24 yaşındayım iş ve aile yaşamımda her şey süper... ama aşk... feci... yeni ayrıldım, yaram taze, güvenim yok kendime... biri beni sevsin ben de onu yuva kuralım... bu kadar mı zor...

Çağırırsan yaşa başa bakmaz gelir bu bunalım öyle pis bişey.. irem4006

Yeniden 26 olsam... "Yaşasın!" derdim öncelikle... O zamanlarda var olan sosyal çevremi daha da genişletmeye ve daha az olgun davranmaya çalışırdım... Daha çok eğlenmeye vakit ayırırdım... Ben ne yaparsam yapayım, başıma gelecek olanın geleceğini de fısıldardım kulağıma.. Doğru bir zamanı olduğunu her şeyin.. ve acele etmemek gerektiğini... Bu yüzden daha o zamanlardan başlardım kafama hiçbir şeyi takmamaya... Ne kadar değerli olduğumu.. ne kadar genç olduğumu.. Otuzuma bırakmazdım hayatımı sıfırdan almayı.. Dört sene erkenden başlamış olurdum... Bilmiyorum değerli gelecek mi sizlere ama... O kadar taze bir yaş ki 26... Ne güzel bir yaş.. ne kadar da şanslısınız... Otuz yaşıma kadar yaptığım her şeyi.. kariyerimi de dahil olmak üzere.. her şeyimi sıfırdan almış, yeniden başlamış bir kadın olarak söyleyebileceğim... Kırka kadar hiçbir şey için geç değildir... Kırk ise, erkenden biraz daha geçtir... Ama yine geç değildir... Hala çıtır kızlarsınız siz... Ve bir adım uzağınızda inşallah "sizi gerçekten hak eden" erkekler, fırsatlar, kariyer olanakları... Coşkulu yazdıysam kusura bakmayın.. Bir an kendimi gerçekten o yaşta hissettim... Mükemmeldi.. Teşekkür ediyorum.. O

Merhaba, bu başlık altında yazan herkesin acısını anlamaya çalıştım, üzüldüm ama hiçbirisi beni senin yazdıkların kadar etkilemedi. Belki de benim yaşadıklarıma çok yakın olduğu içindir. Biz evli değildik ama bir tek imza eksikti. Sonuçta yüklediğin anlam önemli, ben de onu kocam olarak görüyordum. İlişkinin gidişatı da benimkine benziyor. Karşımda gururlu, kendinden emin bir adam, tartışmaların sonucunda ilişkiyle ilgili yargılarda bulunuyor, sorunu çözmek iletişim kurmak ve ilişkiyi bir adım ileri götürmek adına çaba sarf etmektense "Olmuyor, biz kendimizi kandırıyoruz, ikimiz için de doğru olan ayrılmak, biz mutlu olamayız" diyerek ilişkinin sözcülüğünü üstleniyor bir yargıç edasıyla hüküm verip cezayı kesiyor. Adeta bahane arıyor, kendi kendini de olmadığına ikna etmek istiyor, kaçmak için fırsat kolluyor. Belli ki sıkılmış beyimiz, yeni ufuklara yelken açmak istiyor. Karşısında onu eşi olarak gören, her fırsatta hatasını kabul eden, ona yaranmak için çırpınıp duran kadına yardımcı olmak yerine, onun omuzlarına bütün yükü yükleyip, biraz da kadercilik oynayıp "Bak işte doğru kişiler olsaydık zaten kendiliğinden olurdu biz mutlu olamayız" gibi safsatalarla alttan alta veriştiriyor, onu üzmekten sadistçe bir zevk duyuyor. Ben sana söyleyim, bu tür erkeklerin problemi fazlaca yağlanıp ballanmak, bi taraflarının kalkması, kendilerini bulunmaz hint kumaşı zannetmeleri yani kısaca bizim tarafımızdan şımartılmaları. En sonunda da çekip giderler. Yaşanan her şeyi hiçe sayarlar, her zamanki gibi kolaya kaçarlar bir şeyi bozmak kolaydır ama yapmak zordur; neden uğraşsınlar? Ha, bu arada bir gıdım uğraştılarsa da hemen en ufak zorlukta yıkılır, yine bu "olmuyor işte ne yaparsam yapayım" psikolojisine sığınıp sanki ellerinden gelen her şeyi yapmışlar ama maalesef olmuyormuş fikrini benimser ve bunu her fırsatta söylerler. Ben hem senin yazdıklarından çıkardığım sonuçları, çoğunlukla da kendi yaşadıklarımı yazdım. Ne kadarına katılırsın bilmem tabi. Ama durum buysa, acı gerçeği sana söyleyim, bu karaktere sahip kişiler kendilerine oyuncak arıyorlar. Stres topu, erkeklik gururlarını okşayacak birisi lazım onlara. Değişken ruh hallerine göre kadını üzmekten geri kalmazlar, bütün hınçlarını eşlerinden/sevgililerinden alırlar. Değişen duygularını hiç çekinmeden söylerler, ne de olsa karşısındaki onu çok seviyordur, her koşulda kabulüdür. Yani şımarık çocuklar nasıl ailelerinin onlara olan sevgisini kullanır, onlara zaman zaman eziyet ederse, bu şahıslar da böyle davranırlar. Maalesef bizi izin verdik bu noktaya gelmelerine, herkes tartışıyor herkes sorun yaşıyor. Mükemmel bir ilişki istiyorsa bu iki tarafın çabasıyla olacak. En ufak problemleri büyütüp ilişkiyi bitme noktasına getirmekse erkeklik, çatışmaya, sürtüşmeye katlanmamaksa bunları olağan karşılayamamaksa, o kişiler henüz belli olgunluğa erişememiş demektir. Bence sakın peşinden koşma, sana değer veriyorsa o dönüp gelsin. Hemen de kabul etme, sonuçta sen onu kaybediyorsan, o da seni kaybedecek bunu hemen göze alabiliyor mu bakalım? KurabiYe Yeni

