siz kendınızı kapatırsanız psıkıyatrı ne yapsın hokup pokus dıyerek duzeltemezler kı? doktorun işi gucu para sorunumu cozemıyorlar demıssınız de ona ıstınaden soyluyorum sosyal fobısı olmayıp kazanamayan var mesela sız ne guzel emek vermıs ugrasmıs karsılıgını gormus kazanmıs okuyorsunuz o sınav stresını atlatabılen sunum stresını de atlatır en guzel tedavı ve cozum bu aslında gerekırse hocanıza anlatın ozel durumunuzu nasıl gayret ettıgınızı bılsın tekrar sunum yapın musaade ısteyın bunun ıcın evde seslı sekılde calısın karsınızda ınsanlar varmıs gıbı 30 yıllık sahne sanatcıları bıle hala heyecanlanıyorlar toplum karsısında heyecan ınsanı bırsey panık ınsanı bırsey cok normal bununla sız bas etmek ısteyeceksınız once, doktora kendınızı acacaksınız kı faydası olsun sıze

Rezil olmaktan neden bu kadar korkuyorsun ki dünyanın sonu değil. Zaten anlattığın durumlar rezil olmak değil o da ayrı. I izmirimizmir

HaklsnZ. Üstüne gittikçe saçmalıyorum ve insanin pes edesi geliyor

Peki siz nasıl başardınız?

Psikologlar eşliğinde grup terapilerine katılmalısınız. İlaçlık bir durum değil sizinki belki de ondan fayda göremiyorsunuz.

Bende aynı, babam yüzünden öyle sıkıntılar yaşadım evliliğimi bile catirdatti. Bende inanın takilmiyordum unutmuştum ama bazen bı yerlerden çıkıyor, bugünde öyle bir gün Sanrm yine aklıma geldi. Çaresini bulamayınca geçmişime kizmaktan başka bir şey elimden gelmiyor

Haklsnz ama kaç yıldır etki yok, ilaçlar bile sakinleştirmiyor. Terapiler ilk iyi geliyor etkisi çabuk geciyor

oncelikle ozellikle su donemde doktorlari "sadece para" olarak anlatmaniz cok ayip. herkesin bir meslegi var, herkes yaptiginin karsiligini ister. ozellikle psikiyatristler sizinle koordineli calisarak basarili olurlar. once siz kendiniz iyilesmek isteyin. daha sonra ise sizin sunumlarda yaptiginiz hatalar, heyecaniniz vs emin olun en cok kendinizin umrunda. yani kimsenin bunu aklinda tutup dalga gececegini vs zannetmiyorum. lisede olsa belki. ilk once kendinizi rahatlatarak ise baslayin, sosyal fobi ciddi bir sorun bunu tek basiniza asmaniz zor. daha sonra da doktorlarin da insan olduklarini, size sizin istediginiz kadar yardim edebileceklerini anlayip ona gore tedavinize devam edin derim. bol sans.

Kötü bir çocukluğa takılıp kalmışsınız, ilkokulda yanınıza kimsenin oturmak istememesini üzerinden 25 sene geçmesine rağmen hala yaziyorsunuz. Hangimiz çoook iyi ailelerde yetistik ki?

Pes etmeyin İlk merdiveni çıkmadan diğer kata ulaşamayız Edelstein Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Sunumlardan once atiyordum 2 tane sakinlestirici Ohh kafa rahat ne el ayak uyusmasi titremesi, hizli atan bi kalp, uyusan bi kafa vs hicbiri kalmıyordu. Dunya yansa oburella o an oturup sacini tarardı :) Travmalarinizdan vs bahsetmeyeceginiz bir doktora gidip sunumlarda elim ayagim uyusuyor sesim titriyor kalbim hizlaniyor vs sikayetlerinizi soyleyip sadece sunumlarda alacağınız hap yazdırın hayati kendinize kolaylaştırin. Hap etki etmiyor falan da demeyin herkese faydasi var size mi olmayacak. Yasadiginiz travmalar sizde anksiyete ve sosyalfobi kazandirmis olabilir. Benim de anksiyetem var baktim yenemiyorum bende konfor alanimdan cikmayarak cozumler uretmeye basladim. Şimdinin gücü kitabini da tavsiye ederim. Umarim atlatırsınız. Ben bu sekilde drama vs oynadim soyliyim hani sadece sunumda degildi :) Esra

