Kafanızı dağıtmaya çalışın. Dizi izleyin film izleyin. Müzik açıp evde 1 saat de olsa dans edin spor yapın endorfin salgılayın. Ben de ara ara tırlattığımı hissediyorum. 2 gün önce bi ağlama krizine girdim rahatladım ama iyi geldi içimi dökmek. Yalnız değilsiniz, hepimiz hapis hayatı yaşıyoruz. Dışarda çalışmak zorunda kalanların da Allah yardımcısı olsun. Hele de sağlıkçıların hakkını ödeyemeyiz. Sizi arayıp sormayanı da siz de aramayın. Ben şehir dışına taşındım onca arkadaşım vardı 2-3 kişi arayıp soruyor ben de sadece onları arıyorum. Allah hepsinin işini gücünü rast getirsin, necisin ne oldun demeyene ben de demiyorum vallahi.

Evet hepimiz aynı duygular içindeyiz. çok güzel dile getirmişsiniz teşekkürler. Evet her şey geçecek. Aslında olabildiğince bu duygudan kurtulmaya çalışıyorum. Ama işte bazen çok yoruluyor insan. elbet bitcek bu günler teşekkür ederim.

Ben de çok bunaldım maddi sorunlar pandemi arkadaşsızlık... büyüdüğüm şehirdeki arkadaşlarım arayıp sormuyor 11 yıl oldu unutamıyorum demekki sevilmemişim diyorum. Şimdiki şehirde de çevre edinemedim zaten ama en azından birkaç kişiyle görüşebiliyoduk şimdi onlar da yok. Üstelik 2. Bebeğime hamileyim ve gelecek kaygısı kendi saplık sorunumun hayatımı kötü etkilemesi 2 çocuğa nasıl bakıcam by dünya nereye gidiyor yazı görebilecek miyim ölecek miyim diye düşünmekten kendimi alakoyamıyorum çok bunaldım. Bi arkadaşım olsa en azından arayıp sohbet edebilsem dertleşsek sonra anşden gülüşsek... yardımlaşsak... inan hiiiç hayat neşem kalmadı. Video izlemek film izlemek yemek yapmak ev işi falan filan hiçbir şeyle mutlu olamaz hale geldi. Kitap alayım diyorum okumak içinden gelmiyor zaten zor geçiniyorum bir de ona para ayırmayayım diyorum. Şuan sizi okurken çok duygulandım kendi içime döndüm tam gözümden yaş akıyordu ki kızım uyandı. Ben ne zaman o uyurken ağlasam uyanıyor hissediyor sanırım ah bebeğim dedim sen çok özelsin iyiki varsın anneni hissediyorsun büyüsen de seninle gezsek çarşıya gitsek kafelere sinemaya gitsek. Ben oyun oynamayı bile beceremeyen bi anneyim çok üzgünüm dedim.

inşallah geçer bugünler

Yalnızlık bunu gerektirir kendimizle yuzlesiyoruz belki bu ağır geliyordur kimbilir

Öyle zor ve farklı bie dönemden geçiyoruz ki hepimiz aynı kafaları yaşıyoruz. Ben bunu benden kötüleri düşünerek hastanede çalışanları hasta olanları düşünerek aşmaya çalışıyorum. İyi de geliyor o şartlarda çalışmak ne kadar zor onları düşündükçe de ne kadar düşüncesizce davrandığıma ikna oluyorum. İnsanlar ailelerini görmüyolar aylardır. Ben de görmüyorum uzaktalar ama çok şükür ki sağlıkları yerinde benim yerinde Allah biran önce bu hastalıktan hayırlısıla kurtulmayı nasip etsin Efsun64

