Benim kedi korkum olmamasına ragmen üc günde bu kadar alışmamıştım evladıma. Bana kalırsa sizde o kadar büyük kedi korkusu yok. Hızla geçer. Yakında beraber yatarsınız

Harika çabalamaya

kendimi bildim bileli kedi delisiyimdir ufacıkken sokaktan bulup eve yatagıma getirirdim bu şekilde büyüyünce tabi sizin gibi korkan insanlara asla anlam veremezdim sinir olurdum. sonra ergenlikte hamam böceğiyle bi anı yaşadım travmatik oldu benm için ve senelerce tüm böcekgillere düşman oldum gördüğümde beynim uyusuyo ellerim titriyo ve abartmıyorum midem yukarı hareketleniyo kramp giriyodu terliyodum resmen. uzun süre bu şekilde abartılı tepkilerle korktum tahammülüm yoktu. sonrasında 25i geçtikten sonra bu tepkilerimin azaldıgını farkettim sdce ıyy diyerek uzaklaşıyorum. aslında hayvan benden kaçıyo korkuyo ama o hızlı hızlı yürümesi ve bianda ortadan kaybolması nereye gittigini görememek beni tedirgin ediyo bunu farkettm. gerçekten tamameenn psikolojik. belkide çook küçükken hatırlamadıgınız bi kedi saldırısıdır yada yanlışlıkla tırnak vs atmıştır bilinç altınızda bu hayvanlara karşı korku hissi gelişmiştir. veya birden fazla tuhaf fobiler var bbazı insanlar battaniyeye dokunamaz yumuşak ve tüylü olması onları korkutur? bunun değişik versiyonudur ama psikolojik oldugunda ısrarcıyım. bu konuda uzman dr sizin bu korkunuzu her türlü yenmenize destek olur. içten içe istiyosunuz ama beyniniz bbuna izin vermiyo yani atlatılacak bir duurum. bunun için biraz çabalarsanız gerçekten hayatınızda bile artı güzellik katacagını farkedersiniz. uzun oldu kusura bakmayın P

Teşekkürler bende bi piskoloğa danışmayı istiyorum belki kendisi böyle olup yenen bi çözüm bulan arkadaşlar varsa yardım edebilirler diye yazmak istedim bir

İnşallah ya çok istiyorum teşekkürler

Sevdirmek istediğinde mutlaka cevap vermeye çalışıyorum ama ani hareketlerle oynayarak bişeyler yaptığında bide özellikle geceleri asla durmuyor enerji patlaması yaşıyor sevsende durmuyor eşim denedi ozaman bi şekilde hareket edip enerjisini atsın bende uzak durayım diyorum gerçekten korkuyorum ozaman ama bizde şu bi haftada kucağıma gelip oturur oldu ben sever oldum baya alıştık evde peşimden dolaşıp beni izliyo umarım kucaklama beraber uyuma faslına da bir kaç aya ulaşırız A

çok tatlısın demeye geldim :)

Tamamiyle denk geldi cesaretim yoktu hiç ama yavru geldi evi yoktu bizde aldık en azından herşeyini verebiliriz diye. Hala korkum var biraz alıştım sevebiliyorum ama bazen çok oyun istediğinde üstüme atlıyor ozaman kaçıyorum üzülüyorumda küsermi bilemedim. uzaktan oynatıyorum oyunları sürekli ayağımı ısırmak istiyor Bende sizin gibi yapmaya çalışırım yoksa her hayvandan korkmak çok zor hayatımı çok zorluyor

Aynen aynen sizin gibiyim işte kendimi çok fazla zorluyorum inanın kucağıma kendi gelip yatıyo arada seviyorum bende bu kadar yakınlaşabildik Ama bende hala patilerden korkuyorum özellikle tırnaklarını birden geçiriyor tutamıyorum battaniyeyle kucağıma alıyorum. Deli gibi üstüme koştuğu zamanlar oluyor enerji patlaması yaşıyor enerjisini atsın diye oyun oynatıyorum çok korkuyorum ozamanumarım sonunda bende sizin gibi olurum bende sarılıp yatmak

Yıllardır olan korkunuzun hayvan sahipleniniz geçeceğini düşünmeniz çok saçma olmuş. Ya bakamayıp vermek zorunda kalırsanız. Keşke hu ihtimali de düşünüp tedavi olmadan sahiplenmeseydiniz. pmgzm

