Yarın öbür gün çocuk sahibi olduğunuzda o boş geçen yıllarınıza üzüleceksiniz unutmayın ben de sizin gibiydim ne gereksiz zaman geçirmişim diyorum ee nasip vakti saati bu zamanmış isteyince hemen de olmadı düşük de oldu toplam 7sene sonunda çocuk sahibi olduk He 4 sene de istemedik Allah sağlıkla büyütmek nasip etsin

Anlıyorum sizi ben hala şoktayım süreçle ilgili ve hala da çok mutlu değilim. Eşim zaten hiç istemiyordu şimdi de her fırsatta dile getiriyor malesef. 19 ay geçti. Çok seviyorum elbet ama bence herkeste annelik kumaşı yok. Bizim gibiler yapmamalı bebek hele ki eşi istemiyorsa. Artık geri dönüşü yok hayatım tamamen değişti buna ayak uydurmak zorundayım. Çok rahat bir tipim, özgür ve sosyal. İşini seven, gezmeyi seven. Şimdi nerelerdeyim, napıyorum, sanki bambaşka biriyim. O eski ben ölmüş, öldürmüşüm mecburen. Sizin için daha kolay olur umarım her şey.

Merak ediyorum, ne alakası var acaba? Bebeğe olan sevgisini burada "oğluummm, herşeyim, bebeğimmm" diyerek mi göstermek gerekiyor? Bu mu yani? Sevgisi böyle mi ölçülüyor annelerin? Benim annem bana hep adımla seslenirmiş, o zaman annem benden nefret ediyor.

Ay şu hayal kısmını okuyunca içim sıcacık oldu. Benim kizimda 2 yaşında: )

Lohusa sendromu. Ilk cocukta ben de yasamistim 20 gun surdu kendiliginden gecti. Sabret Önceki

Bende turist rehberiyim ne yazıkki suan meslegimi yapamiyorum... cok sukur kızım cook sosyal biri krese gitti ve suan anaokulunda hic sorun yasamadik.. herkesin çocuğu aglarken benim kizim anne babayi öptü ogretmen elinden tuttu sınıfa gecti... müdür odasinda aglayan bendim beni teselli ettiler demlicaykeyfi Ve dünya bir çölse durma. Seraba su getir. Anneler

Canım yanlış anlamazsan ben şu gülle gibi çanta meselesine takıldım. Niye o kadar ağır bir çanta taşıyorsun, ne var ki içinde? Şu aprenaz10 tipi küçük bir çanta alsan daha kullanışlı olmaz mı? Hiç yük olmuyor. Beş dk gezmeye, bi markete çıkmaya koca çantayı almaya ne gerek var. Bak uni babynin travel boy ıslak mendili var mesela, içinde on tane var. Bi o, bi tulum, bi zıbın, bi çorap, hadi üç tane de bez alsan, başka neye ihtiyaç var ki? Üç bez bile fazla gerçi ama olur ya, hadi bi de alt açma olsun. Bunlar devamlı çantasında kalsın. Bebeği slinge koy, at sırtına küçük çantanı çık. Sen yürürken uyur bile. Ben montumu da slingin üstünden ilikliyorum, çok tatlı duruyor. Geçen hastaneye bile böyle gittik

Tum yorumlari okuyup oyle yorum yapmak istedim. Dayatma yorumlardan hoslanmiyorum her anlamda oyuzden tek bir dogru vardir zihniyetiyle yorum yapmiycam. 23 Yasimda isteyerek anne oldum. Normal dogum istedigim icin 36 saat sanci 4 saat suni sanciya ragmen sezeryanla dogum yaptim. Dogumdan cikinca narkozunda etkisiyle goturun istemiyorum demisim. Yasiminda verdigi tecrubesizlikle tedirgin yaklastim bebegime 20 gun kayinvalde kaldi yanimda ogluma alismam biraz uzun surmustu. Ikinci oglumu 28 yasimda dogurdum. 28. haftada gelisim geriliginden dolayi erken dogum olucakti ve erken dogdu. Dogumum benim adima riskli olmus. Bazi komplikasyonlar olusmus. Rahim kazindigi icin kanama olustu. Tekrar bir ameliyatla rahim alinicakti kanama son anda durduruldu. Ikinci bebegimde daha tecrubeliydim sadece 1 hafta destek olunmasini istedim. Ve sonralari bana yapilan tum yorumlar, dogdugu andan itibaren bu bebegine daha farkli, sefkatle yaklastin. Buyuk oglum 11 yasinda kucuk 6 Allah bagislarsa, ama su yasimda hayattaki en buyuk vicdan azabim kucuk ogluma verdigim sefkati buyuk ogluma verememis olmak hatirladikca bile kalbim aciyor. O yuzden sevgileri asla degismese de aradaki farki kapatmak adina buyuk ogluma ayri bir duskunum. Bana en ihtiyaci olan donemde ona sevgimi yeteri kadar veremedim. Belki ona hemen sefkat gostermek elimde degildi yapamiyordum, ama destek almak benim elimdeydi keske bunu yapmis olsaydim diyorum. O yuzden soyleyebilicegim tek sey kendimizi kusursuz gormemeliyiz. Her zorlugun ustesinden kendimiz gelmeye calisip hayati zorlastirmamaliyiz. Bazen evet bu sefer yapamadim olmadi demeyi bilmeliyiz. Asil o zaman bilincli herseye yetebilen once insan sonra ebebeyin olabiliriz.

Profesör konuştu..

Benim bebek 17 yaşında bende arada ilk günlerimi özlüyorum Koalina o yüzden çok şeeyapma

Ben yerinde olsam çok daha kötü olurdum. Yaşım 37, çocuk yapmayacağım dediğimde pişman olursun diyorlar. Asıl yapsam adım kadar eminim çok pişman olurum, annelikte yapamam. Anaçlık doğuştan yok bende. Çocuk, bebek sevgisi yok. Ama sende var. Öğretmensin ve öğrencilerine çok düşkünsün. Çok yeni daha. Eminim geçecek. Şuan beynin normal düşünemiyor, hormonların darmaduman. Ben böyleyim diye düşünme, içini karartma.

Sizin gibi empati yoksunu insanlar keşke azalarak bitse..

Demek ki hasta değil Doğum yapan kadınsa

Evet evet sonradan gördüm. Korunmadan dolayı olmuş. Bence aşacaksınız. Daha çok iyi ki diyeceksiniz. Hele bu zor zamanları bi geçsin. İçinizi ferah tutun. Her şeyde bi hayır vardır. Gün gelecek üniversitede kepini havaya atarken sizi gururlandıracak, gün gelecek sevdiği kızı size getirecek :)

yaşamayanların da olduğuna sevindim en azından

Canım beni anneliği ilk öğrendin zaman başlamış daha karnındayken bir ikiz annesi olarak söylüyorum ilk zamanlar tabi çok zor gelir ama büyüdükçe rahatlarsın sana guldugunde sarılıp öptüğünde dünyalara bedeldir şimdi daha çok kucuk sende anlamazsın o da anne demeye başladığında hatırlıyorum ilk kucagima aldiğimda bende öyle hissetmiştim çok zor yeni bir hayata başlamışsın onun içinde zor düşünsene dünyaya yeni gözünü açmış her şey yabancı uyumasi bile sorun gazi var çıkaracak gücü yok tek bildiği sensin belki biraz babasi bebeğine sıkı sıkı sarıl en saf sevgi onda anlayacaksın bunu seni çıkarsız seven tek kisi nefesini daraltma o bebeği isteyen ama kavuşamayan binler var. anliyorum seni çok yorucu uzaktan göründüğü kadar kolay deil elbette ama sabir benim ki ikizidi hayatım çok değişti ev hanımıyım 7/24 onlarlayim şimdi bile bazen beynim dönüyor acabamı diyorum da onlara canımı veririm eminim sende oylesindir şuan çok zor bi donem sakin ve sabırlı olmalısın hem lotusasın hem bebegin çok minik kendini olumsuz fikirlerden arindir

Evet bizim ruh sağlığımızı korumamiz cocugun mutluluğu açısından önemli. Ama zorunluluk hali dışında birkaç saatin dışına çıkmamasi gerekir bence bu ayrılıkların. Cocuklar cok hassas ve o kadar küçükken kendilerini caresiz hissedebilirler anneden ayri. Bu duyguyu onlara yasatmamaliyiz bana göre.

Hamilelik sırasında nasıl hissediyordunuz? Belki lohusalık sendromu yaşıyorsunuz. Ki yanında anneler olmadan tek başına kalan insanlar da var. Şanslısınız. Eşinizin bebeğe karşı hissiz olduğunu nasıl anladınız? Kendisi mi dedi? Bu durumu çevrenizle paylaşın. Eğer ilerler veya devam ederse psikolojik destek alabilirsiniz. Şunu da söyleyeyim evet hayatınız artık eskisi gibi olmayacak. Bebek yaparken bunları düşünmeniz gerekirdi. Bu sorumluluğu siz aldınız. Uykusuz da kalacaksınız, yorgun da olacaksınız. Bazı gerçekleri kabul edin.

Değil mi ben de dürüm gibi sarıveriyorum işte

Patron erkek mi kadın mı merak ettim . push ; Alys

Valla burası Türkiye.. sosyoekonomik şartlar gerektirdiği için insanlar 2 aylık bebeklerini bırakıp çalışıyorlar.. tek maaş yetmeyebiliyor.. hatta babalar işten çıkartılabiliyor. annenin omuzuna biniyor yük. Doğan çocuk başına maaş bağlanmıyor.. işsizlik maaşı yok. çalışma saatlerindeki esneklik hakkin ı kullan da gör işsizlik neymiş. pedagog luğunuz içinde bulunduğunuz sosyoekonomik coğrafyalarda fayda edebilir. ama kadınlar klubu Türkiye de bir kadın platformu. kimse henüz 2 aylık bebeğini evde bırakıp işe gitmek istemez uykusuz perişan halde. hayaller ve hayatlar bir değil

Katılıyorum mune, sorunu farketmeyen çözüm aramaz, arayan da en sonunda bir çıkış yolu bulur. Koalina sorunun farkında, ta başından beri çıkmazda kalmayı kabullenmedi, hala çözüm arayışında, dilerim en kısa zamanda bulur. Keşke herkes bu kadar çabalasa ve farkında olsaydı da @idrakyollariiltihabi nın sayfaları iç döküşlerle dolup taşmasaydı

:)) Kardeşim de öyle söylüyor "abla benim de elim çabuk, benim de yemeğim tatlım eksik olmaz, ama bir tarafı yaparken diğer taraf dağılıyor, çocukları mumyalıyorlar mı bunlar, bizde mi gariplik var" diyeBen görmüyorum çünki takip etmiyorum, iyi ki:))

Ilk kızımda bende aynıydım uyku nedir unutmuştum. cokda zor bi bebekti. simdi 4.5 yaşında uykusu gelince gidip odasina uyuyo kendisi. her baktığımda iyiki doğurmuşum diyorum ;-)

Uyumayan bebek uyumuyo ne yazık ki yeni nesil bebeklerin büyük kısmı uyku düşmanı (bazıları hariç alttaki yengenin 3 çocuğu var üçü de delicesine uyurdu emerdi uyurdu başlarda olması gerektiği gibi ) R

En başta çocuk sahibi olmak istemiyordun. Hamileliktede benzer duyguların vardı. Anaç yapısı olan insanlara göre geriden gelmen çok normal. Sabret, geçecek bu eskiye özlemin. Elbette yorulacaksin, bunaldigin zamanlar olacak, yalnız yorganın altına gömülmek istediğin zamanlar olacak ama beş dakika sonra yavrunun kokusunu özleyeceksin. Esin senin duygularınla hareket eder bunu unutma. Sen ne kadar çok uzak durursan o da alısamayacak. Yalandan da olsa bazı duygularını abart :) görevler ver eşine. Hem çocuk istememe, hem zorlu taşıma ve doğurma zamanları ve şimdide lohusa halin sebep oluyor bunları düşünmene. Sana tavsiyem, beyninle oyna biraz. Ne kadar sevgi sinyali yollarsan o kadar çabuk alışırsın. Sıkıldığında gidigindan, ellerinden kokla. Hayırla büyüt yavrunu :)

Bebeğine karşı hislerin zamanla netlesecek suan hormonların verdiği bir sıkıntı bu yaşadıkların eminim hep iyi ki diyeceksin bir zaman sonra. Eski hayata gelince hicbir sey eskisi gibi olmayacak önce onu kabullenmelisin. Bebeğim 15 aylık 3 saat kesintisiz uyumuslugum yok çalışıyorum vücut alışıyor bir şekilde. D vitamini takviyesi almanı tavsiye ederim. Ben bir muddet sonra kolumu kaldıramayacak hale gelmiştim ve ruh halim cok depresifti. Takviye aldığımdan beri iyiyim cok şükür. Bu yoğun duyguların geçecek demeye geldim yalnız değilsin

Bebeğim kız

Psikologun bana yardımcı olduğu nokta şuydu, hayatımda her zaman sorumluluklarımı çok önemsedim hakkıyla yapamadığım her şeyden aşırı vicdan azabı duydum. Kısacası mükemmeliyetçilik. Bebek konusunda da bana asıl acı veren şeyin onu dünyaya getirip mutlu olamamak ve ona ona karşı sorumluluklarımı yerine getirememekten deli gibi korkmamdı. Yani hem bu dev gibi sorumluluktan rahatsız olmak hem de onu sevmiyor muyum nasıl anneyim ben kısır döngüsü.

Neee? P pembe tokam

bebegınız hayırlı olsun sız sanslıymıssınız sıze bebek bakım konusunda yardım edenler varmıs ıse de baslayacaksınız duzenınız oturur dısarı cıkıp hayatınıza devam edınce daha kolay adapte olursunuz ben hem tek basımaydım hemde işe 2 sene ara vermıstım sadece ev cocuk ınsan depresyona gırıyor bu hıslerı bu endıselerı yasamayan yok sanırım aslında bunun altında ıyı anne olmak olabılmek endısesı yatıyor, bıraz zaman gecsın ıyıkı dıyeceksınız bundan emınım... sonucta gececek bu gunler o bebek saglıkla buyuyecek bunu bılıyoruz.

Seni sahsen tanımıyorum ama cok kez yazismisizdir, yapını az cok tahmin edebiliyorum. Bence hamileliğini ilk öğrendiğn anlardaki düşüncelerin, su anki mutsuzlugun hepsi cok ince düşünen, hassas ve bilinçli bir insan olmandan kaynaklanıyor. Hamileyken nasil bebegin icin en iyisini araştırdığını bilen biriyim. Hep acaba bebegime yetebilecek. miyim iyi bir ebeveyn olabilecek mıyız gibi sorular var kafanda. Eşinin destekleyici olmayışı da bu hislerini körüklüyor gibi. Bence kendine zaman tani ve hislerinin cok normal olduğunu unutma. Bir insan dünyaya getirmek ve adeta kendinden vazgeçerek gece gündüz kendini ona adamak kolay iş değil ve sanki herkesin mukemmel annelik kodlarimiza islenmis gibi davranması da cok acayip. Evet kadınız ve bazı seyler doğamızda var ama insaniz da. Bunalmak ve eski hayatımızı ozlemek son derece doğal ve asla suçluluk duyulmaması gereken seyler. Bu gunler geçecek ve büyüdükçe ikiniz de ebeveyn olmanın güzelliklerini daha iyi göreceksiniz kesinlikle

5.5 yildir sadece sinema yüzü bile görmemek... Enteresan bir durum... Istesem o ortami yakalardim yazmışsınız. Bazı kadınlar bebekten sonra sadece anne olarak kalıyor demek ki...

Koalina ah be canım ben 2 sene çocuk sahibi olmak istediğim halde ve küçüklükten beri hep büyüyünce anne olmayı hayal ettiğim halde ilk bebekte bocalamistim. Üstelik çok da uslu bir bebekti :) uykudan bebek aglama sesiyle uyanıp bu ne filan oluyordum sonra aklıma anne oldugum geliyordu bu gunleri gülerek hatirlayacaksin inşallah canım. Şöyle düşün ki bebekle birlikte anne olarak yeni bir koalina doğdu aslında. Yani sen de 2 haftalıksin bir bakıma :) sen de bebeğinle beraber yeniden büyüyeceksin adeta. Şansına kış ayina denk geldi yaz olsaydı bu kadar ruhun sıkılmazdi emin ol. Havalar ısınınca bebisinle gezersin rahatlarsın inşallah. Çalışma konusu da müdurun iyiyse ve sana istediğin gibi bir ders programı ayarlarsa sorun yasamazsin insallah. İlla ki zorluk yaşayacaksın ama onun canım annem diye boynuna ssarildigi anlar da gelecek işte o zaman iyi ki diyeceksin

içinde çok büyütme. olabilir lohusalıktır. alışma süreci uzun olabiliyor bende benzer şeyler yaşadım konu açmışlığım bile var. tabi benim şartlar değişmişti o dönem gecici başka yerde kalmıştım vs. onu al kokla ve sana muhtac olduğunu düşün özellikle gece emzirmelerinde. artık o hayatında ve hatta merkezinde. gerçek şu annelik dedikleri tamda bu işte tamda o noktadasın. ben ikinci bebeğimde yaşamadım o duyguları. ilkleri yaşıyorsun tabiki zor olacak. güç kuvvet diliyorum sana. Önceki

Ben tedaviyle çocuğu olan babalar hariç çocuk doğduğunda direk ona bağlanan erkek hiç görmedim. Çok da normal, hiç mesele etmeyin. Onlar bizim gibi içlerinde hissetmedikleri için, onlrın bağlanması ancak Doğumdan sonra başlıyor. Hatta Doğumdan sonra değil, ondan bir kaç ay sonra, bebek babaya gülümsediğini, ses çıkardığında filan bağlanmaya başlıyorlar ama sonra da yeri doldurulamayan, çok sıkı bir bağ oluşuyor işte. Erkek Kardeşim kızı doğduğunda ağlamıştı ama bebeğe değil, eşinin ağlamasına ağlamıştı. Çünkü geceleri hiç uykusunu filan bölmekle uğraşmıyordu, işe gidicem ben diye. O bebeğin Gık sesine uyanmaklar, kokusuyla mest olmaklar filan annelik içgüdüsüyle olan şeyler. Yoksa başkasına o koku turşu gibi gelir muhtemelen. Eşim manyağına heyecanla hamile olduğumu söylediğimde, hayırlı olsun demişti oturduğu yerden, sanki kendi başıma yapmışım gibi Annelik ayrı bir şey ama çok da farklı değil. Böyle mucizevi bir kutsallık halkasıyla inmiyor hiçbir şey. Tatlı zor bir hal. Ben ikinci çocuk için 4 senedir tedavi görüyorum. Tüp bebekler filan ama içten içe de tırsım tırsım Tırsıyorum bir yandan. :) Çünkü bir düzenim var artık, oğlum büyüdü, 9 yaşında, bana arkadaş oldu, yetişkin hayatı var bizim evde. Beraber yapabiliyoruz her şeyi. 30 yaşındayım, eskisi kadar uykusuzluğa filan gelemiyorum. Rahatımın bozulacak olması zor gelse de, çok tatlı bir süreç olduğunu bildiğim için 10 senlik yolculuğumuzda, çok da büyütmüyorum yalnızca gözümde :) Koalina, en güzel, en keyifli günler henüz gelmedi emin olabilirsin. Hissettiklerin anneliği en isteyen kişilerin de gayet hissettiği duygular. Bir kaç ay sonra çok daha keyifli olmaya başlayacak. Büyüyüp sana arkadaş olduğunda, tadına doyum olmayacak. Senin gibi, çoçuğun sorumluluğunu çok hisseden Kişiler çok iyi anne oluyorlar. Çok önemsedikleri için çok gözlerinde büyüyor yalnızca. Kolay gelsin diyor ve tekrar tebrik ediyorum. Şu anda sizin ev olağan üstü hal durumunda yalnızca, bir kaç aya normal düzene geçersiniz ve hee ayın ayrı keyfi ve zorluğu var. The best is coming:)

Dizi veya evde sinema keyfi bebegin uyku duzeni oturdugunda yapiliyor, iciniz rahat olsun :) tabi bu 2-3 sene surebiliyor. Benim iki cocugum var,9 da uyutup 12 ye kadar netflixde takiliyoruz esimle, koltukta uyuyup kaliyoruz, misir patlatiyoruz vs. Lohusa huznu yasiyorsunuz bu cok normal. Evlat cok guzel sey, gercekten buyudukce tadini alacaksiniz. Kendinize zaman verin.

Bir şey hissetmemekten ziyade henüz bir aşk olmadığını söylüyor, baba gibi hissetmiyormuş. Ama yine de düşünüyor elbette, bugün bayağı konuştu benim üzgün olmamın bebeği çok etkileyeceğini falan söyledi kendimi toplamamı istedi.

Konu sahibi mütemadiyen mutsuzsunuz ya da bize öyle yansıtıyorsunuz. Bence bi destek alın içinizdeki mutsuzluğun bebekle ilgisi yok gibi.

ne kadar guzel yazmissiniz. İnsallah saglik sihhatli hayirli evlatlariniz olur tez zamanda

Yılın cefakar fedakar saçlarını süpürge eden çocugu için yasamayı unutan, cocugunu kucağına alir almaz büyük bir aşkla mutluluk yumağı olan hem işte hem evde hem analıkta en mükemmel kadın kim seçildi merak ediyorum :)) Her insan bir değildir niye herkes kendisi ile kıyaslıyor anlamıyorum. En basitinden ben 4saatlik uyku ile gayet dinç olabilirken bir başkasına 6saat yetmez. Ben gece çocuk uyanınca geri uyutup hemen uykuya dala bilirken bir başkası hemen uyuyamaz tüm gece uykusuz kalır. Bu arkadas daha yeni doğum yapmış. Geçecek bunlar demek yerine neden yargılıyorsunuz. Sen hemen süper anne olabilmişsin ama herkes olmak zorunda değil.

Ne guzel bi cumle hiçbir insanoğlunun beni bu denli sevdiğini içten güldüğünü görmemiştim oğlumu kucağıma alana kadar.

Yanilmiyorsam konu sahibi hamile olduğunda da cok karasizdi cok isteyerek hamile kalmamistı... Suan lohusaligin etkisi diyemeyecem... Diyecek cok sey varda bisey diyemiyorum.. farkli yasam tarzlari olunca insan bisey diyemiyor... 5.5 yildir sinema yuzu gormuyoruz esimle istesem belki o ortami yakalardim... ama kizimi uyurken bile ozluyorum benim dunyam kızım. ..

evet bu da unuttulan bir sey, hamilelikte doktor takviye veriyor ama dogum sonrasi cogu kisi birakiyor, ki emzirirken takviyeye devam etmek gerekiyor. d vitamini ve balik yagi - omega3 lohusa depresyonuna oneriliyor, ben de kisisel olarak iki dogumum sonrasi kullandigim icin tavsiye ederim.

Anladım, sorun değil. Koalinayı neredeyse evlendiğinden beri biliyorum, zaten bu konuda hep tereddütleri vardı. Çokta çabalıyor, ben onun yazdıklarına rağmen, temelinde yine de sevgi barındırdığını düşünüyorum bebeğine karşı. Yoksa, ben "Sevgi neydi, sevgi emekti"sözüne inanmıyorum. Sevgi salt emek olamaz, verilen emeğin derinlerinde yine de sevgiyle bir başlangıç vardır biryerlerde. Her çocuk benimsenmeyi ve gönüle kabullenmeyi hak eder, dilerim Koalina bunu bebeğine daha erken farkettirir, benim annem gibi evladı çoluk çocuğa karıştıktan sonra değil

Sürekli kendimden örnek veriyorum ama daha kolay atlatmanız için bir an önce destek almalısınız. Ben psikologa gittiğimde eşimle de sorunlarım başlamıştı. Çünkü 1 sene geçmesine rağmen ben kötüydüm. Kapı dışarı çıkmıyorum. Sürekli şikayet ediyordum. Eşimse çoktan alışmış ve bebeği çok seviyordu. Çünkü onun hayatında çok da bir şey değişmemişti. Dışarıda bir iki insan görmesini bile kıskanıyordum. Gece uyanmıyordu. Uyansa da bir işe yaramıyor çünkü çocuk meme emiyor sadece. Onun yapacağı bir şey yok. Benim bunalımımdan sıkılmış olacak ki yeter artık demeye başladı. Aramızda sorunlar başlamıştı. O evde sürekli depresif ve şikayet eden bir kadından yoruldu ben de beni anlamadığını düşündüğüm adamdan. Ki eşim elinden gelen her şeyi yapmaya çalıştı işinden fırsat kaldıkça hep yanımda oldu ama bana yetmedi. Resmen adamı kıskanıyordum. Bu arada eşim de bebeğe karşı çok ciddi duygular hisssdemediğini söylemişti. Kısacası sorunlar daha fazla büyümeden acilen profesyonel desteğe başvurun.

Bu aralar yakınlarınızdan destek alın lütfen Bebek bakımı için geçici bir süre sonra iyiki anne olmuşum diyeceksin bende 6 aya kadar o hisler olmuştu şimdi iyiki oluşum var diyorum evlat sevgisi hiç birşeye benzemez Zaman'la geçicek bu arada emzirmeye devam ettik o duygular dahada azalıcak M ManzaramDeniz

bende sizden hic hoşlanmıyorum, esinizle olan tuhaf ilişkinizden, hamilelik sureclerinizden gina geldi.. Hic bir konuda sizin bebginize olan duygusuzlugunuz kadar irite etmedi beni. Yaşadiklarimi bazen birilerine umut olasun diye paylaşiyor olmam neden sizi bu kadar rahatsiz etti. illa o depresif haldren çikmamam gerekirdi degilmi, illa kendimi surekli burda dertlerimle acindirmam care aramam gerekliydi degilmi. güçlu kadinlar neden bu kadar batiyor size? ayaklari ustunde durmayi basaran insanlara hazimsizliginiz neden? Sevmek zorunda degilsiniz. Ama ben bebeginiz adina cok uzuluyorum sizin durumunuz cok cidi geçmek bilmeyen birsey bu.

Sütüm az diye düşünüp strese girme, yenidoğan olduğu için acıkmasa da emmek ister. O da yeni bir dünyada kendini bu şekilde sakinleştiriyor. Alys

aradigim kardesim yada ruh ikizim olabilir misin acaba gel bi sariliyim okudukca içim rahatladi yazmak isteyipte firsat bulamadigim herseyi cok guzel yazmisin gercekten

Zamanla alışırsınız, daha çok yenisiniz Önceki

su calismakla cocuk yapmayi nasil bagdastiriyorsunuz anlamadim ne sacmalik ya dogurdu diye evde oturmakmi zorunda yani calismasi lazimsa dogurmasinmis siz calismiyorsunuz bu rahat konusmalar ondan sanirim yok soyle anne oldum yok boyle annelik yaptim bence asil annelik hem calisip hem cocuguna maddi manevi yetebiliyor olmak bende calismayip cocuk bakiyorum evde. hem calisip hem cocuk bakip aksama kadar cocugunun kokusu burnunda tuterek calisan calismak zorunda olan annelerinde elinden operim helal olsun tebrik ediyorum guclerini bu hayattaki amaçli var oluslarini

Koalina maksimum 1 yaşında kesersin gece memesini, uyutursun akşam 7de. Atarsın bebek arabasına, istersen dünyanın öbür ucuna git. Sabaha kadar film izle. Hele bi yaz sezonu gelsin, al çocuğu denize git, havuza git. Göz açıp kapayana kadar geçiyor yaz. Suyun için çok yoruluyorlar. Sen bu mükemmel anneliğe çok takmışsın kafayı. Robot yetiştirmeye odaklanmışsın. Dediğin her şeyi ben yapmadım mı? Yaptım. Ama "yapmak zorundayım, yapmalıyım, mutlaka böyle olmalı" demedim. Başka kimsem yoktu zaten yanımda, bebekle konuştum oynadım. Hep göğsümde yüz üstü uyuttuğum için o kafa hep kalkıyordu zaten. Zeka kartı hiç almadım. Evde kendim oyuncak yaptım. Bi uğraşı lazımdı çünkü. Şimdi o döneme bakıyorum -ki 2-3 hafta için 2 çocuklu bir hayata gireceğim- ne kadar boş vaktim varmış. Tak ayağına bileğine çıngıraklı bilekliklerden aç filmini izle gündüz. Çevir yüzünü çocuğun sana doğru. Bi tane oyuncaklı halılardan al. Kasmazsan çok rahat inan. Gün sayıyorum ben doğuma, tek çocuk yetmedi. Diğeride doğsunda biraz meşgale çıksın diyorum. Kafanı rahatlatırsan çok eğleneceksin.

Yaşadığınız durum her annede oluyor, zaman geçtikçe bebeğinizle daha güçlü bağ kuracaksınız, çok iyi anne olacağınıza inanıyorum. Tam da final haftası bu konuyu çalışıyordum siz de okuyun isterseniz Eklentiler Screenshot_20181224-215708. png 1,2 MB · Görüntüleme: 105

Padagog degil pedagogtur o. Daha meslegini yazmaktan acizsin gelmis burada ahkam kesiyorsun. 2 aylik bebek gayette birakilir. Dunyada annesi calisan ne ilk ne de son bebek olur. Dramatize etmeye gerek yok. Annesi ona fistik gibi bir gelecek hazirlar calisip kazandigi parayla. Kariyeri ogretir ayaklari ustunde durmayi ogretir. Uretmeyi ogretir. Ogretirde ogretir. Kaldi ki koalina zaten ogretmen. Gayet guzel yetistirir cocugunu.

Rabbim inşallah tekrar sağlıkla hayırlısıyla bi evladınız olmasını nasip eder..

Niye ya? Amnezi mi yaşadı sanki?

Aman o eski günleri özlemediğini söyleyen yalan söylüyordur net. Anneyiz diye şöyle bir uzaklara dalıp iç geçirmeye de mi hakkımız yok :) işe başlamak beni çok yormustu ama insan içine karışma fikri bile çok iyi gelmişti bana. Çocuk pişmanlık değil ama yıpratıcı bir şey. Benim oğlanin şimdiki halleri en sevimli zamanları bence. 3 yaşına girdi uykusunda canım annem diye sayıkladı. Sizinle iletişime geçmeye başladıkça eşinizde babalık duygusu sizde de annelik duygusu artacak. Genelde öyle oluyor. Ben hayatınızda göreceğiniz en anaç kadın değilim. Çocuk sevmem. Uzaktan cee yaparım o kadar. Akraba çocuğunu falan kucağıma alıp sevme hiç olmadı. Çocuk görünce içimin kıpır kıpır olduğu zaman da demek benim de vaktim geldi deyip çocuk yaptım zaten. Çocuk doğunca bakıp Allah Allah bu benim çocuğum mi diye kalakaldım. Ay sevgisi içime akti şöyle sevdim diyemem. Emzirirken içimi titreten bir korku olurdu ama. Nasıl ya bana bir şey olursa bu çocuk ne yapacak endişesi. Hiç tanımadığım ağır bir sorumluluk. Hala da geçmiyor. Geçmeyecek de. Bence hala çocuk yapmak mantıklı insan işi değil. Ama güzel işte. Her işi de mantıklı olduğu için mi yapıyoruz sanki?

Şu noktada eleştirilere katılıyorum. eşinizi de katın olaya artık. kucağına verip bir balkona çıkın birseyler için. yemek yerken başında o dursun. kucağına verin gazıyla uğraşsın yıkarken su döksün falan... Biz ilk günler nöbetleşe uyurduk nefesini dinlemek için. sorumluluk verin. sevgi sevgidir ama bazen gerçekten emek ister. yani emek verdiğimiz şeyleri daha çabuk severiz gibi

Eşin seni inanılmaz etkiliyor o ısınamadı diye sen de böylesin yıllarca o çocuk istemedi diye çocuk istemediğin veya kürtaj olduğun gibi...

Neden değiştirilemeyecek durumlar karşısında konu sahibini yeni hayatına motive edici şeyler yazmıyoruz? Belki eşinden belki bebeğinden daha da soğumasına neden oluyoruz? KV ile kalıyorum dese yolla derim... eşim aldatıyor dese boşa derim. ama şimdi hormonları tenis maçı yapan kafası karışık yeni bir anneye dogurmasaydın ya da çalışacaktın neden doğurdun demek de ne?

Amin insallah.

Ben de aynı durumdayım. Eşim çok istiyor ama ben çok korkuyorum. Hamilelikten, doğumdan, doğum sonrası bakimdan. En çok korktuğum aslında hastalık. O kadar çok hastalık var ki artik, onu hem karnımda hem dışarıda nasıl korurum bilemiyorum. Anksiyetem var o yüzden herkesin hissettigi kayginin on katı belki de bendeki. Uykuyu da çok severim. Yengeç burcuyum çok anaç bir yapım var. O yüzden düzen bozulmasini daha kolay atlatirim gibi geliyor ama kaygilarim beni delirtmezse tabii. Eşime ne zamana kadar hayır diyebilirim ki... B

Anladım canım adapte olmak zor ben 10-7 ve 2 yaşındaki 3 çocuğumu hiç bir yere giderken bırakmadım bu güne kadar markete pazara hastaneye hep birlikte gidiyoruz Zamanla alisiyorsun iş pratiğe dönüyor Nasıl oyalacagini neyi nerede nasıl yapmam gerektiğini çıktıkça daha iyi cozuyorsun Bunun için önce kısa mesafeli yürüyüşlere çık market yakınsa markete falan mesela Artık havalar güzel gidiyor burda orda nasıl bilmiyorum biraz bebeğine dışarıyı göster güneş gorsun

bence koalina da da durum bu o çok duyarlı ve mükemmeliyetçi bu nedenle yaşıyor bu sıkıntıyı da zira hep en iyisini istiyor yerdeki karınca için de kendi çocuğu için de

Buyuk linc ve polemik kokusu aliyorum mis gibi.. cok can sikar buradan sonrasi kesinlikle..

Tüüüüü nasıl anasın sen

6 yil sonra 40dan sonra cocuk dogurmak diye konu acarsiniz.

kız koalina hayırlı olsun tatlım merak etme şimdi ben oğlumdan önce yatıyorum yine uyuyakalabiliyorum yaş 3

69. Günden Güncelleme: Düşüncelerim ve hislerim ilk günkü kadar kötü değil o kriz durumları yok ama ağlamalar devam ediyor. Gittiğim doktor şimdiye kadar ciddi bir değişim olmalıydı diyerek ilaçları iki katına çıkardı. Bir şeyler rayına oturuyor, artık daha iyi bakıyorum ve hatta en iyi ben bakıyorum hissi var. Eşim alınca bile sırtını ört, öyle tutma, sarsma gibi direktiflerim mevcut. Zor bir bebek mi sanırım hayır. Her bebek gibi ağlıyor, uzun uykuları yok, kolik değil... ama sorumsuz hayatımı bırakıp diken üstünde yaşamak hala zor benim için. Eşim yardımcı mı hem evet hem hayır, bazı günler hiç bir şey yapmıyor, bazı günler fazla şey yapıyor. 7/24 bebek bakmadığı için zannederim, çok daha sabırlı ve sevecen. Zaten hep pozitif ve dobra o. Normalde ailenin güçlüsü benimdir ama bu sefer ciddi anlamda eşimle ayakta duruyorum. Bir filmin ortasında oğlumuz ağlayınca ben de başlıyorum ağlamaya izleyemiyoruz diye. Eşimse çok mu önemli film, izlenirz hep beraber izleyip daha çok eğleneceğimiz günler gelecek, bu bir süreç sabret diyip duruyorr. Bense hep bir telaş halindeyim. Her gün yüzüstü koymalıyım ki boyun kasları gelişsin, trlevizyona bakmasın ki otizmle uğraşmayalım, kendi haline bırakmayıp sürekli konuşayım ki çabuk konuşsun, yok zeka kartları yok kitap okumalar. Çocuk daha 3 aylık bile değil. Geriliyor ve yoruluyorum. Günlük bir yorgunluk değil bu zihnim yorgun, bütün anneler böyle mi? Bunun yanında da bir o kadar rahatım, kayınvalideme bırakıp eşimle sinemaya ve yemeğe gittiğimiz oldu ama yetmedi. İstersem 1 aylık bir tatile çıkayım anladım ki sorun günlük dinlenmelerde değil sorumluluk hissinde. Yapamayacaklarımda aklım hala ve nasıl yetiştiririm endişeleri... Ben ki yıllardır kuşlarımın sebebiyle tatile çıkamadım, her gittiğimiz yerde bir gece konaklamalı kaldık, dönüşümlü gittik ki bakan yok diye. Şimdi düşünüyorum onlar bile batmadı, lafını etmedim şimdi çocuk sebebiyle yapamayacaklarım neden bana fazla geliyor? Evet daha bi alıştım, sevmeye başladım ama o büyük aşk yok. Anladım ki sevgi dedikleri şey de emekten kaynaklı. Şimdi ilk günleri düşğnüyorum, müthiş göğüs yaralarıyla uğraşmıştım, çok ağlamış ve acı çekmiştim. Şimdi onlar geçti daha 1 ay olmasına rağmen unuttum bile... Bugünler de böyle geçecek mi gerçekten? Geri dönüp baktığımda vay be ne günler atlatmışım der miyim?

sonrası kolay oluyor. benim öyle olmuştu ikincide

Bunu yazmamı eleştirenler olabilir ama hayatta her ihtimalin olabileceğini ve elinizdekinin en iyi ihtimal olduğunu yaşayınca öğrendim. Ben bebeğimi 9 aylıkken doğumda kaybettim. Bana cansız bedenini verdiler. Şimdi hergün onun narin mis kokulu boynunu öptüğümü hayal ediyorum. Bebeğinize sarılın koklayın. Bu hayatta yaptığınız en güzel şey o. Eşinize de okumanızı istiyorum bu yorumumu. Uygun bir şekil bulursunuz isterseniz hikayemi okuyun birlikte. O zaman belki bu kötü psikolojiden kurtulursunuz. https://www.kadinlarkulubu.com/forum/threads/37-4-te-bebegimi-kaybettim-7-11-2018.1098562/ B

ve tabiki geçiyor çocuklar büyüyor ve sorumluluklar gittikçe azalıyor. hiç bitmeyecek düşüncesinden çıkın. Emin olun gelecekte sizi bekleyen günler geçmişdekilerden daha güzel olacaklar.

Sadece sunu soylemek istiyorum gun gelecek gene uyuyacaksiniz gene kendinize bakicaksiniz herseyi yeniden yapabilirsiniz ama onun bu kucuk halleri gecici. o minik ellerini sevin yzuunuze dokundurun koklayin. tadini cikarin bu anin. evlat duygusu bu hayattki herseyden ustun birsey.

uzatamaz mıısnız ya 2 ay çok erken geldi bana.

Beklemediğim bir hamilelikti. Bazen keşke aldırsaydım diye düşünüyorum sonra bebeğime bakıp inanılmaz üzülüyorum dünyaya gelmesini engelleyecektim diye. O kadar mutsuzum ki anlatamam...

40 çıksın daha da rahatlayacaksın ruhsal olarak normal bunlar senin gibi hissedenlerin aileden daha çok destek alması lazım. Bol bol açık hava yürüyüşü yap. Bu süreç geçicek evet duymak istediğin belki bu degil çok klişe ama valla geçiyor. Ha yoruculugu geçmiyor onu diyeyim ama keyif almaya bakacaksın zamanla bebeğine de alışacaksın öyle ay gökten bi şey indi aşık oldum diyenleri dinleme lütfen şuan bu hislerin çok çok normal

anne olmanın zorluğu kişiden kişiye değişir bence bazıları için öyle kolay ki eminim burada sana yazan kadınların çoğu senin gibi erken konuşsun, hemen yürüsün, aman zeki olsun vs.. ben 9 ay hamileliğimde bir fincan kahve içmedim ama noldu bebeğim şimdi hasta haftalık yemek listesi var güya gıda mühendisleri ile yaptığım vs... yok şeker yemesin yok tuzu tatmasın bazende biz kendimize yapıyoruz gibi öğlen araları sırf 10 dakikada olsa kilometrelerce gidiyorum onu görmek için annelik zaten bu filmi de izlediğiniz günlere sayarsınız :) benim bırakıp eşimle bir kahve içebileceğim insanlar yok şöyle güzel bir banyoyu annem yada kayınvalidem geldiğinde oda yaklaşık ayda bir yapabiliyorum yoksa sürekli kapıyı tıklatıp annnnnneeee diyen birisi var ve o herşeye değer :)

Bence geçecek. Sanırım uzun süre aradan sonra oldu yani siz rahata alıştıktan sonra. Birde bana kızmayın ama biryerde okudum ben hatırlamıyorum ama hep aklımda bebeği güzel olan anneler bebeklerinin yüzüne daha çok bakarmış. Bebeklerde güzel annelerin yüzüne gibi bişeydi. Çok etkilenmiştim yıllar önce okumuştum. Konuyla pek alakası olmayabilir pekte anlamam ama şimdi daha minik ya azıcık hatları belirginlesince daha bağlanirsiniz belki.

Henüz evli değilim evlendikten kısa süre sonra bebek sahibi olmak istiyordum ama gerçekten böyle mi hissediliyor doğumdan sonra korktum biraz açıkçası Herkes bunu yaşıyor mu? Yabanelma Bir sabah gelecek kardan aydınlık... Üyelik

Ahh keske cocuk sahibi olabilsem de bu dediklerinizi kat kat yasasam hic gocunmam Samire

Zaman gectikce gercekten kolaylasiyor. Bende ozluyorum eski zamanlari. Sonra bunlari dusundugum icin kendimi kotu hissediyorum. Cocuk gercekten hem bal hem limon. Guclu psikolojisi olmayan insanlari yerle bir edecek kadar sarsan cok buyuk bir dönüm noktasi. Sizi coookkk iyi anliyorum. Bende ilk ay surekli memelerim disarda geziyordum. Hic keyifli degildi. Surekli acikan, altini kirleten, sonra azicik uyuyunca hemen yine acikan bir bebek. Ama gercekten zaman gectikce kolaylasiyor. Ve zaman gectikce sizde daha cok sevmeye baslayacaksiniz. Bende oyle ilk goruste asik olmadim. Oyle acayip mucizevi bir duygu hissetmedim. Ama zamanla cok sevdim

Koalina, o çok sevip aşık olma zamanla olan birşey.. emek verdikçe daha da kıymetleniyor gözünde, kıyamıyorsun.. ilk zamanlar gerçekten çok zorlayıcı, geçici bir süreç diye düşün. Birbirinize alışıp, kabullenince herşey daha katlanılır olacak emin ol.

benimde ilk kizim erken dogdu 23 gun kuvozde kaldi. bebegimi alamadan ciktim hastaneden o ne kahrolmakti. esim desen ilk kez aglamisti karsimda hem de ne aglama..32 haftada dogmustu alti yillik hastetimiz. birbucuk kilocuk biberonu kadardi. alti ay annembakti ben kucagima bile alamadim neredeyse. geceleri dua ederdim Allahim bogulmasin uzerini ortupte o kadar minikti ki.. anne sutiyle toparladikca buyudukce canim kizim simdi dort yasina girecek insallah.. kizlardeside surpriz yapti oda 18 aylik oldu ama nasil oldu bir ben bir Allah bilir... annelik zor cokkkk zorrr sirf sabir sirf fedakarlik... boyle otesi yok.. ama anne olmakda buyuk nimet.. cok buyuk bir nimet.. Allah isteyen herkese nasip etsin.. hep boyle kucuk kalmayacak metaketme. buyudukce rahatliyacaksin biraz sabir sadece. ilerde boyle dusindugune pisman olursun lohusa sendromudur dicem ama istenmeyen bir bebekse keske korunsaydin.. yazik bu dunyaya onu sen getirdin kendi istegiyle gelmedi ki..

Nomucuğum teşekkür ederim düşünmen bile moral oldu gerçkten. Eşime söyledim, söylemez miyim hatta aslanım ama gidip ben sarıldım kaç kere. Yine de beni kendi halime bırakmayı tercih etti abarttığımı düşünerek. Sarılmıyor falan ama bebek bakımında yardımcı olmaya çalışıyor elinden geldiğince. Onun yöntemi de bu. Arada annesine bırakıyor beni, ben istiyorım ki bir ses bir nefes olsun, kadın yemek yapıp beni beslemekten oturup iki çift laf etmiyor. Gece uyanmaları hariç gündüz bakımında zorlanmıyorum. Zorlandığım en büyük nokta çalışan biri olarak eve tıkılmak, istediğim zaman çıkamamak, eşimle eskisi gibi vakit geçirememek. Şu an mesela manasız mutlu oldum destek mesajlarını gördükçe. Kara böcüğüm de rahatladı sanırım gülücükler saçıyor mızıldamak yerine. Ne kadar etkileniyorsa ruh halimden artık

Cocuk mutluysa anne mutlu, anne mutluysa çocuk mutlu oluyor zaten. Siz dengeyi sağlamışsınız.

Astoria canım şu alıntıladığım mesajı okur musun? Belki daha önce konuya yazmış olabilirsin bilmiyorum ama arkadaşa bizden daha çok yardımcı olabileceğini düşündüğüm için etiketlemek istedim...

Büyük sorumluluk, isteyerek mi yaptınız çocuğu yoksa beklemediğiniz bir hamilelik miydi?

Diger turlusu iletisim problemlerine sebep oluyor zaten. Aslında siz doğru olanı yapıyorsunuz. Biz de yenice başladık. Simdilik kızımızı bakıcısına bırakıp aile terapisine gidiyoruz :)) Zamanla sinema, gezme tozmaya da gideriz herhalde. . push ; M MutluHuzurluBereketli Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik İptali Anneler

Okuduğunuz şu olabilir. Yapılan bir araştırma sonucunda "güzel" bulunan bebekler ailelerinden daha çok ilgi görüyormuş. Ebeveynler güzel bebeklere daha sevecen ve ilgili davranıyormuş

Ooov noo dedim konuyu okuyunca lohusalik huznu bu :) Hepimiz de hemen hemen bu yollardan gectik. O bebek aglayacak, o ana caresiz hissedecek, hayatin bitmis herkes cok mutluymus da seni bir kosede unutmuslar gibi hissedilecek, bir daha esimle sicak iki bardak cay icemeyecegim, bu bebek bir daha hic susmayacak, hic uyumayacak ooo daha neler neleeer dusunulecek. Ama geciyor, simdi inanilmaz geliyor ama geciyor. O kusmalarin yerini gulucukler aliyor, bazen gulerken de kusuyor ama olsun o kadarcik kusur :) Sonra bebek susuyor, uyuyor, sonra baska bir gelisim evresini tamamliyor, bir bakmissin disi cikivermis ne yedirsem telasina dusuyorsun, o arada sicak bir cay icebilme zevkini tadiyorsun sanki gokten zemzemle sunulmus tadi veriyor boyle boyle kucuk mutluluklarin basliyor, yine buyuyor isini kendi gormeye bile basliyor. Hatta bazen seni yureklendiriyor, basket oynarken bir daha dene anne, denemek de guzeldir diyor (2,5 yasinda) Sonra bezden kurtuluyor, dunyada milyonlarca insanin yaptigi isi becerebilmesini cis keyfisiiii modunda kutluyorsun, Ozetle gececek, gececek, gececekkk. Sakin ol, krizi yonet, kendini fazla dinleme, sorgulama, op cennet kokulu boyun altindan, sar sarmala, bir daha bebek olmayacak, o seninn o minnak eller seni taniyor, senin sevgini anliyor, seni ariyor. Huzurla saglikla buyutun :)

Eski bir lohusa sendromlu olarak aramıza hoşgeldin diyorum. Gerçi ben daha hafif atlatmıştım. Sürekli gözlerim dolardı eskisi gibi olmayacak hiçbir şey diye. Sonra Allah sen misin şikayet eden dedi hooop bebekte kolik çıktı :) Allah kimseye vermesin koliği. Sendromu falan unutturdu :))) Durumu kabullen. Dünyaya getirdin en iyi şekilde bakmak zorundasın. Sana muhtaç. 1 aya kalmaz ruh halin düzelir. Hepsi geçiyor

bende hep derim zengin koca alsaydım en az 3 tane dogururdum derim gerçektende doguracaktım ama 1 taneyle kaldım gerisini sen düşün artık

Lohusa sendromu bebeğini sevmemek değil ki yetememek korkusu. herkes lohusa sendromu olmuyor elbette. buraya olanlar yazmış. genelde ilk bebekde olur ikincide bilirsin geçeceğini yinandyang

Bu konularda orta yolu bulamayan arkadaslar var.. birileri cocugundan baska birsey koymuyo gibi hayatina.. bi kesimde varki burda.. cocugu cok basit birsey gibi goruyolar. Herkes nasil mutluysa oyle yapsin. Isi birakmak istiyosa biraksin, istemiyosada calissin. Guzel seyler zordur yani.. cocugu dogurayim camekanin icinde buyusun olmuyo. Fedakarlik sart, herkesinki ayni olmasada..

Önce insan bi inkar moduna giriyo bu benim hayatım olmamalı diye ben yanımda kimseyi de istemedim minimum müdahale ile daha iyi olurum diye arada yemek bıraktıkar bana şimdi üç aylık oldu bebeğim hala eski günlerimi özlüyorum evet ama o bana gülmesi varya o zaman işler değişiyo bana artık tepki veriyo emmeleri düzenlendi artık sürekli göğüs dışarda değil onunla dışarı çıkabiliyorum onu ana kucağı veya oyun halısına alıştırdım o sıralarda kendime vakit ayırıyorum başta ağlıyodu her ağladığında kucağa alınmadığını onunla konuşarak ağladığı zamanlarda çözdük uykularımız düzene girdi artık 3 ay içinde çok şey değişiyomuş ondan merak etme geçicek diğer yandan ilk doğduğunda bebek gibi olmuyolar bi canlı var kucağında kalbi atıyo bu senin tamamen ama sadece bakımıyla uğraşıyosun ve bişey hissetmek zorlaşıyo merak etme geçicek kendine zaman ayır kabullenmeye çalış hayat onla da güzel olmaya başladı yavaştan büyüdükçe daha kolay olucak biyere bırakması vs bi de çok emzir emzirmek senin hormonlarını da devreye sokucak sütünde artıcak karnı tok bebek sıkıntısız bebek kesinlikle fazla fazla emzirip dolaba bi sürü süt sağdım senin için bu daha önemli çalışmaya başlıycağın için çok uzun yazdım ama hayatımız değişiyo hep bencil taraf bizdik pervasızca yaşıyoduk şimdi verme sırası bize geçti olarak düşün eşinden destek olarak ne beklediğine göre değişir bakımı falansa bizde hormonlar var ona rağmen bebeği zor bakıyoruz onlarda hormon yok e etrafta anneanneler babaanneler var yardım edicek eşin devam eder hayatına ne zaman gülmeye başladı eve gelip eşimi gördüğünde heyecanlanmaya başladı şimdi anlıyo benim eşimde ondan sakin ol ve bu monoton hayatın geçici bir askerlik görevi gibi olduğunu düşün gün geçtikçe düzene giricek sürekli ağlamaya uyanmak yerine acıkma saatlerinde vücut saatin seni uyandırıcak öyle emziriceksin çalışmaya başlayınca büyük çoğunlukla zaten normal yaşamtına geri dönüceksin akşam özlemeye başlıycaksın ben geçen bırakıp gezmeye gittiğimde özlediğimi farkettim ha bu süreçte en güzel şey kendine rahat bi ortam ayarla emzirmek için sezon sezon dizi izle o emerken gazı çıkarken otur ve dizi izle zaman daha hızlı akıyo böylece

Kesinlikle haklisiniz ama o üye bunu kasdetmemis Ve bu yorumlarin bu tarz konulara yapilmasina ayrica deli oluyorum Kadin diyor ki ben depresyondayim Bebekli hayat bana gore degilmis Alisamadim vsvsvs Olumlu yazip gececek diyecegine 5.5 yildir sinema yüzü görmedim demek... Bilemedim ;(

En çok anne olmayı ben isterim diyen bile lohusa sendromu geçirebilir. Hepimizin böyle hissettiği anlar oldu. Hala diyorum oğlum olmasa çok başka şeyler yapıyor olurdum ama şuan hayatımız onun düzeni üzerine kurulu... Yine de hayatınız bitmiyor. O büyüdükçe onunla da onsuz da başka şeyler yapabileceksiniz. Ve size sevgisini gördükçe diğer her şeyi unutacaksınız. Anne olmaya en hazır hisseden dahi bunları yaşayabilir. Kimse mükemmel değil, insanız.

Ne kadar da az kalmış Onlar kendi sırt çantalarında sadece oyuncak taşıyor biliyom ben sen beni kandırıyon Ya ek gıdaya başladığımda çantamda tepsi de vardı. Şu tek kişilik sunum tepsileri

Geçiyor, biraz sabır.. Güle güle büyütün. M MutluHuzurluBereketli Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik İptali Anneler

arkadaşlar demiş ama bende söylemek istedim. canım benim bebeğin daha çok minik 3 -4 aylık olsun o zaman daha iyi anlayacaksın onun annesi olduğunu, seni emerken durup seni seyredecek sonra eliyle yüzünü sıvazlayacak. Şimdi sadece ağlayan altını kirleten sürekli acıkan ve bu istekleriyle istemeden seni yoran bir bıdık. Ben eşimle evlenirken çocuk yapmamak üzere anlaşarak evlendik ve evliliğimizin 5. yılı dolana kadarda ağzımızdan bir kere dahi olsun çocuk bebek kelimesi çıkmadı. Hayatımızı gezerek çocuksuz dertsiz geçirecektik. Ben öyle bebek ağlaması çekemezdim. Acırdım çocuk arabası ittiren insanları görünce. Zavallı derdim almış başına işi, çocuk sahibi olmak benim ve eşim için çok gereksiz bir şeydi. Sonra nedense hayatımızın çok boş anlamsız olduğunu fark ettik Evet bu sefer biz istedik ama olmadı 2 yılın sonunda tedaviye başladık, nedende bulunamadı 15 ayda 3 aşılama ve 3 kürtaj sonrası 4. tüp bebek sonucunda oğlumu kucağıma alabildim. hamile olduğuma doğurana kadar inanamadım. Ama bütün bu aşamalardan da geçsem doğduktan sonra bebeğime karşı senin yaşadıklarını hissettim. halbuki ne acılar çekmiştim eşimle hastane köşelerinde sarılarak ağladıklarımızı mı üzüntüden uykusuz geçen panik atak gecelerimi mi anlatayım. Ama bende ilk baş alışamadım hatta içten içe kendimi eleştirdim kızdım ama inan dedikleri gibi hepsi geçti. Şuan uyuttuktan sonra istersem karı koca oturup film izleyebilirim. Ha yapmıyorum çünkü çok erken işe gitmek zorundayım ertesi gün. Bende erken başladım bebeğim 2.5 aylıktı işe döndüğümde çünkü senin gibi düşük tehlikem vardı erken çıktım izne. Çalışırken hem sosyalleşeceksin hemde bebeğinin ihtiyaçlarını görecek kadar sana zaman vereceklerdir eve gidip mınığının ihtiyaçlarını gidereceksin . Şimdiden bu duygularınla kendini ve hayatını sorgulama kuzum

Bu zihniyetle boğaz köprüsündeki kişiye atlıycaksan atla diyen zihniyet aynı ne zaman bu kadar anlayışsız olduk biz?

Ben buna soyle bir cozum buldum, 3 ayda bir falan emekli babami cagiriyorum, masraflarini ustlenerek, 2-3 hafta kaliyor, o cocuklarla vakit geciriyor, biz esimle sinemaya gidiyor, guzel restoranlara gidiyoruz :))

Konu sahibi çocuğuna işkence mi yapmış, psikolojisi iyi değil kendini anne gibi hissedemiyor ve bunu paylasiyor yardim istiyor dertlesiyor, naapsin hissedemedigi bir şey onun suçu mu? Yok yani yok öyle bir hissi yok. Bu konudaki tek suçu iyi korunmamis olmak o da geçmiş artık... Ah şöyle iyi anneyim böyle ilgiliyim diye dolanip asssla öyle hissetmeyen her fırsatta çocuğunu başından atmaya çalışan toplum baskısı yüzünden rol yapan onlarca kadın tanıdım, yıllarca öğretmenlik yaptim kadının rol yaptığını gözünden çocuğuna bakışından anlayabiliyorum artık. Böyle hisseden kadınlar her yerde ama sizin gibiler yüzünden rol yapiyorlar hislerini anlatıp yardim isteyemiyorlar.

Çoçuğunu her ne sebeple olursa olsun bakıcıya bırakıp işe giden bir anneye, üstten bakan bir tavırla 'canavar' demek bir pedagoğun tavrı olabilir mi? Pedagog dediğimiz kişilerin insan psikolojisinden anlaması ve üslununda belli bir seviyeyi yakalaması gerektiğini düşünüyorum. Ben de benzer bir mesleği yapıyorum. Çocuk gelişiminde eğitimli veya uzman olmamız bize insanları yakışıksız sözlerle eleştirme hakkı vermiyor. Uzman olarak bildiklerimizi aktarır, işin doğrusunu hatta idealini söyler, tavsiyede bulunur gerisini ilgili kişiye bırakırız. Söylediklerimiz kanun veya kutsal kitap ayeti değil sonuçta.

Cok daha iyi olucaksin... bende öyle sak sevemedim ve bu hisleri bastirdim... zamanla anne olmayi ögrendim annelige büründüm zamanla tanisdin cocugumla ve sevdim :) kendinize biraz daha zaman verin.. hersey cok daha iyi olucak :) bende 40indan sonra asiri bir düzelme olmusdu :)

Size aynen katiliyorum. Ikinci bebegime daha dogdugu an asik oldum, ama ilki oyle degildi soyle 5-6 ayi bulmustu alisip duygu yogunlugu yasamam. Ayrica ilk bebekte 1 yasina kadar cok zorlandim ve yeni duzene alisamadim. Ikinciyi 5 yil sonra dogurdum ve zaten alismistim her seye dizi izleyemem, banyom acele olur, istedigim saatte yatip kalkamam vs. Iyiki varlar.

Bu durumlar gecici. degil yani deprasyonun gecicide cocuksuz hayattaki yasam tarzin bir daha hic olmayacak isterse coxugun 5 yasina gelsin isterse 15 her gecen yil daha buyuk sikintili sorumluluklariniz olacak. Esin hep boyle olmayacak tabi ki cocugunuzu cok. sevecek önu gormek icin işten koşar adimlarla eve geldigi günler olacak. Cok cocuk seven bir cift degilsiniz anlasilan bazilari cok heveslidir bazilari icinde olmasa da olur siz 2. dilimdesiniz sanirm. Dikkat edin 2. Coxugu hemen düsünmeyin ya da hix dusunmeyin La Que Sabe Atanamamış

Kusura bakmayin ama banada simariklik olarak geliyor bu tarz durumlar. belki yasamadigim icin bilemiyorum. 3 cocugumuda uyudugunda hayranlikla izledim. ortanca uyuyunca bile yataginda yatmazdi kucagimda uyurdu ozaman bile dinlenemezdim yani. bebek uyurken sende uyu dinlen denilen seyide hic yasayamadim cunku onlar uyudugunda sihirli degnek degipte uyuyamiyosun. bebegin uyanmasina yakin uyku bastirirdi fln. en kucugum 2 yasinda uykusuzluktan gozumdeki damarlar atiyor genellikle. cok yorgunum uykusuzum. cocuk isi bana gore degilmis istemiyorum flnda diyorum bazen ama hicbirini gercekten soylemiyorum Bazen esimde isi devralsin diye o varken soyluyorum ama hiiic umrunda degil. Bu yazdiklariniz hayatinda hicbir zorluk gormemis bir insanin yazdiklari olarak degerlendiriyorum. bebege isinanamamak nasil birsey mesela onu hele hic anlayamiyorum. dua edinde uslu bir bebek olsun yoksa daha boyle cok konulariniz olur. Ev hanimlarini kucumser ya insanlar, bi forumdada cok oluyor. siz mesela 2 aylikken birakip calisma planlari yapiyorsunuz. belkide calismayi dinlenmek olarak algiliyorsunuz. cunku gercekten dort duvar arasinda devamli bebek, yemek, temizlikle ugrasmak her kadinin harci degil. gercekten cok yorucu. Yazdiklarim cok karisik oldu farkindayim ama neyse oyle iste..

Ben de tam diyordum nasıl bu tarz bir yoruma denk gelmedim diye... Doğum sonrası depresyon birçok kadının başına gelen bir rahatsızlık. Sizin de bunu yargılamaya hiç hakkınız yok. Acı çeken bir kadına nasıl böyle şeyler söylebilirsiniz!!! Asıl size yazık. Anlayışsız, patavatsız empati yoksunu bir insan olmak çok zor olmalı...

29 yaşındayım, bebek 3 aylık Başka da yapmak istemiyoruz :) ne gibi bir sıkıntı?

Biyerden de kusur kalsınlar. Kadın lohusa sendromuna girmez onlar girer kadın hasta olmadan hissederler önce onlar hasta olur gıcık oluyorum şu kadına destek olmadan kendini salan erkeklere.

Ben de az önce eşime bunu söylüyordum. O dönemin zorluğu kalkacak bambaşka bir dert bekleyecek bizi. Gazı bitecek dişi başlayacak, o bitecek yürümesi başlayacak... Okulu, evlenmesi, torunu derken ölene kadar rahat yok. Bizler de böyle büyüdük, hala ailelerimize rahat yok. Geçen anemlerde ben ağladım babam ağladı. Diyorum 60 küsür yaşında adam hala çocuğunun derdini çekiyor, ben yanmışım...20 sene sonra yalnız kalmayız diye 20 seneyi çöpe atmaya gerek var mıydı acaba.

İlk bebekte insan ne olduğunu anlamıyor bence. Anneliğin henüz ne olduğunu anlamadığınız için hisleriniz oluşmadı. Ve kendinize de gelmediniz henüz. Zaman tanıyın kendinize. Tadını çıkarmaya çalışın. Ne güzel size yardımcı olanlar da var, yapayalnız değilsiniz. Ben de ilk günler "yazık ettim bu bebeğe, ben ona bakamam" diye çok ağlamıştım. Alah size bağışlasın yavrunuzu.

Eşim bisey hissetmio ne demek. Babalarda evlat sevgisi ne zaman gark edio ki

Lohusalikta çok normal. Benim de ilk çocugumda doğduğunda öyle büyük aşk gözyaşları olmadı. Neye ugradığımı sasırdım. İnstagram da falan takip ediyorum uyurken bile özlüyorum yazıyorlar. Hiç anlamadım onları. Biraz daha uyusada ben de uyusam dedim hep. Sebepsiz yere çok ağladım. Gerçi sebepleri vardı da şimdi düşününce boş geliyor. Ama büyüdükçe her sey düzene bindikçe değişiyor. Çok seviliyor. Az ele avuca gelsin sevilecek kıvama gelsin bu düşüncelerinizden hiç biri kalmayacak. Şimdi anca göbek bağı emecek mi emmeyecek mi? Varsa kendi dikiş acılarınız. Uykusuzluk. Kendinize gelememişsinizdir daha. Ben bir ay popo üstü oturamamıştım nasıl depresyona girmeyeyim :)

sizin dogumunuz sonbahar/kişa gelince biraz da o etkiledi canim. Hava sogumadan once cok guzel cikiliyordu bebekle de yurunuyordu 1 cay iciliyordu. Hava soguyunca eve tikildik. Ben de avmye sokmak istemiyorum. Bim var burada avm'm oldu

Sevgili koalina kimseye inanmiyorsan bana inan vallahi de billahi de geçecek. Bunu 5 günlükken bebegin de kalp anomalisi oldugunu öğrenmiş bir anne olarak söylüyorum ki benim mayamda da öyle aman aman bir annelik yok. Oglum su an 21 aylik ve sabahları beni öperek uyandırıyor. 6 senedir evliyim kocam birgün olsun uyandırmadı benim sipa her sabah yuzumu gözümü öperek uyandırıyor. geçmesin de nolsun. Ki benim cilem daha dogum yaptığım gün başladı normal dogum yapamadım beni kestiler diye hüngür hüngür ağladım doğumdan çıkınca. Bebegim de enfeksiyon riski çıktı 2 gün fazladan kaldik hastaneden. Yine agladim. sonra 5 günlükken kalp kapakcik anomalisi oldugunu öğrendim dunya basima yıkıldı hergün oğluma bakıp bakıp ağladım. Oglum 1 aylıkken ise dönmek zorunda kaldım. Kalp anomalisi var bagisikligi güçlü olsun diye gece emzirme için kalkmalardan ayrı 1 kerede sut sagma için k alkiyordum. Ilk 6 ay mililitre hesaplarıyla zombi gibi geçti. Depresyon ne ki biz onu gaz tenekesiyle kulagimiza damlatiriz modundaydim resmen. Taşındım şehir değiştirdim. o hengamede Oglum rota oldu. Bir suru cile. Ya bi de oğlumla kapının önüne bile çıkmak mümkün değildi evden dışarı çıkınca aglardi. Daha bir suru şey. Gazi tuzu saysam depresyonun artar Allah korusun. Şimdi hepsi geçti gitti. mesala artık her yere gidebiliyoruz. Bu restorana gidip yemek yiyemezdik oglum durmazdi şimdi onun önüne de yiyecek koyuyoruz kendi kendine yiyor oynuyor rahat rahat yemek yiyebiliyoruz. Anneme, kv me birakip akşamları dışarı cikabiliyoruz. Bizi aramıyor aglamiyor. Gecicek merak etme buyudukce rahatliycaksin. Gün gelecek senden bağımsız takılmak istiycek.

Hayırlı olsun öncelikle Koalina. İnsan özgürlüğünü özler elbette. Ben de çok rahatıma düşkün biriyim. Açıkçası bazen battaniye altında darmadağınık o kadar mutluyum ki benim neyime annelik diye düşünüyorum.. Yine de böyle dediğimde onun tadını bir alsan asla böyle düşünmezsin diyorlar.. Palavra mı bunlar yoksa? Dilerim doğrudur ve hislerin geçicidir.. Kolaylıkla alışmanı dilerim.

Evet tabii ki görüşlerimiz farklı olabilir. Ben annenin çocuğuna sağlayacağı duygusal konforu kimsenin sağlayabileceğini düşünmüyorum. Tabii bu sürekli yapışık olmak anlamina gelmez ama oğlumun birkac saat dışında ayrı kalması beni çok uzerdi

Cami avlusuna bıraktım yazmamış ki :)

bende sen bitmedin... 2 aylık bebek birakılmaz. Ve ben Pädagogum yurt dışında. Asla bırakılmaz...

ozaman doğurmasınlar. Maddi durumun yoksa... 2 aylık cocuk burakılmaz

Koalina senin bu hissettiklerini hiç ama hiç garipsemiyorum. Yani bana tuhaf gelmedi. Annelik burada çoğu üyenin dediği kadar kutsal bir şey mi? Pek sanmıyorum açıkçası. Belki alınacaklar olur bana ama sanki çocuğu olan bir kadının hayatı bitmiş gibi geliyor bana. Yani bundan sonraki hayatı komple çocuktan ibaret. Kedi köpek değil ki bu bikaç gün komşuna arkadaşına emanet edip kafanı dinleyesin veya evde tek bırakıp dışarı çıkabilesin. Ne bileyim gittiğim tatillerde falan çocuklu kadınların hali gözüme tuhaf görünüyor. Kadın kendi yüzmüyor güneşlenmiyor habire çocuğu yüzsün diye uğraşıyor. Sanıyorum zaten doğal olan bu ama bana tuhaf gelen işte bu kendinden bu denli ödün verme durumu. Artık tamamen yaşama sebebi insanın o çocuk oluyor ve bu bana korkutucu geliyor. Neyse allah herkesinkini sağlıkla büyütsün tabi

Ben de senin gibiydim pride Öyle rahme düşünce de bişey olmadı. 9 ayda yavaş yavaş sindire sindire adapte oldum. Özelliklr hareketlerini hissettikten sonra. 45 gündür evde bir bebek var. kendime daha az vakit ayırabiliyorum hele ilk 20 gün daha zordu. Ama sanırım zaten kış olması, zaten eşimle evcimen tipler olmamız yüzünden evde olmaktan çok bunalmadım henüz. Sonrasında ne olur bilmem. Onun bi gülüşü her şeyi unutturuyo hikayesi de bence züğürt tesellisi :) ya da benimki henüz doğru dürüst gülmediğinden ben 10 dk önceki bağırtısını unutmuyorum. :) Değişik bir şey olarak bebek ağlamasından kulaklarım çok tırmalanır hemen o ortamdan kaçabiliyosam kaçardım. Kendi bebeğininki o kadar berbat gelmiyor. Tamam bi kuş cıvıltısı da değil ama çok kötü de değil. Zaten kaçamıyosun da Şu bi gerçek çok sevdiğin için toleransın çok yüksek oluyor Sana o şu an zor gelen şeyleri gönüllü olarak yapmak istiyorsun Ve evet eş desteği çok çok önemli. Bebeğe bakamıyosa ev ile sen ile ilgilenmeli. İlk günler ben hep bebeğe baktım eşim de hep bana. Yoksa başaramazdık

Denizim, çocuklar herşeyi hisseder ve bilir, biz konuşup anlatmasak da bilir, mükemmel anne yoktur çünkü kusursuz insan yoktur, hepimiz çocuk yetiştirirken hatalar yapıyoruz zira ben doğuştan anneliğe inanmıyorum, anneliği bebeklerimizle birlikte öğreniyoruz, o yüzdendir ki oğlumuzda farklı bir anne, kızımız da farklı bir anne oluyoruz, büyük çocuğumuz inatçı, küçük nazlı olabiliyor, büyüğün inadıyla baş etmeye çalışırken küçüğün naif yüreği kırılmasın diye sesimizin tonunu bile ayarlıyoruz, biri sık hasta olur, birine ilaç içiremezsin. Eksikliklerimiz var mı? Evet var ama çocuklarımıza açık bir kitap gibi olursak yani onlara birşeyler öğretirken anneliği onlarla öğrendiğimizi, yanlışlarımız olduğunda gelip bizle bunu tartışabileceklerini, daha iyi olmak için çabalarken bize yol göstermelerini istersek çocuklarımız bizi olduğumuz gibi kabul etmeyi öğrenir, çocuklarımızı büyütürken her konuda eksiklerimiz olabilir tek eksik olmamamız nokta iletişim, iletişim eksikliği onlarla aramızda uçurumlara neden olabiliyor çünkü, yoksa arada hafif sesimiz yükselmiş aaaaa otur çabuk yemeğini ye demişiz, efendim 24 ay değil de 8 ay emzirmişiz, arada babasına bırakıp evden kaçmışız, onlar birşey değil.

