Bikaç gün içinde alışırsın bu duruma sana tavsiye bi kanguru al ve bebegin durmadıgı zaman onu kanguruya koyup rahatça hareket edebilirsin dışarı çıkıp yürüyüş yapabilirsin ayrıca bebek sana temaslı oldugu için o da huzurlu olacaktır ben ilk andan yalnız baktım bebegime daha 22 yaşımdayım iş başa düşünce yapılıyor

Böyle güzel mesajlar yazıyorsunuz ya Allah bin kere razı olsun McGrath

Bu psikolojik durumdayken bakmak zor sen mutlu olacaksın ki bebeğin de mutlu olsun. Çarpıntı diyorsun ya profesyonel destek almayı düşündün mü?Bazı insanların bünyesi psikolojik olarak daha zayıftır. Çarpıntı deyince aklıma panik atak geldi.

yaşadıklarınız çok çok normal, önce bunu kabul edin, kendinizi suçlamayın ve suçlamalarına izin vermeyin. insanlar bekliyorlar ki doğurur doğurmaz içinizden bir anne çıksın. öyle bir şey yok, bir takım romantik hayaller bunlar. zorlanacaksınız, bocalayacaksınız. bebeğiniz dünyayı öğrenecek siz de onu tanıyacaksınız ve bu arada içindeki küçük kızın istekleri su yüzüne çıkacak. böyle böyle bir anne doğacak. yapamıyorum diye geri dönememenizi tavsiye ederim. ancak yardım istemekten çekinmyin. kimseden zihninizi okumasını beklemeyin. neye ihtiyacınız varsa açıktan dile getirin. zamanla olacak. bebeğinize sarılırken kendinize de sarılın şefkatle...

Merhabalar; Konuya nasıl nereden başlasam bilemiyorum. Doğum yapalı 3 ay olmak üzere. Çok zor bir doğum ve iyileşme süreci geçirdim. Pandemi falan da derken annem baktı hep sağ olsun. Annemden artık dönmemiz gerekti ve ben ne yapacağımı şaşırmış haldeyim. Sürekli ağlamaklıyım, sürekli içimde bir hissiyat var. Annem varken hiç böyle değildim, şimdi kendimi çok yalnız hissediyorum. Eşim çok destek olmasına rağmen bu halimi görünce acaba yeniden annene mi dönsen diyor. Ama ben istemiyorum. Artık bir başıma bebeğime bakmak istiyorum. Lohusalık üzerime yapıştı resmen. Bazen çok güçlüyüm bazen ise berbat durumdayım. Evime geleli bugün 3. Gün oldu. Lütfen bana destek olun. Yazacağınız her şey çok çok önemli. GÜNCELLEME; Merhabalar 1,5 ayımız bitti. Allahıma bin şükürler olsun ki kontrol altına alabildim tüm her şeyi. Çook mutluyum, evime alıştım, evladımla vakit geçirmeye alıştık. Düzenimi kurdum. Bunu okuyup, bunalan, aynı durumu yaşayan kişiler varsa güzel bir haberim var GEÇİYOR :) Bu konuda bana destek veren, güzel mesajlar yazan tüm kadınların ellerine sağlık

Ay ben de öyleydim eşim annemi otobüse bırakmaya gitti geldi sabah oldu hala ağlıyodum şu an uyku düzeniniz falan olmadığı için zor gelebilir. 3,5 aylıktı ben bir hafta boyunca her gece saat 9 da yıkadım. Sonra uyudu vs düzene girdi. Sadece sakin olmanız ve bebeğinizin isteklerini anlamaya çalışmanız önemli gerisi geliyo siz ona o size alışınca başkasını istemiyosunuz yanınızda.

Sorun ne o zaman? Temizlik yemek sorun değil. Eş süper destek. Bebek zor bir bebek degil. :) Hehe duygusal olarak duruma adapte zorluğu var anliyorum. Valla o kadar rahatıma düşkün bir insandım ki.. Ben alıştıysam herkes alışır.

Bebeğiniz gülücük atınca kahroluyorsanız gidin tedavi olun hanımefendi

konu sahibi gitmiş. muhtemelen postpartum depresyonda, öyleyse duyguları mevcut fiziki şartlarla ilgili değil. umarım kırılarak değil kırılmaya gerek görmeyerek gitmiştir.

Daha 3 gun olmus yalniz kalali. Alisirsin, kendi evin en guzeli. Bi duzen oturttun mu baska bir yere gitmek istemezsin artik.

Haklısınız çok teşekkür ederim.

Benimde 1 aylık bi bebeğim var eve geldiğim günden beri kendim baktım annem yakın olmasına ragmen tektik gündüzleri geldi 1-2 saat duş aldım bi nefes aldım sonra tekrar yalnız kaldık insan yaşayınca öğreniyor biliyorum bu bebeğe bakamama endişesi değil düzeniniz değişti farklılaştınız ve alışmanız zaman mesela benim en sevdiğim şey kahve keyfi yapmaktır bunu asla bırakmadım bebeğim uyuyunca doğru keyif yapmaya modundaydım alışkanlıklarınızı keyifleriniz ertelemeyin bu da sizi bunalıma sokar bebeğinizi alın bi dolaşıp gelin biz bu kapanmada bebeğimi arabasına koyup balkona çıktık o masumca durdu ben bi bardak çay içtim enerji doluyor insan kendinizi ihmal etmeyin

ben de tek baktim. havalar güzel artık. yasaklar bitince koyun kanguruya yürüyüşe cikin. o uyudukça sizin uyumanız şart yoksa insan enerjisiz kaliyo. bi suru insan tek bakiyor siz de bakarsınız. bize eve haftada 1 temizlikçi geliyordu. yemekleri de aksam babası kucagindayken geceden hazırlıyordum. zordu ama ne guzel günlerdi.. zaman çabuk geçiyor

Aldırış etme sen çok güzel çok iyi bir annesin evladına senden daha iyi bakabilecek kimse yok unutma

Hadi iyi ol. Geçecek hepsi :) Bak ne güzel bütün imkanlar ayagına da serilmiş, oh mis. Tadını çıkar bu günlerin. Bebegine sarıl, güle oynaya emzir. Ne güzel saglıklısınız ikinizde. Eşin de destek. Bebişin de zor bir bebek degilmiş hele bu çok çok güzel. Ben inan temizlik yapmaktan, yemek yapmaktan ve çocuga bakmaktan hele o dönem maddi olarak sıkıntı içindeydik bir de onunla boguşmaktan çogu şeyi idrak edemedim bile. Diril ve kendine gel. Sürekli kendini iyiye şartlandır.

Canım, ilk çocuğun, bocalaman çok normal. Bebek kolay bir iş değil. Ama gittikçe rahatlayacak. En zor zamanı zaten ilk 3 ay. Sonrasında özellikle 5 aydan sonra daha bir oyun bebeği olacak. bir de lohusa depresyonu diye bir şey var. Bu uzayabiliyor bir kaç ay daha. O kafadayken insana her şey olumsuz geliyor. Güçsüz, çaresiz, yalnız, beceriksiz hissedebiliyorsun. Herkes yapıyor, ben yapamıyorum diye düşünüyorsun ama aslında yalnızca hormonlar. aslında güçlüsün yeterince ama farkında değilsin sadece. Yeni bebekli annelerden tüyolar alırsın. Videolar izlersin. Uykularını düzenlersin yavaş yavaş. her gün telefonda da olsa annelerle konuş. Anlat içindekileri, kalmasın. Rahatlayacaksın. ben ilk andan itibaren kendim büyüttüm. Başlarda zorlandım tabi ama gayet yapılıyor. İleride tecrübeli bir anne olduğunda, gülümseyerek hatırlayacaksın bu acemilikleri. eğer terapi alacak imkanın varsa, düşün derim bunu da. En azından bir kaç kere git görüş. O da işe yarar. ama eşinin yardımcı olması çok güzel. Günde bir saat bebeği tutsun, sen yalnızca kendine ayır o zamanı. İster telefonuna bak. İster tasasız uyu, oyun oyna, süslen. O yalnızca bebeksiz kendine ayırdığın zaman olsun.

