Yani bilemiyorum ben öyle hissediyorum, bence kendisini güzel bulanlar başkaları tarafından da öyle görülüyor:)

Ben de korkuyordum. Ama şimdi anlıyorum en güzel yaşlarımda olduğumu

30 yaş sendromu normal çünkü kadın oldugunu hissettiğin yaştır aynı zamanda insana yaşlanıyorum herşeye geç kaldım hissi verir oysaki altın gibi yıllardır bulunması zor ve değerli tadını çıkartın geçicek bu duygularnız daha iyi hissedeceksiniz zamanla

Yapıcak bişey yok geçici de olsa yapılıyor daha bende bişey yok ama derin çizgiler olunca yaptırıcam metropol

Ne yapsan yapmadiginda aklın kalır.

Ben de her şeyin bir zamanı var diye düşünenlerdenim. Ama düşünmek, üzülmek çare degil o yüzden verilen tavsiyeler de güzel Ruh eşini bulana ne mutlu... ama benim demek istediğim mutluluğu oraya odaklamak sonra olmayınca ya da beklediğin gibi olmazsa büyük hayal kıyıklığı olur. O yüzden elimizden geldiğince mutlu yaşamalı ve bunları düşünmemeliyiz. Olursa ne ala olmazsa da bu konuya saplanıp kalınmamalı

İnsanın daha olgun daha net kararlar alabildiği yaşlar... hiçbirşeye geç kalmıyor insan asıl acele yaşanan hayatlar harcanıyor

31 yaşındayım Ne ara buraya geldim bilmiyorum :) Son 1.5 seneden hiçbir şey anlamadım. Yani rakama aslında çok da takılmamak lazım hala hareketlerim 20 yaşında gibi benim. Sadece vücudum yorgun o da çocuktan sonra oldu. Yoksa 30 olmakla ilgisi yok bence:) Sevgiliniz yok ise bence acil sevgili bulunuz. Hayat o zaman güzelleşiyor

Aynen ben de öyle ya gülünce çok kırışıyorum. Benim yaşıtlarım bile böyle değil hatta benden büyükler bile genetik mi göz yapısıyla mi ilgili bilemedim R Rapunzelea Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

30'uma daha iki sene var ama benim de sendromum tamamen maddiyat. ben öyle evli barklı olanlara değil de daha iyi kariyeri olan, daha iyi kazanan hatta arabası ve evi olan bekar kadınlara özeniyorum. 30'uma kadar bir ev sahibi olur muyum borçla da olsa diyorum mesela. bundan 2 sene önce araba isterdim şimdi onlar uçtu ev daha mantıklı diyorum. benimki çocukluktan geliyor ama benim ailem ne ev ne araba hiçbir şey sahibi olmadılar hala kiradayız. boşandılar falan. batmaya başladı bana artık bazı şeyler. 30'uma kadar bir ev almam şart yatırımlık olur, ucuz olur, küçük olur, 1+1 olur gözüm yüksekte değil hani. dur bakalım daha 2 sene var diyorum. ama insanın kendisine hedefler koyması güzel. bu düzgün biriymiş dediğin adam ikinci buluşma için eve çağırıyor. bu şartlar altında hayatımın aşkını bulamıyorum napayım :) üzmeyin kendinizi.

Açıkçası bizim çevremizde çocuksuz epeyce çift var, çoğu 30 yaş üstü. Bikaç arkadaşım 34-35 yaşlarında anne oldu. 40'larında anne olmayı tercih eden bir arkadaşım var. Ablam da 35'inde çocuk yaptı. Yengem de abimle evlendiğinde 32'ydi, o art arda 2 çocuk yaptı. Bana da her çocuk yapan hadi sıra sende diyor, daha erken diyorum bakalım Allah nasip edecek mi orası da var. Hayırlısı.

Vallahi bende hiç anlamadım yavaş yavaş kırışıyo sanıyordum bu senenin içinde oldu Olanlar takmamaya çalışıyorum birde gerçekten küçük gösteriyodum bu gözlerle artık çok zor yaşlanıcaz malesef bu bir gerçek Önceden çocuklara asla elimi öptürmezdim Öpün diyorum artık

