Siz ne dediginizin farkında mısınız daha 10 aylık Bi bebek Bi kadını sinirlendirecek ne yapmış olabilir hadi sinirlendirdi bunun karşılığı hırpalamak sarsmak mı oluyor. Kontrolü kaybeden anne diye Bi saçmalık mı var anne olmak sabır işi kolay değil evet ama bu kimseye bebege böyle Bi muamele yapma hakkı vermez. Kimse dogururken yaa çok kolay olacak hiç zorlanmadan sinrilenmeden bebek büyüteceksin sözü vermiyor bebek büyütmek hele hele hakkı ile büyütmek dünyanın en zor şeyi buraya Bi link bırakıcam belki içinizde Bi yerlere dokunur

Benim de dört yal civarında uyku sürecinde kendi içimde krizlerim olurdu. Tam pandemi 24 saat beraberiz biran önce uyusun istiyorum. O da enerjisini atamıyor yatakta karanlıkta yatmak yerine yatakta zıplıyor. Uyku zamanı hadi yat fln diyorum yok bana mısın demiyor. Bir süre sonra bende de her yatak saati yine aynı şey olacak diye sinirli bir şekilde yatak faslına geçme başladı. Sonra uyandım. Ben gergin girdikçe o da geriliyor. Benim kadar aklı çıkarım yapamadığı için anne beni geriyorsun ben de aklımca seni eğlendirmek için yapıyorum diyemiyor tabii. Biz o sürede bağırma çağırma olmasa da bir saat cebelleşiyorduk. Sonra dedim o çocuk destek istiyor gerginlik değil. Yanına oturup saçma sapan şarkılar söyleyip sırtını kaşımaya başladım. Bir süre sonra daha kolay uyumaya başladı ve artık yatakta zıplamıyordu. Aslında çocuklar da gerginliği hissedince ne yapacaklarını bilemedikleri için iyice saçma şeyler yapmaya başlıyorlar belki de. Şimdi tüm o şarkıları ezbere biliyor ve benle beraber söylüyor. Belki ben sarssam bağırsam odasına kapatıp kendin uyu desem iyice çıkmaza girecektik. Kolay değil evet çok da sabır istiyor. Ben de bir kaç kere bağırdım günün stresini ondan çıkardım belki de. Ama yapmamam lazımdı. Benden daha çok zorlanan da oydu. Kim yatağa yatar yatmaz uyumak istemez ki. O da aslında uyumak istiyordu. Yani empati yapacaksak daha zor şeylerle mücadele eden çocuklarla yapmalıyız. Çünkü çocuklar tam idrak edemiyor, tam ifade edemiyor. Onların işi daha zor aslında. 10 aylık bebek de bir sıkıntısından dolayı bildiği tek şeyi yapıyor ve ağlıyor. Ağladığında yani belki annesinden yardım istediğinde ona bağırınca sarsınca vurunca sadece anlaşılmadığı için daha çok ağlıyor. Yani çocuğun gideceği sığınacağı başka bir yer de uok. Elimden bir şey de gelmiyor.

Hazır olmadan yapmamaliydiniz.. Ofkeniz blr süre sonra çocuğa sirayet edecek bu şekilde devam ederseniz. Hatta esiniz bile rahatsız bu durumdan size söylemek istemese bile. Yerinizde olsam yardım alırım. İleride yuvanız dağılır. Çocuğa verebileceğiniz duygusal hasarı zaten söylememe gerek yok..

10 aylık bir bebeğim var, ağlıyor huysuzlanıyor, ama Okadar öfke dolu bir insanım ki ufacık şeylerde bile tahammül gösteremiyorum sabah çok ağladı sadece lavoboya gitmiştim, eşim gece çalışıyor ağlamasına uyandı tabi ben ağlama niye ağlıyosun canın mı yandı sanki ne var bukadar ağlıcak diye bağırken sanırım kucağıma alırken sarsıyormuşum çocuğu. Kalktı ve ben onun ağlamasına değil sarsaklanmasına kalktım dedi ben salak bi insan değilim onun ağlamasından anlıyorumvdedi. Belki bi ağrısı var belki parmağını biyere sıkıştırdı dedi güzel güzel sakinleştirmek varken bu ne diye iyice gerildik. Öfkemi sinirimi asla kontrol edemiyorum ama o daha bunları anlayamıyacak kadar ufak babası aldı ben uyuturum diye ona gidince susuyo bende ağlıyo . Isteyen linçleybilir zaten bile bile açıyorum konuyu. Sadece istediğim nasıl daha sakin olup yavrumu anlayabilirim. Sonuç itibariyle hiç bişey anlık olmuyor geçmişte yaşadıklarm beni bu hale getirdi aile kayıpları.. çeşitli tramvalar.)

İlk bebeğim çok zordu, çünkü alerjisi varmış biz anlamamişiz.4yasa kadar gece uykusu bilmedim ve uykuzsuz işe gittim. Bir kere bile sarsmadim, bagirmadim. O bebeğe yazık değil mi, sadece siz zorlanmıyorsunuz. Ve bu bebekleri biz bile isteye yapıyoruz. Kimse bize demiyor bebek bakmak kolay diye. Kendinize guvenmiyorsaniz yapmasaydiniz. Yazik bebeğe gerçekten çok acıdım. Acilen yardım alın.!!!

Yok valla ben böyle büyütmüyorum. Bebekken hiç kızmadım, sarsaklamadım. Konu sahibi şimdi böyle yapıyorsa büyüyünce ne olacak bir düşünün. Evet büyüdüğünde benimde öfkelendiğim çok oldu ama bebekken asla. Bu sebeple yardım şart.

Psikolojik destek alin eminim iyi gelecektir. insan ne yasarsa yasasin bunun acisini cocuklarindan cikarma hakkini kendinde bulmamali.

Çocuk doğduğundan beri mi böylesiniz yoksa önceden de varmıydı bu gerginlik?. Kendinize yeterince vakit ayıriyormusunuz ailenizden biri yanınıza gelse bir süre onun yanında daha sakin olursunuz diye düşünüyorum. Eğer olmuyorsa uzman bir psikiyatri ile görüşün. Eski travmalari minik bebeğiniz hissetmesin. Birde eşinizin yanında daha sakin olmaya çalışın. Birde Bu yüzden araniz açılmasın

Yardıma ve dinlenmeye ihtiyacınız var Bebeginize her sinirlendıgınızde şunu düşünün sus desem anlamıcak yeter desem durmayacak zaten Boşa bagırıp hem bebegi hemde kendinizi yıpratıyorsunuz Bende sinirlenip oflardım ama işe zaten yaramıyor o ağlarken sessizce pışpışlayın hemen elbetteki tesir etmicek sakin olunca bebeklerde sakinleşiyor Bu yüzden babalarda hemen susuyorlar çünkü stresi hissediyorlar ve asla ama asla bebeğinizi sarsmayın çok tehlikeli

Yerin dibine sokunca da kadının kafasında ampul yanmayacak. Ben motivasyonum düştüğünde hata yaptığımda üstüme gelinmesini değil sırtımın sıvazlanmasını tercih ediyorum. Sakinleşiyorum çünkü. Ama bu kk'da bir anlayış var, hatalısın deyip zaten canı sıkılan ve buraya konu açan kişiyi falakaya yatırmak. Çok iyi iş yaptığını düşünse konu açıp dert yanmaz zaten.

Tekrar hamile mi kalmis

Bravo as as bayrakları

Başkasının çocuğuna aynı davranırmıydınız? Yada evinize gelen misafirlere anlayıp dinlemeden bağırıp tartaklıyormusunuz? Yada sizden kat kat büyük, boylu poslu gücü baya yerinde sizin hiçbir müdahale yapamayacağınız birine, gücünüzün yetmeyecek birine sesinizi çıkartıp tartaklayıp bağırırmısınız? Ben cevabını vereyim Hayır! O zaman evladınız sizin en önemli misafiriniz, en önemlisi Allahın size emaneti bir başkasının emanete nasıl bakılıp, özen gösterilirse aynı emaneti kızınıza gösterin. Şunu unutmayın sizin kayıplarınız, psikolojiniz kızınızı ilğilendirmez kızınız suçlu değil ki kalkıp bedelini ödesin. Sesleri çıkamıyor, haklarını koruyamıyor diye kendi çocuklarınızı hor görmeyi bırakın. Benim ya benim ötesi yok, onun annesi sizseniz en iyi anne, en iyi iletişim sizinle olmalı çok değerli bir emanete sahipsiniz kıymetini bilin.

Çok teşekkür ederim mutlu ettiniz beni

lütfen bir yardım alın. gönül isterdi ki dertlerini konuşarak anlatsınlar. ama öyle bir durumları olmadığı için ağlıyorlar. biliyorum zarar görsün asla istemezsiniz. canı yansa sizin kalbiniz parçalanmıyor mu? kızdığınız zamanda canının yandığını düşünün. lütfen onu sarın sarmalayın öpün koklayın...

Anlamayacak kadar ufak mi... Anne karnına düştüğünden beri sizi hissediyor... Mutluluk810 ́♥ Kün Fe Yekün ♥ ́ ♥ Şükürler Olsun ♥ Anneler

+1000000... M MelatoniN

Lütfen bahanelere saklanmayın ben de çok zor günler geçirdim öfke duyabiliriz bazen sesimize yükselir ama rutin haline geldiyse silkelen vakti gelmiş demektir inanın ben oyle zor günler geçirdim ki kimsem yoktu ama minicik yavrumun hırsımı almadım tahammulum kalmadığında hep silkelendim benimde hatalarım oldu ama stres atma makinesi yapacaksanız bir süre destek alın kendinize düşman hayata küs bir çocuk ölür ileride ne ekersen onu biceceksin kendine acıma kurban psikolojisi de yapma ona asla bağırma o senin değil o sadece emanet z e y n o m 👼🏼🐶 Anneler

Tek bir kitap okuyarak dezavantajlı gruplara yönelik şiddetle mücadele ile ilgili eksiksiz bir yöntem ve farkındalık edindiginizi düşünmeniz yetti bana bakış açınızı anlamam için. Belki konu hakkında uzman olduğum için kimin, neyi, ne derece, nerede, nasıl, ne kadarını anlatabildigini ve nasıl tepki verilmesi gerektiğini bildiğimden hiç şuphelenmemeniz de pekiştirdi bunu. Siz o kitabı okuyup, oradaki hikayeden yola çıkarak buradan anlayışlı birkaç yorumla göstereceğiniz sözde destek ve sevgiyle konu sahibi gibi insanları duzeltebileceginiz sonucuna vardiysaniz - ki alakası yok- zaten konudaki birikiminiz hakkında da söylenecek birşey kalmıyor benim için. Hoş bir sohbetti ben burda bitirmek istiyorum izninizle.

