Okulöncesi öğretmeniyim, benim fikrimce çocuk ağlasa da sınıfta kalmalı. Çocukların ağlama sebebi biraz da velilerin tutumu bence, "seni okula bırakıcam, akşam okuldan alıcam." gibi cümleler çocukta yanlış algıya sebep oluyor. Bırakıcam kelimesi yerine, bugün okulda öğretmenin ve arkadaşlarınla çok güzel zaman geçireceksin gibi olumlu cümleler kullanılmalı. Çocuk okulu merak etmeli, okula gitmek için heveslendirilmeli. Diğer yandan kapıda bekliyorum, camdan bakıyorum gibi cümleler de duruyorum sürekli. 1 ay boyunca sınıfta 1-2 velinin durduğunu düşünsenize, ne çocuk sınıfa adapte olabilir ne de diğer çocuklar sakin kalabilir. Diğer çocuklar da annemi istiyorum demeye başlar.

Evet kreşe gitmişti. B

Çocuğu okula gitmesi gerektiği yönünde önceden telkinde bulunmak, ozbakim becerilerini tek başına yapmasını sağlamak, her ağladığında yanına gitmemek uzaktan bakmak hatta tepkisiz kalmak, kendi yapabileceği işleri anne babanın yapmaması vs bunlar kilit noktalar bence bunları başarıyla halleden ebeveynlerin çocukları çok zorlanmadan okula başlayabiliyor ha bunlarin yapılmasına rağmen çocuğun ilk hafta aglamasi çok normal, yabancı bir ortam ve alışma süreci var elbet ağlayacak, anne baba olarak istikrar sağlamak lazım ağladı diye esneklik gösterilirse okula alışması beklenmesin çocuktan.

Okul fobisi ne zaman başlıyor biliyor musunuz ebeveyn tereddüt ettiği zaman. Benim sınıfımın önünde ilk gün aile geliyor yanında duruyor ama ikinci gün ağlasa da anneye bay bay diyip sınıfa alıyorum çocuğu. Ama öyle aileler varki okulu büyüttükçe büyütüyorlar gözlerinde vedalaşma safhasını uzatıyolar aile ayrılamıyor ki çocuk sınıfına girip sussun. Çocuk ağlıyor hop anne yanında güya ikna ediyor. Halbuki ağlama süresini uzatıyor haberi yok. Zaten çocuk iki hafta boyunca ağlıyorsa alışamamışsa hazır değildir. Bu durum da çok nadir görülür

Burda tüm çocugu ağlayan annelere sesleniyorum. eğer çocugunuz kaç hafta geçti hala ağlıyorsa lütfen alın ve seneye gönderin sizin çocuklarınız yüzünden ağlamayan okulu seven çocuklara ilgi veremiyor öğretmen ağlayanla ugraşmaktan. demekki çocuk hazır değil zorlamanın alemi yok.

Ne yapmalıyız peki? Buyrun sınıfa gelin çocuğunuz alışana kadar mı diyelim? hepimiz bir şekilde okula başladık aileden ayrıldık bir yerimiz eksilmedi. Bu kadar hassas olmayın. Bunun başka bir yolu yok çünkü. gulceayyuzlum

Alıntı yaptığınız arkadaş gibi, ben de bu konudaki eğitim durumunu merak ettim konu sahibinin. Nedeni aşağılamak değil. Eğitimi, pedagojik tavsiyeleri "bu budur, bu değildir" kesinliğinde eleştiriyorsa, bunun bir bilgi kaynağı olmalı. İnsanlar ona göre ciddiye almak istiyor çünkü. Denilenler zırvalık mı, bilgili eleştiri mi, buradan anlıyoruz.

Çocuğunuz için endişelenmenizi anlıyorum ama okul gidip çocuğunuzu pışpışlamanız hem kendi çocuğunuza hem başka çocuklara haksızlık. Düşünün siz ilk günler gidip çocuğunuzu sakinleştirmek istiyorsunuz, ama o okulda başka çocuklar da var ve o çocukların anneleri onları görmeye gelmiyor. Belki işleri var belki alışmaları için gelmiyorlar. Siz böyle yapmak isteyerek bencillik yapıyorsunuz, orada yalnızca sizin çocuğunuz yok. Siz çocuğunuzu görmeye gidince anneleri gelemeyen diğer çocukların kalbinin ne kadar kırılacağını bir düşünün derim.

Oryantasyon yapmaları gerekiyor. Ülkemizde oryantasyon yapan çok az kurum var. Kesinlikle birak git demem, denilmez de.

Çocugun gelişim dönemleri var. İlk yaşlar anneye bağımlı olduğu zamanlar sonrasında yavaş yavaş bireyselleşmesi ve sosyalleşmesi gerek. 5-6 yaşına gelmiş çocuk sosyal çevreyi reddedip hala anne diyorsa önceki aşamalar sanırım yeterli yerine getirilmemiş. Bazı çocuklarda özeldir her mekana uyum hemen uyum sağlayamaz velinin ve öğretmenin iş birliği şart öyle durumlarda.

Zaten konu sahibi pedagog ve psikologlar asla aglatmayın diye bangır bangır bağırıyor yazmış ama ben gerek üniversite hayatımda gerek meslek hayatımda ne böyle bir psikolog gördüm nede pedagog. Bu konuda aslında uzmanlarda sizlerle aynı fikir de. Bende çocuk gelişimi uzmanıyım fakat farklı bir alanda çalışıyorum ama konunun temeli aynı çocuk ağlıyor diye her istediği yapilmamali. Fakat konu sahibi bu kısmi sanırım farklı anlamış yoksa kimse oturduğu yerden yorum yapmıyor bu konuda eğitim alan herkes hemen hemen bu durumlarla karşılaşıyor o yüzden her mesleğe saygı duyma taraftariyim. Asla bir öğretmene oturduğu yerden yorum yapıyor demem mesleğim hakkında denmesini de istemem. Çünkü herkes kendi alanında dirsek çürütüyor sizin uzmanlıgınız farklı bizim farklı...

En yakın arkadaşımın çocuğunu her sabah anaokuluna bırakıyoruz binbir naz ağlama mızmızlanma sızlanmayla. Annesinin ona olan zaafını biliyor ve bunu ona karşı kullanıyor annesi de farkında neredeyse her sabah aynı şeyleri yaşıyoruz. Kendinize bağımlı bireyler yetiştirmeyin hayatta siz olmadan da yapabileceği şeyler olduğunu bilmeli. Şimdi okuldan alırsanız seneye yine aynı şeyler yaşanacak. Olmasını engelleyemezsiniz sadece erteleyebilirsiniz siz bilirsiniz...

Cok mu harikaydik demek istedim.. Cuttingcorners hayat kısa, kuşlar uçuyor... Üyelik İptali Anneler

Yadırganacak bir sey yok. Kararlı olunması lazım bazı cocuklara kalırsa hic gitmezler. Okul öncesin de kademeli alıştırılır ama o süre zarfında da taviz verilmez. Çocuk ağladığında beklenildigini, alındığını öğrenirse zaten parmağında oynatır sizi.

Kesinlikle öyle yoksa bu saydığımız mesleklerin hepsinin merkezi çocuk ve varılan sonuç hep aynı önmli olan iş birliği içerisinde çalışmak

Lisans maliye mezunuyum ve şuan açıköğretim çocuk gelişimi okuyorum

Ne büyük hata ya, 6 yaşa kadar aynı yatak nedir? Ben baya zorlu bir yolu geride bıraktım diyebilirim bu ağlamalar konusunda. Oğullarımız yaşıtmış; benimki de 26. ayı doldurmak üzere. Kolik bir bebekti, ağlamalarının sonu mutlaka morarmaya-tıkanıp kusmaya dönerdi ; kucağa yapışık bir bebek olmayacak derdim, evdeki hesap çarşıya uymadı öyle bir kucağa yapıştık ki bu durumda, ayrılmamız seneyi geçti. Ama çok uğraştım kendi kendine oynayabilmesi, bensiz de vakit geçirebilmesi için Esergry, sohbet muhabbet gösterdim öğrettim çekildim. Yanıma gelişinde "Annenin de işleri var" deyip gösterip pas vermedim. Annenin kendisi de çocuğunun düzenine alışmaya başlayıp orada takılı kalırsa, o loğusa kafasını ömürlük giyerse üstüne olmuyor; yorumlarda da yazmışlar katılıyorum yani arkadaşlara. Bir yaşını doldurduğu zaman eşimle bir haftalık baş başa tatile kaçtık, oğlanı anneme bıraktım. Yanındayken ağlamalarına dayanamıyordum ve ikimiz de sağlıksız bağlanıyorduk yani bunu görmemek mümkün değildi. Tatilde 4 gün dayanabildim, eziyete dönüştü "Çocuğum naptı, çok mu ağladı" diye diye :) Parayı marayı yaktık yarısında döndük. Bensizken biraz hırpalanmış ama çok sorun yaşamamışlar. Aslında çocuktan çok ben kendimi, beynimi yedim çocuk naptı, aman noldu, bensiz naptı diye. :)) Biz annelerde esas korku, endişe ve çocuğa da bulaştırıyoruz bunu; biraz bunu da fark ettim ve yavaştan kendimi törpülemeye çalışıyorum elimden geldiğince. Geçen sene kendimi yine kurslara attım, anneme bıraktım oğlanı. Haftanın 3 günü 3er saatlik ayrılıklara da alıştı, ağlama-peşe takılma yok. Kreş-bakıcı konusunda takıntı derecesi güvensizliğim var ama bunu da aşacağım diyorum araştıra soruştura; oğluş tuvalet işini bu sene içinde ufaktan öğrense, yemeğini kendi yiyor zaten, kendi kendine oynama süreleri uzadı, diğer çocukların arasına karışmada sorun yok, eski halleri kalmadı .. Çocukla beraber sanki adım adım kendimi de hazırlıyorum Max. 3 yaşa kadar biz normale dönmüş oluruz diyorum, iyi gidiyoruz. Sürekli ağlamaları da azalıyor. Şu haldeydik: Beni görünce yüz mü buluyor artık ne yapıyorsa; bu haldeydik yani. Ama şükür geçti. Biraz kararlı olmak, yelkenleri hemen indirivermemek lazım, bu en çok onların iyiliği için..

2 yıllık mı 4 yıllık mı? ben de bu sene kayıt oldum. 4 yıllık bölüm bu sene başlamış galiba. Henuz ders notlarini incelemedim. Nasıl memnumusunuz? Kolay mı yoğun çalışma gerektiriyor mu? Diğer durumda çocuğun ağlama sebebini bulup onu ortadan kaldırmak lazım. Ama anaokuluna gitmemek diye bir şey söz konusu olamaz. Bizim yeğen ağlaya ağlaya kendini okuldan aldırmış. Bu durumda anneye babaya çok eziyet oluyor. hastalık veya özel başka durumlar yoksa ister ağlasın ister gülsün kural kuraldir esnetilmemesi gerektiğini düşünüyorum.

Ben size hak verdim. Çocuğu çığlık çığlığa ağlarken itip girmek bana göre değil. Kreşler gayet pahalı, tonla para dökülüyor. Baştan pazarlığımı yapacağım. Çocuğumun ihtiyacına göre kademeli ayrılacağız. Bence sözleşem öncesi bu anlaşmayı yapın.

