Merhabalar. Ben mükemmel kardeş sendromu yaşayan biriyim. Kardeşim her şeyiyle mükemmel. Bu küçüklüğümüzden beri böyleydi. O hem benden çok daha güzel, hem çok daha başarılıydı. Şimdi yurtdışında üst düzey yönetici. Mutlu bir evliliği var ve çok güzel 2 kızı var. Ben kıskanıyor muyum, evet maalesef. Aslında sahip olduklarını değil, ailemin ona olan sevgilerini kıskanıyorum. Ben ise küçüklüğümden beri hiç birşeyi kendi başıma yapamayan, çok başarılı olmayan biriyim. Kardeşim yurtdışında olduğu için ailemle beraberim. Hala evin en popüleri o. Sürekli överler onu, annem, kardeşim aradığı zaman çok heyecanlanır, tabi uzakta özlüyor. Ben ise hergün gördükleri için zaten bir heyecanı olmayan biriyim. Garip bir duygu aslında. Bilmiyorum benim gibi olan biri var mıdır? Ailem beni sever kesinlikle, sevmiyor dersem yalan söylemiş olurum. Ama ben kusurları olan biriyim, kardeşim ise her şeyi ile onları büyüleyen biri. Dolayısıyla onu daha çok seviyorlar. Durum bu.

aslında olayları dengeliyorum. Yani kendim istediklerimi yapıyorum. İlk başta tepki gösteriyorlar sonra alışıyorlar.

Odun vermeyebilirsin ama rahat eder misin bilemem. Yazdiklarina bakilirsa sanirim etmezsin. Ben merhametsiz yetismedim ve dunyevi seyler bana bir anlam ifade etmiyor. Turkiye'den, saglik sisteminden ve karşılaştıgim isi gucu laf sokmak olan insanlardan ciddi derecede sogudum. Ileride tek basima bambaska bir ülkeye gidip orada yasama plani yapiyorum. Umarım sen de her ne hayalin varsa gerçekleştirme imkanı bulursun. 3nity

Bu abla kardeş kıskançlığı ağzımda kekremsi bir tat bırakıyor. Leyla ve necla falan geliyor aklıma o kadar kötü yani.

Kurban psikolojisine girmeyin bence. Yakından tanıdığım üç kardeş var mesela. En büyük kardeş okumak istememiş, meslek edindirmişler. Biraz beden gücü isteyen ağır bir işi var. Annesine düşkün olan o olduğu için evlenemedi de bir türlü. Ailesi bir ayrı sever onu. Ama ortancaları daha başarılı. Daha iyi kazancı var. 35inde evini arabasını çocuğunu yaptı. En küçükleri de en zekileriydi ama zeki ama tembellerdendi. Ne iş peşinde koştu ne okul. Üniversiteyi üstelik zor da bir bölümü bitirdi ama ilk iki çocukta azim de enerji yok. Haliyle gir çık milyon iş değiştirip pes etti. Artık iş durumunu sormuyoruz bile ailesi üzülmesin diye. O da en büyük gibi bekar tabiiki. Şimdi dışardan baksan ortanca gelince yıldız o gibi, ama anneyle ilişkide birinci çok daha düşkün. E ama en küçük olana da kıyamıyorlar durumunun lafını bile etmiyorlar. Aile genelde koşulsuz sever. Sadece verdiğim örnekteki gibi uzakta yaşayan, ayrı evde yaşayana özlem olur. Özlüyorlardır ondan öyle geliyordur sana. Çok psikolojik sorunlu değillerse ben evlat ayrımı yapacaklarını sanmam. Kendinş yıpratıp doldurmak yerine kendi hayatına dön, istediğin hayatı kur MorAnka

Kardeşler arasındaki kıskançlık duygusunun ve rekabet ortamının tek sebebi anne ve babadır. Aksini iddia eden kendi çocukları arasında bu ortamı oluşturmuştur.

Ben zamaninda ayrildim ama fiziken, ruhen degil. Simdi de maalesef yasli ve hastalar diye ben bakmak zorundayım ama bu geçmişin gelecege yansıması. Geçmiş değişik olsaydı, gelecek farkli olabilirdi.