İnsanlar neden çocuk yapar tahammülsüzse, bakamayacaksa, tek başına çocuk bakmaya şikayet edecekse neden yapıyorlar. Bazen görüyorum yorumları, yazıyorlar ki kimse destek olmadı, kimse bakmadı, annem bakmadı, kv bakmadı, tek başıma baktım mahvoldum diye söyleniyorlar. Çocuk bir başkası büyütsün, bir başkası destek olsun diye mi yapılıyor anlamıyorum. Yapayım da kenarda köşede büyüsün diye mi yapıyorlar bu çocukları? Kendine güvenmeyen bence çocuk yapmamalı. Araba için ehliyet alır gibi çocuk için ehliyet almalıyız bence. Kapsamlı bir tahammül-beceri sınavından geçmek zorunlu olmalı. Konu sahibi evet bebek bakımı zor ama sarsarak, ona ne var ne ağlıyorsun gibi bağırma ifadeleri onları huzursuz ediyor bakmayın konuşmayı bilmediklerine, anlıyorlar. Lütfen biraz yumuşak davranın ağlasın, ve ya bardağı alsın halıya döksün kızmayın. Vallahi bu tatlı minnoş halleri bir daha gelmeyecek. Doyasıya sevin öpün.

Aslında bunları tespit edip gerekeni yapmak bize kalmamalı... Gelişmiş ülkelerde kan alırlar bu ana babadan, evlat yüzü göremezler de bakma işte, coğrafyanın kaderi... Biz de anca burdan yalvariyoruz etmeyin yapmayın diye...

En iyi anne insanın kendi annesidir diye düşünüyorum hep. O bağın başkasıyla kurulması çok zor çünkü.. Depresyonda olduğunu düşünüyorum doğrumdan sonra bu tarz yaklaşımı olan anneler çok var. Dediğin gibi hormonal değişikliklerden veya geçmiş travmalardan dolayı olabiliyor. Zaten durumun tuhaflaştığının da farkındasın.. burada görüyoruz farketmeyip ömür boyu çocuğa o şekilde davrananlar var. En azından farketmişsin. Bir uzmandan yardım al bir süre sonra düzelecektir. Kendini suçlaman, kötü hissetmen pasif bir eylem, acilen direk eyleme geçmen lazım. Bir öfke anında ömür boyu vicdan azabı çekeceğin bir durumla karşılaşabilirsin acilen destek al lütfen. Çocuğun bir suçu yok sonuçta yaşananlardan.. o bedelini ödememeli... burcubahar0635 what u get is what u

Bebekler stresi kesinlikle hissediyor. Sizin stresiniz ona yansıyor o yüzden sizde değil babasinda susuyor olabilir. Sakin olmaya çalışın gerekirse dicem ama bence gerekiyor yardım alma şansınız varsa yardım alın. Klasik olacak ama siz sakinlesmeye başladığınızda bebeginizde sakinleşir büyük ihtimalle. Kolik bebekler vs hariç tabi.

Başınız sağolsun. Yorumumun diğer kısımlarında yine aynı düşünüyorum. Madem günlük hayatınızı bu kadar etkiliyor, bu kayıplar, ikinci çocuğunuz doğmadan yardım alın. Hem kendiniz, hem onlar için.

henüz bir yaşında bile olmayan bir bebeğe şiddeti meşrulaştırıyorsunuz. Her anne böyle değiş. Olmamalı. İşlerin daha zorlaştığı yaşlarda belki dövmeye de başlayacak bebeği. Bu nedenle de her anne böyle diyerek yaptığını normalleştiriğ pışpışlamamalıyız.

Ağlamasının birden fazla nedeni olabilir annesi. Acıkmış olabilir korkmuş olabilir veya sadece seni o an yanında istemiş olabilir. Hepimizin anne olarak kusurları vardır ama şuanda itibaren davranışlarını değiştirsen emin ol kazanacagin çok şey var.

Ruveyda- bakın ne yazmış sarsıyorMUŞUM ne yaptığından haberi bile yok kendinden geçmiş o sırada ve bu kadın hamile isteyerek gebe kalmış. Yani kadın hata üstüne bilerek ve isteyerek hata yapmaya devam ediyor. Bahanesi de ama benim ebeveynlerim öldü travmalarım var. Bu kadına anlayışlı yaklasamiyorum. Eşi zaten çok anlayışlı ve belli ki hala çocuk isteyecek kadar cahil. Birilerinin de onu sarsmasi gerekiyor.

Bakmayacağım mı dedim? Yada bana acıyın mı dedim. Burda Okadar Yardımcı olan kişi olmuş ki sağolsunlar nasıl iyi geliyor. Siz sadece yazmak için yazmışsınız Son düzenleyen: Moderatör: 24 Mayıs 2022

Kendine gel Yapmasaydın o zaman Çocuktur ağlar da, susarda. Ne demek sarsmak, ağlamasında mantık aramak? Sinirle kucağına basınca susmaz tabi hisseder. Doğurmayın ya, doğurmayın laf olsun diye ele güne kısır değilimi kanıtlamak için doğurmayın veya önlem almadan amaan deyip ileriyi, olucakları düşünmeden yapmayııııın çocuk Sakin olamıcam Otur köşeye ağla ama sarsma çocuğu Asıl sorunun neyse ona odaklan onu çöz hayatın öfkesini minik bebekten çıkartma lütfen Lütfen ama lütfen Zaman geçer büyüdüğünde geri döndüremeyeceğin büyük pişmanlıkların olur. Derin nefes al geçicek de kendine ve lütfen bir uzmandan yardım iste Elimde olmuyo, engel olamıyorum de eminim iki seansta bile çok rahatlarsın zamanla da bakış açın değişir. Mis gibi olursun kendin mutlu, bebişin mutlu.

evdesin işin varın yoğun sana ihtiyacı olan bir bebek ona tahammul göstermek zorundasın o sana değil. bebek sınır stres hisseder sütünü bile etkıler. daha sakin olmalısın ve uykusuzluğu evet belli bir süre kabullenmek zorundasın. kısır döngü içindesin. eşin baksın evde olduğu zaman ve azıcık uyu.(10 aylıkmış ilgi alaka oyun ister bu zamanlar normal. zorla uyutmak yerine yatağında beraber vakit geçirin. oyalana oyalana sakin şekilde uyursunuz.)

Bir anne savunmasız on aylık bebeğe karşı saldırgan olabiliyorsa kusura bakmayın seni anlıyoruz canım benim deyip kimse gül atamaz. Merhamet isteyen kendi yavrusuna merhametli davransın beyin sarsintisindan çok korkutmak istemiyorum ama neler yaşayabilir burda konu en en son psikolojisi hanımefendi. Yani konuda psikolojisinden bahsetmek bile lüks o çocuğun sakat kalma olasılığı bile var.

Bide ben şey farketmistim kızımda. Ben kızınca daha çok ağlıyor susmuyor. Ama ben sakin konuşunca susuyordu. Keçilerini sahip sakinlestigimi bilirim. Sonra kızımı kucağıma alıp döndürerek masal anlattığımi. Anlamıyor ama dinliyor. Bide sürekli ağlaması varsa, kolik olabilir, aç olabilir bilemiyorum siz daha iyi bilirsiniz. Eşinizi uyandırın bı hava alıp sokakta bir turlayip eve girin. Ben öyle yapardım. Gece 3 de turladigimizk bilirim A

Ha bir de şu var. En yakın arkadaşım çocuğunu haftanın yarısında annesinin yarısında kvsinin evinde yatılı bırakarak büyüttü. Eşinin dayısına bile haftasonu bıraktıkları oldu. Bu anneyle evlere temizliğe giden annenin sabır katsayısı aynı olmuyor. Belki bunları yaşıyor konu sahibi. Sağlı sollu tokatldınız tebrikler. Bunu yapacak beceri kimsede yok zaten

10 aylık bebeğiniz varken isteyerek yeniden hamile kalıp, sinirlerinize hakim olamayınca, geçmiş, travma diyerek suçu da üzerinizden atmaya çalışmanıza diyecek birşey bulamadım. Madem öfke kontrolünde sıkıntınız vardı ilk önce onun üzerine yoğunlaşıp tedavi olsaydınız. İlk çocuktan sonra bazı şeyler ortaya çıktı diyelim, hemen ikinciyi yapmasaydınız. Tek çocukla böyleyken iki küçük çocukla nasıl olacak? Vakit kaybetmeden bir uzman yardımı alın, diyecek başka birşey yok.

Çocuğunuzda sarsılmış bebek sendromuna neden olabilirsiniz. Size arada nefes alacak çocuğunuzu bırakacak biri lazım. Benim de kimsem yoktu eşime bırakıp arkadaşlarımla dışarı çıkıyordum arada Sizin de rahatlamanız lazım KIR PAPATYASII

Bebeğe çok üzüldüm

İlk cocugumda sizin bebeğiniz gibiydi çok zordu o yüzden bende tahammulsuzdum sinirliydim gergindim ben gerildikce bebekte geriliyor huysuzlaniyormus muş diyorum çünkü bunu ikinci bebeğim olunca anladım inanın bu bebeğim daha sakin çünkü ben sakinim rahatım bir gün bebekten bağımsız gergin olsam görüyorum ki o daha bir huzursuz oluyor çok zor biliyorum bu günlerde geçecek hatta dönüp baktığınızda ya stresten gerginlikten en güzel zamanlarını kaçırmışım diyeceksiniz. Kucağınıza alın önce siz sakin olun başını gogsunuze yaslayin bi ninni söyleyin mesela ne bileyim yani bir şekilde sakinlesip bebeğinizi sakinlestirin

Aynen arkadaşım sürekli ıı ıhhh sürekli ama bizim ki oyun oynarkende aynı kucakta da aynı yürüteçte de aynı max bir şeye dikkat süresi 5 dk sonra başlıor mızırdanmaya. Kendime hakim olmaya calısıyorum ama her 2 dk bir ıhh ıhh :)

Bak sen koskoca kadinken konu sahibinin burda azıcık uyarılmasını doğru bulmuyorsun, onunla direkt empati kurup aman sert yorumlardan duyguları incinmesin diye sırtının sivazlanmasini tavsiye ediyorsun. Sebepsiz hirpalanan, üstelik fiziksel olarak incitilen el kadar dilsiz melekle kursana empatiyi. Onun mu korunmaya ihtiyacı var bunun mu? Te allam...

