seni çok iyi anlıyorum... ben bu duygu ile çok uzun zaman yaşadım, şimdi ki aklım olsa uzman destek alırdım.. ben de gece yatağımdan kalkar uyandırmamak için odanın kapısından babamın üstündeki yorgan inip kalkıyor mu diye bakardım sürekli, benim babam kalp hastası olduğu için hep tedirgindim. öyle ki adam dışarı çıksın istemiyordum... bu hep böyle oldu senelerce... sonra evlendim başka bir şehre yerleştim, evlendikten 6 ay sonra eşim bana haber vermeden başkası vefat etmiş gibi beni istanbul'a götürdü... meğer babamı kaybetmişim... şuan 8 ay geçti, ve ben hayattan hiç tat alamıyorum... çok düşünmeyin ve uzmandan destek alın derim ben... çağırdıkça gerçekleşiyor sanki... yada ben buna inanmaya başladım...

Dönem dönem bana da oluyor bazen ailemden birini kaybetme korkusu bazen de sevdiğimi sabahı ediyorum dediğin gibi bende kötü ihtimalleri gerçekleri düşünerek... Kendi kendini telkin edebilirsin bir de sevdiğimizi de belli eden değiliz demişsin içinden geldiği gibi davranmak sevdiğini gösterdiğinden emin olmak da iyi gelebilir babanla daha çok şey paylaşmak... _eftelya_

Genelde rüyamda babamın öldüğünü görüyorum. Bir keresinde ben başka yerdeyken sabah arayıp babamın sesini duymadan rahatlayamadığımı biliyorum... Artık gecesi gündüzüde kalmadı. Babam türküleri çok sever. Özellikle kendi zamanı ve daha öncelerinin. Arabada bir cd'si var, istediği türküleri zar zor bulup cd yaptım. Şimdi arabada o cd'yi koyduğu zaman dinleyemiyorum, hıçkıra hıçkıra ağlamak geliyor içimden. Sıkıyorum kendimi duyulmasın diye ağladığım. Geçenlerde de bir türkü açtı nişanlım, sözlerini yaz dedi babamda. Nerdeyse babama bağıracaktım ne yapacaksın bu türküyü diye. Nişanlıma dedim kapat şunu diye. Babam dedi ağır dimi sözleri. Çünkü ölümle ilgiliydi. Gittim banyoya, türküsü bitene kadar ağladım ağladım çıktım... Off, kötü oldum yine yaa...

Bu olaydan öncede derken? Neden kaynaklanıyor bilmiyorum ama hatırladığım kadarıyla Mart ayında başladı. Çünkü psikoloğa gittiğimde bu olayı anlatmıştım ve oda bana babanı sevmiyor musun demişti. Sinir oldum, dahada gitmedim ona... Benim arkadaşımda eczanede çalışıyor. Ama çok dalgın ve kafası sürekli başka şeylerde olan bir yapısı olduğundan öyle önermez çok fazla birşey. Ben sorduğumdada özelliği neyse onu söyler, işe yarayıp yaramadığını söylemez. Bana özelden yazarsanız sevinirim ismini... Benim kadar huzur bozacak şekilde olmasa da yaşayanlar varmış demek...

aynı şeyleri annem için yaşarım bide evlendim uzaktayım ona yada onlara bişey olursa son bikez daha göremicem gibi. ama senin gibi her gece olmuyor aklıma geldiğinde bi taraftan ağlıyorum bi taraftan aklımdan silmeye başka şeyler düşünmeye çalışıyorum. bak şimdi yine getirdin aklıma. bunun altında başka bir neden olmalı anne ve babanla ilgili çünkü bu kadar sık olması normal değil. arkadaşların da dediği gibi mutlaka bi doktora git. çözmezsen ilerde sürekli kaybetme korkusuyla yaşarsın ben azda olsa yaşıyorum bunu. Allah sabırlar versin canım. bir an önce düzelmeni dilerim . push ;

kizlar babaya daha düskün olurmus. bende senin gibiydim. babam uyurken bidaha ya uyanamazsa diye birden korku girerdi icime hemen gidip kalp atislarini dinlerdim geceleri bu yüzden uyuyamazdim. ise giderken veya gelirken acaba basina bisey gelirmi diye cok düsünürdüm eve biraz gec gelse nerde kaldi diye meraktan ölürdüm babami okadar cok seviyorumki ona bisey olursa nolur benim halim bilmiyorum. Rabbim onlari korusun