26 yaşındayım. Evliyim.. Çocuğum yok.. Çalışıyorum kamuda.. Evlenmeden önce de aynı yerde çalışıyordum ve annemin şu sözü kulağımda çınlıyor: "kızım bir gün olsun eve elinde torba olmadan gel.." Canım ne isterse alırdım, harcardım.. Her haftasonu sevgilimle buluşmaya yeni bir elbise ile giderdim.. Keşke, kendime birşey alabilecek kadar zamanım ve nakitim olsa diyorum şimdilerde.. Ev almak.. Araba almak.. Çocuk olacak birgün onun için birikim yapmak.. Tek düşünülenler bunlar.. Düşünmeden para harcamayı çok özledim.. joey just

bende 27 yaşndayım hiç umudum yok sevgili adına evlenmek adına banada güzel oldugumu söylerler ama neden kimse yok hayatımda bi türlü anlamıyorummmm :2: icimdeki_sen 17.10.2014 miladim

merhaba :) yaş 26 herhalde yakında 27 oluyor. 09.09.1985. üniversiteyi bitireli 3 yıl oldu. işe başladım derken 2 yıllık beraberlikten sonra sevgilim terk etti. işimde barınamadım üzüntümden çalışamıyordum, işten çıktım. sonra başka bir işe basladım ev kiraladım kendime, sonra burda hiçbirşey umdugum gibi olmadı, yine ayrıldım işten. evimi de boşaltıp baba evine geri döndüm. tabi bu arada ben nereye gidersem acımda içimde geldi, hala da var biraz 1 sene gecmesine ragmen. ona ettiğim beddualar da ayrı tabi nişanlandı şimdi. Hala ağlıyorum aklıma gelince, o yuvasını kuruyor ben hala yerimde sayıyorum ve neye elimi atsam kuruyor. Bu arada yaşım da ilerliyor. Hala ne birşeye sahibim ne de mutluluğa. Allahımdan başka hiç birşeyim yok anlayacağınız. Neden diyorum herkes yuvasını kurdu bir ben böyle kaldım. ama nedeni yok işte Allahın dediği olur. Hala umutlarım var, ama bilmiyorum yine de, ayrıca teşekkür ederim böyle bir konu açtığınız için yalnız değilmişim... Allah hepimizin yar ve yardımcısı olsun. Rabbimizin ne zaman ne vereceği belli olmaz hayat iyi ya da kötü sürprizlerle dolu. Lütfen umudumuzu yitirmeyelim arkadaşlar. Allah'a emanet olun... O

aynı yaştayız ben evliyim 2 sene dolcak. benim tek yapmak istdiğim şey okul zamanında kafamı derslere vermiş olsaydım şimdi polis olucaktım kısmet deılmış. Sizinde hakkınızda inşallah herşeyin hayırlısı olur kızlar.

ben de sizin gibiydim. aşk meşk meselelerinden ümidimi kesmiştim. mutlu olamam sanıyordum. ama kader sevdiceğimi çıkardı karşıma. ne zaman ne olacağı hiç belli olmuyor. umutsuzluk çok kötü. umutlarımızı öldürmeyelim. O

