Ben kendime anlam veremiyorum gercekten gerıye bakıp düşündüğümde bana zararı çok olmuştur gerek aile ilişkilerimin bozulması gerek ders gerek psikolojim ama ben neden irademe hakim olamayıp geri dönüyorum unutmak için bıraktıgımda baska bir ilişkiye başladım ama yapamadım yapamıyorum hep karşılaştırıyorum bu durum bana acı verıyor ve onun sen benımle herseferınde oynadın demesı ben takıntımı bilmiyorum mutlulugu onda istediğim için belkide ama karşıda çaba göremiyorum ve bu beni aynı sonuca itiyor ve tekrar tekrar bıraktım ve sonuç iki taraflı yıkım vıcdanım ve seven birini 6 yıldır aynı şekilde üzme ve üzdüğüm için ilerde baskası ile mutlu olamama korkusu bunlar beni bırakmıyor bilmiyorum anlatamıyorum kimseyede anlatmadım zaten durumumu T

Mesleklerinizin farklılığı, arkadaş çevrelerinizin ve düşünce yapılarınızın ayrı olması, aile profili farklılığı çok büyük sorunlar. Sadece aile olsa sıkıntı çözülebilir derim ama siz ciddi anlamda ayrı dünyaların insanısınız gibi geldi bana. Kendinizden emin olsanız zaten böyle düşünmezdiniz. Bence kendinizi ve o adamı kandırmayın. Bir an önce kesin bir şekilde ayrılmalısınız.

Benzer bir durum yasayan yakin bir arkadasim var o yuzden konunuz ilgimi cekti. su an ayrildi arkadasim ve onu unutma asamasinda kah aglayarak kah hayatina yeniden yon vermeye calisarak devam ediyor. Eger karsi taraf sizi sonuna kadar istese ve gercekten sevse fedakarlik yapar sizin icin ve bu fedakarligi fedakarlik olarak gormez bile. Iliskileri yurutmek icin fedakarlik gerek ama karsilikli!! Siz karsidan yaptiginiz veya yapacaginiz fedakarligin karsiligini gormuyorsaniz karsidakinin sevgisi sadece sozde demektir . Yani illa uni okusun demek degil fedakarlik ama sizi elinde tutma cabasi, sizi hayatinda istedigine dair cabalamalar olsa zaten siz kariyer farkini gormemeye haizrsiniz anladigim kadariyla. Ondaki bu eksiklik sizi haliyle bu tur dusuncelere itiyor. Omur boyu yasamak istediginizden emin olun bu adamla. Cabalarinizin karsiligini gordugunuze inanmiyorsaniz daha fazka yipranmaya gerek yok.. simdi ayrilmak en kolayi evlendikten sonra ayrilmak sizi cok cok daha yipratacaktir ki bu isin sonu boyle devam ederse ayrilik gibi... hakkinizda hayirlisi olsun. inshaAllah dogru karari verip mutlu olursunuz. Havasutoprakates Kun fe yekun Anneler

Mantığın ağır basıyor çünkü. Insanların neler söylediğinden etkilenmişsin. Duyguların ağır bassaydı eğer bu tür şeyleri düşünmezdin suçlu değilsin fakat iyice düşünüp karar vermen senin için de onun için de en hayırlısı olacaktır. Dua et. Her şeyi iyice düşünmeni öneririm. Bir gün oturup neden bu kişiyle evlendim ki deme ihtimalin mi fazla? Yoksa ondan ondan başkasını sevemezdim, bundan fazla kimse sevemezdi deme ihtimalin mi?

