İyi akşamlar, benim sorunum hayatı çok arabesk ve fazla duygu üzerine kurulu yaşıyorum. Her şeyi kafamda çok abartıyorum sanki. Dünya yıkılmış da altında ben kalmışım gibi bir halim var. Aşk acısını bile çok derin yaşıyorum örneğin sadece üç ay sevgili olduğum birini bir yıl unutamadım halbuki o kişi bana çok kötü şeyler yapmıştı. Müzik zevkim bile depresif hareketli bi şeyler dinlerken bile üzüntülü hayallere dalıyorum. Sürekli düşünen bir yapım var bu yüzden anı yakalayamıyorum eğlenceli bir ortamda bile kafam hep başka yerde. Bu durumdan kurtulmak istiyorum arkadaş çevrem falan var problem yalnızlık kaynaklı değil kalabalıkta da böyleyim. Bir arkadaşım şey demişti gülerken bile üzgün bir halin var sanki geçmişinde kötü bir şey yaşamışsın gibi. Kendimi değiştirmeye çalıştım ama kendimle baş başa kalınca yine o depresif havaya bürünüyorum ve kendimle baş başa kalmak hiç hoşuma gitmiyor yanımda hep biri olsun istiyorum. Sizce nasıl kurtulurum ve bu melankolik yapımı nasıl değiştirebilirim?

Üzüntülü sarkilar yerine, hareketli kipir kipir sarkilar dinle. Hemen pes etme ilk baslarda sıkıcı gelebilir ama gecici. Gülerken kahkaha atarak gercekten mutlu olarak gül. Gulmek icin degil. Seni murlu edecek seyler yap bunu sen daha iyi blirsin. Mesela ben yuzmekten cok keyif alıyordum. İnsanı inanilmaz rahatlatiyor. Biraz cabalaman gerek basta cabalaman birsey olmuyor. Hayatımızi degistirmek bizim elimizde. Ben mesela eskiden olumsuz dusunen, basima bisey gelse ya buda mi benim basima geldi diyen bir insandim. Sonralari bir panik atak anksiyete rahatsizlığı geçirdim. Ondan snra büyüdüğümü, olgunlastigimi anladim. Pamuk gibi bir insan oldunmm:)artik bircok yasadigim olaya pozitif bakiyorum. İcimde büyütmüyorum. Söylenmiyorum cok fzla boyle hayat daha keyifli hale geldi. Sen de yaşadıkça, yas aldikca bazi olaylar yasiynca eskisi gbi olmayacaksin emin ol.

Bende biraz öyleydim sonra başıma ufak tefek sıkıntılar gelince bazı şeyleri ne kadar da gereğinden fazla değer verip dertlendiğimi düşündüm. Şuan artık sadece anı yani bugünü düşünüyorum ne dün ne de gelecek umrumda değil artık. Bir de ben genelde komedi tarzında filmler diziler izleyip gülmeye çalışıyorum hüzünlü şeyler izlemiyorum bu da baya etkili oluyor. S sunsea

Evet ben de bunu fark ettim ama bir bakmışım yine geçmişi düşünüyorum yine melankolik şarkılar açmışım bunu nasıl yenebilirim wassermeloneblume Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Vallahi bu şekilde 3 aylık için aşk acısı ceken ya da her şeyi düşünüp kendine dert eden erkek sayısı genele göre yüzde yirmidir en fazla diye düşünüyorum. Hatta genellemesi şöyledir erkekler ayrılık acısını daha sonra anlayıp çekermiş.

Su burcu?

Eskiden dalıp dalıp gidersin sokak lambaları a müzik dinlerken şimdi istesemde arabesk takılmıyorum içimden bir ses of n oluyor be kezo gibi kendine gel diyor

Sana birsey diyeyim mi, insan bu halinden bir sure sinra acaip sıkılıyor ve artik o alışkanlıkları bırakıyorsun. Tabiki anlik yasadigin olaylarda yine bir melankoli oluyor. Ama sonra dışarıdaki hayata bakiyorsun ve senin yasadigin hayatla hic alakası yok. Sonra da kendin uyum sagliyorsun artik o hayata. Hayat melankoliyle gecmez gecmemeli de. Bu hayat dedigimiz sey bize 1 kere veriliyor. Yas da geçiyor. Senin o üzüldüğün yaslar dönemler bir daha istesende gelmiyor. gözünü acip kapamissin bir bakmissin ortali yaslara gelmissin bile. O yuzden guzellikleri de gör hisset hayat o zamn yaşanılır oluyor.