Burada yazılanlar çok güzel, umut verici... Söylediklerinize inanmayı o kadar istiyorum ki... Bu ayrılık sürecini yaşamak gerekiyor belki de, haklısınız. Benim yaşadıklarımı belki bir başkası yaşasa bu kadar etkilenmeyecekti ama hissettiklerimiz biraz da olaylara yüklediğimiz anlamlarla ilişkili. Ben hayatımı böyle hayal etmemiştim. Üniversite hayatım böyle olmayacaktı, o istemiyor hoşlanmıyor diye yapmayı sevdiğim şeylerden vazgeçeceğimi hiç düşünmemiştim. 4 yılı bomboş geçireceğimi, her gün üzülüp ağlayacağımı, ailemi de üzeceğimi ve buraya yazamayacağım özel şeyleri de... Mesleğim bile böyle olmayacaktı farklı ideallerim vardı. Hepsinden sadece ve sadece o istemiyor, hoşlanmıyor diye vazgeçtim. İlişkinin detaylarında ben her zaman vazgeçen taraftım. Ve ilişkimizin bitme sebebi de benim yeterince fedakarlık yapmamamdı!! Uğradığım haksızlıkları sindiremiyorum, buraya yazsam anlatsam tüm dünyaya haykırsam da hiçbir şey değişmeyecek sonuçta ama onun bana yaptığı haksızlıklar, yapmadığım şeyleri yapmışım gibi dayatması ve beni bunlardan dolayı cezalandırması vs vs vs... Kafamdan bu düşünceleri bir an olsun atabilmeyi çok isterdim. Sürekli beynimin içinde kavga eden seslerin susması için... Bir kitap okuyorum ismi "Terapi" bana iyi geliyor, herkese tavsiye ederim. Ama uzun vadede yine başladığım noktaya dönüyorum. Bir şeyler tam olarak bitmeden de yeni şeylere başlanmıyor bence. Ama günden güne çok az da olsa daha iyi hissettiğimi fark ediyorum. O

Olmaz olur muuu? Beni de ekleyin.26 yasındayım. Dağların arasında ogretmenlık yapıyorum. Yeni insanlar tanıyabılecegım hiçbir ortamım yok. Ve daha uzun bir süre buralardayım. Geleceğe yonelık karamsarım. Hepimize başarılar diliyorum

Bayram tatili sebebiyle ailemle memlekete geldik. "Sen ne zaman evleniyorsun" sorusuna, sorulmasa dahi bakışlarla ima edilmesine alışıyor gibiyim. Yaşıtlarım hep evlenmiş, çocukları olmuş vs, artık herkes neredeyse senden geçmiş diye bakıyor bana. Sevdiğim, güzel giden bir ilişkim olsa hiç umrumda olmayacak ama hiç etkilenmem diyen insanın bile "acaba" lar kafasına üşüşür bence. "Neden bu kadar çok üzüldün ayrılınca, yoksa bir şeyler mi yaptın" diye soran birisi bile oldu, hem de güvendiğim, derdimi açtığım... Öyle çok kişi de bilmez aslında ama, tam aileyle tanıştıracağım diye konunun gündeme geldiği esnada, herkesin bana birilerini bulup da benim cevaben "Benim 6 senelik ilişkim var, onunla evleneceğim" dediğim bir dönemde terk edildiğim için, olması gerekenden daha fazla kişi olaya müdahil oldu maalesef... İnsanlar çok meraklı oluyor, bir de ilişki 6 sene sürünce, sürekli başka şeyler düşünülüyor... Benim durumumda olan var mıdır SuLTaN AşKın

Merhaba arkadaşlar, ben de biraz moral bulmak için yazdiklarinizi okuyorum. 5 yil suren bir iliskiden sonra ve iliskimize karsi cikan ve kanserden kaybettigim babam sonrasinda 1,5 yildir da evliyiz. Babamin hastaligi doneminde istemedigim bir ise girmistim, evlendikten sonra bir yil icinde isten ayrildim. Kendi istedigim tarzda bir ise girmek istiyordum dort aydir da issizim. esimle de firtinali bir evlilik donemimiz oldu ama sebat gosterdik. bilmiorum iste herkes kendince cabaladi. iki gun onc evi terk etti ve kesin bosanmak istedigini soyluyor. evlenmeden once de sonra da hep kestirip atan o oluyordu. her seferinde yalvar yakar ikna ediyordum. iyi oldugumuz zamanlarda da birbirmizi hic birakmayalim diyordu. beni sevdigini biliyorum. sadece, kavga edince hersey bitmis gibi geliyor ona. hic duzelmeyecek mutlu olamayacagiz diyor ve simdi de yeterince kendimizi kandirdik bitti artik diyor. yani 28 yasindayim bosaniyorum ve issizim. ailem karsisindaki durumuma hic girmiyorum. ustelik mutlu olamayacagimi da biliyorum cunku ben onu seviyorum onun da beni sevdigini biliyorum. ondan cocuk sahibi olmak istiyorum. baska bir erkek istemiyorum. hep bekar kalmak da isemiyorum ama kocami istiyorum ben. duygularini saklamak icin o kadar sert ve soguk duruyor ki. icinde senin olmadigin yeni bir hayata basliyorum dedi bana. oysa uc gun once hersey ne kadar iyiydi. bana askini haykiriyordu. yikiliyorum ve elimden birsey gelmiyor.