Sevmek ve sevilmek malesef yetmiyor... Yetemiyor... Önceden kızardım şimdi çok inanıyorum davul bile dengi dengine... Şimdi vazgeçmek dana kolay... İleride nişanlanacaksın bir evleneceksin iki çocuk olacak 3 derken onla bağın artıp gidecek yazık etme kendine... Ailenin rızası olmadan evlenirsen ileride bşr sorun çıksa şu derdim var diyemezsin. Bilirsin duyacağın cevabı "biZ sana demiştik!" ATTRAENTE ACTA EST

Her ayrilikda hicbisi olmamis gibi donen adamda da art niyet ararim. Demekki o da sizin icin kacirilmayacak biri diye dusunuyor. Buldum calisan okumus bi kadin maasi da iyidir bundan ayrilmak da olmaz simdi onca yil da beklemisken. Diye dusunuyor o zaman. Aksi takdirde gurur yapup size cikismasi lazimdi beni terkettin neden simdi benimle konusmak istiyorsun demesi lazimdi dimi. Sen dahaciyi bilirsin bu adam seninle menfaati icin mi birlikte, yoksa gercekten sevdigi icin mi. Malesef sevgi herseyi cozmuyor. Arkadasin cok sığ dusunuyor bu konuda. Aslinda tek bir gercek var ortada. Aileniz en dogrusunu soylemis size. Ailenin karsi geldigi bir iliski mutlu sonla bitmez hicbir zaman. Onlar bizim gormediklerimizi gorur cunku. Ailenizi dinleyip ayrilmak vereceginiz en dogru karar. Sizin iliskiniz ölmek uzere olan bir hasta gibi. Eninde sonunda olecek. Bi 6 yil daha beklemek mi istiyorsunuz iliskinizin öldüğünü gormek icin?

Davul bile dengi dengine. Evlenseniz eziklik hissedecek sonra senden alcak hıncını. Bi topluma girseniz direk diploması sorulcak sorun olcak..

Peki benim yaptıgım haksızlık oluyorda karşıdakinin ailene karşı gel çevreni yok say cam fanus misali normalmi oluyor ikili ilişkilerde tek taraflı düşünmemek lazım işin en olurunu düşünüp onu uygulamak gerekiyor farzedinki ben bu düşünce karışıklıgı sürecine gelmeden bir ilişki başlanmış nasıl sürmesi gerekirdi hep tek taraflı benim olan kısımın yıkılarakmı

Benim Esim de sağolsun eğitim problem olacak deyince gitti okudu. eli yasin altına koysun. erkek dediğin cesur olur, kadinini ailesine mahcup

Sen bu iliskiye baslarken ne dusundun? En basindan ailen karsi cikmis. Ya ailemi ikna ederim, ya da onu okumaya ikna ederim diye dusunerek mi basladin? Elbetteki hicbir erkegin aileni karsina al demeye hakki yok. Bir kadin da hic kimse icin ailesini karsisina almamali. Sonra zararli cikacagi yuzde yuz cunku. Onun soyledikleri de cozum degil, senin soylediklerin de. Orta yol kesinlikle bu degil. Beraber konusup ikinizincde hemfikir oldugu bir cozum bulamiyorsaniz ayrilik en dogru karardir. Simdi sen bu iliskiye baslarken, "ben okumani istiyorum, ilerde evlenebilmemiz icin bu sart" dediyseniz, adam da tamam dediyse, ve simdi yan ciziyorsa haksiz olan odur. Ama sen ilk basta tahsili sorun etmeyip simdi ediyorsan haksiz olan sen olursun. Ben seni yargiliyor ya da kizigor degilim. Bir iliskiye baslarken birseyleri sorun olarak gormeeyebilir, ya da ustesinden gelebilecegimizi dusunebiliriz. Iliskilerin basinda cogunlukla boyle olur zaten. Ama ilerleyen yillarda bu sorunla bas edemeyecegimizi goruruz. Kaldiramayacagimiz bir yuk olarak goruruz artik. Bu durumda evet yine karsi tarafa haksizlik oluyor. " En basindan beni boyle kabul ettin, simdi bu yaptigin reva mi" gibi sitemler duymamiz kacinilmazdir. Ama yine de " Bunu daha once sorun etmemistim, ya da ustesinden gelebilirim diye dusunmustum ama su asamada yapamayacagimi anladim. Bu sekilde devam edemeyecegim, beni cok yipratiyor" diyebilmek gerekiyor acik acik. En dogrusu budur bu isin. Karsilikli helallesip ayrilmak gerek.

