Çocuğunuz için destek alabilir, sosyal aktivitelere gönderebilirsiniz. Ara sıra ona en değerli sensin. Bu hayatta ilk önce kendini sevmen gerekiyor. Seni sevenlere değer ver sevmeyenlere de vakit harcama temalı çocuk diliyle konuşma yapin. Oyun arasında bir oyuncakla yapabilirsiniz. Parmak kuklaları ise yarayabilir. Ya da sevmediği bir oyuncakla bu durumu izah edebilirsiniz. Bu oyuncağı sevmiyorsan ya da bu oyuncak sana zarar veriyorsa hayatından çıkar gibi.

Aslında bakarsan benim öncelikle buna ihtiyacım var sanırım... Kendimi önemsemeyi öğrensem çocuğumda öğrenecek.

Evet ve bunu farkettim. Aslında suçlu ben değilim yada çocuğum değil ama ben yine suçu omuzlayip kendimi de çocuğumu da yıpratıyorum. Bunu bildikleri için onlarda çocuğuma diledikleri gibi laf ediyor. Aslında ben bunu farketmezdim ama çocuğuma yapıldığı zaman anladım... Sinek uçsa kendimden biliyorum.. Etrafımda ki herşeyden kendimi sorumlu hissediyorum.

Hem sizin hem de miniğin terapi almasını öneririm maddi imkanınız varsa. Ailede eksik kalan onaylanma ihtiyacınızı karşılamaya çalışıyor olabilirsiniz. Minik de sizden gördüğünü yapıyordur. Normali o olmuştur. Rol model sizsiniz çünkü

Özgüven eksikliği gördüm ben sadece insanlar size kötü davrandı diye moralinizi bozmayın.

Öncelikle merhaba hanımlar.. Ben 28 yaşında 2 cocuk annesiyim. Bugün biraz canım sıkkındı öyle çocuklarıma bakıp düşünüyorken aklıma birden küçüklükte hep bana küsen arkadaşlarım geldi. Ufacık bir şeyde küsüyor ve konuşmuyorlardi ama sanki ben demirdim ve ne yaparlarsa yapsınlar küsmez barışmaya çalışırdım. Küçükken yazın camii de bir hediye çekilişi yapmıştık ve birisi çıkan kişiyi hiç sevmediğini değiştirmek istediğini söyledi hatta yalvardı. Hoca kabul etmeyince mecbur aldı. O kişi benmişim. O kişiden niye bu hediyeyi aldım bilmiyorum birde birisi istemişti vermemiştim. Şimdi bakıyorum birisi bana tavır koyuyor haklı da olsam susuyorum ve o kişiyle iyi olmaya çalışıyorum. O beni ittikçe benim zoruma gidiyor. Ama yakın çevreme öyle değilim. Tepkimi koyuyorum ama dışarıdaki insanlara tepki veremediğimi gerçek duygularımı gizlediğimi ve aramin kötü olmasından korktuğumu farkettim zaman zaman 5 yaşındaki oğlumda öyle. Kendisiyle konuşmayan toksit insanlarla iyi olmaya kendine bağıran yetişkinlerle arasını düzeltmeye çalışıyor. Bu bir kişilik bozukluğu mu? Ben ne yapacağım. Bu yaşta ben yeterince yıprandım. Oğlum için neler yapabilirim?

Annemin bana yaptığı en büyük kötülük beni sürekli insanların yanında aşağılaması. Eleştirmesi... En kötüsüde beni kötüledigi insanların benden farksız olmaları. Ama onlar kendi evlatlarını ezdirmiyorlardi.

Ben de, küslük olmasın sorun olmasın hayatımda diye hep alttan alıyorum. Ama şimdi böyle durumlarda içime kapanmayı seçtim, kızgınlıgımı içimde tutuyorum yüzlerine söylemiyorum ama artık içimi de açmıyorum.

