Bazı anneler açık açık kendi kaderini kızıda yaşasın istiyor. Bana yaptılar, beni yanliz bıraktılar ben kızıma yapmayacağım demek yerine, bende çektim bende yaşadım bende yanliz kaldım demeyi tercih ediyorlar. Kirginliginizi anlıyorum ama bosverin, eşinizle bebeğinize ilgilenin, kv aranız iyiyse onu daha çok anne bilin. Ama üzülmeyin değmez.

Kimseden bisey beklemeyin, üzülürsünüz...

Pek geleneklere bağlı bir aile değiliz. Evet annemin gelenekçi yanları vardır ama anadolu insanı ile eş seviyede bir gelenekçilik değil. Çok çok az. Şuan bekar olsaydım da geleceklerini zannetmiyorum

Çok üzüldüm durumunuza. Belki de böyle bir ailenizin olması sizi güçlü birisi yapmıştır, artık kızınıza nasıl davranmamanız gerektiğini de biliyorsunuz. Ben çok şaşırıyorum, bir arkadaşımın annesi de aynı bahsettiğiniz gibiydi, bana biraz vicdansızlık gibi geliyor... Üzülmeyin, ailenizi anlamaya çalışın belki onlar da sevgi almadıkları için nasıl vereceklerini bilmiyorlar. Destek almadıkları için vermeyi de bilmiyor ve tercih etmiyorlar, doğru değil ama bu şekilde davranış geliştiriyorlar. Kişisel algılamayın... Bebeğinize sağlıkla kavusursunuz umarım :)

Duygularınızı dökün ailenize Sonrasında ummadığınız şekilde patlıyor çünkü içte biriken şeyler

Ergenliğimi kendi içimde yaşadım. İçsel bir çocuktum. Canım sıkılınca köşeme çekilir ağlardım, günlük tutardım, arkadaşlarımla yazışırdım. Öfke patlamaları zaman zaman oluyordu her çocukta olabileceği kadar. Zaten bunlar ergenliğim doğasında var. Ama aşırı değildi. Abimle ergenliğimiz aynı döneme denk geldiği için fazlaca bunalıyordum. Soğuk yapılı oldukları doğru. Ben küçükken annem böyle değildi, şen şakrak bir insandı. Çocukluğumdaki annemi özlüyorum galiba

Konunuzu okuyunca saçma birsekilde ağladım çünkü annem narsist hiç yanımda olmadı ve olmayacak. İnşallah farkeder bir an önce yanınıza gelir kızınızi Allah bağışlasın güle güle büyütün.

Ablanizla aranız nasıl, o biraz destek olsa gelip yanınızda kalsa. calismiyorsa tabi. ya da ablaniz da bu konuda abiniz ve siz gibi mi düşünüyor. aslinda genelde uzakta olan hep kıymetli olurmuş ama sizde tersi bir durum olmuş

Diyorum ki başkaları çocukları için ölüyor, ne kadar düşkünler, nasıl destek oluyorlar. İmreniyorum. Sorsam çok seviyorlar, çok özlüyorlar. Aramasam rahat edemiyorlar niye aramadın içim rahat etmedi sesini duymayınca diyor. Ama emek vermeye gelince boş

Çok haklısınız uzulmekte. Annenizin tavirlarini tasvip etmiyorum. Ama belki de bunun de size kattığı bazı artılar vardır farkında değilsinizdir? Mesela bende durum tam tersi. Annem bana bağımlı yaşıyor, bunca zaman da cektirmedigi kalmadı, sanki ben onun annesiyim Beni de kendine bağımlı hale getirmeye çalıştı. Çok buyuk sorjnlar yaşadım. hicnir zaman bana saygı duymadi duygusal anlamda yanımda olmadı. param bitince para verdi, hastayken basimda bekledi ama annelik sadece bu değil ki? . hicbir zaman benimle azarlamadan beni yormadan konuşmadı benimle mesela. İkide bir yanıma geliyorlar babamla benimle uğraşıyorlar. Kendi istedigim saatte uyuyamıyorum bile. bir acimi paylasamam rahatça anne ve babamla. ama onlari memnun etmeye calisirim sürekli, dengelemeye çalışırım çünkü kavga etmek, görüşmemek çözüm değil biliyorum. İçinden cikamadigim bir durum. Buraya yanıma geldiğinde nefes alamıyorum Ve herşeyimi bu vakte kadar onlar yaptığı icin hayatın zorluklarıyla baş etmekte güçlük çekiyorum.. küçük bir zorlukta pes ediyorjm Oysaki bir anne baba, herşeyden once çocuğunu sevmeli ve hayatın zorluklarıyla baş etmeyi öğretmeli, arkasında durmalı. Hiç arayıp sormamak bir köşeye dogurup atmak doğru olmadığı gibi, sürekli yelpazisine almak, sınırlara saygı duymamak kontrolcu olmak da bir o kadar yanlis Dengede olması lazım.