Hiç kolay değil kimse de sizi linçleyemez. Sağlıklı bir kadının bile bunaldığı patladığı anlar oluyor annelik konusunda. 9 ay boyunca sizinle bütünleşen bir canlının doğduktan sonra sizin hislerinizden anlamaması mümkün mü? Hamileyken ne hissettiyseniz o da hissetti mutluysanız mutlu üzgünseniz üzgün. Çünkü bunu öğrendi. Ve her duygu değişiminde sizinleydi bırakmadı sizi değil mi şikayet de etmedi hatta varlığıyla sizi teselli bile etti. Şimdi de öyle. Değişen bişey yok. Sizi hissediyor anlıyor. Huzursuzluğu ondan. Doktora götürdünüz mü sağlığı yerinde mi? Önceliğiniz bu. Herşey yolundaysa manevi açıdan hissedin bebeğinizi. Şimdi de o huzursuz siz onun yanında olarak ona destek olarak teselli edin. O sakinleştikçe siz sakinleşeceksiniz siz sakinleştikçe o. Birbirinize destek olacaksınız işbirliği. Bunun yanında uykusu bölünmesin diye babayı uyandırmamak durumuna hiç girmeyin. Uyansın o da size destek olsun. Bir bebeği büyütmeye vesile olmak sadece kadının değil erkeğin de yükümlülüğünde. Baba figürü uyuyup uyanıp işe gitmek olmamalı.

Bu dunyada bır bebegın bır cocugun en guvendıgı en huzurlu oldugu yer annesının kucagıdır. Baska bebekler guvenle huzurla annesinde dururken sızın bebeğinize yazık degıl mı. Onlar bıze emanet. Evınıze gelen misafire nasıl davranıyorsunuz hıc düşündünüz mü?Cocukta eve gelen bır misafir onu ıstedıgımız gıbı muamele edemeyiz. Cocuklar bızım malımız degıl vaktı zamanı gelınce yuvadan ucup gıdecek kendı hayatlarını kuracaklar. Annesıyle arası ıyı olmayan hıckımseyle ıyı olamıyor unutma.

10 aylık bebek ve 9 haftalık hamilelikle bu bitkin ruh hali çok normal. benim kızım 29 aylık ve 19 haftalık hamileyim ama perişan oldum ilk 16 hafta. üzmeyin kendinizi biraz daha sakin kalmaya çalışın. eğer baş edemiyorsanız da maddi durumunuzu bilmiyorum ama psikoloğa gidin. not: bebeniz küçükken üremeyin zor Önceki

Bebegin bu yaşlarının bir daha gelmeyecek olacağını bil tadini cikar. Ben kizimla öyle yapıyorum E Esila09

Evet hiçbi şey anlamayacak kadar küçük ama bizim gerginliğimizi hemen anlıyorlar. Baba sakin yaklaşıyorsa onda durması doğal. Sen de sakin olmaya çalış H3RA_ İnsan

Evet gerçekten yapmak lazım ki biraz korksunlar

Psikolojik yardım alsanız iyi olur. Lohusa depresyonu nu tam atlatamamış olabilirsiniz. Bebeklerde gerginliği hissediyorlar. Aile bireylerinden yardım isteyebileceğiniz biri var mı? Çocuk insanı çok bunaltabiliyor. Birine bırakıp dışarda güzel vakit geçirebilirsiniz. Bu iyi geliyor.

Hazır olmadan çocuk yapmayacaktın güzel arkadaşım. Bende bir anneyim 9 ay 20 günlük bir evladım var, inan ki benim cocugum kadar mız mız bir çocuk yoktur. Sabahtan akşama kadar calısıyorum, akşam geliyorum gece 12-1 e kadar çocugumla ilgileniyorum, üstelik sürekli ağlamaklı bir bebek ıh ıh sürekli böyle hcbseyden memnun olmz. ortalığı toparLa yat derken 2 oluyor; gece 4 te birdaha kalkıyor kızım 5:30 gibi uyuyor sonrasında bend 1 saat uyumayayı diye 6:30-7 ye kadar oturuyorum yemek yapıyorum, kahvaltısını hazırıyorum vs yani günde uyudugum max 2-3 saat hafta sonları da dahil ama 1 kere bile of demedim. O çocuk sana rabbimin emaneti, en güzel hediyesi. Bu günler elbet geçecek hep böyle kalmayacaklar. Babasında duruyor çünkü snn ona bagırdığını hissediyor; ama babası bağırmıyor. Sen streslisin ama babası sakin. Senin stresin, sinirin direkt olarak cocuguna geçiyor. Kendi yaşadığın travmayı ona da yaşatmya üzgünüm ama HAKKIN YOK! . Sakin olmaya çalış ha olamıyorsan da git bir destek al lütfen. Bu anlık geçirilen sinir krizleri, gelen cinnetler böyle böyle ortaya çıkıyor zaten. Ha elbet ki bir gün hepimizin sınırının aştığı nokta olacak hepiimiz bir gün evlatlarımıza bağıracağız ama 10 aylık bir bebek iken değil, onun sana ihtiyacı oduğu dönemde değil. Kendinize gelin bence

Profesyonel yardim almaniz lazim. Ilac bile alabilirsiniz. Esim doktor ve sarsilirken agir yaralan bebekleri de tedavi ettigi icin biliyorum, bunun sakasi veya kaybedecek zamani yok.

Karnini doyurmazsaniz ac kalacak, ustunu degistirmezseniz pis kalacak yani size tamamiyle muhtac bir bebege bunu yapmayin lütfen. Benim bebegimde o kadar agliyordu ki bende oturup onunla agliyordum. Destek alabilirsiniz psikologtan, esinizden... Tahammulunuzun azaldigi noktada babasini uyandirip bebegi ona verin, siz hava almaya çıkın.

Bence anne olamamak değil de çok bunalmışsınız belli. Acaba birilerinden yardım mı isteseniz? S ssoulfly Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Koca konusunda çok şanslısın. genellikle senaryo tam tersi olur. işte herkesin imtihanı farklı ne diyeceksin.

Mutlaka profesyonel destek al. Bunu seni çok iyi anlayarak tavsiye ediyorum. Sonra çok üzülürsün.

3 yaşındaki kızını yaramazlık yaptığı için öldürdü! Cezası belli oldu Tekirdağ'da 3 yaşındaki kızı Şükran Nur İpek'in karnına yumrukla vurup ölümüne neden olmak suçlamasıyla yargılanan Meryem Doğan, 11 yıl 8 ay hapis cezasına çaptırıldı. www.milliyet.com.tr Babası tarafından dövüldüğü iddia edilen bebek öldü Antalya Serik'te, babası tarafından dövüldüğü iddia edilen 3 aylık Elif Ada bebek, hayatını kaybetti. Olay anlarını anlatan anne, ''Normalde beni dövüyordu. Seslerimize çocuk uyandı. Dönüp sinirini ondan çıkardı'' dedi. Annenin şikayeti üzerine gözaltına alınan baba tutuklandı. www.ntv.com.tr ANNE VAHŞETİ! Bir anne kızını kalbinden bıçaklayıp öldürdü Son dakika haberler: Hatay'da, 9 yaşındaki Elif Eylül, annesi Bahar Berberci S. tarafından öldürüldü. İntihara kalkışan anne, hastanede öldü www.haberturk.com Fatma Büyük kimdir? Yozgat'ta tüyler ürperten cinayet! Bebeğini öldüren Fatma Büyük kim, tutuklandı mı? Fatma Büyük kimdir? Fatma Büyük tutuklandı mı? Yozgat'ta Fatma Büyük isimli bir şahıs, 1 aylık bebeğini bıçakladıktan sonra sobaya atarak öldürdü. İğrenç olayın ardından cani annenin kim olduğu ve olayın detayları sorgulanmaya başlandı. www.ahaber.com.tr Burdur'da evde ölü bulunan 3 yaşındaki çocuğun anne ve dayısı tutuklandı Burdur'da evde ölü bulunan 3 yaşındaki Ayşenur Kazık'ın annesi ve dayısı tutuklandı. Ayşenur'un babası, annesi ve anneannesinin ikinci eşinden DNA örneği alınacak. www.ntv.com.tr 'İntihar Etti' Denilen Lise Öğrencisini, Annesi Boğarak Öldürmüş! Ailesinin 'intihar etti' dediği lise öğrencisi Esmanur Çakmak'ı annesi Hamide Çakmak'ın boğarak öldürdüğü ortaya çıktı. onedio.com Diyarbakır'da bebeğine işkence eden anne gözaltına alındı - Türkiye Gazetesi Diyarbakır'da 21 aylık bebeğine dehşeti yaşatan anne gözaltına alındı. Ölümden dönen talihsiz bebek babasına teslim edildi... www.turkiyegazetesi.com.tr 3 ilde bebek vahşeti! Anneleri tarafından öldürüldüler Kocaeli, Diyarbakır ve Gaziantep'ten vahşet haberleri peş peşe geldi. 3 ilde 3 kadın yeni doğan bebeğini öldürdü. Kocaeli'nde evde doğum yapan bir kadın, erkek bebeğini bıçaklayarak öldürdü. Diyarbakır'da ise çöp konteynerinde yeni doğmuş kız bebeğe ait ceset bulundu. Öte yandan Gaziantep'te de... www.milliyet.com.tr Bu haberlerin daha yüzlercesi var... Bunlar duyduklarimiz... kimbilir duymadığımız, gormedigimiz, yaşarken en güvende olmaları gereken yerde, evlerinde, dört duvar arasında için için, yavas yavaş öldürülen nice canlar, nice ruhlar var...