O kadar doğru ki

Bunu yaşayan tek benim zanneder vicdan azabı hissederdim. Ben de sizin durumunuzdayım, kıskançlık değilde imrenmek. Benimki ise ikiz erkek kardeşim. Her konuda çok başarılı. Derece yaptı türkiyenin en iyi üninin en iyi bölümünden mezun oldu. Ben ise su an kpss derdindeyim. Bir ortama girdiğimizde herkes hemen onu sorar sonra sen napiyorsun derler cevap verince bi burun kıvırma olur bana. Hmm öyle mi derler. Bu yüzden ailemle bir yere gitmekten nefret ediyorum. Ama bunda şunun etkisi büyük küçüklüğümüzden beri onu özgüvenli serbest beni ise özgüvensiz baskıcı yetiştirdiler. Belki sizinde durumunuz böyledir kardeşler arasında zeka farkının çok olacağını düşünmüyorum.

Vicdan dengesi kimde yüksekse onun keşkesi pişmanlığı hep olur... Senin de öyle bak, kardeşlerin bakıyor ama senin kdr iyi bakamıyorlar, sen yine ödün veriyorsun... Aynı benim durum... Allah yardımcımız olsun ne diyeyim...

Çok doğru bir tanımlama... Nankör bir anne babaya sahibim bende maalesef...

Şu an tr de değilsin sanırım... Bende şöy bir sorun var, annem psikolojik sorunlu başetmesi çok zor, babam yaşlandı artık elini eteğini çekiyor herşeyden... Elalemcilik kavramı var ailemde ve ben çok yoruldum artık bu yüzden ayrı olmak uzaktan iyi olmak istiyorum... Çok taviz verdim ve kıymetim olmadı, bu da ayrı üzdü beni... Uzaktan iyi olanlar daha iyi... Vicdan konusunda artık elimden geldiğince... Yıpratmak istemiyorum psikolojik olarak bana zarar verdiler S

En kisa zamanda uzaklaşın. Ben zamaninda yapmadim. Fazlasiyla zararını gordum.

Açıkçası benimde ailem öyle arkadaşım. Evden işe, işten eve modundayim. Çoğu zaman beni sevmediğini biliyorum dememek için kendimi zor tutuyorum. 25 yaşındayım dışarı çıkıp arkadaslarimla bi kafede otursam olay olur kıyamet kopar. Diğer kardeşim gece 11 de eve gelse sesleri çıkmaz.

Ben de çoğu derdimi paylaşmam. Kendi içimde yaşarım. Bir kere paylaştım, çok üzüldüler. Sonra kardeşimden fırça yedim. "Ne her derdini söylüyorsun, kendi başının çaresine bak, onları üzme" dedi. Şimdi kendi başımın çaresine bakıyorum. Onların tüm dertlerine koşuyorum. O ise yurtdışında kendi hayatını yaşıyor. Bazen 10 gün oluyor aramıyor bile. İşi varmış, internet bulamamış bilmem ne...

Uzaklaşma çabam var ama bende senin gibi geç kaldım biraz.. Maalesef aklım başıma bu yıl geldi, beraber yaşıyoruz, iş konusunu halledeyim ayrılacağım...

Yapma lütfen, yaşlanıyor bizimkilerde ve sadece ben bakmak istemiyorum, kardeşlerim de ilgilensin... Uzaklaşınca ruhen de mesafe koymak isterim... Geçmiş bağı olarak gelecek olmasını istemiyorum... Öyle olsa yanlarından ayrılmam sineye çeker onlarla yaşarım ama olmuyor.. Benden bir tane daha yok ki... Ne kötü bir durum ya, arada kalmak kdr kötüsü yok

Bence çocukların böyle hissetmesinin nedeni doğrudan ebeveynler; adaletli davranmamaları ve çocuklar arasında ayrım yapmaları. İkinizin de farklı kişilikler olduğunuzu, ikinizi de eşit sevdiklerini ve başarı/başarısızlıklarınızın bu sevgi ve değeri değiştirmeyeceğini size hissettirselerdi eminim ki kardeşinizi kıskanmaz hatta iyi durumda olmasına sevinirdiniz.