Ya genelde sürekli geçmişler geçmişler geçmişler orada takılı kalmayın tamam iyi bir aileniz yokmuş cidden ama buna o kadar takılmışsınız ki ayrıca psikolog + psikiyatrist doktorlar zaten sihirli değnek değil sizin de yenmek için üstüne gitmeniz gerekiyor tamam işte daha önce elde edemediğinizi şimdi elde etmişsiniz Bu küçükken kimse yanıma oturmak istemezdi durumuna da takılmayan herkes çocuktu çocuklar bazen acımasızdır Ben rezil olmalık bir şey görmüyorum kendinizi ezik konumuna siz sokuyorsunuz Kendinizi gruplayan sizsiniz sosyal fobiniz mi var Bence dediğim gibi psikşyatrist artı psikolog ve üstüne gitmek korkuların Olay bu Ayrıca burada kırılacağınız yorumlar alabilirsiniz dikkatli olun hiç bir sorun hiç bir sorunla karşılaştırılamaz elbet fakat bir tanıdığım 13 14 yaşlarında tüm ailesini kaybetti hayatla mücadale etti Evet travmalar gerçektir ama sürekli travmam var travma travma e var Bakın sizin bir çocuğunuzda var önce kendiniz için tabi ama aynı zamanda annesiniz

Kendiniz icin asagilik yazdiginizi görunce icim ezildi, cok uzuldum. Kendinize karsi cok sertsiniz. Bir baskasina da karsisina gecip "cok asagiliksin" diyebiliyor musunuz? Anneniz babaniz size asagilik oldugunuzu dusundurup hissettirmis malesef, siz neden onlarin yolundan gidiyorsunuz? Sizin onlardan ne farkiniz var? O zamanlar cocuktunuz, artik buyudunuz, yetiskinsiniz. Hayatta bircok sey ögrendiniz, artik yapabildiginiz, tek basiniza ustesinden gelebildiginiz bir suru sey var degil mi? Gundelik seylerden tutun da sinava hazirlanip universiteyi kazanmaya kadar bir suru sey. Kendi cocuklugunuza kendi anne babaniz gibi eziyet etmeyin. Bagislayici olun, herkes heyecanlanabilir. Topluluk önunde konusmak hic kimse icin en basindan kolay olmaz. Kimisi 5 kere sunum yaptiktan sonra alisir, kimisi 20 kere. Kendinize karsi biraz anlayisli olun. Bir arkadasiniz sunumla ilgili ayni sorunu yasasaydi ve size gelip anlatsaydi ne yapardiniz, nasil davranirdiniz, ne söylerdiniz? Kendinize de öyle davranmaya calisin. Kucucuk bir hareketle, telkinle baslayin. Devaminin gelecegine inaniyorum. Azmedip universiteyi kazanmis, her seye ragmen pes etmek yerine yardim almaya hazir, istekli birisiniz belli ki. Basarilar diliyorum.

Bu cümleyi hiç kimse kendi için söylemez. Sana bu cümleyi kuran / kurdurandan uzak durarak başlamalısın. Sana bunu söyleyen kendi iç sesini dinlememeyi öğrenmelisin.