Şuan bunu yaşamanız gayet normal biraz kendinizi rahatlatin 1-2 haftaya kadar gececek. Annem 2 hafta kalabilmisti yanımda eşim de sağlıkci nöbete bir gitti mi 2 gün sonra geliyor. Başlarda zor oldu ama sonra sonra kızımla alıştık birbirimize

Bebeği gülücükler saçıyor diye kahrolan bir anneye tedavi olun dedim diyemi kötü kalpli oldum. hayatın hangi zorluklarından acılarından geçtiğini bilmediğiniz bir anneye beddua eden siz mi iyi kalplisiniz. sadece size değil tüm beddua etmeyi marifet sanan kendinde bu hakkı gören sözde temiz kalpli insanlara tek duam Allah sizi ıslah eylesin. Allah akıl fikir farkındalık merhamet versin. o masum yavrununda yüzü hep gülsün kalbi annesininkinden de bizlerinkinden de temiz olsun İnşaallah

İkiz bebekleriniz var sanırım öyle yazıyor değil mi inşallah düzeleceğim. Pes etmeyeceğim...

Çevremdeki annelerin hiçbiri de çok mutlu değil sosyal medya gösteriş bsşka birşey değil

Maksimum 10 gun surecek alisma. surecin. Bende annem 40lari ciktiktan sonra dondugunde oyle bir bosluga dusmustum, mideme taş oturmus gibi olmustu ama toparlanip bebeklerimle ilgilenmek zorundaydim ki bebeklerim 40 gunlukken 3 kilo bile degillerdi. Dirayetli olmak durumundayiz bundan sonrasi daha mesakatli cunku.

İsteyerek tam hazır olduğunuzda mı hamile kaldınız yoksa yaşım geçiyor herkesin çocuğu var diyerek mi T

Evet hamd olsun imkanlar dahilinde bir şeyler yapıyoruz. Aslında korkum yapamamaktan çok yalnızlık hissiyatı. Çok ağır geliyor o his bana

6aydan sonra düzeldi mi peki? Benim bebeğim kolik falan da değil. Hani bakılamayacak zorlukta değil çok şükür.

Belki annem de böyle yapsaydı bende alışırdım hemen duruma. Ama benim annem çok fedakardır. Etrafımda fır döndü gerçekten. Allah ondan razı olsun. bu süreç geçmek zorunda başka bir çarem yok... M

Koronanın da etkisi cidden bu kadar fazla. Annemin evi bahçeli ve her istediğimde çıkabiliyordum. O da beni epey etkiledi.

Bebeğime her şekilde bakarım. O konuda asla bir tereddütüm yok. Ama bir çarpıntı baş gösteriyor ki sormayın...

İkizlerime tek baktım gece gündüz. O yüzden sirkelen kendine gel bakarsın bugünler geri gelmeyecek

Yalnız değilsin ki eşinde yanında birlikte üstesinden gelirsiniz benim annem yazlık yerde tek başına 25 yaşında beni büyütmüş. Şimdi İnternet var taksi var mahrumiyet yok. Eskiden insanlar o şartlarda bizi büyüttüğüne göre sizde çok rahat halledersiniz. Sadece bu duruma alışmanız gerekiyor bunun için kendinize zaman tanıyın

Bende böyle diyordum. Dilerim siz yaşamazsınız.

Kızım çok zor bir bebekti annem kendi istegi ile 40 gün kaldı ama bana kalsa 1 hafta yeterdi. Hayatımda bir bebegın altını bile degiştirmemiştim kendi bebegime kadar. İlk 3 gün annemden daha fazla yardım almıştım daha dogrusu annemin dediklerine uyuyordum içim farklı söylesede sonra kızım 3 gunlukken küveze girdi 5 gün kaldı. Bu 5 gün bana tokat gibi carptı bir anda toparlandım bir bebege annesinden daha iyi kimse bakamaz derdini kimse anlayamaz buna emin ol. Başarabilecegini bil kendine güven. Sen şimdi 3 ay kaldıgın için annende sudan çıkmış balık gibi oldun ama alışırsın. Ne kadar zor olursa olsun buna inan eger şimdi annene gidersen bunun sonu gelmez herşey zor gelir sana

Yazdıklarınızı okurken çok duygulandım. Evet anne ve eş konusunda gerçekten şanslıyım. Ama bakın siz de ne kadar güçlüsünüz. Bebeğim evet zorlanıyor beni, daha doğrusu annemleykende hep ben bakıyordum. O yüzen bebeğimin huyunu biliyorum. İnşallah içimde ki bu his geçer... Amy lee

öncelikle geçecek yazayım sonra bu yazdığını gün içinde kendine tekrarla ben zaten doğduğundan beri bebeğime bakıyorum diye ben annemin yanına gideyim mi diye soranlara bu nedenle gitme diyorum sanki anneler çok büyük bir destek olmuş psikolojisine giriliyor aslında sadece orada olduğunu bilmek güven veriyor yani anne olağan evinin yemeğini işini bakıyor, taze anne de bebeğine bakıyor ama içinde hep bir şey olursa annem destek olur hissi var, bu nedenle attığı her adımı aman ne olacak annem var diye atıyor hatta anne karşı çıksa dahi anneye karşı çıkılıyor ama yine de bir şey olursa anne destek hissediliyor sonra eve gelindiğinde ise eyvah destek yok psikolojisi tavan yapıyor zaten fiziki ortam da değişiyor şöyle düşünün, kolumuz kırıldığında atele aldılar atel bize destek sadece, kemiğimiz iyileşti artık kendi kendine duruyor ama bir süre daha atelde sonra atel çıktı ama kolunuz artık iyi, o desteğe esasen ihtiyacınız hiç oluşmamıştı, siz bakıyorsunuz zaten eşiniz de yardımcıymış, ev işini vs umursamayın bebek uyurken vs siz de dinleyin kafa dağıtın yine eşiniz geldiğinde de ona bırakın hem o baba bebek ilişkisini pekiştirir hem siz biraz bebek düşünmeden zaman geçirirsiniz bir de naçizane tavsiyem çok düşünmeyin zira biraz rahat olmak lazım, bebek yanında olmasa da onun yemesi içmesi bezi kıyafeti sürekli düşünmek anneyi yorar huzurlu günlerde büyütün

Ya bence yanlış anlamış olabilir misiniz? hani bebek gülünce kahroluyorum derken, bebeğime karşı suçluluk duygusu hissediyorum, ona haksızlık ettiğimi düşünüyorum, onu mutsuz etmeye hakkım yok vb demek istedi diye anladım ben, yoksa mutsuzluğunun nedeni bebeğin varlığı değildir herhalde?

Eşim yemek konusunda gık demez, eve yardımcım geliyor haftada 2 gün. O konularda rahatım çok şükür. Tek derdim kendimle...

annem 13 gün kaldı sonra gitti gittiğin gün oturup ağladım nasıl bakıcam diye kimi varkende sadece yemek ve temizlik yapıyordu bebeğin 1 kere altını bile almamıştı, 2-3 gün içinde alıştım kendinize süre verin alışacaksınız. Bebeğinize en iyi gelcekmolan şey sizsiniz ve ona yetersiniz

Çoğumuz aynılarını yaşıyoruz. Aslında onlar bakımında fazla rol aldığı için değil, onlar yanımızdayken kendimize 10 dk bile olsa vakit ayırabiliyoruz. Yalnızken lavaboya bile zor gidiyoruz En başlarda afallamanız normal yalnız değilsiniz ama şu da bir gerçek yalnız baktığınızda oluşturduğunuz düzeni kimsenin evinde oluşturamazsınız. Alıştığınızda annenize bile gitseniz düzende bozulmalar olacak ve bu sizi rahatsız edecek. Eğer eşiniz çalışıyorsa gün içinde bebek arabasından yararlanabilirsiniz. Ben bunu keşfettiğimde çok rahatlamıştım. Bebeğiniz henüz dönmez puset takılan bebek arabasında pusette dururken kahvaltınızı yapabılırsınız özel ihtiyaçlarınızda yanınızda durabilir. Ben bu şekilde bir de kamera alarak rahatlamıştım. Bebek uyurken başka bir odada yarım saatte olsa geçirmek çok iyi geliyor.