siz artık yoluna girmeyecek derken her sey düzelmis bebeğinize ve ailenize saglıklı uzur ömürler diliyorum anlattıklarınız moral olur umarım:) hala nefes alıyorsak yaşayacak güzel günlerimizde vardır değil mi:) hadibakem oğlum bırakma

Sevgilim terk edip gitmeden önce ben de senin gibi hissediyordum. Her şey yolundaydı. Şimdi yeniden bir şeylere başlamak uzak geliyor. Emek verdiğin, büyüttüğün, özendiğin bir bebeğin var sağlıkla sıhhatle büyüyüp görevlerini yerine getirebiliyorsa ne mutlu, ama düşün ki o bebek ölüyor... Benimki de böyle bir şey, emek verdiğim, üzerinde düşündüğüm, sevdiğim, değer verdiğim ilişkim bitiyor. Bu olduktan sonra diğer konular daha çok gözüme batmaya başladı, o varken üstesinden gelebiliyordum zorlukların...

Ben de teşekkür ediyorum. Çok güzel, çok samimi yazmışsınız. Uzun zamandır foruma girmiyorum. Şöyle bir bakayım dedim ve satırlarınızı gördüm. Size bir sorum olacak. 26 yaşında olsam daha oluruna bırakırdım demişsiniz. Ama bazı kişiler de o yaşlarda olsam daha çok çalışırdım, geleceğime daha çok yatırım yapardım gezme eğlenme için çok zaman kalıyor sonra, gençken kariyer yapılabiliyor tarzında şeyler söylüyorlar. Yani ben bazen diyorum kendimi bırakayım, canım dışarı mı çıkmak istiyor çıkayım, canım yurtdışına mı çıkmak istiyor çıkayım parayı önemsemeyim, yüksek lisans derslerinden mi sıkıldım, bırakayım gitsin ne uğraşıyorum diyorum... Sonra içimdeki olgun ses beni susturuyor. Diyor ki hayatı yaşayacağım diye sonra parasızlık çekeceksin, diyor ki şimdi sıkıntıya katlanmıyorsun diye ilerde yüksek lisans yapmadığına pişman olacaksın, biraz tasarruf et, biraz sabret, biraz isteklerini toparlar her şeyi elde edemezsin... Ama bir yandan da dediğiniz gibi ilerde eğer evlenirsem çocuk vs. olursa hiçbir zaman şimdiki özgürlüğüme kavuşamayacağım gibi geliyor. Böyle çelişkiler içerisinde ömür geçip gidiyor. Bahsettiğim bu konularda bana nasıl bir yol önerirsiniz, bunu samimiyetinize gğvenerek soruyorum. Ve hikayenizi dinlemek isterim, neden nasıl 30 yaşından sonra hayatı sıfırladınız? BerilinAnnesi bi beştaşım bile

30 undan sonra hayat mı sıfırlanıyormuş? o zaman seneye pilimiz bitecek bizim yaa. foruma takılacağımıza dışarı çıkalım bari :). şaka bir yana gezip eğlenmenin de vakti var ama gençliği tasarruflu kullanmak lazımgeldiğine inanıyorum ben. gençliğin verimli zamanlarının değerini bilmek lazım. biraz paralanıp kariyer yapınca enerjin de olur gezecek fazlaca vaktin de.

26. yaşının sonlarındaki biri olarak, bu Seneyi zor geçirenin bir tek ben olmadığımı bilmek çok iyi geldi... Allah herkese hayırlısını, kolaylıkla, güzellikle versin inşallah.. temmuzsendromu sil baştan başlamak

