Doğru haklısınız hatta çok detaylı ve nitelikli br yorum olmuş. Y yolakes

ben çocukken kurulan arkadaşlıkların daha içten ve samimi yürüdüğüne inanıyorum, eee herşeyimizi çocukluğumuzdan itibaren saf saf paylaşıyorduk, şimdi olgunlaşınca herşey farklı oluyor, belki temkinli yaklaştığımızdan kaynaklanıyor olabilir ama tabiiki herkes aynı olacak diye de birşey yok. bende aynıyım, kelin ilacı misali...

kesinliklee aynı dersleri almıştık geçen dönem sürekli not yarıştırdı benimle ben şunu aldım sen ne aldın bak seni geçtim e ben doğru çalışıyorum sen beceremiyosun vs. bu dönem sırf bunu çekmemek için ayrı dersler seçtim ondan. şuan triplerde ama umrumda değil.

Yanlis hatirlamiyorsam daha evvel de insan iliskileri hakkinda konu acmistiniz. İnsanlarla aranizdaki mesafeyi ayarlayamiyorsunuz belli ki... Bu da tavirlari gozunuzden buyutmekten, insanlari olcusuzce onemsemekten kaynaklaniyor. Kafanizdaki 'ben cok iyi niyetliyim, insanlar da bunu suistimal ediyor/edecek' kaygisindan... Etrafinizla iletisiminizi potansiyel problem kaynagi olarak gormez... Simdiye kadar yasadiklarinizi zihninizde tekrarlamaz ve rahat davranirsaniz daha huzurlu olursunuz. Basimiza gelenlerin de geleceklerin de sorumlusu biziz. Bu nedenle hayatimizi degistirmek istiyorsak once bakis acimizi degistirmeliyiz... yamukprenses

Bu çocukluk arkadaşı konusunda size katılıyorum bu konuda yabanc br makalede görmüştüm sosyoloji bölümünde okuyan arkadaşımdan da konunun uzmanı değilim aşağı yukarı aynı maddi manevi değerlerle büyür ve aileleri denk ola insalar iyi anlaşır gibisinden, yani cidden büyük farklar var çocukluk arkadaşlıklarımla diğerleri arasında. Rekabet yok paylaşım var ondan dediğiniz gibi sanırım.

Katılıyorum size daha çok rekabete dayalı oluyor benderekabete sürüklenmekten hırpalandım.

Kolay güvenmiyoruz, aleyhimize kullanılacak hiç bir şey karşı tarafa vermiyoruz, Karakterimizin dışına çıkmıyoruz, gereksiz fedakarlıklar yapmıyoruz, karşımızdakine saygı duyuyor ama aynı zaman da saygı beklediğimizi de anlamasını sağlıyoruz ve bu şekilde başlayıp kısmetse arkadaş kısmet değilse sosyal bir tanıdık olarak devam ediyoruz.

evet benğim çok geliyor hatta ben de bu konuda konu açacaktım. ama yalnız değilmişim. bir arkadaşım var mesela çokta yeni değil ama sürekli yarış halinde sürekli alışveriş yapar fotosunu atar bak ben bunu aldım biz bu ay şu kadar para kazandık vs modunda.. beni çok yoruyor.

Hayatınızın en çıkarsız dönemlerinde arkadaş olmayı seçtiğiniz insanlar çünkü onlar. Çocukken dahi seçimlerimizde kendi karakterimize ait bir sebep vardı. Şimdi ise edinilmiş savunma mekanizmalarımızla arkadaş edinmeye çalışıyoruz ve bu bizi yoruyor. Bu savunma mekanizması gerekli midir Şişirilmiş egolar, gereksiz ve tehlikeli hırslar ile iş ve sosyal hayatında yer alacak kişileri ancak bu şekilde seçersin.

Ama cidden yeni arkadaşlıklar bir yerde patlak veriyor ya, sanırım aynı ortamda ailelerin tanıdık olarak büyüdüğü çocukların arkadaşlığı samimi oluyor, çocukluk arkadaşlarımlayken mesela hiç öyle diken üstünde gibi hissetmiyorum baya pamuklara sarılmış gibi hissetmişimdir hep.