Çok geçmiş olsun... Bende dişçiye gidemediğim halde lokal anesteziyle ilk kez ameliyat olmuştum. O zamanlarda şu an ki nişanlımla ayrıydık. İnşallah o masada kalırım dedim ama :)) Şu haberlerde de kaçırılma ve kaçma olaylarını gördükçe bende kardeşim için endişelenmiştim ama neden bilmiyorum babam herkesten baskın geliyor... Bazen diyorum ki kalp krizi hakkında ilkyardım bilgileri edineyim.(Allah Korusun da Sabah olunca da cesaret edip bakamıyorum. Öyle birşey olmayacak diyorum kendi kendime. Bu konuyu açmadan öncede araştırayım bi dedim ama onada cesaret edip bakamadım... P psikolog2003

Aslında bu olayı ayrıntısına kadar düşünüyorum, sonunda dine bağlanması, namaz kılmak gibi. Ama o konuda da bir sıkıntım oldu zamanında. Çok uzun hikaye. Anlatmak isterdim onu da ama alacağım tepkilerin pek iyi olacağını sanmıyorum. Ama ben yaşadım sonuçta bunları, karşımdakilerin de benim gibi düşünmesini bekleyemem. Bu konuda dalga geçilmesi,"amaaaaaaannn saçma sapan şeyler" denilmesi beni üzüyor... Biliyorum, pek anlaşılır birşey değil bu yazdığım mesaj. Neyse diyelim. Belki psikoloğa anlatırım onuda bağlantılı olarak buna... P

İşte bundanda çok korkuyorum. Çünkü benim hislerim genelde doğru çıkar ve aklıma geldiği an başka şeyler düşünmeye başlıyorum, korkuyorum çünkü... Bu da bir programda Tuğba Özay'ın konuşmasıyla kafama yer etti aslında. Tam bu yaşadığım duyguyu bir arkadaşıma anlatmaya çalışırken, konuşmalar dikkatimi çekti. Şu an tam olarak hatırlamıyorum ama hislerine güvendiğini ama bunun onu korkuttuğunu söylemişti. Hatta bir ölüm olayının gerçekleştiğinide söylemişti sanırım. O gün daha bir kötü oldum...

eftelyacım.. hani demissinya gecenlerde ben uyurken annemm yılmazz dıye bagırdı sende bısey oldu sandım babama cok korktum meger annem kabus gordum ondan mıs dıye.. ondan oncede oluyormuydu yada bu kadar sık oluyor muydu? ... onu sormak ıstedım eger bu kadar sık olmuyorsa sanırım annenın verdıgı tepkı senı cok korkutmuş.. ani korkular.. beyin frekanslarında çok fazlaca kaldığından boş buldukları anda hemen insanı yemeye başlarlar.. eger annenın durumuyla bu kadar bu ghale gelmişse bir muddet kendı kendını telkin ederek.. ben cok korktum ondan oldu yoksa babam bakıyorum taş gıbı masallahh saglıklı onun ıcın hergun dua edıyorum ailem sağlıklı olsun dıye soylersen sabahları.. ve dedıgım gıbı melıssa ve papatya ıcersen belkı bıraz kafanı bosaltırsın.. baktın yok baş edemıyorsun o zaman kesınlıklıklee doktora gıt.. hemen doktora gıt demıyorum cunku hemen dayıyorlar panik atack ilacını dinlemeden anlaadan.. ne gerek varkı.. kendini dinlemeni öneririm.. beyin senin güç senin irada senin.. o seni degıl sen onu yönet.. benim bir cok sorunum vardı.. insann aman bir olusuz dusunmeye kalkmasın hemen yakalıyoo daha da kotusuu daha da kotusunu dusunmeye başlıyoo aa bı gun aaa dedim ne bu yaaa.. ölmedikyaa hepsii gecer dedim... sinir oldum acizliğime.. o ilacı verdi annem getırdı.. uykumda duzelınce kafam bosaldı bıraz... uykusuzluk bu durumun cabasıı cunku... sağğlıklı dusunmenın en ıyı yolu guzel bır uyku!! _eftelya_