26 yasında degilim :) daha 3 yılım var.. ama burda yasın onemli oldugunu hiç dusunmuyorum insan uzun suren bir ilişkinin ardından husrana ugradıgında birebir aynı duyguları hissediyor.. bende 3 sene surmus ve evlilige dogru ciddi adımlarla ilerleyen bir ilişkinin bitmesinin ardından cok buyuk bir hayalkırıklıgı ve ardından depresyon sureci yasadım.. benim yasadıgım depresyon oyle boyle degildi hemde.. kendi içimde yasamadıgım etrafımdaki herkesi kırıp dokdugum neredeyse annemin hastenelik olmasına yol acan cinstendi üniversitede son sınıftaydım ve okulu bırakmayı dusundum hatta o donem icin kaydımı yaptırmaya bile gitmedim.. işten cıktım.. tek yaptgım gun boyu yatakta yatmak ve tavanı izlemekti.. konusmuyordumda, gozlerim sabit bir noktaya bakıyordu, psikologun karsında derdimi anlatmam beklendiginde sadece aglıyordum, anlatamıyordum içimde kopan fırtınaları kimseye, psikolog o halimi gorunce bikaç bişey karaladı receteye ve anneme bunları alsın duzelme olmzsa hastaneye yatırcaz dedi hayat benim için bitmişti artık.. evlenmeyecektim, benim cocuklarım olmayacaktı, bir işim hayata dair bir amacım hiçbieyim.. herseyimi onunla beraber arkada bırakmıstım.. yasayan bir ölüydüm zira ölmek benim için kurtulus olacaktı.. annem perişan babam perişan... gormen lazımdı halimi sonra bir sabah uayndım ve dedimki cookie kalk yataktan! sen bukadar aciz bu kadar gucsuz degilsin.. eger hayat bitmiş olsaydı suan nefes alıyor olmazdın! yiyecek ekmegin içecek suyun gorecek gunlerin herseyden onemlisi yasanacak koca bir hayat seni bekliyor.. 3 seneyi dusun dedim.. neden bitirdin? neden? 3 senede kackez mutlu oldun yuzunu kackez gordun yada kackez degerli hissettin kendini? cevap koca bir HİÇ di... tavlayana kadar yapılmış birnbir numarayla boyanmıstı gozum ve ben 3 yıl boyunca onun o hallerine geri donmesi inancına tutulmustum.. ama hayır, o evlilik yoluna girene kadar herseyi yapmıs sonra nasılsa artık bana asık diyerek herseyden elini etegini cekmiş iki yuzllu kendinden baskasını dusunmeyen bencil adamın tekiydi! o sabah suslenip puslenip dısarı cıktım.. okulda hocalarıma durumu anlatıp kaydımı yaptırdım.. derslere girdim.. donuste de kitapcıya ugradım... ve o kitapçıda hayatımın askıyla karsılastım... ayrılıgımdan 1.5-2 ay sonra... 1 hafta sonrada sozleniyorum 3 yılda bir gun yasayamadıgım saadeti 1 yıldır hergun yasıyorum.. bazen iyi şeylerin olması için.. önce kotu seyler olması gerekir her yıkım yepyeni taptaze bir baslangıcın habercisidir 26 yas yeni bir hayat 26 yas senin için yeniden dogmak olabilir aynaya bak... gulumse.. ve kendine "hosgeldin, iyiki dogdun" de unutma... ne dusunursen o sun... nasıl yasamayı secersen.. öyle ölürsün icimdeki_sen 17.10.2014 miladim

Canım ben de 10 gün sonra 26'ıma giricem... 6 aydır nişanlıydım. 11.11.11de evlenecektik, tarihimizi bile aldık... Ama yaklaşık bir hafta önce nişanı attım, onca hazırlık masraf ortada kaldı.. Bir de herkes evleneceğimizi beklerken, "neden ayrıldınızzz" sorularına cevap vermek, açıklama yapmak daha da sinir bozucu... Masrafa mı yanayım, evleneceğime inanırken hayallerimin yıkılmasına mı... Ama yine de fazla üzülmüyorum, çünkü her işte bir hayır vardır diye düşünüyorum... İleride boşanmaktansa, nişanlıyken ayrılmak çok daha iyi. Bunu daha önce başka konuda da yazmıştım, senin için tekrar yazmak istedim... Sen de umudunu kaybetme sakın. Senin için de o kişi hayırlı değilmiş demekki ki, olmadı.. Bazen, bazı insanları ya da olayları kendimiz için hayırlı zannediyoruz.. Çünkü öyle olduğuna inanmak istiyoruz.. Halbuki, hayırlı sandığımız insanlar bizim için hayırsız olabiliyor, ve en doğrusunu Allah biliyor... Düşünsene, evlenip boşanmak daha mı iyi? En azından daha bekarsın, gençsin.. 26 yaşına girince, insan ister istemez telaşa kapılıyor. Çünkü 26 yaş bir sınır, 25'i geçmiş oluyorsun, 30'a merdiven dayıyorsun... Bunu hissedince de, insan karamsarlaşıyor.. Ama at üstünden o karamsarlığı canım... Bir örnek daha vereyim, kuzenim 28 yaşında ve daha yeni nişanlandı. Evlenene kadar da 29-30 olacak.. Herkesin bir kaderi var, ve zamanı gelince yaşıyoruz.. Senin için de hayırlısı kimse, o girsin hayatına inşallah..

