Dogsun buyur bi sekildeyi genelde.. elinden geleni yapmis ama genede icinrahat etmeyen anneler soyluyor.. cunku bu isin sonu yok.. endiselerin sonu yok.

Ben en son sorudan başlayayım. Bebek öncesine dönme şansım olsa donmezdim. Peki hayatım kolay mı böyle hayır çok zorlanıyorum eşimin işi gereği yıllardır yalnız bir ebeveyn olarak yetistirmek zorundayım. Kendime ait hiç alanım kalmadı. Depresyondan depresyona girip çıkıyorum. Eskiden spor yapardım, türlü etkinliklere katilirdim, farklı alanlarda eğitimler alırdım... Şimdi hiç birini yapamıyorum bu benim kendim olmamı engellediği için ve hayatımda kendim olmaya dair hiç alanım olmadığı için beni çok zorluyo. Saçma şeylere oturup aglayabiliyorum ama artık oglumsuz da yapamam ondan önceye dönmek istememe nedenim onu çok ama çok seviyo olmam. Belki eşim yanımızda olabilse az çok bana alan açar her şeyi yapamasan kısa anlarda kendim olabilme imkanı bulabilseydim daha mutlu bir insan, mutlu bir anne olabilirdim. Şimdi anlıyorum ki ebeveyn olmak için kararsız kalanlar eşlerine baksınlar, eşleri onlara destek olavilecekse hayat güzelleşir yoksa hayat yeterince zor zorluğu katlamış olursunuz

Processes konun hortlamış. Gelmişken sorayım. Yolunda mı her şey? Annelik nasıl gidiyor?

Ay çok sevindim yaa Allah sağlıkla kucağınıza almayı nasip etsin. Benimde hemen olmaz gibime geliyor nedense

Ben eskiden beri çocukları çok severdim. Eşimle lise şıralarınla tanıştık o zamandan beri hamile olduğumu filan hayal ederdim. Eşim maddiyat olarak bekleyelim diyordu ama ben çok istedim.1. yılınız dolmaya yakın hamile kaldım. Çok güzel bi duygu aşk yaşıyorsun. Ama öyle eşine duyduğun gibi tutkulu şehvetli değil masum çıkarsız tek bi gülüşüyle içini yumuşacık yapan bir aşk. Allah herkese nasip etsin. Sabah ilk onun yüzünü görmek bile şükretmeye yetiyor. Gülümseyerek uyanıyorum. Tabi hazır olmak istemek de gerekir. Psikolojik olarak ben anne olabilirim demek gerek gerisini çok da irdelemein yaşayın görün...

Merhabalar benimde 5 yaşında bir oğlum var ve ikinci çocuğu asla düşünmüyordum ki istemeden hamile kaldım. şu an yedi aylık hamileyim. çocukları çok seven yakından ilgilenen, yeğenlerime bakan biriydim, çocuğum olduğu zaman eminim ona çok iyi bir anne olurum diye düşünürken resmen çuvalladım. bu iş uzaktan sevmekle başkasının çocuğu işe ilgilenmekle bir değilmiş. inanılmaz zor zahmetli ve sabır gerektiren bir süreçmiş. ve açıkcası şu düşünceye katılmıyorum hele doğur asla pişman olmassın her kadın annelik güdüsü ile doğar mutlaka tatmalı vs.. bence öyle değil. açık açık kimse söyleyemese de pişmanlık yaşayan eski hayatını özleyen bir çok kadın var. zorluklarını sıralayıp sonrasında şükürsüzlük olmasın diye ama yine de çok güzel bir duygu deyip derin bir ah çekiyoruz. evet çok seviyorum oğlumu ama çoğu kez eski düzenimi özlerken buluyorum kendimi. bir canlının sorumluluğunu taşıma fikri bazen yüreğime ağır geliyor.

Kaygılarımın temellerini dillendirmişsiniz teşekkür ederim, ben de çok anaç çok sevecen bi insandım her zaman, sokakta gördüğüm kuşları eve alıp iyi etmeye çalışırdım. Zaman içinde kendi aileme karşı koruyucu, çevreye karşı daha temkinli oldum, sanırım büyümek ve toplumun normlarının değişmesi etken. En kısa zamanda gönlünüzden geçenlerin gerçek olmasını diliyorum, istiyorsanız eğer iyi bir eş güzel bir ya da niceleri gibi...

Planların tutmaması Allah yardımcınız olsun

İçinizdeki o küçük sandığınız '' bebeğim olsa onunla şunu yapardım'' ışığı emin olun, çocuğunuz olduğunuzda yaşamınızı aydınlatan en büyük ışık kaynağı olacak. Bu küçük düşünce bile bence annelik arzunuz olduğunun bir işareti. Siz sadece bu küçük düşünceyi büyük korkularla bastırmaya çalışıyorsunuz. Pişmanlık duyacağınızı hiç sanmıyorum, çünkü hem zamanınız olmayacak a tatlı koşturmada hem de bir anlık pişmanlık duyarım korkusu bile içinizi titretecek.. Çok geç kalmayın derim naçizane. Çünkü ilkinde tattığınız duygulardan sonra belki ikincisini de isteyeceksiniz, ona zamanınız olsun. Bu arada imla kurallarına dikkat etmedim ama giriş bölümündeki anlatımınız çok güzeldi. Onu da belirtmeden geçemeyeceğim..

Öyle mi, doğru galiba teşekkür ederim. Ah ben de bir gün böyle hissedebilirsem gelir yazarım buralara başkalarına umut olsun diye..

Etiketlere baktım da durum vahim valla.. Ben de ne çocukken ne de bekarken evlilik, çocuk cinsiyeti, isim düşünen programlanmış bir insan değildim. Ama en az 2 sene diye konuştuğumuz konuda 1 buçuk yıl sonra bebek demeye başladım. Biyolojik dürtüm ele geçirdi bedenimi ve ruhumu.. Hatta kendimi hazırlarken eşimin beynini yedim bitirdim ona kalmadı. Zira pek düşünmeden "hallolur aşkım büyür bir şekilde" lafından başka bir şey demezdi.. Ve senin de yaşadığın "bak şimdi nasıl geniş geniş yatıp çekirdek çitleyip sevdiğim diziyi izliyorum. bebek olsa böyle rahat olamam" diye düşünmeler hikaye oldu.. Evet bazen işten çıkıp eve gidince elim kolum boş hiç bir şey yapmadan, oğlumun ısrarla oyuna çağırmaları olmadan bomboş oturmak istiyorum. Ama 1 dakika sonra oğlumun dibinde buluyorum kendimi.. Annelik delilik delilik valla bak.. Ne güzel delirdik ayol ohh

Corpse Bride Sürekli Bunu atmışsın. Ki insanlar hem kolaylıklarını hem zorluklarını yazmışlar. Anlam veremedim sürekli bunu atmanıza. Sizin düşüncenizi merak ettim açıkcası

Bence de isabet olur hoşçakalın

Ve sunu da soyleyeyim ilk oglum tam aciklikla beni 5 saat bekletti 5 saat o son yasanan dogum agrilarini cektim dogdugunda birakin duygusal olmayi cocuga gicik olmustum :))) Ikinci de de aglamadim Karnimdalarken oyle konusup muzik falan dinletmedim ya da elbiselerini koyup hayal mayal kurmadim Ama suan ilk oglum 32 digeri 16 aylik tek basima aslanlar gibi bakiyorum kimseden bisey beklemiyorum kimseye birakmiyorum Yani illa bence oyle mic mic bi anne olmak gerekmiyor bilemiyorum:))

Çok araştırmalık bir durum yok aslında bence Gerçekçi beklentileriniz olunca pek bi sürprizle karşılaşılmıyor genel olarak Tabi ki çok ekstra durumlar da olabilir Onlardan bahsetmiyorum Daha önce çevrenizde küçük çocuğu olan birini filan gördüyseniz fikir sahibi olmanızı sağlar süreç hakkında Ama eşiniz çok istiyor diye yapılmaz Orası kesin

Hayırlı zamanda olsun insaAllah. Ben cocuklarımla eve kapanmayı daha cok sevdim. Dört dörtlük bir annemiyim asla. Yeri geliyor kızıyorum ogluma yeri geliyor poposuna vuruyorum sonra dayanamayıp barısıp oyunlar oynuyoruz. Baska anneler gibi dört dörtlük olmak isterdim hiç kızmayan hep sabırlı davranan biri olmak isterdim ama malesef. Benim de anneligim bu kadar. Umarım sen iyi anne olursun

Evet bizim de her gün gündemimiz bu. Anneliğe insanlar tam nasıl hazır oluyor olmayan bir canlının hayalini kurup onu dünyaya getirmek için canımı bile veririm diyorlar. Çok büyük kaygılar var içimde bu duyguları yaşayanlara imreniyorum belki de bu duyguyu yaşamaktan korkuyorum anne olmak beni korkutuyor. Sanki eşimle evliliğimiz düzenimiz herşey sekteğe uğrayacakmış ve tek bir canlıya hayatımı adayarak kendimi yaşlanmış halde bulacakmışım hayatımı yaşayamayacakmışım gibi geliyor. Sanırım içimde halen bir çocuk var onu öldürüp anne olmak içimi sızlatıyor.. C

Ben açıkça söyleyeyim, bu gel gitler anne olduktan sonra da olacak. Bence iyi bir anneyim. Bunu kızımın mutluluğuna ve şuanlık karakter yansımasına bakarak söylüyorum. Çok bağlıyım, sevgimin dozunu ayarlayamıyorum. Ama... Ama bazen istediğim saatte istediğimi yapabilme özgürlüğümü özlüyorum. Bilhassa çocuk üzerinde çevremin çok pimpirikli olması, karşı koymama rağmen beni kısıtladı, farkediyorm. Bana zaman zaman "çocuğu bunun için mi yaptım" dedirttiler. Ama... Bu amam ikinci paragrafımın var olduğunu, anneliğimin bir parçası olduğunu, asla anneliğimden önceki zamana dönmek istemediğimi açıklıyor. Benim bu hayattaki gerçekten en büyük başarım kızımın yüzünde gördüğüm mutluluğu. Dünyaları gezsem, kariyerimin zirvesine çıksam, milyoner olsam bu başarıyı ve hazzı hissedemem. Endişeleriniz hiç bitmeyecek. Hergün endişe duyacağınız bir şey çıkacak. Ama bir sürü iyiki biriktireceksiniz. Sevgi dolu bir anne olursanız hiç keşkeniz olmayacak. Kalbinizi böyle büyük sevgilere açmaktan korkmayın. İstiyorsanız çocuk yapın, sevilmeyi birde onların diliyle yaşayın.

Herkeste sizin gibi olacak diye bi kanun yok ki insan kafasında ölçüp biçiyor doğal olarak. Sonradan da zaten genelde "iyi ki" diyorlar. Bunu sorguladı diye kötü anne olacak ya da anne olmamalı gibi bi kanı yanlış

Ya sormayjn kucagima alabilir miyim diyen oluyor cok sacma Millet ya hic haber izlemiyor ya da herkes kendini tertemiz goruyor Hic hoslanmiyorum dediginiz gibi cocuga mic mic davranlardan ama maalesef insanimizda gereksiz bir samimiyet var :))

Allah razı olsun hepimizinkini inşallah Benim de öyle geliyordu. Arkadaşım da 1 seneyi geçti uğraşıyor belki geç olur hemen olan bir süreç değil galiba dedim ama Allah nasip etti işte. Vardır bunda da bir hayır diyorum. Ben daha bekarken ben kesin kısırımdır diyordum nedense çocuğum olmamasına alıştırıyordum kendimi o her zaman öyle olmuyormuş şimdi eşim üstüne ceket artık hemen hamile kaldın diye dalga geçiyor benimle daha gezecektik diyor

Eski konu hortlatılmış yine

Yaş kaç? Delirtiyor Sen kalbime denk gelen küçücük şey👼🏻 Anneler

Heh işte o aşamada büyüklerin dediği bir laf var "kendi çocuğun farklı olur"

Evlenmeden çok ehli keyif, çocuklara pek ilgisi olmayan biriydim... Çok el becerim de yoktu ne bileyim... Hamile olduğumu öğrendiğimde rüyalarıma çocuk emzirdiğim, altını değiştirdiğim vs girerdi.. Rabbim hamileyken rüya yolu ile eğitim veriyor diyordum... Hamileliğim de süpriz olmuştu ama rüyalarla bebeğim doğmadan bayağı alışmıştım anneliğe, çocuğum doğunca o kadından eser kalmadı Allahım beni anne olayım diye yaratmış :) Özel bir nedenden dolayı lohusayken annemde bana gelemeyince tek başıma bebeğimle bayağı yol kat ettim. Yardımcın olmayınca biraz zor yoldan ama güzel öğrendim...15 günlük çocuğu öyle rahat yıkıyordum evire çevire artık... Hey gidi.. geçmişe gittim geldim şimdi... Ama tabi çocuk sorumluluğu bundan ibaret değil sonrasında bir sürü şey yaşadık tabi... Evladımı cebimde getirmişim sanki şimdi dünyaya gelirken.. ölsem değişmem hayatın hiçbir nimetine ama çok kolay değil... böyle her sene doğuran veye 5-6 çocuklu ailleler benden çok uzak.. Bir tane bana yetti..

