Annelik çok ağır bir yük.. ilk günden itibaren savunmasız, sana muhtaç bir canlının tüm yükünü sırtlanacağın, her şeyinden feragat ederek ona verdiğin, büyütürken sayısız yorgun saatler, uykusuz geceler geçirdiğin, hasta yahut engelli doğması durumunda hayatını ona bağladığın, ben gittikten sonra ona ne olacak diye kara kara düşündüğün Büyüdüğünde belki senden çok uzakta yaşamayı tercih edecek belki annem yanlışlar yaptı beni büyütürken diyerek iletişimini kesecek Toplumda yaşayan kötüler, katiller, tacizciler de, bir zamanlar bir anne babanın masum bebeğiydi... O yüzden annelik babalık basit bir görev değil.. Gerçekten mantıklı bir yanı yok tüm bunları sayınca aksine korkutucu bir sorumluluk Ama içgüdüsel duygular ve çokça toplum, aile büyükleri baskısı ile evlat sahibi olduk ve oluyoruz, olmaya devam da edeceğiz.. Herkese bakabileceği, ilgilenebileceği kadar çocuk versin Allah ve insallah topluma faydalı hayırlı güzel insanlar yetiştirmek nasip olsun tüm anne babalara Sizin için de hakkınızda en hayırlısı, en hayırlı zamanda olsun

Ben de korkuyorum ve yapmak icin bi sebep de bulamiyorum. Bu yuzden de bende bi problem mi var ya, diye dusunuyorumm

hem kararsızım hem de baskılar hat safhada... malum ülkemizdeki neredeyse herkes nüfus memuru

Ya hormon diyoruz kısaca da, bence o hormon falan değil anaçlık denilen şey işte kiminde içgüdüsel var kiminde yok.. Kiminin hayatta zevk aldığı şey yiyip içip gezip tozup kendi için yaşamak kimininki çocuk sevmek bakmak büyütmek onun için fedakarlik yapmak.. Bizim toplumumuz bunu çok büyütüyor oysa nasıl kimisi denize gitmeyi sever, kimisi pikniğe kimi gece çıkmayı sever kimi evde oturmayi, kimi çocuklu hayat sever kimi sevmez bu kadar basit yani.

Çocuk sahibi olmaya hazır değilsiniz kesinlikle düşünmeyin. Başkalarının cesaretlendirmesiyle bu yola girilince sonrası meşakkat gelir. O zaman da ben neden başkalarının aklına uydum diye kizarsinjz. O istek içinizde olduğunda çocuk düşünün. Biz evlendigimizde 3 yıl sonra demiştik ikimizde istemedik ama bir buçuk yılı devirdikten sonra bi melegimiz olmalı dedik. Ki bu süreçte bizi cesaretlendirme çalışan çok kişi öldü ama ikimizde istemedik şuan hamileyim nasipse Ekim'de kucağıma alacağım. Hiç pişman olmadım keşke daha erken yapsaydık demedim ama keşke seni daha erken tanisaydim çok dedim

Aslında mantık açısından baktın mı sen büyütüyorsun, yediriyorsun, içiriyorsun, hastalandığında dünyan yıkılıyor ama büyüdüğünde evlenip gidiyor. Duygusal açıdan baktın mı gerçekten evin neşesi. Rabbim evlat acısı kimseye vermesin. Çok tatlı bir duygu. Dün gece erken uyudu bebeğim. Eşimle çay içerken onun taklitinin yapıp gülüyorduk.

sevdiğinden bi parçayı dünyaya getirmek için.. biz eğer erkek arkadaşımla ayrılmayıp evlenseydik seve seve ondan çocuk sahibi olurdum

Mantıklı hiç bir açıklaması yok. Sadece çoğalmak diyebiliriz ya da. Anne olma isteği duygusal bir içgüdü bana göre.

Allah bağışlasın mutlu huzurlu bir geleceğiniz olur inşaallah.

çocuk olmadan aile olunmuyor sanıyor herkes. bence kimsenin buna mantıklı bi cevabı yoktur.

Etseee nolluuur etmese nolur. Olmasam nolurdduuu, olmasak nolurdu. Fazla insan dunyaya zarar hep, cok faydali canlilar oldugumuzu dusunmuyorum.

Odasından annnnnneeeeee şuuuuuu diye seslenmesi için bile yapabilirmiş insan. Bu kadar güzel bir kavram böyle güzel bir varlık daha tanımadım ben

Oğlum 3 yaşında evlendikten 4 yıl sonra çocuk sahibi olmaya karar verdik. Çünkü geçerli bir sebep yoktu :) ama şimdi o kadar başka ki nerdeyse keşke daha önce diycem yani. Bambaşka bir şey, o olmadan önce napıyomuşum acaba diyorum kendi kendime.

Bı mucizeye tanıklik deyin, senin dna 'ndan bı parca deyin, doğumdan sonra kucagima verdikleri an gözlerime baktı sanki bı an kendimi gördüm kendi kopyami doğurmuşum doğduktan sonra daha iyi anladım ki gerçekten dünyanın en zor şeyi ve en güzel şeyini aynı anda oldum bu dengede mutlu olabileceksiniz anne olun derim.

Eşimi çok seviyordum ondan bebeğim olsun istedim ayrıca anne babamı kaybettiğim için yaşamak bir sebep istiyordum Allah önce ikiz verdi kucağıma sonra supriz bebek daha

Hiç arkadaşın yok mu çocuğun sana arkadaş olabiliyor onunla alışverişe çıkıyorsun kafede oturuyorsun parka gidiyorsun parkta onu kaydırakta kaydırırken sende kayıyorsun çocukluğunu yaşıyorsun komşuya istediğin yere onunla gidebiliyorsun seni dinlemediğinde doktoruna şikayet ediyorsun mağazalarda gezip hem kendine hem ona kıyafetler alıyorsun Doğum günü partisi yapıyorsun bütün sevdiklerin geliyor hediyeler geliyor hergün onunla vakit geçiriyorsun tek zorluğu altını pisletmesi oda bezi bırakana kadar birde arada hastalanması hiç zorluğu yok sen bebekler çok gürültücü olur çekemem dersen o senin ona koyacağın düzen ile alakalı doğduğundan itibaren saat kaçlarda uyuyor olacak kaçlarda uyanık olacak onun ayarlamasını yapıyorsun baştan zor oluyor sonra rahat ediyorsun çocuk olunca gezemem dersen yanılırsın tam tersi çok rahat gezebiliyorsun yanında bide bir özgüven geliyor çekincelerin varsa hiç çekinme senin beceremediğin bilemediğin yerlerde büyükler devreye giriyor sende onlardan görünce birdahaki sefer onlara ihtiyacın olmadan yapabiliyorsun yani zorluğu yok aslında çocuğun olabiliyorsa olsun ama ne kadar evlisin çok yeni ise biraz evliliğini gözlemleyebilirsin

Bu arada ben de 35 im hala istemiyorum 20 lerde de sıkılırdım çocuklu ortamlardan.. Yoksa yok yani sizde de yok bence.. Eşim istiyor diye yaparsaniz eziyet olur o, hele bi kucagina al kısmına da inanmıyorum herkeste olmuyor o, en yakın arkadaşımdan biliyorum.

Bu kadar kötü insanların içinde onların masumluğuna hayran kalınıyor bikere. Kızım doğunca ne kadar önemsiz şeyleri dert ettiğimi anladım bana sakinlik verdi gereksiz insanlara kulağımı kapatmayı öğretti. Yarım yamalak konuşmaya başlayınca daha güzel oluyo her şey. Birde o tombik ayakları öpmek için bile bebek yapılır Eklentiler FD74E8AF-C0F1-4803-B105-1C6870190DFF. jpeg 59,1 KB · Görüntüleme: 15

Anne-babalarımız evlat sahibi olalım büyütelim ailemiz büyüsün neşemiz artsın büyüyünce elimizi öpsünler vs düşünmüşler Allah'da verince bizler dünyaya gelmişiz gelmeseydik ne olurdu bizsiz dünya olurdu evlat güzel şey... Büyüyünce evlenip gidiyor herkes ama ana babalar annelikten babalıktan çıkmıyorlar. Size en basitinden bir örnek vereyim benim annemi öz kardeşleri bile arayıp sormazlar yeğenlerininde umrunda olmaz ama biz 3'ümüz onu hiç unutmayız herzaman arar sorarız kıymet biliriz annemde bu yüzden bize "iyiki sizler varsınız" der. Tabi hayırlı evlatlar ancak böyledir. Allah herkese hayırlı evlat nasip etsin, benim oğlumu da büyüyünce hayırlı evlat eylesin amin.

Başlığında ki soruyu kocama sordum. "bakkala göndermek için" dedi

Aynen öyle çok haklısınız. Amiiin. Rabbim isteyen herkese versin hayırlarla.