O da ağlıyor ne yapalım diyor. Götüreyim memlekete iznin btene kadar kal diyor ama hiç bir şey içimi rahatlatmıyor. Önceki

Evet doğum iznim bitiyor maalesef. Erken doğum rski sebebiyle izne erken ayrılmıştım. yenGEnC

Bu arada yazdığım bu aşırı karamsar mesaj için özür dilerim Koalina üstüne tüy dikmişim resmen

Koalina, çok çabalıyorsun, çabaladığını bu konu üzerinde takılı olmandan anlamamak mümkün değil, ablacım bebeğin hisseder hissediyor, bir anda depresyondan çıkmak mümkün değildir ama uzman yardımı aldığını sanıyorum, yardım almaya devam ederken bir yandan bu düşüncelerden uzaklaşacak metodlarda geliştirmen lazım, seni sakinleştiren, düşüncelerden uzaklaştıran yapmaktan hoşlandığın birşeyler var mı? Biraz onlara yönelsen iyi olur, şimdi çok küçük hissetse de düşünüp sebep sonuç çıkaramaz ama bu halin devam ederse aklı ermeye başladığında senden uzaklaşır, çocuklar duygularını en saf haliyle dile getirmekten çekinmez, seni sevmediğini nefret ettiğini söyler, belki şimdi sana bunlar birşey ifade etmiyor ama ileride çok dokunur, bebeğinse senle bağ kuramadığı, sevilmediği, istenmeyen çocuk duygusuyla boğuşacağından ergenliği bile ağır geçer, sende bulamadığı sevgiyi dışarıda arar, sana ben burdayım demek için öyle şeyler yapmaya kalkar ki senin içinin acıması bir yana evladının hayatı ziyan olabilir, lütfen kendine bir çıkış yolu bulmaya çalış, süreç uzadıkça daha da zorlanabilirsin.

Lohusa sendromu o kadar gerçek ki Türkiye'de literatüre girse de toplum içinde hala bir kabullenememek var. Sanırım asıl sebep herkesin kendi anneliğini yüceltme güdüsü.. Gece bakıcısı deyince aklıma Charlize Theron'un Tully isimli filmi geldi. Henüz izlemedim ama çok övüyorlar. Özellikle bu evrelerden geçen tüm kadınlar izlemeli. Hatta mutlaka eşlerine de izletmeli. Oğlumun erken uyuduğu bir akşam açıp izleyeceğim eşimle beraber :)

Öncelikle hayırlı olsun, alışırsınız zamanla. Annem de abimi ilk kucağına aldığı zaman 2 hafta kadar ondan adeta iğrendiğinden bahsetmişti; "belki de yaşım çok küçüktü ondandı ama bu benden mi geldi diye sevmemiştim onu" demişti. Ama sonra resmen aşk yaşadığını, Dünya'da hiçbir şeyin onun aşkının üstüne çıkmadığını anlatmıştı. Bence NET lohusa sendromu yaşıyorsunuz, korkmayın geçer :) Geçince de çok bağlanacaksınız ama Bu arada ben de ilk bebeğime hamileyim, haftaya perşembe doğumum var Allah nasip ederse. Yazdıklarınız az buçuk gözümü korkutmadı değil Ama bence zamane kadınları olarak hepimizin hatası bu; her şeyi fazla büyütüyoruz. Eskiden insanlar evlenir, doğurur, büyütür, yaşar gidermiş. Şimdi bizdeki bu çok "yaşanmışlık" da bizi bu hale getirdi. Her şeyi de çok büyütmemek lazım gerçekten. Kolaylıklar diliyorum..

Benim kalbim neden kirli olsun? Kime kötü davranmış sizin gibi " bir anne nasıl sevmez, bir anne bla bla" tarzı cümleler kurmuşum? Sizin gibi anneliği insan üstü bir yere koyanlar yüzünden gerçek duygularımızı ifade ediyoruz diye taşlanıyoruz. Çünkü anneler sonsuz sevmek ve sonsuz sabır göstermek zorunda değil mi? Ayrıca sevdiğiniz şeye karşı tabi ki dik durup elinizden geleni yaparsınız, her insan yapar. Hayatımın merkezi dediği çocuğu için neler yapan kadınlar var peki sevmiyorsanız da aynı özveriyi gösterebilir misiniz? Ha sevmiyorsunuz derken ben de aynı tabiri kullanıyorum ama nefret etmiyorum elbette. Herhangi bir bebeği, canlıyı sever gibi seviyorum sadece. Yine de elimden geleni yapıyorum, belki sizden iyi bakıyorum ama mutlu olamıyorum işte. Ayrıca ben manyak mıyım hayatı kendime zindn edeyim? Ben de istiyorum çok sevmek, deliler gibi bağlanmak ama olmuyor ne yapabilirim. O yüzden en azından benim konularımda madem yardımcı olamıyorsanız bunu bile bile dibe çekmeyi bırakın.

Heheheheheh. O kadinlardan ne çektim ama. Evlenmeden önce yatılı bir kadın dı, evlendik haftada 1 di Sonra 15 günde 1 oldu. Sonra ayda 1 Şuanda evi ben temizliyorum

Ben cesaret edemedim, tabii sizler beni örnek almayın, isteyen bol bol çocuk yapsın lakin ben tek çocuk annesi olabilecek potansiyeldeyim, insan evladını seviyor belki 10 tane olsa hepsini çok severim ama nasıl anlatsam çok sabırlı, muhteşem bir anne değilim, biraz fazla kısıtlanınca boğuluyorum, ben böyle çocuğu kanguruya koyup dışarı fırlayan, yazmış kışmış uzun yolmuş dinlemeden aklına eseni yapan, gezme saati, o saati bu saati deyip kendini çocuğa göre değil de çocuğu kendine uyduran biriyim, uykusuzluk, uyku düzeni sorunu yaşadım ama misal kızımı sessizlikte uyumaya alıştırmadım, o uyurken müzik açardım, o yüzden de eğlenceye de gitsek, bir düğün dernek de olsa kızım uyuyacaksa o gürültü içinde fosur fosur da uyurdu. Kızlar çoook fenaaaa :)))

10 yaşında halaa iki bacagımın arasında yatıyor yataktan bile rahat annemmm burası diyor

Koalina kendini onun bakıcısı gibi düşün bence bir süre. Ben kendimi sorguluyorum çocuk konuşmaya başlayıp bana anne diyene kadar ben de anneyim ben diye düşünemeyeceğim sanırım. Eve yavru kedi getirmiş gibi hissediyorum. :) bakımını yapmak kendini yırtarcasına ağlamadığı anlarda hoşuma gidiyor Bazen de çaresiz hissediyorum ki bence çok normal. O esnada eşim yanımdaysa ona veriyorum ve gevşemeye çalışıyorum. Senin annen ve kayınvaliden varmış şanslısın, biraz kendine zaman ayırabilirsin. Ben ne yapayım? Bende ikisi de yok :) bazı günler eşim beni dışarı çıkarıyor avm ye falan. O bebekle arabada bekliyor ben geziyorum. Arabada ikisini bırakıp arkama bile bakmıyorum 1 saat bile o eski ben olmak öyle iyi geliyor ki. Gerçi döndüğümde bebeği çok özlemiş oluyorum. :) ama kendime alan yaratmazsam da bunalırım. Mükemmeliyetçi olmayı bırakıp işleri biraz daha akışına bırakmanı tavsiye ederim.

Keşke doğurmasaydın demek istiyorum ama bu yorumumu lütfen yanlış anlama. Çünkü farkındayım senin için adapte olmak çok zor, eskiden sana gereksiz gibi gözüken şeyleri bile yapmayı özlüyorsun, eskiye karşı ağır bir özlem var. Ama artık zamanı geriye alamayız ve bebeğin 20 günlük oldu bile. Kendini biraz daha toplamaya bak, mümkünse hemen destek al. Zaten az bir süre sonra işe başlayacaksın, bebeğinde azıcık büyümüş olacak daha rahat olacaksın. Kendini biraz rahatlatmalısın. C -Cheryl

Tatlım daha öncede yazdım senin kadar olmasa da bende ilk bebeğime yaşadım geçti bitti 8 yıl sonra tekrar anne oldum. Yine Bi vurdu geçti oğlum 13 aylık 6 ay falan insan içine çıkıp konuşamadım. Ağzım yana kayıyor gibi oluyordu heyecanlanıyorum. Benim için konuşmak en iyi yaptığım şey işim bu... Şimdi iyiyim geçiyor hepsi hormonlar alt üst vücut tepetaklak oldu içinden insan çıktı kolay mı eğer imkanın varsa yatılı bakıcı tavsiye ederim. kahvetelvesi

Kendinize haksızlık etmeyin daha iki hafta olmuş çok yeni. Böyle hissetmeniz çok normal suçlu hissetmeyin kendinizi. Geçiş dönemindesiniz sancılı olacaktır. Alışacaksınız toparlayacaksınız. Hele işe başlamak toparlamanıza daha çok yardımcı olur bence.

Gece mama versen belki karni iyice doyarsa 4 saat uyur. Tabi ki anne sütü cok önemli. Ama annenin sagligi daha cok onemli. Valla arada getir bakayim cik gez dolas demek geldi icimden. Takma kafaya hepsi gececek. Arada babaya birak yürüyüş yap. Paylas sorumluluğu.

Ne kadar ayıp ve hadsiz bir yorum..

Yargılamak istemiyorum ama sizin ki normal mi gerçekten 5 buçuk yıldır sinema yüzü görmüyorsunuz tamam tercih meselesi ama bununla övünmek çok garip geldi bana, gitmeyince kimse madalya takmayacak size, 2 evladım var, elbette ki çok seviyorum ama kimse benim dünyamın tamamını teşkil edemez bu evladim da olsa..

Eğer arada yaş farkı istemiyorsanız, iki yaşından sonra yapabilirsiniz. Ben çok istedim ama bir sene düşüklerle uğraştım, sonra ikincisi geldi ama bu sefer büyüğü 4 yaşına girdi kardeşi doğduğunda. Yorucu mu? Hayır. Şimdi dönüp bakınca, tecrübesizlikten sanırım, birçok şeyin tadını ilk çocuğumda kaçırdığımı fark ediyorum. İkincisi ile zaman daha keyifli geçiyor, çünkü tecrübe edindim. İkisi ile birlikte daha eğlenceli. Aslında şuan düşününce ikincisi olmadan önceki durumumuzdan çok büyük bir durum değişikliği yok. Belki ikincisi de rahat bir çocuk o yüzden böyle. Fakat ikinciyi istiyorsanız çok uzun aralar vermeyin. Büyüğü diyor ki, "Anne ne zaman kardeşim büyüyecek, oyun oynayacağız?" Kendinizi hazır hissettiğinizde, isterseniz olur inşaallah :)

Tabi anneligin kitabini siz yazdiniz zaten...

Aynı yaştayız, bir buçuk yıllık evliyim, çocuğum olsun diye deliler gibi uğraşıyorum. Toplumsal dayatma mı bu diye düşünmüyor değilim zaman zaman ama sanırım bebekleri de seviyorum çok tatlılar yaa :) . push ; Alweer

Bence cocugun bağımlı olmasıyla duygusal gerekliliği arasında ince bir çizgi var. Biz bunu ayirt edemeyebiliyoruz bazen. Ben oglumu krese baslattigimda henuz 2 yaşına gelmemiş bir cocuk vardi kreşte ve surekli anne diyerek agliyordu. Onu gördüğüm sure içinde hiç kimse susturamadi. Bu çocuk annesinden bağımsız buyuyor diyelim ama hayat bunu ona acımasızca öğretiyor. Eğer bir mecburiyet yoksa en azından iki yaşına gelene kadar anne çocuğuna kendi bakmalı bence. Çünkü bir çocuğa annesinin vereceği sevgiyi, annesiyle birlikte gecirdigi vakti, onunla oyun oynamanin keyfini ve huzurunu dünyanın en iyi bakıcısı, kreşi, anneanne/babaannesi vs. asla veremez. Bağımsız olmasını hedeflemekse buradaki amaç, zaten en fazla kac yasina kadar bize bagimli kalacagini da düşünmek gerekir. Nihayetinde kollarimizdan ucacaklar bir gün. O zamana kadar onlara ne kadar anı biriktirirsek, ne kadar kaliteli zaman gecirirsek, ne kadar mutlu edersek kardır.

Ben hamileliğe de çok sonra alışmıştım. Nasıl diyeyim yani yuppi hamileyim hissi pek olmadı ki isteyerek olan bir bebekti. Doğumdan sonra da epey bir süre geçti yani ben anne miyim, bu benim bebeğim mi soruları... Emzirirken minik ellerine bakıp bize muhtacligini gördükçe gözlerim dolardı. Ama içim onun için ne zaman kıpır kıpır oldu derseniz sanırım ki bize gülümseyip agucuk yaptığı zamanlardı herhalde derdim. Buradaki hiper annelere bakmayın siz. Herkes bir anda çocuğa ölüp bitmiyor hele erkekler için çok daha zorlu bir süreç bu. Kabullenmek baba olduğunun farkına varmak biraz daha zaman alacaktır. Bol bol kucağına verin zaman geçirsin çocukla. Bebek büyüyüp sizin farkınıza vardıkca hisleriniz çok farklı olacak. Annelik daimi içimizde barındırdığımız yetememe korkusudur ayrıca hiçbir zaman için rahat etmez hep endiselenirsin. Sadece kendinize biraz daha zaman verin. Baktınız içinden çıkamadınız uzman desteği almaktan cekinmeyin.

Geçecek koalina Ancak artık eski hayatın yok bunu kabul ederek başlamalısın yeni hayata Hamileyken de benzer şeyler yazdık Eski hayatın yok artık yeni hayatın var yenilik iyiye güzele doğru Nasıl papağanın yavrusuna bağlandıysan bebeğe de bağlanacaksın Bir de dışarı çık gez vs denilir de kafan hep seninle yani aklın evde bebekte olunca gezdiğinden de anlayamıyorsun Bence eşinin izini varsa alsın anneleri gönderin ve üçünüz olun Bir de @Spizella yorum yaptı mı hepsini okumadım ama yeni anne olarak onun da tavsiyeleri olabilir

Aynen öyle. Annem bana sürekli, hayatımın tek anlamı sizsiniz, sizi doğurmasam hayatım çok boş olurdu vs diyor. Tüm hayatı, planları bizim adımıza kurulu. O kadar baskı yaratıyor ki bu bende. Keza kv de öyle. Hayata gelme sebebimin onları mutlu etmek olduğunu düşünüyorum bazen. Ama hayır! Ben bir bireyim ve kendimi gerçekleştirme hakkım var. Kimseyi mutlu etmek görevim değil, herkes kendini mutlu etmekle yükümlü bu hayatta. Başkalarının üzerine atmak kolaylık.

Teşekkür ederim :) Bazen burda öyle yorumlar okuyorum ki kendimden şüphe edicem neredeyse, doğumum yaza geldigi için hamileliğimin son iki ayı çok zor geldi mesela bana isyan etmedim ama zor geçti o iki ay ve ben ciddi mutsuzdum ki planli bir hamilelikti, 3 yaşında kızım var, akşam olunca uyku saatini bekledigim oluyor çünkü iki küçük çocukla kimi günler çok yoruluyorum, uyusada azıcık dinlensem diyorum, şimdi ben kötü anne miyim, hayir insanım ve anne olunca insan yanım yok olup meleklesmiyorum bu hepimiz için böyle diye düşünüyorum ama konu başka bir kadının anneliği olunca parmak sallayıp ahkam kesmek çok kolay oluyor..

Canım arkadaşlar yazmışlar ben de yazayım dedim Lohusa sendromu... Alisacaksin Ben de anneme çok sordum yeni doğum yaptığımda Anne hep böyle uykusuz mu kalicam Kendime vakit ayiramayacak miyim Falan Annem alisacaksin dedi İnsan elbette alışıyor ki Annelik bu muhteşem bir şey Normale dönünce herşey bunları olumsuzluk olarak gormeyeceksin

Ben şuan av hanımıyım işimi ve kariyerimi bırakıp çocuk bakıyorum Ahh o ellalem ne der lafları keşke ddinlemeseydim deyip başımı taşlara vuruyorum

Ay sizin şirkette çalışmak istiyorum ilk defa duydum böyle bir şey, keşke tüm şirketler yapsa. Bir çok şirkette kreş bile yok, keşke kreş açılsa da çalışan kadınlar gün içinde öğle tatilinde bebeklerini görebilse içleri rahat olsa.

Güzel şeyler fedakarlık ister. Ben gece bile bakıcıya baktıracağım çocuğu doğurmazdım.

1 hafta icinde bebegim dogacak insallah, senin hissettiklerini hissetmekten cok korkuyorum cunku ben de hamileligimi zor kabullendim. Umarim bebeklerimize ve yeni hayatimiza cabuk alisiriz

Esiniz niye ısınamadı. Sözleriniz cok ağır geldi bana.

işte sizin gibi gereksiz yorum yapan insanlar yüzünden mutsuzuz annesi, babası, doktoru düşünemedi bir siz düşünebildiniz

Allah aşkına kendini öyle bir ruh hastaasıyla neden kıyaslıyorsun? Sen en ufak bir anormallik hissettiğinde bile hemen psikolojik destek aldın. Senin ne kadar merhametli olduğun hayvan sevginden, seçtiğin meslekten bile belli oluyor. Alışamam diye kendini şartlama. Gün gelecek o minnoş senin kankan olacak bu lafımı da unutma :) Çok şükür sağlıklısınız, maddi sıkıntı yaşamıyorsunuz, çevrenizde destek olan sevdikleriniz de var. Hepsini el ele verip atlatacaksınız. Her ne kadar kolay da geçse doğum bir travmadır. Düşünsene içinden insan çıkıyor nasıl psikolojimiz etkilenmesin? Sen devamlı kendine telkin vereceksin. Beynimiz öyle çabuk ikna oluyor ki onu kandırmak çok kolay. Ben başarabileceğine eminim :) Son olarak annemin sözüyle kapanış yapayım Şimdi devamlı kucağımda diye şikayet ediyorsunuz, ergenliğe girince de odasından çıkmıyor yüzüne hasret kaldık diye şikayet edeceksiniz

Sizin üslubunuz kadar itici değilim. Her konuya göre yaptığım yorum değişir. Yaşanmış örnekler vermek daha etkili olur ve bunun teşekkürünu çok aldım bu forumda. Yaptığım bir çok hata oldu benimde. Bu forumdan çok destek aldım. Bu forumda çok eski uyeyim Ve yeri geldi her anımı paylaştım. Paylaşamayadda devamedeceğim. Rahatsız oluyorsaniz engelleyin beni görmezsiniz net

Çok acımasızca senelerce tüp bebek denemiş biri olarak benim kalbimi acıttı. Normalde konu sahibine kızmam gerekirdi belki ama çocuğu olması için ölümü göze alan benim gibi insanlar olduğu gibi aniden hamile kalıp buna alışmakta zorlanan insanlar da var. Bu beni iyi onları da kötü yapmaz. Bence bir kadın ve anne adayı olarak anneyi anlamaya çalışın

ya saçma sapan yorumlar yapılmıs gercekten ban yerim belki ama icimde kalmasın yok sımarık denmiş yok anne değil denmiş konu sahibi en azından bir bebeğin hayatına engel olmamıs anaç olmayabilir bu cok normal. anaç değil diye aldırıp katil mi olmalıydı? bencil olsaydı aldırırdı asıl. zihniyete bak yahu.

Hayat ne garip.. istediğimiz ve istemediğimiz şeylerle sınanıyoruz. Bende deli gibi çocuk isteyenlerdenim.. uyurken rüyamda uyanıkken her anımda bebek düşüncesi var. Bazen hiç bir zaman anne olamayacağımı düşünüp saatlerce ağlıyorum.. Her ay adet günümde evimizden cenaze çıkıyormuş havası oluyor. Bende avmlerde dışarıda çocuklu aileleri görünce derin bir ah.. çekerken buluyorum kendimi. Şuanda o bahsettiğiniz özgür hayata sahibim. Çok şükür maddi, manevi bir sorunum yok.. sporumu yaparım, gezerim tozarım, çok aktif bir sosyal hayatım var.. Filmimizi de izleriz dilediğimiz saatte dilediğimiz yerde kahvemizi de.. ama gelin görünki bende böyle mutsuzum. Eşim artık çocuktan dolayı üzülmeyeyim diye ağzımın içine bakıyor ama hic bir şey tatmin etmiyor.. Sen böyle hissediyorsun diye sana kimsenin laf söylemeye hakkı yok. Bu hissettiğim duygular bir kalıp değil insana bir anda geçirilsin. Zamanla olacak şeyler. Bunları hissetmemen seni kötü bir anne, kötü bir insan yapmaz. Vicdan azabı çekme sakın.. Kendini bu duygulara sahip olmak için zorlama.. zamana bırak. Sorgulama kendini daha çok yıpratırsın. Burada herkes dünyanın en mukkemmel annesi havalarında.. ama gerçekte öyle bir dünya yok. Hatada yapabilirsin, bocalayada bilirsin.. anne oldun diye mükkemmelliğe ulasacaksın diye bi kavram yok. Bunlar saçma sapan insanların koyduğu kurallar! Iyi bir anne olmak için aslında çocuğundan önce kendine bakman lazım. Şu bir iki ay gecsin.. tekrar gez dolas ye iç :) Unutma sen mutlu olursan, cocukta mutlu olur eşinde.. o yuzden kendi önceliklerini ihmal etme.. Bu arada umarım eşin güzel bir iş bulur ve iyi ki işten çıkarılmış dersin Şu an ikimizde çok zıt duygulara sahibiz.. ve birbirimizin hayallerini yaşıyoruz :) İkimizde bugünleri atlatıp yıllar sonra gülümseyeceğimiz acı, tatlı bir anı olarak hatırlarız Bu arada pembiş gelinleri dikkate alma :)

Ah canim ölmeyi tercih etmek ne demek. Kesinlikle bir destek al Koalinacim. Bebeksiz rahat hayattan sonra, yeni duzene alismak butun herkes icin zordur. Hepimiz az cok yasadik. Ama seninki genel gecer bir sendromdan cok, ciddi bir depresyona gidiyor canim dikkat et kendine lutfen.

Silkelenir belki kendine gelir.. bireysel farklılıkların gayet farkındayım.. ama bu kaçıncı konusu ve her konu bebekle ilgili olumsuz konular olumsuz düşünceler.. Hiç bı yorum etki etmiyor ki belki bu şekilde kendine gelir biraz

Şimdi bebeğin sensiz yapamıyor ya, zaman geçtikçe sen onsuz yapamayacak hale geliyorsun. Hayatındaki en önemli şey olacak bebeğin . Bu zamanların hepsi geçecek. Endişelerin artacak ama iyi ki yapmışım diyeceksin hep. Sadece sabır... Dipnot: 30 günlük lohusayım 3. çocuğuma

3 yaşındaki kızım 5 gündür hasta, gece öksürük nöbetlerinden "annee hala hastayım diye ağlayarak uyanıyor, ballı ılık su istiyor, beni sev, sırtımı okşa, beni uyut", taleplerini de yerine getirdikten sonra, (hastayken gecede 4-5 kere olur bu) diğer kızımın yanına koşuyorum. Babasıyla paslaşıyoruz ama "sen git, anne gelsin" diye arada postayı koyuyor adama da. 2 haftalık bebem memekolik, saat başı meme vermezsem kendisini çarşafları yalarken buluyorum. Çarşaflarda aradığını bulamayacağını anlayana kadar 2 dakikam var. Sonra yaygarayı basıyor. Dün gece böyle geçti ve hala yaşıyorum. Vay canına. =)) Buradan süper bir anne olduğumu filan düşünmeyin. Dün akşam en son koltukta eşime sarılmış, böhühühü seni özledim yeaaaa, sabah işe giderken beyaz gömlek giymiştin, parfüm sürmüştün, çok içime oturdu, seninle vakit geçiriyorken artık hep pijamalıyız yaaaa diye ağlıyordum. Hamileliğimin son ayı ağır geçtiğinden hiçbir yere çıkamamıştık çünkü. Neyse hafta sonu evde gömlek giyip, parfüm sürme sözü verdi. Normalde de gömlek sevmem ama işte lohusalığa verip çok da şey etmemek lazım. Ay bunları neden yazdım bilmiyorum. Sanırım en sabırlı, dayanıklı ebeveynlerin bile bir fıttırma anı var ama hepsi geçiyoru vurgulamak istiyorum. Zira bizi öldürmeyen her şey güçlendirir, evet.

Canım geçecek gerçekten böyle düşün Bak kimseye söyleyemediğim gerçeği sana itiraf edeceğim Sezeryanla doğum yaptım bebek emiyor zannediyorum ama sürekli ağlıyor 3 saat emiyor ki ben öyle zannediyormuşum ama tam tutamadığı için memeden akan damla damla sütle doymaya çalışıyormuş Allahım ne kadar zorlanıyorum o ilk hafta ve lohusalığın da verdiği durumla içimden allahım şu bebeği 1 hafta küveze alsalar ben dinlensem diye dua ediyordum düşün Şimdi hatırladıkça içim yanıyor resmen nasıl böyle düşündüm diye Bak şimdi 1 yasina girecek arabamiza biniyoruz istediğimiz yere gidiyoruz O bana can yoldaşı O küçücük bedeni ile

Ben işte o zamanlar tecrubesizdim bir şeyler öğrenirim diye okuyordum ama hepsi fos tabi hiç de bir şey öğrenmedim ".. ci anne, ... cu anne, ... cı anne" diye bir hesap gördüğümde ilk yaptığım sey engellemek

sana cok uzuluyorum burda kimse senin icin bir sey yapamaz artik ileri bir duzeye gecmisin sen canindan olmak isteyecek kadar ama şunu da soyliyim keske aldirsaydim ölmek istiyorum deyip duruyorsun ve bu düşüncelerde boguluyorsun ya bebege cok yazık çünkü evet bugün anlamiyor belki ama rutinini bile o kadar sıkıcı anlatmisin ki muazzam bakman onemsiz kaliyor severek yapmıyorsun adeta bir gorev gibi peki sevgili koalina bu çocuk büyüdüğünde anlamaya basladiginda ne olucak senin gozlerinde ki sevgisizligi pişmanlığı görünce ne hissedicek cok ciddi bir yardim alman lazim yoksa ikinize de yazik olucak ama psikolog degil senin olayın cok daha ciddi bana kalirsa kesinlikle bir klinikle ilac terapi seklinde yardim alsan umarim ise yarar

Hayat bir anda değişiyor. Hormonlar devrede. Ben bekarken bile bebek özlemi çeken biriydim. Bile isteye hamile kaldım evlenince. Hamileliğim mükemmel geçti, çok sağlık sorunu yaşadım ama hayatımda en mutlu zamanımdı. Sonra bebeğim doğdu ve ben ilk 1 ay resmen aptallaştım. Ona bakınca burnumun direği sızlıyordu ama gece ağladığında annem uyanıyordu, ben başka bir boyuttaydım. Üstünü değiştirmeye bile korkuyordum. Bu yaşadıklarımın farkına yıllar sonra vardım. Şimdi o benim canımın içi, bir saniye aklımdan çıkmıyor. Annelik de öğrenilebilir bir süreç. Filmlerdeki gibi bir anda bebeğe aşık olup mükemmel anne olunmuyor. Annelik duygusu hiç oluşmayan örnekler olsa da genelde bir süre sonra annelik rutinine alışıp eski hayat özlense de iyi var deniliyor.

Tek şey yapmanız gereken sizin gibi bebek istemeyen birini bulmak. Şanslısınız ki bunu şimdiden fark etmişsiniz. Bu arada fiziğiniz çok mu güzel esergry Nirvana Anneler

Ben de böyleydim. Söylemeye çekinen bir çok kişi de bunu yaşamıştır emin ol. Anne olunca sihirli değnek değmiş gibi anaçlık yüklenmiyor maalesef.

Çok üzgünüm ya, büyük bir aşk yaşarım diye düşünüyordum. Sevimli gelir ve o kadar üzülmem gibi. Maalesef inanılmaz mutsuzum artık sütüm de azaldı. Aksi gibi sürekli de emmek istiyor. Aç herhalde diye mama verdik bir kaç kez ama uyumak için memeyi tercih ediyor, ne emzik ne biberon ağlamasını durdurmuyor. Her şeye çok üzülüyorum, eşimi özlüyorum, hayatımı özlüyorum, eskiden önemsemediğim yapmak istemediğim şeyler için çok pişmanım onları bile özlüyorum. Önceki

Bazen eski hayatımı düşünüyorum rahatlık anlamında süpermiş ama anlamsızmış. Diyorum ki vay be evden çantanı alıp çıkabiliyomuşsunuz vayy ne lüksmüş diye düşünüyorum:) ama bugüne gelecek olsak onsuz da yine de bi yere gitmem mesela işte çocuk böyle manyakça bişey

sizi anladım lohusalık ta, esiniz nasıl bisey hissetmiyor? Cocugu yaparken hic konuşmadınız bunı ablacım. Sizinki geçicidir muhteelemende. Babanın hissizliğine üzüldüm. Allah yardımcınız olsn.

Loğusa kafası bu Koalina, geçeceek. Biraz delireceksin ama geçecek. Analığın yarısı deliliktir. :) Dua et bebeğin kolik çıkmasın, 15 günden sonra belli ediyor kendini. Benim bebe kolikti; x5 katı delirdim ama geçti. O bile geçiyor. Alışılıyor, düzene giriyor, yeniden uyuyabiliyorsun mesela.

üşenmedim bütün yorumları okudum. ben yardım için bile olsa birilerinin gelmesine gerek olmadığını düşünüyorum. lohusa hüznünü pekiştiriyor bence evde başkalarının olması. "Hiçbir şey eskisi gibi değil ve ben bu hayatı tek başına yönetemiyorum" fikrini aşılıyor.. babanın yeni hayata dahil olmasını engelliyor. anne çocuk ve anneanne/babaanne bir takım oluyor sanki.. baba yalnız kalıyor. uzak kalıyor. evet hiçbir şey eskisi gibi olmayacak. ama her şeye farklı bir gözle bakmaya da alışıyor insan. iki hafta o kadar kısa bir zaman ki durup düşünmek için.. hele bir 40 çıksın.. Tıbben de önemli bir süre zaten.. Üçüncü ayın sonunda evde yavaştan düzen oturuyor. O düzenler sürekli değişiyor ama, olsun :) ilk doğumumda hastaneye, eve çok gelen giden oldu. normal doğum yaptım, sütüm de yavaş geldi ama gayet yeterliydi hepsinin ilk sorusu "emiyor mu? idi. bebeğim ben bırakır bırakmaz ağlıyordu. normal ama zor bir doğumdu, çok yorulmuş bitkin düşmüştüm. belki yavrum da bendeki kaygıyı hissediyordu. bilmiyorum.. annemin ve eşimin gözlerine yalvarır gibi bakıyordum her yorumdan sonra, "bak süt yetmiyormuş mama alalım" diye. hastaneden eve gelip de annemin "hadi sen git biraz dolaş bunaldın hastanede, 5-10 dakika açık hava iyi gelir" demesi üzerine dışarı çıktığımda, yürümeyi bile yeni öğreniyor gibiydim. "nasıl konuşuluyordu? merhaba diye selamlaşıyorduk.. markette aldıklarımı kasaya götüreceğim, hah kredi kardıyla ödeme yapıyorum" abartmıyorum, zihnimde her şey sıfırlanmış gibiydi. öyle savunmasız, öyle telaşlıydım.. bir de emzirmenin bu kadar zor olduğunu kimse söylememişti.. biraz acır kızarır filan demişlerdi, ama. ben doğumda bile öyle acı çekmedim. iki ay boyunca her emzirmem adeta seremoniydi.. geçti.. geçiyor.. geçecek..

Lohusalık hüznü ya da postpartum depresyon bu. Tıbbın kabul ettiği bir şeyi şımarıklık olarak görmeniz komik gerçekten. Siz yaşamadınız diye başkaları yaşamayacak değil. Yaşayanlar da anormal değil.

2 ayda ise donmek canavarlik miymis valla ben dogumdan eve gelip mail cevapladim, 15 gunlukken catir catir calisiyordum bu durumda canavarlik level ini gecip ejderhalik seviyesine oturdum

Alışınca yeni hayatın eskisinden daha güzel gelecektir. Sağlıcakla büyüt bebeğini. Allah bana ve benim gibi olanlara da nasip etsin inşallah. Çocuksuz hayat güzel ama çocuklu hayat çok daha güzeldir eminim.

Aşk dediğim o bahsettikleri hiç bir şeye benzemeyen sevgi... Aktivite çok önemli mi onu da bilmiyorum neticede er ya da geç hepsi konuşacak yürüyecek

Ben buradaki super anne modunda kadınlara zerre inanmıyorum. İçlerinde fırtınalar kopuyor da rol yapıyorlar. Allahaskina kim ozlemez istediği saat yatıp kalkıp gezmeyi? Sadece bazı kadınlar hayatta anne olmaktan başka hiçbir vasfı olmadıkları için super anne havasindalar. Sözüm herkese değil super anneyi diye ahkam kesen bazı kadınlara...

Bu konudaki bebek sahibi olmak isteyenler icinde en guzel yorumu yazan uyesiniz, gercekten tebrik ederim.. ben yabanci insanlarin birbirlerine ettikleri dualarin/ dileklerin kabul olduguna cok inanirim.. insallah 2019 size cok minnos bir bebek de getirir, allahim gonlunuze gore bir minik nasip etsin size enn kisa zamanda :)

Canım burada taşlanır mıyım mükemmel anneler tarafından bilmiyorum ama bu dediklerini ben hiç yapmıyorum. Yüz üstü yatırıp dakika tutmadım hiç ya da zeka kartı filan almadım bile. Biz izlerken de arada televizyonu görüyor. Hem sadece oradaki ışıkları görüyor. 1-2 dakika gördü diye de otizmli olacağını düşünmüyorum. Bu günler geri gelmeyecek, neden kendine iş gibi, hatta askeriye gibi kurallar koyuyorsun canım? Eğlenmene bak. Sling veya kanguru aldın mı bilmiyorum ama almadıysan mutlaka bir tane temin et. Aç evde müzik, koy bebeğini slinge, dans edin beraber. Ya da spor yapmayı sever misin bilmiyorum ama bir dizi aç kendine, bebek slingdeyken sağa sola adımla. Benim bebeğim 2,5aylıkken diş çıkarttı, hem de 4tane birden geliyor, çıkarırken çok ağrısı oluyor. Normalde de çok ağlardı ama özellikle son üç haftadır morarana kadar ağlıyor. Bi kucakta sustuğu için koyuyorum slinge, müzik açıp dikkatini dağıtıyorum, hemencecik uyuyor. Ben de sonrasında ister dans edeyim, ister ev toplayayım :) bir de kart göstermek yerine genelde ev içinde yaptığım işleri anlatıyorum. Bebeğim slingde mesela hadi çay koyalım annem, şimdi bardakları diziyoruz, su içeyim bi vs vs kendi kendime konuşur gibi yapıyorum genelde ona da elletiyorum. Bak annem cam şişe, bu peçeteyi alıp salyalarımızı silelim diye, hissetsin istiyorum farklı materyalleri.. Sen rahatladıkça bebeğin de rahatlayacak. Üstelik günden güne büyüyor, akıllanıyorlar. Geçen gün kızımla ce-e oynadık ilk defa. O oyunu anladı mı bilmiyorum ama ben yüzümü kapatınca beni araması, yüzünün düşmesi, beni görünce gözlerinin patlayıp gülmesi bambaşkaydı. Sen 69 gün deyince saydım, bizim kız da 88 günlük olmuş. Gün, hatta hafta bile tutmuyorum. Takvimime ara ara şu haftalık olacak yazmıştım, o günler geldikçe haberim oluyor kaç hafta olduğu.. Aşı günlerini bileyim yeter benim için.. Dışarı çıkma meselesiyse bizde hassas bir konu şu an. Önceden çıkmak istesem buzlukta süt var, en olmadı zaten mama da kullanıyoruz, çok bunalırsam anneme bırakırım bebeğimi diyordum. Şimdi bebeğimde süt alerjisi çıktı, hem buzluktaki sütleri kullanamıyoruz hem de mamayı kestik. Önceden istesem bırakır sinemaya konsere giderim ama ben istemiyorum modundaydım. Bu moddan çıkıp, kızım bensiz duramaz düşüncesi beni çok yıprattı ilk günler ama buna da alıştım. Boncuk gözlerine, minik ellerine baktıkça, kalabalıkta beni fark edip bakışlarını bana kitlediğinde filan içimi öyle bir duygu kaplıyor ki tarifi yok dediğin doğru yani canım, zamanla artıyor annelik duygusu da aşkı da Gece herkes uyurken benim uyanık olmam canımı çok sıkıyordu, boşluğa bakıp bebeğimi emziriyordum. Sonra aklıma geldi, gece emzirirken dizi açmaya başladım şöyle 15dklık olanlardan. Emzirirken de ne vakti anlıyordum, ne sıkılıyordum geceleri. Artık alıştığım için dizi açmasam da sıkılmıyorum bu arada :) Çok uzattım canım ama son iki haftadır eşimle dört beş tane film bile izledik keyifle, bebeğimin o kadar huysuz olmasına rağmen bulduk boşluklar. Ya biz ona alıştık ya da o bize alıştı. Yine klişe olacak ama hepsi geçecek akışına bırak önce, mükemmel olmaya çalışma, gerisi çok güzel olacak. Ablam @Emira SY hep diyor; annelik lastikli çarşaf katlamaya benzer, kimse nasıl yapılmasını gerektiğini bilmez ama herkes kendi yöntemini bulup bir şekilde yapar. Kendi yöntemimizi bulacağız, az kaldı

Keşke seni evimde misafir etme şansım olsaydı bir gün:) 3 yaşında ve 1 yaşında kızlarımla totomyer görmüyor zor çocuklar oyle sakinde değiller yine ben iyiyim derdin eminim:) canim senin yasadigin bu hissi ben 3. Çocuğumda nasıl yeteceğim diyerek yaşadım ama geçecek inşallah alışıyorum çok takmıyorum biraz daha rahat olmayı öğrendim belkide çoğu insan çocuklarımı yaramaZliklarini görünce allah sana sabır versin ben kafayı yerdim diyor ama hala yemedim sabirsizlik ve sinir oluyor iste bazen birds onu yenebilsem... Sadece bazen bu kadar sorumluluk yüklenmekle doğrumu yaptın diyorum kendime ama zamanı geri alamadığım için bunu düşünmüyorum çünkü 3. Kazara olmuştu bu aradada en büyük kizim 11 yaşında şuan bebekken saatlerce ağlardı ama şimdi geldi geçti diyorum ne gunlerdi

Seni gördükçe Koalina'nın kocası çocuk gibi bir de çocuğu olsa ne olur derdim hep. Okuduğum konular bende böyle bir izlenim bıraktı. :) Yeni bir şeyle karşı karşıyasın. Çocuk büyütmek her açıdan herkes için dünyanın en zor işi. En büyük sorumluluk. Ben iyi bir anne olacağına inanıyorum. Hayırlı olsun bebek :)

enişte bey bayaaa varlıklı desenee

Öncelikle hayırlı olsun bebeginiz. Sizin yaşadığınız şey aslında lohusa depresyonu... hamilelikte az vitamin alımına bağlı olarak doğum sonrası görülebiliyormuş. Bol bol vitaminli şeyler yiyin. Gerekirse vitamin takviyesi alın doktor kontrolünde. Bebeğiniz ve sizin için yepyeni bir dönem bu. Korkularınızın olması normal tabii ki. Bu dönem geçince hani demissiniz ya dizi izlemeyi ozledim diye hah işte bebeginiz yaninizda olmadan dizi izlemenin bile bir tadı olmayacak sizin için. :) ben çıksam bir rahatlasam diye yirtinirken ciktiktan 5 dk sonra onu merak edip yanidakilerden foto video canli yayin ne varsa istiyordum. Eğlenecem diye çıkıp vizdan azabindan eğlenememek de cabasi... :)) Bu arada babalık öyle annelik gibi doğumla birlikte hormonlarla yuklenmiyor babanin bünyesine. Babalar vakit gecirdikce seviyor, istiyor bebeklerini. Kendinizi babasıyla bir tutmayin yada onu baz almayin

Ayy çok heveslendim ben de bir ķız evlat istiyorum.. Tabi hayırlısıyla )

Dene kuzu vakitlice, Allah aratmadan buldursun inşallah

Yemin ediyorum aynı hisler, bir de hişt piştten de anlamıyor daha doğru dğzgün görmüyor bile ağlarsa nasıl sakinleştirirm panik olurum kesin, 70 günlük olduk 2.5 ay bilr olmadı henüz.

İnsanlar bu tür konularda tuhaf bir hassaslık içinde olunca söylenenler farklı algılanıyor. Çoğu kişi içinden geçenlerin belki doğrusunu bile söylemiyor. Ben çocuklarıma karşı bütün sorumluluklarımı yerine getiriyorum, zerre şüphem yok. Ama tek bir öğünle 2.5 saat uğraşınca haklı olarak sevemem anneliği, kaşığı bırakıp gitme lüksüm de olamaz nitekim. Kayınvalidem ise sizin gibi keyifle yapar. 3 saat oyunlar oynayarak elinde kaşık dolaşır, cinlenmez. Yemek mevzusu sorumluluğun en küçük örneği. Her aksi durumda büyük kaygılar yaşıyorum. Hep iyiyi, doğruyu, güzeli öğretmeye çalışmak, çabalamak yorucu. Sürekli koruma içgüdüsü devrede zaten. Hiç rahat olamıyorsunuz. E niye yaptık o zaman değil mi? Seviyorum uleyyynnn

10 aylık hala geçmedi mi, hayırlısı olsun çok mutsuzum ben dah fazla dyanamıcam... reynax Canım

2 cocugum var lohusaliklarim berbat gecti. herkes yardimci oldugu halde. cunku pek cocuk duskunu degildim zaten cocuk olayi zor geldi bana yani. ama en kotu zamanlar lohusalik oluyor sonra geciyor rahat ol. ama hicbir zaman onceden yasamiyormusum cocugu keske daha erken yapsaydim falan diyen tiplerden olmadim. onceki hayat evet daha rahatti ama simdi coktan unuttum mutluyum yani. allah evlatlarimiza saglik versin gerisi onemli degil

Merak ettim niyeyse kızınız mı var oğlunuz mu

Merak etmeyin hepsi geçiyor. 8 aylık oğlum var, ilk doğum yaptığım da bildiğiniz pişman oldum bebek için erkenmiş daha diye düşündüm. Normal doğum yaptım iki hafta oturamadım nasıl canım yanıyor anlatamam. bebek ağlıyor bir yandan hep meme de, dışarı çıkamıyorum evde daralıyorum her gün ağlıyordum. Şimdi o günler geri de kaldı büyüdükçe nasıl şükrediyorum, kendi kendine oyun oynuyor, her gün yeni bir şey keşfediyor, etrafa gülücükler saçıyor, gelip sarılıyor şirinlik yapıyor, hatta anne diyo bazen için yağları eriyor. Emzirmek bile artık keyifli.. Tek sıkıntımız uykusuzluk hala deliksiz uykuya hasretim

Benim ilk zamanlardaki halimde boyle idi ikiz annesiyim ustelik plansiz ve normal yolla ikizlerim oldu dogumdan 1 hafta sonra dunya basima yikildi sanki ne uyku var ne dinlenme var ikisi agliyo elim ayagim dolaniyo surekli bende agliyorum bebeklerimi seviyordum ama yani oyle ask falan yoktu aciyordum hem onlara hem kendime ikiz olunca vicdan azabi da biniyo tabi bekarken ki gibi sehir sehir gezmek sahillerde sabahlamak esimle vakit gecirmek doyasiya uyumak istiyordum olmuyordu birini biraksam oteki ne olacakti ve agliyordum surekli simdi 4.5 ayliklar hala tam atmis degilim ama bana guluyorlar beni taniyorlar gorunce heyacanlaniyorlar anlamsiz sesler cikariyorlar bunlari gordukce baglandim simdi beni gonderseler git istedigin gibi sabahla sahillerde yine diye gider sabaha kadar onlarin resmine bakarim herhalde hala eski hayatimi ozluyorum ama ilk zamnlardaki gibi degilim herhalde zamanla daha da duzelcez diye dusunuyorum

Ertesi gunu temizlige kadin gelecekse onlari yapiyorsun evet ama gelmeyecekse

Suanda bunları dusunmenız o kadar normal ki sanırım ilk bebek deneyim yok, ve insan hala saskın olur ilk gunler de ben de cok duygusaldır esım kımlıgını cikartip gelmıstı ona bile bakıp aglıyordum. Simdı dort aylık oldu evimizınn nesesı bırde abimiz var on yasında su lohusalıgı atlatın ıyukı olmus dıceksınız o kadar guzel bı duygukı onlara olan sevgi anlatılmaz

Bebek hasreti ceken kadinlar icinde en mukemmel yorumu yazan sizsiniz. Insallah 2019 sizin de anne olduğunuz yıl olur. Dualarımda olacaksiniz

:)) Almancasini yazmis. Ustu noktali a seklinde. Pedagogsunuz hanimefendi ama muhtemel bir logusa depresyonundaki anneye calismak zorunda oldugu icin Canavar yaftasini yapistirmaniz hic ama hic hos olmadi. Pädagog seklinde yazdiginiz icin muhtemelen Almanyada oldugunuzu dusunuyorum. Almanyada dogum yapan annelere saglanan haklar ve de maddi kaybin cok olmamasi her yerde gecerli olmayabiliyor. Kimse 2 aylik kuzusunu birakip ise gitmek istemez yoksa.

Annelik özel bi nimet. Herkes anne olamıyor. Bir de şöyle düşünün anne olamayacağınızı evlat kokusunu tatmayacağınızı da bi düşünün. Hamile bi kadın gördüğünüzde içinizin acıdığını anne kucağında evladına sarıldığını o kadar çok şey var ki yazacak. Rabbim sağlıklı hayırlı evlat olmasını nasip etsin inşallah.

Nacizane tavsiyem konunu da kapattir..

Ben de çok umutla bekledim kırkını ama maalesef... Bilmiyorum belki bebek daha bi düzeldi ya da ben onun ritmine alıştım ama sevgi manasında öyle aşırı bir değişim olmadı. Çok yavaş ilerliyor benim ibre M

Merhaba :) Konuya lap diye daldım ama, inan bebeğinle çok keyifli zamanlar geçirmen yakın. Anladığım kadarıyla 3 aylık civarlarında bebeğin. Koy bebişini kanguruya ya da arabasına hangisini severse artık, önce kısa mesafeli yürüyüşler yap. Ben 10 dakika yürüyüp kafeye gidip bir çay içip geri dönüyordum. Bu bile birşeyler başarmışım hissi yaratıyordu. Kanguruya iyice alışınca market alışverişlerimi yapmaya başladım. Ellerim boş olduğu için rahat ediyordum. Menzilimi yavaş yavaş arttırdım açıkçası çünkü korkuyordum :) Ağlarsa, birşey yapamazsam, insanlar rahatsız olursa.. zamanla geçiyor hepsi. Sen de yavaş yavaş alışacaksın, bebeğin de.

Neden banlandi konu sahibi ya :/

Maşallah Allah uzun güzel ömür versin

Bilemiyorum, biri alıp gitse özler miyim diye çok düşündüm ama yaşamadan bilemeyeceğim bir şey bu. Sadece birine bırakınca aklım kalıyor düzgün bakabiliyorlar mı diye o kadar... . push ;

Bence şuanda alışmaya çalışıyorsunuz.. Aynı şeylerin benzerini 6 ay boyunca yaşadım.. Ama çok şanslısın.. Bende kimse yoktu 4. gün Annemlerde rahat edemedim evime geldik eşimle.. Herkesin işi gücü var alıkoymamak için.. Sezeryanlıyken ben baktım eve gelip.. Bende durumlar çok farklıydı bebeğime kimseyi dokudurmuyordum. Hala biraz var.. Garipsiyorsun ama alışıyorsun bakıp bakıp bebeğime ağlardım.. Şimdi o yokken ne kadar boşmuş herşey diyorum gecicek herşey..

Artik bir uzmandan yardim almalisiniz sanirim, öleyim gibi şeyler düşünüyorsunuz. daha rahatlarsiniz belki. Hormonlarınız alt üst olmus durumda zaten herşey daha zorlasmadan üst üste binip icinden cikilmayacak bir hal olmadan yardim alin herşey duzelir insallah

Evet ben 6 aylıkken 3 gün bırakıp gittim diye ne sorumsuzluğum kalmıştı ne ilgisizliğim. Ne yapsaydım delirse miydim sinirden sıkıntıdan? Eşimle baş başa 3 gün. valla mis gibi de gelmişti...

İki çocuk annesi olarak, evet hiçbir şey eskisi gibi olmayacak ama eskiyi aramayacaksiniz, ilk kızımda bir hastaneden çıksam, göbeği düşse bir ayı atlatsa kırkı çıksa 4 ayı geçse otursa emeklese yürüse konuşsa tuvalet eğitimi memeyi biraksa vs... Şimdi özlüyorum 4 yaşında kucağa gelmiyor opturmuyorkeske daha çok oynayıp ilgilensem diyorum. Eski düzenimi aramıyorum, temizlik ev kendim çok değiştim ama herşeye rağmen iyiki var. Bu zamanlar çok çabuk geciyor

Evet. Ben de eski konularini okuyunca cok sasirdim. Bu denli cocuk istemeyen bir erkek ve olursa da sanki esini suclayacak ve onu cocuk yetistirmede yalniz birakacaginin sinyallerini veren bir es, baski olusturur kadinda. Hamile kalsa suclu, bebek olunca yalniz e bi de logusalik. Belki su an bu tabirlari degismistir esinin. Oyuzden sordum konu sahibine. Samsonn

28 yaşıma kadar türlü bahanelerle erteledim. Daha şurayı görmedim, ayy sezon sezon şu dizileri izlemedim, ayy daha çok kazanıp şunları almalıyım, ayy en bakımşı hem de en başarılı ben olmalıyım diye diye :)) 1 senedir olsun diye dört gözle bekliyorum:) kavuşması biraz zahmet olacak galiba bizimkine epey nazlı :)) Hiçbir dizi, hiçbir ülke, hiçbir başarı, hiçbir mutluluk beni yeterince tatmin etmiyor artık. Rabbim isteyen herkese sağlıkla versin. Planlı mıydı? Sürpriz mi oldu? Çevremde gördüğüm kadarıyla geçiyor, geçecek. Sonu çok güzel. Miss gibi en sevdiğin arkadaşın olacak. Sağlıkla büyütün. S

Aslında çoğumuz Sultan Süleyman sabrına sahip değiliz, mükemmel de değiliz ama konu annelik olunca kimse kendini açık etmek istemiyor çünkü anneliğe öyle bir kutsiyet ve mana yükleniyor ki anne cefakar, fedakar, gık demeyen, oflamayan, çocuğunun etrafında pervane olan insan diye tanımlanıyor, çocuğunun bir öğününü bile atla veya herkesin yedirdiğini yedirme o zaman bile kötü anne oluyorsun, ağlatıyorsan kötüsündür, koynunda büyütmediysen kötüsündür :) Kızımı yalnız büyüttüm, yani eşimle beraber ama aile büyükleri yoktu, aylarca yatak yüzü görmedim, sabaha kadar uyumayan gün ışıyınca uykuya dalan bir bebekti kızım, karyolasında yatmaz, bebek arabasında durmaz, hava alırsa iyi gelir diye bebek arabasına koyar dışarı çıkarırım öyle bir ağlar ki sanırsınız etinden et kopuyor, hadi kucağına al, bir elinde bebek bir elinde puset yorgunluktan ölmüş halde eve dönerdim, illa yapışık ikiz gibi olacağız uykusunda bile kucağımda uyur, karnını doyururum, altını değiştiririm, gazını çıkarırım, ateşi yok hasta değil ama öyle bir ağlardı ki kucağımdan başka yerde susması imkansız, uykusuzluktan ve yemek yemeye vakit bulamamaktan 1 ayda 40 kiloya düşmüştüm, çok aciz hisseder o ağladıkça ben beceremiyorum anneliği diyerek ağlardım, komşularım yine sabaha kadar ışığın açıktı bebeğin durmadı sabahladın mı yine deyince yine ağlardım. Annelik kolay değil zor, deliriyorsunuz, sabrınız tükeniyor, bu bebeğinizi sevmediğiniz anlamına gelmiyor veya zarar vereceğiniz, zarar vermedim, büyüdü erişkin oldu, şimdi bir annem demesine dünyayı değişmem ama kadın anne oldu diye hemen uyum sağlayamayabilir, bazen başka nedenlerde eklenince uzun süren lohusa depresyonları olabiliyor, kendini öldürenler var Bebeğe zaten empati yapılıyor ama Koalina'ya da empati yapılmalı, bu kız iyi bir anne olmak istiyor, bebeği cami avlusuna bırakacağım demiyor, çıkış yolu arıyor, ne var yardım etsek?

Kalmayacak, insanoğlu alışır, her şeye alışır. Öyle de böyle de alışacaksın ve alıştıktan sonra asla bu zamanki kadar zor olmayacak ve hatta keyifli yönlerini de göreceksin. Bunun için zamana ihtiyacın var henüz yolun başındasın. Bak sana ne dedim 10 günlüktü oğlum, ben destek aldım, 8 aylıktı antidepresana başladım. Kolikti oğlum, çok zordu. Kafayı yiyorum sandım, susmazdı sürekli ağlardı sürekli... Uyku yok, banyo yok, yemek ona göre, her şey boğazıma dizilir çocuk ağladıkça, sıcak çay, kahve içmek lüks ötesiydi. Ya bir yudum alabilirdim ya tamamen soğurdu dökerdim. Nefret etmedim ama çok öfkeli hissettiğimi hatırlıyorum. Çok bitkin ve yılgın, baştan pes etmiş halde olduğumu da hatırlıyorum. Bi de doğuracağım sene Irmak bebek olayı yaşanmıştı, ben o zaman başladım, doğurmadan daha "Ne mk yemeye çocuk yaptım nasıl bakacağım, nasıl koruyacağım Allah kahretmesin" demeye. Doğumda ağladım, oğlumun ağlamasıyla, onun çaresizliğine ağladım. Sonra yetemiyorum çocuğuma diye kendimi yedim, dediğim gibi kolik bebekti; hayatım mahvoldu diye az ağlamadım, kesintisiz ağlamalarım artınca da 1o günün ardından psikolog kapısını çaldık. Destek al, işine de dön, geçecek. Zamanla düzene girecek, hep bu anda kalmayacaksın. Oğlum 2 yaş 4 aylık tam, inat çağı, kaka çiş öğrenecek, biraz yaramaz ama dili çözüldü konuşur bizle. Konuştukça anlaşırız, keyifli yönleri ortaya çıkmaya başlıyor, zor yönleri azalıyor. Şu anı, ilk doğum zamanıma değişmem. İlk zamanlarımın bi adı olacaksa, sanırım "Eziyet" demem yeter. Geçiyor, ciddiyim bundan 2-3 sene sonra kendine bakınca ilk zamanlardaki düşündüğün gibi işin içinden çıkılmayacak bir hal olmadığını göreceksin. Şu an her şey karışık, yeni ve farklı. Alışacak, zamanla keyif alacaksın. Sabır. Annelik biraz sabır işi Koalina, biz çocuğunun mkuna kurban olamayanlar, kendilerinin de bir hayatı, bağımsız zamanları olması gerektiğini düşünenler için.

Ahh nerede? Ben çok ağladım Allah bilir. Kolik bebek, sabahlara kadar uyku yok... Yok dedim ben yapamayacağım Ev işinden tamamen çektim elimi. Hala yapmam temizlik vs. Bu benim işim değil dedim eşime çekildim kenara. Bulursun birini yaptırırsın yoksa ben delireceğim. Kimsede durmaz bebek annemden başka. Annem her dk yanımda değil vs vs. Kötü zamanlardı geçti. Ama bazı kadınlara bakıyorum. Aaaa ne kadar küçük işe gidilir mi vs vs. Ya bana gelmişler 10 günde bu kadar zor mu anlamak empati yapmak? Neyse sallamıyorum artık o mükemmel!! anneleri.

Onlar gerçek mi ya? Ben ilk defa dün dışarı çıktım markete, zannedersin taş taşıdım. Bu kadar basit bir ihtiyacı bile gidermek için bebeğin saatini bekle, uyanınca yedir içir giydir, koca çantayı sırtla, anakucağını bebek arabasını indir. Ee ne için bunca çile ; markete yoğurt almaya... Kaldı ki gezme tozmada herhalde pert olurum. Yalnız 3 senede hiç mi hafiflemedi? Artık bir yerden sonra kolaylaşır diye hayal ediyordum. G gamzeli_bebis

He tamm şimdi oldu bir an korktum gerçekten çünkü bir yavrunun anneye ihtiyacı olduğu kadar babaya da ihtiyacı var eşiniz doğru söylüyor biliyorum ben de ikinci kizimda yaşadım ilk 1 ay keşkelerim çok oldu üstelik eşim ve ben isteyerek sahip olmuştuk. Şimdi 3 ay 12 günlük olduk zaman su gibi akıyor. Emin ol 40 bitince çok rahatlayacaksin.

Helal olsun Geçen haftalarda eşimin işyerinde de bir bayan doğum izninden dönmüş. Eşi öğle arası bebeği getiriyormuş emzirmesi için. Zorlandığını dile getirir getirmez hemen oda hazırlanmış. Halı bile dosenmis yayila yayila istedigi gibi emzirsin diye :)) Diger anneler de simdi sut sagmaya baslamis o odada. Bu harika bir sey...

Allah razı olsun sağ salim doğsun inşaallah. Dış gebeliğim sağlıklı olsa 24 aralıkta doğacaktı. Ama bu yavrumuda o gün kaybettim. Bende öyle söyleyenlere tek derdim sağlıklı doğması uykusuzluk açlık yorgunluk umrumda olmazdı. Ama melek oldu yavrum Allah kimseyi bizi anlayacak duruma düşürmesin. Herkes sağ salim kavuşsun yavrusuna. Doktor dedi bir sonrakini düşün diye. Cesarer edebilir miyiz? Çok korkuyorum. İkinci defa kaybettim 3. yü kalbim kaldırmaz herhalde. D damdan

:) bazi seyler insanda kaliyor degil mi. Dun bizim de is yerinde, bir kadin arkadasimiz icin emzirme odasi yapti patronumuz, her bir ayrinti ile ilgilendi, ki kadin haftada bir gelecek ofise, aynen aglayasim geldi benim de, hemen o zamanlarim aklima geldi, tam bir yil boyunca sut sagma cabalarim, tek basima bir odada, kendimi motive etmeye calismam, bu gunler de gececek demem... patronumuza sarilasim geldi, ne kadar ince dusundu, ne kadar mutlu etti beni anlatamam, ben konuyla ilgili olmasam bile.

Koalina, bebeğim 3 günlükken sarılık yüzünden hastaneye yatmıştı. 20 gün sarılık çekti. Hiç lohusalık depresyonu yaşayamadım. 3 günlük bi bebeğin kıyafetine nasıl sarılıp uyunur onu öğrendim. Hadi ben doğurdum, eşim tamamen yabancıydı bebeğe. Hep ağlıyordu sağda solda. Diyeceğim şu; ben çok basit bir şey atlattım. Sağlıklı bi çocuğun var seninde. Ağlamasına, uyumasına ve uyanmasına şükret. Seni duyabiliyor, seni görebiliyor. Senin kokunu seviyor. Bugünler geçecek senin içinde onun içinde geçecek. Bence bu bebekle uyumakla, bebeği göğsüne yatırmakla, ona şarkı söylemekle daha kolay geçiyor. Allah tez huzurlar versin.

Eşim bebege karşı bisey hissetmiyor ne ya

Bebek buyutmek cok zor. Hele bundan zevk almaya engel dusuncelerimiz surekli beynimizde yankilaniyorsa her sey cok daha zorlasiyor. Bebekli hayata adapte olmak icin zaman lazim. kimine az kimine cok. Beraber herseyi yapabileceginiz gunlerde olacak inan zaman coook cabuk geciyor. Simdi iyi korunuyorsunuz ins :)

Bu arada şu sosyal medyadaki anneleri keşke yasaklasalar. Hepsinin mükemmel kocaları, mükemmel düzenli evleri, sağlıklı yiyecekler yiyen erkenden uyuyan çocukları var. Yersen... Vallahi bu kadınlar depresyona sokuyor. Ben onlara baktıkça kendimi yetersiz ve beceriksiz hissediyordum. Şimdi öyle hissettiğim için kendime kızıyorum ama Lohusayken mantık pek devrede olmuyor.

Konuya anında süper baba olmuş kocalara sahip şanslı süper anneler teşrif etmiş bile. Lohusa kadının bu ruh hali normaldir birincisi. Erkek milleti kadından daha çok bocalar çoğu zaman bu ikincisi. 2 aylık bebeği bırakıp işe giden anne canavar değildir bu da üçüncüsü. Zaman her şeyin ilacıdır dördüncüsü. Abartmasanız olmazdı bu da beş olsun bari... Tövbe estağfurullah..

Önce senin alisman gerekiyor ki, sende ki o enerji eşine yansisin. Hareketlenmeye başladığında daha bir yakınlık hissedeceksin. Aslında şanslısınız, ev işine, bebek bakımına yardımcı kişiler var çevrenizde. S

Bazılarınız neye göre yorum yapıyorsunuz ben anlamıyorum. Bakın şu konuda kimseyi konuşturmam, bebeğime gayet iyi bakıyorum ve bir çok anneden de iyi baktığım eminim. Bakma konusunda endeşem yok çünkü fazlasıyla yapıyorum. Evet hiç bir zaman çocuk istemedim çünkü bir çocuğu hakkıyla büyütmenin ciddi zor olduğunu biliyorum ve görüyorum. Allah rızkını verir diye bir durum da yok. Bakın bebek doğmdan 15 gün önce eşimin işten çıkış haberini aldık. Maddiyatı düşünmeyiz derken şimdi en büyük problem oldu. İçim merhamet dolu ona karşı. Annem geldi 10 günlüğüne, 5. Günü bugün daha ğladığını duymamıştı bugün kendsi ağlatana kadar çünkü mızırdnmaya başlayınca uykuda dahi olsam ışık hızıyla ihtiyacını karşılıyorum. Süt olsun diye her kalkmamda bir şeyler içiyorum, uykulu uykulu oturup sıcak çaylar demliyorum gecenin bir saati. Yani gayet fedakar bir insanım. Haliyle bu kadar düşünmek, bu kdar çocukla meşgul olmak beni yoruyor. Eski bomboş sadece kendimi düşündüğüm hayatımı arıyorum. Bu hissin ve mutsuzluğun da geçmesini istiyorum. Madem bakabiliyorum neden mutsuzum diye de mutsuz oluyorum. Başkalarının müthiş annelik duygusu beni ilglendirmez, sizlere doğunca ulvi bir duygu bahşedilmiştir bana bahşedilmedi. Dünyam pembe olmadı. Ona rağmen iyi idare ettiğimi düşünüyorum tek eksiğim bu hayata alışabilmek...

Mesela kızım üç aylıkken yani ben depresyondayken eşim bana magnum getirmişti, çok severim Ona dedim ki bak ben bu magnumu yemeye gitcem, içerde durcam kulaklığımi takicam bitene kadar bana seslenme çocuğun da sesi çıkmasın ağlatma, bak yoksa camdan atlarim" gibi biseyler demiştim. Nasıl cılgına dönmüş haldeysem o sırada. Eşim de korkusundan ya da bana acıdığından saatlerce seslenmemişti Şimdi eşi doğum yapmış erkeklere bu olayı anlatır. Eşlerinizin gözü dönmeden gereken desteği verin diye. Önemli olan bir anneyi o hale getirmeden destek olmak çünkü. Ay benim bu konuda ne çok şey yazasım var

Lohusa sendromu diyip kestiriyorlar... Bu hayatımızın ta kendisi işte! Bütün anneler ne yazıkki yaşıyor aynı şeyleri. Yanlız değilsin. Ayrıca annen ve kv yardımcı oluyorsa bir çoğumuza göre şanslısın da üstelik... Diyecek fazla birşey yok, alışılıyor.. Allah sana ve bebeğine sağlık versin. Çünkü asıl zor olanı o. Diğer herşeye alışılıyor...

Şu an ne durumdasınız? Konu ilgimi çekti. Çünkü ben de aynı sizin gibiyim. Şu anki hayatım o kadar güzel geliyor ki. Korkuyorum bebek olunca kaybedeceğim diye bebek hiç istemiyorum

Kendimi gordum yazdiklarinizda bende dogum yaptim oglum kuveze girdi 12 gun sanki hep bir kotu haber gelicek diye korkuyla beklerdik en sonunda aldik eve geldik o gece hic uyumadi ve benim icin baslamisti cekilmez gunler annem gitmedi yanimda kaldi bir sure daha beni oyle gorunce sanki hayatim tepetaklak olmustu gece gunduz birbirine karisti eski rahat gunlerimi deli gibi ozluyordum hep agladim bir yandan vicdan azabi cektim neden ben bir bag kuramiyorum oglumla diye ne zaman bu durumdan kurtulacam diye dusunurken her gecen ay daha alistim daha tecrube sahibi oldum eskiye ozlem hep oldu ama var olan durum aalisip tekrar eski hayatimdaki mutlulugu yakalamaya baslamistim annemler geldiginde birakip geziyorduk sinemaya gidiyorduk disari cikiyordum tek basima kafa dinliyordum oyle boyle 14 ayi devirdik cok sukur emin olun buyudukce o sevgi o bag kuruluyor ben yapi itibariyle cok anac bir kadin degilim ama ona olan duygularim icimde cok yogun esimde cok duskun oda ilk zamanlar adapte olamamisti ama simdi gozunun icine bakiyor yani isin ozu herseyin ilaci zaman.. basa cikabilmeyi cocuk bakmayi kendiniz ogreniyorsunuz sonra gecen sene ne zordu dimi deyip bir oh cekip suanki halinize sukrediyorsunuz:)

Aynen yazık sana Amazing family Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Yaşın kaç bilemiyorum ama henüz hazır değilken anne olmuşsun ne yazık ki.. Bu iş yaşla da olmuyor elbette.. Zor işler.. Annen ve kayınvaliden dahi üzüldüm. Anne olarak kızlarının bu haline üzülüyor olmalılar... Anne kalbi başkadır... MissCherryBlossom

Biraz zaman tanı kendine koalina, geçecek bunlar zaman içinde herşey yoluna girecektir emin ol. Güle güle büyüt bebeğini sağlıcakla büyüsün.

şimdi esasen 20 sene yalnız kalmayız diye bir şey de yok çocuğu onun için de yapmadık şahsen 25 yaşımda ailemden ayrıldım ki benimki ortalamaya göre geç bile sayılır yılda bir iki ziyaretlerine gider arada da telefonlaşırım kimseye kimseden fayda yok çocuğu geleceğe bırakılacak bir eser modunda yapıyoruz o nedenle bu kadar da üzerine düşüyoruz vs o nedenle bebekken aman ağlamasın aman aç kalmasın aman altı pis kalmasın modundayız büyüdükçe aman her şeyden yesin aman vitamin mineral protein modundayız sonra yürüdü aman düşmesin şaşmasın bu aman şöyle aman böyle devam ediyor gidiyor oğlumun öğretmeni dedi ki kızım kreşe başlayınca velilerin neden böyle davrandığını öğrendim dedi burada konuşmak kolaymış da orada olunca burada konuşulanların esasen çok da geçerliliği olmadığını anlıyormuş insan dedi her aşamada yeni şeyler yaşayacaksın ama zaman geçecek burada tüm konulara yazarım hiç öyle bebeğe aşık vs olmadım diye çok da isteyerek tedavi ile yaptık hem de aradan yıllar geçti hala o muhteşem duygu yok bazı duyguları aramamak lazım çünkü insanların hisleri yahut bunu dile getirişleri farklı farklı

Başlığı okuyunca aldım 'lohusa depresyonu' kokusunu :) Geçecek demeye geldim, hem de ne kadar hızlı geçtiğine inanamayacaksınız. O minik muhtaç bebek yakında annesi olduğunuzu anlayarak bakmaya başlayacak gözlerinize. Sırf siz kucağınıza aldınız diye en güzel gülücüklerini sunacak. Aşk dolu, minnet dolu olacak ifadesi size bakarken.. İşte o zamanlar gelince de şu an hissettikleriniz için kızacaksınız kendinize :) Sağlıklarla büyüsün.