O kadar güzel şeyler yazmışsınız ki... Hepsinin farkındayım ama kendime engel olamıyorum. Bugün dibi gördüm desem yalan olmaz. Annem gelmek zorunda kaldı. Çarpıntımdan dolayı inanın elimi kaldıramıyorum. Kendime sürekli geçti boş ver diyorum ama geçmiyor. Güçlü hissedemiyorum maalesef...

En fazla bir hafta sonra alışırsın. Onun annesi Sensin senden iyi kimse bakamaz. Kabullenmen lazım

Evet eşim, annem, babam hatta kardeşlerim hepsi bana çok destek oldular. Hala da arayıp soruyorlar. Ben asla pes etmeyi düşünmüyorum. Böyle şeyleri okumak emin olun çok destek oluyor. Çünkü annem hiç böyle bir süreçten geçmemiş, eşim anlam veremiyor. Ama aynı şeyleri yaşayan kadınları okumak beni iyi hissettirdi. Çok teşekkür ederim yorumunuz için.

Geçecek merak etmeyin, kan değerlerinize falanda bir baktirin. Sonucta elinize bir canlı veriyorlar ve herseyiyle biz ilgileniyoruz, daha once edinilmemis bir deneyimin icine dusuyoruz ilk cocukta bocalamaniz normal.

İnşallah. Çok istiyorum...

Şuan benimkinin ağlamaları azaldı sukur Şuan hareketli çok hep gezmek istiyor Eşimle dönüşümlü hallediyoruz

annem 30 gunluk. iken gitti eyvah dedim nasi bakarim sonra oyle guzel baktimki suan hc bi sorun yok merak etme insan kendini sudan cikmis gibi hissediyo ama daha iyi oluyor sonra. sorumlulugunu biliyosun bebekle bagin daha duzenli hal aliyo tebrikler

Bende Kasım'da doğurdum sezeryandi Benim eşimde bayağı aktifi çocuk bakımında buna rağmen lohusalık bitene kadar annemde kaldim Bebek de alerjik ve kolikti Eve geldiğimde eşimi devreye soktum Ama çok bunalinca yine gittim geldim ve bebeğim şuan 6 aylik Biraz dişinizi sikacaksiniz şuan çok daha rahatim Bir şekilde idare edebilirsiniz Ozaman eve alışın eşinizle beraber bakin. Başka yolu yok.

Yaşadıklarniz çok normal hiç uzulmyn. Eşine şöyle de ben ev işi yapamam kendimi toplayıp sadece çocuğuma bakablrm sen bir kaç ay yemek ve düzen konusunda yardm edcksn. Yada biz anneme gidelim hangisini secerse ona göre karar verirsnz. Yada apartmanda biri varsa parasiyla o size 1 saat gelir parasıyla yemek yapar salonu toplar süpürür. Sizden is beklenlmedgi için de rahat olursnz sadece bebeğinize odaklnrsnz. Kendinizi mutlu hissdcgnz müzikler açın. Apartmanda yardım istgcgn biri varsa mutlaka yarım saatde olsa gelsin eşiniz işteyken o zamanlarda duşa girin yemek yiyin. Destek istcgnz kim varsa çekinmeden arayın evde kalacksnz. Bunlar hep geçici emin olun, bu ayları bebeğinizin o kadar ozleyecksnz ki. Hep tadını çıkarın bol bol foto çekin. Öpün koklayın geçer üzüntüler. Bizden de size sevgiler

Benimde annemin evi yakin bebegim hen alerjik hem kolik hergun annemdeydim annen yengem yigenim hep birlikte bakiyoduk bebegim asla susmuyordu. Bildiginiz bir koltuga yapisik gibiydim yemek onume gelir biri bebege bakar ben oyle yerim cay getirirler biri bakar ben oyle icdim oldugum yerden asla kalmam afedersiniz tuvalete bile gidemezdim. Bunlari durumumun zorlugunu anlamaniz icin soyluyorum. Pandemi patlak verdi biz daha 3 ayi bile doldurmadik ve ben bu cocukla evde basbasa kaliverdim. Sonra hersey duzene girdi. Mucize gibi bisey oldu ben temizlik bile yapamazken kizimla basbasayken evimide temizliyodum yemegimide yapiyodum. O yuzden korkmayin yaparim diye kendinize guvenin. Rutin olusturun bebekler sever sonra gerisi corap sokugu gibi gelir. Hayirli olsun bebeginiz Allah kolaylik versin.

Çözüm özeti, zaman sabır ve rutin

Bunun sonu yokki. Ne kadar daha annenizde yaşayacaksınız? bence zaman geçtikçe insanın gözünde buyur eve donmek. Hazır dönmüşken kararlı olun. Zor da gelse evinizde kalın. Bebeğinize kendiniz bakacak yeterliliktesiniz, merak etmeyin. Dünyada milyonlarca yıldır insanlar bebek bakıyor, gözünüzde bu kadar büyütmeyin.

Aksine o gülümsemeden güç alın. Bir de sürekli yanında olmalıyım aglayınca hemen yanına kosmaliyim diye düşünmeyin ben o hatayi başlarda cok yaptım.

Bence rahatlığa alıştın.. En fazla 1 hafta daha sıkıntı çekersin sonra herşey normale döner... Senin nazın niyazın rahatının bozulması

inan yaşadıkların çok normal bak hepimiz aynı şeyi yazıyoruz. annem yanımda 43 gün kaldı sezaryen doğum yaptım ben. çoktaaaaaan iyileşmeme rağmen 40 ımız çıkana kadar kalmak istedi annem. gittiğinde hiç abartmıyorum resmen depresyona girmiştim çünkü hem annem uzakta yaşıyor hem de bebeğin tüm yükü üstümdeydi. nasıl uyutacağım nasıl doyuracağım nasıl susturacağım derken bikaç güne hepsi rayına oturdu. uykusu yemesi düzene binince çok rahatlayacaksın. bir süre sabretmen gerek hepsi bu. sonra uyansa da oynasak sevsem diye gözünün içine bakacaksın

Siz çok kötü kalplisiniz. Dilerim yaşadığım yaşarsınız.

Belki şimdi anlamiyorsun ama bebege tek bakmak büyük rahatlik.. kendi kafana gore bakiyorsun.. bende 1 aylikken kendim bakmaya basladim.. oglumu istedigim gibi büyüttüm.. kimse soyle yap böyle yap diye darlayamadi.. Ilk dogdugunda 1 ay boyunca kv ve annem vardi resmen beni cildirttilar.. biraz zor oluyor ama inan böyle olmasi daha saglikli.. zaten zamanla alışıyorsun bebek seni sende bebegi taniyorsun hayatini ona göre duzenliyorsun. Korkma hic zorluk cekecegin cok fazla bir zaman yok.. Sana tavsiyem bebek uyuyunca hemen yat dinlen ev birak dağınık kalsin yemek olmasin.. sen dinlenince daha enerjik olursun zorlanmazsin kendini herseye yetisecegim diye yipratma..

Unutulmuyor maalesef. Şimdi yine hamileyim. Ve doğumda Allah kimseye muhtaç etmesin, kimseyi evimde istemem. Bir daha, yeni doğum yapmış halimle kimseye hizmet etmek istemiyorum. Anneme de söyliycem, zahmet etme anne, boşuna gelmene gerek yok, eşimle daha önce de tek başımıza altından kalktık, yine kalkarız evelallah diycem. Gölge etmesinler, başka ihsan istemem.

Hap kullanmak istemiyorum o yüzden iyi olmam gerekiyor. Çok teşekkür ederim bu mesajınız için. Umarım bu çarpıntım geçer... Rengeyigi

Yok hayır anneme asla geri dönmeyi düşünmüyorum. Aslında oradayken annem sadece ev işi ve yemek yaptı. Bebeğimin her şeyini ben yaptım. Gün boyu 1 saat bile ancak alıyordu. Çok teşekkürler...