Insanın hayatına "Anlam" yüklemesidir. Burada biyolojik olarak üreme güdüsü diyen olacaktır. Ama insan bilinçli ve düşünme fonksiyonu olan bir canlıdır. Çoğu üst bilinç sahibi insan sırf üreme güdüsüyle hareket etmez. Bu yüzden insan hayatına "Anlam" katmak için çocuk sahibi olmayı seçer. Çünkü çocuk sahibi olmak ınsana bir hayat amacı verir. Onu yetiştirmek; ona bir şeyler öğretmek; insanı hayata bağlar. Şu an çoğu psikolojik rahatsızlık amaçsızlıktandır. Fakat burada dikkat edilmesi gereken nokta; çocuğu hayatın birinci amacı yapmamaktır. Çocuk çok emek ister. Büyütene kadar çok ilgilenmek lazımdır. Fakat çocuğu hayatın tek amacı yapmak sakıncalıdır. Sonra oğluşundan bir türlü kopamayan, sürekli gelinini kıskanan anneler görüyoruz. Her insanın kendine ait bireysel amaçları olmalı. Çocuk haricinde kendi ile alakalı hayat amacı olmalı. Dengeyi iyi korumalı. Yoksa çocuğu büyüyüp kendi hayatını kurduğunda kişi yıkılır.

Ne zarif bir yorum. Ah böyle düşünceli insanlar olsa çevremizde de keşke. Sizi tebrik ediyorum.

bi kere hamileliken başlayalım, düşünsene içinde atan bi kalp daha var sen ne yersen o da onu yiyor ne hissedersen onu hissediyor. Sonra doğuyor ufacık masum sana muhtaç bi can. Büyüdükçe sana benzemeye başlıyor ya konuşması ya oturması ya küslüğü illaki bişeyleri sana benziyor. Sanki dünyaya bi kopyanı bırakmış gibisin. Belki dünya için çok faydalı olacak işlere imza atacak bi evlat olacak ve siz onu dünyaya getirmiş olacaksınız düşünsenize gururu. hiçbişey bilmeden dünyaya gelmiş bi canlıya yaşamayı öğretmek onuu yaşatmak. Annelik Allahın bize verdiği en kutsal hazine bence. Her kadın tatmalı bu duyguyu. Yoksa evlat olmadıktan sonra anne baba akrabalar bi yere kadar. Bi ömür koşulsuz şartsız sevebileceğiniz asla vazgeçilmeyecek tek şey evlat değilmi.

Bu hormon konusu tam olarak benim merak ettiğim şey :) Yaş nerdeyse 30 evlilikte 4. yılı bitiriyoruz tık yok. Eşim çok istiyor onun yaşı 40 a yaklaşıyor. Ona üzülüyorum maalesef bende hazır değilim. Bir gün olur muyum hiçbir fikrim yok... O hormonlar bastırınca zaten kendin istiyorsun diyorlar da... 30 dan sonra mı bastırıyor o hormonlar anlamadım ben?

Kimseyi üzmek iste mediğim için sildim

O kokusu, dokunuşu, bakışı, seni arayan gözleri, kahkahaları Bezelye tanesi ayakları Minnak elleri uykusuzluğuna, tüm yorgunluğuna değecek gülüşü Herşeyi güzel, herşeyiyle Rabbim tüm isteyenlere tattırsın bu duyguyu inşAllah

mantik olarak bence hhic bi aciklamasi yok varsada duygusal bir aciklamasi vardir onu da galiba dogurduktan sonra anlariz ayni anne olunca herseyi anladigimiz gibi choccywhoccydoodah

İnsan doğar büyür ürer ölür. Yaradılışın en temel özelliklerinden biri. Ben neden oldum çocuk sahibi? Çok da sevmezdim aslında çocukları, nedense. Bir insan yetiştirme fikrinden sanırım. Anne olayım, eşim baba olsun, birlikte bir insan yetiştirelim. Bildiklerimizi öğretelim, iyi insanlar olduğumuza inanıyoruz, iyi de yetiştiririz. Daha iyi yetiştirmeliyiz hatta. Daha donanımlı. Her geçen gün pisliğe batan bu dünyaya kaliteli insan lazım :) Maddi manevi yetebileceğime inandım, tüm sorumluluklarını almayı göze aldım. Ve nasip oldu diyebilirim. Sorumluluğu büyük. Kalbinizin dışarıda atması gibi. Kaç evlat varsa o kadar bölünmek gibi. Zor ama güzel duygular. İsteyenlere nasip olmasını dilerim. Hazır değilseniz bekleyin. Ama insan bilmediği bir duyguya ne kadar hazır olabilir o da ayrı mevzu.

Hahaha iltifat gibi iltifat

Zaten sürekli anneligini sorguluyorsun. Biz kadin olarak o kadar çok sertiz kendimize. O kadar yüksek standartlar pesinde kosuyoruz ki. Ve sadece kendimize degil, birbirimize. Toplum baskisi dedigimiz biziz. Biz toplumun parçasiyiz cünkü. Yani emzirmek istemeyen yada yapamayan kadin en basiti o kadar yargilaniyor ki. Alttan alttan igneleyici cümleler. Ne gerek var bunlara? Kizim mesela evet tablete bakiyor ve birçok çoçuk öyle yapiyor ama toplum olarak sanki bu çok büyük bir ayipmis gibi herkes sakliyor. Hele ilk baslarda o yorgunluk ve hormonlar ile insan bazen tikaniyor, "acaba hazir degilmiydim çoçuk için" diye sorguluyorsun. Bu toplumsal çok büyük bir tabu. Sürekli sükür etmelisin çünkü. Annelik iste öyle tozpembe degil.

Ha ha çok kolay bişeymiş gibi anlatmışsınız ''yapıverdim'' deyişinize güldüm çok hoşsunuz

Valla neden cocuk sahibi olunur bilmeden olduk sanki yaa gayette yasimiz olgunlasmisti 3 bucuk yillik evli ve bile isteye hamile kalmistim cocklari cok severdim gencligimden berri fakat anne olmak cocuk buyutmek kavramlarina tamAmen hakim olmadgmi dogmdan sonra idrak ettim.. kizimla olgunlasiyoriz nolursa olsun iyi ki dogmus prenses kulis

29 yaşıma geldim artık çocuk yapmam gerekiyor hiç çocuğum olmayacak mı şimdi evliliğin tatlı zamanları ya ilerde eşimle evlilikten sıkılırsak çocuk istersek olmazsa vs vs bu düşüncelerim vardı. Ama hamile kaldıktan sonra duygu düşüncelerim değişti. Şimdi eşimle yavaş yavaş hareketlerini hissettikçe sadece ikimizin yaptığı bir şeyi dünyaya getirme fikri bu bizi çok heyecanlandırıyor. Doktora heyecanla koşuyoruz görücez diye.

O minik elleri ve ayakları öpmek, şöyle boynunun altından doyasıya koklamak bile dünyalara değer. Sevgi ve ilgiyi karşılıksız verdiğiniz ve saf sevginin ne demek olduğunu size de öğreten varlıktır bana göre bebekler. Güzel yetiştirmek önemli. Sabır ve sevgi dolu olmak önemli. İnsanın hayatına anlam katan varlıklar. Allah isteyen herkese sağlıklı ve hayırlı evlatlar versin inşallah.

Sevgi diye birşey olmasa çekilecek çile değil

Benden nasıl bir çocuk olurdu diye merakımdan

Kızımı bir gün mıncıklarken anne yeter demişti, niye ki ben seni mıncırmak için doğurdum demiştim. Cidden böyle bambaşka birşey çocuk, kaka yapmış haliyle bile tiksinmiyorsunuz, üzerinize kussa tiksinmek bir yana" aaa acaba hasta mı diye endişeleniyorsunuz falan. Severken içime sokmak istiyorum, öpmeye doyamıyorum, koklamaya. Ben bu kadar sevebileceğime inanmazdım, tabi ki severdim çocukları ama uzaktan. Şimdi bambaşka hissediyorum. İlk adımlarını, ilk kelimelerini, ay ay gelişimini, size yapacağı sürprizleri heyecanla bekliyorsunuz Çok yorucu çocuklu hayat ama bir o kadar da güzel.

Çünkü annelik bizlerin doğa üstü varlık olduğumuzu öğretiyor mesala süper güclerimiz oluyor ayak seslerinden hangisinin olduğunu hangi odada ne yaptığını uykudayken bile biliyorsun. karnı tok banyosunu yaptı şimdide odasında mışıl mışıl uyuyor huzurun tanımı olabilir hiç hissetmediğiniz garip bir huzurla doluyor içiniz.. yazıp yazıp siliyorum bu duygu tarif edilemez galiba.. Allah olmayan herkese versin amin..