Oğlum 4 yaşında, ailelerden uzak bir yerdeyiz kimse yok, ördek ailesi gibi 3muz geziyoruz. Oğlumu çok seviyorum ama bazen gerçketen eşimle zaman geçirmek ıstediğim oluyor. Psikolog çocuğu oyun alanına bırakin avm de bir kahve icin dedi yaptık ama biri alir ordan diye oturamadım cok değişik seyler. Yapamam zannederdim ama yapılıyor işin tuhafi sanki hep çocuk varmis gibi rahatlığı neydi, nasildi unuttum. 4 senedir yalnızız.

İnsan en iyi yaşayarak öğreniyor. Kesinlikle bebek sahibi olmak önemsenmeyecek bir konu değil. Hayatın merkezine koyuyorsun. Zaman geçiyor her şey eskisi olacak diye beklerken. Bazı şeylerin bilincinde olmakta fayda var. Bence bu evlat sahibi olmak için değer.

Bugünümüz geçmişin kundağına sarılı, aç aç katları, hepimizin içinde küçük bir kız gizli. İnsan güçlü durup görünüyor fakat başedemediğimiz, çaresiz hissettiğimiz o kadar çok şey varki... Mükemmeliz dersek yüksekten çakılırız, ben"elimden geleni yapıyorum"diyorum, ve her elimden gelmeyende annemi bir şey için affediyorum. Dilerim eksik kaldıklarımız için de çocuklarımız bizi affeder...

Gözlerim doldu okurken ne güzel anlatmissin

İlk Hamileliğimde çok dikkatli beslendim kuaföre bile gitmedim sanki ağda yaptırsam çocuğa bişey olacak yok böyle bir pimpiriklenme.. çok kilo almadım 6. Aydan sonra dehşet şiştim bakın çok değil dehşet meğer preeklampsi geçiriyorum.. acil sezeryanla 33+4 günlük erkek bebek dünyaya getirdim oğlumu.. küvet günleri sonra 20. Gün emmeye başlaması herşeyinin geç olması.. ne bi sinema, ne Başbaşa bi yemek ne rahat bi banyo yemek yok yok yok hiçbiri YOk.. çünkü oğlum kolik göbek fıtığı bile oldu öyle gazlı bi bebek.. bir gün 2,5 saat emzirmiştim memede tutmuştum öylece hiç unutmam.. bu arada şark görevim çıktığı için polisliğimi bıraktırdı bana sıpa neyse.. GEÇTİ.. şimdi canıma okuyor eşşeoğlu eşşek ama onun kadar keyif veren bişey yok.. o kadar fedakarlığıma rağmen arkadaş bana tam 28 aylıkken ANNE dedi.. Hala tam konuşmuyor 30 aylık oldu.. Bazen süreci biz yönetemiyoruz Allah'ın takdiri ile oluyor bunu iyi anladım.. Arkadaş tam rahata erdik meme bitti uykular düzene girdi derken hopppp 2. Ye hamile kaldım :) bu sefer kafam rahat herşey olacağına varır stres yapmamaya çalısıyorum.. 2. De erkek bu arada Yani benim kafama huni takıp gezeceğim günler yakın Konu sahibi herkes senin gibi anacım maalesef bu bir süreç.. instamomlara bakma sen onlar insanı dağıtıyor.. sadece evladın sağlıklıysa lütfen üzülme çünkü hastane köşelerinde derman arayan öyle anneler var ki insan onları düşününce ne gidemediği sinemaya ne izleyemediği diziye üzülecek hali kalmıyor.. ben yeni yeni 2016 yılından beri vizyona giren filmleri internetten izleyebiliyorum.. sana tek tavsiyem iyi korun çünkü su an 2. Çocuk süprizi seni darma duman etmesin.. evet klişe ama geçecek sabır.. Not: ben ailemin tek çocuğuyum.. haliyle tek büyümenin ve çalışma hayatımda bi süre yalnız yaşamanın etkisiyle çocuk beni sarstı açıkcası.. çünkü tamamen kendi kafasına göre takılan biri olarak 7/24 bi canlının sorumluluğunu almak çok ağır geldi bi ara kafayı yiyeceğim sandım.. ama savaşarak kaybedeceğimi düşündüm ve kabullendim.. kabullendikten sonra biraz daha rahatlama oldu..

Bence en gec bebek büyüyüp şirinlikler yapıp kendini sevdirmeye başlayınca, birinin dünyadaki en sevdiği kişinin tartışmasız siz olduğunu farkedince geçecektir bu durumlar. Ama çocuklu hayattan ben de korkuyorum. Çünkü emekliliği yok, tatili yok, 'bu hayal ettiğim gibi olmadı' diyip değiştirme imkanın yok. Mesela ben çocukluğumdan beri annemle anlaşamam, babacıyımdır. Benim annem de kendi annesine bayilmaz, o da babacıdır. Böyle bir çocuk yapma ihtimalimden korkuyorum açıkçası... Büyük bir kumar çocuk sahibi olmak... Cesaret edenleri tebrik ediyorum

Nasiil guzel yazmis gene tatli tatli Kalbinin guzelligi nasil da belli

Valla ben 3 senedir bebek bakıyorum ve kafayı yemiş durumdayım, bi türlü geçmiyor bu zaman sanki, hiç büyümüyorlar sanki

iki saatten fazla kalmayacagim yerlere yiyecek tasimiyorum ben bide yemek saatine göre ayarliyorum ya yedirip cikariyorum ya yemek saatinde eve gelmis oluyorum. yemek secen zor yiyen ponciklerden mi seninki de genelde oyle cocuklari olan anneler cok tedarikli oluyo

eee ama bak şimdi bambaşka birsey cikti canimcim ortaya neden boyle yazmadin ki aslında cok seviyorsun cokta guzel bakıyorsun ama kaygilisin ki bu cok cok normal lohusalik surecinde esinin destek olmasi şart simdi cok ihtiyacin car destege kaldi ki kendini sucluyorsun icten ice boyle olmamaliydi neden dogum yapınca bu h8s gecmedi diye ama zaman diyor bak burda ki herkes biraz buyusun hallensin biraz daha rahatlicaksin

Daha önce de benzer konuya yazmışımdır mutlaka. Çocuklarımı çok seviyorum ama anneliği sevmiyorum. İki duyguyu birbirine karıştırmamak lazım. Sevmek zorunda da değilim. Etrafımdaki çoğu anne b. k temizlemekten bile keyif aldıklarını anlatır bilmem artık yalan mı gerçek mi? Ben alamam. 0-2 yaş dönemlerini hatırlamak dahi istemiyorum. Fotoğraflara bakmak bana keyif vermiyor. Aksine tüylerim diken diken oluyor. Bunları hissetmemin en büyük sebebi eşimin yoğun mesai saatleridir. Hiçbir şekilde yanımda olamamasıdır. O yoğun mesailer sonrası ne oldu ne kazandık bilmiyorum. Madalya olarak ziftin kökünü verirler galiba. Velhasıl eşinden muhakkak destek al ya da başka birinden. Kendine ne yap et zaman ayır günlük 1 saat bile olsa.

Hayırlı olsun güzelliklerle sağlıkla büyütün bebeğinizi.. Eminim güzel bir duygudur. Şu an yaşım gereği benim de bir çok yakın arkadaşım ya 1. ye ya 2. ye hamile.. Etrafım annelerle çevrili yani:) Bazıları daha kolay adapte oluyor bu duruma gördüğüm bazıları da bahsettiğiniz gibi.. Ben sırf bu satırlarınızdakileri yaşamaktan korktuğum için cesaret edemiyorum. Geçen gün bir arkadaşım, şimdi böyle düşünüyorsun o rahmine bir düşsün hemen annelik güdüsü yerleşiyor içine diyor.. Ama ya öyle olmazsa? Bunun bir garantisi yok ki ya hiç istemezsem ya ona haksızlık yaparsam hep böyle sorular var benim kafamda.. Ben de kendime vakit ayırmayı çok seven bir insanım bir de rahatıma aşırı aşırı düşkünüm bunları bir kenara bırakabilir miyim bilmiyorum.. Bir taraftan da düşüncem şu; bu kadar ayrıntılı düşünen anne-babalar sanırım daha iyi bakıyorlar çocuklarına... Düşünmeden kaygılanmadan yürütmek zor gibi.. Tabi eş desteği en önemlisi. Eşiniz daha çok destek olur umarım siz de süreci daha keyifli yaşarsınız. Belki işe geri dönecek olmanız da sizi rahatlatır, tüm gün bebekle kalmak da bunaltabilir insanı çünkü. oozzee

gercek bu, artik hayatiniz degisti, hicbir zaman eskisi gibi olmayacak. bebeginizden arta kalan zamanlarda yapabildiklerinizle mutlu olmayi ogrenmeniz lazim. bir iki ay sonra hala ayni seyleri hissediyorsaniz, lutfen tuplerinizi baglatin.

randevunu al koalina geçecek ama tek başına mücadele yolun zorlu olacak gibi görünüyor burası da dahil olmak üzere belki yardım edeceğiz derken dediğimiz ufacık bir şey de sende olumsuz etki yaratabilir eşin annen ya da herhangi birinin herhangi bir sözü de seni çok kırabilir

Lohusa sendromu yaşamayan yok mu yaa Herkes aynı şeyi yazmış, yapmayın kurban olayım iyice tırstım şuan Uykusuzluktan şikayeti anlıyorum, herşeyi anlıyorum ama "lohusa sendromu bu yaşadığın, herşey çok normal" diyenler bebeğini sevmiyor olmak sizce de normal mi? Konu sahibi umarım aylar sonra da tekrar konunu günceller, bizi bilgilendirirsin sana diyecek bir sözüm yok çünkü bu konuda hiçbir bilgim yok.

koalina günaydin Diger konunuda okumustum. Lohusa depresyonu olabilirsin. Gecer ama yine de cocuksuz olacagin zamanlari özleyebilirsin. Hayatin eskisi gibi olmayacak ama bebeginin her dönemi de ayri bir güzellik katacak hayatina. Yani umarim katar:) bence sen de sonradan cocugunu deli gibi seven annelerden olabilirsin. Hatta ikinciyi de yapmak isteyebilirin. Nedense icimden gecen bu. Ben depresyonda oldugumu ciktiktan sonra anladim. Ben kizimi cok istemistim. Dogumdan sonra cok mutluydum kizim oldugu icin ama sanki dünyanin renkleri yerinde degildi. Sanki her sey cok saydam bir perdenin arkasindaydi. Kizim 11 aylikken spora basladim ve iste o zaman. renkler eski parlakligina döndü. Yani su anda daha cok erken. Kendine, esine biraz zaman tani.

Aahahaah aynen öyle :) O konuyu maalesef ben de ağzım açık okudum... Yani evlenince adamların tüm hayatlarını, maaşlarını kendimize endekslemek ne kadar bencilce. Tamam evlendi artık, adamın hiç hayali yok gezme tozma neyine, çocuk yapalım büyütelim, maaşı ikisini de okutsun, ben de ev hanımı olayım... Sonra adam yeni maceralar peşine düşüyor, bu kadar özgürlük kısıtlanınca, eh karakterde de varsa yeni heyecan arayışları maalesef. Bazen kendi hemcinslerime de o kadar kızıyorum ki. Evleneyim, evim olsun, çocuklarım olsun, eşim çalışsın, böyle bir hayalleri var. Tamam olabilir, bu şekilde bir evlilik hayali olan bir çok erkek de var. Ama bu hayali niyeyse evlenip hamile kaldıktan sonra açığa çıkarıyor kimimiz, aynı erkeklerin evlendikten sonra "çok değişti, öküzleşti" diye şikayet ettiğimiz gibi, asıl niyetimiz ortaya çıkıyor. Bunları yazıyorum, belki ben de ilerde farklı düşünebilirim, hayat ne getiriyor belli olmaz, ama cidden evlilik iki kişilik bir şey, hayal ve planlarımızı uygulama amacı olarak karşı tarafı kullanmayalım.

İşte kilit nokta kusmuk ve yemek. 5 yaşını geçen kızım hala kusuyor bazen yolculukta. Nasılsa gittiğim yerde yemek yer olayım da olmuyor. Çünkü yemiyorlar çoğu zaman. Alternatif yiyecekler almazsam günü aç geçiriyorlar. Ayy ne pis hayatım var

Benim oglumda 18 aylık. Nie sabaha kadar deliksiz uyumuyolar. hadi bare 1 kez kalksinlar. Anlamıyorum gerçekten. Milletin çocuğu sabaha kadar deliksiz uyuyomus

Ah be canım biz şimdi sana sayfalarca yazsak da sen bu günler geçmeden geçtiğine inanmayacaksın :) hepimiz benzer şeyler hissediyoruz onu bil yeter. İlk bebekte daha lohusayken bir arkadaşımla görüşüp uykusuzluğun ne zor olduğundan dert yanmıştım 2-3 ay sonra görüşünce de artık bebek daha iyi filan dedim sonra eve gidince düşündüm bebek gene 2 saatte bir emiyor değişen ne? Değişen meğer ben mişim artık uykusuzluğa alışmışım Eğitim anlamında da sana öğrencilerinden örnek vereyim. Senin keyif almadığın hiç bir dersten öğrencilerin de keyif almadığını eminim hissetmişsindir. Tıpkı bunun gibi sen keyif almadan çocuğuna kart göstersen ne bileyim ne yaparsan yap faydalı olacağını düşünmüyorum onun yerine ikinizin de keyif alacağı şeyler yapsanız? Ben mesela şarkı söylemeye bayılırım ne zaman şarkı söylesem benim minnoşlar da bayılıyor :) yüz üstü koyma olayını da ben sırt üstü yatıyorum onu da göbeğime yüz üstü koyuyorum çok hoşuna gidiyor. Ne demek istediğimi anlatabiliyor muyum bilmiyorum. En önemli şey kabullenmek bence. Mükemmel bir anne olmak zorunda olmadığını kabullenmelisin. Öğrenme sürecinin biraz da çocuğunun elinde olduğunu kabullenmelisin. Tıpkı öğretmenlik gibi. Sen aynı eğitimi veriyorsun ama her öğrencin kendi kapasitesine göre alıyor verdiklerini. Bir de ilk çocukta hatalar yapabileceğini kabullenmelisin. Elinden geleni yapıyorsun ama sonuçta sen ilk kez anne oldun elbette hataların olacak. Hiç birimiz bunun okulunu okumadık sonuçta. Anneliği de bize evlatlarımız öğretiyor bence. Sen iç güdülerini dinle. Bak mesela @LezzetliCipetpet in de bebeği var Yusuftan 1 hafta küçük ama ben sanki bebek bakmayı bilmiyor gibi oluyorum betülü kucağıma alınca :) çünkü tamamen farklı bir birey ve onun dilini ben değil annesi anlıyor. Ben diyorum ki mesela aç gibi ağlıyor annesi diyor ki aç değil uykuya dalamadığı için ağlıyor sonra neyse uyutuyor ve 2-3 saat emmeden uyuyor aç olsa asla o kadar uyumaz sonuçta. Tamamen ikinize özel bir süreç yaşıyorsunuz. Her konuda bu böyledir bence. Mesela evli olduğun ilk ayları hatırlasana eşinle şuanki gibi miydiniz? Ben mesela yanlış anlar belki diye gülümsemeye bile korkardım ilk zamanlar :) şuan konuşmadan anlaşacak kıvama geldik, tek bir insan gibi olduk. Ya da üniversiteyi düşün vizeleri finalleri düşün hiç bitmeyecek gibiydi değil mi? Ama şimdi geldi geçti o günleri hatırlamıyoruz bile. Aklımızda sadece güzel anılar kaldı okuldan. İşte tıpkı bunun gibi bebişin büyüyünce güzel anlar kalacak. Şuan çabuk geçsin hemen büyüsün istiyorsun ama büyüyünce bu günlerine doyamadığını fark edeceksin. Hatta belki ikinci bebeği bile isteyeceksin

Ay yerim o bıldırcın ı. Konusan cocuk candır Amin canim Allah razi olsun inşallah

Vay anam vay diyesim geldi kendimi sonsuz tebrik ettim.. ne anne ne kayınvalide ne bakıcı.. ne maddiyat.. hiçbiri olmadan oğlumu dünyaya getirdim.. eski hayatım neymiş tırnağına dünyayı değişmem.. bakiciyla gece gündüz büyüyecekse bir çocuk niye hayatıma dahil edeyim.. lohusalık depresyonu vardi ama eşimle sinema dizi bakamıyorum tuh diye değil iyi bir anne olacakmışım karnı doydu mu hastamı niye ağlıyor bir derdimi var diye girdim..

Bebekken çocuğun karnını doyuyorsun, Biraz daha büyüyünce ruhunu iyi şeylerle doyurman gerekir, ömür boyu mutlu olabilsin diye en zor olan da bu

Toplumsal dayatma tabiki de. Belli bir yaşa gelinir; ne zaman evleniyorsun denilir, evlenirsin, eee çocuk ne zaman denilir, çocuk olur, aaa bu kardeşsiz olmaz ikinci ne zaman denilir... Liste uzar gider. Bir kadının ya da bir erkeğin dünyaya geliş amacı sadece evlenmek ve çocuk yapmak değildir, olmamalıdır. İnsanların evlenmeden, anne-baba olmadan da bireyselliğini kabul etmek gerekir.

Katılıyorum. Koalina, profesyonel destek al; artabilir bu durum. Ben oğlum 10 günlükken psikolojik destek almaya başladım, 8 aylık da emzirmeyi kesip antidepresana başladım. Yardım almazsan daha ileri boyuta gidebilir, psikoz filan başlar iyi olmaz kuzum. Ayrıca konunu da kapattır bak burası fikrini ıslah edememiş tiplerle kaynıyor, son yazdıklarından sonra gelir daha abuk subuk yazarlar, canın sıkılır gerek yok.

Bir klasiği yaşıyorsun. İnan tek değilsin. Bir çok kadın bu evreden geçiyor. Kimine göre lohusa sendromu uydurma, kimine göre gerçek.. Herkes kendi lohusalığına dair çok şey anlatabilir. Ama seni sıkmak istemiyorum.. Benim sanırım anneliğimin ilk farkına varmam doğumdan 10 gün sonra kadar bebeğimle başbaşa kalıp yaz sıcağında ona banyo yaptırmak zorunda olduğumu farkedince oldu. Hatta bununla ilgili bile en az 2 paragraf çıkar :) Emin ol zaman öyle iyi bir şey ki çocuğunun artık senin bir dostun olduğunu anladığın hep yanında olmasını isteyeceğin zaman da gelecek. Eve yarım saat geç kalsan endişeleneceksin. İşe başlayacağın gün hem sosyalleşeceğin için heveslenecek, hem de çocuğunu bıraktığın için üzüleceksin. Ben öğlen paydoslarımı süt iznimle birleştirip gün içinde görüp emzirerek alıştım bu sürece. Ve bu yüzden 2 buçuk aylıkken bırakamadım. 2 ay daha ücretsiz izin kullanıp 4 buçuk aylıkken başladım. O tempoya da alışılıyor merak etme. 18 aylıkken bir çok şeyi düzene girdi ve ben de rahatladığımı farkettim. Yolun çok başındasın. Sana tavsiyem bu kadar sorgulama. Anı yaşa. Büyümesini dünyayı keşfetmesini izle. Şanslısın ki yanında kalanlar var. Ben tek başına kalanlardanım. Haftada bir 2 saat sevmeye gelenler dışında baya tek başıma baktım.. Eşim en büyük yardımcımdı tabi.. Sen ne kadar şaşkınsan eşin senden daha şaşkın. Sen yine bir şekilde bağ kurabiliyorsun. O da daha farkında değil. Ona görev ver. Olayların dışında tutma. Gazını çıkarttır, altını değiştirt, mama veriyorsan hazırlat vs..

Mükemmel anne olmak fikri yanlış bence. İnsanız ve bunu kabul etmeliyiz. Gerektiğinde çocuğa kızıp gerektiğinde sarılacağız olağan şeyler bunlar. Herkes aynı duygu yoğunluğunu aynı şekilde yaşayamıyor. Ben konu sahibinin çocuğuna iyi bir anne olacağına inanıyorum. Öncelikle kendi durumunu anlamaya çalışıyor. Hasiralti etmiyor mesela. Sadece biraz rahatlamasi gerek. Çocuk biraz daha ele avuca gelsin anne babayı tanisin duygusal bağları da gelişecek. Sadece zaman ve kendini çocuğa bırakma. Çocukla eğlendikce kendini iyi hissedecek.

Yok öyle değilde keşke en başında geri çekilmenin bir doğum kontrol yöntemi olmadığını bilseydi diyor konuya yazanlar Samimiyetle yazıyorum inşallah düzelirsiniz ve her şey yoluna girer. D dstn33 ALLAH VAR GAM YOK. Anneler

Bu yaşadıklarının hepsi normal şeyler unutma zamanla bebeğine adapte olacaksın hormonların seviyesinden kaynaklı da olabiliyor evet eski günler gibi olmuyor ama bebeğiniz büyüdükçe ve size tepkiler vermeye gülümsemelere başlayınca ona biraz daha ısınıyorsunuz yaşadıklarınızın hepsi normal ilk anne olan her kadının yaşadığı hisler G greengirll

20 gün önce gebelik zehirlenmesi yaşadım yüksek tansiyon yüzünden 30+4de doğuma alındım bebeğim iki gün yaşadı ben iki gün yoğun bakımda kaldım odada üç gün kaldım şimdi hala dikiş yerlerim ağrıyor böbreklerde kalıcı hasar bıraktı tansiyonym kontrol altına alınmaya çalışılıyor ama tek şey isterdim bir kere kucağıma almayı olmadı kısmet değilmiş o yüzden çok sarıl çok kucakla bebeğini ve benim için öp onu minik ayaklarından

Ne icin yapilir peki? illa dedenin altini temizlemek gerekmiyor, surekli dipdibe olmaktanda bahsetmiyorum. Ben aile kavraminin kutsalligina inaniyorum. bayramda seni unutmayan birilerinin oldugunu, halini hatirini soran birinin oldugunu bilmek bile yeter. Cunku aile disinda kimse kalmiyor bir zaman sonra, siz yalnizligi tercih ediyorsaniz ne mutlu, tercih meselesi

Ben 21 yaşında üniversite 2. Sınıfta anne oldum, evliydim tabi bu arada. Öyle bir pişman oldum ki doğurduğuma, içimde kalsa da her şeyden koruyabilsem modundaydım uçan tozdan havadaki sineğe kadar sinirlenirdim oğluma zarar verecek hasta edecek diye evdeki ve hayattaki herkes eşim bile oğlum için potansiyel tehlike gibi gelirdi mesela ben de lohusa sendromu da böyle idi. Herkesinki değişik versiyon demek ki aşırı anaçtım hala öyleyim. Nefes alıyor mu diye hala kontrol ediyorum istem dışı gece uykudayken oğlum. Manyak gibi bir aşk var aramızda. Hatta oğlum doğunca asıl aşk bu dedim ve öyle de kaldı içimde. Geleceğe dair benim olacak durumum yok fakat. Hayatını kuracak ailesi olacak ve o bir birey hep kabul ettim bunu bana bakacak vs gibi biri de olmadım olmam da. Karşılıksız bir sevgi yani. Anneliği böyle bilirdim ben. Sizinki değişik bir şey demek . push ; A after_before OlduğuKADAR

mutsuz bir evliliğe cocuk getirmek en büyük problem bence, sizinkisi lohusalik sendromundan farkli birsey. durumunuz yoksa devlet hastanelerinin psikoloji bölümlerine lütfen basvurun Turnbackthehandsoftime

Ya bu birazda bizim kulturle alakali bence.. kuzenlerimin esleri yabanci, daha bir haftalikti kanguruya koyup toplu tasimayla gezmeye basladiklarinda.. biz aman mikrop kapar diye doktora bile ozel arabayla giderken o 40 gunlukken isvicreye gitti mesela.. bir tanesi 1 yil emzirdi, digeri cekip verdi, oteki 6 aydan sonra direkt mamaya basladi boylece uyku saatleri de oturdu.. kisaca bizin annelerimiz gordugunde kalp krizi gecirecekleri her seyi tek tek yaptilar hemde hic hesap vermeden :) sonuc olarak tas gibi cocuklar oldu hic de depresyon falan yasamadilar.. kanguruyla dunyayi gezdi hepsi.. biz o kadar uzerlerine titriyoruz ki en sonunda kafayi yiyoruz depresyondan kafamizi kaldiramiyoruz..

Kesinlikle, tv karşısında koltuğa kıvrılıp uyumak bile bir lüks geliyor onu özlüyor insan. Tamam annelik güzel çok şükür iyi ki var bebekler ama yemek yiyebilmek bile küçük hanımların küçük beylerin keyfine bağlı oluyor. Tabi ki insan kafasına göre takılmayı özlüyor acacia dealbata Saint-Simon Anneler

Çalışmıyorum, anne de değilim ama yorumlarınız beni bile sinir etdi. Sizin ne haddinize insanların anneliğini sorgulamak?

Benim 11 aylık bebeğim. Tek tavsiyem size ve yeni Doğum yapacaklara rahat olun. Ne kadar rahat olursanız bebek de o kadar rahat oluyor. İlk 3 ay tabi ki çok zor sık sık emzirme gece uyandırıp emzirmeler olduğu için. Ama her bebek aynı değil. Benim kızım 3 Aydan hatta 2. Aydan sonra uyku düzenine girdi. Uyur sabaha kadar uyanmaz. Toplasam belki gece 3-4 kere ağlamıştır. Bu konuda ben rahattım ve bebeğim de öyle. Sizin her hissiniz omu etkiliyor. Sağlıkla kucağınıza alırsınız inşallah

Oğlumla ben teraziyiz eşimde boğa. Oğlumun yüzü babasına huyu da tamamen bana ve dayısına benziyor. Eşimde bize göre daha ağır sakin kalıyor bazende çaresizce bize katılıyor. Huyu çekse yeter ya ben hep huyu bana benzesin istemiştim

Yaa çok teşekkürler utandım

Hem de nasıl.. kimisi bebeğe aşırı düşkünlük anneyi aşırı eleştirme; kimisi de bebeğe aşırı ilgisiz ve anneyi aşırı eleştirme şeklinde kendini gösteriyor. yani her türlü eleştiri var dogurana

Doğmuş bir kere kabullen durumu zamanla oturur herşey insallah

Bu duyguları henüz yaşayamayacak olan ve bebeğinin olacağı garantı olmayan bi kadın ve tüp bebek raporu çıkarıp en azından devlet bi kısmını karşılar inşallah olumlu rapor olur diye düşünen biri olarak yazıyorum çok şanslısın diyeceklerim bu kadar.

YouTube da zeynepin harikalar diyarı diye bir kanal var onun lohusa sendromuyla ilgili videolarını izlemeni öneririm :) traji komik olarak anlatmış lohusalığı. Hatta eşinle beraber izleyin belki bir nebze seni daha iyi anlar. Bu kızcağız anne bile değil ama çevresindeki anneleri gözlemlemiş ve hepimizin hissettiklerini bu şekilde canlandırmış. Komik olsun diye yapmış ama izlerken neredeyse ağlayacaktım ben kimsen yoksa da biz varız kuzum ne zaman istersen yaz. Ben sana sanal olarak sarılıyorum buradan kocaman

İşte bunlar biraz da beklentilerden yani yine aynı yorumu yapacağım kodlanan hayatımızdan gezmenin de bir şekli var yaşamanın da çocuksuz olmaz dendi yaptık hissin de var mesela ben sana bir hikaye anlatayım da gül görümcemin çocuğu yok bir gün oğluma diyorlar ki sen de bizimle gel de üç boyutlu animasyon film izleyelim o zamanlar yeni çıkmıştı merak etmişler ama 40lı yaşlarda karı koca gidememişler şimdi mesela onlar bize bir yere gidelim diyorlar vs biz çocuk var gelemeyiz diyoruz aman ne olacak o da gelir diyorlar evet o da gelir belki ama sıkılır orada eee o sıkılınca beni de sıkar ne gereği var bir de önerim bebekli hayatın minimal olsun çok da düşünmemek lazım geçen bir arkadaşın arkadaşı diyeyim 2-3 yaşındaki çocukla yedek almadan evden çıkmış çocuk da altına yapmış şurada A101 var al oradan pijama vs dediler o anda yanımızda olan bir arkadaş 9 yaşındaki kızına yedek alınca eşinin söylendiğini ama bir gittikleri yerde oradaki bir başka kız havuza düşünce bunun yedeklerini giydirdiklerini anlattı sonuçta ikisi de büyüdü işte vay soğuk yok sıcak aman öğlen sıcak olur akşam üzeri serin olur diye evde oturduğum çok zamanı bilirim takmamaya alış çünkü aksi halde insana miskinlik çöküyor

herşeyi gectim 2 aylık bebek birakılır mi canavarmısınız siz

Yakın olsaydık inanin yardım etmek için elimden geleni yapardım burdan bişey yapamıyorum ki

Emerken kullanılan ilaçlar var hoş ben ilaçları çoktan bıraktım.

Benim anneme hislerim.

Lahusa sendromu mu ne bilmem sizin durumunuz hiç normal değil Hamileykende böyle bir konu açmıştınız Burdaki kadınlar vermişti gazı Ben çatır çatır düşündüğümü yazdım bana çemkirmiştiniz. O yüzden istediğiniz yorumu yapıcam hersey güzel olucak anneliğe alışacaksınız diyeyim de kavga çıkmasın çünkü kimseye laf yetiştirmeye halim yok işten geldim yorgunum Bence herkes anne olmak zorunda değil ve buna hazır değil. millet ne der diye hadi bi çocuğum olsun yaşım geçiyor diye doğuruluyor sonra da pişmanlık. siz ve eşiniz hiç uygun değilsiniz ebeveyn olmaya ister kızın ister hakaret edin bana benim fikrim bu. siz belki annelik hormonuyla biraz da olsa değişirsiniz ama eşiniz bilmiyorum sorumluluk alamayıp farklı davranışlar içine girebilir.

Konu tekrar neden gündeme geldi bilmiyorum ama yine yazacağım. Sadece zaman lazım.. Ben bu tip konularda hep kendi yeni bebekli hallerimi hatırlıyorum. Ve o süreçte gerek uykusuzluktan, gerek yeni bir hayata adapte olma sorumluluk hissetme hissi nedeniyle, yeteri kadar keyif almadığım için burukluk hissediyorum. O dönemki fotoğraflardaki bakışımla, şimdi oğlumun 2 buçuk yaşında olan fotoğraflarım çok farklı. Bunu da bir tek ben biliyorum. Bir de gerginliğimi hisseden eşim bilir.. Kendi içimde bir yolculuktu. Seferberlik ilan etmiştim oğlum için. Başkaları gibi öyle de böyle de büyüyecek diyemedim. Kangruya takıp, arabasına koyup kısa mesafelere de giderdim. Ama hep bir şeyler eksikti işte. 18 ay benim için rahatlama ayı ve artık oldum dediğim zamandır.. Bu aralar ikinci olursa nasıl olurumu düşünüyorum hatta. Evet kaşınıyorum

Okumayın ve cevap yazmayın o halde ben hiç bir şey yazıyor muyum sizin konunuza? Güçlüsünğz diye değil iticisiniz sadece, sürekli övünüp duruyor ve çaresiz insanlara karşı yersiz bir böbürlenmeye gidiyorsunuz. Gurbette yaşayanın konusuna da nasıl tek başınıza çocuk büyüttüğünüzü, atanamayanın konusuna da nasıl bir başınıza gittiğinizi, lohusaya da bebeğinize nasıl güzel baktığınız, çocuğunu zaptedemeyen birine de "ohoo o da ne ki ben nasıl da tek atandım da canım kızıma baktım" yazdığınızı dehşetle okuyorum. Güçlü durmak mı bu yoksa güç arayanı ezmek mi bilemedim ama yardımcı olmuyorsunuz. Bir derdim var kısmında dert değil de başka ne paylaşmak lazımdı?

Teşekkür ederim.

Yok o daha ılımlı. Sağlıklı çocuk şükret ağlaya ağlaya başımıza bir şey gelecek modunda. Öyle bir aşk hissetmiyormış hhenüz ama gece duyarsa kalkıp alt değiştiriyor. Ben emzirdiğim için eşimin çok bir işi yok aslında.

Sırf bu yüzden çocuk yapmıyorum. Evliliğimin 4. yılı dolmak üzere

Sen normal olanı yapıyorsun aslında. Ben sadece 3-5 gün bırakma olayına sıcak bakamıyorum. Zamanla bunu da kafamda oturtmam lazım. Esim gunu birlik kaçamaklara bile razı. Yavaştan başladim ben de.

Oyy ablası kartladı benimkiler, sen doğur da körpesini sevelim, yeni ergenlerle başetmeye çalışıyorum şimdi

Ah ah ben de çok güzel isimden kariyerimden oldum çocuk sahibi olabilmek için. kariyerimi yaktım. ama dünyalara değişmem oğlumu. inşallah allah yeniden iş de nasip eder. E

Zit dusunce de degiliz, kismen katiliyorum size. Bende ayni seyi soylemeye calisiyorum bir projeyi en iyi sekilde hazirlamak degildir cocuk buyutmek. Bu kadar kusursuz olmaya calisanlar hep bir yerde eksik biseyler birakiyor. Suan elbette daha cok kucuk birseyleri hayatini duzene sokmak icin vakti var konu sahibinin. Sadece birseyler icin gec olmadan duzelmesi dilegiyle. cunku cocuklar sandigimizdan daha akilli en cokda ebebiyinlerinin duygu durum hallelerini seziyor. Ve belli bir zaman sonra siz istesenizde cocugunuz duzeltmenize musade etmiyor malesef. Bende ilk oglumda bir sure kabullenenmeme reddetme, onun varligina alisamama durumu yasamistim. Acikip uyanmamasi icin dua ediyordum. Cunku goguslerim yara bere icindeydi. O emerken ben agliyordum. En onemlisi insanlar artik anne oldun nasil bir duygu dedikkerinde soyledigim tek sey herhangi biseyi cok sevmek. Benim durumum kisa surdu herkesin karakteri hisleri farklidir kimseyi kimseyle kiyas yapmamak lazim kesinlikle. Hele ki bir anneyi yargilamak bana da cok acimasizca geliyor. Istisnalar disinda elbet. En buyuk pismanligim o donem destek almamak o donemi ogluma da kendime de zehir ettigimdir. Fotolara bakiyorum ne kadar yorgun bitkin duygusuz bakiyormusum ogluma. Uzun zaman ikinci cocugu dusunmedim. Ogluma yaptigim haksizligi telafi etmek adina. Ikinci oglum dogdu ve ben 12 senedir oglumun bebekligi aklima geldikce hala inanilmaz vicdan yapiyorum. Neden bir cozum aramadim diye. Yani kinu sahibi bu konuda daha akli basinda davranarak destek aliyor umarim en kisa surede hersey istedigi gibi olur.

Sevgili Koalina seni bi nebzede olsa anlayanlardan biriyim Bi farkla ben 2. Çocuğumu aldım kucağıma 1ay önce İlk çocuğumda herşey çok yolundaydı Lohusa depresyonu da yaşamadım çocuğum da çok uslu bi bebekti ne uykusu ne emmesi ne kakası ne başka bişeyi problemdi Hamileliğimde çok rahattı hatta annem kızardı ne at gibi koşuyorsun diye ama Allah'ın takdiri doğuştan işitme engelli geldi dünyaya yavrum bu zamana kadar yaşadığım en büyük sınavdı allah daha acılarını yaşatmasın O yüzden 2. çocuğu hiç istemedim genetik olarak 2. Çocuğun san işitme engelli olması büyük ihtimaldi Aynı süreçlerden geçmek çok korkuttu beni Ama kaza işte oldu 2. Ve aldıramadım kıyamadım Ama işte istemeden olunca hamileliğim zehir zıkkım oldu bana bi nevi depresyondu sanırım yaşadığım işin daha kötüsü ne biliyor Muş'un annem 2. Çocuğu istemediği için hamile olduğumu duyduğunda ağzına geleni saydı ve bi nevi sildi beni hiç bi şekilde yanımda olmadı yalnız bıraktı Allah'ıma şükürler olsun sağlıkla aldım evladımı kucağıma allah her iki çocuğuma da sağlık versin ama sanıyorum ki lohusa depresyonunun en sancılısını yaşıyorum Ve yalnızım Annem gelmiyor yanıma Eşim işi dolayısıyla gece yarısı geliyor Başka da kimse kapımı çalmıyor İki çocukla bir hengame içinde gün dolduruyorum Biri emmek istediğinde öteki ya çişe gidiyor ya acıkıyor Ufaklığı zar zor uyutup ohhhh be deyip biraz yemek yiyeyim azıcık kafamı koyup dinleneyim dediğimde büyük başlıyor anne oyun oynayalım demeye oynasan bana işkence oynamasam kızıma üzüntü İşin kötüsü ufak kızımın uykuları çok kötü gün içinde ve gecenin bi vakti bi nöbet tutuyor 3-4 saat boyunca durmadan ağlıyor emmek istiyor vs gazı oluyor bazen ve çıkarana kadar canıma okunuyor zor bi bebek Sürekli kusuyor üstüm başım kusmuk kokuyor ama iki çocukla yapayalnız kaldığım için banyo falan hak getire Bırak banyoyu bazen yüzümü bile yıkayamıyorum ki suya sabuna aşık bi kadınım ben Ve hep en kötü şeyleri düşünüyorum büyük kızım çok rahat bir bebek ve çocuk olmasına rağmen büyüyene kadar zorlandım şimdi aynı süreçlerden geçecek olmamın düşüncesi hem de daha zorlusu çok korkutuyor beni Haaaaaa ama her ikisinin de gözünün içine bakınca içim kaynıyor ağlayasım geliyor onların Sevgisinden hatta kendimi tutamayıp çok ağladım oluyor ama elimde değil işte korkuyorum ağır geliyor bazen bu sorumluluk evet ben doğurdum ben bakacağım ama bu kadar yalnız kalmak daha da zorluyor beni Allah evlatlarımıza sağlık versin elbet geçecek bugünler ama nasıl geçecek ben de bilmiyorum Sana yardımcı olamadım nolur kusura bakma ama ben de çok doluyum konunu görünce de içimi dökmeden geçemedim Allah yardımcın olsun

Kızım 5 yasinda. Çok istediğimiz bir bebekti. Ailemizin gözbebeği. Kizimi kendim buyuteyim istedim ve isimi bir tarafa biraktim. Kreşe basladiktan sonra ve yaşım fazla ilerlemeden bir kardeş yapalım istedik. Hamile kaldım ve bende pismanlik başladı. Kızıma ihanet ettim, artık onunla eskisi gibi ilgilenemeyecegim, kendime vakit ayiramayacagim diye korktum acikcasi. Sonra bebeklerin ikiz oldugunu öğrendik. Ben şok... Dogdular ve su an 3 aylıklar. Resmen asigim onlara... Eşimin icinden bir dadi cikti resmen. Çok yardimci. Alıştım... Bir düzen oturttuk. Sendrom falan kalmıyor bir müddet sonra... Kızım da artik daha az kiskaniyor kardeslerini. İyi ki de ikiz olmus diyorum. Güle güle büyütün bebeginizi.

Benim bir çanta hep hazır zaten ama gülle gibi onu taşımak bile işkence. Market yakın ama çıkmışken bir hava alayım diye biraz da yürümüştüm. Yani illa ki alışılır insan nelere alışmıyor ama elimi kolumu sallayarak gezmek ve istediğim kadar gezmek varken koca çantalar, koca araba ve eğlenmesi gereken bir bebekle alışveriş de hiç keyifli olmuyor. Sözde temiz hava aldım ama nasıl aldım, değdi mi bilemiyorum. T

Hiç hamile kalmadım ama durumunuzu anlayabiliyorum bu bir alışma süreci, lohusalıktan kaynaklanıyor. Emin olun ki zaman geçecek ve ondan kopamayacaksınız eski yaşantınız aklınıza bile gelmeyecek. T

Yasadiklarin normal elbette lohusalık denen bir olgu var.. 40 gun sabret.. soonra sukret bence... saril oglusa... bak bir arkadasimiz 20+ da dogum basladi... cok uzgunummm... saglikla kucagina aldin... Kocalar da bizden cok lohusa oluyorlar Seni anliyorum ama onlari anlamiyorum.

Büyük ihtimalle ikiniz de doğum sonrası depresyonu yaşıyorsunuz. Gayet normal bir durum. Bir uzmandan destek almanız ikiniz için de faydalı olacaktır. Bu arada her insan aynı değil. Siz doğar doğmaz bebeğinizi sevip agucuk gugucuk yaparken bazıları bunun tam tersi şekilde olabilir. Bazıları neden konu sahibine destek olmak yerine moralini bozuyor anlamıyorum. Belki bebeğini kucağına alınca o da sevgi pıtırcığı olmak istedi ama olamadı. Ne var ki bunda? Postnatal depression veya doğum sonrası depresyon yazarak internetten ön bilgi edinebilirsiniz.

Kıyamam ben size. Hormonlardaki değişiklik ve sürpriz hamilelik nedeniyle duygularınızın karışık olması son derece doğal. Lohusa sendromu deniyor bu duruma ve pek çok yeni anne bunu yaşıyor. Eşinizin henüz bebeğinize karşı bir şey hissetmemesi de normal. Annelik, içgüdüseldir ve kadınlar hamilelikte buna hazırlanırlar. Babalık, zamanla, bebekle iletişim ve ilişki kurdukça gelişir. Duygularınızdan utanmayın, eşinizle veya kendinize yakın hissettiğiniz birileriyle paylaşın. Web'de bu konuyla ilgili uzmanlar tarafından yazılmış yazılar size farklı pencereler açabilir. Psikolojik olarak size iyi gelen, sizi rahatlatan ortam ve faaliyetlerde bulunun. Açık havada yürüyüş iyi gelir.

Bizim millet her şeyi bilir. Çünkü bizde " bu konuda bilgim yok" demek ayıp, rezillik sayılıyor. Benim diyen nice insan bu kadar emin konuşamazken, hiç bir bilgisi olmayan zümre çok kolay " bu budur" der. Ben şu söze çok inanırım: boş teneke çok ses çıkarır. Bu forumda çok örneğini gördüm... Burada doktorların teşhisi, tedavisi de çürütüldü, hemşirelere, öğretmenlere de mesleği öğretildi, vs vs. Kim tarafından? Tabii ki bu alanlarda hiç bir eğitimi, bilgisi, tecrübesi olmayanlar tarafından. :)

Maşallah çok da iyi anne olmuşsunuz:) gece uyanma konusunda sezeryan olup hastanede kaldıgım ilk gece emzirme için her uyandırıldıgımda eşime " biz ne ettik " ya dediğimi hatırlıyorum. doğum yorgunluğu var.. uyku tatlı... ama alıştım zamanla siz de alışacaksınız. hatta o uyanmasa da uyanıp bakacaksınız nasıl diye. daha çok yenısınız. çok köklü bir değişim yaşadığınız.

Hanımlar lohusa sendromu ciddi bir seydir. duyduğum bir kaç olay var. burada söylenmemesi gereken olaylar. o yüzden lütfen yeni annenin üstüne gelmeyelim. kimi insan çok şanslı oluyor bebeği akıllı oluyor. annesi kayınvalidesi kızkardeşi görümcesi pervane oluyor. bazısınında kimi kimsesi olmuyor. herkesin hayat şartları, etrafındaki insanlar, yasamı farklı farklı. Ayıplayıp çık cık yapmanın anneye bir faydası yok.

Konu sahibine yazdım hanımefendi. Bi kenara çekilin bir zahmet. Ben konu sahibinin bir çok yazısına denk geldim oğulları olacak diye eşinin yüzü asilmisti ve sevinememisti. Siz düşünün artık o el kadar bebeğin halini.

O durum gerçekten varmış dayı - hala mevzusu. Çocuk sürekli kimi görürse ona benziyor huy olarak aslında benim oğlum hiç susmaz nefes almadan konuşur Eşim o konuşurken uyuklar. Tabi her terazi iyi olmaz iyisi kötüsü var. Allah gönlünden geçeni hakkında hayırlı eylesin inş cnm

yooo hic acimasiz degil ruh sagligimizi korumak adina 3 gunden hicbirsey olmaz mersk etmeyin oglumla iki sene doktor hastane dışında disari cikmadim desem inanir misiniz ama bu yaz bittim tukendim artik memlekete gittik ve anneme bıraktım 2 gun bir kere diger gittigimde yine 2 gun olmak uzere başbaşa tatil yaptık nefes aldim yaşıyorum hala dedim ve biraz olsun sakinlestim o yüzden sorun olmuyor aksine anneye iyi geliyorsa cocukta rahat ediyor mutlu oluyor

İki erkek çocuğundan sonra bir tane de kızım olsun diyordum ama bu yazdıklarından sonra tekrar düşüneceğim galiba Şaka bir tarafa kız da erkek de yerleri ayrı hala istiyoruum :) Benim oğlanlarda çok hareketli büyük oğlum düz duvara tırmanır cinsten bir cesaret doğurdum ikinciyi biraz daha sakinleşti abi olunca şimdi diyorum hadi Cool doğur üçüncüyü beraber büyüt sonra da keyfine bak, deli miyim ne Zorluğu çok ama her gece varlıklarına şükür ediyorum ve iyi ki diyorum... Sanırım bu dünyaya anne olmak için gelmişim Bu arada cimcimeyi öpüyorum Mune abla cimcime demişimde kızın büyük galiba :)

Sevgili Koalina, Yorumların son kısımlarını okudum. Seni acımasızca yargılayan bazı insanlar gördüm ve bu beni çok üzdü. Hiçbirimiz doğuştan "mükemmel anneler" olarak doğmadık, doğamayız. Annelik öğreniliyor arkadaşlar, bizim hayvanlardan bir farkımız var. Onlar doğurup belli bir süre besledikten sonra hayata salıyorlar, biz öyle olamıyoruz. :) Senin yaşadıklarını birçok anne yaşıyor, eminim ki konuna yazanlar içinde "Ben de senin gibiyim/gibiydim" yazanların sayısı azımsanacak miktarda değildir. Çok doğal değil mi, tamamen bütün düzenini, alışkanlıklarını değiştiren, seni sen olmaktan çıkaran bir canlı hayatına pat diye düşüverdi ve sana muhtaç tamamen. Bunun sorumluluğu çok ağır ve haliyle sende anksiyete yaratıyor. Bundan daha doğal bir şey yok; keza bu anksiyetenin yoğunluğuna katlanamayıp eski düzenini özlemen de gayet doğal. Çünkü artık geri dönüşü yok, eski düzenin geri gelmeyecek, gelse de zaten eskisi gibi olmayacak. Çevrende müdahaleci kişiler olabilir; bebeğine yetemediğin konusunda endişelerin olabilir. Zaten kronik olarak uykusuz ve yorgunsun, e bi de hamileyken alt üst olmuş hormonların şu an eski haline dönme çabasında yeni bir başkalaşım geçiriyor. Aman Yarabbi! :) Depresif bir süreç yaşıyor olman şaşırtıcı değil. Eşinle olan ilişki dinamiklerinizi tam olarak bilmiyorum, bilirsem daha sağlıklı bir yorum yapabilirim ancak bebeğin bütün sorumluluğunu kendi üzerine almaman gerektiğini düşünüyorum - en azından bu depresif sürecin hafifleyinceye kadar. Uyku çok önemli Koalina, en az bir 3-4 saat kesintisiz uyuyabilmelisin. Eşinle nöbetleşe bebeğe bakma gibi bir imkanınız var mı, yoksa bu süreçte sana yardımcı olabilecek aile bireyleri varsa onlardan destek almanı öneririm. Uyku gerçekten ama gerçekten, beynini tamamiyle resetleyen, yeniden yapılandıran, depresif düşüncelerin sisini biraz daha ortadan kaldıran, daha sağlıklı düşünmen ve karar alabilmen konusunda çok önemli. "Kendine vakit ayırmalısın tatlım" gibi boş önerileri geçiyorum; "Boş vakti bulsam senin bunu söylemene gerek yok" dersin zaten ama uykunu ihmal etmemelisin; bir şekilde en azından bunu hallet. Mükemmel bir anne olmak zorunda değilsin, burada kimse mükemmel anne değildir. Hepimiz insanız; duygularımız var, bazen "Of" diyoruz, "Pöf" diyoruz, "Ay bi sussa artık yeteeeerrr" diye bağırasımız geliyor. Ama bu bebecik artık doğdu ve tamamen sana muhtaç annesi. Senin sevgine, ilgine çok ihtiyacı var özellikle. Elinden gelenin en iyisini yaptığına ve bebeciği ihmal etmediğine eminim; senden bu izlenimi aldım. Ama sen sağlıklı ol ki, ona da sağlıklı annelik yapabilesin. Sevgiler, kolaylıklar. :)

Hamilelige alisman da zor olmustu diye hatirliyorum ama sonra geçmişti. Buna da alışacaksın ve mutlu oldugunu dusuneceksin çünkü başka bir seçenek yok. Kuzenimin bebegi oldu ve gormeye gittik. Herkes bebek güzellemesi yapti, kucagima verdiler Aldim tabi... Kuzenim "bebek cok zor" dedikce onu susturup "yoookk yookcok guzel yapin" dediler. Evden çıkana kadar sürdü bunlar. Bebegi olanlardan hep duydugum şey "çok seviyorum ama..." o amalar hep oluyor.

rabbimin verdiğine şükür et bu sadece lohusa sendromu hepsi geçecek bende kızıma süt vermemiştim senın yuzunden kilo aldım şişko oldum ne olacak bunda sonra diye delirmiştim resmen, ama şimdi nefesim diye seviyorum, oyyy annemmm özledim bak gene

ben tedavi surecinde ayrilmak zorunda kaldim izinler problemdi cunku simdi cocuguma bir oyuncagi cok begenip alamadigim zamanlar oluyor nasil ariyorum calisma hayatini cebimdeki dolulugu esime soylesem evet alir o oyuncagi ama kim bilir neyden kisacak diye dusunmekten kendimi alamiyorum calismak gibisi yok gercekten maddi ozgurlugun varsa daha iyi annesin bence ben cok gordum cocuguna 50 krs a cikolata alamayan ama eli calismayada gitmeyen birde ustune ikinciyi ucuncuyu yapan insanlari

İyki böyle bir konu acmissiniz. Baksaniza ne kadar iyi anne olduğunu anlatmak isteyen, bebeği için işini bıraktığını anlatmak isteyenler falan varmış. Ne kadar da yardımcı oldular hem size. Bence kendinize zaman tanıyın. Hisleriniz olumlu yönde gelismezse bir uzmana gidin.

Cocugum. oldugundaki en büyük hayallerimden birisi, yere oturup onunla, boyle pis pis cikolata olabilir, patates kizartmasi olabilir yağlı ya hani ya da borekte olabilir boyle yamyam gibi yemek, esimi cileden çıkartmak. Insallah gidip pis ellerini eşime sürer oooohh evi de b... götürsün umrumda degil. Benim zaten kafam kırık müzik açıp bir guzel kudurturum cocugu bende onla kudururum ahh keskee benim bebisim de olsun artık

uzme canini bende tup bebekle anne oldum oyle seyler yasadimki maddi manevi Rabbim kucagini doldursun insallah. evet nekadar sanslilar farkinda bile degiller.

Bence profesyonel destek almalısın. Evet herkes belli başlı endişeler taşıyor özellikle ilk 6 aylık dönem ama ben herkesin bu denli yaşadığını sanmıyorum. Evet lohusalık daha ağlak olmak, hormonların alt üst olması falan ama henüz 2 haftada bu noktaya gelmiş olman düşündürücü. Realist bakmak gerekirse ilk 2 haftada henüz bir şey yaşamadın, daha gaz sancısı bile başlamamıştır. Yani arkadaşların genel olarak bahsettiği uykusuzluk ve sıkıntılı evre yenidoğan dönemi değil. Boşluktan mı sardın kendine diyeceğim de, bir garip dönem o aslında dolu da değilsin boş da. Alışma evresi belki de. Bence çok geciktirmeden profesyonel destek al.

Bu yaşadıklarından daha doğalını hayal edemiyorum Asıl çocuğu doğar doğmaz uydusu yapanları şaşlınlıkla izliyorum. Ve sende kendimi görüyorum:) Sen hep mutlu ol :)

Yasamadilar ki neyi ozlesinler diyorum ben. Dogmuslar buyumusler evden cikmak yok, spor yok, sosyal hayat yok, yurtdisi yok, tatil yok, gece gezmesi yok. Neyi ozlesinler kardes

Yorumları bi okuyayım dedim, ohhoo oo. Koalina okuma buraları valla; önüne gelen pedagog psikolog olmuş ailecek psikolojinizi irdelemiş yazdığın iki üç satırdan. Yine bir kk klasiği olarak elbette süper anneler de eksik kalmamış. Ahahaha aay, analığınız da olmasa yani neyinizle övüneceksiniz allasen? Loğusa kadına ettiğiniz laflara bakın ya, salt kendinizi övecek konu avındasınız, nerede annelik konusu, nerede eski konulardan örselenmişlik, hoop oradasınız. Hırs yapmışlar

Harikaaaaa Ay merak ettim burclariniz ne benim eşimde ağır abi. Yani başkasına göre aslinda gevsekligi de var ama ispatlayamiyorum kimseye Cocuk ins bana çeker. Ay tipide bizimkilere ya da bana benzese bari

Koalina canım ya bu duyguları bir tek sen yaşamıyorsun, emin yalnız değilsin. Kendini suçlama lütfen. Tamamen hormonal değişimlerle ilgili. Annelerin neredeyse hepsi bunu yaşıyor. Biliyorsundur belki biz 2yıl tedavi gördük bebek için. O kadar özlemle bekledim ona rağmen özellikle ilk iki hafta çok zorlandım. Hele ilk hafta deliriyorum sandım bir ara, konuşamıyordum bile sadece ağlıyordum. 4günlükken sarılık yüzünden hastanede yattık, o yorgunlukla sezeryan dikişim açıldı filan, onlar da tuzu biberi oldu. Kimseye de söylemedim bu ruhsal sıkıntımı eşimden başka, çünkü geçeceğini biliyordum. Çok şükür çabuk da geçti, şimdi bir aylık bizim fıstık, doya doya seviyorum onu :) Yani demem o ki, yıllarca bebeğinin yolunu gözleyen biri bile delirecek noktaya gelebiliyor. Sen bir de çalışmaya başlayacaksın diye iyice geriliyorsundur diye düşünüyorum. Ama emin ol haftadan haftaya değişiyor durumlar. İnşallah müdürün de insaflı davranır ve işe geri dönüş sürecini kolay atlatırsın.

Eşim tam tersi çok rahat, her şey güzel olacak minvalinde konuşmalar yapıyor. Bana teselli olmuyor ama. Herkes uyurken karanlıkta kalkıp emzirmek, alt değiştirmek; eskiden yatak keyfi yaptığım zamanlarda 2 damla uyku için yalvarmak çok zor.

Anaç bir insan olmamama rağmen içim yandı yazdıklarına allah sabır versin çok üzüldüm

Evet artık daha iyiyim galiba, geçen kulağımı deldirdim, kuaföre gittim, eşime bırakıp küvette banyo keyfi yaptım derken sanırım yavaş yavaş daha iyi oluyor her şey. Tabi ki eskisi gibi sabah çık, akşam gel rahatlığı olmayacak ama en azından bir şeyleri bebekle yapabilecek kadar büyüse sanırım daha da rahatlarım. Şimdi henüz boynunu falan tutamıyor ve oturamıyor olması da dışarı çıkarken problem.

Sizin bağlanma probleminiz var. Lohuss depreadepr değil, bunun için kitap önerebilirim. Şimdi değil ama bebek büyüdükçe büyüyecek bir problrm. Sorununuzu kabullenip Ona göre çozum arayın . push ; Yabanelma Bir sabah gelecek kardan aydınlık... Üyelik

yurt disindakilerin bu konuda konusmaya hakki yok. Ben almanyadayim. Burda bebek dogduktan sonra 3 yil evde kalma hakkin var. Ilk yil calisan anne maasinin yüze 68 ini alir. Diger iki yil ücretsiz izin sayilir. Ama üc yil boyunca emeklilik sigortan isler. Belli bir ücret üzerinden tam zamanli olarak sigorta primin yatar. Bebekler bir yasindan itibaren krese gider. Devlet calisan anneye krse olanagini saglamak zorundadir. Krese gitmeyen cocuklar icinde cocvok parasi disinda ayda 150 euro para yatirilir 3 yasina kadar. Yani bireylerin cocuk yapmasi sonuna kadar desdeklenir.

Kesinlikle öyle. Çocuğun yoksa acınacak haldeymişsin gibi, belli bir yaşa gelip evli değilsen yine ikinci plana atılma durumları olur hatta daha üst seviyeye çıkılır ve evli olmayan yaşı biraz geçmiş insanlarla dalga geçilir saçma sapan bel altı imalar yapılır. Bunlar çok ayıp şeyler ve bu kafa değişmiyor bizim toplumumuzda maalesef ki..

koalina sen cok iyi bi annesin, elinden geleni yapiyosun zaten. inşallah zamanla hissediceksin de. bazi insanlar icin bazi seyler zor olur. senin için de bebek öyle olmuş. burdaki cogu anneden cok daha ince dusuncelisin cok daha ilgilisin. benim annem de anneligi hissederek yapan bi kadin degil, ama severim annemi iyi kadindir. elinden geleni yapti bizim icin. bazi büyük hatalari var ama bu anne hissetmemeden degil cahillikten. ben annemi suclamiyorum ona kizdigim zamanlar oldu ama kim daima iyiki iliskilerinde. lutfen kirici yorumlara kulaklarini tıka. hepimizin zorlandigi anlar oluyo elbette tadavinin bitmesini bekle. sen cok iyi bi annesin

Koalina, 3 ayı biraz geçti bebeğim. Bugün ilk kez çok garip bi his kapladı içimi. Evet onu çok seviyordum zaten ama akşam uyurken baktım baktım gözlerim doldu bu kadar sevmekten. Eşime dedim ki ben bu sevginin altında eziliyor gibiyim. Nasıl taşıyacağım? Daha önce hiç bu kadar yoğun hissetmemiştim. Bunda bebeğimin son 1 haftadır beni görünce kocaman gülmesi, heyecanlanması, babasına bile baktığından farklı bakması gibi tepkileri de etkili diye düşünüyorum. O da beni seviyor galiba :) Sık sık kendime "mükemmel olmak zorunda değilsin" sadece annesi ol diye hatırlatıyorum. Mükemmel annelik peşinde koşmak sadece bizi yıpratır bence.

O gözlerde kalp uçuşacağını sanmak her şeyi toz pembe gösterenlerin sayesinde oluyor Hemen usgde görünce aşık olanlar vs vs İnternetteki herkes süper anne zaten kimse depresyona girmiyor Ben de nerdeyse 1 sene ağladım ama ağlama araları gittikçe açıldı. Gerçekten geçiyor Ve gerçekten çok seviyorsun. Şimdi o kadar yoğun duygu hissetmemen çok normal. İnstagramda burcu Karataş Metin var İkiz annesi. Onun Araf annesi diye kitabı var ben okumadım ama lohusalık depresyonu vs herkesin yaşadığı şeyleri anlatıyor. Bir bak istersen. İnstada da güzel yazıları var.

İnsanız sonuçta, melek değiliz, hepimizin kusurları var, sabırsız anları var, insan olmanın doğası bu çünkü, kusursuz insan var mı? Kaldı ki ister bir çocuğunuz olsun ister 3-5 çocuğunuz olsun tüm anneler görecek ki her çocuk başka bir dünya, ilk çocuğunuz sakinse, 2. si ele avuca sığmayan bir çocuk olabiliyor, ilk hamileliğiniz çok sıkıntılı geçerken 2. hamilelik rahat geçebiliyor, her çocuğunuz için anneliğinizi farklı biçimlere sokmak zorunda kalıyorsunuz, zira oğlunuza uyguladığınız eğitim kızınızda ters tepebiliyor, aynı anne babadan doğan 10 çocuğun 10'ununda gelişimi farklı oluyor yürümesi konuşması kilosu, farklı davranmak zorunda kalıyorsunuz, biri gamsız, diğeri nazlı, biri içe kapanık olabiliyor çünkü onlar sizden dünyaya gelmiş ama başka bir karaktere sahip bireyler. Annelik kolay değil gerçekten insan arada bir sızlanabilir, yorulabilir, eski sakin yaşamını özleyebilir, ben bunu normal buluyorum.

https://onedio.com/haber/lohusa-dep... n-bilmenizi-istedigi-sarsici-gercekler-854051 Koalina

Siz niye çocuk yaptınız acaba? İki sevgisiz insan ve bir bebek. Yazık o çocuğa.

Şöyle ki bebekten önce de çantamda düzenli olarak peçete ve ıslak mendil bulunduruyordum ve bu ikisi bana yetiyor. Artık belli bir yaşa geldiği için bebek bezi, kusmuk mendili, yedek kıyafet, biberon, mama vs taşımama gerek kalmıyor. Ben ne yersem onu yiyor zaten veya menüye onun yiyebileceği şeyleri ekliyorum. Markette başlangıç noktasında eline çok ilgisini çekecek birşey alıyorum bitişe kadar çoğunlukla idare ediyor. Bebekken de biberona tek içimlik toz mamadan koyup yanıma yine tek içimlik küçük termos alırdım. Bebek bezi en fazla 2 tane. Islak mendil bitmeye yakın paketi alırdım vs. Sadece kalmalı misafirliğe giderken koca bir bavul topluyorum ki kaldığımız yerler iki taraftaki dedeler ve köylük yerdeler. Haliyle illa ki kedi tavuk peşinde koşarken kirleniyor ama eğer hava soğuk ve ıslanmış değilse üstünü hemen değişmiyorum. O tozlu topraklı haliyle eve girene kadar kalıyor. Haha hatta geçen yaz eve sokmadan üstünü dışarda çıkarıp hortumla kirini akıtıyordum Annem kızıyor bana sanki onuncu çocuktan sonra olmuş diye çok rahatmışım. Diyemiyorum ki peşinde dört dönmeye kalksam benim işim gücüm mü biter. Öyle de böyle de büyüyor yani. Yoksa ben de severim keratayı

İşte bakın size nasıl empati yaptırdım. Hemen haddini bil dediniz O zaman sizde bileceksiniz

Bekarken bile çocuklarımın isimleri hazırdı, o kadar hazırdım anneliğe. Yaşları yakın olmasına ve eşimden çok çalıştığı için (çalışmasa da ne yapardı,2 pişt pişt, sonra tv keyfi büyük ihtimalle) yardım göremememe rağmen severek büyüttüm çocuklarımı, hayatımın en kolay ve güzel yanıydı onlar. Buna rağmen hiç ağzımın kenarından bal akarak bahsetmedim onlardan, çocuklarımdı, bana tatlıydı, bana kolaydı, fakat çişleri parfüm kokmadı yine de, kakasına kurban filan da olmadım. Her lafı onlara da bağlamadım, herkes onları dinlemeye mecbur değildi saatlerce. Kimine rastgeliyorum, dünyadaki bütün konular bir şekilde çocuklarına bağlanıyor, gülümsüyorum içimden:) Yaşlı bir tanıdığım var, örnegin salatadan bahsedilse,40 yaşındaki kızı için"X salatada havucu hiç sevmez"der, dinleyenler tanımıyor bile kızını, anlatmaya doyamamış 40 yıldır:)))

51 sayfa ne konuştunuz yahu? Kesin polemikler vardı, kaçırdım yine. Neyse ben de fikrimi yazayım: Çok iyi de oldu, çok güzel iyi oldu tamam mı? Şimdi mesela annelik olayını çok karıştırdılar, aralarında bi fark kaldı. O farklan çok güzel oldu. Mesela herkesin anneliğine kimse karışamaz. Ha nasıl karışamaz, ben bu şekil anneyim, bu bayan şu şekil annedir. Aa kimse kimseyi karışmaya hakkı yok, özgürlüğü bitdir. Ha annelik gurban olduğum ya rasul Allahtan gelebilir amma lakinki öyle değildir. Eyyorlamam bu kadar.

işte neden orada olduğunuzun cevabı biz burada her yeri oda olan binalarda kenarda köşede süt sağmaya çalışırken adam orada özel yer hazırlıyor

Ben hekim değilim tabi yöntemlerini eleştirmem ne kadar doğru olur ya da doğru olur mu bunu bilemiyorum ama yani genel profile baktığımız zaman hmm deyip ilacı dayayacak bir durum göremiyorum. Gittiğin hekimi değiştirmeni tavsiye ederim ben, psikoterapi de yapan hekimler mevcut. Onlardan birini tercih edersen bu depresyonu daha kolay atlatabileceğin kanaatindeyim.

Listeye lazımlık da ekleyin, tuvalete oturmaya inat eden bir kızınız olunca elinizde lazımlıkla gidiyorsunuz her yere

İnşallah, iple çekiyorum o günleri. Şimdi tabi ki daha iyi korunuyoruz vakti zamanında korunsaymışız keşke. İyi ki doğurmuşum diyeceğim günler de hemen gelir inşallah.

Bende şunu anlamıyorum madem istemiyorsun ne korunmuyorsun arkadaş yani Burda sürekli minik bir bebekle ilgili konu açıyorsun. şu anda yaşayacağın en önemli deneyimlerden birini yaşıyorsun farkında mısın? Başta istemiyorsan korunucaktın işi şansa bırakıyorsan o zaman istemişsin çocuğu Eşinin istememesi sorumluluk almak istememesinden kaynaklanıyor Hadi konu sahibi hormonları lahusalluğı vs Eşim ısınamadı diyor ya Ya kardeşim nasıl ısınamadı bu adam? Demek ki çocuk istemiyor bu kadar basit kendinde baba olucak o sorumluluk duygusu yok. Herkes de olmak zorunda değil zaten. Artık olan olmuş bare biraz çabalasın şu eşin Isınmaya baksın Hayat gezmek tozmak demek değil Aile olmak sorumluluk gerektirir Burda çocuk için üzülen tedavi gören bütün kadınları kırıyorsun Tepki alıncada vay efendim lahusa kadına ne biçim laflar ya bırakın bu işleri.

Büyük konuşmayın

Evet maalesef. Aslında genel anlamda sağlıklı beslendiklerini düşünüyorum. Gün içerisinde yediklerini bir kağıda yazdığımda iyi iş çıkarmışım gibime geliyor Her çocuğun bayıla bayıla yediklerine burun kıvırıp, çubuk kraker yiyen bir garip canlı benimkiler

Ben de 3 aylıkken karnimda kaybettim. Toparlanmam cok zor oldu. Şimdi tekrar hamileyim ve bebegimi kucagima almama cok az kaldi. Tekrar ayni acıyı yaşamaktan ölesiye korkuyorum. O yuzden milletin bu gunlerin tadini cikar vs gibi söylemleri zerre umrumda değil yeter ki saglikla kucagima alayim istiyorum. Allah size de tez zamanda saglikli gebelik nasip etsin insallah. Evlatla sinanmayan anlayamaz, cok cok zor...

Bende 5.5 aylik hamileyim. Kendime guvenmiyorum. Cocuklari nornalde cok severim kendi cocugumu dusunemiyorum ama bi yandan da acaba ne kadar surede eski halime donerim. Uyku duzenim nasil olur cocuk cok aglar mi. Kiyamam aglarsa kendimk birakir ona bakarim ama bu durum aile yasantimi etkiler kocam benden sogur mu gibi dusunceler simdiden aklima geldi. Tek guvencem annem. Iyi ki yanimda. . push ; demlicaykeyfi Ve dünya bir çölse durma. Seraba su getir. Anneler

Almayı düşünüyorum, herkes geçecek dediği için bekledim ama geçmiyor. Ölüp gitsem daha rahat diye düşünmeye başladım...

Kadın çalışmaz, ekonomik özgürlüğün yok, çalışmıyorsun koca parası yiyorsun diye laf yer, çalışır çocuğu bırakıp işe gidiyorsun diye laf yer. Kadınların kadınlardan çektiği ne böyle yarabbim.

Belki açarım ama hayat bu çok net ahkamlar kesmemeyi size de tavsiye ederim. Annemin çok sevdiğim bir arkadaşı var çocuğu yok iyi ki yapmamışım der her zaman, kadın canavar falan da değil hepimizle çok iyi anlaşır yani demem o ki bu hayatta toplum baskısından itiraf edemese de çoğu, çocuk istemeyen kadınlar var, size inanılmaz gibi geliyor sanırım ama durum bu.

