hep makinelerden uzak durmamızı söyledi. allahtan şimdi makinelere sığmıyoruz da öyle bir korkusu yok

Ya konu açarken bunu ifade ettim zaten sesiyle bakisiyla korkutmak benim anlatmak istediğim. o korku biçimi bana da çok ters. Öyle bir seye hic bir zaman basvurmadim. Siz ne düşünüyorsunuz benim sorum Hakkinda? D dgdln

Yontem farkliligi vardir, bazi konularda celisirler o ayri ama korku gibi bir konuda hicbir uzman celismez, uzmanin kendisi psikopat sosyopat bir manyak degilse cocuklarinizi korkutun demez Siz kavram karmasasi yasiyorsunuz sanirim, disiplin kurmak, kural koymak ve soz dinletmek gibi mevzularla korkuyu karistiriyorsunuz, mesela eskiden cocuklar bezi biraksin diye kukunu yakarim derlermis korkutmak budur, hangi uzman bunu normal karşılar? Yemegini yemezsen seni polise veririm demek korkutmaktir, bunu normal karşılayan uzman mi var? Korkutarak cocuk buyutulmez ama disiplinle ve kurallarla cocuk buyutulur

Çok güldüm ama annenizin yerine kendimi koymak istemiyorum Allahım çok çocuklu ev 4 duvar kalmalı, sıfır eşya ile yaşanmalı herhalde.

Yani bağırmak bazen kaçınılmaz oluyor. Keşke hep bağırmadan büyütüm diyebiliseydim. İnsanın tahammül sınırlarını aşabiliyor çocuklar bazen. Ama korkmazlar benden. Öyle travma geçirtecek kadar nasıl bağrılır ki zaten. Kendi ruh sağlığı bozuk olması gerekir insanın

Ben hic bagirmadim ters davranmadim ama darp raporu alabilirim Mesale kafasini balkon demirlerine sokmaya calisdiginda uyardim diye dayak yiyorum ne korkmasi ben korkuyorum

Cevabınız 2. Paragrafta yazıyor. Bağırmak ya da çok sert bakmak ürkütücü yani. havali- Ömür sanıldığı kadar uzun değil... tek ayak

Kafamda canlaninca bile bir tuhaf oldum.

Bakışlarımdan korkmazlar ama bakışlarım ile nedemek istediğimi anlarlar. Bazen mevzu gereksiz uzuyor özellikle evdeki ergenle, defalarca hayır dediğim halde uzatıyor uzatıyor, bu sefer artık konuşmayı kesiyorum sadece bakıyorum. Bi süre sonra of tamam yaaaa diye kapatıyor konuyu. Ben annemin değilde babamın bakışlarından çok korkardım ama. İçi nekadar yumuşaksa mizacıda okadar sert bir adam . Şuan yaşlandıkça pamuk gibi oldu o ayrı. Çocuklara kızınca oda bana kızıyor neden kızdın şimdi ne vardı diye