Sayende aklıma gelen bir olay oldu... Biz kapıcıyız. Ve bu durum beni küçüklüğümde hep üzmüştü. Apartmanımızda bir sarhoş var. Gece gündüz içen, sürekli babamla uğraşan biri. Bir gün babamı çağırmış ve hırsızlıkla suçlamış, kafa yerinde değil tabii. Üzerine yürümüş ve bıçak çıkarmış, babam itmiş ve koluna denk gelmiş. Hemen yan taraftakilerin ziline basmış. O zaman geri çekilmiş. Bundan dolayı çok zor günler geçirdi. Adam ne zaman seslense ve babam gitse ağlayarak kapıda bekliyorum, sesleri dinliyorum. Bunlardan haberleri yok tabii bizimkilerin... Evet bunların hepsini anlatacağım pazartesi doktoruma...

Cok tuhaf, babamin gece yarisi uyanip "hala yatmadinmi" diye kizmasina kadar ayni seyleri yasiyoruz. Ben hergün yasamiyorum bu durumu gerci, arada sirada geliyor aklima. Özellikle senin dedigin gibi babama birsey olacakmis gibi bir düsünceye kapildim son zamanlarda. Babamin disinda annem, kardesim ve nisanlimda geliyor aklima. Ara sira annemlerin yatak odasinin kapisinda bekliyorum nefes aliyorlar mi, iyiler mi diye. Kafamda sacma sapan senaryolar kuruyorum, ve kurdugum senaryolardan korkuyorum, cünkü genelde benim düsündüklerim basima gelir . Asiri derecede stresli ve kaygili bir dönemdeyim suan, herseyi buna bagliyorum. Rahat oldugum zamanlarda bu tarz seyler bu kadar sIk gelmiyor aklima. Ama eskiden beri hep akfamda ufak tefek senaryolar kurup, yakinlarimi kaybetmekten korkmusumdur. Hepsi sacma ama, üzerinde durmamaya calisiyorum, aklima gelince kendimi bi silkeliyor hoooooooppss diyorum yavaass:)) Psikoloji böyle birsey canim ama unutma ki bu düsüncelerinin hepsi yersiz, gereksiz. Kendine düsüncelerinin ne kadar sacma oldugunu inandirirsan, fazla üzerinde durmamaya baslarsin bir zaman sonra.

birde böyle seyleri yasamayan var mi acaba hepimiz annemizi babamizi cok sevdigimiz icin kaygilaniyoruz Mini_mini Nirvana Anneler

canım bende babama aşırı ötesi düşkünüm, seni anlıyorum zaman zaman benimde aklımdan geçer durduk yere ağlarım ama böyle her gece uyuyamıyorum diyosun bende arkadaşlara katılıyorum psikolojik yardım almayı dene ayrıca ne olur kötü düşünme hep iyi düşün allah ana babalarımıza hayırlı uzun ömürler versin:) C

canim sen yinede yaz oraya girmeden önce bidaha acip okursun ve öyle girersin iceri ama komik olur diyede bisey yok benim dr umda bazen der bana not al diye

Sanırım bir çeşit panik atak geçiriyorsun. Çok geç olmadan bir uzmandan yardım al flamenko