Ego tatmini mi bu çocuğa beyin sarsintisindan dolayı birşey olsa ne olacak? Bahsettiğimiz bir bebek farkında mısınız. Siz anneye üzüldüğünüz kadar bebeği de düşünseniz. Savunmasız olan o ya. Kontrolü kaybeden anne diye bir gerçeği kabul edemiyorum ben aklım almiyor. Burda suç o babada keşke annenin kollarından tutup bir sarssa belki kendine gelirdi kadın. Bu yumusatilacak vahh canimm her anne cocuguna bunu yapıyor diyecek birşey değil kusura bakmayın. Ben vicdanen kabul edemiyorum

Her yorumunuzdan bir dünya şey öğreniyorum. Bu artık kaçıncı oldu. Teşekkür etmek isterim.

Daha sözlerin anlamını bilmiyor çocuk. Annesinin söyledikleri yabancı bir dil gibi ona. Sadece kendisinden üç kat büyük ve daha kötüsü güvendiği tek kişinin yüksek sesle ona anlamadığı bir şeyleri haykırışını duyuyor. Bir devin bize anlamadığımız bir dilde bize bağırdığını bir hayal edelim sonra anneye teselli veririz. Anneye teselliye gelene kadar daha anlamadığı halde sürekli çok korkan bir yavru var ortada. On aylık bir bebeğe zaten nasıl öfke duyulur ki? Daha yürümeyi bile bilmeyen bir yavru. Ne yapacak da yaramazlık yapıp sinirlendirecek. Daha yürüyünce bir şeyleri karıştırıp kasıtlı yere atacak belki bir şeyleri kıracak. Daha bu çocuk yaramaz dönemine bile girmemiş. Asıl zor krizlerde ne yapacak? O zamana döver yami önünü alamazsa

O kadar sinirlendim ki. Allah çocuğu korusun.

Ben de şunu tekrar edeyim, 10 aylık bir bebek en fazla ne yapar? Ağlar, uyuyamaz, yine ağlar. En fazla. Bu çocuk büyüyeyecek. Büyüdükçe daha çok zorlayacak. Şimdi katlanamayan anne ne yapacak. Tehlikeli kısmı bu. Oğlum üç yaşındayken yazın evde donla gezmek için katıla katıla ağlardı. Asla susturamazdık. Büyüdü okula başladı, yazın botla okula gitmek için on dk kapıda ağladığını ve bu nedenle defalarca geç kaldığımızı bilirim. Markette tutturur yerlere atardı kendini, herkes bize bakarken sakin kalmakta zorlanırdım. Bir ara uykuya direnç geliştirdi sanıyorum 4 yaşındaydı. Her gece ama her gece odasından kaçar uyumayacağım derdi. Kapalı ışıkta dakikalarca yatakta zıplardı ben sakin kalmaya çalışırdım. Yemeyeceğim diye çorbayı yere fırlatırdı mesela. Tüm bu gerçekten sabır zorlayan anlarda ne yapacak mesela bu anne? Daha ağladığı için sinirlenen bu kadın büyüdükçe bu tarz durumlarda ne yapacak? Dövecek mi? Vuracak mı? Ne yapacak. Şimdiden önünü almazsa evet bunu yapacak. In aylık bebeğe sabredemezsen dört yaşta ne yapacaksın mesela?

Ya kuzuların güvenip sığınacağı kaç kişi var şu dünyada? "Anne" diye ağlıyor ya bağırsan da, "Anne" diye ağlıyor işte daha ötesi var mı? Bazı konularda yazıyorlar "Hepimiz dayak yiyerek büyüdük, bir şey olmadı" filan diye; hayret ediyorum bunun hala normal karşılanmasına; işte "Annenin de sabrı biter, çok şımarıklar çocuklar da" denmesine. Tamam biter de, hatalı da davranabilir ama oradan toparla bari. Şımarıksa da senin şımarık çocuğun, şımartan sensin kendini döv önce. Oğlum ağustosta 6 yaşında olacak, değil bir fiske vurmak, toplasan 3 kere belki bağırmışımdır; ilkini asla unutamıyorum çok dokundu çünkü, yazdığım işte. Diğer ikisinde de gittim özür diledim "Bağırmamalıydım oğlum, bir an sinirime hakim olamadım" diye, gönlünü aldım, üzerine konuştuk filan. Çocuğuma saygı duyuyorum ya, "Bağırdım geçtim çünkü anneyim" olayını kabul etmiyorum. Ben doğurdum, ona sormadım, sabredeceğim, yanlışım olabilir, paşa paşa da özrümü dileyeceğim büyük insandan diler gibi ve tekrarlamamaya çalışacağım. Bunlar hem anne-çocuk ilişkimize, iletişimimize, psikolojimize yatırım, hem de çocuğumun iyi biri olması, endirekt mesajlarla "Ha baba-ana olunca, yetişkin olunca bu haktır" diye kabuller geliştirmemesi için gerek. Ben de yapamıyorum kolay kolay empatiyi çocukla karşı karşıya kalınan konularda, yetişkinlerle. Tüm günahı suçu at geçmişe, kendini akla pakla ama bunu yaparken de hiç tedavi alma, kendine ahlan vahlan öyle, sadece dilinde "Travmam var" olsun, sakız gibi gevele dur her hatanda. Ben de buna sinir oluyorum.

az biraz durumunuzu anlıyorum. öfke sorunu bendede var. öncesinde neşeli herşeye gülen hiçbi derdi takmayan biriyken evlendikten sonraki çevresel faktorler ve ilerleyen pcos ile öfke sorunum çıktı her olaya takar evdeki eşyalarla küfür kıyamet kavga eder sebepsiz eşimin hareketlerine takıp kendi kendime kurulur hale geldim. bazı kücük olayları bile abartarak öfke atakları geçiriyorum ama asla engel olamıyorum hiçbi neden yokken eşimin çok sıradan bir cümlesi sinirlerimi tepeme topluyor. abarttıgımn farkında oluyorum ama asla engel olamıyorum ve hala daha düzeltemedim. benim sebebim yüzde 90pcosta ki hormon dengesizliğinden ve artı depresyondan. sizinde aynı şekilde doğum travması olmus loğusalığı atlatamamış ve doğan c ocugunuzu benimseyememişsiniz. genel olarak öfke sevdigin insana karşı yapamazsın ama o kadar ilerlemiş vede minicik bebeginizi benmseyememişsiniz ki sanki normal bir insan gibi her an öfke patlamasını yansıtıyosunuz. nasıl düzelir hiç gfikrim yok psikolog rahatlatabilir belki. ama üzerine gitmediginiz her gün dahada ilerleyerek cocugunuzdan uzaklaşacak eşinizle büyük problemlere sebep olcak öfkeniz. kesinlikle bir şekilde kontrol altına almayı değilde bu sorunu kökünden anlayarak düzeltmeniz lazım

Sen gerginsen inan bebek daha gergin oluyor ilginç. Sen hastaysan o daha hiperaktif oluyor o yuzden relax kimse mukemmel anne değildir. Telafi edersin daha sakin nasil kalabilirsin ona bak seni strese ne yönlendiriyor ailene git bi tatil yap uzakta iseler ky bi saat baksin yada birakin evi b... k götürsun siz bebege bakin bazi insanlar evlerini düzenli olacak diye bebegi ihmal ediyorlar cok fazla oyuncak almayin en büyük hata o kenar oynasin oyuncakla ben dinleneyim diye bisey yok 4 yasina kdr oynamiyorlar zaten sadece ilgi ilgi ilgi 2 araba 2 bebek 2 kitapla gün gecer dönüşümlü ev esyasi bile oyincaktir lakin yasi kucim 10 aylik bebekle yapilacak sey bil bol parka gidip kendinize bi termos alin cay yapin oda acik havada gezsin arada mola verin uyku saati sizde dinlenin temizlik camasir hafta sonu yapin yemek pratik şeyler yiyin duzen oturana kdr Tahin Helva

Canım bunu anlatmaya çalışıyorum zaten. Hayır. Her anne sinirlenmiyor çocuğuna... Benden 25 - 30 yaş küçük, savunmasız, deneyimsiz, bilgisiz, üstelik hayatta kalmak için bana her anlamda muhtaç minicik bir varlık, beni nasıl sinirlendirebilir ki? Yemin mi edeyim? Nasıl inandirayim seni? Azıcık aklı olan kadın çocuğu sozkonusuyken kontrolü kaybetmez, hatta etrafta kontrolü kaybeden varsa çocuğunu korur uzaklaştırır. Sana 13 yıllik anne olarak şöyle söyleyeyim ; Birgün kızıma sesimi yükseltecek, onu kasıtlı olarak üzecek kadar aklımı kaybedersem - ki mümkün, insanlık hali, hastalık geliyorum demez, benim de başıma gelebilir - umarım terapiye tedaviye filan kalmadan Allah canımı alır... Lütfen sen de üzme kuzularını. Onların dünyadaki tek sığınağı sensin.

Canım öncelikle çözüm bulmaya çalışman güzel bir şey. O bebişin de senin gibi sinir krizleri yaşamaması için bir tedaviye ihtiyacın var. Şuan evden çok çıkamayacağını düşünerek evden görüşebileceğin Evimdeki Psikolog | Psikolog | Tuğba Avcı şu psikolaga yönlendirmek istiyorum seni. İşinin ehli ve mükemmel bir insandır. Bende ciddi değişimler gerçekleştirdi. İlaç kullanman gerekirse de o seni yönlendirir inşallah. Burada birilerinin yorumları ile düzelmez bu işler süreç gerektirir. O da işin uzmanı ile olur. KIR PAPATYASII

O daha bunlari anlamayacak kadar ufak demissiniz ya sizde aglayip babada susuyorsa bu dediginizi bir daha dusunun derim. 10 aylik bebeginize bir nevi siddet uyguluyorsunuz ve cozumunu burda ariyorsunuz. Derhal profesyonel yardim almaniz gerekiyor.

Daha on aylık. On aylık. 10. Bu sinirle siz iki yaş sendromunda tutup camdan atarsınız herhalde. Sebepsiz ağlayacak, size vuracak, kendini yerlere atıp tutturacak çocuk bu. O zamanlarda ne yapacaksınız? Derhal psikiyatriste gidin. Çocuğa zarar verirsiniz böyle. On aylık çocuğa sinirlenmek normal mi? Çocuk daha bir şeyi anlamıyor. Siz bağırınca anlamıyor. Sadece korkuyor. Anlamayacak kadar ufak bir canlıya bağırıyorsanız yardım alın.