Seninki de çok zor... Bir yuvanın dağılması eminim çok çok daha zordur. Umarım eşinle tekrar barışır, bu durumu birbirinizin değerini daha iyi anlamanızı sağlayan bir süreç olarak görür ve yolunuza devam edersiniz. Peki bundan 3 yıl öncesine dönsen yani benim yaşımda olsan neler yapardın, nelere yoğunlaşırdın veya ne yapmazdın diye sorsam.. :) yarimelma ASK nerde BEN

Mesela neyi kaçırmışsın gibi geliyor? Elinde bir şans olsa, 26 yaşında ve bekar olsan neler yapardın? Chelzy İkiz oğlan

çok ama çok teşekkürler. gün doğmadan neler doğar. eşimin en sevdiği laftır. benim de. kesinlikle her yazdığına katılıyorum.. herkese iyi bayramlar O

Bende 26 yaşındayım.. Evliyim 1 tanede oğlum var.. seneler nasıl geçiyor hiç anlamıyorum.. Sorun yok bunalım sıkıntı yuvarlanıp gidiyoruz

bende üc ay sonra 26 olucam ama senin gibi düsünmüyorum.. hos ben kendimi ne 26 hissediyorum ne de 26 gösteriyorum.. bence yasla hic bir alakasi yok, insan mutlulugu 40 yasinda bile yakalayabilir.. su yasima geldim ama hala bitmemis bir okulum ve bu yüzden bir sene daha evlilikle taclandirilmayi bekleyen bir iliskim var.. O

3 gün sonra 26 olucam ve 5 ay önce nişan attım. düğünüme 1 ay kala... şimdi hemen hemen senin yaşadıklarını yaşıyorum ve durum şu: nişanı attım ertesi gün asla çalışmam dediğim bir çağrı merkezinde çalışmaya başladım istemeyerek başladım ama hem stresimi attım hem yeni çevrem oldu hem de şuan sevilen elemanlardan biriyim. evlilik hazırlığı dolayısıyla dondurduğum okuluma bu yıl devam etme kararı aldım birdaha bir erkek için asla okulumu ve işimi askıya almam:) tek sorun şu ki: artık çevremde benimle ilgilenen bir sürü erkek var ve ben kimseyi samimi veya güvenilir bulamıyorum. ısınamıyorum inandırıcı gelmiyorlar... çevremde mutlu ilişkisi olan evlenen bir o kadar arkadaşım var onları görünce ben neden aşık olamıyorum diyorum sadece ve üzülüyorum.. şu güvensizliğim yüzünden doğru insanı da kaçırıcam ileride diye korkuyorum... B

hey yavrum hey bundan 4 ay öncesine kadar hayattan hiç bir umudu olmayan bir 26 yaş sakini duruyor karşınızda 4 senelik ilişkim nişanlıyken bitmişti . hayata dair hiç bir umudum yoktu. aşk hiç planlarımda yoktu derkeeennnhem kör kütük aşık oldum, hemde çok sevdiğim bir işim var hayatta hiç bir şey için geç kalınmış sayılmaz. heleki 26 yaşındaysanız=) O

Yaşım 26 oldu ve 6 yıllık ilişkim evleneceğim derken bitti...(1,5 ay oluyor) Öğretmenim ve yüksek lisansa başlayacağım. Sanki bundan sonrasında artık aşk meşk benden geçmiş gibi hissediyorum. Bütün zamanım yüksek lisans dersleriyle ve okulla geçecek, böylece 27,28... gidecek gibi geliyor. Abartıyor muyum? Yoksa haklılık ppayım var mı... Ne dersiniz? 26 yaşından sonra yapılması gerekenler, 26 yaşında olsaydım şimdi şunları kesinlikle yapardım veya şunları yapmazdım diyenler tecrübelerinizi aktarır mısınız? yarimelma ASK nerde BEN

kendimi gördüm sanki bunları yaşamak hiçte kolay olmuyo yaşananları silemiyorumm B