Üzüldüm adınıza ama yapacak bir şey yok siz kendi kurduğunuz çekirdek ailenize bakacaksınız onları düşüneceksiniz bu saatten sonra. Yani insan kızını özlemez mi ya ne kadar saçma bir durum. Size değer vermeyen insanlara gerçekten öz anne babanız dahi olsa bu kadar değer verip büyütmeyin, üzerlerine düşmeyin

Merak eden kendisi arar zaten arama beklemez

Bizim gitmemizi istiyorlar daha çok. Zaten defalarca da gittik, kaldık. Şimdi yine söyledi siz gelin diye. Güzel davranıyorlar gittiğimizde, yine de bir şeyler hep eksik gibi. Hep bir boşluk var gibi

Herkese merhaba Çoğu zaman içimden konuştuğum şeyleri buraya dökeceğim. Amacım sadece kendimi yalnız hissetmemek. 29 yaşımdayım, üniden mezun olur olmaz atandım doğunun bir şehrine. Orada 5 yıl görev yaptım. 3 yılım dolunca evlendim. Şuan kendi ailemin yaşadığı şehrin komşu şehrindeyim yani Ankara'nın. 5 yıl boyunca ailem hiç yanıma gelmedi. Neyse uzak dedim kendimce haklı sebepleri vardı. Zaten uçaktan korkarlar, otobüale 20 saat falan... Lakin geçen yıl tayin istedim ve şuan aramız 1.5 saatlik bir mesafe. Taşınma sürecinde babamla beraber geldik buraya. Sonrasında da bir kez gelip bir gün kalıp döndüler, taşındıktan 3 ay sonra falandı. Hani bazen diyorum ki acaba ağaç kovuğundan mı çıktım. Bir iki kez sitem ettim. Evin küçük çocuğuna kardeşleri hep der ya "Seni çöpte bulduk sen bizim kardeşimiz değilsin" diye. Benim annem babam kimse söyleyin de bulayım bari dedim. 1.5 saatlik yerdeyim ama uzakmışım. Aynı mahalledr olacakmışım da o zaman yakın olurmuşum gelirlermiş. Neyse... Şimdi hamileyim 5.5 ay olduk. Asıl derdim üzüntüm zaten annem. İlk 3 ayı çok zor geçirdim. O sıralar Karadenizdeki memleketimizdeydiler. Ah annecim keşke yanımda olsaydın bana bakardın diye nazlandım. "Bizim bakanımız mı vardı sanki, kendine bak" deyiverdi. Telefonu kapatınca hüngür hüngür ağladım. Eğer kızım olursa ben onu hamileliğinde yalnız bırakmayacağıma söz verdim Geçenlerde annemlerle telefonda konuşuyoruz, memleketten dönünce bana geleceklerini söylediler, annem bir hafta benle kalacakmış. Nasıl sevindim için için. Tüm kırgınlıklarımı attım bi kenara. Hayal kuruyorum annemle şöyle yaparız böyle vakit geçiririz anne kız başbaşa olmak iyi gelir vs... Bugün memleketten döndüler. Ne zaman geleceğini soruyorum bahaneler sıralanıyor. Neyse olsun diyorum onları halledince gel kal. Kalamam ki nasıl kalayım ve yine bahaneler... Kalmayacaksan gelme deyiverdim ben de. Bir kez daha kendimi sahipsiz hissettim. Sanki kayınvalidem benim gerçek annem. Beni seven de, şefkatini esirgemeyen de o. Ha bir de, ben annem gelecek diye sevindiğimden herkese annem gelip kalacak bizde dedim. Şimdi bir de yok kalmayacakmış demek var. Nasıl boynum bükülüyor bir bilseniz Kafanızı ütülediğim için kusura bakmayın. En yakın arkadaşım da şuan hamile. Kızın üstüne yük olmak istemedim. Hoş sizlerin de bir sürü derdi var ama dertleşme köşesi olunca yazasım geldi.