Tekrar ediyorum. Yaşadığınız şey çok normal davranışınız uygun demedim. Bu gibi üst durumlar sağlıklı bir kadının dahi başına geliyor ama herkesin atlatma biçimi farklı oluyor. Siz konu sahibinin atlatma ve karşılama biçimine tepki gösteriyorsunuz ben farklı bir noktadan yaklaşmaya çalışıyorum. Üst yorumlarda Köpek Gibi Büyütülmüş Çocuk kitabından bahsedilmiş. Orada doktorun anlatımıyla inanılmaz vakalar ve sonuçlar okuyoruz. Vakalar ne kadar inanılmazsa yaklaşım da o kadar dikkate değer. Beynin sevgiyle ve ilgiyle nasıl iyileştiğini veya sevgisizlik itme ilgisizlik ve dışlamayla ne kadar kötü sonuçlar doğurduğunu görüyoruz. Okumadıysanız okumanızı tavsiye ederim. Ama okuduğumuzdan da birşeyler kapıp özümseyelim davranışlarımıza uygulayalım.

öncelikle kimse sizi yargılayamaz. Herkes yaşadığını kendi bilir. Siz de isteyerek böyle olmadınız. Ama tabi ki bebeğinize böyşe davranmanız hem aile huzurunuza heö bebeğinize zarar verir. Acilen bir uzmandan yardım almalısınız. Bunu bile bile almaz tedavi olmazsanız evet o zaman suçlu olursunuz

Sen hiç sinirlenmedin mi çocuğuna... herkes aynı şeyleri yaşıyor. Bebekler her yerde aynı, kontrolü kaybeden anne diye bir gerçek de var. Herkes psikolojik yardım al, bebeğini bırakabileceğin birileri varsa destek al demiş doğru yaklaşım bu. Gerisi ego tatmini

Hamile mi?

İkinci çocuğum olmasaydı 'annenin stresi gerginliği bebeğe geçiyor' tezini çok emin olarak onaylayamazdim ancak cidden yaşayarak bunu tecrübe ettim ki kesinlikle annenin ruh hali bebeğe sirayet ediyor. İlk çocuğumda sudan çıkmış balık gibiydim her şeye paniklerdim, çok fazla gergin ve stresliydim, tahammül sınırım dipteydi, ben böyle olunca ilk çocuğum da aşırı zor ve her şeye ağlayan bir çocuk oldu. Şimdi 4 aylık ikinci oğluma bakıyorum, bende telaşın paniğin stresin gramı yok doğduğundan beri, ben böyle olunca oğlum da sakin ve güleç bir çocuk oldu. Annenin her hali çocuğuna geçiyor emin olun, sakin kalmaya çalışın, bugünlerin geçip gideceğini düşünün, çocuğunuzla güzel anılar bırakın ardınızda, en başta kabullenerek başlayın işe ağlayacak, uykusuz bırakacak bunu biliyorum deyin beklentinizi düşük tutun, kendinizi motive edecek şeyler getirin aklınıza, öğlen yürüyüş yapmak gibi, bir dizi seyretme ödülü gibi. Bugünler geçecek, ama nasıl geçecek o önemli.

travmalarının sorumlusu bebeğin değil bence sende ki gerginliği, siniri hissediyor. Daha sakin olmaya çalış sinirlendiğinde hiçbir şeyin değişmeyeceğini düşün çünkü sen bağırdığında susmayacak ya da ağlaması kesilmeyecek sakin kalırsan belki daha iyi iletişim kurabilirsiniz.

Söz meclisten dışarı ama kendisinden güçsüz ve savunmasız herhangi bir canlının canını yakan herkesin, amasız fakatsız belkisiz, elleri kırılsın... Çünkü Sözün bittiği yer orası...

O sarsma hareketi çok tehlikeli. Yanlışlıkla bir zarar verebilirsin, sanırım o anlarda kendini kaybediyorsun, istemeden şiddetli sarsabilirsin anlamazsın. Eğer kendinde değilsen bebeğe hiç dokunma önce kendini sakinleştir sonra kucağına al. Çok zor biliyorum, aynı tür bir bebeği tek başıma büyütmeye çalışıyorum. Neler yaşadığını çok iyi anlıyorum. Gazını almaya çalışırken çok sert vurduğumu anlamıştım, kızım kolikti bilerek yapmamıştım saatlerce süren ağlama sesleriyle bazen insan gücünü kontrol edemiyor. Sana söyleyeceğim şey sinirliyken bebeğe bir daha sakın dokunma. Merak etme hepsi geçecek, hepsi bitecek. Bağırarak şarkı söylemek benim stresimi atmama çok iyi geliyordu, kucağıma alıp dans ediyordum. Deneyebilirsin. Bir de galiba kendine çok yüklendin, bebek uyuduğunda bulaşıkla, çamaşırla, yemekle debelenirsen dinlenemezsin. Bebek uyanınca da tahammülün kalmaz. Gerçekten de bir arkadaşın dediği gibi bırak ev temizlenmesin yemek de pişmesin. Bu dönem böyle geçecek. Bebek uyuduğunda sana keyif veren birşeyler yapmalısın.

Anlamıyorum anlamıcam el kadar bebekten ne istiyorsun kusura bakma babası olsaydım sıze emanet edemezdım

Asıl konu sahibi başka sebeplerle yaralanan egosunu bebeği hirpalayarak tatmin ediyor. Açık açık yazmış zaten başka sebeplerle diye... Zaten bebek ne yapabilir ki bu muameleyi hakedecek... Başkasına kızıp sabiyi dövüyor, psikolojisini bitiriyor, belki de ölümüne sakatlanmasina sebep olacak, besbelli işte... Buna rağmen konu sahibini uyardık diye biz ego tatmini yapıyor olduk, konu sahibi mağdur oldu iyi mi?

Benimki beş yaşında kolu bileği ufacık. Bazen kızıyorum ellerine ayaklarına bileklerine bakıyorum incecik. Sarssam sıksam kırılıvericek gibi. O zamanlarda kendime geliyorum ben. Ufacık. Minicik. Kolları minik ince. Bir gıdım canı var, korumasız. Ki buradaki bebek daha da ufak. Nasıl bir öfkeyle sarsabilirsin ki o çocuğun canı me kadarcık zaten. İnsanların koca kazık kadınla empati yapıp minicik çocukla yapamaması da çok sinirlendirdi beni

Gerginliğinizi vs. anlayabilirim ama çocuğu sarsmak ya da bağırmak falan bunları anlayamam. Bebek o ya daha minicik bi bebek sizin bağırmanızdan ne anlayabilir ki korkmaktan başka. Doğum sonrası depresyonun anksiyetenin kralını yaşadım çünkü bir sürü travmam oldu doğum ve akabinde eşime karşı, anneme karşı, çevremdeki herkese karşı gergindim, bağırıp çağırıyordum ama bebeğime asla bağırmadım. sinirlendiğimde dişlerimi sıktım derin nefesler aldım, bazen ağladım ama asla bağırmadım, sarsmadım. Ben tedavi oluyorum, terapi alıyorum, ilaç kullanıyorum, sinirli hallerim de geçti gayet iyiyim. Size de tavsiye ederim.

Hanımefendi ciddi bir şey bu, lütfen uzman yardımı alın. Kendi kendine geçmesi pek mümkün değil. Bebeğinizi asla sarsmamalısınız. Daha kafatası kemikleri oturmuş değil, Allah korusun sarsmanız o kadar büyük bir hasar bırakabilir ki. Sarsılmış Bebek Sendromu hakkında ufak bir araştırma yapmanızı ve uzman yardımı almanızı tavsiye ediyorum

Hayır. Bütün çocuklar böyle büyümüyor.

İkinci çocuğunuza hamileymişsiniz ve planlı, istenen bir gebelikmiş diye okudum, doğru mu? Siz ne yapıyorsunuz allaseniz? 10 aylık bebeğinizi hırpalıyor, sarsıyorsunuz daha sabredemeyip, bir de ikinciyi niye yapıyorsunuz? Psikolojik destek alın. Ya öfke kontrolünde sorun yaşıyorsanız, travmalarım var filan diyorsanız, siz niçin bunları halletmeden peş peşe çocuk yapıyorsunuz ay deli çıkacağım, bu nasıl bir vurdumduymazlık? Her şey iyiyken, ilk çocuğunuzla ortaya çıkan, tetiklenen psikolojik sıkıntılı bir halin içine sürüklendiyseniz de niye ikincisini yapmak abi? Nasıl bir kafa yapısıdır bu? Sadece sizde değil, eşinizde de var kabahat. Hadi siz psikolojik destek almayı akıl edemediniz , dibinizdeki eşiniz de mi akılsız, cahil; o bari ikinci çocuk konusunda geri durup, halinizi gözlemleyip niye götürmüyor sizi psikiyatra? Herkes bi çeşit vallahi, normalim diye gezerler ortalıkta; sonra böyle bi şey olur "Travmam var"... Tedavisi? Yok işte öyle dertleştim sakinleştim taam... Sonra yine normal normal gezerler. Gidin ya şu psikiyatrlara, ayıp değil günah değil, lafta kalmasın, gidin. Oğlum kolik bebekti ve devamındaki süreç de sancılıydı, çok zorlandım. Baktım benim gidiş kötü, doktoruma gittik, 8 aylıkken sütten kestim ve ilaçlara başladım. Anlatsam sayfalar alır, her şey sorundu, yemesi ayrı sorun, her şeyi seçer yemez, ağzına giren lokmayı biriktirir ora bura çıkarır, tuvalet sorun, tutar yapmaz, yapamadıkça kabız eder kendini, ona şurup ver bilmem ne... Ağlama krizlerine girer yediğini kusar... Ayakkabı giymez, yere basmaz sürekli kucakta. 13 ay boyunca üzerimden inmedi çocuğum ya, koca 13 ay maymun yavrusu gibi gezdi. Uykusu zaten ona göre, yürüdü zaten ayrı bir koşuşturmaca vs... Bipolar hastasıyım, öfke kontrolünde en zorlanan insanlardan biriyim çünkü öfke duygumu da uç yaşarım sizin gibi değil, cinneti kontrol etmek benimki pek çok kez... 3-4 sene atak geçirmedim, iki doktorumun da onayı ve teşviki ile çocuk yaptım. Ama 13. ayda bir an geldi "Yetti canıma!" diye bağırıverdim bebeğime. Kuzum korkuverdi, korkusunu gördüm oturdum ağladım "Anladı mı seni bağırdın da, şu kadarcık bebeğe de bağırdın ya. Annesinden başka kimi var onun nazının geçeceği?" diye kötü oldum. Hemen sonrasında da ötelediğim terapilerime başladım, annemlerden aldığım desteği arttırdım. İkinci çocuk fikri hele aklımın köşesinden dahi geçmedi. Ama siz maşallah, 10 aylık bebeğe bağırmayı geçmiş, sarsmaya başlamış üzerine de ikinci çocuğu patlatmışsınız. Nedir yani burada konusunu açıp "Biz de sarstık, tekmeyi bastık" filan diyelim de rahatlayın diye mi? Psikolojik destek alacaksınız bunu akıl etmesi çok mu güç ya 2022 senesinde? Çok mu sırlı bir şey?