Evlilikten yana fikrim hic oyle olmadi, bekarligi da hic ozlemedim. Zaten evlendigim adamla 18 yasindan beri beraberdik, gunleri yılları saydik. Biraz da ondan sanki, evlenince dunya cennet oldu benim icin. Evlilik cocuk gibi beraberinde bisuru sorumluluk getiren bisey de degil bana kalirsa, tam tersi sorumluluklarini paylasiyosun. Hafifledim, ozgurlestim, tamamlandim evlenince. Ama cocuk. Ne bileyim hic sanmiyorum ben de bir gun anaç ve sefkalti bi tarafim olabilecegini. Ihtimal de vermiyorum. Kotu bi anne olmam belki ama klasik anne modelinde olmayacagim kesin. Dogumum umarım travmatik olmaz. Cunku saplanip kalirsam, zor cikarim ben bunalimlardan. Kayinvalidemgilin bebek yuzunden daha yakin olma istegi olacak diye dusundukce cildiriyorum. Ben cocugum olsun istiyorum ama onlara torun vereyim istemiyorum. Torun bahanesiyle baglari sikilastirmaya calismalarini istemiyorum. Asiri korkunc geliyor daha simdiden tek bunu dusunuyorum Allahim yardim et of

Hormonlar maalesef, ben 31 yasindayim hormonlarim "anne ol, anne olmalisin" diye bagiriyor. Cok sabirli olmak, en iyi sekilde yetistirmek gerek, butun ilgiyi sefkati ona vermek gerekiyo. Buyuk sorumluluk.

Bende aksine bir o kadar pasifim üzülsem bile gizli gizli ağlarım kimseye laf edemem.. bir gün sizin gibi olmak dileğimle.. NedirYani Kalbindeki Endişeleri

Insallah Rabbimden hayirlisini diliyorum Ama erkek olursa hic isinamicam gibi geliyor

Çok anaç bir insan değilim ama rüya gibi bir çocukluğun ardından ailemi erken yaşta kaybettim. Bir gün yeniden öyle sıcak bir yuva kurmak en büyük hayallerimden biriydi. Sonra eşim karşıma çıktı ama onunla baş başa olmayı da çok sevdim ve uzun süre çocuk istemedim. Tam 6 yıl böyle geçti. Çalıştık, deli gibi gezdik, sabahlara kadar oyunlar oynadık, aylaklık ettik. Ta ki 30 yaşıma kadar. Çok mutlu ve sevgi dolu hissediyordum eşimle ama içimde asla mutlu olmayan bir yer vardı ve onu neyin yok edeceğini biliyordum. Psikologum da aynı şeyi söyledi; Loreth senin çocuk yapman lazım, içindeki sevgiyi paylaşman, onun büyüdüğünü seyretmen... Eşim de benim istememi bekliyormuş sanırım. Psikolog onaylı üreme çalışmalarına başladık yani. Hiç tereddüt etmedim, korkmadım. Hayatımızın değişmesine hazırdık. Bulunduğumuz şehirde tek bir tanıdığımız yoktu, ama umurumda değildi, kimseye ihtiyacım yok gibi hissediyordum. Eşim vardı, hazırdık, yeterliydi. 32 yaşında anne oldum. Anne oldum deyince bile gözlerim yaşarıyor. Kızıma her baktığımda şükrediyorum ve şansıma şaşırıyorum. İçimde asla mutlu olmayan o boşluk yok oldu gitti. Şimdi ikinci kızım yolda, tamamen sürpriz yumurta oldu. Feci heyecanlıyım kendisiyle tanışmak için. Korkum yok da sadece bu lanet dünyada iki kız yetiştirmek zorunda olduğumun farkında olduğumdan savaşçı anne moduma level atlatıyorum.

Amin çok teşekkür ediyorum Allah isteyen herkese nasip etsin, olanları Allah bağışlasın. Anne olmadan anne olmak üzerine düşünmenin hç bir anlamı yokmuş, olmadan anlaşılacak bir şey değil. Sadece maddi olarak kendini sağlama almak şart.

Dort cocuk annesi olarak yaziyorum suan bunlari, hic oyle "aaa olurmu hic cocukla da hersey yapilir kariyer bile"diyemiycem evet yeri geliyor uykuya hasret kaliyorsun, evet yeri geliyor girdigin toplumun icinde yerin dibine giriyorsun, yeri geliyor ben nerde yanlis yapiyorum diye kendini polis edasiyla sorguya cekiyorsun, ama sanirim yani bende durum bu keske olmasaydi demiyorsun hep iyikilerin oluyor. Egerki cok nazli bir karakter isen ben bakamam yada benim cocugum aglamasin kapris yapmasin terbiyeli olsun sozumu hep dinlesin uyumlu olsun vs. gibi beklentilerin olucaksa kedi beslemeni tavsiye ederim beklentilerini en iyi bir patucik karsilar, hem daha masrafsiz hemde kesin sonuc :) Sakasi bir yana kendini iyi olc tart bic evlat buyuk sorumluluk bir omur hem sirtinda hem kalbinde tasiyabiliceksen derdi bile bal gelir, ama yok yapamam dersen hicc canim duzenini bozma cok pisman olursun derim...

Aslında düşünmüşsünüz de üçüncü ayda merhaba demiş, düşünmeseniz önlemler alırdınız:) ben daha pimpirikliyim yapı meselesi sanırım

Biraz uzun olacak ama bizzat bu kararsızlığı yıllarca yaşadığım için yazmak istiyorum. Bekarlığımdan beri çocuk fikri beni hep korkuturdu. Sonra evlendim. Tesadüfen eşimin sperm kalitesinin kötü olduğunu doğal yolla çocuğumuzun olmayacağını öğrendim. Bu zamana kadar benim çocuğum olmalı mı diye hiç sormamıştım bile kendime. Ama çocuğumuzun olmayacak olmasını öğrendiğimde öyle dünyam falan başıma yıkılmadı umursamadım bile. Hatta belki başka biri benim yerimde olsa yana yakıla alternatif tedavi yöntemlerine yönelirdi. hemen çocuk sahibi olmaya çalışırdı. Bende hiç öyle olmadı. Doğal yolla çocuğumuz olmayacağı için korunmuyorduk. Bir gün hamile kaldığımı öğrendim. Hatta hamile olduğumu öğrendiğimde 6 haftalık hamileymişim. O kadar beklemiyorum ki bu olayı 10. Haftada kürtaj olmak zorunda kaldım. Bu kadar çocuk istemiyor olmama rağmen öğrendiğim günden beri bebeğimi korumaya çalıştım. Gerçekten annelik hamilelikle başlıyormuş. İlk öğrendiğimde saatlerce ağladım ben nasıl anne olucam diye. kürtaj olmak ise beni yıktı resmen. O zaman anladım ben anne olmak istiyormuşum ama bunu hep bastırmışım. Sonra kendimi dinlemeye başladım neden böyle yapıyorum diye. Fark ettim ki o kadar da parlak geçmeyen bir çocukluğum var ailemden kaynaklı. Ve benim ödüm kopuyormuş çocuğuma bunları yaşatırsam diye. aslında siz de burda içinizde bir yerde bir şeyden korkuyor olabilirsiniz. Şimdi tüp bebekle hamileyim. Sağlıkla gelir inşallah bebeğim. Hiç ağzıma sürmediğim yiyecekleri onun için yiyorum. Asla almam dediğim hormonları ilaçları onun için alıyorum. Artık hayatımızda o var ve çok güzel bir duygu. Bir arkadaşım herkes anne olmamalı ama özellikle böyle sorgulayanlar anne olmalı. Çünkü onlar mükemmel anne olur demişti. Bence o herkesteki kasıt her isteyen anne olsun istemeyen olmasın değil. Vicdanı olan çocuğuna değer verecek herkes anne olabilir.

Benim de bir kaç planım var, aradan çıkardıklarım da var ama henüz tamam değilim. Belki de bahane ediyorum kendime itiraf edemiyorum bilemedim. Yaşadığınız süreç kolay değil, bu sürecin bu hale gelmesi genel geçer "bebeğine aşık anne" olmak zorunda hissetmek olmamız. herkes gibi hissedemeyiz ki belki anne adaylarında yaşanan süreç böyledir? yüzdesinde yüksektir ama dile getirmekten çekiniliyordur? Size saygı duyuyorum, kaygılar taşıdığınız halde bu yolda ilerlemeye çalışıyorsunuz, kaygılarınızı ifade ediyorsunuz. Süreci yaşarken destek almaya çalışın, hayattan öğrendiğim bir şey varsa sen iyi hissetmiyorsan zamanla senden kötüsü olmuyor. Öyle ya da böyle, bu günleri atlatacağınızdan Eminim. Kendinize iyi bakın lütfen, mümkünse akşam saatlerinde yürüyüş yapın, bedensel aktiviteler ruha gerçekten iyi geliyor

Ben karar veremedim, sıkıntılı Gezemicem edemicem uyuyamicam amaaan Z Z P Mucizelerimmm Anneler

Aynı ben. Düşüncesi bile delirtiyor. Bu kadar yapışkan olan insan o zaman benım evıme yerlesır. C

Ben de size çok çok benzer bir durumdayım. Yaşım daha genç ama belki de olmaz deyip deneyelim dedik 2. Aydan sürpriz. İlk an korktum ağladım ama bilmiyorum sonra çok heyecanlandım. Dediğiniz gibi çocuklardan korkan birisiyim ben de sebebini de bilmem ama tedirgin oluyorum. Bunu hissetmek için daha çok erken bir surectesiniz bence. Ben en çok karnimda zıpladığını gördüğümde çok farklı duygular hissetmiştim. Ultrason görüntüsüne hayranlıkla bakıyordum. Şimdi hareketlerini tekmelerini de hissetmeye başladım. Cinsiyet öğrendik derken git gide benimsediğimi çok farklı bir mutluluk hissettiğimi fark ettim. Kesinlikle siz de öyle hissedersiniz diyemem herkesin süreci farklı ilerler ama umarım hissedersiniz. Her türlü duygu var hepsini de hissedebiliyoruz insanız nihayetinde

Gozlerim doldu okurken.. Yazmak istedim. Saglikla kavusun yavrunuza

Konu ile ilgili bekar biri olarak yorum yapamayacağım ama ilk yazdıklarınız o kadar hoşuma gitti ki.. Iyi ki varsınız can anneler..

Ya insanlar duygusal hepsi cok duygusal ya da ben cok odunum ya da dedigin gibi bazilari icindeki biseyleri bastirmak icin söyle guzel boyle hissettiriyor kendini vs diye yalan atiyorlar. 25 yasinda evlendim, 27 yasindayim. Hatta evlenirken ilk dusundugum korunma yontemleriydi. Cok korkuyordum ya kazara olursa diye. 2 sene hic dusunmedik. Sonra yakin bir arkadasim 1 sene deneyip hala olmamisti. Ya bizim de olmazsa bi sure, sonra dogdu vs diyene kqdr 30 u gecicez artik en azindan deneyelim gibi salak bi mantikla korunmayi biraktik. Hemen de oldu, kismet. Cok şükür buna da Allah yoklugunu gostermesin. Ama o testte pozitifi gordugum ilk an hissettigim tek sey pismanlikti, daha cok erken dedim. Kabullenemedim. Hala annem akrabalarim vs ile konusmuyorum bebek hakkinda kendime anne sıfatını yakistirmiyorum. Zaten ben cocuklari hic sevmiyorum. Caddede karsidan bi cocuk kosusturarak geliyosa yolumu degistirip irkilen cocuklardan kose bucak kacan bir insanim Nasil olucak napicam bilmiyorum. Oyle annelik hissiyati falan da gelmiyo yalan yani. Bunlari dusundukce de Allaha nankorluk etmis gibi olurum diye sucluluk duyuyorum. Ama dusunmeden edemiyorum. Rabbim hayirlisini versin, insallah o hissi bana da versin ne diyim Oh be itiraf ettim kurtuldum

Yüreğimi titrettiniz

Ben de kimseye saygisizlik etmem ve kimseyi uzecek noktaya getirmem ama kimse de uuzlmesin boyle biseyde zaten Kimsenin isime karismasina da izin vermem Herkes kendi mutlulugu icin buna cabalamali Izin vermeyin insallah Z Z P Mucizelerimmm Anneler

:) Teşekkür ederim. Nispeten refah içinde yaşanmasını umudettiğim için ikinciyi düşünemem :)

Kendinizi tam olarak hazır hissetmeden hamile kalmayın derim. Bende aynı gel gitleri yaşıyordum, hamile kaldım. Çok zor bir dönem geçiriyorum. Depresyona girdim kabullenemedim. Psikolojim bozuldu. Keşke bende bebeğini heyecanla bekleyen bir anne olsaydım diye oturup oturup ağlıyorum. Evet bedenim iyi bebek iyi ama psikolojim mahvoldu. Önümde hayata dair bir iki planım vardı. Onları keşke gerçekleştirseydim nasip olursa sonra da bebek olurdu. Önceliğinize karar verin sonra yapın derim.