Sizin gibi anneler oldugu icin bazi cocuklara cidden tiksinerek bakiyorum cünkü büyüdüklerinde ne kadar cekilmez bir insan olucaklari gözümün önüne geliyor, tek sebebi ve sorumlusu sizin gibi anneler Ben de agladim krese birakildigimda, hatta ilk okul günümden sonra anne bi daha gitmek istemiyorum" dedim, asla sevmedim okulu. Ama noldu? Basariyla bitirdim, diplomami meslegimo herseyimi elime aldim ve su an kendi ayaklarimin üstünde durabiliyorum. Hicbir sekilde de psikolojim bozulmadi, depresyona girmedim bu yüzden kaldi ki mutsuz bir cocukluk gecirmedim. Sacmalamayin bu kadar, cocuklariniza olan bagliliniz bazen cidden beni ürkütüyor, korkunc bir boyutta cünkü. Resmen cocuklariniza asiksiniz, tapiyorsunuz, sonra onlardan ayrilmak zor geliyor ama onlari dünyay getirirken hicbir sekilde izin istemiyorsunuz... bari hayatlarini zorlastirmayin

Çok güzel ama bu durumu anlamamaniz doğal anne olarak uzuluyorsunuz. Ama pedogoglar bunun egitimini boşuna almamışlar. Bu durumun bence si sencesi yok. Pedagoglar tüm cocuklar için bunu söylemiyor. Özel durumlar haricinde bende bu konuda eğitim alan kişilerin dinlenmesi taraftarıyım.

Çocuk bir problemi yok ise ilk bir iki saat ağlıyor sonra arkadaş edinip ortama alisiyor. Anneleri ilk bir kaç ders beraber oturuyor, sonra dışarıda bekliyor, daha sonra zaten ögle yemeğinde alacagima evriliyor. Çocuk zamanla alisiyor. Ben de öyle oluyor. Evet ben de annesine bırak çık diyorum. Biraz sert olmak lazim. Çocuk destek gormezse kabulleniyor. Fazla şey yapmamak lazım. Anneler çocuğun üstüne fazla düşünce özguvensiz bireyler yetisiyor. Bazi durumlarda yapmak zorundasin demek lazım. Şimdiye kadar hepsi alıştı.

Hep yaziyorum ya ne kadar cok ustune dusersen o kadar kutsal oluyorsun, dusmedigin zaman anneligin dedikodulara malzeme oluyor :) yere dustuyse kendi kalksin diye beklemek sorumsuz anne olmak mesela, ya da koltuga cikarken destek vermemek offff devam edemeyecegim.. sonra da evlenirken evini bile anasindan bekleyen, geceliginden-donuna kaynanasina yikan nesil meydana geliyor.. Neyse, birakin biraz aglasinlar bir sikinti olmaz merak etmeyin.. onlarla daha ilk gunden bunun ustesinden sadece kendisinin gelebilecegini, artik kendisine ait bir cevresinin oldugunu, anne -babasindan ayri paylasimlari olacagini anlatin.. mesela "biz ise gidiyoruz, arkadaslarimiz, islerimiz hatta kendi kahve termosumuz var, sen de okula gidiyorsun arkadaslarin, odevlerin ve su termosun olacak" deyin, ise yariyor :) mantikli konusunca cocuklarin algilari cok acik oluyor..

Bizim ve eşimin ailesinde anaokuluna giden ilk çocuk benim kızım. Bilemiyorum pek ihtiyaç duyulmadı galiba. Okula başlayan hiçbir yeğenim de sorun yaşamadı. Okulun önünde öyle garip çocuklar ve veliler vardı ki benim sevgili eşim "Biz çocuklarla iyi bağ kuramadık mi acaba?" Diye beni dumur eden şeyler söyledi. Herkes ağlayıp anasına babasına sarılıyor, ortamda tam bir kaos var. Veliler sanki çocuğunu Hakkari dağlarına askere yolluyor gibi tedirgin sözler/yüz ifadeleri... bizimki güle oynaya gitti diye adam üzüldü resmen :/ Ya hu çocuk evde yapılan aktivitelerden sıkıldı. E çocuğu ilgi manyağı da yapmadık. Okulda türlü türlü oyunlar, arķadaş çevresi, değişik materyaller var. Niye güle oynaya gitmesin? Mis gibi ortam. 3 haftadır ağlayan bir çocuk var mesela. Dede ve babaanne her gün markete oraya buraya götürüyor ikna olsun diye. Çocuk babaanneye diyor ki "öğretmene kız, öğretmene kız beni istediğim zaman dışarı bıraksın" Babaanne de "tamam sen gir ben kızıcam ona" dedi. O çocuk öyle alışmaz ki okula. Hergün babaanne gönlünü mü yapacak? Dedesi etrafındakilere dert yanıyordu "her istediğini yaptılar, her şeyi aldılar. Annesi tek başına hiçbir şey yapmasına izin vermiyor" diye. Şu çocuklara yüzbin çeşit oyuncak, yüzbin çeşit aktivite olayı zamane annelerinde hastalık gibi olmuş. Çocukların yakasından az düşseler bu kadar sorun yaşanmaz sanırım.

Size kesinlikle hayvan demek istemedim. Farklı bir şey anlatmaya çalıştım. Ama sizde bu olaya farklı bakıyorsunuz. saygıyla karşılıyorum. . push ; Q Queen of the North Kuzeyin

Ee, birakip gitmeyip ne yapmamizi oneriyorsunuz peki? Beraber yeniden ilkokulu mu okuyalim napalim? Universiteye kadar beraber gidelim okuyalim o zaman

Yepenim 2.5 yaşında kreşe başladı eskiden ağladığı zamanlar oldu ama şimdi koşa koşa gidiyor ve gelişimine çok katkısı oldu, yani büyütmeyin bu kadar okul fobisi olmasın, pskolojisi bozulmasın, bozulmaz efendim birşeycik olmaz... Tabi önce sizin buna inanmanız lazım.

Benim buyuk oglum krese gitti 2,5 yasinda gitsin dedim agladi hastalandi derken 3 yasini buldu nerdeyse.. anaokuluna basladiginda zorlandi ama cok aglamadi. Haa ilk birakirken bende zorlaniyodum cunku agladiginda kusuyo perisan oluyo diye... ama bunun ekmegini sonradan yedim. Ayni sekilde kucuk oglumda oyle 2,5 gibi basladi. 1 senedir gidiyi ara ara aglar mesela. Ona kalsa hic gitmeyecek:) anaokuluna baslayincada aglar kesin. Taniyorum oglumu.

Ben sadece okula ve arkadaşlarına uyum sağlayan kadar daha hassas davranılması gerektiğini düşünüyorum daha ilk günden kapıyı kapatıp anneyi dışarı çıkaran öğretmende gördüm, çocuk okula uyum sağlamıştır aradan epey zaman geçmiştir tabi o zaman daha katı olunabilir diye düşünüyorum . push ; umut_sahili

Oryantasyon 1 hafta ise haklısınız süreci biraz daha uzatmalılar ilk 1 hafta 2 saat anne ile beraber, 2. hafta 4 saat 1 saat anne de okulda gibi... Yine uyum problemi yaşarsa yaşı çok da büyük değilse seneye tekrar gönderebilirsiniz. Oğlumu 2,5 yaşında kreşe verdiğimde çok zorluk yaşadım almak zorunda kaldım, yaz okuluna verdim yaş farkı diğer çocuklarla çok olduğu için yine uyum sorunu yaşadığımız için aldım eylül ayında tekrar kreşe başladı şu an gayet iyi gerçi full hastalıkla geçtiği için bir hafta okulda bir hafta hastanede ama olsun ilerleme kaydettik :) T Tiniminihanimmm

Çocuk ilk kez okula gidene kadar aile içinde hiçbir şey yaptırılmıyor kendisine. E sonra bir gün pat diye anne baba olmadan bir ortamda bırakılmak isteniyor. Haliyle korkar da ağlar da. Okula hazırlık yapılmalı öncesinde

Neyin eleştirisi bu? Çalışan anne ne yapacak evde bebeği kitleyip işe mi gidecek? Kreşten daha güvenli yerler mi var? Şahsen ben çocuğumu bakıcıya baktırmam ağlayabilir illaki alışacak her şeyi öğrenecek paylaşmayı arkadaşlarıyla yaşamayı etkinlikleri vs.. bazı durumlarda biraz duygusallığı bırakıp profesyonel olmak lazım biz bebeklikten itibaren dizimizin dibinden ayrılmasın diyoruz yok evlensin aynı yerde olalım elin avrupalısı üniversitede dünyayı geziyor tamam bazı şeyler maddiyat ama vizyon da çok önemli.

Bu konu hakkında yazılacak çok şey var aslında ama kısa özetle... hem anne hem bir öğretmen olarak çocukları genel değerlendirmek büyük bir hata. Her çocuk ayrı bir renk, birbirine karıştırılmayacak gibi hassas. Siz kendi çocuğunuzun pisikolojisini herkesten iyi bilir vicdan muhasebesini kendiniz yaparsınız. Baktınız kalbiniz ne diyorsa ona göre hareket edersiniz. Pisikologlar ve gelişim uzmanları ortalarlar, sizin çocuğunuz kıvamını bilemezler. Ayrıca bilinçli nesiller yetiştirelim diye günümüzün anneleri çok fazla çocukların üstüne düşüyor. Bırakın çocuklar dağıtarak toplamayı ağlayarak susmayı öğrensinler. Çocukların tecrübe kazanmasına izin verelim. Herşeyini biz yaparsak doğru yanlışı kendi başlarına kaldıklarında ayırt edemeyen bir nesil yetişecek. Ayrıca lütfen bağımlı çocuklar yetiştirmeyelim. Bu çocuklar bizim başarılarımızın aynası değiller bırakalım hata yapsınlar ağlasınlar kötü yazsınlar okumaya geç başlasınlar. Okula başlamadan önce bir alt yapı oluşturulmalı hatta herşeyi zamanında yapmalı... yaşı yapacağı şeye müsait belki zekası da aman ona izin vermezseniz yapabileceğine inanmayacak. Bunula alakalı bir k

Bırakın ağlasın diyen pedegogtan da kreşten de kaçarak uzaklaşın bence. İşi ticarete dökmüşler müşteri kaçmasın zihniyetindeler. Aşamalı olarak çocuğun alışmasın beklenmeli bence ve bunu destekleyen bir kurum olmalı

bizim okul, anaokulundayken ilk 1 hafta günde 1-2 saat ve anne/baba eşliğinde başlayıp, ne sebeple olursa olsun okuldan uzaklaşmamıza izin vermiyordu, sonra yarım gün, yaklaşık 3. haftada tam güne geçiyorlardı. yani her okulun yaklaşımı aynı değil, ben kızım hiç ağlamadığı halde 2 hafta lobide bekletildim

Dediğim gibi arkadaşımız farklı anlıyor. O yüzden bakış açımız çok farklı.

Anneler en iyisini bilirse neden doktorlar var. o zaman siz gibi düşünen anneler çocuklarını okula gondermesin. hasta olunca da doktora goturmesin. Zaten sizler cocuk dogurunca diploma sahibi oluyorsunuz. Lütfen ilim in bilimin gücüne inanın iç güdüleri ile sadece hayvanlar yaşar.