Konu sahibi lütfen destek alın. Çocuğu sarsmak çok çok tehlikeli bir şey. Yani işlenceyle dövseniz de aynı zararı verebilirsiniz çünkü onların boyunları ve beyinleri daha tam gelişmediği için böyle kamçı şeklinde hareketlerde çok ciddi omurilik ve beyin hasarı olabilir. Yani aman canım poposuna azıcık vurdum gibi bir şey değil, çocuğun sakat kalmasına neden olursunuz. Çocuklar ağlar. Ağlayınca yalnız bırakmayın diyorlar. Kucağınızda ağlasın ağlayacaksa. Ama eğer şiddet gösterecek düzeye geldiyseniz çocuğu bırakın yalnız ağlasın siz çıkıp sakinleşin diyorlar. Sakinleşmeden, şiddete başvuracağınızdan emin olnadan çocuğa dokunmayın. Yani yalnız ağlaması şiddetten çok çok daha iyiymiş ki hiç tercih edilen bir şey değil. Ailenizden, eşinizden yardım isteyin. Baktınız olmuyor acilen doktora gidin. Gerekirse sütü hemen kesip ilaç başlarsınız ama şiddetin hemen sonlanması çocuğun güvenliği için şart. Umarım bu zamana kadar bebeğinizde bir sağlık sorunu olmamıştır. Duygusal sorunları da bundan sonra çok dikkat edip sevgi göstererek tamir edersiniz.

Evet bebeğini sarsarak kucaklaman yapmaman gereken bir şey, hoş değil. Ama inan her anne bu dönemden geçiyor. Bende yaşadım, yeri geldi artık kaldıramayacağımı düşündüm. Bazen oturdum ağladım, çevremdekilere dert yandım. Uykusuzluktan tüm gün sersem gibi dolaştım, yeri geldi eşime çattım vs vs. Ama inan anneliğini eleştirebilmek, yeterliliğini sorgulayabilmek bile iyi bir anne olduğunun göstergesi. Yaptığın şeyin yanlış olduğunun bilincinde olmasan rahatsız olmazdın. Erkekler için eleştirmek kolay, çünkü bizim kadar çaba göstermiyorlar. Sen günde 20 kez bebeğini sakinleştirmeye çalışıyorken, babaların çoğu anne zıvanadan çıkınca bebekle ilgileniyor. Hal böyle olunca senin ruh halini anlayamıyor, çünkü hiç o dereceye gelecek kadar ebeveynlik yapmıyor, hayatı kısıtlanmıyor. Bir anne gibi plan yapmak için bir hafta önceden beyin fırtınası yapmıyorlar. En basitinden bir markete gitmek bile bir anne için plan program, destek gerektiriyor. Ama baba "ben 1-2 saat X arkadaşla görüşücem" diyerek anlık plan yapıp evden çıkabiliyor. İyi bir eş ve baba olabilmek bu tarz durumlarda sadece bebeğini korumak için eşe tepki göstermek değil, annenin sakinleşmesine arada dinlenmesine fırsat yaratmaktır. Bir seminerde psikolog"çıldırmış değil, çıldırtılmış kadın vardır. Çünkü ülkemizde babalık kavramı yok" demişti. Sürekli kendini dövmek yerine seni bu hale getiren sebepleri çözmek için destek almalısın ki, sorun ortadan kalksın. Eşiniz gececi çalışıyorsa işe gitmeden 2 saat önce uyansın, bebeğiyle ilgilensin sizin nefes almanız için alan açsın. Yada havalar güzelleşti alın bebeğinizi hep birlikte bir sahilde yürüyüş yapın, kahve için. Sonra o işine gitsin siz eve dönün. Haftasonu 1-2 saat bile olsa bir arkadaşınızla kahve içecek kadar fırsat yaratsın. Eve döndüğünüzde yüz ifadeniz bile değişecek, bunu kendisi bile fark edecek.

Yalnız orada o ilgi sevgiyi annelere değil çocuklara karşı uygulamaktan bahşediyor. Beynin gelişim çağında düzeltmek daha kolay diyor hatta. 30 yaşındaki insana değil tabi. Çünkü beyin asıl gelişim çağında istismar ve şiddete maruz kalırsa kalıcı hasar alıyor. Sizin travmalarınızla çocukların travmalarının bir olmadığını gösteriyor esasında. Hatta iki vakayı karşılaştırdığı bölümde birinde 18 aylıkken çocuğun annesi durumu anlayıp düzeltince çocuk da normale dönüyordu. Bahsettiğim olayda çocuk 20 yaşına geldiğinde yapılan hiç bir tedavi de karşılık vermemiş. Bu nedenle ufak yaşlarda yaşanan şiddet istismarın daha çok hasara sebep olduğu yazıyor. Burada yani annenin travması değil çocuğun travmasına odaklanmak lazım. Zira henüz annesine bağlı olması gereken emen bir bebek babasında susuyor annesinde ağlıyorsa orada ciddi sorun vardır ve çocuk da belli ki etkileniyordur

Kendinizdeki problemin farkındasınız... Bu güzel birşey eğer ki bu sorundan kurtulmak istemeseydiniz bunu açıkça yazmak yerine ya da dert olarak görmek yerine bunu inkar eder, eşim çocuğu tutuşumu bile sarsmak olarak nitelendiriyor diyebilirdiniz... Bence iyileşmenin ilk aşamasının adımını atmışsınız... Bu durumunuz için devletten ya da imkanlar dahilinde ise özelden destek almanız bu konuda hem sizin hem de çocuğunuz için yapabileceğiniz en büyük iyilik olucaktır... Benim kendi fikrim; eğer ki o an çocuk ağlıyor dahi olsa kendinizi bir öfke nöbeti içinde hissederseniz çocuğunuzu o an kontrol edin, düşme tehlikesi ya da hayati bir durumla bir sıkıntısı yoksa korunaklı yatağında bırakın ve hemen uzaklaşın... Mutfağa gidin ve nefes egzersizleri yapın... En azından 5-6 saniye derin nefesler alın verin... Bebeğimin bana ihtiyacı var ve ben mükemmel olamasamda şefkatimle onun her zamam yanında olucam... Bu şekilde telkinler verin kendinize... Bende dahil herkes acaba yetersiz bir annemiyim psikolojisine girmiştir diye düşünüyorum.. Çocuğu sustaramadığım zamanlarda babasında susuyordu... Çünkü ben de içimden ben sustaramıcam çocuğu, ya ağlamaktan hasta olursa neden susturamıyorum diye stres yükledikçe belki de çocuğumu sakinleştiremiyordum... Daha sonraları alıştıkça onu göğsüme yatırdım evin içinde kanguruyla iş yaptık göğsümden ayırmadım... Senin kokunun tadını dibine kadar çıkarıcam bebek dedim... Ben sakinleştikçe o da sakinleşti... Bazen çocuğu bıraktım odada babasıyla mutfakta tek başına kahvemi içtim.. Sonra enerjimle odaya geldim... Siz iyi bir annesiniz... Çünkü çocuğunuz için bu dünyada sizden daha mükemmel kimse yok ve olamayacak bunu unutmayın

Ben tecrübeli bi anne degilim oğlum 5 aylik. yorgunluk beraberinde tahammülsuzluk getirebiliyor ve bebek o gerginliği ve stresi hissediyor bunu çok iyi anladım. O yüzden evin içinde koşturma işini aza indirdim yapabildigim kadarini yaptim ve halende öyle yapıyorum eşim yardimci bi adam değil annemle yakin oturmuyoruz k. validemdende açıkçası yardim beklemiyorum. Yapabildiklerimi sınırlı tutarak yapıyorum enerjimi bebeğime veriyorum diğer türlü ben yoruluyorum ve ne zaman gerginleşsem o gün daha zor geçiyor bebek daha huzursuz oluyor. Hatta evde bi gerginlik olsa o da bebeğe yansıyor. Oncelikle enerjini daha verimli bebeğe yönelik kullanmaya çalış. Travmalardan bahsetmişsin bununla ilgili muhakkak destek al. Bence durumunun farkinda olman güzel bişey geriye çözmeye yönelik çalışmalara başlamak kalıyor.

10 aylık bebeği sarsmaktan daha doğru. En azından yetişkin ve aklı eren bir insan. Aklı ermeyen bir insan yavrusunu sarsmaktan daha makul

Konu sahibi hamile üstelik. Gayet isteyerek hamile kalmış durumda. Bu konularda kırıcı olmak istemiyorum ama neye güvenerek böyle bir işe kalkısmıs o zaman? Sırt sıvazlayacak değil kendine gelmesi sağlanacak durumda şuan, ne kadar olur orası da şüpheli. Travmalarim var diyor, gidip tedavi olmalı, ikinci çocuk doğmadan düzeltmeli bazı şeyleri. Ne geçmişte yaşananlar ne sonrasında yaşanacaklar 10 aylık bebeğin suçu değil.

Lütfen acil profesyonel destek alın anlamaz deriz ama bebeğiniz hepsini anlar bu bizlerin yardım edebileceği birsey değil bu çok önemli bir konu.

Çocuk mu yaptı senin tramvalarini. Gücün sabiye yetiyo tabi. Sıkıyorsa eşine yapsana aynı hareketleri

Şöyle alıntı yaptım.. Eşi doktormus bak forumdasin. Hani biz doktora git, yardım al tarzında öğütler verdik ancak aktif olarak doktorluk mesleğini icra eden bir kişide riskli olabileceğini söylemiş. Bunun üzerine mutlaka git. Belki bu yorum gözünden kacmistir, en azından ilkini kacirdiysan bunu okursun.

Geçmiş tramvadan kastım küçük yaşta ebeveyn kayıpları..