Anne - baba, elalem için mi yaşıyorsunuz? "Kocası üniversite mezunu değilmiş! Hem de fabrika iscisiymis a dostlar!" diyecekler, koca seçiminde başarısız olduğunuzu, daha iyisini bulamadiginizi dusunecekler, "falancanin kocası mühendis hem de doktora yapmış" dediklerinde asagilanmis hissedip işçi kocaya lanet edeceginizi düşünüyorsanız ayrilin gitsin. Mit, Harvard vs. diploması olsaydı onu daha çok sevecek miydiniz? Tahsil cehaleti alır, insan neyse o kalır. Bu haliyle seviyorsanız milleti düşünmeyin.

Sınıf ayrımcılığına karşıyım bunu sadece çevreniz diyor ve siz buna tamamen karşı çıkıyor olsaydınız söylenecek sözler vardı elbette. ancak, sizin de fikirleriniz değişip mantığınız işlemeye başladığı için satır araların da aradığınız cevabı kendinize vermişsiniz. Evlenirseniz sonun da boşanırsınız umutları hayalleri ve kendine olan güveni bitmiş bir kadın olarak kalırsınız. Bu da benim fikrim!

Gerçekten teşekkür ederim T

Okumak herseydır diye birşey demedim dogrudur zayıf karakter olabilirim her insanın bir zayıf yonu vardır benim zayıf yonumde bu o zaman sıkıntıda falan degildim, hayatıma ben kimseyide zorla almadım başta sadece arkadaşça olan yaklaşımları ileri boyuta geldi benim için bir ilkti bu duygular o zamanlar, ben kimseye sınıf ayrımı yapmazdım insan insandır fırsatı olmamıştır o zaman yapamamıştır bazı şeyleri yeterki içinde bazı şeylerin azmi olsun fırsatı olunca yapar derdim ama zaman ilerledikçe bir arkadaşın dediği gibi duygusal tatmini yaşamamaya başladım bi kere sürekli yanımda olamıyordu yanında olmasa bile her kızda oldugu gibi bazı incelikler beklentilerim oluyordu bunu kaç kere söylesemde o" haklısın kusura bakma akıl edemiyorum ama seni çok seviyorum"derdi ve o anda unuturdum yada içime atardım elbette gerek ilişki nedeni ile ailemle yaşadıgım sıkıntılar gerek bazı şeylerle mücadele etmem duygusal olarak beni yıprattı sevgisine inandıgım için geri döndüm herseferinde çünkü bana ondan başkasının o şekilde sevecegini düşünmüyordum o zamanlar uzun bir süre dönmemeyide denedim 1 yıl bir arkadaşında dediği gibi gerek yaşanılanlar gerek alışkanlıklar nedeni ile zaman geçsede unutamıyordum ve merak ediyordum herseferınde donmelerımde tekrar ilişkiye baslayalım diye degıl kimseyı yıpratmak gibi bir amacım yok çünkü birileri yıpranırken ben eglenmiyorum sadece nasılsın dıye merak edıyorum soruyordum yada bir serzeniş mesajı atıyordum sonra ertesi gün o hiç bişey olmamış gibi hiç ayrılmamışız gibi konuşmaya devam ederdi, hiç sormamam gerekiyordu belki ama bazen bazı şeyleri elinde olmadan iradene yenik düşerek yapabiliyorsun, ben hiç bir zaman kötü şeyler istediğimi düşünmüyorum olmayacak şeyler istediğimide düzeltmek için 6 yılı vardı bence belkide şuanda vicdanımı rahatlatmaktan başka bişey yapmıyorum hepinizede tesekkür ederım çok iyi gözlemleyen arkadaslarda olmuş sana cevap yazmamın sebebide kendimi hiç bi zaman haksız görmedim bir ilişkiye baslarken herkes az çok hangi konumda ne zorluklar yaşayacagını bilir ama ona ragmen başlar devam eder ben biliyorsam karşımdaki insanda biliyordu bu durumu ben hatalar yaptıysam oda yaptı herkesde yapmıştır kimse kimseyi suçlayamaz onun vakti çalınıyorsa benimkide vakit hala içimde sersenişler varsa bi yerlerde vicdanım rahat olmamasından yoksa hiçbirşeyi takmadan yoluma devam ederdim ve çaba göstermesini dişçi oldugum için degil bir bayan oldugum için ve sevdiğini söyleyen birinden işler yokuşa sürülmezse daha mutlu olabilecegimi düşündüğüm için ben beklemeye razıydım ki çabalarsa okudugu ilk yıllarda bile evlenmeye razıydım o yüzden kendimi haksız görmedim