Ben çocuk sahibi Olmayı düşünüyor ve istiyorum. Beni yek korkutan şey maddi olarak ona yetememe

Kesin konuşmadım dediğim gibi kendimden örnek verdim sadece Anlatmaya çalıştığım şeyi anlamadığınızı düşünüyorum o yüzden size daha fazla yazmacağım

Ben de yalnızım yaşadığım şehirde, eşimden başka desteğim yok ve benzer yaş eşiğindeyim... sağlıkla kavuşun minik bebeğinize, ablasıyla birlikte mutlu olsunlar kalp!

Ben de öyle düşünüp kendimi hep erkeğe alıştırmaya çalışıyordum. Cinsiyeti ne olursa olsun sizi bekleyen, size muhtaç minicik bir bebeğe duygularınız bence boş kalmaz. İnsan genelde en zor zamanlarında annesini arar yanında anne çok başka bir şeydir birçoğumuz için baş kahraman gibi bir şey. Onun da kahramanı siz olacaksınız

İlahi

Bide millete düşen kenara atsan orada uyuyan bebekler var onu nasıl yapıyorlar acaba tarifini alsak da biz de yaparken öyle yapsak yani, gece gündüz kuran da okurum doğurana kadar karnında yeter ki doğduktan sonra yakamı bıraksın

Sizin mesajınızı okuyunca epey rahatladım :) çevremde tam tersi örnekler var ve onları gördükçe hamileliğimin büyük bir bölümünde bende annelik güdüsü yok diye kendime çok yüklendim. Iyi ki paylaştınız :)

Eyvaaah yaptıktan sonra ara sıra geldiği yere geri koyma şansımız olsaydı belki o zaman deli cesaretiyle hülohop

Problem yok :)

Tek bildiğim bir şey var istemeyen kişi anne olmamalı. Annelik hiç kolay bir şey değil.

Oooiiiii ne tatlı:) The

Benimde 29 yaşındaki arkadaşım sırf görümcesi ve kayınvalidesi bebeği sevip sıkıp her şeye karışıp bunaltmasın diye inattan çocuk yapmıyor çünkü biliyorki bebeği olduğunda kv ve görümcesi hep ona gidicek ve her şeyine karışıcak

Ne gelinlik ne evlilik ne de annelik vardı hayallerimin arasında. Evlendim plansız bir şekilde hamile kaldım ve bebeğimi kaybettim. İkinci bebeğimi de kaybedince inanılmaz bir anne olma isteği sardı beni. Belki de"hırs yaptım" bilmiyorum. Sonuçta 5 gebelik üç kayıp iki dünya tatlısı kız ailem arkadaşlarım evlenmemi bile garipsemişken bu anne olma yolundaki Azmi'm onları daha da şaşırttı. evet çok zorlandığım zamanlar da oldu. Ama hiç off demedim. Ve çooook yorgun ama çooook mutluyum

o kadar cok dusunmedim sanirim ben, biraz acikcasi cevremde her evli ciftin cocugu vardi, olmayan da olsun diye cabaliyordu, cocuksuz bir hayat cok hayal edemedim sanirim. Hani erteledim evliligin ilk yillarinda, ama belki de istemem diye hic dusunmedim. iyi mi oldu kotu mu oldu bilemiyorum, zira sanki tum ayrintilari dusunseydim konu uzerine cocuk sahibi olmazdim galiba. simdi 2 cocuk sahibiyim, 3. ye kesinlikle hayir dedigim icin tupleri baglattim, kararim kesin. Eskiye donseydim, ama kesinlikle cocuk sahibi olurdum bu bilgilerim ile. Zorlugu cok zor, ama yine de bana cocuklu hayat yakisti, oldu yani, uydu. benim sipalar 5 ve 8 yasindalar. bu sene cok daha fazla kendime zaman ayirabilmeye basladim, sanirim zaman ilerledikce de bu daha da artacak. Yani aslinda hayatini kisitladigin sure cok cok da uzun degil, o donemde de eger ki destek alabileceksen gozu cok korkutmamak gerekir belki de.

21. Haftaya giriyoruz daha dün baktım ben de 5. Ay bitmek uzereymis aboo dedim zaman çok hızlı. Bu süreçte en önemlisi gerçekten kafa rahatlığı galiba. Hamile kaldığım ay çok mutlu olduğum bir aydi çok güzel vakit geçirdikten sonra öğrendim hamileliğimi. Belki de bu kolaylaştırdı diyorum. Burda da çok çok okudum tedavi oluyorduk kabullendik olmayacağını sonra hamile kaldım diye. Bu bebişler mutlu anne istiyor demek ki Sizin de belli olmaz bir bakmissiniz günleri sayiyorsunuz. Rabbim isteyen herkese nasip etsin

10 yıllık birliktelik ve 1 yıllık evliliği tamamladık. Kendimi bildim bileli annelik içgüdüsü yok, böyle bir istek, arzu yok. Bunu hiçbir zaman paylaşmaktan da çekinmedim. Ailem, eşim ve onun ailesi farketmeksizin herkes en başından beri bilir. Anne olmam için hiçbir sebep bulamıyorum tek bildiğim hayatımın gayet neşe dolu olduğu, evimde 3. Bir kisi ve onun sorumluluklarını istemediğim, bir canlıya ömrümü, tüm sevgimi ve fedakarligimi adamak istemediğim, çocuklu yaşam şeklinin bana hep boğucu ve kısıtlayıcı gelmesi, çocuklara tahammulumun çok az olması ki aslına bakarsaniz sebep aramama bile gerek yok istemiyorum bu kadar basit neden bulmaya dahi gerek yok nasıl ki çocuk isteyen insanlara neden istiyorsun demiyorsak istemeyen de istemiyor. Aslında insanların çocuk düşünmüyor musun diye sormasından da rahatsız olmuyorum tek rahatsızlığım sorularına karşılık çocuk istemediğimi söylediğimde öcü gibi davranmaları, hiddetlenmeleri ve muhakkak değiştirilmesi bir kararmışçasına saçma bir şekilde ikna etmeye çalışmaları.

Denilene göre hamile kalınınca annelik içgüdüsü oluşuyormuş. Böyle bir dünyada çocuk dünyaya getirmek ne bileyim bana pek akıllıca gelmiyor. Acaba ben çocuğu koruyabilecek miyim diye düşünüyor insan kendince. Hamileliğin annede yarattığı psikolojik ve fiziksel etkilerinden hiç söz etmiyorum bile. Anne olmak isteyene ve olana saygım sonsuz ancak ben böyle düşünüyorum.

Bebek için hazır olmayı bekliyorsan çok beklersin :) Hiçbir anne doğum yaptıktan sonra dahi! Anneliğe hazır değildir. İsteyerek hamile kalmış olsa bile:)

Ben hiç bi zaman hissetmedm annelik duygusu bebek Özlemi falan, 3 senedir evliyim düsünmüyorum hatta istemiyorum ne zaman isterim bilmem o zaman da geç olmazsa, rab isteyene versin insallah

Gerçekten, Benim günlük rutinlerimde yaşantılarımda da süreç istediğim gibi işlemezse hayal kırıklığı yaşıyorum, kopuyorum. Hevesim kaçıyor. En kısa zamanda adayınızla karşılaşıp mutlu olmanızı diliyorum...

Ben yolun yarısındayım şu an. Sonrası için henüz fikir beyan edemem ama şimdiye kadar olan kısmında şunları yaşadım: Aslında hayatımın 28 yılında bebek istemedim. Keyfime düşkün biriyim hayatımdan ve evliliğimden memnunum. Öyle çok gezen özgür ruhlu biri de değilim aslında. Örneğin haftasonu akşamlarını evde geçirmeyi severim. Hani bebek olur da dışarı çıkamam korkum yoktu aslında :) ama gece uyuyamamak, 24 saat birinin bana bağımlı olması gibi şeylerden de çok çekiniyordum. Bebek hayatıma ilk denemede geldi, eğer olmasaydı da 2. Bir denemeye cesaretim olmazdı. 2-3 sene daha ertelemeye karar vermiştik bu düşüncemizi. Ben eşime biraz fazla güveniyorum bu konuda. Sanırım o yüzden sonra korkularım azaldı. Şu an adapte oldum hamileliğe. Halimden memnunum. Yavaş yavaş küçük heyecanlar yaşamaya başladım ki böyle biri olacağımı asla tahmin etmezdim. Beni heyecanlandıran şey hiçbir şey bilmeden dünyaya gelen birine bir şeyler öğretecek olmam :) umarım her şey yolunda gider.. Hazır mıyım? Sanmıyorum, hazır da olacağımı düşünmüyorum. Bilmediğim yüzlerce şey var ama içimde yapabileceğime dair bir güç de hissediyorum.

ben de hic bebek istemiyordum. yani hamile kalirsam bakarim severim tabii ki ama neden bir baska insan getiriyoruz dunyaya diyordum. bazi anne-babalar ileride bana baksin diye getirirler ya da baska sebeplerle. ama her ebeveynin cocugundan beklemtisi olur o dengeyi kurmak birine hic durmadan vermek vermek vermek cok zor geliyordu fikren. bir arkadasa sordum nasil karar verdin diye, yanlisikla hamile kalmis ve dusuk yapmis. o gunden sonra istemeye baslamis. ben de su anda olmama ihtimali var, o. yuzden mi bilmiyorum gervekten cok istiyorum. esim istemedikce daha cok istiyorum. belki o da istese birsz daha ertelemek isterim bilmiyorum ama 5 senelik evlilikte sevdigim adamla bir cocugu buyutmek ve kendimizi anne baba olarak torpuledigimizi deneyimlemek istiyorum. insallah Allah aratmaz her isteyene nasip eder.

Hayırlı uğurlu olsun güzelce büyütmek nasip olsun

Söylemek istediğimi o kadar güzel örneklediniz ve anlattınız ki... Allah kolaylıklar versin, sağlıkla kavuşun inşallah

Hiç gelınlık gayalı kurmadım cok da saxma geldi hep. Erken de evlenmek istememiştim. 28 de evlendim. Bebek istemedim hiç. Ikı dusuk yasadım. Sonra esım cok istiyordu ben kendımı haıze hıssetmezken, yasım ilerlesin istemedim anne olmak istedigimde.. tamam dedi. Kızım sekız aylık. Onsuz hayat bos olurdu, daha cok gezerdım belkı, daha cok uyurdum, daha cok kosturururdum arkadaşları la vs.. hangısı yerını doldurabılır hıcbırı. Cok yoruluyorum bitiyoruö resmen. ama kokladıgımda onu ne bıleyım.. ezberlerımı bozuyor. Hayata dair bambaska türden bi umut verıyor. cok mucizevigelıyor yavas yavas buyumesı bır seyleri ogrenemsi.. Bence tadılması gereken bir his. ben tavsıye ederim

istemeyen birini baskıyla anne yapamazlar. Bebeğin büyük yükü annede, hamilelikle başlıyor göbek bağı hiç kesilmiyor. İstemek kadar istememek de normal.

Sen de beni çok yanlış anlamışsın :) o 24 saat örneğini kendim için vermiştim, genel konuştum. sen çocuk olunca dışarısı, kısaca sosyallik insanın umrunda olmuyor diyince ben kendimden dert yanıp seni tebrik ettim, sabırlısın diye :) .. tabi ki bu söylediklerin yapılabilir, yalnız çocuksuz kısmından bahsettim ben bide :)

Merhaba, Yorumu yazalı epey olmuş ama ben de bu süreçten geçiyorum nasıl atlattınız acaba ya da atlatabildiniz mi? Umarım yorumumu görürsünüz M

Anne olmayı çok ama çok istedim çokta uğrastım doğm yaptıktan sonra anne olmanın ccooook büyük sorumluluk oldugunun farkna vardım bendennnn daha büyük bir sorumluluk ben özgürlüğüne düskün bir insanım beni tamamen eve bağladı benden baska kimsede susmaz durmaz kalmaz oldu en önemlisi o bir kolik bebek gece uyumuyır gündüzde uyumuyor özgür bir kızken uykusuz bir zombiye benzedim hiç birşeyden keyif alamıyorum kendime zaman ayıramıyorum her ne kadar böyle olsada bebeğimin gözünün icine bakıyorum allah dermansız dert vermesin sağlığı yerinde olsun yavrumun

Allah sağlıkla kavuştursun, hep mutlu kalın...