Bir anaokulu öğretmeni olarak yazıyorum 18 tane 3yasinda öğrencim var. sizin elestirdiginiz bırak git ağlar ağlar susar yaklaşımını öğretmeni olarak onun gelişiminin bir parçası olduğunu bildiğimizden soyluyoruZ. Sizce ilk kez farklı ve toplu ortama girmiş çocuğun tepki vermemesi normal mi? Tabi ki de herşeyi eline ayağına hazır getiren bir anneyi bırakıp sorumluluk ve kural olan bir ortama girmek istemeyecektir. Bazen anneler mı çocuklara muhtaç yoksa çocukların mı anneye ihtiyacı var diye düşünüyorum bunları okudukca

Kesinlikle bırakıp gitmek zorundasin.. çocuklar çok zeki varlıklar taviz verdiğin anda bunu kullanacaklar. Orasi okul ve okula gitmek zorunda olduğunu ona başka türlü kanitlayamazsin. Karşına alıp konuşacaksın ama muhtemelen okula gitmek istemeyen bir çocuk bunu anlamayacaktir. Benim oğlum 1 ay sürünerek okula gitti kıyamet kopardı okuldan içeri girerken ve çok ağladım dışarda ama alıştı şuan 7. Sınıfa gidiyor ve çok başarılı. Bu arada çocuk gelişimi mezunuyum 4 yıl anaokulu 2 yılda özel egitim kurumunda çalıştım..

Merhabalar başlıktaki gibi sorunum çocukların okula alıştırılmasında uygulanan yöntem, ağlata ağlata çocukları okula alıştırmaya çalışmak ki bana göre Bi yöntem degil saçmalık. Anlamıyorum nasıl oluyor da pedagog lar, psikologlar çocuklarınızı ağlarken kesinlikle bırakıp gitmeyin nasıl sa susuyor siz yokken diyen kişilere, kulak asmayın diye bas bas bağırıp yayın yapıyorken., onca makale ve video varken halen bu davranış sergilenebiliyor okullarda. Çocuk siz bırakıp gidince susuyor ama alıştığı için değil duygularını bastırıyor ve hergün ağlıyor gitmicem okula diye çünkü siz onu yakınlık kuramadığı yabancı gördüğü bir ortama bırakıp çıkıyorsunuz. Bu uygulama yüzünden çocuklarda okul fobisi oluşuyor ve olan bizim çocuklarımıza oluyor. Üstelik anneler babalar bunun doğru bişey olduğuna inandırılıyor. Hangi arkadaşımla konuşsam ağlasa da bırakıyorum, gitmek istemiyor ama zorla götürüyorum diyor ben gerçekten çok üzülüyorum çocukların bu haline. Sizler ne düşünüyorsunuz bu konuda?

Bu tip sorunlar nedense ailelerin aklına sadece okul çağı geldiğinde dank ediyor. Oysaki çocuk zaten okul çağına gelmeden çok önce buna uygun yetiştirilmelidir. Mesela dikkat ettim mesajınızda bile bir yerde 'uyum sürecimiz' demişsiniz. Hayır çocuğunuzun uyum süreci bu, çocuğunuzla olan bu bütünleşmeden artık vazgeçin. Çocuklarınızı bu kadar bağımlı yetiştirmeyin lütfen. Sonra işte bu sorunlarla baş edilemiyor gördüğünüz gibi.

Bence de gangsta, bu işin çoğunun evde halledilmesi gerekiyor.2ci çocuğuma hamileyken grip olmuş yatıyordum. Annem benle kalamayacaktı, beni götürmeye geldi. Gitmek istemedim, ama çocuğumla da ilgilenemiyordum. Onu alıp götürdü, bana iyi geldi, yalnızca yemek yiyip ilacımı içip yattım. Bir kaç günde ayaklanınca çocuğum aklıma bir düştü, gece yarısı eşimi dürttüm, nasıl uyuyabiliyorsun, çocuğumuz yanımızda yokken diye Sabah ezanlarıyla yola düştüm, annemleri ben uyandırdım o sabah:)) Bir baktım kuzum annanesiyle uyuyor, çokta güzel durmuş, ağlamamış. Çocuklar pozitif kopuşlara açık, bu kademeli olarak sağlanmalı. Ben 3üne de, ben bakın şu saatte gidiyorum, ama geleceğim, size de kitap vs alacağım diyerek okuldan önce ayrılığa alıştırdım. Kızımda biraz sorun yaşadım fakat o da bir süreçti, zor olmadı aşmak.

Kim ne derse desin umursamam. Baktım çok ağlıyor gidip müdüre diletçe veririp o yıl okula yollamam. Kaybettiği bir yıl içinde de oma okulda göreceği temel eğitimleri veririm, sürekli okulla ilgili birşeyler anlatırım ne yarası varsa iyileştirmeye çalışırım. Seneye daha uysal bir çocuk olur tahminimce. Hiçbirşey evladımın gözyaşından değerli değil, o içli içli ağlarken ben onu okulda bırakıp gidemem. Ben okula giderken hiç ağlamamışım, sadece aşılarda kaçmışım okuldan ama babası hep ağlamış hatta kv onu yatılı bir okula vermiş 2-3 sene orda okumuş , şimdi eşim nefret ediyor okuldan üniversiteyi bile benim ısrarlarımla okudu. Çocuğu okuldan soğutmamak lazım.

Neden okul sadece zorlanmayan çocuklar için mi var?

Çocuk okulda normal hayatına devam ediyor, etkinliklere katılım gösteriyor ama anneden ayrılma aşamasında ağlıyorsa, bırakılabilir. Zaten çok uzun sürmez. Ama deli gibi ağlıyor her anına yansıyorsa zaten devam edemez.

Iyi de cocugun neden agladigini bilir anneler. Blöf mü yoksa gercekten altinda yatan bir sebep mi var? Bunu ayırt ettikten sonra sorun yoktur. Ilk alisma donemlerinde olur zaten. Bir de cocuklarin en buyuk silahıdır ağlamak. Eger siz ağlıyor diye okulun hatta sınıfın kapısına kadar getirip geri döndüyseniz çocuk sizin kararsızlığını ağlaması karşısındaki tepkinizi görür. Sonra da davranışı buna gore şekillenir. Biz eğitimde buna edimsel koşullanma diyoruz. Yapılan davranışa verilen tepkiye göre cocugun da davranışı şekillenir. Sonrasında yine okula geldiğinde ağlar ve dönmenizi bekler. Bir döner bir dönmezseniz çocuk algılayamaz ve bu durum onun icin anlamsızlaşır. Okul icin konuşacak olursak da ağlasa da bırakın demeleri bu yüzdendir.

İyi de en başta yazmışsın sabahın köründen akşamın geç saati diye. İlkokul 1 lere oryantasyon yapılıyor ilk hafta. 9da derse girdiler 12 olmadan çıktılar. Bilmeyen de çocuğu ıssız adaya bırakıp gittin sanacak. Biz küçükken sokağa çıkar oynardık. Annemiz aklımıza gelmezdi. Şimdi aynı şekilde yaşıtları ile okulda vakit geçiriyor. Ne dram yarattınız...

O saate kadar çocuğu yalnız hiç bir şey yapmaya alıştırmadıysanız, biz olmazsak senin başına hep kötü şeyler gelir diye öğrettiyseniz bir kere bile ananede babanede bırakmadıysanız yapacak bir şey yok o andan sonra ağlasada gitmek zorundasınız

Yani psikologlar filan öyle diyorsa öyledir. sonuçta bu işin eğitimini almış olan onlar. kızımda hiç böyle bir sıkıntı yaşamadım. ana okulunda bile sınıfa girer girmez anne sen gidebilirsin dedi. ama ağlıyor olsaydı da üzgünüm gitmem lazım der giderdim heralde. sonuçta kendi başına birşeyler yapmaya alışmak zorunda. haytının her anında onun yanında olamam. E

Kızım 26 aylıkken başladı, 1 ay önceden başladım anlatmaya ilk gün 1.5 saat durdu, 2. gün tam gün durdu ve alıştı. Bu sene kreş kaynaklı sıkıntılar yaşadık, yeni kreşe yazdırdık ama bir ay sonra alırız dediler. Son bir ay kıyamet koptu kreşe gitmek istemiyordu. Biraz zorlandık ama mezun olacaksın büyük okula gideceksin falan ikna ettik. Yeni kreşinde ilk gün çok kızdı, ağladı ama beni girişte beklerken görünce sakinleşti. İkinci gün kaldı. Yani iş ailede bitiyor. A Arya_Stark01

Arkadaşımda çocuğuna kıyamamış her daim okulda beklerdi. Sonuç, çocuk lise 2 ye geçti okulu hala sevmiyor. Okulun ilk günü, son günü ve karne zamanlarında annesini okula istiyor. Ben bırakmıştım çokta güzel alıştılar. A

Valla ben kendi cocuklarimdan ornek vereyim. bu yaz krese basladik ve tam 1 ay her kresin kapisindan girdiklerinde agladilar. simdiyse ogretmenlerini yardimci ablalarini benden cok seviyolar :) Önceki

Hersey illa eğitimle olmuyor işte. Ben size katılıyorum kardeşim anaokuluna giderken çok ağlıyordu öğretmen bırakın gidin alışır dedi. Bizde 20 senelik öğretmen diye güvendik. Şimdi orta okula gidiyor. Okul lafı duyunca sus abla konuşmak istemiyorum güzel şeylerden bahsedelim diyor. Keşke sadece eğitimle olsa hersey. İnsanlar cahil cahil konuşunca sinirim tepeme çıkıyor birde bunların anne olduğunu düşününce çocuklara üzülüyorum saçma sapan yorumlar var. Çocuğu dert etmeyeceksek neyi dert edeceğiz acaba

Yani allah korusun derin yara diyorsunuz da camii avlusuna bırakmıyorlar ya bu insanlar, anane babanne dışında örneğin komşunuza da bıraksanız alışkın olmadığı için ağlayacaktır derin yara çocuğa uygulanan şiddet ya da anne babanın evde kavga etmesi... bence bunlar çocukta derin yaralar açar sanırım biraz abartıyoruz biz

Yaaaaaaniiiii konu çok su götürür :)) Konu sahibini taşlamanın anlamı yok sen pedagog musun, psikolog musun demeye de gerek yok. Eğer çocuğunu iyi tanıyan ve salt duyguları ile hareket etmeyen bir anne ise pedagogdan da psikologdan da daha iyi karar verebilir. Ve her çocuk başkadır tabiki. 2 oğlum var, yetiştirmenin yanı sıra karakterleri de var. İlkinin odasını 5 aylıkken ayırdım. Bizimle hiç uyumadı, sosyal ve fiziksel becerisi hep yaşıtlarından öndeydi. Bağımsızlık kanında vardı :) . Parkta annemde gelsin diye tutturmazdı vs... İkinci oğlumu da 5 aylık ayırmayı denedim, olmadı. 10 aylık denedim. Olmadı. Şu an 14 aylık. Bu ay tekrar deneyeceğim. Çocuk bana yapışık uyumayı seviyor. İlk bir kaç saat problem olmasa da 2. 3. Saatten sonra beni görmediğinde kıyametler kopuyor. Sürekli bir anne de anne... Şimdi büyük olan 3.5 yaşına yaklaşıyor ve okula hazır. Gitse asla zorlanmaz. Ağlamaz, zırlamaz, kendi elleriyle beni yolcu eder. Küçüğün o yaşta hazır olma ihtimali söz konusu değil böyle giderse. Benim tahminim bu bağımsızlığa gelmesi 5-6 yaşını bulacak... İkisi de benim çocuğum. İkisi de erkek çocuğu. İkisi de aynı düzende büyüdü. Ama karakter diye bir şey var. Ben de ağlasa da bırak kısmını doğru bulmuyorum. Niye istemediği bir şeyi alışır diyerek zorla dayatayım ki? İsteklerine ve kararlarına makul ölçüde saygı duyduğumuz çocuklarımız kendini yırtarak okul istemiyorsa biraz kulak vermek gerek duygularına ve hissettiklerine diye düşünüyorum. Kademeli geçişler de bunun için var... Önce oyun grubu, Sonra çeşitli atölyeler denenebilir... Haftada 3 yarım günle başlanıp, zaman arttırabiliriz vs... Çocukların sosyalleşme problemini çözersem evde eğitim de benim için bir seçenek, hatta eğitim sistemini gördükçe oldukça da cazip bir seçenek. Okulda da harikalar yaratmıyor değil mi? Okulun yaygınlaşma aşaması ve çıkış noktasını falan araştırabilirsiniz... Hatta vakti olan izlesin, benim çok keyif aldığım ve çokça tavsiye ettiğim bir program Doğrudur yanlıştır kişinin hayat görüşüne ve standartlarına bağlı... ama farklı bakış açısı edinmek yada bunları tartışmaya açmak da bir sorun olmamalı. Okul da tartışmaya açık olmalı...