Ben de böyleyim son zamanlarda inanın. Hatta iyi hissetmeyeli ne kadar zaman oldu hatırlayamıyorum. O derece. Ama düşün düşün kendimi daha çok bunalttığımın farkındayım artık gelecek için endişelenmeyi bırakmaya çalışıyorum, ne zaman kaygılansam kendime sabret olması gerekenler zaten zamanı gelince olacak. Doğru zamanı bekliyorsun diyorum. Bu düşünce beni yatıştırıyor. Arkadaşlarla da aynı şekilde herkes kendi derdinde bir süre sonra kimse kimseyi merak etmiyor. Ya da sadece kendi derdi için arıyor. Size tek önerim sadece kendi derdi için arayan insanlarla en azından şu süreçte görüşmeyin çünkü insanı daha da aşağı çekiyorlar. Onun dışında yürüyüş çok iyi geliyor, ben de bugün silkindim bi kalktım giyindim yürüdüm. Çok iyi geldi, düşüncelerimi de topladım hem yürüyünce insan yoruluyor geceleri daha rahat uyuyor. Bu arada ağlamak da iyi geliyor içimize atmaktansa. Ayrıca biraz klişe olacak ama eğlenceli şeyler izleyin, komedi dizileri ya da daha eğlenceli belgeseller ben netflixte aşçıların hayatlarını anlatan bir belgesel izledim. O kadar çok mücadeleden geçmişler ki her biri bana ilham oldu. Belki size de iyi gelir. Kaybınız için de üzgünüm, başınız sağolsun.

Beni anlatmissin sanki. Gurbetteyim burada kimsem yok. Eşim saglik personeli. Marttan beri Allahin bir kulunu gördüğüm yok. Evde zaman gecmiyor bütün gün kös kös oturuyorum. Bunada şükür diyorum yinede. Keske 2 laf edebileceğim biri olsaydi. Kitap okumaya çalışıyorum, yabanci dizi izliyorum, müzik dinliyorum. Ama bana en iyi gelen sabah uuyanip pijamalardan kurtulmak, makyaj yapmak güne oyle baslamak oldu. Birde hobi edinebilirsen eger kurtarıcı oluyor. Allah yardımcımız olsun. Herşeyin basi saglik ne yapalim.

Soktular ülkeye bir kere. Neyimiz doğru ki, hepimizin ruh sağlığı bozuk. Bu ülke insanın iliğini kemiğini sömürüyor.

Demek yalniz değilmişim

Yeminle bende aynı haldeyim...

Hepimiz ayni durumdayiz. Benim esim doktor aylardir eve gelmiyor. Bu gubler hic bitecek gibi de degil.

Yalniz degilsin. Suan milyonlarca insan seninle benzer duyguda. Pandemi dönemi hem maddi hem manevi hepimizi cok derinden etkiledi. Kendimizle kaldigimiz zamanlar, yuzlesmelerimiz cogaldi. Dostlar, arkadaslar, iliskiler sarsintida, belki de sarsilip yikilmasi gerekiyordur bazilarinin diye dusunuyorum ben. Bu surecte icimize dönmek ve bu dönüşten olumlu yanlari farketmek yapabilecegimiz en iyi sey. Daha beterlerinden korusun rabbim. Kaygilarimiz korkularimiz sıkıntılarimiz epey artmisken bunu da atlatirsak daha guclu olacagiz insallah

haklısınız ama işte süreç çok uzadı. insan bazen yapamıyor. evet çok şükür herşeye.

Bende böyle hissediyorum. Hiç kimseyle konuşmak istemiyorum çünkü içimden gelmiyor. Kötü bir dönemden geçiyoruz 9 ayda eşimi 2 hafta anca gördüm. İnsanın yanında ailesi olsa da kalbindeki boşluk onunla olduğu sürece kendini devamlı yalnız hissediyor. Ne kadar özlediğimi kimseyle paylaşmak istemiyorum zaten kimse de anlamayacak. Artık yaşamıyoruz sadece nefes alıyoruz. Arada oyalayacak şeyler bulsak da gece olunca o duygular yine kendini belli ediyor

Benim son günlerde hiçbir şey yapasım gelmiyor. Film izlerken kafamda düşünceler dolanıyor. Zaten içinden gelmeyince keyifte almıyorsun ki Bu zor günlerde nasılsın demeyen insanın sesini iyi günde bile duymak istemem

Bende çok bunaldım sürekli evdeyiz kimseyi görmüyoruz. Akşam eşim işten gelince 40 dk kadar yürüdüm müzik dinledim biraz iyi geldi bana. Kitap okumak istiyorum ama beynimde yüksek sesle konuşanlar susmadığı için yapamıyorum. Birde bu kış nasıl geçecek acaba hiç bilmiyorum. Oğlumu evde oyalıyor olmak hergün daha zor olmaya başladı

