@Mune yine içerik yok.

Bana göre değil hayatı bu kadar didiklemek.. Fikirlerinizin neresindesiniz şu an bilmiyorum, anlamadım da.. Çocuk sahibi olmak ya da olmamak sizin kararınız hiç kimseyi de bağlamaz. Ancak azalan cinsel hayatınız için eşinizle konuşmanız gerektiğini düşünüyorum. Hiç bir sebep yokken insanın sevdiği ile sevişmemesi düşündürücü bence.. Ayrıca; boşanmama gerekçeleriniz bana göre doğru da değil.. Ben sülalemde bir tek çift boşanma kararı bile almamışken gidip davamı açtım. O üzülecek, şu bunları diyecek diye kafanızda kura kura hasta olursunuz, anne babanızın boşanmış olması aslında sizi daha iyi anlamaları açısından avantaj bile sayılabilir. Uzun lafın kısası; öyleydi, böyleydi diye kafa yormak yerine eşinizle konuşup bir karara bağlayın, sürekli hayatınızı irdelemek yerine yaşayın ve görün. Düşünceler değil eylemler insanları bir yere getirir ve götürür..

evlilikte aşkı bitirmemk çiftlerin özverisiyle olacak bi durum belki aşk bi zaman sonra sıradanlaşır onu anlarım ama sırf bazı heyceanlar bitti diye de evliliğim bitti diye de düşünmem. monotonluktan sıyrılmak ilişkinizi canlı tutmak için bişeyler yapabilirsiniz. paylaşımlarınızı artırarak bundan başlayın bence Chess

7 sene önceden bugünün sinyalleri verilmiş.

Ben 4,5 yildir evliyim severek evlendim ama ask mevzusu bildiginiz gibi bir dönem sonra bitiyor. Flört dönemimizle birlikte tam 7 yillik birlikteligimiz var ki zaten evlenmeden önce de biz evlerimizi birlestirmistik. Tamam zamanla askin yerini sevgi saygi vs. aliyor ama artik sikici bir hal aliyor evlilik ve bu yasimda kafamda sürekli bir soru isareti var: Ayni insanla bu zamanda nasil bir ömür boyu evlilik yürütülür diye? Ve ben bu celiskilerimden dolayi esimin ve benimde yasimizin müsait olmasina ragmen bu kadar yillik evlilikten sonra bile hala cocuk yapmaya cesaret edemiyorum. Her gittigimiz yerde insanlar bize cocuk yapmamiz icin baski uyguluyorlar ama ben hic kimseye bunun nedenini aciklayamiyorum. Anlayacaginiz gibi kendimi cok kötü hissediyorum. Cok severek evlendim, ondan önce henüz 15 yasimda tanistigim erkek arkadasimla 5 yil flörtüm oldu. Deli divaneydik ama o ask da bitti. Bu evliligimde askin yanisira mantikli da düsünmeye calistim. Ilerisi icin evliligimde iki insan olarak ortak noktalarimiz, yasam görüslerimiz, gelecekle ilgili beklentilerimiz birbirini tutsun diye düsünerek karar verdim ki öyle de oldu. Mantik olarak da insanlar bizi birbirimize cok yakistiriyorlar, ailelerimiz birbirlerini gercekten cok seviyorlar. Ama ben artik o eski aski, tutkuyu heyecani cok özlüyorum! Yeniden yarat diyeceksiniz ama ben esime baktigimda gercekten o duygulari yasayamiyorum artik. Arti kendi gelisimimizden dolayi zamanla - hala ortak noktalarimiz olsa dahi - yavas yavas kendi köselerimize, kendi ilgi alanlarimiza yöneldigimiz icin birbirimize ayirdigimiz vakit kisitlandi. Birbirimizden uzaklastik cinsel alanda da. Ve mesela ben belli bir dönem Türkiye'ye tasinip yasamak isterken esim icin bu imkansiz bir durum. Ayne evde iki ayri odada vakit geciyoruz cogu zaman. Biri televizyonun basinda, digeri de bilgisayarin. Hal böyleyse bosan diyeceksiniz belki de ama bence bu o kadar da kolay degil. Birinci neden benim anne babamin da bosanmis olmalari ve onlari üzmek istememem. Hem kesinlikle karsi cikacaklardir, cünkü esim ne kumarbaz, ne alkolik, ne bildigim kadariyla aldatiyor ne de bana siddet uyguluyor. Cocuklugumdan beri hep kendime söz verdim bosanmayacagim diye, cocuklarim benim cektiklerimi cekmeyecekler diye. Ikinci neden de benim ileriye dönük kuskularim. Tamam ben dönemin "sansli" kadinlarindanim. Neden? Cünkü master egitimi aldim, iyi bir kariyerim var ve kendi parami kazaniyorum. Bir erkege - deyim yerindeyse - muhtac degilim. Ama ya ileride bosanip mutlulugu tekrar yakalayamazsam? Ya tekrar evlenip tekrar mutsuz olursam? Ileride bi cocuk sahibi olamamam en büyük korkularimdan biri ve bence üc secenegim var: 1) Cocuk yaparim ve belki birbirimize daha da kenetleniriz 2) Cocuk yaparim ama birsey degismez , bosaniriz, olan cocuguma olur ve bana hayallerimi gerceklestirebilmem icin ayak bagi olur YADA en azindan cocugum oldu diyerek bu cocuksuz kalma korkumdan kurtulurum 3) Böyle beklemeye devam ederim... Siz ne düsünüyorsunuz arkadaslar? Benim evliligim mi siradisi yoksa - cevredeki giderek cogalan bosanmalari da göze alirsak - bu ömür boyu evliliklerin sonu mu geldi acaba? Amonra

ömür boyun evlilik demek ömür boyu sürecek bir aşk, 35 yıl sonra bile kıpır kıpır olan iç değildir bana göre. ben de eşimle toplamda 10 sendir birlikteyim. ondaki şefkati, güveni seviyorum. onun beni sevmesini, onun bebeğimizi sevmesini seviyorum. artık onu göreceğim diye 18'lik yeni yetme kızlar gibi heyecanlanmıyorum. yanyana otururken elimi onun eline değdirmeye çalışmak için kırk bin takla atmıyorum, aşktan gözlerim körde değil. ama bu türlü sevgi daha güzel bence.. ben hayatım boyunca bu huzurla yaşayabilirim. Laale Aşikardır Zat-ı

Bir ömür boyu evliliklerin sonu gelmedi canım... biz ve karş taraf sonunu getirmezse tabi. Biz eşlerimizle bir ömür boyu evli kalmak umuduyla birleşmedik mi? Ya da siz bu düşünceyle evlenmediniz mi?