Kendinden ve sevdiğin insandan gelecege merhametli, saygili, üretken, hoşgorülü, dunyadaki butun canlilari seven saygi duyan bir birey yetiştirmek paha biçilmez bir duygu olsa gerek... Evet gelecek pek parlak olmayabilir. Ama kimbilir belki de herşey çok daha güzel olur. Şimdi yetiştirecegimiz çocuklar belki de gelecege umut olur ❤

Can sıkıntısından, başka bir açıklaması yok

Eşimden ve benden bir can aşk okadar farklı bişeyki canından kıymetli kokusu dünyanın en güzel parfümünden bile güzel kokla kokla doyamıyorsun Sen onun herşey o senin herşeyin oluyor Hayatın değişiyor mu evet değişiyor ama bence laftan anlamaya başladığı zaman daha düzenli ve güzel bir hayatın oluyodur şuan kızım 2 yaşında ve hayatım çok kısıtlı ama büyüdüğünde engeller kalkacak ve Biz kızımla çok iyi anlaşıp arkadaş gibi olacağız inşaAllah

Mis gibi kokuyor öncelikle. Onun kokusu gibi yok. Evet hayatın ona göre şekilleniyor. Bir yere gideceksen önce onu düşünüyorsun. Ona göre yemek var mı, oyun salonu var mı gibi... bi yatsa dinlensem diyorsun. Yatınca da özlüyorsun. Fotoğraflarına bakıyorsun, eşinle onu konuşuyorsun. Bazen oturup seyrediyorsun ne kadar güzel diye. Şu an 5 yaşında. Bu aralar beni büyümesi üzüyor. Büyüdüğünde bu hallerini çok özleyeceğim diye hüzünleniyorum. Dedikleri gibi doğumda öyle çok duygusal değildim. Ama zamanla çok bağlanıyorsun ve onun sevgisi çok farklı. Neşe kaynağın. Bence çocuk olayının en zor tarafı ilerde büyüdüğünde başına kötü bişey gelmesinden ve beni üzmesinden korkmak. Allah isteyen herkese nasip etsin

Ben de istiyorum tavsiye.. Hic mi anne olma istegi olmaz bir insanda ya, hic yok..

Başka kimsenin terle ıslanmış saçları, ensesi, ayakları bu kadar tatlı kokamaz bence de. Yani objektif bakınca diyorsun ki keçi gibi kokuyor bu çocuk ya, nesini seviyorsun. Sonra yine de burnuna dolan o kesif kokunun şirinliğiyle mest oluyorsun. Lütfen herkes böyle hissediyor olsun da, biz kafayı yememiş olalım.

Benim açımdan olmadı Evet sonsuz seviyoruz ama bu bir artımıdır evliligime bilemiycem

Size katılıyorum ben de. Bebeğim olduğundan beri anne olmak delilik diyorum. O kadar zor ki aslında hayat boyu birini kendinden bile çok sevmek, onu yaşama hazırlamak. Ama bir taraftan da büyümesini izlemek dünyanın en güzel şeyi. Ben mesela ne hamileyken ne de ilk kucağıma verdiklerinde mutluluk gözyaşları dökmedim. Direk annelik hisleri beslemedim yani. Mesela yazıyorlar arkadaşlar kalp atışını duydum çok değişik hissettim filan. Benim için sadece makina sesiydi o ses. Ne zaman ki emzirmeye başladım, o zaman anladım galiba anne olmayı.

Babanın rolü vurgunuza hayran kaldım. Ne yazık ki forumda bile okuyoruz "kayınvalide bebeğe bakmadı" benzeri cümleler. Babalar ne işe yarıyor değil mi? Biz kızımızı (4 yaşında) eşimle nöbetleşe büyüttük. Benim mesaisi rahat bir işim var. Eşimin de kendi işyeri var. Sabah ya da bazen öğleye doğru gidip aşağı yukarı 2, 3 civarı eve geliyordum. Eşim de kendi işine gidiyordu. İşlerim çok yoğunlaştığı zaman cagirdim annemi o da yılda toplam 2 hafta. Eşimin işleri oturana dek çok iş kaçırdığı oldu. Maddi olarak daha iyi olabilirdik ama hiç önemsemedik. Kızımla eşimin arasında müthiş bir bağ var. Şimdi 5 aylık bir bebegim daha var. Ona da birlikte bakacağız. Çocuk yapma sebebine gelince de biz eşimle birbirimizi çok severek evlendik. Sevgiliyken yıllarca bebek hayal ettik biz. Bir sebebi yoktu pek. Sadece çoğalmak, sevgimizi taçlandırmak, dostluğumuzu kuvvetlendirmek istedik. Evlenir evlenmez de yaptik. İyi ki doğmuşlar. Şimdi birbirini kollayan tatlı minik bir aile olduk :)

Insanin kendinden bir parça olması bile yeterli bir sebep bence. Onu emzirirken gözüne bakmak, uyurken seyretmek, ağladığında sarılmak, seni taklit ettiğinde gülmek, hastalandığında uykusuz kalmak, her yere iki kişilik hazırlanmak, ilk kelimelerine şahit olmak, en güzeli de başını göğsünüze dayaması paha biçilemez bence. Evet zor, doğurmak değil, bakmak yetiştirmek zor olan ama her şeye değerler, iyi ki doğmuş, iyi ki doğurmuşum diyeceksiniz günün sonunda. Hayatı, bildiğin, sevdiğin herşeyi paylaşmak için cocuk sahibi olmak çok güzel.

Çok ağır bir sebep aslına bakarsak. Ben de öyle düşünürdüm hep, çocuğunuz ne kadarlık bilemiyorum ama ben bazen bu çocuk olmadı ya diyorum :)) Çok hareketli ve hareketli çocuğa birşeyler ogretebilmek çok ayrı bir çaba istiyor. Biz beceremiyoruz galiba...

Öncelikle hicbir sey oyle toz pembe değil hayatta. Cocuk sahibi olmak da oyle. Kokusu minikelleri ayakları cok sirin evet. Benim de 8 aylik bir oğlum var dünya tatlısı. Severken icim gidiyor tamam. Ama hep bebek olarak kalmayacaklar. Sorumluluğu da maddi manevi yuku de büyüdükçe artacak. Onun dünyaya gelmesi hayatının tamamen değişmesi demek. Sen ve siz olmaktan çıkmak ciddi sorumluluklar almak demek. Çok iyi düşünmek lazim. Şahsen ben bir iki sene öncesi bile olsa hazi r hissetmezdim. Eşinin de hazır olması bu sorumlulukların farkında olması gerek. Tek başınacocuk büyütmek cok çok zor. Bir insan yetiştirmek ciddiye alinmali. Nasılsa buyur denmemeli.

Teşekkür ederim. Çok hassas bir konu.. Ballandıra ballandıra anlattığımız olayı, yaşayabilmek için gözyaşı döken arkadaşlarım da burayi okuyacaksa onların açısına tuz basmak gibi oluyor biraz da. Allahım evladı olanlara, acısını gostermesin. İsteyen herkese de hayırlısıyla nasip etsin inşallah

neden çocuk sahibi oluyoruz çünkü neden olmayalım

Bana gore dogru kisi cikmadigi icin evlenmeyi dusunmuyorum. Ancak, bir sekil de cocuk bekliyor olursam, nedenim tam olarak akademik bilgimi ona aktarmak icin. Onun da bana aktaracagi bilmedigim seyler olabilir. Oyle yasliligimda bana baksin, yalniz kalmayayim gibi "pembe" nedenlerim yok.

Başlığa cevap veriyorum: deli dürttüğü için

Cesaretlmdrmeyle olmaz gun gelir seninde icine o ates duser benim de olsun bi evladim die o ates icine dusunce aklin mantigin kaybolur sadece istersin Allah nasip ederse sahip olursun sonraaaaa bir cennet kokusu sarar evini yuzunde hep bi gulumseme bazen uysa artik die gozunun icine bakarsin ama erken uyursa ozlersin bi anda fotosuna videosuna bakrken bulursun kendini evlad baskaa evlat tatli evlat cennet kokuyor Allah seninde icine dusursun o atesi ozaman insan neden ister anlarsn Allah dileyen herkese nasip etsin ins

çok teşekkür ederim cevabınız için evliliğim oturdu çok şükür sadece çocuk konusunda cesaretlenmeye ihtiyacım var

Ben anne olduğum için annenizi anlıyorum. 30 olsada o hep sizi ilk kucağına aldığı gibi görüyordur. Benim ki 7 yaşında hala kucağımda taşıyorum

Cocuk sahibi olmakda mantikli bir yan bulamiyorum:) yorgunluk artan sorumluluk hayatin kokten degismesi artik kendi basiniza degil size bagli biriyle hareket etme zorunlulugunuz bunlara mantik cercevesinde bakarsak kimse istemez ama duygusal yonden bakinca degisiyor o aradaki sevgi mantiksiz olani dahi kabullendiriyor oyuzden sizde duygusal acidan hazir oldugunuzda cocuk sahibi olun herkes birsey der soyle iyi boyle iyi ama isin asli o degil toz pembe kismi onlar cocuk icin iyi bir sabir maneviyat gerekiyor

Cocugum yok. Cocuk sahibi olmanin mantikli bir yani yok bana gore ama gülüşü, anne demesi dunyaya bedelmiş oyle diyorlar o yuzden yapabilirsin mesela.

Dünyada başka hiçbir duyguya benzemeyen birşey bu annelik. Rabbim ısteyen herkese nasip etsin. Bu duyguyu bütün kadınlarımızın yaşamasını cok ısterım

Sevdiğim adam dan bir can olsun diyedir kimisine, kimine göre tutunacak bir dal, alınacak bir nefes kokudur.. Çocuk sahibi olmak kişiden kişiye göre değişir, sen kendi sebeblerini bulsan daha iyi olur bence... İstiyorsan istiyorsundur istemiyorsan istemiyorsundur. Senin ile partneri nin arasında bir mevzu bu :) Kendini hiç bu konular için germe.. Rabbim hakkında ne hayırlısı ise onu versin. livalinda

Tesekkür ederim Cümlemizin inşallah

İnandığımız değerler doğrultusunda bir birey yetiştirmek istedik.