Kıyamam sana. Lohusa depresyonundasın muhtemelen. Dogum yaptıgımda 24 yasındaydım. Annem 16 gün kalabildi. Kendim bakmak zorundaydım bunun bilincindeydim. Evet üzüldüm yeri geldi. Eşim sagolsun sürekli destek oldu. Geçecek hepsi inan bana :)

Zaman, sadece birazcık zaman diyorum. Geçecek bu hisler, bebeğe ev düzenine alışacaksınız. Kapanma bittikten sonra bebeği alın sık sık yürüyüşe çıkın. O uyuyunca uykunuz varsa uyuyun yoksa bir kahve yapın açın bir şeyler izleyin. İşleri bebek uyanıkken ana kucağında falanken halledin ve lütfen ev işlerini salın çok da önemli değil. Zorunlu olanları halledin sadece eşiniz de yardımcıymış ne güzel. Geçecek, sabredin.

Kendinize zaman taniyin daha kaç gün olmuş evinize geleli, herşey geçecek inanin. Ben bebek bakmayı bırakın tutmasini bilen biri değildim. annem geldi kaldi, ben sadece emziriyordum. gibi bişeydi, annem gidecekken ayni duygulari yaşadım üstünü değişmesini vs bilmiyordum anneme dedim sen gidince kalacam sen bak bana doğru mu dedim, benim cocugumda cok kusardi boğulacak diye korkardım. Ama yalniz kaldıkça daha iyi oldu şuanda henüz erken bir haftaya kalmaz bu his yavaş yavaş gider

Kısaca lohusalık geçmemiş. Kendine biraz zaman tanı her şey düzelecek. Bebekten öncesi kadar rahatlık yok bu bir gerçek ama bu dramatik hisler geçecek inşallah.

çok yardımcı oluyor. Bebek uyuyunca bana sarılır, benimle ilgilenir. Hatta iş arasında bile gelir. Ama ben kendimi kocaman bir boşlukta hissediyorum.

Arkada nazlanacağın, destek alacağın annen olmayınca her şeye çok daha kolay alışıyorsun sanırım. İki çocuğumda da en baştan yalnızdım, hiç bu duyguları hissedemedim, çünkü başka nasıl seçenek olacak bilemedim. Anladığıma göre bebeğiniz zorlu bir bebek değil, sizinki yeni duruma alışma psikolojisi, zaman içerisinde, bebeğinizle başbaşa vakit geçirince normale döneceksinizdir. Biraz kendinize zaman verin. Bebeğinizi sağlıcakla büyütmeniz dileğiyle.

O zamanlarda yapılan iyilik de verilmeyen destek de unutulmuyor değil mi?

Gücünü toparlamak için vitamin takviyeleri al doğumda kan değerleri değişiyor ve depresyona sürükleyebiliyor aslında lohusalık dedikleri de bu zaten ben de iki aylıkken annem gitmişti. Gittiği günün gecesinde biberon un ucu kaybolmuştu oğlum yuttu zannettim gece gece eşim nasıl zıpladı yataktan oysa içine kaçmış. Oğlumun dudakları kızarmıştı. nasıl ağlıyorum çocuğumun dudakları böyle kalacak diye. Bekar arkadaşım vardı onu çağırdı eşim susturamayınca. Bakamadım çocuğuma annem gelsin diye katıla katıla ağlıyorum düşünsene Ne günlerdi be İkinciyi hep kendim büyüttüm düşün öğreniyor insan hem de nasıl Oysa ne çok büyütmüşüm kafamda İnan sen de kafanda büyütüyorsun elinden geleni yap ve anın tadını çıkarmaya çalış bebeğini doya doya sev bebeklerin ne canı var ki bı gıdımcık süt içseler doyuyorlar bı de altını değiştiriyorsun Ah cahil ben ah ne günler geldi geçti

Çok normal bu yaşadıkların bocalamam, hissettiklerin ama bebeğine kendin bakabilirsin bunu yapabilirsin Ben erken sayılabilecek bir yaşta anne oldum 20 yaşında kızımı aldim kucağıma ailelerden farklı şehirde 20 günlük iken döndük evimizde Kolik bi bebeğimiz vardi çok zorlandık eşimle ilk sene ne evin düzeni nede yeme içme düzeni vardı Ama umrumuzda olan tek şey bebeğimizdi ne zaman kolikten kurtulduk neşeli, pozitif yanını gösterdi herşey halloldu Şimdi kızım 6 yasinda iki tane de oglum var biri yakında 5 yasina digeri 1 yasina girecek hepsine tek başıma bakıyorum evde oldugu zaman ise esim ilgileniyor birlikte büyüttük eşimle

Benzer şeyleri hemen hemen ilk kez anne olan herkes yaşamıştır. Uykusuz kalmak, bi yanda ev işleri bi yanda kendinize zaman ayırmak istemeniz ama bebekten zaman bulup hiç bir şey yapamamak ister istemez biraz zor gelir. Anneler olunca sorumluluğu paylaşıyorsunuz ama ne zamana kadar anneler yanımızda olabilir ki? Şunu unutmayın o sizin bebeğiniz siz ona o da size alışacak. Sizin kucağınıza geldiğinde sakinleşecek, emzirdikçe de aranızdaki bağ daha da kuvvetlenecek. Oğlumla ilk günler aklıma geldi de inanın kıyafetlerini değiştirmeye korkuyordum annem gelse de yardım etse diye beklemediğim zamanları hatırlıyorum. Şimdi tekrar hamileyim ve eşimle konuştuk ilk bir iki hafta tamam ondan sonra kimseyi istemiyoruz evde. O da sezaryen olacağım için yoksa ona bile gerek yok.

Evet eşim çalışıyor ve oldukça geç saatlere kadar çalışıyor. Bebeğimi uyuttuktan sonra korkularım baş gösteriyor. Yalnız kalıyorum diye korkuyorum. kahvetelvesi

Canım ohooooo çok agladım ki ben :) Eşim geç saatlere kadar çalışıyordu. Emme sorunumuz vardı. Bebeğim kış bebegi, ev klimalı. Hiç kafana takma prenses sendromu diyenleri, yaşamayan bilemez :) Kimsem yoktu. Kimse yardıma da gelmedi. Annem kıyamam mecburen memlekete dönmek zorunda kaldı, k. valide de açıkçası yardımcı olmadı. Eşimi arayarak ağladığımı biliyorum. Kaş bıyık karışmış vaziyetteydim ahhah sanırsın savaştan çıktım :) Hiiiiç üzülme canım. geldi geçti hepsi

D vitamini çok önemli olmazsa eczaneye danışıp daha etkili bir ikaac alabilirsin depresyona sürükler halsizlik yapaar

Geçecek merak etmeyin. Annenizle birlikte olmaya alıştığınız için bocalıyorsunuz, başarabildiğinizi gördükçe rahatlayacaksınız.

Aslında bu zor zamanları kolaylaştırmanın iki yolu var. 1) Olduğu kadar yaşamak.. Oldugu kadar yemek, olduğu kadar temizlik.. 2) Bebeğinin büyümesine dair her anın tadını çıkarmak. Ağlamasının bile :) Bol bol video, fotoğraf çekerek efektle, oyna. Eşinle paylaş. Keyfini çıkarın. O kadar çabuk büyüyorlarki... Dün gibiydi burada konu açtım. Erken doğum yaptım bebeğim kuvozde diye dertleneli..14 gün sonra 1 yil olacak doğalı.. Sağlıkla, hayırla büyüsün minnakınız..

Tabiki sen değilsin. Bu yoğunluğa alismadin bide annelerimiz bize kıyamıyor her işimizi yapiyolar o yüzden ogrenemiyoruz benim annemde sen yapamazsın diye altını bile degistiriyodu:) onların gözünde hala cocuguz

Aynı o duruma geldim 1 sefer eşim hemen aldı bizi anneme bıraktı. Ama bir daha gitmek istemiyorum.

Çok teşekkür ederim. Evet sakinleşmeye ihtiyacım var hemde çok fazla. Allah razı olsun.