Ya aramazsa çocuklarınız? Bu ihtimal de var. Çocukları belli misyonlar yükleyerek dünyaya getirirseniz büyük ihtimalle hayal kırıklığı yaşarsınız.

Sevgili Koalina daha iyi hissetmene çok sevindim. Inan bana hiçbirimiz mükemmel anne değiliz. Olmaya calisanlar hata yapıyor. Kendine de ayirabildigin kadar zaman ayır tabiki. Ve bence harika gidiyorsun

Empati anlattığım ders konularından biri. Size makale önerebilirim? Biraz ufkunuz genişler.

sansli azinliktayim ben o zaman, ben sehir disi gunubirlik gorevler disinda kabul etmemistim, onlar da hic zorlamamisti. Istanbul-Ankara arasinda gorevlendirmem oluyordu sikca, gece bebek uyuduktan sonra yola cikip, ertesi gun gece evde oluyordum.

Evet hersey eskisi gibi olmayacak. daha yorucu olacak ama o büyüdükçe hareketleri bilinclendikce daha da sevecej ve baglanacaksin. hersey eskisinden güzel olacak emin ol. hayat daha anlamlı olacak onun sevindigi herseye sen de sevineceksin. duvarindaki lamva düğmesine uzanıp açmaya çalışacak ce evdeki priz bile anlam kazancak seni mutlu edecek. dünyadaki en güzel sevgi bu dünyada Allahin kullarina yaşattığı en güzel duygu annelik babalık. seneye bu zamanlsr dünyayı tapulasinlsr bebegini vermezsin. zamani geriye alsalar yine olmasını hayatina girmesini isterdin. haline sukreet gercekten insanlar yıllarca tüp bebek yapiyo evlat hasreti cekiyo. bunları sana yazan doğum yapıp kucaği eve bos dönen bir anne yazıyo. doğum anında bebegini kaybedip bos besigin başında ağlayan akan sütüne bakıp bebegine ağlayan bir anne. sonrasında cok şükür bi bebegim daha oldu. ben de çalışıyorum ev islerinie herseye de gücümun yettigince yapıyorum. esim de yardimci olur sağolsun. sıkıştigim yerde temizlige birini cagirip kapı cam sildirim hayat düzene giriyo ve cocukla. Bi baska güzel. senin de uc bes aya duzelir hersey.

Yine en az 8 kere kalkmış oldugum bir gecenin sabahında oğlum, bezinden taşan kakasını yüzüme sürerek uyandırmıştı beni :)) Tebessüm ederek hatırlarim hep.. Yani evet sevenler gerçekten var :)) O kadar zorlandim ki bende.. Eşime beddua olarak inşallah ikinci hayatında anne olursun derdim Benim esimde maalesef uzun çalışır hiç destek olamazdı. . Maddiyatimiz biraz duzelsin bunlara rağmen hiç düşünmeden ikinci yaparım.. Dediğiniz gibi anneliği sevmekle çocuğunu sevmek başka.. Ben ikisini de çok seviyorum sanırsam :) Hepimizin evladı sağlıkla büyüsün inşallah

Markete giderken sırt çantası alma ve bir kanguru edin koalina. Rahat edersin, kanguru aşırı tavsiyemdir

Yabancilar icinde cocuklarini kuvette boganlar da var, ama konu o degil :) cocuklu hayatla cocuksuz hayat elbette bir degil tipki 20 yasla 40 yasin da ayni olmadigi gibi ama en basitinden emzirme takintisi olmasa mamayla uykusunun duzene girecegine ornek verdim.. toplum olarak genellikle cocuktan oncesini yok saydigimiz icin oyle olmayanlarin cok daha rahat olmasi uzerineydi verdigim ornekler.. bu ulkede cocugunuzu babaya birakip gidemezsiniz, evlatlik da veremezsiniz aslinda.. o asamaya bile gelmek icin azami 2000 sene gerekiyor..

Ben uzayayım konudan yaw. Yazdıkça bunalıma giriyorum

ayyy bemde acaba 4ncü çocuğu doğursammı diye düşünüyorum bir bebeğimiz olsunda seveyimmm kucağımda gezdireyim karnını doyurayım diye hevesleniyorum okadar özlemişimki kızım bu sene üniversiteye hazırlanıyor kazanırda giderse bir kaç sene sonra diğerleride giderse yanlız kalacağız diye eşimle çok üzülüyoruz annesi inan alışacaksın hiç olmadı psikatriye git, ilaç içmeden tedavı ol emin ol dünyanın en güzel emaneti, hasta olsa senin yüreğin yanacak fazla istemiyorum deme birgün Allahu teala elinden alırsa ozaman pişman olursun sakın demeyin annesiii her yaptığı andan zevk almaya çalışş bir insanın nasıl büyüdüğünün keşfine bak sadece

Koalina bebeğimin ayağına sıcak su torbası koymak hiç aklıma gelmedi bugüne kadar :) Sen gerçekten mükemmel bir anne olacaksın Ve sana şu kadarını söyleyeyim Allahım uzun yıllar sağlık versin ama ben 8 yaşında ki oğlum için o kadar çok "keşke aldırsaydım" dedim ki sana anlatamam. Çünkü ben annelik için doğmamışım buna eminim. Herkes üzerine aşırı düştüğümü, onu kayırdığımı, ilk oğlumdan daha fazla pirim verdiğimi vs vs söylüyor. Çünkü O'nu çok seviyorum. Hayatımdan çok şey de götürmedi aslına bakarsan. 16 günlükken aldım yanıma işe geldim. Hissettim çünkü delireceğim ben... Allahım dedim ben ne yaptım kendime? Neden yaptım? Bu arada ben asla istemedim. Büyük oğlum ciddi bir rahatsızlık geçirdi peşine ben rahimağzı kanserinden ameliyat oldum. Bir kardeşi olsun demişti doktorlar. Ben de allah korusun bir şey olursa yaparız diyordum sanki bir yedek parçaymış gibi yeni doğacak çocuk! Ameliyatımdan sonra hamile kaldım. Çok ağladım. Zor adapte oldum. Hala zorlanıyorum çünkü aralarında 10 yaş var. Ama senin şu sıcak su torbası var ya benim hiç aklıma gelmedi mesela :) Canımı veririm onlar için, ama o büyük aşk yok ben de. Yok yani. Yazın yazlığa giderler aklım kalır sadece, deli gibi özlemekten ağlamam yani. Sen de bekleme o parıltıyı. Elinden gelenin en iyisini yapıyorsun. Ve kırıcı konuşmaları takma kafana Her şey çok güzel olacak unutma...

Ben ne yapacağım acaba 36 haftalık hamileyim eşimden 2 aydır ayrı baba evindeyim cumaya kadar boşanma davası açılıyor 2 aydır herşeyi tek başıma yapıyorum ailem çok şükür arkamdalar eş kişisi bir kez olsun arayıp sormadı. Bebek 2 hafta geriden geliyor eğer bu hafta kilo almazsa haftaya doğum gerçekleşecek. Tek başına bi hayat bekliyor beni bebeğimle üstelik eşimi çok sevdim ondan bir parçam olsun istedim diye cocuk oldu yoksa birkaç sene daha yapmam diyordum evlenmeden. Daha çok yeni evliyim 1 sene bile olmadı. Zor zamanlar geçirirken lohusalığım nasıl geçecek Rabbim yardımcım olsun..

Lütfen kusura bakmayın ama size o kadar sinirlendim ki. Çok üzuluyorum boyle konulara çok. Daha bilinçlenmek için napılması gerekiyor, her yerde yazılıp çiziliyor modern korunma yöntemleri, çocuk gelişimiyle ilgili önemli faktörler, anne-çocuk sağlığı, gebeliğe nasıl hazırlanılır... Ne eksik kalıyor gerçekten anlamıyorum. Çocuklarla birlikte çalıştığım bir işim var ve ben bıktım artık plansız dünyaya getirilmiş çocuklar görmekten. Gerçekten Türk insanı hala anlayamadı modern korunma yöntemleri nelerdir, aile planlaması nedir... Cehalet paçalardan akıyor. Ortada zebil gibi tonlarca çocuk var, yüzde kaçı verimli yetiştiriliyor gerçekten merak ediyorum. Profilinizi inceledim, eski bir konunuzda çocuk sahibi olmak konusunda ciddi tereddütleriniz olduğunu, buna rağmen doğru düzgün korunmadığınızı, geri çekilme yöntemi yüzünden hamile kaldığınızı yazmışsınız, yanlışım varsa düzeltin. 30 yaş üstü bir öğretmensiniz anladığım kadarıyla, cahil yeni yetme bir genç kız değilsiniz, sağlıklı cinsellik nasıl yaşanır, nasıl korunulur, aile planlaması nedir, çocuk sahibi olmaya nasıl hazırlanılır biliyor olmalısınız? Yapmayın lütfen bir eğitimci bile bu haldeyse biz diğer insanlara nasıl laf söyleyebiliriz ki? Şimdi bana kızanlar olacak "bunları söylemen konu sahibine ne fayda" diye haklılar da ama ben bu tarz konuların artık alttan alınmaması gerektiğini, toplum tarafından tepki görmesi gerektiğini düşünüyorum ki bir miktar önüne geçilebilsin. Yıl 2019 olacak halen yaygın bir biçimde "plansız gebelik" diye bir olgu var ülkemizde, olan çocuklara oluyor. Ben bu yorumumu çocuk konusunda tereddütü olan ve bu konuyu okuyan biri varsa diye yazıyorum. Konu sahibi sizden çok özür diliyorum sert çıkışım için ama çocuklar benim hassas noktam. Size tavsiyem bir uzman yardımı almanız. Çocuğun ihmalkar tavırla buyutulmesini, yeterli ilgi ve sevgi bağını görememesini en az çocuk istismarı kadar travmatik olarak değerlendiriyor birçok psikolog ve psikiyatrist şu anda. Bir an önce durumunuzu bir uzmana danışıp önlemini alın. Sevgilerle.

sende bir anne adayı olduğu için yazdım. tırstım demişsin ya o açıdan yazdım. ama olumsuz anlamışsın sanırım yorumumu.

evet kesinlikle, ufak bir noktada bile hayatlarini kolaylastirmak ne kadar buyuk etkiler yaratiyor aslinda. insan boyle zamanlarinda kendisine kibar olan insanlari unutmuyor asla.

@Mune konuyu kapatabilir miyiz?

Gecmis olsun. Yapabileceginiz tek sey bu duruma alismak. Kabullenmek. Evet hayatin degisti, geri dönüsü yok. Bunu iyice anlaman gerekir. Keskeleri düsünmek icin cok gec, baska birsey düsünüp de canini sikma. Baska bir döneme gecis yaptin, tabiki de hepimiz kadar yorulacak uyuyamayacaksin. Ben bes senedir uyumuyorum, tabiki de uyumak isterdim ama yapacak birsey yok. Velkam di annelik.

Malesef daha boyle devam edecek gibide emdigi icin gece bile onunla yatiyorum esimle ayri yataklardayiz sakin ama sakin memede uyumaya alistirmayin ben o yanlisi yaptim ve cok pismanim sutekli bana yapisik bi cocukla yasiyorum esimle aramda bi sıkıntım yok zaman buldukca beraber vakit geciriyoruz yanliz cok bagli bir bebek iyi degil kimseye birakip gidemiyosunuz bile ama siz calisan bi bayanmissiniz ise baslayinca hersey rayina oturacaktir bence suan bebeginin tadini cikar ise baslayinca cok ozleyeceksin cunku ben 10 dk biyere gitsem orada bile ozluyorum Yokuspokus

Merhaba Koalina, Öncelikle sağlıkla büyütün bebeğinizi. Bir yaşına gelene kadar hayli yol katedilmiş oluyor. Her şey yavaş yavaş yoluna giriyor. Yıllar o kadar hızlı geçiyor ki. Lütfen bebekliğinin tadını çıkarın. Yorucu biliyorum ama çok çabuk bitiveriyor. İki tane yavrum var. İlki oğlum. Daha dün gibi, tırnağını her hafta nasıl keserim ben bu minicik şeyin diye ağlamıştım. Şimdi okul çıkışı annesine çikolata alıyor, çiçek alıyor, ekmek alıp, maydonoz topluyor bahçeden. Hani hayatının altını üstüne getiren o bebek var ya, bir süre sonra hepsini fazlasıyla telafi ediyor. Sabret annesi, olur mu?

Ahaha ben geçen sene Zeynep'i izleyip ağlıyordum, bu sene gülüyorum artık :) Komiklik olsun diye ama öküz gibi oturuyordu o komiklikler. Geçiyor yani.

sende mi burdaydin cnm

Yani. Acıların en büyüğünü yaşamışsınız ve gayet sağlıklı bir düşünce tarzınız var. Allah mekanlarını cennet etsin bu arada. Alıntı yaptığım arkadaş da zor zamanlar geçirmiş gerçekten, ama yazdıkları rahatlatacak cinsten değil, ne derdin var demenin ötesine geçememiş bence. Kayınvalidemin yaşadığı zorlukları dinlemekten gına geldi bize, çocuk bu gece uyutmadı diyecek ol, birinci çocuğundan beşinci çocuğuna kadar anılarını dinle. Kolay değil uykusuzluk yavrum de, sadece bunu de, kolay mı annelik diye başlayıp ben neler çektime bağlamaya ne gerek var her seferinde.

ben de cocugun yerinin annesinin yani oldugunu dusunenlerdenim. ama olmuyorsa zorlaya zorlaya anneligi sevemez ki insan. ustelik toplum ana gibi analik bekliyorken. aksam yemegini yediremedigim icin kotu anne diye yaftalandigim gunler oldu. cocuklarimi seviyorum ama annelik bana gore degilmis diye agladigim gunler de. ikinci cocugu ne fiski yemeye yaptim diye de kizdim kendime. ama su an, koy bi tarafina rehvan gitsin modundayim. cocuklarimi seviyorum, mukemmel bi anne degilim, karnim cok acken once cocuklarimi doyuramam. kafam bozulursa birakip esime cikarim, kahve icmeye falan giderim. usuyecekler diye gece kalkip yorganlarini falan kontrol edemem. umarim ileride cocuklarim falancanin annesi boyle diye karsima dikilmez :) bu arada okula basladiklarinda biraz nefes almaya basladim. 3. cocuk gelirse koalinadan beter olurum sanirim

Erkekler doğum yapmadığı ve çocuk sorumluluğunu üzerine almayıp sadece yardım ettiği için sizi anlamaması çok normal takılmayın ona. Bence bir kaç farklı doktor a daha gidin, hangisi içinize sinerse onunla devam edersiniz. Geçecek ama emin ol, bir hastalık yaşıyorsun sadece senin suçun yok ki, grip olsan kendini mi suçlayacaktın. Bu da bir hastalık ve tedavi edildikçe geçecek, sadece bu süreç biraz yavaş olabilir psikolojik rahatsızlıklar zamanla geçer çünkü. Kendini devamlı motive etmeye çalış, yüksek sesle evde ben iyiyim, mutluyum, çocuğumla çok eğleniyoruz gibi olumlamalar yap. saçma geliyor ama gerçekten beyin bize ne derse ona inanıyor, inanarak söylemen gerekmiyor sen aklına geldikçe hep tekrarla. lütfen unutma bu sadece bir hastalık ve geçecek. .. seni anlıyoruz ve yanındayız unutma..

Allahim yarabbim, inşallah abartili birsey yoktur ama boyle erkekler baba oolmamali, herkes cocuk yapmasin esergry Nirvana Anneler

Yani bir açıdan bakarsan annemizi de başka hiç birşeye benzemeyen bir sevgiyle seviyoruz, eşimizi de hepsi farklı ama şöyle düşün ne kadar seversen sev kimse sana bebeğin yaptırdıklarını yaptıramaz. Ben yeri geliyor kendime yemek yapmaya üşenip aç kalıyorum ama bebeğe karşı asla üşenemiyorum, onu aç bırakmamam. Veya başkası için uykusuz kalamam ama bebek için dayanırım. Böyle bir sevgi yani. İlla görünce içinin kıpır kıpır olması bakmaya doyamamak gibi düşünme.

Lohusasınız, en son isteğim sizi kırmak olurdu. Fakat şunu görüyorum; hamilelikte ve doğumda, bebeğinde ve kendinde hiç bir sorun olmayan ve kendine dert aramaya çalışan bir kadın. Eski hayatınız gerçekten bu kadar müthiş miydi? Hiç yardım almadan bebeğini büyüten biri olarak söylüyorum: çok şanslısınız.. Güçlü olun ve kendinize acımaktan vaz geçin. Acınacak hiç bir yanınız yok. Bunları daha önceden düşünecektiniz o süreç bitti artık. Babaya gelirsek, babalar bebekler biraz daha büyüyünce, özellikle baba diyince, gülmeye başlayınca baba olduklarını anlarlar. Ama siz ona bu bebeğin bir ayak bağı olduğunu empoze ettikçe nasıl ısınır bilemiyorum.

Benim düşüncem bu etrafımda çocuğunu bırakıp çalışanlarada kızıyorum bu düşüncemi yargılamaya hakkınız yok...! Siz sadece buna takilmayin bence çocuğuna isinamamis evebyn olmayı pek sevmeyen konu sahibine takılın olur mu...?

Koalina, seninki lohusalık sendromu değil lohusalık "depresyonu". .. Kesinlikle tedavi görmelisin. Birçok kadının başına gelen ve tedaviyle çok rahat üstesinden gelinen bir şey. Sakın ihmal etme yoksa depresyon olmaktan çıkıp, daha ağır olan "psikoz" haline dönüşebilir...

Yeni Doğum yapan arkadaslarıma verdiğim tavsiye, en azından ilk bir ay yatılı bakıcı alın. O zaman benim taşlanmam lazım, ne biçim anneyim ben :)

Bu arada çok fantastik yorumlar gelmis. Bebegi 2 aylıkken ise dönmek isteyenler canavar bile olmuş gül geç bunlara okuma bile.

Valla millete bakıyoruk bebekle o kadar güzel bi düzenleri hayatları gezme tozmaları var ki.. ben mi yapamıyorum acaba nerde hata yapıyorum diye kendime soruyorum.. Tüm sinirlerim bozulmuş durumda..

Hamile kaldığında konu açtın istemiyorum, emin değilim diye. Bence sizin gibi düşünenler lütfen bebek sahibi olmasın. Anne olmak fedakarlık yapmak demektir kısacası bencilliğe yer yok..

Tamam bu şekilde devam etsin o zaman. Burda herkes kendi yaşantılarını tecrübe ederek yorum yazar.. konu sahibi anne olmaya henüz hazır değilken anne oldu.. bu durumu kabul Edip en iyi ruh hali ile devam etmesi gerekiyor. Kendinden olumsuz örnekleri düşünerek belki bu nebze olsun farkına varır elindekilerin diye dusunuyorum

Koca larda da mi lohusa sendromu oluyor

@Ada Lovelace yorumunuzu alintilayan uyelerden okudum, gecmise bakip bulamadim Ama gozleeim doldu, ne kadar guzel yazmissiniz Insallah en kisa zamanda bebeginize kavusursunuz, cok icten diliyorum bunu size

saglikli besleniyolarsa cok guzel bisey bu benim oglum da yemez hic bi paketli gida, tatli olan herseyden nefret eder. hepsi bi cins anacim bunlarin gecen kahvaltida helva verdim dokundu, dokununca midesi bulandi agzindaki peyniri de tukurdu. sonra masadaki tum kahvaltiliklari yere atip bitti dedi

Kendinizi bu sekilde doldurmayın. Nasıl baslarsa oyle gidiyor. Sunu düşünün.. hamileydiniz ve 9 ay gecti. Simdi bebeginiz var ve yine bu zamanlar da gececek. Kabullenip 4 elle sarılmanız lazım en kisa zamanda. Inanin o minik kalpler herseyin farkindalar. Annelik cook kutsal ve bu herkese nasip olmuyor. Varını yoğunu ortaya koyup yine de bu duyguyu tadamayanlar var. Lütfen bunları da düşünün. Gerekirse destek alın. Ve o icinizdeki surekli dırdır eden teyzeyi susturun dinlemeyin. Sağlıkla büyümeniz dileği ile

Koalina Geçecek geçecek geçecek geçecek Senin yaşadıklarını farklı dozlarda hepimiz yaşadık ama bak hiçbirimiz pişman değiliz. Çoğumuz ikinciyi üçüncüyü doğurdu Çünkü şuan yasadigin duygular kalıcı degil. Düzelecek. Bebeğin hayata adapte olunca her şey yavaş yavaş düzene girince düzelecek Merak etme hep böyle hissetmeyeceksin

Gercekten oyle. Baska konularda yazdiklarini okudugumda cok pozitif geliyor bana. Cok icten ve sevgi dolu yaziyorsun. Ben de bigun depresif, endiseli vs bi ruh halinde olsam ve konu acsam isterim ki sen yaz bana cevap ve iyi gelsin bana senin yazdiklarini okumak

Benimki en ağırlardan biri olsa gerek. Aylardır ciddi bir ilerleme yok

2 çocuk annesiyim ve ikiside sezeryanla oldular onları gördüğüm ilk anda onlarsız yasayamayacagimi anladım. Bebeğe isanamayip aglayani ve bunalıma gireni ilk defa duydum. Esim de isinamadi yazmissiniz o nasil bisey ki biz dogdugu gunlerde dahi gece gunduz uykusunda bile izlerdik cocuklarimizi... yazacak cok sey var ama... Neysee Allah bağışlasın bebeginizi..

Hayırlı uğurlu olsun Koalina Gebelikte de benzer duyguların vardı zamanla geçecek diye düşünüyorum zamanla bir düzen oturuyo, zor elbette hepimiz zaman zaman çocuksuz hayatı özlüyoruzdur ben bekarlığa da özlüyorum mesela ara ara Yardım istemekten çekinme ara ara bebeği bırak çık kendine bak zaman yaratmaya bak Allah seni ona, onu sana bağışlasın tebrik ederim tekrar

10 yasinda kizim var 2 yasina bastığı andan itibaren gece hayatimda gunduz gezmemde full gaz devam etti. simdi bebekten sonra 1 yila kalmaz yine baslar diye umudum ediyorum. yani evet geciyor bir zor bir surec aliskanliklar full degisiyor sonucta

çoğumuz yaşadık lohusalığı alışamama süreçlerini yorgunlukları eskiyi özlemi. tavsiye olarak kabul edersen çocuğunun büyüyüp yazdıklarını okuduğunu yada ne bileyim yıllar öncesine gidip senin çocuk olarak bu tarz bi konuyla karşılaşıp annenin iç dünyasını görme imkanın olduğunu ve neler hissedebilceğini düşünmeni isteyeceğim. bide senin bu duygularının farklı bir konuyla iç içe geçmiş olduğunu düşünüyorum. esasen farklı bi sorun varmışta buda üstüne tuz biber olmuş gibi. yani duyguların bebekten sonra fışkırmış gibi. ana sorun senin eskiye özlemin değil. farklı boşluklar mevcut bana kalırsa

Yaa valla ne yalan söyleyeyim benimki de kız oldu diye aşırı sevinçliyim. İnşallah kafa dengi oluruz. Canım sıkılıyo tek başıma Tek atımlık kurşunumuz vardı, kız olsun diye içimizden geçti hep. Şükür :) cinsiyet o kadar da önemli değil aslında ama herkesin gönlünden bişey geçiyordur belki de. hepsi sağlıklı olsunlar canları sağolsun tabiki.

Konu sahibinin yaşadığı geçici bir durum. yeni hayatına alışacak... Insallah bir gün kendinizi hazır hissettiğinizde yumurta rezerviniz için geç kalmamış olursunuz. kesinlikle tenkit ya da eleştiri değil bu yazdığım. belki de bildiğiniz birşey ama kendimi sorumlu hissettim...5 aşılama 2 tüp bebek sonrası ogluöa kavuştum. kimse o zorlu surecte yasadıklarımı yaşasın istemem. sevgiler

Canın benim bu kadar kendini doldurma. bende aynı şeyleri yaşadım. dediğin gibi doğar doğmaz aşık olmadım bebeğime. uykusuz geceler, sinir krizleri, dedim tamam hayatım bitti artık. eskisi gibi olmayacak hiçbirşey... zamanla herşey düzene oturdu. gezmek istediğim yerleri bebeğimle gezdim. yapmak istediklerimi bebeğimle yaptım. ve en önemlisi kabullen. eskisi kadar rahat olamıyorsun bu doğru. ama eskisinden daha çok keyif alacaksın emin ol. sadece zaman. çok değil 5 ay sonra düzene girecek herşey. sabır sadece. sonra yüzünede, eline koluna her zerresine aşık olacaksın onsuz 1 dakika duramıcaksın. iyiki diceksin iyiki doğurmuşumlütfen kendi kendini doldurma. anın tadını çıkar gmzlerine bak bebeğinin ellerini tut temas halinde ol sürekli. birde dua oku canım sürekli ferahlat içini. allahım yardımcın olsun

Koalina canim aralik annelerinde seni gordugumde bebegin icin hazirliklar yapiyodyn canim benim yanlis hatirlamiyosam tam dogum ustu esini isten cikarmislardi. kaygilar olustu belkide sende dua et canim bide arkadaslarin dedigi gibi mutlaka bir uzmandan yardim al. bende benegimj dogurdum esim bunalima girdi hic islerimiz yolunda gitmiyodu hergun isyan ediyodu adam diyodum artik bana bisey deme sutum gidecek 2tanede buyuk cocugum var zaten yipraniyorum diye. aslinda cogu kadin dogumdan sonra bi bocaliyo ama anlatamiyo sen bak anlatip care ariyosyn insaallah Rabbim sanada kolaylik verir icine huzur verir.

Kocam benden daha iyi durumda, mutsuz değil o. Bir şeyler hissetmemesi daha normal, hamile olan aylarca hisseden ve doğuran o değildi neticede.

Cok uzuldum canim hala boyle hissetmene. Bebegine daha da cok uzuldum kiyamam kuzuya: ( Haklisin herkes anne olacak diye bir sey yok. Ilk zor zamanlar gecince ne biliim insan alisiyo sevmeye baglanmaya basliyo, hala aldirmadigina pisman olmana uzuldum: ( Hakkimizda hayirlisi hepimiz icin.

erkek, ama esi de yardimci oldu, esi de sirkette farkli pozisyonda, patron dedigim de mudur diyim :)

Aminn çok teşekkür ederim inanın o dualara çok ihtiyacım var.. umarım 2019 da herkesin istekleri gerçekleşir :)

Kizim mart ayinda 2 yasina girecek. Ilk aylar dogum sonrasi depresyon beni oyle bir tokatladi ki neye ugradigimi sasirdim. Mukemmel gecen bir hamileligin ardindan bebegimi kucagima alinca ne yapacagimi sasirmistim. Sanki ben dogurmamis gibi hissediyordum. Asik olmam gerekiyordu kizima ama ben neden boyle yapanci hissediyordum?Bu yuzden vicdan azabi cekiyordum. Kafam kadar sismis goguslerimden bir turlu sut gelmiyordu. Sutum gelince bebek emmeyi redetti. Neyiyim ben bu cocugun altini alamiyorum, emziremiyorum, giydiremiyorum ben ne ise yararim diye intihar etmeyi bile dusunuyordum. Ben bu olmamaliydim olamazdim. disari ciktigim anlarda kendimi farkli bir atmosferde gibi hissettim gunlerce. Sagolsun kayinvaliden cok yardimci oldu fakat o donemde ne dese batti bana. Bebegim tam beni emmeye baslamisti ki bu sefer hastalandi meme reddi basladi. Bu arada emzirmeye takmistim. Surekli uyutup emzirmeye calistim. Hic uyuyamiyordum. Simdi kizim 2 yasina girecek ve ben okulda oldugumda surekli videolarina resimlerine bakiyorum. O benim kiymetlim, kucuk arkadasim. Annelik de bence ogrenilen bir sey tipki babalik gibi. ilk zamanlar kizimla yalniz kalmak istemeyen ben simdi onunla vakit gecirmeye bayiliyorum. Anneligi ogrendim, ogrendikce sevdim. D dstn33 ALLAH VAR GAM YOK. Anneler

mune siz yazinca o kadar guzel geliyo ki sanki eglenceli bi aile filmi izliyomusum gibi ama ben sizin gibi yapabilir miyim bilmiyorum. bi cocuk daha olsa bakabilir miyim diye dusunuyorum. cesaretim yok gibi ben de babama asiktim annem gicik olurdu bana babasinin yalakasi derdi. ama ciddi yalakaydim ben. babam salonda cay bardaginin icine kasigi koyardi cayi bitince nerde olursam olayim duyar, kosa kosa gider, bardagi doldurur, sekerini atar, karistirir verirdim herkes sok olurdu nasil duyuyosun o sesi diye pavlovun köpeği halt etmis yanimda bence kiz çocuğu olmak boyle bisey galiba kizinizi anliyorum

inşallah canım çok sağol o günleride görmeyi çok isterim

Seni çok iyi anlıyorum ama eşiniz neden bebeğe karşı hiç birşey hissetmiyor? Çok üzüldüm gerçekten hem sana ama en çok bebeğinize. Hiç bir bebek bunu haketmiyor. Eşiniz bebeğinize nasıl davranıyor?

Koalina hayat sana bana zor çünkü sen düşünüyorsun bebeğine emek veriyorsun mesela benim oğlum kazık kadar ilkokul 3 e gidiyor yani bak kocamannn çocuk ama onun yemek düzeni vs önemlidir fakat bakıyorum arkadaşlarının annelerine gezme olsun da çocuk aç durur ne olacak modunda geçen hafta biz sabah kahvaltı yaptık arada süt içtik öğlen yemek yedik spora gittik spor çıkışında bir yerlerde takıldık ve benim oğlan kurt gibi açtı yemek yedik arkadaşları sabah kahvaltı yapmış, o arada anneleri bir şey yedirelim modunda bile değillerdi hatta biri 5 yaşındaki çocuğa da o saate kadar bir şey yedirmemiş akşam 5,30 da yedik bir şeyler benim oğlan 5 yaşında iken hatta şimdi de imkansızdır bu bana göre bebek ile o çokkk rahat gezenler genelde bebeğin saatidir düzenidir aman altının temizliğidir modunda değiller ki bebek bize uysun modunda denedim ama başarmak bana pek mümkün gelmedi ha bu arada yapana imreniyorum da yanlış anlaşılmasın biraz salabilmek her şeyde verici olmamak, mükemmelini yapmaya çalışmamak lazım o nedenle zaman geçtikçe inatlaşıp salacaksın örneğin sırtına koca çantaya gerek yok yedekleri az ayarla bir bez bir bady bir tulum yetti hatta o yedekler hep toplu olsun çıkarken çanta hazırlama bak en azından araban var ben işe döndükten sonra yani 3,5 aydan sonra oğlanı alıp cumartesileri gezmeye gittim araba vs de yok evimiz de sapa bir yerde evde asansör de yok yani bebek arabası da arabanın bagajında arabayı yukarı indirmek çıkarmak bebekle birlikte mümkün değil taksi çağırıp oğlanı alıp AVM ye vs giderdim evet çocuk kucağımda olunca üstünü bile çıkaramadığım zamanlar olurdu ama maksat gezmek değil gittik duygusu idi gider bir tur atar gelirdim yani arada çık ama öyler çok teşkilatlı çıkma yoğurt almaya giderken çanta bebek arabası vs götürme ana kucağı ile indir arabaya tak inerken de kucağına al ilerleyen dönemde aman yemeği aman oyuncağı derken alınacak şeyler çoğalıyor şimdi daha kolay alışılır

En azindan birkac yil deliksiz uykuyu unut. Cocuklu hayat asla cocuksuz hayat gibi olmaz. Hayatinizin merkezinde artik o var. Yavas yavas bunu kabullenirsin . push ; C

Eee sürekli yaz madem, işi güç salla otur oku seni motive eden mesajları. :) Benim şöyle olmuştu diye anlatabileceğim bir durumum yok :) Ama şuna inanıyorum ki bizdeki duygu durumu karşıya geçer. Elbette kaygılı bir annede mızıldayan bebek olur. Sakin, mutlu annede ise aynen gülücük saçan bebek. Şuna da inanıyorum ben, bebek hiç bir şeye engel değil. Bak bizim çocuk yok, bir adet dede ile evli olduğum için yaşamıyoruz. Yaşar gibi yapıyoruz çoğu zaman. Bakıyorum hatunlar 3 çocukla gezmelerde. Alın bebeği yanınıza atın kendinizi yollara. Bebeği bir engel olarak görmezseniz inan öyle olmayacaktır. Sonrasında sen mutlu, eşin mutlu sizi gören bebek mutlu. Biliyoruz ki keşkelerin faydası yok. Mevcut şartlarda neler yapabiliriz bence biz bunu aşacak güçteyiz. Aslanız biz anacım! :) Sen geçersin bu sınavdan

Ben sizi çok iyi anlıyorum, buradaki olumsuz yorumlara da hiç takılmayın. Herkes bebeğine aşkla bağlanmak zorunda değil, herkes bebeğini sever ama kimisi deliler gibi bağlanmaz. Ben Doğum yaptıktan sonra hep şeyi bekledim, sanki bu bir görev ve birazdan göreviniz sona erdi diyerek hayat sıfırlanacak ve hayat kaldığı yerden devam edecek. Benim eşim de zaman daha çok bağlandı, bebek iletişim kurdukça gözlerine baktıkça o hissiyatı zirveye çıktı. Sizin bebeğiniz çok yeni, zamanla oluşacaktır hiç merak etmeyin. Şuan 8 aylık oldu benimki, uyku düzenini de kendisi kurdu, artık herseye vaktim kalıyor. senin de olacak. akşam uykusuna yatırınca saatlerce özlediğin banyo keyfini yapabilirsin eşinle film izleyebilirsiniz. bunları yaptıktan sknra da zaten gece 1 kere kalkıp süt vermek hiç canını sıkmaz. Bir de benim eşim herseyden önce benim sağlığıma önem verdi, sen iyi olacaksın ki bebek de iyi olsun dedi. yeri geldi beni süt diye sıkıştırmayıp ben uyurken mama verdi, beni dinlendirdi-şimdi burada mama verme biberon verme memeyi bırakır diye gelenler için diyeyim, biberon teknolojisi öyle gelişti ki bebek öyle kolay kolay çekemiyor biberondan sütü, anne memesine çok yakın artık biberonlar, o yüzden bebeğim hala emiyor - Sanırım çok uzattım canım ama bir süre bu şekilde adaptasyon sorunu yaşayacaksın bu gerçek ancak İnan hepsi geçecek. Sana ve bebeğine kocaman sevgiler :)

Alıp sokağamı bırakmış? Tv ile kıyaslanacak taraf nerde boş konuşuyorsunuz. Gayet güzel bakıyor bebeğine herkes kucağına aldığı anda mükemmel anne olacak diye birşey mi var? Konuyu açması bile ne kadar çabaladığını gösterir. Hangimiz itiraf ediyoruz ben açık açık söyleyemiyorum mesela niye çünkü daha önce bebeğim öldü kızımda tüp bebek ona sahip olabilmek için ölümlerden döndüm. Ama zorlanıyorum bildiğin mutsuzum yüzümde bir maske herşey harika diyerek geceleri sabahlayıp sürünerek işe gidiyorum. Şikayet edersem şükret deniyor eski hayatına özlem duymak neden şükürsüzlük olsun oda benim hayatımdı. Toplum baskısı heryerde aynı ise girersin istediğin gibi olmazsa işsizler var. Bebeğin olur bebek o uyumayacak tabi! e uyuyan versiyonuda var arkadaş uyumuyor diye kapıya atmıyorum ya söylenirim bu beni kötü annemi yapar. Kaç kişi çıkıp çocuğumu büyütürken bir kez bile of demedim diyebilir? Size biri derdini anlatıyor siz kendinizi övüyorsunuz resmen saçmalık

Canim ayni durumu bende yasiyorum evliligimin 11. senesinde bebek sahibi oldum cok istedim ama hic boyle olacagini dusunmemistim isimi biraktim suan ewe bagli gibiyim esimle artik hicbisey eskisi gibi degil gibi geliyo kolikti bronsitti sorumlulugu cok yuksek ama bugunlerinde gececegine inaniyorum ben biara psikiyatriye gitmeyi dusundum emzirdigim icin gidemedim psikolog buldum biraz faydasi oldu ama hersey kendimizde bitiyo daha cok yenisin biraz daha sabret biz 10 aylik olduk

Öncelikle Rabbım bebeğinize saglıklı uzun bır omur versin Sızı cok ıyı anlıyorum evlendıgım andan itibaren hep bebegım olsun ıstemıstım olmadı tedaviler tup tedavisi gordum olmadı sonra mucize gibi hamile kaldım ama 37haftalıkken karnımdan oldu kızım 6ay psikolojik tedavi gordum Sonra tup bebek tedavisi ile hamıle kaldım zor riskli bir hamilelik gecırdım Dogumdan sonra 10gun annem yanımda kaldı dedıgınız gıbı hıc mutlu degıldım 10yıl beklemıstım kızımı 6gunde evde sınır krizi gecırdım ben yapamıyorum diye lohusalık depresyonunu fazlsıyla yasadım Gececek emın ol biraz zamana ihtiyaç var

Suan bnde battaniye altinda darmadaginim, koymumda kizim uyuyor, ayagimin altinda kopegim yatiyor :) Daha 2 yasinda kizim, oglumda babasiyla disarda. Dun ben oje surerken ciglik kiyamet kendine oje surdurdu, elleri rengarenk:) Bazen cok bunaliyorum, insan sorumlulugu almak kolay degil ama nasip olursa iyi de anlasirsak ilerde koluma kizimi takip alisverise gideriz, kurabiye yapar karsilikli koltuklarda battaniye altina girer yeriz diye hayal kuruyorum. Nasip tabi

Eşle arada kopukluklar olabiliyor başta. Ne hissttigini cok iyi anlıyorum. Esim dogumdan sonra benimle yatmak istemedi. Annem bunun uykusu derindir biri yatsin yaninda dedi benim için. Kv yattı benimle. Esime kırıldim icimden. Ikimizden bir parca niye yanimda degil diye. Anama kizdim ne diyor bu kadin diye o gun sabaha kadar uyumadim. Bebegimin her ihh demedine kalktim emzirdim, altini degistirdim. Kv yaa ben uyumusum sana da yardimci olamadim diyor sabah:)) ama esimin davranislari bu soylemler istahimi kesti. Bir hafta sadece su ekmek yedim sanirim ve surekli agladim. Kimseyi gormek istemedim. Kendimi yetersiz hissettirdiler cunku. Bebeginin ne anana ne kv ihtiyaci var. Sadece sana ihtiyaci var. Bu soylemlere kulak tika ve bebeginle bol bol ten tene temas yapin. Babasiyla ds ten tene temas yapmasibi sagla. Ucuniz birbirinize sarildigibiz o an anlayacaksin demek istedigimi. T Tabaktaki 3

Sormayın ya psikoloji bilimi çöp oldu nerdeyse. Freud'a bu gece rahat yok mezarında.

Koalina merak etme annelik duygusu öyle herkese gökten inmiyor. Ben de bebegime çok iyi bakmama rağmen, hep hata yaptığımı, hayatımın artık hep böyle olacağını falan düşünüp ağlıyordum, üstelik hamileliğim de korundugumuz halde kazara oldu ve ben hamileliğin son günlerine kadar ben anne olamam dedim. Doğduktan sonra bebeğimi seviyordum ama herhangi bir bebeği sevebileceğim gibiydi, küçük ve korunmasız tüm bebekleri sevebilirdim. Neyse şimdi 16 aylık ve benim herşeyim. Onu çok seviyorum. Eşimde çok seviyor bir yemek yemesi ya da dans etmesini görsem çok mutlu oluyorum. Tek söyleyebileceğim geçecek bu günler sabredin 1 yıl sonra üzüleceksiniz onu hemen benimseyemediginize. Tek tavsiyem uyku eğitimi ve kendi kendine yemek yeme alışkanlığının üzerine düşün yoksa sizin için çok daha zorlaşır.

Benim de annem 20 gün kalmıştı ve sonrasında ben sadece 1 hafta dayanabildim ve ağlayarak anneme yalvardım gelip beni alın diye. 2 ay annemin evinde kaldım. Doğumdan önce anne yanında kalmayı falan hiç doğru bulmuyordum ama yapamadım tek başıma işte. Yaşadıklarınız bir çok insanın başına gelebilen bir şey. Aynen söylediğiniz gibi 24 saat çocuğa bakan biri dahi olsa siz çıkıp gezseniz yine de ben ne yaptım hayatım mahvoldu hissi geçmiyor. Çünkü bebeğiniz aklınıza gelmeye devam ediyor. Ağır bir sorumluluk hissi ve bununla başedemiyorsunuz. Lütfen önce durumu kabullenmeye çalışın. Profesyonel destek alın. Ben aldım ve çok yardımcı oldu. Şu an hissettikleriniz belki hemen geçmeyecek ama zamanla azalacak. Özellikle bebeğinizle iletişim kurmaya, eğlenmeye, bir şeyler paylaşmaya başladığınızda çok farkedecek.

Iyi ki dogurdum dermisin bilmiyorum, sadece kendinden sorumlu oldugun zamanlari eminim her zaman ozleyeceksin. Ama birbirinize oyle alisacaksiniz ki, kendine zaman ayirmak icin bir gun buyukannelerde kaldiginda bir tarafin oglunu deli gibi ozleyecek. cunku senin bir parcan, canindan can olusturdun.

Maalesef çok fazla insan gelecek sigortası olarak çocuk yapıyor. Bizim isteğimizle dünyaya getirmemiz bizi o çocukların sahibi yapmıyor. Bizim onlara karşı görevimiz var ama onların bize karşı yok. Çünkü anne olmak bizim seçimimiz. Onların seçim hakkı yokken görevi de olamaz.

Yaşadığım kabus dolu günleri hiç hatırlamak bile istemiyorum. Ben aslında hala çocuklarla bir yere gitmek istemiyorum. Bilmem zevk almıyorum pek. Hep diken üstünde oluyorum. Ayy bebekli kadın görünce vücudum atıyor Pelin bacımız gibi. Şimdi biraz daha sakin ve rahat olmaya çalışıyorum.

evet anne olmak zor.. rahatlık yok.. bireysellik yok.. hayatının ekseni çocuk oluyor... özerklik yok.. dışarı adımını atmadan kendini değil onu ve onun için gereklilikleri düşünüyorsun.. Ama bebek 6 ayı devirsin o gülüş her şeye bedel.. dünyada ondan daha değerlisi ve anlamlısı yok.. bu zor ama normal döneminin geçici olduğunu hatırında tut. bolca şükret ve anne/baba olmak için göz yaşı döken, yıllarını veren/paralar harcayan/bir umut bekleyen insanları düşün. Sağlıkla büyüt inşallah.

Aa o zamanlarda varmıymış Bende geçen eşime gösterdim bize bundan lazım dedim o bile tepki gösterdi tasmaya benziyo diye en az benim kadar bakıyor oğlumuza durumu biliyor ona rağmen Tam 16 aylık oldu tosba Ne arabada duruyor ne kucakta Elini tutmaya çalışınca çığlık çığlığa Uzaktan bakan dövüyorum falan zanneder Normal yürüse hadi bırakayım diyeceğim ama bizimki adeta koşuyor :/ Ev ana caddede Dolmuşlar falan vızır vızır İlerde sakşnleşiyorlar teorisi doğru gibi o zaman Oğlumu gören aynı dayısı Allah sabır versin diyor Kardeşim anlatılmaz yaşanır bir çocuktu :)) Şimdi dünyanın en efendi en saygılı en çalışkan erkeği olabilir :) Ya sabır deyip yola devam :)

Gayet normal yasadıkların. 2,3 aydan sonra iyice toparlanıp işlerini daha pratik yapıyorsun. yalnız eşinin destek olması şart. Bu konuda şanssızsan işin zor. Aksi halde çocuktan sonra her anın daha mutlu ve eglenceli geçiyor. D dstn33 ALLAH VAR GAM YOK. Anneler

Ahhahhaaa top arabası ha Çok tatlı:)) Ben 3 küçük çocukla top arabası kullanmadım ya Doyurup çıkıyordum, alışveriş yapar gezerdim, büyüklere atıştırmalık küçüğe süt alırdım sadece. Ha bir de suyla Birer katta giysi ve bez tabi, bir kağnı etti yav Ondan galiba yazıık der gibi bakıyorlardı, ben de size ne der gibi bakıyordum

Ben konu sahibin duzelecegini ummuyorum ve bebegi icin cidden uzuluyorum. tv lerde izleyince sayip soversiniz alin işte gercek hayatta bebegini sevmeyen keske aldirsaydim diyen bi anneye nasil bi empati yapabilirim. K

Allah hepsine sağlıklı ömürler versin, kötüler kötülükler tüm çocuklardan uzak olsun, kaderleri güzel olsun. Büyük ablacım, 24 yaşına girecek yakında :))) ama tabii hala benim bilmiş bücür yavrum, malum anneler için çocukları hiiiç büyümez, valla eğer kendinde o cesareti buluyorsan bir çocuk daha yapmalısın, evladın kızı erkeği olmaz ama kız evlat da başka bir tatlı oluyor, bebekken ne elbise giydireceğimi, hangi tokayı takacağımı şaşırırdım, oyuncak bebek gibi her dakika başka bir kıyafet giydirip çıkarırdım :)) büyüdüklerinde anneye tam manasıyla arkadaş oluyorlar, mesela ben kızımla anne kız gezmelerinden, birlikte konsere gitmekten, aylak aylak gezip bir cafede birşeyler içmekten çok keyif alıyorum, uzun uzun seyredip bu benim kızım iyi ki doğurmuşum diyorum, bizim baba da sevgi konusunda paylaşımsız, kızı söz konusuysa dünya durur :))) ben iyi ki doğurmuşum deyince hayır ben iyi ki doğurmuşum diyor

hem ilaç tedavisi hem terapi almanız gerekli koalina. inançlı birisi misiniz bilmiyorum ama öyleyse inancınıza sarılın. Herşeyi bilen bir güç var ve sizi de biliyor. bu derdi size verdi ve dermanini da verecek ama biraz çabalamaniz gerekli. bu süreçten güçlenerek, olgunlaşarak çıkacaksınız. buna inanın.

Kızımın doktoru, bu yaşadıklarınız unutulmasa kimse ikinci çocuğu yapmazdı demişti. Çünkü ben kızımız 8 aylıkken rutin kontrolde durduk yere ağlamaya başlamıştım ne zaman sorunlar bitecek diye. Lohusa depresyonu yaşamadım ki ben diyordum ama şimdi uzaktan bakınca dibine kadar yaşamışım da kabullenmemişim, ki ben deli gibi bebek istiyordum. Şimdi 5 yaşında, arkadaşım gibi, geziyoruz, didişiyoruz, sır paylaşıyoruz, süsleniyoruz, kıkırdıyoruz... Hala ikinci bebeğe cesaret edemesem de ilki kadar zor olmayacak gibi geliyor.

İstersen 10 sebebin olsun yazmak için biraz fazla ağır konuşmuşsun nebf inci tanem biricik

Bir de tersten bakacak olursaak yaşlanınca torun torba etrafımda olsun diyen kadınlar şimdi geniş aileyi istemiyorlar. Bayram zamanı kayınvalide ziyareti konularından geçilmiyor buralar. Geçen bir konu okudum, 6 ay önce boşanma aşamasından dönmüşler. 1 çocukları var, kadın çocuk istiyor erkek istemiyor diye konu açmış. Artık evde çocuk bakmak istiyormuş, işi bırakacakmış. Neresinden tutsan elde kalıyor. Çocuk çok karlı. Şimdi işten çıkmaya bahane, büyüyünce de sana saçımı süpürge ettim deyip emre amade.

Benim de bebegim var onsuz bir an bile düşünemiyorum, bazen işyerinde ağlıyorum annelik alışana kadar cok zor alıştıktan sonra vazgecilemeyen bir duygu hepsi geçecek herkes bunları yaşıyor..

Bu çantayı kayınvalideme giderken hazırlamıştım öyle de kaldı. Hiç bozmadım tekrar tekrar doldur boşalt zor geldi. Geçen gün oradan dönüşte biraz yürüyelim dedik inanılmaz soğuk oldu hava, sıcak su torbasına su koyup ayağının altına koydum mesela. Bazen oturmaya gittiğimiz ev de soğuk oluyor, üşüyünce gazı oluyor, ayağının altına ılık yapıp torbayı koyuyorum gibi.

Her bebeğin kendi karakteri, kendine özgü bir ritmi var. Hayatın eskisi gibi olacak demek isterdim ama kendi adıma ben öyle düşünmüyorum. Eskisi gibi olmuyor en basitinden aylardır dizi vs. izleyemedim. Bol uyuyan, gaz problemi olmayan bir bebek olur senide çok yormaz inşallah. Ama şöyle de birşey var insan herşeye alışıyor. Yarım saat uykuyla bile ise gelmek 4. Günden sonra normal gelmeye başlıyor. Büyük bir aşk oluşmadı kısmını lohusa kafasına bağlıyorum bende öyle bir durum olmamıştı. Babalar bebek olayına baya bir geç ayıyorlar bebek gülmeye başladığında falan farkına varacaktır smuwiLa

Hayırlı olsun bebeğin. Bende iki hafta önce doğum yaptım. Aynı ruh halindeyim. İkinci bebeğim birde. O yüzden geçeceğini biliyorum. Üzülme bir kaç ay sonra ben onsuz ne yapıyormuşum diyeceksin. Bebeğine aşık olacaksın. Şuan hormonlardan bu hissettiklerimiz. Lohusalık dedikleri tam da bu işte.

Koalina canım çok ağır bir depresyon geçiriyorsun. Sen akıllı bir kadınsın, kendine boş kaldıkça telkin ver. Bak bu anlattıkların doğruluyor depresyonunu. Daha önce çevrende depresyonu atlatan tanıdıkların oldu mu bilmiyorum ama atlatınca her şey eskisinden bile güzel olacak. Üstelik lohusa depresyonu çok çok daha zor, daha ağır. Eve yabancı gelmiş gibi olması, hayattan tat alamamak, hepsi hepsi bunun yüzünden, kendini suçlamayı bırak lütfen. İlaç tedavisi zaten alıyorsun, ilk adımı atmışsın. Şimdi sıradaki adımı da biraz kendini düşünerek at. Zevk almıyorum, eziyet oluyor vs diye düşünmeden evden çık bir kahve ye pasta ye , sinemaya git , kuaföre git, ç bakım yaptır. Mükemmel olmasın her şey, akışına bırak. Çok düşünüyorsun, çok hassassın... Sen bebeği dışarda üşür diye düşünüp yanına sıcak su torbası alan bir kadınsın, öğretmensin, annesin ve emin ol bir çoğumuzdan daha düşüncelisin. Anne kelimesinden de korkma lütfen. Annelik kutsal bir makam, erişilemeyecek bir mevki, dokunulamaz bir etiket değil. Öyle göstermeye çalışanlar utansın. Anneyiz biz, eğrisi de doğrusu da yanlışı da bizim için. Nasıl kadınsak, insansak, hata yapabiliyorsak, bu da aynı. Kimse duyar kasmasın, annelerin altında ezileceği portreler çizip bizi depresyona sürüklemesin! Son olarak da lütfen kafandaki tüm soru işaretleriyle aynı anda boğuşmaya çalışıyorsun, en sonunda kendin boğuluyorsun, yapma. Şimdi önündeki ilk mesele bez değişimi mi, bezi değiş başka bir şey düşünme. Önümüzdeki x zaman boyunca y kadar bez değişeceğim diye düşünürsen altından kalkamazsın. Evet bez burada bir metafor ama emin ol teker teker ilgilenince daha kolay olacak her şey. İç huzuruna en kısa zamanda kavuşacaksın... Dualarım ve tüm iyi dileklerim seninle canım

Yahu bazı buhranlar vardır geçer, ama seninki bu değil. Kangrene döneceğinden emin olduğun yarayı geçer diye bekleyemezsin. Evet herkes yada çoğu yaşıyor bunu haklılar ama bu boyutta değil. Bebeğin reddine onun olmadığına kadar varmıştı iş ve elektroşok tedavisine kadar gitti iş. Evet hepimiz itiraf edemeyeceğimiz duyguları yaşıyoruz ama seninki kabullenememe. Geçer diyenler durumu kabullenenler.

Benim destek buraya kadardı annem zaten başka şehirde, kv de bayağı uzak nadir gelip gider. Artık kendi başıma kalmam lazım. Ben uyutma konusunda hiç zaman tutmadım. Şu an 18 günlük isteğine göre uyuyup uyanıyor. En fazla 4 saat uyuduğu oldu genelde 1.5-2 saatte bir kalkıyor. Anne sütüyle ancak bu kadar sanırım ama sütüm de az galiba ki sık sık emiyor. Bebeği çıkartamıyorum kış bebeği olduğu için bayağı soğuk gözüm korkuyor açıkçası.

Çok üzgünüm ya geçmiyor gün geçtikçe kötü oluyor. Korkuyorum hislerim hep böyle kalırsa diye, ömrğm boyunca böyle nasıl yaşarım öleyim daha iyi.

Canim

Açın bi okuyun Allah aşkına şu postpartum depresyonu ve psikozu nedir. En sağlıklı insanı bile intihara da götürür, bebeğini de öldürtür. Bilip bilmeden yazmayın şöyle ya.

Lohusa sendromu yasiyosun ki aynı şeylerin daha fazlasını b3nde yaşadım hemde yeni sayılır bebeğim 11 aylik. Ilk dogdugunda gormek bile istemedim. Eski günleri cok özledim. Bazen halada özlüyorum deliksiz uyumayı bi gece kızım annemgilde kaldı mama saati geldikçe uyandım acaba mama yedimi uyuduy muyki falan filan deliksiz yine uyuyamadim. Ama sonrasında biseyler öğrendiğini anne deyişini falan duyunca çok mutlu oluyorum sende de aynısını olucak alisirsin yani. Tabiki eskduzenini olmuyo ama yapcak bisey yok. en azından annen kv yanında kalıp dinlendiriyo benim kirkim çıkınca kimse yoktu yanimda

O konuya ben de sinir olmuştum. Çoook güzel söylemişsiniz, ağzınıza sağlık:)

yanlis kisiyi alintiladim. Sizin yorumunuz demek istemistim.

Şu mesajınızdan sonra hala aynı şeyi düşünüyorum yorumlarınız oldukça ayıp ve hadsizce..

Ne güzel hepsini gözlemleyip yazmışsınız. C

16 günlük lohusayken çalıştım. Hastanede mail yazdım. Banka şifrelerimi kimseye veremedim. Ejderhalık tahtında bana da yer aç. Ben de canavarım...

Canım ilk zamanlar oluyor böyle. İnsana bazen sebepsiz bir ağlama geliyor. Benim fıtratımda annelik içgüdüsü yok mu? Nasıl bakacağım, yanlış mı yaptım? Gibi sorgulamaya başlıyor insan kendisini. Bebeğine karşı suçlu hissediyor. Özgürlüğünü özlüyor. Keşke bebek doğmadan şunu da yapsaydık bunu da yapsaydık ah vahları oluyor. Ama gözlerinin içine bakmaya sana gülümsemeye bir başlasın o gülüşlere karşı koyman mümkün olmayacak. Sen onu karnında taşımışken, hareketlerini hissetmişken, emziriyorken bu şekilde hissedebiliyorsan eşininki de çok normal, hep öyle devam etmez. Büyüdükçe iletişiminiz arttıkça eşin de sen de bebeğinize bağlanacaksınız.

Lohusa depresyonu bu. Çok geçmiş olsun. Uzman desteği almanız şart. Eğer calisiyorsaniz ise baslama sürecinizi çok uzun tutmayın. Destekçilerinizin olmasi çok iyi. Bir arkadaşım çok ağır lohusa depresyonuna girmisti. Üstelik ikinci çocuğunda yaşadı bunu. Tedavi oldu. Geçti bitti. Oğlunu da çok seviyor şimdi. Halbuki ilk dogdugu dönemlerde yüzüne bakmaya, bebeğin yanında kalmaya tavammul bile edemiyordu. Anksiyetesi çok yüksekti. Sürekli ağlıyordu. Hep evin dışında olmak istiyordu ama dışarda da durduğu yerde duramıyordu. Şöyle düşün. Durağan bir suya taş attığın zaman o su dalgalanır ve biraz sonra o su duraganlasir, eski haline döner. Ve o artık o taş suyun içindedir. Eve yeni bir üyenin katılması böyle birşey.

ozaman iş bulsun calışsın bir zahmet.. C

Ben 50 gunlukken biraktim ve canavar da degilim. Sozlerinize dikkat edin! Ben tatile yada eglenceye gitmiyorum, bebegimin gelecegi icin calismaya gidiyorum.

Koalina Bak bu sunumu cok begeniyorum, bebek yetistirme konusunda tabular diye. bir cogumuzun konusmaktan cekindigi tabu konulari konusuyorlar, evli cift, 3 cocuklari var, ve poncik mukemmel anne baba degil gercek anne babaligi anlatiyorlar https://www.ted.com/talks/rufus_griscom_alisa_volkman_let_s_talk_parenting_taboos

Koalina ben tup bebekle anne olmama ragmen Allahim bu artik benimlemi yasayacqk diyordum ama geciyor onu oyle bir seveceksinki baska kimseyi oyle sevmedigini anlayacaksin

Sizinki silkelemek değil. Her konuda 'ben bunları yaşadım sen ne yaşadın ki' alt metniyle iticilik sınırlarında geziyorsunuz. Bir şeyleri anlatmanın yolu bu olmamalı.

Helal olsun, ülkenin "Analık " özetini çıkarmışsın.

padagog diye meslek mi varmış heçççç duymadım da

Ben anlamıyorum. Gerçekten anlamıyorum. Mesela çok normal bir konu açmış Koalina, yorumlar ise ultra anormal. Ben böyle sebepsiz ve amaçsız şekilde sağa sola saldıran kadınların gerçek hayatta büyük bir eziklik duygusu yaşadıklarını falan düşünüyorum. Gelip onun açığını burada kapatmaya çalışıyorlar sanki. Yahu biz farklı dünyada falan mı yaşıyoruz arkadaş? Kadın gelmiş gayet normal bir konu açmış. O yorumlar ne öyle! Gerçekten bazı üyeler beni dehşete düşürüyor ya.

lohusalık. herkes yaşıyor kimi daha ağır kimi hafif. hiç bir şey hissetmiyorum sanıyorsun ama zarar geldiğini gördüğün an kalbin çarpacak. arkadaşım öyleydi ona da demiştim. bir gün bebeğin boğazında süt mü kalmış bir şey olmuş nefes alamamış. can havliyle bağırmış yardım edin diye. o an anladım çocuğumu çok sevdiğimi dedi. kimseye yaşatmasın böyle bir şey. büyüdükçe de anlayacaksın sevdiğini. şuan hayatında büyük bir şey değişti onun şokundasın aslında. ama geçecek hiçbir çocuk küçük kalmıyor. aile desteği varsa senin için çok iyi olur. sana tavsiyem durumu kabullenip bu günlerin geçeceğine inanman. oğlum üç yaşında. çok zorlandım ama geçmişe gitsem yine aynı şeyi yapardım yani oğlumu doğurmak isterdim. tabi ilk zamanlar noluyo nasıl geçeçecek şoku vardı ama şimdi gülerek hatırlıyorum

Bebeklerini sevip annelige isinamaya lar gelin sarilalim

Erkek arkadaşım da çocuk istemiyor. Niyetim kibirlenmek değil. En az herkes kadar kusurlu bir bedenim var. Önceki mesajımda böyle bir izlenim verdiysem kusura bakmayın. Ama normal bir soru sorduysanız söyleyeyim. Zor zamanlarda olduğum için kendime dikkat etmedim. Kilo aldım ama normalde 52-55 arası değişen kilom 160 boyum. 93-65-95 vücut ölçülerinde vücudum koyu bir tenim hareketli bir insan olduğum için sıkı bacaklarım, geniş omuzlarım var. Yine de kusurlarım var. Sağlığım sık sık bozuluyor cildim çok yağlı.

Tövbe yarabbi... ben hiç böyle şeyler hissetmediğim için çok garip geldi cnm.. Ne zorluklar yaşadım 1 saat uykuya hasrettim tuvalete bile gidemezdim yinede isinamadim demedim şikayet etmedim simdi kızım 1 yasinda bana ve emmeye çok düşkün aynı şekilde o uyuynca işlerimi hallediyorum onsuz hiçbir yere gitmiyorum. Maddi zorluk çekiyorsa calismak zorundaysa dogurmasinlar dimi ama..

kendinizi cok mu zorluyorsunuz acaba? mesela bir cok konunuzda icimde buyuk bir ask olmadi ama bebegimi seviyorum tarzi yaziyorsunuz, burada da esim hissiz vs diye eklemissiniz. cok mu dusunuyorsunuz bu konuyu? peki burada konusmak icinizi rahatlatiyor mu? surekli agliyor ve burada konusmak da sizi rahatlatmiyorsa belki de yardim almaniz faydaniza olacaktir. 2 ay sonra ise baslayacaksaniz, su donemde ailelerden destek almayin bence, zaten tek basiniza kalacak cok az sureniz var, yanliz kalarak degerlendirin bu sureyi.

Allah sabirlar versin, cennette kavustursun insallah...

Öncelikle Allah evladınızı bağışlasın... İyi insanlarla karşılaştırsın dileklerimi iletmek isterim:) Oğlum 4 yaşında.. Onu ilk kucağıma verdiklerinde hem çok şaşkın, hem mutlu hem de korkaktım... Eve geldik.. Kayınvalidem, annem yanımdaydı.. Ve çok iyi baktılar bana... Ama içimdeki o garip his gitmiyordu... Çok iyi hatırlıyorum.. Oğlum bir buçuk iki aylık falandı... Bana yatılı misafir gelmişti... Ben tabi misafirle ilgilenmek istiyorum ayıp olacak diye Halbuki gelen can arkadaşım ve eşi... Yabancı değil yani.. Ama ben illa her şeyi kendim yapacağım.. Neden? Ayıp olmasın... Oğlum durmuyordu... Mutfakla bebek odası arasında gidip geliyorum... Arkadaşım diyor bırak çocuğa bak.. Ben yok... Ağzımdan şöyle bir cümle çıktı... Hala düşündükçe hem kızarım kendime hem de gülerim.. " offf yaaaa... Bu hep böyle ağlayacak mı? Ben hiç ilgilenemeyecek miyim evime gelenle? Bu ne yaaa offf.!" demiştim... Kayınvalidem karşı dairede oturuyor.. Verdim bebeği böyle söyleyerek... Kadın ağlamıştı... Sonra dedim ki sinope sen hayırdır..? Allah sana eli ayağı düzgün, sağlıkı bir evlat vermiş... Şükret... Oluyor öyle hisler.. Üzülmeyin.. Geçecek... Şu an tepki vermiyor henüz.. Hele bi ele avuca gelsin... Gülücükler saçsın.. Hepsi geçecek... Annelik böyle bir şey.. Ne olursa olsun... Ne yaparsa yapsın.. Koşulsuz seveceğiniz tek şey evladınız olacak.. Buna emin olun.. Sevgiler... :)

Bu yazdıklarının resmini çek telefonunda kalsın Öyle çabuk büyür ki bugün şikayet ettiğin herşeyi deli gibi özlersin

Yani okduğuma göre hemen herkes benzer şeyleri söylüyor. Zamanla biraz daha rahatlıyorsun ama asla tamamen geçmiyor sadece sen alışıyor ve kabulleniyorsun durumu.

Devletin verdiği izin bu kadar. Doğumdan önce eşimi eşten çıkardılar halyle ücretsiz izin planları da suya düştü hayt istediğim gbi gitseydi şikyetçi olmazdım herhalde...

Aynı şeyleri yaşadım hala da yaşıyorum. Bebekten önce çok aktif olan hayatım bir anda değişti. Öyle ki eşimle kafamıza göre sabahlayan, tatile giden, gece sabahlara kadar eğlenmeye çıkan tiplerdik. Kızımız doğduktan sonra bunları yapamamak ve bize empoze edildiği gibi deli gibi bebekle aşk yaşamıyor olmak çok zordu. Şimdi kızımız 18 aylık aşk yaşayamama kısmını atlattık kızımızı çok fazla seviyoruz Şu an hala emiyor 1 buçuk senedir kesintisiz uykum yok. Geçen hafta bir kaçamak yapıp tatile çıktık. Gezilecek onca yerin 10 da birini bile gezemeden döndük. Hatta kendi aramızda espri bile yaptık eskiden olsa koca valizler yerine sırt çantamızla gelir dağ tepe gezerdik diye. Şu an bile ara ara eski hayatımı özlüyorum fakat şöyle de bir şey var. Şu an bana sabah uyanacaksın ve eski çocuksuz hayatına geri dönmüş olacaksın deseler istemem. Kızım büyüdükçe aramızdaki bağ güçlendi. Sabahın köründe onun tarafından öpülerek uyandırılmak öğlene kadar uyumaktan çok daha güzel. Kendinizi mükemmel anne olmaya zorlamadan, sosyal aktivitelerinize minumum ölçüde bile olsa devam ederek bu durumu atlatabilirsiniz. Bu durumda en önemli nokta çocukla yapamam ki dediğiniz her şeyi alternatif üreterek yapmaya çalışmak. Özellikle çocuktan önce aktif sosyal hayatı olan kadınlar doğum sonrası bambaşka bir hayat yaşamaya başlayınca depresyona giriyor. Çocuğunuzla her şeyi yapabilirsiniz. Bir de hayat kurtarıcı bir tavsiye olarak ergonomik bir kanguru edinin. Her yere bebişinizle gidin. :)

Eskiden çanta hazırlayıp bir dolu malzemeyi sırtlayıp uyku saatlerine denk gelmeyen zamanlarda çıkıyorduk. Şimdi oğlum 3'e yaklaşıyor, montunu alıp çıkıyoruz.

Velkam tu the çocuklu hayat her lohusanın yaşadığı durumlar ve uzmanlar bunun iyi birşey olduğunu düşünüyor. Çünkü bu bir süreç ve sen artık bir canlının daha sorumluluğunu almalısın doğa seni bu şekilde hazırlıyor. Yalnız sınırın farkında olmalısın sendrom iyidir ama bebeğe zarar vermeyi düşünecek kadar ilerlerse depresyon olmuştur ve öyle bir durumda uzman desteği alman gerekir. Eskisi gibi olabileceğini sanmıyorum ama zamanla evin yeni bireyine alışıyorsun. İnstagramda ikiz bebekli hayatını anlatan ve bence tamamen benim hissettiğim şeylerden bahseden içten ve doğal bir kadın var burcukarataşmetin takip et yazıları beni rahatlatıyordu. Bir de babaya gelince onlar zaman geçirdikçe seviyorlar akışına bırak. Laf aramızda bence anneler de zamanla seviyor. Sağlıkla büyüsün miniğiniz

Sen pislik araaaa, ondan bol ne var Benim çocuklar tırlak değillerdi pek ama e çocukluğun kanunu halıyı pastel boyayla bir güzel boyamışlardı, görünce Bir günde yatak odama ödül çıkartmalarından yapıştırmışlar, süslemişler Çok güzel ama daha yapıştırmayın etiket izi kalır dedim. Ben mutfaktayken Aaaaaanneeee gel baaaak temizledik sürpriiiizBir geldim baktım ki eşimin tsmir kutusundan tornavida ne buldularsa kazımışlar canım mobilyayı E ne diyeceksin, iyi birşey yaptılar kendilerince Son cümlene de amin diyorum, en kısa zamanda bebişinle iyi tırlatmalar UneTasseDeCafe Sözünü tartmadn söyleyn, aldığı cevaptan

Tüm torunlar dedelerinin ninelerinin yanında mı? Babaannemin 2 torunu var biri yurtdışında senede 1 zor görebiliyor, ben de uzağım anca telefondan... Anneannemin 12 torunu var, kendi çocukları dışında hepsinin hayat gailesi var öyle mıç mıç değiliz, küçükken zaman boldu bir araya gelirdik şimdi nerde... Bayram seyran oluyor, ziyaretler bitse de dinlensem diyorum, boş muhabbetler, yorgun bir zihin ve beden... Maalesef durum böyle. Sırf yaşlanınca tek olmayayım diye çocuk yapılmaz.

Yüzbin kez beğenmek istiyorum.

Keşke saglıklı bi bebek dünyaya getirebilsemde tw izlemesem... Sadece onun rahatını düşünsem... Koklasam. Yada meleğim doğsaydı da banyo sefası yapmasaydım... Sadece onunla ilgilenseydim. Hayat işte... Umarım elinizdeki meleğin kıymetini anlarsınız. Evladınıza aşık olmanız dileğiyle

Ben o yorumu görmedim bile ben Deniz e yazdım sadece Sonra anladım

Ben bu düsüncelerin lohusalik sendromundan oldugunu zannetmiyorum. Elestirmek icin degik yardimci olmak icin yaziyorum bence bir uzmandan destek alin hemde esinizle birlikte. Bu çocuk icin kacinci konunuz ve hepsi olumsuz duygular. Esinizin hic birsey hissetmiyor olusu da pek normal gelmedi. Bence profesyonel destek almalisiniz.