34 yaşındayım, kendimi en güzel, en kendim gibi hissettiğim yaşlar 30 lar. Hatta iki gün önce arkadaşlarla 20-25 yaş fotoğraflarıma bakıyorduk, o kadar değişmişim o kadar yüzüm oturmuş, bir güzellik gelmiş ki, inanamadılar, estetik mi var sende diyorlar:) hayır dedim, sadece kendine güven, kadınlığının farkında olmak. 30 yaşıma gelene kadar ben kadınlığımın farkında değildim, şimdi keyif alıyorum ve bu halime tavrıma da yansıyor tabi. 30 lar bir kadının fiziki anlamda en güzel, enerji anlamında en çekici olduğu yaşlar bence. Ayrıca en güçlü aşkımı da 32 de yaşadım ve erkekler arasında en popüler olduğum yaşlar da bu yaşlar, söylemeden geçemeyeceğim:) Manevi anlamda da kendiniz oluyorsunuz, benim hayatımda kendi içimde yaşadığım iki dönüm noktası oldu, biri 26da biri de 30 larda, şimdi olduğum kişiden o kadar memnunum ki. Hiç bir yanımı saklamıyorum, hissettiğim gibi davranmaktan hiç çekinmiyorum, hatalarımı bile seviyorum, insanların ne dediğini önemsemiyorum. Sevmediğim, enerjisi bana iyi gelmeyen insanları hayatımda tutmuyorum. Geziyorum, yiyip içiyorum, okuyorum. Beğenmezsem yaşadığım yeri değiştiriyorum(30 umda küçük bir şehirden istanbula taşındım). Kısacası 30 lar çok güzel, ama siz enerjinizi güzel tutar, kendiniz için çaba sarfederseniz

29 dan bir farkı yok emin ol Evlenmiş olsan da başka başka sorunların olurdu 30-35 arası evlenmek için geç değil Gez, güzellikle bakımla daha çok vakit harca, kendine yatırım yap Sosyal aktivitelere daha çok katıl Yeni insanlar tanı, kendine yeni yeni hedefler koy Hayat 20 de kalmıyor. İnsan olgunlaşınca ağırlaşıyor. 30 lu yaşlar insanın kendini çok daha iyi tanıdığı yaşlar.

Hayata hangi açıdan baktığına bağlı bence. Kariyer hedefin varsa biraz geç kalmış sayılırsın, evlilik yaşı yine herkese göre değişir ama benim fikrim 30 dan sonrası sıkıntı gibi geliyor. Hem insanlar daha çok seçici oluyorlar hem de hiç evlenmeyeyim düzenim bozulmasın derdinde. Öyle de olunca tren kalkıyor. Yani erken evlilik 25-26 derim ben ama çocuk için sınır 30 diyorum. Şuan kendimde 30 yaşındayım. Bugüne kadar hep ertelemek zorunda kaldım. Şimdi de istiyorum olmuyor :) Yukarıda yengenç yazmış mesela harika hayaller. Keşke ben bile peşinden gidebilsem dedim. Bu arada bende de var o geç kalmışlık hissi. Hatta diyorum elde var sıfır.

Eger umut olacaksa: 42 yasinda basladim hayatimi yasamaya. Ondan oncesi hep baskalarini mutlu etmekle gecti diyebilirim. Cocuklugum cok guzel gecmedi. 20lerim de oyle. Sıkı, disiplinli, kuralci bir ailem vardi. Bu nedenle 20ler ile ilgili hatirladigim en guzel anilarim universitedeki hatiralarim. Evlenince sandim ki daha ozgur olurum, esimle bir suru sey yapariz beraber... 30 yasindaydim evlendigimde. Cok birsey degismedi evlenince. Oyle masallardaki gibi degildi evlilik. Seni sevgiye ilgiye bogan biri de yoktu oyle filmlerdeki gibi. Evlilik benim icin karsi tarafin konforu icin kendimi feda ettigim bir seydi... ve...41 yasinda yeniden bekardim. Yine baba evinde. Bu kez oglumla. 42 yasinda baska sehirde kadro bulup oglumla kendimize yeni duzen kurunca kendimi buldum. Artik bu benim kendi hayatimdi. O zamana kadar hep baskalarini memnun etmek uzerine kurulu oldugu icin hayatim, tek basina olunca insan soruyor haliyle sen nelerden memnun olursun, neleri seversin diye kendine...40larimda kendimi buldum. Ozetle, kendini mutlu ediyorsan, kendinle barisiksan, ne istedigini biliyorsan, mutlulugu birinden beklemiyorsan ne yuzundeki cizgileri sayiyorsun, ne aldigin yaşlari... Yasamana bak, keyfini cikar. 40 larda guzel 30 larda 50 lerde sen keyfine variyorsan eger. Eger keyfine varamiyorsan onca seneyi bosuna harcamis olursun sadece, kayip zaman oluyor o yillar senin icin. Yillarin yaşlarin sendromu yok aslinda, biz hayati saniyoruz ki sunlari sunlari yaparsak mutlu olacagiz. Mesela universiteye gidip ise girip sonra evlenip coluk cocuga karisinca.. hayat bu sirada giderse mutlak mutlulugu yasayacagiz saniyoruz. Ben bu siraya gore gittim, mutlak mutlulugun o siralamada olmadigini gordum. Sana tavsiyem kendini mutlu et...