Diyorum ya, annelik bir statü olarak algilaniliyor. Insta'ya baktiğinda bu bariz belli oluyor. Hali ile anneler bilinçli yada bilinçsiz bu kültürün parçasi olarak çocul için iyi olan değil, kendi için iyi olani yapiyor. Kendisi endişe etmesin diye çocuğu okuldan aliyor, uyku eğitimi vermiyor,.. Yanliz ne yalan söyleyim, bağimsiz yetistirecez diye egom gidiyor. Kizimi kreşe biraktiğimda hemen arkadaşlari ile oynamaya başliyor. Bir ben diyorum "hadi kizim, akşama göruşürüüz" Hiç takmiyor bile. Egom gidiyor ama kizim için mutlu his ediyorum. Gurur his ediyorum.

O zaman yumuşak geçiş yapsaydınız. Bir önceki yıl yarım dönem gitseydi kreşe vs. Siz bir saat bırakıp bırakıp öyle alsaydınız. Hiç ağlatmasaydınız paşanızı. Ne diyelim. Benimki azami dikkat göstermeme rağmen ağladı, ancak yeni alışabildi. Yani ben o kadar dikkate rağmen ağlıyorsa demek ki ağlamadan olmuyor bu işler diye düşünüyorum, çünkü ağlatmayacağım diye kendimi yıprattım resmen

Birşeylerin üstesinden gelmeyi ne zaman öğrenicekler peki her ağladığında yaninda olamazsınız, 20 yaşında falanda işe götürür bırakırsınız

Okulun ilk haftası. Okul yönetimi sabahın bir vaktinden, akşamın geç saatine dek olan uzun okul gününe çocuğunuzun alışacağını söylüyor. Birkaç gün geçiyor. Ama durum gittikçe daha kötüye gider gibi. Ağlama krizleri artmış halde. Okula gitmek istemeyen. çocuğunuzun bu davranışının geçeceği söyleniyor size. Üstelik ağlasa da, okula gitmemek için dirense de, onu her gün o saatte o okula getirmeye devam etmeniz bekleniyor sizden. Ne de olsa bunları söyleyen yıllardır bu işi yapmış tecrübeli yöneticiler, okul psikologları. Ağlamasının, manipüle edici bir davranış olduğuna neredeyse inanacak gibisiniz. Ta ki bu yazıyı okuyana kadar! Ağlama bir sinyal. Çocuğun yaşadığı duyguları dışa vurma hali. Evet, çocuk bir süre sonra susuyor. Ancak susması, sorunun ortadan kalktığını göstermiyor. Çünkü çoğu uzman ayrılmanın başarısına, ağlama davranışının sona ermesi olarak bakıyor; duyguya değil. Çocuğun ağlamaması korku, endişe gibi duyguların sona erdiğini göstermez. Sadece ağlama sinyalinin dinlenmeyeceği bir ortamda çocuk sinyal vermeyi bırakır. Richard Bowlby diyor ki; güvenli bir bağlanma figürü yanında olmadığı zaman çocuğun stres ve kortizol seviyesi yükselir. Ve Bowlby gibi pek çok bağlanma teorisi uzmanı çocuğun kendini güvende hissettiği ikinci derece bir bağlanma figürünün varlığının öneminden bahsediyorlar. Hele 30 aydan önceki kreş deneyimlerinde çocuğun bir bağlanma figürü olmadan, tanımadığı bir ortamda tek başına bırakılması travmaya sebep olacak sonuçlar doğurabilir. Öğretmene bağlanma, çevreye alışma henüz gelişmekte olan beyin için bir süreç gerektirir. Bu yaş küçüldükçe süreç uzar. Bir hafta sonra dönüp size "Hadi artık gidin ya da yavaş yavaş binayı terk edin, dolaşın gelin" diyen okul yönetimi olursa, siz kendi iç sezgilerinizi dinleyip, çocuğunuzun buna hazır olup olmadığına kendiniz karar verin. Sonuçta çocuğunuzu en iyi tanıyan sizsiniz. Ağlarken çocuğu bir yabancıya bırakarak gitmenin uzun dönem negatif etkileri agresif davranışlar, okul fobisi, kabuslar olarak kendini gösterebilir. Ancak bu yabancı bir süre sonunda bir diğer bağlanma figürü haline geldiğinde ağlayan çocuğu teskin edebilir. Oysa çocuk için o öğretmen bir yabancı konumundayken, ebeveyn onu bırakıp gittiğinde, olan tek şey ağlamasının susması. Duygular ise hala orada. O yüzden çoğu zaman ebeveyn gelince ağlama devam eder. Ancak ebeveyn de bu sinyalleri dinlemez ise susan gözyaşları agresif davranış ya da içe kapanma gibi hallerle kendini gösterebilir. Çocuk ağlıyor; çünkü hayatta kalma mekanizması 'burası güvenli değil' diyor. Peki, ağlama olmadan okula alışma olur mu? Evet, olur. Ancak ebeveynin bunun için hem zamana hem de iyi bir planlamaya ihtiyacı var: İşten belli bir süre izin almak, anneanneyi işin içine sokmak, diğer ebeveynin desteği gibi. Eğer hassas davranarak çocuklarımıza bu zamanı verirsek, uzun dönemde ortaya çıkabilecek pek çok davranış sorununa engel olabiliriz. Nilüfer Devecigil Anlatmak istediğim tam olarak buydu.

Yeğenim babaannesiyle saatlerce geziyor, fakat okulda annesini bırakmıyor, o da kapı dibinde bekliyor. Ben bırakıp çıkması taraftarıyım, çünki çok dışa dönük bir çocuk, başka yerde annesiz gayet durabiliyor, okula da çok severek ve bilerek gitti. Bence annelere kapris yapıyorlar ondaki hassasiyeti farkedince...

Benim oğlumda şuan anaokuluna başladı o yüzden şuanki en büyük sıkıntım diyebilirim.

Bunu mu dert ettin sahiden?

Yo bunu ilk günden yapıyorlar, diğer türlü süreç uzuyor, zorlaşıyor. Siz ilk günler okulun yakınındaki kafede vb. bekleyip sohbet ede ede destek olursunuz. Sonra yavaş yavaş bu ayağınız da kesilir. Ama sınıfın o kapısı ilk günden kapanmazsa olmaz işte. Her alışmayan çocuğun annesiyle bir hafta iki hafta bu şekilde takılması diğer çocuklara da sorun olur. Tek düşünmeyin. Okula hevesli gelmiş bir çocuğu, annesiyle kucak kucağa derse alışmaya çalışan çocuk manzarası bile hevesinden caydırıp anne diye tutturmasına, sorgulamasına sebep olabilir. Ya da okul bu kadar fena mı ki annem beni hemen bırakamıyor şeklinde bile düşünebilir çocuk. Bu açıdan kararlı ve net duruş sergilemek, çocuğun aklında da netlik ve güven duygusunun çabuk sağlanmasına faydalı diye düşünüyorum. Öbür türlüsü hem sizin çocuğunuz hem de diğer çocuklar ve öğretmen için kaos.

Cocugun bu davranisini degil de, 6-7 yasina gelmis bir cocugun neden annesinden ayrilamadigini sorgulamak daha mantikli degil mi? Biz de okula gittik, koskoca sinifta annemi istiyorum diye diye aglayan, agladigi icin de psikolojisi bozulan bir cocuk da olmadi.

Herkes yapıyor diye genellememelisiniz. Bende çocuk gelişimi okuyorum. Okula başlamadan önce çocuğun anlayacağı şekilde okula gitmesi gerektiği aile tarafından anlatılır. Okul başladığında aile zamanında çocuğu okuldan alacağı ile ile güven oluşturmazsa çocuk zaten terk edilmiş hissine kapılır. Bunun için kimin ne söylediğinden çok ailenin okulla ilgili çocuğa verdiği izlenim, güven ve alıştırma çabalarının nasıl olduğu daha önemli. Bazı çocuklar ailesine nazı geçtiğinden bilerek ağlıyor. Sonuçta anaokulunda da bir program var ve her şey akışa göre yapılıyor. Evde istediği zaman oyun oynayıp, tv izleyen ve istediği zaman yemek yiyen bir çocuk başlarda elbette zorlanır. Aile ve öğretmen iş birliği şart.

öyle bir anlatmışsınız ki sanki çocuk esirgeme kurumuna bırakıp gidiyor anneler. o süreçte zaten öğretmenler gerekli rehberliği ediyor, gerekirse pdr psikolog a yönlendiriyor. ayrıca bu bir gereklilik. gelişim sürecinde üstesinden gelinmesi gereken bir süreç. bundan kaçmak yersiz. o halde çocuk şu mesajı alır : yeterince ağlarsam istediğimi yaptirabilirim. alışma süreci uzadıysa vb öğretmen uzman kişiye yönlendiriyor.

İlkokula başladığımda; deli gibi ağlayıp yerlerde çırpınıyordum. Hiç unutmuyorum. Günlerce karnım ağrıdı, annem hastaneye götürdü, tüm tetkik sonuçları temizdi. Okula gitmemek için yapıyordum. :) Doktor ve rehberlik de anladı zaten. En son ağlasa da zırlasa da okulda bırakacaksın beklemeyeceksin almayacaksın dediler anneme. Öyle de yaptı. 1 ay sonra ise çoktan alışmıştım. :)

O zaman çocuğu okuldan alıcaksınız. Diğer türlü sınıfa kadar gireceksiniz çünkü hergün nede olsa gitmiyor diye daha yakınında isteyecek. Peki diğer çocuklar? Onlar ne düşünecek? O değerli benim annem beni bırakıp gitti demek ki annem beni yeterince önemsemiyor... dimi?