Yapmayın böyle, kendinize zarar. Aileniz size farklı imkanlar mi sundu? Sizden kısıp, ona mi akıttı kaynakları? Kardeşinizi kolejlerde okutup, sizi de sınav günlerinizđe isiklara selpak satmaya mi gonderdi? Eğer adaletli davrandilarsa üstlerine düşeni yapmışlar. Onun takdir edilecek daha çok şeyi olmuş, hepsi bu. Sizin de vardır, kendinizi bir kenara çekmek yerine kendinizi daha iyi tanıyıp, karakterinize göre başarı kovalayın Örnek vereyim, Bizim ailenin akademik anlamda parlak çocuğu bendim. iyi okullarda da okudum. Univeristeyi derece ile bitirdim. Yüksek lisansimi yaparken tubitak bursu aldim. Yurtdisinda egitim programına davet edildim vs. 3 yaş küçük erkek kardeşim, hep ortalamanın altında bazen ortalamayı yakalayan bir öğrenciydi. Üniversitedeydi, hala ödevlerini yapıyordum, alakasız bölüme rağmen. Ama, Hep parmakla gösterildi. Ahlakı, efendiligi, saygısı, herkes tarafından takdir edildi. Açık Ara geniş ailenin en sevilen torunu. Bir sonraki kardeşim bizden biraz küçük kaldı, aramız 10 yaş kadar. Ama onun da karakteri farklı. Bana nazaran daha sessiz sakin. Ortalama üstü öğrenci, ama cok sosyal. Arkadaşlık iliskileri hepimizden iyi. Her girdigi ortamda kendini sevdirir. Değişik bir havası var. Sessiz ama eglenceli, iyi bir gozlemcidir, lafı gediğine koyar, sağlam espri yapar vs. Biz aynı ana babadan, 3 farklı karakteriz. Her birimizin baskın yanı farklı. Her birimiz için farklı kelimeler kullanılır anlatırken. Her birimiz olduğumuz kisilerden vazgeçmeyiz Siz kendi algınızda kardesinizi daha iyi bir yeede gormussunuz, biraz bakis acinizi. genisletin. Bu kıskançlık sizi yorar.

Herşey ebeveynlerde bitiyor, kendini suçlama lütfen. Elinizden geldiğince ortada olmamaya özen gösterin

Bakış açını değiştir. Kıskançlığını bastır. Kardeşimin övülmesi beni çok sevindirir. Büyükler böyle düşünür. İkimizde başarılı olalım güzel olalım ama benden daha güzel ve daha başarılı olsun isterim. Kendi sınavımı kaldırırım ama ona gelecek olan üzüntüye dayanamam. Beni eleştirebilir herkes Kaldırırım dinlerim ama kardeşimi konuşamaz eleştiremez kaldıramam. Büyüğünüzün kusuru vardır kimse dile getirmiyorsa görmediklerinden değildir özlemlerindendir. Aileniz güzel baktığındandır. Herkes kendine yakışanı yapar deyin ve ailenize yakın olmanın tadını çıkarın. A Aylakkadin Bahar, bir insanla gelebilir insana Üyelik İptali tek ayak

Bakmıyoruz demiyorlar ama benim kadar bakamiyorlar. Saglik durumlari hassas o yüzden kimseye guvenemiyorum. Seçim yapacak durumu gectim. Sen yeni seçim yapabilirsin. Karakterini bilmiyorum, önceliklerini kestiremiyorum fakat neyi secersen sec pisman olmayacağından emin ol.

Ebeveyn siddeti mi ne bu bilmiyorum ben de kardesten degil de akrabalardan yana ailemden bunu goruyorum. ve cocuklugumdan beri annem surekli dış goruntumle ilgili elestirir. ya daha dun goruntulu aramis beni senin cenen niye oyle diyo. ya garip bi insan. hep baskalarinin kizlari iyi dogru guzel ben yanlis hibi davrandi bana. bu kendi ezikligi aslinda oyle davranilmis oule davraniyor. sizinkilerde de uzak olana yuva kurana saygili davranildigi gorulmus oyle ogrenmisler oyle davraniyorlar. bu senin eksikligin degil bu onlarin yillardir alisilagelmis toplum kurallariyla dusunme sekilleri. gercek iyiyi dusunmuyorlar. yaninda ona her daim destek olan bana faydali o da degerli demiyorlar. bu senin kardesinden az olusunla alakali degil toplumun degerleri ogretirken degerlerin disinda yasamasiyla alakali. ben bu onun eksikligi deyip geciyorum artik ruhumda actigi yaralar baki tabi. sen de acilan acildi artik bjnjn sana kattiklarina bak. belki boyle davranmasalardi sen potansiyelini bu kadar zorlamazdin. iyi yanjndan bakip takmamak onemli. . push ; Patidostu Çok pati az insan çok

