Değil mi ya, şöyle ağız tadıyla depresyona giremiyorum. Akşama kadar yatmak ne demek bilmiyorum, geçenlerde hastalandım 2 gün yatamadım, dinlenemedim hala tam geçmedi. Of Allah'ım off diyesim geldi.

Olurdu hem de ne güzel olurdu:) İşi gücü geçerim de yavrum benim bıkkınlıklrımın, depresifliğimliğin gölgesinde kalmasın diye bu uğraş... Ama şöyle zaman dursa ve 1 ay yataktan kalkmasam, uyusam uyusam... witch hunt 1gunluk SucukluKuruFasulye tek ayak

Mesela yarın hastahanede iş görüşmesi var. Bi tanıdıgımız ayarladı. Ama gidesim gelmiyooor. Minübüse bin oraya git orda forum doldur vs. Okadar üşeniyorum

heh söz geniş geniş yatıcam az kaldı yaza

Üniversiteyi neden bıraktın?

arkadaşım depresyon da olabilir ama hormonal birşey de olabilir örnek veriyorum demir eksikliğin varsa, acayip tembellik, düzensizlik falan yapar önce git bir aile hekimliğine ücretsiz tüm testlerini yaptır, tiroid dahil yapıyorlar daha 21 yaşındasın! ne demek ailem zaten 2 yıldır bana bakıyor! tabi ki bakacaklar, maddi durumları el verdiğince seni maddi manevi gözetecekler, onlar senin annen baban benim çocuklarımın ömrü hayatları boyunca yardımıma ihtiyaçları olsa, tek 1 kez bile gocunmam, elimden geleni yaparım onlar da böyle görüyorlardır seni psikolog için illa bütçe ayırman gerekmiyor e-devletten randevu al, git bir görüş ücretsiz haaa, baktın beklediğinden fazlası çıkıyor, değişik bir teşhis konuluyor, o zaman tekrar gözden geçirirsin maddi durumunuzu böyle, onu yapamam bunu yapamam demekle olmaz çünkü ileride birgün aklın mutlaka başına gelir, o zaman, bu dönem elinden geleni yapmadığın için bin pişman olursun gece uyuyp gündüz uyanma durumuna da takılma genç yaşta evde duran bir çok kişi bunu yaşar

Ne kadar sürdü senin bu "kötü" dönemin toplaminda?

Devlet hastanesine git özel şartmı. Belissima77 Amaca giden yolda herşey

Okadar dogru söylediniz ki... Sadece başlamak değil aslında olay devam ettire bilmek. Ayrıca bu durumdan kurtulmayı düzenli bi yaşam kurmayı yeni arkadaslıklar edinmeyi her şeyden çok istiyorum. Çünkü cidden çok sosyaldim.

aman aman dikkat et dileklerine.. Yıllar önde bir arkadaşımla telefonda konuşurken "çok yorgunum şöyle yataktan çıkmadan 10 gün yatsam..." dedim. Ertesi sabah merdivenlerden yuvarlandım ve tam 10 gün iş görmez raporuyla pert bir şekilde yattım... Aman diyim.. dikkat.

Ben spora kayit oldum gitmiyorum ama okadar vahimim Evet kimse olsun istemiyorum Ama. cikincada disari falan hep cıkmak istiyorum Sen basarirsin umarim Laale Aşikardır Zat-ı