Annem de sinir hastası, bazen nöbet geçiriyor, sıkıyor kendini. Geceleri olabiliyor bazen. Bir gece yine böyle ağlamaya meyilli bir haldeyken ses duydum. Annem hastalanıyor sandım yine. Ama alışmış olduğum inleme sesi değildi bu. Annemin "Yılmaaazz" demesiyle başımdan aşağı kaynar sular döküldü. Bir yandan odaya gitmek istiyor, bir yandan cesaret edemiyordum. Sonra babamın sesini duyunca rahatladım. Meğerse kabus görmüş... canım benim bu olaydan öncede bu tarz ağlama krizlerine giriyormuydun? eğer hayırsa.. ve bu olay yakın zamanda olup sen bu aglama krızlerını yakın zamandır yaşıyorsan.. biraz dine kendini.. telkin etmeye çalış... deki sabah ama gece yapma bunu.. beynim yanlıs bır komut aldı eve korktum annem oyle yaptıgında ama boyle bırsey yok annem kabus gormus de kendı kendıne.. daha sonra bıldıgın sana en iç ferabi hlığı getırecek bır dua bul kendıne yada bılıyorsan onu oku.. bır muddet bunu yap.. evınızde papatya cayı yada melissa cayı varsa ondan demle kendıne ben yaptıgımda cok rahatlıyorum cunku ve uykun yoksa asla yataga yatıpta zorlma kendını canım.. burda yazması uygun olmadıgından sana soylemek ıstemıyorum ama eczacı bir aileden geldiğimden biliyorum bır eczacıya danıs sana hafif bitkisel ve bu gıbı kronık olmayan gecıcı durumlarda tamamaen organık bıtkıselk bir şurup var eczanelerde.. belki eğer uygun gorurse onuda kullanabılırsın.. baktın ki olucak gibi değil o zaman teşhisi ben koyamam ama kesinlikle ihmal etmemelisin panil atak oluşturabilir.. bir örnek vereyımm cok yakın samımı bır arkadasımın kardesı bır gun boyagzına bısey kacıyor buda o sırada uyuyormuş kardesının hiihi seslerını duymus ve hemen cıglık atmıs vee aılesını cagırmıs onlara gelene kadar arkadasım kız kardesının bogazına kacan seyı cıkarmayı başarmıs.. ama o olaydan 1 aya kadar uyuyamaz olmustu.. sevgılısı askerdeydı ona ragmen gece yarısı arayıp ıyımısın demeye baslamıstı.. herkeze bısey olucak korkusu sarmıstı:)) ama asıl boyle gıderse kendıne olcek bılmıyor tabi... kızcagız sonra kendıne boyle telkinler ederek düzellti.. yınede doktora goturdu aılesı konturgaranti olsun dıye ama ilaç bile vermediler.. şimdiden geçmiş oluşturr oo... tatlı uykular zzzz _eftelya_

psikologa gorunmelisiniz bence. sizin yasadiginizin aynisi bana kucukken olmustu ama sonra gecmisti kendiliginden

Kulagımdan ameliyat olacagım canım Disciye gidemeyen ben ameliyat oluyorum saka gibi Herseyin bir ilki varmıs.. İnsallah eski saglıgına kavusursun lisedeyken de cok problemliydim ben kimseyle konusmaz bir kösede aglar dururdum sürekli karanlık odalara kapanır slow sarkılar dinlerdim. O zamanlar ölüm korkusu yoktu. Babamın yanında ilk calısmaya basladıgım da yavas yavas gelisti babam her odama girdigin de aklımdan farklı seyler gecmeye basladı gizli gizli aglamaya basladım ya babama birsey olursa diye. 16 yasındak erkek kardesimi ya yolda araba carparsa, ya kacırılırsa diye okula götürmeye basladım bir ara. Onun haberi yok tabi dısarı cıkmam lazm beraber cıkalım diyerek gizliyordum _eftelya_