Tek bir mantıklı sebebim yoktu Sadece istedim Çok şükür nasip de oldu.

Annelik tarif edilemez bi duygu senin şekil verdiğin senin yetiştirdiğin senin sorumluluğunda bir cocuk her donemi ayrı yorucu bir o kadarda harika, kalasını artık tuvalete yapabiliyo diye mutluluktan havalaraucuyosun duşun.:). Rabbim herkese yaşatsın benim 5 dusugum oldu 1 oğlum var çok şükür 1ide karninda hayata tutunmaya çalışıyo doktorlar kalbi durur dedi ama hala atiyo kalbi yavrumun Allahim bütün melekleri korusun herkese nasip etsin

Annelik çok enteresan bisey... Çok zor aynı zamanda çok şahane bı duygu. Sevgisi hiçbir sevgiye benzemeyen kokusunu daha önce hiç almadigin sevgisini daha önce hiçbir canlıya beslemediğin hickimseye öyle tahammül ve sabır gosteremeyecegin mucize... Kalbinin artık dışarda attığı canının çocuk sayina göre bölündüğü tuhaf duygular yani delilik:)Sorumluluğu çok fazla çok yorucu ne bilim ya böyle karman corman bişey...:)

Evet çok zor, çok sabır, çok emek istiyor. Bazen altından kalkamayacak gibi hissediyorum

Boşversene. Ne kadarlık evlisin bilmiyorum ama ben 4 yıldır evliyim. Bunca zaman hazır olmadığım için erteledim. Yeni yeni hazır hissetmeye başladım. Bu zamana kadar eşim de dahil çocuk baskısı yapan herkese ağzımı ayırıp yüzüne yüzüne "yapmıyyyycammm" diye bağırdım büyük zevkle. Umrumda değil kimsenin baskısı kusura bakma ama çocukla %90 anne ilgileniyor. Kimse benim adıma karar veremez. Verdirtmem. İçimden bir an saksı değilim ben, en çok bana soracaksınız diye isyan eden Erol Büyükburç fırladı

Bi makale okumustum vaktiyle Cocuk insanların hayata karşı bıraktıkları imza gibidir gibi bişeyler yazıyordu Mantıklı düşününce gercekten artılarıda eksileride var İmzamız bi nevi hayatımızdaki :)

Çoçuğum yok şuan ama hayatta en çok anne olmayı isterim sebebi ise ; Karşılıksız, çıkarsız, yalansız dolansız tek sevginin evlat sevgisi olduğunu düşünüyorum

Ben bir insan yetiştirmek için istedim. Ona bildiklerimi öğretmek ve bilmediklerimi beraber öğrenmek için. Başka bir sebebi yok benim açımdan

bunlar hep felsefe okumamdan kaynaklı her şeyde bir mantık bir felsefe arıyorum :))) bu kadar ince düşünmek te iyi değil biliyorum ama sormadan da edemiyorum... Allah isteyen herkese ve hazır olduğumda bana da nasip etsin inş. cevaplar da çok güzel farklı pencerelerden bakış açısı... çok teşekkürler hepinize...

Ben hic hatirlamiyorum 23 yasinda evlendim evlenincede cocuk yapmak zorunlu diye düşündüm ama deli gibi çocuk istedim o oldu 5 sene sonra yine istedim ikinciye 1 sene sonunda hamile kaldim bence anne olmak dünyada ki en mantikli şey keske 3. De olsaydi diyorum ama yaşim ve sağlik durumum elvermez ben hep anne olmak istemisimdir icten gelen bisey herhalde istemiyosaniz doğurmayin çunku ömür boyu süren bi sorumluluk ve bakimi gercekten zor bütün hayatiniz değisiyo A Aylakkadin Bahar, bir insanla gelebilir insana Üyelik İptali tek ayak

Hiç bir artışı olmadi mi bebeğin M

Neden cesarete ihtiyacın var? Baskılar yüzünden gebe kalmak için ikna etmeye çalışmıyorsundur inşallah kendini

İnsan neden çocuk sahibi olur sorusunun bana göre tek yanıtı, sevgisini paylaşmak içindir. Çocuk istememin en büyük sebebi eşimle yalnızken de güzel bir aile oluşumuzdu. Yıllarca baş başa yaşadık. Birbirimizi sevmeyi, bunu göstermeyi, bunu korumayı bildik. Sonra zamanla onunla bir çocuk büyütme, onu baba olarak görme fikri beni acayip heyecanlandırmaya başladı. Hayatımızın topyekun değişeceğini biliyorduk, kısıtlanacağımızı, sorumluluklarımızın artacağını, baş başa hayatımızı bazen özleyeceğimizi de. Yine de çocuk sahibi olma fikrinin ağır bastığı bir zaman geldi. O aşamada çocuk yapmaya karar verdik. Şimdi iki kızımız var.

Evli değilim çocugumda yok ama düşünüyorumda aşık olduğum birinle evlendiğimde aşkımızın meyvesi olsun kim istemez ki o minik sevimli ısırılası yanaklar ne kadarda tatlı olur

Mucizeye tanıklık etmek istedim. Minnacık, daha ultrasyonda bile görülmeyecek kadar küçük şeyin bir kalbi olduğuna, pıt pıt o kalbin attığına, gün be gün büyüdüğüne, "ne biçimsiz bişey bu nasıl insana benzeyecek" dediğim şeyin güzel bir meleğe dönüştüğüne, doğduktan sonra "ay bu yürüyecek mi" dediğim şeyin koştuğuna tanıklık etmek istedim... Güzel kurulmuş aile ilişkileri çok hoşuma gider, anne-baba ve çocuk ilişkisini kurmak istedim. Eşimi severek evlendim, bayağı severek. Onunla benim bir parçamızın hayat bulmasını, bu mucizeyi büyütmeyi, o mucize ile bizde yaşayamadığımız çocukluğu yaşayalım istedim. "Annemle/babamla keşke şöyle bir ilişkimiz olsaydı, keşke daha çok dinleselerdi" vs dediğimiz şeyleri yapmak, içimizde kalan çocukluğu onarmak istedim. Bana sabrı, çabayı, azmi, hedef koymayı, boş yaşamamayı öğretti.. Hep iyi ki dedim.. Ekleme: İnşallah O'na da "İyi ki" dedirttirebilirim :)

İki oğlum var büyüdüler ama ben onları bebek gibi seviyorum hala çok kızıyorlar Bazen uzun uzun bakıyorum hangi ara büyüdüler diyorum bazen bilmediğim birşeyi onlardan öğreniyorum sohbet ediyorum gurur duyuyorum mutlu oluyorum...

dünyanın en güzel ekşimik kokulu, poğaçadan ayaklarını günde bilmem kaç kez öpmek için yapılabilir.

Canım kızım 21 aylık. Benim üzüldüğümü hissettiğinde bile gelip annii diyip sarılıp sonra öpmesi bu dünyada verdiğim vereceğim en doğru karar dedirtiyor bana. Çok zorlu zamanlar oluyor elbette ama uyudugunda etrafa yayılan ten kokusu, bir şeylerden mutlu olduğunda ışık saçan gözlerle bana bakması, arkadaş gibi benimle sohbet etmeye çalışması beni bu dünyaya bağlayan tek neden. Çok şükür Rabbim e isteyen herkese nasip olsun bu duygu...

İnsan pekçok farklı nedenle çocuk sahibi olmuş olabilir ama çocuk sahibi olmak nelere, nasıl güzelliklere neden olur; gerçekten sizi koşulsuz seven bir insana kavuşursunuz, başkaları dünyaları da serse önüne, o sizi dünyalara tercih eder. tarif edilemez güzel bir yüzle yüzleşirsiniz. Öyle ki o yüzle ne zaman yüzyüze gelseniz yüzünüze bir tebessüm, kalbinize bir mutluluk oturur. dilinizi bilmeyen bir küçük insan ile tanış olursunuz, ilk 1 yıl içinde kelimeler, 2. yılda cümleler ile iletişim kurmaya çabalayan bu küçük insan, sizinkine benzer, fakat sizinkinden oldukça farklı, yalnız sizin anlayabildiğiniz eşsiz bir dil öğretir size. Örneğin o "dittann" der emmeyi bırakıp, anlarsınız "diğer taraftan" dediğini... birçok sevimli anı birikir hayatınızda. Örneğin salonda kanepenin etrafında koşarken size seslenir "anneee! Baaak, futbol sahasındaki kostüm giymiş insan ayısı gibi koşuyorum."... Ya da yediği biberden ağzı yanan babasına bir bardak su ikram ederken "al, iç de ağzındaki yangını söndürsün"... Haa ilk başlarda sizi zorlayacak, fakat zamanla rutininiz olup alışacağınız durumlara da neden olur çocuk sahibi olmak, her istediğinizde uyuyamazsınız, aç değilseniz bile yemek hazırlarsınız vakti geldiğinde, hastalanınca başında sabahlarsınız endişeyle, her işinizi onun rahatını sağladıktan sonraya ertelersiniz, sürekli onu düşünürsünüz,... Benim için en tarif edilemez olanı, iş nedeniyle uzun bir süre (mesela 12 saat) ayrı kalıp iyice özledikten ve özlendikten sonra eve geldiğimde, kapının açılıp 3 minik kuzum tarafından sevgiyle kucaklanmak

Valla bana göre hiçbir mantığı yok:) Önceki

M Msspinkie Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Oyle tabi anne candir yahu Kadini gorunce ne derdim varsa hepsi silinip gidiyor Anneannem de keza Allah butun annelere yavrulariyla uzun omurler versin

Bir kitapta aşk denilen ilüzyon olmasa neslin devamı gerçekleşmezdi yoksa çocuk çekilecek çile değil çevremde gördüğüm kadarı ile. Bence gerçekten sorumluluk sahibi olan ve evladına gerçek sevgiyi ve ilgiyi gösteren anne babalar çok büyük bir iş başarıyorlar.