Kendimi gördüm. Sonra bir gün aman en kotu ısırır dedim. Elimi kedinin ağzına soktum. Tamamen gerçek. Kedi kafayı yedin mi der gibi baktı. Ve o minicik süt dişlerini gördüm. Ayy aşkım boyle başladı. a ama yalan değil kendi kedim dışındaki her hayvandan hala çok korkuyorum

Bir zaman ki ben. Şimdi eşimin kedisiyle aynı evde aşk yaşıyoruz. Saatlerce öpüp koklasam doymam kızıma. Bu duyguyu tatmadan önce meğer ne eksikmişim. Kendinize zaman verin. Bi gün onla aynı yatakta uyuyor uyanıyor bulacaksınız kendinizi. Adım kadar eminim buna.

İnanın bu çok kolay ve çok güzel bir şey. Patilerini tutmaya korkan ben simdi patilerini öpüyorum Bizimki de bizimle oyunlar oynar peşimizden koşar, üzerimize atlar ama zarar vermeyeceğini anladığım için korkmuyorum. Korktuğunuzu anlamış olacak ki size kendisini sevdirmek istiyor.

Bir tanıdıgım kopek fobisini psikologa giderek cozdu. Sokak kopeklerini uzaktan gormesi bile yetiyordu.. son asamada ise doberman kopegin basını oksuyordu kendisi Muhakkak bir destek alın derim..

Yıllardır olan bir duygunun 3-4 günde tamamen değişeceğini düşünmüyorum, siz de böyle olmak zorunda gibi hissetmeyin lütfen, belli ki çok güzel bir kalbiniz var zamanla siz ona o size alışacaksınız. Korkunuzun üstüne gittiğiniz için sizi ayrıca tebrik ediyorum. Benim eşim de özellikle kedilere karşı mesafeliydi. Nişanlıyken evimize geldiğinde kedilerden uzak duruyordu. Evlenince bir kedimi yanımda getirdim ama onunla 5-6 ay içinde tüm mesafeyi kaldırdı hatta en sevdiği kedi o oldu şimdi bizim evimizde de kedilerimiz var. Bunun haricinde eşim sokak kedilerine de mama bırakır duyarlıdır, onun alerjisi vardı üstelik. Ama kedilerle durdukça alerjisi çok çok azaldı. Tüm bunlar zamanla oldu hemen üç gün içinde olmadı diye olumsuz düşünmeyin bu durumun geçici olduğuna inanın, 6 ay sonra görüşürüz

Çok teşekkürler bende o şekilde yapmaya çalışıyorum elimden yediremiyorum kucak için dediğinizi de deneyeceğim

Merhaba benim oldum olası hayvan korkum var çok severim beslerim ama kesinlikle dokunamıyorum yaklaşamıyorum korkuyorum bana dokunmasın ama mutlu olsun şeklinde bir yaşam sürüyordum. Bu korkumu yenmek için ve ilerde çocuklarım benim gibi olmasın diye bir kedi sahiplendim okadar güzel ve masumki bayılıyorum içim gidiyor daha geleli 3 gün oldu çok akıllı ve benim gibi oda korkak. çok çabuk alıştı evimizi ve beni çok sevdi gelip kucağıma kendini sevdirmek istiyor çok şanslıyım ama ben aynı odada durmayı bile hayal edemiyorken böyle bir durumdayım. Eşim korkmuyor onun için kediyi kucaklamak gerekirse o yapıyor. Mamasını verip tuvaletini falan temizleyebiliyorum oyun oynatıyorum yatıp sakin durduğunda kafasını sırtını falan sevebiliyorum daha çok dokunabilmek istediği ilgiyi vermek istiyorum ama patileriyle dokununca bana sürtününce falan kucağıma çıktığında çok korkuyorum titreyip duruyorum oda korkup kaçıyor çok tuhaf hissediyorum alıp mıncırmak istiyorum ama zıp zıp durmayışı tedirgin ediyor üstüne hiç dokunmadığım için şimdiye kadar okadar tuhaf hissediyorumki elleyemiyorum alışabilirmiyim korkumu yenebilirmiyim kendi sınırlarımı oldukça zorluyorum yeterki evde rahat etsin kendimi kötü hissediyorum onu bırakmak istemiyorum oğluşum diyorum yanıma geliyor ağlicam kendimden nefret ettim Son durum:Bir kaç ay içinde tamamen alıştım kendimi çok zorladım şuan her şeyi beraber yapıyoruz onla yatıyorum beraber yediğimiz içtiğimiz ayrı gitmiyor onun sayesinde diğer kedileride sever oldumÇok mutluyuz onsuz nasıl yaşamışım diyorum çok şey kaybetmişim bambaşka bir duygu şimdi sonsuz güven ve mutluluk içinde yaşıyoruz hepinize teşekkürler