Hıı bi de uykusunu rayına oturtunca akşam 19.30 da uyudu bizimki 2,5 saatlik diZi izledik kesintisiz :) Film izlemek mümkün olabilir yakında merak etme Ben en çok uyuyamamaktan korkuyodum ama bak şu an keyfi olarak uyanığım Eşim de bebek de uyuyorlar :) benim ne zorum varsa..

Benim de yok normalde ailem başka şehirde. Kayınvalidemler de kış aylarında 40 km falan uzaklıkta. Ama bu zmaanları kötü geçirdiğşm için mümkün olduğunca kendime vakit yaratıyorum. İşte ben değer diyemiyorum, der miyim onun derdindeyim. Anne kimliğiyle yaşamak istemiyorum, her şeyden önce Koalina'yım, kadınım; anne değil.

Daha fazla dayanamayacgim diyorsunuz ya mesela ne yapacaksınız? Cok üzüldüm kendinizi dipsiz bir kuyuda görüyorsunuz ama rahatlamaya çalışın herşey düzelecek lütfen uzman desteğini atlamayin, gerekirse ilaç alin emzirmeyin ama daha iyi dsha mutlu olun N NauNau Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik İptali tek ayak

ben ilk çocuğumda yaşamadım lohusa sendromu çok şükür ki ama şimdiki hamileliğim ilkine göre daha zor geçtiği için sonrasından korkuyorum açıkcası, çok planlı bir hamilelik de değildi alışmam zaman aldı hamileliğime inşallah sonrası kolay olur

Okuyunca bir of çektim. Aynısı başımda.

inanın geçiyor hepsi bir gülümsemesini dünyaya değişmiyorsunuz. Bende ilk zamanlar öyleydim annem yanımdaydı ellemeye korkuyordum kızıma sonra dünyam oldu canım oldu annem dönünce memlekete daha bi bağlandım kuzuma hatta ben 2 sene ücretsiz izne ayrılıp kızımı kendim büyüttüm iyikide bırakmamışım diyorum canımı benimle büyüdüğü için daha sakin mülayim bi çocuk herşeyini gördüm her anını yaşadım şimdi 3 yaşında. sabır hepsi geçecek şimdi bunları yaşamanız cok normal. aklına geldikçe böyle düşünceler al kucağına kokusunu içine çek bebeğinin bak gör mucizeyi.

Allah bağışlasın. Kızım 6 aylık olmak üzere. Hiç düşünmediğim bi anda hamilr kalmıştım. Hamileliğim dert tasayla hep ağlayarak geçti diyebilirim. Kızım doğdu. Oda hep ağlıyor sadece ağlıyor. Hastanede başladı ağlamaları. Ağlayan bebek diye kaldı adı diğer hastalar ebeler doktorlar geliyor gidiyor sürekli odaya. Kolik belli bi haftadan sonra ortaya çıkarmış ama biz doktor doktor gezdik. Hiç bişeyi yok kolik dediler. Allah düşmanımın başına vermesin. Günde 5-6 saat ağlıyordu. Doğar doğmaz kolik çıktı bizimki :) 40 gün annem yanımda kaldı. Kızım ağladı ben ağladım. Hergün benim ne haddime bebek doğurmak annelik benim neyime niye doğurdum bakamıycam nasıl büyüycek diye düşündüm durdum. Annem gidince ne yapıcam diye ağladım. Geçecek dediler inanmadım. Şimdi sadece 6 ay geçmiş ama gülerek yazıyorum çünkü geçip gitmiş. Şimdi kıkır kıkır gülmesi, beni görünce heyecanlanması, sarılması, hergün yeni bişey öğrenmesi kendi kendine bıdırdanması numaradan ağlaması ilgi istediği için değişik hareketlerle kendini ifade etmesi o kadar heyecanlı ki. Çok büyük aşk. Neden doğurdumdan iyi ki doğurmuşuma çok hızlı bir geçiş oluyor. Şimdi burda herkes geçecek desede inanmıycaksın çünkü bende inanmıyordum ama 3-4 ay sonra dünyadaki en güzel şeyi yaptığını farkedeceksin. Sadece sakin ol bol bol bebeğini kokla :))

Ahhh gel de bunu anlat. Bırakın bizim anne babalarımızı, yeni nesil de aynı baksanıza yorumlara. Herkes o kadar fedakar mükemmel anne ki, bunun karşılığını da o çocuktan hayatı boyunca yanında olması gerektiği şekilde işleyerek alıyor. Çoğu kv sorununun temelinde de bu var, çocuğa bağımlılık. Şimdi yazacaklarım tepki alacak biliyorum ama, bizim kadınlarımızda kariyer motivasyonu da az. Çalışma hayatı yorucu evet kabul ediyorum; ben de istifayı bas evde otur diyorum kendime ama sadece motivasyonum para değil; üretkenlik, sosyalleşme, insan tanıma, kendini gerçekleştirme. Gün içinde yaşlı bir müşterimden aldığım bir hayır duası bile beni oldukça motive ediyor.

7 günlükken sarılıktan sadece 1 gece hastanede bırakınca bende bi kırılma noktası yaşandı. Elimde boş pusetle öylece kalakaldım, çok kötü bi hismiş. O zaman artık onsuz olmanın benim için kabus gibi bişey olduğunu fark ettim. Şimdi uyuduğunda manyak gibi fotoğraflarına bakıyorum. Kendine zaman tanı, ben de dizi izlemeyi, eşimle aynı anda rahatça yemek yemeyi özledim. Ama uyku düzeni oturdukça onları da yapmaya başladım az az. Eşime bırakıp gezmeye de gidiyorum bi kaç saat. İlk 20 gün memeye yapışık yaşıyorlar zaten bunalman normal

Çocuksuz hayat özlenmeyecek bir şey değil gerçekten. O yüzden bu konuda kendinizi hırpalamanıza gerek yok. Her zaman özleyeceksiniz eski rahatlığı. Bu da kimseyi kötü anne yapmaz. İnsan emeğini sever. Çocuğunuzu büyüttükçe elbet seveceksiniz. Şimdi alışma dönemi. Çocuk insanın hayatını baştan aşağı değiştiriyor. Annenin de babanın da bocalayıp duygu karmaşası yaşaması normal. Normal olmayan, kendinize veya bebeğe zarar verme, ilgilenmeme düşünceleri geçerse aklınızdan, o zaman acil uzmana görünmek gerekiyor mesela. Ben çocuk sorumluluğunun anne ve baba tarafından paylaşılması gerektiğini düşünüyorum. Sadece annenin değil ki bebek. Bir de şu, arada çocuğu bırakıp karı koca çıkıp deşarj olmak, veya tek çıkıp kendine zaman ayırmak insana iyi geliyor. Çünkü bebek bakmak cidden bunaltıcı. kardeşimin 7 aylık bebeği var, doğduğundan beri fırsat buldu mu çocuğu anneme veya bana bırakıp birkaç saat gezmeye gidiyorlar. Yazın yüzmeye falan gittiler karı koca tüm gün. İyi geliyor insana. Biraz enerji toplayıp çocuğuna dönüyorsun. O yüzden, anneanne, babaanne desteği varsa ara sıra çıkın kendiniz için bir şeyler yapın. Bizim milletin anneliği arabesktir. Siz bakmayın "çocuk için kendimi unuttum, banyo bile yapamıyorum, mutsuzluktan ölüyorum, ooh ne güzel, anneliğin hakkı böyle verilir" diyen kadınlara. Mutlu anne=mutlu çocuk. Çocuğu biraz başkasına bırakıp kendi ruhuna iyi gelecek bir şey yaptığında çocuk ölmüyor, travma yaşamıyor, psikolojisi bozulmuyır, sen kötü anne olmuş olmuyorsun. Ek olarak, en bebek diye ölüp biten insanları bile sarsabiliyor çocuk. Siz en baştan çocuk fikrine alışmamış bir çiftsiniz. Bence en baştan psikolojik desteğe başlamanız iyi olabilir. Ben olsam bir psikolog bulur, düzenli giderim. Hiç bir zaman ponçik bir anne olmayacaksınız. Çocuğunuzu seveceksiniz ama anne olmayı sevmeyeceksiniz bence. Böyle tonla kadın var. O yüzden çok geç olmadan desteğe başlayın derim.

Koalina, su anda korunuyorsun degil mi? Aman diyim.

O kadar normal ki bunlar yeni bir hayat başladı artık senin için milat gibi bir şey insan ara ara özlüyor eski hayatını tabi ama bir bakıyorsun sanki hayatında hep bebeğin varmış gibi geliyor bir anı hatırlıyorum üniversiteden hemen kızım geliyor aklıma onu nereye bırakmıştım diye sonra diyorum saçmalama o zaman o yoktu bir de daha çok küçük tepki versin daha güzel gelir her şey

Çocuk sahibi olmak sizi neden bu kadar üzüyor? Eşle ayrılmak yada hayata tek devam etmek gibi bir düşünceniz mi vardı Ataayemi

Doğru söyleyen, evlat aşkından sapıtmayan insanları seviyorum vesselam :)

aynen asla 2 aylık cocugu birakcak olsaydım doğurmazdım. crazy3527 Allah'ım, ben duamı sana emanet

Kendimi gördüm yazdıklarında, ilk çocuğumda depresyonun dibini yaşadım kısaca en derin duygum aşırı pişmanlık çocuksuzluğa özlemdi. Bişey hissetmiyorum. 9 yıl sonra dönüp baktığımda normal olduğunu Ke dimi neden bu kadar parçalayıp kötü hissettiğimi anlamıyorum. Hepsi geçecek emek verdikçe bağlanacaksın... Kızımla şuan o kadar mutluyuz ki iyi ki doğurdum. Üstüne bir tane daha yaptım 8 yıl sonra ama... Benim hatırladığım kızım 1 veya 1.5 yaşındayken tamamen geçmişti umarım senin daha kısa sürer... Sadece şunu bil çok normal hissettiklerin kendini suçlama

Yorumları okuyamadım. Sadece şunu söylerim her zaman Bazı insanlar "anne" olarak doğuyor sanki. Gerçekten bebeklerini kulcaklarına aldiklari anda dünyalar onların oluyor, daha hamileyken bile bu duyguları çok yoğun yaşıyorlar Ama bazıları da benim gibi öğrendikçe tecrübe ettikçe benimsiyor anneliği. Ilk doğumumda meme yaralarim, acılarım ve dikiş sancılarım, uykusuzluklarim vs derken kendimi depresyonda buldum. Ve bebeğime karsi üç dört ay boyunca hiç annelik duygusunu hissetmedim. Hep biri olsun da o baksin diye bekledim :))) Etrafta gördüğüm "mükemmel Anneler gibi değilim diye kendimi suçlayıp depresyona girdim. Oysa ki annelik benim için öğrenildikten sonra hissedilen bir seymis:)) simdi alti yasindaki kızımla geçirdiğim vakitleri hicbir seye değişmem onunla cok mutluyum. Lohusayken zamanla boyle hissedecegimi bilseydim o kadar ağlamazdım Şimdi ikinciye hamileyim, bulantılar yüzünden hastaneden çıkamıyorum ve aşırı mutsuzum. Hayat kalitem sığırın altında. Bebeğimi kucağıma aldiğimda eminim onu da çok sevicem ama suan cinsiyetini bile merak etmiyorum. Galiba onu da beraber yaşadıkça sevicem Şimdi o mükemmel anneler beni yargılamasın hiç çekemem sizi Sana tavsiyem, etrafındaki hicbir anneyi kendinle kıyaslama. Herkesin serüveni farklı. Zamanla her şey rayına oturacak. O da dünyaya alışıyor sen de onunla yasamaya alışıyorsun. Hicbir şey için kendini suçlama. Alabildigin kadar yardim al. Bugünlerden daha kötü günün olmayacak merak etme. Her şey gittikçe daha da güzelleşecek insallah. "Daha bugün iyi gunleriiinn" diyen teyzelerde uzak dur, aksine bunlar kötü gunlerin. Bana inan

yaklaşık 5 ay önce oğlumu kucağıma aldım. neredeyse 2 aylık olana kadar bir emziktim Allah' ım dedim ben anne değil emzik oldum sürekli memede duran yemek yememe lavaboya gitmeme müsaade etmeyen bir bebek. hep öyle olacak sandım hayatımın en büyük pişmanlığıydı o dönemler. ama şimdi öyle değil beni gördüğünde gülen bir mavi boncuğum var. ben hiçbir insanoğlunun beni bu denli sevdiğini içten güldüğünü görmemiştim oğlumu kucağıma alana kadar. kısacası geçiyormuş, geçecek..

Öncelikle geçmiş olsun sağlıcakla büyütün bebeğinizi Ne kötü yorumlar var ya çok üzüldüm bu kadar acımasızca eleştirilere... Konu bana ait olsaydı ve bu yorumları okusaydım ciddi korkular yaşardım ve uzun süre kendime gelemezdim sanırım Konu sahibi aynı duyguları ilk çocuğumda yaşadım yabancılık hissettim acaba seviyormuyum neye benziyor ki bu sevgi aşk aşk aşk dediler ama aşk gibi de gelmedi çok üzülüyordum aynı zamanda bu düşüncelerim için 2. ay aşısında oğlum çok ağlamıştı içim bi tuhaf olmultu sıkı sıkı sarılıp göz yaşını silip onu ne kadar çok sevdiğimi söylemiştim Oğlum şimdi 8 yaşında Bir tane de minik bir oğlum daha var 14 aylık Hazır bir sevgi ile doğduğu için uykusuz gecelerimi bile seviyorum Zamanla insan herşeye alışıyor Alışmak zorunda olduklarımız hep böyle güzel şeyler olsun inşallah...

Bakın ben linç için yazmadım, açıkçası aşırı sevgi gösterileride bana göre değil sevgi ölçütüde değil ama ince bir mesaj gördüm, yaşadığı sıkıntıyı çok derin yaşıyor kendini şu an o ortamdan çok uzak görüyor kaçıp gitmek istiyor yazıktır oda can taşıyor etrafındakilerde farkında değil ne yapacağını şaşırmış halde ben bunu gördüm diğer yazdıkları + satır arası benim hissettiğim birşeydi amacım vayy nasıl böyle konusursun demek değil

sizinde calismayi teecih edenleri yargilamaya hakkiniz yok maddi durumu yoksa cocukta yapmasin diyerek hemde soz konusu sizin dusunceleriniz olunca yargilamayin ama ben herkesi yargilayayim hayat felsefeniz bu sanirim bayanin cocuguna isinamamis olmasi belki hormonal belki lohusalik buhrani belkide gercekten isinamayacak ilerde de kendimi anne gibi hissetmiyorum diyen bir cok insan var bu hayatta sonucta bundan 3 5 ay sonra hala pismanim vs derse ozaman niye yaptin bu cocugu diyebilirim ama suan demem elinize bir canli veriyolar al bakalim yasatacaksin bunu diyorlar ben tedavi ile anne oldum gitmedigim dr denemedigim yontem kalmadi cocugum yok diye agzimdaki disleri curuttum saclarimi beyazlattim ama bu dusunceler bende bile oldu ilk zamanlar napicam nasil olacak şaskindim bundan sonraki hayatim hep boyle gecelerce katila katila aglayan bir cocuklami gececek rahat yemek hic yiyemeyecekmiyim dedim tuvalete hasret kaldim her anne gibi zamanla tecrubeyle boyle olmadigini anladim etrafimdan guya lohusa bakmaya gelenler cekildikten sonra rahatladim bunlari yasamayan insan cok azdir ben inaniyorum bayanda bu durumu asacak suan yargilamak icin cok ama cok erken

Eşin bu konuda ne diyor koalina? O da evet çıkamayız diyorsa eşin de moralini bozuyordur. En başta onunla bir aile büyüğü konuşsun, sana moral vermesi lazım. Bir de postpartum depresyon ciddi bir konudur. Bir psikologla görüşsen iyi olabilir, biraz rahatlarsın.

Ben dipsiz kuyudayım, kuyunun ağzından konuşmak kolay tabi. Gelin içeri o zaman konuşalım. Ben de tahmin etmezdim bu kadar kötü olacağımı ama oldu işte

Anaçlık baska bir sey bu bence tamamen karakteristik bir özellik kimi anaç doğar kimi doğmaz.. bu bebeğini sevmediği anlamına gelmez elbette ki. eminim canını verecek kadar seviyorsun suan ona birsey olsa canın yanar ama ben seni anlıyorum konu sahibi.. uykusuzluk zaten baslı basına depresyon sebebi

Bir bebeğin en zor zamanları. Eski halleri yine özleyeceksiniz, ama çocuklu yaşama da ayak uydurup alışacaksınız. Ne kadar ağlasanız normal, şu an her şey karmaşık geliyor size. S

olabilir o sizin fikriniz elbet bende bu sekilde düşünüyorum sürekli yapışık olmayi sevmiyorum bir alanim olmali arada olsada esimle başbaşa kalmayi cok özlüyoruz ikimiz de arada olmali ogluma gelince 2 gun gittigimde ananesini hic üzmemiş gayet guzel gezmisler park oyuncak oynama yeme uyuma derken beni görünce kostu sarildik oyununa devam etti yani sandiginiz kadar muhtac ve güzsüz olmuyorlar

Sizin de bu kadını yargılamaya hakkınız yok! Bu nedir ya ben istediğimi söylerim kimse bana bişey demesin. Sen bırakma çocuğunu kardeşim. Bu ülkenin yarısı asgari ücretle çalışıyor onlar çocuk sahibi olmasın mı yani nedir? Bu konuda bile kast sistemi mi oluşturalım? Ne dediğinizi bilmiyorsunuz sonra siz benim düşüncelerime saygı duyun. Yok öyle yama, saygı göstermeyi bilin bi önce.

Amin cümleninkini cnm. Rabbim isteyen herkese nasip etsin Oğlumla ikimiz aynı kafadan olunca eşim için ev tımarhaneye dönüyor.

Kaç aylıkken çalışmaya başlayabiliriz canavar olmamak için peki :)

Ya vurmayin yeter öldü kadin. Konu sahibi hayirli ugurlu olsun bebeginiz. Size bir kerecik gülsün ondan sonra hepsi gecicek :) Anne degilim ama bugun yeğenim uykudan uyanip yüzüme bakıp öyle güzel güldü ki dunyada boylesine beni mutlu edebilecek çok az şey var. Ben boyle hissediyorsam anne olanlar nasil hissediyorlardir kim bilir :)

O yorumu ben yazdım galiba :) Shusui

Ya kesinlikle öyle, 10 dakikada hazır olan ben bir buçuk saate ancak çıkıyorum evden ama, ev otursam durum daha vahim, kötünün iyisi diye çıkıyoruz artık dışarı mesela bugün onun tam uyku saatinde onu arabasına koyup bir cafede gidip kitap okuma planım var ama bakalım olacak mı D damdan

Koalina cok uzuldum, ben bebegi gorunce hislerin degisir diye dusunuyordum, tavsiyem yok maalesef Insallah bir an once alisirsin, gerçekten bebek icin de uzucu bir durum

Hiçbirşey eskisi gibi olmayacak koalina öncelikle bu fikre alışmaya bak. Fakat mevcut hayatından zaman zaman memnun olacak zaman zaman da nefret edeceksin. Hafif bir lohusa sendromu yaşıyorsun sanırım ben daha ağırını yaşamıştım. Her gelene halimden şikayet ediyordum ve tahmin edersinki geçecek zamanla cevabını alıyordum ama bana hiç geçmeyecek ömrüm boyunca sürecek gibi geliyordu. Sana verebileceğim tek tavsiye kendini bebek için hayattan soyutlamaman ben o şekilde atlattım psikolojik durumu. Bebeğim yokmuş gibi gezdim işlerimi hallettim tabi bebeğimde benimleydi :)

bebeğini seviyordur da bağ kurmamıştır henüz belki bilmiyorum. İletişim kuramadığı için bebek kapalı kutu gibi yeni doğduğunda. Bir de aslında lohusa sendromu uykusuzluktan dolayı gelişen bir şey bence 2 gün uyusuz kalsak insanlıktan çıkmıyor muyuz? Çocuktan önce sabah 7 de kalktım diye nemrut ve mutsuz gezdiğimi hatırlıyorum. 3. 4. günden sonra en kötü 1 haftadan sonra psikoloji kalmıyor normal olarak :).

O sizi en az 15 yaşına gelene kadar hiç karşılık beklemeden sevecek tek insan bunu bi düşünün

sana tek tavsiyem 4 aylik olana kadar disini sık 4 aylik oluncada bastir uyku egitimini hayatina kaldigin yerden devam et :) 1 fazla ile bende boyle olmustum bir donem ilk dogdugunda zamanla hersey okadar guzel yoluna giriyorki ha zormu evet cok zor ama eglencelide daha cok yeni cok kucuk siz lohusasiniz esinizde ssizle birlikte lohusa heralde ona cok sey yazmam gerekir

Bir de Türk kadınların da var sanırım saçını süpürge edince en iyisi oldugunu sanma durumu. Keşke her kadının yardımcısı olsa geceli gündüzlü. Bence en doğal hakkı. Keşke imkan olsa bende tutsaydım :) doğum yapmak emzirmek çocuk yetiştirmek bunlar hep kadına yüklenen görevler iken yatıcı bakıcısı var diye annelikten men edilecek kadınlar neredeyse :)

Gelecegin mikemmel kaynanasi surumune gec diyorsun

3 günü geçtim, günde 3 saat biri kucağında tutsa ve o 3 saat içinde "emmek istiyooorrr, agliyooorr, sütün yetmiyooorr, ayy gazı vaaar" gibi çağrılarda bulunulmasa, anne sadece dinlenmekle mesgul olsa ve bebekle ilgili hicbir sey dusunmese o anne için her şey daha kolay olur. Günde 3 saatlik gerçek destek çok hayati

Bir oğlum 3,5 yaşında diğeri 6 aylık çok şükür bu günlere bende keşke kazara hamile kalsam da üçüncü olsa diyorum benim ki de nasıl bi manyaklıksa artık yardım edenim falan da yok P

Adini ezberleyecegim uyelerden oldunuz. Bir sure profil fotonuzu degistirmeyin olur mu? Vay arkadas tip dunyasinin pospartum depresyon dedigi şeyi nasil da ozetlediniz oyle. Yalniz Allah bu duyguyu verirken annelerin %50 ila 70'ini atliyor galiba.

Konu sahibi sormustum ama gozunuzden kacti sanirim. Esinizin bahsettiginiz sert ve sevgisiz tavirlari ve cocugu istememe tepkileri devam ediyor mu? Evladi benimseme ve bakimini yapmada yalniz mi birakiliyorsunuz esiniz tarafindan? Bu denli bebege karsi olan bir esle hem logusaligin yorgunlugu ve zorlugu ile hem de yeni hayata alismak daha da zorlasir cunku. ((

Ben de aynen izin problemi yüzünden... ne diyelim allah hayırlı iş kapıları da açsın bize TheQueeninthenorth

Koalina keske bu ruh halinle bu konuyu acmasaydin En son ihtiyacin olan sey burda ki 'mukemmel' psikolojide ki hatunlarin annelik soylemleri Ben seni cok iyi anlayabiliyorum, surda 2 3 ay daha bir affalama sureci yaşarsın sonra kabulleniyorsun zaten... Hayat bir daha eskisi gibi olmayacak tabi ki, cunku sen artik eskisi gibi degilsin... belki su an farkında degilsin ama inanilmaz değişiyorsun ve bunu ilerleyen surecte idrak ediyorsun...

Kadının düşmanı yine kadındır diye söylerlerdi de inanmazdım, doğruymuş. Kadın burada "çocuğumu sevmiyorum, camii avlusuna bırakıyorum" mu demiş? Ne kadar çirkin üsluplar bunlar? "sevmeyeceksen anne olma neden 2 aylık bebeği bırakıyorsunuz canavar mısınız? Paran yoksa doğurma Parası olmayan doğurmasın Biz bulamıyoruz senin yaptığın şımarıklıklara bak.." Bla bla bla. Gelmiş yine en mükemmel anneler, en süper kocaya sahip kadınlar. Sizin kocalarınız süperse bu bdvdeki koca konuları kimin? herkes istediğini yapabilir, kaldı ki bakar bakmaz bakıcıya verir vermez bu kimseyi ilgilendirmez, anneliği de karşısındaki insanı da kimse yargılayamaz, karşınızdakinin yeni bir anne taze lohusa olduğunu unutup saldırıyorsunuz. Konu sahibi; ilk zamanlar böyle hissetmen normal, zamanla geçeceğine inanıyorum. Sağlıkla büyütün bebeğinizi.

Mini mini bir anne adayı olarak dehşetler içinde okudum yazınızı. Hamileliğinizi çok merak ettim. Ben çok isteyerek çocuk sahibi oldum. Şimdilik bir sıkıntım yok ama bu lohusa sendromu bebekten uzaklaştırıyor mu anneyi? Arada bende düşünüyorum eski düzenime ne zaman dönerim diye. Sonra aman diyorum sanki çok düzenliydin de eskiden Eskiden hop hop her yerde gezerken şimdi 1 saatte varıyorum gittiğim yere. Dinlene dinlene gidiyorum belki çok hızlı gidersem bebişe bişey olur diyerek. Çok evhamlı bir annesiniz anladığım kadarıyla. Birde yetebilecek miyim düşüncesi girince içine işler sarpa sarıyor. İlk evlendiğim zaman ağlamıştım annemi 1 ay yanımda tutmuştum. Her işi o yapıyordu yemek falan. En son gitti kadın napıyım ömürlük mü durucam yanınızda diye. O gidince depresyona girdim resmen. Ev işi, yemek bilmem kim misafirliğe gelecek yemek yap aşkım lafları sonra doğru yanlış yapa yapa alıştım. Buda heralde öyle bir süreç ama tabi elimizin altındaki pilav olmadığı için özenli olmak zorundayiz. Anneyle kv gelince herşey kolay geliyordur size. Ama unutmayın onlarda sizin geçtiğiniz yoldan geçti. Gün gelecek sizde gelininize yardım için gideceksiniz o bocalayacak mesela. Geçirdiğiniz ve geçireceğiniz güzel günlerin hayali sizi bebeğinize daha da yakınlaştırır dite düşünüyorum. Çünkü ben beklerken hep doğacağı günü hayal ediyorum. İlk anne diyişini, ilk yürüyüşünü, ilk karnesini... Rabbim yardımcınız olsun inşallah güzelce atlatırsınız bu günleri. Emira SY Nirvana Anneler

Eyvah eyvah ne günler yaşamışsınız mune :) Valla ne dilediğine dikkat et derler ya bizim de başımıza gelirse hiç şaşırmam. Amaaan napalım evde beraber kudururuz

Ben gayet iyi anlıyorum konu sahibini, hemde çok net. Daha önce de konu açtı istemiyorum aldirsam mi, alışamıyorum diye burda insanlar ne diller döktü. Sonra cinsiyeti ogrenince eşinin yüzü düşmüş mutlu olmamisti. Eminim sizin için kiz yada erkek fark etmez evlat dersiniz. Umarım bir an önce kendine gelir be alışır zira bebeğin geri iadesi yok. adyas zihin fukara ise, fikir ukala olur.. Anneler

Lohusa sendromudur muhtemelen en kisa zamanda atlatırsınız inşallah allah ikinizede sağlık versin.

Ay inanmıyorumNavigasyon yutmuş gibi her tuvalet bilirdim ve yanından geçerken alarm çalrdı"çişi olan var mı" Lazımlık bari taşımadım:) Çarşıda bir çeşmede su şişesini doldururken bir kadın çocuğuna ortalık yerde şişeye çiş yaptırıyordu, ben Uyardım diye tartışma çıkardı, haksızlık yaptım galiba, kendince bir çözüm bulmuş

hamile kaldığınız günden doğurduğunuz güne kadar hep olumsuz tarafından baktınız istemediğinizi beyninize hep yerleştirdiniz bir sürü konu açtınız ama son yorumlarınızı okudukça aslında bebek istemeyen tarafın siz değil eşiniz olduğunu sizin de bu baskıdan dolayı mutsuz olduğunuzu hissettim. sizinki bence lohusalık depresyonu değil yalnız kalmaktan ve geleceği şekillendirememekten kaynaklanan korku. şu anda doğmuş, size ihtiyacı olan minik bir can var artık şu olumsuz duygularınızı, yakınmalarınızı bir kenara bırakın bunların size kazandırdığı bir şey yok. olumluya odaklanın bence. ayrıca konuda bazı süper anneler okudum o neydi öyle

36 yaşinda 9 yillik evli ve 2 ay önce ikinci tüp bebek denemesinde çocuk sahibi olmuş yeni bir anneyim.. çok ağladim çocuğum olmucak korkusuyla çok şükür rabbim nasip etti.. bu kadar yil bekleyip zor elde edince doğduğu günden beri hayatinin merkezine zevkle koyuyorsun bebeğini.. eşim doğuma girdiği içinmi bilmem oda doğduğu andan beri sahiplendi.. diyeceğim o ki insan gerçekten isteyip doğru zamanda çocuk sahibi olmali... bu 9 yilda eşimle çok gezip tozdum o yüzden hiç eksikliğini hissetmiyorum şuanda.. o günler geçti şimdi bu günler basladi.. insanoğlunun düzeni bu.. artik olan olmuş bir çocuğunuz var ve size muhtaç.. gecmisi unutup kabullenin ve gelecek günlerin tadini çikarmaya bakin..

Cok tesekkur ederim tavsiyelerinize uyacagim

Bunların hepsini tüm anne babalar az ya da çok yaşıyor ama ne hikmetse kimse tek çocukla kalmıyor. Ben mesela o kadar zor olmasına rağmen 2. Yi yaptım. Ara da 3. Düşünmüyor değilim. Her ne kadar delilik gibi görünse de sevgileri herşeye değer

suan lousadasin amannn bunlar bisey mi Önceki

Sizinle benzer sekilde bir hamilelik ve lohusalik yasadim ve esim de ayni sizinki gibiydi. Bebek 1-1,5 aylikti bir gece emdikten sonra dikti gozlerini babaya bakiyor, ne yaptiysam beni takmiyor. Ben de esimi uyandirdim ve sanirim seninle iletisim kurmak istiyor, bi bakar misin bu gence dedim esim o gun kurdu o bagi buyuk oglumla. Kucukle hala tam kuramadilar, bebe 2 yasina yaklasti

Ya ben sizden hiç hoşlanmıyorum ve yaşadıklarınızdan bilmem kaç aylık kızınızla öğretmenlik maceranızdan gına geldi. Bilmiyorum belki onlarca kötü yorum oldu hamileliğim ve bebeğimle ilgili konumda ama hiçbiri sizinki kadar aklımda kalıp brni irrite etmedi. Farzedin ki sevmiyorum bu benim elimde olan bir şey mi? Kötü davranmamak, gerekli bakımı vermek elimde ve belki sevmememe rağmen iyi bakıyor olmam sizin bile yapamayacağınız bir şeydir. Kaç tane insan istemediği bir şeye, umduğu gibi olmayan bir hayata, her gün nasıl ölsem diye düşünmesine rağmen hala devam etmeye çalışır, bir umut destek arar, bu bebeğe nasıl faydalı olurum, nasıl bu işi kotarırım der bilemiyorum. Hisler elimizde değil ama davranıilar elimizde bir de zaten depresyonda olan birine manasız yorumlar yapmamak da.

Eski beni gördüm yazdıklarında, bende 35 yaşında anne oldum, isteyerek bi hamilelikti, ben hamile kalınca bu duygulara çoktan kapılmıştım. Hergünüm ağlamaklı idi. Eski hayatım olmucak, eşimle eski paylaşımlarım, eski rahatlıpım olmucak die. Doğum yapınca yine aynı durumlardaydım, eski hayatım bitti die vahlardaydım. Şimdi nasıl mı eşime iyiki yapmışız iyi ki var diorum. O benim canım dünya bi yana evladım bi yana, içimde tarifsiz büyük bir sevgi var. Allahım herkesin evladını korusun içinde benim evladımıda. Şuan yaşadıkların gayet normal, hayatı oluruna bırak o nasıl yönleneceğini bilior. Sevgiyle kal

Bende oglum dogmadan once soyle dusunurdum, ya sıkılırsam ondan bakmak istemezsem sevgim azalirsa yük gelirse.. sonra düşündum esimi cok seviyorum her an onla olabilirim bikmam bana yuk gelmez onun camasiri bulasigi vs ki o elin adamı neticede ben ona öyle bağlanmisim. Bebegim benim bir parçam ondan asla sikilmayacagimi asiri sevecegimi bikmayacagimi bu sekilde anladim ve ondan sonra bebek sahibi olduk allahta nasip etti cok şükür. Ben hicbir cocugu bebegi sevmeyen biriyim sadece kardeslerimi sevmiştim bu zamana kadar. Herkes benim nasil anne olacagimi deli gibi merak ederdi. Basta bende zorlandim bunaldim ama esim hep destekcimdi bebegimin dilini anlayinca nezaman ac oldugunu ne zaman uykusu geldigini herseyini ogrenince hayat cok kolaylasti. Allaha şükür cok mutluyum tabiki cok zor ama 6 aylik oldu cok cabuk buyuyor diye üzülüyorum. Alistik herseyi beraber yapiyoruz. İki aylikken esim ben bebegimiz tatile gittik. Soyledikleriniz cok abes. Bebekle hersey yapiliyor ama farkli sekillerde. Buna adapte olmaya calisin bebegi hayatinizi zorlastiran bir seymis gibi gormekten vazgecin bence.

Sağlıkla büyütün bebeğinizi. Kızım 6 yaşında oglum 4.5 aylık iki doğumumda da aynı şeyleri hissettim. Gayet normal hisleriniz ama zamanla alışkanlık haline geliyor ve rahatlıyorsunuz. Bebeğiniz büyüdükçe fikriniz değişecek. Size gülumseyip şirinlik yapmaya başlayınca iyiki diyeceksiniz. Bol bol dinlenin, çevrenizin yardımını da geri çevirmeyin. Bunalınca bebeginizin karnı toksa verin biraz baksınlar. Siz de o ara kendinize vakit ayırın. Henüz çok erken daha alışamadınız bebekli hayata ama zamanla herşey rutine binecek.

Ama herkesin şartları bir değil Haftada 6 gün çalışıp çocuğu sadece akşamları bir kaç saat görünce evde bırakayım sinemaya gideyim demek de makul olmuyor Ya da günün 11 saatini bakıcı ile geçiren çocuğu biz sinemaya gidelim diye küme bırakalım Bunun yerine alternatifler geliştirmek evde aktivite yapmak da bir seçenek

Allah sağlıklı bir evlat versin, gönlünüze göre versin, kızları anlattım hala hevesli olduğunuza emin misiniz Büyüyünce kıyafetlerinize, takılarınıza bile ortak olacak, Allah'tan benim ayaklar küçük ayakkabıma ortak olamıyor ama elbiseler, bluzlar çantalar yerlerinde yeller esiyor

benim kizimda kolikti uyusun diye gozunun icine bakar o aglarken morarir ben uykusuzluktan kulaklarimda cinlayan aglama sesinden morardim simdi sabah 6 da en gec 6.30 da kalkmazsa her 10 dk bir gidip suratina bakiyorum hareket ediyomu ddiye bakiyorum annelik ne tuhaf sey :)))

ne yani karı koca, ikiniz de çocuğunuzu sevmiyor musunuz?

emptinin sözlük anlamına bi bak önce sen S Spizella

Herkes mükemmel anne, fedakarlıkta zirve. Herkesin kafasında bir anne modeli var ve o ideal, diğer tüm anneler de ona uymalı. Anne olmak istememek de neymiş? Dünyadaki en kutsal duygu. Yaşın 35 çocuk düşünmüyorsun, cık cık cık, 5-6 yıl sonra istersin ama Allah vermez, bu dediğimi unutma. Bebeğini küçükken bakıcıya bırakıp işe gitmekte neymiş? Olmaz, yasak, yurt dışında öyle yapmıyor kimse, hem ben pedagogum, izin vermiyorum bırakamazsın, canavar mısın sen? Bebeğime bakmak, uykusuz kalmak beni zorluyor, kendime zaman ayıramıyorum. Aaa olur mu hiç öyle şey? Ne şükürsüzsün, kıymetini bil evladının. Yıllarca çocuk sahibi olmaya uğraşanlara ayıp oluyor hem. Lohusa sendromunda olabilir miyim? Öyle bir şey yok ya, uyduruyorlar, şımarıklığın adı depresyon olmuş. Güzel ülkemin, güzel kadınları...

Maddi durumu hiç düzelmezse ne olucak doğurmasınlar mı anne olmasınlar mı Zaten anne baba ne için çalışıyor çocuğuna daha iyi bir hayat için Bence yorumun yanlış Burda konu o değil Bu anne-babanın çocuğuna ısınaması ve çocuk sahibi olduklarından dolayı içlerindeki pişmanlık ve vicdan azabı yani konu sahibinin Bence içinde eşinden dolayı da bir korku var. eşim bebeğe ısınamadı cümlesi herşeyi anlatıyor. belki içinde bebeğiyle birlikte terk edilme duygusu var bilinçaltında.

Kadınlar neden birbirini anlamaya çalışmaz? Ben de bunu merak ediyorum cidden, şu topik için yapılan kötü içeriklere bakacağım ama iki çift yorum yazmazsam olmazdı, o yüzden ben de konuya dahil olayım dedim. Bu kız zaten hamilelik depresyonundaydı, o zamanda açtığı konuda anlamak yerine eleştirdiniz, oysa herkes sizler gibi aynı duygularla hissedemeyebilir anneliği, bu onu kötü anne yapmaz ki, ne yapmış bebeğine? Aç mı bırakıyor, çatlayana kadar ağlamasına duyarsız mı kalıyor? Hiç bu kızcağızı anlamaya çalıştınız mı? Bebek doğar doğmaz hemen adapte olamamasının bir sebebi de belki eşinin de henüz bebeğe alışamamasıdır, belki annelik duygusunu yaşamak isterken, henüz babalık duygusu hissetmeyen eşi yüzünden kendini kötü hissediyordur. Bizler hamile kaldığımızda, doğum yaptığımızda en çok eşimizle paylaşmak istemez miyiz bu duyguyu? Bir de Koalina'nın yerine koyun kendinizi, eşiniz bebeğe birşey hissetmese, sevindiğine dair hiçbir emare olmasa siz de lohusasınız üstelik, ne hissederdiniz? Kaldı ki gebelik ve lohusalık endişelerin, kaygıların, duyguların en yoğun yaşandığı dönemlerdir, sizler anneliğinize laf söyletmezken ki, kimsenin anneliğine laf söylenmemeli, bu kızın anneliğini neden sorguluyorsunuz? Lohusa bir kadına yazdığınızın farkındasınız değil mi?

Ne güzel yazmışsınız, bebeğim geceleri asla uyumazdı, yakınımda ne annem ne kayınvalidem yoktu, eşim hafta sonları elinden geldiğince yardım ederdi ama hafta arası çalıştığı için sabaha kadar uyumayan bebeğimle salonda sabahlamak zorunda kalırdım, gebelikte aldığım 18 kiloyu, uykusuzluk ve yorgunluk yüzünden 1 ay sonra 20 kilo olarak verdim, 40 kiloluk halimle, bebeğim uyusun da azıcık uyuyayım diye ağladığım günleri bilirim, o kadar uykusuz kalırdım ki iştahımı bile etkilerdi, bir lokma yemek yiyemezdim, ki zaten gece uyumayan bebeğim gündüzleri de kucağıma yapışıp dururdu, ne karyolasına yatırabilirdiniz, ne bebek arabasına, illa kokumu alacak, illa o kafası göğsümde olacak, sıcak yemek bile yapamazdım o yüzden, 5-6 ay gece yatak yüzü görmedim, buradaki birçok anne benim yaşadıklarımı yaşamıştır, derdiniz bebeğiniz olmuyor, bebeği istememezlik değil bu, uykusuzluktan yorgun düşüyorsunuz, sinirleriniz yıpranıyor, sanırsın hepimiz melek gibi oluyoruz uykusuz kalınca, bebeğe bakamıyorum, yetemiyorum diye ağlamadık sanki, 1 saat uyusa da dinlensek demedik, bebeklerin yaş sendromunu, çocukların ergenliğini anlayan biz, lohusa bir kadının lohusalık depresyonunu fuzuli buluyor, maalesef anlamıyoruz, herşeye anlayışlı biz, hemcinsimize anlayışımızı esirgiyoruz.

Ahahaha çok hoşsunuz vallahi, sesli güldüm okurken

Güzel lafmış valla :) Ben yuvarlayıveriyorun lastikli çarşafı

Aldım, alıyorum ama belki başka kapıları da denemek gerek. TheQueeninthenorth

Bence şöyle ki, evli olmayanlar evlilikle ilgili bir muhabbet yaptığında sen evli değilsin anlamazsın, çocuğu olmayanlar çocukla ilgili yorum yaptığında anne değilsin anlamazsın gibi söylemler ikinci plana atılmışlık hissi verebilir diye düşünüyorum. Bu hissiyatı bir dönem yaşadım ama o da içinde bulunduğum olumsuz bir dönemden kaynaklanmıştı. Şimdi gülüyorum buna çok saçmaydı o hissiyatta olmam

Ben de oyle bir annelik istegi yok ama gorumcem gibi olsam sirf param var diye yapardim cocuk. ekstra evler filan kime miras kalacak mazallah

niye dün gezerken de ağladın biliyor musun çünkü sanki bu bir lütufmuş gibi sana sunuldu yani sen gezemezsin artık annesin ama bak biz sana kıyak yaptık bebeğine baktık da geziyorsun denmiş gibi geldi geçecek bunlar gezeceksin de kafana göre takılacaksın da yeter lan hep senin dediğin olmayacak da diyeceksin biraz ağla rahatla kapanda gibi hissediyorsun ama annen gidince daha rahat olacaksın kalıplarla yaşaman gerekmiyor evin temiz olmasın saatli yaşama ya da çocuk mesela yanında yatsın koltukta sen de birşeyler yap bir gün tv de bir film vardı bebek salonda beşikte uyuyor ben de filme takıldım ama sesi bayağı kısık eşim dedi ki açsana sesini yok mok dedim sonra dedi tamam açma uyanmasın da güzelce izle çünkü ya uyanırsa diye düşünmüştüm hiç izleyemezdim mesela bir süre sonra daha az bağımlı olacak vereceksin babasına ne yaparsa yapsın bir de bazı dönemler var ki sen olsan da ağlıyor olmasan da meme de almıyor biz o dönemde umursamayı öğrenmiştik eşim alıyordu ben yemek yiyeceksem yiyordum ya da duş alacaksam alıyordum zira bende de durmuyordu yavaş yavaş saatini vs öğrenip ona göre yaşıyorsun ben bir ara eşim şehir dışındayken akşam onu da banyoya arabası ile götürür duş alırdım duşa kabini kapatır durulanır açar cee yapardım 3-4 aylıktı özetle geçecek sen de unutacaksın bu yaşananları

Evlendim daha çocuk düşünmeden hamile kaldığımi öğrendim. Ailemden uzakta doğum yaptım annem iki hafta bile durmadan yanımdan gitti eşim nöbetçi olurdu sabaha kadar gelmezdi. Çok zor günler geçirdim. Öncesinde tabiki çok rahattim isten de ayrilmistim düğün öncesi hazırlık için çok rahattim. Bebeğim olunca hayatım tamamen değişti uykusuz geceler sabrının son noktasına kadar dayanmak. Çocuğumun herseyini kendim yaptım kendim ilgilendi diyebilirim. Esimle daha evlilik nedir anlamamistik bile. Herşeye rağmen onun o sevgisi bambaşka simdi diyorum iyi ki de hemen olmuş. Sonra kardeşi oldu o da beklediğimiz bi zamanda değildi. Beş yıldan fazla yani çocuk uyutmakla uğraşıyorum. Eskiden çocuk büyütmek cok zor gelirdi dediğim gibi hic çocuğumuz olsun ismi şu olsun diye esimle hayal bile kurmamistik. Bilemiyorum çok zor günler geceler yaşıyorum ama isyan edemem Allahın bana emaneti bunlar nasıl keşke olmasaydı diyebilirim ki. Şükür ikisi de sağlıklı zaman ne getirir bilinmez tabi ama ne olursa olsun onlar canımdan can benim evlatlarım. bak yaninda destekçilerin de varmış dediğim gibi benim eşim bile günlerce bebeği görmediği olurdu çocuk geldiğinde uyumuş olurdu sabah da bebek uyanmadan giderdi tek basimaydim. Hicbir zaman başka bi şık dusunmedim. Şuan küçüğü saat on birden beri uyutmaya çalışıyorum saat iki buçuk olacak ve çok kotu de hastayım. Çok yorulup sinirlendiğim zamanlar olmuyor degil insan hastayken bile çocukların keyfine gore hareket ediyor. Herşeye rağmen anne olmak o kadar güzel ki onların bir gulusu anne deyişi bambaşka günlerce uykusuz kalsam da olur. Eminim zamanla sende boyle dusuneceksin. İyi yönlerini görmeye çalış lütfen senden bir parca ve dünyanın en güzel kokusuna sahip bir bebek bundan daha güzel birşey olabilir mi?

vaaayyyss küçük balıklara bak sen helal olsun bebislere. Bulmuşlar tornavidayi yalnız. Bak bak bak akıllılara. Bu yeni nesil cocuklar 10 numara Arastirmaci karıştırmacı minnoslar Pastel boya da cok komik sanat yaptilar yani. bazi cocuklarda bu boyama cizme olayını gördüm Duvari cizenler falan. Pislik diyince koptum. Ben evde temizlik yapinca köpegim cok huzursuz oluyor.. rahati kaciyor elektrik supurgesine falanda havliyor ogun eşime dedim ki pisligi seviyor bu oda diyor ki bayiliyooo bayiliyoooo temizlik olunca rahatsiz oluyor nereyi halletsem napsam diye Nitekim de oyle. Mesela yeni yikanmis haliya gidiyor garezine bibisini yapiyor ve tuvalet egitimi de var7 yasinda hayvan Norm Ender Hastasi Melis Norm Life Bebeğim tek ayak

Size göre... Bana göre de allah size akıl fikir versin.

Klasik bir laf var 'Zaman en iyi ilaçtır' Aynen oğlumu çok zor büyüttüm. İyi bir anne olamadığımı düşünerek ağladım, hep dibe vurdum. Sizin gibi düşündüm. Şimdi çok şükür. 19 yaşında delikanlı. Sırdaşım, arkadaşım, her bir şeyim. Halen zorlu bir çocuk onunla didişmeyi bile seviyorum. Şehir dışında üniversite okuyor çok özlüyorum bebekliğini bile :) Lafın özü sabır geçecek. Daha çok erken. Varlığına şükür ettiğim. Allah evlatla sınamasın.

"Yarın sabah bebeğimi çöp konteynırına atacağım" diye konu açmış sanki kadıncağız. Ne abartmışsınız yine yaw Bazen konu sahipleri delirip ana avrat düz gidince suçlu ilan ediliyorlar. İşte sebebi bu. Milleti çıldırtıp çıldırtıp kenara çekiliyosunuz. Sonra konu sahipleri terbiyesiz manyak oluyor.

Koalina yasadiklarin normal otesi normal.. ben ilk oglum dogdugunda artik istedigim gibi kosup, istedigim kadar uyuyamayacagim diye kac gun aglamistim buradaki mikemmel analardan olmadigimdan ilk bir kac yil fevkalade zorlandim, annem ve kardesim olmasa ne yapardim bilmem.. aralarda biraktim, tatillere gittim kisaca cocuktan onceki hayatimi hep bir sekilde yavas yavas geri soktum hayatima.. aklinin alamayacagi tepkiler aldim, anneligimden tut her asamam sorgulandi ama ben yurdum insaninin ne dedigini umursamadigim icin bildigimi okudum.. cok mutlu iki cocuk yetistirdim ve mutlu bir anne oldum.. ikinci oglumda eve gelip ise basladim desem yalan olmaz.. her seyi siraya koydum, bazen oglusum ilk siradaydi bazen benim sac bakimim :) ulkenin garip normlarina gore bir anne olmadim, olmaya da calismadim zaten.. bir donem yogunluktan sarsildim, bir psikiyatrist ile 6 ayda toparladim.. ozetle bekar hayatina donemeyeceksin ama bekar hayatin evrilecek bir nevi.. hayatini cocuklara degil de cocuklari hayatina entegre edersen bunalimsiz atlatirsin bu sureci :) iyi ya da kotu olman degil sikinti, mutlu bir anne olmaya calis sadece :)

bebeğini tabiki seviyor. yazmış zaten nasıl sevdiğini. konu tam olarak alışma süreci orda sıkıntı var. onun dışında sevgi ve annelikle ilgili sıkıntı yok.

arttiriyorum...14 yil bekledikten sonra bi oğlum oldu. o kadar da zor bi bebek değildi. Sik sik uyanmayi saymazsak.. Ben bile rahat kahvalti yapamayinca Sabah erken kalkinca Parça parça iş yapinca Acaba annelik bana göre değil mi dediğim oldu. Insaniz aciziz zorlandiklarimiz illa olcak

Bebeğiniz hayirli olsun :) Biz kadınlar olarak annelik üzerinden ahkam kesmeyi ne kadar seviyoruz ya, her çocuk için en iyi anne kendi annesidir, şuan bunlari hissediyor olması konu sahibini kötü anne yapmıyor, gece bakici olayına bile takılanlar olmuş, beş aylik oğlum var geceleri uyumuyor keşke imkanım olsa da geceleri ona bakacak bir bakıcısı olsa asla hayır demem:) Gereksiz fedakarlığı mukemmel annelik zannediyoruz niyeyse, bunun diğer versiyonu yillar sonra sizin için saçımı süpürge ettim, yemedim yedirdim içmedim icirdim modunda annelik oluyor sanirim.. .

Off bu bendim sanki resmen. Ben başka bir şehirde yalnız eşimle birlikte bakıyordum. 4 ay dayandım ailemin yanına taşındık sonra. Benim sendromum aylar sürmüştü ama yardım edecek kimsem olmadığından. Sonrasında yavaş yavaş düzeldi.

Siz birakmazsiniz insallah.

Biraz yüzeysel okudum konuyu, ama ana konuyu anladığımı düşünüyorum. Sana naçizane tavsiyem; sürekli bebeğine karşı hislerini dinlemeyi bırak, büyük aşk belirtileri falanda arama. Kendini düşünüyor olman kötü birşey değil. Bu seni suçlu hissettirmesin. Bebeğin için böyle detaylı, her durumda lazım olabilecek eşyaları düşünüp bir çantaya topladıysan, zaten sen anneliğini sorgulamamalısın! Üşüyen minik ayakları ısıtmak için sıcak su torbası taşıyan birisi çok güzel bir anne olmuştur bence :) Zamanla ritminiz oturacak, belki saçını süpürge eden , her daim önceliği çocuk olan bir anne olmayacaksın ama zaten annelik bu tip kalıplara sokabileceğimiz bir müessese değil :) Mutluluklar size!

Şimdi ki gibi kolay bulunamasa da vardı :) valla eşim dahil kimseyi dinlemedim, gören kızıyordu ama bir gün aynı yaşta kızı olan bir arkadaşım kızımın saniyesinde fırladığını görünce hak verdi, öyle bir koşuyorlar ki tazı yanlarında yavaş kalır :)) çok korkmuştum, arkadaşımın da şahit olduğu olayda kızım elimden o kadar hızlı kaçtı ki yürüdüğümüz kaldırım yüksek olmasa arabalar çarpardı, kaldırım yüksek olunca düştü, yerden kalkıp yine kaçmasın diye çocuğun üstünden atlamamla yakalamam bir oldu, bir daha mı dedim asla bu çocuğu bağlamadan bir yere çıkmam, elini sıkı tutmuyor musun derseniz gayet sıkı tutuyordum, hareketli çocuğa sahip olanlar hep tetiktir, ben de öyle tetikteydim ama yine de başarıyordu kaçmayı, arkadaşımın kızı yavrum sakin sakin yürürdü, benim kız Tazmanya canavarı gibi fırlardı:) Her çocuk için geçerli midir bilmem ama çoğu çok sakinleşiyor, annemin arkadaşının oğulları vardı, ben öyle çocuklar görmedim, buzdolabına tırmanıyorlardı, dolap tepesinden atlıyorlardı, prizlere bile parmak sokan haşarı çocuklar olur ya, onlardandılar :)) büyüdüklerinde ikisi de çok efendi mülayim oldu.

Eniste baya iyi kazaniyor ama gorumcem de 10 binin uzerinde kazaniyor. :))) Evimde o kadar hizmetli olsa simdiye dogurmustum. 4,5 senelik evliyiz. Cocuk yok.

Ya herkes ne kadar tepkili. dogumdan güle oynaya çıktım. odaya geldim herkes orada, bebeğim pamuk gibi uyuyor. herkes gülüyor. fotolar süsler taçlar oh mis. Hic unutmuyorum 10 15 dk sonra bir hemşire geldi. erkekler dısarı anne emzirecek dedi.6 7 kadın içinde göğuslerimi açıp bakalım süt var mı dedi ve bir sıktı göğsümü. O an bu ne böyle dedim içimden. canım yandı sütte bir damla geldi zaten bebekte tutamadı memeyi. oysa filmlerdeki gibi hemen emecek melekler gibi uyuyacak eşimle duygu dolu bakışlar atacaktık falan :)) ohoooo nerdeee!! Herkes yaşadı. ay ben yine yaşayacağım! Sağlıklı olsunlar da geçiyor bu bunalımlar.

Evet, bir de sevgiyle dengelemek, çünki insan denge isteyen bir varlıktır. Olumsuzluklar ister istemez olur, ama eğer denebiliyorsa ki,"annem şöyle böyleydi kızardı filan ama beni severdi, dizinde yatınca saçımı okşardı, derdimi dinlerdi, bana herkesten yakındı"o zaman bir şeyler dengelenmiş demektir, yoksa bir tarafın ağırlığı dengeyi bozup insanı diplere sürüklüyor.

Hayır hayat felsefem bu değil aksine ön yargıdan nefret ederim. Sizin de dediğiniz gibi tedaviyle anne olmaya çalışan evlat hasretiyle yanıp tutuşan ne insanlar tanıyorum. Ama isinamadim deyip kesip atması çok saçma bana göre... Ben cok erken yasta anne olmama ragmen boyle seyler hissetmedim ay bakamam mi ay yetemem mi diye. Allah zaten o annelik duygusunu veriyor bu yaradilista var ha bazılarında olmuyor adını " lohusalik depresyonu " diye değiştiriyorlar... O zaman bu durum polemiğe dönmeden konu sahibine adı "lohusalik depresyonu "olan bu durumdan kurtulmasını dileyeyim.

Benim annrm vr rşim sson zamanlarda bayağı yardımcı. Gece eşim uyuttu, gündüz annem bakıyor. Brn yine de tatmin olamıyorum, bakmak bile istemiyoruö sanki birileri yardım edecek alıp götürecek gibi geliyor görmek istemiyorum. Her yerde eşyalarını gördükçe ağlayasım geliyor, hafızam silinse 1 yıl önceye dönebilsem falan krşkr. Bademli_Magnum Güzel haberler geliyor tek ayak

Nerde bu işyerleri ya Bizde iznini bile zor kullanıyorsun, yoğun yerlerde hiç çıkamayan arkadaşlarım oldu süt iznine.

Bravo ya valla bravo! Daha 2 hafta once dogum yapmis hormonlari yerinden oynamis bir kadina edilen laflara bak.. Telefon klavyesinden sallamak cidden bu kadar kolay mi ya? Koalina, bu platformun %99 u anaç. Seni anlamayacaklar ve kendi annelik hissiyatlarini ve sureclerini sana empoze edip senin de boyle olmani bekleyecekler. Zaten su anda tamamen farkli bir hayata alisma surecindesin. Hayir bir de bu duzgun bir dille yapilsa amenna da yok yani. Kapattir konunu gitsin. Bebek tedavi surecine giris yapmaya hazirlayan biriyim bu arada ben, seninle ayni dusuncede de degilim ama köpürerek biz burda neler cektik&cekiyoruz senin yaptigina bak diye uzerine çullanmiyorum. Arkadaslara da tavsiye ederim diyecegim boyle yaklasmalarini sana ama nerdee...

onuda yapar baksana ısınamamiş cocuguna.. 2 aylık cocuk birakıp işe mi gidilir allah akıl fikir versin. Yazıktır... herşey para değil hayatta. Evlat acısından yanan onca insan var yavrusu olsun diye senelerce tedavi olan... hanım benege ısınamamış... daha neler duycagiz

Abartmayın lütfen. Burda bir çok kadın 3 aylıkken bırakıp işe başlıyor. Maddi durumları tek maaşla geçinmeye yetecek kadar iyi değilse napsınlar. Bebeğe alışamaması da acemilik yaşıyor olmasından. 2 haftalık bebek sadece acıkıyor, ağlıyor henüz anneliğe alışamamış gayet normal çok anne yaşıyor bunları. Daha da moralini bozmaya gerek yok bence çok acımasız yazıyorsunuz

Evet haklisiniz ama insan ilk bebeği olunca bu dediklerinizi hesap edemiyo.. Başına geleceklerden habersiz anne oluyoruz.. Zamanla alisiyoruz, kabulleniyoruz ve bi sure sonra bebeğim yokken ben nasi vakit geciriyodum Allah Allahmoduna ulasiyosunuz Konu sahibi arkadasim, hersey yoluna gircek merak etme.. özlediğin herşeyi bebeginle yapmaya baslicaksin. azicik yarim yamalak olcak ama 1-2 sene sonra o da duzelecek... Güle güle büyütün bebeğinizi

Koalina öncelikle hayırlı olsun. Benim ilk cocugum tup bebek yıllarca emek verilen bir bebek olduğu ıcın sanırım dogum yaptığımda dunyanın en mukemmel olgusuna erıstigımı dusunup mutluktan aglıyordum. Depresyon yanıma bıle ugramadı. Herhalde cok emek verip, cok beklediğim ıcındı. Ancak 2. cocugumda dogdugu ilk gun ilk gece hastanede sabaha kadar perisan olduk, hıc uyumadı hep agladı. Benim birde tup baglama opr. OLdugu ıcın ben hıc ıyı degıldım, yerimden kalkmak oturmak hele yatmak olumdu. Acayip bir duygusal bosluga dustum ve kimseye soyleyemesemde pisman oldum. Eve geldik, oglum buyugu anne neden yurutemiyorsun neden konusamıyorsun gıbı seyler soyluyordu, bende gayet 24 saat aglıyordum. Annem vardı evde,, gelen giden kafamda bir suru karmasık düşünce, ben aglayınca annemde aglıyordu neden agladıgımı bende hala bılmıyorum. Ustune 5. gun sabah yine agladım, oglum da uzuldu okula gıttı esım bız naptık hayatımızı maaf ettik galıba dedi bana, hastaneye gittik. Sarılıktan oturu ufaklıgı alıp yogun bakıma bıraktık ve bende is bitti. Ne dusunduysem, neden aglıyorsam hepsi bitti. 8. gun annemi gonderdım, gunduz geldi ama aksam ustu hep evine gitti ben duse kalka ogrendım surecin nasıl gececegını. Annem geldıkce bebegı sadecee emzırdım ben gundelık islerimı hallettım ben boyle nefes alabildim acıkcası. Sanada bebegın sorumluluğunu biraz paylasmanı tavsiye ediyorum Hazır yanında birileri sabit kalıyorken sen kafanı dinlemeye bak. Ben her gun dısarı cıktım, 20 gunluk ten sonra bebegı de cıkardim. Oyle boyle gectı ha hersey eskisi gibi mi, buyugunden oncesının hatırlamıyorum, bundan oncesınıde unutmak uzereyım. Sankı herkes bızım gıbı yasıyor sanıyorum. Sana bir tavsiyemde bebeğini erken uyutmaya calıs. Suandan itibaren ben sizin kadarken 7 de gırdıgım odadan, dısarda bir cocuk bırakmama ragmen 9.30 kadar uyutma cabasında oldum dusun birde vicdan azabı karıstı bana ki 2 çocukta hemen hemen herkes yasamıstır bunu sanırım. Ama degdı 13 aylık bızım ki sımdı daha rahat en azından aksamlar bizim, gunduz daha uzun uyuyor daha kısa emiyor kendi kendine oyalanıyor ama tamamen bitecek diye bekleme. Cocuk boyle bısey biliyorsun her donem Baska sıkıntıları var, ben senin yerinde olsam hem destek alırım hem annen hadi uzaktan geliyorda en azından kv geldıgınde sizde kalmasın, o gunduz geldıkce sen kendi istediğin islerşe ilgilen, dinlen gez dolas ne istiyorsan Ben 2. dogumda hıc bırseye yetısemedıgımı dusunuyordum, bebegı besleyemedım sarılık, 2 saat emzırıp 15 dk uyuması da benim sucum, buyuk oglum beni aglayarak goruyor, e annem var ne yemek ne bulasık hepsi yarim yarim, gelen gidende beni 5 gunde bitirmişti.. surece mudahele et kendi haline bırakma

Aa sen dogurdun mu? Daha vardi sanki senin gunun.. deli gibi cocuk isteyen biri bile ilk aylar yorgunluktan uykusuzluktan bunalima giriyo.. benim ilk cocugum 6 yasinda ve ben oncesini ozluyorum, birak anne olmayi bekarlik zamanimi bile cok ozluyorum ama cocuklarimi cok seviyorum. Zamanlada cok sevdiriyolar kendilerini, heleki kizlar. Zamanla alisacaksin insallah ve bi bakmissin alisirken sevmeye baslamissin.. umarim oyle olur yani

Çok kötü bişey ama ben duydum canim. bi tanıdığım lohusayken bebeğe isinamamisti. bir keresinde tam bebeği boğacakken kayinvalidesi yakalamıştı. sonra hiç bebekle yalnız bırakmadılar. sonra geçti tabiki. simdi ölür çocuğu için

En rahat cocuk yatili bakiciyla oluyor. Gorumcemin bakicisi vardi devamli peşinde gezdirirdi nereye gitse bakiciyi da yaninda goturuyordu, evde de disarda da rahat ediyordu. Gorumceye bebegi sevmek, oynamak, emzirmek kaliyordu bir tek. :) Daha cocugun 40i cikmamisken kadin ojeli, bakimkiydi her zaman ki gibi ve hic kendini parcalamadi o cocuk buyurken... +Evinde temizlikcisi filan da var. Evde yatili bakici, temizlikci ve hizmetli varsa ancak hersey eskisi gibi kalabiliyor bence onun disinda kalani gormedim.

Canım merak etme birkaç aya bebeğine aşık olacaksın bütün zamanını onunla geçirmek isteyeceksin lohusalik sendromu normal bunları hissetmen allah başka dert vermesin bebegin sağlıklı olsun

O zmaan o şekilde yazabilirdiniz. Ne hamileliğimde ne şimdiki konu içimde pozitif bir yorumunuz yok. Siz düzelmeyeceksiniz buna inanmıyorum diyordunuz 1 sene önceki konumda da. Sizin gibi olmayanı anlamaya çalışmak yerine kızınızı nasıl büyüttüğünüzü ve hiç gocunmadığınızı anlattınız ve ne biçim annesiniz diyerek psikopatlarla yarıştırmaya devam ediyorsunuz. O zaman herkes bana saydırsın, herkes ne biçşm anne desin. Evet ne biçim anneyim, bebeğine deli gibi bağlanamayan, bir türlü olması gerektiği gibi sevemeyen, kuyruğu da dik tutmaya çalışan biriyim. ama ben bu kadarım işte.

Ya bilmiyorum çekip gitsem mi, kendimi mi boğsam, boşanıp çocuğu eşime mi bıraksam. Dışarı çıkıp geliyorum sanki cenaze evine gelmiş gibi hissediyorum. Herkes bana destek olmaya çalışıyor ama benim içim almıyor, kabullenemiyorum bir çocuğum olduğunu, anne olduğumu. Bir perdenin arkasından kendime bakıyor gibiyim. Her şey çok manasız yiyip içemiyorum da, gülemiyorum da. Sanki başka biri oldum ve hep böyle kalacak gibiym. N NauNau Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik İptali tek ayak

21 yaşındayım ben de bu tarz korkular yüzünden istemiyorum. Gezmek, istediğim gibi uyumak, dışarı çıkmak daha güzel. Bebek yapmak vücudu yıpratıyor biraz o yüzden de istemiyorum. Size bakarak doğru kararı ben de verdim

Eşinin destek olması çok güzel. Zamanla gece emzirmeleri azalacak zaten. Ama şu ana çözüm bulmalıyız. Sanırım mama da kullanıyorsunuz. Mesela çok yorgunsan o gece sen kalkma. Eşin mamasını versin altını değiştirsn uyutsun. Konuş baştan da 15 dakikada hemen annesi seni istiyor diye getirmesin, çok gerekirse uykuya memesiz dalamıyorsa uyutmak amaçlı emzirirsin uykun da çok bölünmemiş olur.

Annelik insanı baştan ayağa, fiziksel ruhsal değiştiren bir şey. Bazı sorunların da üstesinden gelebilmenin çaresi önce o sorunu kabullenmektir. Bir sorununuz olduğunu düşünmüyorum, Allah size bir evlat vermiş, güle güle sağlıkla büyütün. Fakat sorun olarak gördüğünüz şeyler artık bundan sonraki hayatınız: anneliğe hoş geldiniz. Kabulleneceğiniz şey ise anneliğin zor olduğu. Bebeğim memeyi tutamamıştı ilk doğduğunda, açtı ve çığlık çığlığa ağlıyordu. Hemşirelerden Allah razı olsun, hep yardımcı olmaya çalıştılar ve tutturabildik el birliğiyle. Buna sevinirken canım o kadar yanıyordu ki kızım resmen koparıyordu memeyi. Hemşireye çok zormuş dediğimde 'kolay olduğunu kim söyledi' demişti. Gerçekten hala kulağımda. Zor ama dünyanın en tatlı duygusu. Benim de annem hep yanımdaydı sağolsun, ama devamlı süt sağmam gerektiğinden hiç uyumadım bebek uyuyunca, doğum sonrası birçok sağlık sorunum oldu, ciddi şeyler olmasa da lohusayken bilirsiniz sürekli dr. a gitmek bir eziyet. Eşim tabii benim kadar hissiyata sahip değildi, korkuyordum iyi bir baba olamazsa diye. Şu anda o kadar düşkün ki kızına... İnanın hepimiz zorlandık, zorlanıyoruz ve zorlanmaya devam edeceğiz. Allah sağlığınızı, ağzınızın tadını bozmasın, bahsettiğiniz keyifleri bebeğinizle yapacağınız günler gelince unutacaksınız bu günleri... Dilber Hala Uyh uyh tansiyonum indi şekerim çıktı

Klasik lohusa sendromu :)

olamayanların canını yakarak moral vermek te buraya has bişey.

Şu yorumu bdv'ye duvar kağıdı yapıp, asmak lazım.

Col haklisim ablacim. Esi en buyuk destekcisi olmasi gerekirken; bebegi sevmiyo ve istemiyo gibi davranmasi bence konu sahibini daha da zor bir durumda birakiyor ki zaten logusalik yeterince zor bir donem.

Kadınların 20 li yaşlarda annelik hormonları tavan yapar ama önemli olan ruhları bu anneliği hazır mı?

