Anlıyorum seni, çünkü dediğim gibi aynı evrelerden geçtim. Ama madem ki kafana taktığını kabul ediyorsun, bundan kurtulmaya çalış daha realist ol. Mutsuzluğun ya da mutluluğun arkadaşlarına ve onların tutumuna bağlı olmasın. Daha birinci sınıfız kim bilir daha neler yaşayacağız, o yüzden toparlanmaya bak. Ve dediğim gibi bu durumu büyütmek yerine kendini mutlu hissedebileceğim şeyler yapıp, kendini geliştirmeye bak. Akıl verir gibi oldu ama değil, tamamen kendi durumumdan yola çıkıp kendi yaptıklarımı sana yazıyorum örnek vermek için.:)

yani hep tereddütlerim oluyor yeni tanıştığım insanlar çabuk ısınamıyorum acaba o da böyle yapar mı gibisinden sürekli sorular oluyor kafamda ama güvenince de karşımdaki bir şey yapınca çok fazla

Merhaba bende üniversite birinci sınıfım.. ilk dönem senin gibi ben de neden bu durum böyle diye düşünüyordum. Çünkü bölüm arkadaşlarımla dersler, notlar, hocalar dışında pek bir şey konuşmuyorduk. Bu da sanki beni kullanıyormuşlar gibi bir his yaratıyordu ama sonra kabullendim. Yani evet maalesef böyle bir ortam.. Ama konuşacağımız konular bu olsa bile bana yardımcı olmayana ben de pek bilgi vermeyeye dikkat ettim. Yalnızlık fena, birileriyle dersler dışında bir şeyler paylaşmak istiyorsun ama maalesef. İkinci dönem biraz daha iyi oldu birlikte bir şeyler yapabileceğim arkadaşlarım oldu ama hani öyle sağlam bir arkadaşlık değil tabii.. Daha birinci sınıfız belki istediğimiz şekilde arkadaşlara sahip oluruz. Ama yine de bu durum seni mutsuz etmesin, güçlü olmaya bak.. Hangi şehirdesin bilmiyorum ama mutlaka bulunduğun şehirde etkinlikler falan oluyordur tek başına gidebilirsin çok sıkkın ve mutsuz hissettiğinde ben öyle yapıyorum.:)

zaten kolay güvenebilen bir insan değilim ama buraya alışamıyorum uyum sağlayamadım bir türlü ilk başta yakın olduğum insanları da tanıyınca iyice beni kullanmaya çalıştıklarını anladım ve uzaklaştım şimdi de yalnız kaldım öyle yani bu benim tercihim ama kötü hissediyorum kendimi sıkılıyorum çok fazla anlamadım niye böyle oluyor kimseyle yakın olamıyorum bilmiyorum biraz fazla mı önemsiyorum insanları anlamadım gadjo dilo ben aslında

dediğin gibi annem benim için de öyle ama ankarada ailem yanımda olmayınca bir eksiklik hissediyorum bu da beni çok yoruyor iyice içime kapamıyorum ki çok fazla konuşabilen çabucak kaynaşabilen de bir insan değilim istemesem de üzülüyorum sıkılıyorum fazlaca . push ; cognitive ♤♡◇♧

dediğin gibi insanları cok önemsiyor olabilirsin bir de şöyle birşey var zamanla zaten insanları anlıyorsun mesela dediğin gibi kimi insanlar seni kullanmaya çalışıyor bunu sonradan farkediyorsun. mesela sekiz yıl öncesine dönebilsem hayatıma soktugum hemen hemen tüm insanları elerdim hemen hemen hepsinin bana bir yanlışı oldu. üzülme zamanla sana yanlış yapmayan arkadaşların da olacak ins. acele etme arkadaşım yok diye üzülme tek başıma az pencere kenarında oturup müzik dinlemedim. son senemde 2-3 arkadasım olmuştu hesap et artık. ben de o yalnızlıgı cok cektim yani ama arada çok yanlış arkadaslarım da oldu o yüzden en iyisi yalnızlık diyorum...

canım benim bu seninle ilgili, ailenden ilkkez ayrıldıysan biraz seni etkilemiş olabilir, hangi şehirdesin ki kafana göre arkadaş bulamıyorsundur belki orada?

Yazini okumadan cevap verdim. Sana su kadarini soyleyeyim universitedeymissin kimseye zaten guvenme orda ben de uni. Okudum hayatimda gordugum en pis ortamdi. Bir zaman sonrs insanlari anlayip nasil olduklarini cozup arkadaslik kuruyorsun zaten ama ilkten icinin isinmadiklariyla muhabbet kurma. Zorlama arkadasliklar edinme yapma... kimseye guvenip esya borc vb seyler verme cok seversen dahi guvenme her seyini acma neler gördüm neler. Yurtta kalinca her olayin icinde oluyosun otomatikman..

inşallah olur tabii zaten çıkar ön planda olacaksa hiç olmasın daha iyi ilk dönem yakın olduğum insanlarla bu dönem uzaklaştım o yüzden de zorlandım dediğim gibi kendi tercihim ama insan cidden sıkıntı ben de mi acaba diye düşünmeden edemiyor. ankara da okuyorum ben yani yapılacak şeyler oluyor tabii ama yine de bir kere kafama taktığım bir şeyden kolay kolay kurtulamıyorum kendi kendime büyütüyorum sanırım o yüzden bu kadar üzülüyorum cognitive ♤♡◇♧