İnsanda fıtraten beka arzusu vardır. Bu arzuyu gerçekleştirmenin tek yolu kendinden bir parçayı dünyaya getirmektir. İnsanoğlu bu şekilde iz bırakabildiğini düşünür.

evli ve çocuklu bi adam sey demişti bu konu uzerine.. Evlilik guzel yani duzenli hayat ama çocuk olmasa evlilik boş.. çocuk senn hayatınn neşe kaynağı demişti. duygusu hissiyati bambaşka.. D dgdln

icgudu diyelim daha cok. ama onlar olmadan hayat cekilmez gibi geliyor. dunyanin kirini pisligini unutturuyorlar insana. esim 16 saat calistiktan sonra eve gelip her seyi bana unutturan cocuk diye ogluma sariliyor mesela. asik olmak gibi bisey

cocugum oldugundan beri dünya karsima gelse yakarim modunda takiliyorum. insana asiri bi güc özgüven geliyor. müdürüm bile fark etti ise döneli bir sene oldu. o miy miy kiz gitti güm güm kadin geldi. bana cok sey ögretti ögretiyor. korkmamayi ögretiyo. en güzeli ne olursa olsun seni herseyden cok seven bir yürek. oglum yapma diye kizdiginda boynuna tekrar tekrar sarilan kücücük eller

30luk bir kuzuyum

Tek eksik yanımızı tamamlamak için mutluluğumuzu ikiye katlamak için

Çocuk sahibi olana kadar boş boş takıldığının farkına varmak

Kizim ile esim arasindada müthis bir bag var. Herseyi babasi yapsin istiyor. Esimde yorgunlugun dibine vursa dahi, kizi için yapmayacagi birsey yok. Burdaki konulari ondan dolayi saskinlik ile okuyorum bazen. Evliligi çok kötü giden ama bosanmayan kadinlar var. Sebeb? Cocugum babasini çok seviyor oluyor. Eh ama baba tüm gün evde bile degil, gece geziyor, bu nasil sevgi? diye sordugunda konu sahibi es kisiyi savunuyor. Ki evliligi kötü gitmeyenlerde çogunlukta sorumuluk hep kadinda. Dedigim gibi, ilk basta anneanne, babaanne geldigi için, erkek babaliga alisamiyor. Onun sorumlulugunu alamiyor. Kadinda pek vermek istemiyor. Ben henüze ikinciye cesaret edemedim bu arada. Aslinda planimda sene sonu, 2020 basi ikinci için denemeye düsünüyordum. Ancak sanirim bu tarihi bana uzak geliyor diye almistim. Yaklastikça "naayiir" moduna giriyorum. Tekrar uykusuzluk ve hormonlar, ve kizimin sorumlulugu ile beraber yapamicam bence.

Dünyanın en güzel bakan gözlerini görmeyi kim istemez ki Sevdim ben sevildim deme kimse seni öyle sevmedi sende kimseyi onun gibi sevmedin Sımsıcak bir sarılışı var insana daha önce sarıldım ben diyemezsin Mis gibi de değil öyle tarifsiz bir kokusu var mesela doyamazsın Seni en çok o yorar en çok da o sever Bak özledim gene gidip yatıcam yanına Varlıklarına hamd ve şükürler olsun Allah isteyen herkese versin

Başlarda hiç alışamadım ama şimdi babasıyla durup durup bi an önce çıksa da oynasak diyoruz

bir insan düşün kakasını yaparken ıkınmasını bile sevdiğin sıcacık minicik kollarıyla sana sarılıp uyuyan acimm diyen seninleyken bile seni özleyen beybisi35 ❣Canıma can oğul👼 Anneler

Ben de hep diyordum bu hayattaki tek mirasım diye doğruymuş demek. Konu sahibi hazır degilseniz biraz daha bekleyin. Ben kendimi bildim bileli bebek aşığıydım. Ama evlenmeden önce bu dünyaya çocuk getirmek ne kadar doğru bir karar olur ki diye düşünüyordum. Anneliği tatmak benim için çok anlamlıydı. Evliliğim bitti ve şu an beni hayata bağlayan ne anam ne babam ne kardeşim bir tek evladım diyebilirim. Kendi keyfimiz için çocuk yapmamak sanki annemize nankörluk gibi geliyor. Biz de bir zamanlar bebektik ve annelerimiz bizi ne koşullarda büyüttü. Yine de cocuk istemeyen sevmeyen sorumluluk alamayacak bakamayacak insanların da çocuk yapmasını doğru bulmuyorum. Siz icinizdeki sese kulak verin ve tabii ki sağlam bir evlilik olduguna inanıyorsanız düşünün.

Dediğin doğru zaten Arya, o doğumdan sonra gelişir. Anne ve bebek arasında salgılanan hormonlarla güçlenir o bağ. O "anayım ben ana" biraz bizim kültürün oyunu yani psikolojik. Zaten kadınlar annelik içgüdüsü, anne olana kadar yoktur. O yüzden komik buluyorum birisi doğum yapmamış kadına "hiç anaç değilsin" falan deyince

Bunu soruyorsan hazır değilsin demektir insanların dediğiyle bir işe girme, olay sadece türünü devam ettirme dürtüsü, bütün hayvanlarda olduğu gibi biz insanlardada var, doğanın devri daim yapması işte

ben de öyle der miyim acaba?

Bana göre mantıklı hiçbir yanı yok Bazen düşünüyorum cocugun evlilige ne gibi artısı var ama gercekten bulamıyorum Benimki içten gelen bişeydi, bi anda bebek görünce aglamaya baslıyordum benim neden yok diye, evin içinde pıtır pıtır dolaşan bi bebek hep hayal ediyordum. o sebeple yapıverdim

Aslında ben sıralamayı takip ettiğim için oldum tabii isteyerek Güzel bir duygu her kadın tatmalı diye düşünüyorum

tam da az önce bunu yaptım. pusette mamasını yedirirkencıkardım corabını öptüm koktum ayagını. miss gibi ayak kokusu öp öp doyamadım

Ben Allah rızası için evlat sahibi olmak istedim. Kendi zevklerim için veya sürekli çocuk soranlar için veya yaşlanınca bana bakmalari için istemedim. Çok şükür iki kızım dünyaya geldi. Amacım onları iyi bir müslüman iyi bir insan olarak yetiştirmek. Falanca okulu okusun, filanca mesleği yapsın, filancanın çocuğundan daha iyi olsun düşüncesinde değilim. Kendi yapamadıklarımı onlara yaptırmayı da düşünmüyorum. :))

Insan dogasinda var cunku, bu kadar. Konu sahibesine gelince hazirsaniz hazirsinizdir, hazir degilseniz maddi ya da manevi sebeplerden degilsinizdir o kadar. Bunun nedenini nasilini sebebini vb cok da dusunmeye gerek yok bence, istiyorsaniz, hazirsaniz tamamdir o kadar.

kesinlikle katılıyorum. Biri bitiyor baska bir sey cıkıyor. Gazıydı, uykusuydu, beslenmesiydi derken biraz daha büyüyor bakıyorsun yürümesi konusması tuvaleti baslıyor, ömür boyu devam.. çook uzun zor ama cookgüzel. Her şeye bedel. Çok şükür Rabbim isteyen hic kimseye aratmasın

Coooookkkk uzun bi yolculuk ve hep sırtında olacak emin ol, ay bi yuruse rahatim, ay bi konussa, ay bi tuvaletini soylese... Derken bitmiyor eminki 40 yasinada gelse o hep benimle olacak... Bu yüzden tamamen hazir olmayla alakalı

Annelik hissi Allahtan gelen çok farklı bir duygu. İçinden gelmeli.

bu tarz sorulara genellikle minik bebegi olanlar cevap veriyor. keske 10lu yada 20li yaslarda cocugu olanlar da yazsa onlar objekif olarak ne dusunuyor onu görsek ne guzel olur?