Şu an kendinizi nasıl hissediyorsunuz merak ettim? Ben de sizinle aynı fikirdeyim, siz epey yol katetmişsiniz gerçi az kalmış C

Neden böyle hissettiniz sizce? Nedeni neydi? Bekarlığınızı düşünmeniz mesela? Yeterince gezip tozamadığınızdan mı? Ya da başka nedeni var mı? NedirYani Kalbindeki Endişeleri

Amin inş canım çok teşekkürler

Anne olmak enteresan bir hadise.. Benim de aklımda hiç yoktu, çocuk istediğimi bile bilmiyordum. Sonra bir gün adetim gecikti. Hamile olduğumu zannettim. Ve inanılmaz heyecanlandım. Elim ayağım titredi filan.. 2 gün sonra adet oldum, çok üzülmüştüm. Kendim bile şaşırdım kendime. Sonra eşime bebek istediğimi söyledim. Denemeler filan, 6 ay sonra hamile kaldım. Hiç öyle ulvi duygular hissetmedim. Tabi ki heyecanlar vs oldu ama hamileliğin ilk 3 ayı aklıma lanet ettim. ikinci 3 ayda çok mutluydum. Son 3 ayda yine lanet ettim :)) Doğumum çok rahat oldu, doğum karşısında aslında büyülendim diyebilirim. Çok etkiledi beni. Adapte olmak zor oldu tabi biraz, ama işe başlayınca bu tempoya da alıştım. Kendime geldim. O annelik denen ulvi duygu bana, bebeğim ilk ateşlendiğinde geldi. Başında ilk nöbetimi tuttuğumda.. E serde lohusalık da var tabi.. Hepi topu 38 derece oldu ateş diye içim söküldü resmen.. Hamilelikten ne kadar nefret etsem de, doğumu ve anneliği sevdim ben :) Zaten oğlum 14 aylıkken de kızıma hamile kaldım. Hamileliğim ve doğumum ikincide daha da rahat oldu. İki küçük çocuk, evet zor oldu ama iyi ki diyorum ben. İyi ki peşpeşe olmuş. Şimdi biri 5 yaş 4 aylık, diğeri 3 yaş 5 aylık oldu. Onların olmadığı bir olasılık bana çok yavan ve anlamsız geliyor, hayal dahi edemiyorum. Sizin durumunuza gelince.. Fikir kafanızı kurcalıyorsa, o zaman zamanı gelmiş demektir bence. Çünkü anneliğe tam anlamıyla hazırım dediğiniz hiç bir an olamaz bana göre.

Anne olmak kolay değil, hele 2 saat bırakıp işinizi görebileceğiniz yada kendinize vakit ayıracağınız biri yoksa yanınızda daha da zor. Ama yine de ben en çok 2 çocuğumla hayatımı zor olsada seviyorum. Alıştım galiba heryere onları da canta gibi götürmeye. Kızım 9 yaşında oldu artık, onunla alışveriş yapmak, sohbet etmek keyifli. Oğlum 3 yaşında oda evimin neşesi, dilli düdüğü, susmayan müziği. Bilemiyorum evet zorlu ama bir o kadarda keyifli bir yol bu. İstemeyene saygı duyarım, asla kimseye anne olmalısın ısrarında bulunamam tercihtir sonuçta ama benim açımdan durum böyle. Seviyorum çocuklu, gürültülü, dağınık hayatımı.

Sanırım geri iadesi olsa ederdim. Sanırım diyorum çünkü hareket ettiğinde bi kıpır kıpır oluyorum yüzünü görünce nasıl olurum bilmem. İsteyerek hamile kaldım. Hamile kaldığım andan itibaren hayatımın tepetaklak oldu. Eşim işten çıktı, başka iş buldu çıktı, kendi bişeyler yapmaya çalıştı olmadı, ben işten çıktım, şimdi yeni bir işte düşük maaşla çalışıyor eşim. Bekarlıktan kalma krediyi karşılıyor maaşı sadece. Kira fatura falan. Eee bir de Mart ayında kv ve kp nin ağlayarak kandırıp çektirdikleri kredi var Sürekli arayan kağıt gönderen avukatlık icralık olacaksınız diyen bankalar Patlayan kredi kartları Faize düşen eksi maaş hesapları Kesilen elektirik su doğalgaz... bunlar 6 ay da olanlar... Allah beterinden korusun daha aklıma gelmeyenlerde var elbet. Sanırım maddi yükün altında kaldığımız için bebek bana biraz fazla geldi. Görümcemin kızının eskileri var şuan kıyafeti. Doğarsa gazete kağıdına sararım diyordum neyse ki gazete kağıdından iyidir diyip ağlamamı susturuyorum. :) Demem o ki ne kadar hazır hissedersen hisset ne kadar plan yaparsan yap olmuyor hayat nasıl isterse öyle akıp gidiyor. Pişman mıyım bilmiyorum İstiyor muyum bilmiyorum Bildiğim çok yoruldum..

Tamamen şans eseri hamile kaldım, başlarda çok git gel yaşadık hazır mıydım değil miydim, daha 6-7 aylık evliydim falan ama zaten hamilelikle annelik güdüsü başlıyor bence. Sonrasındaysa kucağıma aldıktan sonra hep iyi ki dedim. Evet düzen bozuldu, eskisi kadar gezemiyorum, benim oğlum aşırı hareketli, eşim gelene kadar pertim çıkmış oluyor bazen, evi zaman zaman b. k götürüyor ama iyi ki anne olmuşum, iyi ki yanlış karar vermemişim. Allah isteyen herkese nasip etsin.

Haydaaa yapmiyim o zaman bi süre en iyisi. Eşimde çok istiyordu kısmet artık

Çocuk sahibi olmak.. hem keyifli hem zor.. güzellikler ve bir tskim zorluklar iç içe. Gülmesi hareketleri onu büyütmek çok bambaşka bir duygu. Kendi adıma cocugum olduktan sorna her şeye bakışın farklılaştı dışarıdaki canlılara çocuklara bakisim değişti. Ve iyi ki anne olmuşumdiyorum. Çok güzel bir duygu. Erteledim ben de evliliğin ilk zamanlarında.. Iyi ki de istediğim zaman olmus.

Mukemmel anne yoktur Yapabildigin annelik en iyisidir zaten Bebegim suprizz oldu Ilk baslarda cok mutluydum sonra icimi bir korku kapladi Sonra gelecek kaygilari ya koruyamazsam dusunceleri vs vs. Suan sadece gelecek kaygim ve bahsettigim korkularim var ama herseye deger

Bebek anneye bağımlı bir organizma:) gece gündüz sabah akşam hep annede. Baba bazen yükünü alırsa ne ala, pazar alışverişini falan yapıp yardımcı olursa ne ala. Yardım edecekse bile yükün büyüğü annede olduğu için bence en büyük söz hakkı annenin. Sonuçta taşıyacak olan, taşıdıktan sonraki komplikasyonları yaşayacak olan, yapışık yaşayacak olan anneler. Benim eşim de sever, yükümü çoğunlukla paylaşacaktır yardımından adım kadar eminim ama kararı bana bıraktı.

Anne değilim hatta şu anda ortada baba adayı bile yok. Şimdiye kadar anne olmalıyım diye yanıp tutuşmadım ama hiç yapamam edemem de demedim annelik konusunda. Herkes nasıl yapıyorsa bi şekilde yapılır, düşe kalka hayatı yaşamaya devam ederim gibi geliyor ki normalde epey kaygılı bir insanım. Yanılıyor olabilirim ama ben bu tür korkuların mükemmeliyetçilikle ilgisi olduğunu düşünüyorum. En iyisi olamayacağım o zaman olmayayım diye düşünülebiliyor bilinçaltında, benim de hayatta böyle düşünmeye eğilimlerim olmuştu hala da oluyor zaman zaman.

amııınnnn, ınsalllaahhh

Hiçbir zaman evlilik, bebek vs hayalleri kuran bir insan olmadı. Ama tabii ki zamanı gelince güzek bir ailem olsun istedim hep, sadece bu odaklı yaşamadım yani. Oğlum 1 yaşında, eşim ve bense 29. Planlı bir hamilelikti, çok güzel bir hamilelik geçirdim. İçimde tepinmesi, eşim odaya girince delirmesi falan mükemmeldi. Lohusalığım falan da güzeldi. Bir dönem çalışmaya başladım, çok zordu, oğlum kabullenemedi, hırçınlaştı, uyumadı emmedi vs, daha 7 aylıktı üstelik. 1 ay kadardır da evdeyim, ücretsiz izne ayrıldım. Ama şu son bir aydır perişan olduk eşimle. Beraber yatıp uyuyamıyoruz, eşim yatmaya gelince ağlamaktan bir hal oluyor , o gitmeden de geri uyumuyor. Nereden hissediyor bilmiyorum ama ben çalışmaya başladığımdan beri böyle. Birkaç gündür de 4.5 5 gibi kalkıyor geri uyumuyor, gündüz çok uykusu olmasına rağmen direniyor, birlikte deliriyoruz falan sonra. Babasına yaptıklarını hiç saymayayım. Ona çok fazla düşkün, o varken kimseye bakmaz, beni itekler, tepesinden inmez hiç vs. Özetle 30lu yaşlarda rahata alışıp da doğurmak istemeyebilirim diye 28 yaşımda anne oldum ama şimdiki aklım olsa birkaç sene daha beklerdim. Çünkü kendime ait hiçbir özel alanım yok oğlum uyanıkken, tuvalete bile birlikte giriyoruz, banyoyu birlikte yapıyoruz. Yemek yerken bile hızlı hızlı, aman durmayacak aman ağlayacak vs. Ağız tadıyla yaptığım tek bir şey yok, tuvalette bile acele ediyorum. Çok uzun oldu kusura bakma :) dertliyim bu aralar, derdimi attım. Oh. Yani kısacası annelik gerçekten çok zor, minicik bir bebek ne laftan anlar ne sözden. Çaresizlik hele... Ama hepsine rağmen oğlum benim en büyük sevgim, içimi en içten ısıtan bir güzellik. İyi ki var yani. :) Allah'ım yokluğunu da sıkıntısını da göstermesin inşallah.

sen bayagi yanlis anlamissin beni sanirim :) kim 24 saat evda ya oyle seymi olur insan delirir bi kere ben alirim oglumu gezmeye giderim alisverise giderim parka gideriz cocuklar icin olan aktiviteleri takip eder gideriz her hafta sonu ailecek piknige gideriz ne evi kendimi gectim cocuga yazik degil mi 24 saat evde cocuk denilince ev hapsi gibi dusunmeyin lutfen ya bi ornek veriyim oglumla avm ye gidiyoruz ben kiyafet falan alcam diyelim avm de oyun alanina veriyorum 1 veya 2 saatligine anasinifi gibi dusunebilirsin ben o sirada islerimi hallediyorum sonra cocugumu alip yyemegimizi yiyip evimize donuyoruz

ne zaman gazetelerin 3. sayfa haberlerini okusam, ne yaptım ben diyorum, nasıl koruyacağım meleğimi? şu an onsuz bir hayat düşünemiyorum ama bidaha asla asla dünyaya bir çocuk getirmem. dünya hep böyleydi, insanlığın sonu mu gelseydi diyenler hiç zahmet etmesin, "bence" gelseydi keşke... 40 günlük bebeklerin tecavüze uğradığı, 5 yaşında, 8 yaşında minicik yavruların cesetlerinin valizlerle gömülü halde bulunduğu bir insanlıktansa, insanlığın sonun gelmesi daha hayırlı geliyor bana.

