evet haklısınız bende o yönden düşünüp iyiki olmamış diyorum. 2 sene önce psikiyatriste gitmiştim bana antidepresan verdi kullandım ama yararından çok zararını gördüm diyebilirim onun haricinde kaç kere psikoterapi almak istediğimi söylesem de bana psikologların sürekli dolu olduğunu söylediler yani bikaç kez doktora gittim ama beni psikoloğa yönlendirmediler bi türlü özel için maddi imkanım da yok malesef

Daha 22 yaşındasın o yaşta kim bir baltaya sap oluyor ki? Kendine gencecik yaşında fazla misyon yüklemişsin. Bende de sosyal fobi var ve benim de çok arkadaşım yok bu yüzden seni anlayabiliyorum. Lütfen kendine bu kadar yüklenme yaşın çok genç. Senin yaşındakiler ceo falan değil hoş. Bu arada okuyor musun? Ayrıca pandemi sürecinde ne yazık ki birçok insan ruhsal sıkıntılar yaşıyor. Herkesin ruh sağlığı evlere kapanmaktan çok olumsuz etkilendi

Başka kardesleriniz olsa onlarda da baska psikolojik sorunlar olacaktı çünkü aileniz normal değil Siz peki bir psikiyatrist ve/veya psikolog ile görüştünüz mü?

Mrb herkese buraya biraz içimi dökmek istedim 22 yaşındayım yoğun bir depresyon süreci geçerdim son 2 haftadır tam iyiye gidiyorum derken ara ara yeniden nüks ediyor onun haricinde uzun zamandır sosyal fobi ve bağımlı kişilik bozukluğuyla savaşıyorum. Ailemle duygusal yönden hiç bir bağım yok. Annemin beni sık sık aşağılaması ve babamın bana güvenmeyişi bende tek başıma hiç bir işe yaramıyacağım düşüncesine yol açtı ve bu yaşıma kadar vaktimi sürekli birileriyle konuşarak geçirdim içimdeki duygusal boşluğu doldurabilmek adına ama bunlar sadece kısa süreli rahatlamalardı. Kendimi çok ezik gibi hissediyorum bütün gün evdeyim doğru düzgün dostum diyebiliceğim kimsem yok bütün gün evde olduğum için bu yoğun depresyon döneminde deli gibi yedim ve şuan fazla kilolarımla başım dertte. Kendimi çok kötü hissediyorum bu yaşıma kadar hiç bir baltaya sap olamadım şu eziklik duygusundan bir türlü kurtulamıyorum kendimi işe yaramaz aptal gibi hissediyorum bazen Allahın bile beni dünyaya getirdiği için pişman olduğunu düşünüyorum sanki etrafımdaki herkes bana acıyarak bakıyor Annem bile bana nefret dolusu bakışlarıyla kusuyor, babam da keşke senden başka çocuk yapsaydık diye düşünüyor haklı da. Dışardaki bir çöp konteynerinin bile görevi var ama ben hiç bir işe yaramıyorum daha önce bi işte çalışmayı denedim olmadı, okumayı denedim oda olmadı keşke hiç var olmasaydım o kadar korkak bir tavuğum ki intihar bile edemiyorum. Ölsem arkamdan üzülcek kimse yok haklılarda zarardan başka bişey deilim kimseye bir faydam yok aksina büsürü zararım var ( Bir hiçim koca dünyada bir hiç kimse için bir hiç olmak nasıl bir duygu

Önce her gün kendine diyeceksin ki "Başaracağım". Kendini adayabileceğin bir şey olmalı. Üniversiteye tekrar başla. Depresyondan çıkma işi, tedavi yanı sıra, irade işi. Iradeli olacaksın. Kendini buna zorla. Güçlüyüm de ve telkin et kendini. Ağlaman mı geliyor? Hayır, ağlanacak bir şey yok, diye telkin et kendini. Yavaş yavaş dışarı çıkmaya başla. Mesela yürüyüş yap önce kısa kısa ki insanlara alışasın. Sonra ufak tefek alışverişe başla, sonra koşmaya, belki spor salonuna vs. Bu hayat benim demen lazım, yaşamaya değer ve herkes gibi benim de hakkım mutlu bir yaşam diye önce kendin inanman lazım. Kimse seni bu kara delikten çıkaramaz. Herkes en fazla ah, vah eder. Yazmışsın zaten geçici olarak başkalarıyla doldurdum boşluğu diye. Sen hayatını güzelleştirmekle mesulsün. Sen hayatını sahiplenmelisin.