Mantıklı hiçbir yanı yok, tamamen içgüdüsel, ilkel benligini bastirabilenler yapmıyor, bastiramayanlar yapiyor, o kadar. Ama ille yapacagim diyorsaniz şunu asla unutmayin, geri dönüşü olmayan bir karar vereceksiniz, artik hayatinizin geri kalani asla eskisi gibi olmayacak, bir kez anne olunca, anne gibi yasayip anne olarak oleceksiniz. Yani bugunleriniz geri gelmeyecek, ona göre yasayin.

-aile olduğunu hissetmek -çocuk sesi; evin neşesidir. -kişinin, kendisinden can vermesidir. -neslinin devam etmek istemesi. -kendi/kişinin yapamadığı eylemleri/düşünceleri, evladının yapması ve bununla gurur duyması. C captain price erkek

Cocuk sahıbı olan ılk kısı ve son kısı olmuycam sonucta ınsan dogası geregı bır anneden babadan doguyor bızde oyle bır anne babadan dogduk ve bızden doganlar olacak bız böyle büyütüldük zamanı gelınce evlenıp zamanı gelınce bebıslerımız oluyor gelenekler bızı yonlendırıyor ve nasıl esımı severek evlendımsem sımdıde severek gun sayıyorum bebıse kavusmaya bazı seylerı sorgulamak tadını kacırır kaderın akısına bırak kendını 40 yasından sonra ıstesende olmuyor bılıyorsun sırf ınsanlar cocuk sahıbı olmak ıcın bıle evlenıyorlen rabbımde bıze bu guzellıgı bahsetmısken bana sorgulamak dusmezdı

Bende bu konuda daha cesaretsizim lakin bunun insanların yorumlariyla istenecek bir şey olduğunu düşünmüyorum. Ancak gerçekten tam hazır hissedince zamanidir tıpkı evlilik gibi . push ; B

Annemle aramda öyle güzel bir bağ vardı ki.. Canım sıkkınken yüzünü görsem ferahlardım. Çok genç bir yaştaydı annem, babam öldüğünde. Biz birbirimize tutunduk, yoldaş olduk. Onunla başbaşa içtiğim kahvenin tadını almadım hiçbir dost meclisinde. Ben ona zor zamanında da mutluyken de iyi geldim biliyorum. Benimde böyle bir yoldaşım, arkadaşım, sırdaşım olsun istedim. Rabbim de nasip etti. 7 yıldır yüzüne baktığımda ferhaladığım bir evladım var. İsteyen herkese nasip olsun

Evlatttt candir cannn.. Allahim aratmazsin tez zamanda bana ve her istiyene versin

Bilimsel olarak bakarsak üreme iç güdüsü... bilinçaltındaki benden bir parça olmalı bu dünyada neslimi devam ettirmek için düşüncesi.. tabi bu bilinç-altı. Kimse farkında değil bu düşüncenin. Ama ana sebep bu diyor bilim adamları. Ben neden cocuk yaptım mesela bilmiyorum. Eşim çok sever çocukları gönülleri hoş olsun diye sebek olur. Ben uzaktan severim hatta tahammülüm düşüktür. Kuralcıyımdır. Tatlı sert oynamayı severim. O yüzden çocuk yaparken ne düşündüm bilmiyorum yani...

Eşimi çok seviyorum onun ve benim ortak bir parçamızın hayata gelecek olma düşüncesi

Onunla birlikte yeniden büyümek için

Bazıları sadece aileleri sömürmek ve hep gündemde olmak için çocuk sahibi oluyor bence...

çocukları çok seviyorum aslında... ama kendi çocuğun hayat boyu sürecek bir sorumluluk o açıdan annelerin fikrini almak istedim...

İçgüdüsel olarak, kendi hayat tecrübelerini aktarmak, insan yetiştirmek, birinin sana bağlılığını hissetmek için, koşulsuz sevgiyi görmek koşulsuz sevgi vermek için. Dünyaya kendinden bir eser bırakmak gibi birşey...

Caninda ve sevdandan olusacan bir parcan oluyor. Hayata renk getiriyor. Hamilelik surecinden devamina kadar anneligi anliyor insan. Bir insan buyutmenin sevincini yasiyorsun dakika dakika gun gun. Farkli bi duygu Rabbimin guzelligi kisacasi ardacinar

Hazır değilseniz hiç yapmayın. Dünya kötüye gidiyor. Çocuk yapmak bana göre akıl işi değil

Siz çok yaşayın inşallah ben biraz düşünmeden yazdım kalbi güzel hemcinslerimden özür dilerim

Ben de yapmıyorum 5 yıldır ayrıca yasim da geçiyor, bütün sayfaları okudum ikna edici bisey çıkar mı diye? Ihhh çıkmadı yazılan hiç bi şeyde hehh bak bu sebep güzelmiş olmadı, ayrıca ben reelde de çocuklu çiftlere sorarım verdikleri cevaplar çok saçma gelir klasik bir gülüşü... vs. bence bu iş mantıkla değil hormonlarla alakalı. Bende yok o hormon o yüzden hayat böyle çok güzel. O hormon baskin gelip de çocuğu olmayanin hayatı çok kötüdür, burda okuyoruz çocuğum yok ağlıyorum dua ediyorum vs konularını.. Sizde de yok bence o yüzden yapmayın. O içgüdü olmadigi halde yapsam benim de hayatim mahfolur.

Vatana millete hayırlı iki güzel insan kazandırmak

tüm sayfaları okumadım ama bence emin değilsen yapma. cocuk öyle birşey ki sonuclarına hem psikolojik, hem maddi, hem de fiziksel olarak hazır olmak gerekiyor...

Amin inşaallah

Okuduğum en güzel cevaptı ben de o şekilde düşünüyorum Rabbim nasip eder inşallah

Annelik deliliktir. Net. Yani mantikli olarak bunun hiç bir tarafi tavsiye edilmez. Insana deliligi tavsiye edermisin? Hormonlari ayri, uykusuzlugu ayri, yürüdügünde ay bir yere düsecek, ay bir yere vuracak hepsi dert. Esin ile istedigin sekilde disariya çikamiyorsun, bebek ile çiksan bir ton sey ile çikiyorsun,.. Böyle bir deliligi sadece çok çok istediginde olmali. Maddi ve manevi sartlar doldugunda olmali. Yani öyle ikna edilcek, gaza gelinecek birsey degil. Geri dönüsü yok bunun çünkü. Bu arada diger anneler beni taslamadan önce, elbette anneligin çok güzel taraflari var. Kalbimin bu kadar çok sevgiyi tasiyabilidigini bilmiyordum. Bazen gece uyandiginda o kadar yorgun olmama ragmen, onun gülmesi ile bende gülüyorum. Cok acaip bir duygu gerçekten ne es sevgisine, ne anne sevgisine benzemiyor. Ondan diyorum ya, adeta delilik.

Dünyanın en güzel anne kelimesini bebeğinden duyacaksın yürümesi konuşması gulmesi her şeyine şahit oluyorsun 0 'dan bir insanı hayata hazirliyorsun eşin yoksa bile evde bebegin var ve hiç canin sıkılmaz hergün yatıp kalktığında şükür sebebin olur rabbim aratmasin isteyip bakabilecek herkese nasip etsin

Benden bişey olsun istedim. Benden bişey olsun isterken, şuanda benden ikişey var bu dünya da. İkitanelerim benim Çocukları seviyorum, ama kendi cocuklarımın sevgisi çok ne bir eş, bir erkek hatta Allah acılarını göstermesin ama bir anne bir baba sevmekten başka, çok başka. Birilerine adanmak istedim, oldu. Insallah hayırlı evlatlar olurlar bundan 30 sene sonrada onlardan böyle bahsedebilirim.

O kokmuş parmak aralarını koklayıp ohhhh miisss diyebilmek

Bekar halimle cocuk yapasim geldi, Benim kucuk yegenlerim var masala onlari gormek sebepsiz neseeeee

Özgürlüğüme, uykuma, keyfe keder canım ne isterse düşünmeden yapan bir insan olarak heralde olmasada olur derken bir anda içimden bir ses veya hormonlar çocuk sahibi olmanın beni çok olumlu etkileyeceğini bir bebeği yeniden yetiştirmede destek olmanın beni geliştiriceğini düşündürmeye başladı. Sonra karar verdim bu duyguyu tatmam gerekiyo hem ailemiz büyür dedim. Bunlar somut nedenlere dayalıydı hep. Ama kalp atışını duyduğumda bunca zaman yaşadığım hiçbirşeyin bu kadar anlamlı ve huzurlu hissettirdiğini anımsamıyorum. O nedenle evliliği düzgün, maddi olarak zorlanmıcak, kişisel olarak da kendini geliştiren, psikolojisi sağlam herkes evlat sahibi olmalı sanırım

21 yaşımdayım. Evlendikten bi süre sonra hamile kaldım isteyerek tabiki ama hamilelik sürecimde hiç annelik duygusu hissetmedim korkuyordum ya bebeğimi sevmezsem sevemezsem diye anne olunca kendini unutur evladını düşünürsün diyolardı saçma geliyodu hep önce eşim kendim mantığıyla baktım. Erkek çocuklarınıda hiç sevmezdim ve bebeğim erkek.. Sonunda geldi dünyaya sezeryan oldum bide göğüs yarası bilmem ne çok bi annelik duygusu hissedemedim 2 gün sonra eve geldik zaman geçti kendimi toparladım şuan 2 aylık ve mışıl mışıl uyuyo diyorum ki iyi ki doğurmuşum öyle aşığım ki ona bebek olmadan sokaklardan girmeyen ben aman bebeğim hastalanır diye iki adımlık markete gitmiyorum öyle bi duygu ki bu hiçbi şeyle ifade edilemeyen yarım saat uyudu diye özlemek fotoğraflarına bakmak bir gülümsemesi için dünyaları vermek herkesten herşeyden kıskanmak hastalandığında Allahım hastalığı bana geçsin çocuğum hastalanmasın diye dua etmek bence herkes bu duyguları tatmalı çoçuk bakmak evladını sevdikten sonra o kadar da zor değil bence yazılıcak o kadar çok şey var ki.. Bence bu masumlar Allah'ın bize en büyük hediyeleri başka tarifi olamaz..