Bende çok araştırdım düşündüm didikledim de tam diyorum ayyy yapiyim hemen. Sonra bişey okuyorum vazgeçiyorum. Dediğin gibi düşündükçe işin içinden çıkılmaz

<3 bak yine gözüme bir şey kaçtı

Daha çok gençsin. :) Bekle bence biraz. Kaçmaz annelik hayatını yaşa. :)

Ben bayağı anaçmışım Mesajları okuyunca buna karar verdim Benim motivasyonum ise şu oldu Oturmuş bir ilişkim vardı Bir insanı yetiştirme, gelişimine şahit olma fikri beni çok heyecanlandırıyordu Ayrıca çocuklarla hep iyi anlaşırım Beklediğim kadar da kolay olmadı süreç

Ben 24 yaşında 8.5 yıl süren ilişkinin sonunda evlendim. Daha evlenmeden önce ilk birkaç yıl yapmayalım diye anlaşmıştık her ilişkide de çok dikkat etmeme rağmen gereksiz yere ya olursa diye korkuyordum. Bir yıl böyle geçti bir gün adetim gecikti acaba deyip durdum ve o his beni aşırı heyecanlandırdı kafam karıştı. Ardından tabii ki regl oldum ama bir kere kafam karışmıştı. Ardından pandemi girdi yine o düşüncelerle erteledim. Geçen bahar doğum günümde bebek yapmaya karar verdim. Çevremde herkesin vardı instadan videolarını, fotolarını görmek bile beni imrendirmeye başlamıştı. Denemeye başladık ama hala olmadı 8 ay geçti. Bu sekiz ayda ne kadar hayal kırıklığına uğradım, ne kadar ağladım hiçbir zaman unutamam. Hiçbir problemde görünmüyor bakalım ne zaman gelecek diye bekliyorum. Bence tam anlamıyla hazır olunmaz. Ancak evlilik öncesinde aklında olan hayallerini gerçekleştirdiğinde, yapacak bir planın olmadığında akışına bırakıp denemek en mantıklısı gibi geliyor. Çünkü herkesin ilk denemede hamile kalma oranı %12 - 15 civarında ve filmlerdeki gibi ilk gecede hamile kalınır sanıyordum yaşadım gördüm hiç öyle değilmiş. Allah isteyen herkese hemencecik verir umarım Biti Zdrava Allah'ın İzniyle

Bende hem çok isteyerek hemde cok korkarak bi deli cesaretiyle anne olanlardanim yani henuz adayim ama bes ay sonra insallah olmus olacagim ilk hamileligimi ogrendigimde belki garip gelecek ama nasil dogucak korkusu yasamistim cunku bi arkadasim 15 saat sanci cekerek dogum yapmisti buda beni hayli korkuttu sonra kalp atisini ilk duyduğumda ilk iyikimi demistim icten ice. Tabi cok günluk gulistanlik bi hamilelik yaşadığımı soyleyemem bulantilarim geceli 15 gun oluyo yani 110 gun kadar surekli bi bulanti yemek yiyememe falan simdide bel agrilari sicaklardan uyuyamamak var yani dogumdan degil aslinda hamilelikten korkmaliymisim ama daha simdiden onun minik hareketleri ultrason resimleri her sabaha daha mutlu uyandiriyo. Onunla ilgili hayaller kurmak bilgiler edinmek daha simdiden onun icin endiselenmek bile ne bulantilarimi ne bel agrimi umursatmiyo. Yeterki o saglikli olsun hayirlisiyla zamaninda sag salim kucagima gelsin ben bi sekilde idare ediyorum diyorum. Yani demem o ki o kalp atisini duyunca sanki sizin kalbiniz duruyo ve sadece onun icin yasamaya basliyosunuz. Yani annelige hic kimse hazir olamaz cunku neyle karsilasilcagini hic birimiz bilemeyiz ama annelik ic gudusu zaten bizim dogamizda var. Ben stemeden hamile kalan insanlarin bile gercek anlamda pisman oldugunu sanmam. Bu yuzden bence onun kalp atisini duymadan hazir olup olmadiginizi anlayamazsiniz.

Telaşlı bi hamile gördüm sanki Bende aynı böyleydim. Hem çok istiyordum hemde korkuyordum. İlk zamanlar zor geçti benim için 0-3 ay cidden zorluyor. Ama şimdi 7 ayı bitti ve çok şükür düzenimiz oturdu, her şey yine zor ama ben alıştım. İlk bebek mi senin de?

İnsan tabi ki kendine bu soruları soracak. Sonuçta daha önce hiçbi şekilde yasanmamış, deneyimlenmemiş bi şey. Bazen yorumlar ilginç M

valla bazen dısarıda yagmur yagıyor ondan bile haberim Olmaya biliyor

Ya maşallah 4 çocuk annesi olmak! Kedilerim var sokaktaki büyün kediler benim, köpekler de benim. Hepsi evlat can ciğer, insanlar onlara bile ne kadar kötü davranıyorlar bu durum beni daha bi korkutuyor

Gerçekten isteyip deneyince olmama ihtimalini de hep göz önünde bulunduruyorum, hiç çocuk sahibi olamaya da bilirim. Bu yaygın bir durum. Eşimle birbirimize saygımız ve sevgimiz bize yeter diyorum. Bize kötü bir şey olmasın diyorum. Ama önce istemek, bütün korkuları geride bırakmak lazım denemek için. Belki de olmayınca daha çok istemek de insanın yapısıdır. Olmasında da olmamasında da bir hayır gözetilmiştir. Dualarınıza amin diyorum. Allah size en kısa zamanda sağlıkla nasip etsin

Bu dürtü bende hiç yok zaten oldum olası anormaldim. Yegenimi iki seviyorum aglayinca yorulunca bırakıyorum sese aglamaya hiç tahammulum yok hemen kizasim susturasim geliyo keyfim é duskunum usengecim fazlasiylà deprem olur yataktan çıkmam o derece kendimé bu icguduyu aşılamaya calisiyorum çünkü vakit geliyo yavaş yavaş ama olmuyo heves bile yok degisceginide dusunmuyorum aman degisirim kucağıma alınca her şey unuturum gibi bu riskede girmek istemyorum kendimi taniyorum çünkü

Daha bugün esimle konusuyordum. Ona da dedim. Evet bi tatli telas var, alisverisler yapiliyor hayaller kuruluyor. Esime dedim ki, hani diyorlar ya babalar kucagina alana kdar hissetmiyor bir sey diye, anneler de ne hissedebiliyor ki, tekmeler faln tatli geliyo arada tamam da, yine de herkes fazla romantize ediyor bence. Anne de en cok kucağına alinca hissediyor bence, hatta en onemli sey kendinden bir parça olduğunu hissetmene sebep olan sey, karakterini sekillendirdigin bir birey yetisirmek. Yani o büyüdükçe daha cok baglaniyorsun bence. Su an tatli bazi hisler heyecanlardan ote bir sey ok bende. Hicbiri de abartilacak seyler degil. Koca gobegimle sık sık hamile olduğumu unutuyorum hala bile. Insanlar her duyguyu gercekten bu kadar mi doruklarda yasiyor, yoksa etrafa mi abartili süslü laflar konusmayi seviyorlar bilmiyorum. Ama ben hala bir bebegi hayatimin odağı, merkezi, her şeyim, benden benligimden önemli, öncelikli falan degil de, rabbimin emaneti, armagani, hayatimiza bir renk yeni bir tat olarak goruyorum sadece.

ne güzel anlattınız Allah isteyen bütün kadınlara nasip etsin, bana da doğru zamanda istetsin inşallah

Ya ben cok komik bisey söyleyeceğim. Ben genel olarak biraz sakar, biraz rahat bir insanimdir. Bebeğim ilk dogdugu zamanlar kafasını kapiya vurmustum. Sonra da içimden bu ne ya hevesim kacti. tekrar cocuk istiyorum. Ona daha dikkatli olacağım diyordum yasimda kucuk degil 27 idi yani. Nedense anlatasim geldi Ama su bir gercek ki, çocuk buyutmek cok zooor. Annelik hep emek, sabir istiyor. Hamileyken dusundugum tatli seylerin yerini "ne kadar zor bir cocuk ya, her yere elini atmasan olmuyor dimii" sozleri aldı. Yinede iyiki ama iyiki varlar. Rabbim bütün isteyenlere de nasip etsin en kisa zamanda

Bende 26 haftalık hamileyim. 27-28 yaşıma kadar hiç anne olmayı merak etmemiş olsam nasıl olur diye düsünmemistim. Bir bebekle yarım saat bile ilgilenemezdim. Ağlayınca hemen birine verirdim. Bu yaşlardan sonra ne olduysa biyolojik saat mi devreye girdi nedir, "cocugum olsa nasıl olurdu, bana benzer miydi, nasıl yetiştirmeye çalışırdım, en çok neyi ögretmeye çalışırdım gibi sorular peydah olmaya başladı bende. Doğum yapmak o zaman kadar her canlının yapabildigi çok sıradan bisey gibi gelirken, birden gercekten anlatılamaz bir mucizeymis gibi gelmeye başladı. Kafamda hamile oldugunu öğrenen bir kadının o an yaşadıgı mutluluğu, hamileligi boyunca yaşadıgı mutlulugu hayal etmeye çalısiyordum, hicbirseye denk gelmiyordu. Derken evlendim. Ailemizin kadınlarında fiziksel bir engel olmamasına rağmen, ilk seneler hamile kalamama gibi bir sorun var. En erken hamile kalınma süresi 3 sene. Bende böyle olmaktan korktum 30 yaşındaydım. Dedim ki bu zaten bana göre hazırlanılabilen bir sey değil, muhakkak yaşamak istedigim bir şey ertelemeyeceğim. Hiç umudum olmasa da hemen hamile kaldım. Kendimi benimde iki uc sene olmaz diye epey şartlandırmışım. Test yaptığımda reglim nerdeyse bir aydan fazla geçmişti baska bi belirti de olmadığından hic konduramamıstım. O cift cizgiyi gördüğümde hayalimdeki o mutluluğu yaşamadım. Karman çorman bi duyguydu. Nasıl böyle çabuk oldu diye bir şok geçirdim. Simdi napıcam korkusu, bir yandan sevinç, acaba simdi ne yapmam gerekiyor soruları, hayatım degisecek endişesi. Bir yandan ben niye hayal ettiğim kadar mutlu olmadım diye yaşadığım hayal kırıklığı. Demekki iyi bir anne olamıcam bende annelik iç güdüsü yokmuş diye ağlamıstım daha çok. Sonrası böyle hissettiğim için bitmeyen bir vicdan azabı hissi. Hamile kalmak icin çaba sarfeden bu kadar insan varken, ben böyle hissettiğim için hem insanlara karşı bir utanç hem yaradana karsı nankörlük ve şükürsüzlük hissi. Aynı dönemde hamile olduğumuz arkadaşlarım vardı çok heyecanlı, cok mutlu, daha ilk aylardan bebegiyle konusmaya başlayan, onlar icin günlükler tutan. Kendimi bir de onlarla kıyaslayıp yine bir çökme ve yine bende annelik iç güdüsü yok ben bu çocugu yeterince sevemicem iyi bir anne olamıcam hissi. Kalp atışını duyunca geçer dediler duydum, evet cok mutlu oldum. Ama mutluluğun yanında yine aşırı tuhaf hislerim vardı. Hareketlerini hissedince bağ kurarsın dediler. Ilk hareketlerini çok geç anladım. Ona bağlandığımı ilk defa hareketlerini hissetmeyince acaba bisey mi oldu diye korktugumda anladım. Onunla konusmadım ve hissettiğim herseyi hissetti onu istemedigimi düsündü diye yine bir kendine eziyet seansı yaptım :) Sonuç olarak benim için anne olmayı düşünmek, istemek, karar vermek, hamile kalmak, hersey çok karışık hislerin yaşandığı bir dönem oldu, oluyor. Düsünüyorum da on yılda beklesem ben zaten duygu bombasına kendimi hazırlayamazmısım. Iyi ki hemen hamile kalmışım. Şu an 26 haftalığız ve ben daha yeni yeni bağ kurmaya başladım yeni yeni konuşmaya. Doğsun da bi koklayım demeye yeni başladım. Arada yine gel gitlerim devam ediyor tabi ama ilk aylar oldugu gibi sarsılmıyorum alıştım :) benim icin resmen iç dökme konusu oldu bu :) iyi ki bu konuyu açmışsınız. Son olarak dileyen herkese en kısa zamanda hayırlı ve sağlıklı evlatlar diliyorum. Allahım en ka zamanda kalbinizi de kucağınızı da sevinçle doldursun

Önlemi evlenmeden almaya başlamıştım hemen istemiyoruz diye mantar oldu bende kadın doğuma gittim kistin var diyince korktum. Bi ay tedavi gördüm. İlacı bıraktım ilk aydan kalmam diye düşünüyodum hemen geldi. A

Hamile ve çocuğu olan hanımlar sonuç nedir? Yaşım küçük ama bebiş istiyorum Yapayım mı yapmiyim mi? Kafam karışık Z Z P Mucizelerimmm Anneler

Ben de şu an sizin gibiyim çevremde de bir yıldır bebeği olmayan arkadaşım var acaba denesem mi diye düşünüyordum ama sizin yazdıklarınızı okuyunca hazır olmadan denememeye karar verdim.

İnşallaaahh benım gıbı bu yolda yıllarca bekleyen doktor doktor gezenlerede anne olmak nasıp olur. hayırlısıyla saglıkla.