İnanın derste, sunumda yaptığınız bir hata veya herhangi bir şey kimsenin umrunda değil. Siz kendinizi kısıtlarsanız, bahanelerin veya başınızdan geçenlerin arkasına sığınırsanız gelişme kaydedemezsiniz. İlk önce kendinizi sevin ve kendinizi yiyip bitirdiğiniz şeylerin aslında sadece sizi ilgilendirdiğini, kimsenin hatırlamadığını ve umursamayacağını kabul edin. Herkes kendi derdinde kim niye sizi düşünsün. İlkokulda, ortaokulda, lisede çok acımasız oluyor çocuklar. Bu durumu gözlemlerdim hep ve böyle yapan arkadaşlarımı hiç sevmezdim çok ayıp ve salakça gelirdi. Mesela birinin bir kere burnu mu aktı, adını sümüklüye çıkarırlardı bas bas bağırırlardı. Birkaç kişi altına işemişti diye sınıftakilerin bir kısmı yanlarına oturmak istememişti hiçbir zaman. Kimler olduğunu hatırlamıyorum bile. Anca birbirlerine üstünlük taslarlardı, sesi çıkmayanı ezerlerdi. Şimdi düşündüm bunu yapan sınıf arkadaşlarımı, erkekler bir baltaya sap olamamış , kızlar koltuk takımıyla, fincan takımıyla hava atan insanlara dönüşmüşler. Demek ki kimsenin başı göğe ermemiş. Yani demem o ki başkalarının sözlerini ciddiye alıp hayatı kendinize zehir etmeyin. Ben şu an düşününce kötülük yapanları hatırlıyorum ama şu kişi şöyle rezil olmuştu diye hatırlamıyorum.

Sakın bırakma okulu, bu noktadan tekarar aşağı düşemezsin. Sen istemezsen kimse sana yardım edemez. Ne yapıp edip içşndekileri bastırıp yola devam etmek zorundasın. Topla kendini.

Bence siz kendinizi bu duruma sürüklüyorsunuz Ne güzel üniversiteyi kazanmış ve çocuğunla okumuş bunu başarmış birisi olarak kendinize eziyet etmeyin Hatta okul birinci olmusunuz Herşeyin üstesinden gelme kabiliyetiniz var demekki yeterki siz kendi kendinizin doktoru olun Kimseye altın tepsiyle sunulmuyor hayat denen şey hep mücadele gerektiriyor pes ettiğin noktada insan daha çok yıpranıyor Herkesin dönem dönem hayatında bu tarz şeyler oluyor Kimsenin geçmişi o kadar kolay geçmiyor Bi siz değilsiniz ayakta durucak en azından o çocuğunuz için yapicaksiniz Öyle öldüm bitimlerle hayat devam etmiyor NedirYani Kalbindeki Endişeleri

Ben kendimi bildim bileli hep aşağılık bir insan oldum çünkü geçmişte çocukluğum öyleydi. Eziktim hep... Zaman geçtikçe bu hissi atamıyor insan. Çocukluğum da sınıfta kimsenin yanında oturmak istemediği ayakta kalan kızdım ben. Evde de ilgisiz, işsiz bir baba, psikolojisi bozuk baskıcı bir anne.. Ben bu ortamda derslere konsantre olamadım hep basarsz bir öğrenci oldum. Liseye geçince ortam degisince okulda bulduğum huzur bana başarı getirmişti sınıf birincisi olmuştum ama ne yazar meslek lisesi mezunu olunca üniversitede istedgm bölüme gidemedim. (2012 den önce Kat sayı yüzünden) yıllar sonra sistem degisince yeniden ünv sınavına girdim ve bir cocugumla unide istedgm bölümü kazandim fakat üniversitede sürekli sunumlar benim geçmişinde yasadgm travmaları getirip önüme koydu ve bununla baş edemiyorum artık nefes alamıyorum boğuluyorum. Doktorların hiçbir faydasıni goremedim. Sunumlarda beynim siliniyor adeta, cümleye dokemiyorum sürekli rezil oluyorum sınıfa. Şu an uzaktan eğitim ve online sürekli sunum oluyor iyice zehir oldu hayatım. Geçmişte elimden çalınan fırsatı yakalamışken bu bozukluk yüzünden zehir oldu hayatım her güne ağlayarak başlıyorum. Yine rezil oldum bugün konuşamadım mikrofonu kapattım hoca bana seslendi kaç kez terapiler yapıyorum kendime, nefes egzersizleri, sürekli video izliyorum ama olmuyor okulu birakcam en sonunda...