Aramız abla kardeş ilişkisi gibi değil. Çok takıntılı, çok negatif. Zaten annemin yalnız kalmasına sevinmem bu sebepleydi. Ablamla sürekli beraberler ve annemle paylaşacağım şeyleri rahatça paylaşamıyorum

Ay çok tatlısın ya her kadının içinde küçük bir kız çocuğu yatarmis. Kendimi gördüm yazdıklarınizda umarım biz annelerimiz gibi bir anne olmayız.

Bazı anneler öyle. Eskiler diyeyim. Kendi anne babalarından ilgi ve sevgi görmedikleri için kendi cocuklarina da gösteremiyorlar. Benim annem ve babam da öyleydi, sevgilerini çok belli edemezlerdi. içten içe bunu hissederdim ama somut olarak çok fazla göremezdim. Biraz da yapı meselesi sanırım. Fakat ihtiyacım olduğunda hep yanımdalardı Allah bin kere razı olsun. kardesiniz var mı, varsa onlara da mı oyleler?

içinizdekileri döküp, hafif mesafeyle devam edeceksiniz ben öyle yapıyorum. ve kabullendim artık ben yalnızım sadece kendi kurduğum çekirdek ailem var. siz yine şanslısınız aileniz abinizede aynı davranıyormuş. benimkiler kız-erkek evlat ayrımı yaptılar. boşa kendinizi üzmeyin. kendi kendinize yetin. kimsedende bişey beklemeyin. birgün biraz şikayetlendiğim bir gün annem bana doğurduysan bakacaksın demişti. bende zaten ben bakıyorum demiştim. yapacak birşey yok

Siz onlara gittiğinizde nasıl davranıyorlar

İnan hepsi aynı değil ben bekarım evlenirken yanımda bile olmayacak mutluluğuna uzuntumde de yok senden kötüleri var yani hepsi iyi diyemeyiz. Olana şükür etmek zorundayız iyiki eşin bebeğin var

Üzgünüm. Malesef bisey diyemiyorum. Anlıyorum sizi. İnsan istiyor iste ama napacaksn. Yavruna sığın onla teselli ol.

Kız aileleri özellikle Anadolu insanı pek kızın evine gitmiyorlar. Eskiden gelen birşey bu bence. Benimkilerde öyle çok gelmezler yılda bir kez ancak. Hiç takmadım kafama geliyorlar gelmiyorlar diye

Öncelikle Allah bağışlasın kızınızı, sağlıkla kucağınıza alırsınız inşallah. Maalesef bazı aileler böyle. Aynı sitemi kuzenim ederdi hatta en son '' hakkımı helal etmiyorum asla '' demişti. Erken doğum yaptı. Eşide kuzenim o yüzden ben gittiğimde elimden geldiğinde yardımcı olmaya çalışırdım kalmamı istiyorlardı çünkü aileden kimse gelmiyor ne erkek tarafı ne kız tarafından. Çok kırılmıştı oda. Ama her hafta aralarında 4.5 saatlik bi yol olduğundan sürekli onlar memleketine ailesine giderdi oda çok sıkıntı çocuk yollarda hasta olup duruyor düzenini alt üst ediyor. Siz yine şanslıymışsınız kayınvalideniz iyi biri :)

Bazi insanlar anne baba olmak icin yaratilmamislar o duygulari fazla gelismemis oluyor. Onlari boyle kabul etmeniz lazim yoksa daha cok uzulursunuz. Kayinvalideniz anne gibi davraniyormus bu yonden sanslisiniz kendi ailenize odaklanin sansli oldugunuz konulara odaklanin. Allah anali babali buyutsun insAllah kizinizi.