Hayatımın hiçbi döneminde çocuklara sempati bile duymadım. Uzaktan da sevmedim. Evlenince de durumum değişmedi. Çocuk istemiyordum herkesin üremesinin şart olmadığını düşünüyordum. Kazara hamile kaldım ve eşim de çok çocuk istediği için doğurmaya karar verdim. Tüm bunları düşünmüş olsam da hamileliğimi öğrendikten sonra 3-5 gün içinde varlığına alıştım ve onu o andan itibaren çok sevdim. Benim de hep kaygılarım vardı iyi bi anne olabilecek miyim, yetecek miyim maddi manevi, nası koruyacağım gibi. Doğduğu andan itibaren tabii ki hayatım değişti. Rahatına düşkün bi insandım ama insan birini bu kadar çok sevince o enerjiyi buluyomuş kendinde. Gece kesintisiz uyumayı, şöyle sorumsuzca yatmayı, uzun uzun kahvaltı yapabilmeyi, rahatça gezebilmeyi, gece dışarı çıkabilmeyi, arkadaşlarımla rahatça buluşmayı hiç mi özlemedim tabii ki özledim. Ama onun sevgisi bazı şeyleri bastırabilmenize yardımcı oluyor sanırım bu en iyi böyle anlatılır. Çünkü nasıl olsa büyüyecek ve bana yapışık olduğu zamanlar bitecek işte o zaman ben geriye baktığımda arkadaşlarımla buluşamadığım günleri değil onla yapışık ve mutlu olduğum günleri özleyeceğim :)

Çocuk büyük sorumluluk. Ben çok anaç birisi olmadıgımı deneyimledim. Evladımı çok seviyorum bu ayrı ama daha fazla çocugum olsun diye yanıp bitmedim hiç, o sebeble tek çocukluyum. Ömrümü çocuklarıma heba ederek geçireceğim bir hayat istemiyordum. Anne oldugumda 24 yaşındaydım, düşününce çok cahiliyane olsun diye karar verdiğimi düşünüyorum.

Bütün yorumları okudum, böyle bir konuya ve cevaplara ihtiyacım vardı. Planlı ama az istekle denediğimiz ilk ay hamile kaldım. Şu an 9 haftalık ama içimde hiç his yok. O kadar üzülüyorum ki millet nasıl seviniyor, cinsiyet partileri yapıyor, ultrason fotoları havalarda uçuşuyor İnsta'larda. Ben çok eksiğim bende sorun var diyorum. Çocuksuz hayatımı özleyeceğimi, sorumluluktan bıkacağımı, psikolojimin bozulacağını düşünüyorum. Bu hisler beni mahvediyor, boğazımda bi düğüm dolanıyorum öyle.. Doğumdan sonra ne olur bilmiyorum ama hamile kalmak için çok çok çok iyi düşünülmesi gerektiğini acıyla farkettim. Birazcık bile tereddütünüz varsa bekleyin derim. Çok istemek lazım

Konu eski; ama hala aktif galiba anlamadım yine de yazıyorum bakalım hayırlısı Aynı kararsızlıkları kendimi bildim bileli yaşadım. Acaba iyi bir anne olur muyum, hayatım kısıtlanır mı vb. Rahatıma düşkün bir insanım, eğlenmeyi gezmeyi çok severim. Aynı zamanda bir çocuk dünyaya getiriyorsak onu, zamanı geldiğinde: " İyi ki benim annem babam siz olmuşsunuz." dedirtecek nitelikte hakkıyla büyütme taraftarıyım. Sevgili doktorumun hormonlarım ile ilgili kullanmam için verdiği ve üstüne basa basa"- Bu ilacı kullanırken korunmana gerek yok." diye belirttiği ilacı kullanırken sürpriz bir şekilde evliliğimin ikinci ayında gebe kaldım. Hamileliğim boyunca kararsızlığım, vicdan azabım, gel gitlerim bitmedi. Üstelik değil aile, sülalemdeki tek kız benim. Bu nedenle çocukluğumdan beri, bilimden tamamen uzaklaşarak, psikolojik olarak kendimi bir oğlumun olacağına koşullamıştım. Bir tane oğlum olacak ve adı da Mustafa Kemal olacaktı. Asla kız erkek ayrımı yapmam; ancak çevremde hep erkek bebek büyümesine tanıklık ettiğim için bir kız bebek fikri bana çok uzaktı. Kızım olacağını öğrendim. Tam bir sudan çıkmış balık olarak doğumuma gün sayarken 10 Kasım günü kızımı kucağıma aldım. Ve sevgili Kadınlar Kulübü üyeleri; Leyla'sından Mecnun'a, Kerem'inden Aslı'sına bütün aşıkların esamesi bile okunmaz o gün bugündür yanımda Sabah akşam temizliğiydi, ek gıdasıydı, aktivitesiydi 11 aydır canhıraş koşturuyorum. Günde toplam 4 saatten fazla uyumadım ; ama Nazım Hikmet bir şiirinde:"... Ayağını bastın odama/ Kırk yıllık beton, çayır çimen şimdi./ Güldün, güller açıldı penceremin demirlerinde. /Ağladın, avuçlarıma döküldü inciler; /gönlüm gibi zengin, hürriyet gibi aydınlık oldu odam./ Hoş geldin, kadınım benim, hoş geldin..." diyor ya hani, işte tam olarak öyle Allah isteyen herkese evlat sahibi olmayı, onu hakkıyla büyütmeyi nasip etsin. Var olan evlatlarının da ayağına taş, gözüne yaş deydirmesin.

Bebek bakımı beni hep korkutmuştur, eğitim çağı çocuğu annesi benim ruhum. Hakikaten de ilk yıllar zor geçti; eve bağlanıp kalacak, uykusuz kalacak, aç kalmayı göze alacak yapım yok derdim. Biraz daha kendini bulmuş çocuklarla ölümüne hayatı keşfetmeyi; doğaya, hayvanlara, kuşlara, böceklere teslim olmayı seviyorum ben. Velhasıl kelam bir yerden başlamak lazım deyip, korunmayı bıraktık. İkinciyi de hemen ardına patlattık Şimdi 3.75 ve 6.5 yaşındalar. Tam kıvamındalar. :) S Spizella

Hangimizin annesi popolarımıza vurmadı ki Eminim ki harika bi annesinesiniz. Allah bağışlasın

Aynen, ben bile doğurdum o arada. Bi şekil olup gidiyor, zorluğu da güzelliği de pakete dahil. Yeni episodları merakla ve uykuya aşırı hasret olarak bekliyorum. Özgürlüğüne düşkün bireyler bebe yapmasın, bebeden ayrı hareket etmek imkansız. Hem içiniz rahat etmez hem de bebek izin vermez

Çok teşekkür ederim Gönlünce olur umarım herşey

Bu nasil bisey biliyor musun? Anne al şunu allahaskina 1 saat kafa dinleyeyim diyip 5 dk sonra anne napio diye arayip sormak.. Evet cok yorucu, evet hicbi zaman hicbisey eskisi gibi olmuyor. Ve evet insan cocuktan onceki sorumsuz hayatini cok özlüyor ama ama amaaa.. Gördün ya onu bikere, aldin kucagina, öptün kokladin.. Biraz büyüdüğünde sana güldü, korktu ışık hiziyla kucagina sokulup sımsıkı sarildi ya.. Sevdigi biseyi eline verince sanki dünyalar onun olmus gibi minnetle bakti ya sana.. Inan hicbiseye degisilmeyecek duygular bunlar. Annem hep "evlat sahibi olmak hem cok tatli hem cok aci" derdi. Mutluysa bin mutlusun, üzgünse bin kati. Bebek sahibi olmayi dusunuyorduk ama planli bi sekilde hamile kalmadim ben. Kendimi hazırlayayım diyene kadar da eminim menopoza falan girerdim cunku cok ince eleyip sık dokuyan biriyim. Iyi bi anne miyim? Bilmiyorum. Bunu zamanla gorecegim. Elimden gelenin bin fazlasini yapmaya calisiyorum. Zorunluluk degil bu, istemdisi olan bisey.. Elindeki tum imkanlarini seferber ediyorsun çünkü.. Eski ben olsam ehh yeter diyecegim seyleri bin kere tekrarliyorum sadece onun gülüşünü izleyebilmek icin. Tereddutlerini cok cok iyi anliyorum ama dogurduktan sonra ben boşa yasıyormuşum diyecegine eminim. Ha herkes anne olmak zorunda degil. Icinde bebek sahibi olmak gibi bi dusunce varsa ama korkuyorsan diye yazdim bunlari.. En hayirli, en dogru zamanda kavus bebegine insallah.. Sevgiler

Benim ekonomik durumum var ama çocuklar çok hızlı büyüyor o yüzden ben nerdeyse her şeyi ikinci el alıyorum ve bu da çok normal.

Amin inşallah, Rabbim herkesin gönlüne göre versin.

Hayatımda yaşadığım en güzel duyguydu. İçimde minicik benden ve sevdiğim adamdan bir parça ve pıt pıt atan kalp. Ama çok sürmedi sadece 2 ay yaşadım. Rabbim isteyen herkese yaşatsın.

Baştan söyliyeyim üzülecekler okumasın bunlar benim şahsi düşüncelerim. Umarım çocuklarınız çok mutlu olur demekten başka bir şey gelmiyor elimden ama olabilir mi pek sanmıyorum. Böyle bir dünyaya çocuk getirmek istemem. Nüfus çok hızlı artıyor. Kaynak sıkıntısı da baş gösterdi. İlersi de pek parlak görünmüyor. Bir canlının daha, hayatının çoğunu işte çalışarak geçirmesini (sabahtan akşama haftanın 5 günü) , 30'unda da depresyona girmemek ve hayatına renk katmak için bir canlı daha yapma ihtimali olan birini dünyaya getirmek istemem. Bu düşünceler size çok karamsar gelebilir. Hamile adaylarını ve annelerini üzmek istemezdim ancak bunlar benim düşüncelerim. Elinizden geldikçe iyi imkanlar sunun çocuklara. Elinizden geldiğince mutlu edin onları.

Evli bile değilim ama düşüncemi paylaşmak istedim. Çocukluktan çıkar çıkmaz mahallenin çocuklarını eve toplayan, yediren içiren, oyun kuran bi kız cocuguydum. Hatta nasıl bi güven verdiysem çocuğunu bana bırakıp gezmeye giden komşularımız vardı. Annem kızardı sorumluluk alıyorsun diye ama o yaşlarda tehlikeleri düşünemiyordum, inanılmaz keyifli geliyordu. Şimdi 32 yaşındayım, her yıl biraz daha uzaklaşıyorum çocuk fikrinden. Dünyadaki tehlikeler, ardı arkası kesilmeyen sorumluluklar, ömür boyu kol kanat germe fikri, rahata düşkünlük, özgürlük gibi konular daha ağır basıyor. Tabiiki Allah aratmasın çok güzel bi duygudur. Ama artık benim cesaretim yok. Ve ben çocuk konusunda temkinli davranan insanların daha bilinçli olduğunu düşünüyorum. Yani doğsun buyur bi şekild e kafasında olmayan, onun sağlığını, geleceğini düşünüp endişelenen insanlarda bu gelgit daha fazla sanki. Siz bu kıvama geldiyseniz bence bilinçli ve iyi bi anne olabilirsiniz. Allah gönlünüze göre versin insallah

Kullanma kılavuzuyla gelmiyor ki keratalar, ne istediğini ne derdi olduğunu anlamak kolay değil:)

Ne güzel ben de bu aşamaya gelirim inşallah bir gün. Bebeğimi çok seviyorum, Allah acısını hastalığını göstermesin. Ama hala onsuz hayat çok sıkıcıymış, kokladığımda her şey geçiyor seviyesine gelemedim. çok yoruluyorum çok yıpranıyorum. Hayattan zevk almıyorum şu an. Belki de bana göre değildi bilmiyorum. İnşallah geçicidir. Çünkü bebeğimin hiçbir suçu yok onu bu dünyaya biz getirdik. En iyi şekilde bakmak zorundayım.