Yorumunuzu okudum da hiç hedefim olmadığını fark ettim Kafayı evliliğe takınca bomboş olmuşum hedef konusunda yani. Turla mı geziyorsunuz ve tek mi? Ben tek pek bi şeyden zevk aldım Gezmeyi seviyorum ama yurt dışı hayalim hiç olmadı Dasmeer

Neden yaş ilerleyince ilk hedef evlenmeliyim ve çocuk sahibi olmalıyım diye oluyor ki doğru insan karşınıza çıkarsa evlenirsiniz çıkmazsa da bunun için aşırı üzülmek bence gereksiz anın tadını çıkarın eğer ekonomik özgürlüğünüz varsa kendinizi mutlu edecek farklı hedefler koyabilirsiniz. İnsan evlenince çocuk sahibi olunca mutlu olacak diye bir kaide yok bunun için geç kalınmış diye bir yaş kıstası da yok toplumun baskısından ne zaman evleneceksin diye sorularından kaynaklı kendimize yaptığımız psikolojik baskı bu bana da millet 2. çocuk için geç kalıyorsun deyip duruyorlar hayırdır nereye geç kalıyorum yani bunun için kendime baskı uygulayamam insan kendisiyle ve var oldukları ile mutlu olmalı

Bırak toplumun dayatmalarini.. . Insan nasıl mutluysa öyle yaşamalı..

Son zamanlarda çıkan 20 yaş akımından sonra daha iyi anladım, bir kadının en güzel oldugu zaman dilimi kesinlikle 30 lu yaşları. Çizgilerinizi sevin, sizi siz yapan yaşanmışlıklarınız onlar. Ve hayır hiç bir şey için geç kalmadınız.

Selam; 37 yaşındayım. Hayatımdaki kişiyle 33 yaşımda tanıştım. Yalnızlıktan, hayatımda kimse olmamasından, isimdeki mutsuzluğumdan çok yakındim. Bu kaçınılmaz bir durumdu. Ama hiç bir zaman yaşımın depresyonunu yaşamadım. Saçlarım genetik olarak az. Bu yüzden beyazlarımi boyatmak zorunda kalıyorum. Ama ben beyazlarımi bile seviyorum. Göz çevremdeki çizgileri de.. doğal yöntemler dışında cildime fazla bir şey sürmuyorum. Yüzümdeki her çizginin yaşadıklarımin izi olduğunu düşünüyorum. İyisiyle kötüsüyle.. hayat gerçekten yeterince zor. Bir de yaşınızı, kaşimizi dert etmeye gerek yok. Ben her şeyin zamanı olduğunu düşünüyor ve zamanı gelince de yaşanacağına inanıyorum. Dert etmeyin böyle şeyleri. O zamanın getirdiklerinin tadını çıkarın. Uzulelim, dertlenelim, dertleşelim ama sevinelim ve mutlu da olalım. Çünkü; her şey zaten olacağına varıyor.

30'lu yaşlarımın ortasına doğru emin adımlarla ilerlemekteyim, 30 yaşımda evlendim Zaman zaman geç kalmışlık hissini ben de yaşadım fakat geçmişe dönüp baktığımda eğer o şekilde yaşamamış olsaydım bugünkü ben olamazdım diyorum. Benim için uygun zaman buymuş bu kişiden kişiye ve tercihlere göre değişiyor diyorum Dolu dolu yaşadım pişman değilim.

Her yaşın ayrı bir güzelliği var tüm mesele bulunduğumuz ani guzel yaşamaya calismak yaşadığımız anın kıymetini bilmek 20 yaşında olup mutsuz bi evlilik yasamaktansa 30 yasinda bekar olun daha iyi yani bunu baska ornekler vererekte kiyas yapabiliriz

Evli çocuklu olsanız da o his oluşuyor. Bunu eksiklik olarak görmeyebilirsiniz. Sevdiğiniz aktiviteleri yapmamak, hayallerinizi gerçekleştirmek için çaba göstermemek bu vb şeyler benim için geç ve boş kalmış hissi yaratıyor. Gezebildiğim kadar ülkemi ve dünyayı gezmek, güzel kült filmler izlemek, tiyatroya gitmek, kitap okumak, kendimi tanımak geliştirmek bunları yapabildikçe daha iyi hissediyorum. Hedef belirleyip harekete geçmeyi tavsiye edebilirim. Kendimi daha iyi hissetmek için terapi almaya başladım mesela. Uzun zamandır ertelediğim için taktıramadığım diş tellerini taktıracağım. Randevu aldım. Hayat zorlasa da güzel. Ve bunun için başkası çocuk şart değil. Olsa güzel olabilir sadece.

Ben de bir zamanlar sizin gibiydim. Sonra elimdekilerin kıymetini bilmeyip şükürsüz davrandığım için böyle hissettiğimin farkına vardım. Hayatımı sevmeye çalıştım sevdim de. Sonra da her şey teker teker düzene girdi.