ne kadarda benziyoruz... son konuma bakmanızı isterim.

Mantiginizla duygulariniz arasinda kalmissiniz. Tavsiyem mantiginizi secin. duygular degisebiliyor ama mantik cogu zaman hakli cikiyor... T

Şu an 32 yaşında bir adam, 6 yıldır sizin evet demenizi beklemiş ve siz hala onun tek derdi bir an önce evlenmek diyorsunuz Demek mantık da eğitimle gelen birşey değil aslında. Sizin kriterinize ancak üniversite mezunu bir koca adayı uyuyorduysa, bunu en başta ona bir limit koyarak göstermeliydiniz. Bir yada max 2 sene beklerim, üniversiteye başlamış olmalısın demeliydiniz. Şimdi 6 yılınızı heba ettiğinize mi, onu bu kadar yıl boşyere beklettiğinize mi yanmakta haklısınız. Bu ruh halinizle evlenseniz de ne sizin ne onun mutlu olacağını sanmam. Ama erkek milleti daha kolay unutuyor. O evlenirse siz de çok takılıp kalmaz bence. Kendi yolunuza bakın bir an önce.

Derdini bizlerle paylaşan insanlara acımasızca yorum yapan arkadaşlar lütfen kendinize nasıl davranılsın isterseniz öyle davranın. sonuçta herkes aynı yaratılmamış aynı ortamda yetişmemiş. arkadşmzn 6 yıl önce başladğı bi ilşkiyi yargılayamazsnz. tawnyeagle arkadaşım eğitim aile gerçekten eşten bile önemli olabiliyo evlendiğinde. fanusta yaşamcksnz sosyal ortamlarnz da uymck bence sakatlanmş bi atı öldürmek gerek yaşamasnn kimseye faydası yok. inşallah senin için en doğru kararı verirsn ve hakkında hayırlısı olur.

Benim de aynı seninki gibi takıntılı bir ilişkim oldu 5 senedir vardı. Seninki gibi bir farklılık bende de vardı eğitim meslek yönünden olsun dedim cidden umursamadım ama çevremde gördüğüm sevgililer ya da birlikte olan kişilerdeki ilgi alakayı onda göremedim. Aramaktan acizdi hep ben üsteledim devam ettirdim ama yoruldum cidden yoruldum sürekli şans verdim hep başa döndük aileme dedigimde onlarda kabul etmedi aslında o benle biraz ilgili olsaydı aileme bile kabul ettirirdim ama değecek biri olmadığını gördüm. Sonuç bitti ha arada gene yazıyor dönüyor soğudun vs diyor ama yok artık bizden ne köy ne kasaba olur. İlgimi başka insanlara çevirdim olabilecek olanlarla ilgileniyorum cidden denklik uyum önemliymiş farkettim. Bence sende ondan gönül olarak ayrılır oluru yoksa olabilecek kişilere dön gene onu hatırlayacaksın ama inat ettiginde bi bakıyorsun ki o aklına gelmeyecek. Amor-a

tek kelime söyleyeyim: bu iş olmaz. Yani benim mantığıma ters. Olmaması lazım. Aşk bir noktada bitiyor. Mantık yoksa eğer aşk daha çabuk biter. 6 yıl bile nasıl geldin bu noktaya hayret ettim. S stmanav eLiFİM Üyelik