Hayır hava

Yoo bence şimdiki zamanın yeterince tatmin etmemesi ile alakalı geçmiş takıntısı. Ben ne zaman mutsuz olsam geçmişe takılırım mesela.

Hani böyle bazı insanlar vardır, girdiği ortamda kahkaha neşe eksik olmaz, hep şen insanlar vardır. Onlarla çok sık vakit geçirin. İlla ki bulaşır :)

Ben çocukken bile oturup kendi kendime ağlardım hüzünlü şeyler düşünüp. Sebebini bilmiyorum ama sıkılmaya başladım

Bende biraz anlattığın gibiyim ama törpülemeye çalışıyorum yinede.. Yazdıkların aslında normal şeyler görüştüğün birini hemen unutamayabilirsin ama sana zararı dokunan birini unutmalısın o kesin ve net..

Kendime zararım var bence. Anı kaçırıyorum sürekli geçmişte yaşamak hep hüzünlü modda olmak kesinlikle insanın kendi ömrünü heba etmesi gibi bir şey. Babamda biraz böyle biri geçmişe çok takıktır hep depresiftir genetik bir şey olabilir mi acaba?

Ruh halinize yorum yapmayacagım ama kesinlikle modunuzu yükseltecek seyler dinleyin. Evde annem bazen o tarz seyler dinliyor, ben onları dinlesem oturur aglarım =) =) Idrakyollariiltihabi

Öncelikle kendini sev canım ve sahip olduğun şeyler için şükret üzülmeye geçtiğin zaman hemen hayatında olan ve seni mutlu eden şeyleri düşün. Arkadaş çevren senin tarzın olmayabilir seni güldürebilen kişiler olmayabilir. Geçmişten bi sıkıntın ya da hatan varsa en başta kendini affet sonra da başkalarını G gelecekzaman66

Genetik olmaz da beraber yaşadığın için ona benzemiş olabilirsin. Bu durumu sen değiştirebilirsin her şey senin elinde biraz vurdumduymaz ol hayat o zamam daha güzel oluyor

Neden değişmek istiyorsunuz ki? Demek ki böyle bir insansınız. Kendine ve çevreye zararı olmadığı sürece, niye değişmek ister ki insan. Deseniz ki eskiden çok neşeli ve hareketiydim. Hislerimi yoğun şekilde yaşamazdım sonradan böyle oldum. O vakit sorun vardır derim. Hep böyleyseniz ortada bir sorun yok. Başkalarıyla kıyaslamayın kendinizi.

Boğa burcu musunuz diye sorasım geldi Bir arkadaşım var boğa o da aynı siz. Yıllardır dil döküyorum anlamadı anlamayacak da. Sürekli şikayet eder kendinden. Siz de değişmeyeceksiniz. Duygularıyla hareket eden insanların olayı budur ve asla diye büyük konuşuyorum değişmiyorlar. Çok örnekle sabit bir konu. Kasmayın siz de ne iseniz osunuz.

Çünkü öyle yaşamak istiyorsun. Annem hep "üzülmek istemezsen üzülmezsin" derdi. Ya ne alaka elimde mi diye düşünürdüm. Haklıymış kadın. Beynin kontrolü sende. 3 aylık sevgilimden ayrıldım ben de yeni. Ama açmıyorum mesela depresif şarkılardan, düşüncelerden kaçınıyorum. Neden açıyorsun ki öyle şarkılar, neşeli bir şey aç. Veya hiçbir şey dinleme. Veya nötr şeyler aç ne bileyim. Ama kendini itme o ruh haline.

Ben bayhan bile dinliyorum valla

Kendini çok gğzel ifade etmişsin bence bunun altında başka nedenler var. Terapiler sayesinde Öğrendim ki çocukluğum bu saydıklarına sebepmiş ben de yaşadım benzerlerini. Sonra onlardan kurtulmaya çalıştım ama sevgi bakımından ihmal edilmiş olmak yakamı hiç bırakmadı. Acaba sende de böyle bir geçmiş bilinçaltı olabilir mi