Gec kalmak nedir vakti gelmemistir daha... 30 lar 20 lerden cok daha guzel oturmus olgun ve be istedigimizi bildigimiz yaslar. Evet evlilik yasi 30 lara kaydi... evet insan omru uzadi uzun yillar daha genc daha saglikli yasiyabiliyoruz, ayrica cocuk yapmak icinde gec kalmis olmuyorsunuz. Simdi asil gelelim sizi huzne iten konuya... bence siz duygusal olarak aidiyet ask huzur sevgi kisimlarini bir erkek de bulamasiginiz icin telaslisiniz. Sizi tedirgin eden bu... ama bu mukemmmel doneminizde gercek aski bulmaniz tabiki mukemmel bir iliski getiricektir. Bence Korkulari birakip Heyy ben 30 yasinda genc guzel kendi ayaklari uzerinde Duran kadinim enerjisi yayin ki ask sizi bulsun

Evet efendim, Erikson üstadımızın psiko-sosyal gelişim kuramına göre "üretkenliğe karşı durgunluk" evresine hoş geldiniz. Adından da anlaşılacağı üzere bu evremizde üretmek istiyoruz, üretemezsek kendimizi işe yaramaz hissediyoruz. Etrafımıza bakınca da bu yaşlarda herkesin evlendiğini, çocuk yaptığını görüyor, bende bi anormallik var galiba diyoruz. Tabi ki yok, panik yapmıyoruz =)) Devir değişti, şimdi evlenme ve çocuk yapma yaşları 30'dan sonra başlıyor ortalama. Ben de 33 yaşımda evlendim, 35 oldum çocuğu erteliyorum 'ben daha çok küçüğüm nasıl bakarım ki' diyerek Şimdi n'apıyoruz? Hayatın olağan akışına sakince kendimizi bırakıyor ve başka yollarla üretme/faydalı olma ihtiyacımızı gidermeye çalışıyoruz. Evrene olumlu mesajlar yolluyoruz, yakışıklı, sadık, gücü kuvveti yerinde bir koca ve sağlıklı evlatlar diliyoruz.

Kesinlikle katılıyorum ama o istek, heves kalmıyor bi saatten sonra da. Off ya da saçmalıyorum. HAYIRLISI sonanda

Benimki genetik bence, babannem 80 yaşında o da yaşıtlarına göre daha az kırışık. Göz çevresi kremini son 1 yıldır kullanıyorum, çok düzenli de değil. Ama kendimi bildim bileli çok su içerim, güneşe pek çıkmam, sigara hiç kullanmadım, bunların da illa ki etkisi olmuştur. Eğer çok rahatsız ediyorsa botoks yaptırın kaz ayaklarını önlemek için. 20li yaşlarda yaptıran arkadaşlarım vardı, kaş arası ve kaz ayağı için. Bence artık çok normal estetik müdahaleler bunlar. Yeter ki canınız sıkılmasın, rahatça gülebilin Birisi gülerken "aa göz kenarları nasıl da kırışmış" diye bakan insanların yüzüne daha çok gülün hatta

Anacım o değilde 30uma 9 ay kala göz altlarım pörtleyiverdi gülünce kırışıyorum artık İnsan bi alıştırma yapar yavaştan yavaştan gelir dimi R Rapunzelea Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Gerçekten mi? Ben 23 yaşındayım 30 yaşına girmekten korkuyorum ya

Ben boşandım. Evlı arkadaşlarımın hepsı pişman. Ne guzel ettın dıolar :):)Ahaha Sen bılırsın yanı. Olacak olan olur. Kendını strese sokarsan hıc olmaz

90 yaşında bir kadına hayatındaki pişmanlığı sormuşlar, keşke 50 yaşımda keman çalmayı öğrenseydim, şimdi 40 yıldır keman çalıyor olurdum demiş.

Bilirim bu duyguyu geç kalmışlık hissi

31 yaşındayım, bu yaşlarda istekler değişiyor. İnsanlar mesleğini bile değiştiriyor yeri geliyor. Tecrübeler insanı değiştiriyor. Minyonum, hala 22 duruyorum:) 28 yaşımda aşık oldum ama sonuç maalesef yoktu. Bundan sonra daha güçlü hisler yaşayacağımdan eminim. Artık evlenmesemde, çocuk yapmasam da hayatımda bana eşlik eden birini istiyorum. Bu yaşıma kadar psikolojik rahatsızlığımla mücadele etmekle geçti. Ruh kanseri gibiydi adeta. Artık beni yormayacak, sonsuz şefkat gösterecek birini istiyorum sadece. Kafamda yapmak istediğim bana iyi gelecek şeyler var. Bu yaşımda kendimi daha çok sevmeye başladım, daha bi güzel daha bi kadınsı buluyorum. Herşey değişiyor:) Doğru bildiğim yanlışları öğrenmek güzel.