Aşk, sevgi hikaye. Romeo juliet olaylarını unut. Gerçekten duygularına göre hareket etseydin, çevrenden etkilenmeseydin gibi cümllelere aldanma. Aranızda ki fark büyük. Hayata bakış açınız, beklentiniz, en basitinden bir tatil planınız bile farklı olacaktır. Mutlu olamazsın sana yetmeyecek daha gençsin bunun bi 20 sene sonrası var, sen çevren ve mesleğinden dolayı farklı ortamlara gireceksin, insanlarla tanışacaksın. Yapılan sohbetler, konuşulan konular bile eşine yabancı olacak rahat edemeyecek. Boşver bu aşkı meşki. akandeniz herşey güzel

Eğer bu düşünceler bir kez patlak verdiyse, artık bu düşünceleri bastıramazsınız. Siz, bu ilişkinin doğası gereği, mantığınıza karşı kör kaldığınız sürece mutluydunuz. Mantığınız, bu isyan düşüncelerini bir kez salık verdiyse, artık susmaz. Bir köşede hep çırpınan kanatlar gibi kalırlar. Neden çıktı peki bu bağırış çağırış, isyan? Çünkü büyüdünüz. Okul varken filan, dertleriniz de okulunuz, yaşınız kadardı. Sevginiz daha çocuksu, daha inatçıydı. Gerçek hayata atıldığınızda, sıkıntılarınız da büyüyünce, teselli etmeyi bile beceremeyen adam göze batmaya başladı. Sevginiz baki, fakat da yetişkince oldu. Bu çok normal. Siz her seferinde ona geri dönerek ona "nasıl olsa hep geri dönüyor" rahatlığı kazandırdınız. Bu yüzden çabalamaya gerek görmedi, hazıra alışmıştı, rahattı. Ekstra birşey yapmadan da kabul görüyordu, niye çabalasındı? O ilişkinizde tüketiciydi. Hazır yiyici. Şimdi sizdeki büyümeyle gelen mantıklı isyanı o da kabullenemiyor haliyle. Ama haklı, ona bu rahatlığı siz aşıladınız. Sadece sevginin yettiği ilişkiler ortaokuldaydı. Realist olmak lazım. Kanımca yapılacak tek şey, bütün her şeyi basit bi dille özetleyen son bi yazı yazmak ona. Ve ortadan kaybolmak. Öyle bir kaybolmak ki, önceki gidişlerden farklı olduğunu hissetsin. Geri dönmeyeceğinize inansın uzun bi süre. Aylarca belki. Bu sürede bişeyler kafasına dank etti etti. Bu kez dönmeyeceğinizi anlayıp da çabalamaya meylederse bi umut var demektir.

Ayrılmalisın. Evlenince daha büyük sıkıntılar çıkacak. Sevgi bir yere kadar oluyomus. Ilerde keşke dememek için ayrıl.

Beklentilerin her kadının beklentilerine benzer. erkek arkadaşının tavrı da çoğu erkeğin davranışlarına benziyo aslnda ama diğer büyük sıkıntılar yüzünden gözüne batıyo böyle şeyler sanırım. bence ikinize de bi şans ver kendi denzginizle mutlu olma şansı. sonuçta o da biliyo eğitim farknı ve düşünüyodr. erkekler bayanlarn maaşı 1 tl bile fazla olsa takabiliyo shiningg