En basitinden gecen gün çocuğum Bir arkadaşıma kendisine kızdığı için evimizden git dedi. Oda çocuğa taktı. Ağzına geleni saydı. Nasılsa seyyale ses etmez... Neyse sonra ben dedim bak bu çocuk falan ama yok. Sonra bidaha çocuklarla görüşmeyelim dedi kendince mesafe koydu. Ama ben onunla karşılaştığım ortamda her zamankinden daha özenli davranıyorum ve o benim çocuğuma bağırırken kendi cocuklarini benim çocuğumla oynatmamaya calisirken ben onun çocuğuyla ilgileniyorum. Yani ne biliyim ya. Halbuki gördüğüm yerde uzaklaşmam asla aldırmamam gereken birisi. Yoruyorum kendimi.

Geçmişteki o kız çocuğunun hüznünü temizleyin, sarılın kıymetli olduğunu söyleyin ona.. sonrasında şimdiki sizi degistirin. konusanla konusup iyi olanla iyi olmayı, kötü olanı kapının dışında bırakmayı öğrenin. bu bir öğrenme, vazgeçme meselesi. siz değişince neslinize geçen bu kötü miras da kendiliğinden kaybolacaktır.

Bunun bir çözümü olmalı. Aslında nefret dolu olduğum insanlara bile bakıyorum ki çok özenli davranıyorum gözünün içine bakıyorum ki benimle iyi olsun.

Ailede sevilmediğini düşünen ve herkese uyum sağlamaya çalışan bir çocuk muydunuz? Aile dinamiklerimiz ister istemez sosyal çevremize yansıyor. Seçimlerine, isteklerine ve düşüncelerine saygı duyulmayan ve sürekli eleştirilen bir çocukluk geçirdiyseniz bunun bir getirisi olabilir. Kendinizi nasıl sevebildiğinizi ve koruyabildiğinizi öğrenmek için psikolojik kitaplar okuyabilir, durumunuz iyiyse psikolojik yardım alabilirsiniz. Kişisel önerim öncelikle kendinizi suçlamamanız. Farkında olan olmayan, bu toplumda çok fazla kişi var sizin hislerinizle yaşayan. Yalnız olmadığınızı ve geçmişte acıtan bu hislere karşı farkındalık kazanıp hayat kalitenizi yükseltebileceğinizi bilin.

Benim de başıma geliyor. Bence şöyle, insanlar kaybetmekten korkmuyor yaptıgında utanmıyor. Bense hep kendimi ve oğlumu haksız görüyorum. En iyi yöntem baştan mesafeli olmak herkese.

Maalesef her anne doğurduğu çocuğu benimseyemiyor. Büyük ihtimalle sizin için de böyle oldu. Bu noktada en önemlisi üstünüze alınmamanız. Sizi aşağılarken mutlaka anneniz bir tatmin duygusu yaşıyordur. Bunu bilip "benimle ilgili değildi" demeniz ilk adımı atmanızı sağlar çözüm noktasında.

Ben de böyle yetiştirildim o nedenle beni üzen insanlarla küssem bile kendim üzülüyorum. Onaylanma ihtiyacı ve takdir edilne eksikliği bunu yapıyor.

Bana çok korkunç geliyor hakkımı savunmak...

Kendimi okudum resmen. Yetiştirilme tarzından da kaynaklanabilir bana sürekli annem babam "sana taş atana sen ekmek at birgün senin attığın ekmek onun gözünü kör eder" derdi ben de hep bunu uyguladım ama bakıyorum ki kötülere bir şey olmuyor ne oluyorsa çok düşünen hassas insanlara oluyor bazen kendimi değiştirmek istesem de yapamadım diğerleri gibi olmak istemedim ama sürekli önce başkalarını düşünmeyi de bıraktım ilk kendini öncelemek her zaman bencillik demek değilmiş bunu öğrendim...

İnanın ki o kız çocuğunu sarıp sarmalamak öyle çok istiyorum ki... Bazen kendi evlatlarıma annemin söylediği sözleri söylerken farkediyorum kendimi. En çok duymaktan incindiğim şeyler dökülüyor dilimden istemeye istemeye.