Gelismeler var gordugume gore. Cok sevindim senin adina canim. full tempo

Benim de benzer bir dönemim olmuştu. Evden proje bazlı çalışıyordum ve sürekli bilgisayar başındaydım, yalnızdım, vampir gibi geceleri yaşayıp güneş doğunca yatıyordum, aynen sizin gibi banyo yapmaya dahi üşeniyordum. Dış dünya ile ilişkim siparişlerimi eve getiren insanlarla ve kasiyerlerle falan sınırlıydı. Nasıl aştın derseniz, sporla. Önce yürüyüşe başladım, güneş doğunca yatağa girmek yerine bi kahve içip yürüyüşe çıktım. Özellikle deniz veya su kenarında yürümek insana iyi geliyor. Belli bir tempodan sonra vücut zaten adrenalini endorfini basıyor, hem kendinizi çok iyi hissediyorsunuz, hem de müptelası oluyorsunuz. Sonra DVDler, başka spor programları şunlar bunlar derken mutlu, ruhen ve bedenen sağlıklı bir insan olup çıktım desem yeridir, yoksa o gidişle en yakın mağaraya taşınmak veya maymuna geri dönmek zorunda kalacaktım sanırım Bence de bir psikoloğa danışmalısınız ama harekete de geçin, inanın işe yarıyor. . push ; R

1 yıl kadar canım.. jenesuisquunechanson

sosyofobi gibisin sanki canım. bi an önce silkelen ve kendine gel. sağlıklısın gençsin bunun kıymetini bilmeden kendini evde çürütmek

Sizede kesinlikle katılıyorum geriye dönüp bakınca boşa geçmiş 2 yılım var. Aslında çalışmayı bu yüzden istiyorum. Para biriktirip almak istediğim resim kursuna hazırlanmak için. Evet ailem tabiki destek çıkar bana. Ablamda aynı sekilde sonuna kadar destek çıkar. Ama bende heves olmadıgını gördükleri için ellerinden bi şey gelmiyor. I

Bizim bi tanıdık var diye lafa girince korktum zaten direk Teşekkürler tavsiyeleriniz için

Bölümün neydı, iyi getırısı olacak bir bölumse aftan faydalanarak devam edebılırsın inşallah.. Ben de sen gıbıyım depresyondayım yatmıyorum kalkmak ıstemıyorum boguluyorum ama ben bunun ılacının işe gırmem olacagını bılıyorum.. Sen de aslında ıs baksan yavas yavas atlatabılırsın belkı.. Evde ömur gecmıyor. Sıkıldıkca bana özelden yazabılırsın dertlesırız ıkı depresıf:) Morella_Pink

Klişe bi tavsiye ama yerinden kalkmadıkça bu düzen kendi kendine degişmez. Ayrıca kimseden utanmana da gerek yok. Gençlik gider, bugünlerini bir daha da bulamazsın. Bir anda karar verip degiştir kendini... Tabi halinden memnun degilsen... Hastalıkla falan da bag kurmaya çalışma. Ne yapman gerektigini zaten biliyorsun boşa uzatmıyım. M ManzaramDeniz

arkadaş bul kendine acil hani yaşam koçu gb seni harekete geçirecek zorla dışarya çıkaracak biri

Böyle bir nedenden okul bırakılır mı? İlginç. Bence bir an önce okulunuza dönün. Hem okurken de çalışın. Size destek olacak bir dostunuz yok mu? Ya da akrabanız v. s. Depresyon belirtileri gibi anlattıklarınız. Şöyle çıkın gezin insan içine karışın. Ne hayatlar var göreceksiniz. Ondan sonra yaşama dört elle sarılırsınız emin olun.