Bende tıpkı sizin gibiyim. Çocuklarıma hiç farkettirmedim. Sevdiğinizi anladıklarında zaten onlar da seviyor merak etmeyin. Sahiplendiyseniz zamanla mutlaka geçecektir. Biz sahiplenmedik ama buna rağmen çok çok azaldı. Çocuklara örnek olayım derken sorun kalmadı zaten.

Zamanla hepsi olur inanın. Bir bakmışsınız sarılarak yatıyorsunuz

O an almam gerekti yuvası olmayacaktı kimsede almadı zor bi durumda bulundu malesef bende annemgle veririm diye düşündüm sonra bizim evimiz daha müsaitti eşimde korkmuyordu alışırsın dedi alalım dedi bu şekilde bende çok sevdiğim için kıyamadım aldım güzel bakacağımdan asla şüphem yok çünkü sadece sevme dokunma konusunda eksik hissetmesini istemediğimden dolayı bukadar üzülme sebebim girdik bi yola onu asla veremem artık yapmak zorundayım

Siz dokunmaya başlamışsınız bile yarısı gitmiş zaten. Tebrikler geriye ne kalmış. Zaman verin kendinize. Benim kedi korkum olmamasına rağmen kedimiz yavruyken aşırı hareketli olduğu için ve oyun için ayaklarımıza dadandığında korkuyordum. Yetişkin kediler daha sakin oluyorlar merak etmeyin zaman içinde sakinleşecek o da. Korkunuzun üzerine gittiğiniz için tebrikler kediniz ve çocuğunuz çok şanslı sizin gibi bir anneye sahip oldukları için

Yani bu durumda kalınca ikilem yaşadım alma sebebimde hem öyle düşünmem hem de bi yıvası olmasıydı yapamazsam diye korkma seveplerimde belli ama ya hep benimle kalacak yapmak zorundayım yada baştan annemgil alırım demişti onlara götürücektik. Baştan seçimimi bu şekilde yaptım insanlardan böyle bir şey yaşayan varsa yapabileceğime dair ümidim olsun diye paylaşmak istedim gördümki varmış.1 hafta oldu ve çok çok aşama kaydettik bence çünkü aynı odada çığlık atarak kaçardım eskiden ama kendimi yavruya adadım şuan ve o benim oğlum artık olacak yani başka yolu yok evimi verip giderim öyle bi hayvan sevgisi var bende ama bi okadarda korkum var nedense anlayamadığım . push ; A

annem de aynı durumdaydı kedi köpek görünce yolunu değiştirirdi ne zaman eve kedi aldım onsuz uyuyamamaya başladı, köpek konusunda da kapımıza el kadar bebek köpek bırakılmıştı baktığımızı bildikleri için, onunla aştı bu korkusunu ama 65 yaşına gelince bu kadar severken siz de aşarsınız kendinize şans tanıyın :)

Okadar sevindim ki çok teşekkürler güzel yorumunuz içinGerçekten hayvan sevgisi konusunda asla bir sorun yok ama ne yaşamışsak artık küçükken hepsinden korkuyorum dokunacaklar diye panik atak geçiriyorum resmen. Arkadaşlarımın kedisi köpeği olurdu hiç evlerine gidemezdim bunu yapabileceğim aklıma bile gelmezdi şuan buladar yaklaşmam bile mucize benim için ama kediyi düşünüyorum onun için çok üzülüyorum vermek asla istemiyorum umarım bende alışırım

Gerçekten çok zor sizde alışmaya çalışın benim gibi yoksa hiç geçmiyor o korku malesef