Biz evlenmeden önce zaten karar vermistik beklememeye ve evliligin ilk ayinda hamile kaldim. Duygusallik zaten bende oldukca yogunken hamilelikte arşa çikti ama annelik bende bebeğimi görünce başladi, okadar miniktiki eşimle ikimiz ne bez baglamayi biliriz ne yikamayi emzirme filan ilk korkmustuk ama sanki hastane odasinda evrim gecirdik biz, o derece çabuk anne baba olduk resmen birden bire. Karar aşamasinda şunu söylemeliyim eş gercekten çok önemli, annelik + ev aşiri yipraticiyken birde kiymet bilmez bir eş gerçekten herseyi çikmaza sokar. Çok şükür eşim anlayişli bi insan ve yorulsam da buna değiyor. O

25 yaşında bırak bebeği, asla evlenmem çok saçma bir şey diyordum. 29'da evlendim. Çocuk istemiyorum yapmam dedim. 31 yaşındayım şu an bebeğim var 9 hafta çok ufak, ben ilk 3-4 ay hamile olduğumu bile unutuyordum. Plan yapıyordum birkaç ay sonrası için mesela sonra aa gidemem ki doğurcam ben diyordum ilk aylar çok değişikti, garip bir şekilde ultrason fotoğraflarına bakamıyordum, eve gelir gelmez saklıyordum bir dolaba. Doğumum bazı sebeplerden çok travmatik oldu, hiç ağlamadım bebeğimini görünce, hiçbir şey yapamadım. Emzirip yerine koyuyordum ki hamilelikte bir sürü kitap okumuştum sürekli kucağımda tutucam güvende hissedicek bebeğim vs diyordum. Her şeye hazırdım, her zorluğu biliyordum güya. 1-2 fotoğraf dışında o güne ait hiçbir şey yok. Eve gelişimizi, evdeki ilk günümüzü hiç hatırlamıyorum. Hala alışamadım, hala bazen emzirirken bile bekarlık günlerimi düşünüyorum. Bebeğimi çok seviyorum, onun için canımı veririm. Ama ben anne olmak için yaratılmamışım onu anladım. Hamileliğim son aya kadar çok sıkıntısız geçti bu arada. Hiçbir sorunum şikayetim olmadı. Kusmadım bile. Doğum ve sonrası şok etkisi yarattı bende. Oh ben de itiraf ettim. C

Kızlar şimdiden hazırlanmak lazım sorulara. Sütün geliyor mu? Bebek aç galiba, bebek neden ağlıyor, doymamış bu vs vs T

Hahahaha ben kontrole de gittim bir sorun çıkmadı ama tabii dediğiniz gibi denesek belki bizimde olmaz. Denemeye korkuyorum şuan için. Kaçıncı ayınızdasınız? NedirYani Kalbindeki Endişeleri

Neresi ilginç anlamadım? İki çocuk annesiyim ve zamanında kendime bu soruları sormuş olsaydım bende ikinci bebeğimi yapmazdım. Çok güzel varlıklar iyi ki varlar ama sorumlulukları bazen o kadar ağır geliyor ki özellikle özel bi çocuğun varsa daha da ağır oluyor. O yüzden yaşadığım bildiğim yerden anlattım. Olmayan tecrübemle konuşmadım Merkur Retrosu

Merhaba, çok güzel yazmışşiniz. Ben senelerce asla çocuk istemeyenlerdim. Ilginc bir şekilde sevmiyordum. Ama bunda annemle komşusunun ben küçukken cahilce konuşmasi etkili oldu. Öyle bir sey soylediler ki bebeklerden cocuklardan tiksindim.. Neyse evlenmeden once 5 sene olmasin istemem ay o ne ya oyle altina yapicak falan dedigimde çok oldu. Herkesin beni guzel bir dille uyarmasina ragmen ben bu laflara devam ettim.. Sonra esimle taniştim. Eşim cocuklari cok seviyor baba olmakta cok istiyordu. Ona da 5 sene istemedigimi soyledigim halde evlendikten sonra hamile kalmişim. Tek hatirladigim tuvalette yere oturup o çift cizgiye bakip korkudan agladigimdi.. içimden hep istemedigimi asla dogurmayacagimi düsünsemde o gece rahmime bir agri girdi. O minicik şey ne kadar güçlüydü bana ben burdayim dedi.. Ogrendigimizde 6 haftalikti. Zaten 6 haftalikkende kaybettik.. Ben vurdumduymaz davranip zaten istemiyordum falan dedim ama... 3 ay gecti aradan.. Eşim çocuklari sevdikce bende garip bir his oluşuyordu. Ve esimi gozlemledim.. Acaba nasil bir baba olur diye.. Mükemmel bir baba olacagını anladigimda ya da içgüdüsel olarak hadi deneyelim dedim.. Ilk denedigimizde istemiyordum yani tam olarak istemiyordum.. ama arabadayken ani bir sallantida elim istemsizce karnima gitti ve esime 'dikkat etsene' diye bagirdim... Neyse o ay olmadi.. Sonra ki ayda... Ondan sonra ki ayda... Zaten ayları bitirdik ve senelere geçtik.. Ilk sene olmadi, sonraki senede, ondan sonraki senede ve 4. senemizde de olmadı.. Olmuyor.. Ve sizin hissettiklerinizi dibine jadar yaşiyorum bir gun istemiyorken böyle rahatim derken, diger gün aglama krizlerine giriyorum. Bazen çok mutlu, umutlu hissediyorum.. Bazen çökmüş, bitkin... Ama annelik bir cemre gibi... Bir kere içine düştügünde gün gectikce daha da çok büyüyor sen farkinda olmasanda... Istemiyorum desende o bir kere düşmüş içine... Engel olamiyorsun kendine... Rabbim herkese hayirli zamanda hayirli evlatlar nasip etsin... Dogumu yaklaşanlara kolay dogum, hastalara şifa, çocugu olmayanlara hayirli evlat nasip etsin...

Geçmişe dönme şansınız olsa kaç yaşında yapardınız bebişi? F

Ay demeeee Kabusum resmen cok korkuyorum C

Ben sizin gibiydim evlendikten 12 yıl sonra anne oldum. Baştan söyleyeyim kesinlikle çok zor bir şey ama çokta değişik bir sevgi. Zaten sevgisi tüm zorluğunu dengeliyor. Ben artık 32 yaşına geldiğimde yine emin olmadan akışına bırakıp hamile kaldım. Bu gelgitler hiç bitmeyecektir emin olun. Ama tek söyleyebileceğim eğer gerçekten bir gün çocuk istiyorsanız çok geç kalmayın çünkü yaş ilerledikçe hem hamilelik zorlaşıyor ve riskleri artıyor hem de çocuk bakımına tahammül azalıyor. Rabbim gönlünüze göre versin..

işte dısarıda yagmur yagıyor haberim yok gerisini sen düşün

Anne olma duygusu bana hiçbir zaman gelmedi. Gelir mi bilmiyorum. Hamilelik ve doğum olayları.. Üzgünüm ama itici geliyor bana . push ; lahinihal Guru Anneler

Hiç tereddütünüz olmasın. Bütün annelerin ağlak ve aşkım balım olması gerekmiyor, ben öyle değilim. 2 doğum yaptım ağlamadım, o derece nötrüm mevzuya. Ne kalp atışı ne ultrason, kucağıma aldım çirkin ya benim oğlum derim, o derece kelebekler uçmadı. Ama çocuğumun başına bir şey geldiğinde attığım çığlığı doğumda atmadım ben. Ciğerim yandı tabiri vardır ya, gerçekmiş o. Ateşe düşüyorsunuz, Allah kimseye acılarını hastalıklarını göstermesin tüm evlatları ailesine bağışlasın. Ama her gün biraz daha anne oluyorum, bazen biraz daha çocuk. Ağlama krizlerinde sinirlenirken bir gülüyor ya, içim eriyor ve bu dünyada aşkla bakmak neymiş evlatlarımdan öğrendim. Düşünün doğum yaptım ağlamadım diyorım, oğlum ilk anne dedi Allahım bu nasıl bir ağlama sel oldu gözlerim. Herkes anne doğmuyor ama emek vererek, ilmek ilmek bedenini örüyor anneliğe.

Cansın. Samimiyetin ve vakit ayırıp yazdığın için çok çok teşekkür ederim. Sağlıklı huzurlu mutlu bir ömür diliyorum bebeğine de sana da.

Hayatım boyınca bebek sevmedim, kendi bebeğim olsun da istemedim. Kendimi anne olarak hayal edemedim Çok rahatına düşkün, şımarık, lüksü ve gezmeyi seven, evlendiğinden beri ütü yapmamış, ev temizlememiş bir kadınım. Ama şuan 2 tane erkek minnoşlarım var. Hem de dünyanın en yaramaz, ağlak, sorunlu ama güldüklerinde içinizi eriten çocukları. Çok kadın gördüm anneliği yıllarca isteyip de bebek yemek döktü diye deliye dönen, çocuk uyumadı diye bağıran, evi dağıldı diye çocuğa kızan ama ben gibi bir insan çocuğuyla oyuncak kavgası yapıyor, sırf yemek yesin diye salçalı yemeği kafasından aşağı dökmesine müsade ediyor, bu kadar rahatına ve gezmesine düşkün bir kadınken duşa girince şükrediyorsa, eski tabirle analık hiçbir şeye benzemiyor diyebilirim. Hele o instamomlae falan yalan dolan. Evim talan, ben pisim, hayatım bitik, açım, suzuzum, uykusuzum, 2 senede 15 yıl çöktüm ama ayrı kaldığımda 5 saat sonra bu nasıl boş bir yaşam evimin neşesi yok resmen diyorsam, parayla imanın kimde olduğu bilinmediği gibi kimden de sabırlı ve sevgi dolı bir anne çıkar bilinmez. Elbet deliriyorum, ağlama krizlerindeyim, çocuklarıma bazı konularda kızıyorum sesimi de yükseltiyorum ama bir gülüşlerine ölürüm. Bu kadar net.

Keşke gelseler ama açma kapama düğmesi daha iş görürdü sanırım :)

Hemen istemiyoduk eşimle. En az bir yıl bebek düşünmeyiz dedik. Ama evliliğimizin 3. ayı dolmadan hamile kaldım. İlk başta tabiki korktum bakabilir miyim yetebilir miyim diye. Ama o içinde büyüdükçe minik tekmeler atmaya başlayınca iyi ki yapmışım diyosun Bana göre öyle ince ince düşünüp karar verilecek bi konu değil. O gelince zaten hazırlıyo seni

Cocuklari sevmekle bir cocuk sahibi olmak bambaska seyler... Alakasi bile yok. Ben isteyerek planli bir sekilde hamile kaldim, cok sukur, Allah isteyenlere de versin insallah. Kizimi cok seviyorum ama annelik cok zormus... Bahsettigim uykusuz kalmak, gezememek, hayatini eskisi gibi yasayamamak vs degil... Zaten isteyerek cocuk yapiyorsan bunlari kafadan kabul etmek lazim, hayatin degisecek. Benim en zorlandigim konu ruhsal olarak oluyor.. Gozumuzden sakindigimiz yavrularimiza neler yapiyorlar, ortalik sapik dolu.. Oyle korkuyorum ki icim titriyor. Nasil bu cocugu disari cikaririm okula gonderirim.. Dusundukce delirecek gibi oluyorum haberlere bakamiyorum. Canindan can gidiyor, gerisi bos.

Size sunu soyleyebilirim ki hayatimda hic tanimadigim insanin bebegini sevmedim Tanidiklarimjn bebegini de oyle cok cok sevmem uzaktan bi konusur cekilirim Yani oyle anac bir insan degildim cocuklarim olanaa kadar Ilk oglumda kimsenin ellemesini bile istemiyodum Ikinci oglumda cok rahatlastim hala uolda gorup sevenlere falan sinir oluyorum ama idare ediyoruz Hala gidip ekstra cocuk sevmem Cocuklarimin da sevilmesinden hoslanmam Ama cocuklarimi seviyorum Anne olmak icin illaki cok anac olmak gerekmiyor bence :)

Doğunca yetersiz hissedebilirsin, lohusa depresyonuna bedenin adapte sürecine dikkat et sağlıklı beslenip kendine güveni Kimseye kulak asma, kulak asacağın tek ses bebeğinin sesi olsun. Sen bir bebek doğuracaksın, bir anne doğuracaksın, bebek insana anne olmayı öğretiyor. İçgüdüsel olarak hepsinin hakkından geliyorsun. Bebekle başbaşa kalmak en kestirme yol oldu benim için. Nasıl hamileliğim dönem dönem zorlukları varsa ve bitince aklımıza gelmiyorsa bebek de öyle. Her saniyesi eşsiz her saniyesi kıymetli zorluğu da geçici, sadece ona odaklanmak her zorluğu unutturuyor. Kucağından indirmek istemeyeceksin, oda değiştirince özleyeceksin. Gelecek kaygım tam gaz devam ediyor tabi bu konuda yapacak bir şey yok. Evliliğin boyutu değişiyor, benim tahammülüm azaldı eskiye göre. Kısacası gel gitli bir hormon deryası içinde uykusunda bile özlediğin ağlayınca içinin parçalanacağı minik bir insan yolda, doğurunca inanamıyor insan ben nasıl yaptım bunu diye bin şükür Allah isteyen herkese nasip etsin. HA Bİ DE BU İŞLER PLANLA DÜŞÜNMEYLE OLMUYORMUŞ kervan yolda düzülüyor gerçekten. Daha önce doğursaymışım diyorum. Bazen de az daha keyif sürseydim dediğim de oluyor. Sonra bebişiiiiim anneeeem diye yavruyu kucaklayıp her şeyi unutuyorum. Analık tam bir delilik. Deli gibi seviyorum. Bu arada aklına gelen herhangi bir şeyle ilgili istediğini sorabilirsin elimden geldiğince deneyimlerimi seve seve paylaşırım

Tesekkür ederim canım benim. Yorumun beni mutlu etti

Bugün bi konuda ağlıyordum 3 yaşındaki kızım geldi anne ne oldu dedi bişey olmadı kızım gözlerim acıdı dedim ama bunlar gös yaşları anne dedi, sarıldı boynuma anne sen sakın ağlama senin gös yaşların çok kıymetli akmasın sakın dedi o an dedim dünya karşımda dursa ne olacak mis gibi çocuğum var hep yanımda olur içime bi ferahlık geldi annelik çok çok başka bişey ama tabiki çok çok da zor

Benim umutsuzluk sebeplerimden bazıları bunlar, zamanın çok kötü olması

Her zaman en büyük hayalim anne olmaktı hala öyle Tedavi görüyorum Ve sırf ona kavuşmak için acı çekiyor, ağlıyor, yıpranıyor heyecanlanıyorum.. Ben sırf ona kavuşmak için bunca çaba sarfederken hamile olduğunu öğrenince mutsuz olanları anlayamıyorum belkide.. Yürekten istemek lazım gerçek bir anne olmak için, hamile kalmak doğurmak değil mesele

Herkes öyle diyor ama zaten evlenmeden önce rahattık gezebiliyorduk tatile gidebiliyorduk kimse karışmıyordu. Birde genç anne olma isteği var. Bilemiyorum kafam karışık NedirYani Kalbindeki Endişeleri

Benim umrumda, evde bir ömür geçiremem. Bu saydıkların benim için çok değerli fakat çocuklarımın önüne koymuyorum tabi ki.. onların yeri çok başka.. yalnız ben dışarı çıkamadığımda sinirli oluyor , eşimin gelmesini beklerken kafayı yiyecek kıvama geliyorum. aldığım tedavinin de etkisi var ama önceden de sabirsizdim. çocuklarım için herşeyi yapıyorum, severek de ilgileniyorum ama ben dışarı hayatını tamamen sildim, çöp, diyemem.. insan ölür evde yaa.. ben aynı şehirde bile 1 aydan fazla kalmam. aynı duvarları 24 saat görmek komaya sokar beni. Gerçekten böyle düşünüyorsan tebrik ederim.