30 yaşında değilim ama ilerlediğim yer orası 26 yaşındayım. Maalesef kendimi pek çok konuda ama en önemlisi ilişki konusunda eksik ve geç kalmış hissediyorum. Hiç erkek arkadaşım olmadı. Bu saatten sonra olursa görücü usulü belki ki o da çok zor ve düşük bir ihtimal tüm gününü evden geçiren ben için. Ayrıca bir de ilişki konusunda yaşanacak tecrübesizlik derdi iş konusuna hiç girmiyorum zaten sadece bu ara etrafımdaki herkes evlendiği için ya da en azından ilişkisi olduğu için kendimi kötü hissediyorum. S Spizella

Catiklmaktan kaşların etrafı kiriscagina. Gülmekten göz kenarların kirissin diye bı söz var çok severim. Evlilik çocuk bunlar güzel. Ama güzel olması için doğru insan iyi şartlar lazım. Yirmi yaşında evlenmek için evlenip iki yıl sonra çok boşanan var. Allah gönlüne göre versin. Ayrıca hiç bişey için geç değil. Çok normal yaşın

Ben de 30 olacağım birkaç aya. Ve cidden çok heyecanlıyım. Bence hayatin en güzel yaşları. Güzel bir 30 sene geçirdiğimi düşünüyorum, umarım 30'larimi bitirirken de bunu söyleyebilirim:)) Ben mesela çocukken ailesiyle pikniğe bile yılda bir kez giden bir çocuktum, yuzme öğrenecek kadar ayağım denize girmeden büyüdüm. Bu hep bir eksiklikti ve 20lerim için kendime hedefler koydum. Mesela çok net hatırlıyorum, üniversite yeri seçerken dedim ki 'bu süreçte kendi evine çık ve 4 senenin sonunda 20 şehir gezip dönmüş ol' Ve gerçekten de bu hedefimi gercekleştirdim, bazen palyacoluk yaptım, bazen düğün hostesi oldum, kuruş kuruş biriktirdim şehir şehir gezdim.. sonra mezun olup aile yanına döndüm.. bu sefer de yeni hedef koydum, "25 yaşına kadar Avrupa'yı gez" diye, baktım gezemiyorum, bir aya yakın süren- şehir şehir götüren bir tura yazılıp istifa ettim:) Sonra "30 yaşına kadar 30 ülke gör" hedefi koydum, çok güzel gidiyordum ki pandemi geldi malesef, 2 yıldır aldığım her uçuş iptal edildi. O yüzden hedefime uyamadim malesef ama 30lu yaşlarimdan umutluyum. Şimdi 30-33 arası için hedeflerim var. En az 6 ay yabancı bir ülkede yaşamak, bilgisayarım ile dünyanın herhangi bir noktasında çalışabileceğim bir iş sahibi olmak, ve kiraya verecegim ilk evimi almak. Bu hedefleri gerçekleştirebilecegime dair bir inancım var. Ve bu hedefler benim aslında çocukluk hayallerim... Böyle düşününce otuzlu yaşlar bana heyecan veriyor. Bu isteklerimi daha küçük yaşta, mesela yirmilerimde gerceklestiremezdim büyük ihtimalle, çünkü 1) ailem geçen zamanla beraber seyehatlerime alıştılar 2) 30 yasidna kadın olarak izin almak zorunda değilim 3) 20li yaşlarda kendimce az çok birikim yaptım, yirmilerin başı zaten okuyarak, iş arayarak ve kazandigin parayı ezerek geçti, birikim işine son yıllarda anca girebildim 4) online çalışacak bir sistem ayarlayabilirdim aslında ama mal tarafıma geldi herhalde, yapamadım... Neyse, sonuç olarak çok güzel - hatta harika planlarım var ve 30 yaşımı sevgiyle kucaklıyorum :)) hayallerimi gerceklestirdigim, daha özgür olduğum, keyifli bir dönem olmasini diliyorum. Bu hedeflerimi gerçekleştirdikten sonraki yillarım icin ben de evliliği dusunebilirim.. belki de bu yillarim deli gibi bir sorumluluğun altına girmeden geçen son yıllarımdir. O yüzden tadını çıkarmam gerek :) Bence sen de bu bakış açısıyla bakabilirsin. Kendine güzel ve keyifli hedefler koy mesela. Çocukken bu yaşlarında nasıl bir kadin olma hayali kuruyordun? Hedef bulamazsan da Kendini simartma senen olsun:)

Bir kac hafta sonra dolu dolu 30 olacagim. Dünya şartları malum. Yasaklar, tedbirler, sürekli değişen düzenlemeler. Buna rağmen gayet iyiyim. Ayaklarımın yere tam bastığı, ne istersem onun peşinden gittiğim, kim ne der düsüncesinin uzaktan yakından yanından geçmediğim, gerçekten ne istediğimi bildiğim, istemediğime dur diyebildiğim bir dönemdeyim. Farkli hedefler koyun Farkli seylere odaklanin Benim en buyuk hedefim 30umdan sonra calismamakti, gecen ay istifa ettim. Planim dunyayi gezmek istedigim kurslara gitmek, kendime vakit ayirmak, hayati calismakla tuketmemekti. Pandemi sartlarinda biraz ütopik kaldi ama olsun ben önemli kısmı hallettim. Elbet devami gelir.

Ben de bu çocuk yapma sevdasını anlamıyorum. Zengin misiniz?

En tehlikeli sendromdur aman sakın yanlış bir evlilik yapmayın.