valla okurken ben de imrenmedim desem yalan olur ah bu sorumluluklar

Öncellikle merhaba foruma yeni üye oldum konuyu dogru yere açmıyorsam kusura bakmayın. Uzun bi yazı olcak bu lütfen sıkılmadan okuyun. Belki yazdıgınız bi cümle hayatımı değiştire bilir. Ben 21 yaşımdayım. Üniversiteyi bırakalı 2 yıl oluyor. Üniversiteyi bıraktıgımdan beri hiç evden çıkmıyorum. Çevremde hiç arkadasım kalmadı. Saçma sapan bi uyku düzenim var. Gece sabaha kadar oturuyorum. Akşama kadar uyuyorum. Gerekmedikçe banyo yapmıyorum. Gittikçe kilo almaya basladım ve kendimi begenmiyorum. Önceden çok özgüvenli biriydim. Şimdi dışarda bi yere gitmek istiyorum ama korkuyorum. Mesela bi bankada soru sormaya çekiniyorum. Sanki biri beni terslerse yerin dibine girer gibi hissediyorum. Çevremde ki herkes bu pesimist halime şaşırıyor. Çünkü çok dışa dönük eglenceli bi kızdım. Ama suan sürekli ağlama halindeyim. Sürekli hasta gibiyim bi yerlerim agrıyor halsizim. Yataktan çıkmak istemiyorum. Bi yerlere gitmeye çekiniyorum. Kendime bakmıyorum. Uzun zamandır erkek arkadasım yok anlıcagınız gibi. Kimseyi hayatımda istemiyorum. Annem babam sürekli beni çalışırsam açılcagım konusunda uyarıyor. Ama bi iş görüşmesine gidemiyorum. Çünkü kendime güvenmem için bi sebebim yok. Sürekli hayaller kuruyorum. Çalışırım kursa giderim güzel sanatlara hazırlanırım bi yandan da spora baslarım. Ama sabah hepsi geçmiş oluyor. Amaan diyorum yat gitsin. Günler biran önce bitsin geçsin istiyorum. Çünkü hiç bi amacım yok bu hayatta. Evde oturiyim 60 yasıma gelip ölüp gidiyim istiyorum. Neden böyle oldun diye sorarsanız bildiğim bi sebebi yok. Nolur yardım edin bi şeyler söyleyin benim buraya yazdıgım gibi samimi şeyler olsun. Bu düşüncelerimi kimseye anlatamadım bu zamana kadar çünkü. Şimdiden teşekkürler

Bazı geceler diyorum ben de; yarın sabaha uyandığımda işyerimi arasam; "gelmiyorum bugün ve bundan sonra hiç bir gün!" diye bağırabilsem... Yataktan sadece su ve sigara için çıkabilsem... Saatlerce Türk filmi izleyerek ağlaya ağlaya uyusam... Olmuyor işte neden ben de bilmiyorum... olmuyor... Kaizen

biri seni durdurmalı. yani böyle tembel tembel oturmana engel olmalı belli ki kendin halledememişsin. M

Üniversiteyi bitirince 1 yıla yakın işsiz kaldım sürekli evdeydim bende böyle bir dönemden geçtim. Yeniden üniversiteye başlayın yada bir işe girin göreceksiniz ki bu süreç sona erecek. Sosyalleşirsiniz ve kendinize özgüveniniz tekrardan yerine gelir.

seninki kadar uzun süreli ve ağır olmasa da ben de benzer bir dönemden geçtim. spor yaparak ve kitap okuyarak atlattım bu dönemi. özellikle yürüyüş ve tempolu sporlar hem bedenini yeniliyor, hem de form tutulmaya başlanmasıyla birlikte motivasyonun artıyor. bir hafta sonra gelecek ay spora başlarım diye erteleme, hemen yarın eşortmanarını çek ve yürüyüşe başla mesela. bahane ürettikçe üretiyor insan, sonu gelmiyor. Z zipzip

Sanırım hayatımızda bazı şeyleri hissettiğimiz ve yaşadığımız küçük çaplı bir depresyon döneminden geçiyorsun bu tür durumlar herkese olur ama benim sana tavsiyem en kısa zamanda toparlanmam olacaktır. Doktor önermem antidepresan haplarına boğuyorlar, kendi psikologun olup kendini iyileştirceksin, mesela sabahları kalkıp hareketli müzikler dinle, kendini eğlendircek birşeyler yap aynaya bak ve ne kadar kıymetli olduğunu gör, ayrıca spora git, değişik işler yap kendi özgünenini kendin kazan, silkelen kendine gel çünkü bu hayat böyle bitmez. Annen ve baban bi konuda haklılar dışarıya açılmış olacaksın ve insanlarla diyaloga girmekten korkma onlar seni bir terslerse sende iki tersle çünkü kendini savunacak yaştasın, bundan kurtulman gerektiğini sende biliyorsun. İnan bana bu bir geçiş süreci, bir döneem.. Hepimiz yaşıyoruz ve belkide zaman zaman yaşıcaz..