Vallahi ne mağdur ne mağdur. Yahu ben kollarımı ayaklarımı parçalayan kedime kiyamiyorum elimle itistiriyorum sakinlessin bıraksın beni diye. Insan daha derdini anlatamayan kendini ifade etme yolu olarak tek ağlamayı bilen bir canlıya bunu yapar mı?bu canlının da en çok güvendiği kişi annesi hayatla tek bağı o. Dünyası zaten annesi ne yazık ki o dünyada da şiddet görüyor. Eminim ki kolay değildir çocuk bakmak zaten kimse böyle birşey söyleyemez ama bir insan baktı ki artık tahammül edemiyor bu duruma çözümü kendisi bulur hırsı bebekten çıkaran kadına ben hiç aciyamam

Profesyonel yardım alabilirsiniz. Eğer maddi durumunuz yoksa adem güneş in youtube videoları ve kitaplarını mutlaka takip edin zeynones

Ayyynı benim eşimin lafları. Yalnız değilsiniz kendinizi teskin edin. Dünyanın her yanında kadınlar çocuklarını aynı şeyleri yaşayarak büyütüyor unutmayın

Ya o I ıııh sesi sizde de mi var benim oğlan 9 aylık devamlı bir mızmızlık var 2 aydır devamlı I ıh kucağa alırsam etrafı gezdirirsem susuyor. Bi yeri mi ağrıyor acaba diyorum öyle olsa kucakta da susmaz ama anneme kalsa diş çıkarıyor. 2 aydır bitmedi diş çıkarmamız. Altta 2 tane diş var üstler kabarmış ama bir şey yok görünürde. I ıh sesi beni benden alıyor artık akşama kadar sipsip52 Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Kendinize onun Bi bebek oldugunu, aglamanın ifade etme şekli oldugunu söyleyin bunu sürekli tekrar edin.. çocugum bazen öfke krizi tarzı aglamaları oluyor 2 yaş sendromu yaşıyoruz henüz 17 aylık olsa da erken başladık ve böyle anlarda sakin kalıyorum çünkü kendime bunları söylüyorum o bir bebek aglayacak en büyük hakkı diye.. sizin travmalarınız var evet ve bunun ne kadar zor bişey oldugunu, hayatta travmalar ile yaşamak ne biliyorsunuz böyle yapmaya devam ederseniz çocugunuzun da travmaları olacak bunu düşünmek de belki bişeyleri degiştirir.. linç etmek istemiyorum ama gerçekten çocuk için üzüldüm böyle Bi tepkiyi hak etmiyor daha minicik... Daha bugün çantası için agladı çantayı giydirdim bu defa ayakkabıları ayagıma giydirme çantamın içine koy diye agladı ileride böyle şeyler yaşayınca ne tepki vereceksiniz acilen yardım yada başka Bi yolla bu durum düzeltilmeli

Normal demedim anlayışla karşılanmalı da demedim. Siz yorumunuzu yapmışsınız yaklaşımınız konu sahibine sizce ne kadar etkili oldu? Birşeyleri düzeltti mi? 10 aylık bebek hala konu sahibinin kucağında değil mi? O evde. Çürümüş bir yarayı tedavi etmek yerine daha da üstüne bastırırsanız ne olur? Keşke mümkün olsaydı da o bebeği güvenli kollara emanet edebilseydik bunun için gerekli yerlere başvurup yüreğimiz rahat olsaydı değil mi? Konunun başka bir yönünü ele aldım ben. Çocuk üstündeki travmayı veya olayın ne kadar ciddi olduğunu yazmamam görmezden geldiğim anlamına mı geliyor? Bunu kime neden kanıtlamak zorundayım?

Lütfen psikolojik destek alın. 2. ye hamilelik neden peki bu durumda?2. Çocukla daha da yıpratıcı bir süreç olacak muhtemelen. Olan olmuş artık ama en azından psikolojinizi düzeltmeniz lazım yoksa ne kendinize ne o çocuklara faydanız olur

Beni çok etkileyen kitaplardan biri olmuştur, Köpek gibi büyütülmüş çocuk. Evet 10 aylıkken sarsılan çocuk, büyüyüp, hareketlendikçe, anneyle inatlastıkça, kendini yerden yere attıkça neyle karşılaşacak acaba diye düşünmeden edemiyor insan. Hiçbirimiz mükemmel değiliz ama çocuğa fiziksel ve sözel zarar vermek için hiçbir bahanemiz olmaz, olamaz. Buni anneliğin bir getirisi gibi görmek normal değil kesinlikle.

Şu dünyadaki en tahammülsüz insanlardanım sanırım ve kolay sinirlenirim. Ama 10 aylık bebeğe bunu yapmak da çok fazla değil mi. Altı üstü sadece ihtiyaçları karşılanmadığı için ağlıyor. Yarın bigün 4-5 yaşında bişeye taktığı zaman krize girdiğinde naparsınız merak ettim. Maalesef biz ne dersek diyelim düzelmeniz çok zor lütfen doktora gidin ve psikiyatrik tedaviye başlayın.

Zaten en önemli kısım da şu, annesinden şiddet gören çocuk yine annesine gidiyor. Güvendiği insan o. Biz yetişkinler bu kadar birine muhtaç değiliz. Yeter der gideriz. Çocuklar gidemiyor. Korksa da üzülse de gidemiyor. En kötüsü de şiddetle şefkati bağlantılı hale getiriyor beyni. İleride sevdiklerini hırpalayacak. Çünkü bunu normalleştiriyor beyni. Lütfen anneye destek olalım derken bunj atlamasın kimse.

Ne zaman canım sıkkın olsa çocuğum da huysuz olurdu kesinlikle hissediyorlar. Kısırdöngü olmadan önlem alman lazım. Arada güvendiğin birilerine emanet edip 1 saatte olsa kendine zaman ayır. Uzaklaş. Nefes al Belli ki hazır olmadan çocuk yapmışsınz Khomyuk

Annesi.. öfkelendiginde o minik ellerine bak bebeginin. Ne kadar kücük ve sen ona ne yaparsan yap sana muhtac ve savunmasız ve ne yaparsan yap yine seni çokkk sevecek. Destek almalisin gerekirse.."sanirim ben anne olamıyorum"demek yerine bebegime cok iyi bir anne olmak icin ne yapmaliyim? deyip hareket gecmelisin.

Her birimizin kendince travmaları var. Ancak bunlarla baş etmek durumundayız. Öncelikle kendimiz için o gerginliği atmalıyız. Sonrasında bebeğimiz, eşimiz, ailemiz için bu desteği almalıyız ki öfke sorunu çözülsün. Çocuklar çok gereksiz şeylere ağlıyorlar ama en çok anne yada baba onun gerginliğini hissediyorlar. Bağırmak asla çözüm değil, bebeğinize tramva bırakacak etkiler. Önceki

Ufacık bebeği sarsmak nedir? Bebeğinizi sarsarken ciddi beyin hasarlarına, hatta ölümüne bile sebep olabilirsiniz. Keşke biri sizi bir güzel sarssa da kendinize gelseniz. İkinci çocuğu hangi motivasyonla yaptığınızı çok merak ediyorum. Umarım bir an önce psikolojik destek alırsınız.

ilaç kullanın, ben kendi adıma bir dönem kullandım öfke kontrolü için gayette rahatladım, geçmişten gelen psikolojik sıkıntılar zamanla üstüne beden yorgunluğu da eklenince ayyuka çıkıyor, tabi önce bir doktora görünün o size uygun ilacı verir. . push ; B Bluegitar Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Çocuk sahibi olmak için hem de maddi anlamda hem de psikolojik anlamda beklenmeli. Psikolojik olarak hazır değilsiniz yardım alın o travmalardan çocuğa geçmesini istemiyorsanız.

Bence profesyonel bir yardım alabilirsiniz. Bazen cok cok zor biliyorum. hiçbir şey için geç değil. İlişkinizde yeniden güvenli baglanalirsiniz. Zden uzaklardasın izin vermeyin onu siz doğurdunuz.

Gerçek hayatta yüzyüze ilişkilerde eşine çocuğuna şiddet gösterenlere yeterince tepki gösteremez insanlar, karısını döven adam, çocuğunu döven kadın anlayışla karşılanır veya sessiz kalınır. Çünkü kimse bulaşmak istemez. Bana ne der? Yüzüne karşı ise her anne yapıyor canım nolacak der? Her karı koca kavga ediyor der. Yani aslinda " Bana bulaşmayın da ne yaparsanız yapın " der. Ama siz burada anonim kimliginizle bu kadına " her annenin başına geliyor canım, bunalmissindir " dediğinizde o kadın bizi değil sizi ciddiye alıyor, çünkü haberlere konu olmadıktan sonra kimse kimsenin evinin içini bilmiyor. Yani siz "cınım olur bızen, her anne yışiyor bını" deyip normalleştirdiginizde o çocuğa bir tokat da siz atmış oluyorsunuz aslında. Yine de siz bilirsiniz.

Türkiyede böyle aklıbaşında bir koca bulmuşsun nolur kıymetini bil. Adamcağızı pişman etme.

Yaptığın şey bebeğine zarar verebilir kendine gel öncelikle. Ben anlamiyorum seni anlıyorum diyenler olmuşta o kadar anlayışlı olamayacağım. Bebek bu ağlayacak. Psikolojin bozuksa gidip destek alıp sakinlestirici kullanacaksın. Savunmasız çocuktan hırsını çıkarma. Mahvediyorsun psikolojisini çocuğun.

Madem öyle sorunlarını cozseydin kardeşim oturup sana mı aciyalim on aylık bebekle bir yerlerine güvenip ikinciyi yapıyorsan bakacaksın mecbur. Travmalarının bebekle ne alakası var?

Kendisi müthiş mantıklı bir birey fakat 10 aylık bebekten olgun davranmasını bekliyor. Neden çünkü bebek ağlıyor 10 aylık bebek. İkinci doğunca ne olacak o yavrum yazık ya.

Bakmak var bakmak var hırsınizi bebekten alamazsınız hanımefendi bebeği sarsmak ne demek Allah korusun ya birden sarsintidan birşey olsa. Benim kedim varya kaplan gibi saldırıyor kollarım yara bere içinde bazen çıldırıyorum sizinki gibi masum kendini ifade etmeye çalışan bir bebek değil sırf zevkine her tarafımi parçalıyor kollarımi görseniz facali zannedersiniz ben sarsmiyorum onu. Bebeğin dili yok kendini ifade etme şekli bu bu canlıyı da siz bilerek ve isteyerek dünyaya getirdiniz yapmayın büyüyünce geçmeyecek.