Yalnızlıktan tırlatmak üzereyim ben de. İki çocuk, biri ilkokul çağında, onun ödevleri, küçüğün oyunları, öğretmenim, kendi derslerim, ev işleri, yemek, temizlik... Eşim yurt dışında, can güvenliği açısından sıkıntılı bir yerde, uzuuun bir süre de gelmeyecek. Allah bugunumuzu aratmasın, daha zorlara düşürmesin, hepimize yardım etsin. iyi değilim ben de.

Hergün erteliyorum bende heryerim selülit dolu çünkü pandemiden bu yana asla hareket yok hep oturuyorum. Artık kemiklerim çıtlıyor hareket edince. sonanda

Gerçekten şu son 3-4 gündür öyle bir moddayım ki anlatamam. Kesinlikle yalnız değilsiniz. Canım yemek yapmak bile istemiyor. Sırf aç kalıp ölmeyeyim diye yemek yiyorum şuanda.3 günde 2 kilo vermişim. Tek yaşıyorum şuanda ve tüm gün koltuktan kalkmıyorum. Bugün spora başlayacaktım güya ama kendimi koltuktan kaldıramadım.

Evet saglikciyim, daha onceden kalma diye aciklama yapmaniza gerek yok cunku amacim burdaki arkadaslari ve sizi yargilmak degil, haklilarda ustelik gercekten zor bir surecteyiz sadece suan sizlerin evde bunalmasi beni ozendiren bir dert, ne bileyim ben de isterdim ama basima gelince ne dusunurdum bilemiyorum aslinda baktigim zaman bizlerde ayni sikntiyi yasiyoruz evet ise gidiyoruz ama sosyallik yok, onceden is yerinde arkadasinla yemek arasinda ya da bir cay icer iki muhabbet edip kafa dagitirdik simdi iki kisi bir araya gelemezsin, birsey yeyip icmek yasak zaten bulasa sebep oluyor yani bu surecte hem fiziki, hem mental hem de sosyal olarak o kadar yiprandim ki...

Kitap okuyor musunuz. Ben cok rahatliyorum böyle yoksa bu karantina süreçleri gecmez. Tek dezavantaji cok etkileniyorum okudugum kitaplardan. Gün icinde kitaptaki kahramanlar aklima geliyor olaylar falan. hepimiz ayniyiz haber izlemiyorum cocuklarim etkilenmesin diye ama işime de geliyor açıkçası

Kesinlikle yalnız değilsin bende bunaldım. beş aylık evliyim kaynanam eşim eltim bunaldım artık evlendiğinde pişmanım.

Allah yardım etsin ülkemize hemen hemen herkes aynı korkuyor ve sıkıldı

Ben de aynı moddayım malesef. Hiçbir şey yapasım yok. Koronayı geçtim hayatımda hiçbir şey yolunda gitmiyor zaten. Tutar bir dalım yok. Dualarım da kabul olmuyor. Böyle işte bomboş, anlamsız bir hayat...

Hepimiz ayni durumdayiz. bugun karantinam bitti disari ciktim ama eski tadi yoktu sanki. gunduz iyiyim gece sanki daraliyorum saatler gecmiyor.2021 den umudum yok hep boyle mi olacak artik yeni normalimiz bu mu diyorum. dizi, film, sosyal medya hicbiri beni mutlu etmiyor hatta daha da sinir oluyorum.

Herkese nolmuş yav kendinize gelin, dert ararsanız çok bulursunuz, mutlu olmak elimizdeyken ve yarına çıkacağımız belli değilken neden kendinizi yıpratıyosunuz, bi kahve yapın müzik açın bu bile insanı keyiflendirmeye yetmiyo mu

ne güzel evlatlarnınz var. Allah bağışlasın. Hepimiz için çok zor. Evlatlarınız için endişelenmekte de haklısınız. Geçecek inşallah bu süreç.

Yalniz degilsiniz. Hepimiz benzer durumlardayiz.