Ailen bir baltaya sap olamadın gibi laflar edebilir. Eskiler hayatı çok hızlı yaşamışlar. 15 yaşında evlenip 16 yaşında çocuk yapanlar 20 yaşında askere gidenler... şimdi bunlar pel kalmadı. Kendini onların söylediklerine göre değerlendirme. 22 yaşındaki diğer insanların durumu senden farksız. Psikiyatristense psikologtan psiko terapi almak sana daha iyi gelir. Okulu bıraktın mı şimdi?

Üzülerek okudum. Umarım bu sıkıntılı dönemi bir an önce atlatırsınız

evet hatta bununla ilgili kafkanın dönüşüm adlı kitabı bile var. Teşekkürederim güzel yorumun için bende kendimi çok sınırlandırıyorum sanırım ailem ne derse o sanıyorum dört duvar arasından çıkamıyorum bunun da farkındayım ama hiçbişey onların dediği gibi etrafıma bakıyorum çok daha cahil insanların sırf ailelerinden kaynaklı özgüvenine.. Ben sadece bu zamana kadar çok boş yaşadığımı düşünüp depresyona giriyorum ama artık önüme bakmaya çalışıcam neler yapabilirim kendim için diye bu sene evden gitmeyi düşünüyorum zaten bakalım birkaç ay sona buraya tekrar yazıcam

21 yaşındayım ne işim var ne başka bir şey, üzülme kilo vermeye başla bir an önce ama seni depresyona sokan şey kiloların olabilir, verdikten sonra iş aramaya başla internetten bulunmuyor mağazaları gez

Hassas bir yapım olduğu için ailemin dediklerinden çok etkileniyorum evet okuyorum ama devam edemedim onada bu sıkıntılardan ötürü önceden farkı şehirdeyken bi nebze de olsa daha iyiydim ailemden uzakta Mirta Pembelina

Yazdıklarına üzüldüm daha çoook gençsin benzer şeyleri yaşadım o yaşlarda üniversite bitmişti işsizdim arkadaşım yoktu seni çok iyi anlıyorum ama bugün baktığımda boş yere kendimi üzmüşüm diyorum. Sende 30-40 yaşına geldiğinde kıçınla güleceksin şuan ki dert ettiğin şeylere. İnan bana çok gençsin bunun farkına var daha ne sorumlulukların olacak ilerde gençliğinin tadını çıkar gez dolaş bi daha 22 yaşında olmayacaksın. illaki arkadaşa ihtiyaç yok tak kulaklığını hergün 1 saat yürü, küçümseme bunu her türlü mutluluk hormonu salgılanacak vücudunda ve daha iyi hissedeceksin. Sonra hergün yarım saatle kitap okumaya başla kafanı kitaba verdiğin zaman çok düşünemezsin hem. Sonra YouTube da Beyhan Budak videoları var psikolog her gün videolarını izle benim zor zamanlarımda çok iyi gelmişti bana tavsiye ederim. Bunlar evde kalınca yapacağın şeyler iş için başvur bi yerlere çok seçici olma satış danışmanlığı da olur garsonlukta kısa süreliğinede olsa çalış hem biraz insanlarla konuşa konuşa aşarsın kendini sonra masa başı daha rahat bi iş ararsın. Sakın üzme kendini herşey gönlünce olsun unutma hayat herşeye rağmen yaşamaya değer

