anne olmak bir anlamda paranoyaklaşmak gibi birşey olma ihtimali milyonda bir olan şeyler bile sanki senin çocuğunun başına gelecekmiş gibi korkarsın. aklında hep acabalar olur. ama bunlar koruma içgüdüsünden. Allah evlatlarımızı bize bağışlasın. ama eşini kaybetme korkun saki normalden fazla. bu hayatta her an herkese herşey olabilir. bu kadar takıntı yapman hayatınızı eziyete dönüştürmekten başka bir işe yaramaz

Ben de dün hastanede zihinsel özürlü bir çocuk gördüm.. O an hamile olduğumda nasıl tedirgin olacağımı hissettim.. Acaba çocuğum sağlıklı doğacak mı diye kendi kendimi yiyeceğim sanırım.. Belki Allah yardım ediyorduk bilemiyorum.. Allah çocuklarımızın sağlıklı ve hayırlı evlatlar olmalarını nasip etsin inşallah.. Amin.. D dudi

Merhaba hanımlar.. aslında dert mi değil mi bilmiyorum, hamilelik hormonlarının oyunu mu onuda bilmiyorum. Allah nasip ederse ilk evladım ve kızım olacak. fakat hamile kaldığımdan beri tuhaf şeyler düşünüyorum. acaba onu düzgün yetiştirebilecek miyim?, acaba geleceği ne olacak,, hayatta onu neler bekleyecek? bunları düşünüyorum sürekli. bazen haberlerde görüyorum, oğlu annesini dövmüş, kızı babasını sokağa atmış.. vb haberleri. içim cız ediyor. Allah'ım hayırlı evlat nasip et.. iki duamdan biri:''Rabbim beni ve eşimi evlatlarımızla imtihan etme, evlatlarımızıda bizimle imtihan etme...'' dilimden düşmüyor. anne olmak böyle bişey mi? daha doğurmadan kaygısını taşımak, kötü haberleri okuyunca ağlamak mı... hele ki kız çocuğu. kız çocuğu narindir, kıymetlidir ve bir o kadar da-malesef ki- toplumumuz ağır yükümlülükleri vardır. kadınsanız daha çabuk yaftalanırsınız.. onu yeterince koruyabilecek miyim? zamanı geldiğinde kendisini koruyabilecek yetiyi ona kazandırabilecek miyiz? sürekli bunu düşünüyorum. dün haberlerde gördüm. normalde nefret ederim... bilirsiniz meşhur esra ceyda kardeşler . dün akşam haberlerde yaptıkları bi rezillik çıktı. normalde eşimle eleştirirdik. fakat dün farkettik ki o da bende üzüldük... eşim bir an anne babasının yerine koydu kendini, bende... ne zor bi durum. eşimde bende üzüldük ve dua ettik onlar için. ve dün o da aynı şeyi bana dedi o haberden sonra:''galiba biz artık anne baba oluyoruz...'' bu korkular geçer mi, yoksa evlatlarımızı büyüttükçe büyüyecek mi? bir diğer korkumda eşimi kaybetmek.. eşimi kaybetmekten çok korkuyorum. öncedende bu çok vardı ama hamilelikle arttı. ya o olmazsa?nasıl mücadele ederim hayatla?o benim kocam, babam, abim, arkadaşım.. herşeyim... onsuz nasıl yaparım ya da onsuz nasıl evlat büyütürüm? malesef ki bu şekilde imtihan olan çok... insanoğlu herşeye alışıyor. ama beni düşüncesi bile korkutuyor. eşimi çok seviyorum... bunu yazarken bile gözlerim doluyor... Rabbim beni onsuz bırakmasın. düşünsenize? su doldurmaya gidiyor arabayla peşine bende takılıyorum.10 dk lık yol halbuki. niye?eğer başına bişey gelirse, Allah korusun kaza vs olursa benimle olsun, ondan ayrılmayayım. bunu düşünmek evet kötü ama alıkoyamıyorum kendimi... hamilelikten mi böyle oldum bilmiyorum... ama sizinde düşünceleriniz öğrenmek istiyorum. annelik, eş olmak... kaybetme korkusu... siz neler yaşadınız?yaşıyorsunuz? gelin konuşturalım iç seslerimizi..