Çok normal, geçecek merak etmeyin büyüdükçe hayat çok daha kolay. 3. ay gibi beni rahatlatan şeyler en başta kanguru idi. ister evde ister takıp dışarıda yürüyordum, günde bi yarım saatde olsa kangurunuzu takıp dışarıda yürüyün temiz hava ikinize de iyi gelir. evde de takabilirsiniz, benim kız kanguruda rahat uyurdu. ben 4 ay olana kadar silingle sonrada kanguru ile iş yaptım yürüyüş yaptım hep. Kangurunuz ergonomik olsun mutlaka, ona dikat edin sadece Sonrada oyun halısı çok işime yaramıştı ayak kısmı piyanolu olandan almıştım orada sakin duruyordu. Bir de uyku rutini oluşturmak için çabalarsanız rahat edersiniz, instagtamda bir kaç sayfa var, Tracy hogg un kitabından yararlanmıştım ben rutin kısmını çok önemsiyor o. Siz de ayına göre uyanık kalma saatine bakıp ona göre kendinize bir rutin yapmaya çalışabilirsiniz.

Çok merhamet dolu bir mesaj oldu bu. Dün gece hiç uyumadım. Sürekli çarpıntı ile uğraştım. Zor bir geceydi ama şimdi hiç bir şey olmamış gibi rahatladım. Siz ne kadar güçlüymüşsünüz. Burada ne isteyerek hamile kaldığım kaldı ne prenses sendromum bunları okuyunca çok daha üzüldüm. Led_BiR_Vele_DisTiri Amaaaan Zırt! tek ayak

Şuan rahata alıştığın için böyle. Annene gidersen rahatlık devam edecek hiçbir zaman kendi kendine yetecek duruma gelemeyeceksin. Bak gör 1 ay sonra nasıl değişecek herşeyi halledeceksin hemde kolay gelecek eşin de destekmis zaten

Hayır neye bu kadar sasiriyorsunuz doğumdan sonra lohusalık o dönem psikolojik sorunlar artı benim bebeğime desteğe gelen kayınvalidem görümcem bile o dönemde bakamadı K

evet bunu hiç yapmıyorum. Belki bu yüzden de çok kötü hissediyorum. E

Tam 1 saatlik ağlama krizi ile boğuştuktan sonra bunu okumak.. kızım iç çeke çeke ağlarken çok güçlü durdum. Onu sakinleştirdim ve uyuttum ama şimdi de kendi içimde ki çocuk uyandı. Allah razı olsun nasıl güzel bir anlatım şekli bu...

Sürekli annenizde kalırsanız yanınızda birileri olursa mümkün değil alışamazsınız ben 1 hafta sonra tektim bir iki gün bocaladım sonra alıştım inanın tel başına bakmak çok daha güzel ve keyifli bebeğinizle aranızda ayrı bir bağ oluşuyor. 3 ay olmuş zaten havalar da ısını parka bahçeye de çıkarsınız bence dönmeyin

sevgili hanımlar, prenseslik, şükürsüzlük falan giydirmişsiniz maaşallah. lohusa depresyonu diye bir şey duydunuz mu?

Fazlasını olursunuz eminim sadece düzenli olmak için çok uğraşmayın ve bi seneyi gözden çıkarın olduğu kadar yaşayın

aslında hazır olmadıgı ıcın bu sıkıntılar psıkolojık olabılır.. bızım yeddı yıl cocugumuz olmamıstı ben artık 33 yasımdayım o enerjıyle ıkı bebege bıle bakardım herhalde:) kayınvalıde annem rahmetlı esım aksam gelıyodu cok guzel gecmıstı.. gozunde buyutmemek gerek sanırım Kayra19

Seni çok iyi anlıyorum. Daha önce bu hissiyatta olmayan kimse anlamaz seni. Şımarıklık, zora gelememe gibi algılar. Ama mesele bebek bakımının sana zor gelmesi değil, eşin yanında da olsa, sana bebek bakımında destek de olsa mesela psikolojik yalnızlığın. Evet, dediğim gibi bu ruhsal duygu durumunu yaşamamış olan bu duygunuzu anlamayacaktır. O yüzden burada olumsuz yorum yapan olursa kafana takma. Bir bebekle bir anne de dünyaya geliyor. Sen yeni "sen" e dönüşüyorsun ve yaşadığın bu yalnızlık hissi, herkes çevrende olsa bile içsel yalnızlığın bu dönüşümün sancıları. Ama bu güzel bir dönüşüm Bebeğin nasıl dünyaya alışmaya çalışıyor, ağlıyorsa sen de anneliğe alışıyorsun. Birbirinize alışıyorsunuz. Bir süre eski zamanlarını özlemen de normal. Şu covid dönemi evden çıkmadığın için bunalman da normal. Ama güzel haber şu ki bebeğin büyüdükçe, yaptığı her hareketiyle seni şaşırtıp güldürdükçe kendini çok iyi hissedeceksin. Hatta sen bu süreçte anneliğe alışmış olacaksın ve yalnızlık hissin azalıp kaybolacak. Sağlıkla büyüt bebeğini

Eşiniz daha fazla sahaya insin.

Zaten panik atak geçiriyorum resmen...

Bebek bakımı zor bir süreç, hislerinizi çok iyi anlıyorum, yalnızlık hissinizi. Şu dönem iletişim biraz tek taraflı olduğu için sıkıcı da sayılabilir. Çocuk büyüdükçe zevkli hale gelecek ve verdiği tepkiler, her gün yeni şeyler öğrenmesi yalnızlık hissinizi azaltacak.

Mutlaka yapın çok iyi gelicek

şuan kendimi gördüm sende bende aynı şeyleri yaşadım 3 aylıkken annemden döndüm hem geri gitmek istedim hem istemedim eşim herşeye çok yardımcı oldu birde nöbete gidiyor eşim iki üç güne bir yalnız kalıyordum kendimi çok çaresiz yalnız hissettiğim çok ağladığım günler oldu bebeğim doğru düzgün uyumazdı mecburen dişimi sıktım stresimi ona yansıtmadım zaten gün geçtikçe oyundan daha çok anlamaya başlıyorlar oyunlar oynadım on eğlendirmeye çalıştım bir şekilde günler geçti şuan 1 yaşını geçti o kadar çok rahatladım ki artık bana bir yoldaş oldu emin ol gün geçtikçe rahatlayacaksın 1 yaşını geçince çocuk oluyor kendi bir şeyler yapıyor yürüyor seni baya rahatlatıyor lohusalıgın verdiği duygusallık tekrar mensturasyon dönemi başlamadan geçmiyor benim 8 aylıkken başladı tekrar ve o zaman o duygusallığım geçti hormonların etkisi ile böyle düşünüyorsunuz biraz da tabi eskisi rahatlığınızı da arıyorsunuz ama sadece birazcık sabır herşey çok daha iyi olacak gittikçe eğlenceli bir hal alacak bebeğinize lütfen stresinizi hiç bir zaman yansıtmayın güçlü olmaya çalışın eşinize de aynı şekilde ne kadar şanslısınız eşiniz hep size destek oluyormuş hayatınızda ki olumlu şeyleri düşünün

Ben ikinci çocuk olmasına rağmen bocaladım annem çoğu zaman yanımda olmasına rağmen. Çok normal alışamamak. Bütün hayatın değişiyor. Çocuklar büyüdükçe dertleri de büyüyor. Bak kocan da ilgili ne güzel. Annen yakın değilse yakın bir yerde otur. Arada nefes almak çok iyi gelir. Bunları çoğu kadın yaşıyor. Ama hepsi geçecek zamanla bir düzen tutturacaksınız çok bunaldığında da annene gidersin ya da o gelir. Bu şekilde idare eden çok sadece kendine güven rahat ol.

Bence alisirsiniz belki evde yalnız olmak tedirgin etmiştir sizi, benim annem çalışıyordu 5 gün kaldı yanımda gitti sonra, sabah oldu kendi kendime ee ne yapacağım şimdi ben dediğimi hatırlıyorum:) merak etmeyin geçiyor bu düşünceler. Şanslısınız esiniz destek, benimde eşim destekti ama köstek ailesi vardı hep onları kafaya takmaktan keyfini çıkaramadım günlerin.