Anne babayla açık açık konuşun. Bazen rahatsızlık vermek istememiş olabilirler. Bakış açıları farklı olabilir. Şimdi hamilesiniz, ondan hassassınız. Sizi sevmedikleri anlamına gelmez. Siz gidin sık sık. Beklemeyin

soğuk yapılı insanlar demek ki anne ve babanız ergenliğiniz çok ağır mı geçti birde? maalesef kimi anne babalar o günleri unutamayıp "amaaan zamanında yeteri kadar çektim" diye düşünebiliyorlar B bengumm 🌟 Üyelik İptali Anneler

Herkesin kendi kurulu duzeni Var bozmak istemiyorlar. bende çok yakardım. artık hissizlestim aynı evin içinde herkese yabancıyım herkes bencil bu hayatta bunu anladım. empati kuramıyor çoğu insan. benimde aklım almıyor. bende on yıl oldu atandım. evime bir kez doğru düzgün gelmediler aynı sehirdeyiz hamile halimle sürekli gittim geldim. dogumda annemde yanımdaydı çok sıkıntılar çektim. sezaryen oldum komplikasyon gelişti çok kan kaybettim kan taktılar ameliyat alınma durumum ölme riskim vardı. yaşayacak günüm varmış. aynı sehirdeyiz doğumda geldi sonrasında gelmedi. hastaneden çıktım kaynanamda klozet var diye oraya geçtim. kaynanamda ne çocuğa ne bana baktı aç sefil. çocuk beni emmiyor kakasını yapamıyor türlü türlü sikintilar üçüncü günde ağla yalvar yakar annem geldi iki gün kaldı geri gitti. esim istemiyor annemde rahat etmiyordu. ben tecrübesizdim kızım problemli baktım olacak gibi değil ben gittim onların yanına lohusa halimle esimlede zaten çok sorunlu evliliğimiz vardı. Allah var yinede yardımcı olmadı diyemiyorum. ama ben gittim ayaklarına hep hayat böyle yapacak birşey yok. keşke eşim insan olsaydı da ben keşke bunları dusunmeseydim.

Bir abim ve bir ablam var. Abim birkaç yıl önce köyde yaşamaya karar verdi. Kendisi yazılımcı, evden iş yapacak bir yandan da arıcılık yapacaktı öyle bir hayalle gitti. Ona da destek olmadılar. Sürekli eleştirdiler, kızdılar, olmaz yapılmaz dediler, vazgeçirmeye çalıştılar. Vazgeçmedi. Geçen yıldan beri artık mecburen bir şey diyemiyorlar çünkü işini büyüttü. Köyde kalmaya devam ediyor ve arıcılıkta iyi bir konuma geldi, online satışlar yapıyor. Dedikleri gibi kötü senaryolar gerçekleşmedi. Bu sırada abim çok yıprandı. Neden arkamda durmuyorlar neden bana güvenmiyorlar diye. Şimdi yine ikimiz dertleşiyoruz ailemizle ilgili konularda... Ablamsa bekar ve annemlerle beraber yaşıyor, annemle siyam ikizi gibi ayrılmıyorlar. Normal olmayan bir bağımlılık var aralarında

abinize karşı nasıllar önemli nokta? eğer ona da öylelerse gerçekten soğuk yapılılar değillerse durum başka L

Aslında en iyi annelerin anlaması gerekiyor kızlarını. Aradan zaman geçince ne yaşadığımızı mı unutuyoruz, neden böyle oluyor? Biz de mi ileride onlar gibi olacağız? Hayata karşı bıkkınlıklarını bizden mi çıkarıyorlar bilemiyorum. Çok zor süreçlerden geçmişsiniz. Allah yardımcınız olsun. Derler ya kimseyi kimseye muhtaç etmesin. Beklentisiz ol diyenler var evet haklılar belki ama insan hiç değilse ailesinin desteğini bilmek fark etmek istiyor ara sıra da olsa. Kan bağım olmayan insanlar, arkadaşlar aileden öte olunca bir gariplik oluyor.

29 yaşındaymışsın.. bak ben 39 yaşındayım, aynı senin gibi düşünürdüm, üzülürdüm düne kadar. Anneme kötüyüm desem, ben daha kötüyüm der. Hak ettiğin ilgiyi sevgiyi bir kenara bırak, memnun edemedim bu yaşıma kadar. Narsistmiş, bu yaşımda öğrendim. Ve yavaş yavaş indiriyorum sırtımdan bu yükü. Bak ama sen ne kadar şanlısın, hamilesin, eşin var, kaynanan seviyor. Kendine iyi davran, anneni düşünme. İstese yapar. Kendini geliştir, çok oku, annen gibi olmamaya çalış