bayılıyorum anneniz gibi güçlü kadınlara. eşimin yengeside eşini kaybetmiş 4 sene evvel. 2 çocuğuna o kadar sıkı sarılmış ki... ilişkileri beni benden alıyor desem yeridir, özellikle kızıyla bağı bambaşka. demek Rabbim onun gücünüde veriyor. çok şanslısınız.. anneliği içimde hissediyorum, bu bambaşka bişey, anne olmadan anlaşılmıyormuş. insan daha hassas oluyor etrafındaki olaylara, fevriliği, sivriğiliği köreliyor adeta... Rabbim herkese nasip etsin bu duyguyu.. tek tedirgin olduğum acaba fazla mı düşüncelere dalıyorum, diğer anneler nasıl... bunu çok merak etmiştim. ruhan Ya Kuddüs tek ayak

anneler ayaklarınızın altı cennetlik biliyo musunuz? Rabbim sen ve senin gibi düşünen bütün annelere ve babalara evlatarıyla yaşayacakları hayırlı ömürler nasip etsin inşallah... öncedende böyleydim demişsin bence hormanlarının da katkısı vardır ann değilim bu arada ama inşallah senin gibi düşünen multu bi anne olurum I ice floe

inşallah. inşallah onu güzel yetiştirebiliriz, etrafına duyarlı, manevi duyguları güçlü, içindeki sevgiyi, heyecanı kaybetmeyen bir birey olmasında etkili olabiliriz. emin olun bu kaygılar herkeste var. klişe ama ''böyle bi dünyaya çocuk getirmek istemiyorum'' psikolojisi... ama kaçışı yok. toplumu değiştirip, güzelleştirmeye gücümüz yetmez belki ama topluma güzel bireyler yetiştirmek elimizde. tabiki bu kolay değil. beraberinde çok fedakarlık, özveri istiyor. bu kaygılarda başlangıcı değil mi zaten D dudi

anne olan herkes çocuğunu kaybetmekten korkar. daha doğrusu insan sevdiklerini kaybetmekten korkar. anne baba kardeş eş vs. bu duygularınız son derece normal, ee tabi hamilelik hormonları etkiliyo çifte yaşanıyo tüm duygular. tek takıldığım nokta eşinizi kaybetme korkunuz oldu. tabi bende korkuyorum onsuz naparım diye düşünüyorum ama sizinki biraz takıntıya dönüşmüş sanki. biraz güzelliklere odaklanın, gelecek korkusu günü yaşamanıza mani olmasın. mutluluklar...

inş bi gün bende anne olurum da bu korkuları yaşarım amin rabbim onların acısını yaşatmasın inş. siz annelere... hannesli Desert

amin... Allah yavrunuzu size bağışlasın dediğim gibi dönemsel birşey sanırım. hamileyken insanın bilinçaltında bastırdığı duygular patlayıveriyor adeta açıkçası biraz daha rahatladım. en azından hemen hemen her hamile bayan bunu yaşıyor anladığım kadarıyla. tahminde ediyordum ama insan yaşanmışlıklardan duymak, emin olmak istiyor. bu kaygıların aslında normal olduğunu ve azalacağını bilmek istiyor.

Çok büyük konuşmuşsunuz. Eşini seven tek siz değilsiniz bu dünyada ve bu şekilde konuşmak hiç doğru değil. Onsuz nasıl yaparım demişsiniz de bunları yazarken hiç mi düşünmediniz eşini kaybetmiş ve çocuğunu güzel bir şekilde yetiştiren insanlar yok mu bu sitede? Kusura bakmayın ama keşke biraz empati yapsaydınız yazarken.

bu konu pek ilgisini çekmedi galiba kk nın şimdi çıkmam gerek. umarım döndüğümde güzel tecrübeler, benzer duyguları yaşamış ya da yaşayan annelerin yorumları çok olur iyi günler kk E EBRU 72

siz düşüncenizi belirtmediniz, açık açık sataştınız. size birşey söyleyeyim mi bu forumda gördüğüm çoğu kişi bende dahil, konularda eleştiride bulunurken bir kısma değil genele yorum yaparız. yani iyi kısımlarıda yazarız, eleştirdiğimiz kısımlarıda. ve sonunda da bi ''mutluluklar'' ı çok görmeyiz bu gibi hamilelik, evlilik vs durumlarında... yapmak zorunda değilsiniz ama genelde iyiniyetle yaklaşanlar bunu yapar. bu konuda, duyulmak istenmeyecek nesi var? kaynana gelin çatışması mı, karı koca kavgası mı? konumuz ANNELİK ve siz taaa nerden nerelere çektiniz. dikkat ettiniz mi sizden başkada buna takılan yok. çünkü yazan üyeler konuya odaklandı, bilmem anlatabildim mi

yazdıklarınızla gözlerim doldu vallaha:)... bu kaygılar bence normal ama siz dikkat edin takıntı haline getirmeyinn.. kötü düşünceleri savın sürekli negatif enerji yaymayın evreninize dua edin bol bol aklınıza gelince iç sesinizi susturun ve dua edin.. inşallah çook ama çook mutlu olursunuz eşinizle bebeğinizle beraber güzel bir ömür geçirirsiniz...