İnsan mecbur kalınca her şeye alışıyor. Güçlü durmaya çalışın. Ben kızımı dünyaya getirdiğimde annemle de kayınvalidemle de aynı şehirdeydim. Doğumun ertesi günü hastaneden çıkarken annem evime geldi. Geçti kenara oturdu. Ben senin evini, düzenini bilemem kızım dedi. Mırın kırın etti. Elini bir şeye sürmek istemedi. Misafir gibi hizmet bekledi benden. 24 saat önce doğum yapmışken kalkıp anneme yemek hazırladım, sofra kurdum önüne. Çocukla da ilgilenmedi. Unutmuşum ben çocuk bakmayı dedi. Akşam olmadan da kendi evine gitti. Gece eşim ve ben bir başımıza çocukla kaldık. Doğumdan dolayı yorgundum, uykusuzdum, tecrübesizdim. O gece bayılmış kalmışım. Çocuğu sabaha kadar emzirmemişim. Sabah yataktan nasıl fırladığımı, çocuğu nasıl emzirdiğimi bilemedim. Vicdan azabından öldüm. Ama ne yapayım, tek başımıza o kadarı elimizden geldi. Lohusalık yaşayacak durumum da olmadı. Hemen günlük hayata döndük mecburen. Tek gün bile evimde yatıp dinlenmedim. Yani diyeceğim o ki insan mecbur kalınca her şeye gücü yeter. Siz kendinize inanın ve sağlam durun. Altından kalkarsınız. İnsan nelere alışıyor. Kendi evladınıza bakmaya mı alışamayacaksınız? Her şey mükemmel olmak zorunda değil. Sağlığınız yerinde olsun, bir şekilde su akar yolunu bulur.

Olacak inşallah hiç merak etmeyin bir kaç ay sonra rahatlarsınız

Canım seni en iyi ben anlarım ben 1 yaşına kadar bakamadım annemde baktım işin garip tarafı o dönem arkadaşlarım da benim gibi oldu benim kızım çok sıkıntılı bir bebekti morarma oluyodu gaz sancısı dan

Ne güzel işte Artık her bilgiye ulaşmak da çok kolay, bebeğinizle ilgili kitaplar okuyun ben bekarım ama böyle şeyler okuyan arkadaşlarım var Elbette zor yanları vardır ama evlat yetiştireceksiniz Enerjiniz ona yansıyacak Kendinizi aynı zamanda bebeğiniz için geliştirmeyi amaç edinin bence

Eşim çok düşkün. Her gün gelip görüyordu. O sadece ben çok kötü olduğum için git diyor. Psikolojin bozulacak temelli diye korkuyorum diyor. Tabi o böyle deyince ben daha çok ağlıyorum. Erkekler bizim gibi düşünemiyor sanırım.

Maşallah size evet ayağa kalkmak istiyorum artık. E

Evinde kedi varmiydi senin

Anneler başka onların yanında daha rahatiz çünkü daha vericiler Dinlenmeye zamanımız çok oluyor vs O zaman daha rahat etmek için ya annenizin yanına gideceksiniz yada evde durmak için zorluklara katlanacaksiniz

İçinde bulunduğum durumu, çaresizliğimi o kadar güzel anlattınız ki... Herkes yargılamaya kalkıyor, herkes akıl veriyor ama bu bir süreç. Bir eşya bile alınca alışmaya çalışıyoruz. Kaldı ki bu yeni bir başlangıç. Ben kızım gülünce kahroluyorum yazmışım, bir hanımefendi tedavi ol yazmış. Kahrolma meselesini üzüntü anlamış sanırım. Bu yorumunuza o kadar sarıldım ki. İnsan sadece geçecek denmesini bekliyor. Rabbime bin şükür kalp çarpıntım, mide bulantım gitti. Geriye sadece biraz korkum kaldı. Onu da kızımla aşacağız. Başka türlü bir çıkış yolum yok maalesef.

Maşallah size çok zor bir şeymiş. Gerçekten yaşamayan insan bilemiyor. Boş bir şey sanıyorlar, naz sanıyorlar ama değil... Çoğu zaman kendimi çaresiz ve öylece bakarken buluyorum. Allahım diyorum nolur al içimden bu pis şeyi. Geçecek biliyorum ama geçerken umarım benim içimden geçerek geçmez Led_BiR_Vele_DisTiri Amaaaan Zırt! tek ayak

Gerçekten çok haklısınız, sanki kendileri benzer şeyler yaşamamışlar gibi. Bu tür yorum yazanlar analarının karnından çocuk bakmayı öğrenerek çıkmış galiba

Seni öyle iyi anlıyorum ki tek fark benim annem 5 dk lık mesafede olmasına rağmen yine de destek olmadı. Arada bir ablamı çağırıyorum ama uyumak dinlenmek için falan değil evde bi ses olsun yanımda biri olsun diye. Bebeğimle yalnız kalmaktan çok korkuyorum. Benimde eşim çok yardımcı bende geçmişi özlüyorum pandemi de etkiledi en azından bebeği alır bi yerlere yürüyüşe giderdik o bile havamızı değiştirirdi. Ben böyle devam ederse psikolojik tedaviye başlıcam sanırım eğer ihtiyacın varsa asla çekinme mutlaka git sende. Bebeğimi çok seviyorum ve bu zamanlarını keyifle geçirmek istiyorum bu yüzden tedavi düşünüyorum sende düşün mutlaka inşallah atlatırız benimde kızım 2 buçuk aylık

Benim kızım her bebek gibi çok masum. Gülücükleri atıyor bana o zaman daha çok kahroluyorum... Dasmeer

Sorun prenseslik sendromu yok eşim çok iyi yok çok düşkün yok robot süpürge aldı yok bebeğim sakin bebek vssss bla bla sorun çok prenses muamelesi görmek bu olanakların yüzde birine bile sahip olamayıp çevresinden tek bi yardım almayan insanlar Bile bu kadar ağlamıyor

Alışmışsınız annenizle bakmaya o yüzden böyle hissediyorsunuz. Bakamayacağınızdan değil yani. 2 çocuğum var. Haka ailemin yanına gidip geldiğimde veya annem gelip gidince, ben bu çocuklara nasıl bakıyordum diye ilk gün bir bocalıyorum. Annenizin evine gittikçe bu böyle devam edecek. Hep bir bocalayacak ve geri gitmek isteyeceksiniz. Sıkın dişinizi ve kendi düzeninizi kurun. Yardımcınız, robot süpürgeniz gibi imkanlarınız varmış. Bunların hiçbirine sahip olmayan insanları düşünün ve onlar yapabiliyor ise bende yaparım diye düşünün. Artık annesiniz ve güçlüsünüz. Bu yapamam edemem psikolojisinden çıkın ki üstünüze yapışmasın

Babu blue deniyor fransizca ama ben bunun turkcesini bilmiyorum Bu bir hastalik, lohusalik doneminin uzun surmesi, bebege yetersiz gelme durumu, karamsar dusunceler vs, doktorda bana bu teshisi koydu. Ama Bebegim 10 aylik suan hala ben bakmak zorundayim Cunku bakacak kimsem yok, valla adamin goz yasina bakmaz devlet elimden alir goz korkusuyla ha gayret bakiyorum birde bana sor nasil bakiyorum . Allah yaaar ve yardimciniz olsun Hic dile bile getirmemeye calisiyorum oyle unutuyomus gibi kabulleniyomus gibi oluyorum

herkes nasil basariyorsa sen de oyle basarabilirsin, kendine guven ve rahat sakin olmaya calis. bebegin hep bebek kalmayacak, ve gozlerinin onunde buyumesini gormek, ogrendiklerine sahit olmak cok keyifli olacak