Aynı şeyleri dibine kadar yaşadım diyebilirim. Hem yalnızdım, hem de oğlum zor bir bebekti. Şuan 2 yaşında ama hala eski günlerim aklıma gelince iç çekmeme mani olamıyorum. Kolay değil, hayat tümden değişiyor. 2 sene boyunca hep içinde bulunduğum durumu sorguladım. Bulaşık bekliyor, yemek bekliyor, çocuk sürekli ağlıyor. Eskiden çok aktif ve sosyaldim çocuktan sonra rutin işlerimi bile yerine getiremiyordum. Hani bazılarına bakıyorum küçük yaşta peş peşe 2 çocuk yapıyor ama hiç bir şeyden de geri kalmıyor sporuna kadar, maddi manevi yetersiz olunca çok zor oluyor. Hiç bir şey artık eskisi gibi olmayacak bu doğru, geçen gün instagram da 'çocuktan sonra en çok neleri özlediniz' diye bir kullanıcının fotoğrafının altına gelen yorumları okumuştum ' uyku, sıcak çay içmeyi, sadece kendime karşı sorumlu olduğum günleri, vaktimi yönetmeyi, gezmeyi diye bir sürü yorum okumuştum. Eşime hep ' gecenin bir yarısı çıkıp alabildiğince gitmek istiyorum' demiştim. Kardeşim sayesinde gerçekleştirdik. Anneliğe hazır olmakta çok önemli, ben mesela 3. yılım da yani şu zaman düşünüyordum hep ama maalesef çikolata kisti rahatsızlığından dolayı 'doktorumun olmama ihtimalinde çok kesin durmasından kaynaklı, 1. senemin yıl dönümünde hamileydim. Açıkçası eşimde bende ilk denemeden hamile kalacağımı aklımızın ucundan geçirmedik. 1 yıllık süreç maddi kaynaklı sıkıntılarla geçmişti bir de. Yani evliliğimin ilk yılını nasıl doldurduğumuzu anlamadık bile diyebilirim. Tabii beklentiler de önemli, en yakın arkadaşım evlenir evlenmez bilinçli, isteyerek hamile kaldı mesela :) İnsan özlüyor, bu yüzden çok iyi düşünmek lazım. Genelde yeni evlilere tavsiyem önce iki kişilik bir hayatı dibine kadar paylaşmaları, doyulmaz ama en azından kimsenin içinde kalmaz :)

ben baska bir acidan olaya bakiyorum. zorluk falan mecbur olcak da lutfen sevgi dolu cocuklar yetistirin, sonra bizim cocuklarimizin hayatini karartiyorlar

Bebeğinizi Allah bağışlasın, sağlıklı, mutlu, uzun ömürlü olsun insallah İlk bebeğini kucağına aldığında; çok yakın çevresinde evvelinden pek de yeni doğana maruz kalmayan anneler, bu duygu gelgitlerini muhakkak yaşıyor Öncelikle tamamıyla size bağımlı bir minik canlı ve bebek tutmak dahil hiç bir konuda çok bilgisi olmayan, Yenidoğanı ile ilk tecrübesini yaşayan bir anne. Üstüne bir de, anneye hiç bir yardımı dokunmayan baba oldu mu, annenin depresyonu ve çıldırması için tüm koşullar özenle sağlanmış oluyor adeta.. Bunların da üstüne ; çevreden gereksiz kişilerden bebek ziyaretleri, saçma eleştiriler... evliliğe ve iki Kişilik yaşama zor adapte olmuşken, bir anda anneler babalar, koloni halinde yaşam, anne için yepyeni bir hayat böyle kaoslarla başlıyor... Yazarken bile ruhum daraldı.. Bir insan ve yavrusu için, en güzel ve en özel olması gereken anlar, inatla nasıl taze anne için berbat hale getiriliyor, aklım almıyor.. Umarım bizler yaşlanıp, torunumuzu kucağımıza alabilirsek ; anlayışlı, işleri kolaylaştıran birer nine olabiliriz... Bebeğinizle yaşadığınız zorluklara istinaden, iki çocuk annesi birisi olarak tek söyleyebileceğim ; kesinlikle mükemmel olmak için ya da olamadığınız için kendinizi üzmeyin İkincisi, bebeğinizin tüm temel bakım ihtiyaçlarını siz giderin, yardımcı olmaya gelen anneler yemek yapsın, eve gelen gidenle ilgilensinler... Bir de gelen gidenin eleştirilerine kulak tıkayın, hiç unutmam, bir komşu ; bana neden sezeryan diye sorduğunda safça, bebek iri olduğu için derken, aaa ben beş kilo çocuğu normal doğurdum diyerek lafı ağzıma tıkamıştı :) Bir defasında da arkadaşımın annesi, benimle yaşıt olan kızına nasıl 1 yaşında tuvalet eğitimi verdiği ile alakalı seminer vermişti :) Yaşlılarda laf ve gençlerle aşık atma bitmez, en güzeli kulak tıkamak Kolaylıklar ve bebeğinizle mutlu huzurlu günler diliyorum...

Meslektaşım, ben 35 yaşındayım ve senin bu söylediklerini hissettiğim için doğurmuyorum. Senin içindeki huzursuzluk var ya, ben de aynısını hissediyorum. Çünkü bir gün gelicek, ben iyice yaşlanacağım, eskiden keyif aldığım şeyler bana çocukça gelecek, içimi neşelendiren genç bir kızım, başarılarıyla gururlandığım bir oğlum, beni güldüren bir torunum olamayacak. Hep çay içip, köpek sevmekle ömür geçse keşke ama sıkacak bunlar bizi 50 yaşına gelince. Kol kola girip alışveriş yapan anne ve gençlere özeneceğim. Ama sen özenmeyeceksin, halihazırda geleceğini yalnız geçirmeyeceksin. Bu yüzden ben de istyorum artık. İlk 2-3 sene kabus olacak belki, ama sonrası için yapayalnız bir yaşam. Eşim benimle ölecek değil ya, ne yaparız yapayalnız

Ayni kalacak diyenlere Melanie C'den never be the same again sarkisini armagan ediyorum :) Ne kadar bakici vs olsa da evlilik level atliyor bi defa, esler arasindaki bag degisik bi kademeye geciyor, kimi iliskide olumlu kimisinde olumsuz ama asla ayni kalmiyor hicbisey. Bizi ilk bebek sarsti ikincisi topladi diyebilirim mesela. Oglum tekken esimle tek kelime etmeye vakit yoktu, ikinci olunca onlar oyuna dalip bizi unutuyorlar ve ben cayimi corbami sogutmadan iciyorum. Kendime vakit ayirabiliyorum.

34 yaşımda 5 yıllık evli ve bu korkular yüzünden çocuk yapamayan biri olarak, kararımın doğru olduğunu okuduğum bir konu olmuş, teşekkürler. Size de sabırlar diliyorum, herkes bir şekilde yıllar içerisinde alışıyor öyle görüyoruz umarım sizin de uzun sürmez.

Durumunuz düzelir inşaallah. Bende meleğimi özlüyorum tekme atışını, midemi bulundurmasını, uykumu getirişini Kısa zamanda öyle alışmışım ki karnımda ki boşluk canımı yakıyor. Lütfen birazcık sabredin düzelir herşey. Dışardaki hayat size güzel gelebilir özlersinizde ama evlat acısı gibi bir imtihan özlediğiniz herşeyden daha zor...

Zaten emzirme zamanları da olmasa ne olur bilmem ben de o aralar bir şeyler izleyebiliyorum. Gerçekten umut oldu şu an, o hissiyatı bekliyorum ben de özlemeyeyim eskide ne vardı diyorum. Aylak bir tip, boş bir hayat diye kendimi teselli etmeye çalışıyorum ama bir gün iyiysem ertesi gün moral yerlerde geziyorum.

Palavra iki sene geçti nerdeyse hiçbir şey değişmedi. Kendimi öldürdüm mecburen başka biri doğdu bebekle sanki. Bence iyi düşünmek gerek. S

bebeğim 10 aylık, hala eski hayatımı özlüyorum hala deliksiz uyuyacağım kendime zaman ayırabileceğim günlerin hayalını kuruyorum. ama bi yandan da alıştım onunla yaşamaya. büyüdükçe aranızda bi bağ oluşacak. arkadaş gibi takılacaksınız evde. hele bi gülmeye başlasın daha da katlanılır olacak zorluklar. ama yine de hep uyusa da kendime vakit ayırsam diyeceksin :) instagramda anneniniçsesi sayfasını takip etmeni öneririm, her cumartesi akşamı caps partisi yapılıyor, hikaye bölümünde. orda kendi yaşadığın durumlarla ilgili komik capslar olacak, yalnız olmadığını görüp teselli bulacaksın :)

Öncelikle belirteyim arkadaşı yargılamak amaçlı yazmadım. Henüz annelik duygusunu bilmiyorum ve haliyle merak ediyorum. Şuan karnımda 3,5 aylık bebeğim ve şuan annemin benden daha çok sevdiğini hissediyorum. Eşim de isteyerek baba oldu ama o da tam olayın farkında değil. Yani öyle göbüşüyle aşk yaşayan bir anne değilim haliyle doğunca ne hissedicem merak ediyorum. Konuya gelirsek, "Bebeğim de çok sevmli, büyük bir aşk olmadı henüz ama seviyorum tabii ki, minik elleri, muhtaç hali içimi acıtıyor." bana çok sevgi sözcüğü gibi gelmedi. Biraz daha "ya ben hayvanları seviyorum aslında ama uzaktan seviyorum, evimde kalan yemeklerle de besliyorum yani cani değilim ben" diyen arkadaşlarıma benzettim. Hayvan benzetmesinden yanlış anlaşılmaz umarım, hayvansever olduğum için insanlar bana karşı genelde böyle savunur.

Benimde sürpriz oldu hiç düşünmüyodum ama grldi yeni yeni demeye başladık iyi ki gelmiş hayatımıza o yazdığın herşey o kadar tanıdıkki hamileliğimde aylarca ağladım gerçek olamaz diye tövbe est ilk öğrendiğimde sanki tümör sağtamışlar gibi hastane koridorlarında nasıl ağlıyodum şimdi vakınca komik geliyo bi de kendini zorlama herşey mükemmel olmuycak asla bi bebeği mükemmel yetiştirmek eksiksiz yapmak diye bişey yok böyle hissetmemiz çok normal çünkü hiç hayat amacımız çocuk yapmak üzere yetişmiyoruz birden atom bombası gibi düşüyo hayatımıza ama öyle bi alışıcaz ki belki darlıycaz ilerde sevgiden

Bak bu cok yerinde bir yorum. Gözünü açmış evli. Gezmek yok tozmak yok. Ya hayatinda bir kere kız kiza yurtdışı yapmış kadın bunu ozlemez mi? Tatilde sabahlamis hatun istedigi saatte yatip kalkmayi ozlemez mi? Palavra Varsa yoksa cocuklariymis Evet baska bir seyleri yok çünkü

Hangi lohusa anne hissetmemistir dusunmemistir ki kizim 4.5 yasnda oglum 9 aylik hala cok ozluyorum bozluyorum bebeksiz gunkerimi sonra etrafima bakiyrm cok kisi kis yillarca cocuk isyeyipte olmayan tedaviler goren dusukler yapan aglayan uzulen sirf bu yuzden yuvasi yikilan yonra kendime donuyorum ve sukrediyorum suanda sadece aklinda korkular var sen kendini bebegine birak yanina yatir kokla kucagina al saril gozunu kapat koklaya koklayaksaril hayal kur zaten2 aylik olumca agu agu deyip gulmeye baslayacak dedelireceksin bir kere daha desin bi daha gulsun dye Bir de sunu sunu dusun ya olmasaydi ya o kadar zamn bekleyipte dogumda kaybetseydin ama cok sukur kki kucagnda ve sana muhtac aslnda sen de ona muhtacson sadece kendini ona birak hayatini dusunme ne olacak deme sadece aninyasa

Bu hisler o kadar berbat ki.. Hiç geçmeyecekmiş gibi. Çok iyi anlıyorum sizi. 8 ay önce doğum yapmış biri olarak ilk 20 gün bu berbat hislerle boğuştum. Ağlamaktan kendimi kaybediyordum resmen. Bebeği benimsememde hayli uzun sürdü. Ama o 20 günden sonra her şey değişti. Aslında bakarsanız 40ın çıksın diye boşuna demiyorlar. Gerçekten bebekte annede yaklaşık 40 günde tamamen iyileşiyor. Sabredin. Eşinizden, annenizden destek alın. Konuşun, ağlayın rahatlayın. Tek başınıza baş edemezsiniz çünkü. Geçen gün eşimle biraz başbaşa kalalım diye kızımı anneme bıraktık. Sinemaya gittik çıkışta da biraz gezelim diyorduk ama inanın kızım öyle burnumda tüttü ki... Koşa koşa gittim yanına. Onsuz bir daha asla dışarıya adım atmam . Zamanla ayak uydurmayı ögreniyorsunuz. Artık 3 kişi keyif almaya başlıyorsunuz. Onun bi bakışı, bi gülüşüne feda ediyorsunuz tüm güzellikleri. Sadece sabır.. Zaten annelik baştan sona sabır. İnşallah akıllı uslu bi bebek olur da yıpratmaz annesini..

Gelmiş yine en mükemmel anneler. Konu sahibi bence yanlış yere yazdınız, bu forumda annelikten şikayet etmiyor hiç kimse hayatlarının her anında çok mutlular, hiç lohusa psikolojisi yaşamamışlar, hormon falan umurlarında değil hepsi harika vakit geçirmişler hamilelikte de doğum sonrasında da. Kadına bir canavar demediğiniz kalmıştı onu da dediniz. Aldırsaydı da katil olurdu adı değil mi? Kadın kadına bunu yapıyorsa, erkeklerin halden anlamaması bence çok doğal.

Bu ruh halinde olmadan önce biri anlatsa ben de her şeyi ergence bulurdum ama buradan işler öyle değil.

Gece bile mi? Sabahin köründe işe gidecek birinin gece ayakta kalmasi anneligine annelik eklemiyor. Uykusuz işe gidip yorgun gelen bir anne mi cocukla daha iyi iletisim kurar yoksa uyumuş ve dinlenmiş bir anne olarak mi daha faydali olur cocuga? Kendini en çok parcalayan en çok anne en super anne kafasini yasiyorsunuz... Cocuk gayet iyi buyudu. :))) Siz kendinizi parcalayin elbette, en iyi anneler. Ek olarak, Koalinanin kendini aciklama geregi hissetmesi ne kötü. Sanki attim cocugu bi kenara ilgilenmiyorum alisamadim demiş gibi yorumlar gelmiş. Koalina kuşlarina da özenli bakan bir insandi arada sikayetlensede :))) Bebegine özen gostermeyecegini, ilgilenmeyecegini hic dusunmedim konusunu okurken. Ilgilenmeyip kenara atan biri devamli bunu dusunup konu acmazdi zaten süper anaç ve fedakar analar...

Arkadaşlar sizin ne kadar iyi anne olduğunuz kimsenin umrunda değil düşün kadının yakasından bu kadar gaddar egolu olmayın ayıptır ya

Ilk cocuklarda genelde. gorunur bu dogum sonrasi depresyonu... . push ; M

Ya evet her gelen annelik muhteşem bir şey artık eşine değil ona aşıksın dimi diyordu, dışımdan evet diyordum ama içimden allahım ben niye öyle hissetmiyorum diye üzülüyordum, ağlıyordum. şimdi 3 aylık oldu bana bakıp güldükçe duygularım artmaya başladı, zamanla oluyor galiba. Koalina yok yüzüstü koymalıyız hergün, yok konuşmalıyım, yok zeka kartı hengamesi ben de var, mesela o uyanıkken onu la konulmazsam kendimi suçlu hissediyorum ama tüm gün konuşmaktan da sıkılıyorum. Hayatın hep aynı rutin olması insanı yoruyor, bir de her gün hayırlı olsun a gelen misafir var ben de. Ben kendimi biraz büyüsün çok eğlenicez diye avutuyorum mesela bu yaz ilk tatiliniz için yer ayırttık, yazlık kıyafetlerini aldık, öğle kendimi eğlendiriyorum. Seni anlıyorum ama geçecek ve biz çok eğleneceğiz çocuklarımızla yalnız değilsin unutma...

Orda sinemayı genel olarak düşünün. Alt metinde ben çok fedakar bir anneyim, bakın bebeğimi bırakıp bir sinemaya bile gitmedim demek istiyor.

Ya benim aklıma sizden ziyade eşiniz takıldı. Değişen hormonlar düzenin bozulması falan filan siz şaştınız bence. Ama eşim bebeği sevemedi gibi okudum eşindeki durumu mantığım almadı

:) aynen öyle oluyor. İlk okula başladığında oğlum güle güle gitti, ben ağlaya ağlaya ağlaya :)) Bu sebeple cevap yazdım mesajınıza, bizden ayrılıyorlar zamanla zaten. Okula başlama, ilk tek başına gezilerine gitme, ya da bebekle zorlanma gibi duygular normal annelik halleri. Anlayışla karşılamak lazım, hele de günler bu kadar kısa, karanlık ve soğukken :) Koalina da öğretmendi sanırım, eğer devlette kadroluysa, bebekle yapılabilecek en güzel mesleklerden biri. Çalışmayı istemesi anlaşılabilir gayet. Ben hiç çocuğumu 2 sene bırakmam, ücretsiz iznimi de kullanırım diyen arkadaşım, bebeği 6 aylıkken koşarak dönmüştü okula, orada biraz kafamı dinleyip, rahatlayıp geliyorum diyerek :)

Koalina bence yok öyle bir aşk Oğlum 8,5 yaşında vay parçam ayyy öldüm vs duygum hiç olmadı olmayacak da zira tarzım değil Burada benzer konulara çok yazdım herkesin duygu dünyası farklıdır aynı şeyler olmaz Sen iyi bir annesin onu gözünden bile sakındığın için bu haldesin Dün @Mune istersen kapatalım demişti sen de kapatalım dedin de görmedi galiba Daha fazla gerilme ne olur kapattır konunu Daha sonra istersen başka konu açarsın ya da sana iyi gelebileceğini düşündüğün kişilere özelden yazarsın Son cümlem yine hepsi geçecek şeklinde

bilemiyorum, ben kisisel bir kibarlik olarak yoruyorum bu konuyu. mesela Turkiyedeki mudurum de benimle cok ilgilenmisti o donem, ama beni yonlendirdigi kisiler hic ilgilenmemisti.

Merhaba lohusalık bu sen misin? Hani klasik bir tabir var ya "Bebeğin dış dünyaya alışma süreci..." diye işte sizinki de tersi "Dış dünyanın bebeğe alışma süreci." Çok da anormal değil yaşadıklarınız, daha yeni doğum yapmış sayılırsınız. Evinize, odanıza, hayatınıza, işin özü sizle ilgili olan her şeye +1 eklemek herkese çok kolay olmayabilir. Bocalayacaksınız, ağlayacaksınız, acabalarınız olacak. Bunların hepsini birçoğumuz yaşadık. Aşk denen şey bitti mi? Rahat bir duş alamayacak mıyım? Biz asla birlikte yemek yiyemeyecek miyiz? Bitmek bilmeyen olumsuz sorular içinizi kemirecek evet. Ama sonra siz bile farkında olmadan öyle bir rutin oluşacak ki bu sizi kemiren sorulara kızacaksınız. Her şey yoluna girmeyecek, siz zamanla her şeyi yoluna sokmayı öğreneceksiniz. Emin olun o güven duygusu sizi bulduğunda bu hislerinizin hepsi koşa koşa kaçacak. Ne güzel olduk böyle diyeceksiniz. Nacizhane tavsiyem, olabildiğince sakin kalmaya çalışin, destek istemekten çekinmeyin. Bebeğinizle konuşun. Onun evinizde ağır misafir değil ev sahibi olduğunu hatırlayın. Güle güle büyütmenizi dilerim.

ben size katiliyorum. Mesela ben de babami lise 2de annemi de uni okurken kaybettim. Suan herkesin annesi yanindayken, lohusaliginda nazlarken kizina bebek gibi bakarken ben yalnizdim. Torunlarini hicbir zaman goremeyecekler. Varligini bile bilemeyecekler. 1 kere parka gidemeyecekler. Herkes hergun bebegini ananeye birakirken benim cocugum ananeyi hic tanimayacak. Bu benim cocugum olmuyor sukret/simarma tarzinda dusunenlerin bakis acisiyla dusunursem, her konuya girip annesiyle babasiyla ilgili konu acip sikayet edenlere, halinize sukredeceksiniz, zorluklarini anlatmayacaksiniz, anlasmak zorundasiniz vs yazmam lazim, neden cunku benim annem+babam yok Yapmadim bunu, yapmam da cunku gercekten sacma. Olay kim daha cok çile çekti meselesiyse de onda da yarismak kolay, zira annem öldü birkac ay sonra evde yangin cikti, ayak ucumda bulunan elektrik sobasindan dolayi ölümden döndüm... Sabahina kalkip finallere girdim. Hocalara da gidip aglamadim not istemedim. O şartlarda BA aldim kendi hakkimla aldim. Uzattim kusura bakmayin ama bu ayrimi yapmak istedim. Hayata o sekilde bakarsak yanariz yani isimiz zor...

İlk çocuğuma çok isteyerek hamile kaldım, eşim 5 sene daha çocuk istemiyordu, 5 aylık hamileyken kabullenmeye başladı. Kızım doğdu bende o mucizevi aşk olmadı, kendimi sorgulamaya başladım. Aksine eşimde ilk dakikadan aşık oldu kızıma. Samimi arkadaşlarımla konuştum bu konuyu acaba bende mi bir terslik vardı yada sezaryen doğum olduğu İçin mi o yoğun duygularım oluşmamıştı. Arkadaşım normal Doğum yapmıştı bana "hemen bende alışamadım, zamanla emek harcadıkça sevip, bağlanıyorsun benim eşimde benden önce kabullendi" demişti. O zaman rahatlamıştım. 2. Hamileliğim biraz süpriz oldu. 2. Çocuğum doğduğunda kendimi daha çok anne gibi hissetmeye başladım. Biraz sakin olun, kendinizi suçlamayın. Filmlerdeki doğum sonrası abartı sevinç sahneleri bilinçaltımıza yer ettiği için, beklentimiz de o yönde oluyor. Bebeğiniz biraz daha büyüyüp dış dünyaya tepki vermeye başladığında, eşinizdeki değişime siz bile şaşıracaksınız. Bebeğinizi güle güle büyütün.

Katılıyorum. Burdaki bazı mükemmel anneler, psikolojisi normal olan insanı depresyona sokarlar yaptıkları yorumlarla.

ilk günler bunları hissetmek normal gibi, ilk 3 ay alışma donemi, zamanla bu düşüncelerinizin yersiz oldugunu anlarsınız, sağlıkla buyutun, onun sadece sizin sevgi dolu sarılmanıza ve gülümsemenize ihtiyaci var :)) kendisine de zaman tanıyın.. bu bir süreç deyin.

Ağlayabilir miyim? O Florya sahili o merdivenler ve aynı 30-40 defa in çık. Kader ortağımı bulmuş gibi oldum bu yorumunuzu okuyunca. Eski fotoğraflarda suratı asık anne baba, ağlamaktan yüzü gözü şişmiş sümüklü bir bebek var.

Cocuk kadar guzel birsey varmi ya nekadar masumlar nekadar sana muhtaclar. benim icinde cocuklardan oncesi bosmus gibi goruyorum sinamaymis tatilmis bunlarin hicbiri cocuklarimdan onemli degil gitmesemde olur benimde yanimda kimse yok heryere 15 aylik oglumla giderim kizim okulda oluyor market alisverisi randevular heryere. cocuklar icin dugune eglence yerlere hic gitmedim sirf uykusuz kalmasinlar diye. evet hayati hep cocuklara gore yonlendiriyoruz ama olmasi gereken bu cocuklu hayat cocuksuz hayat bunu biz istiyoruz. artik kabullenin bir omur boyu sizinle olacak, simdi kendi hayatinizi dusuneceginize, bebegin nasil rahat eder onun icin neler yapabilirsiniz onu dusunun artik sizin onceliginiz bebeginiz siz hala bebeginizi bir yükmüs gibi goruyorsunuz unutmayin o sizden bir parca Emira SY Nirvana Anneler

Ben bunu ikinci çocukta yaptim. Ve gercekten harika bir şey. Hele o mjnicik kuzum kucagimdayken benim hala bakimli olmam psikolojik olar super hissettiriyor

Ne güzel yazmışsınız. Çok haklisiniz. Rabbim isteyen herkese versin. Inşallah banada 2. çocuğumu kucağıma almayi nasip eder

Bebeğin büyüdükçe hayat zorlaşacak bunlar iyi gunlerin diyen koca karı laflarinda hic kulak asma kizim 3buck yasinda sanki hic cocuk büyültmemiş gibiyim bin şükür sabahlara kadar deliksiz uyuyorum kızımla uzun bi süredir emin ol cok cabuk atlatacaksın zaman geçtikçe herşey rayına oturacak sen dahada rahatlayacaksin

Geçiyor, geçti sizinki de geçecek. Sadece sabır ve biraz zaman, öyle olmasa ikinciyi hayatta yapamazdım

Söyleyecek çok şey var da diğer arkadaşlar yazar nası olsa. Benim tek diyeceğim bu hislerin gelip geçici olduğu ama hayatın boyunca da ara ara çocuksuz hayatını özleyeceksin :)

Ah hocam canım hocam ilk bebekler hep öyledir. Dünya başına yıkıldı sanırsın. Ne desek boş şimdi. Bir dezavantajınız bebeğin kışın doğması. İlk kızımı aralık ayında doğurmuştum. Üç ay dışarı çıkamamak çok zor gelmişti. Uykusuzluğu falan anlatmıyorum bile. İnstagramda bazı anneleri falan takip etmenizi öneririm. Konuya esprilerle yaklaşan, yalnız değilsin mesajını verenler var. İşe yarıyor bende :) sağlıkla büyütün bebeğinizi

bunu boş boş yazmıyorum emin olun. 24 yaşında ilk çocuğumu 28 yaşında ikinci çocuğumu dünyaya getirdim. anne olmak için çok çok erkendi. çevrenin gazına geldim ve oldu. sonrasında sizin kadar olmasa da ne bunalımlar ne buhranlar. hamilelikte başladı benimki. üstteki komşu bebeğini salladıkça ben ne yaptim diye ağlıyordum. hayatımı mahvettim. hiç-bir zaman eskisi gibi olmayacak. gebelik sonrası zirveye ulaştı ve sonra yavaş yavaş çekildi dalgalar. ne zaman tamamen bitti bilmiyorum. deli gibi geldi farkettirmeden yavaş yavaş gitti. az az. sadece biraz zamana ihtiyacınız var. tedavinize devam edin ve kendinize zaman verin. yaşadıklarınizin sorumlusu siz değilsiniz bebek de değil. bu bir rahatsızlık. geçecek ve gidecek. mükemmel olmaya çalışmayın. idare edin. ve aklınızdan geçen herşeyi güven duyduğunuz bir sevdiğinize paylaşın. sizi daha kötü yapmayacak, olayları büyütmeden ya da kucultmeden sizi dinleyecek birine. siyah süt kitabı vardı zaman bulursanız okuyun tavsiye vermez ama aynı durumu yaşayan birinin varlığı bana iyi gelmişti. Allah yardımcınız olsun.

Bütün lohusalar toplanmış sanırım. Temmuzda doğum yaptım okuduğum şeylerin çoğunu yaşadığımı farkettim bi bende sorun var sanıyordum... yalnız değilmişim

boyle dusunmen cok normal bende ilk dogum yaptigin siralar sebepsixce ağlardım bebege bakabilcek miyim buyuyecek mi diye surekli sorgilardim bebekten onceki hayati birak bekarlik hayatimi isterdim surekli ama bi kac ay sonra buyuyup gulmeye baslayinca herseyi unuttum bakimi zor ama onsuz bi gun bile gecirmeyi dusunemem uyurken bile özlüyorum sende bu duygulari tadacaksin eminim büyüdükçe S

kendi sinavinizi buyuk gorup baskasinin sinavina ozenmeyin bence bugun icinizden gecer yarin kaderiniz olur kadin cirpinip duruyo bide siz tuz biber olmak için yazmis gibi gelip ne diyosunuz allah size de evlat nasip etsin ama istediginize dikkag edin

Ben de çocukların azıttıkları bir kış günü kendimi dışarı atmıştım tokatlama isteğini bastırmak için. Bahçedeki banka oturdum, ne kadar zaman geçti bilmiyorum. Bir baktım, elime koluma yağan karları hisetmiyorum ve erimiyor, kardanadama dönmüşüm

elestirmek icin degil de hani su profile yazdığınız cok ilginç geldi ben anne oldum ve üzgün bir surat madem bu derece istemiyordunuz ki bu cok dogal neden o zaman bir bebek bu üzerinize çöken mutsuzluk lohusa sendromundan cok daha ileri bence acilen destek almaniz gerek çünkü size muhtaç sevginize ilginize aç bir bebek var boyle devam etmeniz cok zor

Kelebek02 bir çocuk en az 2 yil annesine ozellikle duygusal yönden çok çok muhtactir. Siz onu annenize bırakıp gittiğinizde temel bakım açısından iciniz rahattir muhakkak. Peki onun duygusal ihtiyaçlarını karşılamak için kime ihtiyacı var sizce? Elbette çocuk oncesi hayatımızı ariyoruzdur hepimiz. Guvendigimiz insanlara birakip birkaç saatlik molalar verebiliriz kendimize. Ama zorunluluk hali dışında çocuğu fazlalık gibi anneanne vs bırakmak bana çok acımasızca geliyor. Sizin çocuksuz tatil yapmayi tercih edip bunu uygulama yetiniz var. Peki o çocuğun böyle bir şansı var mı? Biz ne yapmaya karar veriyorsak ebeveynler olarak onlar da bizim yorungemizde hareket etmek durumunda. Bunun gibi kararlar vermeden önce her zaman o çocuğun yerine kendimizi koymaliyiz bence.

Bebisin hayirli olsun koacigim. Uzulme anormal degilsin, ben de senin gibiydim ve 3 yasini gecti oglum hala ozlerim eski hayatimi. Ozgur olamamak en zoru. Bazi kadinlar anne olmak icin dunyaya gelmis, aldirma sen onlara. Hepimiz dogustan anne olmak zorunda degiliz. Zorluklar gecmiyor, sadece sekil degistiriyor ve sana da bunu kabullenmek kaliyor canim. Bu sendromlarin en kalici cozumu bolca paradan geciyor maalesef. Paran coksa yatili bakici da tutuyorsun, saatlik gece bakicisi da bulabiliyorsun, altinda araban da olabiliyor, cebinde cok cok paran da olabiliyor. Aliyorsun yanina bakiciyla beraber cocugu, istedigin yerde gezip yiyip icebiliyorsun. O zaman ne sendrom kaliyor ne kaynana ne anne ne de koca. Sen mutlu oluyorsun. Sana tavsiyem, maasini cebinde varsa birikmisini hep bu yolda harca. Bahsettigim donemleri parasiz olarak sefalet icinde gecirdigim icin bir anneye lazim olan tek seyin para oldugunu ogrendim. Umarim sen benim gibi olma canim. Sevgiler

Fekat hiçbir koşulda sunumsuz yakalanmamışsın hacı helal olsun, işte türk kadını

Kv bıraktım ama bakmak istemedi oğlum biraz yaramaz olduğu için kres ayarladık. Orada çocuklara şiddet haberleri filan oluyor hiç korkmuyor musun sen nasıl Annesin gibisinden konuşunca gaza geldim işi bıraktım. Kv göre ben çok garip bir anneyim o asla çocuklarından ayrılamaz.

Ağlaya zırlaya deli gibi isteyerek hamile kaldım ona rağmen alışmam zaman aldı hatta tekmelerini hissedene kadar diyebilirim sonrasıda bir süreç başkasının bebeği gibi olmuyor sevip bırakasın zaman herşeyin ilacı

Ne meraklısınız yargılamaya

Ben ilk yorumumda da size psikolojik destek tavsiye etmiştim gitgide kötüye gidiyorsunuz Açıkçası geçecek bir durum gibi durmuyor ama şu an çocuk sahibi olması imkansız biri olarak yaşadığınız kafese kapanma hissini hissediyorum ve algılayabiliyorum. Bir üye daha yazmış bebek 3 4 aylık olduğunda da farklı çözümler düşünülebilir. Sizin tüm stresiniz su an ona geçiyor. Bu sizi kötü insan yapmaz, ztn çözüm yolları denenmezse asla iyi ve mutlu insanlar olamazsınız, mutlu bir bebek olmaz. philly

Bu saydığın şeylerin bir kısmını yaptım gerçekten çok eğlenceli inş bir gün bunları sende yapabilirsin

Benim bi arkadaşım da anlatmıştı bebeği kolik bebekmiş. Bakmışlar bu kafayı tırlatacak, annesi gelmiş, bakıcı tutmuşlar geçmiş 1 haftaysa bişi değilmiş yaa

Konunun tamamını okudunuz mu? Tedavilerle çocuk sahibi olup yine de bu illete düşenler var, senelerce kurtulamayanlar var. Bence kötü şeyler yaşamayı istemeyin, Allah nasip eder size de inşallah ve tadına vararak büyütürsünüz benim gibi ağlaya ağlaya değil.

Çocuk bakımı gerçekten çok zor Ben tatile giderken 1,5yaşındaki kızımı anneme bırakmıştım diye canavar ilan edildim. Öyle güzel bir tatildi ki çocuktan sonra eşim ile başbaşa kalmanın verdiği mutluluk herşey değerdi. Hele o kesintisiz gece uykusu, gündüz istediğin saatte uyanabilmek bunları insan çok özlüyor. Evet çocuklarımız iyiki var ama arada onları bırakıp tatil yapmalı insan, işine ve sosyal hayatına devam edebilmeli, Önce anne iyi olmalı ki çocuğa da sabırlı olabilsin. Ama yok bizim ülkemizde çocuklarımızla bitişik yaşamak zorundayız onlarsız bir hayat olmaz, bu sekilde ne kadar sağlıklı çocuk yetiştirilir bilemiyorum annesinden ayrılmaya korkan, okula giderken ağlayan, birilerini görünce öcü görmüş gibi kaçan çocuklar oluyorlar. bizler çocuklara bağlı olmamalıyız, bağımlı değil.

Annesiniz ama insansinizda kadinsinizda... mecbur istekleriniz arzulsriniz hobilerinizi yapin yinede :)

Geçecek... A

Bebek seviyorsan okeydir bence, ben de assla hiç birinin kılına zarar gelsin istemem tabi ki fakat uzaktan severim:) çocuklu ortamda bile duramam asla kafam götürmez. He insanlar pek hevestir farklı geleni linc etmeye ama, sırf onlar gibi görüneyim diye doğuran çocuğuyla zerre ilgilenmeyen bir anneyi linç etmek yerine, kendini tanıyan çocuğa yazık diyerek yapmayan benim gibileri linç etmeyi pek severler:) ha umrumda mı? Hiç değil herkesin ince düşünecek kapasitesi yok hayat bu. O sebeple toplum baskısı mı? Yine de iyi ölçün derim.

Kızım bana hiç bağımlı olmadı 5aylıkken işe başladım. Öyle anne diye ağlayan bir çocuk hiç olmadı 1haftalık bir tatildi hergün görüntülü aradım çok mutlu gözüküyordu, ama oğlum bana resmen bağlıydı çünkü o doğunca istifa etmek zorunda kaldım benden ayrı uyumuyor asla ben olmadan bir yere gitmez di. Bir kaç saat kv bıraktım aradılar durmadı acile getirdik 11"aylık sütten kestim ve işe başladım yoksa çıldıracaktım asla onsuz biryere gidemez oldum o şekilde oğlum da bana bağımlı olmayı bıraktı

Kapatalım abla

Oy kıyamam sana.. olur mu hiç. Geçecek kuzum benim inan bu bir süreç.. Annelik kalıbını aklından çıkar mesela o bildiğimiz ya da bize dayatılan annelik kalıbını.. sen kendi kalıbını oluştur. Sosyal hayatı olan bir anne kalıbı oluştur kendi kuralların olsun ve bebeğin de o kurallara uygun büyüsün.. Yani evet doğurdun diye tüm dünyanın merkezi zaten bebeğin olamaz. Senin ondan önce de bir hayatın vardı ve bu hayata bebeğini ekle. Bebek geldi diye o hayattan vazgecme. Bak toplumumuzda bir çok kadının tek odak noktası evlatları, kocaları vb. dir Eskiden annelerimizin de öyleymiş.. o yüzden senin bunları özlemeni yadırgayabilirler. Ama bizler daha geniş bakıyoruz hayata.. gezmek, yeni yerler keşfetmek, özgürce yaşamanın tadlarını biliyoruz. Bu yüzden affallama süreci yaşaman çok normal. Eşin inşallah güzel bir iş bulacak tüm kalbimle inanıyorum ve senin de iznin bitip tekrar iş hayatına başladığında yani normal yaşantına döndüğünde bunların hepsi geçecek. Uçakta bile acil durumda maskeyi ilk kendinize sonra çocuğunuza takın diyorlar. Sen kendini ilk düşün ve canın ne yapmak istiyorsa öyle yap. Hatta eminim ki bir çok kişiyide örnek olacaksın. Sen anneden önce kadınsın. Şuan hormonlar biraz bocalatsa da eminim ki çok güçlü bir kadınsın

Bak tirbiyesize Ben pek rahat annelerden sayılmam, Allahtan duvar filan değil de kapıları çizmişlerdi, ellerine bez verip sildirmiştim, bir iki yorulunca caydılar tabi:)) Oyun+düzen, başka türlü darlanıyorum ben, tabi düzen manyağı da değilim, orta karar

Herkes farklı yaşıyor bu süreçleri işte canım. Annemin 4 çocuğu var mesela der ki bebek doğup 2 yaşına gelene kadar babanı gözüm görmezdi hatta sanki babanı aldatıyor gibi hissederdim vicdan azabı duyardım. Ben de bebeğim olunca öyle hissedeceğim diye kendimi şartlamıştım ama tersi oldu. Uyusa da ben de eşimle 5 dk başbaşa kalsam diye gözünün içine bakıyordum bazı şeylerin kıymetini daha iyi anlıyor insan bu şekilde olunca. Eminim sen de böyle olsun istemezdin ama şimdi ah vah etmenin hiç anlamı yok çünkü eskiye dönme şansımız yok. Allah korusun bebeğine bir zarar gelse ölse bile asla sen artık eski sen olmayacaksın. Annelik böyle işte. Evlenirsin geçinemezsen ayrılırsın. İşe girersin yapamazsan istifa edersin ama anneliğin istifası yok. Bi kız bulup aşık olup gitmedikleri sürece başımızdalar Beyninin kimyası bozulmuş olabilir, tedaviye ihtiyacın olabilir. Bu çok insani bir durum. Güzelce tedavine devam et. Söylediklerin ve hissettiklerin seni kötü biri yapmaz. Hazırlıksız yakalandın sadece biraz. En güzel şekilde altından kalkacaksın şüphen olmasın. Hatta gün gelecek sana "bu dünyadaki en güzel en harika anne sensin annemmm" diyecek işte o zaman herşeye değer diyeceksin :)

Koalina annen destek oluyor mu bu duruma? Yani bebek bakımından bahsetmiyorum, ruhsal durumun hakkında ne diyor?

doguran hıcbır hanım ufak bebegını bırakıp kokusundan hasret kalıp gozu arkada kalıp patron cılesı cekmeye meraklı degıl su hayatda hıc bır annenın ıyıkı cocugumu basımdan atıp ıse gıdıyorum dedıgını sanmıyorum yenı dogum yapmıs bebegıyle bırbırlerıne muhtac ınsanları 2 ay sonra ıse dönduren sıstemın hatası annenın degıl. ıse baslar baslamaz sabah 7 aksam 8 calısmıyor zaten. sankı bebegını bırakıp diskolara gıdıyor tovbe yarabbım ya! ben calısan annelerı taktır edıyorum gercekten cok zor bırsey. evde oturup cocuk bakmakta ne var? tum gun bızım. ama onlar uykusuz cok cıddı fedakarlıklar gosterıyorlar ve cocuklarına vakıt ayırmak ıcın ellerınden gelen herseyı yapıyorlar ahkam kesenler bır zahmet topluma fayda kazandırsın dogum yapan annelere 1 yıl zorunlu ızın 1 yıldan sonra da 6 ay olmak uzere yarım gun calısma ıznı ve ıs yerlerınde kres hakkı kazandırsın! oyle konusalım

Hiç tanımadığınız bir insana sadece bir forumda yazan üc beş mesajını baz alıp nasıl bu kadar acımasız karakter analizi yapabiliyorsunuz? Pes!

Doktor yardımı al, dipsiz kuyuda olduğunu düşünüyorsun ama değilsin. Kötüye odaklanıyorsun, hiç sevemezsen, alışamazsam diyorsun, yapma bunu kendine. Aklına kötü düşünceler geldiğinde hemen çevrendeki nesnelere odaklan. İsimlerini say ne görüyorsan. Kötü düşünceleri dağıtman gerekli. bahar1989 la tahzen innallahe

cok tesekkur ederim, amin. cocuklari buyuttukten sonra gecmisi tebessumle anmak lazim, sonucta gecmis gitmis. Ve de cogu bebek bir muddet uykusuz birakiyor, normal yani, bir onun basina gelen bir durum degil.

Mesela bir konu daha dikkatimi çekti bir kaç mesajında bebek diye bahsetmiş, oğlum hiç okuyamadım, bebeğim bir kaç tane. Bu bile Acil desteğin gerekli olduğunu tek başına atlatamayacağını gösteriyor

Ne yapsin kadin? Maddi durumu elvermiyor olabilir. Ucretsiz izin alamiyor olabilir. Devletin verdigi izin 2 ay. Sonra ya istifa edeceksin ya calisacaksin. canavarmis. Bitmediniz bir turlu.

Yalnız değilsin aynı hisleri 2. çocuğu düşünürken yaşadım hamileliğim ilki gibi heyecanlı geçmedi, doğumdan sonra ara verdiğime pişman oldum çünkü rahatlığa alışmıştım. Oğlum 5 yaşında ve 5 senedir sakin uysal bir çocuktu hiçbir konuda zorluk yaşamadım. 5 yıl aradan sonra tam da tek çocuklu hayatın en rahat dönemlerini yaşarken ikinci bebeğim oldu hatta bile bile aylarca uğraşmaların sonunda. Rabbime şükürler olsun ki gönlümüze göre sağlıklı sıhhatli bir kız çocuğu.. gel gelelim ki ben iki çocuklu bu tempoda kendimi rüzgarda savrulan bir yaprak gibi hissediyorum eski rahat günlerimi özlüyorum. Oğluma ayıramadığım her vakit için kardeşini uyandırdığında kızdığım zamanlar için kahroluyorum. Öte yandan kızıma baktığım da düşündüklerim için kahroluyorum. Sonuç olarak dünyaya gelmek onun fikri değildi. İlk bebeğim de ki gibi içim içime sığmıyor hallerim yok ama sonuç olarak seviyorum tabi ki benim bi parçam... ne bileyim çok konuşuyorum ama kısaca sizi anlıyorum. Benim bebeğim 6 aylık bu arada bu buhranlı düşüncelerin sebebinin kış mevsimi olduğunu düşünerekten yazın gelmesini 4 gözle bekliyorum :) lohusa depresyonu dedikleri olay bu olsa gerek

Tebrik ederim oncelikle... Anne olmak bu iste... Hepimiz yasadik. O buyudukce siz de onunla buyuyeceksiniz. O kadar guzel bir sey olmasa bu cefa cekilmezdi. Dusunsene kadinlar 3-4 kez dogum yapmazlardi... Lohusalik sendromu yasadigin. Hepimiz yasadik. Eskisi gibi pek olamayacaksin cunku fiziksel olarak sana bagimli bir bebek var ama zamanla alisacaksin. 40 i cikinca biraz rahatlarsin. 4 aylik falan oldugunda da evinizin nesesi olacak. Artik onunla yeniden bebekligini yasayacaksin sen de.. Gule gule buyutun. Merak etmeyin babalar annelerden daha sonra alisiyor bu duruma. Siz de yavas yavas organize bir sekilde her isinizi yetistirmeye alisacaksiniz. Simdilik anlamazsiniz da ilerde vazgecilmeziniz olacak.

Yazdıklarınızı eşinize okutun ya da ailenize.

Park oturduğum binanın yani. Mesafe 20 metre. Yanıma aldıklarım; Çubuk kraker, balık kraker, dilimlenmiş havuç, elma, su, buzdolabı poşeti, ıslak mendil, kağıt mendil. TaeYang

Bu son yazdıklarına gerçekten üzüldüm Koalina. Keşke İstanbul'da olsam İnan sık sık çalardım kapını. Çaydır, kahvedir hatta faldır ne varsa mutlu olacağın eşlik ederdim sana. Hatta adres ver. Deli dolu arkadaşlarımı salayım üstüne :) O derece yardımcı olmak isterim. İçten sarılış iyi geldi demişsin. Eşim her gün sarılıp, umut verici konuşsa demişsin. Açık açık istesen eşinden? Çekinme omzunda ağla, sümüğünü üstüne sil her gün bıkmadan bana umut ver de.. Biz aslanız biliyorsun. :) Eşinin düşüncesi çok doğal geldi. Kafamızda bitirmediğimizde etraf pır dönse boş normalde doğru. Bence duygusal anlamda sana nasıl yardımcı olacağını bile bilmiyor. Faydam dokunmaz sanıyor. Faydan olur, yeter ki şöyle yap desen onun desteği çok iyi gelir sana bence. Ya da başka bir teklifim var. Ben evde yalnız kalıyorum. Neredeyse 1 ay daha tek olacağım. Çık gel bebeğinle seni Karadeniz yeşili, mavisinde doğal terapiye alalım :) Nasıl yardımım dokunsa bilmem ki.. Umarım çabucak iyi olursun.

Geçici bir durum bu endişe etmeyin. Yeni doğum yaptınız hormonlarınız alt üst oldu herşey düzene girecek, sıkıştıkça dua edin. Benimde çok içim daralmıştı ilk anne olduğumda üstelik öz kv yok üvey kv ise hiç umrumda olmadık annemde doğumdan 6 gün sonra evine gitti ağlaya ağlaya bebeğimi yıkayıp emzirip uyutup korkmasın diye o uyurken ağlayıp rahatlıyordum şimdi ne kadar tuhaf geliyor bana o davranışlarım :) Ancak, eşinizin niye bebeğe bişey hissetmediğini anlamadım, tüm acıları o mu çekti vücudu kansız vitaminsiz kaldı, bence sizin sinirlerinizi bozan eşiniz benim bile sinirlerimi bozdu burdan eşinizin tutumu. Size destek olacağına tavırlarıyla iyice bunalıma sokuyor sizi. Allah yardımcınız olsun.

Ayy içim ısındı Allah yavrularınızın güzel gunlerıno göstersin torun sevin insallah

Zorla değil ama kazara hamile kalınca aldırmayalım dedik. O zaman da kabullenmem çok zor olmuştu zaten. Ancak bi 5 ay sonra alışmaya başlamıştım.

sizi anlıyorum çok isteyerek çocuk sahibi oldum ama 30 dan sonra olduğu için ozamana dek yaşadığım özgür bir hayatım vardı. canım kaçta isterse yatar kaçta isterse kalkar yemek yaparsam yerim yapmazsam dışardan ısmarlarım fönsüz gezmem gibi gibi. ilk yıllarda rüyamda reelde gidemedığım için kendimi kızılayda tunalı da yürürken görürdüm. ama o mınık sıcak elleri tutunca minicik haliyle gözyaşlarınızı silince üzüntünüzde taşıyamadığı battanıyeyi annem üşüyor diye çeke çeke getirip üstunuzu örtüp yanınıza sokulunca dünyalara bedel bu çocuk diyorum. herşey düzelecek alışacaksınız ve çok çok seveceksiniz birbirinizi emin ol sadece zaman biraz

İki çocukla hayat çok daha zordur eminim ama ben de hiç istemeden hamile kaldım. İstemediğin halde neden garantiye almazsın kendşni değil mi? İşte o kafama tüküreyim. Bakma ilk zamanlar gelen giden oldu ama şu an ben de yalnızım, gün içinde kapımı çalan yok. Bazen kayınvalidemlere gidiyoruz ama tek artısı yemek yemek ve iki insan görmüş olmak. 2.5 ay oldu, ağlamadan geçirdiğim bir günüm olmadığı gibi bazen daha büyük kriz zamnları yaşıyorum. Büyüyünce nasıl bir bebek olacak orası da meçhul, belki daha fena kök söktürecek bana. Velhasıl bu hayatım bitmiş, boşa yaşıyormuşum hissiyatı geçmiyor. Her güne kötü uyanıyorum demeyeyim zaten bölük pörçük olduğu için sanki o gün hiç bitip diğeri başlamıyor da sonsuza devam ediyor. Tabi ki mutlaka bir çocuk yapın diyenler ortada yok, onlar da muhtemelen başı yanmayan kalmasın diye diyorlardı. Ben bu hayatı hiç sevmediğim gibi anne olmaktan nefret ettim. Keşkelerim bitmiyor.

Aslında sadece uyku düzeni de değil, hayatıma adapte edebilmeyi istiyorum. Daha hiç tek başıma çıkmadım mesela, bırakıp çok çıktım ama daha bebekle market alışverişi bile yapamadım.

Guzel dua etmek lazım boyle dua etmeyin bence hayırlı ise Rabbım nasıp etsin sizede

Benim oğlum bugün 4 aylık oldu. İlk 2 ay bazen eziyet gibi geliyordu. Çok seviyordum, dediğiniz gibi aşk yoktu aramızda bazen ağlayınca gece uykum bölününce sinir oluyordum. Ama 2 aydır her işimi bırakıp onu izliyorum. Gece tuvalete veya su içmeye kalktığımda uyumayıp onu izliyorum. Gün geçtikçe büyüyor ve ben büyüdükçe üzülüyorum ilk doğduğu günlerde niye yeterince izlemedim diye. Ha bir de çok şanslısınız yardım edenleriniz var ben tek başımayım eşimin aileside benim ailemde şehir dışında. Zamanla bebeğinizin neden daha önce olmadığını düşünüp onun yüzünden özlemini çektiğiniz şeyler önemsiz kalacak. Allah analı babalı büyütsün.

Sanırım evden çıkmışken ani yurtdışı seyahati fikri oluşursa diye bu çanta Diğer türlü şehrin öte yakasına gitsen de ateş ölçeri, tırnak makasını ne yapacaksın? Emiyorsa termosa gerek yok. Emmiyorsa bile herhangi bir kafeden bebek maması için sıcak su istenir ne olacak? Türkiye'de insanlar birçok açıdan anlayışsız ama bebek maması hazırlayacağım dediğin zaman herkes seferber olur. Sıcak su torbasının sebebini anlamadım bile

Aman valla hepinizin çocuğu sakin olsun, düz duvara tırmanmasınlar, lazımlık taşımak zorunda kalmayın inşaalllaaaaahhh Heh işte benim kız 10 çocuk gücündeydi, belki ondan tek olsun tam olsun dedik, başka çocuğa cesaret edemedik :))) Bilmişlik ondaydı, inat onda, 4 yaşına kadar tuvalete oturtamadım, her yere lazımlık taşıdım, zaten çocuk çantası taşımak eziyet ki benim kız çok terleyen bir çocuk olduğundan bebeklik çağı sonrası da yanımda yedek kıyafet taşıyordum, bir de yetmez gibi lazımlık sürüklüyorduk :)) istemediği hiçbir şeyi yaptıramazdınız, bir de beni rakibi olarak görürdü, kızlar baba aşığı oluyor, ben giysin diye bir elbise gösteririm, ben söyleyince giymezdi babası söyleyince tamam babacığım deyip giyerdi, arabada önde oturma krizine girerdi, ben babasının yanında oturamazmışım, ne biçim giyinmişim, ben daha güzelim değil mi baba deyip babasından onay beklerdi, benle ilgili hiçbir şey bulamazsa akşam babasına bu kadın bana vurdu, şurama vurdu baba deyip bacaklarını gösterir artistik ağlamasını yapardı :)) hala babasının aşığı cadı kızım, kıyafetlerini bile babasına danışmaya devam ediyor :))

Kızım 5 gun sonra 6 aylık olacak. 3. Ve 4. Disini çıkarıyor şu an. 3 aydır kesintisiz 2 saat uyku uyumadım dişler yüzünden. Bazen çok bunalıyorum üstelik yalnız bakıyorum ama uyurken bile özlüyorum yavrumu. Eski hayatımı da özlüyorum tabı ama kızım biraz büyüdüğünde en iyi arkadaşım olacak benim. Eşim de kızıma aşık resmen. Hamileyken çok sevgisini hissetmemiştim ama kızım doğunca öyle iyi bir baba oldu ki. Geçici bir dönem siz şanslısınız yanınızda birileri var sukredin bence. Sağlığı yerinde olsun ama uyumasin.

bacım tırnak makası tarağı pişik kremi vs ne olaki sıcak su torbası termosu biberon mama vs vs bebek hiç mi emmiyor eğer emiyorsa mamaya sıcak suya vs ne gerek var kısa mesafede, bir iki saatte pişik kremi vs olmasa da olacak şeyler ki hiç öyle her alt değiştirişte bulamadım çocuğu kreme falan kızardı ise sürdüm sadece ateş ölçer vs de gereksiz günlük gezilerde sonuçta elinle hissedersin zaten ateşi varsa dönersin evine çocuğun ateşini ölçüp 38 ise eve gideyim 37,5 ise kalayım diyecek halin yok ki sıcak hissettiğin anda gezmeyi bırakır gelirsin geri onu çıkar ölç vs ile uğraşmazsın ki sen sıcak su torbasını anlayamadım bile ha bir seferinde kendi tırnağım ile çocuğu çizdim o günden sonra onun çantasına bir küçük törpü koydum gerekirse olursa eve gidelim tırnağımızı törpüleriz diye çocuk yaşındaydı çoraplar, ağız mendilleri vs vs ne gerek var bu kadar henüz çok küçük koşup suya mı girecek de çorabı ıslanacak mesela hadi diyelim bezinden çişi kakası taştı yine çorabına gelmez ki ağız mendilleri dediğin şey salya silenler mi bugün olmayıversin al bir selpak ayır katlarına sil yumuşak yumuşak hayatı zorlaştırma kendine

Hemen işi bırakıp o çocuklarından çaldığın zamanı telafi etmek için evden 7/24 çıkmıyor, oğlanların yediklerini önlerine yemediklerini artlarına koyuyor, saçını oğluşuna süpürge ediyorsun ancak o zaman gözümüzde birazcık aklanıp bizim analık seviyemize yaklaşabilirsin belki o da belki yani

Yok anlamaz daha :) Kendini zorlama zaten, akışına bırak. Kendine de bebeğine de zaman ver. Sen ona alışmaya çalışıyorsun o dünyaya. Zor bir süreç. Bak benim büyük 32 aylık, küçük 10 aylık.. Dün öğleden sonra sinirlerim bozuldu ağlamaya başladım evde. Nasıl ağlamak ama bir yandan kahkaha atıyorum bir yandan ağlıyorum. Yapmak istediğim tek şey pizza yiyerek film izlemekti :))) Ama bunu yapmayı hayal ettiğim zaman diliminde küçük olan uyumamayı tercih etti ve bu noktaya geldim :) Yalnız değilsin, hepimiz aynı yollardan geçiyoruz. Sadece içini ferah tut.

Kızı olan anneler kızlarınızı burada ki bazı oğlan anneleri modellerinden can siper koruyun kollayın

Siz çok gençsiniz. . Bebeğiniz de kücuk maşallah.. Sağlıkla büyütün. . Ben 37 yaşındayım 2. Evladı istiyoruz ama yumurta rezervinde azalma varmış doktor elinizi çabuk tutun dedi ama daha bir şey yok..

Kaolina, psikolojik bir yardım mı alsan?

Size helal olsun diyorum.. ne kadar güçlü bir kadınmışsınız.. maşallah mutluluğunuz daim olsun inşallah..

Ben lohusalık sendromu yaşamamış şanslılardanım. Hamileliğim planlı değildi hatta epey geç öğrenmiştim. Değiştiremiyorsam durumu kabul eder uyum sağlarım genelde. Bu özelliğim işe yaradı galiba. Ben hep tek baktım kızıma. Sıkıldığım, bunaldığım, ondan önceki rahatlığımı özlediğim elbette oldu. İnsanız sonuçta, eşimle bile evlendiğime pişman olduğum zamanlar oluyor. Çocuk gelişimiyle ilgili eğitim almış biri olmakta benim işimi kolaylaştıran bir durum oldu. Hep aklıma " çocuğun en önemli ihtiyacı benim sevgim, ilgim" bilgisini getirip kendimi telkin etmeye çalıştım. Yaşadığınız, hissettiğiniz şeyler çok insani duygular, başa çıkamayacak duruma geldiğinizde bir uzmandan yardım almanın işinizi kolaylaştıracağını sakın unutmayın. Maddi anlamda zorlanırım diyorsanız devlet hastanelerine gidebilirsiniz . Bazı yorumlar epey can sıkıcı. biz uğraşıyoruz olmuyor, nasıl kıymetini bilmezsin tarzı yorum yapan arkadaşlar bu iş belli bir kontenjan dahilinde yapılıyorda konu sahibi sizin hakkınızı çalmış gibi yorum yapmayın. Bir kadının fiziksel ve duygusal olarak en zayıf halidir lohusalık, siz inciniyorsunuz diye konu sahibini incitmeye çalışmanın manası yok. Herkes kendi kaderini yaşıyor, iyi veya kötü.

Büyütmekten başka seçeneğim var mı zaten bakıyoruz işte! Eşimle motor turu yapıyorduk mesela, konserlere gidiyorduk, günübirlik gezilere ve tatillere, stand up gösterilerine gidiyorduk. Şimdi evde pijamalarımla bebek bakıyorum yeterli mi?

Sinemaya gidemiyor olabilirsiniz, normal, benim de oğlum küçükken bırakacak kimse olmadığı için gidemiyordum. Ama biri olsa, kesin bırakırdım, giderdim. Bütün dünyanın çocuk olması iyi bir şey değil. Büyüdükçe göreceksiniz ki çocuk sizden ayrılmak isteyecek zaten yavaş yavaş. Ayrıca annesinin başka uğraşları olması, sosyal olması, çalışması filan gurur duyacağı bir şey olacak. Ben çalışmıyorum şu anda, zamanımı ayırmam gereken başka işlerim var ama oğlum küçükken çalışıyordum, bir de üniversitede eğitim alıyordum. O zamanlar okuluma geldiğinde, ya da eski bir öğrencimle filan karşılaştığımızda bayılıyor oğlum. Bir ara tur rehberliği yaptım, grubun başında benim olmam, işlemlerini yaptırıp götürüp getirmem çok hoşuna gidiyor, ben sess'İn oğluyum diye tanıtıyordu kendini havaalanında filan. Hayatın içinde olmayı istemek, çocuktan başka uğraşlar aramak, ya da kendi düzeninden mutlu bir insanın çocuk geldiğinde adapte olamaması çok normal ve sağlıklı bir şey zaten.

Acaba konu sahibi bu yorumlari okuyormu cok merak ettim. yorumlari okudukca kizimin dogdugu gune dondum yemek yemeyi unutuyordum resmen heryerde uyuya kalirdim arabada, yerde hic fark etmiyordu 5 dk bile uyumak icin neler vermezdim kizim cok zordu 1 yil agladi simdi 5.5 yasinda zaman cabuk geciyor. sana tek soyleyecegim sey bunlarin hepsii gecici seyler

Ne zaman ihtiyacın olursa özelden de yazabilirsin canım benim istiyorum ki herkes mutlu huzurlu olsun.. Yardımcı olabiliyorsam ne mutlu bana

Koalina, profilinden de yazmıştım, burada da yineleyeyim, zaten zor bir süreçten geçiyorsun, yorumları kaldıramayacağını düşünüyorsan konunu kapatalım gülüm, ki ben gerçekten incitilmeni istemiyorum, lohusasın, bebekli yaşama alışmaya çalışıyorsun ve depresyondasın, bu haldeyken kırılmanı hiç istemem.

Enpati yoksunu bir varlık olduğunuzu kabul ediyorsunuz yani Açın Koalina nın 2018 anneleri başlığına yazdıklarını okuyun. İlgili, bebeğinidişünen ilgilenen bakan bir anne göreceksiniz Büyük bir aşk hissetmemesi kötü anne olduğunu göstermez. Psikiyatri denen bir bilim var. Psikoz nedir bilir misiniz? Cahilseniz konuşmayın. Yeryüzünde binlerce annenin yaşadığı bir durumu yaşıyor koalina.

Öncelikle bütün evlatlarımız bize hayırlı evlat olsun ve allahım bize bağışlasın inşallah diye gireyim konuya benimki 9 aylık olmak üzere daha bir yere bırakıp gidemedim sinema desen yolunu unuttum düzgünce uyumak yemek yemek desen ohooo o neydi gı diye cevap veririm bide ben hepten tek bakıyorum nerdeyse eşim 5 de gelmesine rağmen bir saat ilgilensin ben zaten yorgun geliyorum demeye başlar benim aile apartmanında oturmama rağmen yardıma gelenim değil eleştiriye gelenim çok oğlum bana çok düşkün 7/24 beraber olduğumuz için muhtemelen, güne beraber başlayıp beraber bitiyoruz eşim yatak odasında ben oğlumla oturma odasında beraber yatıyorum yani tüm gece de ben ilgileniyorum ve resmen uyku düşmanı bir oğlum var sürekli uyanıyor zaten pek uyumuyo ama ne biliyo musun sana sarılıyo oluşu seni görünce heyecanlanması sana gülücükler saçması şimdi bide bacağıma yatmayı öğrendi kendi kendini devirip yatıyo bacağıma sarılarak hepsi için değer İnan ki onun bakışı sarılışı sen istediğin kadar öp hırpalayarak sev hiç sesi çıkmıyo çünkü annesi olduğunu nasıl sevdiğini biliyo hissediyo evlatlarımız ben seni halen tam bebeğe alışamamış gördüm acaba çok yardımcı olmaları da alışmanı etkiler mi bir kaç gün hiç yardım alma kimseden sonra İnan senle daha güzel daha sakin durduğunu seninde onla daha huzurlu olduğunu göreceksin bu sorumluluğun altında ezilmiş gibisin ama belki de tam teslimiyet sağlarsan bebeğinle kendine herşey daha rayına oturacak sonrasında ister gene çık kocanla ister gene yardımcı olsunlar ama daha seyrek şekilde hatta öyle ki artık etmemelerini kendin söyliceksin evladınla mutluluklar dilerim canım benim

Koalina belki de eşin belli etmiyordur, yapısı budur. Sen daha iyi tanırsın ama. Benim eşim de dışardan soğuk duruyor çünkü. G greengirll

Bunlari yasamayi o kdr cok isterdim ki caninizdan bir parcaniz olmus sukredin bence bunlar da tabj lohusalikdan olabilir ama eski hayatiniz bir cocugunuz olmsindan dahami onemli onu anlayamadim Allah size bir mucize vermis ne kdr guzel ben onu elde edebilmek icin 2 senedir tup bebek tedavisi goruyorum ve boyle yazilar gorunce gercekden cok uzuluyorum insan elindekilerin degerini sahip oldugu icin anlamiyor sizi yargilamiyorum fakat bana gore dunyanin en guzel seyi anne lik duygusunu yasayabilmis olmak. Dilerim kiymetini yakinda anlarsiniz lohusalikla atlatirsiniz sevgiler

Özellikle o karanlık konusunda seni çok iyi anlıyorum. Oğlum Da kasım sonu doğumlu, kalktığımızda Güneş doğana kadar saatin baya geç olması bile depresyona sokuyor insanı gerçekten

Saygi duyarim farkli bakis acilari sadece... inanim bu benim icimden gelen duygu yani bi nevi kendimi durduramama ))

Bir bebek konusuna da ama olmayanlar var yazmazsanız hatrım kalır vallahi! Koalina bu yaşadığın çok çok normal önce bunu kabul etmekle başla bence. Ve bu durum 30 günden fazla sürerse destek al lütfen Tekrar hayırlı olsun minnoşun :)

Eşim birşey hissetmiyor bebeğe karşı kısmı beni benden aldı banlanmamak için susuyorum!

Geçecek bu günler Allah sağlık versin alışılıyo duruma. Lohusa sendromu. Ağırlaşırsa destek almaktan çekinmeyin.

Bünye adrenalin salgılamaya alışmış tabi Anlıyorum etkilenir insan. Ben özlüyorum o günleri, kahvaltılıkları alıp deniz kenarına götürürdüm bazen, martılara denize baka baka kahvaltı yapardık. Ben de şimdi geriliyorum, ergenler pek bir şeye memnun olmuyor çünki, artı en güzel yerde bile teknoloji peşlerini bırakmıyor, engelleyince de "kuralcı anne" oluyorsun, yarın hakkımda konu açacaklar, gardımı aldım

Farkında değilsiniz herhalde, devletin verdiği doğum izni bu. Herkesin şartları farklı, siz nasıl bir canavarsınız da haddinizi aşan yorum yapabiliyorsunuz?

Aramıza hoş geldiniz. Çok normal şeyler hissediyorsunuz aslında. Yalnız değilsiniz bunu bilin. KK anne grubuna üye misiniz bilmiyorum ama üye değilseniz o başlık altındaki arkadaşlarla dertleşin çok iyi geliyor. Şu an bir yerlerde sizinle aynı şeyleri yaşayan anneler var. Ve insan bütün anneler bunu mu yaşadı diye içinden geçirip şoka giriyor ama öyle. Evlat büyütmek dünyanın en zor işi. Allah sağlık versin bütün evlatlarımıza inşallah.

Kesinlikle... Yani o kadar yalnızım ki, sana uğrarım diyen arkadaşların hiçbiri gelmedi. Eşim desen beni ağlarken görünce çok uzadı bu mevzu diyerek işinin başına dönüyor. Annem zaten 1000km uzakta ama pek dedtek olduğu söylenemez, biz böyle şeyler bilmezdik sen niye böyle oldun, madem böyleydin niye doğurdun modunda. Bir tek memlekete gittiğimde küçük kardeşim ki kendisi 17 yaşında, bana sarılıp ağladı. Sana noluyo hadi ben ağlıyorum da dedim, ablamsın sen be üzülmene dayanamam her şey güzel olacak, bebek biraz insan kıvamına gelsin o da böyle senin üzülmene dayanamayacak dedi. O zaman çok iyi gelmişti birinin şımarıklık olarak görmeden, içten sarılması. Eşim bebek bakmak yerine bana sarılsa, çok güzel günlerimiz olacak dese her gün, oturup konuşsa veya konuşmasa sadece sarılsa ben ağlarken... Yok işte bir gün çay içmeye gelecek, geçerken bi uğrayayım nasılsınız diyecek kimse yok ve ben hem çıkmazda hem yalnız hissediyorum sanki bu yükü beraber omuzlayacağım kimse yok gibi.

Ee ben de öyle hissetmiyorum Sevimli geliyor gözüme, ona bakımlarını yapıp koruyup kollamakla görevli olduğumu düşünüyorum. Böyle birden gözlerimizde kalpler mi uçuşacaktı? Anneliği çok yüksek bir yere koymuşsun sanırım öyle hissetmediğin için de bocalıyorsun. Herkes diyor ki evlat kokusu çok başka. Benim bebek kokmuyor galiba. Kokluyorum kokluyorum o "cennet kokusu" denen şeyi bi duyamadım. Hani mest olacaktım onun kokusuyla? Bebeği uyurken izlemek, kucağıma aldığımda kafasını teslimiyetle çenemin altına sokması falan çok hoşuma gidiyor. Ama dün gece 1 de çığlık çığlığa ağlarken hiç hoşuma gitmediği gibi evden öylece çıkıp gitmeyi düşündüm. Sonuçta tabiki oturdum oturduğum yere ama bebeği uyutması için babasına pasladım. Sabah uyandığımda her şey gözüme daha güzel gözüküyordu. Kısacası bu inişli çıkışlı ruh halinin adı bence annelik.

tam aklımdan geçeni siz yazmıssınız gercekten evde hizmetliler vs varsa hersey eskisi gibi olur ancak.. valla zengin olan sanslı

Yok ya ne özliycem nefret ediyorum eski fotoğraflardan. Florya sahiline gezinmeye giderdik bazen. Herkes bebeğiyle oturup keyif yaparken. Ben o bilmem kaç merdiveni 30-40 defa inip çıkardım. Niye? Çünkü küçük kızımın en büyük keyfi merdiven inip çıkmaktı.

Zor tabi ki asla kolay diyemem. 6 aydir deliksiz 6 saat uyudum mu acaba, mesela... Saat 1i gecti suan uyumuyoruz =) ama lohusalik diye bir sey "var". Bebegi kabullenme diye bir sey var. İlk basta insan kendini anne gibi degil, bakici gibi hissediyor cunku bebekten bir dönüt alamiyor. Ama birkac ay icinde o sana gulmeye tepki vermeye seni tanimaya basliyor. Hele ki yabanci bir ortamda sadece sende susmasi durmasi harika bir duygu bence. Zorlanmak cok zorlanmak cok normal. Ben de bir 40 50 gun hergun bir sebep bulup aglamisimdir. Ama alisiyosun, otomatige bagliyosun hatta. Bez degistirmek zor gelirken cirt cirt 2 dk. da yapar hale geliyorsun. Ama esin destek olsun, konusun, suan sen ve bebegin evin hassas meleklerisiniz. Sizin ilgiye morale destege ihtiyaciniz var. Herkes icinde olaylari farkli yasar. Biz de kimi gun geriliyoruz kimi gun seviniyoruz. Bazen oyle bazen boyle, gunler lehimize isliyor, bebisler buyuyor. Geçer yani ilk cocukta zorlanmadim diyene inanamam... Herkes zorlanmistir. Biraz o buyuyecek biraz sen alisacaksin falan geçecek... Baglanmak oyle 1 gunde olamaz yani, en planli gebelikte bile, dunyaya gelince insan bir sasiriyor bir şok oluyor.

Amin inşallah canım benim

Seni çok iyi anlıyorum. Benim 10 yıl bebeğim olmadi, bir sürü tedavi denedik ama olmadi. sonra bi anda kızıma hamile olduğumu öğrendim. çok tuhaf bi duyguydu hamilelik çok zoruma gitti benimde, o kadar zoruma gitmiski allah al sana kolik bebek dedi sanırım. sabah 6 lara kadar battaniyenin içinde salladığım ı bilirim ama uyumazdi allah im derdim bi 6 aylık olsa. Şimdi 8 yaşında abla oldu. kızıma bakınca diyorum ki zaman ne çabuk geçmiş keşke bebek ligine geri dönse. Geçecek bugünler inanın tadını çıkarın Rabbim daha büyük dertler vermesin hergün bugün ne güzel bir gün diyip uyanın. İçinizi ferah tutun herşey çok güzel olacak inanın:)

Canım ben senı duzelmıs gordum, maşallah demeye geldım.