Iste sorununuzun kaynagi bu kafa yapiniz. Doktorlarin faydasi yoksa siz neden okumaya calisiyorsunuz? Herkesten farkli misiniz? Doktorlar da bunun icin okumamis mi? Doktorlardan care bulamayip bizden bulacaginiza mi inaniyorsunuz?

E siz kendinizi şartlamışsınız. Düzelmez, düzelmeyecek diye bu şekilde elbette ki gittiğiniz doktorlardan verim alamazsınız. Profesyonel bir yardım almanız lazım, burdan biz size yardımcı olamayız ki.

Benim kardeşim hiç sunum yapamazdı. Kusmalar, ağlamalar vs. Bir gün önüme çektim dedim sunumu yap bana. Kızara bozara yaptı. Yaptığı içerik süperdi. Kızarmadan kızarsan da yaptığın şey aynı dedim. Sunumun içeriği. O gün o sunumu yaptı herkesin önünde. Çok güzel not aldı. Artık sürekli sunum yapmak istiyor, özgüveni tam. Bir kere yaptiginiz seyi her zaman yine yapabilirsiniz. Bir kere atin o adimi sadece ve kendinize güvenin.

İnsanlar gece yatarken kendi rezil olduğu anları düşünüyor ama kimse bir başkasının rezil olduğu anları aklında bile tutmuyor inanın. İlkokulda böyle şeyler olurdu ama üniversitede kimsenin sizin sunum yaparken heyecanlanmanızla dalga geçeceğini zannetmiyorum.

ay gerçekten doğru

Haklsnz. Ben sadece sunum gibi kalabalıkta fikrimi söyleme gibi durumlarda sikintiliyim diğer tüm durumlarda gayet normalin. Yazılilarda başarılym daha çok sozlulerde degil

Bence bu doktorluk bir sorun. Yani ben profesyonelce cevap veremem ama mesela kendi kendinize sunum yapıyor musunuz? Sandalye yastık falan alın odaya onlara anlatın, sonradan eşinize çocuğunuza anlatın bir nevi eşik yöntemi gibi... Belki bi faydası dokunabilir.

ya çok üzüldüm siz bir annesiniz lütfen kendinize ve çocuğunuza bunu yapmayın rezil bir insan olmanız mümkün değil. siz o kadar inanmıyorsunuz ki iyileşemeyeceğinize ondan olmuyor inancınız hiç yok. ama istediği bölümü kazanmış bir anne olarak şu an gururla dolaşmanız lazım rezillik ne demek?

HsklsnZ

Kardeşim başaramadı mesela. Hala depresyon takılır. Bense tam tersi oldum, hicbirseyi takmayan birisi haline geldim. ikimizinkide savunma mekanizması bence.

İlk iyi geliyor etkisi çabuk geçiyor değil işte. Diyorum ya bu bir süreç ve stabil bir süreç değil. Deniz bazen dalgalı olur. Bazen o odadan çıktığınızda berbat hissedeceksiniz, çok canınız yanacak. Bazen terapi günü geldiğinde ayaklarınız geri geri gidecek. Böyle olunca eyvah ben daha kötü oluyorum diye endişelenip bırakmayın. Böyle böyle iyileşeceksiniz.

Para derken kötü manada demedim ama hiçbir fayda goremeyince üzülüyor insan

Hepimizin rezil olduğu durumlar olmuştur. Rezil değilde hatalar yaptığı diyelim. Öncelikle sunumu nasıl yapıyorsunuz bilmiyorum ama mutlaka notlarınız olsun elinizde kopyalarınız ordan bakın ve önceden sürekli çalışıp konuya hakim olun. Böyle böyle alışacaksınız emin olun. Eziklikle alakası yok bence çok iyi ailelerde yetişip kendini ifade edemeyen insanlarda var. Biraz cesaret lazım...

