Sana tek diyeceğim yarın daha beter günlerin olabilir o yüzden bugün harcadığın günlere üzülmek istemiyorsan hayata dön! Allah kimseyi çaresiz hastalıkla sınamasın ama başa gelince anlıyorsun aşk acısıymış değersiz olmakmış vs aslında hiç önemi olmayan şeylermiş!

Eğer böyle hissediyorsan kendini zorlama, dibe vurabildiğin kadar vur. Çünkü şuan içinde bulunduğun ruh hali sonsuza kadar sürmeyecek, süremez. O yüzden bu acının da keyfini çıkarmaya bakın. Zaman her şeyin ilacı derler, doğru. Ama en azından kendinize biraz zaman verdikten sonra yavaş yavaş her şey hakkında iyi tarafından bakmaya calisirsanız daha iyiye gidecek bana inanın. Her şey olacağına varıyor çünkü... Hayatta her şey istediğimiz gibi gitmiyor. Kimsenin gitmiyor.. T

Kemoterapi alan hastaların bulunduğu bir hastaneye gidip onları izlemenizi tavsiye ederim. Sağlıklı olduğunuz için binlerce kez şükür edeceksiniz. Kendi dertleriniz o hastaların çektiği acının ve üzüntünün yanında bir hiç bunu anlayacaksınız

2018 banada hiç yaramadı. 2019 hayırlara vesile olsun inşallah hepimiz için.

Eğer kendi kendinize düzelmiyorsanız psikolojik destek alın. Ama şunu söylemeden geçemeyeceğim eğer değiştirmenin elinde olduğu bi konuda sadece dua eder çaba göstermezsen asla bişey olmaz. Önüne çıkarılan fırsatları es geçersin göremezsin. Bu her gün kilo vereyim diye yalvarıp yiyip içip yatmak gibi bişey yani asla bişey değişmez sen çabalamazsan. Muhtemelen sende bunu yapıyorsun şu an. Sana tavsiyem bi kaç maaşını oldukça yememeye çalış biriktir seni biraz idare edecek kadar sonra işinden ayrıl hangi sınava çalışmak istiyorsan dibine kadar odaklan ve kazan bu süreçte spor da yapmak psikologdan bile iyi sonuç verebilir. Dediğim gibi bişeyler YAPMAN lazım. Yoksa gelecek sene sonu aynı başlığı tekrar açarsın. Herşey gönlünüzce olsun ve sağlığınızın kıymetini bilin cidden, elden kayıp gidince çare olmuyor. yinandyang

Gecmis gitti ama onca uzuldugum seyi kafamdan hafizamdan atamiyorum. Calistigim yer de tam bublari hatirlatan tum anilarin oldugu yer. Aklima geliyor icim burkuluyor.. o uzulusum cirpinislarim saatlerce dua edisim. Aklima gelrikce icim burkulyyor. Keyfim kaciyor.. Is yerinde zaten mutsuzum. Her sey birbirini tetikliyor aslinda.. Yani tutunacak bir dalim yok artik T

Anlıyorum nasıl hissettiğini ama kendini bu durumdan çıkarabilecek olan kişi sensin bunu bil. Meditasyon iyi gelir. Düşüncelerini kontrol etmeyi öğrenmelisin, düşüncelerini pozitif yöne çekmeye çalışmak zorundasın. Akıl kendi haline bıraktığında hep en kötü senaryoyu kurar ve sen de hep panik halinde yaşarsın... Her şeyde iyiyi görmeye çalış. Kendine telkin et de ki bu günler geçecek. Sevdiğin insan varsa onunla konuşmak iyi gelir. Eğer yoksa da dediğim gibi her şeyi çok düşünme. Bi şey mi yaşadın, seni üzdü mü bu durum, de ki "hayırlısı. zaman." de kapat konuyu. Üzülmek malesef üstüne bir şey eklemiyor. Kendini de etrafını da üzme. Bunları ben malesef benim içn değerli olan birini kaybettikten sonra öğrendim. Bu hislerin hayatını ele geçirip seni kötü yapmasına izin verme benim tavsiyem. Yukardaki gibi telkinler verirsen kendine sittin sene düzelemezsin. Her şey akılda bitiyor unutma. Çok komplike bi sistem aklımız.