Sacma dedigin seyi yapmazsan okula hic gitmezler:)) parmak kadar cocuklar bizi yeterince parmaginda oynatiyo zaten, bunada mi izin verelim yani? Ayrica anaokuluna basladigimda bende 1-2 hafta agladim cok net hatirliyorum, oyle bi travmam filan yok bu konuda. Cocuklarinda yeri gelince zorluk gormesi taraftariyim:)

Okulda ağlatmaya kiyamayan anneler tüm eğitim hayatı boyunca beraber okula gidin gelin, her ağladığında yanında olun, her sorununu siz çözün, sonra ondan birey olmasını bekleyin. Çocuğunuzun ayrı bir birey olduğunu unutmayın, okula başladık, uyum sürecimiz, çok yorulduk, çok odevimiz var vs vs diye değil, okula başladı, uyum sürecinde, çok ödevi var şeklinde olmalı çünkü bu onun sorunu, siz aile olarak yardımcı olacaksınız elbet ama ödev çocuğun.

Ben burda okudum birinin "cocugum 5 yasinda ve simdiye kadar hic onsuz bir yere gitmedim" demesini. Bu korkunc birsey. Cocuk anne babaya bagimli büyüyor. Tek basina birsey yapabildigini bilmiyor. Eh hali ile baska konulardada "oglum 4 yasinda ve yanliz corba icemiyor" diye seyler yaziliyor. Anne baba zaten herseyi cocuk icin yapiyor. Bunun kaynagi, simdiki anneler yarim yamalak bilgiler ile birseyleri yapmak istemesi. Güvenli baglanmi olayini yanlis anlayip yillardir cocuklari ile yapisik yasiyorlar. Bu konudada cocuklari aglatmak yanlis deniliyor. Evet ama hangi yasta? Hangi konularda? Hic bakilmiyor. Aglatilmayacaksa cocugun her istedigini yapiyorlar sonrada "pedagoglar öyle diyollaa" diye kendini aslinda kandiriyorlar. Ben yurtdisinda yasiyorum. Cocugum 20 aylik ve kres'e gidiyor. 2.5 yasinda ana okulu baslaniliyor burda. Cogu cocuklar 1 yasindan hatta ondan bile önce kres'e basliyorlar. Ve hic bir cocuk o kadar asiri zorlanmiyor. Cocugu ile sinifin icine giren anne yok. Atlet derdine düsen anne yok. Türkiyede annelik bir statü oldugu icin ve duygular cok fazla abartildigi icin, cocuk egitimide cok fazla abartiliyor. Bu cocuklari daha zor duruma düsürüyor.

Benim çocuğum da bu sene başladı ve İlk günden beri çok hevesli haftasonlari okul yok diye üzülüyor. Ama her çocuk bir degil. sınıfında iki çocuk ilk hafta sürekli ağladı hatta ikinci hafta öğretmen çocuk alışmıyor iki gün daha bakalım olmazsa alin boyle olmaz demiş. İnanın o iki günde ikisi de nasıl olduysa alıştı. Bazı çocuklar çok etkileniyor. Ben anasınıfında bir ay boyunca hüngür hüngür agladigimi bilirim. öğretmenim o kadar çok ilgilendi ki en az bi ayı geçmişti annem de öyle diyor başka öğretmen olsa ugrasmazdi der hep ve ben bi alıştım sonra öğretmeni de okulu da çok sevdim. Yani gerçekten zamanla alışılıyor aslinda ama anne olarak buna dayanmak çok zor sizi anlıyorum. Elaemi Sağlık

Alışamayan çocuk değil ayrılmayan anne baba vardır diye okumuştum. eğer siz hazır değilseniz, çocuğunuzu bırakmalıla ilgili endişeleriniz varsa çocuğunuz daha zor alışır. aynı süreci yeni yaşamış birisiyim kızım alışma sürecini rahat atlatıp sonrasında iki hafta hem zorlandı hem zorladı. ama şu anda koşa koşa gidiyor. bu bir süreç, onlarin da alışama süreci oluyor, zorlanıyorlar da elbet ama alışacaklar. bazen yavru kuşlar bile uçmayı reddediyor, annesi zorluyor. eğer eğitimi okulda verecekseniz bu süreci atlatmak zorundasizji

İki oglum var ikiside anasınıfına başlarken ağlamadı. Gecen sene bir nedenden dolayı hep okula gidip geliyordum. Oglum da tabi yanımda. Gide gele okulu cok sevdi. Bazen işim olmadıgında bile okula gidelim derdi. Neyse ki bu sene okula yazdırdım. Hergün bir hevesle gidiyor. İmkanım olsa daha önce de kreşe verirdim. Evde çok sıkılıyordu. Ama ben şanslı annelerdenim. Aglamak alışamamak yok. Tabi hiç ayrı kalmadıgımız için okuldan çıkar çıkmaz anne seni çok özledim diyor. E bu da normal beş sene yanımdan bir kere bile ayrılmadı. Peki aglasa ne yapardım? Alışması için elimden geleni yapar yine de okula gönderirdim galiba. Q Queen of the North Kuzeyin

Biz 5 kardeşiz.. Hicbirimiz okula başlarken ağlamadık. Universteyi sehir disinda okuduk. Herbirimiz iyi yerlerde iyi meslek sahipleri birer birey olduk... 4 kardesim istanbulda ben tayin sebebiyle dogudayım. Ogretmenim... annem babam ilk okul mezunu ama kültürlü insanlar. kendilerini gelistirmisler. Demem o ki cocuklarinizi güçlü yetiştirin. Her agladiginda sirtini svazlamaniz problem çozme becerisini zayiflatir. Sadece ilk 2 yil cocuk her agladiginda aile destek olmali. buda benim görusum.

Benim kızım anaokuluna giderken bir yaşıtı da kaydolmuştu. Fakat gitmek istemiyor dediler, aldılar okuldan. Benim kızım da zorlandı, abisi ilk günden alışmışken kızım eğer servise ben bindiriyorsam, gitmeyeyim diye sessiz sessiz ağlıyordu, çok üzülüyordum ama gitmeliydi. Eşim servise bindirme işini üstlendi, ben evde oyunlar hikayelerle okulu sevdirdim. Ama çok çabaladım elbette, ona zaman verdim, eleştirmedim ama vazgeçmedim de. Sonra çok sevdi, hastayken bile gitmek istiyordu. O okuldan alınan arkadaşıyla ilkokulda aynı sınıfa rastgeldiler. Benim kızım gayet iyi bir şekilde uyum sağlarken o çocuk feryatlarla ortalığı birbirine kattı. Ara tatile kadar öğretmen perişan oldu, ders işlenemedi doğru düzgün, çocuklar gerildi boş yere. Kopuş ve uyum zordur, bunu ders işleneceği yıla bırakmamalı, aynı şey orada da tekrar. ediyor çoğu zaman, sonuç değişmiyor. Lonely

Bizim rehber öğretmenimiz böyle aşılamayan çocukların ailesine bir kaç gün babası bıraksın diyorum demişti. çocuklarla anneler yüzgöz olduğu için istediklerini yaptırıyorlar ama babayla yüz göz olmadığı için hemen alışıyorlarmış

canım gmzlerine bakıp olanı biteni anlatın neden orda siz neden gidecekainiz gibi seyleri sonra aglasın kaygılı bakmayın ben oglumu mevburen bir yasında verdim bakıcıya. aklı erince agladı ama anlattm anlatınca anladıgını hissediyordum M

Okulun 4. Haftası o sınıflarda onlarca çocuk daha var. 4 haftada hallolmuyorsa çocuğunuz yaşı tutsada hazır değildir. Dilekçe vererek yada doktor raporuyla alt seviyeye indireceksiniz.

Pedagog değilim ama çocuğun her ağlamasında yanına koşan, sırtını sıvazlayıp kucaklaşan anne ve babayla büyümesinin onun bireysel gelişiminden, kendi kendine problem çözme yeteneğinden ve cesaretinden çalacağını düşünüyorum. Baya oluyor, 5izleri olan bi aile var yabancı, realty showları var. Kızlardan ikisi üst sınıfa geçecek, üçü aynı sınıfa devam. Bebekliklerinden beri hiç ayrılmamışlar ve henüz 2 buçuk yaşlarındalar. Annesi ve babası karar veriyor, iki kızları kapasite olarak önden giderken, salt duygusal olarak hırpalanmasınlar diye diğer 3 kardeş ve alıştıkları düzenden ayrılmalı mı diye düşünüp. Tabi eğitimciler de destek. Ayrılmalarının onların faydasına olacağı kararı çıkıyor. Çocukları sabah bırakmaya gelince anne, öğretmenleri iki kızın elinden tutup ayrı sınıfa doğru götürürken, duygularını en belli etmeyen, sert karakter dedikleri kızları bile çırpınarak ağlıyor. Anneleri gülümsüyor, el sallıyor "Şimdi dönüp gitmezsem, olmaz" diyor ve gidiyor. Çocuklar gün içinde yeni sınıf ve arkadaşlarına öğretmenlerinin de ilgi ve desteğiyle, oyunlarla adapte olmaya başlıyor. İkinci gün ise sorun yaşamıyorlar. İzlerken düşündüm, ben olsam dönüp gidemezdim sanırım dedim . Sonra oğlumun ota moka ağladığını düşündüm. Bunun mimarının ben olduğumu fark ettim. Her ağladığında sırtını sıvazlatmaya alışan çocuk, hayatının her aşamasında bunu isteyecek ve ağlamaları-nazları-uyum süreçleri artarak zorluğunu katlayacak. Ne kadar kararlı davranış, o kadar çabuk sonuç. Anneleri kızlarla sohbet ede ede gazlarını aldı zaten evde "Okul nasıldı, sevdiniz mi yeni sınıfınızı, anlıyorum yeni şeylere alışmak biraz zor gibi gelir ama güzeldir de" vb. diye diye. Fazla pamuklara sarmalamak, hayatın gerçekliğinden koparır çocuğu; hiç gerek yok. Bir ağlar iki ağlar, annesi destek olur açıklar filan o kadar. Alışma süreci uzuyorsa da çocuğunuzu ona göre uzman tavsiyesiyle alır mısınız ne yaparsınız orası sizin inisiyatifinizde. Ama annenin ardını dönüp gitmesi gerekiyor bazen.

ahhhh ahhhh su an bu konu beni mahfediyor... bende iki piskologla görüstüm bu konuda. ikiside birak diyor. o agladiginda icim parcalaniyor giderken. ama kücülk bizde yasadik, güclendik ne diyim artik

Anneler benim cocugum bana çok düşkün deyip boburleniyor. bilmiyorlar ki bu sağlıksız bir iliski

Velileri ayak bagi goruyor olmalilar. . push ; BethHarmon

Yazdiklariniza göre asıl uyum haftasını kacirmissiniz. Yapacak birşey yok. Sınıfa alinmaniz mümkün değil. Isyan çıkar o sınıfta. Çocuğunuza konuşup anlatmak dışında seçenek kalmamış.

Ablacim butun cocuklar agliyor, hicbiri gitmek istemiyor Cocuk bu aglar, bu kadar buyutecek bir durum yok bence. Kendi cocugunuz aglayinca uzulmeniz tabi ki normal ama cocugunuz da hayatboyu mutlu olmayacak, agladigi uzuldugu zamanlar da olacak. Onu hayattaki butun acilardan, kalp kirikliklarindan, hayalkirikliklarindan koruyamazsiniz.