Kendine çok yükleniyorsun dünyadaki hiçbir insan bu sözleri hak etmez. Muhtemelen kendi kendine böyle diyerek yapabileceğin şeyleri de yapamayacağını düşünüyorsun, benim de babam öyle. Düzeldi yaşlandıkça sayılır. Aslında kendi kendine de söylemiyorsun annenin babanın sana söylediklerini kendi kendine söyleyerek kendine eziyet ediyorsun. Bunu ben de çok yaptım o yüzden anlıyorum. Ama bir objektif bak lütfen. Bakamıyorsan da kendine benzer biri varsa çevrende onu düşün veya hayalinde yarat. O sence gereksiz bir insan mı? Kendine söylediğin şeyleri ona söyle. Sen hak etmediğin gibi o da hak etmiyor bunları. Hiçbir insan gereksiz değildir, hiçbir insan tamamen başarısız olamaz. Söylediğin özelliklerde; bağımlı kişilik geliştirmiş, sosyal fobili ve her ne özelliğin varsa bunlara sahip bir sürü insan var ve bunun sebebi senin sürekli aşağılayan ailen. Ve sen kendin için çaba harcamalısın. Öncelikle hiçbir şeyi beceremiyor olamazsın, öyle olsa hayatına devam edemezdin. Farkında olmadığın becerdiğin o kadar şey var ki. En başta sen her gün psikolojik şiddete maruz kalarak hayatını sürdürüyorsun, ve onlar artık konuşmasa da beyninin içinde onların sözleri tekrarlanıyor ama emin ol dışarda bi şeyler başardığını düşündüğün insanların senden hiçbir farkı yok. İmkanın varsa terapi al alamıyorsan hayatı yeniden keşfedin- jeffrey e young ve iyi hissetmek kitaplarını alıp pes etmeden kitapta denilenleri yap inan çok yol katedeceksin. Alamam diyorsan pdflerini de internete yazsan çıkar

21 yaşındayım ne işim var ne başka bir şey, üzülme kilo vermeye başla bir an önce ama seni depresyona sokan şey kiloların olabilir, verdikten sonra iş aramaya başla internetten bulunmuyor mağazaları gez. İlk gün iş hayatı herkese zor gelir yavaş yavaş alışacaksın . push ;

Yazdıklarınızı üzülerek okudum, bir an önce bir uğraş bulmalısınız, bir iş veya hobi sadece evden çıkın... Kendi kendinize konuşmayı, anılarınız ile mücadele etmeyi bırakın. Geçmişi düzeltemezsiniz ama geleceğiniz sizin elinizde.

Merak ettim seni Nasılsın Ah kuzummm O güzel yaşta sen depresyona mı girdin? insan çok güçlü bir varlıktır! Aşabilirsin Hiç bir şey yapamıyorsan sadece evden çık ve yürü Sadece yürü 20 nin adım atmadan durma emi :) Güzel haberlerini bekliyoruz Purpplee Süper women Anneler

Sorun sende degil ailende.. Annenle baban tam tencere kapak olmuslar ne yazık ki. Ailen ile yasıyorsun sanırım. Onlar seni aşagıladıkca sende kendini öyleymiş gibi hissediyorsun ama degil. Aynaya bak ve gercekten önce kendi kendini sev. Girdigin iş olmamış olabilir neden pes ediyorsun ki? Pandemide iş bulamayabılırsınde o kadar kişi işsiz. İş buldun diyelim yine mi olmadı çıkar farklı bir işe girersin. 21 yaşındasın sanırım profiline göre daha çok gencsin. Okursun yada calısırsın daha önünde uzun bir ömür var.. Ailenin yanından da ayrılırsın zamanla ve kendi degerinin farkına iyice varırsın. Ama şuanlık ailenin sana bu şekilde hissetırmesıne ızin verme. Onlar ne derse desin sen degerli oldugunun farkına var

güzel yorumlarınız için herkese çok teşekkürederim bi nebze de olsa kendimi daha iyi hissediyorum iyi ki varsınız.

Hiçbir şey için geç değil. Daha yolun çok başındasın. Tedavin için ne gerekiyorsa yapmalı, hayatına devam etmelisin. Bizim neslimizde Ailelerin bazıları gerçekten çok cahil, sadece dünyaya getirdikleri için bir çocuğa değer vermeleri gerekirken, menfaatleri için, konu komşuya çocuğunun mesleğiyle parasıyla hava atabilmek için değer veriyorlar yalnızca. Bu işler de onların istediği gibi gitmediyse vay halimize Yapman gereken okuluna devam edip onlardan ayrılman. Umarım akılları başlarına gelir bir gün. Ömür çok kısa, lütfen kimse için yaşamına son vermeyi düşünme ve kendine değer ver. Buraya güzel haberlerini yazmanı bekliyor olacağım