Bunları da anlayışla karsilamaliyiz o zaman, değil mi? Normal annelik babalık şeyleri yani... Bunalmış insancıklar yazık değil mi? Normal yani bazen olabilir böyle şeyler öyle mi? Böyle vahşet görülmedi! 'Beni engelliyor' dediği kızını döverek öldürdü İngiltere'de yaşanan korkunç bir olayın detayları sosyal medya paylaşımlarıyla ortaya çıkınca gündeme bomba gibi düştü. 23 yaşındaki anne, 3 yaşındaki kızını... www.hurriyet.com.tr 3 çocuğunu öldüren anne hakkında karar AYRINTILAR halktv.com.tr'DE halktv.com.tr 3 çocuğunu öldüren anne: Hatırlamıyorum, bilinçli yapmadım Son Dakika Türkiye Gündem Haberleri - Adana'da, çocukları Mehmet Emin (10), Semanur (8) ve Mahmut'u (4) bıçakla öldürdükten sonra bileklerini keserek, intiha... www.cnnturk.com Babası yemek yemediği için döverek öldürmüştü! Korkunç detayı annesi anlattı Gaziantep'te babası Mehmet Yılmaz (30) yemek yemediği için yumruk atarak ölümüne neden olduğu 1,5 yaşındaki Elif Hazal Yılmaz'ın annesi Duygu Yılmaz konuştu... www.hurriyet.com.tr Kocasına kızan kadın, bebeğine şırıngayla çamaşır suyu içirdi - Türkiye Gazetesi Diyarbakır'ın Bismil ilçesinde yaşanan korkunç olayda kocasına kızan kadın, bebeğine şırıngayla çamaşır suyu içirdi. Polise her şeyi itiraf eden kadın daha sonra tutuklanarak cezaevine gönderildi... www.turkiyegazetesi.com.tr EVLAT KATİLİ! Son dakika: Çocuğunu öldüren anne için çarpıcı rapor! - Haberler Son dakika haberleri! İzmir'in Bornova ilçesinde, 5 yaşındaki oğlu Eymen Sadık Durak'ı sevgilisi Serkan Elçetin (38) ile öldürdüğü iddiasıyla tutuklu yargılanan anne Mine Durak ile ilgili önemli bir gelişme yaşandı. Korkunç olaydan sonra hazırlanan raporda, anne Mine Durak'ın (26) akıl sağlığı... www.haberturk.com

Demekki sende döverek büyütüyorsun asıl sana bravo. Herkes böyle büyütüyor diyerek ona yardımcı olamazsın. Gerçeği bilmeli ki düzeltmeli kendini ortada minnak bir bebek var ki çocuk bile olsa sarsmak ne demektir!! en fazla sesini yükseltirsin.

Zor dönemden geçiyor hepimiz geçtik o dönemden kadını linçlicenize yol gösterin iğneyi başkasına çuvaldızıda kendinize batırın kimse sizde bende dahil kimse mükemmel değil

Bundan 2 hafta önce ben de 1 hafta süren bir gerginlik yaşadım Oğlum 9.5 aylık Gündüz Uyku saatleri azalmaya başladı Ama bedeni henüz buna adapte olamadı Hem uykusuzluktan ağlıyor mızıldanıyor hem de uyumak istemiyordu Yatağa giriyoruz. Uyumamak için ağlıyor. Odaya gidiyoruz oyun oynamaya uyumak için ağlıyor. Yatağa defalarca gir çık gir çık Tam sinir harbi Hiç sarsmadım bağırmadım Ama gerginliğimi sinirlendiğimi hissetti Allahım sabır ver dedim. Yatağa bıraktım 1 dk ağla ben de nefes alayım dedim Eşime mesajla tüm sinirimi aktardım Annem evdeyse onun kucağına verdim Çünkü o an duvarları yumruklamak saçımı yolmak haykırarak ağlamak istedim Ama bunların hiçbirini oğluma hissettirmek istemedim Ama yine de hissetti tabi. Şu an başka bir şey deniyorum. Havalar ısındı. Yakında park var. Parka bayılıyor. Uyumuyor mu? Atıyorum arabaya doğru parka... Dün mesela 6 saat uyumadı. Parkta takıldık, balkonda dışarıyı arabaları vs izledik. 6. saatn sonunda uyuması 20 saniye sürdü. Uyku saati şu olmalı, yemek saati asla şaşmamalı gibi ideal annelik safsatalarını bıraktım. Beni artık bebeğim bu anlamda yönlendiriyor. Bugün 6 da uyandı. 9 da 10 da 11 de denedim. Uyumadı. Demin denedim anında gitti çünkü artık dayanamadı. Bu kadar süre uyanık kalmaması lazım normalde ama ruh sağlığımız için artık böyle Siz de bazı şeyleri bebeğe bırakın.

Malesef. misal çocuk bakmanı isteyen yok, ok, oyalamaya da oyalmiyorsun ona da tmm. O zaman bir çorba kaynat ya da biseyimi yap. Onu da yapmıyorsun ok. O zaman sus. Bide şey diyorlardı, hergun yıkamak lazım, birde ıslak mendil zararlı ki ben sleepy kullanırdım, ıslak mendil yerine peceteleri alıp ıslatıp binkaba koyup onunla silmeliymisim. Bende şey demiştim. Tmm yapın bana verin kullanırım sikintı yok.

Hemen uzman desteği alın acilen. Daha kötüye gitmesin ertelemeyin. Tahammüsüzlüklerinizin nedenlerini söyler ona göre çözüm sunar. Biz burada linçlesek daha iyi olmayacaksınız, aaa tamam diye aydınlanmayacaksınız tam tersi daha kötü hissedeceksiniz bu da bebeğinize yansıyacak yine. Doktor daha doğru çözümler sunar size.

Evet kitapta doktor nedene odaklanıyor. Ne sebep oldu? Mesela erkeklere karşı cinsel yoldan ilgi görmeyi yol olarak seçen küçük kızı incelerken annesini de incelediğini görüyoruz. Veya evde yalnız bırakılan diğer kardeş vakasında anneden de bahsediliyor büyük bir kısmında. Dediğim gibi 10 aylık bebeğin travmasını es geçip annenin davranışını normalleştirmiyorum. Onu ötelemiyorum sadece. piraye

Bir işin ucundan tutmaya gelince isteksiz olan insanlar akıl vermeye gelince ne kadar hevesliler değil mi?

Canım böyle şeyler olabiliyor. Bende evde çalışırken çocuk büyüttüm. Kayınvalidem kalkıp kızım sen işini gör ben azıcık oyalayayim demedi. Ben çocuk bakamam halim yok diyip kenara çekildi. Bense gündüzleri çalışıp çocuğuma baktım,. Geceleri uyumadım çocuğumla oynamadım. Ancak akıl verdiler su çorbayı yap şunu yedir,. Süt verme doymuyor verme, TV açma, onunla oyna. Gündüz telefon 5 sn geç açsam patrondan zılgıt ye. Bebek ağlasın vs vs. Çok zor gunlerdi. Eğer böyle ise durumun Allah yardımcın olsun. Yine de kendi kendine konuş ama tavrına bagirmamaya çalış. Yine de olabiliyor öyle şeyler ara sıra. Çok şiddetli olmadıkça. Bende kızımla ağladığını hatırlarım. Ben iyi anne değilim dediğimi falan. Ben 2 yaşında kreşe verdim. Ama çalışmıyorsaniz şunları yapın. Eve misafir kabul etmeyin, gelenlere kahve dışında birşey yapmayın. Rahatsız olduğunuzu uyuyacagini felan ima edin. Yemek yapcam, evi temizlicem diye stres yapmayın. Çocuk ağlıyorsa enerjinizi ona verin bırak yemek pismesin ev temizlenmesin. Ama o eninde sonunda uyuyacak. O zaman siz de mutlaka uyuyun. Bırak yemek pismesin ev temizlenmesin.

İki çocukla hele... İnsan kendini bilmeli ya. Benim ikinci çocuğa sabrım da enerjim de uok biliyorum yapmıyorum. Hadi ilkinde anlayamadın ama çocuk doğunca insan yapıp yapamayacağını bilir. En çok da bebeğin ayına takıldım ben. O ayda bebek en fazla me yapabilir ya. Bir insan on aylık bir bebeğe sinirleniyorsa gerçekten giysin tedavi olsun. Köpek gibi büyütülmüş çocuk diye bir kitap var. Bir psikiyatrist gerçek vakalarını yazmış. Orada bir anne mental olarak iyi değil. İlk bebeğinde annesi ve konu komşuyla bir şekilde idare ediyor. İkincisi doğduğunda annesi yok yakınında. Kadın bebeğin ağlamasına dayanamadığı için besleyip evden çıkıyor akşam kocasının iş çıkışına dönüyorlar büyük oğluyla. Bebek okul çağına kadar yalnız kalıyor. Ağlamalarına tepki gelmiyor haliyle kimseden. Ve abisi normal bir yetişkin olurken o sosyopat olup cinayetten yargılanıyor. Psikiyatrisin yazdığı da bu, özellikle ilk üç sene ağlamasına şefkatli bir dönüş alamayan çocukların beyninde empati kısmı uyarılmıyor. Dolayısıyla empati kurmayı öğrenemiyor. Şefkati öğrenemiyor. Bunlar hafifsenecek şeyler değil. Hiç bir bebek kötü doğmaz. Hatalı anne babalar yüzünden kötü olur. Anneye teselli vermek değil, kendini düzeltmesini söylemek gerekiyor

Yorumlarda o kitaptan bahsedildiği için bahsettim ben de. Sizin cümlelerinizle beni kendime yetersiz ve olumsuz hissettirme çabanızın farkındayım ama ben uzmanlığınız hakkında sizi kendinize yetersiz hissettirmeyeceğim bunu bilerek yapmıyorum, seçmiyorum bu yapanı küçük düşürücü yolu. Ben pek hoşlanmadım burdaki sohbetten, karşıt görüşleri severim ama birşeyleri fark edeceğim, açıldıkça açılan ve bana öğretici olacak. Böyle çözüm odaksız ve saldırgan olanları değil. İyi günler.