İnanın bilmiyorum okadar pişman oldum ki bıraktıktan sonra. Suan dönüp bakınca niye bıraktıgımı anlamıyorum. Ama ozaman ki kararım derslere gitmeye üşenmemdi.

Öncelikle kendine gel, kalk sirkelen. Bu genc yasra ne yapiyorum de, Bir amacin olmali hayatta.. Oyle yat kalk evde otur tabiki depresyona girersin, herkesin boyle kisa donemleri olur.. onemli olan bu donemleri basladigi gibi bitirmek. -Kendine bir is bulmalisin oncelikle.. Calisirsan acilirsin spora gidersin, yeni arkadas cevren olur.. Bunlari yapmak hicte zor degil, tembeligin seni yenmesine izin verme. Sen yen tembeligini.

psikiyatrik bir vaka, geçmiş olsun..

Bu hayatta bir amacım yok demişsin ya, buraya bunu yazdığına göre artık bir amacın var. İçinde bulunduğun durumdan kurtulmak en büyük amacın olmalı. Bu durumdan kurtulmak için işe girmek ya da spor yapmak başarılı olmayabilir. Bu psikolojiyle iş görüşmesine gittin diyelim işe alınsan bile 3 gün sonra gitmekten vazgeçersin. Spor kulübüne yazıldın diyelim ona da 3 seans veriyorum.. Ve her şey daha da gereksiz olmaya başlar senin için. Çünkü boş vermişlik yaşıyorsun. Senin önce kendini boş vermekten vazgeçmen gerek. Senin öncelikle bir uzmandan yardım alman gerekiyor. Bunun içinde bu durumdan kurtulmayı gerçekten çok istemen gerekiyor. Özellikle güneşli havalarda yürüyüş yapmanı öneririm. Güneş depresyon etkilerini azaltır.

Okulunu bırakarak hata yapmışsın ama hala geç değil biliyorsun değil mi?

Bende depresyona girdigimde benzer şeyler yaşamıştim. Hepimiz belli dönemlerden geçeriz. Ben okula gidemiyordum evden çıkamıyordum. Psikologum ilk başta ufak yürüyüşler yapmami istemişti benden. Spor ilaçtan daha iyi geliyormus kanıtlanmış öyle demişti. Kendini hergün yürüyüş yapmaya zorla günde yarim saat hizli tempoyla yürü. Kimseyle muhattap olmak zorunda degilsin tak kulaklığı hergün yürü. Iyi geldigini goreceksin:) Lütfen kendinde o gücü bir an önce bul. Bunu anlayınca gecen zamanina üzülme daha fazla.

Bir şey isterken doğru ve eksiksiz kelimelerle cümle kur en güzeli.. Çok başıma geldi, artık dikkat ediyorum ben de

Evet bu çok önemli. Öyle güzel bi yaştasın ki.. Duyan da ben 50 oldum sancak Ben de 28im ama sen çok gençsin daha.. Dışarı çıkıp alışveriş yap, makyaj malzemeleri al kendine, sevdiğin bi kafeye git otur, odanın şeklini değiştir, seni oyalıcak bi el işi edin, spor yap, yürüyüşlere çık.. Yapılacak çok güzel şeyler var.. İçinin cıvıl cıvıl olması lazım senin.. Morella_Pink

Teşekkür ederim. Halsizliğimin sebebini bilemediğim için randevu aldım hastaneye test yaptırcam. İnternetten arastırdım biraz kansızlık vs. sürekli halsizlik yapıyormus. Bakalım

-Hayatta bir amaç bulamamak -Depresif eğilimler -Özgüven kaybı/eksikliği -Sosyal anksiyete

Okulu bırakmasaydın keşke... MissPoine

Bunun normal olmadığını biliyorsunuz. Halbuki hayatin bi ucundan tutun devami gelir. Gidin bir ise başlayın mesela her türlü sorununuz geçecek. Suan tek amaciniz ise baslamak olsun kendinize baska hedefler koyup gözünüzü korkutmayin. Tek amaciniz işe başlamak ve kendi paranizi kazanmak. Diger istekleriniz zaten zamanla olacaktır, Morella_Pink