Bızım yedı yıl olmamıstı.. tabıkı herkesın bunyesı farklı.. G

Üzülme güzel anne seni çok iyi anlıyorum sadece ben değil doktorumunsa söylediği çok cok zor bir sezaryen doğum ile dünyaya geldi bebegim reflüsü vardı çocuk doktorumun yanlış yönlendirmeleri yüzünden mastit oldum yuzeye yakın olduğu için süt kanallarım etim çürüdü resmen sürekli iltihap akan kocam bir yara evde üstsüz dolanmak zorunda kaldım bebeğimi emziremedim vs vs bir sürü zorluklar üst üste geldi ayaklanmam 20gunumu aldım bu süreçte annem ile eşim daha çok çocukla ilgilendi derken eşimi göreve yolladılar annem yanimda kaldı oğlum 11 aylık yaklasik 1aydir yalniziz ilk 1 hafta inanilmaz agrasif biri haline geldim ben tek bakamayacagim galiba cok bunaldim ne bicim anneyim ben diye diye kendimi yedim bitirdim 1 haftanin sonunda hersey normale dondu suan tek zorlandigim temizlik yemek ve çocuk 3lusune yetişmek eşimle yeterince ilgilenemedigimi düşünmek inan bana bu bir surec ve sakinliğini korursan daha kolay geçicek hem sana hem çocuğuna uyan düzen kurmaya çalış uyuduğu anda kendine zaman ayırmaya bak çocuğuna adapte olana kadar bırak evin işi yarim kalsin gerekirse yapma bile kendine vakit ayırman çok daha önemli ben hala kendime vakit ayıramadığım günler bunalıyorum yasadigin çok normal bir süreç ben çok geç kabullendim zorlanmanin bunamanın normal olduğunu içinde bulunduğun durumun normal olduğunu kabullen önce inan çok pişmanın bu kadar geç kabullendigime kendimi sucladigima herkesin sabır noktası bir olmaz çevrende hiç bunalmıyor gibi görünen anneleri umursama onlarla bir tutma kendini dertlenmek konuşmak istersen de mesaj atmaktan çekinme bana mesaj atabilirsin

Annemdeyken de rahat değilim ki. Çünkü döneceğimi biliyorum. 1 yaştan sonra da dönünce bocalamadınız mı? Dasmeer

Doğum sureciniz zor olsa bile anne, kayınvalide yanında en fazla 1 ay belki kalinmasindan yanayım. Geçen gün başka konuya da yazmıştım. Anne yanında rahata alışıp kendi evine döndüklerinde yeni anneler daha cok zorlanıyor. Ne kadar zor bir süreç bile olsa herkes kendi evinde olmalı. Anneniz evinizde günlük işlerinizi yapmalıydi, ancak bebek bakımı, uykusu vs yine de sadece sizde olmalıydı. 3 ayda bütün bakımı sizde olsa idi şimdi hic zorlanmiyor olurdunuz. Farz edin ki yeni doğdu ve bakacak kimse yok. Zamanla alışırsınız. Yüzyıllardır anne-bebek var. Illa ki yapılıyor herşey. Ben yetemiyorum, bakamıyorum edemiyorum diye kendinize yüklenmek yerine zor olabilir ama bu doğal bir süreç ve geçecek diye düşünün. Ve sakin annenizin evine gitmeyin.

Benim çocuklar biri 10 yaşında diğeri 14 aylık. Büyüdükçe daha farklı dertleri oluyor ama büyüğü anaokuluna başlayınca rahatlamıştım en azından kendime zaman kalmıştı. Ama ilk gün bir boşluk hissetmiştim ve kulağımda hep kızımın sesi. Bir arkadaşımın sözü vardı tek çocuk çok rahat hele bir iki olsun o zaman görürsün demişti. Katılıyorum gerçekten iki çocuk çok daha zor. Hele yaş aralıkları fazla olunca. Ama onlar için herşeye değer en kötü zamanımda bile niye doğurdum dememişimdir. Annelik böyle birşey işte

Kolik değil, rahat bir bebek, eve haftada iki yardımcı geliyor, eşiniz çok destek, şefkatli, sevgili, yemek derdiniz yok. Tam olarak neyi yapamıyorsunuz?

O zaman psikoljk yardım alablrsnz. Annelik hüznü diye bir şey olablyrms çoğu annede çok normalmis bu. Konuşup rahatlrsnz

Bebeğin ve annenin en zorlanacağı adaptasyon süreci geçmiş gitmiş, anne evinde bebek 3 aylık olmuş, bebek zor bir bebek değilmiş, eş her konuda destek ne yemek istiyor ne ilgi istiyor, her fırsatta gelip bebeğini görüyor anneye sarılıyor moral veriyor, robot süpürge alınmış haftada iki gün yardımcı ayarlanmış, eş istediğin an anne evine gidebilirsin diyor, ne ev işi yemek sıkıntısı var, ne eş ilgi destek anlayış sıkıntısı var, Maşaallah bebek sağlıklı anne baba sağlıklı ne sağlık sıkıntısı var, eeee daha ne sorun var? Çok pardonda siz rahat batması sendromu yaşıyorsunuz. Daha ne istiyorsunuz gerçekten anlamadım. Şu hayatta en tahammül edemediğim şeylerden biridir şükürsüzlük. Daha ne gibi bir imkan kalmış önünüze serilmeyen de onun yokluğunu çekiyorsunuz. Bir yerde pes etmeyecem filan yazmışsınız ne konuda pes etmeyeceksiniz? Mevzu bahis evladınız bir külfet yada geri iade edilecek birşey değil. bebeğiniz güldüğünde bile kahroluyormuşsunuz yok artık daha neler. şu koca dünyayı önüme serseler beni altın suyuna batırıp kafama da bi taç taksalar yavrumun sağlıklı bir tebessümüne değişmem. sizin derdiniz bi derdinizin olmaması. Ya gidip tedavi olun yada gerçekçi olun. Şimdi gelip bana diyecekler ay çok sert yazmışsınız ay yeni anneymiş falan filan... bi kafanızı kaldırıp bakın dünyada ne zorluklar yaşayan anneler var. hamileyken kovid olup bebeğini göremeden göçenler, bebeği aylarca yoğun bakımda kalıp kaybedenler, bebeği hasta doğanlar, bebeğine bir lokma yemek su veremeyecek coğrafyada yaşayanlar, bebeği bombalar altında yaşam savaşı verenler, daha neler neler... O yavru annesinin onu bunalım sebebi gördüğünün farkında, sizin ona böyle birşey hissettirme hakkınız yok. insanlar ne zorluklar içinde bir evladın kokusu için yanıp kavruluyor ya

Anladım, inşallah bir an önce alışırsınız

Aslinda 3 ay annenizde kalarak hatayı baştan yaptığınızı düşünüyorum. Eşiniz baba olmaya nasıl adapte oldu? Tekrar gidebilirsin demesi de bana biraz itici geldi açıkçası, kendi bebeğini daha kaç ay gönderebilecek evden. Siz bir annesiniz, potansiyelinizi farkedin..

yasadiklarin ve hissettiklerin oyle normal ki.. ilk bebegimde 7 sene once ayni duygular icindeydim. annem 1 ay benimle kaldi ve sonrasinda asiri gazli oglum ve tecrubesiz ben bas basa baslarda hicbir seye yetememe hissi, cocuga bakabilecek miyim dusuncesi, eski hayatimi asiri ozleme hali stresten strese surukledi beni. sonra farkettim, ben gerildikce bebegim de geriliyor, esim de caresiz kaliyor. her seyi oluruna birakmaya karar verdim. mesela ev islerini minimuma indirmek, olmuyorsa bosvermek. yemek olayini cok abartmadan kendimi germeden en basitinden halletmeye calismak, yapamiyorsam esimi beklemek. her firsatta bebegimle biraz olsun hava almaya cikmak, disarda da her sey mukemmel gitmeyebilir, aglamalari krizleri normal karsilayip sakin olmak.. 2 3 ay sonra bebegin oyundan da anlamaya baslayacak, zamanla her sey daha keyifli oluyor, bunlar iyi gunlerin diyenler kulliyen yalanci oglum 7 yasinda ve ilk 6 ay kadar zorlandigim bi donem olmadi, yani en zor zamanlari yarilamissin. geri kalan kismi cok eglenceli insallah. kendini bebegine birak, mukemmeli de asla arama biraz uzun oldu ama biraz bile iyi gelse mutlu olurum

Ne güzel şeyler yazmışsınız. Okurken gözüm yaşlı olsa da içime bir umut serptiniz. Rabbim de sizin içinizde umut yeşertsin her daim.

Aklıma annemin evine döndüğü zamanki halim geldi. Bebeğimi pusete koydum napıcam ben şimdi diye ağlamaya başladımŞimdi çoook uzak sisli puslu bi hatıra ki çok değil 3 buçuk sene geçmiş sadece. Bebek sizi yönlendiricek merak etmeyin zamanla hangi sesinden ne istediğini çözecek duruma geleceksiniz. Evet yorucu ama geçiyor, geçecek merak etmeyin.