Çok teşekkürler inşallah biraz daha hızlı olur rahat etsin istiyorum

Genlerle gelebilen bir durum olduğunu duydum bunun. Veya psikolojik açıdan bilinçaltında yatan bir neden olabilir. Mesela küçükken kötü bi olay mı yaşadınız hayvanat bahçesinde veya anne baba kavga ederken, başka can sıkıcı bi olay yaşarken bir hayvan mı gördünüz? Derine içip nedenini bulmanız lazım. O can sıkıcı olayı çözersiniz hayvan korkunuz otomatik olarak geçecektir. Bazı fobilerin üzerine gitmek iyidir ama bazıları kötü sonuçlar doğurabilir panik atak gibi. Özellikle bilinçaltından yatan bir nedenden kaynaklıysa o olayı bulup çözmenizi öneririm aksi taktirde be yaparsanız yapın geçmez bu

Köyde büyüdük aslında tavuklar kediler köpekler ama ben kendimi bildim bileli korkuyorum. Birde çok saldırdılar tavuğundan köpeğine kediler özellikle çöplerden üstümüze atlardı saldırırdı bilemiyorum bütün anılarım bu şekilde diye sanırım. üniversitede bile köpekler sürekli saldırıyordu hep bana denk geliyor sanırım ya da sadece bunları hatırlıyorumböceklerden kuşlara kedisinden köpeğine hiç birine dokunamazdım

Çok teşekkür ediyorum inşallah alışırım asla çocuklarımın böyle olmasını istemem evet uzaktan seviyorum besliyorum asla zarar verdirmem ama dokunup böyle sevmek görünce panik olmak yerine neşelenmek istiyorum çok güzeller

Ben de tıpkı sizin gibiydim. Dokunmaya bile cesaret edemiyordum, aynı odada oturamıyordum. Yaklaşık 6 7 aydır kedimiz var, eve ilk geldiği zaman çığlıkları koparıyordum. O benden kaçıyordu, ben ondan kaçıyordum. Benim bu durumum önce kendimi sonra da evdekileri rahatsız etmeye başladı. Sürekli aynı evde olunca nereye kadar kaçabilirim ki deyip kucağıma almayı denedim. Önceleri battaniyeyle alıyordum ama kımıldadığı an bırakıyordum Bu sefer direkt temas ettim, birdenbire kucağıma aldım. O gün bugündür kucağımdan indirmiyorum, keske daha önceden korkumu yenseydim diyorum. Bir hayvanla temas etmek, bağ kurmak öyle güzel ki. Korkunuzu yendiğiniz an korkunuzun ne kadar da yersiz olduğunu anlayacaksınız. Ben bile korkumu yendiysem, ki beni bilen bilir yavru kedilerden bile kaçardım, siz hayli hayli yenersiniz. Kendinizi cesaretlendirin, size zarar vermeyeceğine kendinizi ikna edin. Bir anda yapamasanız da her gün daha fazla yaklaşın. Çok uzun sürmez kucağınızdan indirmediğiniz günler gelir

Bilmiyorum bende de dokunmayla ilgili sorun var hepsini severim asla kıyamam ama bana temas etmesin çok korkuyorum özellikle ayaklarıma yumşacık dokunmak istiyor garip bi his çok huylanıyorum çözümü bilsem yaşamım bukadar zorlaşmazdı

Biraz sabredin kesinlikle alışırsınız benim annemde öyleydi ama şuan kucaklayıp öpüyor doktor kedileri verirseniz daha iyi olur dedi diye vermem bunları diyorbenim alerjim var ama ciddi bir durum olmadıkça aslada vermem aşırı sevimli oluyorlar.

Küçükse normaldir öyle oyuncu olması hareketliliği. Sadece oyun istiyor size bir zarar vermez buna kendinize inandirirsaniz bence birkaç aya bile kalmaz çok yakında kucağınızda olur. Ben 1 ay gibi kısa bir sürede korkumu yenmiştim. Bizimki kocaman oldu ama hala bebek gibi seviliyor çok şımarık

Çok güzel ya hayran kaldım size inşallah bende yapabilirim yapmak zorundayım oğlum benim ya çok bağlandım ama o korku işte hemen geçmiyor bende hissetmek istiyorum.4aylık falan çocuk gibi zaten aynı sevsem kızıyo bazen dayanamıyorum uyurken hem sakin diye seviyorum kızıyor bana bırak uyuyayım diyor dayanamıyorum mıncırmak istiyorum ama işte A