her gün yağmur çamur demeden sıkı giyinip açık havada yürüyüş yap. yarım saat 45 dakika.. park da olabilir, cadde de. bunu ödev olarak gör ve yap mutlaka. 1 ay boyunca yap. sonra alışacaksın. kendin için bir şey yapacaksın. sen bu hüznü sevmişsin, bu rolü.. "sınavı yapamıyorum çünkü mutsuzum. iyi işim yok buna mecburum bu işi sevmiyorum çünkü mutsuzum." bana açıkçası depresyona, mutsuzluğa sığınmak gibi geliyor bütün bunlar. ha depresyonu küçümsemiyorum asla. destek alınması gereken bir durum elbette. neydi kötü olan? terk eden sevgili mi?

O kadar bunaldim ki artik... Kafeste gibiyim.. Duzenimi kuramadim.. Sonra benle alakasiz olan ise gittim girdim hayallerimi hice sayaraktan.. Simdi orada da mutsuzum.. Ama artik o kadar bunaldim ki, yilin sonlarina dogru geldikce 1 yili gozden geciriyorum surekli Aglamakla uzulmekle gecti hep.. Sevmedigim mutsuz oldugum "ben"olmadigim yerlerde harcadim hayallerime ulasmak icin harcayacagim vakti.. Simdi bakiyorum hala düzelen yok, Ayni yerdeyim Boyle icinden cikamadiginiz ama elinizden de bir seyin gelmedigi icten ice uzuldugunuz sirf bu yuzden en onemli islerinizi bile halledemeyecek gucsuzlukte oldugunuz durumlarla nasil basa cikiyorsunuz?

Evet, hazmedemiyorum. Hicbir yanlisim yokken, onu o kadar severken, deger verirken cabalamadan bitirmesini kaldiramiyorum. Ama sorsaniz ona ben onun uzulmesini isremiyorum der. 1 senedir kendime gelemedim, niye boyle oldum onu da anlayamadim.. Cok buyuk kazik yemis gibi hissediyorum surekli aklima o agladigim uzuldugum zamanlar geliyor, bebim icin cabalamayisi aklima geldikce istemsizce kendimi degersiz hissediyorum. . push ; T

Yalnız değilsin hepimizin hayatında böyle dönemler var, düştüysen kalkmasını da bileceksin

Pozitif düşünmeye minik minik başlayın demiştim ama hala aynı yazıyorsunuz. Benim diyebileceğim bi şey kalmadı maalesef.

Imsamlarla konusun demissiniz ama inanin cevremdekilerim cogu sadece kendi sorunlarina odaklaniyorlar. Anlatamiyorum ki bir sey.. Maksimum. 5 dk konusabiliyorum sorunllarim hakkinda.. zaten insanlarla sorunlarimi da artik konusmak istemiyorum. konustukca ve kotu yorum yapildikca enerjim emiliyor. B

1 yildir mi surer 1 yildir dipteyim. Neden duzelmiyor onu da bilmiyorum hani artik surekli boyle ola ola cikamiyorum bu moddan. Ruhum bezdi misali.. B

Sanirim boyle dusunmemde etkili olan, 1 senedir degisen hicbir seyin olmamasi.. Unutamamam, onume bakamamam, hayallerim icin cabalayamamam.. artik degismeye degismeye umudumu o kadar yitirdim ki.. kendim icin kilimi kipirdatasim gelmiyor artik.. olmyacakmis gibi hic mutlu olamayacakmisim gibi.. Mutluluktan kastim ic huzurumm. Dengem. Yazdiklarinizda cok haklisiniz ama surekli gecmis aklima geliyor.. Ne kadar uzuldugum ne kadar agladigim aklima gelip canim yaniyor... Buna engel olamiyorum iste.. T