Ben de bugün baktım feyste herkes bir yerlere gitmiş ben evdeyim hava da güzel çıktım dışarı uzun bir yürüyüş yaptım hiç moralimi bozamam şahsen günün keyfini cıkarmak lazım :)

yalnızlık gerçekten zor ve Allah a mahsus bir şey. kaç yaşındasınız bilmiyorum ama bazen insanlar ciddi anlamda yalnız kalır hayatlarının bir dönemin de. bunu bende çok acı bir şekilde yaşadım hatta hala yaşıyorum ama alıştım sanki eskisi gibi üzülmüyorum. bence bu bizim kendimizle yüzleşmemiz için bir fırsat. bazılarının olmaması çok incitse de derinden düşününce iyi ki yok bile diyor insan çok sevdiği biri için. çünkü insanlar kalabalıklarda kendini unutuyor birileri için var olmak sadece birileriyle var olduğunu hissetmek insanı kendinden oldukça uzaklaştırıyor ama biz bunların farkında bile olmuyoruz. çok uzattım sanırım anlatmak istediğim şeyi bilmem anlatabildim mi ama başta acı gelse de insan alışıyor yüzleşiyor ve yalnızlığı sevmeye bile başlayabiliyor. umarım sizin ki uzun sürmez yine de.

yine haftasonu, yine parlayan bir güneş ve yine yalnızlık...

kesinlikle anlattınız bu dediğinizi daha önce de yaşadım ama insanın kendini kandırması bu ben ce iyi ki gitmiş demesi psikolojı ayakta kalmaya devam etmek ıcın boyle bahaneler uyduruyor bir noktadan sonra da bunlar yetmeyebiliyor

hımm böyle anlamakta haklısınız aslında çok yaşlı insanlarla bile arkadaşlarımın anneanneleri mesela :) iyi anlasabiliyorum ama bilmiyorum işte sokaga tek başına çıkmak daha da zor gelecekmiş gibi geliyor su anda Mutluluki Mucize 1 di şimdi 2 oldu

Ne yalnızlar var Allah aşkına, sizin sadece 1 haftasonu tüm arkadaşlarınız dolu olmuş. Gerçek yalnızlık bu değil ama insan hissediyor işte öyle . Bana da olur arada arkadaşlarım evde ders çalışır, ayda bir çıkarız. Halbuki gezebileceğim bolca kişi var ama uzak konum, okul vs... Gezdiğim en yakın arkadaşımla da arkadaşlığımızı bitirdik bende yalnız hissediyorum şuara.

Bir de benim gibi hayat boyu yalnız olsaydınız ne yapacaktınız acaba? Sanırım benimkine kronik yalnızlık diyorlar. 2 haftalık yalnızlık da bişey mi?

Olur mu hiç öyle... Siz insanlarla yaşları ilerledikçe daha mı az görüşmeye meylediyorsunuz? Yazım tarzınız eğlenceli biri olduğunuz izlenimi veriyor. Keyifli bir insanın sohbeti çevresindekileri her yaşta cezbeder. Belki de henüz bulunmadığınız bir ortamda sizi bekleyen, tanışmanız gereken insanlar vardır. Bahar nihayet gelebildi. Sokağa çıkın, hayat sokakta! :)

insan arkadaşlarda ihtiyaç duyuyor ama yinede

istanbul ne güzel eşin var sarıl ona film izleyin evinizde en kötü ben yapayalnızım şu an mesela

canım anne kardeş bir yere kadar gerçek aile seninki gibi eş evlat... ve yalnızım hep ve şu an :/ hem manen hem madden..

İlkbaharın Güzel bir cumartesi öğleden sonrası; kendini bir zamanlar sosyal bir insan sanan ben evde yalnız başıma oyalanacak birşeyler bulmaya çalışırken bir yandan kahvemi tek başıma yudumluyorum... Çağımızın hastalığı beni de buldu galiba: yalnızlık. Hatalık diycem çünkü o kadar acıymış. Evet 2 senelik sevgilimden ayrılalı birkaç hafta oluyor. Önceden de kavga ettiğimiz konusmadığımız zamanlarda sıkılırdım fakat, kardesim, kuzenlerim, en yakın arkadaşım herkes kendi planlarını yapıp garip bir şekilde hiçbiri bana haber bile vermediğinde ve annem ve teyzemin bile tatile gitmiş olduğu bu haftasonunda ilk kez yalnızlığı bu kadar derinden tattım. Belki de yaşlanıyorumdur. Ondan kimse benimle vakit geçirmek istemiyordur yahut yaşlandığım için bu durum bana bu kadar çok koyuyordur. Evet ayrıca bir ayrılık depresyonum var. Bu da mı gol değil, mutluluk bir bana mı fazla zangır zangır böğüre böğüre ağlama krizleri hava kararınca geliyor. Gündüz bir de bu yalnızlık şeysi çıktı başıma...

Bende bazen yalniz hissediyorum kendimi, hatta cogu zaman boyle hissederim ama dur diyorum minik bir bebegin ve esin var, seninde ailen varmis baksana.. Beni bu guzel havalar mahvetti demis sair sizinki de oyle bir durum olsa gerek..

canım ben de aynı dertten muzdaribim Allah'a şükür Evliyim eşim var ama arkadaş sıkıntısı çekiyorum( sen nereden bu arada