Bizzat kendi kedilerimle pekçok insanı alıştırmış biri olarak eğer istiyorsanız evet başarabilirsiniz Birkaç küçük tavsiye; Mesela kucağınıza bir battaniye ya da yastık falan bir şey koyun. Eşiniz kucağınıza bıraksın ama o an eşiniz de yanınızda olsun. Hatta kediyi sevsin falan ki kedi stresinizi algılamasın. Bu genelde uyuyacağını falan anladığınız zamanlar yapın. O sizin kucağınızda uyuyup kalınca yavaş yavaş sevin. Kucağınızdayken sevdiğiniz için bir şey olmadığı bilinç altınıza yerleşecek. Sonrasında bunu kucağınızdan o battaniyeyi vb kaldırarak yapın. Benzer bir ezgersizi elinizden ödül maması yedirerek yapın. Önce bir tabağa koyun ve tabağı elinizde tutun. Sonrasında direkt olarak elinizden yedirin. Buna benzer şeyleri kademe kademe yaparsanız alışmamanız imkansız.

Evet buladar korkmama rağmen dayanamadım tıslayınca bile komik şuan çok tatlılar ben bakamam diye vazgeçecektim rahat edemez benim yüzümden yazık dedim ama denk gelince birden sahiplendik inşallah arkadaş oluruz sonundaeve alıştı baya kudurduğu saatler oluyor ozaman baya bi korkutuyo beni

Uyuduğu bir vakit kucağınıza almayı deneyin hemen olmaz belki ama illaki başarırsınız. Hareket ettiğinde korkmayın, zaten daha küçükmüş. Ben öyle bir vakitte kucağıma almıştım sonra kendime çok şaşırmıştım çok farklı bir histi. Simdi sıradan bir durum artık benim için. Üzerime de atlasa patisiyle beni dövmeye de çalışsa korkmuyorum artık

Gerçekten var çığlık çığlığa tanıdığım insanların kedilerinden çok kaçtım sokaktakilerden yolumu çok değiştirdim çok saldırdılar ama bu bıdık artık bana muhtaç ona karşı çok çok iyi olmalıyım diye kendimi çok zorluyorum bide okadar tatlı ve akıllı ki kendini çok sevdirdi Hala elim ayağım terliyor titriyorum

Etrafımda böyle korkuları olan vardı ama onların sizin gibi bu korkuyu yenme çabası olmasını bırakın kendi çocuklarına dahi hayvanları dokundurmuyorlardı. Yani o çocuklara da o korkuyu aşılıyorlardı. O yüzden bu kararınızdan ve bilincinizden dolayı sizi tebrik ederim. Başarmanın yarısı karar vermektir. Umarım çok çabuk atlatırsınız bu süreci..

ya çok tatlısınız aslında epey yaklaşmışsınız bir kucağınıza alıp öpmek karnını mıncırmak kalmış zamanla olur sabredin siz korkunca hayvanda birşey var sanıp o da korkar yazık

Sokakta henüz bir kediyi sevemezken evinize almanız çok mantıksız geldi bana. Alışamazsanız ne yapacaksınız küçücük

Siz böyle korktukça korkak davrandıkça üstünüze çıktığında o da korkmaya tırsmaya devam edecektir. Ve böylelikle zamanla yerini iyice korku alacak ve size asla yanaşmayacaktır. Aranızda hiçbir bağ oluşmayacaktır. Bu yüzden korkak davranmak yerine çok zaman kaybetmeden sabredip alışın. Kediler köpekler gibi değildir. Neye alışırsa tekrar toparlanması zor olur. Siz ona stresli gelebilirsiniz yoksa. Üzgünüm ama böyle.

Zoofobinizi ilaç ta da psikoterapi ile yenebilirsiniz ancak.. Bir uzmana danışmanızı söyleyebilirim.. Çünkü bunlar da yetmediğünde başka yöntem ve tedavi uygulanıyor.. Tlc de bu korku ile bir program vardı ama psikoterapi şeklindeydi..

Ya kızlar bende kedilerle ilgili saçma bir fobi var. Kucağıma alırken veya severken ya aniden tırnaklarını gözümün içine atarsa diye korkuyorum. Başka bir yere gelse çok şey değil de göz konusunda hassasım galiba. pmgzm

Ayyy bende aynı senin gibiyim Eşim şehir dışında çalışıyor kendine kedi aldı bayramda gelirken getirdi kedi koşuyor ben koltuk tepesindeyim 4 yaşında kızım kucağında uyutuyor ama ben sadece eşimin kucağındayken dokunabiliyorum bazen ağlayasım geliyor ama elimde değil