Yatılı bir yere gidiyorsanız tamam ama canım gündelik için fazla eşya koymuşsun, sen de farkındasın, değil mi Şapka zaten kafasında oluyor, yedeğe ne gerek var? Ateş ölçere, tırnak makasına hiç girmiyorum bile Zaten çanta almak zorunda olmak bile sana ağır gelirken bir de bu kadar kalabalıklaştırma başını. Ya markete gidiyorsun 5dk. Kaka yapacak olsa pişik bile yapmaz kuzum 5dkda. Yani aslında yanına bez almana bile gerek yok markete giderken nolcak. Hiç çantaya, beze bile gerek yok, koy slinge çık. Hadi diyelim kaka yaptı sırtından az kaka çıktı, ya eve gelince değişirsin, nolcak? Hemen yıkarsın poposunu da bi güzel, hop temiz kıyafetleri geçirirsin Markete çıkmışken gezeyim edeyim diyorsun atıyorum 1-2saat kahve içeceksin. Sıcak su torbasına vs ne gerek var? Mama tozunu biberona koy böyle durumda, mesela 3ölçek. Küçük de bi termoslu bardağın olsun, 90cc kaynar suyu evden çıkarken termosa koy. Tamamdır. Dışarda baktın acıkıyor ıh mıh etti, hemen yapar verirsin. Zaten iki dkda soğur kaynar su. Hatta termosun yoksa kaynamış soğumuş suyu bi küçük şişeye koy 90cc, gittiğin cafeden kaynar su iste bi kasede bardakta filan, üstüne koy biberonu. Sen kahveni içerken o da ısınır bi yandan bir de cam değil pp biberon kullan, boşuna yük etme ağır biberonu. Her bez değişiminde pişik kremi sürmene gerek yok. Hatta mümkünse pişik olmadıkça sürme, bebeğin poposundaki gözenekler hava alsın, tıkanmasın. Onu da bırak evde.

yok asla o niyetle yazmadim ama bakin 90 sayfa yüzlerce mesaj yazilmis bakin sonuç degismedi degismez de su an icin o yüzden bende sizin gibi ilac ve terapi onerdim çünkü hem kendine hem bebege yazık bu sekilde arada kaldi ne kendi icin birsey yapabiliyor ne de mutlu olup devam edebiliyor yoksa kotu bir niyetle asla yazmadim keske bir faydamiz olsa olabilse

Burada bir üye yazmıştı, üst kat komşusu "kızımla kek zamanı"diye neşeli resimler paylaşıyormuş,5 dk sonra yukarıdan sesler yükselmiş, tamam be acıktıysan bekle ölmezsin, resimlerle uğraşıyorum şurda

Sevgili Koalina, onceki konularina biraz baktim senin ve esinin cocuk mevzusuna bakis acisini biraz daha anlayabilmek adina. Birkac sene once esinin, yegenlerine sus g. zekali dedigini, eger ilerde bi cocugunuz olur ve de aglarsa agzina corap tikayacagini soyledigini, evdeki kusunuz tvye ciktiginda ona bir seyler firlattigini ve cok kizdigini soylemissin. Bu tur tavir ve sozleri devam ediyor mu? Ya da hamile oldugunu ogrendiginde sana daha onceki saka olarak soyledigindeki hamileysen eve gelmem gibi bi tavir gosterdi mi sana? Bebege alisma surecinde eslerin birbirine destegi cok onemli cunku. O yuzden soruyorum.

daha 3 aylık bile değil. onun daha bağırsak florası tam olarak oluşmadı, az ya da çok gaz sancıları var, karnı ağrıyor, korkuyor. benim bebiş 1 yaşında şimdi. uykuları düzene girdi. gündüz uykusu ya da akşam şekerlemesi sırasında film izlenmiyor ama saat 11 gibi gece uykusuna geçiyor. o saatten sonra film de izliyoruz kahvemizi de içiyoruz, hatta şuan o 11 buçuktan beri uyuyor eşimle yarım kalan filmi bitirdik o yattı ben kahvemi aldım burdayım. 3 aylıkken film izlemek zor çünkü henüz sık sık uyanıyor hala. sabır ve zaman sadece. hiçbir şey ilk günkü gibi kalmıyor.

Bunu konu sahibine değil de yasa koyucuya yazsanız İzin 8 hafta

6 yıl sonunda 4-5 asilama ardindan 2. Tüp bebek denemesiyle hamile kaldim 2.5 aylik oldu bebeğim. Bebek için okadar ugrasmis olmama ragmen ben bile bazen annelik bana gore değilmiş diyorum. Bu duygular çok normal eşin payı da büyük. Benim esim de surekli ben zaten cocuk istemiyordum cocuga karşı bişey hissetmiyorum diyor ama aslında oyle değil ilgi bölündü bebeği kiskaniyor ve sorumluluk üstlenmek istemiyor sırf bu yuzden ben istemiyodum sen istedin simdi de bakacaksin tarzinda konuşuyor. Oyle olunca da anne de etkileniyor ister istemez. Ama bu gunler geçici ve o bebek bize muhtaç ve gülüşü herşeye değer. . push ;

Allah bağışlasın :)) Eşinizin desteği iyi ki de var, ne güzel.. Yani evet herkes bana da şimdi öyle düşünüyorsun ama bir kez içinde hisset duyguların bambaşka olacak diyor:) Bir de benim annem de yok, eşimin annesinin zaten yaşı var rahatsız tamamen eşimle ikimiz olacağız olursa. Eşimden yana hiç şüphem yok çocuk yokken de inananılmaz yardımcı, şimdilerde o hele bir gelsin ben her şeyini yaparım diyor :)))Ben kendime güvenemiyorum ama o ne olacak? :) Bebek ağlaması konusunda da ben sizin gibiyim kaçarım duyunca ama kendi çocuğundan tabiki de kaçamazsın sana muhtaç. O sevgidir zaten her zorluğu katlanılır kılan.

Tabiki de, ilk işim onu garantiye almak oldu.

Yok yok hiç kibir sezmedim ne kusuru. Ben de kilo ve vücut takıntılı ve biraz da kilolu olduğum için merak ettim :) buralarda diyet forumlarındayım :) ben de olur da gebelik olursa diye fazlalıklarımı vermeye çalışıyorum. Ne var ki o şekilde kalamayacağım ama olsun :) Emira SY Nirvana Anneler

Bravo vallahi. Her bir satırına katılıyorum. Bir de herkes doğurmak zorunda değil umarım birgün çoğunluk bunun farkına varır..

Ben tek bakıyorum gurbetteyim eşim bile evde olmuyor genelde. Haline şükret ya. Bende kendimi kimsesiz hissediyorum acaba lohusalıktan çıkamadım mı bebeğim 5 aylık :/

Uzatırsa daha cok depresyona girer. Çalışmak iyi gelecektir. Lohusalik sendromu gercekten çok zor.

Uyku meselesi bence bebekten bebeğe göre değişmekle birlikte kesinlikle rutin oluşturmanın yararlı olduğu bir durum olduğuna inanıyorum. 2. Ayın içinde rutine başladık biz Ondan önce 23 gibi uyuyordu yorgunluktan bitmiş oluyorduk. Her akşam aynı saatte yıkamaya başladık Önceleri işe yaramadı gibi oldu, hep aynı saatte ağlıyordu. Meğer çok uykusu gelip uyuyamadığından ağlıyormuş. Saatini kaçırıyormuşuz çünkü. O uyku işaretlerini aldığımız anda uyutma sürecine başlıyoruz artık Şimdi 19.30-20.00 arası bi saatte gece uykusuna başlıyor. Sabah da 7.15-8.00 arası uyanıyor. Aralarda eğer kaka yapmazsa altını açmadan o tam uyanmadan alıp besliyorum. Rüya beslenmesi diyorlarmış buna. Hiç uykusu bölünmemiş oluyor. Kakası varsa mızmızlanıyor ama. O zaman bezi çıkarıp tuvalete tutuyorum ben yoksa uyumuyor. Bir de bazı bebekler gürültülü uyurlarmış Sağa sola dönmeler mıkırdanmalar Eğer ağlamıyorsa müdahale etmeyin uyku geçişleri gürültülü olabilir diyorlar. Gözü bile açık olabilirmiş.

Sorumluluk olsa gerek. Evet eskiden yaptıklarımı eskisi kadar yapamıyorum ama olduğu kadar yapabiliyorum. O bile canımı sıkıyor. Sabah 6 gibi eşim gitti bebeğin yanına yattı, 2-3 saat kesintisiz uyuyayım diye herhalde kapıları da kapatmış. Normalde bebek uyuyunca ben de uyurum o ağlayana kadar ama çok tedirgin olup hiç uyuyamadım. Ne yaptı, besledi mi, altını açtı mı, üzeri açıldı mı, kızıp söylendi mi vs vs... Veya film izlemiyor değilim ama açınca şimdi uyanır, uyanmak üzeredir, Allah Allah neden uyanmadı gibi dşünceler. Kitap okuyorum, çocuk bakımı ve bebekle ilgili... başka bir şey okusam bile aklımda hep bebekle ilgili şeyler. Geçen kayınvalideme bırakıp sinemaya gittik, o bile bana boş geldi. İyice uykusuz kaldım, şimdi o uyuyodur ben de uyuyabilirdim ne sineması diye kendimi yedim içten içe. Hayatımı ele geçirmiş gibi ve bu yüzden bir şey yapsam bile zevk alamıyorum. Sürekli diken üzerindeymişim hissiyatı ve eski sorumsuz günleri özleme şeklinde benimki...

Oğlum 3 buçuk yaşında doğum yaptığımda ve ondan uzun bir süre sonra hiç öyle sağda solda anlatılan doğar doğmaz aşk ulvi kutsal duygular hissetmedim tam tersi pişmanlık yetersizlik aynaya bakıp bakıp ağlamakla geçti uzuuuun bir süre. Ama şimdi çok büyük bir aşk var aramızda tarifi yok. Babalık sonradan öğrenilen bir duygu bizimki gibi doğuştan değil ne yazık ki bebek tepki vermeye başlayana kadar babalar hep uzak kalıyor ama sonra her şey yoluna oturuyor buna emin ol. Etrafındaki kutsal annelere bakma herkes farklı yaşıyor bunu. Hepsi geçecek ama hayatın artık farklı bir boyuta geçti bunu kabullenmelisin artık annesin ve sorumlu olduğun bir insan var. İlk zamanlar zorlanacaksın elbet özleyeceksin eski halini ama inan bu seni üzemeyecek. Şuan lohusalıktan kaynaklanan duygusallık hormonal değişimler yaşıyorsun. Kendine zaman ver ve kafanda kurmaktan vazgeç lütfen bu seni çıkmaza sokar. Bu arada imkanın varsa 2 ay sonra dönme biraz daha uzat bu iznini

Bence de iş kabullenmekte bitiyor Ben dedim ki kızım spizella 3 sene kadar uyuyamayabilirsin, hayatın çok kolay olmayacak inişler çıkışlar olacak. Çok zorlanacağın günler de çok mutlu olacağın anlar da olacak. Bu kabulle yola çıktım. Evet belki yemeğimi hızlı yiyeceğim, kafama esince hop diye evden çıkamayacağım, eşimle biraz daha az ilgilenebileceğim ama bu geçici ve sürekli daha iyiye gidecek. Ayrıca bebeğimin hep çok sakin, mutlu, uyumlu bir bebek olacağını hayal ettim. Çok şükür hayatımdan oldukça memnunum şu an. Ben ne kadar sakinsem bebek de o kadar sakin bunu fark ettim. Özellikle geceleri rahatça uyuyorum. 2 ya da 3 kere beslenmesi için kalkıyorum uykum bölünmüyor mu? Bölünüyor. Ama onu besleyebilmiş olmanın verdiği his bana motivasyon sağlıyor. Huzur içinde uyuyorum ben de tekrar. :) İlk günler ben ne yaptım, hayatım hep böyle mi geçecek diye düşündüğüm zamanlar da oldu. Özellikle lohusalık zor bir şey. Tüm duygularım ayaktaydı. Bazen nedensizce ağlıyordum bana bişey söylenmez olmuştu. Ama 1,5 aylık oldu bebeğim ve ben kendimi artık çok daha iyi hissediyorum. Koalina da alışacak. Sadece biraz daha geç alışacak belki ama zaten vicdanlı, merhametli bi insan. Kendi çocuğuna da en iyi şekilde bakım yapacak, sevgi verecektir. Kendini de daha iyi hissedeceğine eminim.

Herkese yorumları için teşekkür ediyorum. Yardımcı olmaya çalışarak pozitif şeyler yazanlara da... Dünden beri ağlıyorum, dün gece artık eşim yattı bebeğin yanında mızıldadıkça susturdu sanırım ben emzirmeye kalktım sadece. Dedim ya uykusuzluğu ya eşimi mi tercih etmeliyim gittim bir avuç ilaç hazırladım kendime ama hem eşimi yalnız bırakmak istemedim hem bir çocuğa " annen senin yüzünden öldü, istenmiyordun" travmasını yaşatmak istemedim. Ama yine de sakladım bir kenara çünkü çoğu zaman gerçekten yaşamak istemiyorum. Bunun gibi kaç gün kıyıdan döndüm bilemiyorum, bunu anlatmazdım aslında ama bu psikolojime rağmen hala bebek için faydalı olmaya çalışmamı belki anlarsınız. Çok zordu dün gece, geçecek mi bilmiyorum ama yaşadığımın normal olmdığını biliyorum. Ve yardımcı olmak adına yazıldığını bilsem de " hayat eskisi gibi olmuyor, ben bile hala eski hayatımı özlüyorum" minvalinde yorumlar umudumu kırıyor. Olmayacak işte bak onların da olmamış diyorum. Peki neden hala herkes çocuk derdinde ve dahası 2 çocuk 3 çocuk? Sanki hiç mutlu olamayacakmışım gibi, uyandığımda hala "vay canına rüya değilmiş" hissi yokluyor. Eskiden mutluluktan uçmuyordum belki ama huzurluymuşum, şimdi sürekli bir iç sıkıntısı. Sanki evde 2 kişiydik de bir yabancı gelip tüm düzeni bozdu hissi. Bebek uyurken yaptıklarım bile eğlenceli değil bana, içtiğim çay tat vermiyor, güzel hava neşe vermiyor. En çok da onlarca çocuğun hayatına dokunabilmeme rağmen kendi çocuğuma hiç bir şey verememem beni zorluyor. Bazı insanlar anne olmamalı, ben de kendimi biliyordum nasıl bile bile lades dedim, nasıl adam gibi korunmadım hadi her şey geçti neden aldırmadım diye kendimi yiyorum. Evet her şey için çok geç ama sanki benim için de geç, her şey gri kalacak gibi. Şimdi altını aç, emzir, biraz oyala yatır modu ama büyüdükçe ilgi isteyecek, sevgi isteyecek. Ben veremeyecek gibiyim o zaman ne olacak? Kendi içimde çözümsüzüm. Eşime göre saçmalıyorum, alışacak ve sevecek hatta çok eğleneceğiz. Ama ben inanamıyorum bir türlü, bu kadar dipten o kadar tepeye çıkabileceğimi de zannetmiyorum. Ben kafayı yemeden keşkelerimin iyi kilere dönüşmesi umuduyla...

Çantada iki takım yedek kıyafet, zıbın, alt, bir kaç tane bez, alt açma örtüsü, sıcaknsu termosu, sıcak su torbası, maması, biberonu, emziği, ateş ölçeri, tırnak makası, tarağı, pişik kremi, çoraplar, ağız mendilleri, ıslak mendil, şapka... Hatırladıklarım bunlar, bu her daim hazır duran çanta aslında bir de kğçğk çanta yaosam kısa mesafe için ilk defa dün çıktım tek başıma çünkü

Ben sizi gayet iyi anliyorum cok bebek sevip heyecanla bekledigim. halde bi bebegin bi canin sorumlulugunu tasiimak aktif hayatinizin birden degisip duraganlasmasi ve ardindan sadece ev bebek ikileminde kalakalmak degisik bi his su an lohusa psikolojisiyle yaziyorsunuz bunlari daha sonradan fikrinizin duygularinizin 90 derece degisecegine eminim ama. bu donemde lutfen biraz daha sakin olun ve bunlari dusunmemeye calisin ki sizde hasar birakmasin. Gule gule buyutun guzel. bebeginizi daha yazacak cok seyim. vardi ama 4.5 aylik bebegim agliyor

Gerçekten hanımefendinin yaşadıklarını alakalı alakasız her konuda okuduk. Forumun hafızasında sağlam yer etti.

Elbette haklisiniz dinlenmeye ihtiyaciniz var ama tatil konusu çocuğu biraz yıpratan bir süreç diye düsunuyorum. Hele ki çocuktan habersiz gidiliyorsa çocuk ayrılık kaygısı yaşıyor sanırım. Ki çocuk sürekli anne anne diye ağlama halinde oluyor. Ben gözlemlediğim çocuklara göre yazıyorum. Çevremden gördügüm calisan kadin veya carsida isi var cocugu goturemeyecek olan kisi cocugu ya uyurken ya oyun oynarken habersiz gidiyorsa ve cocuk anne anne diye seslendiginde anneyi bulamiyorsa anne tuvalete dahi gitse ciglik cigliga agliyor. Bu cocugun anneyi 3 gün seslenip seslenip bulamadığını düsunün bir de. Biraz hirçin oluyor. Herhalde annem yine gitti algisi olusuyor cocukta. Annen tuvalette dense dahi kimseyi dinlemiyor, anneyi gorene kadar agliyor. Beni kizimin bakicisi uyardi bu konuda. Habersiz gitmeyin dedi. Ben ise giderken hep beni kapidan el sallayip ugurladilar. 2 aylik cocukla yapti. Simdi 18 aylik hala aglamadan bu sekilde ugurlarlar. Once gitmemi istemez. Egilip gidip calismam gerektigini veya isim varsa carsiya gitmem gerektigini hava soguk oldugu icin onu goturemedigimi anlatirim. 2 haftadir dinliyor, yine oyun diye israr ediyor, montumu giyince gelip sarilir, biraz oylece omzuma yatar sonra geri oyununa doner. Bakicisi alir kucagina gel anneye pencereden el sallayalim der ve ordan ben uzaklasana kadar bakar. Evde cocuk olmasi da cok etkili. Cocuklar evde ise hic yuzume bakmaz, onlarin pesinde kosturur. Zorunlu bir durum olmadikca iki, uc gunlugune kalmaz diye dusunuyorum. Ogle arasi saati yaklastiginda anne baba diye soylemeye basliyormus. Yakin oldugu icin her ogle arasi yanina giderim hala. Ya emer ya oyun oynariz sonra ise gitmem gerek. derim, boynunu büker oyununa döner. Benzer bir konu ben de olusturmustum, bu gözlemlerimden sonra günü birlik dısında bırakmamaya özen gösteriyorum.

Tum yorumlari okudum, ama en cok sizin dusunceniz bana yakin. Zira ayni seyleri yazacaktim ama dogru cumleleri bulamamistim. Konu sahibini incitmemek adina yazmadim o sebeple. Sanirim cocuklar buyudugunde onlara mukemmel anne herseyini dusunen iyi egitim veren ebebeyinler degilde, icten yurekten gelen bir sefkat sevgi beklediklerini farkediyorlar. Imkan ve olanaklar onlari mutlu etmeye yetmiyor malesef. Dediginiz gibi belli bir yasa geldiklerinde de o mesafeyi onlar koruyor, ve oyle bir koruyorlarki siz istesenizde artik sevginiz sevkatiniz onlari mutlu etmiyor. Cunku artik karakterleri iyi veya kotu oturmus. Ve farkindaliklari had safhada oluyor. Buraya da bazen konu acan uyeler var hem cocukluklarindan dem vuruyorlar ve o boslugu ne kendi ailesiyle ne de kendi cocuguyla dolduramiyorlar. Hep bir yanlari eksik, ara ara duygusal cokuntu hali vb. Konu sahibi de boyle olucak diye yazmadim elbet yorumunuz cok hosuma gitti onun uzerinden genelleme yaptim sadece. Umarim Allah tez zamanda yar ve yardimcisi olur.

Cidden merak ettiğimden soruyorum, ikinci plana nasıl atıyorlar ki? Morzirhli Kün Fe

3 ay önce doğum yaptım, lohusa sendromu yaşamadım diyebilirim. Ilk gunden beri de tek bakiyorum bebeğime, yıkamayı bile internetten öğrendim ilk haftalar zor geçiyor evet ama buyudukce iletişiminiz farklı oluyor, iste o zaman dünyanın en güzel şeyi bu diyorsun. Birazda kendini şımartmamak gerek.

Bu çocukları burakıp kocayla gitmekten çok daha iyi zaten çocuklar için. Anneanne gibi 2. derece bir yakınla kalmaktan çok daha iyi baba ile kalmak. İyi tatiller şimdiden.

Amiiin Kızınızla yaşıtız siz öyle anlatınca bir an küçük sandım sonra anladım ahaha :) Ayy bende hayırlısıyla bir kızım olsun istiyorum. Biz de annemle arkadaş gibiyiz gerçekten kız evladı farklı oluyor haklısın ablacım çok imrendim valla size Allah nazarlardan kötülüklerden korusun hep böyle mutlu bir aile olun

Katiliyorum size. Cok bilincli yaklasiyorsunuz. Gerci insan hicbir zaman tam olarak hazir olmuyor belki de annelige. Bebek dogduktan sonra bir anne doguyor aslinda; bebekle birlikte biz de tecrube kazaniyor ogreniyoruz. Sevgili Koalina hamile kaldigindaki konunu da hatirliyorum, hic benimsememistin anne olma fikrini, ama hamileligin ilerleyen zamanlarinda alistin sanirim. Logusa sendromunu bazi kadinlar cok agir atlatiyor; bu depresif halin duzelme egiliminde olmazsa bi uzman yardimi alabilirsin canim. Zaten plansiz ve istenmeyen bir bebekti; alisma surecin zaman alicaktir, sana tepki vermeye basladikca alisacaksin kuzuna. Ama esinin bir sey hissetmemesini anlayamadim; sana en cok destek olmasi gereken kisi o. Elbette hayati eskisi gibi olmayacak. Babalik sorumlulugu var artik bir omur.

evin civarında ve parkta dolascaksak ben anahtar telefon aliyorum sadece yanima. baska bi yere gideceksek incecik bi battaniye, iki uc bez, mini islak mendil, pamuk, yedek kıyafet bazen koymuyorum simdiye kadar hic lazim olmadi. ama bu bebege göre degisir. benim oglum hic kusmadi mesela, disarda kaka da yapmaz sadece cis yapar. ben de rahatim. icme suyunu marketten alirim yanima almam. su an 15 aylik bu yaz sirt cantasi tasitmaya baslicam insallah

Hep derim evliliğin ve en önemlisi çocuklu hayatın fragmanı ya da simülasyonu olmalı :) Evet çok seviyoruz evet bize muhtaçlar ama hayatımızı geri dönülemez biçimde değiştirdikleri de bir gerçek. Eskisi kadar özgür olamamak istediğin an istediğini yapamamak çok can sıkıcı. Sevgileri olmasa çekilmezler :) Seni anlıyorum. Şuan hormaonların da etkisiyle sen bu duyguları dibine kadar yaşıyorsun.

iste ben tercih etmiyorum biz bu yola ikimiz ciktik once es olarak sonra anne baba olduk cocuklarim icin elimizden geleni yapıyoruz ama basbasa kalmaya bi kahve sigara keyfi yapmaya film izlemeye sohbet etmeye ihtiyacimiz var ben oyle kendini adamış annelerden degilim o yüzden tabi ki evlatlarim cok kıymetli ama arada bizde mutlu olmaliyiz sizin peki birakacaginiz biri yok mi kres cok iyi olur cidden

Ya cocugunu anneannesine veya babaannesine birakip birkacgun tatile gitmeye kalkan anneyi bile ne bicim annesin senin gibi annemi olur diye suclayan kadinlar var anne olunca butun herseyi silbastan yasamiyorsunuz ki onceden var olan bir hayat var bazi kadinlar cocuk dogurmaya programli gelmis dunyaya herkes onlar gibi olmak zorunda degil ki 5 tane ard arda cocuk yapiyor benim aklim hayalim almaz bir taneyle kafayi yemisim hayatim terse donmus ama herkesin duygulari baska demekki her kadin birden hissedemiyor anneligi yapacak tek sey var zamana birakmak zorlamamak ve dunyaya bizim istegimizle gelen bebegin ihtiyaclarini karsilamak hangi kadin istemez ki bebegine karsi en yogun annelik duygulariyla baglanmak

Ben bu lohusa depresyonunu öyle ağır atlattım ki. Ve hiç kimseye soyleyemeden. Oyleki internetten araştırmaya bile cekiniyodum. Bebeğime alışamadım, yabancı geliyor hissini kendime bile itiraf edemiyorum. Kızim 2 yaşında ben daha iyiyim. Ama hala dönem dönem eski hayatım ne kadar özgürdü diyorum. Umarım uzun sürmez. Şimdiki gibi asla kalmayacak. Rahatlayin. Şöyle düşünün eninde sonunda büyüyecek Chelzy İkiz oğlan

Evet herkes yapı olarak anaç olmuyor maalesef. Bir iki gün yorgun olursun hasta olursun birinden yardım istersin anlarım ama ben sabaha kadar fosur fosur uyuyum oyuncak bebek gibi sadece seviyim, oynayım bakıcının kucağına atıveriyim. Annelik fedakarlık ister. O kadar kolay olsaydı doğuran herkes anne olurdu yetiştirme yurtlarıda çocuk dolu olmazdı zaten.

ben de senin yanlış anladığını düşündüm karşılıklı yanlış anlama olmuş, özür

Hamile kaldıktan sonraki konularınızı hatirliyorum baya bir topa tutmuştuk sizin için çok zor olmalı anlıyorum. Ya asıl demeye geldiğim şey çocuksuz hayatı çok güzel anlatmışsınız ben 4 yıldır evliyim çocuğum yok ama bu kadar pozitif bakmıyorum evdeki yalnızlığa. Belki evladım olunca özlerim ama hiiiç sanmiyorum

burasi kilit nokta sanirim, gecmese, unutulmasa bu zor zamanlar kim 2. cocugu ister ki. emin ol ilk bir yil kadar seni zorlamayacak, bak benim buyuk 5 yasinda, bizimle oturup puzzle yapiyor, doga yuruyusune cikiyor, sinemaya geliyor. peki ilk bir yilda ne yapmak gerekir, evet bebeginle ilgileneceksin ama bu surede yeni bir hobiye baslayabilirsin, kafani biraz olsun dagitmana yardimci olur, bende ilk yillar iki cocugumda da odaklanma problemi olmustu, filz izlerken veya kitap okurken, sende de bu tarz bir durum varsa kendini zorlama, daha hafif seylere yonelmeye calis. ve yardim istemekten cekinmemelisin, o haplari almayi dusunecek raddeye kendini getirmemelisin, kendinle ilgilenmelisin, bu sart, bir annenin kendi ile ilgilenmesi kendini once tutmasi demek degildir, aksine sadece "ben de" demesidir, bunu aklindan cikarma ve kendini kotu hissetme.

Benim 4 yaşında bi oğlum ve iki buçuk yaşında bi kızım var. Benzeri duyguları oğlumda yaşamıştım. Hissiz gibiydim ama onu hiç kucagımdan indirmezdim. Agız burun fışkırarak Kusan bi bebekti. Gece koynuma yüzüstü yatırırdım ben de sırt üstü yatardım. O şekil uyurduk oğluşumla. Ben çok üstünde durmadım bu duygunun. İlk anne deyişiydi galiba aşkımızın başlangıcı. Şimdi kara kara gözlerine bakıyorum bakmaya doyamıyorum. Biraz daha büyüsün o sana sevgisini hissettirecek, onlar melek, öyle masum öyle sevgi dolular ki... Kayıtsız kalmanız imkansız. Kızım geliyor kokumu içine çekip misss kokuyo anne misss kokuyo diyo. Gel de sevme Hayatım boşa geçiyor gibi demişsiniz. Şuan desen bir "dünya" yetiştiriyorsun. Elindeki nimetin farkına var. Bir insan kaç kişinin kaderini etkiler bir düşün. İyiyse iyi kötüyse kötü. Şuan dünyanın en çok ihtiyacı oldugu şey İYİ İNSAN... İnşallah biz de evlatlarımızı iyi ve topluma faydalı insan olarak yetiştirebilirsek topluma en faydalı işlerden birini yapmış oluruz. Varsın adımız geçmesin :) ben böyle düşünüyorum.

Her durumun insanlar üzerindeki etkisi farklıdır. Benim yaşadıklarımı bir başkası yaşasa atmıştı kendini bir yerden bence mesela.. Bense kendimi hiç bir şeyden çekmeyip işime gücüme sarılmaya hep devam ettim. Bunca sıkıntı üzerine istenmeyen gebelik yaşasam falan onun altından da güçlü bir şekilde kalkarım eminim. Ama bu eminlikle de böyle büyük büyük konuşmam. Çünkü bireysel farklılık diye bir gerçek var ki içinden şımarıklık deyip tek kelime ile çıkılmıyor. Yazdıklarınız arasında konu sahibine faydalı küçücük cümle aradım göremedim. Vahh o bebeğin haline, tüh böyle anneye! Tamam! Bir kaç tekme tokatla bence bu iş çözülür. Koalina kendine gelir ve şımarıklığı anında bırakır..

Sevmen onu senden bir parça hissetmen herşeyi kolaylaştıracak ins bebeğine sağlıklı güzel yıllar diliyorum Evet çok zor bebek bakımı koligi olup birde her aglamada moraran 3 tane çocuk büyüttüm emin ol anlıyorum halini sen beslenmeme dikkat et bebek de gaz olmasın ins herşey geçecek Biraz daha büyüdüğünde hala uyanmadi bile diyor insan :)) Rabbim sağlık versin herşeyin düzene girecek :))

Allah sağlıkla buyutsun. Göz aydinliginiz olsun inşallah.

Haklısınız. Olması gereken ilk önce anneye destek olmak. Eleştirirken kimsenin aklına o zorlandığı zamanlar gelmiyor ne demek sıkılmak anasın sen anaaa diye başlıyoruz eleştirmeye. Hiçbirimiz uykusuzluktan keçileri kaçırmadık mı? O okuduğumuz kitaplar her çocuğa söküyor mu bakalım? Toplum baskısı da anneyi buna sürüklüyor. Her şeyde böyle. Çocuk olur öf diyemeyiz toplum ayıplar. Şöyle edersek toplum kızar falan filan. Dün bir öğrencim kompozisyon yazmış. Annesi şehit olmuş. Annesinin acısını çektiği, annesini özlediği için vicdan azabı çekiyor. Neden önce vatan demediği için... Biz toplum olarak insanın en tabii duygularini yaşamasını bile engelliyor acımasızca en yakın komşumuzun, akrabamizin hata yapmasını bekliyoruz ki bize eleştirecek bir şeyler çıksın. Bazen akıl vermek bile insanı incitiyor anlamıyoruz. Bazen sadece susup dinlemeliyiz ama yapmıyoruz. Böylesi zevkli değil çünkü. Ay ben çok dolmuşum

hic sasirmamis gibi yapiyorum mune ilk kez duymamisim gibi yapıyorum... basima gelmesin diye bazi cocuklar 10 cocuk gücünde oluyo ya gercekten. masallah diyeyim kizinizin inadina

Ben durumunuzun lohusa depresyonu oldugunu dusunmuyorum Hakaret etmek icin yazmiyorum bence bu durumu kabul ederseniz daha sakin kalabilirsiniz. Ztn planli degildi ve siz ogrendiginizde cok sevinmediniz Bundan sonrada cok anac bir anne ve cok babacan ilgili bir baba cikmayacak en dogrusu sakin kalip durumu kabul etmek ve cok kotuye giderse destek almak olur. Iyi ve mutlu bireyler olmazsaniz iyi anne babada olamazsiniz.

çok doğru +1 G greengirll

Koalina, ben de çok zorlandım kızımda. Öyle bebeğine aşık annelik halim de yoktu 7-8 aylık olup aramızda bir iletişim söz konusu olana kadar. Eminim senin de bebeğinle etkileşimin arttıkça herşey daha güzel olacak. Tahammül konusunda ben hep "öğrencilerime çocuklara tahammül edip, güzel vakit geçirmeye özen gösteriyorsam, kendi bebeğime kat be kat daha tahammül göstermeliyim derdim. Bizde işler 1 yaş sonrasında kolaylaşmaya başladı. 1 yaşından itibaren her haline, "bu hali çok güzel, böyle kalsa keşke" diye diye geldik 2 yaş olacak nerdeyse. Şimdi bizim en yakın arkadaşımız oldu desem yeri. Arkadaşlar, eş konusuna takılma. Bebek sahibi olan kadına dünyanın aldığı hal o galiba. Allah kalbini ferahlatsın.

Iste cocuklar birbiriyle oyalandigi icin toplamissiniz. :))) Bakici oynuyor, uyutuyor, gidaya gectiginde yeri geliyor yemegini yediriyor. Zaten yatili kadin, gorumce calistigi icin gece aglamalarina bakici kosuyor. Bu yuzden esle olan iletişim de sekteye ugramiyor, eskidi gibi de gezdi tozdu, hicbiseyinden geri kalmadi.

Anne olmak istememeyi bir eksiklik olarak görenler var maalesef, yıllar evvel sitede çocuk sahibi olmak istemeyenlerin bir konusu vardı, çocuk sahibi olmak istememeyi normal bulmayanlar anneliğin kutsallığından bahsedip nasıl çocuk istemezsiniz'e getiriyordu sözü, oysa isteyenler müstesna, her kadın anne olmak zorunda değildir, evliysen mutlaka çocuğun olmalı, bekarsan kesinlikle evlenmelisin baskısını niye yaparız bilmiyorum, belki farkında değiliz ama kadın=anne baskısı isteyip de çocuk sahibi olamayan kadınların da psikolojisini derinden etkiliyor ve ne yazık ki bunu yapan yine kadınlar, oysa tek misyonumuz anne olmak değil. Mesela Koalina bir öğretmen, birçok çocuğa eğitim vererek topluma yararı var, belki bir başka kadın bebekler için ölümcül olan bir virüse karşı ilaç geliştirerek yarar sağladı, bir başkası çocuk istismarıyla mücadele ediyor, belki başka bir kadın terk edilen çocukların yüreklerindeki yaraları sarıp sarmalıyor, anne olmayı istememek bizi duygusuz yapmaz.

Npayım çöpe mi atayım şu an? Doğurmadan nereden bilebilirim ne hissedeceğimi? Herkes klasik çok seveceksin, aşık olacaksın diyip durdu. Olmadı işte ve doğurdum ne yapılabilir bu saatten sonra? Sanki ben istemiyorum sevmek, mutlu olmak. Her gün ölüyorum ama kimse anlamıyor... TheQueeninthenorth

İlk haftalar buna benzer duyguları hemen hemen herkes yaşıyordur sanırım. Sonrasında zaman geçtikçe bebeğiniz büyüdükçe dünyanın en değerli hazinesine sahip olduğunuzu anlayacaksiniz.

E hoşgeldin o zaman 11 aylık oldu ve aynı hisler zaman zaman oluyor ki zor çocuk sahibi olup, hamileliği boyunca hergün iğnelerle bebeği yaşasın diye uğraşıp, sonra da günlerce küvözden çıksın diye beklediğim halde bazen eski hayatımı çok özleyip bu ne yaa amelelik yapıyorum diyorum. Sonra uyumak için yanıma sokulunca, oyun oynarken bile emekleyerek gelip sarılıp bir iki fırt emip geri oyununa dönünce her şeyi unutuyorum. İlk haftalar senin gibiydim buz gibi ne olduğunu tam anlayamamıştım oysaki onu ne çok beklemiştim. Yavaş yavaş o tepki vermeye başladıkça o anaçlık geldi bana.

Sen bi psikologa danışmalısın bence koalina. Neden destek almıyorsun? Ama işinin uzmanı birine git derim, bence sana çok iyi gelecek. Annen gitse peki? Yani sadece bebeğin bakımını sen kendi düzenin ve kafana göre yapıp onu hayatına entegre etmen daha kolay olmaz mı?

Herşey bi kenara saglikli bir cocuga bakmak büyük bi nimet Koalina. Bu konuya çocuğumu dünyaya getirmeden de yazmistim. O zamanlar hamilelikle ilgili kaygılarım tavandı. Onu kucagima alamama takıntım vardi. Cok sukur saglikla dogdu. Bgn tam 40 gunluk. sonrasinda sağlığıyla ilgili takıntılarım basladi. Bana hep hasta ve doymuyo gibi geliyordu. Derken gecen hafta kusma ve ishal sikayetiyle acile götürdük. Kakasinda adenovirus denen bir illet, idrarında da klebsiella adlı bebeklerde öldürücü olabilen bi virüs cikti. Tum kabuslarimin gerçeğe donmus haliydi adeta. Doktor testlerin baska laboratuarda tekrarını istedi. Eger gene aynı pozitif sonuçlar çıkarsa hastaneye yatisimizon yapılacağını söyledi. Bugun cok sukur kaka tahlilimiz temiz cikti. Ins idrar da temiz çıkarsa benden mutlusu olmayacak. Sana ozel mesaj atmistim orda yakindigim seyler o kdr önemsiz geliyor ki. Varsın durmadan aglasin ama saglikli olduguni bileyim. Bi bebeğin sagoikla gulmesinden değerli bsy yok. Ha sen halen eski hayatını ozlerken bu yazdiklarim fazla arabesk gelebilir ama ne olursa olsun her sey saglik. Bizim ve evladımızın sağlığı. onlar olmadi mi her sey bos.

yazmamak için çok çabaladım ama dayanamadım ya canavarmısınız demişsiniz ya aynen canavarmısınız hadi burdaki konu sahibini psikolojisini geçtim belki çalışmak zorunda yoksa taksitleri ödeyemiycekler o çocuğa bakıcak durumları olmuycak kimse yeni bebeğiyle zevkine çalışmaz zaten çok istediniz de zar zor mu anne oldunuz bu nasıl bir üslup ne önerirsiniz mesela eleştirirken çocuğu çocuk esirgemeye mi versin arkadaş çocuk yapsam mı diye sormamış ortada bir çocuk var yazarken o kadar "anaç" duygularınızla moralini bozucağınız annenin çocuğuna da acıyın o kadar anneyseniz gerçekten şaka gibi...

ben bu lohusa sndromunu yasarken tektim yanımda kımse yoktu dogumun ilk 7gunu kaldı gıttıler ilk bbek hrsey zor ve acmi ama hepsi gecti şimdi hala zorlukları var ama anneee deyıp dolanmıyormu basta ben nıye yaptım diye içimden gecırırken sımdı şükr edıyorum sabr et gececek hala kocamla başbaşa kalamasakda cay içemesekde aramıza gelip sıvışıp yatması daha guzel

cok cok haklisin aslında ama bazen biz de yanilip tamamen okudugumuza gore yorum yapabiliyoruz arkadaki derinligi görmeden sığ bir biçimde yazip geçiyoruz ama konu sahibesinin ilk yazdigi bambaşka en son ki mesaji ise tamamen zit suclamak icin asla demiyorum sadece basta belirtse keske bu kadar acimasiz kati yorumlara maruz kalmasa çünkü son okudugum mesajinda ki çoğu kaygiyi yasadim bende biliyorum anliyorum cok karmasik oldu ama icimden geleni yazdim

evet benim bebeğimde kolikti. şimdi hamileyim korkuyorum aynı şeyleri yaşama ihtimalim olduğundan. bebeğim dur durak bilmeden çatlayarak ağlaması ve mızıldanması gerçekten psikolojiyi bertaraf eden bir durum. burcubahar0635 what u get is what u

Rabbim sana guc versn icim daglandi resmen.

Geçer canım 1 ay sonra bu hissetiklerin özellikle sana ilk defa güldüğü zaman. Rabbim yardımcın olsun inşallah sağlıkla buyusun.

Ne muhtesem anneler varmis hic yorulmayan cici cici ne iciyorsaniz bizede verin :)))

Öyle alengirli bir şey kullanmadı. Devit-3 içmiştim devletin verdiği :) Daha sağlıklıları da vardır mutlaka. Oğluma ocean marka kullanıyoruz.

Ya biri bana da bunu öğretsin lütfen. Koalina'nın güllesi hiç tuhaf gelmiyor bana. Ben de top arabasıyla çıkıyorum evden

Herkesin evladına sağlıklı uzun ömürler diliyorum, bebek hasretiyle yanan kadınlara da bebek sahibi olmak nasip olsun. Yorumunuza katılıyorum, biz robot değiliz insanız, anne olunca uyku, yemek gibi ihtiyaçlarımız sona ermiyor, sosyal hayatımız bitmiyor, aslında bence çoğumuz yorgunluktan bitap düşünce birileri biraz baksa da uyusam, birileri biraz ilgilense de azıcık dışarı çıkıp soluk alsam diye içimizden geçiriyoruz ama bizde annelik öyle bir yere konulmuş ki şikayet etmek yasak, hemen anneliğiniz sorgulanıyor, kötü anne oluveriyorsunuz, kusura bakılmasın ama hepimiz kendimizi mükemmel anne olarak görüyor bir diğerinin anneliğini beğenmiyoruz, öyle ki şimdi burada bir tanemizin 5 çocuk büyütmüş kayınvalidesi çıksa evladım bebeğin sırtına yelek giydir dese vay ben anneliği beceremiyorum mu da karışıyor deyip kıyameti koparırız, o ne bilir çocuk yetiştirmeyi der kapatırız konuyu, biraz daha karışırsa olayı eşimize havale ederiz, bizim anneliğimize kimse karışamaz laf söyleyemez çünkü, ama biz herkesin anneliğine karışırız. Açalım anne çocuk konularını, uykusuzluktan yorgun düşen, kolik bebekleriyle ne yapacağını şaşıran, uykusuzluktan perişan olan anneleri okuyalım, bebek yoruyor çünkü, kendinizi çaresiz hissettiğiniz zamanlar oluyor, bebek diye yanıp tutuşsak da, güle oynaya doğuma gitsek de o yorgunluk o uykusuzluk o yetememe duygusu var ya, insanın sinirlerini harap ediyor, bir de eşiniz yardım etmiyor, sizi yalnız bırakıyorsa daha kötü oluyorsunuz.

Keske bizimde cocugumuz olsada gece gunduz uykusuz kalsak.. rabbim isteyene versin.. umarim bu durumunuz gecicidir.

Koalina'cığım, durum ciddi farkındaysan. Bu konuda yalnız değilsin, gerçekten senin gibi lohusa depresyonu geçiren çok fazla anne adayı var. Sana hayatın renksiz gelmesini, hiçbir şeyin iyi olmayacağını düşünmeni anlıyorum çünkü depresyondasın. Yardım alman gerekiyor; aralarda bir yerlerde yardım aldığını ama umutsuz olduğunu yazmışsın. O kişi muhtemelen sana iyi gelmiyor, başka bir psikiyatrdan yardım almanı öneririm çünkü özellikle kendine zarar vermeyi düşünme evresine geldiysen sana ellerinden geldiğince çabuk müdahalede bulunmaları gerekiyor. Belli ki sana iyi gelmiyor. Bu konuda tek değilsin, gerçekten. Sadece bir an evvel psikolojik destek alman gerekiyor. Mümkünse ilaç + psikoterapi. Eşin de anladığım kadarıyla sana tam olarak destek olamıyor, ya da seni anlayamıyor. Lütfen onunla bu duygularını paylaş, sana desteğini esirgemesin ki psikolojik destekle birlikte daha kolay aşabil. Sen bunu yapabilirsin. Her şey daha iyiye mi gidecek bilmiyorum ama sen daha iyi olacaksın. Sadece sana yardım edilmesine izin ver.

Bence de bebek uykusunu tam almadan uyanınca dediğin gibi huysuz mızmız oluyor. Uykusunu alsa uyanınca da neşeli uyanıyor işte... Bazen kızım gün içinde toplam sadece iki saat filan uyuyor, ben delirecek gibi oluyorum. Bizde de annem hep uyku uykuyu getirir der. Uyudukça bizim de daha çok uyuyup tembellik yapasımız gelmiyor mu? Belki de canını sıkan şeylerden biri çocuğu oyalayamamaktır? Ben bez değişmeyi bile oyun yapıyorum kendime ama ilk kural önce ben eğleneceğim. Bebeğim de benimle eğlenir zaten :) Ön not: Güzel anlarımızdan birkaç örnek yazdım ama uzun olmuş, sıkılmazsın okurken umarım. Belki bir fikir olur :) Bez değişirken ayaklarını birbirine yavaşça değdirip "çarpsın çarpsııın ayaklaaarı" diyorum :)) bizim evde bebeklere çok yapılır bu :) Bezini değişirken çorabını çıkarıp havaya atıyorum, pantolonunu başıma koyup kulak yapıyorum, anlamıyor tabi ama arada gülüyor işte :) bazen sırf ağlaması dursun diye bezini değişir gibi yapıyorum, hemen neşeleniyor :) Spor yaptırıyorum. Mızmızlanması duruyor mesela bunu yapınca da veya gazı ya da kakası varsa yapıyor. Gazsız bebek mutlu bebek :) Sling dediğim gibi en büyük kurtarıcım, ilk iş onu kullanmaya çalış derim. İlk birkaç sefer zorlandım bağlarken çıkarırken ama şimdi tek elle çıkarıyorum bile. O olmasa napardım bilmem. Ona koyunca etrafı da inceliyor uykusu yoksa, kendi kendine takılıyor bile :) Ellerini tutuyorum, kendini kaldırmaya çalışıyor :) Hadi gel babanı çekiştirelim diyorum bazen :)) ben anlatıyorum o da ya garip garip bakıyor ya da gülüyor :) Dün eşim evdeydi mesela tuttum çocuğum seni öpmek istemiş diye yanağına dokundurdum ama çok salyalı şu günlerde, eşim kaçmaya başladı ıslak diye, biz de onu kovaladık :)) Bazen saçlarını komik yapıp gülüyorum ya da resim çekiyorum :) Komik kelimeler söylüyorum tekerleme gibi ama hepsi anlamsız :) hoppidik boppidik bopp filan saçmalıyorum. Uyumlu sesleri seviyor öyle yapınca :) Şarkı söylüyorum, sesim güzel olmasa da en çok onu seviyor veya youtubedan açıyorum :) O neye heyecanlanırsa on kere tekrar ediyorum, her defasında gülüyor safım :) Sen de kendi eğleneceğin şeyleri bul, oyuncak bebek gibi oyna onunla :) göbeğini öp, minik ayaklarını ye, ellerini tut, gıdıkla huylandır, sarıl boynundan mis kokusunu kokla :) bilinçli tepki verdikçe daha bi tatlı oluyor :)

Hepsi geçecek Koalina. Her şey daha çok yeni. Hormonların doğal olarak alt üst. Bir insan getirdin Dünyaya kolay değil. Ama geçecek. Hayata çok başka bi pencereden bakmaya başlayacaksın. Bu demek değil ki kendini unutup vazgeçeceksin. Ama bi şekilde bebekli hayatı kendi hayatına entegre edeceksin. Ve eminim çok iyi yapacaksın bunu. M Mutlak Butlan İnanmak istemiyorum, bilmek istiyorum.- Carl

Ablacim taaaaa cocuk sahibi olmadan onceki konularinda da var, yazmissin ki cocuklara cok da merakli degilsin, cocuk sahibi olmak istemiyorsun dogru mu? Yani istemiyorsan istemiyorsundur, bazi insanlarin icinde yok zorlayinca boyle oluyor. Bana oyle geliyor ki sen toplum baskisi, esini mutlu etme veya etrafindakilere sebep cocuk sahibi oldun zaten bu ise cok da istekli girmedin en basindan. Keske hic bu ise kalkismasaydin. Konu sahibesi amacim asla seni uzmek, kalbini kirmak degil ama sen cocuk sevmeyen insan takimindansin. Psikolojik destek al demisler, alsan bile bu gercegi degistirmen zor.

Ilk doğum yaptığım günler geldi aklıma.. Hem annem hem kayınvalidem cok destek verdiler. Elimden geleni yapıyordum ama aynen sizin gibi 'artik hep böyle mi olacak' düşünceleri kafamın içinde geziyordu. Ki 30 haftalik erken dogum sebebiyle 32 gun kuvezde kaldı. Onun hayatta en bana ihtiyaç duyduğunu kendime hic unutturmamak adına surekli tekrar ettim durdum kafamda.. Fakat esimin cok emeği var oğlumun üzerinde. Cok anaçmış, bu vesileyle gördüm. Zamanla geçti bu psikoloji cok şükür.. Çoook hareketli bir oğlum var, calisiyorum, annem bakıyor. Işden ve tabi ev işlerimden arta kalan zamanlarimin neredeyse tamamını onunla faaliyet yaparak geçiriyorum ve artık bundan cok mutluluk duyuyorum.. Cok hareketli olması beni bazen cok zorluyor ama ona da alıştım zamanla . Kısacası alışacaksınız, gun gelecek onunla zaman gecirmeyi iple cekeceksiniz.. bu günler geçici.. Allah acısını göstermesin.. Allah bağışlasın bebeğinizi, sağlıkla büyütünüz..

Birde soyle dusunuyorum cocuklarim yururken yanimda.. benden 3 tane daha her ne kadar hepsi deli gibi babaci olsalarda, onlari ben dogurdum. Buyuk basari degil filan demeyin.. valla dogurmak buyuk cesaret ve basari.. esim ilk oglumda doguma girdi.. dedigi sey: siz kadinlar kafayi yemissiniz.. hadi 1. Cocugu istiyosunuz basiniza ne gelecegini bile bile neden 2. Yi istersiniz:)) hah iste o yuzden ureme ozelligini mevla bize vermis, erkeklere degil

Kaolina çok üzüldüm yaşadıklarına ama bana çok tanıdık geliyor korkuların. Bizim ülkede toptan bir kabul var; her kadın anne doğar, anaçtır vs vs. Yok öyle bir şey. Eğer bu şekilde devam edersen sonuç iyi gözükmüyor. Lütfen git yardım al ve gerekiyorsa bebeği bırak annene ve babasına git bir hafta iki hafta kafa dinle. Ama konuş bir profesyonel ile, korkularının ana sebebini anlıyorum ben ama buradan çözüm bulamazsın. Bence bazı sebepler ; Hayatın boyunca atamayacağın herşeyinden sorumlu olduğun bir canlı var. Geri dönüşü yok. Ya iyi bir ebeveyn olamazsam. Yaşlanıyorum Ya yeterince sevemezsem vs vs. Liste uzar gider. E Esila09

Hayirli olsun, ozgurlugume duskunum diyenler 40 dan sonra nasıl hamile kalinir derdiyle uğraşıyor. Yaslanip cevrende kimse kalmayincahayatin ne anlami varki. Oysa torunlar çocuklar bence gercek mutluluk, umarim cabuk anlatirsin. Nankörluk oluyor biraz bu tarz dusunce bence, saglikli bir bebekten daha buyuk ne mutluluk olabilir... kiymetini bil

2 bebekli anne olarak söyleleyim, o his hiç geçmeyecek. Derinlerde kalacak ama bu sefer bebeğiniz büyüdükçe sevginiz artacak. Eski hayatınızı özleseniz de geri dönme lüksü verseler, tereddütsüz 1 saniyesini bile bebeğiniz olmadan istemeyeceksiniz. Yani sakin olun, daha çok yenisiniz. Her kadın anne olmak zorunda değil ama her anne olan kadın bebeğine layığıyla bakmak zorunda. Bu zorunluluk da zamanla, büyüdükçe sevgisi milyonlarca kat arttıkça gözünüzde kayboluyor emin olun. Meleğinizi öpün benim için.

Buarada bu gunlerde gazı baslayabılır ınsallah az gazlı olur veya hıc olmayan var mı bılmıyorum ama ilk oglum kolik idi, bu gazlı idi. Cok ruhsal olarak, beden olarak yıpratıcı surecler bunlar. Birde esinin ailesinin durumu iyi dıye hatırlıyorum, umarım ise donus surecını uzatabılırsın reynax Canım

Siz lohusa depresyonundasınız anladım da eşinize ne oluyor anlamadım. nasil hiçbirşey hissetmiyor. o sizin bi parçanız onun için anne baba olmak için hergün ağlayan insanlar varken Allah aratmamis vermiş size. siz dünyaya getirdiniz onu. asla ama asla yok tv izlerken uyumayi özledim yok banyo keyfi yapmayı özledim vs vs diyerek bencillik yapmaya hakkiniz yok. dunyaya gelmek o bebeğin tercihi değildi siz getirdiniz. Ve benim ilk kızım kadar zor bir bebek yoktur heralde. ama geçti artık. simdi şükrediyorum allaha iyiki vermiş bize onu. inanin geçecek bu günler. tadini çıkarmaya bakın. siz stresli olursanız bunu hisseder ve o da stresli olur. sakin olun oda sakin olsun. biliyorum zor ama birakin uyumazsa uyumasin. ennn fazla 2 yıl sonra herşey düzene girecek emin olun. boyle bir güzellik için 2 yıl emin olun değer.

Katılıyorum, ben de 4 senedir tüp bebek tedavisindeyim. Plansız bir bebek olmayacak her halükarda :) ama bu kadar istememe rağmen biliyorum ki zorlanacağım. Özellikle ilk bir kaç ay zor alışana kadar. Çok saçma acıları yarıştırmak, diğeri başka türlü bir sızı ama bebekle zorlanan, artık dünyası değişen bir kadına üzülmeye hakkı yokmuş, bunları hissettiği için eksik anneymiş muamelesi yapmak çok ayıp. Ben çocuğunun olması ve olmaması durumunu da yaşadığım için iki psikolojiyi de anlıyorum. Az önce bir komşumuzun gelininin bebek mevlidi yaptığını, bütün herkesi davet etmişken beni çağırmadığını öğrendim. O sırada başka bir komşum bilmeden konuyu açtığı için arada duymuş oldum. Evet üzücü ama elmalarla armutları birbirime karıştırıp, acıları yarıştırmamak lazım. Uyumayan Bebeğine bağıran komşuma, ne kadar kıymetli, ne zorluklarla oluyor bilse diye düşünürken, biraz sonra dersini yapmayan oğluma kendim bağırdığımı fark edince gülümsedim. Böyle bir şey bu :)

aynen oyle! Bunu ben mi buyuttum diyor insan. Buyuyup sana tepki verdikce guzellesiyor.

Amin siz birde benim içimin yangınını düşünün. Çok kötüyüm çok üzgünüm

Hamilelikte tavan olan hormonlar şu an yerlerde olduğu için bence bu ruh hali. Eski konunuzu da biliyorum sizin. Bu duruma plansiz gebeliğinde az çok etkisi olmustur diye düşünüyorum. Ama alisilir ya insan nelere alismiyor. Diğer hislerinize gelince bence büyük bir aşk duymak zorunda hissetmeyin kendinizi. Seviyor musunuz?Evet. İhtiyaclarini karsiliyo musunuz?Evet. Sorumluluk aliyor musunuz?Evet. Bence yeterli. Yurdumun analari gibi ölürüm bastigin toprağa, hayatimin aşki vs. güzellemelerinden dolayi siz öyle hissetmiyorsunuz diye kötü hissetmeyin. Eskiden yaptiklarinizi yapamadiginizi söylemissiniz. Bunu da şöyle düşünün. Hayatimizin belli döneminde bazi sorumluluklar aliyoruz ve bu bizi kısıtlıyor. Bu çocuk olmaz baska birsey olur. Mesela ben tez yaziyorum, ayni zamanda okul staj vs. ve sizin bu dediğiniz şeyleri ben de yapamiyorum. Film izlemek, film izlerken uyuya kalmak, cikip sosyallesmek falan şu siralar bana zor. Ama gececek ilerde baska bir sorumluluğum olacak. Bence çocuk da öyle birsey. Bilmiyorum sizi rahatlatmaya calisirken sacmaladim mi acaba?Tez çocuk benzetmesi falan Neyse demem o ki gecer heralde. Gecmese dünya kadinlari habire niye doğursun. Ben doğurmam o ayri

Cocuklu hayatin bir cok guzel tarafi var, ama once bu en minik ve bakima muhtac donemlerini atlatmak gerekiyor. Cocuktan once yaptiginiz bir cok seyi yine yapacaksaniz, ama suan degil. Suan ihtiyaclarinin hemen ve sevgiyle giderilmesi gereken bir bebek var. Annelik hissedemiyor olabilirsiniz, olsun zamana birakin. Bakici gibi dusunun kendinizi ve isimde en iyisi olmaliyim diye dusunun. En olumsuz tarafi esinizin size yardimci olmamasi ki Boyle hissetmenizde rolunun buyuk oldugu izlenimi edindim. Olmusla olmuse care yok derler, bebeginiz artik sizinle ve derin bir nefes alip, Ben bu isin altindan kalkicam deyip buna kendinizi inandirin. Dusunce gucunden ilham alin. Zamanla cok seveceginize suphem yok, avrupa ekolu bebek egitimi sizin hayat tarziniza cok uygun, bir arastirin. Erkenden uyku egitimi verin, bebeginizi kendi hayatiniza gore uyarlayin. Siz mutlu olursaniz bebeginizde olur o yuzden su asamada olmasada sonraki aylarda kendinize gore uyku egitimi vs verirsiniz.

amin insallah. allah minnoslara can sagligi versin hersey yerine gelir yeterki onlara bisey olmasin

Yazdıklarınızı okudum da ne kadar şanslısınız farkında değilsiniz... benim 3. Çocuğum ve bana yardım eden kimse olmadığı gibi 35 günlük bebegim varken kanser hastası kayınvalidem bize geldi ben ona baktım... simd ş bebeğim 50 günlük ve onsuz huc bir yere çıkmadım... siz alışıksınız diyebilirsiniz diğer çocuğumla aralarında 11 yıl var yani ben de rahatlığa çok alışmıştım.. ama sonuçta ben istedim Allah da nasip etti, dünyalar tatlısı ve sağlıklı olması büyük bir nimet... ya down sendromlu olsaydı bütün bir hayat biyuncb size muhtaç olacaktı... bunları dusunun ve bu muhteşem nimetin farkına varıp tarini çıkarın.. yoksa Allah korusun aksiyle imtihan olursunuz

Vücut konusu insanı etkiliyor yalan değil karnında çatlaklar filan olursa hele ama ben de kendimi şöyle teselli ediyorum. 60 yaşına gelince zaten taş gibi vücudum olmayacaktı. Şimdi 60 yaşına geldiğimde yine buruş buruş olacağım ama en azından yanımda boyum kadar iki oğlum olacak

Herkes çocuk sahibi olmak zorunda değil elbette bu senin seçimin. Ama herkes bebekleri doğdukları anda sevgi pitircigi haline gelmek zorunda değil. Dediğim gibi kimisi daha hamileyken bu duyguları yoğun şekilde yaşamaya başlıyor Ama tecrübeyle ve paylaşımla bu hissi yaşamaya başlayanlar da var. Mesela ben:) Ilk kucgaima aldiğimda "ne kadar çirkin bir bebek" dedim. Sonrasında da hep başkaları baksın istedim. Ama ne zamanki bebek beni tanımaya başladı iletişim kurmaya başladık hayatı birlikte yaşamaya başladık. O zaman anne oldum Bazıları anne doğar, bazıları zamanla bunu öğrenir. Ama -ruhsal bozuklukları yoksa- hicbir anne hayatı boyunca "niye doğurdum ben bunu. Hayatımı mahvetti" diye söylenmez. Başlarda söyler. Sonra onsuz gezmeye bile gidemez :) hizuran Olur öyle Anneler

E peki madem böyle bebek sahibi olmamayı düşünmediniz mi hiç?

Ilk zamanlar bende sizin gibiydim şuanda bebeğim 3 aylık vr brn 1. haftadan sonra tek başımaydım. Bebeğim hiç durmadan aglıyor hala daha öyle uyumuyor ağlıyor sürekli kucağımda durmak istiyor eşimlede durmuyor sadece benimle. Ne ev işi yapabiliyorum ne yemek... Bazen lavaboya gidemiyorum. Banyolarım ve yemek yeme sürem zaten minimum düzeyde. Sizi çok iyi anliyorum ben hala daha niye uyumuyor ben ne zaman dinlenicem diye ağlıyorum. Onu çok seviyorum ama yeterli gelmiyor bazen bu kadar zor bir sorumluluğu neden aldım diye kendime kızıyorum. Bugün 4. gün ve ben toplam 8 saat uykuyla duruyorum. Bunlar geçecek insallah uykusuzluk falan ama her daim artık hayatımız çok farklı olacak. Artık evebeyniz ve malesef hayatimızın sonuna kadar herşey eskisi gibi olmicak. TaeYang

Ben de gittim. Siz yine iyi dayanmissiniz. 4 aylikken 3 günlüğüne yunanistana gittik. Nasil iyi gelmisti. Esimle uyumak uyanmak gezmek yemek icmek. Benim cocuklarimdan once de bie hayatim vardi. Hala var. Ayda bir gece disari cikiyorum. Kimsenin ne dediği umurumda degil. Çocuğunuz kac yasinda bilmiyorum ama benim buyuk oglum 17 yaşında. Arkadasina "Annemin asla ev hanımı olmasını istemezdim. O cok güçlü ve basarili bir kadin " dedigini duydugumda dunyalar benim olmuştu. Bana bağımlı degil kendi hayati var. Isterse universitede tek basina yurtsisinda okur ev cekip cevirir. Dogru yoldasiniz emjn olun...

Aslında decahtlonun çantalarını çok kullanışlı buluyorum, 1 tk yedek kıyafet zıbın alt açma çorap ve 2 bez 1 yedek emzik 1 ıslak mendil fazlasıyla yeter bence. Çantanın ağırlığı olmamalı ki yükünüz hafiflesin Siz fazla ayrıntıcı, mükemmeliyetçisiniz, güzelleştirmeye çalısırken baska seyler kaçıyor. Oğlunuz bence size çok şey ögretecek, güzelleştirecek. Biraz sabır.

Size katiliyorum Iyi anne olmak sacini supurge etmek, hayatini cocuklar icin harcamak, bir ömrü kendisi için hiçbir şey yapmadan gecirmek demek degil Böyle düşünenlerin ileriki yıllarda ne çocukları tarafından ne de eşleri tarafından değer gördüklerine şahit olmadım. Istisnalar vardır belki Çünkü kendine faydası olmayanin baskasina faydasi olamaz. Mutsuz insan baskasini mutlu edemez. Çok basit...

Yalnızlığı tercih mi ediyorum dedim? Ama sizin çizdiğiniz tablo çok ütopik. Ayrıca bazen insana kendi ailesi daha fazla zarar veriyor. Sizin aileniz iyi olabilir, çok bağlı da olabilirsiniz ama herkes böyle değil. Neyse konuyu dağıttık, konu sahibi kusura bakmasın. Size de ailenizle mutlu günler dilerim.

vay baciii daha çok yolun var Allah hepimize yardım etsin. Onlar bize Rabbimin emaneti. Herkes zorlanıyor tek sen değilsin. Şükretmek için sağlıklı onu düşün. Allah evlat kokusunu nasip etmiş. Bunları düşün A

Okuduklarima inanamadim spizella, bebekten once yasamamisim diyenler mi, ondan oncesini hatirlamayacaksin diyenler mi herkes kendini normal gordugune gore ben anormal bir anayim

Uzulme ya 12-13 yasina gelince kaplumbaga gibi kendileri tasiyor gulleleri az kalmis dayan

Evet bütün düzeniniz değişecek, eskisi gibi olmayacak ama bazı şeylere sahip olmak istiyorsak getirilerine katlanmak zorundayız. Okula başlarız, kış biter okulu özleriz, yaz biter tatili özleriz. Okul biter işe başlarız, çalışmak zor gelir okulu özleriz. Evleniriz, bekar hayatımızı özleriz. Çocuk olmasa çocuk isteriz, olunca çocuksuz olmayı özleriz. Yani komşunun çimenleri her zaman daha yeşil görünür. Siz de bu bebeği istemişsiniz ki sahip olmuşsunuz. Ne mutlu ki Allah aratmamış. Şu süreçte sizi zor günler bekliyor evet, ama zamanla her şey daha kolay olacak. Aslında siz ve eşiniz bebeğe karşı elbette hissiz değilsiniz. Sadece bi durumun içine bodozlama girdiniz şaşkınsınız, endişelisiniz, ne hissettiğinizi kestiremiyorsunuz. Bunu da aşmanın tek yolu zaman. Burada sizi acımasızca eleştiren insanlara kulak asmayın. Size kendinizi kötü bi anne gibi hissettirmelerine de izin vermeyin. Yaşadığınız duygular çok insani. Eğer bu düşünceler daha da şiddetlenirse bi yardım almaktan da çekinmeyin. Hayırlı olsun, Allah analı babalı büyütsün.

https://www.mumsnet.com/Talk/parenting/2721644-Anyone-else-regret-having-children yabancilarda da dolu cocuk sahibi olmaktan pisman olanlar. ben ayni bahsettigin tarzda rahat takilan bi anneyim, ama cocukla hayat ve cocuksuz hayat kiyaslanamaz. cocukla hayattan bi sekilde zevk almaya bakmak lazim. bahsettigin kisiler de bunu yapmislar. annelik bana gore degilmis deyip cocugunu bebekken babaya birakip gitmis anne gordum kizimin oyun grubunda. evlatlik verenler de cok yaygin. Koalina kendine sans tani, gelecege degil ana odaklan. baktin 3-4 ay gecti hala aynisin. evlatlik ver. ciddiyim ona sahip olmak icin gece gunduz hayal kuran aileler dolu. cocugun mutlu olur sen mutlu olursun.

Amin ya.. çok üzüldüm. İnşallah barışır evladınızı birlikte büyütürsunuz.

Yani ben şunu anlamıyorum, adam kanser olsa vardır Rabbimin bildiği, geçer elbet diyip büyük bir sabur ve metanet gösterebiliyor. Siz ise size yapılan bin beş yüz tane koalinaaa geçicekkk yorumlarının hiçbirini umursamıyorsunuz. Yahu evde kedi besleseniz 2 ay sonra alışır sever aşık olur gözünüzden sakınırsınız. Bi sakin olun lütfen.

seni çok iyi anlıyorum...

Ergenlikte en çok sorun yaşatan çocuklarda bu mükemmel anaların çocukları oluyor.

Bir anne nasil ona gulumseyen bir bebegi olmasina ragmen hala aldirmadigima pismanim der. Daha gecen gun show haberde 1.5 yasinda ki bebegi annesi kabullenmedigi icin bi bi suru iskence yapmiş. 1 yasindan sonra o bebek hareketlenecek yaramaz olacak. o zaman daha tahammulsuz olacaksiniz. siz bebeginizi hic sevmiyorsunuz ve ben bebeginizin bebeginizin sagligi konusunda cok endiseliyim. o bebegi yuk gibi goruyosaniz ve bakamiyorsaniz bakabilecek, ona gercek bir anne olacak birine verebilirsiniz. boylece eski hayatiniza kavusursunuz. ben cok ciddiyim. kimse kizmasin bana. 17 aylik kizim var, ve bende ogretmenim ve gurbette buyyuttum yardimsiz. tamam her psikoloji bir olmaz a siz hala bebeginizi bebeginizi sevmiyorsunuz. ben cok cok aciyorum bebeginize. keske bana versenizde ben buyutsem onu.. sizden fazla kiymetini bilecegimden eminim

İlaç aldığım psikiyatrist biliyor. Bana direk sormuştu kendine veya bebeğe zarar verme isteği var mı diye. Ben de bebeğe yok ama kendime var dedim, hiç nasıl nedir diye sormadı. Emzirip emzirmediğimi sordu ilaç dozunu artırdı. İlk 33 gün boyunca o kadar inanmıştım ki gerçek olamayacağına, rüya, kabus falan olduğuna ciddi inamıştım; bir jiletim vardı bacağıma bir çizik atardım, acıyor ve kanıyor tüh yine gerçek der giderdim içeri. Bacağımda hala 33 tane çizik duruyor demek ondan sonra artık gerçekliğini kabullenmişim. Eşime anlatıyorum, ergen gibi hareketler beklemezdim senden diyor. Yani tam olarak anlayamıyor, genelde bıkmış ve kızgın. Ben ne söylersem yine ağlayacaksın o zaman boşa konuşmayayım, sen ancak kafanda bitirirsen dğzelirsin modunda.