Yalnız arkadaş kimseye hayvan dememiş ki çok yanlış yerden anlamışsınız

Çocuğunuzu yetiştirirken kendisine bağımlı bireyler haline getiren sevgili anneler, sorun ilişki kurma biçiminizde. O çocuğun sizden ayrılarak özerkleşmeye, bir birey haline gelmeye ihtiyacı var. Çocuk ağlıyor; çünkü ağlamaya alışmış. Çocuk ağlıyor; çünkü kaygılı. Çocuk ağlıyor; çünkü annesiz nefes alamadığı için yalnız kalma fikri onu korkutuyor. Çocuk ağlıyor; çünkü kendini ifade edemiyor, çekingen. Çocuğunuzu bırakın diyoruz, bırakın ki okul ortamının ve anneden ayrı kalmanın gözünde büyüttüğü kadar korkunç bir şey olmadığını görsün. Çocuğunuzu terk edip gidin demiyoruz yani. Ya da sert davranın, ona yalan söyleyin, kaçar gibi gidin demiyoruz. Sadece durumu dramatize edip uzatmayın. Çocuğunuzu okula getirin daha sonra vedalaşıp okula bırakın. Bu kadar basit emin olun. Bazı anneler çocuklarından daha kaygılı, olayı fazlasıyla dramatize ediyor. Geçen bir anneyi teselli ederken buldum kendimi. Çocuğu bıraktık anne ağlamasın diye onu sakinleştiriyorduk. Anne onsuz ne yapacakmış? Anlıyorum annesiniz ;lakin onun hayatının sahibi değilsiniz. Onun da bir hayatı var. Nefes almasına izin verin. Hata yapma şansı sunun ona. Hata yapmamak büyütmez insanı. Çocuk bu, deney yanıla öğrensin bazı şeyleri. Bu kadar korumacı olmayın. Çocuklarınızı korurken farkında olmadan zarar veriyorsunuz. Pamuklar içinde yetişen bir çocuk, dünyanın gerçekleriyle mücadele edemez. Her zaman birilerinin yardımına ihtiyaç duyar. Zayıf ve kırılgan olur. Kendi kendine yetemez. Bırakın diyorsak bu yüzden. Çocuk kaygısını ancak onunla yüzleşerek aşabilir. Bizler de vahşi doğadan gelmiyoruz yani. En nihayetinde o çocuklar bize emanet. Bile isteye aman üzelim, ağlatalım demiyoruz. Ama eğer o çocuk bu durumu şimdi aşmazsa ilerde çok ağlar ve ağlatır, bunu biliyorum. Birey olamamış, bağımlı ve özgüvensiz bir çocuk sahibi olmak istemezsiniz değil mi? Not: Psikolojik danışmanım ve yıllardır eğitim kurumlarında çalışıyorum.

Eminim arada bir sizde iç gudulerinizle yasıyorsunuzdur, yani buradaki hayvan lafını kullanirken kendinizi de dikkate alarak kullandığınızı düşünüyorum. O yüzden şimdilik şikayet etmeyecegim sizi. Siz cocugunuzu kapilarda aglatip ağlatıp, sonra psikolojisini düzeltmek için doktor doktor gezin, ilim bilimden faydalanın, başkalarının iyi anne olması niye zorunuza gidiyor ki? Ama keşke bi diploma da siz alıp çocuğunuzun duygularına, hislerine kiymet verseydiniz. Q Queen of the North Kuzeyin

Esinlikld veliler syak bağıdır Yanj dusu sens 40 kisilik sinifta 30tane anne Ogretmen bu psikojik baskida nadil ders anlatabilir Misal ben oglumun sinifinda birtek anne olmadi benkm icin bole buyuk sıkinti UneTasseDeCafe Sözünü tartmadn söyleyn, aldığı cevaptan

Okul yaşamıni önceden aşılamak lazim masallah 4 tane yeğenim var okula baslayacak 2 si şuan severek gidiyor diğer ikiside bizde büyüyünce gidecegiz diye kendi kendine teskin ediyor Yokuspokus

Okula geldiği gibi çocukları falakaya yatırmıyorlarsa okul fobisi oluşmaz ablacım. Sizin çocuk evde tv izlemeyi uyumayı okula tercih ediyorsa sıkıya gelemiyordur. Her bıraktığınızda ağlayarak bunu dile getiriyorsa ağlayınca her işini yaptırabildiğinin farkındadır. Doğaya salsan ayıların kurtların arasına bile bıraksan o çocuk etrafındakilere göre uyum sağlar oraya da. Ama her baktığında döktüğünü toplayan ağlayınca kucağına alan annesini görürse o çocuk uyum sağlayamaz. Kolayı varken niye zoru seçsin o da haklı tabi. Bırakın ağlasın zırlasın zıplasın dursun bakacak herkes uyum sağladı ben de sağlamalıyım diyecek. Ama kendi demesi lazım bunu. Her defasında sizi ararsa gözleri arkadaşlarına uyum sağlayamaz. Okula da sağlayamaz.

Psikolog, pedagog ya da eğitimci değilim sadece çevremde gördüğüm kadarıyla şunu söyleyebilirim. Türkiye'de çocuklar 4-5 bazen 6 yaşına gelene kadar annelerinden hiç ayrılmıyorlar. Birden de ayrılınca çok zor geliyor. Ben yurtdışındayım ve burada anneler çalışsın çalışmasın çocuklar 1 yaşına geldiğinde yuvaya gidiyor (%90'ı) . Çocuk için zaten o normal birşey haline geliyor. Tabii ki arada ağlayıp, gitmek istemedikleri gün oluyor ama bu Türkiye'deki çocuklar gibi kendini parçalarcasına değil. Sonuçta bizde bazen istemiyoruz işe gitmek vs. Buradaki yuvalarda bütün sadece yuva içinde durulmuyor, mutlaka doğa gezisi, kamp, yaz kış farketmeksizin göl, orman gezileri yapılıyor. Çocuk için hepsi normal hale geliyor. Demem o ki küçük yaşta alışmak ile alakalı birşey bence.

Bu tür kritik konuların hazırlığı önceden yapılmalı. Tuvalet eğitimine başlarken, kreşe başlarken, kreş değiştirirken önce çocuğuma ufak ufak imalarda bulundum. Sonra zamanı geldiğinde söyleyeceğimi ve kendisini okula götüreceğimi falan anlattım. Daha sonra okula götürüp gezdirdim, yapılmış etkinlikleri oyuncakları ortamı gördü vs vs... önce psikolojik hazırlık esas. Benim gördüğüm sabah pat diye götürüyorlar çocuğu okula. Sonuç: alışamadı

Benim oğlumda bu sene 1. Sınıfa başladı hala sınıfında ağlayan çocuklar var okuldan geliyor anne bu gün yine xxx çok ağladı ders yapamadık öğretmenimde çok üzüldü diyor. Çocuk sıraya giriyor susmuş ikna etmişiz bi bakıyo okulun bahçedesinde annesi öpücük gönderiyor çocuk basıyo yaygarayı çocukları ikna etmek kolay ama çocuklarına bağımlı olmuş anne babayı ikna etmek zor

Yahu bizim zamanımızda okula başladı diye ağlayan, travma geçiren çocuklar yoktu. Hepimiz paşa paşa girer, öğretmen ve arkadaşlarımızla tanışırdık. Şimdiki çocukları ne biçim yetiştiriyorsunuz ki zart olsa travma, zurt olsa okul fobisi. Bence pedagoglar çocuk yetiştieme konusunda zorunlu ders vermeli ebeveynlere. Zira çocuklarınızı gerçek hayatla ne zaman tanıştırmayı düşünüyorsunuz? Öğrenecekler. Birkaç saat annesinin dizinde olmadan okulda olmakla ölünmediğini öğrensinler. Öğretin. Çocuğunuz okula başladı diye bu kadar travma geçiriyorsa ben problemi ebeveynde, o çocuğun yetiştiriliş tarzında ararım, kusura bakmayın.

cok haklısın. tepki gösterenlerin tepkisinin nedenini anlamadım. oğlum henüz okula gitmiyo ama beni de düşündürüyo bu durum. oyun grubu ile kreşe başlamak her yıl biraz daha fazla okulda kalmak alışmasını kolaylaştırır diye düşünüyorum.

Her ağladığında yanında oldunuz bastınız bağrınıza diyelim. Bu bir çözüm mü?Ya da sizin çözümünüz nedir?Çocuğunuzla güvenli bağlanmayı sağladığınızı düşünüyor musunuz?O ağladığında bırakmayın diyen pedagoglar ve psikologlar ne diyor bu konuda bizde aydınlanalım?

Yani okulun onunude istiflenen kapi onlerini kesen kargasadan miniklerin gorunmedigi kadinlardan givik kapiyorum anlamamta zorluk cekiyorum Kardefim cocuklari okula gitmeden evvel benim oglum neyse kizim okula gidecekmis felan filan iste bu sekilde hazirlarsa bir anne Birden sudan cikmis balik gibi kalmaz ococuklar 2 oglumu okutuyorum hic sorun yasamadi. Yegenlerimide benim teknigimle hazirlafik 4 tasinda anaokuluna hiden yegenjme yil boyu okulami gidecek kuzum arkadaslari olacak. annesi evde ona guzel yemekler yapicak vs Simdi cocuk agliyor eee napalim peki Sik 1. okulda fuzulu kalabalik olalim buda derste bile adaptasyon sorunu yasatir cocuga nede olsa annedi kapini disinda tum amaci zilin calmasi annssini gormek Şik 2. Evet agliuicak ama eninde sonundz susacaktir. kendi bile yaptiginin yanlis oldugunh zamanla farkedecektir. gulceayyuzlum

Anaokulunda çalışan bir psikolojik danışman olarak bu konuya yorum yapabileceğimi düşünüyorum. Öncelikle bir anne olarak sizi çok iyi anlıyorum. Şu an okullar açılalı 3 hafta + uyum haftası olmak üzere 1 ayı geride bıraktık fakat anladığım kadarıyla siz başlamakta biraz gecikmişsiniz. Uyum haftası ve ilk 2 haftada uyum problemi yaşayan öğrencilerimiz oldu ve onları annelerinden kademeli olarak uzaklaştırarak bu süreci atlattık. Yani ilk hafta çocuklar sınıfta anneleriyle birlikteydiler. Sonraki hafta anneler dışarda çocuklarını bekledi. Şu anda da hemen hemen bütün öğrencilerimiz sorunsuz okula geliyorlar. Sizin geç kalmanız o yüzden bütün bu süreci etkiliyor. O sebeple sizin şu saatten sonra sınıfa girmeniz demek diğer uyum sorunu yaşayan öğrencileri etkileyecektir.