Ne kadar üzücü değil mi? Malesef benim sosyal cevrem de kafayı evliliğe takip gerçek anlamda başka hiç bir hedefi, hayali, planı olmayan kadınlarla dolu. Ne desem de tek gerçeğin 'hala evlenememiş' olmak olduğunu düşünüyorlar, geneli de 'niyetim ciddi' diyen ilk adamla kendisi için uygun olup olmadığını tartmadan evleniyor, mutsuz oluyor Diğer cumlene gelince, Ben genelde tek geziyorum - kalabalıktan, turdan, birilerine uyum saglamaktan çok hoşlanmıyorum tatillerde. Hatta 14 gün sonra yeni bir biletim vardı ama ucusum iptal oldu, kısmet... Ve son olarak, bu benim kendi hayatımda beni mutlu eden bir şey. Belki başka bir insan seyehattense evinin sıcaklığını seviyordur. Bir başkası müzikle içiçe olmayı seviyordur, bir başkası sanatla, bir başkası ahşap oymakla... Benim demek istedigim 'herkes gezsin, dünya kocaman, niye evde oturuyorsunuz' değildi aslında. Sadece bu yaşına gelmiş her insanın kendini neyin mutlu ettiğini bilmesi ve kendine yatırım yapması gerektiği. Beni mutlu eden şey seyehatler ve para biriktirmek. Ben de bunu yapıyorum. Sizi mutlu eden şey ne? Mesela, örnek için söylüyorum; benim kirkina girecek kadin bir kuzenim var, bekar. Sanata, sanat tarihine karşı derin bir zevk duyuyor. O yüzden pandemiden önce rehberi iyi turlar buluyordu, hem yurtiçi hem yurt dışı, eserlerin taşından - anlamından bahsedecek. Pandemi geldi, her şeyin online olmasından yararlandı, normalde eğitim alamayacağı insanların online sohbetlerine katıldı, bir sürü zoom grubu üyeliği var. Ayrıca düzenli olarak sevdiği küratörlerin açılışlarına gider, bazen beni de davet eder. Tabii ki arada birileiryle taniştiriliyor, gönlüne gore birisini bulursa yuva kurmak ister ama şimdiki hayatını bozmaya değmeyecek insanlarla evlenme yoluna gitmiyor. Aynı sekilde yine kirkina girecek erkek, bekar bir kuzenim var. Son yıllarda biraz talihsiz bazı olaylar yaşadı, hayatı darmadağın oldu. Biraz da asosyal biridir, insan içine çıkmayı ya da gezmeyi hiç sevmez. O da kendisini mutlu eden şeyi yapıyor, hunharca kitap okuyor. Evinde kitaplardan bir dağ var, kedisi ve kitabı - tuşlu telefonuyla sosyal medyaya bulaşmadan mutlulukla yaşıyor... Yani, onu mutlu eden şeyi yapıyor. Önemli olan, seni ne mutlu eder? Hadi dusun, beyin fırtınası yapalım :)

32 yim 27 e evlendim 29 da anne oldum. Bendeki his de keşke daha geç yapsaydım. Daha geç evlenseydim daha geç anne olsaydım diyorum. Az evvel iddia oynamış kocanın mutfakta masaya vurup küfürlerini duyunca da yok bu iş olmayacak boşanmam lazım diye geçirdim içimden... Her şeyin hayırlısı olsun. İnşallah doğru ve iyi bir insan çıkar karşınıza. Ama birçok kişi de yazmış hayat evlilikten ibaret değil bunu yaşayınca anlıyor insan. Arkadaşlarımın hepsi evlenip çocuk yaparken ben aşırı üzülüyordum şu halime bakınca ne aptalmışım diyorum.

Ay saçmalamayın lütfen Ben 34 yaşında evlendim. 1 aylık da hamileyim. Hiç de geç kalmış hissetmiyorum. Hatta daha erken evlenseymişim bir sürü şey içimde kalırmış. Ne güzel yedim içtim gezdim tozdum diyorum. En güzel yaşlarınızdasınız yapmayın. Bu yaşlar bir daha gelmeyecek. Çevremde erken evlenip çocuğu olan ne kadar arkadaşım varsa hepsinin gözü dışarda kalmış. Devamlı bekarlara özeniyorlar. Ayrıca evlenmeyi de merkeze koymayın. Hayattaki amacınız bu olmasın. Karşınıza sevebileceğiniz biri çıkarsa ne ala. Çıkmazsa da karalar bağlamaya gerek yok. Benden size abla tavsiyesi bu yaşlarınızın tadını çıkarın milletin ne yaptığını boşverin.

Bir 40 yaş sendromu değildir.