Tamam okuyup dis hekimi olmussun ne guzel, ama cok zayif karakterli bir insansin. En basindan hata. Boyle olacagini nasil bilemezsin? Demekki okumak her sey degilmis dimi? Zira bu kadar onemli olsaydi zaten sende en basindan boyle birseyin olmayacagini bilir, ona gore davranirdin. Simdi sen zayif zamanlarinda bu adami hayatina aldin, durduk yere ona da umit verdin, artik o donemleri atlatinca da aklin basina geldi, adami hayatindan bezdirerek kendinden uzaklastirmaya calisiyorsun yaptigin seyin adi bu. 32 yasinda bir fabrika iscisine calis uniye git demek, isi yokusa surerek ayrilmaya calismaktir ki hala YANLISDASIN! Ne olursa olsun o adamin senden yasca fazla hayat tecrubesi var emin ol senden daha saglikli kararlar veriyordur. En azindan acik acik artik bu isin olmayacagini soylemeliydiniz adama. Hala kirk dereden su getirtiyorxunuz adama. Neden? Neden cabalamak zorunda olan o? Sen dis hekimi oldugun icin mi? Birak Allah askina bir an once ayril da daha fazla zamanindan calma adamin.

İşin kötü tarafı bana hiç bir zaman kötü davranmadı hep susar ve beni dinlerdi surekli arardı sorardı ama genelde en çok ben konuşurdum o dinlerdi ben güldürürdüm eglenceli geçsin içimdeki çocuk uyanırdı onunda yanımdayken heyecanını hissediyordum beni çok sevdiğini konuşmalarından yüz ifadesi ve sesinin titremesinden hissediyorum ayrı şehirlerdeyiz sürekli arar ve sorar msj atar resmen tel elimizde liseli gibi ama artık bu şekilde kaçamaklar beni sıkıyor konuştugumda herşeyi unutuyorum mutluyum sonra geri eski ruh halim 6 yıldır aynı şekilde yerimizde sayıyoruz evlilik istiyor tabiki ama işleri zora sokarak kendi rahatını bozmadan birbirimizi böyle sevdik diyor tamam kendince haklı belkide işini zor bulmuş iyi bir maaşı var yıllardır çalışıyor hayatını değiştirmek zor geliyordur hem çalışıp hem hazırlanabilirsin dedim kaç kere, ugraşsa bi kaç senede halledebilecegimizi düşünüyordum yıllardır hiç bişey yapmadıgını gördükçe en sonunda olmazsa bu evlilikte olmayacak dedim bu onun zoruna gitti ilişkimize nasıl şart koyarsın nerde burda sevgi böyle sevgimi olur benim etrafımda aynı durumda birsürü insan var gayette mutlular gibi lafları bazen delircek gibi oluyorum madem bu nasıl sevgi sevgim azaldıgını hissediyorsun ama sen çok sevdiğini söylüyorsun o zaman farklı yönlerden bir kadının bam teline dokunacak şeylerle tekrar ilişkiyi kazanmaya çalış bu gibi birsürü düşünceler o aileni karşına al sonra kabul ederler nasıl olsa diyor ama sanki herşey onunla bitiyor seni çok mutlu edecegime inanıyorum çünkü sana ömrümü adayacagım diyor benden bu fedakarlıgı bekliyor ama benim beklediğim çabayı neden atmıyor ya imkansızmı o kadar, hiç bir şey yapmıyor sanki eli ayagı baglı gibi sevgisinden şüphe ediyorum bazen, sonra yok artık diyorum bu sevmeyecekte kim sevecek diyorum bu sorunları dile getirdiğimde mutsuzum dediğimde ne yapsam begenmiyorsun ya ne yapıyor Allah aşkına benimmi gözüm görmüyor yapılanları o yüzden birazda paylaşmak istedim yaptıgı bişey yok ya bi kere ince düşünmediğini kendide kabul ediyor haklısın diyor yaptıgı şeyler-beni çok sevdiğini sürekli söylemesi yılda en fazla 5 kez bir araya gelip vakit geçirmemiz bunlar çok şeymi ya benim onun gibi kör kütük baglı olmama yetmiyor sorun bendemi normalde bunlar size yetiyormu moralimi bile düzeltmiyor herhangi bi sebepten moralim bozuk dediğimde en başta bozma moralini ne var ortada olumlu düşün diyor başka bişey yok bu tavsiyeyi bana herhangi biride verir ya o anda belki bi komik olay söylese bi karikatür gönderse yada ertesi gün kargo ile küçük bi hediye yada bi çikolata bile moralimi düzeltecek anlık ama akıl edemiyor ben söyledikten sonra yapması zaten sogutuyor beni seven insan akıl edemezmi bunları sevgisine inandıgım için bu kadar uzadı takıntı oldu galiba herşey belkide, en son çok kötü konuşarak tartıştım bunalımda oldugumu kendide biliyor ama ona ragmen sen beni kendine yakıştıramıyorsun yıllardır diyor ne yapsam begenmiyorsun yaranamıyorum diyor ya çok şeymi istiyorum benimmi çok beklentilerim var