Benimde yoktu hatta hala yok:)evliyim tek gercek arkadasm, dostm, sırdaşm eşim:) hic arkadaş eksikliqi cekmedm herkesle merabam vardı ama dostluk adina hic tam güwenebilecegm kisi olmadi.. Evlenmedn önce en yakın arkadaşm annem şmdi eşim oldu.. kimseye herşeyinizi anlatick kdr samimi olmayn ztn derdine yaren bulmak ayrı ama her derdini, skntni arkadşa anlatick kdrda samimi olmak ayri.. bence gereksz bi samimiyet

Merhaba ben üniversite 1. sınıf öğrencisiyim. ilk defa ailemden ayrılıyorum üstelik burda samimi hiç arkadaş edinemedim sürekli eski arkadaşlarımı özlüyorum burda çok yalnız hissediyorum insanların beni yanlarında istemediğini düşünüyorum bir de beni kullanmaya çalıştıklarını düşünüyorum benime konuşmak istemediklerini düşününce ben de suspus olup hiç konuşmuyorum konuşacak konu bile bulamıyorum bir ara her gün ağlıyordum doktora gittim biraz daha iyiyim ama mutlu değilim sizce sorun ben de mi aslında çok neşeli bir insanım ama maalesef bunu gösteremiyorum

karakterim böyle diyerek değişmeyeceğini sakın düşünme. benim karamsarlığım, kendimi değersiz hissetmemin üstüne bir de sosyal fobim vardı. Ben bile bu kadar değişip eskisinden daha güçlü olduysam sen de değişip daha güçlü olursun merak etme.:)

haklısın belki de en iyisi yalnızlıktır ama burada ailem de olmayınca kendimi çok kötü hissediyorum iyi niyetimin böyle kullanılması beni çok üzüyor aslında inşallah iyi insanlar çıkar karşıma. teşekkür ederim söylediklerin için :)

ankara da okuyorum küçük bi şehirden geldim zaten ve ilk ayrılışım tabii. evet bulamadım sanırım yani kafa dengi olmayınca ben de güvenemiyorum konuşamıyorum pek

Yalnızlık Güzeldir Zor Olsada... lupinus bir melek var tam

bende de var sosyal fobi bu yüzden bu kadar zorlanıyoruz sanırım yeni bir ortama ayak uydurmakta inşallah değişirim tabii ben de memnun değilim bu hallerimden :)) sen psikiolojik destek falan aldın mı peki bu konuda cognitive ♤♡◇♧

haklısın belki de benim de böyle olacak ama bilmiyorum kendimi kötü hissediyorum böyle değersizleştiriyorum acaba diyorum ben mi anlaşamıyorum sıkılıyorum onların konuşmalarından bi de ama önceden böyle sorunlar pek yaşamazdım çok mu önyargılı böyle seçici davranıp yanlış mı yapıyorum anlamadım yani kimseyi beğenmeyen biri olarak değil de onların sohbetlerine katılamıyorum konuşamıyorum öyle diyim

Açıkçası herhangi bir psikolojik destek almadım. Çok denedim, zorladım kendimi hatta randevu da aldım destek için ama gitmedim. Saçma sapan kişisel gelişim kitapları da inandırıcı gelmiyordu bana. Şimdi de bazı kalabalık ortamlara girmekte falan zorlandığım oluyor ama eskisi gibi kesinlikle değil. Nasıl azaldı bu durum dersen sanırım insanların aptallığını, ikiyüzlülüğünü vs. görünce kendimi daha değerli hissetmeye başladım. Nasıl desem kendimi yetersiz hissederdim her türlü konuda. Yakın arkadaşımın küçük bir hatasını ya da yalanını fark ettiğimde kendimi çok değersiz ve kimse beni sevmiyor arkadaşlık yapmak istemiyor, eğlenceli değilim vs gibi kendimi yerin dibine sokacak şeyler düşünüyordum. Ama sonra daha realist yaklaştım, evet insanlar arada senden sıkılabilir, hatta yalan da söylebilir ama döngü böyle. Bana özel bir durum değil, ben sadece biraz daha hassas ve her şeyi en ince ayrıntısına kadar didikleyen biriyim, durum böyleyse ben de bu didiklemekten vazgeçip o döngüye katılmak zorundayım, diye düşünmeye başladım. Kolay olmadı ama az biraz başardım sayılır. Ama başta da dediğim gibi kalabalık alanlara girmekte zorlanıyorum yine de bunu da zamanla aşabilceğimi düşünüyorum. Anlattıklarım soyut kaçmamıştır umarım. Kısacası kimse inan senin gibi her hareketi didiklemiyor ve anlamlar çıkarmıyor, sadece o "döngüye" alışmak zorundayız ikiyüzlü de olsa içinde çıkar savaşı da olsa..

güvenmekten kastın ne mesela?

Ben de üniversite okuyorum şu an 3. sınıfım benim senden farklı olarak 1. sınıfta acayip çevrem vardı arkadaşlarımı çok sever çok güler çok eğlenirdim. Birgün üst sınıflardan biriyle muhabbet ederken bana şöyle demişti "Sınıfın ilerledikçe arkadaş sayın azalacak." Gerçekten de öyle oldu şu an o çok sevdiğim 'dostlarımla' bir merhabadan başka birşey konuşmuyorum. Şu an dostum diyebileceğim 1 kişi bile yok. Yani demem o ki üniversite böyle birşey işteee Kadınlar Kulübü Mobil uygulaması kullanılarak gönderilmiştir. B

lütfen bana akıl verin gerçekten ihtiyacım var bestemeric Sosyolog/

yani hep tereddütlerim oluyor yeni tanıştığım insanlar çabuk ısınamıyorum acaba o da böyle yapar mı gibisinden sürekli sorular oluyor kafamda ama güvenince de karşımdaki bir şey yapınca çok fazla üzülüyorum lupinus bir melek var tam