Habire af cikiyor, okuluna geri don. Morella_Pink

Universteyi birakinca mukemmel bi hayatmi bekliyordunuz... Morella_Pink

nasıl canım çekiyor nasıl şu yurtdışı işini bir halletsem direkt işi bırakıp evde yatıcam yemin ediyorum

Yer değiştire biliriz 1 aylıgına siz gelip yerime yatın ben sizin yerinize sabah akşam çalışıyım

Canım ben cidden çok kötü durumdaydım. Şöyle söyliyim, o gün okuldan geldim, öğleden sonra dersim yoktu. Bi ağlama krizi tuttu beni durduk yere. Bağıra çağıra ağlıyorum ama.. Alt komşumun eşi geldi, çok da samimimiyizdir. Açtım kapıyı, bana bir tokat attı, donakaldım. Şimdi diyorum iyi ki atmış o tokadı, yoksa kafayı yeme noktasına gelmiştim. Hemen beni doktora gönderdi. Gittim herşeyi anlattım. Beni bir hafta sonra tekrar çağırdı, gittiğimde doktoru tanıyamadım. Siz geçen haftaki doktor musunuz dedim.. O derece kötüydüm. İlaçlar sakinleşmemi sağladı. Ağlama krizlerim durdu, umursamaz oldum hiçbir şeyi. Doktorumun da tavsiyeleriyle ev işi yapmaya, yemek yapmaya başladım. Diyet yapıp kilo verdim, uykumu düzene soktum vs. Seni ilaç kullanman konusunda teşvik etmiyorum, yanlış anlaşılmasın ama ben böyle iyileştim. O ilacı bir yıl kullandım ve onu bırakırken de çok sıkıntılar yaşadım. Doktorum dereceli olarak bırakmamı istedi yavaş yavaş ama ben o kadar toparlamıştım ki kendimi, bi anda sildim attım. Ama sakın unutma, o ilaçları bırakmak sigarayı bırakmaktan daha zor.. . push ;

insan içine çıkman şart güzelim...

Kendine sadece ve sadece sen yardımcı olabilirsin. Kendine güven. Bu şekilde nereye kadar. Tamda yarın ilk adımı at!!

Daha dur canım ne ölmesi. daha is hayatıN olacak evleneceksin koca çocuk kocanın ailesi e tabi fazla kilolar... o zaman tembellik kelimesini unutacaksin. hayatını yoluna koy şimdi istedigini yaşamaya bak Z zipzip

Ne güzel işte bak, bir yerden başla kursa git ilerde pişman olursun boşa geçen günlerine. Bak burada ki konuları oku, mesleği olmayıp aldatılan, şiddet gören, boşanamayan kadınlar var. 21 yaşında kabuğuna çekilmişin keşke bende 21 olsam. Morella_Pink

Öncelikle her ne olmuş veya olmamışsa bu sizin seçiminizdi. Ve sizin hayatınız. Hiçbir şey için geç değil. Kendinize güvenin, spora başlayın mesela hem sosyal olarak ilk adımı atmış olursunuz hem de özgüveniniz artar. Sadece bayanların gittiği 20 dakikalık spor merkezleri var çekinilecek hiçbir durum söz konusu da değil. Unutmayın ki bir kadın ne isterse yapar sizde isteyin. Her anınızın tadını çıkarın

yahu boşver başkası ne diyor senin karşına farklı bir durum çıkar belki git-gör-kendin yaşa!

Okulunu neden bıraktın ki?

Aiy bende bazen boyle oluyorum Gunlerce disari cikmiyorum Bakimmis bilmemneymis hiiic Hep yatiyorum Kimse umrumda olmuyo Alisveris yapmayi birak giyinmeye useniyorum Cagiriyolar gel el diye es dost arkadas gecistiiyorum bin bahane Kalkcam hazirlancam dolmusa bincem gitcem gozumde bir buyuyo anlatamam Bahane bulmak daha mantikli geliyo Bu seferde cat kapi geliyolar Onada ayri sinir oluyorum keyfimi bozup yatagimdan cikariyolar beni diye Depresyon baska bisi degil . push ;

Hmmm... Canım sen biraz tembel olmayasın? İnsan derse gitmekten üşenip okul bırakır mı hiç? Neyse olan olmuş. Şu anki duygu durumunda kurtulmak için harekete geçmen lazım. Bence bir işe gir.