Evet bunu saglayan anne babalar. hep cocukları suclarlar. Asıl suclu ebeveynler cogu zaman. Sankı bırını baskaaı dogurdu. Yazık Cok itici davranıslar. anne babalat da bazen ovunebıldıklerı veya kendılerıne baktırabılecekledı ewlatları kayırıyor.

O zaman seni her gün gormemelerini sağla. Anne ve babalar nankor gelir bana. Emek harcayan değil, bencil olan her zaman daha fazla kıymet gorur. Bencil olan daha başarılıdır çünkü...

Benim de kardesim hatta kardeşlerim öyle Benim kücük benden zeki tip olarak daha iyi ben evlenemedim o evlendi. Ailemin ona olan ilgisi saygısı daha fazla. Akrabalarımın da aynı şekilde. Yalnız ben de kendi çapımda farklıyım. Kurban moduna girmedim tabi bu büyürken yetişme çağında öyleydi. Sonradan ben de farklı şeyler yaptım gezdim dolaştım arkadaş çevremi şehrimi vs değiştirdim bana da farklı gözle bakıyorlar kendimi ondan düşük görmüyorum. Sen de kendi yaşamını değiştirebilirsin kendi basına her seyi yapabilirsin ki ben hiç bilmediğim tanıdğımın hiç olmadığı büyük şehire bir bavulla geldim düzenimi kurdum. Her şeyi yapabilirsin ben bile başarabildiysem. Bir de aile yanında mı yaşıyorsun? Kabuklarından çıkman gerek çünkü.

Yani? Siz kardeşinizi sizden daha başarılı, mükemmel biri olduğu için kıskanıyorsunuz öyle mi? Öz kardeşinizi? Khomyuk

Aileniz icindeki yeriniz sizi tanimlayan tek sey olmasin. Kendinize dair inancin, bireysel hayatin, sosyal hayatin farkli yonlerini kesfettiginizde ailenizle ilgili olumsuz seyler sizi daha az etkiler. Y

+1 Mihail Zoscenko

Bu her zaman oluyor ne yazıkki. Ben zeki idim ama ablamda öyleydi onda bişeylerin yapılabilirliği gözükünce benim başarılarım ne varki oldu. Mesela üniversitede yüksek onur aldığımda bile ee kendine yapıyor bize değil ya oldu ama ablamın en ufak başarısı kutlanıyordu sevgi eksikliğinden değil o ilk olduğu için başarısı takdir topluyor bende başarı alışılmış bir durum olduğu için önemsenmiyordu. Sonra evlendik bebeklerimiz oldu. Annem ablamın bebeğine baktı bana istersen bakıcı tut dedi elin kadınına nasıl güveneyim mecbur iş hayatından çıktım ve bebeğime bakıyorum kreşe gidene kadar böyle olacak. Ablam iş hayatına devam etti çünkü bebeği güvenli ellerde.

Sizi anlıyorum. kız kardeşim ile aramızda 2 yaş var. sürekli yarış halinde benimle ve bencil, egoist. Ailem ona daha düşkün sürekli mağdur rolünde, ben ise her işini kendi halleden dertlerinin çoğunu ailesi ile paylaşamayan ve fedakar, yıpranan olanım. üzülerek belirteyim ki ömrümüzün yarısı geçti hiç düzelme yok ve kalanı da bu şekilde gidecek kesinlikle.

ailenin ikinci çocuğum ama en popüleri ben oldum herzaman diyebilirim özellikle babamın gözünde çünkü tek kızım herkesden daha güzelim daha başarılıyım falan öyle birşey yok ama tek kız olma avantajını bana herzaman hissetirdiler. Bu sırayla alakalı değil bence D duygular