Hanımlaaar... Bir şeylere geç kalmış gibi hissediyorum. Yaş ilerledikçe bu hissim artıyor. Evlilik, çocuk bu konuları düşündükçe üzülüyorum. Çevremde çoğu arkadaşım evlendi, çocuğu olan bile var... sanırım o yüzden geç kalmış gibi hissediyorum ve de göz çevremde mimik çizgilerim oluşmaya başlamış bakım yapıyorum ama onları gördükçe kendimi kötü hissediyorum. Bu başlığı açtığım için çoğu kişiden tepki alacağım biliyorum. Sizden ricam bu saçma düşünceleri nasıl kafamda atabilirim. Saçma diyorum çünkü düşünmek insanı strese sokmaktan ve üzmekten başka bir işe yaramıyor. Ve de mutluluğu 1 kişiye bağlamak hata. Takmayanlar, sorun etmeyenler ya da tersi düşünmemi sağlayacaklar nasihat verebilir mi lütfen ya da bu yaşlarda böyle hissetmek normal mi Şimdiden teşekkürler..

Ah ah sizin gibilere öyle bi özeniyorum ki ben gülünce çok kırışıyorum. Göz çevresi yani ve gülünce kırışıklığım aklıma geliyor karşımdaki kesin oraya bakıyor diyorum gülmek istemiyorum. Göz çevreniz için krem kullandnz mı? Kaç yaşında başladınız R Rapunzelea Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Agustosta 30 olcam evliyim 1 bebegim var bende de tam tersi gencligimi yasayamadim duygusu basladi ne yapsak boş yani evlenip coluk cocuga karissaniz da bu olacakti sizde de muhtemelen. Hayat anlardan ibarer anlar anı olur birikir, yasayin gitsin

Yorumlarınız birbirinden güzel ve benim için çok değerli. İnsan bazen bir düşünceye saplanıyor başka da bir şey düşünemiyor. Hepinize ayrı ayrı teşekkür ederim

28 yaşıma giriş yaparken tek takıldığım şey saçlarımdaki beyazlar yüzünden boyatmak zorunda olmak ve ilk botoksuma ihtiyaç duyduğumun farkında olmak. Onun dışında ruhum çok çok daha güzelleşti. Güzel yaşlardayız. Yalnızlığın da kıymeti bilinmeli. Kendimi çok daha iyi tanıyorum, çok daha iyi gözlemciyim. Arkadaş seçimlerim eskiden çöpmüş hepsini attım, azalmadım arttım, daha da özgür hissediyorum kendimi.

Evlilik toplumun dayatması bence. aslında benim yirmili yaşlarım da hep bi hedefim vardı kendime katma değer katacak hayaller iyi bi üniversite iyi bir iş derken ruhumu doyuracak hobiler keşfettim sonra yaş geldi 30 da evlendim 32 yaşındayım şimdi toplum çoçuk diye dayatıyor benimde sıkıntılı o süreçler toplumun bu dayatması bana takıntı oluşturdu farkındayım bir yıldır hayattan zevk almıyorum eskiden ben mutluydum evlenince daha mutlu olacağım dedim ama çoçuk vs bana mutsuz bi kısır döngü olarak geri döndü. kendime yeni bi hayal koydum pandemi azalsın bhutan ve tibete seyehat edecem çoçuk işine kafayı takıp hayatımı zehir etmeyecem zaten ben istiyormuyum yoksa bu baskımı bana anne olmayı isteten bilmiyorum. Sizmi istiyorsunuz evlenmeyi yoksa toplum yaşın geldi evlenmi diyor o çizgi aslında ince bi detay hayatını belirleyecek

Valla ben kırışmaya başladığım için gençlik fotolarıma bakıp ah diyorum bazıları yaş ilerledikçe daha güzel oluyolar demek siz de öylesiniz

Bir görsel ekledim okur musun onu:) ve şunu söylemek istedim bana yıllar önce kuzenim hava atmıştı 25 yaşında evleniyordu bayağı bildiğin açık açık söylüyordu yanii sen de geç kalıyosun elini cabuk tut falan sanki bunlar insanın elindeymis gibi 27 yaşında boşandı ben de 27 yaşında evlendim 28 yaşında anne oldum o şu an 31 yaşında sevgilisi bile yok. Allah her şeyin hayırlısını nasip etsin sen gonlundekileri Allah'a aç o bı kabına sokacaktır Eklentiler IMG_20210518_010032. jpg 156,2 KB · Görüntüleme: 31

Gezmeyi inanın ben de çok seviyorum. Ama dediğim gibi tek degil muhakkak biri olacak kafa dengim tabii. Tek takılmaktan sıkılırım ben. Çoğu şehre gitmişim İstanbul var gitmek istedğim mesela bunun dışında düşünüyorum pek de bişi aklıma gelmiyor yani galiba hobi de insan deneye deneye anlıyor " hmm evet bundan keyif aldım, seviyorum " gibi. Yani pek uğraştığım bişi yok sanırım

Bu yaşlar herşeyin farkında olduğumuz yaşlar. JOYz

Bence 30 yasa girdiğiniz için değil de sanki evlilik ve çocuk için geç kalıyorum düşüncesi sizi üzüyor. insan her yaşta evlenebilir çocuk ise tamamen nasip. bu bir zorunluluk veya görev değil herşey ne zaman doğru ve güzel olacaksa o zaaman olsun inşallah. yoksa 15 de evlenip 3 çocuklu ve mutsuz olabilirdiniz