Bu dünyada kadının kadına yaptığını kimse kimseye yapmıyor diyorlar ya bazen öyle geliyor bana da gerçekten. Ne yaparsan yap yaranamıyorsun ki. Sütün az diyorlar yetmiyor, mama da vereyim bari diyorsun. Aaaa çocuğa mama veriyor diyor bu sefer. Ne yapayım süt anne mi tutayım çocuğa? İnsanları anlamak imkansız. Mama veren anne kötü anne, normal doğurmayan anne kötü anne. Bu toplumda kadın olmak, anne olmak, eş olmak dünyanın en zor şeyi. Gercekten deli gibi istemiyorsan çocuk yapma diyorum bana nasıl bir duygu diye soranlara.

Hayat bir süre sonra anlamını yitiriyor. Benim açımdan öyle oldu en azindan. Iş ev gezme yeme içme vs hepsi bir şekilde rutine biniyor. Ben hayatıma anlam katmak istedim. Bir can büyüteyim, bir parcam olsun, uğruna her seyi göze alabileceğim bir sevdam olsun istedim Ben oğlumu büyütüyorum, oglum beni eğitiyor, çok ciddi bir cümle bu benim icin

Hormonlar ağır basıyor, birde gaz ilişkide bir level çocuk, bak bizimde var

Çocuk neden yapmalıyım diye düşünmedim ama kızım doğduktan sonra ben çok ılımlı bir insan oldum herşeye daha farklı bir pencereden bakıyorum. Uyumamın bile bir sebebi anlamı var uyuyayım da çocuğuma süt olsun :) bilmiyorum sanki anlamı olmayan şeyler bile anlam kazanıyor anne olunca. 0 000 Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik İptali tek ayak

Evli degilim ama bir cocuk sahibi olmak isteseydim, bunun sebebi bu hayata guzel ve donanimli bir birey yetistirmek olurdu. Benim gibi kitap okumasini sevsin, buyudukce birbirimizle fikir alisverisi yapalim isterdim. Ama herseyden once cocuk icin hazir olmak gerekli sanirim. Yoksa herseyi planlasak bile hayatin isleyisi farkli olabiliyor. Her ihtimali dusunmek lazim.

Çocuk en güzel amaçtır bence, bir insan yetiştirmek sıfırdan, evcil hayvana bile bu kadar bağlanıyosa insan çocuk kim bilir nasıl mükemmel bişeydir, hele ki aşık olduğun insandan olması paha biçilmezdir sanıyorum, inşallah nasip olur

Katiliyorum. Burda mesela "ben kizimi arada annemlere birakiyorum hafta sonu" dedigimde taslaniyorum. Cünkü bir kadin anne oldugunda artik sadece anne oluyor. Artik kadin degil, birey degil. Herseyi çoçuguna feragat etmeli. Cok kötü bir düsünce. Sonra çoçuk ilerde 20-25 yasinda oldugunda ona birey olmasina izin verilmiyor. Simdiki kv'de sorunlarda ordan geliyor. Cocuga o kadar yatirim yapiliyor ki, büyüdüklerinde halen karsiligini istiyorlar. "Nasil ya öyle birey olup, evlenip gidiyormu? Eh benim çektiklerim noluyor" modu oluyor. Ve dahasi, babanin rolü çok kücümseniyor. Herseyi kadin yapiyor. Anneanne, babaanneler gelip bakiyor. Ki hiç gerek yok. Hani ilk bir iki hafta neysede, 1 ay kaliyor. Eh noluyor? O 1 ayda baba birsey yapmiyor ve sonrasindada birsey yapmiyor. Toplumun bu konuda çok uzun bir yolu var bence.

Konu eski ama yorumunu gördüm, yazasım geldi. Oğlumu kucağıma aldığımda sevinçten ağladığımı hatırlamıyorum, dehşet bir korku hissi ile istila edildiğimi daha net hatırlıyorum. Sezaryen doğum yaptım, ilk ağlama sesini duymamla birlikte "Ağlama yaa, ağlama annem" diye ameliyat masasında ağlamaya başladım. Zaten baygın aygın geldim odaya hatırlamıyorum oraları... Sonrasında emzirmem için yardımcı oldular kucağıma aldım ama "Yuh" deseler yine ağlayacağım. "Bu çocuğu nasıl koruyacağım, bu bktan dünyaya çocuk getirdim de iyi ettim, ne kadar savunmasız, ne kadar aciz, muhtaç... Nasıl çaresiz..." diye diye bir hal oldumdu. Sevinç değildi, çok ilginç ve sarsıcı bir duyguydu bebeğimi kucakladığımda kalbimi dolduran, endişe ve korkunun değişik bir hali. İlk kez, bir başkasının hayatını, sağlığını, dünyadaki halini kendimden kat be kat fazla düşündüğüm, düşünürken kendimi zerre umursamadığım zamanlardı. Sevinçle, tebessümle kucağına alanları bu yüzden tam anlayamıyorum, ben ağlayıp duruyordum, eline bakarım "Çok küçük" der ağlarım, ayağına bakarım ağlarım, o ağlar ben ağlarım, ilk bir-iki hafta boyunca da ağlamış olabilirim, hatırlamıyorum, sürekli bebeğime baktıkça ağlayasım geliyordu, dünya gözüme belki olduğundan daha berbat geliyor, her şey tehlike saçıyor gibiydi ve ben bu bebeği nasıl korurum diye kara kara 3 yaşını 5 yaşını 7 yaşını, 10 yaşını filan her şeyini düşünüyordum yüzüne her baktığımda. Sonra geçti Hormonlar ne ilginç. :/

Bu dünyaya imanlı biri getirmek içindi Allah'ın izni ile...

Eşim ve ben den olan bir can. Ne büyük huzur mutluluk

Aile olmak için. İki çocuğum var, çok zorlanıyorum/zorlanıyoruz ama kokuları harika bişe mesela. Küçüğü emerken uyudu kucağımda, yerine bırakasım yok, oyy kurban olurum anası diye sevesim var, hahaha AnGeL3432

Evin neşesi... Öpüyorsun kokluyorsun gülüyor evin neşe kaynağı... İyi ki varlar.. kafamı dağıtıyorlar farklı enerji leri var.. Allah herkese versin.. Cok güzel bi duygu.. Onlar için yaşıyosun . push ; Akmerim Namütenahi Anneler

cevap yazan herkese çok teşekkür ederim galiba hamile kalıp içimde hissetmeden bu duyguyu dışarıdan anlayamayacağım, bir de toplum baskısına kulak tıkamak lazım.. bir tane çocuk düşünüyorum dediğimde bile kardeşsiz bırakma diye yarım saat konuşuyorlar bi durun daha 1. doğmamış neyse canlarım inşallah hayırlı zamanda hayırlı ve sağlıklı bir çocuğum olur, teşekkürler

İnsan icgudusel olarak üremeye meyillidir. Ve duygusal varlıklarız. Annelik, babalık duygularımız kabarabiliyor bazı dönemlerde. Bunu tabii ki genele yaymıyorum. Herkes için geçerli olacak diye bir şey yok ama genel olarak üreme isteği insanoğlunun altyapısında var.

Hayatta geriye bir tek evladi kaliyor insanin. Anne, baba, kardes, koca hepsi bir noktada tikanip kaliyor. Ama evladiniz bambaska. O serpilip buyurken siz omrunuzu veriyorsunuz. Duzgun bir insan yetistirdiyseniz elde edeceginiz manevi doygunlugu hayatta hic birseyden alamazsiniz. Yeni bir insan, yeni bir nesil ve cag. Sizin katkiniz anne olarak bu. Insanlik bir nevi bayrak yarisi. Makro boyutta dusuncelerim bunlar. Mikro boyutta kokusu, gulusu, sarilisi, annee deyisi erkek cocugu ise dunyanin en guzel kadiniymis gibi size kendinizi hissettirmesi... daha niceleri. Bu konu evlilik gibi. Taki, seramoni, balayi, cicim zamanlari icin evlenmek nasil husranla sonuclanacaksa cocuk ta oyuncak degil. Cici bici giydirip, soz dinleyen robot degil. Bir insan yetisiyor. Bazen hayirsizlar da cikabiliyor.