Haklsnz ama boyle düşünemiyorum işte olmuyor

Olumsuzluk ile ilgili kelimeleri lugatinizden bir süre çıkarırsanız eminim olumlu direktifleri verecektir zihniniz size. R rouges

Sadece kalabalık ortamda kendini ifade edeme var

Bu tarz konularda üstüne gitmekten başka çözüm yok. Başka insanlar bu tarz aksilikler yaşadığında "ayy rezil oldu ezik" diye tepki mi veriyorsunuz? Eğer vermiyorsanız başka insanlar da vermiyor olabilir mi? Sosyal fobi evet zor ama amansız bir hastalık da değil. Senelerce ben de boğuştum bununla ve şuan eskisine göre çok çok değiştim. Tek çözümü sürekli üstüne gitmem oldu. Yeri geldi kalbim deli gibi çarptı yeri geldi saçmasapan da davrandım ama asla dönüp geriye bakmadım. Bir konuda eksik davranıp saçmaladıysam bir dahaki sefere nasıl saçmalanmayacağını öğrendim ve tekrarlamadim. Böyle böyle özgüvenim geldi. Hocanız size seslenmesine rağmen cevap vermemeniz asıl insanların tuhafına gider. Açsanız en fazla ne olabilir ki? Sizce koca dünyada korktuğunuz duruma düşen tek insan olma ihtimaliniz var mı? Bence imkansız

Çok tskr edrm yorumunuz bana iyi geldi

Yorumlara katılıyorum. Çok iyi ailelerde yetişipte kendini ifade edemeyenlerde var. Bu tamamen sizle alakalı aslında. Evet aile faktörü çok önemli tabi fakat siz artık o küçük kız çocuğu değilsiniz, yetişkin bir bireysiniz. Kimseye muhtaç değilsiniz. Kimse size kötü davranamaz artık. Bakın ne güzel lisede sınıf birincisi olmuşsunuz. Demekki potansiyeliniz var. Kendinize çocuk benliğinizle bakmak yerine, şimdiye odaklanmalısınız. Geçmişi değiştiremezsiniz. Hangimizin çocukluktan gelen kırgınlıkları yok ki. Valla ne insanlar tanıdım, neler yaşamış ama senden benden özgüvenli. Zannetmeyin yani, o çok özgüvenli olan insanların hepsinin hayatları mükemmel geçmiş...

Doktorunuzun ve sizin çabası kombine olduğunda en iyi sonucu alırsınız. Ve bu bir süreç zaten hemen olmaz. Bu içinde bulunduğunuz durum da hemen oluşmadı zaten. Yılların birikimi. 32 yaşındaymışsınız. Bu noktaya 32 yılda gelmişsiniz tabi ki değişim kolay ve hızlı olmayacak. En doğru hamle psikiyatrist ya da psikoloğa devam etmek.

Iyi deneyimli bir hekim bulmaya calisin.. her doktor alaninda cok basarili degil.. ayni doktora bagli kalmayip deneyin..

Ne kadar korkunç bir genelleme. İnsan kendine bunu yapar mı? Kendinizi baştan "Kaybeden-rezil olan" olarak etiketlerseniz, elbette "Yine kaybedeceğim-rezil olacağım" diye stres yaşar ve aynı motivasyonla tahmininizi de maalesef gerçekleştirirsiniz. Yaşadığınız şeyler, çevre etkisi, aile; size, kendinizi sürekli yetersiz-başarısız hissettiren eleştirel bir iç ses olarak geri dönmüş. Öyle ki doktorlar para tuzağı, siz rezilliklerden rezillik beğenen umutsuz vaka olup çıkmışsınız bu süreçte. Bu bir kısırdöngü. Siz, tedavinize-iyileşeceğinize inanmadıktan sonra size kim ne yapabilir? Tavsiyem; Dr. David Burns'ün "İyi hissetmek" adlı kitabını alıp, sindire sindire okumanız. Yoksa "Doktorlar, ilaçlar hiçbir şeyler çare değil, kitap ne halta yarayacak? Ben umutsuz vakayım." diye yine kestirip atacak mısınız? Lütfen bu kitabı okuyun, faydasını göreceğinizi düşünüyorum.