Sadece sevip seviliyor olmak keşke yetebilseydi. Bunu anlamak için bosanmaniz gerekmiyor. Evlenmemeniz kafi.

Yani hadi sınavı kazan 4 yıl oku sonra düzgün bir işin olsun demek kolay. Sanırım durumu yok kendisinin nasıl sınava hazırlanacak meslek garanti bir bölüm olması için dersane falan gerek. Hem okuyup hem çalışmakta çok zor. Ya onu böyle kabul edeceksiniz ya da ayrılacaksınız.

Ne isiniz var allah askina. hayat vizyonlariniz farkli. litfen iyi dusunun

Bizde sendeki gibi bi mesaj atılıyordu hop tekrar başa aynı yakınlık sıcaklıkta ilişkiye devam ama yok işte bir yerden sonra bu kısırdöngüye son verdim diyeceğim de diyemiyorum bakalım en son ayrılık görünüyor ama hiç olmazsa içimde bişeyler bitti onu kesin biliyorum. Önceye göre çok değişmesine rağmen bende tık yok.

Sen bu ilişkiyi zaten bitirmişsin aslında Mantığın devreye girmiş ve sana olmaz sinyalini vermiş Zaman, alışkanlıklar sana sevdiğini düşündürüyor Evlilik gibi bir hataya düşme sakın Bunu denk olmadığınız için söylemiyorum, ben inanmam bu denklik işlerine büyük uçurumlar olmadıkça Ama sen sevgiyi tüketmişsin, aradığın duygusal tatmini bulamıyorsan daha ileri götürmemelisin Dediklerini kabul edip üniversiteye bile gitse, ilişkinin kurtarılacak yanı yok İkinize de yazık son ver bitsin

Siz niye üniversite okumak istemeyen birini üniversite okusun diye zorluyorsunuz ki, onun üzerinde siz baskı kuruyorsunuz. Olmayacaksa ayrılın, sürünmenin ve süründürmenin anlamı ne... Anlaşıyor musunuz ona bakın, insanların diyeceklerine takıyorsanız ya da takacaksanız evet olmasın mutsuz olursunuz. Vallahi üzerindeki baskıdan dolayı sevgilinize üzüldüm.