Evet aynı evreleri yaşadım bu yüzden hiç arkadasım kalmadı. Bana gelmesini biile istemiyorum kimsenin onlarla mı ugrascam gibi geliyor çay kahve... Sanırım durmumuz aynı ama dün aksamdan sonra bişilere bakısım değişti. Bu sabah erkenden uyandım mesela öglen iş görüşmesine gidicem. Ordan çıktıktan sonra bişiler bakıcam kendime ufak tefek daha sonra spor salonuna kayıt olup eve gelicem. Bence sende baslaya bilirsin.

Valla imkanım olsa ben de sizin gibi yaşardım. Sorumluluklarım depresyona girmeme bile izin vermiyor. Ya da gizli gizli yaşıyorum tüm isteksizliğimi, depresifliğimi. Hiçbirşey istemiyor aslında canım, tüm gün yatsam yatarım. Ama olmuyor işte, mecburiyetler sorumluluklar izin vermiyor. Siz silkelenin en kısa zamanda inşallah, sadece bir süre ben de öyle yaşayabilsem keşke.

Sizin o kötü döneminiz ne kadar sürdü? jenesuisquunechanson

Akil var mantik var, atasözü bile derki : " calisan demir paslanmaz "... Bu üsüngecligin sana gelcekte cok problemler basina acacak simdiden söyliyeyim. kilo problemin olacak, yaglanma olacak, kan damarlarin tikanacak, seker hastasi olma ihtimalin yükselecek, yani sen genc yasta bir harektli 70 yasindaki kadindan daha kötü olacaksin. Sence degermi?

Anladığım kadarıyla ağır bir depresyon geçiriyorsun, forumda tavsiyeler alarak bir çözüm bulamazsın bence. En sağlıklısı bir psikoloğa danışman. Kendini psikolojik yardım almak için zorla. Sorunların çözümü sende.

Aferin sana ben daha beter şartlarda okudum ama sonunda mükemmel olmasa da düzenli bir hayata kavuştum, herkes ektiğini biçer biraz zorla kendini

af belirli zamanda okulu bırakanlara çıkmıyor, ben akademisyenim, 87 yılında fakülteye girmiş öğrencim bile var. bence senin canın ne okumak ne de çalışmak istemiyor. hayatın boyunca annen babanla oturacaksan sıkıntı yok ama evlenirim kocam bakar diyorsan artık geçim çok zor, erkekler de çalışan kadın arıyor. bir an önce silkelen ve kendine gel. ailen de iki sene daha katlanır ondan sonra madem evde oturuyorsun evin işini gör, şunu yap bunu yap derler, gücüne gider. Morella_Pink

Bugun bi adım attım sabah erkenden uyandım iş görüşmesine gittim daha sonra biraz magazalara bakındım yağmur yagmasına ragmen koşarak eve dönmedim sakin adımlarla yürüdüm. Oksijeni çekebildiğim kadar içime çektim. Yarın içinde bi şeyler planlıyorum. Sahilde yürümeyi çok isterdim ama oturdugum yer sahile uzak minübüsle gidiliyor ve oturdugum yerin ortamı pek güzel değil. Rahatsız eden çok oluyor. Yürüyüş için olmasada yarın sahile gidip bi çay içiyim diyorum :)

Al benden de o kadar :)

Babanın üzerine kayıtlı değil misin? Kayıtlıysan babanın sağlık güvencesinden faydalanabilirsin. Devlet hastanelerinde de psikoloji bölümü var. Oradaki psikologlardan yardım alabilirsin.