Ben de dahil olmak üzere hemen hemen herkesin halet-i ruhiyesi şuan böyle emin olun yalnız değilsiniz. Büyük bir psikolojik buhrana sürüklendik dünyaca ve ülkece. İyice izole olduk kendi içimize çekildik, soyutlandık bir çok şeyden, kaosu güllerle karşılayamamak şu dönemde normal bir homo sapiens davranışı olsa gerek. Psikolojimizin bozulmaması mantıksız olurdu. Şimdilik sanırım sağlığımızın yerinde olduğunu bilip bunun için minnet duymamız, şükretmemiz bile bizi mental olarak sağlam tutabilir. Kendi durumumuzu yüceltip başkalarının ne sıkıntıları var diyip onların acıları üzerinden demogoji kasmak veya kendimizi bu şekilde rahatlatmak değil tabi ki demeye çalıştığım sadece dünya döndükçe ve hayatta oldukça, bu hayat da bize bahşedilmişse eğer mücadelenin bitmediğini, her şeyin gelip geçici olduğunu, bir gün sağlığımızın bile bu halde kalmayacağının farkında olmak şuanki dertlerimizi göz ardı edebilmemize yardımcı olabilir diye düşünüyorum. Son 2 yılda bende anksiyete geliştirdim mesela, hala tıbbi bir tedavi görmemeye direniyorum ve ara ara gelen anksiyete atakları oluyor cidden delirtiyor beni ama günün sonunda şunu diyorum : " Peki ne oldu, ya da en kötü ne olabilir? Öldün mü, hayır. Ölecek misin bundan? Hayır." Belki de çok sağlıksız bir telkin yöntemi bilmiyorum ama kötü olan psikolojimi anlık da olsa rahatlatmaya yardımcı oluyor. Neticede yaşam bizim vücudumuzda, bizle ancak bize rağmen devam ettiği sürece direnmemiz gerekiyor. Dile kolay belki söylemek ya da kelin merhemi olsa kendi başına sürermiş de diyebilirsiniz; moralinizi bozmayın demem belki bir şey ifade etmeyecek de olabilir, şunu bilin her şey geçecek.

Bu ara ruh halim çok kötü. Aşırı derecede bunaldım. Sürekli kötü haberler duymaktan yoruldum. Biliyorum hepimiz bu süreçleri yaşıyoruz. Ama şu dönem gündüz neşeli görünüp gece yattığımda ağlıyorum. içim daralıyor. Doğru dürüst kimseyle görüşmedim eve bir şey taşırım diye korkumdan. Artık herkesi ben aramaktan da yoruldum. Arkadaşlarımı aramasam kimse noldun diye sormuyor. Ben de aramıyorum artık. İsteyen arar diye. Çıkmazda hissediyorum kendimi. Hiç bitmeyen bir kabusta gibi. Melisa falan içiyorum bazen uyuyorum bazen uyuyamıyorum. Bu dönemde babam sürekli rüyama girer oldu. Gerçi rüyamda olsun görmek rahatlatıyor. Kaybedeli 10 yıl oldu. Çok özlüyorum. Hele şu dönem keşke yanımda olsaydı çok dedim. Sadece paylaşmak istedim sanırım.

Sağlıkçı mısınız? Evet bir yandan ben de lüks diye düşünüyorum insanlar neler çekiyor boğularak ölmek... düşünmek bile çok zor. Ama benim bu halim 2016 dan kalma. Yeni değil sadece arttı. 2016 da hayata küstürdü beni romatoid artrit hastalığı. Sadece pandemi bunalması olsa belki bi şekilde atlatacak yollar bulurdum. Allah sizlere kolaylık versin pandemi bi yandan binbir türlü insan çeşidi bi yandan... herkes ılımlı davranış sergilemiyor malesef. Tabii sağlıkçılsrda da var tuhaf davranan aşağılayan insan yerine koymayan. Bi şekilde yine de orta yol bulmalıyız ben 3 dr yüzünden neler yaşadım çok kötü davrandılar ama bi dr um vardıki. Abicim diyerek hitap eden gözlerinde benim adıma çok üzüldüğünü okuduğum içten babacan... G

tez zamanda kavuşun inşallah

Rabbim hepimizi kurtarsın bu durumdan inşallah.

