Bence mutlaka arkadaşlarınla daha samimi olmaya çalış. Gezmeye gidiyorlarsa sen de git. Kimi kendine yakın görüyorsan onunla samimi ol. Kendini yurda kapatma. Kadıköy gerçekten güzeldir. Sahili bile yeter. Eğer sahile yakınsan çık arkadaşlarınla yürü. Bir de dediğin gibi mutlaka belirli kulüplere, etkinliklere üye ol. Ayrıca şimdi sana özel mesaj göndereceğim. Özel bir tavsiyem olacak. GazozGofret Moonlight Sonata... tek ayak

bu uzakta olmanlada alakalı olabılır bende aılemden uzaktayım goremıyorum yaa sürekli hep aklım onlarda GazozGofret Moonlight Sonata... tek ayak

korkunun ecele faydası yok kızlar... bir gün geliyor ve ölüm gerçeği ile yüzleşiyorsun... ençok kortuğun kişi ile hemde, tokat gibi... ama yaşıyorsun.. alışıyorsun... ölümü kabul edip onunla yaşamayı öğrenmek çözüm.. ve her günün son gününmüş gibi yaşamak... başka yapılacak bir şey yok... gelin girmeyen ev varmış ama cenaze girmeyen ev yokmuş maleseffff... YaseminYC Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Resmen içimi okumuşsun ben 3. sınıf olduğum halde böyleyim. Ama bende geçen senelerde yoktu böyle kuruntular bu sene oldu nedense Aklıma birden geliyor ya ölürlerse yalarında olamazsam vs. Onlardan ayrı geçirdiğim her gün bir pişmanlık yaşıyorum. Ayrılıklar her defasında o kadar zor oluyor ki anlatamam. Benimde acilen bu kuruntudan kurtulmam lazım

Bu sorun bir çeşit obsesyon çözümü bu düşüncelerinin birer evham olduğunu yersiz ve gereksiz olduğunu bildiğin için aklına üşüşen bu düşünceler üzerinde mümkün olduğunca az zaman harcaman. Korkun beyninin sana bir oyunu onu görmezden gel zamanla kaybolur. Uzman desteği de alabilirsin. yenGEnC

ahhhh ahhh bende yasıorum bnları hemde fazlasıyla... GazozGofret Moonlight Sonata... tek ayak

şimdi boşaltıyorum kutumu O

insan bu kaygıları çocukken taşısa normalde yetişkinken hayatını etkileyecek şekilde bu kaygıyı taşıyorsa çok normal görunmuyoor

Yeni okul, yeni insanlar alışamadın belki de. Yani bu durum geçici de olabilir. İstanbul'da nerde okuyorsun? GazozGofret Moonlight Sonata... tek ayak

dışarı çıkınca iyi geliyor ama sorun şu ki samimi arkadaşım yok yurttan ya da okuldan davet ederlerse kırmayıp çıkıyorum iyi geliyor ama çok yalnızım yurtta geçiriyorum zamanımı. eve gitmeme kaç gün kaldığını sayarak geçiriyorum günleri. lisedeyken ah bi başlasam üni. ye şunu yapıcam bunu yapıcam kulüplere üye olucam diyodum hiç bişey yapmadım. çünkü içimden gelmiyo. hatta ilk haftalar daha kötüydüm keşke okumasaydım evde annemin dizinin dibinde otursaydım diye ağladığım zamanlar oldu ama bir başkasına anlatsam asla inanamaz benim böyle düşündüğüme çünkü bunları diyecek son insan bendim kazanamayan arkadaşlarıma bile imrendiğim oldu ama geçti o düşünceler. evet ben istanbulda çok güzel bi semtteyim ama resmen içim çürüdü zevk almıyorum hayattan. şimdiden yaz tatili gelse diyorum. . push ; F

Bu durum biraz anksiyeteye benziyor sanki. Bir araştır istersen. Çok rahatsız ediyorsa doktora görünmeni tavsiye ederim.

canım arada bende de oluyor oyle duygular yakın zamanda bır yakınını fılan kaybettın mı pekı ben amcamları kazada kaybedınce bu duygular daha yogun yasandı bende ınanırmısın neler dusunuyorum annem arıyo dıyorum kı bırgun annem aramayacak babam aramayacak bak yazarken bıle aglıyorum senı oyle cok anlıyorum kı ama kendı kendımı bu korkulardan uzak tutmaya calısıyorum kotuyu dusunme onu cagırısın dıyorum ıcımden hersey guzel olacak dıyorum

Bana da olur zaman zaman. Hatta ilk defa üniversitedeyken bu düşünce aklıma girmişti ve oturur ağlardım, annem babam bi gün ölecek diye... F

Bu kaygıların hayatını çok etkiliyorsa bir psikiyatr ya da psikologdan yardım almalısın canım. Tabii bu söylediğim yanlış anlaşılmasın, doktora gidip görünmek her zaman fayda sağlar. Erken teşhis hayat kurtarır misali :)

Üniversite hayatı gibisi yok bence. Hele ki İstanbul'da, çok güzel olmalı:) Ama sen şu an bunları hissedemiyorsun. Bu normal olabilir tabii ki. Ailene çok düşkünsün belki de? F

şöyle söyliyim ben geçen sene liseyi de 1 sene ayrı okudum böyle değildim arkadaşlarım vardı ondandı belki de ama bu sene anladım ki aileme düşkünmüşüm. kesinlikle üniversiteli gibi hissedemiyorum. bu mu diyorum ya buraya gelmek için mi o kadar sıkıntı stres yaptık. GazozGofret Moonlight Sonata... tek ayak

kesinlikle aynı duyguları yaşıyoruz. hayır yakınlarımında ALLAH a şükür kimseyi kaybetmedim ALLAH gecinden versin. ama bu duygular çok yoğun hissediliyo bende. aynen arıyorum açmıyo ya mesela aklımdan kırk türlü şey geçiyo. kiskivrak mutluluk çok

kızlar merhaba ne zaman bu konuyu açsam diye düşünüyodum. artık paylaşmak istiyorum çünkü çok bunaldım. ailemden ayrı üniversite okuyorum ama yakın yerde şuan eve geldim bayram tatili için. sorun şu ki bir ay oldu ben alışamadım ve daha kötüsü sürekli içimde bi korku var Allah korusun Allah gecinden versin sürekli annem ve babamı kaybetmekten korkuyorum anlatılmaz yaşanır bir duygu bu hiç aklımdan çıkmıyo yeri geliyo ortada hiç bi şey yokken bu düşünceyle boğuluyorum. Bunu yaşayan var mı? nasıl aşabilirim? sürekli bi şey olacak korkusuyla yaşamak beni mehvediyo.