Kafaniza koydugunuz seylerden sabah vazgecmiyceksiniz iste... Ufak seyle baslayin, yani sira sira gerceklestirin... Ne bileyim ilk önce en az iki günde bir banyo yapmayla baslasaniz hic fena olmaz bence... Sonra uykuyu düzene sokun... Sonra kilo verin... Böylece özgüvende biraz yerine gelir... Yani adim adim ilerleyin... Bi amaciniz olsun... Böylede yasanmazki...

Randevu alıcam şuan en yakın zamana. Ben mesela her yere annemle gitmek istiyorum çocukmus gibi. Belkide kendi ayaklarımın üstünde durmam gerekiyor artık.

Evet kayıtlıyım ama devlet hastahanelerinde sadece ilaç veriyorlarmıs. Yukarda bi arkadasımız da aynı seyi yazmıstı. MissPoine

önce bir psikolağa git.. sonra kendini iş konusunda zorla.. yani artık kendinle savaş.. içindeki kötü sese kulak verme.. U

ben de çanakkalede mimari dekoratif sanatlar okuyorum ve bırakmak istiyorum, 1 yılım bitti sence ne yapmalıyım Queen Bee ✿ Evli, Mutlu, Kedili, Öğretmen ✿ tek ayak

Hayatta bir hedefin, amacın yok ondan böylesin. Eğer imkan varsa okuluna geri dön. Bu şekilde bir ömür geçmez. Kendimden örnek vereyim son zamanlarda epey keyifsizdim ama tembellik yapacak lüksüm yok senin gibi. Fazlaca da kiloluydum ve zayıflamaya karar verdim. Kar, kış demeden her gün yürüyüş yaptım sağlıklı beslenmeye çalıştım ve çok keyifliyim. Küçük küçük de olsa hedeflerin olsun.

Depresyondasin olay bu ve tembellikte var nir ara bende bole oluyodum

onkoloji servislerini gezmenizi isterim, bir de huzur evlerindeki yaşlılarla konuşun bakalım kaç tanesi senin yaşında olmak için her şeyini verir

Herkese çok teşekkür ederim yorumlarından yardımlarından dolayı kendimi daya iyi hissediyor gibiyim bu sabah :)

Bir dakika ya daha 21 yaşındasın. Ne ölmeyi istemesi? Bu fazla kolaycılık olur. Silkelen ve kendine gel. Lise diplomanla iyi şartlarda tabiki de çalışamazsın. Tekrar hazırlan ve eğer memnunsan kendi okuluna yok değilsen içinden gelen bölüm için hazırlan. Hayatımızın en güzel çagındayız. Sürekli pesimist takılmak için fazla konforlusun. Hayatının ipleri senin elinde. İçinde bulunduğun durumu sen kurtarabilirsin. Bak arkadaşım şuan guzellestirmekte berbat etmekte senin elinde. Sorumluluklarının farkına var. Bu sene sınava girmek için geç kaldın. Git 3 4 ay çalış. Dershane paranı çıkart. Zaten o çalışma koşullarını gördükten sonra okuluna sıkı sarılırsın. Seneye de dershaneye git. Biraz hayatının farkına var. Nereye kadar böyle gidebileceksin? Annen baban ne kadar destek olabilir. Sosyal hiç bir bağlantın yokken tabiki arkadaş veya sevgili edinemezsin. Kusura bakma ama kendine çok büyük ayıp ediyorsun. Yarın git bir avmye butun mağazalara başvur. Sert konuşmuş olabilirim ama bunları yapmak zorundasın. Morella_Pink

Bu durumu ne zamana kadar sürdürmeyi düşünüyorsunuz. Yasiniz henüz çok genç okumasaniz da deneyim kazanmak kendinizi iyi hissetmek için bir ise girmeyi düşünmez misiniz? Bir kursa gitmek ya da ne isterseniz sizi ne mutlu ederse onu yapmak Çünkü emin olun disarida olmak okulda olmak işte olmak insani daha enerjik daha hayata bagli ve daha sosyal yapiyor. Secimlerinizi gözden geçirin.."Ben ne istiyorum ve ne yapiyorum" diye sorun kendinize... Ve bunun üstüne hayattan ne almak istiyorsanız onun için cabalayin... Yemek yapmak ve yemek için bile bir özen caba sarfediyoruz değil mi? iste hayattan istediklerimizi almak için de bu caba gerekli. Bu güzel yillarinizi evde bunalıma girerek gecirmeyin inanin zaman çok kiymetli ve yaşanacak görülecek çok şey var..