Sıkıntıdan uyuyamıyoru hikayem çok uzun egitim ve mesleki yönden ailemin rızası olmaması nedeni ile ayrılıklar ve geri dönmelerimle dolu 6 yıllık bir ilişkim var ben 25 yaşındayım diş hekimi, o 32 ve bir fabrikada işçi artık şuanda onu sevip sevmediğim konusunda kararsızım, sevdiğim insan hep odundu tabiri caizse ama şimdi daha çok gözüme batmaya basladı, şu sıralar iş hayatım nedeni ile sıkıntılar yaşıyorum o yüzden biraz daha hassaslaştım moral verme yetenegi sıfır beni çok sevdiğini söylüyor kendince bu ona yetıyor, gerçektende seviyor ama artık bana yetmiyor herseferınde tartışıyorum neden böylesin diye çevreden çok etkilenmeye basladım ailem bu ilişkiye razı degıldi ama ben onunla mutlu oldugumu düşündüğüm için ve beni çok sevdiğini hissettiğim için tekrar tekrar geri döndüm ailemden habersiz, ondan çabalaması için istediğim yıllardır da söyledim, aileminde rızası olması için sınava hazırlanıp 4 yıllık bir üniversite okuması ve ona göre bir işte çalışması ama sıfıra sıfır 6 yıl gectı ve hep beni suçluyor ben seviyorum sen şartlar koyuyorsun bu nasıl sevgi diye konuşuyor, haklı olabilir kendince ama mantıgım ile kalbim çeliştiği için tam baglanamıyorum ben anlık degil ileriyide düşünerek konuşuyorum, çevre aile bunlarmı saglayacak senin mutlulugunu diyor, degil tamam ama temelde onlar yok tabikide temeli bi süre sonra çürütende onlar ister istemez yıllar sonra etkilenmeler başlayacak zaten ailemi karşıma alarak iş yapmak istemiyorum benim derdim hiç çaba göstermemesi bu konuda sadece seviyorum diyor tamam inanıyorum ve hissediyorum sevgisini ama ne bu konuda oluru olsun diye çaba görüyorum ne mutsuz oldugumda ince düşünmeler yapıp mutlu etmeye çalışmalar tek istediği biran önce evlenebilmek sen beni böyle sevdin ben seni böyle şimdi neden böylesin deyıp durmalar içten içe olmayacagı düşüncesi kalbimi kaplıyor ama elimi kolumu baglanmış hissediyorum, sanki onsuz olmuyor onunlada olmuyor ne yapacagımı bilmiyorum ben gercekten iyice depresyona girdim, bana hiç yardımcı olmuyorsun diye yıne tartıştım bugun ayrılık tartışması, ne yapsam yaranamıyorum diyor ne yaptıki ya bana göre hiç birşey, agır konuştum artık saglıklı kararlar veremiyorum çelişkiler yaşıyorum durumumu anlatmaya çalıştım çok yazmışım haberim olmadan ama anlatabildimmi bilmiyorum bu durum zihnime işkence gibi belkide vicdanım susmuyor galiba hangisi bilmiyorum ama şuanda uyuyamıyorum M ManzaramDeniz

Iyi de kardesim sen hakikaten sart kosuyorsun adama. Okumazsan bu is olmaz demissin. Elbette okusa cok iyi olurdu. Ama insanin kendi istemesi lazim bunu. Adam istemiyormus ki okumayi. Belki onca yil aradan sonra zor geliyor, belki zamaninda da okumayi istememisti bilemeyiz ki. Herkes uni okumak zorunda degil ki. Herkes uni mezunu olsa, fabrika da kim calisacakti, kim temizlikci olacakti vs vs. Ayrica erkeklerin hepsi ayni ki. Saniyor musun ki uni okuyunca cok ince dusunen, seni suprizlere bogan biri olacak? Doktora yapani da ayni emin ol hepsi odun. Ama senin dusuncen su: zaten uni mezunu degil, okumuyor da hala, bu yetmezmis gibi bir de ince dusunmekten yoksun bir adam. Belki uni mezunu olsa odunlugunu kabul edeceksin? Kimbilir. Biz kadinlar genel olarak hayatimizdaki erkekleri degistirmeye calisiriz hep. Bu dogru. Ama sen adamin hayatini bastan sona defistirmek istiyorsun. Bu kabul edilebilir bisi degil. Isinden memnundur, hayatini boyle devam ettirmek istiyordur. Sen sart koyamazsin ki beni istiyorsan hayatini degistir diye. Gercekten haksizlik oluyor bu. Sende farkinda degil misin? Senin builiskiden tatmin olmamani anliyorum. O konuda birsey diyemem. Ama adama sart kosman mantiksiz. Gercekten ayrilman gerekiyor. Ikinizde hep mutsuz olacaksiniz yoksa.