Size tek diyeceğim şey kendinize bu soruları soruyorsanız bebek yapmayın. Dünyaya geldikten sonra ikilemde kalmanın bi anlamı kalmıyor çünkü. Yeri geliyor hep kendinden önce onu düşünmek zorunda kalıyorsun. Bir yere giderken bile bebeğine göre seçiyorsun. Bebekle de gezilir, eğlenilir fakat eşinizle tek başınıza yaptığınız etkinliklerin çoğunu yapamayacaksınız.

Güzel düşün, çok daha güzel olsun. İlk görüşte ben çok bişey hissedememiştim. Daha doğrusu benim doğumum acil sezaryen olmuştu ve ben 4 gün hastanede sürekli serum yiyerek yattım. Ondan dolayı da sonrasında bir çöküş yaşadım. Ama sonra geçti gitti. Her şey güzel olacak buna inan NOT: Güzelce uyumaya bak

Ah o kadar dogru bi noktaya degindiniz ki, zaten su an en buyuk dertlerimden biri de o. Ya bebek gorucem bahanesiyle kayinvalidem lohusa halimle uzerime cikar gelirse. Onlarla ayni cati altinda rahat nefes alabilme ihtimalim bile yok. Simdiden bunu dusundukce darlaniyorum. Bence de o donem cok onemli bi eşik olacak. Sagolsun her konuda esim zaten cok yardimci olacaktir, ondan yana gonlum rahat cok sukur. Bi de o annelik hissi bence herkese gelmiyo, ya da nasil desem gelmese de oluyo. Herkes anaç anaç boyle sahiplenici saran sarmalayan bi anne olmayabiliyo bence, bazilari boyle yasiti gibi kardesi gibi yeri geliyo kavga gurultuyle de olsa cocuk büyütüyor. Nerden mi biliyorum :) Annemden. Hic bize anne gibiydi diyemem, 5 kardestik o da 6. mizdi sanki. Her seyde bizle kendini kiyaslar yaristirir Yas farkimiz yok gibi davranirdi. Kotu bi anne olmadi, ama oyle sefkatle de sarip sarmalamadi yani. Sanirim ben de ona cektim :) cıvıl cıvıl cocugumla yasitmis gibi buyuruz biz de. Neşemi cekip alan parazitler olmasin yeter ki

Hem çok güzel hem de mantıksızca bir şey annelik... Kendi ayağına sıkmak gibi bir şey... Ama çok seviliyor dümbük :)

valla bende yanlis anlamisim kusura bakma :)

Benim oglum suan 3 yaşında bebekken koydugum gibi beşige uyurdu. Yürümeye baaladıgından beri daha oturamadı hiç. Şimdi kızım da öyle. Beşige bırakıyorum kendi basına uyuyor. Karnı toksa, altını almışsam, gazı da cıkmıssa bazen öyle kendi kendine ses çıkarır heme n kucagıma almam. Kendi başına durmayı da bilmeli. Çünkü genel de oglumla ilgileniyor oluyorum. Kucaga alıstırmak istemiyorum hiç ama heptende yanlız bırakmıyorum. Gün içinde sürekli öpüp kokluyorum.

Benim eşim ile problemlerimde vardı biraz. Eğer olmasaydı 3-4 yıl evliliğimin ve gezmenin tadını çıkardıktan sonra 26-27 gibi yapabilirdim sanırım. Tabi bunlar sadece laf o zaman da hazır hissedebilir miydim bilmiyorum. Çünkü çocuk her zaman bana çok büyük mesuliyetli gelmiştir. Ben biraz inanç tarafından da çok çekiniyordum. Hani iyi yetiştirebilir miyim dünyası tamamda bir şekil çalışır çabalarız ama ahiret kısmı için nasıl yetiştirebilirim gibi çok çekincelerim vardı.. Tabi hala var, inşaALLAH rabbim iyi bir insan ve ahlaklı bir genç yetiştirmeyi nasip etsin bana.

Ben çok anaç bi insanım beni her gören bu bir düzine doğurur derdi o kadar çocukları seviyorum.. evlendim çok sükur rabbim aratmadi yani anne olma isteği evlenmeden vardı 22 de evlendim bu arada.. ama çok büyük sorumluluk ve zorluk olduğunu gördüm öyle dışardan sevmek gibi değil.. ama dünyanın en güzel duygusu tüm zorluklarına rağmen burda keşke anne olmasaydım diyecek birinin çıkacağini sanmıyorum yani be olursa olsun sonu pişmanlik olmuyor..

Off ayni durumdayim.. ben biraz bencilim galiba. Ya da rahatina cok duskun diyelim. İstedigim zaman istedigim seyleri yapamayacak olma dusuncesi inanilmaz korkutuyo beni. Esim cok istekli, ama hayatinda bir bebegi kucaklamamis bir adamin bu kadar cocuk isteginin olmasi da gereksiz geliyor bana.

Bazi insanlara cok ozeniyorum hic dusunmeden catur cutur iki tane yapi veriyo. Isin sirri fazla dusunmemek sanirim. Korkmuyolar hayattan biz yine 40 kere dusunelim

bu hislerin hepsini ikinci cocuguma karar vermeden önce yasadim. hem cok istiyordun hemde ödüm patliyodu sacmalama be diyosun sen felan oluodum. uykusuz kalacam gezemicem kendime vakit ayiramicam diodum sonra bebek gorunce keske bnmde olsa diodum 1 saat sonra ohh be ne rahatim diodum. simdi 5 aylik hamileyim kizim olacak insallah Allahim diyorum zaman gecmio ki dogsun hareketlerini hissedince cok mutlu oluyorum butun parami ona harciyorum oyuncak kiyafet hersey keyif verio ne bilim cok asigim oglumada kizimada valla yasamadan bilmiosun. o kadar guzel bir duygu ki dunya umrunda olmuo gezmeydi yemekti aktivite falan cunku soyle hissediosun sanki iki kisisin onsuz asla yemek yenmez onsuz eglenilmez onsuz mutlu olunmaz ne bilim anlatilmaz ya

Annelik akıllı insan işi değil diyeyim konunun özeti olsun, dünyanın en çılgın şeysi, yarı delilik. Adrenalin mi istiyorsun, sabır sınırlarına bir keşif mi düşünüyorsun, için ara ara böyle aşağı doğru bi akıversin mi, zamanı-mekanı biraz şaşasın mı var, yap bi çocuk.

Amiiin, inşallah

Teşekkür ederim. Benden de size ve yavrunuza kucak dolusu sevgi.

Çocukların öpülmesine, çocuklara gerizekalı gibi davranılmasına korkuyla bakıyorum onlar birer birey ne söylersek anlıyorlar, bize göre şekil alıyorlar. öpmem kimsenin çocuğunu, bu sapık vakaları türediğinden beri sadece uzaktan gülümseyerek severim tanısam bile çekinerek yaklaşırım. Öyle olmalı, öldürcek gibi bakıyorsanız çok haklısınız uzak dursunlar :) . push ; F

Bana soru soran 1 kez sorabilir Oyle bi lafı tıkarım ki agizlarina Agzini acip kimse akil veremez bi daha Cok net ve sert mizacli bir insanim

kimimiz istemeden anne olduk i, kimimiz yavrusunu yitirdi, kimimiz kavuşmak için gece gündüz dua ediyor, kimimiz sahip olduktan sonra pişmanlığını bastırmak adına devamlı anne olma güdüsü aşılamakta anneliğin kutsallığını gece gündü anlatmaya çalışıyor, kimimiz depresyona girdik, kimimizin umudu yok en minik ışık peşinde doktor kovalıyor, kimimiz en mükemmel anne, kimimiz en çekilmez anne, kimimiz sorumsuz anne, kimimiz anne olup dünyadaki misyonunu tamamlamak için doğurmak istiyor, kimimiz anne olunmaması gerektiğini savunuyor, kimimiz anneliğin hayatını etkilemediğini söylüyor, kimimiz aileyi kurtarmak için anne oluyor, kimimiz büyükler istediği için anne oluyor, kimimiz çocuğu kardeş istediği için tekrar doğuruyor, kimimiz kilodan kimimiz başka canlının hayatının kendisine bağlı olmasından ürküp anne olmak istemiyor, kimimiz zorla anne olmak zorunda kalıyor... listemi upuzun çoğaltabilirim gelgelelim benim hislerime. Gün içinde bir an, spor yaparken ya da seyahat halindeyken ya da çok sevdiğim bi yemeği yerken "hayat süper değilse bile kendimi idare ediyorum, çocuk olsaydı bunları böyle rahat yapamayabilirdim" gibi şeyler söylerken buluyorum. Aynı günün başka bi saati, bi anda içimden mesela kitap alırken "acaba bebeğim olsaydı onunla hangi etkinlikleri yapardım, bu masal kitabını da alayım olunca okurum sakinleştiririm" diyorum. İşte günün bi saati televizyonda saçma sapan bi anne Bebek sahnesine rastlayıp gözlerim dolmaya başlıyor o an "galiba hazırım" diyorum. Bi saat sonra "bu ne duygusallık saçmalama ne gerek var bak gayet iyisin" diyorum o an zerre çocuk isteğim olmuyor. Velhasıl ben hem çok istiyorum hem hiç istemiyorum anne olmakla ilgili nice Doğum ve sonrası hikayeleri okudum- izledim, bu histeri içinde savrulurken İçimden bir ses beni bu konuyu buraya açmaya itti. Belki bilinç akışımı okuyup görmem gerekiyordu bilmiyorum. Düzensiz yazdığım da farkındayım imla hataları için kusuruma bakmayın. Ömrünün ilk yıllarından itibaren "ben anne olmalıyım, kızım olursa adı şu olsun oğlum olursa adı şu olsun, şu kadar çocuğum olsun" diye planlayan arkadaşlardan ziyade; benim gibi med cezir yaşayan arkadaşlar, karar vermekte git gel yaşayan arkadaşlar, anne olmak istediğinize nasıl emin oldunuz? Nasıl karar verdiniz? Sonrasında bu karar sizi üzdü mü? Eşinizle ilişkinize nasıl yansıdı? Bebek öncesine dönme şansınız olsa yine anne olma kararını verir miydiniz?

O sınırı aşıp aşıp akıllanmasam ben de deliricem hem çok seviyorum çocuk görünce gözlerim doluyor bazen bi bakmışım ağlıyorum falan şımarık bi çocuk görünce de Kınamıyorum mesela ama pek sabır kalmamış bende. çılgın ruh halleri içinde bir ben.

İnan çok isteyen insanlar bile o pozitifi gördüğü zaman afallıyor. Kendi adıma ben de hiç bir zaman çocukları sevmedim. Kendini didikleme, böyle hissetmen de yanlış değil. Kimse ulvi duygularla donanmak zorunda da değil :) 9 hafta zaten çok erken, neyini konuşacaksın. Akışına bırak. Yalnız sana tek tavsiyem, lohusalık zamanında muhakka sana iyi gelecek birilerinden destek al. Lohusalık enteresan süreç, ne kadar destek alırsan o kadar iyi olur. Bu destek illa bebek bakımı demek değil, sana getirilen bir tencere yemek, telefonda duygularını boşaltabildiğin bir konuşma.. eşine yarım saat bebeğini bırakıp yürüyüşe gitmek filan.. İnan bunlar kıymetli ve olursa süreci daha rahat atlatırsın.