Af çıkıyor ama 5 ay önce bırakanlara vs. Zaten ben o bölüme yeniden dönmek istemiyorum. Okulumu bırakma sebebim kampüs merkeze çok uzaktı ve kampüs eski askeriye oldugu için çevresinde yerleşim yoktu. Her sabah nerdeyse 6da yola çıkmam gerekiyordu. Bende kolay olanı seçip bıraktım :) Morella_Pink

uuffff canim ya okurken Allah kimseyi senin yerine koymasin dedim, gercekten halin cok zor. Hele hele üsengeclik cok kötü bir huy. Bu gibi insanlar saglik sorunlarida yasarlar zamanla. Bizim bir tanidigimiz vardi kadin üsengeclikten genc yasta öldü yahu. Cünkü kan dolasimi o kadar yavaslayinca, harektsizlikten kani pihtilasti ve solunum damarini tikadi, oturdugu yerde öldü gitti kadin. Ilk önce bir doktora görün ve kan tahlili yaptir ve bir check updan gec.. yani sagligin yerinde ise... sana tavsiyem fazla degil 1 veya 2 hafta bir huzur evinde veya cocuk esirgeme kurumunda veya hayvanlar barinaginda veya bir bahce düzenleme yerinde gönüllü olarak calisman, bunlar sana hayati sevincini ve özgüvenini artiracak. Göreceksinki, gercek hayatta sana ihtiyaci olan insanlar var disarida. Bu her insanin bu dünyaya birseyler katmasi gerektigini ve bu cabasinin aslinda ne kadar güzel oldugunu sana hatirlatacak. Arkasindanda yapmak istedigin ne varsada eyleme gecir hayatinda. Yoksa gelecegini pek parlak görmüyorum senin. E

Bi dönem ben de böyleydim. Kendimi salmıştım iyice. Sonra devlet hastanesindeki psikiyatıra gittim. Tabi ilaç verdi, ama kendisi de muhteşem bi insandı. Gittiğimde sorardı mesela bugün yemek yaptın mı, hayır dediğimde ise hemen eve gidip müzik açıp yemek yapıosun derdi. Temizlik yapmadım dediğimde de aynı şeyi söylerdi ve ben böyle böyle iyileştim. Kendine huzur bulacağın alanlar yarat öncelikle.. Mesela ben evimi değiştirmeyi seviyorum eşyaları felan, el işleriyle uğraşıyorum. Bi ara ojelere takmıştım o dönemde, çeşit çeşit şekil şekil ojeler yapıyordum, devamlı bulmaca çözdüm bi ara, bi ara da dantele merak sardım.. Devamlı kitap okudum.. Bu sayede iyileştim. Hem de ben yalnız yaşıyordum, desteklicek kimsem yoktu, annem kanser hastasıydı ve sevgilimle de berbat bi ilişkimiz vardı. Bunlara rağmen toparladım kendimi.. Sen de yapabilirsin canım..

Toparlaya bilmene bilmene çok sevindim. Verilen ilaçlar sizde ne etki yaratıyordu? Bi atılım yapmak için cesaretlendiriyor mu örneğin? Ya da bi amacının oldugunu mu fark ettiriyor. Ben mesela doktora derdimi anlatmaya bile çekinir oldum çok saçma sapan bi durumdayım

İçindeki zincirleri kırmalısın canım, kendine inat dışarı çıkmaya bak.

Mimari dekoratif sanatlar okuyordum. Evet bence de iş kesin çözüm gibi gözüküyor. en azından sosyalleşmek açısından bakalım yarın bi adım atmaya karar verdim. Umarım sonuçları iyi olur :))