Erikson baba her şeyi biliyormuş mesela çocuk için erken diyorsunuz ya çevrenizde mi genelde böyle yoksa siz mi böyle düşünüyorsunuz

5 senedir 30lardayım, hiç bir kötü yanını görmedim, pek memnunum Ve bence evlilik, çocuk için bana en uygun yaşlar 30lardı, sanki 20lerimde bu işi kotaramazmışım gibi geliyo. Mimik çizgileri de 20yaşında bile çıkan var, 35 yaşındayım göz kenarlarımda bir tane çizgi yok. Biraz genetik ve biraz da sigara kullanımı, su tüketimi vb etkenlerle alakalı. Takışmayın bun, sevin onları

O turun adını keske paylassanız, şuan cok sıkıntı ama pandemi sonrası yapacağım ilk şey bu olacak. Tek başıma gideceğim ben de!

Geçen ben de 30 yaşla ilgili konu açtım benim de 30 uma az kaldı 30 yaşa kadar şunları yaparım diyen ben sadece çok azını gerçekleştirdim görmek istediğim çok yer vardı yurtdışına gitmek istedim bir ülke dahi olsa olmadı gezmeye çalıştım kendimce ama insana hiçbirsey yeterli gelmiyor en güzeli evlenip çocuk yapmak oldu yaş geçtikçe birşeylere eksik kaldığını hissetmek çok kötü

36 yaşındayım bir tane kızım var Sana tavsiyem gez toz sevgilin olsun evlen yine gez toz en sonunda çocuk yap 26 yaşındayken evlendim 2 sene önce de kızımı kucağıma aldım düşün.. evlendikten hemen sonra çocuk yapmadım ki eşim çok istiyordu hayır dedim gezelim tozalım evliliğimiz bir otursun sonra çocuk.. Ayrıca 30 yaş bunalıma girecek bir yaş değil tam tersine hayatın zevkini eski düşüncelerle şimdiki düşüncelerin farklı olduğu tam anlamıyla kadın olduğun bir yaş 30.. Herşey sende bitiyor ya bunalıma girip kendi kendinin motivasyonunu düşürürsün günlerin depresyonla geçer ya da her yaşın bir güzelliği var ben bu yaşımda da çok güzelim ince çizgilerim belki derin çizgilerim var ama bunlarla benim hayatımı mahvetmeme izin vermiycem deyip silkelenirsin karar senin.. ayrıca botoks dolgu diye birşeyler var di mi baktın memnun değilsin gidip yaptırırsın kendini bu kadar üzmeye değer mi? Haydi kalk ve ben çok güzelim her halimle ve her yaşımda de

çizgiler yaşamış olduğun hayat tecrübelerinin sana armağanı öyle düşün. her yaş ayrı güzel bence. bende 29 olcam 4 hazıranda. =D evlilik konusuna gelince nasip diyorum.

bence tamamen normal hiçbir zaman geriye gidemiyoruz ve ileriye gitmek kim ne derse desin her zaman iyi olmuyor aksini düşünen aşırı polyannacıdır. Bir kere yaşlanıyosun yalnızlaşıysun heyecanlar hevesler gidiyor özelliklede biri yoksa hayatında. Ama bunu yaşayan siz değilsiniz bizden öncekilerde yaşadı bizden sonra gelenlerde yaşayacak dünyanın kanunu bu doğmak büyümek ve gittikçe yok olmak. Bu durumu kabullenmek zorda olsa insanı huzura erdirir. Yaşlanmayı yalnızlaşmayı kabullenmemiz gerekiyor. Size tavsiyem bu kabulleniş sırasında kendinizi bi şeylere vermeniz olur iş uğraş vb akla gelmeyince insan çokta düşünmüyor.

30 yaşıma geldim evlenemedim sendromu bu. Yoksa 30 u da 31 de 32 yi de anlamadan geçiyor. ( Ben 32 yim oradan biliyorum ) Güzel kardeşim evlensen kırışmayacak mısın? Hayatın zorlukları ortadan kalkacak mı? Aksine daha çok sorumluluk daha çok kaz ayağı. Zaman nasıl geçmiş anlamayacaksın bile. Çünkü bunları düşünecek vaktin olmayacak. Bir ev, bir çocuk, bir eş, hatta kayınaile, kendi ailen ekseninde bunları düşünecek halin kalmayacak. Tabi bekar psikolojisinde bunlar hiç olmayacak mı telaşı olur. Anlıyorum. Şu zamanın kıymetini bil yalnızca. Evlenince çok mu kötü yani dediğini duyar gibiyim. Kötü diyemeyiz ama zahmeti çok, karşılığında tabi ki rahmeti de var. Her zamanın güzelliği ayrı. Hayatını film şeridi yapsalar ömrün bittiğinde, belki de en iyi zaman içinde bulunduğun zamandır. Kim bilebilir. Bu zamanı boş hezeyanlarla kötü geçirme.