Başlıktan da anlaşılacağı gibi... Pozitif yönlerini yazalım lütfen... Cesaretlendirilmeye ihtiyacım var. Cevaplarınızı bekliyorum ve almadan da gitmeyeceğim

Bence senin daha zamana ihtiyacin var!

Sizin profil fotonuzu gorunce okudugum konuyu unutuyorum

Çocuk büyütmeyi evde köpek beslemek gibi anlatan yorumlar da gördüm. böyle düşünülürse kolay tabi çocuk büyütmek. Ama insan yetiştirmek zor. çocuğun en alıcılarının açık olduğu en verimli geçirmesi gereken 5 yaşa kadarki dönem boş geçiyor. Ne verilirse o zamana kadar verilir çocuğa ilk eğitim ailede başlar. Biz çocuğa ilkokula başlayınca birşeyler öğretmeye çalıştığımız için toplum başarısız ve üretimden yoksun. Bu çoğumuz için geçerli bnm ailem içinde geçerli. Sadece üreyebiliyorum diye Çoğalmamalı insan. Bir kadın hakkıyla bakayım büyüteyim bir insan yetiştireyim derse en fazla 2 çocuğa bakabilir. Bizim işimiz maddiyatımız yerinde hala korkuyoruz acaba bakabilirmiyiz diye. Mesela biz yabancı dili işimiz gereği mecbur olduğumuz için sonradan ve geç öğrendik. Çocuk olunca ona doğumundan itibaren dil öğretmek istiyorum ki ileride sıkıntı çekmesin ve farkı olsun. E bu hem maddi hem manevi zorluk. Kimse istiyor diye çocuk yapılmaz. Çocuk yapmak kaç dk? Önemli olan sorumluluk kaldırabilir misiniz. Ben şuan hayatıma bir ortak kaldıramam. Sorumluluk istemiyorum. Ama en azından dürüstüm realistim. İstediğimde, hazır olduğumda yapıp hem kendime hem çocuğuma faydalı olacağım inşaallah. Önceki

Bu yorumlara bakarak bence karar vermeyin yapıp sonra ağlayanları pişman olanları bir sürü keşkeleri de gördü bu gözler önemli olan gerçekten hazır hissetmek hayatınızdan vazgeçebilecekseniz sosyallikten gezmekten uykudan yapın çünkü annelik fedakarlık işidir bir gün daha size bakan o minik gözlere son sesinizle yeteeeeerrrrrr suuussss bıktııııımmmmmm diye bağıracaksanız lütfen yapmayın çünkü ben daha bağırmayanını görmedim çok üzülüyorum sırf üremek için yapılmış o yavrucaklara bilmedikleri şeylerin acısını korkusunu yaşatıyorlar o bağıran anneler Elmas2326 Ömür dediğin bir gün oda bu

Aynen öyle. Lohusa depresyonunun tek sebebi o bence de. Öyle büyük büyük cümlelerle deli divane olduklarını anlatıyorlar ki bazıları, insan ben neden yaşamıyorum iyi bir anne değil miyim diye düşüncelere dalabiliyor. Ben anneme sorduğumu hatırlıyorum doğumdan once, beni kucağına aldığında hemen beni sevdin mi diye. O da "ben öyle bir şey hissetmedim, o an sadece acimi ve sana nasıl bakacağımi düşünüyordum. Zamanla sevdim" demişti. Mekanı cennet olsun... O yüzden hazırlıkliydim yaşayacagim hislere ve lohusa depresyonu filan da yaşamadım ufak tefek hormonal sıkıntılar dışında.

Dünya ya geldiğinde hayattaki en büyük mutluluk sebebin büyümeye başlayınca öğrendiği herşey yaptığı afacanliklar sirinlikler senin gençlik iksiri icmen gibi abi hayatın ergenlikte ve gençlik yillarinda eğer hakkiyla yetistirdiyesen dunyadakı cennetin yoksa... Kısacası evlat tuzlu deniz ne içilir ne gecilir _Degerlitas_ 🌷 tek ayak

Babalık neyse de annelik tertemiz delirmek demek Mantık aramaya kalkar ikna olmayı beklersen ben gibi 31 i görürsün de kılın kıpırdamaz felsefe kasmadan bir tane minnoş minnoş ısırmalık Bebek doğurmak

Bu soruya cevabımi yazıp yazıp sildim, çünkü anne olmak isteyip henüz olmamamis hemcinslerimi üzmek istemem. Baksa hiçbir şeyde bulunamayacak bir güzellik diyeyim kısaca.

Allah isteyen herkese nasip etsin diye başlayım o zaman çocuksuz çok mutlu insanlarda tanıyorum amaa çocuk insanın kendinden sonraki amacı hayata daha sıkı sarılma sebebi çalışmanın biriktirmenin bazen yatırımın bile sebebi sevmenin başka bir boyutu çünkü ne aşk ne aile sevgisi yada başka bir tür sevgiye benzeyemez en azından benim için öyle şu haystta sahip olduğum en kıymetli paha biçilemez varlık

kendimi cok seviyorum ilerde cocuk yapacak olursam buyuk ihtimalle dunyaya benden bir tane daha birakmak icin yapardim. yoksa o "amanin anne deyince oluyoruz, baba deyince canimiz cikiyor" seylerine pek inanmiyorum. sirkencubin waiting for our

Mantıklı hiçbir yönü yok bana sorarsanız. Ama uğruna dünyaları yıkacağım bir oğlum var Allah bağışlasın isteyen herkese de nasip etsin. İstiyorsun ve bunun için çabalıyorsun. Sebepsiz bir şey. Ama çocuk yapmamak için binlerce sebep var. Başkasının yüreklendirmesiyle alınacak bir karar değil. Yalnız annemm diye koşup sarılması sanıyorum ki dünyanın bütün hazinelerine değer. Acayip bir şey anlayacağınız.

Oglum dunyaya geldikten sonra tam anlamiyla aile olduk. Her asamasi ayri bir guzel ilk baksi ilk gulusu ilk. yuruyusu ilk anne baba deyisi evlat cok baska bir seymis Allah kimseye evlat acisi yasatmasin

Yani o ilk dogumda pembe bulutlar üstüne durman, çok mutlu olman felan hepsi hikaye bence. Evet hamileligi sevmistim tekme atmasi felan ama öyle "anayim ben anaa" tavrinda degildim. Dogdugundada degil. Bag zaman ile oluyor. Ilk basta bebek sadece bir "is"ti. Bez degistirmek, doyurmak, kiyafetini degistir, banyosunu yaptir. Ve bunu uykusuz yapiyorsun. Yani otomatik yapiyorsun. Üstüne bebekten pek bir tepki yok. Iletisim tek yönlü yani. Ama zaman ile kizimi daha iyi tanidim, ne istedigini anladim. Hele 8inci haftadan sonra gülmeye basladiktan sonra baze seyler daha keyiflendi. Lohusa hormonlar azaldi,.. Yani lohusa sendromunda, depresyonuda zaten bu toplumun sundugu idealdan dolayi. Annelik söyle harika, böyle süper, kucagina aldigindan andan beri... Ki öyle birsey yok. Ve çoçuk sadece anneninmis gibi tüm sorular anneye soruluyor "emziriyormusun, gece yatiyormu? çok yiyormu?",.. Yani toplumsal baskidan dolayi anneligin tadina ayri varamiyorsun birde.

Bunu anne dedigi zaman anlayabilisin.. bugün 2yaşına girmek üzere olan oğlum parkta bana annecüğümmm neyydesiinn diye bağırıyordu dünyanın altınını verseler bu kadar sevinemezdim heralde

Heralde bir sürü mantıklı sebebi vardır, çocuk yapmadan önce hic düşünmemiştim. Sürpriz oldu biraz çünkü. Ama şimdi düşünüyorum da sırf bebek ayakları için bile çocuk yapılmalıymış sanki yaaa. O kadar tatlı ki

Ben evrimsel yönünü yazmaya geldim: Soyunu devam ettirmek, genlerini bir sonraki nesle aktarmak ve içindeki ölüm korkusunu bir nebze olsun bu dünyada yaptığı bir şeyi bırakarak azaltmak için. offline

O mıs kokusu ıcın ben tum omrumu feda edebılırım. Bu kadar ana yanılıyor olamaz dimi ama

15 ve 11yaşında iki çocugum varken tekrar hamileliği yaşamak otekmeleri hissetmek ve mis gibi bebek kokusunu içime çekmek istedim Rabbim çok şükür nasip etti. Annelik bence dünyanın hem en zor hemde en güzel şeyi...

Cesaretlenmekle olmaz ki, gercekten istemek gerek.

Bildiğin gerçek aşk. Bide tombul yumuk yumuk elleri ayakları var mis kokuyo falan. Bakalım ilerleyen zamanlarda neler tecrube edicem şimdilik 7 aylık tecrubem bu. Evlat candır

İnsan neden doğar Mesela siz niçin dünyaya geldiniz Ağaçlar neden var Ve güneş niçin gündüz doğar Bunların cevabı kadar açık ve net aslında sorunuzun cevabı Rabbim tüm isteyen kardeşlerime nasip etsin inşallah