86 Şubat doğumlu bir bekar olarak zaman zaman ümitsizliğe kapıldığım olmuyor değil; ancak herşeyin daha iyiye gideceğine yönelik ümitsiz değilim. Aslında 1 buçuk yıla yakındır beni ruhen dibe batırıp batırıp çıkaran garip bir ilişkim var. Bir önceki sayfada orangeroom'un bademlikurabiye'ye hitaben yazdıklarında bahsettiği şu şımarık çocuk karakterindeki erkeğe çok benzeyen biri var hayatımda. Ya da hayatımın kenarında artık desem daha doğrudur. Çünkü onun bu davranışlarına artık eskisi gibi tepkiler vermek yerine umursamazları oynamaya başladım. Aslında mayıs ayından beridir bitti sayıyordum. Çünkü neredeyse hiiiiç görüşmüyorduk. Ben de üstemelemedim bakalım ne olacak diye. Telefonu da kapalı zaten. Herhalde artık "ayrılmak istiyorum" demeye bile cesareti yok o yüzden böyle kayıplara karıştı yine diye düşünüyordum. Evet cesareti yok; çünkü beni suçlayacağı elle tutulur bi sebebi de yok. Gereksiz alınganlıklar, hiç ard niyet olmayan cümleleri yanlış anlamalar... vs. Çok hassas bir ergenle konuşur gibi her cümleme her mimiğime de dikkat etmeye çalışmak ne zordu Baktım ondan ses seda yok ben de bu kez kendimce bunalımı atlatmaya çalıştım ve yeni ufuklara yelken açtım. Yeni birilerini tanıma ve el üstünde tutulmayı öyle özlemişim ki. Değer görmeyi, şımartılmayı,... :) Ben tam artık herhalde bitti derken, onun hayatımda olmayışına alışmışken, yeni hayatıma uyum sağlarken muhterem beyimiz(37 yaşında bir ergen) yeniden hortladı. Neymiş bunalıma girmiş. Benle ilgili değilmiş. Psikolojik olarak artık toparlanmış. O dönemdeyken beni üzmemek için konuşmaktan çekinmişmişmişmişşşş... Yok canım Sen benim en güzel zamanlarımı bunalımlarla geçirmeme sebep ol, hayallerimi yine yerlebir et sonra da çık karşıma aslında ben "seni sevdiğimden seni üzmemek için o sıkıntılı dönemimde senden biraz uzak kaldım" diye bana hiiiç bir şey ifade etmeyen saçma bir açıklama yap. Ama benim için bitti diyemedim İçimde garip bi hınç var. Laflarımı bir güzel dan dan dan söyledim ama sonunda eh peki bakalım dedim. Dedim amaaaa bu ona görünen yönü. Üzgünüm beyfendi bu kez seni dibe vuran ben olacağım. Daha önce bi kaç kez daha kısa süreçlerde onun bu tür uzaklaşmalarından sonra burnunu sürtsem de sonunda yumuşamıştım. Biraz derinlere kazımışım ona olan duygularımı. Ama bu defa gereksiz kaprisleri, gereksiz hassasiyeti olmayan, düzgün, "aklı ve olgunluğu yaşına uygun" birini tanıma aşamasındayım. Evet ne yapayım aylarca beni arayıp sormayan bir garip adam olunca karşımda bende başka bir seçenek bırakmadı. Ve aylar sonra yeniden karşıma "bak aşkım ben toparlandım, yepyeni sayfa açalım" diye yüzsüzce çıkınca ben hayatıma başka yön verdim demedim, diyemedim. Ancak onun beni heveslendirip heveslendirip en mutlu anımda kendimle başbaşa bırakmalarının acısını çıkarmak istiyorum. Öyle eskisi gibi de davranmıyorum, sürekli yaptıklarını kinayelerle hatırlatıyorum zaten. Yakın değilim, biraz uğraştırıcam. Tam beni ikna ettiğini düşündüğü anda da onun bana yaşattığını yaşatacağım... Birden ortadan kayboluvererek... :) Kendi için bir cani yarattı kendi düşünsün. Canımı bikaç defa yaktı yeterince... Artık aynayı kendisine tutma vaktidir!!! Kimseler yermesin lütfen. Onu aldatmış değilim. Ancak gaiplere karışmış bir adamın da ardından bu denli diplerde kalmak yeterince zor oldu zaten. Artık en güzel zamanlarımı onun kaprislerine harcatmak istemiyorum. Ya da acaba yine neye kırılacak da uzaklaşacak paranoyalarına kapılmak... Offf neyse... Ben artık o bunalımlı günleri tümden geride bırakıp hayatıma devam etmek istiyorum. Zaman geçip gidiyor. Ve ben artık kendi yuvamı kurup güzel mutlu bir aile olmak istiyorum Allah'ın izniyle. 26 yaşıma da umutla, huzurla girmek istiyorum. Allahım herkesin gönlüne göre ve hayırlısını ver. Her konuda... Aminnn Serotonin

Yok mu bizden başka 26 yaş bunalımı yaşayan :)

canım inanki oluyor hayatta kimse vazgeçilmez değildir bunu unutma öncelikle... sen hala eskinin izlerini taşıyorsun arıyacakmı, aramıyacakmı:18:diye kendini yiyip duruyosun. ama yapma! bunu kabullen öncelikle. siz ayrıldınız. evet güzel günler yaşadınız belki, ama her güzel şeyin sonu olduğu gibi buda bitti. günahıyla sevabıyla bu ilişkiyi siz yaşadınız ve siz bitirdiniz. ve yeniden aşık olabileceğini unutma sana şu kadar söyliyeyim tatlım, Allahıma şükrediyorum iyiki 4 senelik ilişkim bitti, iyiki şu anki sevgilimle beraberim diye sana tavsiyem yepyeni bir sayfa aç hayatında

bende artik benden gecti diyorum, yasim 29, ben esimden ayrildim... ama ben zaten tekrar onu istiyorum O