Ne cirkin uslup, size mi sormaliydik hanimefendi

koalina cidden bir destek mi alsan zira bu durum seni neden böyle hissediyorum diye düşünerek de bitiriyor bilinçli kadınsın aklın başında ve bu aşamada duygularından rahatsızlık duyuyorsun özlenecek bir şey yok aslında hepsini hala yapabilirsin, bir şey için geç değil benden geçti artık diye bir durum yok hatta bak eskiden oyuncak alıp delice oynayamazdın ama biz oğluma bir sürü oyuncak alıp kendimiz de oynuyorduk oynuyoruz kendini de dahil ediyorsun zevk alıyorsun çocukluğunda yapamadıklarının bir çoğunu yapıyorsun bak papağanına yavruları da var ama o eski hayatına devam ediyor sen de edeceksin

Dogum yaptıgım da bende demiştim ben ne yaptım diye artık 7/24 size baglı bir can var ömrünün sonuna kadar bu sorumluluğun yükü ağır geliyor zaten ama buyudukçe iyiki diyorsun ara ara dışarı çıkalım tek diyorum çıktığımız her dk da keske alsaydık yanımıza burda oynardı şu yerdi diyorum annelik işte :) eşin zamanla bağlanacak oda şimdi hiçbirşeyin farkında değil baba demeye başlasın senden daha çok bağlanır :)

Aynı hisleri yaşadım canım. işin garip tarafı kimseye de diyemiyorsun. hamileyken çok zevkli alısverişler, gezmelerde ikramlar, iltifatlar oh oh poh poh!!! herkes büyük bir sırmış gibi bu lohusa sendromunu söylemiyor. çevremizdeki anneler yani. sonra bir doguruyorsun. Allahım dank ediyor beynine resmen. bakamayacağım, asla eskisi gibi olamayacağım, hayatım bitti. ikincisi asla asla gibi gibi... Hep seninkinden 1 ay bile olsa büyük bebeklere gıpta ile bakarsın. pencereden iki çocuğuyla yürüyen bir anne görmüştüm. Allahım ben de böyle olur muyum dedim. O ara kızım ağladı :)) eskisi gibi olamayacaksııın der gibi. ilk aylar böyle geçecek. sizin bebeğe alışmanız onun düzen oturtması 2-3 ay sürüyor. sonra emerken gözüne bakınca, agu gugu yapınca, sana tepki verince o bağ o hisler çıkıyor ortaya. büyudükçe de artıyor. biraz sabır. bu yasadıgın hisleri unutacaksın. sevgisi o kadar ağır basacakki. o yüzden anneler ağız birliği etmişcesine bu hislerden bahsetmiyor. çünkü unutuyorlar. unutup ) ikinciyi, üçüncüyü yapıyorlar. Eşle vakit geçirme konusu da biraz askıya alınıyor haliyle. ama bir yudum çay içmek bir bölüm dizi izlemek daha keyifli oluyor. yemekleri sırayla yiyorsunuz bir süre ama hepsi geçiyor.5 6 yaşlarında evde gezen minik birileri oluyor ve bu güzel ama bir o kadar garip bir his. sanki ömür boyu berabermiş gibi gelirken bazen de bu bizim çocugumuz mu ne garip yahu diyorsun eşine :) her sey çok daha güzel olacak sadece biraz zaman tanı bebişe ve size

Kesinlikle öyle. Ama bu toplumda yaşadıkça işimiz zor. Her zaman vardır bulacakları kulp, çocuğun da yoksa acırlar, ikinci plana atarlar, şimdiden görüyorum bu durumları.

Hepsı gecıcek 7.8 sene bekleyıp tedavıyle olan kızım dünyaya geldıgınde ılk günler ben naptım dıye dusunuyodum Bu dusunce ınsanı bıtırıyo zaten vicdanen cok kotu hıssedıyodum Aynada doğum sonrası göğüslerımı gormustum aman allahım o gun yıkıldım kocaman tuhaf hersey batıyodu Bıde üstüne esımle aılem arasında tartısma oldu 20 gun ağlayarak gectı dıyebılırım Fırsat buldukca uyuyup uyanık zamanımdada ağlıyordum Ama sonra hersey duzeldı sankı sıhırlı degnek gıbı Kızımı uyutup yatırıyodum 5 dk sonra ozleyıp opmeye kosuyodum besıgıne Yanı çoğumuz yasadı bu durumu Evet hıcbırsey eskısı gıbı degıl ama yenısı daha guzel:))

Böyle şımarık konuları gördükçe sinirlerim bozuluyor. Ben doğum yaparken aynı anda ölü doğum yapan biri vardı.. Bebeği son haftasında ölmuş karnında.. Çektiği doğum açısı, kucağına verilen ölü bebek.. onlarca yaptığı bebek hazırlığı.. dolu dolu süt olan goguslerinin açısı ile eli boş döndü kadın cağız.. Ben 10 günlük bebeğime ev sahibim eve ben oturcam taşının diye hir gür çıkarması ile ameliyatli halimle ev toparladım.. Başımda kayinvalide yoktu çünkü o sıra eşimle kavga ediyorlardı ve bebeği görmeye dahi gelmemislerdi. Annem vardı yanımda.. Ben mecbur 15 günlük bebeğime çıktım annemle İstanbul'a gittim eşim tek başına şehir dışına ev taşıdı. Maddi manevi çökmüştük. Annemin evinde o dönem kombinler bozuktu, ablamın evi tadilatliydi.. Kalabalık bı halde bı odada hepimiz kalmak zorundaydik. 2 yeğenime küçüktü.. bağırış cagiris sesleri bı yandan bebeğim çok küçük. Eşim uzakta. Atandığım yerde bebeğime kim bakacak soruları yüzünden sürümde kesildi üstelik. Bunların hepsi geride kaldı şükür. Atlattık. Şimdi düzenli bı hayatımız var. Ama halimize sukretmeyi öğrenin. Açtığınız her konu bebek üzerine. Ben bebeğinize çok açıyorum. Ona iyi bı anne olacağınıza hiç inanmıyorum.. fazla bencil geliyorsunuz.. Rahatlık canınızı batıyor gibi. Lohusa depresyonu adı altına altına siginip bu tarz melonkiliye girenleri o yüzden hiç anlamiyorum EDT,2 aylıkken mecburen doğuya gelip ise başladım.. İstanbul'dan uçakla geldim aralık ayiniayinin soğuğunda. Ve kimim kimsem yoktu bu şehirde.. eşim yanıma 7 ay sonra geldi. Tek başıma ayaklarının üzerinde durdum hem bebeğimi büyüttüm hem işime gittim hem evin babası oldum yanlız kaldım aylarca. Biraz kendinizden zor hayatları düşünüp motive olun. Üstelik evliliğinin 4. yılında anne oldum. Bizde eşimle çok gezdik ve huzurlu keyifli bir evliliğimiz var şükür. O günleri bende özlüyorum ama asla geri dönmek istemiyorum. Sebebi ise kızım..

inşallahh

ek gıdaya geçene kadar 6 aydan sonra ise baslayin bence

Anne olup olamayacağına siz mi karar veriyorsunuz? Kimseye ne yapması gerektiğini söyleyemezsiniz, isteyen istediği kadar çocuk doğurur, sizi zerre ilgilendirmez. Buradaki kadınlar da bir garip, aldırırsın katil damgası yersin, istemediğin halde aldırmayıp doğurursun bencil damgası yersin. Her türlü kabahatli oluyoruz.

Aslında bir rutini vardı az çok ama eşim evde olunca veya kayınvalidemlere gidince bozuyorlar. Onlara göre çocuk bütün gün ayakta olacak ki gece uyusun, bu sefer uykuya geçemeyip çok mızırdıyor. 2 saat uyuyacağını biliyorum mesela, uyuynca 40 dakika sonra bi mızıldıyor gözü açılıyor ama görmüyor aslında. Hemen bir şekilde piş piş yapıp okşayıp falan geri daldırmak lazım. Gözünü açık gören kucaklayıp uyandı bu diye getiriyor, eşim de dahil. Öyle olunca da hem ben yoruluyorum hem geriliyorum çünkü uyanık olduğu zamanlar da etrafı falan izlemiyor, ağlamaklı, mız mız...

Benim henüz çocuğum yok. Olunca da biliyorum ki hayatım değişecek eskisi gibi olmayacak günlerce uyumicam. Eskisi gibi gezemicem, hic birsey ayni olmayacak. Benim bunu yazmamin nedeni zaten en başta bu çocuğu istememsiydi, cinsiyeti öğrenince eşinin üzülmesi. Sadece bu yazdigina dayanarak yorum yapmadim ben.

Koalina Seni şuan anlayabiliyorum. Anne değilim ama çocuklu hayatın ne kadar zor olduğunu arkadaş çevremden görebiliyorum. Bir dönem bebeğimi daha doğmadan, karnımda büyüyemeden kaybetmiştim ve o olay beni çok sarsmıştı o bunalımla saçma sapan düşüncelere girmiştim, bebek de bebek diye yanıp tutuşuyordum. Ama şimdi çocuk düşüncesi beni korkutuyor, hayatımı tamamen çocuğa kanalize etmek, herşeyimi ona göre planlamak, eskisi gibi rahat olamama düşüncesi beni ziyadesiyle endişelendiriyor. Şuan bu hislerde olman çok normal çünkü birden bire değişti hayatın; rahatlıktan, belki kafana göre hareket etmekten, eşinle kaliteli zaman geçirmekten çok uzaksın bu da seni mutsuz ediyor. Her kadın dünyaya bebek getirir getirmez anneliğe hazır olmak, bulunduğu durumu kabul etmek durumunda olamayabilir. Bu konuda kendini suçlu hissetme ve burada söylenen olumsuz yorumlara da kulak asma. Kimse kimsenin ne hissettiğini bilemez, özellikle can yakmak için bile ağır konuşan insanlar var. Şunu söyleyebilirim henüz çok yenisin ve alışacaksın yeni yaşantına. Sadece zaman ver kendine.. Herşey çok güzel olacak gör bak

Geçecek ve çok mutlu olacaksınız.. her öğrendiği yeni şeyle her gelişiminde dünyalar sizin olacak.. dişi çıktığı gün bayram yeri gibiydi yüreğim.. ki ben bir kaç ay önce annemin garip bakışları altında " anne bu benim mi ne yapicam ben hiç benimmis gibi gelmiyor" deyip duruyordum..

Ben loğusa sendromunu sütte yaşadım. Sütüm olmayınca halılarda ağladım ama onun dışında sıfır. Zaten yeterince gezdim tozdum. Hep aynı konsept, aynı insanlar, eşim aynı eşim. Çalış çalış, para al, harca, çalış çalış. Dizinin biri biter biri başlar, aynı şeyler. Belkide 30 yaşında anne olmanın etkisiyle hayattan sıkılmıştım biraz. Bu yüzden uykusuzluk, asosyallik, evde olmak yıkmadı beni. Dost sandığım bekarların benden kopmaları üzdü, evet ama yerlerine evli bebekli çiftler geldi. 8 aylık kızım, burnumu burnuna sürtünce kahkaha atıyor. Sırf bu an için, 14 saatlik normal doğumu 8 aylık bütün sıkıntıyı 5 kez daha yaşarım. Allah hiçbirimizi evlatla sınamasın yeter ki, amin.

Koalina bu süper anne modellerinin konuda sivrileceğini zaten biliyorduk. Çok da takma onları. Kadınların ego savaşının adıdır annelik. Bunların bir de ilkokul annesi modelleri var. Şimdiden gözümü korkutuyorlar :)) Bırak onlar süper anne, biz orta segment olalım :) Sadece kendimle ilgili şu detayı vermek istiyorum sana. Bazen işyerimde boş zamanımda yedeklediğim eski fotoğraflara bakıyorum ve oğlumun en minik hallerine yolculuk ediyorum.. Fotoğraflara bakarken o 1-2 aylık süreçte hissettiklerimi de hatırlıyorum. O duyguları hatırlıyorum resmen. Ve o anın keyfini çıkaramadığım için şu anda az da olsa pişmanlık duyuyorum. Ama bu o zamanlar yeni anneye öyle gelmiyor malesef. Sürekli bir bebekten sorumlu olmak, artık hep sana ihtiyacı olduğunu bilmek, kahvaltı bile yapamamak, eşinle beraber sofraya oturup sonuna kadar sorunsuzca yemek yiyememek.. Akşam eşim gelince marketleri dolaşmaya çıkardım o bile iyi gelirdi.. Ve ben hamile kalmadan önce zaten bunların az çok farkındaydım. Ama bunun bir tuşu yok ki bastığın anda her şey rayına otursun.. Emziren, her şeyiyle ilgilenen bendim ama sanki bir şeyler eksikti.. Her dönemin zorluğu ayrı bu arada. Düşünsene lohusa sendromunun 1 yıl falan sürdüğünü. Hem ayaklanıp sürekli tehlikenin içinde olan bebeği korumaya çalışıp, hem de sendromlu olmak ne feci bir şey olurdu :) Sana tavsiyem öyle hissetmesen bile bebeğine daha çok sarıl, daha çok konuş, daha çok bak gözlerine.. İnadına üstüne git bu hissettiklerinin. Benim 2 yıl sonraki aklım bunu diyor :) İkinciye kısmet inşallah.. İnstagramda annenin. icsesi sayfasını takip et. Anneliğe, lohusalığa dair çok mizahi yaklaşımları var. Ben çok gülüyorum :)

Koalinacim merhaba. Hamilelik doneminde de konu acmistin hatirliyorum; her hamile gel gitler, endiseler yasar ama sendeki uç bi duygu durumu gibi gelmisti bana. Hatta bazi arkadaslar aldir diyenlere falan kizmisti. Ben de asla aldir gibi bir oneri de bulunmam bulunamam kimseye ama bazi yazdigin seylere de cok uzulmustum. Dogduktan sonra ilk zamanlar coook zordur gece gunduz karisik, surekli aglama modu depresif logusalik, yarali memeler. Ama bi zaman sonra insan gercekten bu duzene alisiyor. Hayatinin en degerlisi merkezi oluveriyo kuzular. Ha kolaylasiyo demiyorum, hatta sorumluluk artiyor :) Ama 20 seneyi cope atmak gibi dusunmen sasirtti beni. Sana psikolojik destek onerenler olmustu gidiyor musun canim? Logusaligi herkes ayni boyutta yasamiyor, esyalarini her yerde gorunce agladigini soylemistin bu durum devam ediyor mu? Uzuluyorum senin yazdiklarini okudukca. Senin icin de bebis icin de cok zor bir durum. Umarim daha uzun surmez

Selam herkese. Doğum yapalı 2 hafta oldu. İlk bir kaç gün ne olduğunu anlamadık geçti gitti ama günler geçtikçe anne olmak ve bebek bakımı bana ağır gelmeye bşladı. Kayınvalidem ve annem dönüşümlü kalıyorlar, ev işlerinde yardımcılar sağolsunlar. Bebeğim de çok sevmli, büyük bir aşk olmadı henüz ama seviyorum tabii ki, minik elleri, muhtaç hali içimi acıtıyor. Ama ben eski hayatımı çok özlüyorum, eşimi özlüyorum, deliksiz uyumayı özlüyorum, eşimle dizi izlerken uyuyakalmayı özlüyorum. Herkes geçecek diyor ama çok ruhum daralıyor, sanki büyük br hata yapmışım ve dönüşü yokmuş gibi geliyor. Bebeği bırakıp bir kaç kere dışrı çıktık, o uyuyunca ben de uyuyorum, rahatlatacak her şeyi yapıyorum ama eski düzenimi düzenimi çok özlüyorum. Evde sürekli meme açık gezmek, pijama veya eşofmanla dolaşmak, uzun bir banyo sefası için vakit bulamamak çok sıkıcı. Bir yandan da sadece bana muhtaç bebeğime karşı vicdan azabı içinde kalmak çok can yakıcı. Her gün ağlamaktan sinirim bozuldu. Eşim de hiç bir şey hissetmiyor bebeğe karşı, bana da manevi destek olamıyor. Acaba hiç mi bir şey hissetmeyecek hep böyle mi olacak, hayatım düzene girecek mi, 2 ay sonra işe başlayınca tempoyu kaldırabilecek miyim... 69. Günden Güncelleme: Düşüncelerim ve hislerim ilk günkü kadar kötü değil o kriz durumları yok ama ağlamalar devam ediyor. Gittiğim doktor şimdiye kadar ciddi bir değişim olmalıydı diyerek ilaçları iki katına çıkardı. Bir şeyler rayına oturuyor, artık daha iyi bakıyorum ve hatta en iyi ben bakıyorum hissi var. Eşim alınca bile sırtını ört, öyle tutma, sarsma gibi direktiflerim mevcut. Zor bir bebek mi sanırım hayır. Her bebek gibi ağlıyor, uzun uykuları yok, kolik değil... ama sorumsuz hayatımı bırakıp diken üstünde yaşamak hala zor benim için. Eşim yardımcı mı hem evet hem hayır, bazı günler hiç bir şey yapmıyor, bazı günler fazla şey yapıyor. 7/24 bebek bakmadığı için zannederim, çok daha sabırlı ve sevecen. Zaten hep pozitif ve dobra o. Normalde ailenin güçlüsü benimdir ama bu sefer ciddi anlamda eşimle ayakta duruyorum. Bir filmin ortasında oğlumuz ağlayınca ben de başlıyorum ağlamaya izleyemiyoruz diye. Eşimse çok mu önemli film, izlenirz hep beraber izleyip daha çok eğleneceğimiz günler gelecek, bu bir süreç sabret diyip duruyorr. Bense hep bir telaş halindeyim. Her gün yüzüstü koymalıyım ki boyun kasları gelişsin, trlevizyona bakmasın ki otizmle uğraşmayalım, kendi haline bırakmayıp sürekli konuşayım ki çabuk konuşsun, yok zeka kartları yok kitap okumalar. Çocuk daha 3 aylık bile değil. Geriliyor ve yoruluyorum. Günlük bir yorgunluk değil bu zihnim yorgun, bütün anneler böyle mi? Bunun yanında da bir o kadar rahatım, kayınvalideme bırakıp eşimle sinemaya ve yemeğe gittiğimiz oldu ama yetmedi. İstersem 1 aylık bir tatile çıkayım anladım ki sorun günlük dinlenmelerde değil sorumluluk hissinde. Yapamayacaklarımda aklım hala ve nasıl yetiştiririm endişeleri... Ben ki yıllardır kuşlarımın sebebiyle tatile çıkamadım, her gittiğimiz yerde bir gece konaklamalı kaldık, dönüşümlü gittik ki bakan yok diye. Şimdi düşünüyorum onlar bile batmadı, lafını etmedim şimdi çocuk sebebiyle yapamayacaklarım neden bana fazla geliyor? Evet daha bi alıştım, sevmeye başladım ama o büyük aşk yok. Anladım ki sevgi dedikleri şey de emekten kaynaklı. Şimdi ilk günleri düşğnüyorum, müthiş göğüs yaralarıyla uğraşmıştım, çok ağlamış ve acı çekmiştim. Şimdi onlar geçti daha 1 ay olmasına rağmen unuttum bile... Bugünler de böyle geçecek mi gerçekten? Geri dönüp baktığımda vay be ne günler atlatmışım der miyim? 107. Gün: Merak edenler için psikolog ve psikiyatri ile beraber devam ediyorum. Depresyonun yanında anksiyete de olduğu söylendi. Kullandığım hafif bir ilaç vardı, değişmedi. Psikolog bir anne sorunu da tespit etti, şaşırmadım Eşimin ısrarıyla homeopati diye bir yöntem de denedim. Ne kadar güvenilir hiç bir bilgim yok, araştırmamıştım bile. Ney ne kadar işe yaradı bilemiyorum ama her şey biraz daha iyi. Zaman geçtikçe sevgim de artıyor yapabildiklerim de... Tabi hala o sıkışmışlık hissi yakamı bırakmıyor. Yalnız kalmayı çok severdim ama nadiren mümkün ki yalnızken bile zihnim dolu. Evet gün içinde vakit geçirirken eğleniyorum ama özel zamanlara da ihtiyaç duyuyor, eski boş vakitlerimi- sorumsuz yaşamımı arıyorum. İstediğim zaman uyuyabilmek, çantamı alıp çıkmak ve keyfimce gezmek, sabahlamak gibi şeyler lüks. Bu konuda yalnız olduğumu zannetmiyorum, bir çok anne arıyordur bu durumu. Kısacası buz gibi suya girmiş gibiyim. Başta ciddi bir şok yaşadım ama suyun içinde kaldıkça alışıyorum. Tabii kimseye de "su çok güzel sen de gelsene" diyemem, demem :) Yardımcı olanlara teşekkürler. 715. Gün: bugün bu konuyu hatırlamışken güncellemek istedim. Şu an geri dönüp baktığımda vay be diyorum. Yalnız ama cidden ruhen de yalnızken bir çocuk büyüttüm. Ne annem ne eşim anladı beni burada bile konumu okuyup telefon numarasını verip beni telkin eden insanlar varken. Şimdi her şey daha kolaylaştı. Eski hayatımın bir kısmı yok evet ama daha tatlı bir hayatım var. Her şeye alıştım, zorlandığım zamanlar hala var tabii ki ve olacak ama bunlarla uğraşmak bile eğlenceli. Artık konuşuyor, yarım yamalak " anne ben seeeyom" diye yüzümü okşaması cidden insanın içini sıcacık yapan bir şey. Her şey geçti, bazı şeylerin izi kalsa da bir şekilde aylar aylar sonra ben alıştım, çok sevdim. Yeni annelerin konuyu okuduğunu biliyorum. Her şey geçecek ama yavaş ama hızlı, alışacak ve çoook seveceksiniz

Çok geçmis olsun. Şu an iyisinizdir umarim. Annemde ilk bebeğini kaybetmis. Kucağina vermemisler görmemis bile doğru dürüst. Ama şu an bize sahip. Bu zamnlari atlatir tekrar anne olursunuz insallah.

4 ay önce doğum yaptım. Bende buraya konu açmıştım. Sonra bi uzmandan yardım aldım öylede atlattım. Annem zaten hep yanımdaydı. Bebeğimi çok seviyodum ama bişeyler eksik gibiydi. Eşimde çok yardımcıydı sağolsun. O ilk zamanlar bi geçsin 2. aydan sonra herşey çok güzel olmaya başlıyo. Ben şimdi o günleri özlüyorum. Küçücüktü. Kucağımda uyuyup kalıyodu. Şimdi mümkün diil 2dk rahat durmuyo Yeni annesiniz bunları yaşamanız çok normal. En kısa sürede atlatırsınız inşallah. Sağlıkla büyütün bebeğinizi.

Önce ki gün felaket hastayım büyük kızım da hasta oldu o gece 50 defa uyanmıştır heralde küçük kızım 3.5 aylık onu emzir büyük kıza koş büyüğü bırak küçüğe koş 1 saat bile uyuyamadım. Ertesi gün eşim işi yoğun olduğu için gece 1 de geldi o gelmeden bekleyeyim dedim kızlar uyuyor ben de oturduğum yerde uyuya kalmışım, büyük kızım uyanmış anne diye agliyormus odasında ben uyuyorum halen o arada eşim gelmiş beni uyandırdı koşa koşa gittim odasına yavrum altına çişini yapmış o kadar kötü oldum ki komşum ertesi gün kapıya geldi sizin kapıya vurdum defalarca korktum çocuğun sesi geliyor bayıldın zannettim aklım çıktı sonra esin gelince rahatladım dedi. Yani bilmiyorum annelik çok güzel iyi hoşta uykusuzluk yorgunluk hasta olduğumda bile yorganın altında pinekleyemiyorum gelip geçecek diye ümit ediyorum sen de alışırsın büyük bir tempoya giriyor çocuklu hayat zamanın nasıl geçtiğini bile anlayamayacaksın bir bakmışsın bebeğin büyüyecek okula gidecek beraber aktivite yapacaksınız yeter ki dirayetli olun sabırlı olun. Bir de lohusayım hava soğuk vs diye eve kapatmayın kendinizi çıkın dolaşın gezin çok iyi gelecek size.

Yeme sorunu kötü. Benimkiler çok iştahlı olmasa da gerekeni yedirebildim şükür. Derler ya"Birine beddua edeceksen Allah yemeyen çocuk versin de yeter" Ben biraz da dalgaya vuruyordum olayı. Örneğin emzirme süresi beni sıkıyordu, kitap okuyordum o süreçte diğerlerine, bir taraftan filme gözatıyordum. Oyun hamurunu kendim yapıp onlarla zaman geçiriyordum. Kahve keyfimi mutlaka yapıyordum ne kadar işim olsa da. Değişik bir yaprak bulsak çığlıklarına katılıyordum:)) Bunlar kolay atlatmayı sağlıyor, biraz delilik katmadan zor

Evet maalesef. Eşim bna ssarılarak uyumayı hep isterdi ama ben bunaldığım için istemezdim. Sabah ben sarılayım dedim bebek mızırdandı, eşim de bak bunca sene sarılmadın şimdi istesen de sarılamıyorsun dedi. O kadar zoruma gitti ki, geçmişte istemediğim şeyleri bile özler oldum.

Bebegi kreje verebilirsin bi sure uzak kalmak iyi gelebilir size benim bir tanidigim oyle yapmisti ve rahatlamisti veya calismaya baslayin ozaman sadece ev cocuk olmaz birseyler deneyin Emira SY Nirvana Anneler

Ben anneanneyi tercih ederim daha iyi bakacagindan:) ama esim kendisi arandi yapariz ederiz diye:) bende bunu istiyorum zaten ben yokkende baslarinin caresine bakabilsinler ki bende az rahat edeyim. Genelde bizde su dusunce var ya: anne yoksa bi evde basi bos kaliyolar.. gercekten bizim erkeklerle boyle oluyo. Geldigimde ev yerinde duruyo olursa tekrarini bile yapabilirim:) daha zaman var tabii:)

İnsan bir zaman sonra çocuktan önce nasil yaşadiğini unutuyor, ciddiyim :) Yaklaşik 10 senedir anneyim, öncesinde ne yapiyordum, zaman nasil geçiyordu vallahi unuttum :) Yani eskiden nasil hissettiğini unutuyorsun, sanki hep çocuk varmiş gibi geliyor. Fazlasiyla alişiyorsun vesselam...

Bide lütfen doktorunuzun verdiği folik asit ve vitaminleri almaya devam edin en az 3 ay daha.

Canım benim kesinlikle inan ki geçecek kimse bu yasadiklarini unutmasa ikinci üçüncü çocuğu yapmazdı. Keşke kız kardeşin gelip bi süre sende kalsa bende ilk cocugumda bayılırdim sürekli içime atıyormuşum sonradan anladım. Ya şu kötü yorum yapanlara söylüyorum kimse başına gelmeden insanların ne yaşadığını anlayamaz bize ahkam kesmesi kolay yapmayın insan olun azıcık.

geçecek bu günler.. her şey çok daha güzel ve keyifli olacak büyüdükçe merak etmeyin..

Benzer hislerde olmyan bebekli insan var mı ya çok merak ediyorum. Velev ki çok sıradan bir hayatı olsun, insan istediği saatte yatıp kalkmayı özlemez mi? Yahut hiç bitmeyecek bir sorumluluğun ağırlığı altında olmamayı?

Hala pişmanım açıkçası aldırmadığıma. Yani o kadar aşırı depresif değilim ama yine depresifim. Doktorum ilaçları artırdı vs. Bebeğim daha kolaylaştı, az buçuk dilinden anlamaya başladım. Yine de ben tatmin olmuyorum, mutsuz bir kadın olarak ne eşime faydam var ne çocuğuma bence. Mutsuz olduğum için de aşırı vicdan azabı çekiyorum, sanki o mu istedi dünyaya gelmeyi, yük gibi görüldüğünü bilse, istenmediğini bilse ne düşünürdü? Yavaş yavaş gülmeye başlıyor, bazen bana gülünce içim eziliyor, senin annen kafayı yemiş yine de gülebiliyorsun diyorum. İşte bazı insanlar anne olmamalı hamurunda yok. Ve herkes çocuk yapmazsan pişman olursun aman aldırma katil olursun diye diretmemeli. Zamanla çok sevet çok alışır mıyım bilmiyorum ama hamileliğimden beri yani bir senedir bende dünyanın renkleri yok.

Hahaha cocuklari birakip kocasiyla tatile gidenler var:) super:)) ben ne yapicami soyleyim:) kinayanlar olabilir:)) bi kac sene icinde cocuklari herife birakip 3-4 gunlugune tatile gitmeyi planliyorum tek basina :)) Esime cocuklar bensiz olamaz dedikce yapariz diyor:)) deneyip gorelim:)

Ya bu minnoslar. kac yaşında yas farkı az diye birlik olup muzurluk yapiyorlar galiba hayal ettim. Ve yiceeeeem Önceki

Hiç anne olmadım, ama 4 tane yeğenim var. Ya 6 aydan sonra çok tatlı oluyor bu veletler. Seni tanıdıklarını, sevdiklerini gösteriyorlar, miss gibi kokuyorlar, şebelek şebelek halleri oluyor. Hepsini geçtim, görmesine bilene çocuk yep yeni bir ufuk kazandırıyor. Eğitimle, insan ilişkileriyle, ön yargılarla şartlanmamış çok orjinal bir hayata bakışları var. Senin de onunla birlikte dünyayı yeniden en baştan gören bir çift gözün oluyor. Zor mu, evet... ama değecek, fazlasıyla değecek.

Bilemiyorum, çocuğun bizimle gezeceğinin neşe vereceğinin de garantisi yok ki. İç huzurum yok benim, huzurla uyuyamamak ve gezememek... Ne bileyim bakalım ne zaman mutlu olurum.

Cocuk buyutmek zor is ayni anda evlede ugrasmak her is sana bakarken yapamamak insani konuyu acan arkadasin dusuncelerine surukleyebiliyor kaldiki kadin daha lohusa benim. icimin disa vurmus hali +1 benide ekleyin

Evet iste daha hamileyken "dunyan degisecek, ondan oncesi yok olacak, bebek yokken ben de bir hicmisim diyeceksin" diye milleti gazliyorlar, dogum yapinca da oyle olmadigi ortaya cikiyor.. hatirliyorum orta okulda ilk regl olan arkadasim "bir kere regl olunca hayata bakisin degisiyor, tuttugun takimi bile degistiriyorsun" demisti.. regl oldum bende tik yok, kesin bu duygu bende yok diye ne aglamistim aynen boyle abartiliyor annelik.. S Sismaniye ye katildigim yer var, Amerikada daha hamileyken verirsin cocugu, gormezsin bile.. bu ulkede veremezsin, burada yedigin linc ne ki o zaman..

Belki daha iyi olur senin icin bebegın gece uykusu diye bir bilinci artık oturmaya baslayabılır sın, 6 ile 8 arası uyuttun diyelim aksam, uyanınca uyanık kalmasın karanlık bir ortamda yeniden uyutmaya calıs. Sık emmesı normal sutun az degıldır, mama da verdim ben bir ara inan hıc bısey degısmedı 4 saat uyuması harika bısey bir arkadasım in bebegı her saat bası uyanıyordu 4 aya kadar. Merak etme hep boyle olmayacak inan bana sende alısacaksın, oda ayak uyduracak merak etme esine de sarılacaksın, opuseceksın ohoo dur bakalım

Cok. normal hepsi gececek. Bebeginiz olmadan bir hayati dusunemeyeceksiniz. Muhtemelen suan bu laf bile icinizi sikabilir ama bir sure sonra bunun armagan oldugunu farkedeceksiniz

Sen o bezi cok sikarlar dedin ya Benim burda gözlerim doldu.. Sen olmuşsun canim Cok iyi bi anne olmussun Sadece lohusasin o kadar

Ben cevap vereyim sana. Bebeğim olmadan önce harika bir hayatım vardı. Ödüm patlıyordu bu huzurum kaçacak diye. Şimdi farklı şekilde harika bir hayatım var. Nereden baktığına bağlı. Bi insan yetiştirmek çok özveri isteyen bir şey ama keyifli de. vücudum ve eşimle ilişkim biraz darbe aldı ama o da zamanla düzelecek eminim ki. Kendini bu sorumluluğa bi gün haZır hissedersen çok güzel. Ama istemezsen de istemezsin bu da çoook doğal

Herkes ayni değil, herkesin sartlari ayni degil, herkesin hayati ayni degil, herkesin duygu durumu, psikolojik durumu ayni değil. Empati denen birsey var. Arada hatirlanmali bence.

Bende aynıyım seninle ve o kadar istedik ki bu bebeği tüp bebek bizimkisi ama zorlanıyorum bu saat oldu daha yeni uyudu :S bunada şükür ya uyumasaydı

Ahahhaah güldürdün İşte o trajedinin resmi. Üşenmedim çektim senin için. Başucuna koy : / Annelik manyaklıkmış dersin soranlara

evet bende kendimi cok sorguladim cok ilk kizim hamileyken o süreç cok uzun dogdu iyilesemedim bi turlu ama cevremde kimse ama kimse anlayamadi bile o halimi annem disinda sonrasi hamile görünce kulaklarim ugulduyor midem bulanıyordu neyse kizim 3.5 yasindayken oglum oldu oraya hic girmiyim ve kaldiramadim tabi ki 2 sene surekli hastaneler cok zorlu bir kizim surekli hasta ve aglayan bir oglum vardi ki simdi terapi almaya basladim yorgunum cok fedakar bi anne olmadigim halde ruhen cok yorgunum o yüzden evet evlatlarimi cok seviyorum ama bazen özgürce gezmeyi saatlerce uyumayi özlüyorum

Bebekli hayat kimseye göre değil üzülme

Ebeveyn olmak feci zor. Kimse size hayatınız eskisi gibi olacak diyemez. Ama siz zamanla durumları daha iyi idare etmeyi, daha iyi planlamayı, bebeğinize hayatınızda daha sağlıklı bir yer açmayı ve kendinize de vakit ayırmayı öğreneceksiniz. 3 yaşında ve iki haftalık olmak üzere iki kızım var. İlk kızımda zamanla her şeyi rayına oturtmuştuk. Evden çalışma düzenim vardı, eşimle zaman geçiriyorduk, film izleyip oyun da oynuyorduk. Saatli gelen bir bakıcımız vardı, kızımı ona bırakıp dışarı da çıkıyorduk. 2 haftadır her şey tepetaklak. Eskiden olsa çıldırırdım ama şimdi geçici olduğunu biliyorum. Tek çocuklu hayata göre daha zor olacak elbette her şey ama bir yolunu da buluyor insan, öyle hayatımız bitmiş değil. Ben de bazen özlüyorum o eski çocuksuz, sorumluluklar olmadan, sadece kendi meselelerimin peşine düştüğüm günleri. İnsan olan özler ya. =)) Robot değiliz, yoruluyoruz, sürekli bize muhtaç bebeklerle uğraşmaktan kendimizden uzaklaşıyoruz. Neyse ki bu minnoşlar çok tatlı. Bu kadar sıkıntıya değerler diyorsunuz onlara bakınca. Yani o özgür hayatı size yeniden sunsalar, çocuklarınız hiç olmamış gibi olacak deseler, zaten siz vazgeçmezsiniz. O yüzden annelik aslında insanın seve seve kabullendiği, asla vazgeçemediği bir işkence biçimi bence. =) Bunu zamanla siz de anlayacaksınız. Hele sizinle iletişime geçmeye başlasın da görün. Şuan pişman hissediyorsunuz, çünkü alışma sürecindesiniz, daha çok erken.

Koalina neden bir türlü mutlu olmuyorsun? Gerçekten hep boş tarafından bakıyorsun bardağın farkında mısın? Ailenizi büyüttünüz, köklerinizi salmaya basladiniz, bir iki yil icinde kahkahalar esliginde yenen aksam yemekleriniz ve haftasonu kahvaltılarınız olacak, artık kendin için alışverişi bırakıp bebek kıyafetleri almayı bir eğlence haline getireceksin, hele o oyuncakcilar! Çıkmak istemeyeceksiniz, oyuncak eve gelir gelmez ust baş değiştirmeden alel acele paket açılıp ailece oynanacak, yarim yarim kelimelere başlayacak, bir daha bir daha söyletmeye çalışacaksınız... daha neler neler. O küçücük yavruya bunu yapmayın. Artık toparlan. Şu olumsuz kıyafeti soyunup at artık. Pozitif sevgi ve merhamet dolu anne kıyafetini giy üstüne. Yazık etme o masum yavruya.

Amin amin

Bunun geçici olduğunu bil ve inan aynı şeyleri hissettim artık uyuyamıyordum korkunç bir sorumluluktu üstelik yardımcı gelenlere de hizmet ediyordum böyle hissettiğim için berbat bir anneydim üstelik bebeğim tüp bebekti Allah vermiyorsa bildiği var dı derken 7. Ayda 2. ye hamile kaldım bu süreç bitmeyecekti kitap okumak kahve içmek temiz ev hayeldi ve yanlız kalmak.. eşim umrumda değildi.. şimdi masanın altını süpürüyorlar çamaşırları yerleştiriyorlar iki katı dağıtıyorlar ama benim için güzel resimler çiziyorlar ve bana çok güzel kokuyorsun annem diyorlar o an ne hissediyorsun biliyormusun gerçekliğinden emin olduğun kutsal bir sevgi.. özetle Allah emeğinin karşılığını bir daha hiç bir zaman hissetmeyeceğin ve başkaları söylediğinde asla emin olmayacağın gerçek safkan temiz sevilmeyle ödüyor.. ve herşey geçiyor iyiki diyorsun.

Ben geçecek demeyeceğim ana olmak zordur derdi hiç bitmez büyüdükçe dertleride büyür küçükken doyur altını al oyna tamam ama o aşk varya işte yapamam dediğin herşeyi yaptırır ema1 Hayat, sen plan yaparken başına

Korkunc seyler yaziyorsunuz ne demej keske aldirsaydim. daha yeni dogum yaptiniz sizin caniniz o millet yillarca ugrasiyo ben mesela sekiz senemi verdm o olmadan once cok susluydum esimle cok aktivite yapardik hepsi bitti ama ondan once yokmusum ben onunla var oldum. lutfen vicdaninizi rahatsiz edecek seyler soylemeyin

Lütfen yardımı erteleme. Durum senin ve bebek için tehlikeli bir hal almadan bunu yapmalısın Ama şunu bil hissettiğin şeyler seni kötü bir insan yapmıyor. Böyle diyenlere de kulak asma

Yapmasana bunu kendine.. kotuyum dedikce kotuyu cagiriyosun farkinda misin? Annen kv filan yok mu bebege baksin bi kac saat cik dolas halin varsa.. bak soyle dusun.. kotu bi durumdayken.. buda gececek diyeceksinki teselli olsun.. yoksa nasil bas edecegiz? Tamam omur boyu annesin bunu degistiremezsin ama bu cocuk hep boyke kalmayacakki.. bence 1 yasindan sonra yurudukce konustukca 2 yasinda filan baska dusuneceksin.

olabilir belki de kendi kibarlığıdır bizde her yer kadındı ve herkes de birbirine düşman baktığı için süt izni vs hak getire zaten de süt sağarken telefon dahi bağlarlardı bir de başımızdaki kadın ay ben hiç emziremedim derdi amirim olan benden sadece 8 ay önce doğum yapmış olan hatun da mamaya da başla hep mi emzireceksin vs derdi hatta şehir dışına gece yatılı gidemem deyince de ne olacak alışır demişti 8 aylık bebek bakıcısı ile kalacakmış o nedenle mama yemeye alıştırmam da lazımmış hep süt bulamazmış ben de inat ettim o şehir dışındaki etkinliğe bebekle gittim benden bir ay sonra doğum yapan arkadaş evde bırakmıştı mesela

Amiinn inşallah kızlar çok çok teşekkür ederim, ne güzel dualar etmişsiniz benim için.. Umarım bu yıl hepimizin tüm istekleri gerçekleşir tekrar çok sağolun ❤

O uyku düxeni nasıl olacak bilmiyorum. 5te uyandı mesela emdi uyur gibi oldu hala mıkır mıkır sesler ağlamalar. Gözğ de kapalı uyumak istiyor ama derdini çözemiyorum ki uyuyalım. Normalde emip uyuması lazım

Ahhh canımmmm aynı ben diyemem çünkü bnmki daha kötüsüydü, tamamiyle bi lohusa sendromu. Aynı senin gibi bnde bi kaç günlükken böyle bi konu açtım buraya. Bnm ruh halim bi aya düzeldi ama çocuk olmasaydı keşke demelerimiz 6-7 ayı buldu. Eşim zaten hiç istemiyodu çocuk ve doğduğunda o da depresyona girdi. Ama şuannn 11 aylığız gece kesintisiz uyumasakta aşk üstü bişi yaşıyoruz hanfendiyle. Geçecek lafı şuan bişi hissettirmesede geçiyo gerçekten ikinciyi bile istiyosun

Bu tarz davrananlar da bulur Allahtan bişeyini dicem şimdi tövbest. İğrenç insanlar ya. Liz-zy Popüler

Aa munem kızının ruh eşi oğlum olmalı hatta genetik ikiz bile olabilirler :)) Koalinacım daha öncede konuşmuştuk bi tık altıda olsa bende benzer yoldan geçtim tosba 1.5 yaşında hala geçiyorum ama zamanla olan gelişmelere sen bile şaşıracaksın Sanırım zaman anne olmayıda öğretiyor Üniversiteden ev arkadaşım sen bize bile annelik yapıyordun senden merhametlisini tanımadım eminim mükemmel anne olmuşsundur dedi Hayır olmadım Kendime bunu itiraf edebilmekde güçlü olduğumuzun farkındalığımızın göstergesi Evcil hayvanına bakmak, başka insanlara yardım etmek bunlar çok farklı tamamen hayatını değiştirmek çok farklı ama inan insan zamanla durumu kavrıyor adapte oluyor Etraftaki mikeemmellll annelere takılma Çabalamaya devam et Seni çok iyi anlıyor ve sımsıkı sarılıyorum

Sorma canım ben direkt o hisleri okudum. Öğrenci adını yazmamış. Yeni atandim okula sınıf öğretmenlerim de. sorsam mı hiç ustelemeden rehber öğretmene mi sorsam ne yapsam kaldım öylece. Başka öğrencim de babasini kaybetmis. Insallah bunu çözer Koalina. Bunun sebebi daha derinlerdedir büyük ihtimal. Belki annesiyle yaşadığı bir durumdur. Önce onu çözmeli belki de. İçindekileri serbest bırakmalı. Bunu dert edinen insan çocuğunu sandığından daha çok seviyordur zaten. Keşfetmesi gerek sadece.

Almanyada dogur cocugu al parayi, istedigin kadar calisma, issizlik maasi al. Ohh konusmak ne kolay! A

Merhaba. Aynı şeyleri yaşadım. Bebegimi gordugum an büyük bir aşk yasayacagimi dusunmustum ama onu gordugumde hissettigim tek şey merhametti. Beni görünce gulmesi gibi benimle iletisim kurmaya baslamasiyla ona gerçekten bağlanmaya basladigimi hissettim. Zamanla anne olunduğunu, evladin bile zamanla sevildiğini yine zamanla anladim. Şu an 16 aylık onu günden güne büyüyen bir sevgiyle seviyorum. Onun öğrenirken ve öğrendiklerini kimseyle değil benimle paylaşırken duyduğu heyecandan çok daha yoğun bir heyecanla izliyorum onu. O dunyayi kesfederken ben her gün onu keşfediyorum. Yorucu fakat inanılmaz heyecan verici bir kesif bu. Bir aydan sonra size gulecek. İki aydan sonra yumruklarini keşfedip onlara odaklanacak ve bir süre şaşı kalan gozlerini düzeltmek için mücadele verecek biliyor musunuz? :) Kendinize ve ona zaman verin. Hiçbir şey eskisi gibi olmayacak fakat yeni siz de bir şeyleri kaybetmiş bir kadın olmayacaksınız. Kaybettiği şeylerin bir şeyler kazandırdığı, zayıf ve guclu yanlarini dahi daha net gorebilen dönüşmüş bir kadın olacaksınız. Hicbir şeyin eskisi gibi olmayacagi neden her şeyin çok kötü olacağı anlamına gelsin ki? Sadece biraz zaman. Kendini ve hayatı algılama kabiliyeti gelişmiş bir insanın böyle dönüm noktolariyla yuzlesmesi carpici ve şok edici olabilir. Siz de böyle bir dönemden geçiyorsunuz sadece. Biraz zaman.

Tabii yorulduk hizuran, elbet bunaldık, ama duyduğumuz sevgi bunu bastırdı. Koalinanın işte bu hisse ihtiyacı var, eksikliğini hissettiği bu duygu. Dilerim içinde olduğuna inandığım sevgisi filizlenir dal budaksalar da bebeğine ve endişelerine karşı daha güçlü olur. Diğer bahsettiğin benim de yüreğimi yakıyor. Bir şehit yavrusu ağlıyor, annesi haykırıyor ağlama, sen şehit oğlusun dik dur O kuzumun gözyaşları beni bitirdi, Allah kat kat sabır versin

Erkekler de doğum sonrası depresyon yaşayabiliyor.

Pedagog olmuşsun ama bi anneye canavar denilemeyeceğini ögrenememişsin..

Çocuksuz hayatı özlemek asla geçmiyor. Hergün en az 4 kere içimden geçiyor çünkü :) bebeğim 10 aylık. Ama diğer hepsi geçecek. Zamanla herşey yoluna düzenine girecek. Klasik lohusa kafası :) ve bunu bile özlüyor insan biraz zaman geçince :) Tadını çıkar al kokla öp sev. Birden büyüyecek

Büyüklerden destek aldım ama annem yarın gdiyor artık, 20 gün olacak nerdeyse. Ben hala her sbah uuyanırken rüya olması umuduyla kalkıyorum, her şeyin gerçek olduğunu görünce başlıyorum ağlamaya. Ölüyor gibiyim, eşime-anneme beni kurtarın der gibi bakıyorum. Geri dönüşü olmaması- çözümsüz bir işin içinde olmam daha da geriyor beni. İstesem de istemesem de hayatım böyle artık düşüncesinden yoruldum. Dışarı çıkmak, sevdiğim şeyleri yapmak bana çözüm olmuyor. Dün dışarı çıktık eşimle her çocuksuz çift gördüğümde ağladım, gezerken bir daha kkafamıza göre çıkamayız diye ağladım. Gözler şiş geri döndük eve. Evet biliyorum insanlar sağlıklı bir evlat sahibi olabilmek için neler yapıyor ama keşke diyorum isteyen sahip olsaydı ben olmasaydım. Sonra bakıp üzülüyorum, suçsuz günahsız yazık diyorum. Kendime mi üzüleyim ona mı şaşırdım.

Hissettiğiniz şeyler çok normal. Her kadın hamile kaldığında veya bebeğini kucağına aldığında pat diye aşırı anaç olacak diye birşey yok. Yazdığınıza göre de siz belki farkında olmadan gayet iyi bir anne olmaya çalışıyorsunuz ve bu içinizden geldiği için böyle. Elbette hayatınız eskisi gibi olmayacak çünkü herşeyden önce topluma yeni bir insan kazandırıyorsunuz. İyi ve kötüyü tartarak, kendini eleştirerek, hatta bazen hata yaparak işin sonunda doğruyu bulmak önemli olan. Zamanla bütün olumsuz duyguları aşacaksınız. Sağlıkla, mutlulukla büyütün. Kurumus-Maskara Leo Anneler

Çok bücür bunlar :))) kızım ele avuca sığmaz bir bebekti, yemin ediyorum 1,5-2 yaşına gelene kadar akla karayı seçtim, uykusunu düzene koydum başka huyları çıktı, sokakta sakin sakin annesinin elini tutmuş yürüyen çocuklara özenirdim, benim kız elimden sabun gibi kayardı, birkaç kere resmen maraton yarışçısı gibi koşup son dakika yakaladığım oldu, en sonunda baktım olmuyor çocuk kemerlerinden alıp taktım, şimdi buna da kıyamet kopacak ama kusura bakılmasın benim kızım yürüteçten bile maymun gibi tırmanıp kaçan bir bebekti, can güvenliğini böyle sağlayabiliyorsam kimse aaa kötü anne diyemez, 9. ayı bitince yürümeye başladı, elinizden kurtulup yola doğru öyle bir koşardı ki kendinizce önlemler almak zorunda kalıyorsunuz, resmen bağladım belini, sokakta elinden tutarken o kemeri de sıkıca kavrıyordum, şimdi görseniz o bebek kızım değil sanki sakin mizaçlı bir kız oldu :)) Büyüdüklerinde sakinleşiyorlar ama büyüyene kadar da size kök söktürüyorlar resmen.

Aaaaa lütfen çünkü o "mükemmel anne" sinemaya bile gitmez, kendinden hayatından vazgeçer çocuğu için... Normalinin bu olmadığını, ebeveynin kendine de zaman ayırması gerektiğini, böylelikle kendi mutluluğunu sağlayarak çocuğuna daha çok pozitif enerji ve mutluluk vereceğini bir türlü anlamak istemiyor bizim cefakar ve fedakar annelerimiz... Mutlu anne, mutlu çocuk demek. Benim annem kısa bir süre evden çalıştı, sonra hep ev kadınıydı. Ama o kadar mutsuzdu ki, keşke hiç evde olmasaydı da, akşam eve mutlu gelseydi.

Yapacağım yoruma kızacaksınız belki ama size kendimi anlatayım. 4 yıl olacak evleneli ve 3.5 yıl boyunca hamile kalmak için uğraştım ilk gebeliğim dış gebelikti kürtaj oldum. Olsun dedik en azından 2 günde olsa sevindirmişti bizi. Sonra 3 ay geçti aynı tedaviyle tekrar hamile kaldım. İlk üç aylık dönem sıkıntılı geçti düşük riskim vardı. Atlattık çok şükür. 4.5 aylık olduk. Tam rahatladık derken ansızın suyum geldi tamamen hastaneye gidinceye kadarda açılmam olmuş. Ve ben minicik yavrumu suni sancıyla erken doğum yaparak kaybettim bu ayın 25inde. Allah kimseye evlat acısı vermesin. Keşke sağlıklı bir şekilde kucağımıza alsaydıkta bunları yaşamasaydık. Halinize şükredin bende lohusayım ama bebeğim yok oğlumu meleğimi çok özlüyorum. Hamileyken herkes diyordu bebek bakmak zor iş uyku yok banyo yok sıcak çay yemek yok diye. Ben razıyım derdim hepsine yeterki sağ salim kucağımıza alalım. yavrum meleğim öpüpte koklayamadım bir kere kucağıma alamadım. şimdi kara toprakta bende onsuz içim yana yana evdeyim şimdi karar verin hangisi zor Size bunu kızmanız üzülmeniz için yazmadım sadece içinde bulunduğunuz duruma şükredin Allah yavrunuzu size bağışlasın.

sakin sakin oyle dusunme bak benim 2 tane oglum var 1 ve 2 yasinda olmalarina ragmen dun hamile oldugumu ogrendim bi da ve esim ciddi derecede psikopat ama asla bu durum evladimi kucagima alma isteginden vazgeciremez annelik bambaska inan hele bi biraz buyusun otursun yurusun dillensin o zaman daha da kendini anne hissetceksin bu yasadigini hepimiz yasadik canm geciyo emin ol ama degismeyen tek istek o eski duzeni ozluyosun,) Önceki

Teşekkürler ne güzel iyi niyetle samimiyetle yazılmış mesaj, keşke herkes fikrini böyle ifade etse. Ben cidden hiç anaç değilim.. Yine de Hayırlısını diliyorum kendim ve herkes için, eğer ki iyi ki olmuş diyeceksem o istek o his içime yumurta rezervim bitmeden gelsin, ha yok tüh vah diyeceksem toplumun gazına gelmeme müsaade etmesin tanrim. Çünkü bence olup pişman olmak olmayıp pişman olmaktan kötü.

Annelik duygusu cok baska en kisa surede yasamadan dilegiyle, ben ilk ultrasonda gordum andan itibaren sevgisi farkliydi dogdu an gordum zaman ki sevincim hele zorluklarda yasadim ama hic pisman olmadim hayatimi bebegime gore sekilendirdim iyiki de var suan anne demeyi ogrendi dedi zaman icime akiyor sanki o anne diyisi

Ne güzel yazmışssınız:)

Çok streslisin gerçekten lohusa sendromu bir yerde tehlikeli boyutlara ulaşabilir. Size nacizane tavsiyem yardım almanız. Ya da bilmiyorum ama bu kadar strese girip bunalacaginiza çocuksuz çiftler görüp ağlama krizlerine girip kendinizi harap edeceğinize bebeğinize bir dadı bulun işe girin siz de rahat edersiniz psikolojik olarak yani. . push ;

Üzgünüm koalina, senin durum geçer mi bilmiyorum ama, eğer geçmezse bebeğinin yaşayacağı duyguları biliyorum. Duygularını gözlerinde görecek, sevdiğin birşeye bakarken ya da sevdiğin birşeyi yaparken ki pırıl pırıl bakışlarının, ona yönelince gayriihtiyarı matlaştığını acı acı farkedecek Doyuracaksın, vitaminine üşümemesine dikkat edeceksin, ama kalbin hep reddedecek, o da bunu bilecek koalina, ve birgün parçaları birleştirecek Ve seninle arasındaki mesafeyi ondan sonra da o koruyacak, aranıza buzdan, görünmeyen ama varlığı daima hissedilen duvarlar örecek, seni kucaklasa da bileceksin ki artık kalbi buz kristalleriyle dolu, sıcaklığını hissedemeyeceksin, Seni affetse bile

Sende yani ne büyüttün arkadaş Doğurmuşsun işte büyüt çocuğunu Yok ısındım yok soğudum tamam şimdi ben ne zaman sinemaya gidecem off ya Sanki eşinle dünya turu yapıyordun her gece sabahlıyordunuz orda burda çocuk olunca yapamıyorsunuz

kadınlar gerçekten müthiş yaratılmışlar ben mesela şimdi işteyim akademisyenim öğlen arası bir 10-15 dakika anneyim öğleden sonra dersim var öğrenciyim akşam evime gidince ev hanımıyım çocuğumu bakıcıdan alınca anneyim eşim gelince eşim aslında hepsinde kendimimiz sadece biraz zamana ihtiyacımız var kendime illaki zaman ayırıyorum ama şuan sadece bana çok ihtiyacı olan birisi olduğu için eskiden 2 saat birşeye ayırıyorsam şimdi yarım saat ama gelip geçiçi 3 yaşında herşey rutine oturacak inanıyorum

Uyku düzeninin olması uzun zaman alıyor mesela 2 ay çok rahat edersin bir gün bişey olur o düzen yerle bir olur Biliyorum bunları duyunca üzüleceksin ama gerçek bu Mesela benim kızımın uyku düzeninden yada duzensizliginden bahsedeyim 2yasina kadar emerek uyudu geceleri yada gündüz memede uykuya dalıyordu Hemen uyuyordu o zamanlar şuan uyutmak en az 10-15 dakikami alıyor genelde yarım saat falan Ama ben küçüklükten düzene sokmamanin ceremesini çekiyorum Biraz daha büyüdüler mi öyle bir uyuyorlar ki okula zor yetisiyorsun Allah mutluluk versin bebeğine de sağlıklı hayırlı ömür versin

gayet normal bir yorum. 2 aylık bir bebek anne banadan haric kimseye emanet edilmez. Madem bakma gücün yok doğurmıcaksın. doğar doğmaz kvde annelere amenet edip işe gittikten sonr ne anladım o annelıkten? en az 1 yil sonra işe gidilir 2 aylık cocuk birakılmaz. S

Evet atladıkları arasında bebeğini çöpe atan ve doğumunu tuvalette yapip sifonu cekenlerde var...! Ay sizi çekecek kafada degilim size iyi polemikler can09e Nirvana Anneler

Evet hicbirsey eskisi gibi olmayacak Koalina... ama iyi ki de öyle. Cok değil birkaç ay sonra o uyurken onu özlediğini farkedeceksin... zamana ihtiyacınız var sadece biraz. Su an ev Çarşamba pazarı gibidir de... yardımcı olmaya çalışan ama sürekli mudehalelerle yanlis birsey yapiyormussun gibi hissettiren... çocuk "gak" dediğinde kucağından alan aile üyeleri ne yazık ki anne/baba-bebek bağının oluşmasına da engel olabiliyorlar. Hersey yoluna girecek ve bebeginle birbirinizin kokusunu aradığınız günler gelicek güzel anne.

Ya yazmayayım yazmayayım dedim ama bu nasıl bir yorum ya?! O yorumu yeni doğum yapmış bir kadına yapıyorsunuz farkındasınız değil mi? Herkes en mükemmel anneyi oynamak zorunda sizin gibiler yüzünden. Kadın bakmak istemiyorum alın şunu başımdan mı demiş? Hayır. Yaşadığı şey yeni doğum yapmış her kadınla konuştuğunuzda duyabileceğiniz şeyler yaklaşık olarak, ne abartıyorsunuz bu kadar?

Bende hala an sık sık bunu düşünürüm. Eski hayatımı çok özlüyorum çünkü çok değiştim. Anne olunca bambaşka birisi oldum ve bu yeni halimi hiç beğenmiyorum ama yine de oğlumu ve yeni doğmuş olan kızımı cook seviyorum iyiki varlar diyorum. Onların karsiliksiz çıkarsız ve yalansız sevmeleri beni benden aliyor ve her şeye ragmen iyi ki diyorum zamanla ben gibi dusuneceksiniz. Ben çok bağımsız çılgın deli dolu aşırı özgürlükçü biriydim. Elim ayağım bağlanmış gibiyim ve ilk bebegimi öyle doğar doğmaz aşkla sevemedim zamanla bağlandım ve şimdi 6 yaşında onsuz nefes bile alamıyorum.

konu sahibi kendini yeterince suçluyor ve ciddi bir bunalımda son cümlenizin ona ne faydası var acaba? uçurumda bir dala tutunup yardım bekleyen birine o dal cok ince demenin ne yararı var.

ne alaka... 28 yaşinda anne oldum iykide oldum. Annelik kadar yüzel bir duygu yok. Allah akıl fikir versin

Gerçekten mii ne kadar şanslısın ya Allah bağışlasın. Insallah amin amin insallah

ikinci bebek icin ihanet duygusu bende de var, kardessiz olmaz diyorim bir yandan da sevgimi ikiye bolmek ilk bebeğime haksizlikmis, bencillikmis gibi geliyor, neyse ilkini hayirlisiyla opup koklamak nanasip olsun da once

6 ay önce Doğum yaptım yazıklarında kendimi gördüm. Hala bazen aklıma gelir bu düşünceler ama sonra gülmesi hareketini görünce şükrederim. Ben 2 hafta banyo yapamadığımı eşim gelmeden tuvalette giremediğim oluyor olsun iyi ki var. :) M I N E R V A İzaha gerek yok, gördünüz yürüdüm çıktım. 🚶🏻♀ tek ayak cezası Anneler

Takılmayın lütfen. Herkesi buldumcuk olmuş gibi davranacak sanıyorlar;(

Evet sıkılıyorsun ama ne kadarda çok düşünüyorsun çocuğunu, valla dışarda üşürsme sıcak su torbası koyarım ayağına diye aklımın ucundan bile geçmedi üşümez ya merak etmeyin. Havalarda güzelleşiyor siz kanguruya alışık çok rahat edersiniz..

Üzülme Koalina Yaşadıkların çok normal Çoğu insan yaşıyor ama belli etmiyor ya da tepki almamak için söylemiyor Emin ol geçecek. Ben de baya ağladım ve uzun sürdü hatta biraz ama geçiyor Yenidoğan uyumlu ergonomik bir kanguru al Hatta yılbaşı olduğu için indirim var şu anda Biraz pahalı gelebilir ama verdiğim paraya pişman olmadığım şeylerden biri Koy bebeni kanguruya gez toz Hatta kanguruda bile emzirebilirsin. Bu arada biraz büyüyüp bebeğin uyku düzeni olunca bol bol dizi keyfi yaparsın emin ol :)

Bence geç kalmayın. Ben kızım 1 yaşındayken hala iyi değilken başlamıştım. Geç kaldım. Hala da atlatmış değilim tam olarak ama profesyonel bir destek iyileşme sürecini hızlandırıyor. Önceki

Siz de eşiniz de biraz sakin olun bence, panik yapacak bir şey yok, hiçbir şey eskisi gibi olmayacak modundan çıkın. Sadece şekil değiştirecek ancak bu eskisinden kötüdür anlamına gelmez. Ayrıca bebek size tepkiler verdikçe, gülümsedikçe, o etkileşim yakalandıkça bir bağ oluşuyor. Hayatınızın döngüsüne ve kendinize güvenin, her şey kendi doğal akışında gayet yolunu buluyor. Tüm bunların dışında eğer çökkünlük durumunuz ve depresifliğiniz giderek artarsa elbette psikolojik destek alın. Hatta bence artmasını da beklemeyin. Tüm bunlar çok insani kaygılar ve destek almak gayet normal.

Anne baba olmayı eş olmaya tercih ediyoruz. şuan evdeyim ve çocuklarımla çok bunalıyorum eşimde öyle. yani mükemmel bir anne olamıyoruz maalesef. Kres arayışındayım en kısa sürede tekrar işe başlamayı düşünüyorum çünkü hem maddi hem manevi destek le büyüyorlar çocuklar bu sekilde.

İlerisi için pismanlik olur evlat o kadar farklı ki kucağına almadan anlayamadığin bir varlık ve arkadaşını klasik lohusa sendromu emin olun tarifsiz birşey umarım geç kalmış olmazsiniz

Merhaba yillardir kadinlar kulubunu takip ederim ve ozellikle gebeligimde daha aktif takip ettim ama ilk kez hesap aciyorum. Bunun sebebi bu baslik. Benim bebegim 4,5 aylik ve bende senin gibi hissettim ilk 2 ay. Bazen baskasinin cocuguymus gibi hissediyordum ve esimin de bebege ilgisi yok diyordum fakat esimde benim gibi basta yakinlasamamis meger. Ama simdi gozunden bir damla yas gelse bende agliyorum, gecen tirnagi diye etini de kesmisim aglamami zor durdurdu evdekiler. Ayrica ise baslamakta cok faydali olacak. Ben bebegim 50 gunlukken ise basladim ama cok sagliksizdim. Dogumum cok zor gecmisti. Hala topralanmaya calisiyorum. Umarim sen ve bebegin sagliklisinizdir da bu yeter. Hepsi gececek inan bana!

Haklısınız ama bebek kaçılabilecek bir durum değil. Sanırım koalina o sebeple boğuluyor. Her ne kadar yanlış olsa da kediyi vazgeçtim diyip sahiplenirebilirsin. Ama bebeği vazgeçtim diyip gönderemiyorsun İnsaı sıkan da bu.

Ah be canım Koalina m.. Biz sana ne desek boş geliyor biliyorum o yüzden sen kendini ikna etmelisin lütfen kendine bu düşüncelerin asli değil arizi olduğunu, doğum sonrası depresyonun dibini yaşadığını, her zaman bunun böyle olmayacağını telkin et. Mutlaka intihar düşünceni doktorunla paylaş belki ilaçta değişiklik yapar çünkü genelde psikiyatrik ilaçlarda yan etki olarak intihar düşüncesi yazıyor. Belki emzirmeyi tamamen bırakıp daha üst seviye bir tedaviye geçmelisin bilmiyorum.. Biz günlerdir seni iyi hissettirmeye çalışırken saçma sapan iki yorumun seni dibe çekmesine müsaade etme lütfen. Başaracaksın atlatacaksın hepsi de geçip gidecek yeter ki sen pes etme. İnançlı mısın bilmiyorum ama istersen sana bazı iç ferahlatan dualar önerebilirim özelden. Keşke yanında olup sana sarılabilseydim şuan asıl buna ihtiyacın var belki...

Ben annemle öyleyim. Şimdi 56 günlük bebeğim var bir de. Yine aynıyız. Bebek uyuduğu an birbirimize çak yapıp dans ediyoruz. İnşallah sizin de böyle güzel günleriniz olacak. :)

İyi veya kötü yorum yazan herkese teşekkür ederim. Az çok tanıyanlar beni anlamış snıyorum. İlk günden beri bebeğime tek ve çok iyi bakıyorum. Gelenler ev işinde yardımcı oluyor sadece. Bebeğimi altını değiştirmesi için bile kimseye vermedim çok sıkar gevşek bırakır, iyi temzleyemez vs diye. Sünnet oldu bakımını eşimle yaptık yapamam edemem, bilemem demedim. Uyndırırken de minik kuşum bal böceğim diyerek uyndırıyorum yani hayalnizdeki anaç olmayan Koalina gibi değilim aslında :) bu kdar sıkıntılı olmama rağmen öf bile demedim uyumadığında falan. Ben de emerken minik parmacıklarını seven annelerdenim ama eski hayatımı da özlüyorum. Özellikle gece uyanması çok zor geliyor bana, uykum olduğundan değil. Tüm dünya uyurken yalnız yalnız bebeği emzirmeye çalışmak ve karanlığa bakmak iyi hissettirmiyor mesela. Bunlr aklıma geldikçe daralıyorum.

Koalina benim kuzenimin 9 aylık oğlu var şuan ilk bebişi hemde. ama inan yaz kış demiyo gezio kuzenim takıo kanguruyu. benim şuan bebeğim yok ama kuzenimi görüncee allahım vazmı geçsem diyorum hazırlanıp bi yere çıkması saatler sürüyor önce kangırı ve bebek arkada koca bi sırt çantası öyle geziyor. ama şikayet ettiğini görmedim hiç alıştı sanırım bnce zamanla sende alışıcaksınn bide bende yenidoğan bebekleri sevemem uzaktan tatlıymış derim ama neresinden tutcan ne anlatcan bilemem ama 6-9 ay 1 2 yaş en tatlı zamanları bnce yarım yamalak annecim dicek sana :) biraz büyüsün bırakırsın annene yada kv bi kaç saat yine gezersin kafa dağıtıtesın inşllah :)

Sadece iki hafta önce topraga verdigim bir aylik yavrum geldi aklima ve icim sizladi... Kiymetini bilin yavrunuza rahat rahat sarilabilmenin Y Yesilelma90

belki öyleydi ne biliyosunuz insanların hayatını, evine gizli kamera mı yerleştirmiştiniz? ayrıca kadın "bebekten önceki sorumsuz zamanlarımı özledim" diyor, dünya turu vs diyerek abartı örneklere gerek yok, canın istediğinde uyuyabilmek, istediğinde kalkabilmek, bilgisayarda takılmak bile örnek bunlara.

Ama hayat böyle geçmez ki. Ben ikiz annesi olarak tek bebek büyütmenin ne kadar da kolay olduğunu düşünüyorum. Herşeyi 2 kez hatta defalarca yapmıyorsun. O yüzden korkulacak bir şey yok. Eşinle mutluysan en güzeli çocuklu ev. Biz eşimle çocuklar için 2 yıl ayrı odalarda yattık sırf onlar birbirini uyandırmasın diye. Çok sabır isteye süreçlerden geçtik ama hepsi geçecek hemen büyüyorlar ki zaten. Korkmayın derim zaman çok çabuk geçiyor yaş ilerleyince insan daha sabırsız ve çabuk yoruluyor

Koalina çok sevindim canım gözün aydın:) Seni baya eskilerden bilirim sen ki öğrencilerin için o kadar güzel şeyler planlayan o kadar düşünceli bir öğretmensin kendi çocuğunu çok güzel ve sevgi ile yetiştireceğine eminim. Kendinize biraz zaman ver. Hamilelik doğum yiprandinn yoruldun. Şimdi yeni bir düzene alisiyorsun evde yeni bir birey. Herşeyi düzene koyarsın zaman sana yardımcı oluyor. Bazı şeylerin nasıl olması gerektiğini bebeğin öğretecek. Yeni bir işe girdiğimizde bile nasıl afalliyoruz şuan ki durumun çok normal.

cocuk bakmayı yıllarını çöpe atmak mı diye görüyorsun bence sen bu psikolojiden zor kurtulursun tabi ki zor bebekle herşey zor ama bi ağlaması içini titretmiyorsa bi gülüşü her şeyini unutturmuyor sa zor Allahım yavruna karşını sevgini arttırsın

Kendinize zaman tanıyın. Şu an bebek bakımından alacağınız bir zevk yok, o zevkli günler gelecek daha. Hayretle yarım yamalak kurduğu cünleleri yakalayıp kahkaha atacaksınız. Gittikçe oyunlar da zevkli hale gelecek umarım. Ben hevesle kutu oyunu oynayacağımız zamanları bekliyorum, sizin de ortak zevk alanlarınız olacak mutlaka. Teselli falan değil, süreç bu.

Allah razı olsun ne güzel bir örnek rabbim sayılarını artırsın böyle müdürlerin :)

Annelik duygusu bize doğumumuzdan bu yana aşılanan bir duygu. Babalara ne var canım yaptım çocuğu ohh mis sen uğraş dur. Bazı babalar var hakkıyla ama bir baba asla anne gibi olamaz. Siz pozitifi düşünmeye çalışın. Eşim hep der ki en kötü anne annesizlikten iyidiir. Bende bazen yetecek miyim falan diye düşünüyorum ağlıyorum zaman zaman. Elbette bazı zorluklar yaşanacak bu süreçte sonuçta hayatın kökünden değişiyor. Adapte olmak zor olabiliyor ama imkansız değil. Sadece kendinize biraz zaman verin. Kötü düşünürseniz kötü olur.

Bu yazından da anlıyoruz ki her şey normal Olağan akışı içinde :) Çünkü bunlar beklendik şeyler Kolay bir iş başarmadın. Bocalaman normal. Ben anne değilim. saydığınız şeylerden ötürü istemiyorum. Erteliyorum. Ama görüyoruz ve burda da okuyoruz. Lohusa psikolojisi. Bebeğinizi zamanla seveceksiniz elbette. Henüz yeni tanıştınız. Üzülmeyin. Biraz daha zaman verin. Her şey düzenine oturacaktir. Allah sağlıktan ayırmasın.