Bunları okurken sanki ben yazmışım gibi hissettim.. Emin ol aynı duyguları bende annem için yaşıyorum gece olunca içime korku düşüyor sabaha kadar uyuyamıyorum.. Sabah olup gün ışıyınca ve evde bi sorun çıkmayınca uykuya dalıyorum.. Tek bende var sanıyordum bu sorun tek olmadığımı görünce sevindim.. Çok zor bir durum Allah kimsenin başına vermesin WOLFROG Ekşiden aynı tadı

böyle düşüncelere zaman zamn herkes kapılır bence ben özellikle yakın çevremde böyle bir vefat yaşarsam birsüre etkisinden kurtulamam ama sonra geçer durup dururkende düşünmem böyle şeyleri bence sen bir an önce bir doktordan yardım al canım bu böyle devam etmez çünkü

bendede var bu durum yaşamı alt üst edio BenLiLa

bende bazen ya son kez uykuya dalıyosam ya bidaha uyanamayacaksam diye düşünürken buluyorum kendimi, stres kaynaklıdır herhalde, umarım kısa sürede çözüm bulursunuz smuwiLa

bu aslında his değil... ben hastaydım o dönem... yani hastaymışım ama hep babamı çok sevdiğime bağladım durdum.. His olan şu:babamı kaybettiğimiz günün gecesi rüyasını gördüm ben sıçrayarak uyandım, kalp kriz geçirmeden önce de görmüştüm... ben hep babamla bağlarımızın çok kuvvetli olmasına bağladım bu tür önsezileri...

bi antidepresan her şeyi çözer bence bu panik atak gibi görünüyor aşırı stres heyecan durumlarında oluyor A

mutlaka uzman yardımı al. bir ara bende yaşamıştım bunu.. bir bekarken birde evliliğmde. eşimi sürekli uyandırırdım. kalbini dinlerdim. ölmiycem de söz ver derdim. işe gidince habire arar yanına giderdim. tedavii le düzelecektir. birde yeni bir uğraş bulmaya çalış. insan boşluğa düştüğünde yaşıyor bunları. bol bol dua et. geçecektir. inşalah...:26:

Canım şeytan seni vesveseye düşürüyor bol bol dua et namaz kıl Allah'a sığın. Huzur sadece orda. _eftelya_

Geçmiş olsun. Bence gelecek kaygısı herkeste olabilir ama sendeki ileri boyutta görünüyor. Psikolog değil de öncelikle psikiyatra gitmen daha doğru olur bence. Çünkü anksiyete bozukluğu ilaçla tedavi ediliyor. Psikoloğun ilaç verme yetkisi yok ama terapi için gidebilirsin. . push ; _eftelya_

canim aklina gelen herseyi anlat kücüklügünde büyüdügünde bugünlerde falan yasadigin herseyi anlatmaya calis hatta istersen bi not al unutmassin orda okursun herseyi _eftelya_

yaa canım benim... baksana baban hem araba kullanacak kadar dengesi yerinde hemde türkü dinleyecek kadar keyfi yerinde.. aslında belki açık açık ona derdini anlatsan rahatlarsın biraz.. seni rahatlatıcak ve kendısını ıyı hıssettıgını soylecek sozler soyleyerek beynındekı komutu durdurabilir.. sen bunu kendine tekrarlamazsan... annenın sadece kabus gordugunden yılmazz dedıgını oyna bısey olmadıgını soyleyım kendının beynıne hukmedecek kadar ınatcı oldugunu ıspatlamazsan olmazz... ayrıcaa güzel şeyler hayal etmek bu kadar da zorr degıldırr yaaa.. _eftelya_