Yaşamayan bilemez. Benim oğlumda alışamadı hala. 1. Sınıfta ve sınıfta durmuyor. Eğitimci burda çok önemli evet bize ne derlerse yapıuoruz. Sağılsunlar bana hergün sınıfın önünde beklememe izin verdiler. Normalde veliler kesinlikle içeri alınmıyor ama çocuğu yıpratmadan alıştıralım şimdilik gelin sonra 2 günde bir sonra arayı açarak bırakıcazdediler. İlk haftamız daha bakalım inşallah alışacak. yenGEnC

Annelik ile ipin ucunu kacirmak kolay oluyor aslinda. Önemli olan mantiğini kullanmaktir. Ha ama şöyle birşey var, lohusalikta mantik felan kalmiyor. Uykusuzluk ve hormon karişimi ile çok tuhaf birşey ortaya çikiyor. Ama buda tabi geçiyor. Hiç geçmiyecek sandiğin ilk aylar öyle bir geçiyor ki. Bu arada yorumlarini hep beğeniyorum. Şahsi halde elbette tanimiyorum seni fakat burda gördüklerim ile bence sen çok iyi bir anne olacaksin :)

Biz kendi işimizi kendimiz yaptık, ailelerimiz bunu belki bilinçsizce mecburiyetten yaptırdı ama iyi ki de öyle olmuş kuzu kuzu gittik okula ne annem bekledi ne babam agladigimizda aman psikolojileri bozulmasın diye düşünülmemiştir :) Şimdi kendi çocukluğumuz gibi değil hiç bir şey keşke bir kuşak daha böyle buyuse

Eee ne yapılacak. Veli okul boyunca başında mı bekleyecek?Çünkü bunu yapan çok kişi var.2. sınıf olmuş hala bekleyenler var. İşi gücü yok bekle başını. Sonra o çocuk büyüyecek annesinden ayrılamayan bir birey olacak. Ben kesinlikle ağlayan çocuğu sınıfa almıyorum. Annesine konuşmadını ve ikna etmesini istiyorum. Çoğunlukla işe yarıyor. Ya da eve götürün diyorum, veli deeve götürmek istemediği için ikna ediyor bir şekilde. Yani ikna işini veliye bırakıyorum. Sınıfta ağlayan çocuk bütün düzeni bozuyor keyfini de yapmak çok zor genelde. Ayrıca benim gözlemlediğim genelde çocuklar değil anneler ayrılamıyor çocuktan. Çocukta bunu hissedince basıyor yaygarayı. O pddegog psikologlarda oturduğu yerden yok şöyle yok böyle. Bi de içinde olsunlar bakayım aynı düşünceleri devam ettirebilecekler mi acaba?Bu işin en iyi uygulayıcıları o sorunu defalarca yaşamış olan öğretmenlerdir. Lütfen öğretmeninize güvenin.

Az yatmış bence, askere gidene kadar ana babasıyla yatan bir tanıdık var Şimdi uzaktayız, o da aile babası oldu, hala özlüyor mu o günleri merak ediyorum:)

Sözün özü ebeveyne gelmiş işte. Çocuğun ilk etapta korkabileceğini kimse inkar etmiyor ki zaten. Önemli olan ebeveyni eğitmek. Anne baba kendi görevini yapsa...

Merhaba okul öncesi öğretmeniyim. deneyimlerime dayanarak söylüyorum buradaki asıl problem çocuktan değil anneden kaynaklanıyor. Anneler çocukları kendilerine bagımlı yetiştiriyor. Çocuk okulun ilk haftalarında anneyi denemek için ortalığı yıkar ağlar. Anne cocuga acır gözlerle bakarsa ah yavrum vah yavrum gel eve gidelim yarın gelelim tribine girerse süreç uzar. Annesi kararlı durursa çocuğun alışma süreci hızlanır. Uyum haftası yapılır zaten okullarda. Benim de ağlayan ortalığı yıkan çocuklarım vardı. Annelerinin sınıfa girmesine bile izin vermiyorum artık. Çünkü onların istediği anneleriyle eve gitmek. sonuc kendini yerden yere atan çocuk beş dakika olmadan oyuna katılıyor.

Benim oglum 22 aylikken krese basladi, ilk on bes gun cok zorlandik, o iceride ben disarida agladim, sonra alisti. Simdi uc yasinda, gecenlerde eski okulu kapaninca yeni bir okula basladi, ilk gun bes-on dakika durdum yaninda sonra disari ciktim, ama butun gun danismada oturup ara sirada gidip gizlice sinifin kapisindan baktim. Biraz agladi sonra oyunlara katildi. Artik 3 yasinda ve okulun verdiklerini ben evde veremiyorum, dogru okulu secince cocuk da cok mutlu oluyor. Ben de yurtdisindayim, buradaki anneler bizlere gore cok daha rahatlar, ama bu demek degilki cocuklarini bizim cocuklarimizi sevdigimizden daha az seviyorlar. Cocuklar da ona gore daha soz dinleyen, kurallara uyan, daha oz guvenli falan oluyorlar. Bizim oglan bizi birkac kere disarda cok zor durumda birakti, istedigi olmadigi icin agladi agladi, dedigini yapsak yetinmedi daha fazlasini istedi, biz artik biraktik, isterse kendini yere atsin tepinsin izin vermiyoruz, bir iki yapti, artik yapamiyor. Bu davranisini yenebilmek icin biz de kendi cocugumuzu aglattik, aman aglamasin demedik, cunku gercekten sonu gelmiyor. Yani kisacasi ben aman cocugum aglamasin diyen annelerden degilim, ama su siralar parkta yemek yedirmeye calisan anne oldum, kansizligi duzelsin onu da birakicam.

Çocukları bırakıp gitmekten başka bir çare var mı ki. İş yerini arayıp kusura bakmayın çocuk ağlıyor ben gelemeyeceğim veya geç geleceğim gibi birşey dememiz de söz konusu olamayacağına göre. Keşke ağlamasalar evet ama. Sıcacık yataktan kalkmak biz Kocaman insanlara bile zor gelirken küçücük çocuklara tabiki çok zor ama elden birşey gelmiyor malesef

Cocuklar zora gelince hep agliyor ki. Biz de agladik hic de psikolojimiz bozulmasi. Her agladiginda dibinden ayrilmazsaniz onu silah yerine kullanir okula asla alistiramazsiniz. Onun yerine okulu sevdirmeye calisin. Bu arada ablam okul oncesi öğretmeni... E

Bunu cerceveletelim asalim.

Evde eğitim verin eğer çocuğunuz zorlaniyorsa.

Birinci sınıfa başlarken annemde beni bırakmıştı. Çok inatçı bir yapım vardı. İstemiyorsam istemiyorumdur yani. Çokta iyi hatırlıyorum o günü. Bu bende bir travma yaratmadı. Başka çocukta yaratırmı bilmiyorum. Hani yaşadığım için söylüyorum bunu, okul fobim falan olmadı. E hal böyle olunca da bende bırakın alışır diyorum.

Aynen. Oğlum 26 aylık. Bir şey istediği gibi olmazsa kıyameti koparıyor. Daha biraz önce ev süpürürken bağırtısına koştum canı yandı sandım. Meğer yemek yapma oyunu oynarken kaşık küçük diye tencerenin içine düşüyormuş da ona kızıyormuş beyim.. Bir şey takmak isteyip takamazsa alıp kendim yapmıyorum tarif ediyorum kendisi yapsın diye.. İnce motor becerileri daha gelişmediği için yardım şart zaten.. Eşimin bir akrabası var. Çocukla 6 yaşına kadar aynı yatakta yattı. Hala yatıyor olabilir. İkinciyi doğurdu kıskanıyor diye ödleri patlıyor. Sezaryenli kadının 7/24 tepesindeydi gık demediler çocuğa. Hassas davranmalar falan gırla. O çocuk için kaç okul değiştirdiler gitmek istemiyor diye. Hiç öyle evde aktivite falan da yok he. Çocuğun elinden tablet düşmüyor.. İyi de sen bu çocuğu dış dünyaya ne kadar hazırlayabildin ki? Bir şey desen bizden iyi mi bileceksin der böylesi..

Ayrıca konu sahibi burda sorunun kaynağı olan asıl Kişiler aileler. Bowlby bağlanma kuramını lütfen araştırın.

Haklısınız. Ben sadece sahada olmayan insanların asıp kesmesine karşıyım. Çünkü işin içinde olmak çok farklı bir şey. Tavsiye verilebilir öneride bulunulabilir ama illa bu olacak diye diretilemez. Çünkü her çocuk farklıdır.

Çocuğu okula ağlayarak giden anneler zaten önce bir kendini sorgulasın. Benim bugüne dek hatalı olduğum bir konu var mı? Güvenli bağlanmada sorun olduğu açık. Elbette annenin hiç bir ihmali olmadığı halde ağlayarak ayrılan çocuklar da var biliyorum ama inanın çok istisna.. Ne kadar ayrılma sorunu yaşayan öğrencim olduysa hepsinde öncesinde annenin hatalı tutumu mevcuttu. Anne itiraf etmişti zaten ben şöyle yapmıştım ondan oldu diye.. Mesela çocukla konuşmadan hacca gitmiş kaç ay anne yok ortada. Bekle ki gelsin. Bu çocukta annesinin onu bırakıp gideceği korkusu yerleşmiş. Bu arada ben ağlaya ağlaya bırakıncılardan değilim. Anneden kademeli uzaklaştırmadan yanayım. İki hafta annesinin terliği sırada, anne kapıda ders işlemişliğim var. Terliksiz gidemez merak etme diye ikna etmiştim. Çocuk okula alışıp arkadaşlarıyla keyifli vakit geçirmeye başladığında sen artık git anne diye kendi gönderiyor. Haaa 1 ay bekledik o gün gelmedi mi? Sene sonunu getirecek halimiz yok. Ağlasın efendim. Çok ağlattılar bizi, incilerimiz dökülmedi.

Ben zaten çocuklarımızı kreşe göndermeyelim evde pamuklara saralım demiyorum ki ben bu düşüncede olsam çalışmadığım halde geçen sene çocuğumu kreşe göndermezdim konu tamamen başka yere gidiyor, günümüz koşullarında kreş zaten mecburiyet oldu çocukların birbirleri ile zaman geçirmeleri sosyalleşmesi, problem çözebilme becerilerinin gelişmesi, paylaşmayı öğrenme ve daha birçok faydası varken ben kreşi tartışmıyorum sadece ilk etapta çocuklara yapılan yanlış bir davranışın bile ne kadar derin yaralara yol açabileceğini vurgulamaya çalıştım. A Arya_Stark01

Düşüncelerimiz karşılıklı :) Lohusalıkta çok fena olurum bence de sonra toparlarız artık aclockworkorange

Her dediğinize tamamen katılıyorum. Umarım ben böyle bağımlı bir anne olmam.

Bu dertten bende muzdaribim malesef... Ilk bir kaç gün götürdüm bekledim bahçede çok ağlıyordu dayanamiyordum Beni bahçede bildiği için rahattı. Sonraları öğretmenimiz kızdı siz burdayken daha çok ağlıyor onu bırakın artık dedi. Artık sadece kapıdan bırakıyorum Bazen ağlayarak gidiyordu canımdan can kopuyordu sanki, Çok şükür şimdi iyiyiz ama hala alışamadı okul ortamına. crazy3527 Allah'ım, ben duamı sana emanet

Benim oğlum bu yaklaşım yüzünden şuan okula gitmek istemiyor halen 1.5 sene önce gittiği okulda ki korkusunu atamadı şuan yeni başlıcaz biz bu hafta uyum haftamızdı Elaemi Sağlık

Böyle durumlarda çocuğu iyi gözlemlemek gerekir gerçekten etkileme payı nedir eğer duygusal olarak etkileniyorsa travma yaşatmaya gerek yok çocuğa seneye devam etsin bir şekilde. Ama bu devirde bebekler bile bazen huysuzluktan ağlayabiliyor O yüzden anne biraz hakkaniyetli bakarsa çocuğunun durumunu anlayabilir ve ona göre hareket edebilir. Bazı arkadaşların dediğine katılıyorum sonradan ağlamayı kesen çocuklar çoğunlukta mecbur kaldıkları için öyle yapıyor ve uzaktan bakınca insanın içi dayanmıyor çok açık çocuk ortamdan bağımsız kitliyor kendini öyle susuyor. Kısaca olayın coğu annede bitiyor.