Teşekkür ederim. Umarım bu zorlu günler bir an evvel geride kalır. Hepimiz için güzel günler gelir.

Gecen gun ben de kardesimi aramistim. Cok bunaldigimdan, depdesyona girmek uzere oldugundan bahsederken kiz kardesim de ayni seyi soyledi. Eve gelirken kulakligimi takip serviste "thunderstruck" sarkisini dinliyormus. Klipteki o kalabaliklari, konser havasini gorunce gozlerinden yaslar gelmis. Ertesi gun is yerindekilere anlattigimda " haklisin cok acınaklı sarkı" diye dalga gulduler bir de dedi. O kalabalikta eskiden maskesiz konserlere, sinemalara, maclara gidiyorduk. Gelecek nesiller belki de oyle birseyi hic bilmeyecekler.

Yalniz degilsiniz. Ben de benzer durumdayım. Gün icinde saatleri sayiyorum. Bir salona bir odama gidip oturup kalkiyorum, saate bakiyorum oh biraz daha gecmis diyorum. Kendimi bahar aylarina kodladim, nisanda gececek gibi dusunuyorum gunleri gecirmeye bakmaya calisiyorum. Ne dizi ne film ne muzik tat vermiyor film kesinlikle seyredemiyorum ki sinema asigi bi insandim. Arkadaslarim yazmiyor whatsapp sessiz bombos. Galiba herkes depresif modda. Normale donecek miyiz bilmemek cok zor. Buna mi alismaliyiz artik arkadassiz bi hayat mi olmali? Evde geciyor hayatimiz kimseyle dialog kurmuyoruz. Bir de normale donsek bile arkadaslarimla konusacak bir konumuz olmayacakmis gibi geliyor, yanyana olsak bile sikilacakmisiz gibi geliyor. Yani pandeminin psikolojik boyutunu uzmanlar konusmuyor pek ama cok buyuk bir etkisi var.

Kesinlikle yalnız değilsiniz. Ben de herkese karşı güçlü görünmeye çalışıp gece ya da eşim ise gidince hıçkıra hıçkıra ağlıyorum. Çok kendi basimiza kalmak da sanırım her şeyi gün yüzüne çıkarıyor.

İnşallah geçsin ben de şu romatizmayı yeneyim ağrılarımdan hareket kısıtlılıklarımdan kurtulayım o zaman hayata döneceğim sanırım böyle sürekli anne baba gel yine ağrım var kızın altını alamıyorum anne gel yemek yapamıyorum demek birilerine muhtaç kalmak şu genç yaşta çok zor. Hele ben gidip aileme yardım etmeliyken gelip onlar bana yardım ediyor ya... çok üzülüyorum. Anne koş anne kaldır diyor yapamadığm zamanlarım oluyor. bazen yere bile oturamaz hale geliyorum. Beni esas yıpratan bunlar oldu.

Rabbim yardımcınız olsun. Ben de öğretmenim. Anlıyorum sizi. Tez zamanda eşiniz döner ve kavuşursunuz inşallah

Allah yardımcısı olsun eşinizin gerçekten çok üzülüyorum sağlık çalışanlarına. keşke herkes biraz düşünse herkes biraz dikkat etse.

öyle Rabbim yardımcısı olsun herkesin.

çok sağolun izliyorum dizi film. bir kaç uzaktan eğitimim var öğrencilerle bir projeye başladım ama işte ne bileyim bazen dibi görüyorum. dışarda olanların sağlıkçıların kargoculatın hepsinin Rabbim yardımcısı olsun. Ama dikkat etmeyen o kadar çok ki. çok üzülüyorum. bir kısım hala grip sanıyor maalesef

Çok teşekkür ederim. Bunca şey yazmışsınız okuyup anlayıp yardımcı olmaya çalışmanız beni çok mutlu etti. Çok sağolun. Söylediğiniz belgeseli izleyeceğim. Yürüyüş bana da çok iyi geliyor. Kimsenin olmadığı tenha yerlerde yürüyorum arasıra. çok sağolunçok iyi geldi yorumunuz