Öncelikle çok geçmiş olsun diyeyim. Bundan 2 sene önce aşırı strese bağlı kalp çarpıntısı teşhisi koyulmuştu ve o zaman birkaç ay bir anti depresan kullanmıştım, ondan sonra da çok rahatsızlık yaşamadım bu konuda. Meğer bu rahatsızlığımın ayak sesleriymiş. Bir 5 ay önce falan gece yarısı olunca özellikle kalbimin oraya bir şey çöreklenirdi ve uyutmazdı kesinlikle. Derdim herhalde kötü bir şey olacak, deprem falan ya da birinin ölüm haberini alacağız. Uyumak için neler yapardım, temiz hava alırdım, dikkatimi dağıtmaya çalışırdım vs. ama yok oraya çöreklenen şey geçmezdi bir türlü. En sonunda yorgun düşer uyur kalırdım. Üstüne de ağlama krizleri vs. Teşhisi abim koydu diyebilirim, kendi de doktor çünkü ve gittiğimiz doktor da panik atak dedi ve hafif bir ilaç verdi, ondan sonra kontrole gittim ve o ilaca devam ettim ve çok şükür o dediğim şeylerin hiçbir kalmadı ama kendimi çok yorarsam ve aşırı strese girersem hemen kendini hissettiriyor, o yüzden uzak durmaya çalışıyorum böyle şeylerden. Bütün bunları yaşadıklarını anlamlandırabilmene yardımcı olmak amacıyla anlattım, inşallah işe yarar. Muhtemelen bir tür anksiyete bozukluk yaşıyorsun, en kısa zamanda bir doktora gitmeni öneririm. Tekrar çok geçmiş olsun.

Not alma olayını çok düşündüm en başından beri ama ne bileyim orda açıp kağıttan okumak falan komik olur diye düşündüm. Ama oraya gidene kadar da şunları şunları söyleyeceğim diyorum. Kapıdan içeri girdiğim an unutuyorum herşeyi...

babamın nefes alıp verişini kontrol ederdim ben de 10 yaşlarındayken. gece odasının kapısına gider bakardım yaşıyor mu diye. ama bende 1999 depreminden sonra ortaya çıkmıştı. deprem bölgesinden uzak olmama rağmen o zaman çok korkmuştum. her gece 3 te uyanıp babamları kontrol ediyordum. son zamanlarda böyle travmatik bir durum yaşadın mı

çoğumuz hayatının bir döneminde hafifte olsa yaşamış aynı durumu. bende yaşamıştım annemi düşünerek. bir gün anneme durumu anlattığımda şöyle demişit bana... kendini zaman içinde hazırla bir gün hiç birimiz kalmayacağız hayatında/hayatta... ama yaşam devam edecek senin için.. yapabiliyormuyum hayır.. onların hayatımda yok olmasını düşünmek bile canımı yakıyor.. Allahım başımızdan eksik etmesin sevdiklerimizi...

Ah şu dediğinizi yapabilsem... Bugüne kadar anne babasıyla şakalaşan, sarılan, öpen arkadaşlarımı gördükçe içimden bi aaaaahhh ahhhh çekiyorum. Bize böyle bir şans verilmedi, böyle de görmedik hiç. Ama inanın gece yataktan fırlayıp, odalarına dalıp doya doya sarılmak istiyorum o anlarda... Annem de sinir hastası, bazen nöbet geçiriyor, sıkıyor kendini. Geceleri olabiliyor bazen. Bir gece yine böyle ağlamaya meyilli bir haldeyken ses duydum. Annem hastalanıyor sandım yine. Ama alışmış olduğum inleme sesi değildi bu. Annemin "Yılmaaazz" demesiyle başımdan aşağı kaynar sular döküldü. Bir yandan odaya gitmek istiyor, bir yandan cesaret edemiyordum. Sonra babamın sesini duyunca rahatladım. Meğerse kabus görmüş... S

Bi dakika bi dakika. Ben bu duyguyu biliyorum. Her gece değil ama bana da arada olur. Anlatılması tarifsiz birşey neredeyse değil mi? Çocukluğumdan beri aynı şey olup duruyor bana. Önce yavaş yavaş başlıyor sanki, böyle herşey iyiymiş gibi kısık sesle yavaş konuşmalar duyar gibi oluyorsun Sonra babama bısey olucak diye dusunmeye baslıyosun Hayal gücün bambaşka şeyler çıkarıyo ortaya, sesler yoğunlaşmaya hızlanmaya sertleşmeye başlıyor, üstüne üstüne gelirmiş gibi oluyor. Düşünmesi bile şu an canımı sıktı. Eğer bahsettiğimiz şey aynı şeyse, bana da oluyor tatlım. Sevgilimede oluyor :S Biliyorum çok karışık anlattım. Çünkü anlatması gerçekten çok zor bir konu. Fakat bunu yaşıyorsan gerçekten anlamışsındır.