Cocuk gelişimi, psikolojisi veya eğitimi ile ilgili sizin egitiminiz nedir?

Sizin düşündükleriniz ile okul programları örtüşmüyor. Herkes siz gibi çocuğum alışıncaya kadar kalayım dese o zaman okul programı ne hale gelir bir düşünmelisiniz. Okulun ilk günü görüyorum anasınıfı ve 1. sinif velilerini resmen sınıf camına yapışıp kalıyorlar, çocuk tenefüste arkadaşını değil anneyi tercih ediyor. Bu sekilde zaten alisamaz. Evet onlar sizin kiymetliniz ama öğretmenler bunun için varlar, ikinci anne lafı havada bir laf değil emin olun.

Bizimki aglamiyor, gözünde bir damla yaş yok ama sanırsın ki etini kopariyolar. Alışmak zorunda ben kendi bildiğim yöntemi uyguluyorum. Öğretmeninin düşüncesi de bu yönde. Fazla simartildigini düşünüyor.

Bu sene anasinifina gidecek çocuğun 1,5 yıl önce okulda işi ne? Kresmiydi? Hoşunuza gitmeyebilir ama yaklaşım budur. Pembe hayalleri değil gerçekleri yazdım.

Nasil derin bir yara? Siz gittikten yaklasik 10 dk sonra siz yokmuscasina arkadaslariyla oynamaya, ogretmeninin verdigi etkinligi yapmaya basliyordur. Bence sizde derin yara birakiyor bu durum. Cocugunuzu krese birakmak zorunda olma dusunceniz sizde yara aciyor ki bu cok normal. Annem beni hergun biraktiginda istisnasiz her gun aglamisim, o da ise aglayaraj gidermis. Ne annem de ne ben de derin yaralar acilmadi. Biraz dirayetli olmaya calisin bence yoksa uzulursunuz daha cok.

iyide o çocukların çoğu size bize ağlıyor. kapıdan içeri girene kadar yani. ciddi problemli çocuk varsa pedagog tavsiyesi alınır.

Bir sınıf öğretmeni olarak söylüyorum sizi kesinlikle haklı bulmuyorum 10yıldır öğretmenim ve en çok 1. sınıf okuttum bu yıllar içerisinde ve Ağlayan çocuklarda problem olmadığını problemin. Anne. Baba'nın aşırı korumacılığından kaynaklandığını düşünüyorum o Sınıfı ne kadar çabuk terk ederseniz o kadar çabuk okula alışacaktır ama siz durdukça Sınıfta diğer çocuklarda annesini yanında isteyecektir doğrusu bırakıp gitmektir Ömür boyu hep yanında olamazsınız hatta çocuk çok ağlıyorsa bilinki bir güvensizlik sorunu vardır belki yapacağım Dediğiniz bir şeyi yapmamış ya da geleceğim deyip grlmemişinizdir ya da bebekken birine bırakıp o görmeden kaçıym da şuraya gideyim demişinizdir yani size güvenmediği için ağlıyordur annem gelmeyecek beni almaya diye ağlıyordur bunları yapar okul başlamadan ona anlatırsanız ağlamaz Çocuğunuz iyiliği için bırakmak en sağlıklısı yani

Boyle boyle aman aglamasin aman gozyasi akmasin diye diye anne babasini parmaginda oynatan nesil gumbur gumbur geliyor. Hayir, cilesini, nazlanmasini bizler de cekiyoruz. Cok net soyluyorum cocuklara sinifta nazinizi niyazinizi annenize yapin biz sizleri yaglayip ballayamayiz diye, afalliyorlar cunku etrafindaki her yetiskinin bunu cekecegini dusunuyorlar, oyle gercekten.

Ağlayarak değil de onun anlayacağı bir dilde okulun onun için çok faydalı bir yer olduğunu, orada arkadaşları olacağını, oyunlar oynayıp farklı aktiviteler de bulunacağını detayıyla anlatmak gerekir.. Hem böylelikle kendisini daha iyi hisseder diye düşünüyorum.

Belki ler ayak bagi olmak s olmali. Cocugu umursayan da yok. M monalazo akşam güneşi tek ayak

Hic kimse cocugu 0 psikolojik hazirlik ile okula yollamayi, okulda agladiginda "eeh yettin be, gidiyorum iste" denilmesinide savunmuyor ki zaten. Bu üstte yazdigim nasil bir abarti ise, cocuk agladiginda tüm derslere girmek, hatta cocugu okuldan almak o kadar abartidir. Benim kizim 7-8 aylikken kres'e basladi. Sanirim 3-4 gün alisma süreciydi. Yani ben orda kizimin yaninda 1-2 saat kalip tekrar eve gelirdik beraber. En sonda yarim gün ile basladi ve ertesi gün tüm gün yolladim. Hic o kadarda aglamadi. 2.5 yasinda ana okulu basliyor burda ve Türkiyedeki gibi alisma süreci yok. Ha ne var, cocuk okula baslamadan önce okula gider yazilir. O sirada ögretmenler okulu gezdirir. Cocuk sinifini görür gerekirse biraz oyuncagi ile oynar. Anne baba cocuk ile alis veris yapar okuldaki gereklikler icin, canta ve saire. Ondan sonra cocuk okula baslar iste. Evet sabah aglayan cocuklar olabilir fakat hic bir ebeveyn Türkiyedeki gibi tüm hafta okulda kalmaz, aklina bile gelmez. Cogu cocuk zaten ebeveyn gittiginde susar. Bu baglanma ile travma ile alakasi yok. Cocuk baze seyleri kendisi kazanmasi lazim. Korkularini, sevinclerini. Mesela arada yanliz aneanne yada babaannede kalabilmeli. Bu anne baba icinde iyi birsey. Cocuk icinde. Anne baba biraz kendine zaman ayirir ve cocuk anne babasizda birseyler yapabildigini ögrenir.

Okul olayını travmaya çevirenler bizzat anneler. Çocuk yeni bir ortama giriyor, korkması, çekinmesi normal. Anne ne yapıyor? "Çocuğum, okuluna geldin, şimdi herkes gibi sınıfına gireceksin, arkadaşların olacak, öğretmenin olacak, ağlayacak bir şey yok" demiyor da, durup çocuğuyla ağlıyor. Vedalaşmalar, bakışmalar. Çocuğunu okulun dibinde beklemeler... sonra ne oluyor, bu çocuk okulu dram gibi kodluyor kafasında. Çocukları korkutanlar anneleri, okul değil. Benim de başımda yapmam gereken son derece sıradan ama yeni bir olayı dramatize eden biri olsa, bu yaşımda ben bile korkarım o meseleden.

Valla bizden önceki nesiller daha iyi anlıyormuş çocuk yetiştirmekten diye düşünüyorum. Şimdikiler dış dünyayı tanımayan, en ufak bir değişimde dünyası yıkılan çocuklar çıkarıyorlar ortaya. Okula başlayacakmış da ağlıyormuş... Yahu bunun sınavı var, ters giden iş hayatı var, ölümü var, kalımı var, en basitinden çalıştığı sınavı geçememesi var. E bunlarda ne yapacak bu çocuk? Hayata karşı sıfır bağışıklığı olan çocuklar yetiştirmeyi nasıl başarıyorlar anlamıyorum.

Bence çözüm en başından bağımlı yetistirmemek. Kucakta, sımsıkı sarılıp el bebek gül bebek büyütülen, kimsenin kirmasına uzmesine izin verilmeyen tabiri caizse prensesler, paşalar okula gidiyorlar. Bir bakıyorlar ki burada özel değiller, burada korunaklı değiller. Burada kimse onlara hayatının anlamı gibi davranmıyor ve şok oluyorlar. Boyleleri büyüyünce de her gece üniversitede yurt odasında agliyor. Hatta yine böyle bAgimsiz bir birey olmasına izin verilmemiş otuz yaşındaki arkadaşım aileye gelen gelini tembihlemisti: 'evliliğin ilk ayları çok zor, çok ağlarsın annemi özledim diye. Ama sabret. Bir seneye alisiyorsun' diye. Oysa ikisi de aynı ilçede, göbek bağı hala devam aileyle... Bence ilk başta çocuğu böyle yetiştirmez, birey olmasına izin verilirse ne okula girişte ağlar ne ilerleyen yıllarda ailem de ailem diye histeri krizleri gecirir. Ne de evlenince annem annem diye karısını uzer! Çocuğu severken en büyük yanlışı aileler yapıyor. Biz mesela öyle çok da el bebek gül bebek büyümedik, odada ablamla saç saça baş başa kavga eder, sonra uzlaşirdik. Çocuk yaşta problem çözme yetimiz gelişti, kendimizi korumayı öğrendik. Ne ilkokula giderken ne univeristeye başka şehre gidince ağladık. Bence sorun ne 'kapida beklemeyin' diyen diyen uzmanlar, ne 'siz yokken alisiyorlar' diyen öğretmenler. Sorun tamamen göbek bağını kesmekte direnen aileler. Ben de 3 sene kadar çocuklarla çalıştım. Çok keyifli bir yerdi çocuklar için. Ben de epey gözlem yaptım, bazi anneler çocuklarının özgürce eğlenmesini, bağımsız olmasını gerçekten istemiyorlar. İkide bir cama tıklatip 'ben burda bekliyorum annecim' diyorlar mesela. Ya da 'ben de gireyim şurada durayim, bensiz çok ağlar o' diyorlar. Bazen de çocuklar içeride bir anda 'annee' diye agliyorlardi. Anne gelince çocuk sıkıca sarılıp başını güvenle annesine yaslayinca kadınlarda bir gurur oluyordu. 'bakin işte, çocuğum ne çok seviyor' gururu. İlerleyen yaşlarda da öyle. Mesela annemin bir arkadaşı benim akranim kizi (o zamanlar 25 falan) iş gezisine gidememis annesini bırakıp. Ekstra para ödeyip annesini de getirtmiş odaya. Kadın bunu gurur duyarak anlattı. Lütfen bırakın çocuklarınız birey olsun. Bu sizi sevmiyor demek değil. O zaman bu tarz problemleriniz daha cabuk cozulecektir

Belki de okul cagina gelene kadar tek basina da bazi seylerin ustesinden gelebilecegini ogretmek gerek.. Hayata alismasi lazim hep yaninda olamayiz ki

Kusura bakmayın da bu tarz konularda boyle bi aşağılar gibi hemen eğitim sormak komik geliyor bana. Anneler çocukları için en iyisini bilir. Her çocuk birbirinden farklıdır. Kalıplara sokup hepsine aynı muamele yapan insanlari koru korune dinlemeye gerek yok.