26 yaşını geçeli 3 sene oldu ama insanın başına en güzel şeyler hiç ummadığı anlarda geliyor. lily86

bence hiç de geçmemiş senden neden geçsin aşk öyle yaşa başa bakan bişi değil ki nerde ne zaman kaşılaşacağın hiç belli olmaz sen yeter ki Allahtan temiz bir kalple iste o sana en hayırlısını gösterecektir bi şekilde tanbılırsın merak etme bana gelirsek sevgilimle tanıştığımda 19 yaşındaydım şimdi ise 23 yaşındayım düşünüp geri dönüp baktığımda ne kadar küçükmüşüm diyorum şimdi ikimizde birlikte büyüdük diyorum kendi kendime ilişki uzadıkca sorunlarrda uzuyor malesef ilişki esnasında ha peki ben yaşımın geçtiğini düşünüyor muyum? hayırrr! çünkü bundan bi kaç yıl önce çok istiyodum ama isterken isterken sorunlarla birlikte içimde sanki bi kısımı kaybettim soğudum yani evlilikten bilmiyorum daha da henüz evlenmeyi düşünmüyorum biraz daha yaşıcam özgür hayatımı kim ne derse desin önemli olan benim hayatım yani lily86

kızlar bende 26 yaşındayım evliyim ama bişeyleri kacırmışım gibi geliyor, yaşamadıgım cok şey varmış, erken evlenmişim gibi geliyor... yani evlenmekle alakalı degil bu 26 da sorun var herhalde:)) O

iyi geceler kizlar bende 26 yasindayim 6 yillik evliyim 2 oglum var 26 yas bunalimi varmi bilmiyorum ama bu aralar tatsizim benim aklimda kalan tek sey universite okumamam ve ogretmen olamamam tamamen kendi secimimdi calisiyodum para kazaniyodum ve okumadanda olur zlhniyetindeydim ama artik anliyorum bende ara ara bu pismanligi hissederim icimde

Benim de güzel olduğumu söylerler, en azından istenmeyecek bir tip değilim, işim var vs... ama bana duygularını açan pek erkek yok çevremde. Bir ara telefonuma mesajlar geliyordu o kişi de evli çıktı, kendine metres arıyormuş herhalde pisliği hemen def ettim yazık karısına çocuğuna... Yani senin en azından çevrende ihtimaller varmış, bunlar umut verici biri olmazsa diğeri bir şekilde olacak, senin güvenini kazanacak seni etkileyecek... Bende o umut da yok, acaba bana yaklaşmayın gibi bir enerji mi yayıyorum etrafa :) Yaş 26, gerisi mantı durumu var Şimdi uydurdum. Peki senin nişan atma sebebin neydi merak ettim? O

29 yaşındayım. keşke ünv ye devam edip yükselseydim biraz daha diyorum. evlilik ne zaman olsa olurdu çünkü. hele başarısız arkadaşlarımın başarı haberlerini alınca kafamı duvarlara vurasım geliyor. ama bende işte kariyer yaptım şükürler olsun. onlar benim işteki kariyerime anca 6-7 yıl sonra ulaşırlar peeeh! bu arada evlilik de güzel gidiyor. dönüp kızıma baktığımda senin için herşeye değerdi diyorum. ne olursanız olun ister tek ister çift; evli bekar farketmez önemli olan yaş değil, hayatınıza istediğiniz yöne düzen vermek. bu arada kısmetse seneye de 28 yaşına gireceğim . push ; BerilinAnnesi bi beştaşım bile

benimde yaşım 26. şimdi 19-20 yaşındakileri görünce o yaşlarımı hatırlıyorumda ben ne çabuk bu yaşa geldim diyorum. ama bence bu kadar ümitsizliğe kapılmamak gerekiyor. daha genciz.30 dan sonra ne olcaz onu düşünün birde. çevremde var 30u geçmiş evlenmemiş ümitsiz insanlar. ama sorun sadece evlilik değil bence hayattan keyif alamamak asıl sorun gelecekten bir beklentisi olmamak. bendede var bu tür karamsarlıklar ama üzerimden atmaya çalışıyorum bunları herşey olacağına varır, içinizden geldiği gibi yaşayın, hayırlısını dileyin, pozitif düşünmeye çalışın. SuLTaN AşKın