Aynılarını bende yasıyorum cok doktora gittim hic care bulamadım ölümden o kadar cok korkuyorum ki cenaze arabası görsem o gün boyunca etkisinden kurtulamam. Babama da cok düskünüm aynı senin gibi.. Horlaması kesilse hemen panikliyorum sessizce kapıda nefes alısını dinliyorum. Bu düsünceler beni o kadar rahatsız ediyor ki artık dayanacak gücüm kalmadı hayattan zevk alamıyorum 2007'den beri bu haldeyim gitgide kötülesiyorum farkındayım. Dedemi kaybettim gözlerimizin önünde eridi gitti. Bende anksiyete bozuklugu varmıs kendim ölecegim diye de korkuyorum aynı zaman da. Cuma günü ameliyat olacagım ya masadan kalırsam ya da beklenmedik birsey gerceklesirse diye icim icimi yiyor. Kesinlikle yardım almalısın doktorumun verdigi ilaclar bana iyi gelmesse beni psikologla görüstürecegini söylemisti. Eskisi gibi olmayı o kadar cok istiyorum ki. _eftelya_

Arkadaşlar böyle bir sorun yaşayan hiç oldu mu bilmiyorum ama gece oturmayı çok seven ben artık gece olsun istemiyorum. Daha doğrusu uyumak istemiyorum... Nasıl birşey mi bu? Aylardır garip bir duygu içindeyim. Gece olupta başımı yastığa koyduğum an hep babam geliyor aklıma. Sanki ölecekmiş gibi. Bunu telaffuz etmek bile korkutuyor beni. Dile getiremiyorum. Babama bağlılığım annemden daha fazla. Öyle sevgimizi belli eden bir yapıda değiliz. Ama annemde bilir babama daha bir bağlı olduğumu. Yine de bu derece olduğunun kimse farkında değil. Gece bazen oluyor ki babamın horlamasını dinliyorum oturup. O sesi duyduğumda biraz olsun içim rahatlıyor. İçimde hep birşey olacakmış korkusuyla yatıyorum, her an kötü birşey olacakmış gibi. Sonrada ağlama krizi. Ancak halsiz düştüğümde uyuyorum sonunda. Bana kalsa hiç yatmam sabaha kadar ama gece annem yada babam uyandığında da "hala yatmadın mı sen" diye birde azar işitiyorum, tabii sabahta... Bundan nasıl kurtulacağım ben. Çok kötü bir duygu (

bende müzdaribim bu konuda.. gece olmadık şeyler düşünüyorum bi yangın bi deprem ne bileyim işte herşey.. kızıma ve eşime birşey olmasından korkup bütün gece düşüündüğüm oluyor. bence temelinde yaşanan olaylar var ben eşimin görevi nedeniyle bu hale geldim sanırsam. ve de haberleri çok izlemekten belki de.. yumi askerime

Merhaba eftelya... öncelikle sosyal fobi hastalığının olduğunu söylemişsin. Bunun için bir tedavin oldumu? Yaşadıkların anlattıkların adı, kaybetme korkusu.. Bir çeşit anksiyete.. Hemen hemen her insan sevdiklerini kaybetme korkusu yaşar, bazen gereksiz yere evhamlanır. Ama bu hissedilenler, yaşam kaliteni etkiliyor ise o zaman tehlike çanları çalıyor demektir. Ki senin zaten öyle, uyku düzenin bozulmuş, gerekli gereksiz içsel kaygı yaşamana neden olmuş, hatta fizyolojik belirtileri bile başlayabilir. Şu an nişanlı olman, ailenden kopman dan dolayı sende gitgide kaygıların artmasına sebep olmuş olabilir. Uzman desteği almadan bu durumu aşamazsın canım.. Şunu unutmaki ne yaparsan yap, kaçınılmaz olayları engelleyemezsin, duyduğun endişe fazlalığı da bunu değiştirmez.. Son düzenleyen: Moderatör: 2 Aralık 2010