Geçmişte hepimizin travmaları var. Ancak istediğiniz bölümü kazanacak kadar bir başarı elde etmişsiniz. Hepimiz öğrenci olduk, oluyoruz. Elbette heyecanlanacağız. Ancak bu heyecanı kapatmak yerine heyecana ortak edebilirsiniz hocayı, arkadaşları. Bazen hep birlikte rezil olmak bile mümkün ne olacak ki ne kesilecek hayatınızdan anlık bi sesiniz titrese. Eskiye veya kötüye odaklanmak içselleştirmek yerine sadece anlatmaya odaklanın.

Özel kliniklerde, alanında başarılı bir uzmandan sürekli yardım alın. Çoğumuzun geçmişe dair travmaları var. Ama vaz geçmeyi, okul ya da iş bırakmayı seçmedik. Düştüysek de göz yaşımızı, kanayan dizlerimizi silip yola devam etmeyi seçtik. Pes ederseniz güzel, aktif, maddi ve manevi getirileri olan bir gelecekten, Güzel bir hayattan vaz geçmiş olacaksınız. Utanarak, sıkılarak da olsa bir iki zorlanmalı sunum sonrasında o güzel geleceğin kapılarını açacaksınız. İyi bir yardım almaya acilen başlayın. Yardım için geç kaldığınızı düşünüyorsanız okul kaydınızı kısa süreli dondurun, yardım alın, kendinizi daha iyi hissetmeye başlayınca terapiyle birlikte paralel sürdürmek üzere okula yeniden devam edin. Asla pes edip böyle kalmayı tercih etmeyin Gezegen X

Size şu kadarını söyleyeyim ruh sağlığını etkileyen hastalıklar çok zor karnınız ağrımıyor ki ilaç versin geçsin Psikiyatrist ve psikolog yardımcı tedavi kendinizi telkin etmeniz için kafa yapınızı değiştirmeniz için yardımcı oluyor kaldı ki bedensel bir hastalık da bile hastanjn yardımı gerekiyor mesela diyabeti var diyet yapaması gerekiyor egzersiz yapması gerekiyor o yapmazsa tedavinin anlamı kalmıyor sizinki o durum eziğim ben eziğim ben Yazdığınız bu Kalabalıkta ifsde edemem işte sosyal fobi değil mi? siz o ailenin çocuğu değilsiniz siz bir bireysiniz tamam ve istekli olursanız yarar sağlayabilirsiniz biraz da siz doktora yardımcı olun siz fayda göremiyorum diyorsunuz ama mesela benim gördüğüm onlar da hastalarında ilerleme göremediğinde üzülüyor bazen

Kendi kendine yapmaktanda uzman birinin yönlendirmesi gerekiyor olabilir bi doktora git istersen canım terapi faydalı olabilir travmatik bi durum için

Aslında takilmiyordum ama böyle durumlar yaşayınca sebebini geçmişte arıyor insan. Neden böyleyim diye düşününce orada buluyorsunuz kendinizi. İnsan o duyguyu atamıyor. Siz güzel bir çocukluk geçirdiniz muhtemelen, benim çocukluğum hep itilip kakilmakla geçti. Okulda, evde... Çocukluğumu hatırlamak istemiyorum daha yazmadgm öyle şeyler yaşadım ki.. Taciz bile...

Denemediğim şey kalmadı