Kızım premature dogdu 34 haftalik. Sezaryen oldum. Kv yanımda 20gun kaldı ve gitti. Minicik bebekle tek başıma kaldım. Ne bir komşu ne tanıdık hickimsem yoktu. Suan 3.5 yaşında kızım. İnsanlar ikizlere bile tek başına bakıyor siz her türlü halledersiniz. Herhangi bir sorun da yokmuş bebekte ve sizde. Temizlikci de aliyormussunuz. Cok şükür daha ne olsun:) Zamanla alışacaksınız. Annenize tekrar gitmeyin ki alisin bence.

Evet insan her zorluga alisiyor ama. Esimle birbirimize bir tane olsaydi çok sıkılırdı canimiz diyoruz Ben sizi cook iyi anliyorum. Anneme asiri duskun biriyim ve o varken hala her sey tikir tikir ilerliyor ama alismak zorundayiz. Kolay gelsinn bebisinizle size

Daha üç aylık Henüz hormonlar normale dönmedi daha da toparlayacajsınız Eve geleli 3 gün olmuş. Biraz daha zaman gecince alışılıyor. Hissettiklerini normal. Her anne bu yollardan geciyor

Yeni doğum yaptım. 10. Gün kv gidecek ve eşimle ikimiz bakacağız. Sizin 3 ay olmuş aslında bebeğe alışmışsınızdır. 3 aydan sonra daha iyi düzene giriyormuş bebekler.

Bebegi birakin yarim saat cikin disari boyle olunca. Ornegin gunduz cikamazsaniz aksam esiniz gelince mutlaka cikin evde olmak bunaltiyor insani

İnsanin kendi bebegine bakmasi icin normal, dogal yasamda baska birine ihtiyaci olur mu ki? Bir bebegin bakim ve sorumlulugunu bir kisi ustlenemeyecegi icin olsa gerek anne ve babaya ihtiyac var. Bence biz gozumuzde buyutuyoruz bebek bakim olayini. Egitim kismi daha zor olsa gerek. Hamileyim bes aylik. Ailelerden uzak bir sehirdeyiz. Esim benim rahat etmem acisindan İstersem ailemin oldugu sehirde dogum yapabilecegimi soyledi ben kabul etmedim. Oyle bir durumda esim isi geregi biraz yanimizda kalip sonra gidecek muhtemelen. Babalari bu kadar disarda birakmamaliyiz. Malesef bizim toplumumuzda babanin gorev ve sorumlulugunu ilk etapta anneanneler babaanneler ustleniyor. Dogumlar anne evinde yapiliyor. İnsanin kendi evi daha rahat olur ve anne baba cocuk arasindaki iliski daha saglam, sicak olur diye dusunuyorum. Allah saglik versin gerisi hallolur. Engelli, hasta bebek anneleri babalari ne yapsin? Tabiki bebekten sonra insanin yasam tarzi degisiyor, kendi ihtiyaclarindan vazgeciyorsun yeri gelince bırak luksleri. Alisma sureci oluyor ve disardan yardim ne kadar olursa bu surec o kadar uzar.

Bu zaman bir bana geçmiyor sanırım.

Sosyal medyaya sırf bu yüzden girmiyorum. Herkes çok mutlu anne... D

ben ilk çocuğumu 22 yaşımda sezeryan ile kucağıma aldım. memleketimizden uzak doğu görevindeydik. 20 günlük olduktan sonra herkes gitti, eşim de nöbetle çalışıyordu. İş başa düşünce mecbur güçlü durmak zorunda kaldık ama iyi ki de öyle olmuş evimin ve bebeğimin belirli bir düzeni oldu. Yalnız kalınca bocalasam da bebeğim ve eşim için yalnız olmanın daha iyi geldiğini gördüm. Zor bir süreç ama güçlü olmak durumundayız. Şimdi ikinci bebeğime hamileyim. Memleketimize döndük, sağlıklı bir doğum olursa eğer sonrasında kimse yanımda kalsın bile istemiyorum :)

Konu sahibiii canım neden gittin ki sen herkese laf anlatamazsın ki inan içinde bulunduğun durum çok normal ve geçici Takviyesi de eczacına danışırsan o yönlendirir Kal sağlıcakla birara geri dön burası iyi geliyor insana

Annem sadece yemek yapıyordu. Gerisi bendeydi alsında. Hatta yıkamasını bile kendim yapmaya başlamıştım. Hiç bir zaman da sandığını gibi rahat hissedemedim. Carinanebulasi Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Benim annem melek gibidir. Belki o yüzden bu kadar zorlanıyorum inşallah bende sizin gibi olabilirim. Şu an en son düşündüğüm şey ev işleri.

benim de ilk anneler günüm diye bebekle güle oynaya fotolarımız var ama tek başımayken resmen tüm enerjim bitiyor, yine de tek başımıza birbirimize daha çok bağlandık özellikle tam kapanmada... şu an işe başladım uykusuzluktan gözlerim kapanıyor ama bir şekilde bebeğim 1 yaşına geldi en zor süreçleri bitti diye şükrediyorum inşallah sizin de sağlıkla bu ilk aylarınız bitecek zaman çok çabuk geçiyor

Canim benim bebegim kolikti 4 aydan sonra biraz hafifledi 6 aydan sonra daha da hafifledi. Cok bunalmistim ama tek basima bakinca daha iyi baktim asiri zorlandim. Simdi dusununce kendi halime uzuluyorum sadece bazen soyle boyle yapsaydim vs diyorum ama geciyor unutuyorsun zamanla rahatliyorsun. Ben gec olsada bebekle anne arasinda gecen grafik cizimleri gorunce cok mutlu olmustum cok gulmustum aaa herkes benim gibiymis meger demistim keske daha once gorseydimde rahatlasaydim demistim bence sende komik grafik cizimlere bakmalisin herkes bu donemden geciyor oyle ya da boyle

Beni burada ki bazı yorumlar çok kırdı... Keşke elimde olsa bende böyle olmasam

Canım bence lohusalık emzirme bitene kadar bitmiyor. 2 yaşına gelip de memeyi bırakınca bitiyor uykusuz geceler ve hüzünler. Hele 3 yaşına gelip de anneannede falan kalmaya başlayınca insan ancak eski haline dönüyor. Her annenin süreci yaşamadı farklıdır. Mümkün olduğu kadar kendine zaman ayırmaya, keyif aldığın şeyler yapmaya çalış

Başa gelen öyle bir çekiliyor ki Benim gibi yalnız bakanlar çoktur eminim. Silkenip kendinize gelin. Ağlayıp sızlanmak anlamsız. Eşinizin vermeye çalışıp başaramadığı desteği bizden hic alamazsınız, o yuzden artık lohusalık denilen depresyondan çıkın. Benim zamanım yoktu depresyona girmeye Annenizdeki rahatlığa iyi alışmışsınız. Hem gaz döneminin yarısını atlatmışsınız anne evinde. Artık basbasasınız bebeğinizle Düzeninizi kurun ve o düzenden devam edin. Bir müddet sonra her sey yoluna gırıyor. Siz hiç yalnız kalmamışsınız ki, doğal olarak basa döndünüz alışmadığınız icin. Ahhh o günler. En son elektrikli otomatik sallanan beşik almıştım da kendime gelmiştim. İşimi gücünü yapıyor, hatta tuvalete gitmeye bile zamanım oluyordu. Allah yardımcınız olsun

Aslında iş bakımından sorunum pek yok eşim yardımcı tuttu. Haftada 2 gün geliyor ve anneler gününde de robot süpürge aldı. Zorlanmayayım diye. Geçecek biliyorum... çok teşekkür ederim. Yavrunuzu sağlıkla büyütün inşallah

Bunun sonu olduğunu düşünmüyorum ama. Şimdi gitsem yeniden gelmem gerekecek... kısır bir döngü bu. Çünkü daha evvelde evime geldim ve geri döndüm.

Artık öyle yapacağım. Sürekli arabasına koyup çıkmayı düşünüyorum. Hem bana hem ona iyi gelecek eminim. Çok teşekkür ederim yorumunuz için