Ben sosyal fobi sebebiyle yakın zamanda tekrar psikoloğa gitmeye başladım. Nişanlımla olan kavgalar sebebiyle henüz başlayamadık bunun tedavisine. İlaç vereceğini söylemişti aşırı heyecan ve stres için. Önceden ara ara oluyordu ama artık her gece bu düşünceyle yatar ve uyuyamaz oldum. Bu kezde sabah uyanamıyorum, birde onun azarını işitiyorum gece yatmıyor, sabahta kalkmıyorum diye...

canım son zamanlarda seni çok etkiliyen bir olay oldumu? kesinlikle destek al derim böyle kendini yıpratırsın allah yrdımcın olsun

Aynı durumdayız. Çünkü bende kendi öleceğimi düşünüyorum. Bazen ya deprem olursa diye düşüncelerim oluyor, yok şu üstümüze düşerse, babamlar o odadan çıkamazlarsa... Sonrada diyorum hepimiz ölürüz işte... Bugün yaprak dökümü vardı. Çevremdeki herkes ordaki Ali Rıza Beyi babama benzetirler. İnanın şimdi doğru düzgün izleyemiyorum onu da... Bu sene Haziran ayında köye gitmiştik. Biz köydeyken eniştem vefaat etti.7 çocuğu var ve en harabolan küçük kızıydı. Onun o ağlamalarına dayanamadım. Aradan 3-4 gün geçti, gittiğimde baktım hepsi gayet normal, gülüyorlar, şakalaşıyorlar. O kuzenimde sersem gibi ama yine iyiydi. Bu kez kendimi onların ya da en çok bana dokunan o olduğu için onun yerine koyup düşündüm. Ben de böyle mi olurdum acaba diye. Ama yok... Randevumu aldım, pazartesi gideceğim psikoloğa. Ne diyecek bakalım... Ayrıca geçmiş olsun, ne ameliyatı? E

İnsanın sürekli bu hisle yatması, kendini yiyip bitirmesi kötü bir duygu olsa gerek. Ama her zaman bu korkuyla yaşayamaz insan. Arkadaşlarında dediği gibi bir uzman yardımına başvurmalısın. C

benım bır arkadaşımdada böyle bır korku olmustu doktora gıttı ve panık atak oldugunu söyledı senınde gıtmenı tavsıye ederım _eftelya_

Zaten görüştüğüm bir doktorum var Önce onunla konuşup, yönlendirmesini bekleyeceğim gerek duyarsa. Ki zaten bunu henüz bilmemesine rağmen sosyal fobi tedavisinde ilaç kullanacağız demişti... smuwiLa

psikiyatriste gitmeni öneririm canım I

Canım 20 yaşında bir kız kardeşim var... senin anlattığın benzer şeyleri oda yaşadı neredeyse 1 yıl hayatını bu şekilde sürdürdü sonunda bizimle paylaştı önceleri açıklama yapmadı. O da annemi sürekli kontrol eder ve anneme bişey olursa biz neyapacagız abla der durduk yere ağlardı saattlerce. doktora gitti ve panik bozukluğu olduğu söylendi antidepresan hapı verdı yaklasık 4 aydır kullanıyor o hapa başladı başalayalı hiçbir sorunu kalmadı. Gereksiz yere evham yapmaları geçti, kalp çarpıntısı oluyordu geçti. ağlama krizleride yok oldu şuanda yaşam kalitesi oldukça yüksek. Sana tavsiyem hiçzaman kaybetme tekrardan işini iyi yapan seninde seveceğin güveneceğin bir hekimle görüş. mutlaka ama mutlaka görüş erteleme tatlım.